Wspólna Polityka Rolna i bezpieczeństwo żywności na świecie (krótka prezentacja) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie sporządzone przez panią poseł Mairead McGuinness w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wspólnej polityki rolnej i światowego bezpieczeństwa żywnościowego.
Mairead McGuinness
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Kiedy rozpoczynałam pracę nad tym sprawozdaniem, zagadnienie światowego bezpieczeństwa żywnościowego znajdowało się bardzo wysoko na liście priorytetów politycznych i w pewnym sensie spadło na dalsze miejsce. Jest to jednak z pewnością kwestia niepokojąca, ponieważ na całym świecie nadal ponad miliard ludzi cierpi z powodu głodu lub niedożywienia. Codziennie z powodu głodu i chorób związanych z ubóstwem umiera 30 tysięcy dzieci. Te statystyki są przerażające i z tego względu kluczowe znaczenie ma problem, w jaki sposób możemy wyprodukować odpowiednią ilość żywności i udostępnić ją ludziom.
Chciałabym podziękować Komisji za współpracę ze mną w trakcie przygotowywania tego sprawozdania, jak również licznym komisjom w tej Izbie, które w oczywisty sposób były zaangażowane w jego sporządzenie, w szczególności Komisji Rozwoju.
Uzasadnienie tego, co znajduje się w sprawozdaniu, w ciągu czterech minut jest niemożliwe, ale proszę pozwolić mi zwrócić uwagę na kilka kwestii, które uważam za istotne. Po pierwsze fakt, że w jednym nagłówku umieściłam wspólną politykę rolną i światowe bezpieczeństwo żywnościowe pokazuje, że zmianie uległa stara praktyka, polegająca na nagonce na wspólną politykę rolną i obwinianiu jej za wszelkie zło w krajach rozwijających się, oraz że obecnie jesteśmy świadomi, iż wspólna polityka rolna zapewniła bezpieczeństwo żywnościowe obywatelom Europy i jako model może zapewnić cenne doświadczenia dotyczące tego, co musimy uczynić w krajach rozwijających się w zakresie produkcji żywności.
Bardzo wyraźnie możemy dostrzec, że od niemal dekady pozwoliliśmy, aby rozwój rolnictwa spadł na liście priorytetów politycznych i rozwojowych na dalsze miejsce. Był okres, kiedy duża część naszych środków w ramach pomocy rozwojowej była przeznaczana na stymulowanie rolnictwa i projekty w dziedzinie produkcji żywności. To się zmieniło, choć uważam, że wraz z gwałtownym wzrostem cen żywności ponownie zaczynamy koncentrować się na rolnictwie, zarówno w UE, jak i w skali światowej.
Oznacza to, że pozwalamy tym państwom, które mają możliwości produkcji żywności, na jej wytwarzanie i pomagamy im oraz ich małoobszarowym rolnikom w lokalnej produkcji żywności, służącej realizacji ich potrzeb. Wiąże się to nie tylko z zapewnieniem podstawowych elementów produkcji żywności, na przykład materiału siewnego i nawozów, ale również know-how, usług doradczych, pomocy rodzinom rolników w krajach rozwijających się, aby umożliwić im produkcję spełniającą ich własne potrzeby.
Tego można dokonać. Mamy przykłady Malawi i innych państw, którym udało się dojść od sytuacji, w której występował ekstremalny głód, do produkcji żywności. Dla osiągnięcia tego celu potrzebne są inicjatywy w dziedzinie polityki społecznej. Wymaga to również od Unii Europejskiej, uwzględniając jej ogromne zaangażowanie na rzecz krajów rozwijających się, aby zachęcała te kraje do przyjrzenia się swojemu rolnictwu i rozpoczęcia wspierania własnej produkcji żywności.
Kwestia podaży i popytu to bardzo delikatne zagadnienie, ponieważ liczba ludności na świecie wzrasta - do 2050 roku zwiększy się o 40% - zatem będziemy musieli zbadać to zagadnienie. Kwestia konkurencji między produkcją żywności, paszy i paliwa, której byliśmy świadkami, stanowi oczywiście główny problem. Wydaje mi się, że mierząc się z tym wszystkim będziemy musieli przeanalizować zagadnienie badań i rozwoju.
Uważam, że nie zrobiliśmy wystarczająco wiele w zakresie badań i rozwoju. W Europie dążyliśmy do zmniejszenia produkcji żywności i z tego względu być może nie zauważaliśmy potrzeby zajmowania się wydajnością produkcji rolnej i potrzebą zwiększenia produkcji w przyszłości.
Jedna z głównych koncepcji, jakie rzeczywiście chciałabym zaprezentować w tym krótkim czasie, który mam do dyspozycji, dotyczy tego, że rolnicy na całym świecie będą produkować żywność, o ile będą mogli w ten sposób uzyskać dochód, a zatem na politykach ciąży presja urzeczywistnienia tego, wypracowania polityki, która zapewni rolnikom stabilne dochody. W jaki sposób mamy to zrobić? Zapewniając stabilne ceny, a także przyglądając się kwestii kosztów produkcji żywności. Jeżeli rolnicy nie dostaną takiej zachęty dochodowej, będą rezygnować.
Ostrzegam: ponad rok temu dyskutowaliśmy o wysokich cenach artykułów żywnościowych. Obecnie dysponujemy w magazynach nadwyżkami, na przykład zboża, na które nie ma zapotrzebowania na rynku. Ci rolnicy nie wyprodukują aż tak wiele w kolejnym sezonie, co może zaostrzyć długoterminowy problem światowego bezpieczeństwa żywnościowego.
Sprawozdanie jest bardzo obszerne. Mam nadzieję, że koledzy je poprą, a ja ponownie chciałabym podziękować wszystkim osobom, które były nim bardzo zainteresowane.
Androulla Vassiliou
komisarz. - Panie przewodniczący! Komisja z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie sporządzone przez panią poseł McGuinness, jak również intensywną debatę, która miała miejsce w różnych komisjach PE, dotyczącą elementów nawiązujących do tego bardzo ważnego tematu, takich jak handel, biopaliwa, monitorowanie cen, polityka inwestycyjna, kryzys finansowy, zmiany klimatyczne oraz użytkowanie wód w rolnictwie.
Komisja zgadza się z szeroką analizą przyczyn kryzysu żywnościowego, który w pierwszej części 2008 roku dotknął wiele krajów rozwijających się. Komisja będzie w dalszym ciągu analizować związek między cenami żywności a cenami energii. Kwestia związku przyczynowo-skutkowego jest bardzo skomplikowana, ponieważ obejmuje wzajemne oddziaływanie wielu czynników podażowych i popytowych. Ceny energii są tylko jednym z tych czynników, ale wywiera on wpływ zarówno bezpośredni, jak i pośredni. Kwestia biopaliw była przedmiotem szczegółowej dyskusji w trakcie wielu posiedzeń PE. Istnieje wyraźna różnica między polityką UE i Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do zakresu, w jakim produkcja zbóż jest przekształcana na biopaliwa. Polityka UE w dziedzinie biopaliw nie powoduje ograniczenia dostępności żywności, ponieważ ilość paszy wykorzystywanej w tym celu jest w skali światowej bardzo mała.
Nawet jeżeli UE zbliży się do swojego celu wynoszącego 10%, wpływ na ceny żywności będzie ograniczony, w szczególności z dwóch powodów: po pierwsze, coraz większa część biopaliw będzie pochodzić z surowców żywnościowych nie nadających się do spożycia albo będzie wytwarzana z osadów lub odpadów. Po drugie, zwiększy się wydajność technik wytwarzania biopaliw, jak również można oczekiwać dalszego wzrostu średnich plonów.
Zrównoważona polityka UE w dziedzinie biopaliw jest zasadniczo polityką na rzecz ubogich. Zapewni ona dodatkowe możliwości dla dwóch trzecich ubogich na świecie, którzy mieszkają na obszarach wiejskich i z tego względu są uzależnieni od dobrze prosperującego sektora rolnego. Jednakże nie wszystkie grupy odniosą korzyści w takim samym stopniu. Komisja z zaangażowaniem ściśle monitoruje wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe i ceny żywności.
UE podjęła już działania służące rozwiązaniu problemu światowego bezpieczeństwa żywnościowego, polegające na dostosowaniu WPR do zmienionych rynków i sytuacji światowej. Uzgodniona niedawno ocena jej funkcjonowania spowoduje unowocześnienie, uproszczenie i usprawnienie WPR oraz zlikwiduje ograniczenia wobec rolników, umożliwiając im w ten sposób lepsze reagowanie na sygnały płynące z rynku i na nowe wyzwania.
Porozumienie w sprawie oceny funkcjonowania obejmuje zniesienie odłogowania gruntów rolnych, stopniowe zwiększenie kwot mlecznych, prowadzące do ich zniesienia w 2015 roku, i przekształcenie interwencji rynkowych w rzeczywistą sieć bezpieczeństwa.
Odnosi się ono również do nowych wyzwań, takich jak zmiany klimatyczne, gospodarka wodna, odnawialne źródła energii i różnorodność biologiczna, które będą miały wpływ na kraje rozwijające się.
Po 2013 roku WPR nie będzie statyczna i już zainicjowano wstępną debatę po nieformalnym spotkaniu ministrów rolnictwa, które odbyło się we wrześniu w Annecy. Przyszłą WPR należy postrzegać w kontekście szerszej wizji, której integralnymi elementami są zrównoważony rozwój, konkurencyjność i światowy bilans żywnościowy.
Różne spotkania na wysokim szczeblu spowodowały nadanie światowemu bezpieczeństwu żywnościowemu wysokiego priorytetu w międzynarodowym programie działań. Konieczność nadania rolnictwu i rozwojowi obszarów wiejskich wysokiego priorytetu na szczeblu krajowym, regionalnym, a być może również kontynentalnym, spotyka się z wyraźnym zrozumieniem i międzynarodowym uznaniem. Na przykład kwestia rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego była przedmiotem szczegółowych rozmów w trakcie naszych bezpośrednich spotkań z kolegami z Unii Afrykańskiej w październiku, a w roku bieżącym mamy zamiar jeszcze ożywić tę debatę.
Wreszcie, co nie najmniej ważne, Komisja musi podjąć dalsze działania w związku z deklaracją szefów państw G8 w sprawie światowego bezpieczeństwa żywnościowego. W trakcie procesu przygotowawczego do zatwierdzenia instrumentu żywnościowego przez Radę, co nastąpiło w dniu 16 grudnia, Komisja Europejska odbyła już bardzo owocne dyskusje z grupą zadaniową wysokiego szczebla ONZ.
Komisja Europejska z niecierpliwością oczekuje wdrożenia kompleksowych ram działania. Komisja jest przekonana, że tworzące się stopniowo światowe partnerstwo w dziedzinie rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego będzie odgrywać kluczową rolę w realizacji różnych zaleceń, zawartych w niniejszym sprawozdaniu, w tym również dotyczących metod wsparcia małoobszarowej produkcji rolnej oraz rodzajów polityki handlowej, które należy stosować z korzyścią dla bezpieczeństwa żywnościowego, szczególnie w najbardziej wrażliwych społecznościach.
Oczywiście, należy unikać ograniczeń i zakazów eksportowych, a droga naprzód prowadzi raczej w kierunku dalszej liberalizacji handlu, a nie jej ograniczenia. Zwiększone przepływy handlowe stanowią część rozwiązania w celu osiągnięcia bezpieczeństwa żywnościowego.
Komisja wyraża nadzieję, że również inni darczyńcy przyłączą się do odważnych działań, podjętych przez instytucje europejskie w celu uruchomienia kwoty miliarda euro, która będzie stanowić uzupełnienie innych instrumentów finansowych przeznaczonych na reagowanie na kryzys żywnościowy, mających charakter zarówno krótko- i średnio-, jak również długookresowy.
Madrycka konferencja w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego dla wszystkich, mająca odbyć się w dniach 26 i 27 stycznia, z pewnością stanowi kluczowe wydarzenie służące przeniesieniu debaty na inny poziom, taki, którego celem jest określenie najważniejszych priorytetów służących rozwiązaniu problemu głodu światowego.
Komisja Europejska będzie w dalszym ciągu odgrywać proaktywną rolę w zakresie zapewniania światowego bezpieczeństwa żywnościowego, a sprawozdanie sporządzone przez panią poseł McGuinness z pewnością stanowiło dobrą analizę ewentualnych kierunków działań, które mogą być rozważone przez KE i szerszą wspólnotę międzynarodową.
Przewodniczący
Debata zostaje zamknięta.
Głosowanie odbędzie się we wtorek o godz. 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Kader Arif  
na piśmie. - (FR) Działania podjęte przez Parlament w związku z wybuchem niepokojów na tle żywnościowym umożliwiły uwolnienie miliarda euro na walkę z kryzysem żywnościowym. Pomijając te działania doraźne, chciałbym podkreślić potrzebę przyjęcia długookresowej strategii międzynarodowej, opierającej się na rolnictwie lokalnym i autonomicznym, odpowiednim dla potrzeb ludności i potencjału tych regionów.
Faktycznie, wzrost liczby ludności na świecie, ocieplenie klimatu, niekontrolowana produkcja biopaliw i agresywna spekulacja stanowią liczne czynniki zwiększające presję na rynki rolne. Te elementy wskazują, że kryzys nie będzie krótkotrwały i konieczne jest redefiniowanie polityki społecznej jako całości, w celu usprawnienia metod produkcji i regulacji rynków międzynarodowych.
Uważam, że WPR może stać się przykładem skutecznej, sprawiedliwej i odpowiedzialnej polityki, stanowiącej odpowiedź na wyzwanie żywnościowe, a zarazem łączącej gospodarkę, społeczeństwo i ochronę środowiska, pod warunkiem że zostaną z niej wyeliminowane nieprawidłowości i nadużycia. Może ona również stanowić wsparcie dla krajów rozwijających się, poprzez przekazywanie techniki, wiedzy i doświadczenia Europy. Jednakże Europa powinna przede wszystkim podjąć działania służące reformie zasad handlu międzynarodowego, aby nie były one sprzeczne z prawem państw do wsparcia swojego rolnictwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego.
Katerina Batzeli  
na piśmie. - (EL) Dotychczasowe porozumienia międzynarodowe i regionalne okazały się być niewystarczające dla normalizacji podaży na rynku i handlu oraz zapewnienia przejrzystych i stabilnych cen produktów rolnych.
Uregulowanie rynków rolnych powinno opierać się na długookresowej strategii skutecznych działań oraz na organizowaniu i informowaniu producentów o stanie i perspektywach rynku.
Podstawową zasadą takiej polityki jest ustanowienie sieci bezpieczeństwa dochodów, przeciwstawiającej się zagrożeniom i kryzysom pojawiającym się albo wskutek negatywnych zjawisk naturalnych, albo wskutek zaburzeń na rynku oraz niezwykle długiego i powszechnego spadku cen.
Potrzebna jest zintegrowana i skuteczna polityka, na przykład:
europejski i międzynarodowy system monitorowania produkcji i rynku jako system wczesnego ostrzegania w celu określenia trendów produkcyjnych;
światowy system monitorowania żywności i jej rezerw;
europejski system monitorowania rynku i zapisywania zmian cen produktów rolnych i produkcji rolnej, który może być powiązany z analogicznym systemem międzynarodowym, prowadzonym pod auspicjami FAO.
Korzystnym pomysłem byłoby również uwzględnienie w przyszłym porozumieniu w sprawie rundy z Dauhy sytuacji nadzwyczajnych, w trakcie których można zapewniać pomoc żywnościową, ponieważ obowiązujące postanowienia nie są wiążące.
Constantin Dumitriu  
Wnioski wyciągnięte przez panią poseł McGuinness w jej sprawozdaniu dotyczącym światowego bezpieczeństwa żywnościowego są obecnie wyraźnie widoczne również w Rumunii. Obserwujemy wzrost cen wszystkich podstawowych produktów żywnościowych, będący efektem dewaluacji krajowej waluty, wzrostu kosztów surowców oraz pożyczek zaciągniętych przez nasze przedsiębiorstwa przetwórcze.
Ponadto ze względu na ocieplenie klimatu coraz częściej doświadczamy przypadków zniszczenia plonów na skutek katastrof naturalnych. W rzeczywistości rolnicy z nowych państw członkowskich są w takich przypadkach w najgorszej sytuacji, ponieważ wysokość otrzymywanych przez nich dopłat jest niższa niż w pozostałych państwach członkowskich.
Z tego względu, w oparciu o zaproponowane zmiany, zwróciłem się do Komisji o zbadanie możliwości stworzenia pewnych mechanizmów interwencyjnych na szczeblu wspólnotowym, niezależnie od wszelkiej konkretnej pomocy udzielonej na ubezpieczenie plonów, w celu zapobiegania skutkom globalnego ocieplenia i zwalczania ich.
Nakładane na producentów żywności standardy wspólnotowe są wymagające i z tego względu ceny żywności w UE są wysokie. Jestem jednak głęboko przekonany, że rolnictwo może stać się punktem początkowym ozdrowienia gospodarek europejskich, dotkniętych kryzysem światowym, a rozwój odnawialnych źródeł energii może mieć korzystny wpływ na sektor rolno-spożywczy.
Jeżeli podejmiemy niezbędne działania zapobiegawcze, możemy osiągnąć wzrost produkcji biopaliw bez ryzyka dla środowiska czy zapasów żywności potrzebnych w skali światowej.
Roselyne Lefrançois  
na piśmie. - (FR) Przedmiotowe sprawozdanie w sprawie WPR i światowego bezpieczeństwa żywnościowego stanowi dla nas doskonałą okazję do refleksji, w jaki sposób możemy zapewnić, że rolnictwo europejskie w pełni przyczyni się do osiągnięcia równowagi żywnościowej planety. Chociaż produkcja żywności w skali światowej faktycznie musi nadal wzrastać, to udział pomocy rozwojowej przeznaczanej na rolnictwo stale spada od lat 80. XX wieku. Z tego powodu zgłosiłam kilka poprawek w trakcie prac Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, służących uczynieniu tego sprawozdania ambitniejszym i w szczególności zaproponowaniu, aby Komisja Europejska przyjęła kompleksową strategię w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego, całościowo zwiększając stopień spójności polityk wspólnotowych Unii.
Chociaż z ogromnym zadowoleniem przyjmuję podkreślenie w tym tekście kluczowej roli WPR dla osiągnięcia bezpieczeństwa żywnościowego, to ubolewam, że sprawozdawczyni opowiada się za coraz większą harmonizacją polityki rolnej z rynkiem i obarcza inicjatywy w dziedzinie ochrony środowiska odpowiedzialnością za ograniczenie produkcji rolnej w Europie. Moim zdaniem stwierdzenie to jest całkowicie błędne i uważam, że - wręcz przeciwnie - konieczne jest rozwiązanie problemu zmian klimatu w celu opracowania nowych modeli, służących zwiększeniu i poprawie produkcji.
Véronique Mathieu  
na piśmie. - (FR) Obecnie UE musi pilnie zwiększyć swoje bezpieczeństwo żywnościowe i stawić czoła znacznym wyzwaniom. Po pierwsze, konieczne będzie podwojenie produkcji żywności w okresie 30 lat, ponieważ liczba ludności na całym świecie wzrośnie do 9 miliardów do 2050 roku. Faktem jest, że 860 milionów ludzi nadal głoduje. Taki rozwój będzie musiał być zrównoważony i opierać się przede wszystkim na rolnictwie lokalnym.
Kolejnym wyzwaniem jest ogromna zmienność światowych cen produktów żywnościowych, wraz z właściwym zarządzaniem zapasami światowymi. Dla zapewnienia rolnikom europejskim uczciwych dochodów popieram koncepcję polityki ubezpieczeniowej zapewniającej wyższy poziom ochrony rolników przed zmianami cen, jak również inicjatywę utworzenia światowego systemu monitorowania zapasów żywnościowych.
Wreszcie, uwzględniając intensywniejszy handel zwierzętami i roślinami, obowiązkiem UE jest wdrożenie skutecznej strategii zapobiegania wszelkim kryzysom zdrowotnym w Europie. Taka strategia powinna opierać się na zapobieganiu, identyfikowalności i zdolności reagowania. W tym kontekście niedawna decyzja Rady Ministrów o zaostrzeniu przepisów dotyczących kontroli importu oraz ich harmonizacji oznacza, że możemy zapewnić naszym obywatelom lepszą gwarancję jakości produktów żywnościowych.
Rolnictwo odgrywa obecnie w większym stopniu niż kiedykolwiek główną rolę w zakresie wzrostu i rozwoju. Z tego względu musimy je za wszelką cenę chronić!
Daciana Octavia Sârbu  
Światowy kryzys żywnościowy, spowodowany ciągłym wzrostem cen kukurydzy, pszenicy i energii, wzrostem liczby ludności na świecie i zmianami klimatu, przyczynił się do wybuchu szeregu niepokojów i zamieszek, które - o ile nie zostaną uspokojone w najbliższym okresie - mogą doprowadzić do destabilizacji krajów i regionów na całym świecie. Alarmującym sygnałem jest przepaść między stopą wzrostu liczby ludności, która może osiągnąć ponad 9 miliardów mieszkańców do 2050 roku, a zmniejszaniem się światowych zapasów żywności. Taka sytuacja spowoduje najprawdopodobniej zastąpienie konfliktów o ropę konfliktami o wodę pitną i żywność lub przez walkę o przeżycie. Obecnie Unia Europejska jest największym darczyńcą pomocy humanitarnej, ale zapasy żywności zaczynają się wyczerpywać, a kraje rozwijające się, szczególnie w Afryce, potrzebują większego wsparcia w celu zwalczania ubóstwa i chronicznego głodu. Żeby przełamać ten impas, należy zwrócić uwagę między innymi na takie znaczące kwestie, jak: zmniejszenie uzależnienia rolnictwa od kopalnych źródeł energii, stosowanie produktów organicznych, utrzymanie żyznych gleb i dostosowanie wspólnej polityki rolnej do sytuacji kryzysu żywnościowego.
Csaba Sándor Tabajdi  
na piśmie. - (HU) Najistotniejsza kwestia stojąca przed europejskim rolnictwem w 2009 roku dotyczy tego, w jaki sposób światowy kryzys gospodarczy wpłynie na warunki produkcji i konsumpcji produktów rolnych. To zagadnienie będzie głównym tematem Drugiej Węgierskiej Akademii Rolnej, którą organizuję wspólnie z panem Zoltánem Gőgösem, sekretarzem stanu w węgierskim Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w dniu 17 kwietnia 2009 r. w mieście Pápa. Od 2006 roku cena kukurydzy na rynkach światowych wzrosła trzykrotnie, a cena pszenicy - o 180%, podczas gdy przeciętne ceny żywności wzrosły o 83%. Do 2050 roku liczba ludności na świecie wzrośnie do 9 miliardów i w celu zaspokojenia ich potrzeb będziemy musieli podwoić poziom produkcji rolnej; z tego względu okres taniej żywności przeszedł do historii. Dlatego kluczowe znaczenie ma zachowanie, a tam, gdzie to możliwe - zwiększenie, potencjału rolnictwa Unii Europejskiej. Nie można zaakceptować faktu, że wskutek sektorowej reformy WPR oczekuje się zmniejszenia produkcji rolnej w Unii Europejskiej. Dobrymi przykładami takiej sytuacji są: reforma sektora cukru, która doprowadziła do likwidacji węgierskiego przemysłu cukrowniczego, oraz dopłaty udzielane za karczowanie winnic w związku z polityką reformy sektora wina. Krokiem w tym kierunku jest również oddzielenie bezpośrednich dopłat rolnych od wielkości produkcji.
Musimy znaleźć odpowiednią równowagę między produkcją żywności a produkcją biopaliw, gdyż ta ostatnia nie może stanowić zagrożenia dla światowego bezpieczeństwa żywnościowego. Program Stanów Zjednoczonych w zakresie bioetanolu w znacznej mierze przyczynił się do gwałtownego wzrostu cen żywności w 2008 roku; opierając się na tych doświadczeniach Unia Europejska musi przeanalizować swoje wcześniejsze zobowiązania w zakresie udziału biopaliw. Zachęcam wreszcie do szybkiego podjęcia działań na szczeblu UE, przeciwdziałających tworzeniu się monopoli w sektorze detalicznego handlu żywnością, w celu ochrony producentów.
Silvia-Adriana Ţicău  
Wzrost cen energii, niekorzystne zjawiska meteorologiczne oraz wzrost zapotrzebowania na energię związany z wzrostem liczby ludności na świecie są przyczynami wysokich cen żywności. Wzywam Komisję do zbadania powiązania między wysokimi cenami żywności a wzrastającymi cenami energii, w szczególności w odniesieniu do wykorzystywanych rodzajów paliw.
Rolnictwo musi zwiększyć swoją efektywność energetyczną. Zwiększenie udziału plonów przeznaczonego na biopaliwa oraz wykorzystywanie odnawialnych źródeł energii mogą mieć korzystny wpływ na sektor rolno-spożywczy, który odczuł negatywne skutki wzrostu cen nawozów i pestycydów, jak również wzrostu kosztów przetwórstwa i transportu. Wzywam Komisję do ścisłego monitorowania skutków zwiększonej produkcji biopaliw w Unii Europejskiej i w krajach trzecich w kontekście zmian w użytkowaniu gruntów, cen produktów żywnościowych oraz dostępu do żywności.
Instrumenty zachęcające do zrównoważonej uprawy roślin energetycznych nie mogą stanowić zagrożenia dla produkcji żywności. Uważam, że badania naukowe w dziedzinie rolnictwa są niezbędne dla zwiększenia wydajności gospodarstw. Wzywam również państwa członkowskie do pełnego skorzystania z istniejących w tym zakresie możliwości w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego oraz podjęcia działań, które spowodują wzrost produkcji rolnej w sposób zrównoważony i energooszczędny.
