Wystąpienia jednominutowe (art. 144 Regulaminu) 
Przewodniczący
Przechodzimy teraz do jednominutowych wystąpień w sprawie ważnych kwestii politycznych.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Nie jest tajemnicą, że dla biopaliw zostało docelowo zadeklarowane 10% z odnawialnych źródeł energii.
Mam wrażenie, że komisarze ds. energii, środowiska naturalnego, przemysłu i rolnictwa mają odmienne punkty widzenia. Aby zaoszczędzić czas, nie będę odnosił się do prywatnych wypowiedzi. Niemniej jednak, jak to się dzieje, że jest czterech komisarzy i cztery różne opinie?
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jakie ja mogę przekazać informacje greckim farmerom, którzy w następstwie restrukturyzacji wspólnej organizacji rynku cukru, przestawili lub chcą przestawić swoje uprawy na produkcję biopaliw pierwszej generacji?
Ioan Mircea Paşcu
(RO) Na zbliżający się festiwal, organizowany przez Parlament Europejski jako część dialogu międzykulturowego, każdy kraj został poproszony o nakręcenie filmu na ten temat. Jak rozumiem, pierwotna propozycja Rumunii nie została zaakceptowana z powodu braku związku z tematem, ale produkcja wybrana na to miejsce, mianowicie film California Dreaming, pozostawia nawet więcej do życzenia.
Pierwszą wadą jest jeszcze mniejszy związek z tematem, pomimo jego premiery w Cannes, mistyfikacja rzeczywistości i zmiana obrazu mojego kraju. Podczas gdy inne filmy przenoszą dialog międzykulturowy na poziom osobisty, film California Dreaming opowiada o wyimaginowanym przypadku amerykańskiego transportu przez Rumunię, który został zatrzymany przez lokalne władze i znalazł się w środku wojny domowej.
Co więcej, w filmie występuje obsceniczny język i sceny przedstawiające seks i przemoc, co stanowi wyjątkowy przypadek na festiwalu. Nie wierzę, że są to zalety dialogu międzykulturowego. Ale największym problemem jest to, że film ten został wybrany nie przez stronę rumuńską, ale przez urzędników Parlamentu Europejskiego.
Jeżeli to jest prawda, to sytuacja jest poważna, ponieważ apolityczna koncepcja dialogu międzykulturowego jest świadomie upolityczniona z niejasnych przyczyn, szkodząc w ten sposób wizerunkowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Dlatego też proszę Parlament Europejski o zbadanie tej sprawy.
Ignasi Guardans Cambó
(ES) Panie przewodniczący! Przejrzystość musi być jednym z priorytetów instytucji Unii Europejskiej, w tym również Parlamentu Europejskiego, a nawet w większym stopniu Komisji Europejskiej, gdzie wyżsi urzędnicy dysponują ogromną władzą, ale brak jest jakiejkolwiek kontroli politycznej.
Tak więc pragnę potępić w tej Izbie działania Komisji w zakresie odpowiadania na polityczne rezolucje tej Izby za pomocą mechanizmów podobnych do tych z czasów "Politbiura” lub "sowietologów”, którzy analizowali dokumenty. Odnoszę się m.in., chociaż jest to tylko jeden przykład, do protokołu z posiedzenia w dniu 13 grudnia 2007 r., w pozycji "Działania podjęte w związku z rezolucjami Parlamentu”, gdzie stwierdza się, że został rozpowszechniony komunikat Komisji w związku z działaniami podjętymi w sprawie rezolucji uchwalonej przez Parlament.
Ten tekst, panie przewodniczący, jest opublikowany w języku angielskim i francuskim, a więc nie we wszystkich oficjalnych językach Wspólnoty, jak SP/207/5401. Znalezienie go na stronie internetowej zabrało mi trzy tygodnie z pomocą personelu sekretariatu i innych urzędników Izby. Nie może być demokracji bez przejrzystości; mamy tu do czynienia z hipokryzją ze strony Komisji, która twierdzi, że przeprowadziła konsultacje z Parlamentem, a następnie ukrywa dokumenty i odpowiedzi w sieci internetowej, bez publikowania ich w jakikolwiek sposób.
Jan Tadeusz Masiel
Panie Przewodniczący! W ostatnich tygodniach ponownie ożywiła się debata na temat organizmów genetycznie modyfikowanych. Polscy rolnicy, mimo że mogliby dzięki ich wprowadzeniu obniżyć koszty produkcji, nie chcą GMO. Czynią to w imię obrony ochrony konsumentów europejskich i dla zachowania wartości zdrowotnych i smakowych polskich produktów rolno-spożywczych.
Niestety ograniczają ich unijne przepisy. Każdy z krajów Unii powinien mieć możliwość samostanowienia w kwestii wprowadzenia lub niewprowadzenia, na swoje terytorium organizmów genetycznie modyfikowanych. Jeżeli już tyle kosztuje europejskiego podatnika dotowanie rolnictwa, to niech przynajmniej będzie ono bezpieczne, zdrowe, smaczne, bez niespodzianek.
Claude Turmes
Panie przewodniczący! W tą środę Parlament będzie debatować nad traktatem lizbońskim, a obywatele będą obserwować Izbę w zakresie tych instytucjonalnych kwestii. Ale obywatele jeszcze chętnie zobaczą, w jaki sposób europejskie instytucję stawiają czoło zagadnieniu tworzenia polityki europejskiej. Jednymi z najważniejszych zagadnień są przejrzystość i lobbing.
Trzy lata temu Komisja została w należyty sposób poinformowana, by wszcząć tak zwaną inicjatywę przejrzystości, ale teraz słyszymy, że Komisja chce przedstawić rejestr, w którym nie byłoby nazwisk lobbystów i nie byłoby znaczących informacji o tym, jak dużo pieniędzy jest przeznaczanych na lobbing.
Ostrzegam przewodniczącego Komisji, pana Barroso, a także ostrzegam pana Kallasa, aby nie podkopywali wiarygodności, którą mają w Europie w zakresie inicjatywy przejrzystości, ale by przedstawili sensowny rejestr.
Tego właśnie potrzebują obywatele, by wierzyć w uczciwe tworzenie polityki i podejmowanie decyzji w Brukseli.
Daniel Strož
(CS) Moim pierwotnym zamiarem było poruszenie zupełnie innego tematu. Jednak okoliczności zmusiły mnie do wyrażenia mojej opinii na temat szczególnie poważnej sprawy, ogłoszenia niepodległości Kosowa przez albańskich separatystów.
Jestem przekonany, że taki rozwój wypadków, który jest niezgodny z prawem międzynarodowym, będzie miał tragiczne konsekwencje i reperkusje dla całej Europy. Szczególnie tragiczne jest to, że Unia Europejska ma zamiar zaaprobować ten akt separatyzmu przeprowadzony na koszt Serbii, już ciężko doświadczonego, suwerennego państwa. To jest całkowicie niedopuszczalne.
Cały scenariusz tego separatystycznego aktu przypomina mi bardzo wydarzenia, które miały miejsce w 1938 roku w moim własnym kraju, w Czechosłowacji. W owym czasie separatystyczny akt przeprowadzony przez niemieckich nacjonalistów, jak również popierany wtedy przez zachodnie potęgi, zaowocował najstraszniejszą wojną w historii. Powszechnie wiadomo, że historia powtarza się jako farsa lub jako tragedia.
Nie możemy pozwolić, by zaistniała którakolwiek z tych sytuacji. Wzywam Izbę do wyrażenia sprzeciwu wobec tego separatystycznego aktu i pogwałcenia serbskiej suwerenności.
Slavi Binev
(BG) Panie przewodniczący, szanowni koledzy! Występuję powodowany olbrzymim społecznym, ekonomicznym, środowiskowym i moralnym problemem, który od 18 lat podkopuje bułgarskie społeczeństwo. Zamiast zostać rozwiązanym, rośnie jak złośliwy nowotwór o nieprzewidywalnych następstwach.
Mówię o Zakładach Metalurgicznych Kremikovtzi, które mają odgrywać strategiczną rolę w bułgarskiej gospodarce. Niestety w ciągu ostatnich 15 lat zamiast generować dochody dla skarbu państwa, zmieniły się one w rakowatą narośl na całym społeczeństwie. Wykorzystywane są jedynie dla prywatnych zysków pewnych grup mafijnych oraz jako źródło dochodów partii politycznych. I wszystko to działo się pod ochroną kilku kolejnych rządów, włączając obecny.
Szczególnie niepokojące jest to, że obecny kryzys zakładów w Kremikovtzi, stojących wobec realnego zagrożenia zamknięciem i pozbawieniem tysięcy pracowników i ich rodzin środków do życia, jest bezpośrednim skutkiem działań ludzi powiązanych zarówno z podziemiem przestępczym, jak i z establishmentem.
Są to były dyrektor Valentin Zakhariev, były prokurator generalny Nikola Filchev oraz były szef specjalnych sił policyjnych ("beretów”) Filko Slavov. Te nazwiska są związane nie tylko z zarządzaniem zakładami w Kremikovtzi, ale również z najciemniejszymi aspektami przechodzenia Bułgarii do demokracji, włączając zabójstwo prokuratora wojskowego Nikolaya Koleva.
Jak się okazuje, ludzie ci korzystali i korzystają z ochrony wymiaru sprawiedliwości i rządu. Oni uważają, że są ponad prawem. Jestem przekonany, że jest to niewyobrażalnym dla państwa członkowskiego...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Nicolae Vlad Popa
(RO) Panie przewodniczący, drodzy koledzy! Na początku lutego Komisja Europejska opublikowała sprawozdanie okresowe na temat postępu reformy rumuńskiego wymiaru sprawiedliwości. Tegoroczne sprawozdanie końcowe, które jest przygotowywane na czerwiec, zadecyduje, czy klauzula ochronna zostanie zastosowana, czy też nie. Wierzę, że nie będzie to konieczne, gdyż instytucje krytykowane za opóźnienia mogą rozwiązać w tym terminie ich problemy w czterech monitorowanych dziedzinach.
Wprowadzenie klauzuli ochronnej oznaczałoby nieuznawanie nakazów sądowych w państwach członkowskich, co dotknęłoby obywateli i strony postępowań, którzy nie ponoszą winy za to, że zainteresowane instytucje, rząd i parlament nie wywiązują się ze swoich zobowiązań. Wprowadzenie klauzuli ochronnej nie powinno być skierowane przeciwko rumuńskim obywatelom, ponieważ normalne jest, że odpowiedzialność ponoszą nie rumuńscy obywatele, lecz ci, którzy są winni nie wywiązywania się ze swoich zobowiązań.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący! 13 lutego Kevin Rudd, australijski premier reprezentujący Partię Pracy, złożył oficjalne przeprosiny w imieniu rządu australijskiego za niegodne traktowanie autochtonicznej ludności aborygeńskiej przez dwa stulecia. Ten gest mówi sam za siebie i jest szczególnie aktualny dla nas tutaj w Europie.
Ponad 60 lat od tragicznych wydarzeń, które miały miejsce w czasie II Wojny Światowej i po niej, jest w Europie kraj, gdzie trzy miliony ludzi - pańskich ludzi, panie przewodniczący - zostało skazanych na wygnanie, podczas gdy kolejne pół miliona obywateli zostało pozbawione obywatelstwa, praw człowieka i swojego mienia. Do dzisiejszego dnia nie uzyskali oni przeprosin.
Europa nie jest zbudowana na nacjonalizmie i konfrontacji, ale na przepraszaniu i wybaczaniu, na polityce pojednania. Zamiast koncentrować się na zbiorowej winie i szukaniu kozła ofiarnego, dobrze byłoby, aby przywódcy każdego państwa członkowskiego w Unii Europejskiej i w Europie kierowali się zaangażowaniem w bezwarunkowe stosowanie się do podstawowych wartości europejskich, do wzajemnego szacunku, do żalu za przewinienia oraz do obrony praw człowieka i praw mniejszości. Dziękuję bardzo.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! W następną niedzielę, a więc 24 lutego, Estończycy będą świętować 90 rocznicę narodzin ich niepodległej państwowości. Pomimo stosunkowo młodego wieku państwo Estonii od XIII wieku było częścią europejskiego dziedzictwa kulturowego i miało wspólne wartości. Jednakże szczególną cechą owych 90 lat od proklamowania niepodległości, którą dzielimy z naszymi sąsiadami - Łotyszami i Litwinami - jest to, że z powodu cudzoziemskich okupacji cieszyliśmy się wolnością tylko przez 39 lat. Dlatego chciałbym przypomnieć ważny fakt: dokładnie 25 lat temu Parlament Europejski, jako pierwsza europejska instytucja, zareagował na apel o wolność 45 bojowników z Litwy, Łotwy i Estonii, przyjmując rezolucję popierającą ideę przywrócenia suwerenności trzem okupowanym narodom bałtyckim. Chciałbym podziękować wszystkim byłym i obecnym posłom Parlamentu Europejskiego, którzy odważnie wyrazili swoją solidarność z trzema narodami bałtyckimi.
Neena Gill
Panie przewodniczący! W związku z Olimpiadą w Pekinie, uwaga społeczności międzynarodowej skoncentrowana jest na pogwałceniach praw człowieka w Chinach. Jednakże nie możemy zapominać, że inne gatunki, przede wszystkim tygrysy, również cierpią. Ich liczebność jest pustoszona przez olbrzymi popyt - w większości z Chin - na produkty z tygrysów.
Powodem groźby zagłady tygrysów jest kłusownictwo w Indiach. Nawet w rezerwatach strażnicy są zabijani, by uzyskać dostęp do tygrysów. Następnie tygrysy są nielegalnie transportowane przez granicę do Chin. Szacuje się, że zabijany jest jeden tygrys dziennie. W tym tempie tygrys stanie się gatunkiem wymarłym w ciągu następnych pięciu lat.
Z zadowoleniem przyjmuję wiadomość z ostatniego tygodnia, że rząd indyjski planuje utworzenie ośmiu nowych rezerwatów, mających za zadanie ochronę malejącej populacji tygrysów. Tym niemniej utworzenie nowych rezerwatów zajmie pięć lat, a miejmy na uwadze fakt, że w ciągu ostatnich pięciu lat populacja tygrysów spadła już o ponad 50 %. Dlatego, o ile Unia Europejska i międzynarodowa społeczność nie podejmą pilnych działań w celu ograniczenia popytu oraz stawienia czoła kłusownictwu i przemytowi, a także zmiany nastawienia w Chinach do produktów z tygrysów, pomysł stworzenia nowych rezerwatów będzie niewystarczający i spóźniony.
Mam jednak nadzieję, że poprzecie mnie w sprawie Dnia Wiedzy o Ochronie Tygrysów.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Viktória Mohácsi
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący, panie i panowie! Rażąco rasistowskie uwagi wygłoszone ostatniego tygodnia przez Silvio Berlusconiego, w których nawoływał on do zera tolerancji dla Romów, nielegalnych imigrantów i przestępców, są szokujące i nie do przyjęcia.
We wczorajszym oświadczeniu Francesco Storace, ubiegający się o stanowisko mera włoskiej stolicy, mówił o "denomadyzacji” Rzymu, tym samym czyniąc jasnym, że w wiecznym mieście nie ma miejsca dla Romów. Czy takie oświadczenia mogą mieć miejsce zaledwie w 18 dni po tym, jak Parlament Europejski uchwalił rezolucję w sprawie europejskiej strategii wobec Romów?
Chciałabym prosić moich kolegów posłów z Włoch, by wyjaśnili swoim kolegom w kraju, dlaczego poparliśmy tę rezolucję, zawarte w niej cele, które wspólnie sformułowaliśmy oraz dlaczego obrażanie Cyganów jest niewłaściwe w XXI wieku. Otwarty list opublikowany przeze mnie w związku z tymi antycygańskimi oświadczeniami został podpisany w sumie przez 72 romskie organizacje pozarządowe, włączając 33 we Włoszech, 12 na Węgrzech, 9 w Macedonii, 4 w Rumunii, 3 w Turcji, 2 w Mołdawii, 5 w Bułgarii i 2 we Francji. Dziękuję.
Hanna Foltyn-Kubicka
Panie Przewodniczący! Dziś w Mińsku po raz kolejny aresztowano Aleksandra Milinkiewicza, lidera białoruskiej opozycji oraz laureata nagrody imienia Sacharowa, przyznanej mu przez Parlament Europejski w 2006 roku. Oprócz niego zatrzymana została również Olga Kozulina, żona przebywającego obecnie w więzieniu Aleksandra Kozulina, prominentnego przeciwnika Łukaszenki.
Aleksander Milinkiewicz brał udział w demonstracji zorganizowanej przez prywatnych przedsiębiorców, których wolność działania ograniczyły nowe przepisy likwidujące swobodę zatrudniania pracowników oraz zwiększające obciążenia podatkowe. Była to kolejna już manifestacja niezadowolenia tej grupy społecznej. Oprócz Milinkiewicza i Kozuliny, która nie brała udziału w marszu, zatrzymano i przesłuchano również jego organizatorów. Który raz z rzędu Europa biernie przygląda się aresztowaniu laureata jej nagrody? Który raz prawa człowieka są bezkarnie poniewierane tuż za wschodnią granicą Unii?
Urszula Gacek
Panie Przewodniczący! W ubiegłym tygodniu polskie media opisały historię Karoliny, młodej dziewczyny, której były chłopak zrujnował życie. Bez jej wiedzy i zgody nagrał z nią intymne sceny, a po rozpadzie ich związku upublicznił ten materiał w Internecie. Znajomi i rodzina Karoliny otrzymali emaile z pornograficznym materiałem. Skoro Karolina jest pełnoletnia polskie prawo jej nie chroni, sprawca jest bezkarny. Polskie władze obiecują szybko zmienić prawo, aby chronić osoby, których prywatność i godność zostały w ten sposób pogwałcone. Ale Internet nie zna narodowych granic, nie ma wspólnej legislacji unijnej, która po pierwsze zniechęca potencjalnych sprawców, a po drugie ukara tych, którzy takich czynów się dopuszczają.
Zwracam się do Komisji i Krajów członkowskich, aby podjęły walkę z tym zjawiskiem, zjawiskiem, które można określić jako gwałt przez Internet.
Jarg Leichtfried
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zbyt wiele schronisk dla zwierząt w Europie służy w zasadzie tylko jednemu celowi, to jest pozbywaniu się bezpańskich kotów i psów. Już to brzmi okrutnie, ale prawdziwe okrucieństwo ujawnia się w metodach stosowanych dla tego celu, które obejmują wszelkie wyobrażalne formy barbarzyństwa, od trucia do głodzenia i zakatowania na śmierć. Jednakże najgorszym aspektem tego scenariusza jest to, że te wszystkie okrutne czyny nie mają miejsca daleko, w odległych krajach, ale - jak powiedzieli mi oddani działacze z Austrii - dzieją się one w naszym najbliższym otoczeniu. Na przykład tylko ostatnio przypadki okrucieństwa wobec zwierząt wyszły na światło dzienne w Republice Czeskiej.
Martwi również krótkie i zwięzłe oświadczenie Komisji, że ochrona zwierząt domowych w dalszym ciągu należy do jurysdykcji państw członkowskich. Wydaje się, że Komisja bardzo często działa, gdy nie powinna oraz działa za mało, gdy powinna. Ta sytuacja musi się zmienić, krajowe kompetencje nie oznaczają, że Unia Europejska powinna się całkowicie dystansować wobec problemu.
Dlatego apeluję do wszystkich posłów, aby nie załatwiali sprawy punktów uśmiercania zwierząt w swoich krajach, zachowując milczenie. Apeluję również do Komisji i Rady o potępienie tych okrutnych praktyk.
Toomas Savi
Panie przewodniczący! Jestem poważnie zaniepokojony błędnym pojmowaniem sytuacji, jakie moja koleżanka Sahra Wagenknecht rozpowszechniła w wywiadzie dla rosyjskiej agencji informacyjnej "Regnum” w dniu 7 lutego bieżącego roku. Oskarżyła ona estoński rząd o lekceważenie praw człowieka, a Unię Europejską o pomijanie milczeniem "brązowej nocy” i procesów, które były jej następstwem w Estonii.
Mogę zapewnić, że odbywające się procesy sądowe ludzi oskarżonych o organizowanie zamieszek są prowadzone zgodnie z zasadami państwa prawa i z poszanowaniem praw człowieka. Chciałbym również przypomnieć mojej koleżance, że jednym z celów państwa jest ochrona świętego prawa własności.
Plądrowanie w Tallinie w zeszłym roku nie miało nic wspólnego z wolnością słowa lub prawem do demonstracji. Popełnione zostały przestępstwa i dlatego państwo miało obowiązek interweniować. Usprawiedliwianie przestępczości nie nobilituje polityka, a na szczęście poglądy Sahry Wagenknecht nie mogą zostać uznane za reprezentatywne dla całej lewicy politycznej.
Bogusław Rogalski
Panie Przewodniczący! Wczoraj parlament Kosowa ogłosił niepodległość. Tym samym kolebka państwowości serbskiej została temu państwu odebrana po raz kolejny w historii. Przypomnę, że w średniowieczu Turcy po raz pierwszy odebrali tę prowincję Serbii. Dzisiaj przy pomocy państw Unii i przy naszym milczeniu po raz drugi odbiera się Serbii jej kolebkę. Szanowni Państwo, ogłoszenie niepodległości przez Kosowo jest naruszeniem prawa międzynarodowego, mówiącego o nienaruszalności i integralności granic i krajów. Ogłoszenie niepodległości Kosowa otwiera też puszkę Pandory, ponieważ sprzyjać będzie przede wszystkim ekstremizmom, nacjonalizmom i może pobudzić wszystkie ekstremizmy w Europie i poza nią. Już mamy doczynienia z tego typu żądaniami m. in. w Osetii, w Górnym Karabachu, w kraju Basków. Jest to też nieprzemyślany gest w stronę jednego z państw członkowskich - Cypru. Co ma powiedzieć na ten temat Cypr, który walczy o zjednoczenie, gdy my popieramy ruchy separatystyczne? Nie powinniśmy akceptować niepodległości Kosowa, bo zagraża to bezpieczeństwu Europy, a przede wszystkim bezpieczeństwu wewnętrznemu Serbii.
Milan Horáček
(DE) Panie przewodniczący! Na początku marca w Rosji odbędą się wybory prezydenckie, ale mało wskazuje na prawdopodobieństwo pozytywnego wyniku. Co się stało w okresie przygotowań do tych wyborów? Opozycji systematycznie przeszkadzano i uciszano ją, wolność prasy została całkowicie ograniczona, a przygotowania do wyborów zakłócone.
Dam tylko jeden przykład: Garry Kasparov, rosyjski polityk opozycyjny, który jest wysoce krytyczny wobec Kremla, w zeszłym tygodniu został znów aresztowany przez policję na podstawie całkowicie nieprawdziwych powodów. Co będzie się działo w czasie wyborów? W tych wyborach nie będzie przejrzystości, gdyż Rosja stworzyła przeszkody w monitorowaniu wyborów przez OBWE. Co będzie się działo po wyborach? Jest bardzo mało prawdopodobne, że sytuacja w zakresie przestrzegania praw człowieka ulegnie poprawie pod rządami intronizowanego przez Putina prezydenta Dmitrija Miedwiediewa. Unia Europejska musi podjąć działania. Rosjanie nie powinni być pozostawieni samym sobie z tym problemem.
(Oklaski)
Zsolt László Becsey
(HU) Panie przewodniczący! Niepodległość Kosowa oznacza zasadniczą zmianę na Bałkanach. Ten krok, aczkolwiek bolesny, wydaje się być kolejnym nieuniknionym etapem drogi wiodącej do porozumienia na Bałkanach.
Jeżeli chodzi o przyszłość Kosowa, potrzebujemy rozwiązania, które zabezpieczy zbiorowe i jednostkowe prawa miejscowej mniejszości, czyli Serbów, oraz zapewni, że będą oni mogli kontynuować egzystencję jako społeczność w miejscu historycznych narodzin ich narodu. Jeżeli jednak niektórzy z nich pomimo wszystko będą chcieli opuścić Kosowo, musimy powstrzymać ich przed udawaniem się do rejonów Serbii zamieszkałych przez inne grupy etniczne, takich jak południowe rejony zamieszkałe przez Albańczyków lub północne regiony zamieszkałe przez Węgrów. Masowy napływ tego rodzaju wytworzyłby nowe napięcia między Serbami, którzy są obecnie rozdrażnieni ze zrozumiałych względów, a tymi mniejszościami.
Dla uniknięcia tego ryzyka moglibyśmy pomóc przygotować kolejne porozumienie, które zawierałoby długoterminowe, a nie zaledwie powierzchowne uregulowanie relacji pomiędzy Belgradem a Nowym Sadem oraz pomiędzy miejscowymi mniejszościami a państwem; mogłoby to pomóc przełamać impas i umożliwić ustanowienie funkcjonalnego państwa w Bośni. Takiemu pożądanemu rozwojowi wypadków sprzyjałby system etnicznych praw i tolerancji, który ma być obecnie wprowadzony w Kosowie. Dziękuję, panie przewodniczący.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Pragnę zauważyć, że w związkach zawodowych w wielu państwach członkowskich panuje prawdziwe zaniepokojenie w związku z niedawnym orzeczeniem Trybunału Europejskiego w sprawie Laval. Komisja musi pilnie opublikować swoją opinię na temat wpływu tej decyzji na systemy stosunków pracy, a także na systemy sporów zbiorowych w każdym z państw członkowskich. Wiem, że w Szwecji ten wpływ jest znaczny, a w Irlandii o wiele mniejszy. Niemniej jednak potrzebne jest działanie, by wyraźnie wykazać, że Unia Europejska nigdzie nie sankcjonuje społecznego dumpingu.
Szczególnie ważne jest, aby Komisja i państwa członkowskie podjęły kroki w celu zapobiegnięcia, aby katastroficzne przewidywania eurosceptyków nie stały się powszechną opinią na ten temat. Prawdziwe obawy wymagają reakcji, a wszelkie luki prawne, pozwalające nieuczciwym stosować wyzysk, muszą być zlikwidowane w drodze europejskich i legislacyjnych inicjatyw Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych. Wzywam pana przewodniczącego do przekazania tej sprawy komisarzowi Vladimirowi Špidli oraz komisarzowi Charlesowi McCreevy'emu, gdyż obydwaj oni mają rolę do odegrania w tej sprawie.
Csaba Sógor
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący! W mojej wcześniejszej interwencji wspomniałem, że mogę przemawiać w moim ojczystym języku tutaj, ale nie mogę tego robić w domu. Mówiąc "tutaj”, odnosiłem się oczywiście do Parlamentu Europejskiego, a "w domu” odnosiło się w oczywisty sposób do słowackiego parlamentu krajowego.
Poza parlamentem możemy oczywiście posługiwać się naszym językiem ojczystym; możemy nawet używać go w niektórych instytucjach szkolnictwa wyższego, chociaż w o wiele mniejszym zakresie, niż to jest gwarantowane w świetle proporcji osób węgierskojęzycznych w stosunku do całej populacji. Z 6,4% etnicznych Węgrów w całej populacji, zaledwie 4% jest obecne w szkolnictwie wyższym i tylko 1,6% uczy się w języku ojczystym. Po raz pierwszy od około 50 lat węgierskojęzyczne dzieci Csángó we wschodniej Rumunii mogą znów uczyć się węgierskiego, chociaż w niektórych wsiach, co również wątpliwe, odbywa się to tylko poza szkołą.
Pomimo tego oświadczenie wygłoszone przez komisarza Leonarda Orbana w sprawie tak zwanego "drugiego języka ojczystego” było zachęcające. Od teraz jesteśmy pewni, że większościowe grupy etniczne w krajach europejskich będą przykładały wagę nie tylko do rozwoju oficjalnego języka państwowego, ale również do zapewnienia, że inne grupy z nimi żyjące będą miały możliwość kultywowania ich języka ojczystego i uczenia się go na każdym poziomie, w swoich własnych placówkach edukacyjnych oraz, że będą one mogły posługiwać się swoim ojczystym językiem w administracji publicznej, w sądach i we władzach ustawodawczych.
Rok 2008 jest Rokiem Dialogu Międzykulturowego. Niech będzie on godny swego imienia. Dziękuję.
Marusya Ivanova Lyubcheva
(BG) Panie przewodniczący! Wszystkie kraje są dotknięte problemem wychowywania dzieci w środowiskach społecznie upośledzonych. Prawa dziecka i ich ochrona wymagają zintegrowanej polityki.
Zmniejszenie liczby dzieci umieszczanych w placówkach wychowawczych to wspaniały cel, ale zawsze będą dzieci, którym będzie potrzebna opieka społeczeństwa, gdyż nie mają one rodziców lub są społecznie upośledzone z innych powodów. To, czego potrzeba, to jest raczej solidarność z tymi dziećmi i tymi krajami, niż ostentacyjna pomoc, która umniejsza ich godności.
Wzywam Komisję Europejską do opracowania specjalnych programów dla dzieci ze środowisk społecznie upośledzonych, z uwagi na osiągnięcia państw członkowskich, aby zapobiegać próbom szargania ich dobrego imienia.
Rozpowszechnianie tendencyjnych informacji, jak to ma miejsce w przypadku Bułgarii, nie powinno być popierane. Ma to zły wpływ na wizerunek mojego kraju. Nie wpływa to pozytywnie na rozwój wspólnej polityki europejskiej.
Potrzebujemy programów w zakresie efektywnej edukacji dzieci ze środowisk społecznie upośledzonych, niezależnie od sposobu i miejsca ich wychowania, oraz prewencji wyzysku dzieci w pracy i angażowania ich w różnego rodzaju działalność mającą negatywny wpływ na ich zachowanie.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie przewodniczący! Chciałabym przypomnieć, że w dniu 13 grudnia 2006 r., na posiedzeniu plenarnym Organizacji Narodów Zjednoczonych ratyfikowano Konwencję Praw Osób Niepełnosprawnych. Ratyfikacja tej konwencji trwa od marca 2007 r., ale tylko 16 krajów, z których dwa są państwami członkowskimi Unii Europejskiej, ratyfikowało ją.
Ponieważ Unia Europejska promowała politykę wspierania praw niepełnosprawnych w zakresie kultury i godności ludzkiej, wszystkie państwa członkowskie powinny ratyfikować tę konwencję. Jej 50 artykułów szczegółowo określa prawa osób ze szczególnymi potrzebami, w każdym obszarze ludzkiej aktywności (zdrowie, wymiar sprawiedliwości, rodzina) oraz domaga się dla nich partycypacji w podejmowaniu decyzji.
Magor Imre Csibi
(RO) Obywatelstwo europejskie oferuje szereg praw i wolności na całym terytorium Unii Europejskiej.· W związku z tym, podpisując Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, państwa członkowskie podjęły zobowiązanie zapobiegania wszelkiej dyskryminacji.
Mimo to kilka dni temu zostałem poinformowany o przypadku obywatela rumuńskiego, któremu odmówiono wypożyczenia samochodu w Brukseli z powodu posiadania rumuńskiego obywatelstwa. Odmowa pracownika bazowała jedynie na wewnętrznym przepisie określonej wypożyczalni samochodów. W ostatnich dniach dowiedziałem się od kilku obywateli mojego kraju o wielu przypadkach dyskryminacji z powodu rumuńskiego obywatelstwa.
Drodzy koledzy! Jako przedstawiciele 490 000 000 Europejczyków mamy obowiązek podnieść alarm. Poprzez dialog z naszymi współobywatelami, możemy przyczynić się do tego, aby takie przypadki nie miały miejsca w przyszłości. Uważam za obowiązek Unii Europejskiej, jako demokratycznego podmiotu, promowanie przestrzegania praw wszystkich obywateli Unii poprzez inicjowanie europejskich programów edukacyjnych i informacyjnych, skierowanych przeciwko dyskryminacji.
Wnioskuję również do Komisji Europejskiej o sprawdzenie, czy państwa członkowskie wywiązują się ze zobowiązań podjętych w traktatach, w odniesieniu do dyskryminacji z powodu narodowości.
Jaromír Kohlíček
(CS) W swoim wystąpieniu mówił pan o znaczeniu zapewnienia, że międzynarodowy protektorat w·Kosowie będzie pozostawał częścią Serbii, zgodnie z rezolucją 1244 i prawem międzynarodowym. Nie jestem pewien, jaki to ma związek z proklamowaniem niepodległości Kosowa, z którym wydaje się pan zgadzać. Ma pan z pewnością rację, mówiąc, że naszym obowiązkiem jest zapewnienie, by Kosowo stało się ponownie wieloetniczne i demokratyczne.
Ta jednostronna proklamacja niepodległości jest bezprecedensowym złamaniem prawa międzynarodowego. Kilkaset tysięcy mieszkańców tego terytorium, należących do ośmiu różnych grup etnicznych, zostało pozbawionych domów, przy cichym przyzwoleniu sił okupacyjnych. Trudno uwierzyć, że te siły nie były zdolne do stworzenia warunków do ich powrotu. Dzisiaj, zamiast pomagać w tworzeniu takich warunków, pan zgadza się z proklamacją drugiego albańskiego państwa.Panie przewodniczący! Czy nie ma dla pana znaczenia, że gospodarka tego państwa wydaje się być zależna od handlu opium w Europie?
Parlament Republiki Czeskiej, podobnie jak parlamenty innych krajów, domagał się rozwiązania tego problemu w drodze międzynarodowych negocjacji. Uświadomijmy sobie, że wyjątkowe rozwiązania, takie jak wspomniane w pańskim wystąpieniu, nie mają zastosowania. Każde rozwiązanie ustanawia precedens. Nie pozwólmy naruszyć serbskiej suwerenności.
Przewodniczący
Panie Kohlíček! Proponuję, aby pan jeszcze raz dokładnie przeczytał moje oświadczenie. Myślę, że mogłoby to wyjaśnić wszelkie nieporozumienia.
László Tőkés
(HU) Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować Albańczykom z Kosowa uzyskania niepodległości oraz złożyć hołd pamięci albańskiego przywódcy Ibrahima Rugovy.
W ciągu ostatniej półtorej dekady tragicznej historii regionu Jugosławii każdy przedstawiony plan porozumienia był oparty na zasadach samorządności, autonomii i dzielenia władzy. Realizacja planu Ahtisaariego, ostatniego z serii obejmującej plan Carringtona, porozumienie z Dayton, negocjacje w Rambouillet i porozumienie z Ohrid, również pokazuje, że jeszcze dużo czasu upłynie, zanim będziemy mogli uznać, że stosunki pomiędzy różnymi grupami etnicznymi i społecznościami krajów w naszym regionie zostały ustabilizowane. Tym niemniej pokazuje również, że w przyszłości rozwiązanie każdego kryzysu może zostać znalezione na drodze międzynarodowej współpracy.
W tym rozumieniu rozwiązanie problemu Kosowa stanowi dla nas przykład i precedens. Wierzymy, że pomyślny wynik pokojowej walki etnicznych Węgrów o autonomię w Rumunii oraz terytorialną autonomię krainy Szekler może również zostać osiągnięty z pomocnym·zaangażowaniem Unii Europejskiej.
Anna Záborská
(SK) 25 lutego 1948 roku komuniści przeprowadzili zamach stanu i ustanowili w naszym kraju reżim totalitarny. Był to efekt wydarzeń, które miały miejsce w kraju od 1946 roku. Czechosłowacja stopniowo traciła wolność w demokratycznym środowisku odbudowanego państwa. Jest to niezmiernie ważne. Nie tylko pokonanie nazizmu, ale również pokonanie komunizmu jest częścią dziedzictwa zjednoczonej i miłującej pokój Europy. Dzięki tym wydarzeniom przedstawiciele dziesięciu państw członkowskich mogą dziś zasiadać w tej Izbie.
Chciałabym zwrócić uwagę na trzy sprawy. Musi nastąpić równorzędne potępienie odnawiania się symboli komunizmu, jak i nazizmu. Zarówno komunizm, jak i nazizm muszą być postrzegane jako równorzędne, szczególnie ze względu na ofiary, za które są odpowiedzialne. Zarówno komunistyczne, jak i nazistowskie reżimy totalitarne zostały ustanowione w demokratycznych państwach w wyniku nadużycia demokracji. To jest powód do tego, aby pozostawać czujnym nawet dzisiaj, w czasach Unii Europejskiej. Ofiary komunizmu również zasługują na minutę ciszy w tej Izbie.
Ioannis Gklavakis
(EL) Panie przewodniczący! Zgodnie z postanowieniami wspólnej organizacji rynku tytoniu, od 2009 r. środki, które teraz są przyznawane jako bezpośrednie dopłaty·z filara 1, będą przeniesione do filara 2, zajmującego się środkami strukturalnymi.
W moim kraju, w Grecji, tytoń jest zwykle uprawiany na nieurodzajnych obszarach przez biednych farmerów, którzy nie mają innych do tego możliwości. Dlatego jeżeli na pewnych obszarach uprawa tytoniu zostanie zlikwidowana, to będziemy mieć społeczne, gospodarcze i środowiskowe problemy.
Zauważyłem również, że celem jest raczej uprawa tytoniu, a nie jego palenie. Tak więc jeżeli zlikwidujemy uprawę tytoniu w tym samym czasie co jego palenie, to będziemy zgodni, i tak się powinna mieć cała rzecz. Jednakże tak nie jest. Europejski przemysł tytoniowy będzie kontynuował produkcję papierosów, ale cały tytoń będzie importowany z krajów trzecich.
Dlatego powinniśmy skorzystać z okazji nadarzającej się przy przeglądzie wspólnej polityki rolnej, aby spróbować zaradzić temu złu; musimy pokazać, że Unia Europejska jest miejscem, gdzie panuje równość, sprawiedliwość i solidarność. Dlatego proszę, aby obecna polityka została utrzymana po 2009 r. i aby plantatorzy tytoniu nadal...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) 4 lutego 2008 r., parlament rumuński ratyfikował traktat reformujący Unię Europejską. Z zadowoleniem przyjęliśmy tą ratyfikację w parlamencie rumuńskim.
Traktat reformujący potwierdza zasadę równości obywateli, nadaje moc prawną karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, wprowadza kontrolę pomocniczości przez parlamenty krajowe, uznaje powszechny dostęp do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, podkreśla wagę bezpieczeństwa energetycznego i umacnia w tym obszarze ducha solidarności pomiędzy państwami członkowskimi oraz ustanawia specjalne środki do walki ze zmianami klimatu.
Wprowadzenie koncepcji spójności terytorialnej i jej uznanie jako celu powodującego, że komisje Parlamentu Europejskiego, odgrywające ważną rolę w definiowaniu polityk strukturalnej i spójności, będą musiały zwiększyć swą aktywność po ratyfikacji traktatu.
Z punktu widzenia Komisji Transportu i Turystyki, traktat reformujący legalizuje procedurę współdecyzji, która już jest wykorzystywana w nawigacji morskiej i powietrznej oraz dostarcza podstaw prawnych Parlamentowi Europejskiemu w zakresie możliwości proponowania działań wspierających konsolidację tożsamości sektora turystyki.
Péter Olajos
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący! Wiele już razy wypowiadam się w tej Izbie na temat zanieczyszczania rzeki Raby w ciągu ostatnich siedmiu lat. Uzyskaliśmy kilka obietnic od zainteresowanych agencji austriackich, i rzeczywiście austriackie i węgierskie władze opracowały plan działania. Unia Europejska uważnie obserwowała ten proces, a komisja zajmująca się sprawą tej rzeki, powołana przez obydwa kraje, obraduje regularnie - ostatnio w zeszłym tygodniu.
Wygląda na to, że politycy robią to, co do nich należy, ale rzecz w tym, że w międzyczasie rzeka umiera. Co więcej, dzieje się to nie tylko po węgierskiej stronie, ale także austriackiej. Do tej pory wymarło jedenaście gatunków ryb, a 13 jest poważnie zagrożonych. Greenpeace przeprowadził w kilku przypadkach miejscowe badania próbek wody i ustalił, że austriackie fabryki nielegalnie zanieczyszczają wodę, wielokrotnie przekraczając dopuszczalne poziomy. Tymczasem na samej rzece jest więcej piany niż kiedykolwiek.
Panie przewodniczący! Rzeka, o której mówię, nie jest ściekiem, ale obszarem·chronionym w ramach programu Natura 2000, prawdziwym rzecznym mokradłem. Ludzie, którzy tam żyją, odnoszą wrażenie, że albo prawodawstwo Unii Europejskiej nie jest dobre, albo nie jest ono przestrzegane w stopniu dostatecznym. Myślę, że powinniśmy się zajmować tą sprawą na porządku dziennym, dopóki nie zostanie ona rozwiązana raz na zawsze. Dziękuję. Ja z pewnością będę tak czynił.
Iuliu Winkler
(RO) Panie przewodniczący, drodzy koledzy! Instrumenty finansowe powiązane z polityką spójności Unii Europejskiej mają kluczowe·znaczenie w ograniczaniu różnic pomiędzy regionami Europy.
W przypadku nowych państw członkowskich Unii Europejskiej, fundusze alokowane za pomocą polityki spójności mają decydujący wkład w zapewnienie przyszłego rozwoju mniej zamożnych regionów w tych krajach. Współczynnik absorpcji tych funduszy w nowych państwach członkowskich ciągle rośnie. Unia musi dostosować środki alokowane za pomocą instrumentów polityki spójności do rzeczywistości poszerzonej Europy.
Po przystąpieniu Rumunii i Bułgarii gwarancja zwiększenia środków finansowych polityki spójności po 2013 roku stała się wymogiem. Wzrost funduszy spójności jest logicznym następstwem niedawnego rozszerzenia Unii i będzie stanowić dowód konsekwencji polityki Unii w stosunku do regionów europejskich, które są mniej rozwinięte oraz będzie stanowić wyraźny polityczny sygnał dla nowych państw członkowskich.
Milan Gaľa
(SK) Ostatnio szeroko debatowaliśmy na temat efektywności energetycznej. Praktyka pokazuje, że obecne oznakowanie domowego sprzętu elektrycznego informujące jego o energochłonności nie stanowi wiarygodnego świadectwa. Ponieważ większość urządzeń sprzedawanych w sklepach należy do kategorii A, czytelna informacja na temat oszczędności energii wynikającej z korzystania z urządzenia ulega rozmyciu, a wytwórcy·tracą motywację do produkcji energooszczędnych urządzeń.
Jeżeli chcemy motywować konsumentów i wytwórców, musimy zapewnić, że urządzenia domowe będą segregowane według nowych kategorii energetycznych. Pierwotna klasyfikacja urządzeń jest w użyciu od 1994 r. Apeluję do Komisji Europejskiej o przyspieszenie zarówno przygotowań do nowego systemu oznakowania urządzeń, jak i o włączenie innych urządzeń do tego systemu, co również jest już przygotowywane.
Colm Burke
Panie przewodniczący! Chciałbym podnieść problem związany z płatnościami dla farmerów z tytułu programu ochrony środowiska wiejskiego. Przez ostatnich 14 lat płatności z tytułu programu ochrony środowiska wiejskiego·były wypłacane w bardzo wczesnym stadium, gdy tylko została wypełniona dokumentacja dla Komisji lub Departamentu Rolnictwa w Irlandii. Rozumiem, że teraz płatności będą opóźnione i że ponad 6 000 farmerów już oczekuje na płatności. Rozumiem również, że ta liczba może wzrosnąć do ponad 60 000 w ciągu następnych kilku miesięcy.
Problem polega na tym, że farmerzy zaplanowali swoje sprawy finansowe na okres 12 miesięcy i poczynili plany ze swoimi bankami, a teraz, w wyniku tej zmiany, nie będą mogli dotrzymać terminów płatności w swoich bankach.
Chciałbym prosić o przekazanie mojej opinii Komisarzowi i rozwiązanie tej sprawy w taki sposób, by stara procedura - która obowiązywała przez 14 lat - mogła być przywrócona.
Jean-Claude Martinez
(FR) Panie przewodniczący! Prawo międzynarodowe jest całkowicie jasne w tej sprawie. Jeżeli chodzi o Kosowo, państwo uważa się za istniejące, gdy, po pierwsze - ma ono ludność, po drugie - terytorium, i po trzecie - usługi publiczne. Nie istnieją usługi publiczne w Kosowie, a Komisja może się tam udać i znaleźć tego potwierdzenie. Jedynym serwisem usługowym, który tam działa, jest mafia.
Państwo jest suwerenne, kiedy ma pełne·uprawnienia·władzy. To dowód, jak nam właśnie powiedział przewodniczący Parlamentu, że uprawnienia władzy Kosowa były na etapie·nadzorowanej suwerenności.
Państwo jest suwerenne, gdy jego władza jest niezależna, co brzmi autonomos po grecku, gdy może decydować samodzielnie o tym, co robi. W Kosowie to NATO i Stany Zjednoczone decydują.
Państwo jest suwerenne, gdy jego władza jest wyłączna. Tymczasem na terenie Kosowa funkcjonuje kilka sił, nie zaś tylko jedna.
Państwo jest suwerenne, gdy przestrzega zasady uti possidetis, nienaruszalności granic.
Innymi słowy, Kosowo nie spełnia żadnego z kryteriów suwerennego państwa, wymaganych przez prawo międzynarodowe. A dlaczego? Ponieważ po ustanowieniu przestępczych państw i gangsterskich państw wynajdujemy państwo laboratoryjne, w którym Komisja Europejska testuje i wprowadza federalizm poprzez rozbijanie krajów.
Ján Hudacký
(SK) Wczorajsza deklaracja niepodległości Kosowa prawdopodobnie jest i będzie niebezpiecznym precedensem dla rozwoju wielu krajów i regionów świata. Fakt, że ten akt cieszył się znaczącym politycznym i dyplomatycznym wsparciem USA oraz większości dużych państw Unii Europejskiej, czyni go nawet bardziej wątpliwym, gdyż od początku było jasne, że jest on pogwałceniem prawa międzynarodowego.
O wiele lepszym rozwiązaniem dla Bałkanów byłoby przyczynienie się Unii Europejskiej do większej demokratyzacji Serbii. To z kolej stworzyłoby bardziej pozytywną atmosferę w procesie konsolidacji relacji pomiędzy Serbami i mniejszością albańską na ich wspólnym terytorium. Oczywiście byłby to zdecydowanie długookresowy proces. Naiwnym jest również myślenie, że wołanie o prawa mniejszości do autonomii terytorialnej, spotęgowane przez ten precedens, nie stanie się w najbliższej przyszłości nierozwiązywalnym problemem państw członkowskich samej Unii Europejskiej.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Czy mogę poprzeć mojego kolegę i wezwać Komisję do zaprzestania przez następnych kilka miesięcy wszczynania konfliktów z różnymi działami władz irlandzkich, gdyż mamy teraz do wykonania dość ważne zadanie? Czy muszę dokładnie wyjaśniać, czego będzie się oczekiwać od Irlandczyków w związku z Traktatem Lizbońskim?
Mam szczególne powody do narzekania na sposób, w jaki urzędnicy dobrali się do systemu płatności programu ochrony środowiska wiejskiego w Irlandii. Przez ponad 14 lat władze Departamentu Rolnictwa w Irlandii - za przyzwoleniem Komisji - przeprowadzały·planowe·wypłaty·z tytułu programu ochrony środowiska wiejskiego dla tysięcy farmerów i ich rodzin. W tym roku, w zeszłym·miesiącu, Komisja zdecydowała, że to nie może być wypłacone teraz, że musi to być wypłacone na koniec roku. Proszę nie wszczynać, szczególnie w tym roku, konfliktów z irlandzkimi farmerami, ani z żadnym innym sektorem w Irlandii i pozwolić im otrzymać pieniądze, do których są uprawnieni w sposób, w jaki mieli je wypłacane przez ponad 14 lat. Teraz nie jest czas na wszczynanie konfliktów. Proszę nas posłuchać.
Przewodniczący
Na tym kończymy ten punkt porządku dziennego.
