
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 22 april 2004 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
    Het eerste punt is de plechtige opening van de eerste zitting van het Europees Parlement in uitgebreide samenstelling.
Collega’s, het is een uiterst aangename taak om namens het Parlement deze vergadering vandaag te openen. Dit Parlement bestaat nu uit de 626 afgevaardigden die zijn gekozen voor de vijfde zittingsperiode en de 162 nieuwe afgevaardigden van de tien nieuwe lidstaten, die op zaterdag 1 mei tot de Europese Unie zijn toegetreden.
Het is voor ons Parlement een zeer bijzonder moment - we hebben er al bij stilgestaan met een symbolische ceremonie buiten. Afgelopen zaterdag, in Dublin, vatte de Ierse winnaar van de Nobelprijs voor de literatuur Seamus Heaney deze speciale gebeurtenis met de volgende woorden treffend samen: “Laat de dag dat er nieuwkomers verschijnen voor hen een thuiskomst zijn”. Dit is inderdaad een thuiskomst en wij zijn zeer verheugd dat zich vandaag zoveel nieuwe collega’s bij ons hebben gevoegd. Het is een moment van hoop, een moment waaruit blijkt dat vastbeslotenheid in de Europese Unie, in haar instellingen en in haar lidstaten concrete resultaten kan opleveren: een situatie waarvan iedereen die erbij betrokken is, profijt heeft. Vijftien jaar geleden, begin 1989, zou dit een droom geweest zijn waarvan het ondenkbaar zou hebben geleken dat hij zou uitkomen, maar dat is toch gebeurd. Dit is echt een prachtig moment.
Namens de 626 leden heet ik vanaf dit podium, uit de grond van mijn hart, de 162 leden van harte welkom in dit Parlement.
Ik wil hulde doen toekomen aan allen die hebben bijgedragen aan dit moment: de Europese en nationale afgevaardigden, de regeringen van de lidstaten, de vele voorzitterschappen van de Europese Raad en het vastberaden leiderschap van de Europese Commissie. Ik ben ervan overtuigd dat het in dit Parlement gewaardeerd wordt als ik de heer Verheugen in het bijzonder dank voor zijn uitzonderlijke persoonlijke leiderschap.
De Palacio,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sta mij toe om ook uiting te geven aan de emoties van vandaag. De emotie die wij voelden toen wij onder de melodie van de Ode aan de Vreugde, onze Europese hymne, toekeken hoe er tien nieuw vlaggen gehesen werden, naast de vijftien vlaggen die reeds gehesen waren in de masten voor het Parlement. De emotie van een dag waarop de ambities en de hoop van zovelen die door de jaren heen gevochten hebben voor de vrijheid werden vervuld. Een moment dat het einde betekent van een pijnlijk litteken dat gedurende te veel jaren de kunstmatige deling van ons Europa heeft gemarkeerd, een deling die zijn oorsprong heeft in de oorlog, waardoor veel Europese landen van elkaar bleven gescheiden door deze muur van schande, door dit IJzeren Gordijn, dat geheel kunstmatig en tegen onze eigen natuur was en al deze landen overleverde aan een toestand van onderdrukking onder communistische dictatuur.
De 21e eeuw moet zich over de verschrikkingen van de 20e eeuw heen zetten, en wij overwinnen nu definitief die verschrikkingen die wij in Europa hebben doorgemaakt. De 21e eeuw is de eeuw waarin Europa zich een volwaardig hoofdrolspeler op het internationale toneel en in het concert der naties zal betonen. Daarom moeten we zo snel mogelijk overeenstemming bereiken over een Grondwettelijk Verdrag dat ons daadwerkelijk zal voorzien van de instrumenten en mogelijkheden waarmee Europa niet alleen een realiteit zal worden op ons eigen continent, maar ook een hoofdrolspeler op het internationale toneel.
Dit is waar wij met zijn allen naar moeten streven.
Wij beleven een historisch moment in dit Parlement. Een historisch moment, waarin we opnieuw beleven wat we hebben gezien op televisie of soms ook met eigen ogen, de afgelopen dagen en op 1 mei 2004, een dag die altijd een belangrijke mijlpaal zal blijven voor het complete herstel van Europa.
En mijnheer de Voorzitter, ik wil de 162 nieuwe parlementsleden namens de Commissie zeggen dat wij hopen dat we de samenwerking die zich gedurende al deze jaren heeft ontwikkeld tussen onze twee instellingen en met de Raad in het bouwen aan dit opwindende project genaamd Europa, zullen voortzetten. Een project waarin gestreefd wordt naar permanente vrede en het waarborgen van de vrijheid, de democratie, de rechten van de mens en de menselijke waardigheid op ons continent, maar waarmee we ook trachten een baken te zijn door op internationaal niveau onze waarden, principes en ambities uit te dragen.
Ik wil nog zeggen dat wij de Commissie – en hierover zijn wij het allen eens – beschouwen als het ware hart van dit Europese bouwwerk. Maar dit hart kan alleen kloppen dankzij de steun dat het keer op keer ontvangt in dit Parlement. Deze Commissie heeft een sleutelrol gespeeld bij het stimuleren van de uitbreiding, deze Commissie is in de loop der jaren in staat gebleken de aanzet te geven tot een intense samenwerking en een verhouding van respect met het Parlement en met die andere essentiële instelling, de Raad.
Mijnheer de Voorzitter, dit zijn historische dagen en momenten. Dagen die in ons geheugen gegrift zullen blijven en die als voorbeeld zullen dienen voor de toekomstige generaties: allen werken we gezamenlijk - Parlement, Raad en Commissie – aan dit grote project, aan deze grote ambitie die Europa heet.
Verheugen,
   .  Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, thans wordt een droom werkelijkheid en ik moet bekennen dat ik moeite heb mijn emoties in bedwang te houden, omdat ik overmand ben door de grootsheid van dit moment. Een vrij gekozen Europees Parlement dat 25 zelfbewuste, soevereine, Europese naties vertegenwoordigt, die zich vrijwillig verenigd hebben in een unie: dat is meer dan degenen die voor het eerst over de Europese eenwording droomden in de verste verte durfden te hopen.
Ik ben er meer dan ooit van overtuigd dat de grote uitbreiding die nu is voltooid een ultiem bewijs is van de aantrekkingskracht, de dynamiek en de bloei van de Europese gedachte. Het is niet waar dat deze gedachte zijn glans verloren heeft. Hij oefent aantrekkingskracht uit op naties die een moeilijke weg hebben moeten afleggen om vrijheid, democratie en rechtorde te bereiken.
Deze uitbreiding is echter ook illustratief voor de daadkracht van ons, Europeanen, op het moment dat we een groot project gemeenschappelijk aanpakken en als we de wil hebben dat project daadwerkelijk tot een goed einde te brengen.
Weinig mensen in de wereld dachten dat we zouden slagen en we mogen dan ook trots zijn op wat we hebben bereikt. Voor mij is hiermee definitief het bewijs geleverd dat de gedachte van de Europese integratie ook in de toekomst zal beklijven.
Ik wil een paar mythes ontzenuwen die de laatste tijd de kop opsteken. Ten eerste is het niet waar dat de Europese integratie een project is voor de elite. Deze uitbreiding is de uitgesproken wens en de verklaarde wil geweest van de volkeren. Zij zou nooit tot stand gekomen zijn als de Baltische volken, de Polen, de Tsjechen, de Slowaken, de Hongaren en de Slovenen duidelijk hadden gezegd dat ze geen lid willen zijn van de democratische familie van het verenigde Europa en ergens in het niemandsland tussen Oost en West met rust gelaten willen worden.
Ten tweede maakt deze grote uitbreiding Europa niet zwakker maar sterker, zowel in politiek als economisch opzicht. Iedereen weet dat er risico’s en problemen zijn, maar die worden door de kansen en mogelijkheden ruimschoots overtroffen. Wij hebben reden optimistisch te zijn. U, geachte afgevaardigden uit de nieuwe lidstaten, staat in eigen land een zware taak te wachten. U zult stuiten op scepsis en twijfel, omdat de ontwikkelingen niet zo snel gaan als de mensen zouden willen. Het zal in hoge mate van u afhangen of het geloof in de Europese eenwording sterk genoeg blijft om ook andere grote projecten aan te pakken.
Tot slot hoeft geen enkel land zijn soevereiniteit of nationale identiteit af te staan om deel te kunnen nemen aan het grote project van de Europese eenwording. Het tegendeel is het geval. Degenen in de nieuwe en oude lidstaten die beweren dat de Europese integratie de doodssteek is voor de soevereiniteit van de volkeren, begrijpen niet hoe de huidige wereld in elkaar zit. Geen enkel land in Europa is tegenwoordig in staat in zijn eentje de problemen op te lossen die op ons afkomen!
Geen enkel land in Europa kan zonder hulp de gevolgen van de mondialisering het hoofd bieden. Geen enkel land kan op eigen houtje de balans tussen groei en sociale rechtvaardigheid handhaven. Geen enkel land kan in zijn eentje de strijd tegen het internationale terrorisme en de internationale criminaliteit winnen. Dat kunnen we alleen als we de handen ineenslaan. De uitoefening en bescherming van de nationale soevereiniteit is enkel mogelijk in samenwerking met anderen. Dat is de grondgedachte en daarom zijn we hier!
Ik dank allen die een bijdrage geleverd hebben aan dit eindresultaat. Mijn bijzondere dank geldt het Europees Parlement en zijn Voorzitter, de heer Pat Cox, voor zijn resolute politieke leiding. Ik betuig mijn dank aan de commissies, in het bijzonder de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid onder het voorzitterschap van Elmar Brok. Ik dank alle fracties die ons op kritische en opbouwende wijze hebben bijgestaan. Ik heet u allen hier van harte welkom en verheug mij op onze samenwerking.
Poettering (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter de Palacio, commissaris Verheugen, geachte andere leden van de Commissie, waarde collega’s, staat u mij toe te beginnen met een persoonlijke noot. Ik heb het voorrecht sinds 1979 lid te zijn van het Europees Parlement, dat in dat jaar voor het eerst direct werd gekozen. Als iemand tijdens de verkiezingscampagne in 1979 had gezegd dat op 1 mei 2004 drie door de Sovjet-Unie bezette naties – te weten Estland, Letland en Litouwen – de Warschaupact-landen Polen, de Tsjechische Republiek, Slowakije en Hongarije, een deel van communistisch Joegoslavië, namelijk Slovenië, alsmede Malta en Cyprus – wij hopen dat Cyprus spoedig een verenigd land zal zijn –, deel zouden uitmaken van de Europese Unie, zou onze reactie waarschijnlijk hebben geluid: "Dat is een fraai toekomstbeeld, een mooie droom en een zeer hoopvolle boodschap, maar we vrezen dat het er tijdens ons leven niet van zal komen, hoezeer we het ook zouden willen."
De droom is uitgekomen. Dit is een grote dag voor de Europese Unie, waarop wij 162 collega’s uit de tien nieuwe landen welkom mogen heten. Het is een grote dag voor de democratie. Het is een grote dag voor het parlementarisme. Dat wij onze nieuwe collega’s hier kunnen begroeten, moet voor ons een bron van grote vreugde zijn!
Laten wij niet vergeten dat het het Europees Parlement was – alle fracties hebben hieraan hun steentje bijgedragen – dat ervoor pleitte niet slechts met vijf, maar met twaalf landen te onderhandelen, en landen die nog niet zo ver zijn de kans te geven een inhaalslag te maken. Dat vandaag tien landen tot de Europese Unie zijn toegetreden is uitsluitend te danken aan de oproep van het Europees Parlement ook met Letland, Litouwen en Slowakije de onderhandelingen te openen. Uiteindelijk hebben ook die landen het gehaald. Zij verdienen alle onze gelukwensen.
Laten we niet vergeten dat de besluitvorming van het Europees Parlement niet de media-aandacht krijgt die zij verdient. Daar zijn wij ons ook van bewust.
Het was ons Parlement dat verzocht een tijdplan vast te stellen voor de onderhandelingen, een verzoek dat door de Commissie en op de Top van Nice is overgenomen. Hierdoor werden de onderhandelingen afgesloten op een tijdstip dat de landen de gelegenheid gaf aan de Europese verkiezingen van 2004 deel te nemen als ze dat konden. Dat succes komt op het conto van ons Parlement! Daar moeten we de mensen bewust van maken. We mogen trots zijn op dit wapenfeit, omdat het een bijdrage is aan de verwezenlijking van de democratie in Europa en de mensen in de tien nieuwe lidstaten in staat stelt hun vrij gekozen vertegenwoordigers naar het Europees Parlement af te vaardigen. Laten wij uitdrukking geven aan onze blijdschap hierover!
Binnenkort zullen we weer geconfronteerd worden met de realiteit van het dagelijks bestaan. Europa bewijst zich niet in gloedvolle betogen, al moeten die er ook zijn. Vandaag is net zo’n schitterende dag als 1 mei, maar het leven van alledag zal zich spoedig weer aan ons opdringen. We zullen discussiëren en de degens kruisen, maar nieuw is – en daaruit blijkt de grootsheid van de Europese Unie waarvan we de mensen moeten doordringen – dat we conflicten en meningsverschillen niet langer met geweld en wapens uitvechten, maar met woorden en argumenten. Dat is een geweldige sprong voorwaarts voor ons werelddeel in de 21e eeuw.
Beste vrienden. Pardon, dat was een verspreking die werd ingegeven door het gevoel dat wij op een of andere manier verbonden zijn door ons ideaal van een Europa in eenheid. Mijnheer de Voorzitter, wij hebben niet alleen geluisterd naar uw bezielende bijdrage buiten bij de indrukwekkende ceremonie, maar ook naar Lech Walesa. Hij staat voor solidariteit, en solidariteit moet voor ons en heel de toekomst inhouden dat wij de nationale belangen van de afzonderlijke landen tot de onze maken en omgekeerd. Dat geldt bijvoorbeeld ten aanzien van de Baltische staten met hun minderheden, die uiteraard respect verdienen maar niet de onafhankelijkheid van deze staten in twijfel mogen trekken. Daarom moeten wij alle argumenten weerleggen, zoals commissaris Verheugen in zijn belangrijke betoog al deed en waarvoor ik hem wil bedanken, waarin wordt ontkend dat dit Europa een Europa is van solidariteit. Wij zullen allemaal van dit Europa profiteren. Dit continent heeft voor het eerst in zijn geschiedenis van duizenden jaren de kans op vreedzame wijze en op basis van partnerschap de toekomst te betreden. Ons continent, een oud continent, is er steeds weer in geslaagd zichzelf te vernieuwen en niemand zal het klaarspelen tweespalt tussen ons te zaaien. Wij gaan gezamenlijk op weg naar de toekomst. Dit is een grote dag voor ons allen!
Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter, geachte commissarissen, geachte afgevaardigden – en ik wil in het bijzonder de afgevaardigden begroeten die afkomstig zijn uit de tien nieuwe lidstaten die zich bij ons hebben aangesloten.
Ten eerste wil ik, mijnheer de Voorzitter, mijn dankbaarheid en gelukwensen uitspreken over de waardige manier waarop u dit Europees Parlement hebt vertegenwoordigd gedurende deze gebeurtenissen. Ook wil ik mijn dankbaarheid en gelukwensen uitspreken aan de Commissie-Prodi en met name aan commissaris Verheugen voor het werk dat is verricht om dit karwei vooruit te helpen.
Vandaag hebben wij een afspraak met de geschiedenis en met onze toekomst. De beslissende stap die afgelopen zaterdag is genomen betekent voor ons een enorme historische sprong voorwaarts in de vereniging van het grootste gedeelte van het grondgebied en de bevolking van ons continent, en het is de eerste keer in de geschiedenis dat dit geschiedt zonder dat een keizer, koning, generaal of dictator er de hand in heeft. Wij allen hebben er in vrijheid voor gekozen. En dat is nu juist waar het verschil ligt. Wij hebben geluisterd naar de Ode aan de Vreugde van Beethoven, die ook streed voor de vrijheid. De politieke censuur heeft hem het woord doen veranderen in en daarom vind ik dat we eigenlijk zouden moeten spreken van de Ode aan de Vreugde en de Vrijheid, want het is de vrijheid die ons allen bij elkaar heeft gebracht.
Wij hebben deze stap kunnen nemen omdat we geloven in democratie, in vrijheid, in respect voor de mensenrechten, in goed bestuur, in de rechtsstaat en in een seculiere Unie waarin het geloof en de levensbeschouwing van allen wordt gerespecteerd. Dit zijn de zaken die het ons mogelijk hebben gemaakt ons onder deze omstandigheden te verenigen. De democratie heeft dit mogelijk gemaakt. En we mogen niet vergeten dat de 20e eeuw die we op ons continent hebben meegemaakt een tijdperk van extremen is geweest die deels is gedomineerd door nazistische, fascistische en communistische dictaturen. Eerst kwam de bevrijding van Europa na de Tweede Wereldoorlog, gevolgd door een steeds snellere verlopende kettingreactie; iets langer dan een week geleden vierden we de dertigste verjaardag van de Anjerrevolutie in Portugal, een gebeurtenis van groot belang die een einde maakte aan de Salazar-dictatuur; daarna is mijn land gevolgd...
...toen kwam in Polen en de val van de Berlijnse muur, en nu plukken we de vruchten van onze inspanningen sinds de val van de Muur, in de vorm van de toetreding van tien nieuwe lidstaten tot de Unie. Mijn Griekse vrienden wijzen me erop dat ook zij een fascistische dictatuur hebben overwonnen, en ik geloof dat we onszelf allen mogen complimenteren omdat we hebben moeten strijden voor de verovering van de vrijheid, en ik hoop ook dat we nu met de toetreding van tien nieuwe leden dit historische proces kunnen voltooien en dat de hereniging van de Republiek Cyprus niet langer zal worden uitgesteld, want ook dat is een stap die absoluut noodzakelijk is.
Nooit in de Europese geschiedenis hebben er zo veel mensen samengeleefd in vrede en democratie, in een rechtsstaat en op basis van soevereiniteit en van een gemeenschappelijke toekomst.
Europa is bezig herboren te worden. Het gaat hier om een grote uitdaging en een scheppingsproces van enorm historisch belang, niet alleen om te leven in een situatie van wederzijdse afhankelijkheid, maar ook om een antwoord te geven op de globalisering. Europa heeft veel bij te dragen. Wij staan voor belangrijke uitdagingen; in de eerste plaats moeten we onze eigen angsten overwinnen, de angsten die leven onder onze eigen burgers en die wij niet mogen ontkennen. Wij hebben een opvoedkundige taak om de mensen uit te leggen dat de kansen die gecreëerd worden ruimschoots opwegen tegen de kosten en dat wij in staat zijn deze complexe zaken het hoofd te bieden. Waarom? Omdat wij een geest van solidariteit kennen en daarnaast een sterke basis hebben van gemeenschappelijke waarden die ons ondersteunt en sterker maakt. Gemeenschappelijke waarden die bovendien bijdragen aan broederschap en onderlinge verdraagzaamheid.
De verloving, die lang heeft geduurd, is nu ten einde gekomen; wij zijn in het huwelijk getreden en delen hetzelfde huis en dezelfde toekomst. We zijn nu dus een familie met niet alleen dezelfde rechten maar ook dezelfde plichten, zij die er vanaf het begin bij waren, zij die zich later hebben aangesloten, zoals onder andere mijn eigen land, en zij die er nu bij zijn gekomen.
Ik geloof dat het beste wat we kunnen doen om deze zittingsperiode af te ronden en het Europa van 25 lidstaten ruim baan te geven, is ervoor zorgen dat het proces van de definitieve goedkeuring van de Europese Grondwet wordt voltooid. Dit proces is gelukkig sinds maart weer hervat, en dat zeg ik met gerechtvaardigde trots omdat ik uit een van de landen kom die deze hervatting hebben mogelijk gemaakt. Ik vind dat wij de Raad, die hier vandaag jammer genoeg niet aanwezig is, en de intergouvernementele conferentie, waar u zult moeten spreken, mijnheer de Voorzitter, moeten verzoeken zijn historische plicht en verantwoordelijkheid te vervullen en ervoor te zorgen dat we voor de maand juni over een Europese Grondwet beschikken. Dit is de volgende stap die de bekroning zal zijn van deze succesvolle uitbreiding.
Ik steek mijn hand uit ten teken van vriendschap naar alle collega's die zich vandaag bij ons hebben aangesloten.
De Voorzitter.
    Ik heet de voormalig premier van Hongarije, de heer Gyula Horn, van harte welkom in het Parlement. In 1989, tijdens zijn ambtsperiode als premier, werden de grenzen voor het eerst opengesteld.
Eörsi (ELDR ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als allereerste spreker van de nieuwe landen ben ik diep ontroerd. 

 Als liberaal en als Hongaar zou ik willen onderstrepen dat op 1 mei de erfenis van het afschuwelijke Pact van Jalta terecht voorgoed naar de vergetelheid is verwezen. Dat is in feite het belangrijkste, en ik dank u allen hier hartelijk voor. Staat u mij toe om de ELDR-fractie en de liberale familie in het bijzonder te bedanken. De liberalen waren namelijk al krachtig voorstander van de uitbreiding op het moment dat anderen misschien nog hun bedenkingen hadden. Ik ben verheugd en trots vanwege het feit dat de liberale fractie de enige fractie is die unaniem voor de uitbreiding heeft gestemd en ons vanaf de eerste dag als volwaardige leden van de fractie heeft beschouwd.
Toen een aantal regeringen op het laatste moment het besluit nam om het vrij verkeer van arbeidskrachten te verhinderen, waren het wederom alleen de liberalen die ons steunden en deze oneerlijke beperkingen unaniem veroordeelden. Jalta ligt achter ons, maar Europa is nog niet volledig herenigd. Ik zeg u hier dat de liberalen de drijvende motor achter de uitbreiding willen blijven totdat Roemenië, Bulgarije, Kroatië en op een bepaald moment zelfs de gehele Balkan en Turkije één worden met Europa. Wij als Hongaren en liberalen zullen er alles aan doen wat in onze macht ligt om deze landen te helpen aan de criteria van Kopenhagen te voldoen.
Mijnheer de Voorzitter, is de politieke transformatie een succes geworden? Jazeker, wij zijn hier immers vandaag allemaal samen bijeen. U moet zich er echter ook van bewust zijn dat de transformatie een veel en veel langer en pijnlijker proces is geweest dan we ooit hadden gedacht. Het is tijd dat burgers ook kunnen profiteren van de voordelen van een uitgebreide Unie. Onze burgers hopen een leven te leiden waarin hard werken vruchten afwerpt. Er moet nadrukkelijk gesproken worden over de voordelen die de Unie biedt. Ik heb het over geld, maar ik hoop dat u begrijpt dat dit niet alléén over geld gaat. De Unie heeft, met groot succes, niet alleen landen, maar ook naties verenigd, naties die oorlog met elkaar hebben gevoerd. Daarom geloof ik dat de Unie voor een prachtige oplossing voor het trauma van Trianon zal zorgen. Grenzen waardoor volkeren tot nu toe waren gescheiden zullen verdwijnen, en we zullen allemaal gewaardeerde naties en burgers van Europa worden die op voet van gelijkheid met elkaar omgaan.
Ik geloof dat onze politieke cultuur door de Unie veranderd zal worden; in plaats van haat zal er eerlijke concurrentie zijn, en ook zullen er mogelijkheden voor samenwerking zijn. Ik geloof dat het respect voor de burgers in de Unie zal blijven toenemen, daar er niet alleen in de landen die nu toetreden maar ook in de huidige lidstaten nog veel te doen is op het gebied van de mensenrechten. We zullen de kans krijgen om de belangrijkste uitdagingen, zoals het terrorisme, op zodanige wijze het hoofd te bieden dat we onze vrijheid niet hoeven op te geven enkel en alleen om ons leven te beschermen. 

 Als liberaal leider van 92 afgevaardigden van 46 Europese landen in onze zusterorganisatie hier in Straatsburg, de Raad van Europa, spreek ik ook naar deze organisatie mijn dank uit. In de ontwikkeling van onze liberale waarden is haar bijdrage van essentieel belang geweest. In dit Parlement herhaal ik dan ook dat de Raad van Europa met zijn achthonderd miljoen Europese burgers een essentiële rol zal blijven spelen in de ontwikkeling naar een democratischer, veiliger en stabieler Europa. Samen kunnen deze twee organisaties ervoor zorgen dat we op een dag echt kunnen zeggen dat Europa na eeuwen van verdeeldheid herenigd is.
Laat ik tot slot zeggen dat Europa reeds sterk en succesvol is, maar dat we het nog veel sterker en veel succesvoller kunnen maken. Er is veel potentieel onder de Europese burgers aanwezig. Is de belangrijkste taak die we hebben niet ruim baan te geven aan dit potentieel?
Wurtz (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij maken op dit moment een van die grote momenten mee waarover later in de geschiedenisboeken gesproken zal worden. Vandaag wordt de hoop op een verenigd, solidair en vreedzaam Europa tot uitdrukking gebracht. In het vooruitzicht van de vele gezamenlijke uitdagingen die ons te wachten staan om deze mooie droom te verwezenlijken heten wij de volkeren van de tien nieuwe staten van de Unie van harte welkom.
Al vele jaren heeft onze fractie deze landen bezocht om de dialoog te voeden en partnerschappen op te bouwen met de progressieve krachten en met vele sociale actoren. Aan hun verwachtingen en hun hoop heb ik gedacht bij het zien van de ontroerende beelden van de gebeurtenissen waarmee in de verschillende hoofdsteden de overgang van het Europa van vijftien naar het Europa van vijfentwintig werd gevierd. Mijn conclusie daaruit is dat als we dit geweldige project tot een succes willen maken, we de moed moeten hebben om samen met al onze medeburgers openlijk het fundamentele debat te voeren dat wij al veel eerder hadden moeten beginnen. Dit debat moet gaan over een fundamentele vraag die ik hier al vaak heb aangeroerd en die in een ieders gedachten is, namelijk: wat willen wij gezamenlijk doen en welke middelen verschaffen wij onszelf om dat te bereiken?
Welnu, is voor veel van onze landgenoten de eerste van deze uitgebreide Unie niet om sterker te staan bij het verdedigen van een hoogstaand, solidair sociaal model binnen de globalisering? Als dat zo is mogen we bijvoorbeeld niet accepteren dat bedrijven in dit deel van Europa chantage plegen door te dreigen met verplaatsing en in het andere deel zoeken naar het land dat op sociaal en fiscaal gebied de minste eisen stelt. We moeten die Malthusiaanse en toekomstloze benadering omdraaien en inzien dat de werkelijke motor achter onze gezamenlijke ontwikkeling de sociale vooruitgang is en de ontwikkeling van de menselijke hulpbronnen van alle bevolkingen van de Unie. Alle instrumenten waar wij over beschikken moeten in dienst worden gesteld van dat streven. Om de uitbreiding tot een succes te maken is het niet voldoende om Europa te verenigen; we moeten de Europeanen verenigen!
Is een andere reden om samen aan die uitgebreide Unie te bouwen niet om voor alle burgers de invloed terug te veroveren die ze steeds meer zijn kwijtgeraakt aan de krachten van de markt? In een document van de Groep voor prospectief onderzoek van de Commissie is al in 1998 opgemerkt, ik citeer: “De burgers van Europa hebben er steeds meer moeite mee voor een voldongen feit geplaatst te worden. Het is zaak om een bredere participatie mogelijk maken van actoren en belanghebbenden. Dat is de uitdaging waar Europa zich vandaag voor geplaatst ziet.”
De uitbreiding maakt deze eis uiterst actueel. Hoe meer we de grenzen openstellen, des te meer moeten we de nieuwe rechten van de burgers versterken. Anders zal de wet van de jungle de overhand krijgen. We moeten nieuwe rechten verlenen aan de werknemers en de burgers en een authentieke Europese participatieve democratie ontwikkelen, vanaf hun huis en hun werkplek tot in het hart van de instellingen. We moeten ons tot doel stellen de Europeanen te verenigen rond gezamenlijke projecten waarin zij zich herkennen en die ze zelf hebben geschapen.
Tot slot: welk wereldbeeld moet het uitgebreide Europa voorstaan door middel van die initiatieven? In een recent artikel schreef de Poolse minister van Buitenlandse Zaken Cimoszewicz, en ik citeer: “Het leven zelf lost de twistpunten op waar politici niet uitkomen”. Zo is het inderdaad. Ik ben de overtuiging toegedaan dat veel twistpunten van de afgelopen periode door het leven zelf zijn opgelost, in het bijzonder over de vraag welk standpunt Europa moet innemen in het debat over hoe we de zaken op het wereldtoneel moeten regelen. In die geest zeg ik in volle overtuiging: “Weest welkom, volkeren van de nieuwe landen van de Unie!”
Frassoni (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is niet iedereen gegeven een zo historisch moment als dit mee te maken: een positief historisch moment van vrede, vreugde en daadwerkelijke vooruitgang, een moment waarin het enigszins grauwe cynisme waarmee wij zo vaak te maken hebben, met gemak in de schaduw wordt gesteld door stralende hoop. Het is een groot voorrecht dat ons met trots moet vervullen en ons dankbaar moet stemmen jegens al die mannen en al die vrouwen die deze dag mogelijk hebben gemaakt.
Europa is vandaag niet herenigd: het wordt voor het eerst verenigd en het is vandaag één zoals het dat nooit eerder geweest is, omdat het nooit verenigd is geweest op basis van democratie en de vrije wil van de volkeren. Tijdens de afgelopen dagen heb ik, terwijl ik televisie keek of persoonlijk deelnam aan festiviteiten ter gelegenheid van de uitbreiding, vaak gedacht aan mijn grootvader Roberto, die in 1899 geboren is in een klein Italiaans dorpje in de omgeving van Mantua. Hij behoorde tot de laatste lichting jonge soldaten die in de Eerste Wereldoorlog naar het front werden gestuurd. Wij moeten deze dag ook aan hem en mensen zoals hij opdragen.
Slechts drie generaties later vieren we een onvoorstelbare gebeurtenis, een gebeurtenis waarvan de mogelijkheid lange tijd niet eens bij ons opkwam. Hoevelen van ons tegenwoordig hebben niet dezelfde herinneringen, hoevelen hebben niet hetzelfde lijden ondergaan? Maar tot vandaag werden die herinneringen en dat lijden gekenmerkt door verschillend gekleurde vlaggen. Vandaag wordt onze vreugde geschilderd in dezelfde kleuren en bezongen met dezelfde prachtige muziek.
Desondanks is deze eenwording – en dit is iets wat wij allemaal moeten beseffen en onszelf moeten voorhouden – nog niet voltooid; het is ook zinloos om te ontkennen dat de vreugde die wij vandaag ervaren – wij hier, en tot op zekere hoogte ook wellicht de ingewijden – oppervlakkiger en minder intens is in de straten van onze steden, onder de bevolking zelf. Daar ligt onze uitdaging, de uitdaging van onze generatie: het bewustzijn van de weg die wij hebben afgelegd moet onze leidraad zijn, willen wij de grote droom verwezenlijken die vooralsnog onvoltooid is: de droom van een groot, verenigd en democratisch Europa.
De komende maanden, voor het eind van het jaar, zijn er drie belangrijke zaken waarvoor wij gezamenlijk een oplossing moeten vinden, niet in de laatste plaats om diegenen te overtuigen die het belang van deze dag nog steeds niet naar waarde schatten of er niet in geloven. De eerste is – zoals al gezegd is – de Grondwet. Wij hebben nog altijd geen Grondwet en de onderhandelingen mogen dan wel hervat zijn, maar met name de meest fervente tegenstanders zijn uiterst volhardend. We hebben nog steeds geen Grondwet, en het is maar de vraag of we de Grondwet krijgen die we willen. Vandaag moeten wij in ondubbelzinnige bewoordingen herhalen: de Grondwet die wij wensen is de Grondwet die is aangenomen door de Conventie en niet die welke gedeeltelijk naar voren is geschoven tijdens recente topconferenties en intergouvernementele conferenties. De Europese Unie en de Grondwet die wij wensen zijn nog niet uit de gevarenzone. We zijn er nog niet. Daarom moeten wij allen actie ondernemen.
Het tweede vraagstuk waarover we ons samen in dit Parlement, maar ook in de Commissie en in de Raad, moeten buigen – en dat we, als het enigszins mogelijk is, voor het einde van het jaar tot een oplossing moeten brengen – is de kwestie-Cyprus. Ook wat dit betreft heeft het geen zin om om de zaak heen te draaien: het is een feit dat de uitbreiding niet voltooid en daadwerkelijk verwezenlijkt is zolang de laatste muur in Europa nog overeind staat. Dit, en ik herhaal het nog maar eens, gaat ons allemaal aan, omdat die muur helaas nog altijd niet gevallen is.
Het derde en laatste probleem dat we voor het einde van het jaar moeten aanpakken, en waarvan de urgentie buiten kijf staat, is de oorlog in Irak. De Europese Unie, zowel in haar oude als in haar nieuwe gedaante, is niet in staat geweest een einde aan deze oorlog te maken en dat moeten we ook erkennen. Wij allen hebben de gedeelde verantwoordelijkheid de weg te bereiden voor vrede in dat land, in die regio, en die vrede te handhaven. Het is dringend noodzakelijk dat we die verantwoordelijkheid onverwijld op ons nemen. Zo niet, dan zal ook deze dag, net als bepaalde andere, niet meer hebben voortgebracht dan een verzameling holle frasen.
Kamiński (UEN ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van het Europees Parlement! Met ontroering spreek ik in deze zaal de eerste woorden in het Pools, de taal van meer dan 40 miljoen Europeanen.
Dames en heren, voor onze ogen zien wij een einde komen aan de deling van Europa, die het resultaat was van de Tweede Wereldoorlog. In deze dagen van blijdschap en ontroering dienen wij allen ook te denken aan hen aan wie het nieuwe Europa voor zijn hereniging dank verschuldigd is. Ik wil eer betonen aan mijn miljoenen landgenoten, soldaten en burgers, die zijn omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hun bloed vloeide op de slagvelden, maar bracht helaas slechts een deel van Europa vrede en welvaart. Ik wil hulde brengen aan allen die in Polen en in Midden-Europa, aan de andere kant van het IJzeren Gordijn, de vlam van de vrijheid ten tijde van Stalin brandende hebben gehouden. Hun inspiratiebronnen varieerden van democratisch socialisme tot liberalisme, christen-democratie en conservatief gedachtegoed. Vandaag brengen wij hulde aan de politieke gevangenen en slachtoffers van de stalinistische terreur, van wie velen het verenigde Europa niet meer hebben mogen meemaken.
Als Pool wil ik er in deze zaal met bijzondere trots op wijzen dat zonder de spirituele inspiratie van onze grote landgenoot, Zijne Heiligheid Johannes Paulus II, de feestelijkheden van vandaag niet hadden plaatsgevonden. Hij was de inspiratiebron van de krachtige maatschappelijke organisatie Solidarność die aan de basis lag van de val van het communisme. De leider van deze beweging, de heer Lech Wałęsa, die in de hele wereld een symbool van de strijd voor de democratie en de mensenrechten is geworden, is vandaag onze gast in het Parlement. Met trots wil ik erop wijzen dat de leiders van mijn partij, Prawo i Sprawiedliwość [Recht en Gerechtigheid], evenals veel van haar leden, een actieve rol hebben gespeeld in de vrijheidsbeweging Solidarność. Verder wil ik vandaag mijn dankbaarheid uitspreken aan twee grote leiders van de westerse wereld, wier vastberadenheid ertoe heeft bijgedragen dat de landen van Midden- en Oost-Europa in de jaren tachtig hun ketenen konden breken. Ik wil mijn dankbaarheid uitspreken aan Margaret Thatcher en Ronald Reagan. Voor ons ligt de enorme opgave om ervoor te zorgen dat de vruchten van het opnieuw verenigde Europa rechtvaardig tussen alle naties van het nieuwe Europa worden verdeeld. Mijn fractie, de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, zal alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat het nieuwe Europa een nieuwe betekenis geeft aan het woord solidariteit.
Bonde (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, welkom aan de nieuwe lidstaten, wat samen hoort, wordt nu verenigd. U komt net op tijd om ons met uw zwaarbevochten ervaring te helpen onze democratie te redden.
Democratie gaat over de dagelijkse betrokkenheid en het recht om tussen de verkiezingen in invloed uit te oefenen. Het kenmerk van democratie is dat wij aan verkiezingen mogen deelnemen om een nieuwe meerderheid te kiezen, nieuwe wetten en een nieuwe regering te krijgen. Wij krijgen iets in ruil voor onze stem. Met onze stem kunnen wij iets veranderen, controle uitoefenen, belonen en straffen. Onze stem telt. Ik beteken iets als kiezer. Ik heb inspraak. Dit eenvoudige idee verenigt ons, maar is helaas in verhulde bewoordingen en slechts zeer indirect aanwezig in de ontwerp-Grondwet. Wij kunnen nog steeds aan nationale verkiezingen deelnemen en onze stem uitbrengen in de Raad van Ministers, maar wij kunnen niet stemmen over een nieuwe wet op de gebieden waar de EU beslissingsbevoegdheid heeft. Wij mogen om de vijf jaar aan de Europese verkiezingen deelnemen, maar ook hier kunnen wij niet stemmen over nieuwe wetten of de vorming van een nieuwe regering.
De EU-president, de minister van Buitenlandse Zaken en de premier worden door een coalitie van 17 van de 25 premiers benoemd. De belangrijkste posten gaan vermoedelijk naar mensen die in eigen land niet meer verkozen kunnen worden. Anders gezegd: wie niet meer verkozen kan worden, kan nog wel benoemd worden. De EU-premier en de voorzitter van de Commissie stellen hun regering samen in overleg met de premiers. De indirect benoemde voorzitter bepaalt welke nationale afgevaardigden zitting nemen in het enige orgaan dat bevoegd is wetsvoorstellen te doen. Wijzelf zullen nooit meer voorstellen kunnen doen.
Dit democratisch tekort kan slechts opgevangen worden door van de EU een democratische federatie te maken, maar er bestaat geen verenigde EU-bevolking die klaar is voor een gemeenschappelijke democratie. De enige realistische democratische oplossing is de EU van de basis op te bouwen als een Europa van democratieën.
Elk land moet het recht hebben zijn eigen commissaris te kiezen en hem of haar naar Brussel te sturen als afgevaardigde van onze kiezers. Onze commissaris moet elke vrijdag naar huis komen om verslag uit te brengen over de afgelopen week en over de stemmingen van de volgende week. Op die manier hebben wij 25 gekozen vertegenwoordigers in Brussel die aan de kiezers in de lidstaten verantwoording moeten afleggen.
Op een goede dag zullen wij Europa kunnen verenigen door middel van een gelijkwaardige samenwerking tussen vrije naties die gezamenlijk bouwen aan de oplossing van problemen die wij in onze eigen democratieën niet kunnen oplossen. Indien wij ons beperken tot de problemen die wij zelf niet kunnen oplossen, hebben wij niets te verliezen. Dan winnen wij aan invloed, waar we voorheen geen invloed hadden.
Welkom bij het werken aan openheid, democratie en een Europa dat dichter bij de mensen staat. Welkom in de strijd voor een Europa van democratie en diversiteit. Onze gelukwensen gaan verder uit naar onze Poolse vrienden voor hun nationale feestdag. 
Garaud (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de ondervoorzitter van de Commissie, mijnheer de commissaris, dames en heren, de verscheidenheid onder de niet-ingeschrevenen is dermate groot dat ik mij niet anders dan op persoonlijke titel kan uitlaten, behalve natuurlijk wanneer ik onze nieuwe collega’s hier hartelijk welkom heet. Zij zijn over een langdurigere periode en op hardhandigere wijze dan de meesten van ons doordrongen geraakt van de betekenis van onafhankelijkheid en vrijheid. Ze hebben dit aan den lijve ondervonden en ik denk dat ze, in dit Parlement, de werkelijke betekenis van deze woorden zullen hooghouden, en ze zeker niet zullen bezigen als een louter retorische formule.
Vandaag ademt Europa met beide longen, zoals de paus het uitdrukte. Dat is overigens voor het eerst sinds het einde van de zestiende eeuw, toen het Europa van de Roomse kerk, met uitzondering van Griekenland, precies dezelfde grenzen had als het Europa van 2004. Toeval bestaat niet in de geschiedenis. Dit Europa zal ademen en dat is een goede zaak. Mag ik echter toch erop wijzen dat die ademhaling niet geheel vrij en onbelemmerd is? Europa vraagt zich af wat zijn aard is en wat zijn toekomst zal zijn. Het probleem van de grenzen dat zich op dit moment doet gelden is daar een heel duidelijk bewijs van.
Ik denk dat die ongerustheid voortkomt uit een initieel besluit. Europa wil graag een politieke aangelegenheid zijn. Dat is echter niet wat de grondleggers van de Europese Unie voor ogen stond; zij wilden een zone van vrede scheppen door middel van het recht en de economie. Maar weet niet iedereen dat de vrede op ons continent weliswaar vormgegeven is door het recht en de economie maar zijn oorsprong vindt in krachtsverhoudingen en geloofsdaden?
Het waren de krachtsverhoudingen aan het eind van de oorlog die hebben geleid tot de vrede of in ieder geval tot het einde van de oorlog. Het zijn de krachtsverhoudingen van 1989 die de Berlijnse Muur hebben doen vallen. En er zijn talloze geloofsdaden geweest in Praag, in de Oostbloklanden, en van mensen als De Gaulle, Adenauer, Wałęsa, en bondskanselier Kohl, die Duitsland verenigde voor de ogen van de Sovjets. Dit zijn politieke geloofsdaden.
Als Europa een echte wereldmacht wil worden, als het zijn lot en zijn toekomst in eigen hand wil nemen, als het zijn waarden wil kunnen verdedigen, ondersteunen en uitdragen, dan denk ik dat we de werkelijkheid niet uit het oog moeten verliezen. Die werkelijkheid is dat Europa bestaat bij gratie van de lidstaten. Wat zijn namelijk de pijlers van de Europese werkelijkheid? Dat zijn de staten. Alleen de staten kunnen de volkeren overtuigen en hen niet alleen tot een oppervlakkige overeenstemming brengen maar tot een wezenlijke overeenstemming. Niet alleen overeenstemming over de aangename dingen, maar ook overeenstemming over de moeilijke dingen, de crises, de beproevingen, dingen die er ook bijhoren, want de geschiedenis zit altijd vol met crises en valkuilen.
Als Europa niet gevormd wordt vanuit de staten, dan zal het zwak zijn, dan zal het een soort vereniging zijn die zich voornamelijk op de consument richt– het is toch interessant om op te merken dat in dit Parlement meer over de consument dan over de burger gesproken wordt. Europa zal min of meer aangenaam, min of meer vreedzaam en min of meer rijk kunnen zijn, maar in de eerste plaats zwak. En als we de waarden die wij voorstaan niet kunnen uitdragen, als we zogezegd niet meer dan een markt zijn, dan ligt onze toekomst in de handen van uitbuiters. De beschermers zijn vaak de uitbuiters, en ik denk dat we ons dat af en toe zouden moeten bedenken. 
Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb het volgende verzoek. Op 1 mei hebben Hitler en Stalin definitief verloren, de Walesa’s en Havels, de Delors en de Kohls hebben gewonnen. Een groot aantal mensen, zowel in de toetredingslanden als in de oorspronkelijke Europese Unie, alsmede wij in het Europees Parlement hebben hun bijdrage geleverd aan de totstandkoming van dat moment. Daarom verzoek ik u, mijnheer de Voorzitter, de namen van de tien rapporteurs over de tien landen in de notulen van vandaag op te nemen. Ik lees de namen op in de volgorde van de landen zoals opgenomen: Schröder, Poos, Gahler, Queiró, Elisabeth Schroedter, Souladakis, Stenzel, Gawronski, Volcic, Wiersma alsmede de drie rapporteurs, die het Parlement inmiddels verlaten hebben: mevrouw Hoff, mevrouw Carlsson en de heer Matella. Staat u ons dit eerbewijs toe en laat hun namen opnemen in de notulen, alstublieft.
De Voorzitter.
   –Hartelijk dank, mijnheer Brok. Uw bijdrage en die van uw collega’s zullen worden vastgelegd.(1) 

De Voorzitter.
   –De notulen van woensdag 22 april 2004 zijn rondgedeeld. Zijn er opmerkingen? 
Gebhardt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vind het bijzonder spijtig dat we uitgerekend bij dit soort uiterst gewichtige beraadslagingen en emotioneel beladen thema’s over zoiets banaals als de notulen moeten redekavelen. Hoe het ook zij, wij hebben in dit Huis een zelfbenoemde held. Voor deze dappere afgezant van de roddelpers is niets te dol. De heer Hans-Peter Martin bestaat het zelfs de notulen van het Europees Parlement te vervalsen. Bij de stemming met betrekking tot het verslag-van Hulten laat de heer Martin dertien maal zijn stemgedrag rectificeren, en dat terwijl hij tijdens de stemming niet eens aanwezig was. Bij deze dertien gevallen gaat het tot aan de eindstemming alleen al om zeven hoofdelijke stemmingen waarbij de naam Martin niet te vinden is in de notulen. Deze fijne meneer heeft aan geen enkele van de vijftien hoofdelijke stemmingen deelgenomen. Al die rectificaties moeten dus uit de notulen worden geschrapt.
Bedrog en vervalsing horen niet thuis in documenten van dit Parlement. Niet dat ik u een advies aan de hand wil doen, mijnheer de Voorzitter, maar ik kan het niet laten te verwijzen naar artikel 124 van ons Reglement en de mogelijkheden die het biedt.
Martin, Hans-Peter (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vanzelfsprekend wijs ik de beschuldiging dat ik de notulen op enigerlei wijze zou hebben vervalst krachtig van de hand. Ik heb gebruik gemaakt van mijn rechten als lid van het Parlement. Niet meer en niet minder!
De Voorzitter.
   In de notulen zal worden opgenomen dat de rectificaties niet geldig zijn omdat de stemmen in kwestie niet zijn uitgebracht.
Cushnahan (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vorige week woensdag, tijdens een televisie-interview met de heer Martin op in Ierland, heb ik hem op twee punten uitgedaagd. Ik citeer het programmascript: “Als u het goed vindt wil ik de heer Martin twee vragen stellen. Mijnheer Martin, een gerechtshof in Keulen heeft u eerder deze week gelast in deze kwestie de integriteit van uw Duitse medeafgevaardigden niet in diskrediet te brengen; u riskeert anders een boete van 250.000 euro of zelfs zes maanden gevangenisstraf, nietwaar? De tweede vraag die ik u wil stellen, met in het achterhoofd dat u zegt voorstander te zijn van hervorming van het onkostensysteem, betreft de stemming in het Europees Parlement van vorige week. Feit is dat er bijna twintig stemmingen waren over voorstellen om het onkostensysteem te hervormen en dat u bij elk van die stemmingen afwezig was. Dit lijkt mij niet bepaald het gedrag van iemand die waarde hecht aan hervorming van het onkostensysteem; het is eerder het gedrag van een huichelaar. U bewijst dat wat Pat Cox over u heeft gezegd waar is, namelijk dat u dit slechts doet vanwege de publiciteit rond uw eigen persoon en niet met zuivere bedoelingen.”
Dit is de man die onze integriteit ter discussie stelt en zich opwerpt als kruisvaarder. En dit is zijn antwoord over mevrouw Gebhardt, en hier moet men maar eens goed naar luisteren: “Ik heb deze beweringen nooit gedaan. Ik ben een Oostenrijker. Ik heb nooit iets gehoord over deze rechtzaken noch over deze beweringen. Ik ben uiterst verbaasd dat men hier plotseling mee gekomen is.” In de staat echter: “Het gerechtshof in Keulen heeft de heer Martin gelast de reputatie van Evelyne Gebhardt niet verder te schaden, en hij riskeert een boete van 250.000 euro als hij zijn aantijgingen herhaalt”.
Vervolgens zei de heer Martin het volgende: “Wat de deelname aan de stemming betreft: ik was aanwezig”. De interviewer vroeg mij toen: “Is een hervorming van het systeem inderdaad niet nodig? Aanvaardt u dat er aanpassingen nodig zijn?” Ik antwoordde: “Die zijn absoluut noodzakelijk. We hebben er een tijdje geleden over gestemd, maar door wie werd dit toen tegengehouden? Niet door het Parlement, maar door het voorzitterschap, met name de Duitse en Britse regering.” De heer Martin onderbrak me: “Maar wel voor extra privileges”. Ik zei: “Ik herhaal tevens: we hebben er vorige week wederom over gestemd, maar de grote kruisvaarder Martin was afwezig bij bijna twintig stemmingen”. Hij zei nogmaals: “Nee, ik heb aan de stemmingen deelgenomen. Houdt u alstublieft op dat te beweren”. Ik antwoordde: “U hebt niet deelgenomen aan de stemmingen, dit blijkt uit de geregistreerde gegevens.” Daarop antwoordde hij: “Ik was wel aanwezig, kijk maar naar de notulen”.
Hij is een bedrieger die zijn ware bedoelingen maskeert en onze reputatie schaadt. Iemand als hij heeft niets in een publieke functie te zoeken.
De Voorzitter.
   Ik ben blij dat u aan het slot van uw opmerkingen terugkeert naar de notulen, mijnheer Cushnahan. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wijs al deze verdachtmakingen en gemene aantijgingen resoluut van de hand. Nogmaals, ook bij deze stemming heb ik direct verklaard – ik werd er al op aangesproken bij afloop van de stemming – dat ik van mijn rechten als lid van het Parlement gebruik heb gemaakt. Het is aan de administratie van het Parlement te bepalen in welke vorm een en ander behandeld wordt in de notulen. Ik heb in het Parlement reeds tekst en uitleg gegeven hieromtrent. Wat betreft de zaak aangaande mevrouw Gebhardt wil ik nogmaals de volgende verklaring in de notulen laten opnemen: ik heb van deze rechtbank een dagvaarding noch een of andere directe kennisgeving ontvangen. En voor zover ik weet van de situatie uit de pers, heb ik ook de beweringen waarvan ik word beticht nooit gedaan. Het is voor mij dan ook geen enkel probleem ze niet te herhalen. Het is waar, ik ben op de hoogte van de levensomstandigheden van mevrouw Gebhardt, en juist daarom zou ik me nooit in die zin hebben uitgelaten. Dit is een gedeeltelijke reactie die uit parlementair oogpunt wellicht logisch is, maar door het publiek op zijn waarde beoordeeld zal worden. 
De Voorzitter.
   – Om in deze kwestie duidelijkheid te verschaffen over de regels voor de notulen het volgende. Een afgevaardigde heeft inderdaad het recht te verzoeken om rectificatie van het stemgedrag indien een stem zoals die is uitgebracht om de een of andere reden niet correct in de notulen is opgenomen, ook al is deze wel geregistreerd. Een afgevaardigde mag zijn stemgedrag niet corrigeren als hij in het geheel geen stem heeft uitgebracht. Deze kwestie betrof hoofdelijke stemmingen, en er is niets waaruit blijkt uit dat uw naam is afgeroepen bij deze stemmingen, mijnheer Martin. Het is onmogelijk om een opgenomen stem te corrigeren als die helemaal niet bestaat. Deze rectificaties worden uit de notulen geschrapt.
(1) 

De Voorzitter.
   De definitieve ontwerpagenda zoals die door de Conferentie van voorzitters tijdens de vergadering van donderdag 29 april 2004 is opgesteld, is rondgedeeld.
Zijn er opmerkingen? 
Buitenweg (Verts/ALE ).
   – Voorzitter, ik kon mijn ogen niet geloven toen ik de agenda van deze week bekeek: zoals u al zei, gaan wij morgen stemmen over een urgentverklaring betreffende de overeenkomst met de Verenigde Staten over de passagiersgegevens. Nou, dat was een Wat hebben we hier twee weken geleden dan met zijn allen in deze zelfde zaal gedaan? Het Europees Parlement heeft toen besloten deze overeenkomst niet goed of af te keuren voordat het Hof van Justitie zijn oordeel heeft gegeven. Omdat wij het oordeel van het Hof willen respecteren.
Het lijkt er echter op dat de Raad het oordeel van het Europees Parlement niet wil respecteren. Het COREPER is gewoon niet blij met de democratische stemming die wij hebben gehouden en wil dat wij deze nog eens een keertje over gaan doen. Ongeacht wat wij besluiten, zal de Raad donderdagochtend de overeenkomst als eerste punt op de agenda zelf wel goedkeuren en ik heb begrepen dat dan mogelijk onze rechtszaak komt te vervallen. Over wat wij dan doen, moeten we hier in dit Huis dan nog maar eens goed gaan overleggen. Het lijkt me echter evident dat wij het urgentieverzoek van de Raad niet kunnen accepteren. Wij zijn geen kleine kinderen, en het eerder genomen besluit van dit Huis staat nog gewoon overeind. Ook een meerderheid van de coördinatoren van de Commissie openbare vrijheden is deze mening toegedaan.
Voorzitter, ik verzoek u dan ook dit onderwerp van de agenda te halen en ons niet onsterfelijk belachelijk te maken, want anders zetten wij de deur open voor herhaling van elke stemming waarvan de uitkomst de Raad niet bevalt. Het lijkt me dat we meer dan genoeg ander werk te doen hebben in plaats van alles nog een keertje over te doen.
De Voorzitter.
   Het staat het Parlement volledig vrij een spreker voor en een spreker tegen aan het woord te laten en vervolgens, als het dat wenst, te stemmen over schrapping van het onderdeel in kwestie. Gezien onze stemming van twee weken geleden heeft de Raad het volste recht om een dergelijk verzoek te doen als hij dat wenst.
Ik stel voor, mevrouw Buitenweg, dat we, indien u morgen op het moment van stemming dezelfde mening bent toegedaan, een spreker voor en een spreker tegen aan het woord laten, over de procedure stemmen en vervolgens een besluit nemen over de voortzetting qua inhoud. U heeft het recht te protesteren, mevrouw Buitenweg, de Raad heeft het recht om het verzoek te doen en het Parlement kan besluiten wat er moet gebeuren. 
Ludford (ELDR ).
   – Mijnheer de Voorzitter, kunt u ons, voordat wij gaan stemmen, uitsluitsel geven over de vraag wat het betekent dat de vergadering die over deze kwestie gaat stemmen anders samengesteld zal zijn? Twee weken geleden was het Parlement anders samengesteld dan dat het morgen zal zijn.
Is het juist om een stemming over te doen in een vergadering met een andere samenstelling? Het lijkt mij dat hier op zijn minst vraagtekens bij geplaatst kunnen worden, en ik vind dat hierover formeel uitsluitsel gegeven moet worden voordat we morgen gaan stemmen. Ik ben het met mevrouw Buitenweg eens; mijn fractie was ook tegen opnieuw stemmen omdat er al een besluit genomen was. De zaak is nu in handen van het Hof van Justitie. Het is van belang te weten of we procedureel gezien het recht hebben om een tweede keer te stemmen. 
De Voorzitter.
   Procedureel gezien kan het Parlement daarover morgen een besluit nemen. Ik zal juridisch advies inwinnen met betrekking tot uw vraag over het aantal afgevaardigden dat mag stemmen, maar in eerdere contacten is mij te kennen gegeven dat al degenen die aanwezig zijn en nu lid van het Parlement zijn het recht hebben om te stemmen. 
Boogerd-Quaak (ELDR ),
   . – Voorzitter, ik ben het volkomen met mevrouw Buitenweg eens. Ik heb begrepen dat dit punt morgen aan de orde komt en ik wil u erop attenderen dat niet alleen een spreker voor en een spreker tegen het woord mogen voeren, maar dat ook de rapporteur het woord krijgt. Ik moet u zeggen dat ik het een buitengewoon moeilijke opdracht vind om morgen een volle zaal van mensen die het hele proces tot hiertoe niet hebben meegemaakt te overtuigen, maar ik reken erop dat de spreektijd waarop de rapporteur recht heeft, morgen beschikbaar zal zijn.
De Voorzitter.
   – Morgen zal de procedure als volgt zijn. Ik neem aan dat de Verts/ALE-Fractie het bezwaar dat mevrouw Buitenweg heeft gemaakt zal steunen. We zullen een spreker voor en een spreker tegen verzoeken zich uit te spreken. We zullen de rapporteur het woord geven. We zullen stemmen over de procedure en vervolgens, afhankelijk van de uitslag van die stemming, zullen we wel of niet doorgaan met een stemming over de inhoud.
Wat betreft het aantal afgevaardigden dat aan de stemming mag deelnemen zal ik langs formele weg juridisch advies inwinnen, zodat de vraag van barones Ludford beantwoord kan worden. Naar alle waarschijnlijkheid zal het aantal afgevaardigden dat het recht heeft om te stemmen het volledige aantal zijn dat momenteel aanwezig is.
(1) 

