Internationale Vrouwendag
De Voorzitter
(PL) Het volgende punt op de agenda is een verklaring van de Voorzitter in verband met de Internationale Vrouwendag.
Vandaag is de Vrouwendag in Europa een ander feest dan de Vrouwendag die we ons, tenminste in de landen van Centraal- en Oost-Europa, herinneren. Op 8 maart geven we niet enkel bloemen aan de vrouwen die we kennen. Vandaag is deze dag ook een gelegenheid voor belangrijke debatten: over gelijkberechtiging, over de steun aan moeders in kroostrijke gezinnen, en over de strijd tegen geweld tegen vrouwen. Het Europees Parlement neemt actief deel aan deze debatten.
De Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid is een uiterst belangrijke commissie in het Parlement. In november 2009 namen we een resolutie aan inzake de bestrijding van geweld tegen vrouwen. In deze resolutie roepen we de Europese Commissie en de lidstaten op om coherente actieprogramma's op te stellen tegen deze vorm van geweld. We streven ernaar om als Europese Unie in deze kwestie een voorbeeld te kunnen geven aan de hele wereld.
Vrouwen hebben vandaag recht op meer. We willen Europa immers redden van een demografische ramp, maar dat mag niet ten koste van de vrouwen gebeuren. Een moeder van drie of vier kinderen moet de mogelijkheid hebben om te werken en carrière te maken op dezelfde voorwaarden als mannen. Algemeen beschikbare crèches en kleuterscholen, en ook arbeidsplaatsen zijn slechts enkele manieren om dit doel te realiseren. Moeders die echter thuis willen blijven met hun kinderen, moeten hiertoe ook de kans krijgen, bijvoorbeeld door een aangepast systeem waarbij de belastingen over het hele gezin verrekend worden, en niet enkel over de twee echtgenoten.
We streven naar volledige gelijkberechtiging, daar waar mogelijk en daar waar nodig: dat wil zeggen overal. Discriminatie op de werkvloer en in de maatschappij moet voorgoed verleden tijd worden. In de Europese Unie zijn vrouwen en mannen gelijkwaardig en gelijkberechtigd en de bescherming van deze rechten is ook een taak voor ons, voor het Europees Parlement.
Ik wens alle vrouwen hier in het Europees Parlement toe dat elke dag voor hen een dag mag zijn waarop ze zich niet gediscrimineerd voelen. En ik hoop dat er steeds meer vrouwelijke leden in het Europees Parlement zullen komen.
Corien Wortmann-Kool
namens de PPE-Fractie. - Voorzitter, zoals u zei inderdaad, vandaag "Internationale Vrouwendag". De honderdste verjaardag ervan. Is dat reden voor een feest? We hebben veel bereikt, maar we hebben ook nog een lange weg te gaan. Dat kunnen we alleen maar doen als we dat, vrouwen en mannen, gezamenlijk doen.
De Internationale Vrouwendag staat dit jaar in het teken van solidariteit en strijdbaarheid van vrouwen overal ter wereld. Dat is een belangrijk thema in een tijd van economische crisis. Het geeft handvatten om samen, mannen en vrouwen, aan een betere toekomst te werken voor ons en onze kinderen. Want alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat vrouwen en mannen niet alleen voor de wet gelijk zijn, maar dat ook in het dagelijkse, het economische en het sociale leven. Want vrouwen vormen ongeveer 50 procent van de wereldbevolking, maar ze verdienen slechts 10 procent van het wereldinkomen. Slechts 5 procent is een wereldleider. Van alle armen in de wereld is 75 procent vrouw. Dat kan en moet veel beter.
Maar het gaat om meer dan armoede. Als we met name kijken naar andere delen van de wereld, in grote delen van Azië, daar worden jongens hoger aangezien dan meisjes. Deze leveren meer op voor de familie, en dat resulteert in verstoting van meisjes, en zelfs in abortus van meisjesfoetussen. Ook vrouwenhandel is helaas een welbekend en veel voorkomend verschijnsel. In Afrika zijn veel jonge vrouwen en meisjes het slachtoffer van oorlog en verkrachting. Veel culturele oorzaken liggen daaraan ten grondslag, die we ook een belangrijk gewicht moeten toekennen als het gaat over de verbetering van de positie van de vrouw. Onderdrukking van vrouwen en meisjes, ook in moslimlanden, waar religieuze redenen aan ten grondslag liggen.
Daarom is het belangrijk dat wij, de Europese Unie, in hulpprogramma's en internationale relaties de gelijkwaardigheid van meisjes en jongens en van mannen en vrouwen ook een belangrijke plaats geven. Daarbij gaat het dus niet alleen om armoedebestrijding, maar ook om het wegnemen van culturele vooroordelen. Daar ligt een belangrijke opgave voor de hoge vertegenwoordiger, mevrouw Ashton, en ook voor commissaris Georgieva.
Maar ook dichter bij huis hebben we nog veel werk te verzetten, en zelfs ook bij ons in de fractie, met de steun ook van onze voorzitter Joseph Daul. Ik wil mijn laatste opmerking maken over ons, wij hier in de Europese Unie. Het begint al jong, bij het volgen van onderwijs en nog steeds is de toegang tot onderwijs voor meisjes in Europa niet verzekerd. Dat behoort in onze beschaving 100 procent te zijn. Dat zou een belangrijke doelstelling van de nieuwe 2020-strategie moeten zijn.
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een samenleving waar mannen en vrouwen niet met gelijke rechten kunnen werken en leven kan geen democratische en menswaardige samenleving zijn. Gerechtigheid in de samenleving is alleen maar mogelijk wanneer die volledig onafhankelijk van het geslacht van de persoon wordt gegarandeerd. Voor ons als mannen is dat vanzelfsprekend, maar voor vrouwen, ook in landen in Midden-Europa, nog lang niet. Het duidelijkste bewijs daarvoor is een enorm schandaal, waar volgens mij zo snel mogelijk een einde aan moet komen. Als Parlement zouden we daartoe een waardevolle bijdrage kunnen leveren.
Hoe kan een samenleving beweren dat er gelijke rechten gelden wanneer mannen en vrouwen voor hetzelfde werk op dezelfde plaats niet hetzelfde loon krijgen? Nergens wordt de discriminatie van vrouwen in de samenleving zo vanzelfsprekend aanvaard als op de arbeidsmarkt, waar vrouwen, die vaak veel slechtere levensomstandigheden hebben, hetzelfde werk verrichten als mannen, en daarvoor vaak 30 of zelfs 40 procent minder loon krijgen. Dat is een schandaal, en daaraan moet in de EU een einde komen! Wanneer we hier in Europa tijdens deze Internationale Vrouwendag één boodschap moeten laten horen dan is het wel: voor mannen en voor vrouwen hetzelfde loon voor hetzelfde werk op dezelfde plaats. Dat is de eerste voorwaarde voor sociale gerechtigheid!
(Applaus)
We hebben gemerkt dat de Commissie haar best doet. We stellen vast dat al er wordt gewerkt aan een handvest voor de rechten van vrouwen. Dat is een goede zaak, wij verheugen ons daarover. We zijn echter een beetje teleurgesteld - en ik zou u willen verzoeken dat door te geven aan mevrouw Reding en aan mijnheer Barroso. We zouden het hebben gewaardeerd wanneer het niet was gebleven bij een formele verklaring over het "werken aan", maar de Commissie zich aan haar woord had gehouden. Ze had indertijd beloofd dat het Parlement hierbij zou worden betrokken, evenals de maatschappelijke organisaties. Het is niet gebeurd, maar het is nog niet te laat. We zouden het waarderen wanneer het meer zou worden dan zo'n formele verklaring, wanneer de instellingen samenwerken om ertoe bij te dragen dat niet meer gebeurd wat ik net in mijn voorbeeld heb genoemd. Mijn collega mevrouw Wortmann-Kool heeft andere voorbeelden genoemd.
Tijdens de Internationale Vrouwendag moeten alle Europeanen, mannen en vrouwen, echter één ding samen vaststellen: op ons continent hebben we de gelijke rechten weliswaar nog niet bereikt, maar op andere continenten worden de rechten van vrouwen met voeten getreden, ik noem de genitale verminking en het gedwongen dragen van alles verhullende kleding. Vrouwen en vooral meisjes overal ter wereld kunnen geen aanspraak maken op hun grondrechten. Daarmee mogen we ons niet alleen maar op 8 maart bezighouden.
Daarom wil ik diegenen in dit Parlement bedanken die zich bezighouden met de mensenrechten. Tijdens iedere Straatsburgweek wordt op donderdagmiddag gediscussieerd, onder andere over de schendingen van de mensenrechten waarvan vrouwen het slachtoffer worden. Die debatten op donderdagmiddag zouden eigenlijk even druk bezocht moeten zijn als deze plenaire vergadering, ook dat mogen we wel zeggen op de Internationale Vrouwendag.
Diana Wallis
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen moet ik zeggen dat ik tot enkele ogenblikken geleden niet wist dat ik deze toespraak zou houden. Het is belangrijk dat we de Internationale Vrouwendag vieren, vooral nu het ongeveer honderd jaar geleden is dat deze dag voor het eerst werd voorgesteld. Het moet een dag zijn waarop we vieren hoeveel vrouwen bereikt hebben maar waarop we de mensen er ook van moeten doordringen hoeveel er nog te winnen valt op het gebied van gelijkheid.
Mijnheer de Voorzitter, u deed een dringende oproep voor meer vrouwen in dit Parlement. Er is al veel bereikt, maar nog steeds niet genoeg. In het parlement in mijn eigen land gaat het volgens sommige schattingen nog tweehonderd jaar duren voordat we pariteit hebben bereikt als de vooruitgang in het huidige tempo blijft voortschrijden. Het gaat dus niet snel genoeg om werkelijk gelijkheid te bereiken.
De andere kwestie waarover dit Parlement zich deze week buigt, is mensenhandel en geweld tegen vrouwen. Vorige week heb ik in mijn eigen kiesdistrict een tentoonstelling bezocht met schilderijen en foto's van vrouwen die vanuit een land grenzend aan onze Unie - Moldavië -onze Unie zijn binnengesmokkeld. Volgens sommige schattingen is het aantal vrouwen - en ook mannen - dat wordt verhandeld vergelijkbaar met de totale Afrikaanse slavenhandel over een periode van 350 jaar. Vooral vrouwen zijn het slachtoffer. Als het zo is dat wij, als Europese Gemeenschap, niets kunnen doen om de vrouwen die het slachtoffer zijn van deze handel, te helpen, wordt het hoog tijd dat we daar vandaag verandering in brengen.
Waar we ons ook op moeten concentreren, zijn de diverse vraagstukken op het gebied van de gezondheid van vrouwen die om aandacht vragen en waar niet genoeg tijd en energie aan wordt besteed. Er is veel bereikt en er valt veel te vieren, maar er moet nog heel veel gebeuren.
Marije Cornelissen
namens de Verts/ALE-Fractie. - 8 maart, Internationale Vrouwendag. Ik vier deze dag al zolang het mij kan heugen en mijn moeder deed dit vóór mij en mijn grootmoeder deed dat vóór haar. Op 8 maart word ik soms moedeloos van alles wat er nog moet gebeuren voordat mannen en vrouwen echt gelijke kansen hebben. Zoveel vrouwen die dagelijks met geweld te maken krijgen, zoveel vrouwen die in armoede leven, zoveel vrouwen die alle zorg voor kinderen en voor hun ouders in hun eentje op zich moeten nemen. En zo weinig vrouwen die doorstoten naar de top van het bedrijfsleven, van universiteiten en van de politiek.
Maar als ik dan denk aan de generatie van mijn grootmoeder, die moest stoppen met werken toen ze trouwde en geen enkele kans had op een opleiding, aan de generatie van mijn moeder, die er heel hard voor gestreden heeft om zeggenschap over haar eigen lichaam te hebben, dan zie ik hoever we zijn gekomen in één eeuw. Dan zie ik dat verandering heus kan. Maar de wereld wordt straks alleen maar beter, als we nú ons best doen.
We kunnen een belangrijke bijdrage leveren vanuit de Europese Unie, maar niet als het bij mooie woorden blijft. De strijd voor gelijke rechten heeft al veel te lang last van veel te veel mooie woorden, en er zijn er wat bij gekomen. Vrijdag heeft de Commissie een vrouwenrechtenhandvest gepresenteerd met heel veel mooie woorden. Ik heb een heel gezond wantrouwen over de uitvoering daarvan. Het feit dat het Europees Parlement en ngo's niet zijn geraadpleegd, zoals meneer Schulz al zei, versterkt dat wantrouwen. Maar aangezien het mevrouw Redings eerste daad is als commissaris gelijke kansen, ben ik van harte bereid om haar het voordeel van de twijfel te geven.
Wat zal tellen, is wat voor initiatieven zij gaat verbinden aan haar mooie woorden. Als zij in deze periode naar ons toe komt met een richtlijn tegen geweld tegen vrouwen, met een richtlijn voor vaderschapsverlof, met krachtige maatregelen om discriminatie van vrouwen tegen te gaan, met krachtige maatregelen om arbeidsparticipatie van vrouwen te verhogen - bijvoorbeeld door werktijden en schooltijden beter op elkaar af te stemmen - en met quota voor vrouwen aan de top in ieder geval in haar eigen gelederen van de Commissie, als de Commissie de mooie woorden omzet in echte actie, dan zullen ik en mijn groene collega's de eerste zijn om op te staan en toe te juichen.
Als we verandering willen, dan moeten we het samen doen. De Commissie, de Raad, de linkerkant van dit Parlement én de rechterkant van dit Parlement. 8 maart is niet alleen maar Internationale Vrouwendag, het is ook de verjaardag van mijn zoon. Hij wordt vandaag twee jaar. Voor hem hoop ik met heel mijn hart dat er over dertig jaar een Europa is waarin hij en zijn vrouw - of zijn man - de zorg voor kinderen gelijk delen, waar vrouwen evenveel kans hebben om professor, ceo of Eurocommissaris te worden. En zijn mama gaat daar in de komende jaren heel hard haar best voor doen, en gelukkig ben ik niet de enige.
(Applaus)
Marina Yannakoudakis
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, Internationale Vrouwendag biedt ons een gezamenlijke kans om ons te richten op kwesties en uitdagingen waar vrouwen momenteel voor staan - om ons te richten op de diverse vormen van ongelijkheid die veel vrouwen ervaren, maar ook om te vieren wat vrouwen in een eeuw hebben bereikt.
In het Verenigd Koninkrijk vieren wij met grote trotsheid de figuren die ons land vooruit geholpen hebben op het gebied van de vrouwenrechten: vrouwen zoals Emily Pankhurst, leider van de Britse suffragettes, aan wie vrouwen het stemrecht te danken hebben, Shirin Ebadi, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede in 1993 voor haar inspanningen op het gebied van de mensenrechten, met name voor vrouwen, en Margaret Thatcher, de eerste vrouwelijke Britse premier, die in 1979 werd gekozen.
Het vraagstuk rond vrouwen in hoge posities en dezelfde kansen voor mannen en vrouwen is tegenwoordig nog even relevant als toen in het Verenigd Koninkrijk de eerste vrouwelijke premier werd gekozen.
We kunnen kansen in het onderwijs en werkgelegenheid bieden, maar de beloning van vrouwen blijft achterlopen. We kunnen wetgeving creëren tegen discriminatie op de werkplek, maar tegen de druk die het combineren van werk, gezinsleven en huishouden met zich meebrengt, is geen wetgeving opgewassen.
Als Parlement moeten wij ervoor zorgen dat vrouwen zelf kunnen bepalen wat ze doen. Als ze kiezen voor een carrière, moeten ze de steun krijgen om dit onder gelijke voorwaarden te doen. Als ze ervoor kiezen thuis te blijven en de kinderen groot te brengen, mogen ze niet ondergewaardeerd worden. De uitdrukking "alleen maar huisvrouw” zou verboden moeten worden. Geen enkele vrouw is "alleen maar” iets. Iedere vrouw verdient waardering voor de bijdrage die ze levert.
Als we het dus hebben over geslaagde vrouwen, vind ik dat één bepaalde groep vrouwen boven aan de lijst behoort te staan - in het Verenigd Koninkrijk vieren we hun bijdrage op 14 maart -, dat wil zeggen de moeders van de wereld: de vrouwen die hun eigen ambities vrijwillig opgeven en hun leven wijden aan de opvoeding van hun kinderen. Immers, als ze dit goed doen, dragen ze bij aan ons aller doel - een maatschappij op basis van gelijkheid en tolerantie, waarin de mensenrechten, los van geslacht, worden geëerbiedigd.
Eva-Britt Svensson
Mijnheer de Voorzitter, vandaag vieren wij Internationale Vrouwendag en is het vijftien jaar geleden dat het VN-platform voor vrouwenrechten en gendergelijkheid werd opgericht. Halverwege de follow-up die nu in New York plaatsvindt, kunnen ik en de andere leden van de delegatie van het Europees Parlement alleen maar constateren dat vrouwen in de hele wereld zich met de status-quo tevreden moeten stellen. Ondanks de positieve resoluties die het Parlement onlangs heeft aangenomen, het verslag-Tarabella en de resolutie over "vijftien jaar na Peking”, heeft de VN-bijeenkomst helaas nog geen resultaten opgeleverd.
De EU-regeringen die bij de onderhandelingen zijn betrokken hebben duidelijk minder grote ambities met betrekking tot vrouwenrechten dan het Europees Parlement heeft aangegeven in de eerder genoemde resoluties. Soms denk ik dat de regeringen van de Europese Unie het Peking-platform vooral gebruiken om derde landen de les te lezen over gelijke behandeling. Het is soms gemakkelijker anderen de les te lezen dan zelf resultaten te boeken.
Voordat hij werd gekozen, beloofde de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, een handvest voor vrouwenrechten op te stellen. Vandaag hebben wij het document van de Commissie kunnen lezen. Ik en mijn fractie, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, maken ons grote zorgen over de zwakke inhoud van het handvest en de manier waarop het is opgesteld. Het risico is groot dat het bij loze woorden op papier blijft. Het Parlement, nationale instanties en Europese vrijwilligersorganisaties waren niet bij het opstellen van het handvest betrokken en natuurlijk waren de Europese burgers dat ook niet.
Ik wil tegen de heer Barroso zeggen dat het niet toereikend is een verklaring over gemeenschappelijke waarden op te stellen. Wat de vrouwen en mannen van Europa nodig hebben is een krachtig document dat is ontwikkeld en opgesteld in samenwerking met alle relevante partijen.
Laat dit een eerste ontwerp zijn voor een handvest voor vrouwenrechten. Gebruik de tijd tot de volgende Internationale Vrouwendag om met het Parlement, nationale instanties en vrijwilligersorganisaties in Europa te debatteren. Dan zullen wij, wanneer wij de volgende Internationale Vrouwendag vieren, zien dat wij vooruitgang hebben geboekt.
Wij zetten ons niet alleen op 8 maart in voor de rechten van vrouwen, maar op elke dag van het jaar. Dat is waar de vrouwen en mannen in Europa behoefte aan hebben.
Marta Andreasen
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou op deze dag alle politici en wetgevers willen vragen te stoppen met het uitvaardigen van al die demagogische wetten over gelijkheid die het leven voor vrouwen die willen werken alleen maar moeilijker maken. Die wetten weerhouden organisaties ervan vrouwen in dienst te nemen. Het draait bij gelijkheid niet om wetten: het draait om gedrag.
Als werkende moeder ben ik tijdens de dertig jaar dat ik werk altijd nog aangenomen of hogerop gekomen op kracht van mijn kwalificaties en verdiensten en ik zou me beledigd voelen als iemand mij louter vanwege mijn chromosomen een speciale behandeling zou geven. Ik heb echter wel enkele specifieke verzoeken aan dit Parlement in verband met de bescherming van de vrouwen van deze wereld.
Ik wil dat het probleem rond het Spaanse landjepik wordt besproken en opgelost zodat een einde wordt gemaakt aan het lijden van de vele vrouwen en mannen die niet meer in hun huis kunnen wonen omdat dat op de nominatie staan om te worden gesloopt. Vindt u niet dat hier sprake is van geweldpleging?
Ik wil dat dit Parlement een einde maakt aan de stroom van EU-gelden naar de regio's waar deze enorme schending van de mensenrechten plaatsvindt. Vindt u niet dat hier sprake is van geweldpleging?
Ik wil dat dit Parlement luistert naar en bescherming biedt aan degenen die uiting willen geven aan hun bezorgdheid over structurele onregelmatigheden rond de Europese begroting zonder dat hun hetzelfde lot te wachten staat als mij, toen ik dat acht jaar geleden deed. Is hier geen sprake van geweldpleging?
Ik wil dat u geen kwijting aan de Europese Commissie verleent voordat de Rekenkamer de begroting zonder voorbehoud volledig heeft afgesloten. Ik wil dat dit Parlement op deze manier respect toont aan de vrouwen en mannen van Europa, die met hun belastinggeld de Europese Unie mogelijk maken.
Krisztina Morvai
(HU) Graag wil ik mijn collega's erop wijzen dat het een grove fout is om in het algemeen te spreken over Europese vrouwen en de rechten van vrouwen in de Europese Unie zonder stil te staan bij de tweederangspositie van vrouwen in de postcommunistische nieuwe lidstaten in Midden- en Oost-Europa. Het moment is aangebroken waarop de Europese Unie feitenonderzoek moet uitvoeren naar hun specifieke rechteloosheid en op grond van de resultaten de bestaande ernstige discriminatie tussen de verschillende vrouwen in Europa moet opheffen.
Staat u mij toe slechts twee terreinen te noemen. Beide terreinen houden verband met globalisering, de neoliberale economie, de geliberaliseerde vrijhandel en de nadelen daarvan. Wat betreft het eerste terrein hanteren multinationals en grote Europese bedrijven die in de Europese Unie staan geregistreerd, geheel andere normen op het gebied van arbeidsrecht en gezondheid op het werk. Ik doel dan op bedrijven als groothandels en hypermarkten, eventueel zelfs aan beide kanten van de Oostenrijks-Hongaarse grens. Hetzelfde bedrijf hanteert geheel andere normen met betrekking tot koffiepauzes, lunchpauzes en ontslag. In de praktijk worden Oost-Europese, in dit geval Hongaarse, vrouwelijke werknemers als slavinnen behandeld.
Het andere, volledig onontgonnen gebied is de migratie van vrouwen binnen de Europese Unie. Veel Midden- en Oost-Europese, zo ook Hongaarse, vrouwen die zich in een tweederangspositie bevinden, werken in West-Europa als hulp in de huishouding, waar ze leven als dienstmeisjes, als economische vluchtelingen, nadat ze vaak hun kinderen hebben moeten achterlaten. Hun situatie lijkt wat betreft rechten en waardigheid veel meer op de situatie van vrouwen in ontwikkelingslanden in de derde wereld dan op de situatie van hun West-Europese zusters uit andere EU-lidstaten. Deze situatie moet dringend worden opgelost.
De Voorzitter
Ik wil commissaris Dalli hartelijk welkom heten. De commissaris zal nu namens de Commissie een verklaring afleggen.
John Dalli
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben heel blij dat de eerste plenaire zitting van het Europees Parlement waarbij ik aanwezig ben, valt op deze belangrijke dag - 8 maart, Internationale Vrouwendag. Het is me ook een eer om de Commissie te vertegenwoordigen, met name vicevoorzitter Reding, die het voortouw neemt bij de inspanningen van de Commissie inzake de bescherming van de fundamentele rechten.
Dit is een unieke gelegenheid voor een collectieve viering van de economische, politieke en sociale successen van vrouwen in het verleden, heden en in de toekomst. In 1957 werd gendergelijkheid in de Europese Verdragen vastgelegd. Sindsdien heeft een indrukwekkend aantal juridische instrumenten, gevolgd door een groot aantal besluiten van het Europees Hof van Justitie, geleid tot een juridisch arsenaal op EU-niveau.
Ik herinner u eraan dat gendergelijkheid niet alleen een fundamentele waarde is die neergelegd is in het Verdrag, maar ook dat gendergelijkheidsbeleid gebleken is een motor voor economische groei te zijn. Afgelopen vrijdag hebben de voorzitter van de Europese Commissie en vicevoorzitter Reding een vrouwenhandvest gepresenteerd en zo laten zien dat de Commissie zich zal blijven inzetten voor de waarden van gendergelijkheid.
Het vrouwenhandvest weerspiegelt het politieke engagement van de Commissie om de gelijkheid van vrouwen en mannen op vijf terreinen te bevorderen: gelijke economische zelfstandigheid, gelijke beloning voor gelijk of gelijkwaardig werk, gelijkheid in besluitvorming, waardigheid, integriteit en bestrijding van gendergerelateerd geweld, en gendergelijkheid buiten de EU.
Het vrouwenhandvest wordt in september 2010 gevolgd door een nieuwe alomvattende strategie voor de gelijkheid van vrouwen en mannen. In deze strategie worden de beginselen van het vrouwenhandvest vertaald in concrete acties die de komende vijf jaar ten uitvoer moeten worden gelegd.
Dit zijn ambitieuze projecten en doelstellingen die de Commissie niet alleen kan realiseren. Zij zal daarbij nauw moeten samenwerken met haar voornaamste partners op EU-niveau en vooral met u, het Europees Parlement, en de Commissie FEMM. Internationale Vrouwendag is een uitstekende gelegenheid om ons allen aan dit engagement te herinneren.
De Voorzitter
Daarmee wordt dit punt afgesloten, waarin niet alleen gesproken is over de Internationale Vrouwendag, maar ook over onze voortdurende inspanningen om gelijke rechten voor vrouwen te bevorderen en geweld een halt toe te roepen.
