Narzędzie zarządzania dla przydzielania środków budżetowych - Przegląd śródokresowy ram finansowych 2007-2013 (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest wspólna debata nad:
sprawozdaniem sporządzonym przez Kyösti Virrankoskiego w imieniu Komisji Budżetowej w sprawie metodologii ABB-ABM jako narzędzia zarządzania dla przydzielania środków budżetowych oraz
sprawozdaniem sporządzonym przez Reimera Böge w imieniu Komisji Budżetowej w sprawie przeglądu śródokresowego ram finansowych.
Kyösti Virrankoski
sprawozdawca. - (FI) Panie przewodniczący! Przed nami sprawozdanie w sprawie budżetowania zadaniowego i zarządzania kosztami działań. Chciałbym podziękować całej Komisji Budżetowej za jej duże i konsekwentne wsparcie, a także sekretariatowi Komisji i wszystkim tym, którzy mi pomagali.
Budżetowanie zadaniowe (ABB) i zarządzanie kosztami działań (ABM) wprowadzono za kadencji Komisji Romano Prodiego, za sprawą komisarza Kinnocka. Bodźcem reformy było sprawozdanie zewnętrznej grupy ekspertów, której zlecono analizę kryzysu, jaki przechodziła poprzednia Komisja. Sprawozdanie to stanowi pewien rodzaj śródokresowego przeglądu tego, co nazywa się "reformą Kinnocka”.
Celem ABB i ABM jest wyjaśnienie kwestii administracyjnych poprzez budżetowanie dostępnych zasobów i zasobów ludzkich według obszarów polityki. Administracja powinna być w stanie wykazać osiągane wyniki w sposób wyraźny, aby umożliwić wyraźne porównanie ich wartości z nakładami.
Koncentrujemy się na wynikach, a nie na tym, jak zostały osiągnięte. Podejście to odzwierciedla podejście biznesowe.
System ten można także wyrazić prościej. Nie wystarczy wydać - a bywa że i "przepuścić” - pieniądze legalnie, zgodnie z zasadami. To wyniki, a nie dobre intencje, określają jakość administracji.
Wyniki pokazują także skuteczność zarządzania i administracji. Weźmy na przykład politykę strukturalną i spójności. Jeżeli w dwa lata i trzy miesiące po rozpoczęciu okresu programowania, nie zostało przyjęte ponad trzy-czwarte systemów zarządzania i nadzoru, to tej administracji nie można uznać za efektywną. Może to być wina zarówno Komisji, jak i państw członkowskich, ale faktem pozostaje, że administracja jest zbiurokratyzowana i niewydajna.
ABB i ABM kładzie nacisk na wydajność. Redukuje biurokrację i wzmacnia status prawny obywateli i osób, które są poddane działaniom administracji w zakresie zarządzania.
W zarządzaniu kosztami działań nacisk kładzie się na osobistą odpowiedzialność, lecz pozostawia się także swobodę działania. Przy dobrym systemie administracji istnieje wyraźny podział odpowiedzialności. Zarządzanie na każdym szczeblu to przede wszystkim ludzie.
Ponieważ celem zarządzania jest dobra wydajność, manager nie powinien niepotrzebnie ograniczać pracy. Niezbędne są tylko kluczowe przepisy. Nie ma potrzeby wprowadzania zbędnych sprawozdań i planowania.
To sprawozdanie oparto na najnowszych badaniach, z których najważniejsze wymieniono w uzasadnieniu. Ich ogólny ton sugeruje, że wdrażanie ABB i ABM powiodło się i doprowadziło do ważnej zmiany dotyczącej kultury w Komisji. Jednocześnie pomogło wyjaśnić kwestie indywidualnych obowiązków i odpowiedzialności i uczyniło zarządzanie bardziej efektywnym, zorientowanym na wyniki i przejrzystym.
Biurokracja i jej nasilenie to jednak realne zagrożenie. Musimy ocenić przede wszystkim to, czy aktualny roczny proces planowania i przeglądu nie koncentruje się zbytnio na planowaniu, zwłaszcza w porównaniu z prezentacją i oceną osiągniętych wyników.
Powinniśmy także zbadać, w jaki sposób pięcioletnie strategiczne cele Komisji, jej "program rządowy”, są powiązane z wieloletnimi ramami finansowymi (WRF) i, co więcej, z roczną strategią polityczną. Roczna strategia polityczna często kojarzy się z elementami, które nie mają oczywistego związku z programem rządowym, pięcioletnimi celami strategicznymi czy wieloletnimi ramami finansowymi. To generalnie powoduje problemy w sporządzaniu budżetu, ponieważ zasoby są zawarte w przeglądzie ram finansowych, czemu szczególnie sprzeciwia się Rada. Mamy na to wyraźne przykłady praktycznie co pięć lat.
Komisja ma szczególne trudności z określeniem "negatywnych priorytetów”, mianowicie działań, które są zbędne lub mniej ważne, i których należy zaniechać. Miejmy nadzieję, że w tym zakresie Komisja będzie w swym podejściu bardziej odważna.
Wciąż trudno ocenić wydatki administracyjne, choć są one budżetowane oddzielnie, ponieważ administracja jest nadal finansowana według funkcji, co obejmuje także agencje wykonawcze i, często, pomoc techniczną w państwach członkowskich. To dlatego przedmiotowe sprawozdanie zwraca uwagę na znaczenie monitorowania zasobów ludzkich.
Na koniec, zwracam się do pana przewodniczącego, przedmiotowe sprawozdanie czerpie z dziedzictwa europejskiego - z art. 15 Deklaracji praw człowieka i obywatela z czasów wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku: "Społeczeństwo ma prawo domagać się od każdego urzędnika publicznego, by zdawał on sprawę ze swoich działań”.
Reimer Böge
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Rozmawiamy dziś o przeglądzie śródokresowym ram finansowych na lata 2007-2013. Chciałbym jeszcze raz przypomnieć, że pierwotnie uzgodniliśmy szereg międzyinstytucjonalnych deklaracji, do których realizacji wzywa przedmiotowe sprawozdanie, a które przekazujemy nowo wybranemu Parlamentowi w formie wytycznych dotyczących przyszłego zachowania Parlamentu Europejskiego w debatach w ciągu najbliższych kilku miesięcy.
W trzech głównych deklaracjach domagano się, by Parlament został, jak nigdy dotąd, włączony do przyszłych rozmów na temat polityki dotyczącej dochodów i wydatków. Dlatego Komisja zobowiązała się przedstawić pod koniec roku 2009 sprawozdanie w sprawie funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego. Komisja zobowiązała się także do zaprezentowania pełnego przeglądu budżetu obejmującego wszystkie aspekty wydatków UE, w tym wydatków na wspólną politykę rolną, oraz zasobów, w tym rabatu Wielkiej Brytanii, w latach 2008/2009. Ponadto nie możemy zapominać, że przegląd śródokresowy wielu programów wieloletnich w tej Izbie nastąpi w roku 2010.
Każdy, kto czyta dokumenty z konsultacji społecznych, zauważy, że państwa członkowskie, w przeciwieństwie do innych organów, które wyraziły swą opinię, próbują wymigać się od odpowiedzialności i zobowiązania, jakie przyjęły, przechodząc do kolejnej perspektywy finansowej. Właśnie wracam z dyskusji w sprawie tzw. planu naprawy gospodarczej i chcę powiedzieć, że to, co tam się dzieje - to ciągłe poszukiwanie marginesów, które nie są już dostępne, oraz nowe plany, które naruszają prawa budżetowe Parlamentu - pokazuje wyraźnie, że nie może być tak jak dotychczas. Dlatego wzywam Komisję do przedstawienia jesienią wniosku, który nie tylko obejmie okres po roku 2013, lecz także zaprezentuje przegląd perspektywy finansowej i otworzy nowe perspektywy na przyszłość.
W przedmiotowym sprawozdaniu stwierdzamy dość wyraźnie, że skoncentrujemy się przede wszystkim na istniejących deficytach i na perspektywach długoterminowych, nie wchodząc szczegółowo w kwestie wpływu traktatu lizbońskiego na budżet. W związku z tym w Komisji Budżetowej głosowaliśmy przeważającą większością za podejściem trzyetapowym: rozwiązanie niedociągnięć i oczywistych deficytów w sprawach zaległych, których nie byliśmy w stanie skutecznie wynegocjować, oraz wyjaśnienie, że istnieją pozycje budżetowe - główne obszary, na których powinna się koncentrować nasza polityka - które są chronicznie niedofinansowane. Nie osiągniemy na przykład naszych celów związanych z badaniami i innowacjami. W obszarach wymienionych w pozycji 3a i 3b nie będziemy w stanie osiągnąć tego, co chcieliśmy w zakresie kultury, młodzieży, edukacji oraz zapewnienia naszego wewnętrznego i zewnętrznego bezpieczeństwa. Chronicznie niedofinansowana jest także wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa.
Dlatego złożyliśmy Radzie następującą propozycję: omówmy te niedociągnięcia i przeprowadźmy negocjacje w tym zakresie, ale nie w ramach rocznej procedury budżetowej. Nasza propozycja brzmi następująco: rozwiązać te problemy w ramach ambitnego przeglądu i jednocześnie rozszerzyć istniejącą perspektywę finansową do roku 2015 lub nawet 2016 tak, by w długiej perspektywie osiągnąć niezbędne demokratyczne umocowanie w ramach finansowych. Będzie się to wiązało z większym zbliżeniem do siebie kadencji Komisji oraz okresu objętego ramami finansowymi. Ponadto nie możemy zapominać, szczególnie w kontekście debaty w sprawie Europejskiego Banku Inwestycyjnego, by zadbać o to, by nie było budżetów pobocznych poza budżetem Wspólnoty.
Chciałbym zakończyć stwierdzeniem, że przedmiotowe sprawozdanie jest zgodne ze sprawozdaniami przedstawionymi przez Komisję Spraw Konstytucyjnych. Dlatego przekazujemy Komisji i Radzie następujący komunikat: dla nas cel dotyczący pięcioletnich ram finansowych równoległych do kadencji Komisji nie podlega negocjacjom. Jesteśmy gotowi na negocjacje tylko w zakresie sposobu osiągnięcia tego celu. Dziękuję za uwagę.
Dalia Grybauskaitė
komisarz. - Panie przewodniczący! Dziękuję za te dwa sprawozdania, które możemy uznać za skierowane do nowego Parlamentu i prawdopodobnie do obecnej Komisji, jak również do nowej Komisji, w sprawie sposobu negocjowania, rodzaju narzędzi, przy pomocy których będziemy zarządzać budżetem europejskim oraz przyszłego budżetu Unii Europejskiej.
Przy tej okazji chcę pogratulować nam wszystkim, włącznie z Parlamentem i Komisją. W ciągu pięciu lat mieliśmy tu bezprecedensowe zdarzenia. Dokonaliśmy przeglądu ram finansowych trzy razy - Galileo, instrumentu żywnościowego, i teraz 5 miliardów euro - co nie miało miejsca nigdy wcześniej.
Stało się to właśnie dzięki zdolności tych instytucji do jak najlepszego wykorzystania tego sztywnego otoczenia, w jakim funkcjonujemy w dzisiejszych ramach finansowych, w celu wywiązania się ze zobowiązań.
Komisja bierze więc pod uwagę oba sprawozdania, szczególnie zaś sprawozdanie pana Böge, które dotyczy przyszłego kształtu budżetu europejskiego. Komisja jest i będzie gotowa do negocjacji na podstawie treści zawartych w sprawozdaniu. Potwierdzimy nasze zobowiązanie do dokonania przeglądu śródokresowego i oceny działań Instytutu Audytów Wewnętrznych. Potwierdzamy, że wykonamy to, do czego się zobowiązaliśmy, i co zostało obiecane w Instytucie Audytów Wewnętrznych w sprawie reformy budżetowej do końca roku.
Zważywszy na to, chcę osobiście podziękować Parlamentowi. To prawdopodobnie jedna z ostatnich okazji, kiedy mogę tu zabrać głos. Dziękuję za całą współpracę, za całe zrozumienie okazane mi od samego początku. W tych trudnych czasach razem udało nam się osiągnąć dobre wyniki.
Michael Gahler
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Spraw Zagranicznych. - (DE) Panie przewodniczący! Po pierwsze chcę wyrazić swe poparcie dla trzyetapowego podejścia do przeglądu śródokresowego opracowanego i przedstawionego przez pana Böge. Daje ono możliwość przeprowadzenia dokładnej analizy naszych celów politycznych, niezbędnych zmian w zakresie dostępnych narzędzi oraz kwestii finansowania.
Ceterum censeo: jako specjalista do spraw zagranicznych, chciałbym jeszcze raz zażądać zakończenia chronicznego niedofinansowania spraw zagranicznych. Komisja zgodziła się przedstawić ocenę w tym zakresie. Chcemy uzyskać krótkoterminowe rozwiązania w bieżących ramach finansowych oraz praktyczne opcje dla następnych ram finansowych. Trzeba między innymi zapewnić odpowiednie finansowanie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Chcemy, by Unia Europejska wypełniała swe zobowiązania w zakresie stosunków zagranicznych oraz reagowała na kryzysy szybko i odpowiednio. Od tego zależy nasza wiarygodność i zdolność bycia skutecznym partnerem.
Z zadowoleniem przyjmujemy dalszy rozwój europejskiej polityki sąsiedztwa poszerzonej o partnerstwo wschodnie i Unię dla Śródziemnomorza, co daje partnerom dwojakie skuteczne i solidne ramy. Będziemy jednak musieli sprawdzić, czy te ustalenia finansowe są wykonalne w świetle wyzwań naszej polityki zagranicznej. Wzywamy do przedstawienia nowych przepisów prawnych i odpowiedniego finansowania w zakresie następnych ram finansowych dla współpracy z krajami trzecimi poza kontekstem publicznej pomocy rozwojowej.
Chciałbym wyrazić jeszcze jedno życzenie co do przyszłości, wychodzące poza traktat lizboński. Myślę, że całe finansowanie działań zewnętrznych powinno być ujęte w budżecie UE. Dotyczy to zarówno Europejskiego Funduszu Rozwoju, jak i mechanizmu Athena. Nasze rządy nie powinny się bać przejrzystości w określonym obszarze, aby było widać, jak wiele już wspólnie podejmujemy działań w Europie, jeśli chodzi o politykę zagraniczną, włącznie i szczególnie z działaniami wojskowymi.
Herbert Bösch
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kontroli Budżetowej. - (DE) Panie przewodniczący! Chcę pogratulować Komisji tego komunikatu, który przedstawiła otwarcie w taki właśnie sposób, jaki wyobrażaliśmy sobie dawniej. Moje gratulacje!
Warto wziąć pod uwagę te 300 lub więcej zgłoszonych wniosków. Są to pełne zaangażowania postulaty, które pomogą iść do przodu. Jestem wdzięczny za ujęcie w przedmiotowym komunikacie tematów dotyczących odpowiedzialności, przejrzystości i widoczności poszczególnych polityk. Będzie to miało decydujące znaczenie. Mój aplauz dla przedmówcy wynikał oczywiście z wrażenia, jakie wywarło na mnie pytanie o to, na ile Komisja może wyłączyć Unię Europejską spod kontroli Parlamentu Europejskiego. W kontekście Lizbony oznacza to, że jeśli rzeczywiście Komisja uzyska więcej praw, nie będzie parlamentarnej ani publicznej kontroli nad ośmioma miliardami euro.
Żeby nie było wątpliwości - pochodzę z neutralnego kraju. Powinienem być w stanie powiedzieć ludziom, którzy mnie wybrali, co dzieje się z pieniędzmi. Nie mogę jednak tego zrobić, choć jestem przewodniczącym Komisji Kontroli Budżetowej. Dlatego te sprawy trzeba wziąć pod uwagę w przyszłości. Jestem bardzo wdzięczny za sugestie.
Szkoda, że debata ta przechodzi w stan politycznego zawieszenia, jako że żegnamy się już ze sobą i życzymy sobie nawzajem szczęścia. Chciałbym zrobić to samo. Wykonała pani dobrą robotę jako komisarz. Gratulacje!
Paul Rübig
Panie przewodniczący, panie i panowie! Europa zdołała stworzyć tzw. budżet zerowy. Jesteśmy jedynym bytem politycznym z zerowym budżetem. Mamy do dyspozycji 0,89% dochodu narodowego brutto i jesteśmy dobrym przykładem tego, jak ostrożnie można dysponować pieniędzmi europejskich podatników.
Ponadto przez wiele lat pokazaliśmy, że nasz dochód przekracza nasze wydatki. Każdego roku zostaje nam co nieco i powinniśmy wreszcie zabrać się do wykorzystywania pieniędzy, które nam zostają, w celu budowania europejskiej wartości dodanej w przyszłości. Parlament i Rada powinny uzgodnić, jak pieniądze te mogą przyczynić się do europejskiej wartości dodanej. Bardzo ważne jest, byśmy zbudowali te podstawy.
Co więcej, właśnie odbyliśmy debatę w sprawie Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Uważam, że szczególnie w czasach kryzysu należy jak najszybciej udostępniać środki. Potrzebna nam natychmiastowa alokacja środków, szczególnie w dziedzinie badań, która otwiera przyszłe możliwości dla nowych usług i nowych produktów. Uproszczenie administracji i zmniejszenie biurokracji to ważne czynniki, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw, ponieważ chcą one robić interesy na rynkach światowych, a do tego potrzebują naszego wsparcia.
W tym względzie niezbędna jest silna koncentracja na rozwoju infrastruktury pomiędzy państwami członkowskimi, którą zaczyna zapewniać plan naprawy gospodarczej - czego przykładem jest Nabucco i inne rurociągi energetyczne - ponieważ w tym obszarze możliwe są szybkie inwestycje. Kiedy pomyśleć, ile potrzeba stali na budowę tych rurociągów, jasne staje się, że nasz przemysł stalowy mógłby, przynajmniej na krótko, osiągnąć szczyt sprzedaży i bezpieczeństwa zatrudnienia. Powinniśmy się starać, by to osiągnąć.
Rumiana Jeleva
Panie i panowie! Jako sprawozdawca Komisji Rozwoju Regionalnego, chcę podkreślić znaczenie przeglądu śródokresowego ram finansowych na lata 2007-2013.
Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie pana Böge, gdyż wskazuje ono także na obszary, w których potrzebne są zmiany i usprawnienia, wyznaczając w ten sposób drogę do sprawniej działającej Unii Europejskiej. Z punktu widzenia mojej komisji, interesuje nas głównie to, jak wydawane są środki w ramach polityki spójności, gdyż jest to jedna z podstawowych pozycji budżetu. Utrzymujemy nasze długoterminowe stanowisko, że większość środków finansowych należy skierować do mniej rozwiniętych regionów, które wymagają wsparcia UE. Cieszę się, że sprawozdanie nie koliduje tu z naszym stanowiskiem.
Obecnie istnieją nowe globalne wyzwania o znacznym oddziaływaniu terytorialnym. Aby im sprostać, należy zapewnić wystarczające finansowanie na lata po roku 2013. 0,35% PKB UE może nie wystarczyć na osiągnięcie naszych celów. Żałujemy, że sprawozdanie nie w pełni uwzględnia naszą sugestię, ale z zadowoleniem przyjmujemy to, że zawiera ono konkluzję, która jest bardzo zbliżona do naszej.
Sprawdziliśmy także status funduszy strukturalnych, z których środki są niestety słabo wykorzystywane w niektórych krajach. W pewnym stopniu za ich nieefektywne wykorzystanie odpowiadają władze krajowe. Uważam, że jedną z przyczyn słabego wykorzystania tych środków jest złożoność systemu. Nasza komisja zasugerowała uproszczenie procedur i jestem zadowolona, że sprawozdanie pana Böge odzwierciedla podobne rozumowanie.
Nasza komisja uważa, że musimy ponownie rozpocząć debatę na temat wydatkowania środków, które tracimy z powodu reguły N+2/N+3. W czasie negocjacji dotyczących rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych na lata 2007-2013, Parlament zasugerował, że niewydane środki powinny być wykorzystane w programach operacyjnych o lepszym poziomie wykorzystania. Sprawozdanie pana Böge nie uwzględnia tej koncepcji, ale myślę, że musimy ją wziąć pod uwagę jako punkt wyjścia do dalszych dyskusji.
Chciałabym zakończyć, dziękując panu Böge za jego konstruktywną współpracę i znakomite sprawozdanie.
Esther De Lange
Panie przewodniczący! Chciałam dziś właściwie zwrócić się do Rady, ale rozumiem, że żaden jej przedstawiciel nie jest tu obecny, co sugeruje, że do tej debaty przywiązuje się nieco mniejszą wagę. To mnie nieco dziwi, gdyż w ostatni weekend podjęto niezbędne zobowiązania budżetowe, a teraz, kiedy przychodzi do omówienia konkretnego finansowania tych przedsięwzięć, Rada się wycofuje.
W każdym razie stoję tu jak na ironię. Oficjalnie jesteśmy tu, aby omówić przegląd śródokresowy, ale w rzeczywistości zostało już powiedziane wszystko, co trzeba na temat pakietu bodźców ekonomicznych, co do którego porozumienie osiągnięto w miniony weekend. Pakiet ten uzupełnia braki przeglądu śródokresowego i budżetu wieloletniego, gdyż od początku istnienia obecnych wieloletnich ram trzy razy z rzędu majstrowaliśmy przy naszych własnych Uzgodnieniach. Galileo, pomoc żywnościowa dla Afryki oraz sposób jej finansowania to nic chwalebnego.
Teraz ponownie mamy debatę na temat pakietu bodźców gospodarczych. Rada składała zobowiązania, ale nie wydaje się, by wiedziała już, skąd mają pochodzić pieniądze. W dziedzinie energii na przykład trzeba znaleźć około 2 miliardów euro na projekty dotyczące energii, i to nie tylko w tegorocznym budżecie, ale także w budżecie przyszłorocznym i ewentualnie za dwa lata. To oznacza, że będziemy już szukać w marginesach budżetu rolnego. A wtedy ludzie powiedzą: "Cóż, to nie są pieniądze na rolnictwo, to margines”, ale wystarczy tylko epidemia jednej choroby zwierzęcej i pieniądze w budżecie rolnym będą potrzebne. Może pamiętacie państwo budżet rolny. Może pamiętacie wybuch pryszczycy? A co się stanie, gdy słabe ceny na rynku mleczarskim utrzymają się i będzie potrzebna interwencja? Co więcej, margines budżetu rolnego w ciągu kolejnych pięciu lat będzie się tylko zmniejszał. Sprawozdanie Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odniesieniu do przeglądu śródokresowego całkiem słusznie zwraca na to uwagę.
Chciałabym więc, aby Komisja i Rada - gdyby jej przedstawiciele się pojawili, a jeśli nie, to na piśmie - potwierdziła, że zanim zaczniemy się zastanawiać nad marginesem, najpierw przyjrzymy się istniejącym zobowiązaniom w odniesieniu do rolnictwa, a dopiero potem sprawdzimy, czy ten margines może rzeczywiście zostać wykorzystany do innych celów. To są zasady, jakie wspólnie ustaliliśmy. Jeżeli nie będziemy się ich trzymać, wylejemy dziecko razem z kąpielą.
Ingeborg Gräßle
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chcę serdecznie podziękować panu Virrankoskiemu za jego sprawozdanie z własnej inicjatywy, w którym mowa o starym zmartwieniu Komisji Budżetowej, tj. o tym, jak mamy podejść do naszego planowania. Jakie udostępniamy narzędzia planowania? Jak zapewnimy, że nasze priorytety zostaną wdrożone? Dziękuję bardzo, panie Virrankoski, za pańską ciężką pracę.
Uważamy, że nasze priorytety budżetowe powinny także znaleźć odzwierciedlenie w kwestii zasobów ludzkich. Dlatego chcemy złożyć Komisji propozycję. Powinniśmy lepiej wykorzystywać obowiązek sprawozdawczy Komisji, by opracować roczną strategię polityczną i wstępny projekt budżetu. Uważamy, że roczne sprawozdania dyrekcji generalnych nie opisują wystarczająco szczegółowo lub wręcz nie opisują w ogóle ilości trafień dotyczących budżetu. Chcielibyśmy wiedzieć, co się stało z priorytetami Parlamentu. Jak duża jest ilość trafień rocznej strategii politycznej w tym zakresie?
Moim zdaniem, jeżeli cały proces sprawozdawczy nie ma pozostać czysto teoretycznym celem, wszyscy musimy się jeszcze wiele nauczyć, potrzebujemy więcej doświadczenia. To nie jest ćwiczenie teoretyczne. To jest niezbędne dla prawidłowego zarządzania pieniędzmi. Dlatego prosimy o dalszy rozwój narzędzi zarządzania, by pomogły nam one lepiej poznać sposób wdrażania budżetu oraz aby procedura planowania w większym stopniu uwzględniała proces wdrażania.
Zapytujemy także siebie, jak można bardziej efektywnie wkomponować roczny plan zarządzania w roczną strategię polityczną. Chcielibyśmy wiedzieć więcej o kosztach cyklu ABM, który także musi być uproszczony. Zasugerowano, że te kwestie powinny być zawarte w sprawozdaniu z przeglądu. Mamy już aktualne sprawozdanie z przeglądu, za które dziękuję. Przeanalizujemy je i zapoznamy się z nim. To jednak oznacza, że te kwestie muszą być zawarte najdalej w następnym sprawozdaniu.
Przedstawiono dwie zmiany, których nasza grupa nie może zaakceptować. Nie uważamy, że rozszerzenie do dwóch lat jest słuszne, ponieważ dewaluuje ono jeszcze bardziej narzędzie zarządzania, zamiast je usprawniać. Chcemy, by narzędzie zarządzania ABM/ABB było lepsze, a nie wydłużone o dwa lata. Będziemy także głosować przeciwko poprawce dotyczącej analizy. To dobra poprawka, ale nie ma na nią miejsca w tym sprawozdaniu.
Chcielibyśmy podziękować pani komisarz za jej pracę i życzyć wszystkim powodzenia w wyborach.
Gary Titley
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Co do obecnego przeglądu budżetu, musimy po prostu zadać sobie jedno pytanie: czy budżet ten odzwierciedla priorytety polityczne XXI wieku? Jeśli nie, musi zostać zmieniony. Czy jest wystarczająco elastyczny, aby odpowiadać zmieniającym się czasom? Obecnie, jeśli chodzi o budżet, niepokoi mnie między innymi to, jak poradzimy sobie z negatywnymi priorytetami. Zbyt wiele pozostaje w budżecie, ponieważ zmiany są niemożliwe w związku z ograniczeniami WRF.
Przechodząc do budżetowania zadaniowego i zarządzania kosztami działań, myślę, że Komisja uczyniła ogromny postęp w tym zakresie, ale ostrzegam przed nadmierną biurokratyzacją, ponieważ chcemy zagwarantować ocenę jakościową, a nie odhaczanie rubryk. Nie chcemy, by ludzie spędzali cały swój czas, oceniając samych siebie, podczas gdy powinni wstawać i brać się do pracy. Musimy więc na to uważać. Osobiście uważam, że lepiej byłoby, gdyby roczna strategia polityczna pojawiała się co dwa lata lub nawet co dwa i pół roku, ponieważ wtedy byłaby dopasowana do cyklu parlamentarnego. To pozwoliłoby nam uzyskiwać znacznie bardziej klarowny obraz naszych perspektyw politycznych, w dodatku do rocznych programów prac Komisji.
Silvana Koch-Mehrin
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Reforma finansów UE powinna się odbyć już dawno i jestem wdzięczna panu Böge, sprawozdawcy, za to stwierdzenie. Potrzeba nam w UE sprawiedliwego, prostego, przejrzystego, wiarygodnego i stabilnego systemu przychodów i wydatków. Środki wpłacane do budżetu UE powinny pochodzić tylko z dwóch źródeł, tj. tradycyjnie ze środków własnych oraz z wpłat opartych na sile gospodarczej państw członkowskich, stanowiących odsetek dochodu narodowego brutto. W tym przypadku państwa członkowskie powinny wpłacać maksymalnie 1% swojego DNB.
Zamiast udostępniać UE więcej pieniędzy, należałoby skierować fundusze na obszary, w których można uzyskać rzeczywistą wartość dodaną na szczeblu europejskim, np. na wspólną politykę zagraniczną, sieci transeuropejskie, zarządzanie granicami zewnętrznymi i badania. Z drugiej strony, nie powinno już być długoterminowych dotacji. Oznacza to także, że związane z podatkiem VAT środki własne powinny zostać zniesione i, co najważniejsze, że nie może być podatku UE, bez względu na jego formę, skoro UE nie jest w pełni reprezentatywną demokracją. Dług publiczny UE powinien zostać zakazany. To doskonała polityka i musi zostać utrzymana. Ponadto wszyscy ministrowie finansów UE muszą wreszcie złożyć zapewnienia na szczeblu krajowym. Dziękuję bardzo i życzę wszelkiej pomyślności w nowej roli.
Wiesław Stefan Kuc
w imieniu grupy UEN. - (PL) Panie Przewodniczący! Obydwa sprawozdania przedstawione dzisiaj postulują sporządzenie ocen, do których jesteśmy zmuszeni właściwymi decyzjami różnych organów Unii Europejskiej. Ocena narzędzi zarządzania kosztami działań, budżety zadaniowe czy cykl "Planowanie programowania strategicznego” może są potrzebne, ale sprawiają wrażenie robienia sztuki dla sztuki. Jak mamy porównać realizację celów politycznych z budową elektrowni czy sieci transportowych? Czy Unia Europejska jest przedsiębiorstwem i dlatego staramy się stosować do niej podobne mechanizmy oceny efektywności?
Podobnie jest w przypadku środokresowego przeglądu wieloletnich ram finansowych. Codziennie dokonujemy ocen, przesuwając środki w ramach budżetów rocznych. Takie decyzje podejmuje Rada Europejska, zwiększając poziom środków na realizację poszczególnych istotnych zadań. Stabilne wieloletnie ramy finansowe dają wszystkim wieloletnie poczucie bezpieczeństwa i to trzeba szanować najbardziej, szczególnie w trudnych obecnie czasach.
Serdecznie gratuluję posłom sprawozdawcom Reimerowi Bögemu i Kyöstiemu Virrankoskiemu bardzo dobrych sprawozdań. Pani Komisarz, życzę Pani ogromnego sukcesu w przyszłych wyborach.
Helga Trüpel
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! W czasie głosowania nad bieżącą perspektywą finansową wszystkie trzy instytucje europejskie - Rada, Parlament i Komisja - rozumiały, że jeśli chcemy iść z duchem czasu, potrzebna nam reforma. Teraz państwa członkowskie wzbraniają się przed tym, co jest podejściem błędnym. Przeciwnie, należy dążyć do równowagi pomiędzy ciągłością i przewidywalnością z jednej strony, a umiejętnością szybkiej adaptacji do nowych wyzwań z drugiej.
Musimy zmienić skostniałą strukturę. Dlatego budżet europejski - średnioterminowy plan finansowy - musi obejmować pięć lat i dlatego musi być powiązany w aspekcie politycznym z odpowiedzialnością wybranej Komisji i Parlamentu. Będzie to sprzyjać przejrzystości i jasności politycznej, a także gotowości do podejmowania decyzji.
Usłyszeliśmy dziś, co proponuje pan Brown, i co powinno znaleźć się w porządku obrad. Prezydent Obama także ogłosił dziś swój zamiar zainwestowania 129 miliardów euro w energię odnawialną. Chcę powiedzieć, że również my powinniśmy wyjaśnić obywatelom Europy, że musimy zmodyfikować europejski budżet. Musimy powiązać politykę rolną na przykład z odnawialnymi źródłami energii i nie uzależniać już dopłat bezpośrednich od wielkości gospodarstwa w hektarach. Musimy zbudować więcej powiązań z rozwojem terenów wiejskich, co w rzeczywistości przyniesie korzyść ludziom, którzy te tereny zamieszkują.
Jeżeli naprawdę poważnie podchodzimy do debat, które tu odbywamy, jak i do strategii lizbońskiej, musimy dostosować wszystkie nasze polityki gospodarcze i rozwojowe do paradygmatu zmian klimatycznych i równowagi; musimy też przystosować się do nowych wyzwań, przed którymi stoimy. Oznacza to także, że musimy więcej inwestować w edukację, badania i rozwój na szczeblu europejskim. Wszystkie trzy instytucje muszą znaleźć odwagę polityczną, by wspólnie tego dokonać.
Pedro Guerreiro
Przedmiotowe sprawozdanie podnosi pewne kwestie, które w pewnym stopniu pokazują to, co mówimy od dawna - tj. że obecny budżet wspólnotowy jest mniejszy niż potrzeba do właściwego i skutecznego promowania głoszonej spójności gospodarczej i społecznej w Unii Europejskiej. Tym bardziej, że choć jesteśmy w środku kryzysu, nie są nawet odpowiednio realizowane niewystarczające limity ustalone w obecnych wieloletnich ramach finansowych na lata 2007-2013 - brak prawie 29 miliardów euro między rokiem 2007 a 2009 - a kwoty ujęte w budżecie nie są wdrażane jako cel w zakresie "wydatków”, zwłaszcza w odniesieniu do konwergencji oraz rolnictwa i rybołówstwa.
Z drugiej strony dodawane są nowe priorytety, które kolidują z tym, co naszym zdaniem powinno być celem i głównym priorytetem budżetu Wspólnoty: instrument redystrybucji dotyczący kosztów, nierówności i asymetrii powodowanych przez rynek wewnętrzny, przez unię gospodarczą i walutową, oraz przez liberalizację handlu światowego, przewidziany dla tych krajów i regionów w Unii Europejskiej, które są mniej rozwinięte gospodarczo. Powinniśmy mieć budżet wspólnotowy, w którym priorytetem jest prawdziwa konwergencja, oparta na postępie społecznym i na ochronie i promowaniu potencjału każdego kraju, na zrównoważonym korzystaniu z zasobów naturalnych i na ochronie środowiska w celu uzyskania spójności gospodarczej i społecznej, oprócz skutecznej pomocy rozwojowej.
Podkreślamy także, że budżet wspólnotowy powinien być oparty na uczciwym wkładzie każdego państwa uzależnionym od jego dochodu narodowego brutto. Dlatego zdecydowanie odrzucamy wszelkie mniej lub bardziej zakamuflowane próby wprowadzenia podatków europejskich.
Nils Lundgren
w imieniu Grupy IND/DEM. - (SV) Panie przewodniczący! Jak zwykle, gdy mowa o naszym budżecie, jest to kawał sumiennej i kompetentnej roboty, która jednak z czysto politycznego punktu widzenia przechodzi niestety w rutynę. Jak powiedział przedmówca, nie jest to budżet na XXI wiek. Ewidentnie opiera się on na koncepcji, że wydatki UE powinny się zwiększać ad infinitum. W pewnym momencie musimy to przerwać.
Chciałbym wspomnieć krótko o trzech sprawach. Podano tu, że jeżeli DNB spadnie, co teraz się stanie, to budżet UE musi pozostać bez zmian. Nie możemy dalej tak działać. Lepiej, by pieniądze były wydawane w poszczególnych krajach, kiedy widać w nich załamanie gospodarcze i upadek taki, jaki ma miejsce obecnie.
W sprawozdaniu proponuje się przeznaczenie większych środków na nowe obszary działalności w oparciu o traktat lizboński. To arogancja w stosunku do podstawowych reguł demokracji. Ten traktat został odrzucony.
Jednocześnie w sprawozdaniu nie proponuje się żadnych cięć kosztów. W rzeczywistości istnieje jednak możliwość wielkich oszczędności w rolnictwie, w funduszach strukturalnych, w Komitecie Ekonomiczno-Społecznym, w Komitecie Regionów i w innych obszarach. Proszę, oszczędzajmy!
Salvador Garriga Polledo
(ES) Panie przewodniczący! Przyszedł czas, by ocenić, jak funkcjonują dotychczas wieloletnie ramy finansowe na lata 2007-2013 oraz jakie zmiany należy wprowadzić w ciągu prawie czterech lat, które pozostały do końca tego okresu.
Po pierwsze, musimy uznać ograniczenia porozumienia w sprawie perspektywy finansowej przyjętego przez państwa członkowskie w roku 2006. Potępiliśmy je wówczas i obecnie widzimy wyraźnie, jak niewystarczające ono jest. Niestety, aktualna perspektywa finansowa pokazała swe ograniczenia w najgorszym momencie, w czasie kryzysu, kiedy budżet wspólnotowy powinien zadziałać jak strażnik Unii Europejskiej w walce z kryzysem gospodarczym i bezrobociem.
Obecnie wyczynem zakrawającym niemal na cud byłoby znalezienie w budżecie Wspólnoty 5 miliardów euro do wykorzystania w ciągu kolejnych dwóch lat finansowych na ponowne uruchomienie badań w dziedzinie energii, zagwarantowanie połączeń międzysystemowych lub usprawnienie komunikacji na obszarach wiejskich UE. Całe regiony UE, takie jak mój, Asturia, mają nadzieję, że znajdzie się realistyczny i zrównoważony sposób wykorzystania węgla jako źródła czystej energii.
Na to na przykład powinien być wykorzystywany budżet Wspólnoty. Jednak brak elastyczności i niedofinansowanie różnych pozycji wydatków pozwoli na znalezienie tych 5 miliardów euro tylko wtedy, gdy nie zostaną w pełni wykorzystane środki na wspólną politykę rolną na lata 2009-2010. To nie jest wydajność budżetowa, to po prostu sztuczka księgowa.
Pan Böge, jako sprawozdawca, rozpoczął dziś bardzo pożyteczną dyskusję o przekształceniu budżetu wspólnotowego w prawdziwie aktywny instrument polityki gospodarczej. Nie możemy sobie pozwolić na jakiekolwiek kolejne nieudane perspektywy finansowe w przyszłości.
Göran Färm
(SV) Panie przewodniczący! Jako sprawozdawca pomocniczy Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim w odniesieniu do tej sprawy, chciałbym wyrazić swoje podziękowania dla pana Böge za jego pozytywnego ducha współpracy. Długoterminowe ramy są ważne, ale siedmioletni zastój spowodowany sztywnymi pułapami budżetowymi, zarówno ogólnymi, jak i sektorowymi, jest modelem nierozsądnym w dzisiejszym gwałtownie zmieniającym się świecie.
Obecny długoterminowy budżet, który jest ważny do roku 2014, został w rzeczywistości określony w roku 2005. Co mogliśmy wtedy wiedzieć o dzisiejszym kryzysie gospodarczym, o sytuacji w Kosowie czy w Gazie, o rozmiarach kryzysu klimatycznego albo o ekstremalnych wahaniach cen żywności? Nie, tak nie możemy dłużej działać.
Mój wniosek jest taki, że musimy mieć szczegółowy przegląd aktualnego długoterminowego budżetu: wieloletnich ram finansowych. Znajdzie to oczywiście szczególne zastosowanie, jeżeli wniosek Komisji Budżetowej zostanie wdrożony. Innymi słowy, potrzebne jest rozszerzenie bieżących ram finansowych o sugerowane dwa lata w celu lepszej synchronizacji w kadencją Komisji i Parlamentu.
Czego więc chcemy? W sumie kilku rzeczy.
Po pierwsze, kwestia naszych aspiracji co do samego przeglądu budżetu. Naszym zdaniem niedopuszczalne jest koncentrowanie się tylko na nadchodzących ramach finansowych. Komisja Budżetowa przyjęła szereg poprawek, co oznacza, że będziemy żądać, by Komisja jak najszybciej przedstawiła wniosek solidnego przeglądu treści aktualnego długoterminowego budżetu. Jest to oczywiście szczególnie ważne, jeżeli nasze żądanie dotyczące rozszerzenia ma być wdrożone.
Żądamy także, by tej jesieni prezydencja szwedzka rozpatrzyła ten wniosek Komisji aktywnie i szybko. Musimy się z tym zmierzyć.
Po drugie, w ramach otwartych konsultacji, które przeprowadziła Komisja, otrzymaliśmy wyraźne sygnały dotyczące podejścia politycznego. Jest kilka szczególnych obszarów, w których UE musi działać prężniej. Obejmują one politykę klimatyczną; miejsca pracy i wzrost oraz politykę zagraniczną i rozwoju. Jeżeli UE ma odgrywać wiodącą rolę na świecie w tych dziedzinach, to potrzebuje środków. To całkowicie jasne. Obecnie wszystkie te dziedziny są znacznie niedofinansowane.
Po trzecie, musimy dokonać szeregu niezbędnych zmian technicznych. Nie muszę o tym dużo mówić, jako że mówił już o tym pan Böge. Chcemy pięciu lat zamiast siedmiu oraz takiego dostosowania tego okresu, by nowy Parlament i nowa Komisja mogły mieć prawdziwy wpływ na ramy, które mają obowiązywać za ich kadencji.
Po czwarte, chcemy zweryfikowanego i bardziej sprawiedliwego systemu środków własnych UE. Teraz potrzebne nam są szybkie wnioski i solidny przegląd śródokresowy bieżącego długoterminowego budżetu, aby zbliżyć teorię do rzeczywistych zasobów i rozpocząć proces ukierunkowany na bardziej długoterminowe, zrównoważone podejście do budżetu UE przed następnym budżetem długookresowym.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
(PL) Panie Przewodniczący! W tej debacie chciałbym przedstawić trzy postulaty pod adresem Komisji.
Konieczne jest przedstawienie przez Komisję Europejską systemu wsparcia dla regionów, które w obecnej perspektywie finansowej przekroczyły poziom 75% PKB na głowę mieszkańca, ale w dalszym ciągu wymagają finansowania ze względu na silne wewnętrzne zróżnicowania rozwojowe. Przypomnę tylko, że takie przejściowe finansowanie uzyskały w obecnej perspektywie finansowej niektóre regiony Hiszpanii, Portugalii, Włoch i Grecji.
Konieczne jest również ostateczne przesądzenie dotyczące odstąpienia od kolejnych prób renacjonalizacji wspólnej polityki rolnej. Nie da się bowiem zagwarantować obowiązkowego współfinansowania WPR przez poszczególne kraje członkowskie na podobnym poziomie, co doprowadzi do znaczącego zniekształcenia konkurencji, więc faktycznie rozpadu WPR.
W związku z dążeniem Komisji Europejskiej do rozdzielenia płatności bezpośrednich od produkcji, konieczne jest również zlikwidowanie po roku 2013 silnego zróżnicowania wsparcia do 1 ha użytków rolnych, występującego obecnie pomiędzy starymi i nowymi krajami członkowskimi. Istnienie tego zróżnicowania także po roku 2013 będzie faktycznie oznaczało tolerowanie dwóch wspólnych polityk rolnych na terenie Unii.
Janusz Lewandowski
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie Przewodniczący! Kontynuuję w języku zrozumiałym dla pani komisarz Grybautskaite. Otóż przedstawiamy dzisiaj wnioski w oparciu o dwa zamknięte lata budżetowe z siedmioletniej perspektywy. To powinno oczywiście skłaniać do pewnej ostrożności w formułowaniu wniosków. Wydaje mi się, że jednomyślne przyjęcie sprawozdania Reimera Bögego w Komisji Budżetowej świadczy o tym, że znalazł wspólny mianownik dla poglądów różnych grup politycznych.
Dla mnie istotny jest fakt niewykorzystania prawie 5 mld euro z budżetu roku 2008. To nie może się powtórzyć. Byłoby to naszą wspólną porażką. Znane są przedsięwzięcia Komisji, które mają ułatwić pozyskanie środków. A skoro tak, skoro tak być powinno, to znaczy również, że polityka regionalna nie będzie w przyszłości i nie może być źródłem finansowania tych działów budżetu, które są chronicznie niedofinansowane - o czym mówiliśmy negocjując perspektywę finansową, co się w pełni potwierdziło - mianowicie polityka zagraniczna: heading 1a i heading 3. Jeżeli będziemy dalej stali na gruncie 1% budżetów, to oczywiście nie znajdziemy sensownego rozwiązania problemu budżetowego Unii Europejskiej.
W tym sprawozdaniu, o którym mówię, Reimer Böge mocno stawia problem dostosowania mandatu Parlamentu do okresu perspektywy finansowej. Takie jest rzeczywiście stanowisko Parlamentu. Warto jednak pamiętać o pewnych niepokojach krajów objętych polityką spójności, które szukają przewidywalności w polityce spójności i nie wiedzą jeszcze dokładnie, jak skrócenie tego okresu odbije się na tej przewidywalności w pozyskaniu środków strukturalnych.
Na zakończenie chciałbym serdecznie podziękować pani Dalii Grybautskaite za współpracę z Parlamentem i oczywiście życzyć, tak jak życzyło wielu mówców, powodzenia w kampanii. Taki wielogłos, pomimo zróżnicowania orientacji politycznych, dobrze rokuje w tych wyborach.
Catherine Guy-Quint
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! Po pierwsze chcę przypomnieć, że ta debata jest częścią długiego procesu, który trwa od kilku lat: konsultacji Komisji Europejskiej; "kontroli stanu zdrowia” wspólnej polityki rolnej; czwartego sprawozdania w sprawie spójności gospodarczej i społecznej; oraz sprawozdania Lamassoure'a w sprawie "środków własnych” w budżecie.
Komisja Europejska ogłosiła swój zamiar przedstawienia najpóźniej jesienią 2009 roku głównych wytycznych dotyczących tego przeglądu, co zapoczątkowało niezwykłą pracę naszej Komisji Budżetowej pod przewodnictwem pana Böge. Wiemy, że przegląd ten zostanie przeprowadzony po nastaniu nowego Parlamentu Europejskiego. Nie będzie go przeprowadzać obecny Parlament.
Dlatego chcę podkreślić podstawową kwestię polityczną, tj. to, że niemal osiągnęliśmy jednomyślność co do tego, by przyszłe ramy finansowe były zgodne z mandatem politycznym przyszłego Parlamentu, i jest to ustalenie, którego realizacji byśmy sobie życzyli. Wydaje mi się to bardzo ważne, ponieważ wreszcie uzyskamy spójność między wynikami wyborów a wytycznymi budżetowymi, które nadzorować ma Komisja.
Następnie pragnę przypomnieć, że zdaniem Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, budżet powinien się koncentrować na podstawowych misjach: zatrudnienie, wzrost i innowacje, jak wspomniał pan Färm. Zanim skończę, chciałabym jednak powiedzieć, że od tego przeglądu zależy prawdziwa przyszłość Unii i mam nadzieję, że przyszły Parlament wykorzysta sprawozdanie pana Böge i zrealizuje nasze europejskie ambicje, mimo egoistycznych interesów narodowych, które codziennie podstępnie wspiera Rada.
Zadaniem Parlamentu jest formułowanie polityk europejskich, które dają wszystkim naszym współobywatelom prawdziwą nadzieję wobec projektu, który jest polityczny, a nie tylko gospodarczy.
Margaritis Schinas
(EL) Panie przewodniczący! Dziś jest nas 27, a wydajemy mniej niż 1% naszego wspólnego bogactwa na budżet wspólnotowy, z grubsza tyle samo ile wówczas, gdy było nas 15. Same te dane ilustrują, dlaczego sprawozdanie pana Böge, o którym dziś rozmawiamy, jest jednym z podstawowych przedsięwzięć politycznych Unii na kolejne pięć lat.
To kluczowe pytanie, na które musimy odpowiedzieć: ile pieniędzy i jakie polityki? Gdzie stawiamy granice, miarę naszych ambicji? Tym razem musimy położyć karty na stół bez przewidywania, a dyskusje muszą się zacząć od zera. W tych ważnych negocjacjach musimy się zmierzyć z dwiema ważnymi trudnościami:
pierwsza trudność to to, że teraz jest nas oczywiście więcej niż poprzednim razem, kiedy prowadzone były negocjacje; oraz
druga trudność to to, że niestety negocjacje te mają miejsce w czasie, kiedy skończyły się lata tłuste i borykamy się z kryzysem gospodarczym.
Mimo to negocjacje, które w zasadzie zaczynają się dzisiaj wraz z bardzo realistycznym podejściem pana Böge, powinny potwierdzać trzy podstawowe warunki wstępne, które są zasadnicze dla Europy:
po pierwsze, przyszłość gospodarki rolnej we Wspólnocie musi być pewna także po roku 2013;
po drugie, nie może przestać obowiązywać zasada spójności i solidarności między państwami członkowskimi; oraz
po trzecie, przyszedł czas, byśmy porozmawiali o mądrym rozwoju, o pieniądzach, które są przeznaczane także na rozwój intelektualny, a nie tylko na asfalt i cement.
Costas Botopoulos
(EL) Panie przewodniczący, pani komisarz! Sprawozdanie przewodniczącego naszej komisji, pana Böge, o którym dziś rozmawiamy, jest moim zdaniem bardzo interesujące i ważne z trzech powodów: po pierwsze, dlatego, że wskazuje ono na pewne sektory, które wymagają usprawnień; po drugie, ponieważ zawiera pewne wnioski; i po trzecie, ponieważ kładzie podwaliny ważnej debaty na kadencję następnego Parlamentu.
Usprawnienia są konieczne głównie z powodu niedopasowania wyborów politycznych i wyborów wspólnotowych oraz nieumiejętnego zarządzania naszymi środkami.
Wnioski:
podstawowy wniosek to postulat pięcioletniego cyklu ram finansowych oraz pięcioletniego cyklu polityki finansowej, tak by kadencja naszego Parlamentu zbiegała się z wnioskami politycznymi dotyczącymi budżetu;
po drugie, bardzo, bardzo ważna jest kwestia elastyczności. Elastyczność nie oznacza jednak tylko przesunięć między sektorami; oznacza ona również reagowanie globalne. Sama elastyczność nie jest rozwiązaniem problemu.
Wszystko to przygotowuje nas zatem na ważną debatę w następnej kadencji parlamentarnej w sprawie nowego politycznego i skoordynowanego budżetu opartego na nowych podstawach.
Alexandru Nazare
. - (RO) Skrócenie okresu programowania finansowego do pięciu lat zalecane także w sprawozdaniu pana Böge - tu chcę skorzystać z okazji i pogratulować panu Böge jego szczególnego wkładu w to sprawozdanie - byłoby konkretnym dowodem dojrzałości instytucji europejskich i sygnałem ograniczania biurokracji.
Jednocześnie musimy być realistami i zastanowić się, na ile takie działanie jest realne, abyśmy nie doprowadzili do sytuacji ekstremalnych, w których dwa lata zajmie nam przyjęcie pięcioletniego budżetu. Kluczową sprawą jest to, jak mamy uprościć procedury, aby środki unijne były wykorzystywane w rozsądnym czasie.
Zdarzają się takie legendarne już przypadki, że pieniądze unijne docierają miesiące, jeśli nie lata po tym, kiedy były naprawdę potrzebne. Proszę pozwolić, że podam jeden przykład uruchomienia środków z Funduszu Solidarności. Jak państwo wiecie, Rumunia ma otrzymać 12 milionów euro przeznaczonych dla pięciu państw dotkniętych powodzią. Powodzie miały miejsce latem ubiegłego roku, głosowaliśmy w tej sprawie w tym miesiącu, a prawdopodobnie pieniądze dotrą tam dopiero około rok po powodziach. Rumuni, którzy otrzymają te pieniądze, nie będą świadomi, że pomaga im Unia Europejska.
Kyösti Virrankoski
sprawozdawca. - (FI) Panie przewodniczący! Chcę podziękować wszystkim tym, którzy zapewnili mi informacje zwrotną na temat sprawozdania.
Teraz, kiedy Unia Europejska to wspólnota 27 państw członkowskich i około 480 milionów mieszkańców, zarządzanie i administracja muszą być uproszczone i bardziej efektywne. Zarządzanie kosztami działań i budżetowanie zadaniowe oraz podział uprawnień i obowiązków pomiędzy odpowiednie szczeble ewidentnie pozwala na odpowiedzialne zarządzanie i efektywne wdrażanie programów.
Na koniec chcę podziękować wszystkim, a szczególnie życzyć pani Grybauskaitszczęścia i sukcesów w przyszłych wyzwaniach. Współpraca z panią była wielką przyjemnością i zauważyliśmy znakomity poziom współpracy pomiędzy Parlamentem a Komisją. Dziękuję i wszystkiego najlepszego.
Reimer Böge
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chcę zacząć od podziękowania pani komisarz. Po początkowej fazie zapoznawania się rozpoczęliśmy efektywną, konstruktywną i otwartą współpracę. Widać to po wynikach szeregu negocjacji w ostatnich latach. Życzę pani wszystkiego najlepszego w ciągu następnych kilku tygodni. Chcę także serdecznie podziękować posłom za ich ciężką pracę i za dyskusję, która odbyła się przed jutrzejszym głosowaniem plenarnym, a także pani Guy-Quint za jej rolę sprawozdawcy w odniesieniu do konsekwencji budżetowych traktatu lizbońskiego. Ustaliliśmy wspólną procedurę w odniesieniu do kluczowych spraw będących przedmiotem sprawozdań, w szczególności w odniesieniu do podejścia trzyetapowego i ram czasowych.
Ponieważ rozumiemy, że obecna perspektywa finansowa na lata 2007-2013 i związane z nią porozumienie międzyinstytucjonalne od roku 2006 stanowi maksimum, jakie można osiągnąć w negocjacjach, zdajemy sobie także w pełni sprawę z zaniedbań. Dlatego tak ważne jest to, że przedmiotowe sprawozdanie wzywa do zawierania przyszłościowych porozumień w odpowiednim czasie oraz do pełnego zaangażowania się w ich realizację. Nasze zadanie w nadchodzących miesiącach, szczególnie w zakresie obecnych negocjacji, dotyczyć będzie europejskiego planu naprawy i przypominania Radzie o wszystkich elementach porozumienia międzyinstytucjonalnego, ponieważ jest szereg instrumentów, do których odnosiła się pani komisarz, a które są nieodłączną częścią ogólnych ram finansowych. Gdyby wszystkie państwa członkowskie zdawały sobie z tego bardziej sprawę, uczynilibyśmy większy postęp w zakresie istniejących przepisów.
Na koniec, korzystając z okazji, chcę wezwać Komisję, by jesienią wzięła pod uwagę fundamentalne stwierdzenia i uwagi, które jutro przyjmie Parlament. Może to być znakomity początek wprowadzania ambitnych zmian w formie wspólnych starań Komisji i Parlamentu Europejskiego, a jednocześnie opracowania budżetu ukierunkowanego na przyszłość i powiązanego z większym umocowaniem politycznym. Do tego Parlament wzywa bardzo mocno i kolektywnie w przedmiotowym sprawozdaniu.
Przewodniczący
- Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 25 marca 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Czesław Adam Siekierski  
na piśmie. - Przegląd obecnych ram finansowych stanowi dobrą okazję do refleksji nie tylko na temat sposobu alokacji dostępnych środków, lecz także przyszłego kształtu budżetu UE. Wprowadzając zmiany w obecnej i planując kolejną perspektywę finansową powinniśmy się kierować przede wszystkim dążeniem do pogłębiania integracji i osiągania określonych celów.
W ostatnim czasie możemy zaobserwować daleko idące zmiany w strukturze unijnego budżetu. Wydatki na WPR nie stanowią już największej części wspólnotowej kasy. Obecnie to polityka spójności i działania związane z realizacją Strategii Lizbońskiej mogą liczyć na największe wsparcie. Nie ulega wątpliwości, że ewolucja ta jest korzystna dla przyszłości Europy zorientowanej na innowacyjną gospodarkę, opartą na wiedzy i gwarantującą wysoki poziom zatrudnienia. Jednakże, zmiana taka nie może się odbywać kosztem zachwiania bezpieczeństwa żywnościowego Europy i zmniejszenia dochodów rolników.
Równie niepokojąca jest postępująca redukcja poziomu unijnego budżetu w relacji do DNB państw członkowskich UE. Jak pokazują statystyki, gdyby w obecnej perspektywie utrzymać poziom budżetu na poziomie z okresu 1993-1999 (liczony wg tego samego udziału w stosunku do PKB), to dysponowalibyśmy dodatkowymi 200 mld euro na realizację polityk europejskich. Obserwowana presja na zmniejszanie budżetu wspólnotowego jest szkodliwa, jako że ogranicza ona jego elastyczność i zdolność dostosowywania się do zmiennych potrzeb. Dlatego apeluję, aby dostosowywanie budżetu UE do nowych wyzwań nie następowało poprzez przesuwanie środków z WPR, lecz przez stosowne zwiększenie zasobów budżetowych Unii.
