Gemeenschappelijke normen en procedures voor de terugkeer van illegaal in de lidstaten verblijvende onderdanen van derde landen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag door de heer Weber, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, inzake het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven - C6-0266/2005 -.
Dragutin Mate
fungerend voorzitter van de Raad. - (SL) Ik ben werkelijk verheugd dat wij hier vandaag bijeen zijn en kunnen praten over de richtlijn inzake terugkeer. Het betreft hier feitelijk het eerste document op het vlak van migratie is dat wij gezamenlijk - Parlement en Raad - hebben weten op te stellen. Voorheen is dat nooit gelukt en ik moet zeggen dat er ook uitzonderlijk grote inspanningen van zowel de Raad als het Parlement, en in het bijzonder van de heer Weber, vooraf zijn gegaan aan het punt waarop wij vandaag zijn aanbeland.
Het heeft ons als Raad veel tijd gekost onze standpunten te formuleren. Wij hebben meer dan twee jaar nodig gehad om bepaalde basisbeginselen te coördineren op basis waarvan wij de politieke trialoog daadwerkelijk konden beginnen. De politieke trialoog is eind vorig jaar ingezet en loopt dit jaar verder. De benadering die wij hebben gekozen en die ook wordt gesteund door de rapporteur, de heer Weber, waarvoor ik hem dank, was dat wij eerst een meerderheidsstandpunt van de lidstaten moesten zien te bereiken en de teksten moesten proberen te harmoniseren, om vervolgens een gekwalificeerde meerderheid in de Raad te krijgen ter ondersteuning van de door ons geharmoniseerde tekst.
Bepaalde punten waren uiterst gecompliceerd en zeer moeilijk vast te leggen. Een van de vlakken die van zeer groot belang zijn, zowel voor het Parlement als voor de Raad, is de periode waarbinnen wij het verkeer van personen die illegaal aankomen op het grondgebied van de Europese Unie kunnen uitstellen of beperken. Laat ik het maar onomwonden zeggen: slechts tien lidstaten hebben een periode van minder dan zes maanden. Slechts tien van de 27 lidstaten hebben een periode van minder dan zes maanden en alle overige lidstaten zullen hun wetgeving moeten aanpassen aan de periode van zes maanden, hetgeen wij voorstellen in deze richtlijn en hetgeen een grote stap voorwaarts zou betekenen binnen de voor ons beschikbare opties en uiteraard ten aanzien van het vlak van de beperking van het verkeer.
Ook moet worden benadrukt dat het hierbij om uitzonderlijke vooruitgang gaat, en om een proces van standaardisering op basis waarvan alle lidstaten zullen kunnen opereren. Tot op heden handelt elke lidstaat overeenkomstig zijn eigen wetgeving, en ik hoop dan ook van harte dat wij hier in het Parlement vandaag een passende consensus kunnen bereiken, de eerste lezing kunnen afronden en deze in stemming kunnen brengen.
In praktische zin was het moeilijkste van al onze gesprekken de kwestie van het bieden van rechtshulp aan mensen. Hier in de Raad hebben wij via onderhandelingen tot op de laatste dag de argumenten en opvattingen van het Parlement nauwlettend tot ons genomen, al ging dat niet zonder problemen. De laatste onderhandelingen op dit punt eindigden min of meer op de ochtend voorafgaand aan de Raad van Ministers, maar wij zijn er in die Raad van Ministers wel in geslaagd de ministers te overtuigen om de door het Parlement gewenste regels aan te nemen, al betekent dit wel een aanzienlijke toename van het werk en tevens van de financiële investeringen die de afzonderlijke lidstaten moeten doen. Het punt is dat wij goed moeten beseffen dat de situatie van illegale migratie van land tot land zeer kan verschillen. Rond de Middellandse Zee zijn de problemen aan de orde van de dag, en deze nemen in de zomer helemaal toe, terwijl bepaalde andere landen zich ver van de migratiestromen verwijderd bevinden en vanzelfsprekend heel anders op het probleem van de migratie reageren.
Uiteraard ben ik zeer verheugd dat wij een compromis hebben weten te bereiken op basis waarvan wij de situatie voor migranten kunnen verbeteren. Wij hebben ons hierbij gericht op de meest kwetsbare groepen migranten, gezinnen en kinderen, en wij kunnen hun nu veel meer rechten bieden dan in veel andere wetgevingen vandaag de dag. Het lijkt mij dat wij zo aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt en ik zie dit dan ook als een grote prestatie van de onderhandelaars van het Parlement ten tijde van het debat over deze kwesties.
Ik moet echter ook een paar andere dingen zeggen. Het compromis dat wij in de Raad hebben bereikt, is met zeer veel moeite tot stand gekomen. De onderhandelingen, waarbij ik tezamen met de overige ministers tot op de laatste dag persoonlijk was betrokken, waren uitermate zwaar, maar binnen de Raad heerst nu wel de ondubbelzinnige en vaste overtuiging dat dit een tekst is die acceptabel is voor de Raad. Elke herziening van of elk amendement op deze tekst zal dan ook neerkomen op een meningsverschil met de Raad, hetgeen dan uiteraard betekent dat de richtlijn niet in eerste lezing wordt aangenomen.
Wat zijn hiervan de gevolgen? Wij hebben dan geen gemeenschappelijke standaard, wij laten na een situatie te verbeteren die wij allemaal willen verbeteren, en het proces van goedkeuring van deze richtlijn wordt aanzienlijk vertraagd en uitgesteld. Ook in het meest optimistische scenario kunnen wij stellen dat wij in ieder geval de komende drie jaren niet zullen slagen in het coördineren van de richtlijn inzake terugkeer, en op deze manier zullen wij natuurlijk ook de situatie voor al diegenen waarvoor wij de zaak aanzienlijk zouden kunnen verbeteren, alleen maar verslechteren.
Dat is echter nog niet de enige consequentie van het niet goedkeuren van de richtlijn. Een andere consequentie is dat het overige richtlijnen zal beïnvloeden die worden aangenomen op basis van de medebeslissingsprocedure en waarvoor de onderhandelingsmethode die bij deze procedure is gehanteerd een goed voorbeeld kan vormen en aanzienlijk kan bijdragen aan een betere afhandeling van in eerste instantie de richtlijnen inzake de groene kaart en bepaalde overige rechten van werkers die naar de Europese Unie komen. Ik geloof dat de weg die wij hier uitgestippeld hebben de juiste is en dat wij op deze wijze goed kunnen functioneren.
Met het oog op de constructieve en vruchtbare samenwerking zou ik tot slot behalve de rapporteur, de heer Weber, ook alle schaduwrapporteurs willen danken, die voortdurend bij alle politieke onderhandelingen aanwezig waren, en uiteraard de vicevoorzitter en het personeel van de Commissie, die ons bij vele gelegenheden hebben geholpen een goed compromis te bereiken.
Jacques Barrot
Mijnheer de Voorzitter, op mijn beurt zou ik mijn dank willen uitspreken aan de heer Dragutin Mate, onze fungerend voorzitter van de Raad. Allereerst zou ik willen opmerken dat dit dossier een heus bewijs is dat de medebeslissingsprocedure functioneert, zelfs in gevallen van complexe en moeilijke dossiers.
De Europese Commissie beveelt een integrale benadering van migratie aan, en deze samenhangende aanpak vereist consolidatie van de wettelijke immigratiekanalen, de plaatselijke integratie van immigranten en een effectief en genereus asielsysteem. Als wij deze regeling van de voorwaarden voor binnenkomst van onderdanen van derde landen in de Europese Unie accepteren, moeten wij uiteraard ook zorgen voor regels die van toepassing zijn op diegenen die niet of niet langer aan de voorwaarden voldoen.
Zo niet, dan verliest ons migratiebeleid zijn legitimiteit. Wij moeten erkennen dat het gevaar van een vicieuze cirkel op de loer ligt. Als wij niets doen aan illegale immigratie, brengen wij de levens in gevaar van diegenen die worden uitgebuit door gewetenloze werkgevers en bemoeilijken wij evenzeer de integratie van legale immigranten. Daarom geloof ik dat wij deze vicieuze cirkel moeten doorbreken door middel van het evenwicht waar de heer Mate zojuist over sprak
Met de richtlijn worden de geldende bepalingen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mensen in de communautaire wetgeving geïntroduceerd. Door de richtlijn aan te nemen, kunnen wij de communautaire controlemechanismen toepassen die gericht zijn op het toezicht op de naleving van het acquis. Of het nu gaat om de prioriteit die wordt gegeven aan vrijwillige terugkeer, de rechten van illegaal verblijvende personen voor wie terugkeer dreigt, het handhaven van de voorwaarden, de bescherming van de beste belangen van het kind, respect voor het gezinsleven binnen het kader van terugkeer, of respect voor het beginsel van niet-uitzetting, de richtlijn reduceert het aantal grijze gebieden en maakt het mogelijk om doelmatiger de uitbuiting te bestrijden waaraan de kinderen van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen vaak blootstaan.
De richtlijn legt de lidstaten de verplichting op om het besluit te nemen om onderdanen van derde landen dan wel terug te sturen naar hun vaderland dan wel verblijfsrecht te verlenen. Deze benadering houdt in dat voor alle betrokkenen de wettelijke zekerheid wordt vergroot. De richtlijn heeft daarom ook het voordeel dat het de Commissie de mogelijkheid geeft om de uitvoering ervan te controleren en ik kan u verzekeren dat de Commissie en ikzelf, de persoon die verantwoordelijk is voor dit dossier, zullen zorgen voor naleving van alle grondbeginselen met betrekking tot het respect voor de rechten van migranten. Wij zullen in het bijzonder het effect van bepaalde bepalingen op bewaring, het opleggen van een inreisverbod en rechtshulp beoordelen.
Zoals de heer Mate al aangaf, dwingt de richtlijn de lidstaten specifieke aandacht te besteden aan de rechten van het kind. De uitvoering van de regels dient in overeenstemming te zijn met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mensen en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind. De Commissie zal hier in het bijzonder toezicht op houden en zorgen dat voldoende rekening wordt gehouden met de specifieke situatie van deze meest kwetsbare groep.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, staat u mij toe mijn specifieke dank te betuigen aan de heer Weber, aan alle schaduwrapporteurs en aan de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken voor het zeer belangrijke werk dat zij hebben verricht. Er is een richtlijn opgesteld waarvan ik geloof dat deze mogelijkheden voor doelmatige controle biedt en tegelijkertijd veel aandacht besteedt aan de rechten van de mens.
Het is de ambitie van de Commissie om een coherent Europees kader voor terugkeerbeleid in te voeren dat zowel doelmatig is als de mensenrechten respecteert en daarnaast is onderworpen aan goede democratische controle.
Staat u mij toe bij wijze van afsluiting te verwijzen naar de drie verklaringen die gezamenlijk het compromis uitmaken dat is overeengekomen met de medewetgevers, zoals uiteengezet in de bijlage bij het compromisamendement van uw rapporteur, de heer Weber.
Manfred Weber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de vicevoorzitter, wij debatteren nu al tweeënhalf jaar over een richtlijn inzake de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen. Voor ik inga op een aantal praktische aspecten, wil ik eerst mijn dank betuigen. Dit was een complex en zeer emotioneel onderwerp, dat bij veel mensen in Europa zeer gevoelig ligt. Verder werd er ook nog eens gewerkt op basis van een nieuwe procedure, de medebeslissingsprocedure, dus nogmaals mijn dank. Binnen de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken kregen wij van een grote meerderheid steun voor onze suggesties voor een solide en werkbaar voorstel. Als Parlement zijn wij in staat geweest consensus te bereiken. Dank voor uw samenwerking en ook dank aan het Sloveense voorzitterschap van de Raad, aangezien het gedurende die tweeënhalf jaar het enige voorzitterschap was dat enige vaart in het debat wist te brengen.
Maar nu terzake: we hebben het hier niet over asiel, zoals veel mensen beweren. De asielrichtlijn is een heel andere wetgevingskwestie. Wij hebben het over mensen die momenteel illegaal in Europa verblijven, miljoenen mensen die illegaal in Europa verblijven en waarvan wij de status willen veranderen. De slavernij die in deze context bestaat, moet in de Europese Unie met wortel en al worden uitgetrokken. Dit kan worden gerealiseerd aan de hand van wetgeving, namelijk door het afgeven van een wettelijke verblijfsvergunning, maar ook door de betrokken persoon te doen terugkeren naar diens eigen land.
Vandaag wil ik mij richten tot diegenen in de zaal die nog steeds sceptisch zijn, diegenen die nog altijd vragen hebben. Er zijn veel beweringen gedaan aangaande de tijd van bewaring voorafgaand aan uitzetting: zes maanden, met een eventuele verlenging van nog eens twaalf maanden. Er is op gewezen dat er landen zijn met een periode van dertig of veertig dagen. De Raad van Ministers heeft echter verklaard de richtlijn niet te willen misbruiken als excuus om de situatie te laten verslechteren: er moeten hoge standaarden worden aangehouden. Waarom ziet niemand dat er momenteel negen lidstaten in de Europese Unie zijn die op het moment helemaal geen limiet stellen aan de tijd van bewaring? In deze lidstaten wordt de situatie verbeterd.
Waarom ziet niemand dat wij een hele sectie, een heel artikel hebben geschreven dat geheel en al gewijd is aan kinderen en gezinnen, en hiervoor minimale standaarden vastlegt? Het gaat daarbij vooral om niet-begeleide kinderen, die in het bijzonder onze hulp behoeven. Hiervoor zijn minimale standaarden bepaald. Waarom kijkt niemand naar de verplichting om kinderen toegang tot zorg en onderwijs te bieden? Waarom ziet niemand het centrale punt ten aanzien van de tijd van bewaring in afwachting van uitzetting, namelijk dat wij die tijd zo kort mogelijk willen houden en dat een persoon alleen kan worden vastgezet indien terugkeer wettelijk mogelijk is? Dit betekent dat de tactiek van het uitputten van de autoriteiten die momenteel in de Europese Unie wordt gebezigd, in de toekomst niet meer mogelijk is.
Waarom ziet niemand dat wij nu rechtshulp hebben, dat de NGO's toegang hebben, en dat er nu het recht is om bezwaren in te dienen? Deze richtlijn is een enorme stap vooruit. Wij hebben het aantal landen waarnaar mensen kunnen worden uitgewezen beperkt. Het Europees Parlement heeft het beginsel van vrijwillig vertrek afgedwongen, dus wat momenteel in veel lidstaten niet bestaat, zal in de toekomst een beginsel zijn. Ik lees in de krant dat de Raad van Europa kritiek heeft. Alle richtsnoeren van de Raad van Europa inzake terugkeer zijn nu in deze richtlijn opgenomen en zullen daarom in de toekomst rechtsgeldig zijn. Waarom bekritiseert de Raad van Europa dan zijn eigen richtsnoeren? Met deze richtlijn maken wij enorme progressie, onder meer ten aanzien van het inreisverbod van vijf jaar. Denkt u eens terug aan een paar jaar geleden. Het was de Commissie die voorstelde dat de vereiste van een inreisverbod van vijf jaar werd afgekondigd. Wij zijn er in geslaagd deze vereiste te verwijderen. Als Europees Parlement zijn wij erin geslaagd daarvoor in de plaats te zorgen voor een betere regeling.
Ook vandaag zal hier weer een hoop kritiek zijn. Veel Parlementsleden zullen het woord vragen en beschrijven hoe vreselijk de detentiecentra zijn, hoe deernisweekend de situatie is binnen deze centra, hoe inhumaan de terugkeer vanuit de Europese Unie vandaag de dag is. Wij hebben hier al tweeënhalf jaar over gesproken en ik dank u voor de uitwisseling van gedachten, maar ik zal er vandaag geen doekjes om winden: als u tegen deze richtlijn stemt, stemt u tegen de uitkomst van de trialoog en weerhoudt u de Europese Unie van vooruitgang ten aanzien van betere standaarden voor deze mensenrechten. Daarom doe ik een beroep op u: laat vandaag alstublieft zien dat wij ook echt kunnen handelen. Met name gelet op het feit dat de bevolking van Ierland verdere uitbreiding van Europa heeft afgewezen, hebben wij nu voor het eerst de gelegenheid om op dit vlak te tonen dat wij in staat zijn op te treden, en dat wij streven naar een sterk en humaan Europa.
(Applaus)
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen mijn collega, de heer Weber, oprecht te feliciteren.
Dit voorstel voor een richtlijn is een krachtige en gedecideerde stap op weg naar het gemeenschappelijke immigratiebeleid waarnaar wij streven. De richtlijn is een onontbeerlijk wetsinstrument om de grondrechten van immigranten te waarborgen en een voorwaarde om vooruitgang te boeken ten aanzien van de regulering van legale immigratie. In het voorstel vormt de vrijwillige terugkeer van immigranten die illegaal in de lidstaten verblijven, een doelstelling die prioriteit heeft en de voorkeur geniet. De immigranten krijgen hierdoor de nodige middelen opdat ze zonder dat er kosten voor hen aan verbonden zijn, op een passende manier terug kunnen keren naar hun land van herkomst.
Het alternatief van een gedwongen terugkeer wordt gezien als een laatste toevlucht, en hierbij worden te allen tijde de mensenrechten strikt gerespecteerd. Rechtshulp en taalondersteuning voor immigranten en de mogelijkheid om beroep in te dienen tegen het terugkeerbesluit van een rechts- of bestuurlijk orgaan dat speciaal daarvoor is ingesteld, zijn voorbeelden van hoe in het voorstel wordt getracht gedwongen terugkeer secundair te maken aan vrijwillige terugkeer.
Het vaststellen van een maximumtijd van bewaring is een essentieel onderdeel van deze richtlijn. Het is moeilijk te vatten hoe het mogelijk is dat er in de Europese Unie vandaag de dag detentiecentra bestaan waar immigranten onbeperkt vast kunnen zitten. Geen van de lidstaten kan de richtlijn echter gebruiken om de eigen immigratiewetgeving aan te scherpen, met name ten aanzien van de tijd van bewaring.
Verder wordt er een duidelijk onderscheid gemaakt tussen terugkeer en asiel. Er zijn duidelijk wettelijke garanties vastgelegd ten aanzien aanhoudingsbevelen. In het nieuwe artikel 15(a) zijn meer en betere voorwaarden vastgelegd voor minderjarigen en hun gezinnen, en de richtlijn biedt tot slot de mogelijkheid om op dit vlak een beroep te doen op de bevoegdheid van het Hof van Justitie.
Om al deze redenen, mijnheer de Voorzitter, en nogmaals met dank aan de rapporteur, de Raad en de Commissie, vraag ik om steun voor de richtlijn inzake terugkeer.
Martine Roure
Mijnheer de Voorzitter, vandaag debatteren wij over een aspect van de introductie van een Europees immigratiebeleid en ik zou maar meteen de volgende observatie met u willen delen: hier zitten wij dan, bouwend aan een Europa dat haar deuren sluit. Terwijl wij eigenlijk juist hulpmiddelen zouden moeten creëren waardoor migranten legaal kunnen binnenkomen, willen wij de illegale immigratie proberen te bestrijden.
Mijn Fractie steunt het compromis niet dat het voorzitterschap en de rapporteur met zoveel moeite tot stand hebben weten te brengen. Dat is niet omdat wij tegen een Europees terugkeerbeleid zijn, maar omdat wij vinden dat het resultaat ontoereikend is op het vlak van de bescherming van de mensenrechten. Feitelijk hebben wij altijd gezegd dat wij voor een richtlijn inzake terugkeer zijn, omdat wij op onze bezoeken aan de detentiecentra getuige zijn geweest van allerlei verschrikkingen. Maar de richtlijn mag niet ten koste van alles gaan. Ik heb wel horen zeggen dat mensen door deze richtlijn uit het ondergrondse circuit te voorschijn kunnen komen. Dit is een ernstige misvatting, aangezien deze richtlijn alleen maar regels vastlegt voor terugkeer en onder geen omstandigheden het recht geeft te blijven.
De rapporteur vindt het compromis evenwichtig omdat het een aantal rechten verleent. De door deze tekst verleende rechten, zoals toegang tot onderwijs voor minderjarigen en toegang tot rechtshulp, zijn echter niet dwingend.
Daarnaast zorgt deze richtlijn niet voor verbeteringen met betrekking tot bewaring in de Europese Unie. Als wij bijvoorbeeld de tijd van bewaring terugbrengen tot achttien maanden, dan leidt dat tot verbetering in negen van de 27 lidstaten. In drie van deze negen lidstaten verandert er echter helemaal niets: het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken nemen niet deel aan de richtlijn. Er zijn wat verbeteringen in landen zoals Malta, waar de meerderheid van de in bewaring genomen mensen echter uit asielzoekers bestaat die niet onder de richtlijn vallen. In Griekenland zitten vooral mensen vast die opgepakt zijn bij hun pogingen illegaal een buitengrens over te komen. Ook deze mensen vallen buiten het bereik van de richtlijn.
Om die reden heeft de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement een beperkt aantal amendementen ingediend dat een humane dimensie moet geven aan deze tekst. Dit is de eerste medebeslissingsprocedure inzake de strijd tegen illegale immigratie waaraan het Parlement deelneemt, en dat is dan ook de reden waarom wij als Parlementsleden de plicht hebben te strijden voor een heldere wetgeving die niet vatbaar is voor meerdere interpretaties door de lidstaten of binnen uitspraken van het Hof van Justitie. Daarom roep ik het Europees Parlement op alle wetgevende macht die het tot zijn beschikking heeft in te zetten om een wetgeving aan te nemen die echt het lot van mensen in bewaring zal verbeteren. Dit is onze plicht als Parlementsleden.
Dit alles ontslaat ons niet van de plicht na te denken over een bredere en meer filosofische vraag: behoort de aarde toe aan alle mensen? Moeten bepaalde mensen echt veroordeeld zijn tot een leven van armoede? Vindt u niet dat dit het werkelijke vraagstuk is?
Jeanine Hennis-Plasschaert
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de onderhandelingen met de Raad waren lang, intensief, complex en moeizaam. Voor veel lidstaten was het uitgangspunt: "Hoe komen wij van deze richtlijn af? Wij willen immers helmaal geen Europese standaarden voor de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen.” Kennelijk hadden de Raad en het Parlement geheel andere opvattingen over hoe een serieuze richtlijn inzake terugkeer met voldoende waarborgen eruit moest komen te zien. Het Parlement heeft letterlijk voor elk woord en elke komma moeten vechten.
Voor iedereen, en helemaal voor de PSE-Fractie, moet het nu toch wel duidelijk zijn dat het huidige compromis voorziet in regels die tot op heden nog niet bestonden. Als lidstaten gunstigere voorwaarden hebben, dan zullen zij deze moeten handhaven of zullen zij deze, als zij dat willen, moeten introduceren. De nationale parlementen spelen een belangrijke rol bij het toezicht op de juiste uitvoering van de richtlijn. Ook hebben wij voor een politieke verklaring van de Raad gezorgd dat deze richtlijn niet zal en niet mag worden gebruikt als excuus om de bestaande standaarden te verlagen. Uit de ervaringen met tien andere asiel- en migratierichtlijnen blijkt dat de angst dat er een neiging bij de lidstaten bestaat om de omzetting van dergelijke richtlijnen aan te wenden als voorwendsel om hun nationale wetgeving repressiever te maken, in de praktijk niet klopt.
Op het moment bestaat er geen EU-wetgeving met betrekking tot de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen. Door dit pakket aan te nemen, krijgt de Gemeenschap controlemechanismen tot haar beschikking. Inbreukprocedures, bevoegdheid van het Hof van Justitie, verslaglegging door de Commissie: al deze middelen zijn beschikbaar.
Drie jaar debat hebben aangetoond dat er echt geen bewegingsruimte meer is en het is wel duidelijk dat er in tweede lezing geen verbeteringen zullen worden gemaakt. Ja, het klopt dat dit spijtig is, dat wil ik best toegeven. Maar als de Raad begint met het voorleggen van een lijst met tal van onaanvaardbare voorstellen, dan wordt de doos van Pandora pas echt geopend.
Kennelijk helpt het politieke klimaat in de meeste lidstaten ook niet echt. Dus hoe moeten wij nu minimumstandaarden invoeren waar er op het moment helemaal geen bestaan? Hoe moeten wij zorgen dat communautaire controlemechanismen beschikbaar zijn? Hoe moeten wij zorgen dat de richtsnoeren van de Raad van Europa wettelijk bindend worden voor alle lidstaten?
In deze fase is de centrale vraag: willen wij een richtlijn of niet? Willen wij een richtlijn die weliswaar niet perfect is, maar die zonder twijfel een eerste stap in de juiste richting is, of willen wij helemaal geen richtlijn omdat wij wel vrede hebben met de huidige situatie?
Ook op dit moment zouden tal van lidstaten opgelucht adem halen als de richtlijn door toedoen van het Parlement ter ziele gaat. Daarom is het wel ironisch dat die leden van het Parlement die het compromis proberen op te blazen, feitelijk juist die lidstaten steunen die helemaal geen Europese waarborgen inzake terugkeer willen!
Dit pakket moet worden gezien als een zeer bescheiden, maar wel belangrijke eerste stap. Het terugkeerbeleid kan niet als geïsoleerd onderwerp worden behandeld, maar moet worden gezien als onmisbaar onderdeel van het totale pakket van migratie, met inbegrip van legale migratie, en asiel. Sterker nog, naar mijn mening is het de hoogste tijd dat wij na drie jaar van debat en onderhandelingen, eindelijk onze verantwoordelijkheid nemen.
(Applaus)
Jean Lambert
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen mijn dank uit te spreken aan de rapporteur voor de integriteit en openheid waarmee hij op dit vlak onze vragen heeft benaderd. Ook zou ik mijn collega's willen danken. Wij hebben ons best gedaan een gezamenlijke aanpak te vinden, in het besef dat mensen in het terugkeerproces moeten worden behandeld als individuen en dat wij moeten zorgen voor passende procedures en een heldere wetgeving.
Uit de debatten met de Raad is duidelijk gebleken dat er momenteel in sommige lidstaten voor de eigen burgers manco's bestaan, met name ten aanzien van rechtshulp - cruciaal als mensen toegang willen hebben tot het recht en een verdediging tegen de machtshebbers - en waar geen doelmatige systemen bestaan om op adequate wijze verlaten kinderen en op zichzelf staande jongeren te verdedigen. Dit heeft tot bepaalde problemen geleid in de debatten met de Raad.
Ik betreur het dat mijn fractie na zulke lange onderhandelingen het onderhandelde standpunt niet kan accepteren. Al zijn wij in theorie zeker niet tegen een dergelijke richtlijn, het resultaat voldoet ook zeker niet aan de standaarden die wij aan het begin hebben gesteld. Waarom niet? Omdat naar onze mening tal van problemen die wij in onze eigen lidstaten hebben bestreden, juist in deze richtlijn worden verankerd.
Een van de problemen wordt gevormd door de lengte van de bewaring. Al stelt de voorgestelde richtlijn hier een limiet aan, we weten allemaal wat een lange tijd van bewaring doet voor de geestelijke gezondheid van opgesloten individuen en kinderen. Wij hebben het zelf kunnen zien en het blijkt ook uit onderzoek. Wij hebben de omstandigheden kunnen zien waaronder mensen worden vastgezet en al wordt in de richtlijn duidelijk gesteld dat de detentiecentra geen gevangenissen mogen zijn, het is ons niet altijd duidelijk wat het verschil is tussen deze centra en een gevangenis
Ook plaatsen wij vraagtekens bij het inreisverbod. Uit artikel 9 blijkt duidelijk dat dit de algemene regel is voor iedereen die onvrijwillig moet terugkeren. Daarom moeten lidstaten die de richtlijn onderschrijven, eerst maar eens een oplossing vinden voor kwesties zoals die van een van de mensen uit mijn kiesdistrict, Serwa Nouri Yousef, die de status heeft van vluchteling, die nu acht maanden zwanger is en wiens echtgenoot gedwongen moest terugkeren naar Irak, waar hij nu vermist is. Onder deze richtlijn zou hij geconfronteerd worden met een inreisverbod. Hoe zit het dan met het gezinsleven, ondanks de claims van humanitaire bescherming?
Ook vragen wij ons met betrekking tot artikel 3(c) af waarheen mensen eigenlijk moeten terugkeren. Wij geloven dat als de verwijzing naar "overige regelingen” ook symbolische handdrukken omvat zoals wij die in het verleden hebben gezien tussen de heer Berlusconi en de heer Khadafi, het onacceptabel is als dergelijke akkoorden worden gesloten buiten de schriftelijke publieke overeenkomsten om.
Andrzej Tomasz Zapałowski
Mijnheer de Voorzitter, de kwestie die wij vandaag bespreken, is grotendeels aangezwengeld door de lidstaten van de EU. Als wij kijken naar de voordrachten van vertegenwoordigers van bepaalde politieke partijen die hier vertegenwoordigd zijn, blijkt dat deze kringen in het verleden hebben gepleit voor een wet die de privatisering van regelingen over de binnenkomst van mensen van buiten Europa mogelijk maakt.
En ook vandaag gaan er weer stemmen in dit Parlement op om wettelijke regelingen in te voeren die gekant zijn tegen de traditionele familie of tegen de Christelijke tradities in Europa. Het zal niet langer dan een paar jaar duren voor wij massaal oproepen en resoluties zien waarin wij worden gevraagd de identiteit van ons continent te redden, aangezien datgene wat eens Europa tot een voorbeeld voor de hele wereld maakte, nu aan het uitsterven is.
De suggestie in het voorstel om nieuwe kantoren te vestigen die zich bezig moeten gaan houden met terugkeer, is niet de juiste weg voorwaarts. Deze taken kunnen beter worden ingepast in het werkkader van functionerende instellingen die in ieder geval al zijn uitgebreid.
Giusto Catania
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze richtlijn is een schande en belediging voor de Europese rechtscultuur. De richtlijn is totaal onacceptabel en heeft alles om de gastvrije cultuur die wij al duizend jaar kennen, om zeep te helpen, tezamen met de diepe wortels van een Europese identiteit die gegroeid is uit een praktijk van gastvrijheid. De richtlijn is niets anders dan een eerbetuiging aan Fort Europa, de materialisatie van een reactionaire utopie die ernaar streeft het vrije verkeer van mannen en vrouwen te dwarsbomen.
Het recht op verkeer kan niet worden gecontroleerd door mannen en vrouwen op te sluiten achter prikkeldraad of in gruwelijke detentiecentra. Mijnheer Mate, als wij het hebben over de maximumtijd van bewaring, dan gaat het om achttien maanden en niet om zes maanden, zoals u beweerde. Dat zijn achttien maanden in bewaring zonder een strafbaar feit te hebben gepleegd!
Ik zou graag willen wijzen op de woorden van aartsbisschop Agostino Marchetto van de Raad van Migranten van de Italiaanse Bisschoppelijke conferentie. Hij zei dat een mens nooit mag worden vastgezet voor enkel een bestuurlijke overtreding en verder dat mensen nooit mogen worden vastgezet in inhumane en vernederende detentiecentra zoals degene die bezocht is door deze parlementaire Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken.
Verder is de richtlijn inhumaan omdat het de terugkeer mogelijk maakt naar een land van doorgang. Libië zal waarschijnlijk een belangrijke uitzetbestemming worden voor migranten. De richtlijn maakt de bewaring en uitzetting van niet-begeleide minderjarigen mogelijk en maakt ook het opleggen van inreisverboden mogelijk, hetgeen een stelselmatige inbreuk vormt op het recht op asiel. Verder voorziet de richtlijn in discretionaire rechtshulp.
Daar komt nog eens bij dat de richtlijn wordt opgelegd door regeringen. Als Parlement maken wij ons medeplichtig aan de dictatuur van de Raad, die simpelweg tegen het Parlement zegt: jullie hebben het maar te slikken. Tegelijkertijd worden er dreigementen geuit tegen het idee van enige vorm van voortzetting van het immigratiedebat. En het Parlement ondergaat dit besluit maar al te gedwee. Ik doe daarom een beroep op de waardigheid van dit Europees Parlement. Dit is geen medebeslissingsprocedure. Wat hier gebeurt is instemming geven aan de Raad. De waarheid is dat de regeringen de 700 miljoen euro die zijn toegekend door het Europees Terugkeerfonds, direct willen activeren. Dat is de ware motivatie achter de richtlijn.
Wat wij daarentegen zouden moeten doen is luisteren naar de samenleving, mensen buiten dit Parlement, de staatshoofden van derde landen, Amnesty International, de kerken, de Europese Bisschoppelijke conferenties, de vakbonden en de Raad van Europa: deze zeggen ons stuk voor stuk dat wij de richtlijn niet moeten aannemen. Ook de Hoge Commissaris voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties, die volgens het Verdrag van Amsterdam moet worden geraadpleegd ten aanzien van alle asiel- en immigratiekwesties die de Europese Commissie afhandelt, zegt ons dat wij de richtlijn niet moeten aannemen.
Het is repressief beleid als het huidige dat ten grondslag ligt aan een van de grootste tragedies van de Europese Unie: de doden op zee. Gisteren stierven er 150 mensen, en de afgelopen tien jaar zijn 12 000 mensen op deze manier om het leven gekomen. De Europese Unie bezoedelt zichzelf met een onacceptabele misdaad en door deze richtlijn maakt zij zich verder medeplichtig aan deze slachtpartij, die de Middellandse Zee tot een waar kerkhof maakt. Alleen al als eerbetoon aan al deze martelaren zou het een goed idee zijn om de richtlijn te verwerpen.
Hélène Goudin
namens de IND/DEM-Fractie. - (SV) Als alle deuren gesloten zijn, is er altijd wel een sluipweggetje achterom. Elk jaar proberen duizenden mensen de EU binnen te komen, al bouwt zij steeds hogere muren om haar grondgebied. Deze pogingen worden almaar wanhopiger en in de media kunnen wij regelmatig zien hoe velen dit met hun leven bekopen.
Het debat van vandaag gaat over hen die erin geslaagd zijn binnen te komen en die wij er nu weer uit willen gooien. Tal van mensenrechtenorganisaties bekritiseren de voorgestelde richtlijn, waaronder Caritas en Amnesty International. Wij moeten hun waarschuwingen ter harte nemen: de voorgestelde richtlijn is in strijd met de mensenrechten.
Wat is de meerwaarde voor Europa als wij besluiten dat personen die geen strafbaar feit hebben gepleegd, kunnen worden opgesloten voor de duur van achttien maanden? Een langere tijd van bewaring resulteert niet in meer terugkeer. Het is alleen maar een inhumaan en kostbare oplossing voor een complex probleem. Het gevolg van het inreisverbod naar de EU gedurende vijf jaar, is alleen maar nog meer illegale immigratie. Wanhopige mensen worden recht in de armen gestuurd van mensenhandelaars en wij zullen alleen maar meer te lezen krijgen over de tegenspoed waarmee vluchtelingen te maken hebben. Ook zal dit alleen maar de haat ten opzichte van dit deel van de westerse wereld vergroten.
Mensenrechtenorganisaties hebben ons gewaarschuwd. Het is nu aan ons om krachtig op te treden en de mensenrechten te beschermen, en dit te doen op nationaal niveau!
Frank Vanhecke
(NL) Voorzitter, hoe bijzonder erg het gesteld is met het totaal gebrek aan kordaat optreden tegen de plaag van de aanwezigheid van miljoenen illegalen in Europa blijkt alvast uit de hysterische reacties van de politiek correcte linkse opiniemakers tegen deze terugkeerrichtlijn. Excuus, dit is geen terugkeerrichtlijn. Ze verplichten lidstaten zelfs gratis juridische bijstand ter beschikking te stellen van illegalen om hun uitwijzing aan te vechten. Bovendien worden minstens zeven lidstaten verplicht hun opsluitingslimiet in te korten.
De richtlijn zet bovendien eigenlijk de twee keuzes, hetzij uitwijzen, hetzij regulariseren, min of meer op hetzelfde niveau, alsof het om een neutrale keuze zou gaan, terwijl de massale regularisaties in diverse lidstaten de voorbije jaren een massaal aanzuigeffect hadden en ook de andere Europese landen zwaar belastten.
Samenvattend, ik wou dat dit een echte terugkeerrichtlijn was die het aanzuigeffect van illegalen eens en voorgoed zou stoppen, maar dat is helaas niet het geval. Ik ben er allesbehalve zeker van dat dit zelfs maar een eerste kleine stap in de goede richting zal zijn.
Simon Busuttil
(MT) Ik zou willen beginnen met mijn collega, de heer Weber, te feliciteren met het zeer nuttige werk dat heeft verricht voor deze wetgeving, het compromis dat wij hebben weten te bereiken. Mijnheer de Voorzitter, de uitslag van het referendum dat vorige week in Ierland is gehouden, geeft aan dat mensen het gevoel hebben dat de Europese Unie te weinig doet aan wat hun echt zorgen baart, en als wij kijken naar de voortdurende onderzoeken, zoals de Eurobarometer, dan zien wij dat immigratie een van de grootste zorgen is die onder de burgers van de EU leeft. De EU-burgers willen meer van Europa, niet minder, en het antwoord dat wij hen tot nu toe geven is niet goed genoeg.
Daarom zal de Europese Unie op het vlak van de immigratie niet serieus worden genomen als zij niet aantoont dat zij in staat is een helder en doelmatig antwoord te formuleren op dit probleem. Wat is het uitgangspunt voor deze richtlijn? Het uitgangspunt is dat de richtlijn geldt voor iedereen die in staat van illegaliteit verkeert. Voor wie in staat van illegaliteit verkeert, kan het antwoord alleen maar zijn dat hij of zij moet terugkeren naar diens land van herkomst. Dat is het doel van deze wetgeving en iedereen die tegen stemt zal de boodschap uitdragen dat illegaliteit gewoon kan blijven bestaan en dat wij het accepteren. Maar dit is niet acceptabel en zou het ook niet moeten zijn.
Voor diegenen die moeten worden teruggestuurd, biedt dit compromis een reeks voorwaarden, die uiteenlopen van zaken als bewaring, behandeling en het gebruik van geweld tot gezondheidszorgdiensten en overige aspecten. Wat voor ons ligt, is een compromis. Het is niet perfect, maar het is een goed compromis om mee verder te gaan. Wij willen toch ook laten zien dat wij een vervolg kunnen geven aan dit compromis?
Claudio Fava
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, staat u mij toe het woord te richten tot de Raad, aangezien het niet onze richtlijn of het voorstel van de Commissie is waarover wij hier debatteren, maar de manier waarop de Raad de richtlijn van alle betekenis heeft ontdaan.
Deze richtlijn vormt een weerslag van de gemeenschappelijke richting die het debat over immigratie in Europa heeft genomen. Het feit dat de richtlijn unaniem door de Raad is aangenomen, doet daar niets aan af, maar versterkt alleen maar de boodschap die wordt uitgedragen. Het betreft een boodschap die voor ons een Europa schetst dat gebouwd is op het beginsel van wantrouwen. Het gaat echter niet om de wenselijkheid van een richtlijn die een gezamenlijk, gedeeld systeem in het leven roept. Het gaat om wat er werkelijk in die richtlijn wordt vastgelegd.
De dag nadat 150 illegale immigranten in de Middellandse Zee door verdrinking om het leven zijn gekomen, vraagt u ons om de overlevenden te vertellen dat al diegenen die zich net als hen reeds op ons grondgebied bevinden, vanaf morgen een bepaling staat te wachten waarin een tijd van bewaring van achttien maanden is vastgelegd. Wij keuren hier een gruwelijk rechtsbeginsel goed dat de mogelijkheid biedt individuen tot achttien maanden van hun vrijheid te beroven door middel van een bestuurlijke maatregel en zonder dat ze een strafbaar feit hebben gepleegd. Wij zouden dit in ons land nooit tolereren als het om onze eigen burgers ging, maar voor illegale immigranten vinden wij het kennelijk geen probleem.
De achttien door onze Fractie ingediende amendementen zijn een poging weer enige tekenen van politieke beschaving in deze maatregel aan te brengen, een poging om in wetgevende zin weer enige waardigheid te geven aan een bepaling waarvan wij geloven dat deze niet alleen vernederend is voor de Europese Unie, maar ook voor de lidstaten. Als deze amendementen niet worden aangenomen, dan zullen er vele stemmen tegen de richtlijn zijn, mijnheer de Voorzitter, met inbegrip van mijn eigen stem.
Ik geloof niet dat er een brede consensus is, mijnheer Weber. Er is helemaal geen consensus over de discretionaire en oordeelsbevoegdheid die wij onze landen geven met betrekking tot de manier waarop zij met de belangrijkste punten van deze richtlijn omgaan. Dit Parlement is niet de hoeder van abstracte regels. Het is een Parlement waaraan de verdragen de plicht hebben toegekend bepaalde beginselen te beschermen, specifieke beginselen met betrekking tot recht en politieke beschaving. De Raad vraagt ons deze beginselen opzij te zetten om wat sneller te kunnen handelen. Wij geloven dat er op dit punt sprake is van een fundamentele misvatting. U vraagt ons niet sneller te handelen, u vraagt ons een verkeerde weg in te slaan: verkeerd voor de immigranten, verkeerd voor Europa, verkeerd voor de lidstaten, en dit is een verantwoordelijkheid die wij niet met u willen delen.
Gérard Deprez
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het is duidelijk dat wij vandaag over een zeer netelige kwestie debatteren, een kwestie waarover het Parlement verdeeld is, maar tegelijkertijd ook een zeer gevoelige kwestie, aangezien het in potentie fundamentele gevolgen kan hebben voor de voorwaarden van bestaan en zelfs de levens van al diegenen die proberen Europa te bereiken, op zoek naar een toekomst die hun eigen land hun niet kan bieden.
Ik zal niet herhalen wat andere sprekers al hebben gezegd, maar ik zou wel vier specifieke punten naar voren willen halen.
Het eerste is gericht tot mijn collega en vriend, Giusto Catania. Het is niet juist, Giusto, om te spreken over Fort Europa: dat suggereert dat wij op ons grondgebied niemand toelaten en ongevoelig zijn voor de armoede van miljoenen mensen. Uit officiële cijfers blijkt dat er momenteel elk jaar tussen 1,5 en 2 miljoen immigranten legaal de Europese Unie binnenkomen, door regularisatie, door gezinshereniging dan wel door erkenning als politiek vluchteling. Dat betekent dat als wij de komende dertig jaar op dit tempo door blijven gaan - en daar heb ik in principe geen bezwaren tegen - er tussen de 45 en 60 miljoen mensen legaal tot de Europese Unie zullen toetreden.
Ten tweede is de richtlijn ondanks zijn onvolkomenheden - en ik geef toe dat die er zijn - geen verordening. Feitelijk is het in de praktijk meer een kaderrichtlijn, die elke lidstaat de ruimte gunt zelf zijn eigen inschattingen te maken - behalve dan dat er minimumstandaarden zijn vastgelegd en bepaalde limieten niet mogen worden overschreden - en die elke lidstaat de mogelijkheid biedt wetgeving te hebben die overeenstemt met wat de democratische meerderheid in die lidstaat beslist. Ook staat er in de richtlijn dat de Commissie elke drie jaar verslag uit moet brengen aan het Parlement en dat de Commissie amendementen kan voorstellen. Lees de richtlijn er maar op na!
Ten derde, en ik richt mij nu tot sommigen van mijn sociaal-democratische vrienden hier, moeten wij stoppen met het uitdragen van onwaarheden. In de richtlijn wordt bewaring niet als regel vastgelegd. Artikel 14 van de richtlijn voorziet in de mogelijkheid van bewaring in specifieke gevallen en plaatst dit ook onder zeer streng wettelijk toezicht. Leest u er artikel 14, lid 2 gerust op na. De bewering dat bewaring de regel is, en dat dit wordt opgelegd aan de lidstaten, is simpelweg onjuist. U moet daarom niet de publieke opinie ophitsen. Er zijn al genoeg echte problemen zonder dat wij problemen verzinnen die gewoon niet bestaan.
Mijnheer de Voorzitter, mijn vierde en laatste opmerking is een boodschap aan de heer Weber en de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten. Ondanks alle gebreken, en ook ik erken dat die er zijn, stem ik toch vóór de richtlijn. Ik zou echter wel de PPE-DE-Fractie willen vragen geen procedurele manoeuvres uit te halen om problemen op te lossen die in essentie politiek zijn en die het Parlement zouden kunnen verdelen. Wat de uitkomst van de stemming van het Parlement vanochtend ook is, ik vind dat die moet worden gerespecteerd.
Hélène Flautre
(FR) Mijnheer de Voorzitter, er is echt iets dat ik niet begrijp. Waarom besloot de rapporteur, de heer Weber, de bevoegdheden van het Europees Parlement te ontkennen door er alles aan te doen ons zo ver te krijgen een gemeenschappelijk standpunt van de Raad - en dan nog een dat in principe onacceptabel is - in eerste lezing goed te keuren op een moment dat wij moeilijkheden hebben de burgers te overtuigen van het belang om het Europees Parlement grotere bevoegdheden te geven? U moet deze beslissing toch eens uitleggen, mijnheer Weber.
Ik hoop echt dat wij morgen aan de verwachtingen van de Europese burger zullen voldoen en zullen laten zien dat wij staan voor de bescherming van de mensenrechten en de waarden van de Europese Unie. Waarom? Ik denk niet dat wij mogen accepteren dat niet-begeleide minderjarigen worden opgesloten en worden uitgezet naar landen waar ze geen familie, geen banden en geen wettelijke vertegenwoordigers hebben. Dit vormt in alle opzichten een absolute schending van het respect voor de beste belangen van het kind. Evenmin geloof ik dat wij mogen accepteren dat migranten de traumatische en destructieve omstandigheden van een bewaring van achttien maanden ondergaan als ze geen enkel strafbaar feit hebben gepleegd. Dit is een excessieve beroving van de vrijheid, zoals omschreven in de jurisprudentie van het Europese Hof. Ook kunnen wij niet accepteren dat migranten worden teruggestuurd op basis van grillige terugkeerovereenkomsten naar landen waarmee ze geen banden hebben en waar wij, mijnheer Weber en mijnheer Deprez, op geen enkele wijze hun lichamelijke of geestelijke veiligheid kunnen garanderen. Wij kunnen op geen enkele wijze het beginsel van niet-uitzetting garanderen, zelfs zoals het geschreven staat in uw tekst.
Daarom roep ik alle leden van het Parlement op morgen te verwerpen wat feitelijk alleen een uitdrukking is van het repressieve, kortzichtige beleid van de lidstaten. Europa zou een andere ambitie moeten hebben voor het vraagstuk van internationale immigratie.
Roberta Angelilli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zorgen dat uitzetting veilig verloopt en dat illegaliteit en uitbuiting worden ontmoedigd: dat is in het kort het doel van de richtlijn inzake terugkeer. Daarom zou ik de rapporteur willen danken voor zijn voortreffelijke werk, dat de basis vormde voor het compromis dat met de Raad is bereikt.
Het is een uitgebalanceerde tekst, die uitgaat van een aantal fundamentele aannamen: eindelijk zorgen wij zo dat er een gemeenschappelijk immigratiebeleid komt. Wij hebben er lang, veel te lang, over gesproken. Het betekent dat wij nu zorgen voor gemeenschappelijke regels, die essentieel zijn om de rechten van wettelijke immigranten goed te kunnen beschermen. Deze laatste groep levert immers een positieve bijdrage aan onze samenleving, mits de lijn met illegale immigratie onverbiddelijk getrokken wordt.
Er zijn een paar andere kenmerkende punten die ik zou willen uitlichten. Allereerst wordt vrijwillige terugkeer bevorderd; er is een vroegere uiterste datum voor terugkeer in het geval er een ontsnappingsgevaar bestaat of de persoon in kwestie een bedreiging vormt; en er is bovenal een vaste tijdsindeling bepaald voor de tijd van bewaring in een detentiecentrum opdat alle relevante controles kunnen worden uitgevoerd. Dit alles is geen onaanzienlijke prestatie. Ik zou erop willen wijzen dat tot op heden, zoals veel van mijn medeparlementsleden al hebben aangegeven, elke lidstaat zelf kon bepalen of het aan de verblijfsduur een tijdslimiet oplegde of niet.
Ook is er bijzondere aandacht besteed aan de mensenrechten, met name voor kwetsbare personen en bovenal voor minderjarigen, waarbij rekening wordt gehouden met de belangen van het kind. Dit is een baanbrekend punt, waarbij echt gekeken wordt naar wat er nu feitelijk gebeurt in detentiecentra.
Ten slotte is het inreisverbod geldig voor de gehele EU: ik beschouw dit allemaal als gemeenschappelijke, eerlijke en transparante regels die deel kunnen uitmaken van een strategie of een pact voor integratie, zoals de volgende fungerend voorzitter van de EU het heeft geformuleerd, waardoor de controles aan de buitengrenzen van de EU kunnen worden verscherpt, waardoor een nieuw asielbeleid kan worden opgesteld, en waardoor een nieuwe impuls kan worden gegeven aan diplomatieke samenwerking, maar ook en bovenal aan de ontwikkelingssamenwerking met derde landen.
Ten slotte zou Europa als geheel verantwoordelijkheid moeten nemen voor een Europese code voor de integratie van legale immigranten, en zou Europa gezaghebbend en geloofwaardig moeten worden. Europa zou een Unie moeten worden waar rechten en regels worden nageleefd. Het is onze plicht deze tekst aan te namen, al is deze uiteraard voor verbetering vatbaar. Maar alles kan nu eenmaal verbeterd worden, en dat zouden de lidstaten ook altijd kunnen doen. Het zou in ieder geval verschrikkelijk zijn als de richtlijn nog weer maanden of jaren zou worden tegengehouden om op zoek te gaan naar een oneindig klein compromis, dat hoe dan ook toch als een stap achteruit zou worden ervaren. Terwijl wij in ons paradijs leven, dat is opgebouwd uit een oneindige hoeveelheid compromissen, worden anderen uitgebuit en sterven er mensen op wrede en inhumane wijze, zoals gisteren nog in Italië. Laten wij daarom toch onze verantwoordelijkheid nemen en eens wat minder praten!
Eva-Britt Svensson
(SV) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vrijdag is het Wereldvluchtelingendag en zal de aandacht wereldwijd uitgaan naar de toestand van vluchtelingen. Als wij het verslag van de heer Weber goedkeuren, zouden wij een cynische stap in de verkeerde richting doen. Daarom zal de GUE/NGL-Fractie tegen het verslag stemmen. Wij zijn tegen de bouw van "Fort Europa”. Het gevolg van de voorstellen in het verslag van de heer Weber is dat de EU niet alleen haar muren tegen vluchtelingen ophoogt, maar ook nog eens de poorten sluit en de sleutels ervan weggooit.
In plaats van de mensenrechten te ondermijnen zouden de EU-lidstaten moeten werken aan herstel van het recht dat vluchtelingen onder het Vluchtelingenverdrag hebben op voorziening van wettelijke middelen om Europa binnen te komen en op de verzekering van ten minste een elementaire mate van respect voor de mensenrechten. Noch de onderdanen van derde landen noch die van de lidstaten zouden onderworpen moeten worden aan schendingen van hun persoonlijke vrijheid of in bewaring moeten worden gesteld vanwege administratieve feiten.
Gerard Batten
(EN) Mijnheer de Voorzitter, met dit voorstel wordt het voor de lidstaten veel moeilijker om illegale immigranten uit te zetten en naar hun land van herkomst te doen terugkeren. Wat zouden de gevolgen zijn voor het Verenigd Koninkrijk en in het bijzonder mijn kiesdistrict, Londen? Londen heeft het op dit moment al te stellen met een bovenmatig aantal legale en illegale immigranten en asielzoekers. Er is verwezen naar het feit dat Groot-Brittannië ervoor kiest niet mee te doen aan dit vlak van communautaire wetgeving en er is ook geconcludeerd dat het ons niet betreft - maar is dat laatste wel juist?
Zodra aan illegale immigranten in de lidstaten een verblijfsvergunning wordt verleend, kunnen zij ook afreizen naar andere landen binnen de EU. Ook kunnen zij worden uitgezet omdat zij een bedreiging vormen voor de veiligheid, volksgezondheid of het publiek beleid. En wie gaat dat in het Verenigd Koninkrijk afdwingen? De Britse immigratie- en asielstelsels verkeren in complete chaos. Als Groot-Brittannië zich inderdaad zou onttrekken aan deze wetgeving, dan zouden illegale immigranten weliswaar niet meer door de voordeur naar binnen kunnen komen, maar krijgen ze met dit voorstel wel de sleutel voor de achterdeur.
Dan is er natuurlijk nog de hele kwestie van het Verdrag van Lissabon en het Handvest van de grondrechten. Kan mensenrechtenwetgeving wordt gebruikt om delen van dit voorstel in Groot-Brittannië af te dwingen? Wie zal het zeggen? Want dat wordt niet bepaald door de Britse regering, het Britse parlement of het Britse gerechtshof, maar door het Europese Hof van Justitie.
Roberto Fiore
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou graag van de gelegenheid gebruik willen maken om te protesteren tegen de onverstandige en onbegrijpelijke woorden van vicevoorzitter Barrot gisteren met betrekking tot de mogelijkheid om illegale immigratie op te vatten als een verzwarende omstandigheid bij strafbare feiten, zoals voorgesteld door de Italiaanse regering. Ik denk niet dat dit enige rechtsgrond heeft en het hoeft ook zeker niet op een sympathie van het publiek te rekenen.
Ten aanzien van het verslag van de heer Weber zou ik willen zeggen dat ik denk dat illegale immigratie noodzakelijkerwijs moet worden beschouwd als een omstandigheid waarbij mensen mogelijk onderduiken. Het is wel duidelijk dat als een immigrant illegaal het land binnenkomt, deze verplicht is onder te duiken. Ook zou ik willen zeggen dat de Commissie en dit Parlement in hun laatste analyse het belang moeten overwegen om die landen waar de immigranten vandaan komen, zoals Libië in het geval van Italië, de rekening te laten betalen. Zij zouden de enorme kosten moeten vergoeden die illegale immigratie momenteel met zich meebrengt.
Urszula Gacek
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de heer Weber verdient werkelijk onze felicitaties en dank voor het harde werk dat hij heeft verricht voor dit complexe, gevoelige en netelige onderwerp.
Het doel van de richtlijn inzake terugkeer is een aantal gemeenschappelijke basisstandaarden in te voeren ten aanzien van de behandeling van illegale immigranten. Daarbij gaat bijzondere aandacht uit naar de mensenrechtenaspecten van deze kwestie.
Wij weten maar al te goed dat veel illegale immigranten dubbele slachtoffers zijn. Ten eerste worden ze bedrogen in hun land van herkomst, waar ze al hun spaargeld overleggen voor een overtocht naar en werk in de Europese Unie. Maar in plaats van dat ze aankomen in een land van overvloed, worden ze in Europa gemaakt tot hedendaagse slaven. En als ze in de Unie worden opgepakt, worden ze veelal in bewaring gesteld, en zolang deze richtlijn nog niet van kracht is, kunnen ze voor de behandeling van hun zaak gedurende zeer lange perioden worden vastgehouden.
Onder de richtlijn wordt vrijwillige terugkeer gestimuleerd. Opsluiting is alleen toegestaan als er een duidelijke dreiging bestaat dat de illegale immigrant onderduikt of in andere gerechtvaardigde situaties. Er is een maximum gesteld aan de tijd van bewaring, de rechtshulp - met name voor bijzonder kwetsbare groepen - is verbeterd en NGO's hebben toegang tot de veel bekritiseerde detentiecentra, waardoor deze veel beter gecontroleerd zullen worden. Verder zijn er aanvullende diensten en steun voor de gedetineerden zelf.
Ik heb een voorstel voor mijn collega's die tegen de richtlijn zijn: misschien moeten ze deze week na de stemming, in plaats van het woord te vragen in een leeglopende zaal om uit te leggen waarom ze tegen hebben gestemd, maar eens rechtstreeks tekst en uitleg geven aan al die illegale immigranten die in tal van lidstaten helemaal geen bescherming hebben en aan al diegenen die al oneindig lang zonder rechtshulp vastzitten. Misschien kunnen zij hen dan uitleggen dat zij tegen de richtlijn hebben gestemd omdat ze het beste voor hadden met deze immigranten.
Stavros Lambrinidis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het baart mij diepe zorgen dat de Raad van Ministers drie jaar lang alle vooruitgang heeft tegengehouden door zijn gekibbel over bepalingen. Deze bepalingen betreffen immers de bescherming van de grondrechten, met inbegrip van de rechten van illegale immigranten, en zouden als niet-onderhandelbaar moeten worden beschouwd. Er zit daarom bij sommige Europese regeringen iets fundamenteel verkeerd.
Het zou in Europa een vaststaande vereiste moeten zijn dat niemand 18 maanden wordt opgesloten, vooral omdat dat niet is omdat deze persoon zelf iets heeft gedaan of nagelaten, maar omdat de autoriteiten in diens land van herkomst, zonder dat hij of zij daar zelf iets aan kan doen, weigeren mee te werken aan zijn of haar uitzettingsprocedure. Het zou een vaststaande vereiste moeten zijn dat wanneer in laatste instantie voor deze beklagenswaardige medemensen de repressieve maatregel van bewaring wordt genomen, zij zonder uitzonderingen of mazen in de wet, in ieder geval recht hebben op rechtshulp en op het oordeel van een rechter over hun eventuele bewaring. Het zou een vaststaande vereiste moeten zijn dat niet-begeleide minderjarigen niet naar derde landen worden uitgezet. Als zij al met al niet veilig naar hun land kunnen terugkeren, laten wij deze kinderen dan hier houden en hen in Europa bescherming bieden. Tegelijkertijd zou de Europese solidariteit evenzeer niet-onderhandelbaar moeten zijn. Die landen, met name in het zuiden, die de grootste instroom aan immigranten hebben moeten aanzienlijke financiële ondersteuning krijgen van de overige landen, zodat zij kunnen zorgen dat zij voornoemde mensenrechten ook werkelijk kunnen garanderen. Vage verklaringen van waarschijnlijke toekomstige steun van de Commissie zijn niet genoeg.
Ondanks de serieuze inspanningen van de rapporteur en de schaduwrapporteurs van het Parlement, zijn echter juist deze vanzelfsprekende vereisten punt van onderhandeling geworden met de Raad. De einduitkomst is uiteraard in zekere zin positief, tenminste waar het gaat om die landen die op het moment nog geheel geen bescherming bieden. Op sommige cruciale punten hebben die zelfde landen echter de overige landen een compromis opgelegd dat neerkomt op de "laagste gemene deler”. In veel opzichten is het voorstel uiterst problematisch en dubbelzinnig omdat de handhaving ervan kan gebeuren naar goeddunken van de regeringen die, mijnheer Deprez, van hun kant reeds blijk hebben gegeven van een gebrek aan gevoeligheid.
Dit is een harmonisatie die uiteindelijk geen enkel Europees basisbeginsel en geen enkele Europese basiswaarde harmoniseert of naleeft.
Alexander Alvaro
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ook mijn dank gaat uit naar de rapporteur, de heer Weber, alhoewel hij mij en met name mijn collega mevrouw Hennis-Plasschaert wellicht liever vergeet, die tezamen met de overige rapporteurs dit moeizame proces de laatste drie jaar in ruwe en kalme wateren vooruit hebben geduwd.
Ik zou graag van de gelegenheid gebruik willen maken om te zeggen dat ik het kwetsend en schandelijk vind als mensen de tragedie van de doden in de Middellandse Zee in verband brengen met deze richtlijn. In alle realiteit, deze zaken hebben niets met elkaar te maken. Wij mogen dit echt niet toestaan! Deze richtlijn creëert wettelijke zekerheid voor mensen waar deze nog niet bestaat. Het levenslot van mensen die momenteel in onwaardige omstandigheden leven, die niet weten wanneer ze zullen moeten terugkeren naar hun land, en die geen toegang hebben tot gerechtelijke autoriteiten, zal worden verbeterd. Voor de 27 lidstaten wordt een minimumstandaard vastgelegd, en voor één derde van de lidstaten, namelijk diegene die in het geheel nog geen standaard hebben, is dit beter dan de huidige situatie. Het is een eerste stap op weg naar het zeer nodige gemeenschappelijke asielbeleid en een algeheel Europees respect voor de menselijke waardigheid. Ik geloof dat iedereen die met ons die stap voorwaarts wil maken, zijn verantwoordelijkheid moet nemen en vóór dit verslag moet stemmen.
Pierre Jonckheer
(FR) Mevrouw de Voorzitter, in navolging van de vorige spreker hecht ik grote waarde aan de oude Europese gedachte van harmonisering die leidt tot verbetering: anders gezegd, harmonisering naar boven. Als gevolg vraag ik mij af waarom men voor deze mensen in nood weigert de regels op één lijn te brengen met de meest beschermende regels. Ik denk dat erop gewezen moet worden dat de verklaringen van de Raad niet wettelijk bindend zijn en dat als wij ons zo bewust zijn van het gevaar van een harmonisering naar beneden, wij zelf in de kern van de richtlijn een wettelijk mechanisme moeten opnemen. Ook denk ik dat als wij landen in moeilijke omstandigheden - met name financieel - willen helpen in de zin van rechtshulp, wij een Europees Solidariteitsfonds nodig hebben en moeten opzetten.
Dan zou ik nog een tweede opmerking willen maken over de procedure. Mijnheer Barrot, hier is sprake van een verdraaide medebeslissingsprocedure. Ik ben één van de 780 Parlementsleden. Vandaag is mijn enige kans om het woord te voeren en amendementen in te dienen en als wij niet willen dat bewaring de regel wordt, mijnheer Deprez, dan moet u amendementen 82 en 95 maar eens doorlezen, waarin bijvoorbeeld wordt gespecificeerd wat wordt bedoeld met het gevaar van onderduiken. Lees deze amendementen en stem ook vóór amendementen 79 en 98, waarin de voorwaarden worden gespecificeerd waaronder niet-begeleide minderjarigen het grondgebied van de Europese Unie kunnen worden uitgezet. De ingediende amendementen zijn bedoeld om de tekst te verbeteren en ik denk dat het Parlement niet kan worden afgescheept met een pseudo-instemmingsprocedure, hetgeen toch feitelijk is wat hier op dit moment gebeurt.
Mario Borghezio
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het Europese immigratiebeleid heeft een fundamentele tekortkoming: zijn enige uitgangspunt is het concept van het respect voor de mensenrechten, terwijl het even noodzakelijk is te denken aan bescherming van de rechten van mensen, en van hun recht op vrijheid, veiligheid en persoonlijke integriteit.
Met haar filantropische amendementen stippelt links een non-beleid uit voor de terugkeer van illegale immigranten. Daarnaast is er sprake van pure demagogie van de kant van de instelling van de Europese Ombudsman. Sinds wanneer is de Europese Ombudsman er dan ook voor de illegale immigrant? Een serieus beleid is kennelijk een beleid dat de belangen van globalisering bestrijdt, dat mensen uit hun omgeving wil trekken omdat het in hen goederen, slaven of nieuwe consumenten ziet. Wij zijn hier tegen.
Als de Middellandse Zee een kerkhof is, dan ligt de morele verantwoordelijkheid bij hen die de poorten hebben opengegooid voor illegale schepen. Wij hebben deze gruwelijke handel in mensenvlees, zoals in Lampedusa, altijd al veroordeeld. Het is een schande. Als wij deze amendementen van links aannemen, wordt het Europees beleid inzake de terugkeer van immigranten al om zeep geholpen voordat het überhaupt is ingegaan.
Athanasios Pafilis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, het voorstel voor deze richtlijn is onacceptabel en verhult op cynische wijze de eigenlijke onmenselijkheid van de EU en haar beleid.
U wilt in de wet de bewaring gedurende 18 maanden vastleggen van arme immigranten, met inbegrip van minderjarige kinderen, in concentratiekampen waar de leefomstandigheden een schande zijn voor de menselijke beschaving. U vaardigt gedurende vijf jaar een inreisverbod uit naar het grondgebied van de EU, met inbegrip van legale binnenkomst. Vrijwillige terugkeer is een gotspe: het gaat hier om niets anders dan dwang. U geeft deze mensen simpelweg de keuze om of vrijwillig terug te keren of 18 maanden de gevangenis in te gaan om vervolgens evengoed te worden uitgezet.
U behandelt mensen die het slachtoffer zijn van uw eigen beleid als criminelen. U gooit bommen op Afghanistan en klaagt vervolgens over de vluchtelingen. U plundert de derdewereldlanden en klaagt vervolgens over economische immigranten, terwijl de geldbuidels van kapitalisten uitpuilen.
Met al deze maatregelen wilt u onder andere de portemonnee van slavendrijvers en mensenhandelaars spekken: immers, hoe hardvochtiger de maatregelen zijn, des te meer de prijs wordt opgedreven. U wilt de situatie voor immigranten en overige werkers nog slechter maken. Op basis van de dreiging van uitzetting, worden uit hoofde van deze nieuwe dwangmaatregelen al deze mensen gedwongen te werken zonder rechten.
U kunt er zeker van zijn dat werkers, ongeacht of zij onderdanen zijn van derde landen of van Europa, deze maatregelen niet zullen aanvaarden.
Carlos Coelho
(PT) Mevrouw de Voorzitter, vicevoorzitter Barrot, dames en heren, hebben wij op dit vlak een Europese aanpak nodig? Die vraag beantwoorden wij bijna allemaal met ja. Maar hoe pakken wij deze kwestie dan aan? Er is een grote meerderheid in dit Parlement die graag ziet dat wij legale immigratie reguleren en illegale immigratie bestrijden.
Van deze strategie is een terugkeerbeleid een essentieel onderdeel, zoals commissaris Barrot al aangaf. Nu hebben wij een richtlijn over de minimumstandaarden. Wat willen wij dan nog meer? Willen wij soms betere standaarden? Ik weet zeker dat wij allemaal betere standaarden zouden willen, maar wij staan nu eenmaal voor de onbuigzaamheid van de Raad en de politieke vraag is daarom als volgt: wat is beter, deze minimumstandaarden of helemaal geen standaarden?
Mijn antwoord is als volgt: ik denk dat wij maar beter deze minimumstandaarden kunnen hebben, en ik zou mijn collega de heer Weber dan ook willen feliciteren met zijn werk en de onderhandelingen die hij heeft gevoerd.
Laat ik twee specifieke voorbeelden geven: het inreisverbod, dat geldt gedurende vijf jaar. Je kunt misschien twisten over de tijdsduur, dat begrijp ik ook wel, maar momenteel zijn er wel lidstaten die helemaal geen beperkingen hebben, zoals Denemarken, Frankrijk en Oostenrijk.
En dan het geval van de bewaring... Negen lidstaten kennen in het geheel geen maximum aan de tijd van bewaring. Slechts zes lidstaten hebben een kortere tijd van bewaring dan wat is vastgelegd in deze richtlijn. Een van deze zes is Portugal, waar ik vandaan kom. Daar geldt een periode van twee maanden, maar Portugal heeft al aangekondigd dat dit niet veranderen zal. Met andere woorden, het is niet van plan deze richtlijn te gebruiken om zijn eigen standaarden af te zwakken.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, zou ik nogmaals willen wijzen op wat commissaris Barrot heeft gezegd over kinderen. Op dit vlak moeten wij handelen met de grootste zorg en moeten wij zorgen dat de richtlijn op humane wijze wordt uitgevoerd.
Javier Moreno Sánchez
(ES) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, deze richtlijn is een stap op weg naar een gemeenschappelijk immigratiebeleid. Dit is een noodzakelijke stap, die van nu af aan ook vergezeld zal moeten gaan van overige stappen die deel uitmaken van de algehele Europese aanpak.
Wij moeten wets- en financiële instrumenten creëren die ons afdoende in staat stellen om de deuren te openen voor legale immigranten en om hen te helpen te integreren in onze samenlevingen. Evenzo moeten wij illegale immigratie en illegaal werk een halt toeroepen en de maffia-achtige netwerken voor de smokkel van mensen zien te ontmantelen.
Hierin zullen wij alleen slagen door nauw samen te werken met de landen van herkomst en doorgang. Daarom dringen wij er bij de Commissie op aan haar recht op initiatief uit te oefenen, en vragen wij de Raad om zo snel mogelijk alle richtlijnen aan te nemen die nog in behandeling zijn, omdat de burgers deze richtlijn niet kunnen begrijpen zonder een algehele set maatregelen. De bedoeling is om 27 verschillende wetgevingen op één lijn te brengen en om zo te zorgen voor efficiënte terugkeerprocedures en tevens voor waardigheid en respect voor de grondrechten van immigranten.
Aan de hand van onze amendementen willen wij als Sociaal-democratische Fractie de richtlijn op één lijn brengen met de meest geavanceerde en beschermende wetgeving. Als Spaanse sociaal-democraten leggen wij nog eens speciaal de nadruk op de bescherming van en zorg voor minderjarigen, en daarom vragen wij voor hen om toegang tot onderwijs en speciale opvangcentra. Ook willen wij de vrijwillige terugkeer bevorderen en de wettelijke garanties van de procedure verbeteren.
Dames en heren, tot slot zou ik het zeer verwelkomen als wij het voorstel van de rapporteur, de heer Weber, verwerpen, die een deel van de procedure maar meteen wil overslaan, hetgeen het recht op medebeslissing en daarnaast de geloofwaardigheid van deze procedure ernstig zou aantasten.
Ondertussen hebben wij behoefte aan een krachtig Parlement, dat zijn verantwoordelijkheden niet uit de weg gaat.
Sarah Ludford
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik zal zonder twijfel vóór deze richtlijn stemmen, niet omdat deze ideaal is, maar omdat hierdoor in sommige lidstaten de standaarden worden verhoogd. En hoe idioot het ook lijkt, de beoordeling van deze richtlijn houdt direct verband met het feit dat het Verenigd Koninkrijk er niet aan mee wil doen. Dat land wil zich niet verplichten aan de hogere standaarden in deze richtlijn, niet in de laatste plaats vanwege de tijdslimieten en de voorwaarden voor bewaring, zoals de scheiding tussen in hechtenis genomen immigranten en veroordeelde criminelen, hetgeen op het moment niet altijd gebeurt in het Verenigd Koninkrijk, en het beginsel dat dwangmaatregelen evenredig moeten zijn en in overeenstemming met de grondrechten en de waardigheid van mensen, allemaal waardevolle elementen in deze tekst.
Er heeft een hoop waninformatie de ronde gedaan en ik betreur het dat iemand de President van Bolivia verkeerd heeft ingelicht, die gisteren in de Britse krant The Guardian een open brief publiceerde. Achttien maanden is namelijk niet de standaardtijd. In de richtlijn staat dat de tijd van bewaring niet de zes maanden mag overschrijden, behalve wanneer ondanks alle redelijke inspanningen van de lidstaten, de uitzetting meer tijd in beslag neemt wegens gebrek aan samenwerking van de betrokken persoon of door de vertraagde ontvangst van de vereiste documentatie uit het desbetreffende derde land.
Ik denk dat de bepalingen inzake de belangen van het kind, het gezinsleven, de gezondheidstoestand en het beginsel van niet-uitzetting, alsmede de speciale bepalingen voor niet-begeleide minderjarigen van grote waarde zijn en migranten voor wie uitzetting dreigt, steun zullen bieden. De bepalingen inzake de redenen voor bewaring, beroep en een gerechtelijke uitspraak zijn essentieel. Maar al is mijn bedoeling deze imperfecte maar noodzakelijke richtlijn te steunen teneinde de standaarden te verbeteren, wil ik toch ook benadrukken dat dit niet het hele beeld is. Wij moeten een eerlijk acceptatiesysteem voor vluchtelingen hebben en een passend beleid voor legale immigratie.
Willy Meyer Pleite
(ES) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het is een schande, een absolute schande om te streven naar de uitzetting van ruim acht miljoen mensen op basis van het concept van administratieve aanhouding.
Als dit besluit wordt genomen, wat helaas het geval zal zijn, betekent dat het einde van een beschermend Europa. Vele Europeanen onder ons hebben onder dictaturen al eens te maken gehad met bestuurlijke aanhouding, en dit beginsel gaat nu de toon aanvoeren voor de uitzetting van acht miljoen mensen.
Het niet-ondersteunende Europa gaat nu bekrachtigd worden. De lidstaten die er nu naar streven dit concept nieuw leven in te blazen zijn dezelfde als die lidstaten die in dit boekjaar voor het eerst de steun aan internationale samenwerking hebben verminderd.
Het zal niet mogelijk zijn de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken en dit wordt onze bijdrage - de bijdrage van het oude Europa, het oude Europa met haar waarden en solidariteit - aan honger en voedselcrisis: de uitzetting van acht miljoen mensen zonder enige garantie. In één woord, een schande!
Ik geloof dat er vele burgers zijn die dit soort wetgeving verwerpen en ik roep hen op Europa te mobiliseren.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Beste collega's, de Europese Commissie is erachter gekomen dat er in 2006 ongeveer acht miljoen illegale immigranten in de Europese Unie waren. De Unie kan dit probleem niet langer negeren. Wij zullen een oplossing moeten vinden: natuurlijk kunnen wij niet spelen met de levens van die mensen, maar het is ook wel duidelijk dat deze situatie zich niet vanzelf zal oplossen.
De recentelijk door de Commissie voorgestelde instrumenten voor het beheer van illegale immigratie kunnen alleen een positief effect hebben als het probleem van illegale emigratie ook wordt opgelost. Wij leven in een Europa waarin de interne grenzen zijn opgeheven, een van de redenen waarom wij deze richtlijn nodig hebben om een eerste stap te kunnen nemen op weg naar een gemeenschappelijk beleid inzake de repatriëring van illegale immigranten.
Er zijn NGO's die van oordeel zijn dat de Europese Unie een steeds repressiever beleid voert ten aanzien van immigratie en die de richtlijn inzake terugkeer bestempelen als de "richtlijn van de schande”. Ik begrijp de zorgen van deze organisaties ten aanzien van de bescherming van de belangen van mensen zonder papieren, maar ik zou hen toch ook willen vragen de zaak vanuit een realistisch gezichtspunt te bekijken. Welke oplossingen zijn er voor immigranten die de Unie binnenkomen via Malta, de Canarische Eilanden, Griekenland, Italië of, zoals recentelijk, via de oostelijke buitengrens en die zich proberen te vestigen in de Europese Unie? Het gevaar bestaat dat deze immigranten het slachtoffer worden van zwartwerk, illegale mensensmokkel of zelfs terroristische radicalisering. Deze dreiging is reëel en dat is precies waarom het zo belangrijk is om de situatie van deze mensen te reguleren, middels repatriëring dan wel door hen asiel te verlenen en een verblijfsvergunning te verstrekken.
De onderhandelingen met de Raad hebben geleid tot oplossingen die zonder voorbehoud kunnen worden geaccepteerd, met name ten aanzien van de gevoelige terreinen van de bescherming van kwetsbare mensen en niet-begeleide minderjarigen, de voorwaarden voor repatriëring naar landen van herkomst of landen waarmee de Europese Unie op dit vlak bilaterale overeenkomsten heeft ondertekend. Naar mijn mening moeten wij de inspanningen van de rapporteurs en de Raad op prijs stellen en deze richtlijn goedkeuren in de vorm zoals die nu in eerste lezing is gepresenteerd.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik leg mijn notities ter zijde. Ik had een heleboel andere dingen willen zeggen, maar zou nu vooral willen wijzen op het feit dat wij absoluut niet alles hebben bereikt wat wij hadden kunnen bereiken. Ook ik had gehoopt op meer en betere regelgeving. Ik hink daarbij op twee gedachten: enerzijds wil ik het allerbeste en anderzijds moet er nu hier op Europees niveau een besluit worden genomen, onder meer ten aanzien van de minimumstandaarden die gelden voor landen die tot nu toe nog helemaal geen standaarden hebben. Een ieder van ons zou eens moeten kijken naar hoe de dingen functioneren in zijn of haar eigen land, naar wat daar werkelijk gebeurt, en naar welke standaarden zijn of haar land heeft. Gaat het er daar dan echt zo geweldig aan toe?
Als Europees Parlement kunnen wij alleen minimumstandaarden bepalen. Het feit dat de Raad überhaupt tot een overeenkomst is gekomen mag best een wonder worden genoemd. Vier of vijf lidstaten, waaronder ook mijn eigen land bij monde van onze minister van Binnenlandse zaken, wilde in het geheel geen regelgeving en gaven aan blij te zijn met hoe alles nu in hun land verloopt. Nu zullen nationale parlementen en nationale regeringen het aanzienlijk beter moeten doen. En niemand zal hen er uiteraard van weerhouden nog betere oplossingen te vinden - of staat dat soms ergens geschreven? Toen ik student was, leerde ik dat wie in de wetboeken kijkt, makkelijker de wet kan vinden. De heer Deprez heeft gelijk: als je alle artikelen in hun samenhang leest, wordt het duidelijker wat wij nu kunnen verwezenlijken. Natuurlijk zul je er niet de steen der wijzen vinden. Maar niemand heeft die ooit gevonden - integendeel zelfs. Toch zou ik het bereikte compromis willen zien als een basis van waaruit de Europese Unie in de toekomst de zaken nog beter kan gaan regelen. Mijn collega's in de Bondsdag, het Duitse parlement, en in elk van de federale staten, zullen nu de handschoen moeten opnemen, aangezien er in mijn land in afwachting van uitzetting een periode van bewaring van achttien maanden geldt. Wij kennen een inreisverbod dat nog veel langer is en in veel federale staten zijn besluiten gevallen die nu onacceptabel worden. Tegen al diegenen die zeggen dat de richtlijn een schande is, kan ik alleen maar adviseren dat je daar weinig mee opschiet. En om er in alle opzichten tegen te zijn - lieve hemel, hoe moeten wij dan ooit al die mensen helpen die op dit vlak werkzaam zijn? Of al die mensen die vastzitten in landen die helemaal geen richtsnoeren hebben?
Marco Cappato
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de rapporteur, de heer Weber, vroeg zich af waarom dit Parlement geen oog had voor de positieve maatregelen die door dit voorstel voor een richtlijn werden geïntroduceerd.
De rapporteur spreekt echter tot ons alsof het Parlement staat voor een laatste stemming, met een definitieve lezing, en met de verplichting om onze ultieme verantwoordelijkheid van goedkeuren of verwerpen uit te oefenen. Dat is niet het geval. Wij zijn slechts aanbeland bij de eerste lezing. Daarom is het moeilijk te vatten waarom wij deze mogelijkheid niet benutten ten aanzien van de voorstellen voor verbeteringen die een brede consensus hebben in dit Parlement, van rechts tot links, inzake verdere garanties die kunnen worden geboden aan minderjarigen, inzake derde landen van doorgang en inzake het inreisverbod.
U zegt ons dat dit is omdat de Raad heeft besloten en omdat de regeringen hebben besloten. Dit is, zoals de heer Jonckheer al zei, een verloochening van onze bevoegdheden als medewetgever. Dit betekent - en ik zeg dit met alle respect voor het werk dat gedurende drie jaar onderhandelen is verricht - dat wij nu op het punt staan na te laten onze bevoegdheid uit te oefenen om de richtlijn te verbeteren.
De regeringen van Europa hebben dit Parlement nu juist nodig om te zorgen dat Europa geen plaats van angst wordt met nog doelmatiger instrumenten ter bescherming tegen immigratie, maar daarentegen een plaats van integratie van immigranten.
Patrick Gaubert
(FR) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, tal van organisaties en politieke partijen voeren een absurde ideologische campagne tegen deze tekst, die ze voor eigen politieke doeleinden uitbuiten en verkeerd weergeven.
Aan de hand van deze richtlijn bieden wij mensen in een kwetsbare situatie de garantie dat hun terugkeer geschiedt met volledig respect voor hun rechten en waardigheid. Het gaat niet om het recht op asiel, mijnheer Catania. Ik krijg de indruk dat u dat nog niet helemaal begrepen hebt.
Wij zullen niet toestaan dat onze burgers denken dat hun vertegenwoordigers verantwoordelijk zijn voor een tekst die ten onrechte wordt aangeduid als de "richtlijn van de schande”. Wij hoeven ons niet te schamen dat er met deze richtlijn garanties worden geïntroduceerd. De schande treft juist hen die blind zijn en niet kunnen of willen zien welke vooruitgang er zo wordt gemaakt.
Willen wij het beginsel van vrijwillige terugkeer in de wet opnemen? Willen wij lidstaten verbieden dat zij een onbeperkte tijd van bewaring aanhouden? Willen wij gerechtelijke uitspraken? Willen wij dat de omstandigheden van bewaring door rechtsinstanties worden gecontroleerd? Willen wij gratis rechtshulp, en NGO's die ter plaatse actief zijn? Willen wij de beginselen van gezinshereniging, de belangen van het kind en medische zorg in de wet opnemen? Elke tekst is voor verbetering vatbaar, maar deze richtlijn zorgt voor vooruitgang ten opzichte van de huidige situatie, waarin elke lidstaat handelt naar eigen goeddunken, hetgeen soms tot onacceptabele situaties leidt, is het niet zo, mevrouw Roure en mevrouw Hennis-Plasschaert?
Dames en heren, ik roep u allen op vóór dit compromis te stemmen, niet te buigen voor de politieke manipulaties van bepaalde mensen ten aanzien van deze tekst, en de concrete verbeteringen die hiermee worden geïntroduceerd niet uit het oog te verliezen.
Inger Segelström
(SV) Mevrouw de Voorzitter, ik zou willen beginnen mijn dank uit te spreken aan Manfred Weber en alle overigen die dit debat over een eerste stap op weg naar gemeenschappelijke regels en procedures voor de terugkeer van illegale immigranten, mogelijk maken. Vergeleken met eerdere debatten in commissies en in de plenaire vergadering, denk ik echter dat wij ons op een aantal belangrijke punten geheel in de verkeerde richting begeven en op weg zijn naar een minder humane EU.
Om te beginnen: het is gewoon niet acceptabel om mensen gedurende achttien maanden op te sluiten. Mensen kunnen tot waanzin worden gedreven en het gaat hier niet om veroordeelden of criminelen, maar alleen maar om mensen die op zoek zijn naar een beter bestaan voor zichzelf en hun gezinnen, op de vlucht voor de armoede. Ten tweede: als de Raad en de rapporteur niet geloven in vrijwillige terugkeer, zullen kinderen worden weggerukt uit scholen en verpleeghuizen, zullen verblijfplaatsen worden ontruimd zonder aankondiging en zal er meer schade worden verricht dan wat misschien al is veroorzaakt door alle stress van het wachten op een besluit, met name voor kinderen. Ten derde: nu wij als Parlement in januari een strategie hebben goedgekeurd ten aanzien van de rechten van het kind, kunnen wij toch niet een stap terugdoen en kinderen opsluiten of hen behandelen zoals voorgesteld? Hierdoor kunnen kinderen voor hun hele leven beschadigd raken, en daaraan wil ik niet bijdragen. Ten vierde: vijf jaar is een veel te lange periode voor mensen om niet te kunnen terugkeren als zij daar een reden toe hebben. Mensen kun je niet in hokjes stoppen, zelfs niet onder de meest gunstige omstandigheden: elk geval moet individueel worden behandeld en worden beoordeeld op diens eigen voor- en nadelen, bijvoorbeeld als het gaat om vrouwen en kinderen die betrokken zijn bij mensenhandel.
Tal van organisaties die toezicht houden op de mensenrechten hebben aangegeven dat zij bezorgd zijn en vinden dat het compromis ontoereikend is en dat de menselijke aanpak te ongevoelig is. De amendementen van de Sociaal-democratische Fractie zouden daarom moeten worden toegejuicht. Ik dank u, mevrouw de Voorzitter.
Panayiotis Demetriou
(EL) Mevrouw de Voorzitter, de vraag die wij ons moeten stellen is: is illegale immigratie vandaag de dag een probleem in de EU of niet? Het antwoord daarop moet zijn: ja, het is een probleem, en een ernstig probleem ook. Ook moeten wij ons afvragen of dit probleem moet worden aangepakt op Europees niveau, of dat het liever een kwestie moet blijven van de afzonderlijke lidstaten? Het antwoord op die laatste vraag is: nee, dit probleem moet worden aangepakt door de EU. Wij hebben ons standpunt hierover uitgedrukt. Is er echter tot nu toe een alomvattend, algemeen EU-beleid geweest om dit probleem aan te pakken? Opnieuw is het antwoord helaas: nee. Wij pakken dit probleem fragmentarisch aan en het debat dat wij hierover vandaag voeren, raakt enkel aan de oppervlakte van het enorme probleem van de illegale immigratie. Dat alles neemt niet weg dat wij maar één stap tegelijk kunnen doen.
Een andere vraag die wij ons moeten stellen, wanneer wij hier vandaag debatteren over dit compromis, is of dit het best denkbare compromis is tussen de Raad en het Parlement? Het antwoord hierop is: nee. Is het een compromis dat wij willen? Zeer zeker niet! Is het een compromis dat wij in de tijd die nog beschikbaar is, moeten bespreken in de hoop dat er toch nog een bevredigende afloop komt? Opnieuw is het antwoord: nee. Het Parlement heeft de zaak namelijk al tweeënhalf jaar lang met de Raad besproken.
Ik feliciteer de heer Weber met het werk dat hij heeft verricht en het resultaat dat hij heeft bereikt, maar het is geen resultaat waar ik geheel tevreden mee kan zijn. Desondanks rijst ook de vraag of de situatie hiermee verbeterd wordt. En dan is het antwoord: ja, dat is zo. En dan rijst meteen de volgende vraag: kunnen wij er met de tijd verbeteringen in aanbrengen, zonder dat wij toestaan dat de situatie stagneert? Opnieuw is het antwoord: ja, er is een dialoog, en dat kan alleen maar gunstig zijn. "De aarde behoort toe aan alle mensen” - dit is een gedachte die mij raakt. Ik wordt geraakt door het principe dat wij niet onredelijk mogen handelen ten opzichte van deze mensen. Wij moeten echter wel oog houden voor de realiteit. Er zijn nu eenmaal georganiseerde samenlevingen en wat er ook gebeurt, wij zullen moeten opkomen voor de mensenrechten en tegelijkertijd de belangen en rechten van georganiseerde samenlevingen en georganiseerde staten moeten beschermen.
Genowefa Grabowska
- (PL) Mevrouw de Voorzitter, miljoenen mensen verblijven illegaal in de Europese Unie. Zij worden getolereerd omdat zij een bron van goedkope arbeid vormen. Tegelijkertijd krijgen zij geen recht op verblijf of medische zorg, en kunnen zij evenmin vrijwillig hun recht halen bij de rechtbank. Ik twijfel er niet aan dat iedereen, ongeacht zijn of haar wettelijke status, het recht heeft op waardigheid en een humanitaire behandeling. Dat is ook de reden dat ik het voorstel van de Europese Commissie van harte verwelkom: dit voorstel is immers bedoeld om de beginselen op dit vlak te harmoniseren.
Ik twijfel er niet aan dat iedereen in dit Parlement transparante en heldere communautaire beginselen wil ten aanzien van terugkeer, uitzettingen en inreisverboden voor illegale immigranten. Daar hebben wij al geruime tijd op gewacht. Het Parlement werkt nu al twee jaar aan een oplossing hiervoor. Laten wij vooral niet vergeten dat wij ook nog eens twee jaar moeten wachten voordat deze richtlijn van kracht gaat, aangezien dat de tijd is die de lidstaten hebben voor de tenuitvoerlegging ervan. Alhoewel ook ik reserves heb ten aanzien van deze richtlijn - reserves bijvoorbeeld ten aanzien van de tijd van bewaring voor immigranten, het vastzetten van niet-begeleide kinderen en het inreisverbod voor de Europese Unie - zou ik toch willen vragen of wij illegale immigranten echt nog langer moeten laten wachten op een geharmoniseerd immigratiebeleid, met inbegrip van minimumstandaarden. Moeten zij dan getuige zijn van een debat dat aantoont dat Europa niet in staat is op dit punt tot overeenstemming te komen? Dat lijkt mij toch niet.
Stefano Zappalà
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, tezamen met vele collega-Parlementsleden die vanmorgen hebben deelgenomen en die ook nu deelnemen aan het debat in dit Parlement, heb ik aan het begin van mijn zittingsperiode dit verschijnsel uit eerste hand ervaren bij mijn bezoeken aan tal van landen in Europa en vele voorlopige ontvangstcentra.
Ik zie in dat het verschijnsel complex is en vele facetten kent. Een ieder van ons zal vanwege zijn of haar culturele achtergrond, persoonlijkheid en politieke kleur de zaak vanuit een specifiek gezichtspunt waarnemen. Al met al zullen wij toch rekening moeten houden met het feit - en ik denk dat dit echt cruciaal is - dat wij nu niet praten over een paar emigranten, zoals honderd jaar geleden nog het geval was. Wij hebben het geenszins over een klein en geïsoleerd verschijnsel, maar over de immigratie van hele volksstammen. Wij hebben het over miljoenen en miljoenen personen die om allerlei redenen migreren. Maar zeer weinigen doen dit om asiel aan te vragen, maar zeer weinigen doen dit om politieke redenen: het overgrote merendeel is namelijk op zoek naar betere leef- en arbeidsomstandigheden.
Al is tijd onze grootste vijand, toch mag ik niet nalaten de heer Weber te danken. En evenmin mag ik nalaten mijn dank te betuigen aan de heer Deprez, de huidige voorzitter van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, alsmede aan de vorige voorzitter daarvan, de heer Cavada, en aan alle Parlementsleden met wie wij zoveel tijd hebben besteed aan al het werk ten behoeve van dit verschijnsel. Naar mijn mening is een wet die voor verbetering vatbaar is, nog altijd beter dan geen wet. Ik ben ervan overtuigd dat Europa er in het algemeen, maar bovenal ten aanzien van dit complexe en ernstige probleem zoals wij dat momenteel ervaren, goed aan doet zo goed mogelijk te zorgen voor haar eigen burgers.
Frieda Brepoels
(NL) Mevrouw de Voorzitter, collega's, ik zou vooreerst mijn bijzondere dank willen richten aan onze rapporteur voor zijn enorm harde werk, maar ook voor zijn doorzettingsvermogen in dit heel cruciale dossier. Aan het einde van het debat is het natuurlijk heel moeilijk om nog nieuwe elementen in te brengen, maar ik sluit mij heel graag aan bij de collega's die stellen dat deze richtlijn slechts een eerste, maar een heel noodzakelijke stap is in een globaal migratiebeleid. We zitten allemaal met dezelfde problemen en uitdagingen en het is duidelijk dat onze burgers pas legale migratie zullen aanvaarden en ook begrijpen indien de politiek heel duidelijk aangeeft dat illegale migratie in geen geval wordt aanvaard. We zien dat een derde van onze lidstaten nog helemaal geen regels heeft op dit gebied en dat dus eigenlijk elke regelgeving die wij hier goedkeuren voor die landen een vooruitgang is ten aanzien van de bescherming van de illegalen zelf.
Aan de tegenstanders zou ik toch even willen meegeven dat inderdaad in landen die reeds voldoende bescherming bieden, er weinig of niets verandert en dat de Raad ook duidelijk zijn woord gaf dat de richtlijn niet gebruikt zal worden om afbreuk te doen aan de bescherming in landen waar deze bescherming verder gaat dan in de richtlijn. Ten slotte moet het ook duidelijk zijn dat de lidstaten verder kunnen gaan dan de richtlijn.
Wat de implementatie betreft en de opvolging denk ik dat het heel belangrijk is dat de Commissie, maar ook de nationale parlementen hier een heel belangrijke verantwoordelijkheid dragen, want het is natuurlijk duidelijk dat er een noodzaak is om die uitwijzingen ook effectief uit te voeren.
Ten slotte, mevrouw de Voorzitter, hoop ik dat een meerderheid in dit Huis verder zal kijken dan de politieke dogma's en spelletjes en ook bereid zal zijn bij te dragen aan een realistische, doortastende, duidelijke en humane oplossing, in het belang van de EU, maar nog veel meer in het belang van de illegalen zelf.
Manolis Mavrommatis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, laat ik beginnen met mijn collega de heer Weber te feliciteren met zijn voortreffelijke werk en de uitkomst daarvan. Daarnaast wil ik mevrouw Carlotti danken voor de constructieve samenwerking die wij hebben ervaren in de Commissie ontwikkelingshulp.
De landen rond de Middellandse Zee hebben in grotere mate te stellen met het probleem van de illegale immigratie dan de landen zonder buitengrenzen. Vorig jaar zijn er bijvoorbeeld 112 000 illegale immigranten mijn land, Griekenland, binnengekomen. Voor 58 000 mensen werd een terugkeerbesluit uitgevaardigd. Dit zijn recordaantallen voor de EU, die daarom tot een gemeenschappelijke strategie dient te komen om het probleem op te lossen. Daarnaast moeten bijkomende maatregelen worden genomen om immigranten te integreren en moet de terugkeer van illegale binnenkomers onder fatsoenlijke voorwaarden verlopen.
De EU dient een terugkeerbeleid te hebben op basis van het beginsel van solidariteit en het delen van de verantwoordelijkheden met de ontwikkelingslanden. Ik onderschrijf en ondersteun de handhavingsvrijstelling in deze richtlijn: deze gaat uit van gezinsrelaties, van de belangen van het kind en van de gezondheidstoestand van de immigrant. De belangen van kinderen moeten worden gewaarborgd door een passende afdeling voor sociale dienstverlening of door een advocaat.
Tot slot sluit ik mij aan bij het pleidooi van de Commissie ontwikkelingssamenwerking tegen de bewaring van minderjarigen, en ik ben er zeker van dat mijn collega's dit ook zullen doen.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, zoals de heer Mavrommatis zojuist zei, zijn er vorig jaar 112 000 illegale immigranten Griekenland binnengekomen. Het merendeel daarvan wil niet blijven, maar wil doorreizen naar overige Europese landen. Dat illustreert maar weer dat het immigratieprobleem een Europees probleem is; het betreft ons allen en wij moeten gezamenlijk aan een oplossing werken.
Daarom is Griekenland ook voorstander van een gemeenschappelijk immigratiebeleid. Natuurlijk, met de aanbevelingen van de heer Weber wordt niet meteen het hele probleem opgelost, maar het is wel een positieve stap voorwaarts, en daarom feliciteer ik hem van harte. Als wij doorgaan met het in deze richtlijn uitgestippelde beleid, denk ik dat wij op een gegeven moment zullen constateren dat wij er beter voorstaan dan nu het geval is.
Niemand is voor inhumane behandeling van immigranten of schending van de mensenrechten. De enige reserve die Griekenland heeft is de verplichting van lidstaten om gratis rechtshulp te bieden. Weet u waarom? Daar zijn twee redenen voor: ten eerste zijn de kosten enorm en vormen deze een zeer grote last voor Griekenland; ten tweede bevat rechtshulp een element van oneerlijkheid. Als wij gratis rechtshulp bieden aan illegale immigranten, waarom dan niet aan arme legale immigranten die ons land binnenkomen, en waarom niet aan onze eigen arme burgers?
Ik denk dat met de toevoeging die is gemaakt aan het desbetreffende artikel, de kwestie opgelost is en de reserves van Griekenland zijn weggenomen. Wij zullen daarom zeker het voorstel en de aanbeveling steunen.
Pierre Pribetich
(FR) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de onderhandelingen om tot een overeenkomst in eerste lezing te komen hebben een behoorlijke wissel getrokken op de vooruitgang die was bereikt door toedoen van het Parlement.
In zijn huidige vorm is deze compromistekst onacceptabel. Hij is onacceptabel omdat minderjarigen worden behandeld als volwassenen en omdat minderjarigen geen toegang hebben tot onderwijs en terug kunnen worden gestuurd naar een land waar zij ver verwijderd zijn van hun verwanten. Het is onacceptabel om gemeenschappelijke regels en procedures in te voeren die zijn aangepast aan de laagste standaarden in Europa, waardoor deze richtlijn naar beneden wordt getrokken; het is onacceptabel om zovele mogelijkheden open te laten voor schending van de mensenrechten en voor onwaardige perioden van bewaring, en om zoveel mensen gedurende een dergelijke situatie geen wettelijke dekking te bieden.
Hoe kan een verlicht Europa zoiets verschrikkelijks accepteren? Hoe kan de droom van de scheppers van Victor Hugo's Verenigde Staten van Europa na al die hoop worden veranderd in een dusdanige nachtmerrie?
Miroslav Mikolášik
(SK) De problemen met illegaal in de EU verblijvende immigranten vragen om transparante, heldere en rechtvaardige regels. Rekening houdende met hoe dramatisch dit probleem is - op het moment verblijven er ongeveer acht miljoen illegale immigranten in de EU - en hoe complex de problematiek is, denk ik dat het onontkoombaar is dat wij een gemeenschappelijk wettelijk kader in het leven roepen.
Deze richtlijn maakt duidelijk dat illegale immigranten uit Europa moeten vertrekken. Wij moeten echter wel rekening houden met de omstandigheden waaronder dit gebeurt en zorgen dat de mensenrechten, met name het recht van persoonlijke vrijheid, volledig worden nageleefd.
Omdat kinderen in deze situatie een uiterst kwetsbare groep vormen, verwelkom ik in het bijzonder het feit dat het belangrijke wetsbeginsel van de belangen van het kind expliciet wordt genoemd in deze richtlijn. Wij kunnen het probleem van illegale immigratie echter niet enkel beperken tot pragmatische uitzetting onder dwang en een inreisverbod. Uiteindelijk zullen wij ook oog moeten hebben voor de ruimere politieke dimensie van het verminderen van de prikkels voor illegale immigratie naar de Europese Unie.
Jean-Claude Martinez
(FR) Mevrouw de Voorzitter, Evo Morales heeft ons geschreven over een immigratierichtlijn die in Frankrijk bekend staat als "sans-papiers”. Een Zuid-Amerikaans staatshoofd dat een open brief aan Europa schrijft is niet echt een buitenlander, maar eerder een neef.
Natuurlijk, wij zijn staten met regels die moeten worden nageleefd; anders heerst er chaos en dat gaat uiteindelijk ten koste van iedereen. Omdat er echter ook immigratie bestaat van Peru naar Chili, van Nicaragua naar Costa Rica en van Mozambique naar Zuid-Afrika, is immigratie een mondiaal probleem met mondiale oorzaken. In een geglobaliseerde economische markt is immigratie de ultieme uitkomst van de kapitalistische logica, waar iemand die niets meer te verkopen heeft alleen nog zichzelf kan verkopen. Het kan misschien noodzakelijk zijn om een gammele Europese wetsstructuur in het leven te roepen voor de effecten van mondiale immigratie, maar immigratie zal uiteindelijk op mondiaal niveau moeten worden aangepakt, zoals ook het geval is met voedsel, pandemieën en basisonderwijs, omdat ook deze problemen reeds zijn geglobaliseerd. Dat noemen wij het reguleren van de gedeelde vlakken van mondiaal mede-eigenaarschap.
Petru Filip
(RO) Het bestaan van voor alle lidstaten geldende, uniforme standaarden en procedures betekent een verplichting op het niveau van het gehele Europese bestuurlijke systeem en niet alleen met betrekking tot de terugkeer van immigranten uit derde landen.
Het feit dat dit verslag is opgesteld, een verslag dat zonder twijfel een groot actueel belang en nut heeft, biedt mij een gelegenheid om opnieuw het debat aan te zwengelen over de noodzaak om interoperatieve systemen in te voeren voor de uitgifte in alle landen van openbare documenten op bestuurlijk niveau.
De interoperabiliteit van systemen in alle landen voor de uitgifte van documenten blijft een essentiële voorwaarde om de risico's te beperken die verband houden met excessieve bevoegdheden en biedt een functionele formule om het gebruik van rechten die voortvloeien uit de status van burger van de Gemeenschap, te garanderen.
Al waardeer ik de kwaliteit van het verslag, toch zou ik het feit willen benadrukken dat de effecten ervan zouden kunnen worden geoptimaliseerd als wij opnieuw zouden gaan nadenken over de praktische voorwaarden van de tenuitvoerlegging, zulks op basis van fundamentele studies naar de mogelijkheid van een geïntegreerd elektronisch systeem van bestuurlijke procedures en diensten. Misschien is het nog niet te laat om na te denken over het invoeren van een Europese elektronische identiteit.
Nicolae Vlad Popa
(RO) Dankzij het evenwichtige verslag van de heer Weber zal de richtlijn inzake terugkeer het eerste wetsinitiatief op het gebied van immigratie zijn dat met succes is aangenomen op basis van de medebeslissingsprocedure tussen het Europees Parlement en de Raad. Ik ben blij dat beide instellingen, met ondersteuning van de Europese Commissie, hun plichten hebben opgenomen en op verantwoordelijke wijze hebben volbracht, waardoor een referentiepunt is gecreëerd voor toekomstige bestanden.
Het terugkeerbeleid moet worden gezien als een integraal en onontbeerlijk onderdeel van een algeheel en samenhangend Gemeenschapsbeleid op het gebied van migratie en asiel. Door de regels inzake illegale immigratie efficiënter te maken, kunnen wij de regels voor legale migratie liberaler maken.
Ik ben van mening dat er nu heldere, transparante en rechtvaardige regels zijn opgesteld om te zorgen voor een doelmatig terugkeerbeleid, als onmisbare schakel binnen een deugdelijk beheer van het migratiebeleid, zoals overeengekomen in het Haags programma.
Ewa Klamt
(DE) Mevrouw de Voorzitter, wij hebben met klem gevraagd om een algeheel plan voor alle aspecten van migratie, een plan dat jaren mee kan. De richtlijn inzake terugkeer maakt duidelijk deel uit van dat pakket. Legale immigratie naar de Europese Unie kan alleen goed worden geregeld als wij niet doorgaan met het binnenlaten van miljoenen illegale immigranten en met het op één hoop gooien van deze situatie met die van legale immigratie.
Als mevrouw Roure het heeft over het zogenaamde recht van illegale immigranten om armoede te ontvluchten, moet ik haar er toch aan herinneren dat er op het Afrikaanse continent 922 miljoen mensen in armoede leven en dat er in India zelfs 1,1 miljard mensen in armoede leven, waarvan velen ongetwijfeld naar Europa willen komen. Dat is bepaald geen goede manier om de zaken te regelen. Wij moeten daarom nu de richtlijn inzake terugkeer steunen, zodat de weg wordt vrijgemaakt om de kwestie van legale immigratie nu eindelijk eens goed te regelen, waardoor wij ook echt mensen kunnen helpen.
Dragutin Mate
fungerend voorzitter van de Raad. - (SL) Uiteraard zou ik ook het een en ander willen bijdragen aan wat u zojuist allemaal heeft gezegd en waarnaar ik nauwlettend heb geluisterd.
Ten eerste moet nog maar weer eens duidelijk worden gesteld dat wij het hier vandaag hebben over een richtlijn inzake terugkeer; wij hebben het over illegale immigratie en niet over asiel of asielprocedures. Er zijn zeer grote verschillen tussen deze twee. De asielrichtlijn is al van kracht sinds 2003 en functioneert goed.
Vandaag proberen wij een stap voorwaarts te maken. Het is ook van groot belang om deze stap ook werkelijk te maken. In zijn politieke verklaring, die u kunt vinden op de voorlaatste pagina, doet de Raad een toezegging dat voor al die personen die voldoen aan de voorwaarden voor bewaring, maar niet voor iedereen over de gehele linie, de bewaring niet langer mag duren dan zes maanden. Daarnaast geldt dat in uitzonderlijke gevallen, en dat zijn gevallen die specifiek zijn vastgelegd, deze tijd verlengd kan worden met nog eens twaalf maanden. Er is dus geen sprake van een automatisch proces, al is dat vandaag wel vele malen hier gesuggereerd. Zo zit de richtlijn echter niet in elkaar.
Bovendien doet de Raad in zijn politieke verklaring een duidelijke toezegging, als ik mag citeren: "De Raad verklaart dat de uitvoering van deze richtlijn als zodanig niet mag worden gebruikt als rechtvaardiging voor het vaststellen van bepalingen die minder gunstig zijn voor de personen voor wie zij geldt.”
Dit betekent door geen enkel land, en er zijn zes van deze landen - en ik heb ook nog eens met alle zes de ministers van deze landen gesproken. Tijdens de onderhandelingen in de Raad hebben zij er alle zes op gestaan dat deze tijd minder zou zijn dan zes maanden. Helaas heeft de meerderheid van de lidstaten een veel langere tijd van bewaring, soms zelfs onbeperkt, en in een behoorlijk aantal lidstaten kunnen illegale immigranten in praktijk en in theorie momenteel voor onbeperkte duur worden vastgehouden.
Juist op dit punt willen wij vooruitgang boeken. Sterker nog, het is van cruciaal belang dat wij hier vooruitgang boeken. En ik zou natuurlijk speciaal de specifiek kwetsbare groep van kinderen willen noemen. Ik zou er bij het Parlement op willen aandringen toch nog eens naar artikel 5 te kijken, en ook nog eens naar artikel 15(a). Er staat duidelijk vermeld dat de omstandigheden voor kinderen niet slechter mogen zijn. Zij moeten worden ondergebracht in speciale instellingen die dit allemaal mogelijk maken. De restricties zijn in dit opzicht uiterst streng.
Ook op dit punt waren de onderhandelingen zwaar en bepaald niet eenvoudig. Ik weet niet of alle Parlementsleden dit kunnen voorstellen, maar ik geef u een klein voorbeeld uit de onderhandelingen. Over een van de artikelen, artikel 14 om precies te zijn, hebben wij maar liefst vier uur lang onderhandeld, vier uur lang, waarbij elk woord afzonderlijk is afgemeten.
De lidstaten hebben begrepen dat de zaak moest worden opgelost op EU-niveau. En waarover kunt u vandaag beslissen? Over de vraag of de zaak wordt opgelost op nationaal niveau, zoals tot op heden het geval is, of dat dit gaat gebeuren op EU-niveau. Een van de Parlementsleden verwoordde de zaak heel adequaat: illegale migratie, dat is een probleem. De vraag is niet of het een probleem is. Dat is het gewoon. Wij moeten op dit vlak orde scheppen; wij moeten orde op zaken stellen, en wel op een zo geciviliseerd mogelijke manier. Daarom moeten wij nu deze eerste stap nemen. Ik weet dat dit voor velen geen goed compromis is, maar wij moeten goed beseffen dat dit compromis ook voor de lidstaten op de grens van het acceptabele balanceert.
U moet goed weten dat zeer veel lidstaten op dit vlak helemaal geen gemeenschappelijk beleid willen. Veel lidstaten zouden het alleen maar prettig vinden als zij de zaak konden regelen op hun eigen manier, thuis met hun eigen regels, en zonder toestemming van het Europees Parlement en zonder toezicht van de Europese instellingen. En de huidige situatie is slechter dan wat vandaag ter tafel ligt. Daarom zou ik willen herhalen dat dit een belangrijke en beslissende stap voorwaarts is.
Kortom, waarover beslissen wij vandaag? Wij beslissen niet over de feitelijke verwoording van de artikelen die voor ons liggen, maar over het succes van de onderhandelingen tussen enerzijds de heer Weber en mijzelf namens de Raad en anderzijds de Commissie en de commissarissen. Wij beslissen vandaag over de integriteit van het integratiebeleid. Als het zover komt dat wij vandaag nee zeggen tegen deze richtlijn inzake illegale immigratie, dan kunt u zich wel voorstellen hoe moeilijk het zal zijn om de stap te maken naar besluitvorming, naar gezamenlijke besluitvorming inzake legale immigratie.
Wij moeten deze eerste stap voorwaarts maken en als wij dat vandaag niet doen, duurt het lang, heel erg lang, voordat we weer een nieuwe gelegenheid hebben een dergelijke stap te nemen. Vanuit mijn verantwoordelijkheid kan ik u melden dat als de richtlijn vandaag niet in eerste lezing wordt aangenomen, een groot aantal lidstaten weer terug zal vallen in hun oorspronkelijke onderhandelingsposities, die uiterst rigide en zeer onwrikbaar zijn. Dan gaat er natuurlijk weer heel veel tijd overheen voordat wij hier weer samenkomen om te beslissen of wij al dan niet het gemeenschappelijk standpunt aannemen.
Er zal uiteindelijk een compromis moeten worden geaccepteerd. Er zullen geen extreme standpunten worden aangenomen. Dit is de hoeksteen van onze democratie. Het gaat er niet om dat iemands opvatting de voorkeur krijgt, en dat betekent niet dat ik geen respect heb voor de standpunten van niet-gouvernementele organisaties en overige instellingen die zich hebben uitgesproken en ernaar sterven om de situatie te verbeteren. Het is goed dat zij hiernaar streven, maar wij moeten wel goed beseffen dat uiteindelijk wij met ons allen, wij van de Raad en u van het Parlement, verantwoording moeten afleggen aan het electoraat en wij weten allemaal wat er op dit vlak voor complicaties zijn. Zoals ik al meerdere malen heb gezegd in deze afrondende woorden, dit is nog maar een eerste stap, maar wel een belangrijke stap, die wij samen moeten nemen op weg naar verbetering van de rechten van illegale immigranten en meer algemeen in de zin van het formuleren van een migratiebeleid.
Jacques Barrot
Mevrouw de Voorzitter, ik zal mijzelf beperken tot het bieden van enige aanvullende informatie voor dit debat.
Ten eerste, als de richtlijn inzake terugkeer wordt aangenomen, zal deze niet geïsoleerd staan. De richtlijn behoort tot een reeks die is gebaseerd op het concept van een gecoördineerd immigratiebeleid. Bijgevolg zullen er, zoals een aantal leden al heeft aangegeven, ook teksten komen inzake legale immigratie en teksten ter versterking van onze asielprocedures en de opvang van vluchtelingen. Er komt, en er is feitelijk al, een gecoördineerd beleid waar de derde landen waarvan de immigranten veelal afkomstig zijn, bij betrokken zijn. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat wij door middel van partnerschappen met een aantal derde landen erin zullen slagen wegen en middelen te vinden om dit gecoördineerde immigratiebeleid vorm te geven. Dat is het eerste punt dat ik wil maken.
Ten tweede wil ik u eraan herinneren dat het belang van deze richtlijn - en dit is een belangrijk punt - erin bestaat dat deze ons een wettelijk kader geeft op basis waarvan wij de communautaire mechanismen kunnen toepassen, hetgeen betekent dat wij kunnen controleren of het acquis wordt gerespecteerd, namelijk inbreukprocedures, jurisdictie van het Europees Hof van Justitie, verslag van de Commissie en toezicht door het Europees Parlement. Het voordeel van een dergelijke richtlijn is dat deze wegen opent voor een veel doelmatigere gerechtelijke controle.
Het derde punt waar het Parlement over na moet denken is dat het Parlement er hoe dan ook in geslaagd is bepaalde dingen te verbeteren, met name via de artikelen inzake kinderen. De geest van deze nieuwe artikelen, artikel 8(a) en artikel 15(a), is dat kinderen voor zover mogelijk niet in hechtenis moeten worden genomen. En mocht dat toch het geval zijn, dan is de meerwaarde van deze richtlijn gelegen in het feit dat de lidstaten die daartoe besloten hebben, gedwongen zijn de minimale garanties zoals omschreven in artikel 15(a) na te leven. U maakte hier zojuist al melding van, mijnheer Mate.
Het vierde punt dat ik wil maken is dat wij ook financiële middelen hebben die moeten worden ingezet. Er is het Terugkeerfonds, waaraan ongeveer 700 miljoen euro is toegewezen. Dit zou ons in staat moeten stellen ondersteuning te bieden bij rechtshulp, medische zorg en bepaalde problemen van reïntegratie in een aantal landen van herkomst.
Het vijfde punt dat ik wil maken ligt in het verlengde van wat de heer Deprez al heeft gezegd. Hij verwees naar het feit dat de Commissie binnen drie jaar een verslag zal moeten schrijven. Ik zou willen benadrukken dat het er bij dit verslag niet alleen maar om gaat dat het ons een verplichting oplegt, maar dat het werkelijk alles betreft dat aan deze tekst ten grondslag ligt: de wens om de Europese Unie van procedures te voorzien die onderhevig zijn aan gerechtelijke controle, procedures die proberen een evenwicht te vinden tussen de noodzaak van legaliteit - en zonder dit zouden wij de publieke opinie nooit zover krijgen legale immigratie te accepteren - en de noodzaak om te zorgen dat de beginselen van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mensen worden nageleefd. Ik kan u zeggen dat als deze richtlijn wordt aangenomen, ik persoonlijk betrokken zal zijn bij de uitvoering daarvan, teneinde te zorgen dat wij de ware strekking hiervan niet uit het oog verliezen.
Manfred Weber
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zou u allereerst willen bedanken voor dit weldoordachte debat. Het is verbazend dat wij zo objectief kunnen spreken over een zo emotionele kwestie als deze. Ik moet u zeggen dat ik met het oog op het bereik van de onderwerpen die hier vandaag aan de orde zijn geweest, trots ben deel uit te maken van dit Parlement.
Er was één uitglijder: de heer Catania beschuldigde ons allen ervan verantwoordelijk te zijn voor de massagraven in de Middellandse Zee. Ik verwerp deze tactiek om politieke invloed te winnen door een beroep te doen op vulgaire emoties en angsten. Wij doen hier allemaal ons best om die mensen daar zo veel mogelijk te helpen.
Ik wil verder niet meer ingaan op de inhoud van de richtlijn; daar hebben wij inmiddels grondig over gedebatteerd. Wel wil ik iets zeggen over het proces. Onze voorzitter in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heeft zeer wijs gesproken. Hij adviseerde de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten om met name in dit proces eerlijk te werk te gaan. Wij hebben onze amendementen teruggetrokken. Wij hadden de amendementen graag ter stemming gebracht, dus wij hebben onze bijdrage in dit opzicht geleverd. In de Commissie binnenlandse zaken hebben wij wel honderden amendementen opgesteld en grote meerderheden bijeen weten te brengen. Dit betekent dat elk Parlementslid dat geïnteresseerd was in de kwestie, zijn of haar bijdrage kon leveren.
Ook zou ik nog iets willen zeggen over de NGO's. Ik begrijp dat zij niet blij zijn. Als wij hier over milieuaangelegenheden debatteren, is Greenpeace ook nooit blij met het resultaat dat wij bereiken. De taak van een NGO is om zoveel mogelijk druk op de zaak uit te oefenen, maar ik kan u nu al vertellen wat er gaat gebeuren: als wij vandaag deze richtlijn aannemen, zullen diezelfde NGO's die vandaag protesteren, vanaf morgen gerechtelijke procedures aanspannen bij het Europese Hof van Justitie. Ook voorspel ik dat de Parlementsleden ter linker zijde, die hier vandaag tegen de richtlijn hebben gepleit, morgen de Commissie of commissaris Barrot zullen vragen uit te voeren wat hier vandaag is aangenomen. Zij zullen proberen op basis van dit wettelijke fundament voor mensen voordelen te creëren. Daarom zeg ik: het is geen ideale situatie, maar wij hebben niettemin een grote stap voorwaarts gedaan.
Nog één laatste gedachte: helaas, mevrouw Roure en de heer Fava van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement zijn niet aanwezig. Zij zijn buiten, geven televisie-interviews en proberen hun standpunt te verklaren. Zij hebben niet gehoord wat de heer Mate zei: of wij doen deze stap voorwaarts - waarbij nogmaals veel dank uitgaat naar het Sloveens voorzitterschap en de Raad - of er zal jarenlang helemaal geen vooruitgang zijn. Wij zullen dan blijven zeggen dat er ontegenzeglijk vooruitgang moet worden geboekt, maar ondertussen bereiken wij helemaal niets. De vraag is daarom niet zozeer of de richtlijn ideaal is of niet. De vraag is simpelweg: "Boekt de Europese Unie hiermee vooruitgang?” Morgen zullen wij deze vraag kunnen beantwoorden met een duidelijk en volmondig "Ja!”
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Louis Grech  
schriftelijk. - (EN) De voorgestelde richtlijn inzake de terugkeer van illegale immigranten zou moeten worden verwelkomd vanwege de moeite die is gedaan om gemeenschappelijke standaarden op te stellen. Het is dan ook een stap in de goede richting. De richtlijn schiet echter tekort in het bieden van garanties met betrekking tot vluchtelingen en mensenrechten, en besteedt ook geen aandacht aan de speciale behoeften van lidstaten zoals Malta, die in verband met hun grootte, bevolking en middelen disproportioneel door de zaak getroffen worden.
Ik zou nogmaals het punt willen benadrukken en herhalen dat deze zaak een gemeenschappelijk Europees beleid verdient dat de fundamentele kwesties aanpakt, zoals a) het instellen van een beleid van lastenverdeling tussen alle lidstaten; b) de herziening van Dublin II; c) adequate financiële ondersteuning; d) een beoordeling van de uitvoerbaarheid of anderszins van ontwikkelingscentra, zoals banencentra in de landen van herkomst en doorgang; e) de ontwikkeling van een realistisch terugkeerbeleid; f) de tenuitvoerlegging van een passend immigratiebeleid; en g) de strijd tegen de georganiseerde misdaad (onder andere met betrekking tot mensenhandel), xenofobie en racisme.
Om deze zaken op een alomvattende en integrale manier aan te pakken, zou het zeer nuttig zijn een speciaal agentschap in het leven te roepen dat zich geheel richt op de vraagstukken van legale en illegale immigratie.
Eija-Riitta Korhola  
schriftelijk. - (FI) Mevrouw de Voorzitter, het eerste probleem bij de voorgestelde wetgeving die voor ons ligt, is gelegen in het feit dat het onze eerste poging is om algehele communautaire normen voor immigratiebeleid vast te leggen. Het zal een enorme krachttoer zijn om een beleid op te stellen dat voor de hele Gemeenschap geldt.
Als er iets is dat gevoelig ligt in de zin van de grondrechten en de mensenrechten, dan is het wel immigratiebeleid. Voor zover het de grond- en de mensenrechten betreft, ben ik het geheel eens met diegenen die in niet mis te verstane termen een aantal netelige punten in dit voorstel voor een compromis hebben blootgelegd.
Als wetgevers moeten wij echter kijken naar het volledige beeld: vasthouden aan de status quo is in het geheel geen optie. Ten eerste gaat het daarbij om de voorwaarden voor bewaring. In diverse lidstaten zijn er in de bewaringswetgeving helemaal geen tijdslimieten opgenomen. Daarnaast zijn de criteria voor bewaring vaak ook niet adequaat geregeld. Ten tweede leggen veel lidstaten onbeperkte inreisverboden op. Om deze redenen zouden veel lidstaten graag zien dat de voorstellen voor het compromis en in feite de hele wetgeving niet door onze stemming heen zouden komen.
Van cruciaal belang is dat door deze richtlijn de terugkeerprocessen worden onderworpen aan de controlemechanismen van de Gemeenschap. Op deze manier kunnen wij garanderen dat binnenkort voor alle lidstaten bepaalde minimumstandaarden gelden.
Ik ben de rapporteur, de heer Weber, dankbaar voor het feit dat hij door te onderhandelen grote verbeteringen in het standpunt van de Raad heeft weten aan te brengen, met als resultaat dat onze humanitaire verplichtingen zijn gegarandeerd. Van specifiek belang zijn de wijzigingen die zijn gemaakt ten aanzien van de bescherming van kinderen, gezinnen en minderheden.
Roselyne Lefrançois  
De tekst waarover wij morgen gaan stemmen, is een duidelijke stap achteruit, niet alleen ten aanzien van het eerste voorstel van de Commissie, maar bovenal met betrekking tot het werk dat is verricht binnen de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, waarvan ik lid ben.
Als sociaal-democraten zijn wij voor de introductie van minimumregels met betrekking tot de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen, omdat wij voor een verantwoorde, humane aanpak van illegale immigratie zijn en constateren dat sommige EU-lidstaten vanuit het oogpunt van de mensenrechten een onacceptabel beleid voeren op dit vlak.
Wij kunnen echter niets anders doen dan erop wijzen dat het door de conservatieven en de meerderheid van de liberalen gesteunde compromis op dit vlak geen verbetering brengt. Het is niet van toepassing op asielzoekers of mensen die aan de grens worden opgepakt. Bovendien geeft het op een aantal belangrijke vlakken, zoals de rechten van minderjarigen en de tijd van bewaring, de lidstaten veel te veel armslag.
Bijgevolg kan de tijd van bewaring worden verlengd tot niet minder dan 18 maanden. Zoals zo velen van mijn medeparlementsleden weiger ik mijn steun te geven aan de mogelijkheid dat mensen wier enige misdaad is dat zij in Europa op zoek zijn gegaan naar een beter leven, zo lang kunnen worden opgesloten.
Dat is waarom ik mijn geweten zal volgen en tegen deze tekst zal stemmen indien de amendementen van de Sociaal-democratische Fractie worden verworpen.
Vincent Peillon  
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, morgen moeten wij gaan stemmen over een tekst die door de lidstaten en de meer conservatieven onder ons wordt aangeprezen als een compromis. Laat u zich echter niet bedotten: deze tekst is geen compromis, maar is wel compromitterend.
Wat stellen de Raad en de rapporteur in deze richtlijn inzake terugkeer anders voor dan dat wij de lidstaten moeten ondersteunen wanneer zij mensen die illegaal het land zijn binnengekomen, maar geen enkel strafbaar feit hebben gepleegd, gedurende achttien maanden opsluiten, om ze vervolgens gedurende vijf jaar een inreisverbod voor Europees grondgebied op te leggen?
Het Parlement heeft eindelijk ten aanzien van immigratie medebeslissingsbevoegdheid. Dientengevolge hebben wij niet alleen de mogelijkheid om ons gewicht in de schaal te werpen tegen de Raad, maar hebben wij zelfs de plicht om dat te doen. Daarom mogen wij deze gelegenheid niet voorbij laten gaan: door de richtlijn in de huidige vorm aan te nemen staan wij toe dat de Raad de vooruitgang die na drie jaar onderhandelen gemaakt is ten aanzien van de mensenrechten, ongedaan maakt.
Daarom hoop ik dat wij deze tekst zullen verwerpen. De tekst is een karikatuur van hoe wij ons in onszelf keren en onze waarden verkwanselen. Hier schuilt groot gevaar in.
Wij hebben behoefte aan een heus Europees immigratiebeleid, niet aan een beleid dat bestaat uit de denkbeeldige bescherming van Fort Europa.
Gabriele Zimmer  
Een meerderheid ter rechter zijde van het Europees Parlement plaveit de weg voor grootschalige deportaties.
De acht miljoen mensen zonder geldige verblijfsvergunning, waarvan velen al sinds jaar en dag in de EU-lidstaten wonen, worden bedreigd met bewaring en deportatie. De ministers van Binnenlandse zaken willen eerst "schoon schip maken” voordat ze legale immigratie in de Europese Unie op een gemeenschappelijke manier gaan reguleren. Onlangs heeft de parlementaire staatssecretaris van het Duitse federale ministerie van Binnenlandse zaken, de heer Peter Altmaier, onomwonden op het journaal gezegd dat het gelukkig voor Duitsland in de toekomst makkelijker wordt om mensen uit te zetten waar Duitsland van af wil.
Overeenkomstig de door de Raad en de heer Weber, lid van het Europees Parlement en lid van de Christensociale Unie van Beieren, opgestelde compromistekst, kan een bewaring van maximaal achttien maanden worden geregeld, kunnen kinderen worden gescheiden van hun families en krijgen uitgezette immigranten gedurende vijf jaar een inreisverbod voor de Europese Unie opgelegd. De Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, een links georiënteerde fractie, tekent protest aan tegen deze inhumane praktijk.
Deze richtlijn is desastreus voor de pogingen van de Europese Unie om zich te profileren als een orgaan dat zich internationaal inzet voor de mensenrechten. In een gezamenlijk beroep op de leden hebben 44 Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse regio's geëist dat deze conceptwetgeving wordt verworpen. President Evo Morales van Bolivia heeft de Parlementsleden in een indrukwekkende en emotionele open brief herinnert aan het feit dat vluchtelingen uit Europa de laatste twee eeuwen in overige continenten een toevluchtsoord voor armoede en repressie hebben gevonden en op vriendschap hebben kunnen rekenen.
