Środki ograniczające mające wpływ na prawa jednostki po wejściu w życie traktatu z Lizbony (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest:
pytanie ustne do Rady (B7-0233/2009), skierowane przez Emine Bozkurt, Louisa Michela i Michèle Striffler, w imieniu Komisji Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w sprawie środków ograniczających mających wpływ na prawa jednostki po wejściu w życie traktatu z Lizbony;
pytanie ustne do Komisji (B7-0234/2009), skierowane przez Emine Bozkurt, Louisa Michela i Michèle Striffler, w imieniu Komisji Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w sprawie środków ograniczających mających wpływ na prawa jednostki po wejściu w życie traktatu z Lizbony.
Emine Bozkurt
Panie przewodniczący! UE opowiada się za demokracją, rządami prawa, prawami człowieka i prawami podstawowymi. Jednakże w walce z terroryzmem UE jest mniej pryncypialna. Weźmy pod uwagę na przykład czarną listę ONZ. Na liście można umieszczać osoby i podmioty podejrzewane o powiązania z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaidy czy talibami, wskutek czego otrzymują one zakaz podróżowania, a ich aktywa finansowe są zamrożone. Te środki są słuszne i dobre w walce z terroryzmem, ponieważ zwalczanie terroryzmu stanowi konieczność - to nie podlega dyskusji, ale nie można pozwolić, aby bezprawie, w jakim działają terroryści, wkradło się do metody, za pomocą której ich zwalczamy.
Niestety, obecny system cechuje się naruszaniem praw podstawowych. Na liście umieszcza się osoby, często ich o tym w pełni nie informując, bez interwencji jakiejkolwiek władzy sądowniczej. Informacja, na podstawie której ludzie ci są umieszczani na czarnej liście, zwykle pochodzi od służb wywiadowczych. Ta informacja nie ma charakteru przejrzystego dla podejrzanych, a w efekcie nie wiedzą oni, z jakiego powodu zostali umieszczeni na liście. To pozbawia ich prawa nie tylko do informacji, ale również do obrony.
Po umieszczeniu na liście nazwiska danej osoby bardzo trudno jest doprowadzić do jego skreślenia. Było już wystarczająco wiele przypadków osób, które przez wiele lat były niesłusznie umieszczone na liście i które musiały walczyć o należny im proces sądowy. Są one skazane na ubóstwo, nie mogą wykorzystywać swojego numeru PIN, aby zapłacić za zakupy i nie mają prawa opuścić swojego kraju. Nie wnoszę dziś o więcej praw dla osób podejrzewanych o działalność terrorystyczną, ale jedynie o to, aby mogły one korzystać ze swoich praw w takim samym stopniu, jak każda inna osoba. Opowiadam się za przejrzystymi procedurami i prawem do procesu sądowego dla każdego.
Lista ma również dalekosiężne skutki uboczne. Ponieważ władze mogą decydować o umieszczeniu osób lub organizacji na liście, procedura ta może być wykorzystywana do celów politycznych. Na przykład organizacje pozarządowe walczące o prawa człowieka, będące solą w oku rządu, mogą zostać wskazane jako organizacje terrorystyczne w celu sparaliżowania ich działania. Wskutek orzeczenia Trybunału Europejskiego Komisja była zmuszona do zmiany obecnie obowiązujących procedur. Komisja nadała temu znaczny impet, ale sprawa zatrzymała się na szczeblu Rady.
Obecnie na skutek wejścia w życie traktatu z Lizbony powstała nowa sytuacja. Czy powinien to być art. 215 czy art. 75 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej? Inaczej mówiąc, czy Parlament nie będzie uczestniczył w weryfikacji wniosków, czy też zostanie uwzględniony w ramach zwykłej procedury, to jest procedury współdecydowania? Komisja Prawna, podobnie jak służby prawne Parlamentu, wskazały, że właściwą podstawę prawną stanowi art.75. Chciałabym, aby dzisiaj zarówno Rada, jak i Komisja poinformowały nas, jakie są ich zamierzenia w odniesieniu do tych wniosków w sprawie środków ograniczających. Jaką rolę przewidziano w tej sprawie dla Parlamentu? Nadszedł czas, abyśmy stosowali przejrzyste, demokratyczne procedury. Pytanie brzmi, czy możemy liczyć na państwa współpracę.
Carlos Coelho
Panie przewodniczący! Obawiam się, że tłumaczenie na język portugalski nie działa prawidłowo. Nie słyszałem ani słowa z ostatniego wystąpienia. Należy coś z tym zrobić, w przeciwnym razie nie będę w stanie śledzić debaty.
Przewodniczący
Będziemy musieli dowiedzieć się, co się dzieje, a następnie pana poinformujemy, panie pośle Coelho.
Louis Michel
Panie przewodniczący, pani minister Malmström! Przede wszystkim chciałbym podziękować i pogratulować moim koleżankom sprawozdawczyniom, pani poseł Bozkurt i pani poseł Striffler.
W pełni zgadzam się z wnioskami Komisji Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Prawnej, jak również ze zgłoszonymi przez służby prawne Parlamentu. Jako że do podstawowych wartości Unii należy przestrzeganie praw człowieka, kluczowe znaczenie ma pełne poszanowanie tych praw. Środki podejmowane w ramach walki z terroryzmem muszą być proporcjonalne, właściwe i skuteczne.
W kontekście poszanowania praw podstawowych i prawa do obrony, zasadniczymi etapami walki z terroryzmem pozostają jednak: dostęp do danych osobowych dla zainteresowanych osób, jak również informacja w sprawie powodów, leżących u podstaw stosowanych środków. Ponieważ sankcje i czarne listy mają charakter jedynie tymczasowy, uważam, że konieczne jest zapewnienie ścisłego i poważnego monitorowania i niezbędne jest dokonywanie regularnej oceny, wraz z obowiązkowymi konsultacjami z Parlamentem.
Chociaż możemy z zadowoleniem przyjąć podjęte działania, w szczególności odnoszące się do Zimbabwe i Somalii, musimy jednak pamiętać, że te sankcje pod żadnym pozorem nie mogą stanowić przeszkody dla rozwoju, budowania demokracji i działań na rzecz praw człowieka, podejmowanych przez organizacje humanitarne, ani mieć szkodliwych skutków dla miejscowej ludności.
Wreszcie jeśli chodzi o ochronę danych osobowych, w pełni popieram wnioski Europejskiego Inspektora Ochrony Danych odnoszące się do zbierania, przetwarzania i przekazywania tych danych.
Michèle Striffler
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Zdecydowana większość obywateli europejskich uważa, że na szczeblu europejskim jednym z priorytetów powinno być prowadzenie walki z terroryzmem. Są oni w pełni świadomi wpływu, jaki w tej dziedzinie może wywrzeć Europa dzięki swojej wizji globalnej i wdrażaniu spójnej polityki.
Z tego względu z zadowoleniem przyjmuję fakt, że dzięki traktatowi z Lizbony Parlament Europejski może podjąć gruntowne działania jako współprawodawca w tej dziedzinie i zapewnić niezbędną demokratyczną kontrolę w odniesieniu do europejskiej polityki antyterrorystycznej.
Kończy się pierwsza dekada XXI wieku. Wszyscy pamiętamy, że zaczęła się ona jedną z największych tragedii w historii ludzkości. Nie możemy pozwolić na rozwój terroryzmu i musimy znaleźć zdecydowane i odpowiednie rozwiązanie tego problemu. Talibowie, sieć Al-Kaidy i Osama bin Laden stanowią największe i najpilniejsze zagrożenie dla Unii Europejskiej.
Tę śmiertelną sieć terrorystyczną podtrzymuje ekstremizm islamski, będący haniebnym nadużyciem religii muzułmańskiej, oraz nienawiść do Zachodu i jego wartości. Musimy walczyć z tym zjawiskiem, i chciałabym powtórzyć, że Unia Europejska musi udowodnić, że jest ogromnie zdeterminowana i niezwykle czujna w obliczu tego zagrożenia.
Ponadto, w obliczu poważnego i ciągłego naruszania praw człowieka oraz wolności wypowiedzi, zrzeszania się i zgromadzeń pokojowych, do jakiego dochodzi w Zimbabwe, Unia Europejska nie może przymykać na to oczu. Należy zdecydowanie ukarać osoby fizyczne i prawne, czy należące do rządu, czy też nie, których działania zagrażają demokracji, poszanowaniu najbardziej podstawowych praw człowieka oraz rządom prawa w Zimbabwe.
Panie i panowie! Tak samo Unia Europejska ma obowiązek podjąć ukierunkowane działania przeciwko tym, którzy stanowią zagrożenie dla pokoju, bezpieczeństwa i stabilności w Somalii. Musimy wprowadzić ogólne i całkowite embargo na dostawy broni do Somalii oraz zagwarantować dostawy pomocy humanitarnej i dostęp do niej, jak również jej dystrybucję w Somalii.
Mówię o tym, ponieważ cierpią przede wszystkim najuboższe, najbardziej narażone społeczności, a my nie możemy w dalszym ciągu przyglądać się temu z założonymi rękami. Ubolewam jednak, że w traktacie lizbońskim ograniczono rolę Parlamentu Europejskiego w tej dziedzinie, wbrew duchowi traktatu i znaczeniu, jakie przyznaje on Parlamentowi.
Unia Europejska musi wszelako ukarać winnych. Czy to oznacza, że powinna zapomnieć o swoich najbardziej podstawowych zasadach? Nie. Działania Unii Europejskiej na szczeblu międzynarodowym powinny koncentrować się na tych zasadach, które kierowały jej tworzeniem, rozwojem i rozszerzeniem, jak również wspierać te wartości wobec reszty świata.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! To, co określamy mianem środków ograniczających, jest bardzo ważne i wiem, że wielu posłów ma w tej sprawie własne zdanie. Są one być może nieco trudne do zrozumienia dla osób przysłuchujących się tej debacie. Na wstępie chciałabym wyjaśnić, w jaki sposób Rada korzysta z tych środków. Następnie przejdę do traktatu z Lizbony.
Środki ograniczające wobec krajów trzecich, jednostek, osób fizycznych bądź prawnych oraz innych podmiotów są istotnym narzędziem polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE. Ogólnie można stwierdzić, że są one wykorzystywane do spowodowania zmiany pewnej konkretnej polityki lub działalności. Oczywiście powinny one być wykorzystywane jako element zintegrowanej, kompleksowej polityki, która może obejmować dialog polityczny, różne formy zachęt i warunki konieczne do spełnienia. Same środki ograniczające często nie wystarczają do spowodowania zmian, ale mogą stanowić sposób wywierania presji na reżimy stosujące represje bądź powstrzymania przepływu pieniędzy i innych zasobów, które stanowią wsparcie dla takich reżimów lub sieci terrorystycznych.
W niektórych przypadkach Rada ustanawia środki ograniczające w procesie wdrażania rezolucji przyjętych przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, zgodnie z rozdziałem VII karty ONZ. W takich przypadkach różne instrumenty prawne UE muszą być ściśle zgodne z tymi rezolucjami. Odnoszą się one do sytuacji i działań, w tym terrorystycznych, stanowiących zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa. Mogą być one częścią jedynie działań zewnętrznych UE i z tego względu różnią się od działań służących stworzeniu naszej własnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, będącej oczywiście naszym celem w ramach Unii.
Rada interpretuje traktat lizboński w taki sposób, aby stosować art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie tych i innych działań ograniczających w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym w odniesieniu do terroryzmu. UE może również podjąć decyzję o zastosowaniu dalszych działań, oprócz tych przyjętych przez ONZ, jak również przyjąć własne środki. Możliwe jest ustanowienie takich sankcji, w sprawie których samodzielnie decydować będzie Unia Europejska, by wspierać realizację innych celów polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, takich jak poszanowanie praw człowieka, demokracji i zasad dobrego sprawowania rządów; wszystkie te sankcje muszą być zgodne ze zobowiązaniami UE wynikającymi z prawa międzynarodowego.
Obecnie środki najczęściej są skierowane bezpośrednio przeciwko tym, którzy zostali uznani za odpowiedzialnych za politykę i działania, z którymi się nie zgadzamy, bądź przeciwko ich interesom czy źródłom dochodów. Jest to skuteczniejsze niż szersze sankcje w postaci embargo handlowego czy innych bardziej uznaniowych środków. Celem ukierunkowanych sankcji jest zminimalizowanie negatywnych skutków, jakie działania te mogą nieść dla ludności danego kraju. To bardzo ważna przesłanka przy przygotowywaniu przez Radę decyzji w sprawie ustanowienia nowych sankcji.
Wszystkie sankcje podlegają regularnemu przeglądowi pod kątem ich skuteczności. W zależności od rozwoju sytuacji mogą one zostać zmienione lub całkowicie zniesione. Zgodnie z traktatem lizbońskim środki ograniczające będą w dalszym ciągu wykorzystywane jako narzędzie w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w drodze decyzji Rady, zgodnie z art. 29 traktatu. Jedna istotna zmiana w nowym traktacie dotyczy tego, że decyzje w sprawie środków ograniczających odnoszących się do osób fizycznych bądź prawnych podlegają obecnie ocenie prawnej. Oznacza to, że sąd może zbadać, czy decyzja dotycząca sankcji jest zgodna z prawem. Wcześniej nie miało to miejsca.
Obecnie, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, przepisy są przyjmowane na podstawie wspólnego wniosku Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji, zgodnie z art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Parlament Europejski jest informowany o wszelkich decyzjach tego rodzaju. Rozumiem, że Parlament nie jest zadowolony z tej zmiany, ponieważ Rada nie ma już obowiązku prowadzenia konsultacji z Parlamentem w sprawie sankcji odnoszących się do jednostek. Jednakże w taki właśnie sposób interpretujemy traktat.
Należy podkreślić, że wszelkie decyzje w sprawie środków ograniczających i ich stosowania muszą zawsze być zgodne z prawem międzynarodowym. Środki ograniczające wiążą się z ograniczeniem pewnych praw tych jednostek, przeciwko którym są skierowane. Z tego względu sankcje muszą w oczywisty sposób być zgodne z prawami człowieka i podstawowymi wolnościami. Odnosi się to do praw proceduralnych oraz prawa do ochrony prawnej. Ponadto środki zawsze muszą być proporcjonalne do celów.
Dzięki doświadczeniu, które uzyskaliśmy w zakresie stosowania sankcji, przeprowadziliśmy dokładną ocenę i zbadaliśmy, w jaki sposób możliwe jest nakładanie sankcji w sposób konstruktywny. Wprowadzono wiele widocznych usprawnień. Obejmują one wymóg określenia kryteriów stosowania niektórych sankcji, podobnie jak przyczyn objęcia listą sankcji jednostki, osoby fizycznej lub prawnej albo innego podmiotu. Powinny one podlegać stałej kontroli i w razie konieczności - dostosowaniu. W tych działaniach Rada uwzględniła zeszłoroczną rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie oceny sankcji UE jako elementu działań i polityki UE w obszarze praw człowieka.
Catherine Ashton
kandydatka na wiceprzewodniczącą Komisji. - Panie przewodniczący! Jak już powiedział przewodniczący, przedłożone przez państwa pytanie porusza istotne zagadnienia w odniesieniu do przyszłego zarządzania środkami ograniczającymi lub sankcjami w UE. Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego obecnie musimy dokonać wyboru w odniesieniu do podstawy prawnej dla proponowanego rozporządzenia, zmieniającego rozporządzenie w sprawie sankcji nałożonych na Al-Kaidę i talibów. Nasze stanowisko brzmi następująco:
Po pierwsze, nowy traktat dodał konkretny przepis do artykułu poprzedniego Traktatu WE w sprawie środków ograniczających i sankcji związanych z polityką zagraniczną. Artykuł 215 ust. 2 stanowi nową podstawę prawną dla środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom fizycznym lub prawnym oraz grupom i podmiotom niepaństwowym. Stanowi on rozszerzenie zakresu poprzedniego art. 301 i powinien być stosowany jako podstawa prawna do zmiany rozporządzenia w sprawie sankcji nałożonych na Al-Kaidę i talibów.
Po drugie, art. 215 ma zastosowanie w odniesieniu do decyzji w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Rozporządzenie w sprawie sankcji nałożonych na Al-Kaidę i talibów stanowi realizację decyzji WPZiB, zgodnie z którą należy ustanowić przepisy służące realizacji niektórych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ. Na mocy prawa międzynarodowego rezolucje te mają charakter wiążący dla państw członkowskich UE.
Po trzecie, uważamy, że podwójna podstawa prawna - art. 215 ust. 2 oraz art. 75 - nie jest funkcjonalna. Wynika to z faktu, że cele, zakresy i procedury obu artykułów są rozbieżne. Przyjmuję do wiadomości, że Komisja Prawna Parlamentu oraz jego doradcy prawni przyjęli taką samą ocenę.
Podsumowując, naszym zdaniem nowy traktat zapewnił doprecyzowanie i jasność w sprawie podstawy prawnej dla środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom fizycznym i prawnym oraz grupom i podmiotom niepaństwowym. Artykuł 215 określa rolę Parlamentu i Rady, a prawodawcy nie powinni naruszać traktatu.
Zwrócono się do nas również o informację w sprawie usprawnień związanych z prawami podstawowymi, jakie wprowadzono w działaniach Komitetów Sankcji ONZ.
Proponowana zmiana rozporządzenia w sprawie sankcji nałożonych na Al-Kaidę i talibów stanowi realizację ustaleń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Kadi. W orzeczeniu tym Trybunał zgłosił kilka uwag odnoszących się do usprawnienia procedur wpisywania na listę, stosowanych przez Komitet Sankcji ONZ w sprawie Al-Kaidy i talibów. Uwagi zgłoszone przez Trybunał stanowią przesłankę do zmiany procedur wpisywania na listę, znajdujących się w rozporządzeniu.
Wiele rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczyło ustanowienia procedur zarządzania listą sankcji na szczeblu ONZ. Zgodnie z niedawną rezolucją 1822 Rady Bezpieczeństwa ONZ należy zamieścić na stronie internetowej Komitetu Sankcji ONZ w sprawie Al-Kaidy i talibów streszczenie przyczyn w odniesieniu do każdej osoby znajdującej się na liście oraz dokonać przeglądu wszystkich nazwisk znajdujących się na tej liście do 30 czerwca 2010 r., przy czym obowiązuje również wymóg dokonywania regularnych przeglądów w późniejszym okresie. W rezolucji zamieszczono wniosek, aby dane państwo podjęło działania służące poinformowaniu osób znajdujących się na liście o tym fakcie i jego przyczynach, a także służące informacji o wnioskach o wyłączenia i skreślenie z listy.
Podejście zastosowane w rezolucji 1822 zostało następnie powtórzone w rezolucji 1844 w sprawie sankcji odnoszących się do Somalii oraz w rezolucji 1857 odnoszącej się do Demokratycznej Republiki Konga.
Rezolucja 1822 zapewnia przegląd zawartych w niej środków w terminie 18 miesięcy. Ten okres upływa z końcem bieżącego roku. Obecnie trwają prace związane z przeglądem, ale Komisja nie jest w stanie wskazać, jakie decyzje podejmie Rada Bezpieczeństwa ONZ w odniesieniu do zmiany procedur.
Nuno Melo
Głównym wątkiem wystąpień wielu polityków z okazji wejścia w życie traktatu lizbońskiego było wzmocnienie uprawnień Parlamentu. Na przykład przewodniczący Komisji, dr Barroso, wygłosił następujące stwierdzenie tu, w Strasburgu, dnia 25 listopada, w ramach przygotowań do posiedzenia Rady Europejskiej: "Obecnie traktat lizboński daje nam nową szansę rozwoju. Wszyscy wiemy, że niektóre z najważniejszych zmian w traktacie będą dotyczyły wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. [...] A w szczególności rozszerza on ramy demokratyczne tej polityki dzięki pełnemu zaangażowaniu waszego Parlamentu”. Chciałbym zwrócić uwagę na "pełne zaangażowanie waszego Parlamentu”.
W swoim pierwszym oficjalnym wystąpieniu przewodniczący Rady, pan Van Rompuy, również stwierdził, że traktat jest potężnym narzędziem, dzięki któremu możemy stawić czoła wyzwaniom naszych czasów. Jeżeli tak faktycznie jest, to bez sensu byłoby podkreślanie wzmocnienia naszych uprawnień i kompetencji w oficjalnej debacie, a następnie przyjmowanie restrykcyjnej interpretacji traktatu lizbońskiego po to, aby pozbawić Parlament jego uprawnień, które miał dotychczas i których utrata byłaby pozbawiona sensu.
Przedłożone pytania są zatem oparte na zdrowym rozsądku, ale ten zdrowy rozsądek wykracza poza zwykłą ocenę doktryny i spójności między deklarowanymi intencjami a ich interpretacją. Ze starego powiedzenia, że ten, kto potrafi zrobić więcej, z pewnością potrafi również zrobić mniej, wynika również praktyczny wniosek dotyczący następującej kwestii: jaki jest sens, aby organ, który poprzez włączenie w procedurę współdecydowania jest właściwy w sprawach karnych i zapobieganiu zamachom terrorystycznym oraz ich zwalczaniu, wykluczać a priori w przypadku podejmowania decyzji w odniesieniu do innych środków, które - wpływając na prawa obywateli - mogą mieć znaczenie również w tej dziedzinie?
Z tego względu - już kończę, panie przewodniczący - zasadnicze znaczenie ma interpretowanie traktatu lizbońskiego w prawodawstwie w sposób rzeczywiście zgodny z głoszonym wzmocnieniem uprawnień i kompetencji Parlamentu. W niektórych przypadkach, o czym była mowa w pytaniu, należy przynajmniej umożliwić stosowanie podwójnej podstawy prawnej wtedy, kiedy sprawa dotyczy praw obywateli i gdy zagrożona jest polityka antyterrorystyczna. W innych przypadkach, jak to miało miejsce na przykład w odniesieniu do Zimbabwe i Somalii, należy zalecić przeprowadzenie dobrowolnych konsultacji, co w rzeczywistości zagwarantowano w deklaracji ze Stuttgartu w sprawie Unii Europejskiej, która również została przywołana w pytaniu. Takie stanowisko chciałem przedstawić w tej sprawie, panie przewodniczący.
Monika Flašíková Beňová
Chciałabym stwierdzić, że w kontekście obecnie omawianego zagadnienia wysiłki posłów do Parlamentu Europejskiego podjęte w ramach procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego nie zostały, moim zdaniem, dostatecznie docenione poprzez lepsze zaangażowanie nas w te procesy.
Uważam środki ograniczające i sankcje za ważny instrument polityki UE w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE, podobnie oczywiście jak w obszarze sprawiedliwości i ochrony podstawowych praw człowieka. Oczywiście jako Parlament Europejski oczekiwaliśmy możliwości zdecydowanie większego zaangażowania się w proces decyzyjny w tej dziedzinie.
Zgadzamy się również, że celem ukierunkowanych środków ograniczających i sankcji jest zminimalizowanie wpływu na ludność cywilną, i bardzo się cieszę, że wspomniała pani właśnie o tej klauzuli, pani minister Malmström. Jednakże jako jedyni wybrani bezpośrednio przedstawiciele instytucji europejskich mamy mimo wszystko dość uzasadnione wrażenie, że będziemy po prostu pełnić funkcję pomocnika w procesie tworzenia, a następnie zostaniemy wykluczeni z procesu podejmowania decyzji i sprawowania kontroli.
Nie uważam tego za całkowicie właściwe, szczególnie w takim przypadku jak ten, odnoszącym się do nader delikatnego obszaru związanego z dziedziną sprawiedliwości i ochrony praw podstawowych, ponieważ walka z terroryzmem jest bardzo ważnym zagadnieniem dla obywateli naszych krajów i dla całej UE. Z tego względu będę cierpliwie czekać, aż cały proces zostanie uruchomiony, aby zobaczyć, jak będzie przebiegać nasza współpraca.
Hélène Flautre
Panie przewodniczący! Mówię tu o sankcjach ukierunkowanych, sankcjach inteligentnych, takich, które mają bezpośredni wpływ również na prawa podstawowe - podstawowe prawa osób, organizacji czy podmiotów prawnych wszelkiego rodzaju. Te prawa podstawowe są istotne. Mogą one obejmować na przykład swobodę przemieszczania się, ale również ochronę własności.
Właśnie z tych względów te ukierunkowane sankcje muszą być zgodne z wieloma przepisami minimalnymi w zakresie procedury i pewności prawnej. Ponadto chciałabym dodać, że przestrzeganie tych przepisów prawnych i proceduralnych ma kluczowe znaczenie, jeżeli te ukierunkowane sankcje mają być wiarygodne, a zatem skuteczne.
Jak pamiętamy w tej Izbie, to Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy, za pośrednictwem jednego ze swoich posłów, pana Dicka Marty'ego, domagało się przejrzystości i prawa do obrony i pokazało absurd tego braku przejrzystości w odniesieniu do skuteczności wpisywania na listę i skreślania z niej. Wpisywanie na listę i skreślanie z niej mogło dotyczyć również niewinnych ludzi, którzy nie byli świadomi rozwoju sytuacji wokół nich i nie mieli szansy zrobić czegokolwiek w związku z sytuacją, w której znaleźli się, ogólnie rzecz biorąc, przez przypadek.
Właśnie z tego względu dostęp do danych, o czym wspominał pan poseł Michel, informacja w sprawie przyczyn wpisania na listę oraz ochrona przekazywania danych osobowych stanowią kluczowe elementy tej procedury.
Ponadto mimo wszystko konieczna była ogromna wytrwałość ofiar systemu sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych i Unii Europejskiej oraz mobilizacja społeczeństwa obywatelskiego, organizacji praw człowieka oraz Parlamentu Europejskiego, aby prawa tych ofiar zostały uznane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.
Chciałabym dodać, że poprawki zaproponowane przez Radę w sprawie czarnych list zależą od przedłożonych propozycji, w tym propozycji Parlamentu Europejskiego. Właśnie z tego względu bezwzględnie konieczny jest udział Parlamentu Europejskiego w podejmowaniu, wdrażaniu i monitorowaniu tych decyzji, ponieważ historia pokazuje, że to Parlament Europejski umożliwił dokonanie zmiany rozporządzenia Rady.
Derek Roland Clark
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Podobnie jak w przypadku dobroczynności, przestrzeganie praw należy zacząć od siebie. Pytam o prawa europejskich Sikhów. Ze względu na fakt, że pod ubraniem noszą oni kirpan, mały sztylet ceremonialny, zabroniono im wstępu do Parlamentu Europejskiego.
Kirpan stanowi symbol wiary, z którego nie mogą zrezygnować, zatem ich wykluczenie stanowi przykład nietolerancji religijnej i rasowej. W kolejnych latach zwracałem się do każdego z dwóch poprzednich przewodniczących i do Komisji, od wszystkich uzyskując odpowiedź, że wykluczenie jest spowodowane względami bezpieczeństwa.
Królowa Elżbieta, świętując swój diamentowy jubileusz, odwiedziła mój region, East Midlands, gdzie w miejscu kultu religijnego Sikhów w Leicester rozmawiała z nimi, stojąc tak blisko nich, jak państwo wobec swoich kolegów, a wszyscy oni nosili kirpan.
Chciałem o tym dzisiaj powiedzieć, ponieważ miesiąc temu byłem w Pałacu Westminsterskim. Tam, w naszym demokratycznym parlamencie, w pobliżu tak Izby Lordów, jak i Izby Gmin, spotkałem kilku Sikhów noszących kirpan. Towarzyszył im lider Sikhów, którego miałem okazję poznać. Jego przodkowie stali ramię w ramię z moimi przodkami, walcząc o demokrację w tych konfliktach, które tak oszpeciły naszą Europę. W efekcie państwo, siedemset osób, jesteście wolni i macie szansę przybyć z czterech stron Europy by się tu spotkać.
Zatem co z traktatem lizbońskim, mówiącym o Unii opartej na poszanowaniu wolności, równości, praw mniejszości, wartości niedyskryminacji? Czy będą państwo przestrzegać swojego traktatu, czy to tylko puste frazesy?
Przewodniczący
Panie pośle Clark! Trudno pojąć, jaki ma to związek w bieżącą debatą w sprawie pytania ustnego, ale dziękuję panu.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! Jakie było uzasadnienie umieszczenia na pierwotnej liście talibów w tej samej kategorii, co Osamy bin Ladena czy Al-Kaidy?
Osama bin Laden i Al-Kaida to terroryści, którzy przeprowadzali już zamachy terrorystyczne na całym świecie i w przyszłości mają zamiar przeprowadzić dalsze. Musimy ścigać tych ludzi aż po krańce świata i możliwie jak najbardziej ich ograniczyć.
Chociaż talibowie są obrzydliwą, represyjną i antydemokratyczną organizacją, świat jest jednak pełen nieprzyjemnych reżimów, a talibowie nawet nie wchodzą w skład rządu.
Zabijają i okaleczają również naszych żołnierzy w Afganistanie, za co całkiem słusznie się ich nienawidzi. Jednakże nie robiliby tego, gdybyśmy nie wysłali naszych wojsk do Afganistanu. Według mojej wiedzy ambicje talibów nie wykraczają poza granice ich kraju.
Czy nie ma niebezpieczeństwa, że umieszczając talibów w tej samej kategorii co Al-Kaidę daje się broń do ręki podżegaczom wojennym w rządach amerykańskim i brytyjskim, chcącym przez kolejne lata prowadzić w Afganistanie bezsensowną, zabójczą wojnę, której nie da się wygrać? Ponadto wojny z krajami muzułmańskimi powodują jedynie furię terrorystów.
Wracając na chwilę do Al-Kaidy: istnieją znaczne wątpliwości dotyczące jej istnienia jako jednostki organizacyjnej, w odróżnieniu od ideologicznej. Nie ma możliwości sporządzenia zamkniętej i wyłącznej listy jej działań. Jedyną taktyką może być zachowanie czujności wobec tych społeczności, w których prowadzi ona rekrutację - co, niestety, obejmie ludzi niewinnych na równi z winnymi.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie przewodniczący! Traktat lizboński wyróżnia się szczególnym duchem i określa nowe ramy współpracy między instytucjami Unii Europejskiej. Zgadzam się z tym nowym systemem; rola Parlamentu Europejskiego wzrosła w odniesieniu do praw obywateli, ponieważ obecnie decyzje będą podejmowane w procedurze współdecydowania.
Z tego względu uważam, że pewną sprzecznością jest fakt, iż dzisiaj, na pierwszym posiedzeniu plenarnym po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, zmuszeni jesteśmy debatować i zastanawiać się nad przepisami prawnymi w sprawie ograniczenia naszej nowej roli, ledwo zanim mieliśmy szansę zacząć działać i dostosować się do nich.
Wszyscy bez wyjątku zgadzamy się, że przeciwko terroryzmowi musimy działać w sposób zdecydowany. W tych dążeniach często pojawia się konieczność podejmowania surowych działań, jak na przykład, w tym przypadku, zamrożenie rachunków bankowych i przepływu funduszy.
Z drugiej strony poszanowanie i ochrona praw jednostek stanowią podstawowe i zasadnicze wartości Unii Europejskiej i nie mamy prawa ich pomijać, podejmując działania na rzecz bezpieczeństwa obywateli - co oczywiście nie oznacza, że nie jesteśmy zdecydowani priorytetowo traktować walki z terroryzmem i inną działalnością przestępczą. Zarówno opinia służb prawnych Parlamentu, jak i orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zmierzają oczywiście w tym kierunku.
Zostaliśmy bezpośrednio wybrani przez obywateli Unii Europejskiej i właśnie dlatego ponosimy obecnie szczególną odpowiedzialność za wyjaśnienie obywatelom, w jaki sposób z jednej strony gwarantujemy im bezpieczeństwo, a jednocześnie z drugiej - walczymy o ochronę ich praw. Jesteśmy w tej sprawie najwłaściwszymi ludźmi.
Debora Serracchiani
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Unia Europejska zdecydowanie walczy z wszelkimi formami terroryzmu. Mówiąc o walce z przestępstwami terrorystycznymi, musimy zapewnić, aby prawa podstawowe były w pełni przestrzegane, a środki przyjęte w celu walki z terroryzmem były właściwe i skuteczne.
Z tego względu instytucje UE muszą w pełni przestrzegać prawa do obrony i podstawowych gwarancji proceduralnych, również w procesie tworzenia listy osób i organizacji, w tym przypadku związanych z Al-Kaidą, które podlegają środkom ograniczającym. Równie ważne jest to, aby działania te były przedmiotem odpowiedniej kontroli demokratycznej i parlamentarnej, jak słusznie wymaga się na mocy traktatu lizbońskiego.
Z tego względu, co potwierdziły służby prawne Parlamentu, jasne jest, że takie działania powinny podlegać zwykłej procedurze prawodawczej, umożliwiając przedstawicielom obywateli Europy pełne wykonywanie ich funkcji prawodawców i gwarantów.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Artykuł 75 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej reguluje wdrażanie środków ograniczających służących walce z terroryzmem, a zatem wszelkie ingerencje w prawa własności obywateli, jak na przykład zamrożenie rachunków bankowych. Podczas gdy te przepisy dotyczą współpracy policji w sprawach kryminalnych, art. 215 odnosi się do wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Jednakże w tej dziedzinie Rada ma wyłączną kompetencję. W efekcie, na jednej stronie, w art. 75, Parlament odgrywa rolę współprawodawcy, a na innej, w art. 215, istnieje wyłącznie wymóg informowania Parlamentu o sytuacji. Jednakże oba artykuły dotyczą potencjalnej ingerencji w jednostkowe prawa obywateli i osób prawnych, i właśnie z tego względu Rada i Komisja muszą wyjaśnić, jaki jest związek między tymi dwoma przepisami i dlaczego nie włącza się Parlamentu w szczególnym przypadku art. 215.
Petru Constantin Luhan
Panie przewodniczący! Przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego przedmiotowe trzy wnioski opierały się na art. 60, 301 i 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Ma to obecnie znaczenie wyłącznie historyczne, ponieważ podstawa prawna się zmieniła i obecnie powinniśmy się powoływać na art. 215 i 75 nowego traktatu.
Choć wydaje się to nieprawdopodobne, w tej konkretnej sprawie traktat lizboński ograniczył rolę Parlamentu Europejskiego. W art. 215 wyraźnie stwierdza się, że Rada ma obowiązek wyłącznie informowania Parlamentu Europejskiego o przyjętych środkach, w przeciwieństwie do poprzedniej procedury, która stawiała wymóg prowadzenia konsultacji z Parlamentem w takich sprawach. Nie mogę tego zaakceptować i zdecydowanie popieram inicjatywę moich kolegów służącą wyjaśnieniu udziału Parlamentu w tym obszarze.
Pomijając kwestię prawną, która - jak mam nadzieję - zostanie rozwiązana dzięki dobrej współpracy między instytucjami europejskimi, chciałbym zwrócić państwa uwagę na istotny problem, nad którym tu debatujemy, a który dotyczy walki z terroryzmem i działaniami z nim związanymi, na przykład prowadzonymi przez Osamę bin Ladena i sieć Al-Kaidy. Uważam, że w przypadku tak delikatnych kwestii nie możemy sobie pozwolić na przyporządkowanie ich do tak ścisłych kategorii, jak polityka wewnętrzna czy zagraniczna UE, ponieważ planowanie działań terrorystycznych może odbywać się poza granicami UE, ale mieć poważny wpływ na ludzi mieszkających w jej granicach.
Ponosimy odpowiedzialność za ochronę obywateli europejskich przed działaniami terrorystycznymi, zatem musimy dysponować narzędziami, aby tego dokonać. Wierzę w państwa dobry osąd podczas oceny, w jaki sposób rozwiązać ten problem proceduralny, i z niecierpliwością czekam na możliwość wysłuchania opinii przedstawicieli Rady i Komisji.
Carlos Coelho
(PT) Pani minister Malmström, pani baronesso Ashton, panie i panowie! Chciałbym powrócić do kwestii poruszonej przez moje koleżanki i kolegów posłów, szczególnie w ostatnich wystąpieniach panów posłów Papanikolaou i Luhana.
Zastanówmy się po kolei nad każdą kwestią, począwszy od wniosków odnoszących się do Zimbabwe i Somalii. Zgadzam się, że mamy do czynienia z zastosowaniem sankcji nałożonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych, które wobec tego w oczywisty sposób należą do działań zewnętrznych Unii. Zasadniczo art. 215 wydaje się najodpowiedniejszy. Jednakże zgodnie z tym artykułem wszelkie akty przyjęte na jego podstawie powinny zawierać niezbędne postanowienia dotyczące gwarancji prawnych, ale żaden z wniosków nie spełnia tego warunku.
Autorem tych wniosków jest wyłącznie Komisja, a nie wynikają one ze wspólnego wniosku Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Z tego względu niewątpliwie wnioski te nie spełniają warunków niezbędnych do ich przyjęcia na podstawie art. 215.
Co się tyczy trzeciego wniosku w sprawie osób i grup związanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaidą i talibami, nie da się obronić koncepcji, że jest on elementem działań zewnętrznych Unii, co przed chwilą stwierdził pan poseł Luhan. Ponieważ zapobieganie terroryzmowi i zwalczanie go należą do najważniejszych priorytetów działań wewnętrznych Unii Europejskiej, ten cel został w bezpośredni sposób ujęty w art. 75 traktatu lizbońskiego. Zatem on właśnie powinien być najwłaściwszą podstawą prawną, zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą.
Pani minister Malmström! Dopiero zaczynamy wdrażać traktat lizboński. Czy wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego Rada okaże swoją dobrą wolę poprzez zainicjowanie naszych stosunków międzynarodowych we właściwy sposób, czy też ma zamiar przeprowadzić ścisłą analizę? Sądzę, że wszyscy chcielibyśmy zacząć w najlepszy możliwy sposób.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Panie przewodniczący! W odniesieniu do konkretnych środków ograniczających, zamrażania środków należących do osób prywatnych i jednostek wiązanych z Al-Kaidą oraz środków skierowanych przeciwko rządom Zimbabwe i Somalii, w dniu 5 listopada Komisja i Rada stwierdziły, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego wnioski będą opierać się raczej na art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niż na art. 75.
W art. 215 określa się, że Rada informuje Parlament o wszelkich decyzjach, które służą przerwaniu lub ograniczeniu stosunków gospodarczych itp. W art. 75 stwierdza się jednak, że w przypadkach, kiedy jest to konieczne do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 67, Parlament i Rada określają, a inaczej mówiąc - podejmują wspólną decyzję w sprawie środków administracyjnych służących zamrożeniu funduszy, aktywów finansowych bądź zysków z działalności gospodarczej, które należą do osób fizycznych lub prawnych, grup i innych podmiotów związanych z działalnością terrorystyczną lub też są w ich posiadaniu bądź dyspozycji.
W art. 67 określa się również cele ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Z tego względu wydaje się jasne, że w odniesieniu do osób bądź podmiotów związanych z działalnością terrorystyczną podstawą prawną projektów rozporządzeń Rady powinien być art. 75.
W odniesieniu do Zimbabwe i Somalii Rada i Komisja mogły również wziąć pod uwagę Uroczystą deklarację ze Stuttgartu, zapewniającą opcjonalne konsultacje z Parlamentem w sprawach międzynarodowych, w tym w sprawach, w których brak postanowień traktatowych.
Panie przewodniczący! Po prostu chciałem wyjaśnić swoje stanowisko. Chciałbym, tu i teraz, zażądać przyznania Parlamentowi roli współprawodawcy i zwrócić się do Rady i Komisji o lepiej uzasadnione wyjaśnienie. Na chwilę obecną to wszystko.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że w tej sprawie bardzo trudno dać jednoznaczną odpowiedź, co jest słuszne, a co nie.
Od 11 września wszyscy wiemy, że żyjemy w bardzo niebezpiecznym świecie, w którym grasują terroryści, mający całe dnie, każdy dzień na planowanie swoich zabójczych misji, i którzy dysponują zasobami gospodarczymi, niektórymi zapewnianymi przez państwa, aby te misje realizować.
Z tego względu nam, którzy starają się walczyć z terroryzmem, ciężko przychodzi udowodnienie, jak bardzo są skuteczni, ale uważam, że spokojnie możemy powiedzieć, iż gdyby to terroryści mogli decydować, to miejsce już dawno zostałoby wysadzone w powietrze.
Choć istotne jest, aby Parlament miał nadzór nad ograniczeniami nakładanymi na prawa jednostek itp., to jednocześnie musimy mieć zaufanie do tych, którzy odpowiadają za bezpieczeństwo. Uważam, że istnieją dowody, iż wykonują oni dobrą pracę. Czasami nie możemy znać wszystkich szczegółów dotyczących przedmiotowych jednostek, ale jednocześnie ogólna zasada jest słuszna.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Bardzo chciałem podziękować za możliwość zabrania głosu na ten temat. Myślę, że nikt na tej sali nie ma wątpliwości co do tego, że terroryzm stanowi przekleństwo XXI wieku, że należy z terroryzmem skutecznie walczyć. Dlatego też rozumiem, z jednej strony, naszą dbałość o przestrzeganie praw podstawowych, z drugiej strony wiemy, że poruszamy się tutaj w obszarze, gdzie nie wszystko może być jawne.
Dlatego też pytanie, jakie chciałem zadać pani Ashton jest pytaniem następującym: powinniśmy, jako Parlament, otrzymywać informacje o bardzo ważnej - jak myślę - rzeczy: o różnych zawężeniach dotyczących stosowania praw. Moje pytanie jest zatem takie: jaki będzie zakres informacji przekazywanych Parlamentowi? Bo moim zdaniem ta dyskusja nie dotyczy tego, czy Parlament może na te informacje liczyć, ale tego, jaki będzie ich zakres.
Miroslav Mikolášik
(SK) Moim zdaniem, wobec faktu, że funkcjonowanie Unii opiera się na demokracji przedstawicielskiej, a obywatele Unii są reprezentowani na szczeblu europejskim w Parlamencie Europejskim, ocena środków ograniczających, które mają wpływ na prawa podstawowe jednostek, powinna w tym przypadku w oczywisty sposób przebiegać z udziałem Parlamentu Europejskiego.
W mojej opinii, jeśli chodzi o Parlament Europejski, brakuje spójności: z jednej strony jest on odpowiedzialny za sprawy kryminalne, w szczególności za zapobieganie terroryzmowi i walkę z nim, a z drugiej strony jest wykluczony ze stanowienia wielu wiążących środków antyterrorystycznych, które będą stosowane w UE.
Z tego względu nie należy stosować ani interpretować art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będącego wyjątkiem wobec postanowień art. 75, na mocy którego Parlament Europejski jest współprawodawcą, w sposób osłabiający ochronę praw podstawowych i demokratycznego procesu decyzyjnego w UE.
Przewodniczący
Zanim oddam głos pani minister Malmström i pani komisarz Ashton, chciałbym tylko powiedzieć, że Parlament pokłada ogromną wiarę w obu paniach i bardzo dobrze je zna, szczególnie z uwagi na osobiste zaangażowanie ze strony pań w tych kwestiach w przeszłości. Z ogromną niecierpliwością czekamy na możliwość ścisłej współpracy z paniami, jak również na pań poparcie, podobne do udzielanego w przeszłości, dla ważnej roli, jaką Parlament może odegrać w tej niezwykle delikatnej dziedzinie.
Cecilia Malmström
Panie przewodniczący! Szwedzka prezydencja spędziła dość dużo czasu działając na rzecz wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Jesteśmy niezwykle dumni z faktu, że wszedł on właśnie w życie. Zawiera on znaczne usprawnienia, które będą korzystne dla Unii Europejskiej i dla obywateli europejskich. Jedną z najważniejszych zmian, jakie przynosi traktat lizboński, jest właśnie ustanowienie uprawnień do współdecydowania przez Parlament Europejski w dziedzinie sprawiedliwości, bezpieczeństwa i wolności. To korzystna zmiana, która poprawi jakość prawodawstwa, które wspólnie ustanawiamy. Zwiększy ona również pewność prawną, co jest bardzo istotne, ponieważ są to wrażliwe i trudne dziedziny.
Chciałabym również państwu podziękować za państwa wsparcie w odniesieniu do ustanowienia sankcji wobec terrorystów, jednostek i reżimów, które uciskają obywateli i odbierają im ich prawa człowieka. Sankcje oraz poszanowanie praw człowieka i pewność prawna nie są wzajemnie sprzeczne - wręcz przeciwnie. Sankcje mogą być bardzo skuteczne i uzasadnione, jeżeli jednocześnie gwarantują pewność prawną. Mogę państwa zapewnić, że Parlament Europejski będzie włączony w tworzenie nowych zasad, w tym odnoszących się do terroryzmu, zgodnie z uprawnieniami do współdecydowania na mocy art. 75, w przypadku sankcji na terytorium Unii Europejskiej.
Jednakże w odniesieniu do działań zewnętrznych, inaczej mówiąc - sankcji wobec krajów trzecich, przyjętych przez ONZ, Parlament Europejski nie będzie miał prawa do współdecydowania. Właśnie w ten sposób wspólnie z Komisją jasno interpretujemy wymowę traktatu. Jednakże poświęcimy wiele uwagi państwa rezolucjom w tej sprawie i zawsze będziemy pamiętać o kwestiach praw człowieka, uciekając się na szczeblu UE i ONZ do instrumentu, jakim są sankcje. Stale dążymy do usprawnienia procedury.
Przyjmujemy do wiadomości państwa wniosek o prowadzenie konsultacji i wymianę informacji w odniesieniu do wniosków dotyczących systemów sankcji. Uważam, że wspólnie możemy działać skutecznie, i nie wątpię, że znajdziemy odpowiednie sposoby współpracy w obecnych ramach instytucjonalnych.
Catherine Ashton
kandydatka na wiceprzewodniczącą Komisji. - Panie przewodniczący! Powiem krótko. Myślę, że są tu trzy konkretne kwestie, do których chciałabym się odnieść.
Po pierwsze, szanowni posłowie dość słusznie mówili o znaczeniu praw podstawowych, a moim zdaniem wszyscy możemy się zgodzić, że w tej sprawie mamy do czynienia ze znaczącą rolą Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który miedzy innymi zagwarantuje, aby prawa były przestrzegane w kontekście tego, co robi Rada i Komisja. Ale dobrze rozumiem uwagę.
Druga uwaga, którą chciałam zgłosić, dotyczyła zagadnienia dobrej współpracy. Poprzedni przewodniczący wezwał mnie i panią komisarz Wallström do jasnego przedstawienia znaczenia, jakie przywiązują oni do naszej roli i naszego podejścia w relacjach z Parlamentem.
Zostałam konkretnie zapytana o rodzaj informacji. Na obecnym etapie nie wiem. Uważam, że jedną z rzeczy, jaką muszę zrobić po wejściu w tę nową rolę, jest współpraca z Parlamentem, co uczynię, aby sprawdzić, jak wygląda sytuacja; jak skutecznie współpracujemy i jakie informacje są uwzględniane - przy czym należy faktycznie pamiętać o tym, co zostało powiedziane na temat tego, co możemy ujawnić, a co nie.
Zwrócę na to szczególną uwagę ze względu na wszystkie przyczyny, dla których posłowie do Parlamentu chcieliby, abym to zrobiła.
Trzecia i ostatnia kwestia, o której chciałabym wspomnieć, dotyczy pewności prawnej. Spędziłam wiele godzin na przeprowadzaniu traktatu lizbońskiego przez parlament, dzięki czemu w pewnej chwili znałam go niezwykle dobrze. Interpretacja art. 75 dotyczy oczywiście tego, w jaki sposób odnoszą się państwo do art. 67 i jego znaczenia w tym kontekście, a więc uzyskane przez nas porady prawne dotyczą podjęcia próby znalezienia wyjaśnienia, do czego to właściwie obecnie pasuje. Uzyskana przez nas porada jest jasna. Posłowie do Parlamentu mają oczywiście prawo to kwestionować, ale uważam, że bardzo istotne jest to, że - bez względu na efekt ostateczny - uda się nam zagwarantować pewność prawną.
Jest to szczególnie ważne w chwili wejścia traktatu lizbońskiego w życie. Jest to niezwykle istotne dla mnie, ponieważ pracuję nad tym, w jaki sposób sprawować funkcję, którą zostałam uhonorowana. Niezwykle ważne jest dojście do konkluzji w tej sprawie. Z mojej strony wydaje mi się, że mamy odpowiedź w sprawie pewności. Rozumiem obawy Parlamentu; rozumiem potrzebę, aby mimo wszystko w pełni współpracować.
Przewodniczący
Otrzymałem jeden projekt rezolucji, przedłożony zgodnie z art. 115 ust. 5 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro.
