Beleidscoherentie voor ontwikkeling en de gevolgen van exploitatie door de EU van bepaalde biologische natuurlijke hulpbronnen voor de ontwikkeling van West-Afrika (debat) 
De Voorzitter
Tot slot is aan de orde het debat over het verslag van Frithjof Schmidt, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over beleidscoherentie voor ontwikkeling en de gevolgen van exploitatie door de EU van bepaalde biologische natuurlijke hulpbronnen voor de ontwikkeling van West-Afrika (INI/2007/2183).
Frithjof Schmidt
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik zou willen beginnen enige uitleg te geven bij de titel van mijn verslag. Als wij het namelijk hebben over "biologische natuurlijke hulpbronnen", dan hebben wij het over hout en vis. Hout en vis zijn de belangrijkste bronnen voor de sociale en economische ontwikkeling van de regio West-Afrika. Vanzelfsprekend stuiten wij dan ook op het probleem van de ontbossing.
Wij weten allemaal hoe alarmerend deze ontwikkeling is. Van de bosbouw die er de afgelopen vijftig jaar in West-Afrika was, is vandaag de dag nog maar 13 procent over. Dat betekent dat 87 procent van het land dat eens bebost was, inmiddels is uitgeput. Wij weten ook allemaal welk effect dit heeft op de klimaatverandering en het woestijnvormingsproces.
Wij beschikken over vergelijkbaar alarmerende statistieken ten aanzien van de overbevissing in dat deel van de Atlantische Oceaan en de ernstige problemen die daaruit voortkomen. En iedereen kent uiteraard de beelden van overvolle bootjes die aanmeren op de Canarische Eilanden met ladingen migranten uit West-Afrika. In mijn verslag heb ik het verband tussen deze ontwikkelingen beschreven, en de toegenomen migratie vanuit West-Afrika naar de Europese Unie is onmiskenbaar en onomkeerbaar, en natuurlijk ook onderwerp van politiek debat binnen onze samenleving.
De Europese Unie is de voornaamste markt voor hout en vis. Wij kunnen zeggen dat wij zelf ongeveer 80 procent van deze producten aanschaffen. Daarom is het verstandig, en eigenlijk ook cruciaal, dat wij de coherentie van ons ontwikkelingsbeleid, ons visbeleid en ons beleid inzake de handel in hout evalueren teneinde te bepalen of zij vruchtbaar samengaan of dat hun doelstellingen wellicht in sommige opzichten tegenstrijdig zijn.
Ten aanzien van beide producten is het van belang om illegale plunderingen te voorkomen en te zorgen voor een vorm van duurzaam bronbeheer. Ten aanzien van beide producten moet worden gezorgd dat de behoeften van de plaatselijke economie en de plaatselijke consumptie voorrang krijgen ten opzichte van de internationale handel. Halen wij deze doelstellingen niet, dan zal het zichzelf voedende ontwikkelingsproces worden ondermijnd en komt het succes van de ontwikkelingssamenwerking in gevaar. Daarom is het ook zo belangrijk dat wij de coherentie tussen de beleidsonderdelen evalueren, opdat we kunnen zorgen dat andere beleidsonderdelen die wij nastreven niet het ontwikkelingsbeleid frustreren of ondermijnen.
De instrumenten waarmee wij deze situatie kunnen veranderen, zijn bekend. Wij moeten beter toezicht houden op de visvoorraden en de bossen, en wij moeten de houtindustrie en visserij beter controleren. Ook moeten wij zorgen voor een geschikte infrastructuur voor onderzoek naar de ontwikkeling van de visvoorraden en voor toezicht op en controle van de economische activiteiten. Wij weten dit al geruime tijd en het is ook al enige tijd de politieke koers die wij volgen.
In deze context moeten wij onze inspanningen voornamelijk richten op het bestrijden van de illegale houthakkerij, de illegale visvangst en de handel in illegale producten. Dat zullen wij plaatselijk in West-Afrika moeten doen. Daarom zullen wij onze partnerlanden in West-Afrika moeten ondersteunen, hetgeen betekent dat zij ook toegang moeten krijgen tot de EU-markt. Wij moeten onze controlesystemen beter ontwikkelen. Een van de belangrijkste opdrachten op het vlak van ontwikkelingsbeleid is om onze inspanningen te gaan richten op een duurzaam ecologisch verantwoorde aanpak ten aanzien de houthakkerij, het bosbeheer en de visvangst.
Staat u mij toe nog één punt te behandelen en u te wijzen op een tegenstrijdigheid met betrekking tot mijn verslag. In het verslag wordt gesteld dat wij de voorwaarden voor joint ventures tussen ondernemingen in de Europese Unie en hun Afrikaanse partners moeten verbeteren en dat wij moeten zorgen dat investeringen beter beschermd worden. Ik vind dat juist en passend, en dit zijn noodzakelijke maatregelen, maar wij moeten wel zorgen dat zij geen overcapaciteit creëren die weer andere maatregelen ondermijnt, zoals maatregelen die zijn ingesteld om de overbevissing te bestrijden.
Het is absoluut noodzakelijk dat wij het conflict tussen deze doelstellingen oplossen. Daarom hebben wij deze verklaring als aanvullend punt toegevoegd aan de mededeling van de Commissie visserij. Wel maak ik mij zorgen dat het procedurele conflict over wie gerechtigd is waaraan en waar aanvullingen te maken en wanneer deze aanvullingen kunnen worden gemaakt, de inhoud van deze aanvulling zal doen vervagen. Het is naar mijn mening echter van het grootste belang dat wij ons houden aan het beginsel dat er geen nieuwe overcapaciteit meer wordt gecreëerd. Zoals u weet is er een motie geweest om dit punt uit het verslag te verwijderen, maar dit mogen wij echt niet toestaan.
Danuta Hübner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen de rapporteur, de heer Schmidt, te feliciteren met dit verslag. Beleidscoherentie op het vlak van ontwikkelingssamenwerking is een belangrijk punt, en ik kan u verzekeren dat het verminderen van de nadelige effecten en het volledig uitbuiten van de synergieën tussen Europese beleidsonderdelen, een integraal onderdeel vormen van onze inspanningen om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkelingssamenwerking te verwezenlijken.
Behalve het beleid voor ontwikkelingssamenwerking kunnen ook overige beleidsonderdelen aanzienlijk bijdragen aan de ontwikkelingssamenwerking, en dit werkt uiteraard rechtstreeks door op de doelmatigheid van onze hulp.
Zoals u terecht aangeeft in uw verslag is tropische ontbossing een punt van zorg voor ons allemaal. Ik denk dat wij in dit opzicht twee dingen moeten onderscheiden: ontbossing en klimaatverandering enerzijds en de strijd tegen illegale bosexploitatie anderzijds.
In Bali heeft de internationale gemeenschap de vernietiging van bossen duidelijk aangewezen als een van de hoofdoorzaken van de klimaatverandering. Overeenkomstig de geest van de VN-conferentie over klimaatverandering heeft de Commissie in 2008 besloten een bedrag van 5 miljoen euro bij te dragen aan de Forest Carbon Partnership Facility, een programma van de Wereldbank. Daarnaast is ook nog eens tot en met 2010 een bedrag van 60 miljoen euro gereserveerd voor de financiering van de wereldwijde alliantie tegen de klimaatverandering, een initiatief dat vorig jaar is gelanceerd ter ondersteuning van de inspanningen van de armste landen om zich aan te passen aan de klimaatverandering.
Tot slot hebben diverse landen, waaronder Ghana, Kameroen, Mali, Sierra Leone en Ivoorkust in hun nationale programma's voor het tiende Europese Ontwikkelingsfonds ook maatregelen opgenomen ten aanzien van het beheer van de natuurlijke bronnen en het bestuur van deze sector.
Als het gaat om de bestrijding van de illegale exploitatie van bossen is West-Afrika een belangrijke partner van de Unie, evenals Kameroen, Ghana, Liberia en Ivoorkust, die aanzienlijke hoeveelheden hout naar Europa exporteren.
Twee van deze landen, Kameroen en Ghana, zitten momenteel in de afrondingsfase van het sluiten van een partnerschapsovereenkomst met de Europese Unie inzake wetshandhaving, bestuur en handel in de bosbouw (FLEGT). Met Liberia zouden op korte termijn vergelijkbare onderhandelingen moeten starten.
Ten aanzien van het visserijbeleid hebben de nieuwe visserijovereenkomsten, zoals u terecht benadrukte, grotere coherentie gebracht tussen het gemeenschappelijk visserijbeleid en het ontwikkelingsbeleid. Deze nieuwe overeenkomsten blijven niet langer beperkt tot het bieden van mogelijkheden voor visserij aan de schepen van de Gemeenschap, maar maken het ook mogelijk een dialoog met de overige partners te starten teneinde hen te helpen een echt duurzaam en verantwoord visserijbeleid in hun wateren te introduceren.
Behalve de financiële compensatie die wordt verleend onder de visserijovereenkomsten en die vaak aanzienlijk bijdraagt aan de inkomsten en dus de macro-economische stabiliteit van onze partnerlanden, vormen deze overeenkomsten ook een essentiële politieke en wettelijke basis. Hierdoor is het voor de Gemeenschap mogelijk een visserijbeleid te ontwikkelen op basis van een dialoog en in het licht van de prioriteiten die onze partners hebben vastgelegd in hun visserijbeleid.
Ik kan het echter niet eens zijn met de uitspraak in uw verslag ten aanzien van het verband tussen immigratie en de visserijovereenkomsten. Zelfs de betrokken landen - neem bijvoorbeeld Senegal, in de persoon van zijn onderminister, de heer Djibo Ka - hebben openlijk de beschuldiging afgewezen dat de aanwezigheid van Gemeenschapsschepen een aanzienlijk effect heeft op de bronnen en de afname van de winstgevendheid voor niet-industriële vissers, die vaak de mensen zijn die het meest getroffen worden door illegale immigratie.
Wij werken juist samen met vissers, NGO's en private partners in Europa en in deze landen om te proberen zo veel mogelijk alle negatieve interactie en oneerlijke concurrentie tussen onze vissers en de kwetsbaarste vissers in deze landen te verminderen.
Op het moment is er geen Europese vloot die concurreert met de niet-industriële vissers in West-Afrika, en van overige buitenlandse industriële vloten kan niet hetzelfde worden gezegd.
Carmen Fraga Estévez
Om te beginnen betreur ik het onacceptabele gedrag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, die kennelijk meent dat zij zich niet hoeft te houden aan het Reglement van het Europees Parlement. Zij heeft de aangescherpte samenwerkingsprocedure van artikel 47 van het Reglement genegeerd en de uitspraken van de Commissie visserij gecorrigeerd op vlakken die strikt binnen de bevoegdheid van deze laatste vallen. Ook heeft zij zich vanaf het begin van dit verslag op geheel onbetrouwbare wijze gedragen door halsstarrig te proberen de bevoegdheid van de Commissie visserij ten aanzien van de partnerschapsovereenkomsten inzake visserij toe te eigenen. Hoewel de Commissie visserij een mededeling heeft opgesteld waarin zij bewust ten volle rekening probeert te houden met de gevoeligheden die deze zaak naar wij weten in de Commissie ontwikkelingssamenwerking loswoelt, toch heeft de laatste vanaf het begin geprobeerd zich te bemoeien met zaken die puur een aangelegenheid zijn van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
Mijnheer de Voorzitter, sommige commissievoorzitters zijn geneigd te denken dat ze niets verkeerds kunnen doen en dat het Reglement niet op hen van toepassing is, al zouden ze eigenlijk de belangrijkste pleitbezorgers daarvan moeten zijn. Het gevolg is een vruchteloze confrontatie tussen twee commissies die schadelijk is voor de geloofwaardigheid van gehele instelling.
Ik hoop dat dit geval er in ieder geval aan bijdraagt dat men de verleiding tot machtsmisbruik wat tempert en dat iedereen die graag meer wil weten over de rol die de partnerschapsovereenkomsten inzake visserij hebben gespeeld bij de ontwikkeling van de dorpen en nationale vissersbedrijven van West-Afrika, zijn eigen analyse kan maken op basis van een uitgebreid en ongecensureerd verslag.
Door dit amendement namens de PPE-DE-Fractie in te dienen, wil de rapporteur de bereidheid van de fractie tonen om weer de juiste koers te gaan volgen, al hebben wij wel aangekondigd dat als overige fracties dit amendement niet steunen, wij zullen vragen of het verslag kan worden teruggestuurd naar de voor het fonds bevoegde commissie.
Filip Kaczmarek
namens de PPE-DE-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik de heer Schmidt willen danken voor zijn grondige en gedetailleerde verslag. Als wij echt tot een coherent ontwikkelingsbeleid willen komen, dan hebben wij over de diverse aspecten van ontwikkelingswerk dit soort gedetailleerde verslagen nodig. De samenwerking met de overige commissies moet natuurlijk volgens bepaalde regels gaan, maar als we over beleidseenheid spreken, dan is wel enige opheldering nodig over hoe de individuele parlementaire commissies moeten samenwerken.
De analyse van de exploitatie in West-Afrika van natuurlijke bronnen door de Europese Unie geeft ons een echte, en bepaald geen halfhartige, beoordeling van de rol van de Europese Unie in deze Afrikaanse regio. Wij moeten beseffen dat het gebruik van natuurlijke bronnen zeer concrete en soms ook zeer pijnlijke en complexe sociale gevolgen heeft. In deze context is het maar al te zorgwekkend dat de visbronnen in West-Afrika worden overgeëxploiteerd, hetgeen een bedreiging kan vormen voor de plaatselijke ontwikkeling aangezien deze bronnen de garantie vormen voor de voedselveiligheid in de regio.
Het klopt dat de Afrikaanse landen zich vaak niet al te bekommeren om duurzaam gebruik van de natuurlijke bronnen. En als ze dat al wel doen, dan is het niet in voldoende mate. Daarom moeten wij onze activiteiten in die regio zowel vanuit een economisch als een ethisch oogpunt bezien. Ik kan begrijpen dat veel politici liever hebben dat de Europese vissers zich naar West-Afrika begeven dan naar Brussel. Toch moeten wij oppassen dat we niet hypocriet gaan handelen, aangezien wij zonder duurzame visserij in West-Afrika niet van een coherent ontwikkelingsbeleid kunnen spreken.
Evenzo moeten wij niet proberen onze eigen sociale problemen te exporteren, omdat, zelfs wanneer wij dat wel doen, deze wel eens op ons terug zouden kunnen kaatsen in de vorm van migratieproblemen. Ook geloof ik dat wij een soort van chantage ten opzichte van onszelf plegen als wij zeggen dat mochten wij onze vloot uit West-Afrika weghalen, andere vloten onze plaats in zullen nemen, die nog slechtere normen aanhouden dan wij op dit moment. Dat is een gevaarlijke manier van denken en ik geloof niet dat wij zulke argumenten moeten gaan hanteren.
Thijs Berman
namens de PSE-Fractie. - (NL) Mijnheer de Voorzitter, als wij de zee voor de kust van Mauritanië leegvissen, dan leidt dat tot immigratie van de allerarmsten naar Europa omdat ze thuis geen toekomst meer zien. Dat krijgen onze armste wijken te verwerken, niet de welgestelde. En ja, dan verliest Europa de steun van zijn kiezers, vooral van de laagste inkomens. Ook daarom is samenhangend beleid een absolute eis. Het is op allerlei manieren treurig, maar ook heel begrijpelijk dat Ierland het Verdrag van Lissabon heeft afgewezen.
Voor het ontwikkelingsbeleid is het Verdrag van Lissabon een echte stap vooruit. Juist in deze tekst wordt coherentie voor het eerst goed vastgelegd. De Unie mag niet met de ene hand van de arme landen afnemen wat met de andere hand wordt gegeven. Het beleid van de Unie in de landbouw, in de visserij, in de handel mag niet ingaan tegen het ontwikkelingsbeleid. Ja, dat betreft meerdere beleidsterreinen, maar het gaat hier niet over rivaliteit tussen commissies in dit Parlement. Dat is een futiel detail.
In het Verdrag van Nice stond enkel dat de Unie zich in de wereld moest laten zien als coherente kracht. Dat bleek niet voldoende. Onbeschaamd zorgde het landbouwbeleid voor het dumpen van onze overschotten, zoals suiker en graan, op de wereldmarkt mét exportsubsidies. Die zijn nu gelukkig bijna verleden tijd.
Maar pas in het Verdrag van Lissabon vinden de medestanders van de arme landen de wettelijke basis waarmee ze de solidariteit met de armsten in de wereld kunnen beschermen. Ierland heeft toch tegengestemd. Vooral de mensen met de laagste inkomens hebben nee gezegd, omdat de armsten in Europa zich niet voldoende herkennen in deze Europese Unie. Te veel onzekerheid, te veel risico's op hún schouders, zij krijgen de gevolgen te dragen van dit incoherente en asociale beleid.
De opgave is dus, zoals rapporteur Frithjof Schmidt glashelder laat zien, om solidariteit te tonen met alle burgers in Europa en in de ontwikkelingslanden, met respect voor het milieu. Dat is geen geringe opgave. De verleiding is groot om de ene solidariteit in te ruilen tegen de andere. En toch is het geen tegenstelling. Solidariteit met ontwikkelingslanden is de voorwaarde voor echte solidariteit met de mensen met lage inkomens in Europa en in de rest van de wereld.
Hélène Goudin
namens de IND/DEM-Fractie. - (SV) Als EU-landen de natuurlijke bronnen van armere landen exploiteren, laten zij vaak grote sporen achter. De visserij in West-Afrika is bijna uitgeput, de handel in illegaal hout heeft een verwoestende werking op het milieu en de exploitatie van overige natuurlijke bronnen blijkt enorme gevolgen te hebben voor een arme en politiek instabiele regio. Onze activiteiten hebben bepaald effect op de plaatselijke bevolking.
Het verslag vraagt om meer coherentie tussen de EU-landen en zou daarnaast willen dat het Europees Parlement meer te zeggen had. Maar in dit Parlement worden veel speciale belangen vertegenwoordigd, en dit betekent dat het Europese hulpbeleid gedoemd is te mislukken. Het internationale werk zou moeten worden verricht door de Verenigde Naties en overige organisaties. Als wij echt de wereld willen veranderen, zoals wij in ieder geval beweren, moeten wij overgaan tot andere maatregelen. Wat de EU moet doen, is haar eigen beleid onder de loep nemen en hervormen.
De EU moet ophouden de mislukte Europese landbouw te subsidiëren, het verborgen protectionisme beëindigen dat dit handelsbeleid kenmerkt, en haar immorele visserijovereenkomsten afschaffen.
Bogdan Golik
(PL) Mijnheer de Voorzitter, volgens de resoluties die door de Europese Unie zijn aangenomen, concentreren de meeste lidstaten hun hulpactiviteiten op het Afrika onder de Sahara, waaronder ook de West-Afrikaanse landen vallen. Deze regio heeft de grootste ontwikkelingsbehoeften. Ook Polen onderschrijft het standpunt van de Europese Unie ten aanzien van ontwikkelingsbeleid en ondersteunt de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor deze regio. In de Poolse publieke opinie is steeds meer steun voor hulp aan ontwikkelingslanden. Vorig jaar stond 77 procent achter dit beleid. Tegelijkertijd zijn wij ons bewust van het feit dat de inspanningen van elke individuele lidstaat moeten worden uitgediept, willen wij aan onze verplichtingen voldoen en de coherentie en doelmatigheid van het Europees ontwikkelingsbeleid vergroten. Momenteel is vanuit de bestaande meningsverschillen die wij hier hebben, het opstellen van een gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie en het Parlement voor de conferenties in Accra en Doha, van het allergrootste belang.
Als regio met het grootste aantal ontwikkelingslanden heeft Afrika weinig ervaring met het beschermen van de eigen biologische bronnen. Anderzijds is het voor Europa zeer belangrijk toegang te hebben tot de Afrikaanse delfstoffen, en dit is een beleid dat zij voert samen met China en de Russische Federatie. Het is voor de Europese partners van cruciaal belang hun commerciële aantrekkelijkheid te verbeteren en de ontwikkelingshulp minder afhankelijk te maken van democratische hervormingen binnen Afrika. Voor Afrikaanse landen is met name de toegang tot de voedselmarkt van de EU van belang. Na Brazilië, de VS en Australië zouden wij ook aan hen toegang moeten geven. Wij hebben behoefte aan meer complementariteit, coherentie en coördinatie van de hulpprogramma's van de EU en de afzonderlijke lidstaten. Ten aanzien van het gebruik van de natuurlijke bronnen in West-Afrika is het nodig om een doelmatig systeem te hebben om dit gebruik effectief te controleren, alsmede een beter toezicht daarop.
Ik zou de heer Schmidt willen danken voor het feit dat hij op al deze punten onze aandacht heeft gevestigd.
Kathy Sinnott
(EN) Mijnheer de Voorzitter, volgens het verslag zijn hout en vis twee van de belangrijkste bronnen van West-Afrika. Omdat de EU de voornaamste bestemming is van deze producten, is het aan ons om een belangrijke bijdrage te leveren aan duurzame ontwikkeling. De EU overweegt momenteel om Marokko de gevorderde status te verlenen, hetgeen het land meer handelsmogelijkheden geeft en een diepere politieke dialoog en samenwerking op het vlak van buitenlands en veiligheidsbeleid mogelijk maakt.
In beginsel zijn wij niet tegen deze overeenkomst gekant, mits Marokko er echter mee instemt om in het onrechtmatig bezette deel van het westelijke Saharagebied alle schendingen van de mensenrechten stop te zetten, Marokko er tevens mee instemt een vrij en eerlijk referendum te houden voor de mensen in het westelijke Saharagebied, de partnerschapsovereenkomst inzake visserij wordt geëvalueerd en de Saharawibevolking van het westelijke Saharagebied in staat wordt gesteld als gelijkwaardige burgers te leven met hun Marokkaanse medeburgers.
Er zijn vele redenen te bedenken waarom Marokko niet in aanmerking komt voor de gevorderde status. In het bijzonder zal de EU door Marokko de gevorderde status te verlenen de onrechtmatige bezetting door Marokko kracht bijzetten en het politieke proces op weg naar een vrij en eerlijk referendum bemoeilijken. Daarnaast gaat het verlenen van de gevorderde status aan Marokko in tegen de VN-missie om een referendum op te zetten over zelfbeschikking in het westelijke Saharagebied.
Danuta Hübner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het debat op dit zeer late uur toont duidelijk aan hoeveel belang wij allemaal hechten aan dit vraagstuk. Daarom wil ik nogmaals het Parlement bedanken voor dit verslag.
Zoals terecht al is aangegeven zijn hout en vis de twee belangrijkste producten voor de economische en sociale ontwikkeling van West-Afrika. Ik zou nogmaals met klem willen stellen dat het voor de Europese Unie en de landen van West-Afrika een prioriteit moet blijven om te zorgen dat de exploitatie van deze natuurlijke bronnen overeenstemt met de doelstellingen voor ontwikkelingssamenwerking.
Zoals ik in mijn eerste uiteenzetting al heb uitgelegd en nu nog maar eens zou willen herhalen: de Commissie houdt vast aan deze doelstelling. De resolutie die het Parlement morgen zal aannemen zal een belangrijke bijdrage aan ons werk vormen.
Frithjof Schmidt
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het eerste wat ik zou willen doen - en dit komt misschien als een verassing in het licht van haar eerdere interventie - is mijn dank uitspreken aan mevrouw Fraga Estévez, met wie ik persoonlijk zeer constructief aan dit verslag heb samengewerkt en ook tal van problemen heb weten op te lossen. Dit moeten wij gescheiden zien te houden van het procedurele conflict dat er bestaat tussen de Commissie visserij en de Commissie ontwikkelingssamenwerking ten aanzien van de interpretatie van het Reglement. Dit laatste heeft te maken met het feit dat wij, als gevolg van het ICEI-onderzoek, de nieuwe taak van het uitvoeren van coherentiecontroles hebben toegewezen gekregen. De Raad heeft besloten dat op twaalf beleidsterreinen de maatregelen moesten worden gecontroleerd op hun consistentie met het ontwikkelingsbeleid. Deze beleidsterreinen vallen altijd onder het mandaat van andere commissies. Dit veroorzaakt natuurlijk keer op keer procedurele conflicten. Dit is een probleem, maar dat neemt niet weg dat ik mevrouw Fraga Estévez toch willen bedanken voor haar positieve persoonlijke samenwerking ten aanzien van de inhoud van dit verslag.
Commissaris, ik geloof dat de Commissie met het FLEGT-proces en met de partnerschapsovereenkomsten inzake visserij vanaf 2002 op het goede spoor zit. Dit is een gezonde basis voor verdere voortgang, en ik zou u willen aanmoedigen resoluut langs dit pad naar duurzame ontwikkeling verder te gaan. Er moet nog altijd een hoop werk worden verricht, maar deze goede aanpak verdient het zeker om verder te worden uitgebreid. Daarbij kunt u dan ook rekenen op de steun van het Parlement.
Laat ik nog één laatste ding zeggen over het verband tussen migratie en overbevissing. Het behoeft natuurlijk geen uitleg dat overbevissing niet de enige reden achter migratie is. Daar zijn tal van redenen voor. Er zijn echter wel duidelijke aanwijzingen dat overbevissing ook een rol speelt. De Europese Unie is, samen met andere, debet aan die overbevissing. De Internationale Organisatie voor Migratie heeft zojuist zeer tastbaar bewijs geleverd voor een verband ten aanzien van Senegal. In dat opzicht zou voornoemde onderminister van Senegal zeer verkeerd geïnformeerd zijn als hij zijn ogen sluit voor de realiteit binnen zijn land en aan zijn kusten. Wij zouden deze zaken kritisch onder de loep moeten nemen en deze problemen gezamenlijk moeten oplossen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
