Transatlantycka rada gospodarcza (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest oświadczenie Komisji na temat Transatlantyckiej Rady Gospodarczej.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Unia Europejska i Stany Zjednoczone wytwarzają łącznie 60% światowego PKB i skupiają 40% światowego handlu. Przepływy pieniężne z tytułu transatlantyckich usług handlowych i zmian wynoszą 3 mld dolarów dziennie. Transatlantyckie stosunki gospodarcze zapewniają miejsca pracy 14 mln ludzi. Taki jest zakres działań, których dotyczą dzisiejsze rozmowy.
W kwietniu 2007 r. Unia Europejska i Stany Zjednoczone podpisały porozumienie ramowe na temat wzmocnienia transatlantyckiej integracji gospodarczej między tymi dwiema potęgami gospodarczymi. Porozumienie to mówi nie tylko o tym, że Unia Europejska jest najważniejszym partnerem gospodarczym Stanów Zjednoczonych i odwrotnie, lecz również o naszych wspólnych celach i wyzwaniach, a także wartościach, którymi tak Unia Europejska, jak i Stany Zjednoczone się kierują, jak na przykład nasze zaangażowanie w wolny handel, otwartość na nowe możliwości inwestycyjne, zapewnienie wolnej, niezakłóconej konkurencji, poszanowanie praw własności, w tym własności intelektualnej, a także skuteczna ochrona konsumentów, pracowników i środowiska.
Porozumienie transatlantyckie stanowi wzmocnienie działań obu stron w zakresie wzmacniania wzajemnej współpracy gospodarczej i przyspieszenia procesu usuwania przeszkód na drodze transatlantyckiego handlu i inwestycji. Transatlantycka Rada Gospodarcza powstała po to, by zagwarantować, że tego typu współpraca się uda. Jej celem jest usuwanie przeszkód, jakie stoją przed rynkiem transatlantyckim. Równocześnie jednak zajmujemy się wyzwaniami, jakie czekają na nas w ramach relacji z innymi krajami. Transatlantycka Rada Gospodarcza już teraz jest postrzegana jako doskonała platforma dialogu strategicznego dzięki zaangażowaniu w sprawę Chin i funduszy publicznych. Bezpieczeństwo importowanych produktów oraz dochodzenie praw własności intelektualnej w krajach trzecich to konkretne przykłady współpracy w określonych sprawach.
Największą przeszkodą dla handlu między naszymi niezwykle rozwiniętymi gospodarkami stanowią różnice w przepisach i podejściu do uregulowań prawnych. Bariery pozataryfowe zostały właściwie wyeliminowane dzięki ośmiu najważniejszym rundom na rzecz liberalizacji światowego handlu, przeprowadzonym w ciągu ostatnich 60 lat. Bariery pozataryfowe, takie jak zbyt surowe przepisy i procedury administracyjne ograniczające handel, stanowią obecnie główną przeszkodę na drodze liberalizacji handlu. Są one często mniej widoczne i bardziej skomplikowane, a także w dużej mierze uzależnione od polityki, gdyż często wynikają z celowych wewnętrznych decyzji politycznych.
Dobrą wiadomością dla nas jest dużo większa otwartość na współpracę międzynarodową w zakresie ustanawiania przepisów, a szczególnie na współpracę z nami ze strony Stanów Zjednoczonych, które, jak wiemy, w przeszłości bardzo sceptycznie podchodziły do przepisów nie ustanowionych przez siebie. Decyzja amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) o zaakceptowaniu Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) jest ogromnym krokiem naprzód, który przejdzie do historii.
Jako europejski przewodniczący Transatlantyckiej Rady Gospodarczej zrozumiałem bardzo ważną rzecz na tym wczesnym etapie działań. Współpraca transatlantycka nie jest możliwa bez przewodnictwa politycznego. Przyznanie, że rynek bez barier jest nam potrzebny to jedno, jednak w momencie, gdy zaczynamy zwalczać poszczególne bariery, okazuje się, że integracja gospodarcza wymaga bardzo ciężkiej pracy, cierpliwości, wytrwałości i, jak już wspomniałem, przewodnictwa politycznego. Przy okazji warto wspomnieć, że z tym samym mieliśmy do czynienia, starając się stworzyć wspólny rynek europejski. Pamiętam, że 30 lat integracji polityczno-gospodarczej utorowało drogę do realizacji projektu wspólnego rynku europejskiego.
Zmiana obowiązujących przepisów i głęboko zakorzenionych procedur nie zawsze spotyka się z powszechnym uznaniem. Zawsze znajdą się grupy, które dzięki obowiązującemu status quo nie będą musiały rezygnować ze swoich przywilejów. Zawsze będziemy mieli do czynienia również z tymi, którzy będą się czuli zagrożeni we własnym środowisku. Jeżeli w takim momencie poddamy się i zmniejszymy nacisk na zmiany, zapominając o ich korzyściach dla gospodarki europejskiej jako całości, spowoduje to zbiorowe odcięcie się od reszty świata i przysłowiowe schowanie głowy w piasek.
Dziś chciałbym zaznaczyć nie tylko fakt, że integracja gospodarcza i ograniczenie nawału przepisów są utrudnione z powodu obowiązujących ograniczeń prawnych, lecz również to, że nowe inicjatywy ustawowe mogą uniemożliwić osiągnięcie zamierzonego celu. Przykładem może tu być ustawa przyjęta przez Kongres amerykański na temat uprzedniego sprawdzania wszystkich towarów opuszczających nasze porty w kierunku Stanów Zjednoczonych. Oczywiście sprawa ta zostanie przedyskutowana na posiedzeniach Transatlantyckiej Rady Gospodarczej.
Najbliższe posiedzenie Rady odbędzie się już we wtorek w Brukseli. Będzie to pierwsze spotkanie na terytorium Europy. Amerykanie sprowadzą tu kilku swoich polityków. Porządek obrad obejmuje wiele kwestii związanych z dotychczasowymi osiągnięciami w licznych dziedzinach. Podobnie, jak to miało miejsce podczas pierwszego posiedzenia, w Waszyngtonie, będziemy kontynuować dialog strategiczny. Tematy rozmów planowane na to posiedzenie to integracja Rosji w gospodarkę światową, sposoby odpowiedzi na wzrastające niebezpieczeństwa związane z protekcjonizmem oraz, przede wszystkim, wnioski, jakie można wyciągnąć z kryzysu rynków finansowych. Jak państwo widzą, zakres poruszanych zagadnień jest szeroki.
Parlamenty po obu stronach Atlantyku będą odgrywać główną rolę w całym tym procesie. Jestem szczególnie wdzięczny Parlamentowi Europejskiemu za duże zainteresowanie tymi zagadnieniami. Dziękuję również Parlamentowi Europejskiemu za ścisłą współpracę z Kongresem; przyznaję również, że jako posłowie do Parlamentu macie państwo przed sobą ważne zadanie do wykonania, ponieważ znaczna część tego, czego chcemy i możemy dokonać na poziomie polityki będzie musiała zostać następnie uregulowana prawnie. Aby mogło to mieć miejsce, potrzebna jest tak zgoda amerykańskiego Kongresu, jak i państwa zgoda tutaj, w Europie. Dlatego też nasz projekt obejmuje również dialog ustawodawczy.
Podsumowując, chciałbym zaznaczyć, że przyjęte ostatnio podejście różni się od poprzednich, w mniejszym lub większym stopniu nieudanych działań, oraz że obie strony są przekonane o jego powodzeniu, jeżeli chodzi o wprowadzenie prawdziwych zmian. Ważna dla tych działań jest stała kontrola polityczna i jasny podział obowiązków w ramach podjętych inicjatyw, szczególnie że w przeszłości podjęte zostały inicjatywy, które później nie osiągnęły zamierzonego celu.
Dlatego chciałbym, by było jasne, że jest to ćwiczenie współpracy, i to współpracy nie podjętej w pośpiechu. Jest to projekt długoterminowy. Obie strony są zdania, że ani obecny rząd amerykański, którego kadencja kończy się w styczniu przyszłego roku, ani Komisja Europejska, która będzie urzędować w obecnym składzie zaledwie do listopada przyszłego roku, nie będą miały wpływu na średnio- ani długoterminowe planowanie związane z tymi działaniami.
Jesteśmy gotowi zagwarantować, że ten projekt wykroczy poza kategorie ustawodawcze i obejmie więcej niż rządy jednej kadencji.
Jonathan Evans
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani przewodnicząca! Chciałbym rozpocząć od podziękowania panu wiceprzewodniczącemu Verheugenowi. Mówił on o potrzebie przewodnictwa politycznego, ciężkiej pracy i cierpliwości. Wykazał wszystkie te wartości i muszę przyznać, że nie znaleźlibyśmy się tu gdzie jesteśmy, gdyby nie jego ciężka praca i osobiste zaangażowanie w ten projekt.
Wspólny projekt rezolucji, który zostanie przedstawiony w Parlamencie będzie, jak mniemam, obejmował opinie i komentarze przedstawione w tej sprawie przez wszystkie komisje parlamentarne. Chciałbym im przede wszystkim pogratulować zaangażowania, a także koncentracji, z uwagi na to, że dokument ten ogranicza się do 47 ustępów zredagowanych, choć trudno w to uwierzyć, przez wszystkie komisje parlamentarne.
Jest to proces pozytywny. Jest to również proces, który według mnie należy kontynuować w przyszłości. Chciałbym podziękować głosom ze strony przedsiębiorstw i konsumentów, którzy podjęli dialog z ustawodawcami. Chciałbym również zwrócić uwagę na komentarz pana wiceprzewodniczącego Verheugena na temat zaangażowania Kongresu. W zeszłym tygodniu w Waszyngtonie spotkałem się z naszymi kolegami z Kongresu i, dość niespodziewanie - myślę, że jako pierwsza osoba na tej sali - zostałem poproszony o przedstawienie ich zdania podczas spotkania, które odbędzie się 13 maja. Myślę, że mamy do czynienia z zupełnie innymi relacjami, niż miało to miejsce między Parlamentem Europejskim a Kongresem jeszcze jakieś trzy czy cztery lata temu.
Dlaczego jest to tak ważne? Ponieważ naszym celem jest posunąć naprzód współpracę w zakresie ustanawiania przepisów, odpowiednio oceniać ryzyko - oraz bezpieczeństwo importowanych produktów -, zmniejszać różnice w zakresie standardów technicznych, walczyć z protekcjonizmem, usuwać przeszkody na drodze handlu transatlantyckiego i promować liberalizację rynków kapitałowych.
Uważam jednak również, że możemy sami sobie wyznaczyć rolę dyktatora światowych standardów wobec wyzwań związanych z globalizacją. Możemy udowodnić, że nasze standardy będą takie same w stosunkach transatlantyckich, jak w przypadku wyzwań związanych ze stosunkami z Chinami czy Indiami.
Jeżeli państwo pozwolicie, chciałbym jeszcze na koniec powiedzieć parę słów o innej osobie, która przyczyniła się do prac nad tym procesem. Chodzi o przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych Kongresu, pana Toma Lantosa, który niestety zmarł kilka tygodni temu. Chciałem jedynie wspomnieć, że Tom Lantos był jedynym politykiem amerykańskiego Kongresu, który przeżył Holokaust - jego życie ocalił Raoul Wallenberg. Jego zaangażowanie w ten proces jest godne zapamiętania i należą mu się za nie podziękowania od członków naszego Parlamentu.
(Oklaski)
Jan Marinus Wiersma
w imieniu grupy PSE. - (NL) My również chcielibyśmy podziękować komisarzowi Verheugenowi za jego zaangażowanie we współpracę pomiędzy UE i Stanami Zjednoczonymi, a także w utworzenie i rozwijanie działań Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, których celem jest wzmacnianie współpracy gospodarczej oraz stworzenie jednego, dużego, wspólnego rynku - co nie tylko leży w interesie UE i Stanów Zjednoczonych, lecz także ma za zadanie wyeliminować problemy, przed którymi stoją obie strony, takie jak posuwająca się naprzód globalizacja, problemy związane z regulowaniem spraw na skalę globalną czy, tam gdzie to konieczne, deregulacją.
Pan Verheugen ma rację, mówiąc o ogromnym znaczeniu czynników politycznych i jednostek odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji politycznych tej sprawie. W tym roku w Stanach Zjednoczonych odbędą się wybory, co łączy się z brakiem pewności co do tego, jaki kierunek w tej sprawie obierze kraj w przyszłości. Nie wiemy, kto zostanie nowym prezydentem, choć ja sam mam swojego faworyta. Rozwój gospodarczy tego kraju różni się od naszego. Można powiedzieć, że nadal nam się powodzi, podczas gdy w Stanach mamy do czynienia z nastrojami pesymistycznymi. Nadmierny rozwój gospodarczy, rosnące bezrobocie, ciągłe skargi na zwiększone ceny energii itp. - wszystko to powoduje pewną niepewność, która oczywiście odbije się na osobach odpowiedzialnych za decyzje polityczne w kraju.
Jednak mimo wszystko potrzebujemy siebie nawzajem, by wprowadzić w życie szeroko nakreślony plan działania, jak wspomniał wcześniej pan Verheugen. W sprawie tej nie chodzi jedynie o stworzenie wspólnego rynku; chodzi również o nasze wspólne zaangażowanie w ogólnoświatowe problemy związane z handlem i polityką handlową oraz z naszymi stosunkami z nową siłą gospodarczą, jaką znamy pod nazwą BRIC. Jest to ważny element działań.
Równie ważne jest, byśmy się zastanowili, jak ustanowić wspólny program działań w zakresie handlu, który obejmowałby również aspekty społeczne i ekologiczne. Wspomniane przeze mnie sprawy są szczególnie ważne dla mojej grupy.
Chciałbym jeszcze wymienić kilka innych priorytetowych inicjatyw, jakie należy podjąć w perspektywie krótkoterminowej oprócz rozwijania tego rynku. Uważam, że walka z kryzysem żywności również powinna zostać omówiona, podobnie jak zapewnienie bezpiecznych i zrównoważonych dostaw energii - jesteśmy, podobnie jak Stany Zjednoczone, przede wszystkim konsumentami energii zależnymi od państw ją produkujących - oraz oczywiście stabilizacja rynków finansowych. Myślę, że ostatecznym celem tego programu jest niedopuszczenie do powstania "europejskiej fortecy” i "amerykańskiej fortecy” w odpowiedzi na wszelkiego rodzaju nowe wydarzenia gospodarcze. Musimy starać się działać wspólnie na arenie międzynarodowej w sprawach związanych z naszą przyszłością gospodarczą i przyszłością tych państw, które są od nas zależne. Dziękuję.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
w imieniu grupy ALDE. - (NL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Komisarz Verheugen przypomniał nam o kilku ważnych sprawach związanych z tematem dzisiejszej debaty: po pierwsze o tym, że wartość handlu pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi wynosi 3 mld dol. dziennie.
Po drugie stworzenie jednego rynku europejskiego zajęło nam ponad 30 lat i, jak wszyscy wiemy, nadal nie jest to rynek doskonały. Innymi słowy, musimy pamiętać, że stworzenie jednego rynku wspólnego dla Stanów Zjednoczonych i Europy jest możliwe jedynie w perspektywie długoterminowej.
Ostatnia ważna sprawa, o której wspomniał komisarz to rola polityki: kręgów politycznych i instytucji.
Moja grupa pracowała nad obecną rezolucją, dlatego też popiera jej motywy przewodnie. Przede wszystkim musimy dążyć do jak największej harmonizacji standardów dotyczących tak bezpieczeństwa produktów, jak i innych elementów finansowych, a więc do stworzenia ujednoliconego, zharmonizowanego systemu standardów. Jednak zdajemy sobie sprawę z trudności tego zadania, dlatego jeśli okaże się, że jest to niemożliwe lub trwałoby zbyt długo, rezolucja proponuje zaakceptowanie standardów przyjętych przez każdą ze stron dla poszczególnych aspektów gospodarczych w oparciu o zasadę, że to, co jest dobre dla nas, musi być również wystarczająco dobre dla naszych partnerów i odwrotnie.
Jak wiemy łatwiej powiedzieć niż zrobić. Istnieje również kilka problemów, które musimy wspólnie rozwiązać, takie jak sprawy związane z drobiem, hormonami, bydłem czy wyjątkowo delikatna sprawa - o której wspomniał pan komisarz - konieczności sprawdzania każdego ładunku nałożonej przez Stany Zjednoczone.
Potrzebujemy pozytywnego nastawienia, które z pewnością pomoże nam rozwiązać wszystkie te problemy jeden po drugim. Jeżeli zaangażują się w to Parlament Europejski i Kongres USA, możemy oczekiwać pozytywnych rezultatów.
Dariusz Maciej Grabowski
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! Słowa uznania dla komisarza Verheugena za podjęcie i zaangażowanie się w tak ważną sprawę. Wiek XIX to był czas ekspansji Europy, wiek XX to czas dominacji Stanów Zjednoczonych, wiek XXI jawi się jako czas Chin, Azji Południowo-Wschodniej. By nie powtórzyły się konflikty, towarzyszące przemianom gospodarczym XIX i XX wieku, oraz wobec szybkości procesów ekonomicznych ostatnich dziesięcioleci, należy przewidzieć potencjalne pola sporów i metody zapobiegania konfrontacjom.
Już dziś trzeba mówić o trzech najważniejszych zagrożeniach. Są to: nierówność w dostępie do informacji i przekazie informacji, nierówność w dostępie do surowców i, po trzecie, nierówność w dostępie do badań naukowych i technologii. W tym miejscu ujawnia się rola i znaczenie Transatlantyckiej Rady.
Należy rozpoznawać, przewidywać i zapobiegać kryzysom, a swoboda gospodarcza nie może oznaczać anarchii gospodarczej. Ani Europa w stosunku do USA, ani USA w stosunku do Europy nie powinny okazywać lekceważenia bądź protekcjonalności. I Stany Zjednoczone i Europa, których przewaga w dostępie do informacji jest dominująca, winny tak działać, by nie pogłębiały się dysproporcje w rozwoju i by temu zapobiec.
Umberto Guidoni
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Myślę, że potrzebujemy większej zgodności między dwustronnymi umowami handlowymi i wielostronnymi przepisami WTO, aby zapewnić większą równowagę handlu międzynarodowego. Bez tego Transatlantycka Rada Gospodarcza może zostać wykorzystana do stworzenia szczególnych relacji między dwiema potęgami gospodarczymi, protekcjonistycznego rynku dominującego po dwóch stronach Atlantyku w opozycji do pozostałych rynków światowych.
Zamiast tego Europa i Stany Zjednoczone powinny zjednoczyć swoje siły w walce o sprawiedliwy handel, włączając do programu działań stosowanie standardów ekologicznych i społecznych i stawiając przede wszystkim na rozwój, zmniejszanie ubóstwa, ochronę środowiska i różnorodności kulturowej zamiast prowadzić do deregulacji, co pozwoli na szybszy przepływ kapitału i przyniesie więcej zysków dla firm międzynarodowych.
Kryzys żywności rozprzestrzenia się na świecie częściowo z powodu spekulacji finansowych. Komisja powinna zająć się również kwestią cen towarów, w szczególności żywności, aby opracować mechanizm stabilizacji cen, który pozwoli wyeliminować spekulacje na rynkach kapitałowych.
Aby zagwarantować, że ochrona praw własności intelektualnej nie będzie stanowiła bariery dla wiedzy, musimy zachęcać do przekazywania wiedzy i znajomości technologii krajom rozwijającym się oraz nagradzać wysiłki z tym związane.
Wiele rozmów na temat handlu między UE i Stanami Zjednoczonymi odnosi się do wykorzystania produktów genetycznie zmodyfikowanych i hormonów w mięsie. Rada i Komisja Europejska powinny działać zgodnie z prawem WE i w jego obronie, tak aby obywatele europejscy mieli zapewnione prawo do bezpiecznej żywności i środowiska. Powinniśmy zacząć od europejskiej gospodarki rolnej i zastanowić się, czy Europa naprawdę potrzebuje genetycznie modyfikowanych produktów, kierując się zasadą podejmowania odpowiednich środków ostrożności, umożliwiania sprawdzenia pochodzenia produktów, a także odpowiedniego oznaczania produktów modyfikowanych.
UE i Stany Zjednoczone powinny objąć również przewodnictwo w sprawie rozwoju odnawialnych źródeł energii i poszukiwania ekologicznie zrównoważonych rozwiązań technicznych.
Bernard Wojciechowski
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Cieszą mnie pozytywne nastroje po obu stronach Atlantyku i wspólna chęć zawiązania ścisłej współpracy między naszymi kontynentami. Chciałbym również podziękować Komisji za wysiłki włożone w stworzenie tej korzystnej dla obu stron struktury. Cieszę się, że na tej sali, choć zasiadają tu również i komuniści, popiera się wysiłki na rzecz ograniczania przeszkód na drodze handlu i inwestycji między Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską oraz oczekuje się na skonsolidowanie rynku transatlantyckiego do 2015 r.
W całej Europie żywiono nadzieje, że nowy prezydent Francji przyczyni się do wprowadzenia niezbędnych reform gospodarczych w kraju, który zapadł wręcz w socjalistyczny sen. Jednak wygląda na to, że bardziej interesuje go była modelka niż liberalizacja gospodarki. Oczekiwano również, że nowa kanclerz zreformuje przestarzały system niemieckiej opieki społecznej, stymulując równocześnie resztę Europy do działania podczas trwania prezydencji niemieckiej. Skutek: nic, zero, nada. To, co napędzało kiedyś integrację europejską, stało się hamulcem liberalizacji gospodarki europejskiej. Określenia takie, jak "europejski model społeczny” czy "solidarność europejska”, są mylące. Nadszedł czas, byśmy zajęli się usuwaniem przeszkód gospodarczych u siebie i rozpoczęli rzetelną współpracę ze Stanami Zjednoczonymi. To jedyny sposób na konkurencyjną Europę.
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Liczę na to, że wspomniana Transatlantycka Rada Gospodarcza zajmie się w pierwszej kolejności zapobieganiem dalszemu wzrostowi cen żywności. Oczekuję odpowiedniej reakcji na ostatni skok cen, a także na wiadomość o tym, że w tym roku umrą dziesiątki milionów ludzi, a następne 100 milionów popadnie w jeszcze większe ubóstwo.
Sytuacja, w której głód może prowadzić do powstań, podczas gdy kraje rozwinięte wydzielają żywność, nie jest wynikiem katastrofy naturalnej. Jest to rezultat nierozsądnych decyzji politycznych po obu stronach Atlantyku. Ze względu na duże dopłaty i opłaty importowe produkty rolne nie są wytwarzane tam, gdzie można by wytworzyć ich największą ilość po najniższej cenie. Zamiast plonów na polach znajdujemy rzepak, kukurydzę i trzcinę, które po przetworzeniu lądują w zbiornikach paliwowych samochodów. Równocześnie powszechnie wiadomo, że cena pszenicy spadłaby o 10%, a cena kukurydzy aż o 20%, gdyby poszczególne kraje wydały moratoria na temat biopaliw. Nie będę się nawet rozwodzić nad tym, jak komiczna jest ta sprawa, biorąc pod uwagę, że aby wyprodukować litr biopaliwa często potrzeba więcej niż litr oleju napędowego.
Panie i panowie! Wierzę, że po tygodniu rozmów w ramach posiedzenia Transatlantyckiej Rady Gospodarczej okaże się, czy UE i Stany Zjednoczone rzeczywiście poczują międzynarodową odpowiedzialność, czy też postanowią utrzymywać swoje czysto populistyczne stanowisko. W świetle dosłownie śmiertelnych skutków polityki żywnościowej prowadzonej do tej pory obie strony powinny natychmiast zaprzestać proponowania niesprawiedliwego systemu dopłat do rolnictwa i opłat celnych oraz promowania bezsensownych biopaliw. To jedyny sposób na to, by doprowadzić do spadku cen żywności i zapewnić większej ilości mieszkańców globu możliwość życia bez obaw związanych ze śmiercią głodową. Jest to jedyna droga do międzynarodowej odpowiedzialności.
Erika Mann
(DE) Pani przewodnicząca! Muszę przyznać, że zaskoczyły mnie słowa pana posła Wojciechowskiego na temat Niemiec i tego, jakie stanowią one zagrożenie dla funkcjonowania wspólnej Europy. Osobiście zawsze widziałam tę sytuację inaczej. Takie komentarze wydają mi się bardzo niewskazane tutaj, w Izbie Parlamentu Europejskiego.
Panie komisarzu Verheugen! Zdaje się, że wspomniał pan o wszystkich najważniejszych sprawach, jednak zapomniał pan o jednej - o tym, jak ciężkie były negocjacje tym razem. To oczywiście bardzo wczesny etap działania Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, w związku z tym oczekiwania są, naturalnie, bardzo duże. Lista spraw do omówienia jest długa, dlatego warto by się pokierować zdrowym realizmem, jeżeli chodzi o obowiązki rady. Niektóre osoby wręcz bombardują ją zbyt dużą ilością tematów, w tym spraw trudnych pod względem psychologicznym, takich jak sprawa drobiu. Osobiście radziłabym przyjąć podejście bardziej realistyczne i być może ograniczyć nieco program działania.
Pan poseł Wiersma zwrócił również uwagę na to, że w tym roku mamy do czynienia z czasem dość trudnym ze względów politycznych w Stanach Zjednoczonych. Tutaj, w Europie, również mamy do czynienia z pewnymi trudnościami, które tak naprawdę dopiero się zaczynają. Wielu z nas organizuje kampanie przedwyborcze i musi walczyć o reelekcję. Od przyszłego roku skład Parlamentu i Komisji Europejskiej będzie inny, dlatego warto zejść na ziemię i nie powodować dodatkowych konfliktów, co miało już miejsce w przeszłości.
Nie powinniśmy zapominać, dlaczego to zrobiliśmy. Zrobiliśmy to, aby lepiej zrozumieć, co oznacza integracja naszych rynków, ponieważ nie dążymy już do ich integracji, są one w rzeczywistości już zintegrowane. Pani Neyts-Uyttebroeck miała rację, przytaczając liczby. To, co chcielibyśmy jednak teraz zrobić - co było zresztą głównym celem naszych działań integracyjnych - to usunąć te bariery, które jesteśmy w stanie usunąć. Nie możemy się pozbyć ich wszystkich. Z niektórymi z nich będziemy musieli się po prostu pogodzić. Na naszym rynku europejskim również istnieją bariery, z których nie każdą da się usunąć, jednak nie oznacza to końca świata. Musimy usunąć jedynie te bariery, które są do usunięcia, te, które utrudniają funkcjonowanie rynku i życie konsumentów, te, których usunięcie spowoduje utworzenie nowych miejsc pracy, oraz te, które są irracjonalne.
Niektóre z nich są niedorzeczne. Wystarczy odwiedzić małe przedsiębiorstwa, by się o tym przekonać. Rzeczywiście wiele jest nierozsądnych barier i to właśnie ich powinniśmy się pozbyć.
Liczę na to, że wspólne zaangażowanie Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego w tę sprawę będzie kontynuowane. Wiele problemów zaczyna się tu, w tej Izbie, lub musi zostać rozwiązane przez Parlament. Dlatego chciałabym podziękować za ścisłą współpracę i życzę kolejnego udanego posiedzenia.
Sarah Ludford
Pani przewodnicząca! W 2000 r. zawarte zostało porozumienie z USA w sprawie zasad ochrony prywatności w ramach "bezpiecznej przystani”. Jednak nie udało nam się pójść dalej i ustanowić wspólnych standardów transatlantyckich. Coraz częściej mamy do czynienia z przekazywaniem danych handlowych, głównie danych dotyczących pasażerów, lecz także bankowych i telekomunikacyjnych administracji publicznej ze względów bezpieczeństwa.
Nie jest to powód do rozpoczynania debaty na temat wolności obywatelskich, ale odpowiedni do wszczęcia debaty gospodarczej. Oczywiście, jeśli osoby podróżujące w interesach mają do czynienia z nieplanowanymi opóźnieniami, stanowi to dodatkowe koszty. Jeszcze bardziej uciążliwe są koszty nakładane na przedsiębiorstwa.
Jeżeli dobrze rozumiem, w Stanach Zjednoczonych istnieją przepisy gwarantujące zwrot kosztów w takich przypadkach, czego brakuje nam tutaj, w Europie. Przykładowo dyrektywa w sprawie zatrzymywania danych pozostawia decyzję o przyznaniu rekompensaty przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym w gestii poszczególnych państw członkowskich. Sprawdzenie, ile z państw członkowskich rzeczywiście to robi, mogłoby przynieść ciekawe rezultaty. W rezultacie trudno uznać pozycję UE za silną, jeżeli chodzi o dążenie do ustanowienia wspólnych ram polityki transatlantyckiej, nie tylko w zakresie standardów prywatności, co jest niezwykle ważne, lecz również w zakresie znaczenia gospodarczego przechowywania danych przedsiębiorstw wykorzystywanych jako agenci władz publicznych.
Karl von Wogau
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! W ostatnich latach Europa poczyniła duże postępy w dążeniu do ustanowienia wspólnego rynku. Jednak nawet teraz, również wewnątrz Unii Europejskiej, istnieją rynki otwierane stopniowo, takie jak rynek usług finansowych, w przypadku których nie można powiedzieć, że rzeczywiście mamy do czynienia ze wspólnym rynkiem europejskim. W branży samochodowej, choć mamy tu do czynienia ze wspólnym rynkiem europejskim, zatrzymaliśmy się w połowie drogi, jeżeli chodzi o proces tworzenia wspólnego rynku transatlantyckiego. W zakresie bezpieczeństwa i obrony widoczne są pewne postępy. Pierwszym krokiem w tej dziedzinie było powołanie Europejskiej Agencji Obrony, kolejnym posunięciem była decyzja o wydzieleniu 1,4 mld euro na badania związane ze sprzętem wojskowym w ramach 7. ramowego programu badawczego.
Jednak najważniejszym wydarzeniem są obecne projekty dyrektyw przedstawione przez Komisję Europejską w sprawie zamówień na rozwiązania z zakresu obrony i bezpieczeństwa oraz wewnątrzwspólnotowego obrotu sprzętem wojskowym. Takie były decydujące kroki na rzecz ustanowienia wspólnego rynku europejskiego w dziedzinie obrony. Jakie są zaś osiągnięcia na arenie transatlantyckiej? Mieliśmy do czynienia z dwiema ważnymi zmianami. Pierwsza jest oczywista i wiąże się z podjętą ostatnio przez Stany Zjednoczone decyzją o zakupie powietrznych tankowców od jednej z firm europejskich. Druga dotyczy dyrektywy zaproponowanej przez Komisję Europejską w sprawie zamówień na sprzęt wojskowy, która nie zawiera żadnych wymogów typu "Buy European”, podobnych do zasady "Buy American” narzucanej obecnie przez Stany Zjednoczone. Sedno sprawy polega na uzyskaniu najlepszego sprzętu dla naszych sił zbrojnych, co wymaga intensywnych rozmów pomiędzy Unią Eurpejską a NATO.
Równie ważne jest poszukiwanie bezpośrednich kontaktów ze Stanami Zjednoczonymi w tej sprawie. Zatem przed Transatlantycką Radą Gospodarczą stoi zadanie omówienia tego tematu już teraz lub przy okazji kolejnego posiedzenia.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Pani przewodnicząca! Wzmocnienie relacji europejsko-amerykańskich jest kluczem do stworzenia odpowiedniej gospodarki transatlantyckiej i utrzymania odpowiednich stosunków z coraz bardziej zróżnicowaną resztą świata.
Pod względem gospodarczym Stany Zjednoczone i Europa mają najlepsze wzajemne relacje na polu współpracy gospodarczej, handlu i inwestycji na całym świecie.
Usunięcie barier na drodze do transatlantyckiej integracji gospodarczej przyczyni się do polepszenia koniunktury po obu stronach Atlantyku. Aby zakończyć prace nad wspólnym rynkiem transatlantyckim do 2015 r., potrzebne są chęci polityczne.
Przyjęcie porozumienia ramowego na rzecz zwiększania integracji gospodarczej na szczycie w 2007 r. było ważnym krokiem w stronę przywrócenia nastrojów z 1995 r., kiedy to przyjęto nowy program współpracy transatlantyckiej w Madrycie. Było również nowym bodźcem stymulującym transatlantycką współpracę gospodarczą.
Musimy dać znać Transatlantyckiej Radzie Gospodarczej, że Parlament Europejski popiera jej działania.
Stany Zjednoczone i Europa to dwaj giganci światowej gospodarki, którzy z racji swojej pozycji ponoszą odpowiedzialność za globalizację i nadanie jej ludzkiego oblicza. Ich integracja gospodarcza stanowi pozytywny punkt odniesienia do zbudowania otwartej, pewnej i zrównoważonej gospodarki.
Proces ten, idący w parze z wielostronnymi zobowiązaniami, powinien iść jeszcze dalej, otwierając nowe możliwości i ustanawiając nowe wytyczne w zakresie wypracowywania bardziej przejrzystych, pewnych i sprawiedliwych relacji w oparciu o wspólne standardy.
Pomoże on również połączyć wysiłki związane z zażegnywaniem problemów dotyczących stabilności finansowej, zmian klimatycznych oraz potrzeb rozwoju ludzkości.
Program współpracy obejmuje bezpieczeństwo produktów, ochronę konsumenta, sprawiedliwy handel, obronę reputacji, promocję wynalazków technicznych i innowacji, zasady rachunkowości, rozwój usług finansowych i współpracę w zakresie uregulowań prawnych.
Mamy nadzieję i wierzymy, że komisarz Verheugen nie wróci do Parlamentu z pustymi rękami.
Sophia in 't Veld
Pani przewodnicząca! Choć zdaję sobie sprawę z ryzyka przeciążenia programu działań Transatlantyckiej Rady Gospodarczej, chciałabym jednak prosić o objęcie nim również kwestii ochrony danych, która, w przeciwieństwie do opinii wielu osób, jest sprawą jak najbardziej gospodarczą. Ochrona danych leżała dawniej w gestii Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego w Komisji, jednak uległo to później zmianie.
Sektor przetwarzania danych osobowych obecnie dynamicznie się rozwija. Jesteśmy świadkami opiewających na ogromne sumy fuzji przedsiębiorstw sektora. Wystarczy wymienić Google/Double Click, o których była mowa w styczniu, fuzję Microsoftu z Yahoo!, która ostatnio została odwołana, czy choćby Reed Elsevier i ChoicePoint. Świadczy to o ogromnym znaczeniu danych osobowych.
Ta dziedzina gospodarki jest również globalna z natury. Przedsiębiorstwa coraz częściej muszą się zmagać z różnicami w systemach prawnych poszczególnych państw świata, co ma miejsce nawet w Europie i Stanach Zjednoczonych. Zasady związane z powiadamianiem o naruszeniu, ochroną danych, profilowaniem czy reklamą behawioralną różnią się od jednego regionu do drugiego. Przedsiębiorstwa i obywatele potrzebują ogólnoświatowych przepisów dla uzyskania większej przejrzystości i pewności prawnej. Dlatego powinniśmy rozpocząć prace nad ustanawianiem międzynarodowych standardów. Myślę, że Transatlantycka Rada Gospodarcza jest odpowiednią platformą wprowadzania zmian w tym zakresie, dlatego chciałabym usłyszeć zdanie pana komisarza Verheugena na ten temat. Mam nadzieję, że pan komisarz zgadza się ze mną, że sprawa przetwarzania danych powinna stanowić część programu działań tej rady.
Urszula Gacek
Pani przewodnicząca! Kryzys kredytów hipotecznych, z jakim mieliśmy ostatnio do czynienia w Stanach Zjednoczonych, odbił się również na działalności największych europejskich instytucji finansowych, pokazując, jak silnie związany jest nasz rynek z rynkiem amerykańskim.
Związana z tym kryzysem niechęć bankierów do udzielania kredytów - nawet sobie samym - zapoczątkowała kryzys kredytowy, który będzie miał negatywny wpływ na wzrost gospodarczy oraz funkcjonowanie przedsiębiorstw i gospodarstw domowych bez względu na to, czy chodzi o Paryż w Teksasie, czy Paryż we Francji.
Wiele władz rządowych zawiodło zwykłych obywateli. Ich zarządzanie rynkiem finansowym okazało się nieskuteczne. Pozwolono na wchodzenie do obrotu coraz nowszych instrumentów finansowych na zasadach podobnych do dziecięcej zabawy w "pass-the-parcel” (dosł. "podaj paczkę dalej”). Jednak w momencie, kiedy muzyka się skończyła, nikt już nie chciał trzymać paczki, która okazała się tylko plątaniną długów.
Sprawozdanie bardzo słusznie podkreśla potrzebę wzmocnienia współpracy między organami nadzoru po obu stronach Atlantyku, szczególnie w momencie, kiedy władze poszczególnych krajów skupiają się na opracowywaniu doraźnych, krótkoterminowych rozwiązań w celu naprawienia sytuacji, wspomagając finansowo bankierów i pojedynczych wierzycieli.
Władze państwowe powinny starać się nie wysyłać mylnych sygnałów, przyciągających osoby lekkomyślne i pozbawione skrupułów. Organy regulujące rynki finansowe powinny wymagać od instytucji finansowych wykorzystywania przejrzystych metod rachunkowości oraz ostrożnych kryteriów udzielania kredytów.
Wspólne wysiłki Stanów Zjednoczonych i Europy w tym zakresie pozwolą, miejmy nadzieję, na uniknięcie tego typu kryzysów w przyszłości.
Pervenche Berès
(FR) Pani przewodnicząca, panie wiceprzewodniczący Komisji! Ma pan rację! Po tym, jak inne próby się nie powiodły, obecne wysiłki mają na celu poprawienie relacji transatlantyckich w oparciu o zasadę indywidualnego rozpatrywania poszczególnych przypadków. Jednak jest jeden aspekt, który najwyraźniej został pominięty w naszej ocenie obecnej sytuacji, mianowicie kontekst dzisiejszej debaty. Analizując kolejno wszystkie akta, widzimy, jakie postępy zostały poczynione w każdym z elementów ustawodawstwa po obu stronach Atlantyku.
A co z podstawowymi pytaniami, jakie powinniśmy zadawać naszym amerykańskim partnerom w związku z obecną sytuacją, z ryzykiem recesji i problemem z organizacją oddzielenia w początkowej fazie recesji, czy też problemem kursów wymiany walut? Celem tej rezolucji nie jest rozwiązanie problemu kursu wymiany, jednak wiemy doskonale, że stosunki transatlantyckie będą w dużej mierze zależne od naszej zdolności uregulowania międzynarodowych stosunków handlowych. Patrząc na status rozmów z naszymi amerykańskimi partnerami strona po stronie, mamy również prawo mówić o tych sprawach, które niekoniecznie stanowią część dialogu transatlantyckiego prowadzonego przez Radę, którą państwo pomogliście utworzyć.
Pozwólcie państwo, że przytoczę jeden przykład: sytuację na rynku nieruchomości. Oczywiście w gestii amerykańskich ustawodawców leży decyzja o tym, jak zwiększyć możliwości udzielania kredytów majątkowych tak, aby odpowiadały rzeczywistym potrzebom i zdolności kredytowej mieszkańców Stanów Zjednoczonych, a także możliwości uwzględnienia rzeczywistości związanej z finansowaniem mieszkalnictwa socjalnego. Europa zdaje sobie sprawę, że przywrócenie normalnego funkcjonowania rynków finansowych jest w dużej mierze zależne od tego, czy amerykański rynek finansowy powróci do normy. Dlatego, prowadząc rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi, powinniśmy kłaść nacisk na te sprawy, które są zależne od tego, czy Amerykanie będą w stanie zmienić obowiązujące przepisy.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Po wczorajszych wydarzeniach raczej nie należy się spodziewać, że nowym prezydentem Stanów Zjednoczonych zostanie kobieta. Jednak bez względu na to, kto wygra wybory, handel nadal będzie odgrywał ważną rolę w naszych stosunkach ze Stanami Zjednoczonymi.
Stany są naszym największym partnerem handlowym i odwrotnie, dlatego niezwykle ważna jest owocna współpraca gospodarcza między nami. W związku z tym komisarzowi Verheugenowi należą się gratulacje za wysiłki włożone w tę współpracę. Żywimy duże nadzieje w związku z nowoutworzoną Transatlantycką Radą Gospodarczą, jednak musimy pamiętać, że będzie to długoterminowe przedsięwzięcie. Tak czy inaczej rada ta powinna odgrywać kluczową rolę w działaniach związanych z harmonizacją przepisów, zmniejszeniem biurokracji i usuwaniem barier handlowych, tak aby naszym przedsiębiorstwom łatwiej było prowadzić działalność w Stanach Zjednoczonych i aby nasze rynki lepiej ze sobą współgrały.
Chciałabym również prosić pana komisarza o położenie szczególnego nacisku nadie verrückten Maßnahmen, jak to świetnie określiła posłanka Mann: nie ma na to dobrego słowa w języku holenderskim. Te verrückte Maßnahmen obejmują z pewnością stuprocentowe sprawdzanie transportowanych produktów, które w zasadzie należałoby odłożyć na bok z racji tego, że jest to absurdalna i zbyt kosztowna metoda działania, która w dodatku przyniosłaby negatywne skutki.
Pani przewodnicząca! Powinniśmy również połączyć nasze siły ze Stanami Zjednoczonymi w sprawach związanych z obroną naszych interesów w pozostałych częściach świata, szczególnie w walce z niebezpiecznymi zabawkami z Chin i produkcją podróbek w Azji. Jeżeli chodzi o sprawę podróbek, wygląda na to, że walimy głową w mur - jakoś nie możemy powstrzymać ich napływu w stopniu zadowalającym.
Chciałabym również podkreślić znaczenie wspólnych działań w obliczu dotykającego nas wszystkich kryzysu na rynkach finansowych. W tej sprawie również Transatlantycka Rada Gospodarcza powinna wykazać się inicjatywą tak szybko, jak to możliwe.
Pani przewodnicząca! Odpowiedzialność za podtrzymywanie współpracy pomiędzy Europą a Kongresem amerykańskim spoczywa nie tylko na Transatlantyckiej Radzi Gospodarczej i panu komisarzu, lecz również i na nas: jeśli połączymy siły, będziemy mogli się nawzajem wspierać i umacniać - a to jest naszym celem przewodnim.
Benoît Hamon
(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Transatlantycki dialog gospodarczy odbywa się w momencie, w którym zbiegają się trzy poważne kryzysy: kryzys światowej bankowości i finansów, którego końca nadal nie widać, kryzys cen żywności oraz wciąż trwający kryzys cen ropy. Wszystkie te wydarzenia odbywają się na tle globalnego ocieplenia i zmian klimatycznych, co wymaga odwrócenia niektórych procesów i podważenia zasad, na których budowaliśmy zachodnie społeczeństwo.
Czy wzmocnienie współpracy transatlantyckiej może służyć tym celom? Wierzę, że tak, choć może to być trudne, złożone i konfliktogenne. Omawiana rezolucja nakreśla pewne reakcje, które zbiegają się z wymaganiami i aspiracjami amerykańskiej i europejskiej opinii publicznej. Po pierwsze nie chodzi o ograniczenie się jedynie do stworzenia wolnej przestrzeni handlowej między Stanami Zjednoczonymi i Europą - naszym celem jest upewnienie się, że rozwój handlu będzie służył innym, bardziej godnym pochwały celom, takim jak ustanawianie standardów społecznych i związanych ze środowiskiem naturalnym.
Pod tym względem rezolucja, która będzie przedmiotem jutrzejszego głosowania, jest odpowiednio wyważona. Zaznacza ona, że tak zwane bariery na drodze handlu transatlantyckiego to często ustawy skierowane na ochronę społeczeństwa, środowiska, kultury czy państwowej opieki zdrowotnej. Bariery te nie mogą zostać usunięte bez demokratycznego głosowania i odpowiednich ochronnych działań prawnych.
Tekst rezolucji zachęca również Unię Europejską do czerpania inspiracji z niektórych dwustronnych umów handlowych podpisanych przez USA, które zawierają szczegółowe przepisy związane z prawem pracy. To właśnie te czynniki powodują, że uważam tę rezolucję za niezwykle istotną dla dialogu transatlantyckiego.
Malcolm Harbour
Pani przewodnicząca! Nasze dzisiejsze spotkanie w celu kontynuowania tej niezwykle ważnej inicjatywy jest dowodem uznania dla wysiłków pana Günthera Verheugena, pana Jonathana Evansa i pozostałych osób zaangażowanych w tę sprawę.
Osobiście chciałbym wyrazić szczególne uznanie dla pana Evansa za jego przywództwo polityczne, ponieważ jestem zdania, że działania polityczne i parlamentarne są w tej sprawie absolutnie niezbędne.
W zeszłym roku miałem zaszczyt uczestniczyć w delegacji Komisji ds. Rynku Wewnętrznego do Waszyngtonu, podczas której mieliśmy możliwość spotkania z Kongresem i podkreślenia faktu, że zaangażowanie Parlamentu w tę inicjatywę jest bardzo duże.
Chciałbym również wspomnieć, że ostatnio mieliśmy zaszczyt gościć w Komisji ds. Rynku Wewnętrznego panią Nancy Nord, przewodniczącą amerykańskiej komisji ds. bezpieczeństwa produktów konsumenckich. Wizyta ta była bezpośrednim rezultatem naszej podróży do Waszyngtonu i, jak mniemam, świadczy o tym, że zaczynamy rozumieć wymiar polityczny sprawy.
Dlaczego powinniśmy zrozumieć wymiar polityczny tej sprawy? Odpowiedź na to pytanie jest następująca: ponieważ prace związane z technicznymi aspektami bezpieczeństwa produktów, a z harmonizacją w szczególności muszą mieć wymiar polityczny. Problem stanowi biurokracja. W przypadku pojazdów samochodowych, o których mówił wcześniej poseł von Wogau, problem polega na tym, że eksperci UE i Stanów Zjednoczonych- , a nie politycy- , nie mogą dojść do porozumienia w podstawowych sprawach, takich jak standardy związane z emisją gazów przez pojazdy ciężarowe czy sposoby sprawdzania bezpieczeństwa pojazdów.
Nie są to sprawy polityczne. Są to sprawy, co do których nie zgadzają się urzędnicy. Myślę, że powinniśmy się tym zająć, ponieważ tego typu problemy generują całą masę niepotrzebnych kosztów, przez co wydajemy pieniądze, które powinniśmy przeznaczać na dostarczanie do konsumentów bezpieczniejszych, bardziej ekologicznych produktów. W końcu ostatecznie właśnie o to nam chodzi.
Wiem, że mogę na pana liczyć w tej sprawie, panie komisarzu, jednak chciałbym zaznaczyć, że to my wszyscy powinniśmy zaangażować się w proces zmian. Nie do nas należy podejmowanie szczegółowych decyzji, ale to my powinniśmy zwracać się do ludzi za to odpowiedzialnych, by zwiększyli swoje wysiłki, ponieważ wszyscy pragniemy, by ta inicjatywa się powiodła.
Małgorzata Handzlik
Pani Przewodnicząca! Ustanowiona przed rokiem Transatlantycka Rada Gospodarcza jest dobrym pomysłem na pogłębienie współpracy transatlantyckiej w wymiarze ekonomicznym. Nie możemy bowiem zapominać, iż Stany Zjednoczone są naszym największym partnerem handlowym. Jestem przekonana, iż skuteczna identyfikacja, a następnie znoszenie istniejących barier w większym stopniu przyczynią się do wzrostu gospodarczego. Mam nadzieję, iż obie strony opracują wkrótce szczegółowy plan, który będzie wskazywał działania, które muszą zostać zrealizowane przez poszczególne sektory, aby stworzenie rynku transatlantyckiego zakończyło się sukcesem.
Szanowni Państwo, współpraca w ramach Transatlantyckiej Rady Gospodarczej obejmuje zagadnienia istotne dla funkcjonowania wspólnego rynku. Szczególnie cieszy mnie, że wśród priorytetów tej współpracy znalazły się kwestie ochrony praw własności intelektualnej. Pragnę przypomnieć, iż w zeszłym roku Komisja Europejska opublikowała komunikat dotyczący ulepszania systemu patentowego w Europie, w którym stara się ożywić debatę nad patentem wspólnotowym. W tym roku z niecierpliwością oczekuję na komunikat dotyczący strategii w zakresie praw własności intelektualnej. Współpraca transatlantycka jest szczególnie ważna w tej kwestii. Nasze gospodarki w znacznej mierze oparte są na wiedzy. Dlatego też ochrona oraz egzekwowanie praw własności intelektualnej ma tak ogromne znaczenie.
Interes naszych gospodarek wymaga jednak, aby promowane przez nas rozwiązania były respektowane przez kraje trzecie. Bez ich zrozumienia i zaangażowania nasze wysiłki nie przyniosą oczekiwanych efektów. Dlatego też wpływ na poprawę ochrony praw własności intelektualnej w krajach trzecich musi być częścią współpracy transatlantyckiej.
Liczę, że Transatlantycka Rada Gospodarcza opublikuje w najbliższym czasie sprawozdanie z postępów we współpracy w zakresie wdrażania praw własności intelektualnej, w tym przedstawi działania, które zostaną podjęte w przyszłości w celu wzmocnienia współpracy w zakresie zwalczania podróbek i piractwa.
Czesław Adam Siekierski
Pani Przewodnicząca! Panie Komisarzu! Transatlantycka Rada Gospodarcza to instytucja, która ma stworzyć lepsze rozwiązania współpracy gospodarczej i zwiększonej wymiany handlowej między Unią a USA. Rada ta jest także miejscem wypracowania podstaw jednolitego wspólnego rynku. Pamiętajmy, że zbliżamy się do takiego czasu, kiedy powinniśmy wspólnie zaproponować innym regionom świata zmianę reguł i zasad funkcjonowania w światowej gospodarce i globalnej wymianie handlowej.
Ważny obszar naszej współpracy to monitorowanie rynków finansowych i przyjęcie tu przejrzystych zasad, aby uniknąć niebezpieczeństw, jakich doświadczyliśmy w wyniku kryzysu na rynku hipotecznym, który przełożył się na zawirowania na rynkach żywnościowych świata.
Corina Creţu
(RO) Nasza debata poprzedza spotkanie amerykańskich i europejskich prawodawców w Ljubljanie, o którym wspominał pan komisarz oraz przedstawiciel naszej delegacji, poseł Evans. Jestem przekonana, że na tym spotkaniu po raz kolejny podkreślać się będzie potrzebę konsolidacji dialogu transatlantyckiego.
Utworzenie Transatlantyckiej Rady Gospodarczej odzwierciedla potrzebę harmonizacji stanowisk obu stron w sprawie zwalczania kryzysów, z którymi mamy obecnie do czynienia na świecie, w szczególności kryzysu cen żywności i energii, a także innych dziedzin.
Niestety ubóstwo jest i pozostanie głównym wrogiem ludzkości. Nie można mu przeciwdziałać bez rzetelnej współpracy między organizacjami międzynarodowymi i władzami poszczególnych krajów, a szczególnie między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi.
Na koniec chciałabym skorzystać z okazji i po raz kolejny poprosić o wsparcie Komisji Europejskiej w sprawie wiz w ramach solidarności z nowymi państwami członkowskimi, którym nie udało się do tej pory rozwiązać tego problemu.
Peter Skinner
Pani przewodnicząca! Wielu mówców poruszyło dziś w tej Izbie bardzo poważne tematy. Oczywiście ważne jest, żebyśmy zdawali sobie sprawę z istnienia stałej współpracy między Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi, jednak celem działań Transatlantyckiej Rady Gospodarczej jest wywołanie konkretnych efektów. Jej zadaniem jest przebić się przez zbędną retorykę i pozbyć się kłamliwych wymówek po obu stronach Atlantyku, tak aby wprowadzić wreszcie zmiany niezbędne dla naszych gospodarek i wynagrodzić osoby w nie zaangażowane prawdziwym wzrostem, szczególnie teraz - w obliczu kryzysu na rynkach finansowych.
Dlatego niezwykle cieszą mnie postępy, jakie zostały ostatnio poczynione w tej sprawie. Cieszy mnie fakt, że wiele osób, takich jak Jonathan Evans, komisarz Verheugen czy inni zebrani w tej izbie, ciężko pracowało nad tym, by sprawy ruszyły do przodu. Wspomniano tu o międzynarodowych standardach sprawozdawczości finansowej, a także o umowach z firmami maklerskimi. Wszystko to jest ważne i stanowi poważny krok naprzód, jednak nie może przybierać formy listy zakupów. Transatlantycka Rada Gospodarcza ma siedem priorytetów, którymi należy zająć się w pierwszej kolejności, tak aby przebić się przez nadmierną retorykę. Jednym z tych priorytetów są ubezpieczenia - dziedzina, którą można ujednolicić, może nie dziś, lecz z pewnością jutro.
Günter Verheugen
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Po pierwsze chciałbym państwu podziękować za wsparcie, na przestrzeni tej debaty, projektu transatlantyckiej współpracy gospodarczej, a także ponownie podkreślić, że projekt ten zakończy się sukcesem tylko i wyłącznie wtedy, gdy zaangażują się w niego wszystkie instytucje. Rada i Parlament mają swoje role do odegrania, a Komisja Europejska stara się wnieść odpowiedni wkład w tę inicjatywę.
Chciałbym zaprzeczyć, jakoby projekt ten miał promować praktyki protekcjonistyczne i uspokoić te osoby, które wyraziły taką obawę. Nie jest też prawdą, że dwie największe potęgi gospodarcze świata chcą się odgrodzić od pozostałych regionów. Transatlantycka współpraca gospodarcza nie jest ciosem w niczyją stronę. Dobrze jest wiedzieć, że regiony gospodarcze wspomniane podczas tej debaty już teraz przejawiają duże zainteresowanie pracami w tym zakresie i już teraz pytają, mniej lub bardziej bezpośrednio, czy można sobie wyobrazić tego typu współpracę z innymi stronami.
Moja odpowiedź jest nadal taka sama: chcielibyśmy poczekać i zobaczyć, czy przyjęty przez nas model działania będzie funkcjonował, ponieważ prace nad nim nadal znajdują się na wczesnym etapie. Chciałbym jeszcze raz spróbować pokazać, że nasz projekt jest wielowymiarowy. Kluczowym działaniem jest wyeliminowanie barier handlowych. Jest dokładnie tak, jak powiedział pan Harbour: to są bariery handlowe. Jeżeli przyjrzymy się im bliżej, wyda nam się niezrozumiałe i niewiarygodne, że przez tyle lat się na nie godziliśmy. I ma on stuprocentową rację. Dzieje się tak dlatego, że urzędnicy nie mogą dojść do porozumienia. Tak więc nasze działania polegają na mobilizowaniu tych urzędników, zmuszaniu ich do działania, do negocjacji, wyznaczaniu dla nich odpowiednich punktów odniesienia.
Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie na pewną dygresję. Choć pracuję w tej dziedzinie już od wielu lat, nauczyłem się czegoś zupełnie nowego przy okazji tego przedsięwzięcia. Zawsze myślałem, że jeżeli jakiś proces polityczny w USA podlega kontroli Białego Domu, wystarczy pociągnąć za odpowiedni sznurek i cała administracja, łącznie z organem wykonawczym, zrobi to, czego chce prezydent. Jednak nie jest to takie proste nawet w Stanach Zjednoczonych. Europa nie jest jedynym regionem, który ma trudności z przyspieszeniem biurokracji - Amerykanie zmagają się z tym samym problemem. Tak więc to jest naszym kluczowym zadaniem. Mowa o tym, co może uwolnić gospodarki obu stron od miliardów euro niepotrzebnych kosztów - pieniędzy, które można wykorzystać w celu tworzenia nowych miejsc pracy i promowania innowacyjności. Takie jest nasze podstawowe zadanie.
Drugi wymiar przedsięwzięcia jest związany ze spojrzeniem dużo dalej w przyszłość i zastanowieniem się, czy bylibyśmy w stanie funkcjonować w oparciu o te same standardy. Przykładowo wraz z amerykańskim współprzewodniczącym uzgodniliśmy, że nie ma sensu, aby Stany Zjednoczone i Europa ustanawiały standardy, a następnie konkurowały w nich ze sobą na rynkach trzecich. Chęć zrobienia czegoś więcej razem i uniknięcia problemów na poziomie prawnym w przyszłości jest jednym z powodów, dla których rozpoczęliśmy poważne rozmowy na temat nanotechnologii oraz wspólnych standardów związanych z biopaliwami. Pojęliśmy te wszystkie działania po to, aby nie powtarzać pewnych czynności w przyszłości i utrzymać odpowiednią spójność działań.
Chciałbym również podzielić się z państwem moją osobistą wizją przyszłości. Uważam, że ze względu na różnice w sposobach myślenia po obu stronach Atlantyku, związane na przykład ze sposobem zapewnienia bezpieczeństwa produktów, osiągnięcie naszego celu będzie możliwe jedynie wtedy, gdy będziemy gotowi uznać nasze wzajemne różnice w sposobie myślenia i regulowania pewnych spraw. Musimy zdać sobie sprawę z tego, że Amerykanie tak samo jak my nie chcą truć swoich obywateli, oni natomiast muszą zrozumieć, że my tak samo jak oni nie chcemy narażać naszych obywateli na niebezpieczeństwo związane z używaniem urządzeń elektrycznych. Tak więc istnieje podstawa wzajemnego zrozumienia i akceptacji decyzji prawnych drugiej strony.
Przejdźmy więc do trzeciego aspektu sprawy. Jest to ten element działań, na którym szczególnie skupiali państwo uwagę podczas tej debaty. Chodzi o ważne, duże przedsięwzięcia, sprawy dalekosiężne, często związane z polityką ogólnoświatową, o których wspomniano na tej sali. Zgadzam się z posłanką Eriką Mann i wraz z nią chciałbym poprosić państwa o nieprzeciążanie obowiązków rady. Poza tym podpisaliśmy porozumienie ramowe, które jasno określa, którymi tematami możemy się zająć, a którymi nie. Wspomnieli państwo o wielu sprawach, które nie zostały zawarte w porozumieniu ramowym, a którymi można się zająć na innych forach. Jednakże dotychczasowe doświadczenia pokazały, że w praktyce współpraca wymaga poruszania również ważnych, strategicznych spraw, takich jak przyszłość światowego systemu handlowego, problem praktyk protekcjonistycznych, sprawa inwestycji z funduszy państwowych, rosnące ceny żywności i energii czy ewentualna konieczność uregulowania systemu usług finansowych. I to właśnie robimy. Znaleźliśmy sposób na szybkie, elastyczne działania. Dlatego nie wykluczam, że w perspektywie długoterminowej możemy zająć się sprawami wykraczającymi poza zakres porozumienia ramowego.
Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że ta debata zachęciła mnie do tego, by dalej iść wytyczoną ścieżką i upewnić się, że wszystko pójdzie zgodnie z planem. Nasze dwie gospodarki razem wzięte dysponują ogromnym potencjałem, którego do tej pory nie wykorzystywaliśmy w pełni. Po wyeliminowaniu przeszkód na drodze do wykorzystania drzemiącego w nas potencjału gospodarczego będziemy mogli zrobić więcej w sprawach politycznych, społecznych i ekologicznych. I o to właśnie nam chodzi.
Przewodnicząca
Otrzymałam sześć projektów rezolucjizłożonych zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Tunne Kelam  
na piśmie. - Światowe wyzwania budzą niepokój w tle dzisiejszej debaty. Zamiast sprzeczać się o dawne niesnaski i szczegóły naszych wzajemnych relacji, powinniśmy zdać sobie sprawę, że UE stanowi 7% ludności świata. Aby naprawdę zmierzyć się z rosnącym nagromadzeniem problemów, możemy zrobić tylko jedno: połączyć siły z drugą największą wolnorynkową potęgą demokratyczną. Nie ma innego wyjścia niż jak najściślejsza współpraca transatlantycka. Nie jest to kwestia działań długoterminowych.
W ubiegłym roku Parlament Europejski i Kongres USA rozpoczęły obiecującą współpracę. Wyznaczony został ambitny cel związany z utworzeniem wspólnego rynku transatlantyckiego do roku 2015. Aby go zrealizować, potrzebna jest pełna współpraca tak ze strony Rady, jak i Komisji Europejskiej.
Pierwszym zadaniem do wykonania jest identyfikacja i eliminacja wszystkich istniejących przeszkód na drodze do tego rynku - tak politycznych, jak i technicznych. Drugim zadaniem jest opracowanie zwięzłego dokumentu, który wyjaśni powody i korzyści tych działań społeczeństwu.
Na koniec nie można zapomnieć, że osiągnięcie celów strategii lizbońskiej będzie tym prostsze, im większa będzie prawdziwa integracja między Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską.
