Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 7 oktober 1999 werd onderbroken, te zijn hervat.

Bethell
Mevrouw de Voorzitter, ik heb u een briefje gegeven waarin ik meedeelde dat ik van plan was de kwestie van het bezoek van de president van China aan Frankrijk en Engeland aan de orde te stellen, alsmede het effect van dit bezoek op de schending van de mensenrechten in China, en de arrestaties en het hardhandige optreden van de politie in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.
Er hebben in China zeer ernstige schendingen van de mensenrechten plaatsgevonden en daarmee dient rekening gehouden te worden. Ik hoop dat u, mevrouw de Voorzitter, niet overweegt om de president van China hier in het Parlement uit te nodigen, omdat dat een schande zou zijn. Het is niet zo erg als hij door de Koningin of door president Chirac wordt uitgenodigd, maar alstublieft, laat hem niet hier komen.

De Voorzitter
Mijnheer Bethell, ik zie niet goed in wat uw opmerking met het Reglement te maken heeft. Mijns inziens gaat het hier niet om een motie van orde. Ik neem evenwel nota van uw wijze raad.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de behandeling van de definitieve ontwerpagenda zoals deze door de Conferentie van voorzitters overeenkomstig artikel 110 van het Reglement is opgesteld.
Donderdag 28 oktober:

De Voorzitter
De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heeft verzocht de verklaring van de Commissie over Brits rundvlees naar donderdag te verzetten. De Conferentie van voorzitters had dit punt op de agenda van vrijdag gezet omdat de deskundigen donderdag een vergadering over dit onderwerp houden. Ik wil niet vooruitlopen op de beslissing van het Parlement, maar denk dat deze toelichting wel nodig is.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag het woord voeren namens mijn collega, mejuffrouw Lynne, die haar schouder jammerlijk heeft bezeerd bij een val van de trap alhier, toen ze wilde laten zien hoe gevaarlijk een bepaalde trap was!
Mejuffrouw Lynn laat vragen of we het debat over de kwestie van het Britse rundvlees kunnen afsluiten met moties voor een resolutie van de verschillende politieke fracties. Hierbij dien ik het voorstel in, waarin de politieke fracties wordt verzocht te komen met moties voor een resolutie, zodat het debat over het Britse rundvlees kan worden afgesloten.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Watson. Wilt u mevrouw Lynne mijn medeleven betuigen en haar namens mij een spoedig herstel toewensen? De problemen met de liften waren reeds bekend, maar over de trappen heb ik nog geen klachten ontvangen. We gaan dit geval onderzoeken.
Laten we alles even op een rijtje zetten, want de situatie is mij nog niet helemaal duidelijk. Er zijn twee verzoeken ingediend. De eerste vraag was om het voor vrijdag geplande debat te verzetten naar donderdag. Dit verzoek zou u aanvankelijk namens uw fractie verdedigen. Ik geef daarom nu het woord.

Watson
Mevrouw de Voorzitter, mijn verontschuldigingen voor het feit dat ik de eerste maal toen ik aan het woord was niet duidelijker ben geweest.
In eerste instantie was ons verzoek het debat naar voren - naar donderdag - te schuiven. We hebben echter inmiddels begrepen dat de Commissie de verklaring wilde afleggen op vrijdag, omdat er op donderdag een vergadering is van de Veterinaire Commissie, die deze zaak onder de loep zal nemen en omdat dus de Commissie op vrijdag meer informatie zal kunnen geven. We staan daar positief tegenover, maar we willen ook graag dat leden de mogelijkheid krijgen tot het indienen van moties voor een resolutie, om het debat af te sluiten.

De Voorzitter
Dus als ik het goed begrijp trekt u het verzoek in vanwege het argument dat ik zojuist naar voren heb gebracht. U blijft echter wel bij uw verzoek om aan het einde van dit debat ontwerpresoluties in te dienen. Is er iemand die zich tegen dit verzoek wil uitspreken?

Donnelly
Mevrouw de Voorzitter, laten we de lege gebaren van de Liberalen en Britse Conservatieven inzake het Britse rundvlees maar even laten voor wat ze zijn en luisteren naar wat de Commissie vrijdag te melden heeft. Vervolgens kan het Parlement op een bepaald moment in de toekomst een mondelinge stemming plus debat houden, waarbij we kunnen komen tot een resolutie om het debat af te ronden. Wat we vrijdag willen is een duidelijke verklaring van de heer Byrne omtrent de wettigheid van het document van de Franse regering. Ik verwacht dat het Britse rundvlees daarin van blaam gezuiverd zal worden. Vervolgens willen we dat de Commissie actie onderneemt of dat de Franse regering haar ongelijk toegeeft en vrij verkeer van goederen in de Europese Unie toestaat.
In dit stadium hoeft het Parlement nog niet te komen met een resolutie. Ik zou graag willen dat andere Britse leden ophouden met het goedkope gekonkel dat ze deze week in dit Huis ten toon spreiden.
(Applaus van links)

De Voorzitter
Waarde collega' s, de liberale fractie wil dus aan het einde van het debat ontwerpresoluties over Brits rundvlees indienen en deze vervolgens in stemming brengen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek)

Elles
. (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil er juist in dit stadium op wijzen dat het de Britse Conservatieven waren, de EPP, die dit onderwerp op vrijdag op de agenda wilden zien, simpelweg omdat, zoals de heer Watson al heeft gezegd, de Commissie pas op vrijdagmorgen klaar zal zijn. Ik verwerp de aantijgingen van de heer Donnelly dan ook ten stelligste. De Britse Conservatieven wilden er juist voor zorgen dat er binnen de Europese Unie vrije handel kan plaatsvinden. Wij willen van de interne markt een succes maken, net zoals we graag willen dat het Britse rundvlees op het vasteland van Europa wordt gekocht.

De Voorzitter
Het doet mij bijzonder veel genoegen de heer Dehaene te mogen begroeten. Hij woont op de tribune ons debat bij. Woensdag zal hij hier zelf het woord voeren.
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Nog altijd met betrekking tot donderdag 28 oktober heb ik hier een verzoek van de Fractie van de Europese Volkspartij om de mondelinge vraag over de visserijovereenkomst EG-Marokko, die op de agenda van vrijdag staat, naar donderdag te verzetten.
Wie steunt dit verzoek?

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, het is altijd al de wens geweest van onze collega' s in de Commissie visserij om de visdossiers niet altijd slechts op vrijdag te bespreken, en we hebben gehoord dat er op donderdagmiddag nog genoeg tijd is om een onderwerp aan de agenda toe te voegen. De relaties met Marokko zijn niet alleen voor het visserijbeleid, maar ook in het algemeen van groot belang. Daarom zijn we blij dat we op donderdag de tijd hebben om dit onderwerp op passende wijze te behandelen. Ik hoop dat we dit met een grote meerderheid kunnen besluiten.

De Voorzitter
Is er iemand die zich tegen dit verzoek van de PPE-Fractie wil uitspreken?
Er zijn dus geen tegenstanders van dit verzoek. Er is overigens nog ruimte op de agenda van donderdag om dit punt in te schrijven.
(Het Parlement willigt het verzoek in)
De mondelinge vraag wordt dus als laatste punt op de agenda van donderdag ingeschreven.
(Het Parlement neemt de aldus gewijzigde agenda aan)

Pack
Mevrouw de Voorzitter, mijn excuses, maar toen u de woensdag behandelde dacht ik dat we pas bij de dinsdag zaten. Ik zou u vriendelijk willen verzoeken mij te vertellen of het mogelijk is dat de Raad voor de stemming over het verslag inzake Kosovo eindelijk reageert op de amendementen van het Parlement, zodat wij weten waar we bij de eindstemming aan toe zijn. Wij hadden daar met nadruk om gevraagd, we hadden de Raad schriftelijk verzocht aanwezig te zijn en voor onze stemming een standpunt te bepalen. Is dat nu zo geregeld?

De Voorzitter
Jazeker, mevrouw Pack. Ik kan u bevestigen dat de Raad aanwezig zal zijn. We hebben het verzoek van het Parlement bij deze instelling ingediend.

Flemming
Mevrouw de Voorzitter, ik wil een schending van de mensenrechten aan de orde stellen. Veel Europeanen hebben de afgelopen dagen geschokt en zeer ontdaan moeten horen dat het in een land waarmee wij nauw bevriend zijn en dat wij, vooral mijn landgenoten, veel dank verschuldigd zijn, en ik bedoel hiermee de Verenigde Staten van Amerika, volgens de wet nog steeds mogelijk is om kinderen - en ik heb het niet over jongeren van 17 of 18, ik heb het over kinderen van 10 of 11 - thuis te arresteren, aan handen en voeten te boeien en voor de rechter te slepen. Dat is gebeurd met een klein, tenger jongetje met een kinderstemmetje dat ervan beschuldigd wordt zijn zusje van vijf te hebben gemolesteerd.
Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat u een brief kunt sturen naar de gouverneur van Colorado, vraagt u hem als vader dit kleine gemaltraiteerde kind te hulp te schieten. Herinnert u hem er ook aan dat de Verenigde Staten van Amerika, naast Somalië, het enige land zijn dat de VN-Conventie voor de rechten van het kind nog niet geratificeerd heeft!
(Levendig applaus)

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Flemming. We zullen deze zaak nauwkeurig onderzoeken en indien gewenst zullen we deze stappen ondernemen.

Plooij-van Gorsel
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een minder emotioneel maar toch wel belangrijk punt. Ik heb u bij de eerste vergaderperiode van dit Parlement gevraagd of u iets kon doen aan de televisiezenders. In het andere gebouw hadden wij vijf jaar lang een Nederlandse zender en nu plotseling hebben wij geen Nederlandse zender meer. Ik heb u dat bij de eerste vergaderperiode gevraagd en u heeft mij toen verzekerd dat u alles in het werk zou stellen om dat weer in orde te brengen. We zijn nu drie vergaderperiodes en drie maanden verder. Ik twijfel niet aan uw goede intenties, maar tot nu toe is er dus niets gebeurd. Ik zou u nogmaals willen verzoeken om ervoor te zorgen dat wij weer een Nederlandse zender op de televisie hebben, zoals we in het oude gebouw hiernaast hadden.

De Voorzitter
Hartelijk dank mevrouw Plooij-van Gorsel, dat u dit punt opnieuw onder mijn aandacht brengt. We zullen zien wanneer dit gedaan kan worden. Ik dacht overigens dat deze kwestie al geregeld was, want ik heb hier krachtig op aangedrongen. Er zullen zich wel technische problemen hebben voorgedaan. Ik beloof u erop toe te zien dat het televisiekanaal er zo snel mogelijk komt.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, ik wil een beroep doen op het Reglement. De afgevaardigden hebben onlangs een jaarboek ontvangen, dat klaarblijkelijk door de Amerikaanse Kamer van Koophandel in Brussel is uitgegeven. In dit jaarboek zijn de leden van het Europees Parlement opgenomen met mijns inziens subjectieve kwalificaties. Zo worden enkele leden van mijn fractie - waaronder ikzelf - omschreven als nationalistisch en anti-Europees, terwijl de naam van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten niet eens genoemd wordt.
Mevrouw de Voorzitter, het verbaast me dat de Amerikanen een onderscheid maken tussen goede en slechte Europeanen. Wat mij nog meer verwondert, is dat dit document een lovend voorwoord van de secretaris-generaal van het Europees Parlement bevat. Hierin staat onder meer dat dit jaarboek een goed referentiewerk is voor de zakenwereld, ja zelfs dat het de burgers van dienst kan zijn! De secretaris-generaal schendt op deze wijze, misschien zonder dat hij het weet, zijn plicht tot discretie.
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat de goede trouw van de secretaris-generaal misbruikt is. Hij was ongetwijfeld niet op de hoogte van alle details van dit jaarboek.
Kan hij in een brief aan de auteurs van dit document duidelijk maken dat hij deze subjectieve kwalificaties niet voor zijn rekening neemt en dat hij een rectificatie verlangt? Anders ben ik genoopt te laten onderzoeken of hier sprake is van schending van de plicht tot discretie.

De Voorzitter
Ik beloof u dat ik de brochure zeer aandachtig zal lezen en indien nodig rectificatie zal eisen.

Chichester
Mevrouw de Voorzitter, mijn verslag, waarover deze week gedebatteerd en gestemd zou worden, is uitgesteld. Ik had begrepen dat de behandeling van het verslag was uitgesteld naar de zitting van 3 november, maar op de conceptagenda kan ik het niet terugvinden. Kunt u me vertellen of dit een vergissing is of dat de behandeling van het verslag weer wordt uitgesteld? In dat geval denk ik dat het verslag een nieuwe titel zou moeten krijgen: ''Het uitstel''!

De Voorzitter
Mijnheer Chichester, het verslag zal op de agenda van de vergaderperiode van november in Straatsburg worden ingeschreven. Ik neem aan dat u hiermee kunt instemmen, en ik zie dat dat het geval is.

Bigliardo
Mevrouw de Voorzitter, de afgelopen dagen heeft de Italiaanse pers het schandaal onthuld rond het Mitrochin-archief, dat gaat over spionage. Daar ik tot de fractie behoor die door een democratische stemming van dit Parlement ontbonden is, heb ik geprobeerd de betekenis van de term verwantschap goed te begrijpen. Door genoemd schandaal in de pers te volgen, heb ik vernomen dat er twee gezaghebbende leden van het Europees Parlement bij deze zaak betrokken zijn. Gezien hun betrokkenheid zou ik willen weten of verwantschap ook de relaties tussen hun fracties en wellicht de KGB betreft.

De Voorzitter
Zoals u zich kunt voorstellen, kan ik u hierop geen antwoord geven.

Ludford
Mevrouw de Voorzitter, wat het onderwerp van de tv-ontvangst betreft, dat mijn collega, mevrouw Plooij-van Gorsel, eveneens ter sprake heeft gebracht, wil ik graag kwijt dat ik hoop dat de technische problemen die momenteel de ontvangst van BBC1 en BBC2 verhinderen kunnen worden verholpen. Ik realiseer me dat wij Engelstaligen verwend zijn met Sky, CNN en BBC World, maar het is niet hetzelfde als de eigen binnenlandse zenders.

De Voorzitter
Aan uw verzoek kleeft een ander, meer technisch probleem. Het zal daarom moeilijker te verwezenlijken zijn dan dat van mevrouw Plooij-Van Gorsel. We zullen uw verzoek echter nader bekijken.

Wijziging van het Reglement als gevolg van het Interinstitutioneel Akkoord (OLAF)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0036/99) van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, over het besluit betreffende wijziging van het Reglement als gevolg van het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees bureau voor fraudebestrijding (OLAF).

Napolitano
Mevrouw de Voorzitter, wanneer men in een parlementaire vergadering spreekt, is het misschien overdreven absolute stilte te verlangen. Ik denk dat men zich al tevreden kan stellen met wat minder geroezemoes. Collega' s, het verslag en het ontwerpbesluit dat ik voorleg en namens de Commissie constitutionele zaken kort toelicht, betreft de toepassing van het interinstitutioneel akkoord inzake de uitvoeringsbepalingen voor het onderzoek naar fraude. Dit verslag vloeit voort uit een verzoek van de voorzitter van het Parlement en het houdt ook ten volle rekening met het advies van de Commissie begrotingscontrole.
Ik wil de feiten, die trouwens heel simpel zijn, in herinnering roepen. Op 6 mei 1999 heeft het Europees Parlement dit interinstitutioneel akkoord tijdens de plenaire vergadering goedgekeurd. Op 25 mei jongstleden is het door de voorzitter van het Parlement, de heer Gil-Robles, de voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie ondertekend. De Raad en de Commissie hebben achtereenvolgens op 25 mei en op 2 juni de nodige besluiten overeenkomstig hun bevoegdheid genomen om het akkoord in die instellingen te kunnen toepassen. Nu volgen wij met aanzienlijke vertraging, wat natuurlijk verklaard kan worden door het stilvallen van de parlementaire werkzaamheden vanwege de verkiezingen en het weer op gang moeten komen van de werkzaamheden van het nieuwe Parlement. Wij moeten nu echter zonder talmen te werk gaan teneinde elk mogelijk misverstand te vermijden over onze bereidheid volledig samen te werken bij het zo correct en strikt mogelijk doen verlopen van het onderzoek naar fraude. Het gaat er namelijk om krachtens artikel 186, sub c, van het Reglement een heel kort nieuw artikel - 9 C - op te nemen, waardoor de tekst van het interinstitutioneel akkoord als bijlage bij het Reglement kan worden opgenomen. In genoemde tekst zijn de noodzakelijke technische aanpassingen aangebracht wat betreft de bevoegdheden van onze instelling.
Ter vermijding van eventuele misverstanden en dubbelzinnigheid over de respectieve functies en bevoegdheden van een instelling als het Europees Parlement en een bureau als OLAF, wens ik, mevrouw de Voorzitter, te benadrukken dat zowel in de vijfde overweging als in artikel 1, lid 2, zeer duidelijk gesteld wordt dat er geen afbreuk wordt gedaan aan de bepalingen van de Verdragen in het algemeen en van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten in het bijzonder, en dat die bepalingen volledig zijn nageleefd. Ik zou er nog aan toe willen voegen dat op 14 oktober tijdens het debat in de Commissie constitutionele zaken alle leden van de commissie in het licht van de geuite bezorgdheid over met name artikel 2, ingestemd hebben met een amendement, dat nu als laatste alinea van artikel 2 in het voorstel staat en dat als volgt luidt: "Dit artikel is van toepassing, onverlet de vereisten van vertrouwelijkheid die zijn vastgelegd in de wet - oftewel de Verdragen - of in het Reglement van het Europees Parlement." Ik meen daarom, collega' s, dat deze tekst rustig kan worden goedgekeurd, ook omdat de Commissie constitutionele zaken dit verslag en ontwerpbesluit met eenparigheid van stemmen heeft goedgekeurd.

Dimitrakopoulos
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil allereerst de voorzitter van de Commissie constitutionele zaken, de heer Napolitano, van harte gelukwensen met zijn duidelijke verslag over dit belangrijke thema. Het voorstel dat hij hierin doet, is zoals wij allen weten zeer actueel en komt als geroepen. Van alle kanten wordt immers aangedrongen op fraudebestrijding - met als doel de uitroeiing van fraude - en op het voorkomen van situaties die fraude in de hand werken. U weet dat het Parlement reeds enkele maanden geleden uiting heeft gegeven aan zijn gevoeligheid ten aanzien hiervan, toen het een besluit nam - dat ook de heer Napolitano in zijn verslag heeft overgenomen - met een aantal concrete artikelen over de manier waarop wij moeten fungeren en over de zaken die wij bij de verwezenlijking van ons doel van fraudebestrijding in ogenschouw moeten nemen.
Dit is niet het juiste tijdstip om nogmaals in deze zaal de verschillende artikelen de revue te laten passeren. U weet wat daarin staat. Wel moeten wij nu nogmaals duidelijk maken dat ons Parlement uiterst gevoelig is voor al wat verband houdt met fraude. Deze gevoeligheid hebben wij reeds met het intern besluit van het Europees Parlement hard gemaakt, maar in het verslag en in het voorstel van de heer Napolitano wordt deze gevoeligheid in een nieuwe vorm gegoten en nogmaals goed in de verf gezet. Aldus reageert het Europees Parlement als instelling op de dringende verzoeken van de Europese burgers, verzoeken die vooral de laatste tijd, en met name tijdens de laatste Europese verkiezingen, qua duidelijkheid niets te wensen overlieten.
Mevrouw de Voorzitter, het woord "fraude" ligt ons allen voor in de mond, dat weet u. Wij hebben ik weet niet hoe vaak gezegd dat fraude bestreden en uitgeroeid moet worden. Wij weten echter maar al te goed dat het roepen om fraudebestrijding, het steeds opnieuw vragen om maatregelen, niet volstaat. Wij weten uit ervaring, hier in het Europees Parlement en ook in Europa, wat daar van terechtkomt. Er zijn stappen nodig, concrete stappen en daarmee moeten wij misschien een begin maken. Wij zijn immers bezorgd over fraude en dringen aan op bestrijding en uitroeiing daarvan. Het voorstel van de heer Napolitano is, zoals hijzelf al zei, zonder enig bezwaar in de Commissie constitutionele zaken goedgekeurd. Dit voorstel is een duidelijke, concrete stap in de door ons gewenste richting. Daarom moet het Parlement zijn instemming daarmee betuigen. Het zou echter een nalatigheid van mijn kant zijn, indien ik hier niet verwees naar de bijdrage van de Commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement die met haar advies op het verslag van de heer Napolitano een juiste grondslag aan dit voorstel heeft gegeven.
Tot slot wil ik nogmaals de voorzitter van de Commissie constitutionele zaken, evenals de Commissie begrotingscontrole van harte bedanken en het Parlement verzoeken zijn instemming te betuigen met het verslag-Napolitano.

Bösch
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega' s, ik kan direct de draad oppakken van de vorige spreker. Wij steunen het verslag van de heer Napolitano zonder enige aarzeling. In de Commissie Begrotingscontrole hebben wij ervoor gepleit de aanpassingen die door OLAF nodig geworden zijn, direct op te nemen in het Reglement. De Commissie constitutionele zaken stelt voor één enkel artikel in het Reglement zelf op te nemen en de volledige tekst waarover we het in het Interinstitutioneel Akkoord eens zijn geworden, als bijlage. Daar kan ik mij in vinden. Het gaat erom dat de inhoud niet aangetast wordt. De inhoud luidt, zoals gezegd: wij als Parlement maken naar buiten toe duidelijk dat we niet alleen voor anderen onderzoek door een externe en onafhankelijke instantie eisen, maar dat we ons daar ook zelf aan willen onderwerpen. Ik had gehoopt dat we dit besluit van het Parlement vandaag tegelijk met de benoeming van de nieuwe directeur van OLAF hadden kunnen behandelen. We hadden de kandidaten die in de laatste ronde terecht zijn gekomen, vorige week in de Commissie Begrotingscontrole willen beluisteren, maar de Commissie heeft de definitieve lijst van kandidaten te laat opgesteld. Bovendien zinspelen sommigen erop dat wij ons op ongepaste wijze zouden bemoeien met een benoemingsprocedure die een zaak van de Commissie is en moet blijven.
Wat men daarbij over het hoofd ziet of verzwijgt, is dat het zeker niet om een gewone benoeming gaat. Het gaat om een hoge functie met verreikende volmachten en met het recht in alle organen en instellingen van de Unie administratief onderzoek te verrichten. De verordening over OLAF van 25 mei 1999 bepaalt uitdrukkelijk dat de Commissie de directeur slechts na overleg met het Parlement en de Raad mag benoemen. De drie instellingen moeten het dus met elkaar eens zijn. Deze procedure is gekozen om te garanderen dat de directeur onafhankelijk is. Ik hoop dat we er deze week in Straatsburg in slagen een einde te maken aan de chaos die over de procedure is ontstaan. Uiteindelijk mag niet de indruk ontstaan dat wij degenen zijn die het besluit vertragen, terwijl wij toch, bijna precies één jaar geleden, met een indrukwekkende meerderheid het initiatief hebben genomen voor een onafhankelijk Bureau voor fraudebestrijding!

Corbett
Mevrouw de Voorzitter, voor mijn fractie is dit interinstitutionele akkoord weer een bouwsteen bij het herstel van de geloofwaardigheid van de Europese Unie inzake de manier waarop zij omgaat met fraude en financieel wanbeleid. Ik zeg uitdrukkelijk ''weer" een bouwsteen, omdat dit Parlement sinds vorig jaar de strengste bepalingen van vrijwel alle parlementen in Europa heeft, waar het gaat om het melden van de financiële belangen van zijn leden, en in het Reglement al beschikt over een van de strengste regelingen betreffende het gedrag van lobbyisten binnen de instelling.
Dit interinstitutionele akkoord brengt ons een stapje verder, in een andere richting, en wel via de verplichting voor alle leden en personeel om de juiste procedures te hanteren voor het verschaffen van informatie aan het toekomstige bureau, OLAF, zodat beschuldigingen van fraude naar behoren kunnen worden onderzocht.
Het interinstitutionele akkoord is ondertekend door de andere instellingen, en is, wat de interne bepalingen betreft, al aangenomen door de Raad en de Commissie en geldt daar in gelijke mate voor politici en personeel. Vandaag nemen we dezelfde of soortgelijke bepalingen aan voor onszelf. Het deed mij veel genoegen in het tot nu toe gevoerde debat te horen dat de EPP-Fractie nu lijkt te accepteren dat deze bepalingen binnen het Parlement voor de leden van het Parlement ook dienen te gelden.
Er was een kwestie dienaangaande, maar ik denk dat we die binnen de commissie afdoende hebben opgelost, via het door de heer Gil-Robles en mijzelf voorgestelde compromis-amendement, waarin wordt gesteld dat toepassing van dit interinstitutionele akkoord plaatsvindt behoudens bepalingen in de wet of in ons Reglement betreffende de verplichting tot geheimhouding van de leden. Nu daarin helderheid is gebracht, is er geen enkele reden om dit interinstitutionele akkoord niet volledig te implementeren. Het doet mij genoegen dat dit, althans volgens de sprekers die tot nu toe het woord hebben gevoerd, vandaag nog kan gebeuren.
Verder uitstel, of erger nog het ontbreken van goedkeuring voor dit interinstitutionele akkoord en het ontbreken van een interne implementatie zou bijzonder gênant zijn voor het Europees Parlement en een ondermijning beteken van al het positieve dat het Parlement heeft gedaan om de geloofwaardigheid van de Europese Unie in zaken betreffende fraude en financieel wanbeleid te herstellen.

Duff
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie is het van harte eens met het besluit. Het spijt ons zelfs dat er in het Parlement vier maanden over heen hebben moeten gaan voor het verslag kon worden afgerond. Als het verslag het nu nog niet haalt of nog verder vertraagd wordt, zou dat catastrofaal zijn voor de reputatie van het Parlement bij het publiek.
Het belangrijkste onderdeel van het besluit is Artikel 2. Hiermee wordt voorkomen dat er een mogelijke Van Buitenen-affaire ontstaat binnen de eigen gelederen van het Parlement. De laatste bepaling in Artikel 2 is enigszins cryptisch en er zullen vragen over de betekenis van deze bepaling worden gesteld. Het is voor ons belangrijk te beseffen dat de informatie die binnen een tijdelijke onderzoekscommissie wordt vergaard, volgens de Procedureregels van het Parlement, alleen geheim moet blijven als die informatie van belang is voor het schrijven van het verslag. We dienen te beseffen dat kennis die overbodig of onnodig is voor het onderzoek, onverwijld openbaar gemaakt dient te worden.

Maes
Mevrouw de Voorzitter, ik kan mij van harte aansluiten bij de felicitaties voor de rapporteur en bij de vorige sprekers, die eigenlijk hebben gezegd dat zij dit verslag zullen steunen. Daarmee zou ik kunnen ophouden, maar voor een keer dat ik vier minuten heb in plaats van twee, ga ik er toch iets meer over zeggen.
De vraag naar meer openheid en transparantie hangt samen met de vraag naar meer democratie, die in Europa luid opklinkt, ook naar de Europese instellingen toe. Het Parlement, en daar werd aan herinnerd, heeft in de vorige vergaderperiode krachtig aangedrongen op klaarheid en heeft zich verzet tegen gesjoemel en fraude. Toen ik hier binnenkwam, een jaar geleden, zag ik de verslagen die uit de Commissie begrotingscontrole kwamen, het verslag van mijnheer Bösch, de vele vergaderingen onder leiding van mevrouw Theato, het verzet van de heer Van Buitenen. Het was allemaal één grote vraag om helderheid en transparantie. Dat heeft dan ook geleid tot een interinstitutioneel akkoord waarover wij ons verheugden. Het was wel niet helemaal wat wij wensten, maar het was toch een zeer eerbaar compromis en het ging verder dan wat het Parlement had kunnen verkrijgen, maar toen was het toch al 25 mei 1999. Intussen zijn de Raad, de Commissie en het Parlement het in principe eens, maar OLAF, de nieuwe fraudebestrijdingsdienst, kon nog steeds niet van start gaan, want er moest een formele beslissing komen van het Bureau enerzijds, om de procedures toepasselijk te maken voor de diensten van het Parlement, en anderzijds moeten wij zelf onze verantwoordelijkheid opnemen als Parlement, opdat ook wij, onze persoon, onze diensten, onze manier van werken zouden zijn onderworpen aan dezelfde controle die wij opleggen aan de Commissie en aan de diensten van het Parlement. Ik vind dan ook dat het absoluut noodzakelijk is dat wij hier vandaag deze stap zetten. Er zijn natuurlijk mensen die terecht formele bezwaren hebben opgeworpen, maar de deskundigheid van de rapporteur en van de mensen die hem bij het opstellen van de teksten hebben bijgestaan, verzekert ons ten volle dat nu alle bezwaren weg zijn en dat wij glasheldere teksten hebben, die de zaak toepasbaar maken voor het Parlement zelf, als wij dit amendement toevoegen. Wij zijn er dan ook voorstander van dat dit onverwijld zou gebeuren, want stel u voor dat het omgekeerd zou zijn. Ik moet er niet aan denken, mevrouw de Voorzitter.
Een van de slechtste momenten die ik in dit Parlement al heb meegemaakt, was de stemming over het statuut, omdat er helemaal nog geen Europees statuut is ondanks alle poeha die daaromtrent werd verkocht en ondanks de lovenswaardige inspanningen van ons Parlement. Men heeft toen ook het argument dat het beste niet was bereikt, gebruikt om het goede niet na te streven. Ik denk dat hier zelfs de argumenten om dat te doen ontbreken en dat wij ten volle, met volle overtuiging ook dat alle formele bezwaren zijn opgelost, kunnen instemmen met de voorgestelde teksten, zodanig dat de fraudebestrijding niet alleen toepasselijk zou zijn op de anderen maar ook op onszelf. Dat de informatieplicht die wij aan anderen opleggen ook voor onszelf zal gelden en dat de controle die wij eisen voor anderen ook op onszelf toepasselijk zal zijn. Velen hebben mij destijds gevraagd: het Parlement wil nu wel de Commissie onderwerpen aan strengere controle en fraudebestrijding, maar zal het Parlement dit ook voor zichzelf doen? Ik zal beschaamd zijn als we dit niet met unanimiteit kunnen aannemen.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie schaart zich volkomen achter het interinstitutioneel akkoord van 25 mei jongstleden betreffende de interne onderzoeken die het Europees Bureau voor fraudebestrijding moet verrichten binnen de instellingen en organen van de Gemeenschap, met inbegrip van het Europees Parlement. Wij zijn zeer ingenomen met dit akkoord. Er is een krachtige reactie nodig op alle verdenkingen van fraude, van welke aard dan ook.
Wij zijn evenwel verbouwereerd over de maatregel die hier vandaag met betrekking tot het Europees Parlement wordt voorgesteld en die zijn beslag moet krijgen in de vorm van een wijziging van het Reglement van dit Parlement. Deze maatregel heeft niet alleen betrekking op de ambtenaren van deze instelling, maar ook op de afgevaardigden. Ik denk dat we in het eerste geval te langzaam en in het tweede te snel hebben gehandeld. Wat de ambtenaren betreft, hebben we te lang gewacht. Waarom wordt er nu pas, dat wil zeggen eind oktober, een toepassingsbesluit genomen voor de ambtenaren van het Europees Parlement? Het Bureau had heel eenvoudig op basis van artikel 22, lid 5 van het Reglement dit besluit kunnen nemen.
Wat de afgevaardigden betreft hebben we echter misschien te snel gehandeld. Ik moet hier schuld bekennen jegens de heer Napolitano, voorzitter van de Commissie constitutionele zaken, want ik ben zelf lid van deze commissie, maar misschien kunnen we in het plenaire debat een aantal zaken rechtzetten die we over het hoofd hebben gezien. Is het niet vreemd dat de leden van een gekozen Parlement gecontroleerd kunnen worden door een orgaan dat min of meer van de executieve afhankelijk is? Deze situatie komt immers zelden in parlementaire democratieën voor. De OLAF wordt weliswaar door een onafhankelijk comité van toezicht gecontroleerd, maar staat tegelijkertijd onder leiding van iemand die door de Commissie is benoemd.
Dit brengt ons bij de vraag hoe overweging 4 en artikel 1 van het interinstitutioneel akkoord moeten worden geïnterpreteerd. Daarin worden de categorieën mensen genoemd wier handelen bij slecht functioneren door de OLAF mag worden onderzocht, namelijk het personeel dat onder het Statuut van de ambtenaren valt, de overige personeelsleden van de Gemeenschappen en, ik citeer: "de leden, bestuurders of personeelsleden van de instellingen, organen en instanties van de Gemeenschappen die niet aan het Statuut onderworpen zijn". Mijns inziens worden met deze formulering de werknemers bedoeld, en niet de afgevaardigden. Kijk bijvoorbeeld maar naar de verwijzing naar het Statuut van de ambtenaren. De leden van het Europees Parlement vallen volgens het Verdrag immers onder een apart statuut.
Daarom, mevrouw de Voorzitter, vind ik weliswaar dat de afgevaardigden aan een streng intern controlesysteem moeten worden onderworpen - en ik ben de eerste om dat te zeggen -, maar ik geloof niet dat de tekst waarmee deze controle wordt ingevoerd afgeleid moet zijn van het besluit dat van toepassing is op de personeelsleden van de Gemeenschappen. Voor de afgevaardigden moet een apart besluit van kracht zijn, dat eventueel de oprichting van een speciaal toezichthoudend orgaan mogelijk maakt, dat zich bijvoorbeeld met parlementaire enquêtes bezig zal houden. Dit orgaan zou aan het begin van iedere zittingsperiode door dit Parlement gekozen kunnen worden. Een dergelijk controlesysteem moet vanzelfsprekend in een bijlage van ons Reglement geregeld worden, terwijl het controlesysteem dat voor de ambtenaren van toepassing is, daar niet in hoeft te worden opgenomen.
Mochten de collega' s evenwel van mening zijn dat het politiek niet mogelijk is de stemming over het huidige ontwerpbesluit uit te stellen - ik kan mij namelijk in deze mening vinden - dan moeten we op korte termijn voor de benodigde hervormingen zorgen.

Bonde
Mevrouw de Voorzitter, niet het aanwerven van meer controleurs, maar het creëren van een totale transparantie op het gebied van subsidies en administratie, ook in ons eigen Parlement, is de beste methode voor fraudebestrijding. De huidige geslotenheid biedt de fraudeurs de beste bescherming. Alle subsidies en alle administratie zijn tegenwoordig geïnformatiseerd. Het is een fluitje van een cent om deze informatie op het Internet ter beschikking te stellen van de burgers. Iedereen kan dan in de bibliotheek of op zijn eigen computer zien wie wat heeft gekregen en waarvoor. Indien een onderneming of een vereniging subsidies geheim wil houden, moeten ze maar eigen middelen gebruiken. Als een onderneming, een gemeente of een individu van mij en de overige Europese belastingbetalers subsidies wil, dan wil ik weten waarvoor het geld dient. Ik wens dat deze middelen als toevertrouwde geldmiddelen worden beschouwd en niet verspild worden, noch onderweg door fraudeurs ontvreemd worden. Hoeveel controleurs OLAF ook telt, ze zullen de fraude hoogstens een beetje indijken. Om de fraude effectief uit te roeien, moeten wij het euvel bij de wortel aanpakken.
Een eerste voorwaarde is een radicale beperking van de projecten en subsidieregelingen waarmee de EU werkt. Brussel zou alleen subsidies mogen geven aan grensoverschrijdende projecten of aan projecten die moeilijk door één land kunnen worden uitgevoerd. Het komt de EU niet toe te oordelen of het geld van de belastingbetaler aan een kerk in Christiansfeld of een golfterrein in Noord-Jutland dient te worden besteed. De Deense kiezers en politici zijn veel beter geschikt om hierover te beslissen. Het is evenmin de taak van de EU om te beslissen of er in Alentejo autowegen of scholen met EU-subsidies dienen te worden gebouwd. Deze keuze kunnen wij gerust aan de Portugese kiezers en verkozenen overlaten. De middelentransfer van de rijke landen in het noorden naar de arme landen kan veel efficiënter gerealiseerd worden door de bijdragen van de arme landen aan de EU gedeeltelijk of volledig af te schaffen. Tegenwoordig betekent EU-subsidie meestal dat arme mensen in rijke landen belasting moeten betalen voor rijke mensen in arme landen. Geen enkel land zou een dergelijk uitgavenbeleid voeren, maar het gebeurt niettemin via de talrijke steunregelingen van de EU. Zo krijgt 20% van de landbouwers 80% van de steun. Alle regelingen moeten doorzichtig worden. Dan zullen de burgers er wel voor zorgen dat ze verdwijnen en zullen de kranten over de onregelmatigheden berichten. Dan zullen organisaties en kiezers de handen ineenslaan. De levende democratie zal er zo toe bijdragen dat fraude ontmoedigd wordt en dat degene die toch fraude pleegt, ontmaskerd wordt. Mocht er dan toch nog fraude bestaan, dan is samenwerking tussen de nationale politiediensten in de vorm van intergouvernementele samenwerking een goede zaak. Er is daarentegen geen behoefte aan een corpis juris, een gemeenschappelijk Openbaar ministerie, strafrecht noch aan een Europese FBI. Deze zaken beogen alleen de oprichting van een nieuwe staat en meer Unie in plaats van minder criminaliteit.
Een totale openheid op het gebied van regelingen en subsidies - ik ben het op dit vlak volkomen met mevrouw Maes eens - zal het werk van de nieuwe OLAF-directeur vergemakkelijken, en wie zal dat zijn? Mijn fractie wenst er geen strijd tussen links en rechts van te maken, maar vindt dat wij samen de kandidaat met de beste kwalificaties moeten kiezen en hem of haar in zijn of haar functie benoemen. De Raad heeft jarenlang gebrekkige begrotingen goedgekeurd, waardoor hij zich gediskwalificeerd heeft om de juiste kandidaat te beoordelen. De Commissie heeft fraude rechtstreeks afgedekt, waarmee ze zelf de noodzaak van een onafhankelijke OLAF-directeur heeft bewezen. Zoals de zaken er nu voorstaan, is een unanieme aanbeveling van het Parlement de beste oplossing, en mijn fractie hoopt oprecht dat wij een OLAF-directeur kunnen vinden die beslissingen neemt om fraude in de toekomst te voorkomen. En, mevrouw de Voorzitter, uiteraard is het Parlement aan dezelfde regels onderworpen. Daarom stem ik voor het akkoord.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, u heeft er terecht voor gekozen dit debat voor te zitten, want het gaat over een belangrijk vraagstuk. Ik heb nota genomen van de consensus die ogenschijnlijk in dit Parlement over deze kwestie bestaat. Ik heb evenwel de indruk dat ik niet de enige ben die twijfels heeft en zich zorgen maakt over de formulering van deze overeenkomst en de wijziging van het Reglement.
Het Europees bureau voor fraudebestrijding moet er natuurlijk voor zorgen dat de communautaire middelen goed worden besteed, maar waarom wordt er bij deze controle geen onderscheid gemaakt tussen enerzijds de uitvoerders en anderzijds de leden van de instellingen, zoals een collega reeds heeft opgemerkt?
Ik ben op de hoogte van de tekst waarin de controle op de leden van de Raad wordt geregeld. Gelooft u echt dat de Europese ministers daadwerkelijk zullen accepteren dat er controle wordt uitgeoefend op hun werkzaamheden? In de tekst wordt geen onderscheid gemaakt tussen enerzijds de EP-leden en anderzijds de functionarissen die in het kader van het statuut, maar ook met het oog op hun verantwoordelijkheden, aan controle onderworpen worden. Natuurlijk vind ik dat ook EP-leden gecontroleerd moeten worden en dat ze ondervraagd mogen worden over de werkzaamheden die ze in het kader van hun mandaat uitvoeren. Ik ben echter bang dat we dit vraagstuk te snel willen regelen en daarom geen onderscheid willen maken tussen functionarissen en EP-leden. De twijfel zal hier echter niet mee worden weggenomen. Ook over andere vraagstukken worden de laatste maanden van dit jaar te snel beslissingen genomen. Ik had liever gezien dat we met betrekking tot dit vraagstuk wat minder overhaast te werk zouden gaan en eerst wat meer duidelijkheid in de situatie zouden scheppen.
Ik denk dat we eerst de door ons aangebrachte bepalingen beter moeten bestuderen. Het is overduidelijk dat er wrijving bestaat tussen dit basisbesluit en de toepassing ervan. Wij hebben dit vraagstuk geërfd. Ik vraag me af waarom het besluit niet nietig is verklaard. Dit Parlement vond immers ook dat er opnieuw over de benoeming van de heer Prodi gestemd moest worden, omdat zijn eerdere benoeming op 4 mei had plaatsgevonden.
Het vorige Parlement heeft een tekst aangenomen die op 6 mei gewijzigd is. Vanuit juridisch oogpunt is de gewijzigde tekst van kracht, maar Voorzitter Gil Robles heeft de tekst ondertekend toen iedereen campagne voerde voor de verkiezingen. Nu, twee of drie maanden later, zouden wij de inhoud van deze tekst ten uitvoer moeten brengen.
We moeten eerst eens goed nadenken over bepaalde onderdelen van deze tekst. Laten we de beslissing uitstellen en eerst meer duidelijkheid over dit vraagstuk proberen te verkrijgen. We hebben immers tijd nodig om te kunnen beoordelen welke privileges en immuniteiten we in het kader van het protocol moeten behouden alvorens we ons aan de besluiten of onderzoeken van de OLAF onderwerpen.

Theato
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega' s, allereerst wil ik de heer Napolitano van harte bedanken voor zijn uitstekende verslag en voor zijn beroep op alle partijen om nu snel spijkers met koppen te slaan. Ik wil ook even aan de ontstaansgeschiedenis herinneren. Op 7 oktober 1998, dus ruim een jaar geleden, heeft een indrukwekkende meerderheid van twee derde van de stemmen hier in Straatsburg gepleit voor het OLAF-verslag van de heer Bösch en dus voor het oprichten van een werkelijk onafhankelijk functionerend bureau voor fraudebestrijding. Met het oog op de beschuldigingen die toen al in de lucht hingen moest OLAF volgens ons objectief en zonder slag om de arm onderzoek kunnen verrichten naar gevallen van fraude of corruptie. Het eerste voorstel van de Commissie was onbruikbaar. We hebben aanpassingen geëist. In mei jongstleden hebben we samen met de Raad de OLAF-verordening goedgekeurd en met zijn drieën - Parlement, Raad en Commissie - het Interinstitutioneel Akkoord gesloten dat we vandaag behandelen.
Dit Akkoord maakt het werk van OLAF eigenlijk pas mogelijk. Hier regelen wij de rechten en plichten van de personen naar wie onderzoek verricht wordt. Daarmee geven we een duidelijk antwoord op de vraag naar de klokkenluider, die zo vaak gesteld is. Als een ambtenaar concrete informatie heeft die wijst op fraude of corruptie, dan heeft hij van nu af aan niet alleen de plicht daarvan aangifte te doen, hij heeft ook het recht om, zonodig zonder dat zijn superieur mee te delen, zich direct tot OLAF te richten als hij dat nodig acht. Hij mag daar geen nadelige gevolgen van ondervinden.
Een ander belangrijk punt in dit verband is de informatie voor degenen naar wie onderzoek wordt verricht. Dat was tot nu toe nogal onduidelijk. Die informatie moet van nu af aan zo snel mogelijk worden verstrekt. Conclusies waarin afgevaardigden, ambtenaren of medewerkers met naam en toenaam worden genoemd, mogen nooit worden gepubliceerd voordat de betrokken personen de gelegenheid hebben gekregen om erop te reageren. Dat betekent dat we het principe van de mogelijkheid van verweer in alle duidelijkheid toepassen. Een uitzondering op deze regel is slechts met toestemming van de Voorzitter of van de secretaris-generaal mogelijk, en ook dan slechts in heel bepaalde uitzonderlijke gevallen, waarin het om bijzonder ingewikkeld onderzoek gaat en wanneer een te vroege informatie van de betrokken persoon het werk van de justitiële instanties in gevaar zou kunnen brengen.
Dat zijn de twee hoofdpunten van het interinstitutioneel akkoord, dat op 6 mei 1999 hier in Straatsburg met grote meerderheid is goedgekeurd. Het politieke besluit van toen moet nu ook in de juiste vorm in het Reglement van het Parlement worden opgenomen; pas dan is het ook werkelijk geldig. Ik heb tijdens gesprekken met mijn collega' s gehoord dat sommigen zich er zorgen over maken, en dat is hier ook gezegd, dat onderzoek door OLAF zou kunnen worden misbruikt om druk op ze uit te oefenen, hoewel ze heel goed weten dat we onszelf als afgevaardigden niet van dergelijk onderzoek uit mogen sluiten als we onze geloofwaardigheid niet op het spel willen zetten.
Ik heb daarover twee opmerkingen. Ten eerste stelt OLAF het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten niet buiten werking, dat een speciale bescherming biedt aan het Parlement. Ook in de toekomst moeten de justitiële instanties van de lidstaten zonodig de opheffing van de immuniteit vragen, en daarover beslist dit Parlement zelf. Ten tweede hebben we alle denkbare voorzorgsmaatregelen genomen om de onafhankelijkheid van het Bureau bij zijn onderzoek te garanderen, al blijft het om formele en praktische redenen een dienst van de Commissie. Als aan deze onafhankelijkheid afbreuk wordt gedaan, is het onze taak als politieke controle-instantie daar iets aan te doen. Daarom moet ik tegen de Commissie zeggen dat ik de recente benoeming van een afdelingshoofd bij OLAF onaanvaardbaar vind. Ik heb geen kritiek op de betrokken persoon, die ken ik helemaal niet, maar wel op het feit dat men ons blijkbaar nog snel voor voldongen feiten wil stellen, voordat de nieuwe directeur komt. Dat moet worden teruggedraaid.
De nieuwe Commissie moet heel zorgvuldig iedere mogelijke verdenking vermijden.
Nog even iets over de procedure voor de benoeming van de nieuwe directeur, waarover enige verwarring is ontstaan. Nadat de Commissie de definitieve lijst van geschikte kandidaten heeft opgesteld, is het nu de taak van de politici in Parlement en Raad om het eens te worden over wie de beste kandidaat is. Ik wil wijzen op wat de heer Bonde terecht heeft gezegd: de nieuwe directeur wordt met een grote uitdaging geconfronteerd, hij moet heel ervaren zijn, onafhankelijk en vooral niet bang. Wij spelen hier een rol bij een uiterst belangrijke besluitvorming. Laten we hiervan profiteren!
(Applaus)
Frassoni
Mijnheer de Voorzitter, ik ben altijd nogal sceptisch geweest jegens moralistische en politieachtige houdingen - die soms zelfs het verklikken aanmoedigen - volgens welke fraude alleen maar vermeden kan worden door voor het individu steeds ingrijpender controle-instrumenten te creëren. Mede namens mijn fractie steun ik met overtuiging het verslag van de voorzitter van onze commissie de heer Napolitano, daar de wijziging van het Reglement en het ontwerpbesluit een serieus antwoord vormen op de zorg de leden niet aan overdreven en willekeurige controles te onderwerpen. Deze zorg is recentelijk geformuleerd, en als laatste heeft collega Dell' Alba dat ook gedaan. Ik meen dat er geen redenen zijn om het besluit nog langer uit te stellen. Het Europees Parlement en de leden hebben vele mogelijkheden om zich te verdedigen, mocht een dergelijke willekeur zich voordoen. Die verdediging is natuurlijk wel gemakkelijker, indien de interne procedures transparanter en duidelijker zijn. Wij moeten het toekomstige werk van OLAF met vertrouwen tegemoet zien en het optreden van OLAF vergemakkelijken. Alleen dan zouden wij op geloofwaardige wijze kunnen reageren, als er sprake zou zijn van misbruik voor andere doeleinden, en dan zouden wij ook doeltreffend kunnen reageren op episodes zoals vandaag genoemd door collega' s Theato en Bösch.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het besluit tot oprichting van het Bureau voor fraudebestrijding is in hoge mate te danken aan de vastberadenheid van het Europees Parlement. Dit besluit was van groot belang, want de fraudebestrijding speelt een essentiële rol bij de beoordeling van de Europese Unie door de burgers van de lidstaten. Daarom verwachten de burgers dat dit Bureau optimaal functioneert, met alle gevolgen van dien voor de instellingen waar OLAF onderzoek verrichten kan. Daarom ben ik dankbaar voor het verslag van de heer Napolitano en voor de woorden die ik vandaag heb beluisterd.
De benoeming van de directeur is natuurlijk essentieel voor het optimaal functioneren van het Bureau. Zoals hier al meerdere malen is benadrukt hebben we voor deze benoeming een speciale procedure bedacht. Daarom moeten we in dit geval ook alle formele fouten vermijden. Ik kan u verzekeren, dames en heren, en ook u, mijnheer Bösch, dat ik ervoor zal zorgen dat niemand met niet ter zake doende argumenten kan proberen invloed uit te oefenen op de benoeming van de directeur. Het enige dat mag tellen zijn de kwalificaties voor deze belangrijke taak. Ik hoop dat we het heel snel eens zullen worden over de beste kandidaat en dat de directeur snel benoemd kan worden. Ik hoop dat we voor de posten die u voor dit jaar heeft goedgekeurd ook snel ambtenaren kunnen benoemen.
Ik kan u verzekeren dat de Commissie zich er terdege van bewust is dat voor de burgers, die het Europese beleid beoordelen, de fraudebestrijding van het grootste belang is. Ik zou daarom namens de Commissie het verslag en de bijdrage van het Parlement met nadruk willen steunen.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag na de stemming over de begroting plaats.

Elektronische handtekeningen
De Voorzitter
 Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing van de heer Lechner, namens de Commissie juridische zaken en interne markt betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen (7634/1/1999 - C5-0026/1999 - 1998/0191(COD)).

Lechner
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, tot nu toe werd het Internet beschouwd als een informatiemedium, maar nu wordt het ook gebruikt voor zakelijke transacties, voor het kopen en verkopen, en dat niet alleen door ondernemingen maar ook door heel gewone particulieren. Deze markt groeit razendsnel en houdt natuurlijk geen rekening met nationale grenzen. Daarom moeten we voor deze ontwikkeling een gemeenschappelijk kader ontwerpen. In dit verband heeft de Commissie een voorstel voorgelegd voor een richtlijn over een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen, dat zijn dus handtekeningen die niet met de hand geplaatst worden maar elektronisch. Het Parlement heeft in eerste lezing in januari 1999 32 amendementen aangenomen. Daarna heeft de Raad op 28 juni 1999 met de meeste amendementen rekening gehouden en een gemeenschappelijk standpunt voorgelegd. De juridische commissie heeft dit standpunt behandeld, er zeven amendementen op ingediend en het met eenparigheid van stemmen goedgekeurd. Ik vraag u echter één van de zeven amendementen niet aan te nemen.
Ik zou op een aantal punten in willen gaan. De richtlijn is primair bedoeld voor de gebruikers van open netwerken zoals het Internet. Ze laat dus de mogelijkheid onverlet om in zogenaamde gesloten systemen vrijwillige afspraken te maken. Het Internet stopt niet aan de grenzen van Europa. Daarom creëert de richtlijn een opening naar derde landen en biedt ze ook de mogelijkheid voor grensoverschrijdende afspraken.
Ten tweede hangt de toekomst van de rechtsregels en van de zakelijke transacties in het Internet in hoge mate af van de mate waarin we erin slagen het vertrouwen, met name het vertrouwen van de consument, in de veiligheid te verbeteren, en daarmee doel ik zowel op de technische bescherming tegen bijvoorbeeld vervalsingen alsook op de rechtszekerheid voor dergelijke transacties. Een essentieel aanknopingspunt zijn in dit verband de elektronische handtekeningen. Een dergelijke handtekening garandeert dat we weten wie de persoon is die een verklaring heeft afgegeven en ondertekend, dus wie de ondergetekende is. Bovendien kunnen we ook vaststellen dat de verstuurde gegevens onveranderd zijn aangekomen.
In de richtlijn wordt geprobeerd voor de technische normen uit te gaan van technologische openheid en een verbeterde veiligheid te bereiken door geavanceerde handtekeningen en gekwalificeerde certificaten.
De richtlijn garandeert dat de nodige cryptografische producten in de hele Gemeenschap beschikbaar zijn, zonder dat daarvoor een vergunning mag worden geëist. Vrijwillige systemen voor erkenning blijven echter mogelijk om een hoger kwaliteitsniveau te bevorderen. Voor de certificatiedienstverleners is een minimale aansprakelijkheid voorzien. De gebruiker moet pseudoniemen kunnen gebruiken en de gegevensbescherming mag niet in het gedrang komen.
Essentieel voor het vertrouwen van de deelnemers in de betrouwbaarheid van transacties in het Internet die met een elektronische handtekening worden bezegeld, is de kwestie van de rechtsgeldigheid van dergelijke handelingen. Geavanceerde handtekeningen zijn zo veilig dat ze in de toekomst voor de rechter altijd dezelfde geldigheid zullen hebben als een met de hand geplaatste handtekening. We mogen de rechtsgeldigheid van gewone elektronische handtekeningen, ook als bewijsmateriaal, echter ook niet te snel in twijfel trekken.
Deze richtlijn is mondiaal de eerste kaderregeling voor dit onderwerp, en de Europese Unie zet daarmee een eerste en essentiële stap op weg naar het regelen en tegelijkertijd bevorderen van elektronische handel in de Gemeenschap. Met deze richtlijn kunnen we het vertrouwen van de burgers in de betrouwbaarheid van openbare netwerken, van de aangeboden diensten en producten en in de rechtsgeldigheid van de in het Internet gesloten transacties bevorderen. Dat is een belangrijke bijdrage aan het vrij verkeer van goederen en diensten op de interne markt, en wel voor de consument - die op het Internet kan gaan shoppen, als ik het een beetje populair mag uitdrukken - maar tegelijkertijd ook voor degenen die de nodige producten en diensten op het gebied van de cryptografie aanbieden.
Ik wil met name een woord van dank richten tot de Commissie en de Raad, die allebei buitengewoon constructief met het Parlement hebben samengewerkt. Mijn dank ook aan het adres van de collega' s uit alle fracties, en niet alleen tijdens deze zittingsperiode. Het vorige Parlement heeft belangrijk voorbereidend werk geleverd.
Wij hebben meestal de moeizame taak de verschillende regelingen die in de lidstaten geleidelijk zijn ontstaan, te demonteren en aan de voorschriften in andere landen aan te passen. Deze keer worden we met een nieuwe technologische en sociale ontwikkeling geconfronteerd, en daarop kunnen we van het begin af aan invloed uitoefenen door in Europa eigen wettelijke voorschriften vast te leggen. Dat is tegelijkertijd een buitengewone kans om te bewijzen wat we kunnen als Europese rechtsgemeenschap.
Het is helemaal niet de bedoeling dat er afgezien van de speelruimte voor de lidstaten nog verschillende nationale regelingen en tradities ontstaan. Dat is een reden te meer waarom deze richtlijn volgens mij zo snel mogelijk in werking moet treden, en daarom vraag ik u om uw steun!

Wuermeling
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, men verwijt ons vaak dat de Europese regelingen niet evenwichtig zijn, dat ze te bureaucratisch zijn, bepaalde belangen te sterk verdedigen of zelfs volkomen blind zijn voor wat er in de wereld gebeurt. Ik meen te kunnen zeggen dat we hier een fraai voorbeeld van het tegendeel hebben. Bij het aanpassen van de rechtssystemen moeten we altijd een delicaat evenwicht vinden tussen de nodige harmonisatie aan de ene kant en het respect voor de langzaam gegroeide rechtstradities in de lidstaten aan de andere kant. Dit is een prachtig voorbeeld voor een evenwichtige oplossing. Aan de ene kant hebben we een klein aantal helder gedefinieerde regels voor de eisen die we stellen aan elektronische handtekeningen, en aan de andere kant kunnen de lidstaten beslissen in welke gevallen zij deze handtekeningen op voet van gelijkheid willen behandelen met de traditionele wilsverklaringen. Daarmee bedoelen we bijvoorbeeld een gewone handtekening, een document in schriftelijke vorm of een andere oorkonde.
In dit verband zou ik vooral op amendement 2 willen wijzen, waarin een wat verwarrende formulering in artikel 5, lid 1, wordt toegelicht. Ik wil er nogmaals met nadruk op wijzen dat ook tijdens de gesprekken in de commissie door iedereen is bevestigd dat een elektronische handtekening niet automatisch al voldoet aan bepaalde formele vereisten in de lidstaten. De nationale wetgever kan volledig autonoom besluiten in welke gevallen hij de elektronische handtekening met de klassieke handtekening gelijkstelt.
Deze richtlijn is ook een goed voorbeeld van het evenwicht dat we hebben gevonden tussen de belangen van het bedrijfsleven enerzijds en de consumenten anderzijds. We gaan uit van een duidelijke en eenvoudige regel, waarin geen hoge eisen worden gesteld. Kijkt u maar naar de bijlagen. Aan de andere kant bieden we de nodige garanties voor de rechtsgeldigheid van dergelijke overeenkomsten en voor de aansprakelijkheid van de verkoper.
De richtlijn is ten slotte ook een goed voorbeeld voor een vastberaden beleid binnen de Europese Unie, op de interne markt, terwijl we tegelijkertijd tot internationale samenwerking bereid zijn. Dit is een duidelijk kader, dat voorlopig slechts intern voor de EU geldt. In de tekst van de richtlijn zelf, en dat is toch opmerkelijk, hebben we echter bepaald dat we openstaan voor internationale regels. Dit is een goed voorbeeld van het feit dat we ons bij de harmonisatie van de regelgeving in de EU intussen in een interim-stadium bevinden. We hebben het nationale niveau, we hebben het Europese niveau, en sinds kort krijgen we steeds sterker en voor steeds meer onderwerpen ook nog het internationale niveau. Daarom is het verstandig om duidelijk te verklaren dat we met name op het gebied van de nieuwe technologieën en de elektronische handel openstaan voor een mondiale aanpak. Dat zal zeker ook een rol spelen tijdens de WHO-onderhandelingen.
Ik ben blij dat ik als nieuw lid van dit Parlement in mijn eerste toespraak een bijdrage heb mogen leveren tot een goed stuk Europese wetgeving. Ik hoop dat er hier een grote meerderheid voor kan worden gevonden en dat de richtlijn zonder problemen de Raad zal passeren.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Wuermeling, vooral ook omdat dit uw maiden speech in dit Parlement was.

Berger
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik namens mijn fractie de rapporteur van harte willen feliciteren met zijn verslag, en vooral ook met het feit dat hij als nieuweling in dit Parlement dit verslag voor de tweede lezing van de richtlijn elektronische handtekeningen zo snel heeft kunnen schrijven. Voor een onderwerp zoals de vereisten voor de erkenning van elektronische handtekeningen is een snelle oplossing ten minste even belangrijk als de juiste oplossing. Ik ben ervan overtuigd dat we een snelle maar ook de juiste oplossing hebben gevonden, en dat we daardoor een doorbraak hebben bereikt voor de elektronische handtekening en dus ook voor het dagelijks gebruik van de nieuwe informatie- en communicatiemedia.
Het is vooral juist dat we het toepassingsgebied beperkt hebben, dat we een onderscheid maken tussen open en gesloten netwerken, dat de oplossing niet op een bepaalde technologie gebaseerd is, dat het systeem zonder twijfel ook door rechtspersonen kan worden gebruikt en dat pseudoniemen toegelaten worden. Dat laatste stelt de consument in staat in het Internet anoniem te blijven, net zoals bij de dagelijkse transacties die hij off line verricht. Zo kunnen we ook verhinderen dat er een nauwkeurig profiel van iedere consument kan worden opgesteld.
Door een van de amendementen aan te nemen, willen we deze week besluiten dat het aan de lidstaten is om te bepalen in welke gevallen volgens de wet de elektronische handtekening mag worden gebruikt. Het was zeker nodig om dit recht te zetten. Ik zou echter tegelijkertijd een beroep op de lidstaten willen doen. Ik hoop dat u zich van uw royaalste kant zult tonen, dat u slechts in uitzonderingsgevallen het gebruik van de elektronische handtekening of de gelijkstelling ervan met de gewone handtekening zult beperken.
We hebben een belangrijke etappe gewonnen als we de richtlijn elektronische handtekeningen in tweede lezing straks goedkeuren. Het doel, in Europa een samenhangend en min of meer volledig juridisch kader te ontwerpen voor de informatiemaatschappij, hebben we nog niet bereikt. Eerst moeten we nog de tweede lezing afsluiten van de richtlijnen elektronische handel, auteursrecht en verkoop op afstand van financiële diensten.
Daarom zou ik ten slotte een beroep op de Raad willen doen. Bepaal zo snel mogelijk een gemeenschappelijk standpunt over deze voorstellen voor een richtlijn, hou daarbij natuurlijk zoveel mogelijk rekening met de amendementen van het Parlement in de eerste lezing en leg het voor de tweede lezing aan het Parlement voor.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, op dit moment moet ik denken aan onze voormalige collega Ullmann, die rapporteur was toen wij de vorige keer discussieerden over elektronische handtekeningen. Er waren hier toen maar weinigen aanwezig, maar vandaag zijn we wat talrijker. Ik geloof dat dat komt doordat er meer personen in dit Parlement zijn die het belang van deze richtlijn inzien.
Het belang van deze richtlijn wordt ook geïllustreerd door de uitgifte van aandelen die vorige week plaatsvond rond het Finse bedrijf Data Fellows. Daar was sprake van echt volkskapitalisme. Data Fellows is een bedrijf dat specifieke veiligheids- en verificatiediensten biedt, onder andere op Internet. Het voorstel dat wij hier bediscussiëren is dus ook in economisch opzicht van belang.
In de huidige discussie is het ook belangrijk dat we snel tot een beslissing komen, zoals de rapporteur al zei en verschillende anderen hebben benadrukt. Ik steun de rapporteur en ik ben verheugd over de opstelling van de Raad, over het feit dat men snel tot een beslissing wil komen en over het feit dat er constructieve dialoog heeft plaatsgehad. Zo wordt voorkomen dat men bang moet zijn voor een verdeelde Europese markt, aangezien heel wat landen reeds nu richtlijnen hebben aangenomen. Het zou dan ook een ongelukkige situatie zijn als deze richtlijn er niet komt.
Verder vind ik dat dit een heldere richtlijn is, ook al zijn er wat discussies geweest over het feit dat ze niet bepaalt welke vormeisen men in de lidstaten wil stellen aan verschillende procedures. Een oud voorbeeld dat in dit verband kan worden gegeven, is dat als de wetgeving van de lidstaten gelijktijdige aanwezigheid vereist, men geen huwelijk kan sluiten via Internet door beide partijen alleen maar deze vorm van handtekening te laten plaatsen. Dat is dan een vormeis die nog in onze wetgeving staat en die men dus niet kan omverwerpen.
Als we het hebben over dit soort identificatie en veiligheidsdiensten, hoop ik dat wij ons niet beperken tot de gedachte dat het alleen maar om nummers gaat. Integendeel, wij krijgen in de toekomst te maken met andere vormen van wellicht fysieke identificaties en verificaties, en ik hoop dat men daar specifiek rekening mee houdt in de herzieningsclausule in de richtlijn. Denkt u nu maar niet dat ik te veel James Bondfilms heb gezien. Nee, het zal werkelijk zo gaan in de toekomst. Daarom is die herzieningsclausule dus belangrijk.
Er wordt gesproken over vrijwilligheid en verschillende mogelijkheden, maar eigenlijk is het belangrijk dat men voldoet aan de veiligheidseisen in deze richtlijn, zodat de nationaal geplaatste handtekeningen ook internationaal gangbaar zijn. Er zijn ook redenen om er nog eens op te wijzen dat de Commissie een belangrijke taak heeft in het vaststellen van wat als betrouwbare handtekeningen wordt beschouwd en wat als veilige regelingen wordt gezien. Wat dat betreft, hoop ik dat de Commissie economisch juiste normen vaststelt, dat dat op een open wijze gebeurt en dat er geen de facto monopolies worden geschapen. Wij weten immers dat normen in de informatiemaatschappij precies deze betekenis hebben. De richtlijn geeft de Commissie enorm veel macht op dit punt.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, er is iets bijzonders aan de hand. We bevinden ons momenteel aan het einde van een periode van 500 jaar waarin het authentiseren van documenten en transacties voornamelijk plaatsvond via de schriftelijke handtekening, de medeondertekening (als getuige) en dergelijke. De laatste veertig, vijftig jaar hebben zich allerlei ontwikkelingen voorgedaan waardoor er nu een wereld voor ons ligt die gedomineerd zal gaan worden door elektronische handel, nieuwe technologieën en handtekeningen die niet bestaan in de oude betekenis van het woord en die dan ook op een nieuwe manier geauthentiseerd moeten worden. Voor velen van ons, en het verbaast mij dat mevrouw Thors daarvan geen melding heeft gemaakt, is dit een spannend, nivellerend fenomeen dat mensen vrijmaakt, omdat de oude wereld gedomineerd werd door de grote centra, en de periferieën in het nadeel waren vergeleken met deze centra. Maar in de nieuwe wereld van de elektronische handel, is er geen centrum: periferie en centrum zijn beide even centraal.
Dat is een geweldige ontwikkeling voor velen van ons in dit Parlement en zeker voor de heer Miller en mijzelf, de Schotse vertegenwoordigers in dit Parlement. Wij zijn zelfs zo blij met deze ontwikkeling dat we vinden dat wij in de Europese Unie stappen zouden moeten zetten om te komen tot een sluitend raamwerk voor deze vorm van handel - een sluitend raamwerk voor wederzijds vertrouwen tussen de inwoners van de verschillende landen, want als er iets is wat geen rekening houdt met grenzen, dan is het Internet wel.
Wij zijn van mening, en we sluiten ons in dat opzicht aan bij wat andere sprekers al hebben gezegd, dat deze richtlijn een heel goede zaak is. Ik wil met name mijn collega, de heer Lechner, eveneens nieuw in dit Parlement, gelukwensen met het goede werk dat hij voor ons in de commissie heeft verricht. Mijn eigen fractie zou het prettiger gevonden hebben als er wat meer aandacht aan de bescherming van de privacy en de bescherming van gegevens was besteed. Die bescherming blijft, ongetwijfeld geheel in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, in handen van de lidstaten, en ik heb daar niet echt bezwaar tegen. Maar het is misschien wel een onderwerp waarover we op een later tijdstip nog eens moeten spreken.
Het is ook heel belangrijk, zoals anderen ook al hebben aangegeven, dat er een mogelijkheid komt voor verdere ontwikkeling op internationaal niveau, omdat de grenzen van de EU wat dat betreft kunstmatige grenzen zijn.
Ik wil er zeker van zijn dat we bij het opstellen van internationale akkoorden niet op allerlei ontwikkelingen stuiten die nadelig zijn voor of de burger of de consument. Niet iedereen van ons is van mening dat binnen de Wereldhandelsorganisatie de balans, bijvoorbeeld tussen de bescherming van milieu, consument en werknemer enerzijds en de liberalisering van de handel anderzijds, altijd voldoende in evenwicht is geweest. Laten we ervoor zorgen dat dit hier niet weer gebeurt. Onze onderhandelaars moeten zich tot het uiterste inspannen voor een vrije markt, maar ook voor een eerlijke en rechtvaardige structuur.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de heer Lechner gelukwensen met de samenstelling en de presentatie van zijn verslag, waarin wij ons in beginsel kunnen vinden. De mondiale elektronische communicatie en het zakelijke IT-serviceverkeer zijn producten die steeds belangrijker worden, en tussen nu en het jaar 2001 zal in de Europese Unie de groei van de IT-services meer dan 100% bedragen. Tien jaar geleden was zo'n groei van de IT-diensten nog ondenkbaar. Er kon nog niet over de hele wereld via de pc worden ge-emaild, maar daarin komt nu razendsnel verandering.
We weten dat zich in de zakelijke markt allerlei nieuwe ontwikkelingen voordoen en ik denk daarbij met name aan elektronische handel. Er moeten tegelijkertijd echter ook beschermingsgarantienormen worden opgesteld en verbeterd om de belangen van de consument te allen tijde te kunnen beschermen. Ik heb onlangs in de Financial Times gelezen dat de helft van de discussies van klanten met het creditcardbedrijf Visa betrekking heeft op internettransacties. Daarom moeten er dringend procedures komen ter verbetering van de beschermingsgarantienormen. Ik denk daarbij met name aan de wettelijke erkenning van de elektronische handtekening. Voor dit doel zijn speciale certificeringsinstanties nodig. Dit alles is van het grootste belang als we het tweeledige doel - consumentenbescherming en consumentenvertrouwen - veilig willen stellen.
In het gemeenschappelijke standpunt van de Europese Raad van juni van dit jaar wordt geprobeerd een Europees raamwerk voor de elektronische handtekening op te stellen. Voor het eerst zal er een Europees regelingenkader voor authentiseringsdiensten komen en zal er worden gewerkt aan de wettelijke erkenning van de elektronische handtekening. Daar waar de technologische ontwikkelingen zich in ijltempo voltrekken, dient de Europese Unie zich extra in te spannen om ervoor te zorgen dat de interne markt geen last gaat krijgen van barrières ten gevolge van allerlei tegenstrijdige nationale regelgeving, en dat er al in een vroeg stadium een Europees wettelijk kader komt.
Kortom, de implementatie van uniforme Europese regels kan een belangrijke pioniersfunctie vervullen en zou wellicht een aanzet kunnen zijn tot afspraken op wereldniveau. Het Parlement dient hiermee rekening te houden, wanneer het over deze belangrijke richtlijn zijn stem uitbrengt.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, in de allereerste plaats zou ik commissaris Liikanen willen groeten, die ik voor de eerste keer bezig zie met de informatiemaatschappij en niet meer met de begroting. Ik wens hem succes toe bij zijn werk. Ik ben erg tevreden over deze ontwikkeling en ik hoop dat de procedure om eindelijk de elektronische handtekening te erkennen, wat in de praktijk al het geval is, door onze goedkeuring maximaal versneld wordt. Wij zijn ons bewust van de snelheid waarmee dit systeem zich ontwikkelt en ook van het feit dat de wereld van Internet, dat wil zeggen de wereld van degenen die naar de informatiemaatschappij surfen, al erg ver is wat betreft de geldigheid van via het elektronisch systeem afgesloten contracten en transacties. Ik benadruk dat wij als Europees Parlement voorop hadden kunnen lopen, maar doordat onze administratie geweigerd heeft een besluit van het Parlement uit te voeren is dat niet het geval. Jaren geleden hebben wij een wijziging van het Reglement aangenomen, die met name voor verzoekschriften en de Ombudsman de elektronische handtekening beoogde op te waarderen. Daardoor zou het mogelijk geweest zijn verzoekschriften via Internet in te dienen en zouden de transparantie en de mogelijkheid om zich te wenden tot het Parlement en tot de andere instellingen, zoals bijvoorbeeld de Ombudsman, zijn toegenomen. Welnu, niettegenstaande deze wijziging is deze bepaling eigenlijk een dode letter gebleven. Via Internet kun je weliswaar een verzoekschrift indienen, maar de indieners moeten dit ook schriftelijk bevestigen. Dat betekent eigenlijk het ongedaan maken van deze mogelijkheid.
Ik hoop dat de stemming van zo dadelijk een brede parlementaire meerderheid oplevert voor de wil om deze bepaling onmiddellijk toe te passen. Dat zou het middel meer gezicht geven, transparanter maken en de burgers meer toegang verschaffen tot ons democratisch proces.

Inglewood, The Lord
Mijnheer de Voorzitter. Ik wil allereerst de heer Lechner gelukwensen met zijn verslag en de manier waarop hij het hier in dit Huis heeft gepresenteerd. Er is één - naar mijn mening uiterst belangrijk - aspect dat de heer Lechner duidelijk over het voetlicht heeft gebracht: het gaat hier om een wet die onderdeel is van een groter geheel van wetten waarmee de elektronische handel gereguleerd zal gaan worden. Dat is ontegenzeglijk een heel belangrijk gegeven, niet alleen voor Europa, maar voor het bedrijfsleven overal ter wereld.
In deze context wil ik mijn tijd graag gebruiken om één punt, waarover ik mij in het bijzonder zorgen maak, onder de aandacht te brengen: de mogelijke invloed van de voorgestelde - als ik het verschrikkelijke woord over mijn lippen kan krijgen - ''veramsterdamste'' versie van het Verdrag van Brussel en dat van Rome, voor wat betreft het functioneren van dit onderdeel van het beginsel van de ene Europese markt. Zoals ik het standpunt interpreteer, kunnen deze versies een ernstige bedreiging vormen voor deze markt, aangezien een aantal bepalingen de indruk wekt strijdig te zijn met het land-van-oorsprongbeginsel en dat is, zoals dit Parlement weet, de basis waarop het beginsel van één Europese markt rust. Als het land-van-oorsprongprincipe in het concept van de ene Europese markt niet wordt nageleefd, ben ik bang dat het de burgers van Europa niet echt ten goede zal komen.
Zoals we allemaal weten, wordt de elektronische handel steeds belangrijker voor het economische en sociale welzijn van de inwoners van de Europese Unie. Als blijkt dat het wettelijke kader voor deze manier van zakendoen gebreken vertoont, komt daardoor het welzijn van alle Europese burgers in gevaar.
En als de uitholling van het land-van-oorsprong-beginsel een wezenlijke bedreiging vormt - en volgens mij gebeurt dat hier - voor het ontstaan van één markt in elektronische dienstverlening in Europa - en als dat op zijn beurt weer fiks doorwerkt in het functioneren van de elektronische handel wereldwijd, dan is dat heel triest, maar ook heel schadelijk voor de burgers van Europa. Het is iets wat wij, als vertegenwoordigers van die burgers, koste wat kost moeten zien te voorkomen.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, mijn dank aan de rapporteur voor dit verslag. De elektronische handel neemt snel toe en naar onze mening is dat zeer positief. Vaak begrijpen wij echter nog niet het culturele of politieke belang van de netwerken. In de toekomst hebben wij natuurlijk een burgerrechtenbeweging voor elektronische handelsnetwerken nodig.
Elektronische handtekeningen beveiligen de elektronische handel en dat is belangrijk. Wij hebben handel nodig die zich ontwikkelt, bijvoorbeeld met betrekking tot de concurrentiemogelijkheden ten opzichte van de Verenigde Staten. Bij ons bedraagt het gebruik van het Internet slechts een derde van het gebruik daar. Al zou een transactie drie wachtwoorden kennen waarvan er telkens twee van veranderen, dan nog is het systeem niet volledig veilig. Als computerkrakers toegang kunnen krijgen tot de databanken van het Pentagon, dan krijgen ze natuurlijk ook toegang tot de elektronische handelsnetwerken. In de detailhandel, waar het verlies ten gevolge van diefstal bijvoorbeeld 1% van de omzet kan zijn, is de schade voor rekening van de detailhandel zelf. Bij de elektronische handel komt de schade ook voor rekening van de klant en heel vaak alleen voor zijn rekening. De veiligheid kan daarom niet genoeg toenemen.
Er is internationale samenwerking nodig, wat hier al eerder vanavond naar voren is gekomen. Wij hebben zo' n uitgebreide samenwerking nodig, dat er een soort netwerkpolitie ingesteld moet worden die te vergelijken is met verkeerspolitie. Bedenk echter hoeveel sneller de elektronische handel is en hoeveel langer de wegen zijn dan in het wegverkeer. Het is ook van belang dat de controle daar plaatsvindt waar het centrum van de bedrijvigheid zich bevindt. Dit vereist internationale samenwerking en vereist ook veel van onze onderhandelaars bij de onderhandelingsronde van de WHO. Wij willen ook de minderheden beschermen. De grootste minderheid in alle landen zijn echter de armen. Ik hoop dat ook zij deze wereld van elektronische netwerken kunnen betreden en dat de Commissie maatregelen in deze richting gaat nemen.

Niebler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik zou de heer Kurt Lechner allereerst willen bedanken voor zijn uitstekende verslag, dat ik ook inhoudelijk volledig steun. De richtlijn voor een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen betekent voor de Europese Unie een belangrijke stap: zo kunnen we barrières voor de elektronische handel uit de weg ruimen. Tot nu toe was niet duidelijk wat de rechtsgeldigheid van elektronische handtekeningen was, en vooral was niet duidelijk of een elektronische verklaring met een digitale handtekening in rechtszaken als bewijsmiddel kan worden gebruikt. Deze problemen zijn in de hele Unie nu min of meer opgelost, omdat de richtlijn bepaalt dat rechtsgeldige verklaringen in de toekomst ook langs elektronische weg kunnen worden afgelegd en dat ook elektronische handel zo mogelijk is.
De richtlijn is een eerste stap op weg naar een volledig juridisch kader voor de elektronische handel en bepaalt dus ook de koers van de richtlijn over elektronische handel, de richtlijn over verkoop op afstand en ten dele ook van de richtlijnen over het auteursrecht, die allebei binnenkort in tweede lezing door het Parlement zullen worden behandeld. De heer Wuermeling heeft terecht al duidelijk gemaakt dat de richtlijn het aan de lidstaten overlaat om te bepalen wanneer een elektronische wilsverklaring met een digitale handtekening dezelfde waarde heeft als een verklaring met een gewone handtekening of als een verklaring die volgens de wet schriftelijk moet worden afgelegd.
Ik ben heel tevreden met het feit dat het toepassingsgebied van de richtlijn tot de belangrijkste punten beperkt blijft en dat het het nationale contractuele recht, en met name de bepalingen daarin voor de vorm en het naleven van contracten, intact laat. Ik wil heel in het kort nog twee opmerkingen maken over de richtlijn. Ten eerste is het van het grootste belang dat we in heel Europa een systeem voor elektronische handtekeningen creëren dat open staat voor mondiale ontwikkelingen en de integratie bemoedigt. In dat verband is het met name ook de taak van de Commissie om met derde landen en met internationale organisaties contact op te nemen en naar de juiste oplossingen te zoeken. Daarbij moeten we vooral rekening houden met de voorstellen op dit vlak van de Commissie van de Verenigde Naties voor Internationaal Handelsrecht (UNCITRAL), van de OESO en de WHO.
Uiteindelijk willen we dat de elektronische handtekeningen grensoverschrijdend erkend worden, dat we een internationaal compatibel kader scheppen. Ten tweede, en dat is mijn laatste opmerking, wil ik erop wijzen hoe belangrijk en dringend het voor certificatiedienstverleners is dat ze eindelijk regels krijgen voor de toegang tot de markt, de toepassing van de principes van de interne markt en de aansprakelijkheid. Het is de hoogste tijd rechtszekerheid te scheppen door uniforme voorschriften vast te leggen, zowel voor de certificatiedienstverleners als voor de consumenten. Dan weet iedereen, ongeveer zoals bij het gebruik van kredietkaarten, wat zijn maximale aansprakelijkheid is.

Harbour
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Lechner gelukwensen met de manier waarop hij het verslag heeft gepresenteerd. Wat ik vooral apprecieer, is dat hij niet te veel toe heeft willen voegen aan wat in wezen een goede richtlijn was. Rapporteurs komen altijd in de verleiding om nieuwe aspecten toe te voegen, maar de heer Lechner is wijselijk niet voor deze verleiding gezwicht.
Mijn eerste toespraak in dit Parlement heb ik gehouden in juli. Daarin prees ik het initiatief van de Finse voorzitter om prioriteit te geven aan zaken die te maken hebben met de informatiemaatschappij. Het is bijzonder plezierig om een paar kanttekeningen te kunnen zetten bij de richtlijn die we vandaag bespreken en voort te bouwen op wat een aantal collega's al heeft gezegd: dat het hier een heel belangrijke maatregel betreft, omdat het de eerste in een serie is. De manier waarop we in dit Parlement, in de Commissie, in de Unie hiermee omgaan is heel belangrijk voor de ontwikkeling van de elektronische handel in de toekomst. In deze slotbijdrage wil ik vooruitdenken over de implicaties van deze richtlijn voor andere richtlijnen. Tevens wil ik de de Commissie in het bijzonder vragen ervoor te zorgen dat deze eerste richtlijn bij het functioneren in de praktijk goed in de gaten wordt gehouden.
Zoals mijn collega, mevrouw Berger, en een aantal andere sprekers al hebben gezegd, hebben de overheden van de lidstaten een bepaalde mate van flexibiliteit wat de implementatie van deze richtlijn betreft. Wij willen er zeker van zijn dat ze geen bepalingen aan deze richtlijn toevoegen en haar niet te beperkend of te ingrijpend maken, omdat ze daarmee de ontwikkeling of het gebruik van de elektronische handtekening blokkeren en dus de ontwikkeling van de elektronische handel als geheel afremmen. Dat is per slot van rekening wat we willen bereiken met de onderhavige wetgeving. We willen een wetgeving die de ontwikkeling van de elektronische handel vanuit het perspectief van de consument stimuleert en bedrijven ertoe aanzet het tijdperk van het snelle zakenverkeer te betreden.
Elektronische handtekeningen zijn heel erg belangrijk voor het gevoel van bescherming en veiligheid dat de consument nodig heeft om de stap naar ''elektronisch zakendoen'' te zetten. Ik wil de Commissie dan ook vragen ervoor te zorgen dit aspect van de richtlijn op het niveau van de nationale overheid in de gaten te houden om er zeker van te zijn dat ze doeltreffend werkt en dat ze haar doel bereikt: consumenten en bedrijven stimuleren tot deelname aan de elektronische revolutie.
Er zit nog een tweede, belangrijke kant aan deze richtlijn: ze is, vanuit technologisch oogpunt gezien, neutraal. Het bedenken van technologische oplossingen is geen taak van politici. We leven in een zeer snel veranderende wereld, waarin nieuwe producten in enkele maanden tijd worden ontwikkeld, heel snel op de markt komen, heel snel te koop zijn en heel snel door de consument worden geaccepteerd. We moeten ervoor zorgen dat door onze wetgeving de technologische mogelijkheden niet geblokkeerd raken of (software-)ingenieurs van de ontwikkeling van nieuwe producten worden afgehouden. Hier is wederom zorgvuldig toezicht van de Commissie geboden.
Het laatste - en naar mijn mening cruciale - punt waarmee bij de ontwikkeling van de elektronische handel in de Unie rekening moet worden gehouden, is het volgende: we moeten zorgen voor een raamwerk dat kleinere bedrijven stimuleert zich in de elektronische handel te begeven. Als we de kleine bedrijven, de micro-bedrijven, niet stimuleren profijt te trekken van het enorme technologische potentieel, waarmee je snel en goedkoop internationale markten kunt aanboren en nieuwe producten op een heel simpele en doeltreffende manier direct aan de klant aan kunt bieden, denk ik dat we gefaald hebben. Ook hier moeten we weer kijken hoe deze richtlijn in de kleine en middelgrote bedrijven uitpakt. Wij moeten er met name voor zorgen, en ik wil hiermee aansluiten bij wat mijn collega, Lord Inglewood, heeft gezegd, dat de entree op de elektronische-handelsmarkt van kleinere bedrijven nooit gefrustreerd raakt door de veranderingen in het algehele stelsel van wettelijke regelingen.
Ik ben vol lof over deze wetgeving. Ik heb een aantal suggesties gedaan en ik hoop dat de Commissie er iets mee doet op weg naar het nieuwe tijdperk: het tijdperk waarin de elektronische handel gebruik kan maken van een vastomlijnd wettelijk kader.

Liikanen
Allereerst wil ik het Europees Parlement bedanken voor de zeer bemoedigende, positieve benadering van de onderhavige kwestie. Ik moet zeggen dat ik het voor het eerst in dit Parlement met alle sprekers eens was. Het was zeer constructief en er zijn hier verschillende standpunten naar voren gebracht. Ik wil met name de rapporteur, de heer Lechner, gelukwensen met zijn constructieve verslag.
De in het Parlement geboekte vorderingen zijn ook van symbolisch belang voor toekomstige onderwerpen op hetzelfde terrein. De technologische veranderingen voltrekken zich met zo'n snelheid dat we een evenwicht moeten zien te vinden tussen snelle procedures en flexibele wetgeving. Anders zullen we niet kunnen inspelen op de eisen die de gigantische veranderingen aan ons stellen; veranderingen die zich elke dag in de verschillende sectoren van de informatiemaatschappij voltrekken.
De richtlijn die vandaag op de agenda staat, heeft betrekking op het gebruik en de wettelijke erkenning van de elektronische handtekening. Dit is een heel belangrijk gegeven, zoals vandaag al zo vaak is benadrukt. Elektronisch zakendoen is een fenomeen dat razendsnel om zich geen grijpt, zowel in het bedrijfsleven als in de particuliere sector. Internet zal over een jaar of vijf in Europa algemeen verbreid zijn. Naar verwachting zal de helft van de Europese bevolking in 2005 op Internet aangesloten zijn, en niet alleen via de pc, maar ook steeds meer via mobiele-communicatieapparatuur. Zo luidde de boodschap die iedereen twee weken geleden van Geneva Telecom heeft gekregen.
Het gebruik van de elektronische handtekening is een belangrijk middel om de authenticiteit in de toekomstige elektronische wereld te waarborgen. Zonder deze handtekening kunnen de Europese burgers niet veilig elektronisch met elkaar communiceren. De verdere groei van het internetgebruik zou bovendien zelfs kunnen worden afgeremd door de toenemende zorg over zaken als bescherming en privacy. De onderste regel is dat er zonder bescherming en vertrouwen geen grootschalige verschuiving naar commerciële en financiële transacties op Internet zal plaatsvinden.
Deze richtlijn is niet ontworpen om alles te reguleren. Ook is hij niet bedoeld om de markt te verdringen. De richtlijn biedt wettelijke erkenning van de elektronische handtekening, waar op dit moment alleen de papieren vorm wordt erkend, en zorgt op die manier voor meer bescherming op de markt. Daarnaast beschermt ze de interne markt voor producten en diensten die gebruik maken van het beginsel van de elektronische handtekening. Maar dit initiatief kent ook een aanzienlijk internationaal aspect. Internet en elektronische handel hebben van nature een mondiaal karakter. Andere internationale organisaties, zoals de Verenigde Naties en de OESO, zijn dan ook in toenemende mate actief op het gebied van de elektronische handtekening. In de VS is er in bijna alle staten al een wet die het gebruik van de elektronische handtekening regelt van kracht of in voorbereiding. Japan is eveneens bezig met de voorbereiding van een wet op dit terrein. De aanwezigheid van een, onderling goed afgestemd, Europees wettelijk kader zou dan ook de positie van Europa in de internationale context versterken.
De richtlijn is, zoals al gezegd, ook nodig om afwijkende benaderingen in de wetgeving van de lidstaten tegen te gaan. Op dit moment zijn alle EU-lidstaten het eens over het belang van de elektronische handtekening, die moet zorgen voor bescherming en vertrouwen in de elektronische communicatie. Dat is goed nieuws. Wij kunnen daarop voortbouwen door ervoor te zorgen dat binnen de interne markt niets de vrije circulatie in de weg staat van producten en diensten die gebruik maken van de elektronische handtekening.
Wat de voorgestelde amendementen betreft: de Commissie kan deze accepteren, met uitzondering van één amendement. Wij hebben een probleem met Amendement 6, omdat dat, volgens onze interpretatie, indruist tegen het Verdrag. Het Verdrag bepaalt namelijk dat dit soort voorstellen aan de Raad moet worden voorgelegd. In deze context komt het Europees Parlement niet voor.
Al met al wil ik nogmaals zeggen dat ik heel blij ben met de grote mate van consensus tussen het standpunt van de Commissie en het Europees Parlement.
Het is in ons aller belang ervoor te zorgen dat de zaak snel wordt afgehandeld. Met dit doel voor ogen wil ik dan ook voorstellen dat het Parlement zich nog eens buigt over Amendement 6, omdat er op die manier geen onnodige bemiddelingsprocedure hoeft plaats te vinden. In dit verband laat het Verdrag geen ruimte voor interpretatie.
Dank u voor uw medewerking. Ik hoop dat dit soort snelle samenwerking en consensus tussen u en ons ook mogelijk is bij de vele nieuwe initiatieven die op ditzelfde terrein worden ontplooid en die al bij het Parlement liggen of daar later dit jaar en volgend jaar verwacht worden.

De Voorzitter
 Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt op woensdag om 12.00 uur plaats.

Motorvoertuigen en aanhangwagens
De Voorzitter
 Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0033/1999) van de heer Harbour namens de Commissie juridische zaken en interne markt betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de richtlijn 70/221/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende reservoirs voor vloeibare brandstof en beschermingsinrichtingen aan de achterzijde van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (8697/1/1999 - C5-0031/19999 - 1998/0071 (COD)).

Harbour
Mijnheer de voorzitter, ik zet nu een andere hoed op, nu ik mijn rapport aan het Parlement ga presenteren. Ik wil mijn collega's in de Commissie juridische zaken en interne markt heel hartelijk bedanken voor het feit dat ze mij deze opdracht hebben gegeven een week nadat ik mijn mandaat had aanvaard. Ik zie dat een aantal collega's hier vandaag aanwezig is ter ondersteuning.
Ik wil deze presentatie graag simpel proberen te houden. Het gaat hier om een belangrijk onderdeel van de wetgeving inzake de eenwording van de Europese markt. In deze wet worden uniforme technische eisen vastgelegd voor een heel belangrijk onderdeel van de brandstoftank in motorvoertuigen. In het voorstel worden vier belangrijke doelstellingen gerealiseerd. Doelstelling 1: de introductie van uniforme testnormen voor plastic brandstoftanks; deze normen gelden voor alle soorten motorvoertuigen, zowel personenauto's als commerciële voertuigen. Een aantal van u weet waarschijnlijk al dat er overal in de auto-industrie steeds meer plastic als materiaal wordt gebruikt. Met deze uniforme testnorm kunnen ontwerpers zich concentreren op het voldoen aan één enkele norm en hoeven ze hun inspanningen niet te verdelen over een hele reeks verschillende normen.
Men heeft vaak het gevoel dat deze technische richtlijnen voor de consument niet zoveel betekenen, maar ik kan u vanuit mijn ervaring als ingenieur in de auto-industrie zeggen dat als ingenieurs zich kunnen concentreren op het maken van veiligere, schonere auto's en niet een hele serie verschillende regels hoeven na te leven, dat uiteindelijk zeer positief zal uitwerken voor klant en consument. Dat is doelstelling nummer één.
De tweede doelstelling is de bepaling dat de technische voorschiften in de toekomst moeten worden uitgebreid door middel van een procedure via een regelgevend comité, teneinde nieuwe normen te introduceren voor brandstoftanks die gasvormige brandstoffen bevatten. Dit is een belangrijk voorstel, dat duidelijk op de toekomst gericht is, omdat er steeds meer gasvormige brandstoffen worden gebruikt - ik doel hier bijvoorbeeld op zaken als vloeibaar gas en petroleumgas - en er is ook een kans dat waterstof in de toekomst als brandstof zal gaan fungeren. Dit is een verstandige maatregel; toch heeft deze betrekkelijk ongecompliceerde technische maatregel er al achttien maanden over gedaan om het tot een tweede lezing te brengen. Dat lijkt me geen erg verstandig gebruikt van bestuurstijd. Dat is punt 2.
Punt drie is de bepaling dat typegoedkeuring kan worden uitgebreid in gevallen waarin motorvoertuigen, na fabricage, worden toegerust met extra brandstoftanks voor extra brandstof of met extra, grotere tanks. Ook dit speelt, vanuit veiligheidsoogpunt, een steeds belangrijker rol.
Deze drie belangrijkste doelstellingen kwamen voor in het oorspronkelijke voorstel, dat de Commissie het Parlement in eerste lezing voorlegde en dat daarna uitmondde in het gemeenschappelijke standpunt. Bij zijn eerste lezing was het Parlement er met name op gebrand een belangrijke aanvullende doelstelling toe te voegen: de aanpak van het probleem van op de snelweg gemorste diesel, een toenemend veiligheidsrisico voor weggebruikers, met name voor motorrijders.
Het Parlement stelde voor dit probleem aan te pakken. Het voorstel werd verworpen door de Commissie, maar in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad kwam deze maatregel wel voor. Dit onvrijwillige verlies van brandstof is het gevolg van niet goed aangebrachte vuldoppen. In de richtlijn die we u nu voorleggen, waarbij de amendementen van het Parlement uit de tweede lezing tot doel hebben deze bepalingen aan te scherpen, wordt deze kwestie aangepakt via het voorschrift dat brandstoftanks van motorvoertuigen moeten beschikken over een vorm van positieve sluiting van de vulopening, zodat de dop altijd veilig gesloten is.
We hebben consideransen toegevoegd waarin we dit expliciet als doelstelling van de wetgeving omschrijven en de betreffende technische voorschriften aanscherpen om ervoor te zorgen dat de bepaling zijn doel bereikt. Ik ga ervan uit dat dit de volledige steun van het Huis heeft.
Nu ik het er toch over heb, wil ik nog even zeggen dat dit niet de enige oplossing voor het probleem is. Onze commissie wil erop wijzen dat ook andere commissies dit veiligheidsprobleem moeten aanpakken via de komende uitstootrichtlijn voor zware bedrijfsvoertuigen en ook via testnormen voor voertuigen, om er zo zeker van te zijn dat er iets wordt gedaan aan vuldoppen waar iets mis mee is, bij controles van bedrijfsvoertuigen langs de weg of bij jaarlijkse controles van dit soort voertuigen.
Het laatste element, mijnheer de Voorzitter, van dit voorstel is de comitéprocedure voor het up-to-date houden van het technische aspect van deze richtlijn en ik heb het daar al eerder over gehad. Het Parlement heeft in zijn tweede lezing een verandering van de comitologieregelingen voorgesteld, maar met het oog op het verdrag van Amsterdam, heb ik geadviseerd deze amendementen niet te steunen. Ik stel voor het voorstel van de Raad en de Commissie voor een regelgevend comité goed te keuren. We zullen het er later nog over hebben, bij de bespreking van het voorstel van de heer Ferri.
Tot slot wil ik dit voorstel van harte bij het Huis aanbevelen. Het is een verstandig, ongecompliceerd voorstel om te komen tot één Europese markt, met daarin een aantal belangrijke aspecten, en ik hoop dat het uw unanieme steun zal krijgen.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Harbour gelukwensen met zijn eerste verslag. Voor een nieuw lid heeft hij het heel goed gedaan. Hij heeft de inhoud van het verslag helder over het voetlicht gebracht. Ik wil graag ingaan op een aantal aspecten die hij heeft genoemd. Deze aspecten hebben betrekking op het onderwerp ''veiligheid''. Veiligheid was de rode draad in het rapport. Aan het einde wordt ingegaan op de kwestie van de veiligheid van tweewielige voertuigen.
Er zijn hier misschien niet veel mensen die zich realiseren dat er meer ongelukken met motorfietsen gebeuren in de omgeving van rotondes dan op andere delen van snelwegen of gewone wegen. Hoe komt dat? Dat komt doordat er diesel wordt gemorst. De heer Harbour onderkent dat in zijn eerste amendement. Hij stelt heel duidelijk dat deze onvrijwillige lozing van diesel een gevaar vormt voor gebruikers van tweewielige voertuigen.
Dus moeten we uitzoeken waarom er meer diesel wordt gemorst rond de snelwegen. Dat komt door ontbrekende of slechtpassende doppen op brandstoftanks. Wanneer deze bedrijfsvoertuigen een rotonde nemen, heeft de brandstof de neiging eruit te stromen en motorfietsen die daar vlak achter rijden glijden uit over de vetlaag die de diesel op het wegdek achterlaat. Daarom wordt in het tweede amendement ruim aandacht besteed aan de slechtpassende of soms zelfs ontbrekende vuldoppen. Ik vind dat zeer prijzenswaardig van de heer Harbour.
Ik wil er ook op wijzen dat motorrijden op dit moment sterk in opkomst is. Er is een soort heropleving aan gang. Waarom dat is, weet ik niet. Als ik hier de zaal rondkijk, dan lopen de meesten van ons waarschijnlijk tegen de middelbare leeftijd. Misschien verlangen sommigen van ons wel terug naar onze jeugd en willen we graag zijn als Dennis Hopper uit de film Easy Rider. Ik weet het niet, maar het motorrijden beleeft in ieder geval momenteel een heropleving. Ik sta daar positief tegenover en als er steeds meer motorfietsen op de weg verschijnen, moeten we die weg veiliger maken. Daarom zal mijn fractie het verslag van de heer Harbour van harte steunen.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Harbour, allereerst bedanken voor de diepgaande analyse van het gemeenschappelijk standpunt en ook voor de zeer beknopte weergave van het onderwerp die hij hier vandaag heeft gegeven.
Dit ontwerpvoorstel voor een richtlijn is gericht op het opstellen van constructienormen die fabrikanten van brandstoftanks dienen na te leven ter verkrijging van EG-type-goedkeuring. Het idee is met name om nieuwe bepalingen voor plastic brandstoftanks voor motorvoertuigen op te nemen in Richtlijn 70/221/EEG van de Raad. De bepalingen zullen betrekking hebben op zaken als bots-bestendigheid, mechanische sterkte, brandstofdoorlaatbaarheid en vuurbestendigheid. Bij brandstoftanks is veiligheid van het grootste belang, met name waar nieuwe technologieën en materialen worden geïntroduceerd.
Het ontwerpvoorstel verwijst rechtstreeks naar de technische voorschiften van Verordening 34 van de Economische Commissie voor Europa van de VN en heeft betrekking op het verminderen van het risico van brand en met name op de bepalingen voor plastic brandstoftanks. In het rapport wordt een voorstel gedaan voor twee amendementen, die beide de onvrijwillige lozing van diesel betreffen. Een dergelijke lozing kan een ernstig gevaar vormen voor motorrijders, vooral in combinatie met een nat wegdek, zoals hier eerder al werd gezegd. Wij zijn het er volledig mee eens dat dit vanuit veiligheids- en milieuoogpunt een ernstig probleem is en de Commissie kan de twee amendementen dan ook aanvaarden.
Samenvattend kan ik zeggen dat de Commissie alle voorgestelde amendementen aanneemt.

Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

Snelheidsmeter van twee- of driewielige motorvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0029/1999), namens de Commissie juridische zaken en interne markt, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de snelheidsmeter van twee- of driewielige motorvoertuigen en houdende wijziging van richtlijn 92/61/EEG van de Raad betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen (6884/1/1999 - C5-0029/1999 - 1998/0163(COD)) (Rapporteur: de heer Ferri).

Ferri
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om een voorstel voor technische regels dat beoogt de snelheidsmeter in de zogenaamde kleinere voertuigen, dat wil zeggen met twee of drie wielen, en in speciale gevallen ook in vierwielige voertuigen verplicht te installeren. Tot op heden is deze installatie facultatief, wat mede een alibi verschaft om de regels voor de snelheid en derhalve ook de verkeersveiligheid niet te respecteren, waardoor vaak met name onder jongeren ernstige ongelukken gebeuren. Die alibi geldt vooral als het gaat om voertuigen die op de een of andere manier maximaal zijn opgevoerd. Het is dus niet alleen een technisch voorstel, want deze kleine reeks normen komen immers centraal te staan in het maatschappelijk leven. Daarom hebben wij voorstellen gedaan en ook enkele amendementen goedgekeurd die benadrukken hoe belangrijk verkeersveiligheid vandaag de dag is, niet alleen in de afzonderlijke lidstaten maar ook in communautair verband. Het Witboek van Delors had trouwens al het accent gelegd op dit centrale probleem en ook een hele precieze verplichting aangegeven om binnen enkele jaren het aantal verkeersongevallen, met name de ernstige, te verminderen. Het is nog eerder een morele dan een juridische verbintenis en ook eerder een sociale dan een technische verplichting.
Wij hebben met veel aandacht dit voorstel gevolgd, ook omdat onze commissie - die het trouwens heeft goedgekeurd - heeft willen benadrukken hoe belangrijk het is dat er bij het onderwerp verkeersveiligheid niet sectorsgewijs te werk wordt gegaan maar dat er een meeromvattende en unitaire visie gevolgd wordt; het moet een echt pakket voor de verkeersveiligheid zijn. Aan de andere kant is het zo dat door het Verdrag van Amsterdam verkeersveiligheid een communautaire materie geworden is. Al het verzet dat vaak van de kant van de fabrikanten van voertuigen kwam, wier uiteenlopende belangen samenvielen, heeft men kunnen overwinnen en nu richt men zich eindelijk op veiligheid om het leven en de gezondheid van de mens te beschermen.
Deze reeks regels zal in de loop van de tijd moeten worden gewijzigd, mede vanwege technologische innovaties die het instrument zijn voor deze ruimere bescherming. Welnu, hoe kunnen wij deze regels wijzigen? Deze vraag stelt een probleem aan de orde dat verder gaat dan dit voorstelletje en dat het door collega Harbour terloops genoemde meeromvattende probleem van de comitologie betreft. Dit is een centraal punt en ik verzoek de Commissie en ook alle collega' s hierover na te denken. Wij hebben een tamelijk innovatieve keuze gemaakt door de voorkeur te geven aan een raadgevend comité boven een regelgevend comité, en daarmee te streven naar een zeker evenwicht tussen Commissie en Raad. Het perspectief daarbij is gemeenschappelijk, en het niveau van de afzonderlijke lidstaten wordt in zekere zin overstegen, zonder de lidstaten te vernederen. In dit evenwichtsspel wordt vanuit een visie die de afzonderlijk werkelijkheid - van waaruit soms verzet zou kunnen ontstaan bij dergelijke zeer delicate zaken - overstijgt, aan de Commissie een bepaalde bevoegdheid tot coördinatie en aanpassing gelaten.
Bij een eerste gedachtewisseling hierover heeft de Commissie zich weliswaar niet onverschillig getoond, maar zij zat toch min of meer op de lijn van de Raad. Het is duidelijk dat wanneer men probeert de regels met elkaar in overeenstemming te brengen, elke instelling natuurlijk op eigen voordeel uit is. In dit geval komt het mij echter voor - en ik vraag de Commissie dit te bevestigen - dat Commissie en Raad nogal overhellen naar een regelgevend comité.
Duidelijkheidshalve zou ik eraan willen herinneren dat deze richtlijn al een verlenging voor alle voertuigen tot 1 juli 2001 voorziet en voor brommers tot 1 juli 2002 bij moeilijkheden met de technische aanpassing. Om het maar niet te hebben over een mogelijke bemiddelingsprocedure, waardoor de toepassing van de richtlijn tot sint-juttemis zou kunnen worden uitgesteld. Wanneer de Commissie zich er echter toe zou verplichten binnen niet al te lange tijd een globaal, horizontaal voorstel te doen, dan zouden wij ons bij een voorstel als het onderhavige van stemming kunnen onthouden. Dat horizontale voorstel zou een hele sector, zoals het vervoer, en niet alleen dit onderwerp moeten betreffen. Ik wil niet zover gaan het verlangde voorstel een nog algemener karakter te geven, hoewel het daar ooit van moet komen omdat comitologie heel veel zaken betreft. Er is immers al een regeling afgeschaft, waardoor wij niet meer onze toevlucht kunnen nemen tot de oude beheers-, regelgevings- en raadgevende comités. Ik spreek hier natuurlijk op persoonlijke titel en het spreekt vanzelf dat het voorstel ook door de juridische commissie beoordeeld zal moeten worden. Het zou dan namelijk om een veel breder en verdergaand doel gaan dan waar wij het nu over hebben. Mocht het niet zover komen, dan gaat een ieder zijns weegs en zullen alle instellingen op democratische wijze besluiten nemen.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, de aanbeveling van collega Ferri lijkt mij in de juiste richting te gaan. Er wordt nog eens de noodzaak in benadrukt maximale veiligheid te garanderen voor twee- en driewielige voertuigen, met name voor brommers waarmee zoveel dodelijke slachtoffers vallen onder onze jeugd. De snelheidsmeter kan zeker een instrument zijn om het aantal ongevallen te verminderen, met name door ontmoediging. Voorts kan volgens ons het verlengen van de termijn voor de omzetting van de richtlijn nuttig zijn voor de technische aanpassing van de industrie.
Met mijn bijdrage wil ik een delicaat thema van algemene aard aansnijden, dat ook al door de rapporteur is behandeld. Deze aanbeveling behandelt immers rechtstreeks een van de delicaatste thema' s van de interinstitutionele betrekkingen, namelijk de comitologie. Via de comités worden de uitvoeringsmaatregelen van de wetgeving genomen en het belang daarvan zal niemand ontgaan. Uitvoeringsmaatregelen zijn namelijk zeer belangrijk, botsen vaak met de desbetreffende wet en beïnvloeden rechtstreeks de manier waarop communautaire wetgeving wordt toegepast in de lidstaten. Bij voorbeeld bij verkeersveiligheid, het eigenlijke centrale thema van de aanbeveling, heeft naar onze mening een algemeen gecoördineerd beleid een ieders aandacht. Wij zouden willen dat het als een noodzaak werd ervaren en niet, zoals nu, alleen als hoop wordt uitgesproken.
De juridische commissie stelt voor deze richtlijn een raadgevend comité voor, dat de Commissie de bevoegdheid geeft om na het inwinnen van het advies van de vertegenwoordigers van de lidstaten, uitvoeringsmaatregelen te nemen. Wij van de Europese Volkspartij hebben met grote aandacht het debat over de te gebruiken methode gevolgd. Het voorstel van de Commissie, overgenomen door de Raad, waarin een regelgevend comité van het type 3A wordt voorzien, is volgens ons waarschijnlijk geforceerd. Naar onze mening zou een raadgevend comité een beter evenwicht tussen de instellingen hebben betekend. Als het gaat om het soort comité heeft het raadgevend comité bovendien altijd al de voorkeur gehad van het Parlement. In dit verband wil ik wijzen op de door collega' s Bourlanges, Di Giovanni en Aglietta ingenomen standpunten in de voorbije legislatuur en die daarvoor. Dit alles in de geest van een vollediger scheiding tussen wetgevende en uitvoerende macht en met het doel te garanderen dat er beter rekening gehouden wordt met het communautair belang.
Het is trouwens juist dat het besluit van 28 juni jongstleden een diepgaande hervorming inhoudt van de comitéprocedure, en aan het Europees Parlement, los van het type comité, een belangrijke controlerende rol toekent. Met name geldt dat als - weer onafhankelijk van het type comité - voor voorstellen de medebeslissingsprocedure wordt gehanteerd. Daarom denk ik dat voor het Parlement de gehanteerde procedure minder belangrijk is dan in het verleden, maar ik vind ook dat juist om het interinstitutionele evenwicht te respecteren een weloverwogen globale aanpak door de communautaire instellingen noodzakelijk is. Vandaag kunnen wij ook geen steun uitspreken voor het raadgevend comité, mits de Commissie zich ertoe verplicht zo snel mogelijk een reeks voorstellen in te dienen ter aanpassing van de wetsteksten waarin voor de uitvoeringsmaatregelen verwezen wordt naar de comitologie. Dit opdat daarover een diepgaand debat zal plaatsvinden en coherente besluitvorming gegarandeerd kan worden in de verschillende sectoren waarvoor de Gemeenschap bevoegd is. Wij vragen de Commissie spoedig met een voorstel te komen en zich bereid te verklaren de gedane keuzes met de tot nu toe getoonde open geest te bespreken.
Ik zit volledig op één lijn met collega Ferri als ik zeg, en hiermee rond ik tevens af, dat wij in dit geval de inschakeling van het raadgevend comité voorlopig zouden kunnen uitstellen om zo de weg vrij te maken voor een snelle goedkeuring van de richtlijn, daar de Raad heeft laten weten bereid te zijn naar de bemiddeling te gaan mocht zo' n comité gekozen worden.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, bij de eerste lezing heeft het Parlement niets met deze richtlijn gedaan, daar het een technische richtlijn leek, die geen moeilijkheden opleverde.
Daarna heeft de Raad echter de doos van Pandora geopend door er twee zogenaamde technische wijzigingen in op te nemen. De eerste wijziging betreft artikel 3, waarin een soort gedelegeerde wetgeving is opgenomen door een permanente verwijzing naar het reglement van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties. De tweede wijziging betreft artikel 6, waarin de termijn voor de inwerkingtreding van de richtlijn opgeschoven wordt vanwege de noodzaak de industrie tijd te gunnen voor de technische aanpassing.
Het Parlement zag zich vanwege deze door de Raad in het voorstel van de Commissie aangebrachte wijzigingen genoodzaakt de tekst te herzien.
Wat betreft de termijn lijkt het redelijk, gezien de vertraging die deze richtlijn heeft ondervonden, dat die voor brommers van 1 januari naar 1 juli 2002 wordt verschoven, waardoor de industrie wat tijd heeft voor de aanpassing.
Maar wat de Raad vooral gedaan heeft is het opnieuw aan de orde stellen van de comitologiekwestie. Het oorspronkelijke besluit stelde een bepaald comité voor, en wel het comité van artikel 3A, dat inmiddels - afgelopen maand juli - is afgeschaft. Dat comité bestaat dus niet meer en derhalve heeft de rapporteur met veel verantwoordelijkheidszin en heel intelligent een raadgevend comité voorgesteld.
Het lijkt mij buiten elke proportie dat bij dit soort bepalingen, die de Raad zelf technisch noemt, de Commissie gebonden is aan een beheerscomité. Ik hoop dat de rapporteur zijn voorstel voor een raadgevend comité handhaaft, daar dat het juiste comité is voor dit soort regelgeving. Het handhaven van het mechanisme van een beheerscomité is gecompliceerd en bovendien had men dan de basisrichtlijn betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen moeten wijzigen.
Ik hoop derhalve dat op basis van de akkoorden die het Parlement deze week zal goedkeuren, de Raad en de Commissie de mogelijkheid zullen overwegen definitief de procedure van het raadgevend comité vast te leggen.

Beysen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega' s, in de eerste plaats wens ik te onderstrepen dat elke maatregel die de verkeersveiligheid beoogt te bevorderen, dient te worden toegejuicht. Vanuit dit opzicht zal de liberale fractie het verslag-Ferri dan ook goedkeuren.
Evenwel dient met grote nadruk bepleit te worden dat het Europees Parlement naar de toekomst toe een veelomvattender programma voor verkeersveiligheid zal willen goedkeuren. Wij kunnen niet langer lijdzaam toezien dat jaarlijks 42.000 verkeersdoden op de Europese wegen worden genoteerd. De toenemende verkeersagressie wijst elke beleidsverantwoordelijke erop dat er een dringende nood is aan een aantal maatregelen die onverkort in alle lidstaten van de Europese Unie toegepast dienen te worden.
In deze context wil ik het idee introduceren om een maandelijkse verkeersbarometer in te voeren. Deze verkeersbarometer dient de respectieve overheden bevoegd voor verkeersveiligheid in de Europese Unie, in staat te stellen maandelijks een evaluatie van de verkeersveiligheid in de Unie te maken. Op deze wijze kunnen de oorzaken van de verkeersonveiligheid systematisch worden nagetrokken en kan door regelmatig overleg niet alleen worden ingegrepen, maar vooral gesensibiliseerd naar de weggebruiker toe.
Door een uitwisseling van de gegevens en het permanent vestigen van de aandacht van de weggebruikers op de enorme verantwoordelijkheid in het verkeer kan ongetwijfeld in aanzienlijke mate worden bijgedragen tot een gevoelig minder persoonlijk en familiaal leed.
Het verslag-Ferri doet een oproep tot de jongeren om meer aandacht te hebben voor verkeersveiligheid. Niemand twijfelt eraan dat jongeren inderdaad gewezen moet worden op de gevaren van het verkeer. Nochtans is het een oproep die mijns inziens niet uitsluitend aan jongeren moet worden gericht. Mijns inziens dienen alle weggebruikers, ongeacht hun leeftijd, permanent gewezen te worden op het feit dat alleen een correct en hoffelijk verkeersgedrag de dramatische cijfers van het aantal verkeersslachtoffers kan doen afnemen.
Onlangs maakte ik het in mijn onmiddellijke omgeving mee dat twee autobestuurders met elkaar op de vuist gingen met doodslag als gevolg, omdat de ene de andere hinderde in het verkeer. Het betrof twee volwassenen. Als ik met dergelijke drama' s wordt geconfronteerd, besef ik dat wij voor een enorm probleem staan. Het verslag-Ferri is een kleine stap in de goede richting. Dit is, collega, niet denigrerend bedoeld. Het duidt alleen aan dat wij nog een hele weg hebben af te leggen om het doel te bereiken dat wij allen voor ogen hebben, met name het verkeer veel veiliger maken.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb mijn twee minuten niet nodig, want een aantal punten die ik aan de orde had willen stellen, met name over de verkeersveiligheid, zijn door de vorige sprekers al behandeld. Ik geloof werkelijk dat de verkeersveiligheid primair een probleem van de jongere generatie is, vooral ook voor jongeren op motorfietsen. Ik rijd uitsluitend met een motorfiets, nooit met de auto, ik ben lid van meerdere verenigingen van motorrijders, en hou me daar ook met het jeugdwerk bezig. Daarom lijkt het mij van het grootste belang om met name daar iets aan te doen. Natuurlijk is een snelheidsmeter psychologisch zinvol:die leidt ertoe dat de motorrijder automatisch minder snel rijdt. Anders ontstaan er helaas grote problemen bij de vaak bijzonder hoge snelheden, waar die motorfietsen niet voor bedoeld zijn, onder andere omdat het zwaartepunt te hoog ligt.
Daarom steunen wij deze richtlijn, en wij hopen natuurlijk ook dat we in het Europees Parlement meer kunnen doen voor de verkeersveiligheid in het algemeen. Dat is in alle lidstaten aan de orde, want uit de statistieken blijkt heel duidelijk dat de jongeren de meeste ongelukken hebben.
We zijn het ermee eens dat de datum wordt uitgesteld. We moeten de constructeurs de mogelijkheid geven deze voorschriften daadwerkelijk toe te passen, want slechts dan krijgen we een richtlijn die overal op dezelfde manier wordt omgezet. We vinden ook dat een raadgevend comité het juiste instrument is.

Harbour
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat ik zoveel van de tijd van mijn collega's in beslag neem, maar er blijkt wel uit hoe geïnteresseerd wij zijn in elkaars maatregelen.
Ik wil de heer Ferri lof toezwaaien voor zijn verslag en met name voor de nadruk die hij legt op de verkeersveiligheidsaspecten. Ik vind deze aspecten zo belangrijk dat ik niet graag zou zien dat deze richtlijn door getwist over comitologie wordt opgehouden. Daar is deze richtlijn mijns inziens te belangrijk voor. Ik weet dat comitologie voor de heer Ferri heel belangrijk is, maar volgens mij gaat het hier om een veel breder perspectief. Dat sluit aan bij de bevindingen uit mijn eigen verslag, zoals ik al eerder heb gezegd.
Uit de analyse van de heer Ferri blijkt heel duidelijk dat we het niet simpelweg op Europees niveau over motorvoertuigenwetgeving hebben, maar op het niveau van de Economische Commissie voor Europa van de VN, die nu al vele jaren binnen de motorvoertuigenindustrie wordt aanvaard als instantie die een hele reeks mondiale normen heeft opgesteld. Er vinden ook steeds vaker gesprekken plaats met de VS en Japan over mondiale technische normen voor motorvoertuigen. In de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, waarvan ik ook lid ben, zullen we zelfs binnenkort een rapport over dit onderwerp behandelen.
Ik denk dat het geen goede gang van zaken is als we nu alleen maar oog hebben voor het comitologie-aspect van deze richtlijn en de maatregel daarmee vertragen. We moeten nadenken over de manier waarop we het hele vraagstuk van de afwegingen omtrent en goedkeuring van mondiaal-geldende technische verordeningen en de rol van de EU daarin gaan aanpakken. Het is een onderwerp dat we de Commissie dringend in overweging willen geven.
We moeten ook ons eigen handelen onder de loep nemen. Het is heel duidelijk, als ik hier vanavond zo eens rondkijk, dat er onder de leden van het Europees Parlement geen overweldigende belangstelling voor deze technische richtlijnen bestaat. Er zijn hier een paar belangstellende enthousiastelingen die actie willen ondernemen, en we moeten manieren zien te vinden waarop we een bijdrage kunnen leveren aan deze technische processen. We moeten de lidstaten en de Commissie met voorstellen laten komen, vervolgens een aantal van de belangrijkste initiatieven bekijken en het standpunt van de burgers, bedrijven, weggebruikers en automobilisten uit de hele Europese Unie over het voetlicht brengen.
Ik denk niet dat dat evenwicht er al is. De positieve ontwikkelingen op verkeersveiligheidsgebied die de heer Ferri voorstelt, zijn nodig, maar we moeten ook vanuit een veel breder perspectief kijken naar de manier waarop we wereldwijd geldende technische normen willen realiseren in een, voor de EU, zo cruciale industrie.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige ontwerprichtlijn heeft betrekking op de verplichte plaatsing van een goedgekeurd type snelheidsmeter in alle nieuwe brommers, motorfietsen en driewielige motorvoertuigen. De Commissie is van mening dat om redenen van veiligheid en milieubescherming het niet meer toegestaan mag zijn brommers en motoren op de markt te brengen die niet zijn voorzien van een goedgekeurd type snelheidsmeter.
De bestuurders van twee- of driewielige motorvoertuigen moeten zich continu houden aan de in de lidstaten geldende snelheidsbeperkingen. Zij mogen niet de mogelijkheid hebben een beroep te doen op het ontbreken van de betreffende regels om zo straffen te ontlopen wanneer zij zich niet aan de snelheidsbeperkingen houden. De snelheidsmeter hoort bovendien nu al tot de standaarduitrusting van verscheidene voertuigen die in de Europese Unie op de markt zijn gebracht, zonder dat dit van grote invloed is op de totale prijs van het voertuig. Bovendien zorgt het verplicht plaatsen van een snelheidsmeter in alle betrokken voertuigen voor een schaalvoordeel waarvan ook de consumenten van profiteren.
De Commissie is op zich bereid alle amendementen goed te keuren, maar amendement 5 betreffende de comitologie kan nog zeer problematisch blijken te zijn. Aangezien de Commissie binnenkort een voorstel indient waarmee de kaderrichtlijn oftewel de richtlijn op basis waarvan het Comité motorvoertuigen is opgericht, wordt gewijzigd, stelt de Commissie voor dat het beter is de comitéprocedure in dat verband te behandelen. Of als het in juni aangenomen nieuwe comitologiebesluit voor de huidige comités van kracht wordt, dan kan de zaak ook in dat verband worden behandeld. Ik zou het echter jammer vinden als alleen vanwege het probleem aangaande de comitologie dit keer over de behandeling van het document bemiddeld moest worden.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.

Kabelbaaninstallaties voor personenvervoer
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0028/1999), namens de Commissie juridische zaken en interne markt, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende kabelbaaninstallaties voor het personenvervoer (14248/3/1998 - C5-0030/1999 - 1994/0011(COD)) (Rapporteur: de heer Miller).

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag nogmaals al mijn collega's in de Commissie juridische zaken en interne markt bedanken voor hun steun bij het opstellen van dit verslag.
Het verslag werd eerder dit jaar - in april geloof ik - in eerste lezing door het Parlement besproken. Dat verslag had twee doelstellingen die overeenkomen met de doelstellingen van dit verslag. Doelstelling nummer 1 was het vrije verkeer van kabelbaaninstallaties, een kernonderdeel van het concept van de ene Europese markt. Vrij verkeer is echter alleen mogelijk - en ik stel met nadruk ''alleen mogelijk'' - als er harmonisering van de veiligheidsnormen heeft plaatsgevonden. Ik wil er graag aan toevoegen dat iedere lidstaat verantwoordelijk blijft voor het toezicht hierop. Dus het punt waar het in eerste instantie om draaide was het vrije verkeer van kabelbaaninstallaties.
Het tweede punt was de veiligheid van kabelbaaninstallaties. Ik heb het onderwerp ''veiligheid'' eerder deze avond al aangesneden - de verkeersveiligheid van tweewielige voertuigen. Wij dienen ons binnen de Europese Unie te bekommeren om alle veiligheidsaspecten voor alle vormen van transport, niet alleen voor twee- of vierwielige voertuigen, treinen, vliegtuigen, boten en dergelijke, maar ook voor zweefbanen en kabelinstallaties. De veiligheid dient hoog in ons vaandel te staan.
Dat brengt me bij de amendementen die hier door de Commissie juridische zaken en interne markt zijn neergelegd. Amendement 1, 2, 3 en 5 geven duidelijkheid over het standpunt met betrekking tot alle personen die gebruik maken van een kabelbaan. Dit was in het verleden een grijs gebied, maar ik hoop dat we, met de introductie van deze vier amendementen, het standpunt voor alle gebruikers van deze installaties een stuk duidelijker hebben gemaakt.
Amendement 4 is in wezen een soort opschoonoperatie, omdat de eerdere alinea achterhaald was. Amendement 6 stelt de kwestie van de mijnbouwinstallaties aan de orde, die onder een aparte wetgeving vallen. Amendement 7, 8, 9 en 10 vereenvoudigen de veiligheidsbepaling. Als we volledig hadden ingestemd met de tekst van de Commissie, dan hadden we nu gezeten met drie logge, onhandelbare alinea's over het onderwerp ''veiligheid''. Op deze manier hebben we de beschikking over één enkele, vereenvoudigde alinea. In Amendement 11 worden weer een aantal veiligheidsaspecten belicht. Amendement 12 is wederom een opschoonoperatie.
Ik beveel dit rapport van harte bij u aan. Het belicht het onderwerp ''veiligheid'' binnen de EU, in al zijn aspecten; het is een gebied waar we ons allemaal om zouden moeten bekommeren en als zodanig hoop ik dat de Commissie en de Raad het rapport zullen aannemen.

Karas
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, namens onze Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten bedank ik de rapporteur en steun ik de richtlijn. Wij verzoeken iedereen de formaliteiten en procedures te volgen, zodat deze richtlijn, die door het Parlement nu wordt goedgekeurd, zo snel mogelijk kan worden geïmplementeerd. Zo kunnen we na de discussies die in 1994 ook door de Commissie waren gestart echte resultaten bereiken. Deze richtlijn is belangrijk voor het industriebeleid, het concurrentiebeleid, het veiligheidsbeleid en het consumentenbeleid, dat zijn niet minder dan vier beleidsvormen.
We kunnen ons allemaal nog heel goed de dramatische ongelukken in en door kabelbanen herinneren. Al vaker is gevraagd om uniforme veiligheidsnormen. Die eis werd ook steeds dringender. Daarom ben ik heel dankbaar, en de vorige spreker heeft dat ook al even genoemd, dat de nieuwe normen niet alleen zullen gelden voor de personen die op een bepaald moment in de cabine van de kabelbaan zitten, maar ook voor de passagiers die in de stations uitstappen of wachten op het vertrek.
We moeten in heel Europa dezelfde veiligheidsnormen toepassen. Zo kunnen we de veiligheid van de passagiers garanderen, maar tegelijkertijd kunnen we garanderen dat de Europese constructeurs van kabelbanen de concurrentie op de internationale markt aankunnen.
Voor het bouwen van kabelbanen bedenken echte specialisten permanent allerlei vernieuwingen. In veel lidstaten, met name in het Alpengebied, zijn kabelbanen van groot economisch belang. Ik ben blij dat ik er in mijn eerste toespraak in de plenaire vergadering van dit Parlement ook op mag wijzen dat kabelbanen in mijn land, in Oostenrijk, een hoeksteen van het toerisme en dus ook van de hele economie zijn.
Mag ik even toelichten hoe belangrijk deze richtlijn is? Alleen al bij ons hebben we negen miljoen passagiers, 255 kabelbaanondernemingen en al met al 526 miljoen afgelegde trajecten. Die omzet draagt 10,8 miljard Oostenrijkse schilling bij tot het bruto binnenlands product van Oostenrijk. Deze richtlijn versterkt de concurrentiepositie van de Europese, en met name van de Oostenrijkse kabelbaanondernemingen. De richtlijn garandeert uniforme veiligheidsnormen voor de passagiers, vereenvoudigt het vrij verkeer van goederen, zorgt ervoor dat er een echte interne markt voor kabelbanen ontstaat en versterkt de positie van de kabelbaanbranche als een belangrijke economische sector. Deze richtlijn legt uniforme en vereenvoudigde procedures vast, vereenvoudigt het werk van de overheid en maakt het mogelijk bepaalde controles elders te laten verrichten.
Ik ben blij dat deze richtlijn de succesvolle afsluiting vormt van een initiatief dat onder Oostenrijks voorzitterschap was genomen. Dat is in het belang van de consumenten en versterkt onze concurrentiepositie.

Zappalà
Mijnheer de Voorzitter, ik wil jegens de rapporteur mijn voldoening uitspreken over de inhoud van deze richtlijn die belangrijk en essentieel is. Ik maak pas sinds enkele dagen deel uit van de juridische commissie en derhalve heb ik niet de hele behandeling van de richtlijn kunnen volgen en er alleen de afgelopen paar dagen kennis van kunnen nemen. De vorige spreker zei dat dit soort installaties in Europa veel voorkomt. Dat geldt zeker voor mijn land, waar bijna het hele Alpengebied en de Apennijnen liggen. Het gaat dus om een infrastructuur en een activiteit die ons ten zeerste aangaan.
Ik zei net al dat de hele inhoud van de richtlijn waardevol is. Het is dus zaak dat wij ons er allen achter scharen. Op die manier wordt er het groene licht gegeven voor het vrije verkeer van de technologie in deze sector en van de toelevering. Zoals gezegd, wordt de weg vrijgemaakt voor concurrentie in deze sector, en op het vlak van technologie en veiligheid is dat fundamenteel, want dankzij concurrentie wordt er technische vooruitgang geboekt.
Ik heb met aandacht de richtlijn gelezen en vanuit technisch oogpunt zijn mij enkele punten duister gebleven. De richtlijn formuleert natuurlijk beginselen, geeft precieze richtsnoeren en harmoniseert en past tussen de lidstaten aan wat een fundamenteel doel zou moeten zijn, namelijk veiligheid. Bij veiligheid en technologie zijn echter technische gegevens, parameters, eigenschappen en gebruikte materialen van fundamenteel belang. Voorts zijn ook de kwaliteit en de frequentie van het onderhoud fundamenteel. Welnu, vanuit mijn standpunt bekeken zullen de technische bepalingen die de follow-up zullen zijn van deze richtlijn - en die elders en in andere vergaderingen zullen worden vastgesteld - zeker in alle lidstaten de doorslaggevende reden vormen om al dan niet met deze richtlijn in te stemmen.
Uitgaande van deze richtsnoer en met de wil kennis te nemen van alle uit louter technisch oogpunt te behandelen parameters, vraag ik of het mogelijk is dat het Parlement, en met name de betrokken commissie, op de hoogte zal worden gehouden. En vooral vraag ik aan de Commissie of het mogelijk is te vernemen wat vanuit louter technisch oogpunt de follow-up zal zijn van de toepassing van deze richtlijn.

Liikanen
 - (EN) De ontwerprichtlijn waarover het Europees Parlement zich thans moet buigen, heeft betrekking op de veiligheid van de personen die vervoerd worden in en het vrije verkeer van kabelbaanapparatuur en -installaties. In gewone taal: de installaties waar het hier om gaat, zijn de zweefbanen, de kabelspoorwegen en de skiliften die in berggebieden worden gebruikt, en die allemaal worden ingezet bij moeilijke toegankelijkheid van een dergelijk gebied. Het spreekt voor zich, zoals hier al eerder is gezegd, dat het hier om uiterst belangrijke zaken gaat.
Ik wil de parlementaire commissie en met name de rapporteur, de heer Miller, bedanken voor het uitstekende werk dat zij tijdens de tweede lezing hebben verricht. De Commissie neemt alle amendementen van harte aan. Aan de ene kant zijn ze opgesteld ter verheldering van bepaalde bepalingen uit het gemeenschappelijk standpunt, met name waar het de reikwijdte van dit standpunt betreft. Daarom zijn ze van harte welkom.
Ten tweede heeft de rapporteur voorgesteld de mijnbouwinstallaties onder de uitzonderingen op te nemen. Dat lijkt gerechtvaardigd, gezien het speciale karakter van dergelijke installaties, die onderworpen zijn aan heel specifieke regels.
De Commissie is het er ook mee eens dat dit onderwerp onderdeel dient uit te maken van het rapport dat de Commissie vier jaar na inwerkingtreding van de richtlijn dient op te stellen.
Het aannemen van uw rapport is een beslissende stap in het proces dat moet leiden tot de langverwachte implementatie van deze ''broodnodige'' richtlijn.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.40 uur gesloten)

