Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Miller
Mijnheer de Voorzitter, het gaat over de notulen, en wel over een interventie van de heer Macartney waarin hij stelde dat er wat onduidelijkheid was over een fout in de vertaling vanuit de originele Franse versie naar het Engels. Ik heb de originele Franse versie nagekeken, en daar staat heel duidelijk "la viande britannique" . Ik begrijp dat "britannique" "Brits" betekent, niet "Engels" , en daarom sluit dit alle Britse rundvlees in, dus ook het Schotse rundvlees.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik heb waardering voor de linguïstische nauwgezetheid van mijn collega, maar zoals u weet was destijds David Martin, ook uit Schotland, voorzitter van de vergadering. We beschikken over de originele versie die door de groep is ondertekend, en daar staat "anglaise" . Daarom heb ik het woord hierover gevraagd, dit vanwege de goede orde.

De Voorzitter
Ik dank u voor uw toelichting van dit probleem. Het moet nu duidelijk zijn, hoe de tekst moet luiden.
(De notulen worden goedgekeurd)

Urgentverklaring
Kittelmann
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie externe economische betrekkingen vraagt u het verzoek om toepassing van de urgentieprocedure te verwerpen. Op 17 november heeft de Commissie overeenkomstig artikel 97 verzocht om een beraadslaging volgens de urgentieprocedure. De Commissie externe economische betrekkingen heeft hier tijdens haar vergadering van 18 november over beraadslaagd en het verzoek unaniem verworpen, zowel wat de vorm als wat de inhoud betreft. Over de procedure kan ik u het volgende zeggen: op het moment dat het verzoek om urgentverklaring werd ingediend, had de commissie alleen maar een kopie van het titelblad van het basisdocument dat het voorstel van de Commissie bevat. Onder dergelijke voorwaarden kan er van ons niet worden verwacht dat wij een voorstel van de Commissie - hoe dringend dit ook mag zijn - serieus behandelen. In principe zou er voor de financiële kwesties met betrekking tot Oekraïne een uitzondering gemaakt kunnen worden. Onlangs is er echter een tranche van 100 miljoen ecu vrijgemaakt en derhalve zijn wij van mening dat de financiële redenen nu niet doorslaggevend zijn. Wij hebben behoefte aan overleg en vragen dan ook het verzoek om toepassing van de urgentieprocedure te verwerpen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om urgentverklaring)

Georganiseerde criminaliteit
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende vijf verslagen namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken:
A4-0333/97 van mevrouw Cederschiöld over het actieplan ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit (7421/97 - C4-0199/97); -A4-0348/97 van de heer Bontempi over het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden door de Raad aangenomen op basis van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake het strafbaar stellen van corruptie in de privé-sector (10017/97 - C4-0478/97-97/0914(CNS)); -A4-0351/97 van de heer Bontempi over het voorstel voor een gemeenschappelijk optreden houdende de oprichting van een Europees justitieel netwerk (9804/97 - C4-0428/97-97/0911(CNS)); -A4-0355/97 van de heer Orlando over het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden tot instelling van een mechanisme voor evaluatie van de uitvoering en toepassing op nationaal niveau van de internationale verbintenissen inzake de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit (10406/2/97 - C4-0479/97-97/0912(CNS)); -A4-0349/97 van de heer Orlando over het ontwerp van een gemeenschappelijk optreden door de Raad aangenomen op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake de strafbaarstelling van deelneming aan een criminele organisatie in de lidstaten van de Europese Unie (10407/97 - C4-0480/97-97/0913(CNS)).
Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, de georganiseerde misdaad beweegt zich over de grenzen op precies dezelfde manier als de milieubewegingen. Daardoor zijn er gemeenschappelijke maatregelen nodig. Dat vereist gecoördineerde acties op mondiaal, Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau, maar ook in de burgermaatschappij en op individueel niveau. Het Europese niveau moet worden versterkt, maar zonder dat de andere niveaus worden verzwakt.
De drugssyndicaten kennen geen grenzen. Zij smokkelen mensen via organisaties van werelddeel naar werelddeel. De hele wereld is hun speelruimte. Honderden maffiaorganisaties hebben al belangen binnen onze Unie. Het is nodig de samenwerking uit te breiden, zowel binnen de Unie als oostwaarts en westwaarts over onze grenzen heen.
De plannen voor uitgebreider acties op dit gebied werden een paar jaar geleden op internationaal niveau gemaakt. Een jaar geleden werd in Dublin de basis gelegd voor het actieprogramma dat deze zomer in Amsterdam is behandeld, en dat 30 verschillende voorstellen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad inhoudt. Vandaag zullen wij de standpunten van het Parlement hierover bespreken. Tegelijk wordt ook een aantal documenten met detailkwesties behandeld.
Het gaat erom, zulke duidelijke juridische fundamenten, rechtszekerheidsfundamenten te leggen, dat het ons ondanks alles lukt om zeer krachtige, doelgerichte maatregelen tegen de criminaliteit te nemen. Men moet daarbij namelijk een evenwicht vinden tussen de rechtsstaat, de integriteit en bovendien de doelmatigheid van de maatregelen.
In mijn voorstellen heb ik een aantal punten uitgewerkt, en daarbij ben ik verder gegaan dan de Raad wil. Op een aantal punten ben ik specifieker ingegaan. Ik bouw betere veiligheidsnetten in op een aantal punten, terwijl ik daarnaast probeer de doelmatigheid te vergroten. Ik wijs ook een aantal standpunten van de Raad af. Bovendien heb ik een aantal nieuwe standpunten in het verslag opgenomen, en wel op niet behandelde terreinen.
Het verslag is natuurlijk zeer uitgebreid. Ik wil graag vooral de nadruk leggen op de inzet in de praktijk, daar die in mijn ogen zeer belangrijk is. Ik heb geprobeerd echt te luisteren naar mijn collega's, en geprobeerd hun standpunten ook echt te begrijpen. Ik vind dat de samenwerking prima verlopen is.
Waar het bij de georganiseerde misdaad om gaat, is de winst. Daarom zijn veel voorstellen gericht op die winst, maar ook op bewijskwesties, aangezien die in dit verband een teer punt vormen. Het gaat erom verschillende nieuwe mogelijkheden te ontdekken om op het gebied van de bewijsvoering vooruit te komen. Dat is in dit verband namelijk buitengewoon moeilijk. De georganiseerde misdaad gaat immers vaak op zo'n manier te werk dat niet degenen die eigenlijk verantwoordelijk voor de winst zijn, de criminele activiteiten uitvoeren, maar dat anderen dat doen, wat de bewijsvoering vele malen moeilijker maakt.
Ik denk dat de praktische samenwerking via netwerken een van de belangrijkste dingen is. Die zal ons helpen om in dezen op termijn rechtszekerheid in de Unie te scheppen. Ik wil in dit verband ook graag wijzen op de Noordse samenwerking. In de Noordse landen hebben wij al lang zo'n praktische samenwerking, die met zich meebrengt dat de parlementen profiteren van elkaars ervaringen voordat zij besluiten nemen. Ook wordt er bij ons permanent samengewerkt, iets wat in mijn ogen zo belangrijk is dat het verder uitgebouwd moet worden. Het is nodig dat de rechtsstelsels in Europa op elkaar aansluiten, en er moet op die terreinen dan ook een harmonisatie plaatsvinden, aangezien wij anders geen vorderingen kunnen boeken.
Ik wil graag een woord van lof richten tot minister Fischbach, die naar het Parlement is gekomen om met ons te discussiëren en ons voor het eerst in deze kwesties te raadplegen, waardoor wij op een belangrijk derdepijlergebied de standpunten van het Parlement naar voren kunnen brengen, eigenlijk zoals is besloten in het Verdrag van Amsterdam, al is dat nog niet geratificeerd. Daarvoor wil ik speciaal mijn dank uitspreken.
Volgens mij bestaan er bij ons vele verschillende opvattingen over de vraag wat georganiseerde misdaad eigenlijk is. Wij moeten daarom een definitie opstellen. Willen wij krachtige maatregelen kunnen nemen, dan moet het ons duidelijk zijn waar wij het eigenlijk over hebben. Daarom is volgens mij een definitie van groot belang. Deze zal dan ook, net als de desbetreffende documenten, op 3 en 4 december in de Raad worden behandeld. Het zal voor ons interessant zijn te zien wat er werkelijk zal gebeuren, en of er naar de parlementaire standpunten in dezen zal worden geluisterd.
Ik hoop dat men ook wat meer aandacht krijgt voor de bijzondere opsporingsmethoden, de meer geheime methoden. Die zijn zeer delicaat, maar ik hoop dat de Raad het erover heeft. Ik heb deze kwesties in mijn verslag uitgebreider behandeld dan de Raad eerder wilde doen; het gaat natuurlijk om gevoelige kwesties.
Kwesties op het gebied van de informatietechnologie zijn ook belangrijk. Wij moeten voorkomen dat de criminaliteit de informatietechnologie gaat misbruiken. Wij moeten er ook voor zorgen dat de politie op de juiste manier de informatietechnologie kan gebruiken ter voorkoming van misdaden. Dit soort kwesties moet volgens mij meer dan vroeger aandacht krijgen.
In de parlementaire commissie is 90 % van het verslag aangenomen. Op die punten waar verschil van mening bestond, zijn wij tot compromisvoorstellen gekomen. Ik wil graag mijn dank uitspreken jegens mijn collega's voor hun inzet tijdens de discussie, aangezien ik onze samenwerking als buitengewoon prettig, vruchtbaar en interessant heb ervaren. Ik heb er zelf veel van mogen leren, en ik hoop dan ook dat het Parlement dit voorstel in zijn geheel aanneemt. Doet het dat niet, dan is het in zekere zin een schande voor het Parlement dat wij geen gebruik maken van de ons door de heer Fischbach geboden kans om onze standpunten naar voren te brengen, een kans die deze zaak ook een exclusief gewicht geeft. Daarom vind ik dat het Parlement erin moet slagen om zijn standpunten naar voren te brengen. Ik hoop en vertrouw dat het vele werk dat wij erin hebben gestopt, ertoe zal leiden dat dit onderwerp aandacht krijgt, ook al zijn dan niet ieders standpunten tot in detail aangenomen.
Om die reden wil ik ook graag Italië noemen. Over een aantal amendementen van de UPE hebben wij wat discussie gehad. De georganiseerde misdaad kan zeer verschillende vormen aannemen. Ik heb met veel Italianen samengewerkt en het is duidelijk dat de ervaringen in Zweden en Italië op dit terrein zeer verschillend zijn. Wij kunnen echter zeer veel van Italië leren, aangezien de Italianen zeer drastische maatregelen hebben genomen. Ik zeg dit nu speciaal tegen de UPE: wij moeten wel in ons achterhoofd houden - en dat is ook mijn ervaring met Italië - dat het Italiaanse voorbeeld toont hoe enorm belangrijk het is, de beginselen van de rechtsstaat in dit verband te handhaven, om te blijven strijden voor de mensenrechten en de persoonlijke integriteit, en deze bij het nemen van eventuele krachtige maatregelen niet te vergeten.
Ik wacht met spanning de vergadering van de Raad in december af; dan kunnen wij zien of de regeringsleiders kunnen voldoen aan de verwachtingen die zij bij de burgers van de Unie hebben gewekt, namelijk om deze Unie tot een doelmatig instrument te maken tegen de georganiseerde misdaad.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat het door ons genomen besluit het gehele actiepakket tegen de georganiseerde misdaad in één ochtend te behandelen, als positief geduid moet worden. We slaan daarmee een nieuwe weg in. Sinds geruime tijd spreken wij over het feit dat de bestrijding van de georganiseerde misdaad in al haar uitingsvormen, zowel op internationaal als Europees niveau, absoluut onvoldoende is; ik meen dat we vandaag eindelijk met een zekere voldoening mogen constateren dat er werkelijk vernieuwende elementen naar voren zijn gekomen.
Om te beginnen betekent het actieplan op zich al innovatie. Voor de eerste keer hebben wij de mogelijkheid te beraadslagen en onze mening te geven - zij het wel pas na de uitwerking ervan - over van een globaal plan en een gecoördineerde en coherente benadering betreffende de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Ik meen dat we als het meest interessant die innovatieve elementen moeten aanmerken die voortvloeien uit het operationele plan, het feit dus dat de Raad zich vanaf juli 1997 aan het werk heeft gezet om ook de wetgevende, concrete acties te definiëren. Vandaag behandelen we inderdaad zowel het plan als vijf gemeenschappelijke optredens.
Ten slotte moet nog als innovatief en uiterst belangrijk het feit worden genoemd dat het Europees Parlement - en daarvoor gaat onze dank uit naar het Luxemburgse voorzitterschap - eindelijk vooraf is geraadpleegd over deze acties. Ik wil het voorzitterschap eraan herinneren dat we dit in de toekomst goed moeten regelen, daar we nu gedwongen zijn de zaken in een tempo te behandelen dat veel hoger ligt dan normaal is voor een Parlement om een goed onderbouwd advies uit te brengen. Maar wij hebben dat deze keer geaccepteerd omdat we absoluut willen deelnemen en onze bijdrage leveren.
Wat het actieplan betreft, wil ik naast het uitspreken van een positief oordeel me beperken tot het aangeven van enkele lacunes opdat de Raad daar bij volgende acties rekening mee kan houden. Het schijnt mij bijvoorbeeld toe dat het probleem van de misdaad in de steden te weinig in beeld is gekomen. We weten dat het hier om een weliswaar onderscheiden, maar toch ook aan de georganiseerde misdaad gelieerd fenomeen gaat. Ik denk aan bepaalde streken in mijn land, en dan met name aan steden zoals Napels of andere steden in het zuiden, maar ook in het noorden waar sprake is van zogenaamde "gewone', minder ernstige, maar wijdverbreide criminaliteit die betrekkingen onderhoudt met de drugshandel en de georganiseerde misdaad. Dit probleem verdient speciale aandacht; hier moeten aanwijzingen komen over hoe te handelen op de verschillende niveaus, en wel op dat van de maatschappelijke preventie en dat van de specifieke instrumenten ter interventie. Misschien komen we daarover te spreken in de discussie over "de stad als bedrijf', maar ik wil het nu reeds signaleren als een knooppunt, een kritiek punt, dat niet voldoende aan de orde komt.
Naast de sociale maatregelen ter preventie, noem ik nog een heel delicate kwestie die de organisatie van de financiële misdaad betreft, namelijk de belastingparadijzen. Optreden tegen belastingparadijzen is zeer zeker moeilijk, maar tot nu toe hebben wij maar nauwelijks concrete acties gezien om deze financiële long van de georganiseerde misdaad - en dat zijn belastingparadijzen in feite - te reduceren of tegen te werken. Belastingparadijzen, dat weten we maar al te goed, bestaan niet alleen in overzeese landen, maar ook onder verschillende gedaanten in onze landen, zoals bijvoorbeeld in de vorm van anonieme rekeningen in Oostenrijk of al te zwaar beschermde bankgeheimen. Naar mijn mening moeten deze punten in aanmerking worden genomen in een operationeel en institutioneel plan dat ik als politiek bijzonder vernieuwend beschouw.
Bij deze gelegenheid moet volgens mij de aandacht worden gevestigd op een belangrijk punt. In de amendementen en de beraadslagingen waarin de discussies op nationaal niveau onvermijdelijk, maar soms al te sterk, doorklinken, moeten wij los zien te komen van het door ons aangehouden schema: ik bedoel daarmee de tegenstelling tussen doeltreffendheid van het actievermogen van de staat bij het vervolgen van de misdaad in al haar huidige complexe en gesofistikeerde uitingen, met name op internationaal niveau, en het onaantastbare beginsel van de waarborging van de rechten van de burgers.
Ik meen dat deze tegenstelling, gezien op een statische en achterhaalde manier, niet meer functioneert, niet meer adequaat is. Wij moeten daarentegen van een ander standpunt uitgaan en wel van de verwezenlijking, of ten minste van de erkenning van het grondrecht op legaliteit als een van de belangrijkste aspecten van de mensenrechten, een aspect dat vandaag de dag in deze complexe maatschappij en in deze fase van grote veranderingen de volle aandacht moet krijgen.
Recht op legaliteit betekent uiteraard rechtsstaat, bescherming van de burger ten opzichte van de wet, de staat en de rechter, maar ook en vooral het recht van de burger om in een niet door de misdaad geregeerd gebied te wonen met een niet door de misdaad scheefgetrokken economie en zonder het risico te lopen zelfs af te moeten zien van de democratie en democratische praktijken als gevolg van het zich verbreiden en steeds verder doordringen van de georganiseerde misdaad.
In dit opzicht moet absoluut naar een nieuw evenwicht en nieuwe instrumenten worden gezocht. Ik constateer tot mijn voldoening dat zij die, zoals mijn land, bepaalde pijnlijke ervaringen aan den lijve hebben ondervonden, met deze nieuwe instrumenten hebben kunnen experimenteren. Ik zeg "experimenteren" , maar denk ook aan het moment waarop wij deze instrumenten invoeren, aan deelname aan de georganiseerde misdaad, aan een misdrijf, dat als het een gewoon misdrijf zoals andere wordt van exceptioneel belang zal zijn voor de bevordering van de justitiële samenwerking. Ik denk daarbij ook aan het structureren van het justitiële netwerk, dat niets anders is dan een geheel van magistraten die tezamen met de sinds een of twee jaar reeds bestaande verbindingsmagistraten de basis vormen voor het bevorderen van een efficiënte justitiële samenwerking.
Dit alles komt voort uit het feit dat wij duidelijk de noodzaak voor ogen moeten houden dat we moeten reageren op het probleem van de burger wiens rechten ten opzichte van de staat veilig moeten worden gesteld - dit moeten wij steeds benadrukken en analyseren telkenmale als dit recht wordt geschonden. Wij moeten er ons echter ook van bewust zijn dat er nieuwe instrumenten nodig zijn. Het lijkt me dan ook riskant en verkeerd de mogelijkheden van deze instrumenten te ontkennen, wij zouden daarentegen moeten bekijken in hoeverre deze functioneel, praktisch en doeltreffend zijn en hoe ze moeten worden ingezet.
Ik meen dan ook dat wij als Europa een actieplan ter bestrijding van de georganiseerde misdaad gaat opzetten - zoals binnenkort staat te gebeuren - waarbij getracht wordt de voorwaarden die een rechtsstaat eigen zijn zoveel mogelijk veilig te stellen en naar de eerste pijler te brengen, of in elk geval alle gemeenschappelijke optredens goed te keuren die het Parlement de mogelijkheid geven controle uit te oefenen en de hogere jurisdictie, dat wil zeggen het Hof van Justitie, de mogelijkheid in te grijpen - voorwaarden die helaas nog niet verwezenlijkt zijn - ik herhaal dat wij dan bij het creëren van deze instrumenten met grote kritische bezorgdheid de noodzaak moeten benadrukken, zoals in het verslag gebeurt, van een systeem dat dit nieuwe legaliteitsbeginsel waarborgt. Dit legaliteitsbeginsel moet, nogmaals, gebaseerd zijn op de noodzaak dat in het democratisch systeem het probleem van de door de misdaad veroorzaakte vernietiging van levens en democratie wordt aangepakt en tevens de rechten van de burgers ten volle worden gewaarborgd.
Wij moeten dus begrip tonen voor het gezichtspunt van de burger. Ik geloof dat bepaalde gegevens erop wijzen dat de bezorgdheid over de criminaliteit, zowel de zware en georganiseerde, alsook die welke op verschillende niveaus tot uitdrukking komt, van overheersende aard is in de landen van de Unie. Het is dan ook een taak van de Unie bij te dragen aan een oplossing. Ik vind dat wij, juist op een moment waarin wij als Parlement zo levendig discussiëren over de mogelijkheid onze mening kenbaar te maken, naar een bevestiging van het recht op legaliteit als nieuwe basiscategorie der mensenrechten moeten toewerken. Om dit doel te bereiken is er naar mijn mening voor ons een uiterst belangrijke functie weggelegd; wij moeten discussiëren over de vernieuwingen en die bovendien met de nodige moed steunen, daar deze het ons mogelijk maken de strijd aan te binden, niet alleen met woorden maar ook daadwerkelijk, concreet en op democratische wijze, met de georganiseerde misdaad die in feite het democratisch systeem fundamenteel aantast.

Orlando
Mijnheer de Voorzitter, waarde collegae, ter aanvulling van de uiteenzetting van de leden Cederschiöld en Bontempi wil ook ik het belang onderstrepen van dit debat over de bevestiging van de legaliteit in Europees perspectief. Ik wil mijn waardering uitspreken over het door de Raad en het Luxemburgse voorzitterschap getoonde begrip, alsook mijn voldoening over het debat in de commissie openbare vrijheden. Het spijt mij alleen dat we zo weinig tijd ter beschikking hebben, maar desondanks hebben wij ons op alle mogelijke manieren van onze taak trachten te kwijten, een taak die wij op ons hebben genomen om niet afwezig te zijn in een zo belangrijk moment in het leven van de Unie.
Wij hebben hier te maken met een organisch actieplan en mijn opdracht is te spreken over drie maatregelen. De eerste heeft betrekking op de mechanismen waarmee de maatregelen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad worden beoordeeld en toegepast; de tweede op het strafbaar stellen van de deelname aan een criminele organisatie; de derde op het zogenoemde programma "FALCONE" . Deze derde maatregel staat niet op de agenda van het Parlement. De betreffende documenten van de Raad zijn pas op 6 november toegekomen. Wat mijzelf aangaat, ik heb mijn taak kunnen verrichten en sluit me aan bij het verzoek van de Voorzitter alleen dit aspect eventueel aan te houden om het Parlement de gelegenheid te geven zijn standpunt uit te spreken. Zelf heb ik, zoals gezegd, wel mijn taak kunnen verrichten en ons standpunt over het voorstel van de Raad kenbaar kunnen maken.
Het eerste van de twee documenten die vanochtend door het Parlement behandeld worden, heeft betrekking op mechanisme voor evaluatie van de toepassing van de maatregelen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad. Politiek gezien vind ik dit document heel relevant omdat het een criterium invoert voor een coherent gedrag van de lidstaten met betrekking tot de belangrijke kwestie van de bestrijding van de georganiseerde misdaad en het op zich de misschien wel de meest tastbare erkenning is van het feit dat het gaat om een thema van Europees belang. Binnen de commissie hebben wij getracht groot belang toe te kennen aan de rol van Commissie en Parlement, Tevens hebben wij enkele amendementen uitgewerkt, die een brede consensus behaalden, om te trachten enkele passages te verduidelijken.
Nog steeds refererend aan het eerste van de twee genoemde documenten moet gezegd dat de Raad, als gevolg van het door de commissie openbare vrijheden ingenomen standpunt, enkele wijzigingen heeft aangebracht en dat in enkele daarvan - ik spreek daar nog over op het moment van de stemming - de voorstellen van de commissie openbare vrijheden op de een of andere wijze zijn terug te vinden.
Het tweede van genoemde documenten betekent een lofwaardige, zeer belangrijke, zij het wat late poging, om tot een eenheidsdefinitie te komen aangaande het thema van de bestrijding van de georganiseerde misdaad, door namelijk de deelname aan een criminele organisatie strafbaar te stellen.
De Europese samenwerking bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad kan niet doeltreffend zijn als er geen gemeenschappelijk referentiekader van de criminele organisatie bestaat, met andere woorden als men zich niet gemeenschappelijk bewust is van het bestaan van de misdaadorganisatie die verschillende vormen van deelname kent. Hier moet een premisse gemaakt worden: de staten en hun strafrechtelijke organisatie moeten zich aan de veranderende criminaliteit aanpassen. Als de criminaliteit verandert en de normatieve voorschriften ongewijzigd blijven, kan men niet efficiënt optreden en bevordert men in feite de criminaliteit.
De grondvraag die wij ons moeten stellen, is of er momenteel in een al lang niet meer uitsluitend Italiaanse dimensie een speciaal crimineel fenomeen bestaat dat speciale aandacht verdient. Dat is de grondvraag! Als wij van mening zijn dat er geen speciaal crimineel fenomeen bestaat en dat er geen speciale behoefte bestaat dit speciale fenomeen tegen te gaan, dan moeten we natuurlijk doorgaan met de misdaad te bestrijden met achterhaalde systemen, maar dan moeten we wel weten dat we bepaald niet efficiënt bezig zijn!
De commissie was en is in grote meerderheid van mening dat er sprake is van een speciaal soort misdaadorganisatie die bestaat uit personen die er op verschillende wijzen aan deelnemen. Als het waar is, en het is waar zoals de dramatische ervaringen van mijn land bewijzen, dat de criminele organisatie niet alleen interesse heeft in en ondervindt van het traditionele, criminele fenomeen, roof of diefstal om maar iets te noemen, maar dat sectoren van Kerk, staat en politiek daarin belang hebben, dan moet naar mijn mening vanuit strafrechtelijk oogpunt met dit gegeven rekening worden gehouden, zo niet loopt men het risico dat men een criminele organisatie blijft bestrijden die niet meer bestaat of die niet meer de werkelijk gevaarlijke is. Daarom meen ik dat het voorstel van de Raad belangrijke en te waarderen elementen bevat en dat de door de Commissie ingediende amendementen conform de aanpak van de Raad zijn.
Uiteraard moet in de door de Commissie en het Parlement ingediende amendementen met kracht de eerbiediging van de grondrechten worden bevestigd - dat is reeds meerdere malen opgemerkt - maar het is ook belangrijk niet te vergeten dat legaliteit, democratie, niet met criminaliteit besmette instellingen en vrije economie subjectieve opvattingen zijn en rechten die moeten worden gewaarborgd. Er moet een evenwicht worden gevonden in het bewustzijn dat de verstrengeling tussen recht op legaliteit en recht op persoonlijke vrijheid veiliggesteld moet worden.
In de door de Commissie ingediende voorstellen wordt met name gerefereerd aan de noodzaak rekening te houden met het feit dat de criminele organisatie steeds minder van militaire en steeds van meer zakelijke aard aan het worden is. Dat betekent dat zij steeds vaker haar toevlucht neemt tot elementen die met financiën en het witwassen van zwart geld te maken hebben, terwijl het fenomeen van gewapende militaire acties, van bloedbaden dus, steeds minder significant en relevant aan het worden is. Dat betekent niet dat de criminele organisatie heeft opgehouden te bestaan, maar dat zij steeds dieper in de maatschappij doordringt en steeds gevaarlijker wordt.
De ingediende voorstellen zijn heel interessant en ik meen een oproep te moeten doen aan het Parlement om het verzoek, dat door de commissie openbare vrijheden met grote meerderheid tot deze instelling is gericht met het doel de Europese Unie, geheel Europa, en de bestrijding van de georganiseerde misdaad, een stap vooruit te laten doen om te vermijden dat negatieve vormen geheel Europa kunnen besmetten. Wat met name de criminele maffiaorganisatie betreft, zijn wij er ons allen op dramatische wijze van bewust dat het hier niet meer een uitsluitend Italiaans of Siciliaans fenomeen betreft, maar dat de maffia reeds een Europees fenomeen is geworden en dat steeds meer wordt. Ik beken dat met het leed van iemand die er zich van is bewust afgevaardigde te zijn van het land waar zich de haard van de besmetting bevindt, maar met de loyaliteit van wie er maar al te zeer van overtuigd is dat hij anderen voor dit fenomeen moet waarschuwen.
Voor de criminele maffiaorganisatie is het belangrijk dat men zegt dat zij niet bestaat. Volgens een van de vele theorieën over de oorsprong van het woord "maffia' is het van Arabische etymologie: " ma fiiha" in het Arabisch betekent "bestaat niet" . De maffia wil dat de mensen denken dat zij niet bestaat. Als men in een ander land dan Italië of in een andere stad dan Palermo beweert dat de maffia niet bestaat, betekent dat een regelrechte uitnodiging aan de maffia om zich naar dat land of die stad te begeven.

De Voorzitter
Ik dank de drie rapporteurs voor deze uitstekende verslagen. Wij behandelen nu de adviezen van de andere commissies.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs van harte complimenteren met hun werk, met name mevrouw Cederschiöld, daar ik dit advies van de Commissie begrotingscontrole op grond van haar verslag heb opgesteld. Ik vind het een gelukkig toeval dat deze verslagen aan de orde komen in dezelfde week dat de voorzitter van de Rekenkamer ons hier ter plaatse zijn verslag heeft voorgelegd over de financiële situatie en de kwetsbaarheid van onze Europese begroting.
Een van de belangrijke taken van deze volksvertegenwoordiging is dat zij erop moet toezien dat er in dit verenigde Europa rekening wordt gehouden met de belangen van onze staatsburgers en onze belastingbetalers.
De Rekenkamer wees erop dat de EU zeer kwetsbaar is als subsidieverstrekker. Mijns inziens was dat heel belangrijk. Als wij die kwetsbaarheid nu onder de loep nemen, dan stellen wij vast dat de meeste fraude gepleegd wordt bij de eigen middelen. Dit is ook gebleken uit de parlementaire enquête van het EP naar douanerechten en smokkel. Het gaat hier om miljarden ecu die onze belastingbetalers jaarlijks aan hun neus voorbij zien gaan. Bij de transacties die plaatsvinden, de hele ladingen sigaretten of vlees die verdwijnen, gaat het om niets anders dan georganiseerde misdaad.
Het is voor ons van groot belang om deze misstanden te bestrijden. Het is eigenlijk schandalig, zoals de Voorzitter reeds zei, dat de samenwerking van de lidstaten op dit vlak zo minimaal is. Mijns inziens is het de plicht van het Europees Parlement om steeds weer op deze misstanden te wijzen. Dat heeft u in uw verslagen gedaan en daarmee feliciteer ik u ook van harte.

Fischbach
Mijnheer de Voorzitter, dames, heren, met veel belangstelling volg ik dit debat. Allereerst doet het mij genoegen te kunnen benadrukken dat het Parlement voor de eerste maal is gevraagd zeven dossiers uit de sector binnenlandse zaken en justitie te behandelen. In het debat van vanmorgen maakt het Parlement zich op om zes verslagen te bespreken, waarvan er vijf rechtsreeks verband houden met georganiseerde misdaad, maar ook met het actieprogramma zoals uitgewerkt door de high level group .
Ik heb het verslag dat door mevrouw Cederschiöld werd opgesteld, met de grootste aandacht gelezen. Ik zou haar graag met dit uiterst doorwrochte werk willen feliciteren. Waar het de strijd tegen de georganiseerde misdaad betreft, verwijst het verslag naar het werk dat door de deskundigengroep op hoog niveau is verricht en dat de weerslag is van de wil en de vastberadenheid van de Commissie om op dit gebied vooruitgang te boeken. Het gaat inderdaad om een samenhangend, goed gestructureerd en concreet geheel en wel met name vanwege het tijdschema waarin uiterste data voor het uitvoeren van de verschillende maatregelen zijn opgenomen. Het is alleen jammer dat de tijdsdruk, de zeer korte termijnen die de deskundigengroep kreeg opgelegd om haar verslag aan de Europese Raad voor te leggen, verhinderd hebben dat het Parlement werd geraadpleegd.
Niettemin zou ik willen zeggen dat u hierdoor misschien de kans heeft gekregen in alle rust uw eigen werk te doen, dat - ik herhaal het - van hoge kwaliteit is; ik ben overigens van plan uit het verslag van mevrouw Cederschiöld een aantal voorstellen over te nemen die later op nuttige wijze het actieprogramma van de high level group kunnen aanvullen. Het is duidelijk dat dit actieprogramma een aantal leemtes vertoont die op zo kort mogelijke termijn moeten worden aangevuld, maar van belang was vooral, dat zonder verder tijdverlies het verschijnsel van de georganiseerde misdaad resoluut is aangepakt.
Dat is de reden, mijnheer de Voorzitter, waarom het Luxemburgse voorzitterschap niet gewacht heeft met het voorleggen aan de Raad van vier voorstellen voor een gemeenschappelijk optreden, die vanmorgen eveneens onderwerp van discussie zijn. Ik doel hier op de uitstekende verslagen van de heer Bontempi, respectievelijk over de oprichting van een Europees justitieel netwerk en over de strafbaarstelling van corruptie in de privé-sector, maar ook de zeer goede verslagen van de heer Orlando over het evalueren van internationale verbintenissen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad en over de strafbaarstelling van deelname aan een criminele organisatie in de lidstaten.
Bij herhaling heb ik de Commissie openbare vrijheden en de Commissie juridische zaken uitgelegd, dat het Luxemburgse voorzitterschap van plan was op het Ontwerpverdrag van Amsterdam vooruit te lopen door nu al het Parlement over alle belangrijke besluiten te raadplegen. U weet, dat in het Ontwerpverdrag van Amsterdam deze raadpleging verplicht wordt, niet alleen voor instrumenten van de derde pijler, dat wil zeggen justitiële samenwerking - waaronder vooral te verstaan de verdragen - maar ook voor nieuwe instrumenten als besluiten en kaderbesluiten. Ik heb in het bijzonder het reactievermogen van het Parlement op prijs gesteld, dat bereid was en zich heeft ingezet om op zo kort mogelijke termijn de door het Voorzitterschap voorgelegde voorstellen voor een gemeenschappelijke optreden, nauwkeurig door te nemen.
Ik zal niet ingaan op de details van de vier programma's waarover het debat vanmorgen gaat. Ik wil alleen zeggen, dat we deze met de grootste aandacht zullen bekijken en dat we ons best zullen doen een aantal voorstellen te selecteren die meegenomen kunnen worden in de teksten die we aan de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van 4 en 5 december in Brussel zullen voorleggen. Ik heb goede hoop dat er van deze vier voorstellen voor een gemeenschappelijk optreden waarover u vanmorgen debatteert, er minstens twee door de Raad van ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie bij hun komende ontmoeting op 4 en 5 december in Brussel kunnen worden aangenomen.
Mag ik in dezelfde context - als het ware tussen haakjes - tegen u, mijnheer de Voorzitter en tot het Parlement zeggen dat ik het betreur dat u op grond van met tijdsdruk samenhangende problemen geen advies hebt kunnen uitbrengen over het voorstel tot een gemeenschappelijk optreden met betrekking tot het opzetten van een uitwisselingsprogramma, een opleidingsprogramma en een samenwerkingprogramma speciaal voor degenen die voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad verantwoordelijk zijn. Ik bedoel het FALCONE-programma, dat in feite een van de noodzakelijke aanvullingen op de verschillende maatregelen is die men in het kader van het actieplan met betrekking tot de georganiseerde misdaad wil gaan nemen.
Tot slot zou ik de heer Nassauer willen zeggen, dat wij de grootste waardering hebben voor zijn verslag over de prioriteiten op het gebied van Justitie en Binnenlandse Zaken die vanaf 1 januari 1998 tot aan de definitieve inwerkingtreding van het Ontwerpverdrag van Amsterdam vast zullen staan. Het is in feite de eerste keer dat wij een dergelijk actieprogramma vol nieuwe onderwerpen die dus op onze prioriteitenlijst komen, aannemen. De Raad is van plan deze ontwerpresolutie uiterlijk op 4 december in Brussel aan te nemen, in afwachting van de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam die, naar wij hopen, niet lang meer op zich zal laten wachten.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou u nogmaals willen zeggen hoezeer ik de reactie van het Europees Parlement op de voorstellen voor een gemeenschappelijk optreden waardeer. Vanzelfsprekend zal ik aandachtig blijven luisteren naar wat hier in de loop van de ochtend gezegd gaat worden.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, als men de burgers van de Europese Unie vraagt wat hun het meest zorgen baart, antwoordt een overweldigende meerderheid dat de Unie de strijd tegen de internationale georganiseerde misdaad de hoogste prioriteit moet geven. Ik juich het verslag van het parlementslid Cederschiöld dan ook toe, evenals de door de parlementsleden Bontempi en Orlando gepresenteerde verslagen.
Op de Top in Dublin was de georganiseerde misdaad een van de belangrijkste onderwerpen. Daarom werd er een groep op hoog niveau ingesteld, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en van de Commissie. De groep kreeg als opdracht het opstellen van een actieplan. De Commissie is de hele tijd zeer betrokken geweest bij het werk aan dit actieplan. Tijdens de Top in Amsterdam werd het aangenomen. Het moet gezien worden als een eerste aanzet om de zware misdaad aan te pakken en de ongerustheid bij de burgers weg te nemen. Het is dan ook verheugend dat de Raad zich er sterk voor maakt dat de lidstaten en de instellingen van de Unie tezamen de woorden van het actieprogramma in daden zullen omzetten en de strijd tegen de georganiseerde misdaad werkelijk doelmatig zullen aanpakken. De Commissie heeft de belangrijke verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat 20 van de 30 aanbevelingen van het actieprogramma politieke werkelijkheid worden. De discussie van vandaag maakt duidelijk dat alle instellingen van de Unie hun deel van de verantwoordelijkheid voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad moeten aanvaarden.
Ik wil ook graag iets zeggen over de inhoudelijke kant van de zaak. Op zich is de georganiseerde misdaad niets nieuws, zoals ook mevrouw Cederschiöld benadrukte, maar met de nieuwe technologie, de toegenomen handel en de steeds snellere vervoermiddelen is ze gegroeid en veranderd. De georganiseerde misdaad gebruikt steeds geraffineerder methodes en is steeds meer een internationaal verschijnsel geworden. De ontwikkeling op communicatiegebied heeft veel goeds gebracht. Tegelijkertijd echter verschaffen Internet en andere elektronische contactnetwerken voor de handel en geldtransacties de georganiseerde misdaad nieuwe mogelijkheden.
De werkelijkheid spreekt duidelijke taal. Wij kennen binnen de Europese Unie 15 verschillende rechtsstelsels. Wij hebben verschillende definities van fraude en er zijn grote verschillen in de regelingen voor banken en financiële activiteiten. Deze versnipperde situatie weet de georganiseerde misdaad goed uit te buiten. Daarnaast stelt deze situatie grotere eisen aan de samenwerking en de doelmatigheid inzake misdaadbestrijding binnen de Unie. Wij merken ook steeds vaker hoe de georganiseerde misdaad in de samenwerkingsterreinen van de Unie zelf infiltreert. Dat kan zowel de landbouw- en exportsubsidies betreffen, als de overheidsaanbestedingen alsook de handel in milieugevaarlijke stoffen, en dan heb ik het nog niet eens over de uitgebreide drugshandel en mensensmokkel.
Op het ogenblik is de UCLAF bezig met onderzoek naar de smokkel van milieugevaarlijke stoffen die de ozonlaag afbreken. Dit als voorbeeld van een van de nieuwe problemen die wij moeten aanpakken. Het verslag-Cederschiöld benadrukt dat het er bij het actieprogramma enerzijds om gaat, de problemen te definiëren, en anderzijds maatregelen voor te stellen. In mijn ogen is het ook belangrijk om ons te verdiepen in de verschillende vormen die de criminaliteit aanneemt.
Om vorderingen te kunnen maken bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad, moeten wij het er eerst over eens worden hoe deze kwesties doelmatig moeten worden aangepakt. Dat geldt zowel nu, onder het huidige Verdrag van Maastricht, als onder het nieuwe Verdrag van Amsterdam. Helaas blijven de lidstaten heel vaak vasthouden aan hun eigen soevereiniteit in dezen. Ik ben het er daarom mee eens dat wij stapje voor stapje verder moeten, op basis van een gemeenschappelijke opvatting over de aanpak van de nieuwe criminaliteitsproblemen. Dat geldt ook voor de zich snel ontwikkelende criminaliteit met elektronische hulpmiddelen, computerinbraken, witwaspraktijken en dergelijke.
Het verslag-Cederschiöld spreekt zich ook eerder uit voor samenwerking tussen de politiële en justitiële autoriteiten van de lidstaten dan voor een harmonisatie van de wetgeving op EU-niveau. Ik ben het ermee eens dat samenwerking op de eerste plaats moet komen. Daarom heb ik dan ook onlangs het meerjarige actieprogramma FALCONE voorgesteld. Dit programma richt zich op de opleiding van en de uitwisseling tussen degenen die zich bij de verschillende nationale autoriteiten bezighouden met de bestrijding van de georganiseerde misdaad.
Om dezelfde reden steun ik het voorstel uit het verslag van de heer Bontempi om een netwerk te scheppen voor de justitiële autoriteiten van de lidstaten. Een ander voorstel in dezelfde zin is de gedachte aan een speciale contactgroep van justitiële autoriteiten van de lidstaten binnen de UCLAF. Dit voorstel is gedaan door het parlementslid Tomlinson in het transit-verslag, dat wij dit voorjaar al besproken hebben.
Enkel uitbreiding van de samenwerking is echter niet voldoende. Er is ook een heldere, eenduidige regelgeving nodig om de rechtsstelsels van de verschillende landen tezamen te laten functioneren. Ik denk daarbij onder andere aan de noodzaak van wederzijdse bijstand in rechtszaken, inclusief wederzijdse bepalingen ten aanzien van de bewijsvoering. Het gaat er niet om, de strafrechtsstelsels te harmoniseren. Daarentegen is het wel noodzakelijk de mazen in de rechtsstelsels van de Unie te dichten, nu die door de georganiseerde misdaad worden uitgebuit. Het gaat erom dat er in de lidstaten een doelmatige en gelijksoortige bescherming komt. Het gaat erom dat de misdadigers niet kunnen ontkomen door de onderlinge verschillen in de rechtsstelsels.
Het verslag-Bontempi over een gemeenschappelijk optreden tegen corruptie in de particuliere sector is in dit verband een goed voorbeeld. Wij moeten resultaten kunnen boeken, ook al kennen de lidstaten niet dezelfde strafmaten voor particuliere corruptie. Wij moeten deze misdrijven echter uniform definiëren en er moeten enigszins gelijksoortige minimumstraffen op staan.
In ditzelfde verslag wordt door het parlementslid Bontempi betreurd dat bij het gemeenschappelijke optreden tegen corruptie geen rol is weggelegd voor het Hof van Justitie. Daar ben ik het volledig mee eens. Hier moeten wij op terugkomen, na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam. De problematiek van de gebrekkige bevoegdheid van het Hof van Justitie wordt ook aan de orde gesteld in het verslag-Orlando over een gemeenschappelijk stelsel voor de evaluatie en toepassing van internationale verplichtingen inzake de bestrijding van de georganiseerde misdaad. In hetzelfde verslag wordt voorgesteld de Commissie hierbij een actieve rol te geven. Vanzelfsprekend steun ik dit voorstel.
Het verslag-Cederschiöld legt ook de nadruk op de noodzaak van preventieve maatregelen, wat ook in het actieplan behandeld wordt. Ik ben het ermee eens dat voor maatregelen ter preventie van misdrijven niet alleen vereist is dat deze steun vinden in een hoogstaande wetgeving, maar ook dat er goed doordachte methoden worden toegepast. Ik betreur het dat het actieprogramma onvoldoende de sociale en economische factoren belicht die vaak ten grondslag liggen aan criminaliteit, vooral in de grote steden. Het programma legt echter wel een koppeling naar de structuurfondsen als middel om de criminaliteit in de grote steden beter te kunnen bestrijden. In mijn ogen is het zeer belangrijk daar verder op door te gaan. De sociale ellende in de grote steden is nu eenmaal een voedingsbodem voor de georganiseerde misdaad. Wat mij betreft bestaat er geen tegenstelling tussen enerzijds preventieve activiteiten en anderzijds repressieve activiteiten ter bestrijding van de misdaad. Beide zijn nodig.
Het verslag-Orlando behandelt de kwestie van de deelname aan criminele organisaties. De basis voor een veroordeling van iemand voor zijn deelname aan een criminele organisatie is volgens mij, zijn handelen. Dit is naar mijn mening zeer belangrijk om vast te stellen.
Het verslag-Cederschiöld behandelt ook het probleem van informatie-uitwisseling in een en dezelfde zaak tussen rechtbanken van verschillende lidstaten. Ik heb zelf kunnen ervaren hoe vertragingen in de informatie-uitwisseling tussen verschillende rechtsstelsels de criminelen rechtstreeks kan bevoordelen. Het kan zelfs zo lang duren dat de criminelen eenvoudigweg op vrije voeten komen. De Raad bespreekt op het ogenblik een verdrag ter verbetering van de mogelijkheden van de wederzijdse rechtshulp. Het werk hieraan is in een vergevorderd stadium, en ik hoop dat er volgend jaar een politiek besluit over kan worden genomen. In dit verband is het voorstel van het Parlement voor een Europees Openbaar Ministerie interessant.
Ik wil ook nog iets zeggen over de uitbreiding van de Unie naar Midden- en Oost-Europa. Het is duidelijk dat de strijd tegen de georganiseerde misdaad en tegen corruptie een belangrijk onderwerp zal vormen bij de komende lidmaatschapsonderhandelingen. Het actieprogramma stelt in dit verband een speciaal samenwerkingspact tegen de georganiseerde misdaad voor, en wel tussen de kandidaat-landen en de lidstaten van de EU. Samen met het voorzitterschap is de Commissie nu bezig te bestuderen hoe zo'n pact eruit zou moeten zien. Volgens mij zou dit samenwerkingspact duidelijke richtlijnen moeten inhouden voor de aanpak van de georganiseerde misdaad in het kader van een pre-accession strategy . De voorstellen voor maatregelen moeten ruim voor de top in Cardiff volgend jaar gepresenteerd zijn. We moeten ernaar streven dat ze vervolgens worden opgenomen in de partnershipovereenkomsten die met alle lidstaten zullen worden gesloten.
Ter afsluiting wil ik graag benadrukken dat het zeer belangrijk is dat wij bij de strijd tegen de georganiseerde misdaad al onze instrumenten inzetten. De lidstaten hebben al een aantal conventies op hun bordje liggen. Ik denk aan de Europol-conventie, het Verdrag betreffende uitlevering en de Overeenkomst betreffende fraude en corruptie. Ik wil de leden van dit Parlement graag oproepen om hun contacten in hun respectieve landen te benutten om ervoor te zorgen dat deze verdragen zo snel mogelijk kunnen worden geratificeerd.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw de commissaris, voor uw duidelijke uiteenzetting en voor uw waarschuwing aan de regeringen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten wil ik alle rapporteurs bedanken voor hun werkzaamheden tijdens de afgelopen weken en maanden. Ik begin bij collega Cederschiöld, die de moeilijke taak had om duidelijkheid te scheppen op het gebied van de uiteenlopende opvattingen, de verschillende interpretaties van de begrippen en de verschillende uitgangspunten bij de definitie van de georganiseerde misdaad en bij het bepalen van hetgeen noodzakelijk is voor de bestrijding ervan. Mijns inziens heeft zij zich uitstekend van haar taak gekweten. Vanzelfsprekend bestaan er over de een of andere kwestie nog principieel verschillende opvattingen. Met het basisconcept en de feitelijke elementen van het verslag van mevrouw Cederschiöld zijn wij het evenwel eens.
Dat geldt natuurlijk ook voor het werk van mijn collega Rinaldo Bontempi en voor de voorstellen van collega Leoluca Orlando. De rode draad in alle verslagen, in het standpunt van mevrouw Cederschiöld betreffende het verslag van de werkgroep van hoge ambtenaren en in de voorstellen voor de specifieke maatregelen van de heren Orlando en Bontempi, wordt gevormd door eenzelfde probleem: mevrouw de commissaris heeft reeds gezegd dat wij als Parlement een belangrijke rol spelen en dat is balsem voor onze ziel, maar helaas moet ik eraan toevoegen dat wij onze rol niet op de juiste plaats spelen. Op den duur moet het Europees Parlement de beslissende wetgever worden bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad in Europa en ik zal hier nu de redenen voor aanvoeren. Het heeft inderdaad geen zin dat wij onze collega's in de nationale parlementen ertoe oproepen het voorgelegde verdrag zo snel mogelijk te ratificeren. Dat verandert echter niets aan het feit dat wij bij de bestrijding van de criminaliteit op bepaalde vlakken moeten komen tot een communautarisering, dat wij Europese bevoegdheden in het leven moeten roepen. Ik zal dit aan de hand van voorbeelden toelichten.
In aanbeveling 19, waarover collega Cederschiöld haar mening heeft gegeven in haar verslag, wil de werkgroep van hoge ambtenaren dat de openbare ministeries nauwer samenwerken. Volgens mevrouw Cederschiöld moet de samenwerking niet centralistisch zijn, maar moeten er directe contacten tussen de openbare ministeries worden gelegd. Zij stelt voor een meertalig juridisch woordenboek op te stellen en ik moet toegeven dat ik dat een boeiend idee vind. Ik zou dit werk graag eens voor mijn plezier willen raadplegen. Na het betoog van de heer Orlando vraag ik mij alleen af of de maffia ook een meertalig juridisch woordenboek publiceert, of dat zij hier reeds aan werkt, terwijl wij nog afwachten. Dat is toch het eigenlijke probleem en dat is ook het probleem, mijnheer Fischbach, dat wij na Amsterdam onder ogen moeten zien. In Amsterdam hebben wij mijns inziens een keerpunt beleefd en ik heb dit ook tegen mijn collega's gezegd die hier gisteren over het verslag-Méndez de Vigo en Tsatsos hebben gedebatteerd. Amsterdam is het begin van een nieuwe fase, niet de voortzetting van de Maastricht-fase. Op economisch gebied valt er weliswaar een steeds sterkere verdieping vast te stellen, die nu aangevuld wordt met een gemeenschappelijke munt, maar op het vlak van de binnenlandse veiligheid van de lidstaten kan men deze noodzakelijke verdieping niet vaststellen, daar spelen de nationale belangen een prioritaire rol. Op sommige vlakken hebben wij wel vooruitgang geboekt, bijvoorbeeld op het vlak van het asielbeleid. Persoonlijk heb ik de indruk dat opportuniteit hier een rol heeft gespeeld bij het binnenlandse beleid en dat dit onaangename thema op deze wijze makkelijker ergens anders heen kan worden geschoven. Bij al de andere onderwerpen inzake verdieping hebben wij in Amsterdam gezien dat wij over een termijn van vijf jaar beschikken, waarna een unaniem besluit over de communautarisering moet volgen. Ik ben benieuwd of uiteindelijk niet alle vijftien lidstaten het nationale voorbehoud naar voren brengen.
Ten slotte wordt ons hier dan een verslag voorgelegd dat collega Orlando - ook in deze kwestie heb ik medelijden met hem - moest opstellen en waarvan u de titel nog eens moet bekijken. Wij worden geraadpleegd over de invoering van een formulier waarmee gecontroleerd kan worden of maatregelen die eerder als communautair noodzakelijk werden aangeduid, zijn omgezet op nationaal vlak. Ik kan u nu al voorspellen dat wij spoedig zullen worden geraadpleegd over welke gemeenschappelijke maatregelen de Europese Unie moet treffen om de nietdoeltreffende omzetting van de eerder als communautair noodzakelijk erkende acties op nationaal vlak aan de kaak te stellen. Volgens mij komen wij op deze manier geen stap verder bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad. Wij moeten volgens mij een moedige beslissing nemen. Zodra wij vaststellen dat het om misdaden gaat die qua opsporing en strafvervolging niet op nationaal niveau kunnen worden opgelost, moeten wij deze taken delegeren aan de Europese Unie, en wel aan een commissaris met de wetgevende bevoegdheid van het Europees Parlement. Dat is het eerste duidelijke punt.
Het tweede punt is dat dit weliswaar toekomstmuziek is, maar dat wij dit hier vandaag wel moeten eisen. Ondertussen moeten wij ermee leven dat niet alles naar wens verloopt en dat wij bepaalde punten even terzijde moeten schuiven. Maar dan moeten wij wel meer moed betonen bij het vaststellen van de punten die nu realiseerbaar zijn. Dat betekent voor mij, dat wij - en mevrouw Cederschiöld heeft getracht dit in haar verslag naar voren te brengen - naar een zo nauw mogelijke samenwerking tussen de lidstaten moeten streven. Tegen de voorzitter van de Raad wil ik zeggen dat dit dan niet zo mag gaan als bij Europol.
Als wij ons in de nationale parlementen - ik ken dit uit het debat in de Duitse Bondsdag en de Bondsraad - bij het immuniteitenprotocol voor de immuniteit van ambtenaren die een Europese politieorganisatie moeten vormen, meer bezig moeten houden met het feit dat de volksvertegenwoordigers in de lidstaten bang zijn dat door oprichting van deze politiemacht fundamentele rechten van de democratische rechtsstaat worden geschonden, als wij er meer over moeten discussiëren waarom Europol-ambtenaren eigenlijk volledige immuniteit moeten genieten, in plaats van erover te discussiëren welke technische mogelijkheden, welke opleiding zij nodig hebben om misdadigers te kunnen opsporen, dan is volgens mij het concept in de Raad verkeerd.
Tegelijkertijd wil ik op het volgende wijzen: de overwegingen die wij al in het Europol-verslag naar voren schoven en die ook bij alle andere gemeenschappelijke acties, bijvoorbeeld in het verslag van de werkgroep van hoge ambtenaren, steeds terugkeren, duiden erop dat erkend wordt dat het wegvallen van de grenscontroles binnen de Europese Unie, dat de afschaffing van douanebarrières, dat de Europese Unie zelf met haar immens grote economische werkterreinen steeds meer mogelijkheden bieden voor misdadigersorganisaties, voor georganiseerde misdaad. Mevrouw de commissaris heeft er al op gewezen dat binnen onze eigen bevoegdheidsterreinen steeds meer fraude en corruptie aanwezig is, maar wij hebben volgens mij nog niet voldoende onder ogen gezien dat er strengere eisen moeten gelden bij de beoordeling van ambtenaren en organisaties die daartegen moeten strijden.
U heeft op het FALCONE-programma gewezen, mevrouw de commissaris. Dat vind ik van essentieel belang. Wij hebben ambtenaren nodig die met moderne technologische middelen om kunnen gaan. Bij de strafvervolging moet de moderne economische systematiek doorgrond kunnen worden. Ik ben er tamelijk zeker van dat het in de toekomst belangrijker zal zijn om in plaats van snellere voertuigen met zwaailicht, bekwamere ambtenaren te hebben die met uiterst moderne computersystemen kunnen werken en omgaan. Bij opleiding en kwalificatie wordt het accent nu gelegd op de integratie en dat is een van de beste zetten die de afgelopen jaren zijn gedaan.
Wij hebben een periode achter de rug waarin wij langdurig en intensief hebben samengewerkt. Tot slot wil ik namens mijn fractie niet alleen de rapporteurs bedanken, maar ook de voorzitter van de Raad. Mijnheer Fischbach, in Luxemburg heeft u ons beloofd dat u de voor het Parlement positieve resultaten van Amsterdam, onder andere de verplichte raadpleging van het Europees Parlement, bij alle maatregelen van de derde pijler consequent in acht zult nemen. In de onderhavige gevallen heeft u dit ook gedaan. Wij verzoeken u dit, voor zover mogelijk, door te geven aan de volgende voorzitters van de Raad, want zoals u vanmorgen tijdens het debat heeft gezien en ook zelf heeft verklaard, kan het Europees Parlement op dat vlak een belangrijke bijdrage leveren.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de heer Schulz heeft er terecht op gewezen dat de georganiseerde misdaad het gemakkelijk heeft. De georganiseerde misdaad heeft een praktisch onbeperkte hoeveelheid geld ter beschikking, gebruikt dit voor de aankoop van de modernste communicatiemiddelen waarvan de politie natuurlijk alleen maar kan dromen, gebruikt het ook voor de aanwerving en opleiding van personeel, beschikt over de modernste en beste logistiek en een groot en belangrijk voordeel: de georganiseerde misdaad hoeft zich niet aan onze wetten te houden. Al deze voordelen hebben ertoe geleid dat de georganiseerde misdaad zich in onze samenleving, in onze staat, sterk ontwikkeld heeft en onze maatschappij tenslotte ondergraaft.
Ik heb inlichtingen ingewonnen bij deskundigen inzake misdaadbestrijding en zij hebben vastgesteld dat de georganiseerde misdaad verantwoordelijk is voor ongeveer eenderde van de misdaadgevallen. Het is dan ook de hoogste tijd om doeltreffende maatregelen te nemen! Mijn dank gaat in het bijzonder uit naar degenen die in het belang van de Europese burgers de georganiseerde misdaad doeltreffend willen bestrijden door middel van intensieve samenwerkingsmaatregelen die de nationale belangen overstijgen.
Mijn bijzondere dank gaat natuurlijk uit naar de rapporteurs, ten eerste voor het uitvoerige verslag van mevrouw Cederschiöld en de zeer belangrijke verslagen over de justitiële samenwerking van de heren Bontempi en Orlando. Op het gebied van de politionele samenwerking hebben wij reeds vooruitgang geboekt - ik hoef maar te wijzen op Europol en Schengen - maar wat de justitiële samenwerking betreft staan wij nog maar aan het begin. Op dit vlak moeten wij prioritaire acties ontwikkelen, want het succesvolle optreden van politie staat of valt met een gemeenschappelijk rechtskader. Dit mag niet beperkt zijn tot de strafvervolging, maar moet ook gemeenschappelijke bestanden inzake strafbare feiten omvatten.
Namens mijn fractie sta ik dan ook positief gezind tegenover het door de heer Bontempi voorgestelde netwerk, waarin justitiële autoriteiten en deskundigen moeten bijeenkomen om centrale bestanden op te stellen, elkaars juridische tradities te leren kennen en de eerste stappen te zetten naar een harmonisatie van het recht dat van toepassing kan zijn op nieuwe strafbare feiten.
Het opzetten van een gegevensbestand van strafbare feiten op het gebied van de georganiseerde misdaad en van de medewerking inzake de georganiseerde misdaad is absoluut noodzakelijk. Anders kunnen wij nooit resultaten boeken in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. Als verkozen volksvertegenwoordigers zijn wij het aan de burgers verplicht in dezen alle mogelijke maatregelen te treffen, want de burgers zijn er niet van gediend dat alleen misdadigers van de grenzeloze ruimte profiteren en dat deze vrije ruimte van Europa niet tot meer veiligheid van de burgers leidt. Derhalve vraag ik de Raad al deze verzoeken in overweging te nemen en ik ben ervan overtuigd dat minister Fischbach en zijn collega's er alles aan zullen doen om deze samenwerking intensief voort te zetten.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, waarde collegae, allereerst geloof ik dat er niemand in Europa meer zo zot is te beweren dat de georganiseerde misdaad, de maffia niet bestaat. De maffia bestaat, dat staat onomstotelijk vast! Zij is zeer machtig en zeer goed georganiseerd; het is een inter- en transnationaal fenomeen geworden en zij beschikt over instrumenten die veel doeltreffender zijn dan de ouderwetse instrumenten van onze kleine lidstaten in de Europese Unie en ik zou zeggen ook daarbuiten. Vandaag de dag vormt de georganiseerde misdaad een grote bedreiging voor de rechtsstaat en voor het functioneren van de democratie in veel landen; zij tast de economische productiecentra van veel landen aan en van deze agressie zijn veel jonge democratieën het slachtoffer, via het witwassen van zwart geld, internationale drugs- en wapenhandel en wat dies meer zij.
Dit is al lang een vaststaand feit dat niemand kan ontkennen. Er bestaat dan ook een absolute noodzaak tot een justitieel Europees netwerk, nauwere betrekkingen en een betere coördinatie tussen hen die zich bezighouden met de preventie en repressie van dit fenomeen. Dit alles neemt echter niet weg dat wij niet mogen vergeten dat achter de gerechtvaardigde eis tot doeltreffendere instrumenten de verleiding kan schuilgaan, om Europa, na het - zoals de heer Orlando opmerkte - met negatieve vormen zoals de georganiseerde misdaad te hebben besmet, nu te besmetten met een ander virus , dat van het juridisch substantialisme, van de gerechtelijke sluipwegen, hetgeen neerkomt op buitengewone wetten, opschortingen, en inkrimping van het recht tot verdediging van de individuele rechten.
Van ons wordt evenwicht verwacht, welnu dat is precies wat wij ook willen en bovendien willen we dat onder volledige individuele waarborging van het recht op verdediging, hetgeen bijvoorbeeld betekent dat er een rechtstreeks verband moet bestaan tussen misdrijf en beschuldigde, wat hier en daar al iemand begint te ontkennen. Wij vinden het belangrijk dat veroordeling geschiedt op basis van objectieve bewijzen en niet alleen op basis van aangifte in ruil voor bijzonder gunstige levensomstandigheden. Dat verstaan wij onder evenwicht, want in het andere geval zou de misdaadbestrijding een averechtse uitwerking hebben: het middel zou erger zijn dan de kwaal, aangezien we daarmee burgers zouden treffen die weerloos staan tegenover de overmacht van de staat en we bovendien de echte en zware criminelen ongestraft zouden laten.

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, geachte collega's, de deskundigengroep die in opdracht van de Europese Raad van Dublin speciaal hiervoor werd opgericht, heeft in een recordtijd de resultaten van zijn overwegingen voorgelegd in de vorm van een actieplan tegen de georganiseerde criminaliteit. Vijftien politieke richtsnoeren alsmede dertig aanbevelingen leggen een groot werkterrein open waar in aanhoudend hoog tempo wordt gewerkt en waarvan het grote publiek, wat de essentiële aspecten aangaat, nog geen weet heeft.
Daarom zijn de volgende opmerkingen hier op hun plaats. Om te beginnen moet het zo geregeld worden dat de gemeenschappelijke optredens op het gebied van de bestrijding van de georganiseerde misdaad, waarvan de eerste al begin volgende maand zullen worden vastgesteld, binnen redelijke termijn in nationaal recht worden omgezet. De stand van de ratificatie - of juister van de niet-ratificatie - van de Europol-verdragen of het van uitleveringsverdrag, bijvoorbeeld, rechtvaardigen dit uitdrukkelijk appel aan de lidstaten.
Ten tweede, het lijdt geen twijfel dat wij, waar het om de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit en de op dit gebied aan te wenden middelen gaat, een uiterst gevoelig terrein betreden, met name wat betreft de inachtneming van de rechtsbescherming van verdachten. Het spreekt vanzelf dat de leden van de liberale fractie, namens wie ik de eer heb te spreken, hieraan heel in het bijzonder aandacht schenken.
Ten derde, de verbetering van de parlementaire controle heeft op het gebied van de tot de derde pijler behorende bevoegdhedenheden, die ons Parlement aanhoudend en terecht heeft geëist, in de loop van het thans fungerend voorzitterschap van de Raad een nieuwe dimensie gekregen. Naar aanleiding hiervan zou ik heel bijzonder de heer Marc Fischbach, op dit moment voorzitter van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken, graag hulde willen brengen voor het feit dat hij aan de parlementaire deelneming een nieuwe dimensie heeft gegeven waaraan zijn opvolgers niet kunnen - en ik hoop eraan te mogen toevoegen - niet willen voorbijgaan.
Ten vierde, ik wil ook heel in het bijzonder hulde brengen aan de rapporteurs Cederschiöld, Orlando en Bontempi voor het feit dat zij erin geslaagd zijn zo snel een overzicht te geven van onze werkzaamheden dat de Raad er nog ideeën aan heeft kunnen ontlenen.

Mohamed Alí
Mijnheer de Voorzitter, vandaag buigen wij ons over het gezamenlijk actieplan ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit dat door de Europese Raad van Amsterdam is goedgekeurd, alsmede over een aantal voorstellen voor gemeenschappelijke optredens die worden uitgewerkt in de verschillende aanbevelingen die in het genoemde actieplan zijn opgenomen.
Ofschoon er in dit debat al vele belangwekkende zaken aan de orde zijn gesteld, zou ik toch nog een aantal aspecten willen benadrukken die ik van belang acht en die niet over het hoofd mogen worden gezien als we bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad een coherent, goed gecoördineerd optreden van de Europese Unie nastreven.
De Europese Unie dient uitgebreide en goed gecoördineerde maatregelen te nemen met als doel de internationale samenwerking te verbeteren, te vereenvoudigen en te versoepelen om te vermijden dat moderne criminele organisaties steeds meer inspelen op de zwakke plekken en de leemtes in de huidige stelsels van strafrecht in de Europese Unie.
De Unie dient er bij al deze activiteiten echter voortdurend op te letten dat de democratische en de rechtsbeginselen alsook de rechten van de mens geëerbiedigd worden, in het bijzonder de fundamentele vrijheden zoals geïnterpreteerd door het Europese Hof van de rechten van de mens in Straatsburg.
Met het oog hierop is het van essentieel belang dat de democratische en gerechtelijke controle van de verschillende acties wordt gewaarborgd. In dit verband is het niet overbodig te wijzen op het democratisch deficit dat de Europese Unie op deze terreinen kent, wat alleen al blijkt uit het feit dat het Europees Parlement, in strijd met de bepalingen van het Verdrag, niet eens over het onderhavige actieplan is geraadpleegd.
Voorts zou ik willen onderstrepen hoe belangrijk het is dat er een globaal en coherent beleid wordt gevoerd op het sociale vlak, op het gebied van jeugd en onderwijs, met als doel georganiseerde misdaad te voorkomen.
De sociale invalshoek van het actieplan is al te beperkt. Criminaliteit ontstaat vooral daar waar schade die binnen de publieke ruimte is aangericht, niet hersteld wordt. In het actieplan zou dan ook aandacht moeten worden geschonken aan sociale aspecten zoals de sociale zekerheid, de groeiende armoede, de verminderende invloed van de traditionele sociale structuren, planologische tekortkomingen - denk aan de krottenwijken, de getto's enzovoort - en de nalatigheid van gemeentebesturen.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, laten wij elkaar goed begrijpen! Er is inderdaad een gevaarlijke situatie ontstaan door de internationale misdaad en deze moet door internationale politionele samenwerking worden bestreden. Maar een optreden van de rechtsstaat vereist altijd dat precies geweten is hoe de georganiseerde misdaad eruit ziet en tegen wie er opgetreden wordt.
Een hoge ambtenaar heeft eens gezegd: " Ik weet wat het is, maar ik kan het niet precies beschrijven" . Dat volstaat niet om te kunnen handelen! Ik heb dan ook hoofdzakelijk kritiek op de zeer onnauwkeurige definitie van de georganiseerde misdaad. In het verslag van mevrouw Cederschiöld wordt gesproken over criminele organisaties, medeplichtigheid, maar niet over een wezenlijk kenmerk en bestanddeel, namelijk over het binnendringen en binnensijpelen van de misdaad in het overheidsapparaat.
Door de onduidelijke en onnauwkeurige definitie wordt het mogelijk elk middel in te zetten zodra het gevaarlijk wordt. Maar op deze manier wordt het woord "georganiseerde misdaad" gebruikt als een loper waarmee alles te openen valt, waarmee ieder taboe, ieder grondrecht en zo ook het rechtsbeschermingssysteem ondermijnd wordt. Een populair voorbeeld hiervan is Europol: in het actieplan werden de bevoegdheden uitgebreid, zonder dat de rechtszekerheid werd vergroot. Ik wil nu niet ingaan op de democratische en juridische controle of op het feit dat er geen Europees openbaar ministerie bestaat.
Wij wijzen de logica van "gelijke wapens" beslist van de hand. De staat kan en mag geen gebruik maken van criminele methoden en middelen. Het doel heiligt de middelen niet! Dat is hypertrofie van de fundamentele rechten, zoals critici zeggen die ervan uitgaan dat een teveel aan grondrechten ongezond is en dat men minder democratie moet aandurven. Democratie en grondrechten vormen de basis en daar kan niet aan getornd worden, vooral niet als het om misdaadbestrijding gaat.
Ik sta volledig achter de woorden van mevrouw Gradin. Volgens mij ontbreekt het in het actieplan vooral aan preventie en aan onderzoek naar de oorzaken. En juist met dit laatste kan de misdaad met de wortel en al worden uitgeroeid in plaats van dat er aan de symptomen wordt gedokterd. Hierbij wil ik mevrouw Gradin en de Raad hartelijk danken. De rapporteurs wil ik ondanks of juist vanwege alle controversen alle drie evenzeer prijzen, maar onze collega Orlando wil ik toch wat extra lof toezwaaien.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we inderdaad om te beginnen de drie rapporteurs, mevrouw Cederschiöld, de heer Bontempi en de heer Orlando, in solidum moeten feliciteren met de kwaliteit van hun werk.
Dit voorstel voor een gemeenschappelijk optreden heeft als nadeel dat het niet dwingend is en een slappe consensus bevordert die we allemaal vrezen. Het voordeel ervan is dat het langetermijndoelen stelt, iets waarmee we ons gelukkig mogen prijzen.
De teksten hebben misschien ook enigszins te lijden onder het feit dat ze voornamelijk uit Italië komen, het eerste land dat al deze problemen samen duchtig heeft weten aan te pakken. Toch moeten we ons er misschien voor hoeden om de Europese werkelijkheid door een Italiaanse bril te bekijken.
Deze verslagen geven een uitgebreide beschrijving van bepaalde, soms al te veel, aspecten, maar besteden aan sommige andere aspecten geen aandacht. Hoewel de auteurs het heel uitgebreid hebben over heroïnehandel, fraude met tabaksaccijnzen, mensenhandel, het witwassen van geld, blijven ze daarentegen zeer terughoudend over het moorddadige politiek terrorisme, dat toch tot de zeer goed georganiseerde misdaad behoort. En daar wringt de schoen: de gegeven definitie is veel te vaag, waardoor de rechtsbescherming van verdachten en de bescherming van individuen wel eens in de knel kunnen komen.
Een bepaald aantal beroepen kan er rechtstreeks bij betrokken zijn, ik denk dan in het bijzonder aan advocaten en notarissen. De opsporingsmethoden moeten heel voorzichtig worden gehanteerd. Tot slot, waarschijnlijk moet ook de rol van Europol en de verantwoordelijkheid en controle ervan nauwkeuriger omschreven worden.
Het verslag over het Europese justitiële netwerk, het verslag-Bontempi, kan onze volledige goedkeuring wegdragen. Over de andere verslagen zijn wij, zoals ik al zei, wat terughoudender. Maar in feite gaat het om technische maatregelen, die ons inziens politieke inspiratie missen, een inspiratie waarop we misschien nog lang moeten wachten.

Buffetaut
Mijnheer de Voorzitter, vanochtend bespreken we een reeks verslagen, gewijd aan de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit en de justitiële samenwerking in Europa.
Onze fractie vindt dat deze ernstige vraagstukken, die te maken hebben met rechtshandhaving, openbare vrijheden en openbare orde, per definitie onder de bevoegdheid van de staten vallen, aangezien de rechtshandhaving een van de prerogatieven van het hoogste staatsgezag is. Bovendien moet zij, om doeltreffend te zijn en tegelijkertijd het recht van personen te eerbiedigen dicht bij de burgers blijven. Het statenniveau lijkt ons dus meer geschikt. Het is waar dat, nu we geconfronteerd worden met een steeds verder geïnternationaliseerde criminaliteit die werkt via georganiseerde netwerken met echte internationale misdaadsyndicaten, samenwerking tussen de staten en versterking daarvan een noodzaak zijn met het oog op doeltreffendheid en om de burgers te garanderen dat de rechtsorde en de veiligheid in acht worden genomen. De rechters van het appel van Genève hebben dit overigens duidelijk benadrukt.
De verslagen van deze morgen zijn in veel gevallen van groot belang en van hoge kwaliteit. Er worden voorstellen in gedaan die het waard zijn te worden onderzocht. Toch kunnen we het alleen maar betreuren dat in deze teksten via een achterdeur te vaak wordt voorgesteld het domein van de rechtshandhaving en de interne openbare orde van de staten op communautair niveau te brengen. Dit lijkt ons gevaarlijk voor het recht van de individuen en voor de democratie. Over dit vraagstuk valt inderdaad te discussiëren. Maar dat moet dan wel in alle helderheid en ten overstaan van de burgers gebeuren.
Het scheppen van een Europese rechtsorde op het gebied van het strafrecht kan niet in allerijl gebeuren. Zij kan niet tot stand komen zonder formele raadpleging van de betrokken volken. In dit opzicht bevestigt het Ontwerpverdrag van Amsterdam via het protocol over de subsidiariteit, opnieuw indirect het tot dusver alleen nog maar uit de rechtspraak voortvloeiende beginsel van de voorrang van het Gemeenschapsrecht boven elk nationaal, ook constitutioneel recht.
Wij zijn van mening, dat dit probleem ten overstaan van de volken in Europa moet worden besproken en om al die redenen, die betrekking hebben op de democratie in het Europese bouwwerk, kunnen wij de voorstellen die ons vanmorgen worden voorgelegd niet goedkeuren.4-026

Blot
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, technisch gesproken dragen het actieprogramma en de verslagen van het Europees Parlement een positief element aan in deze strijd tegen de georganiseerde misdaad. Dit gezegd hebbende ben ik er toch niet zeker van of er feitelijk slagvaardig actie gevoerd zal worden, want de kwestie is niet alleen technisch, maar heeft ook politieke, morele en zelfs godsdienstige aspecten.
Er bestaan duidelijke tegenstrijdigheden, bijvoorbeeld tussen de politieke wil om de grenzen weg te vagen en de wil om de internationale misdaad te bestrijden. Maar het is vooral de heersende ideologie in het westen, die laks, egalitaristisch en kosmopolitisch is, die in feite de criminaliteit bevordert. Zoals bekend zijn de staten vaak permissief, zelfs als zij naar eigen zeggen anti-maffia zijn. Dat is allemaal niets nieuws. Historisch gezien weten we vandaag de dag dat bijvoorbeeld de Amerikanen na 1945 de terugkeer van de maffia in Italië hebben vergemakkelijkt.
De filosoof Hegel schreef: " Wanneer de mens God uitbant en zich volledig soeverein waant, schept hij de morele voorwaarden om geen respect meer de hebben voor andere mensen" . Wellicht vormt deze filosofische ontwikkeling van het westen vandaag de verklaring voor het toenemen van de georganiseerde misdaad.
Als de huidige aard van de macht niet kritisch wordt bekeken, zullen de maffia's waarmee verscheidene politieke apparaten, of zelfs staatsapparaten gemene zaak maken, niet echt bestreden kunnen worden, ook al wordt het omgekeerde beweerd.

Elliott
Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat uit deze hele kwestie waarover wij vanmorgen discussiëren, blijkt hoe weinig vooruitgang wij als Europese Unie hebben geboekt op het gehele terrein van justitie en binnenlandse zaken, vergeleken bij de geweldige vorderingen die we op andere terreinen hebben gemaakt, zoals in de sectoren economie en financiën en in vele andere aspecten van het dagelijks leven. Het wordt nu steeds duidelijker hoe belangrijk het is dat we veel van deze problemen aanpakken. Zo is er het probleem van de voogdij over kinderen waarvan de ouders staatsburger zijn van verschillende lidstaten. We hebben het probleem van de uitlevering. We hebben de harmonisatie van gerechtelijke straffen die aanzienlijke problemen veroorzaakt. Er ligt de vraag over borgtochtregelingen en nog veel andere zaken. Deze problemen moeten dringend worden aangepakt, en ik hoop ten zeerste dat het Britse voorzitterschap, dat begin volgend jaar van start gaat, wil bijdragen aan enige vooruitgang op dit gebied.
Ik maak me ook zorgen over de toestand van mensen die zijn gearresteerd en in afwachting van hun proces worden vastgehouden in lidstaten waarvan zij geen staatsburger zijn; zij worden vaak buitengewoon lang vastgehouden vanwege zuiver technische problemen met betrekking tot de vertaling van documenten of verschillen in strafrechtelijke procedures tussen afzonderlijke lidstaten. Natuurlijk, als zij schuldig zijn, moeten zij worden gestraft, maar hun situatie mag niet slechter zijn dan zij in hun eigen land zou zijn geweest.
Staat u mij toe dat ik doorga naar de rol van Europol - die een rol van vitaal belang speelt en die wij onze steun moeten geven. Het is dan ook heel belangrijk dat alle lidstaten zo spoedig mogelijk de conventie ratificeren zodat we vorderingen kunnen maken. De georganiseerde internationale misdaad heeft een intrinsiek voordeel: zij maakt zich niet erg druk over grenzen, subsidiariteit, verschillen tussen nationale stelsels van strafrecht enzovoort. Zij handelt onbelemmerd en de voor rechtshandhaving bevoegde instanties van de lidstaten zijn in hun werk maar al te vaak machteloos. In de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken hoorden we enkele maanden geleden het verhaal van één van de Italiaanse openbare aanklagers die betrokken is bij de corruptieprocessen in Italië. Zij vertelde dat men, om van andere lidstaten informatie te krijgen over de zaken die in onderzoek zijn, soms tientallen brieven moet schrijven en maanden of soms zelfs jaren op antwoord moet wachten. Kunt u zich de baas van een internationale criminele organisatie voorstellen die een jaar wacht, of 26 brieven schrijft, alvorens hij antwoord krijgt van één van zijn handlangers? Ik denk niet dat die lang zijn handlanger zal blijven als hij niet al op de eerste brief reageert! Wij moeten ervoor zorgen dat onze procedures en systemen voor rechtshandhaving doelmatig kunnen concurreren met de internationale criminele structuren die er vandaag zijn.
Ik moet echter ook zeggen dat ik pas voorstander ben van een grotere rol voor Europol, met inbegrip van operationele acties, wanneer er passende en goed functionerende structuren aanwezig zijn voor een democratische politieke informatieplicht over haar activiteiten - deze zijn momenteel duidelijk afwezig. Ook moet er een goed functionerend systeem bestaan voor onderzoek naar eventuele klachten van burgers van de lidstaten over het optreden van Europol door een onafhankelijke instantie. Een dergelijke onderzoeksinstantie voor klachten over het optreden van de politie hoeft niet minder doelmatig te zijn dan die welke er in de lidstaten bestaan; ik hoop dat ze zelfs nog doelmatiger zal zijn.
Tot slot kan ik meedelen dat de Britse leden van de sociaal-democratische fractie van het Parlement in staat zijn om al deze verslagen te steunen, met als enige uitzondering het tweede verslag van de heer Orlando, waarbij we ons van stemming zullen onthouden. Wij hebben enige moeite met de beoogde grotere rol voor de Commissie, en er zijn ook complicaties over de juridische situatie die voor het Verenigd Koninkrijk wordt voorgesteld. Er liggen daar problemen die nog moeten worden onderzocht.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, sinds we ons in 1957, toen het Europese integratieproces nog maar schuchter op gang kwam, een steeds nauwere eenheid tussen de volkeren van Europa ten doel stelden, zijn we een heel stuk opgeschoten. We zijn werkelijk een heel stuk opgeschoten, en we hebben het voorrecht nu een bijzondere getuige in ons midden te hebben, de heer Fischbach, die als afgevaardigde van het voorzitterschap van de Raad - welke er helaas nog geen gewoonte van gemaakt heeft bij de behandeling van belangwekkende kwesties afgevaardigden naar ons toe te sturen - hier vandaag ondanks zijn jeugdige leeftijd van zijn langdurige ervaring in de Trevi-Groep kan getuigen.
Veel hebben we bereikt sinds die beginperiode, waarin we ons de eenheid tussen de volkeren van Europa ten doel stelden. Het doel dat thans in het Verdrag van Amsterdam is vastgelegd, is het bereiken van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Zoals andere collega's hier al gezegd hebben, geldt die vrijheid tot nog toe echter veel meer voor het verkeer van goederen en diensten dan voor het verkeer van personen. Voorts houdt het vrije verkeer van personen onder meer in dat ook criminelen zich vrij kunnen bewegen en het ontbreekt ons tot op heden aan de instrumenten om hiertegen naar behoren te kunnen optreden.
Na allereerst de nieuwe formulering van de artikelen 29, 30 en 31 van het Verdrag, dat wil zeggen de essentiële wijziging van de vroegere artikelen K.1, K.2 en K.3, te hebben toegejuicht omdat hierin de doelstelling is vastgelegd van de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, moeten we onze gedachten over het volgende laten gaan: na heel wat bereikt te hebben op economisch vlak komen we nu bij het meest essentiële probleem van de Europese opbouw, dat verre van eenvoudig is, namelijk het probleem van de waarden. Zoals de heer Bontempi al zei en ook de heer Orlando nog eens heeft benadrukt, is verdere vooruitgang uitgesloten als we geen overeenstemming weten te bereiken over kwesties die, omdat ze betrekking hebben op de fundamentele rechten van de burger, met waarden te maken hebben. Er moet duidelijk worden vastgesteld wat georganiseerde criminaliteit eigenlijk is en zoals de heer Pradier zeer terecht onderstreept heeft, is het zaak dat de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit op de huidige situatie wordt afgestemd, aangezien de georganiseerde misdaad thans niet langer uitsluitend economische beweegredenen heeft maar zich binnen de Europese Unie ook door politieke motieven laat leiden, zoals bij terrorisme het geval is.
Het Luxemburgse voorzitterschap heeft in dit verband - los van het uitstekende verslag van mevrouw Cederschiöld, die op dit punt helaas de vaagheid van het actieplan heeft overgenomen - de moed gehad om met de vier voorgestelde optredens de bakens van het huidige, beperkte kader dat nog van kracht is uit hoofde van het Verdrag van Maastricht, te verzetten, daarbij gebruik makend van de mogelijkheden van het Verdrag van Amsterdam. Het gaat er absoluut niet om te "communautariseren" , maar om serieus na te denken over de vraag welke deze waarden eigenlijk zijn, en aan de hand daarvan over de wijze waarop de strijd moet worden aangebonden met dit verschijnsel dat een plaag is voor de Europese burgers.

Schaffner
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik eerst willen opmerken, dat het Parlement voor deze ene keer in het kader van de derde pijler door de Raad is geraadpleegd, en dat ik daar blij om ben.
Wat het actieprogramma over de georganiseerde criminaliteit betreft kunnen we niet anders dan het ermee eens zijn dat er naar een gecoördineerde en coherente communautaire reactie en naar versterking van de samenwerking tussen politie, openbaar ministerie en douane wordt gezocht.
Natuurlijk moet het worden aangemoedigd dat er rechtstreekse banden tussen de repressieve autoriteiten tot stand worden gebracht, bij wijze van eerste stap op de weg naar een gemeenschappelijke justitiële ruimte. Toch is het van belang dat het kanaal van de nationale eenheden die met Europol werken in stand wordt gehouden om versnippering van informatie te voorkomen.
Ten aanzien van het centraal justitieel controlesysteem waarom wordt gevraagd, zou moeten worden aangegeven, wat dat betekent. We moeten niet vergeten dat Europol in de eerste plaats een politiële organisatie is. Toch zijn we het ermee eens dat de speciale onderzoeksmethodes op termijn worden geharmoniseerd.
Daarentegen deelt de meerderheid van mijn fractie volstrekt niet de in amendement 14 door de fractie van de groenen naar voren gebrachte opvatting. Het legaliseren van drugs zal zeker geen voldoende maatregel zijn om alle winst die deze handel de criminele organisaties oplevert, weg te nemen. Tabak, alcohol kunnen vrij worden verkocht, maar toch! Als een dergelijk amendement zou worden aangenomen zouden wij weinig anders kunnen doen dan ons volledig van het verslag distantiëren.
Daarentegen delen we de vrees van de heer Bontempi dat de bestaande banden tussen georganiseerde misdaad en corruptie risico's voor de rechtsstaat en voor de stabiliteit van de democratische instellingen inhouden.
Wij zijn blij vast te stellen, dat het politieke belang wordt erkend van het debat over justitiële samenwerking en de invoering in Europa van instrumenten die het de onderzoekers mogelijk maken in rechtstreeks contact met hun collega's uit andere landen te treden, als zij tegenover problemen komen te staan die verband houden met de georganiseerde misdaad. Wij ondersteunen deze eerste stappen op de weg naar het instellen van praktische instrumenten waardoor de slagvaardigheid van de internationale justitiële samenwerking wordt verbeterd.
Daarentegen betreft het belangrijkste voorstel in het verslag-Orlando over de internationale verbintenissen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad de centrale rol die de Commissie bij het tussentijds evaluatieproces zou moeten worden toegekend, een rol die door de Raad aan de lidstaten was toebedeeld. Onze fractie kan dit niet accepteren en als deze bepaling wordt aangenomen, zullen wij onze medewerking aan het hele verslag onthouden.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, de strijd tegen de georganiseerde misdaad staat vandaag de dag in Europa hoog op de politieke agenda. Het is een goede zaak dat wij onze krachten bundelen in de strijd tegen het soort grensoverschrijdende criminaliteit dat de individuele landen niet aankunnen. Maar zoals altijd wanneer Europa strenge maatregelen tegen de criminaliteit neemt, bestaat het gevaar van overdrijving. Dat geldt ook voor dit voorstel over de strafbaarstelling van deelname aan bepaalde organisaties. Ook al neemt de misdaadactiviteit toe, wij moeten er altijd zorg voor dragen dat het recht op een goede verdediging blijft bestaan, dat houdt in dat men onschuldig is totdat het tegendeel is bewezen en dat men zich enkel hoeft te verantwoorden voor dat wat men doelbewust heeft gedaan. Daarom zal onze fractie amendement 18 van de ERA-fractie steunen.
Wij willen de nadruk leggen op het rechtsstaatbeginsel. De Europese Unie wil immers dat landen die kandidaat zijn voor het lidmaatschap van de Unie dat beginsel eerbiedigen. Dan mogen wij dat zelf al helemaal niet verwaarlozen, anders zouden wij wel heel slechte leermeesters zijn. Tot het rechtsstaatbeginsel hoort ook het strafrechtelijke legaliteitsbeginsel, dat straffen duidelijk omschreven moeten zijn, en dat het volstrekt duidelijk moet zijn wanneer men geacht wordt een zo laakbare daad te hebben begaan dat men hiervoor kan worden veroordeeld.
De lijst van strafbare activiteiten is in het voorstel voor een gemeenschappelijk optreden bijvoorbeeld niet uitputtend en beantwoordt daardoor niet geheel aan het rechtsstaatbeginsel. Ik vraag mij ook af of wij de strafrechtelijke verantwoordelijkheid niet te veel uitrekken in amendement 12 van de parlementaire commissie, waarin staat dat personen strafbaar zijn als zij aan een bepaald soort organisatie hebben deelgenomen, ongeacht de vraag of zij echt diepgaand bij de structuur van de organisatie waren betrokken. Als wij dat vergelijken met de gedane voorstellen - bijvoorbeeld deze strafbaarheid moet gelden voor personen die aan een activiteit zoals computercriminaliteit hebben deelgenomen - kan dat leiden tot een te grote criminalisering.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, het gemeenschappelijk programma, de vijf verslagen en de opmerkingen van de collega's behelzen interessante ideeën en voorstellen. Het uitgangspunt, de logica is echter overal dezelfde. De georganiseerde misdaad wordt op zowel nationaal als Europees vlak op dezelfde, eenzijdige wijze bestreden: met methodes, filosofieën en repressiepraktijken.
Dat is moeite voor niks, mijnheer de Voorzitter. Over de bestrijdingsmethoden wordt reeds jarenlang gesproken. De georganiseerde misdaad is daardoor niet afgenomen en nog minder verdwenen. Integendeel, ze is uitgegroeid tot iets reusachtigs. Daarom moet een andere aanpak worden gevolgd en met name worden gekeken naar de preventie. De broeikas waar de georganiseerde misdaad tot ontwikkeling komt, is het economisch, sociaal en politiek stelsel in onze landen. Daar ontkiemt en gedijt dit verschijnsel. Deze vaststelling moet de grondslag zijn voor de behandeling van het vraagstuk. Wij mogen trouwens niet vergeten dat er verbindingen bestaan tussen de georganiseerde misdaad enerzijds en politie, rechtbanken, overheden en zelfs politieke leidingen en regeringen anderzijds. Wij mogen onze ogen niet sluiten voor de enorme macht van drugshandelaren, wapensmokkelaars en handelaren in moderne slaven: immigranten.
Wij zijn van mening dat een gecombineerde aanpak noodzakelijk is. Preventie is een onmiddellijke noodzaak en moet natuurlijk vergezeld gaan van repressiemaatregelen. De hier gedane voorstellen zijn mijns inziens een voorwendsel om de vrijheid aan banden te leggen en de belangen van een kleine minderheid van gevestigde belangen te verdedigen.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, ter bestrijding van de internationale misdaad hebben wij Interpol. Het is dan ook uiterst merkwaardig dat in het verslag-Cederschiöld Interpol met geen woord wordt genoemd. Helaas heb ik de indruk dat het vorige hoofd van Interpol en tevens het vorige hoofd van de Zweedse rijkspolitie, Carl Persson, gelijk had toen hij van de week in het openbaar zei dat de inspanningen van de EU inzake de internationale misdaad voor een deel onnodig dubbelwerk opleveren.
Het verslag-Cederschiöld vraagt onder andere om een gecentraliseerde harmonisatie van de strafwetgeving, dat wil zeggen om een centraal geleide eenheidsstaat van een type waarvan ik dacht dat het op de vuilnisbelt van de geschiedenis was beland. Zo bouwt men niet eens een federatie op - in de VS is de strafwetgeving immers totaal niet geharmoniseerd.
Er staan vanzelfsprekend enige goede voorstellen in het verslag die wij zullen steunen. Bij de eindstemming zullen wij echter tegen het verslag-Cederschiöld stemmen, aangezien wij voorstanders zijn van een serieuze bestrijding van de internationale misdaad, namelijk door middel van een intensieve samenwerking in het kader van Interpol. Wij willen er daarentegen niet aan meewerken om van de EU een centraal geleide politiestaat te maken.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik zou erop willen wijzen dat de heer Orlando met zijn mooie argumenten over modernisering en aanpassing aan de nieuwe omstandigheden de ontkenning van het recht der rechten voorstelt. Al onze nationale stelsels erkennen het strafbare feit van deelneming aan een criminele organisatie, terwijl wat de heer Orlando ons voorstelt neerkomt op het erkennen van genoemd strafbaar feit zonder dat er nog sprake is van een strafbaar feit. Dat betekent de deur openzetten voor de heksenjacht, dat betekent het europeaniseren van een gerechtelijk stelsel, het Italiaanse wel te verstaan, dat een ware ramp is en waardoor tienduizenden onschuldigen voor maanden, ja zelfs jaren in de gevangenis zijn beland.
Dit is justitialisme, dit is peronisme, dat een voor Europa zou kenen. Onze fractie kan uiteraard niet voor dit verslag stemmen, omdat daarin op een bijzonder gemakkelijke manier wordt voorgesteld het werkelijke probleem te elimineren, namelijk de verdovende middelen en de handel daarin, die momenteel 80 % van de zaken van de georganiseerde misdaad uitmaken. Wij vragen dan ook de aandacht van de collegae voor de noodzaak met spoed deze business te legaliseren om daarmee 80 % van de inkomsten van de maffia te doen verdwijnen.
Ik zou collega Orlando ook willen verzoeken mij aan te geven voor deelneming aan een criminele organisatie. Tezamen met Marco Pannella en andere collegae van mijn partij heb ik de afgelopen weken in de straten van Rome hasjiesj gedistribueerd. Dat heb ik in het openbaar gedaan, dat zal ik opnieuw doen, dat zullen velen met mij doen, want dit is momenteel het echte probleem: de handel, productie en distributie van alle verdovende middelen moet gelegaliseerd worden.

Schmid
Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat wij het vandaag uitvoerig over de georganiseerde misdaad hebben en wij zullen dat nog vaker moeten doen. Dat houdt verband met het feit dat het analytische denkniveau van degenen die de misdaad organiseren, nog altijd hoger ligt dan bij sommigen die hier in dit halfrond daarover prachtige betogen houden, die evenwel niet helemaal au sérieux genomen kunnen worden.
Bij het debat hoort ook dat wij het erover eens worden wat er met georganiseerde misdaad wordt bedoeld. Ik wil dit aan de hand van een voorbeeld duidelijk maken. Zakkenrollerij in een grote stad kan twee dingen betekenen. Ofwel gaat het om een op zichzelf staand feit van een drugsverslaafde, die geld nodig heeft voor de aankoop van drugs. Dat is geen georganiseerde misdaad. Het is echter ook mogelijk dat er per vliegtuig een groep specialisten is aangevoerd die deze stad systematisch bewerkt, creditcards steelt, en "s avonds weer in het vliegtuig boven de Atlantische Oceaan zit, terwijl koeriers deze creditcards naar andere werelddelen vervoeren waar ze vervolgens worden gebruikt. Daar kun je ongeveer 25.000 ecu mee verdienen. Het gestolen goed wordt weer via een professionele helerorganisatie omgezet in geld, het geld wordt verzameld en via witwastechnieken komt het opnieuw in het normale economische circuit terecht. Dan hebben we met georganiseerde misdaad te maken en het is belangrijk om dit onderscheid te maken.
Bij de discussie hoort ook dat wij beseffen dat er geen duidelijke scheidslijnen zijn tussen de zogenaamde normale maatschappij en de georganiseerde misdaad. Wat bedoel ik daarmee? De strijd tegen het witwassen van geld is juist zo moeilijk, omdat de gebruikte technieken precies dezelfde zijn als de technieken die belastingontduikers gebruiken wanneer zij hun zwartgeld willen witwassen. En daarom bestaat er ook in de politiek een garde die een strengere wetgeving in het belang van hun cliënten tegenwerkt. Dat zijn dan de mensen voor wie het bankgeheim belangrijker is dan het biechtgeheim, ofschoon zij iedere zondag naar de kerk gaan.
Een onderdeel van deze discussie is ook dat wij de zwakke punten inzien. Een duidelijk zwak punt, mijnheer de voorzitter van de Raad, is dat er nu pas een studiegroep is over de hightech-criminaliteit en het gebruik van moderne technologie bij de georganiseerde misdaad. In welke wereld hebben de ministers tot nu toe verkeerd? Als bekend is dat de georganiseerde misdaad over veel geld beschikt en ondernemingsstructuren heeft, dan ligt het toch voor de hand dat deze organisaties specialisten, technici en ook moderne technologie kunnen kopen. En zij doen dit ook! Al jarenlang! Het is de hoogste tijd dat wij overwegen hoe wij bij bepaalde technologieën misbruik kunnen tegengaan. Het debat moet vergelijkbaar zijn met het debat over de zogenaamde dual use-goederen op het gebied van de bewapening. Daarbij gaat het om goederen die voor verschillende doeleinden gebruikt kunnen worden en derhalve moeten wij ons afvragen waar deze zich bevinden.
Ik geef twee voorbeelden: de apparaten waarmee creditcards volledig vervalst kunnen worden, zijn zonder vergunning op de vrije markt te koop. Niemand bekommert zich erom waar deze apparaten naar toe gaan. Terwijl wij er nauwlettend op toezien dat niemand het papier in handen krijgt waarmee geld kan worden gedrukt, maakt niemand zich er zorgen over bij plastic geld. Dat staat toch haaks op elkaar! Een tweede voorbeeld: er is nu een voorstel van de Commissie hoe men met codering moet omgaan. Bij het lezen van dit document wordt duidelijk dat het economisch aspect voor de Commissie op de eerste plaats komt en dat de veiligheidsaspecten van secundair belang zijn. Dat mogen wij niet toelaten.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, mensenhandel, pedofilie en misbruik van kinderen, wapen- en drugshandel, corruptie, witwassen van zwart geld en fraude zijn de kenmerken van onze huidige beschaving die haar hoogste waarden is verloren en die, zoals Paul Valéry zei, de dood van haar instincten sterft, van de beginselen waarop het maatschappelijk leven, de betrekkingen tussen mensen waren gegrondvest. Een gezamenlijke interventie is dan ook noodzakelijk en urgent, opdat duidelijk wordt in welke richting onze inspanningen moeten gaan om het hoofd te kunnen bieden aan de uitdagingen van het derde millennium.
We moeten een stevige en doeltreffende basis scheppen om fenomenen te bestrijden die vandaag de dag, erg genoeg, actueel zijn zoals slavenhandel, een georganiseerde misdaad op wereldniveau zonder enige scrupules, die massale immigratie in Europa organiseert waarbij de ongelukkigen niet alleen via listen in de verschillende landen worden "geïmporteerd' maar waar zij bovendien, eenmaal aangekomen, ook nog eens worden uitgewezen, en verder ook pedofilie en misbruik van kinderen, afspiegeling van een allerdroevigste realiteit waar juist de zwakste categorieën en degenen die het meest behoefte aan bescherming hebben, het slachtoffer zijn van niet meer menselijk te noemen instincten.
Eindelijk lijkt het erop dat we na al het gepraat overgaan tot daden en tracht de Unie een systeem op schrift te stellen tot samenwerking van de politie, waarbij zij probeert te komen tot een gemeenschappelijk beleid inzake strafrecht. Maar helaas doet ze dat zonder er eerst het Parlement bij te hebben betrokken en zonder erin te zijn geslaagd een juiste keuze te maken tussen intergouvernementele samenwerking, volgens ons reeds achterhaald, en harmonisatie van de in de lidstaten geldende normen, een weg die nog geheel te gaan is.
De georganiseerde misdaad vertegenwoordigt een ware tegenmacht. Een doeltreffende bestrijding vereist een door iedereen erkend, geldig systeem van normen waarbij er een gerechtelijke samenwerking moet worden verwezenlijkt die zich van de intergouvernementele sfeer naar de communautaire verplaatst en doeltreffende strafrechtelijk sancties voorziet met inbegrip van strafrechtelijke verantwoordelijkheid, gevangenisstraf dus, en uitlevering. Op die wijze roepen wij een bestrijdingsysteem in het leven dat doeltreffender zal kunnen zijn naarmate het meer geworteld is in een systeem van absolute waarden, aangepast aan de tijd waarin wij leven.

De Esteban Martin
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats zou ik eveneens de rapporteurs geluk willen wensen met hun verslagen. Zoals blijkt uit dit debat is iedereen ervan doordrongen hoe moeilijk het is de georganiseerde misdaad te bestrijden, die profiteert van het vrije verkeer van goederen, kapitaal, personen en diensten, alsmede van technologische innovaties.
Naar mijn mening is het moment bereikt om alle conventionele modellen ter bestrijding van de criminaliteit overboord te zetten omdat ze gebaseerd zijn op achterhaalde ideeën over ondoorlaatbare grenzen. Het is tijd over te stappen op methoden die berusten op een nauwe samenwerking tussen de justitiële autoriteiten, de politie alsmede tussen de douaneautoriteiten, op een wijze die de nationale grenzen ver overschrijdt.
Laten we niet vergeten dat de Europese burger er bijzonder veel waarde aan hecht dat zijn openbare en individuele veiligheid wordt gewaarborgd, en daarom denk ik dat de Europese Unie tot taak heeft de georganiseerde criminaliteit door middel van versterking van de samenwerking op justitieel en politioneel gebied te bestrijden. Dat is wat gezegd wordt in de richtsnoeren van het actieplan, waarin verder wordt vastgesteld dat de toepassing van reeds bestaande maatregelen moet worden verbeterd, met name die met betrekking tot uitlevering, waarbij het accent moet worden gelegd op de ontwikkeling van preventieve instrumenten.
Ik ben het met de rapporteur, mevrouw Cederschiöld, eens dat er voorlichtingscampagnes moeten worden georganiseerd over de gevolgen van de activiteiten van misdaadorganisaties. In het bijzonder ben ik het eens met haar voorstel maatregelen te bevorderen met het oog op de omstandigheden die bijdragen tot de bereidheid, steun te verlenen aan de georganiseerde misdaad.
Niettemin betreur ik het ten zeerste, wat ook mijn partijgenote mevrouw Palacio Vallelersundi zojuist onderstreept heeft, dat in het actieplan geen duidelijke omschrijving wordt gegeven van het begrip "georganiseerde misdaad" .
Wat dat betreft mogen we niet uit het oog verliezen dat de georganiseerde misdaad allerlei vormen van criminaliteit omvat. Op grond van hetgeen is bepaald in artikel K.3, sub e) van het Verdrag van Amsterdam zou een volledige definitie van het begrip "georganiseerde criminaliteit" naar mijn idee de bestanddelen moeten bevatten van alle misdrijven en straffen op de terreinen van de georganiseerde criminaliteit, terrorisme en drugshandel.
Door misdadigers die op georganiseerde manier te werk gaan, worden allerlei ernstige misdrijven begaan. Het gaat meestal om uiterst gevaarlijke criminelen die de democratische instellingen schade toebrengen en die verantwoordelijk zijn voor een groeiend gevoel van onveiligheid bij de burgers. De georganiseerde criminaliteit is niet alleen geïnteresseerd in criminelen die je "misdadigers met financiële motieven" zou kunnen noemen. Haar doel is niet enkel en alleen rijkdom te vergaren en bepaalde economische voordelen veilig te stellen, ook geweld is haar doel waarin terrorisme helaas maar al te goed past.
Niettemin en tot slot moet gezegd dat met dit debat een belangrijke stap vooruit is gezet en een belangrijk politiek signaal is gegeven. Ik zou nogmaals willen benadrukken dat de Europese burgers wensen dat hun behoefte aan een doeltreffend justitieel systeem serieus wordt genomen, en daarom moeten we de publieke opinie een corpus iuris voorleggen waarin een efficiënte oplossing wordt geboden voor de problemen die zich voordoen bij samenwerking op het vlak van de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit. Naar mijn mening, geachte dames en heren, hebben we met dit gezamenlijke actieplan een belangrijke stap vooruit gezet, ook al hebben we op dit terrein nog een lange weg te gaan.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur gelukwensen en zeggen dat dit debat in het Parlement niet te vroeg komt; maar hoe meer wij praten, hoe minder we aan dit soort problemen blijken te doen.
De criminele broederschap in geheel de Europese Unie beschikt over enorme financiële middelen - middelen die zelfs in het niet vallen bij de begroting van de Europese Unie. Zij gebruikt deze voor steekpenningen, corruptie en de ongehinderde stroom van drugs en witgewassen geld door de gehele Gemeenschap.
In mijn eigen kiesdistrict ontbrak enkele jaren geleden de wil om het drugsprobleem in delen van dat binnenstadsdistrict aan te pakken. Pas de laatste jaren is de Ierse regering in actie gekomen tegen de drugsbaronnen. Voordien kon men ongehinderd z'n gang gaan. Men wist wie de drugsverkopers waren. Men wist wie er geld witwaste. Men wist precies wat er aan de hand was, maar er leek niets aan te worden gedaan.
De regering heeft nu het Criminal Assets Bureau in het leven geroepen. Hiermede heeft zij eigendommen en bevroren bankrekeningen in de gehele Europese Unie in beslag genomen, die toebehoorden aan de criminele broederschap in Ierland. Helaas is er nog een ander element, het programma voor de bescherming van getuigen. Sommige zeer zware criminelen worden getuigen en krijgen nu zeer milde straffen aangeboden.
Het programma voor de bescherming van getuigen heeft een bovenkant en een onderkant. Om heel eerlijk te zijn geloof ik niet dat dit systeem erg rechtvaardig is, want sommige zeer zware misdadigers komen op vrije voeten. Misschien wel vier of vijf zeer zware criminelen krijgen lichte straffen om er één te kunnen veroordelen. Dat specifieke deel van de wetgeving vraagt onze aandacht.

Formentini
Mijnheer de Voorzitter, de georganiseerde misdaad is uitstekend in staat zich aan de verschillende situaties aan te passen om haar handelsactiviteiten uit te breiden. Momenteel is een van de meest lucratieve activiteiten die van mensenhandel, een handel die enerzijds dient ter versterking van de netwerken van deze criminele activiteiten en anderzijds uiteraard ook een bron van aanzienlijke inkomsten is.
Een zwak punt is momenteel Italië, waarvan de kusten het doel zijn van een invasie zonder weerga. Ik trek bij dit Parlement aan de alarmbel, daar de Italiaanse regering ertoe neigt de situatie te bagatelliseren, zij stuurt er zelfs haar bestuurders op uit om te verkondigen dat alles volgens de regels verloopt om zodoende ook de toepassing van het Verdrag van Schengen te kunnen verkrijgen. Dit alles beantwoordt niet aan waarheid: de situatie is niet onder controle en niet bestuurbaar en bovendien geeft de Italiaanse staat mondelinge verzekeringen, maar stelt hij fundamentele daden, zoals het aannemen van wetten, waardoor in feite het willekeurig binnenkomen van personen op Italiaans grondgebied wordt bevorderd. Via Italië dringt deze wanhopige massa - en het zijn niet alleen wanhopigen, maar ook pionnen van de criminaliteit - geheel Europa binnen, eerst Padanië en vervolgens geheel Europa.
Wij moeten dan ook de zaak nauwlettend volgen en ik verzoek het Parlement om alles te doen opdat tegen dit fenomeen wordt opgetreden.

d'Ancona
Mijnheer de Voorzitter, het bestrijden van de georganiseerde criminaliteit dat is het onderwerp waarover de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, waarvan ik voorzitter ben, een serie resoluties heeft vervaardigd. Wij zijn altijd heel kritisch, maar ik wil vanochtend de collega's complimenteren die in zeer korte tijd zo collegiaal hebben samengewerkt. Ik wil ook een compliment geven aan mevrouw de commissaris, Anita Gradin, en aan de voorzitter van de Raad, de heer Fischbach, omdat ik vind dat wat hier vandaag gebeurt eigenlijk de afronding is van goede samenwerking. Ik hoop ook dat u er wat aan heeft. Ik heb begrepen, zowel uit de bijdrage van mevrouw de commissaris als van mijnheer de minister, dat ook werkelijk iets gaat gebeuren met de bijdrage, het consult van dit Parlement.
Ik wil dan ook eigenlijk niet erg ingaan, want dat hebben zij zelf het beste gedaan, op alles wat er in die resoluties van ons wordt voorgesteld. Het gaat eigenlijk maar om een paar dingen.
In de eerste plaats de georganiseerde misdaad dient bestreden te worden niet alleen op papier, maar in de harde maatschappelijke werkelijkheid. Daarom wachten wij nu af wat er gaat gebeuren met al die goede voorstellen, zowel van de Raad, van de Commissie als van ons.
En dan nog twee opmerkingen. De eerste is deze, Bontempi heeft het er al uitvoerig over gehad, maar ik wil er nog eens op wijzen ook omdat het zo moeilijk is - het is makkelijk gezegd, maar moeilijk om uit te voeren - dat wij rond alles wat wij nu organiseren om die misdaad te bestrijden natuurlijk in het oog moeten houden hoe je op de beste manier, op de meest verantwoordelijke manier die persoonlijke bescherming regelt. Wij moeten geen politiestaat worden, geen politie-Europa waarin individuele vrijheden, individuele bescherming worden opgeofferd op het blok van de collectieve angst. Wij moeten daar maar nog eens over denken.
De tweede opmerking betreft de smalle en diffuse marges tussen de georganiseerde misdaad en de zakelijke criminaliteit. Er bestaan banden tussen die beide. Infiltraties van de maffia in het circuit van decente politici, zakenmensen en andere eerzame burgers maar ook het omgekeerde. Zakenmensen, politici die banden onderhouden, en wij weten dat allemaal, met het maffiosicircuit. Dat onduidelijke, dat grijzige gebied daar moeten wij voor op onze hoede zijn. Dat moet nog beter dan nu in kaart worden gebracht. Maar, verder, mijnheer de Voorzitter, nogmaals hoop ik dat de voorbeeldige werkwijze van minister Fischbach zal worden doorgegeven met een estafettestokje aan het volgende voorzitterschap.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de leemtes waarop de rapporteur heeft gewezen, moeten wij positief staan tegenover het actieplan tegen de georganiseerde criminaliteit dat uiteindelijk een vorm van misdaad beoogt te bestrijden die dankzij de ontwikkeling van de interne markt in omvang toeneemt.
Het gaat er inderdaad om dat wordt voorkomen dat het vrije verkeer van personen, goederen en kapitaal ongemerkt een interne markt van drugs, fraude, prostitutie, illegale wapenhandel, witwassen van geld en wat niet al meer, bevordert.
Harmonisatie, en anders invoering in het nationale strafrecht van een definitie van het begrip georganiseerde misdaad lijkt me een conditio sine qua non voor een goede uitvoering van een dergelijk actieprogramma, want hoe zou men doeltreffend de strijd kunnen aanbinden met een onduidelijk omschreven, slecht geïdentificeerde vijand?
Is het niet beter eerst de bestaande middelen te gebruiken voordat we nieuwe methoden gaan bedenken om de georganiseerde misdaad te bestrijden? Het verslag beveelt zeer terecht verbetering aan van de samenwerking tussen de lidstaten die de bestaande akkoorden over strafbepalingen, over afstemming van strafrechtelijke procedures niet hebben ondertekend, of die niet alle mogelijkheden die deze akkoorden bieden uitbuiten, zich daarbij beroepend op argumenten van nationale soevereiniteit.
Blijken ondanks versterkte samenwerking op een bepaald terrein de resultaten onvoldoende te zijn, dan zou daar harmonisatie moeten plaats vinden; in zo'n geval moet er een geleidelijke afstemming van het nationale strafrecht van de lidstaten en vaststelling van minimumnormen worden overwogen.
Het is duidelijk dat misdadigers uit de georganiseerde criminaliteit van het gebrek aan samenhang tussen de verschillende stelsels en van alle weerstand van de lidstaten om samen te werken profiteren. Het is dus de hoogste tijd dat de bestrijding van deze vorm van steeds verder om zich heen grijpende misdaad op Europees niveau wordt gecoördineerd; het actieprogramma dat ons is voorgelegd, is een stap in de goede richting. Overigens hebben twee verslagen deze noodzaak van versterkte actie al benadrukt: het verslag-Schulz over de bescherming van kinderen tegen seksueel misbruik en het verslag-Reding over de bestrijding van het terrorisme.
Ondanks de interessante vorderingen die het Verdrag van Amsterdam bevat, is de samenwerking tussen politie en de strafrechtpraktijk nog verre van bevredigend, want al te vaak stoot de voortgang op overwegingen van nationale soevereiniteit, en wordt vergeten dat het ontbreken van efficiënte samenwerking op het niveau van de Unie niet de burgers maar alleen de criminelen dient; alleen als we inzien dat het aantal nationale problemen dat alleen op Europees niveau kan worden opgelost steeds toeneemt, zullen we de georganiseerde misdaad echt doeltreffend kunnen bestrijden.

Vanhecke
Voorzitter, een minuut spreektijd is natuurlijk niet echt overdreven veel om over vier of vijf verslagen te spreken en ik moet mij dus tot één enkele bedenking beperken. Mijn ervaring in eigen land is immers dat de overheid systematisch capituleert voor de criminelen. In grote steden als Brussel zijn er straten en wijken waar de politie niet meer mag optreden, waar zelfs het openbaar vervoer niet meer kan komen en waar de resterende brave burgers, dat zijn degenen die niet de middelen hebben om te vluchten, overgeleverd worden aan de wet van de jungle.
Mijn bedenking is dus: wanneer de overheid dergelijke kleine lokale problemen niet durft of niet wil aanpakken, hoe zou ze dan de internationale criminaliteit durven te lijf gaan?
Kortom, het allereerste probleem bij de criminaliteitsbestrijding is helemaal niet dat de Europese communautaire bevoegdheid nog in de kinderschoenen staat - en ik pleit trouwens zelf niet voor dergelijke communautarisering maar enkel voor een ver doorgedreven samenwerking tussen de lidstaten - het probleem is een kwestie van mentaliteit en van politieke wil om de criminaliteit te bestrijden. Ik zeg dat die politieke wil en die mentaliteit vandaag spijtig genoeg bijlange na niet aanwezig zijn in Europa, terwijl ze bij voorbeeld wel in een stadstaatje als Singapore aanwezig zijn, waar men erin geslaagd is de criminaliteit uit te roeien.

Filippi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag met enkele snelle overwegingen mijn steun betuigen aan het kostbare werk dat door de rapporteurs is verricht en dat zij vervolgens uitstekend hebben toegelicht. Allereerst wil ik benadrukken hoe thema's van deze aard, en met name de manier waarop wij daaraan vorm geven, rechtstreeks verband houden met meer algemene kwesties die wij ook gisteren behandeld hebben tijdens het debat ter beoordeling van het Verdrag van Amsterdam. Wanneer het gaat om algemene redeneringen zijn wij altijd vol begrip voor thema's die de politieke integratie van de Europese Unie betreffen, maar wij tonen onze reële capaciteit en wil om voort te gaan op de weg van de politieke eenheid van de Unie eigenlijk pas wanneer wij problemen als de huidige behandelen.
Vanuit dit standpunt bekeken meen ik - en dit is, dacht ik, ook de opinie van de regering van mijn land - dat het gedane werk weliswaar belangrijk is maar dat wij meer moed moeten tonen. De samenwerking tussen lidstaten is inmiddels niet meer voldoende; wij moeten de moed hebben beslissingen te nemen aangaande het interne veiligheidsbeleid, de criminaliteitsbestrijding en andere belangrijke onderwerpen zoals de fiscus, waarbij wij moeten trachten te komen tot een harmonisatie, een meer homogeen systeem van regels dat het ons mogelijk maakt de echte problemen concreet op te lossen.
Dit is volgens mij het cruciale punt waaraan wij moeten werken, waarbij wij ook de reeds voorbereide teksten moeten perfectioneren en uitwerken met het oog op de nabije toekomst, opdat onze analyse en sociale beoordeling van deze fenomenen gepaard kunnen worden aan concrete maatregelen op het gebied van de harmonisatie.
Hieraan zou ik nog willen toevoegen wat voor mij de werkelijke prioriteiten zijn. Wij moeten met aller inspanning trachten te onderkennen welke kwesties wij op EU-niveau kunnen oplossen en welke wij daarentegen kunnen oplossen door samenwerking tussen de lidstaten. Ik noem er hier drie: het eerste heeft rechtstreeks betrekking op ons, namelijk de bestrijding van communautaire fraude. In deze sector moet de wetgeving geharmoniseerd worden. Binnen de Unie is in slechts drie landen de communautaire fraude in het wetboek van strafrecht opgenomen. We stellen steeds weer rangorden op aangaande de fraude, maar laten we maar eens beginnen met die landen te berispen die in dit opzicht hun plicht nog niet hebben gedaan. Het tweede onderwerp betreft de criminaliteitsbestrijding in de sector mensenhandel, dat wil zeggen de clandestiene immigratie. Dit probleem kunnen wij niet tot een karikatuur maken zoals de heer Formentini heeft gedaan, want het is inmiddels een algemeen probleem. De criminaliteit importeerde ooit sigaretten, vervolgens verdovende middelen en nu mensen. Het derde onderwerp is dat van het witwassen van zwart geld.
Dit zijn de drie belangrijke kwesties waaraan met een beetje meer moed gewerkt moet worden, ook ter honorering van het belangrijke werk van de rapporteurs.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, corruptie vormt een bedreiging voor de maatschappij, georganiseerde misdaad vormt een bedreiging voor de maatschappij, en de combinatie van corruptie en georganiseerde misdaad is vreselijk gevaarlijk. Wij van de FPÖ zijn in Oostenrijk altijd opgetreden tegen corruptie, en wel in iedere mogelijke vorm. Wij hebben daarmee ook naam gemaakt.
In principe juichen wij het actieplan dan ook toe. Dit geldt in het bijzonder voor mij, als strafrechter. Wij staan vooral positief tegenover het voorstel om in de Unie centrale gegevensbestanden van strafbare feiten op te zetten, zodat actieve en passieve omkoping bestreden kan worden, ook op het niveau van particuliere handelsactiviteiten.
De internationale ontwikkeling en het jaarlijkse verslag over fraude tonen duidelijk aan dat er behoefte is aan overeenkomstige bepalingen in de strafwetgeving van de lidstaten en aan de mogelijkheid tot internationale strafvervolging. Wij hebben echter dogmatische bezwaren tegen de strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen en zijn, in tegenstelling tot rapporteur Bontempi, van mening dat omwille van democratisch-politieke redenen de voorkeur gegeven moet worden aan een internationaal verdrag.

Colombo Svevo
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat dit debat door de publieke opinie op zijn merites kan worden beoordeeld, afgezien van alle technische, juridische en bevoegdheidskwesties. Wij willen hier een gecoördineerd antwoord geven op de behoefte aan veiligheid en legaliteit die onze burgers gevoelen en met dit debat nemen wij vandaag de gemeenschappelijk verplichting op ons de criminaliteit te bestrijden, die geen voordeel mag trekken uit ons systeem van regels en democratie om datzelfde systeem vervolgens in crisis te brengen.
Een serieus antwoord, zei ik, want met dit debat komen wij uit de sfeer van voorlopige, ongecoördineerde maatregelen en reageren met een actieplan: 30 aanbevelingen, waarvan enkele al vertaald zijn in duidelijke gemeenschappelijke optredens, even zovele stukjes van een gemeenschappelijk programma. Dat is de betekenis van een keuze die enerzijds strategisch is en anderzijds een verplichting inhoudt die kan worden gemeten en beoordeeld.
Als we serieus willen zijn, dan moeten we ook de lacunes en beperkingen van dit plan aangeven. Mij lijkt dat zich hier het ontbreken van een vastberaden harmonisatie en een duidelijke definitie van het begrip georganiseerde misdaad sterk doet gevoelen, waardoor alles wordt afgezwakt en niet zozeer omdat men er niet in slaagt het begrip misdaad te definiëren als wel omdat het moeilijk is het begrip organisatie te definiëren. Genoemd moet ook worden - dat heeft onze rapporteur ook benadrukt en is vervolgens overgenomen door commissaris Gradin - onze zwakte bij het bepalen van de oorzaken en de verschillende strategieën ter preventie. Dat zijn wij verplicht als antwoord aan de personen die met ons zijn komen discussiëren in de commissie openbare vrijheden.
Ik heb gesproken over een serieus antwoord en ik wil daar nog aan toevoegen, een evenwichtig antwoord. Dat evenwicht moet met name hier in het Parlement gezocht worden en op zijn waarde geschat, ik bedoel dan het evenwicht tussen de noodzaak van een doeltreffende bestrijding van de criminaliteit en de noodzaak dat deze bestrijding nooit de grondrechten van de burgers mag schaden. Er bestaat geen tegenstelling, zo zei de heer Bontempi, maar het gaat om de verwezenlijking van een systeem van legaliteit. Het is een evenwicht dat altijd bewaard moet blijven en de instrumenten die door ons worden goedgekeurd, van de wederzijdse beoordeling tot de contactpunten en de rogatoire commissies toe, zijn alle instrumenten voor de legaliteit. Als Italiaanse - gezien het feit dat Italië in dit debat meerdere malen is genoemd - zeg ik alleen maar: wij willen de noodtoestand niet naar Europa uitvoeren, noch die van de wetten noch die van de vluchtelingen, maar wij menen dat wij allemaal, ook Italië, profijt kunnen hebben van een efficiënte samenwerking in deze sector.

Orlando
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Colombo Svevo heeft gelijk, dat is wat ook ik wil benadrukken: een serieus en evenwichtig antwoord, een virtueel circuit dat vanochtend van start gaat, een circuit van samenwerking tussen Parlement, Raad en Commissie. Ook ik wil hier mijn waardering uitspreken voor minister Fischbach en commissaris Gradin.
Een serieus en evenwichtig antwoord waarin getracht wordt, want dat moet mogelijk zijn, de noodzaak tot Europese samenwerking en de eerbiediging van de afzonderlijke nationale rechtsstelsels te combineren, eerbiediging op de eerste plaats van de rechten, een juist proces, rechtvaardige processen, snelle processen en de vooronderstelling van onschuld; en op de tweede plaats het definiëren van het strafbare feit van criminele organisatie; de deelname aan het strafbare feit moet uiteraard rechtstreeks en bovendien persoonlijk zijn. Maar de kwestie is niet of zij rechtstreeks en persoonlijk moet zijn maar: wat verstaan wij precies onder het strafbare feit van criminele organisatie? Het strafbare feit is de misdaadorganisatie, dus het zich organiseren teneinde een misdaad te plegen. Daar zijn we hier voor bij elkaar, anders zouden we geen reden hebben om te spreken over criminele organisatie.
Een laatste opmerking over het citaat van zojuist, dat ook al in een amendement is vervat, betreffende het fenomeen van de kroongetuigen, de spijtoptanten. De tekst van de Raad en van de commissie openbare vrijheden spreekt niet over kroongetuigen, spijtoptanten, want wij menen dat dit een uiterst ingewikkeld, controversieel onderwerp is en met zoveel elementen van ambiguïteit beladen dat het niet op onvolledige wijze met een amendement kan worden afgehandeld. Daarom meen ik dat het niet opportuun is, niet passend ook, om dit onderwerp op te nemen in een organisch kader dat organisch, serieus en evenwichtig moet blijven, zoals ook collega Colombo Svevo reeds aangaf.

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, aan het einde van dit debat kan erop worden gewezen dat georganiseerde misdaad alleen maar met succes kan worden bestreden in een gemeenschappelijke Europese juridische ruimte. Dat is ook de strekking van het door ons gesteunde voorstel voor een gemeenschappelijk optreden houdende oprichting van een Europees justitieel netwerk. In zekere zin hebben wij behoefte aan een justitiële binnenmarkt.
Wij zien nu dat het Europa van het recht als het ware achter het economisch Europa aanhinkt. Voor het economisch handelen binnen Europa zijn de grenzen al in vergaande mate verdwenen. Maar de juridische grenzen in Europa worden met taaie vasthoudendheid verdedigd. Dit resulteert in een situatie waarin goederen, diensten en kapitaal vrij kunnen worden verhandeld, terwijl de juridische instrumenten ter bescherming van het economisch handelen aan de grenzen ophouden. Waarom eigenlijk? Waarom is het eigenlijk niet mogelijk om een dwangbevel van een Duitse rechtbank rechtstreeks te betekenen in Frankrijk? Waarom zou een Italiaanse getuige niet rechtstreeks door een Belgische rechtbank gedagvaard kunnen worden?
Hier is zogenaamd de nationale soevereiniteit in het geding. Ik wil dat u mij goed begrijpt. Ik ben voorstander van een nationale staat en als organisatiemodel hebben wij deze ook nog geruime tijd nodig voor het vervullen van openbare taken. Nationale soevereiniteit moet echter in dienst staan van de burger en zijn rechten en vrijheden beschermen. Als de nationale soevereiniteit hiertoe niet in staat is, moet hier opnieuw over worden nagedacht. Als nationale soevereiniteit tegen het directe rechtsverkeer wordt gebruikt, dan is dat een vertekend beeld van de nationale soevereiniteit, dan heeft dat er eigenlijk niets mee te maken, dan is dat eerder een uiting van bekrompen eenzelvig gedrag.
Soms is er zelfs sprake van justitieel racisme. Men is alleen maar gekant tegen een vreemde rechtsorde, omdat die vreemd en niet-eigen is. Toch is de vorm van de rechtsstaat in alle lidstaten van de Europese Unie verankerd. Er is dan ook helemaal geen reden waarom Duitsers niet door een Britse rechtbank gedagvaard kunnen worden als getuige, waarom vonnissen niet rechtstreeks betekend kunnen worden. Wij hebben nu dan ook behoefte aan bruikbare oplossingen. Deze kwesties moeten worden opgelost. En dat is mogelijk in het Europees justitieel netwerk dat wij derhalve ook nadrukkelijk steunen!

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de plaatsvervangend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, collega's, graag wil ik hier mijn dank uitspreken voor de prettige samenwerking, de vriendelijke woorden en voor een buitengewoon uitgebreid stuk werk. De tijd laat niet toe om de hele discussie samen te vatten. Daarom wil ik er slechts daar waar daar aanleiding toe is, een paar punten uitlichten.
Een daarvan is de burgermaatschappij, en wel de preventieve maatregelen waar commissaris Gradin het over had en waar ook door verscheidene anderen over is gesproken, de sociale aspecten. Zij werden niet genoemd in het document van de High Level Group, maar ik heb ze wel in mijn verslag opgenomen; dat wil ik graag benadrukken.
Tegen de heer Gahrton, die niet eens de moeite heeft genomen om te blijven, wil ik kort zeggen dat ik vind dat hij dit Parlement gebruikt voor discussies over binnenlandse politiek. Ik vind het niet nodig om in dit verband op zijn ongenuanceerde uitlatingen terug te komen. Ik wil dit wel graag in het verslag van de vergadering opgenomen zien.
Tegen mevrouw Thors, die helaas niet aanwezig is, wil ik graag zeggen dat er met haar zienswijze in het verslag volstrekt rekening wordt gehouden. Daarin staat precies opgenomen waar zij om vroeg, namelijk de doelstelling, de opzet, en actieve deelname op het punt van criminele organisaties. Het staat er dus in.
Tot slot wil ik nog even zeggen dat wij de tijdens het debat genoemde accijnzen en subsidies in gedachten moeten houden. Deze kwesties moeten nader bekeken worden. Wij mogen niet toestaan dat de centen van de belastingbetalers in de zakken van criminelen belanden. Ik hoop dat dit debat ertoe leidt dat wij met nog krachtiger en intensievere inspanningen en met een nog intensievere samenwerking met de Commissie en de Raad, verder streven naar een, zoals het collega Nassauer het noemde, " juridische interne markt" .

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, als afsluiting van dit debat wil ik drie punten benadrukken. Op de eerste plaats is het belangrijk deze plechtige zitting te hebben uitgekozen als start voor een nieuwe fase in het werk van de Europese Unie en van het Parlement aangaande de acties ter bestrijding van de criminaliteit. Ik meen dat het debat zeer nuttig is geweest en de voorwaarden heeft gecreëerd om de vertraging inzake onze interventie te corrigeren en in de toekomst op efficiëntere wijze in te kunnen grijpen.
Op de tweede plaats is naar mijn mening niet voldoende naar voren gekomen dat bij het in werking stellen van nieuwe instrumenten, er ook instrumenten bij zijn die uit andere stelsels dan het Italiaanse worden geïmporteerd. Ik wil daarbij opmerken dat de strafbaarheid van corruptie in de privé-sector een belangrijk aspect van vernieuwing, een element van groot belang is, en in niet veel rechtsstelsels voorkomt. Het komt bijvoorbeeld niet in het onze voor en de invoering ervan toont aan dat voor de verwezenlijking van Europa gebruik wordt gemaakt van de beste ervaringen die in de loop der jaren zijn opgedaan.
Tenslotte wil ik nog opmerken dat het uiteraard juist is het evenwicht tussen de vereisten inzake veiligheid en de vereisten inzake vrijheid, waarover mevrouw Colombo Svevo sprak, nooit uit het oog te verliezen, maar dat het toch heel iets anders is dan via volledig onjuiste informatie een ervaring die het heeft mogelijk gemaakt de corruptie en de maffia in ons land doeltreffend te bestrijden, in een kwaad daglicht te stellen. Ik verzoek iedereen dit evenwicht te aanvaarden maar het opzettelijk verkeerd voorstellen van zaken te verwerpen, als we tenminste serieus willen werken.

Fischbach
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik natuurlijk graag alle geachte afgevaardigden die het woord hebben genomen en door hun interventie het debat waarbij ik vanmorgen de eer en het voorrecht had aanwezig te zijn, hebben verlevendigd en verrijkt.
Met al degenen die een aantal voorstellen die in de verschillende verslagen van de geachte rapporteurs zijn geformuleerd, van een kritische toonzettting hebben voorzien, zou ik willen zeggen dat het verschijnsel van de georganiseerde misdaad definitief moet worden bestreden met een geheel van maatregelen, acties en initiatieven dat veel verder gaat dan de communautaire ruimte, veel verder dan de ruimte van de Europese Unie. Gezien het feit dat de georganiseerde criminaliteit een wereldwijd verschijnsel is, vraagt ze om antwoorden van de zijde van de Raad van Europa. Gezien het feit dat de georganiseerde criminaliteit een wereldwijd verschijnsel is, roept zij op mondiaal niveau om een antwoord van de Verenigde Naties, waarin de volledige internationale samenleving verenigd is.
Het is duidelijk dat wij vanmorgen een belangrijke stap in de goede richting hebben gezet, maar we moeten ons geen illusies maken. We moeten ons goed realiseren, dat het in feite maar een bescheiden stap is vergeleken met de verwachtingen die wij koesteren, die de Raad en die de lidstaten koesteren. Wij zijn er nu absoluut zeker van dat geen enkele lidstaat op zich nog in staat is met eigen middelen voor de binnenlandse veiligheid te zorgen. Daarom moeten wij allen met eenzelfde grootmoedige en solidaire inzet onze eigen maatregelen, middelen, instrumenten bundelen om de georganiseerde criminaliteit op Europees niveau te bestrijden
Ik zou een aantal sprekers - de heer Schulz, mevrouw Roth, de heer Nassauer, mevrouw Reding - indirect willen antwoorden en hun zeggen dat er vanzelfsprekend vele redenen zijn waarom wij de laatste twee, drie, vier jaar na het Verdrag van Maastricht niet de vooruitgang hebben geboekt die we destijds beoogden. Het belangrijkste probleem zit hem erin, dat de kwesties van veiligheid van openbare orde ten diepste de nationale soevereiniteit raken. Het gaat er dus om langzaam maar zeker en definitief de mentaliteit in de verschillende lidstaten te veranderen, te zien dat de lidstaten definitief besluiten tot een communautair optreden op het gebied van justitiële samenwerking en op het gebied van de nog heel wat intensievere en nauwere politiële samenwerking.
Ik ben het eens met degenen die krachtig voor een communautair optreden hebben gepleit, maar ik moet u zeggen, dames en heren, dat je nooit te hard van stapel moet lopen, want door te hard van stapel te lopen bereik je niets. Daarom moet er begonnen worden met het afstemmen van de wetgevingen zoals wij die op dit moment in de verschillende lidstaten kennen. Laten we eerst de wetgeving afstemmen wat betreft de delictsomschrijving en de straffen die rechtstreeks met de verschillende overtredingen, vergrijpen en misdrijven verbonden zijn. Dat is de eerste stap die gezet zou moeten worden, voordat we verder gaan in de richting van communautaire wetgeving op het gebied van justitiële en politiële samenwerking.
Als de nationale wetten voldoende geharmoniseerd zijn, dan zal het probleem van het dubbel strafbaar stellen, het probleem van het protectionisme zelf, op de gebieden van justitie en binnenlandse zaken niet meer aan de orde zijn. Dan kan er gedacht gaan worden aan overheveling van bevoegdheden van het nationale niveau naar het supranationale niveau, het niveau van de Europese Unie. Dames, heren, mijnheer de Voorzitter, ik wil niets liever. Ik ben van mening dat dat ons streven, dat ons doel moet zijn.
Ik moet u zeggen dat het corpus juris , alle opvattingen over een communautair openbaar ministerie, over politionele acties die communautaire acties zouden moeten zijn, inderdaad volstrekt relevant zijn, maar voor zover belemmeringen van nationale orde moeten worden overwonnen, die, nogmaals, samenhangen met diep in de mentaliteit van de lidstaten verankerde tradities, moeten we geduld oefenen, het geduld dat nodig en voldoende is om in de door uw Parlement gewenste richting voort te gaan.
Talrijke parlementariërs hebben via het voorbeeld van Europol willen laten zien dat we nog veraf zijn van een gemeenschappelijk beleid op het gebied van politiële samenwerking. Welnu, ik kan u verzekeren dat wij er nog erg ver van verwijderd zijn, maar dat houdt ook verband met het feit dat de meerderheid van de lidstaten niet genegen is - en bij herlezing van het Ontwerpverdrag van Amsterdam zult u dat trouwens zelf ook constateren - van de eigen politie af te zien of om enkele segmenten op het terrein van de politiebevoegdheden af te staan ten gunste van een supranationale, communautaire bevoegdheidssfeer. Maar het doel is er.
Het idee van Europol was van de Duitse kanselier Helmut Kohl, en zijn eerste idee was het scheppen van een Europese politie. Om dit te bereiken moet werkelijk de ene stap na de andere gezet worden, wat niet weg neemt dat wij in het Ontwerpverdrag van Amsterdam Europol nu al operationele bevoegdheden hebben toegekend - ik zeg niet uitvoerende bevoegdheden. Vanaf de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam kunnen de agenten van Europol optreden, als aanvulling op acties van de politie in de bevoegdheidssfeer van de verschillende lidstaten. U ziet dat we nog ver, erg ver verwijderd zijn van uitvoerende bevoegdheden.
Daarom is het immuniteitsprobleem op dit moment niet aan de orde en moeten we daarin geen voorbeeld van misbruik van bevoegdheden zien. Absoluut niet, en ik denk dat de Duitse regering er goed aan gedaan heeft te zeggen dat het, aangezien men zich voorlopig tot operationele bevoegdheden beperkt, niet nodig is diepgaand over het beginsel van de eenheden te debatteren. Maar zodra Europol definitief uitvoerende bevoegdheden heeft, zal dit probleem opnieuw aan de orde komen.
Ik denk dat we in de richting gaan van een Europees bouwwerk waar vrijheid en veiligheid hand in hand gaan, waar er daadwerkelijk voor gewaakt moet worden - en ik geloof dat mevrouw Roth gelijk heeft hierop te wijzen - dat er een goede middenweg wordt gevonden tussen het gerechtvaardigd verlangen van de burgers naar meer vrijheid in deze Europese Unie van ons, en hun niet minder gerechtvaardigd verlangen naar meer veiligheid. En ik denk dat het hier om het vinden van een juiste balans gaat, een uiterst subtiel evenwicht waarvoor we ons in de toekomst moeten inzetten. De vrijheid van de menselijke persoon moet hoe dan ook worden gewaarborgd, maar er moet worden ingezien dat deze vrijheid haar grenzen heeft daar waar de vrijheid van de ander begint. Er moet dus op worden toegezien dat de veiligheid van iedereen, een noodzakelijke voorwaarde voor de individuele vrijheid, steeds en in elke omstandigheid is gewaarborgd. Daartoe heeft de communautaire wetgever zich verplicht.
Tot slot, dames en heren, mijnheer de Voorzitter, het heeft geen zin om vast te stellen dat we het goed gedaan hebben, dat we voortgang hebben geboekt, dat de Raad en het Parlement uiteindelijk bereid zijn samen voort te gaan, samen in dezelfde richting vooruit te komen, als er, wat het geval is, op communautair niveau, op het niveau van de Raad van Europa, op het niveau van de VN nog zoveel juridische instrumenten zijn die wel degelijk door de lidstaten zijn aanvaard en geratificeerd en waarvan de kwalitatieve beoordeling, de tenuitvoerlegging in de verschillende lidstaten overeenkomstig de aangegane verplichtingen, nog steeds op zich laat wachten.
Dat is de vraag die op dit moment aan de orde is en ik kan u nu al zeggen dat een aantal landen die staan te wachten om zich bij ons te voegen, landen die zelfs op de lijst van de eerste toetredingsgroep staan, zich eveneens op het vinden van dit evenwicht moet toeleggen. Mevrouw de commissaris, dit proces zal uiterst moeizaam en hachelijk zijn en het is zeker de taak van de Commissie en de Raad om te zien of deze landen in de praktijk, op uitvoeringsniveau klaar zijn om zich bij ons aan te sluiten en opgenomen te worden in onze Gemeenschap, die een gemeenschap van recht en veiligheid is.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben werkelijk heel opgetogen geweest dit debat van hoog niveau te mogen volgen, dat aantoont dat uw Parlement niet alleen zijn taak aankan op een gebied dat, zonder dat het traditioneel tot het zijne behoort, tot het zijne zal gaan behoren, maar dat het ook goed heeft ingezien wat er daarmee voor de Unie en voor haar burgers op het spel staat.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, net als minister Fischbach wil ook ik graag mijn dank uitspreken voor dit goede en uitvoerige debat. Om tijd te sparen wil ik mij in grote lijnen aansluiten bij het commentaar van minister Fischbach, zodat het ons lukt ook het volgende debat vanochtend af te ronden.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Gradin.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.

Prioriteiten bij de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0367/97) van de heer Nassauer, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de ontwerpresolutie van de Raad betreffende de vaststelling van de prioriteiten voor de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken voor de periode 1 januari 1998 tot de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam (10021/1/97 - C4-0426/97-97/0910(CNS)).

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het debat over justitie en de prioriteiten op het gebied van binnenlandse zaken wordt ditmaal op een enigszins ander niveau gevoerd. Het debat stoelt namelijk niet alleen op het nog geldende Verdrag van Maastricht, wij hebben ook het ontwerpverdrag van Amsterdam in ons achterhoofd. Het is dan ook logisch dat in de ontwerpresolutie van de Raad voor deze prioriteiten een tijdsbestek geldt tot aan de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. Mijnheer Fischbach, als nu zou blijken dat de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam op zich laat wachten, zou ik toch willen nagaan of wij de gewone termijn van een jaar kunnen aanhouden voor de controle van deze prioriteiten. Uit het voorgaande debat is immers gebleken dat dit terrein voor de gehele Europese Unie steeds belangrijker is.
Ten eerste moet worden geconcludeerd dat de werkzaamheden op dit vlak ondanks het Verdrag van Amsterdam intensief moeten worden voortgezet. U zult echter geconfronteerd worden met de problemen dat u de nieuwe rechtsinstrumenten van het Verdrag van Amsterdam ook in aanmerking moet nemen, omdat na de inwerkingtreding omzettingen moeten volgen.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, er moet worden benadrukt dat u het Europees Parlement binnen de juiste termijnen en heel fair bij uw werkzaamheden betrekt. U heeft een welkom voorstel gedaan om het Europees Parlement al te horen voordat het Verdrag van Amsterdam in werking treedt en niet alleen over de belangrijkste aspecten. Wij hebben dit ten zeerste gewaardeerd. Ik wil hier ook een opmerking aan toevoegen die voor onszelf bestemd is: wij zullen ernaar moeten streven om ons tijdschema zo op te stellen dat wij de procedure niet vertragen.
Ik heb nog een tweede opmerking. Met het Verdrag van Amsterdam zullen wij aanzienlijk meer wetgevende rechten hebben. Ik ben van mening dat wij meer aandacht moeten besteden aan de kwaliteit van onze wetgevende teksten dan tot nu toe het geval is geweest. Als ik bijvoorbeeld amendementen van het Parlement op wetgevingsteksten zie, dan worden gewoonlijk de oorspronkelijke, nauwkeurige teksten volledig opgeblazen. De politieke wil is goed bedoeld, maar het resultaat is dat de teksten lang, onoverzichtelijk en onbegrijpelijker worden en op Europees vlak is dat nog duidelijker te merken. Kortom, op deze wijze dragen wij bij tot de overvloed aan normen en tot de onbegrijpelijkheid van het recht, en daar klagen wij juist over. Wij moeten ervoor zorgen dat onze wetgevende teksten bondiger en nauwkeuriger worden. Nu wil ik op enkele details van de prioriteitenlijst ingaan.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, het zou goed zijn als in een nieuw prioriteitenschema opgenomen werd wat er met de oude prioriteiten is gebeurd. Resultatenonderzoek zou voor alle betrokkenen nuttig zijn. Er zou vermeld kunnen worden wat wel en wat niet bereikt werd, alsook de redenen hiervoor.
Helaas hebben wij er reden toe om er weer op te wijzen dat het vrije verkeer van personen in de Europese Unie niet overeenkomstig het Verdrag is bereikt.
De Commissie heeft ondertussen haar huiswerk in de vorm van de Monti-voorstellen gedaan. Het is nu aan de Raad om in te gaan op de voorstellen van de Commissie.
Ten derde hebben wij ons beziggehouden met het justitieel netwerk. Dit is tot nu toe het enige wetgevende begrip voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waar wij allen naar streven. Het moet mogelijk zijn dit netwerk tot stand te brengen, zodat de burger hier de werking van ondervindt.
Europol wordt volgend jaar waarschijnlijk operationeel. De ontwikkeling van nieuwe fasen voor Europol mag dan niet achterblijven. En dat is ons verzoek aan u, mijnheer de voorzitter van de Raad!

Rothley
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil het Luxemburgse voorzitterschap voor de goede samenwerking bedanken. Ik weet niet of wij bij deze lijst echt over prioriteiten kunnen spreken. Het is eerder een allegaartje dat in contrast staat met de feitelijke resultaten van de Raad. Het is waar dat de doelstellingen van de Raad op het gebied van justitie ambitieuzer moeten worden. Zij moeten gelijke tred houden met de ontwikkeling van de interne markt, als wij echt een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, zoals dit in het Verdrag van Amsterdam luidt, willen scheppen. Waarom zouden partijen, getuigen, beklaagden en deskundigen inderdaad niet gedagvaard kunnen worden alsof wij één land zouden vormen? Waarom zou een partij geen bevel kunnen krijgen tot verschijning alsof de Unie één land betrof? Waarom eigenlijk niet?
Ik wil nog een ander punt aansnijden en wel in verband met de duur en de kosten van grensoverschrijdende procedures. Er bestaat hierover een studie van de Commissie uit 1995. Op grond van de kosten en de duur van grensoverschrijdende rechtsgeschillen worden wij gewoonweg met een rechtsweigering geconfronteerd. Met het oog op de duur en de kostenrisico's is het bijna uitzichtloos om in een ander land een proces aan te spannen.
Hier gaat het volgens mij om een echte prioriteit, want deze situatie vormt ondertussen een belemmering voor de interne markt. Ik wil nog op één punt wijzen: het is buitengewoon betreurenswaardig dat het Parlement op grond van het Verdrag van Amsterdam inzake samenwerking in burgerzaken alleen maar de mogelijkheid krijgt om zijn zegje te doen bij het visabeleid, en bovendien pas over vijf jaar! Het is eigenlijk niet te begrijpen dat de Raad op dit vlak slechts zulke onbeduidende resultaten heeft geboekt. Ik ben er zeker van dat het Europees Parlement tot betere resultaten zou kunnen komen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik deel de mening van collega Nassauer, dat gelet op de uitgangspositie na de Top van Amsterdam en de belofte van de heer Fischbach - ik heb dat vandaag al eens gezegd - te hopen valt dat de volgende voorzitters zich aan de woorden van de heer Fischbach zullen houden en zeggen: wij zullen het Verdrag van Amsterdam al toepassen en ons aan de verplichte raadpleging van het Europees Parlement houden. Het Europees Parlement moet daarvoor wel zijn Reglement consequent en grondig hervormen, anders zullen wij ons werk niet aankunnen.
U heeft dat heel elegant uitgedrukt, collega Nassauer. Ik wil het op mijn manier wat drastischer zeggen: wat wij hier soms voorleggen, zouden wij af en toe beter achterwege laten. Dat verandert echter niets aan het feit dat er geen lijn zit in de prioriteitenlijst. Collega Rothley heeft de lijst ook al een allegaartje genoemd. Ik heb de indruk dat de Raad bij de prioriteitenlijst niet zo goed weet waarop hij de nadruk moet leggen. Er zijn echter enkele voor de hand liggende beleidsterreinen die omgezet kunnen worden en waarvan de ratificatieprocedure nagenoeg voltooid is. Ik kom nog eenmaal terug op Europol, mijnheer Fischbach. Ik moet u op dat punt beslist tegenspreken. Ik heb grote waardering voor u en ik weet ook dat u een consequent verdediger bent van de rechtsstaat, maar u kunt hier niet met betrekking tot het immuniteitenprotocol zeggen dat wij deze immuniteit nu kunnen verlenen omdat er toch nog geen operationele bevoegdheden zijn. Dat betekent dan zeker dat als Europol of de desbetreffende ambtenaren de operationele bevoegdheden eenmaal krijgen, wij de immuniteit ook weer opheffen. Dat is mijn interpretatie.
Helaas heeft u geen microfoon; ik herhaal hetgeen u net heeft gezegd. De minister zegt: " Dat heb ik niet gezegd" . Dank u wel, mijnheer de minister, dat wilde ik namelijk horen. Nu zeg ik u dat men deze immuniteit vandaag de dag niet meer aan politieagenten moet verlenen. Ik zal u ook zeggen waarom. Het verzamelen van persoonsgegevens is een schending van de burgerlijke vrijheid. En dat wordt nu wel al toegelaten. Mijnheer Nassauer, ik moet u zeggen - en u bent toch een oud-minister van Binnenlandse Zaken - dat overal waar politieapparaten ontstaan, er tegelijkertijd twee voorwaarden moeten worden vervuld. Als een politiedienst opgericht wordt die de vrijheidsrechten van de burger kan schenden, dan moet er ook rechtsbescherming en parlementaire controle bestaan. En die ontbreken hier.
Bovendien wil ik u zeggen dat het bij het verzamelen van persoonsgegevens die betrekking hebben op persoonlijke gewoonten, ras, afkomst, seksuele voorkeuren - al deze gegevens mogen de Europol-ambtenaren reeds verzamelen - het om gegevens en omstandigheden gaat waarbij de individuele burger, die door het optreden van Europol wordt belast, de mogelijkheid moet hebben om uit te vinden en na te gaan wat er met zijn gegevens gebeurt. Dus als u een prioriteit zoekt, mijnheer de minister, is mijn advies aan de Raad dat hij het immuniteitenprotocol in de huidige vorm zo spoedig mogelijk intrekt. Overigens wil ik uit het verslag-Nassauer citeren, dat met grote meerderheid in dit Parlement werd aangenomen: het Europees Parlement eist dat alle protocollen bij het Europol-verdrag voorgelegd worden aan het Europees Parlement voordat zij in de ratificatieprocedure terechtkomen. Dan is het immuniteitenprotocol allereerst aan de beurt.
In het prioriteitenschema heeft u terecht gesteld dat het asielbeleid in de komende jaren centraal zal komen te staan in de debatten over het Europees beleid. Derhalve verzoek ik de Raad - en nu spreek ik duidelijk namens mijn fractie, want het asielbeleid zal een prioritaire plaats in de werkzaamheden van onze fractie innemen - het komende jaar reeds met concrete ideeën te komen omtrent de technische en inhoudelijke harmonisatie van het asielbeleid. Met betrekking tot de inhoud ga ik ervan uit - tenminste zolang u voorzitter van de Raad bent, mijnheer Fischbach - dat de Raad de verleiding weerstaat te geloven - alleen maar omdat het asielbeleid op nationaal niveau een delicaat en netelig onderwerp is, waar men liever van af is - dat hij het asielbeleid op Europa kan afschuiven om de minimumnormen daar nog lager vast te stellen, waar men op nationaal niveau niet in is geslaagd. Met een dergelijk asielbeleid gaan wij niet akkoord!

Santini
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collegae, ik ben niet zo pessimistisch als de collega die zojuist het woord heeft gevoerd. Integendeel, uit naam van mijn fractie, de Unie voor Europa, wens ik mijn hoogste voldoening uit te spreken over dit verslag dat de prioriteiten bij de samenwerking in de sector justitie en binnenlandse zaken vaststelt vanaf januari 1998, profetische datum voor welke het Verdrag van Amsterdam in werking treedt.
De resolutie van de Raad benadrukt het belang vrijheid, veiligheid en justitie binnen de Europese Unie te bevorderen, in overeenstemming met de grondbeginselen van recht en politiek. Het is dus noodzakelijk dat alle lidstaten, die toch altijd de voornaamste vertolkers, beter gezegd de motor van elke hervorming zijn, zich tot het uiterste in deze richting inspannen.
Ik wil bovendien mijn complimenten maken aan de Voorzitter van de Raad, want hij heeft het Europees Parlement voor de eerste keer de gelegenheid gegeven zijn standpunt kenbaar te maken aangaande de inhoud van de resolutie van de Raad. Wij, als fractie UPE, zijn het met de Raad eens over de noodzaak in de lijst van prioriteiten de bestrijding van terrorisme, fraude en de georganiseerde misdaad op te nemen en ook over het belang de noodzakelijke maatregelen te treffen opdat Europol ten spoedigste zijn bevoegdheden in dezen op zich neemt.
Ik hoop bovendien dat de Raad, overeenkomstig paragraaf 8 van de resolutie, in alle lidstaten de verbetering van de justitiële samenwerking verzekert.
Mijnheer de Voorzitter, ten slotte wil ik zowel de Raad als de Commissie verzoeken in zeer nauwe samenhang met het Europees Parlement te werken opdat de verwezenlijking van de drie pijlers waarop de Unie gegrondvest is, op gemeenschappelijke, parallelle en zeer snelle wijze voortgang kan vinden, en wel langs de door de burgers gewenste lijnen.

Wiebenga
Voorzitter, als wij over het prioriteitenschema justitie en binnenlandse zaken praten, dan moeten wij vaststellen dat er de afgelopen jaren veel besluiten zijn genomen in dit domein. Absoluut. Er is alleen een ernstig probleem met de besluiten die genomen zijn. Voor een groot deel is dat namaakwetgeving, imitatiewetgeving. Het zijn geen richtlijnen zoals we in de eerste pijler van de Europese Unie kennen, maar het zijn aanbevelingen en dat soort zaken. Het probleem daarbij is dat volstrekt onduidelijk is of en in hoeverre de maatregelen die genomen zijn nationaal zijn ingevoerd. Voorzitter, daarover moeten de Raad en de Commissie een overzicht opstellen: hoever is de uitvoering van de besluiten op Unieniveau in de nationale wetgevingen gevorderd? Zo een overzicht, vind ik, moet ook in het Parlement aan de orde kunnen komen.
Voorzitter, er zijn veel besluiten genomen. Er zijn ook veel besluiten niet genomen, waaronder hele belangrijke. Als ik op het terrein van het asiel- en immigratiebeleid bijvoorbeeld kijk, dan vraag ik aan de Raad en aan de Commissie: waar blijft een besluit over een eerlijke lastenverdeling van ontheemden? Straks ontploft Algerije en er is geen besluitvorming op een terrein als dit. Waar blijft een behoorlijke organisatie van de buitengrenzen van de Europese Unie? Daar wordt al zes, zeven jaar over gepraat. En prioriteitenschema's of niet, er moeten nu langzamerhand besluiten worden genomen.
Voorzitter, er wordt steeds meer gesproken over de instelling van het ambt van Europese magistraten, openbare aanklagers op Europees niveau. Die zouden dan bijvoorbeeld toezicht moeten houden op Europol en dergelijke. Dat lijkt mij niet zo gewenst want dat toezicht op Europol moet van politieke zijde geschieden. Mijn vraag is tenslotte, en daarmee rond ik af: is de Raad en is de Europese Commissie bereid een rapport voor te bereiden over de instelling van het ambt van Europees magistraat met de voor- en nadelen daaromtrent?

Krarup
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag bevat net als de vorige verslagen enkele technische aspecten, waarmee men kan instemmen. Ik ben het grotendeels eens met de opmerkingen van de heer Rothley betreffende deze punten. Het belangrijkste voor mij is echter dat dit een momentopname voorstelt van een ontwikkelingsproces. Dit is eigenlijk de weg van gemeenschappelijke markt naar Unierecht, of zoals de heer Nassauer in een vroeger debat zei, naar de interne markt van de justitie. Het is een integratieproces dat gepaard gaat met de ontmanteling van nationale instellingen en juridische tradities, waarop bijvoorbeeld de Deense rechtssamenleving is gebaseerd. Dit aspect wordt in dit debat totaal over het hoofd gezien, maar komt ter sprake in het verslag van de heer Nassauer alsook in vorige verslagen en het heeft zijn bekroning gekregen in het Verdrag van Amsterdam. Het onderhavige verslag is immers slechts geldig tot de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. Op pagina 6 van het verslag staat dat "het Verdrag van Amsterdam aanzienlijke veranderingen voor de derde pijler van het VEU met zich brengt en nieuwe rechtsgrondslagen invoert voor de samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van justitie en binnenlandse zaken" . De prioriteit waarover we het hier hebben, effent de weg en leidt naar het eindpunt van dit ontwikkelingsproces, dat duidelijk beschreven is in het verslag van mevrouw Cederschiöld, namelijk de harmonisatie van de strafwetgeving van de lidstaten. Voor mij is dit een schrikbeeld, voor anderen zoals mevrouw Gradin een positief vooruitzicht. Dat is eigenlijk het eindpunt van dit ontwikkelingsproces en dit gebeurt nota bene zonder dat de nationale democratieën de mogelijkheid hebben om te reageren. Dames en heren, ik wil graag uw aandacht vestigen op een basisprincipe, met name dat de kwaliteit van een democratie in belangrijke mate gemeten wordt aan de mogelijkheid tot openbare controle van politie en strafrechtelijke organen. Ik stel vast dat noch deze voorstellen en prioriteiten noch de vorige verslagen dit principe eerbiedigen. Dat is ook het geval met de Europol-conventie, die alleen controle door het Europees Parlement en het Hof van Justitie voorziet en niet door de nationale parlementen en rechtbanken, zoals bijvoorbeeld de Deense grondwet voorschrijft.

Fischbach
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat ik daarstraks al mijn spreektijd al heb opgebruikt. U had mij moeten onderbreken. Ik heb er niet op gelet, mijn excuses daarvoor.
Ik wilde alleen maar zeggen dat ik natuurlijk ontzettend blij ben met het uitstekende verslag van de heer Nassauer. Het gaat om een eenvoudig indicatief programma, dames en heren. Het is geen definitief programma. Dat is om u duidelijk te maken dat de Raad met een maximum aan acties, een maximum aan projecten, een maximum aan initiatieven in feite zoveel mogelijk druk wil uitoefenen om tot zo concreet mogelijke en afdoende resultaten te komen. Er zal dus gewerkt moeten worden, en wel nauwkeurig en vasthoudend, om resultaten te bereiken.
Dat is in feite wat er met dit programma bedoeld wordt. Wij hebben al een flink aantal punten van het programma van 1996, het eerste programma, gerealiseerd, maar dat was een tweejarenprogramma. Dit hier zal naar ik hoop niet verder gaan dan januari 1999, de datum waarop wij allemaal hopen dat het Ontwerpverdrag van Amsterdam definitief geratificeerd zal zijn. Maar verwijt u de Raad alstublieft niet te veel te willen doen, onze bedoelingen zijn goed en ik denk dat u ons voor deze stap dus erkentelijk moet zijn.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, de basisgedachte is dat er vrij verkeer van personen in de Europese Unie moet zijn, maar veel mensen zijn bang dat dit tot een vrij verkeer van criminelen en fraudeurs wordt. Daarom ontstond in verband met het Verdrag van Maastricht de derde pijler. Mijn taak binnen de Commissie in dit verband is ervoor te zorgen dat het vrije verkeer van onze burgers verwezenlijkt kan worden. Ik juich het dan ook toe dat wij een speciaal debat wijden aan het verslag van het parlementslid Nassauer over de prioriteiten op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Dat gaat erover hoe wij in de toekomst onze problemen samen beter kunnen aanpakken. Ik denk dan onder andere aan het vluchtelingenprobleem, de georganiseerde misdaad, de drugshandel, vrouwen- en kinderhandel en aan fraude, corruptie en een doelmatige politiële samenwerking.
Wanneer het nieuwe Verdrag van Amsterdam van kracht wordt, zullen wij nieuwe en uitgebreidere mogelijkheden voor samenwerking krijgen. Dat betekent een belangrijke stap voorwaarts. Zowel de Commissie als het Europees Parlement en het Hof van Justitie zullen een grotere rol binnen de derde pijler krijgen. Dat is belangrijk als antwoord op de ongerustheid van de burgers over de bedreiging van hun zekerheid en veiligheid. Grotere openheid, grotere doelmatigheid en een betere democratische en rechterlijke controle zijn noodzakelijk om de mensen het gevoel te geven dat het hun werkelijk aangaat.
Op korte termijn moet de Commissie het werk voortvloeiend uit het Verdrag van Maastricht afmaken. Daarbij gaat het onder andere om de voorstellen die op dit moment in de Raad worden behandeld. In dit verband wil ik vooral wijzen op de voorstellen van de Commissie voor admission , dat wil zeggen toegang, tijdelijke bescherming, maatregelen tegen corruptie, de strijd tegen synthetische drugs, de strijd tegen de vrouwenhandel en de strijd tegen de seksuele exploitatie van kinderen. De Commissie zal er zich vanzelfsprekend ook in de toekomst voor inspannen dat het net door ons besproken actieprogramma tegen de georganiseerde misdaad doelmatig wordt uitgevoerd. In dit verband wil ik ook graag wijzen op de belangrijke samenwerkingsprojecten die wij via de meerjarige werkprogramma's zijn begonnen, bijvoorbeeld GROTIUS voor een betere samenwerking tussen rechters en officieren van justitie, dus een samenwerking binnen het rechtswezen, SHERLOCK, dat zich richt op samenwerking teneinde vervalsing van documenten tegen te gaan, en OISIN, dat zich richt op politiële samenwerking. Al deze programma's dragen er op hun beurt toe bij dat de rechtszekerheid in Europa groter wordt. Verder kennen wij het programma STOP, dat zich bezighoudt met de samenwerking tussen de autoriteiten van de lidstaten ter bestrijding van vrouwen- en kinderhandel, en het programma DAPHNE, voor steun aan vrijwilligersorganisaties die zich bezighouden met de bestrijding van seksuele uitbuiting van en geweld tegen vrouwen en kinderen. Deze beide programma's hebben een heel grote weerklank gekregen. Later op de dag zal het Parlement het verslag van mevrouw Zimmermann behandelen over het programma ODYSSEUS, dat bedoeld is voor degenen die zich bezighouden met migratie- en asielzaken.
Zoals ook voorgesteld in het verslag-Nassauer, zal de Commissie nieuwe initiatieven blijven ontplooien met behulp van de nieuwe instrumenten die haar nu op grond van het Verdrag van Maastricht ter beschikking staan. Ik bereid vijf nieuwe initiatieven voor, namelijk over de tenuitvoerlegging van vonnissen, over rechtshulp, over vermiste kinderen en de seksuele uitbuiting van kinderen, over asielprocedures, waar hier tijdens het debat om gevraagd werd en over fraude met creditcards en betaalkaarten. Vanzelfsprekend zal ik net als de Raad het Parlement over deze mededelingen raadplegen.
Gelijk met ons werk onder het huidige verdrag, bereiden wij ons ook voor op de dag dat het nieuwe Verdrag van Amsterdam in werking treedt. Daar zijn wij al mee begonnen.
Een van de kwesties die moeten worden opgelost, is de integratie van het Akkoord van Schengen in de communautaire samenwerking. Ten gevolge hiervan zal de regelgeving van de Unie moeten worden uitgebreid, hoewel de terreinen die onder de derde pijler vallen, niet worden uitgebreid. Er worden in het Akkoord van Schengen concrete afspraken gemaakt die binnen de EU nog geen tegenhanger hebben. Dat heeft twee belangrijke gevolgen. Ten eerste zal het werkterrein van de Unie groter worden. Ten tweede zullen de uitgebreidere bepalingen leiden tot hogere eisen op het gebied van veiligheid en vrijheid aan de Midden- en Oost-Europese landen die zich nu op het lidmaatschap voorbereiden. Schengen vormt een extra dimensie, die bij de komende onderhandelingen aan bod moet komen. Twee werkgroepen houden zich nu volop bezig met de praktische voorbereidingen. De ene groep richt zich op de integratie in de Unie, de andere kijkt hoe de samenwerking met Noorwegen en IJsland eruit moet komen te zien.
Op de lange termijn wordt de belangrijkste vraag hoe wij de steeds groter wordende uitdagingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken aan moeten pakken. Een daarvan is de ontwikkeling van de internationale georganiseerde misdaad in Europa. Het is hierbij van groot belang dat wij tegemoetkomen aan de eisen van de burgers dat wij de criminele bedreiging krachtig bestrijden. In dat verband zal de Europol-conventie een belangrijk instrument worden. Het is de bedoeling dat de conventie voor het einde van dit jaar geratificeerd is. Ik hoop ook dat de lidstaten haast willen maken bij de ratificatie van de Verdrag betreffende uitlevering en van de overeenkomst betreffende maatregelen tegen fraude en corruptie. Hiernaast betreur ik het, net als de parlementaire commissie, dat het Verdrag van Den Haag over rechterlijke toetsing bij internationale onenigheden nog niet door alle lidstaten is geratificeerd.
Zoals ik al in het begin heb gezegd, zal het Verdrag van Amsterdam met zich brengen dat de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken op een nieuw niveau wordt gebracht. Het verdrag houdt een ambitieus vijfjarig werkprogramma in, waarin staat beschreven hoe grenscontroles, migratie en asiel in de eerste pijler kunnen worden geïntegreerd. Politiële en douanekwesties en het strafrecht en burgerlijk recht blijven in de derde pijler. Ook op deze terreinen zal de samenwerking echter verder uitgebouwd worden, bijvoorbeeld via kaderbesluiten.
Volgens mij is er een goed overzicht nodig van de gevolgen van het nieuwe verdrag voor kwesties op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Daarom heb ik ervoor gezorgd dat er een analyse wordt gemaakt, die ik waarschijnlijk als mededeling op een breed gebied aan de Raad en het Parlement zal presenteren. Ik hoop dat deze mededeling op dezelfde wijze als een witboek een belangrijke basis zal kunnen zijn voor een grondig debat over de wijze waarop wij een vrij en veilig en rechtvaardig Europa kunnen verwezenlijken.

De Voorzitter
Ik dank de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming moet in principe nu plaatsvinden, anders vindt ze vanavond plaats.

Stemming
Secchi
Mevrouw de Voorzitter, het gaat inderdaad om drie mondelinge amendementen, die ik bij deze voorlees, en die met de rapporteur en de voorzitter van de begrotingscommissie zijn overeengekomen, met het doel enkele aspecten van de begroting en de financiële controle te verduidelijken.
Het eerste amendement is een toevoeging aan artikel 4, lid 2 en luidt: " Indien gebruik wordt gemaakt van onderaannemers, worden deze uitgekozen op grond van een openbare aanbesteding die beantwoordt aan de geldende financiële bepalingen" . Het gaat dus om een zekerheidstelling van algemene aard.
Het tweede amendement is een toevoeging aan artikel 7 aangaande de samenwerking met de LMOE en Cyprus en luidt: " De kosten van deze deelneming vallen buiten de financiële toewijzing van het programma" .
Het derde amendement - een wijziging van, respectievelijk toevoeging aan artikel 9 - heeft betrekking op het feit dat, daar het om een vijfjarenprogramma gaat, dit over twee verschillende financiële vooruitzichten wordt gespreid. Het luidt: " Dit bedrag wordt deels gedekt door de financiële vooruitzichten 1993-99" .
Ik vraag excuus aan de collegae, maar het aannemen van deze maatregel moest binnen zeer korte tijd gebeuren. Het is hoe dan ook mogelijk geweest de maatregel te integreren en dus nog verder te wijzigen via deze drie mondelinge amendementen, tenminste als de Vergadering, dat spreekt voor zich, ze aanneemt.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, op dit moment zie ik de socialistische coördinator niet, en namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten moet ik zeggen dat ik niet akkoord ga met deze mondelinge amendementen die op het allerlaatste ogenblik zijn ingediend.

Willockx
De ondervoorzitter van de Begrotingscommissie heeft deze amendementen ingediend en tijdens de discussie over deze amendementen in de economische en monetaire commissie was er een consensus. Het betreft begrotingstechnische preciseringen. Ik dring dan ook zeer sterk aan om deze goedgekeurd te kunnen krijgen. Het is een vergetelheid geweest bij de stemming in de commissie.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Willockx.
Iedereen heeft begrepen, dat deze drie mondelinge amendementen in zekere zin kunnen worden gecombineerd, in elk geval wat betreft de behandeling ervan. Ik richt me dus tot onze Vergadering.
Zijn er bezwaren tegen het in stemming brengen van deze mondelinge amendementen?
(Het Parlement stemt in met het indienen van de mondelinge amendementen)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Orlando
Mevrouw de Voorzitter, nadat de Commissie de amendementen 3 en 14 had ingediend, heeft de Raad de tekst waarop deze betrekking hadden, gewijzigd. Ik meen dan ook dat genoemde amendementen inmiddels overbodig zijn, en spreek me uit voor de laatstelijk door de Raad voorgestelde tekst.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen dat de amendementen 3 en 14 hierdoor als vervallen worden beschouwd?
Ik stel vast dat hiertegen geen bezwaar wordt gemaakt.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

De Voorzitter
Er is een corrigendum in alle taalversies aangebracht. Ik wijs u ook op het intrekken van de amendementen 6, 7, 10 en 11.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, er zijn inderdaad enkele corrigenda, maar deze volstaan nog niet. Amendement 21 van mijn fractie is bijvoorbeeld zo volstrekt verkeerd weergegeven dat het nu het omgekeerde zegt van wat wij bedoelden. En zelfs in het beste geval zou het nog volstrekt onbegrijpelijk zijn. Er zijn ook vertaalproblemen met de Franse versie. Ons amendement 20 heeft helemaal niet meer dezelfde betekenis en zou zelfs bijval betekenen voor de visie van de heer Orlando, die volledig tegengesteld is aan de onze. Dit is nog niet alles, ik heb het niet eens over de rest. Ik stel dus voor dit verslag, waarover in de huidige staat niet gestemd kan worden, naar de volgende vergaderperiode te verwijzen.

De Voorzitter
Mijnheer Dupuis, doet u dit voorstel namens uw fractie?

Dupuis
 Ja, mevrouw de Voorzitter.

De Voorzitter
Ik zou graag de mening van de rapporteur willen horen.

Orlando
Mevrouw de Voorzitter, ik geloof dat wij vanochtend tegenover het Luxemburgse voorzitterschap en de Commissie uiting hebben gegeven van onze waardering over het feit dat het Parlement in de gelegenheid wordt gesteld zich nog vóór de vergaderperiode van 4 en 5 december uit te spreken over zo'n belangrijke tekst. Het zou wel eigenaardig zijn als wij dit verslag nu naar later zouden verplaatsen. Ik verzoek u dan ook met klem te werk te gaan zoals door de commissie is voorgesteld.

De Voorzitter
Ik denk dat de zaak duidelijk is. Ik zal de vraag van de heer Dupuis in stemming brengen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek tot uitstel van de stemming) Ik kan de heer Dupuis garanderen dat wij alle taalversies uiterst nauwkeurig zullen bekijken om iedere incongruentie te vermijden.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, dank u wel dat het verzoek van de heer Dupuis werd afgewezen. De amendementen van de Fractie Europese Radicale Alliantie hadden toch een heel andere strekking dan die van de heer Orlando. Maar de vraag waarom er zoveel taalkundige corrigenda zijn, wil ik toch nog eenmaal belichten voordat wij tot stemming overgaan. Daar is namelijk een reden voor. De Raad is zo vriendelijk geweest ons deze teksten, vooruitlopend op het Verdrag van Amsterdam, ter raadpleging voor te leggen. Het ging hierbij om een zeer korte termijn en bij de vele vertalingen vormt dat een probleem. Als de Raad dan nog het volgende doet, is het einde helemaal zoek: de Raad stuurt ons een tekst; wij volgen de raadplegingsprocedure heel nauwkeurig; ondertussen verandert de Raad echter zijn eigen tekst zonder ons te raadplegen en zonder ons standpunt af te wachten. Dat kan toch niet. Zo kan men toch niet met het Parlement omgaan!
Mevrouw de Voorzitter, ik vraag u de Raad in kennis te stellen van dit daverende applaus van het Parlement. Dank u wel!
(Applaus)
De Voorzitter
Dank u, mijnheer Schulz. Ik zou willen, dat de Raad uw opmerkingen rechtstreeks had gehoord. Jammer genoeg is dat niet het geval, maar wij zullen ze graag overbrengen.

Orlando
Mevrouw de Voorzitter, aangaande amendement 12 zou ik onder de aandacht willen brengen dat er na stemming over het amendement binnen de commissie enige twijfel was gerezen; de Raad had dan ook een tekst geformuleerd die mij juister toeschijnt. Ik stel dus vast dat de commissie het amendement heeft verworpen als gevolg van de niet juiste formulering daarvan, welke mogelijk tot justitiële censuur had kunnen leiden, om een uitdrukking aan te halen die vanochtend is gebruikt.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Rovsing
We kunnen tevreden vaststellen dat het bemiddelingscomité erin geslaagd is een goed en aanvaardbaar compromis te vinden tussen de Raad en het Parlement betreffende deze richtlijn. Het is verheugend dat de Raad en het Parlement het van meet af aan eens waren over de noodzaak om in een sector als de telecommunicatie, waar de technologische ontwikkeling zeer snel gaat, de persoonsgegevens zo goed mogelijk te beschermen. Toch is het Parlement erin geslaagd in de bemiddelingsprocedure een nog beter beschermingsniveau af te dwingen dan de Raad oorspronkelijk wenste. Zo is het toepassingsgebied van de richtlijn bijvoorbeeld uitgebreid tot rechtspersonen. Ook de bepalingen betreffende het afluisteren en opnemen van telefoongesprekken zijn in de compromistekst veel beter geworden. Het moet onderstreept worden dat de voorgestelde richtlijn een zeer belangrijke wettekst is, die onze steun verdient.
Verslag-Secchi (A4-0344/97)
Rovsing
Het is onmogelijk te beoordelen wat voor de EU het meest gunstige ogenblik is om de volledige harmonisatie van de regels op het gebied van indirecte belastingen uit te voeren, maar het lijdt geen twijfel dat een dergelijke harmonisatie slechts kan gebeuren als de lidstaten degelijk zijn voorbereid. Daarom is het FISCALIS-programma een noodzakelijk initiatief, dat er onder andere voor zorgt dat nationale ambtenaren een grondige kennis over het gemeenschapsrecht kunnen opdoen. Deze kennis is een absolute vereiste, indien de ambtenaren ook in de toekomst een optimale dienstverlening aan de burgers moeten bieden.
Een ander aspect betreft de vele voordelen die men hoopt te bereiken met een geformaliseerde samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van indirecte belastingen. Het FISCALIS-programma biedt een solide en goede basis voor toekomstige harmonisaties op het gebied van indirecte belastingen en BTW. Dit betekent echter niet dat de lidstaten zich op dit ogenblik reeds aan een bepaald tijdschema voor dergelijke harmonisaties binden.

Trizza
Het programma FISCALIS, bedoeld om gecoördineerde Europese acties vast te stellen ter ondersteuning van de afzonderlijke nationale stelsels van indirecte belastingheffing, betekent een nieuw instrument in handen van het Europees fiscaal beleid.
FISCALIS is inderdaad niet alleen bedoeld om de bestaande belastingstelsels te harmoniseren en te coördineren en tot een homogeen functioneren van de belastingdiensten te komen in de optiek van een definitief BTW-stelsel, maar het moet, zoals rapporteur Secchi terecht heeft aangegeven, een instrument worden waarmee de behoeften en de door bepaalde nationale diensten ondervonden moeilijkheden bij het uitvoeren van de eigen taken kunnen worden onderkend en het moet de succesvolle ervaringen van andere lidstaten die met dezelfde problemen kampen, aan andere staten kunnen doorgeven. In mijn hoedanigheid van burgemeester van een Italiaanse gemeente en attent als ik ben op alle acties die tot doel hebben de doeltreffendheid van openbare bestuursorganen te verbeteren, waardeer ik de beslissing van de Europese Commissie om de vorming van de beschikbare personen als prioritaire doelstelling van het programma te beschouwen en ik vind het nuttig, ik deel de mening van rapporteur Secchi in dezen, dat de vorming ook kan gebeuren door middel van uitwisseling van functionarissen van de afzonderlijke belastingdiensten.
Ik ben het eveneens volledig eens met de rapporteur over de noodzaak een samenwerkingsnetwerk op te zetten tussen de nationale instellingen en academies werkzaam in opleidingen in de belastingsector. Ik complimenteer rapporteur Secchi en steun zijn verslag dan ook volledig.
Verslag-W.G. van Velzen (A4-0346/97)
Rovsing
Nummering is een van de meest concrete aspecten van telefonie en bijgevolg een gebied dat de consumenten rechtstreeks aanbelangt. De Commissie heeft op verzoek van het Parlement een zeer bruikbare en goede aanvulling op de interconnectierichtlijn voorgesteld. Nummerportabiliteit is een zeer belangrijk onderwerp en het is belangrijk dat er snel een systeem wordt ingevoerd waarmee een doorzichtige, rechtvaardige en objectieve toekenning van nummers in de vaste netten gegarandeerd wordt. De rapporteur heeft volkomen gelijk ervoor te pleiten dat hetzelfde beleid met overeenkomstige regels ook voor de mobiele netten moet gelden. De vereiste maatregelen moeten zo vroeg mogelijk worden ingevoerd, om het gewenste effect te bereiken en de operatoren de tijd te geven om veranderingen en aanpassingen uit te voeren. Ik heb dan ook geen begrip voor het standpunt van de Commissie dat de tijd nog niet rijp zou zijn om ook voor de mobiele netten regels inzake nummerportabiliteit in te voeren. Het verslag krijgt daarom mijn onvoorwaardelijke steun.
Verslag-Cederschiöld (A4-0333/97)
Ahlqvist, Andersson, Lööw, Waidelich en Wibe
 Dit verslag gaat over een terrein van de toekomstige activiteiten van de Europese Unie, dat volgens ons uiterst belangrijk is. Wij willen in deze stemverklaring benadrukken dat in dit verslag op een aantal terreinen verdergaande harmonisatie-eisen gesteld worden dan naar onze mening strikt noodzakelijk is op grond van de basisgedachte van het actieplan ter bestrijding van de georganiseerde misdaad. Onder andere willen wij graag onze aarzelingen vermelden ten aanzien van de in het verslag opgenomen eisen om:
de strafrechtelijke bepalingen te harmoniseren (paragraaf 12), -op Europees niveau een openbaar ministerie in te stellen (paragraaf 35), -de positie van Europol ten opzichte van de nationale politiekorpsen te verruimen zonder de nu al duidelijke noodzaak voor scherp toezicht en controle nader aan te geven (diverse paragrafen).
Blokland
Het verslag van mevrouw Cederschiöld houdt zich bezig met het actieplan ter bestrijding van de georganiseerde misdaad. Dit plan werd opgesteld op aandringen van de Europese Raad door de Groep op Hoog Niveau. Het is op zich lovenswaardig wat de groep heeft gedaan en gezien de uitvoering die de Raad eraan geeft, lijkt het plan ook effect te hebben. Toch is het plan niet altijd even duidelijk. Een sterk punt van kritiek van de rapporteur, mevrouw Cederschiöld, is dat er in het plan geen duidelijkheid geschapen wordt over de vraag of de misdaad nu bestreden gaat worden door harmonisatie van de definities van de belangrijkste strafbare feiten dan wel door het systeem van verbetering van samenwerking tussen lidstaten met behoud van de verschillen tussen de nationaal strafrechtelijke systemen. In het plan wordt de keus niet gemaakt.
Hier ligt ook ons probleem. Alhoewel het verslag aanstuurt op een pragmatische aanpak, klinkt er toch ook een wens van het Europees Parlement in door van harmonisatie van strafwetgeving en de totstandkoming van een grote Europese judiciële ruimte. Met deze keuze is het duidelijk dat men diep in de soevereiniteit van de lidstaten, de kern van de lidstaten, ingrijpt. Dit zal een extreem moeizaam proces zijn, waarvan men zich kan afvragen of het momenteel nuttig is. Ik zelf zou daarom eerder kiezen voor de pragmatische samenwerking met behoud van de verschillen tussen de nationaal strafrechtelijke systemen. Daar waar het verslag en onze keus zo duidelijk uiteenlopen, hebben wij ondanks alle sympathie voor het actieplan en het verslag, gemeend dit verslag niet te kunnen steunen. Deze afweging zult u overigens ook terugvinden bij ons stemgedrag op de andere verslagen in het cluster "bestrijding van georganiseerde misdaad" waarover vanochtend gedebatteerd werd.

Cushnahan
Ik wil de aanbevelingen ondersteunen die mevrouw Cederschiöld heeft gedaan. In haar ontwerpresolutie noemt zij de gebreken en zwakheden in de huidige benadering van de EU bij de aanpak van de georganiseerde misdaad.
De georganiseerde criminaliteit is een hoog ontwikkeld internationaal zakelijk bedrijf. Zij erkent geen grenzen van landen, en dankzij haar enorme financiële middelen kan zij de knapste koppen op juridisch gebied, financieel gebied en andere technische gebieden voor zich laten werken. Daarentegen is de door de EU gebezigde aanpak ongecoördineerd, versnipperd en voorzien van te weinig middelen; bovendien gebeurt deze op een nationale basis vanwege de chauvinistische houding van ministeries van binnenlandse zaken die hun eigen kleine "rijkjes" willen beschermen, wat berust op een achterhaald besef van nationale soevereiniteit.
Deze houding moeten wij veranderen, we moeten een grotere harmonisatie tot stand brengen op het vlak van wetgeving, strafrecht en politie, om de oorlog tegen de georganiseerde misdaad te winnen.

Deprez
Ieder weldenkend mens kan alleen maar geschokt zijn door de traagheid waarmee de lidstaten van de Europese Unie in de strijd tegen de georganiseerde misdaad ertoe zijn overgegaan hun krachten te bundelen en hun acties en procedures te coördineren.
Door de mondialisering van de economie en de financiële circuits is het economische actoren - ook de meeste criminele - mogelijk enorme winsten uit de meest uiteenlopende activiteiten, zoals prostitutie, drugs, wapens, probleemloos en zonder controle opnieuw in omloop te brengen, dat wil zeggen wit te wassen. Het is een publiek geheim dat de ineenstorting van het communisme in Midden- en Oost-Europa gunstig geweest is voor de opbloei van de meest uiteenlopende vormen van gangsterdom, zwendel en corruptie, op de puinhopen van het staatsapparaat. Het vrije verkeer van kapitaal en personen binnen de Unie, gevoegd bij de technologische ontwikkelingen heeft voor iedereen de grenzen doen springen, ook voor de criminelen, wat bevorderlijk was voor alle vormen van onwettige handel: in auto's, drugs en mensen.
Hoe moeten we ons in deze omstandigheden voorstellen dat louter nationale rechtsstelsels en justitiële en politiële systemen in staat zijn de uiteenlopende en bovendien steeds beter georganiseerde grote criminaliteit het hoofd te bieden? Hoe kunnen we de ongelooflijke vertragingen accepteren die bij vragen om informatie en samenwerking tussen justitiële ambtenaren van verschillende landen nog steeds aan de orde zijn? Hoe kunnen we accepteren dat het Europol-Verdrag nog niet door alle ondertekenende landen is geratificeerd?
Daarom verheug ik me erover, dat de Europese Raad van Amsterdam op 17 juni jongstleden het actieplan met betrekking tot de georganiseerde misdaad heeft aangenomen. Het is een eerste stap in de goede richting. Ik wil tevens wijzen op de pogingen van de Raad van Europa om een verdrag op te stellen tegen de georganiseerde corruptie die de internationale markten teistert.
Als er een gebied is waarop de Unie moet bewijzen in staat te zijn aan de terechte verwachtingen van de burgers te voldoen, is het wel de veiligheid van personen en goederen. Een verdorven Europa heeft geen toekomst. Haast is geboden.

Holm
Het is betreurenswaardig dat er in het verslag over de internationale georganiseerde misdaad met geen woord gerept wordt over Interpol, dat juist dient om de misdaad op internationaal niveau te bestrijden. In plaats daarvan is dit verslag enkel een min of meer duidelijk pleidooi voor een 'EU-FBI', die dan moet leiden leidt tot een harmonisatie van de politie en het rechtswezen in de EU-landen volgens het corpus juris , waarbij het gaat om de totstandkoming van een toekomstige gemeenschappelijke Europese strafrechtelijke en juridische ruimte.
Volgens mij is deze ontwikkeling niet aanvaardbaar of zelfs maar gepast. Het kan toch niet de bedoeling zijn om nog een politiële organisatie op te richten om met Interpol te concurreren. In plaats daarvan zou men intensiever aan Interpol moeten werken, zodat deze organisatie met meer kracht de internationale misdaad kan aanpakken.
Er wordt verder voorgesteld om Europol meer bevoegdheden, inclusief een uitvoerende taak, te geven ondanks het feit dat Europol onvoldoende onderworpen is aan parlementaire en rechterlijke controle en zeer gebrekkig is op het punt van openheid en bescherming van privéleven en persoonlijke informatie.

Lindqvist
Met meerdere voorstellen uit het verslag kan ik mij verenigen. De beste manier om structureel de misdaad en criminaliteit te bestrijden is in de burgermaatschappij de democratische basis in de kinderopvang, op school, op de werkvloer enzovoort te versterken.
Ik wil speciaal de nadruk leggen op het belang van een betere samenwerking tussen de lidstaten ter bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad. Ik bepleit op dit gebied een intensievere internationale samenwerking volgens het Noordse model.
Het is belangrijk dat er geen strafbaarstelling komt zonder dat er sprake is van opzet. Dit moet dan ook uitgangspunt zijn bij de voorstellen voor strafbaarstelling van deelname aan een zogenaamde criminele organisatie.
Daarentegen verzet ik mij tegen centraal geleide justitiële samenwerkingsvormen, waarbij het hoofdstreven gericht is op harmonisatie van de wetgeving. De EU mag zich niet - door middel van Europol - ontwikkelen tot een centraal geleide politiestaat met uitgebreide informatiesystemen die onvoldoende democratisch worden gecontroleerd.
Gezien het feit dat in het voorstel meerdere voorstellen in deze richting gaan, zal ik bij de eindstemming tegen stemmen.

Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Cederschiöld, omdat wij van oordeel zijn dat een concrete en betere actie noodzakelijk is om de toenemende georganiseerde criminaliteit over de nationale grenzen heen de baas te kunnen. Wij hebben bij bepaalde verklaringen van de rapporteur echter onze bedenkingen, namelijk die waarmee hij beoogt supranationale instellingen zoals de Commissie en het Hof van Justitie in toenemende mate bij de samenwerking op het gebied van justitie te betrekken. De samenwerking op het gebied van justitie moet onder de derde pijler blijven. De Commissie en het Hof van Justitie mogen geen bijkomende bevoegdheden krijgen. Een harmonisatie van het strafrecht mag geen doel op zich zijn en we moeten de bestaande instrumenten van intergouvernementele samenwerking eerst efficiënter maken alvorens nieuwe initiatieven worden genomen. Wij zijn voorstander van een effectieve en praktische samenwerking tussen de lidstaten op justitieel gebied. Een dergelijke samenwerking is een efficiënte zet tegen de georganiseerde criminaliteit.
Verslag-Orlando (A4-0355/97)
Buffetaut
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben niet kunnen instemmen met het verslag van onze collega Orlando over het aangaan van internationale verplichtingen op het gebied van de bestrijding van de criminaliteit, want op grond van een uitstekende tekst van de Raad, heeft het Parlement steeds systematisch gewenst de voorrechten van de Raad naar de Commissie over te hevelen. Maar op dit gebied, dat raakt aan een van de belangrijkste elementen van het hoogste staatsgezag, lijkt het me duidelijk dat het aan de Raad is om het heft in handen te nemen en niet aan de Commissie, een bestuurlijk orgaan met twijfelachtige democratische legitimiteit.
Bovendien lijkt het ons wat de efficiency betreft op een gebied waar de specifieke kenmerken, de tradities, de rechtsopvattingen van nationale herkomst zo sterk zijn, zeker veel passender dat we ons op het eigen initiatief van de staten te verlaten.

Ahlqvist en Wibe
De Commissie krijgt in het verslag een veel grotere rol in het evaluatiesysteem. Wij vinden dat het voorzitterschap van de Raad ook in de toekomst hier verantwoordelijk voor moet blijven. De Raad is de hoogste besluitvormende instantie in de Europese Unie, en moet dat ook blijven. Wij zien geen enkele reden om de rol van de Commissie in dit verband te versterken.
Om deze reden onthouden wij ons van stemming over dit verslag.

Caudron
Collega Orlando heeft bij het opstellen van deze verschillende verslagen zijn strijdlustigheid laten blijken. Wij kunnen hem daar alleen maar mee feliciteren.
Drie verslagen over een en hetzelfde kankergezwel: de georganiseerde misdaad. Het Europees Parlement moet in de strijd tegen alle maffiosi-praktijken blijk geven van onwrikbare vastberadenheid. In de landen die al bij bevoegde diensten voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad bekend zijn, worden de maffia's sterker. Men kan zich afvragen welke communautaire middelen worden gebruikt om deze plaag uit te roeien. We kunnen er niet aan ontkomen vast te stellen dat de maffiagroepen zich ontwikkelen, niet alleen in OostEuropa, maar ook in de Europese Unie. Ik deel de aanbevelingen van de rapporteur zowel ten aanzien van het ontwikkelingsmechanisme als de omvang van de misdaden en misdrijven
Er is melding gemaakt van het witwassen van geld en op dit laatste punt vraag ook ik, dat er een einde aan alle hypocrisie komt. Binnen Europa, of binnen de Europese Unie, moeten wij de onderzoeksrechters zo ruim mogelijke opsporingsmethoden bieden, in het bijzonder waar het gaat om verdachte bankrekeningen, anders is het zinloos wetten te maken en verder overleg te voeren.
De Europese Unie is steeds preciezer aan het worden als het gaat om de steun die aan bepaalde economische sectoren wordt verleend. Ik hoop dat zij even precies zal blijken te zijn, als het gaat om snel de middelen in te voeren die een doeltreffende bestrijding van de georganiseerde misdaad mogelijk maken. Als zij er niet in slaagt in deze oorlog te scoren, zal de Europese Unie bij haar burgers opnieuw wat van haar geloofwaardigheid verliezen.
Verslag-Orlando (A4-0349/97)
Cushnahan
Als wij de georganiseerde misdaad serieus willen aanpakken, moet eerst de coördinatie binnen de gehele Europese Unie efficiënter worden, voordat we behoorlijk kunnen gaan samenwerken met derde landen.
Met intergouvernementele conferenties en verdragen en het ontbreken van transparantie kunnen we de Europese burgers niet overtuigen van onze vastbeslotenheid om de oorlog tegen de georganiseerde misdaad te winnen.
Ik geloof dat dit verslag prima voorstellen bevat die de moeite van het bestuderen waard zijn, als we de internationale misdadigers willen laten weten dat het ons ernst is!
Verslag-Nassauer (A4-0367/97)
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, het verslag-Nassauer over de prioriteiten voor de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, herneemt het gebruikelijke sjabloon van het Europees Parlement over het vrije verkeer dat binnen de Unie zogenaamd niet zou bestaan zolang aan de binnengrenzen nog enige persoonscontrole plaatsvindt.
Deze opvatting heeft ons al veel kwaad berokkend en zal dat in de toekomst nog meer doen als het Verdrag van Amsterdam is geratificeerd, immers artikel B van de nieuwe titel 3 A, in het communautaire deel, stelt dat de Raad binnen vijf jaar maatregelen moet aannemen die overeenkomstig artikel 7 A de afschaffing waarborgen van elke controle op personen, ongeacht of het burgers van de Unie dan wel onderdanen van derde landen betreft, wanneer zij de binnengrenzen overschrijden.
Zoals gewoonlijk proberen de aanhangers van een federaal Europa de mensen te laten geloven dat van hen alleen maar gevraagd wordt een al eerder genomen besluit uit te voeren en dat zij juridisch en moreel geen enkele speelruimte hebben. Maar in werkelijkheid is dat niet zo, want in artikel 7 A staat nergens dat het vrije verkeer de afwezigheid van controle inhield, en nog minder dat dit ook van toepassing moest zijn op onderdanen van derde landen.
Bovendien stipuleert het Verdrag van Amsterdam in bovengenoemd artikel B nergens de afschaffing van controles op personen aan de binnengrenzen. Alleen in artikel A wordt naar begeleidende maatregelen verwezen, maar dat artikel gaat over een ander juridisch probleem, de integratie van Schengen, en nergens wordt gezegd dat de voorwaarden, waarnaar overigens slechts in de vorm van toespelingen wordt verwezen, een conditio sine qua non zouden zijn. Zo lopen de volken van Europa opnieuw het risico in de val te worden gelokt door een Europa dat in feite de taak vervult hun verdediging te ontmantelen, terwijl het zich juist tot doel moest stellen deze te versterken.
Deze ontaarding van de Europese instellingen, die voortdurend in eigen doel schieten, moet dringend worden rechtgezet en wel om te beginnen door het Verdrag van Amsterdam af te wijzen, zo niet zal deze ontaarding de ondergang van Europa zijn.

Cushnahan
Ik ben blij met dit verslag van de heer Nassauer, en ik sta achter de belangrijkste aanbevelingen ervan. In bet bijzonder steun ik het voorstel dat aan Europol nauwkeurig omlijnde operationele en uitvoerende bevoegdheden worden toegekend, waarmee wordt aangegeven welke nationale politiekorpsen verantwoordelijkheid dragen voor alle maatregelen die in hun land worden uitgevoerd.
Voor een succesvolle samenwerking op de terreinen justitie en binnenlandse zaken is het absoluut noodzakelijk dat Europol volledig operationeel is. Het is gewoonweg schandelijk dat de Europol-Conventie niet wordt geratificeerd. Na het schandaal-Dutroux in België zagen we een hausse van activiteiten en scheen men er vastberaden voor te willen zorgen dat Europol de noodzakelijke bevoegdheden kreeg om zijn taken te kunnen vervullen. Alles is nu weer tot stilstand gekomen, en als de lidstaten echt een Europa van de burgers willen maken, moet er op de terreinen justitie en binnenlandse zaken vooruitgang zijn.
Vooruitgang met betrekking tot Europol is de lakmoesproef om te bewijzen hoe serieus de lidstaten hun beloften willen nakomen.
(De vergadering wordt om 13.10 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Situatie in Irak
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de verklaring van de Commissie over de situatie in Irak.

Van den Broek
Mijnheer de Voorzitter, wij allen, de gehele wereld heeft met ingehouden adem, denk ik, de ontwikkelingen in Irak op de voet gevolgd. Eigenlijk overbodig te zeggen dat Commissie en Raad en zeker ook het Parlement het erover eens zullen zijn dat de Verenigde Naties, de secretaris-generaal, de Veiligheidsraad volledig gesteund dienen te worden in hun streven de nakoming door Irak van de desbetreffende Veiligheidsraadresoluties nagekomen te zien.
Uit de aard der zaak zijn de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad de aangewezen plaats om over deze zaken te debatteren en beslissingen te nemen. Ik denk dat wij met u met een zekere opluchting kennis hebben genomen van het bemoedigende nieuws dat ons vandaag heeft bereikt uit Genève, waar gisteren de ministers van Buitenlandse Zaken van de permanente 5 van de Veiligheidsraad bijeen zijn geweest. Zonder dat wij exact kennis hebben van wat daar in detail is besproken, lijkt het er in ieder geval op dat daar een vorm van compromis zou zijn bereikt waarop door Irak nog moet worden gereageerd. Dit compromis zou er in ieder geval in bestaan dat de onderzoekscommissie van de VN, UNSCOM, haar werk daar in haar oorspronkelijke samenstelling zou kunnen hervatten en dat alsnog dus dit werk kan worden voortgezet, wat van uitermate groot belang is voor de zekerheid die men nodig heeft dat alle, zeg maar, capaciteit waarover Irak beschikt om massavernietigingswapens te produceren ook daadwerkelijk zou worden ontmanteld.
Het is duidelijk dat een voortslepen en een doorduren van dit conflict met Irak ernstige consequenties zou kunnen hebben, niet alleen in de zin van de veiligheid maar zeker ook als het gaat om de tenuitvoerlegging van de olie-voor-voedselresoluties, zoals ik ze gemakshalve maar noem, hetgeen weer nadelige gevolgen zou hebben voor de humanitaire hulp die aan de Iraakse bevolking kan worden gegeven en overigens ook de hulpinspanningen aan Noord-Irak zou kunnen bemoeilijken.
Veel meer kan de Commissie er eigenlijk op dit moment niet over zeggen dan het uitspreken van de wens dat de aanwijzingen die er zijn bevestigd worden dat de crisis zou zijn bezworen. Ik vermag niet die conclusie op dit moment al definitief te trekken bij de huidige stand van zaken, maar als wij ook kennis nemen van de uitspraken en mededelingen die gisteren door de Britse minister van Buitenlandse Zaken na het overleg van de permanente 5 naar buiten zijn gebracht en een tekst die vandaag ook in de Telexpress is verschenen, dan hopen wij inderdaad daadwerkelijk dat de crisis hiermee kan worden voorkomen.

Swoboda
Dank u voor uw mededeling, mijnheer de commissaris. Natuurlijk verheugt het ons dat de huidige crisis tenminste lijkt te zijn voorkomen, maar het zou een overschatting van Europa en het Europees Parlement zijn om aan te nemen dat de invloed van de bijeenkomst van vandaag zo groot was, dat Saddam nu bijgedraaid is. Ik denk dat er nog een aantal vragen open staan en niet alleen de principiële vragen die u heeft gesteld. Ten eerste, bent u van mening dat de Europese Unie in deze crisis snel genoeg tot een gemeenschappelijk standpunt heeft kunnen komen? Ik weet dat het niet tot de taken van een commissaris behoort, maar toch wil ik u vragen of u als commissaris bij al uw gesprekken en inspanningen ervan uit kon gaan, dat er één Europese lijn werd gevolgd.
Ten tweede, in hoeverre heeft de huidige crisis in Irak volgens u met de situatie in Israël te maken? Is de indruk juist dat de noodzakelijke solidariteit in het Arabische gebied niet tot stand kon komen vanwege de Israëlische crisis en door het feit dat veel Arabische landen vonden dat Amerika in de dagen voor de crisis te weinig druk heeft uitgeoefend? En het derde punt waar ik en wij allen ons bezorgd over maken, is natuurlijk de humanitaire kant. De acties van Saddam vinden wij - onze fractie, maar ik ga ervan uit dat eenieder in dit Parlement deze mening deelt - zeer onaanvaardbaar, evenals het feit dat de controle niet echt goed en doeltreffend functioneert. Evenzeer vrezen wij echter dat de humanitaire aspecten, vooral waar het kinderen en gezondheidsproblemen betreft, heel sterk te lijden hebben onder deze sancties. Heeft u overigens de indruk, dat er in het door u genoemde programma - aardolie tegen levensmiddelen enzovoorts - rekening wordt gehouden met de meest noodzakelijke humanitaire aspecten of bent u van mening dat er meer humanitaire steun moet worden verleend?

Oostlander
Voorzitter, ik zou graag de commissaris willen bedanken voor zijn uiteenzetting. Eigenlijk is het natuurlijk een hele vreemde zaak dat onze commissaris hier deze uiteenzetting over buitenlandse politiek moet geven, omdat we dat eigenlijk van de Raad zouden verwachten. Maar het is goed dat er al een voorspel wordt gebruikt, een voorspel waar deze commissaris ook beslist toe in staat is. Het spijt mij eigenlijk dat dit Parlement de kans niet heeft gegrepen om zelf een beetje het initiatief te nemen om in de richting van een beleid te gaan. Er was een voorzichtige resolutie die het beleid van de VN ondersteunde, ik denk dat dat sowieso een goede ruggensteun was geweest, en ook een opwekking aan de Raad om eens aan een gemeenschappelijk standpunt ten aanzien van Irak te gaan werken. Helaas heeft het Parlement deze kans laten glippen. Ik denk overigens dat het van groot belang is dat wij als Parlement in dit type van bijzonder gevaarlijke zaken de moed moeten hebben om, niet alleen hier maar ook bij Cuba en andere zaken, zelf te zeggen wat wij ervan vinden om zodoende ook vanuit Europa in elk geval een signaal te doen uitgaan. Ik neem aan dat op dit soort punten wij tot overeenstemming zouden moeten kunnen komen. Mijn vraag ten aanzien van Irak, dat natuurlijk een staat is met een uitermate criminele regering, is of het ook niet op onze weg ligt, met name omdat de vrede in het Midden-Oosten in buitengewone mate wordt bedreigd vanuit zo een staat, om daar inderdaad het een en ander over te zeggen. Als ik hier de Israëli's hoor zeggen: wij wonen maar op een kleine strook land, een paar bommen, een paar lange afstandsraketten met biologische en chemische wapens van het soort dat in Irak wordt ontwikkeld en we zijn er geweest, dan moeten we dat soort geluiden serieus nemen.
Bovendien, het zal niet voor het eerst zijn geweest dat ook Europa wordt bedreigd door lange afstandsraketten. Eerder is al eens gezegd dat Scud-raketten makkelijk Rome kunnen bereiken vanuit Servië. Dat zal dus op de duur vanuit Irak ook kunnen, dus het gaat ons ook onmiddellijk aan.
Mijnheer de Voorzitter, ik wou u vragen: is er op het gebied van buitenlandse handelsmaatregelen voldoende gedaan om te voorkomen dat Europa ook voedsel geeft aan de productie van biologische en chemische wapens in Irak? Hebt u daar onlangs nog naar gekeken? En ik wilde daar graag een antwoord op.
In de tweede plaats, wat betreft het humanitaire. Het humanitaire is toch altijd mogelijk geweest. Het is toch eigenlijk alleen Saddam die tegenhoudt dat humanitaire hulp de bevolking bereikt. Is er niet het gevaar, als wij het accent heel sterk gaan leggen op het humanitaire, dat dan die hulp in handen van het leger komt van Saddam en van Saddam zelf en niet in de handen van de burgerij waar het om gaat?

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, hartelijk dank voor uw mededeling, uw verklaring. Ik begin met me volledig aan te sluiten bij de heer Oostlander en daarbij nog te zeggen dat ik het daarom ook bijzonder jammer vind dat de twee grote fracties in het Parlement heel duidelijk hun activiteit vanuit dit Parlement hebben afgewezen. Zoals de commissaris al zei: Saddam Hussein schijnt te hebben toegegeven en geaccepteerd dat UNSCOM met Amerikanen het onderzoek kan voortzetten. Dat zou het resultaat zijn geweest van overleg tussen de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad en dat is een heuglijke zowel als noodzakelijke uitkomst van het conflict. Heeft de commissaris wellicht meer achtergrond inzake dit akkoord en kan hij bevestigen dat in ruil daarvoor inderdaad geen concessies zijn gedaan aan Saddam? De geloofwaardigheid van het hele VN-systeem staat op het spel, dat is duidelijk. Jarenlang is UNSCOM bezig met het vernietigen van deze massavernietigingswapens en voortdurend wordt het onderzoek geblokkeerd. In de afgelopen zes maanden reeds tien maal.
Rechtlijnigheid, mijnheer de Voorzitter, mag en kan het enige antwoord zijn. Alleen de gedachte al aan concessies aan Saddam is onacceptabel. Saddam moet zonder meer de resolutie 687 uitvoeren. Daarna kan hij eventueel opheffing van sancties tegemoet zien, maar niet eerder. Het vaak aangehaalde licht aan het einde van de tunnel kan Saddam voor zichzelf regelen door het onderzoek niet verder te blokkeren. Zodra dat gebeurd is, zullen de noodlijdende Iraakse burgers die gegijzeld worden door Saddam een verbetering van hun lot beleven. De internationale gemeenschap, mijnheer de Voorzitter, moet eensgezind optreden. Een loze kreet wellicht. Unilateraal optreden van de Verenigde Staten zou overigens niet het antwoord zijn, al had Saddam daarop gehoopt. Maar ook economische belangen op korte termijn mogen die eensgezindheid niet doorbreken. Kan de commissaris ten slotte aangeven of er sprake is geweest van enige Europese afstemming in de standpuntbepaling in het kader van de Verenigde Naties, zoals bijvoorbeeld het Verdrag van Maastricht vereist? En zo ja, wat is het resultaat geweest van die inspanningen? En zo nee, waarom niet?

Manisco
Mijnheer de Voorzitter, door de voorlopige oplossing van de crisis tussen Irak en de Verenigde Staten die zich nu lijkt aan te dienen, is op het laatste ogenblik een zeer ernstige tragedie voor de bevolking van Irak voorkomen, te weten een langdurig offensief door de strijdkrachten van de Verenigde Staten met bombardementen vanuit de lucht en met raketten. Wij kunnen niet anders dan onze grote opluchting uitspreken over deze oplossing die zich dan nu aandient, alsmede onze dank aan de leden van de VNVeiligheidsraad die in een race tegen de klok hebben gewerkt om de rol van UNSCOM in Irak te herstellen en verder bloedvergieten te voorkomen.
Aan deze zijde van dit Huis koesteren wij absoluut geen sympathie voor de dictator van Bagdad en zijn verschrikkelijke spelletjes met het leven van zijn volk. Tegelijkertijd kunnen we niet accepteren dat de statusquo ante wordt hersteld en de meest wrede en gevoelloze sancties, die binnen zes jaar hebben geleid tot 1 miljoen doden onder de burgers en een ware massamoord op 4.500 onschuldige kinderen per maand, tot in het oneindige worden verlengd. Het embargo op niet-strategische goederen had allang moeten zijn opgeheven, en dat geldt naar onze mening ook voor de geleidelijke versoepeling van het olie-embargo dat de willekeurige beperkingen van het olie-voor-voedselprobleem ver voorbijschiet. Genoeg is genoeg.
De Europese Unie, die tot nu toe in hoge mate afwezig en passief is geweest, moet in actie komen en onze Amerikaanse vrienden ervan overtuigen dat er een einde moet komen aan deze massamoord, dat een tijdelijke oplossing van deze crisis zou kunnen leiden tot een ernstiger crisis in de toekomst, als er geen alternatieve diplomatieke, politieke en economische wegen worden ingeslagen om die in de plaats te stellen van het dreigen met het gebruik van B-52 stealth-bommenwerpers en Tomahawk-kruisraketten.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, ook ik sluit me aan bij de reeds uitgesproken overwegingen ook al zouden we graag het standpunt van de Raad hebben gehoord. Dat neemt niet weg dat we commissaris Van den Broek danken voor zijn aanwezigheid hier en voor het feit dat hij ons de versie van de Commissie heeft gegeven.
Wij stellen met voldoening vast dat de crisis min of meer opgelost lijkt te zijn - enige twijfel is hier nog op zijn plaats - en dat er dus geen militaire actie plaats zal hebben. Op het moment dat we echter zeggen dat de veroordeling van de houding van Saddam Hussein, die heen en weer blijft slingeren tussen eerbied voor en verwerping van de besluiten van de UNO, niet ter discussie staat, zijn wij verplicht het feit aan de kaak te stellen dat er met twee maten gemeten is ten opzichte van Irak en van andere landen, dat men in feite namelijk steeds de positie van Saddam Hussein heeft versterkt met de politiek van hard tegen hard, eerst met wapens en vervolgens met sancties, waarvan de bevolking feitelijk het slachtoffer is geworden. Het werkelijke probleem dat wij moeten trachten aan te pakken is dat van de gevolgen voor de bevolking, voor de vrouwen en kinderen.
Mijnheer de Voorzitter, ten slotte ben ik zo vrij nog een ander punt ter overweging te geven: waarom spreken wij, als wij het over de Iraakse kwestie hebben, ook niet over de Koerdische? Waarom spreken wij niet over de aanval zowel van Saddam Hussein als van andere regeringen, die het de Koerdische bevolking onmogelijk blijven maken een decent leven te leiden?
Deze problemen zouden op correcte wijze aangepakt moeten worden en wij zouden ons daartoe collectief moeten verplichten, want als ze niet worden opgelost, zal er nooit vrede zijn in dit gebied.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, net als iedereen hier verheug ik me, zowel persoonlijk als namens de Europese Radicale Alliantie, erover dat de redelijkheid het lijkt te winnen. Dat danken wij aan de terughoudendheid van enkele permanente leden van de Veiligheidsraad tegenover de militaire optie, en misschien ook wel aan de initiatieven van de Russische diplomatie.
Wat er ook van zij, laten we er niet omheen draaien. Wij sympathiseren op geen enkele manier met het Iraakse regime, net zo min als met het regime in Syrië bijvoorbeeld, maar het is duidelijk dat een vreedzame oplossing, die billijk en duurzaam is, aan vijf voorwaarden moet voldoen: opheffen van het embargo, dat alleen maar het Iraakse volk verstikt; versoepeling van de olieblokkade, die overduidelijk alleen de Amerikaanse belangen dient; afzien van de financiële compensatie die Irak aan Koeweit verschuldigd is, maar die het vanwege de sancties niet kan betalen; duidelijk maken wat de inhoud is van de taak van UNSCOM, die geen voorwendsel mag zijn voor een bevoogding tot in het oneindige; en een geleidelijke reïntegratie van Irak in de internationale gemeenschap.
Het is zeker niet aan de Amerikanen om te zeggen wie Irak moet regeren, maar misschien is het wel hun taak, en ook die van de eindelijk in deze kwestie eensgezinde Europese diplomatie, door een grootmoediger aanpak de voorwaarden te scheppen voor een democratischer ontwikkeling in een land waarvan de leiders de collectieve waan uitbuiten die wij alleen maar steeds voedsel blijven geven.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, al gaat het om een kwestie gaat die onder de bevoegdheid van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties valt en op Europees niveau onder die van de Raad en niet van de Commissie, ik zou u, mijnheer de commissaris, toch willen vragen, daar u immers namens de Europese Unie belast bent met de uitvoering van het embargo tegen Irak, of het geen tijd wordt serieus de vraag te stellen in hoeverre het nog gegrond is dit embargo in stand te houden, dat al sinds zeven jaar geldt en blijkbaar niet de gestelde doelen bereikt.
Het werd geacht een dictator te verzwakken die, te oordelen naar de recente uitzetting van de VN-deskundigen, nauwelijks onder de gevolgen ervan lijkt te lijden. Daarentegen is dit embargo, ons embargo, een zware last voor de bevolking, die op het gebied van voedselvoorziening, verzorging en onderwijs er de verwoestende gevolgen van ondergaat.
Draagt deze hardnekkige wil tot isolement bij tot verbetering van ons imago in de regio, of versterkt hij daar de krachten die ons het meest vijandig gezind zijn? Zou het dus niet raadzaam zijn een heel andere methode te kiezen en de kwestie van de chemische en kernwapens, waartegenover de internationale gemeenschap de uiterste waakzaamheid moet betrachten, helemaal los te koppelen van die van het embargo, dat in geen enkel opzicht tot de oplossing heeft bijgedragen en alleen maar de ellende van het volk heeft vergroot?

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de inleidende opmerking van commissaris Van den Broek dat dit een zaak is van de Verenigde Naties en dat dit hier niet per se het meest geschikte forum behoeft te zijn. Het is belangrijk dat wij in gedachten houden dat dit inderdaad een VN-zaak is en dat er daarom geen twijfel over mag bestaan dat Irak in alle opzichten moet voldoen aan resoluties van de VN.
Wij voelen ons opgelucht dat er nu - naar wij aannemen - een oplossing is voor het probleem. Onze opluchting mag nooit verhullen dat in eerste instantie de inspecteurs nooit de toegang had mogen worden geweigerd. Dit is weer zo'n voorbeeld van de pogingen van Irak om te verdelen en te heersen: het uitzonderen van bepaalde delen uit de anti-Irakalliantie.
Kan de commissaris het met me eens zijn dat het belangrijkste wat de Europese Unie kan doen, is zorgen dat er absoluut geen twijfel over bestaat dat wij eendrachtig staan achter de VN-resoluties en dat er geen afzwakking is in het standpunt van de EU tegenover Irak? Dat is de belangrijkste verklaring die hij vandaag kan geven. Niets mag er uit dit forum naar voren komen dat ook maar enige afzwakking inhoudt van het besluit van de lidstaten van de Europese Unie of wat erop zou wijzen dat de dictatuur in Irak enige steun zou krijgen van de Europese Unie. Wij zullen de VN-resoluties bekrachtigen en ons eraan houden.

Stenzel
Mijnheer de Voorzitter, evenals commissaris Van den Broek zijn wij natuurlijk opgelucht over de terugkeer van de VN-wapeninspecteurs en over het feit dat Irak aanvaard heeft een escalerend conflict met de VS te voorkomen. Het stemt natuurlijk wel tot nadenken dat deze conflictoplossing zonder de EU tot stand is gekomen, tot een opwaardering van Rusland in het Midden-Oosten en een zwakkere positie van de VS heeft geleid, en verdeeldheid binnen Europa heeft aangetoond.
De door Saddam Hussein uitgelokte Iraakse crisis inzake wapeninspectie heeft opnieuw de zwakheid van de Europese Unie aangetoond op het gebied van het buitenlands beleid, ofwel het gebrek aan een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Ik besef dat de sancties tegenover Irak en het Iraakse probleem allereerst onder de bevoegdheid van de VN vallen, maar de EU zou zich in een dergelijke situatie toch echt als één geheel moeten opstellen. Ik betreur ten zeerste dat het Europees Parlement niet in staat was een gezamenlijke resolutie aan te nemen, als een soort begeleidende maatregel, en ik ben heel dankbaar dat de commissaris vandaag een mededeling doet over dit onderwerp. Dit was echter maar een redmiddeltje. Een resolutie was veel doeltreffender geweest en zou een duidelijk signaal geweest zijn van het Europees Parlement dat het de VN-resoluties wil steunen en dat het solidair is met de VS.
Als wij willen dat de VS verder belang blijven stellen in onze veiligheidsproblematiek, moeten wij toch duidelijk maken dat wij in kritieke situaties solidair met de VS zijn. Ik wil niet de fouten van de gebrekkige strategie van de VS verbeteren, maar mijn vraag aan u, mijnheer de commissaris, luidt: heeft de Commissie een strategie ten opzichte van Irak waarmee eventueel kan worden voorkomen dat dergelijke crises zich steeds herhalen?

Newens
Mijnheer de Voorzitter, is het mogelijk dat we, ondanks het door Saddam Hussein gevoerde bewind en de verschrikkelijke schendingen van mensenrechten, met name tegen zijn eigen volk, die we volledig veroordelen, toch aandacht geven aan een paar andere punten: ten eerste, een zodanige versoepeling van het embargo dat de bevolking van Irak tenminste de beschikking krijgt over de goederen die zij zo verschrikkelijk hard nodig heeft, zonder evenwel de tegenstand tegen Saddam Husseins dictatuur en inspanningen om zijn militaire kracht op te voeren te verminderen; ten tweede, pogingen om een einde te helpen maken aan de broederstrijd tussen de twee belangrijkste Koerdische facties in Irak, de KDP, die samenwerkt met Turkse strijdkrachten, en de PUK, die samenspant met Iran, wat Saddam Hussein zonder twijfel in de kaart speelt? Beide facties hebben afgevaardigden gezonden die hem wilden spreken, en dit vormt zeker een groot probleem.
Kunnen wij vragen om iets te doen op deze punten, nu toch op z'n minst het ergste van de crisis voorbij is, teneinde te komen tot een meer permanente regeling, die niet alleen in het belang van mensen buiten Irak is, maar ook in dat van de bevolking van Irak zelf?

Van den Broek
Voorzitter, dank aan degenen die het woord hebben gevoerd. Laat ik beginnen met vast te stellen dat overhaaste conclusies op dit moment ook moeten worden vermeden in de zin dat de permanente 5 gisteren duidelijk hebben gemaakt dat zij hopen en de hoop uitspreken, dat het initiatief van Rusland dat door hen allen werd verwelkomd, ertoe zal leiden dat Bagdad de terugkeer in de oorspronkelijke compositie en de hervatting van de werkzaamheden van UNSCOM zal toestaan. Met andere woorden, wij moeten natuurlijk eerst afwachten wat de duidelijke reactie van Bagdad zal zijn, alvorens de opluchting compleet zal zijn.
Ten tweede, ik ben het eens met degenen die hebben gezegd: het betreft hier in de allereerste plaats een verantwoordelijkheid voor de leden van de Veiligheidsraad. Dat is zeker juist. Maar als wij spreken over zaken die aanliggen en aangrenzen aan kwesties van oorlog en vrede, dan spreekt het ook voor de Commissie vanzelf dat het Parlement daar een aantal opmerkingen over wil maken, waarbij de Commissie overigens geen enkele specifieke bevoegdheid pretendeert maar graag aan deze gedachtewisseling wil deelnemen.
Ik onderschrijf wat is gezegd dat in de allereerste plaats een dergelijk geluid ook uit het Europees Parlement uiteraard, van ministers en uit de Commissie kan komen, dat er een eenstemmig geluid moet zijn en blijven dat resoluties van de Veiligheidsraad er zijn om onverkort te worden uitgevoerd en dat daarover niet onderhandeld kan worden.
Over die boodschap als zodanig waren ook de permanente 5 het in eerste instantie eens. Als het erop leek dat er tussen hen wat verschil in taxatie was welke middelen zouden moeten worden ingezet om dat doel te bereiken dan is dat juist, maar dan zeg ik opnieuw dat het op zich tot tevredenheid stemt dat de permanente 5 thans toch gezamenlijk zich een initiatief hebben gesteld en thans antwoord van Bagdad daar blijkbaar over afwachten. Op zich heel belangrijk.
Wat de mogelijke relatie is geweest tussen dit conflict en deze crisis en de situatie in Israël, respectievelijk de Amerikaanse bemoeienis daarmee en vervolgens de invloed daarvan op de houding van Arabische Staten, die onlangs nog door Madeleine Albright zijn bezocht, is voor ons buitengewoon moeilijk te wegen. Het is zeker wel juist dat de crisis in Irak te meer zorgwekkend was en is omdat natuurlijk de hele situatie in het Midden-Oosten op dit moment onder behoorlijk grote spanning staat, omdat nu eenmaal het hele vredesproces in het MiddenOosten ernstig stagneert. En het is in ieder geval op zich al de moeite om waar te nemen dat ook de Verenigde Staten, de Amerikaanse president, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken zich daar openlijk over uitspreken in de zin van: zij maken zich grote zorgen dat ook onbuigzaamheid aan de zijde van Israël niet bijdraagt aan de broodnodige voortgang in dat proces.
Ten aanzien nog van de humanitaire hulp. Mijn collega mevrouw Bonino heeft via ECHO nog eens een tien miljoen ecu ter beschikking gesteld aan humanitaire hulp voor de periode tot augustus volgend jaar. Ik ben het eens met degenen die zeggen dat daar waar sprake zou zijn van humanitaire nood Saddam Hussein daar zelf in de allereerste plaats voor verantwoordelijk is, omdat het zich verschaffen van voldoende humanitaire middelen ook afhankelijk is van het voldoen aan de resoluties van de Veiligheidsraad, maar dat met name er ook een resolutie van de Veiligheidsraad is die duidelijk maakt dat per zes maanden voor twee miljard aan olie mag worden geëxporteerd om daarvoor voedsel en medicijnen te importeren. Dus met andere woorden, ik denk niet dat de internationale gemeenschap enige verantwoordelijkheid treft hier voor mogelijke humanitaire nood. Ik wijs er overigens op dat ook als het gaat om Noord-Irak, waar een specifieke humanitaire situatie is waar ook de Europese Unie probeert verlichting in te brengen, men daar af en toe ook zwaar gehinderd wordt door de situatie met de Koerden en met name de Turkse bemoeienissen over de grens in Noord-Irak, wat de doorvoer van hulpgoederen door Turkije ook al bemoeilijkt.
Voorzitter, ik wou het hier graag bij laten. Ik dank nogmaals het Parlement zeer voor de gelegenheid om hierover een gedachtewisseling te hebben.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties, overeenkomstig artikel 47 van het Reglement.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
B4-0946/97 van mevrouw Lenz en anderen, namens de PPE-Fractie, over de permanente internationale strafrechtbank; -B4-0951/97 van de heren Pettinari en Manisco, namens de GUE/NGL-Fractie, over de permanente internationale strafrechtbank; -B4-0960/97 van de heer Dell'Alba en anderen, namens de ARE-Fractie, over de permanente internationale strafrechtbank; -B4-0961/97 van mevrouw Aglietta en anderen, namens de V-Fractie, over de permanente internationale strafrechtbank; -B4-0974/97 van de heer Cars en anderen, namens de ELDR-Fractie, over de permanente internationale strafrechtbank; -B4-0985/97 van de heer Swoboda, namens de PSE-Fractie, over de permanente internationale strafrechtbank voor oorlosgmisdaden.
Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik zeggen dat het mij ten zeerste verheugt dat onze resolutie door zes fracties in dit Parlement wordt gesteund. Dat wijst er volgens mij op hoe belangrijk het is eindelijk een rechtbank op te richten die de ad hoc-tribunalen, zoals voor het voormalige Joegoslavië en Rwanda, kan vervangen.
De Verenigde Naties hebben ingezien dat het noodzakelijk is een dergelijke rechtbank op te richten. Oorlogsmisdaden en interne gewapende conflicten komen niet alleen in de twee genoemde landen voor. Er zijn veel meer landen waarin het noodzakelijk zou zijn dat een dergelijke rechtbank een standpunt inneemt en actief kan worden.
Wij hebben gemerkt dat wij ons met de bestaande rechtbanken tot nog toe in een onzekere positie bevinden en dat de invloed van deze rechtbanken zeer beperkt is. Belangrijk is ook dat in deze resolutie geëist wordt dat er duidelijke definities worden vastgelegd tijdens de voorbereidende besprekingen voor de conferentie die volgend jaar onder auspiciën van de Verenigde Naties in Italië wordt gehouden voor de oprichting van deze internationale strafrechtbank. Wat is een oorlogsmisdadiger? Wat is een intern gewapend conflict? En het is natuurlijk ook heel belangrijk dat deze rechtbank - en dat zou al tijdens de voorbereidende zittingen moeten gelden - onafhankelijk van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties kan werken, zodat deze instelling niet constant bepaalde zaken kan blokkeren.
Er is op dit vlak al veel werk verricht en mijns inziens ben ik niet de enige die dit als een aanzet tot conflictoplossing in de toekomst ziet. Er liggen nog grote problemen voor ons, vooral als ik eraan denk dat er nog geen recht voor nationale minderheden bestaat. Er bestaat nationaal en internationaal recht, maar geen recht dat duidelijk definieert en vastlegt wat de rechten van een nationale minderheid zijn en waar deze haar rechten kan opeisen.
De oprichting van een dergelijke rechtbank is dan ook een eerste stap voor de totstandkoming van dit zeer belangrijke recht. Als men de conflicten van de afgelopen jaren beschouwt, kan worden vastgesteld dat de meeste herleid kunnen worden tot etnische conflicten. Ik ben van mening dat nu een grote stap voorwaarts gezet wordt en dat wij als Europees Parlement alles in het werk moeten stellen om bij te dragen tot het succes hiervan. Ik weet dat dit ook gepaard gaat met bepaalde financiële verplichtingen, als we willen dat dit project van een internationale strafrechtbank echt uitvoerbaar en succesvol wordt.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zowel voor als tegen de gemeenschappelijke ontwerpresolutie van de zes fracties. Ik ben voor deze resolutie, omdat hiermee een antwoord wordt gegeven op een permanente eis van de mensheid. De mensheid wil dat oorlogsmisdaden, misdaden tegen de mensheid en ernstige schendingen van het volkenrecht niet ongestraft blijven. Zij wil niet dat iemand het recht in eigen hand neemt, maar dat een gerechtelijke instantie de bevoegdheid krijgt om overeenkomstig haar normen en geweten dergelijke misdaden te bestraffen. Tot zover ben ik het ermee eens.
Ik ben echter tegen de wijze die men heeft uitgedacht voor de oprichting en de functionering van deze rechtbank. Hier staat niet precies hoe men kan garanderen dat haar rol niet wordt aangevochten. Evenmin wordt hier vermeld over welke zaken deze rechtbank zich moet uitspreken. Wat is een oorlogsmisdaad? Is de dertig jaar durende blokkade van Cuba en de dood van duizenden kinderen een oorlogsmisdaad, een misdaad tegen de mensheid? Is de volkerenmoord op de Koerden door Turkije een misdaad? Zal de rechtbank ook dergelijke gevallen aan een proces onderwerpen? Ik vrees dat de geïmproviseerde oprichting van een dergelijke rechtbank heel het internationale leven strafrechtelijk vervolgbaar maakt en de reeds ondermijnde organisatie van de Verenigde Naties nog meer zal uithollen. Hier staat namelijk dat de Veiligheidsraad niet kan interveniëren. Dat betekent dat wij heel het internationale leven blootstellen aan strafrechtelijke vervolging met alle negatieve gevolgen vandien voor de samenleving van de volkeren.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, staat u mij toe dat ik begin met te zeggen dat ik de afwezigheid van de vertegenwoordigers van onze senaat betreur, want zoals we weten zijn het toch de lidstaten die in de eerste linie bij de Verenigde Naties de laatste slag moeten leveren om deze eerste hervorming van de Verenigde Naties voor elkaar te krijgen, in feite de eerste hervorming sinds de oprichting van de VN die deze naam verdient.
Collega Habsburg-Lothringen heeft al een van de fundamentele punten onderstreept die de lidstaten van de Europese Unie en de Commissie binnen het kader van haar bevoegdheden moeten benadrukken, te weten de onafhankelijkheid van het Hof. Een ander wezenlijk punt waarop de nadruk moet worden gelegd, is zijn financiële onafhankelijkheid, en dus moet er voor de lange en niet alleen voor de korte termijn gezorgd worden dat het Hof de mogelijkheid heeft om op te treden en goed op te optreden.
Ik wil meteen collega Ephremidis geruststellen door te verduidelijken dat het niet gaat om het behandelen van conflicten uit het verleden, of het nu Cuba, Noord-Korea of de Volksrepubliek China is; het probleem dat aan de orde is, betreft de toekomstige conflicten.
Ik zou mijn collega's ook willen uitnodigen hun aandacht te geven aan een volgende stap die we zouden kunnen zetten, namelijk naar het voorbeeld van het Europese Hof voor de rechten van de mens een universeel Hof voor burger- en politieke rechten oprichten, zodat de burgers overal ter wereld, te beginnen met de democratieën, rechtstreeks een beroep op een hogere instantie kunnen doen om hun rechten, die vaak geschonden worden, ook binnen de lidstaten van de Europese Unie, te doen gelden.

Müller
Uit alle ervaringen met dictaturen en burgeroorlogen in het oosten, westen en zuiden, in de voormalige Sovjet-Unie of in Bosnië-Herzegovina, in Chili of nu in Algerije kunnen wij de volgende les trekken: oorlogsmisdadigers of misdaden tegen de mensheid moeten strafrechtelijk worden vervolgd. Straffeloosheid nodigt uit tot nieuwe misdaden en strafvervolging heeft een sterk preventieve werking. Derhalve zet mijn fractie zich al lange tijd in voor de oprichting van een internationale strafrechtbank. Commissaris Van den Broek, ik zou u in het bijzonder willen wijzen op punt 3 van onze gezamenlijke resolutie, waarin het om de financiering gaat. Twee jaar geleden heb ik hier in het Parlement uren gepraat om 3 miljoen ecu beschikbaar te stellen voor de financiering van de strafrechtbank voor Bosnië en Rwanda. Dit jaar hebben wij met iets minder inspanning 3 miljoen in de begroting kunnen opnemen. Ik zou de Commissie erkentelijk zijn als wij in de toekomst gezamenlijk een financiering zouden kunnen ontwikkelen, zodat wij een dergelijke internationale strafrechtbank op lange termijn financieel kunnen afdekken.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, wij dromen allemaal van een bestaan zonder oorlog en ander kwaad, maar laten wij het daar niet bij laten. Een permanent tribunaal voor oorlogsmisdaden kan een stap zijn op weg naar het ideaal van onze dromen.
In de oorlog raken bij velen de morele remmingen los. Zij kunnen werkelijk denken dat zij misdaden mogen begaan terwijl zij in hun hart weten dat die volstrekt onaanvaardbaar zijn.
Een onafhankelijk tribunaal voor oorlogsmisdaden is er voor de mensen die getroffen worden door het ergste kwaad van de oorlog, dat ongehinderd kan huishouden als alle remmen worden losgelaten. Het slachtoffer moet dan weten dat er toch ergens op de wereld een instantie is die recht kan doen en die, in ieder geval achteraf, de lijdende mens haar waardigheid kan teruggeven en de schuldige kan straffen.
Degene die denkt dat de oorlog hem het recht geeft om daden te begaan die hij anders nooit zou begaan, kan worden afgeremd door de wetenschap dat er zo'n tribunaal bestaat.
Een permanent tribunaal voor oorlogsmisdaden wordt een richtsnoer voor de eerbied voor de mensenrechten, ook in de donkerste ogenblikken van dit bestaan.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de geschiedenis van deze wereld en van Europa in deze eeuw is een geschiedenis van oorlogen en oorlogsmisdaden. Bestraffing van oorlogsmisdaden komt maar voor een klein deel in deze geschiedenis voor. Met dit voorstel brengen wij een absoluut noodzakelijke grondgedachte naar voren. Het is niet te begrijpen dat op gewone moord gerechtelijke vervolging staat en dat er voor massamoord veelal geen strafvervolging is en dat massamoordenaars zelfs nog als respectabele personen door het leven gaan.
Er zijn maar weinig internationale rechtbanken tegen oorlogsmisdaden opgericht en er zijn maar weinig particuliere initiatieven van de grond gekomen, zoals bijvoorbeeld het tribunaal van Stockholm en enkele andere voorbeelden. Deze gevallen wegen dan ook niet op tegen de dramatische situatie dat wij, helaas ook in Europa, steeds weer met oorlogen en vreselijke oorlogsmisdaden worden geconfronteerd, die eigenlijk volledig indruisen tegen onze aanspraken op beschaving.
Ik ben het dan ook volledig eens met dit voorstel, evenals mijn fractie, ook al bestaan er nog talrijke problemen. Van mijn collega Ephremidis heb ik niet begrepen of hij er nu voor of tegen is, want al zijn argumenten spraken er eigenlijk tegen. Ik geloof echter dat hij als voorstander werd opgeroepen. Het zij zo, dat is een tegenstrijdigheid die nu eenmaal bestaat. Natuurlijk heeft hij gelijk als hij zegt dat er altijd wel problemen ontstaan.
Ons internationale politieke bestel moet en zal ook veranderen als er dergelijke onafhankelijke internationale rechtbanken bestaan. Deze zijn dan namelijk verplicht om zaken te vervolgen, ook al zouden er misschien politieke bezwaren zijn. Natuurlijk bestaat het risico dat politieke besluiten, compromissen en zelfs sommige vredesprocessen hierdoor worden belemmerd, omdat degene die vrede moet sluiten erop kan rekenen dat hij verantwoording moet afleggen aan een internationale rechtbank.
Ik wil nog twee punten aanstippen. Ten eerste, het is beslissend wie er ter verantwoording geroepen kan worden. Ook op dat vlak is de huidige situatie onbevredigend. De handlangers worden wel ter verantwoording geroepen, maar degenen die de bevelen voor de oorlogsmisdaden geven, worden veelal om politieke redenen niet ter verantwoording geroepen. Mijns inziens is dit ontoelaatbaar. De persoon die de misdaad uitvoert ter verantwoording roepen en de persoon die het bevel ertoe geeft niet, druist volledig in tegen het rechtsprincipe.
Ten tweede, de plicht om een verklaring af te leggen. Ik ben het niet erg eens met het jongste besluit dat een Kroatische minister niet verplicht is een verklaring af te leggen. Als deze internationale regels bestaan, moet het volgende duidelijk zijn: eenieder, ongeacht zijn persoon, moet ter verantwoording geroepen worden en eenieder, ongeacht zijn positie, moet verplicht worden, onder bewijs van de waarheid, een verklaring af te leggen voor deze internationale rechtbank.

Van Bladel
Voorzitter, commissaris Van Den Broek, collega's, het is een goede gedachte om aan de vooravond van de vijftigste verjaardag van de universele verklaring van de rechten van de mens het idee van die permanente internationale strafrechtbank verder uit te werken. Toch heb ik daar vragen bij. De resolutie spreekt van vooruitgang die is geboekt bij de ad hoc-tribunalen over Joegoslavië en Rwanda. Wel, Voorzitter, daar heb ik nu juist mijn twijfel over want bij gebrek aan wil om de echte moordenaars te pakken, is men nu toch wel erg selectief bezig en dat kan nooit de bedoeling zijn. Mij is ook niet duidelijk hoe een internationale onafhankelijke rechtbank zich gaat verhouden met de besluiten van de Veiligheidsraad. Het veto, verdwijnt dat onder tafel? Hoe werkt dat? Ook is mij niet duidelijk welke nationaliteiten met welk rechtsgevoel het bureau van de aanklager gaan vormen. Gaan alle inwoners van deze planeet onder de jurisdictie vallen van deze rechtbank? Wel, Voorzitter, Amerikanen hebben al een reserve aangetekend daarop. Waarom de EU als belangrijke financier moet worden genoemd terwijl het alle lidstaten van deze planeet betreft, is mij ook niet duidelijk. En dan nog de vraag wie pakt, wanneer en hoe de moordenaars? We staan aan het begin van een proces dat uitgewerkt moet worden, prima, maar laat het dan in ieder geval nooit een rechtbank worden die een overwinnaarsrechtbank is.
Ten slotte, Voorzitter, zou deze permanente internationale strafrechtbank in het kader van oorlogsmisdaden bij interne gewapende conflicten, eindelijk, eindelijk de Surinaamse ex-dictator Bouterse voor zijn daden voor het gerecht kunnen slepen. Voorzitter, mijn fractie zal deels voor en deels tegen stemmen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb goede hoop dat de diplomatieke conferentie die volgend jaar bij elkaar wordt geroepen de weg effent voor een permanent internationaal strafgerechtshof. Het is natuurlijk belangrijk dat zo'n hof er komt. De ervaringen met de ad hoc-tribunalen inzake Rwanda en voormalig Joegoslavië tonen enerzijds aan dat hun bestaan natuurlijk van groot belang is, maar anderzijds dat er nog veel verbeterd kan worden in hun functioneren. Oprichting van een permanent hof zal de continuïteit en deskundigheid bieden die de internationale strafrechtspraak voor iedereen nodig heeft.
Een aantal moeilijke beslissingen moeten natuurlijk worden genomen en uitzonderingen en soevereiniteitsaanspraken zijn uit den boze. Dat staat haaks op de impartiële internationale rechtsorde.
Indien noodzakelijk zullen wij voort moeten gaan zonder de landen die daarvoor niet rijp zijn en niet rijp willen worden. Concessies aan dwarsliggers moeten tegen elke prijs worden vermeden. Anders zal het hof, zoals al gebleken is bij Rwanda en Joegoslavië af en toe, een nutteloos instrument blijken.
Ik reken erop dat de Unie en de lidstaten zich eensgezind voor een sterk, financieel en politiek onafhankelijk permanent tribunaal zullen inzetten en indien nodig daaraan willen bijdragen, maar zoals mevrouw Van Bladel zegt, niet alleen vanuit de Unie maar ook de rest van de wereld.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, oorlogen en regionale conflicten brengen verschillende continenten in beroering en sparen ook het oude Europa niet, tot gisteren toeschouwer van de misdrijven en volkerenmoorden in voormalig Joegoslavië, alsook in het Afrikaanse continent of het Midden-Oosten, waar men er niet in slaagt in te grijpen om een einde te maken aan de schandelijk daden.
Laten we nu in elk geval trachten de situatie te saneren via de oprichting van internationale tribunalen die de rol weer op zich nemen die de lidstaten vanwege nationale belangen en gebrek aan moed niet vervullen, en trachten de reële toepassing van een over de nationale grenzen reikende justitie te verzekeren, daar anders datzelfde beginsel van recht en rechtvaardigheid dat de tribunalen zich ten doel stellen een holle kreet blijft; bijzonder spijtig voor de slachtoffers die inmiddels zijn geofferd op het altaar van de staatsbelangen. De internationale tribunalen, waarvan wij hopen dat deze worden ingesteld, beantwoorden niet alleen aan een beginsel van recht en rechtvaardigheid, maar zouden er ook toe moeten bijdragen een eind te maken aan de huidige situatie van straffeloosheid en dat corpus juris moeten creëren dat niet alleen dient tot ontmaskering, eindelijk, van de oorlogsmisdadigers waar en hoe ook, maar vooral tot het opstellen van een wetboek, een internationaal voor iedereen geldend rechtsstelsel.
Wij hopen dus dat er ook, naast de in te stellen tribunalen, een feitelijk toepasbaar strafrechtelijk stelsel in het leven zal worden geroepen en dat er niet zozeer een coördinatie tussen de politie van de verschillende staten tot stand komt, maar dat er een internationaal politiecorps wordt opgericht ter waarborging van de vervolging van de misdaad en het straffen van de schuldigen.

Van den Broek
Voorzitter, zoals reeds is opgemerkt, zal volgend jaar de vijftigste verjaardag worden herdacht van de universele verklaring maar daarnaast ook van de genocideconventie, en het zal ook 50 jaar geleden zijn dat voor de eerste keer in de algemene vergadering van de Verenigde Naties gevraagd werd aan het internationaal rechtscomité van de Verenigde Naties, the International Law Commission , om een ontwerp te maken, een ontwerpstatuut voor te bereiden voor de creatie van een internationaal hof in strafzaken. We spreken dus over een initiatief dat al bijna 50 jaar oud is en dat door de lidstaten van de Europese Unie door de jaren heen veelal met kracht is gesteund. Ook wij spreken de hoop uit dat volgend jaar de diplomatieke conferentie die de conventie moet voorbereiden, die moet leiden tot de oprichting van dit internationale hof, daadwerkelijk bijeen zal komen en dat de voorbereidende comités op weg daar naar toe de resterende geschilpunten zullen kunnen oplossen, waaronder vraagstukken zoals die vandaag ook door verschillende van uw leden aan de orde zijn gesteld. Het spreekt vanzelf dat de Europese Commissie die aan deze VN-onderhandelingen in deze capaciteit natuurlijk niet deelneemt, thans terughoudend wil zijn bij het doen van uitspraken over de reikwijdte van de rechtsmacht of de procedureregels die zouden moeten gelden in het geval van oprichting van een dergelijk internationaal hof.
Maar zoals ook de Commissie de oprichting destijds van de tribunalen voor Rwanda en Joegoslavië van harte heeft gesteund, steunen wij natuurlijk ook van harte alle werkzaamheden die kunnen leiden tot de totstandkoming van dit grotere internationale hof - een oude ambitie van zeer veel landen en overigens ook van zeer veel non-gouvernementele organisaties die bij hebben gedragen aan het in de belangstelling houden van dit onderwerp. We zijn dan ook het Parlement nog steeds dankbaar omdat het in 1995 het initiatief heeft genomen om een post van 300.000 ecu in de begroting op te nemen, waaruit steun kan worden verleend aan niet-gouvernementele organisaties die zich voor de oprichting van een permanent internationaal hof voor strafzaken inzetten. De ondersteunende activiteiten dragen bij tot de uitwerking van een Europees standpunt over de kwestie en zo worden voorlichtings- en bewustmakingscampagnes voor het grote publiek opgezet en worden acties ondersteund, terwijl aan de oprichting van het hof wordt verder gewerkt, die erop gericht zijn om coördinatie- en samenwerkingsmechanismen in te stellen tussen de NGO's, de regeringen, de ad hoctribunalen en de instellingen van de Verenigde Naties.
Ter afsluiting, Voorzitter, denk ik dat voor ons allen de basismotivering voor onze steun aan de oprichting van een internationaal hof eigenlijk dezelfde motivatie is die ook gespeeld heeft bij onze steun voor de oprichting van ad hoc-tribunalen. Er is geen betere garantie ter voorkoming van dit soort misdaden tegen de mensheid. Er is geen betere methode om preventie toe te passen dan ervoor te zorgen dat wanneer deze misdaden worden gepleegd ze niet onbestraft zullen blijven.
Voorzitter, wat de financiering van het tribunaal zelf betreft, ik herinner u eraan dat ook de Commissie vanuit Europese fondsen heeft bijgedragen, niet alleen aan de totstandkoming maar ook aan het functioneren van ad hoc-tribunalen, en ik denk zeker dat de financiën niet de drempel mogen zijn waarvoor men blijft staan als men voortgang wil boeken bij de oprichting van dit hele belangrijke internationale rechtsinstituut.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vanavond om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0937/97 van de heer Bertens en anderen, namens de ELDR-Fractie, over Togo; -B4-0949/97 van de heer Chanterie en anderen, namens de PPE-Fractie, over de toestand in Togo; -B4-0952/97 van de heer Pettinari, namens de GUE/NGL-Fractie, over de toestand in Togo; -B4-0988/97 van de heer Scarbonchi en anderen, namens de ARE-Fractie, over de toestand in Togo.
André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, enige dagen geleden vond te Lomé, in Togo, de Paritaire Vergadering ACS-EU plaats. Deze bijeenkomsten zijn gepaard gegaan met incidenten juist op grond van het feit, dat er aan de overigens door Amnesty International aangetoonde schendingen van de mensenrechten geen aandacht werd besteed.
Ik zal niet op de feiten ingaan. Maar ik wil wel duidelijk stellen dat, zelfs al is er door de regering vooruitgang geboekt, zoals het instellen van een constitutioneel hof, een raad voor de rechterlijke macht, of een nationale verkiezingscommissie, deze vooruitgang te gering is.
Als Togo verlangt, net als wij overigens, dat de samenwerking wordt hervat, kan dat alleen maar op voorwaarde dat de verkiezingen van 1998 zich in alle openheid afspelen. Alle politieke stromingen, met inbegrip natuurlijk van de oppositie, moeten in het democratisch debat vertegenwoordigd zijn. Zij moeten toegang tot de media hebben, met name radio en televisie. Ieders veiligheid moet gegarandeerd zijn, vrijheid van meningsuiting en van vergadering moeten zijn toegekend.
Tot slot, de regering moet toelaten dat er bij gelegenheid van de verkiezingen internationale waarnemers en vertegenwoordigers van de mensenrechtenorganisaties worden gestuurd. Onder die voorwaarden, en die voorwaarden alleen, kunnen wij verklaren dat de democratie in Togo op de goede weg is.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij hebben de indruk dat het democratiseringsproces in Togo halverwege is blijven steken. Dit proces verloopt zoals de springprocessie in Echternach: na twee schreden vooruit volgde tot nu toe regelmatig minstens één of anderhalve stap achteruit. Met andere woorden, de president van Togo en zijn regering weten niet welke richting hun land moet volgen. Moet het land op weg gaan naar een volledige democratisering waarbij de deur ook opengezet wordt voor een snelle politieke, economische en sociale ontwikkeling van de hele regio in dit gedeelte van West-Afrika, of moet het terugvallen in een autoritair regime, dat politiek gezien tot isolement en interne confrontatie leidt, hetgeen nu reeds voelbaar is, alsmede tot stagnatie op economisch en sociaal gebied?
Democratisering maakt echter de weg vrij voor samenwerking met de buurlanden Benin, Burkina Faso, Ghana en ook de Ivoorkust. Deze landen bevinden zich al in een vergevorderd stadium op het gebied van de rechtsstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de vorming van een pluralistische maatschappij.
Wat moet er nu gebeuren? Onze samenwerking met Togo is gebaseerd op artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé. Wij eisen eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat. Wij moeten er steeds weer de nadruk op leggen dat de ontwikkelingssamenwerking alleen wordt hervat en versterkt als de Togolese regering aan deze eisen voldoet. Nu is er het verslag van de twee Europese deskundigen over de voorbereiding van de verkiezingen. Wij vragen de Togolese regering dit verslag nauwkeurig door te nemen en rekening te houden met de essentiële elementen ervan. Samen met de oppositie zou de Togolese regering uiteindelijk de kadervoorwaarden en de procedures voor de volgende presidents- en parlementsverkiezingen moeten opstellen, zodat regering en oppositie gelijke kansen hebben. Ons inziens zou er een mogelijkheid moeten bestaan om in het kader van de paritaire vergadering of desnoods van onze Commissie ontwikkelingssamenwerking een bemiddelingsprocedure op te starten, net zoals wij dit in de afgelopen twee jaar met succes voor Mali hebben gedaan.

Hory
Mijnheer de Voorzitter ik meng me alleen in dit debat om mijn verwondering te uiten, namens mijzelf en namens mijn fractie, over het feit dat Togo op de lijst van dringende kwesties staat.
Vóór de bijeenkomst van de Paritaire Vergadering in Lomé heeft ons Parlement een delegatie naar Togo gestuurd die tot de conclusie is gekomen dat de minimale voorwaarden voor het houden van deze vergadering waren vervuld. Wij zijn dus een week lang in Lomé geweest. Wat de organisatie betreft is de Paritaire Vergadering vlekkeloos verlopen. Wat het democratische leven van het land aangaat, wij hebben allemaal een groot aantal gesprekken met de machthebbers en met de oppositie gehad.
Wij hebben als algemene indruk gekregen dat er een gunstige ontwikkeling plaatsvindt, gekenmerkt door een meerpartijenstelsel en vrijheid van drukpers, hoewel de toegang tot televisie waarschijnlijk verbeterd moet worden.
Globaal gesproken, en ik geef hier een persoonlijke indruk, lijkt mij dat, als er voor Togo al sprake is van zwakte, die evenzeer te wijten is aan een wil tot destabilisatie van buitenaf als aan de presidentiële macht voor het leven. Inderdaad heeft de Paritaire Vergadering aan het slot van haar werkzaamheden een toch tamelijk gematigde resolutie verworpen waarmee de Togolese regering werd verzocht de garanties voor pluralisme voor de verkiezingen van 1998 te versterken.
In deze context lijkt mij het feit om deze kwestie vandaag op de lijst te zetten, terwijl elders onze aandacht wordt gevraagd voor talloze veel dringender kwesties, een belediging van zowel onze Togolese gasten als van de Paritaire Vergadering die hier miskend lijkt te worden. Daarom zal ik mij persoonlijk van stemming over de compromisresolutie onthouden.

Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, de vorige week te Lomé gehouden Paritaire Vergadering ACS-EU heeft het velen van ons mogelijk gemaakt in contact te komen met de politieke realiteit van Togo. Zoals vaak gebeurt wanneer men een land beter leert kennen, geven wij ons beter rekenschap van de complexiteit van de situatie en de bestaande mogelijkheden om deze aan te pakken en op te lossen. De komende maanden zullen van fundamenteel belang zijn om te bepalen of Togo eindelijk de weg der ware democratie zal kunnen inslaan.
In werkelijkheid is er al sinds enige tijd een proces van institutionele hervormingen op gang gekomen en dat heeft concreet geleid tot het houden van de eerste verkiezingen waaraan meerdere partijen deelnamen en tot de oprichting van enkele belangrijke organismen ter waarborging van de grondwet. Toch meen ik dat er nog twee fundamentele problemen blijven bestaan. Het eerste is dat bij het proces van de "wederopbouw' van de democratie alle betreffende partijen moeten worden betrokken, waarbij tevens een kader van spelregels dient te worden vastgesteld waarin iedereen zich kan vinden. Het tweede is dat het om een reëel en niet om een schijnproces moet gaan. Het feit dat president Eyadema al meer dan dertig jaar de macht in handen heeft en het erop lijkt dat hij zijn rol niet ter discussie wil stellen, vormt duidelijk een obstakel voor het volledig verwezenlijken van een werkelijke democratie in het land.
Hoe het ook zij, er is beweging gekomen in de situatie, dat hoeft niet al te sterk benadrukt te worden maar ook niet ontkend. Het is dus van doorslaggevend belang wat eenieder binnen en buiten Togo de komende maanden zal doen.
Daarom verzoeken wij de politieke krachten en de autoriteiten van Togo te tonen daadwerkelijk bereid te zijn de democratische hervormingen en de verwezenlijking van een rechtsstaat te consolideren en de voorwaarden te creëren voor het houden van werkelijk vrije en in alle opzichten correcte verkiezingen. De Commissie verzoeken wij de normalisering van de betrekkingen met dat land te blijven verbinden aan de voortgang van het democratiseringsproces. De Europese regeringen verzoeken wij op coherente wijze te handelen en geen steriele en gevaarlijke keuzen meer te maken die meer worden ingegeven door hun politieke belangen dan door de reële wens hulp te verlenen aan het Togolese volk.

Kellett-Bowman
Mevrouw de Voorzitter, ik doe het woord namens lord Plumb, die deze resolutie uitermate belangrijk vindt. Hij moest terug naar huis omdat zijn vrouw ziek is. Natuurlijk wenst het hele Huis lady Plumb een spoedig herstel toe.
Hij heeft Togo twee keer bezocht. Een maal als leider van een delegatie als co-voorzitter van de ACS, en een maal om de voltallige vergadering van de Paritaire Vergadering van de ACS-EU bij te wonen, toen hij een onderhoud had met de president, de premier, en afgevaardigden van alle grote oppositiepartijen. Hij benadrukt dat er in Togo een actieve politieke oppositie bestaat, die goed van zich doet horen en die het voorzitterschap bekleedt van enkele van de belangrijkste parlementaire commissies. In Togo heeft hij leiders van NGO's, journalisten en gewone burgers ontmoet.
Over zijn missie heeft hij een verslag gepubliceerd, dat hij ons ter lezing aanbeveelt. Togo komt momenteel een moeilijke politieke en economische situatie te boven. Al is dan natuurlijk niet alles in dat land perfect, het is toch ook zo dat er verkiezingen zijn gehouden, dat oppositiepartijen actief zijn en volop deelnemen aan het parlementaire proces en dat - vaak venijnige - bladen van de oppositie vrij op straat worden verkocht.
170 afgevaardigden uit 85 landen hebben gediscussieerd over dit onderwerp. Europese leden hebben volledig deelgenomen aan de vergadering. Lord Plumb vindt dat de resolutie die we vandaag voor ons hebben, weinig zin heeft.

Aldo
Mevrouw de Voorzitter, op 20 maart heb ik in Brussel namens mijn UPE-fractie verduidelijkt dat het bijzondere van de Overeenkomst van Lomé vooral was gelegen in het contractuele kader dat zij het partnerschap biedt en dat dit op het gebied van de politieke dialoog nieuw leven moet worden ingeblazen met het oog op een grotere doeltreffendheid van ons optreden.
Ik wees er bovendien op dat de mislukking van deze dialoog tussen de Europese Unie en de ACS-landen unaniem is vastgesteld, terwijl de instrumenten ruimschoots aanwezig zijn. Eigenlijk heb ik willen verduidelijken, dat de ACS-groep op dit moment geen echte partner voor een dialoog met Europa is, een dialoog die continuïteit en zichtbaarheid mist.
Het sinds het Groenboek geopende debat maakt duidelijk dat onze samenwerking met de ACS-landen zowel binnen als buiten de Europese Unie lijdt onder een verlies aan legitimiteit, onder het verlies van haar unieke karakter doordat de handelspreferenties voortdurend aan erosie onderhevig zijn en de ACS-landen in onze acties hun voorrang kwijt zijn geraakt.
Geconfronteerd met de toenemende verontrusting van de ACS-landen over de plaats die wij hun in ons samenwerkingsbeleid met de minst ontwikkelde landen toekennen, is dit politieke krachtsvertoon tegenover Togo, dat moet u toch toegeven, niet geschikt om het vertrouwen bij onze partners te doen herleven, maar schept het wel een diep gevoel van onbehagen als het gaat om de achting die wij volkeren tegenover welke wij een historische schuld hebben, toedragen.
De UPE-fractie heeft steeds volgehouden dat ontwikkelingshulp een bijdrage moet leveren aan de eerbiediging van de mensenrechten en de democratie, maar betreurt het dat sommige fracties ons Parlement hebben gevraagd het resultaat van een stemming waaraan wij zelf hebben meegewerkt, ter discussie te stellen.
Deze ontwerpresolutie, die ons is voorgelegd, is inderdaad op 30 oktober in Lomé overeenkomstig het reglement van de Paritaire Vergadering, na een stemming per afzonderlijke groep en met geheime stembiljetten, door de Paritaire Vergadering verworpen. Deze stemming ter discussie stellen bij afwezigheid van de ACS-landen is, onder ons gezegd, een schending van het interne reglement van de Paritaire Vergadering dat wij zelf hebben opgesteld en gaat uit van een gebrek aan respect jegens onze ACS-vrienden waaraan de UPE-fractie op geen enkele manier haar steun kan geven.
Onder deze omstandigheden, mevrouw de Voorzitter, zal mijn fractie niet aan een dergelijk gedrag meewerken en zal zij dit aan onze ACS-partners laten weten.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, laten wij wel wezen, Togo is geen Equatoriaal Guinee, is geen Soedan, is geen Somalië en daarom is het toch van belang dat wij de helpende hand bieden aan Togo. Tijdens de Paritaire Vergadering ACS-EU had ik de gelegenheid om als hoofd van de liberale delegatie een persoonlijk onderhoud te hebben met de president en vier van zijn ministers. Op de reactie die wij kregen op vragen die waren gebed in een rapport van Amnesty International kreeg ik toch het idee dat straks de beloofde vrije verkiezingen minder vrij zouden zijn. Wij hebben daar niets bekritiseerd, wij hebben alleen gevraagd.
De Togolese regering is zich wel hiervan bewust, weet ook dat artikel 5 van de Lomé-Overeenkomst een deel is van de opschortende politiek vanuit Europa. Heel duidelijk heeft zij laten blijken daar weinig gevoel voor te hebben.
De situatie moet dus intensief gevolgd worden. Vandaar mijn verzoek aan de commissaris: er is een deskundigenonderzoek in opdracht van de Commissie uitgevoerd en ik wil toch wel hebben dat dat snel openbaar wordt al is het alleen maar om de Togolese regering te helpen, echt te helpen om inderdaad te tonen dat vrije verkiezingen in een democratisch Togo waar kunnen zijn.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, graag wil ik uitleggen waarom mijn fractie deze resolutie over Togo niet heeft ondertekend. Het is niet dat wij het niet eens zijn met de inhoud van de resolutie. Dat zijn wij wel; wij zijn het er volledig mee eens. De wijze van aanpakken daarentegen, dat wil zeggen de manier waarop deze kwestie politiek wordt aangepakt, daar hebben wij grote vraagtekens bij.
Nog maar een paar weken geleden werd een resolutie met in grote lijnen dezelfde inhoud, in Lomé in Togo eenstemmig door een ACS-delegatie verworpen. Wanneer wij dan nu een resolutie met bijna dezelfde inhoud aannemen, zou het net lijken alsof wij de ACS-landen en de ACS-delegatie in diskrediet brengen. Dat zou niet erg bevorderlijk zijn voor de toekomstige samenwerking, die in een zeer gevoelige fase verkeert.
Ik was in Lomé aanwezig en ik weet dat daar verscheidene resoluties werden afgestemd, onder andere een resolutie over Nigeria, waar de situatie van de mensenrechten en de democratische beginselen zeer veel slechter genoemd kan worden dan in Togo. Wij zijn van mening dat het voor de ACS-delegatie heel erg vernederend zou zijn als wij juist nu deze resolutie zouden aannemen.

Souchet
Mevrouw de Voorzitter, deze resolutie over Togo is een schoolvoorbeeld van onterechte urgentverklaring. Wat zijn in dit geval de gebeurtenissen die de spoedbehandeling rechtvaardigen? Er is er niet een. Deze resolutie is dus volstrekt nutteloos en helemaal niet op haar plaats.
Waarom zouden we op Togo terugkomen nauwelijks drie maanden nadat ons Parlement zich over deze kwestie heeft uitgesproken, eerst in het kader van het bezoek van de onderzoekscommissie en vervolgens in dat van de Paritaire Vergadering Europese Unie/ACS-landen. Laatstgenoemde heeft het na een lang, eerlijk en open debat niet juist gevonden de resolutie inzake Togo aan te nemen, overwegende dat dit het op gang zijnde democratische proces niet zou vergemakkelijken.
Wil men in Straatsburg de besluiten ter discussie stellen die door onze gemeenschappelijke vergadering in Lomé zijn genomen? Gaat het hier om een wraakactie van de kant van degenen die - overigens op basis van niet-geverifieerde informatie, die al snel onjuist bleek te zijn toen we eenmaal ter plekke waren - het plan hadden opgevat te voorkomen dat de Paritaire Vergadering in Togo werd gehouden?
Togo doorloopt in zijn eigen tempo en met doorzettingsvermogen de leerschool van de democratie en de democratische cultuur, maar het is een broos proces en onze taak bestaat er niet in dit door onverantwoorde uitlatingen te verzwakken. Waarom wil men toch steeds met de vinger naar Togo wijzen en het op gang zijnde democratisch proces verdacht maken in plaats van een land te helpen dat de hulp van de Europese Unie vraagt om dit proces uit te voeren? Biedt Afrika geen andere, veel ernstiger onderwerpen die verontrusting oproepen en die merkwaardig genoeg in dit debat over dringende kwesties niet voorkomen? De kwestie van de moordpartijen in de Democratische Republiek Congo, zouden die geen dringende kwestie hebben moeten zijn, nadat de autoriteiten in Kinshasa opnieuw geweigerd hebben de Verenigde Naties een onderzoek te laten doen? De kwestie van het islamitisch terrorisme, zou die niet aan de orde moeten zijn gesteld daags na de vreselijke slachtpartij in Luxor? De nieuwe troebelen in Soedan, zouden zij niet al onze aandacht moeten hebben?
Nee, absoluut, Togo is niet op zijn plaats in dit debat. Het enige wat een echte dreiging vormt voor het land zijn de pogingen tot destabilisatie van buiten af en deze worden in deze resolutie niet vermeld. Wij zullen dus tegen de tekst stemmen die ons is voorgelegd.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, de in de jaren "60 in Azië verbreide overheersingstheorie herhaalt zich nu in Centraal Afrika. Het gaat niet meer om de marxistische theorie waarmee de landen geïnfiltreerd werden en waardoor ze vervolgens volledig ontwricht raakten en de een na de ander capituleerden, maar om een progressieve, niet eens meer zo langzaam voortgaande ontwrichting binnen het gehele continent.
Na Rwanda, Burundi, Zaïre en Congo verkeert ook Togo momenteel in een crisistoestand. En dat terwijl die regio in Centraal Afrika toch de indruk wekte voortgang te maken op de weg van reële democratisering, ook op economisch gebied, dank zij het feit dat de prijzen van de grondstoffen constant gehouden konden worden.
Deze positieve elementen waren nog extra veelbelovend vanwege de geopolitieke situatie van zwart Afrika, dat in slechts enkele jaren erin was geslaagd het anachronisme van de apartheid te elimineren en in Zuid-Afrika had bijgedragen tot de consolidatie van de bewustwording van een inheemse meerderheid die het als haar roeping zag de kleinere landen te steunen, te bemoedigen en te helpen.
Desondanks neemt een constante en progressieve ontwrichting bezit van deze regio, een ontwrichting die met name wordt veroorzaakt door de rol van de Europese ex-koloniale machten, die vandaag de dag maar niet kunnen beslissen tussen aandacht voor de binnenlandse politiek en het blijven uitoefenen van de oude rol van beschermende goden. De waarborging van de mensenrechten, de ontwikkeling van de bevolking, de bescherming van de door de crisis bedreigde gebieden maken het dringend noodzakelijk dat Europa zijn gehele politiek in dit continent herziet.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, eerlijke en vrije verkiezingen in Togo zijn een belangrijke maatstaf voor de toekomst van dat land. De Commissie heeft zich bereid verklaard technische en financiële bijstand te verlenen ten behoeve van de voorbereiding en de follow-up van deze verkiezingen in Togo. Maar de Commissie wil slechts die bijdrage leveren indien de Togolese regering haar toezeggingen nakomt op het gebied van de openheid en de transparantie en ook de veiligheid gedurende het verkiezingsproces. En dat zij ook duidelijk maakt dat alle politieke krachten de mogelijkheid geboden wordt om aan dat proces deel te nemen, en dat onder voorwaarde die de vrije toegang tot de media en het vrij zich bewegen in het binnenland en de veiligheid garanderen.
Dat betekent naar het oordeel van de Commissie dat onverwijld een nationale verkiezingscommissie moet worden ingesteld waarin de regeringsmeerderheid maar ook de oppositie gelijkelijk dient te zijn vertegenwoordigd. De verkiezingscommissie moet toezicht en controle uitoefenen op alle activiteiten in het kader van het verkiezingsproces en moet in het bijzonder bevoegdheden hebben op het gebied van de veiligheid, met name die van de kandidaten, en ook controle op de toegang tot de media.
De Togolese regering heeft mondeling toegezegd voor eind november, dus voor eind deze maand, de leden van de verkiezingscommissie te benoemen en het verkiezingsproces op gang te brengen. Deze toezegging moet ook binnen die genoemde termijn gestalte krijgen, wil de steun van de Commissie op een nuttige wijze kunnen worden ingezet.
De heer Bertens heeft nog gevraagd naar het deskundigenrapport dat is opgesteld. Daarin wordt aangegeven op welke wijze het verkiezingsproces in de ogen van die deskundigen gestalte moet krijgen, wil het werkelijk open en eerlijk zijn. En ook gaan zij in op bepaalde specifieke behoeften op technisch en materieel vlak. Maar de Commissie is van mening dat het aan de Togolese regering is om het initiatief te nemen dat rapport openbaar te maken. De Commissie heeft de regering aanbevolen het rapport voor te leggen aan de Togolese Nationale Assemblee. Zij hoopt dat haar aanbeveling zal worden opgevolgd.
Het doorsturen van het rapport draagt bij tot een grotere consensus tussen de politieke krachten en een transparantere voorbereiding van het verkiezingsproces en de Commissie zal de Togolese regering op de hoogte stellen van het verzoek van het Europees Parlement om het rapport openbaar te maken.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0954/97 van mevrouw Pailler en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de eerbiediging van de rechten van het kind; -B4-0968/97 van de heer Pasty en anderen, namens de UPE-Fractie, over de eerbiediging van de rechten van het kind; -B4-0977/97 van de heer Monfils, namens de ELDR-Fractie, over de bescherming van kinderen en hun rechten; -B4-0980/97 van de leden Karamanou en Schulz, namens de PSE-Fractie, over eerbiediging van de rechten van het kind; -B4-0990/97 van mevrouw Leperre-Verrier, namens de ARE-Fractie, over eerbiediging van de rechten van het kind; -B4-0947/97 van de heer Habsburg-Lothringen en anderen, namens de PPE-Fractie, over de economisch bedreigde pers in Slowakije; -B4-0976/97 van de heer Bertens en anderen, namens de ELDR-Fractie, over het voorstel voor een verhoging van de belasting op publicaties in Slowakije; -B4-0992/97 van de leden Schroedter en Van Dijk, namens de V-Fractie, over de verhoging van de BTW op publicaties in Slowakije; -B4-0966/97 van de heer Telkämper, namens de V-Fractie, over het landhervormingsprogramma op de Filipijnen; -B4-0982/97 van mevrouw d'Ancona, namens de PSE-Fractie, over het belang van voortgang van agrarische hervormingen op de Filipijnen; -B4-0936/97 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over opsluiting zonder vorm van proces in Maleisië; -B4-0967/97 van de heer Telkämper, namens de V-Fractie, over opsluiting zonder vorm van proces in Maleisië; -B4-0962/97 van de heer Telkämper, namens de V-Fractie, over de situatie in Chittagong Hill Tracts (CHT); -B4-0989/97 van de heer Dupuis, namens de ARE-Fractie, over de situatie in Chittagong Hill Tracts (CHT); -B4-0950/97 van de leden Manisco, Bertinotti, Vinci, Schulz, Barzanti, Alavanos, Pailler, Ghilardotti, Telkämper, Ainardi, Imbeni, Ephremidis, Ribeiro, Baldarelli, Carnero González, Bontempi, Eriksson, Cohn-Bendit, Castellina, Bianco, La Malfa, Theonas, Speciale, Caligaris, Tamino, Marset Campos, Ferri, Novo, Puerta, Carniti, García Arias, McNally, Iversen, Svensson, Ojala, Graziani, Coates, Barón Crespo, Dell'Alba, Scapagnini en Weber, over het geval van mevrouw Silvia Baraldini in de VS.
Eerbiediging van de rechten van het kind

Monfils
Mevrouw de Voorzitter, de resolutie waarover wij debatteren is surrealistisch. Zij verplicht ons op 20 november de Dag van het Kind te vieren en mishandeling te bestrijden, maar de compromisresolutie heeft uit deze tekst de drie passages van de resolutie weggelaten die ik namens de ELDRFractie heb ingediend, over ernstige feiten van pedofilie die zich in de crèche Clovis, die valt onder de verantwoordelijkheid van de Europese Unie, zouden hebben voorgedaan.
De zaak wordt opzettelijk sinds maanden doodgezwegen. De ouders worden in onwetendheid gelaten over wat er zich afspeelt en zelfs door het bestuur verzocht om hun mond te houden. Zij krijgen kritiek als zij zich tot diensten buiten de Unie richten. De kinderen die het slachtoffer van mishandeling zijn geweest, worden niet behandeld.
Waar blijft dus de doorzichtigheid van de Europese instellingen? De Commissie - het spijt me het te moeten zeggen - wil duidelijk deze zaak in de doofpot stoppen. Dat is onaanvaardbaar! In onlangs aangenomen verslagen veroordelen wij uit alle macht: pedofielen, bezitters van pornografische afbeeldingen, Melchior Wathelet, en wij zijn niet in staat deze resoluties in onze eigen crèches in praktijk te brengen.
Ik zeg het ronduit, de verantwoordelijke commissaris, niet de heer Van den Broek natuurlijk, de verantwoordelijke commissaris moet zich, of hij wil of niet, verantwoorden. Dat wil zeggen ofwel op eigen initiatief ten overstaan van de afgevaardigden, ofwel ten overstaan van een parlementaire onderzoekscommissie, waartoe we de tekst zullen indienen. Zo niet zal de pers zich belasten met het voeren van het proces. Zij is er overigens al mee gestart. Er valt niet te spotten met de angst van ouders en de risico's voor lichamelijke en geestelijke gezondheid, zoals de Commissie al veel te lang doet.

Karamanou
Mevrouw de Voorzitter, vandaag is het acht jaar geleden dat het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind werd getekend. Dit is een goede gelegenheid voor het Europees Parlement om nogmaals duidelijk zijn standpunt naar voren te brengen over een situatie die nauwelijks te beteugelen lijkt, over een situatie waarin het begrip menselijke waardigheid steeds verder zoek raakt.
De gegevens van Amnesty International en UNICEF zijn verontrustend. Het beeld dat hierdoor gegeven wordt, is zo schokkend dat in feite niemand meer rustig kan slapen. Twaalf miljoen kinderen sterven jaarlijks door honger en andere voorkoombare situaties. In Pakistan, Thailand, Indië, Brazilië en andere landen worden 250 miljoen kinderen meedogenloos uitgebuit. Zij worden gedwongen te werken onder omstandigheden die hun psychisch en lichamelijk uithoudingsvermogen ver te boven gaan.
In veel onderontwikkelde landen bloeit niet alleen de markt van kinderarbeid, maar ook de kinderhandel. In onze zogenaamde beschaafde, westerse landen breidt zich daarentegen de seksuele uitbuiting van kinderen via multinationale netwerken als een olievlek uit. Reisbureaus en luchtvaartmaatschappijen maken zonder blikken of blozen reclame voor sekstoerisme. Pedofilie en kinderprostitutie zijn de moderne hydra van Lerna, die dankzij het steeds stijgende aantal sekstoeristen zijn verschrikkelijke koppen overal naar uitsteekt. Om dit verschijnsel te kunnen bestrijden moet het zwijgtaboe worden doorbroken en moeten met name strenge bepalingen worden uitgevaardigd voor de strafrechtelijke vervolging van reisagenten, luchtvaartmaatschappijen, sekshandelaren en gebruikers van dit soort diensten.
Het Europees Parlement stuurt vandaag een boodschap de wereld in waarin het iedereen uitnodigt mee te werken aan het uitwissen van deze schandvlek van onze moderne tijd. Het Europees Parlement, de Europese Commissie, de Raad, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de internationale organisaties en de niet-gouvernementele organisaties moeten al hun middelen en bevoegdheden gebruiken om de rechten van het kind en de menselijke waarde en waardigheid daadwerkelijk te beschermen.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, op deze dag, die is gewijd aan de rechten van het kind, moeten we opnieuw het vreselijke feit constateren dat kinderen het slachtoffer van geweld zijn.
Tweehonderd vijftig miljoen kinderen die werken, duizenden kinderen die worden misbruikt, kinderen die door de oorlog worden geterroriseerd, als ze al niet met geweld onder de wapens zijn gebracht, en daarbij komen nog de kinderen die in de westerse wereld zeer ernstig worden mishandeld.
De conferenties van Stockholm en van Oslo hebben een alarmerende balans van de situatie en de ontwikkeling daarvan opgemaakt. Maar afgezien van een volledige en unanieme veroordeling zou deze dag ons ook tot nadenken moeten aanzetten.
Wat te denken, om met het institutionele vlak te beginnen, van staten die hebben vergeten de verdragen van de rechten van het kind van de VN te ratificeren, die nu toch al zeven jaar zijn aangenomen? Vaak zijn het juist die landen die de kinderen van vluchtelingen de benodigde veiligheid en bescherming onthouden. In dit opzicht moeten we het opnieuw betreuren dat de Europese Unie in haar verdragen nog steeds niet de rechten van het kind heeft opgenomen.
Ten tweede moeten wij ons vragen stellen over de plaats die wij de kinderen in het hart van onze samenleving bieden. De wegen van de democratie en de ontwikkeling hadden tot meer onderwijs en een verlenging van de leerplicht moeten leiden. Het omgekeerde is gebeurd: overal ter wereld hangen kinderen op staat rond, zijn kinderen te werk gesteld, als ze al niet seksueel misbruikt worden. Dat geldt ook voor het volgende: hoe kunnen wij, nu de vooruitgang van de kinderpsychologie ons op de hoogte heeft gebracht van de affectieve en intellectuele behoeften van het kind, accepteren dat er steeds meer kinderen worden mishandeld, met name binnen het gezin? Bovendien is het kind een doelwit geworden, een geliefd doelwit van handelaars. Kinderen worden als onderpand gebruikt om de verkoop van alles en nog wat te stimuleren, waaronder, toegegeven, ook producten die voor hen bedoeld zijn. Wij zijn in het tijdperk van het kind als object aanbeland.
Wat is er nodig om te zorgen dat onze samenleving het kind als een volwaardig wezen beschouwt, aan wie wij het verplicht zijn de zin voor wat menselijk is, de zin voor geluk en hoop door te geven?

Ullmann
Mevrouw de Voorzitter, geachte commissaris, namens mijn fractie wil ik mijn tevredenheid tot uitdrukking brengen dat er in dit Parlement zo'n vergaande en inhoudelijk duidelijke consensus heerst over de rol en de rechten van het kind. Eveneens wil ik namens mijn fractie meedelen dat wij volledig achter de paragrafen 1 t/m 9 van de onderhavige resolutie staan.
Als Duits afgevaardigde wil ik echter de Bondsdag en de Duitse bondsregering oproepen om uiteindelijk een einde te maken aan de Duitse regelingen die een voorbehoud inhouden ten aanzien van de VN-conventie inzake kinderen. Daardoor zou de basis gelegd kunnen worden dat er bij uitwijzingen minder hard wordt opgetreden tegen gezinnen en kinderen. De manier waarop er met kinderen en rechten van kinderen wordt omgegaan, toont duidelijk of een maatschappij de macht van de sterkste tot recht verheft of in de omgang met de zwaksten het recht laat zegevieren.
Dat moet natuurlijk ook gelden voor de kinderen in de Clovis-crèche, waar ook een kind van een van mijn assistentes verblijft.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, enkele dagen geleden is een achtjarig kind in Italië beestachtig verkracht, vervolgens doodgeslagen en tenslotte verbrand; zijn resten zijn verspreid. De daders van deze misdaad zijn drie personen met karaktertrekken die meer weg hebben van de instincten van dieren dan van menselijke wezens; drie individuen die hun gemeenheid en perversie verborgen achter de schijn van sociale eerbaarheid. Dit is de laatste van een serie episodes waarvan kinderen het slachtoffer waren en hele gezinnen, afzonderlijke personen of groepen losgeslagenen hun beulen en handlangers.
Wat nog extra ernstig is, is dat dergelijke gebeurtenissen worden omgeven door een muur van zwijgzaamheid, van misdadigerssolidariteit en het feit dat deze pas aan het licht komen nadat er iets onherstelbaars is gebeurd. Bekwame psychologen, illustere sociologen en eminente politieke vertegenwoordigers zouden ons ervan willen overtuigen dat de omvang van het fenomeen niet is toegenomen ten opzichte van het verleden, maar slechts meer bekendheid heeft gekregen als gevolg van de echofunctie van de media . Dit is echter een armzalige en schandelijke leugen, want nooit hebben er zich in andere perioden in de geschiedenis zoveel gevallen van geweld ten opzichte van minderjarigen voorgedaan als in onze tijd. De ideologische vooronderstelling van links dat elke op seksuele onderwerpen betrekking hebbende boodschap, ook de meest verknipte, recht van bestaan heeft, is op tragische wijze onjuist gebleken. Niet allen die deze boodschap ontvangen, beschikken immers over hetzelfde culturele en sociale verdedigingsmechanisme en niet allen hebben hetzelfde vermogen de eigen instinctieve impulsen in bedwang te houden. Alle valselijk progressieve "betweters" die de seksualiteit wilden bevrijden uit de ketenen van de - naar hun zeggen - burgerlijke hypocrisie, hebben niet alleen helemaal niets bevrijd, maar zij zijn er slechts in geslaagd, aangezien de seksualiteit door alle eeuwen heen verschillende, maar fundamenteel dezelfde uitingen heeft gekend, te bewerkstelligen dat de meest zwakke individuen, die met de minste remmingen, seks als consumptiegoed zijn gaan beschouwen, dat ten koste van alles moest worden verkregen, ook met geld en geweld.
Pers in Slowakije

De Voorzitter
Mijnheer von Habsburg, men heeft u gisteren al gelukgewenst, maar ik geloof dat het vandaag uw verjaardag is en daarom wil ik u heden nogmaals van harte feliciteren.

von Habsburg
Dank u voor uw woorden, mevrouw de Voorzitter. Het stemt mij zeer gelukkig dat ik op deze dag ook eens goed nieuws mag brengen. Wij hebben zo-even een mededeling ontvangen over onze resolutie betreffende de maatregelen van de Slowaakse regering tegen de Slowaakse pers. Het Slowaakse parlement heeft besloten deze maatregelen indien mogelijk te verwerpen, respectievelijk zodanig te herformuleren dat wij de indruk hebben dat er nu een echte overwinning is behaald voor de persvrijheid in Slowakije.
Dit is van groot belang, omdat hieruit opnieuw blijkt dat als men een kwestie serieus aanpakt, er ook resultaten worden behaald. Het is een geluk voor ons dat dat is gebeurd, want het Slowaakse volk is een van de meest sympathieke volkeren in Europa. Het is een goed volk dat in het verleden veel geleden heeft en dat desondanks trouw blijft aan zijn geloof en vaderland. Nu heeft dit volk een premier die helaas een zeer betreurenswaardig beleid voert en juist in verband met minderheden een houding aanneemt die wij absoluut niet kunnen goedkeuren. Helaas hebben de onderhandelingen tussen Slowakije en de Europese Unie hieronder te lijden gehad en deze zouden met een betere premier ongetwijfeld beter zijn verlopen.
Deze ontwikkeling toont echter aan dat wij op de goede weg zijn. Wij kunnen dan ook zeggen dat wij deze resolutie niet meer nodig hebben. Op grond van onze ervaringen met de heer Meciar zullen wij de resolutie echter wel weer indienen op het moment dat de besluiten van het Parlement niet worden nageleefd. Uit dit signaal blijkt dat wij ons onzerzijds ervoor inzetten. Tegelijkertijd moet het ook een signaal zijn voor het Slowaakse volk dat als daar een beleid gevoerd wordt dat overeenkomt met onze normen, de deur van de Europese Unie wagenwijd openstaat voor Slowakije. Tot slot nog een laatste opmerking over deze resolutie en wel namens de eerste ondertekenaar ervan, namelijk mijn zoon die hier naast mij zit: wij trekken deze resolutie in, maar met de gedachte dat als de heer Meciar zich niet aan de besluiten van het Parlement houdt, de resolutie in december opnieuw wordt ingediend.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, volgens mijn informatie is de situatie helaas minder goed dan de heer von Habsburg heeft gesteld. Slechts één commissie van het Slowaakse parlement heeft voorgesteld een wijziging aan te brengen in de voorgestelde verhoging van het BTW-drempeltarief naar 23 %. De rest van het parlement lijkt morgen over die 23 % te willen stemmen. Het optimisme is dus helaas voorbarig. Ik ben van plan, mijn voorstel in te trekken omdat het belangrijk is dat wij druk uitoefenen aangezien de verkiezingen naderen. Journalisten in het land zijn verontrust. De regeringspartij zou iets kunnen en moeten doen, maar wij hebben nog niets vernomen. De formele beslissing in het parlement heeft de zaken niet veranderd. Daarom trek ik mijn resolutie in.
Tegelijkertijd wil ik vragen of de commissaris, in het kader van het recente memorandum over de taalsituatie, van mening is dat Slowakije met het regeringsvoorstel om niets te doen, opschuift in de richting van de criteria voor het EU-lidmaatschap. Wij weten dat er nu op nationaal niveau een zeer gedetailleerde taalwet bestaat, maar dat er verder slechts constitutionele verwijzingen zijn naar de situatie van de verschillende minderheden.

Van Dijk
Voorzitter, ik ga mij bij mevrouw Thors aansluiten, want volgens de informatie die ik zeer recent heb gekregen via de voorzitter van de Slowakije-delegatie behelst dit inderdaad niet veel meer dan datgene wat mevrouw Thors zojuist heeft uitgelegd. Het is dus geenszins zeker dat het Slowaakse parlement inderdaad het voorstel om de BTW op publicaties te verhogen naar 23 procent zal verwerpen. Bijgevolg moeten we zeggen dat dit een vorm van taks is die ertoe zal leiden, want taksen zijn altijd zeer regulerend, dat er inderdaad minder kranten en tijdschriften gelezen kunnen worden en dat is een buitengewoon ernstige bedreiging, niet alleen van de persvrijheid maar ook van de democratie. Nou moet ik er bij zeggen dat ik het wat lastig vind omdat het eigen Bureau van dit Parlement net besloten heeft om ook allerlei beperkingen op te leggen aan journalisten. Dus je zou onderhand kunnen gaan denken dat de pot de ketel verwijt, maar desondanks zou ik toch willen benadrukken dat wat in Slowakije gebeurt, niet door de beugel kan en wat hier gebeurt trouwens ook niet door de beugel kan.

Bösch
Mevrouw de Voorzitter, weliswaar sta ik niet volledig achter alle punten van de verklaring van onze jubilaris von Habsburg, maar ik ben het er wel mee eens dat wij vandaag goed nieuws hebben ontvangen. Ik denk dat wij deze inlichtingen uit Europese bron hebben, dat is onze informatie die ons zegt dat wij een positief signaal moeten geven in verband met deze actie in Slowakije. Wij doen er goed aan deze resolutie vandaag niet in stemming te brengen. Namens mijn fractie wil ik onze handtekening onder deze gezamenlijke resolutie intrekken. Als de resolutie in stemming wordt gebracht, zullen wij als socialistische fractie dienovereenkomstig reageren. Het verheugt mij ten zeerste dat de zaak deze wending neemt. Het is een signaal dat het ook met een land zoals Slowakije mogelijk is om gemeenschappelijke betrekkingen in de beste zin van het woord tot stand te brengen. Ik ben van mening dat wij dit niet door onwrikbaar vaststaande standpunten in gevaar moeten brengen en negatief beïnvloeden. Derhalve verzoek ik op deze wijze te handelen.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, ik kan mij alleen maar bij de voorgaande spreker aansluiten. Ik voel mij enigszins beschaamd tegenover mevrouw Thors, omdat ik altijd denk dat ik hier een voorstander van de harde lijn ben en nu stelt zij zich in feite harder op dan ik. Wij hebben goed nieuws gekregen en wij moeten er rekening mee houden dat de gemeenschappelijke delegatie volgende week met Slowakije zal vergaderen. Wij hopen dat de goede berichten ook waar blijken te zijn en dat de delegatie hier volgende week over kan beraadslagen. Ook ben ik van mening dat wij de reserve moeten inbouwen dat, als de situatie niet bewaarheid wordt, wij volgende maand nadrukkelijker zullen terugkomen op dit punt. Maar ditmaal wil ik ook namens mijn fractie verklaren dat wij onze handtekening intrekken en ook bij de stemming zo zullen handelen.
Agrarische hervormingen op de Filipijnen

Kreissl-Dörfler
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het is interessant wat er op de Filipijnen gebeurt. Er is een Ministerie van Landhervorming - sinds 1986 heeft de Europese Unie tientallen miljoenen ecu steun gegeven voor dit programma - en de minister heeft niets anders te doen dan land, dat al aan boeren werd gegeven, weer te verdelen onder de grootgrondbezitters. Bovendien werden de boerenleider Romeo Cortes en de lokale leider Gaudencio Devaras door leden van de strijdkrachten ontvoerd. Door middel van een hongerstaking zijn de boeren erin geslaagd president Ramos ertoe te bewegen in dit geval het land terug aan de boeren te geven. Wij moeten erop aandringen dat de Commissie er zich voor inzet dat er een coherent beleid gevoerd wordt op de Filipijnen. Op grond van mijn werkzaamheden met boeren zonder landbouwgrond in Brazilië kan ik zeggen dat een land op deze manier de ondergang tegemoet kan gaan en er zelfs een burgeroorlog kan ontstaan. Dat is ook te zien in Colombia; deze twisten zijn zeer hevig en als wij financiële steun verlenen, moeten wij erop staan dat er een einde aan deze situatie komt.

Newens
Mevrouw de Voorzitter, de herverdeling van land onder de arme en landloze bevolking in de Filipijnen kent helaas een lange geschiedenis van strijd, maar de bitterheid ervan is de laatste jaren niet afgenomen. Het belang dat de Europese Unie hecht aan de landhervorming, blijkt uit het feit dat zij zeer aanzienlijke fondsen ter beschikking heeft gesteld om de uitvoering van de omvangrijke landhervormingswet mogelijk te maken.
Helaas zijn er ernstige tegenslagen in de tenuitvoerlegging ervan; dit blijkt ook uit de recente staking van 20 boeren in Manilla over het teruggeven van land aan een grootgrondbezitter. Dit is echter nog maar één geval van land dat verdeeld is geweest en weer is teruggegeven aan een vorige eigenaar.
Een andere zaak van grote zorg is de verdwijning van de volksleiders Cortes en Devaras, waaruit blijkt dat er krachten aan het werk zijn die bereid zijn, geweld te gebruiken om de landhervorming te verhinderen. Er worden ook martelingen gemeld.
Deze resolutie doet een beroep op president Ramos en zijn regering om tegen alle weerstand in door te gaan met het landhervormingsbeleid en ook te waarborgen dat er een volledig onderzoek komt naar deze verdwijningen. Er moet een einde komen aan al deze acties, en de regering zou alles in het werk moeten stellen om deze tegen te gaan en te zorgen dat de verantwoordelijken worden aangeklaagd.
Deze resolutie doet voorts een beroep op de president en zijn regering om ook op andere terreinen maatregelen te nemen. Wij zijn tegen de doodstraf, en we hopen dat de doodstraf waartoe bepaalde personen momenteel zijn veroordeeld, wordt omgezet. Het Europees Parlement ondersteunt al jaren de democratische ontwikkeling in de Filipijnen met grote betrokkenheid, en wij hopen ten zeerste dat onze resolutie van vandaag zeer serieus wordt genomen.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.
Maleisië

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, recentelijk zijn weer tien politieke activisten gearresteerd in Maleisië vanwege hun islamitische overtuiging en wel op basis van de wet op de binnenlandse veiligheid. Dit is overigens het zoveelste voorbeeld van gebrek aan respect voor fundamentele mensenrechten in Maleisië. Ervaringen in Algerije en Egypte tonen aan dat onderdrukking niet het antwoord is op andere geloofsovertuigingen.
De interne veiligheidswet is een wet die door de Maleisische overheid duidelijk wordt ingezet tegen iedere vorm zelfs van politieke oppositie. Diverse malen heeft diezelfde regering beloofd wijzigingen aan te brengen in deze rigoureuze wet, maar dat is nooit gebeurd. Eind vorige maand waren er grote demonstraties georganiseerd door NGO's, onder andere Amnesty International, voor de afschaffing van de wet. Uiteraard steunen wij die oproep en ik geloof dat een democratische staat ook een onafhankelijke rechtsorde behoeft.
De Unie, het Parlement en de Commissie moeten in overleg met Maleisië, wellicht in ASEAN-verband, trachten recente arrestaties aan te kaarten en ervoor pleiten dat hun vrijlating of een eerlijke berechting zal plaatsvinden.
Chittagong Hill Tracts

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, het probleem van de Chittagong Hill Tracts is niet erg bekend, maar toch gaat het om een groot gebied dat tamelijk dicht bevolkt is; een gebied dat enigszins door de wereld in de steek is gelaten zou men kunnen zeggen, waar zich al sinds lange jaren, sinds dertig, veertig jaar, in feite vanaf de verdeling van India na de oorlog, een probleem voordoet dat nog nooit met de benodigde kracht en inzet is aangepakt.
Het belangrijkste nut van deze resolutie is mijns inziens, een vriendelijk verzoek tot de regering van Bangladesh te richten om het probleem van deze regio aan te pakken, om er zich in zekere zin "van af te maken" door de bevolkingsgroepen van dit deel van haar grondgebied echte zelfstandigheid toe te kennen - zelfstandigheid, geen onafhankelijkheid. Het gaat om zeer specifieke bevolkingsgroepen met zeer eigen tradities, en door op deze manier de kwestie op te lossen zou de regering zich misschien met meer vastberadenheid kunnen wijden aan de andere problemen die haar grote land raken.

Newens
Het conflict in de Chittagong Hill Tracts komt voort uit de pogingen van vroegere regeringen om een deel van hun groeiende bevolking naar het gebied te transmigreren, met volledig voorbijgaan aan de rechten van de inheemse bevolking en zonder respect voor de autonomie die deze mensen eens hebben genoten. De tegenstand van deze volken en de brute pogingen van vroegere regeringen van Bangladesh om deze neer te slaan, hebben geleid tot grove schendingen van mensenrechten, waarvan nietstrijders vaak het slachtoffer werden. Grote aantallen mensen van de oorspronkelijke bevolking hebben het leven verloren, en veel overlevenden zijn moeten vluchten. Nog steeds verkommeren er duizenden in kampen.
De huidige regering van Bangladesh, de regering van de Awami Liga, tracht tot haar grote verdienste een vredesovereenkomst tot stand te brengen, en de zevende besprekingsronde in dit kader is vastgesteld voor 26 november. De oppositiepartijen in Bangladesh zijn tegen, helaas, want dit is de enige hoop om dit verschrikkelijke conflict tot een einde te brengen.
De hoofdoorzaak van het probleem is de overbevolking van Bangladesh, en de kolonisten komen vaak uit zeer arme gezinnen die hopen op een beter leven. Wij erkennen dit probleem. Het is echter geheel onaanvaardbaar dat de landrechten van de inheemse bevolking niet volledig worden erkend. Het moet worden toegestaan dat vluchtelingen terugkeren onder voorwaarden, waarbij zij zich opnieuw mogen vestigen, bij voorkeur die van het economisch pakket van 20 punten. Het is niet alleen in het belang van de inheemse volken van deze regio, maar ook in het belang van alle volken van Bangladesh dat dit conflict, dat veel geld en mensenlevens heeft gekost, tot een einde komt en de vrede wordt hersteld.
Ik doe een beroep op dit Huis, de resolutie te steunen, en op de Europese Unie en de Commissie, al het mogelijke te doen om toezicht te houden op dit proces en daaraan mee te werken.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de opsteller van de resolutie, de heer Dupuis, maar eveneens de heer Newens bedanken voor het feit dat zij voornamelijk het nederzettingenbeleid hebben aangestipt. Wij hebben hier te maken met een groot probleem dat wij op veel plaatsen zien. De oorspronkelijke bewoners hebben werkelijk recht op hun grond, het is hun cultuur, hun leven, hun inhoud van het leven. Zij hebben echter geen papiertje waarop hun herkomst bevestigd wordt en de wetten van Bangladesh stipuleren dat alleen degenen die over een dergelijk document beschikken recht op de grond hebben. In de meeste gevallen zijn dit kolonisten die er pas op een later tijdstip zijn komen wonen.
In 1947 waren er ongeveer 10.000 kolonisten die niet oorspronkelijk uit de Chittagong Hill Tracts stamden. In 1977 waren dit er ongeveer 100.000 en vandaag de dag gaat het al om een getal met zeven cijfers. Doordat er op dit vlak een intensief beleid wordt gevoerd, worden de fundamentele mensenrechten geschonden. Het Europees Parlement investeert heel veel in Bangladesh en wij moeten dan ook duidelijk opkomen voor de rechten van de Jumma-bevolking.
Silvia Baraldini

Manisco
Mevrouw de Voorzitter, het is met een bezwaard hart dat we opnieuw protest aantekenen tegen de mensenrechtensituatie van een politiek gevangene in de Verenigde Staten: die van de Italiaanse en Europese burgeres Silvia Baraldini, die wegkwijnt in de federale gevangenis van Danbury, Connecticut, na 14 1/2 jaar van een straf van 43 jaar te hebben uitgezeten omdat ze in haar jeugd betrokken was bij een revolutionaire Afro-Amerikaanse beweging.
Uit de beschuldiging en veroordeling blijkt geen persoonlijke betrokkenheid bij gewelddaden die hebben geleid tot bloedvergieten. In de afwijzing van haar beroep van vier maanden geleden bij de plaatselijke commissie voor strafherziening lezen wij dat zij wel moet hebben geweten van de misdaden die werden gepleegd door de beweging waar ze in zat. Let wel, niet dat zij "wist" , maar dat het "aannemelijk was dat zij wist" van deze misdaden, een wel heel eigenaardige opvatting van schuld volgens onze juridische normen.
Het is niet onze bedoeling om op deze plaats kritiek te leveren op of ons te mengen in het rechtsstelsel van de Verenigde Staten. Het doel van deze resolutie - de derde in drie jaar tijd - is onze Amerikaanse vrienden te vragen zich te houden aan de bepalingen van een internationaal verdrag - het verdrag van Straatsburg betreffende de overdracht van buitenlandse gevangenen aan hun land van oorsprong - een verdrag dat is ondertekend en geratificeerd door Italië en de Verenigde Staten.
Wij vragen niet de vrijlating van mevrouw Baraldini maar dat zij wordt overgebracht naar een Italiaanse gevangenis waar zij ten minste kan worden bezocht door haar 80-jarige moeder. Wij vragen een daad van mededogen op humanitaire gronden. Gedurende haar lange detentie is zij tweemaal geopereerd voor kanker aan de baarmoeder. Zeven jaar geleden verloor zij onder tragische omstandigheden haar zuster Marina - een zeer gerespecteerde beambte bij de Europese Gemeenschappen in Brussel. Sinds afgelopen juli is haar geestelijke en lichamelijke toestand snel achteruitgegaan, terwijl de regels en omstandigheden met betrekking tot haar opsluiting steeds strenger en ondraaglijker worden.
Wij vragen de Amerikaanse autoriteiten, de verzoeken en resoluties van dit Huis, de gemoedstoestand en de emoties van de publieke opinie in Italië en Europa niet te negeren, zoals zij tot nu toe hebben gedaan. De overbrenging van mevrouw Baraldini naar Italië zou niet alleen een daad van gerechtigheid en menselijkheid zijn, maar ook een grote bijdrage betekenen aan de transatlantische dialoog, die zo op de voorgrond staat in onze debatten in deze zitting van het Europees Parlement.

Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, de kwestie Silvia Baraldini is inmiddels het symbool geworden van de strijd voor de bevestiging, op internationaal niveau, van de meest elementaire beginselen van recht en rechtvaardigheid, van vrijheid en eerbiediging van de mensenrechten.
Elke dag die voorbij gaat, is het leven van Silvia Baraldini meer in gevaar als gevolg van een absurde en absurd lange veroordeling, de vreselijke detentie-omstandigheden en de psychologische druk. Elke dag die voorbij gaat zonder dat het probleem van de overbrenging van Silvia Baraldini naar een Italiaanse gevangenis is opgelost, boeten de Verenigde Staten en hun rechtsstelsels aan geloofwaardigheid in, zowel in binnen- als buitenland.
Het Europees Parlement formuleert in de resolutie waarover we gaan stemmen voor de zoveelste maal hetzelfde, reeds in het verleden ingediende verzoek, een heel eenvoudig verzoek: dat namelijk ten minste het Verdrag van Straatsburg wordt toegepast en Silvia Baraldini naar haar eigen land kan teruggaan, zij het dan in staat van detentie. Wij spreken de hoop uit dat de politieke en gerechtelijke autoriteiten van de VS deze vraag naar justitie, die in Europa unaniem wordt ondersteund, mogen honoreren.

Filippi
Mevrouw de Voorzitter, alles is reeds gezegd. Het is niet de eerste keer dat we in het Parlement over de kwestie Silvia Baraldini spreken. Het is te wensen dat ons standpunt ditmaal op meer begrip kan rekenen dan in het verleden het geval was. Nieuw in de kwestie is de verlenging van de gevangenisstraf en de verslechtering van de gezondheidstoestand van Silvia Baraldini: deze elementen maken de zaak nog ernstiger en moeten dan ook als verzwarende omstandigheden worden toegevoegd aan de argumenten die reeds door de collegae Manisco en Vecchi zijn genoemd.
Om deze redenen steun ik, ook namens van mijn fractie, de ontwerpresolutie die door de heer Manisco is ingediend.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, mag ik beginnen met te reageren op de interventies inzake de rechten van kinderen en uit te spreken hoezeer de Commissie met het Parlement van mening is dat misbruik van kinderen die weerloos zijn tot de meest weerzinwekkende en verwerpelijke misdrijven behoren en met alle mogelijke middelen dienen te worden tegengegaan? Ook de Commissie is actief betrokken bij de bestrijding van dit kwaad en met name bij de bestrijding van kinderhandel en kindermisbruik overeenkomstig de aide-mémoire die mevrouw Gradin heeft gestuurd in september 1996. Op het niveau van de lidstaten heeft de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken op 24 februari 1994 al zijn goedkeuring gehecht aan een gemeenschappelijk optreden ter bestrijding van de mensenhandel en de seksuele uitbuiting van kinderen.
Daarnaast onderzoekt de Commissie momenteel de mogelijkheden van een Europese aanpak van het probleem van de vermiste kinderen. Bovendien beheert de Commissie het zogeheten "STOP-programma" , de gemeenschappelijke actie van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken uit 1996, in het kader waarvan voor vijf jaar in totaal zeseneenhalf miljoen ecu beschikbaar is gesteld ter ondersteuning van mensen die beroepsmatig verantwoordelijk zijn voor onder andere de bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen. Wij denken daarbij dus aan steunprogramma's voor rechters, rechtshandhavers en maatschappelijk werkers.
Daarnaast bestaat ook het zogeheten DAPHNE-initiatief op basis waarvan 3 miljoen ecu per jaar beschikbaar wordt gesteld om non-gouvernementele organisaties en vrijwilligersorganisaties bij te staan in de bestrijding van onder andere het geweld tegen kinderen.
De Commissie voert tevens het beleid tegen het kindersekstoerisme uit. De Commissie staat op het punt een mededeling goed te keuren betreffende een actieplan ter bevordering van het veilig gebruik van Internet. Dat actieplan zal onder andere maatregelen stimuleren om op te treden tegen onwettige inhoud zoals kinderpornografie.
In haar externe beleid zal de Europese Commissie een actieve bijdrage leveren in verband met het meer algemene probleem van de kinderarbeid. Dat staat op de agenda van de 86ste zitting van de Internationale Arbeidsconferentie die in juni volgend jaar in Genève zal worden gehouden.
Volgens de Internationale Arbeidsorganisatie behoren tot extreme vormen van kinderarbeid het gebruiken, het aantrekken of het aanbieden van kinderen voor prostitutie of pornografische vertoningen.
Ten slotte omvat het buitenlands beleid van de Europese Unie ook programma's ter behartiging van de mensenrechten in welk kader ook middelen beschikbaar worden gesteld ter bestrijding van de seksuele uitbuiting van kinderen. Alvorens dit onderwerp over kindermisbruik af te sluiten, Voorzitter, een korte reactie toch mijnerzijds over een aantal opmerkingen die vanmiddag zijn gemaakt over het gebeuren in de Cloviscrèche waar, zoals bekend ook kinderen van functionarissen van de Europese Commissie verblijven. Ik zou hier in de allereerste plaats er de nadruk op willen leggen dat het hier een zaak betreft die ongetwijfeld zeer is te betreuren, maar waarvan het onderzoek in handen is van de Belgische justitiële autoriteiten en dat een gerechtelijk onderzoek in gang is gezet door de Openbare Aanklager in Brussel midden juni van dit jaar en dat dit onderzoek nog steeds voortgang vindt.
In de tweede plaats kan ik meedelen dat op 14 november de Openbare Aanklager een verklaring voor de pers heeft afgelegd waarin hij heeft gezegd dat er goed wordt samengewerkt met de Europese Commissie ter zake van dit onderzoek en waarin hij ook gewezen heeft op de noodzaak tot discretie zolang het onderzoek niet is afgerond en dat ook die discretie en terughoudendheid uitdrukkelijk zijn gezocht door de ouders van de kinderen in kwestie.
Ten slotte heeft ook de commissaris die de verantwoordelijkheid heeft voor personeel en administratie, de heer Erkki Liikanen, een gesprek gehad met de betrokken ouders. Ik zou de onjuiste indruk hier weg willen nemen dat de Commissie zich op enigerlei wijze zou verschuilen voor een verantwoordelijkheid die niet in de allereerste plaats bij de Commissie ligt, zeker omdat het hier zo'n enorm gevoelig onderwerp betreft waar ook de Commissie zich uit de aard der zaak wel degelijk zeer bij betrokken voelt.
Dan het volgende onderwerp dat hier besproken is: de vrijheid van pers in Slowakije. Laat ik beginnen met me aan te sluiten bij de zeer feestelijke gelukwensen aan het adres van de heer von Habsburg die ik ook graag namens de Commissie van harte gelukwens met zijn 85ste verjaardag en daaraan graag de wens toevoeg dat hij nog jarenlang behouden zal blijven voor het Europese electoraat. Mag ik het zo uitdrukken.
Voorzitter, ten aanzien van de pers in Slowakije circuleren er kennelijk verschillende berichten op dit moment wat betreft het lot van het voorstel van de Slowaakse regering om de BTW onder andere voor nieuwsbladen te verhogen van het lage tarief van 6 % naar 23 %. Ik ken de definitieve uitkomst ook niet, behalve dat het in het Slowaakse parlement momenteel wordt besproken. Ik wil me van harte aansluiten bij de opmerkingen die vanuit het Parlement zijn gemaakt en me in dit stadium beperken tot de opmerking dat wij niets anders kunnen doen dan in de richting van het Slowaakse parlement en in de richting van de Slowaakse regering uitspreken dat wij graag alles zouden willen doen om te voorkomen dat twijfel gaat ontstaan over de inzet van de Slowaakse regering om de fundamentele mensenrechten, zoals de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid te beschermen, dat er twijfel zou worden gezaaid over de inzet van de Slowaakse regering om deze grondbeginselen die ook in de Europese Unie een hoge waarde vertegenwoordigen op enigerlei manier te veronachtzamen. Daarbij spreken wij de hoop uit dat het Slowaakse parlement ook contact zal willen hebben met de Slowaakse vereniging van uitgevers en ook met de Slowaakse pers alvorens een definitieve beslissing over dit voorstel te nemen.
Ik wil ook in de richting van de heer von Habsburg zeggen dat de Commissie in haar Agenda 2000 in haar opinie over Slowakije kritisch is geweest over de politieke situatie, daaraan niet de conclusie heeft verbonden dat Slowakije niet tot Europa zal behoren, dat Slowakije niet zal worden bijgestaan en ondersteund daar waar ook de Slowaakse regering bereid is om ernst te maken met de grondbeginselen van de democratie. Wat dat betreft mag Bratislava dus op onze inzet en ondersteuning blijven rekenen. De Commissie zal ook in het kader van de partnerschapsakkoorden met Slowakije aan deze zaak uitgebreid aandacht blijven besteden. Ik spreek ten slotte de hoop uit dat ook Slowakije wat dat betreft in de voorzienbare toekomst zal behoren tot diegenen waarop politiek gesproken geen kritiek kan worden geuit als het gaat om het beoordelen van de toetredingsaanvraag voor lidmaatschap van de Europese Unie.
Ten aanzien van de situatie in Maleisië - daar heeft, dacht ik, de heer Bertens het woord over gevoerd - zouden ook wij graag zien dat zaken de binnenlandse veiligheidswet betreffende bespreekbaar blijven met de Maleisische regering. Laat ik dit zeggen. In het kader van de discussie over Maleisië en andere ASEAN-landen is vanuit dit Huis al eerder de vraag gesteld in hoeverre onze relatie met die landen ook beheerst wordt bijvoorbeeld door mensenrechtenclausules zoals we die in al onze externe akkoorden met derde landen tegenwoordig opnemen. Het zal de heer Bertens bekend zijn dat ten aanzien van ASEAN de samenwerking is geïnstitutionaliseerd rond een akkoord dat in 1980 is gesloten, waarover meermalen is betoogd dat dit zou moeten worden gemoderniseerd en meer aan de huidige omstandigheden en betrekkingen met de ASEANlanden zou moeten worden aangepast. Dat impliceert tegelijkertijd dat zo'n nieuw akkoord ook een dergelijke mensenrechtenclausule zou moeten bevatten. Tot dusverre is het niet zozeer aan ASEAN-kant maar ook van de kant van de Europese Raad een probleem om tot een dergelijk nieuw akkoord te komen omdat de problemen van Oost-Timor daar ook nog steeds een rol bij spelen.
Voorzitter, ik hoop in ieder geval zeer dat op den duur ook deze beletselen zullen kunnen worden opgeheven en die problemen zullen kunnen worden opgelost. En laat ik er ook bijzeggen dat wij tot dusverre in ieder geval van de kant van Maleisië geen tegenwerking hebben ondervonden bij het bespreken van deze onderwerpen, ook niet wanneer het ging over gevoelige mensenrechtenzaken.
Dan ten aanzien van de Chittagong Hill Tracts in Bangladesh, mijnheer de Voorzitter. Het ziet ernaar uit dat men in de huidige vredesonderhandelingen, en er zijn zes besprekingsrondes geweest vanaf oktober vorig jaar, dat men in die onderhandelingen die thans onder leiding van de nationale commissie voor de Chittagong Hill Tracts worden gevoerd, erin is geslaagd de kloof tussen de standpunten van regering en rebellenleiders te overbruggen. De Europese Commissie volgt het vredesproces en de situatie via haar delegatie in Dhaka op de voet. Wanneer het akkoord is ondertekend, zal de Commissie ondersteuning van de uitvoering van het vredesproces overwegen, natuurlijk in overleg met alle nauw betrokkenen. De regering van Bangladesh stelt de belangstelling van de Unie en andere ontwikkelingspartners voor het steunen van het vredesproces op prijs en daarnaast natuurlijk ook het bieden van financiële hulp voor de opvang van de gerepatrieerde vluchtelingen en de herintegratie van de Bengalezen in Chittagong. Niettemin heeft de regering van Bangladesh, gezien de gevoeligheid van de situatie, de internationale donors verzocht om te wachten totdat het vredesakkoord operationeel is en de toestand is gestabiliseerd. Een minimum aan politieke stabiliteit en voldoende veiligheid is uiteraard noodzakelijk alvorens te bezien hoe de herintegratie en de ontwikkeling kunnen worden gestabiliseerd en gerealiseerd.
Ten slotte, mevrouw de Voorzitter, het lot van mevrouw Silvia Baraldini. Het is hier een aantal malen aan de orde geweest in dit Huis. We weten dat we in feite niet anders kunnen dan zeggen dat dit in de allereerste plaats een bilaterale aangelegenheid is tussen de Verenigde Staten en Italië. Ik sluit mij echter namens de Commissie aan bij degenen die hebben gewezen op het feit dat dit een duidelijk geval lijkt te zijn waarbij de het Verdrag van Straatsburg van toepassing is, welke ook is geratificeerd door de Verenigde Staten en Italië. Wij zouden het dan ook op prijs stellen als de inhoud van dat verdrag wordt nageleefd.

Kreissl-Dörfler
Mevrouw de Voorzitter, mijns inziens is de commissaris vergeten een standpunt over de Filipijnen te verwoorden. Ik heb er in ieder geval niets over gehoord. Ik zou ook daarover nog graag informatie willen ontvangen.

Van den Broek
Excuses, mevrouw de Voorzitter, maar de resolutie lezende had ik daaruit begrepen dat deze zich in de eerste plaats tot president Ramos en niet tot de Europese Commissie richtte om steun te vragen. Daarom heb ik geen antwoord daarop voorbereid. Maar ik wil nog best even, terwijl het volgende onderwerp aan de orde is, die resolutie doorlezen om te zien of dat aanleiding geeft voor de Commissie om daarop te reageren. Maar ik durf dat niet onverantwoord en zonder voorbereiding te doen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris. Ik neem aan dat de heer Kreissl-Dörfler het daarmee eens is.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.00 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0932/97 van de leden Frutos Gama en García Arias, namens de PSE-Fractie, over de rampzalige overstromingen in de autonome regio Extremadura; -B4-0957/97 van de heer Puerta en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de ernstige gevolgen van de storm in Spanje; -B4-0991/97 van de leden Novo Belenguer en González Trivi?o, namens de ARE-Fractie, over de overstromingen in Badajoz (Spanje); -B4-0933/97 van de heer Miranda en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de ernstige gevolgen van het noodweer op de Azoren; -B4-0981/97 van de leden Marinho en Correia, namens de PSE-Fractie, over het noodweer op de Azoren; -B4-0939/97 van de heer Miranda en anderen, namens de GUE/NGL-Fractie, over de ernstige gevolgen van het noodweer in Portugal; -B4-0969/97 van de heer Azzolini en anderen, namens de UPE-Fractie, over het noodweer in Portugal; -B4-0983/97 van de heer Marinho en anderen, namens de PSE-Fractie, over het noodweer en de overstromingen in Zuid-Portugal; -B4-0956/97 van de heer Capucho en anderen, namens de PPE-Fractie, over de recente overstromingen in de regio's Extremadura (Spanje), Alentejo (Portugal) en op de Azoren (Portugal).
Spanje

Mohamed Alí
Mevrouw de Voorzitter, wederom wordt er in dit Parlement een dringende resolutie ingediend naar aanleiding van de vernietigende gevolgen die overstromingen kunnen hebben. Het noodweer heeft in Spanje en Portugal opnieuw een spoor van dodelijke slachtoffers, gewonden en vermisten achtergelaten. Ofschoon dergelijke dramatische gebeurtenissen inderdaad moeilijk helemaal te voorkomen zijn, is het ook zo dat deze tragedie een beperktere omvang had kunnen hebben als op het juiste moment de juiste maatregelen waren genomen.
Het is niet toevallig dat deze ramp zich heeft voorgedaan in een van de gebieden die meer onder de bodemverzakking te lijden hebben dan de rest van Europa. Wat er echter afgelopen maandag in Melilla is gebeurd toen een reservoir van 20.000 kubieke meter het begaf, was "de geschiedenis van een aangekondigde tragedie" . 9 doden, 41 gewonden en onoverzienbare materiële schade, dat is de voorlopige balans van deze ramp, die allerminst een speling van het lot was maar enkel en alleen het gevolg van nalatigheid. Ik wil hier niet ingaan op de schuldvraag waarover de Spaanse overheid hoe dan ook opheldering zal moeten verschaffen, maar vanuit mijn dubbele positie van Europees afgevaardigde en van burger van Melilla zou ik van de gelegenheid gebruik willen maken om de Europese Commissie te verzoeken spoedhulp te verlenen aan de gezinnen van de slachtoffers, aan degenen die hun woning of broodwinning geheel of gedeeltelijk verloren zijn, kortom aan al degenen die op de een of andere manier materiële schade hebben geleden.
Voorts stel ik de Commissie voor samen met de Spaanse autoriteiten een herstelplan op te stellen voor de door rampen getroffen gebieden, en de vereiste middelen beschikbaar te stellen voor de wederopbouw van infrastructuur, woningen, en in het geval van Extremadura, voor het herstel van het landbouwmaterieel, installaties voor de veeteelt en toeristische voorzieningen waaraan schade is toegebracht.
Ten slotte wil ik van mijn betoog gebruik maken om de Commissie te vragen of zij de mogelijkheid tot herziening van de communautaire milieuwetgeving wil bestuderen met als doel de verplichte milieueffectrapporten te koppelen aan studies naar de risico's die voor de bevolking ontstaan als gevolg van bepaalde activiteiten welke van invloed zijn op het milieu. Tragische gebeurtenissen, zoals die ten gevolge van de overstroming van rivieren in Extremadura of de vloedgolf in Melilla, kunnen worden vermeden indien de overheden van de lidstaten evenals de Commissie meer aandacht besteden aan de vervulling van een van hun belangrijkste taken, namelijk "het waarborgen van de veiligheid van alle burgers" .
Azoren

Novo
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, nadat ik dit Parlement tijdens de vergadering van 4 november jongstleden in Brussel gevraagd had dat wij ons medeleven zouden betuigen met de bevolking van Ribeira Quente en nadat wij bij het voorzitterschap van dit Parlement een dringende ontwerpresolutie hadden ingediend opdat wij maatregelen zouden nemen en iets zouden doen aan de gevolgen van het noodweer dat de Azoren getroffen had, zijn ook grote delen van het Portugese vasteland, de Alentejo, de Algarve, het stedelijk gebied rond Lissabon en de vallei van de Taag door zware stormen getroffen.
Er vallen helaas nog meer doden te betreuren. Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, het noodweer heeft niet alleen vele gewonden maar ook 41 doden en vermisten geëist in Portugal. De schade aan particulier en openbaar bezit en ondernemingen loopt volgens vrij voorzichtige ramingen op tot meer dan 10 miljard escudo's. Wij moeten de enorme volkssolidariteit die onmiddellijk tussen alle delen van Portugal ontstond, vermelden en prijzen en ik wil hierop toch de aandacht van de Vergadering vestigen. Ik wil ook woorden van lof richten aan de gemeentebesturen, hun respectieve diensten en de brandweerlieden.
Wij vragen hier vandaag om bijkomende financiële steun van de Commissie bovenop de al bestaande instrumenten om de nood als gevolg van deze natuurramp te lenigen en hulp te bieden voor de menselijke drama's die zich hebben afgespeeld. Wij vragen ook en mijns inziens vooral dat de Commissie in overleg met de verschillende autoriteiten van mijn land een methodologie voor financiële steun, voor hulp en technische en technologische samenwerking en ook op het gebied van onderzoek vaststelt. Op die manier kunnen wij een herhaling van de verwoestende gevolgen van dergelijke stormen voorkomen en vermijden, want die stormen zelf kunnen wij natuurlijk jammer genoeg niet voorkomen.

Correia
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de autonome regio van de Azoren werd de ochtend van 31 oktober jongstleden voor de tweede maal in korte tijd zwaar geteisterd door stormen en stortregens, waarbij vooral de parochie Ribeira Quente in het dorp Povoação getroffen werd.
Helaas vallen naast de enorme materiële schade, die volgens onze informatie meer dan 5 miljard escudo's zou bedragen, ook 29 doden te betreuren. Naar aanleiding van deze droevige gebeurtenissen stellen wij vast hoe belangrijk de invoering van een artikel in het Verdrag van Amsterdam wel is dat in een gedifferentieerde en specifieke behandeling voor de ultraperifere gebieden voorziet, zodat de Gemeenschap de nadelen voor deze burgers van de Europese Unie en de gevaren die zij lopen, erkent.
Wij richten in dit verband een oproep tot de Commissie opdat zij in haar optreden de al uitgetrokken financiële middelen herprogrammeert en versterkt om de vernielde infrastructuur in de autonome regio van de Azoren te herstellen. Aangezien deze situaties zich herhaaldelijk voordoen, stellen wij bovendien dat het REGIS-initiatief voortaan een onderdeel moet bevatten dat ons in staat stelt het hoofd te bieden aan de gevolgen van natuurrampen.
Portugal

Girão Pereira
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik denk dat de pers of de collega's die voor mij het woord gevoerd hebben, al alle feiten over deze rampen gegeven hebben. Ik wil het hier dan ook niet opnieuw over hebben en wil ter zake slechts drie opmerkingen maken.
Zoals al gezegd, treffen deze rampen de meest achtergebleven gebieden van Europa: het ultraperifere gebied van de Azoren, Extremadura in Spanje en de Alentejo in Portugal. Dit toont aan dat de Europese Unie steun moet blijven geven aan deze gebieden. Er is misschien inderdaad sprake geweest van nalatigheid, er zijn misschien inderdaad fouten gemaakt bij de ruimtelijke ordening, maar het is en blijft een feit dat deze gebieden tekortkomingen op het vlak van infrastructuur kennen die verholpen moeten worden.
Ten tweede is het belangrijk dat de Commissie materiële hulp verleent, omdat deze hulp ook een blijk van solidariteit met deze volkeren is. De door de Commissie betuigde solidariteit zal natuurlijk het Europese gevoel versterken en ervoor zorgen dat deze mensen merken dat andere volkeren in Europa solidair zijn met hen in deze moeilijke momenten. Deze hulp heeft bijgevolg niet alleen een materiële maar ook een politieke betekenis en is als het ware een blijk van solidariteit.
Ten slotte zijn wij van mening - en mijn fractie heeft hier al eerder voor gepleit - dat de Commissie uiteindelijk over een mechanisme voor soortgelijke situaties moet beschikken. Zij moet deze vorm van hulpverlening institutionaliseren zodat de gevolgen van deze rampen onmiddellijk en in loco kunnen worden vastgesteld en zodat zij samen met de nationale regeringen onmiddellijk een aantal maatregelen kan treffen om het hoofd te bieden aan deze rampen.

Apolinário
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in het licht van de ernstige en dramatische situatie die het noodweer zowat op het volledige Portugese grondgebied veroorzaakt heeft, moeten terecht communautaire middelen aangewend worden.
De vraag is nu of deze middelen gevonden zullen worden in de al aan Portugal toegekende middelen via een herprogrammering van het huidige communautaire bestek voor bijstandsverlening, dan of nieuwe bijkomende middelen zullen worden uitgetrokken in hoofde van spoedhulp. Of zal de begroting verhoogd worden en de begeleidende mededeling bij bijvoorbeeld het communautaire initiatief INTERREG II-C gewijzigd worden, zoals in de resolutie van het Europees Parlement gevraagd wordt?
Wij moeten ons hier de vraag stellen of de Commissie zich er, in antwoord op de toewijding en de inzet van brandweerlieden, lokale overheden, stadsdiensten, politie en militaire autoriteiten, in antwoord op het snelle optreden van de nationale en regionale regering, vanaf kan maken met een beperkte en academische kijk op de communautaire regelgeving. De mensen, die toch de bestaansreden van het communautaire project zijn, zullen dit niet dulden. De Commissie mag dit niet vergeten! Op een rampzalige situatie mag men niet reageren met technische strengheid, met operationele programma's (OP), communautaire bestekken voor bijstandsverlening (CB), deflatoren, pro memorie (p.m.) en andere letterwoorden uit het communautaire jargon. Hier zijn gezond verstand en goede wil NODIG!
Spanje/Portugal/Azoren

Camisón Asensio
Mevrouw de Voorzitter, hierbij wil ik blijk geven van onze ontsteltenis over al het leed dat mensen berokkend is en de schade die aan veel materieel is toegebracht als gevolg van de rampen waarop het onderhavige voorstel betrekking heeft. Over al die ellende zijn wij ontsteld, maar ik zou de aandacht hier in het bijzonder willen vestigen op de overstromingen die zich op de zesde van deze maand hebben voorgedaan in Badajoz, met als resultaat 25 dodelijke slachtoffers en omvangrijke materiële schade aan roerende goederen, woningen en bedrijven. In dit verband wil ik echter een bepaald aspect onderstrepen, namelijk de bewonderenswaardige solidariteit met de slachtoffers, niet alleen van de zijde van de autoriteiten maar ook van de rest van de bevolking van Extremadura die daarin gesteund werd door het hele Spaanse volk.
Het zou dan ook onbegrijpelijk zijn als het Europees Parlement zich niet bij deze uitingen van solidariteit aansloot door ervoor te zorgen dat de benodigde middelen bijeen worden gebracht om deze ernstige situatie te verhelpen. Daarna kunnen we ons buigen over oplossingen om herhaling van dergelijke rampen te voorkomen, zoals bijvoorbeeld het vereiste om bij ieder stedenbouwkundig project milieueffectstudies te laten verrichten naar mogelijke overstromingsgevaren.

Porto
Mevrouw de Voorzitter, de overstromingen die onlangs een aantal gebieden, met name in Portugal, getroffen hebben, zijn een reden tot droefheid maar ze moeten ons ook aanzetten tot reflectie over het te volgen beleid. Nu in Portugal 41 en in Spanje 25 doden gevallen zijn, kan onze eerste reactie enkel bestaan uit woorden van ontzetting over dit verlies aan mensenlevens en kunnen wij de getroffen families enkel bijstaan in hun verdriet.
Vervolgens moeten wij in het licht van het respect voor de levenden onverwijld de vernielde woningen en de arbeidsvoorwaarden herstellen. Hopelijk verstrekken de nationale en communautaire verantwoordelijken de onontbeerlijke middelen. Zoals een aantal collega's dat ook al gedaan heeft, verdedigen ook wij het mechanisme om onmiddellijk bijkomende hulp te bieden.
Ten slotte moeten wij in het licht van deze droefheid ook nadenken over de omstandigheden die de gevolgen van dit noodweer veroorzaakt of alvast verergerd hebben. De rampen hebben duidelijk aangetoond dat de hulpmiddelen ontoereikend zijn aangezien de hulp grotendeels afhing van de bereidwilligheid van de burgers zelf. Daarnaast dient eindelijk de nodige aandacht besteed te worden aan de ruimtelijke ordening en moeten we inzien dat we niet tegen de natuur kunnen ingaan. Wel integendeel, de natuur moet gevrijwaard worden en op een juiste manier ten dienste van de mens gesteld worden.

Hernandez Mollar
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, het verlies aan mensenlevens ten gevolge van een ramp of een ongeval is niet te compenseren. Het gaat er niet alleen om dat we financiële steun aanvragen in verband met de rampen waarop deze resolutie betrekking heeft. Van belang is ook dat wij blijk geven van onze solidariteit, waartoe wij als burgers van Europa verplicht zijn.
In Melilla, evenals in Extremadura en in Portugal, zijn vele mensenlevens en heel veel materieel verloren gegaan.
De Europese Commissie mag zich - net zomin als de nationale en de lokale autoriteiten - niet doof houden voor het verzoek dat wij hun doen namens de mensen die thans onder deze dramatische gebeurtenissen te lijden hebben en die willen dat er voor hun meest nijpende problemen een oplossing gevonden wordt, want woorden van medeleven of solidariteit zijn voor hen niet voldoende. In Melilla zijn nu heel wat mensen die niet alleen hun gezinsleden hebben verloren, maar die ook geen woning meer hebben of wier bedrijf en middelen van bestaan vernietigd zijn. Dat zijn toch essentiële zaken?
Laten wij, althans de afgevaardigden van deze Vergadering, ertegen waken in politieke of juridische conflicten verzeild te raken die buiten ons terrein vallen, zoals we er ook tegen moeten waken dat we door ons afzijdig te houden de wanhoop vergroten van de mensen die nu bij de overheden, met inbegrip van de Europese, aankloppen met het verzoek om materiële en technische bijstand die hun, wat niet meer dan rechtvaardig is, onverwijld moet worden verleend.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe nog even heel kort terug te komen op het vorige onderwerp inzake de Filipijnen om de heer Kreissl-Dörfler te zeggen dat de Commissie het programma van de Filipijnse overheid ter zake van landbouwhervormingen en ook de bijdrage op dat gebied opnieuw wil bekijken bij de eerstkomende ontmoeting tussen Unie-functionarissen en deskundigen van de Filipijnen, een ontmoeting die plaats zal hebben op 9 en 10 december aanstaande. Op die uitkomst wil ik even niet vooruit lopen en ter zake van de andere punten die in de resolutie zijn genoemd heeft de Commissie aan haar delegatie in Manilla om nader advies gevraagd.
Voorzitter, dan nu de kwestie van de catastrofes. Mag ik beginnen met sympathie tot uitdrukking te brengen namens de Europese Commissie met de slachtoffers van de recente overstromingen in de Spaanse gemeenschap Extremadura en ook ons leedwezen te betuigen met hen die slachtoffer zijn geworden van de stormen in het zuiden van Portugal en de Azoren? De Commissie betuigt haar diepste medeleven met de families van de slachtoffers. Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot de spoedhulp voor Europese burgers die het slachtoffer zijn van dergelijke rampen wijst de Commissie erop dat in de begroting van de Europese Unie voor 1997 geen kredieten zijn opgenomen voor rechtstreekse hulpmaatregelen binnen de Europese Unie. En waarom? Omdat de begrotingsautoriteit voor de tweede opeenvolgende keer aan die desbetreffende begrotingspost, B 4-3400, een vermelding "pro-memorie" heeft toegekend. Voor 1998 heeft de begrotingsautoriteit in dit stadium van de begrotingsprocedure ingestemd met de opheffing van de overeenkomstige begrotingspost in de begroting waarvoor de goedkeuringsprocedure nog loopt.
Met betrekking tot de structurele hulp heeft de Portugese overheid de Commissie ingelicht over de schade die het noodweer heeft toegebracht aan de landbouwinfrastructuur in Portugal en in de autonome regio van de Azoren. Het door de diensten van het Portugese ministerie van landbouw ingediende voorstel wordt momenteel onderzocht door de diensten van de Commissie, met name om na te gaan welke financieringsbronnen kunnen worden gebruikt om te helpen bij het herstel van de beschadigde landbouwinfrastructuur. Dit is met name van belang omdat uit hoofde van het onderdeel EOGFL-Oriëntatie van het zogeheten communautair bestek voor Portugal geen kredieten meer beschikbaar zijn voor een eventuele versterking van de landbouwmaatregelen van het operationeel programma voor de door het noodweer getroffen gebieden.
Wat de Azoren betreft, wijst de Commissie erop dat zij na de verwoestingen in dit gebied in december vorig jaar en januari van dit jaar het operationeel programma voor de Azoren in juli van dit jaar heeft opgetrokken met 26 miljoen ecu om een bijdrage te leveren aan het herstel van de beschadigde infrastructuur.
Wat Spanje betreft, de Spaanse overheid heeft de Commissie eveneens ingelicht over de schade aan de landbouwinfrastructuur en in overleg met de Spaanse autoriteiten bestuderen de diensten van de Commissie hoe binnen het communautair bestek voor Spanje hulp kan worden verleend voor het herstel aan deze infrastructuur. Met betrekking tot INTERREG II-C wijst de Commissie erop dat dit communautair initiatief hoofdzakelijk gericht is op de bestrijding van de droogte.

Hernandez Mollar
Mevrouw de Voorzitter, ik neem aan dat hij het per abuis vergeten is, maar toen de commissaris zijn leedwezen betuigde, heeft hij de slachtoffers in een andere Spaanse en dus Europese stad, namelijk Melilla, buiten beschouwing gelaten terwijl hij de ramp die zich daar voltrokken heeft evenmin genoemd heeft.

Mohamed Alí
Mevrouw de Voorzitter, in aansluiting op wat mijn collega de heer Hernandez Mollar net gezegd heeft, zou ik inderdaad willen horen wat de mening van de commissaris is, want de afgelopen dagen hebben we kunnen constateren dat ook Melilla door een ramp getroffen is die in alle dagbladen voorpaginanieuws was.

Van den Broek
Voorzitter, ik wil bij deze dat verzuim zeer gaarne goedmaken. Dat was een onvrijwillige weglating.

De Voorzitter
Daarmee is het rechtgezet.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur, dus over twee minuten, plaats.

Stemming
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, het actieprogramma van de Commissie ten behoeve van de ene markt, ondersteund door het verslag-von Wogau, biedt een extreme visie op een interne markt met in ruime mate eenvormig gemaakte wetten en belastingen, zonder enige binnengrenzen en voorzien van een éne munt, dus een markt waarin de onafhankelijkheid van de naties vergaand is verdwenen. Bovendien zou deze eengeworden markt tamelijk vage buitengrenzen krijgen, daar immers, ik citeer het verslag von Wogau, " het commitment van de EU voor een vrije wereldmarkt" moet worden nagekomen.
De commissie openbare vrijheden van het Europees Parlement heeft toch wat bedenkingen gehad bij de vasthoudendheid van de Europese Commissie om de mobiliteit van de arbeidskrachten tussen lidstaten te organiseren en in haar advies preciseert zij voorzichtig, ik citeer: " uiteraard kan mobiliteit worden bevorderd, maar het is de vraag of mensen kunnen worden gevraagd of zelfs gedwongen om voor het vinden van werk van de ene lidstaat naar de andere te verhuizen." Deze nuancering, die waarschijnlijk gevaarlijk werd geacht voor de algemene eenwording, is in het eindverslag van onze vergadering echter niet opgenomen.
De Raad van Amsterdam van 16 en 17 juni was blij met dit actieprogramma. Natuurlijk is daar wel voorgesteld dat er tussen de prioritaire maatregelen keuzes gemaakt moesten worden, maar zonder te zeggen welke en met waardering voor de algemene doelstelling die volgens de Raad nog politieke steun nodig had om de goedkeuring van wetgevende maatregelen voor de toepassing te versnellen. Toch kun je verbaasd zijn over dit standpunt als je weet dat het actieprogramma zulke radicale maatregelen bevat als de instelling binnen vijf jaar van een nieuw BTW-systeem dat berust op het beginsel van het land van herkomst. In het programma staat zelfs een verbijsterende passage te lezen waar men ontdekt dat, ik citeer: " [zou] de Commissie in staat moeten zijn onverwijlde actie te ondernemen tegen de lidstaat die in zijn verplichtingen tekort schiet, waarnodig onder gebruikmaking van sancties. Een versterking van de bevoegdheden van de Commissie op het gebied van rechtshandhaving zou hiertoe bijdragen en zou ook helpen de achterstand bij het oplossen van problemen terug te dringen" .
Zo vindt men in het actieprogramma tegelijkertijd de vervaging van de naties tegenover de interne markt, vervolgens de vervaging van de interne markt tegenover de mondiale markt, dit alles vergezeld van de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om de staten te doen zwichten. Misschien zijn er in Frankrijk of elders regeringsleiders die met deze tendensen instemmen, maar ik denk dat hun volk hun op een goede dag rekenschap zal vragen.

Ahlqvist en Wibe
In het verslag staat een aantal punten waar wij het absoluut niet mee eens kunnen zijn. Ten eerste vinden wij dat de Europese Unie niets te maken heeft met de BTW van de lidstaten. Wij kunnen ons evenmin verenigen met algemene formuleringen die inhouden dat de belasting op arbeid moet worden verlaagd om de werkgelegenheid te bevorderen, of dat de accijnzen moeten worden aangepast.
In het verslag wordt gevraagd om de oprichting van drie nieuwe Europese bureaus en wetgevingsinstellingen voor de veiligheid van vliegtuigen, telecommunicatie en voor de goedkeuring van additieven voor levensmiddelen en landbouwchemicaliën. De oprichting van dergelijke centralistische autoriteiten leidt enkel tot de productie van nog meer documenten zonder enige noemenswaardige wijziging van de omstandigheden.
Ten slotte kunnen wij ons vanzelfsprekend niet verenigen met het voorstel in paragraaf 12 van het verslag. Een gemeenschappelijke munt voor de Europese Unie zal ook voor permanente werkloosheid zorgen.

Holm
Het een leidt tot het ander. Toen de interne markt zou worden ingevoerd, werd in het debat beweerd dat de invoering van de interne markt onder geen voorwaarde invloed zou hebben op de belastingen. Nu blijkt dat ook dit terrein in de EU-regelgeving wordt opgenomen, wat volgens het verslag onder andere de harmonisatie van de belastingtarieven en een gemeenschappelijk BTW-tarief betekent.
Hiermee kan ik mij niet verenigen. De lidstaten moeten de vrijheid hebben om zelf te bepalen op welk niveau hun belastingtarieven zullen liggen, onder andere als waarborg dat de overheidssector op het niveau kan blijven dat de burgers in hun respectieve landen noodzakelijk achten.
Ik kan mij evenmin verenigen met de inhoud van paragraaf 12, waarin de gemeenschappelijke munt ongenuanceerd wordt toegejuicht, terwijl de EMU volgens mij niet in het voordeel van de burgers van de EU zal werken.

Lindqvist
De interne markt had per 1 januari 1993 van kracht moeten zijn. Dat is niet gebeurd.
Ik ben het met veel van de kritiek van de Commissie eens, maar ik moet daarnaast vaststellen dat uit deze mededeling duidelijk naar voren komt dat de lidstaten niet zo snel willen of kunnen. De mededeling is een duidelijk voorbeeld van het feit dat de voorstellen over de interne markt niet in de maat lopen met de wensen van de lidstaten. De parlementaire commissie gaat veel verder dan een vrije interne markt en bepleit harmonisatie van de BTW-wetgeving, gemeenschappelijke bepalingen voor de belasting op kapitaal en uniforme regels op vennootschapsgebied, de invoering van een gemeenschappelijke munt en een gemeenschappelijk economisch beleid. Dit is onaanvaardbaar voor mij en daarom heb ik tegen het verslag gestemd.

Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-von Wogau dat de werking en efficiëntie van de interne markt tot voorwerp heeft. Het verslag onderschrijft de hoofdlijnen in de Mededeling van de Commissie. De Deense sociaal-democraten juichen de in het verslag voorgestelde verlaging van de belasting op arbeid ter bevordering van de werkgelegenheid toe. De Deense regering besloot in 1993 tot een gelijkaardige maatregel, die een toename van het aantal arbeidsplaatsen tot gevolg had.
In het verslag is sprake van een verlaging van het BTW-tarief voor kleine en middelgrote ondernemingen. De Deense sociaal-democraten kunnen hiermee niet instemmen. Wij zijn van oordeel dat meer investeringen en opleiding van de Europese beroepsbevolking de aangewezen maatregelen zijn om de werkgelegenheid te verbeteren. Het verslag ziet de transeuropese netwerken als een belangrijk element in de totstandbrenging van een goed werkende infrastructuur in de EG. Wij vinden dit een positief standpunt.
Verslag-Langen (A4-0350/97)
Rovsing
Zonder de bepalingen voor de tenuitvoerlegging van de richtlijn betreffende voor de bouw bestemde producten kan de richtlijn inzake etikettering en normalisatie van deze producten niet worden toegepast. De Commissie erkent in haar rapport dat het een tijdrovende opgave is om voor zo'n immens uitgebreid gebied bepalingen voor de tenuitvoerlegging vast te stellen. De technische specificaties waaraan het materiaal moet voldoen, zijn ingewikkeld en verschillen van lidstaat tot lidstaat.
Het verslag erkent deze moeilijkheden, maar verzoekt de Commissie niettemin het tijdschema voor de tenuitvoerlegging zoveel mogelijk in te korten. Ik ga akkoord met het standpunt van de rapporteur en de commissie. De bouwproducten vormen een belangrijke groep goederen waarvoor op de interne markt nog geen vrij verkeer bestaat. Een snelle inwerkingtreding van de richtlijn vereist ook soepelheid en bereidheid van de lidstaten. Het verslag benadrukt dit en daarom ben ik blij dat ik het zonder voorbehoud kan steunen.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Asielbeleid, immigratiebeleid en overschrijding van de
buitengrenzen (programma-ODYSSEUS)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van mevrouw Zimmermann (A4-0366/97), namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake een gemeenschappelijk optreden goedgekeurd door de Raad ter invoering van een programma voor de opleiding, de uitwisseling en de samenwerking op het gebied van het asielbeleid, het immigratiebeleid en de overschrijding van de buitengrenzen (programma-ODYSSEUS) (COM(97)364-9980/97 - C4-0427/97-97/0909(CNS)).

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, bij de taken die de Europese Unie sinds de tweede wereldoorlog op zich heeft genomen op het vlak van het vluchtelingen- en immigratiebeleid horen de verlening van asiel voor politieke vluchtelingen, de opname van burgers uit voormalige koloniën, alsmede de opname van personen om strikt humanitaire redenen. Na 1989 heeft deze waaier van taken een nieuwe dimensie gekregen, omdat er uit de Midden- en Oost-Europese landen en uit de staten die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn ontstaan een groot aantal personen om politieke en economische redenen naar West-Europa kwam.
Politiek optreden is dringend noodzakelijk. De regeringen van de lidstaten van de Europese Unie hebben het asielbeleid, de immigratie en de overschrijding van de buitengrenzen, alsmede het visabeleid, bestempeld als aangelegenheden van bijzonder gemeenschappelijk belang. De lidstaten zijn ervan overtuigd dat alleen gezamenlijk op doeltreffende en nuttige wijze aan de eisen ter zake kan worden voldaan. Al heerst er een consensus op dat vlak, nog zien de lidstaten er ondanks de vele verklaringen tegen op om bevoegdheden over te dragen aan de Europese Unie.
Tot nu toe zijn de overeenkomsten, en als eerste het Akkoord van Dublin, maar een eerste, kleine stap geweest. Om aan de ambitieuze doelstellingen van het Verdrag van Amsterdam, de zogenaamde communautarisering van de desbetreffende gebieden op middellange termijn te beantwoorden, zijn grote inspanningen en de wil om samen oplossingen te vinden nodig.
Het onderhavige gemeenschappelijk optreden kan dan ook gezien worden als een teken dat de Raad en de Commissie bereid zijn verdere inspanningen op dit vlak te doen. Zij kunnen verzekerd zijn van de steun van het Europees Parlement. Ondanks het feit dat het voorstel laattijdig werd voorgelegd aan het Parlement en ondanks de korte behandelingstijd heeft het Parlement toch een volledig en uitvoerig verslag over het ODYSSEUS-programma kunnen opstellen.
Wij vinden het belangrijk dat het standpunt van het Parlement op de top van Luxemburg wordt vertegenwoordigd en in aanmerking wordt genomen. Het Parlement heeft zich gebaseerd op de geldende bepalingen van het Verdrag van Maastricht betreffende de Europese Unie, maar ook de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam in het oog gehouden. Het Europees Parlement stelt er prijs op uitvoerige informatie te ontvangen over de voortgang van het ODYSSEUS-programma, met name over het jaarprogramma.
Bovendien zou het een prioriteitenlijst kunnen voorleggen en zouden de desbetreffende onderwerpen in aanmerking genomen kunnen worden bij de jaarplanning. Het ODYSSEUS-programma verlegt de grenzen van de samenwerking van de lidstaten op het gebied van asiel, immigratie en de overschrijding van de buitengrenzen. Nog altijd zijn de wetten en procedures in de afzonderlijke lidstaten heel verschillend. Het ODYSSEUS-programma beoogt deze uiteindelijk te harmoniseren. De lidstaten moeten echter niet door een uniforme wetgeving nader tot elkaar komen, maar door van elkaar te leren. Dat gebeurt op het niveau van de ambtenaren die de bepalingen moeten uitvoeren. Via de door ODYSSEUS gesteunde projecten krijgen zij niet alleen meer informatie over het recht van de Unie, maar ervaren zij ook hoe andere lidstaten bepaalde problemen oplossen. Het is bijvoorbeeld de moeite waard om kennis te nemen van de wetgeving inzake gezinshereniging in de afzonderlijke lidstaten. Op die manier kan duidelijk worden dat er verschillende mogelijkheden bestaan om met een probleem om te gaan.
Ik ga er dan ook van uit dat de maatregelen die de Europese Unie in de genoemde gebieden al heeft genomen, breder aanvaard zullen worden door de verspreiding van kennis in het kader van ODYSSEUS.
De deelnemers aan de projecten beschikken vervolgens over kennis waarvan de lidstaten in het kader van de communautarisering kunnen profiteren. Ik vraag de lidstaten uitdrukkelijk om deze kansen te benutten. Het is toe te juichen dat de kandidaat-lidstaten ook aan de projecten kunnen deelnemen. Via het programma krijgen zij specifieke informatie over de institutionele stelsels, alsmede over de rechts- en bestuurssystemen van de deelnemende lidstaten. Enerzijds komen zij zo meer op het niveau en dichter bij de normen van de Unie en anderzijds wordt de samenwerking met deze lidstaten hierdoor vereenvoudigd.
Bij de praktische omzetting van het programma moeten vooral de voorschriften voor gegevensbescherming van de lidstaten in acht worden genomen. Bij de opleidingen moet gebruik gemaakt worden van anonieme casestudy's. Ambtenaren die deelnemen aan een uitwisseling en met originele documenten in aanraking komen, moeten verplicht worden tot geheimhouding.
Het ODYSSEUS-programma berust op de beoordeling van de proefprojecten uit het SHERLOCK-programma dat nu in ODYSSEUS wordt opgenomen. Tijdens de vijfjarige looptijd zullen verdere waardevolle ervaringen worden opgedaan die telkens weer in de jaarprogramma's moeten worden verwerkt. Dat is niet de enige reden waarom ODYSSEUS van bijzonder belang is. Het ODYSSEUS-programma toont ook aan, evenals het gemeenschappelijk optreden ter bescherming van ontheemden, dat een beleid op de desbetreffende terreinen niet een versterking van het fort Europa moet betekenen. De projecten bieden ambtenaren veeleer de kans om weer de menselijke dimensie van hun handelen te zien. Net als de politici zijn zij er verantwoordelijk voor dat mensen die om politieke, economische en andere redenen naar de Unie willen komen, op menswaardige wijze worden behandeld.
Bij de planning van het jaarprogramma zou de Commissie erop moeten letten dat opleiding, uitwisseling en onderzoek niet alleen in sectoren van de technische afwikkeling, zoals het onderzoek van vervalste documenten, plaatsvinden. Ook met inhoudelijke sectoren, zoals bijvoorbeeld het recht op informatie en juridisch advies voor personen op wie overheidsbesluiten van toepassing zijn, het recht op gezinshereniging en de rechten van minderjarigen moet op evenwichtige wijze rekening worden gehouden. Enkele NGO's hebben op dit vlak speciale kennis verworven die in het kader van het ODYSSEUS-programma moet worden gebruikt. Derhalve is het zo belangrijk dat de UNHCR en andere internationale organisaties, zoals bijvoorbeeld de Internationale Organisatie voor Migratie, opgeroepen worden om aan deze projecten deel te nemen. Europa ziet zichzelf als de bakermat van de mensenrechten. Daarenboven draagt het een grote internationale verantwoordelijkheid op het gebied van het vluchtelingenrecht.
ODYSSEUS is een programma dat ertoe kan bijdragen dat Europa aan de eisen ter zake kan voldoen.

Hernandez Mollar
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Zimmermann gelukwensen met dit gedegen verslag, dat met de bijdragen van alle fracties nog aan kwaliteit gewonnen heeft en dat bovendien op een eveneens gedegen programma berust, namelijk het ODYSSEUS-programma voor de uitwisseling van informatie, samenwerking en opleiding op het gebied van het asielbeleid, het immigratiebeleid en, zoals de titel al zegt, van de overschrijding van de buitengrenzen.
Voor iemand die zoals ik aan een buitengrens woont, in de stad waarover we het zojuist gehad hebben namelijk Melilla, commissaris, dat de grens vormt tussen Spanje, Europa dus, en Marokko, voor iemand die dagelijks geconfronteerd wordt met de problemen van de immigratie vanuit de Afrikaanse landen en de landen rond de Sahara, heeft dit programma, het ODYSSEUS-programma , ongetwijfeld een speciale betekenis.
Het eerste wat ik echter zeggen wil, mevrouw Zimmermann, is dat een immigrant niet hetzelfde is als een misdadiger; daarom heb ik er bezwaar tegen - en ik moet zeggen dat het mij tegen de borst stuit - dat er gesproken wordt van de "bestrijding van immigratie" en van de "bestrijding van de komst en het verblijf van immigranten" . Ik vind dat we het beter zouden kunnen hebben over administratieve of juridische maatregelen, en dat we de strijd daarentegen zouden moeten aanbinden met de maffiaorganisaties die gebruik en misbruik maken van deze mensen door ze naar onze grenzen te brengen en daarvoor geld te vragen, terwijl zij hun aanraden hun wettige identiteitsdocumenten te vernietigen om zich buiten de wet te plaatsen en op die manier uitzetting uit communautair grondgebied te voorkomen of te bemoeilijken.
Een factor van groot belang, mijnheer de Voorzitter, commissaris, is derhalve de opleiding van ambtenaren die op dit gebied werkzaam zijn. Deze opleiding dient naar mijn mening aan een drietal vereisten te voldoen, drie elementen te omvatten. In de eerste plaats moeten deze ambtenaren een adequate technische beroepsopleiding krijgen, zodat ze goed op de hoogte zijn van de regels betreffende de immigratie. In de tweede plaats dienen zij over de benodigde materiële middelen te beschikken om hun functie in een grensgebied optimaal te kunnen vervullen. En op de derde plaats is het zaak dat zij in staat zijn de dossiers met de nodige snelheid af te werken ten einde verlenging van de wachttijden te voorkomen, want door verlenging van de wachttijden raken de opvangcentra overvol, ontstaat de behoefte aan extra medische zorg, die op basis van de middelen van de lokale of de nationale overheden niet op een menswaardige manier kan worden verstrekt, terwijl nog verdere verlenging van de wachttijden het ontstaan van ongewenst xenofoob of racistisch gedrag in de hand werkt. In het zuiden van Spanje bijvoorbeeld wordt men vrijwel dagelijks geconfronteerd met het tragische lot van immigranten uit Noord-Afrika die het leven hebben gelaten bij hun poging Spanje binnen te komen.
De doelstellingen van het onderhavige programma moeten bijdragen tot verbetering van de vereiste samenwerking en opleiding niet alleen van ambtenaren maar ook van de particuliere verenigingen die op dit terrein actief zijn. Grenzen zijn nu eenmaal niet wenselijk maar ze zijn wel noodzakelijk. Daarom moeten we er wat dit dringende probleem betreft dan ook tegen waken bepaalde demagogische uitlatingen te doen.
De voorgestelde uitwisseling van ervaring tussen de betrokken ambtenaren lijkt me derhalve van essentieel belang, want op hun schouders rust de vaak zware taak van het werken in de praktijk, op een terrein waarop humanitaire aspecten moeten worden gecombineerd met de kille letter van de wet die een aantal regels voorschrijft waarmee orde moet worden geschapen in de vragen welke door immigratie worden opgeworpen.
En tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog wijzen op de rol van derde landen die aan de Unie grenzen en die de Verdragen dienen na te leven welke zij op dit gebied gesloten hebben met de lidstaten van de Europese Unie.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik duidelijk stellen dat onze fractie dit voorstel zal steunen. Een betere samenwerking is een goede zaak. Wij vinden ook dat de parlementaire commissie terecht benadrukt dat de samenwerking moet worden uitgebreid en versterkt, en niet enkel bij het oude moet blijven.
Tegelijkertijd moet bij de uitbreiding van de samenwerking de integriteit van het individu worden gerespecteerd. Wij moeten ervoor zorgen dat wij bij ons streven geen dingen doen die in andere verbanden niet aanvaardbaar zouden zijn, bijvoorbeeld de overdracht van informatie in verband met Europol.
Ik wil graag dat bij dit programma speciaal nadruk kan worden gelegd op de samenwerking met de kandidaatlanden. Ik ben dan ook blij dat commissaris Van der Broek aanwezig is. Wij hebben er heel veel bij te winnen - de mensheid heeft er heel veel bij te winnen - als het leed dat nu in de vluchtelingenkampen in deze landen bestaat, minder wordt. Ik denk dan vooral aan een kamp in Litouwen dat door veel humanitaire organisaties onder de aandacht is gebracht. Daar zit een duizendtal vluchtelingen op behandeling van hun zaak te wachten.
Ik hoop dat dit programma op korte termijn een ondersteuning kan vormen voor de samenwerking tussen de EU-landen en Litouwen, zodat de aanpak van de vluchtelingenproblematiek daar kan worden versneld. Mensen die naar hun land van oorsprong willen terugkeren, mogen dat niet omdat de administratie zelfs dat niet aankan. Daarom hoop ik dat de Commissie ingaat op mijn dringende verzoek, prioriteit aan Litouwen te geven.
Verder hoop ik op een grote deelname van de Noordse landen die buiten de EU staan, maar die lid zijn van de Noordse Paspoortunie. Volgens mij maakt artikel 10 van het voorstel dat mogelijk. De grotere samenwerking moet ook deze landen omvatten. Anders verspelen wij misschien onze Noordse Paspoortunie.
Ook wil ik graag ons allen de volgende eerlijke vraag stellen. Wij hebben deze week verscheidene programma's van dit type besproken, bijvoorbeeld FISCALIS, KAROLUS en andere. Is er echt altijd een uitwisselingsprogramma voor nodig om tot de betere samenwerking te komen waartoe wij ons politiek en juridisch hebben verbonden?
Ik verzoek ook om een onderzoek naar de bestuurlijke doelmatigheid, en om meer horizontale regels voor de bepalingen die nodig zijn voor de financiële controle. Deze regels hoeven wij echter niet, zoals nu gebeurt, altijd in elk afzonderlijk programma in detail op te nemen. Daarmee volgen wij werkelijk het motto van de Commissie less but better . Tot slot wil ik vaststellen dat er dus meer horizontale regels nodig zijn voor de financiële controle.

Van Dijk
Voorzitter, het programma ODYSSEUS beoogt een éénduidige uitvoering van het Europees asiel- en immigratiebeleid te bevorderen door training van en betere samenwerking tussen de nationale overheidsdiensten. Meer deskundigheid, samenwerking en uniformiteit zijn in principe prima, maar helaas vormen de Verdragen, de resoluties en andere instrumenten waarmee in de afgelopen jaren het Europees asielrecht vorm heeft gekregen, niet zelden een aantasting van het vluchtelingenverdrag van Genève en van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, internationale verdragen waaraan de lidstaten nochtans gebonden zijn.
Een betere uitvoering van dit ondermaatse asielbeleid is niet per definitie in het belang van vluchtelingen. En vandaar dat mijn fractie gemengde gevoelens heeft over ODYSSEUS. Wel moet gezegd worden dat de amendementen uit het verslag van mevrouw Zimmermann over het algemeen in de goede richting gaan. Ik hoop dat de ODYSSEUS-trainingen die de ambtenaren van de lidstaten zullen voorlichten over de rechten en de plichten van de asielzoekers niet voorbij zullen gaan aan de inhoud van het vluchtelingenverdrag en aan de relevante bepalingen van het EVRM en dat niet alleen aan bod komt de restrictieve uitleg daarvan door de Europese Unie en haar lidstaten maar ook de interpretatie zelf. Aan deze bewaker van het vluchtelingenverdrag laat de Europese Unie zich schandalig weinig gelegen liggen, het protocol bij het Verdrag van Amsterdam heeft dat nog eens bewezen.
Het ODYSSEUS-programma behelst onder meer trainingen in het erkennen van valse documenten en daarover heb ik een vraag aan commissaris Van Den Broek. Gaat ODYSSEUS de betrokken ambtenaren ook vertellen dat het feit dat iemand valse papieren heeft niet betekent dat hij of zij geen echte vluchteling kan zijn? En gaat ODYSSEUS dat ook vertellen aan de ambtenaren die de lidstaten in toenemende mate stationeren op luchthavens in de herkomstlanden van asielzoekers als vooruitgeschoven grenspost van fort Europa?
Dan de samenwerking met de kandidaat-lidstaten. Het is prima dat ook de kandidaat-lidstaten mee kunnen doen aan het ODYSSEUS-programma. Maar het risico is natuurlijk groot dat de EU-partners hun alleen maar gaan leren hoe ze beter als cordon sanitaire voor ons zullen kunnen functioneren. Mijn fractiegenote Claudia Roth bracht vorig jaar een bezoek aan drie Poolse detentiecentra en zij sprak met 122 vastgezette vreemdelingen, van wie sommigen van Duitsland waren teruggenomen. Alle 122 gingen ervan uit dat zij in afwachting waren van een beslissing over hun asielverzoek. Maar in werkelijkheid waren slechts zes asielverzoeken in behandeling genomen. Het Poolstalige document dat de overigen hadden ondertekend, was niet zoals zij dachten een asielaanvraag. Het was een beschikking om hen gevangen te kunnen zetten in afwachting van uitzetting. En dit land beschouwen wij als een veilig derde land. Als ODYSSEUS ertoe bijdraagt dat de kennis van het vluchtelingenverdrag in Polen wordt opgekrikt, dan ben ik daar voor. Maar iets zegt mij dat dat niet de belangrijkste doelstelling is van ODYSSEUS.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen enige gevoelens van verbazing. In een tekst die gaat over grensoverschrijding - de buitengrenzen wel te verstaan, want volgens ons zouden de binnengrenzen al volledig verdwenen moeten zijn - valt nergens het woord Schengen.
Welnu, we moeten toegeven dat, hoewel datgene wat ons nu bezig houdt, niet rechtstreeks met dit verdrag te maken heeft, dit toch op dit moment in Europa het referentiekader is voor met name verplaatsingen van personen.
Het tweede dat me dwars zit en waarover ik nog wat verontwaardigder ben, betreft het feit dat tegenover de grote vrijheid van verkeer van kapitaal, goederen en mensen, de mensen duidelijk de duurste rekening krijgen gepresenteerd. In enkele seconden, enkele duizendsten van seconden gaat een miljoen dollar van een bank in Stockholm naar een bank in Sydney.
Om van Algiers naar Parijs te reizen moet je verscheidene keren langs het consulaat, er in de rij staan, en het waarschijnlijk accepteren dat je aanvraag wordt afgewezen na verscheidene weken van vruchteloze pogingen. Dit element moeten we duidelijk voor ogen houden, en de grootste verdienste van het verslag is dat het ons dwingt nogmaals over deze fundamentele vrijheden te debatteren.
Hier in het Parlement komt een grote meerderheid tot stand om deze vrijheden te beschermen, om het optreden van de staten en de regeringen beter te coördineren. Dat is een feit, dat zal worden goedgekeurd, dat zullen wij graag goedkeuren, en ik feliciteer terloops gezegd mevrouw Zimmermann. Maar laten we niet uit het oog verliezen dat er bij ons thuis, in onze eigen landen een hevige strijd zal moeten worden geleverd. Iedereen weet, in eigen land, hoe lang de weg is die we samen met onze ambtenaren nog moeten afleggen. Onze ambtenaren zijn huiverig, zitten gevangen in routine, zijn vaak slecht op de hoogte en worden steeds door hun oversten onder druk gezet om de toegang te verhinderen.
Dat geldt voor de lidstaten, en misschien nog in sterkere mate voor die staten die vandaag bij de Unie aankloppen en waarvan de ambtenaren gedurende tientallen jaren het grootste deel van hun tijd hebben besteed om hun burgers te verhinderen zich te verplaatsen.
Afgezien van enkele monsters met klauwen en giftige tongen - die momenteel gelukkig niet hier zijn - zal er in het Parlement natuurlijk een ruime meerderheid tot stand komen om ervoor te zorgen dat die elementen werkelijk gecoördineerd worden en dat we dit werk fatsoenlijk kunnen doen. Maar laten we ons wel realiseren dat het om een werk van zeer lange adem gaat. Dit is het allereerste begin van een strijd die we thuis, in onze eigen landen moeten voeren.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, alvorens op het verslag van mevrouw Zimmermann in te gaan, wil ik zeggen dat het mij plezier doet haar in onze gezamenlijke moedertaal, het Nederlands, toe te kunnen spreken. Haar verslag betreft een interessant en noodzakelijk programma. Het uiteindelijke doel van het programma is meerjarige samenwerking tussen de overheidsdiensten van de lidstaten op het gebied van asiel en immigratie. Hiertoe worden opleidingen, uitwisselingen van ambtenaren en studies en onderzoek voorgesteld.
Dat is iets waar wij volledig achter kunnen staan. Samenwerking op deze gebieden tussen lidstaten is door het ontstaan van de open ruimte zonder binnengrenzen noodzakelijk geworden. Daarnaast is het goed voor de op dit gebied werkzame personen dat zij elkaars regelgeving en de regelgeving van de Europese Unie beter begrijpen. Nog vaak genoeg ontstaan er problemen door wederzijds onbegrip voor elkaars wetgeving, of doordat nationale ambtenaren de Commissie-ambtenaren niet begrijpen. Door dergelijke opleidingen en uitwisselingen te stimuleren via dit programma investeert de Unie op verstandige wijze in de toekomst. Wat de toekomst betreft: ik ben erg blij dat ook de aspirant-leden van de Unie betrokken worden bij dit programma. Dat lijkt me van groot belang.
In het verslag is een onduidelijkheid die ik aan commissaris Van den Broek en de rapporteur wil voorleggen. In amendement 31 vergroot het Europees Parlement ongevraagd de autonomie van de Commissie ten opzichte van de Raad door het genoemde bedrag te verhogen. Tegelijkertijd beperkt hetzelfde Europees Parlement de autonomie van de Commissie door de amendementen 15 en 17. Waar de Commissie, waarschijnlijk bewust, de inhoudelijke elementen waarop de acties moeten worden gebaseerd vrij open houdt, perkt het Parlement deze in door zijn toevoegingen. Wat is het standpunt van de Commissie hierover?
Ten slotte wil ik nog opmerken dat ik het wat onkies vind dat het Europees Parlement in amendement 9 op artikel 1 nu al refereert aan de bepalingen uit het Verdrag van Amsterdam en de Raad vraagt daar rekening mee te houden, terwijl dit Verdrag door de verschillende nationale parlementen uit de lidstaten nog niet eens geratificeerd is. Dat lijkt mij een ondemocratische houding. Daar lopen we toch wel iets te ver op de muziek vooruit, dunkt mij.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, collega Zimmermann heeft het standpunt van het Parlement over het gemeenschappelijk optreden grondig toegelicht, zodat ik niet meer op de details van het standpunt van het EP over het ODYSSEUS-programma hoef in te gaan. Ik wil de kwestie van de asielzoekers en de afscherming van de buitengrenzen eens vanuit een andere hoek belichten.
De Europese Unie is een unie van het burgerrecht. Zo formuleren wij, de insiders die hier vanavond bijeen zijn, het tenminste. En zo moet het ook zijn. De Europese Unie moet derhalve ook een geharmoniseerd asielrecht waarborgen dat voor alle lidstaten op hetzelfde hoge niveau geldt. Dat betekent echter dat het asielrecht in de Europese Unie geharmoniseerd ofwel gecommunautariseerd moet worden. In het Verdrag van Amsterdam is voor deze harmonisatie een termijn van vijf jaar gepland. Weliswaar is er nog het probleem dat de Raad hierover een unaniem besluit moet nemen, om zo te zeggen het permanente nationale voorbehoud, geachte vertegenwoordiger van de Raad, maar desondanks heeft men de aanzet gegeven om het asielbeleid te communautariseren.
Hetzelfde geldt voor het immigratiebeleid. Wat hebben het asielbeleid en het immigratiebeleid met elkaar te maken? Als de Europese Unie burgerrechten waarborgt, als zij waarborgt dat de politieke vluchteling asiel krijgt en in de Europese Unie aanspraken kan maken op asielrecht, dan moet zij een duidelijk onderscheid maken tussen de politieke vluchteling die asiel aanvraagt en de immigrant die niet om politieke redenen wordt vervolgd en die niet de mogelijkheid moet krijgen of gedwongen moet worden om het asielrecht voor zijn of haar immigratie te gebruiken. Dit kan gepaard gaan met een uitholling van het asielrecht, omdat de burgers van de Europese Unie dit niet langer aanvaarden. Zij zeggen dat de asielzoekers in werkelijkheid helemaal geen asiel willen, ze willen gewoon immigreren. Om dit te voorkomen en ter bescherming van het asielrecht, hebben wij behoefte aan een immigratiebeleid dat het liefst niet op vijftien verschillende manieren wordt toegepast, maar uniform is.
Als dit binnen de Europese Unie moet functioneren, hebben wij wel veilige buitengrenzen nodig, want de binnengrenzen zijn verdwenen. Ik had in Italië de gelegenheid om de beveiliging van de buitengrenzen van de Italiaanse Republiek te bekijken, een zeer geëngageerde en vakkundige grensbewaking. In de haven van Napels heb ik de grensbewaking van de Italiaanse kustwacht onderzocht. Het zijn fantastische ambtenaren en ik heb hen gevraagd: " In welke hoedanigheid ziet u zichzelf?" Zij hebben mij verbaasd aangekeken omdat zij mijn vraag niet begrepen. Vervolgens heb ik gevraagd: " Bent u Italiaans ambtenaar of Europees ambtenaar?" Natuurlijk zijn zij Italiaanse ambtenaren, groen-wit-rood!
Het antwoord luidde: " Met Europa hebben wij niets te maken!" . Dat klopt echter niet. Sinds Italië volwaardig lid is van Schengen en de grenzen tussen Oostenrijk, Italië en Duitsland open zijn, stellen wij vast dat goed georganiseerde smokkelbendes - dat is gisteren gebeurd - met hun schepen de Italiaanse kust aandoen. Gisteren waren er rond 800 Koerden aan boord, die niet in Italië wilden blijven maar andere landen van de Europese Unie als einddoel hadden. Wat betekent dat nu voor de andere landen van de Europese Unie? Dat betekent dat de Italiaanse buitengrens de Duitse grens is, dat de Italiaanse buitengrens de grens van Zweden is, dat het ook de Franse grens is, of dat de grens tussen Finland en Rusland ook de Italiaanse grens is, want degene die het grondgebied van de Europese Unie betreedt, heeft het recht van vrij verkeer als hij in een lidstaat wordt opgenomen.
Voor de beveiliging van de buitengrenzen bestaat er in ieder land een andere structuur. Op den duur functioneert dat niet. De beveiliging van de buitengrenzen moet dan ook worden geharmoniseerd. Mevrouw Zimmermann heeft hier in haar verslag al op gewezen. Het ODYSSEUS-programma voor bijscholing van individuele nationale ambtenaren is een belangrijk punt. De Finse ambtenaar moet bijvoorbeeld kunnen begrijpen in welke mate zijn werkzaamheden met die van zijn Italiaanse collega te maken hebben en omgekeerd. Wij moeten de communautarisering uiteindelijk wel uitvoeren in die sectoren waarin de Europese Unie niet een steeds nauwere internationale samenwerking nodig heeft, maar een eigen recht. Dat recht is noodzakelijk zodra essentiële eigen belangen een rol spelen. Daarom is ook de opmerking van collega Zimmermann dat harmonisatie in aanvulling op de trainingsprogramma's absoluut noodzakelijk is, een van de belangrijkste boodschappen die het Parlement in dit advies moet uitdragen.

De Voorzitter
Mijnheer Schulz, ik heb u niet willen onderbreken. Uw redevoering was vol brio. Ik heb u echter ook nog om een andere reden laten uitspreken. Telkens als ik voorzit, zie ik min of meer dezelfde collega's in de zaal. Ik heb grote waardering voor hun aanwezigheid en vind dat ik dit niet onder stoelen of banken hoef te steken.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in het verslag wordt erover gesproken dat de programma's ODYSSEUS en SHERLOCK tot een geheel moeten worden samengesmolten. Op het gebied van de genetic engineering is de samensmelting van ODYSSEUS en SHERLOCK uiterst moeilijk en om die reden - ook al ben ik een fan van Engelse detectives - wil ik het nu alleen over ODYSSEUS hebben, want wij bevinden ons echt op een odyssee wat het asielrecht in de Europese Unie betreft. Ik ben echter van mening dat mevrouw Zimmermann ons de juiste weg heeft gewezen, niet met haar betoog, maar met haar uitstekende verslag.
Mijns inziens is het inderdaad noodzakelijk om door bijscholing en opleiding van ambtenaren ervoor te zorgen dat het asielrecht gehandhaafd blijft. Het asielrecht kan alleen worden gehandhaafd als het massale misbruik ervan en de illegale immigratie ingeperkt en gestopt worden. Derhalve is het uiterst belangrijk dat wij ervoor zorgen - en gedeeltelijk gebeurt dat al aan onze buitengrenzen - dat er op het vlak van de interne veiligheid veiligheidscriteria gelden, net zoals er op het gebied van het monetaire beleid monetaire criteria worden vastgelegd. Het Oostenrijkse voorbeeld heeft aangetoond dat men de fout gemaakt heeft eerst toe te treden en dan pas tot de noodzakelijke aanpassingsprocessen over te gaan, die nu nog aan de gang zijn.
Met het oog op de komende uitbreiding met de Midden- en Oost-Europese landen moeten wij ons erop toeleggen deze landen zo intensief mogelijk bij de opleidingsprogramma's te betrekken. Deze landen doen grote inspanningen om hun binnenlands en juridisch beleid aan te passen aan het niveau van de Gemeenschap, maar logischerwijze moeten zij een achterstand inhalen. In dit meerjarenprogramma moeten wij dan ook als prioriteit stellen dat deze landen in een zo vroeg mogelijk stadium hierbij worden betrokken.
Wij moeten ervoor zorgen dat wij binnen de Europese Unie een gevoel van eenheid scheppen. De heer Schulz heeft hier ook reeds op gewezen. Spanje grenst inderdaad aan Rusland. Het is dan ook typerend dat voor onze fractie een vertegenwoordiger van de meest zuidelijke lidstaat, Spanje, heeft gesproken en ik als vertegenwoordiger van de huidige oostgrens. Wij zouden erover moeten nadenken of wij de controle aan onze buitengrenzen op den duur aan de meest zuidelijke of meest oostelijke lidstaat kunnen overlaten, of dat wij tot gemeenschappelijke acties kunnen komen, zoals bijvoorbeeld een Europese grenspolitie die de positieve ervaringen van het Duitse grensbewakingscorps overneemt en vereuropeest.
Ik ben dan ook van mening dat ODYSSEUS een eerste stap in de goede richting kan zijn en zou mij willen aansluiten bij het voorstel van de heer Schulz, dat wij in een volgende fase tot Europese gemeenschappelijke acties moeten komen.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, het meerjarenprogramma ODYSSEUS is er in de eerste plaats op gericht de praktische samenwerking te verbeteren tussen degenen die zich bezighouden met grenscontrole, asiel- en immigratiebeleid in onze lidstaten. Een doeltreffend grenscontrole- en immigratiebeleid wordt in zekere zin bepaald door het kunnen omgaan met de verschillende soorten documenten. Daarom vallen initiatieven ter verbetering van het vermogen om valse documenten te ontdekken ook onder het programma.
In antwoord op de vraag van mevrouw Van Dijk kan men natuurlijk niet generaliserend stellen dat op het moment dat een vals document wordt ontdekt daarmee ook elke asielaanvraag overbodig zou zijn geworden. Ik durf geen generaliserende opmerkingen daarover te maken, omdat ook asielbeleid natuurlijk per individueel geval wordt gevoerd en toegepast.
Het reeds bestaande SHERLOCK-programma, dat betrekking heeft op valse of vervalste documenten, wordt dan ook volledig opgenomen in het ODYSSEUS-programma. Het initiatief is gebaseerd op een aantal zeer geslaagde proefprojecten die de Commissie in 1996 heeft uitgevoerd. Daarbij ging het vooral om opleiding, bijscholing en uitwisselingsprogramma's voor ambtenaren in de lidstaten. Bij de evaluatie van de projecten werd duidelijk dat dit soort praktische samenwerking ten minste even belangrijk is als het meer op elkaar afstemmen van de regels.
Dat geldt niet alleen voor de vijftien lidstaten onderling, maar ook voor de betrekkingen met de nieuwe Europese democratieën. Deze ervaringen hebben in hoge mate de vorm van het programma bepaald. ODYSSEUS heeft een looptijd van vijf jaar en een begroting van in totaal 14 miljoen ecu en daarbij is de 5 miljoen ecu die al was uitgetrokken voor het SHERLOCK-programma inbegrepen.
Het Luxemburgse voorzitterschap heeft het ODYSSEUS-programma ter raadpleging ingediend bij het Europees Parlement. Het geachte parlementslid, mevrouw Zimmermann, heeft in haar uitstekende verslag op een aantal heel belangrijke zaken gewezen en op enkele daarvan wil ik graag nader ingaan.
Wat betreft verzoek nr. 12 ben ik het er bijvoorbeeld volledig mee eens dat aan artikel 7 van het voorstel een zin moet worden toegevoegd waarin de bestrijding van mensensmokkel expliciet wordt vermeld.
De Commissie is het er ook mee eens dat artikel 9 nader moet worden uitgewerkt om duidelijk te maken dat dat onze doelstelling is om de kennis omtrent het institutionele gerechtelijke en bestuurlijke systeem van onze lidstaten te verbeteren.
Het verslag bevat ook een aantal redactionele aanpassingen die duidelijker maken welke activiteiten volgens ons voorstel precies onder het programma vallen. Deze kunnen zonder meer worden overgenomen.
Tevens stelt het verslag van mevrouw Zimmermann voor te verwijzen naar het Verdrag van Amsterdam. In dat geval, die opmerking is ook gemaakt, moet wel duidelijk zijn dat het nieuwe Verdrag nog niet van kracht is. Ik ben overigens bereid deze kwestie in de Raad van ministers aan de orde te stellen.
Tot slot wil ik de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en in het bijzonder de rapporteur bedanken voor het uitstekende werk dat zij met dit verslag hebben verricht. Nu is het ook duidelijk bij de verdere beraadslaging met de Raad dat het voorstel op grote steun kan rekenen in het Europees Parlement.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Van den Broek.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Toekomst van het Europees Sociaal Fonds
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0327/97) van mevrouw Jöns, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de toekomst van het Europees Sociaal Fonds.

Jöns
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds loopt weliswaar pas in 1999 ten einde, maar de voorbereidingen voor de nieuwe verordening zijn al volop aan de gang. De Commissie heeft verklaard dat zij in januari, en wellicht al in december, haar voorstellen op tafel zal leggen. Als wij willen dat de Commissie, voordat zij een beslissing neemt, weet wat het Parlement van een nieuwe verordening verwacht, dan moeten wij dit haar nu zeggen en niet wachten tot december of januari. Om die reden dringen de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en mijn fractie er ook op aan vandaag nog te beraadslagen over het initiatiefverslag en ik moet bekennen dat ik heel blij ben dat wij daar samen in geslaagd zijn, ondanks alle technische moeilijkheden die wij daarbij hebben ondervonden.
Het gaat hier vandaag niet om het wel of niet bestaan van het Europees Sociaal Fonds. Daar is geen twijfel over mogelijk. Het gaat erom het fonds aan te passen aan de gewijzigde arbeidsmarkt en de procedures te vereenvoudigen. Het gaat niet om een grondige hervorming, eerder om een herziening van het Sociaal Fonds. Als eerste belangrijke punt willen wij de horizontale steunverlening uit het Sociaal Fonds handhaven. Dat is van bijzonder groot belang. Bovendien willen wij regio's waarin grote werkloosheid heerst, nog een extra financiële impuls geven.
Ten tweede pleiten wij ervoor de doelstellingen 3 en 4 samen te vatten in één horizontale doelstelling. Wij willen de planning en het beheer vereenvoudigen door maatregelen ter bestrijding van de werkloosheid, maatregelen voor een preventief arbeidsmarktbeleid, dus maatregelen voor mensen wier arbeidsplaats onzeker is, samen te vatten in één enkele doelstelling. Ten derde willen wij de dubbele taak van het Sociaal Fonds handhaven, dat wil zeggen dat wij ook in de toekomst de werkgelegenheidskansen voor werklozen en door werkloosheid bedreigde mensen willen verhogen door nu reeds te reageren op nieuwe eisen inzake kwalificaties.
Wij vinden het eveneens belangrijk gerichte hulp te verlenen aan personen die met sociale uitsluiting worden bedreigd. Op langere termijn moeten ook zij kans op een arbeidsplaats maken. Wij willen dan ook bewust vasthouden aan de maatregelen voor werkloze jongeren, vrouwen, gehandicapten en langdurig werklozen.
Ten vierde willen wij dat het Sociaal Fonds nog een andere uitdaging aanneemt. Het dient extra steun te verlenen aan werklozen en aan door werkloosheid bedreigde werknemers van 45 jaar en ouder. Hun kwalificaties zijn doorgaans verouderd en de meeste nationale stelsels bieden hun geen nieuwe beroepskansen meer. Hier kunnen de maatregelen van het Sociaal Fonds inderdaad in een leemte voorzien.
Ook technische punten liggen ons na aan het hart. De kritiek op de verdeling van de kredieten van het Europees Sociaal Fonds, op de laattijdige betalingen en de administratieve rompslomp is bekend, de Rekenkamer brengt dit steeds weer naar voren. Wij stellen voor allereerst de betalingen te verbeteren. Het Sociaal Fonds zou de kredieten voor de lidstaten in een jaarlijkse tranche moeten betalen in plaats van in drie termijnen. Hierdoor zou het kredietbeheer aanzienlijk vereenvoudigd worden. Bovendien zouden de lidstaten er van hun kant voor moeten zorgen dat de afwikkeling van de betalingen en de betalingstermijnen bij het doorgeven van de kredieten aan de uiteindelijke ontvangers echt worden ingekort.
Ten tweede willen wij er een einde aan maken dat door het Sociaal Fonds ter beschikking gestelde kredieten jarenlang ongebruikt blijven en stellen wij de mogelijkheid voor een nieuwe bestemming aan deze middelen te geven. Als wij na afloop van het derde en zesde programmajaar vaststellen dat de middelen niet volledig gebruikt zijn, dan kan er een nieuwe bestemming aan deze kredieten worden gegeven. Dat wil zeggen dat de niet-gebruikte kredieten bij voorrang aan andere regio's van dezelfde lidstaat, maar ook aan andere lidstaten worden gegeven. Voorwaarde voor de ontvangers van deze extra middelen is dat zij hun eigen kredieten van het Sociaal Fonds volledig hebben gebruikt en dat zij kwalitatief goede projecten ten uitvoer hebben gelegd.
Opdat er voor deze nieuwe kredieten dan ook snel betalingsverplichtingen worden aangegaan, want dan alleen is het zinvol een nieuwe bestemming te geven aan de ongebruikte kredieten, zouden de maatregelen voor de meest benadeelde regio's, dus de regio's van doelstelling 1, voor maximaal 90 % gefinancierd moeten worden en de maatregelen voor de andere regio's voor maximaal 70 %. In duidelijke bewoordingen betekent dat: degene die de kredieten niet zoals gepland met aanvullende eigen middelen gebruikt, kan in de toekomst op financiële sancties rekenen. Degene die de middelen efficiënt gebruikt, wordt beloond. Ons inziens wordt daarmee ook een halt toegeroepen aan de nationale aanspraken.
Ten derde is zeven jaar een lange tijd voor een steunprogramma. Wij stellen voor 5 % van de kredieten van het Sociaal Fonds te reserveren. Deze reserve zou pas in de laatste drie jaar aangesproken mogen worden en gebruikt moeten worden voor de financiering van noodzakelijke aanpassingen. Daarbij dient ook in aanmerking te worden genomen op welke manier de lidstaten de kredieten in de tot dan toe verstreken periode hebben gebruikt.
Ten slotte eisen wij een betere evaluatie in alle stadia van de planning en omzetting, zodat de projecten doelmatiger beoordeeld kunnen worden. Dit heeft echter alleen maar zin als de lidstaten tijdig de nieuwe structuurfondsverordeningen en dus ook de verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds goedkeuren. Het verleden heeft ons geleerd dat de lidstaten een jaar nodig hebben om hun planning aan te passen aan de nieuwe steuncriteria. Als het in het slechtste geval niet lukt dat de verordening tijdig goedgekeurd wordt, dan stellen wij voor een overgangsjaar in te voeren.

McMahon
Mevrouw de Voorzitter, Karin Jöns bewijst dit Huis een grote dienst. Dit is een zeer verhelderend verslag met grote diepgang dat uitvoerig ingaat op diverse problemen, het komt ook met enkele zeer interessante, concrete en soms ook nieuwe voorstellen voor de toekomst van het Fonds. Zo is er haar laatste opmerking over een reserve en het inhouden van financiële middelen van hen bij wie de uitvoering niet goed verloopt om deze middelen te geven aan hen die het communautaire beleid goed uitvoeren. Dat is een maatregel waar de Commissie serieus over zou moeten nadenken om die over te nemen.
Een vaak terugkerend probleem in de debatten in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken betreft het beheer en de administratie van het Fonds. Soms ligt de fout bij de Commissie, maar vaker ligt het aan wat er gebeurt in de lidstaten, met name in landen als Italië, waar niet eens een fatsoenlijke regionale structuur aanwezig blijkt te zijn en waar allerlei problemen spelen met niet correct toegekende fondsen. Ook in het verslag van de Rekenkamer dat deze week is uitgekomen - het komt mooi uit dat wij het debat hierover dezelfde week hebben - zijn opnieuw verscheidene gebieden van het Sociaal Fonds uitgekozen als voorbeeld van een slechte uitvoering. Italië, Spanje en Portugal zijn drie lidstaten die van de Rekenkamer een oneervolle vermelding hebben gekregen. Het is dus heel belangrijk dat we orde op zaken stellen. Wij moeten de administratie over het geld van de belastingbetalers in de Gemeenschap verbeteren.
Het Sociaal Fonds investeert in mensen. Verschillende andere fondsen - infrastructuur enzovoort - gaan naar industriëlen of grote maatschappijen. In deze gevallen merkt het individu heel weinig van een fonds, terwijl een jongere die enige scholing ontvangt en op grond van die scholing een baan krijgt, wel merkt dat hij of zij iets aan het Europees Sociaal Fonds heeft. Het is dus echt een fonds voor de mensen - voor het menselijk potentieel. Het gaat niet alleen om jongeren; de Gemeenschap telt ook veel oudere burgers, en met de huidige demografische ontwikkelingen komen er steeds meer ouderen. Zo was in 1992 32 % van de bevolking van de Unie ouder dan 45 jaar; in 1996 was dat cijfer gegroeid tot 36 %, en in 2015 zal het ruim 50 % bedragen. Het is dus belangrijk dat we aandacht schenken aan de scholing van oudere werknemers, met name wanneer er sprake is van een flexibele arbeidsmarkt en de mensen tijdens hun loopbaan van beroep veranderen.
In haar verslag stipt Karin Jöns ook het probleem van de additionaliteit aan. Dit punt werd deze week ook aangeroerd in het verslag van de Rekenkamer, waarin staat dat de lidstaten de additionaliteit of co-financiering niet goed hebben omschreven. Klaarblijkelijk is dit ook nog een gebied waar de Commissie iets aan moet doen. Wij in het Verenigd Koninkrijk hebben hier flinke problemen mee gehad. De vroegere commissaris Millan wilde hier heel graag iets aan doen en begon een onderzoek naar het Regionaal Fonds en andere fondsen, maar men is daarmee gestopt. De Commissie zou het additionaliteitsbeginsel opnieuw moeten oppakken en het zeer serieus moeten onderzoeken. Wij hebben te maken met het steeds terugkerende probleem van de administratie, dat we moeten aanpakken.
In dit verslag komt Karin Jöns met enkele zeer concrete en weldoordachte voorstellen. Ik beveel ze aan het Huis aan en ben er wel van overtuigd dat we ze morgen bij de stemming zullen aannemen. Het is een blijk van waardering aan het adres van de rapporteur dat wij naar de plenaire vergadering komen met een verslag over het Sociaal Fonds en dat er slechts zo'n tien of elf amendementen op het hele verslag liggen. Het toont aan dat zij de meeste collega's in de commissie heeft overtuigd. Veel van de amendementen zijn alleen amendementen om de puntjes op de i te zetten, en ik verwacht dat zij er veel van zal kunnen accepteren.

Colombo Svevo
Mevrouw de Voorzitter, het spijt me ten zeerste dat een verslag dat voor de rapporteur veel werk met zich heeft meegebracht in de zin van analyse en synthese, in het debat niet voldoende tot zijn recht is gekomen, maar wij onderschatten de invloed niet die onze bijdrage op dit moment kan hebben.
Onze dank aan mevrouw Jöns is omgekeerd evenredig aan de ons toegemeten tijd voor het debat, onze dank is dan ook bijzonder groot en wij drukken die uit met een positieve waardering van zowel haar verslag als haar bereidheid enkele amendementen te accepteren.
Op de eerste plaats wil ik bevestigen en onderstrepen dat ook ons inziens voor het Europees Sociaal Fonds deze strategische rol is weggelegd. Het speelt deze rol en zal ze spelen met betrekking tot de in het Verdrag van Amsterdam opgenomen nieuwe doelstellingen, de komende bijeenkomst over de werkgelegenheid en het drama van de werkloosheid. De rapporteur zegt helder en duidelijk dat er veranderingen nodig zijn. Dat mag ons echter niet verhinderen de positieve invloed te zien die dit Europees Sociaal Fonds heeft gehad met name op de integratie van het vormings- en onderwijssysteem en de permanente educatie; het heeft een belangrijke invloed gehad op het gehele bestuurssysteem van het vormingsbeleid dat in onze landen is versterkt. Wat de rapporteur zegt, is in feite het volgende: toekomst betekent veranderingen en wel die vereist door de economische en sociale situatie en de problematiek van de werkgelegenheid, maar ook veranderingen met betrekking tot het beheer van het fonds zelf, dat eenvoudiger en rigoureuzer moet worden. Het Sociaal Fonds is het enige fonds dat rechtstreeks ten goede komt aan personen en tracht sociale uitsluiting tegen te gaan en het is de enige rechtstreekse begrotingslijn, het enige instrument dat wij kunnen inzetten om het menselijk kapitaal op te waarderen dat het ons mogelijk maakt een evenwicht te vinden tussen concurrentievermogen en sociale garanties.
Daarom is het Sociaal Fonds tot vernieuwing verplicht, het kan niet gedeclasseerd worden tot een eenvoudig financieel kanaal ter integratie van andere fondsen en het moet zijn specifieke kenmerken als plaats voor experimenten en innovatie behouden. Het moet gebruikt worden, hetgeen reeds ten dele gebeurt, om nieuw aanbod te activeren en nieuwe manieren van vorming te steunen. Ik meen dat paragraaf 10 van het verslag van mevrouw Jöns werkelijk aan dit doel beantwoordt, aangezien deze nieuwe elementen erin terug zijn te vinden. Uit de tekst valt naar mijn mening duidelijk op te maken dat men zich om het werkgelegenheidsbeleid te steunen niet kan beperken tot het organiseren van cursussen, maar naar geheel nieuwe opleidingsvormen moet zoeken waarvoor financiële middelen ter beschikking moeten worden gesteld en waarbij verschillende instrumenten moeten worden ingezet om een specifiek doel te bereiken.
Met grote realiteitszin houdt de rapporteur zich eveneens bezig met de beperkte financiële middelen en een doelgerichte besteding daarvan, alsook met de noodzaak er zo goed mogelijk gebruik van te maken. Bovendien snijdt zij de kwestie aan van de "afslanking' van de bureaucratie, de cofinanciering en met name de kwestie van het opnieuw toekennen van de kredieten; er is in een graduele en rigoureuze procedure voorzien. Wij zijn er ons terdege van bewust dat deze paragraaf voor enkele landen, waaronder het mijne, problemen kan opleveren en wij zouden dan ook zeker de voorkeur hebben gegeven aan een herprogrammering binnen dezelfde staat. Ik hecht er echter aan te zeggen dat wij genoemde paragraaf positief waarderen als stimulans, want wij kunnen weliswaar de problemen op ons nemen van een gedecentraliseerde programmering, die soms voor enkele landen moeilijk is, en dus genomen moet worden zoals zij is, maar wij mogen daarbij niet ook nog onbekwaamheid op het gebied van bureaucratie en planning tolereren.

Boogerd-Quaak
Mevrouw de Voorzitter, het behoud van het Europees Sociaal Fonds is voor het sociale gezicht van de Europese Unie van zeer groot belang. Niettemin is een fundamentele hervorming van de structuurfondsen noodzakelijk. In het bijzonder dient een vereenvoudiging van het aantal doelstellingen en initiatieven plaats te vinden met daarbij gelijke procedures voor de nieuwe doelstellingen.
Mijnheer de commissaris, het doet mij genoegen u in het Nederlands te kunnen toespreken ook al hebt u nog uw koptelefoon op en ik vind het nog leuker dat u als buitenlandcommissaris nu naar het binnenland moet luisteren. Ik sta volledig achter het verslag-Jöns en het is eigenlijk buitengewoon dat het Parlement zo eensgezind is. Maar het is een afgewogen en deskundig verslag met goede voorstellen over die vereenvoudiging en doelmatigheid van het ESF.
Nog steeds blijkt uit rapporten van de Rekenkamer dat een groot gedeelte van het beschikbare geld niet wordt gebruikt. En in 1995 was dit nog ongeveer 15 miljard gulden. Daarnaast zijn er veel klachten over het trage doorgeven van de kredieten van het Europees Sociaal Fonds aan de uiteindelijke ontvangers. Dit overigens, collega's, Voorzitter, commissaris, ligt niet allemaal aan de Europese Unie. In dit geval gelukkig niet. Het ligt ook regelmatig aan de lidstaten die het geld niet doorgeven. Ik denk dat het daarom uitstekend is dat in dit verslag wordt voorgesteld dat er vereenvoudiging moet komen in de afwikkeling van de betalingen, bijvoorbeeld door het één keer per jaar te doen en dat de administratieve rompslomp volledig wordt teruggedrongen.
Daarnaast dient de rol van de lokale en regionale overheden groter te worden. Dit fonds moet bovendien ingezet worden - en ik vraag u, commissaris, dit door te geven aan uw collega Flynn - voor de nieuwe uitdagingen die wij Europawijd hebben, zoals de gevolgen van de informatiemaatschappij, de verandering in de industrie, flexibele werkvormen en dergelijke.
Het komt nu nog veel te vaak voor dat de lidstaten een greep in de kas doen en ook Nederland doet dat, ik ben zelf bij de uitvoering van het Europees Sociaal Fonds betrokken geweest als voorzitter van een regionaal bestuur arbeidsvoorzieningen en dan zie je dat men nationale financiële problemen oplost via dit fonds, dat er geld gaat naar reguliere onderwijstaken en dat er geld gaat om de bezuinigingen op bijvoorbeeld een organisatie als arbeidsvoorzieningen te compenseren. Ik noem u deze voorbeelden omdat ik die het best ken, maar hetzelfde geldt in het Verenigd Koninkrijk, hetzelfde geldt ook in Duitsland en ik denk dat het ook wel in Frankrijk zal voorkomen, alhoewel ik daar geen onderzoeksgegevens over heb. Ik denk dus dat dit fonds gebruikt moet worden waar het voor ingesteld is. Ik hoop dat dit verslag, dat zeer unaniem aanvaard zal worden morgen, een grote impact gaat hebben op de hervormingen van het fonds en dat u zich daarvoor in gaat zetten.

Schiedermeier
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik collega Jöns hartelijk danken voor haar verslag. De Fractie van de Europese Volkspartij heeft in de commissie tegen dit verslag gestemd. Door compromisvoorstellen kwamen de verschillende standpunten echter meer op één lijn te liggen. Ik ben nog niet volledig tevreden, maar toch schijnt het verslag nu aanvaardbaar te zijn.
Er is echter nog een punt waar ik moeite mee heb. Wij hebben nu verschillende percentages, mevrouw Jöns, bij de reserve, bij de steunpercentages, bij het ESF in tegenstelling tot het EFRO. Dat betekent meer werk voor de Commissie in de toekomst. Ik vind het ongunstig dat het Parlement bij twee fondsen verschillende percentages hanteert.
Mijns inziens wordt de taak van het ESF in de toekomst nog belangrijker en veelomvattender. Tot nu toe was het ESF weliswaar gedeeltelijk succesvol, maar er was ook een deel dat minder resultaat boekte. Ik moet wel toegeven dat de beoordeling en evaluatie van de afzonderlijke maatregelen moeilijk is. Desondanks moeten de resultaten in de toekomst volgens mij beter geëvalueerd en sneller voorgelegd worden, zodat er onmiddellijk conclusies kunnen worden getrokken.
Door de toenemende globalisering zal het ESF in de toekomst ook een grotere rol spelen. Derhalve pleit ik voor cofinanciering teneinde de middelen te verhogen die in feite te laag zijn voor de vijftien lidstaten. Steunbedragen van 70 % of zelfs van 90 % moeten een uitzondering blijven, omdat wij de middelen anders niet substantieel kunnen verhogen.
Ter afsluiting wil ik er nadrukkelijk op wijzen dat het ESF niet alleen dichtbevolkte gebieden in aanmerking moet nemen, maar eerder de plattelandsgebieden en de bewoners ervan, omdat ik van mening ben dat de plattelandsgebieden nog meer ontvolkt raken en het resultaat daarvan is ons bekend. De concentratiegebieden worden steeds dichter bevolkt en het resultaat hiervan - hogere kosten, nog grotere problemen - willen wij zo mogelijk door middel van het ESF voorkomen.

Hadzidakis
Mevrouw de Voorzitter, enkele opmerkingen in telegramstijl over dit inderdaad zeer belangrijke verslag.
Ten eerste is ons doel een correct gebruik van de door het Europees Sociaal Fonds ter beschikking gestelde financiële middelen. Ik ben er absoluut niet van overtuigd dat dit tot nu toe altijd het geval is geweest.
Ten tweede moet met het Europees Sociaal Fonds een actief werkgelegenheidsbeleid worden gevoerd. Er moeten innoverende maatregelen worden getroffen tegen de werkloosheid. Ook dat is tot nu toe slechts op geringe schaal het geval geweest.
Dan nu de herziening van de verordeningen van de structuurfondsen.
Ten eerste moeten de procedures en de mechanismen van de Structuurfondsen worden geharmoniseerd. Zij moeten eenvoudiger en minder bureaucratisch worden.
Ten tweede moeten met het Europees Sociaal Fonds horizontale activiteiten worden uitgevoerd. Ook moet het ESF present zijn in de regio's. De burgers moeten zich van deze aanwezigheid bewust worden.
Ten derde moeten de doelstellingen 3 en 4 worden samengesmolten.
Ten vierde moet er slechts één communautair initiatief zijn voor het sociaal beleid, het huidige employmentinitiatief..
Ten vijfde moet met het oog op meer transparantie voorrang worden gegeven aan de controle op de structuren en de mechanismen van de lidstaten en niet aan de controle op de specifieke programma's.
Afgezien van de opmerkingen van de heer Schiedermeier, die ik deel, heb ik een aantal punten van kritiek.
Ten eerste datgene wat mevrouw Jöns noemde. Zij zei dat eerst toewijzing van de middelen aan de fondsen en daarna verdeling over de lidstaten moet plaatsvinden. Ik begrijp wel dat wij in dit verslag iets concreets moeten zeggen, maar ik geloof toch dat wij hier nog een nachtje over moeten slapen. Ik vrees dat wij problemen krijgen.
Ten tweede werd voorgesteld de door een lidstaat niet uitgegeven middelen door te schuiven naar andere lidstaten. In Agenda 2000 doet de Commissie een voorstel volgens hetwelk 10 % van de middelen achter de hand moet worden gehouden, als prijs voor de besten van de klas. Persoonlijk vind ik dit een goede zaak. De problemen beginnen dan echter pas. Het kan best zijn dat nu Italië, of Griekenland, of een ander land, niet in staat is het geld uit te geven. Straks is dat misschien Duitsland of Portugal. Dan draait het probleem zich om. Vaak zijn er ook objectieve redenen waarom het geld niet wordt uitgegeven en deze mogen wij niet buiten beschouwing laten.
Daarom is mijns inziens terughoudendheid geboden. Wij dienen ons te houden aan het voorstel van de Commissie volgens hetwelk 10 % van de middelen achter de hand wordt gehouden als prijs voor diegenen die het geld het best hebben uitgegeven.

Van den Broek
Mevrouw de Voorzitter, mag ik beginnen met mede namens collega Flynn mevrouw Jöns van harte geluk te wensen met haar zeer doordacht en ook toekomstgericht verslag? Ik mag hier namens de Commissie zeggen dat de Commissie het grotendeels eens is met de opvattingen van de commissie sociale zaken over het fonds en wij verwachten een constructieve dialoog binnen het Parlement naarmate de hervorming van de structuurfondsen vordert.
Het Europees Sociaal Fonds zet zich al zo'n 40 jaar in voor een gezonde moderne arbeidsmarkt in Europa en algemeen gesproken wil ik nog eens wijzen op de drie hoofdtaken van dat fonds.
In een eerste plaats binnen de minder ontwikkelde regio's is het een belangrijke motor voor de verbetering van systemen voor onderwijs, scholing en herscholing. Elders in de Unie helpt het de lidstaten hun arbeidsaanbod beter aan te passen aan de steeds wisselende behoeften van de economie. En in de derde plaats, zeker niet in de laatste plaats, is het een tastbaar bewijs voor de grote aandacht die de Unie besteedt aan kwesties van participatie in de maatschappij en gelijke kansen voor allen - punten die in de ontwerpresolutie ook veel nadruk krijgen. Het lijdt geen twijfel dat het fonds zich ook in de toekomst, maar dan wel in een andere context, met deze doelstellingen moet bezighouden. In Agenda 2000 staan de nieuwe uitdagingen vermeld waarmee het geconfronteerd wordt en ik wil daar vandaag dan ook niet op terugkomen.
Wanneer wij het verslag van mevrouw Jöns plaatsen in het perspectief dat de Commissie heeft geschetst, zien we vier fundamentele punten van overeenkomsten.
In de eerste plaats, onze gemeenschappelijke erkenning dat voor het fonds een essentiële rol is weggelegd bij het waarborgen van de vitaliteit en de rechtvaardigheid van onze arbeidsmarkt, of met andere woorden, bij het bevorderen van zowel de economische als de sociale cohesie. Het belang van die inspanning wordt onderstreept door het werk dat de Commissie heeft verricht voor de topconferentie die heden in Luxemburg plaatsvindt over de werkgelegenheid, maar ook voor de implementatie van de Europese werkgelegenheidstrategie en voor de richtsnoeren voor de werkgelegenheid die van dat proces een gevolg zijn. Dat zal verreikende gevolgen hebben voor het Europees Sociaal Fonds in de komende periode.
Dan een tweede punt van gemeenschappelijkheid. Er is de erkenning dat de uitdagingen die door het fonds worden aanvaard zowel een horizontale als een regionale dimensie bezitten. Mevrouw Jöns heeft ook in haar mondelinge toelichting daarop gewezen. Het Europees Sociaal Fonds is de voornaamste vorm van ondersteuning die de Europese Unie verleent aan het arbeidsmarktbeleid van de lidstaten. En in die zin functioneert het onafhankelijk van welke exclusieve regionale context dan ook. Geïntegreerde regionale benaderingen zijn noodzakelijk maar dat betekent niet dat het Europees Sociaal Fonds moet worden losgekoppeld van zijn voornaamste taak: het ondersteunen van de hervorming van de arbeidsmarktmaatregelen en praktijken overeenkomstig de Europese werkgelegenheidstrategie en overeenkomstig de jaarlijkse richtsnoeren voor de werkgelegenheid. Mechanismen die deze horizontale rol in de volgende programmeringsperiode waarborgen, zullen dus een essentieel onderdeel gaan vormen van de verordeningen waarin de hervorming wordt geregeld.
Een derde gemeenschappelijk punt is onze gezamenlijke inschatting dat een sterke, innoverende en transnationale component van onze activiteiten gehandhaafd moeten blijven, met name via de nieuwe generatie communautaire initiatieven. We verheugen ons over de specifieke steun voor het nieuwe initiatief betreffende gelijke kansen en voor de aanpak van de discriminatie op de arbeidsmarkt.
En een vierde punt van gemeenschappelijke erkenning is dat wij de manier waarop het fonds werkt, moeten stroomlijnen en moderniseren. Stroomlijnen en moderniseren moeten hand in hand gaan. Er is een dubbele uitdaging. In de eerste plaats: het vinden van het juiste evenwicht in het verstrekken van de schaarse publieke middelen aan de betrokken autoriteiten op een snelle, flexibele, op een toegankelijke maar ook op een verantwoorde wijze. En in de tweede plaats een partnerschapsysteem met de lidstaten uitvoeren dat de voordelen meebrengt van subsidiariteit en democratie op plaatselijk, op regionaal, op nationaal en op Europees niveau, maar via het Europees partnerschap tevens voor een duidelijke toegevoegde waarde zorgen. Naar onze mening dienen de aspecten van dit nieuwe partnerschap de volgende te zijn. In de eerste plaats: meer nadruk op beleidsontwikkeling waarbij de Commissie en de lidstaten tezamen beter profijt kunnen trekken van de lessen over de verbetering van het beleid, lessen uit het verleden. En in de tweede plaats een nieuwe definitie van management en financiële verantwoordelijkheden waarbij de Commissie zich concentreert op de samenwerking met de lidstaten in de richting van strategische doelen, die met hen moeten worden overeengekomen in een overeenkomst die beide partijen bindt. Dit betekent dat meer en financiële verantwoordelijkheid aan de lidstaten wordt overgelaten en daarvoor is het als waarborg voor de belangen van de Unie in haar geheel noodzakelijk dat aan de besluitvormingsprocessen in de lidstaten een ruime schakering van belangenorganisaties deelneemt.
Ten slotte wil ik de commissie sociale zaken en in het bijzonder mevrouw Jöns namens de Europese Commissie dank zeggen voor de steun aan de hoofdlijnen van de eigen voorstellen van de Commissie. Zoals ik al zei, zijn er natuurlijk enkele detailpunten waarover de Commissie gaarne met u van gedachten zal wisselen wanneer we in de fase aankomen waarin onze gedetailleerde voorstellen worden voorbereid. Maar over het algemeen geloof ik dat het verslag een belangrijke eerste stap is op weg naar de ontwikkeling van een nieuwe visie voor het Europees Sociaal Fonds in de eerste jaren van het nieuwe millennium.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Van den Broek.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.45 uur gesloten)

