

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie inzake dierentransport. 
Kyprianou,
    Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wilde ik u ervoor bedanken dat ik vandaag de gelegenheid heb om u de mening van de Commissie te geven over zulk een belangrijk en emotioneel geladen vraagstuk. Ik deel de bezorgdheid van het Europees Parlement en zijn belangstelling voor dit uitermate belangrijk vraagstuk.
Ik wil u graag verzekeren dat ik heel goed weet hoe belangrijk dit vraagstuk is, niet alleen het voor Europees Parlement en de Europese Commissie, maar ook voor miljoenen burgers en zeer zeker voor de landbouwers en alle betrokkenen instanties. Ik twijfel er niet in het minst aan dat een zeer belangrijke rol is weggelegd voor de Europese Gemeenschap bij de verbetering van de voeding, het vervoer en de slacht van dieren. 

 Ervoor zorgen dat het dierenwelzijn tijdens transport daadwerkelijk in de praktijk van alledag, en niet alleen op papier, verbetert is voor mij een belangrijke doelstelling. Ik ben mij er al geruime tijd van bewust dat de toepassing van de huidige wetgeving ten aanzien van transport tekortschiet en dat dit terrein van wetgeving voor de nationale regeringen kennelijk nauwelijks een prioriteit is.
Een juiste en volledige uitvoering van wetgeving ten aanzien van dierenwelzijn is van essentieel belang en hetzelfde geldt voor de onmiddellijke verbetering van de omstandigheden van dierentransport. Om deze reden aanvaardt de Commissie, ondanks haar sterke wens om tot aanvullende beperkingen van de rijtijden en vermindering van de beladingsgraad van voertuigen voor veevervoer te komen, de stapsgewijze aanpak van het voorzitterschap in de Raad.
Wij gaven er de voorkeur aan de vooruitgang die nu binnen bereik lag te verwezenlijken, in plaats van het gehele dossier door te schuiven naar een niet nader bepaalde datum. Zoals ik nog nader zal toelichten, staat dit los - en ik zeg het met klem - van een mogelijk verbeterde oplossing in de toekomst. Met deze aanpak hebben wij gekozen voor veel strengere regels die zullen zorgen voor een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de bestaande omstandigheden en die zo snel mogelijk zullen worden toegepast. Zij betreffen zaken als het vervoer over lange afstand alsmede nieuwe en aanmerkelijk verscherpte vereisten voor voertuigen. Ze zullen op zo kort mogelijke termijn, met inachtneming van de EU-normen, worden toegepast.
Graag wijs ik erop dat het merendeel van de amendementen van het Parlement is geïntegreerd en overgenomen in de definitieve tekst, en ik ben het Parlement dankbaar voor zijn belangrijke bijdrage.
Ik geef graag toe dat ik het betreur dat er geen overeenstemming kon worden bereikt over het vraagstuk van de beperking van de rijtijden en de beladingsgraad. Er was geen enkele kans - ik moet daar eerlijk in zijn - dat dergelijke bepalingen op steun konden rekenen in de Raad; het uitblijven van overeenstemming hierover op de Landbouwraad van april 2004 was wat dit betreft een duidelijke waarschuwing. Maar als er geen overeenstemming was bereikt op de laatste Raad, zou dat hebben betekend dat de bestaande toestanden, die onaanvaardbaar zijn, voor onbepaalde tijd zouden hebben voortbestaan. Dat zou de verbetering ervan aanzienlijk hebben vertraagd. Dit alles wil echter ook weer niet zeggen dat de Commissie er niet alles aan zal doen om iedere mogelijkheid tot verscherping van de bepalingen over rijtijden in de toekomst te benutten.
Om te beginnen - en dit is niet de enige mogelijkheid - voorziet de eindtekst erin dat de Commissie binnen vier jaar na de invoeringsdatum, en niet pas daarna, haar bevindingen met betrekking tot de kwestie van de rijtijden en de beladingsgraad terugkoppelt naar de Raad en wellicht haar aanpak kan aanpassen op basis van de ervaring die met de toepassing van de nieuwe regels zal zijn opgedaan. Hier komt bij - en dit is belangrijk - dat de Commissie los van wat er in de verordening staat, de situatie nauwgezet zal analyseren, met inbegrip van de heersende politieke omstandigheden, en gebruik zal maken van haar initiatiefrecht. Ik heb dit recht uitdrukkelijk opgeëist op het moment dat wij onze goedkeuring aan dit compromis gaven.
Laat ik in het kort enkele verbeteringen op een rij zetten die deze nieuwe verordening op korte termijn biedt. Ik heb een lijst van vier kantjes, maar ik zal die niet helemaal voorlezen. Voordat ik dit doe, wil ik de geachte leden eraan herinneren dat de verordening de lidstaten het recht toekent om binnen hun eigen grenzen strengere regels in te voeren dan die waarin de verordening voorziet. Dit is dan ook een uitdaging voor de lidstaten en een uitdaging voor u. Als voldoende lidstaten strengere regels aannemen, zal de politieke druk - de - op de rest veel zichtbaarder en effectiever worden. Maar we hebben hoe dan ook behoefte aan verbetering van de bestaande verordening.
Ten eerste zal vanaf 2007 een satellietnavigatiesysteem voor voertuigen op de weg in gebruik zijn. Er zal een verplichting gelden tot voortdurende controle van ventilatie en temperatuur in de vrachtwagen, met bijbehorende verbeteringen in de water- en drinkfaciliteiten, individuele boxen voor het vervoer van paarden en andere omstandigheden met betrekking tot paarden. Er zullen strengere voorwaarden gelden voor de opleiding van chauffeurs en er zal een verbod op het vervoer van drachtige, zieke en gewonde dieren van kracht zijn. Ook zullen er bestuurlijke bepalingen gelden die uniformiteit in de controle door functionarissen in de verschillende lidstaten waarborgen. Dit geldt voor alle ritten.
Zoals u weet is op het gebruik van satellietnavigatieystemen aangedrongen door het Europees Parlement, met steun van de Commissie. Dit is een vernieuwend en veelbelovend instrument voor de controle op dierentransport, en de Commissie is bereid hierin met onmiddellijke ingang te investeren. Wanneer deze technologie op de juiste manier wordt toegepast, kan ze een belangrijke rol spelen bij de totstandkoming van een transparantere en kwalitatief hoogwaardigere aanpak van het dierentransport in Europa, wat aansluit op de wensen van de burgers, maar ook een betere handhaving mogelijk maakt. Dit is buitengewoon belangrijk. Het aanpassen of invoeren van regels is niet genoeg. We moeten ook over de middelen beschikken om ze te handhaven en op de handhaving te kunnen toezien. Europese burgers hebben bij talrijke gelegenheden en op verschillende manieren laten weten dat het ontbreken van doelmatige handhaving een duidelijke hiaat is in het bestaande systeem. Ik ben het daar volledig mee eens. Ik ben vastbesloten om tot verbetering van de handhaving van regelgeving voor dierenwelzijn te komen en erop toe te zien dat de lidstaten nauwkeurig verslag doen van de gang van zaken met betrekking tot de uitvoering van controles. Wij zullen er bij de lidstaten op blijven aandringen deze informatie te verstrekken, en het doet mij genoegen dat de nieuwe wetgeving ons in staat stelt dit op een efficiëntere manier te doen.
Wij hebben in de Raad gezegd, en ik rond nu af, dat de Commissie zich het recht voorbehoudt om, met inachtneming van de regels van het Verdrag, te reageren al naar gelang het dierenwelzijn dit vereist. De Commissie zal dan ook waakzaam blijven en de situatie met betrekking tot dierentransport in de lidstaten nauwlettend in de gaten houden. Wij zijn bereid te allen tijde met initiatieven te komen op het gebied van wetgeving als de omstandigheden aangaande dierenwelzijn verbetering vereisen.
Over twee kwesties wil ik nog iets zeggen. Ten eerste: verbetering van dierenwelzijn is een continu proces. Het gaat om meer dan alleen een verordening. We werken al aan andere verbeteringen ten aanzien van pluimvee en het microklimaat in transportvoertuigen. Dit is dan ook niet het eind, maar slechts het begin.
Tegelijkertijd heb ik me gebogen over wat tijdens de laatste bijeenkomst van de Raad de mogelijkheden waren. Het was geen keuze tussen het best denkbare of een compromis, het was een keuze tussen een compromis of voor onbepaalde tijd voortgaan op de huidige weg, met alle onaanvaardbare omstandigheden op dit terrein van dien. Ik weet zeker dat u er begrip voor heeft dat wanneer je de verantwoordelijkheid hebt om een beslissing te nemen, je de voors en tegens tegen elkaar moet afwegen en moet bepalen welke kant op te gaan. Ik kan u verzekeren dat de Commissie zich in deze zaak uitsluitend heeft laten leiden door het belang van het dierenwelzijn en door de vraag hoe we zo snel mogelijk tot verbeteringen dienaangaande kunnen komen. Het ging er de Commissie niet om uitsluitend op een principe te hameren, wat de dieren alleen maar schade zou hebben bezorgd, omdat we dan niet in staat waren geweest de bestaande omstandigheden ook maar enigszins te veranderen.
Ik herhaal dat het nu voorliggende compromis de bestaande situatie aanmerkelijk verbetert zonder dat de Commissie het recht ontnomen wordt op deze zeer belangrijke kwesties terug te komen. Neemt u van mij aan dat het een voorstel was van de voltallige Commissie. Het was ons liever geweest als deze bepalingen in het compromis waren opgenomen en aanvaard. Maar helaas, een dergelijk akkoord zat er niet in. Als ik zo vrij mag zijn: misschien kunt u ook eens met de verschillende niet-gouvernementele organisaties gaan praten. Zij waren niet gelukkig met dit compromis, maar aanvaardden het, omdat zij beseften dat het een aanmerkelijke stap vooruit is.
Ten slotte kan ik u verzekeren dat ik van plan ben om nog voor het einde van de zittingstermijn van deze Commissie en in ieder geval voor het eind van de zittingsperiode van dit Parlement, terug te komen met een nieuw voorstel waarover dan een nieuwe discussie kan plaatsvinden. Ik ben zeer geïnteresseerd in uw commentaar, omdat ik denk dat het Parlement ten aanzien van dit onderwerp een belangrijk bondgenoot van de Commissie zal zijn. Wij als Commissie doen u die toezegging. Maar de grote taak en de grote uitdaging zal zijn om de lidstaten ervan te overtuigen dit nieuwe voorstel wanneer het aan de orde komt, goed te keuren. 
Maat (PPE-DE ),
   . – Voorzitter, ik wil commissaris Kyprianou heel hartelijk danken voor de open manier waarop hij dit onderwerp opnieuw aan de orde heeft gesteld. U bent net met uw taak begonnen en ik vind dat uw houding in ieder geval perspectieven biedt voor een heel goede toekomstige samenwerking tussen het Parlement en de Commissie, ook op dit vlak. Ik zeg dit niet voor niets. U sloeg namelijk meteen de spijker op de kop toen u stelde dat het grootste probleem van het dierentransport in Europa is dat het voor de nationale regeringen nauwelijks een prioriteit is. Daar zitten we vast en als we dat kunnen verbeteren, is dat een geweldige stap voorwaarts.
Ik zal dat illustreren met een voorbeeld. Ik constateer dat op dit moment met name de Oostenrijkse regering haar werk goed doet, dat ze goed controleert. Dat leidt ertoe dat veel internationaal transport van slachtvee ineens niet meer via Oostenrijk, maar via andere wegen naar Italië gaat. Zulke situaties ontstaan als een aantal andere lidstaten hun taken niet vervullen. Wat dat betreft, zou het Oostenrijkse model het Europese model moeten worden, met een goede wetgeving en een goede handhaving. Zo kom je van al die ellendige discussies af.
De Raad heeft toch een akkoord bereikt en is daarvoor tot een aanpassing gekomen zonder voorafgaande kennisgeving aan het Parlement, wat ik zeer pijnlijk vind en wat ik de Raad ook verwijt. Anderzijds moet ik daaraan toevoegen dat we zonder dit initiatief verder van huis waren geweest, want we kunnen niet ontkennen dat dit akkoord ook een verbetering van de bestaande wetgeving is. U weet hoe in dit Parlement wordt gedacht. Ik was zelf als rapporteur voor een maximale transportduur voor slachtvee. Dit, zo blijkt nu, was niet haalbaar in de Raad. Tegelijkertijd constateer ik dat de invoering van het volgsysteem met satellieten in ieder geval een feit is en dat er een betere handhaving van bestaande regels komt. Op dat punt wil ik graag van de Commissie horen hoe ze dit bij de lidstaten wil afdwingen? Zijn daarvoor, ook vanuit dit Parlement, andere instrumenten nodig? Voorts wil ik in verband met de verbetering van de opleiding graag weten hoe de Commissie denkt dit te ondersteunen. Tot slot merk ik op dat het boer-boertransport verruimd is. Wij hadden graag 100 kilometer gezien. Dat was blijkbaar niet haalbaar in de Raad, maar wij zijn toch een stapje vooruit.
Nog een tweetal andere punten. Om te beginnen is er nog steeds veel kritiek op de wijze waarop het transport van fokvee is geregeld en de rusttijden die in verband daarmee worden genoemd. Het transporteren van dieren moet zo snel mogelijk gebeuren en het zou een stap voorwaarts zijn als we ook bij het transport van fokvee, dat over het algemeen onder zeer goede omstandigheden gebeurt, onderweg zo weinig mogelijk rusttijden inlassen. Dat betekent dat dieren ook over middellange afstanden mogen worden vervoerd. Hetzelfde geldt voor het -systeem op veerboten. Het zou veel helpen als wij ook klip en klaar tegen lidstaten zouden zeggen dat dit gewoon rusttijd is. Dat zou nog een aantal stappen voorwaarts betekenen in de kwaliteitsverbetering van het dierentransport.
Als oud-rapporteur ben ik enigszins teleurgesteld dat er geen maximale transportduur voor slachtvee is afgesproken. Toch kan ik constateren dat dit hele pakket een echte stap voorwaarts is. Ik ben erg nieuwsgierig van de commissaris te horen welke voorstellen hij nog vóór 2009 zal doen om tot een goede samenwerking met het Parlement te komen, maar met name ook om de lidstaten te dwingen de Europese regels na te leven. 
Berman (PSE ),
   . – Voorzitter, ik dank de commissaris voor zijn woorden en deel zijn teleurstelling over het compromis van de Raad. Daarin is niets verbeterd aan de rijtijden voor dierentransport, niets aan de rusttijden en niets aan de maximale beladingsgraad, en dat kan nog jaren voortduren.
Ik wens de Raad veel succes toe bij zijn poging om dit aan de Europese publieke opinie uit te leggen. Het is buitengewoon slecht, ook voor het imago van de hele sector, en het is onaanvaardbaar voor het welzijn van dieren. Ik steun daarom het voorstel van mijn collega's om de maximale rijtijd tot acht uur te beperken. Alleen een dergelijk besluit zou laten zien dat Europa werkelijk ernst wil maken met duurzame landbouw, waarin dierenwelzijn een van de prioriteiten moet zijn.
Europa wordt met kleine stapjes gebouwd, dat weten we allemaal en dat is ook heel goed, het is zelfs vaak het beste. Terwijl de EU hier te kleine stapjes zet voor de verbetering van het dierenwelzijn, worden de dieren in Europa duizenden kilometers heen en weer gesleept in erbarmelijke omstandigheden. Het zal voor hen een prettig en geruststellend besef zijn dat zij daarbij worden gadegeslagen door satellieten. 
Harkin (ALDE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik stem in met de verklaring van de commissaris. Dit is een belangrijke zaak. Ik ben het er tevens mee eens dat de EU een belangrijke rol heeft gespeeld met betrekking tot de manier waarop dieren worden gevoederd, getransporteerd en geslacht. Zoals de commissaris al zei, heeft de EU voor veel verbeteringen gezorgd in het dierenwelzijn tijdens transport. Enkele daarvan werden al genoemd: voorstellen voor een satellietvolgsysteem, controle van ventilatie en temperatuur, strengere voorwaarden voor de opleiding van chauffeurs en een groter aantal officiële inspecties in de verschillende landen. Er is vooruitgang geboekt.
Ik wil hierover ook graag mijn zegje doen omdat ik als Europees afgevaardigde een achterban vertegenwoordig van zowel het platteland als de stad. Landbouw speelt nog altijd een belangrijke economische rol in het noorden en westen van Ierland. De landbouwsector is ook jarenlang goed ondersteund door de EU.
Export van levende dieren is een enorm belangrijke en legitieme bedrijfstak voor Ierland. Wij exporteren 90 procent van onze levende dieren en ongeveer 10 procent daarvan, ofwel 200.000 stuks levend vee, wordt jaarlijks geëxporteerd naar markten in Frankrijk, Italië, Spanje en Nederland. Deze handel omvat jaarlijks meer dan 150 miljoen euro. Een levendige exporthandel is dan ook van essentieel belang voor de Ierse landbouw en de gehele veeteeltsector. Wij moeten toegang blijven houden tot de interne markt. Er is in Europa een aanzienlijke markt voor jonge Ierse mestdieren en ik vind dat deze markt geen belemmeringen moeten worden opgelegd. Vrije toegang tot de markt is tenslotte een van de hoekstenen van het EU-beleid. Wij moeten tevens een goede balans aanbrengen tussen enerzijds dierenwelzijn en anderzijds markttoegang en landbouwsteun, niet alleen in Ierland, maar in de hele EU.
Ik herhaal dat ik het met de commissaris eens ben. Natuurlijk is handhaving noodzakelijk en niemand heeft daar een probleem mee - of het nu gaat om consumenten of boeren, het is in ons aller belang. Een andere zaak met betrekking tot export van levende dieren is dat de handel voor concurrentie zorgt in Ierland. Dit is een andere hoeksteen van EU-beleid. Ik vind dat we vooruitgang hebben geboekt; er is waarschijnlijk nog veel meer te doen, maar de Commissie doet op dit moment nuttig werk. 
Schlyter (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb het initiatief genomen tot dit extra debat naar aanleiding van het besluit van de Raad in november. Een paar technische verbeteringen, en de prijs die daarvoor betaald moet worden is dat het vraagstuk van de bescherming van onze dieren maximaal zes jaar van tafel gehouden wordt. Dat zou betekenen dat noch het Parlement, noch de Commissie gedurende hun ambtstermijn de gelegenheid zou krijgen om de situatie van dieren te verbeteren - een zeer onredelijke stand van zaken.
Het besluit van de Raad week zo volkomen af van het voorstel, dat ik me zelfs afvroeg of het wel wettig was. Mijnheer Kyprianou, ik hoop dat u uw ambitie om zo snel mogelijk bij ons terug te komen met cijfers over de beladingsgraad en de rijtijden, waarmaakt. Ik hoop ook dat u voor de rechtsgrondslag gebruik zult maken van de artikelen betreffende vervoer, consumentenzaken of gezondheid in het Verdrag, zodat het Parlement via de medebeslissingsprocedure aan de besluitvorming kan deelnemen. Dan zouden we samen het verzet kunnen breken dat de Raad pleegt als het erom gaat redelijke omstandigheden voor dieren te creëren. Helaas luistert de Raad meer naar lobbyisten dan naar de publieke opinie.
De volwassenheid van een maatschappij kan worden afgelezen aan de wijze waarop zij omgaat met degenen die zich niet kunnen verdedigen. Als de regels voor het vervoer van dieren enige indicatie geven van de volwassenheid van Europa, dan zijn we helaas het niveau van de barbarij nog niet ontstegen. Ik nodig alle ministers uit om, samen met mij, van Stockholm naar Brussel te reizen onder de omstandigheden waarin dieren vervoerd worden. Misschien dat ze dan begrijpen wat ze hebben aangericht.
Als we worden beschouwd als schapen van 75 kilo, dan zullen we met ons tienen een ruimte ter grootte van een tweepersoonsbed moeten delen. Beschouwt men ons als kippen, dan zullen we zien hoe de uitwerpselen van degenen bovenin terechtkomen op degenen die zich onderin bevinden. Worden we beschouwd als varkens, dan krijgen we - in overeenstemming met het Raadsbesluit - zelfs elektrische schokken als we weigeren door te lopen. Ook zullen we pas na veertien uur water krijgen, waarna we weer veertien uur verder reizen. Voorts moeten we ervoor zorgen dat de temperatuur tijdens de reis boven de 5 graden Celsius blijft. 
Markov (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, als we geloof hechten aan de uitspraken van de Raad dat wij in de Europese Unie een duurzame ontwikkeling willen bevorderen, en als we dan naar de werkelijkheid kijken, daar waar je die duurzame ontwikkeling kunt realiseren, en zien hoe de Raad dat streven in de praktijk brengt, dan blijkt dat de lidstaten de wil daartoe echt niet opbrengen.
De afweging tussen het waarborgen van voortdurende winstgevendheid van de veeteelt enerzijds en de bescherming van dieren anderzijds valt opnieuw in het nadeel van het laatste uit. Dat wil niet zeggen dat de Commissie niet haar best heeft gedaan, en er hebben zich ook echt enkele positieve veranderingen voorgedaan. Dat wil ik niet ontkennen, maar het basisprincipe is hetzelfde gebleven.
Ik weet heel zeker dat alle leden van de Raad die hebben beslist dat de rijtijden en de beladingsgraad niet beperkt worden, heel vlug andere regels zouden invoeren als hun eigen huisdieren eens op die manier kriskras door Europa zouden worden vervoerd. Als wij het recht op leven en de rechten van dieren willen beschermen, dienen wij de zaak anders aan te pakken.
Natuurlijk levert de invoering van het volgsysteem met satellieten wel voordelen op. Controles kunnen beter worden uitgevoerd. Dat staat buiten kijf. En als de dieren beter worden voorzien van water en frisse lucht, dan is dat natuurlijk een klein stapje voorwaarts, maar het probleem wordt er niet mee opgelost. Wie voorstander van regionale ontwikkeling is, kan dat hier daadwerkelijk bewijzen door de veeteelt, de mesterij en de verwerking ter plaatse binnen een beperkte afstand te laten plaatsvinden, waarmee die transporten dwars door Europa overbodig worden.
Ik kan de heer Maat absoluut niet volgen. Hij zei dat het een geweldige stap voorwaarts was. Die geweldige stap voorwaarts zie ik niet. Het is een , waarbij de belangrijkste problemen en de belangrijkste oorzaken van deze dierenmishandeling niet uit de weg worden geruimd. 
Wise (IND/DEM ),
    - Mijnheer de Voorzitter, ik ben een groot criticaster van de schade die de EU Groot-Brittannië heeft toegebracht en een hartstochtelijk voorstander van Britse uittreding uit de Unie. De Europese Unie vernietigt banen - zoals Tony Blair in 1983 in een verkiezingstoespraak heeft gezegd. Zij heeft ook wetgeving aangenomen die heeft geleid tot de sluiting van honderden plaatselijke abattoirs. Dit tandeloze Parlement neemt echter resoluties aan die vervolgens door zowel de Raad als de Commissie worden genegeerd.
De besluiten die dit Parlement heeft genomen over dierenvervoer zijn herhaaldelijk genegeerd en het afgrijselijk lijden gaat door. Jaarlijks moeten meer dan drie miljoen dieren onder onaanvaardbare omstandigheden een reis van dertig uur of langer doorstaan, en veel dieren overlijden tijdens het vervoer.
Alsof dit nog niet erg genoeg is, heeft de Europese Unie nu nog meer leed in petto met de REACH-richtlijn, en we zullen meemaken dat miljoenen dieren extra zullen worden rondgesleept voor dierproeven. Voor al diegenen in de buitenwereld - de echte wereld - die hierover net zo ontzet zijn als ik heb ik een eenvoudige boodschap. Ik hoop dat de Europese Unie ingrijpt en minder wetgeving voorschrijft, want als de Europese Unie het antwoord is, dan moet de vraag wel heel erg dom zijn geweest. 
Herranz García (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het welzijn van dieren tijdens het transport is een onderwerp dat al jarenlang met enige regelmaat terugkeert in dit Parlement. Wij steken zelfs meer tijd in dierenwelzijn dan in de verbetering van de leefsituatie van miljoenen Europese kinderen die, in ons Europa, omkomen van de honger of in erbarmelijke omstandigheden opgroeien.
Als de humanitaire organisaties zich even daadkrachtig hadden ingezet voor deze kinderen als de dierenwelzijnorganisaties voor ons vee, zouden deze Europese kinderen, onder wie dagelijks sterfgevallen te betreuren zijn, nu hoogstwaarschijnlijk beter af zijn.
Laat ik me echter beperken tot het onderwerp. Het Parlement heeft de afgelopen drie jaar twee verslagen aangenomen over het dierenwelzijn tijdens het transport. In november jongstleden heeft de Raad van ministers van de Europese Unie gelukkig een akkoord bereikt over dit onderwerp. Daarmee is wat mij betreft de kous af. Wij moeten hier geen tijd meer aan besteden.
Het is overigens wel zo dat mijn voorkeur uitging naar het compromisvoorstel van het Ierse voorzitterschap, waarin met inachtneming van zowel het dierenwelzijn als het belang van het vrije verkeer van goederen in de Europese Unie, de maximale transportduur beperkt werd tot een alleszins redelijke periode, namelijk negen uur rijtijd plus twaalf uur rusttijd, en vervolgens nog eens negen uur rijtijd. Het huidige, onder Nederlands voorzitterschap bereikte akkoord verandert niets aan de nu geldende maximale transportduur en bepaalt slechts dat een besluit over dit cruciale punt binnen zes jaar genomen moet worden.
Dit uitstel, voortvloeiend uit vooralsnog niet te overbruggen meningsverschillen tussen de lidstaten, houdt in dat het pleit nog niet is beslecht. Ik zou hier echter ook nog willen wijzen op een feit waar veel mensen die deze discussie volgen naar mijn mening aan voorbij gaan, maar dat het grote publiek zeker niet mag worden onthouden: de huidige regelgeving beperkt de duur van het dierentransport al tot maximaal acht uur voor voertuigen die niet voldoen aan de vastgestelde normen voor dierenwelzijn, en die normen zijn in het novemberakkoord door de Raad van ministers nog aangescherpt. 
McAvan (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb er begrip voor dat de Commissie voor deze oplossing heeft gekozen, want het is een pragmatische oplossing. De Raad zou in dit stadium met meer niet akkoord zijn gegaan. Toch blijft het uiterst jammer - zoals iedereen heeft gezegd - dat we niet meer hebben kunnen bereiken op het punt van de rijtijden, een van de belangrijkste kwesties, of de beladingsgraad. Lidstaten kunnen strengere wetgeving invoeren. Wij zouden graag in dit Parlement in dit soort zaken een grotere stem hebben, maar op dit moment hebben we die niet. Ik zal er zeker bij mijn eigen regering op aandringen hierin verder te gaan.
Het doet mij genoegen, commissaris, dat u de handhaving ter sprake bracht. Dat is een gebied waarmee het in het verleden met deze wetgeving bergafwaarts is gegaan. U weet dat niet-gouvernementele organisaties met behulp van video-opnamen hebben bewezen hoe deze wetgeving wordt omzeild en genegeerd. U stelde dat u binnen vier jaar met aanvullende wetgeving zult komen. Ik hoop dat u zich hieraan houdt. Ik hoop dat u in de tussentijd het Parlement van wat er gebeurt op de hoogte houdt. Wij willen geïnformeerd worden over de gang van zaken met betrekking tot verscherpt toezicht. Ik kan u verzekeren dat het Parlement u zal steunen wanneer u uw wetgeving indient. We hebben al een schriftelijke verklaring over de rijtijden. Ik ben ervan overtuigd dat wij ons hiervoor blijven inzetten. 
Auken (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de bescherming van dieren zou onmiddellijk moeten worden weggehaald uit de rubriek landbouw en ook niet meer onder artikel 37 moeten vallen. Dierenbescherming zou natuurlijk ondergebracht kunnen worden bij gezondheids- en consumentenbescherming. Dan zou commissaris Kyprianou namelijk verantwoordelijk zijn voor dit beleidsterrein, en dat klinkt een stuk geruststellender.
In Denemarken valt dit onderwerp onder het ministerie van Justitie. Wij beschouwen dierenbescherming als wettelijke bescherming, maar artikel 37 gaat uitsluitend over het verhogen van de productie en de inkomsten. Wanneer de bescherming zelf ondergeschikt is aan hebzucht, moeten de arme dieren de hemel weet wat voor mishandelingen doorstaan. Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat er exportsubsidies worden betaald wanneer paarden, koeien en schapen de EU uit moeten worden gebracht. Dieren die geslacht gaan worden, zouden uitsluitend naar het dichtstbijzijnde slachthuis moeten worden gebracht en maximaal acht uur vervoerd moeten worden. Deze opvatting kan rekenen op een meerderheid in Denemarken. Dieren die niet voor de slacht verplaatst worden, zouden zonder rust, eten en frisse lucht niet langer dan acht uur vervoerd moeten worden, en de ruimte waarin ze vervoerd worden, moet in orde zijn. Ook daar is een meerderheid van de Denen het mee eens.
Natuurlijk, het vorige Parlement heeft dit ook al verklaard, en de vraag rijst waarom de Commissie er niet bij de Raad op heeft aangedrongen dat aan deze voorwaarden zou worden voldaan. Wanneer de nieuwe Grondwet eenmaal van kracht is, zal het Parlement het recht van medebeslissing hebben; het Parlement zou dat recht nu al hebben, ware het niet dat de bescherming van dieren nog onder artikel 37 valt.
In verband met een andere kwestie – namelijk transparantie – heeft onze ombudsman nadrukkelijk verklaard dat de bepalingen van de nieuwe Grondwet hiervoor goed gebruikt zouden kunnen worden wanneer daar zoveel steun voor bestaat, dus er zijn twee mogelijkheden om het Parlement nú bij deze procedure te betrekken. De strategie die nu gekozen is, houdt in dat er een besluit doorheen gejaagd is, bijna alsof het erom ging te zorgen dat noch de burger noch het Parlement zich de komende zes jaar met de betreffende besluitvorming zou kunnen bemoeien. Het is ons, of beter gezegd mij opgevallen dat de lidstaten besluiten ten uitvoer moeten leggen die verder gaan ...
Meijer (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, het gaat om een grensoverschrijdend probleem dat we niet kunnen oplossen met alleen nationale wetgeving. Daarom ligt hier een taak voor de Europese Commissie en het Europees Parlement. Het Parlement wordt al jaren overstroomd met petities van mensen die terecht aandacht vragen voor misstanden in het transport van dieren. Dat geldt in het bijzonder voor paarden die in het oosten zijn afgedankt en ertoe bestemd zijn om in het zuiden te worden geslacht en opgegeten. Veel dieren zijn zeer lang onderweg in vrachtwagens, krijgen weinig water en voedsel, vervuilen, raken in paniek en lopen verwondingen op. De enige manier om dat te voorkomen is het sterk verkorten van de afstand en de tijd waarover levend vee mag worden getransporteerd. Begin dit jaar ging de strijd in dit Parlement tussen 8 uur of 9 uur aaneengesloten vervoer en tussen beperkte goedkope beschermingsmaatregelen of verdergaande duurdere maatregelen. Het Parlement heeft toen een zeer gematigde keuze gemaakt, maar zelfs die ging de regeringen van een aantal lidstaten nog te ver. Het gevolg is dat nog steeds ruimte wordt geboden om die misstanden te laten voortduren.
De kernvraag is, of we dit onnodige lijden van dieren aanvaarden, omdat wordt verwacht dat dit lijden de kosten van de veehandel en de wegtransportbedrijven verlaagt, of dat we dit lijden volstrekt in strijd achten met onze beschaving en de verantwoordelijkheid voor het welzijn van onze medeschepselen. Ik kies nadrukkelijk voor beschaving en verantwoordelijkheid. Wat de commissaris nu meedeelt, is het falen van de besluitvorming in de Europese Unie. We blijken niet bij machte om te doen wat dringend nodig is. Nationale economische belangen gaan boven onze gezamenlijke beschaving en verantwoordelijkheid.
Als ik het betoog van commissaris Kyprianou hoor, twijfel ik niet aan zijn goede bedoelingen. Zijn aankondiging van nieuwe initiatieven van de Europese Commissie heeft mijn steun. Ik ben het ook met hem eens dat we beter snel kunnen starten met een veel te klein resultaat dan met helemaal niets. Satellietcontrole is voor het dier een schrale troost. Laten we niet alleen maar vertrouwen op nieuwe technieken, maar bouwen aan de politieke wil om deze misstand echt de wereld uit te helpen. Daar gaat het om. Ik hoop dat wij voor het einde van de zittingsperiode van dit Parlement en deze Commissie tot echte resultaten kunnen komen, want wat nu gebeurt is eigenlijk schandelijk. 
Goudin (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het vervoer van dieren binnen de EU en vanuit de EU naar landen daarbuiten is bij een behoorlijk aantal gelegenheden uitvoerig aan de kaak gesteld. In het zeer recente verleden hebben we informatie ontvangen over de schandalige omstandigheden waaronder dieren uit de EU zijn vervoerd naar Libanon. Deze toestand baart ons zorgen. Is de Commissie bereid dit probleem prioriteit te geven? We hopen het, maar helemaal zeker zijn we er niet van.
Eveneens aanleiding tot zorg geven de verslagen over financiële fraude die met regelmatige tussenpozen worden gepubliceerd door het Europees Bureau voor fraudebestrijding, OLAF. Recentelijk betroffen deze verslagen klachten over financiële fraude in verband met het vervoer van dieren naar Libanon. Zuiver financieel gesproken, bedragen de subsidies voor het vervoer van dieren vanuit de EU naar derde landen in totaal ongeveer 60 tot 100 miljoen Zweedse kroon per jaar. Is dat de manier waarop belastinginkomsten gebruikt moeten worden?
Wij hopen dat de Commissie ernst wil maken met de bescherming van dieren en dat we in het vervolg geen verslagen meer hoeven te lezen over verkeerd aangewende exportsubsidies. 
McGuinness (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Commissie voor het aan de orde stellen van deze voor mens en dier belangrijke zaak.
Er is sprake van tekortschietende uitvoering, niet van falende regelgeving. Feitelijk is er in veel gevallen sprake van overregulering, maar ook van niet-handhaving. Dit heeft tot problemen geleid voor boeren en anderen die betrokken zijn bij een op zichzelf legitieme handelsactiviteit. Een van mijn Ierse collega's heeft gewezen op het belang van deze handel voor de Ierse boeren. De nieuwe landbouwsteun spoort boeren aan om te kiezen voor een marktgerichte aanpak. Er is op het vasteland van Europa een rechtmatige markt voor jong vee van Ierse boerderijen. Gaan we boeren nu vertellen dat zij deze rechtmatige markt niet kunnen benutten? Ik denk niet dat we dat kunnen maken, want deze markt is voor het succes van Ierse boeren van levensbelang. Dat neemt niet weg dat dierenwelzijn uiteraard ook een prioriteit dient te zijn.
Een collega uitte bezorgdheid over Libanon. Er gaat Iers vee naar Libanon. Maar het blijft een kwestie van toepassen van de bestaande verordeningen. Als wij die handel stopzetten, zullen er nog steeds dieren naar Libanon gaan, misschien vanuit Australië en andere gebieden. Als wij ons om het lot van dieren bekommeren, dan moet dat gelden voor dieren van over de hele wereld en niet slechts voor Europese dieren.
Wat betreft de duur van het transport en de beladingsgraad wil ik er graag op aandringen ons door de wetenschap en niet door emotie te laten leiden, want in dit debat hebben de emoties al een veel te bepalende rol gespeeld.
Ik verwijs graag naar onafhankelijk onderzoek dat in Ierland is uitgevoerd naar het transport van dieren van Ierland naar Spanje. Ik zal een alinea uit het onderzoeksverslag voorlezen: "De conclusie van het onderzoek is dat het transport gelet op de verrichte fysiologische, immunologische en hematologische metingen geen nadelige gevolgen had voor het dierenwelzijn."
Tot slot schaar ik mij maar achter mevrouw Herranz Garcia, die gisteravond in dit Huis sprak over de zorgen met betrekking tot het menselijk welzijn. Ik vroeg toen aandacht voor het feit dat een half miljoen mensen in Sudan honger lijden. De kwesties zijn niet met elkaar verbonden, maar we moeten de prioriteiten wel juist stellen. 
Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben een warm voorstander van het politieke akkoord dat volgende week formeel ter goedkeuring zal worden voorgelegd aan de Landbouwraad. Het grote pluspunt van dit akkoord is dat de meest omstreden kwesties – maximale transportduur en maximale beladingsgraad –, met andere woorden de kwesties waar de onderhandelingen in april vorig jaar nog op strandden, nu worden doorgeschoven naar het jaar 2011. Uit het tijdens de vorige zittingsperiode gevoerde debat met de heer Maat bleek – zoals enkelen hier zich zullen herinneren en zoals mevrouw McGuinness net al aangaf – dat er voor deze twee vraagstukken, de rijtijden en de beladingsgraad, geen waterdichte wetenschappelijke basis voorhanden is en dat de grote lidstaten en de perifere lidstaten door deze voorstellen bovendien ernstig benadeeld worden. Onder het mom van dierenwelzijn moffelde men dit economische gegeven weg. Alsof het welzijn van dieren ons, afgevaardigden uit de grote en perifere lidstaten, niet aan het hart zou gaan.
Naar mijn mening, mijnheer de commissaris, wordt met dit politieke akkoord een aantal gebreken van de huidige regelgeving weggewerkt. De controlemechanismen worden aangescherpt, de uitvoering van de controle wordt dankzij de inzet van technologische middelen vergemakkelijkt, er wordt een duidelijk en transparant registratiesysteem ingevoerd en de samenwerking tussen de lidstaten wordt verbeterd. Ook zullen de nu verplicht gestelde opleidingen het transport van dieren ten goede komen. Ik ben met name blij met artikel 32, omdat daarin duidelijk wordt aangegeven wat de uitgangspunten dienen te zijn bij toekomstige hervormingen.
Er rest mij dan ook niets anders dan de Raad te feliciteren met deze doorbraak. Ik hoop dat de nieuwe tekst correct zal worden toegepast. 
Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, u merkte op dat dit onderwerp de gemoederen in dit Parlement zeer beroert. Dat ligt zonder meer aan het onderwerp zelf, maar ook aan het feit dat deze geschiedenis zich eindeloos voortsleept. Het is niet de eerste, tweede of derde keer, maar misschien al wel de tiende keer dat wij ons ermee hebben moeten bezighouden. Sinds ruim tien jaar willen we verbeteringen realiseren, en er wordt steeds over vooruitgang gesproken, maar werkelijke vooruitgang is nog niet geboekt. In mijn ogen komt het pas tot een echte doorbraak als het Europees Parlement over landbouwvraagstukken kan meebeslissen. Volgens mij zal dit eerder worden verwezenlijkt dan het volgsysteem met satellieten. Ik denk dat we dan meer kunnen bereiken.
Inhoudelijk wil ik opmerken dat de transportduur natuurlijk ook van belang is, maar dat het toch vooral gaat om de omstandigheden waaronder het vervoer plaatsvindt, ofwel om de vraag of de dieren als minderwaardige wezens van de ene plek naar de andere worden gesleept of dat zij worden vervoerd als onze medeschepselen. Als een Arabische fokhengst uit het Midden-Oosten wordt aangekocht, hoeven we niet te vrezen dat het dier hier in slechte staat aankomt. En als onze dieren naar de Olympische Spelen worden getransporteerd, zullen ze daar ook in goede gezondheid arriveren. Het gaat dus om de omstandigheden.
Naar mijn mening staat voorop dat we moeten voldoen aan de wensen en verwachtingen van de consument. Wij hebben in de Bondsrepubliek Duitsland programma’s voor kwaliteitsvlees ingesteld, waarbij ook de transportduur een van de kwaliteitscriteria is. In de biologische landbouw wordt bijvoorbeeld voor het dichtstbijzijnde abattoir gekozen. Als transportduur een kwaliteitscriterium wordt, volgt de praktijk vanzelf. 
Wojciechowski (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het dierentransport spelen zich afgrijselijke taferelen af. Dieren lijden als gevolg van de gevoelloosheid en de achteloosheid van de mensen. De verbetering van hun lot is een uitdaging voor onze menselijkheid. Het gaat hierbij niet alleen om gevoeligheid voor het onrecht dat dieren wordt aangedaan, maar ook om het besef dat het maar een kleine stap is van wreedheid tegenover dieren naar wreedheid tegenover mensen.
De verordening die wij thans bespreken is een stap in de goede richting. Ze voorziet in strengere normen voor de bescherming van dieren tijdens het transport. Deze normen gaan weliswaar nog niet ver genoeg, maar zij bieden wel de hoop dat dieren minder zullen lijden. Als afgevaardigde die onder meer met de stemmen van Poolse boeren is verkozen, ben ik hier zeer verheugd over. Op de Poolse, over het algemeen kleine, familieboerderijen worden dieren met zorg en zelfs als individuele levende wezens behandeld. Het breekt de harten van deze families wanneer de dieren waarvoor zij hebben gezorgd, wreed worden behandeld nadat ze zijn verkocht.
De verordening die wij thans bespreken is een stap vooruit, maar lost de problemen nog niet op. Regelgeving moet immers ook doeltreffend worden uitgevoerd, en hier wringt de schoen. Polen bijvoorbeeld is een groot doorvoerland, en het kampt met problemen bij het paardentransport. De regelgeving is op orde, maar de controle-instanties, zoals de politie en de veterinaire inspectie, staan vaak machteloos tegenover illegale transporten waarbij bijvoorbeeld gewonde dieren worden vervoerd. Er is geen netwerk van rustplaatsen waar de dieren te eten en te drinken kunnen krijgen, waar de noodzakelijke veterinaire verzorging kan worden verstrekt en waar dieren in ernstige gevallen zo nodig kunnen worden afgemaakt. De Europese Unie moet financiële steun voor een dergelijk netwerk bieden. In elk geval heeft Polen dergelijke hulp hard nodig.
Dames en heren, de echte ommekeer op het gebied van het dierentransport zal pas komen met de afschaffing van langeafstandtransporten. Dieren moeten worden geslacht dicht bij de plaats waar zij worden gefokt. Dit is niet alleen noodzakelijk om humanitaire, maar ook om gezondheidsredenen. Ik wil u eraan herinneren dat de Rekenkamer onlangs in een verslag heeft aangegeven dat er vrijwel geen enkel zicht is op wat er gebeurt met dieren die over de grens worden vervoerd. Dames en heren…
Jørgensen (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat dit een onderwerp is dat sterk leeft onder de Europese bevolking. Alleen al vorig jaar heeft één dierenbeschermingsorganisatie over deze kwestie 500 000 handtekeningen verzameld in Denemarken – een half miljoen handtekeningen dus in een land met nauwelijks meer dan vijf miljoen inwoners. Reden te meer om de wijze waarop dit voorstel erdoorheen gejaagd is, te hekelen. Zelf kon ik als lid van het Europees Parlement het voorstel pas een paar uur voordat het feitelijk werd aangenomen, inzien. Het zou heel goed zo hebben kunnen zijn, mijnheer de commissaris, dat de ministers veel inschikkelijker waren geweest als wij iets meer tijd hadden gehad om over dit vraagstuk te debatteren en als er in de afzonderlijke landen van Europa een openbaar debat over had plaatsgevonden. Ik vind werkelijk dat u ernst moet maken met de verklaringen die u vandaag in dit Huis heeft afgelegd. Ik vind dat u dit onderwerp zo snel mogelijk weer op de agenda moet zetten, zodat we er een openbaar debat over kunnen voeren en de politici en ministers onder druk kunnen worden gezet.
Het grote probleem in dit geval is dat de interne markt een te belangrijke plaats inneemt in ons denken. De interne markt is uiteraard iets voortreffelijks en prijzenswaardigs, maar we moeten zo nu en dan ook eens stilstaan bij een aantal ethische overwegingen. We behandelen dieren nu alsof ze grondstoffen zijn. Dieren zijn geen grondstoffen. Dieren zijn levende wezens en moeten, vanzelfsprekend, als zodanig worden behandeld.
Ik betwijfel ook of het voorstel dat nu helaas wetgeving is geworden überhaupt houdbaar is in puur juridische zin. Is het vanuit puur juridisch oogpunt verdedigbaar dat het Parlement de mogelijkheid ontzegd wordt om invloed uit te oefenen, zoals nu is gebeurd? Wanneer deze wetgeving wordt herzien, of anders gezegd opnieuw wordt bekeken, kan voorbijgegaan worden aan het Parlement. Dat alleen al is in mijn ogen voldoende reden om te onderzoeken of dit besluit juridisch gezien überhaupt te verdedigen is. 
Lichtenberger (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, de vorige spreekster sprak over de interne markt. De interne markt dient te worden beoordeeld op basis van de vraag in hoeverre de werking ervan humaan te noemen is en in welk opzicht ze ongewenste gevolgen heeft voor mensen, maar zeker ook voor andere levende wezens.
Wat betreft de dierentransporten is het zo klaar als een klontje. Wie heeft er baat bij de transporten over grote afstanden? Dat is de bio-industrie, een vorm van veehouderij waar Europa niets mee opschiet. Er moeten niet alleen goede maatregelen komen, maar ook strenge controles, en ik moet eerlijk zeggen dat de houding van de lidstaten ten aanzien van dit onderwerp ronduit schandalig is. Voor deze controles is een infrastructuur nodig, en dat houdt ook in dat we voor rustpunten moeten zorgen, laadstations die verplicht moeten worden aangedaan als de regels voor deugdelijk dierentransport worden overtreden. Dat moet worden afgedwongen! En wij, Parlement en Commissie, dienen gezamenlijk de lidstaten ertoe te verplichten om eindelijk ook in de praktijk een nieuwe strategie voor de landbouw toe te passen. 
Lucas (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat commissaris Kyprianou er nog een zware dobber aan zal hebben om ons ervan te overtuigen dat het in de Raad van november bereikte compromis over vervoer van levende dieren werkelijk een stap vooruit is. Wij weten dat dit niet zo is, en ik denk dat u dat ook wel weet, commissaris.
Het is een grote schande dat de Raad hier niet aanwezig is om verantwoording af te leggen. Ik kan hieraan toevoegen dat ik teleurgesteld ben dat mijn eigen regering met deze krakkemikkige regeling heeft ingestemd. Ik zeg krakkemikkig, omdat er wel een paar technische verbeteringen gerealiseerd zijn, maar die worden nu volledig overschaduwd door het uitblijven van vooruitgang op het gebied van rijtijden en beladingsgraad. Als gevolg hiervan ziet het er naar uit dat deze ongehoord wrede praktijken nog jarenlang zullen doorgaan.
Ik stel echter vast dat u zich uitdrukkelijk het recht voorbehoudt om met betere voorstellen te komen. Ik verwelkom dit en vraag u met klem om dit zo snel mogelijk te doen en in het bijzonder een maximale reisduur van acht uur in te voeren voor zowel slacht- als mestdieren. U kunt er zeker van zijn dat u in het Parlement op dit punt een bondgenoot vindt, zeker als we medebeslissingsrecht hebben. Het is van groot belang dat wij aan de regeringen van de lidstaten een sterk signaal afgeven en duidelijk maken dat steun voor het vervoer van levende dieren in een beschaafde maatschappij onaanvaardbaar is. 
Kyprianou,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik heb met veel belangstelling nota genomen van de standpunten van de leden. Ik deel uw bezorgdheid en uw standpunten grotendeels. Zoals ik al zei, vond de Commissie het echter nodig onmiddellijke actie te ondernemen. Een aantal van u zei dat dit compromis overhaast tot stand is gekomen. Maar enkelen van u merkten ook op dat het meer dan tien jaar op zich heeft laten wachten. Ik ben dan ook van mening dat het onze plicht was zo snel mogelijk tot een oplossing te komen en de zoektocht naar verbeteringen niet zomaar te staken.
Het is waar dat de lidstaten meer kunnen doen. Ze kunnen strengere regels invoeren, niet alleen voor dieren afkomstig uit hun eigen gebied maar ook voor dieren op doorvoer. Dat maakt strengere verordeningen mogelijk, die gelden voor een veel groter gebied en voor veel meer soorten vervoer.
Wat betreft de subsidies herinner ik het Parlement eraan dat de Europese Unie vanwege allerlei internationale overeenkomsten geen wetgeving mag creëren voor het vervoer van dieren buiten haar eigen gebied, maar ze heeft de exportsubsidies desalniettemin gekoppeld aan vereisten voor dierenwelzijn tijdens vervoer. Deze koppeling is van groot belang, want hierdoor worden de regels grotendeels nageleefd, ook al is het niet direct via wetgeving.
Ik ben het ermee eens dat de tenuitvoerlegging zeer belangrijk is. We zullen meer nadruk leggen op de reistijden en ook op alle andere verbeteringen die nodig zijn. We zullen voldoende wetenschappelijk bewijs verzamelen om degenen die zelfs in dit stadium nog twijfelen, te overtuigen. Daarom zullen we de situatie nauwlettend blijven volgen en het bewijs verzamelen dat bij toekomstige voorstellen van pas kan komen.
Op het punt van de halteplaatsen komt deze verordening zowel het dierenwelzijn als de bioveiligheid ten goede. Hoewel ik de teleurstelling over deze verordening bij velen van u begrijp en deel, moeten we oppassen dat we door onze emotionele benadering uit het oog verliezen dat er belangrijke verbeteringen in de verordening zijn aangebracht. Reistijden zijn zeer belangrijk - daarom zijn ze in het voorstel van de Commissie opgenomen; maar de omstandigheden tijdens het vervoer zijn net zo belangrijk. Dankzij de verordening komt hier verbetering in.
De Commissie heeft zich gebogen over de juridische problemen die zijn genoemd in verband met de totstandkoming van het besluit. Ik verzeker u dat we de Juridische dienst hebben geraadpleegd en dat alles op wettige wijze tot stand is gekomen.
Hoewel ik uw bezorgdheid deel, zijn we van mening dat dit een goed compromis is. Het is een stap in de goede richting. Enkelen van ons hadden misschien een stap verder willen gaan of een stap minder ver, maar we zitten hoe dan ook op de goede weg. De Commissie zal op de tenuitvoerlegging blijven toezien. De tenuitvoerlegging hangt af van de lidstaten. Uiteindelijk is het ook aan de lidstaten om bij eventuele toekomstige voorstellen van de Commissie tot overeenstemming te komen. Het Parlement en de Commissie moeten daar dan ook samen aan werken.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag van de heer Ribeiro (A6-0037/2004), namens de Commissie visserij, over een voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 850/98 met betrekking tot de bescherming van koudwaterkoraalriffen tegen de gevolgen van de trawlvisserij in bepaalde gebieden van de Atlantische Oceaan (COM (2004) 0058 - C5 - 0074/2004 - 2004/0020 (CNS)). 
Borg,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Ribeiro voor zijn verslag over het voorstel om koudwaterkoraalriffen te beschermen tegen de gevolgen van de trawlvisserij in bepaalde gebieden van de Atlantische Oceaan. Dit is de eerste keer dat ik me tot de plenaire vergadering richt en het stemt mij zeer tevreden dat het eerste voorstel waarover ik mij buig, gericht is op de bescherming van koudwaterkoraalriffen - een zeer belangrijke kwestie voor ons allemaal. Ongetwijfeld zullen we in de toekomst, zowel in de plenaire vergadering als in de Commissie visserij, nog vaak spreken over de instandhouding van visbestanden maar ook over kwesties als koudwaterkoraalriffen.
Gelet op het wetenschappelijk bewijs, dat we nauwkeurig hebben bestudeerd, en de onomkeerbare schade die bepaalde soorten vistuig aan deze unieke habitats kunnen toebrengen, stellen we in deze verordening voor het gebruik van bodemsleepnetten en soortgelijk vistuig in de betreffende gebieden te verbieden. Met dit voorstel geven we uitvoering aan de toezegging die we hebben gedaan tijdens de Raad Visserij van 23 oktober 2003, toen de nieuwe verordening westelijke wateren werd goedgekeurd om de bescherming van deze habitats te waarborgen. Het doet me deugd dat de rapporteur het Parlement adviseert deze maatregelen goed te keuren, zoals de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid in haar advies ook heeft gedaan.
De Commissie is blij dat er maatregelen zijn aangenomen ter beperking van de gevolgen van de visserij op mariene ecosystemen. Hieruit blijkt dat we vastbesloten zijn ecologische kwesties in het gemeenschappelijk visserijbeleid op te nemen, zoals dat in de hervorming van 2002 is voorzien en zoals herhaaldelijk vanuit de bevolking wordt gevraagd.
Ik wil even stilstaan bij de in het verslag voorgestelde amendementen. Ik kan de amendementen 1, 2 en 3 aanvaarden, maar ik heb moeite met amendement 4, daar dit amendement niet aansluit op de wetgeving over het mandaat dat aan regionale adviesraden wordt gegeven. Deze adviesraden dienen te worden geraadpleegd bij de ontwikkeling van wetsvoorstellen, maar bij de tenuitvoerlegging van dergelijke wetgeving is niet voorzien in raadpleging van deze raden. Wat betreft amendement 5 heeft de Commissie moeite met de inhoud zoals die momenteel is geformuleerd. De Commissie is verplicht alle voorstellen in het licht van nieuw wetenschappelijk bewijs opnieuw te bekijken. Als de Commissie wordt gedwongen dit binnen een bepaalde termijn te doen, zou dat dus weleens in strijd met de geest en het doel van het voorstel kunnen zijn.
Voorts moeten we ons ervan bewust zijn dat het aanleveren van wetenschappelijk bewijs in sterke mate afhankelijk is van de lidstaten en dat de Commissie dus niet kan garanderen dat dit bewijs binnen een bepaalde termijn beschikbaar is, zoals in het amendement wordt voorgeschreven.
De Commissie is bereid amendement 6 te aanvaarden, maar wijst erop dat dit amendement niet echt nodig is, aangezien de geografische toepassing van de verordening reeds bekend en vastgesteld is.
Wat betreft amendement 7: zoals ook in de wetenschappelijke adviezen wordt gesteld, vormen bodemsleepnetten de voornaamste bedreiging voor de zeer kwetsbare koudwaterhabitats. Andere soorten vistuig, met name bodemkieuwnetten en beuglijnen, kunnen reële schade aanrichten, maar deze schade is zeer klein ten opzichte van de bodemerosie veroorzaakt door sleepnetten.
Verder lijkt uitbreiding van het verbod op trawlvisserij tot de gehele Europese economische zone buiten proportie, aangezien de submariene kenmerken die door de visserij worden bedreigd, in het grootste deel van dit gebied niet voorkomen. Om deze redenen kan de Commissie amendement 7 niet aanvaarden.
Tot slot heeft de Commissie moeite met amendement 8, omdat dit tot dubbel werk leidt. ICES, de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee, is momenteel uitgebreid bezig de status van diepzeegebieden te herzien. Dat moet voldoende zijn. 
Ribeiro (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, het opstellen en bespreken van dit verslag, alsook het stemmen erover in de commissie, was een heel verassend leerproces, wat aantoont dat men nooit te oud is om te leren.
Ik heb me hier beziggehouden met een activiteit waarover ik slechts oppervlakkige kennis bezat, en ik heb die aangevuld met al de theorie die ik me via studie en het lezen van documenten eigen kon maken. Ik heb contact gezocht met degenen die met deze activiteit moeizaam in hun levensonderhoud voorzien en van hen informatie ontvangen. Ik heb bovendien contact gezocht met mensen die dit onderwerp terdege hebben bestudeerd en op dit gebied verantwoordelijkheden hebben. Ook van hen heb ik informatie verkregen. Ik heb veel geleerd en begrepen dat er nog veel te leren valt.
Ik ben uitgegaan van de stelling dat we het milieu moeten beschermen. Het milieu staat onder druk en dat zal vermoedelijk erger worden. Geleidelijk aan begonnen drie vragen zich op te dringen: welk type roofbouw moet worden uitgebannen of aan banden gelegd? Wat zijn daarbij de grenzen? En onder welke jurisdictie? Na veel geluisterd en nagedacht te hebben ben ik ervan overtuigd geraakt dat het uitbannen van trawlnetten niet volstaat om koraalriffen en andere formaties – waaronder vooral warmwaterkraters – te beschermen. Men heeft me bovendien laten zien dat geankerde of bodemkieuwnetten even schadelijk en misschien zelfs wel schadelijker zijn. Dat is waarom ik deze techniek wil verbieden. Waarom bestaat daar zo veel verzet tegen? Is het omdat er bij deze vangsttechniek grote belangen gemoeid zijn? De Commissie beweert dat er zo veel verzet bestaat omdat er niet voldoende wetenschappelijk bewijs voorhanden is dat bevestigt dat deze techniek zo veel schade toebrengt. Maar zelfs als dat waar zou zijn, zou het voorzorgsbeginsel moeten gelden. Voor het afgrenzen van de gebieden die bescherming moeten genieten, worden in het voorstel van de Commissie lengte- en breedtegraden als criteria gebruikt. Ik meen dat dit geen technische maar een politieke optie is, of in ieder geval een niet uitsluitend technische optie, die sterk politiek gekleurd is.
Als je ervan afziet de afstand tot de kust in mijlen als criterium te gebruiken, hoef je geen rekening te houden met nationale exclusieve economische zones. Die zones zijn dan van ondergeschikt belang en iets van het verleden. Na de periode die in november 2003 is afgesloten, heeft men onderhandeld over de wijziging van de in de verordening vastgelegde grenzen. Die werden teruggebracht van 200 tot 12 mijl, en vervolgens weer uitgebreid tot 50 en – tot slot – 100 mijl. In het Commissievoorstel wordt evenwel geen aandacht besteed aan de situatie in de zone tussen 100 en 200 mijl, en dat is volgens mij een ernstige tekortkoming. We zullen daar iets aan moeten doen.
En daarmee komen we bij de kern – jurisdictie. Om te beginnen worden de nationale jurisdicties van Spanje en Portugal in het voorstel eenvoudigweg niet genoemd, en de jurisdictie van deze landen was in het voorgaande voorstel wel opgenomen – bij de behandeling van de jurisdictie van het Verenigd Koninkrijk over de Darwin Mounds-rifformaties bij de Schotse kust. Betekent dit dat het Verenigd Koninkrijk jurisdictie krijgt, terwijl men die van Spanje en Portugal vergeten is toe te kennen, dan wel weigert toe te kennen? Of blijft die jurisdictie aan het oog onttrokken? We komen met dit punt terecht bij fundamentele kwesties die heel gevoelig liggen – het soort kwesties waarmee je altijd te maken krijgt als het om de concrete werkelijkheid gaat.
In dit voorstel wordt dus vastgelegd dat de Europese Unie exclusieve bevoegdheid heeft bij de bescherming van de maritieme hulpbronnen – en zulks vóór de ratificatie van het Verdrag tot instelling van een Grondwet voor Europa. Dat is een heel twijfelachtig besluit. Voor ons is het onaanvaardbaar, omdat het neerkomt op het vervangen van de nationale en regionale bevoegdheid over een deel van het nationale grondgebied – ook al bevindt dat zich onder water – door een exclusieve communautaire bevoegdheid.
Het gaat hier dus om een aantal punten. Ten eerste, het evenwicht tussen het gebruik van hulpbronnen en het behoud ervan. Ten tweede, het gegeven dat dit evenwicht is bereikt toen de visvangst nog niet op industriële en roofzuchtige wijze geschiedde en het behoud van de maritieme hulpbronnen onder de nationale en regionale jurisdictie viel, die van nabij kon worden uitgeoefend – er is dus geen reden om die jurisdictie door een andere te vervangen om zo onjuiste of lakse gebruiken te corrigeren. Ten derde, er zijn twee soorten visvangst: kustvisserij, nog steeds min of meer traditioneel, en industriële visvangst. Het eerste type visvangst wordt benadeeld, en dat heeft behalve verschrikkelijke sociale gevolgen ook ernstige consequenties voor de regionale economieën, aangezien het tweede type visvangst, dat uit de aard der zaak roofzuchtig is, gezien de politieke en economische belangen die ermee gemoeid zijn, minder in de weg gelegd zal worden. En ten vierde, bij de onderhandelingen over de TACs en quota’s moet duidelijk worden gemaakt dat verschillende zaken niet op gelijke wijze behandeld mogen worden en dat strategieën die zogenaamd op milieubehoud gericht zijn eigenlijk bedoeld zijn om de “grote vissen” te helpen de “kleine vissen” op te slokken – en het woord “vissen” kan door andere termen vervangen worden, zoals “vaartuigen”, “vloten”, “belangen” en “landen”.
Mijn verslag en de amendementen die ik aan de plenaire vergadering ter goedkeuring heb voorgelegd, bevatten dezelfde doelstellingen als die welke ik in mijn interventie geprobeerd heb toe te lichten. Ik hoop dat dit Parlement voor dit verslag en deze amendementen gaat stemmen. Ik dank u voor uw stem en ik ben verder dankbaar voor alle hulp en medewerking die ik bij het opstellen van dit verslag heb mogen ontvangen. 
Schlyter (Verts/ALE ),
   .–Mijnheer de Voorzitter, ik zal het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid uiteenzetten namens mevrouw Hassi.
Wanneer we over dit onderwerp debatteren, moeten we ons indenken hoe het zou zijn als de verwoesting die plaatsvindt op de zeebodem, zich in plaats daarvan zou voltrekken op land. Stelt u zich eens voor wat het zou betekenen als bossen radicaal vernietigd zouden worden, als alle dieren in die bossen zouden sterven en de vogels zouden verstommen. De mensen zouden in opstand komen. We zouden omkomen in de brieven van bezorgde mensen die zouden eisen dat de bossen beschermd werden.
Nu gebeurt dit op de zeebodem. De bossen van de zee zijn de koraalriffen op de zeebodem, tussen vissen die niet om hulp kunnen roepen. Wij in dit Parlement moeten daarom spreken voor deze bio- en ecosystemen, die zelf immers geen stem hebben.
De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft geprobeerd die stem te laten horen in de vorm van amendementen. Ik hecht er daarom aan het Parlement nadrukkelijk te verzoeken amendement 8 te steunen; dit amendement is goedgekeurd door de Commissie milieubeheer, maar helaas verworpen door de Commissie visserij. We moeten onderzoeken welke andere diepzeehabitats bescherming nodig hebben, zodat we een complete lijst kunnen opstellen. Dit moeten we uiteraard doen in samenwerking met ICES, de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee, om te voorkomen dat we dubbel werk verrichten, maar wij moeten de verantwoordelijkheid voor het samenstellen van die lijst op ons nemen.
Ik wil ook pleiten voor amendement 7, waarin de aandacht gevestigd wordt op het belangrijke gegeven dat trawlnetten niet het enige vistuig zijn waarmee de zeebodem beschadigd kan worden. De regels moeten vanzelfsprekend dus van toepassing zijn op alle soorten vistuig die de zeebodem kunnen beschadigen, en het is raadzaam het voorzorgsbeginsel te hanteren in deze kwetsbare gebieden.
Ik ben echter van mening dat we ons wat betreft de zones moeten aansluiten bij het Commissievoorstel en dus tegen het tweede deel van het amendement moeten stemmen. De zones hebben een wetenschappelijke basis die wij kunnen aanvaarden. 
Freitas (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, dit in de Visserijcommissie goedgekeurde voorstel houdt een verbod in op het gebruik van een type vistuig dat uiterst schadelijk is voor kwetsbare maritieme systemen, zoals – bijvoorbeeld – diepzeekoralen. Deze koudwaterkoraalriffen leveren met hun verscheidenheid een bijdrage aan de biodiversiteit en vormen bovendien belangrijke ecologische habitats voor een hele reeks organismen in hun onderscheidene ontwikkelingsfasen.
Volgens de Commissie zou deze bescherming moeten gelden in de wateren rond Madeira, de Azoren en de Canarische Eilanden, ultraperifere eilandengroepen waar men eeuwenlang, tot op de dag van vandaag, met traditionele methoden visserij bedreven heeft. Niet alleen de vissoorten zijn zo behouden gebleven, ook de omvangrijke vissersgemeenschappen hebben op deze wijze kunnen overleven.
We nemen een toenemende bezorgdheid waar met betrekking tot de visstand en er zijn verschillende herstelplannen opgezet voor gebieden die als gevolg van overbevissing ernstige schade hebben ondervonden. Je zou daarom verwachten dat wij het soort duurzame visserij dat in deze eilandengroepen wordt bedreven zouden aanmoedigen en steunen om deze technieken aldus te behouden. Daar komt bij dat er in deze gebieden geen continentaal plat is. Er kan dus alleen gevist worden rond de onderzeese hellingen waar doorgaans ook diepzeekoraal voorkomt.
Nu is het zo dat er rond deze eilandengroepen veel water is, maar er is niet veel vis en er zijn niet veel plaatsen waar gevist kan worden. Het is daarom van fundamenteel belang dat deze visgronden beschermd worden tegen de - uiterst destructieve - activiteiten van industriële vissers. De reeds genomen noodmaatregelen zijn een stap in de goede richting, maar we hebben behoefte aan duurzame oplossingen. Het Commissievoorstel is daarom heel lovenswaardig.
Ik geloof intussen wel dat de amendementen die erop gericht zijn ook bodemkieuwnetten te verbieden, heel zinvol zijn. Deze van ankers voorziene netten kunnen verloren gaan. Dat houdt het risico van in, terwijl zulke netten bovendien de zeebodem kunnen beschadigen, als gevolg waarvan het ecologisch evenwicht van de diepzeekoralen verstoord kan raken.
Daarom vind ik dat het voorstel voor een verbod ook voor bodemkieuwnetten moet gelden en wel voor een zone van 200 mijl. Dit voorstel is immers gericht op het behoud van hetgeen tot kort geleden nog bestond. Ik ben met de situatie bekend en ik kan u verzekeren dat het aannemen van deze voorstellen een bijdrage zal leveren aan de bescherming van het milieu en duurzame vistechnieken, ofwel het soort technieken dat gebaseerd is op zorg vooraf in plaats van herstel achteraf. 
Casaca (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris ter gelegenheid van zijn eerste interventie alhier graag een bijzonder welkom heten. Ik wens hem alle goeds bij het vervullen van zijn uiterst belangrijke en buitengewoon moeilijke taak. Ik wil hem echter ook graag vertellen dat ik niet begrijp waarom de verkeerde beslissing van één jaar geleden om trawlnetten en geankerde kieuwnetten toe te staan – Verordening (EG) 1954/2003 – in dit verslag niet is rechtgezet, en dan heb ik het over het laatste type netten. Ik heb de door de Commissie opgestelde documenten gelezen en daarin wordt heel duidelijk gesteld dat geankerde kieuwnetten heel schadelijk zijn voor het milieu. We begrijpen dan ook niet waarom de Commissie de Autonome Regio van de Azoren deze techniek wil opleggen, terwijl ze daar nooit is toegestaan. De Commissie en de Europese instellingen dwingen ons zo bij de bescherming van het milieu een stap terug te doen. Dat is onlogisch en volstrekt onaanvaardbaar. Daarom verzoek ik u, mijnheer de commissaris, om over dit onderwerp nog eens diep na te denken. 
Attwooll (ALDE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, het voortreffelijke verslag van de heer Ribeiro betreft het tweede voorstel van de Commissie met betrekking tot de bescherming van koudwaterkoraalriffen tegen de gevolgen van de trawlvisserij. Het eerste voorstel, waarvoor ik rapporteur mocht zijn, betrof riffen ten noordwesten van Schotland, de Darwin Mounds. Net als toen is het ook bij dit verslag van groot belang dat we doordrongen zijn van de betekenis van koudwaterkoraalriffen voor het mariene ecosysteem.
Deze riffen vormen een habitat voor honderden verschillende organismen, waaronder diverse soorten diepzeevissen, en ze zijn van levensbelang voor de voortplantingscycli van vissen. De draagtijd van diepzeevissen is uitzonderlijk lang en de negatieve invloeden op de habitats hebben ernstige gevolgen voor visbestanden, zowel op korte termijn als op lange termijn.
We zijn nog steeds bezig gegevens te verzamelen over alle gevolgen van de trawlvisserij voor koudwaterkoraalriffen, maar het is duidelijk dat in de korte tijd dat de diepzeetrawlvisserij bestaat, al honderden zo niet duizenden zeehellingen en koraalrifsystemen zijn verwoest.
Daarom steunt de ALDE-Fractie de voorstellen en de amendementen die in de commissie zijn goedgekeurd, met name amendement 4, waarin de rol van de regionale adviesraden wordt benadrukt. We bevelen de overige amendementen aan die in de commissie zijn goedgekeurd. Ook steunen we het plenair ingediende amendement 8, omdat het belangrijk is te onderzoeken in welke andere koudwaterkoraalriffen binnen de EU schadelijke vismethoden zouden moeten worden verboden.
We steunen ook amendement 6 en het eerste gedeelte van amendement 7, aangezien dat in overstemming is met het voorzorgsbeginsel. We hebben na ampele overwegingen besloten het tweede gedeelte van dat amendement niet te steunen, omdat dat ertoe kan leiden dat een deel van de koraalriffen onbeschermd blijft. We betreuren dat ten zeerste, aangezien instandhouding het uitgangspunt van dat amendement als geheel is.
We hopen van harte dat de Commissie en de Raad beide doordrongen zijn van de ernst van de geuite bezorgdheid. 
Romagnoli (NI ).
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het uitstekende verslag van de heer Ribeiro over het voorstel voor een verordening van de Raad met betrekking tot de bescherming van koudwaterkoraalriffen tegen de gevolgen van demersale visserij, meer algemeen aangeduid met de term ‘trawlvisserij’, is accuraat en onderbouwd door vele studies op dit gebied.
Zoals we allemaal weten blijft het effect op deze habitats – en dit geldt tevens voor alle typen mariene habitats waarin lukraak allerhande vismethodes worden toegepast – niet beperkt tot pelagische en voor consumptie geschikte sessiele soorten, maar betreft het ook niet voor consumptie geschikte sessiele organismen, en meer in het algemeen brengt deze vorm van visserij grote schade toe aan de habitats die essentieel zijn voor de voortplanting. Dit leidt tot verarming van de bestanden en dientengevolge tot een afname van het economisch potentieel, met serieuze consequenties voor de plaatselijke gemeenschappen, met name de kleinschalige traditionele visserijactiviteiten.
Behalve om de redenen van milieubescherming die worden vermeld in de internationale verdragen waarnaar in het verslag verwezen wordt, is de bescherming van deze habitats derhalve ook noodzakelijk om de gemeenschappen in de betreffende gebieden die het hoofd boven water proberen te houden, een stabiel sociaal en economisch perspectief te bieden. In het algemeen geldt dit voor alle gebieden waar visserij een traditionele bron van inkomsten is welke als zodanig beschermd moet worden, niet alleen door de industriële vangst door vissersvloten van andere landen te beperken, maar ook door het voortbestaan van voortplantingshabitats veilig te stellen.
Daartoe is de betrokkenheid van plaatselijke gemeenschappen van cruciaal belang en in het bijzonder van de mensen die werkzaam zijn binnen deze sector. Derhalve ben ik van mening dat de autoriteiten, de plaatselijke ondernemingen en de beroepsorganisaties, bijgestaan door de communautaire instellingen, niet alleen moeten waken over deze beschermde gebieden, maar ook verantwoordelijk zouden moeten zijn voor de reguliere wetenschappelijke controle van de habitats, en daarnaast zouden moeten zorgen voor voorlichting over milieuvriendelijke praktijken en voor de bevordering van een professionele houding van de betrokkenen.
Het zou zeker ook een goed idee zijn om de productiviteit van kleine traditionele bedrijven te stimuleren door deze te voorzien van moderne middelen voor het onderzoeken en lokaliseren van hun hulpbronnen en voor de vangst zelf, om op die manier een selectievere aanpak bij de visserij in deze mariene habitats te bewerkstelligen en deze bedrijven in staat te stellen de concurrentie van de met name uit Japan en Amerika afkomstige industriële vissersvloten het hoofd te bieden. 
Fraga Estévez (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mijn verbazing uiten over het feit dat de rapporteur, de heer Ribeiro, een aantal amendementen heeft verdedigd die in de Commissie visserij door een meerderheid zijn verworpen. Ik kan u mededelen dat onze fractie het voorstel van de Commissie, en dus het verslag-Ribeiro, zal steunen zoals het is goedgekeurd door de Commissie visserij en dat wij dus tegen de ingediende amendementen zullen stemmen. Ik licht dit nader toe.
Wij zijn tegen de toevoeging van bodemkieuwnetten omdat dit, zoals iedereen weet, statische netten zijn, die uit de aard der zaak niet leiden tot erosie van de zeebodem. In het desbetreffende amendement wordt gewag gemaakt van een mogelijke biologische ramp, maar de enige link die in dit verband gelegd kan worden is het verloren gaan van dit vistuig en de spookvisserij die hiervan het gevolg zal zijn. Zoals de commissaris al zei, beschikken wij evenwel noch per zone, noch per soort over wetenschappelijke gegevens. Een verbod op dit vistuig in deze gebieden, of een poging om tot zo'n verbod te komen, is mijns inziens een slag in de lucht en schept een verkeerd precedent. Indien de aangehaalde argumenten steekhoudend zouden zijn, zou het verbod immers moeten gelden voor alle communautaire wateren. Ik moet nog zien of de huidige pleitbezorgers van dit voorstel zich in dat geval even enthousiast zouden tonen.
In het tweede amendement wordt er op basis van marien-biologische en -geologische criteria voor gepleit de door de Commissie voorgestelde beschermde gebieden te vervangen door de 200-mijlszone – een politiek criterium dat, of u dat nu leuk vindt of niet, niet meer voorkomt in de communautaire wetgeving. Ik wil nogmaals benadrukken dat koraalriffen zich niet uitsluitend binnen een straal van 200 mijl van de Canarische Eilanden, Madeira en de Azoren bevinden. Wetenschappers gaan ervan uit dat koraalriffen zich normaal gesproken vormen rondom een bathymetrische lijn van 1 000 meter. Om het zekere voor het onzekere te nemen, hanteert de Commissie een bathymetrische lijn van 1 500 meter. Zo’n lijn houdt uiteraard geen verband met politieke of administratieve begrenzingen. Daar komt nog eens bij dat de door de Europese Commissie aangewezen zones in een aantal gevallen de 200 mijl overschrijden en zich zelfs tot de internationale wateren uitstrekken.
Vandaar, mijnheer de Voorzitter, dat onze fractie de ingediende amendementen niet zal steunen. 
Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in eerste instantie juichte ik het verslag-Ribeiro en de inzet van de rapporteur toe omdat ik, net als iedereen, het beste voor heb met de koudwaterkoraalriffen. Sommige uitlatingen van de rapporteur hebben mij echter hogelijk verbaasd. Ik sluit me aan bij de woorden van mijn collega, mevrouw Fraga Estévez, en ik hoop nu maar dat op de tafel van de heer Ribeira niet ineens net zulke vlaggetjes zullen verschijnen als die welke elders in dit Huis te zien zijn.
Ik kan u dan ook zeggen dat wij niet instemmen met amendement 7 – noch met het eerste, noch met het tweede deel. Het voorstel van de Commissie, dat wij zeker steunen, spreekt van ‘bodemtrawls’ en ‘soortgelijk vistuig’. Je kunt hier niet zomaar, zonder wetenschappelijk bewijs of nadere precisering, ‘bodemkieuwnetten’ aan toevoegen. Dat zou ernstige schade berokkenen aan sommige vloten en bovendien een gevaarlijk precedent scheppen.
Wij kunnen ons evenmin vinden in het tweede deel. Daarin worden de door de Commissie vastgestelde mariene coördinaten, gebaseerd op wetenschappelijke criteria, vervangen door de term ‘wateren onder jurisdictie’ van de lidstaten. 
Stihler (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, koudwaterkoraalriffen zijn een hulpbron die onze bescherming waard is. Volgens de Verenigde Naties zijn koudwaterkoraalriffen een kwetsbare habitat die bijzondere aandacht vereist. ICES geeft aan dat koudwaterhabitats alleen tegen schade door visserij kunnen worden beschermd als deze habitats nauwkeurig in kaart worden gebracht en deze gebieden voor schadelijke vormen van visserij afgesloten worden. De enige manier om koudwaterkoraalriffen te beschermen is het gebruik van bodemsleepnetten en soortgelijk vistuig te verbieden.
Begin dit jaar heeft dit Parlement de koudwaterkoraalriffen erkend door de Darwin Mounds ten noordwesten van Schotland de bijzondere status van beschermd gebied te verlenen. Nu richten we ons op de andere koudwaterkoraalriffen ter hoogte van de Canarische Eilanden en rond Madeira en de Azoren, en ik hoop dat de bescherming van deze gebieden op vaste basis zal worden voortgezet. Koudwaterkoraalriffen moeten niet door trawlvisserij worden verwoest, maar dienen te worden behouden voor toekomstige generaties. 
Capoulas Santos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, ook ik wil graag aangeven dat ik het verslag van de heer Ribeiro en de daarin opgenomen voorstellen in algemene zin steun.
Het verzekeren van de duurzaamheid van maritieme biologische hulpbronnen is tegelijkertijd de beste manier om de soort die in delen van de Unie het ernstigst bedreigd wordt te beschermen – de mens zelf. Veel vissersgemeenschappen in kustgebieden van de Unie hebben geen enkel alternatief voor hun bestaansvoorziening of voortbestaan, en dat is het geval in de Azoren en op Madeira. De Commissie erkent zelf dat we hier te maken hebben met uiterst gevoelige ecosystemen die ernstig gevaar lopen en daarom bescherming behoeven, vooral omdat er zo weinig over deze systemen bekend is.
De eenvoudige erkenning van dit gegeven is meer dan voldoende reden om beschermende maatregelen te nemen en zo te verhinderen dat deze habitats vernietigd worden. De door de rapporteur ingediende voorstellen vertegenwoordigen een stap in die richting. Ik zal ervoor stemmen en ik verzoek dit Parlement hetzelfde te doen. 
Borg,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom de overwegend positieve opmerkingen over het voorstel en zal kort op enkele punten van kritiek reageren.
Wat betreft de mogelijke schade die niet door trawlvisserij maar door andere vormen van visserij wordt aangericht: volgens het ICES 2003-verslag zijn sleepnetten de voornaamste oorzaak van schade aan koudwaterkoraalriffen. Er is weinig bewijs dat koraalriffen door het gebruik van passief vistuig worden beschadigd, hoewel in het ICES-verslag wel enkele gevolgen worden genoemd. De Commissie is bereid haar voorstel aan te passen zodra er nieuw wetenschappelijk bewijs is of als de lidstaten het over een amendement dienaangaande eens worden.
Ten aanzien van de uitbreiding van de verbodszones tot de gehele EEZ onderstreep ik dat het gebied met de meeste in stand gehouden onderzeese hellingen onder het voorstel valt. Uitbreiding van de verbodszone zou weinig bescherming toevoegen en zou dus in strijd zijn met het proportionaliteitsbeginsel.
Dat gezegd hebbende, wil ik even stilstaan bij de exclusieve bevoegdheid van de Commissie met betrekking tot mariene hulpbronnen, die in de Grondwet is vastgelegd en waarnaar is verwezen. De jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie voorziet reeds in dit beginsel en het enige wat de Grondwet doet is het beginsel codificeren. De Commissie ontzegt Spanje en Portugal hun rechten ten aanzien van hun exclusieve economische zone echter niet. Deze rechtsbevoegdheid hoeft alleen niet te worden vermeld, aangezien de verbodszone wordt begrensd door de topografie en door geografische kenmerken.
Wat betreft het punt dat mevrouw Attwooll naar voren bracht ten aanzien van de rol van de regionale adviesraden: dit zou tot een juridisch probleem leiden en om dat amendement te aanvaarden, zou de verordening inzake de regionale adviesraden zelf ook moeten worden aangepast.
En dan nog een opmerking over een ander punt dat mevrouw Attwooll naar voren bracht: de Commissie heeft onlangs een voorstel ingediend over de voorwaarden voor diepzeevisserij, dat bescherming kan bieden aan deze belangrijke hulpbronnen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Ik zou de delegatie van het parlement van Servië en Montenegro willen verwelkomen, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen. Zij is naar Straatsburg gekomen om deel te nemen aan de eerste interparlementaire vergadering tussen het Europees Parlement en het parlement van Servië en Montenegro.
De delegatie wordt geleid door de parlementsvoorzitter, de heer Zoran Sami. Ik hoop dat dit het begin vormt van een vruchtbare samenwerking tussen onze beide instellingen. 

De Voorzitter.
   Wij gaan nu over tot de stemming.
(1)
Garriga Polledo (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, voor wij beginnen met de stemming zou ik een paar technische correcties willen aanbrengen. Ik heb hiervoor een mandaat van de Begrotingscommissie.
Ik verwijs naar begrotingslijn 15 03 01 02 - het Leonardo da Vinci-programma, waar het bedrag aan vastleggingskredieten moet worden gewijzigd in 205 366 880 euro.
Dan wil ik bij begrotingspost 19 09 03 – Hulp aan ontwortelde bevolkingsgroepen in de landen van Latijns-Amerika, het bijbehorende, uit de reserve afkomstige bedrag invullen, dat 54 500 euro lager uitvalt dan het in document 12 vermelde bedrag.
Ik hoop dat het Parlement zijn fiat kan geven aan deze wijzigingen. 
De Voorzitter.
   Als er geen bezwaren zijn, zijn de technische wijzigingen van de heer Garriga Polledo goedgekeurd.
Schulz (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, er is niets geheims aan de verklaring die ik nu op basis van artikel 157 afgeef; ik doe dat in alle openheid.
Wij hebben in onze fractie een discussie gevoerd over het bedrag dat onder punt 3 dient te worden goedgekeurd. Het gaat daarbij om een grote bijeenkomst in het Rijnland, mijn geboortestreek. De katholieke kerk en andere organisaties zetten daar een grote jeugdmanifestatie op touw. Ik ken deze manifestatie zelf omdat ik er al een keer in een andere hoedanigheid aan heb mogen deelnemen. Dat is een goede zaak. Het is de bedoeling dat in het kader van deze manifestatie een staatsbezoek van de paus plaatsvindt.
Zijne Heiligheid zal bij deze bijeenkomst aanwezig zijn en wij willen het volgende vastgelegd zien: de organisatoren van deze manifestatie dienen de instellingen van de EU te garanderen dat het staatsbezoek van de paus in geen geval uit deze middelen wordt gefinancierd. Dat dient het Vaticaan zelf te betalen.
Pęk (IND/DEM ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik heb een punt van orde op basis van het artikel uit hoofde waarvan u ook de heer Schulz het woord hebt verleend. Ik ben van mening dat hier duidelijk sprake is van een inbreuk op het Reglement en bovendien op de goede smaak. De heer Schulz lijkt niet te begrijpen dat er naast het recht zelf ook nog zoiets bestaat als de geest van het recht en ethisch-morele beginselen. Hieraan zou ik de heer Schulz willen herinneren.
De Voorzitter.
   De begroting is goedgekeurd.
Wenst Raad nog het woord te voeren of acht hij de goedkeuring van het Parlement voldoende? 
Balkenende,
    - Mijnheer de Voorzitter, u hebt zopas de tweede lezing gegeven aan de begroting 2005 - het eerste volledige begrotingsjaar van de Unie met 25 leden en van de toepassing van het nieuwe Statuut. Ik stel met tevredenheid vast dat het akkoord dat onze twee instellingen op de bemiddeling van 25 november 2004 hebben bereikt, nu in de begroting 2005 is opgenomen.
Het is van groot belang dat de twee takken van de begrotingsautoriteit in het eerste jaar van de nieuwe zittingsperiode van dit Parlement in staat zijn geweest in november jl. een globaal akkoord te bereiken. Dit is een positief signaal voor de toekomst, zowel wat de interinstitutionele samenwerking betreft als met betrekking tot de vaststelling van een goede begroting voor de Europese Unie.
Ik maak dus van de gelegenheid gebruik om de voorzitter van de Begrotingscommissie, de heer Lewandowski, te bedanken, alsmede de twee rapporteurs, de heer Garriga Polledo en mevrouw Jensen. Ik richt ook dank aan commissaris Grybauskaitė, wier optreden ik zeer heb gewaardeerd.
De Raad kan het maximale verhogingspercentage dat van uw tweede lezing het resultaat is, aanvaarden.
De Voorzitter.
   Dank u, mijnheer de minister.


Garriga Polledo (PPE-DE ),
   .- Mijnheer de Voorzitter, heel snel – – wil ik een mondeling amendement indienen op overweging A, dat de in te vullen bedragen betreft. Ik lees de tekst voor in het Spaans:
“A. overwegende dat de begroting voor 2005 zoals goedgekeurd door het Parlement vastleggingskredieten bevat ten belope van 116 554 135 698 euro, d.w.z. 6,1 % méér dan op de begroting voor 2004, en betalingskredieten ten belope van 106 300 000 000 euro, d.w.z. 4,4 % méér dan op de begroting voor 2004; verder overwegende dat dit niveau van betalingskredieten 1,004 % vertegenwoordigt van het geschatte BNI voor 2005, vergeleken met 1,08 % in de financiële perspectieven, een verschil van 7 935 miljoen euro, ”


 – Mijnheer de Voorzitter, zoudt u het tempo iets kunnen verlagen, aangezien de vertalingen via een tussentaal ons pas bij de volgende stemming bereiken? Houdt u er rekening mee dat de vertalingen voor de nieuwe lidstaten iets meer tijd in beslag nemen dan die voor de oude lidstaten.

(2)
Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil kort toelichten waarom onze fractie haar ondertekening van deze gezamenlijke resolutie heeft ingetrokken. De PSE-Fractie was principieel tegen deze procedure omdat wij vinden dat de Commissie eerst haar programma dient te presenteren en dat het Parlement er daarna zijn standpunt over dient te bepalen. Wij zijn in de Conferentie van voorzitters in de minderheid en deze procedure is in gang gezet. Wij konden tot op zekere hoogte instemmen met de tekst van de resolutie zoals die daar ligt. De tekst bevat ook veel punten waarmee wij goed kunnen leven en die wij kunnen accepteren.
Echter, de tekst bevat ook enkele essentiële elementen die er na een lang debat in onze fractie gisteravond toe hebben geleid dat wij op dit moment van mening zijn dat niet het Parlement maar de Commissie zich eerst over deze punten dient uit te spreken. Daarom willen wij dat de procedure wordt toegepast die in iedere lidstaat gebruikelijk is, namelijk dat de regering eerst haar programma presenteert en dat vervolgens het parlement er een standpunt over inneemt. Zo dienen we ook in dit geval te werk te gaan, en daarom verwachten wij nu dat de Commissie haar programma presenteert. Wij nemen niet deel aan deze stemming. 
Ek (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als de sociaal-democratische fractie in de gelegenheid wordt gesteld te zeggen wat ze vindt van de procedure op grond van artikel 152 van het Reglement, dienen andere fracties die kans ook te krijgen. We zijn zeer teleurgesteld dat de PSE-Fractie haar naam uit de gezamenlijke tekst heeft geschrapt, terwijl die toch onder leiding van twee van haar vice-voorzitters tot stand is gekomen. We hopen ook dat de PSE-Fractie zich ervan bewust is dat tegen het compromis stemmen ertoe kan leiden dat het Parlement geen standpunt heeft over de strategische beleidsoriëntaties van de nieuwe Commissie. Wil de PSE-Fractie echt dat dit gebeurt en dat het Europees Parlement zo zijn goede naam te grabbel gooit?
De Voorzitter.
   – De standpunten die de heer Schulz en mevrouw Ek naar voren hebben gebracht, zijn naar ik meen verhelderend geweest voor het Parlement. 


Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij zijn voorstander van een flexibiliteitsinstrument in de EU-begroting om daarmee een begrotingsmarge te creëren voor uitsluitend onvoorziene uitgaven. De doelstellingen moeten dan wel in afzonderlijke regelingen worden ondergebracht. Deze kunnen op zichzelf zeer uiteenlopend zijn.
Om een voorbeeld te noemen: het PEACE II-programma is gerechtvaardigd in die zin dat het betrekking heeft op een interne aangelegenheid van de EU, maar wij verzetten ons tegen betrokkenheid van de EU, als organisatie, bij het financieren van de wederopbouw van Irak. Over dergelijke inspanningen moeten de lidstaten zelf beslissen, in overeenstemming met de democratische besluiten die in elk van die landen genomen worden. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Zoals bekend is het flexibiliteitsinstrument (met een plafond van 200 miljoen euro) bedoeld om in een gegeven boekjaar specifieke uitgaven te kunnen doen welke niet kunnen worden gefinancierd met de middelen uit één of meer andere begrotingslijnen binnen de voor die begrotingslijnen vastgestelde plafonds. Het is dus een heel belangrijk instrument om een oplossing te bieden voor onvoorziene behoeften.
Ik geloof dat het van fundamenteel belang is dat de Europese Unie het flexibiliteitsinstrument dit jaar gebruikt voor het financieren van de verplichtingen die de Gemeenschap tijdens de ministeriële conferentie in Madrid op zich genomen heeft met betrekking tot het herstel, de wederopbouw en de stabilisatie van Irak. De Gemeenschap moet verder een bijdrage leveren aan het vredesproces in de Ierse Republiek, aangezien de instabiliteit in die regio blijft toenemen.
Wat de gedecentraliseerde agentschappen betreft: ik geloof dat het tijd is dat er een structurele oplossing wordt gevonden voor het probleem van de voortdurende stijging van de financiële middelen die voor deze agentschappen nodig zijn, en dat een en ander moet worden afgestemd op de financiële middelen die voor interne beleidsterreinen nodig zijn.
Ik heb voor het geheel gestemd. 

Ribeiro (GUE/NGL ),
    - Dit voorstel om de begroting voor 2005 te verwerpen is door mijn fractie ingediend en ik heb er zelf een belangrijke bijdrage aan geleverd. Wat wij voorstellen is niet alleen terecht maar ook consistent.
Dit voorstel maakt mede duidelijk wat de verantwoordelijkheden zijn van de politieke stromingen die wel kritiek leveren, maar daar geen daden tegenover willen stellen. Ik betreur het daarom dat deze verwerping is verworpen.
Ons voorstel is terecht omdat dit het eerste volle jaar met een uitgebreide EU is, met extra behoeften op het gebied van cohesie. Het is verder een sleuteljaar in het debat over de financiële vooruitzichten voor 2007-2013. Daarom is het onaanvaardbaar dat er een Gemeenschapsbegroting wordt opgesteld die alleen om psychologische redenen hoger uitvalt (een paar duizendste procent) dan 1 procent van het communautaire BNI, terwijl men er niet eerlijk voor uitkomt dat dit precies aansluit bij de doelstellingen van de ondertekenaars van de “Brief van de Zes”, waarin gepleit werd voor een begroting als in 2004 (relatief gezien de laagste begroting sinds 1987).
Ons voorstel is bovendien consistent. We hebben bij aanvang van het huidige financiële kader immers voorgesteld de begroting voor 2000 te verwerpen, en nu, vijf jaar later, zijn we in onze kritiek van destijds bevestigd: er zijn onvoldoende middelen voor economische en sociale cohesie; er zijn niet voldoende middelen en niet genoeg geschikte programma’s op het gebied van werkgelegenheid, sociaal beleid, milieu en samenwerking; er zijn problemen bij de tenuitvoerlegging van de begroting en er is onvoldoende transparantie; en het ergste is wel dat de begroting ondergeschikt is gemaakt aan de eisen van het Stabliteits- en groeipact en de noodzaak “besparingen” door te voeren, om zo de uitbreiding en andere prioriteiten, zoals oorlog en propaganda, met dezelfde middelen te financieren. 

Protasiewicz (PPE-DE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Ik wil erop wijzen dat ik voor amendement 127 in deel III heb gestemd, betreffende de steun voor de Wereldjongerendag. Het gaat hier namelijk niet om een onderdeel van een officieel staatsbezoek, maar om een bijeenkomst van de Europese christelijke jeugd met de meest nobele bedoelingen. Het is uitsluitend aan de ideologische blindheid van de heer Schulz te wijten dat hij de betekenis voor Europa van een ontmoeting van de jeugd met de Heilige Vader niet inziet. Het is uitsluitend door zijn ideologische blindheid en zijn onwil om de zaken eerlijk te benaderen dat de heer Schulz deze kwestie verwart met een officieel staatsbezoek, namelijk van de paus aan de Bondsrepubliek Duitsland.
Silva Peneda (PPE-DE ),
    - Ik heb actief deelgenomen aan het bemiddelingoverleg waarin een akkoord is bereikt over de EU-begroting voor 2005.
We hebben alle reden tot trots en tevredenheid. Als de onderhandelingen over de eerste begroting van de uitgebreide EU zouden zijn mislukt, zou dat een heel slecht politiek signaal naar de Europese burgers zijn geweest. Het zou hebben aangegeven dat we niet bij machte zijn een Unie met 25 lidstaten te besturen.
Voor alle communautaire beleidsterreinen zijn in 2005 voldoende middelen beschikbaar, in overeenstemming met de vastgelegde prioriteiten. Deze begroting valt 6,5 procent hoger uit dan die van 2004 en overstijgt daarmee de symbolische 1 procent van het BNI.
De Raad, het Parlement en de Commissie hebben overeenstemming bereikt over een verklaring waarin gesteld wordt dat er halverwege 2005 een beoordeling van de stand der betalingen zal worden uitgevoerd, en dat de begrotingslijnen in kwestie indien nodig aangevuld zullen worden.
Met de prioriteiten van Portugal is in 2005 financieel rekening gehouden. Er zal meer geld beschikbaar komen voor het regionale en cohesiebeleid en voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de daarmee samenhangende proefprojecten. Ook voor het afsluiten van visserijovereenkomsten zullen meer middelen worden gereserveerd.
Een begroting vormt het bewijs voor de geloofwaardigheid van de vastgelegde doelstellingen.
Het heeft geen zin hoogdravende politieke verklaringen af te leggen zonder voor de tenuitvoerlegging van zulke intenties voldoende middelen vrij te maken.
De begroting voor 2005 is dus een geloofwaardig instrument. 

Andersson (PSE ),
    In de resolutie over de begroting staat dat het Europees Parlement de door de Raad aangebrachte uitgebreide reductie van betalingen op landbouwgebied betreurt. Wij, de heer Andersson, mevrouw Hedh, mevrouw Hedkvist Petersen, mevrouw Segelström en mevrouw Westlund, zijn het daar niet mee eens. Wij zien geen reden om op landbouwgebied te streven naar een verdere verhoging van de betalingen ten opzichte van het voorstel van de Raad. 
Cederschiöld, Fjellner, Hökmark en Ibrisagic (PPE-DE ),
   –De afgevaardigden van de Zweedse Gematigde Verenigde Partij hebben zich vandaag tijdens de eindstemming over de resolutie onthouden van stemming.
De resolutie bevat veel elementen die onze goedkeuring wegdragen, maar omdat wij tijdens de stemming over de bedragen in de begroting tegen een fors aantal van de voorgestelde verhogingen in de uitgaven hebben gestemd, was het ons onmogelijk de conclusies in de resolutie volledig te steunen.
Wij zijn het niet eens met de algemene kritiek die de Raad ten deel gevallen is omdat hij de omvang van de begroting beperkt heeft, en dat geldt met name waar het de landbouwsubsidies betreft. Het verheugt ons dat de Raad een stap in de goede richting zet door deze steun te beperken. Onzes inziens is het landbouwbeleid echter toe aan een radicale hervorming, en nadere reducties zouden dan ook onze voorkeur hebben gehad. 
Christensen (PSE ),
   –Wij hebben ervoor gekozen vóór het verslag van de heer Garriga Polledo en mevrouw Jensen te stemmen, ondanks paragraaf 2, waarin betreurd wordt dat de Raad de landbouwkredieten heeft verlaagd. Dat is een paragraaf waar wij niet achter kunnen staan. 
De Keyser (PSE ),
   . – Het is onaanvaardbaar dat in één begrotingslijn twee zo verschillende financieringposten te vinden zijn als de viering van de zestigste verjaardag van het einde van het fascisme en de komst van de paus naar Keulen. Ik mag hopen dat deze vreemde collusie niet voortkomt uit een schandelijke koehandel. De massale bijeenkomst van jongeren die door het laatstgenoemde evenement zouden worden aangetrokken, moet niet worden gefinancierd uit de Europese begroting, maar door de katholieke kerk, waarvoor het evenement als promotie dient.
Daar het bij zoveel andere spontane initiatieven van jongeren niet mogelijk is van Europese middelen te profiteren, stem ik tegen deze uitgave. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Ons standpunt is duidelijk en alom bekend: wij zijn tegen de oorlog en de Brits-Amerikaanse bezetting van Irak en we eisen de onmiddellijke terugtrekking van de bezettingstroepen uit dit land. Dat standpunt rechtvaardigt de verwerping van het voorstel volgens hetwelk de Europese Unie de wederopbouw van Irak uit haar eigen Gemeenschapsbegroting zou moeten financieren.
Wij zij het er uiteraard mee eens dat er extra humanitaire en voedselhulp aan de Irakese bevolking wordt gegeven, maar we kunnen niet aanvaarden dat onze hulp gebruikt wordt om het gebeurde te rechtvaardigden, en het mag ook niet zo zijn dat die hulp de agressor ten goede komt.
Nog even afgezien van principes is het onaanvaardbaar dat de hulp wordt gefinancierd ten koste van het samenwerkings- en ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie – met andere woorden: ten koste van de minder ontwikkelde landen. Onaanvaardbaar is ook dat er geen meerjarenkaderprogramma wordt opgezet, net zoals dat destijds voor de Balkan het geval was.
We beseffen dat dit verslag gaat over het type financiering dat we voorstaan. De vraag is namelijk hoe er 185 miljoen euro extra kan worden gevonden die anders via herschikking van andere begrotingslijnen bijeen zou moeten worden gebracht. We beseffen ook dat de extra middelen gebruikt zullen worden voor het financieren van het PEACE-programma en de gedecentraliseerde agentschappen, dat de overeengekomen bedragen niet volstaan om de behoeften te dekken en dat aan de financieringsvereisten op deze wijze niet zal worden voldaan. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –De Zweedse partij Junilistan verwerpt de ontwerpbegroting van het Parlement voor 2005, die onder meer inhoudt dat de vastleggingskredieten van de EU stijgen tot 1,24 procent van het verwachte bruto binnenlands inkomen van de EU-landen. Wij vinden dat de vastleggingskredieten voor 2005 beslist niet de door de Commissie voorgestelde 1,14 procent mogen overstijgen.
Ofschoon de betalingen nog altijd niet uitkomen boven de 1 procent van het bruto binnenlands inkomen, zullen ze geleidelijk stijgen tot het niveau van de vastleggingskredieten in de begroting voor 2005. Dit vormt het uitgangspunt voor het financieel kader voor de lange termijn. Om die reden is het van belang uiterlijk 2005 tot een lager niveau te komen. Het streven zou moeten zijn het uitgavenplafond te verlagen tot minder dan 1 procent van het bruto binnenlands inkomen.
Hier volgt een selectie van voorgestelde bezuinigingen:
* Wij huldigen de opvatting dat de EU niet later dan 2005 moet beginnen met bezuinigen op landbouwsubsidies.
* De subsidie aan politieke partijen op EU-niveau dient volledig te worden afgeschaft.
* De subsidie voor de tabaksteelt dient eveneens te worden afgeschaft. De verantwoordelijkheid om de betreffende telers doeltreffend te helpen naar andere gewassen om te schakelen, moet bij de afzonderlijke landen berusten.
* De subsidie voor informatievoorziening kan worden verlaagd. Wij zijn namelijk van mening dat het vanuit politiek oogpunt moeilijk is objectieve voorlichting te geven voorafgaand aan de referenda over de Grondwet. Wij vinden het de verantwoordelijkheid van de afzonderlijke lidstaten en van de politieke partijen in die landen om dergelijke informatie te verschaffen. De EU dient bemoeienis met het democratisch proces in de lidstaten te vermijden. 
Jensen (ALDE ),
   –De afgevaardigden van de Deense liberale partij in het Europees Parlement – mevrouw Riis-Jørgensen, de heer Busk en mevrouw Jensen – hebben gestemd tegen amendement 3, dat was ingediend door de Fractie Onafhankelijkheid/Democratie. De liberale partij is er voorstander van de reiskostenvergoeding zodanig te wijzigen dat alle redelijke en noodzakelijke reiskosten worden vergoed. Dat is iets wat niet gegarandeerd zal worden door dit amendement. 
Ribeiro (GUE/NGL ),
    - Geheel in overeenstemming met ons voorstel tot verwerping van de Gemeenschapsbegroting voor 2005 hebben we tegen dit verslag gestemd, dat precies aangeeft in welke mate de begrotingsprocedure die we nu afsluiten gekenmerkt wordt door hypocrisie en goedpraterij. Het Parlement levert kritiek op de Raad en beklaagt zich erover dat deze bezuinigt op de betalingen voor de landbouw, dat hij de voorstellen van het EP niet aanvaardt, dat hij niet bereid is te kijken naar de behoeften van de Europese agentschappen, en dat hij het EP dwingt om, vergeleken bij de eerste lezing, bezuinigingen door te voeren – meer dan voldoende redenen om de begroting te verwerpen.
En toch is het Parlement tevreden met de overeenstemming die het op 25 november met de Raad via bemiddeling heeft bereikt, en het praat de daarbij gevolgde procedure goed met de bewering dat door het optreden van het Parlement is verhinderd dat er “drastische kortingen” zijn doorgevoerd en dat we erin geslaagd zijn de traditionele prioriteiten aan te houden – wat evident onwaar is. Helaas is dat de wijze waarop alle begrotingsprocedures sinds 2000 zijn verlopen. Gedurende diezelfde periode is in vijf achtereenvolgende jaren gebruik gemaakt van het flexibiliteitsinstrument, en dat rechtvaardigt het voorstel van de Portugese Communistische Partij om de huidige financiële vooruitzichten te herzien.
Elk jaar weer legt het Parlement zich neer bij voorwaarden waarin zelfs zijn begrotingsbevoegdheden betwist worden, en dat allemaal vanwege het sacrosancte Stabiliteitspact. Je kunt je met recht afvragen waarom het Parlement meer bevoegdheden wil als het daarvan toch geen gebruik maakt. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Ik herhaal de opmerkingen die ik in de eerste lezing heb gemaakt. Het is jammer dat de omvang van deze ontwerpbegroting voor het jaar 2005 in totaal slechts 1,004 procent van het bruto binnenlands product (BBP) van de 25 lidstaten van de EU bedraagt. Ik had graag een wat meer ambitieuze begroting gezien, aangezien dat na de toetreding van tien nieuwe lidstaten beslist noodzakelijk is. Het zou bovendien beter aansluiten bij het betoog van al diegenen die zeggen dat ze Europa institutioneel verder op weg willen helpen, met nieuwe beleidsterreinen en verantwoordelijkheden.
Gelet op de algemene teneur van de onderhandelingen en de reële economische en financiële problemen van het moment, wil ik echter ook graag de aandacht vestigen op een aantal resultaten zoals die tijdens het moeizaam verlopen bemiddelingsoverleg bereikt zijn. Verder geloof ik dat het heel belangrijk is dat we de psychologische drempel van 1 procent zoals die ons door de “Brief van de Zes” is opgelegd, hebben doorbroken, hoe gering de extra marge ook moge zijn.
Hier en daar is vooruitgang geboekt, vooral op het gebied van de veiligheid op zee (inzonderheid vervuiling) en het behoud van het kader voor het structuurbeleid en het buitenlands beleid, zeker wat de ontwikkelingshulp betreft. Belangrijk zijn ook de betrekkingen met de ACS-landen.
De opmerkingen van de rapporteur zijn realistisch en bevatten kritiek op het feit dat de in het Commissievoorstel vervatte belofte dat dit bij uitstek een “mededingings- en cohesiebegroting” zou zijn, niet is waargemaakt. Ik verwacht van de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 heel wat meer. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –Wij menen dat het beleid van de Europese Unie ten aanzien van visserijovereenkomsten aan herziening toe is. Door overmatige exploitatie van de viswateren worden mensen tot zelfs nog grotere armoede gedwongen en wordt het mariene milieu beroofd van een onmisbare schakel in de voedselketen. Het zou beter zijn als de EU in plaats van visserijovereenkomsten te sluiten, landen op dit vlak hulp zou bieden, zodat zij zelf hun eigen visserij-industrie zouden kunnen ontwikkelen.
Wij zijn tegen amendementen die beogen de Commissie een onafhankelijke inkomstenbron te geven. Wij vinden dat als de EU een visserijovereenkomst sluit met een derde land, het totale bedrag aan financiële compensatie voor dit derde land moet worden opgebracht door die EU-lidstaten waarvan de vissersschepen gebruik maken van de mogelijkheden die de betreffende overeenkomst biedt. De lidstaten dienen te betalen naargelang de omvang van hun vangsten. Deze lidstaten dienen vervolgens elk voor zich te besluiten of zij op hun beurt deze kosten doorbelasten aan hun respectieve vissersvaartuigen. 
Queiró (PPE-DE ),
    - Ik heb voor dit verslag gestemd, omdat de visserij voor Portugal een zaak van groot belang is, zeker als het gaat om internationale visserijovereenkomsten waar de Portugese visserijsector een rechtstreeks belang bij heeft. Mijn stemgedrag is mede bepaald door het feit dat er gesproken wordt over een verlenging van het bestaande protocol en het feit dat de ingediende amendementen de nationale belangen geen enkele schade toebrengen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Dit voorstel heeft betrekking op de periode die loopt vanaf het moment van verstrijken van het protocol bij de visserijovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Bondsrepubliek der Comoren tot de datum waarop Commissie besluit dat de beoordelingen die moeten worden uitgevoerd voordat er over een nieuwe overeenkomst kan worden onderhandeld, zijn afgesloten. De communautaire vloot is sterk vertegenwoordigd in dit gebied, met 40 vaartuigen voor de zegenvisserij op tonijn en 25 drijvende beugen. De voorgestelde oplossing luidt derhalve om de vorige overeenkomst te verlengen totdat er over een nieuw visserijprotocol overeenstemming is bereikt.
Deze verlenging houdt geen enkele wijziging in van de voorwaarden en beperkingen van het voorgaande protocol. De financiële tegenprestatie en de vangstmogelijkheden voor de lidstaten blijven hetzelfde. 
Gelet op het feit dat de Portugese vloot vangstmogelijkheden heeft voor vijf drijvende beugen, is het van belang dat Portugal zich uitspreekt voor de bedoelde verlenging en aandringt op een succesvolle afsluiting van de onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst.
Ik heb voor het verslag gestemd. 

Coelho (PPE-DE ),
    - Ik ben heel blij met het besluit om artikel 67 van het Verdrag volledig toe te passen, zodat via de medebeslissingsprocedure bij gekwalificeerde meerderheid kan worden gestemd over de onder titel IV opgenomen onderwerpen, zoals immigratie, asiel en grenscontroles.
We kunnen zo efficiënter werken terwijl we de rol van het Parlement versterken. Op die wijze waarborgen we het beginsel van democratische legitimatie, hetgeen van fundamenteel belang is voor het aannemen van wetgeving op zulke gevoelige gebieden als immigratie en asiel en andere beleidsterreinen waar de grondrechten in het geding zijn.
Ik steun het verslag van de heer Bourlanges, en dat geldt ook voor de twee concrete voorstellen die hij doet, en wel omdat:
- het voor het beheer van het migratiebeleid van de Unie van cruciaal belang is dat met betrekking tot legale immigratie de medebeslissingsprocedure gevolgd wordt en dat stemming bij gekwalificeerde meerderheid geschiedt. Bij het ondertekenen van de Grondwet op 29 oktober 2004 is duidelijk gemaakt dat maatregelen inzake legale immigratie geen beperkingen mogen inhouden van het recht van de lidstaten om zelf te bepalen hoeveel onderdanen ze uit derde landen op hun eigen grondgebied toelaten om daar werk te zoeken;
- de beperkingen van de bevoegdheden van het Hof, zoals die in titel IV van het Verdrag van Amsterdam zijn geïntroduceerd uit angst voor een te zware werklast en te grote vertragingen, geen zin hebben, aangezien in Nice artikel 225 A is ingevoegd …
Kaufmann (GUE/NGL ),
   . Sinds jaar en dag is de wetgeving op het terrein van het asiel- en immigratiebeleid uiterst ondemocratisch. Enerzijds werd met het Verdrag van Amsterdam de wetgevende bevoegdheid van de lidstaten aan de EG overgedragen, waarmee ze de nationale parlementen werd ontnomen. Maar anderzijds werd deze bevoegdheid enkel aan de Raad en daarmee aan de verenigde nationale uitvoerende machten toegewezen. Het Europees Parlement kan slechts zijn standpunten kenbaar maken. Met name op een terrein als dit, dat zo nauw samenhangt met de grondrechten, is deze situatie van een uitvoerende macht die als wetgever optreedt onhoudbaar.
Het gepresenteerde ontwerpbesluit van de Raad betreffende de overgang naar de medebeslissingsprocedure is daarom een stap in de richting van meer zeggenschap voor het Parlement in wetgevingszaken die allang had moeten worden genomen. Wel is de Raad daarbij van plan opnieuw enkele terreinen aan de uitvoerende macht voor te behouden. Juist dit wordt in het verslag-Bourlanges bekritiseerd, en daarom sta ik ook achter dit verslag.
Wat mij echter bij dit verslag dwarszit, is dat erin wordt aangedrongen op opneming van een bepaling in de Grondwet die inhoudt dat de lidstaten eenzijdig burgers van derde landen van de arbeidsmarkt kunnen weren. Deze door de regering van de Bondsrepubliek Duitsland voor de Grondwet voorgestelde regeling heb ik reeds als lid van de Conventie bekritiseerd. Deze regeling getuigt van nationaal egoïsme, maar dat niet alleen. Wat veel zwaarder weegt, is dat zij indruist tegen het beginsel van het vrije verkeer van werknemers in de Europese Unie. Naar mijn mening is deze bepaling een van de eerste kwesties die na de inwerkingtreding van de Grondwet nader dient te worden bekeken. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - De rapporteur stelt voor de bevoegdheden van het Hof van Justitie uit te breiden door artikel 68 van het EG-Verdrag te herroepen. Dat is een toevoeging bij het voorstel voor een besluit van de Raad; een aantal onderwerpen in titel IV, deel III van het EG-Verdrag (visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen waar het vrije verkeer van personen in het geding is) zou in het vervolg door artikel 251 van het EG-Verdrag geregeld moeten worden.
Zoals ik bij andere gelegenheden al heb uiteengezet, geloof ik dat het beter is als de Unie haar bevoegdheden en werkwijzen geleidelijk consolideert, in plaats van te proberen haar zucht naar steeds weer nieuwe bevoegdheden te bevredigen. Elk voorstel heeft betrekking op gevoelig materiaal, en de toevoeging die in het verslag wordt gemaakt, gaat mank aan het soort maximalisme dat zo kenmerkend is voor een centripetaal Europa, terwijl er van de zijde van de bevolking geen steun is voor een dergelijke ontwikkeling.
Ik ben er niet van overtuigd dat de voorgestelde herroeping de bescherming van de Europese burgers en onderdanen van derde landen ook maar in de geringste mate zal versterken, zoals de heer Bourlanges beweert. Ik geloof veeleer dat het omgekeerde het geval zal blijken te zijn. Het Parlement doet er volgens mij verstandiger aan het besluit te steunen zoals dat aan ons is voorgelegd. Dat zou ook zo al een enorme stap voorwaarts zijn voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, terwijl we tegelijkertijd weerstand zouden bieden aan die ziekelijke en onmatige drang naar “steeds meer”. 

Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –De in het verslag voorgestelde maatregelen – die welke dienen ter versterking van de democratie, de mensenrechten en het functioneren van de constitutionele staat in derde landen – zijn dringend gewenst en veelal noodzakelijk. Wij vragen ons echter af of ze wel door de EU ten uitvoer moeten worden gelegd. De Verenigde Naties, met hun lange ervaring en mondiale betekenis, zijn beter gepositioneerd om de maatregelen uit te voeren.
Wij maken tevens bezwaar tegen de grote som geld – circa 225 miljoen euro – die wordt uitgetrokken voor deze inspanningen in de periode 2005-2006. De doelstellingen noch de betreffende activiteiten zijn duidelijk omschreven of afgebakend, en de ervaringen met het vermogen van de EU om dergelijk bedragen te besteden zijn niet bemoedigend.
Om deze redenen hebben wij tegen het verslag gestemd. 
Queiró (PPE-DE ),
    - Volgens dit Commissievoorstel, dat de goedkeuring van de rapporteur kan wegdragen, zouden er tot 2006 een rechtsgrond en een financieel kader moeten worden aangehouden voor operaties ter bescherming en bevordering van mensenrechten en democratische beginselen in de zich ontwikkelende landen en andere derde landen. Ik heb voor gestemd, omdat ik geloof dat dit heel erg nuttig en volledig gerechtvaardigd zou zijn op een moment waarop er in het kader van het buitenlands beleid van de Gemeenschap heel belangrijke kwesties aan de orde zijn. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Communautaire financiering uit hoofde van de huidige verordening komt in de vorm van subsidies of contracten. De Commissie stelt nu voor om deze financieringsvormen waar dat passend is ook aan rechtspersonen ter beschikking te stellen. Ik ben het daarmee eens. Deelname van het maatschappelijk middenveld dient te worden aangemoedigd, ongeacht de institutionele structuur van de participanten. Het is van cruciaal belang dat de Europese Unie de acties zoals bedoeld in de mededeling van de Commissie van 8 mei 2001 – “De rol van de Europese Unie bij de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen” – verbetert en uitbreidt.
Voor veel mensen is de Europese Unie het laatste beetje hoop. Zoals de Commissie buitenlandse zaken heeft laten zien (met slechts één onthouding), moeten wij het initiatief Europa voor Democratie en Mensenrechten alle mogelijke instrumenten verschaffen voor de verwezenlijking van de doelstellingen. Het accent moet daarbij liggen op democratisering, goed bestuur en de rechtsstaat.
Voor het overige verwijs ik naar mijn interventie van gisteren in dit Parlement.
Ik heb uiteraard voor gestemd. 

Ebner (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. Ik wilde zeggen dat ik voor het verslag heb gestemd, en ik hoop dat wij op dit terrein in de toekomst aanzienlijke vooruitgang kunnen boeken.
In dit verband heb ik de nieuwe Commissie ook benaderd met het verzoek om een civiele dienst in te voeren voor jonge mensen – zowel mannen als vrouwen – in de Europese Unie om met name goed op dergelijke situaties voorbereid te zijn, zodat er meer verantwoordelijkheidsgevoel en meer bewustzijn bij de bevolking van de Europese Unie ontstaat, niet alleen wanneer zich een ramp voordoet, maar ook in het kader van een civiele dienst die tot doel heeft de solidariteit te versterken.
Al met al ben ik, zoals gezegd, voor dit verslag, en het doet me deugd dat er verder aan wordt gewerkt. 
Blokland (IND/DEM ),
   . Ik heb vandaag tegen het verslag Papadimoulis gestemd. Als men kijkt naar mijn stemgedrag in het verleden, is dat ook consistent. Het communautair actieprogramma is namelijk iets wat in mijn ogen de subsidiariteitstoets niet kan doorstaan.
De lidstaten beschikken allemaal over eigen programma’s om de burger te beschermen en eigen coördinatie-, trainings- en bijstandsprogramma’s. Enige Europese samenwerking is op zijn plaats, maar een apart Europees centrum met eigen bevoegdheden en 24-uurs bewaking is niet nodig. Daarnaast is de financiële onderbouwing van het voorstel niet in orde, wat voor mij een tweede reden is om dit voorstel niet te steunen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Natuurrampen als overstromingen, hittegolven, bosbranden en aardbevingen, milieurampen ten gevolge van de uitstoot van giftige stoffen, industriële rampen waarbij giftige stoffen vrijkomen, ernstige ongevallen in de industrie en terroristische aanvallen zijn uit de aard der zaak erg onvoorspelbaar en eisen dan ook talloze slachtoffers, terwijl ze bovendien ernstige economische schade opleveren. Daarom moeten we samenwerken en informatie uitwisselen, hulpmiddelen op elkaar afstemmen, onderzoek verrichten en naar technische oplossingen zoeken om de schade zo veel mogelijk beperken. Het belangrijkst is echter dat we een beleid volgen van investering in preventie en bewustmaking, waarbij alle instellingen – op Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau – en organisaties uit het maatschappelijk middenveld zijn betrokken, in een solidair, verantwoordelijk en gedifferentieerd partnerschap.
Het volk zegt in zijn oneindige wijsheid dat “voorkomen beter is dan genezen”, en die wijsheid is beslist van toepassing op de bosbranden die Portugal in de zomers van 2003 en 2004 hebben geteisterd en op de olierampen met de tankers en .
Wij zijn heel tevreden dat het communautaire actieprogramma voor civiele bescherming is uitgebreid en extra middelen toegewezen heeft gekregen, maar wij vinden wel dat er voor dit onderwerp geen temporeel kader moet gelden – het gaat hier uit de aard der zaak immers om iets dat altijd speelt.
Ook voor interventie in het kader van civiele bescherming geldt het -beginsel: het beleid moet worden gebaseerd op nieuwe modellen voor landbouw en ruimtelijke ordening, gericht op een humane manier van stadsontwikkeling en industriële groei …
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –Er bestaat een niet onaanzienlijk risico dat de vastgestelde financiële middelen voor een groot deel opgaan aan administratiekosten en dat de middelen derhalve onvoldoende efficiënt worden gecoördineerd.
Ofschoon wij het van harte toejuichen dat verschillende landen zich solidair met elkaar tonen wanneer zich een ramp voltrekt, vinden wij dit niet in de eerste plaats een zaak voor de EU. Wij zijn van mening dat de respectieve nationale parlementen van de lidstaten dienen te bepalen welke financiële middelen beschikbaar worden gesteld wanneer in een andere lidstaat een ramp plaatsvindt. 
Manolakou (GUE/NGL ),
   – Wij willen erop wijzen dat de middelen voor het optreden tegen natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen zo gering zijn dat in feite elke materiële interventie en elke vorm van efficiënt optreden bij voorbaat onmogelijk zijn.
Belangrijker dan schadeherstel is voor ons preventie, dat wil zeggen ondersteuning van beleidsmaatregelen, acties en infrastructuur waarmee schade en verlies bij rampen kunnen worden beperkt.
Hoe kan daar echter ooit sprake van zijn als alles ondergeschikt wordt gemaakt aan economische criteria en aan de belangen van het kapitaal? Hoe kun je serieus spreken over een echt beschermingsbeleid in geval van rampen als een hele reeks overheidsbevoegdheden aan particulieren wordt afgestaan?
Over wat voor bescherming spreken wij eigenlijk als geen geld beschikbaar wordt gesteld voor projecten inzake bescherming tegen overstromingen, als veiligheidsvoorschriften in seismisch actieve gebieden niet worden nageleefd, als bossen zijn overgeleverd aan brandstichters en clandestiene huizenbouwers, en als reders ongestoord hun gang kunnen gaan en nooit gestraft worden na grote milieurampen? Hoe kun je nu een efficiënte civiele bescherming organiseren als allerlei in kritische situaties noodzakelijke overheidsgoederen en -diensten zoals de brandweer worden overgedragen aan particulieren of in repressieve mechanismen worden veranderd?
En dan kun je ook nog vraagtekens plaatsen bij de manier waarop deze kruimels van dit zogenaamde “herstel” worden gebruikt. Als u een niet mis te verstaan antwoord wilt, moet u deze vraag maar eens stellen aan de slachtoffers van de aardbeving van 1999 in Griekenland, die nog steeds in containers wonen. 
Marques (PPE-DE ),
    - Ik wil de heer Padadimoulis graag gelukwensen met zijn uitmuntende verslag over het voorstel voor een besluit van de Raad tot wijziging van Beschikking 1999/847/EG betreffende verlenging van het communautaire actieprogramma voor civiele bescherming.
De bedoeling is om op dit gebied continuïteit te garanderen totdat het nieuwe wetgevingsinstrument van kracht wordt.
Het programma is gericht op de bescherming van burgers, het milieu en eigendommen indien zich een natuurramp of een door ingrijpen van de mens veroorzaakte ramp voordoet, waar dan ook in de Gemeenschap. Dat geschiedt door het beschikbaar stellen van aanvullende hulp uit andere deelnemende landen als blijkt dat de nationale capaciteiten tekortschieten. Sinds de invoering van dit programma hebben we kunnen vaststellen dat het heel doeltreffend is en dat er aan zulke actie op Europees niveau behoefte bestaat, vooral na de ramp met de en de bosbranden in de zomer van 2003.
De rapporteur noemt zeven punten waarop het programma verbeterd kan worden, en dat geldt vooral voor de samenwerking, de uitwisseling van informatie en het uitbreiden van de hulpmiddelen.
Ik spreek tot slot mijn steun uit voor het idee om de jaarlijkse begroting voor dit programma te verhogen tot 2,4 miljoen euro per jaar voor 2005 en 2006. 
Queiró (PPE-DE ),
    - Gelet op het feit dat het huidige programma voor civiele bescherming op 31 december van dit jaar afloopt, geloof ik dat het een heel goed idee is dit programma met twee jaar te verlengen om de periode te overbruggen tussen het aflopen van het huidige programma en het van kracht worden van het nieuwe instrument. Ik vind het wel jammer dat het programma verlengd moet worden zonder dat de nodige beoordelingen voor 2000-2004 zijn uitgevoerd.
Daar staat tegenover dat het heel realistisch is dat de Commissie om extra middelen heeft gevraagd. Zeker voor Portugal is dat heel belangrijk. Ik heb derhalve voor gestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Verschillende gebeurtenissen, waaronder het zinken van de , bosbranden – vooral in mijn land – en de overstromingen in Zuid-Frankrijk, tonen aan dat er op Europees niveau actie moet kunnen worden ondernomen. De omvang van sommige rampen is vaak zodanig dat de nationale capaciteiten tekortschieten, wat een steeds sterkere rechtvaardiging inhoudt voor het opzetten van mechanismen op Europees niveau van het type dat door het huidige programma in het leven is geroepen. Het voorstel gaat in die richting, met de toewijzing van extra middelen – 1,5 miljoen euro in 2004 en 2,4 miljoen euro jaarlijks voor 2005 en 2006.
Ik steun deze ontwikkeling, die deel uitmaakt van de maatregelen ter verbetering van de samenwerking op het gebied van civiele bescherming. De Europese Unie is zich voor het eerst met dit onderwerp gaan bezighouden via het eerste communautaire actieprogramma voor civiele bescherming, dat in 1997 is aangenomen. De belangrijkste actie in dat kader was het opzetten van het Solidariteitsfonds voor grote rampen, in november 2002.
Het Waarnemings- en Informatiecentrum is heel belangrijk, omdat lidstaten en derde landen zo een adres hebben om verzoeken tot bijstand toe te richten. Op deze wijze is er binnen het bereik van de Commissie een permanent contactennetwerk tot stand gekomen gericht op het verwezenlijken van een ononderbroken contact tussen de centra voor civiele bescherming in de deelnemende landen en de bevordering van het uitwisselen van informatie. 

Estrela (PSE ),
    - Het Commissievoorstel houdt een verbod in op het gebruik van trawlnetten in bepaalde gebieden, waaronder de onderzeese hellingen met de meest kwetsbare habitats in de 200-mijlszone rond de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden. Vergelijkbare beperkingen zijn reeds van kracht in een gebied ten noordwesten van Schotland.
Ik geloof dat we verder moeten gaan en ook het gebruik van bodemkieuwnetten moeten verbieden.
Dit nettype veroorzaakt immers ook ernstige schade aan ecosystemen, vooral in de exclusieve economische zone rond de Azoren, en dat hangt samen met de rotsachtige en vulkanische zeebodem in dit gebied.
Verschillende onderzoeken hebben bevestigd dat diepzeehabitats zoals diepzeekoraalriffen, warmwaterkraters en voedselgebieden rond onderzeese hellingen en banken heel kwetsbaar zijn. 
Marques (PPE-DE ),
    - Ik wil graag mijn onvoorwaardelijke steun uitspreken voor het voorstel van de Commissie tot wijziging van Verordening (EG) nr. 850/98 (van 30 maart 1998) met betrekking tot de bescherming van koudwaterkoraalriffen tegen de gevolgen van de trawlvisserij in bepaalde gebieden van de Atlantische Oceaan (COM(2004)58 def.).
Ik ben heel blij met dit voorstel van de Commissie. Die doet op deze wijze haar belofte gestand om een amendement op de in de Gemeenschap geldende technische maatregelen voor te stellen gericht op het verbieden van het gebruik van trawlnetten in een straal van ten minste 200 mijl rond de ultraperifere regio’s van de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden. Het is de bedoeling om zo de ecosystemen in een aantal van de meest kwetsbare gebieden rond de “onderzeese hellingen” buiten de 100-mijlszone te beschermen.
De diepzeehabitats waarop het Commissievoorstel betrekking heeft, waren tot voor kort beschermd tegen trawlvisserij (visserij met al dan niet geankerde sleepnetten die met de zeebodem in contact komen) uit hoofde van een speciale toegangsregeling die tijdens de toetredingsonderhandelingen is overeengekomen. Deze regeling is in augustus 2004 verlopen, en dus was het van cruciaal belang dat de blijvende bescherming van deze gebieden via communautaire wetgeving gewaarborgd werd. 
Queiró (PPE-DE ),
    - De bescherming van de koudwaterkoraalriffen in de Atlantische Oceaan is voor Portugal uiteraard van bijzonder belang.
Dit voorstel behelst een verbod op het gebruik van trawlernetten in de wateren rond de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden ter bescherming van de koudwaterkoraalriffen, die voor de instandhouding van de biodiversiteit van enorm belang zijn. Geschat wordt dat 65 procent van de in zee levende vissen op een bepaald moment in hun levenscyclus van koraalriffen afhankelijk is.
Doeltreffende bescherming is dus geboden, en daarom zijn wij er voor dat ook bodemkieuwnetten onder het verbod komen te vallen. Deze netten kunnen de ecosystemen immers aanzienlijke schade toebrengen als gevolg van het zogenaamde met netten die verloren zijn gegaan.
Ik ben niet geheel tevreden met de uiteindelijke uitslag van de stemming over de amendementen, maar ik ben toch heel blij met alles wat via dit verslag is verwezenlijkt. Ik heb daarom voor gestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Het voorstel voor een verordening dat we nu beoordelen behelst een verbod op trawlernetten in de ecologisch gezien meest kwetsbare gebieden binnen een zone van 200 mijl rond de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden.
Ik sta in grote lijnen achter de voorgestelde maatregelen en ik geloof dat het heel belangrijk is dat er terdege rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van ieder gebied. Ik heb daarom ook mijn steun gegeven aan de amendementen die gericht waren op uitbreiding van het verbod tot bodemkieuwnetten, en ik betreur het ten zeerste dat deze maatregel niet is opgenomen in de eindversie zoals die door de bevoegde commissie is opgesteld, terwijl de rapporteur zulks wel had aanbevolen. Samen met een reeks andere afgevaardigden heb ik geprobeerd de voltallige vergadering te bewegen dit amendement opnieuw te beoordelen en alsnog goed te keuren. Het is immers welbekend dat dit soort netten uiterst schadelijk is voor ecosystemen, vooral omdat de kans dat ze verloren gaan en tot gevolg hebben enorm groot is. Dat risico is des te groter rond de Azoren, vanwege de vulkanische oorsprong van de zeebodem. Het had dus geen zin om slechts een gedeeltelijke bescherming te garanderen. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Dit is alweer een resolutie waarin de Portugese socialisten (PS) en sociaal-democraten (PSD) alsmede de rechtse Volkspartij (CDS-PP) – samen! – in warrig taalgebruik met veel weglatingen bevestigen wat volgens hen de beleidsopties en de belangrijkste richtsnoeren van de EU dienen te zijn: neoliberalisme, federalisme en militarisme.
Geheel volgens verwachting herhalen ze – eensgezind! – dat “het bevorderen van meer mededinging” hun “belangrijkste prioriteit” is – ze bedoelen dus, voor alle duidelijkheid, kapitalistische mededinging; ze hebben het verder onder andere over “steun voor de strategie van Lissabon” – en daarmee volgen ze de belangrijkste Europese werkgevers; over “verbetering van de arbeidsmarkt” – de cynische benaming voor het ontmantelen van de rechten van werknemers; over “hervorming van de pensioenen” – wat neerkomt op een geleidelijke privatisering; en over “het verwezenlijken van een geïntegreerde markt” – kort gezegd: liberalisering van, onder andere, de sectoren energie, transport en telecommunicatie.
Een pakket dat “goed ogend” verpakt is in taalgebruik waaruit betrokkenheid bij sociale vraagstukken moet blijken, vol goede bedoelingen – een pakket, dus, dat tot doel heeft innerlijke tegenstrijdigheden en de werkelijke aard van het in de EU gevoerde rechtse beleid (met alle daaraan verbonden rampzalige gevolgen) te maskeren.
De PS, PSD en CDS-PP kunnen doen wat ze willen om de aandacht af te leiden van het feit dat ze het over vrijwel alles eens zijn, en ze kunnen zelfs proberen dat te verhullen, maar de werkelijkheid liegt niet. Laten we dat in Portugal op 20 februari volgend jaar niet vergeten. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   –De ontwerpresolutie bevat een aantal verstandige zienswijzen, maar ook enkele voorstellen die wij als leden van de Zweedse partij Junilistan onmogelijk kunnen steunen. Wij verzetten ons met name tegen de volgende vier paragrafen van de ontwerpresolutie:
Paragraaf 20: “[Het Europees Parlement] wijst op de permanente behoefte aan optreden ter versterking van de buitengrenzen van de Unie, ondersteund door de oprichting van een Europees korps van grenswachten”;
Paragraaf 21: “[Het Europees Parlement] dringt aan op de oprichting van een Europees agentschap voor de grondrechten met het oog op een doeltreffende controle op de toepassing ervan”;
Het laatste gedeelte van paragraaf 33: “[Het Parlement] dringt erop aan om daarnaast het gemeenschappelijk visserijbeleid te blijven hervormen, onder andere door de oprichting van een Europees visserijfonds”;
Paragraaf 40, waarin staat: “[Het Parlement] vindt dat de Commissie met spoed een passende campagne en communicatiestrategie moet opzetten waarin de grondwet zo duidelijk, eerlijk en begrijpelijk mogelijk aan de Europese burgers wordt gepresenteerd”.
Wij zouden willen opmerken dat er verschillende opvattingen bestaan over wat een “passende strategie” in deze context inhoudt.
Gezien het bovenstaande kunnen wij onmogelijk voor deze ontwerpresolutie stemmen. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Ik heb voor de compromisresolutie over de beleidslijnen van de Commissie gestemd. Ik wil vooral de aandacht vestigen op het pact voor het beleid op het gebied van economische, sociale en territoriale cohesie.
Zoals ik al zo vaak heb aangegeven, geloof ik dat het cohesiebeleid een leidsnoer, ja zelfs de ruggengraat van de hele EU is. Zonder cohesiebeleid zou de EU haar bestaansgrond verliezen. Ze zou dan niet meer dan een 'super-markt' zijn, een instrument om alles en iedereen overal aan de grootsten en sterksten ondergeschikt te maken.
Het cohesiebeginsel is één van de grondbeginselen van de EU en bovendien, in de grond van de zaak, een christen-democratisch concept. Links mag zich daarbij aansluiten, maar we mogen het verdedigen en bevorderen van onze beginselen niet aan links overlaten. Met andere woorden: we moeten ons concurrerend vermogen verbeteren, maar zonder de cohesie te schaden – integendeel, we moeten de cohesie juist versterken. 

Martin, David (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in mijn functie van plaatsvervangend lid van de Delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Bulgarije, wil ik de heer Van Orden gelukwensen met zijn verslag en opmerken dat Bulgarije aanzienlijke vorderingen heeft gemaakt op weg naar toetreding tot de Europese Unie. We hopen dan ook dat de toetreding van Bulgarije binnen een paar jaar kan plaatsvinden.
Ik wil echter één waarschuwing geven. Er bestaan nog steeds serieuze aanwijzingen dat het de rechterlijke macht in Bulgarije ontbreekt aan professionaliteit en aan een voldoende onafhankelijke geest. Ik wil de Bulgaarse regering met klem verzoeken hier het komend jaar het nodige aan te doen, zodat Bulgarije in 2007 kan toetreden. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Zoals we herhaaldelijk hebben aangegeven, zijn de intrinsieke economische en politieke doelen van de uitbreiding in kwestie evident. Ze worden in de resolutie waarover we zojuist gestemd hebben wederom tot uitdrukking gebracht.
In de resolutie wordt nauwelijks aandacht besteed aan het feit dat de implementatie van neoliberale beleidsmaatregelen een voorwaarde – de basis – voor toetreding tot de EU is, al wordt er wel verwezen naar de heilig verklaarde “functionerende markteconomie”. Daarmee wordt bedoeld: kapitalisme en de controle en exploitatie van een steeds groter deel van de economie van een land door de grote financiële en economische groepen. Er wordt ook gesproken over “directe buitenlandse investeringen”, die, tot vreugde van sommigen, “recordniveaus” hebben bereikt. Een en ander betekent alleen maar dat de Bulgaarse economie nu in nog sterkere mate door de grote financiële groepen wordt gedomineerd.
Alle gejuich over de inspanningen die Bulgarije zich getroost heeft, staat in sterk contrast met de doelstellingen waarover de EU zo vaak preekt. Economische en sociale cohesie kan niet tot stand worden gebracht op basis van mededinging en het verplaatsen van kapitaal ten behoeve van steeds ongeremder exploitatie. Kapitaalverplaatsing laat een spoor van werkloosheid en armoede achter – zoals blijkt uit de verplaatsingen van Portugese bedrijven – en creëert geen blijvende welvaart in de landen in kwestie. In de resolutie zelf wordt gesteld dat veel mensen geen werkelijke verbetering van hun economische situatie hebben waargenomen en dat mensen blijven emigreren. 
Queiró (PPE-DE ),
    - Volgens de Commissie en het verslag dat we nu beoordelen heeft Bulgarije zowel in economische als in justitiële zin de nodige vooruitgang geboekt op weg naar toetreding tot de EU. Ik geloof dat ook. We moeten echter wel erkennen dat misdaad, corruptie en mensensmokkel doeltreffender bestreden dienen te worden. En er zijn nog wel meer – en even belangrijke – gebieden waar het beleid beter kan.
Gelet op dit gegeven, én het feit dat de lopende hervormingen binnen de gestelde termijnen kunnen worden verwezenlijkt, ben ik voor het idee om Bulgarije volgens het principe van “eigen merites” tot de EU te laten toetreden. Ik geloof dat het toetredingsverdrag in 2005 dient te worden gesloten, zodat toetreding in 2007 kan geschieden.
Ik heb daarom voor gestemd. 

Martin, David (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook in dit geval wil ik de rapporteur gelukwensen met zijn verslag. Ik ben verheugd dat Roemenië vorderingen heeft gemaakt op weg naar toetreding tot de Gemeenschap. Ditmaal wil ik echter op een ander punt een waarschuwing geven: de omstandigheden van de wezen en de jonge kinderen in dat land. De staat waarin de kindertehuizen in Roemenië verkeren is nog steeds onder de maat. Ik wil de Roemeense regering verzoeken ook deze kwestie vóór toetreding aan te pakken.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, dank ik u en uw uitstekende personeel voor de samenwerking gedurende het afgelopen jaar. Ik wens u prettige kerstdagen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Het verslag dat voorligt – een vervolg op eerdere verslagen – bevat een beoordeling van de gemaakte vorderingen vanuit het neoliberale en kapitalistische perspectief dat de uitbreiding zo nadrukkelijk kenmerkt.
Er wordt een vrij uitgebreid overzicht gegeven van de criteria waaraan moet worden voldaan en van de reeds geboekte vooruitgang. Het verslag bevat behalve kritiek ook lofprijzingen, een en ander op zodanige wijze geformuleerd dat de landen in kwestie uiteindelijk alles zullen inzetten op, en zullen gaan zien in termen van, het aannemen en ten uitvoer leggen van het juridisch-institutionele kader – het communautair acquis – dat ten grondslag ligt aan het neoliberale model van de EU.
Degenen die dit beleid voorstaan, zijn zo van zichzelf overtuigd dat ze er niet voor terugdeinzen voorstellen te doen die er overduidelijk op gericht zijn oude rekeningen te vereffenen met de historische strijd van het volk. Vandaar de duizendste verwijzing naar de inmiddels wel erg stoffig aandoende verering van de “markteconomie”, met haar “structurele hervormingen” in het kader van “concurrentiedruk” en “marktkrachten”, het “voltooien van het privatiseringsproces”, het “ontmantelen van niet levensvatbare ondernemingen” en het “creëren van een voor ondernemingen en buitenlandse investeerders gunstig klimaat”.
Deze eisen worden voortdurend herhaald, zij het vergezeld van hypocriet gejammer over de verschrikkelijke gevolgen ervan voor de mensen en de werknemers. 
Wiersma (PSE ),
   . De Nederlandse delegatie van de sociaal-democratische fractie in het Europees Parlement stemt in met het rapport van MOSCOVICI onder nadrukkelijke verwijzing naar de strikte afspraken die zijn gemaakt betreffende de monitoring van de voortgang van de hervormingen en het in praktijk brengen daarvan, met name waar het de politieke criteria betreft: de mensenrechten, corruptie en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht.
De Nederlandse delegatie van de sociaal-democratische fractie in het Europees Parlement zal niet aarzelen, als de voortgang van Roemenië daar aanleiding toe geeft, de Commissie te vragen de waarborgen die in de toetredingsstrategie zijn geformuleerd, te gebruiken.
De Nederlandse delegatie van de sociaal-democratische fractie in het Europees Parlement behoudt zich het recht voor in het voorjaar bij de definitieve beslissing over de toetreding van Roemenië een andere positie in te nemen, bijvoorbeeld wanneer blijkt de nieuwe regering van Roemenië de gedane toezeggingen niet nakomt. Dat kan betekenen dat de koppeling tussen de toetreding van Roemenië en Bulgarije wordt losgelaten. 
Queiró (PPE-DE ),
    - In februari 2004 heeft het Parlement een verslag aangenomen waarin teleurstelling tot uitdrukking werd gebracht met betrekking tot het feit dat Roemenië, ondanks enige vorderingen, nog niet had voldaan aan de criteria van Kopenhagen. We naderen het einde van het jaar en we zijn het er nu vrij algemeen over eens dat er bij de voorbereiding op de toetreding vooruitgang is geboekt, al wordt ook erkend dat er nog veel gebieden zijn waar nog niet volledig aan de criteria is voldaan.
Het is dus logisch dat er in 2005 over de voorwaarden van het toetredingsverdrag wordt onderhandeld, en dat er in dat verdrag een veiligheidsclausule wordt opgenomen voor het geval dat de toetreding van Roemenië tot 2008 moet worden uitgesteld, hetgeen overigens waarschijnlijk is.
Gelet op het bovenstaande heb ik voor het verslag gestemd. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Ik hoop dat Roemenië zo spoedig mogelijk in staat zal blijken te zijn de onderhandelingen af te sluiten welke moeten uitmonden in de ondertekening van een toetredingsverdrag met de Unie.
Ik vind de aanbevelingen en waarschuwingen van de rapporteur geheel ter zake. Het is van belang dat de Roemeense autoriteiten en het Roemeense volk zich er van bewust zijn dat het toetredingsproces vol hindernissen kan blijken te zitten. Ik wijs er om te beginnen op dat specifieke veiligheidsclausules van toepassing kunnen worden verklaard, indien blijkt dat Roemenië niet aan de voorwaarden voldoet en dat toetreding met één jaar kan worden uitgesteld als het acquis niet wordt overgenomen en aan de criteria van Kopenhagen niet wordt voldaan. Ik geloof intussen wel dat zulke waarschuwingen alleen zin hebben als ze erop gericht zijn een goede inzet en performance aan te moedigen, en niet om onrealistisch hoge drempels op te leggen.
Ik ben het vooral eens met de stelling van de rapporteur dat de Commissie een permanent mechanisme dient te creëren om Roemenië bij dit proces van nabij te volgen en te helpen en dat de Commissie het Parlement uitvoerig moet blijven informeren over de wijze waarop het land zich gereedmaakt voor toetreding.
De goedkeuring van dit verslag komt op een heel geschikt moment, gezien de wijze waarop de presidentsverkiezingen in Roemenië afgelopen zondag zijn verlopen. 
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Ik zou de door de heer Zaid bin Al-Muhsin Al-Hussein geleide delegatie van het parlement van het Koninkrijk Saudi-Arabië welkom willen heten. Er zij gewezen op het belang dat wij hechten aan dit eerste bezoek aan het Europees Parlement sinds 1995.
Dit bezoek komt op een zeer belangrijk moment, vooral gezien het feit dat in Saudi-Arabië in februari 2005 voor het eerst gemeentelijke verkiezingen zullen worden gehouden. Dit bezoek vormt een nieuwe stap in de verdieping van de betrekkingen tussen het Saudische volk en de Europese Unie. 
Frassoni (Verts/ALE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, wij zijn zeer verheugd over de gemeentelijke verkiezingen die in Saudi-Arabië worden gehouden, maar betreuren het ontbreken van vrouwelijke participatie ten zeerste.


De Voorzitter.
   Ik verklaar de vergadering te zijn hervat.
De notulen van gisteren zijn rondgedeeld. Zijn er opmerkingen? 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twee korte punten. Het eerste betreft de stemming over Turkije. Ik heb bij de stemming over het verslag-Eurlings over Turkije voor amendement 16 van collega Langen gestemd. Dit is echter niet geregistreerd. Wellicht werkte de machine niet goed. Ik verzoek u dit te corrigeren.
Ten tweede: gisteren hebben we gestemd over de Europees-Russische top. Daarmee hebben wij aangegeven dat de Tsjetsjeense samenleving in al haar geledingen bij het vredesproces betrokken zou moeten worden. Vandaag komt mij ter ore dat de familie van de onder toezicht van de OVSE gekozen president Mashkadov, onder wie bejaarde broers en zusters van tussen de 69 en 75 jaar, door de Russische geheime dienst zijn weggevoerd en gearresteerd. Ik verzoek u deze informatie te verifiëren en indien nodig bij de Russische autoriteiten protest aan te tekenen. 
De Voorzitter.
   Ik neem nota van uw opmerkingen, mijnheer Posselt. Als er geen verdere opmerkingen zijn, zijn de notulen goedgekeurd.

 Aan de orde is het debat over zeven ontwerpresoluties over Zimbabwe. 
Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Zimbabwe is een land dat zich kenmerkt door tragedie en tirannie. Het is een rijk land vanwege zijn natuurlijke hulpbronnen en zijn vindingrijke bevolking, maar het is niet bestand tegen de verwoestende politieke tirannie van het regime-Mugabe.
De bevolking lijdt honger en er zijn problemen met de volksgezondheid, omdat obstructie plaatsvindt van transporten met voedselhulp en medicijnen die bestemd zijn voor gebieden waar de oppositiepartijen het voor het zeggen hebben. Er wordt nu van uitgegaan dat ongeveer negen miljoen mensen onder de armoedegrens leven, dat is 75 procent van de Zimbabwaanse bevolking. Het Wereldvoedselprogramma kan deze decembermaand echter slechts 1,6 miljoen mensen van voedsel voorzien. Dat is de eerste reden dat in deze kwestie haast geboden is.
De tweede reden is dat er op 3 maart verkiezingen in Zimbabwe plaats zouden moeten vinden. Die verkiezingen zullen gezien de huidige vooruitzichten niet in vrijheid noch op eerlijke wijze kunnen verlopen. Het is niet aan ons om voor de bevolking van Zimbabwe te beslissen wie ze moet kiezen; dat is volledig haar eigen zaak. Maar die bevolking moet wel de vrijheid hebben om te kunnen kiezen wie ze wil.
Het is aan de buurlanden in Afrika en aan de Afrikaanse Unie (AU) om ervoor te zorgen dat de internationale normen inzake democratie in heel Afrika en in heel Zimbabwe nageleefd worden. Het is de taak van de Europese Unie het monitoren van die verkiezingen te steunen door middel van technische en financiële hulp. Op deze wijze kan de EU een rol vervullen in de internationale waarnemingsmissies. Ook om deze reden is dit een urgente zaak.
De derde reden is de volstrekt ontoelaatbare schending van de vrijheid van parlementslid Roy Bennett. Deze man, zijn familie en zijn medewerkers hebben de afgelopen maanden veel te verduren gehad. De heer Bennett heeft een minister een duw gegeven, nadat die racistische opmerkingen over hem, Roy Bennett, en zijn familie had gemaakt. Vervolgens werd de heer Bennett gevangengezet, niet op basis van een rechterlijke uitspraak, maar op basis van een stemming in het parlement waarvan de uitslag bepaald werd door de politieke verdeeldheid.
Ik verzoek de AU en de EU met klem vandaag nog actie te ondernemen om de bevolking van Zimbabwe in ieder geval enige vorm van gerechtigheid te garanderen. 
Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben onlangs teruggekeerd van een privé-bezoek aan Zimbabwe. Merkwaardig genoeg lijkt de situatie ter plekke niet uitzichtloos. Het is echter wel zo dat, afgaande op de statistische gegevens, de situatie in delen van het land die ik niet bezocht heb waarschijnlijk ernstiger is.
In het debat over landen als Zimbabwe, waar uit angst voor repressie niet eens over mensenrechten gesproken kan worden, moeten we goed nagaan wat de juiste opstelling is om de machthebbers daadwerkelijk te kunnen beïnvloeden. We weten dat we te maken hebben met een ondemocratisch regime dat bijna al zijn macht heeft aangewend om een deel van de bevolking van haar democratische en fundamentele rechten te beroven. Aan de andere kant hebben we onlangs ook kunnen zien dat er uitzonderingen zijn. De rechterlijke macht bijvoorbeeld verkeert in een uiterst moeilijke positie, maar doet wat ze kan om enigszins onpartijdig te blijven.
Ik vraag mij weleens af of een wortel-en-stokbenadering, een beleid van overredings- en ontmoedigingsmaatregelen dus, niet meer zou opleveren dan enkel het aannemen van resoluties waarin we het regime veroordelen. We kunnen deze resolutie aannemen, maar wat voor gevolgen zal dat hebben? Voor een regime als dat van Mugabe zal dit weinig betekenen. We moeten zoeken naar andere mogelijkheden als we doeltreffend willen optreden tegen een dergelijk regime. 
Hall (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de invloed van de politieke onderdrukking in Zimbabwe reikt ver. Deze donkere wolk hangt niet alleen boven de Zimbabwaanse burgers die in het land zelf wonen, maar ook boven hen die zijn gevlucht en in Europa bescherming hebben gezocht. 
In mijn kiesdistrict, in het noordoosten van Engeland, leven Zimbabwanen die vrezen dat zij zonder meer omgebracht zullen worden indien zij worden gedwongen terug te keren naar hun geboorteland. Mijn regering meent dat het veilig is om asielzoekers terug te sturen naar Zimbabwe. Ik hoop dat de regeringen van de lidstaten die dezelfde mening zijn toegedaan, kennis zullen nemen van deze resolutie die hier vanmiddag wordt ingediend en hun standpunt zullen herzien.
De situatie in Zimbabwe verslechtert alleen maar; van verbetering is geen sprake. Op 9 december werd de van kracht. Deze wet verbiedt buitenlandse mensenrechtenorganisaties de toegang tot Zimbabwe en geeft de overheid de macht om zich in alle activiteiten van niet-gouvernementele organisatiesin Zimbabwe te mengen. Ondertussen is de kwaliteit van leven voor de Zimbabwanen drastisch verslechterd. Zimbabwanen hebben op dit moment een levensverwachting van 35 jaar. Het land is in potentie zelfvoorzienend als het om voedsel gaat, maar het heeft het afgelopen seizoen maar eenderde van de totale benodigde hoeveelheid maïs geproduceerd. Het regime-Mugabe mengt zich nu ook in de distributie van internationale voedselhulp.
In het licht van de verslechterende situatie is het de hoogste tijd om de sancties die tegen het regime ingesteld zijn, aan te scherpen. 
Ten slotte, zoals we hebben gehoord worden er komende maart in Zimbabwe verkiezingen gehouden. Er zijn verontrustende aanwijzingen dat dit geen vrije en eerlijke verkiezingen zullen worden. De verkiezingswetgeving die eerder deze maand werd aangenomen, voldoet niet aan de internationale normen inzake democratie. Om vrije en eerlijke verkiezingen te garanderen, is het van groot belang dat de verkiezingen op uitgebreide schaal worden gevolgd. Derhalve hoop ik dat wij in het Parlement, samen met de Raad en de Commissie, de grootst mogelijke steun zullen bieden voor verkiezingswaarnemingsmissies op alle niveaus.
Markov (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, Zimbabwe heeft van oudsher gecompliceerde perioden en diepe cesuren beleefd, bijvoorbeeld het kolonialisme, de eenzijdige zogenaamde onafhankelijkheidsverklaring in 1965 van Ian Smith en het VN-embargo dat daarop volgde, de bevrijdingsoorlog van 1972 tot 1978 en de eerste democratische verkiezingen na de onafhankelijkheid, die door ZANU onder leiding van Robert Mugabe werden gewonnen.
Als Oost-Duitser sta ik er steeds weer van versteld hoe vaak leiders met de meest verheven idealen zich, zodra zij eenmaal aan de macht zijn, van hun oorspronkelijke doelstellingen en ideeën verwijderen en steeds minder rekening houden met de belangen van de bevolking naarmate zij langer aan de macht blijven.
Uiteraard kent Zimbabwe ook vandaag de dag gigantische problemen. Volgens mij kunnen wij het land alleen nog adviseren eens te kijken naar de buurlanden, om te zien wat Zuid-Afrika doet, wat Namibië doet, en hoe Angola en Mozambique proberen de meest uiteenlopende belangen op één lijn te brengen. Voorwaarde voor vrede is dat men probeert met elkaar te communiceren, met vreedzame middelen en rekening houdend met de meest uiteenlopende belangen.
Een landhervorming in Zimbabwe is noodzakelijk. Maar die kan ook in een andere vorm worden bewerkstelligd. De Europese Unie moet bij haar adviezen aan anderen niet altijd uitgaan van haar eigen prioriteiten. Dat loopt heel vaak mis. Wellicht weet iedereen nog dat de Europese Unie de drankzuchtige Russische president Jeltsin permanent heeft ondersteund.
In dit concrete geval dienen we ervan uit te gaan dat de Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika, de SADC, wel degelijk invloed heeft, en dat het zeer wel mogelijk is dat de Afrikaanse Unie vooruitgang weet te boeken. Ik weet zeker dat als wij deze landen steunen in hun pogingen om invloed op Zimbabwe uit te oefenen, wij er wellicht ook toe bijdragen dat de verkiezingen die in maart worden gehouden misschien toch eerlijk en democratisch zullen verlopen. 
Belder (IND/DEM ).
   – Voorzitter, het Mugabe-regime zet zijn strategie van politieke gelijkschakeling onverminderd voort. Zo dwongen de Zimbabwaanse autoriteiten in de vorige 18 maanden de sluiting van twee kritische kranten af. Daarnaast maakten en maken Mugabe's medestanders de oppositiepartij het leven zo zuur mogelijk.
Ongetwijfeld met het oog op de naderende parlementsverkiezingen van maart 2005 verhoogt het Mugabe-bewind de druk op onafhankelijke organisaties, getuige de precies een week geleden in Harare aangenome wet op non-gouvernementele organisaties. In het vervolg mogen deze geen buitenlandse financiële steun meer ontvangen. Wanneer een Zimbabwaanse burger- of mensenrechtenorganisatie ook maar één buitenlandse medewerker telt, heet zij voortaan buitenlands te zijn. Buitenlandse NGO's kunnen krachtens de nieuwe wet niet worden geregistreerd en zullen in de nabije toekomst dus worden verboden.
Het doel van deze nieuwe wetgeving is duidelijk. Talrijke Zimbabwaanse burger- en mensenrechtenorganisaties zijn immers op buitenlandse donoren aangewezen. Op doorzichtige wijze wil de Zimbabwaanse regering hun het zwijgen opleggen. Naar verluidt wensen de getroffen NGO's zich niet neer te leggen bij deze poging tot muilkorving door de staat. Dat is een buitengewoon moedige houding. Voor Raad en Commissie ligt er een mooie taak om hen daarbij met raad en daad terzijde te staan. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Grybauskaitė, dames en heren, Zimbabwe behoort helaas tot die onderwerpen die regelmatig - als waren het vaste klanten – aan de orde komen op de donderdagmiddagdebatten over urgente mensenrechtenkwesties. Dat leert ons twee dingen: dat de toestand nog steeds ernstig is en dat de maatregelen die we hebben genomen niet doeltreffend zijn.
We moeten om te beginnen veroordelen dat een land en een volk door een afschuwelijk autoritair regime willens en wetens naar de afgrond worden gevoerd. Zoals hier reeds is gezegd, zijn de statistische gegevens over armoede steeds schokkender, en dat terwijl Zimbabwe een land is dat, indien naar behoren beheerd, niet alleen de eigen bevolking zou kunnen voeden, maar ook een bijdrage zou kunnen leveren aan het oplossen van honger en gebrek in de rest van Afrika en andere delen van de wereld.
Niettegenstaande waarschuwingen van de EU en andere landen voert het regime-Mugabe de politieke onderdrukking op; we zien de voor maart geplande verkiezingen dan ook met grote zorg tegemoet. Tenzij het land een snelle verandering ondergaat en althans enige vorm van debat toestaat, zullen deze verkiezingen niet vrij en eerlijk verlopen – je kunt je zelfs afvragen of het wel zin heeft waarnemers te sturen. Kijkt u maar eens naar wat Roy Bennett overkomen is en naar de vervolging waaraan Tsvangirai is blootgesteld na een bezoek aan ons Parlement. En kijkt u ook maar eens – daar wil ik uw aandacht zeker op vestigen – naar de negatieve invloed die het regime-Mugabe kan hebben in een regio waar democratische regimes het gevaar lopen wederom tot autoritaire staten te vervallen. Ik ben, om een voorbeeld te noemen, onlangs in Mozambique geweest. Er zijn daar verkiezingen gehouden, en de stemmen zijn nog niet allemaal geteld. We hebben vastgesteld dat de Mozambikanen tijdens deze verkiezingen ook vanuit het buitenland konden stemmen, maar dat oppositiepartijen – partijen die oppositie voeren tegen FRELIMO – in Zimbabwe vervolgd werden. Alles is echter nog mogelijk. De ontwikkelingen in Zimbabwe kunnen een beslissende invloed hebben op de consolidering van het democratische proces in de regio. Navolging van het voorbeeld van Zuid-Afrika zou kunnen leiden tot consolidering van de democratische dynamiek in Mozambique en Angola. De ontwikkelingen in Zimbabwe kunnen echter ook leiden tot een stap terug in de richting van autoritaire staatsvormen.
Ik wil er graag op wijzen dat we de druk op de buurlanden moeten opvoeren en dat we de dialoog met de Afrikaanse Unie verder moeten ontwikkelen. Daarmee zouden we de belangrijke rol onderstrepen die deze organisatie te vervullen heeft en haar een gelegenheid geven op haar eigen wijze druk uit te oefenen op het verschrikkelijke regime van Mugabe. 
Van den Berg (PSE ),
   . – Voorzitter, de Zimbabwanen zijn een sterk volk en Zimbabwe is een sterk land. Het was na de verzelfstandiging economisch ook een kansrijk land. Het is droevig te constateren dat momenteel circa 60% van de mensen daar in een economische crisis en vaak onder de armoedegrens leeft. Dat zegt natuurlijk iets over hoe dat land is bestuurd en wat er geleidelijk aan is misgegaan. Het droevige is dat de ZANU-partij en Mugabe, vooral de directe kring rond Mugabe, degenen zijn die de daden stellen. Er zijn er veel in de ZANU-partij die zich natuurlijk zeer wel bewust zijn van het feit dat men anderen nodig heeft, dat men een andere economische ontwikkeling nodig heeft om te kunnen overleven.
Wij weten dat er vanuit de buurlanden veel informele contacten zijn en pogingen om de zaak los te trekken. Ik denk dat daar ook precies de mogelijkheden liggen voor ons als Europese Unie. Wij moeten met steun van de Afrikaanse Unie, de NEPAD, Mbeki en al die andere contacten de druk te vergroten, want het is alleen via de Afrikaanse route en onze samenhang daarmee als Europese Unie dat wij een kans maken dat er iets los komt.
De verkiezingen van maart zijn ongetwijfeld al voor een groot deel in de verkeerde handen gevallen en gestructureerd. Het zal zeer moeilijk zijn ze fair en open te laten verlopen. Waarnemen heeft dan weinig zin. Toch ligt in dat democratische proces en in de de kracht. Die kracht is nog steeds groot in Zimbabwe, nog steeds geweldloos en nog steeds op vrede en democratische oplossingen gericht. Ik hoop dat we met de , met de route die we volgen als Europese Unie, in samenspraak met die andere landen, het uiterste zullen doen om die democratische stap daar te zetten. De andere weg, bloedvergieten, is een uitzichtloze.
Ik hoop werkelijk dat we in staat zullen zijn om met al onze diplomatieke middelen de druk zo op te voeren dat er rondom Mugabe mensen zijn die de dominostenen laten vallen. Dat moet daar gebeuren, dan heeft de democratische route een kans op succes. Ik hoop dat wij hier aan Europese zijde alle middelen die we daarvoor in handen hebben ook maximaal zullen inzetten. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . – Voorzitter, als erfenis van de kolonie Zuid-Rhodesië zijn de landbouwgronden in Zimbabwe grotendeels in handen van een kleine groep boeren van Europese afkomst. Mijn fractie ondersteunt het verlangen van de zwarte meerderheid van de bevolking om de grond voor een groot deel aan die zwarte meerderheid terug te geven. Dat verlangen wordt helaas ernstig misbruikt door Robert Mugabe, de man die ooit populair was als de leider van de succesvolle bevrijdingsstrijd tegen de koloniale bezetters en de racistische minderheidsregering van Ian Smith. Pas tegen de tijd dat de kiezers hun vertrouwen in hem verloren, werd de reeds lang beloofde landhervorming voor hem een prioriteit. De onteigening van grote landbouwbedrijven is voor Mugabe nu vooral een instrument om zijn oude aanhang van vrijheidsstrijders na tientallen jaren uitstel eindelijk te belonen. Nog meer is het onderdeel van een campagne om politieke tegenstanders door verdachtmaking, intimidatie en dwang uit te schakelen. Als Europa dit regime isoleert, moet dat niet gebeuren op grond van oude koloniale belangen en een oude koloniale arrogantie, maar omdat we ieder land ter wereld willen helpen bij de bevordering van mensenrechten en democratie. Daar gaat het om. 
Pafilis (GUE/NGL ).
   - Elk volk heeft het recht en de verantwoordelijkheid om zijn politieke problemen zelf op te lossen. Niemand, en zeer zeker de Europese Unie, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika niet, heeft het recht om politiek, economisch en militair in te grijpen, noch in Zimbabwe, noch in welk ander land dan ook. Juist omdat het volk van Zimbabwe er na langdurige en bloedige strijd in geslaagd is zijn onafhankelijkheid te heroveren op de Britten, en juist omdat dit volk zijn land opeist, waarvan het rijkste gedeelte, ten gevolge van de kolonisatie, nog steeds in handen is van buitenlanders, met name Britten, wordt een nieuw interventieplan opgezet dat tot doel heeft dit land te veranderen in een moderne kolonie.
De regeringen van Groot-Brittannië en andere landen grijpen de nog bestaande problemen aan - problemen die vooral te wijten zijn aan de grote achterstand ten gevolge van de kolonisatie - ter rechtvaardiging van verdere financiële steun aan de oppositie, waarvan de leider nota bene wordt beschuldigd van poging tot moord op de gekozen president. Er wordt een netwerk van zogenaamde “niet-gouvernementele organisaties” opgericht, maar de meeste van die organisaties zijn dekmantels die niets hebben uit te staan met de volksbeweging en de sociale krachten, doch enkel het terrein moeten effenen voor interventies.
Voor de Communistische Partij van Griekenland is de onderhavige resolutie onaanvaardbaar. Zelfs de passage waarin de wapenhandel door Britse agenten aan de kaak werd gesteld, is eruit verdwenen. Er moet een einde komen aan de sancties, en we moeten steun geven aan het volk van Zimbabwe en zijn strijd voor het behoud van zijn onafhankelijkheid ten opzichte van het proces van neokolonisatie. 
Grybauskaitė,
    Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is op de hoogte van de voorbereidingen voor de verkiezingen van maart 2005. Zij volgt deze voorbereidingen nauwlettend. De Commissie herhaalt dat zij het van groot belang acht dat er vrije en eerlijke verkiezingen in dat land worden gehouden. Het door de Zimbabwaanse regering onlangs ingevoerde pakket maatregelen tot hervorming van de verkiezingswetgeving, dat momenteel in het Zimbabwaanse parlement wordt besproken, is een belangrijke eerste stap. Onderzocht zal moeten worden of deze maatregelen ertoe leiden dat de principes en richtlijnen inzake democratische verkiezingen waarover de Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika (SADC) in augustus van het afgelopen jaar, tijdens zijn top in Mauritius, overeenstemming heeft bereikt, werkelijk in de nationale verkiezingswetgeving worden opgenomen.
De Commissie houdt ernstige zorgen over de huidige politieke situatie, de mensenrechtenproblematiek en de eerbiediging van fundamentele vrijheden. Vrije en eerlijke verkiezingen zijn bij de huidige stand van zaken nauwelijks denkbaar.
Een kwestie die de Commissie in het bijzonder zorgen baart, is de wet inzake non-gouvernementele organisaties, de , die op 9 december door het Zimbabwaanse parlement is aangenomen. Door deze wet worden de NGO's ernstig beperkt in hun mogelijkheden. De Commissie verleent haar volledige steun aan zowel de voorgestelde diplomatieke stappen van de EU in Harare en in de hoofdsteden van andere SADC-landen als de uitvaardiging van een verklaring waarin de EU haar zorgen over de gevolgen van deze wet kenbaar maakt.
De Commissie is tevens bezorgd over het risico van politisering van de distributie van voedselhulp, met name nu de verkiezingen voor het parlement voor de deur staan. Indien er duidelijk sprake is van partijdigheid bij de verdeling van de voedselhulp, zullen de Commissie en haar partners, waaronder het Wereldvoedselprogramma, wellicht moeten overwegen de voedselhulpactiviteiten op te schorten.
Na de verkiezingen in maart zal de Commissie de situatie opnieuw beoordelen. Vooralsnog is er geen reden om de maatregelen die door de EU tegen Zimbabwe genomen zijn, op te heffen of te verlichten.
De Commissie is ervan op de hoogte dat de Zimbabwaanse autoriteiten moedwillige pogingen doen de geloofwaardigheid van het visumverbod te ondermijnen door steeds vaker naar Europa reizen. De Commissie heeft voortdurend gepleit voor een strikte naleving van de regels omtrent vrijstellingen zoals die zijn opgenomen in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 19 februari 2004.
De Commissie blijft alle wegen bewandelen die kunnen leiden tot beïnvloeding van de regering van Zimbabwe en blijft streven naar een versterkte politieke dialoog met de naburige SADC-landen, met name Zuid-Afrika. Het is noodzakelijk dat er door de internationale gemeenschap voortdurend druk op Zimbabwe wordt uitgeoefend, met name via peer pressure op regionaal niveau.
De Voorzitter.
   De stemming vindt vanmiddag plaats, na afloop van de debatten.
Het debat is gesloten.
 Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over de situatie in het oosten van de Democratische Republiek Congo. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Congo kan het best worden vergeleken met die in Duitsland ten tijde van de Dertigjarige Oorlog. Een groot land in het midden van het continent is uiteengevallen, de verschillende groepen gaan bondgenootschappen aan met de diverse buurlanden en het blijft tientallen jaren lang oorlog. Exact deze situatie heerst nu al tientallen jaren in Congo. Miljoenen mensen sterven, hele regio’s raken ontvolkt, de economie ligt sinds decennia stil. En net als na de Dertigjarige Oorlog zal er ook in Congo geen oplossing komen indien de etnische groepen niet, net als de religieuze groepen toentertijd, deelnemen aan een vredesproces dat ook alle buurlanden omvat.
Daarom zien wij graag dat er grote druk wordt uitgeoefend op de buurlanden van het land van de grote meren, en met name op Rwanda, om eindelijk een stabiliserende invloed uit te oefenen en niet actief deel te nemen aan de vernietiging van het toch al zo zwaar getroffen Congo. Maar dat zullen wij met mooie woorden alleen niet bewerkstelligen. Daarom zijn collega Langen en ik begonnen een geïntegreerde strategie te ontwikkelen, waarbij economisch beleid, buitenlands beleid en ontwikkelingsbeleid eindelijk met elkaar worden verweven. Want mooie woorden alleen zijn niet genoeg. Europa kan zijn invloed alleen doen gelden als het zijn economische, politieke en diplomatieke mogelijkheden strategisch met elkaar verbindt en werkelijk actief aan dit vredesproces deelneemt.
Mevrouw de commissaris, wellicht vraagt u zich af wat dit debat op donderdagmiddag in een niet erg volle zaal oplevert. Ik herinner me nog de tijd dat wij hier over de bevrijding van Litouwen van de sovjetonderdrukking discussieerden, en nu hebben wij een Litouwse commissaris in ons midden. Daar ben ik heel blij mee en ik weet zeker dat deze doelstelling – vrede en mensenrechten voor Congo – bij u in goede handen is. 
Martin, David (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, sinds de Tweede Wereldoorlog heeft geen conflict zoveel dodelijke slachtoffers geëist als dat in de Democratische Republiek Congo. Volgens berekeningen van het International Rescue Committee (IRC) zijn er tot nog toe meer dan 3,8 miljoen mensen omgekomen, en meer dan een miljoen daarvan zijn kinderen. Niet alleen zijn velen gedood, er zijn ook 3,4 miljoen mensen ontheemd geraakt.
Congolese en buitenlandse militaire troepen gebruiken nog steeds geweld om het plunderen van de goud-, hout-, ivoor- en tinvoorraden en andere natuurlijke rijkdommen te maskeren. Intussen strompelt de wankele en incapabele Congolese overgangsregering voort van politieke patstelling naar militaire crisis. Noch de overgangsregering noch haar internationale partners zijn erin geslaagd om de wezenlijke oorzaken van het conflict aan te pakken. De voortdurende instabiliteit en het geweld in het land hangen ten nauwste samen met de strijd om de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen, en dat is in Congo al meer dan een eeuw het geval. Wat een zegen had moeten zijn voor het land, is een bron van diepe treurnis en ellende en in feite een vloek gebleken. Congo’s natuurlijke rijkdommen zijn door militaire en politieke elites als particuliere financieringsbron gebruikt, en dus niet ten goede gekomen aan de grote meerderheid van de Congolese bevolking.
In onze resolutie pleiten wij dan ook voor een pakket maatregelen om deze situatie aan te pakken.We moeten actie ondernemen om ervoor te zorgen dat de wapenstilstand geëerbiedigd wordt; de VN-Veiligheidsraad dient sancties op te leggen, zoals reisbeperkingen, een verbod op bankverrichtingen, enzovoorts, aan mensen die medeverantwoordelijk zijn voor het plunderen van de rijkdommen van Congo; de Europese Unie en haar lidstaten moeten optreden tegen bedrijven die bij de exploitatie betrokken zijn; er moet een vredesmacht worden gelegerd in het oosten van het land, en er moet actie worden ondernomen om alle illegaal bewapende benden te ontwapenen.
Alleen als dergelijke maatregelen worden genomen, is er hoop dat de verkiezingen die voor volgend jaar op de agenda staan, enige verandering kunnen brengen in de tragische situatie van het land. Het probleem in Congo is etnisch noch raciaal. Het gaat om economische belangen, en alleen als we op dat niveau ingrijpen, kunnen de problemen worden opgelost. 
Hall (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord in de plaats van de heer Van Hecke, die al vroeg uit Straatsburg moest vertrekken omdat hij morgen afreist naar de Democratische Republiek Congo.
De huidige situatie in het oosten van Congo toont aan dat het vredesproces nog bijzonder kwetsbaar is. Zo waren er gisteren berichten over nieuwe schotenwisselingen. De ALDE-Fractie was bijzonder ingenomen met het initiatief om een dringende resolutie over Congo op te stellen. Uiteindelijk heeft onze fractie echter besloten om de compromisresolutie niet te ondersteunen. Naar ons gevoel wordt er in de compromistekst voorbijgegaan aan de kern van het probleem van de voortdurende instabiliteit in de regio en de moeizame betrekkingen tussen de Democratische Republiek Congo en haar buurlanden, met name Rwanda.
Waar het om gaat, is dit: sinds de volkerenmoord in Rwanda houdt een grote groep extremistische Hutu’s zich schuil in het regenwoud in het oosten van Congo. We zijn nu zoveel jaar verder, en ze zijn nog steeds niet ontwapend. De aanwezigheid van deze zwaarbewapende milities vormt een continue bedreiging voor het vredesproces in de Democratische Republiek Congo en voor de veiligheid van het hele gebied van de Grote Meren. De slachting in het Gatumba-vluchtelingenkamp in Burundi van augustus jongstleden was slechts een van een hele reeks provocaties. Het was de bedoeling dat MONUC, de VN-vredesmacht in Congo, de rebellen zou ontwapenen en onschadelijk zou maken, maar daarvan is niets terechtgekomen.
Het mandaat van MONUC is dan wel versterkt en er zijn extra troepen ingezet, maar die zijn slecht getraind en er bestaat een ernstig gebrek aan informatie en technische hulp. In de gezamenlijke resolutie wordt naar ons gevoel niet erkend dat als Rwanda de grens met Congo overschrijdt om deze gewapende bendes een halt toe te roepen, dit samenhangt met het feit dat MONUC die bendes niet heeft ontwapend.
Ons voorstel is om de Europese Unie en de lidstaten meer actief te betrekken bij de ontwikkelingen in de Democratische Republiek Congo en het gebied van de Grote Meren, waarbij zij zich allereerst zouden moeten richten op een snelle ontwapening van de rebellen. Misschien zouden Europese troepen kunnen worden ingezet om de VN-vredesmacht te versterken. De troepen uit Pakistan, Nepal, Uruguay en overige landen die op het ogenblik in Congo zijn, hebben gewoon niet voldoende ervaring met militaire operaties in het Afrika ten zuiden van de Sahara. Europa heeft die ervaring wel.
We moeten alle opties in overweging nemen om ontwapening tot stand te brengen. Want ontwapening is veruit de belangrijkste voorwaarde om het vredesproces weer in goede banen te leiden.
Kortom, wij zijn van oordeel dat de resolutie, ook al ondersteunen wij haar op tal van punten, niet evenwichtig is. Helaas zal ik mij dus van stemming moeten onthouden. 
Lambert (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie juicht de gelegenheid toe om te debatteren over de huidige situatie in de Democratische Republiek Congo, maar betreurt net als andere fracties ten zeerste dat deze kwestie opnieuw onze aandacht vraagt. In het gisteren door het Parlement aangenomen verslag over asiel en duurzame oplossingen zijn we onder andere overeengekomen dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie moet worden gericht op het oplossen en voorkomen van conflicten, en dat onze aandacht speciaal zou moeten uitgaan naar langdurige conflictsituaties. Een dergelijke situatie treffen we nu juist aan in de Democratische Republiek Congo, waar, zoals hier al is opgemerkt, het streven naar controle over de natuurlijke rijkdommen een sleutelrol speelt bij de massale verplaatsing van mensen en bij het hoge dodental.
De wapenbeheersing dient op doeltreffende wijze te worden geregeld en er dient een doeltreffend ontwapeningsprogramma te worden opgezet. Wij zouden ons ook willen scharen achter de oproep aan de VN om degenen aan te pakken die profiteren van de plundering van de natuurlijke rijkdommen, niet in de laatste plaats door het bevriezen van banktegoeden en gerichte acties tegen bepaalde ondernemingen. Dergelijke stappen vinden we doodgewoon als het gaat om organisaties die in onze ogen terroristisch zijn, maar gaat het om andere actoren, die elders in de wereld talloze doden op hun geweten hebben, dan zijn we de onmacht zelve.
We betreuren de aanleiding maar juichen het tegelijkertijd toe dat de VN-afdeling voor vredesoperaties een speciaal onderzoeksteam heeft opgezet om de gevallen van seksueel misbruik en seksuele uitbuiting door sommige leden van de VN-missie in de Democratische Republiek Congo, met name in Bunia, te onderzoeken. Het Parlement heeft hierover al vaak gedebatteerd, en wij weten dus dat verkrachting wordt gebruikt als middel om tegenstanders te demoraliseren door aan te tonen dat zij niet eens in staat zijn om hun eigen verwanten te beschermen.
Het Europees Parlement heeft veelvuldig erkend dat slachtoffers van verkrachting, met name kinderen die het slachtoffer zijn geworden van seksueel misbruik, buitengewoon kwetsbaar zijn. Het is in onze ogen dan ook verachtelijk dat zulke misdrijven ook worden begaan door degenen die zijn uitgezonden om bescherming te bieden aan een reeds getraumatiseerde bevolking. Wij hopen en verwachten dat de daders voor het gerecht worden gebracht, net zoals degenen die profiteren van de tragedie die zich voltrekt in de Democratische Republiek Congo. 
Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
    - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Grybauskaitė, de toestand rond de Grote Meren – en vooral in de Democratische Republiek Congo – is een open zweer, een vulkaan in het hart van Afrika die – helaas – elk moment kan uitbarsten. Na een conflict dat in zes jaar drie miljoen mensen het leven heeft gekost en volgens het International Rescue Committee elke maand nog steeds 31.000 levens eist, is de situatie naar het schijnt nog steeds instabiel en ook, ongelukkigerwijs, heel onvoorspelbaar.
De Gemengde Parlementaire Vergadering ACS-EU is onlangs in Den Haag bijeengekomen, en die vergadering is verrassend genoeg begonnen met gunstig nieuws – het bericht dat alle regeringsleiders op de Conferentie in Dar-es-Salaam overeengekomen waren het conflict te beëindigen. Bij sluiting van de vergadering op donderdag moest mevrouw Kinnock, onze covoorzitter, ons echter treurig nieuws meedelen: het Rwandese leger was de grens overgestoken en Congo binnengevallen. We zullen dus moeten proberen doeltreffender te zijn bij het stabiliseren van deze regio. Ik vond het beeld dat de heer Posselt bezigde heel raak, toen hij de toestand vergeleek met de Dertigjarige Oorlog. Ik hoop dat hij gelijk heeft, want dat zou betekenen dat het conflict zal ophouden en dat deze regio’s van het Afrikaanse continent net zo welvarend, stabiel en modern zullen worden als Duitsland dat nu is. Dat is wat ons hoop geeft: het Afrikaanse continent stabiliseren en daar democratische en open maatschappijen creëren.
Wat moet het Parlement daaraan doen? We zullen moeten erkennen dat we niet voldoende hebben gedaan met betrekking tot de milities van de voormalige regering van Rwanda. Die milities vormen een bron van voortdurende instabiliteit in het oosten van de Democratische Republiek Congo. We moeten dus meer doen om deze milities te ontwapenen. We moeten duidelijk maken dat invasies hoe dan ook onaanvaardbaar zijn en dat respect voor de grenzen van een land een beginsel is dat door alle landen in de regio moet worden geëerbiedigd. We moeten de democratische overgang van de Democratische Republiek Congo doorzetten en dit land verder stabiliseren. Dat betekent ook dat het leger van Congo moet worden herenigd. We moeten de missie van de Verenigde Naties meer middelen ter beschikking stellen om werkelijk vrede en stabiliteit te kunnen garanderen in het oosten van de Democratische Republiek Congo. Die missie moet ter plekke zodanige voorwaarden kunnen scheppen dat er geen herhaling van het gebeurde plaatsvindt. We moeten er dus voor zorgen dat iedereen de vredesakkoorden van 2003 respecteert, dat iedereen de op 20 november in Tanzania geformuleerde beloften nakomt, en voorts dat iedereen zich houdt aan de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. 
Krupa (IND/DEM ),
   . Onder de talrijke gevallen van schending van de mensenrechten en de beginselen van de democratie in Afrika vormt met de name de deelname van kinderen aan gewapende conflicten een buitengewoon ernstig probleem. Ik vraag mij af of enig debat, zelfs een debat in het Europees Parlement, kan bijdragen aan het terugdringen van de armoede in de ontwikkelingslanden. In deze landen moeten ruim vijf miljard mensen rondkomen met een of twee dollar per dag. In Congo woedt een bloedige 'kinderoorlog' waarbij meer dan 300 000 kinderen worden ingezet in gewapende interventies. In het land zijn de afgelopen jaren ruim drie miljoen mensen om het leven gekomen. Getuigt het feit dat kinderen hun kindertijd wordt ontnomen, omdat zij worden gedwongen te werken, in het leger worden gerekruteerd of seksueel worden misbruikt, niet van een gebrek aan verantwoordelijkheid en van onvermogen van de verschillende humanitaire en internationale organisaties?
Wie dergelijke tragedies wil vermijden, moet de oorzaken ervan onder ogen zien. Een van de fundamentele oorzaken is de jarenlange grootschalige uitbuiting van de derdewereldlanden door sommige grootmachten, waaronder ook Europese landen. Deze landen verrijken zichzelf en maken de geplunderde koloniën nog armer. Het verwoeste Congo is ten prooi gevallen aan uitbuiters voor wie de omvangrijke natuurlijke rijkdommen van het land belangrijker zijn dan mensenlevens. Ik ben van mening dat het niveau van ontwikkeling en beschaving van elk individu moet worden afgemeten aan de mate waarin hij of zij zich verantwoordelijk opstelt tegenover de zwakkeren, en dit geldt ook voor degenen die het land besturen. De zwakkeren mogen niet worden afgescheept met een fooi, zeker niet als die ook nog eens de vorm aanneemt van morele verwoesting, in de zin van anticonceptie en abortus. Er is veel meer nodig. Er moet alomvattende hulp worden geboden, en ontwikkeling moet worden bevorderd. Bovendien moet de plaag van malaria, tuberculose en aids in het land worden aangepakt en moeten gezinnen worden geholpen, zodat zij zich gezond kunnen ontwikkelen. Voorts ben ik van mening dat wij in plaats van troepen en instructeurs naar Irak te sturen, er beter aan zouden doen ons meer in te spannen om eindelijk vrede in Congo tot stand te brengen. 
Grybauskaitė,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie deelt de bezorgdheid van het Parlement over de toenemende spanningen tussen Rwanda en de Democratische Republiek Congo, en de gevolgen daarvan voor de mensenrechtensituatie in de regio.
Het is een feit dat we bijzonder bezorgd zijn over de dreigementen van Rwanda dat het de territoriale integriteit van Congo niet langer zal respecteren teneinde de troepen van de vroegere FAR en Interhamwe onschadelijk te kunnen maken, en over de veelvuldige berichten omtrent militaire operaties van het Rwandese leger in het oosten van Congo. Deze operaties leiden bovendien tot een humanitaire crisis die voor ons een extra reden tot bezorgdheid is.
Voor de stabiliteit van deze regio is het van essentieel belang dat Rwanda onverwijld alle troepen terugtrekt die zich mogelijkerwijs op het grondgebied van de Democratische Republiek Congo bevinden, en dat het afziet van alle mogelijke acties of verklaringen die in strijd zijn met het internationaal recht.
De Europese Commissie is er stellig van overtuigd dat zolang er geen definitieve oplossing wordt gevonden voor het probleem van de aanwezigheid van elementen van de vroegere FAR in het oosten van de Democratische Republiek Congo, deze milities de vrede en de veiligheid in de regio zullen ondermijnen en een bron van instabiliteit en gevaar zullen vormen voor de burgerbevolkingen.
In dit verband is de Europese Commissie er eveneens van overtuigd dat de plaatselijke regering bestaande mechanismen zou moeten benutten, waaronder het Joint Verification Mechanism en de Tripartite Commission, teneinde een vreedzame oplossing te vinden. Verder zou Congo onverwijld uitvoering moeten geven aan zijn met steun van de VN-missie in de Democratische Republiek Congo (MONUC) opgestelde plan dat erop gericht is het ontwapeningsproces en de demobilisatie van buitenlandse gewapende groepen te bespoedigen. Bovendien dient de plaatselijke regering meer vaart te zetten achter de integratie en de training van zijn nationale leger om de vroegere FAR-milities adequaat te kunnen ontwapenen.
Het is onze prioriteit om de vrede en veiligheid in deze regio te herstellen door de betrokken landen nader tot elkaar te brengen. In dit verband is de resolutie over de kwestie van de vroegere FAR van vitaal belang en volstrekt noodzakelijk.
De Gemeenschap ondersteunt de Congolese autoriteiten op actieve wijze bij de heropbouw van het land door middel van ontwikkelingsprojecten met een totaalbedrag van 0,5 miljard euro.
De Europese Unie is en blijft de grootste donor van humanitaire hulp in Congo, en die hulp zal zij voortzetten. 
De Voorzitter.
   Dank u, mevrouw de commissaris.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats.
Het debat is gesloten.
–Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over Bhopal. 
Libicki (UEN ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het debat van vandaag is een buitengewoon debat. De onderwerpen waarover wij over het algemeen debatteren zijn belangrijk, maar ze betreffen zaken als financiële vooruitzichten, communicatiekwesties en economische aangelegenheden. Dat zijn zeker belangrijke, maar geen tragische onderwerpen.
Dit geldt niet voor de drie punten van het debat van vanmiddag, en zeker niet voor het derde punt, over Bhopal. Dit betreft een van de ernstigste tragedies van de afgelopen decennia. Bij de gasontploffing in Bhopal vonden tienduizenden mensen onmiddellijk de dood. Helaas duren de gevolgen van de ontploffing tot op de dag van vandaag voort. De instellingen en personen die hiervoor verantwoordelijk zijn, wil ik hier benoemen.
Dames en heren, de organisaties die aansprakelijk zijn voor wat er destijds is gebeurd, hebben hun verantwoordelijkheid toegegeven, aangezien zij schadevergoedingen hebben betaald voor 15 248 sterfgevallen en voor 554 895 zieken en gevallen van invaliditeit, en dan hebben ze nog geprobeerd om voor zo min mogelijk mensen te betalen. Volgens ruwe schattingen bedraagt het aantal mensen dat heeft geleden als gevolg van de gasontploffing in Bhopal van 25 jaar geleden ruim 100 000, terwijl miljoenen mensen tot op de dag van vandaag lijden onder de vervuiling van het milieu. En wat is er vervolgens gebeurd? Na verschillende gerechtelijke uitspraken is een schikking overeengekomen en heeft de hoofdschuldige, Union Carbide Corporation, India 470 miljoen dollar schadeloosstelling betaald. Dit lijkt heel wat, maar de slachtoffers van de ramp hebben hier nog geen 10 procent van ontvangen. De rest is in de zakken van advocaten verdwenen. Terloops zij opgemerkt dat we zelfs in de romans van Dickens, die 150 jaar geleden graag inhalige advocaten beschreef, geen gevallen tegenkomen van slachtoffers die vrijwel niets krijgen. Het geld is verdwenen, omdat er naast de honoraria van de advocaten naar het schijnt grote bedragen moesten worden betaald aan corrupte ambtenaren.
Het is onaanvaardbaar dat iedereen aan deze tragedie geld overhoudt, behalve de slachtoffers. Wij zijn getuige van een complot en daar moet tegen worden opgetreden. Dit is dan ook het doel van de ontwerpresolutie die wij vandaag zullen aannemen. Wij moeten ons ervoor inzetten dat de schade opnieuw wordt vastgesteld en dat schadeloosstellingen worden betaald aan diegenen die daar recht op hebben. Wij moeten ervoor zorgen dat er instanties worden aangewezen die dit probleem op een eerlijke manier kunnen oplossen. 
Gill (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vandaag herdenken we een van de ergste industriële rampen in de geschiedenis. Zoals we hebben gehoord, ontsnapte er in het holst van de nacht van 2 december 1984 een fatale veertig ton gifgas in de lucht, deels bekende en deels onbekende gassen. De inwoners van Bhopal probeerden aan de gifwolk te ontkomen, maar hun pogingen waren vergeefs: meer dan vierduizend mensen stierven meteen, terwijl tot op heden vijfentwintigduizend onschuldige mensen om het leven zijn gekomen.
Dat zijn de harde feiten, en tot de dag van vandaag lijden de inwoners van Bhopal onder de gevolgen van deze afgrijselijke erfenis. Daarom is herdenken alleen niet voldoende, maar moeten we als gemeenschap ook in actie komen om te helpen. We moeten vragen waarom het voor de overlevenden na twintig jaar nog steeds zo moeilijk is om hun recht te halen. We moeten vragen waarom het betrokken multinationale bedrijf elke vorm van aansprakelijkheid afwijst, zowel voor de staat waarin het terrein in Bhopal verkeert als voor de gezondheid van de slachtoffers. 
We moeten vragen waarom het giftig afval nog steeds niet van het terrein geruimd is en nog steeds het water van de omliggende gemeenten vervuilt. We willen weten op welke manier Dow Chemicals een van de ergste industriële rampen van deze eeuw definitief zou kunnen afsluiten.
We moeten ook vragen waarom nog steeds zoveel mensen op een redelijke vergoeding zitten te wachten. Naar ik begrepen heb, is de discussie over de vergoeding verzand in eindeloos getouwtrek over de berekening, maar het kan niet zo zijn dat de inwoners van Bhopal om die reden deze ervaring elke dag moeten herbeleven.
Ik kan me in grote lijnen vinden in de resolutie en de achterliggende intentie, maar de voorgestelde amendementen voegen mijns inziens niets opbouwends aan de resolutie toe. Als we het hebben over rampen zoals die in Bhopal, moeten we ons niet laten verleiden tot onnodige controverses en irrationale zijwegen. De schuldvraag wordt maar al vaak te snel beantwoord, en vaak wordt jan en alleman veroordeeld terwijl niet eens alle feiten zijn vastgesteld.
Als voorzitter van de delegatie van het Parlement voor de betrekkingen met de Zuid-Aziatische landen en de SAARC, zou ik erop aan willen dringen zulke zaken in perspectief te zien, waarbij de financiële middelen van elk land een bijzonder relevant punt zijn. Het is zaak de beperking van sommige landen op dit gebied te erkennen, landen die misschien nog niet over de technologie en de expertise beschikken die nodig zijn om op een ramp als deze te reageren met de voortvarendheid en de garantie van veiligheidsnormen waaraan wij in onze eigen landen gewend zijn. We moeten proberen om een kwestie zoals de ramp in Bhopal vanuit elke hoek te bezien. In dat verband dient het werk te worden erkend dat de Indiase regering en de regering van Madhya Pradesh al hebben verzet met betrekking tot de medische zorg, de financiële en sociale bijstand, de reiniging van het milieu en de financiële vergoeding aan de slachtoffers.
Ik geef deze kleine opsomming om aan te tonen dat er al veel werk verricht is. Het zou naar mijn idee niet constructief zijn om een regering zwart te maken die zich heeft ingespannen om de vele problemen waartoe Bhopal heeft geleid, te verhelpen en aan te pakken. We doen er beter aan langs alle mogelijke diplomatieke wegen druk te blijven uitoefenen op de Indiase regering om ervoor te zorgen dat zij haar huidige inspanningen voor het uitbetalen van vergoedingen en het reinigen van het terrein voortzet. Als we echter eisen dat er actie wordt ondernomen en geld wordt uitgegeven, dan moeten we ook bereid zijn om op elke mogelijke manier hulp te bieden, met inbegrip van technische hulp en financiële steun.
We mogen niemand veroordelen als we niet eerst hebben onderzocht wat wij als gemeenschap kunnen doen om hulp te bieden. We moeten vasthouden aan een constructieve benadering en de humanitaire, ecologische en medische deskundigheid waarover wij beschikken, aanbieden aan de regering van Madhya Pradesh. Daar ligt een rol voor de Commissie, de lidstaten en evengoed voor de regeringen. Ik zou u dan ook dringend willen verzoeken om druk uit te oefenen op al degenen die het leed van de slachtoffers in Bhopal op enigerlei wijze kunnen verlichten.
Lynne (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, terwijl Dow Chemicals met de Indiase regering bakkeleit over de vraag wie verantwoordelijk is voor de ramp van Bhopal, lijden de mensen van Bhopal nog steeds onder de gevolgen van deze twintig jaar oude ramp, die nog steeds dodelijke slachtoffers eist. Meer dan zevenduizend mensen kwamen binnen enkele dagen om het leven, maar door gebrek aan daadkracht zijn naderhand nog eens vijftienduizend mensen omgekomen wier dood te vermijden was geweest. Zelfs nu, twintig jaar later, lijken de partijen zich geen van beide om het leed van de mensen te bekommeren, maar uitsluitend hun eigen imago voor ogen te hebben. Zo’n honderdduizend mensen lijden aan chronische en slopende ziekten, terwijl er nog steeds tien tot vijftien mensen per maand sterven als gevolg van de ramp.
De overlevenden wachten nog steeds op gerechtigheid, vaak in de vorm van vergoedingen en medische hulp. De opruiming van het terrein van de fabriek, dat nog steeds verontreiniging veroorzaakt, zal ongeveer 15 miljoen Britse pond kosten, afgezet tegen een jaarlijkse omzet van Dow Chemicals van 16 miljard Britse pond, en een BBP van India van 320 miljard Britse pond. Verder heeft de Indiase regering nog steeds 330 miljoen dollar te besteden van de oorspronkelijke, van Union Carbide ontvangen vergoeding. De verontreiniging van de watervoorraad in de buurt van de krottenwijken ligt vijfhonderd maal hoger dan de maximale door de WHO aanbevolen niveaus.
Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat de internationale gemeenschap, een multinationale onderneming en een van de grootste landen ter wereld dit onder hun ogen laten gebeuren? Op dit moment zou het er immers niet om moeten gaan wie de schuld heeft, maar wie een einde maakt aan al dat lijden. Abdul Jabbar Khan, inwoner van Bhopal en leider van de arbeidersvereniging van vrouwen van Bhopal die het slachtoffer zijn geworden van het gifgas, zei hierover in de Britse krant : “In New York zijn er na elf september binnen een paar maanden vergoedingen, sancties en schoonmaakoperaties gekomen. Hier, in Bhopal, hebben wij na twintig jaar nog helemaal niets”. 
Meijer (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, sinds de koloniale tijd leveren de landen van de Derde Wereld goedkope producten van landbouw, mijnbouw en kleine ambachtelijke nijverheid aan de rijke landen. Zij zijn voor de import van dure producten die berusten op een nieuwe industriële technologie afhankelijk van de rijke landen in het noorden. Dat maakt deze landen in extreme mate afhankelijk van import en export en heeft een voor hen zeer ongunstige handelsbalans tot gevolg. Deze verdeling leidt voor de Derde Wereld, net als in de tijd toen Europese landen met militaire dwang de bestuursmacht uitoefenden, nog steeds tot permanente armoede en achterstand.
Het is dan ook heel goed te begrijpen dat de regeringen in die landen dachten dat elke nieuwe industrie in hun voordeel was, in het bijzonder grootschalige industrie op het gebied van metaal en chemie. Voor dit soort industrie waren deze landen in het verleden niet aantrekkelijk, niet alleen omdat de werknemers nog onvoldoende geschoold waren, maar vooral omdat de afnemers zich voornamelijk in rijkere delen van de wereld bevonden en transport van een gereed eindproduct duur was. De enige industrie die ontstond, kwam voort uit staatsbedrijven of bediende uitsluitend de lokale markt en de toeristen.
De behoefte in die landen aan een sterkere industrie werd en wordt misbruikt door industriële bedrijven uit het rijke noorden, want deze bedrijven willen wel expansie, maar als afzetgebied zijn de zuidelijke landen nog steeds niet erg belangrijk zolang de koopkracht er gering is. Investeringen in het zuiden worden voor hen echter wel aantrekkelijk als de lonen laag zijn en vooral als de milieu- en veiligheidseisen er beneden de maat zijn of zeer slecht worden gecontroleerd. Dat maakt het mogelijk dat er rampen ontstaan waarbij veel mensen ongeneeslijk ziek worden of het leven verliezen. Dat gevaar bedreigt niet alleen de werknemers in die bedrijven, maar ook de omwonenden. Als er rampen gebeuren, willen bedrijven daar niet de kosten van dragen. De gasexplosie van twintig jaar geleden in Bhopal en de afhandeling daarvan heeft daar alles mee te maken.
Union Carbide, Dow Chemical en de Indiase regering willen niet voldoende betalen voor de ruim 20.000 doden, voor de meer dan 100.000 levenslang beschadigde mensen en voor het opruimen van de verontreiniging van bodem en grondwater. Dat moet worden opgelost, en een dergelijke ramp mag nooit opnieuw plaatsvinden. Laten wij in Europa onze verantwoordelijkheid nemen, indien nodig meebetalen en vooral regelen dat bedrijven vanuit Europa dit soort fouten niet herhalen. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twintig jaar na de gasexplosie in een kunstmestfabriek van Union Carbide Corporationin Bhopalwordt het leven van duizenden mensen nog altijd beheerst door de schadelijke gevolgen van deze ramp en de milieuvervuiling die hij heeft veroorzaakt.
In de nacht van 2 op 3 december 1984 kostte deze gasexplosie aan meer dan zevenduizend mensen het leven, maar ook daarna stierven nog eens vijftienduizend mensen ten gevolge van dit drama, terwijl meer dan honderdduizend mensen chronische ziekten opliepen.
Noch de Indiase regering, noch Union Carbide of Dow Chemicals, de huidige eigenaar van de kunstmestfabriek, heeft de verantwoordelijkheid op zich genomen voor de schade die dit ongeval berokkend heeft aan duizenden mensen en aan het milieu.
Het is dringend nodig, zoals ook staat in de ontwerpresolutie waarover we vandaag stemmen, dat een onafhankelijk onderzoek plaatsvindt naar de huidige situatie in Bhopal. Dit zou kunnen geschieden onder auspiciën van de VN-Commissie voor de rechten van de mens. Er zouden deskundigen ingeschakeld moeten worden, die naar India gestuurd worden om de gevolgen te onderzoeken van de activiteiten van Union Carbideen de ramp van Bhopal ten aanzien van de vervuiling van het grondwater en het milieu. Ook de mensenrechtensituatie van de betrokken gemeenschappen zou daarbij aan bod moeten komen.
Daarnaast toont deze vreselijke ramp in Bhopal aan dat het in de context van de geglobaliseerde wereldeconomie nodig is bedrijven dezelfde verantwoordelijkheden op te leggen als die welke de staten op zich nemen. Ondernemingen moeten partij worden bij internationale overeenkomsten en verdragen, en het effect van hun activiteiten moet beoordeeld worden, zowel waar het gaat om de eerbiediging van de mensenrechten als waar het gaat om situaties waarin sprake is van spanningen of gewapende conflicten.
Dat is de strekking van de door de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie ingediende amendementen. Bestudeert u ze alstublieft aandachtig alvorens te bepalen of u voor of tegen zult stemmen. Bovendien wil ik, inhakend op het voorstel van de School voor een Cultuur van Vrede van de Autonome Universiteit van Barcelona, er bij het Parlement en de Europese Unie op aandringen om 3 december uit te roepen tot Internationale Dag voor maatschappelijk verantwoord ondernemen en de mensenrechten, opdat bedrijven zich wereldwijd gaan inzetten voor de bevordering en de naleving van de mensenrechten.
Zo’n speciale datum zou ertoe moeten leiden dat alle spelers op het internationale veld – staten, internationale instellingen, het maatschappelijk middenveld maar bovenal het bedrijfsleven – stilstaan bij de gezamenlijke verantwoordelijkheid die zij hebben om te werken aan een rechtvaardiger en duurzamer wereld. 
Bowis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als u vandaag de dag naar Bhopal gaat – niet twintig jaar geleden, maar nu – dan ziet u duizenden tonnen giftig afval, in de vorm van afvalhopen, plassen kwik, manden vol vergiftigd afval en zakken chemicaliën in de open lucht, en als het regent, sijpelt de inhoud in de plassen, beekjes en het grondwater. U ziet ook de mensen die daaronder te lijden hebben, omdat zij op dat water zijn aangewezen. Zij hebben last van maagpijn, hoofdpijn, bloedarmoede en problemen van gynaecologische aard, want zij hebben geen andere keus dan dat water als drinkwater te gebruiken. 
Dat is het probleem waarmee we vandaag de dag in Bhopal geconfronteerd worden, nu, twintig jaar na de ramp, waarbij zoveel mensen om het leven kwamen. De schattingen lopen uiteen van drieduizend tot zevenduizend doden in een enkele nacht, en later liep dat aantal op tot vijftienduizend, terwijl honderdduizend mensen nog steeds lijden aan allerlei slopende ziekten. Het is nu vijftien jaar na de schikking waarbij de Indiase regering 500 miljoen dollar ontving voor uitbetaling van vergoedingen en herstel van het terrein. Dat oogt nog steeds als een woestenij en is een gevaar voor de mensen.
Het is beter als wij als Parlement hierover geen oordeel vellen. Daarom kan ik niet akkoord gaan met de genoemde amendementen van de Groenen. De resolutie zelf is terecht, omdat de Europese Unie erin opgeroepen wordt om zich er samen met de Indiase regering voor in te zetten dat het beschikbare geld daadwerkelijk besteed wordt om het terrein schoon te maken, de zieken te behandelen en de slachtoffers een vergoeding in handen te geven, en wel nú, niet over nog eens twintig jaar. Dat is onze boodschap aan alle mensen die door deze ramp getroffen zijn, aan de Europese Unie, aan de Indiase regering, en niet in de laatste plaats aan Dow Chemicals, dat wat dit betreft een grote verantwoordelijkheid draagt, en aan de gerechtelijke instanties die zich hierover zullen buigen. Ons doel vandaag is echter gerechtigheid te brengen voor deze mensen, het milieu in dat deel van de wereld te herstellen en de gezondheid van de mensen die er wonen, te verbeteren. 
Mann, Thomas (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik direct na John Bowis het woord mag voeren. Hij heeft op indrukwekkende wijze uiteengezet wat de stand van zaken is twintig jaar na 3 december 1984, toen zevenduizend mensen door toedoen van 35 ton uiterst giftig gas aan verstikking en hartstilstand overleden. Tot op heden heeft dit grootste ongeluk ooit in de chemische industrie circa 25 000 levens gekost. Ongeveer 500 000 mensen lijden duurzaam onder de gevolgen.
Wat werd er voor de slachtoffers gedaan? Onderzoek heeft duidelijk uitgewezen dat er vijftien jaar geleden een door Union Carbide en de Indiase regering overeengekomen schadevergoeding van 470 miljoen Amerikaanse dollar is betaald. Tot nog toe hebben de 100 000 officieel geregistreerde gedupeerden 300 dollar per persoon ontvangen. Er zijn 2 500 huizen voor weduwen, er zijn zeven ziekenhuizen en er zijn vele andere voorzieningen gebouwd. maar wat is er gebeurd met de overige circa 400 miljoen dollar? Mevrouw Gill, hier moeten we echt de schuldvraag stellen. De bodem is nog steeds vervuild. Het grondwater is ernstig verontreinigd met kwikzilver. Giftige residuen worden onafgedekt opgeslagen. Nogal logisch dat er toestanden ontstaan zoals John Bowis ze al heeft beschreven: chronische ziekten, hersenbeschadigingen en misvormd geboren kinderen. De Indiase premier Singh dient zich ervoor in te zetten dat de medische verzorging van de getroffenen aanzienlijk wordt verbeterd, en de regering dient gevolg te geven aan de uitspraak van het Hooggerechtshof om het bedrag eindelijk vrij te geven, zodat de schadeloosstellingen tot op de laatste cent kunnen worden uitbetaald. Nog steeds werken veel chemische bedrijven in India en andere delen van de wereld met arbeids- en milieunormen die ver achterblijven bij de normen die in Europa of de Verenigde Staten gelden.
Ik ben rapporteur voor het programma REACH in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en ik kan alleen maar de eis uit het werkdocument herhalen: er dient een regeling van de Europese Unie te komen, maar ook een regeling in de vorm van WTO-normen, zodat er vergeleken kan worden. Wie alleen hogere winsten nastreeft en daarom steevast voor de laagste milieunormen kiest, neemt op de koop toe dat zich op een dag een tweede Bhopal voordoet, en dat kan niemand zich permitteren. 
Beglitis (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, het is twintig jaar geleden dat de tragedie van Bhopal in India zich voltrok, met alle ongekende humanitaire en ecologische problemen van dien. Mijns inziens is het initiatief dat de fracties hebben genomen tot aanneming van een resolutie van de voltallige vergadering van het Europees Parlement zeer belangrijk.
Het is evenwel niet voldoende enkel ons geheugen op te frissen. Het is niet voldoende enkel het vaak onbestraft blijvend twijfelachtige optreden van multinationals in ontwikkelingslanden aan de kaak te stellen. Het is niet voldoende enkel met woorden uiting te geven aan onze humanitaire gevoeligheid. Ook mensen elders in de wereld kunnen op hun beurt getroffen worden door een soortgelijke tragedie, als er geen internationale initiatieven worden genomen en internationale mechanismen in werking worden gesteld voor de controle op het opereren van multinationals, voor de bescherming van het milieu en voor de verdediging van de mensen- en werknemersrechten.
De rol die de Europese Unie speelt in het kader van de VN en van andere internationale organisaties kan wat dat betreft veel efficiënter worden. De ontwerpresolutie geeft een overzicht van de nog steeds bestaande problemen, en veel collega’s hebben gesproken over die problemen in het gebied rondom Bhopal. Mijns inziens wordt daarmee echter enigszins tekortgedaan aan de inspanningen die de federale en regionale autoriteiten van India de afgelopen jaren hebben ondernomen op geneeskundig, economisch en sociaal gebied en op het vlak van milieuherstel. Er zijn zeer belangrijke beleidsmaatregelen getroffen waarvan wij de betekenis niet mogen onderschatten.
Tot slot ben ik van mening dat de beste manier om uiting te geven aan ons medeleven met de slachtoffers en hun families is de nodige initiatieven te nemen, initiatieven die de Europese Commissie in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie moet ontplooien om programma’s op geneeskundig gebied en voor milieuherstel te verwezenlijken. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Grybauskaitė, dames en heren, ik wil mevrouw Grybauskaitė gelukwensen met haar nieuwe functie en wens haar veel succes.
Ernest Hemingway heeft gezegd: “Vraag nooit voor wie de klok luidt; hij luidt voor jou”. Ik juich toe dat het Europees Parlement zich bezighoudt met regio’s in de wereld die ver van Europa verwijderd liggen en dat daarbij niet alleen politieke belangen een rol spelen. Enerzijds heeft de Europese Unie immers een strategisch partnerschap met India aangekondigd, anderzijds stelt het Parlement in de resolutie - ik citeer - “dat de Indiase regering weinig heeft gedaan om mensen tegen extra blootstelling en verwonding te beschermen”. Terecht spreken wij over de nalatigheid van de Indiase autoriteiten, maar wij moeten tevens wijzen op de verantwoordelijkheid van de Amerikaanse onderneming in kwestie, die zich schuldig heeft gemaakt aan negentiende-eeuws roofkapitalisme en geen enkele van de in de Verenigde Staten geldende veiligheidsvoorschriften heeft nageleefd. Laten wij de cijfers nog eens op een rijtje zetten: zevenduizend doden onmiddellijk na de ramp, in de loop van de twintig daaropvolgende jaren nog eens dertigduizend doden, en tot nog toe zijn honderdduizend mensen ziek geworden. De statistieken geven uiteraard het menselijk lijden niet weer. Zij verhullen alleen de tranen en de pijn.
Bhopal moet een waarschuwing zijn voor regeringen, opdat zij rampenplannen opstellen en de mensen niet aan hun lot overlaten. Het moet een waarschuwing zijn voor internationale ondernemingen, opdat winstbejag niet in de plaats komt van het streven naar veiligheid. Het moet een waarschuwing zijn voor internationale structuren en organisaties, opdat zij gebieden helpen die worden getroffen door een ramp. Tot slot, mijnheer de Voorzitter, moet het ook een waarschuwing zijn voor ons, opdat wij diegenen die dergelijke hulp van ons of van iemand anders ontvangen, ter verantwoording roepen. 
Grybauskaitė,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is ingenomen met het initiatief van het Parlement voor een spoeddebat over deze kwestie. Het is voor ons een goede gelegenheid om ons te bezinnen over de manier waarop we de slachtoffers hulp kunnen bieden, en hoe we dergelijke rampen in de toekomst kunnen voorkomen. Ik kan het Parlement verzekeren dat de Commissie steeds bereid is geweest om India te ondersteunen bij de aanpak van de gevolgen van deze tragedie, en dat zij dat in de toekomst zal blijven.
Via onze begrotingslijn voor gedecentraliseerde ontwikkelingssamenwerking hebben we lokale niet-gouvernementele organisaties in Bhopal ondersteund bij revalidatie- en vaardigheidstrainingen voor slachtoffers van de ramp, terwijl er ook steun is verleend aan zelfhulpgroepen voor vrouwen.
Door middel van ons programma voor gezondheid en welzijn van het gezin hebben we steun verleend aan het Bhopal District Hospital, alsook aan patiëntenverenigingen van streekziekenhuizen en gemeenschapscentra in deze regio. We hebben speciale steun verleend aan het gemeentebestuur van Bhopal voor de opzet van een voortplantings- en jeugdgezondheidsprogramma.
Daarnaast heeft de Commissie een bedrag van tien miljoen euro uitgetrokken voor de opzet van een nationaal programma van de Indiase regering voor risicobeheer bij rampen.
Op de recente Top van de Europese Unie en India in Den Haag heeft India nogmaals laten blijken dat het belang stelt in een dialoog over het milieu met de Europese Unie, en het heeft voorgesteld om een gemeenschappelijk milieuforum van de Europese Unie en India te organiseren. Dit forum zal een eerste stap zijn in de aanpak van de enorme milieuproblemen die zowel India als de Europese Unie bedreigen.
Tot slot wil ik ons medeleven betuigen met alle slachtoffers, en nadrukkelijk de hoop uitspreken dat een dergelijke ramp zich niet nog eens voordoet. 
De Voorzitter.
   Dank u, mevrouw de commissaris.
Wij gaan nu over tot de stemming over deze ontwerpresoluties.
Het debat is gesloten. 

Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde alleen even aangeven dat er een fout staat in de door de socialistische fractie uitgedeelde stemlijst en dat wij wat de amendementen over Bhopal betreft, tegen het eerste amendement en voor de andere drie amendementen stemmen. 
Roithová (PPE-DE ).
    Ik wil graag melden dat mijn kaart nog altijd niet is geregistreerd en daardoor niet werkt. Ik wilde voorstemmen. 
De Voorzitter.
   Ik neem nota van uw opmerking.
Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb nog een opmerking met betrekking tot het Reglement. We hebben gisteren tot 14.00 uur gestemd. Het was in dit Parlement eigenlijk altijd gebruikelijk om van 12.00 tot 13.30 uur te stemmen, omdat wij natuurlijk ook ‘s middags veel verplichtingen hebben en onze gasten anders moeten wachten. Ik wil het Bureau verzoeken hiervoor dezelfde regeling te treffen als in de afgelopen zittingsperiode, namelijk dat de stemmingen tot uiterlijk 13.30 uur duren.
Voorts wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om alle aanwezigen een prettig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar toe te wensen. 
De Voorzitter.
   Dank u voor uw opmerking, mijnheer Rübig. 
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken. Ik wens u allen een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar 2005.
