Projekt budżetu ogólnego na rok 2009 (sekcja III) - Projekt budżetu ogólnego na rok 2009 (sekcje I, II, IV, V, VI, VII, VII i IX) (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna w sprawie:
sprawozdania sporządzonego przez posłankę Juttę Haug, w imieniu Komisji Budżetowej, w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009 (C6-0309/2008 - oraz listu w sprawie poprawek nr 1/2009 do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009, sekcja III - Komisja (SEC(2008)2435));
sprawozdania sporządzonego przez posła Janusza Lewandowskiego w imieniu Komisji Budżetowej, w sprawie budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2009
Sekcja I - Parlament Europejski Sekcja II - Rada Sekcja IV - Trybunał Sprawiedliwości Sekcja V - Trybunał Obrachunkowy Sekcja VI - Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny Sekcja VII - Komitet Regionów Sekcja VIII - Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich Sekcja IX - Europejski Inspektor Ochrony Danych (C6-0310/2008 -.
Jutta Haug
sprawozdawczyni. - (DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, pani komisarz, panie i panowie! Przygotowania do pierwszego czytania budżetu europejskiego na rok 2009 są w zasadzie ukończone. Dlatego chciałabym dzisiejszą debatę rozpocząć od słów podziękowania dla członków Komisji Budżetowej, jak też wszystkich członków komisji wyspecjalizowanych, którzy tak blisko ze mną współpracowali; serdecznie dziękuję za współpracę i za cały poświęcony przez nich czas.
Tak jak powiedziałam na samym początku procedury budżetowej na 2009 - i cieszę się, że mogę to ponownie stwierdzić - sprawozdawca budżetowy wart jest tylko tyle, ile wart jest zespół posłów z nim współpracujących. Jestem więc państwu bardzo wdzięczna.
Muszę podziękować również zespołowi pracującemu w sekretariacie Komisji Budżetowej. Bez nieprzerwanej doskonałej pracy pracowników sekretariatu, my posłowie - przy całej naszej najlepszej woli - bylibyśmy dosłownie niczym, a zatem: dziękuję! Tak, zgadzam się, oklaski byłyby tutaj całkowicie na miejscu.
(Oklaski)
Podziękowania kieruję także do mojego osobistego asystenta i do personelu poszczególnych grup: Potrzeba wielu umysłów i wielu rąk, by wykonać dobrą robotę.
Znaczny wpływ na przygotowania do pierwszego czytania naszego budżetu, w trakcie którego musieliśmy zapoznać się z 1400 poprawkami, zrozumieć je i ocenić, miał kryzys finansowy. Chociaż nasz budżet zamykający się kwotą 130 miliardów euro wygląda na śmiesznie mały w porównaniu z grubymi setkami miliardów euro przeznaczonymi przez państwa członkowskie - wspólnie lub oddzielnie - na środki ochronny zarówno systemu bankowego, jak i gospodarki realnej, ton naszym posiedzeniom związanym z przygotowaniami do pierwszego czytania nadawały jednak w dużej mierze wystąpienia dotyczące właśnie tego tematu, ze strony wszystkich zaangażowanych grup. Czyniąc tak, generalnie uprzedziliśmy reakcję Rady na nasze żądania budżetowe.
Jakie są zatem nasze żądania? Przede wszystkim chodzi o płatności. W lipcu wskazaliśmy, że nie możemy zaakceptować 15% różnicy między środkami na zobowiązania a środkami na płatności, którą w projekcie budżetu przewidziała Komisja, a którą Rada jeszcze bardziej zwiększyła. Naszym zdaniem jest to niezgodne z zasadą rzetelności i przejrzystości budżetowej. Ponadto jeżeli porównamy omawianą różnicę w trzecim roku bieżącej perspektywy finansowej z 3% różnicą w trzecim roku poprzedniej perspektywy finansowej, po prostu nie widzimy możliwości uzasadnienia tak ogromnego obecnego rozstrzału. Dlatego zwiększyliśmy kwotę płatności: nie mogliśmy zamknąć tego deficytu całkowicie, natomiast zmniejszyliśmy go o połowę pozostawiając dziurę budżetową na poziomie 8%.
Nie zwiększyliśmy płatności ani przez aklamację, ani losowo, lecz w tych pozycjach budżetu, poprzez które finansowane są zadania uznane przez Parlament za priorytetowe: działania na rzecz zwalczania zmian klimatu, wymiar społeczny wzrostu gospodarczego w kontekście miejsc pracy, kształtowanie globalizacji oraz wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw, a także w niektórych pozycjach przeznaczonych na podnoszenie poziomu bezpieczeństwa obywateli. Ogółem zwiększyliśmy płatności z 0,89% dochodu krajowego brutto - był to poziom proponowany przez Radę - do 0,96% (w zaokrągleniu) dochodu krajowego brutto.
Po drugie, postanowiliśmy w pełni wykorzystać możliwości, jakie nam daje obecna perspektywa finansowa. W poddziałach 1a i 3b chcemy podzielić całkowitą kwotę pomiędzy poszczególne pozycje budżetu, które są dla nas ważne i nie pozostawiać żadnego marginesu. Pragniemy, aby nazwa poddziału 1a ("Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”) nie była jedynie figurą czysto retoryczną, ale by także zawierała konkretne środki. Nie chcemy, by tytuł poddziału 3b ("Obywatelstwo”) pozostał pustym dźwiękiem - chcemy tchnąć w niego życie, ponieważ ostatecznie w poddziale tym skupione są polityki, które mają bezpośredni wpływ na obywateli na poziomie lokalnym i które Unia Europejska potrafi szczególnie dobrze eksponować.
Po trzecie przedstawiamy pakiet projektów pilotażowych i działań przygotowawczych, który został uzgodniony między wszystkimi grupami oraz oceniony już przez Komisję - szereg impulsów dla nowych elementów polityki, nowych działań wspólnotowych i ewentualnie nowego prawodawstwa.
Po czwarte, postąpiliśmy zgodnie z naszą oceną sytuacji politycznej. Nikt nie może oczekiwać właściwej pracy administracyjnej, czy to ze strony Komisji, czy to zdecentralizowanych agencji, jeżeli nie zapewni wystarczająco dużego budżetu dla ich pracowników, dlatego nie możemy zaakceptować cięć proponowanych przez Radę. Przywróciliśmy podejście przyjęte we wstępnym projekcie budżetu; w zamian Komisja mogła nie tylko nam dziękować, ale w sporze z Radą stanąć też po naszej stronie.
Po piąte, chciałabym zająć się największym problemem, a mianowicie działem 4, szumnie zatytułowanym "UE jako partner na arenie międzynarodowej”. Już w momencie utworzenia tego działu podczas negocjacji w sprawie perspektywy finansowej, był on kompletnie niedofinansowany. Z tego właśnie względu w corocznych debatach budżetowych podkreślamy tę samą kwestię: w jaki sposób zamierzamy finansować wszystkie działania wymagające tego finansowania i jednocześnie pozostawić sobie dość swobody ruchu umożliwiającej nam reagowanie na nieprzewidziane zdarzenia w ciągu roku budżetowego?
Mogę tu i teraz powiedzieć, że nie było i nadal nie ma zadowalającego rozwiązania. Aby móc świadczyć pomoc w Kosowie, Afganistanie, Palestynie i obecnie w Gruzji, tak naprawdę potrzebujemy programów długofalowych, a nie ciągłej wegetacji z dnia na dzień.
Nie jest to nic nowego, ale w roku bieżącym Komisja postawiła przed nami nowe wyzwanie: ze względu na ogromny wzrost cen żywności na świecie zaproponowała w lipcu rozwiązanie, które określiła mianem instrumentu pomocy żywnościowej na rzecz krajów mniej rozwiniętych, z budżetem w wysokości 1 miliarda euro na lata 2008 i 2009.
Gdyby Komisja postępowała z należytą starannością, powinna była natychmiast zaproponować przesunięcie niezbędnych środków z działu 2 do działu 4. Jednak nie uczyniła tego, nie tylko ze względu na brak staranności, ale także dlatego, że żywiła pewne obawy. Obawiała się bowiem braku akceptacji ze strony Rady, w związku z czym problem spada na nasze barki. Musimy przekonać Radę, że należy nie tylko prawić kazania na temat potrzeby niesienia pomocy najbiedniejszym z biednych, ale podjąć z nami współpracę w poszukiwaniu niezbędnych środków - tak, a skąd? - dzięki czemu można będzie zapewnić bezpośrednią pomoc żywnościową oraz zakupić nasiona i nawozy sztuczne.
Dla Komisji Budżetowej było całkiem jasne, że nie będziemy w stanie znaleźć koniecznych pieniędzy w pozycjach budżetu w dziale 4; sporządziliśmy więc tzw. "poprawkę z gwiazdką”, przewidującą 250 milionów euro na pomoc żywnościową, 40 milionów dla Kosowa, 80 milionów dla Palestyny i 20 milionów dla Afganistanu. Poprawka ta, jednoznacznie wskazująca, że chcemy wydatkować więcej niż kwoty dostępne zgodnie z perspektywą finansową, powinna być postrzegana jako apel do Rady.
Miejmy nadzieję, że Rada rzeczywiście odbierze nasze zapisy jako apel lub żądanie i niezwłocznie podejmie z nami negocjacje. Nie mamy czasu do stracenia - nie należy zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę. Panie urzędujący przewodniczący Rady - teraz sprawa w pana rękach.
(Oklaski)
Janusz Lewandowski
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz Grybauskaitė, która rozumie po polsku, ale zapewne moją częścią procedury budżetowej będzie mniej zainteresowana.
Kończymy procedurę, którą nazywaliśmy "pilotażową”. To jest dobra okazja, by podkreślić dobrą współpracę z Prezydium, stałe budowanie zaufania pomiędzy Komisją Budżetową a Prezydium Parlamentu, co wynikało też z osobistej inicjatywy Sekretarza Generalnego Rømera. Ale ponieważ nobody is perfect, zostały pewne różnice, które znajdują odzwierciedlenie w poczynionych przez nas rezerwach na rok 2009. Budżet roku 2009 musiał odpowiedzieć na kilka szczególnych wyzwań. Będzie to rok wyborczy, zatem rodzi szczególne potrzeby w zakresie komunikacji społecznej, które trzeba sfinansować. Będzie to rok, w którym wejdzie w życie nowy status posłów do PE, co też rodzi konsekwencje finansowe. Chciałbym podkreślić również nowe zasady zatrudniania i wynagradzania, transparentne i odpowiadające na potrzeby zgłaszane wcześniej, dotyczące asystentów, oraz wygasanie pension fund w dotychczasowej postaci. Trzeba było także przebudować budżet w drugiej połowie roku 2008, aby uwzględnić ten najbardziej prawdopodobny scenariusz, że będziemy działali w oparciu o stare traktaty i nie wejdzie w życie strategia lizbońska, która zmieniała kompetencje Parlamentu Europejskiego.
Udało się zamknąć budżet poniżej progu, który jest dla nas dobrowolnym zobowiązaniem, mianowicie poniżej progu 20% wydatków administracyjnych na instytucje Unii Europejskiej. Akceptujemy te etaty, zarówno w administracji, jak i w grupach politycznych, które wiążą się z lepszą obsługą działalności legislacyjnej, z ułatwieniem życia posłom do Parlamentu Europejskiego i z ułatwieniem w zakresie nowej komitologii, która także powinna być w roku 2009 uwzględniona.
Chcielibyśmy, i używamy tutaj narzędzia rezerwy, aby stopniowo wyrównywać pewne dysproporcje, jakie narosły w toku długiego okresu w różnych działach administracji Parlamentu, aby przede wszystkim były zasilane te służby, które mają bezpośredni związek z pracą komisji parlamentarnych. Odnotowujemy inne przedsięwzięcia, które mogą ulepszać pracę Parlamentu, mianowicie w bibliotece Parlamentu, w tzw. knowledge management system. Odnotowujemy również, że nowe Visitor's Center nie będzie niestety działało w trakcie wyborów. Zapowiadano, że będzie, ale nie będzie. Należy się liczyć z tym, że rozpocznie działalność pod koniec roku 2009, co również odzwierciedliła nasza rezerwa w zakresie zatrudniania personelu.
Wspólną filozofią dla Parlamentu i dla innych instytucji jest budżetowy rygor, mianowicie w roku wyborczym nie powinniśmy prezentować instytucji europejskich z nadmiernymi ambicjami w zakresie kosztów i obciążenia europejskich podatników. Odnosi się to również do innych instytucji, gdzie wyważyliśmy to wszystko, wszystkie decyzje podjęte przez Radę i dokładaliśmy do tego własną ocenę tego, co tym instytucjom jest potrzebne. Podkreślę dwa przedsięwzięcia - w odniesieniu do Trybunału Sprawiedliwości: dodatkowe 39 etatów związanych z tzw. new agency procedure, a w przypadku Trybunału Obrachunkowego też etaty wzmacniające potencjał tej organizacji, ale również umożliwiające sfinansowanie nowej siedziby przez tzw. frontloading.
Zapowiada się jutro dobre, szybkie głosowanie, które wynika ze znakomitej współpracy z koordynatorami grup politycznych, sprawozdawcami komisji opiniodawczej, z uwagi również na prowadzenie komisji przez pana Raimera Böge'a. Szczególne podziękowania dla osób, które w sekretariacie i grupie politycznej pomagały mi w tej pracy, mianowicie dla Richarda Westera i Marianny Pari.
Dalia Grybauskaitė
członek Komisji. - Pani przewodnicząca! Cieszę się, widząc, jak szybko i sprawnie Parlament zakończył pierwsze czytanie i że jutro jest gotów przystąpić do głosowania. Ta ogromna praca została wykonana przez Komisję Budżetową, jej kierownictwo i koordynatorów oraz oczywiście przez grupy polityczne. Ukończone już prace, które stanowią większość prac, które mamy do wykonania ogółem, będą stanowić podstawę naszych przyszłych negocjacji. W ciągu następnych dwóch miesięcy odbędą się poważne rozmowy między dwoma organami władzy budżetowej i Komisją.
Generalnie Komisja bardzo wysoko ceni i podziela priorytety polityczne, w odniesieniu do których Parlament Europejski proponuje zwiększenie i rekonstrukcję budżetu. Parlament Europejski zamierza zatwierdzić poziom środków na płatności do wysokości przyjętego pułapu. Jednak nas to do końca nie przekonuje, ponieważ sądzimy, że wstępny projekt budżetu lepiej odpowiada rzeczywistej zdolności absorpcji, szczególnie w państwach członkowskich. W tym tygodniu przekażę informacje w sprawie wykonania budżetu i państwo zobaczycie, że nasze wyliczenia są oparte na bardzo poważnych podstawach.
W znacznym stopniu Komisja akceptuje nowy proces w zakresie projektów pilotażowych i działań przygotowawczych proponowanych przez Parlament. Przy tej okazji chciałabym podkreślić moje uznanie dla doskonałego współdziałania naszych instytucji, które jest wynikiem nowego i skutecznego podejścia propagowanego przez sprawozdawczynię, panią poseł Haug. Po raz pierwszy w historii naszych negocjacji zdarzyło się, że przed nadejściem lata otrzymaliśmy szeroki wachlarz projektów pilotażowych i mogliśmy je uzgodnić.
Chciałabym też zwrócić uwagę na szereg kwestii, które podczas pierwszego czytania wciąż budzą poważne obawy Komisji.
Pierwsza i najważniejsza kwestia dotyczy działu 5. Doceniamy fakt, iż Parlament przywrócił środki na wynagrodzenia dla pracowników w wysokości, o którą wystąpiła Komisja. Jednocześnie jednak utworzono rezerwę w wysokości 37 milionów euro, z zastrzeżeniem określonych warunków jej uruchomienia.
Ponadto utworzono dodatkową rezerwę w wysokości około 16 milionów euro z przeznaczeniem na dwie konkretne dziedziny polityki, a mianowicie transport i środowisko. Oczywiście Komisja będzie miała poważne trudności z ustosunkowaniem się do nich obu, zwłaszcza do tej drugiej, ponieważ w Komisji jest tylko jeden pracodawca - mianowicie sama Komisja - i nie jest możliwe wstrzymanie wypłat dla jednej lub dwóch dyrekcji generalnych i kontynuowanie wypłat dla pozostałych.
Omawiane rezerwy - łącznie 50 milionów euro - spowodowałyby wstrzymanie procesu rekrutacji pracowników na 250 etatów stworzonych w związku z rozszerzeniem oraz uniemożliwiałyby zastąpienie pracowników odchodzących na emeryturę od stycznia przyszłego roku. Oczywiście mamy jednak świadomość, że wkrótce po pierwszym czytaniu w kontaktach z państwa przedstawicielami dadzą będziemy musieli skorzystać z naszych umiejętności w zakresie negocjacji i wyjaśnień. Postaramy się udzielić wszelkich wyjaśnień i spełnić wszystkie warunki, którym podlegają te rezerwy.
Jeżeli chodzi o wsparcie administracyjne dla programów operacyjnych, Parlament postąpił w tym roku zgodnie z sugestiami Rady i zatwierdził cięcia. Zdaję sobie sprawę, że konieczne będą dodatkowe wyjaśnienia natury technicznej i postaramy się to rozwiązać w drodze ogólnych negocjacji na temat tych pozycji.
Inny problem, jaki dostrzegamy, to fakt, iż Parlament nie przywrócił do budżetu środków, które miały być przeznaczone na cele publikacji ogłoszeń o zamówieniach. W naszej ocenie osłabia to zdolność Komisji do wywiązywania się ze zobowiązań wynikających z dyrektyw dotyczących zamówień publicznych, zwłaszcza w obecnych warunkach. W tej jakże zmiennej sytuacji gospodarczej rozstrzygamy i staramy się rozstrzygać zarówno sprawy związane z pomocą państwa, jak i inne problemy w państwach członkowskich, co może narażać Komisję na ryzyko pozwów sądowych.
Reasumując, Komisja szczegółowo zbada każdą poprawkę przyjętą przez Parlament i na początku listopada przedstawi swoje stanowisko w formie "listu w sprawie wykonalności” - tak jak co roku - wyjaśniającego wszystkie konieczne szczegóły. Przed postępowaniem pojednawczym w listopadzie i przed drugim czytaniem postaramy się w miarę możliwości rozwiązać wszystko to, co nadal uważamy za problem w pierwszym czytaniu.
Jak zwykle Komisja będzie starać się o to, by być godnym zaufania mediatorem między dwoma organami budżetowymi, szczególnie w procesie negocjowania problemów, które pojawiają się w dziale 4, w dziale 5 oraz w zakresie ogólnych pułapów odnoszących się do środków na płatności przewidzianych w budżecie. Postaramy się być pomocni, poszukując korzystnych warunków i dobrego budżetu dla całej Europy, zwłaszcza w tych trudnych czasach, których wspólnie doświadczamy.
Jean-Pierre Jouyet
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca! Pani Grybauskaitė, panie i panowie! Przede wszystkim chciałbym przeprosić za nieobecność pana Woertha, który musiał pozostać w Paryżu z ważnych przyczyn, ponieważ również we Francji trwa okres przygotowania budżetu i jest to czas na przedstawienie parlamentowi projektu ustawy finansowej w ramach projektu pierwszej ustawy dotyczącej programowania finansów publicznych. Jestem świadom - po przeprowadzeniu rozmów między innymi z panem posłem Bögem - jak ważna jest ta debata w Parlamencie, a także jak ważna jest ona i dla prezydencji francuskiej. Dlatego chciałbym też podziękować moim asystentom i tym spośród członków Rady oraz panu Woerthowi, którzy pomogli mi w przygotowaniach do tej ważnej debaty.
Do tej pory nasze prace przebiegały w bardzo pozytywnej atmosferze współpracy i mogę państwa zapewnić, że Rada jest gotowa kontynuować dialog na tak wysokim poziomie, mając na względzie osiągnięcie porozumienia w sprawie budżetu na rok 2009 - budżetu zrównoważonego i zadowalającego wszystkich. Uważnie wysłuchałem wypowiedzi pani poseł Haug i wystąpienia pana posła Lewandowskiego, które szczególnie ukierunkowane było na kwestie komunikacji. W tym kontekście właśnie dziś rano osiągnęliśmy polityczne porozumienie w sprawie planu dotyczącego strategii komunikowania się z Parlamentem oraz z Komisją i z wielkim zadowoleniem stwierdzam, że niezależnie od istniejących różnic, wspólnie zmierzamy do tego samego celu, a mianowicie dążymy to zapewnienia finansowania politycznych priorytetów Unii Europejskiej, bez względu na to, czy dotyczą konkurencyjności, spójności czy wzrostu gospodarczego.
Rzecz jasna - jak podkreśliły pani przewodnicząca i pani Grybauskait- w obecnej sytuacji międzynarodowej musimy postarać się o to, by Europa dysponowała środkami, dzięki którym będzie mogła w pełni realizować swoje zadania na arenie międzynarodowej. Wszystko to musi się jednak odbywać w ramach finansowych ustalonych dla okresu 2007-2013.
Dlatego chciałbym odnieść się pokrótce do trzech kwestii o szczególnym znaczeniu: pierwsza dotyczy środków na płatności oraz wysokości tych środków, druga - zasad dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, a trzecia - instrumentu żywnościowego.
Jeżeli chodzi o środki na płatności, nie będę taił, że Rada ma poważne obawy związane z ogromną ilością środków na płatności, nad którymi Parlament Europejski zamierza głosować w pierwszym czytaniu, ponieważ zamiar ten znacznie wykracza poza pierwotną propozycję Komisji zawartą w jej wstępnym projekcie budżetu. Środki na płatności powinny być dostosowane do rzeczywistych wymagań, a my powinniśmy w szczególności wyciągnąć wnioski z poprzedniego wykonania budżetu, co umożliwi nam określenie naszej rzeczywistej zdolności do wdrożenia politycznych rozwiązań sektorowych.
Od czasu ustanowienia perspektywy finansowej, której przez pewien czas przyglądałem się z nieco innego punktu widzenia, można zauważyć, że budżet Wspólnoty ani razu nie został w pełni zrealizowany, i to od roku 1988. Można się spodziewać, że budżet korygujący na rok 2008 ponownie dowiedzie, że w tym roku środki na płatności są zdecydowanie przeszacowane, szczególnie w zakresie tak istotnej polityki, jak polityka spójności. Ponadto na chwilę obecną nic nie wskazuje na to, że rok 2009 będzie się pod tym względem czymkolwiek różnić.
Jak wspomniała pani Grybauskait- i na jej prośbę - w ostatnich latach nastąpił pewien postęp, lecz nadal pozostaje znaczna doza niepewności w związku z rokiem budżetowym 2009. Na dzień 1 października zrealizowano wstępne płatności jedynie w przypadku dwóch z 433 programów polityki spójności, i pewnie zgodzą się państwo, że w obecnej atmosferze gospodarczej i finansowej - nie można porównywać budżetu Unii Europejskiej z rzeczami, które nie są porównywalne w kontekście działań podejmowanych w celu ratowania systemu finansowego dla dobra osób oszczędzających oraz w celu ochrony obywateli europejskich - przede wszystkim musimy stać na straży interesów podatników europejskich i unikać w miarę możliwości zapisywania w budżecie środków na płatności, które nie mogą być wykorzystane.
Kwestia druga to przestrzeganie zasad dyscypliny budżetowej i zasady należytego zarządzania finansami. Rada dopilnuje pełnego wdrożenia porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. Wydatki muszą mieścić się w granicach ustalonych w tym porozumieniu oraz muszą być zachowane odpowiednie marginesy w ramach pułapów w poszczególnych działach. Jak państwo wiecie, omawiane pułapy to nie cele, które należy osiągnąć. Z naszego punktu widzenia systematyczny wzrost ich wykorzystania jest nie do przyjęcia, ponieważ przekreśliłoby to całkowicie nasze możliwości reagowania na nieprzewidziane sytuacje w roku budżetowym 2009.
W tym względzie chciałbym krótko wspomnieć o dziale 4. W odniesieniu do tego działu ma się niebawem odbyć w Parlamencie głosowanie nad poprawką, która daleko wykracza poza pułap ustalony w perspektywie finansowej. Doskonale zdajemy sobie sprawę z poważnych napięć wokół wymienionego działu. Musimy wypracować spójne stanowisko wobec różnych priorytetów Unii na arenie międzynarodowej i w sposób precyzyjny dostosowywać poziom naszej interwencji, szczególnie w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, bo przecież wiemy, że w tym obszarze sytuacja może się bardzo szybko zmienić. Dlatego także tutaj powinniśmy pozostawić sobie odpowiedni margines swobody, by móc reagować na ewentualne wydarzenia w tej dziedzinie, jak również wszelkie wydarzenia związane z interwencjami realizowanymi w ramach WPZiB.
Problem trzeci dotyczy finansowania instrumentu żywnościowego. W ciągu nachodzących tygodni temat ten będzie rzecz jasna stanowić ważny element rozmów w Radzie. W tym roku czerwcowa Rada Europejska skierowała zdecydowany polityczny sygnał do Komisji, gratulując jej zamiaru przedstawienia swego wniosku, natomiast mandat Rady jest bardzo klarowny: musimy znaleźć rozwiązanie w zakresie finansowania w pełni zgodne z bieżącą perspektywą finansową. Zdaję sobie sprawę, że Parlament podziela ten pogląd, niemniej jednak Rada usiłuje znaleźć możliwy wariant finansowania w tym zakresie, tak by można było nadać praktyczny kształt wyartykułowanym zamiarom politycznym, łącznie z intencjami wyrażonymi przez głowy państw i szefów rządów oraz przez Komisję Europejską.
Chciałem powiedzieć - by nie złożono tego, co powiedziałem, na karb błędu w tłumaczeniu - że zdaję sobie sprawę, iż Parlament nie podziela tej opinii. Oczywiście popełniłem błąd, przejęzyczyłem się. Pragnę jednak powiedzieć również, że w omawianej ważnej kwestii dotyczącej instrumentu żywnościowego występuje kilka punktów, co do których istnieje zbieżność między stanowiskiem Parlamentu i Rady, zwłaszcza w tym sensie, iż obie strony mają zastrzeżenia do wniosku Komisji, która proponuje by sfinansować całość tego instrumentu z marginesów w ramach pułapu w dziale 2.
Jest jasne, że musimy - i Rada zdaje sobie z tego sprawę - dążyć do optymalnego powiązania źródeł finansowania, tak aby podczas postępowania pojednawczego, które odbędzie się w listopadzie w Radzie, możliwe było osiągnięcie porozumienia w sprawie łącznej kwoty proponowanej przez Komisję. Jestem przekonany, że podczas postępowania pojednawczego w listopadzie te trzy instytucje dołożą wszelkich starań w celu doprowadzenia do pełnego porozumienia w sprawie budżetu na rok 2009, w sprawie finansowania nowych inicjatyw, o których przed chwilą wspomniałem. Porozumienie to musi być kompromisem najlepszym z możliwych - dla Unii, jej obywateli i instytucji.
Kilka słów na temat rozporządzenia wykonującego decyzje w sprawie środków własnych, które będzie przedmiotem decyzji Parlamentu podczas obecnego posiedzenia. Chciałem podziękować, tak w imieniu własnym, jak i Rady, panu posłowi Alainowi Lamassoure'owi za jego sprawozdanie oraz tej Izbie za staranność i tempo prac nad tą kwestią. Jeżeli chodzi o nas, nie przekreślamy wniosku Komisji. Ratyfikacja decyzji w sprawie zasobów własnych w poszczególnych państwach członkowskich przebiega prawidłowo i mamy nadzieję, że uda się nam osiągnąć cel, jakim jest jej pełne i szerokie wejście w życie do dnia 1 stycznia 2009 r. Właśnie to chciałem państwu powiedzieć.
Ana Maria Gomes
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Spraw Zagranicznych. - Pani przewodnicząca! Chroniczne niedofinansowanie działu 4 jest niezmiennie "kością niezgody” politycznej. Uniemożliwia nam wywiązywanie się ze zobowiązań zewnętrznych w regionach dotkniętych kryzysem, w Kosowie, Palestynie, Afganistanie i Gruzji. Będziemy całkowicie niezdolni do zbudowania trwałej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w układzie długofalowym, jak długo Komisja i Rada nadal będą przyjmować podobną strategię budżetową, polegającą na niedofinansowaniu stosunków zewnętrznych i ograniczaniu się tylko do doraźnego reagowania na ostatnie kryzysy, który absorbują całość środków i całą uwagę, tak jak dzisiaj Gruzja. Najnowszy priorytet przesłania poprzedni.
Aby UE stała się graczem globalnym, konieczne są większe środki w dziale 4. W obecnych ramach finansowych zaspokojenie potrzeb ujętych w różnych pozycjach budżetu jest niemożliwe. Z tego względu Komisja Spraw Zagranicznych zdecydowanie popiera strategię Komisji Kontroli Budżetowej zmierzającą do przywrócenia wielkości z wstępnego projektu budżetu we wszystkich pozycjach i tym samym zwiększenia pozycji budżetu przeznaczonych dla Kosowa o 40 milionów euro oraz dla Palestyny o 139 milionów euro.
Popieramy "poprawkę z gwiazdką”. Innymi słowy, Rada i Parlament muszą zezwolić na wykorzystanie instrumentu elastyczności oraz wszystkich innych dostępnych instrumentów przewidzianych w porozumieniu międzyinstytucjonalnym, by przekazać 250 milionów euro na rzecz instrumentu żywnościowego, 40 milionów euro dla Kosowa, 80 milionów euro dla Palestyny oraz 20 milionów euro dla Afganistanu.
Maria Martens
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju - (NL) Zabieram głos jako członek Komisji Rozwoju i chciałabym przedstawić trzy uwagi w jej imieniu; po pierwsze - na temat kryzysu żywnościowego, po drugie - na temat systemu oceny polityki rozwoju i po trzecie - na temat braku środków w dziale 4 - wydatki zagraniczne, o czym była wcześniej mowa.
Pragnę rozpocząć swoje wystąpienie od kwestii kryzysu żywnościowego, który oczywiście stanowi ogromny problem, ponieważ milionom ludzi grozi utrata życia, zatem bezwzględnie konieczne jest wspólne europejskie podejście. Potrzeba jest nam jednak podejścia odmiennego od tego, jakie najpierw zasugerowała Komisja. Ustalenia budżetowe będą musiały być respektowane, przy czym nie można nie dostrzegać zakresu kompetencji Rady i Parlamentu Europejskiego. Dlatego cieszę się, że Komisja zamierza ponownie przeanalizować pierwszy wniosek - tj. spożytkowania na ten cel niewykorzystanych funduszy przeznaczonych na cele rolnicze.
Musimy zapewnić określonym krajom bezpieczeństwo żywnościowe. Nie trzeba dodawać, że pomoc żywnościowa potrzebna jest ludziom, którzy stoją wobec bezpośredniego zagrożenia śmiercią; ostatecznie chodzi jednak o rozwiązanie długofalowe i dlatego właśnie kwestia produkcji żywności powinna ponownie pojawić się jako jeden z priorytetów agendy rozwojowej UE.
W tym kontekście będziemy musieli również porozmawiać na temat ponownej oceny programu tematycznego dotyczącego bezpieczeństwa żywnościowego i będziemy musieli zastanowić się nad sposobem, w jaki możemy zapewnić drobnym rolnikom lepszy dostęp do kluczowych czynników produkcji. Dlatego właśnie jesteśmy zadowoleni, że wniosek zbiegł się w czasie z zatwierdzeniem próbnego projektu dotyczącego mikrokredytu, ponieważ prawdopodobnie ułatwi to drobnym rolnikom finansowanie produkcji żywności.
Po drugie, należy usprawnić system oceny polityki rozwojowej. Ocena ta jest zbytnio skoncentrowana na odbiorcach środków, a zbyt mało - na wynikach. Jeżeli pragniemy, aby opinia publiczna nadal popierała współpracę w dziedzinie rozwoju, będziemy musieli uzyskać głębsze rozeznanie co do wyników naszej pracy.
Po trzecie, brak środków w dziale 4 na wydatki zagraniczne był przedmiotem wcześniejszych dyskusji. Dotyczy to nie tylko środków na współpracę w zakresie rozwoju, ale także dla Kosowa, Bliskiego Wschodu itp. Nasze ambicje są ogromne. I słusznie. Dlatego właśnie ta pozycja zasługuje na zwiększenie o charakterze strukturalnym.
Helmuth Markov
Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady! Chciałbym poruszyć dwa punkty odnoszące się do sprawozdania pani poseł Haug.
Sprawa pierwsza: z inicjatywy Parlamentu, do działu "polityka handlowa w zakresie pomocy na rzecz handlu” - innymi słowy "pomoc dla handlu” - włączono oddzielną pozycję budżetu w wysokości 1 miliarda euro rocznie. Niestety Komisja nie była w stanie przekazać nam żadnych szczegółowych informacji na temat sposobu, w jaki te zobowiązania pomocowe będą realizowane i czy są one możliwe do wykonania. Budujący jest fakt, iż Komisja Budżetowa uwzględniła poprawkę zaproponowaną przez Komisję Handlu Międzynarodowego, wycofując proponowane przez Radę obniżenie o 50% kwoty przewidzianej na pomoc dla handlu.
Druga kwestia dotyczy wsparcia dla krajów rozwijających się w zakresie transferu technologii związanej z farmaceutykami oraz budowania potencjału. W minionym roku Parlament podjął konkretne kroki, aby pomóc najbiedniejszym krajom poprzez dostawy leków. Rzecz jasna przeznaczona na ten cel pomoc finansowa stanowi część tego wsparcia. Oczywiste jest jednak, że ani Komisja, ani Rada niestety nie podzielają tego podglądu, a Komisja Budżetowa - o ile dobrze rozumiem - również nie uwzględniła poprawki mającej z tym związek, co jest godne ubolewania.
Co do sprawozdania pana posła Lewandowskiego, moja komisja zwróciła uwagę na ważny aspekt prac PE w dziedzinie stosunków w handlu międzynarodowym: na jego aktywność w Unii Międzyparlamentarnej w Światowej Organizacji Handlu w Genewie. Z uwagi na to, że nasz Parlament jest jednym z organizatorów corocznych posiedzeń tej unii oraz mając na uwadze fakt, iż bez wątpienia w nadchodzącym roku w programie prac znajdą się ważne konferencje ministerialne w związku z rundą z Dauha, warto byłoby zwiększyć finansowanie na ten cel, by zyskać pewność, że dysponujemy odpowiednimi warunkami infrastrukturalnymi umożliwiającymi wzięcie w tym udziału. Ponadto pragniemy w szczególności pomóc przedstawicielom krajów AKP oraz pokryć koszty ich podróży i delegacji związanych z omawianą konferencją parlamentarną. Obydwa te elementy mogą i powinny pomóc w zwiększeniu przejrzystości oraz w usprawnieniu dialogu między parlamentami, rządami i ogółem społeczeństwa, a w ostatecznym rozrachunku - doprowadzić do zwiększenia sprawiedliwości i większej legitymizacji negocjacji oraz decyzji podejmowanych podczas rozmów w ramach WTO.
Pervenche Berès
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Gospodarczej i Walutowej. - (FR) Pani przewodnicząca, pani Grybauskaitė, panie Jouyet! W imieniu Komisji Gospodarczej i Walutowej chciałabym wyrazić zadowolenie, żal i nadzieję.
Moje zadowolenie wynika z tego, że Komisja Budżetowa zgodziła się przyjąć nasz wniosek, w którym postulujemy, by organy nadzoru - w sferze bankowości, ubezpieczeń czy obrotu papierami wartościowymi - otrzymywały większe fundusze, co umożliwiłoby im lepszą współpracę. To rozumie się samo przez się i nawet ci, którzy nie są członkami Komisji Gospodarczej i Walutowej przyznają, że ma to kluczowe znaczenie.
Mój żal bierze się stąd, że euro w obecnym kryzysie jest naszym kamieniem węgielnym, naszym fundamentem, a mimo to Komisja dokonała drastycznych cięć zasobów przeznaczonych na działalność informacyjną związaną z naszą wspaniałą walutą.
Moja nadzieja wiąże się z tym, że podczas jutrzejszego posiedzenia plenarnego posłowie zrozumieją, iż należy zwiększyć środki dla Eurogrupy, niezależnie od szczebla, na jakim odtąd będzie ona funkcjonować. Nie wolno dopuścić do tego, aby stała się lekką konstrukcją, pozbawioną fundamentów. Eurogrupa stała się faktem. Z tego względu mam nadzieję, że jutro Parlament opowie się za przyznaniem Eurogrupie zwiększonych środków.
Karin Jöns
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. - (DE) Pani przewodnicząca! Zacznę od podziękowań pod adresem członków Komisji Budżetowej za to, że w znacznym stopniu podzielają oni podejście Komisji ds. Zatrudnienia i Spraw Socjalnych do budżetu.
Niemniej jednak chciałabym ponownie stwierdzić zasadność zwiększenia środków na potrzeby dialogu społecznego w sposób przez nas proponowany. Nie można stale mówić o dialogu społecznym jako o filarze europejskiego modelu społecznego, a następnie ograniczać finansowanie właśnie w tym obszarze.
W tym miejscu chciałabym również zaapelować do Rady o podjęcie z nami współpracy w celu znalezienia rozwiązania problemu klauzuli dotyczącej degresji. Ma ona szczególnie dramatyczny wpływ na pracę instytutów związków zawodowych, a w długim okresie stałe cięcia finansowe są już po prostu nie do zniesienia.
Co do dwóch pilotażowych projektów Komisji - proszę mi pozwolić powiedzieć jedną rzecz: istniało szerokie porozumienie w kwestii projektu pilotażowego dotyczącego pracowników oddelegowanych i jestem pewna, że rezultaty tego projektu przyniosą nam spostrzeżenia, które będą istotne dla przyszłych decyzji politycznych w sprawie dyrektywy dotyczącej delegowania pracowników. Dlatego będziemy na pewno pilnie baczyć, aby z kolei Komisja zwróciła uwagę na te aspekty, które we wspomnianym projekcie są dla nas ważne, w celu zapobieżenia dumpingowi płacowemu i dumpingowi społecznemu.
Drugi projekt odnosi się do kwestii przemocy wobec osób starszych. Projekt ten jest próbą zmierzenia się z tematem tabu, zatem jest on szczególnie ważny.
Péter Olajos
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - (HU) Pani przewodnicząca! Dziękuję! Odnosząc się do budżetu UE na rok 2009, jako sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności pragnę wyrazić zadowolenie z materiałów, które mamy przed sobą. Jedną z najważniejszych zmian jest to, że na przyszły rok na cele środowiskowe przeznaczono o 10% środków więcej niż w roku 2008. Tym samym na cele związane z ochroną środowiska będziemy mogli przeznaczyć 14 miliardów.
W szczególności przyjmuję z zadowoleniem to, że jednym z przyszłorocznych priorytetów stało się przeciwdziałanie zmianom klimatu. Europa musi utrzymać swoją czołową pozycję w międzynarodowych zmaganiach ze zmianami klimatu, co wczoraj podkreślił również pan przewodniczący Sarkozy. Chciałbym też wyraźnie zaznaczyć, że również budżet dla LIFE+ wzrośnie o 9%. Z zadowoleniem przyjmuję również doskonałą szansę, jaką stwarza uruchomienie tak zwanych projektów przygotowawczych, czyli pilotażowych, w związku z którymi trzy z naszych wniosków dotyczących środowiska i zdrowia publicznego złożonych w bieżącym roku mają otrzymać wsparcie Komisji Europejskiej w wysokości 7,5 miliona euro. Nigdy w przeszłości tak wiele projektów poświęconych zmianom klimatu lub ich skutkom nie zostało uruchomionych w ciągu jednego roku.
Jeżeli chodzi o agencje, generalnie uważam wielkości zalecane przez Komisję za możliwe do przyjęcia i cieszę się, że zwiększono zakres wsparcia zarówno dla zasobów ludzkich, jak i dla instrumentów; niemniej jednak zalecałbym korekty w dwóch punktach. Pierwszy dotyczy Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób, w przypadku którego sugerowalibyśmy uruchomienie 10% rezerwy, ponieważ jedynie wówczas agencja ta będzie mogła realizować swój mandat. Sprawa druga dotyczy Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności, w przypadku której nasza inicjatywa zmierza zupełnie w przeciwnym kierunku, tj. zalecamy utworzenie rezerwy w wysokości 10% do czasu, gdy agencja wykaże, że funkcjonuje prawidłowo. Moje sugestie w tym względzie posiadają poparcie parlamentarnej Komisji Środowiska oraz parlamentarnej Komisji Budżetowej. Apeluję do moich kolegów posłów o udzielenie podobnego poparcia w głosowaniu podczas posiedzenia plenarnego. I na koniec pragnę podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Jutte Haug oraz panu posłowi László Surjánowi, kontrsprawozdawcy z Europejskiej Partii Ludowej, za ich cenną pomoc w mojej pracy. Dziękuję bardzo.
Gabriela Creţu
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. - (RO) Budżet nie jest kwestią polityki; nie jest to problem techniczny, lecz wyjątkowo głęboki problem polityczny. Za pośrednictwem budżetu ustalamy, jakie środki są konieczne do realizacji przyjętych celów. Dajemy w ten sposób również pewne wyobrażenie o szczerości intencji podejmowanych przez nas zobowiązań. Wydaje się, że środki przewidziane w związku z rynkiem wewnętrznym są wystarczające.
Chcielibyśmy podziękować pani poseł Haug za jej ogromny trud włożony w koordynowanie wyjątkowo różnorodnych wniosków złożonych w związku z ogólniejszymi celami politycznymi. Pomimo jednak tych wysiłków problemy nadal istnieją. Obnażone zostały ograniczenia rynku finansowego. Widzimy wady ukryte w przepisach, które zwykłym obywatelom trudno jest zrozumieć. Przepisy nadal wykazują pewną kruchość.
W Komisji Budżetowej głosami większości odrzucono poprawkę proponującą alokowanie środków na cele związane z edukowaniem konsumentów w dziedzinie finansów. Powodem tego nie jest szukanie oszczędności. Kwota wyższa od proponowanej w tej poprawce została zatwierdzona na rzecz nieokreślonego celu związanego z ochroną konsumentów. Chcielibyśmy prosić komisję o rozważenie możliwości wykorzystania kwot zatwierdzonych dla odnośnego rozdziału na cele programów edukacji finansowej. Brak informacji, który odczuwają niektóre osoby, stwarza warunki dla wspierania spekulacji na rynku i prowadzi do wzbogacania się innych ludzi. Nie czas jednak na zniesienie ochrony. Lepiej by dobrze poinformowani obywatele bronili się sami.
Miloš Koterec
Najpierw chciałbym podziękować zarówno pani poseł Jutte Haug, jak i koordynatorowi za wielkie uwrażliwienie na potrzeby obywateli UE, jak też za przyjęcie zaleceń Komisji Rozwoju Regionalnego, której jestem członkiem. Polityka spójności musi nadal być średniookresową polityką budżetową UE.
Gdy jako sprawozdawca Komisji Rozwoju Regionalnego opracowywałem jej opinię dotyczącą sprawozdania PE w sprawie przedmiotowego budżetu, chciałem przyczynić się do rozwiązania problemu, który państwa członkowskie próbowały rozwiązać poprzez własne programy rozwojowe w związku z brakiem jednolitego europejskiego podejścia w tej dziedzinie. Chodzi mi o problem integracji społeczności romskich na obszarze Unii Europejskiej. Proponując projekt pilotażowy, który mógłby pomóc w rozwiązaniu tego problemu na szczeblu europejskim, mam na celu pobudzenie świadomości europejskiej i pokazanie możliwości zajęcia się tym problemem w kontekście rozwoju regionalnego.
Omawiana sprawa jest szczególnie widoczna w nowych państwach członkowskich, w których niewielkie enklawy społeczności romskich stanowią poważny problem rozwojowy i społeczny. Projekt ten powinien objąć również wzmacnianie zasobów instytucji europejskich, bowiem bez tego, rozwiązanie problemu pozostanie w gestii państw członkowskich, co może doprowadzić do sytuacji, w której miliony europejskich obywateli narodowości romskiej staną się ofiarami nierównomiernego rozwoju społeczno-gospodarczego oraz bardzo słabej integracji.
Kyösti Virrankoski
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. - (FI) Pani Przewodnicząca! Dział 2 w opracowanym przez Komisję wstępnym projekcie budżetu, który Rada jeszcze okroiła, nie odzwierciedla priorytetów Parlamentu. W dokumencie tym dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych oraz koszty marketingowe oszacowano zbyt ostrożnie na 2027 milionów euro poniżej pułapu wynikającego z wieloletniej perspektywy finansowej. Komisja Rolnictwa przedłożyła Komisji Budżetowej wniosek postulujący zmianę szacowanych wydatków, który został uwzględniony.
Nowymi elementami budżetu są rozprowadzanie owoców i warzyw wśród uczniów szkół oraz Fundusz Zmian Strukturalnych dla branży mleczarskiej. Na pierwszy cel komisja zarezerwowała 181 milionów euro, a na drugi - 600 milionów euro.
Komisja zwiększyła płatności o 898 milionów euro, ponieważ w programach rozwoju wsi istnieje olbrzymia rezerwa nieuregulowanych zobowiązań, czyli RAL, wynosząca łącznie 9 miliardów oraz ze względu na to, że w swoich wnioskach Komisja Europejska przewidziała 30% różnicę między zobowiązaniami a płatnościami.
Komisja zaleca udzielenie natychmiastowej pomocy żywnościowej i jej sfinansowanie w ramach działu 4 w związku z jej charakterem. Oznacza to konieczność podjęcia rozmów międzyinstytucjonalnych.
Emanuel Jardim Fernandes
Chcę rozpocząć moją wypowiedź od złożenia gratulacji sprawozdawczyni, pani posłance Haug, za jej wysiłek włożony w przygotowanie stanowiska Parlamentu. Łączne środki przydzielane dla sektora rybołówstwa w minionych latach należy ocenić negatywnie, biorąc pod uwagę to, że juz poprzednie budżety stanowiły minimum konieczne do realizowania wspólnej polityki rybołówstwa i polityki morskiej.
Co do sektora rybołówstwa, rosnąca zewnętrzna presja gospodarcza spowodowana wzrostem cen paliw oraz stagnacja i spadek cen produktów rybołówstwa skutkują znacznymi stratami w tym sektorze i ogólnymi poważnymi problemami społecznymi wśród rybaków.
Chociaż Komisja proponuje restrukturyzację sektora rybołówstwa stosownie do bieżącej sytuacji makroekonomicznej, konieczne są konkretne środki umożliwiające przetrwanie tego sektora. Projekt budżetu i aktualne stanowisko Parlamentu przewidują poważne cięcia, zwłaszcza w takich dziedzinach jak monitorowanie zasobów rybnych, współpraca międzynarodowa, kadra badawcza w sektorze rybołówstwa oraz gromadzenie danych.
Z drugiej strony z zadowoleniem przyjmuję fakt, że w swoim obecnym stanowisku Parlament uwzględnia przedstawiony przeze mnie projekt pilotażowy dotyczący utworzenia obserwatorium rynkowych cen produktów rybołówstwa oraz nadal wspiera europejską politykę morską i wszystkie związane z nią projekty, zwiększając środki na badania naukowe.
Helga Trüpel
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Już w 2004 roku w Berlinie, na ważnej konferencji poświęconej kulturze, pan przewodniczący Barroso oświadczył, że celem całej europejskiej polityki kulturalnej jest kształtowanie "duszy” Europy. Budżet przeznaczony na kulturę pokazuje nam jednak, że te ogromne aspiracje nie mają wielkich szans powodzenia. Prawdą jest, że udało nam się uruchomić projekt pilotażowy, w ramach którego przeznaczono większe środki na rzecz promowania mobilności artystów i że chcemy także zwiększyć wydatki na "uczenie się przez całe życie” oraz na wymianę młodzieży, lecz zważywszy że musimy wzbudzić w obywatelach europejskich pragnienie zdobywania wiedzy o Europie, wydajemy o wiele za mało w tej dziedzinie. Jak już stwierdził pan przewodniczący Barroso - ludzie w Europie nie są zbyt zafascynowani jednolitym rynkiem, natomiast chcą się więcej dowiedzieć na temat bogactwa kulturowego Europy.
Niedawno przyznaliśmy właśnie nagrodę Parlamentu dla kina europejskiego. Musimy też wydawać więcej na europejską produkcję filmową, ponieważ musimy dać naszym obywatelom podstawy lepszego rozumienia europejskiego sposobu narracji oraz europejskich wizji historii i przyszłości Europy.
Monica Frassoni
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Prawnej. - (IT) Pani Przewodnicząca! Panie i panowie! Działająca powoli, trudno dostępna i niezrozumiała sprawiedliwość nie ma sensu. Naszym zdaniem należy zwiększyć liczbę pracowników Komisji, Parlamentu Europejskiego i Trybunału Sprawiedliwości oraz wzmocnić kompetencje tych pracowników w dziedzinie zarządzania sprawami prawnymi, monitorowania stosowania prawa wspólnotowego, jak też ogólnie rzecz biorąc w zakresie lepszych regulacji właśnie dlatego, że obecne procedury są zbyt rozwlekłe i zbyt niejasne.
Odnosimy wrażenie, że Komisja nie posiada jeszcze dostatecznie jasnej świadomości potrzeby inwestowania w budowę odpowiedniej kadry w tych sektorach, i wydaje się zupełnie niestosowne, że Komisja nadal pozostawia nas w całkowitej nieświadomości, w szczególności co do liczby osób zajmujących się procedurami naruszenia prawa oraz nadal utrzymuje, że wszystko idzie jak po maśle.
Co do Parlamentu Europejskiego, chciałabym zwrócić uwagę na problem, jakim jest legislacyjna jakość naszych tekstów i potrzebę szerszego i lepszego inwestowania w pracę prawników lingwistów. To samo odnosi się do całego zagadnienia reorganizacji wewnętrznej w zakresie monitorowania stosowania prawa europejskiego. I na koniec, wzywamy Komisję do przedstawienia nam przyjętych środków, dzięki którym nasze instytucje staną się bardziej przyjazne dla środowiska i zrównoważone oraz do ilościowego określenia tych środków, także z gospodarczego punktu widzenia.
Bárbara Dührkop Dührkop
Pani Przewodnicząca! W pierwszym rzędzie chciałabym podziękować Komisji Budżetowej za poparcie naszych poprawek.
Z uwagi na ograniczenia czasowe, pokrótce omówię dwa punkty. Pierwszy odnosi się do tradycyjnej już poprawki dotyczącej budżetu Fronteksu. Jak wszyscy państwo wiedzą, z powodu braku inicjatywy ze strony Komisji, a zwłaszcza ze względu na niekonsekwencję Rady, Parlament musiał wyznaczyć zakres działania Fronteksu poprzez procedurę budżetową.
W bieżącym roku zgodziliśmy się na zwiększenie budżetu Fronteksu o 10 milionów euro, by zapewnić zachowanie ciągłości zadań wykonywanych przez tę agencję. Panie urzędujący przewodniczący Rady! W tym celu potrzebne są nie tylko środki budżetowe, lecz także niezbędne jest wykonywanie obowiązków w tym zakresie przez państwa członkowskie.
Drugi punkt dotyczy zatwierdzenia środków na projekt pilotażowy na rzecz integracji Romów. Europejska konferencja zorganizowana w tym miesiącu przez Komisję nie może oznaczać końca spójnej polityki w dziedzinie integracji Romów w naszym europejskim społeczeństwie, lecz powinna stanowić raczej początek takiej polityki.
Costas Botopoulos
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Spraw Konstytucyjnych. - (FR) Pani Przewodnicząca! Będę występował jako sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Spraw Konstytucyjnych, lecz także jako przedstawiciel socjalistów w Komisji Budżetowej. Ponadto, to właśnie dzięki temu przysługują mi dwie minuty, zamiast jednej.
(EL) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jako Komisja Spraw Konstytucyjnych z niepokojem zauważamy, że w roku, w którym odbyło się w Irlandii referendum w sprawie traktatu konstytucyjnego, które pokazało - niezależnie od wyniku - potrzebę komunikowania się polityków z obywatelami Unii Europejskiej, Irlandczycy mówią nam, że główną przyczyną głosowania na "nie” był właśnie brak odpowiedniej komunikacji. Oczywiście w związku z tym w okresie poprzedzającym nadchodzące wybory istnieje potrzeba lepszej komunikacji.
Większość naszych wniosków zostało przyjętych. Jednakże fakt niezaakceptowania wniosków mających na celu wzmocnienie dwóch podstawowych nowych instytucji politycznych, mianowicie europejskich partii politycznych i europejskich instytucji politycznych, jest niezadowalający. Może uda się to następnym razem.
Mam kilka uwag natury politycznej w odniesieniu do faktycznego budżetu, nad którym głosujemy w tym roku i używam określenia "natury politycznej”, ponieważ polityczna rola budżetu powinna w ostatecznym rozrachunku polegać na umożliwianiu nam - przy pomocy budżetu - odegrania naszej roli jako Unii Europejskiej. Jak powiedział wczoraj pan komisarz Almunia "Il faut commencer à imaginer le budget de l'Europe”; przytaczam jego wypowiedź w języku francuskim, ponieważ mówił po francusku. Ledwie zaczęliśmy wyobrażać sobie ten budżet i musimy to czynić.
Co zatem widzimy w bieżącym roku? Widzimy budżet niskich płatności, o ogromnej różnicy między zobowiązaniami i płatnościami oraz nieodzwierciedlający w wystarczający sposób faktycznych politycznych priorytetów Unii Europejskiej. Tak, są problemy oraz - jak powiedział pan minister Jouyet - tak, musimy pozostawić pewien margines, by móc reagować na kryzys. Ważne są jednak rzeczywiste wybory polityczne Unii Europejskiej. Nie uważam na przykład, aby w roku wyborczym należało przeznaczać tak niewielkie środki na komunikację, a także by przeznaczać tak niewielkie środki na politykę zagraniczną w roku kryzysu geopolitycznego.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
autorka projektu opinii Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - W obliczu ambitnych celów, jakie stawia sobie Unia Europejska dziwi dalsze obniżanie przez Radę i tak już niskiego poziomu budżetu na 2009 rok. Cięcia te doprowadzają do jeszcze większej dysproporcji pomiędzy poziomem zobowiązań i płatności, co stoi w sprzeczności z zasadą równowagi.
Kwota przyjęta przez Radę - zaledwie 0,89% PKB - jako środki na płatności, w ogóle nie jest spójna z wieloma priorytetami politycznymi i zobowiązaniami Unii. W konsekwencji czego przykładowo tylko niewielka liczba z szeregu ważnych, proobywatelskich projektów pilotażowych będzie mogła być zrealizowana.
Jako autorkę opinii budżetu 2009 z ramienia Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia niepokoi mnie brak należytego dostosowania budżetu do potrzeb już istniejących programów, jak Progres czy Dafne. Ponadto Komisja Europejska powinna poczynić zauważalne postępy w ogólnym wdrażaniu zasady równouprawnienia w planowaniu budżetowym, a państwa członkowskie winny tę zasadę skutecznie promować przy wykorzystywaniu funduszy strukturalnych i w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
Mairead McGuinness
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Petycji. - Pani Przewodnicząca! Ze swej strony chciałabym również podziękować sprawozdawcom za ich sumienną i bardzo efektywną pracę nad tak trudnym zadaniem oraz odnieść się szczególnie do kwestii urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich. W tym przypadku nastąpi wzrost budżetu o prawie 6%. Sądzimy, że jest to właściwe uznając, że w połowie nie byłoby to konieczne, gdyby nie faktyczna zmiana w tym urzędzie po wyborach w 2009 roku. Myślę, że powinniśmy też docenić, że w urzędzie Rzecznika Praw Obywatelskich podjęto pewne działania zamierzające do nowej organizacji prac personelu i wykorzystania środków w sposób bardziej efektywny.
Skoro już zabieram głos, jako członkini Komisji Rolnictwa pragnę jedynie powiedzieć, że kwestia pomocy żywnościowej - i kieruję te słowa również do zgromadzonej tutaj publiczności - jest czymś, co rzeczywiście głęboko dotyka ludzi. Sądzę, że społeczeństwo chciałoby, abyśmy szczodrze udzielali pomocy żywnościowej. Mogę zrozumieć, że istnieją obawy natury budżetowej - i zupełnie słusznie - związane z określonymi zasadami. Być może mówi to coś o naszej pracy wykonywanej na drugim planie, jeszcze przed złożeniem przez nas deklaracji, tak żeby czynić to w prawidłowy sposób i wysyłać odpowiedni sygnał mówiący o naszym poparciu dla świata rozwijającego się oraz dla głodnych i potrzebujących.
Natomiast warto podkreślić, że w przeszłości nasza pomoc rozwojowa rzeczywiście koncentrowała się na rolnictwie i produkcji żywności, jak wspomnieli inni mówcy i fatalnie, że w ostatnich latach przestaliśmy zwracać uwagę na znaczenie rolnictwa produkcyjnego w krajach rozwijających się. Być może tracimy z pola widzenia ten aspekt również tutaj w Unii Europejskiej. Dzięki omawianemu kryzysowi żywnościowemu stała się jedna rzecz: uczulił nas na kwestię słabości produkcji żywności i na konieczność czuwania nad tym w krajach rozwijających się.
Wreszcie, wraz z moją koleżanką, panią posłanką Esther De Lange, wspieram projekt pilotażowy poświęcony budowaniu powiązań między młodymi rolnikami w Europie z krajami rozwijającymi się. Moim zdaniem może to przynieść pewne korzystne rezultaty, ponieważ oni potrzebują pomocy, a my musimy zrozumieć ich trudne położenie.
László Surján
Pani przewodnicząca! Panie i panowie! Przede wszystkim w imieniu swojej grupy chciałbym podziękować sprawozdawcy za jego pracę i współpracę. Budżet to zadanie wspólne, a na jego końcowy kształt składają się żądania kilku grup politycznych. Przesłanie Partii Ludowej jest następujące: niech życie obywateli UE będzie bezpieczniejsze. Bezpieczeństwo oznacza wiele rzeczy, nie tylko ochronę granic strefy Schengen, zapobieganie nielegalnej imigracji, walkę z terroryzmem, ale w szczególności utrzymanie miejsc pracy poprzez wzmożone wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw, łącznie z działaniami na rzecz badań i rozwoju, jak również bezpieczna żywność i bezpieczeństwo żywnościowe. W imię bezpieczeństwa musimy posiadać kilka niezależnych od siebie źródeł energii. Wszystko to wymaga więcej środków niż wstępnie zostało zarezerwowane przez Radę.
W celu zabezpieczenia operacji bankowych wystarczyło kilka dni, by znaleźć 2000 miliardów euro. Wspaniale. Powinniśmy jednak zdawać sobie sprawę, że wydanie takiej kwoty zabiera UE 20 lat. Parlament planuje wydatkowanie dodatkowych funduszy w kwocie niecałych 10 miliardów euro na rzecz przyszłorocznych programów; wszystkie one służą realnej gospodarce i jest to nadal 1,5 miliarda mniej niż kwota przewidziana przez nas w siedmioletnim budżecie ramowym. Dlatego nie jest niewłaściwe, jeśli w obecnych warunkach, zamiast wprowadzać ograniczenia budżetowe, wydajemy 10 miliardów więcej na rozwój, tworzenie miejsc pracy i bezpieczeństwo naszych obywateli. Kryzys nie jest wyłącznie problemem finansowym, lecz także gospodarczym. Rada powinna być naszym partnerem w propagowaniu bardziej dynamicznego rozwoju gospodarczego. Państwa członkowskie ze swojej strony powinny usunąć te przeszkody - np. nadmierne żądania dotyczące ich udziału - wskutek których w sposób sztuczny utrudniają one wykorzystywanie wsparcia na rzecz rozwoju europejskiego. UE musi pomagać naszym obywatelom, którzy w wyniku ogólnoświatowego kryzysu przeżywają trudności. Pokażmy, że Unia Europejska może nie tylko zapobiegać wybuchom wojen w Europie, ale także potrafi przezwyciężać kryzys finansowy i gospodarczy dotykający Europę. Dziękuję za uwagę.
Catherine Guy-Quint
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady! Pragnę rozpocząć od podziękowań dla wszystkich sprawozdawców, a zwłaszcza dla pani posłanki Haug i pana posła Lewandowskiego, jak również dla całego zespołu budżetowego, wybranych przedstawicieli i administratorów, za przygotowanie tego cyklicznego dokumentu finansowego, tym razem na rok 2009. Obecna perspektywa finansowa jest trzecią z kolei. Pokazuje ona, w jak ogromnym stopniu roczna procedura budżetowa przybrała nienaturalny i cokolwiek surrealistyczny kształt w obliczu bieżącej sytuacji w Europie. Zadanie to polega na żonglowaniu rachunkami, co uniemożliwia znalezienie prawdziwego ogólnowspólnotowego rozwiązania problemów naszego społeczeństwa.
Po przedstawieniu przez Komisję bardzo skromnego projektu budżetu, Rada zrobiła to, co niezmiennie czyni, czyli przekazała nam okrojony wniosek, który bynajmniej nie umożliwia spełnienia żadnej z obietnic składanych przez nią w ciągu roku. Panie przewodniczący Jouyet! Ma pan rację - od 1988 roku wykonanie budżetu europejskiego ani razu nie było pełne. Tak jak w sporcie systematyczny trening prowadzi do lepszych wyników, tak i budżet UE - podobnie jak ten sportowiec - gdy maleje, staje się bardziej nieefektywny i mniej wykorzystany. Jest to błędne koło, które powoduje katastrofy polityczne.
Co prawda nie możemy wydawać pieniędzy nie przeprowadziwszy wcześniej kalkulacji takich wydatków, lecz w świetle wspomnianych ciągłych obietnic, rejestruje się środki na zobowiązania, a nie środki na płatności. To początek oszustwa budżetowego! Dlatego powinniśmy wiedzieć, czy Unia Europejska chce osiągać swoje cele i czy państwa członkowskie zamierzają - czy też nie - wnieść swój wkład w realizację wspólnych rozwiązań politycznych.
Parlament, postawiony wobec niemożliwego do wykonania zadania, stara się, poprzez pracę swojego sprawozdawcy, korzystać z powierzonej mu władzy. Ramy budżetowe są bardzo sztywne, a brak inicjatywy ze strony Komisji skłonił Parlament Europejski do utworzenia nowych PP i AP, które będą stanowić podstawę przyszłych innowacji. Ważne jest jednak to, że w czasie, gdy Europa postanawia przeznaczyć kwotę 1700 miliarda euro na ratowanie sektora bankowego strefy euro, udaje się nam znaleźć 250 milionów euro na instrument pomocy żywnościowej w roku 2009. Parlament jest bardzo przywiązany do omawianego funduszu pomocy żywnościowej.
Tak więc, w dniu 21 listopada następny ruch będzie należał do Rady. Parlament przestrzega wszystkich dopuszczalnych procedur: respektowanie perspektywy finansowej, wezwanie do elastyczności z zastrzeżeniem pułapu na poziomie 530 milionów euro oraz domaganie się rezerwy na pomoc nadzwyczajną, którą przewidziano dla perspektywy finansowej. Działamy w ramach naszych prerogatyw i dlatego oczekujemy, że Rada zajmie odpowiedzialne stanowisko polityczne, zbliżone do naszego. Ma to zasadnicze znaczenie, gdy chodzi o zapewnienie wiarygodności działań europejskich w oczach każdego obywatela bez wyjątku.
Panie przewodniczący Jouyet! Apeluję do pana: istota polityki to przewidywanie; stanowisko Parlamentu umożliwia nam przewidywanie przy jednoczesnym respektowaniu zasad, których przestrzegania podjęły się wymienione trzy instytucje. Udowodnijcie, że jesteście tyle warci, ile wasze zobowiązania!
Anne E. Jensen
Panie Przewodniczący! Chciałabym rozpocząć od podziękowania pani poseł Haug za jej niezłomne wysiłki na rzecz utrzymania poszczególnych aspektów procedury budżetowej w ryzach. Grupa Partii Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy popiera wynik glosowania w Komisji Budżetowej. Dla grupy ALDE polityka w dziedzinie energii i klimatu, jak również badań naukowych i innowacji, to ważne priorytety w budżecie na rok 2009. Podzielamy pogląd pani poseł Haug, że polityki energetyczna i klimatyczna nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w tym budżecie i z niecierpliwością oczekujemy wypracowania wiosną przez Komisję jasnego wniosku w sprawie sposobu, w jaki ten obszar może otrzymać wsparcie budżetowe na szczeblu UE. W świetle inwazji Rosji na Gruzję, grupa ALDE uznaje za ważne zarówno udzielenie Gruzji pomocy na cele odbudowy, jak i wsparcie dla budowy rurociągu gazowego Nabucco, którego celem jest zapewnienie zaopatrzenia Europy w gaz spoza strefy wpływów Rosji. Cieszymy się, że priorytety te uzyskały poparcie większości.
Obecny projekt budżetu likwiduje szereg oszczędności Rady i daje bardziej realistyczną ocenę potrzeb w zakresie płatności w nadchodzących latach. W trzech działach budżetu osiągniemy pułap określony w porozumieniu wieloletnim, a mianowicie w dziale 1a - badania, edukację i transport, w dziale 3b - polityka prawna i w dziale 4 - polityka zagraniczna, w którym przekroczymy nawet wartość maksymalną. Pułapy budżetowe określone dla polityki zagranicznej są nadal zbyt restrykcyjne i każdego roku musimy walczyć o finansowanie nowych priorytetów. To dziwne, że szefowie państw wystawiają budżetowi UE rachunki, których nie honorują ich ministrowie finansów. Komisja zaproponowała finansowanie instrumentu żywnościowego dla krajów rozwijających się z pieniędzy zaoszczędzonych na refundacjach wywozowych UE. Oczywiście pieniądze te zaoszczędzono w wyniku wysokich cen żywności, co z kolei spowodowało problem głodu w krajach ubogich. Koncepcja finansowania jest słuszna, natomiast w kontekście budżetu musimy postępować inaczej - chodzi o to, aby nasze działanie było zgodne z umowami zawartymi między instytucjami. Dlatego obecnie proponujemy, by instrument żywnościowy i dodatkowe środki dla Palestyny, Kosowa i Afganistanu zostały sfinansowane z rezerw, np. z rezerwy zawiązanej na potrzeby instrumentu elastyczności. Nie godzi się pozyskiwać tych środków poprzez dokonywanie cięć w ważnych programach dla krajów ubogich.
Grupa ALDE przedstawiła wniosek postulujący utworzenie dodatkowej rezerwy z 12% środków z funduszy strukturalnych. Do przedłożenia tego wniosku skłoniło nas pragnienie wywarcia nacisku na Komisję, by uczyniła więcej na rzecz uniknięcia błędów rzędu 12%, które pojawiły się podczas debaty nad absolutorium budżetowym za rok 2006. Naszą intencją było wykorzystanie omawianej rezerwy na działania następcze w związku z absolutorium za rok 2006, ale nie mogliśmy uzyskać dostatecznego poparcia dla realizacji tej ścieżki; będziemy musieli więc zwrócić na to uwagę, lecz mam nadzieję, że Komisja podejmie działania.
Pan poseł Lewandowski stanął przed interesującym zadaniem, przygotowując budżet Parlamentu i innych instytucji. Sądzę, że zdołał osiągnąć właściwy kompromis, w ramach którego budżet Parlamentu pozostaje poniżej 20% wydatków administracyjnych.
Helga Trüpel
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, pani komisarz, panie i panowie! Budżet Unii Europejskiej na rok 2009 może przynieść jedynie drugorzędne sukcesy, ponieważ jesteśmy zmuszeni pracować w gorsecie perspektywy finansowej. Podczas głosowania nad perspektywą finansową, grupa Zielonych/Wolnego Sojuszu Europejskiego jasno przedstawiła swoje stanowisko: perspektywa finansowa ma się nijak do nowych wyzwań i zadań, w obliczu których stoimy.
W wypowiedziach wszystkich przedmówców usłyszeliśmy, że europejski budżet przeznaczony na cele polityki zagranicznej jest niedofinansowany. Z kolei, jeżeli chodzi o wyzwanie w zakresie zmian klimatu na świecie, to budżet europejski zupełnie nie pozwala nam na reagowanie w sposób właściwy.
Chciałabym przypomnieć wszystkim wczorajsze świetne przemówienie pana przewodniczącego Sarkozy'ego, w którym wskazał, jak wiele w Unii Europejskiej musi ulec zmianie w świetle kryzysu gospodarczego oraz klęski zmian klimatu. Budżet na rok 2009 odzwierciedla wszystko to jedynie w bardzo ograniczonym zakresie i jest to nasz wspólny problem: budżet europejski po prostu nie nadąża za wyzwaniami czasów współczesnych. Również w polityce rolnej najwyższy czas na powiązanie wytwarzania energii z celami ekologicznymi. Musimy też - jak wczoraj powiedział pan Barroso - zrobić więcej na rzecz badań i rozwoju, a przede wszystkim - w zakresie polityki edukacyjnej. Koniec końców to są atuty Europy. Musimy odejść od budżetu reaktywnego w kierunku budżetu proaktywnego i nowej koncepcji politycznej.
Wreszcie, musimy więcej robić na rzecz zwalczania głodu: w Afryce, w regionie subsaharyjskim, ponownie narasta głód i jest to nie do przyjęcia. Musimy też szerzej promować uczciwy handel, by kraje rozwijające się i o gospodarkach wschodzących w końcu dostały uczciwe szanse.
Przejdę teraz do wyniku politycznego. Jak powiedział wczoraj pan przewodniczący Sarkozy, musimy ponownie uruchomić kapitalizm w kształcie ekologicznym; potrzeba nam "ładu ekologicznego”. Jedynie wówczas będziemy w stanie ponownie uruchomić również budżet europejski.
Wiesław Stefan Kuc
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Przedstawiony projekt budżetu na rok 2009, podobnie jak projekty z poprzednich lat, nie spełnia nie tylko naszych oczekiwań, ale co najważniejsze, nie spełnia oczekiwań naszych wyborców. Podstawową jego wadą jest mało środków na płatności. Chcąc uwzględnić wszystkie oczekiwania musiałby być przynajmniej dwukrotnie wyższy.
Rada Europejska ograniczyła środki i konieczne stało się zredukowanie wielu pozycji - szczególnie dotkliwie cięcia te dotyczą Sekcji III, a w tym rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich - ale objęła też agencje europejskie i pozostałe sekcje. Nie ma chyba w Parlamencie Europejskim żadnej komisji i grupy politycznej, która byłaby usatysfakcjonowana.
Pomimo ustanowienia priorytetów politycznych na rok 2009, spośród wszystkich priorytetów, nie uda się ich zachować w takiej wysokości, aby było widoczne ze względów finansowych, że są traktowane w szczególny sposób. Formalnie budżet zachowuje wskaźniki przewidziane w wieloletnich ramach finansowych, ale wszyscy liczyliśmy, że będzie wyższy. Dlatego przedstawiony projekt budżetu proponuje przywrócenie wstępnego projektu, znosząc zmniejszenia wprowadzone przez Radę Europejską. Głosując za przedstawionym projektem liczymy na to, że uda nam się przeforsować zwiększenie zmniejszonych wydatków budżetowych. Może nam się to uda osiągnąć.
Esko Seppänen
Panie przewodniczący, pani komisarz! Słuszne jest twierdzenie, że przyszłoroczny budżet cechuje dyscyplina budżetowa. Niski dochód narodowy, jaki się w nim proponuje, przyniesie UE ład i porządek.
Według wszelkich kryteriów wydatki przewidziane w dziale 4 na działania zewnętrzne są niewystarczające. Powszechnie wiadomo, że nie ma dostatecznie dużo pieniędzy na to wszystko, co Rada uznaje za ważne, ponieważ Parlament posiada własne uzasadnione preferencje co do wykorzystania wymienionych środków.
Nasza grupa jest nie zbyt skora poprzeć zwiększenie wydatków zewnętrznych jako takich. Nie opowiadamy się za dozbrojeniem Gruzji po jej ataku na ludność cywilną w rejonie Osetii Południowej oraz na rosyjskie siły pokojowe, a także po jej późniejszej pożałowania godnej klęsce. Nie popieramy priorytetów Rady w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Nie uważamy, by "wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa” miała rozwijać się w kierunku "europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony”, jak gdyby traktat lizboński nie został odrzucony. W tym względzie państwom członkowskim powinien wystarczyć mechanizm finansowania ATHENA.
Nie popieramy pomocy dla Iraku, Afganistanu i Gruzji, za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, bez możliwości monitorowania sposobu wykorzystania unijnych pieniędzy. Oczywiście opowiadamy się za pomocą dla narodów uciskanych, takich jak Palestyńczycy, ale jednocześnie pragniemy zwrócić uwagę, że dziedziny priorytetowe Rady uszczuplają rezerwy przeznaczone na cele, których finansowanie za ważne uznaje Parlament.
Wszystkie osoby, które uczestniczyły w opracowaniu projektu budżetu wiedzą, że pułap finansowania działań zewnętrznych nie utrzyma się, lecz runie, tak jak runął sufit tej Izby w sierpniu zeszłego roku. Powinniśmy być w stanie utrzymać się poniżej pułapu. Jeżeli jednak będzie się to dokonywało na zasadzie manipulowania przy zapisach księgowych, będzie to sprzeczne z dobrą praktyką budżetową i będzie przykładem kultury zarządzania nieprzejrzystej dla obywateli UE - ludzi, którzy ostatecznie płacą całość rachunku.
Chociaż nasza grupa uważa, że wśród nas brakuje szczególnego zaufania do działań zewnętrznych Unii, chcemy uznania faktów. Obecnie zadanie należy do Rady.
Nils Lundgren
Panie przewodniczący! W pewnym sensie jest to dobrze opracowany projekt budżetu. Zdolni i wnikliwi sprawozdawcy zasługują na wielkie uznanie za swoją pracę wykonywaną w obowiązujących ramach. Niemniej jednak wszystko to jest bez sensu - ponieważ co powinna w rzeczywistości uczynić UE? W tym kontekście co najmniej dwie trzecie środków przeznacza się na rolnictwo i na fundusze strukturalne, w tym na marnotrawstwo i korupcję. Cele, na które powinny tak naprawdę być przeznaczone nakłady UE, np. badania naukowe zakrojone na szeroką skalę, takie jak projekt syntezy w Barcelonie czy separacja i magazynowanie dwutlenku węgla itp., to w tym budżecie drobne wydatki.
Tymczasem w budżecie znajdujemy Fundusz Dostosowania do Globalizacji, który przewiduje 2,4 milionów euro dla Portugalii i 10 milionów euro dla Hiszpanii. W obydwu przypadkach chodzi o ułamki promila produktów narodowych brutto tych państw. Nie ma uzasadnienia, by z tego powodu wymienione kraje otrzymywały pieniądze od innych krajów. Dysponujemy funduszem solidarności, z którego 13 milionów euro idzie do Francji w związku ze zniszczeniami spowodowanymi przez huragan Dean na Martynice i Gwadelupie. I znów, chodzi o ułamek promila francuskiego produktu narodowego brutto. To wszystko nie ma sensu. Mowa tu o krajach bogatych, które nie miałyby trudności w uporaniu się z tymi problemami, nawet gdyby nie otrzymały tych ochłapów od innych państw członkowskich.
Dlaczego tak się dzieje? Twierdziłbym, że jest tak dlatego, iż są to pieniądze PR przeznaczone do wykorzystania na cele reklamowe UE. Nie ma innego oczywistego uzasadnienia takiej sytuacji. Następnym razem bez wątpienia pieniądze pójdą na usuwanie śniegu. Powtarzam: całkowicie błądzimy. Prowadzimy debatę na temat budżetu, który od strony technicznej jest dobrze skonstruowany, natomiast od strony politycznej - idiotyczny.
Sergej Kozlík
(SK) W minionym roku byliśmy równie zbulwersowani niskim poziomem wydatków w budżecie UE na rok 2008. Budżet ten stanowił 0,95% produktu krajowego brutto. Porównałem wówczas krzywą corocznego spadku poziomu budżetu do opadającego liścia. Sądziliśmy, że krzywa ta nie może już zejść niżej. Byliśmy w błędzie.
Wydatki w roku 2009 stanowią 0,89% PKB. Nie jest to już krzywa, a równia pochyła. Kogo obchodzi to, że poziom wydatków daleko odbiega od politycznych priorytetów i zobowiązań Unii Europejskiej? Kogo obchodzi powiększająca się różnica między poziomem zobowiązań i płatności? Łączna wielkość niespłaconych zobowiązań wynosi dzisiaj 139 miliardów euro - jest to więcej niż roczny budżet Unii.
Wewnętrzny rozdźwięk w polityce Rady Europejskiej staje się dla wszystkich widoczny. W bieżącym roku rządy większości państw członkowskich nie zdołają zapewnić pełnego wykorzystania funduszy unijnych. Wspomniana różnica między zobowiązaniami a płatnościami przełożyła się na obniżenie wydatków w budżecie na przyszły rok. Pogłębia się rozbieżność między ramami finansowymi na lata 2007-2013 i rzeczywistymi budżetami, ze szkodą dla obywateli i regionów, które nie otrzymują niezbędnych środków, zwłaszcza z funduszy strukturalnych oraz z funduszu spójności.
To także kwestia słabości Parlamentu Europejskiego. W naszych krajach nie znajdziemy skutecznego sposobu wywierania nacisku na rządy, ministerstwa i inne organy administracji publicznej, by skierowały do tych obszarów finansowanie na odpowiednim poziomie. Popieram wzrost wydatków z budżetu UE zaproponowany w znakomitym sprawozdaniu pani poseł Jutte Haug. Jednocześnie zastanawiam się, czy z naszej strony nie jest to tylko walka z wiatrakami.
Salvador Garriga Polledo
(ES) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, pani komisarz! Sprawozdawcy, panie i panowie! Co jest nadrzędnym celem - raison d'être - budżetu UE w roku bieżącym, który jest rokiem realnego i totalnego kryzysu finansowego?
Pierwszy cel to sprawienie, by budżet ten nie był po prostu dodatkowym obciążeniem dla państwowych portfeli. Innymi słowy, nie może stanowić zbędnego kosztu, ale musi trafiać jedynie tam, gdzie państwa członkowskie nie mogą lub nie powinny podejmować działań.
Drugi cel to spowodowanie, by był to budżet, który przynosi wartość dodaną. Programy, których finansowanie się zatwierdza, muszą być odpowiednio popierane przez władzę polityczną - Radę i Parlament - oraz technicznie wsparte przez władzę wykonawczą, czyli przez Komisję.
Rola Komisji nigdy nie była równie ważna, co w tym roku, który jest okresem głębokiego kryzysu. Jej odpowiedzialność jest większa niż kiedykolwiek, ponieważ musimy wycisnąć każdą, najmniejszą nawet kroplę możliwego zysku z każdego euro zainwestowanego przez europejskich podatników.
Po trzecie, w czasach, gdy liberałowie stają się socjaldemokratami, a socjaldemokraci przejawiają tendencję do bycia liberałami, budżet UE musi być efektywny i nawet antycykliczny.
W badaniu przeprowadzonym pod kierunkiem hiszpańskiego ekonomisty Rafaela Floresa dowiedziono, że największy wpływ na inwestycje publiczne i zatrudnienie mają wydatki publiczne na transport, infrastrukturę i systemy łączności. To, co się sprawdza w moim kraju, powinno również sprawdzać się w całej Europie.
Fundusze strukturalne i fundusz spójności UE to wspólnotowe elementy kluczowe dla procesu ożywienia europejskich infrastruktur i w konsekwencji, zatrudnienia. Z tego względu moja grupa popiera, oprócz innych postulatów, postulat zwiększenia finansowania na cele sieci transeuropejskich, tak nierozważnie zapomnianych przez Radę, a w szczególności zwiększenie finansowania dla sieci energetycznych, jak również większe finansowanie na środki na płatności w dziale "konwergencja”.
Thijs Berman
(NL) Panie przewodniczący! Pozostałe instytucje szczycą się zachowaniem w swoich budżetach rozsądnej równowagi między ciągle rosnącym zapotrzebowaniem - niemal chronicznym zapotrzebowaniem - na liczniejszy personel, a koniecznością ograniczania wydatków.
Parlament Europejski, jako władza budżetowa zachowująca dużą ostrożność, mieści się w uzgodnionych granicach (jedna piąta budżetu instytucji), a pomimo to inwestuje w wiedzę, podnosząc poziom obsady personalnej grup i zwiększając potencjał biblioteki. Jest to konieczne, ponieważ stawiane przed nami pytania są jak zawsze złożone i wiążą się z globalizacją oraz z kwestiami dotyczącymi całego świata. Stworzono podstawy do wprowadzenia statutu posła oraz statutu asystenta posła, a jest to kwestia sprawiedliwości społecznej, wiecznie odkładana.
Utworzonych zostanie więcej stanowisk dla pracowników pośredniczących w kontaktach między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi, co jest ważne, mimo że liczba tych stanowisk nie będzie duża. Chodzi tutaj o wymianę informacji z parlamentami krajowymi, która musi stać się lepsza. W naszych stolicach często mamy do czynienia z ogromnym brakiem wiedzy na temat brukselskiej agendy i na temat kwestii związanych z pomocniczością, natomiast obywatele europejscy częściej niż bywało to wcześniej, zadają niezwykle ważne pytania na temat tego, co należy regulować na szczeblu krajowym, a co na szczeblu europejskim.
Jeżeli chodzi o pozostałe instytucje, pozwólcie państwo, że powiem tylko rzecz następującą: dostępność informacji dla obywateli powinna być sprawą nadrzędną. Właśnie dlatego ważne jest między innymi zwiększenie obsady personalnej w urzędzie Rzecznika Praw Obywatelskich. Unia Europejska musi być otwarta dla każdego obywatela, w szczególności dla obywateli, którzy chcą się poskarżyć.
Nathalie Griesbeck
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Najpierw bardzo dziękuję naszym dwojgu posłom z Komisji Budżetowej - panu posłowi Lewandowskiemu oraz oczywiście pani poseł Haug - którzy nadzorowali nasze prace w sposób zaangażowany i efektywny.
Po pierwsze, korzystając z dostępnego mi czasu, pragnę stwierdzić, że jestem ogólnie zadowolona z zachowania wielu wytycznych w budżecie, który jest bardzo ograniczony - a wręcz ciasny - jak stwierdzili inni posłowie. Utrzymano podstawowe wytyczne odnoszące się do wzrostu, zatrudnienia i zmian klimatu, a co więcej, zwiększono całkowitą kwotę płatności na rzecz tych priorytetów.
Po drugie, jestem zadowolona z bardziej konkretnego powodu: z faktu, iż zdołaliśmy poprzez wniosek Komisji Budżetowej doprowadzić do tego, że pozycja dotycząca badań i innowacji oraz wszystko to, co dotyczy funduszy strukturalnych, stało się bardziej zrozumiałe, a tym samym stanowi dla naszych współobywateli źródło konkretnych odpowiedzi.
W dobie obecnego kryzysu, którego skala i skutki są bardzo obciążające i które niestety będą długofalowe, pragnę podkreślić znaczenie skoordynowanej odpowiedzi Europy. Jest ona nie tylko bardziej potrzebna niż kiedykolwiek, lecz także kluczowa w kontekście wspierania inwestycji w ważne projekty infrastrukturalne, w celu stymulowania gospodarki europejskiej.
Gérard Onesta
(FR) Panie przewodniczący! Wszystko wskazuje na to, że niestety w przyszłym roku traktat lizboński nie wejdzie w życie. Niemniej będziemy musieli uregulować wszystkie odnośne kwestie. Może nie być nowego traktatu, lecz mimo to pojawiają się nowe potrzeby. Są zadania, których realizacja wymaga innego tempa, niż tempo prac instytucji. Wystarczy tylko popatrzeć na serwisy informacyjne: kryzys finansowy i kryzys środowiskowy. W naszym harmonogramie prac będą musiały pojawić się odpowiednie środki.
Rok 2009 jest nieco szczególny, ponieważ czeka nas spotkanie z bardzo wrażliwym zwierzęciem znanym pod nazwą obywatela europejskiego, a mianowicie z elektoratem. Nie powinniśmy zatem skąpić środków na działalność informacyjną i współpracę. W tej dziedzinie spróbujmy również znaleźć odpowiednie zasoby na naszą telewizję internetową, kampanię wyborczą, centrum obsługi odwiedzających, fora obywatelskie itd.
Jeżeli chodzi o budynki, jesteśmy obecnie właścicielami prawie wszystkich naszych budynków. Mówię tutaj o naszych trzech podstawowych siedzibach. Jeżeli chodzi o jeden budynek, który jeszcze nie jest naszą własnością, czyli o siedzibę w Luksemburgu, prace rozpoczniemy w ciągu kilku najbliższych tygodni. Jest to ogromny, bardzo wyjątkowy plac budowy, na którym powstanie jeden z największych budynków na świecie, z całkowicie autonomicznym źródłem zasilania. Możemy być z tego dumni, możemy być dumni z naszych budynków, ale wymagają one konserwacji, o czym świadczy to pomieszczenie! Tak więc jako właściciele musimy teraz poszukać środków, by mieć budynek o wysokim standardzie.
Co do polityki w dziedzinie środowiska, w 2008 roku byliśmy jedną z pierwszych instytucji, która otrzymała certyfikat EMAS - możemy być z tego bardzo dumni. Od dwóch dni dysponujemy wynikiem badania dotyczącego naszego śladu węglowego. W przypadku tej Izby jest to 200 tysięcy ton CO2 rocznie. Jeżeli chcemy zrealizować i osiągnąć cel zmniejszenia emisji o 30% w ciągu 12 lat, będziemy potrzebowali określonych środków.
Zakończę, wyrażając uznanie dla jakości pracy wykonanej przez naszego przyjaciela pana posła Lewandowskiego, ponieważ mieliśmy bardzo, bardzo wiele szczęścia, że to właśnie on kierował naszymi pracami w toku nowej procedury pojednawczej.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Panie przewodniczący, pani komisarz! W tej debacie chcę zwrócić uwagę na cztery kwestie. Po pierwsze, mimo, że wydatki tego budżetu wynoszące 124 miliardy euro przeznaczone na płatności są najwyższe w historii Unii, to relacja tych wydatków do Produktu Narodowego Brutto 27 państw członkowskich jest najniższa w historii. Ten poziom sugeruje zresztą Komisja Budżetowa Parlamentu Europejskiego, ponieważ Komisja Europejska zaproponowała wydatki na jeszcze niższym poziomie, a Rada dokonała w tym skromnym budżecie jeszcze cięć.
W perspektywie finansowej na lata 2007-2013 pułap środków na płatności wynosi 0,97 Produktu Narodowego Brutto, a więc mamy do czynienia ze znaczną rozbieżnością pomiędzy tym, co chciano finansować jeszcze trzy lata temu, a tym, co Unia chce finansować obecnie. Po czwarte wreszcie, nie można mieć ani więcej Europy, ani głębszej integracji za tak małe pieniądze. Unia Europejska nie może być także prawdziwym partnerem globalnym, skoro grozi jej niewywiązanie się z realizacji własnych zobowiązań w tym obszarze.
Pedro Guerreiro
(PT) W obecnej debacie na temat budżetu Wspólnoty na rok 2009 powinny być wyeksponowane decyzje niepodjęte przez Radę Europejską w bieżącym miesiącu. Przedmiotem dyskusji bezwzględnie powinny być środki budżetowe pilnie potrzebne w celu skutecznego wspierania małych i rodzinnych gospodarstw rolnych, rybołówstwa, przemysłu włókienniczego i odzieżowego, przemysłu stoczniowego, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Ponadto pilnie konieczne są inne środki w celu obrony sektorów produkcji każdego państwa członkowskiego, zwłaszcza krajów beneficjentów Funduszu Spójności, jak również obrony zatrudnienia z uwzględnieniem praw pracowniczych oraz godziwych płac.
Bezwzględnie należało omówić kwestię wprowadzenia poważnych zmian we wspólnotowej polityce budżetowej. Polityka ta wyznacza politykę gospodarczą, która jest jedną z przyczyn kryzysu strukturalnego już od dawna trwającego w Unii Europejskiej i leżącego u podstaw takich zjawisk jak degradacja sektora produkcji, bezrobocie, niepewność zatrudnienia, rosnące nierówności społeczne oraz głębokie różnice między państwami członkowskimi.
Ashley Mote
Panie przewodniczący! Widzę, że miliony euro z publicznych pieniędzy nadal są przeznaczane na cele inżynierii społecznej oraz na kupowanie powszechnego poparcia dla samej UE w krajach kandydujących, państwach członkowskich i w innych krajach. Nadal mamy drogi i mosty prowadzące do nikąd, wymieniamy nawierzchnie chodników przed kasynami tureckimi w Karinii oraz za 400 milionów euro dostarczamy energię elektryczną dla Kosowa, gdzie kolejne pokwitowania po prostu znikają.
To wysoce wątpliwe polityczne sposoby wykorzystywania pieniędzy publicznych. Nic dziwnego, że podatnicy w takich państwach, jak moje, które są płatnikami netto, w coraz większym stopniu są przeciwni kierowaniu środków UE do krajów, w których obciążenie podatkowe jest niższe - niekiedy dużo niższe - i w których środki te skutecznie uzupełniają brak lokalnych przychodów podatkowych.
Mając na uwadze charakter tych nieprawidłowości, ostatnio zwróciłem się do Trybunału Obrachunkowego z prośbą o zbadanie legalności wypłat ze środków publicznych kwalifikowanych na podstawie międzynarodowych standardów rachunkowości.
Esther de Lange
(NL) Panie przewodniczący! Jedną z głównych korzyści wynikających z późnego zabierania głosu jest to, że można pominąć znaczną część rzeczy, które omówiono wcześniej. Z tego względu natychmiast przejdę do dwóch punktów, które są szczególnie bliskie memu sercu. Po pierwsze, teraz gdy w Europie rośnie liczba dzieci otyłych, jako społeczeństwo będziemy musieli więcej inwestować w edukację w zakresie zdrowych zwyczajów żywieniowych.
Zwiększenie środków budżetowych na mleko w szkole, zgodnie z naszą propozycją, doskonale wpisuje się w te ambicje. Przy pomocy postulowanych dodatkowych 13 milionów euro, które chcielibyśmy przeznaczyć na rezerwę, chcemy zwiększyć liczbę szkół, a także dodać kilka nowych zdrowych produktów. Szkoda, że odpowiedź Komisji na takie inicjatywy jak program zaopatrzenia szkół w owoce, jest - przynajmniej moim zdaniem - zbyt powolna.
Szkoda, że Parlament Europejski nie dysponował środkami na ten program w roku 2008. Dopiero teraz, w roku 2009, kiedy to w szkołach owoce będą rozdawane nieodpłatnie, wydzielono zaledwie 1,3 milionów euro na budowanie sieci i działania informacyjne. W mojej ocenie to ogromna szkoda. Po przerwie wakacyjnej owoce przeznaczone dla szkół nie posypią się po prostu na szkoły. Program ten będzie wymagał ogromnych prac przygotowawczych, a pieniądze będą potrzebne również na ten następny rok. Dlatego nie zaszkodziłoby nieco więcej dynamiki.
Po drugie, pragnę zwrócić państwa uwagę na wniosek dotyczący dochodzenia w sprawie zysków w łańcuchu produkcji żywności. Pani komisarz! Czy zdaje sobie pani sprawę, że zysk ekonomiczny na tym jabłku w pani supermarkecie wynosi 22%, a 23% - w obrocie dystrybucyjnym, podczas gdy w ciągu kilku ostatnich lat pierwotny producent tego jabłka, rolnik, bez którego trudu to jabłko nie znalazłoby się tutaj, ponosił stratę w wysokości 4%?
Domagamy się monitorowania sytuacji rolników, które odbywałoby się przy pomocy badania, które proponujemy. Poza wszystkim, jeżeli chcemy utrzymać produkcję rolną w Europie, będziemy musieli monitorować sytuację producentów surowców oraz koncentrację władzy w obrębie łańcucha, na przykład w rękach wielkich supermarketów. Pani komisarz! Mam nadzieję, że wraz ze swoimi współpracownikami ds. konkurencji zechce pani poważnie zabrać się za tę sprawę.
Göran Färm
(SV) Panie przewodniczący! Jako sprawozdawca Komisji Przemysłu, Badań i Energii w sprawie budżetu pragnę podziękować pani poseł Haug za tak uważne wysłuchanie naszych priorytetów, które naprawdę są widoczne w budżecie. Mojemu szwedzkiemu eurosceptycznemu koledze, panu posłowi Lundgrenowi, który przemawiał przed chwilą i który określił omawiany budżet jako idiotyczny, chciałbym tylko powiedzieć, że budżet nie stanie się lepszy dzięki złożonym przez niego samego wnioskom, postulującym całkowite wyeliminowanie najlepszych fragmentów tego budżetu, dotyczących na przykład urzędu bezpieczeństwa morskiego oraz programu "Młodzież w działaniu”.
Oczywiście, z budżetem UE związane są problemy. Potrójny kryzys, z którym się borykamy, świadczy o powadze sytuacji. Mówię o kryzysie klimatycznym, kryzysie żywnościowym oraz kryzysie finansowym. Komisja Przemysłu, Badań i Energii proponuje zwiększenie przynajmniej o 5% wszystkich środków operacyjnych w obszarze klimatu i energii, lecz nadal jest to kropla w morzu potrzeb. Jako socjalista widzę potrzebę pomocy żywnościowej, ale debata na temat finansowania obnaża słabości w systemie budżetowym. Widać z tego, jak trudne jest angażowanie się w bardziej znaczące przeorientowanie priorytetów. Wczoraj pan przewodniczący Sarkozy wskazał na wynikającą z kryzysu konieczność podjęcia wspólnych działań ukierunkowanych na europejski handel i przemysł, lecz w budżecie UE nie ma środków na ten cel. Komisja Przemysłu, Badań i Energii wskazuje na potrzebę zwiększenia środków dla małych i średnich przedsiębiorstw, lecz to także jest kropla w morzu potrzeb.
Zamiast tego, jesteśmy zmuszani do wymyślania jednego tymczasowego instrumentu za drugim. Mamy instrumenty elastyczności, Fundusz Dostosowania do Globalizacji, Fundusz Solidarności oraz instrument żywnościowy, a wkrótce będziemy mieli specjalny mechanizm kontroli dochodu z przyszłego handlu prawami do emisji. Sądzę, że nadszedł już czas na dokonanie ambitniejszego i bardziej dalekosiężnego przeglądu budżetu długofalowego. Obecnie, gdy mamy dokonać przeglądu śródokresowego, nadarza się okazja, by doprowadzić do tego, aby był lepiej dostosowany do zadań wynikających z coraz bardziej złożonej rzeczywistości, w której funkcjonujemy i w której konieczne są radykalne środki. (debata)
Seán Ó Neachtain
Panie przewodniczący! Najważniejszą kwestią związaną z tym budżetem jest to, w jaki sposób pomaga on gospodarce Europy jako całości i ją wspiera, a także jak przyczynia się do rozwijania i wzmacniania gospodarki, które są obecnie naprawdę potrzebne. Z tego właśnie powodu przyjmuję z zadowoleniem wsparcie przewidziane w budżecie dla programów badawczych oraz dla rozwoju nowych technologii, ponieważ bez rozwoju tych technologii nie możemy liczyć na konkurencyjność naszej gospodarki.
Chciałbym również, by wsparcie to było dostępne dla wszystkich regionów Europy, nie tylko dla obszarów bardziej zurbanizowanych, ale także dla społeczności wiejskich. Chciałbym również, by w nadchodzących latach przekazywano wsparcie na rzecz oceny WPR pod względem zdrowia, co zapewnieni zaopatrzenie w zdrową żywność na rynku lokalnym i likwidację uzależnienia od przywozu żywności z odległych krajów.
Margaritis Schinas
(EL) Panie przewodniczący! W roku wyborczym budżet powinien posiadać dwie cechy: po pierwsze, środki odzwierciedlające ambicje Unii Europejskiej i po drugie - reakcje i polityczne przesłania zgodne z oczekiwaniami przeciętnego obywatela, zwłaszcza w obecnej trudnej atmosferze gospodarczej.
Jeżeli według tych kryteriów ocenimy projekt budżetu, który mamy przed sobą, kwota płatności na poziomie 0,96% PKB Wspólnoty okaże się w zasadzie wystarczająca, ale tylko wtedy, gdy Rada nie obetnie jej w drugim czytaniu. Ufam, że pan minister zwróci szczególną uwagę na ten punkt.
Sprawy wyglądają lepiej w sensie politycznych przesłań i politycznych celów, gdzie rzeczywiście uwzględniliśmy podstawowe priorytety społeczeństwa. Nie wdając się zbytnio w szczegóły, pozwolę sobie odnieść się do jednego konkretnego zagadnienia, które dotyczy mojego kraju i innych krajów leżących na południu Unii Europejskiej, a mianowicie kwestii nielegalnej imigracji.
Tysiące Irakijczyków, Kurdów, Afgańczyków i Gruzinów gromadzą się obecnie w Turcji i próbują masowo przedostawać się na terytorium Unii Europejskiej. Grecja i inne kraje południa Europy dysponujące niewielkimi środkami muszą ponosić ogromny trud kontrolowania nielegalnej imigracji. Tylko w roku 2007 mieliśmy w Grecji 110 tysięcy nielegalnych imigrantów, a do września bieżącego roku było ich ponad 80 tysięcy.
Dlatego cieszę się, że po raz pierwszy w budżecie Wspólnoty znajduje się oddzielny punkt dotyczący solidarności Unii Europejskiej z jej państwami członkowskimi położonymi na południu i ufam, że jest to dobry początek i że w przyszłości to utrzymamy.
Brigitte Douay
(FR) Panie przewodniczący! Nasza debata nad budżetem na rok 2009 i nad budżetem na rzecz "komunikacji między instytucjami” toczy się dokładnie w dniu, w którym deklaracja polityczna "Partnerski proces komunikacji poświęconej Europie” została właśnie podpisana przez Parlament, Komisję i Radę, przy czym Rada wskazała na ich wspólną wolę do rozwoju i harmonizacji informacji na temat Unii Europejskiej przeznaczonych dla obywateli.
W tym roku wyborczym i w czasie rosnącego sceptycyzmu wobec Unii kluczowe znaczenie ma podnoszenie świadomości obywateli w zakresie tematyki europejskiej. Liczymy w rzeczywistości na bardzo dużą frekwencję podczas wyborów. Aby tak się stało, wszystkie inicjatywy, które mają na celu wyjaśnianie spraw Europy oraz tworzonej przez nią wartości dodanej w kontekście życia codziennego i przygotowań związanych z przyszłością, należy traktować jako ważne. Powstające w Brukseli centrum obsługi odwiedzających wchodzi w zakres tych działań, ale obawiam się, że niektóre poprawki przyjęte podczas prac w komisji opóźnią tak bardzo oczekiwane otwarcie wspomnianego centrum.
W imieniu mojej grupy pragnę w istocie podkreślić, jak bardzo pragniemy wysokich nakładów na wszystkie związane z komunikacją inicjatywy dotyczące obywateli i środków przekazu, zwłaszcza na szczeblu lokalnym. Należy zachęcać Parlament i Komisję do rozwiązań politycznych zmierzających do zwiększenia poparcia obywateli dla projektu europejskiego.
Michael Gahler
(DE) Panie przewodniczący! Skupię się na dziale 4, który dotyczy zewnętrznych działań UE. Pragniemy uzyskać poprawę warunków życia ludzi oraz pokojowego i społecznego rozwoju w regionach dawnych lub obecnych konfliktów, takich jak Gruzja, Kosowo, Palestyna, Afganistan czy Pakistan.
Z uwagi na to, że nasze plany finansowe nie zapewniają wystarczających środków, w roku 2009 ponownie musimy pozyskać dodatkowe środki od państw członkowskich na nasze wzmożone działania. W szczególności nie mogą mieć miejsca żadne cięcia w zobowiązaniach i płatnościach dotyczących najbliższego sąsiedztwa: jest to ważne dla krajów kandydujących, naszych wschodnioeuropejskich sąsiadów oraz partnerów w rejonie Morza Śródziemnego, by UE była przez nich postrzegana jako wiarygodny partner, na którego mogą liczyć.
Patrząc na wykonanie budżetu na rok 2008 - tylko na przykładzie Palestyny - oraz na liczbę listów w sprawie poprawek, mogę już powiedzieć, że w roku 2009 znajdziemy się koniec końców w podobnej sytuacji. Dlatego chciałbym skierować do prezydencji Rady apel w związku z posiedzeniem w ramach postępowania pojednawczego. W dniu 21 listopada będziemy wspólnie uruchamiać instrument elastyczności zgodnie z naszymi propozycjami, co oznacza, że w następnym roku nie będziemy równie skłonni do wprowadzania poprawek. Jak powszechnie wiadomo, przed nami wybory, tak więc nie wiadomo, kto po wyborach będzie przed wami siedział.
Położyliśmy dodatkowo nacisk na dziedzinę spraw zagranicznych, co - jak sądzę - jest posunięciem pozytywnym. Przydzieliliśmy dodatkowe zasoby, by móc publikować wiadomości europejskie w języku perskim, czyli w języku Iranu i Afganistanu. Uważam, że rozpowszechnianie naszych poglądów na tych obszarach jest sprawą ważną; dzięki temu tamtejsza ludność wie, jakie stanowisko zajmuje Europa.
Chciałbym prosić Komisję o zmianę jej polityki w innej kwestii. Jak wiadomo istnieje obecnie sieć fundacji politycznych obejmująca pięć ugrupowań politycznych. Niestety z własnego doświadczenia wiemy, że grupy te są skutecznie wyłączane z realizacji naszej polityki i wspierania demokracji. Mam nadzieję, że w przyszłym roku ta sytuacja się zmieni.
Vicente Miguel Garcés Ramón
(ES) Panie przewodniczący! Mamy przed sobą projekt budżetu ogólnego na rok 2009, który stanowi próbę wzmocnienia wymiaru społecznego i środowiskowego Unii Europejskiej jako obszaru pokoju i postępu.
W szczególności muszę podkreślić dwa wnioski parlamentarne uwzględnione w toku dyskusji, ze względu na ich symboliczne znaczenie. Pierwszy dotyczy finansowania przeznaczonego na europejską przestrzeń badawczą, skoncentrowanego na globalnym monitorowaniu środowiska, bezpieczeństwa obywateli oraz na Międzynarodowym Roku Astronomii.
Wniosek drugi dotyczy projektu pilotażowego poświęconego turystyce socjalnej, w ramach którego poszukiwane będą sposoby wypełniania wymogów związanych z nowymi formami rekreacji. Wyrażamy ubolewanie, że w projekcie budżetu nie uwzględnia się specjalnego funduszu na rekultywację i odbudowę w krajach dotkniętych klęską huraganów i tajfunów w rejonie Karaibów i w Azji.
Nie chcemy, aby obecny kryzys gospodarczy i finansowy rozprzestrzeniający się na naszym globie niekorzystnie wpływał na budżet UE.
Vladimír Maňka
(SK) W grupie socjalistów zajmuję się sprawami finansowymi ujętymi w dziale "Pozostałe instytucje”. Z tego punktu widzenia mogę stwierdzić, że proces opracowywania budżetu oraz zapewniania efektywnego wykorzystania środków finansowych zmierza w prawidłowym kierunku. Również tutaj istnieją jednak pewne zastrzeżenia - np. dotyczące polityki w zakresie środków trwałych. Jedynie połączenie oceny długofalowej ze środkami planowania może pomóc nam w uzyskaniu większych oszczędności finansowych.
Kolejne zastrzeżenie odnosi się do wykorzystania badań dotyczących zużycia energii w budynkach. Najnowsze opracowania dotyczące tzw. śladu węglowego Parlamentu Europejskiego mówią o równoważniku dwutlenku węgla na poziomie 114 tysięcy ton rocznie. Musimy przyjąć zbiór środków zmierzających do redukcji emisji o 30% do roku 2020. Główne źródła zanieczyszczenia to ogrzewanie i zużycie energii elektrycznej w samych budynkach, jak również przewóz osób z domu do miejsca pracy, a także między trzema głównymi budynkami Parlamentu.
Oczekuję, że do końca roku sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego przedłoży plan działania oparty na kilku badaniach, abyśmy mogli jak najszybciej podjąć kroki, które przyniosą oszczędności finansowe i dadzą czystsze środowisko.
Ville Itälä
(FI) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować obojgu sprawozdawcom za ich doskonałą pracę; ciekawe, że w obecnym okresie, pomimo zbliżających się wyborów, zdołaliśmy osiągnąć porozumienie, być może nawet w sensie politycznym i w większym stopniu niż w latach ubiegłych. To wspaniale.
Chciałbym podnieść jedną kwestię, to znaczy to, że Komisja Budżetowa przedstawiła własną pozycję w budżecie na cele strategii bałtyckiej. To wyjątkowo ważne. Komisja Europejska przygotowuje swoją strategię bałtycką na przyszły rok, ale żadna strategia nie będzie miała znaczenia, o ile nie będzie również finansowania, a finansowanie musi być organizowane właśnie w ten sposób.
Problemem jest tutaj głównie środowisko naturalne. Bałtyk jest prawie martwym morzem. W tym sensie to plama na krajobrazie europejskim. Jest wiele do zrobienia. Chodzi tutaj o nasze stosunki z Rosją, o politykę energetyczną, żeglugę, gospodarkę: wszystkie bardzo ważne sprawy i możemy wykorzystać tę pozycję w budżecie w celu zapewnienia prawidłowego kształtowania tych kwestii w przyszlości.
Reimer Böge
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć od podziękowań dla dwojga sprawozdawców: pana posła Lewandowskiego, który nad projektem budżetu Parlamentu pracował z wielką rozwagą i spokojem oraz pani poseł Haug, która pracowała z ogromnym zaangażowaniem, by nam przedstawić bardzo skuteczną strategię dotyczącą budżetu Komisji. Szerokie porozumienie, które - mam nadzieję - osiągniemy w jutrzejszym głosowaniu, powinno oznaczać wysłanie bardzo wyraźnego sygnału politycznego, w szczególności w kontekście postępowania pojednawczego w dniu 21 listopada.
Aż nadto jasne jest, zwłaszcza w obecnej atmosferze, że wzrost gospodarczy, zatrudnienie, sieci transeuropejskie, uczenie się przez całe życie, walka ze zmianami klimatu, europejskie sieci transportowe oraz bezpieczeństwo granic zewnętrznych - wszystko to musi mieć taki kształt, jaki ustaliliśmy. Również w polityce zagranicznej ważniejsze niż kiedykolwiek dla Unii Europejskiej są takie kwestie jak konsekwentna polityka sąsiedztwa oraz stały rozwój globalny, zarządzanie kryzysem i koncepcja integracji. Stąd, pani komisarz, kwestia płatności. Pod koniec tego procesu ocena poziomu płatności będzie różna w zależności od kategorii. Wspomniała pani o kwestii rezerw, i pragnę tylko odnotować, że poza tą sprawą nie ma pani zastrzeżeń wobec priorytetów Parlamentu i głównych przedmiotów jego zainteresowania. To dobry znak z punktu widzenia negocjacji.
Panie przewodniczący Jouyet! Bardzo się cieszymy, że jest dzisiaj z nami prezydencja francuska, ponieważ podczas październikowych debat nad budżetem prezydencja nie zawsze była obecna. To dowód dobrej współpracy, którą rozpoczęliśmy. Oczywiście musiał pan rozpocząć swoje wystąpienie, przemawiając tak jak minister finansów: wszystko jest o wiele za drogie, kwoty są zbyt wysokie. Poruszamy się tu - również w odniesieniu do przedmiotu naszego głosowania - znacznie poniżej pułapu określonego w wieloletnim planie finansowym.
Jednak między wierszami można wyraźnie odnieść wrażenie, że jesteście gotowi negocjować, tak jak pan powiedział: w odniesieniu do instrumentu pomocy żywnościowej oraz - co podkreślę - nie tylko w tym punkcie, lecz także w odniesieniu do innych priorytetów polityki zagranicznej - WPZiB, Kosowo, Palestyna, Afganistan i Gruzja - to kwestia negocjacji i znalezienia optymalnej kombinacji instrumentów. Jesteśmy gotowi to zrobić, wykorzystując wszystkie otwarte dla nas opcje w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego i zgodnie z zasadami budżetowymi. W tym kontekście z niecierpliwością oczekujemy konstruktywnych negocjacji.
Jan Olbrycht
Panie przewodniczący, pani komisarz! Rok 2009 będzie bardzo specyficznym okresem, ponieważ będzie dotyczył prawdziwego uruchomienia inwestycji związanych z polityką spójności. Rok ten będzie trzecim z kolei rokiem według zasady n+3. Będzie wtedy okresem, w którym należy się spodziewać nie tyle podpisywania umów, ale już pełnej realizacji bardzo konkretnych działań, w związku z czym każda próba redukowania finansów, jeżeli chodzi o politykę spójności wydaje się bardzo niebezpieczna.
Chciałbym również zwrócić uwagę, że w Parlamencie Europejskim pojawiają się głosy łączące wyniki, które pojawiały się w kontroli Trybunału Obrachunkowego z planowaniem budżetowym, w związku z czym bardzo słynne uwagi dotyczące kilkunastu procent pieniędzy wydatkowanych na koszty niekwalifikowane rzutują teraz na debatę budżetową. Mam nadzieję, że wszelkiego tego typu łączenia i przesuwanie do rezerw nie będzie akceptowane ani w Parlamencie, ani przez panią komisarz.
Jean-Pierre Jouyet
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Zbyt często zabieram głos, ale ta debata jest naprawdę niezwykle zajmująca. Chciałbym powiedzieć, że uznajemy priorytety przedstawione przez sprawozdawców i wyrażone przez pana posła Böge'a oraz rzeczywiście naszym zamiarem jest nawiązanie bardzo ścisłej współpracy.
Panie pośle Böge! Ubolewam, że niestety nie przemawiam jako minister finansów, lecz, no cóż, jako przedstawiciel tej prezydencji - tak się sprawy mają - i mogę jedynie zapewnić tę Izbę, że pragniemy osiągnąć porozumienie w ramach wspomnianej procedury.
Pragnę państwa także zapewnić, że Rada zaprezentuje, w granicach przeze mnie wspomnianych, konstruktywne stanowisko, do którego w rzeczywistości zmierzamy, w ramach wymienionych priorytetów - kieruję te słowa do Komisji i do tej Izby. Zauważyłem nacisk, jaki położono w szczególności na politykę zewnętrzną, komunikację i na tematy związane z regulacjami finansowymi oraz z euro. Przyjąłem do wiadomości te rozmaite punkty, jak również potrzeby państwa instytucji, które zostały wskazane, a także to, że pod koniec obecnej debaty należy szczególnie odnieść się do dwóch kwestii.
Pierwszy to dyskusja na temat przyszłości budżetu europejskiego. Wysłuchałem pani poseł Guy-Quint i innych posłów, ale wiele zgłoszonych spostrzeżeń należy rozważyć w kontekście klauzuli dotyczącej ponownego zbadania ram finansowych. Właśnie w tym kontekście Komisja, Parlament Europejski i państwa członkowskie muszą zająć stanowisko i nakreślić przyszłe wieloletnie ramy finansowe. Rozmawialiśmy o tym z panem posłem Bögem. Obecna sytuacja skłoniła nas jako prezydencję do skupienia się również na innych pilnych sprawach.
Drugi punkt to sprawy zagrożone w procedurze budżetowej 2009. W tym względzie musimy wypracować realistyczny i zrównoważony budżet i znaleźć rozwiązania w zakresie finansowania instrumentu żywnościowego - mówię to publicznie - ponieważ nadal pozostaje to naszym wspólnym celem. Jest to dzisiaj ważny polityczny priorytet dla wszystkich instytucji wspólnotowych i tutaj również mamy nadzieję, że zapewnimy optymalne połączenie rozmaitych zasobów.
Jutta Haug
sprawozdawczyni. - (DE) Panie przewodniczący! Jestem wdzięczna wszystkim osobom, które wzięły udział w obecnej debacie. Pani komisarz! Chciałabym pani powiedzieć, że wiem, tak jak my wszyscy, że Komisja nie jest nigdy szczególnie zadowolona, gdy Parlament zawiązuje rezerwy. Rozumiemy to, ponieważ odczuwacie tego skutki finansowe, lecz w roku bieżącym chcieliśmy - i dopilnujemy tego w jutrzejszym głosowaniu - określić warunki uruchamiania rezerwy, które będziecie w stanie spełnić całkiem niezależnie.
Warunki te nie spadły z księżyca i nie oznaczają zależności od innych osób ani konieczności wiercenia komuś dziury w brzuchu po to, by otrzymać swoje pieniądze - Parlament wykazał się tutaj dużą dozą rozsądku. W przeważającej większości przypadków będziemy w stanie uruchomić wspomniane rezerwy stosunkowo szybko, w drugim czytaniu, ponieważ spełnicie nałożone przez nas warunki - jestem o tym głęboko przekonana.
Panie przewodniczący Jouyet! Zdaję sobie sprawę, że nie może pan nam składać konkretnych obietnic tu i teraz, lecz zakładam, że mówił pan na serio, deklarując uznanie dla klimatu współpracy i wyrażając jego pragnienie. Proszę mi pozwolić na jedną uwagę w odniesieniu do pańskiego apelu o uwzględnianie kontekstu polityki finansowej, w którym operujemy: otóż sądzę, że znaczenie tego kontekstu jest zanadto wyolbrzymiane. Nasz budżet kształtuje się nieco poniżej 130 miliardów euro; łącznie mamy pole do manewru rzędu kilkuset milionów euro. Można się tu o to spierać, lecz pozostaje to absolutnie bez związku z szerszym kontekstem, do którego pan nawiązał.
Jeszcze raz wyrażam wdzięczność wobec wszystkich moich koleżanek i kolegów posłów. Uważamy, że stosunkowo szybko w dniu jutrzejszym zdołamy doprowadzić tę dobrze przygotowaną debatę do końca.
Janusz Lewandowski
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Wykorzystuję ten dodatkowy czas tylko po to, aby wesprzeć liczne głosy moich kolegów z różnych frakcji politycznych, zwracających uwagę na krytyczną sytuację w dziale 4. budżetów, finansującym ambicje międzynarodowe Unii Europejskiej. Pamiętam dobrze finał negocjacji w sprawie perspektywy finansowej, gdzie diagnoza Parlamentu była jednoznaczna - jest to dział niedofinansowany. Potwierdza się to w każdym roku i w każdym roku rodzi nowe napięcia w negocjacjach budżetowych. Okaże się to również w tym roku, bo przecież padły rozmaite zobowiązania dotyczące pomocy żywnościowej, Kosowa, Afganistanu, Palestyny, wielokrotnie tu przywoływanych, również Gruzji, gdzie rozstrzyga się kwestia orientacji tego kraju, ale także bezpieczeństwa alternatywnych dostaw surowcowych. Odpowiedzią powinna być uzgodniona rewizja porozumienia międzyinstytucjonalnego, a nie coroczne improwizowanie pod ścianą, na pograniczu zasad finansowych. Dziękuję wszystkim, którzy się odnosili do kwestii budżetu Parlamentu i innych instytucji.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro, w dniu 23 października (czwartek).
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Louis Grech  
na piśmie. - Powstaje pytanie, czy UE dysponuje wystarczającymi środkami i czy zgromadzi dosyć funduszy, by w odpowiedni sposób wdrożyć środki na rzecz złagodzenia, ustabilizowania i dostosowania emisji.
Ogólnie rzecz biorąc, UE przy pomocy budżetu w jego obecnym kształcie nie może w sposób skuteczny i efektywny radzić sobie z problemami związanymi ze zmianami klimatu. Nie licząc kilku inicjatyw i programów, w budżecie UE brak jest wyraźnej i zintegrowanej strategii rozwiązywania problemów wynikających ze zmian klimatu.
Dlatego w tym względzie utrzymuję, że utworzenie konkretnego "Funduszu na rzecz zmian klimatu” lub wydzielonej pozycji budżetu znacznie zwiększyłoby potencjał UE do efektywnego rozwiązywania kwestii dotyczących zmian klimatu, z uwzględnieniem sytuacji budżetowej i finansowej.
Głównym źródłem finansowania powinien być obrót emisjami na aukcjach w ramach europejskiego systemu handlu emisjami. Szacuje się, że system ten mógłby generować przychody rzędu miliardów euro rocznie. Systemem tym zajmowałaby się i koordynowała go UE, zapewniając tym samym regionalną arbitralność.
Kwestie zanieczyszczeń transgranicznych najlepiej rozwiązuje się na poziomie ponadnarodowym, w szczególności w przypadku, gdy chodzi o przyznawanie środków i wsparcia, które powinny zależeć do potrzeb i których wysokość powinno się ustalać w stosunku do najbardziej poważnych skutków, i które nie powinny być przyznawane poszczególnym krajom lub regionom z góry.
