Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen staat dat ik "voor" het verslag-Cunha heb gestemd, terwijl ik heb bedoeld "tegen" te stemmen. Ik zou de notulen op dit punt graag gewijzigd zien. Daarnaast heb ik na het debat van gisteren over China "voor" het verslag gestemd. Ik wil graag dat dit wordt vermeld in de notulen.

De Voorzitter
We zullen dit in de notulen vermelden, mijnheer Wynn.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb eigenlijk maar één vraag. In de notulen van gisteren staat dat wij gedebatteerd hebben over het verslag-McNally en dat hierover pas op 2 februari kan worden gestemd. Ik wil alleen maar vragen waarom dat nodig is. Ik heb vernomen dat er iets niet klopt met de stukken. Eigenlijk mag zoiets toch niet gebeuren. We hebben over het verslag gedebatteerd en hebben vandaag tijd gehad om erover te stemmen. Daarom begrijp ik absoluut niet waarom we pas zo laat na het debat tot stemming overgaan. Eén van de regels van het huis was toch dat er zo snel mogelijk na het debat moeten worden gestemd?

De Voorzitter
De stemming is tot februari uitgesteld omdat we eerst bepaalde vertaalproblemen moeten oplossen. We moeten ervoor zorgen dat de teksten met elkaar overeenstemmen, en dat vraagt tijd. Het gaat dus om een puur technisch probleem.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, gisteravond heb ik reeds een opmerking gemaakt over de notulen. Het gaat om punt 6 op bladzijden 6 en 7. Hierin wordt verwezen naar het voorstel dat ik heb gedaan over de ontvankelijkheid van punt 6 van het verslag-Cunha. Ik heb een hoofdelijke stemming over dit voorstel gevraagd en de Voorzitter heeft duidelijk gezegd dat deze zou worden gehouden. We hebben inderdaad met onze stemmachine gestemd. Ik begrijp nu dat de uitslag van deze stemming niet is vastgelegd. Ik zou in de notulen graag opgenomen zien dat hoofdelijk gestemd zou worden over dit voorstel. Ook had een lijst van voor- en tegenstemmers beschikbaar moeten zijn.

De Voorzitter
Wij zijn op de hoogte van dit probleem, mijnheer MacCormick. Er is een technische fout opgetreden bij de registratie van de stemmingen, maar het was niet meer dan een fout, een toeval, er zit niets achter. Hierdoor is de hoofdelijke stemming, die nochtans correct is verlopen, niet geregistreerd. Dit is de enige reden, en er is ook niets aan te doen. Zoiets kan gebeuren, mijnheer MacCormick.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, ik wil over dit zelfde punt 6 het volgende opmerken. In de notulen staat over de moties van orde dat ik heb voorgesteld het verslag op grond van artikel 144 terug te verwijzen naar de commissie, voornamelijk omdat er twijfels bestonden over de ontvankelijkheid van punt 6 van dit verslag. Dit is niet juist. Ik heb er weliswaar op gewezen dat mijn collega, de heer MacCormick, daar eventueel een voorstel over zou doen, de genoemde reden was echter dat er aanzienlijke politieke verdeeldheid heerst over het voorstel. Ook bestaan er twijfels over de uitvoerbaarheid ervan. Ik heb daarom aangedrongen op verdere discussie en een raadpleging van de belanghebbenden.

De Voorzitter
Ik neem nota van uw opmerking, mijnheer Hudghton.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen probleem met de inhoud van de notulen, maar wel met wat er niet in staat. De notulen van woensdag bevatten een lijst van parlementsleden die hun stem hebben gewijzigd. Ik constateer dat een dergelijke lijst niet is opgenomen in de notulen van gisteren. Het is mij echter bekend dat ten minste twee leden hun stem over de ontwerpresolutie over de belasting op wisseltransacties hebben gewijzigd. Kunt u mij vertellen wanneer deze stemwijzigingen bekend worden gemaakt? Het zal duidelijk zijn dat deze informatie voor een aantal leden van belang is. Ik neem aan dat deze lijst aan de eerstvolgende notulen wordt toegevoegd en dat we op dat moment gelegenheid krijgen om te reageren.

De Voorzitter
Mijnheer Ford, we zullen dit nakijken en de nodige wijzigingen aanbrengen in de notulen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil enkel het Parlement ervan op de hoogte stellen dat er vanmorgen een terroristische aanslag is gepleegd in Madrid. Er is een bomauto ontploft en daarbij is een dode gevallen. Ik wilde alleen maar, namens mijn fractie, dit soort terroristische daden eens te meer veroordelen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Fraga Estévez. We zijn reeds op de hoogte van dit afschuwelijke incident. Voor de zoveelste keer wordt Spanje getroffen door een terroristische aanslag. Ik neem nota van uw verklaring, en u zult wel begrijpen dat deze kwestie mij als Spanjaard enorm beroert.
(De notulen worden goedgekeurd)

Gemeenschappelijk visserijbeleid: versterking van de dialoog "Industrie/betrokken kringen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0094/1999) van mevrouw Miguélez Ramos, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de versterking van de dialoog over het gemeenschappelijk visserijbeleid met de industrie en met de betrokken kringen (COM(1999) 382 - C5-0145/1999 - 1999/0163(CNS)).

Miguélez Ramos
Mijnheer de Voorzitter, de verordening die wij vandaag behandelen heeft tot doel de dialoog over het gemeenschappelijk visserijbeleid met de industrie en de betrokken kringen te verbeteren. Op die manier wil de Commissie ervoor zorgen dat zij goed wordt geïnformeerd over de behoeften van de sector en deze op zijn beurt beter op de hoogte wordt gesteld van de communautaire regelgeving en de in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid genomen beslissingen.
Het spreekt voor zich dat de Commissie visserij dit voorstel voor een verordening ondersteunt. Het is duidelijk dat de Europese Commissie, wil zij voorstellen kunnen formuleren en haar taken kunnen vervullen, op de hoogte moet zijn van de situatie in de sector. Een permanente dialoog met de betrokken beroepsorganisaties is dan ook noodzakelijk.
Dit voorstel voor een verordening werd voorafgegaan door een hervorming van het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur, een in 1971 opgericht adviesorgaan waarin de beroepsorganisaties van alle sectoren vertegenwoordigd zijn. Samenvattend kan men zeggen dat deze hervorming heeft gezorgd voor een modernisering van het Raadgevend Comité. Men heeft namelijk de samenstelling van dit orgaan uitgebreid met organisaties die de afgelopen jaren een steeds grotere rol zijn gaan spelen bij het rationele beheer van natuurlijke hulpbronnen, zoals niet-gouvernementele organisaties die zich bezighouden met ontwikkelingsbeleid, milieubescherming of de belangen van consumenten en wetenschappers.
Bij deze hervorming heeft men ook gestreefd naar een grotere rol voor bepaalde sectoren die tot nu toe ondervertegenwoordigd waren, zoals de sector van de aquacultuur en de handel. Voorts is het aantal leden in de plenaire vergadering van het Raadgevend Comité gewijzigd en werden er gespecialiseerde werkgroepen opgericht.
Het zwaartepunt van deze hervorming van het Raadgevend Comité ligt in de prioriteit die werd toegekend aan organisaties die representatief zijn op communautair niveau. Hierdoor wilde men verhinderen dat het comité slechts een spreekbuis zou zijn voor nationale standpunten.
De Commissie visserij en met name ikzelf, als rapporteur, hebben veel kritiek geuit op het feit dat de Commissie ons niet heeft geraadpleegd over de hervorming van het comité. Dit betekent namelijk dat wij ons vandaag moeten beperken tot het geven van een advies over dit voorstel voor een verordening, dat in mijn ogen van minder belang is.
Wij ondersteunen volledig de doelstellingen, mechanismen en wettelijke bepalingen die in het Commissievoorstel worden voorgesteld voor de concrete maatregelen met betrekking tot de verspreiding van informatie over het gemeenschappelijk visserijbeleid. We willen niets liever dan dat de Commissie eindelijk zorgt voor deze informatieverspreiding. Tijdens zijn laatste verschijning voor de Commissie visserij heeft de bevoegde commissaris zelf de absolute noodzaak daarvan erkend. De heer Fischler kwam tot de conclusie dat we ons product slecht verkopen en dat we de sector beter moeten informeren en ons beleid beter moeten verdedigen. Er is behoefte aan informatie binnen de sector zelf, want deze is vaak nauwelijks of helemaal niet op de hoogte van zijn eigen situatie, maar ook aan informatie naar buiten toe.
Als lid van de Commissie visserij heb ik mij dikwijls verbaasd over de onwetendheid van het grote publiek omtrent het gemeenschappelijk visserijbeleid, dat nochtans enorm belangrijk is voor veel lidstaten en voor de Unie als geheel.
Voor de interne informatie van de sector vragen wij de Commissie rekening te houden met de werkelijkheid waarin de meeste vissers leven. Niet iedereen heeft toegang tot nieuwe technologieën, en daarom moeten we alle beschikbare media gebruiken voor deze informatiecampagnes, ook de meest traditionele. In dit opzicht zou ik willen wijzen op de rol van de geschreven pers, die steeds meer aandacht besteedt aan de toekomst van de visserij in Europa, en ook op democratische en voor iedereen toegankelijke media als radio en televisie.
Ik zou ten slotte de aandacht van de Commissie willen vestigen op het probleem van de representativiteit van de in het Raadgevend Comité vertegenwoordigde organisaties. De dialoog tussen de Commissie en de beroepsorganisaties van de sector is van essentieel belang. Deze dialoog kan echter alleen maar resultaten opleveren als de betreffende beroepsorganisaties werkelijk representatief zijn voor de diverse bij het gemeenschappelijk visserijbeleid betrokken sectoren. Noch het voorstel van de Commissie noch het reglement van het Raadgevend Comité bevat de daarvoor noodzakelijke mechanismen.
In een sector die zo versplinterd is en gekenmerkt wordt door een enorme geografische spreiding en een weinig ontwikkelde organisatiecultuur is het buitengewoon moeilijk voor de Commissie om op communautair niveau gesprekspartners te vinden die waarlijk representatief zijn voor de betrokken sectoren. Het zou denk ik geen slechte zaak zijn indien de Commissie zou trachten als aanvulling op haar huidige acties de representativiteit van bestaande beroepsorganisaties te verhogen door middel van initiatieven die gericht zijn op een hogere participatiegraad van de diverse sectoren in hun respectieve beroepsorganisaties. De vertegenwoordigers van de sector die in het Raadgevend Comité als gesprekspartners van de Commissie fungeren moeten namelijk het algemeen belang dienen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het in grote lijnen eens met wat mevrouw Miguélez net met verve heeft gezegd. Vanochtend staat namelijk een punt op de agenda dat vérstrekkende gevolgen heeft voor de toekomst van het visserijbeleid in Europa: de versterking van de dialoog met de visserijsector over een gemeenschappelijk Europees visserijbeleid.
Wij in het Europees Parlement houden al jaren een intensieve dialoog met de visserijsector. Met delegaties bezoeken we de visserijregio's van Europa waardoor we ter plaatse vragen kunnen stellen. Op die manier kunnen we een beter inzicht krijgen in de problemen van degenen die dagelijks ter plekke met de Europese verordeningen moeten leven en werken. Deze week was ik te gast bij de zogenaamde Groene Week, de landbouwbeurs in Berlijn, en heb daar een dergelijke dialoog gevoerd met vertegenwoordigers van de Duitse visserijsector. Het is een zeer actuele en brandende kwestie, temeer omdat de hervorming van het Europees gemeenschappelijk visserijbeleid in 2002 voor de deur staat.
In principe moet de politiek ervoor zorgen dat alle belangen op een gepaste manier worden behartigd, en vooral dat de hulpbron vis op een duurzame manier wordt gebruikt.
De communicatie tussen de visserijsector en de organen van de Gemeenschap moet van twee kanten komen. Het bedrijfsleven moet de Commissie duidelijk maken wat zijn behoeften zijn. Aan de andere kant moet de Commissie voorschriften en beslissingen voorbereiden en publiceren. Dit moet een dialoog zijn, geen monoloog. Dat heeft de Commissie ingezien. En alleen via kennis van de problematiek, de moeilijkheden en de mogelijke oplossingen, die de betrokkenen zelf het beste kennen, zal het in de toekomst mogelijk zijn om de juiste beslissingen te nemen.
Om dit doel te bereiken, heeft de Commissie twee maatregelen genomen. Met het huidige voorstel voor een verordening beoogt de Commissie de Europese productschappen te versterken - en terecht. Een dialoog kan echter alleen maar plaatsvinden wanneer de betreffende gesprekspartners uit de visserijsector ook financieel worden gesteund, zodat ze in ieder geval aan de gesprekken kunnen deelnemen, zonder dat ze daarvoor hun onafhankelijkheid prijs hoeven te geven. Hiervoor zijn dit jaar ongeveer 400.000 euro uitgetrokken. Deze dialoog kan echter slechts een succes worden als de Commissie in de regio's zelf via voorlichtingsacties de complexe technische aspecten duidelijk kan uitleggen.
Ik steun daarom nadrukkelijk het huidige initiatief van de Commissie. Tegelijkertijd heb ik echter wel grote bedenkingen. Deze hebben betrekking op de andere maatregel, die mevrouw Miguélez hier eveneens heeft voorgesteld. Het gaat om de hervorming van het belangrijke Raadgevend Comité voor de visserij. Dit comité vormt de basis voor de dialoog. Waarom is het Europees Parlement niet geraadpleegd toen het ging om de oprichting en organisatie alsmede om de taken van deze zo belangrijke schakel in de beoogde dialoog, het Raadgevend Comité voor visserij en aquacultuur? Dit is een tekortkoming die we zullen blijven bekritiseren.
Een ander probleempje is dat het zo moeilijk is om werkelijk representatieve vertegenwoordigers voor de verscheidene sectoren van de visserij te vinden, een versnipperde en geografisch sterk gespreide bedrijfstak met een zwakke productschapstructuur. Hier is het zaak om nu eindelijk redelijke voorwaarden te scheppen. Dit vereist echter ook dat we wellicht eens gaan nadenken over een nieuwe organisatiestructuur in de visserijsector. Dat kan echter alleen maar als we het vertrouwen van de vissers in kwestie genieten, zowel in de politiek als in het gemeenschappelijk visserijbeleid van de Unie.
Hiermee dienen we ons in de toekomst heel intensief bezig te houden.

Van Hulten
Mijnheer de Voorzitter, gisteren hebben we gedebatteerd over het verslag-Cunha. Eén van de klachten van de Nederlandse leden van het Europees Parlement was dat in dit voorstel onvoldoende rekening wordt gehouden met de afspraken die in Nederland zijn gemaakt tussen de overheid en de visserijsector om op vrijwillige basis te komen tot afspraken over naleving van de vangstquota. Wanneer het mogelijk is om in goed overleg tussen overheid en maatschappelijke organisaties tot vrijwillige afspraken te komen die dezelfde werking hebben als wetgeving, dan geeft de Partij van de Arbeid de voorkeur aan dergelijke afspraken boven onnodige bemoeizucht van bovenaf. Dat geldt uiteraard ook op Europees niveau.
Ik ben daarom ook zeer tevreden over het verslag van mijn collega Miguélez Ramos. Hoewel wij op het verslag-Cunha sterk van mening verschilden, steun ik haar voorstellen om te komen tot versterking van het Raadgevend Comité visserij van harte. Ik feliciteer haar met haar verslag. Ik maak daarbij slechts één aantekening. Het Raadgevend Comité kan alleen goed functioneren als het representatief is voor de verscheidene sectoren die bij het visserijbeleid zijn betrokken en als ook alle visserijnaties van de Unie in het comité vertegenwoordigd zijn. Daar is op dit moment nog geen sprake van.
Onze fractie zal daarom voor amendement 3 stemmen waarmee wordt beoogd enige druk in die richting uit te oefenen en ik doe ook een beroep op de Europese Commissie om erop toe te zien dat het Raadgevend Comité representatief is en blijft in de zin zoals ik zojuist heb beschreven.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, kan ik u meedelen dat mijn fractie vóór de resolutie van mevrouw Miguélez Ramos zal stemmen, omdat deze resolutie een belangrijke bijdrage levert aan het visserijbeleid van de Europese Unie.

Hudghton
Mijnheer de Voorzitter, elk plan om de communicatie te verbeteren en te bevorderen verdient een warm onthaal. Een versterkte dialoog met de sector visserij en aquacultuur moet dan ook zeker worden aangemoedigd. Laten wij de dialoog echter niet beperken tot overleg met de sector zelf. Ook organisaties die actief zijn op milieu- en ontwikkelingsgebied dienen hierbij betrokken te worden. Daarnaast moeten gespecialiseerde onderzoeksinstanties een grotere rol kunnen spelen.
Het gaat vooral om het stimuleren van echte communicatie, niet van eenrichtingsverkeer. Mijn partij heeft altijd al gepleit voor meer overleg met de sector. Een belangrijk voordeel van een regionale benadering is dat direct belanghebbenden, de vissers zelf, betrokken worden bij de besluitvorming over zaken die hen betreffen. Het realiseren van de doelstellingen, bescherming van de visstand door duurzaam vissen en een bestaansmogelijkheid op de lange termijn voor de zones binnen Europa die van de visserij afhankelijk zijn, komt met deze participatie dichterbij.
De hervorming van het Raadgevend Comité is een onderdeel van de evaluatie van het GVB, die nu overal in Europa plaatsvindt. Europa heeft nog een andere mogelijkheid om vissers de verantwoordelijkheid voor de sector ten dele zelf te laten dragen. Als de regiogerichte benadering wordt uitgebreid en ook de industrie en de betrokken kringen op locaal niveau erbij worden betrokken, ontstaat een systeem dat beter voorziet in de behoeften van de visserijsector. Dit systeem zou de naleving van het GVB bevorderen, niet verhinderen.
We moeten zorgen voor voldoende raadpleging van de maatschappelijke organisaties, met name van de visserijsector en de niet-gouvernementele milieuorganisaties. In dat geval zal het GVB beantwoorden aan de gestelde doelen, bescherming van de visstand en een duurzame ontwikkeling van de sector. De participatie van NGO's moet echter wel zinvol zijn, en meer dan alleen een symbolische functie hebben. We zullen hard moeten werken om deze participatie daadwerkelijk zinvol te maken.
Het toekomstig visserijbeleid kan alleen maar een succes worden als we de vertegenwoordigers van de bedrijfstakken die indirect op de visserij zijn aangewezen en de vissers zelf erbij betrekken. Dat is een essentieel onderdeel van het GVB. Gisteren was er wat verdeeldheid over delen van het verslag-Cunha, met name over het voorstel om sancties in te voeren op het overschrijden van de quota. Als wij over een dergelijk voorstel niet worden geraadpleegd, heeft de hele raadpleging geen zin. Ik betreur dan ook dat het Parlement met mijn voorstel om hiervoor meer tijd uit te trekken niet heeft ingestemd.
Ik hoop dat wij van deze fouten kunnen leren en ook dat we menen wat in het verslag staat, dat ik trouwens ondersteun, namelijk dat we de communicatie en het contact willen verbeteren met de visserijsector en met degenen die daarbij indirect betrokken zijn.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft zonder de andere EU-instellingen geraadpleegd te hebben het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur opgericht. De Commissie heeft vooral maatschappelijke organisaties als partners gekozen. Men wil niet dat het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur de spreekbuis voor nationale belangen is, maar dat is het wel. Dat is het in ieder geval vanuit het oogpunt van Finland en de Oostzee. Het lidmaatschap van de beroepsorganisatie Europêche is te duur voor de Finse vissers. Zij kunnen niet aan de werkzaamheden van deze organisatie deelnemen, omdat zij de contributie hiervoor niet kunnen betalen. Zodoende worden hun belangen niet behartigd in de organisaties die de Commissie tot haar partners heeft gekozen. De vissers hebben geen geld voor een vertegenwoordiging in de Europese Unie, maar de viskwekers wel. Zij zijn de kapitalisten van de visserijsector. Dit stelt het Europees visserijbeleid in ons land in een vreemd licht. Er wordt slechts geluisterd naar de stem van de viskwekers, de kapitalisten, en niet naar de stem van de proletariërs, de vrije beroepsbeoefenaars, ofwel de vissers die in vrije zeewateren vrije vis vangen. Bovendien wordt er bij ons in de Noordse landen ook in de binnenwateren gevist, en daar wordt in de Europese Unie geen rekening mee gehouden.
De vertegenwoordiging in supranationale organisaties is problematisch, omdat de Europese Unie er onvoldoende rekening mee houdt. De supranationale organisatie Europêche is ineffectief. Ze is niet representatief, haar besluiten zijn niet bindend voor de aangesloten organisaties, de omvang en rijkdom van de lidstaten zijn bepalend, en zaken die eigenlijk nationale belangen zijn worden als supranationale belangen beschouwd. Het is een belangrijke taak van de Commissie om deze verordening zo aan te passen dat beroepsorganisaties beter vertegenwoordigd worden en dat ook de stem van de vissers wordt gehoord die geen geld hebben voor het lidmaatschap van een belangenorganisatie op communautair niveau.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de afgevaardigden van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten scharen zich achter het voorstel voor een verordening betreffende de versterking van de dialoog over het gemeenschappelijk visserijbeleid met de industrie en met de betrokken kringen. Tegelijkertijd moeten we echter erkennen dat we soms onze tijfels hebben over de wijze waarop deze dialoog is georganiseerd.
Allereerst is het van groot belang dat de dialoog wordt versterkt. Het GVB geldt voor iedereen die in de Europese Unie in de visserij werkzaam is, maar de omstandigheden verschillen wezenlijk van al naargelang de visserijzones, de ligplaatsen van de boten, de tradities, het gebruikte materieel, de organisatie van de plaatselijke markt, enzovoort. De verschillen zijn zo groot dat sommigen zich afvragen of een goede coördinatie van de nationale beleidsprogramma's op het gebied van de visserij niet de voorkeur geniet boven één communautair beleid. Hoe dan ook, momenteel is er sprake van één communautair beleid en van zeer verschillende situaties voor de vissers. Daarom moeten we zeer nauwe contacten onderhouden met de mensen die in de visserijsector werkzaam zijn, zodat we goed op de hoogte blijven van hun behoeften en de negatieve gevolgen van sommige verordeningen kunnen verhinderen. Ook moeten we vermijden dat deze regelgeving gewoon niet wordt toegepast omdat ze, zoals soms helaas blijkt, in het geheel niet overeenstemt met de werkelijkheid.
De afgevaardigden van mijn fractie zullen daarom voor de drie amendementen stemmen die vandaag ter tafel zijn gebracht. In deze amendementen staat immers dat het functioneren van het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur moet worden verbeterd en dat dit comité meer rekening moet houden met situatie en de behoeften van de visserijsector in de lidstaten. Ten slotte wordt de Commissie verzocht een jaarverslag aan de Raad en het Europees Parlement te presenteren over de debatten die in dit comité gehouden worden. Dit debat is niet alleen belangrijk voor de Commissie, maar voor alle communautaire instellingen, omdat het kan bijdragen aan de koers die het GVB moet volgen in het belang van al onze vloten.
Over een aantal aspecten van de hervormingen zijn wij echter zeer ontevreden. Zo verleent de Commissie aan onderling zeer verschillende belangengroeperingen toegang tot het Raadgevend Comité voor de visserij. Deze groeperingen volgen het beleid van Brussel en streven zeer algemene doelen na met betrekking tot onder meer ontwikkeling, milieu en consumptie. Tegelijkertijd wil de Commissie de positie van Europese beroepsorganisaties in de visserij, die momenteel alleen nog maar op papier bestaan, met communautaire middelen versterken. Het lijkt erop dat de Commissie via de vele verschillende deelnemers een tegenwicht wil vormen voor de nationale organisaties, hoewel die goed gestructureerd, algemeen erkend en representatief zijn. Het lijkt erop dat de Commissie de discussie met moeilijke gesprekspartners probeert te ontwijken en van A tot Z een overlegstructuur probeert te vormen met volgzame gesprekspartners, die haar eigen opvattingen delen en precies doen wat ze van hen verlangt.
Wat mij nog meer verontrust is de vraag hoeveel andere sectoren al op deze wijze zijn georganiseerd. Bestaat er in Brussel niet een groot netwerk van verenigingen en organisaties zonder daadwerkelijk representatief karakter, die grotendeels door de Unie worden gefinancierd en deelnemen aan goeddeels kunstmatige raadplegingprocedures? Uitgaande van het voorbeeld dat hier ter tafel ligt vrezen wij dat deze veronderstelling wel eens juist zou kunnen zijn. Onder deze omstandigheden is het niet vreemd dat de instellingen in Brussel het contact met de publieke opinie verliezen. De regeringen van de lidstaten zouden zich ernstige zorgen moeten maken als ze willen voorkomen dat de nationale democratieën die ze vertegenwoordigen binnenkort worden uitgeschakeld door ongeloofwaardige belangengroeperingen.
Wij denken dat we er voor moeten zorgen dat de visserijsector, die momenteel onze directe aandacht heeft, voldoende door de verschillende groeperingen binnen het Raadgevend Comité vertegenwoordigd is. Alle bij de visserij betrokken lidstaten en alle beroepsgroepen binnen deze sector moeten een stem krijgen. Het comité moet op deze vertegenwoordigers steunen en niet op kunstmatige organisaties.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, het is een goede zaak dat de Commissie initiatieven neemt om de dialoog met de visserijorganisaties te versterken. De Commissie moet weten wat er op het grondvlak leeft. We hebben geen behoefte aan een Commissie die vanuit een ivoren toren regels oplegt. Overleg met de sectoren is nodig om te voorkomen dat er regels worden uitgevaardigd die in de praktijk niet uitvoerbaar zijn. Ook is een dialoog nodig om een helder beeld te krijgen van de verschillende belangen, zodat er afgewogen besluiten genomen kunnen worden.
Met de nu voorliggende ontwerpverordening beoogt de Commissie de Europese beroepsorganisaties te versterken. Daar valt zeker wat voor te zeggen. Zowel de visserijsector als de Commissie hebben belang bij de aanwezigheid van één Europese overkoepelende organisatie. Voor de visserijsector is het een belangrijk platform om de gemeenschappelijke belangen versterkt onder de aandacht van de Commissie te brengen. En de Commissie weet beter waar ze aan toe is als de sector met één mond spreekt.
Toch moeten we niet uit het oog verliezen dat de visserijsector bij uitstek een sector is met grote nationale tegenstellingen. Ga met een gewone visserman in gesprek en u zult ontdekken dat er in zijn beleving geen Europese vissers bestaan. De Europese vloot bestaat uit Belgische vissers, Deense vissers, Nederlandse vissers enzovoort, en voor een belangrijk deel zijn dat concurrenten van elkaar. De doorsneevisser heeft dan ook meer vertrouwen in zijn nationale belangenorganisatie dan in een Europese, waar de dienst hoofdzakelijk wordt uitgemaakt door vertegenwoordigers uit andere lidstaten. Deze realiteit mogen we niet uit het oog verliezen.
Een Europese organisatie moeten we dan ook niet zien als een vervanging van, maar als een aanvulling op nationale organisaties. De Europese Commissie dient ook met die nationale organisaties in gesprek te blijven.
Dit brengt mij op het amendement dat mijn fractie heeft ingediend over het Raadgevend Comité. Weliswaar heeft de Commissie ons niet om advies gevraagd over de samenstelling van dat comité. De Commissie zal het mij hopelijk toch niet kwalijk nemen, wanneer ik haar ongevraagd wel een advies verstrek.
Op 16 juli 1999 zijn de Commissie en het bedrijfsleven akkoord gegaan met een compromis over het nieuwe Raadgevend Comité. Zij zijn toen overeengekomen dat alle lidstaten van de Unie, voor zover visserijnaties, daarin vertegenwoordigd moeten zijn. Belangentegenstellingen maken het, zoals gezegd, voor verscheidene leden van de beroepsorganisaties onmogelijk hun mandaat aan iemand van een andere nationaliteit te geven.
Inmiddels is het Raadgevend Comité in nieuwe samenstelling bijeen geweest. Helaas moet ik echter constateren dat er van de overeengekomen evenwichtigheid weinig terecht is gekomen. In het comité zijn enkele nationaliteiten zwaar oververtegenwoordigd, terwijl een aantal andere lidstaten in het geheel niet zijn vertegenwoordigd. Dat was zelfs voor de oud-voorzitter van het Raadgevend Comité, onder wiens leiding het compromis tot stand is gekomen, reden te weigeren de eerste vergadering van het comité voor te zitten.
De Europese Commissie zal mij misschien tegenwerpen dat representativiteit meer is dan een rechtvaardige verdeling over de lidstaten. Dat is natuurlijk ook zo. Er moet ook sprake zijn van een evenwichtige verdeling over de sectoren. Wat ik echter van de Commissie wil weten is het volgende: "Waarom hebt u geen gevolg gegeven aan het compromis van 16 juli waarin duidelijk staat dat er ook wat betreft nationaliteit sprake moet zijn van een evenwichtige verdeling?"
Ik heb aan het adres van de Commissie daarom een dringend advies: denkt u nog eens na over de samenstelling van het nieuwe Raadgevend Comité. Als u een goede dialoog wilt met de betrokken sectoren, als u hecht aan het creëren van een draagvlak voor uw beleid, zorg dan voor een representatief overlegorgaan.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, evenals mijn collega's onderschrijf ik de in het verslag van mevrouw Miguélez Ramos geuite kritiek op de willekeurige werkmethoden van de Commissie. De Commissie heeft namelijk Parlement noch Raad geraadpleegd over de hervorming van het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur, maar ze vraagt nu wel ons advies over dit voorstel voor een verordening betreffende de versterking van de dialoog tussen de Commissie en de sector. Dat is toch volkomen absurd.
Geen raadpleging over de basisregels, maar wel over de bijkomende aspecten; geen raadpleging over de opzet en het kader van de dialoog, maar wel over methoden om de dialoog te versterken. En dat ondanks de enorme kritiek en de vele twijfels die het Parlement, de Raad en de sector zelf hebben geuit over de door de Commissie uitgevoerde hervorming van het Raadgevend Comité. Wij zijn immers van mening dat de hervorming van dit belangrijke orgaan, het enige waarin de sector wordt betrokken bij het beleid, niet heeft geleid tot een verhoging van de noodzakelijke representativiteit. Een groot deel van de visserijsector is nog steeds ondervertegenwoordigd.
Desondanks - ik wil hier ook niet over uitweiden - verwelkom ik de in het voorstel aangekondigde financiële middelen.
Ten slotte wil ik alleen nog mevrouw Miguélez Ramos bedanken voor haar verslag en met name voor het feit dat zij heeft vastgehouden aan het amendement dat bepaalt dat de Commissie ons jaarlijks verslag moet uitbrengen over de debatten van de werkgroepen van het nieuwe comité. Ik ondersteun ook het advies van de heer Gallagher, die namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie verzoekt om gedetailleerde verslagen over de verdeling van fondsen onder de verschillende lidstaten en organisaties die op grond van de verordening recht hebben op financiële steun.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik maak het kort. Ik steun dit verslag en ik feliciteer de rapporteur met haar werk. De Socialistische Fractie staat positief tegenover de hervorming van het Raadgevend Comité voor de visserij door de Commissie. Het gestelde doel, een vruchtbaarder gesprek tot stand brengen tussen de Commissie en de sector, heeft onze instemming. Wij juichen het toe dat nieuwe belanghebbenden uit de visserijsector in het Raadgevend Comité worden opgenomen. Ook staan wij positief tegenover de grotere verscheidenheid van de vertegenwoordigde beroepsorganisaties uit de sectoren, met name uit de aquacultuur en de handel.
Wij stemmen ermee in dat het aantal leden van de voltallige vergadering wordt beperkt met het oog op een betere werking van het comité. Wij kennen allen het gevaar van al meer leden en al minder doelmatigheid. De Commissie lijkt met deze bezwaren rekening te hebben gehouden. Wij juichen het toe dat de rol van gespecialiseerde onderzoeksinstellingen is vergroot, waarbij vier werkgroepen zijn ingesteld om verslag uit te brengen over de volgende punten: ten eerste de toegang tot de visstand en tot het beheer van de visserij, ten tweede de aquacultuur, het kweken van vis en van schaal- en schelpdieren, ten derde de afzet en de handel en ten vierde de economische analyse van de sector en haar structuren. Wij stellen het op prijs dat de Commissie prioriteit toekent aan organisaties op communautair niveau, zodat het debat zich niet beperkt tot nationale gezichtspunten. Tegelijkertijd erkennen wij dat er voor de lidstaten ook een rol is weggelegd.
Wij steunen dit verslag. Wel kondigen we aan dat wij het proces nauwlettend zullen volgen om ervoor te zorgen dat de veelbelovende structuurveranderingen aan de verwachtingen zullen voldoen. Ook zullen wij er op toezien dat het comité in zijn nieuwe vorm voor de betrokken bedrijfstakken fungeert als een effectief klankbord.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek over dit voorstel als parlementslid, hoewel ik geen lid ben van de Commissie visserij. Dit is wellicht ongebruikelijk, maar ik vertegenwoordig wel een zeer groot aantal vissers met hun gezinnen en kwetsbare gemeenschappen met name in West-Schotland. Zij zijn afhankelijk van het voortbestaan van een gezonde visserijsector binnen de Europese Gemeenschap. Ook is het voor hen belangrijk dat de Gemeenschap een goed oog heeft voor de belangen van deze kwetsbare en vaak afgelegen gebieden.
De stelling dat het Raadgevend Comité voor de visserij niet slechts een ontmoetingsplaats zou moeten zijn voor nationale belangen, verdient alle lof, vooral als deze uitsluitend worden gezien als belangen van de individuele lidstaten die volgens het evenredigheidsbeginsel zijn vertegenwoordigd zijn in de organen van de Gemeenschap.
Er bestaat een andere basis voor een weging. Daarbij gaan we uit van de omvang van de visserij-inspanning én van hoeveel zee en kust die deze gebieden inbrengen in de EU.
Ik verzoek de parlementsleden mee te doen aan een klein experiment. Stelt u zich voor dat Schotland uit de Gemeenschap wordt gezet. Hoe omvangrijk zou de resterende visserijsector nog zijn? Staat u nu eens stil bij de volgende vraag: klinkt de stem van de Schotse visserij krachtig door binnen de bestaande instellingen van de Gemeenschap? Het antwoord is: volstrekt niet! Het zou goed zijn als dit verslag leidt tot een betere vertegenwoordiging van de vissers, van het milieu en van andere groeperingen in de samenleving.
Ik verwacht geen grote vooruitgang door dit verslag, maar enige verbetering van de belangenbehartiging zou welkom zijn.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik zou om te beginnen onze rapporteur, mevrouw Miguélez Ramos, willen bedanken voor haar goede verslag over de versterking van de dialoog tussen de Commissie en de sectoren die vallen onder het gemeenschappelijk visserijbeleid. Dit is immers een belangrijke kwestie met enorme sociale implicaties.
De rapporteur benadrukt, en ik sluit mij hierbij aan, dat het op zijn minst eigenaardig is dat de Commissie het Parlement raadpleegt over minder belangrijke aspecten in verband met de organisatie van deze dialoog, terwijl zij het Parlement niet heeft willen raadplegen over de samenstelling, organisatie en bevoegdheden van het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur, dat nochtans een sleutelrol vervult in deze dialoog.
Ik vind dat het Europees Parlement als directe en democratische vertegenwoordiger van de burgers ook een woordje had mogen meespreken over dit orgaan en over de representativiteit van de beroepsorganisaties die eraan deelnemen.
Dit gezegd zijnde, moeten we eerst afwachten hoe het nieuwe comité functioneert alvorens we de activiteiten van dit orgaan kunnen evalueren. In dit opzicht zijn de in het verslag van mevrouw Miguélez Ramos geformuleerde voorstellen met betrekking tot de financiële controle van uitgaven en de bevordering van transparant beheer bijzonder waardevol. Het is namelijk belangrijk dat zowel Raad als Parlement zoveel mogelijk worden geïnformeerd, zodat we samen met de Commissie kunnen bijdragen tot de versterking van deze dialoog en dit proces ook gezamenlijk kunnen begeleiden.
Ik hoop dat de Commissie rekening houdt met onze opmerkingen en bekommernissen, want we zijn van plan de ontwikkeling en het functioneren van het nieuwe comité op de voet te volgen, en daarom hopen de leden van de Commissie visserij op een vlotte samenwerking om te kunnen zorgen voor een daadwerkelijke versterking van de sociale en sectorale dialoog met de visserijsector.

Maat
Voorzitter, als christen-democraat wens ik het voorstel van de Commissie, dat voorligt, op een tweetal zaken te beoordelen. Om te beginnen wordt het subsidiariteitsbeginsel geëerbiedigd, zijn de landen voldoende betrokken en ten tweede wordt er voldoende rekening gehouden met organisaties of het maatschappelijke middenveld. In die zin ben ik blij dat er een versterkt Raadgevend Comité moet komen dat ook wellicht wat meer invloed kan uitoefenen op het visserijbeleid. Tot zover ben ik positief.
Ten aanzien van de werkelijke invulling ben ik minder positief. Ik constateer dat het voorstel in ieder geval op twee punten tekortschiet. Om te beginnen zijn niet alle lidstaten vertegenwoordigd en dat vind ik een zeer slechte zaak, want wij huldigen in dit Parlement ook de subsidiariteit van de lidstaten. Dat betekent dat lidstaten met een belangrijke visserijsector niet kunnen ontbreken.
Het tweede is dat, wanneer het maatschappelijke middenveld en organisaties betrokken worden bij het visserijbeleid, dit op een evenwichtige en een goede wijze moet worden ingevuld, waarbij de geografische spreiding van groot belang is. Op dat punt van zaken schiet het voorstel gewoon te kort.
Het is om die reden dat ik samen met een aantal collega's, onder andere collega Van Dam, vraag om alsnog ervoor te zorgen dat er een Raadgevend Comité komt met een belangrijke rol, maar dat representatief is voor de hele sector en voor heel Europa. Concreet betekent dit dat alle visserijnaties van de Unie in het comité vertegenwoordigd dienen te zijn.
In het oude Raadgevend Comité was hierover overeenstemming bereikt tussen de sector en de Commissie. Dat de huidige voorstellen die door de beroepsorganisaties zijn ingegeven hieraan zijn voorbijgegaan, is in mijn ogen, ook vanuit een christen-democratische visie, een kwalijke zaak.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik collega Rosa Miguélez Ramos feliciteren met het gepresteerde werk, en vooral met de serene analyse die zij in dit verslag maakt. Zij legt immers de vinger op de wonde, of beter gezegd, op de wonden, aangezien het hier gaat om twee fundamentele kwesties, die al door verschillende collega's onderstreept zijn en waarvoor dit Parlement zeker oog moet hebben.
In de eerste plaats zijn wij verbaasd, ik zou zelfs zeggen, stomverbaasd dat het Parlement nu wel geraadpleegd wordt over de regelgevende aspecten van het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur, terwijl het niet geraadpleegd werd over de samenstelling van dit comité. Zoals wij weten keurde de Commissie vorig jaar op eigen houtje besluit nr. 478/99 goed, waarin dit comité werd opgericht, en hield zij geen rekening met het Parlement in een zo belangrijke kwestie als het representatieve karakter van de visserijorganisaties en hun fundamenteel belang voor de formulering en het beheer van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Ik vond het onbegrijpelijk dat het Parlement toen niet geraadpleegd werd! Dat was een raadsel. Misschien zijn er redenen die wij niet kennen. Ik weet niet of er een mij onbekende reden is waarom het Parlement niet geraadpleegd werd.
Ten tweede wil ik zeggen dat wij ernstige twijfels hebben over het representatieve karakter van deze organisaties. Een land als het mijne, Portugal, dat toch een belangrijk visserijland in de Europese Unie is en de op vier na grootste vloot van de Unie heeft, is bijvoorbeeld niet op gepaste wijze vertegenwoordigd. Ik ben stomverbaasd en dit is een raadsel voor mij.
Ten slotte is er nog een tweede kwestie, of een tweede wonde: in het licht van deze tekortkomingen in het Raadgevend Comité en het gebrek aan representativiteit, moet financiële steun uitgetrokken worden voor andere organisaties die geen deel uitmaken van het Raadgevend Comité.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit rapport en ik dank mevrouw Miguélez Ramos voor haar uitgebreide en nuttige inleiding. Het is zinvol om een betere dialoog te bevorderen tussen de Europese Unie en diegenen die betrokken zijn bij de visserijsector. In het deel van de Europese Unie waar ik vandaan kom, een randgebied, is het altijd bijzonder moeilijk geweest om enthousiasme te kweken voor een gemeenschappelijk visserijbeleid.
Nu de heer MacCormick het onderwerp te berde brengt, ik heb het overigens ook al eerder aangesneden, merk ik op dat Ierland in een moeilijke positie verkeert. Als men dit land namelijk uit de EU zou halen zou het heel wat vis met zich mee nemen. In het verleden vingen de Ierse vissers deze vis niet. Er is namelijk, zoals sommigen weten, in onze geschiedenis een periode is geweest waarin het bij de wet verboden was in Ierse schepen om vis te vervoeren. Deze situatie duurde voort tot het begin van de twintigste eeuw. Twintig jaar voordat we toetraden tot de Europese Unie visten de Ieren dus nog in ouderwetse currachs. Het staat in ieder geval vast dat de waarde van de vis afkomstig uit Ierse wateren ongeveer 700 miljoen euro bedraagt. Misschien is dit inmiddels zelfs meer omdat de visprijs is gestegen. Nu is de bijdrage uit de structuurfondsen verminderd vanwege de economische groei in Ierland. Door deze vermindering zal de waarde van de vis uit eigenlijk Ierse wateren binnen een aantal jaren hoger zijn dan de totale bijdrage aan Ierland uit deze fondsen. Dit maakt het nog moeilijker om dit voorstel in Ierland aan de man te brengen.
Voor zover mij bekend geldt dit voor geen ander land binnen de EU. Schotland krijgt met het Verenigd Koninkrijk zijn natuurlijke aandeel, alleen Ierland niet. Volgens mij is vis de enige natuurlijke rijkdom die alle lidstaten voor gemeenschappelijk gebruik afstaan aan de Europese Unie. Dit betekent niet dat we de dialoog niet zouden moeten voortzetten. Misschien kan de uitbreiding van de 20-mijlszone, waarmee het Parlement heeft ingestemd, een bijdrage leveren aan de oplossing van dit probleem. Vissers ter plaatse krijgen dan immers een betere mogelijkheid om in hun bestaan te voorzien. Ik wil het visserijbeleid niet opnieuw nationaliseren, maar een regiogerichte benadering zou zeker helpen bij het oplossen van het probleem van Schotland en Ierland.

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik opmerken dat de geregelde wijziging van de wetgeving inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid een bewijs is van de dynamiek van de visserijsector. Deze dynamiek kon echter met de manier waarop het vorig Raadgevend Comité functioneerde niet tot zijn recht komen, en daarom werd deze ontwerpverordening ingediend. Met dit ontwerp wil men een efficiënte en substantiële relatie tot stand brengen tussen de Commissie en het Raadgevend Comité voor de visserij.
Aan dit ontwerp heeft de Commissie niet minder dan drie jaar gewerkt. In 1997 heeft zij een onafhankelijk bureau belast met een studie en daaruit heeft zij twee conclusies kunnen trekken. Ten eerste stelde zij vast dat in het visserijbeleid veel meer op het spel staat dan enkel het belang van de visserijsector en dat ook met de belangen van de rest van de samenleving rekening moet worden gehouden. Dat laatste mogen wij niet uit het oog verliezen. Ten tweede concludeerde zij dat het Raadgevend Comité zoals het werkte niet opgewassen was tegen de zeer ingewikkelde beheersproblemen.
De ontwerpverordening bestaat uit drie delen. Het eerste deel betreft de herstructurering van het Raadgevend Comité. Dit comité zal voortaan 20 leden omvatten, en niet meer 45. Het comité zal voor 60% bestaan uit visserijorganisaties, voor 25% uit industrie en handel en voor 15% uit milieuorganisaties. Op die manier hoopt de Commissie niet alleen de mening te vernemen van de vissers en de ondernemers, maar ook de stem te horen van de samenleving. In het tweede deel van de ontwerpverordening staan de maatregelen ter ondersteuning van de representatieve organisaties van de bij het gemeenschappelijk visserijbeleid betrokken kringen en van met name de Europese beroepsorganisaties in de visserijsector. Het derde deel behelst ten slotte maatregelen ter verbetering van de communicatie tussen het voor de visserij bevoegde directoraat-generaal en deze organisaties.
In de ontwerpverordening worden dus ook de twee laatstgenoemde thema's geregeld en ik wil hier nogmaals beklemtonen dat aan het definitieve voorstel voor de samenstelling van het comité een lange periode van overleg is voorafgegaan. Op 26 oktober is dit voorstel voor het eerst besproken in de Raad en de Raad wacht nu op het advies van het Parlement om zijn werkzaamheden te kunnen voortzetten.
Ik wil mevrouw Miguélez Ramos van harte gelukwensen met haar kwalitatief uitstekende verslag. Ook wil ik de Commissie visserij bedanken voor de goede samenwerking en haar werkzaamheden ten aanzien van dit voorstel.
Ik wil kort commentaar leveren op de amendementen en u het standpunt van de Commissie geven. De Commissie visserij van het Parlement heeft drie amendementen ingediend. In het eerste amendement vraagt het Parlement om nauwkeurige controle op de uitgaven van de beroepsorganisaties. Men wil dat wordt nagegaan of deze uitgaven precies beantwoorden aan de in de ontwerpverordening bepaalde doelstellingen. De Commissie is het hier mee eens en neemt dit amendement over.
In het tweede amendement vraagt het Parlement dat het op de hoogte gehouden wordt van het verloop van de werkzaamheden en de talrijke contacten van dit comité. De Commissie is het daar natuurlijk roerend mee eens, maar de opstelling van een jaarverslag over al de activiteiten van het comité brengt wel enorm veel werk met zich mee voor het directoraat-generaal visserij, dat reeds tot over zijn oren in het werk zit. Bovendien levert een dergelijk verslag nauwelijks extra voordeel op.
In het derde amendement is het tweede amendement inhoudelijk verwerkt. Daarin is sprake van de representativiteit van het Raadgevend Comité, van de participatie dus van de verschillende landen. Wij zijn het er mee eens dat in het comité de hele sector op evenwichtige wijze dient te worden vertegenwoordigd. Wij betwijfelen echter - en daarin worden wij gesteund door de studies en de besprekingen - of dit evenwicht gegarandeerd wordt door een vertegenwoordiging op grond van nationaliteit. De Commissie heeft gevraagd om ondersteuning van de Europese organisaties, en deze organisaties kunnen heel goed zelf beslissen of zij een nationale vertegenwoordiging willen of een vertegenwoordiging van speciale groepen, wanneer dit nodig mocht blijken.
Tot slot herhaal ik nogmaals dat de Commissie amendement 1 overneemt waarin gevraagd wordt om financiële controle, maar om de bovengenoemde redenen de amendementen 2 en 3 moet verwerpen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw de commissaris.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik zou een vraag willen stellen aan de commissaris. Ik denk dat alle leden die in dit debat hebben gesproken dezelfde vraag hebben gesteld aan de Commissie: waarom heeft de Commissie het Parlement niet geraadpleegd over de hervorming van het Raadgevend Comité, terwijl het Parlement in de vorige zittingsperiode, toen het voorstel nog op tafel lag, daarom verzocht heeft? Ik zou van de commissaris een antwoord willen krijgen op deze vraag en, vooral, een formele toezegging dat dit in de toekomst niet meer zal gebeuren.

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrip voor die vraag, maar ik moet nogmaals herhalen dat wij bij de werking van het comité gebonden zijn aan het Verdrag en een bepaald kader niet te buiten mogen gaan. Dit is een comité van de Gemeenschap en nergens staat dat wij bij hervorming van die comités, die door de Commissie worden ingesteld, het Parlement moeten raadplegen.

Van Dam
Voorzitter, voordat wij tot stemming overgaan graag een kleine verificatie. Er was kort voordat wij deze vergadering begonnen nog geen definitieve stemlijst beschikbaar. Ik wil graag van u de bevestiging, zoals wij die al hebben gekregen van de diensten, dat voor amendement 3 een hoofdelijke stemming geldt. Ik wil bij amendement 3 ook opmerken dat het niet alleen van de EDD-Fractie is, maar ook van een tiental andere leden uit de EVP-Fractie.

De Voorzitter
Ja, mijnheer van Dam. Er is een hoofdelijke stemming voorzien.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Stemverklaringen

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, het is misschien wat sadistisch om altijd op vrijdag over vis te spreken. Vrijdag is immers visdag, en dan gaat de vis in de pan, in de hete olie. In Camogli, dicht bij mijn geboortestad Genua, staat een enorme frituurpan waarin elk jaar vis worden gebakken die daarna aan de mensen cadeau wordt gedaan. Daarom interesseer ik mij voor de visserij en daarom heb ik voor deze verordening gestemd. Voor mij is het correct dat de burgers worden geraadpleegd, en ofschoon mevrouw Diamantopoulou heeft uitgelegd dat de Commissie niet verplicht is de burgers te raadplegen, ben ik toch zo vrij om voor te stellen dat tot de overlegwerkzaamheden ook de bejaarde vertegenwoordigers van de vissers worden toegelaten.

Ribeiro e Castro
Ik heb tegengestemd bij de eindstemming en ik heb ook tegen de wetgevingsresolutie gestemd. Een meerderheid van het Parlement, die misschien slaafs de opmerkingen en de kritiek van de aanwezige commissaris tijdens het debat volgde, heeft amendement 3, dat door de EDD-Fractie en een aantal individuele leden was ingediend, immers jammer genoeg niet aangenomen. Dat is onbegrijpelijk, aangezien tijdens het debat bijna iedereen kritiek had op de Commissie, omdat zij het Parlement niet geraadpleegd heeft bij de hervorming van de samenstelling van het Raadgevend Comité voor de visserij. Welnu, amendement 3 was nou net het enige dat iets wilde doen aan het onevenwichtige en grotendeels fictionele karakter van dit comité en dat wilde zorgen voor een echt representatieve overlegstructuur. Het is betreurenswaardig dat het gemeenschappelijk visserijbeleid er ook in deze eenvoudige zaak bekaaid van af komt.

Humanitaire hulpverleners in Colombia
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de volgende mondelinge vragen:
B5-0006/2000 van mevrouw Sauquillo Pérez del Arco, namens de PSE-Fractie, aan de Commissie, over de bescherming van ontwikkelingswerkers en humanitaire hulpverleners;
B5-0007/2000 van de leden Kreissl-Dörfler, Lipietz en Nogueira Román, namens de Verts/ALE-Fractie, aan de Commissie, over de bescherming van humanitaire hulpverleners in Colombia.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, ik wil deze zaak niet dramatiseren, want ik weet dat talloze burgers het slachtoffer zijn van gewelddaden bij gewapende conflicten in verschillende landen. Toch is het belangrijk te weten dat er tussen 1992 en 1997 131 medewerkers, humanitaire hulpverleners en mensenrechtenactivisten die in dienst van de Verenigde Naties actief waren in conflictgebieden, zijn vermoord.
Tussen 1 januari 1994 en 17 maart 1997 zijn 119 medewerkers en humanitaire hulpverleners gegijzeld bij 35 incidenten. In 1992 werd gemiddeld iedere maand een vertegenwoordiger van de Verenigde Naties vermoord. In 1993 steeg dit aantal tot twee per maand en in 1994 tot iedere week één.
Tijdens de eerste twee maanden van 1997 kwamen 9 humanitaire hulpverleners om. In 1996 zijn 153 medewerkers van het Internationale Comité van het Rode Kruis het slachtoffer geworden van gewelddaden, waaronder moorden en gijzelingen. Ik zou met name de drie Spaanse medewerkers van Dokters van de Wereld in herinnering willen brengen die in 1997 werden vermoord in Rwanda.
Vergeten we ook niet de moord op Iñigo Eguiluz en Jorge Luis Mazo, die in Colombia actief waren voor de organisatie Vrede en de Derde Wereld en op 18 november 1999 werden vermoord in Quibdó, een plaatsje gelegen aan de Atrato, 500 kilometer ten noorden van Bogota. Zoals ook wordt vermeld in de gezamenlijke resolutie, waarmee we dit debat willen afsluiten, is dit slechts de laatste in een lange reeks aanslagen, niet alleen tegen het leven van mensen, maar tegen de mensenrechten en het internationale humanitaire recht. Daartoe behoort immers ook het recht van de slachtoffers op hulp en ondersteuning. Zij moeten erop kunnen rekenen dat de daders worden vervolgd en hun misdaden niet onbestraft blijven.
De groeiende onveiligheid van humanitaire hulpverleners heeft te maken met de exponentiële groei van humanitaire organisaties zelf, met het groeiend aantal conflicten en vooral met de aard van de huidige conflicten. Het gaat niet meer om conflicten tussen aan politieke controle onderworpen reguliere troepen en hiërarchisch georganiseerde guerrillabewegingen met een welomlijnde ideologie, waarbij de conflictpartijen in zekere mate verantwoordelijk waren voor de bescherming van humanitaire hulpverleners. Die konden dan ook min of meer ongehinderd hun werk konden doen ten behoeve van de bevolking. Vandaag de dag gaat het er heel anders aan toe.
Humanitaire hulpverleners en ontwikkelingswerkers staan nu voortdurend bloot aan banditisme; de burgerbevolking wordt gezien als een element van het conflict en maakt deel uit van politieke en militaire strategieën. Humanitaire acties worden dan ook ervaren als een storende factor bij de uitvoering van deze strategieën, die vaak gericht zijn op het elimineren van een deel van de burgerbevolking om etnische, religieuze of culturele redenen.
Tegen deze achtergrond is de veiligheid van humanitaire hulpverleners een enorm probleem, en het Parlement maakt zich hier ernstige zorgen over. De Commissie en de Raad zouden dit ook moeten doen, want de Commissie financiert meer dan 180 NGO's die actief zijn in conflictgebieden, en de Raad wil een buitenlands beleid voeren dat berust op de Verdragen, de bevordering van de mensenrechten en een veiligheidsbeleid dat nu vooral gebaseerd is op humanitaire acties.
Daarom vragen wij de andere instellingen deze zaak even serieus op te nemen als het Parlement. We verzoeken de Commissie een mededeling op te stellen over de veiligheidsvoorwaarden van ontwikkelingsmedewerkers en humanitaire hulpverleners en maatregelen te treffen ter verbetering van hun persoonlijke veiligheid. Alvorens over te gaan tot maatregelen die sommige regeringen voorstellen, zoals de militaire bescherming van hulpverleners, moeten we andere maatregelen overwegen die doeltreffender zijn in conflictsituaties. We verzoeken de Raad in het GBVB de rechten van de mens te bevorderen en eventueel de aanzet te geven tot de oprichting van een Europees civiel vredeskorps.
In 1999 hebben we de 50ste verjaardag gevierd van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens in Genève, op grond waarvan de burgerbevolking recht heeft op bescherming en internationale steun bij gewapende conflicten. Dat schept een juridische verplichting, maar in vele landen wordt die systematisch genegeerd.
We verzoeken de secretaris-generaal van de Raad de nieuwe bevoegdheden van de Europese Unie inzake buitenlands beleid te gebruiken voor de bevordering van deze principes door Europese Unie. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft onlangs de Veiligheidsraad gevraagd de rechten van de mens te doen eerbiedigen, inclusief door toepassing van hoofdstukken 5, 6 en 7 van het Handvest van de Verenigde Naties.
Het enige wat wij vandaag van onze instellingen vragen is aandacht besteden aan deze kwestie en passende maatregelen te treffen, want dit is niet alleen een probleem voor de NGO's, het tast ook de fundamenten aan van de wereldorde die de Europese Unie mede tot stand wil brengen.

Diamantopoulou
De Commissie betreurt dit tragische voorval ten zeerste. Helaas doen zich dergelijke dingen dagelijks in heel de wereld voor en de geachte afgevaardigde sprak daar reeds over. De Commissie wil echter bij deze gelegenheid nogmaals hulde betuigen aan het humanitair personeel dat zich met zoveel moed en toewijding in de gevaarlijke gebieden van de wereld inzet.
Wij hebben de autoriteiten van Colombia herhaaldelijk de diepe bezorgdheid van de Commissie tot uiting gebracht. Wij volgen de situatie op de voet en werken continu samen met de ambassades van de lidstaten in Bogota. Wat de moord op ECHO-medewerker Iñigo Eguiluz en de priester betreft, moet ik u zeggen dat de Commissie en de lidstaten bij de Colombiaanse autoriteiten sterk hebben aangedrongen op een onderzoek naar deze moorden. De Europese Commissie en de ambassadeur van Spanje hebben een ontmoeting gehad met de Colombiaanse vice-president en erop gewezen dat de verantwoordelijken voor deze misdaad absoluut voor de rechtbank moeten worden gedaagd. De waarborging en bescherming van het leven van de mensen die onder dergelijke uitzonderlijke omstandigheden werken is een van de fundamentele mensenrechten.
Het ECHO-bureau heeft in Colombia - evenals in andere landen - tot taak toezicht uit te oefenen op de humanitaire situatie en op de situatie van degenen die worden gedeporteerd. Men probeert voortdurend na te gaan of de humanitaire wetgeving wordt geëerbiedigd. De geachte afgevaardigde wees erop dat de Commissie zich met speciale maatregelen en activiteiten moet inzetten voor de veiligheid van dit personeel. U hebt reeds gesproken over het Commissiedocument van mei 1998 waarin het vraagstuk van de veiligheid van het met humanitaire hulp belaste personeel wordt behandeld. Daarin wordt duidelijk gemaakt dat veiligheid een prioriteit is en daarin worden tevens concrete activiteiten genoemd. Gezien de verslechtering van de situatie heeft het ECHO-bureau van de Commissie in april 1999 samen met het Internationaal Comité van het Rode Kruis in Bogota een seminar georganiseerd over veiligheid. Toen heeft men alle in Colombia aanwezige organisaties gevraagd reizen van tevoren aan het Internationaal Comité van het Rode Kruis mede te delen. Op die manier kan men ervoor zorgen dat de gewapende strijders op de hoogte zijn van het humanitaire karakter van een missie.
Ik moet er tevens op wijzen dat niet alleen behoefte is aan planning, acties en opleiding van personeel, maar ook aan financiële middelen. Humanitaire hulp kost veel geld. Daarom moedigt de Commissie niet alleen humanitaire hulpverleningspraktijken aan, maar financiert zij voor de mensen die aan dergelijke missies deelnemen ook scholingsactiviteiten en voorlichting omtrent de gevaren. Als u het goed vindt wil ik graag enkele oude en nieuwe initiatieven hiervoor noemen: de presentatie van de documenten voor humanitaire hulp, het met een aantal partners in Lissabon gehouden seminar over veiligheid, de workshop in Brussel over de veiligheid van het personeel, de opneming van de veiligheidsvraagstukken voor het personeel in het ECHO-handboek en de voor februari of maart geplande ontmoeting van de ECHO-correspondenten.
Wij zullen natuurlijk rekening houden met de voorstellen van het Europees Parlement. Dit is een uiterst moeilijk vraagstuk, een vraagstuk met talrijke facetten, en daarom zijn nauwe samenwerking, nieuwe ideeën en voorstellen voor de activiteiten van de Commissie zeer belangrijk.

Gutiérrez Cortines
Mijnheer de Voorzitter, de tragische moord in Colombia op de Spaanse missionaris Iñigo Eguiluz en de Colombiaanse priester Jorge Luis Mazo is de zoveelste in een lange reeks moordaanslagen die de laatste jaren zijn gepleegd op vrijwilligers die hun leven wijden aan vredeswerk en aan de ontwikkeling van de allerarmsten.
Het is dan ook logisch dat onze fractie en het Parlement een boodschap van medeleven sturen naar de familieleden van de slachtoffers en steun betuigen aan hun collega's die nog altijd actief zijn in Colombia. Tezelfdertijd roepen we de bevoegde instanties op het recht te doen eerbiedigen en verzoeken we de Commissie, de secretaris-generaal van de Raad en de regering van Colombia ervoor te zorgen dat deze feiten worden bestraft in overeenstemming met het recht.
De opsluiting van een verdachte in deze zaak is een positief signaal. We juichen dit toe, evenals de positieve instelling en politieke wil waarvan president Pastrana heeft blijk gegeven tijdens zijn recente bezoek aan dit Parlement. We zijn ons bewust van de complexiteit van dit probleem, maar we willen de Colombiaanse regering er toch op wijzen dat maatregelen ter ondersteuning van het Rode Kruis en het Hoog Commissariaat van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen altijd kunnen rekenen op onze steun. Dit geldt ook voor maatregelen die gericht zijn op de strikte naleving van voorschriften op het gebied van de juridische en reële bescherming van NGO's en vrijwilligersorganisaties, zoals de voorschriften die in 1998 maar ook daarvoor reeds zijn uitgevaardigd.
Het is ook noodzakelijk om systemen te ontwikkelen waardoor veiligheidsrisico's sneller kunnen worden opgespoord en ontwikkelings- en vrijwilligerswerkers een betere juridische bescherming genieten. Ze zijn immers actief in conflictgebieden, dat wil zeggen in gebieden waar armoede en geweld heersen en waarin het rechtssysteem nog niet is doorgedrongen. Daarom moeten we andere middelen en systemen bedenken. Wij die in welvaart leven, de Europese instellingen en de regeringen van de lidstaten, hebben de morele plicht een net van beschermingsmaatregelen te spannen rond onze humanitaire hulpverleners en er alles aan te doen om het recht te laten zegevieren. Terwijl wij proberen van buitenaf te helpen begeven zij zich namelijk in risicogebieden om medische en humanitaire hulp te verlenen en van binnenuit te werken aan vrede en solidariteit. Ze zijn de nobele antipoden van onze zelfgenoegzame maatschappij, en daarom moeten we dit probleem op een doeltreffende en verantwoordelijke manier aanpakken.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, de verklaringen van de commissaris, mevrouw Diamantopoulou, stellen ons gerust in zoverre dat de Commissie zich bewust is van de veiligheidsproblemen van ontwikkelingswerkers in bepaalde landen. Zoals mevrouw Sauquillo Pérez del Arco heeft benadrukt, zowel in haar mondelinge vraag als in haar uiteenzettingen van daarnet, bestaat dit probleem echter niet alleen in Colombia. Het is waar Colombia een van de landen is waar de binnenlandse situatie het onmogelijk maakt om de veiligheid van hupverleners en ontwikkelingswerkers te garanderen. Het gaat echter niet alleen om Colombia. Het gaat ook om een hele serie landen in Afrika, Azië en andere gebieden.
In de ontwerpresolutie wordt de Commissie verzocht een mededeling over deze kwestie op te stellen. Ik weet niet of dit het aangewezen instrument is, maar blijkbaar is de Commissie bereid om hieraan mee te werken en waarschijnlijk loont het de moeite om een document op te stellen.
Daarentegen vind ik dat het weinig zin heeft om enkel Colombia eruit te pikken of voorstellen te ondersteunen die bijvoorbeeld gericht zijn op het stopzetten van de samenwerking, zoals dit in sommige amendementen wordt voorgesteld. Een opschorting van de samenwerking met een dergelijk land zou ten koste gaan van de burgerbevolking, die hier zwaar onder zou lijden. We zouden bovendien niet verhinderen dat de hulp blijft aankomen, want het gaat meestal om een belangeloze samenwerking van mensen die de risico's kennen en weten aan welke gevaren ze zich blootstellen.
Wie aan de andere kant denkt dat we de Colombiaanse regering niet nodig hebben bij de kanalisering van hulpacties en hulpgoederen, schat de situatie in Colombia verkeerd in. Ik heb vrij veel gebieden in Colombia bezocht en daardoor weet ik dat er naast de vele natuurlijke hindernissen nog een bijkomend probleem is: er zijn namelijk allerlei uiteenlopende groeperingen actief en het is soms moeilijk te achterhalen welke daarvan een bedreiging vormen voor de veiligheid. Zonder enige hulp van de regering zou samenwerking gewoon onmogelijk zijn.
Daarom denk ik dat we dit debat moeten aangrijpen om de Commissie te wijzen op de feitelijke toestand in Colombia. De Commissie heeft ons in zekere mate gerustgesteld door uiting te geven aan haar bezorgdheid over dit probleem, maar het is belangrijk dat we onze kalmte bewaren en geen gekke beslissingen nemen. De internationale samenwerking moet doorgaan. We moeten als Europese Gemeenschap het voorbeeld blijven geven op het gebied van internationale samenwerking en we moeten onze hulpverleners en ontwikkelingswerkers ondersteunen. Het is wel belangrijk dat de communautaire instellingen, de regeringen van de lidstaten en natuurlijk ook de regeringen van de betrokken landen de veiligheid van deze personen kunnen garanderen, ten eerste door preventieve beschermingsmaatregelen en ten tweede door gerechtelijke vervolging. De Colombiaanse autoriteiten hebben me verzekerd dat ze na de arrestatie van een verdachte een gerechtelijke procedure hebben ingeleid. Colombia is een land met een heel onafhankelijke rechterlijke macht. De uitvoerende macht kan zelf geen criminelen vervolgen, maar moet de gewone strafprocedure volgen.
Mevrouw Diamantopoulou, ik zou u dus willen aansporen om langs deze weg verder te gaan, en we hopen in de toekomst te kunnen zorgen voor een betere bescherming van onze humanitaire hulpverleners en ontwikkelingswerkers.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek hier vandaag namens degenen die hun handtekening hebben gezet onder deze tweede resolutie op de agenda van vandaag. Zij verontschuldigen zich voor het feit dat zij niet zelf aanwezig kunnen zijn. Hoewel ik op dit gebied minder deskundig ben dan zij, ben ik blij met deze gelegenheid om zowel namens hen als namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie te kunnen spreken.
Wij europarlementariërs klagen vaak over de ontberingen van ons leven, over het reizen tussen twee, drie of vier steden, over krappe kantoorruimten enzovoort. Als we deze ongemakken afzetten tegen de problemen en gevaren waarmee die moedige humanitaire hulpverleners worden geconfronteerd wanneer zij worden uitgezonden naar derde wereldlanden, past ons enige bescheidenheid. Wij kunnen slechts stilstaan bij hun levensomstandigheden en soms helaas bij hun dood. Mijn fractie en ik zijn echter teleurgesteld dat onze collega's van de Socialistische Fractie de noodzaak uit het oog lijken te verliezen om ons te concentreren op Colombia, ook al stellen zij terecht dat het om een algemeen probleem gaat.
Ik roep in herinnering dat president Pastrana ons in oktober nog heeft bezocht. Hij verzekerde ons dat de mensenrechten gewaarborgd, misdaden vervolgd en de paramilitaire strijdkrachten ontmanteld zouden worden. Deze beloften zijn nagenoeg loos gebleken. Er is niet voldoende aan gedaan. In de ontwerpresolutie van mijn fractie staat dat de Commissie voorwaarden moet stellen voor haar aanwezigheid en voor hulpverleningsactiviteiten in Colombia. Zij moet eisen dat de wetten die de bescherming van uitgezonden hulpverleners betreffen worden nageleefd en dat de Colombiaanse regering garanties biedt voor de veiligheid en het welzijn van de hulpverleners. Het is terecht dat de Commissie vasthoudt aan deze eisen.
In de volgende paragraaf van de ontwerpresolutie staat dat wij tegen voortzetting zijn van de hulp aan de Colombiaanse regering. Wij zijn echter niet tegen verdere ondersteuning van het Colombiaanse volk. In de volgende paragraaf staat namelijk dat wij de hulp zouden moeten voortzetten via andere kanalen. De financiële steun zou moeten worden aangewend voor de ontmanteling van paramilitaire strijdkrachten zodat de orde zo snel als redelijkerwijs mogelijk is terugkeert in Colombia. De veiligheid van hulpverleners vormt een belangrijk deel, maar niet het totale probleem. Er is maar één manier om aan het moorden een einde te maken: door de paramilitaire strijdkrachten te ontmantelen en te zorgen voor goede lijfwachten voor de hulpverleners. ECHO en de Commissie moeten samen druk uitoefenen op de regering om dit te bewerkstelligen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, op 26 oktober vorig jaar sprak de president van Colombia, de heer Pastrana, hier in het Europees Parlement. Hij zei toen dat hij zich wilde inspannen voor de mensenrechten in zijn land, opdat de activisten die strijden voor de mensenrechten bescherming zouden krijgen, en opdat degenen die schuldig zijn aan moord en geweldsmisdrijven, die vooral worden begaan door paramilitaire troepen, niet straffeloos zouden blijven, maar voor het gerecht zouden worden gedaagd.
Nog geen maand later vond de moord plaats die de aanleiding vormt tot dit debat. Een paramilitaire groep viel medewerkers van de organisatie Vrede en de Derde Wereld aan, een organisatie die met steun van het ECHO-programma zorgt voor humanitaire steun aan verdreven landbouwers. Een Colombiaanse priester en een Spaanse humanitaire hulpverleenster werden gedood. De Spaanse werkte voor de vredesbrigades, die met hun aanwezigheid de activisten voor mensenrechten moeten beschermen tegen geweld. Deze moorden zijn de zoveelste in de lange reeks gewelddaden in Colombia, maar deze keer werd ook een burger van een EU-land gedood.
Moorden en verdwijningen zijn aan de orde van de dag in Colombia. Zo verdwenen zeer onlangs twee vooraanstaande woordvoerders van de boerenbeweging. Ze werden ontvoerd door een paramilitaire groepering en zijn niet teruggevonden.
De meeste terreur wordt uitgeoefend door paramilitaire troepen, die min of meer duidelijke banden hebben met het leger en de machthebbers van het land. Herhaalde malen is bewezen hoe het nationale leger direct betrokken was bij allerlei gewelddadigheden. De slachtoffers vallen onder de burgerbevolking in de gebieden waar de guerrilla steun geniet, onder de linkse politici, vakbondsvertegenwoordigers en onder degenen die zich inzetten voor de mensenrechten. De georganiseerde linkse politici zijn hard getroffen. Duizenden van hen, inclusief burgemeesters en parlementsleden, zijn brutaalweg vermoord. Slechts zelden zijn de daders gestraft.
Het is niet verwonderlijk dat velen in een dergelijk land zich aansluiten bij de guerrilla en de gewapende strijd. Er moet echter op gewezen worden dat ook de guerrilla zich schuldig maakt aan gewelddaden, die absoluut niet te verdedigen zijn. Meer eerbied voor de mensenrechten in Colombia is van wezenlijk belang voor een vreedzame oplossing van de burgeroorlog in dit land. De inspanningen voor de vrede moeten worden gesteund, en de Colombiaanse regering moet tegelijkertijd onder permanente druk worden gezet om de mensenrechten te respecteren, vooral door de Europese Unie. Buitenlandse - dat wil zeggen Amerikaanse - militaire inmenging moet worden afgewezen.
Onze fractie, de Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, heeft geen steun willen verlenen aan de compromisresolutie die het resultaat was van de onderhandelingen. Wij vinden dat deze resolutie veel te weinig kritiek op de Colombiaanse regering bevat. Het is merkwaardig dat men het in overweging D van de resolutie heeft over een bezetting van een post van het Rode Kruis door landbouwers, terwijl de duizenden politieke moorden niet duidelijk aan de orde worden gesteld.
Wij hebben samen met de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie twee amendementen ingediend. Met het eerste amendement willen wij bereiken dat hulp aan de Colombiaanse regering afhankelijk wordt gemaakt van eerbiediging van de mensenrechten en dat men bescherming biedt aan degenen die zich voor deze rechten inspannen.
Met het tweede amendement willen we ervoor zorgen dat er meer hulp wordt gegeven via organisaties die onafhankelijk zijn van de Colombiaanse regering, bijvoorbeeld de civiele vredeskorpsen. Als deze amendementen worden aangenomen, wordt deze resolutie iets beter en duidelijker.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, de oprichting van het Rode Kruis na de Slag bij Solferino was een antwoord op een tot dat moment onbekende mate van wreedheid, namelijk de zogenaamde moderne totale oorlog, die een beslissend stempel heeft gedrukt op de 20e eeuw. Aan het begin van de 21e eeuw zien we echter dat de nieuwe vormen van oorlogsvoering zich steeds verder uitbreiden, bijvoorbeeld via etnische conflicten, doordat milities, partijen uit een burgeroorlog of gewoon criminele bendes met elkaar slag leveren. De regeringen zijn of hierin verwikkeld of ze staan hier vrijwel machteloos tegenover. Dit brengt natuurlijk ook de grootscheepse humanitaire hulp en ontwikkelingshulp in gevaar. Daarom is het onze taak als Europees Parlement om ons zeer intensief met deze kwestie bezig te houden en onze waardering te tonen voor datgene wat mensen hier op het gebied van de ontwikkelingshulp en de humanitaire hulp tot stand brengen, maar ook om ervoor te zorgen dat de levens- en werkomstandigheden van de mensen worden verbeterd.
Ik denk dat we hier een grote achterstand moeten inhalen. Daarom moeten we ervoor zorgen dat de Europese Unie ook daadwerkelijk overal hulp biedt waar bijvoorbeeld de NGO's dit op een voorbeeldige manier doen. Deze problemen doen zich niet alleen in Zuid-Amerika voor; in het debat van vorige week hadden we het over Tsjetsjenië, een tijdje geleden over Centraal-Azië, vervolgens sprak collega Madelin over Afghanistan. En altijd gaat het om hetzelfde fenomeen: vermindering van de humanitaire hulp, omdat de veiligheid niet gewaarborgd wordt. Sommige NGO's laten ons zien hoe men desondanks, met gevaar voor eigen leven, hulp kan bieden. De Europese Unie en ook andere grote organisaties, zoals het Rode Kruis, trekken zetten steeds vaker hun hulp stop.
We moeten uitkijken dat deze ontwikkeling zich niet voortzet, want sommige regeringen maken hier schaamteloos gebruik van onder het voorwendsel dat ze de hulp alleen via de regering willen geven, en niet direct aan NGO' s ter plekke. Dat is gevaarlijk want deze regeringen bieden immers niet de oplossing voor het probleem, maar maken er deel van uit. Daarom moeten we hier de touwtjes strak in de handen houden. Vandaar dat we als Parlement steeds meer teleurgesteld raken over onze verantwoordelijke commissaris, de heer Nielson.
Ik verzoek u, mevrouw de commissaris, deze boodschap ook zo aan de commissaris over te brengen. De laatste weken heerst er een toenemende ontevredenheid in het Parlement. Onze kritiek op mevrouw Bonino was van bestuurlijke aard, maar mevrouw Bonino was tenminste aanwezig. Ze was niet alleen in het Parlement, maar ging ook naar de crisisgebieden. De humanitaire hulp en ontwikkelingshulp van de Europese Unie had een gezicht. Op dit gebied heeft de Commissie heel wat in te halen. We nemen hier langzaam maar zeker een steeds kritischere houding aan - ik hoor het in alle fracties. Ik ben van mening dat we op tijd een gemeenschappelijk initiatief moeten ontwikkelen om het politieke klimaat te stabiliseren, de NGO's te steunen en de Europese Unie daar te vertegenwoordigen waar het nodig is.

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, inderdaad is het belangrijk dat er een dialoog wordt gevoerd over zulke moeilijke vraagstukken als de verlening van humanitaire hulp, het beheer daarvan en de veiligheid van het humanitaire personeel waar dan ook ter wereld. Daarbij is de rol van het Europees Parlement zeer belangrijk.
Ik heb echter het woord gevraagd om kort te reageren op de opmerkingen over commissaris Nielson. Ten eerste is hij vandaag hier niet aanwezig omdat hij op reis is naar Zuid-Afrika. Ten tweede is hij de afgelopen drie maanden in talrijke crisisgebieden geweest. Ten derde werkt hij heel hard en heeft hij de Commissie voorstellen gedaan niet alleen voor een volledige herstructurering en nieuwe reglementering van het beheer van humanitaire hulp, maar ook voor nieuwe vormen van samenwerking met niet-gouvernementele organisaties. Ik heb begrip voor talrijke opmerkingen die de geachte afgevaardigden hebben gemaakt over de bestaande problemen, maar mijns inziens is dergelijke kritiek op een commissaris die pas drie maanden in ambt is en al zoveel werk heeft verricht, overdreven.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Diamantopoulou.
Ik heb overeenkomstig artikel 42, lid 5, van het Reglement vier ontwerpresoluties ontvangen, waarmee het huidige debat wordt besloten.
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
Gezamenlijke ontwerpresolutie over bescherming van ontwikkelingswerkers en humanitaire hulpverleners.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Stemverklaringen

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik heb me van stemming onthouden, omdat ik het nodig vind dat de Commissie intensief contact blijft onderhouden met de regering, maar ook probeert nauwer samen te werken met de niet-gouvernementele organisaties. Ik ben van mening dat ook het mediabeleid heel belangrijk is en dat we de plaatselijke bevolking ook dienen in te lichten over datgene wat er daadwerkelijk gebeurt. We moeten ervoor zorgen dat de twee strijdende partijen zich weer verzoenen. Op dit punt heeft de Commissie al veel gedaan en ik wens haar wat dat betreft veel succes voor de toekomst toe!

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de resolutie betreffende de bescherming van humanitaire hulpverleners in de wereld gestemd, omdat volgens mij de Europese Gemeenschap verplicht is bescherming te bieden aan de burgers die elders in de wereld zulk belangrijk vrijwilligerswerk verrichten. De Europese Unie moet deze sector reglementeren. Ik hoop dat de Commissie er rekening mee houdt dat als men met bepaalde landen handelsbesprekingen voert, men ook moet zorgen voor ondersteuning en bescherming van vrijwillige hulpverleners. Als men anderen in de wereld wil gaan helpen, moet men worden voorbereid, geschoold en beschermd, dan is men in staat zijn werk te verrichten.
De Europese Unie mag haar burgers die zulk belangrijk werk verrichten in de hele wereld niet vergeten.

De Voorzitter
Geachte afgevaardigden, de agenda is afgehandeld.
De notulen van de huidige vergadering zullen aan het begin van de volgende vergaderperiode aan het Parlement ter goedkeuring worden voorgelegd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 10.40 uur onderbroken)

