

Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, gisteren is er een motie ingediend met als strekking commissaris McCreevy in het Parlement te ontbieden. De fracties werd verzocht iets over de motie te zeggen. Daarbij werd de IND/DEM-Fractie gewoonweg overgeslagen. Ik heb dat vaker meegemaakt. In dit geval was ik echter door mijn fractie als woordvoerster voor deze uiterst belangrijke kwestie aangewezen en ik wil mijn verklaring nu graag uitspreken.
De IND/DEM-Fractie is het met de heer Schulz eens dat commissaris McCreevy zich tegenover het Parlement moet verantwoorden voor zijn uitspraken over het Europese sociale model. De heer McCreevy is natuurlijk altijd tegen dat model geweest. Hij was minister van Financiën toen Ierland een welvarend land begon te worden. Waar gaf hij de beschikbare middelen aan uit? Aan ons chaotische gezondheidsstelsel? Aan onze krakkemikkige schoolgebouwen? Aan een zeer exclusief onderwijssysteem voor leerlingen met speciale behoeften? Aan onze huisvestingscrisis? Heeft hij de wachtlijst van twee jaar voor kleine operaties korter gemaakt? Nee hoor! Onze Charlie heeft ervoor gezorgd dat zijn vrienden in de paardenracerij geen belasting meer hoefden te betalen over dekgeld waarmee per keer getallen van zes cijfers zijn gemoeid.
Zeven jaar lang heb ik ervaren dat Charlie er beslist niet van houdt het geld van de belastingbetaler te verspillen aan sociale voorzieningen. Wellicht weten de overige 719 Parlementsleden nog niet hoe Charlie te werk gaat en daarom verdienen zij een kans om te ontdekken wat voor vlees zij in de kuip hebben. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0272/2005) van Jean Marie Beaupuy, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over de stedelijke dimensie in de context van de uitbreiding (2004/2258(INI)). 
Jean Marie Beaupuy (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, commissaris, ik wilde allereerst een woord van dank richten aan al degenen binnen de Commissie, het Parlement en ook de Raad, waarmee ik contact heb gehad en die me geholpen hebben bij het opstellen van dit initiatiefverslag. Ik hoop dat dit verslag straks zal worden aangenomen.
Wat bezielt het Parlement toch dat het zich bekommert om stedelijke kwesties die zeker geen deel uitmaken van onze verdragen en normaliter niet tot onze bevoegdheden behoren? Ik denk dat het interessant is even kort de geschiedenis in te duiken om de huidige situatie goed te begrijpen. In de afgelopen vijftig jaar hebben onze instellingen zich nadrukkelijk beziggehouden met cruciale vraagstukken, zoals kolen en staal in het begin, het gemeenschappelijk landbouwbeleid, de Europese Akte – een van de hoekstenen van onze Europese organisatie, waardoor het vrije verkeer van personen, kapitaalstromen, goederen en diensten binnen alle lidstaten mogelijk werd – en vervolgens, in een recenter verleden, de euro. Parallel aan deze mijlpalen heeft onze Europese organisatie honderden zo niet duizenden maatregelen goedgekeurd die betrekking hadden op het dagelijks leven van onze medeburgers. Maar dat alles is niet gepaard gegaan met een samenhangend beleid ten aanzien van de ruimte waar zich 3 700 000 bewoners concentreren, 80 procent van de bevolking die vandaag de dag in de stedelijke en randstedelijke gebieden woont. Ik wil de nadruk leggen op de termen stedelijk en randstedelijk.
Een aantal belangrijke beslissingen dateert evenwel van de laatste vijftien à twintig jaar. De eerste werd genomen in 1988 en was zonder meer van groot belang, aangezien artikel 10 van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling inging op de noodzaak van stedelijke proefprojecten. Vervolgens werden er twee jaar later, in 1990, twee documenten gepubliceerd: een groenboek over de stedelijke omgeving en een verslag over verpauperde stadswijken. In 1993 organiseerde Jacques Delors een Europees forum over de stad. Wat het programma Urban betreft, waarover we het nu hebben, in 1994 verscheen het eerste programma, gevolgd door een tweede in 2000. Als laatste zag in 2004 Urbact het licht, het programma voor gegevensuitwisseling tussen Europese steden. We zien dus dat er gedurende een vijftiental jaren heel geleidelijk en uiterst voorzichtig een aantal programma’s en beslissingen op stedelijk gebied is goedgekeurd. Daarnaast hebben in de afgelopen jaren talloze conferenties, symposia en andere evenementen rondom dit onderwerp plaatsgevonden.
In de voorbije maanden zijn de zaken echter in een stroomversnelling terechtgekomen. Op 30 november 2004 werd in Rotterdam op initiatief van het Nederlandse voorzitterschap een informele Raad gehouden waar de stedelijke dimensie werd benadrukt en dat leverde een uitstekende tekst op. Overigens wil ik, samen met mijn collega’s van de interfractiewerkgroep Urban, erop wijzen dat in 2005 de interfractiewerkgroep Urban-logement is opgericht. In alle teksten betreffende de regionale fondsen die in 2004 van de hand van de Commissie verschenen was stedelijk beleid ruimschoots vertegenwoordigd. In december van dit jaar zal het Britse voorzitterschap in Bristol een bijeenkomst organiseren rondom het thema . We kunnen dus constateren dat het stedelijke vraagstuk zich behoorlijk heeft ontwikkeld.
Het probleem is dat we momenteel geconfronteerd worden met nogal wat verspilling in onze stedelijke en randstedelijke gebieden. Zo attendeerde een van onze hier aanwezige collega’s ons er onlangs op dat in Leipzig 30 procent van de gerenoveerde woningen leeg staat. Is dat niet doodzonde? Met name dankzij onze regionale fondsen maar ook dankzij de nationale fondsen en de lokale budgetten bouwen we hier en daar een school zonder de omliggende woningen op te knappen, of we knappen woningen op zonder het openbaar vervoer onder handen te nemen, om maar wat te noemen. Het is de hoogste tijd dat aan deze verspilling een einde wordt gemaakt. Het wordt tijd beleid te ontwikkelen dat veel meer samenhang vertoont.
In mijn verslag, waarover uitvoerig is gedebatteerd, wordt niet gestreefd naar het formuleren van nieuwe doelen. Doelstellingen hebben we immers al genoeg. Dit verslag heeft tot doel ons de middelen te verschaffen om de doelstellingen van Lissabon en Göteborg te realiseren. Wat zijn deze middelen? U heeft dit initiatiefverslag allemaal gelezen, neem ik aan. Ik wil er graag enkele cruciale elementen uitlichten, met name het feit dat onze drie instellingen – het Parlement, de Raad en de Commissie die wetgeving voorbereidt en uitvoert – een interne reorganisatie moeten doorvoeren om efficiënter besluiten te kunnen nemen over de stedelijke ontwikkeling. Er is namelijk een machtsstrijd gaande tussen de lidstaten, de regio, de steden en eventueel de Europese Unie, en het is zaak dat deze bestuursorganen veel nauwer gaan samenwerken om uiteindelijk ook zelf veel efficiënter te zijn. We moeten komen tot een geïntegreerd stedelijk beleid, zowel wat ruimtelijke als thematische aspecten betreft. Ik heb daarover gesproken aan de hand van voorbeelden die laten zien hoe het niet moet. We kunnen geen actie ondernemen zonder dat deze afgestemd is op andere acties.
Tot slot wil ik de goede praktijken onderstrepen. Ik zeg vaak dat de kennis en toepassing van een goede praktijk die elders zijn waarde heeft bewezen vaak heel wat meer zoden aan de dijk zet dan een geringe subsidie. Stedelijk beleid behoort niet tot de bevoegdheden van het Parlement. Laten we onszelf niks wijs maken, ons Parlement zal in het kader van de financiële vooruitzichten geen enorme bedragen extra vrijmaken voor de financiering van nieuwe stedelijke perspectieven. Alles zal afhangen van de vraag of we in staat zijn om onze organisatie en efficiëntie te verbeteren, en daar heb ik via de diverse bepalingen van mijn verslag de aanzet toe willen geven. 
Danuta Hübner,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Beaupuy bedanken voor zijn uitstekende verslag. Daarin wordt een aantal concrete stappen genoemd om de werkzaamheden van het Europees Parlement, de Commissie en de Raad betreffende stedelijke kwesties in de context van de uitbreiding een extra impuls te geven. Ik waardeer met name uw grote steun voor de versterking van de stedelijke dimensie in het toekomstige cohesiebeleid. De ontwerpresolutie vormt het duidelijke bewijs dat het Europees Parlement zich sterk wil maken voor een krachtig stedelijk beleid.
Tevens heb ik met grote belangstelling nota genomen van uw voorstel om bijlage VI van het Reglement van het Europees Parlement te wijzigen. Deze bijlage gaat over de bevoegdheden van de Commissie regionale ontwikkeling en u wilt daarin de stedelijke dimensie opnemen. Ik ben ervan overtuigd dat steden een centrale rol spelen bij het realiseren van een groter concurrentievermogen, meer groei en meer en betere arbeidsplaatsen in Europa. Daarom zijn we van plan stedelijke activiteiten tot speerpunt van het cohesiebeleid te maken.
Ik deel uw visie dat de strategie voor de stedelijke centra een ruime waaier van maatregelen moet omvatten en dat er een geïntegreerd ruimtelijk en thematisch stedenbeleid met een menselijke dimensie dient te worden ontwikkeld om de steden een menselijk gelaat te geven. Net als u vind ik dat we de prioriteiten voor het opzetten van een stedelijk beleid moeten versterken. Ik heb mijn diensten gevraagd uitvoerig te analyseren welke bijdrage steden aan groei en werkgelegenheid in de regio's leveren. Ter aanvulling van de communautaire strategische richtsnoeren zal er een werkdocument worden opgesteld. In dat document zullen ook specifiekere adviezen worden gegeven over hoe steden en regio's bij de voorbereiding en uitvoering van programma's voor het cohesiebeleid kunnen samenwerken. Tevens worden daarin die stadsprioriteiten die de Commissie onmisbaar of zeer veelbelovend acht met het oog op een geslaagde uitvoering van de cohesieprogramma’s duidelijker voor het voetlicht gebracht. U weet dat in de communautaire strategische ontwerprichtsnoeren enkele thematische prioriteiten als kenniseconomie, sociale cohesie en stedelijk milieu worden beschreven. Steden kunnen daaraan een belangrijke bijdrage leveren.
Het ligt in mijn bedoeling dit document met regio’s en steden in de lidstaten te bespreken. De discussie zal op 6 december worden geopend tijdens de informele Raad over duurzame gemeenschappen in Bristol, waar we ons document zullen presenteren. Nadien zullen we een brede raadpleging houden, waarvan de uitkomsten zullen worden gebruikt om de definitieve versie van de communautaire strategische richtsnoeren op te stellen.
Ik zie uit naar een uitgebreide gedachtewisseling over dit werkdocument met de geachte Parlementsleden. In dit document wordt ook voldaan aan uw verzoek om modellen en hulpmiddelen voor duurzame stadsontwikkeling te creëren en voor te stellen. Het zal aanbevelingen bevatten die zijn gebaseerd op huidige goede praktijken waarmee het ontstaan van duurzame lokale gemeenschappen via een geïntegreerde aanpak wordt bevorderd. Daarbij kunnen veel lessen worden getrokken uit de ervaringen van steden die aan onze Urbact-netwerken deelnemen.
Daarnaast zal door de thematische strategie voor duurzame stedelijke ontwikkeling, die in het kader van het zesde milieuactieprogramma wordt voorbereid, de dialoog tussen de Commissie en nationale en lokale instanties verder worden verbeterd. Als alles volgens planning verloopt, zal deze thematische strategie voor stadsontwikkeling op 21 december 2005 door de Commissie worden goedgekeurd.
In uw ontwerpresolutie wordt de Commissie tevens verzocht toe te werken naar een meer horizontale benadering van de stedelijke dimensie en naar coördinatie tussen de diensten van de Commissie die direct of indirect werkzaam zijn op het gebied van stedelijke kwesties. Ik kan u verzekeren dat de diensten reeds nauw met elkaar samenwerken als het gaat om de stedelijke component van de communautaire strategische richtsnoeren. Aan de hand van de resultaten van deze werkzaamheden zullen wij, nadat het wetgevingskader voor het cohesiebeleid 2007-2013 is aangenomen, de werkmethoden beoordelen om tussen de diverse diensten een doeltreffende coördinatie op het vlak van stedelijke kwesties te bewerkstelligen. In dit stadium ben ik van zins een gemeenschappelijke taskforce in het leven te roepen op soortgelijke wijze als uw interfractiewerkgroep “Urban-logement”. Deze taskforce moet ervoor zorgen dat er een horizontale aanpak komt van de beleidsmaatregelen betreffende steden.
Ten slotte hebt u de Commissie gevraagd erop toe te zien dat de steun aan steden en stedelijke agglomeraties wordt uitgebreid. Zoals u weet, wordt in ons voorstel voor de programma's voor het toekomstige cohesiebeleid bepaald dat elke lidstaat een lijst moet overleggen van stedelijke gebieden die specifieke bijstand uit de regionale programma’s zullen krijgen. Tevens wordt daarin geopperd de tenuitvoerlegging van de programma’s aan de steden zelf over te laten. Zoals wij allemaal weten, heeft de Raad deze bepalingen jammer genoeg een facultatief karakter gegeven, net als enkele andere maatregelen ten behoeve van steden zoals de raadpleging van stadsautoriteiten in het kader van partnerschap. Ik reken er beslist op dat u ons helpt de lidstaten ervan te overtuigen dat onze oorspronkelijke ideeën tijdens de onderhandelingen in ere moeten worden hersteld. Wanneer de lidstaten zich daarvoor niet met kracht inzetten, zullen onze pogingen om de stedelijke dimensie in ons beleid te versterken, tevergeefs zijn en komen enkele van onze concrete initiatieven op de tocht te staan, zoals het “Urban-audit”-programma.
Tevens wil ik u graag vertellen dat er in de onderhandelingen ook enige vooruitgang is geboekt als het gaat om stedelijke kwesties. Het Britse voorzitterschap heeft geopperd van duurzame stadsontwikkeling een volwaardige prioriteit te maken, naast de prioriteiten die op grond van de doelstellingen convergentie en regionaal concurrentievermogen zijn voorgesteld. Ik twijfel er absoluut niet aan dat we de steden en regio’s beide nodig hebben om een groter concurrentievermogen, meer groei en betere arbeidsplaatsen te realiseren. Ook vertrouw ik erop dat de steden in ons beleid de plaats zullen krijgen die zij verdienen.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, ik wil allereerst de rapporteur, de heer Beaupuy, hartelijk bedanken. Hij heeft zich beziggehouden met een vraagstuk dat zeer belangrijk is voor de ontwikkelingsdoelstellingen van de Europese Unie en voor het dagelijks leven van de burgers, aangezien verreweg de meeste burgers in stedelijke en randstedelijke gebieden wonen.
Meer in het bijzonder worden wij door het streven naar sociale en regionale convergentie in de Unie van 25 lidstaten en in de aanloop naar verdere uitbreiding gedwongen om de diverse factoren te bestuderen die het leven in de stedelijke gebieden beïnvloeden en om gecoördineerde en efficiënte maatregelen voor te stellen op alle beleidsterreinen.
Ik wilde u, mijnheer de rapporteur, namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid van harte bedanken voor het feit dat u bij de behandeling van dit vraagstuk en in uw voorstellen ook onze ideeën hebt meegenomen. Zoals u weet, zijn wij van mening dat de strategie voor de stedelijke gebieden een ruime waaier van maatregelen en mogelijkheden moet omvatten. Ik denk aan vervoer, milieu, ruimtelijke ordening, economische bedrijvigheid, immigratiebeleid, volksgezondheid, sociale integratie en veiligheid. In dit netwerk van maatregelen moet serieus rekening worden gehouden met gendergelijkheid. Dat betekent dat vrouwen betrokken moeten worden bij de planning van de door ons allen gewenste “menselijke” steden, van steden dus die in staat zijn de normale problemen van onze medeburgers het hoofd te bieden, maar ook de problemen die het gevolg zijn van de specifieke levensomstandigheden van beide seksen.
Zoals ook uit ons advies blijkt, mijnheer de rapporteur, geachte collega’s, worden vrouwen in hun dagelijks leven geconfronteerd met specifieke, door diverse behoeften gekenmerkte omstandigheden, bijvoorbeeld op vervoersgebied. Daarom hoop ik, mevrouw de commissaris, dat u in het door u genoemde overleg met de lokale gemeenschappen rekening zult houden met een evenwichtige deelname van vrouwen en mannen aan de overlegorganen. Ook de evaluatie van onze beleidsvormen moet gekenmerkt worden door gendermainstreaming, dat wil zeggen dat vrouwen daarbij betrokken moeten worden.
Tot slot wil ik, mijnheer de Voorzitter, nog opmerken dat wij niet mogen vergeten in de nieuwe financiële vooruitzichten – waarin er geen communautaire initiatieven meer zullen zijn zoals wij die tot nu toe kenden – ook gendergelijkheid op te nemen, rekening houdend met de tot nu toe opgedane ervaringen en met de nieuwe standpunten en voorstellen die de rapporteur in het huidig voorstel heeft opgenomen. 
Rolf Berend,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, zoals de rapporteur terecht opmerkte, heeft het Europees Parlement zich altijd ingezet voor een stedelijk beleid op Europees niveau, ook al is de Unie volgens het Verdrag niet direct bevoegd tot of verantwoordelijk voor het voeren van een stedelijk beleid. Ik wil er slechts aan herinneren dat het dit Parlement was dat zich destijds sterk heeft gemaakt voor het communautaire Urban-initiatief en ervoor heeft gezorgd dat het ook een succesvol programma is geworden.
Met het oog op vereenvoudiging wordt de huidige Urban-dimensie in de komende financiële periode 2007-2013 in de mainstreamprogramma’s geïntegreerd. Dat kan zijn voordelen hebben, mits de continuïteit van het succes van de Urban-dimensie wordt gewaarborgd. Zoals de rapporteur duidelijk heeft benadrukt, zijn stedelijke gebieden onmiskenbaar drijvende krachten achter de economie en vormen ze sleutelelementen van een in de Europese Unie tot stand te brengen regionale ontwikkeling. Aangezien meer dan 80 procent van de economische activiteit in de steden plaatsvindt, is het absoluut terecht dat het partnerschapsbeginsel een van de voornaamste elementen van het cohesiebeleid is.
Stedelijk beleid en plattelandsbeleid zijn onderling van elkaar afhankelijk. Daarom mogen deze beleidsterreinen in één regio niet los van elkaar worden bekeken, hoewel er juist in de tien nieuwe lidstaten enorme verschillen bestaan tussen landelijke en stedelijke gebieden. Opvallend in de steden in de landen van Midden- en Oost-Europa is de bevolkingsdaling, het verschijnsel van suburbanisatie, veroorzaakt door de achteruitgang van de industrie. De Oost-Europese landen zullen dit proces op dezelfde wijze moeten beteugelen als de steden in het voormalige Oost-Duitsland hebben gedaan: ze moeten het benaderen als een gevolg van het socialistische tijdperk. Hier kan, nee, hier moet onder meer het stedelijk beleid van de Urban-dimensie effect sorteren. Daarom is het van belang het evenwichtige verslag van de rapporteur te steunen en zijn conclusies over te nemen. 
Constanze Angela Krehl,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het stedelijk beleid en het stedelijk gebied worden steeds belangrijker. Het verslag is expliciet opgesteld naar aanleiding van de uitbreiding, waardoor de problematiek alleen maar nijpender is geworden. Ik wijs slechts op het feit dat er in de steden van Midden- en Oost-Europa uitgestrekte wijken zijn met systeembouw met alle bouwtechnische en sociale problemen die daarmee samenhangen.
Behalve de structuurfondsen bestaat er echter nauwelijks een instrument waarmee problemen in stedelijke gebieden kunnen worden aangepakt. Voor de nieuwe lidstaten zijn er inderdaad mogelijkheden om hun stedelijk beleid met steun van de Europese Unie uit te voeren. Laat echter duidelijk zijn dat stedelijke ontwikkeling niet alleen problematisch is in de nieuwe lidstaten, maar uiteraard ook in de oude lidstaten. Ik vind dat we ons ook in de toekomst met dit onderwerp moeten bezighouden, zodat we, indien nodig, instrumenten kunnen ontwikkelen waarmee bepaalde problemen door de Europese Unie kunnen worden aangepakt.
We zijn weliswaar – zoals de heer Beaupuy terecht opmerkte – helemaal niet bevoegd of verantwoordelijk op het gebied van stedelijk beleid, maar we zouden aan de feiten voorbijgaan wanneer we zouden doen alsof stedelijke problemen niet ook Europese problemen zijn. Ik steun daarom het voorstel van de rapporteur om het stedelijk beleid van een meer horizontale benadering te voorzien en de Commissie op te roepen daartoe maatregelen te nemen.
Ik vind echter dat we uiterst terughoudend moeten zijn met het aanbrengen van wijzigingen in het Reglement van het Europees Parlement. Daarom heeft mijn fractie op dat punt een amendement ingediend. We verzetten ons absoluut niet tegen het stedelijk beleid. Integendeel, we zijn er een fervent voorstander van; toch zijn we tegen een wijziging van het Reglement.
Met enige regelmaat wordt voorgesteld het Reglement te wijzigen. Ik vind dat echter een verkeerde manier om een beslissing te nemen over het stedelijk beleid.
Staat u mij toe nog een kwestie aan te roeren die misschien niet direct iets met het verslag van de heer Beaupuy te maken heeft. Commissaris Hübner heeft uitgelegd waarmee de Raad op dit moment bezig is. Ik kan er bij de Raad en de Commissie slechts op aandringen zo snel mogelijk een besluit te nemen over de financiële vooruitzichten. Dan hebben we in ieder geval een financieel kader dat zo snel mogelijk met projecten kan worden ingevuld. Anders kunnen we vanaf januari 2007 geen uitvoering geven aan het cohesiebeleid voor de nieuwe periode en kunnen we de problemen in de stedelijke gebieden van de nieuwe lidstaten niet aanpakken.
De Raad moet zo snel mogelijk een besluit nemen en dat besluit zou de besluiten van het Europees Parlement zo dicht mogelijk moeten benaderen.
Alfonso Andria,
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, al sinds het allereerste begin van deze zittingsperiode hebben sommigen van ons speciale aandacht besteed aan het thema van de stedelijke dimensie, en dit geldt met name voor collega Jean Marie Beaupuy. Hij hield zich al bezig met dit onderwerp zelfs nog voor de oprichting van de interfractiewerkgroep Urban-logement, waarvan hij zelf voorzitter is en waar ook ik deel van uitmaak, en die zeer goed functioneert.
Ik bedank de commissaris voor haar tijdige steun voor onze werkwijze, en voor haar aanmoedigingen tot bevordering hiervan. Zojuist heeft zij nogmaals haar steun betuigd tijdens haar toespraak in het Parlement.
Het is duidelijk dat het Parlement momenteel extra inzet moet tonen – en ik denk deze te kunnen garanderen, ook namens de heer Beaupuy – om meer betrokkenheid aan den dag te leggen teneinde iedere rampzalige vorm van terugkrabbelen van de Raad te voorkomen. Terugtrekking zou de rol van de steden immers alleen maar kleiner maken. Terwijl hun rol naar mijn mening, niet alleen uitermate belangrijk is voor het cohesiebeleid, maar hierbinnen tevens als een van de belangrijkste pijlers kan fungeren.
De steden zijn in feite de voornaamste pionnen in het regionale beleid. Naast het feit dat in deze steden de meest complexe vraagstukken samenkomen, zoals sociale uitsluiting en vervuiling, vormen ze anderzijds de plek waar een toekomst wordt opgebouwd voor het gehele omliggende gebied. Ik heb dit getracht te bevestigen als schaduwrapporteur voor de verordening betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling.
De stuwende kracht achter een verstandig programma voor de investering en het beheer van fondsen die zijn gereserveerd voor steden zal en moet tevens een impuls geven aan de economische en sociaal-culturele groei van de buitenwijken en de omliggende stedelijke gebieden, met name in het licht van de laatste uitbreiding van de Europese Unie. Vandaar dat ik van mening ben dat we ons vanaf heden nog meer moeten inzetten voor dit onderwerp, op basis van de ervaringen die dit Parlement reeds heeft opgedaan. 
Gisela Kallenbach,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, onze fractie juicht dit initiatiefverslag uitdrukkelijk toe en bedankt iedereen voor de prettige samenwerking.
Veel aspecten in het verslag weerspiegelen het werk van de interfractiewerkgroep voor stedelijke ontwikkeling, waarvan de rapporteur voorzitter is. De steden en regio’s staan samen met het maatschappelijk middenveld voor een grote uitdaging, maar krijgen ook een uitgelezen kans om Europees beleid en de daaraan gekoppelde doelstellingen te realiseren. In mijn stad Leipzig hebben programma’s als Urban II tot geweldige resultaten geleid, niet in de laatste plaats dankzij de participatie van burgers. Directe participatie maakt een Europees perspectief op lokaal niveau mogelijk.
Als we dit potentieel verspillen, moeten we niet verbaasd opkijken wanneer veel mensen in Europa beslissingen in Brussel en Straatsburg eerder beschouwen als inmenging in binnenlandse aangelegenheden dan als toekomstgericht handelen. Stadsontwikkeling vraagt tegenwoordig om een integrale benadering. Banen horen daar net zo goed bij als voorzieningen voor kinderen of ouderen, de beschikbaarheid van betaalbare woningen of het ontwikkelen van vervoersverbindingen.
De stedelijke dimensie moet echter ook een taak worden die dwars door de directoraten-generaal van de Commissie heen loopt, zodat ze op alle beleidsterreinen tot uiting komt. Of het nu gaat om structuurfondsen of om de strategieën van Lissabon en Göteborg, als steden en regio’s daarbij niet worden betrokken, kan Europees beleid niet echt succesvol zijn.
Ik keek op van de uitslag van een onlangs gehouden enquête. Volgens die enquête kan 75 procent van de steden en gemeenten zich niets voorstellen bij de strategie van Lissabon. Vooral na hetgeen de commissaris ons vandaag heeft verteld, zou dat onze lidstaten te denken moeten geven. Zij willen het partnerschapsbeginsel wel vrijwillig, maar niet bindend toepassen. Het delen van macht gaat hun vermoedelijk toch niet zo gemakkelijk af.
Ik ben daarom erg benieuwd naar de analyse en de voorstellen voor duurzame stedelijke ontwikkeling die u, mevrouw de commissaris, vandaag hebt aangekondigd. Op die wijze kan Europees cohesiebeleid daadwerkelijk gestalte krijgen. Ik hoop dat de Commissie en het Parlement hun goede samenwerking zullen voortzetten en dat uiteindelijk ook de Raad zich daarbij zal voegen.
Kyriacos Triantaphyllides,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, het debat van vandaag gaat over een initiatiefverslag, dat echter veel meer effect zou hebben gehad als het een wetgevingsverslag was geweest: zo belangrijk is mijns inziens namelijk de stedelijke dimensie voor de Europese Unie, in de context van de uitbreiding.
De Europese steden zijn en blijven bij uitstek plaatsen van creativiteit. Zij zijn de spil van de sociale en culturele ontwikkeling, zoals ook blijkt uit de aantrekkingskracht die zij uitoefenen op mensen. Anderzijds zijn ze ook een bron van talloze en diverse problemen, zoals milieuverontreiniging, verkeersopstoppingen, huisvestingsproblemen, criminaliteit, drugsverslaving, sociale uitsluiting, immigratie en armoede.
Daarom wil ik ingaan op vijf punten uit het verslag van collega Beaupuy die voor mij belangrijk zijn. Ik kom uit een land dat tijdens de laatste toetreding lid is geworden, en derhalve kan ik niet anders dan volledig instemmen met de inspanningen die de Commissie regionale ontwikkeling verricht om dit vraagstuk aan de orde te stellen.
Het eerste punt dat ik naar voren wil brengen houdt verband met de opmerking dat er tussen de 25 lidstaten grote verschillen bestaan op het punt van stedelijk beleid, met name door de toetreding van tien nieuwe lidstaten die vaak nog geen duidelijk en omvattend stedelijk beleid op nationaal of regionaal niveau hebben gevoerd. Ik ben het eens met deze overweging, ofschoon wij niet mogen vergeten dat ook veel oude lidstaten onder dezelfde kwaal lijden. Er zijn ook oude lidstaten waar stedelijk beleid op het punt van uitsterven staat, en waar de stedelijke gebieden worden overgelaten aan een soort hogere macht. Daarom moeten de 25 lidstaten van de Unie gezamenlijk inspanningen doen om de ontwikkeling te bevorderen en de problemen waarmee de stedelijke gebieden te kampen hebben, aan te pakken.
Ten tweede wilde ik opmerken – en dit is van groot belang voor de lidstaten met een landbouweconomie – dat de steden of de stedelijke gebieden deel uitmaken van een regio, hetgeen betekent dat stedelijke ontwikkeling duurzaam en in harmonie met de aangrenzende landbouwgebieden moet worden nagestreefd. In veel lidstaten raken, zoals u weet, uitgestrekte landbouwgebieden geïsoleerd, omdat de aangrenzende steden leeglopen. Daarom moeten wij nog beter ons best doen om de kleine steden aantrekkelijk te maken, om te voorkomen dat de dorpen leeglopen en de mensen naar de grote steden trekken, hetgeen een negatieve uitwerking kan hebben op de landbouweconomie van bepaalde lidstaten.
Het feit dat meer dan 80 procent van de economische activiteiten in de steden plaatsvindt, maakt de lokale autoriteiten tot steunpilaar voor de regionale ontwikkeling. Regionale en stedelijke ontwikkeling zijn daardoor twee begrippen die in deze tijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Als wij ervan uitgaan dat zowel de stedelijke als de plattelandsgebieden deel uitmaken van een regio, dat ze elkaar beïnvloeden en van elkaar afhankelijk zijn, moeten wij onze inspanningen toespitsen op de landbouwgebieden, die naar een hoger niveau moeten worden getild, opdat de verschillende gebieden in een evenwichtiger verhouding tot elkaar komen te staan.
Een ander punt is dat de rapporteur in zijn verslag de Conferentie van voorzitters van het Europees Parlement verzoekt een wijziging voor te stellen op bijlage VI van het Reglement van het Europees Parlement betreffende de bevoegdheden van de Commissie regionale ontwikkeling, opdat naast het regionale beleid en het cohesiebeleid ook de stedelijke dimensie uitdrukkelijk wordt opgenomen onder de doelstellingen en bevoegdheden van deze commissie. Er moet een horizontale benadering worden gevolgd, waarin eveneens rekening wordt gehouden met de werkzaamheden van de andere betrokken commissies: vervoer, milieu, onderzoek, werkgelegenheid en sociale zaken, interne markt, cultuur, enzovoort.
Een dergelijke bepaling is zeer belangrijk, niet alleen omdat daarmee de betreffende commissie meer bevoegdheden zou krijgen, maar ook omdat wij op die manier een signaal aan de burgers kunnen afgeven en duidelijk kunnen maken dat wij ons voor hen interesseren, dat wij naar hen en de problemen waar zij in hun dagelijks leven mee te kampen hebben, luisteren en daarvoor duurzame oplossingen proberen te vinden.
Tot slot wil ik nog zeggen dat wij, in plaats van toe te geven dat duurzame beleidsvormen tekortschieten, alsmaar blijven verkondigen dat de schuld hiervoor is gelegen in een gebrek aan steun voor een achterhaalde praktijk. Dat staat echter haaks op het Lissabon-beleid en is onze inspanningen onwaardig. Wij moeten het een loskoppelen van het andere en, nogmaals, onze krachten bundelen en gezamenlijk het ideaal van duurzame stedelijke ontwikkeling proberen waar te maken. 
Bastiaan Belder,
   . – Voorzitter, collega Beaupuy vraagt aandacht voor de stedelijke gebieden als motoren in de ontwikkeling van landen en regio's. Gelet op de rol van steden als ontwikkelingsgebieden van kennis en economische activiteiten lijkt het mij nuttig de specifieke invloed van steden op het behalen van de Lissabon-doelstellingen te registreren. Ik ben blij dat de rapporteur daaraan aandacht besteedt.
Daarnaast constateert de rapporteur terecht dat zowel de Commissie als de lidstaten aan de ontwikkeling van de steden kunnen bijdragen, de Commissie in het bewaken van de neveneffecten van algemeen economisch en regionaal beleid op steden en de lidstaten door het opstellen van ontwikkelingsplannen voor hun steden en stedelijke gebieden.
Alhoewel kruisbestuiving hier en daar nodig en mogelijk is, lijkt slechts deze balans mij recht te doen aan de principiële bevoegdheden van zowel lidstaten als Commissie. De oproepen aan de lidstaten om extra aandacht te geven aan stedelijk beleid, kan ik dan ook van harte ondersteunen. Vandaar mijn oprechte complimenten aan de rapporteur voor dit fraaie verslag. 
Marcin Libicki,
   –Mijnheer de Voorzitter, onze oude stadswijken lopen leeg. Daar is geen twijfel over mogelijk. Eén van de voorgaande sprekers zei heel terecht dat onze oude stadsdelen worden bevolkt door junks, misdadigers en immigranten. De Raad van Europa heeft zich hier al eens over gebogen, maar zonder veel resultaat. De oude stadswijken bloeden dood om economische redenen, natuurlijk, maar dat proces wordt versterkt door het zogenaamde Europees sociaal model. De huren in de stadscentra zijn laag en begrensd en de huren in goedkope gesubsidieerde bouwprojecten in de buitenwijken zijn ook laag. Als gevolg wil niemand meer rondom het centrum wonen, omdat dat financieel niet aantrekkelijk is.
Als wij het roer niet omgooien, is het gevolg makkelijk te voorspellen: de oude stadsdelen zullen steeds verder verloederen. Wie ’s avonds op straat omhoog kijkt in steden als Brussel, Straatsburg, Venetië, Rome en Florence, ziet overal de doodse, onverlichte ramen van vaak goed onderhouden huizen waar niemand meer wil wonen. Niemand wil daar wonen, want dat is alleen maar duur. Een andere, belangrijke oorzaak voor dit probleem is de demografische ontwikkeling. Het aantal inwoners daalt in Europa, en dat zorgt er ook voor dat niemand in die oude stadswijken wil wonen, waar misdaad en drugsgebruik schering en inslag zijn. Als we hieraan niets doen, als we de economische en demografische oorzaken niet aanpakken, dan komen we geen stap verder.
Het is belangrijk te beseffen dat dit het gevolg is van het zogeheten Europees sociaal model, maar hier in dit Parlement volstaat de minste kritiek op dit roemruchte sociaal model om iedereen over de spreker heen te laten vallen. Denkt u maar eens aan de uitspraken die commissaris McCreevy hierover gisteren heeft gemaakt. In het belang van Europa wees hij erop, dat Europa moet kunnen concurreren en productief moet zijn, en niet – zoals de leden hier schijnen te denken – zo sociaal kan blijven als het nu is en wil zijn. Als gevolg van deze uitspraken werd commissaris McCreevy op het matje geroepen. Maar zo bouwen we Europa niet op, en zo redden we evenmin onze oude, mooie, monumentale steden. 
Luca Romagnoli (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de stedelijke dimensie vertegenwoordigt zowel het heden als de nabije toekomst van onze levenswijze. Tachtig procent van de wereldbevolking zal geconcentreerd zijn in de dichtstbevolkte gebieden ter wereld, hetgeen ons dichter in de buurt brengt van de ecumenopolis-theorie, die begin jaren zeventig door de geograaf Constantinos Doxiadis is opgesteld.
Een andere geograaf van internationale allure, Jean Gottmann, beschreef reeds de verspreiding van een ander patroon van vestiging en stedelijke ontwikkeling, namelijk de megalopool. Momenteel staat de stedelijke expansie aan de oostkust van de Verenigde Staten, in Zuid-China en Japan hier symbool voor.
Het fenomeen massale verstedelijking is ook in volle ontwikkeling aan de Californische kust, in India – tussen Delhi en Calcutta – maar ook in Europa, langs de Rijn-as van de Roer, die van Duitsland tot Nederland loopt, en in de gebieden binnen de Italiaanse industriële driehoek Milaan-Genua-Turijn. Hier laat ik het bij wat de voorbeelden betreft, anders zou de lijst veel te lang worden.
Het gaat hier om enorme demografische smeltkroezen van veelal zeer verschillende culturen en sociale groeperingen. Deze in hoge mate kunstmatige constructies lijden onder de constante onevenwichtigheid op energie- en milieugebied, alsmede onder toenemende problemen op het gebied van communicatie, watertoevoer, maatschappelijke spanningen en criminaliteit.
Anders dan gesloten natuurlijke systemen, zijn deze kunstmatige ecosystemen open systemen. Zij moeten zichzelf dus in stand houden door zich te richten op de volgende punten: het terugdringen van de afvalproductie en een verbeterde recycling van producten, het in kaart brengen van doelgerichte horizontale dimensies, die niet alleen afhankelijk zijn van wat een stad produceert en hoe deze productie tot stand komt, maar ook van de verhouding tussen de stad en de andere stedelijke zones en buitenwijken of het platteland.
De heer Beaupuy heeft in zijn verslag terecht de nadruk gelegd op het belang van stedelijke partnerschapsnetwerken, zowel op interregionaal als op internationaal niveau. Aangezien de reikwijdte van de problemen die we zijn tegengekomen groot is, kan alleen een aanpak met behulp van investeringen en beheer, wat we het grote stadsreservoir zouden kunnen noemen, de problemen op een efficiënte manier aanpakken. Het is noodzakelijk dat we een manier vinden om de hedendaagse “megalopool” niet te laten veranderen in een “necropool”. 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de steden woont 80 procent van de Europese bevolking. Bijgevolg zou het absurd zijn indien in het beleid van de structuurfondsen geen acht werd geslagen op de problemen van de steden, of het nu gaat om werkloosheid, criminaliteit of levenskwaliteit.
Dit Parlement heeft altijd belangstelling getoond voor de problemen van de steden, groot en klein. Ik wil eraan herinneren dat in 1999 het communautair initiatief Urban werd gehandhaafd op aandringen van het Europees Parlement.
Het verslag-Beaupuy geeft uiting aan deze belangstelling en stuurt een boodschap aan de Europese Commissie en de Raad, waarin duidelijk wordt gemaakt dat er in het vervolg meer belangstelling moet worden getoond voor de problemen van steden.
Wij weten dat met de verordeningen betreffende de structuurfondsen het communautair initiatief Urban is opgenomen in de fundamentele programma’s. Het Parlement verheugt zich daarover en ondersteunt dit ook in de onderhandelingen met de Raad over de nieuwe verordeningen betreffende de structuurfondsen voor de periode 2007-2013.
Daarnaast proberen wij in deze onderhandelingen eveneens sterker de nadruk te leggen op de stedelijke dimensie en het verzoek te bekrachtigen dat er een lijst wordt opgenomen met voor alle lidstaten de steden die onder de programma’s van de structuurfondsen 2007-2013 vallen, opdat de lidstaten hun activiteiten ten behoeve van de steden in een concretere vorm kunnen gieten.
Wij wachten eveneens op de richtsnoeren van de Europese Commissie. Wij willen namelijk zien hoe de Europese Unie haar belangstelling voor de steden invult, aan de hand van welke richtsnoeren. Wij zijn hier om bepaalde voorstellen van de Europese Commissie te steunen, waarbij wij natuurlijk altijd de lijn die het Europees Parlement jaren geleden heeft uitgestippeld, trouw zullen blijven.
Richard Falbr (PSE ).
   – Dames en heren, mij is de eer en het genoegen te beurt gevallen om samen met collega Beaupuy dit verslag over de stedelijke dimensie van de uitbreiding te mogen voorbereiden. Wij kwamen al vrij snel tot de conclusie dat de problemen en moeilijkheden van de steden in de nieuwe lidstaten identiek zijn aan de problemen waarmee de lidstaten die al veel langer lid zijn van de Europese Unie geconfronteerd werden en vaak nog altijd worden. Dit bevestigt alleen maar hoezeer wij tegenwoordig op elkaar lijken.
Ik vind het een goede zaak dat het Europees Parlement zich bezig houdt met de problematiek van de steden en de grote agglomeraties. Ik hoop dan ook dat de Europese Commissie, als reactie op dit initiatief, verantwoorde, concrete maatregelen zal treffen.
Tijdens mijn gesprekken met vertegenwoordigers van de Tsjechische steden bleek – en ik heb geen reden aan te nemen dat de situatie in de andere nieuwe lidstaten hiervan afwijkt – dat de grootste problemen betrekking hebben op de aanzienlijke investeringstekorten die de afgelopen jaren zijn ontstaan, de door het leger nagelaten eigendommen, vervoer, het revitaliseren van verlaten bedrijfsterreinen en prefabwijken, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wij mogen niet vergeten dat steden en gemeenten belangrijke belanghebbenden zijn van het cohesiebeleid van de Europese Unie. In de periode 2000-2006 is bijna 30 miljard euro uitgetrokken voor de steden en ik ben er vast van overtuigd dat dit bedrag in de volgende financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013, nog hoger zal uitvallen. Degenen die mopperen dat het indienen van projecten en aanvragen van kredieten uit de Europese fondsen veel administratieve rompslomp met zich meebrengt, wil ik eraan herinneren dat het hier gaat om Europees belastinggeld van onze Europese medeburgers en dat het dus geen overbodige luxe is om met duidelijke regels te werken en enige omzichtigheid te betrachten. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de begroting is een volledig hoofdstuk gewijd aan landbouw en plattelandsontwikkeling, die maar liefst de helft van het beschikbare EU-geld opslokken. Er is echter geen rubriek voor steun aan steden, ondanks dat van elke vijf Europeanen er vier in de stad wonen, zoals de heer Beaupuy in zijn verslag aangeeft.
Sommige van de ergste ontberingen, de ernstigste noden en de grootste milieuproblemen komen in onze steden voor. Tegen de heer Libicki zeg ik evenwel dat zij ook de bron vormen van de dynamiek, welvaart en culturele rijkdom van Europa. Wij betalen de rekeningen. Ik probeer de 8 miljoen inwoners van mijn kiesdistrict, Londen, – een stad die meer inwoners heeft dan elf lidstaten maar minder goed in het Parlement vertegenwoordigd is – ervan te overtuigen dat zij voor duurzame plattelandsontwikkeling moeten betalen. Ik ga hun echter niet vertellen dat een graanbaron met hun duur verdiende belastinggeld een extra Mercedes moet kunnen kopen. Evenmin kan ik hun met goed fatsoen uitleggen waarom de EU de belangen van een meerderheid van 80 procent van de bevolking over het hoofd ziet. Daarom ben ik zo blij met het verslag van de heer Beaupuy en met het feit dat hij de interfractiewerkgroep "Urban-logement" in dit Parlement voorzit. Ik ben eveneens blij met de toezegging van commissaris Hübner om onderzoek te verrichten naar de bijdrage van steden aan de regionale ontwikkeling en naar de plannen die het Britse voorzitterschap kennelijk heeft om van stedelijke ontwikkeling een specifieke doelstelling te maken. Het is jammer dat het voorzitterschap hier vandaag niet vertegenwoordigd is.
Ikzelf houd mij vooral bezig met de gevolgen van het justitie- en veiligheidsbeleid voor stedelijke gebieden. Asiel en immigratie en beleidsmaatregelen voor het aanpakken van criminaliteit en terrorisme zijn voor steden van cruciaal belang. De meeste migranten gaan namelijk in de stad wonen. Bij het tegengaan van terroristische dreigingen streven wij naar samenwerking met de gemeenschappen van etnische minderheden in steden als Londen, Parijs, Madrid, Amsterdam en Brussel. Vervreemding en armoede leiden daar echter tot spanningen, die door repressief politieoptreden juist tot een uitbarsting zullen komen.
Ik zou de rapporteur dankbaar zijn als hij enkele kleine mondelinge amendementen op zijn uitstekende verslag kon voorstellen, waarin melding wordt gemaakt van maatregelen op het gebied van justitie, veiligheid en vrijheid. Hij heeft overigens al aangegeven dat te willen doen. 
Mieczysław Edmund Janowski (UEN ).
   –Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Beaupuy bedanken voor zijn verslag, en zeggen dat ik het een eer vond om eraan mee te werken. In het Europees beleid was tot nu toe opvallend weinig aandacht voor de stadsproblematiek, en dat terwijl driekwart van de burgers van de Unie in stedelijke gebieden woont. Het debat van vandaag geeft blijk van een gezonde dosis realisme. Ik ben blij met dit verslag. Ik ben blij dat we in dit verslag verwijzen naar het Europees Stedelijk Handvest en naar het Nieuwe Handvest van Athene.
Natuurlijk mogen we de stadsproblematiek nooit los zien van het omliggende gebied van de stad, dat de stedelijke agglomeratie vormt, en evenmin mogen we de uitgebreide plattelandsgebieden vergeten. Al eeuwen geleden vormde de ontwikkeling van een stad een impuls voor de ontwikkeling van een hele regio, en leidde het verval van een stad tot het verval van het hele omliggende gebied. En nu is dat nog steeds zo, zeker als het gaat om provinciehoofdsteden, oftewel lokale stadscentra. Daarom is het verstandig om de stedelijke dimensie te koppelen aan de strategische doelstellingen voor regionale ontwikkeling en, wat daarbij hoort, volledige deelname aan het Cohesiefonds en de structuurfondsen.
Er is zonder meer sprake van specifieke kwesties op het vlak van stadsvoorzieningen zoals het stadsvervoer, de energievoorziening, de watervoorziening, de riolering en afvalrecycling. Daarnaast heeft een stad nog veel andere taken, bijvoorbeeld op het gebied van onderwijs en cultuur. De stad moet het hele spectrum van maatschappelijke vraagstukken in goede banen leiden. Daarbij moeten we vandaag de dag ook denken aan ernstige problemen in verband met de veiligheid, de werkloosheid, en het doodbloeden van de oude stadswijken, waarover collega Libicki heeft gesproken.
Ik zou willen afronden met een citaat van paus Johannes Paulus II, uit een gesprek met Italiaanse stadsbestuurders. Zijn woorden hebben betrekking op de menselijk dimensie van de steden, waarover de commissaris heeft gesproken. De paus zei dat de stad geen doel op zich is. Het doel van de stad moet de mens zijn, op de mens moet de stad haar structuren en criteria toesnijden. Hij zei verder dat een stadsbestuur dat doel niet uit het oog mag verliezen, anders functioneert een dergelijk bestuur als een machine die nutteloos draait en zelfs schade kan aanrichten. Laten we nuttig werk doen, zowel in dit Parlement als in de Commissie, in de Raad en in alle steden van Europa. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, stedelijke ontwikkeling valt eigenlijk niet onder de directe verantwoordelijkheid van de Europese Unie, maar binnen de natiestaten wordt deze vorm van ontwikkeling wel aanzienlijk beïnvloed door regionaal beleid en andere maatregelen uit Europa. In mijn kiesdistrict in Noord-Ierland is het Urban-II-programma zeer waardevol geweest voor Noord-Belfast. Nu dit programma is afgelopen, blijven soortgelijke noden in Oost- en Zuid-Belfast echter onverminderd groot. Veel van de recente onlusten op straat vonden daar plaats. Het is een verwaarloosd gebied waar grote armoede heerst. De mensen hebben concrete hulp nodig die zijn uitwerking niet mag missen.
Het wetgevingsvoorstel voor het regionaal beleid vanaf 2007 bevat uitdrukkelijk een stedelijke dimensie en daarin wordt beloofd dat er vooral aandacht zal worden besteed aan de gebieden met de grootste problemen. Deze toezegging is gedaan in het kader van de doelstellingen op het terrein van concurrentievermogen en werkgelegenheid waarvoor mijn regio in aanmerking komt. Ik zal dus zeker op zoek gaan naar een zinvol bijstandsprogramma voor de arme gebieden van Belfast die ik heb genoemd. 
Jan Olbrycht (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de economische situatie in Europa en de uitbreidingen die op stapel staan en onlangs hebben plaatsgevonden, vormen nieuwe uitdagingen voor de Europese Unie. In de afgelopen dertig jaar lag de nadruk altijd op economische en sociale samenhang, dat waren de hoofddoelen van het beleid. De resultaten van dit beleid wezen uit dat ook territoriale samenhang een beleidsdoel moet zijn. In het brede spectrum van de stadsproblematiek, dat onder andere de verhouding tussen centrum en periferie en tussen metropolen en kleinere bevolkingscentra omvat, zien we dat stedelijke ontwikkeling een steeds grotere plaats inneemt.
Volgens de strategie van Lissabon moeten de steden centra van ontwikkeling en innovatie worden. En als zodanig zijn steden mogelijk de drijvende kracht achter de ontwikkeling van de Europese Unie. Tegelijkertijd zien we juist in de steden toenemende ongelijkheid en een verontrustende toename van de maatschappelijke problemen, en zelfs sociale uitsluiting van bepaalde groepen. De steden vragen dus onze specifieke aandacht.
Daarom hoop ik dat de stadsproblematiek een belangrijke plaats zal innemen op alle beleidsterreinen van de Unie, niet alleen binnen het cohesiebeleid. Daarvoor moet volgens mij de stedelijke dimensie verplicht worden opgenomen bij de tenuitvoerlegging van de taken op het vlak van het cohesiebeleid in het kader van doelstelling 1 en in de regio’s van doelstelling 2. Daarnaast is het wenselijk een deel van het beheer van de projecten te delegeren aan de steden, wanneer zij hun eigen herstelprogramma’s uitvoeren. 
Stavros Arnaoutakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, iedereen gaat ervan uit dat onze inspanningen tot doel hebben de levenskwaliteit van alle burgers te verbeteren en te zorgen voor een evenwichtige ontwikkeling van onze samenlevingen. Hoe is het dan mogelijk dat de stedelijke dimensie geen prioriteit is op onze beleidsagenda?
De steden spelen een zeer belangrijke rol in het sociaal, economisch en cultureel leven in Europa. De Europese steden en de stedelijke gebieden, waarin 78 procent van de bevolking woont, laten tegenwoordig een paradoxale situatie zien.
Enerzijds zijn ze een hefboom voor ontwikkeling in een door steeds hevigere concurrentie gekenmerkte wereldeconomie, een plaats waar rijkdom, kennis en knowhow zich ophopen, en centra van publieke diensten, zoals onderwijs, gezondheidszorg en vervoer.
Anderzijds doen zich echter de meest ernstige problemen van de moderne samenleving juist in de steden voor: grote armoede en sociale uitsluiting, verslechtering van het natuurlijk en bebouwd milieu, gebrek aan groen en luchtvervuiling, verlies van de lokale identiteit en verhoogde criminaliteit. Ook problemen in verband met racisme komen juist in de steden het sterkst tot uiting.
De relatie tussen regionale ontwikkeling en stedelijke ontwikkeling is duidelijk en kan niet worden genegeerd in onze inspanningen ten behoeve van de economische, sociale en territoriale samenhang. Onze steden zijn niet geïsoleerd. Alle steden, ongeacht hun grootte, vormen samen met de randstedelijke en omringende plattelandsgebieden de motor van elke regio, en kunnen een centrale rol spelen in het kader van de verwezenlijking van de herziene doelstellingen van Lissabon of Göteborg. Daarom is het van essentieel belang dat het vraagstuk van de steden op Europees niveau wordt aangepakt.
Het beleid ten behoeve van de stedelijke centra moet centraal komen te staan in onze inspanningen voor de verwezenlijking van een concurrerend en duurzaam Europa, met behoud van de sociale samenhang. In de nieuwe programmaperiode moeten de beleidsvormen die bijdragen aan de ontwikkeling van de territoriale systemen in Europa gekenmerkt worden door complementariteit, coördinatie en coherentie.
Ook moeten de partners op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau gecoördineerd optreden, waarbij de mogelijkheden die de steden bieden voor duurzame ontwikkeling op een juiste manier worden benut.
Zowel de grensoverschrijdende als de stedelijke dimensie moeten geïntegreerd worden in alle beleidsvormen van de Europese Unie. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik spreek namens de nieuwe PSI. Ik ben burgemeester van Tolfa, een schitterend stadje ten noorden van Rome, en ook in die hoedanigheid heb ik kunnen zien welke enorme invloed de samenkomst en integratie van inwoners in stedelijke gebieden kunnen hebben op economische groei en sociale dimensies. Onze steden herbergen een steeds kleurrijkere realiteit: verschillende nationaliteiten, uiteenlopende behoeften, problemen op verschillende niveaus, hetgeen op kleine schaal een afspiegeling is van hetgeen zich op macro-economisch niveau afspeelt binnen de grenzen van onze Unie.
Ik ben me er derhalve van bewust dat elke handeling ter bevordering van de integratie en de ontwikkeling van de sociale verhoudingen, de economie en het milieu ook een positieve uitwerking kan hebben op de burgers, die vervolgens vertaald kan worden in een toegevoegde waarde voor de Europese Unie. Ieder klein succes zal de inwoners immers rijper, opener en Europeser maken, waardoor ze beter inzien voor welke uitdagingen ze staan en de reis die ze in Lissabon zijn begonnen, kunnen voortzetten.
Het is dus van cruciaal belang om de steden van de nieuwe EU-lidstaten de hand te reiken om zo de gelijkheid te creëren die de EU voor ogen heeft voor al haar lidstaten. Op die manier zal uiteindelijk iedere frictie en ongelijkheid kunnen worden overwonnen, in het belang van het verenigde project van een Europa dat zich specifiek bewust is van de problemen waar minderheden en de minder bedeelde sociale groeperingen in de achtergebleven gebieden tegenaan lopen. 
Francesco Musotto (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mevrouw de commissaris, uit het uitgebreide debat van vandaag over het verslag van collega Beaupuy en met name de toepasselijke en zinvolle toespraak van de commissaris komt vandaag in dit Parlement de nieuwe Europese stad naar voren, waarbij tevens rekening wordt gehouden met de uitbreiding.
Niettemin moeten we onderstrepen en onszelf eraan herinneren dat ruim 78 procent van de bevolking in de Europese steden woont, waarvan 50 procent leeft in de gebieden met de hoogste bevolkingsdichtheid en 26 procent in de gebieden met een gemiddelde bevolkingsdichtheid. De steden vormen dus de leefomgeving van de grootste groep inwoners van de Europese Unie.
In de afgelopen periode zijn we getuige geweest van een zekere relativering van het belang van de stedelijke dimensie in het cohesiebeleid. Met dit verslag wordt een einde gemaakt aan deze eigenaardige benadering, waar wij niet achter stonden.
We moeten niet vergeten dat we binnen het Europa van de vijftien lidstaten de zogenaamde vijfhoek kennen, dat wil zeggen een zone die de steden Londen, Parijs, Milaan, Berlijn en Hamburg met elkaar verbindt en waar zich een groot deel van de economie en de Europese bevolking bevindt. De gedachte achter de vijfhoek staat natuurlijk lijnrecht tegenover het concept van territoriale samenhang, zoals vermeld in het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa, waarin de nadruk wordt gelegd op de sleutelrol die steden, met name kleine en middelgrote steden, vervullen in de regionale ontwikkeling en voor de verwezenlijking van de doelstellingen van Göteborg en Lissabon.
Hoewel we dus de praktische problemen erkennen die de nieuwe landen voor de kiezen hebben gekregen en nog steeds krijgen, mogen we niet vergeten dat ook de steden van de oude lidstaten zich hebben moeten integreren in het systeem en het grondgebied van de Gemeenschap.
Daarom zijn de sociale problemen, zoals ruimtelijke segregatie, criminaliteit, woningnood en werkloosheid, de cruciale problemen die we het hoofd moeten bieden en moeten blijven oplossen, vooral gezien het feit dat het Urban-programma niet wordt voortgezet als een van de initiatieven van de Gemeenschap van de Europese Unie. 

Gabor Harangozó (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dit initiatiefverslag van de Commissie regionale ontwikkeling, dat is opgesteld door de heer Beaupuy, is een uitgelezen kans om duidelijk te benadrukken dat stedelijke problemen op Europees niveau en niet op nationaal of regionaal niveau moeten worden opgelost.
Na de uitbreiding en gezien de komende toetreding van Roemenië en Bulgarije is het zonneklaar dat er nu meer dan ooit een pan-Europese strategie nodig is om op adequate wijze om te gaan met de toegenomen verschillen tussen de lidstaten wat betreft het stedelijk beleid.
In mijn land en in de meeste nieuwe lidstaten is er sprake van ernstige grootschalige problemen die krachtig moeten worden aangepakt via alomvattende steunmaatregelen als economische en sociale maatregelen, met als doel de verpauperde binnensteden te herstellen en de grote naoorlogse woonkazernes te renoveren.
De oorzaken van deze problemen zijn niet uitsluitend relevant voor de nieuwe lidstaten, maar in deze landen is de situatie wel slechter dan elders in de Unie. In de nieuwe lidstaten woont ongeveer 40 procent van de stadsbevolking in deze verpauperde gebieden, waardoor in onze steden getto’s ontstaan. Er moet daarbij niet alleen iets worden gedaan aan de rampzalige sociale en economische gevolgen, er dient ook naar de milieuaspecten te worden gekeken.
Het is glashelder dat de nieuwe lidstaten en steden deze uitdagingen niet in hun eentje het hoofd kunnen bieden. In de onlangs voorgestelde verordening worden slechts zeer beperkte mogelijkheden geboden voor geïntegreerde acties ten behoeve van steden. Op deze wijze zal de toestand van de verpauperende binnensteden en de grote woonkazernes alleen maar verder verslechteren.
Iedereen vindt dat steden en stedelijke agglomeraties of gebieden een cruciale rol moeten spelen in het verwezenlijken van het beoogde stadsherstel en de doelstellingen van Göteborg. Tevens is het duidelijk dat steden en stedelijke agglomeraties een hoofdrol spelen in het bereiken van de doelstellingen op het terrein van regionale ontwikkeling. Daarom is het uitermate belangrijk de stedelijke dimensie binnen de centrale structuur van EU-programma’s aanzienlijk te versterken. Versterking van de stedelijke dimensie betekent niet dat wij meer geld vragen. We roepen juist op tot meer flexibiliteit en zouden graag zien dat de beschikbare middelen aan de meest dringende en belangrijkste kwesties worden besteed. 
Oldřich Vlasák (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, wij praten in de Europese Unie al jaren over de manier waarop wij dichter bij de burger kunnen komen te staan. De oplossing is eigenlijk heel simpel. Het Europees beleid moet inspelen op de wensen en behoeften van degenen die het rechtstreeks raakt en daarbij moet allereerst gedacht worden aan de steden en gemeenten, die in de Europese Unie een factor van belang zijn. Wij hebben in de huidige, uitgebreide Unie meer dan 73 000 lokale overheden en het zijn juist deze lokale bestuurders die als eerste worden geconfronteerd met de reacties van de Europese burgers en met de concrete resultaten van de voorstellen die wij op Europees of nationaal niveau doen. Als wij het hebben over het stedelijk beleid geldt dit dubbel. Wij zouden de burgemeesters van steden en gemeenten altijd als eerste moeten benaderen.
Wij zijn het waarschijnlijk met elkaar eens dat het financieel niet haalbaar is om met alle lokale instanties om de tafel te gaan zitten. Maar wij kunnen natuurlijk wel de discussie aangaan met de overkoepelende organen. In Tsjechië bestaat bijvoorbeeld een vereniging van steden en gemeenten die ongeveer driekwart van de Tsjechische bevolking vertegenwoordigt. De vereniging biedt een platform voor gesprekken tussen de lokale overheden en de regering op basis van een recent gesloten samenwerkingsverdrag. Dit verdrag bepaalt dat de regering elk nieuw beleidsvoorstel dat de gemeenten aanbelangt, voor commentaar moet voorleggen aan de vereniging en daarover vervolgens met de gemeenten moet spreken. Het verdient aanbeveling een dergelijke dialoog ook in de Europese Unie in te voeren.
De nationale verenigingen van lokale instanties hebben zich op Europees niveau verenigd. Zo bevindt zich in Brussel, op een steenworp afstand van het Europees Parlement, de Raad van Europese gemeenten en regio’s. Ik vermeld dit met de bedoeling om het potentieel van deze overkoepelende organisatie beter te benutten en meer te gaan samenwerken. Wat het stedelijk beleid betreft, krijgen wij daartoe een eerste gelegenheid bij de gesprekken over de rol van de steden in het herziene structuurbeleid voor de periode 2007-2013.
Dames en heren, het is symbolisch dat wij ons buigen over de stedelijke dimensie van de EU op het moment dat in Brussel de Europese week voor regio’s en steden plaatsvindt. Ik doe dan ook een beroep op het Comité van de Regio’s en de Europese Commissie om dit initiatief, waarbij ook de steden zijn betrokken, te steunen. Een ware dialoog betekent echter dat onze partners genoeg tijd en ruimte moeten krijgen om een reële bijdrage te leveren aan de discussie en dat wij op onze beurt genoeg tijd en ruimte krijgen om van die bijdrage gebruik te maken en deze om te zetten in een daadwerkelijke kwaliteitsverbetering van de wetten en initiatieven waaraan wij werken.
Dan zou ik tot slot de rapporteur, de heer Beaupuy, willen bedanken voor zijn inspanningen met betrekking tot dit initiatief waarin, naar mijn mening, rekening, wordt gehouden met de daadwerkelijke behoeften van de Europese steden en gemeenten. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, het is hoog tijd dat de stadsproblematiek en het stedelijk beleid de aandacht krijgen die ze verdienen in de context van de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid, des te meer omdat bijna 80 procent van de bevolking van de Unie in stedelijke gebieden woont, zoals hier vandaag meer dan eens is onderstreept. De steden vervullen een sleutelrol in de regionale ontwikkeling en de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon en Göteborg. Het zijn immers de steden en de stedelijke gebieden die zorgen voor groei, innovatie en economische, maatschappelijke en territoriale samenhang. Anderzijds concentreren zich in de steden ook de meest complexe problemen, zoals sociale uitsluiting, ruimtelijke en etnische segregatie, geweld, drugs, zwarte handel en werkloosheid.
De verschillen in het stedelijk beleid in de landen van de Europese Unie zijn groot, zeker na de laatste uitbreiding met tien nieuwe lidstaten. Dit is niet alleen het gevolg van de verschillen in economische ontwikkeling, maar ook van het feit dat sommige nieuwe lidstaten geen stedelijk beleid voeren op landelijk of regionaal niveau. Met name in de nieuwe lidstaten bestaat er een gecompliceerde stadsproblematiek, die samenhangt met huisvestingsproblemen, ontoereikende infrastructuur, vervoer, milieuproblemen en afvalverwerking. Vooral in de nieuwe lidstaten van de Unie zien we ernstige gevallen van problemen die worden veroorzaakt door sociale uitsluiting, en door het wonen in oude woonkazernes. Daarom is het nodig doelgericht in te grijpen om de postindustriële woonblokken nieuw leven in te blazen.
De Europese Commissie dient zo snel mogelijk doeltreffende maatregelen te nemen om het stedelijk beleid te coördineren. En daarbij moet specifiek de nadruk gelegd worden op het uitwerken van instrumenten ter bevordering van de stedelijke ontwikkeling, het uitwisselen van goede praktijken en ervaringen, en gezamenlijke projecten die de interregionale en transnationale dimensie versterken. Alleen dan kunnen ook de nieuwe steden van de Unie een pluspunt worden, in plaats van een kopzorg. Het verslag van de heer Beaupuy is met het oog daarop juist zo waardevol. Ik dank hem daarvoor van harte en steun zijn verslag ten volle. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag drie opmerkingen maken. Ten eerste wil ik de rapporteur bedanken voor het mijns inziens uitstekende verslag dat hij heeft opgesteld. Van de Europese bevolking woont 78 procent in steden. Het aardige van steden is dat zij een gemeenschappelijk Europees fenomeen zijn en zelfs anti-Europeanen als de heer Allister geven hun steun aan het Urban-II-programma. Dat is alvast een stap in de goede richting.
Aangezien de commissaris voor regionaal beleid hier aanwezig is, behelst mijn tweede opmerking een advies: laten we ons niet slechts op stedelijke kwesties richten, maar ook op andere aangelegenheden die binnen de Oostzeeregio spelen. Wellicht kunnen de commissaris en het DG Regionaal beleid zich eens verdiepen in het feit dat er rondom het Oostzeegebied acht landen met een hele serie oude Hanzesteden liggen. Wellicht kunnen ze op soortgelijke wijze een strategie voor de Oostzeeregio uitstippelen. Ik wil daarbij wel benadrukken dat steden de belangrijkste groei- en innovatiecentra en economische, sociale en regionale centra vormen waarover wij beschikken, en daarom moet het accent ook op de steden liggen.
Mijn laatste opmerking is gericht aan mijn vriend, de heer Libicki. Ik kom daarbij even terug op het debat van gisteren over wat de heer McCreevy al dan niet heeft gezegd. Ik ben Fins en kom uit een verzorgingsstaat. Het maakt niet uit wat de heer McCreevy precies heeft gezegd. Wat wij gisteren hebben gedaan, was in elk geval in veel opzichten verkeerd. Volgens het Wereld Economisch Forum is Finland de meest concurrerende economie ter wereld en staan Zweden en Denemarken op de plaatsen drie en vier, maar ik kan u één ding verzekeren: de laatste persoon die mij de les mag lezen over het concurrentievermogen is wel een Duitse sociaal-democraat in de persoon van de heer Schulz!
Lambert van Nistelrooij (PPE-DE ).
   – Voorzitter, de heer Beaupuy is erin geslaagd om een uitstekend rapport te maken met initiatieven die met het oog op 2007-2013 ook echt meteen kunnen worden doorvertaald; het doet mij goed vanmorgen mevrouw Hübner te horen spreken en daarin zo concreet met toezeggingen te horen komen dat we reeds bij de informele Raad in december een nieuw kader tegemoet kunnen zien. Ik steun het rapport van harte.
Voorzitter, Jacques Delors sprak van het Europa van de regio's. Als we op dit moment de balans opmaken dan is het het Europa van de regio's en de steden. Ik heb het afgelopen jaar een studie mee geïnitieerd waarin we acht landen, acht regio's en acht stedelijke polen van ontwikkeling hebben vergeleken: Milaan, Dublin, Bristol, Nantes, enz. Daar kwam uit dat juist een optimale samenwerking tussen de regio en de stad tot het meeste resultaat leidt.
En belangrijk is het dus om niet vanuit de competentie te redeneren, maar juist vanuit die samenhang; die samenhang tussen de regio en tussen de steden, ,, biedt het meeste perspectief. Ik zie ook in Europa, ook in mijn eigen regio dat er zich een nieuwe synthese ontwikkelt: in plaats van hiërarchie synergie.
In mijn regio wordt gesproken van Brabantstad, een regio, een grote regio met vijf steden die samen optrekken; goed regionaal beleid betekent ook een goed stedelijk beleid; in die zin wil ik daar bij de vaststelling van de verordeningen later dit jaar toch nog eens naar kijken. Opstellen van stedelijke lijsten ter bevordering van de programma's, ja, maar dat mag niet leiden tot versnippering. Kortom, steden zijn de voortrekkers in de regio op sociaal en economisch terrein en het is dan ook goed dat we in de Commissie voor de regionale ontwikkeling opnieuw gaan kijken naar een verduidelijking van die rol van de Commissie bij de stedelijke dimensie.
Tenslotte dit: de commissaris heeft aangegeven dat zij bij de verordeningen die stedelijke dimensie nog wil verduidelijken. Ik wil haar graag vragen of zij daar al in deze bijeenkomst wat meer van zou kunnen zeggen. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik vervang de heer Casa, die ziek is. Hij heeft mij gevraagd zijn spreektijd te benutten. We wensen hem in ieder geval beterschap en hopen dat hij zo snel mogelijk weer op de been is zodat hij van zijn spreekrecht in het Parlement gebruik kan maken.
Ook namens de heer Casa wil ik de heer Beaupuy bedanken voor zijn goede verslag. Ik denk dat we ons er allemaal van bewust zijn dat de steden in het middelpunt moeten staan van een toekomstgericht regionaal beleid, omdat de steden zogezegd het middelpunt vormen van de problemen waarmee we in het regionaal beleid te maken zullen krijgen. Het is bekend dat 80 procent van de mensen in stedelijke agglomeraties woont: de trek naar de steden neemt steeds verder toe en ook de daarmee samenhangende problemen worden nijpender.
Het is dus de taak van Europa om de plattelandsgebieden rond de steden door middel van ons regionaal beleid aantrekkelijk te houden, juist om de migratie naar de steden af te remmen. Dit betekent dat de Europese Unie in de periode 2007-2013 niet alleen een verstandig stedelijk beleid moet voeren, maar ook een verstandig beleid voor het platteland, met name in bergachtige en afgelegen gebieden, zodat voor de mensen daar goede randvoorwaarden voor werk kunnen worden gecreëerd. Dat mag er echter niet toe leiden dat we de steden verwaarlozen. Veel problemen die zich daar voordoen, kunnen juist mede door de steun van de Europese Unie worden opgelost. We moeten dus door middel van benchmarking oplossingen vinden die voor iedereen effect sorteren.
Ik wil tot slot de heer Stubb complimenteren met wat hij gezegd heeft. Wij kijken in Midden-Europa allemaal – misschien niet direct met bewondering, maar in ieder geval met zeer warme gevoelens – naar het Noorden. Eigenlijk zijn we blij dat het deze landen is gelukt om het Europees sociaal model overeind te houden. Zijn woorden aan het adres van onze sociaal-democratische collega’s hebben mijn volledige instemming. 
Danuta Hübner,
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil u hartelijk bedanken voor dit zeer goede debat. Wij hebben heel zorgvuldig geluisterd. Mevrouw Krehl heeft over de financiële vooruitzichten gesproken. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het roerend met haar eens ben. Als in Europa de onzekerheid blijft voortduren, zal dat beslist zeer negatieve politieke, economische en sociale consequenties hebben. Daarom is het van groot belang dat in er december een goed besluit wordt genomen. Anders zullen de Europese burgers schade ondervinden die niet langer acceptabel is.
Mijns inziens blijkt uit dit debat dat er brede en krachtige steun bestaat voor de noodzakelijke versterking van de stedelijke dimensie in ons cohesiebeleid. Ik wil nogmaals aangeven hoezeer ik de inspanningen van de heer Beaupuy en van de andere Parlementsleden die met hem hebben samengewerkt, waardeer. Tevens wil ik met nadruk stellen dat we naar steden in heel Europa kijken. We kijken naar alle problemen en alle bijdragen van Europese steden en naar de bijdrage aan veranderingen in Europa. We zijn ons er ook van bewust dat we veel van de Europese steden kunnen leren. Het Urban-programma heeft een enorme hoeveelheid beste praktijken opgeleverd en ik hoop dat we daar in de toekomst gebruik van kunnen maken.
Er werden eveneens twee of drie specifieke kwesties genoemd. Eén daarvan is het gendervraagstuk en de gelijke status van mannen en vrouwen. Ik wil daarover graag twee dingen zeggen. Over dit onderwerp zijn al enkele bepalingen in de algemene verordening opgenomen. Mede als reactie op veel van uw opmerkingen wil ik aangeven dat wij de afgelopen weken ons standpunt hebben herzien en daarbij voor het eerst in de geschiedenis van het cohesiebeleid hebben voorgesteld de genderdimensie aan de EFRO-verordening toe te voegen. Dit voorstel is nog niet door de Commissie goedgekeurd, maar ik hoop dat het een belangrijke stap voorwaarts zal betekenen.
Daarnaast zullen we ook in onze raadpleging over het werkdocument betreffende stedelijke kwesties, dat we nu aan het opstellen zijn, rekening houden met de genderdimensie.
Huisvesting is in allerlei verbanden genoemd. Zoals u weet, is huisvesting een van de weinige zaken waarover in de Raad nog steeds onderhandeld wordt, naast enkele andere zeer moeilijke vraagstukken waarover het Parlement ook heeft gestemd, waaronder medefinancieringspercentages en de subsidiabiliteit van de BTW. Ik heb begrepen dat deze kwesties zullen worden opgelost in het kader van het debat over de financiële vooruitzichten, niet via de onderhandelingen over de verordening.
Wat betreft het Oostzeegebied hebben we te maken met een van de bestpresterende programma’s, zo niet het best presterende, programma van het huidige Interreg-programma. Hopelijk zal deze regio ook in de toekomst op grond van de derde doelstelling de transnationale dimensie blijven vertegenwoordigen. Zoals u weet, is onder het Luxemburgse voorzitterschap de voorgestelde begroting voor de Europese territoriale samenwerking en vooral voor de transnationale dimensie drastisch beperkt. Hierdoor loopt het voortbestaan van deze dimensie groot gevaar.
Nu concentreer ik mij op het verslag. In antwoord op de vraag van de heer Van Nistelrooij over timing kan ik zeggen dat wij momenteel bezig zijn met de uitwerking van het document over stedelijke kwesties. Ik denk dat we deze of volgende week daarover binnen de Commissie met de verschillende diensten gaan overleggen. Ik hoop hierover iets te kunnen zeggen tijdens de bijeenkomst van de interfractiewerkgroep van de heer Beaupuy in november. In dit stadium kan ik echter alleen maar zeggen dat we de eerste bespreking met de lidstaten graag al in december willen houden en dan, zoals ik reeds gezegd heb, de raadpleging tot ongeveer maart willen voortzetten. Misschien kunnen we rond maart een gezamenlijke conferentie over deze vraagstukken organiseren. Dat moeten we echter nog bespreken en dan zullen we zien wat we samen kunnen doen.
Ik kijk beslist uit naar verdere samenwerking met uw interfractiewerkgroep “Urban-logement” en ik wil u nogmaals hartelijk bedanken voor de discussie die vandaag is gevoerd.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   – Uiteraard is de stedelijke dimensie een belangrijke component van ons regionaal beleid. In Schotland hebben al onze grote steden zoals Glasgow en Edinburgh geprofiteerd van de betrokkenheid van de EU bij het regionale beleid. Wat dit betreft, maak ik mij vooral zorgen over het feit dat de algemene begroting nog moet worden vastgesteld. Verder wordt het regionale beleid met name verzwakt door de rampzalige bezuinigingsvoorstellen van de Britse regering. Het Parlement heeft zijn standpunt duidelijk verwoord in het verslag-Böge en daaraan moeten we vasthouden. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0265/2005) van Zdzisław Kazimierz Chmielewski, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de instandhouding door middel van technische maatregelen van de visbestanden in de Oostzee, de Belten en de Sont, en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1434/98 (COM(2005)0086 – C6-0094/2005 – 2005/0014(CNS)). 
Joe Borg,
   – Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Chmielewski en de Commissie visserij bedanken voor het verslag over het voorstel van de Commissie voor technische maatregelen in de Oostzee. Ik ben blij met de open houding van de commissie en de rapporteur, vooral ten aanzien van de argumenten die de Europese Commissie heeft aangedragen. Deze houding heeft geresulteerd in een verslag dat de Commissie vrijwel in zijn geheel kan goedkeuren.
We hebben hier te maken met een zeer technisch document en zoals u weet, vloeien de technische maatregelen voor de instandhouding van visbestanden tegenwoordig grotendeels voort uit de visserijvoorschriften die op internationaal niveau door de Internationale Visserijcommissie van de Oostzee (IBSFC) zijn vastgesteld. De Gemeenschap heeft enkele aanvullende regels voor haar eigen wateren goedgekeurd, die nu gelden voor de gehele Oostzee, met uitzondering van de twee kleine gedeelten die tot de Russische wateren behoren.
Wat betreft de communautaire wetgeving zijn de maatregelen te vinden in drie verschillende verordeningen van de Raad: de verordening betreffende technische maatregelen in de Oostzee, de verordening betreffende de industriële visserij op haring – beide uit 1998 – en de jaarlijkse TAC- en quotaverordening, waarin enkele technische instandhoudingsmaatregelen worden vermeld.
Het gaat hier om een ingewikkelde juridische constructie. Daarnaast zijn de huidige regels in bepaalde gevallen buitensporig complex en in andere gevallen onduidelijk en multi-interpretabel. Ze zijn daarom moeilijk uit te voeren en te controleren. Op 14 maart 2005 heeft de Commissie een voorstel aangenomen voor een nieuwe verordening betreffende technische maatregelen voor de instandhouding van visbestanden in de Oostzee. Het voorstel is in 2004 na uitvoerig overleg met de belanghebbenden in het Oostzeegebied en de lidstaten geformuleerd. In dat voorstel worden alle relevante voorschriften in één wetgevingsbesluit samengebracht, waardoor de consistentie op het juridische vlak zal verbeteren. Verder wordt ernaar gestreefd de regels zo veel mogelijk te vereenvoudigen en te stroomlijnen. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren door uniforme beschermingsperioden voor bepaalde vissoorten voor te stellen, zodat er geen verschillende tijdsperioden gelden voor verschillende delen van de Oostzee.
Het overleg binnen de Commissie visserij werd gekenmerkt door een goede samenwerking, met als gevolg een sterk resultaat. Het Commissievoorstel is zeer technisch van aard en bevat veel bijzonderheden over de vervaardiging en het gebruik van vistuig in de Oostzee. Ik ben erg blij dat de rapporteur en de Commissie visserij de zeer technische elementen van het voorstel hebben bestudeerd en ter verbetering enkele amendementen hebben ingediend. De amendementen 5 en 6 zijn hiervan een goed voorbeeld. Er zijn strenge regels voorgesteld voor alle netten inclusief trawlnetten. Hierdoor kan met de trawlnetten doeltreffend en selectief worden gevist. Deze amendementen maken het mogelijk dat de strenge regels alleen worden toegepast op het achterste deel van de trawlnetten. Op deze wijze komt de selectiviteit van het vistuig niet in het gedrang. De regels zijn vereenvoudigd en voor de vissers begrijpelijker geworden en het toezicht op zee is vergemakkelijkt.
Op één na kan ik alle vijftien in het verslag voorgestelde amendementen aanvaarden. Alleen bij amendement 3 heb ik bedenkingen. Als wij het goedvinden dat visserij-inspecteurs uitsluitend monsters van aan land gebrachte vis mogen nemen wanneer het monster door de reder wordt geaccepteerd, bestaat de kans dat de inspecteurs niet langer de benodigde controles kunnen uitoefenen. Bovendien wijs ik u erop dat de inspecteurs altijd zelf moeten aantonen dat de door hen genomen monsters representatief zijn voor de aan land gebrachte vis. Daarom kan ik amendement 3 niet aanvaarden.
Amendement 9 over de evaluatie van de gevolgen van drijfnetten of andere drijvende typen vistuig voor de zeezoogdierenpopulatie kan ik aanvaarden. Ik wil echter wel duidelijk stellen dat ik de wijziging in de geleidelijke afschaffing van drijfnetten, zoals reeds in 2004 door de Raad met steun van het Parlement is vastgesteld, niet zal goedkeuren.
Tot slot wil ik de rapporteur en de commissie nogmaals bedanken voor hun uitstekende werk. 
Zdzisław Kazimierz Chmielewski (PPE-DE )
   , – Mevrouw de Voorzitter, mijn verslag gaat over de verordening van de Raad betreffende de instandhouding door middel van technische maatregelen van de visbestanden in de wateren van de Oostzee van 14 maart 2005. Deze verordening is de volgende in een lange reeks documenten, die enerzijds tot doel hebben bestaande oplossingen in wetgeving in te bedden, en anderzijds de nieuwe tien lidstaten te betrekken bij die maatregelen. Zoals bekend zijn vier van de tien nieuwe lidstaten Oostzeelanden. Ik wil om te beginnen zeggen dat niet het hele voorstel van de Raad bij deze vier lidstaten in goede aarde is gevallen. Daarom hebben zij veel belangrijke artikelen zonder meer verworpen.
Als rapporteur en onderdaan van een van deze vier landen, zat ik in een uiterst lastige positie. Mijn land is waarschijnlijk zelfs het land waarvoor de gevolgen van deze nieuwe verordening het grootst zullen zijn. Ik moest dus ik een weg zien te vinden door dit politieke labyrint – een lastige uitdaging. Het ging natuurlijk, zoals gewoonlijk, om het vinden van een goed compromis. En zo’n compromis was des te moeilijker te bereiken omdat het hier een onderwerp betreft waarbij bemiddeling niet eenvoudig is. En wat de onderliggende politieke bedoelingen ook zijn, er zijn andere factoren die belangrijk zijn voor de technische kant van de visserij, zoals de dagelijkse praktische controle door de mens, de vissers dus, en de vissen zelf, die geen weet hebben van politieke bemiddelingspogingen.
Gelukkig is het gelukt om de vele twistpunten terug te brengen tot enkele principiële kwesties, en daarvoor wil ik de leden die bij dit werk betrokken waren hartelijk danken, evenals de vertegenwoordigers van de Europese Commissie. We zijn er vooral in geslaagd om een compromisoplossing te vinden voor het probleem van het vistuig voor de kabeljauwvangst. De kabeljauw is de belangrijkste vis in het Oostzeegebied, en de kabeljauwvangst is de voornaamste bron van inkomsten voor de vissers daar. Naast het in de verordening van de Raad voorziene ontsnappingspaneel voor jonge vissen, dat bekend staat als het BACOMA-type – ik weet dat het een detail is – zijn de Commissie visserij van het Europees Parlement en de Europese Commissie akkoord gegaan met het kwalitatief gelijkwaardige, en al beproefde, goedkopere T90-type. Dit was een Pools-Duits idee.
De werkbesprekingen met de auteurs van de ontwerpverordening hebben ons ruimschoots in staat gesteld om het document aan te vullen op een punt dat over het hoofd gezien was, namelijk de noodzakelijke definities van de onderdelen van het vistuig die in de volgende artikelen worden genoemd. Het belangrijkste daarvan is de tunnel, die veel wordt genoemd in de verordening. Die toevoeging heeft al heel veel twijfels weggenomen, en zo konden we veel controversiële beperkingen uit een aantal bepalingen versoepelen. Toen werd ook duidelijk dat bepaalde artikelen tamelijk flexibel zijn. Hierdoor kon de rapporteur amendement 16 intrekken en vijf andere wijzigingsvoorstellen van de rapporteur versoepelen, die betrekking hebben op het beperkende artikel 6. Dit artikel is een bron van zorg voor alle Oostzeevissers, aangezien het gelast dat verschillende algemeen gebruikte vistuigen niet langer mogen worden gebruikt.
Tenslotte is er het probleem van de zalmdrijfnetten, dat in de Commissie visserij van het Europees Parlement de heftigste emoties losmaakte. De Poolse vissers zijn ervan overtuigd dat de rest van Europa het gebruik van drijfnetten bij het vissen op zalm als een grote bedreiging ziet voor zeezoogdieren, met name voor bruivissen. In de zuidelijke Oostzee vormen die netten echter geen grote bedreiging omdat bruinvissen daar slechts zeer sporadisch voorkomen. Bovendien zou een verbod op drijfnetten in dit deel van de Oostzee ongeveer zestig Poolse reders de mogelijkheid ontnemen om op zalm te vissen.
Als rapporteur ben ik me bewust van beide aspecten in deze drijfnetkwestie, enerzijds zijn er de regels van de Unie ter bescherming van de visbestanden in de Oostzee, en anderzijds is er de broodwinning van de vissers, en daarom heb ik het enig mogelijke compromis voorgesteld. Daarbij worden de aanbevelingen van de Raad opgevolgd, en tegelijkertijd worden betrouwbare onderzoeken naar de Oostzeewateren gedaan. Dit onderzoek dient een nauwkeurige beschrijving op te leveren van de daadwerkelijke situatie en evalueert tot 2008 de reële gevolgen van het vissen met drijfnetten en andere netten waarin zeezoogdieren verstrikt kunnen raken.
Ik heb geprobeerd water en vuur met elkaar te verzoenen – en daarmee wil ik deze inleiding bij dit verslag afronden. Het is een zoektocht geweest naar het zoveelste compromis, dat zoals elk compromis, niet iedereen tevreden kan stellen, bijvoorbeeld de Poolse vissers, maar wel voldoet aan de voorwaarden om door het Parlement te worden geaccepteerd. Dat is in het geval van ons compromis zo. Uiteindelijk heeft de Commissie visserij het compromis met eenparigheid van stemmen aanvaard.
Ik heb de betreffende afgevaardigden al bedankt, evenals de collega’s uit de Commissie visserij en de deskundigen van de Europese Commissie. Daarnaast wil ik alle deskundigen, wetenschappers en vistuigproducenten uit de Oostzeelanden bedanken, die mij als rapporteur uit eigen beweging hebben geholpen om dit buitengewoon belangrijke, maar zeer ingewikkelde – omdat het technische kennis vereist – aspect van de visserij te leren kennen. 
Czesław Adam Siekierski,
   –Mevrouw de Voorzitter, waarde collega’s, ik wil graag uw aandacht vragen voor het verbod op voor de zalmvangst gebruikte drijfnetten in de Oostzee. Allereerst wil ik onderstrepen, dat die netten geen grote bedreiging vormen voor de mariene biodiversiteit, en dat kan niet worden gezegd van gelijksoortige netten die in andere gebieden worden gebruikt. Daarnaast is er geen wetenschappelijk bewijs dat deze netten een bedreiging vormen voor de bruinvissen die leven in het centrale en noordelijke deel van de Oostzee.
Een verbod op drijfnetten in de Oostzee betekent in de praktijk de nagel aan de doodskist van de Poolse zalmvisserij, omdat deze netten in onze wateren niet kunnen worden vervangen door andere netten. Dit besluit is genomen zonder goede wetenschappelijke onderbouwing, en zonder acht te slaan op de standpunten van de betrokken landen, die tot 1 mei 2004 nog geen lidstaten waren van de Unie, terwijl dit besluit slechts vier dagen voor de uitbreiding is genomen.
Daarom vinden wij ook dat de compromisoplossing een goede uitkomst is. Uitstel van drie jaar voor het verbod op drijfnetten in de Oostzee, totdat er goede wetenschappelijke gegevens zijn verzameld, die een dergelijke maatregel rechtvaardigen of aantonen dat de maatregel onnodig is. 
Heinz Kindermann,
   . – Mevrouw de Voorzitter, wij steunen de hoofddoelstelling van het verslag en juichen de wijzigingen toe die ten aanzien van een aantal definities en diverse technische maatregelen worden voorgesteld. Nu leiden voorstellen van de Commissie die de visserij-inspanningen gedurende kortere of langere tijd kunnen beperken, altijd tot controverses. Dat was ook bij het onderhavige voorstel het geval. Hoewel het uit de uitslag van de stemming in de Commissie visserij niet kan worden opgemaakt, waren er toch enkele punten waarover pas na intensieve discussies een compromis werd bereikt.
Ik wil in het bijzonder wijzen op artikel 12 van het voorstel van de Commissie, waarin het gaat om het beperken en verbieden van het gebruik van drijfnetten. Onze fractie heeft tot nu toe alle maatregelen gesteund die voorzien in een beperking of een verbod van dit type vistuig. Het is derhalve niet meer dan terecht dat voor de Oostzee dezelfde strenge regels gelden als voor andere vangstgebieden in de Europese Unie, waar drijfnetten allang verboden zijn, omdat daardoor de overlevingskansen van kleine walvisachtigen worden vergroot.
Pogingen om het nu geldende verbod op drijfnetten ter discussie te stellen, worden door onze fractie van de hand gewezen. De dagelijkse praktijk toont echter aan dat een bestaand regelgevingskader alleen zinvol is voorzover het ter plekke – dus in de praktijk – op eenvoudige en effectieve wijze kan worden gecontroleerd. Daar liggen mijns inziens de grootste problemen. Ik hoop daarom dat dit regelgevingskader ertoe leidt dat straks ook de controles met meer voortvarendheid worden uitgevoerd. 
Carl Schlyter,
   –Dank u, mijnheer de commissaris, voor het voorleggen van dit voorstel. Ik heb er lang op gewacht dat drijfnetten ook in de Oostzee verboden zouden worden, de laatste zee in de EU waar ze nog steeds zijn toegestaan. Ik dank u dat u bij dat standpunt blijft, ondanks de kritiek die onder andere in dit Parlement op het verbod bestaat. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om onze rapporteur te bedanken voor de compromisbereidheid die hij ook in dezen betoond heeft. Het was ook verkeerd van de Raad om de nieuwe lidstaten niet van het begin af aan bij dit proces te betrekken. Als zij er vanaf het eerste stadium bij geweest waren, had dat het proces een stuk eenvoudiger kunnen maken.
Ik vind niet dat we moeten wachten op de dood van de laatste bruinvis voordat we definitief de wetenschappelijke bewijzen vaststellen, want dan is het te laat. We hebben studies onder ogen gehad waaruit de gevaren van drijfnetten blijken, en die studies rechtvaardigen volgens mij in dit geval absoluut de toepassing van het voorzorgsbeginsel. De biologische diversiteit in de Oostzee is zeer kwetsbaar. Het is een zeer kwetsbare zee en we mogen niet het risico lopen dat we het evenwicht daar verstoren.
Nu wacht ik op uw volgende initiatief. Een jaar geleden hebben we gesproken over mogelijkheden voor landen die vrijwillig een visserijstop willen invoeren en de vissers hiervoor willen compenseren om betere visvangsten voor toekomstige generaties mogelijk te maken. Ik wacht op regelgeving van de Commissie om een vrijwillige visserijstop mogelijk te maken voor landen die de hoeveelheden vis in hun wateren willen vergroten om daar in de toekomst profijt van te trekken. Ik hoop dat we hierover nader kunnen discussiëren. 
Jeffrey Titford,
   – Mevrouw de Voorzitter, het gemeenschappelijk visserijbeleid is ongetwijfeld een van de meest desastreuze vormen van gemeenschappelijk beleid die de EU kent. Het heeft ongelooflijke schade aan de ecologie van de Noordzee berokkend en absoluut geen enkel effect gesorteerd als het gaat om de instandhouding van visbestanden. In de ogen van de EU is de catastrofe echter nog niet groot genoeg, want nu wil zij ook in de Afrikaanse kustwateren haar rampzalige beleid gaan toepassen. U kunt zich dus wel voorstellen hoe cynisch ik was toen ik het voorstel las voor bijzondere technische maatregelen om de instandhouding van de visbestanden in de Oostzee te verbeteren.
De rapporteur heeft een buitengewoon onbruikbare toelichting geschreven, die weinig meer is dan een steeds pijnlijker wordend verslag van een eindeloze papierstroom. Aan het eind bevindt zich een ingewikkeld aanhangsel waarin de specificaties voor kuilen en zelfs de exacte afmetingen en vorm van kuilboeien worden vastgelegd. Ik begrijp niet waarom dit Parlement zich met zulke details moet bezighouden. Het is echter heel goed mogelijk dat dit weer een symptoom is van het ongebreidelde verlangen van de Europese Unie om overal controle op uit te oefenen. Ongetwijfeld zijn deze technische specificaties ontsproten aan de verbeelding van bureaucraten die niet de minste of geringste ervaring met de zeevisserij hebben. Met hun plannetjes zullen zij de mensen die wel ervaring op dit terrein hebben en elke dag in deze sector werkzaam zijn, met enorme problemen opzadelen.
Volgens mij moet de EU zich niet bemoeien met de instandhouding van visbestanden in de Oostzee of op welke andere plek dan ook. Zulke zaken moeten worden geregeld via verstandige onderhandelingen tussen nationale regeringen en vissers, niet door bureaucraten die wij niet hebben gekozen en die een beslist verbijsterende reputatie hebben op het gebied van milieuvandalisme. 
Sylwester Chruszcz (IND/DEM ).
   –Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn waardering uitspreken voor het hoge technisch niveau van het verslag van de heer Chmielewski betreffende de instandhouding door middel van technische maatregelen van visbestanden in de wateren van de Oostzee, de Belten en de Sont. De rapporteur heeft hard gewerkt om rekening te kunnen houden met de vier voormalige Oostzeepartners en ook met de belangen van de vier nieuwe lidstaten die bij de jongste uitbreiding zijn toegetreden.
Dit voorstel voor een verordening van de Raad waarover collega Chmielewski zijn verslag heeft opgesteld codificeert bepalingen die dateren van voor 2004, met andere woorden, van voor de toetreding van de tien nieuwe lidstaten tot de Unie. In die periode waren de mogelijkheden voor andere betrokken Europese landen om mee te praten in de debatten uiterst beperkt en de nieuw gekozen leden van dit Parlement konden uiteraard niet deelnemen aan deze besprekingen.
Gezien het specifieke milieu van de Oostzee, en de grote verschillen tussen de oostelijke en westelijke wateren van de Oostzee, diende er inspraak te zijn van de nieuwe lidstaten met betrekking tot dit verslag, en ik vertrouw erop dat met deze inspraak rekening is gehouden.
Om af te ronden wil ik de rapporteur nogmaals hartelijk bedanken. Dank u wel. 
Joe Borg,
   . Mevrouw de Voorzitter, allereerst wens ik de heer Chmielewski nogmaals geluk met zijn verslag. Zoals hij zei, werd hij voor een uiterst lastige taak gesteld en moest hij zoeken naar een werkbaar compromis. Het eindresultaat is inderdaad een uiterst werkbaar compromis en de Commissie is bereid alle amendementen te aanvaarden – met uitzondering van het amendement dat ik al heb genoemd.
Ik erken dat de doorbraak kwam met de acceptatie van de T90-kuil, die als alternatief zou kunnen dienen voor het BACOMA-trawlnet. Ik bevestig dat volgens het advies van ISIS de T90-kuil dezelfde selectiviteit heeft als het BACOMA-ontsnappingspaneel, en dat we het gebruik ervan derhalve kunnen accepteren.
Voor wat betreft de drijfnetten het volgende: wij keuren het onderzoek naar sociaal-economische oplossingen voor de problemen in verband met het verbod op drijfnetten goed. De Commissie overweegt echter niet het geleidelijk opheffen van het gebruik van drijfnetten in de Oostzee nog verder uit stellen, eenvoudigweg omdat het verbod op drijfnetten al is uitgevaardigd met de verordening van 1998. Het tot 2010 uitstellen en geleidelijk afschaffen van het gebruik van drijfnetten in de Oostzee was al een extra concessie, en er is geen enkele reden meer uitstel te geven of verdere concessies te doen. Doen we dat wel, dan lopen we het risico de hele discussie over drijfnetten opnieuw te openen en vraagtekens te plaatsen bij het gebruik van dergelijke drijfnetten in andere Gemeenschapswateren. Het klopt dat het aantal bruinvissen extreem klein is. Dit gegeven maakt het echter extra noodzakelijk het verbod in stand te houden om te voorkomen dat er geen onherstelbare schade aan de populatie bruinvissen wordt toegebracht. Het kleine aantal bruinvissen vergroot onze verantwoordelijkheid, wij moeten ervoor zorgen dat ze beschermd blijven.
Zoals ik reeds eerder noemde, behoort een algemeen verbod op drijfnetten tot het acquis communautaire en wij moeten ervoor zorgen dat dit verbod gehandhaafd blijft. 
Allereerst wil ik de heer Kindermann en de heer Schlyter hartelijk bedanken voor hun steun. Voor wat betreft de opmerking van de heer Schlyter over de beschermingsperiode voor kabeljauw het volgende: het is juist dat het instellen van het visverbod, de beschermde gebieden en de beschermingsperiode voor kabeljauw geen vrijwillige maatregelen zijn. Het zijn verplichte maatregelen die door de Raad van december op hetzelfde moment zijn ingesteld als de TAC’s en de verordening waarin de quota zijn vastgelegd. We werken op dit moment echter aan een herstelplan voor kabeljauw in de Oostzee en het ligt voor de hand dat zowel technische maatregelen als maatregelen met betrekking tot beschermde gebieden en het instellen van een beschermingsperiode, een integraal onderdeel van dit herstelplan zullen zijn. Volgens het normale Gemeenschapsrecht is het onbetwist dat vissers die aan wal moeten blijven als gevolg van een uitzonderlijke situatie of als gevolg van de maatregelen uit een herstelplan, recht hebben op compensatie.
Voor wat betreft de opmerkingen van de heer Titford, ik kan slechts zeggen dat ik het niet met hem eens ben. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb vorige maand in Straatsburg een beroep gedaan op artikel 130 van het Reglement, omdat het vragenuur aan de Raad – dat een uur had moeten duren – niet langer dan 35 minuten duurde. De fungerend voorzitter van de Raad had kennelijk een telefoontje te plegen dat hij belangrijker vond dan het beantwoorden van onze vragen.
Net als alle andere afgevaardigden die op de lijst stonden om vragen te stellen, had ik verwacht direct daarna tenminste een schriftelijk antwoord te ontvangen. Dat kreeg ik niet. Vervolgens werd mij afgelopen donderdag een schriftelijk antwoord beloofd, maar ook dat kreeg ik niet en ik heb tot op de dag van vandaag nog geen antwoord ontvangen.
Ik heb begrepen dat dit de eerste keer in de geschiedenis van alle voorzitterschappen is dat vragen zo lang onbeantwoord zijn gebleven. Mag ik onze eigen Voorzitter vragen ons te garanderen dat we tijdens de volgende vergadering in Straatsburg niet alleen een behoorlijke verklaring tegemoet mogen zien, maar ook een excuus?
Ten slotte zou ik de Raad willen vragen ons ervan te verzekeren dat het vragenuur niet alleen de afgevaardigden de gelegenheid biedt vragen te stellen, maar ook de fungerend voorzitter in de gelegenheid stelt antwoorden te geven.
De Voorzitter.
   – Mijnheer Bushill-Matthews, uw zorg is alleszins gerechtvaardigd, en de Voorzitter heeft de Raad al een schrijven doen toekomen om de gang van zaken nadrukkelijk en krachtig te kritiseren. Wij verwachten van de Raad dat deze vasthoudt aan de regelingen die al jaren, ja tientallen jaren gebruikelijk zijn. De gang van zaken die u beschrijft is volkomen onaanvaardbaar, en we hebben hier al werk van gemaakt.
De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot de stemming.

Ignasi Guardans Cambó (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil er graag op wijzen dat dit amendement niet in strijd is met de WTO-regels. In het amendement wordt voorgesteld enkele woorden toe te voegen, namelijk chemische middelen “met een hoog risicogehalte”. Dit is niet in strijd is met de WTO, dat is de enige reden. 
De Voorzitter.
   – Dames en heren, nadat het Parlement vandaag al over China heeft gestemd, heb ik nu de grote eer de leden te verwelkomen van de delegatie van leden van het parlement van de Volksrepubliek China, die ons een bezoek brengen ter gelegenheid van de 22e interparlementaire vergadering EP/China. Ik heet de door Wang Yingfan geleide delegatie van het Nationaal Volkscongres van de Volksrepubliek China van harte welkom!
Geachte leden van het Chinees Nationaal Volkscongres, zoals u allicht weet is de dialoog tussen Europa en China van cruciaal belang als het gaat om de voortschrijdende mondialisering. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, een vraag aan u: via welke democratische besluitvormingsprocedure zijn onze geachte Chinese parlementscollega's verkozen? Ik zou u dankbaar zijn, mocht u mij daarover kunnen inlichten. Dank u. 
De Voorzitter.
   – Ik stel voor dat u deelneemt aan een van de bijeenkomsten van de delegatie. U zult beseffen dat het zenden van delegaties die zijn aangewezen in overeenstemming met nationale regels onder de nationale soevereiniteit valt. 

Sophia in ‘t Veld (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een mondeling amendement op paragraaf 14 over de doodstraf voor jeugdige delinquenten. In Iran worden jonge mensen ter dood veroordeeld en geëxecuteerd louter vanwege hun seksuele relaties of homoseksualiteit. In de originele tekst gebruiken we de term “jeugdige delinquenten”, waardoor het lijkt alsof we het met de Iraanse regering eens zijn dat het hebben van seksuele relaties een misdaad is. 

Angelika Beer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, naar aanleiding van het debat van gisteren en de reactie van Iran op ons verzoek om Akbar Ganji onmiddellijk vrij te laten en ons in ieder geval de garantie te geven dat hij nog in leven is, wil ik graag een aanvullend amendement indienen. 

Anders Wijkman (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de achtergrond waartegen dit verzoek moet worden gezien is als volgt. Het debat over de ernst van de situatie in Ethiopië en de ontwerpresolutie hebben enige tijd op zich laten wachten. De fracties zijn het vrijdag eens geworden over een tekst, maar sindsdien zijn er in Ethiopië belangrijke ontwikkelingen geweest waarnaar in de tekst verwezen zou moeten worden. Wij konden dit echter op geen enkele manier regelen omdat de termijn was verstreken.
De ernstigste gebeurtenis is het vastlopen van de onderhandelingen tussen de regeringspartij en de oppositiepartijen, een week geleden. Dit is voornamelijk te wijten aan de regeringspartij en de premier die weigeren om zelfs maar te discussiëren over een aantal kwesties dat met de noodzaak van democratische hervormingen te maken heeft.
De volksvertegenwoordiging in Addis Abeba kwam vervolgens bijeen zonder een aantal leden van de oppositie, omdat de onderhandelingen waren vastgelopen.
Ik was van mening dat ik deze achtergrond moest schetsen omdat het anders de afgevaardigden niet duidelijk zou zijn. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij, de leden van het Parlement, zijn zojuist zeer coulant geweest. Het enige wat ik de opstellers van ontwerpresoluties wil vragen is, deze in principe voor de indieningstermijn op te schrijven en niet daarna. Dat vergemakkelijkt ons werk aanzienlijk.
De Voorzitter.
   – Mijnheer Swoboda, precies dezelfde vraag heb ik ook gesteld toen wij de stemming voorbereidden. Ik kreeg toen te horen dat we enig begrip moesten opbrengen, omdat de situatie in Ethiopië praktisch ieder uur veranderde. 
De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 

Carlos Coelho (PPE-DE ),
    De euro is een van de munteenheden die het meest gebruikt wordt in de internationale handel en is derhalve bijzonder gevoelig voor valsemunterij.
De Unie heeft de nodige maatregelen genomen om te waarborgen dat de in omloop zijnde eurobiljetten en -munten tegen het delict valsemunterij beschermd worden door een doeltreffend en uniform beschermingsmechanisme.
Ofschoon de cijfers nog steeds wijzen op een groot aantal gevallen van valsemunterij beginnen de maatregelen voor het bestrijden van dit delict vruchten af te werpen. Zo is het aantal operaties waarbij valse euro’s in beslag zijn genomen in 2004 met 20 procent gestegen ten opzichte van 2003, terwijl het aantal nagemaakte biljetten, bijvoorbeeld van honderd euro, met 38 procent is gedaald.
Het is dan ook van essentieel belang dat de acties inzake controle, opleiding en technische bijstand worden voortgezet teneinde een adequate, uniforme en efficiënte bescherming van de euro tegen valsemunterij te waarborgen.
Daarom steun ik het voorstel om dit programma te verlengen. Ook de uitstekende amendementen van de rapporteur dragen allen mijn goedkeuring weg. Immers, om de doelstellingen van dit programma te kunnen verwezenlijken hebben wij een stabiel financieel kader nodig, met name tijdens de integratieperiode van de nieuwe lidstaten in de gemeenschappelijke munt. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
    Op de betrekkingen tussen de Europese Unie en Zwitserland zijn logischerwijs speciale regels van toepassing. Hoogstwaarschijnlijk zou Zwitserland bijzonder gemakkelijk lid kunnen worden van de Europese Unie, aangezien het voldoet aan alle toetredingscriteria, maar de Zwitsers willen niet toetreden. Bovendien is het een feit dat Zwitserland uit geografisch oogpunt in het centrum van Europa en de Europese Unie ligt. Daarom hebben wij er alle baat bij met dit buurland overeenkomsten te sluiten zoals die welke hier voor ons ligt. Dergelijke akkoorden vereenvoudigen en versoepelen de betrekkingen tussen de 25 lidstaten en Zwitserland, aangezien zij het leven van de burgers aan beide zijden verbeteren.
Daarom heb ik vóór dit verslag gestemd. 

Duarte Freitas (PPE-DE ),
    Ik ben bijzonder blij met het werk dat de rapporteur op dit terrein verricht heeft. Het lijkt mij een evenwichtig verslag, waarin bovendien verschillende fundamentele punten opgehelderd en verklaard worden die in de versie van de Commissie niet duidelijk zijn uitgelegd.
De voorgestelde maatregelen hebben tot doel de algemene belangen van de visserijsector te beschermen. Het verslag is gebaseerd op zowel het advies van de visserijorganen in de nieuwe lidstaten als op de inbreng van de verwerkende industrie en andere vertegenwoordigers uit de visserijsector. Dergelijk overleg is van fundamenteel belang om te waarborgen dat de uit te voeren maatregelen op correcte wijze geëvalueerd worden.
De hier vandaag aangenomen voorstellen zijn bedoeld om het vistuig dat in andere zeegebieden wordt gebruikt aan te passen aan de omstandigheden van de Oostzee, die eigen kenmerken heeft en derhalve ook specifieke maatregelen vergt.
Ofschoon dit verslag op mijn steun kan rekenen, zal ik het probleem van de toepassing van drijfnetten en ander drijvend vistuig voor zeezoogdieren nauwlettend volgen. Afhankelijk van de resultaten van de studies die tot 2008 zullen worden uitgevoerd, moeten wij definitieve besluiten nemen en, indien nodig, de mogelijkheid overwegen om het gebruik van deze methode te verbieden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Deze visserijkwestie is van vitaal belang voor mijn land, al heeft zij niet rechtstreeks te maken met Portugal. Ik heb dit verslag aandachtig gelezen omdat ik uitzonderlijk veel belang hecht aan de bescherming van de soorten en de instandhouding van deze sector, die in tal van lidstaten een cruciale rol vervult.
Het verheugt mij dat de nieuwe lidstaten die aan de Oostzee liggen een aandeel hebben in de amendementen op deze wetgeving. Extra informatie is van essentieel belang. Ook het overleg met de vertegenwoordigers uit de visserijsector en de verwerkende industrie is onontbeerlijk om eventuele tekortkomingen in de regelgeving betreffende de instandhouding van de visbestanden te verhelpen.
De Oostzee heeft haar eigen kenmerken. Doel van dit verslag is om het behoud van de ecosystemen met de nodige aandacht en zorgvuldigheid te combineren met de bescherming van de sociale aspecten van de visserij.
Ook het belang van dit voorstel voor de ontwikkeling van de visserij in de Oostzee – met name voor wat de instandhouding van de visbestanden betreft – verdient een bijzondere vermelding. Pas wanneer wij inzicht hebben in de situatie en de problemen van dat zeegebied, zullen er definitieve beslissingen kunnen worden genomen.
Daarom heb ik vóór het verslag-Chmielewski gestemd. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    Ofschoon het verslag van het Europees Parlement een verbetering inhoudt ten opzichte van de tekst van de Europese Commissie, kunnen wij niet akkoord gaan met bepaalde onderlinge gedachten betreffende de ontwikkeling van het hoger onderwijs. Een voorbeeld hiervan is de oprichting van een netwerk van – publieke en private – organisaties voor evaluatie en accreditatie. De evaluaties en resultaten van deze organisaties kunnen tal van gevolgen hebben, met name op het gebied van de bevoegdheid om titels te verlenen, de financiering, het verlenen van steun aan studenten en het “prestige” van de instellingen, ofschoon dit alles niet duidelijk wordt uitgelegd.
Door de evaluatieprocedures open te stellen voor de particuliere sector wordt de weg vrijgemaakt voor het ontstaan van een nieuwe handel, waarbij de invloed van kapitaal op de instellingen, hun programma’s, doelstellingen en sociale strategie aanzienlijk toeneemt.
Zo kan in elk land een netwerk van belangen worden gecreëerd tussen de bevoegde organisaties, de lidstaten, de instellingen en de economische machten, teneinde een reeks evaluatiecriteria op te stellen waarmee de best mogelijke evaluatie van de eigen instellingen wordt bevorderd, ten koste van de instellingen en onderwijssystemen die niet aan deze criteria voldoen. Op deze manier wordt het mogelijk om economische criteria te laten prevaleren en bijzondere waarde toe te kennen aan bepaalde “kwaliteiten”. Hierdoor zullen de degenen die het nu al niet gemakkelijk hebben het nog moeilijker krijgen – om nog maar te zwijgen van het gebrek aan eerbied voor de nationale en publieke dimensie van het hoger onderwijs – en zal de trend van elitevorming en vercommercialisering van het hoger onderwijs in Europa nog versterkt worden. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
    De kwaliteit van het hoger onderwijs is een van de prioriteiten van de Europese Unie en zal dat altijd blijven. Om deze doelstelling te verwezenlijken, is het van essentieel belang dat de wederzijdse erkenning van de systemen voor kwaliteitsborging en kwaliteitsevaluatie in Europa bevorderd wordt. Ofschoon er op dit gebied reeds door tal van lidstaten aanzienlijke vooruitgang is geboekt, zijn er nog serieuze inspanningen nodig om de ontwikkeling van de Europese ruimte voor hoger onderwijs tot een goed einde te brengen. De universiteiten moeten tot een hogere kwaliteit komen door een systeem van interne mechanismen in te voeren die direct samenhangen met externe systemen voor kwaliteitsborging. Anderzijds betekent de toepassing van deze systemen een belangrijke stap voorwaarts in de richting van de langverwachte wederzijdse erkenning van universitaire kwalificaties en diploma ’s in Europa. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   – De beweringen dat het doel van de evaluatie is de kwaliteit van het onderwijs te waarborgen en het onderwijs te verbeteren zijn een regelrechte aanslag op de kwaliteit die het hoger onderwijs tot nu toe had. In feite gaat het om een instrument voor de privatisering en vercommercialisering van het onderwijs en het onderzoek. Het doel is eersterangs en tweederangs onderwijsinstellingen te creëren, met enerzijds en anderzijds minderwaardige instituten.
Het register van openbare en particuliere evaluatieorganisaties en -bedrijven is niet meer dan een gecentraliseerd EU-mechanisme, dat de aanpassing van het hoger onderwijs aan de belangen van de monopolies stuurt en controleert. Het resultaat daarvan is dat het onderwijs en het onderzoek nog sterker zullen worden onderworpen aan de behoeften van de markt. Onderwijs en onderzoek moeten “producten” worden die door universitaire “bedrijven” worden gemaakt om klanten te werven en een internationale studentenelite aan te trekken.
De evaluatie is een stap achteruit en niet vooruit voor de kwaliteit van de universiteiten. Het doel daarvan is niet om de universiteiten te helpen bij het vervullen van hun sociale taak, maar om de winst van het kapitaal te verhogen door middel van gelegenheidsstudies en aan de markt aangepast onderzoek.
De evenwichtige ontwikkeling van de universiteiten en het vervullen van hun sociale functie zijn een zaak die enkel de universitaire gemeenschap aangaat, die daarbij moet samenwerken met de volksbeweging. Deze mogen niet onderworpen worden aan op de criteria van de particuliere sector gegrondveste evaluatie- en controlemechanismen. Daarom hebben wij tegen het verslag gestemd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De kwaliteit van het hoger onderwijs in Europa vervult een cruciale rol in onze groei- en ontwikkkelingsstrategieën op mondiaal niveau.
De langverwachte wederzijdse erkenning van universitaire kwalificaties en diploma’s in Europa dient in optimale omstandigheden te gebeuren, aangezien zij moet waarborgen dat de kwaliteit van het onderwijs gegarandeerd blijft en dat onze universiteiten voortdurend hun grenzen verleggen.
Gelet op deze doelstelling, is dit voorstel dan ook buitengewoon interessant. Immers, het voorziet in concrete maatregelen om het Europese systeem voor hoger onderwijs doeltreffender, transparanter en aantrekkelijker te maken voor zowel studenten als wetenschappers.
Daarom heb ik vóór het verslag-Novak gestemd. 

Bruno Gollnisch (NI ),
   – Vandaag textiel, morgen schoenen, auto’s, machineonderdelen of staal, en overmorgen elektronica en producten met een hoge toegevoegde waarde, voorzover dit proces niet al in gang gezet is. Hoe veel industriële sectoren in Europa gaat u nog op kortzichtige wijze opofferen? Hoe veel miljoenen mensen zullen nog op straat komen te staan door uw blinde geloof in de globalisering?
China komt zijn beloften aan de WTO niet na. Daarvan bent u op de hoogte, want het staat in uw verslag. Overheidssteun aan bedrijven en exportsubsidies, gesloten markten, vrijwillige monetaire dumping, namaak, productpiraterij; de Chinezen maken zich schuldig aan tal van oneerlijke praktijken!
Maar het grootste onrecht van allemaal is het gebrek aan vrijheden, en met name aan vakbondsvrijheden, waardoor Chinese arbeiders geen kans hebben om betere salarissen of arbeidsomstandigheden te eisen.
In plaats van halsstarrig vast te houden aan een te ver doorgeschoten vrijhandelsideologie moeten we de belangen van de Europese lidstaten en hun bevolking, van onze banen, van onze economieën voorop stellen. Alle landen ter wereld, waaronder de Verenigde Staten, hebben dat begrepen, behalve het Europa dat zetelt in Brussel.
Ofschoon het de verdienste heeft dat bepaalde problemen erin aan de orde worden gesteld, schiet dit verslag tekort omdat het vrijwarings- en represaillemaatregelen buiten beschouwing laat en geen kritische kanttekeningen plaatst bij de globalisering. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    Er valt heel wat te zeggen over de betrekkingen, en met name over de handelsbetrekkingen, tussen de landen die deel uitmaken van de Europese Unie en China, een land met bijna 1,3 miljard inwoners.
Het verslag bevat een aantal evenwichtige voorstellen. Zo wordt onder meer onderstreept dat “de EU moet trachten om met China handelsbetrekkingen aan te knopen in een geest van samenwerking en complementariteit, maar dat zij er tevens op moet toezien dat beide partijen hun industrieën, hun landbouw en hun dienstensector kunnen instandhouden en ontwikkelen om aan de gehele bevolking een betere levensstandaard te kunnen bieden”. Desondanks mondt het verslag uiteindelijk uit in een rechtvaardiging van het kapitalisme, de kapitalistische concurrentie en de liberalisering van de handelsbetrekkingen, met name in het kader van de Wereldhandelsorganisatie.
Daarom wordt aangedrongen op “het openstellen van de markten”, en meer in het bijzonder op de liberalisering van de “financiële markten”, de hervorming van het “economisch stelsel”, de “aanvaarding” van de “markteconomie” – anders gezegd, de invoering van het kapitalisme – en de verbetering van “de waardering voor het Europese rechts- en economiestelsel” door China. Dit verklaart waarom er geen protest wordt aangetekend tegen de dubbelhartigheid die de Europese Unie – met instemming van de socialistische regeringspartij van Portugal – tentoonspreidt in de textiel- en kledingsector, ten gunste van de belangen van de grote import- en distributiebedrijven.
Dit is onaanvaardbaar. 
Nils Lundgren (IND/DEM ),
   China is een van de snelst groeiende economieën ter wereld. Het is ook de grootste handelspartner van de EU na de Verenigde Staten. Daarom is het belangrijk voor de EU om zowel de handel als de samenwerking met dat deel van de wereld uit te breiden. Ons principiële standpunt is dat Europa er geen baat bij heeft om zich met douanerechten en quota van deze groeiende economie te verwijderen.
De groeiende economische kracht van China doet zich gelden in de meeste bedrijfstakken. De huidige “textieloorlogen” zullen zich na verloop van tijd dan ook uitbreiden naar andere terreinen. Daarom is het geen houdbare oplossing om te proberen onrendabele industrieën te beschermen tegen internationale concurrentie. Zweden heeft dit al dertig jaar lang ervaren, zowel in de textiel- en confectie-industrie als in de scheepsbouw.
De EU staat voor de keuze om een centraal gereguleerd protectionisme in te voeren of om groei van onderop te stimuleren om tegemoet te komen aan de toenemende internationale concurrentie. Helaas verkiezen diverse fracties de eerste weg. Daarom kunnen wij dit verslag niet steunen.
Overigens steun ik het voorstel om een systeem in te voeren waarbij het land van oorsprong van het product op het etiket wordt vermeld. 
Toine Manders (ALDE ),
   . Het is naïef te denken dat de lidstaten van de Europese Unie een muur om zich heen kunnen optrekken die ons beschermt voor economische bedreigingen van buiten. Op termijn biedt vrijhandel het meeste perspectief voor welvaart en stabiliteit in de wereld. Elke poging tot beschermen van de eigen economie biedt op de lange termijn geen soelaas.
Het rapport heeft weinig oog voor de ontwikkelingen die het land heeft doorgemaakt en gaat voorbij aan het feit dat als China zich verder ontwikkelt, in het land zelf ook meer aandacht zal komen voor de positie van minderheden en het milieu. Druk vanuit Europa en het opgeheven vingertje zullen hierbij alleen maar averechts werken.
De problemen met de textielimport zijn exemplarisch voor de schizofrene handelswijze van de Europese Unie. Eerst moedigen we vrijhandel aan waarna we weer overgaan tot het instellen van quota die onwerkbaar zijn voor ondernemers. Bovendien geeft het geen pas om het wapenembargo in stand te houden en China zo over één kam te scheren met boeventronies als Noord Korea en Iran. Indien Europa daadwerkelijk duurzame handelsbetrekkingen wil opbouwen met China dan zullen we als gelijkwaardige partners om tafel moeten gaan zitten en onze zelfgenoegzaamheid aan de kant zetten. 
David Martin (PSE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik verheug mij over dit uitgebreide verslag inzake de verdiepende handelsrelatie tussen de Europese Unie en China in de eenentwintigste eeuw. Het komt zelden voor dat afgevaardigden de gelegenheid hebben de onderliggende oorzaken van internationale politieke ontwikkelingen in overweging te nemen, maar dit verslag biedt die mogelijkheid wel.
Ik ben verheugd dat de rapporteur de nadruk legt op de uitdagingen die ontstaan voor de industriesector in de EU als gevolg van de snelle groei die de Chinese economie doormaakt – zowel op het gebied van ongeschoold arbeidsintensief werk als in de hightechsector. In de aanloop naar de WTO-ministersconferentie in december in Hongkong, zijn de paragrafen waarin aandacht wordt besteed aan het groeiende probleem van de verslechterende arbeidsomstandigheden en oneerlijke handelspraktijken van bijzonder belang.
De afgevaardigden hebben als gevolg van de aandacht voor deze uitdagingen vóór een opbouwende dialoog met de Chinezen gestemd, waarin algemenere kwesties als de sociale en ecologische gevolgen van de snelle economische groei in aanmerking worden genomen.
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De kwestie van de handelsbetrekkingen tussen China en de Europese Unie moet dringend worden aangepakt. Het is een illusie te geloven dat de goederenstroom uit China mettertijd wel kleiner zal worden. En het is al even irreëel te denken dat wij met deze enorme producent kunnen concurreren op basis van een soortgelijk economisch model, dat gebaseerd is op lage lonen en ongeschoolde arbeid. Wij moeten maatregelen nemen – zonder onze industrieën in de steek te laten, zonder de productie stop te zetten en zonder onze burgers aan hun lot over te laten – en wij moeten ons daarbij bewust zijn van de toekomstige ontwikkeling van deze handelsbetrekkingen en de gevolgen ervan voor de Europese economie. Naarmate onze handel met China groeit, moeten wij alles in het werk stellen om een fundamentele doelstelling te verwezenlijken, namelijk de democratisering van China, een land waar de eerbiediging van de mensenrechten sterk te wensen overlaat en waar het buitenlands beleid geschoeid is op het idee van expansionisme en de uitbreiding van de eigen invloedssfeer, zonder dat er ook maar enige aandacht wordt besteed aan de doelstellingen van democratisering en eerbiediging van de mensenrechten, die onze doelstellingen zijn en die van onze bondgenoten.
Daarom moeten wij de handelsbetrekkingen laten uitgroeien tot een forum voor ontwikkeling. Dat is de uitdaging die wij moeten aangaan. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
    Ik heb twee aanbevelingen voor de Europese Commissie.
De eerste heeft betrekking op interne aangelegenheden.
De mondialisering is een nieuwe realiteit waarvan de gevolgen niet kunnen worden tegengegaan met protectionistische maatregelen. Ondanks de positieve aspecten, heeft dit verschijnsel ook een negatieve kant die zeker niet uit het oog mag worden verloren.
Wij moeten snel en krachtdadig optreden in de sectoren en regio’s die er vanuit sociaal oogpunt het ergst aan toe zijn. Ik beveel de Commissie dan ook aan om voor deze regio’s specifieke programma’s op te stellen.
De tweede aanbeveling houdt verband met kwesties buiten de EU.
Sinds zijn toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie heeft China zich in het geheel niet aan de spelregels gehouden. De Chinese autoriteiten blijven staatssteun voor exporten verlenen; zij hebben hun munt kunstmatig gedevalueerd; zij nemen de milieuwetgeving niet in acht; zij hebben geen respect voor de rechten van de werknemers; zij zien er niet op toe dat de regelgeving inzake veiligheid en gezondheid op het werk wordt nageleefd; zij maken gebruik van kinderarbeid en dwangarbeid.
Op textielgebied hebben zij reeds verschillende keren ongegeneerd hun woord gebroken, met de stilzwijgende goedkeuring van de Europese Unie.
Daarom beveel ik de Europese Commissie aan om permanent druk uit te oefenen op de Chinese autoriteiten, teneinde in de handelsovereenkomsten een minimumniveau aan sociale en milieunormen op te nemen, in combinatie met een systeem voor toezicht op de naleving van deze regels.
De mondialisering kent winners en verliezers. Een nederlaag lijden is nooit fijn, maar verliezen omdat de tegenstander de meest elementaire spelregels aan zijn laars lapt, is schandelijk en onaanvaardbaar. 

Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij onthouden van stemming over de resolutie inzake Iran en veel mijn Britse Conservatieve collega’s hebben tegengestemd, omdat het eerste amendement – een verwijzing naar de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties wordt een vereiste – niet is aangenomen. Dat is zeer spijtig.
Ik ben tevens niet verheugd dat paragraaf zeven in het verslag is opgenomen. Hiermee wordt het Westen eventuele instrumenten ontnomen om te voorkomen dat Iran een kernwapen ontwikkelt. Ik steun ten volle dat Iran in de resolutie veroordeeld wordt vanwege de wrede schendingen van mensenrechten, waaronder de terechtstelling van minderjarigen op grond van de beschuldigingen van seksuele onkuisheid. 
Mario Borghezio (IND/DEM ),
   – Wij staan zeker niet achter het standpunt dat Iran heeft ingenomen door vooraf aan te kondigen “hardere maatregelen” te treffen mocht de nucleaire kwestie verwezen worden naar de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, en dat zelfs een stap terug betekent ten opzichte van de toezeggingen die het land heeft gedaan inzake deze gevoelige kwestie.
Vast staat dat de bezorgdheid over het gebruik van nucleaire wapens door een land dat een toonaangevend voorstander is van het islamitisch fundamentalisme meer dan gefundeerd is.
Dat mag ons er echter niet van weerhouden te erkennen dat elk volk, en dus ook het Iraanse volk, het recht heeft om het eigen economische en technologische potentieel zo volledig mogelijk te ontwikkelen, en het eigen grondgebied te beschermen. Vanuit dit oogpunt mag Europa de geopolitieke feiten van deze situatie niet negeren, namelijk dat de landen ten oosten van Iran, zoals China, Noord-Korea, Rusland, India en niet in de laatste plaats Pakistan, niet alleen beschikken over kernwapens, maar ook over de mogelijkheid om deze over grote afstanden te gebruiken. 
Proinsias De Rossa (PSE ),
   –Ik steun deze resolutie, in het bijzonder de verwijzingen naar de sinds de presidentsverkiezingen van juni 2005 verder verslechterde mensenrechtensituatie in Iran.
Amnesty International en Human Rights Watch hebben de laatste maanden vaker melding gemaakt van schendingen van de mensenrechten en er is een stijging van het aantal berichten over terechtstellingen en terdoodveroordelingen – met name van jeugdige delinquenten en minderheden – die niet aan internationaal erkende criteria en maatstaven voldoen.
Ik ben uiterst bezorgd over het gebrek aan medewerking van Iran aan de dialoog EU-Iran over de mensenrechten, evenals het ontbreken van tekenen dat Iran gedwongen wordt mee te werken aan deze dialoog ten behoeve van de bevordering van het respect voor de mensenrechten en de rechtstaat.
Ik steun daarom zowel het beroep dat op Iran wordt gedaan om de dialoog EU-Iran over de mensenrechten met de Europese Unie weer op te pakken, als het beroep dat op de Raad en de Commissie wordt gedaan om de ontwikkelingen in Iran op de voet te volgen en concrete gevallen van mensenrechtenovertredingen in het kader van die dialoog ter sprake te brengen. Tevens moet de Commissie effectief gebruik maken van het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten om de contacten en samenwerking met het Iraanse maatschappelijk middenveld en onafhankelijke media te intensiveren, en democratie en eerbiediging van de mensenrechten in Iran te bevorderen. 
Richard Howitt (PSE ),
   – De Labourpartij in het Europees Parlement steunt de resolutie inzake Iran ten volle, in het bijzonder de erkenning voor de inspanningen van de EU-3 om een diplomatieke oplossing te bereiken; de bevestiging dat het uitoefenen van diplomatieke druk de enige manier is om het probleem op te lossen, met als resultaat dat Iran de onderhandelingen naar aanleiding van het akkooord van Parijs heropent; en het belang van het hervatten van de mensenrechtendialoog met Iran. Het is echter niet zinvol deze resolutie aan te grijpen om in dit stadium kritiek te leveren op de herziening van de veiligheidsstrategie van de Verenigde Staten, zoals in amendement 12, terwijl de exacte plannen voor de herziening en de doelstellingen ervan onduidelijk blijven en tot op heden niet zijn gepubliceerd.
David Martin (PSE ),
   In het onderhavige verslag wordt geschetst dat een vruchtbare dialoog tussen de Europese Unie en Iran voor beide partijen van groot belang is. Om deze reden ben ik verheugd over de resolutie, waarbij ik wil benadrukken dat de EU ernaar moet streven op goede voet met Iran te geraken, omdat het land mogelijk een belangrijke partner voor de EU kan zijn. Ik ben het eens met het standpunt dat Iran de mensenrechtendialoog met de EU moet hervatten en ermee in moet stemmen dat verzet tegen de verspreiding van kernwapens noodzakelijk is. Verder adviseer ik de EU dringend om Iran te behandelen met het respect dat een dergelijk veelbetekenend en belangrijk land verdient.
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   – Het debat over Iran in het Europees Parlement, onder het voorwendsel van het nucleaire probleem en de schending van de mensenrechten, moet worden gerelateerd aan de plannen van de imperialistische machten om de natuurlijke hulpbronnen in Iran en het hele gebied onder hun controle te brengen, evenals aan hun onderlinge machtsstrijd.
De standpunten van de EU en die in de resolutie hebben meerdere doelstellingen. Men wil Iran de schuld geven en de regering-Bush vrijpleiten, die Iran tot “de as van het kwaad” heeft gerekend en met oorlog dreigt. Er wordt geschermd met het nucleaire gevaar, maar gezwegen over het bestaan van kernwapens in en de dreigementen van de VS en de andere imperialistische mogendheden dat ze deze ook zullen gebruiken. Zij werpen zich op als verdedigers van de mensenrechten omdat zij regimes in het zadel willen helpen die zij kunnen controleren. Zij doen alsof zij bemiddelen met het oog op een vreedzame oplossing van het probleem, maar in feite proberen zij alleen de belangen van de Europese monopolies in Iran veilig te stellen.
De EU schaart zich achter de propaganda van de VS om de publieke opinie gewend te doen raken aan een eventuele invasie en om een deel van de buit voor zichzelf te kunnen opeisen.
Het nucleaire probleem van Iran kan echter niet selectief worden aangepakt, maar moet worden opgenomen in een algemeen beleid voor kernontwapening. De imperialistische mogendheden wijzen dat echter van de hand en bevorderen de productie van kernwapens om ze te kunnen inzetten in reguliere oorlogen.
Voor problemen inzake democratisering en mensenrechten is ieder volk zelf verantwoordelijk. Alleen het volk kan de situatie veranderen.
Wij hebben tegengestemd, en geven uiting aan onze solidariteit met het Iraanse volk. Het is noodzakelijk dat de volkeren in heel het betrokken gebied in het geweer komen tegen het Amerikaanse en Europese imperialisme. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . – Geen verdere escalatie van het nucleaire conflict met Iran!
Ik ben een principieel tegenstander van kernenergie, maar het door de EU aan ons voorgelegde akkoord met Iran was ondeugdelijk en kon slechts worden gezien als een verdere stap in de escalatie van het conflict. Volgens het akkoord zou Iran definitief moeten afzien van alles wat verder gaat dan de exploitatie van kerncentrales voor het opwekken van stroom. Dat zou het einde betekenen van de uraniumconversie en -verrijking, de vervaardiging van splijtstofelementen en de geplande zwaarwaterreactor in Arak. Iran zou volgens het akkoord afstand moeten doen van het recht tot opzegging van het non-proliferatieverdrag. Tot nu toe heeft geen enkel land ter wereld een verplichting ondertekend waardoor het eenzijdig afstand doet van zijn soevereiniteit. Als tegemoetkoming wilde de EU onder meer garanderen dat Iran nooit met kernwapens van EU-lidstaten zou worden aangevallen. Over de Verenigde Staten werd echter niet gesproken. Er bestaat kennelijk een taakverdeling tussen de Verenigde Staten en de EU-3.
De EU is een uitermate slechte bemiddelaar, ook omdat zij zelf het gebruik van kernenergie bevordert, Frankrijk en Groot-Brittannië geen afstand willen doen van hun kernwapens en in Duitsland uraniumverrijking blijft plaatsvinden.
Het conflict over het Iraanse kernenergieprogramma kan alleen op vreedzame wijze worden beslecht. Als ik zie hoeveel druk er op Iran wordt uitgeoefend, maak ik mij grote zorgen. Het doet mij denken aan de voorbereiding van de oorlog tegen Irak. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De interne situatie in Iran is al vele jaren reden tot bezorgdheid. Iran is met zijn beleid van schending van de mensenrechten, van veronachtzaming van de waarden van vrijheid en democratie en, erger nog, van gebrek aan eerbied voor het menselijk leven – op mondiaal en regionaal niveau en in Iran zelf – steeds een bijzonder destabiliserende en verontrustende factor geweest. Gelet op deze omstandigheden zijn de activiteiten van Iran op atoomgebied nog een reden voor bezorgdheid.
De laatste jaren heeft de Europese Unie gekozen voor een actieve diplomatieke benadering en een onmiskenbare bereidheid tot samenwerking met de Iraanse autoriteiten in de hoop dat deze aanpak enig resultaat zou opleveren. De huidige stand van zaken kan echter maar moeilijk een succes worden genoemd.
De resolutie die wij hier vandaag hebben aangenomen, gaat in dezelfde richting, maar het wordt tijd dat wij ons gaan afvragen of dit de enige weg voorwaarts is en of het niet nodig is om de internationale alliantie uit te breiden teneinde Iran er met het wapen van de diplomatie toe te dwingen zijn internationale verplichtingen na te komen en minimumnormen op nationaal niveau te eerbiedigen. Wij zullen in elk geval waakzaam blijven. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
    In haar betrekkingen met de landen van de internationale gemeenschap, en met name in haar betrekkingen met de Afrikaanse landen, moet Europa eens en voor altijd beseffen dat alle inspanningen inzake samenwerking en hulpverlening zonder democratisering en al wat daarmee gepaard gaat, nauwelijks effect sorteren en zelfs contraproductief kunnen zijn. In het geval van Ethiopië, waar de volledig gerechtvaardigde verwachtingen van een bevolking die het al tientallen jaren zwaar te verduren heeft onlangs de bodem zijn ingeslagen, is het onze plicht ervoor te zorgen dat de weg naar de vrede werkelijkheid wordt. Afrika mag niet langer een gebied zijn waar onrechtmatige regeringen stilzwijgend geduld worden alsof het om een onvermijdelijke situatie gaat. In die zin is het belangrijk dat de boodschap die wij met deze resolutie aan Ethiopië afgeven op correcte wijze begrepen wordt.
Laten wij eerst en vooral handelen uit naam van onze beginselen en uit naam van de betrokken volkeren. Maar laten wij duidelijk zijn en bekennen dat wij ook handelen in ons eigen belang. Afrika mag geen continent van verschoppelingen zijn die begrijpelijkerwijs naar betere oorden willen vluchten. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Wij vinden dat de EU de belangrijke taak heeft om de democratie en de mensenrechten in haar directe omgeving te versterken In het kader van de wereldwijde inspanningen voor vrede, ontwapening en mensenrechten geven wij echter prioriteit aan de Verenigde Naties, die geschikter zijn dan de EU om deze taken uit te voeren. Daarom onthouden wij ons van stemming over de resoluties inzake Iran en Ethiopië, ook al scharen wij ons in beginsel achter diverse eisen in deze resoluties. 

Edite Estrela (PSE ),
    Ik heb voor het verslag-Bono over het onderwijs als hoeksteen van het proces van Lissabon gestemd, en wel om de volgende redenen.
Ten eerste: om de doelstellingen van de strategie van Lissabon te verwezenlijken en een kennismaatschappij tot stand te brengen moeten de lidstaten resoluut kiezen voor onderwijs en levenslang leren als bijdrage tot het creëren van banen in Europa.
Ten tweede: in dit verslag wordt onderstreept dat in het Europees beleid meer nadruk moet worden gelegd op onderwijs. Er wordt gepleit voor een vereenvoudiging van de bureaucratische procedures en een verbetering van de mobiliteit via de wederzijdse erkenning van diploma’s en het waarborgen van een universele en niet-discriminerende toegang tot de Europese universiteiten. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    In dit verslag vinden sommige van onze bedenkingen bevestiging, namelijk:
- het onvermogen van het Europees project om te convergeren in de richting van hogere prestatienormen en de mislukking van het onderwijssysteem in tal van landen;
- de productiviteitscrisis van de huidige economische en sociale structuur, die gevolgen heeft voor de werkgelegenheid en tot een onzinnige prestatiedruk leidt in het onderwijsstelsel.
Het verslag bevat een reeks positieve maatregelen, bijvoorbeeld het “zorgen voor een stijging van 15 procent van het aantal gediplomeerden in wetenschappelijke beroepen tegen 2010”, waarvan Portugal zeker nota moet nemen.
Ook het verzoek aan de lidstaten om “ervoor te zorgen dat er meer leerkrachten zijn en een kwaliteitsvolle basisopleiding en voortgezette opleiding voor leraren op te zetten” is een goede zaak.
Verder wordt er aandacht besteed aan de financiële moeilijkheden waarmee het merendeel van de landen kampt. Dit is een belangrijk probleem, met name ook gelet op de situatie in Portugal.
Tevens wordt in het verslag onderstreept dat de Europese Unie “adequate financieringswijzen moet verzekeren voor het nieuwe geïntegreerde actieprogramma op het gebied van onderwijs en levenslang leren” en dat zij ervoor moet zorgen dat het Europees Sociaal Fonds na 2006 in alle lidstaten van de Unie beschikbaar moet kunnen blijven.
Desalniettemin wordt gepleit voor de neoliberale aanpak die in de strategie van Lissabon vervat is, met alle negatieve gevolgen van dien, met name voor het onderwijs en de beroepsopleiding.
Daarom hebben wij ons van stemming onthouden. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Wij stemmen tegen deze resolutie van het Europees Parlement. We zijn het geheel eens met het besluit van 7 november 2000 van de commissie voor EU-zaken van het Zweedse parlement, waarin men zich uitsprak over een grotere EU-coördinatie op onderwijsgebied. Deze parlementaire commissie nam een passage aan waarin stond dat men erop moet letten dat de exclusieve verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de organisatie van het onderwijs en de inhoud van de onderwijsstelsels volledig wordt gerespecteerd. De dag daarop kwamen de ministers van Onderwijs van de EU-landen bijeen, en toen werd onder andere de bijlage van de Zweedse parlementaire commissie voor EU-zaken aangenomen, die werd gepresenteerd door de toenmalige Zweedse minister van Onderwijs. Wij zien geen reden om dat standpunt te herzien. 
Zita Pleštinska (PPE-DE ),
   – De alsmaar toenemende globalisering van vandaag de dag stelt ons voor nieuwe uitdagingen, waar de Europese samenleving een antwoord op moet vinden. De enige oplossing is het ondersteunen van onderwijs en levenslang leren. Deze agenda moet worden beschouwd als een topprioriteit voor de Europese Unie; zonder deze steun zal de doelstelling van de strategie van Lissabon om een concurrerende kenniseconomie te worden, onhaalbaar zijn.
Ik steun het verslag van de heer Bono, waarin nadrukkelijk wordt gewezen op het belang van onderwijs, niet alleen op jonge leeftijd, maar een heel leven lang. Ik waardeer de standpunten van de rapporteur over de rol van de universiteiten in dit proces. Door samenwerking en uitwisselingen van studenten en docenten te stimuleren dragen we bij tot het creëren van synergie op onderzoeksgebied en de versterking van de Europese identiteit.
Tegelijkertijd moeten we ons realiseren dat een kenniseconomie en -maatschappij niet tot stand kunnen komen zonder voldoende financiële steun. Ik zie een kans voor de EU om haar vastberadenheid op dit gebied te tonen op Europees niveau. In het nieuwe financiële klimaat zal de inzet van de onderhandelingen het hoogst mogelijke budget voor onderwijs en voor de ondersteuning van de mobiliteit van studenten, stagiairs, docenten en onderzoekers moeten zijn. Wij kunnen alleen door wederzijdse samenwerking gelijke tred houden met de toenemende internationale concurrentie. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het is ons vermogen om onderzoek te doen, om te innoveren en om te scheppen dat onze concurrentiekracht, onze doeltreffendheid en onze productiecapaciteit zal vergroten. Om Europa weer op weg te helpen richting groei en de economische ontwikkeling, moeten wij, zoals algemeen bekend is, meer waarde hechten aan mensen. In die zin zijn investeringen in onderwijs veruit de meest productieve manier om onze doelstelling te bereiken, zelfs als het resultaat van deze investeringen pas op de middellange of lange termijn zichtbaar wordt.
Het is wegens tijdsgebrek niet meer realistisch te geloven dat de doelstellingen van de agenda van Lissabon binnen de vastgestelde termijn verwezenlijkt kunnen worden. Wij zijn niet alleen verwikkeld geraakt in een race tegen de klok, maar ook in een race tegen de logica, en als wij hieraan blijven vasthouden, is de kans groot dat de gevolgen rampzalig zullen zijn. Om dit proces bij te sturen, zijn er zowel op korte als op middellange en lange termijn maatregelen nodig. Zoals ik al zei, is het investeren in onderwijs een maatregel voor de middellange en lange termijn die bijzonder doeltreffend kan zijn. Laten wij daarom resoluut kiezen voor gekwalificeerde mensen, aangezien dat ons ontwikkelingsmodel is. 

Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van het verslag-Portas wil ik een principiële opmerking maken: alleen wie de taal van het nieuwe gastland beheerst, heeft de mogelijkheid een opleiding te volgen, voor zijn eigen belangen op te komen en te integreren. Kinderen van de tweede en derde generatie immigranten zullen van toekomstmogelijkheden verstoken blijven, wanneer zij de taal van het gastland niet beheersen. Dat leidt vervolgens tot het ontstaan van zogenoemde parallelle samenlevingen waarmee we in toenemende mate worden geconfronteerd en waarin men zijn toevlucht neemt tot geweld en criminaliteit.
We mogen het ontstaan van parallelle samenlevingen echter niet toestaan. Het leren van de desbetreffende nationale taal is voor immigranten een voorwaarde voor iedere vorm van integratie. Daaraan moeten we blijven vasthouden. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, ik heb in dit Parlement toch al het een en ander meegemaakt, maar ik moet zeggen dat het verslag-Portas een van de meest wereldvreemde en gevaarlijke verslagen is die ooit in dit Parlement zijn voorgelegd en dat wil al wat zeggen. In dit verslag wordt immers het zogenaamde multiculturalisme van de Europese landen nog versterkt door immigrantenkinderen zelfs van de tweede, derde of vierde generatie aan te sporen om hun eigen taal en cultuur nog verder op ons grondgebied te ontwikkelen en dus nóg minder inspanningen te doen om zich te integreren of assimileren in onze samenleving. Dit is complete waanzin. Dit is in tegenspraak met de democratische wil van de reusachtige meerderheid van onze burgers. Dit kan alleen maar tot nog meer moeilijkheden leiden, tot nieuwe gettovorming, tot feitelijke apartheidstoestanden en uiteindelijk jammer genoeg ook tot geweld. Samen met de nieuwe Duitse bondskanselier Angela Merkel, zeg ik hier dat een multiculturele samenleving onwerkbaar is en vreemdelingen die legaal op ons grondgebied verblijven moeten juist aangespoord worden om zich zo volledig mogelijk te assimileren. 
Philip Claeys (NI ).
   – Voorzitter, eerst en vooral heeft Europa zich niet te bemoeien met interne onderwijsaangelegenheden van de lidstaten. Als er één materie is waar het subsidiariteitsprincipe maximaal zou moeten spelen, dan is het wel het onderwijsbeleid.
Ten tweede bereikt dit voorstel exact het tegenovergestelde van wat officieel beoogd wordt. Het komt erop aan dat allochtonen de taal van het gastland moeten leren. Als ze de taal van het herkomstland niet kennen of niet meer kennen, dan mag dat geen probleem zijn voor het gastland. Dit voorstel werkt alleen maar gettovorming in de hand. Het is ook werkelijk ongelooflijk dat onze kinderen bijvoorbeeld Arabisch zouden moeten leren. Het is de wereld op zijn kop.
Ongelooflijk is ook de passage in de toelichting die stelt dat allochtone ouders moeten worden aangemoedigd de taal van herkomst te prefereren boven professioneel bruikbare Europese talen. De multiculturele ideologie primeert dus op de realiteitszin. Men moet echt een communist zijn om zoiets wereldvreemds te bedenken. 
Maria da Assunção Esteves (PPE-DE ),
    Integratiebeleid is meer dan tolerantiebeleid. Integratie is actief en insluitend, integratie bevordert de communicatie, waardeert verscheidenheid en is gebaseerd op gelijkheid in waardigheid. Tolerantie beperkt zich tot het erkennen en aanvaarden van anderen zoals zij zijn.
Dit concept van tolerantie werd al verworpen door Kant, aangezien het niet toelaat ons in de plaats van de ander te stellen, een perspectief dat ten grondslag ligt aan de rechtvaardigheid.
Europa wordt ervaren als “aantrekkelijk en deugdzaam”. Europa is een paradijs van waarden, een kruising van enerzijds een identiteit die gegrondvest is op kosmopolitische wetten en anderzijds een reeks nationale identiteiten met sterke tradities die deze wetten erkennen. Pluralisme is een essentieel kenmerk van Europa, geen factor die tot verbrokkeling leidt. Daarom biedt Europa een ideaal politiek kader voor culturele verscheidenheid.
Wij moeten een menselijk antwoord geven op de oorzaken van de immigratie.
Laten wij bijvoorbeeld even nader ingaan op de talenkwestie. Taalonderwijs is de voornaamste basisvoorwaarde voor menselijke communicatie, voor burgerschap en voor het zich bewust zijn en het uitoefenen van rechten. Zonder deze communicatie zal het beschavingsproject van Europa tot mislukking gedoemd zijn, aangezien het beperkt zal blijven tot een systeem van open deuren waar niemand binnengaat. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   – Volgens de heer Portas is immigratie een doel op zich, dat geen enkele economische of sociale oorzaak meer heeft. Hij gelooft haast heilig in de oneindige voordelen ervan. Waarschijnlijk pleit hij er om die reden voor immigranten of kinderen van immigranten, in ieder geval tot de derde generatie, niet alleen onderwijs te geven in de taal en cultuur van hun geboorteland, maar dit onderwijs ook nog eens verplicht te stellen voor de autochtone bevolking, als onderdeel van een grote multiculturele smeltkroes die tot doel heeft om, en ik citeer, “een kosmopolitisch gemeenschappelijk erfgoed” tot stand te brengen.
Wat de heer Portas voorstelt, is niets minder dan een fictieve integratie van immigranten door de desintegratie van het gastland te bewerkstelligen, waardoor zowel Europeanen als allochtonen hun cultuur verliezen.
Door te weigeren op hun eigen grondgebied hun waarden, normen, taal en cultuur op te leggen, dragen de Europese lidstaten al tientallen jaren bij aan de communautarisering van de samenleving, en werken ze de interetnische en interculturele botsingen die zich in diverse landen hebben voorgedaan, in de hand.
Nu de Spaanse enclaves Ceuta en Melilla overspoeld worden door duizenden mogelijke migranten en de migratiedruk almaar toeneemt, terwijl onze lidstaten al overvol zijn, is dit verslag niet alleen absurd; het is een aanval op onze identiteit. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij hebben besloten ons van stemming te onthouden bij de eindstemming over dit verslag. De onderhavige kwestie is uiterst belangrijk – zo belangrijk dat ze moet worden gehandhaafd als een politieke verantwoordelijkheid voor de lidstaten of de daaronder ressorterende lagere overheden.
De lidstaten dragen de exclusieve verantwoordelijkheid voor de organisatie van het onderwijs en de inhoud van de onderwijsstelsels. Dat geldt met name voor de integratie van immigranten en de organisatie van het onderwijs in zowel de moedertaal van de immigranten als de taal van het nieuwe land. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Met betrekking tot de immigratieproblematiek is het sleutelwoord integratie. Wederzijdse bereidheid tot integratie; wederzijds vermogen tot integratie.
Ofschoon de rapporteur in zijn verslag bijzonder interessante kwesties aankaart, lijkt het mij belangrijk dat wij prioriteiten stellen. Ik begrijp en deel de bezorgdheid van de rapporteur, maar ik kan het niet nalaten mijn aandacht te richten op het zonet genoemde integratievermogen, een concept dat een strenge controle impliceert van de mensen die binnenkomen in een land en er verblijven. Daar zijn twee redenen voor: ten eerste, omdat het belonen van wetsovertredingen bovenal een stimulans betekent voor illegale immigratie en de netwerken die daarvan profiteren; en ten tweede, omdat de illegale immigratie zelf ons integratievermogen overbelast.
Op onderwijsgebied verdient de actieve integratie van immigranten en hun families dan ook prioritaire aandacht. Ofschoon de binnenkomst van nieuwe, verschillende culturen een positief verschijnsel is, mag dat ons er niet van weerhouden om van de nieuwkomers te verwachten dat zij integreren, waarbij integratie synoniem is met het aanvaarden van de gastcultuur. Het is duidelijk dat scholen hiervoor bijzonder geschikt zijn. En het is al even duidelijk dat dit proces baat heeft bij een actieve wisselwerking. Hoe actiever, hoe beter. Wij mogen echter niet uit het oog verliezen aan welke zijde die wisselwerking begint. 

Edite Estrela (PSE ),
    Ik heb mij uitgesproken vóór het verslag-Pack over nieuwe uitdagingen voor het circus als onderdeel van de Europese cultuur. Ik heb voorgestemd om de volgende redenen:
Ten eerste wordt in het verslag de nadruk gelegd op het culturele karakter van circusactiviteiten. Zij vervullen een belangrijke rol in de kunst en cultuur van vele Europese landen, met inbegrip van Portugal. Tegen deze achtergrond moet de Commissie maatregelen treffen om het circus te beschermen, zodat deze activiteiten erkend worden als een onderdeel van de Europese cultuur. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Dit verslag bevat diverse voorstellen die wij absoluut niet kunnen steunen. Het is de vraag waarom het Europees Parlement de lidstaten en de Commissie moet aansporen om het circus als een deel van de Europese cultuur te erkennen. Het verslag bevat bovendien voorstellen om servicepunten op te richten en voorlichtingscampagnes uit te voeren, teneinde de werkzaamheden van circusgezelschappen te vergemakkelijken.
In het verslag wordt het vraagstuk van het onderwijs van kinderen in circusgemeenschappen aan de orde gesteld. Vrij verkeer en toegang tot onderwijs zijn belangrijke kwesties. Dit vraagstuk moet echter worden opgelost in een bredere, sectoroverstijgende samenhang dan in een verslag als dit. 
David Martin (PSE ),
   Ik ben ingenomen met het verslag over nieuwe uitdagingen voor het circus als onderdeel van de Europese cultuur. Het is noodzakelijk dat alle kinderen van reizende gemeenschappen behoorlijk en gelijkwaardig onderwijs kunnen genieten, ongeacht de lidstaat waar ze op dat moment verblijven. Het is van even groot belang dat het recht op sociale voorzieningen en mobiliteit van circusartiesten wordt beschermd door het uitgeven van verblijfsvergunningen met een korte geldigheidsduur. Aangezien ik echter tegen het gebruik van dieren in het circus ben, baart het mij grote zorgen dat in het verslag ook het tentoonstellen van dieren aan bod komt. Het is nu de verantwoordelijkheid van zowel de Commissie als de lidstaten om deze kwestie in overweging te nemen.
Jean-Claude Martinez (NI ),
   – Het uitstekende verslag van onze collega Doris Pack snijdt eindelijk een cultureel onderwerp aan dat we te vaak niet voor vol aanzien, terwijl het kunst met een grote K is, aangezien het dromen, reizen, jeugd, vormgeving, muziek, treurspel en poëzie de revue laat passeren in een mix van heldhaftigheid en gevoeligheid.
Het is tijd dat de politiek, die zichzelf graag afschildert als een arena vol wilde beesten, aandacht besteedt aan het circus van de dompteurs, te meer daar circussen – grote namen als Bouglione maar ook artiesten die minder bekend zijn bij het grote publiek, zoals in “La Strada” – generaties en gemeenschappen nader tot elkaar brengen.
Het circus is een culturele rivier die door de lidstaten stroomt en de grenzen van tijd, ruimte en leeftijd doet vervagen.
Doris Pack heeft van haar verslag dan ook een politiek feest gemaakt, dat misschien van korte duur is, maar dat nog lang zal voortleven in de herinnering van ons Parlement. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het circus, en de fantasiewereld die het oproept, geniet mijn volle respect en ik zou zelfs durven zeggen mijn sympathie. Bovendien haalt de rapporteur enkele bijzonder relevante punten aan, met name op arbeidsgebied. Desalniettemin blijf ik mij afvragen of dit het soort debatten is dat men van het Europees Parlement verwacht. 

Carlo Fatuzzo (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de collega’s die hier gebleven zijn om te luisteren naar mijn stemverklaring over de stedelijke dimensie bedanken.
Ik verwijs naar de 20 miljoen gepensioneerden, ex-werknemers en derhalve gepensioneerden, die in Italië wonen, en ook naar de 150 miljoen gepensioneerden die in Europa werkzaam zijn geweest en woonachtig zijn in alle 25 lidstaten van de Europese Unie. Ik wil ze graag middels deze stemverklaring overtuigen van mijn intentie om volhardend te zijn, opdat het Europees Parlement de lidstaten oproept het openbaar stadsvervoer helemaal gratis te maken voor ouderen, die de erkenning van de gehele maatschappij verdienen voor het werk dat zij verzet hebben.
Naast het afstaan van hun zitplaatsen, zullen jongeren het fijn vinden om te zien dat gepensioneerden gerespecteerd worden middels het recht op gratis gebruik van het openbaar vervoer in onze mooie steden. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan heeft besloten tegen dit verslag te stemmen, aangezien dit het zoveelste voorbeeld is van de wijze waarop het Europees Parlement door initiatiefverslagen de EU nieuwe competentieterreinen wil bezorgen. Volgens de tekst van het Verdrag heeft de EU niet de bevoegdheid om een speciaal stedenbeleid te voeren. Desondanks meent de heer Beaupuy dat het Europees Parlement in de bres moet springen voor een stedelijk beleid op EU-niveau. Het verslag is een typisch voorbeeld van de manier waarop de EU via nieuwe “modellen”, “werktuigen”, “dialogen”, “werkgroepen”, diverse steunprogramma’s en na verloop van tijd ook nieuwe instellingen werkt aan meer bureaucratie en supranationaliteit.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
    In een regionaal ontwikkelingsbeleid mag de stedelijke dimensie in geen geval ontbreken.
Het bestaan van kleine en middelgrote steden diep in het binnenland en in perifere en landelijke regio’s bevordert de ontwikkeling in deze regio’s, draagt bij aan het wegwerken van de interregionale ongelijkheden en verlicht het agglomeratie-effect dat in de verschillende landen van de grote stedelijke centra uitgaat.
Ofschoon steden de ontwikkeling kunnen bevorderen, zorgen zij ook voor een hoop complexe problemen, zoals verkeersopstoppingen, woningnood, verontreiniging en sociale uitsluiting, met name ten gevolge van het huidige economisch en sociaal beleid en de maatregelen inzake ruimtelijke ordening.
Daarom moet er dringend een beleid komen dat gebaseerd is op stadsvernieuwing en stadsherstel. In dit verband zou in het kader van het cohesiebeleid een communautair initiatief, zoals het Urban-initiatief, ontwikkeld kunnen worden dat over voldoende financiële middelen beschikt. Wij zouden bijvoorbeeld extra communautaire steun kunnen uittrekken voor de bouw van betaalbare woningen.
Helaas is van dit alles geen sprake. Pleiten voor een horizontale benadering van de stedelijke dimensie in een context van besparingen zal alleen maar leiden tot concurrentie tussen de verschillende beoogde doelstellingen, met het risico dat de steun voor de minst begunstigde regio’s in het gedrang komt.
Ondanks deze bezwaren en ondanks onze weigering om de “rol van de steden” of de zogeheten “stedelijke dimensie” ten dienste van de neoliberale agenda van Lissabon te stellen, draagt dit verslag over het geheel genomen onze goedkeuring weg. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    De Unie is niet bevoegd om een stedelijk beleid te voeren. Zoals echter op zovele andere gebieden gebeurt, met name ook op het vlak van het toerisme, zijn er wel diverse communautaire beleidsonderdelen die direct of indirect gevolgen hebben voor de steden. Op praktisch niveau worden stedelijke kwesties op basis van het voorzorgsbeginsel behandeld binnen het regionaal beleid, in het kader van de structuurfondsen en het Cohesiefonds.
Ik ben van mening dat de communautaire maatregelen een complementaire rol dienen te vervullen en ertoe moeten bijdragen dat de acties van de lidstaten volledig ten gunste van de bevolking ontwikkeld worden. Daarom moet er geïnvesteerd worden in programma’s die hebben bijgedragen aan de totstandkoming van een evenwichtige relatie tussen de verschillende besluitvormingsniveaus.
Aangezien de kloof tussen plattelandsgebieden en stedelijke gebieden bijzonder groot is in de tien nieuwe lidstaten, is het van fundamenteel belang dat de stedelijke netwerken van de tien nieuwe lidstaten geïntegreerd worden in het stedelijke systeem van het volledige communautaire grondgebied. Dit vereist een verbetering van het vervoersnet tussen enerzijds de steden en hun regio's en anderzijds steden onderling. Hiermee zal een belangrijke bijdrage worden geleverd aan de ontwikkeling en de vooruitgang van de Europese Unie.
Daarom heb ik vóór het verslag-Beaupuy gestemd. 

Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   –Wij hebben vóór de amendementen 1, 3 en 5 gestemd. We staan positief tegenover een gegarandeerd redelijk bestaansniveau. Daarentegen zijn wij tegen de invoering van door de overheid gereguleerde minimumlonen. Wij interpreteren het begrip “gegarandeerd inkomen”, dat in de bovengenoemde amendementen voorkomt, niet als een bepaald gegarandeerd minimumloon, maar eerder als een gegarandeerd redelijk bestaansniveau. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
    Wij hebben vóór het verslag gestemd omdat er rekening is gehouden met sommige van onze voorstellen en omdat de originele tekst tijdens de stemming in de plenaire vergadering in gunstige zin is gewijzigd.
Ik wil uw aandacht vestigen op enkele van onze voorstellen die zijn overgenomen:
– verzoekt om de toegang te bevorderen tot werkgelegenheid van goede kwaliteit en met name tot een redelijk en rechtvaardig loon, als een manier om armoede te voorkomen en te bestrijden;
– onderstreept tezelfdertijd dat deeltijdse arbeid en werkgelegenheid van slechte kwaliteit, waarvan voornamelijk vrouwen het slachtoffer zijn, het aantal vrouwen onder de arme werknemers doen stijgen, hetgeen sociale uitsluiting in de hand werkt.
Anderzijds zijn de meest laakbare punten geschrapt, zodat de resolutie ondanks het feit dat zij niet diep genoeg ingaat op de oorzaken van de armoede en niet voorziet in de maatregelen die nodig zijn om de armoede uit te bannen, en dus eigenlijk slechts ten dele bevredigend is, toch de aandacht vestigt op ernstige sociale problemen die vooral vrouwen treffen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –De resolutie over vrouwen en armoede in de EU bevat diverse belangrijke eisen die de aandacht verdienen, onder andere gelijke toegang tot gezondheids- en ziekenzorg voor vrouwen en mannen, en bestrijding van geweld jegens vrouwen. Er zij met nadruk op gewezen dat dit de verantwoordelijkheid van de lidstaten is.
Wij geven geen steun aan het voorstel inzake een “gegarandeerd minimuminkomen”. Volgens het Zweedse arbeidsmarktmodel worden lonen vastgesteld door de vakbeweging en de werkgevers en niet via wetgeving. Bovendien kan de invoering van een minimumloon leiden tot daling van lonen in vele laagbetaalde groepen, wat vooral vrouwen dreigt te treffen.
Op grond van bovenstaande overwegingen hebben wij besloten ons bij de eindstemming van stemming te onthouden. 
Andreas Mölzer (NI ),
   . – Voor 51 procent van de bevolking van de EU bestaat een potentieel risico op armoede. Dat percentage van de bevolking is namelijk van het vrouwelijk geslacht.
Dat komt in de eerste plaats door het feit dat we – ondanks alle goede voornemens – nauwelijks verbetering hebben kunnen brengen in de positie van vrouwen waar het gaat om gelijke kansen op het werk. Nog altijd verdient het “zwakke geslacht” gemiddeld 20 tot 30 procent minder voor hetzelfde werk en zijn de carrièremogelijkheden minimaal.
Een tweede reden is zeker ook dat vrouwen meer tijd besteden aan opvoeding, het huishouden en sociaal werk. Omdat hun de tijd ontbreekt, kunnen ze helemaal geen volledige baan nemen, als die mogelijkheid er al is. De facto zijn juist vrouwen vaak alleen in deeltijd werkzaam, wat weer resulteert in lage pensioenen.
Goedkope banen, één-eurobanen, of hoe ze ook heten – het resultaat blijft in alle gevallen hetzelfde: zelfs van twee of drie van zulke banen kan een gezin niet rondkomen. Een hogere kinderbijslag alleen lost dat probleem niet op. Dat kan alleen met behulp van een veelomvattend programma dat voorziet in goede opleidings- en beroepsperspectieven, gelijke beloning, meer flexibiliteit in de mogelijkheden voor kinderopvang en betere waarborgen voor de oude dag. Vooral in die levensfase lopen alleenstaande moeders en alleenwonende vrouwen immers een extra risico op armoede.
We moeten in zijn totaliteit meer aandacht besteden aan een pro-natalistisch gezinsbeleid en daarvoor meer middelen beschikbaar stellen, waardoor we ook vrouwen betere beroepsperspectieven bieden zodat ze in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Daarmee voorkomen we dat vrouwen collectief afzien van het krijgen van kinderen en de Europese bevolking langzaam uitsterft. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
    Het probleem van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting in de Europese Unie is een kwestie die al uitvoerig besproken is en die is opgenomen in zowel de millenniumdoelstellingen als de doelstellingen die verankerd zijn in de Europese idealen.
Dit is het eerste verslag van het nieuwe Europa dat specifiek over armoede onder vrouwen gaat.
Waarom vrouwen? Uit de cijfers blijkt dat vrouwen een verontrustend hoger risico lopen op extreme armoede en diverse soorten uitsluiting. Daarom vond het Europees Parlement het belangrijk om dit verschijnsel onder de loep te nemen en voorstellen in te dienen voor de ontwikkeling van indicatoren en methoden waarmee dit probleem op doeltreffende wijze bestreden kan worden, niet alleen door met de armste vrouwen partnerschappen aan te gaan, maar vooral ook door maatregelen te nemen waarmee onze maatschappijen het combineren van gezins- en beroepsleven in situaties van extreme armoede helpen verbeteren.
Op deze manier kunnen wij bijdragen aan de bestrijding van armoede, een probleem dat heden ten dage beschouwd moet worden als een schending van de mensenrechten en dat dringend moet worden uitgebannen.
Daarom heb ik vóór het verslag-Záborská gestemd. 
De Voorzitter.
   – De notulen van deze vergadering zullen aan het begin van de volgende vergadering aan het Parlement worden voorgelegd. Met instemming van het Parlement zullen de aangenomen teksten worden toegezonden aan degenen voor wie zij bestemd zijn. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
