3. In Sinaï als gijzelaars vastgehouden Eritrese vluchtelingen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over in de Sinaï gegijzelde Eritrese vluchtelingen.
Marietje Schaake
Mijnheer de Voorzitter, naar verluidt worden circa 250 migranten uit Eritrea gegijzeld in de Sinaïwoestijn, waarbij melding wordt gemaakt van verkrachtingen en van het feit dat zowel mannen als vrouwen in afwachting van het losgeld dat aan mensenhandelaars moet worden betaald, op onmenselijke wijze behandeld worden.
De recente gebeurtenissen zijn het werk van een netwerk van mensenhandelaars dat in het Sinaïgebied sinds 2007 actief is en dat migranten uit landen ten zuiden van de Sahara via Egypte naar Israël smokkelt. Het is tegen die achtergrond verheugend dat de Egyptische autoriteiten zich inspannen om de informatie te onderzoeken die door de UNHCR verstrekt is. De Hoge Commissaris van de VN voor vluchtelingen dient de diplomatieke procedures met de Egyptische overheid te intensiveren om de netwerken van mensenhandelaren op te rollen en het smokkelen van mensen te voorkomen.
Tegelijkertijd moet Egypte de behandeling van vluchtelingen verbeteren teneinde deze in overeenstemming te brengen met de internationale normen. Dat betekent dat Egypte, dat overigens het recht heeft om zijn eigen grenzen te beschermen, geen buitensporig of zelfs potentieel fataal geweld mag gebruiken tegenover immigranten of vluchtelingen, een advies dat wij zo nu en dan ook in de EU zelf ter harte zouden moeten nemen.
David-Maria Sassoli
Mijnheer de Voorzitter, de situatie is zeer ernstig. We denken dat deze kwestie - die ook door de media in Europa wordt gevolgd - een zaak is van de Europese Unie en het Parlement. Ook moeten wij er bij de Europese Commissie op aandringen deze kwestie te onderzoeken. We hebben immers te maken met een reële humanitaire noodsituatie.
De lidstaten dienen al het mogelijke te doen om de vluchtelingen te helpen het gebied te verlaten en wij denken dat ze in Europese landen kunnen worden opgenomen. Wij roepen de Commissie op alles in het werk te stellen deze actie uit te voeren en daarbij de beschikbare middelen in te zetten uit het Europees Vluchtelingenfonds.
Charles Tannock
Mijnheer de Voorzitter, de ECR-Fractie veroordeelt de afschuwelijke behandeling die de onschuldige en voornamelijk Eritrese vluchtelingen moeten ondergaan als gevolg van een soort hedendaagse vorm van slavernij door mensenhandelaren. Ook wij zijn verheugd over de inspanningen van de Egyptische regering om de beschuldigingen te onderzoeken en de vrijlating van de vluchtelingen te bewerkstelligen. Wij zouden de aandacht echter ook moeten richten op de reden waarom deze onfortuinlijke mensen überhaupt op de vlucht zijn geslagen.
Het antwoord is dat het regime van de Eritrese president Afewerki een van de meest repressieve regimes op onze planeet is. Iedereen die de mogelijkheid heeft om aan zijn dictatuur de ontvluchten, grijpt die kans met beide handen aan. Een aantal vluchtelingen is in staat om elders voor zichzelf een beter leven op te bouwen. Degenen die er niet in slagen om Eritrea te verlaten, worden voor onbepaalde tijd voor het leger gerekruteerd of leiden een schamel bestaan aan de rand van een economie die door jaren van zinloze oorlogsvoering met het buurland Ethiopië failliet is en waar corruptie en een wanbeheer van de economie welig tieren. Er zijn in Eritrea ook nooit landelijke verkiezingen gehouden.
Uit recente informatie op de WikiLeaks-website blijkt dat Amerikaanse diplomaten Afewerki beschrijven als een wrede leider die niets en niemand ontziet. Ik heb er geen moeite mee om dat in het openbaar te zeggen. Wij moeten alles in het werk stellen om deze verschrikkelijke Afrikaanse tiran ten val te brengen. Daarnaast moeten wij alle EU-steun aan dit regime beëindigen en dienen wij de privileges die dit land op grond van de Overeenkomst van Cotonou geniet, op te schorten.
Cristian Dan Preda
auteur. - (RO) Mijnheer de Voorzitter, jaarlijks zijn er duizenden mensen die, op de vlucht voor de problemen in de Hoorn van Afrika, de grens tussen Egypte en Israël proberen over te steken. Velen van hen vallen helaas in handen van mensensmokkelaars van bedoeïense afkomst. We hebben het hier over criminele netwerken die zich niets gelegen laten liggen aan de menselijke waardigheid; de levens van deze mensen verworden tot niet meer dan een ruilmiddel. Volgens gegevens van ngo-activisten die zich inzetten voor de bescherming van deze emigranten, worden er ongelooflijke bedragen geëist voor hun vrijlating, tot wel 8 000 dollar per persoon.
Natuurlijk kan het lijden van deze mensen, die zijn overgeleverd aan een buitengewoon wrede behandeling, ons niet onverschillig laten. Bovendien wil ik uw aandacht vragen voor de kwetsbare positie van vrouwen, die herhaaldelijk verkracht worden. Tegelijkertijd denk ik dat we ons in deze zaak constructief moeten opstellen. Dit betekent dat we de inspanningen die de Egyptische autoriteiten hebben geleverd voor hun vrijlating, moeten erkennen en vooral dat we dit land moeten steunen in de strijd tegen mensenhandel. We kunnen dan ook niet volstaan met harde woorden, maar moeten ook samenwerken en concrete acties ondernemen in deze uiterst complexe kwestie, die een land alleen niet kan oplossen.
Rui Tavares
auteur. - (PT) Dames en heren, zoals een aantal van u al heeft gezegd is de situatie van de Eritrese vluchtelingen in de Sinaï zeer ernstig. Uiteraard moeten de mensensmokkelaars, die op dit moment deze vluchtelingen gegijzeld hebben en torenhoge losgelden voor ze eisen, keihard aangepakt worden. Het is echter ook noodzakelijk om de vluchtelingen te beschermen. We mogen niet alleen de smokkelaars aanpakken en vervolgens de slachtoffers compleet aan hun lot overlaten. Ook moeten we de oorzaken waardoor de vluchtelingen via de Sinaï zijn getrokken, erkennen: hun vluchtroutes liepen altijd via Libië, maar de overeenkomsten tussen Libië en Italië en Libië en de Europese Unie die door de Commissie regelmatig als een goede zaak zijn bestempeld, hebben ertoe geleid dat de mensen afkomstig uit wat terecht is beschreven als "een concentratiekamp” en "het Noord-Korea van Afrika”, nergens heen kunnen
Daarom eisen we dat er actie ondernomen wordt, niet alleen van Egypte dat duidelijk veel minder doet dan het zou moeten doen, maar ook van de Europese Unie. Om te beginnen verzoek ik de Commissie om snel een delegatie naar Egypte te sturen om de situatie ter plekke te onderzoeken, maar ik verzoek al onze instellingen om actie te ondernemen omdat de Eritreeërs duidelijk in aanmerking komen voor het hervestigingsprogramma van de Europese Unie dat bestaat naast het Europees Vluchtelingenfonds. Deze vluchtelingen kunnen niet terug naar Eritrea en kunnen ook niet in een transitland blijven. De enige langetermijnoplossing voor deze mensen is hervestiging. Weet u, dames en heren, waarom er geen vooruitgang wordt geboekt met het hervestigingsprogramma? Dit komt omdat het Parlement reeds in mei zijn deel van de medebeslissing op het gebied van hervestiging heeft gedaan, maar de Raad weigert vanwege de beruchte gedelegeerde handelingen zijn werk te verrichten. Als het hervestigingsprogramma was vastgesteld dan hadden we nu de noodprocedure gehad, die door het Europees Parlement is ingevoegd in het verslag. Ik ben zelf de rapporteur van dit verslag en dit voorstel is met 500 stemmen aangenomen. De Commissie zou dan een noodprocedure kunnen starten om deze vluchtelingen te hervestigen. Gezien het feit dat de Raad zijn deel van het werk niet verricht, zouden we dit een 'medebesluiteloosheidsprocedure' kunnen noemen. Joost mag weten hoe lang deze mensen zich al in de Sinaï bevinden. Deze 'medebesluiteloosheidsprocedure' heeft gevolgen voor de levens van echte mensen en het wordt hoog tijd dat de Raad eindelijk eens zijn deel van het huiswerk afmaakt.
Barbara Lochbihler
Mijnheer de Voorzitter, dankzij een telefoongesprek tussen een Eritrese priester in Italië en een Eritrese gijzelaar heeft Europa überhaupt gehoord dat er gewetenloze mensenhandelaars zijn die dreigen om gestrande Eritrese vluchtelingen te executeren wanneer er geen losgeld wordt betaald. Deze bende van mensensmokkelaars heeft geen scrupules, en heeft al een aantal gijzelaars doodgeslagen of doodgeschoten.
Dit wrede misdrijf was een aanleiding om eens wat nauwkeuriger te bekijken wat er gebeurt aan de grens tussen Egypte en Israël, een gebied waar al vaker vluchtelingen stranden die proberen om naar Europa of naar Israël te reizen, en daarvoor niet de nodige documenten hebben. In Egypte is deze zone een door het leger afgesloten gebied. Wie daar binnendringt, komt voor een militaire rechtbank. Uit informatie van Human Rights Watch blijkt dat daar sinds 2007 minstens 85 onbewapende vluchtelingen zijn neergeschoten tijdens een poging om de grens over te steken. De Israëlische regering noemt een cijfer van meer dan duizend migranten per maand, die proberen om zonder papieren het land binnen te komen. Israël is begonnen met een betere beveiliging van de grens en meer controle. Bovendien is er in de Negevwoestijn een groot detentiecentrum opgericht.
We doen een beroep op de betrokken regeringen om nauw samen te werken met het Hoge Commissariaat van de VN voor vluchtelingen, en de rechten van vluchtelingen aan hun grenzen te garanderen. We vinden echter ook dat wij in Europa wel degelijk een deel van de verantwoordelijkheid dragen, wij moeten ons bezig houden met het lot en de mensenrechten van de migranten die aan onze buitengrenzen worden teruggestuurd, en die niet naar hun eigen land terug kunnen, zoals deze Eritrese vluchtelingen.
Filip Kaczmarek
namens de PPE-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de situatie van de Eritrese vluchtelingen in de Sinaï is tragisch. Op zoek naar een beter leven vinden ze vaak dood, foltering en onderdrukking. Ze worden uitgebuit en bedrogen. De Egyptische overheid probeert het verschijnsel van mensenhandel te bestrijden, maar haar reactie is niet altijd doeltreffend. We moeten de vluchtelingen en gegijzelden helpen, en ook iedereen die onze hulp nodig heeft. We moeten de Israëlische en Egyptische overheid steunen in hun strijd tegen mensenhandel.
We moeten ook de oorzaken van deze gevaarlijke verschijnselen onderzoeken. Ik ben van mening dat we moeten streven naar een verbetering van de situatie in Eritrea zelf en in de andere landen van de Hoorn van Afrika. Een verbetering van de situatie in de Afrikaanse landen kan de migratiedruk doen afnemen. Door de sociale gevolgen van migratie te bestrijden, lossen we het probleem niet op. We kunnen enkel de ongewenste effecten en de uitbuiting van de determinatie van de vluchtelingen beperken. Ik roep u daarom op om de ontwerpresolutie van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) te steunen. In dit geval zijn we ervan overtuigd dat onze ontwerpresolutie beter is dan de gezamenlijke ontwerpresolutie.
Ana Gomes
namens de S&D-Fractie. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, Egypte sluit niet alleen zijn ogen voor de verschrikkelijke behandeling en uitbuiting van Afrikaanse vluchtelingen, met name de vluchtelingen uit Somalië en Eritrea die hun landen ontvluchten via de Sinaï naar Israël. Maar Egypte zet ze ook uit ondanks het feit dat ze overduidelijk de kwalificatie vluchteling of asielzoeker zouden moeten krijgen omdat ze afkomstig zijn uit een land waar een vreselijk conflict aan de gang is, waar sprake is van terrorisme en waar de wetteloosheid heerst of uit een land - Eritrea - waar de ergste vormen van onderdrukking en tirannie heersen. Sterker nog, de Egyptische autoriteiten schieten met scherp op de vluchtelingen, waardoor, volgens Human Rights Watch, sinds 2007 al 85 migranten in de Sinaï zijn omgekomen.
Wij verzoeken de Egyptische autoriteiten aan hun verplichtingen te voldoen op het gebied van mensenrechten met name voor migranten en vluchtelingen, en samen te werken met het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingen. Wij verzoeken de Europese autoriteiten dit ook te doen en volledige steun te geven aan wat Rui Tavares heeft gezegd over mogelijke hervestiging.
Judith Sargentini
namens de Verts/ALE-Fractie. - Collega's, laten wij eerlijk zijn. De resoluties zoals die nu voorliggen zijn een slap aftreksel van waar wij aan het begin van de week mee begonnen.
Wij zeggen nu eigenlijk alleen nog maar: "het is erg". En wij signaleren het feit dat Eritrese vluchtelingen in de Sinaï gegijzeld worden gehouden. Wij zijn niet bereid om te praten over de banden tussen Italië en Libië en het afsluiten van heel Europa voor migranten, waardoor politieke vluchtelingen naar andere plaatsen moeten uitwijken. Zij moeten nu routes bewandelen die nog gevaarlijker zijn dan vroeger.
Iedereen die Eritrea verlaat is automatisch een politiek vluchteling, want je kunt niet terug en je familie loopt een risico. Dat wij in dit Parlement niet bereid zijn om te zeggen: als Europa zichzelf dan zo nodig wil afschermen voor migranten, zal het zijn ambassades om Eritrea heen open moeten zetten, zodat mensen gemakkelijk asiel kunnen aanvragen. Dat kon niet in deze resolutie.
En als ik de PPE-Fractie hoor spreken over wat er allemaal in Egypte moet, dan denk ik: wat moeten wij nu en waarom willen wij niet erkennen dat hier mensen risico lopen, omdat wij onze verantwoordelijkheid niet willen nemen. Wij sluiten mensen buiten en daarmee hebben wij levens op het spel gezet.
Jaroslav Paška
namens de EFD-Fractie. - (SK) De Sinaïgrens is voor duizenden Eritreeërs de weg geworden waarlangs zij hun land ontvluchten en proberen een betere wereld te bereiken.
Bij hun illegale trek naar de vrijheid zijn ze echter aangewezen op de hulp van smokkelaars die de vluchtelingen voor een flinke smak geld, zelfs zonder de benodigde papieren, over de Sinaïgrens helpen. Bij deze wilde handel zijn de vluchtelingen in handen van de smokkelbendes vrijwel geheel rechteloos; ze zijn volledig afhankelijk van de luimen van degenen aan wie zij hun lot voor een flink pak geld in handen gegeven hebben.
Het feit dat er op de grens van Egypte en Israël zeven Eritrese vluchtelingen zijn omgebracht, heeft ons een tipje van de sluier opgelicht van de erbarmelijke situatie waarin de vluchtelingen zich op hun illegale weg naar de vrijheid bevinden. Het is dan ook volledig terecht, dames en heren, om te trachten daar enige verlichting in te brengen en samen met de regeringen van de desbetreffende landen een beschaafde oplossing te vinden voor het probleem van de Eritrese vluchtelingen.
Monica Luisa Macovei
(EN) Mijnheer de Voorzitter, op 7 december heeft de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen (UNHCR) zijn bezorgdheid geuit over de circa 250 Eritrese gijzelaars die in de Sinaïwoestijn worden vastgehouden door smokkelaars van Bedoeïense afkomst.
Wij weten dat deze vluchtelingen verplicht een bepaald geldbedrag hebben moeten betalen voor hun wens om in betere omstandigheden te leven. Naar verluidt, zitten die vluchtelingen in containers in de woestijn en worden zij vaak geslagen. De houding van de Eritrese regering is op dit punt alarmmerend: in plaats van haar burgers te beschermen, beschouwt zij de vluchtelingen als ongewenste dissidenten.
Wij doen een oproep om snel en gezamenlijk actie te ondernemen, voornamelijk door Egypte en Israël, teneinde het georganiseerde criminele netwerk te ontmantelen en met name de inspanningen te vergroten om de huidige en toekomstige vluchtelingen te beschermen door de voorschriften en normen van de UNHCR in de praktijk te brengen.
Elena Băsescu
(RO) Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen benadrukken dat de door de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) ingediende resolutie mijn onvoorwaardelijke steun heeft. Hoewel de tekst glashelder is, is er geen overeenkomst bereikt met de andere fracties over de aanneming van een gezamenlijke resolutie en dat valt te betreuren. De situatie in de Hoorn van Afrika is zorgwekkend. Deze regio is een van de voornaamste werkterreinen geworden van groepen die zich met georganiseerde misdaad bezighouden, gegeven het hoge aantal Afrikaanse emigranten die door dit gebied trekken.
De 250 gijzelaars worden onmenselijk en vernederend behandeld, en hun toestand verergert. Bovendien zijn de voorwaarden voor een aanstaande vrijlating niet aanwezig, aangezien de families van de gijzelaars het gevraagde losgeld niet kunnen betalen. Het Europees Parlement moet daarom een ondubbelzinnige boodschap afgeven, waarin het oproept tot hun vrijlating. Er moet dringend actie worden ondernomen tegen de criminele organisaties, ze zullen voor het gerecht moeten worden gebracht, en de martelkampen moeten voorgoed gesloten worden.
Csanád Szegedi
(HU) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren. Vanzelfsprekend veroordeel ik ten stelligste de manier waarop met de Eritrese vluchtelingen wordt omgegaan en vanzelfsprekend steun ik het feit dat de Europese Unie maatregelen neemt om de situatie van de Eritrese vluchtelingen zo snel mogelijk tot oplossing te brengen. De in dit verslag geformuleerde handelwijze is echter een doodlopende weg. Twee punten vind ik ronduit verbijsterend. Voor mij is het totaal onaanvaardbaar dat wij een fonds oprichten om deze vluchtelingen te helpen, aangezien er binnen de Europese Unie miljoenen mensen in precaire omstandigheden en extreme armoede leven. In Hongarije leiden drie miljoen mensen een armoedig bestaan en kunnen de meeste gepensioneerden hun medicijnen niet betalen, hetgeen overigens een stijgende tendens is in Europa. Wij zouden daarom eerst de Europeanen moeten helpen en daarnaast, vanzelfsprekend, onze empathie aan de vluchtelingen moeten tonen. Het tweede punt is dat de lidstaten de vluchtelingen vrijwillig moeten opvangen. Wanneer zult u eindelijk inzien, dat de Europese Unie verzadigd is met migranten? Laat de Europese Unie tussen Eritrea en de Eritrese vluchtelingen bemiddelen, opdat laatstgenoemden veilig naar hun thuisland kunnen terugkeren.
Corina Creţu
(RO) Mijnheer de Voorzitter, de overgrote meerderheid van de Eritrese burgers die zich in de Sinaïwoestijn bevinden, is een onderdrukkend regime ontvlucht en zou dan ook beschouwd moeten worden als vluchtelingen volgens de VN-normen. Ik denk daarom dat we erop moeten aandringen dat Egypte zijn internationale verplichtingen nakomt door hun bijstand te verlenen. Het meest zorgwekkende is mijns inziens echter de onmenselijke behandeling die deze migranten ten deel valt, wanneer ze in de woestijn in gijzeling worden gehouden, in afwachting van losgeld. Vooral de berichten over verkrachting van tientallen vrouwen zijn weerzinwekkend en zouden de internationale gemeenschap tot actie moeten aanzetten.
Evenzo heeft de mensenhandel in Afrika onrustbarende proporties aangenomen. De afgelopen jaren zijn tientallen migranten door Egyptische politietroepen gedood, terwijl ze illegaal de grens met Israël probeerden over te steken. Ik denk dat de mensenhandel in dit gebied met andere methoden bestreden moet worden, en ik denk dat de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen (UNHRC) toegang moet krijgen om deze mensen van essentiële bijstand te verzekeren.
Zbigniew Ziobro
Mijnheer de Voorzitter, de situatie van de vluchtelingen uit Eritrea is tragisch. Als we nadenken over hun tragedie, mogen we de oorzaak van deze situatie niet uit het oog verliezen. In Eritrea worden de fundamentele mensenrechten op grote schaal geschonden. Politieke tegenstanders, christenen en zelfs duizenden gewone mensen worden massaal vervolgd. En dat is de echte oorzaak van dit tragische probleem waarover we vandaag spreken. Daarom moeten we er alles voor doen om het beleid tegenover de Eritrese overheid te veranderen, des te meer als we ons herinneren hoe de huidige leider van het land in 2007 warm door de Europese Commissie werd onthaald in Brussel, zelfs al is hij verantwoordelijk voor het vreselijke lijden van zoveel mensen, dat hen aanzet te vluchten en verdere tragedies veroorzaakt. Daarom is het tijd voor een pragmatisch en resoluut beleid tegenover deze tiran.
Andris Piebalgs
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie deelt de bezorgdheid van het Europees Parlement. In de verslagen die wij hebben ontvangen, wordt melding gemaakt van honderden vluchtelingen uit Eritrea, Ethiopië, Soedan en Somalië die blijkbaar in de Sinaïwoestijn worden gegijzeld door smokkelaars die grof geld eisen voor hun vrijlating.
Wij volgen deze zaak vanaf de eerste melding en hebben de feiten vastgesteld, de situatie beoordeeld en adequate maatregelen genomen. De delegatie van de Europese Unie in Caïro onderhoudt nauwe contacten met de lokale maatschappelijke organisaties en staat in verbinding met de regionale vertegenwoordiging in Caïro van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen.
Zij volgen de ontwikkelingen op de voet. In samenwerking met de ambassades van de lidstaten van de EU is het Egyptische ministerie van Buitenlandse Zaken benaderd. De EU heeft onze bezorgdheid tot uitdrukking gebracht, evenals onze vaste overtuiging dat de Egyptische autoriteiten adequate maatregelen moeten nemen om deze mensen te bevrijden en afdoende bescherming te bieden. Er wordt melding gemaakt van onderzoeken om de groep vluchtelingen op te sporen en wij hopen dat er in de komende dagen meer duidelijkheid komt.
Deze kwestie is echter niet het enige punt van zorg. Migranten en vluchtelingen in Egypte hebben te lijden van vele tekortkomingen wat hun bescherming betreft. De meest ernstige incidenten worden in de Sinaïwoestijn gerapporteerd. Veel migranten die van plan waren om via de Sinaï naar Israël door te steken, zijn het slachtoffer van misbruik en mishandeling. Wij hebben dit onderwerp herhaaldelijk bij onze Egyptische tegenhangers aan de orde gesteld in het kader van de periodieke bijeenkomsten van subcomités, waarbij ofwel migratiekwesties ofwel politieke zaken ter sprake zijn gebracht, met inbegrip van de mensenrechten.
De laatste gelegenheid waarbij dit punt aan de orde is gesteld, was tijdens de bijeenkomst van het Associatiecomité EU-Egypte op 14 december in Caïro. De EU heeft de Egyptische autoriteiten regelmatig verzocht om de kwaliteit van de steun voor en bescherming van asielzoekers en vluchtelingen te verbeteren en zij heeft daartoe financiële en technische bijstand aangeboden. De EU heeft de Egyptische autoriteiten daarnaast verzocht om te waarborgen dat het beginsel van niet-uitzetting in acht wordt genomen voor alle migranten die behoefte hebben aan internationale bescherming, met inbegrip van Eritrese burgers.
De EU heeft eveneens verzocht om de UNCHR de volledige bevoegdheid te verlenen om zijn mandaat uit te kunnen voeren op het gehele grondgebied van Egypte, inclusief de Sinaïwoestijn. Er is echter ook sprake van een aantal positieve ontwikkelingen waarop de aandacht gevestigd moet worden. Het afgelopen voorjaar heeft Egypte bijvoorbeeld wetgeving aangenomen op grond waarvan mensenhandel strafrechtelijk vervolgd kan worden en de slachtoffers beter beschermd kunnen worden.
Een andere positieve ontwikkeling is dat de transplantatiewet is aangenomen op grond waarvan de orgaanhandel strafrechtelijk vervolgd kan worden. Wij hopen dat de Egyptische regering nu effectieve maatregelen zal nemen om een efficiënte tenuitvoerlegging van dit rechtskader te waarborgen en wij hebben op dit punt onze steun aangeboden.
Wij zullen ook de werkzaamheden van de UNCHR en van maatschappelijke organisaties blijven steunen om voor betere leefomstandigheden en een adequatere rechtsbescherming te zorgen voor de migranten en vluchtelingen die in het land verblijven. Wij zullen daarnaast de kwestie van de gegijzelde vluchtelingen in de Sinaïwoestijn nauwlettend blijven volgen en waar nodig gebruik maken van onze contacten met de Egyptische autoriteiten.
Ik hoop van ganser harte dat er een snelle oplossing voor dit probleem komt. Tot nu toe is er in dit verband melding gemaakt van het verlies van acht mensenlevens en dat betreur ik ten zeerste.
Rui Tavares
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de commissaris heeft zijn goed voorbereide antwoord voorgelezen alsof niemand specifieke punten bij de Commissie aan de orde heeft gesteld.
De Voorzitter
U vroeg het woord over het Reglement. U moet het daarover hebben en niet over iets anders.
Rui Tavares
(EN) Mijnheer de Voorzitter, uiteraard betreft dit een beroep op het Reglement. Wij hebben de Commissie specifiek gevraagd of zij voornemens is om een delegatie naar Egypte te sturen om de situatie ter plekke te bekijken. De Commissie zou op zijn minst kunnen verzoeken om een afronding van de hervestigingsprocedure. Dankzij de medebeslissing hebben wij de bevoegdheid ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Dat is helaas geen beroep op het Reglement. Natuurlijk staat het u vrij deze vraag aan de Commissie te stellen en de Commissie kan dan uitmaken of ze u antwoord geeft. Anders valt deze kwestie niet onder het Reglement.
Hiermee is het debat gesloten.
De stemming vindt na afloop van het debat plaats.
