Tura pytań (pytania do Komisji) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest tura pytań (B6-0231/2009).
Do Komisji skierowano następujące pytania.

Przedmiot: Konkurencja i przejrzystość w dziedzinie podatków dochodowych
Czy Komisja uznaje stosowanie w Unii Europejskiej nieprzejrzystych systemów w dziedzinie podatków dochodowych za zgodne z zasadą wolnej konkurencji, a jeżeli nie, jakie kroki zamierza podjąć, żeby położyć kres stosowaniu takich systemów w państwach członkowskich lub częściach państw członkowskich?
Andris Piebalgs
komisarz. - Chciałbym najpierw przypomnieć, że zgodnie z prawem wspólnotowym państwa członkowskie dysponują znaczną swobodą w ustanawianiu swoich systemów podatków bezpośrednich w taki sposób, żeby jak najlepiej realizować cele i zaspokajać wymogi polityki krajowej. Jednakże w ostatnich latach państwa członkowskie osiągnęły porozumienie w sprawie wielu zaproponowanych przez Komisję sposobów przeciwdziałania erozji podstawy opodatkowania i zakłóceniom w alokacji inwestycji. Realizując te działania państwa członkowskie uznały, że ochrona dochodów wymaga współpracy na szczeblu UE oraz wprowadzenia przepisów w zakresie uczciwej konkurencji w dziedzinie podatków.
Jeśli chodzi o postawione przez szanownego pana posła pytanie dotyczące przejrzystości, chciałbym przypomnieć, że całkiem niedawno, tj. 28 kwietnia 2009 r., Komisja Europejska przyjęła komunikat określający działania mające na celu promowanie dobrego sprawowania rządów w dziedzinie podatków, obejmującego przejrzystość, wymianę informacji i uczciwą konkurencję w dziedzinie podatków.
Po pierwsze, komunikat ten określa metody polepszenia sytuacji w Unii Europejskiej, jeśli idzie o dobre sprawowanie rządów w dziedzinie podatków, w celu wzmocnienia argumentów, które przekonałyby inne jurysdykcje, żeby pójść w ślady UE. Wzywa się w nim państwa członkowskie do niezwłocznego przyjęcia wniosków legislacyjnych Komisji dotyczących dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej i wzajemnej pomocy w windykacji roszczeń podatkowych oraz dyrektywy w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności. Państwa członkowskie powinny także nadal dawać należyte pierwszeństwo eliminacji szkodliwych rozwiązań w dziedzinie podatków dochodowych od osób prawnych. W szczególności, wniosek Komisji dotyczący współpracy administracyjnej zawiera przepis, zgodnie z którym tajemnica bankowa nie może być już dłużej przywoływana jako uzasadnienie odrzucenia wniosku z innego państwa członkowskiego o udzielenie informacji odnoszących się do osób nieposiadających stałej siedziby lub stałego miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, do którego wniosek ten został skierowany. Jest to całkowicie zgodne z międzynarodowym konsensusem w sprawie wymiany informacji dotyczących podatków.
Po drugie, w celu szerszego upowszechnienia dobrego sprawowania rządów w państwach trzecich, komunikat zawiera propozycję dotyczącą sposobów zapewnienia większej spójności polityk UE w celu zapewnienia, żeby pogłębienie stosunków gospodarczych pomiędzy Unią Europejską a jurysdykcjami będącymi jej partnerami wymagało zobowiązania się przez nie do przestrzegania zasad dobrego sprawowania rządów. Szczególny nacisk położony jest na zapewnienie wsparcia państwom rozwijającym się, które zobowiązały się przestrzegać zasad dobrego sprawowania rządów.
Komunikat zawiera także propozycje dotyczące sposobów zapewnienia większej spójności między stanowiskami politycznych poszczególnych państw członkowskich w dziedzinie podatków na arenie międzynarodowej oraz w sprawie ustalonych wspólnie zasad dobrego sprawowania rządów. W przypadkach, w których jest to stosowne, obejmowałoby to w szczególności podejmowanie skoordynowanych działań wobec jurysdykcji odmawiających zastosowania się do zasad dobrego sprawowania rządów. Dziś Komisja przedstawiła ten komunikat ministrom finansów UE na posiedzeniu Rady ds. Gospodarczych i Finansowych (Ecofin), aby zapewnić ich poparcie dla przyjęcia podejścia zaproponowanego podczas ostatniego posiedzenia Ecofin za prezydencji czeskiej, w czerwcu 2009 r.
Manuel Medina Ortega
(ES) Panie komisarzu! Dziękuję panu za udzielnie odpowiedzi na moje pytanie. Odniósł się pan do szeregu aspektów, takich jak przejrzystość; w pana wypowiedzi brakuje mi jednak odniesienia do porozumień zawartych ostatnio w ramach grupy G20 w sprawie zwalczania rajów podatkowych i tzw. "jurysdykcji odmawiających współpracy”. Czy Komisja wnosi wkład do propozycji grupy G20, czy jest całkowicie marginalizowana podczas negocjacji tego rodzaju?
Andris Piebalgs
komisarz. - Komisja jest pełnoprawnym uczestnikiem posiedzeń grupy G20 i w pełni uczestniczy w tym procesie.
Wspomniałem już niektóre środki, których podjęcie Komisja chciałaby zasugerować państwom członkowskim. Komisja jest w pełni zaangażowana w realizację procesu grupy G20.
Hubert Pirker
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Z zasady jestem przeciwny wprowadzaniu nowych podatków. Podatki są obciążeniem przede wszystkim dla klasy średniej. Wpływają na tworzenie dobrobytu i nie stymulują inwestycji.
Powinniśmy jednak rozważyć kwestię opodatkowania krótkoterminowych zysków z udziałów i akcji. Czy przewiduje pan, że podatki z krótkoterminowych zysków generowanych ze sprzedaży krótkiej udziałów czy akcji bez pokrycia przeznaczone zostaną na tworzenie nowych miejsc pracy?
Avril Doyle
Panie komisarzu! Czy mógłby pan zapewnić tę Izbę, że jest pan w pełni zaangażowany w sprawę pozostawienia zdecydowanie w kompetencji państw członkowskich kwestii dotyczących wszelkich form podatku bezpośredniego - podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych? Proszę potwierdzić, że takie jest pana stanowisko.
Andris Piebalgs
komisarz. - No cóż. Mamy przecież Traktat, a Traktat wyraźnie rozstrzyga tę kwestię. Wiemy, że prawdopodobnie w Irlandii przeprowadzone zostanie ponownie referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, ale te artykuły niezwykle jednoznacznie określają podział kompetencji, a Komisja nie ma zamiaru opracowywać nowego traktatu, który obejmowałby nowy podział obowiązków.
Częściowo jest to także odpowiedź na pytanie dotyczące wykorzystywania polityki podatkowej do celów tworzenia nowych miejsc pracy. Ponieważ różne państwa borykają się z różnymi problemami, unijny instrument podatkowy nie zapewniłby nam możliwości osiągnięcia takich samych celów, jakie mają poszczególne państwa członkowskie.
Instrumenty podatkowe są czasem dobrym sposobem tworzenia zachęt lub rozwoju gospodarki, zależy to jednak w znacznej mierze od sytuacji w poszczególnych państwach członkowskich.
Przedmiot: Polityka UE dotycząca trzęsień ziemi - działania podjętych przez Komisję w następstwie ostatniego katastrofalnego trzęsienia ziemi we Włoszech
W listopadzie 2007 roku Parlament przyjął rezolucję (P6_TA(2007)0507) w sprawie zintegrowanego podejścia UE do trzęsień ziemi (zapobieganie, reagowanie i naprawa szkód), w której zaapelował o podjęcie określonych środków, w tym opracowania, przyjęcia i wdrożenia polityki w zakresie ochrony, wzmacniania budynków (ze szczególnym naciskiem na budynki o znaczeniu historycznym lub kulturowym), finansowania, badań naukowych, informacji publicznej itp.
Ponadto w moich pismach skierowanych do komisarza ds. ochrony środowiska naturalnego (z dnia 10 stycznia 2008 r.) i przewodniczącego Komisji (z dnia 22 maja 2008 r.) zwróciłem uwagę na pilną potrzebę sporządzenia komunikatu poświęconego wyłącznie i w szczególności sprawnemu zarządzaniu działaniami podejmowanymi w reakcji na trzęsienia ziemi.
Czy. po ostatnim śmiercionośnym trzęsieniu ziemi we Włoszech, Komisja uważa, że to trzęsienie ziemi zostało uwzględnione w jej odpowiedzi na piśmie z dnia 22 lipca 2008 r. oraz w odpowiedziach udzielonych przez pana przewodniczącego Barroso i pana komisarza Dimasa, czy też zamierza podjąć dalsze inicjatywy w celu zapewnienia obywatelom UE ochrony przed trzęsieniami ziemi?
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Pani przewodnicząca! Komisja w pełni angażuje się w pomoc obywatelom w zakresie ochrony przed trzęsieniami ziemi. Zapewnienie takiej ochrony powinno stanowić jeden z elementów zintegrowanego podejścia do uporania się sytuacjami, które mogą pojawić się w następstwie różnych zagrożeń. Ostatnio Komisja przyjęła komunikat pt. "Wspólnotowe podejście do zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka”, który dotyczy także trzęsień ziemi. Komunikat ten jest wynikiem działań podjętych przez Komisję w ostatnich latach zgodnie z wieloma zaleceniami sformułowanymi przez Parlament Europejski w rezolucji z 2007 roku. Działania te obejmują w szczególności rozpowszechnianie najlepszych praktyk, opracowywanie wspólnych rozwiązań w zakresie oceny ryzyka, opracowywanie map ryzyka, edukację oraz podnoszenie świadomości, przy jednoczesnym dążeniu do zwiększenia spójności i synergii pomiędzy dostępnymi już źródłami finansowania i środkami prawnymi w zakresie zapobiegania, a tym samym do zwiększenia wartości dodanej działań realizowanych przez Unię Europejską. Komisja podejmie wszelkie możliwe wysiłki w celu złagodzenia skutków trzęsień ziemi poprzez zachęcanie państw członkowskich do pełnego uwzględnienia w odpowiednich przepisach prawa krajowego postanowień wspólnych europejskich kodeksów projektowania dotyczących do budynków i robót publicznych, a w szczególności postanowień Eurocode 8. Komisja ze szczególnym zainteresowaniem oczekuje reakcji Parlamentu Europejskiego na podejście zaproponowane w przedmiotowym komunikacie Komisji.
Nikolaos Vakalis
(EL) Pani przewodnicząca! Przepraszam, ale pytanie nadal wymaga odpowiedzi. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego Komisja odmawia przyjęcia takiego samego podejścia w przypadku trzęsień ziemi, jak w przypadku powodzi? Jaka jest różnica? Jestem naprawdę zdziwiony, że prowadzimy tę debatę po ostatniej katastrofie we Włoszech. Jeśli chodzi o ostatni komunikat, który pan przywołał, wspomina on trzęsienia ziemi mimochodem, w trzech wspomnianych przez pana punktach. Czy naprawdę uważa pan, że uwzględnienie odniesień do trzęsień ziemi w trzech punktach komunikatu stanowi wystarczającą przeciwwagę dla olbrzymiej potrzeby, jaką mamy w Europie, żeby pojawił się komunikat poświęcony konkretnie trzęsieniom ziemi? Naprawdę oczekuję odpowiedzi z pana strony.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Pani przewodnicząca! Komunikat, który wydaliśmy w lutym 2009 roku odzwierciedla ogólne, zintegrowane podejście do zagadnienia klęsk i katastrof, niezależnie od źródła zagrożenia. Uważamy, że takie podejście jest najlepsze. Jeśli chodzi o powodzie, mamy komunikat dotyczący deficytu wody i susz. Mamy komunikaty dotyczące określonych zagrożeń czy określonych problemów, z którymi mamy do czynienia, ale uważamy, że zintegrowane podejście, które chcemy stosować jest najwłaściwszym podejściem.
Oczekujemy reakcji Parlamentu, a jeśli pojawią się istotne przyczyny, dla których powinniśmy zrezygnować ze stosowania tego podejścia, to weźmiemy je pod uwagę. Muszę jednak panu powiedzieć, że komunikat Komisji ułatwi jakoś także zapobieganie skutkom trzęsień ziemi.
Przedmiotowy komunikat skierowany jest do państw członkowskich, które zazdrośnie strzegą zasady pomocniczości, jeśli idzie o kompetencje w tej dziedzinie, a zatem uwzględnią uregulowania Unii Europejskiej dotyczące budynków w swoich przepisach prawa krajowego, niezależnie od tego, czy będą to uregulowania zawarte w Eurocode 8 dla nowych budynków, czy uregulowania dotyczące wzmocnienia istniejących już budynków. Pozwólmy im to robić, pozwólmy im podjąć inne, niezbędne działania, takie jak działania dotyczące ścisłego przestrzegania przepisów dotyczących planowania, żeby zapobiec większości katastrof.
Hubert Pirker
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Z linią uskoku przebiegającą przez Apeniny styka się inna linia uskoku, przebiegająca przez Słowenię. Jak pan zapewne wie, elektrownia jądrowa w Kršku usytuowana jest na tej linii uskoku. Na nasz wniosek, zainstalowanych zostało tam szereg urządzeń ostrzegających. Jakie środki planuje pan podjąć w następstwie niszczycielskiego trzęsienia ziemi we Włoszech w celu zapewnienia bezpieczeństwa elektrowni jądrowej w Kršku, która usytuowana jest na linii uskoku stykającej się z tą linią. Czy uważa pan, że będzie pan mógł podjąć środki zapobiegawcze, które mogłyby obejmować nawet zamknięcie elektrowni w Krško?
Giorgos Dimitrakopoulos
(EL) Pani przewodnicząca! I ja jestem zaskoczony stanowiskiem zaprezentowanym tu dzisiaj przez Komisję, ponieważ oczywiście szanujemy odpowiedź, jeśli idzie o kwestię pomocniczości, zgadzam się też całkowicie, że istnieją konkretne potrzeby, ale to nie rozwiązuje problemu braku ze strony Komisji Europejskiej wspólnej propozycji politycznej, która obejmowałaby wszystkie aspekty katastrof wywoływanych trzęsieniami ziemi. Pan poseł Pirker poruszył kolejny aspekt tej sprawy, a oczywiście takich aspektów możemy znaleźć więcej. Odpowiedzi wymaga zatem nadal pytanie, dlaczego oprócz zasady pomocniczości i określonych środków, o których pan wspomniał nie mamy całościowej propozycji ze strony Komisji Europejskiej?
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Pani przewodnicząca! Jak już powiedziałem, oczekujemy reakcji Parlamentu Europejskiego na komunikat, który wydaliśmy w sprawie zapobiegania zagrożeniom związanym z trzęsieniami ziemi. Kiedy otrzymamy taką odpowiedź, rozważymy kwestię wyboru najlepszego podejścia. W szczególności mamy przecież przepisy szczególne dotyczące obiektów jądrowych oraz dyrektywę Seveso II dla przemysłu.
Przedmiot: Produkcja energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca oraz plan naprawy gospodarczej
Próbując stawić czoła poważnym wyzwaniom energetycznym i gospodarczym, w obliczu których stoi Unia Europejska, w swoim pakiecie środków naprawczych Komisja zaproponowała środki mające na celu wniesienie wkładu zarówno w naprawę gospodarczą, jak i realizację celów energetycznych. Jednakże produkcja energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca - jednego z najbardziej obiecujących odnawialnych źródeł energii - nie została uwzględniona na liście sektorów, które mają odnieść korzyści.
Ponadto przemysł europejski jest obecnie światowym liderem w tej dziedzinie, ale będzie w stanie utrzymać tę pozycję tylko wtedy, gdy rynek wewnętrzny ulegnie rozszerzeniu oraz wsparte zostaną dalsze prace naukowo-badawcze w tym zakresie.
Czy Komisja mogłaby wyjaśnić, dlaczego sektor produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca został wyłączony z uczestnictwa w programie znaczących zachęt finansowych przewidzianych w planie naprawy gospodarczej? Jakie inne źródła finansowania dostępne są temu sektorowi?
Andris Piebalgs
komisarz. - Produkcja energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca nigdy nie została wyłączona z europejskiego planu naprawy gospodarczej. Nie została natomiast włączona, ponieważ postanowiliśmy zaspokoić najpilniejsze potrzeby w zakresie energii. Oznacza to, że wzięliśmy pod uwagę kwestie, w przypadku których kryzys wywołał najpoważniejsze skutki i gdzie projekty nie mogły być realizowane.
Pierwsza z tych kwestii dotyczy wzajemnych połączeń. Żadna elektrownia nie może funkcjonować, szczególnie w przypadku wykorzystywania nowych źródeł energii, jeżeli występują problemy z siecią. Postanowiliśmy zatem niezwłocznie rozwiązać problem sieci energetycznych oraz wzajemnych połączeń pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi.
Oprócz tego mieliśmy kryzys gazowy, w trakcie którego zobaczyliśmy wyraźnie, że w niektórych przypadkach brak infrastruktury fizycznej ma ogromny wpływ na zakłócenie dostaw gazu ziemnego. Jest to najłatwiejszy sposób zapewnienia bezpieczeństwa zaopatrzenia w gaz ziemny.
Zajęliśmy się także dwiema kolejnym kwestiami, których rozstrzygnięcie zostałoby, według mnie, na pewno odłożone na później, gdyby nie to, że mają poparcie Wspólnoty; pierwsza z nich dotyczy morskiej energetyki wiatrowej, która z zasady wymaga realizacji dużych projektów obejmujących konieczność zapewnienia połączenia z siecią na stałym lądzie, a druga z nich dotyczy wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. W tym przypadku musimy zachęcić przemysł do jak najszybszej realizacji projektu zakrojonego na szeroką skalę.
Dlatego nie wzięliśmy pod uwagę innych kwalifikujących się obszarów. Właśnie dlatego kwestia ta nie została uwzględniona, a nie dlatego, że nie jestem do niej przekonany. Jestem zwolennikiem produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca, ale postanowiliśmy zaspokoić najpilniejsze potrzeby.
Jakie źródła finansowania są dostępne, żeby wspierać dalszy rozwój w zakresie produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca? Po pierwsze mamy siódmy program ramowy. Budżet tego programu na lata 2007-2013 zamyka się kwotą 2,35 miliarda euro. Po drugie, jest to jeden z obszarów, w przypadku którego możemy zapewnić dodatkowe środki finansowe. Od przyszłego roku możemy rozdzielić wśród nowych podmiotów na rynku 300 milionów uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. Projekty dotyczące energii odnawialnej, takiej jak energia elektryczna produkowana z wykorzystaniem energii cieplnej słońca, kwalifikują się do wsparcia. Jeżeli ktoś zamierza realizować taki projekt, powitamy to z dużym zadowoleniem.
Możemy także wykorzystać środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zachęcamy do większego wykorzystywania mieszanych źródeł energii; w szczególności zwiększyliśmy limit ilości energii odnawialnej, którą należy wykorzystywać w związku z racjonalizacją zużycia energii w mieszkalnictwie. Tym samym rozszerzyliśmy ogólne kryteria kwalifikowalności w zakresie korzystanie ze środków, o których tutaj mowa.
Ponadto w lecie lub wczesną jesienią Komisja przedstawi nowy komunikat w sprawie finansowania technologii niskoemisyjnych. Będziemy starali się tak opracować ten komunikat, żeby technologie te objęte zostały wsparciem nie tylko z budżetu Wspólnoty, ale także ze strony przemysłu i państw członkowskich, żeby to wsparcie było ukierunkowane, a także żebyśmy wkrótce mieli nowe technologie, które zapewnią nam możliwość osiągnięcia w 2020 roku celu dotyczącego produkcji 20% energii z wykorzystaniem źródeł odnawialnych, ale może będziemy mogli być jeszcze bardziej ambitni w tym względzie.
Nie wyłączyliśmy więc tej kwestii. Po prostu mamy do czynienia z wieloma obszarami, którymi musimy się zająć i dlatego podjęliśmy sprawy najbardziej niecierpiące zwłoki, w przypadku których niezbędne jest dokonanie inwestycji już teraz.
Avril Doyle
Panie komisarzu! Dziękuję panu za tę wyczerpującą odpowiedź. Z uwagą odnotowałam pana wyjaśnienia.
Jeżeli w przypadku któregokolwiek z projektów wyznaczonych wyraźnie do realizacji w ramach planu naprawy gospodarczej nie będzie możliwości wykorzystania dostępnych środków finansowych w terminie, który upływa 30 czerwca 2010 r., czy będzie pan miał coś, co nazwałabym listą rezerwową projektów gotowych do realizacji, żeby środki finansowe zostały rzeczywiście przekazane temu sektorowi, przeznaczone na racjonalizację zużycia energii i promocję energooszczędności?
Przykładowo, w sektorze produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem energii cieplnej słońca opracowywane są duże projekty, w przypadku których roboty budowlane mają się rozpocząć na przełomie 2009 i 2010 roku; wiele takich projektów gotowych jest do realizacji. Czy moglibyśmy mieć listę rezerwową, żeby wszystkie te środki finansowe zostały wykorzystane, gdyby w przypadku projektów, na których realizację przyznane zostały już środki pomocy, nie udało się tych środków wykorzystać?
Andris Piebalgs
komisarz. - Ustanawiając naszą listę wzięliśmy pod uwagę większość projektów, a także zaangażowaliśmy w ten proces zainteresowane państwa członkowskie, a zatem na tym etapie nie mam powodów, żeby sądzić, że nie będziemy w stanie wydatkować lub przyznać wszystkich środków finansowych.
Jeżeli wystąpią jakieś opóźnienia, lub jeżeli niektóre projekty nie zostaną dostatecznie przygotowane, w marcu 2010 roku przedstawimy sprawozdanie. Jeżeli więc pojawi się możliwość, że część środków finansowych będzie nadal dostępna, to, jak obiecałem podczas rozmów trójstronnych, Komisja rozważy, jeżeli będzie to stosowne, złożenie niezbędnej propozycji. Przedwcześnie jest jednak to obiecywać, ponieważ zależy to od tego, w jakim stopniu uda nam się dobrze rozdzielić środki finansowe, gdyż obecnie mamy ograniczoną liczbę projektów, które uważamy za wystarczająco przygotowane, żeby można było wykorzystać te środki finansowe.
Przedmiot: Elektrownie jądrowe
Według Instytutu Energetyki Europy Południowo-Wschodniej wiele państw członkowskich UE oraz państw trzecich Europy Południowo-Wschodniej i wschodniego regionu Morza Śródziemnego prowadzących negocjacje akcesyjne rozważa realizację projektów dotyczących budowy lub rozbudowy elektrowni jądrowych w celu wytwarzania energii elektrycznej. Czy Komisja mogłaby powiedzieć, jakie działania i inicjatywy zamierza podjąć w celu narzucenia warunków wstępnych i ograniczeń w odniesieniu do tych inicjatyw, mając na uwadze szczególne właściwości geologiczne, warunki klimatyczne i możliwości sfinansowania tych projektów, a ponadto ich wykonalność?
Andris Piebalgs
komisarz. - No cóż, mój kolega, pan komisarz Stavros Dimas, udzielił już odpowiedzi na pytanie uzupełniające w tej sprawie.
W zasadzie kwestia energii jądrowej uregulowana jest w taki sposób, że każde państwo członkowskie ma swój organ regulacyjny ds. bezpieczeństwa jądrowego, który ponosi pełną odpowiedzialność za stosowanie środków bezpieczeństwa jądrowego. Jednocześnie każde państwo członkowskie podejmuje decyzję, czy wykorzystywać energię jądrową, czy też nie. Podlega to postanowieniom Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a ponadto jasno i wyraźnie określonym wymogom dodatkowym. Te wymogi dodatkowe obejmują obowiązek przedłożenia Komisji Europejskiej do szczegółowej analizy każdego zgłoszonego projektu, po czym wydajemy zalecenie w sprawie projektu, który ma zostać zrealizowany. Zrobiliśmy tak w przypadku elektrowni jądrowej Belene, a także elektrowni jądrowej Mochovce.
Istnieje także wyraźnie określony obowiązek spełnienia wymogów dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z prawem wspólnotowym, a ponadto zastosowanie mają również wymogi dodatkowe konwencji EKG ONZ z Espoo o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym.
Zatem niezależnie od tego, który projekt jest zgłaszany nie dyskryminujemy żadnego państwa członkowskiego. Istnieją wyraźnie określone wymogi, które należy spełnić i każdy projekt jest analizowany szczegółowo z osobna, zgodnie z dorobkiem prawnym Wspólnoty i przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Mogę państwa zapewnić, że proces ten jest tak szczelny, że nigdy nie zostało wydane pozwolenie na budowę elektrowni jądrowej, jeżeli zagwarantowano spełnienia wszystkich wymogów bezpieczeństwa.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Pani przewodnicząca! W nawiązaniu do tego, co powiedział pan komisarz na temat oceny każdej zgłoszonej propozycji, chciałabym zapytać, czy możliwe jest przeprowadzenie badania ex ante dotyczącego obszaru geograficznego, o którym mowa, w ramach współpracy euro-śródziemnomorskiej, z uwzględnieniem szczególnych właściwości tego obszaru, żebyśmy mieli kryteria, które każde państwo musiałoby od samego początku wziąć pod uwagę i przestrzegać w swoim planowaniu?
Andris Piebalgs
komisarz. - Po pierwsze, każde państwo określa swoje własne przepisy prawa, które określają procedurę składania wniosków. Następnie cały proces w znacznym stopniu związany jest z przepisami prawa krajowego i postanowieniami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i realizowany zgodnie z tymi przepisami. Skutkiem tego nie możemy przyjąć w tej sprawie podejścia regionalnego. Musimy wziąć pod uwagę specyficzną sytuację występującą w poszczególnych państwach członkowskich, a jednocześnie w przypadku poszczególnych projektów.
Nie możemy tak po prostu wziąć pod uwagę przeciętnej sytuacji w regionie, a następnie stwierdzić, że region ten nie jest odpowiednim miejscem do wykorzystywania energii jądrowej. Byłoby to niezgodne z prawdą, ponieważ nie można opracować projektu, który mógłby być zrealizowany niemal w dowolnym miejscu. Jest to kwestia niezbędnych kosztów i warunków oraz potrzebnego czasu. Dlatego nie możemy przyjąć podejścia regionalnego. Musimy przyjrzeć się każdemu projektowi z osobna, ponieważ tylko w ten sposób możemy zagwarantować pełne bezpieczeństwo w ramach danego projektu.
Paul Rübig
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Panie komisarzu! Chciałbym pogratulować panu pakietu środków dotyczących energii jądrowej, który pan właśnie przedłożył, a który dotyczy w szczególności nowych elektrowni jądrowych, a także propozycji, żeby w przyszłości normy Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEO) były wiążące.
Chciałbym wiedzieć, czy sądzi pan, że na kolejny okres legislacyjny będzie pan w stanie przygotować wniosek dotyczący ustanowienia organu regulacyjnego EU lub rozszerzenia uprawnień Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych (WENRA) tak, by organ ten mógł ustanawiać wiążące normy, a ponadto czy moglibyśmy doprowadzić do tego, żeby normy IAEO były wiążące dla wszystkich państw członkowskich?
Andris Piebalgs
komisarz. - Jeśli chodzi o drugą część pana pytania, uważam, że dzięki tej grupie wysokiego szczebla organów nadzoru instalacji jądrowych będziemy mogli poczynić postępy, jeśli chodzi o wprowadzenie surowszych norm. Jest to jedynie punkt wyjścia; był to najmniejszy wspólny mianownik, który wszyscy mogliśmy zaakceptować.
Jednocześnie ze względu na wrażliwość tej kwestii - polityczną, a w niektórych przypadkach również kulturową - mam duże wątpliwości, czy europejski organ regulacyjny mógłby odgrywać niezbędną rolę. Nie twierdzę, że nie moglibyśmy pokładać nadziei w europejskim organie regulacyjnym, ale że organ regulacyjny nie może bezpośrednio zajmować się elektrowniami jądrowymi. Uważam, że w każdym czasie pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo powinien ponosić krajowy organ regulacyjny, ponieważ jest to najlepszy sposób, a ponadto zawsze będzie można uniknąć dyskusji, czy centralny organ regulacyjny działa dostatecznie zdecydowanie na rzecz energii jądrowej itp.
Ustanowienie wspólnych ram jest dobrym rozwiązaniem, ale odpowiedzialność powinny ponosić nadal wszystkie organy regulacyjne, które zgodnie z postanowieniami dyrektywy dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego mają określone prawa i wszystkie niezbędne środki, żeby realizować tę politykę. W Unii Europejskiej mamy bardzo dobre organy regulacyjne ds. bezpieczeństwa jądrowego, więc reforma organizacyjna nie jest nam potrzebna. Powinniśmy tylko zaostrzyć wiążące normy, poczynając od obecnego poziomu i współpracując, pokazując w ten sposób światu, że możliwe jest zaostrzenie norm obowiązujących w sektorze energetyki jądrowej.
Przedmiot: Upowszechnianie wykorzystywania w miastach energii wytwarzanej z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju
W moim rodzinnym mieście Cork władze lokalne i przedsiębiorstwa dążą do stworzenia polityki wykorzystywania energii wytwarzanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Co robi Komisja, żeby wspierać takie miasta jak Cork w ich wysiłkach mających na celu upowszechnianie wykorzystywania takiej energii?
Andris Piebalgs
komisarz. - Cieszę się bardzo, że zadał pan to pytanie, ponieważ jestem bardzo dumny z jednego z naszych osiągnięć, którym jest "Porozumienie burmistrzów”.
W 2008 roku poparliśmy inicjatywę miast, żeby podpisane zostało "Porozumienie burmistrzów”. Podpisanie tego porozumienia oznacza, że miasta złożyły wiążące zobowiązanie, że do 2020 roku zmniejszą emisję dwutlenku węgla o ponad 20%. Ten celu miasta te zamierzają osiągnąć opracowując plany działań na rzecz wykorzystywania energii wytwarzanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Miasta te założyły także Biuro Porozumienia Burmistrzów, które zajmuje się koordynacją i promocją. Wspieramy te działania poprzez Wspólne Centrum Badań, które zapewnia pomoc naukową i wsparcie techniczne niezbędne do przygotowywania, wdrażania i oceny planów działań, o których tutaj mowa. W przypadku mniejszych gmin Komisja negocjuje z innymi organami administracji krajowej, regionalnej lub lokalnej w celu zapewnienia przez nie niezbędnego wsparcia mniejszym miastom.
Planowane jest także wdrożenie nowoczesnego zestawu dobrych praktyk, standardów doskonałości.
Ponadto ustanowiliśmy instrument pomocy finansowej w Europejskim Banku Inwestycyjnym (EBI), w którym deponujemy środki dotacji oraz któremu powierzyliśmy także zadanie ukierunkowania zrównoważonego rozwoju w miastach. EBI zaangażowany jest już w realizację określonych projektów, takich jak projekt w Barcelonie, w przypadku którego negocjacje są już dość zaawansowane.
Wiem, że władze miasta Cork nie podpisały jeszcze tego porozumienia, więc skorzystanie z tej możliwości zależy nadal od miasta Cork. Jest to dobry sposób, żeby rzeczywiście zmobilizować obywateli do popierania takich inicjatyw.
Jednocześnie istnieją inne instrumenty na rzecz zrównoważonego rozwoju, a w ramach polityki spójności miastom udzielane jest znaczne wsparcie w zakresie wdrażania polityki wykorzystywania energii wytwarzanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz w realizacji działań w tym zakresie. W latach 2007-2013 na wspieranie inicjatyw dotyczących wykorzystywania energii wytwarzanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w UE przeznaczone zostanie 9 miliardów euro z budżetu polityki spójności. W ramach programu operacyjnego: Southern and Eastern Operational Programme, który obejmuje Miasto Cork, w regionie zainwestowane zostanie 669 milionów euro, a poprzez realizację tego programu wniesiony zostanie wkład w realizację celów strategii lizbońskiej w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.
Te fundusze spójności wykorzystane zostaną do celów bezpośredniego wspierania projektów dotyczących wykorzystywania w regionie energii wytwarzanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a ponadto przyczynią się do dalszego wzrostu inwestycji krajowych. Wsparcie finansowe może być wykorzystywane do celów stymulowania racjonalizacji zużycia energii oraz wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, opracowywania efektywnych systemów zarządzania zużyciem energii oraz promocji ekologicznego transportu publicznego zorganizowanego z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza na obszarach miejskich.
Program operacyjny obejmuje fundusz "Gateway Challenge Fund”, ustanowiony w oparciu o zintegrowaną strategię zrównoważonego rozwoju dla miasta Cork.
Wreszcie, ostatnio wprowadziliśmy zmiany Funduszu Rozwoju Regionalnego, żeby wszystkim państwom członkowskim dać możliwość wykorzystywania funduszy regionalnych na cele finansowania ulepszeń zwiększających efektywność energetyczną oraz umożliwiających wykorzystanie energii odnawialnej w istniejących już budynkach mieszkalnych. Na te cele można będzie przeznaczyć do 4% środków Funduszu Rozwoju Regionalnego.
Podsumowując, uważam, że w postaci "Porozumienia burmistrzów” stworzyliśmy ramy działalności dla miast podzielających ambicję opracowania dla swoich obywateli modelu wykorzystywania energii wytwarzanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju "Porozumienie burmistrzów” ma sympatyków takich jak Nowy Jork i Rochester, a stronami tego porozumienia są także miasta z innych państw trzecich, a więc za pośrednictwem urzędu, o którym już wcześniej mówiłem można uzyskać dostęp do znacznych zasobów wiedzy.
Jeśli idzie o wsparcie finansowe, na tym etapie nie mamy żadnego programu dotyczącego racjonalizacji zużycia energii, ale mamy fundusze strukturalne, mamy program "Inteligentna Energia - Europa”, no i mamy Europejski Bank Inwestycyjny. Wykorzystujemy wszystkie dostępne instrumenty, żeby wspierać te inicjatywy. Europejski Bank Inwestycyjny wykazuje dużą aktywność w tym procesie. Jednakże na tym etapie problemem nie jest brak wystarczających środków finansowych, lecz brak dostatecznej liczby dobrych projektów oraz rzeczywistego zaangażowania miast w realizację miast.
Jest to moja odpowiedź na pana bardzo ważne pytanie. Uważam, że miasta mają wszelkie możliwości, żeby wskazywać drogę do przyszłości, w której wykorzystywać się będzie energię zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.
Brian Crowley
Panie komisarzu Piebalgs! Dziękuję panu za tę odpowiedź. Panie komisarzu! W swojej odpowiedzi zwrócił pan już uwagę, że mowa jest tutaj o oszczędnościach z ekonomicznego punktu widzenia, ze względu na racjonalizację zużycia energii, ale teraz powinniśmy przejść do następnego etapu. Zamiast promowania konieczności przestrzegania zasady zrównoważonego rozwoju i wspierania racjonalizacji zużycia energii powinniśmy wykorzystać dostępne środki finansowe do celów opracowywania nowych sposobów wytwarzania energii, żeby miasta były jeszcze bardziej samowystarczalne, a nie, żebyśmy musieli importować paliwa czy budować kolejne elektrownie jądrowe, o czym mówiliśmy już wcześniej. Powinniśmy znaleźć bardziej pomysłowe i lepsze sposoby, a może w przyszłości nie będzie pan musiał liczyć jedynie na bank inwestycyjny, ale także będzie pan mógł liczyć na nowe pomysły ze strony Komisji.
Andris Piebalgs
komisarz. - Staramy się zareagować na ten wniosek. Planujemy, że do końca roku opracujemy nowy plan działań na rzecz racjonalizacji zużycia energii, który dotyczył będzie także tej kwestii. Opracowujemy również komunikat w sprawie finansowania niskoemisyjnych źródeł energii.
Kwestią o podstawowym znaczeniu jest, żeby zainteresowane strony podjęły inicjatywę, oczekuję więc, że miasta wysuną swoje propozycje i wywrą presję na posłów do Parlamentu Europejskiego oraz na państwa członkowskie, żeby w odnośnych obszarach ustanowione zostały odpowiednie środki na szczeblu UE.
Bez tego oddolnego podejścia nie będziemy w stanie wykorzystać dostępnych obecnie możliwości. Sytuacja miast europejskich jest tak zróżnicowana i jest tak wiele dobrych pomysłów, że nie powinniśmy podejmować prób stosowania do wszystkich miast podejścia odgórnego.
Uważam, że porozumienie burmistrzów zapewni bardzo potrzebny wkład intelektualny i doświadczenie potrzebne do opracowania polityki zapewniającej naszym miastom funkcjonowanie zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Nie dotyczy to wyłącznie oszczędności. Kwestia, o której tutaj mówimy, ma wiele wymiarów. Dotyczy to także inteligentnych sieci energetycznych, wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych i transportu zorganizowanego z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju - autobusów z napędem wodorowym, pojazdów z napędem elektrycznym. Istnieje wiele możliwości.
Każde miasto może opracować swój własny program, ponieważ "Porozumienie burmistrzów” obejmuje obowiązek zmniejszenia emisji dwutlenku węgla o ponad 20%. Nie oznacza to, że cel ten ma być zrealizowany wyłącznie drogą racjonalizacji zużycia energii. Może to obejmować realizację polityki w zupełnie innym obszarze. Zależy to w znacznej mierze od warunków lokalnych.
Przewodnicząca
Obawiam się, że ze względu na ograniczenia czasowe nie mogę dopuścić kolejnego pytania uzupełniającego. Przykro mi, panie pośle Rübig, ale miał pan już możliwość zadania jednego pytania, a pan komisarz udzielił nam niezwykle wyczerpujących odpowiedzi.
Przedmiot: Kryzys gospodarczy i unikanie uciekania się do protekcjonizmu
Jako nasz komisarz ds. handlu stwierdził pan słusznie, że musimy unikać uciekania się w naszych reakcjach na obecny kryzys gospodarczy do protekcjonizmu, ponieważ powszechnie uważa się, że nie będziemy w stanie wydobyć się z tego załamania koniunktury gospodarczej ograniczając handel.
W jaki sposób Komisja stara się zapobiec wzrostowi tendencji protekcjonistycznych w międzynarodowych negocjacjach handlowych, których jest uczestnikiem? Czy można zauważyć jakiekolwiek postępy, jeśli chodzi o doprowadzenie rundy dauhańskiej do końca?
Ponadto, jak Komisja zamierza zagwarantować zapewnienie równowagi pomiędzy promowaniem swobodnego handlu i realizacją priorytetów UE w zakresie rozwoju dotyczących kwestii takich, jak podstawowe standardy pracy oraz zrównoważone środowisko naturalne?
Meglena Kuneva
komisarz. - Od początku tego kryzysu ekonomicznego Unia Europejska jest zdecydowane przeciwna wprowadzaniu w życie w handlu bezpośrednich środków ochronnych, zgodnie ze swoim zaangażowaniem w uczciwy i swobodny handel.
Komisja intensywnie monitoruje ewentualne wprowadzanie w życie takich środków przez głównych partnerów handlowych UE w celu podjęcia odpowiednich działań. Ponadto Unia Europejska zdecydowanie poparła inicjatywę Światowej Organizacji Handlu (WTO), żeby w okresie kryzysu gospodarczego i finansowego składano sprawozdania dotyczące tendencji występujących w handlu.
Od początku obecnego kryzysu, bardziej niż kiedykolwiek w przeszłości, Unia Europejska zaangażowana jest w promowanie wielostronności, przejrzystości i otwartych rynków funkcjonujących zgodnie z zasadami korzystnymi zarówno dla krajów rozwiniętych, jak i rozwijających się. Unia Europejska utrzymuje stale, że ambitny i wyważony wynik rundy dauhańskiej stanowi jeden z najważniejszych środków zapobiegania protekcjonizmu w handlu oraz pobudzenia gospodarki.
Jest to także stanowisko przedstawione przez WTO w ostatnim przeglądzie polityki handlowej dotyczącym polityki handlowej UE, w którym WTO docenia rolę, jaką UE odgrywa we wzmacnianiu wielostronnego systemu handlowego. Kluczowa rola, jaką runda dauhańska mogłaby odegrać w wydobywaniu się z obecnego kryzysu uwzględniona została także w międzynarodowym planie grupy G20 z dnia 2 kwietnia br. dotyczącym naprawy gospodarki i reform. Przywódcy państw grupy G20 odnowili swoje zobowiązanie do jak najszybszego doprowadzenia rundy dauhańskiej do końca.
Wreszcie, zaangażowanie UE w promowanie swobodnego handlu idzie w parze z jej zaangażowaniem w promowanie zrównoważonego rozwoju, który jest celem nadrzędnym polityki UE, w tym w kontekście różnych inicjatyw polityki handlowej.
Zrównoważony rozwój, a w szczególności względy ekologiczne i społeczne, stanowią ważne elementy naszej polityki handlowej. Dowodem na to jest uwzględnianie w naszych dwustronnych umowach handlowych postanowień dotyczących zrównoważonego rozwoju, w szczególności zaś standardów pracy i ochrony środowiska.
Claude Moraes
Pani komisarz! Dziękuję pani. Zdaję sobie sprawę, że występuje pani tutaj w zastępstwie pani komisarz Ashton. Chciałbym pogratulować Komisji oraz posłom tej Izby, którzy są członkami Komisji Handlu Międzynarodowego za wysiłki mające na celu zniechęcenie do stosowania środków ochronnych.
Chciałbym zapytać o kwestię związaną z krajami rozwijającymi się, oraz o to, jak możemy zwiększyć lub ułatwić wymianę handlową zarówno z krajami rozwijającymi się, jak i pomiędzy nimi, np. poprzez zwiększenie pomocy w zakresie wymiany handlowej. Jest to ważny element, który powinniśmy uwzględnić. Ogólnie rzecz biorąc, dostrzegam napawające optymizmem działania ze strony Komisji i Parlamentu w odniesieniu do tendencji protekcjonistycznych, których pojawienie się byłoby krokiem wstecz.
Meglena Kuneva
komisarz. - Sprawozdania WTO i wyniki monitoringu Komisji pokazują, że nie ma nieuchronnego ryzyka eskalacji protekcjonizmu. Żaden duży partner handlowy nie wprowadził jeszcze ogólnych ograniczeń w handlu ani ograniczeń dotyczących inwestycji. Rozwój wydarzeń w niektórych państwach, takich jak np. Rosja, Indonezja czy Argentyna, wymaga dokładnego monitorowania, ponieważ jak dotychczas kraje te były największymi zwolennikami stosowania ograniczeń w handlu. Ogólnie rzecz biorąc najbardziej zagrożonymi sektorami są rolnictwo i produkcja żywności, metalurgia, motoryzacja, włókiennictwo i zabawkarstwo.
David Martin
Czy Komisja zgadza się z tym, że oprócz pouczania innych i monitorowania ich, aby zapobiec protekcjonizmowi powinniśmy sami zachować ostrożność i zapewnić, by kiedy sami stosujemy w handlu środki ochrony, służyły one celom, do których zostały przewidziane, a nie jako przejaw protekcjonizmu?
Meglena Kuneva
komisarz. - Komisja robi co w jej mocy, żeby monitoring, o którym tutaj mowa był pod każdym względem niezawodny, zwłaszcza w przypadku kwestii, na którą zwrócił pan uwagę. Mogę poinformować panią komisarz Ashton o pana obawach, żeby zajęła w tej sprawie bardziej szczegółowe stanowisko i udzieliła panu bardziej szczegółowej odpowiedzi. Jak na razie brak jest jednak jakichś niepokojących sygnałów.
Przedmiot: Ochrona prywatności w środowisku online w Kanadzie
Kanada wykazuje jeden z najwyższych wskaźników piractwa w Internecie na świecie. Sytuację pogarszają jeszcze bardziej poważne braki w prawie i w jego egzekwowaniu. W istocie kanadyjska ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych wymaga niezwłocznej zmiany w celu dostosowania jej przepisów do obowiązujących obecnie międzynarodowych standardów ochrony prywatności w środowisku online, takich jak standardy określone w traktatach WIPO dotyczących Internetu z 1996 roku oraz w dyrektywie UE dotyczącej prawa autorskiego i praw pokrewnych (2001/29/WE). Im dłużej sytuacja ta będzie się utrzymywać, tym dłużej europejscy posiadacze praw - a zwłaszcza branże twórcze (autorzy, kompozytorzy, wykonawcy, autorzy piosenek i producenci fonogramów) - pozbawieni będą niezbędnych im środków prawnych, żeby położyć kres naruszaniu w Kanadzie, na dużą skalę, posiadanych przez nich praw. Straty, jakie osoby takie ponoszą na skutek piractwa internetowego są ogromne. Mamy tutaj do czynienia z sytuacją, w której niezbędne jest podjecie działań legislacyjnych teraz, a nie dopiero w trakcie zbliżającego się majowego szczytu handlowego UE-Kanada czy następujących po nim dwustronnych negocjacji handlowych.
Biorąc pod uwagę, że jest to sprawa niecierpiąca zwłoki, jakie działania podejmuje Komisja, żeby Kanada bezzwłocznie zmieniła odpowiednie przepisy swojego prawa?
Meglena Kuneva
komisarz. - Komisja zna kwestie poruszone w odniesieniu do ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej w Kanadzie. Jesteśmy bardzo zaniepokojeni tym, że proponowana przez Kanadę nowelizacja ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie wydaje się uznawana za sprawę pierwszorzędnej wagi.
Odpowiednia ochrona praw własności intelektualnej jest niezbędna do zapewnienia branżom twórczym możliwości dalszego funkcjonowania. Podczas gdy szereg państw członkowskich prowadzi obecnie żarliwe debaty nad ewentualnymi sposobami lepszego dostosowania przepisów dotyczących praw własności intelektualnej do wymogów środowiska online, nadal musimy rzeczywiście zwracać uwagę na zagrożenia związane z piractwem internetowym z państw trzecich.
Jedną z podstawowych kwestii, o które tutaj chodzi, jest, jak zapewnić odpowiednią równowagę pomiędzy interesami posiadaczy praw i interesami konsumentów, nie naruszając jednocześnie przepisów w zakresie ochrony danych osobowych. Jak państwo pamiętają, był to główny przedmiot debaty wywołanej inicjatywą podjętą przez Komisję w komunikacie z 3 stycznia 2008 r. w sprawie kreatywnych treści w środowisku online.
Zastrzeżenia Komisji były od jakiegoś już czasu zgłaszane władzom kanadyjskim, i to w zdecydowany sposób. Rozpoczynające się wkrótce negocjacje dotyczące zawarcia z Kanadą umowy o wolnym handlu dają nam nową szansę znacznego wzmocnienia ochrony praw własności intelektualnej w Kanadzie. W międzyczasie Komisja będzie poruszać tę sprawę w rozmowach z przedstawicielami władz kanadyjskich najwyższego szczebla. Komisja będzie domagać się także jak najszybszej zmiany kanadyjskich przepisów prawa autorskiego i praw pokrewnych, najlepiej jeszcze w tej kadencji Parlamentu.
Seán Ó Neachtain
(GA) Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować pani komisarz za tę odpowiedź. Chciałbym jednak zadać pytanie, jak bardzo Komisja liczy na to, że podejmowane przez nią w stosunku do Kanady starania przyniosą oczekiwane rezultaty, oraz jakie bezpośrednie działania Komisja zamierza podjąć, żeby położyć kres piractwu w Internecie i tej praktyce? Jeżeli nie będziemy w stanie położyć kresu temu zjawisku w ramach naszej współpracy z krajami takimi jak Kanada, jakie mamy szanse powodzenia w przypadku innych krajów?
Meglena Kuneva
komisarz. - Jak już powiedziałam, umowa handlowa stanowić będzie ramy prawne, dzięki którym będziemy mogli zająć się wieloma źródłami irytacji i problemami, występującymi w naszych stosunkach handlowych z Kanadą, takimi jak kanadyjskie standardy egzekwowania praw własności intelektualnej czy określone praktyki antykonkurencyjne. Jesteśmy optymistami, ponieważ wkrótce przystąpimy do negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu.
Przedmiot: Umowa o wolnym handlu z Koreą
Po ostatnich rozmowach pomiędzy Komisją i Ministerstwem Handlu Korei Południowej, czy Komisja może przedstawić ocenę bieżącej sytuacji, jeśli idzie o negocjacje dotyczące umowy o wolnym handlu pomiędzy Unią Europejską a Koreą?
Meglena Kuneva
komisarz. - Negocjacje dotyczące umowy o wolnym handlu z Koreą są najbardziej zaawansowane ze wszystkich negocjacji handlowych prowadzonych obecnie przez UE. Po dwóch latach negocjacji jesteśmy teraz bliscy zawarcia kompleksowej umowy z czwartym pod względem rozmiarów wymiany handlowej partnerem UE spoza Europy.
Podpisanie z Koreą umowy o wolnym handlu zapewni nam dostęp do nowych rynków w wielu dziedzinach, którymi zainteresowani są eksporterzy z UE. Przykładowo, zawarcie tej umowy spowoduje natychmiastowe zniesienie należności celnych o łącznej wartości 1,6 miliarda euro z korzyścią dla eksporterów z UE, wprowadzi surowe kary w odniesieniu do barier pozataryfowych w priorytetowych sektorach takich jak sektory motoryzacyjny, farmaceutyczny czy elektroniki konsumenckiej, zapewni dostęp do znaczących nowych rynków usług, którymi zainteresowani są zwłaszcza usługodawcy z UE, zaoferuje najambitniejszy jak dotychczas pakiet środków dotyczących praw własności intelektualnej, zamówień publicznych, zrównoważonego rozwoju i innych kwestii uregulowanych przepisami prawa, przewidywać też będzie nowe sposoby zapewniania udziału społeczeństwa obywatelskiego w monitorowaniu wykonywania tej umowy o wolnym handlu oraz zapewni ochronę naszych delikatnych kwestii drogą odpowiednich uzgodnień.
Umowa o wolnym handlu stanowić będzie użyteczny punkt odniesienia dla innych negocjacji. Ponadto zawarcie tej umowy już teraz będzie dowodem zaangażowania obydwóch stron w tworzenie otwartych rynków, jako jednej z reakcji na obecny kryzys gospodarczy.
W marcu 2009 roku, podczas ósmej rundy negocjacji, obydwie strony poczyniły istotne postępy w zakresie kwestii technicznych na swoim szczeblu, ale do rozstrzygnięcia pozostało jeszcze kilka trudnych kwestii.
Następnie 2 kwietnia 2009 r., komisarz EU ds. handlu, pani Ashton, i minister handlu Korei, pan Kim, spotkali się w Londynie. Pomimo intensywnych rozmów nie udało się doprowadzić do zbliżenia stanowisk w sprawie kwestii pozostających do rozstrzygnięcia, takich jak zwrot należności celnych czy reguły pochodzenia.
Komisja prowadzi obecnie konsultacje dotyczące poszukiwania najlepszych rozwiązań.
David Martin
Panie komisarzu! Dziękuję panu za tę odpowiedź. Po pierwsze, zgadzam się całkowicie, że zawarcie umowy o wolnym handlu z Koreą przyniosłoby ogromne korzyści, zarówno Unii Europejskiej, jak i Korei, a ponadto dałoby pozytywny sygnał co do o naszej determinacji, żeby rynki pozostały nadal otwarte. Jednakże wydaje się, że nieosiągnięcie teraz porozumienia byłoby bardziej oznaką braku gotowości ze strony państw członkowskich, niż ze strony partnera naszych negocjacji.
W związku z tym, jeżeli nie będziemy w stanie osiągnąć porozumienia z Koreą, czy Komisja zaakceptuje, że Dyrekcja Generalna ds. Handlu może równie dobrze dać sobie spokój, jeśli chodzi o umowy o wolnym handlu, ponieważ jeżeli nie jesteśmy w stanie osiągnąć porozumienia z Koreą, to nie będziemy w stanie osiągnąć porozumienia z Indiami czy z państwami ASEAN, ani jakiegokolwiek innego porozumienia tego rodzaju, którego warunki obecnie negocjujemy?
Meglena Kuneva
komisarz. - Wprost przeciwnie, ostatnio państwa członkowskie potwierdziły swoje zainteresowanie zawarciem ambitnej i wyważonej umowy z Koreą.
Jak zwykle Komisja będzie bronić zasad, zgodnie z którymi negocjujemy z wszystkimi państwami.
Glyn Ford
Dziękuję bardzo. Może pani komisarz chciałaby skomentować stanowisko rządu Niemiec w tej sprawie.
Tak, jak pan poseł Martin, popieram zawarcie tej umowy o wolnym handlu z Republiką Korei. Powinniśmy jednak zachować ostrożność, jeśli chodzi o szczegółowe rozwiązania i harmonogram. Szacuje się, że sprzedaż samochodów koreańskich w Europie osiągnęłaby poziom 650 tysięcy rocznie. Choć produkcja prowadzona jest częściowo w Europie Wschodniej, wolumen importu uległby znacznemu wzrostowi.
Większość badań wskazuje, że sprzedaż tych samochodów zastąpi sprzedaż samochodów japońskich produkowanych w Europie, takich jak produkowane w fabryce Hondy w moim okręgu wyborczym w Swindon. Fabryka ta jest obecnie czasowo zamknięta, a jej pracownicy zostali urlopowani. Żeby nie pogarszać sytuacji występującej obecnie tutaj i w innych częściach Europy, czy zapewnią państwo znaczną zwłokę, zanim dopuszczony zostanie import, o którym tutaj mowa?
Meglena Kuneva
komisarz. - Rozumiem pana obawy dotyczące sytuacji w sektorze przemysłu motoryzacyjnego. Od początku negocjacji z Koreą Komisja dokłada znacznych starań, aby osiągnąć wynik dobry dla sektora przemysłu motoryzacyjnego UE. Europejscy eksporterzy samochodów odniosą korzyści dzięki zniesieniu przez Koreę należności celnych w przywozie samochodów oraz dzięki rzeczywistemu usunięciu barier technicznych. Najważniejsze bariery usunięte zostaną z dniem wejścia w życie przedmiotowej umowy.
Przedmiot: Spór handlowy pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską dotyczącego wołowiny produkowanej z użyciem hormonów
Czy Komisja mogłaby przedstawić informacje dotyczące wyniku negocjacji, które prowadzi z władzami amerykańskimi w celu ostatecznego zapobieżenia - w następstwie wydania decyzji w sprawie tymczasowego zawieszenia - zastosowaniu środków odwetowych tzw. systemu karuzeli, jako jednego z elementów transatlantyckiego sporu handlowego dotyczącego wołowiny produkowanej z użyciem hormonów oraz w celu uchylenia zastosowanych już środków odwetowych?
Meglena Kuneva
komisarz. - Obecnie Komisja nadal prowadzi negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi i jesteśmy nastawieni bardzo optymistycznie, że wkrótce znajdziemy rozwiązanie akceptowane przez obydwie strony. W ostatnich kilku tygodniach prowadziliśmy intensywne rozmowy transatlantyckie w tej sprawie. Dnia 22 kwietnia br., komisarz ds. handlu UE, pani Catherine Ashton, i przedstawiciel Stanów Zjednoczonych ds. handlu, pan Ron Kirk, uzgodnili, że będą kontynuować rozmowy w celu znalezienia wynegocjowanego rozwiązania tego długotrwałego sporu w sprawie wołowiny produkowanej z użyciem hormonów.
Pani komisarz Ashton i pan Kirk potwierdzili swoje pragnienie rozstrzygnięcia tej trudnej kwestii, która jest istotna dla przedsiębiorstw i konsumentów, zarówno w Unii Europejskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych, a w celu ułatwienia negocjacji zmierzających do znalezienia rozwiązania, pani komisarz Ashton i przedstawiciel Stanów Zjednoczonych ds. handlu, pan Kirk uzgodnili, że termin nałożenia przez Stany Zjednoczone sankcji tzw. "systemu karuzelowego” na określone produkty z UE może zostać odroczony o kolejne dwa tygodnie od dnia 23 kwietnia br., tzn. od dnia terminu pierwotnego.
Komisja jest zdecydowana uczynić wszystko, co w jej mocy, żeby znaleźć pozytywne i trwałe rozwiązanie tego problemu, a obecnie prowadzone są rozmowy urzędników wyższego szczebla obydwóch stron. Poprzez te negocjacje Komisja chce doprowadzić do ostatecznego zapobieżenia stosowaniu sankcji tzw. systemu karuzelowego oraz do uchylenia zastosowanych już środków odwetowych. Jesteśmy przekonani, że osiągnięcie porozumienia w tej sprawie gwarantującego pełną ochronę naszego zdrowia publicznego oraz ochronę konsumentów jest możliwe.
Georgios Papastamkos
(EL) Pani przewodnicząca! Ze względu na nieobecność komisarza właściwego, tzn. pani komisarz Ashton, chciałbym podziękować pani komisarz Kunevej za odpowiedź i poprosić panią komisarz o podziękowanie pani Ashton w moim imieniu za mediację i konsultacje ze stroną amerykańską w sprawie uchylenia zastosowanych przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej środków odwetowych tzw. systemu karuzelowego. Jest to działanie, które idzie co najmniej o krok za daleko, wykracza poza zakres partnerstwa Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i Unii Europejskiej, które są dwoma głównymi podmiotami handlowymi, odgrywającymi także wiodącą rolę w negocjacjach prowadzonych w ramach rundy dauhańskiej pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie pośle Papastamkos! Z przyjemnością przekażę pana uwagi pani komisarz Ashton i, nie rozwodząc się tutaj dalej, powiem tylko, że sądzę, iż rezultaty będą naprawdę całkiem zadowalające.
Przedmiot: Nieprzestrzegania przez linie lotnicze przepisów rozporządzenia nr.261/2004
W dniu 22 grudnia 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydał wyrok, zgodnie z którym linie lotnicze nie mogą odmówić pasażerom wypłaty odszkodowania w przypadku odwołania lotu ze względu na wystąpienie problemów technicznych z samolotem. Podobny wyrok wydał właśnie sąd w Szwecji, przed którym toczyło się postępowanie wszczęte przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
Czy Komisja mogłaby wskazać, w jakim stopniu weźmie pod uwagę te wyroki, które jeszcze raz wskazują na brak dobrej woli ze strony linii lotniczych, brak dostatecznej precyzji przepisów rozporządzenia nr 261/2004 dotyczących "okoliczności nadzwyczajnych” uzasadniających odwołanie lotu, oraz pasywność Komisji, pomimo licznych przypadków naruszeń przepisów tego rozporządzenia ze szkodą dla pasażerów?
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Uważam, że najpierw należy podkreślić, że interpretowanie wyroków Trybunału Sprawiedliwości nie należy do Komisji. Wyroki te wydane zostały tytułem odpowiedzi na zapytania prejudycjalne przedłożone przez sądy krajowe w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa wspólnotowego.
Zgodnie z brzmieniem art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w sprawie praw pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotu, za stosowanie tego rozporządzenia odpowiedzialne są państwa członkowskie, które mają obowiązek sądownego ścigania linii lotniczych nieprzestrzegających przepisów tego rozporządzenia. Rozpatrując przedłożone im roszczenia pasażerów, właściwe organy krajowe wyznaczane przez państwa członkowskie zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem muszą wyraźnie wziąć pod uwagę instrukcje wydane przez Trybunał Sprawiedliwości. Zadaniem Komisji jest monitorowanie prawidłowego wykonywania rozporządzenia przez właściwe władze, w szczególności zgodnie z odpowiednimi wyrokami Trybunału Sprawiedliwości.
Ostatnie posiedzenie Komisji i właściwych władz krajowych odbyło się na początku grudnia ubiegłego roku, tzn. na kilka tygodni przed wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości tego wyroku. Komisja zaplanowała kolejne posiedzenie na 14 bieżącego miesiąca. Podczas tego posiedzenia omówiony zostanie wydany ostatnio przez Trybunał Sprawiedliwości wyrok w sprawie C-549/07.
Władze krajowe będą miały możliwość wypowiedzenia się w sprawie tego wyroku oraz określenia, jak oceniają sposób, w jaki linie lotnicze traktują pasażerów w przypadku odwołania lotu w świetle tego precedensu oraz praktycznych konsekwencji tego wyroku.
Giovanna Corda
(IT) Panie komisarzu! Dziękuję panu, ponieważ uważam, że sprawie tej należy poświęcić należytą uwagę. O ile dobrze rozumiem, obowiązek zajęcia się tą sprawą spoczywa na państwach członkowskich, ale może pan sam zobaczyć, czy nie można by czegoś zrobić. Dlatego dziękuję panu za udzielnie tej odpowiedzi i z niecierpliwością oczekujemy dalszego rozwoju wydarzeń.
Antonio Tajani
Dziękuję, że mówiła pani po włosku. Wiem, że pochodzi pani z Włoch, więc jeszcze raz pani dziękuję. Komisja oczywiście będzie monitorować tę sytuację, ponieważ uważam, że prawa pasażerów są bardzo ważne dla nas wszystkich. Jest to jeden z celów mojej pracy jako komisarza.
Oświadczyłem to, kiedy mianowanie mnie na komisarza zostało zatwierdzone przez Parlament. Dlatego będę nadal dbał o to, by sytuacja była monitorowana, w celu sprawdzenia, czy państwa członkowskie przestrzegają praw pasażerów. Wszyscy jesteśmy zaangażowani, także pani komisarz Kuneva, w dążenie do skutecznej obrony praw obywateli we wszystkich obszarach.
Glyn Ford
Będę się streszczał, ponieważ zdaję sobie sprawę, że nie zostało nam wiele czasu. Panie komisarzu! Muszę powiedzieć, że wykonywanie praw, które posiadamy jest obecnie, szczerze mówiąc, farsą. Byłem niedawno w Amsterdamie i obserwowałem, jak linie lotnicze KLM traktowały pasażerów, których samolot się spóźnił, rezerwując im miejsca na lot, w przypadku którego odprawę dokonuje się samemu. Pracownicy tych linii lotniczych systematycznie, nie pytając pasażerów o zdanie, odmawiali wypłaty odszkodowania i udzielenia pomocy, do których ci pasażerowie mieli prawo.
Czy Komisja mogłaby podjąć jakieś działania w zakresie monitorowania sytuacji? Czy moglibyśmy wysłać na lotniska jakichś urzędników, których zadaniem byłoby przyjrzenie się, jakie metody stosują linie lotnicze? Ponieważ, szczerze mówiąc, wydaje mi się, że jest to farsa.
Antonio Tajani
Pani przewodnicząca! Komisja zamierza zdać sprawę Parlamentowi i Radzie z wykonywania i skutków obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w postaci komunikatu, który powinien zostać przyjęty w drugiej połowie bieżącego roku.
Dokument ten zawierać będzie analizę wykonywania rozporządzenia w ciągu czterech lat i propozycje wszelkich innych działań, które należałoby podjąć w celu zmniejszenia liczby takich przypadków i zwiększenia ochrony praw pasażerów.
Kontroli poddane zostaną zatem wszystkie lotniska. Mam nadzieję, że wysiłki Komisji przyczynią się do poprawy sytuacji i udzielenia obywatelom odpowiedzi, których oczekują. Mogę pana zatem zapewnić o moim zaangażowaniu jako komisarza. Zacząłem, będę kontynuował i mogę potwierdzić moje zaangażowanie.
Przedmiot: prywatyzacji linii lotniczych w Unii Europejskiej
Biorąc pod uwagę skuteczność modelu prywatyzacji Olympic Airways i przekazania tych linii lotniczych inwestorowi prywatnemu, czy Komisja mogłaby powiedzieć, do jakiego stopnia model ten mógłby zostać wykorzystany w przypadku innych linii lotniczych borykających się z podobnymi problemami?
Jak Komisja ocenia możliwość prywatyzacji kolejnych linii lotniczych w Unii Europejskiej? Jaki wkład wnoszą łączenia linii lotniczych w rozwiązywanie problemów wywołanych kryzysem, nie tworząc monopoli i nie ograniczając konkurencji?
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Komisja podziela opinię, którą przedstawił pan w treści swojego pytania, tzn. że niewątpliwie decyzja Komisji doprowadziła do sprzedaży niektórych przedsiębiorstw spółek Olympic Airlines i Olympic Airways Services, zgodnie z ustalonym planem. Transakcje te niewątpliwie przyniosły pozytywne skutki, jeśli chodzi o konkurencję i politykę transportową.
Spółka Alitalia zastosowała ten sam model i mógłby on być zastosowany przez każda inną linię lotniczą, która jest poważnie zagrożona. Decyzja ta doprowadziła zatem do stworzenia nowego modelu linii lotniczych, który powinien być modelem linii lotniczych przyszłości, tzn. modelem opartym na zastąpieniu w tym sektorze państwa przedsiębiorstwami w pełni sprywatyzowanymi. To jest cel, którego realizację Komisja starała się popierać. Uważam, że ten cel prywatyzacji jest także celem innych linii lotniczych, mam tutaj na myśli spółki Austrian Airlines, Malev i Czech Airlines.
Zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu, Komisja musi jednak zachować neutralność w sprawie publicznej czy prywatnej własności spółek. Komisja jest przychylnie nastawiona do konsolidacji w sektorze lotnictwa Wspólnoty, który nadal uważa za zbyt rozdrobniony, zwłaszcza z uwagi na obecny kryzys.
Konsolidacja, o której tutaj mowa, nie powinna jednak ograniczać konkurencji do takiego stopnia, żeby miało to negatywny wpływ na sprawne funkcjonowanie wspólnego rynku. Komisja lub właściwy organ władz krajowych odpowiedzialny jest za monitorowanie koncentracji dokonywanych w tym celu na zasadach określonych w odpowiednim rozporządzeniu Wspólnoty, w zależności od wielkości danej transakcji.
Emmanouil Angelakas
(EL) Pani przewodnicząca! Dziękuję panu komisarzowi za uwagi i odpowiedź. Chciałbym skorzystać z okazji, jaką jest obecność pana komisarza, żeby zapytać, czy Komisja przeprowadziła jakiekolwiek badania dotyczące utraty miejsc pracy w europejskich przedsiębiorstwach lotniczych w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy, tzn. od wybuchu obecnego kryzysu gospodarczego, a jeżeli tak, to jakie według pana można podjąć środki, żeby odwrócić tę sytuację?
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie posiadam żadnych dokładnych danych dotyczących spadku zatrudnienia z powodu kryzysu, ale jestem w pełni świadomy zmian zachodzących w sektorze transportu lotniczego.
Wszystkie moje wysiłki jako komisarza ds. transportu mają na celu wspieranie tej formy transportu i nie jest niespodzianką, że znowu rozmawiamy o tej kwestii, o sprawie przydzielania czasów, której rozstrzygnięcie ma na celu zapobieżenie pogorszeniu się sytuacji linii lotniczych w okresie bieżącego kryzysu; oznacza to także dążenie do ograniczenia spadku zatrudnienia, innymi słowy utrzymania poziomu zatrudnienia w Unii Europejskiej w sektorze transportu lotniczego.
Przedmiot: Arteria kolejowa dla Europy i tunelu pod górą Brenner
Czy Komisja mogłaby udzielić szczegółowych informacji dotyczących dokładnego harmonogramu i planów finansowych zarówno w przypadku odcinka szybkiej kolei dla Europy ze Strasburga do Wiednia, jak i tunelu pod górą Brenner jako podstawowego elementu trasy Berlin-Rzym? Jakie są dalsze kroki są planowane, oraz czy w planie naprawy gospodarczej przewidziane zostały jakiekolwiek dodatkowe możliwości?
Antonio Tajani
Pani przewodnicząca, panie pośle Posselt! Jak pan wie, połączenie kolejowe Berlin-Palermo jest jednym z 30 priorytetowych projektów transeuropejskiej sieci transportowej, a najważniejszym przedsięwzięciem tego priorytetowego projektu jest budowa tunelu pod górą Brenner.
Komisja popiera ten kluczowy element tego priorytetowego projektu, który umożliwi połączenie sieci kolejowych po obydwu stronach Alp dzięki linii szybkiej kolei o dużej przepustowości, przeznaczonej przede wszystkim do przewozu towarów. Projekt ten przyczyni się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i realizacji celów w zakresie ochrony środowiska oraz odbudowy gospodarki.
Komisja pragnie zatem spełniać oczekiwania obywateli w praktyce. Jest to kolejna przyczyna, dla której przyśpieszyliśmy przyznawanie środków finansowych pod koniec ubiegłego roku, jak tylko wydana została zgoda na przeznaczenie 786 milionów euro na projekt priorytetowy nr 1. Koordynator, pani poseł van Miert, monitoruje ten projekt od 2005 roku; uważam, że z pozytywnym skutkiem.
Ostatnio rozpoczęliśmy konsultacje z państwami członkowskimi UE w celu odnowienia mandatu koordynatorów europejskich, a tym samym objęcia okresu 2009-2013. W ten sposób będziemy mogli zapewnić koordynatorom możliwość kontynuacji ich zadań, a zwłaszcza dalszego monitorowania tych priorytetowych projektów. W dniu 22 marca 2009 r., władze Austrii przedłożyły swój wieloletni program infrastrukturalny, który obejmuje sfinansowanie budowy tunelu pod górą Brenner. 17 kwietnia 2009 r., po sporządzeniu oceny oddziaływania na środowisko, władze Austrii wydały pozwolenie na budowę w związku z tym projektem.
Ze swojej strony władze Włoch przedłożyły projekt dotyczący budowy tego tunelu swojej międzyresortowej Komisji Planowania Gospodarczego (CIPE), żeby umożliwić zatwierdzenie środków w maju. Pan minister Matteoli, z którym rozmawiałem, potwierdza gotowość państwa włoskiego, żeby realizować ten cel, tzn. sfinansować ten projekt i sądzę, że władze Włoch i Austrii są całkowicie zgodne w tej kwestii.
Realizacja projektu priorytetowego nr 17 - połączenie szybką koleją pomiędzy Strasburgiem i Wiedniem, które stanowi jeden z elementów osi kolejowej Paryż, Strasburg, Stuttgart, Wiedeń, Bratysława - posuwa się naprzód w zadowalającym tempie we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich, tzn. we Francji, w Niemczech, w Austrii i na Słowacji. Większość 831. km odcinka Strasburg-Wiedeń - a w szczególności odcinki Strasburg-Stuttgart i Linz-Wiedeń - oddana zostanie do użytku w 2015 roku. Odcinek Stuttgart-Ulm, stanowiący najważniejsze wąskie gardło, oddany zostanie do użytku w 2020 roku.
W dniu 2 kwietnia bieżącego roku podpisany zostanie odpowiedni protokół finansowy. Obecnie najbardziej skomplikowanym odcinkiem wydaje się odcinek transgraniczny w Bawarii, z Monachium do Salzburga. Rząd Niemiec przeprowadza obecnie przegląd swojego wieloletniego programu, a więc rozmowy dotyczące tego bardzo ważnego odcinka będziemy musieli odroczyć do końca tego roku. Budowa połączenia pomiędzy Strasburgiem i Wiedniem kosztować będzie 10 miliardów euro, a realizacja całego tego priorytetowego projektu kosztować będzie łącznie 13,5 miliarda euro.
Uważam, że informacje te mogą być użyteczne i obejmują wszystkie aspekty pytania pana posła Posselta.
Bernd Posselt
(DE) Panie komisarzu! Chciałbym panu podziękować za bardzo dobrą i szczegółową odpowiedź, a także za znakomitą pracę nad tymi dwoma ważnymi projektami dotyczącymi linii przecinających się w Monachium. Mam tylko dwa krótkie pytania uzupełniające.
Po pierwsze, krąży plotka dotycząca tunelu pod górą Brenner, że zakres tego projektu może zostać ograniczony do budowy linii przewidzianej do przewozu osób. Czy może pan to wykluczyć?
Po drugie, w Austrii, w Stuttgarcie prowadzone są zakrojone na szeroką skalę prace dotyczące budowy głównej trasy ze Strasburga do Wiednia i Budapesztu. Mamy jednak problem z obwodnicą wokół Monachium, trasą na monachijskie lotnisko oraz odcinkiem z Monachium do Mühldorf, Freilassing i Salzburga, a więc z odcinkiem przebiegającym przez "zagłębie chemiczne”, a także z odcinkiem przebiegającym przez Mühldorf. Chciałbym zwrócić pana uwagę na tę sprawę, ponieważ w przypadku tych projektów prace nadal posuwają się naprzód bardzo powoli.
Antonio Tajani
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, szanowni posłowie i posłanki! Jeśli chodzi o połączenie Berlin-Palermo, mogę pana zapewnić, że chociaż kiedy krążą plotki pojawienie się obaw jest nieuniknione, plotki te nie znajdują żadnego potwierdzenia.
Chciałem podzielić się z panem innymi wiadomościami, ponieważ jest pan zainteresowany szczególnie odcinkiem Strasburg-Wiedeń. 31 marca Komisja Europejska opublikowała dwa zaproszenia do składania wniosków dotyczących transeuropejskiej sieci transportowej. W ramach tych wniosków, odcinek Strasburg-Wiedeń może liczyć na wsparcie ze środków programu rocznego na rok 2009, w kwocie 140 milionów euro, na sfinansowanie zarówno prac przygotowawczych, jak i samych robót budowlanych, a także w ramach europejskiego planu naprawy gospodarczej, w kwocie 500 milionów, przeznaczonej wyłącznie na wykonanie samych robót budowlanych, które mają zostać rozpoczęte najpóźniej do końca 2010 roku.
Oczywiście do rządów krajowych należy zgłoszenie propozycji dotyczących współfinansowania, które ocenione zostaną w ramach konkursu wraz z propozycjami z innych państw członkowskich. Oznacza to, że jeżeli Niemcy zamierzają przedłożyć plan dotyczący tego odcinka, którym jest pan najbardziej zainteresowany, mogą uruchomić cały proces, zgłaszając taki plan, a Komisja szczegółowo ten plan oceni i podejmie decyzję w sprawie ewentualnego udzielenia finansowego wsparcia.
Jeśli chodzi o postępy poczynione w sprawie projektu nr 17, Komisja postanowiła przyznać znaczne wsparcie finansowe na realizację różnych projektów wzdłuż tej osi, a mianowicie na trzy odcinki transgraniczne oraz na odcinki stanowiące wąskie gardła.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
