Podjęcie wyzwań związanych z wylesianiem i degradacją lasów w celu przeciwdziałania zmianom klimatycznym i utracie różnorodności biologicznej - Obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynek (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna w sprawie:
oświadczenia Komisji - Podjęcie wyzwań związanych z wylesianiem i degradacją lasów w celu przeciwdziałania zmianom klimatycznym i utracie różnorodności biologicznej i
sprawozdania sporządzonego przez panią poseł Lucas w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna na rynek - C6-0373/2008 -.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Wylesienie odpowiada w przybliżeniu za 20% światowej emisji gazów cieplarnianych. W rezultacie rozwiązanie problemu wylesienia jest ważnym priorytetem z punktu widzenia zmian klimatu. Rozwiązywanie problemu wylesienia sprzyja jednocześnie osiąganiu innych ważnych celów, jak wyeliminowanie ubóstwa, odwrócenie tendencji do utraty różnorodności biologicznej, stanowiącej kolejne zagrożenie dla naszej planety w dziedzinie ochrony środowiska.
Wylesienie stało się obecnie jednym z głównych tematów negocjacji międzynarodowych, tak w sprawie zmian klimatycznych, jak i w sprawie różnorodności biologicznej. W celu wsparcia polityki na rzecz rozwiązania tej kwestii, w październiku 2008 roku Komisja Europejska wydała komunikat zaakceptowany w pełni przez Radę w grudniu ubiegłego roku. Komunikat ten odnosi się do zagadnień wylesiania i pogarszania się stanu lasów w krajach rozwijających się i proponuje m.in. opracowanie zachęt do utrzymania istniejących lasów.
Przedmiotowy wniosek stanowi już przedmiot dyskusji i opracowania podczas prowadzonych obecnie międzynarodowych negocjacji dotyczących zmian klimatycznych. W swoim komunikacie Komisja uznaje też, że istnienie różnych europejskich polityk, zarówno na szczeblu wewnętrznym jak i międzynarodowym, może wywierać pośredni wpływ na światowe zasoby leśne. Sama Komisja podjęła konkretne zobowiązania w celu wzmocnienia spójności różnych polityk europejskich.
Proponowane działania obejmują co następuje:
ocenę skutków konsumpcji towarów importowanych w Unii Europejskiej, która to konsumpcja może przyczyniać się do wylesiania;
kontynuację procedury przeglądu spójności naszej polityki rozwoju, niezbędną do wspierania krajów rozwijających się w ich wysiłkach zmierzających do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju.
Zobowiązania te będą również realizowane poprzez politykę Komisji Europejskiej dotyczącą zrównoważonej konsumpcji i produkcji. Celem tej polityki jest pobudzenie wzrostu gospodarczego i popytu na towary i usługi oferowane i świadczone z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju, w tym drewna i pozyskanych z lasów produktów drewnopochodnych, w odniesieniu do których stosuje się zrównoważone metody gospodarki.
Pragnę teraz nawiązać do jednego z głównych czynników wylesiania: nielegalnego pozyskiwania drewna. Nielegalne pozyskiwanie drewna jest często pierwszym krokiem do ogólnej eksploatacji lasów naturalnych. Wskutek tego, jeśli mają się powieść wysiłki zmierzające do ograniczenia wylesiania i pogarszania się stanu lasów, podstawowego znaczenia nabiera poszukiwanie rozwiązań problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i ogólnej poprawy gospodarki leśnej, Zgodnie z planem działań na rzecz egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa z 2003 roku, Komisja zaproponowała szereg działań w celu rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu.
Głównym elementem powyższego planu działań było zawierania umów o partnerstwie z producentami drewna z krajów trzecich. Uważamy, że umowy te mogą być pomocne w rozwiązaniu problemu podstawowych przyczyn nielegalnego pozyskiwania drewna. Jednocześnie Komisja uznała jednak, że same takie umowy nie wystarczą do rozwiązania tego problemu, a zatem należy także zbadać inne możliwości.
Na podstawie wyników oceny skutków Komisja przedstawiła w zeszłym roku projekt polityki opartej na "zasadzie należytej staranności”. Zgodnie z proponowanym rozporządzeniem podmioty muszą minimalizować ryzyko wprowadzenia na rynek nielegalnie pozyskanego drewna lub związanych z nim produktów, przejawiając należytą staranność przy wprowadzaniu tych towarów na rynek Unii Europejskiej, poprzez uzyskiwanie informacji o pochodzeniu i legalności produktów, o których mowa.
Chcę wyrazić moje szczególne podziękowania sprawozdawczyni, pani poseł Lucas, kontrsprawozdawcom oraz sprawozdawcy komisji opiniodawczej, panu posłowi Fordowi, za ich niezwykle sumienną pracę. Komisja rozpatrzyła zaproponowane przez Parlament Europejski poprawki do projektu jej rozporządzenia, chcę je więc krótko skomentować:
Poprawka wprowadzająca zakaz handlu nielegalnie pozyskanym drewnem i związanymi z nim produktami jest bardzo ważna. Zakaz taki znajdował się wśród rozwiązań rozpatrywanych przez Komisję w trakcie opracowywania wniosku. Jednak rozwiązanie to, jakkolwiek na pierwszy rzut oka bardzo atrakcyjne, przedstawia szereg trudności natury praktycznej i politycznej. Właśnie dlatego przyjęliśmy wniosek oparty na zasadzie należytej staranności. Wniosek ten zapewni najlepsze możliwe wyważenie pomiędzy skutecznym podejściem do nielegalnych praktyk, łatwością stosowania przedmiotowych środków bez niepotrzebnego obciążania podmiotów i wreszcie ich zgodności z przepisami Światowej Organizacji Handlu.
Wydaje się, że poprawki, zgodnie z którymi wymaga się od wszystkich podmiotów zachowania należytej staranności na wszystkich etapach łańcucha dostaw, nie są zgodne z zasadą proporcjonalności. Jeżeli legalność pozyskanego drewna sprawdzana jest, gdy po raz pierwszy wprowadzane jest do obrotu, nie wydaje się konieczna dalsza kontrola na kolejnych etapach łańcucha dostaw.
Chcę również skomentować poprawkę Parlamentu, w której zaproponowano szerszą definicję "legalnie pozyskanego drewna”. Definicja ta stanowi centralny punkt wniosku i niewątpliwie będzie kwestią do dyskusji z Radą. Komisja dokładnie zbada konsekwencje przyjęcia tego rodzaju szerszej definicji.
Jeśli chodzi o poprawkę odnoszącą się do uznawania organizacji monitorujących i kontrolnych, sądzimy, że ze względu na złożenie na państwa członkowskie odpowiedzialności za uznawanie tych organizacji, nasz pierwotny wniosek jest bardziej zgodny z zasadą pomocniczości.
Całkowicie zrozumiałe są też powody, dla których zaproponowano utworzenie grupy doradczej. Komisja była zawsze gotowa konsultować się z zainteresowanymi stronami, jak nadmieniła w swoim uzasadnieniu. Jednakże, choć Komisja ma prawo inicjatywy powoływania takich grup doradczych, nie jest konieczne umieszczanie w rozporządzeniu takiego przepisu.
Wreszcie, rozumiemy też dlaczego zawnioskowano o ujednolicenie stosowania prawa w państwach członkowskich. Ze swojej strony uważamy jednak. że przedmiotowe poprawki powinny, co do zasady, pozostawać w zgodności z zasadą pomocniczości.
Tym kończę moje oświadczenie i z zainteresowaniem śledzić rozwój debaty.
Caroline Lucas
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Chcę rozpocząć od stwierdzenia, że odczuwam wielką ulgę widząc, że wreszcie mamy przed sobą wniosek legislacyjny podejmujący sprawę nielegalnego pozyskiwania drewna. Parlament czekał na to niezwykle długo i chcę podziękować moim koleżankom i kolegom za ich wytrwałe wysiłki na rzecz przedłożenia takiego wniosku. Chcę też podziękować kolegom za doskonałą współpracę, która doprowadziła nas do punktu jutrzejszego głosowania; kontrsprawozdawcy i nasi pracownicy dali z siebie wszystko, żebyśmy mogli przeprowadzić pierwsze czytanie w Parlamencie w najkrótszym możliwym czasie i mogli starać się przyjąć porozumienie w pierwszym czytaniu, unikając przez to dalszej zwłoki.
Niestety, nieznośnie powolny postęp prac w Radzie zniweczył te plany. Wygląda więc na to, że będziemy musieli zadowolić się zakończeniem tych prac jesienią, po osiągnięciu politycznego porozumienia w Radzie w czerwcu, co jest wielkim rozczarowaniem dla mnie i dla wielu kolegów, którzy tak ciężko pracowali. Gdyby był tu obecny przedstawiciel Rady, zwróciłabym się za jego pośrednictwem do Rady o zagwarantowanie jeszcze dziś, że uczyni wszystko, co możliwe, żeby osiągnąć wspólne stanowisko przed latem, ponieważ sprawa jest niezwykle pilna.
Nielegalny wyrąb drzew jest bardzo poważnym problemem, przeciwko któremu EU prawi kazania od wielu lat, będąc równocześnie jednym z największych na świecie rynków zbytu na nielegalnie pozyskiwane drewno i produkty z drewna. Szacuje się, że od 20% do 40% światowej produkcji drewna przemysłowego pochodzi z nielegalnych źródeł, a do UE trafia do 20% tej produkcji. Prowadzi to do obniżenia cen drewna, zmniejszenia zasobów naturalnych i przychodów z podatków, a także zwiększenia ubóstwa wśród ludzi zależnych od lasów. Jak wskazał pan komisarz Dimas, skutki długofalowe są nawet jeszcze poważniejsze, skoro wylesianie, którego głównym czynnikiem napędowym jest nielegalny wyrąb, odpowiada za prawie jedną piątą emisji gazów cieplarnianych.
W obliczu zbliżającej się kopenhaskiej konferencji w sprawie klimatu, wiarygodne działanie EU w kwestii nielegalnego wyrębu staje się jeszcze ważniejsze. Ale wiarygodne działanie oznacza skuteczne, wiążące prawodawstwo. Chociaż dobrowolne umowy o partnerstwie opracowane w ramach planu działań FLEGT z 2003 roku mogą wywołać pozytywne zmiany, jak dotąd podpisano tylko jedną, dopóki więc ich stosowanie nie stanie się powszechne, istnieć będzie zbyt wielkie zagrożenie praniem pieniędzy i obchodzeniem prawa.
To, że w końcu mamy prawodawstwo UE jest dobrą wiadomością, natomiast złą wiadomością jest, że wniosek Komisji jest niepokojąco słaby i będzie wymagać kompleksowego udoskonalenia, aby mógł być znaczący i skuteczny.
Pomimo pięknych słów pana komisarza Dimasa na temat znaczenia rozwiązania problemu nielegalnego wyrębu, w obecnej formie wniosek Komisji, po prostu nie jest w stanie do niego doprowadzić. W preambule projektu stwierdza się, że "niewielka skuteczność przepisów zapobiegających handlowi nielegalnie pozyskanym drewnem” leży u podstaw powszechności nielegalnego pozyskiwania drewna, obawiam się jednak, że dokument, z którym Komisja wystąpiła, niewiele w tym zmieni. Po prostu wniosek Komisji w obecnej formie nie osiągnie naszego celu, którym jest zapewnienie, aby UE przestała być rynkiem nielegalnie pozyskanego drewna.
Najbardziej rażącą, widoczną luką w tym wniosku jest to, że istocie nie zakazuje się w nim importu i sprzedaży nielegalnie pozyskanego drewna - jak by to przewrotnie nie zabrzmiało. Wniosek wymaga jedynie, by podmioty w jednym, określonym punkcie łańcucha dostaw, wprowadziły system zasad należytej staranności, podczas gdy wszyscy inni są zwolnieni z jakichkolwiek powinności związanych z legalnością drewna lub produktów z drewna, którymi handlują.
Kontrastuje to jaskrawo z przyjętą maju 2008 roku w Stanach Zjednoczonych znowelizowaną ustawą Lacey Act, w której rzeczywiście wprowadzono wyraźny zakaz importu i sprzedaży nielegalnie pozyskanego drewna. Nie ma absolutnie żadnego dobrego powodu, dla którego UE nie mogłaby podążyć tym śladem. A zatem, choć w moim sprawozdaniu podtrzymuję sugestię Komisji, żeby tylko od podmiotów wprowadzających po raz pierwszy drewno lub produkty z drewna na rynek UE mogła wymagać zastosowania systemu należytej staranności w pełnej skali - gdyż w sposób oczywisty są oni uczestnikami rynku mającymi nań największy wpływ - stawia się w sprawozdaniu jasno sprawę, że na wszystkich podmiotach na rynku spoczywa wspólna odpowiedzialność za handel jedynie drewnem pochodzącym z legalnych źródeł, a niedopełnienie tego może stanowić przestępstwo.
Chcę powiedzieć panu komisarzowi Dimasowi, że naprawdę uważam, iż nasze wnioski uzupełniają system należytej staranności, czynią go skuteczniejszym, bardziej funkcjonalnym i nie powodują żadnych problemów z regułami WTO. Jeśli Stany Zjednoczone mogą to zrobić, my także powinniśmy. Właśnie dlatego Parlament stara się wprowadzić poprawki do przedmiotowego wniosku.
Péter Olajos
Jako rzecznik Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, uznaję oba przedstawionych nam dokumentów za jednakowo ważne: oświadczenie Komisji i sprawozdanie pani poseł Lucas. Naszym zdaniem, potrzeba ich obu, aby powstrzymać wylesianie, degradację lasów i zanik różnorodności biologicznej. Każdego roku znika obecnie 13 milionów hektarów lasu, czyli obszar równy wielkości Grecji. Ponadto, wylesianie odpowiada za prawie 20 % całkowitej emisji dwutlenku węgla, więcej niż całkowitą ilość emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej. Wylesianie odpowiada za znaczący spadek różnorodności biologicznej i za wyginięcie pewnych gatunków, nie wspominając już o pogorszeniu stanu ekosystemu Ziemi. A zatem nie ulega kwestii, że musimy działać już teraz. Znaczy to, że Unia Europejska musi przyjąć na siebie wiodącą rolę w formułowaniu globalnej reakcji politycznej.
Pozostawiając na stronie kwestię lasów tropikalnych, uważam za szczególnie ważne powstrzymanie wylesiana w Europie Środkowej i Wschodniej, jak również opracowanie zestawu rygorystycznych kryteriów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do drewna i produktów z drewna. Ekologiczne zamówienia publiczne oraz kryteria zrównoważonego rozwoju wymagane są w odniesieniu do drewna i innych rodzajów biomasy używanych do produkcji energii odnawialnej. Część dochodów z licytacji dotyczących obniżania emisji dwutlenku węgla musi zostać przeznaczonych na powstrzymanie wylesiania. Z zadowoleniem przyjmuję wyrażone w sprawozdaniu pani poseł Lucas aspiracje do zacieśnienia kontroli i stworzenia skutecznego systemu sankcji. Wreszcie, za szczególnie ważne uważam ustanowienie organizacji monitorujących i nakładanie kar finansowych odzwierciedlających właściwą rekompensatę za szkody wyrządzone środowisku.
Riitta Myller
Panie przewodniczący! Sprawozdanie o zakazie nielegalnego pozyskania drewna, przyjęte znaczną większością w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jest odpowiednio wyważone. Jest wystarczająco ambitne w kwestii zakazu nielegalnego pozyskiwania i importu drewna oraz handlu drewnem i uzyskiwanymi z niego produktami, nie tworzy jednak dodatkowej biurokracji dla podmiotów zachowujących się obecnie nienagannie.
Jest sprawą o zasadniczym znaczeniu, aby ograniczyć nielegalne pozyskiwanie drewna, będące obecnie głównym powodem globalnego wylesiania, które samo w sobie, jak już ktoś wspomniał, powoduje 20% globalnych emisji gazów cieplarnianych i jest główną przyczyną zaniku różnorodności biologicznej. Poza problemami dotyczącymi środowiska, nielegalny wyrąb obniża konkurencyjność działających zgodnie z prawem podmiotów w sektorze leśnictwa i powoduje, że poszczególne kraje tracą ogromne dochody.
Chcę wyrazić moją szczerą wdzięczność sprawozdawczyni, pani poseł Lucas, za jej pracę, dzięki której możemy jutro głosować nad dobrym wnioskiem podstawowym.
Magor Imre Csibi
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Sądząc po czasie przeznaczonym na tę debatę, można by powiedzieć, że Parlament przywiązuje niewielkie znaczenie do sprawy ratowania lasów. Nie pozwala to na rozczarowanie spostrzeżeniem, jak nieśmiałe jest podejście Komisji w poszukiwaniu rozwiązań problemu nielegalnego wyrębu; jednakże tym, co mnie najbardziej rozczarowało, jest powtarzanie argumentacji, że nie powinniśmy karać działających w dobrej wierze podmiotów z UE, ażeby rozwiązać problem zewnętrzny.
Częścią rozwiązywania problemu jest również uświadomienie go sobie, a w tej chwili nadszedł najwyższy czas, żebyśmy uznali, że niektóre regiony europejskie - jak mój - również stoją w obliczu niepohamowanego wylesiania. Rozporządzenie dotyczące nielegalnego pozyskiwania drewna nie ma na celu karania i utrudniania handlu, ale jego lepsze kontrolowanie. To prawda, że wnioski Komisji nie były rzeczywiście jasne co do funkcjonowania tego systemu w praktyce.
Jestem bardzo zadowolony, że PE był w stanie wzmocnić i doprecyzować wniosek, uwzględniając wszystkie produkty z drewna i wprowadzając wymóg, aby wszystkie podmioty dołożyły w jakimś stopniu należytej staranności poprzez wprowadzenie nowego bazowego poziomu kar finansowych i określenie jasnych kryteriów wiarygodnego i niezależnego systemu monitorowania. Obecnie stoimy przed wyzwaniem szybszego przyjęcia i wdrożenie tego systemu. Trzeba, żebyśmy dali konsumentom gwarancję, że nie przyczynią się do degradacji środowiska poprzez przypadkowe nabycie nielegalnie pozyskiwanych produktów z drewna.
Stavros Dimas
komisarz. - Panie przewodniczący! Pragnę podziękować wszystkim mówcom w dzisiejszej wieczornej debacie za ich konstruktywne wystąpienia. Należy podkreślić, że poszukiwanie rozwiązania problemu globalnego wylesiania i pogarszania się stanu lasów jest kwestią złożoną. Jej rozwiązanie wymaga rzeczywistej woli politycznej oraz działań po stronie popytowej.
Powinniśmy pamiętać, że proces wylesiana lasów tropikalnych jest wypadkową wielu różnych czynników różniących się pod względem znaczenia w zależności od miejsca. Okrywa leśna podlega nie tylko polityce leśnej, ale także innym, takim jak polityka podatkowa, system własności gruntów oraz prawa.
W Unii Europejskiej rozumiemy, że wysiłki na rzecz spójności naszych strategii politycznych muszą iść w parze ze wspieraniem poszczególnych krajów w ich staraniach na rzecz wzmacniania instytucji krajowych i lokalnych oraz osiągnięcia postępu w kierunku skuteczniejszego zarządzania zasobami leśnymi i ich wykorzystaniem. Chcę podziękować raz jeszcze pani poseł Lucas, panu posłowi Fordowi i kontrsprawozdawcom za ich doskonałą pracę. Dodaje mi otuchy to, że Parlament wyrażając aprobatę dla podejścia Komisji, chce je jeszcze wzmocnić i wprowadził poprawki idące w tym kierunku.
Pragnę państwa zapewnić, że w zupełności popieram cel Parlamentu, jakim jest wprowadzenie ambitnego rozporządzenia, zmierzającego do rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i powiązanego z tym handlu. Chcę również państwa zapewnić, że Komisja rozpatrzy uważnie poprawki do proponowanego rozporządzenia.
Na zakończenie chcę w szczególności skomentować dwie kwestie poruszone w dzisiejszej debacie. Po pierwsze, chcę odnieść się do podejścia obejmującego należytą staranność, które jest szersze niż jedynie stosowanie certyfikatu legalności. Zasada należytej staranności odzwierciedla prawny wymóg proaktywnego zachowania względem pewnego aspektu legalności i musi być wykazana w oparciu o całościowe środki, pozwalające na racjonalne zapewnienie legalności.
W niektórych przypadkach certyfikat legalności będzie tylko punktem wyjścia, pierwszym środkiem podjętym w ramach procedury należytej staranności. Tam, gdzie ocena ryzyka wykaże, że w kraju pochodzenia występuje większe zagrożenie korupcją administracyjną, lub też w krajach, w którym ustawy krajowe są słabo egzekwowane, konieczne są dodatkowe gwarancje w celu uwiarygodnienia certyfikowanej legalności.
Druga kwestia, którą chciałbym poruszyć, to proponowane rozszerzenie zakresu o podmioty gospodarcze operujące w dziedzinie dystrybucji i sprzedaży. Zgodnie z zasadą lepszego stanowienia prawa i zmniejszenia obciążeń administracyjnych, żądanie od detalistów i dystrybutorów, żeby wymagali dowodów systemu należytej staranności od zobowiązanych podmiotów funkcjonujących na rynku wydaje się być nadmierne. Jeżeli drewno zostało sprawdzone zgodnie z zasadami należytej staranności kiedy wprowadzano go na rynek, dlaczego niepotrzebnie obciążać jeszcze podmioty gospodarcze w ogniwach dystrybucji i sprzedaży?
W sumie, z 75 proponowanych poprawek, Komisja może poprzeć w pełni, częściowo, albo co do zasady, 37 poprawek. Prześlę Sekretariatowi Parlamentu listę ze szczegółami stanowiska Komisji odnośnie do poprawek.
Caroline Lucas
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Chcę bardzo podziękować moim koleżankom i kolegom oraz panu komisarzowi Dimasowi za ich komentarze.
Chciałabym poruszyć jeden ważny punkt, a mianowicie to, że w naszych poprawkach bardzo staraliśmy się nie wyważać otwartych drzwi. W czasie moich spotkań z przedstawicielami sektora i innych zainteresowanych stron dowiedziałam się, że wiele krajów, jak również wiele przedsiębiorstw, ma już opracowane doskonałe systemy, spełniające większość, a może nawet wszystkie, wymogi systemu należytej staranności.
Sensowne jest zatem, żeby cały wysiłek włożony w zbudowanie tych systemów nie poszedł na marne i żebyśmy nie tworzyli niepotrzebnych dodatkowych obciążeń administracyjnych, co zdecydowanie nie było naszym zamiarem.
W związku z powyższym, byliśmy bardzo ostrożni i posłuchaliśmy dobrych rad, stosując sformułowania, które pozwolą, by istniejące dobre systemy kwalifikowały się jako zgodne z przedmiotowym rozporządzeniem, bez konieczności stwarzania całych nowych struktur.
Potraktowaliśmy zatem bardzo poważnie sugestię, żeby nie postępować w sposób nieproporcjonalny, nie nakładać zbyt wielkich obciążeń na różne podmioty w systemie wymiany handlowej, i to jest właśnie dokładnie to, co chcemy osiągnąć w naszym sprawozdaniu - zapewnić, by te wszystkie podmioty ponosiły odpowiedzialność, a nie zrzucać wszystkiego na tych, którzy jako pierwsi wprowadzają produkty na rynek. To wydaje się nieproporcjonalne. Uważam, że bardziej sensowne jest, kiedy każdemu przypada jakaś rola do odegrania.
Dodam również, że wiele elementów w naszych propozycjach jest rzeczywiście popieranych przez sektor. Na ironię zakrawa to, że w wielu aspektach sektor jest na tym polu ambitniejszy niż nawet sama Komisja.
Usłyszałam bezpośrednio od przedstawicieli sektora, jak wysoko cenią sobie nie tylko to, że sprawozdanie Komisji Środowiska wyjaśnia im wiele oczekiwań pod ich adresem, ale szczególnie to, że przewiduje bardziej sprawiedliwy podział odpowiedzialności pomiędzy różne ogniwa łańcucha dostaw, który właśnie opisałam.
Jeśli idzie o podmioty europejskie, to chcę powiedzieć, że rozporządzenie z naszymi poprawkami może tylko przynieść korzyści odpowiedzialnym podmiotom europejskim, ponieważ ogromna większość z nich już w tej chwili wykonuje większość z tego, czego się od nich oczekuje, a istnienie rozporządzenia będzie zapobiegać podkopywaniu ich pozycji przez inne, mniej uczciwe podmioty gospodarcze.
Tak więc powinniśmy jasno stwierdzić, że w przedmiotowym sprawozdaniu nie ma niczego, co utrudniałoby życie europejskich przedsiębiorców. Przewidujemy również specjalne środki na rzecz mniejszych podmiotów, potraktowaliśmy zatem bardzo poważnie ryzyko nieproporcjonalności, Myślę, że w przedstawionym państwu sprawozdaniu podeszliśmy do tego bardzo rozsądnie.
Panie komisarzu! Wysłuchawszy ponownie pańskich uwag do sprawozdania Komisji Środowiska, obawiam się jednak, że pozostanę przy moim poglądzie, że w obecnej formie wniosek Komisji nie spełnia oczekiwań i jest słaby, nie osiągnie zatem tego, co w nim obiecano. Nie widzę, jaki można uzyskać uregulowania zmierzające do zapobiegania sprzedaży nielegalnie pozyskanego drewna, jeśli w istocie nie określa ono tego jako przestępstwa. Cały wniosek Komisji jest napisany w sposób bardzo nierówny, i jest bardzo nieśmiało sformułowany.
Uważam, że większość europejskich konsumentów byłoby prawdziwie zszokowanych, uświadomiwszy sobie, że UE nie wydała jeszcze prawa mającego na celu zwalczanie nielegalnego pozyskiwania drewna, a podejrzewam, że wszyscy ci, którzy doszli do wniosku, zgodnie z konsultacjami samej Komisji, że prawodawstwo jest jedynym sposobem rozwiązania tego problemu, nie będą uważać wniosków Komisji - samego systemu należytej staranności - za wystarczające w celu rozwiązania problemów, przed którymi stoimy.
Kończę moje dzisiejsze uwagi apelem - być może za pańskim pośrednictwem, panie komisarzu - o wywarcie niejakiego nacisku na Radę, by przyspieszyła swoje prace, ponieważ rzeczywiście chcemy się upewnić, że otrzymamy wspólne stanowisko Rady przed latem, żebyśmy mogli jesienią ruszyć z tą sprawą szybko do przodu.
Jak już wcześniej powiedziałam, mieliśmy zaiste nadzieję na osiągnięcie porozumienie w pierwszym czytaniu. Parlament zrobił wszystko, co mógł, by to umożliwić. Szczerze mówiąc, to wielka szkoda, że Rada nie działała z równym poczuciem ważności sprawy i w podobnym tempie, ale chcę się jeszcze raz zwrócić do pana, panie komisarzu, o uczynienie, co tylko w pańskiej mocy, żeby Rada zadziałała szybko w tej kwestii.
Przewodniczący
Zamykam debatę łączną.
Zgodnie z art 103 ust. 2 Regulaminu, otrzymałem jeden projekt rezolucji, złożony w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności.
Głosowanie na projektem rezolucji odbędzie się w czwartek, 23 kwietnia 2009 r.
Głosowanie nad sprawozdaniem pani poseł Lucas odbędzie się w środę, 22 kwietnia 2009.
Oświadczenia pisemne (ust. 142 Regulaminu)
Véronique Mathieu  
na piśmie. - (FR) Jasne jest, że zwalczanie handlu nielegalnie pozyskanym drewnem musi stanowić priorytet, ze względu na konsekwencje jakie zeń wynikają dla ekosystemów oraz ma nieuczciwą konkurencję, na jaką naraża "legalne” podmioty w sektorze lasów, drewna i produkcji papieru.
Jeżeli jednak nałożymy na podmioty wprowadzające drewno na rynek nieproporcjonalne ograniczenia - szczególnie w odniesieniu do identyfikowalności -spowoduje to pogorszenie konkurencyjności naszych przedsiębiorstw, nie zmniejszając liczby przypadków nielegalnego pozyskiwania drewna, kierowanego na inne rynki. Uznanie, że samo ściśle wiążące prawodawstwo europejskie rozwiąże problemy korupcji lub deficytu, często występujące w państwach uprawiających tę nielegalną działalność, byłoby nierealistyczne.
Podobnie uważam, że przedmiotowe sprawozdanie posuwa się zbyt daleko w kwestionowaniu pierwotnego wniosku Komisji, który jest do przyjęcia dla podmiotów sektora. A zatem nie uważam za właściwe kwestionowania systemów certyfikacji wdrażanych przez osoby zawodowo działające w tej dziedzinie, wyłączania organizacji branżowe i organizacji monitorujących, finansowanych przez podmioty odnośnego sektora, ani też likwidowania krajowego organu odpowiedzialnego za wyznaczanie organizacji monitorujących. Sądzę, że osoby zawodowo działające w sektorze muszą pozostawać w centrum systemu i nie należy nakładać na nie nadmiernie uciążliwych środków administracyjnych.
