

De Voorzitter.
   Aan de orde is de mondelinge vraag (B6-0012/2005) van de heer Ransdorf, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, aan de Commissie over verdubbeling van de EU-begrotingsmiddelen voor onderzoek. 
Chichester (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zal het debat namens de Commissie industrie, onderzoek en energie openen. Ik heet commissaris Potočnik hier vandaag welkom. Er bestaat wat betreft het zevende kaderprogramma een grote mate van welwillendheid ten aanzien van deze commissaris en de Commissie als geheel, zoals viel op te maken uit de snelheid waarmee de Industriecommissie haar aandeel in de behandeling van het verslag-Locatelli vervulde. Ik hoop dat de Commissie op deze welwillendheid voortbouwt en haar niet verspeelt.
In de onderzoekswereld en daarbuiten worden hoge verwachtingen gekoesterd met betrekking tot het zevende kaderprogramma, dat wordt beschouwd als een cruciaal onderdeel van de Lissabonagenda ter versterking van de Europese economie. Onderzoek en ontwikkeling zijn essentiële onderdelen van dat proces. Te meer reden om dit goed te regelen.
Commissaris, de mondelinge vraag die vandaag aan de orde is, is bedoeld om u in de gelegenheid te stellen enkele van uw overwegingen met ons te delen voordat u uw voorstel over de financiering van onderzoek voorlegt aan de Raad en het Parlement. Volgens ons is het cruciale punt de verdubbeling van de uitgaven voor het onderzoeksprogramma binnen de totale EU-begroting. Is deze nobele ambitie haalbaar? Hoe kan zij worden verwezenlijkt? Wij kijken reikhalzend uit, commissaris, naar uw uitleg over de wijze waarop u dit doel denkt te verwezenlijken.
Denkend aan de '1 procent club' van lidstaten die vinden dat de totale Europese uitgaven binnen een plafond van één procent van het bbp moeten blijven, wil ik enkele suggesties doen over de wijze waarop de uitgaven aan onderzoek op Europees niveau zouden kunnen worden verhoogd, zonder dat dit plafond van 1 procent hoeft te worden doorbroken en uitgaand van het feit dat er bij de lidstaten geen gebrek aan bereidheid is meer aan onderzoek uit te geven.
Mijn eerste suggestie is dat de voorstellen voor het uitgavenprogramma met betrekking tot veiligheidsonderzoek worden gefinancierd door de lidstaten, op Europees niveau, maar buiten het budget van het zevende kaderprogramma om. Dan zou het niet onder het onderhavige begrotingsonderdeel vallen.
Ten tweede denk ik dat het heel zinvol zou zijn een deel van het Cohesiefonds in te zetten voor onderzoeksuitgaven in de nieuwe lidstaten, en ik hoop dat u hier welwillend tegenover staat, commissaris.
Nu de derde suggestie. De heer Mayor Oreja leidt een speciale werkgroep over de Europese Onderzoeksraad, die heeft voorgesteld een onafhankelijk orgaan van wetenschappers in het leven te roepen om het onderzoeksprogramma te bevorderen, en wel op basis van kwaliteit en wetenschappelijke waarde. Hier is een behoorlijk groot budget voor vrijgemaakt van in totaal twee miljard euro per jaar vanaf het moment dat de opstartfase is voltooid. Dit slaat een behoorlijk gat in de bestaande kaderbegroting. Daarom lijkt het me goed dat de lidstaten overwegen hieraan ook gelden buiten het zevende kaderprogramma om ter beschikking te stellen.
Ik hoop dat we een aantal suggesties uit het verslag-Marimon zullen overnemen. Een van de meest geuite punten van zorg met betrekking tot de Europese onderzoeksactiviteiten is dat de aan de financiering verbonden administratieve procedures en regelingen zeer gecompliceerd en belastend zijn, waardoor het voor kleine en middelgrote bedrijven en ook de kleinere onderzoeksinstellingen uiterst moeilijk is toegang tot de fondsen te krijgen en aan programma's mee te doen. Wij bewijzen hier allemaal op zijn minst lippendienst aan. Zelfs tijdens het debat over het vierde kaderprogramma bestond hierover al grote bezorgdheid. We praten erover, maar laten we hopen, commissaris, dat het u lukt er ook echt iets aan te doen.
Het streven om topkwaliteit boven alles te stellen is essentieel willen we succesvol Europees onderzoek verwezenlijken. Ik kijk met buitengewoon veel belangstelling uit naar uw opvattingen over hoe we dit gaan financieren, commissaris. 
Potočnik,
    - Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik u en in het bijzonder de Commissie industrie, onderzoek en energie bedanken voor deze gelegenheid om in een plenaire vergadering te debatteren over verdubbeling van het onderzoeksbudget.
Laat ik beginnen met te zeggen hoe blij ik ben dat het verslag van mevrouw Locatelli over de toekomst van het Europees onderzoek maandag de vrijwel unanieme steun van de Industriecommissie heeft gekregen. Dit verslag, dat naar ik begrijp in de vergaderperiode van maart in stemming zal worden gebracht, biedt een uitstekende basis voor de voorbereiding van het officiële Commissievoorstel over het nieuwe kaderprogramma. Ik wil twee leden van de commissie, de heer Chichester en mevrouw Locatelli, in het bijzonder bedanken.
Staat u mij toe te beklemtonen dat het debat van vandaag niet alleen van belang is voor onderzoek. Het is een debat over niets minder dan onze geloofwaardigheid met betrekking tot het verwezenlijken van de Lissabondoelstellingen en het is eveneens van cruciaal belang voor onze beide instellingen gezien het tijdstip waarop het gevoerd wordt. Over slechts enkele weken zal de Europese Unie immers, naar te hopen valt, overeenstemming bereiken over de financiële middelen voor het komende decennium.
Het debat over de nieuwe financiële vooruitzichten is een moment van de waarheid. Het vraagstuk van afdoende financiering van Europees onderzoek is een essentieel onderdeel, omdat onderzoek om kennis draait en kennis is bij uitstek een sterk punt waarop Europa internationaal kan concurreren. Ik zal dit toelichten.
Sommige van onze handelspartners concurreren op primaire grondstoffen, maar die hebben wij niet. Andere concurreren op goedkope arbeid, en die willen wij niet. Weer andere concurreren over de rug van het milieu, maar dat vinden wij onaanvaardbaar. De enige manier waarop Europese bedrijven een duurzame leidende positie kunnen verwerven, is door volledige benutting van de kennisdriehoek: het creëren, overdragen en gebruiken van kennis door middel van onderzoek, onderwijs en opleidingen, en natuurlijk innovatie.
Het is mijn stellige overtuiging dat Europese ondernemingen op de wereldmarkten alleen een krachtige concurrentiepositie en leiderschap zullen verwerven als wij Europa op korte termijn toonaangevend maken als economie en als kennismaatschappij. Wij zijn goed in kennis, maar we kunnen er nog beter in worden als we onze inspanningen op een intelligente manier samenbundelen; als we de nadruk volledig leggen op topkwaliteit; en als we in heel de EU het onderzoekspotentieel ten volle benutten - zowel in de oude, de nieuwe als de toekomstige lidstaten. Ik wil dat het eerstkomende onderzoeksprogramma hiervoor garant staat.
Kennis betekent niet alleen een betere concurrentiepositie van bedrijven. Zij zorgt ook voor voortdurende vooruitgang in de maatschappij: vooruitgang op terreinen als gezondheid; milieubescherming; en duurzame energievoorziening. Al dit soort dingen is sterk van de voortgang in kennis afhankelijk. In dit licht zijn de vragen die u stelt precies de goede.
Ten eerste: zal de Commissie zich inspannen voor verdubbeling van het onderzoeksbudget? Het antwoord is ja. Toen de Commissie in februari 2004 het debat opende over de politieke uitdagingen en de budgettaire middelen van de zich uitbreidende Unie, legde zij reeds de nadruk op de rol die onderzoek zal spelen in onze gemeenschappelijke toekomst en stelde zij dienovereenkomstig verdubbeling van het budget voor.
Dit werd opnieuw bevestigd in de mededeling van de Commissie over de financiële vooruitzichten van afgelopen juli en voorzitter Barroso heeft deze aanpak in december jongstleden in dit Huis bevestigd door het financieel vooruitzicht zoals dat was voorgesteld door de Commissie-Prodi goed te keuren.
De laatste bevestiging kwam met het voorstel van de tussentijdse evaluatie van Lissabon. Hierin wordt het belang van investeringen in onderzoek en ontwikkeling helder uiteengezet. Namens de Commissie kan ik u dan ook verzekeren dat wij niet alleen volledig aan onderzoek zijn toegewijd, maar er ook alles aan zullen doen tot verdubbeling van het onderzoeksbudget te komen.
Ten tweede: wordt bij de verdubbeling rekening gehouden met de duur van het programma, de inflatie, de uitbreiding en de behoefte tevens nieuwe activiteiten te ondersteunen? Ik ben blij dat deze vragen zijn gesteld. Het is belangrijk dat we volledige helderheid verschaffen over deze legitieme kwesties. Het zevende kaderprogramma zal fungeren als belangrijkste financiële instrument ter verwezenlijking van het ambitieuze doel om door middel van kennis de productiviteitsgroei aan te jagen en het concurrentievermogen te versterken. Met verdubbeling van fondsen bedoel ik verdubbeling van het budget van het zevende kaderprogramma. Bij dat bedrag zijn aanverwante programma's vaan de Gemeenschap, zoals het programma voor concurrentievermogen en innovatie van mijnheer Gunther Verheugen, niet inbegrepen.
Ons voorstel behelst niet het simpelweg verdubbelen van het budget van het zesde kaderprogramma. Het gaat uit van het jaarlijks aan onderzoek te besteden bedrag in de periode 2007-2013, vergeleken met de geschatte jaarlijkse uitgaven onder het zesde kaderprogramma en het zal worden aangepast na toetreding. Dit betekent een verdubbeling op jaarbasis, ongeacht de duur van het zevende kaderprogramma. Bovendien zullen deze bedragen in de financiële vooruitzichten volgens onze algemene rekenmethoden voor inflatie worden gecorrigeerd.
De uitbreiding is een aparte kwestie. Op het gebied van onderzoek was uitbreiding al een realiteit lang voordat het toetredingsverdrag werd ondertekend. Ook de huidige kandidaat-lidstaten doen mee in het kaderprogramma. Ik zou deze vraag dus kunnen beantwoorden met de opmerking dat met de uitbreiding rekening is gehouden, maar ik zou daar dan onmiddellijk aan willen toevoegen dat niet alleen in de begrotingscijfers rekening moet worden gehouden met de uitbreiding.
Ik wil dat dit programma gestoeld wordt op topkwaliteit, want ik weet dat dit ook een sterk punt is van de nieuwe lidstaten. Ik wil echter ook dat dit programma faciliterend werkt en de nieuwe lidstaten in staat stelt hun onderzoekspotentieel volledig te gebruiken en dat het een actieve en effectieve verbinding legt met de structuurfondsen. Aanvullende, nieuwe onderzoeksgebieden vallen er ook onder en vormen mede een rechtvaardiging voor verdubbeling van de bedragen.
Ten derde: omvat het voorstel betreffende het zevende kaderprogramma fundamenteel onderzoek, ruimteonderzoek en veiligheidsonderzoek? Om kort te gaan, ons voorstel voor het zevende kaderprogramma is allesomvattend, dat wil zeggen dat er buiten het kaderprogramma geen mechanismen zullen bestaan. Ik wil hier nog iets belangrijks aan toevoegen. Het Parlement heeft beklemtoond dat de elkaar aanvullende doelstellingen van enerzijds versterking van de huidige EU-steun aan onderzoek en anderzijds de steun aan nieuwe onderzoeksterreinen die van belang zijn voor de EU, beide adequate financiering vereisen.
Met andere woorden, het zou niet mogelijk zijn de huidige activiteiten op een efficiënte manier te versterken en tegelijkertijd breed gesteunde nieuwe activiteiten op te zetten, zoals de Europese Onderzoeksraad en initiatieven op het gebied van technologie, als het onderzoeksbudget niet zou worden verdubbeld. Verdubbeling stelt ons in staat een beslissende stap vooruit te zetten met betrekking tot ons algehele onderzoeksbeleid en de steun voor de Europese onderzoeksruimte voort te zetten. Overeenstemming over de inhoud van de toekomstige onderzoeksactiviteiten betekent automatisch ook overeenstemming over een adequate financiering van deze activiteiten.
Ten vierde: wat zal de Commissie doen om het debat over de financiële vooruitzichten zodanig te beïnvloeden dat verdubbeling van het onderzoeksbudget wordt bereikt? Ter ondersteuning van het debat over de financiële vooruitzichten zal de Commissie haar voorstel voor het zevende kaderprogramma op 6 april presenteren. Dit stelt het Parlement in de gelegenheid zijn voorlopige reacties aan de Raad, die uw rapporteur, mijnheer Borg, voornemens is in de vergaderperiode van mei te presenteren, kenbaar te maken. Tevens is het de ministeries van Onderzoek en Wetenschappen dan mogelijk een eerste discussie te voeren tijdens de Raad Concurrentievermogen van 18 april. Het Commissievoorstel biedt een solide onderbouwing voor verdubbeling van het budget van het zevende kaderprogramma, gebaseerd op een gedetailleerde en grondige analyse van de uitwerking die de instrumenten voor onderzoek en ontwikkeling zullen hebben op investeringen in groei en werkgelegenheid.
Ik noem de twee hoofdredenen voor verdubbeling van de financiering. De eerste - en voor mij belangrijkste - is de noodzaak dat de Europese Unie op een geloofwaardige manier te werk gaat bij het verwezenlijken van de vernieuwde Lissabonagenda voor groei en werkgelegenheid. Dit houdt in dat er resultaten geboekt moeten worden met betrekking tot de doelstelling die met wederzijdse instemming is afgesproken in Barcelona, namelijk om 3 procent van het bbp te besteden aan onderzoek en ontwikkeling. Verdubbeling van het budget is een van de cruciale stappen op weg naar een meer op groei georiënteerde EU-begroting.
Het tweede pakket van redenen hangt nauwer samen met de uitgaven aan onderzoek en ontwikkeling. Op de eerste plaats zijn hoge overheidsuitgaven aan onderzoek en ontwikkeling nodig, omdat deze een belangrijke bron zijn voor investeringen in onderzoek en ontwikkeling en vanwege het sterke hefboomeffect dat ervan uit gaat op toekomstige private investeringen in onderzoek en ontwikkeling.
Op de tweede plaats is meer financiering van onderzoek en ontwikkeling op EU-niveau vereist, vanwege de grote meerwaarde die financiering van Europees onderzoek heeft via de kritische massa van middelen, het delen van kennis en voorzieningen, de verbetering van topkwaliteit door nauwe samenwerking, concurrentie op Europees niveau, de coördinatie van nationale activiteiten en steun voor beleidsterreinen van de EU.
Ik wil hieraan toevoegen dat we op dit moment een onaanvaardbaar aantal uitstekende voorstellen puur uit gebrek aan financiële middelen afwijzen. Bovendien is er de behoefte en bereidheid om financiële middelen te verschaffen voor nieuwe categorieën en initiatieven die op EU-niveau aantoonbaar meerwaarde opleveren zonder de bestaande categorieën en activiteiten in gevaar te brengen. Ten slotte moeten we ook in het oog houden dat de kosten van onderzoek nu eenmaal stijgen.
Uw vijfde vraag was of de looptijd van het zevende kaderprogramma moet worden afgestemd op de financiële vooruitzichten om zodoende betere coördinatie van planningsactiviteiten te waarborgen.
Om de doelstellingen die ik noemde te verwezenlijken zijn een langetermijnvisie en aanhoudende inspanningen nodig. Om deze reden zal de Commissie voorstellen dat de looptijd van het zevende kaderprogramma geheel overeenkomt met die van de komende financiële vooruitzichten voor 2007-2013. We moeten gedurende de looptijd van het programma de balans opmaken en bekijken of het zevende kaderprogramma nog steeds beantwoordt aan de behoeften van de Europese economie en burgers. Op die manier bereiken we enerzijds meer stabiliteit en anderzijds meer flexibiliteit. Beide zijn nodig.
Ik maak graag van deze gelegenheid gebruik om de aandacht te vestigen op de voorbeeldige uitvoeringscijfers van het onderzoeksbudget. De huidige uitvoeringscijfers komen dicht in de buurt van 100 procent. Wij hebben in het verleden laten zien dat we heel effectief kunnen omgaan met aanhoudend stijgende budgetten van de financiële vooruitzichten. We zijn ons ervan bewust dat het hanteren van een verdubbeling van de fondsen een uitdaging is, maar we zijn vastbesloten de juiste oplossingen te vinden. Vereenvoudigings- en rationalisatieprocedures zijn hard nodig. Bestuur en gemoderniseerd management, inclusief uitbesteding, zullen het antwoord bieden op deze uitdaging.
De voorstellen op het gebied van onderzoek liggen aan de wortels van de verwezenlijking van de vernieuwde Lissabonagenda. Het is de enige manier om te slagen. Het is nu tijd om tot zaken te komen. Het opbouwen van een kennismaatschappij is waarschijnlijk de beste en misschien de enige manier om het Europees sociaal model te handhaven zonder dat economische groei, sociale cohesie en milieubescherming aan elkaar opgeofferd hoeven te worden. De eerste en belangrijkste prioriteit van de Unie is ondersteuning van de drie zijden van de onderzoeksdriehoek - onderzoek, onderwijs en innovatie - en ervoor te zorgen dat de driehoek onder de meest gunstige randvoorwaarden kan functioneren.
De verandering van de structuur van de Europese begroting ten gunste van meer op groei en concurrentie gerichte uitgaven op de wijze die de Commissie voorstelt, is derhalve van doorslaggevend belang. De lidstaten zouden deze structurele verandering van de Europese begroting in hun nationale begrotingen moeten navolgen. Verdubbeling van de financiering binnen de Europese begroting mag niet worden opgevat als een compensatie voor vermindering van de inspanningen van de lidstaten. Integendeel, het zou een voorbeeld moeten zijn dat door de lidstaten wordt nagevolgd. Hun inspanningen zijn onmisbaar. Als nu de hand niet aan de ploeg slaan, zullen we er later alsnog aan moeten; maar dan is dat veel moeilijker en bovendien misschien te laat.
Ik wil mijn best doen de visie die ik heb geschetst, te verwezenlijken, omdat ik denk dat het de juiste is. Door samenwerking kunnen we het voor elkaar krijgen. Daarom vraag ik uw steun. Ik ga ervan uit dat ik die ook krijg, omwille van de Europese manier van leven en de toekomst van Europa.
Rübig (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte dames en heren, gisteren is er in dit Parlement gediscussieerd over het Europees rijbewijs, en ik geloof dat op onderdelen van het huidige beleid momenteel flink wordt gasgegeven in de auto waarin we onderweg zijn. Dit is iets waarmee ik commissaris Potočnik van harte wil complimenteren. Ook doet hij zijn best om de Lissabonagenda ten uitvoer te leggen en doet hij belangrijke beloften, zoals meer werkgelegenheid en hogere inkomens voor onze bevolking. Anderzijds zijn er ook commissarissen die voorstander zijn van REACH en de handel in emissierechten, wat zal leiden tot de verplaatsing van grote delen van onze industrie naar landen buiten Europa.
Daarom complimenteer ik de commissaris met het feit dat hij de kenniseconomie in de Europese Unie tot zijn belangrijkste prioriteit heeft gemaakt en niet slechts in de voetsporen treedt van het zesde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling, maar met het zevende kaderprogramma volstrekt nieuwe wegen wil inslaan. Het doel is niet alleen om de criteria van Lissabon ten uitvoer te leggen, maar met name ook om in de financiële vooruitzichten aan te sturen op nieuwe, betere en zekerder arbeidsplaatsen, en te waarborgen dat Europa zich staande houdt tegenover de internationale concurrentie, daar het er immers vooral ook om gaat de bestaande arbeidsplaatsen te verdedigen. Het zal verre van gemakkelijk zijn dit voor het jaar 2010 te verwezenlijken.
Met de verdubbeling – of deze nu gebaseerd is op een bepaald deel van het bbp of niet, en op welke wijze ze ook berekend wordt – willen wij een signaal afgeven, namelijk dat we enerzijds discussiëren over de besteding van 1 procent van het bbp aan de Europese Unie, terwijl we er anderzijds over praten om 3 procent aan onderzoek uit te geven. Hieruit blijkt wel hoe groot de discrepantie is, als het erom gaat vraagstukken die met onze toekomst samenhangen, efficiënt te behandelen. Ik geloof dat dit doel – opleidingen en bij- en nascholing in het kader van de kenniseconomie, levenslang leren gekoppeld aan de onderzoeksresultaten van universiteiten en duidelijk gericht op het scheppen van nieuwe werkgelegenheid – dient te worden nagestreefd en dat wij daarom ook van de Europese Onderzoeksraad moeten eisen dat zijn vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven en de wetenschap de doelstellingen in belangrijke mate meebepalen, dat de politieke doelstellingen die wij met de Lissabonagenda financieren ook ten uitvoer worden gelegd en dat wij de bureaucratie onder controle krijgen.
We struikelen van de ene beschuldiging van fraude naar de andere en Europa ligt op dit moment zwaar onder vuur. We moeten echter de positieve aspecten en de kansen benadrukken die wij hier in Europa voor onze burgers creëren.
Daarom wil ik commissaris Potočnik ook met klem verzoeken om op 6 april direct na goedkeuring van het programma door de Europese Commissie naar het Parlement te komen. Daar zal een uitgebreide Conferentie van voorzitters plaatsvinden en de voorzitter van de Commissie dient samen met u dit zevende kaderprogramma aan het publiek te presenteren. We moeten deze kans aangrijpen om grote indruk op de mensen te maken en te laten zien dat wij de doelstellingen van Lissabon werkelijk serieus nemen en dat wij die willen verwezenlijken.
Paasilinna (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de Commissie industrie, onderzoek en energie is in deze kwestie zeer eensgezind. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat we het alleen zullen redden als we ons langdurig verbinden tot hogere onderzoekskredieten via het zevende kaderprogramma van de EU voor onderzoek. Wij voegen dit bij de doelstellingen van Lissabon en ik heb gemerkt dat ook de commissaris dit doet. Wij zijn het dus met commissaris Potočnik eens. Het zijn de lidstaten die het probleem vormen. Het is de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën op wie we ons moeten richten en die we bij de kraag moeten vatten. Slechts twee lidstaten hebben het doel bereikt om 3 procent van het bbp aan onderzoek te besteden en mijn eigen land, Finland, is daar een van. Wij hebben zodoende nog veel huiswerk te doen.
Wij eisen van de Commissie dat zij zeer doelbewust te werk gaat. Dit is inderdaad, zoals u zei, de eerste test, in feite een gezamenlijke test voor u en ons. Het geld wordt verdubbeld, maar waar gaat het naartoe? Dit moeten wij ons voortdurend afvragen, want het heeft geen zin te zorgen voor geld als je niet weet wat je ermee moet doen. Ik zou willen weten voor welke gebieden het geld precies bestemd is. Hoe belangrijk is bijvoorbeeld het gebrek aan digitale geletterdheid? Men heeft berekend dat wij hierdoor drie uur per week verliezen. En hier worden de werkweken verlengd! In veel gevallen zouden deze drie uur al de redding voor onze nationale economieën betekenen.
Tegelijkertijd moeten wij natuurlijk rekening houden met de uitbreiding. Ik behoor tot degenen die vinden dat een financieel kader van 1 procent niet toereikend is voor de uitbreiding, het proces van Lissabon en vele andere zaken. Wij wisten maar al te goed dat de uitbreiding geld zou kosten, en het kan niet zo zijn dat daar vervolgens minder geld voor wordt uitgetrokken; de begroting moet op hetzelfde niveau blijven. Ten slotte nog dit: wij hebben meer onderwijs, knowhow en onderzoek nodig. Dat is de enige weg uit deze concurrentiespiraal.
Prodi (ALDE ),
    Mijnheer de Voorzitter, commissaris Potočnik, geachte collega’s, wij vragen om een verdubbeling van het bedrag dat wordt uitgetrokken voor het onderzoek in vergelijking met het zesde kaderprogramma, maar wij vragen ons daarbij niet af of dat programma wel een geschikt ijkpunt is. Toen het zesde kaderprogramma in het leven werd geroepen, was er namelijk nog geen wezenlijke behoefte om de concurrentiekracht van de Europese Unie aan te zwengelen, er was geen sprake van een zo massale en belangrijke uitbreiding, de internationale concurrentie hield zich nog koest en evenmin had men een op de kennis gebaseerde strategie geformuleerd zoals de strategie van Lissabon.
Maar inmiddels is dit allemaal concrete realiteit geworden, en daar komt nog bij dat tot nu toe heel weinig is gedaan om de doelstellingen van Lissabon te realiseren. De verloren tijd moet nu toch echt ingehaald worden, in aanmerking genomen dat de helft van de geplande periode al voorbij is. Nu moeten alle zeilen worden bijgezet, te beginnen bij het wetenschappelijk onderzoek, dat de motor van iedere vooruitgang is. Met het oog daarop heeft de Commissie industrie, onderzoek en energie afgelopen maandag de drie voornaamste speerpunten van het volgende kaderprogramma goedgekeurd: oprichting van de Europese Onderzoeksraad, de nieuwe onderzoeksvoorstellen en de technologische platforms.
De Europese Onderzoeksraad vloeit voort uit de erkenning dat het fundamenteel onderzoek inmiddels een dimensie heeft bereikt die de grenzen van de lidstaten overschrijdt: dat onderzoek moet thans op EU-niveau en in overeenstemming met de strategie van Lissabon worden aangepakt. Dat is een eerste kern waaromheen een beleid van ontwikkeling en mededinging kan worden opgezet dat vervolgens concrete uiting zal krijgen in de technologische platforms. Deze platforms dienen in de allereerste plaats te worden gefinancierd vanuit het bedrijfsleven, maar daarnaast ook door overheidsinstellingen, lidstaten, regio’s en plaatselijke overheden. Het doel daarvan is onderzoek van algemeen belang te organiseren en bedrijven, met name het midden- en kleinbedrijf, te assisteren bij wetenschappelijk onderzoek, om op die manier hun concurrentievermogen op te vijzelen.
Dit zijn sterke en beslissende innovaties waarmee ons bedrijfsleven een nieuwe impuls kan krijgen. We moeten ervoor zorgen dat wij midden in de nieuwe bedrijfssectoren komen te staan, wij moeten innoverende acties ondernemen en conventionele fabrieken een nieuw concurrentievermogen geven, als wij althans niet machteloos willen toekijken terwijl de Europese industrie stukje bij beetje ontmanteld wordt. Het is zaak dat wij consequent optreden en in onderzoek investeren, want ook als dat onderzoek geen rechtstreeks utilitair doel heeft, levert het toch een forse meerwaarde op. Misschien is een verdubbeling niet genoeg, maar in ieder geval mag er niet beknibbeld worden op deze middelen. U moet voorts weten dat de Commissie kan rekenen op de steun van het Parlement bij het aangaan van deze uitdaging. 
Hammerstein Mintz (Verts/ALE ),
   Mijnheer Potočnik, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie verwelkomt de nieuwe impuls die u aan het onderzoek wilt geven en wij steunen dit belangrijke initiatief voor het Europese onderzoek.
Wij maken ons echter niet alleen zorgen om de begroting, maar ook om de maatschappelijke en milieudoelstellingen. Wij willen immers allemaal wel een grotere taart, maar primair van belang zijn de ingrediënten en de bereidingswijze van de taart en tot slot - heel belangrijk – de verdeling van deze Europese onderzoekstaart.
Wij willen een open wetenschap, met gemakkelijke en open kennisoverdracht naar alle sectoren van de maatschappij, en in dit verband maken we ons zorgen dat sommige patenten een obstakel kunnen vormen voor de innovatie bij kleine en/of startende bedrijven.
Tegelijkertijd willen wij onderzoek waarin klein fijn is, waarbij het MKB, kleine laboratoria en kleine universiteiten prioriteit krijgen in de Europese programma’s.
Met het oog daarop willen wij clusters creëren, groepen kleine bedrijven op Europees niveau, zodat het onderzoek zich niet concentreert op slechts een paar projecten. Wat het onderzoek betreft moet een terugkeer naar de basis, naar de essentie worden bevorderd, zodat het wetenschappelijke basisonderzoek openlijk kan worden gesteund met meer fondsen. Er dient een bredere maatschappelijke steun te komen voor basisonderzoek, met maatschappelijke en milieudoelen op middellange en lange termijn, en wij moeten ons niet langer beperken tot technologisch rendement op korte termijn.
In die zin moet er ook meer worden geïnvesteerd in preventieve gezondheidszorg, en niet alleen in farmaceutisch onderzoek, zoals in het verleden is gebeurd. Tegelijkertijd moeten wij investeren in klimaatbescherming en niet nagenoeg alle energie-investeringen aan nucleaire programma’s besteden. Op dit moment heeft herbruikbare energie op z’n minst evenveel steun nodig als de ITER- of Euratomprogramma’s.
Wij verwelkomen de projecten van de heer Potočnik ter ondersteuning van de sociale wetenschappen, die immers van groot belang zijn voor de voortgang van het onderzoek in onze maatschappij.
Tot slot wil ik graag pleiten voor de oprichting van een onafhankelijke Europese Onderzoeksraad, waar alle maatschappelijke vertegenwoordigers aan deelnemen, zodat er een echt vruchtbare dialoog tot stand kan komen tussen de maatschappij en de wetenschapswereld. 
Ransdorf (GUE/NGL ),
   – Voltaire heeft eens gezegd: “Het geheim van vervelend zijn, is alles zeggen.”. Ik zal mij dus beperken tot het plaatsen van slechts enkele opmerkingen. De eerste heeft betrekking op het totale bedrag aan subsidies ten behoeve van wetenschap en onderzoek. Mijns inziens worden bepaalde instrumenten die we zouden kunnen inzetten, bijvoorbeeld Europese effecten, op dit moment over het hoofd gezien. In de Verenigde Staten worden diverse belangrijke projecten gefinancierd met effecten, en deze financieringsmethode zou ook een basis kunnen zijn voor belangrijke Europese projecten.
Een andere manier om het financieringsniveau te verhogen, zou zijn de beschikbare middelen in de nieuwe lidstaten te benutten. Deze landen hebben een buitengewoon hoog onderzoekspotentieel, hoewel er momenteel te weinig geld voor beschikbaar wordt gesteld. Het is een realistische verwachting dat de kosten die gepaard gaan met het verwezenlijken van onderzoeksdoelstellingen omlaag gaan als deze landen erbij betrokken worden.
Mijn derde opmerking betreft de wijze waarop de 3 procent opgebouwd moet worden. De Commissie rekent erop dat de particuliere sector twee derde van dit geld voor zijn rekening zal nemen. Het zal echter allesbehalve eenvoudig zijn dit te bereiken, aangezien van de kleine en middelgrote ondernemingen, die 85 procent van alle bedrijfsbelastingen opbrengen en verantwoordelijk zijn voor 75 procent van de banen, slechts 3 procent op dit moment investeert in onderzoek, en 40 procent van de KMO’s is betrokken bij innovatie.
Zonder een nieuw devaluatiebeleid, een royale financiering van investeringen, flexibele wetgeving, een nieuw kredietbeleid en belastingverlichting zullen we op dit terrein geen vooruitgang boeken. Het lijkt mij eveneens van cruciaal belang dat het aantal onderzoeksmedewerkers in verhouding tot het aantal technici hoog is. Op dit moment loopt de Europese Unie 50 procent achter bij de VS wat betreft het aantal onderzoekers op elke 1000 werknemers; met andere woorden, de VS hebben 50 procent meer onderzoekers op elke 1000 werknemers. Grote technologische doorbraken en belangrijke ontdekkingen zijn noodzakelijkerwijs gebaseerd op een constante stroom van kleine innovaties, en daarvan is op dit moment geen sprake.
Tot slot wil ik er nog op wijzen dat onderzoek zich volgens bepaalde wetten ontwikkelt. In het verleden werd dit verschijnsel geanalyseerd aan de hand van de golven van Kondratiev: belangrijke doorbraken bleken geconcentreerd te zijn in duidelijk omlijnde clusters. We moeten royale financiële ondersteuning bieden om ervoor te zorgen dat dit soort clusters zich weer gaan voordoen. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dank u dat u vandaag bij dit belangwekkende debat aanwezig bent. Als u de EU-begrotingsmiddelen wilt verdubbelen – iets waar vele miljoenen Europeanen voorstander van zouden zijn als zij er iets van wisten, en ik ben er ook voor, al weet ik er ook niet zo heel veel van – dan rijst de vraag op welke terreinen u de investeringen wilt uitbreiden. De ervaring leert dat 80 procent van de middelen uit het vijfde en zesde kaderprogramma naar de grote ondernemingen is gegaan en slechts 20 procent naar het MKB of nog kleinere bedrijven.
In mijn ogen is de voornaamste oorzaak dat lobbyisten – vooral die voor de grote bedrijven – bovengemiddeld veel invloed hebben. Zij hebben allang goed om zich heen gekeken en zich afgevraagd hoe zij er nog meer geld uit kunnen halen als de middelen verdubbeld worden. Deze mensen zijn heel goed in hun werk. De tweede belangrijke oorzaak moet echter bij de Commissie zelf worden gezocht. In veel van de maatregelen die u neemt – en als iemand die jarenlang deel heeft uitgemaakt van de Commissie industrie, onderzoek en energie kan ik u meedelen dat dit altijd al het geval is geweest – zie ik nog steeds de aloude zienswijze van de Wereldbank terug: . Helaas maakt de Commissie dezelfde fout als de Wereldbank maakte door voortdurend wereldwijde, buitensporig grote projecten te financieren. De nieuwe, uitgebreide Europese Commissie heeft een reële kans een dergelijke vergissing te voorkomen en afscheid te nemen van de 80-20-verhouding ten gunste van de grote bedrijven. Dit zou zonder meer voor meer werkgelegenheid zorgen, en het zou de verwezenlijking van de Europese droom dichterbij brengen.
De tweede kwestie is uiteraard in welke sectoren er daadwerkelijk wordt geïnvesteerd. Ik zou u willen waarschuwen niet te proberen ons Europeanen wijs te maken dat van militaire bewapening een stimulans voor het onderzoek kan uitgaan. Bega geen fouten meer die in de loop van de geschiedenis zo vaak zijn begaan. We zien dat bewapening hier in de EU tersluiks toeneemt, en daarvoor kan ik alleen maar ernstig waarschuwen.
Minder dramatisch, maar even belangrijk is de kwestie van het gebruik van kernenergie. Het is van groot belang, mijnheer de commissaris, dat u bij de verdubbeling duidelijk maakt waar de middelen precies naartoe gaan. Transparantie is noodzakelijk, zodat de mensen weten waar de middelen heen vloeien en zodat niet alles achter gesloten deuren wordt bedisseld. De Europese Unie moet besluiten hoe zij de wijze waarop de middelen worden aangewend, aan het publiek presenteert. Gaat zij daarbij in de richting van de propaganda – momenteel staat de man die dat tot kunst heeft verheven, Josef Goebbels, weer in het middelpunt van het debat – of gaat zij in de richting van informatie, een benadering waarvan Jean-Jacques Rousseau de wegbereider was? In het belang van Europa verzoek ik u om de burgers over de verdeling van de begrotingsmiddelen te informeren.
Tot slot ben ik van mening dat u met 1 procent van het bbp van de lidstaten prima kunt rondkomen. Er zijn vele manieren om in de EU geld te besparen. Alleen al dit Parlement heeft dit jaar 50 miljoen euro te besteden, en het heeft geen idee wat het met al dat geld moet doen. In dit geval is minder meer, en een verdubbeling is niet in tegenspraak met een maximum van 1 procent dat veel landen willen. 
Hudacký (PPE-DE ).
   – Dames en heren, mevrouw de commissaris, nu de strategie van Lissabon een half uur lang geanalyseerd is, is het niet nodig te benadrukken dat deze van essentieel belang is voor het versterken van onderzoek en innovatie in de Europese Unie. De voornaamste indicatoren voor ontwikkelingen op dit gebied laten duidelijk zien dat wij niet alleen achterblijven bij de wereldleiders, maar vooral ook dat wij niet in staat zijn ons eigen onderzoeks- en innovatiepotentieel te benutten. Het is zonneklaar dat er aanmerkelijk meer middelen voor dit belangrijke gebied moeten worden gereserveerd, maar dit dient in overeenstemming te zijn met onze financiële vooruitzichten. Het is echter niet duidelijk hoe hieraan in de praktijk gestalte moet worden gegeven. De kaderprogramma’s voor onderzoek en technische ontwikkeling, die het belangrijkste instrument vormen van de communautaire tenuitvoerleggingsstrategie, blijken om verschillende redenen en al zolang ze bestaan, het onderzoeks- en innovatiepotentieel van met name KMO’s onvoldoende te bevorderen. In zeer veel gevallen is de complexiteit van de algehele opzet ervan en de procedures voor het verkrijgen van toegang tot financiële hulpmiddelen hier debet aan; vooral kleine onderzoeks- en innovatiecentra of kleine bedrijven worden door de ingewikkelde procedures afgeschrikt. Regionale ervaringen duiden ook op andere oorzaken. Enerzijds zijn er bijvoorbeeld te weinig geschikte, regionale infrastructurele voorzieningen, relevante instellingen zoals universitaire ontwikkelingscentra, technologische incubators en hightech centra. Anderzijds is er gebrek aan durfkapitaalfondsen, die niet alleen het regionale innovatie- en onderzoekspotentieel in bredere zin zouden stimuleren, maar ook een sterkere concurrentieomgeving tot stand zouden brengen. In de begroting van de Europese Unie dient zowel rekening te worden gehouden met een hoger financieringsniveau voor haar kaderprogramma’s als met een ruimere financiering van de structuurfondsen, met het oog op de ontwikkeling van een regionale onderzoeksinfrastructuur. Ook moet er een bedrag worden begroot voor het versterken van de programma’s voor de Europese financiële instellingen, om op die manier de ontwikkeling van regionale durfkapitaalfondsen te stimuleren. 
Locatelli (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in de mededeling van de Commissie over de richtsnoeren van het zevende kaderprogramma en in de voorstellen van de Commissie over de financiële vooruitzichten wordt in algemene bewoordingen gesproken over een verdubbeling van het geld. Dit is natuurlijk iets dat nadere uitleg behoeft, en die hebt u, mijnheer Potočnik, al gedeeltelijk gegeven. Afgezien van de vraagstukken rond de uitbreiding en de nieuwe begrotingsonderdelen, te weten ruimte en onderzoek, herinner ik eraan dat het Constitutionele Verdrag de Unie nieuwe bevoegdheden toekent op het terrein van wetenschappelijk onderzoek. Ik wil tevens herinneren aan de oprichting van de Europese Onderzoeksraad, een nieuw instrument dat volgens ons 10 à 15 procent van de algehele middelen van het zevende kaderprogramma voor zijn rekening zal nemen.
Mijnheer de commissaris, u bent al bekend met de uitslag van de stemming van de Commissie industrie, onderzoek en energie over de richtsnoeren van het zevende kaderprogramma. Daarin wordt gevraagd om extra financiering binnen het zevende kaderprogramma voor de Europese Onderzoeksraad. Er wordt tevens gesteld dat verdubbeling een absoluut minimum is als wij echt willen dat de Europese onderzoeksruimte gestalte krijgt en de doelstellingen van de strategie van Lissabon verwezenlijkt worden.
Ik zou u willen vragen of u het ermee eens bent dat de Europese Onderzoeksraad met extra middelen wordt gefinancierd. En wat de verdubbeling van de begroting betreft, wat houdt die verdubbeling precies in? Daar moet een criterium voor gevonden worden en ik stel als criterium voor dat het kaderprogramma een bepaald percentage van het bbp van de Unie krijgt. Dat percentage moet dus verdubbeld worden. Ik vraag u: bent u het met deze manier van verdubbeling eens?
Tenslotte weten wij dat in deze fase van voorbereiding van de financiële vooruitzichten een grote discussie gaande is tussen de lidstaten, want sommige leden zijn van plan hun bijdrage aan de begroting van de Europese Unie tot één procent te verlagen. Deze reductie dreigt negatieve gevolgen te hebben voor de begrotingspost “Onderzoeksuitgaven”. Bent u bereid om vastberaden de strijd aan te binden tegen dit standpunt van de minder gulle lidstaten? En als deze verlaging toch doorgaat, bent u er dan nog steeds voorstander van de financiële middelen te verdubbelen? Het zevende kaderprogramma moet niet gewoon een nieuw kaderprogramma zijn: het moet, in overeenstemming met de nieuwe bevoegdheden van de Unie, een omslag markeren, als wij tenminste echt een nieuwe Europese onderzoeksruimte tot stand willen brengen. 
Ek (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben heel blij dat men er tegenwoordig van uitgaat dat een op kennis gebaseerde economie de manier is waarop we een betere ontwikkeling in Europa kunnen bereiken. Volgens mij biedt dat de oplossing voor heel veel problemen. Volgens mij is het ook juist dat we ons concentreren op scholing, onderzoek en innovatie, zowel los van elkaar als in onderling verband.
Ik geloof ook dat de technologische platforms een zeer nuttige functie zullen vervullen. Het is een goede zaak dat de maatschappijwetenschappen hier ook bij betrokken zijn. We moeten ons uiteraard concentreren op de infrastructuur voor wetenschappelijk onderzoek, waarover we nog maar weinig hebben gediscussieerd.
In dit verband zijn er twee zaken die ik aan de orde wil stellen en die me verontrusten. Ten eerste de professionele en sociale omstandigheden voor de wetenschappelijke onderzoekers in Europa op het persoonlijke vlak. We zien hoe tegenwoordig grote groepen het wetenschappelijk onderzoek verlaten om zich met andere zaken bezig te houden, omdat ze ontevreden zijn over hun carrièremogelijkheden en gezinsomstandigheden als gevolg van de regels en voorwaarden die wij ze bieden. Dat is natuurlijk extra betreurenswaardig nu we weten dat we met dit nieuwe onderzoeksbeleid niet minder maar dubbel zoveel onderzoekers nodig zullen hebben. Ik wil graag horen wat de Commissie op dit gebied van plan is te doen.
Ten tweede ben ik natuurlijk verontrust over het aandeel van de industrie in de totale onderzoeksmiddelen. De algemene tendens in alle lidstaten is dat de bedragen dalen in plaats van stijgen. Ik wil graag horen wat de Commissie doet om de industrie enthousiast te maken om meer in te zetten op onderzoek en ontwikkeling.
Ten slotte: nu we de kaders van een nieuw Europees onderzoeksbeleid zien, moeten we er tegelijkertijd ook over nadenken hoe we deze onderzoeksresultaten in banen omzetten. Ik zou daarom ook graag een eerste fundamenteel kaderprogramma voor innovatie willen zien. 
Henin (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ben natuurlijk voorstander van een verdubbeling van de begrotingsmiddelen voor onderzoek van de Europese Unie.
Als wij ons realiseren dat de publieke en particuliere uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling in de Unie slechts 1,95 procent van het bbp vertegenwoordigen, tegen 2,64 procent in de Verenigde Staten en 2,98 procent in Japan, dan zien we hoezeer de veelbesproken Lissabonstrategie en de Commissie tekortschieten. Als wij willen dat het beleid van de Europese Unie eindelijk doeltreffend wordt op het gebied van onderzoek, dan is er mijns inziens niet alleen een verdubbeling nodig van het budget dat voor onderzoek wordt uitgetrokken, maar dan moeten daarnaast de methodes en doelstellingen van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, dat door de Europese Commissie en de Raad ten uitvoer wordt gelegd, kritisch worden bestudeerd en opnieuw grondig ter discussie worden gesteld.
In tegenstelling tot de filosofie van het zevende kaderprogramma kan een goed functionerend systeem voor onderzoek en ontwikkeling namelijk uitsluitend gebaseerd zijn op samenwerking en uitwisseling tussen onderzoekers en particuliere en overheidslaboratoria, en niet op een buitensporige concurrentie en schaarse middelen.
Mijn grootste vrees is dat de beschikbare middelen worden geconcentreerd op een beperkt aantal prioritaire onderzoeksgebieden, waarvan de industriële concerns op voorhand en op korte termijn een grote rentabiliteit verwachten. Dit zou ten koste gaan van de elementaire fysica en de sociale en menswetenschappen, omdat het risico bestaat dat de werving en de loopbaan van onderzoekers dan niet langer worden bepaald door een wetenschappelijke afweging, maar door prioriteiten die rechtstreeks voortvloeien uit de belangen van de multinationals die bij de acties van het kaderprogramma betrokken zijn.
Persoonlijk ben ik natuurlijk van mening dat de uitgaven voor onderzoek buiten de berekening van het Stabiliteitspact moeten worden gehouden, maar dat is niet voldoende. Het is van zelfs nog groter belang dat onderzoekskwesties in Europa niet langer alleen door de Commissie worden beheerd, maar door gekozen vertegenwoordigers van de wetenschappelijke gemeenschap. Daarom stel ik voor om een representatieve vertegenwoordiging op te richten van alle onderzoekers bij het Europees Parlement. Deze vertegenwoordiging zou belangrijke taken krijgen, zoals ethische evaluatie, het opstellen van aanbevelingen, het stimuleren van acties tot samenwerking, en toezicht op en continuïteit van de overeengekomen inspanning. De vertegenwoordiging zou er tevens op moeten toezien dat er geen concurrentie tussen de regio’s ontstaat. Alleen door zulke maatregelen te nemen, kan onze Unie de toekomst met meer optimisme tegemoet zien. 
Belet (PPE-DE ).
    Voorzitter, twee minuten om twee concrete punten aan te brengen en ze hebben allebei met synergie te maken. Mijnheer de commissaris, het effect van de onderzoeksprogramma's, dat weet u beter dan wij, zal veel groter zijn, als u erin slaagt om de brug te slaan tussen de onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma's in het kader van het cohesiebeleid enerzijds en het zevende kaderprogramma anderzijds. Als die twee instrumenten op elkaar worden afgestemd, dan zal het resultaat veel ingrijpender zijn. Staat u mij toe dat ik u één voorbeeld geef uit mijn eigen regio, het grensgebied Nederland, Duitsland, België.
Mijnheer de commissaris, de universiteiten van Eindhoven, Leuven, Aken en ook Hasselt en Maastricht werken nu al nauw samen rond onderzoek, rond opleiding, rond ontwikkeling onder meer in het kader van de cohesieprojecten. Dergelijke grensoverschrijdende samenwerkingsprojecten verdienen in mijn ogen navolging en aanmoediging, want ze versterken vooral de regionale dimensie in het kader van het Lissabonproces. De rol van de steden, universiteiten en de regio's waarbinnen ze zich bewegen, waarbinnen ze opereren daar kan toch niemand tegen zijn, nietwaar?
Het doet ons daarom, mijnheer de commissaris, bijzonder veel plezier dat voor wat betreft het verslag Locatelli dat begin deze week is goedgekeurd in het Parlement, in de Commissie toch een amendement in die zin van collega van Nistelrooij is goedgekeurd. Het Parlement vraagt daarin uitdrukkelijk de samenwerking met de regio's en dat een koppeling wordt gemaakt ook, tussen enerzijds de nationale programma's in het kader van de structuurfondsen en anderzijds programma's in het kader van het zevende kaderprogramma.
Mijnheer de commissaris, om af te ronden, de bedrijven staan klaar, dat weet u om te investeren, om in te spelen op de mogelijkheden die zich aandienen. Als de EU, als wij nu in financieel opzicht zwaar onder de lat doorgaan, als we onze grote woorden over innovatiebeleid niet in daden omzetten, ja, dan ligt onze geloofwaardigheid natuurlijk aan diggelen, die van u en die van ons, denk ik. Dan geven we de nationale overheden ook een ideaal excuus, het perfecte excuus om niet met de broodnodige, nationale middelen over de brug te komen. Op dit ogenblik is er, wat men noemt, een window of opportunity, veel bewindsleden op alle niveaus, regionaal, nationaal en ook Europees uiteraard, zijn overtuigd dat we onze investeringen in innovatie drastisch moeten optrekken. Als we dit momentum zomaar laten passeren, dan denk ik dat we alleen maar in eigen boezem zullen moeten kijken. 
Thomsen (PSE ).
   Mijnheerde Voorzitter, ook ik wil de commissaris graag bedanken omdat hij heeft benadrukt dat wij in Europa conform de Lissabondoelen moeten concurreren op basis van onze kennis en niet op basis van lage lonen of vernietiging van het milieu. Nu moet kennis natuurlijk breed worden opgevat, en als we de voorstellen voor het zevende kaderprogramma in het verlengde van het zesde kaderprogramma bekijken, dan zien we – als we ook nog eens teruggaan naar het vijfde kaderprogramma – dat het sociaal-economisch onderzoek destijds een belangrijke rol speelde en bijdroeg tot analyse en begrip van de interactie tussen geavanceerde technologieën en de maatschappelijke ontwikkeling. Maar bij het opstellen van het zesde kaderprogramma betekende een scheiding tussen het wetenschappelijk onderzoek en het sociologisch onderzoek, dat het sociologisch onderzoek begrotingtechnisch moest concurreren met het technologisch onderzoek met betrekking tot het IST-programma. Dit dreigt de relevantie van het sociaal-economisch onderzoek te marginaliseren, en daarom moet het technologisch onderzoek in de toekomst worden ontwikkeld in samenhang met de ontwikkeling van de behoeften, waarden en verwachtingen van de samenleving. Sociaal-economisch onderzoek in de informatiemaatschappij is een voorwaarde voor het bereiken van dit doel. 
Vakalis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, terecht is er de laatste tijd een dynamiek ontstaan ten gunste van onderzoek. Persoonlijk ben ik van mening dat verdubbeling van de kredieten een is, zoals onze voorouders in de oudheid plachten te zeggen.
Ik wil dit debat aangrijpen om het probleem vanuit een andere hoek te benaderen, en wel aan de hand van de volgende vragen.
Ten eerste: wij hebben besloten om vóór 2010 van Europa de meest concurrentiekrachtige economie ter wereld te maken; is dat een strategische keuze, ja of nee?
Ten tweede: als het antwoord daarop ‘ja’ is, wil ik graag weten of het voor het bereiken van dit doel - waarin ik oprecht geloof - wel volstaat om van de Europese economie een kenniseconomie te maken.
Ten derde: stel dat ook daarop het antwoord ‘ja’ is, moet men dan niet de Europese onderzoeksgemeenschap, de bedrijfswereld en de industrie vragen welke middelen nodig zijn om deze taak tot een goed einde te brengen? Met andere woorden, zouden wij niet in dat geval de -aanpak moeten volgen en overleg moeten plegen met de mensen in Europa die kennis en innovatie produceren, opdat met hen kan worden afgesproken waar en hoeveel precies moet worden geïnvesteerd om dit doel te bereiken?
Mijnheer de commissaris, uiteindelijk gaat het niet om het al dan niet verdubbelen van de kredieten, maar om ons strategisch doel, en daarmee rijst de vraag of een verdubbeling überhaupt wel volstaat om dit te bereiken. 
Riera Madurell (PSE ).
   – ) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Potočnik, ook ik wil u graag bedanken voor uw uitvoerige antwoord. Als wij de doelstellingen van de Lissabonstrategie voor het jaar 2010 willen halen, dan is het zonder twijfel nodig om de middelen die wij besteden aan onderzoek en ontwikkeling substantieel te verhogen, aangezien onderzoek en ontwikkeling de centrale spil is van een economie die zich baseert op kennis en dientengevolge ook het belangrijkste instrument om de groei, de werkgelegenheid en de concurrentie te verbeteren.
Wij zijn het er dus over eens dat het wetenschappelijk beleid van de Unie centraal dient te staan in de strategie voor de komende jaren en dat de totale uitgaven aan onderzoek en ontwikkeling moeten worden vastgesteld op 3 procent van het bbp van de Unie. Uiteraard sluit ik mij aan bij hetgeen gezegd is door de meerderheid van de sprekers die mij zijn voorgegaan.
Ik wil echter nog graag iets toevoegen. Het is uiteraard van groot belang dat de technologische kloof tussen de Unie en landen als de Verenigde Staten wordt gedicht, maar het is ook waar dat er in de Unie zelf een ander belangrijk technologisch gat bestaat tussen de verschillende landen dat wij ook moeten trachten te verkleinen. Wat dat betreft moet het ons doel zijn om het concurrentievermogen van de Unie als geheel te vergroten om de afstand tot de technologisch meer geavanceerde landen te verkleinen. Dat moet echter op zo’n manier gebeuren dat de verschillen in technologische capaciteit tussen de verschillende lidstaten niet toenemen.
Mijnheer de commissaris, het is daarom van groot belang dat er concrete maatregelen worden genomen om de capaciteit te verhogen van de landen die tot op heden minder hebben deelgenomen aan het kaderprogramma.
Mijnheer de commissaris, wij vragen u zich ervoor in te spannen het interne technologische gat, dat zonder twijfel bestaat in onze Unie, te verkleinen. 
Niebler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, geachte collega’s, als wij serieus werk willen maken van de Lissabonstrategie, dan dienen wij in onderzoek, ontwikkeling en innovatie te investeren. Daarvoor is geld nodig en dus moeten wij de begrotingsmiddelen verhogen. Mijnheer de commissaris, u hebt mijn volle steun bij uw pogingen dit met de hulp van dit Parlement er in de Raad door te krijgen.
Een tweede punt: als wij om meer geld vragen, moeten wij ook zorgen dat deze middelen optimaal worden ingezet. We moeten ook lering trekken uit het zesde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling, en we moeten de procedures vereenvoudigen, minder bureaucratisch maken en beter stroomlijnen. Dat zie ik als een essentiële taak die wij gezamenlijk moeten proberen te vervullen, iets wat de inzet van zowel de Commissie als het Parlement vergt. De leden van de Begrotingscommissie houden zich op dit moment bezig met het Financieel Reglement, waaraan ook veel moet worden gesleuteld en verbeterd. Daarvoor moet ook uw Commissie zich inzetten, mijnheer de commissaris. Er dient nodig een professioneel projectmanagement te komen en ik ben bijzonder benieuwd naar de voorstellen waarmee u op 6 april zult komen.
Tot slot wil ik terugkomen op de lessen die we uit het zesde kaderprogramma dienen te trekken. Ten tijde van het zesde kaderprogramma is de bijdrage van de industrie verminderd, en we moeten iets verzinnen om deze trend te keren. Als we de doelstellingen van Lissabon serieus nemen, moeten we eenvoudigweg meer investeren in onderzoek en ontwikkeling. Dergelijke investeringen dienen ook uit de particuliere sector te komen, en ik zou graag horen hoe de commissaris denkt de industrie, vooral in het midden- en kleinbedrijf, zover te krijgen dat zij een grotere bijdrage aan het zevende kaderprogramma leveren.
Ik heb heel goed naar collega Ransdorf geluister. Hij merkte op dat wij onder andere een beter afschrijvingsbeleid en een flexibeler wetgeving dienen te krijgen. Dat zijn nuttige overwegingen, maar het zou mij ook interesseren welke voorstellen de commissaris op deze terreinen heeft. 
Gierek (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wetenschappelijk onderzoek en innovatie zijn fundamentele instrumenten voor de verwezenlijking van de Lissabonstrategie. Wij hebben nu de unieke kans om in het kader van het zevende kaderprogramma beter dan in het verleden te profiteren van het intellectuele potentieel van 450 miljoen burgers van de Europese Unie, waaronder bijna 80 miljoen nieuwe burgers uit de nieuwe lidstaten. Het zevende kaderprogramma moet de Europese integratie versnellen. Niet alleen moeten de begrotingsmiddelen aanzienlijk worden verruimd, maar deze moeten ook doelmatig worden gebruikt. Dit is uitsluitend mogelijk indien nieuwe, innovatieve methoden voor de verwezenlijking van het Europees onderzoeksbeleid worden uitgewerkt.
Een wijziging van de criteria voor de toekenning van middelen is vereist, opdat centra van deskundigheid kunnen worden opgezet op de plaats waar de onderzoekers werken. Studenten uit Midden- en Oost-Europa willen niet behandeld worden als het vijfde wiel aan de wagen of als buitenbeentje van de programma’s die worden uitgevoerd door de zogenaamde topinstituten, zoals onder het zesde kaderprogramma het geval is. Twee vragen dienen zich derhalve aan: wordt het begrip “top” hier niet misbruikt als een soort vloek waarmee vervolgens een onevenwichtige verdeling van de middelen kan worden gerechtvaardigd? Ons streven naar uitmuntendheid moet niet alleen betrekking hebben op het werven en uitgeven van middelen. De tweede vraag is welke objectieve criteria voor de verdeling van de middelen worden gehanteerd in het zevende kaderprogramma? Dank u wel.
Potočnik
   ,. – Mijnheer de Voorzitter, ik voel mij bijzonder gesterkt door de krachtige bijval in dit Parlement. Het stemt mij hoopvol voor de werkzaamheden die in het verschiet liggen. U heeft talloze vragen gesteld die ik niet allemaal even nauwkeurig kan beantwoorden. Ik zal de vragen groepsgewijs behandelen en daarbij proberen zo veel mogelijk informatie te verstrekken.
De verdubbeling is berekend op jaarbasis in reële termen, waarbij dezelfde uitgangspunten zijn gehanteerd als bij de discussie over de nieuwe financiële vooruitzichten. Ons uiteindelijke doel is een verdubbeling van de fondsen als percentage van het bbp. Dat is een geloofwaardige benadering. Het vormt de basis van ons voorstel en ik denk dat wij hiermee onze doelstellingen kunnen verwezenlijken. Achteruitgang boezemt mij meer angst in dan de vraag of ons voorstel verstrekkend genoeg is, alhoewel ook die vraag gewettigd is en een officieel antwoord zou kunnen krijgen.
Overheidsgeld is niet de enige bron. Zoals u weet, gaat men uit van de verdeling één derde overheidsgeld, twee derde particulier geld. Het opschroeven van de overheidssteun heeft dus een hefboomeffect op de particuliere investeringen en is mede daarom van cruciaal belang. Nog belangrijker is het echter de voorwaarden te scheppen die bedrijven ertoe aanzetten zich blijvend in Europa te vestigen en hier te investeren, een aantal onder u wees hierop. De laatste cijfers stemmen niet hoopvol: in 2002 daalden de investeringen van de 500 grootste bedrijven in de Europese Unie met 2 procent; de investeringen van de 500 grootste, niet-Europese bedrijven stegen met 3,9 procent.
Ongeveer 24 procent van de investeringen in Europa gaat naar de auto- en auto-onderdelensector. Buiten Europa wordt vooral in informatietechnologie geïnvesteerd. Wij moeten deze feiten onder ogen zien. Daarom is het van het allergrootste belang een klimaat te scheppen waarin onderzoek en ontwikkeling gedijt. Dit kan bijvoorbeeld met behulp van overheidssteun, fiscale voordelen, bescherming van het intellectueel eigendom, de structuur- en cohesiefondsen en bedrijfskapitaal en risicodragend kapitaal, deze laatste factor vormt absoluut een van de knelpunten.
Twee dagen geleden, tijdens een ontmoeting met de voorzitter van de Europese Investeringsbank hebben wij reeds een eerste actieplan uitgewerkt voor de oplossing van dit probleem. Het klimaat is allesbepalend. Als wij ons doel willen bereiken, moeten wij een voor bedrijven aantrekkelijk klimaat scheppen zodat zij hun activiteiten, met inbegrip van onderzoek en ontwikkeling, in Europa blijven uitvoeren.
Het kaderprogramma waar de Commissie zich momenteel over buigt, moet rekening houden met de Agenda van Lissabon. Mijn voorkeur gaat uit naar een eenvoudig, flexibel en begrijpelijk kader dat gemakkelijk toepasbaar is en de continuïteit garandeert. Voor ons zijn er vier zwaartepunten.
Ten eerste de samenwerking. Wij noemen dat vandaag de dag de ‘collaborerende benadering’ alhoewel de term ‘collaboratie’ in een aantal landen een nare bijklank heeft. Op dit gebied staan wij een meer bedrijfsgerichte aanpak voor waarbij technologieforums nauw betrokken worden bij de toekenning van de gelden en de wijze waarop besluiten worden genomen. Besluiten zullen, meer dan vroeger, thematisch in plaats van instrumenteel van aard zijn. Dat is mijns inziens de juiste benadering.
Het tweede zwaartepunt betreft ideeën. Bedoeld wordt de Europese Onderzoeksraad. Hierbij staat onderzoek centraal. Het oude onderscheid tussen fundamenteel en toepasbaar onderzoek is dus zo goed als achterhaald. Wij zullen een onderscheid maken tussen de bedrijfsgerichte vraag, de politieke vraag en de onderzoeksvraag. Dat is duidelijker. Eenieder krijgt de kans zijn of haar visie over dit onderwerp kenbaar te maken.
Het derde zwaartepunt moet de mensen zijn. Het grootste probleem is dat hiervoor te weinig geld werd uitgetrokken. Het vierde gebied is capaciteit. Wij verstaan hieronder infrastructuur, kleine en middelgrote ondernemingen, regio’s en onderzoekspotentieel. Hier willen wij de kwestie van de nieuwe lidstaten aan bod laten komen, zonder echter afbreuk te doen aan de kwaliteit van het programma. Er moet steun komen voor de onderzoekers in deze landen zodat zij zich kunnen ontwikkelen en de aandacht op zich weten te vestigen. De structuur- en cohesiefondsen moeten toegankelijker worden gemaakt.
De nieuwe lidstaten en hun onderzoekers zouden zichzelf een slechte dienst bewijzen indien zij voorwaarden scheppen waarbinnen zij niet in staat zijn te concurreren. Zij hebben het meest baat bij een snelle ontwikkeling die ze van meet af aan in een concurrentiepositie plaatst. Daar zijn ze al mee bezig. Ik ben mij er terdege van bewust dat sommige landen niet in een positie verkeren waarbinnen mededinging haalbaar is. Die landen moeten wij helpen. De vraag is hoe.
Met ons programma streven wij naar uitmuntende kwaliteit en goede concurrentieposities in de Europese Unie. De structuur- en cohesiefondsen dienen de solidariteit. Als wij deze fondsen inzetten voor de verbetering van de weg-, spoor- en milieu-infrastructuur, kunnen en moeten wij eveneens plaats inruimen voor de ontwikkeling van de onderzoeksinfrastructuur. Wij moeten ervoor zorgen dat de onderzoekers in de nieuwe lidstaten vanuit het eigen land de concurrentie en de samenwerking aangaan met hun collega’s in de Europese Unie.
Vereenvoudiging en stroomlijning, dat moet het parool zijn, willen wij deze uitdaging het hoofd kunnen bieden. Ik heb een open oog voor de valkuilen en hinderpalen op deze weg en ik reken op uw steun. De Commissie doet het niet alleen: ik heb in mijn directoraat een taskforce opgezet. Wij beschikken nu ook over een taskforce waarin meerdere diensten vertegenwoordigd zijn. Er vinden klankbordbijeenkomsten plaats met KMO’s en kleinere groeperingen die de voorstellen becommentariëren.
Kaderprogramma’s, structuren voor onderzoek en ontwikkeling, cohesieprogramma’s, innovatieprogramma’s en programma’s ter verbetering van de concurrentiepositie spelen een grote rol. Ze zouden qua doelstellingen op elkaar moeten worden afgestemd. Dat is één van de punten waarop voor mij in het bijzonder de nadruk ligt.
Met het oog op de kleinere gebruikers proberen wij de definities van de instrumenten, die vaak allesbehalve gebruikersvriendelijk zijn, te verbeteren, met name voor de geïntegreerde projecten. Zeker voor de kleinere gebruikers zijn vereenvoudiging en stroomlijning een must. De kosten en rompslomp wegen voor hen immers verhoudingsgewijs veel zwaarder dan voor de grote gebruikers. Deze laatste twee punten zijn naar mijn mening van cruciaal belang. Wij moeten meer KMO’s bij het proces betrekken.
Ik denk, tot besluit, dat de gesprekken over de volgende financiële vooruitzichten in zekere zin het moment van de waarheid in zich zullen bergen. Hopelijk zijn wij mans genoeg om conclusies te trekken die stroken met het voorstel van de Commissie. Ik vrees dat indien sommige veranderingen worden doorgevoerd, dit ten koste zal gaan van de begrotingsstructuur. In dat geval zijn wij slechter af dan nu. Dank u voor uw steun.

Het debat is gesloten. 
Rübig (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor zijn voortreffelijke antwoorden en mij verontschuldigen voor het feit dat een collega-afgevaardigde buitengewoon agressieve vragen heeft gesteld, maar het niet de moeite waard achtte om af te wachten wat u erop te antwoorden had. Graag wil ik u bedanken voor het nemen van dit initiatief dat dit Parlement ertoe verplicht de samenwerking op dit terrein voort te zetten. 
De Voorzitter.
   Dank u wel voor dit staaltje van Oostenrijkse hoffelijkheid en correctheid! 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag ingeschreven overeenkomstig artikel 134 van het Reglement over een specifieke actie om vaartuigen over te brengen naar landen die zijn getroffen door de tsunami van 2004 (COM(2005)0036 – C6-0036/2005 –2005/0005(CNS)). 
Reding,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord namens mijn collega de heer Borg, die helaas niet naar Straatsburg is kunnen vliegen door de hevige sneeuwval. 
Dan nu het onderwerp. Ik wil de leden van het Europees Parlement bedanken voor het feit dat zij hebben ingestemd met de urgentieprocedure. De leden van de Commissie visserij dank ik voor hun steun en voortvarende aanpak.
De tsunami vernietigde de kuststreken van een aantal Aziatische landen. Naast het toerisme werden de visserijsector en de aquacultuur in deze gebieden zwaar getroffen.
Het Europees Parlement en de Raad hebben zich al in een eerdere fase achter de initiatieven van de Commissie geschaard, in het bijzonder wat de maatregelen voor de wederopbouw van de zojuist genoemde sectoren betreft.
Dit voorstel vormt slechts een onderdeel van een heel pakket aan wederopbouw- en herstructureringsmaatregelen. Wij willen een juridisch kader bieden dat het mogelijk maakt dat communautaire vaartuigen die met overheidssubsidie uit de vaart worden genomen, en die normaliter worden verschroot of ingezet voor een niet-commercieel doel buiten de visserij, nu kunnen worden overgebracht naar een door de tsunami getroffen land. De vangstcapaciteit die zo beschikbaar wordt gesteld, versnelt de hervatting van visserijactiviteiten, de enige bron van inkomsten voor talloze kustgemeenschappen.
Wij hebben in het bijzonder aandacht besteed aan de nauwkeurige evaluatie van de plaatselijke behoeften. De rol van de FAO, de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN, zal bij de uitvoering van de wederopbouwacties in de getroffen gebieden van doorslaggevend belang zijn. Dit is een agendapunt voor de komende FAO-bijeenkomst van ministers van Visserij, die op 12 maart in Rome plaatsvindt.
Wij hebben ons bij dit voorstel laten leiden door twee principes. Ten eerste zullen wij er strikt op toezien dat de algemene doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet in het gedrang komen en dat de duurzaamheid van visserijactiviteiten op de lange termijn wordt bevorderd. Om dit te bereiken, bieden wij technische bijstand bij het onmiddellijk opstellen van effectrapportages en bij het ontwerpen van herstel- en wederopbouwinstrumenten.
Er zal in dit verband een controlesysteem worden opgezet om mogelijk schadelijke gevolgen voor de plaatselijke economie te voorkomen en om te verifiëren of de overgebrachte vaartuigen concorderen met de door de FAO aangegeven behoeften. Daarnaast hebben wij benadrukt dat de overbrenging moet passen binnen het verzoek van het derde land en niet haaks mag staan op de lokale visserijtradities.
Ten tweede moet de Europese Gemeenschap een instrument ontwikkelen dat snel handelen mogelijk maakt en tegelijkertijd een efficiënt toezichts- en controlemechanisme biedt, zonder overbodige administratieve rompslomp. Het huidige voorstel beantwoordt aan deze eisen. Het voorstel leidt zelfs niet tot herprogrammering in de lidstaten onder de huidige structuurverordening voor de visserijsector. Een bijkomend voordeel is dat het voorstel geen financiële gevolgen heeft voor de communautaire begroting.
Ik wil vooral de politieke betekenis van dit voorstel benadrukken. In het licht van de duizenden vaartuigen die werden vernietigd, is dit voorstel niet meer dan een druppel op de gloeiende plaat. Het aantal beschikbare schepen dat bruikbaar en duurzaam is, zal beperkt zijn. Met deze kortetermijnmaatregel kunnen wij slechts aan een fractie van de vraag tegemoet komen. Uiteraard zal deze specifieke, doelgerichte actie gevolgd worden door andere, humanitaire maatregelen die eveneens tot doel hebben de immense noden van de visserijsector in de getroffen landen te lenigen.
Ik kan u meedelen dat de Raad de technische kant van dit voorstel al heeft besproken en dat de meerderheid van de lidstaten buitengewoon positief heeft gereageerd. Uit de door het Europees Parlement ingediende amendementen blijkt eveneens dat deze zaak u zeer aan het hart gaat, hetgeen mij deugd doet. Een aantal van deze amendementen kan de Commissie aanvaarden. De amendementen die de Commissie helaas niet kan overnemen, hebben met elkaar gemeen dat ze veel verder gaan dan wat binnen het kader van deze verordening haalbaar is. Dat neemt niet weg dat ook deze amendementen ontegenzeggelijk stoelen op de wens het door de zeebeving veroorzaakte leed te verzachten.
Ik hoop dat het Europees Parlement een positief advies uitbrengt over dit voorstel zodat ik deze verordening aanstaande maandag, 28 februari, kan voorleggen aan de Raad. Op deze manier kunnen de lidstaten hun interne regelgeving dusdanig wijzigen dat wij, zodra de FAO de behoeften heeft geïnventariseerd, snel en doeltreffend van start kunnen gaan.
Dan ga ik nu de amendementen behandelen. De Commissie aanvaardt amendement 1. 
Over amendement 2: de Commissie is het inhoudelijk eens met dit amendement, maar de verwijzing naar opleidingsmaatregelen is enigszins misplaatst aangezien het hier derde landen betreft. Ik ben echter wel bereid om op een later tijdstip, voorafgaand aan de goedkeuring door het Europees Parlement, een verklaring af te leggen waarin de Commissie pleit voor gepaste maatregelen op het vlak van onderwijs en opleiding ter ondersteuning van de vissers in de door de tsunami getroffen landen. Ik zal hieraan toevoegen dat de Commissie van zins is om, op verzoek van de derde landen, met behulp van het team van deskundigen dat wordt ingezet voor de wederopbouw van de visserijsector op de lange termijn, een inschatting te maken van de behoeften in de getroffen gebieden.
Dan de amendementen 3, 18 en 19: ook hier hebben wij geen moeite met de inhoud maar de Commissie is de mening toegedaan dat deze zaken al zijn geregeld door het in de verordening verankerde controlemechanisme. Zouden wij een dergelijk gedetailleerde tekst opnemen in de verordening, dan ontstaat het risico dat de regelgeving te log wordt en daardoor moeilijk uitvoerbaar. Ons inziens bestaat er dus geen behoefte aan deze specifieke amendementen.
Amendementen 4 en 5 aanvaarden wij.
Dan amendement 6: wij hebben geen bezwaar tegen dit amendement en zijn bereid deze wijziging voor te leggen aan het voorzitterschap en de Raad, vooropgesteld dat de juridische en technische problemen die ontstaan bij een laattijdige verandering van titels, kunnen worden opgelost.
Over amendement 7: wij kunnen wederom instemmen met de strekking maar het amendement niet aannemen, aangezien het buiten het bestek van deze verordening valt.
Wat de amendementen 8, 9, 11 en 21 betreft: ook hier onderschrijven wij de inhoud, maar wij staan op het standpunt dat het onderwerp “humanitaire steunprogramma’s” niet thuishoort in deze tekst. Deze verordening stelt ons in staat concrete en specifieke acties op touw te zetten voor de visserijsector, in het bijzonder binnen het kader van de FIFG-verordening. Daarna zullen andere, humanitaire initiatieven worden ontplooid die eveneens betrekking hebben op de visserijsector. Helaas valt dit echter buiten het kader van deze verordening.
Vervolgens de amendementen 10 en 12: de inwerkingtreding van deze op verordening 2792/99 betrekking hebbende amendementen kan niet afhankelijk worden gemaakt van specifieke verzoeken van de betrokken landen. Ik wil erop wijzen dat deze verordening de deelname van de derde landen garandeert. Ik zou de geachte parlementsleden willen wijzen op artikel 1 van de huidige verordening waarin, ter wijziging van artikel 7 van de basisverordening, wordt bepaald dat wij onze acties moeten afstemmen op de verzoeken van de derde landen.
Dan de amendementen 13, 14 en 15: inhoudelijk gaan wij akkoord en wij zullen met het voorzitterschap en de Raad overleggen hoe wij deze amendementen het best kunnen inpassen in de verordening.
Wat amendement 16 betreft: op meerdere plaatsen in de verordening valt te lezen dat de visserijactiviteiten een duurzaam karakter moeten hebben. Wij vinden dan ook dat dit amendement overbodig is.
Amendement 17 kunnen wij aanvaarden maar wij willen de actie wel beperken tot kleinschalige vissersboten, zoals gedefinieerd in artikel 3 van raadsverordening 2371/2002 (de verordening over de hervorming van het GVB).
Amendement 20 dan: naar onze mening wordt in dit punt afdoende voorzien door de bepaling dat de overgebrachte schepen ten bate van de getroffen visserijgemeenschappen moeten komen en is het amendement dus overbodig.
En amendement 22: de Commissie kan niet instemmen met dit amendement. Wellicht is het technisch goed doortimmerd maar het ondermijnt onmiskenbaar de strekking van deze verordening. 
Stevenson (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik ben ervan overtuigd dat aan het Commissievoorstel de beste bedoelingen ten grondslag liggen en goede bedoelingen zijn meer dan welkom na de vreselijke zeebevingramp. Maar helaas is de weg naar de hel geplaveid met goede voornemens.
De tsunami vernietigde in de getroffen landen 20 000 vaartuigen met een lengte van minder dan 12 meter. Als reactie op de 20 000 verwoeste vissersboten komt de Commissie nu met het plan 150 tot 200 oude, overtollige vaartuigen uit de Middellandse Zee over te brengen naar het rampgebied. De Commissie gaf zelf al aan dat dit niet meer is dan een symbolisch gebaar. Het is echter wel een buitengewoon duur symbolisch gebaar. De kosten worden geraamd op ruwweg 9 miljoen euro, plus 400 000 euro voor het transport van de schepen naar de Indische Oceaan. We spreken dus over een bedrag van 47 000 euro per vaartuig, volledig te bekostigen door de lidstaten.
Betrouwbare deskundigen die zich in het getroffen gebied bevinden, hebben mij verteld dat voor 2000 euro per stuk ter plaatse vervangingvaartuigen kunnen worden gebouwd die precies de juiste afmetingen hebben. Voor het bedrag dat de lidstaten krachtens dit voorstel moeten ophoesten, zouden dus 3 500 vissersboten kunnen worden gebouwd. Dit zou vele malen doeltreffender zijn.
De reactie van de Commissie op de vanochtend door verscheidene fracties ingediende amendementen wekt echter de indruk dat alle aandacht gecentreerd blijft op deze verordening voor de overbrenging van schepen. Ik zou de Commissie willen vragen de blik bij te stellen en zich toe te spitsen op het zenden van zaken die wij snel kunnen bieden, zoals bekwame deskundigen, vissers, timmerlui, ingenieurs, smeden, scheepsbouwers en geld voor het vervoer van deze mensen naar de onheilsgebieden, zodat zo snel mogelijk kan worden gestart met de bouw van vervangende vaartuigen. Dat zet meer zoden aan de dijk dan een loos symbolisch gebaar dat bestaat uit het overbrengen van overtollige, oude, vervallen boten uit de Middellandse Zee. 
Kindermann (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, doordat een enorm aantal schepen is verwoest, heeft een hele sector van de economie schade opgelopen. Hulp kan op vele manieren worden geboden, en een van die manieren zou kunnen zijn om vissersboten te sturen die in de Europese Unie toch al uit de vaart worden genomen. Deze boten worden in de Europese Unie dus uit de vaart genomen, maar de slachtoffers van de tsunami in Zuidoost-Azië zouden ze desgewenst en desgevraagd opnieuw kunnen gebruiken. Maar voordat op deze wijze noodhulp kan worden verleend, moet eerst het wettelijke kader worden gewijzigd dat op dit moment van kracht is.
De meeste leden van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement zijn voorstander van deze optie waarvan wij slechts korte tijd gebruik kunnen maken, al beseffen wij natuurlijk dat er vele haken en ogen aan zitten. Naar onze mening is mensen helpen zichzelf te helpen voor de lange termijn altijd de betere optie, wat in onze amendementen ook tot uitdrukking komt. Niettemin beschouwen we dit voorstel als een politiek signaal van solidariteit en zullen het dan ook steunen. 
Morillon (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de gevoelens van solidariteit die door de ramp met de tsunami op tweede kerstdag werden opgeroepen, leefden misschien nog meer onder de gemeenschap van zeelieden, omdat zij zich meer dan wie ook realiseren welke gevolgen deze ramp heeft voor een bevolking die grotendeels van de opbrengsten van de zee leeft.
Inhakend op deze emotie vond het Parlement het dan ook noodzakelijk om in zijn ontwerpresolutie van 13 januari te vragen of de mogelijkheden konden worden onderzocht om diverse middelen naar de getroffen gemeenschappen over te brengen, met inbegrip van vaartuigen waarmee zij geholpen zouden kunnen worden. Met dat doel leggen commissaris Borg en zijn en diensten, die de regio hebben bezocht om zich een eigen oordeel te vormen, ons vandaag de ontwerpverordening ter goedkeuring voor, waarmee toestemming voor deze mogelijke overbrenging wordt verleend. Deze aankondiging heeft tot beroering geleid onder sommige van mijn collega’s, zoals mijn collega Stevenson zojuist verwoordde. Zij maken zich er ongerust over dat Europa op die manier zijn geweten zou sussen door ermee te volstaan zijn oude schepen naar de getroffen bevolking te sturen. De bevolking zou niet gewend zijn met dergelijke schepen te werken en zou daardoor verstoken zijn van de noodzakelijke middelen om de economie weer op gang te brengen.
Dit is natuurlijk volstrekt niet de bedoeling van de Commissie, die bovendien de nodige deskundigen naar de regio heeft gestuurd om te onderzoeken op welke manier de verwoeste landen op middellange of lange termijn weer kunnen worden opgebouwd. Het verlenen van toestemming voor de overbrenging van enkele tientallen vaartuigen, die afgestemd zijn op de behoeften van de lokale bevolking en waar de autoriteiten ter plekke dus om hebben gevraagd, is dan ook een maatregel voor de korte termijn, dat wil zeggen de komende maanden. Zoals u weet zullen deze vaartuigen een lengte van minder dan twaalf meter hebben en mogen ze niet ouder zijn dan twintig jaar.
Voordat ons Parlement - naar ik hoop - het door de Commissie ingediende voorstel aanneemt, heeft het erop gestaan om door middel van een aantal amendementen de voorwaarden voor deze overbrenging te preciseren. De overbrenging mag met name pas worden uitgevoerd na een evaluatie vooraf door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties, de FAO. U hebt hier zojuist naar verwezen, mevrouw de commissaris. Deze organisatie beschikt over de noodzakelijke deskundigheid en het nodige gezag, en is verantwoordelijk voor de coördinatie van hulpacties uit de hele wereld. Met de amendementen wordt tevens beoogd om door middel van nieuwe overwegingen goed duidelijk te maken dat het hier vanzelfsprekend slechts om een eventuele aanvulling gaat op de toekenning van fondsen voor de wederopbouw van de bedrijven en infrastructuur van de visserijsector. 
Schlyter (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, laten we het er eerst over eens zijn dat iedereen zo snel mogelijk hulp wil verstrekken, op een zo effectief mogelijke manier. Het is een aardig idee om oude vissersvaartuigen te exporteren, maar het werkt niet. Dit is een overduidelijk geval van de nieuwe kleren van de keizer. Iedereen heeft ingezien dat dit idee niet werkt, maar niemand durft het openlijk te zeggen en het voorstel naar de prullenbak te verwijzen.
De FAO heeft geen verzoek om boten gekregen. Integendeel, Indonesië en Sri Lanka hebben aanbiedingen van dien aard afgewezen. Bovendien heeft een conferentie van regionale visserijorganisaties vorige week op Sumatra een bijeenkomst gehouden met vertegenwoordigers van alle getroffen landen. Die zijn tegen export van oude vaartuigen. Ze willen liever steun voor het opbouwen van hun plaatselijke scheepswerven en vissersvloten. Daar moeten we ze mee helpen.
Met onze amendementen proberen we in elk geval het risico te verkleinen dat deze export van boten de zeebodem vernietigt, de lokale economie te gronde richt en de visbestanden schaadt door de verkeerde uitrusting. Ik hoop dat de Commissie zich blijft laten leiden door haar goede bedoelingen, maar haar stemadviezen hadden wel wat genereuzer gekund.
Is hier iemand van de Raad – ja, de Raad – aanwezig? Kunt u zien dat de keizer geen kleren aan heeft en wilt u dit voorstel naar de prullenbak verwijzen? Denk nu eens niet aan uw prestige en bekijk de zaak niet vanuit een Europees perspectief, maar vanuit dat van de slachtoffers.
Sjöstedt (GUE/NGL ),
    Mijnheer de Voorzitter, op het eerste gezicht lijkt dit voorstel om overgebleven schepen uit de EU naar de getroffen rampgebieden te sturen, waar zoveel vaartuigen zijn vernield, ontzettend sympathiek. Maar wie nog eens goed nadenkt, begint te denken aan alle problemen die dan ontstaan. En denkt men een derde keer na, dan rijst de vraag of het voorgestelde niet meer problemen oplevert dan oplost en, ten slotte, of het niet meer kost dan het oplevert.
Ten eerste: wat krijgt men voor zijn geld? Als het totale bedrag voor dit plan zou worden gebruikt om ter plaatse schepen te bouwen, zou dat een veelvoud aan positieve resultaten voor de plaatselijke visserij opleveren. Bovendien zou het tot gevolg hebben dat men de lokale economie en de lokale scheepsbouw steunt, die in deze rampsituatie steun nodig hebben.
Ten tweede de praktische kant. Is het eigenlijk wel zo praktisch om deze schepen te verzamelen en ze naar deze regio te vervoeren? Hoe regelen we de distributie en de verdeling?
Ten derde kan men denken aan het milieu. Het gaat om heel andere soorten visserij, er worden andere soorten gereedschap gebruikt en er wordt naar andere soorten gevist. Als men een heel ander soort schepen naar dit gebied stuurt dan er traditioneel worden gebruikt, dreigt het gevaar dat de duurzaamheid van de visserij er wordt aangetast.
Ten vierde: willen de landen die men als ontvangers op het oog heeft, deze schepen echt hebben? Het antwoord op die vraag hebben we zoals bekend al gekregen van het VN-orgaan FAO, dat dit soort zaken coördineert: “Nee, dat willen ze niet”. Er is geen verzoek ingediend om deze schepen te mogen hebben; ze willen in plaats daarvan hun schepen zelf kunnen bouwen met hun lokale traditie en lokale techniek.
Als men hier een, twee, drie keer over heeft nagedacht, dan wordt het volstrekt duidelijk dat dit een goedbedoeld idee was, dat men bij nader inzien moet opgeven. Het kan zeker verbeterd worden door het aannemen van de amendementen, vooral die van De Groenen. Daarmee wordt het een beter voorstel. Het verstandigste zou echter zijn dat de Commissie de realiteit onder ogen ziet, het voorstel intrekt en in plaats daarvan probeert om de lidstaten ertoe te krijgen om ten minste overeenkomstige bedragen te betalen waarmee men lokaal schepen kan bouwen in de landen die door de ramp getroffen zijn. Dat zou nuttiger zijn voor degenen die wij allen willen helpen, namelijk de slachtoffers van de verschrikkelijke tsunamiramp. 
Lundgren (IND/DEM ),
   Mijnheer de Voorzitter, op tweede kerstdag vond een van de grootste natuurrampen in de moderne tijd plaats. Honderdduizenden mensen verloren het leven, miljoenen verloren nauwe verwanten en hun broodwinning. Dat de buitenwereld reageerde met een historisch gezien unieke solidariteit en generositeit vormde voor mij een straal van hoop midden in deze tragedie.
De visserijbranche is bijzonder hard getroffen door de tsunami. De overlevenden hebben vaak het gereedschap voor hun broodwinning, hun schepen, verloren. Het voorstel om de door de tsunami getroffen landen te steunen met vaartuigen uit de EU is moreel gezien dan ook lofwaardig, maar het is zo’n druppel op een gloeiende plaat, dat het bijna bespottelijk is. Het zou een veel beter idee zijn als men schepen in de getroffen landen en in de aangrenzende landen koopt, die zijn aangepast aan de lokale doelen en behoeftes. Dat zou ook een broodnodige lokale economische injectie betekenen.
De internationale rol van de EU in dit verband is evenmin vanzelfsprekend. Er is een tendens dat krachten binnen EU gebruik maken van rampen om hun posities te versterken. Nieuwe EU-autoriteiten, programma’s en maatregelen worden voorgesteld, en degenen die vraagtekens plaatsen bij deze ontwikkeling, komen in zo’n historisch ogenblik onsolidair over. De waarheid is echter vaak dat de EU-landen in deze situaties de financiële en materiële middelen zouden moeten coördineren via andere internationale organen, vooral in het kader van de VN-samenwerking. Dat geldt bijvoorbeeld voor een dringend noodzakelijke ontwikkeling van een waarschuwingssysteem voor tsunamirampen in de Indische Oceaan, van het type dat reeds bestaat in de Stille Oceaan.
Ik maak er bezwaar tegen dat internationale tragedies worden gebruikt om de EU nieuwe bevoegdheden te geven. De bevoegdheid van de EU moet onder normale omstandigheden bediscussieerd worden, in het kader van het subsidiariteitsbeginsel, en niet bepaald worden via snelle besluiten in rampsituaties. De steun van de Europese volkeren voor wereldwijde solidariteit mag niet worden misbruikt om het subsidiariteitsbeginsel te ondermijnen.
Fraga Estévez (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de grote Europese hulpverleningsmogelijkheden aan de getroffen landen moeten zo snel mogelijk worden gemobiliseerd. Zoals u al heeft aangegeven is dit Parlement in dit verband zijn plicht nagekomen door de urgentieprocedure goed te keuren.
Wij zijn echter van mening dat het van belang is om niet alleen snel maar ook correct te handelen. Wat dat betreft juichen wij het alleen maar toe dat er humanitaire hulp wordt besteed aan de getroffen visserijsector, maar wij denken dat het beter is om niet uitsluitend te kiezen voor het overdragen van vaartuigen.
Mevrouw de commissaris zegt dat zij het eens is met de essentie van veel van de amendementen; wij zouden graag hebben gezien dat de Commissie een compleet pakket van maatregelen had gepresenteerd om de problemen in deze sector te verzachten. Wij denken dat de methode die nu gepresenteerd is, niet adequaat is aangezien deze is afgewezen door de NGO’s die in het gebied werkzaam zijn. Zij hebben dit voorstel met veel reserves ontvangen en de FAO heeft verklaard dat onze goede bedoelingen de problemen zelfs kunnen verergeren in plaats van ze op te lossen. Voor zover ik weet hebben twee landen al aangegeven dat zij geen boten willen. Sommige landen hanteren extreme beperkingen, zoals bijvoorbeeld een verbod op vissersboten met een vermogen van meer dan tien pk.
Daarom volstaat het niet als wij beloven om geen grote schepen te sturen, zoals het voorstel beoogt, maar wij moeten geschikte boten naar het gebied sturen, ontworpen om voor anker te gaan bij ondiepe stranden, gemaakt van materialen die resistent zijn tegen de tropische temperaturen en de vochtigheid.
Daarnaast is er ook nog een ander probleem waar een oplossing voor zou moeten worden gezocht, namelijk de financiering. Zoals de commissaris al terecht zei, is er nog geen extra financiering, waardoor de last gedragen zal moeten worden door landen die al een FIOV-toezegging hebben, en ik betwijfel ten zeerste dat dit voorstel ook maar enig effect zal hebben.
Om al deze redenen hopen wij dat de amendementen die door de meerderheid van de fracties zijn gepresenteerd, die wij allen hebben getekend en zullen steunen, waarin alternatieven worden aangedragen en wordt voorgesteld om het voorstel van de Europese Commissie te concretiseren, zullen worden opgevat als een politieke boodschap van dit Parlement aan de Europese Commissie en aan de Raad die hopelijk effect zal sorteren in de komende weken. 
Capoulas Santos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de tragedie met de tsunami ligt nu al weer twee maanden achter ons. Voor de duizenden mensen die hun familie, hun huis en de gemeenschap waartoe ze behoorden kwijtgeraakt zijn moeten de afgelopen twee maanden een eeuwigheid hebben geduurd. Daar komt bij dat ze de middelen om in hun bestaan te voorzien, kwijt zijn en daarvoor – helaas – nog geen vervanging hebben. Dat geldt vooral voor degenen die van de visvangst leefden.
Dit voorstel van de Commissie is daarom uiterst welkom. Het is door de opname van een aantal amendementen van de PSE en andere fracties verbeterd en zou nu door het Europees Parlement goedgekeurd moeten worden. We dienen dit voorstel echter wel op een realistische wijze te bekijken en goed te beseffen wat de reikwijdte ervan is. In andere woorden, het is maar een heel beperkte kortetermijnoplossing en nauwelijks meer dan een symbolische bijdrage als je bedenkt dat duizenden vaartuigen vernield zijn. Met deze actie zullen we niet meer dan enige tientallen daarvan vervangen, terwijl het ook nog maar de vraag is of deze schepen geschikt zijn voor de visserij daar. Bovendien kan het heel moeilijk en duur zijn om dit voorstel ook werkelijk uit te voeren, zeker als het gaat om het vervoer van de schepen.
Dit initiatief bewijst echter dat de Europese Unie ook oog heeft voor dit aspect van de tragedie. Onze solidariteit zal evenwel alleen doeltreffend zijn als we verder gaan. Dat wil zeggen: als we erin slagen voldoende steun bij elkaar te vergaren voor het bouwen en repareren van schepen ter plaatse. Dat geldt vooral voor kleine schepen en de hulpmiddelen die men nodig heeft voor het type visvangst dat men daar bedrijft. De financiering daarvan zal in de eerste plaats moeten komen van het inhouden van een deel van de FIOV-middelen uit de toewijzingen zoals voor de onderscheidene lidstaten zijn gereserveerd. We moeten dus het voorstel van de Commissie dus niet op demagogische wijze bekritiseren omdat het niet volstaat. We moeten juist al het mogelijke ondernemen om wat ontbreekt aan te vullen. 
Attwooll (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is buitengewoon lastig om in dezen een oordeel te vellen. Iedereen gunt de slachtoffers van de tsunami alle mogelijke hulp. In zijn resolutie over deze ramp noemt het Europees Parlement uitdrukkelijk diegenen die actief zijn in de visserijsector en verzoekt het de Commissie om na te gaan hoe concrete hulp in de vorm van schepen, uitrusting, technische expertise en grondstoffen geboden kan worden aan de getroffen gemeenschappen. Maar er zijn in het verleden teveel voorbeelden geweest van goedbedoelde hulpgoederen die lagen weg te rotten omdat ze niet aangepast waren aan de lokale omstandigheden of omdat er een gebrek was aan middelen of de expertise om ze daadwerkelijk te gebruiken.
Voor de export van afgeschreven schepen moet aan strenge eisen worden voldaan. Er moet een verzoek liggen van het betrokken land, de bruikbaarheid van de over te brengen schepen moet worden bepaald aan de hand van het totale spectrum aan noden en behoeften en indien nodig, moet bijkomende assistentie worden verleend. Daarnaast moeten wij mogelijke lokale concurrentievervalsing en overbevissing voorkomen. Daartoe dienen wij ten eerste het eigendom van de schepen scherp af te bakenen en ten tweede duidelijk te maken dat het hier een noodmaatregel betreft die geenszins de deur openzet voor een uitgebreidere exportregeling.
Met die garanties, en ervan uitgaande dat zowel de Commissie als de Raad onze opmerkingen serieus nemen, kunnen wij het voorstel steunen. Hoewel de commissaris een aantal toezeggingen heeft gedaan, ben ik teleurgesteld dat de Commissie zich onwillig toont om de verordening zelf al te zeer te wijzigen.
Ik zou de Commissie en de Raad met klem willen vragen de wederopbouw van visserijgemeenschappen vanuit een ruimere invalshoek te benaderen. De snelle toezegging van steun voor projecten als dat van het Maritime Rescue Institute in het Schotse Stonehaven is hiervan slechts één voorbeeld en dit soort projecten is veel meer in overeenstemming met de eerdere oproep van het Europees Parlement. 
Hudghton (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het kan soms heel lastig zijn om aan Europese belastingbetalers, onze kiezers, uit te leggen waarom het verstandig is om hun geld te gebruiken voor het slopen van schepen die misschien best zeewaardig zijn en op de een of andere manier zouden kunnen worden gebruikt, zelfs voor andere doeleinden dan visserij. Dat betekent echter niet dat deze schepen geschikt zijn voor gebruik voor alle doeleinden. Hoe meer ik mij heb verdiept in de werkelijke situatie in de door de tsunami getroffen landen, des te sceptischer ben ik geworden ten aanzien van de waarde van dit voorstel. Het zou een symbolisch gebaar kunnen zijn en misschien zou een klein aantal schepen kunnen worden gebruikt of omgebouwd, maar ik geloof niet dat gebieden die zijn verwoest daar nu zo mee geholpen zijn.
Ik ondersteun de amendementen die door de diverse fracties zijn voorgesteld. Ik betreur het ten zeerste dat de Commissie niet heeft besloten ze eveneens te ondersteunen. Als dit voorstel op de een of andere manier wordt aangenomen door de Raad, ben ik van mening dat de amendementen tot aanzienlijke verbeteringen zouden leiden, niet alleen in praktische zin, maar ook met betrekking tot de intentie en de geest van het voorstel. Een maatregel als deze moet worden gezien als een faciliërende maatregel: niet faciliërend in die zin dat lidstaten in staat worden gesteld op actieve wijze ongeschikte schepen in deze landen te dumpen, maar faciliërend in die zin dat die landen die zijn getroffen, kunnen verzoeken om het overbrengen naar hun gebied van bepaalde schepen, als deze geschikt zijn om te worden gebruikt of omgebouwd. 
Giertych (IND/DEM ).
    Mijnheer de Voorzitter, van tijd tot tijd wordt de wereld getroffen door ernstige natuurrampen die wij noch kunnen voorzien, noch kunnen voorkomen. Deze rampen herinneren ons eraan hoe nietig wij zijn tegenover de natuur. Ze herinneren ons er ook aan dat dieren gevaren soms beter aanvoelen en zich beter kunnen voorbereiden. Dit zou een waarschuwing moeten zijn dat wij ons niet te pienter moeten voelen, overmoedig mogen worden of te zelfverzekerd van ons eigen kunnen. Er is een macht boven ons die ons er van tijd tot tijd aan herinnert hoe klein wij zijn en ons dwingt tot deemoed.
De wereld heeft op de ramp van de tsunami gereageerd met een enorme vrijgevigheid van burgers, regeringen en instellingen. De vraag die we moeten stellen is echter of wij erin slagen de giften goed te gebruiken en hulp te bieden waar de nood het hoogst is. Aanvankelijk was er gebrek aan alles: water, levensmiddelen, tenten en dekens. De wereld heeft intussen de nodige ervaring met het leveren van deze goederen en de hulp bereikte de slachtoffers dan ook snel. Minder goed is het gesteld met de hulp op de lange termijn, want hier stuiten wij op onze eigen kleingeestigheid. Waar geld is, zijn jakhalzen die iets voor zichzelf in de wacht willen slepen. Dit veroorzaakt een aantal problemen: hoe verdelen wij het geld, wat moet het eerst heropgebouwd worden, via welke instellingen of partijen moeten wij de middelen overdragen en wie is betrouwbaar.
De tsunami heeft de kusteconomie en de strandeconomie vernietigd. Het zwaarst getroffen is de toeristische industrie, met inbegrip van het sekstoerisme dat in veel van de getroffen regio’s hoogtij viert, maar ook de visserij is getroffen. Nu rijst de vraag of en in hoeverre wij met de middelen die de mensen hebben geschonken de industrie van het sekstoerisme opnieuw moet worden opgebouwd met de escortbureaus, massagesalons en bordelen. Kunnen wij de donoren verzekeren dat hun gift niet voor dergelijke doeleinden wordt gebruikt?
Wij bespreken vandaag een voorstel om vissersboten te sturen naar de vissers wier bron van inkomsten door de tsunami is vernietigd. Dit is de beste vorm van hulp. In de Europese Unie betalen wij vissers voor het verschroten van hun boten. Als deze boten nog voldoen, laten wij ze dan aan de vissers uit de door de tsunami getroffen gebieden schenken. Zolang de kosten van de verscheping en de uitrusting van de boten en aanverwante kosten niet te hoog oplopen, geniet deze vorm van hulp de voorkeur. De donoren zullen daar geen bezwaar tegen hebben.
Dit project verdient steun, maar het is slechts een druppel op de gloeiende plaat. Wij moeten verder gaan en het mogelijk maken dat de hulp ook wordt gebruikt om nieuwe vaartuigen te bouwen die beantwoorden aan de behoeften van de slachtoffers van de tsunami. Daarbij zullen wij echter opnieuw op een probleem stuiten, namelijk op de vraag wie van deze opdrachten en van het geld mag profiteren dat voor de bouw van deze vaartuigen wordt betaald. In de eerste plaats moeten de getroffen landen profiteren en vervolgens de landen van de donoren, op voorwaarde dat zij met weinig geld genoegen nemen en hun winstoogmerk laten varen. Wij moeten ook andere takken van de kusteconomie opbouwen, zoals de kwekerijen van schaaldieren, maar wij moeten erop toezien dat de hulp niet terechtkomt bij de toeristische industrie, zeker niet dat onderdeel ervan dat teert op de menselijke zwakheid. Dank u wel. 
Sudre (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, de wens van de Europese Commissie - die natuurlijk prijzenswaardig is - om voor de sloop bestemde EU-vaartuigen over te brengen naar de Aziatische landen die slachtoffer zijn van de tsunami, strekt haar tot eer. De Europese Unie is het aan zichzelf verplicht om zich solidair te tonen bij grote natuurrampen.
Toch wil ik net als mijn collega’s mijn bezorgdheid uitspreken over dit soort maatregelen. Er is een reële kans dat de boten die naar de Aziatische landen worden gestuurd, niet afgestemd zijn op de visserijtradities en het milieu van deze landen. Of erger nog: ze zouden overlast kunnen veroorzaken. We moeten ervoor oppassen dat wij geen nieuw drama aan dat van de vloedgolf toevoegen, namelijk dat niet-geschikte boten die verwaarloosd worden, de kusten van deze landen zullen vervuilen.
Mijn andere zorg betreft de transportkosten. De Europese Commissie schat de kosten voor de overbrenging van de vissersboten vanaf de Europese Unie naar de door de tsunami getroffen landen op ongeveer 50 000 euro per boot. Is het in dit geval niet beter om deze bedragen rechtstreeks aan de betrokken landen te geven? Dan zouden ze heel wat meer boten - volgens hun eigen tradities - kunnen bouwen, te meer daar de NGO’s die in contact staan met de vissers ons hebben meegedeeld dat een door henzelf gebouwde boot ongeveer 1 200 euro kostte.
Daarom moeten er naar mijn mening twee absolute voorwaarden aan de actie van Europa worden verbonden. Ten eerste: het verzoek om vissersboten over te brengen moet van de Aziatische landen zelf komen; het lijkt er nu namelijk al op dat noch Indonesië noch Sri Lanka hieraan behoefte hebben. Bovendien heeft de FAO geen enkel verzoek voor een dergelijke overbrenging ontvangen. Ten tweede wil ik de nadruk leggen op het feit dat het sturen van boten slechts een onderdeel van onze inspanningen mag zijn. De Gemeenschapsgelden die bestemd zijn voor humanitaire hulpverlening moeten namelijk eveneens worden aangewend voor de wederopbouw van de visserijsector. De hulp zou bijvoorbeeld kunnen bestaan uit het sturen van deskundigen en vissers om te helpen bij de wederopbouw van de lokale visserij-infrastructuren. Het verslag van de FAO dat wij begin maart verwachten, zal van essentieel belang zijn om te bepalen welke strategie op communautair niveau moet worden gevolgd. 
Stihler (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de fysieke en emotionele verwoesting die de tsunami op tweede kerstdag in Zuidoost-Azië heeft aangericht, heeft ons allemaal geschokt.
Het zal nog wel even duren voordat de volle omvang van de verliezen en de schade voor de visserij duidelijk worden. Maar dat veel vissersschepen van allerlei typen verloren zijn gegaan en zijn beschadigd, wordt gemeld uit de landen die door de tsunami zijn getroffen, met name Sri Lanka, Thailand, Indonesië en India.
Sri Lanka heeft bijvoorbeeld volgens een recent rapport van de voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties bijna zeventig procent van zijn hele visserijvloot verloren. In het gebied wordt vooral gevist met duizenden kleine boten met een lengte van ongeveer 4,8 meter. Niet alleen hebben veel vissers het leven verloren, is er veel uitrusting vernield en zijn veel boten verloren gegaan, ook havens, visfabrieken en diepvriesfabrieken hebben grote schade geleden. Normale visserijactiviteiten kunnen niet zonder hulp en investeringen worden hervat.
Vanzelfsprekend willen we helpen. De dringende kwestie waar we ons vandaag op beraden, betreft het overbrengen van schepen vanuit EU-lidstaten naar landen die door de tsunami zijn getroffen. We hebben vanochtend kunnen luisteren naar zware kritiek op het voorstel. Kritiek die behelst dat het voorstel ongeschikt is omdat de klimatologische omstandigheden en de vismethoden in de landen van de EU afwijken van die in Zuidoost-Azië. Ik begrijp waarom er bezorgdheid is geuit over de bruikbaarheid van schepen uit de EU voor visserij in Zuidoost-Azië. Ik juich echter het voorstel dat vandaag voor ons ligt, toe op grond van het feit dat daardoor mogelijk wordt dat schepen worden overgebracht die aan de beperkte criteria voldoen en die bruikbaar zouden kunnen zijn.
Ik juich ook de amendementen toe die de heer Kindermann uit naam van de PSE-Fractie, alleen dan wel samen met andere fracties, heeft ingediend, en dan met name de amendementen die ervoor moeten zorgen dat negatieve effecten op visbestanden en de lokale economie moeten worden vermeden, dat de overdracht vergezeld gaat van de noodzakelijke training, dat de schepen geschikt zijn en dat de overdracht voldoet aan de eisen in de behoeftenevaluatie van de voedsel- en landbouworganisatie en dat daarom is verzocht door het land in kwestie. Op die basis ben ik van harte bereid dit urgente voorstel te ondersteunen en ik roep mijn collega's op dat ook te doen. 
Van den Berg (PSE ).
    Voorzitter, goed bedoelde initiatieven hebben soms slechte gevolgen. De FAO schrijft ons Parlement deze week: 1.- We worden zeven maal genoemd in het voorstel van de Europese Commissie, maar zijn zelf niet één keer geraadpleegd over dit voorstel. 2.- Er zijn op dit moment geen concrete verzoeken van regeringen om Europese boten. 3.- De boten en de industriële vissector aan de Atlantische kust wijken volledig af van de ambachtelijke kano's en catamarans van Sri Lanka en India. 4.- Lokale werfjes moeten het herstelwerk doen aan de getroffen boten, daar zijn ze goed in, dat levert geld, werk en bestaansmiddelen op voor de mensen daar. Dat zou met ons geld van hier ongeveer zo'n 2500 boten kunnen opleveren in plaats van de 200 die hier genoemd worden. 5.- Vermijd dat uw boten de toch al zwaar geteisterde visgrond en lokale vissersgemeenschappen nog verder aantasten.
Voorzitter, dat kan maar tot één conclusie leiden. Help de lokale vissers in de werfjes, maar stuur geen schepen, geen nieuwe tsunami op de Aziatische kusten, hoe goed bedoeld ook. Ik ben teleurgesteld dat de Commissie maar 3 van de 22 amendementen van het Europees Parlement wil overnemen, die ik overigens graag had willen steunen. Op basis van dit alles zal ik mede op grond van de brief van de FAO en de berichten van de lokale NGO's tegen dit voorstel stemmen. 
Gill (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag twee zaken aan de orde stellen. In de eerste plaats zou ik er bij de Commissie, die nieuwe wegen zoekt om te helpen bij een ramp zonder weerga, op willen aandringen pragmatisch te blijven ten aanzien van het effect van dit gebaar. Het voorstel is goed bedoeld. Ik waardeer het dat wij allemaal proberen te doen wat we kunnen om de honderdduizenden mensen te helpen die have en goed hebben verloren door de tsunami, maar het is belangrijk dat dit extra hulp is en geen vervangende hulp of hulp in natura, en dat dit niet wordt beschouwd als een deel van de 350 miljoen euro die de EU al heeft toegezegd.
In de tweede plaats wil ik de Commissie vragen aandacht te schenken aan de vraag hoe de grotere uit bedrijf genomen schepen het beste kunnen worden gebruikt. De visserijgemeenschappen in India en Thailand zijn in gelijke mate verwoest en ik denk dat de meer ontwikkelde visindustrieën misschien beter zijn gesitueerd en uitgerust voor het gebruik van de grotere schepen en dat dit idee daarom zou moeten worden onderzocht. Het is zonneklaar dat deze schepen geen enkel nut zullen hebben voor afzonderlijke lokale vissers, maar goed zouden kunnen worden gebruikt door coöperaties of in het midden- en kleinbedrijf. Het is belangrijk dat alle landen gelijk worden behandeld en dat we onderzoeken op welke manier ze het beste kunnen worden geholpen. 
Golik (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, in januari van dit jaar hebben de Europese Commissie en het Parlement in het kader van de internationale solidariteit bliksemsnel het besluit genomen tot omvangrijke financiële steun en hulp voor de slachtoffers van de tsunami. Een van de niet-financiële hulpacties betreft het sturen van gebruikte kotters aan door de tsunami getroffen vissers, die door de ramp niet alleen hun familie en hun naasten hebben verloren, maar tevens hun huizen en bron van inkomsten. Toen dinsdagmorgen over deze resolutie gestemd werd, twijfelde niemand in het Europees Parlement of men wel vóór moest stemmen. Dat was een natuurlijke uiting van emotie en solidariteit.
Nochtans moeten wij een paar vragen stellen. Zal de Commissie compensatie betalen aan allen aan wie dat is beloofd? In hoeverre zal dit leiden tot bijkomende uitgaven voor deze doelstelling op de begroting van de Europese Unie en waarom wil de Commissie deze uitgaven doorschuiven naar de lidstaten? Zullen de Europese vissers die hebben besloten hun activiteiten te staken, de door de Europese Unie beloofde steun ontvangen? Maken de bedrijven en hoogovens die contracten hebben afgesloten voor de sloop van de vaartuigen en hiervoor organisatorische kosten hebben gemaakt, enige kans op compensatie? Zullen de arbeidsplaatsen die met het eerdere programma zijn gecreëerd, behouden blijven? Moet de Commissie, naast het sturen van oude boten niet tevens nadenken over steun bij de bouw van nieuwe havens en werven in de door de tsunami getroffen landen? Dank u wel. 
Reding,
     Mijnheer de Voorzitter, zoals altijd bestaat er geen simpel antwoord. Ik zal een poging doen op alle gestelde vragen in te gaan, maar ik wil beginnen met een citaat van de heer Kindermann, namelijk: “een politiek signaal van solidariteit”. En een dergelijk signaal afgeven is precies wat ons voor ogen staat met dit project, dat slechts een onderdeel is van een veel omvangrijker hulpproject. Het is een manier om snel hulp te verlenen aan degenen die het nodig hebben. 
Als u het goed vindt, wil ik nu wat gerichter ingaan op bepaalde specifieke vragen. Om te beginnen de kwestie van de berekening. Ik heb bedragen gehoord van 47 000 en 50 000 euro per boot. Zoals al aan de Commissie visserij is uitgelegd, zijn deze getallen onjuist. De eigenaars van de vaartuigen ontvangen hoe dan ook een slooppremie. Het enige wat verandert, is dat de boten niet worden gesloopt maar overgebracht, waarbij de transportkosten niet hoger dan 4 000 euro per boot uitkomen. Met deze kosten dient dus rekening te worden gehouden, en niet met de uit de lucht gegrepen bedragen die zijn genoemd. Bovendien gaat het niet om kleine boten. Kleine boten zoals dinghies kunnen natuurlijk ter plekke opnieuw worden gebouwd. In dit geval gaat het echter om middelgrote boten met een lengte van maximaal twaalf meter, en het ontbreekt deze landen aan de capaciteit die noodzakelijk is om dergelijke boten te bouwen.
Een andere vraag betrof de leeftijd van de boten. De gemiddelde leeftijd van Europese schepen die in bedrijf zijn bedraagt 25 jaar; de leeftijd van de boten die naar de door de tsunami getroffen landen zullen worden overgebracht, zal tussen de vijf en twintig jaar liggen. Het gaat dus niet om heel oude boten.
Wat de kwestie van de deskundigen betreft, wil ik opmerken dat zij al ter plaatse zijn geweest en dat er nog meer deskundigen zullen worden gestuurd. Daar komt bij dat de FAO op ons verzoek een evaluatie van de behoeften zal uitvoeren; dit punt staat op de agenda van de ministeriële bijeenkomst van 12 maart, waar de heer Borg de Commissie zal vertegenwoordigen. Wij zijn allemaal voorstander van een goede samenwerking met de FAO en we zullen erop toezien dat onze deskundigen hier een bijdrage aan kunnen leveren.
Wat betreft de waarschuwingssystemen die moeten worden ingesteld het volgende: samen met deskundigen van internationale instanties werkt de Commissie momenteel aan de invoering van deze systemen door onze technologieën over te brengen naar de betrokken landen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier duidelijk stellen dat de staat waarin de vaartuigen zich bevinden door de deskundigen zal worden onderzocht en dat de boten geschikt zullen worden gemaakt voor de behoeften. De FAO zal deze behoeften in kaart brengen. Als er verzoeken binnenkomen, willen wij er klaar voor zijn. We hebben al een verzoek van Thailand om boten te sturen. Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het uiteindelijk om een morele kwestie gaat. Kunnen wij in Europa doorgaan met het slopen van boten, als deze aan de andere kant van de wereld door vissers kunnen worden gebruikt?
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt zo dadelijk tijdens de stemmingen plaats. 

De Voorzitter.
   – Dan zou ik het Parlement nu graag willen aankondigen dat de delegatie van de Grote Nationale Vergadering van Turkije, onder leiding van professor Dumanoglu, vice-voorzitter, op de officiële tribune heeft plaatsgenomen. Ik heet hen hartelijk welkom.
De delegatie heeft gisteren en vandaag de vijfde vergadering bijgewoond van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije. 

Stevenson (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde. Aan het begin van dit debat heeft de Commissie ons meegedeeld dat zij de meeste van de amendementen waarover de politieke groeperingen in dit Parlement het eens waren geworden, niet zal overnemen. Dat nu betekent dat we in plaats van zinvolle hulp te geven aan geruïneerde visserijgemeenschappen in de vorm van bekwame experts, vissers, technici, scheepsbouwers en geld, geweldige kosten maken om er een stuk of wat oude overbodige boten heen te sturen, puur als politiek gebaar. Dat is geen hulp. De voedsel- en landbouworganisatie heeft de voorzitter van de Commissie visserij geschreven om uit te leggen dat Sri Lanka en Indonesië deze hulp afwijzen. Zij willen deze schepen niet. Onder dergelijke omstandigheden zouden we ons opnieuw moeten beraden alvorens te stemmen over een definitief voorstel.
Ik zou willen zeggen dat we er niet zijn om politieke gebaren te maken: we zijn er om echte, betekenisvolle hulp te bieden aan visserijgemeenschappen die hun bron van inkomsten en hun bronnen voor levensonderhoud hebben verloren. Betekenisvolle hulp houdt niet in dat we een stuk of wat overbodige boten sturen vanuit de Middellandse Zee. Ik hoop dan ook dat we het voorstel van de Commissie zullen afwijzen.
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, het zal u niet verbazen dat de Commissie het absoluut oneens is met de conclusie die zojuist is getrokken. Waarschijnlijk was het zo-even te rumoerig in deze vergaderzaal om te verstaan wat de Commissie aan het eind van het debat opmerkte.
Wat de kosten betreft, wil ik mijn eerdere opmerkingen nog eens herhalen, zodat iedereen dit kan horen. De kosten per boot bedragen niet 47 000 of 50 000 of 100 000 euro. Het zijn in ieder geval boten waarvoor de eigenaars een slooppremie ontvangen. Welnu, het enige wat er verandert, is dat deze boten uiteindelijk niet naar de sloop gaan, maar dat ze naar Azië worden overgebracht. Het overbrengen van een boot kost maximaal 4 000 euro; bovendien gaat het om boten met dusdanige afmetingen dat het niet mogelijk is deze ter plaatse te bouwen.
Tot slot: wij zullen dergelijke boten pas leveren als erom gevraagd wordt. Vooralsnog hebben wij een verzoek van Thailand. 

Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde graag een mondeling amendement indienen met betrekking tot amendement nummer 7 dat is voorgesteld door de Sociaal-democratische Fractie en dat wij zo dadelijk in stemming zullen brengen.
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om een zeer belangrijk amendement, dat samen met andere amendementen bepalend zal zijn voor het eindoordeel dat onze politieke fractie zal vellen over dit belangrijke verslag inzake de volgende vergadering van de Mensenrechtencommissie in Genève.
Aangezien het hier gaat om een amendement van de Sociaal-democratische Fractie heb ik gesproken met de heer Howitt – want de opsteller van het amendement is hier momenteel niet aanwezig. Ik heb hem voorgesteld om ons te concentreren op het tweede deel van het amendement en het eerste te schrappen teneinde een positief standpunt van onze fractie te vergemakkelijken.
Mijnheer de Voorzitter, ik beperk mij ertoe om namens mijn fractie een alternatief aan te dragen dat mijns inziens wordt gesteund door de makers van het amendement. Natuurlijk hebben politieke fracties het recht om zich er tegen te verzetten, maar wij hebben ook het recht om tegen het verslag te stemmen. Mijnheer de Voorzitter, ik bied deze opening aan om ervoor te zorgen dat iedereen achter dit verslag kan staan. Ik denk dat de essentie van de inhoud van het amendement intact blijft, hoewel onze fractie ertegen is. Dat biedt mogelijk perspectief op een redelijke oplossing zodat onze fractie uiteindelijk voor de resolutie kan stemmen. 
Howitt (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik reageer namens de Fractie van de Sociaal-democraten. Als ik het goed begrijp, stelt de heer Salafranca Sánchez-Neyra voor het woord ‘betreurt’ te verwijderen als deel van een akkoord dat tot doel heeft de steun voor het Braziliaanse initiatief in deze paragraaf in stand te houden. De Sociaal-democratische Fractie accepteert dat voorstel. Ik heb zojuist gesproken met de voorzitter van de Subcommissie mensenrechten en ik doe een beroep op andere fracties het voorstel te steunen omdat het dan mogelijk wordt het verslag in zijn geheel te accepteren. 
Flautre (Verts/ALE ).
   - Voor alle duidelijkheid wil ik de heer Salafranca Sánchez-Neyra vragen of hij ons daadwerkelijk voorstelt om het voorzitterschap andermaal te verzoeken zijn inspanningen ten behoeve van het Braziliaanse initiatief inzake discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit voort te zetten door te proberen de steun van andere landen te krijgen voor een resolutie over dit vraagstuk. Gaat het inderdaad hierom? Wil hij deze bewoordingen herhalen? Als wij namelijk het eerste gedeelte schrappen, moeten we in het tweede gedeelte opnieuw vermelden waar het om gaat. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, daar gaat het specifiek om. Ik begrijp dat er een meerderheid voor het voorstel zal stemmen. Wij zijn er uiteraard tegen. Maar onder deze voorwaarden denk ik dat onze fractie uiteindelijk een positief standpunt kan overwegen als de balans van de rest van de stemmingen positief uitvalt. 
Howitt (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou er graag namens de Sociaal-democratische Fractie en mijn collega Valenciano Martínez-Orozco op willen wijzen dat er volgens ons mogelijk een fout is geslopen in de stemlijst met betrekking tot amendement 15, dat is ingediend door PPE-DE-Fractie. Dit amendement maakt gewag van de recente verklaring van de donorconferentie voor Colombia, gehouden in Cartagena. De fout betreft eveneens de gelijkluidende amendementen 4, 19 en 23, die zijn ingediend door Verts/ALE-Fractie en de ALDE-Fractie.
Deze hebben betrekking op de steun voor de aanbevelingen van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de rechten van de mens in Colombia. Ze sluiten elkaar onderling zeker niet uit. Het zou zonder meer verkeerd zijn om de amendementen 4, 19 en 23 te laten vervallen als amendement 15 wordt aangenomen, zoals de stemlijst suggereert. De diensten hebben me uitgelegd dat dit probleem kan worden opgelost door over de PSE- en ALDE-amendementen te stemmen als overweging Ia (nieuw), in plaats van als amendementen op overweging I. Mijnheer de Voorzitter, ik vraag u dit te steunen.
Samengevat, het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de rechten van de mens is in Bogotá gevestigd met instemming van de Colombiaanse regering. Het Bureau wordt in feite gefinancierd door de Europese Unie. Ik hoop dat het hele Parlement zijn steun aan het werk van het Bureau opnieuw zal bevestigen door de amendementen van de PPE-DE-Fractie en de PSE-/ALDE-Fracties te steunen. De heer Salafranca Sánchez-Neyra is het ermee eens dat er afzonderlijk gestemd zou moeten worden, al adviseert hij zijn fractie tegen te stemmen. Ik betreur dat, maar ik ben hem dankbaar voor zijn steun bij de technische aspecten van deze amendementen. 

Buzek (PPE-DE ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Dames en heren, ik dien op het laatste ogenblik een amendement in, waarvoor mijn verontschuldigingen. Het gaat mijns inziens evenwel om een belangrijk amendement dat kan bijdragen tot de aanneming van wetgeving waar miljoenen burgers van de Europese Unie baat bij hebben.
Paragraaf 6 bestaat uit twee delen. Ik stel voor het volgende fragment toe te voegen aan het eerste gedeelte: “overeenkomstig de beslissingen van de parlementaire commissie juridische zaken van 2 februari 2005 en van de Conferentie van voorzitters van 17 februari 2005”. Ik zal het volledige eerste gedeelte van paragraaf 6 voorlezen met dit amendement: “verzoekt de Commissie haar voorstel voor een richtlijn inzake software-octrooien te herzien overeenkomstig de beslissingen van de parlementaire commissie juridische zaken van 2 februari 2005 en van de Conferentie van voorzitters van 17 februari 2005”. Het tweede gedeelte blijft ongewijzigd. Dank u wel. 
Grossetête (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag willen dat amendement 15 als een toevoeging werd beschouwd. In dat geval zouden wij vóór kunnen stemmen, en anders stemmen wij tegen. 
Duff (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mag ik de Verts/ALE-Fractie vragen dit amendement te beschouwen als aanvulling op de paragraaf in plaats van als vervanging daarvan? 
Grossetête (PPE-DE ).
   - Inderdaad, mijnheer de Voorzitter, wij zouden graag willen dat amendement 21 als een toevoeging werd beschouwd. In dat geval zouden wij vóór kunnen stemmen, en anders stemmen wij tegen. 
Swoboda (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts mijn hartelijke dank uitspreken aan alle afgevaardigden, met name die ter rechter zijde, die voor onze amendementen hebben gestemd. Helaas kwam het niet tot een meerderheid en is er te weinig rekening gehouden met de sociale aangelegenheden die van zo’n cruciaal belang zijn voor ons en voor de burgers van de EU. Daarom kunnen wij ons niet aansluiten bij deze ontwerpresolutie, en we zullen blijven vechten voor de sociale rechten van onze burgers.


Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
    De vijandelijkheden en de algemene ontwikkeling in Ivoorkust vormen een belangrijk politiek vraagstuk. De Verenigde Naties zijn bij dit conflict betrokken en hebben via resolutie 1572 (2004) besloten om restrictieve maatregelen tegen Ivoorkust te nemen. Deze resolutie is aangenomen door de VN-Veiligheidsraad.
De VN zijn betrokken bij internationale vraagstukken en dat moeten ze ook blijven. De Zweedse partij Junilistan vindt niet dat de EU-landen hun afzonderlijke verplichtingen in de VN moeten coördineren in het kader van de EU-samenwerking. Er is een algemene tendens dat de EU haar posities in het buitenlands beleid probeert te versterken. Wij maken bezwaar tegen die ontwikkeling en bepleiten een nationaal buitenlands beleid plus internationale samenwerking binnen de VN.
Ons principiële standpunt is dat de EU niet betrokken moet worden bij vraagstukken van buitenlands beleid. We hebben daarom besloten tegen dit verslag te stemmen.
Queiró (PPE-DE ),
    – Dit verslag gaat eerst en vooral over de efficiëntie waarmee de Europese Unie haar internationale verplichtingen nakomt, en dan met name de verplichtingen die voortvloeien uit het feit dat de lidstaten van de Unie allemaal lid van de Verenigde Naties zijn. Gelet op de juridische structuur van de Unie is dit voorstel van de Raad heel zinvol.
Concreet gaat dit voorstel over de sancties die moeten worden opgelegd (en we hopen dat dit met de nodige strengheid geschiedt) aan al degenen die een bedreiging vormen voor het vredesproces en de nationale verzoening in Ivoorkust. Dit vredesproces en de daarmee samenhangende nationale verzoening zijn gevoelige zaken: het is daarom heel belangrijk dat we hiervoor alle mogelijke internationale steun krijgen. De hier bedoelde sancties zullen de bevolking geen schade toebrengen – dat is ook niet de bedoeling. Ze zijn uitsluitend tegen bepaalde personen gericht. Daarom zijn het zinvolle en rechtvaardige sancties. Om de hierboven vermelde redenen heb ik voor dit verslag gestemd. 

Ek, Malmström en Wijkman (PPE-DE ),
    Met het voorstel voor een richtlijn betreffende oneerlijke handelspraktijken wordt gestreefd naar een verdere harmonisering inzake regels over oneerlijke handelspraktijken die de financiële belangen van de consumenten schaden. De richtlijn moet bijdragen tot een beter functioneren van de interne markt en een sterkere consumentenbescherming. In het voorstel worden oneerlijke handelspraktijken verboden. Wij scharen ons volledig achter de verwezenlijking van de interne markt en een goede consumentenbescherming. De reden dat wij de ontwerprichtlijn in haar huidige vorm niet kunnen steunen, is dat die ertoe kan leiden dat Zweden op termijn zijn verbod op tv-reclame die op kinderen is gericht, niet kan handhaven. Wij willen niet meewerken aan de verslechtering van de huidige regels inzake op kinderen gerichte reclame en hebben daarom besloten om ons te onthouden van de eindstemming over het verslag-Bresso in zijn geheel. 
Martin, David (PSE ),
    Ik juich het voorstel voor een verbod op bedrieglijke praktijken door schurkachtige handelaars toe. Veel van mijn kiezers hebben geleden onder het soort gedrag dat hiermee hopelijk tot een einde komt. Een van de praktijken waarop de wetgeving bijvoorbeeld is gericht, betreft de loterijen waarbij consumenten worden aangemoedigd, vaak via sms met mobiele telefoons, te bellen naar een nummer waaraan het hoogste tarief is gekoppeld, om mee te dingen naar een prijs die niet bestaat.
Deze nieuwe wetgeving zal de heterogene nationale regelgeving van de 25 landen van de EU herzien en het voor consumenten gemakkelijker maken juridische stappen te ondernemen tegen buitengewoon agressieve of misleidende verkoopmethoden. Zij zal bovendien een “algemene plicht” introduceren om eerlijk handel te drijven. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Een van de basisvoorwaarden voor het goed functioneren van het kapitalistische economische model is dat de consumenten werkelijk vrij kunnen kiezen. Van een zodanige werkelijk vrije keus kan alleen sprake zijn als de consumenten – onder andere – terdege en correct zijn geïnformeerd aangaande de producten of diensten die ze verwerven. Het is echter ook zo dat het opleggen van teveel regels aan ondernemingen een belemmering vormt voor standaardisering en harmonisering en uiteindelijk mededinging onmogelijk maakt.
Rekening houdend met het voorgaande dienen we te erkennen dat de Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt inderdaad, zoals het verslag ook stelt, “een adequate bescherming van de consument” garandeert. Het gaat bovendien uit van “de onderlinge erkenning van de nationale regelingen”. Een en ander vindt zijn beslag in een voorstel voor een Richtlijn dat in dit verslag terecht “goed uitgebalanceerd” wordt genoemd. Vandaar mijn stem voor. 

Staes (Verts/ALE ).
    Voorzitter, de Groene Fractie deelt de bezorgdheid van iedereen om ervoor te zorgen dat de leefbaarheid van de vissersgemeenschappen in de door de tsunami getroffen gebieden gewaarborgd en versterkt wordt maar, collega's, de verordening die voorligt is een slecht idee, een slecht voorstel. Wij hebben de adviezen gehoord van het WWF, wij hebben de adviezen gehoord van lokale NGO's en ik heb de FAO ook gevraagd om een advies. Wat blijkt, de boten die we naar ginder willen versassen, passen als een tang op een varken. Er is een verschil in structuur, er is een andere manier van vissen en onaangepaste hulp kan contraproductief werken. Er zullen bovendien problemen ontstaan inzake het operationeel houden van de boten die we willen sturen. Daarbovenop komt dat de FAO mij bevestigde dat de meeste visgebieden in die streek overbevist zijn en dat we rekening moeten houden met de beperkte biologische capaciteiten ter plekke. Aangepaste vistechnieken zijn absolute noodzaak. Komt daar nog bovenop, beste collega's, dat de FAO ook benadrukt dat er geen vraag is van de getroffen landen om oude of nieuwe boten te importeren. De regeringen van Indonesië en Sri Lanka hebben zelfs verklaard aan de FAO dat deze actie ongewenst is. De overheden en de vissersbevolking zouden veel liever steun krijgen om zelf boten te bouwen, aangepast aan de lokale tradities en vismethodes. De FAO bevestigt dat er voldoende lokale technische capaciteit bestaat om deze boten ook plaatselijk te bouwen. Kortom, dit is ongewenste en ongeschikte steun. De Commissie heeft zelfs verklaard dat ze maar 3 van de 21 door ons goedgekeurde amendementen zal overnemen. Daarom collega's, daarom Voorzitter, heeft mijn groep dan ook in grote meerderheid tegen dit voorstel voor een verordening gestemd. 
Martin, David (PSE )
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor dit voorstel gestemd, maar ik moet toegeven dat me dat niet gemakkelijk is gevallen. Ik heb uiteindelijk voorgestemd omdat ik het zie als het verlenen van toestemming aan de Commissie om de overbrenging van schepen naar het tsunamigebied te onderzoeken. Het betekent niet, zelfs niet na deze stemming, dat zij ermee door moeten gaan. Ik sta erop dat de Commissie het advies van de voedsel- en landbouworganisatie in acht neemt alvorens handelend op te treden; dat zij alleen zal reageren op verzoeken van door de tsunami getroffen landen en de overbrenging van schepen niet aan enig land zal opdringen; en dat zij een volwaardige kosten-batenanalyse maakt van het overbrengen van schepen naar het tsunamigebied, afgezet tegen het bouwen van schepen in de regio.
We hebben vandaag de Commissie het groene licht gegeven om de regelingen aan te passen. Wat we niet hebben gezegd, is dat ze, zelfs als ze de regelingen aanpassen, ook daadwerkelijk moet beginnen met het overbrengen van schepen. Die beslissing moet worden gebaseerd op andere overwegingen. 
Evans, Robert (PSE )
   Mijnheer de Voorzitter, evenals mijn collega David Martin heb ik dit als een lastige stemming ervaren. Ik heb tegen de resolutie gestemd met pijn in mijn hart, maar dat heb ik om praktische en zinnige redenen gedaan. Ik ben erg teleurgesteld in de matte uitleg van de commissaris en de beweegredenen die hebben geleid tot het verwerpen van de amendementen van het Parlement. Het waren amendementen die de stemming in de juiste richting zouden hebben gestimuleerd. Niettemin ben ik van mening dat het voorstel een gebrekkig gebaar was van de EU en niet het soort hulp dat we zouden moeten willen geven.
Ik ben onlangs in het noorden en oosten van Sri Lanka geweest. Ik heb met eigen ogen de vernietiging gezien. Ik heb verwoeste schepen gezien en verwoeste levens, maar ik heb niets gezien dat mij het idee heeft gegeven dat afgedankte, oude, niet langer gewilde Europese schepen voor hen van enig nut zouden kunnen zijn. Evenmin kan ik geloven dat het economisch verantwoord is om te proberen ze over te brengen: een paar honderd schepen ter vervanging van de duizenden die verloren zijn gegaan. Het volk van Sri Lanka en de mensen elders in Zuid-Azië hebben echte hulp nodig. Achteneenhalve week na 26 december komen wij aanzetten met een paar wrakke boten.
Ik geloof in echte hulp; hulp voor de mensen bij het opnieuw opbouwen van hun leven. Geef ze de gereedschappen om hun eigen boten te bouwen, bruikbare schepen. Help hen op zijn minst met het werk. Help hen netten te maken om door te kunnen gaan met vissen en help hen met al het andere wat ze nodig hebben. Op dit moment komt die hulp niet door zoals het zou moeten. We zouden ons niet bezig moeten houden met het louter maken van gebaren, hoe goedbedoeld misschien ook. 
Mastenbroek (PSE )
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor deze gelegenheid om een korte verklaring af te leggen over mijn stem met betrekking tot het overbrengen van schepen naar landen die zijn getroffen door de tsunami. Ik ben het volstrekt eens met de heer Evans. Ik denk dat de regio echte hulp nodig heeft, geen symbolisch gebaar van de Europese Unie. Ik was erg teleurgesteld in de antwoorden die we van de Commissie hebben ontvangen met betrekking tot onze kritiek en onze amendementen. Tot op het allerlaatste moment heb ik getwijfeld of ik voor of tegen zou stemmen, maar uiteindelijk heb ik tegen gestemd. Deze verklaring is een toelichting op mijn beslissing. 
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
    De tsunamiramp is een grote internationale tragedie die vraagt om wereldwijde solidariteit en generositeit. Wij hebben besloten voor het voorstel te stemmen.
We vinden echter dat de Verenigde Naties het internationale orgaan is dat het meest geschikt is om bij internationale rampen humanitaire hulp te bieden. De VN hebben een bredere internationale basis en een grotere ervaring dan de EU om crisissituaties aan te pakken. Wij staan kritisch tegenover het feit dat de EU van elke gelegenheid gebruikmaakt om de positie en de invloed van de Unie te verbeteren en te versterken.
Er zijn bovendien goede redenen om ons af te vragen of het sturen van vaartuigen uit EU-landen naar de door de tsunami getroffen landen de meest geschikte hulp is. Een alternatieve bijdrage zou zijn de vaartuigen ter plaatse te kopen. Dat zou de hulpinzet vereenvoudigen en het zou bijdragen tot de ontwikkeling van de lokale economie in de door de tsunami getroffen landen. 
Guerreiro (GUE/NGL ),
    – De door de tsunami veroorzaakte ramp heeft dramatische consequenties gehad voor de visserijsector in India, Indonesië, Myanmar, de Maldiven, Somalië, Sri Lanka en Thailand. Volgens de gegevens zijn er duizenden vissers omgekomen, terwijl 110 000 vaartuigen verloren zijn gegaan. De sector heeft 400 miljoen euro schade geleden, meer dan 450 miljoen euro als men het herstel van de haveninfrastructuur meerekent.
De omvang van de ramp is zodanig dat de internationale gemeenschap een serieuze inspanning zal moeten leveren bij de wederopbouw van deze essentiële sector.
Het voorstel om vaartuigen die in de verschillende lidstaten uit de vaart moesten worden genomen, over te brengen naar de getroffen landen is helaas niet meer dan een hypocriet gebaar. Dit voorstel is nauwelijks uitvoerbaar en dit soort steun sluit niet aan op de lokale behoeften. Bovendien is er door de getroffen landen geen enkel verzoek in deze richting gedaan – een hoogst ongewone situatie.
Volgens berekeningen zouden met het geld dat het sturen van de schepen zou kosten ongeveer 9 600 nieuwe, aan de plaatselijke visserijbehoeften aangepaste vaartuigen kunnen worden gebouwd.
Daarom hebben wij gestemd voor de amendementen die erop gericht zijn dit voorstel van de Commissie om te vormen tot humanitaire steun en assistentie bij het ontwikkelen van de visserijsector in de getroffen landen. Het gaat dan om technische en financiële bijstand. De mogelijkheid om alsnog schepen naar die landen te sturen blijft openstaan – als daarom gevraagd wordt en aan de criteria van de FAO wordt voldaan.
Wij hebben voor gestemd om zo een fout recht te zetten. 
Hudghton (Verts/ALE ),
   . Ik heb gestemd voor het voorstel als geamendeerd, en daarmee substantieel verbeterd, door het Europees Parlement. In het bijzonder mijn eigen amendementen, die door een grote meerderheid werden gesteund, maken duidelijk dat dit slechts een onderdeel zou moeten zijn van een uitgebreide reeks maatregelen die nodig is om de visserijgemeenschappen rond de Indische Oceaan te helpen. Het Europees Parlement daagt de Europese Commissie uit van gedachten te veranderen en ons geamendeerde voorstel te accepteren, en de Raad van ministers de duidelijke leidraad te volgen die wij hebben aangegeven in deze zaak. 
Jałowiecki (PPE-DE ),
   . Ondanks mijn enorme medeleven met de slachtoffers van deze ongekende ramp heb ik tegen de verordening van de Raad gestemd, en wel om de volgende redenen:
Er is geen enkele kostenraming voor deze onderneming uitgevoerd, hoewel voorlopige analyses aangeven dat de kosten enorm kunnen oplopen.
Er worden oude vissersboten gezonden die voor de sloop bestemd waren en derhalve niet meer aan de elementaire veiligheidseisen voldoen. Dit doet denken aan wat wij in Polen hebben beleefd tijdens de overstromingen in 1997, toen de slachtoffers soms volledig afgedragen kleding kregen die zij niet meer konden dragen.
Deze Europese vissersboten zijn gebouwd voor heel andere omstandigheden dan die van de door de tsunami getroffen landen.
Uit de berichten die wij hebben ontvangen uit bijvoorbeeld Sri Lanka of de Filippijnen blijkt eenduidig dat men deze vorm van hulp niet wenst.
Om deze en andere redenen heb ik het vermoeden dat het zenden van 150 vissersboten vooral is bedoeld om het Europese geweten te sussen en als symbolische daad. Het komt hier evenwel niet aan op symbolen, maar op daadwerkelijke hulp. Wat dat betreft slaat de verordening van de Raad de plank volledig mis. 
Wijkman (PPE-DE ),
   Het Europees Parlement heeft vandaag gestemd over een voorstel dat inhoudt dat kleine vissersvaartuigen die niet langer in de EU worden gebruikt, zullen worden overgebracht naar de vissersbevolking die is getroffen door de tsunami. Ik ben het er geheel mee eens dat het belangrijk is dat de visserij in de getroffen landen zich herstelt. Ik vind een overdracht van vissersboten conform het voorstel voor een verordening echter niet het juiste middel daartoe. Het overdragen van een aantal vissersboten zal niet tegemoetkomen aan de heersende behoeften. Steun voor de visserij van de getroffen landen moet bovendien worden aangepast aan de plaatselijke behoeften en de plaatselijke vraag. 

Carlshamre (ALDE ),
    Ik stem tegen deze resolutie, omdat die naar mijn mening tegen de beginselen van de markteconomie ingaat. Ervaringen in Zweden leren dat de in deze resolutie voorgestelde oplossingen niets verhelpen aan de problemen die men wil aanpakken.
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan vindt dat het Europees Parlement niet moet besluiten waarheen bedrijven hun productie moeten verplaatsen. Het moet elke lidstaat vrijstaan om binnen het kader van het mededingingsrecht zijn eigen industriebeleid te voeren. Het overleven van de Europese staalindustrie hangt af van haar concurrentievermogen op de internationale markt, niet van steun en subsidies. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor de resolutie over de vooruitzichten voor de staalsector gestemd.
De staalsector is een van die sectoren waarin de technologische ontwikkeling van fundamenteel belang is. Binnen deze sector zien we een aantal voorbeelden van productie-eenheden die als model voor technologische knowhow kunnen gelden. Een groot deel van de bevolking van het uitgebreide Europa is in deze industrietak werkzaam en er zijn de afgelopen jaren aanzienlijke openbare investeringen gedaan voor innovatie en de ontwikkeling van de Europese industriële belangen.
Ik wijs er echter op dat veel van die investeringen afkomstig zijn uit communautaire fondsen en dat we behoefte hebben aan duidelijke en concrete regels voor het gebruik van dit soort fondsen. We mogen niet toelaten dat ondernemingen die via dit soort fondsen financiering hebben ontvangen de voorwaarden voor toewijzing van deze subsidies niet nakomen, en dat geldt in het bijzonder voor de verplichting om de productie ter plaatse op lange termijn voort te zetten en banen te behouden. Nog erger is het wanneer – zoals in het geval dat in de resolutie genoemd wordt – de betreffende economische groep positieve nettoresultaten en economische groei laat zien. Het besluit om te verhuizen of de betrokken industriële eenheden te ontmantelen is dan volstrekt onbegrijpelijk. 
Toussas (GUE/NGL ),
    Wij geven uiting aan onze onvoorwaardelijke solidariteit met en steun aan de werknemers in de staalonderneming ThyssenKrupp in Terni, in Italië, die strijden voor hun recht op werk, voor de bescherming van de staalproductie en tegen het werknemersvijandig beleid van de EU en de onderneming in kwestie, dat zich uit in chantage en het dreigen met nieuwe ontslagen.
Toch hebben wij ons bij de stemming over de gezamenlijke resolutie van het Europees Parlement onthouden, en wel omdat:
- daarmee de belangen van de werknemers worden opgenomen in de strategie van Lissabon, die een aanslag is op de rechten van de werknemers en massaontslagen en werkloosheid in de hand werkt;
- de belangen van de met ontslag bedreigde werknemers over één kam worden geschoren met het mededingingsvermogen van de Europese monopolies en deze specifieke industriegroep, en omdat de sociale samenhang, dat wil zeggen de afschaffing van de klassenstrijd, wordt bepleit om herroeping van de massaontslagen te bewerkstelligen;
- daarin wordt aangedrongen op een grotere “maatschappelijke verantwoordelijkheid van de ondernemingen” en dus de gevaarlijke illusie wordt gecreëerd dat monopolies vriendelijk kunnen zijn voor de werknemers en het volk.
De situatie in de staalindustrie is het gevolg van de kapitalistische herstructurering, de marktliberalisatie en de concentratie en centralisatie van het kapitaal. De EU en de regeringen van de lidstaten hebben het grootkapitaal steun gegeven opdat het zich kon herstructureren, verplaatsen en fabrieken en activiteiten kon stopzetten zonder zich ook maar iets gelegen te laten liggen aan de sociale gevolgen.
Om het recht op werk te garanderen en aan de hedendaagse behoeften van de volkeren te voldoen, moeten de werknemers en het volk strijd leveren tegen de EU en haar werknemersvijandig beleid. 

Stenzel (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten wil ik de volgende stemverklaring afgeven ten aanzien van het verslag over de mensenrechten. We hebben voor het verslag als geheel gestemd, hoewel enkele belangrijke paragrafen onze goedkeuring niet konden wegdragen, met name die over de reproductieve gezondheid en het Braziliaanse initiatief. Ik wil graag onderstrepen dat onze fractie tegen deze punten heeft gestemd omdat wij niet willen dat het mensenrechtenverslag als voorwendsel wordt gebruikt om via de achterdeur abortus te liberaliseren. 
Gollnisch (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, met deze resolutie over de mensenrechten hebben wij de situatie onderzocht in een groot aantal landen wereldwijd, die genoemd worden in het rapport van de Verenigde Naties. Het zijn er zoveel, dat ik ze niet allemaal zou kunnen opsommen. En dan nog maakt men zich er in een overweging van de aangenomen resolutie druk om dat het er niet voldoende zijn! Op de indrukwekkende lijst van deze landen staat geen enkele lidstaat van de Unie. Dit is echt een probleem, geachte collega’s, omdat er volgens mij alle reden is om eerst de hand in eigen boezem te steken. Dit geldt bijvoorbeeld voor het Koninkrijk België, dat onlangs het bedroevende toneel was van een onwaarschijnlijke gerechtelijke soap, waartoe de aanzet was gegeven door een dubieuze instantie die rechtstreeks onder premier Verhofstadt valt en door hem wordt gefinancierd. Ik doel op het zogenaamde “Centrum voor Gelijke Kansen”, waarvan de directeur een dominicaan is, genaamd Johan Leman: een moderne uitgave van grootinquisiteur Torquemada. Aan het einde van een schandalig proces wist hij te bewerkstelligen dat het Vlaams Blok, een volkomen legale en vreedzame partij, feitelijk verboden werd, en alleen maar vanwege de overtuigingen van de partij. Dit is werkelijk een schandaal, dat in deze vergaderzaal uitsluitend ter sprake is gebracht door de leden van de politieke groepering in kwestie.
Tot slot: wat valt er nog meer te vertellen over de situatie in talrijke Europese landen, met inbegrip van Frankrijk? In Frankrijk wordt men op velerlei gebied omwille van een overtuiging vervolgd. Onder het mom van revisionisme is het er verboden aan de misdaden van het communisme tijdens de Tweede Wereldoorlog te herinneren. Onder het mom van bestrijding van het racisme mag er in Frankrijk geen kritiek worden geleverd op het immigratiebeleid, terwijl er, onder het mom van bestrijding van vreemdelingenhaat, niet mag worden geëist dat de eigen bevolking voorrang krijgt, hoewel dit legitiem zou zijn. En onder het mom van de bestrijding van homohaat mag men in Frankrijk - na de recente goedkeuring van een verachtelijk wetsontwerp van minister Perben van Justitie - geen voorkeur meer uitspreken voor het natuurlijke gezin boven homoseksuele en lesbische paren. Aan dít schandaal zou ons Parlement eens aandacht moeten besteden! 
Ford (PSE ),
   . Ik ben een groot voorstander van de activiteiten van de UNHCR in Genève, maar ik geloof dat we soms iets voorzichtiger te werk zouden moeten gaan en ons zouden moeten bezighouden met echte politiek in plaats van politiek in de vorm van resoluties. De Europese Unie voerde met Noord-Korea een dialoog over mensenrechten, gemodelleerd naar onze dialoog over mensenrechten met China. Die werd in 2003 gestaakt toen de EU in Genève een zeer kritische mensenrechtenresolutie met betrekking tot Noord-Korea steunde zonder van tevoren onze gesprekspartners zelfs maar in te lichten. Bij een recente vergadering over de mensenrechten in Noord-Korea die ik in Genève heb bijgewoond in aanwezigheid van de speciale rapporteur voor Noord-Korea, werd ons verteld dat er de volgende maand een nieuwe resolutie moet komen omdat er geen dialoog was. Die was verloren gegaan samen met de eerste resolutie. Het zou de moeite van het overwegen waard zijn of een echte voortdurende dialoog niet meer zou bijdragen aan het verbeteren van de mensenrechten dan het enkel en alleen maar aannemen van resoluties. 
Howitt (PSE ),
   . Namens de Partij van de Europese Sociaal-democraten wil ik benadrukken dat wij de mensenrechten en de roep om vrije verkiezingen in Zimbabwe krachtig steunen. Dat is de reden waarom we in de resolutie van vandaag in het bijzonder de veroordeling steunen van het falen van de resolutie van de EU over Zimbabwe bij de UNHCR vorig jaar, en de EU opnieuw oproepen in Genève een resolutie te steunen die de schendingen van de mensenrechten in Zimbabwe veroordeelt. We hebben vandaag tegen amendement 12 van de PPE-DE-Fractie gestemd om de technische reden dat die eenvoudigweg een herhaling behelst van politieke standpunten die al in de tekst van het Parlement vervat lagen. 
Pafilis (GUE/NGL ),
    De resolutie van de Commissie buitenlandse zaken is van a tot z een uiting van het reactionair, agressief en volksvijandig buitenlands beleid van de EU en haar imperialistisch karakter.
Daarin worden de mensenrechten en hun selectieve bescherming gebruikt als een voorwendsel om interventies en zelfs oorlogen tegen landen te legitimeren. Het is dan ook geen toeval dat op de lange lijst met landen waarvoor de VN om veroordelende resoluties wordt gevraagd, ook landen voorkomen die het rechtstreekse doelwit zijn van het imperialisme (Cuba, de Volksrepubliek Korea, Iran, Wit-Rusland, Zimbabwe, enzovoort).
In de resolutie wordt verwezen naar schendingen in tientallen landen, maar wordt op provocerende wijze gezwegen over de mensenrechten van de honderdduizenden burgers in Irak, Afghanistan, Palestina, enzovoort, die tijdens de imperialistische oorlogen en interventies zijn vermoord. Ook worden daarin de Irakese verzetstrijders en meer algemeen de zich verzettende volkeren in één adem als terroristen bestempeld.
Ook wordt op schijnheilige wijze verwezen naar de bescherming van de fundamentele vrijheden, die echter totaal onder de voet worden gelopen met de zogenaamde antiterreurwetten, die de sociale strijd onder het strafrecht brengen.
De verwijzingen naar armoede, honger, milieuvervuiling, gezondheid, onderwijs, enzovoort, zijn een regelrechte provocatie aan het adres van de volksklasse en de miljoenen mensen van de derde wereld die door de (tijdelijke) imperialistische en kapitalistische overheersing de meest fundamentele mensenrechten ontberen.
Daarom hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland tegen de resolutie gestemd. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Binnenkort zal de 61ste zitting van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties plaatsvinden. De Europese Unie en haar 25 lidstaten moeten die gebeurtenis proberen te beschouwen als een nieuwe gelegenheid om praktische invulling te geven aan de waarden die de Europese Unie en elk van haar 25 leden altijd hebben uitgedragen en blijven aanhangen.
De EU heeft beslist een belangrijke rol gespeeld bij het verbreiden van de beweging tot verdediging van de mensenrechten – in haar betrekkingen met derde landen (ook al is er hier nog steeds sprake van enkele ernstige anomalieën), maar vooral door de uitbreiding. De hoop om tot de Unie toe te treden of met de EU een geprivilegieerd partnerschap aan te gaan, heeft in een hele reeks landen aanleiding gegeven tot uiterst welkome hervormingen. We moeten meer doen dan verklaringen afleggen die wat de inhoud betreft wel correct zijn, maar verder niet erg doeltreffend. Wat wij – de Unie en de afzonderlijke lidstaten – moeten doen is consistent zijn met betrekking tot de waarden die we uitdragen. Dat idee moeten de deelnemers aan de 61ste zitting van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties steeds voor ogen houden. De wereld wordt alleen beter als iemand daartoe de weg wijst, en dat zullen wij toch moeten zijn.
Dat is wat ik met mijn stem voor heb willen uitdrukken. 

Martin, David (PSE ),
   . Ik juich deze resolutie toe en daarmee de steun die wordt uitgesproken voor de plannen van de G8-landen voor een schuldenverlichting tot 100 procent voor de armste landen ter wereld. Het is belangrijk dat het geld voor kwijtschelding van schulden afkomstig is uit nieuwe fondsen en uit bestaande ontwikkelingsfondsen die op een alternatieve manier worden aangewend. Om dat te bewerkstelligen moet schuldenverlichting los van hulp worden behandeld en moet daarvan afzonderlijk verslag worden gedaan.
Ontwikkelingslanden moeten worden gestimuleerd om met de fondsen die vrijkomen door schuldenverlichting, kernvoorzieningen als gezondheid en onderwijs te financieren omdat het zonder die voorzieningen praktisch onmogelijk is de millenniumontwikkelingsdoelstellingen te verwezenlijken.
Binnen dat kader is het belangrijk dat op de armste landen geen buitensporige druk wordt uitgeoefend om de dienstensector te liberaliseren in ruil voor handelsliberalisatie van de zijde van de EU. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor de resolutie van het Europees Parlement over het bestrijden van honger en armoede gestemd, omdat ik geloof dat we nauwlettend aandacht dienen te besteden aan alle maatregelen die worden voorgesteld of uitgevoerd ter bestrijding van deze gesel, die miljoenen mensen over de gehele wereld treft.
Ik wil opnieuw mijn bezorgdheid uitspreken over de vertragingen bij het verwezenlijken van de millenniumdoelstellingen en erop wijzen dat schuldverlichting en handel cruciale factoren zijn. We dienen daarmee bij het opstellen van maatregelen voor ontwikkeling terdege rekening te houden.
De grootste uitdaging bestaat in het vinden van de juiste manier om de armste landen transparante en doeltreffende hulp te verstrekken. De lidstaten en de Commissie moeten het werk dat hier reeds verricht is voortzetten en openstaan voor nieuwe particuliere of overheidsinitiatieven die kunnen bijdragen tot meer en doeltreffender hulp en meer internationale handel. Handel speelt immers een cruciale rol bij het bestrijden van de onderliggende oorzaken van armoede en honger. 

Villiers (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een stemverklaring afleggen met betrekking tot het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie. Ik heb niet voor dit verslag gestemd omdat ik, hoewel veel van het werkprogramma acceptabel is, bezorgd ben om wat er niet in staat. Ik ben bezorgd dat de EU zich blijft schuldig maken aan overregulering. Zij blijft wetgeving produceren die te gedetailleerd is, zij legt het bedrijfsleven te veel bureaucratie op en brengt de welvaart van Europa, de lidstaten, waaronder natuurlijk ook het Verenigd Koninkrijk, aanzienlijke schade toe.
Ik ben ook bezorgd dat in dit werkprogramma niet voldoende serieuze maatregelen staan om te proberen een serieuze financiële greep te krijgen op de begroting van de EU. Het is onacceptabel dat al bijna tien jaar lang de EU er niet in is geslaagd een begroting op te stellen die door haar eigen accountants wordt goedgekeurd, en dat meer dan 80 procent van de begroting van de EU niet naar behoren kan worden verantwoord. Het gaat om geld van de belastingbetaler en ik had graag een werkprogramma van de Commissie gezien waarin deze schandalige situatie veel serieuzer werd genomen en voorstellen werden gedaan er iets aan te doen.
Ik zou ook heel graag een werkprogramma van de Commissie zien waarin werd overwogen hoe macht zou kunnen worden teruggegeven aan de lidstaten, hoe macht in de Europese Unie zou kunnen worden gedecentraliseerd, in plaats van maar voort te jagen naar meer integratie met de euro en de Europese grondwet, waar ik beide zeer tegen ben.
Er is één ding waar ik zeer blij om ben, namelijk om het feit dat amendement 64, het amendement over Cyprus, ingediend door de ALDE-Fractie, is afgewezen. Daarmee zou getracht zijn de economische banden met het niet erkende regime in Noord-Cyprus aan te halen. Het is belangrijk dat we financiële steun verlenen aan Noord-Cyprus, maar dat dient te geschieden via de erkende, democratisch gekozen regering van de Republiek Cyprus. Het zou niet aanvaardbaar zijn om directe banden aan te gaan met een regime dat niet is erkend.
De reden voor het embargo is de oorspronkelijke invasie door Turkije, zoveel jaren geleden. Het gaat hier niet om een internationale boycot; het gaat er eenvoudigweg om dat het regime daar niet in staat is exportvergunningen af te geven. Het embargo is dan ook een logisch gevolg van het onwettige karakter van de Turkse invasie. Dat is de reden waarom ik niet kan stemmen voor opheffing van het embargo, al zou ik wettige financiële steun aan Noord-Cyprus steunen, zij het dat die alleen zou mogen worden verleend met instemming van, in samenwerking met en door tussenkomst van de democratisch gekozen, erkende en wettige regering van Cyprus. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    – De richtsnoeren en doelstellingen van het communautair beleid moeten drastisch worden gewijzigd. Het Stabiliteitspact moet worden herroepen en vervangen door een Groei- en Werkgelegenheidspact. Ook de Strategie van Lissabon dient geheel anders te worden geformuleerd om zo een einde te maken aan de liberalisering en privatisering van essentiële openbare diensten. Er moet absolute prioriteit worden gegeven aan het scheppen van banen met rechten en de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. De Commissie blijft echter aandringen op een steeds liberalere aanpak – meer van hetzelfde, dus.
We weten dat de bedrijfsresultaten van de grote ondernemingen in de Europese Unie in 2004 gemiddeld met 80 procent zijn toegenomen, en dat in de eurozone de winsten binnenkort een hoger percentage van het bbp voor hun rekening zullen nemen dan de afgelopen 25 jaar het geval is geweest. De salarissen blijven echter achteruitgaan, en dat terwijl de handelsbalans en de balans van de lopende rekeningen in de eurozone de afgelopen twaalf maanden positieve resultaten hebben laten zien. We kunnen daarom niet aanvaarden dat de Commissie aan mededinging en structurele hervormingen het grootste strategische belang blijft hechten.
Het is verder onaanvaardbaar dat in de nieuwe agenda voor het sociaal beleid noch de juiste instrumenten, noch voldoende middelen beschikbaar worden gesteld om …
Honeyball (PSE ),
   – Mijn collega’s van de Britse Labour Party in het Europees Parlement en ik hebben ons bij de eindstemming onthouden van stemming omdat we niet tegen de volledige resolutie wilden stemmen. Wij zijn van mening dat het werkprogramma van de Commissie voortgang betekent voor de agenda van Lissabon, en een aantal noodzakelijke maatregelen op milieugebied beschrijft. 
Lienemann (PSE ),
   . - Ik stem tegen het door de heer Barroso ingediende wetgevingsprogramma van de Commissie, en wel om de volgende redenen. Er wordt niets gezegd over de intrekking van de dienstenrichtlijn en van het beginsel van het land van herkomst. Er wordt geen enkele specifieke verplichting aangegaan voor een kaderrichtlijn inzake de openbare diensten. Er is totaal geen sprake van fiscale en sociale harmonisatie naar boven, terwijl de antisociale tendensen van de “ontwerprichtlijn betreffende de arbeidstijd” worden gehandhaafd. Er wordt opgeroepen tot flexibiliteit en tot structurele hervormingen om in te spelen op de vergrijzing, waardoor de pensioenstelsels en de sociale wetgeving op losse schroeven komen te staan. Er is sprake van een zwak industriebeleid, waarin geen sectorplannen voor sectoren als de textielsector zijn opgenomen, evenmin als een strategie tegen verplaatsingen naar het buitenland. Er is een gebrek aan ambitie op het gebied van ontwikkelingshulp, die zich met name uit in de instelling van een belasting op kapitaalbewegingen.
Het is duidelijk dat met dit programma geen echt sociaal Europa kan worden verwezenlijkt. Het zal eerder een bedreiging vormen voor het huidige Europees sociaal model. Het programma bevestigt de ultraliberale beleidsvoornemens van de Commissie-Barroso. 
Martin, David (PSE ),
   – Ik juich het streven van de Commissie toe om beleid te bevorderen dat erop is gericht de Europese economie vlot te trekken. Ik ben er echter niet van overtuigd dat het programma dat aan het Parlement is gepresenteerd een evenwichtige balans vormt tussen een “bedrijfsleven-vriendelijke” houding enerzijds en sociaal beleid en duurzame ontwikkeling anderzijds. Economisch, sociaal en milieutechnische beleid lijkt niet samenhangend te worden benaderd. Ik maak mij er bijvoorbeeld zorgen over dat er in het werkprogramma geen voorstellen staan voor het bevorderen van gelijke kansen voor mannen en vrouwen of het verkleinen van economische verschillen tussen regio's.
Ik acht het bovendien onacceptabel dat de Commissie geen wetgevende activiteiten aankondigt op het belangrijke punt van de klimaatverandering. 

Pafilis (GUE/NGL ),
    De barbaarse realiteit waarin de werknemers en de volkeren leven, is het gevolg van het imperialistisch oorlogsbeleid en het beleid van het IMF en de Wereldbank, van de uitbuiting door de multinationals en de roofzuchtige vrijhandelsovereenkomsten. De EU en de Europese monopolies zijn medeverantwoordelijk voor deze situatie.
In geen enkele resolutie worden vraagtekens gezet bij de onrechtvaardige internationale economische orde, noch bij de oorzaken daarvan.
Men zwijgt over de aanslag op de rechten van de werknemers, over de zich overal voltrekkende privatiseringen, zelfs op onderwijs- en gezondheidsgebied, en over het beleid dat ten uitvoer is gelegd door de conservatieve en sociaal-democratische regeringen. Elke verwijzing naar de onrechtvaardige imperialistische oorlogen in Irak, Afghanistan, enzovoort, is overboord gegooid.
Opzettelijk worden “universele” problemen op de voorgrond geschoven: dan hoeft immers niet te worden gesproken over het klassenkarakter van het voor het kapitaal gunstige beleid. 
In beide resoluties wordt de theorie van de sociale consensus en het sociaal partnerschap gecultiveerd, waarvan het doel is de werknemersbewegingen en de andere bewegingen op de knieën te dwingen en te onderwerpen aan de kapitalistische barbaarsheid.
In de resolutie van de Europese Volkspartij en de liberalen worden standaardoplossingen voorgesteld: vrije markt, WTO-overeenkomsten en G7-besluiten. Ook is sprake van een democratischer (!!) vorm van wereldbestuur, alsof zoiets mogelijk is in een door de imperialistische klasse overheerste wereld.
Samenvattend: men probeert de reactionaire oriëntaties van Davos te legitimeren met het alibi van het Mondiaal Sociaal Forum door de boodschap uit te dragen dat een andere wereld dan de kapitalistische wereld niet mogelijk is.
De Communistische Partij van Griekenland zal tegen beide resoluties stemmen. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor de resolutie over het Mondiaal Sociaal Forum en het Mondiaal Economisch Forum gestemd.
Ik geloof dat de mondialisering goede mogelijkheden biedt voor groei en een verhoging van de levensstandaard, overal ter wereld. Ik wil daarom graag de aandacht vestigen op het werk dat deze twee fora verrichten. Ze houden zich allebei – elk vanuit zijn eigen perspectief – bezig met onderwerpen die voor de gehele wereld van belang zijn, waaronder behalve de bestrijding van armoede ook gezondheidszorg, onderwijs, handel, landbouw en de mensenrechten.
Ik herhaal dat ik ervan overtuigd ben dat de mondialisering gepaard moet gaan met oprechte inspanningen om de armoede terug te dringen. Ik geloof ook dat het kwijtschelden van de schuld een rol kan spelen bij het bestrijden van armoede in landen waar men vooruitgang boekt met de democratisering, respect voor de mensenrechten, de rechtsstaat en een duurzame economie.
Ik herhaal dat ik ervan overtuigd ben dat mondialisering een essentiële factor is bij het bevorderen van het concurrerend vermogen en groei – zowel in de EU als in de zich ontwikkelende landen. Ik geloof daarom dat het van cruciaal belang is dat er een systeem wordt geschapen voor vrije en eerlijke handel in de gehele wereld. Ik wijs er ook op dat dit werk vooral door de Wereldhandelsorganisatie wordt verricht. Dat is het belangrijkste forum voor het beheer van de mondialisering – door het openstellen van de handel, door het verbeteren van multilaterale normen en door duurzame ontwikkeling. 

Queiró (PPE-DE ),
    – Ik heb voor de gezamenlijke resolutie over de parlementsverkiezingen in Moldavië gestemd.
Binnen de context van het Europees nabuurschapsbeleid zet Moldavië de in het actieplan opgenomen hervormingen door. Dat plan was opgesteld met de bedoeling om de democratie te bevorderen en te consolideren, met respect voor de normen van de rechtsstaat en respect voor de mensenrechten. De voorgestelde politieke en institutionele hervormingen moeten het mogelijk maken dat dit land geleidelijk aan wordt geïntegreerd in het beleid en de programma’s van de EU.
Ik herhaal dat de nu volgende verkiezingen volgens mij een belangrijke test zullen vormen. Uit het verloop ervan zullen we kunnen afleiden in welke mate de Moldavische autoriteiten de democratische beginselen toegewijd zijn. Ik wijs er in dit verband op dat de toegang tot informatie in Moldavië nog steeds een probleem is. Het Parlement hoopt daarom dat deze verkiezingen duidelijk zullen maken dat de regering van Moldavië garant staat voor een eerlijk en vrij verloop van de parlementsverkiezingen, niet alleen op de verkiezingsdatum zelf, maar ook gedurende de verkiezingscampagne.
Ik ben ervan overtuigd dat mijn land, dat een grote Moldavische gemeenschap huisvest, bereid is met de Moldavische autoriteiten samen te werken om ervoor te zorgen dat zo veel mogelijk Moldavische immigranten hun stem kunnen uitbrengen. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    – Wij hebben voor dit belangrijke verslag over gezondheid en veiligheid op het werk gestemd. Dit verslag is door een lid van onze fractie opgesteld en bevat een aantal uiterst positieve voorstellen.
De in de mededeling opgenomen statistieken zijn alarmerend: elk jaar komen er 5 200 mensen om het leven als gevolg van een arbeidsongeval. In de EU doen zich jaarlijks ongeveer 4,8 miljoen arbeidsongevallen voor. Ruwweg twee derde daarvan zijn aanleiding voor meer dan drie verloren werkdagen, terwijl bijna 14 procent van de werknemers elk jaar bij ten minste één ongeval betrokken is. Dat betekent dat er per jaar 158 miljoen werkdagen verloren gaan. Bovendien raken jaarlijks 300 000 werknemers als gevolg van een arbeidsongeval of een met het werk verband houdende aandoening geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Men schat dat de totale kosten voor de economie tussen de 2,6 en 3,8 procent van het bbp bedragen. Deze gegevens laten zien dat het ontbreken van een degelijk sociaal beleid hoge economische kosten met zich meebrengt, en dat is een enorm obstakel bij het verwezenlijken van de strategische doelstelling: volledige werkgelegenheid.
De Kaderrichtlijn zou verder kunnen gaan en concreter kunnen zijn...
De voorstellen van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en de Europese Democraten zijn onaanvaardbaar.
Goudin, Lundgren en Wohlin (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan heeft besloten om tegen het initiatiefverslag betreffende gezondheid en veiligheid op het werk te stemmen. In het initiatiefverslag worden belangrijke vraagstukken behandeld, en Junilistan steunt veel van de voorgestelde grondgedachten. Een goed arbeidsmilieu is belangrijk voor alle werknemers.
Junilistan is echter van mening dat iedere lidstaat zelf moet mogen kiezen hoe men een goed arbeidsmilieu wil bereiken. Wat Zweden betreft is het bijvoorbeeld een kwestie van onderhandelen tussen de sociale partners en geen vraagstuk dat moet worden geregeld door EU-wetgeving.
Marques (PPE-DE ),
    – Ik wil de heer Maštalka graag gelukwensen met zijn belangrijke verslag over veiligheid en gezondheid op het werk. Ik steun dit verslag. Belangrijk is vooral dat het systeem voor preventie verbeterd wordt. Dat is voor het verhogen van de veiligheid en het terugdringen van het aantal arbeidsongevallen van cruciaal belang. Daarom dient de Commissie een diepgaand onderzoek uit te voeren naar de preventiesystemen van de lidstaten om vervolgens samen met de nationale autoriteiten voorstellen te formuleren voor een coherent nationaal preventiebeleid op basis van een algemene EU-strategie. Om dat te kunnen doen, zal eerst het systeem voor de statistieken over arbeidsongevallen verbeterd moeten worden. Zonder betrouwbare (en vergelijkbare) statistische gegevens is het immers niet goed mogelijk een gemeenschappelijk beleid te ontwikkelen en dat op een doeltreffende wijze ten uitvoer te leggen. Het beleid voor veiligheid en gezondheid op het werk behoort tot de belangrijkste beleidsterreinen van de Gemeenschap: veilige en gezonde organisaties kunnen beter concurreren en zijn dus goed voor de economie. 
Queiró (PPE-DE ),
    – Dit verslag bevat een algemene stelling die op zich reeds van invloed is op mijn stemgedrag. Als we het hebben over gezondheid en veiligheid op het werk denken we meteen aan de lange weg die we sinds het begin van het industriële tijdperk hebben afgelegd. Daar kun je niet omheen. En als je die gedachte voortzet, begrijp je dat wat vandaag op dit gebied aanvaardbaar is, morgen niet meer aanvaardbaar zal zijn. We stellen onze eisen steeds hoger en dat is het bewijs dat we hier vooruitgang boeken. Dat is een eerste overweging.
Ofschoon ik het met een aantal punten in dit verslag niet geheel eens ben en hier en daar de prioriteiten anders zou rangschikken, ben ik heel tevreden met de algemene strekking ervan. De leidende principes van dit verslag komen goeddeels overeen met mijn denkbeelden over dit onderwerp. Met een verwijzing naar het bovenstaande, geloof ik dat veiligheid en gezondheid op het werk voorwaarden zijn voor het soort beschaving dat wij moeten proberen te bevorderen. Werkgevers zijn verantwoordelijk voor veiligheid en gezondheid op het werk, aangezien ook ondernemingen sociale verplichtingen hebben. Daar komt bij dat betere arbeidsomstandigheden een positieve weerslag hebben op de productiviteit en de kwaliteit van het werk, terwijl de verliezen – voor het individu en voor het collectief – lager zullen uitvallen. Ik heb daarom voor dit verslag gestemd. 
Cashman (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de allereerste plaats wil ik mijn verontschuldigingen aanbieden aan de diensten, die erg veel werk verzetten, meestal zonder een woord van dank en zonder erkenning. Ik weet dat ze tot diep in de nacht doorwerken. Ik heb hen gisteren benaderd met betrekking tot een uitspraak over paragraaf 89 van de wetgevingsvoorstellen van de Commissie. Ik moet mijn verontschuldigingen aanbieden omdat ik in de veronderstelling verkeerde dat een collega dit toen aan de orde zou stellen en ik van u een uitspraak over de ontvankelijkheid van die paragraaf verwachtte.
Daarom zou ik willen vragen of een dergelijke uitspraak is gedaan. En zo ja, is dat gebeurd in samenhang met paragraaf 88? Is de paragraaf waarover we vandaag hebben gestemd, hoe dan ook ontvankelijk? 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Cashman, ik moet u meedelen dat deze kwestie is bestudeerd en dat paragraaf 89 als ontvankelijk is beschouwd. 
Cashman (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk dat ik hier opnieuw over begin, maar aangezien dit punt ter sprake is gebracht dacht ik, zoals ook is aangegeven op de stemlijst, dat de kwestie voor een uitspraak was doorverwezen naar de autoriteiten. Wij gingen er – mogelijk ten onrechte – van uit dat die uitspraak bekend zou worden vóór de stemming. Mijnheer de Voorzitter, begrijp ik u goed als u zegt dat de uitspraak luidt dat paragraaf 89, zoals schriftelijk vastgelegd, in elk geval ontvankelijk is? 
De Voorzitter.
   – Inderdaad, de paragraaf is ontvankelijk in zijn huidige vorm. 
Dat is wat men mij gezegd heeft. De uitspraak is vlak voor de stemming binnengekomen. 


De Voorzitter.
   Dames en heren, de vergadering is hervat. 
Tajani (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, vanochtend is paus Johannes Paulus II in een ziekenhuis in Rome opgenomen.
Alvorens het debat over de bescherming van de mensenrechten aan te snijden, denk ik dat het gelegen komt om, als u het daarmee eens bent, een boodschap van steun en solidariteit van dit Parlement over te brengen aan een hardnekkige beschermer van de mensenrechten, aan een vurig pleitbezorger van de vrede en een groot Europeaan aan wie alle Europese burgers, al dan niet gelovig, verknocht zijn. Ik geloof dat dit een belangrijk signaal van vrede van het Europees Parlement kan zijn. 
De Voorzitter.
   Jazeker, mijnheer Tajani, wij zullen uw verzoek onmiddellijk overbrengen aan het kabinet van de Voorzitter, want dit lijkt mij een zeer terechte suggestie. Wij zullen de Voorzitter meedelen dat het Parlement op dit moment een boodschap van steun en solidariteit wenst te sturen aan de Heilige Vader. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Togo(1).
Meijer (GUE/NGL ).
    Voorzitter, niet alleen in koninkrijken, maar ook in republieken is de opvolging van het staatshoofd door een van zijn kinderen helaas geen onbekend verschijnsel. Het gebeurde eerder in Sri Lanka, Azerbeidzjan, Syrië en de Democratische Republiek Congo, recent in Togo en misschien binnenkort ook in Egypte. Soms worden voor die opvolging verkiezingen uitgeschreven, maar staat wel bij voorbaat vast wie er moet winnen. In Togo is die fase overgeslagen. De familie Gnassingbé heeft lang geleden met geweld de macht overgenomen van de familie Olympio en wil dat zo houden. Een bliksemsnelle wijziging van de grondwet na de dood van het staatshoofd, maakte het mogelijk dat niet de Voorzitter van het Parlement hem tijdelijk opvolgde en nieuwe presidentsverkiezingen kon voorbereiden, maar dat de zoon de staat overneemt alsof het gaat om het erven van privé-bezittingen. Eigenlijk is de positie van de zoon niet minder legaal dan die van zijn vader. Het is de voortzetting van een oude staatsgreep.
Die voortzetting heeft wel de hoop weggenomen dat Togo zich na een Duitse koloniale bezetting, een Franse koloniale bezetting en een langdurige binnenlandse dictatuur kan ontwikkelen tot een democratie. Tot nu toe heeft het volk erin moeten berusten dat vrijwel altijd profiteurs aan de macht zijn geweest. Die profiteurs steunen op een militaire macht en het ging hen er niet om de belangen van hun volk te dienen maar om zelf een bevoorrechte positie in te nemen. Aan die situatie moet een eind komen. Niet alleen in Togo, niet alleen in Afrika maar ook op de hele wereld.
Laten we niet selectief verontwaardigd zijn over Togo, maar laten we overal een eind helpen maken aan militaire en economische bescherming van zulke regimes. Daar gaat het op dit ogenblik om. Het is geen uitzondering, het is helaas meer regel. Dat betekent dat we moeten zorgen dat dit soort effecten zich niet zullen herhalen en dat het een goede zaak is, als binnenkort in Togo vrije verkiezingen kunnen worden gehouden. 
Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat we de gebeurtenissen in Togo gedifferentieerd moeten bekijken, willen we tot een duidelijke conclusie komen. Togo lijkt op veel andere West-Afrikaanse landen, in die zin dat het een kunstmatige staat is, gesticht om koloniale belangen te dienen. Je hoeft alleen de kaart maar te bekijken om dit te zien: Togo heeft, net als de meest andere West-Afrikaanse landen, de vorm van een smalle zakdoek. Het land werd eerst door de Duitsers geregeerd en vervolgens door Franse kolonialen. Maar zijn grenzen werden kunstmatig getrokken, en in eerste instantie was het land in deze vorm weinig levensvatbaar.
Gezien het feit dat de grenzen van Togo op de tekentafel tot stand zijn gekomen, waarbij hele volken en gezinnen van elkaar werden gescheiden, terwijl andere etnische groepen die niets met elkaar gemeen hadden kunstmatig werden verenigd, moet worden gezegd dat het land zich desondanks gedurende een aantal jaren opmerkelijk voorspoedig leek te ontwikkelen. Het leek een eiland van stabiliteit in West-Afrika te zijn, al zijn we ons ervan bewust dat er in die regio bijna geen enkele democratie in onze zin van het woord heeft bestaan.
Maar, zoals de heer Meijer schetste, ontwikkelde het bewind van Eyadéma zich steeds sterker tot een extreem gewelddadige dictatuur, en er worden nu pogingen gedaan er een erfelijke dynastie van te maken. Zonder te willen ontkennen dat de betekenis van families en stammen in Afrika een andere is dan in onze samenlevingen, moet worden gezegd dat wij deze erfelijke dictatuur niet kunnen accepteren.
Onze eisen zijn daarom glashelder: de illegaal aan de macht gekomen president moet aftreden, de wettige voorzitter van het parlement dient in zijn ambt te worden hersteld, er moeten spoedig vrije verkiezingen komen, en de mensenrechten en het rechtsstaatbeginsel dienen alom te worden gerespecteerd. Hierbij is één ding van het grootste belang: deze keer zijn het de Afrikaanse Unie zelf – en dat juich ik ten zeerste toe – en de zich naar het voorbeeld van de Europese Unie formerende West-Afrikaanse Economische Gemeenschap, die heel duidelijk hebben gemaakt dat ze dit illegale bewind niet accepteren. Ik dank beide gemeenschappen hiervoor en beschouw het als een bemoedigend teken dat Afrika – al is het schoorvoetend – zijn lot in dit soort kwesties in eigen hand begint te nemen. Daarbij verdient het onze volle steun. 
Trautmann (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, nadat president Eyadéma bijna 38 jaar een dictatuur heeft uitgeoefend en nu zijn zoon Faure Gnassingbé - ondanks alle grondwettelijke bepalingen en de op 14 april 2004 in Brussel aangegane verplichting om de politieke dialoog tussen alle partijen te hervatten - de macht heeft overgenomen, zakt Togo iedere dag verder weg in een crisis, met het risico dat er een burgeroorlog uitbreekt. Het Togolese volk en de onderdanen van Togo die in onze Europese landen leven, verwachten dat dit Parlement en de Unie een krachtig standpunt innemen en hoge eisen stellen. Zij rekenen erop dat wij solidair zijn en dat er nieuwe vooruitzichten komen voor hun toekomst en die van hun kinderen. Deze toekomst kan pas worden verwezenlijkt, als de soevereiniteit van het volk daadwerkelijk wordt hersteld.
Hiervoor moet aan twee voorwaarden worden voldaan. De eerste voorwaarde is dat Faure Gnassingbé zich onmiddellijk en zonder tegenspraak terugtrekt, zodat er een einde kan worden gemaakt aan deze erfelijke dictatuur die hij door middel van een militaire staatsgreep heeft willen instellen en waarbij de democratische beginselen en wetten van zijn land, evenals de internationale regels met voeten zijn getreden.
De tweede voorwaarde is dat het rechtsstaatbeginsel wordt hersteld en dat de pluralistische dialoog tussen alle partijen wordt hervat, uiteraard met inbegrip van de oppositiepartijen. In dit opzicht is alleen voorzitter Natchaba van de Nationale Assemblee in staat om het interim-presidentschap waar te nemen, zodat er presidentsverkiezingen kunnen worden georganiseerd overeenkomstig de grondwet. De heer Natchaba kan echter alleen naar Togo terugkeren als er maatregelen worden genomen om zijn veiligheid te garanderen.
Naar aanleiding hiervan, mijnheer de Voorzitter, wil ik benadrukken dat wij ons met recht zorgen maken over de wezenlijke risico’s waaraan politieke en mensenrechtenactivisten en journalisten momenteel blootstaan. Deze bezorgdheid werd gisteren ook binnen ons Parlement uitgesproken door een representatieve delegatie van democratische bewegingen en mensenrechtenorganisaties.
Mijn collega Marie-Arlette Carlotti en ik hebben deze mensen ontvangen en vol aandacht naar hen geluisterd, want sommigen van hen, of sommige van hun familieleden, hebben de misdragingen en agressie van de dictatuur-Eyadéma aan den lijve ondervonden. Zij hebben een aangrijpend beroep op ons en op alle internationale instellingen gedaan om concreet en gezamenlijk actie te ondernemen, zodat de democratie in Togo eens en voor altijd kan worden hersteld. Hoewel zij weten dat hun land de afgelopen jaren al onder sancties heeft geleden, hebben zij toch de verwachting uitgesproken dat wij ons streng en vastberaden tegenover Togo opstellen, als er niets gebeurt om het houden van vrije verkiezingen te waarborgen. Met onze ontwerpresolutie, waarin sancties worden vermeld, spelen wij op deze verwachting in. Sommige van deze sancties zijn al opgelegd door de ECOWAS, de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten; andere sancties worden door andere internationale instellingen overwogen.
Ik wil er persoonlijk op aandringen dat er snel gerichte maatregelen worden genomen met betrekking tot de wapenleveranties en het wegsluizen van geld uit Togo. Ook de internationale instellingen dienen actie te ondernemen om de bevolking de veiligheid te garanderen die nodig is om de toekomstige verkiezingen in alle rust te kunnen voorbereiden. Het is absoluut noodzakelijk dat de politieke partijen een echte verkiezingscampagne kunnen voeren en het is evenzeer noodzakelijk dat alle media hun informatieplicht kunnen vervullen. 
Martin, David (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het is bijna onvoorstelbaar dat er anno 2005 nog steeds armetierige dictators kunnen bestaan die enkel en alleen op grond van het feit dat zij de zoon van hun vader zijn, de macht over hun land kunnen grijpen, maar dit is helaas de realiteit in Togo.
Zoals mevrouw Trautmann al aangaf, is het goede nieuws dat de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten zeer snel en positief heeft gereageerd. Deze landen hebben een hard punt gemaakt van de terugtrekking van al hun ambassadeurs, handelssancties ingesteld, een verbod ingesteld op de verkoop van wapens en een eind gemaakt aan het verstrekken van visa aan hun burgers voor bezoeken aan Togo, en aan Togolese burgers voor bezoeken aan hun eigen land.
Dat is een stap in de goede richting. De rest van de internationale gemeenschap zou dat voorbeeld moeten volgen. De Europese Gemeenschap moet de democratische krachten ondersteunen die gelukkig ook binnen Togo bestaan. Wij moeten hen aanmoedigen; wij moeten het leger oproepen in de kazernes te blijven. Zoals mevrouw Trautmann al zei moeten wij samen met de heer Natchaba proberen toe te werken naar een situatie waarin hij naar zijn land kan terugkeren en vrije en eerlijke verkiezingen kan organiseren.
De suggestie als zou deze steun vinden onder de bevolking, wordt weersproken door het feit dat de president bij de machtsovername alle demonstraties voor twee maanden heeft verboden. Hij heeft acht televisie- en radiostations gesloten en duidelijk gemaakt dat elk ander oppositiegeluid de kop zal worden ingedrukt. Dit is een coup in de ware zin van het woord, waar wij geen enkel begrip voor moeten opbrengen. 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, zoals de geachte parlementsleden weten, volgt de Commissie de situatie in Togo nauwlettend. Overigens is dit een land waarvoor de steun van de Europese Unie al sinds 1992 is opgeschort, en de ongrondwettige machtsovername, de zogenaamde erfelijke dictatuur, heeft de hoop op normalisatie van de betrekkingen met dit land, die wij eind vorig jaar mochten koesteren, op losse schroeven gezet.
De Europese Unie heeft krachtig gereageerd door haar veroordeling uit te spreken van wat toch wel als een staatsgreep moet worden beschouwd, en door te eisen dat de grondwettelijke orde wordt hersteld en dat de beginselen van de rechtsstaat worden geëerbiedigd. Commissaris Louis Michel heeft namens de Commissie een vastberaden standpunt uitgedragen. Zo is alles wat wij zeggen en doen bedoeld als ondersteuning van het optreden van de ECOWAS en de Afrikaanse Unie, die ons als voorbeeld hebben gediend in de aanpak van de Togolese crisis. De acties van de internationale gemeenschap beginnen al effect te sorteren, aangezien de heer Gnassingbé er op 18 februari mee heeft ingestemd dat er presidentsverkiezingen worden georganiseerd, binnen de door de grondwet bepaalde termijn.
Daarnaast dienen echter ook de schendingen van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, die zich in de dagen na de machtsovername hebben voorgedaan, aan de kaak te worden gesteld. Demonstraties zijn verboden en veel radio- en televisiestations zijn gesloten. De eerste betoging is met harde hand neergeslagen, journalisten zijn onder druk gezet en er zijn willekeurige arrestaties gemeld. Onder internationale druk begonnen de Togolese machthebbers terug te krabbelen. Op 18 februari is het recht om te demonstreren weer ingesteld en vanaf 21 februari konden sommige radiozenders weer uitzenden.
Mijnheer de Voorzitter, wat de samenwerking - en met name het negende Europees Ontwikkelingsfonds - betreft, blijft de Commissie dan ook bij de conclusies van het overleg, zoals vervat in het besluit van de Raad van 15 november 2004. Er kunnen pas nieuwe samenwerkingsvormen worden opgezet als er eenmaal vrije en transparante parlementsverkiezingen zijn gehouden - en het is duidelijk dat hier nu ook presidentsverkiezingen bijkomen - omdat deze verkiezingen deel uitmaken van het proces om de rechtsstaat te herstellen. Buiten dit kader om zal de steun van de Europese Unie dus niet worden hervat.
Het besluit van de Raad van 15 november jl. voorzag tevens in een gedeeltelijke hervatting van de samenwerking. Alle betrokken projecten zijn de facto opgeschort, zolang er geen duidelijkheid is in de situatie. De Commissie is van plan om met de overschotten van voorgaande EOF’s, waarmee projecten werden gefinancierd, steun te regelen voor de presidents- en parlementsverkiezingen, als de regering tenminste de bereidheid toont deze op een eerlijke, transparante wijze te organiseren en als de beschikbare termijn dit toelaat.
Wat het voorstel voor gerichte sancties betreft, heeft de Europese Unie in haar verklaring van 20 februari aangegeven dat zij zich het recht voorbehoudt maatregelen te nemen ter ondersteuning van het optreden van de ECOWAS. Globaal genomen steunt de Commissie de ontwerpresolutie van het Parlement, die aansluit op het voorstel en het standpunt die door de Europese Unie zijn aangenomen en waarvoor de Commissie heeft gepleit. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt na de debatten plaats.
Flautre (Verts/ALE ).
   - De huidige situatie in Togo, waar Faure Gnassingbé door een staatsgreep aan de macht is gekomen, dient door ons Parlement scherp te worden veroordeeld. Daarom ben ik blij met de verklaringen van de Raad en met de reactie die het Europees Parlement vandaag met deze ontwerpresolutie geeft.
Net zoals wij ons een paar weken geleden solidair hebben getoond met de voorvechters van de “oranje” revolutie in Oekraïne, zo moeten wij nu onze steun geven aan de Togolese demonstranten die deze staatsgreep afwijzen en hiervoor zwaar onderdrukt worden. Tijdens de demonstraties in Lomé zijn al meerdere doden gevallen. Deze ontwikkelingen zijn echt afschuwelijk en absoluut ontoelaatbaar! Europa moet zich volledig inzetten voor de verwerping van deze erfelijke dictatuur die door bepaalde financiële maffianetwerken wordt gesteund. Europa moet om te beginnen eisen dat Faure Gnassingbé aftreedt, en vervolgens dat er een nieuwe grondwet wordt opgesteld. Enkel onder deze voorwaarden kunnen er vrije en transparante verkiezingen worden gehouden, zodat in dit land, dat uitgeput en verpauperd is door de dictatuur van generaal Eyadéma, de terugkeer van een normale democratie gewaarborgd is. En alleen onder deze voorwaarden kan de Europese Unie haar samenwerking met Togo, die al sinds 1993 is opgeschort en die de Togolezen hard nodig hebben, hervatten. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Nepal(1).
Mann, Thomas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in januari 1990 vierde Nepal het Jaar van het Toerisme. In een oogverblindende parade met tienduizenden deelnemers en honderdduizenden toeschouwers werd de grote culturele rijkdom van het land getoond, met zijn sherpa’s, monniken, tempeldanseressen, sadhu’s, mahouts, mandala-kunstenaars en bergbeklimmers.
Zelf nam ik deel aan de parade met de organisatie . We trokken door Kathmandu, langs koning Birendra, die bij 95-98 procent van de Nepalese bevolking in hoog aanzien stond, als mens en als voorvechter van de constitutionele monarchie. Des te schriller is nu, zeven jaar later, het contrast met koning Gyanendra. Deze heeft nu opnieuw een minister-president ontslagen. Tientallen politici, mensenrechtenactivisten en journalisten werden gedetineerd of onder huisarrest gesteld. Nu is hij van plan drie jaar lang een alleenheerschappij te voeren.
Waarom is geen enkele minister-president er de afgelopen jaren in geslaagd vrije verkiezingen te houden? Omdat er nooit overeenstemming is bereikt tussen de verschillende partijen, en al helemaal niet met de maoïsten. De voornaamste reden is echter het gebrek aan veiligheid in het land. De mensen leven in angst, en zeker niet alleen in West-Nepal. Inmiddels is twee derde van het land onder controle van maoïstische rebellen, en de onvoldoende opgeleide politiemensen vallen keer op keer ten prooi aan dodelijke overvallen. De burgeroorlog heeft tot nog toe 10 000 slachtoffers geëist. Het einde is nog niet in zicht en het toerisme, de belangrijkste bron van inkomsten van het land, is vrijwel tot stilstand gekomen.
Ik vrees dat de maoïsten na de coup van 1 februari nog meer aanhangers zullen krijgen. De noodtoestand zal worden gebuikt om de mensenrechten verder te beknotten, en daarom baart deze de Fractie van de Europese Volkspartij de grootste zorgen. Om een voorbeeld te geven: belangrijke toevluchtsoorden voor Tibetanen die gedwongen waren hun moederland te verlaten, zijn gesloten, onder meer het . De afgelopen vijftien jaar heeft deze instantie het werk ondersteund van het UNHCR-vluchtelingencentrum in Kathmandu – ik ken het persoonlijk – en momenteel zijn daar circa duizend asielzoekers ondergebracht.
Voorts is het in 1959 opgerichte Bureau van de Vertegenwoordiger van de Dalai Lama gesloten. De toestand wordt steeds wanhopiger. Mevrouw de commissaris, ik juich de initiatieven van de Europese Unie toe, net als die van India en de Verenigde Staten. Ik denk bijvoorbeeld aan de oproep aan de koning om binnen honderd dagen een einde te maken aan de noodtoestand. Een vertegenwoordigster van de Europese Commissie die vanochtend aanwezig was bij de bijeenkomst van onze SAARC-delegatie deelde mee dat enkele steunprogramma’s in de ijskast worden gezet teneinde de democratie door middel van economische druk te versterken. Gelukkig blijft de ontwikkelingshulp echter behouden en wordt deze speciaal gericht op de armere delen van de bevolking, plaatselijke mensenrechtenorganisaties en non-gouvernementele organisaties.
Het zou mij veel plezier doen als de kwestie van de schendingen van de mensenrechten in Nepal op de agenda van de vergadering van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties in Genève zou komen. De democratie in Nepal bestaat pas vijftien jaar; zij is nog kwetsbaar en dient te worden beschermd en niet kapot gemaakt. 
Libicki (UEN ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Dames en heren, het Europees Parlement staat voor een lastig dilemma. Enerzijds kunnen wij het ons niet veroorloven om te wachten met het innemen van een standpunt en dat zullen wij vandaag dan ook doen. Anderzijds zijn wij niet volledig op de hoogte van de achterliggende redenen van de staatsgreep die is gepleegd door de koning van Nepal. Het zou bijzonder wenselijk zijn dat wij die redenen kenden. Als wij daarom echter zouden wachten, zou onze interventie waarschijnlijk te laat komen. Een snelle interventie is absoluut geboden.
De koning heeft aangekondigd dat hij de maoïstische partizanen doelmatiger wil bestrijden. Tegelijkertijd heeft hij evenwel het gesloten, zoals de heer Mann zojuist al heeft gezegd. Het bureau is gesloten en de steun aan Tibet, aan het verzet van het land tegen de agressie van China, is stopgezet. In dit licht komen de door de koning aangevoerde redenen weinig overtuigend over.
Het Europees Parlement moet snel een standpunt innemen, want als wij te lang wachten kunnen wij ons doel niet verwezenlijken, namelijk voorkomen dat er nog meer misdaden worden begaan. Wij kunnen er mijns inziens zeker van zijn dat het actievere diplomatieke optreden van sommige landen, waaronder de Verenigde Staten en India, op zijn plaats is. India is een buurland van Nepal en heeft daarom wellicht specifieke redenen voor deze diplomatieke stappen. Als wij die redenen zouden kennen, zouden wij deze wellicht niet delen. De reactie van andere landen, waaronder de Verenigde Staten, zou ons er evenwel van moeten overtuigen dat wij een vergelijkbare koers moeten volgen.
De koning heeft alle rechten opgeschort. Uiteraard herinneren wij ons de tragedie nog die zich enkele jaren geleden binnen de koninklijke familie heeft afgespeeld. Er zijn sindsdien door de internationale gemeenschap of de internationale organisaties evenwel geen vragen gesteld betreffende de legitimiteit van het koninklijk regime. Wij moeten in dit verband een aantal kwesties in overweging nemen. Enerzijds zijn er de redenen, die zoals ik heb gezegd onduidelijk zijn, maar wel de nodige twijfels wekken. Wat dat betreft herhaal ik nogmaals wat de heer Mann heeft gezegd, namelijk dat wij de stopzetting van de hulp aan Tibet niet kunnen aanvaarden, net zomin als wij ons kunnen neerleggen bij de opschorting van de burgerrechten, arresten, de sluiting van persbureaus en de verregaande beperking van de vrijheid van meningsuiting. Onze interventie is derhalve volkomen gerechtvaardigd en wij moeten de resolutie aannemen. Ik hoop dat een snelle reactie van het Europees Parlement samen met de acties van andere landen in de wereld zal bijdragen tot de normalisatie van de toestand in Tibet. Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. 
Meijer (GUE/NGL ).
    Voorzitter, net als Afghanistan was Nepal in de jaren zestig en zeventig een vakantieoord voor alternatieve jongeren uit West-Europa die op zoek waren naar een minder materialistische levensstijl, afwijkende kleding en de toen nog veel minder dan nu bekende drugs. Inmiddels zijn die beide alternatieve vakantielanden elk een oord van verschrikking geworden, waar niemand meer heen zal gaan die zich beschouwt als toerist of als zoeker naar een betere wereld. In beide landen is de afgelopen decennia verschillende keren geprobeerd om van bovenaf een eenvormig gezag op te leggen zonder werkelijke steun van een meerderheid van de bevolking. Ook vanuit het buitenland zijn er belangen om een regering in het zadel te brengen of een nieuw regime op te leggen.
Onder die omstandigheden grijpen mensen, die beseffen dat ze niet op vreedzame manier veranderingen kunnen doorvoeren, naar de wapens. In Nepal hebben achtereenvolgende koningen democratisch tot stand gekomen regeringen ontslagen, omdat zij dachten het zelf beter te kunnen. Daarmee hebben ze niet alleen uiteenlopende politieke partijen tegen zich in het harnas gejaagd, maar ook een volksopstand opgeroepen. Opstandelingen hebben een groot deel van het land vooral in het Westen inmiddels in handen. De met geweld strijdende partijen van beide kanten schrikken voor niets terug.
Ondertussen wordt in de officiële politiek gestreden om hoe men de opstandelingen het beste de baas kan: door een eenvormige dictatuur van de koning of door een parlementaire democratie? Belgische wapenleveranciers beschermen de koning tegen de opstandelingen. Aan deze voor een ieder perspectiefloze ellende moet een eind komen. De tradities die de heer Mann bejubelt zullen in die vorm niet meer zo gauw terugkomen, maar het volk van Nepal heeft wel het recht op eigen keuze, op democratie en op mensenrechten. Laten we de eigen keuzes van de mensen in Nepal op geen enkele wijze belemmeren. 
Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – ) Inderdaad betekent de door koning Gyanendra op 1 februari jongstleden afgekondigde noodtoestand een duidelijke bedreiging voor de mensenrechten in Nepal, aangezien hierdoor de macht van de veiligheidstroepen is versterkt en de perspectieven op een politiek vredesproces zijn geslonken.
Wij moeten er echter ook aan herinneren dat, hoewel de wapenexport aan landen met een gewapend conflict expliciet is verboden volgens de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer, er verschillende Europese landen zijn die wapens hebben verkocht aan de Nepalese regering in de afgelopen drie jaar, waaronder het Verenigd Koninkrijk.
Geachte collegae, de resolutie die wij vandaag in stemming brengen is van vitaal belang om opheldering te verschaffen over de houding van de Europese Unie inzake het vredesproces en de mensenrechten in Nepal. Gezien de ernst van de situatie moeten wij in de eerste plaats blij zijn met de beslissing van Londen en van de Indiase regering om alle militaire hulp aan de huidige Nepalese regering op te schorten.
Anderzijds moet de Europese Unie van koning Gyanendra eisen dat hij de noodtoestand onmiddellijk opheft en een politiek proces op gang brengt om het conflict op een rechtvaardige manier en met respect voor de mensenrechten op te lossen.
Tegelijkertijd dient de Europese Unie er bij de maoïstische guerrillabeweging op aan te dringen dat zij de internationale mensenrechten eerbiedigen en een overeenkomst over humanitaire zaken en mensenrechten sluiten met de veiligheidstroepen.
Ten vierde moeten wij, overeenkomstig de resolutie die wij vanmorgen hebben aangenomen met betrekking tot de volgende vergadering van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties, er ook bij genoemde commissie op aandringen om een specifieke resolutie inzake Nepal aan te nemen en een Speciale Rapporteur in te stellen om de mensenrechtensituatie in dat land te inspecteren.
Tot slot wil ik, inhakend op de uitnodiging van de heer Mann – met wie ik het volledig eens ben – zeggen dat wij niet moeten vergeten dat de situatie in Nepal een regionale dimensie heeft, met name met betrekking tot het buurland Tibet. Wat dat betreft moeten wij van de Nepalese regering de heropening eisen van het kantoor voor hulp aan Tibetaanse vluchtelingen en de vertegenwoordiging van de Dalai Lama in Kathmandu. 
Lynne (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals wij allen weten heeft de koning op 1 februari de noodtoestand uitgeroepen. Hij heeft de regering ontslagen en alle uitvoerende bevoegdheden naar zich toegetrokken. Dit is de uitkomst van een conflict dat zich al tien jaar voortsleept en 11 000 levens heeft geëist. Het Nepalese volk gaat al sinds tijden gebukt onder schendingen van mensenrechten, die zowel door de veiligheidstroepen als door de maoïstische rebellen worden begaan. De bevolking heeft geleden onder martelingen, gevangenschap, verdwijningen en onwettige terechtstellingen.
De verbindingen met de buitenwereld zijn verbroken en het risico van verdere schendingen, die zo immers aan het zicht onttrokken worden, neemt volgens Amnesty International sterk toe. Nieuwsuitzendingen via de radio zijn stilgelegd, buitenlandse nieuwskanalen zijn uit de lucht gehaald en lokale media mogen pas na toestemming vooraf nieuws of commentaren publiceren. Vervolgens is het telefoonverkeer stilgelegd en zijn een aantal mobiele-telefonienetwerken buiten werking gesteld.
Volgens Nepalese regeringsbronnen staan momenteel ongeveer 3 000 mensen onder huisarrest. Gearresteerd zijn onder meer een aantal personen die al langer deel uitmaakten van de afgezette regering, mensenrechtenactivisten en studenten- en vakbondsleiders. Zij mogen slechts beperkt contact met de buitenwereld hebben. Zij moeten ofwel worden aangeklaagd of worden berecht in een eerlijk proces, ofwel onmiddellijk worden vrijgelaten.
De EU en de lidstaten geven jaarlijks ruim 100 miljoen euro aan hulp. Elke vorm van militaire bijstand moet worden stopgezet. Een meerpartijendemocratie, conflictoplossing en verlichting van armoede en lijden moeten centraal staan. Een militaire oplossing is niet het juiste antwoord. 
Deva (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik hier in het Parlement de heer Desmond de Silva welkom heten, de adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties en openbare aanklager bij de Speciale Rechtbank voor oorlogsmisdaden in Sierra Leone. Hij is hier om te luisteren naar ons debat over Sierra Leone. 
Gill (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, wij betreuren de recente gebeurtenissen in Nepal ten zeerste. Wij kunnen er niet omheen dat de maatregelen die koning Gyanendra op 1 februari heeft genomen, een zwarte dag betekenen voor de democratie in Nepal. Evenmin kunnen wij voorbijgaan aan de acties van de terroristen. Het Europees Parlement kan niet aan de zijlijn blijven staan.
Zoals wij hebben gehoord, is Nepal een extreem arme natie, die een onfortuinlijk verleden van conflicten kent en onlangs gebukt ging onder terroristische aanvallen van maoïstische rebellen. Dit land in de Himalaya kampt met meerdere problemen, waaronder de kwestie van de vluchtelingen uit Bhutan. Met de ontbinding van het Nepalese parlement schieten de gewone Nepalezen niets op. Integendeel, de Nepalezen hebben behoefte aan stabiliteit en democratie om het in economisch en politiek opzicht beter te krijgen.
Wij eisen van de Nepalese autoriteiten dat zij onmiddellijk de volgende maatregelen treffen: de opheffing van de noodtoestand; de vrijlating van alle politieke gevangenen die onder huisarrest staan of in de gevangenis zitten; en de opheffing van het media-embargo, om de nationale en internationale persvrijheid in ere te herstellen.
Op middellange en lange termijn moeten wij ook bezien hoe de EU en andere internationale instellingen kunnen helpen. Daarom verzoek ik de Commissie en de Raad om de drie volgende ideeën te ondersteunen. In de eerste plaats zou de EU onze conflictbestrijdingsprogramma’s eens goed tegen het licht moeten houden en ook andere innovatieve oplossingen moeten bedenken om de armoede te verlichten. Dit zou ertoe bijdragen dat de Nepalezen minder kwetsbaar worden voor de maoïstische rebellen.
In de tweede plaats zou ik de lidstaten willen verzoeken sancties te treffen in hun bilaterale programma’s. Hiermee zou een duidelijk signaal worden afgegeven dat de lidstaten het allerminst eens zijn met wat er is gebeurd. Overigens moeten wij er wel voor waken dat dit ten koste gaat van de gewone bevolking, aangezien dat ons alleen maar verder weg zou brengen van ons doel, het helpen van deze mensen.
In de derde plaats moeten wij bekijken wat wij op diplomatiek vlak kunnen doen. Wij zouden bijvoorbeeld kunnen bemiddelen tussen de koning en de politieke partijen om hen te bewegen plaats te nemen aan de onderhandelingstafel, waar stappen in de richting van een meerpartijendemocratie kunnen worden gezet. Verder moeten wij nagaan of er een neutrale derde partij kan worden ingezet, zoals Javier Solana, de hoge vertegenwoordiger van de EU, of de Verenigde Naties, om een routekaart naar vrede en democratie in Nepal op te stellen. Zelfs het sturen van een delegatie van het Parlement zou nuttig kunnen zijn.
Tot slot zou ik nadrukkelijk willen wijzen op het belang van het herstel van de fundamentele vrijheden in Nepal, en op de rol die wij kunnen spelen bij het stimuleren en ondersteunen van een democratische toekomst. De EU moet daarbij wel behoedzaam opereren: in deze tijd van onzekerheid ligt het gevaar op de loer dat de toch al broze situatie alleen maar verslechtert. Wij mogen de behoorlijk precaire geografische situatie van Nepal, tussen India, Pakistan en China, niet uit het oog verliezen. Dit kleine land is immers van groot belang voor de veiligheid in de regio. 
Deva (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Gill feliciteren met haar excellente toespraak.
Wij hebben gehoord dat de koning de noodtoestand heeft afgekondigd, de regering heeft ontslagen, de uitvoerende macht naar zich toe heeft getrokken en de burgerrechten voor onbepaalde tijd heeft opgeschort. Vervolgens is de koning verdergegaan met het onderdrukken van de media en de potentiële oppositie, waarbij duizenden mensen, waaronder politici, studentenleiders, mensenrechtenactivisten, journalisten, hoogleraren en andere belangrijke openbare figuren gevangen zijn gezet. Tot nu toe zijn slechts enkelen van hen vrijgelaten.
Nepal heeft nog niet zoveel ervaring met het concept van de meerpartijendemocratie, aangezien die pas in 1990 is ingevoerd binnen het overkoepelende kader van een constitutionele monarchie. Ik waardeer constitutionele monarchieën en heb er respect voor. In Nepal werden destijds weer politieke partijen toegestaan die eerder verboden waren, en kregen de Nepalezen meer burgerlijke vrijheden. Helaas was de weg naar de democratie bezaaid met obstakels. In de afgelopen vijftien jaar verloren de Nepalese politici steeds meer aan geloofwaardigheid door beschuldigingen van corruptie en het najagen van eigenbelang. Zij weigeren de belangen van Nepal voorop te stellen; in plaats daarvan hebben zij hun eigen belangen vooropgesteld.
De politici hebben bewezen niet in staat te zijn Nepal te bevrijden van een groep van zogeheten ‘maoïstische opstandelingen’, die in 1996 op het toneel verscheen om de monarchie en het regime ten val te brengen. De onderhandelingen met de opstandelingen over een bestand mislukten in augustus 2003. De recente maatregelen van de koning zijn exemplarisch voor iemand die enerzijds Nepal wil bevrijden van terrorisme, en anderzijds stabiliteit wil brengen in het land, iets waar de spelers in het democratisch veld niet in zijn geslaagd. Hij heeft besloten de zaken in eigen hand te nemen, waarbij hij echter wel de rebellen in de kaart heeft gespeeld en inbreuk heeft gemaakt op de rechten die hij juist zei te willen beschermen.
Nepal mag niet terugvallen in een systeem waarin de koning de onbetwiste heerser is en de rechten en levens van zijn onderdanen in de handen van één man zijn. De recente kettingreactie van gebeurtenissen is uiterst zorgwekkend en doet denken aan het Nepal van de oligarchen van Rana, een Nepal met een bedenkelijke reputatie op het gebied van de mensenrechten waarvan de wereld hoopte dat het land die nu definitief achter zich had gelaten. Als internationale gemeenschap moeten wij de koning aansporen de maatregelen die hij onlangs heeft getroffen, ongedaan te maken. Indien nodig kan dit tevens inhouden dat de militaire hulp aan Nepal wordt opgeschort totdat de koning uiteindelijk beseft dat terreurbestrijding een internationale strijd is, die het best kan worden gevoerd in een open en democratische samenleving, en niet in de onderdrukkende, gesloten, autoritaire staat die hij helaas nieuw leven in wil blazen. 
Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Nepal, een van de armste landen in Azië, heeft de afgelopen jaren een zeer moeilijke periode doorgemaakt, niet in de laatste plaats vanwege de opstand van de machtige maoïstische rebellen, welke de afgelopen negen jaar heeft gewoed. In die periode vonden meer dan 11 000 mensen de dood. In juni 2001 werd de koning van Nepal vermoord, samen met andere leden van de koninklijke familie. Zijn broer, Gyanendra, werd tot nieuwe koning gekroond.
De geloofsbrieven van Gyanendra hebben nooit uitgeblonken door hun democratische gehalte, eerder het omgekeerde. Hij heeft de lijn van toenemende confrontatie met de rebellen gevolgd en is die met de politieke krachten in het land uit de weg gegaan. In 2001-2002 gold de noodtoestand, die leidde tot een uitbarsting van ernstige schendingen van de mensenrechten, zoals buitengerechtelijke executies en martelingen. Desondanks liep de steun van westerse landen, waaronder – het spijt me dat ik het moet zeggen – ook die van EU-lidstaten, gewoon door. Op 1 februari van dit jaar ontsloeg de koning de regering, trok hij de uitvoerende macht naar zich toe en kondigde hij opnieuw de noodtoestand af, hierin gesteund door het koninklijke Nepalese leger. Zoals verwacht waren grootschalige mensenrechtenschendingen het gevolg.
In deze gezamenlijke motie wordt de koning opgeroepen de noodtoestand op te heffen, alle fundamentele democratische vrijheden, waaronder de persvrijheid, te herstellen en het parlement zijn bevoegdheden terug te geven. Daarnaast worden de Raad en de Commissie opgeroepen concrete maatregelen te treffen, zoals het instellen van een embargo op militaire bijstand om de koning te dwingen zijn dictatuur op te geven. 
Krupa (IND/DEM ),
   . Dank u wel. Na de gebeurtenissen van de afgelopen weken moet het Europees Parlement wel een debat voeren over de schendingen van de mensenrechten in Nepal, een probleem dat de afgelopen jaren steeds erger is geworden. Het Koninkrijk Nepal ligt tussen India en China en raakt in toenemende mate afhankelijk van China, dat de grootste handelspartner is, maar tegelijkertijd de belangrijkste inspiratiebron voor de maoïstische guerrillabeweging. Deze beweging strijd voor de omverwerping van de constitutionele monarchie en wil een communistische staat vestigen. De burgeroorlog heeft al meer dan 12 000 slachtoffers geëist. De politieke situatie is buitengewoon gecompliceerd en bovendien zijn wij niet volledig op de hoogte als gevolg van de informatieblokkade. Na het ontslag van de premier hebben de koning en het leger immers de macht aan zich getrokken en de fundamentele constitutionele rechten opgeschort, waaronder de vrijheid van vereniging, de vrijheid van meningsuiting, het recht op informatie en privacy, het eigendomsrecht alsmede het verbod op onrechtmatige aanhoudingen. De koning heeft kritiek op de veiligheidsdiensten via de radio, de televisie en internet verboden. Censuur en repressie zijn een onderdeel van het dagelijks leven. Het regime van Nepal eerbiedigt evenmin de rechten van vluchtelingen. Het heeft het bureau van de vertegenwoordiger van de Dalai Lama en het gesloten, dat de vanwege hun geloof onderdrukte Tibetanen hielp. 2 500 mensen die in vrijheid hun geloof willen belijden en onderwijs willen genieten in hun eigen taal, ontvluchten jaarlijks het door China bezette Tibet. De Tibetanen voelen zich steeds onzekerder en willen daarom hun land verlaten. In weerwil van het nationale recht en het volkenrecht levert de regering van Nepal deze Tibetanen uit aan de Chinezen, waarop deze naar China worden gedeporteerd, gevangengezet en onvoorstelbaar wreed mishandeld.
Internationale humanitaire organisaties beschuldigen beide partijen, de regering en de maoïstische rebellen, van wreedheden tegenover de burgerbevolking. Het huidige debat in het Europees Parlement geeft ons de gelegenheid om de wortels van het conflict aan te wijzen. Deze zijn gelegen in een waanzinnige totalitaire communistische en atheïstische ideologie die het bestaan van God ontkent, de mens als object behandelt, zijn waardigheid vertrapt en zijn rechten met voeten treedt. Eén op twee van de 23 miljoen inwoners van Nepal is analfabeet en de samenleving is nog altijd gebaseerd op het kastenstelsel. Dit land heeft onderwijs en een verbetering van de levensomstandigheden nodig in plaats van een burgeroorlog die de invoering van een destructief communistisch systeem beoogt.
Het enige dat wij kunnen doen is ruchtbaarheid geven aan het conflict en via diplomatieke kanalen, ook door middel van de resolutie van het Europees Parlement, eisen dat de regering een einde maakt aan de onrechtmatige arrestaties en andere verdorven praktijken. Daarnaast moeten wij eisen dat de Nepalese regering mensenrechtenactivisten, journalisten en politieke leiders voor deze praktijken behoedt. De repressie is in het verleden al onder druk van de publieke opinie afgenomen. Voorts moeten wij ons de vraag stellen of de hulp van de Europese Unie inderdaad wordt gebruikt om voor humanitaire doeleinden en om de ontwikkeling te stimuleren. Ook actie is geboden. Tot slot wil ik de woorden van de heilige vader Johannes XXIII citeren, die schreef dat de bedreiging van het gezin een bedreiging van de staat is, net zoals de bedreiging van de sociale orde in een land een bedreiging vormt voor de internationale orde. Dank u wel. 
Czarnecki, Ryszard (NI ).
    Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Dames en heren, de vorige sprekers hebben reeds met kennis van zaken gesproken over de interne situatie in Nepal, over het gebrek aan democratie in het land en over de geschiedenis. Ik vraag uw aandacht voor een ander aspect, namelijk het gebrek aan vrijheid voor de media, in het bijzonder sinds 1 februari 2005. Er heerst censuur, journalisten worden naar huis gestuurd en gearresteerd, vaak zonder dat hun familie op de hoogte wordt gesteld. Dit zijn onbetwistbare feiten. Verder heeft de regering particuliere radiostations een zendverbod opgelegd, waardoor 800 journalisten hun baan hebben verloren. Aangezien veel Nepalese burgers niet kunnen lezen, betekent de sluiting van deze radiostations dat zij geen toegang meer hebben tot andere nieuwsbronnen dan de BBC. Hierbij komen nog de invallen in redactiekantoren en de censuur van documenten. Dit is het beeld van de huidige toestand in Nepal. Dit beeld mag ons niet onverschillig laten. 
Romagnoli (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik sta vierkant achter de resoluties over de ontoelaatbare binnenlandse politiek, de onderdrukking van de burgervrijheden en de systematische schendingen van de mensenrechten waar de koning van Nepal, Gyanendra, zich aan bezondigt. Dit vooropgesteld, vraag ik echter dat er evenveel energie wordt gestoken in resoluties en vooral in sterke acties van politieke en economische druk op China. Dit land houdt immers al tientallen jaren lang het Tibetaanse volk onder de duim. Het Parlement en de andere instellingen moeten ernaar streven Tibet en zijn cultuur in bescherming te nemen, en dit niet alleen door de stelselmatige en al decennia voortdurende moord op de Tibetaanse bevolking aan de kaak te stellen.
Wij moeten inspiratie putten uit beginselen zoals geweldloosheid, democratie, verdraagzaamheid, solidariteit, dialoog, respect en rechtvaardigheid, maar dan wel onvoorwaardelijk, zonder selectief te worden - zoals zo vaak gebeurt - en op te komen voor het zelfbeschikkingsrecht van volkeren wanneer dat ons het best uitkomt en het niet al te moeilijk is. Dit is een beginsel dat niet ophoudt bij bepaalde grenzen of gebieden, het mag niet ondergeschikt worden gemaakt aan de behoeften van de economie of, nog erger, van de financiën die de politiek in hun greep houden. Deze initiatieven zijn het beste propagandamiddel voor de beginselen van vrijheid en zelfbeschikking: beginselen die boven alle partijen en instellingen staan. 
Reding,
    – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie maakt zich grote zorgen over de ernstige verslechtering van de politieke situatie in Nepal sinds 1 februari.
Ik hoef de leden van dit Parlement niet te vertellen hoe belangrijk de eerbiediging van mensenrechten, democratie en rechtsstaat is in onze betrekkingen met derde landen. De verklaring van het voorzitterschap van 2 februari laat aan duidelijkheid niets te wensen over: de Europese Unie beschouwt de manoeuvre van de koning als een ernstige tegenslag voor de vooruitzichten op een op onderhandelingen gebaseerde, democratische oplossing van het huidige conflict. De trojka van de Europese Unie, die nog maar twee maanden geleden een bezoek bracht aan Nepal, maakte bij die gelegenheid zijn ernstige bezorgdheid kenbaar over de snel verslechterende mensenrechtensituatie. Sinds 1 februari beleeft Nepal een diepe crisis op mensenrechtengebied, zoals veel leden van dit Parlement al hebben aangegeven.
De Verenigde Naties hebben melding gemaakt van meer dan 340 gevallen van gevangenneming van politieke leiders, journalisten, mensenrechtenactivisten en activisten van maatschappelijke organisaties. Wij, de Europese Unie, zullen druk blijven uitoefenen om al diegenen die willekeurig worden vastgehouden, vrij te krijgen, en wij zullen van de gelegenheid van de komende vergadering van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties in Genève gebruik maken om beide partijen bij het conflict te wijzen op hun verplichtingen op grond van het internationale recht.
Zoals wellicht bekend bij de leden van het Parlement heeft de Europese Unie nog geen standpunt ingenomen over de kwestie van de voortzetting van de externe hulp aan Nepal, omdat de situatie zeer complex is. Uitgaande van de globale conflictpreventieaanpak van de Commissie dienen wij ervoor te zorgen dat de communautaire instrumenten en programma’s gericht zijn op het bereiken van politieke en sociale stabiliteit en democratie. Zoals wij regelmatig hebben aangegeven, voorzien het ontwikkelingsbeleid en andere samenwerkingsprogramma’s in de meest krachtige instrumenten die de Gemeenschap ter beschikking staan voor de aanpak van de diepere oorzaken van het conflict.
Wij hebben geleerd dat landen waar een conflict woedt, soms juist eerder meer dan minder bijstand behoeven, en het opleggen van harde politieke voorwaarden dreigt juist de zwaksten in de samenleving te treffen. Daarom denken wij dat de basisdoelstellingen van de EG-samenwerking haalbaar blijven. Sterker nog, de prioriteiten van de ondersteuning van armoedebestrijding, mensenrechten en conflictoplossing zijn in de nieuwe context zelfs dringender. Het is nu bijvoorbeeld niet het juiste tijdstip om onze steun aan de nationale mensenrechtencommissie van Nepal stop te zetten, mits deze instelling blijft opereren als een autonoom en onafhankelijk technisch orgaan, dat de rechtsstaat wil bevorderen.
Dit betekent echter niet dat het ‘’ is voor wat betreft de donorsteun aan Nepal, niet in de laatste plaats vanwege de nieuwe belemmeringen die, naarmate het conflict escaleert, worden ondervonden bij de pogingen alle bij het conflict betrokken partijen ertoe te bewegen zich in de noodtoestand te houden aan de operationele basisrichtsnoeren van de donoren.
Daarom heeft de Commissie het volgende standpunt ingenomen. De delegatie van de Europese Commissie in Kathmandu zal niet ingaan op uitnodigingen op hoog niveau van de koning of welke van zijn ministers ook, tenzij van hogerhand iets anders wordt opgedragen. Alle lopende samenwerkingsactiviteiten van de Gemeenschap worden zorgvuldig tegen het licht gehouden en de situatie ter plaatse zal voortdurend worden gevolgd. De activiteiten zullen voorlopig doorgaan, maar tot nader order zullen er geen nieuwe evaluaties of identificatiemissies in gang worden gezet ter voorbereiding van samenwerkingsactiviteiten die verder voor 2005 op het programma stonden.
De Commissie onderhoudt intensieve contacten in dezen met de lidstaten en met andere donoren ter plaatse, en zal in de week van 7 maart in Europa deelnemen aan een vergadering van gelijkgestemde donoren, om opnieuw te proberen tot onderlinge afstemming te komen.
Zoals altijd in dit soort situaties hebben ook in Nepal de de zwaksten in de samenleving het zwaarst te lijden onder het conflict. Ik denk hierbij aan de kinderen, die niet naar school kunnen of onder dwang worden gerekruteerd, de armen, die verstoken blijven van basale gezondheidszorg en onderdak, en de talrijke slachtoffers van het brute geweld. Hoewel de verantwoordelijkheid voor de oplossing van het conflict in Nepal primair bij de betrokken partijen zelf ligt, mogen wij hen nu niet in de steek laten.
De Commissie, die nauw samenwerkt met de lidstaten van de EU in het algemeen en de opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad van de Europese Unie in het bijzonder, blijft zich toeleggen op alle diplomatieke, politieke en ontwikkelingsinspanningen die kunnen bijdragen tot het vredesproces en de terugkeer naar de democratie in Nepal. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt na de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over het Speciaal Tribunaal voor Sierra Leone: Zaak “Charles Taylor”.(1) 
Meijer (GUE/NGL ).
    Voorzitter, Liberia en Sierra Leone zijn veranderd van landen, waar de maatschappelijke elite zeer sterk werd gedomineerd door Amerikaanse en Europese tradities, in landen die de meest primitieve delen van de geschiedenis van Afrika opnieuw tot actualiteit hebben gemaakt. We moeten wel beseffen dat die chaos en terugval zijn voortgekomen uit de duurzame achterstelling van de bevolking in het binnenland. Die bevolking is arm, slecht opgeleid en het minst verstedelijkt.
Zij zien de Engelstalige kustbewoners als kolonialen tegen wie zij zich willen verzetten. Dat is met name in Liberia, dat in de negentiende eeuw als terugkeerkolonie voor in Amerika vrijgelaten slaven van Afrikaanse herkomst werd opgezet, het geval. Die groep heeft dat land bestuurd en de andere groep beschouwde zich als koloniaal overheerst, zoals dat vanuit Europa gebeurde in andere Afrikaanse landen.
In alle Afrikaanse landen speelt ook een rol dat de huidige staatsgrenzen zijn getrokken door buitenlandse koloniale machten. Groepen die bijeenhoren met een gemeenschappelijke taal en cultuur zijn van elkaar gescheiden. Groepen die zeer weinig met elkaar te maken hebben zijn samen ondergebracht in één staatsverband. Ook de heer Posselt heeft daar vandaag al op gewezen bij het agendapunt Togo.
Avonturiers en profiteurs die aan drugs verslaafde kinderen inzetten als moordenaars en die zich versieren met de hoofden van gedode slachtoffers, hebben eenieder die niet onder hun controle staat, geterroriseerd. Charles Taylor is overigens goed opgeleid in Amerika en eerder als President aanvaard, waarna het veel moeite kostte om weer van hem af te komen. Nog belangrijker is dat na het oppakken van één persoon naar de oertijd teruggevallen groepen in het binnenland de kans krijgen om zich tot volwaardige 21ste-eeuwse mensen te ontwikkelen.
Ik zou willen waarschuwen tegen het richten van alle hoop op de invloed van Nigeria. Nigeria is weliswaar een regionale grootmacht, maar heeft eveneens een traditie van binnenlandse stammenstrijd, staatsgrepen en dictaturen, ook al gaat het daar de laatste tijd gelukkig een stuk beter. Zonder de betrokkenheid en de gelijkwaardigheid van alle groepen inwoners worden problemen in Liberia en Sierra Leone niet duurzaam opgelost. 
Deva (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Sierra Leone, Nigeria en Liberia zijn alle lid van de ACS en partij bij de Overeenkomst van Cotonou. Een van de doelen van deze overeenkomst is borg te staan voor goed bestuur. Desalniettemin staat Sierra Leone te boek als het minst ontwikkelde land van de wereld. Helaas kunnen de criteria die in de Overeenkomst van Cotonou worden genoemd als essentieel voor de ontwikkeling op lange termijn, ook worden gebruikt als een overzicht van wat Sierra Leone het meest mist.
In Sierra Leone kwam in januari 2002 een eind aan een tien jaar durende, bloedige burgeroorlog. Het conflict in Sierra Leone kostte het leven aan tienduizenden mensen en joeg miljoenen op de vlucht. Charles Ghankay Taylor, de vroegere president van Liberia, is onlangs door de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone aangeklaagd wegens de actieve ondersteuning van het Revolutionair Verenigd Front, dat verantwoordelijk was voor de wijdverbreide wreedheden in Sierra Leone.
Volgens Amnesty International bestonden de misdaden van Taylor onder meer uit het stelselmatig vermoorden van burgers, amputaties, verkrachtingen, andere vormen van seksueel geweld, het gebruik van kindsoldaten, ontvoeringen en dwangarbeid. De door de internationale gemeenschap opgerichte Speciale Rechtbank voor Sierra Leone, die afgelopen jaar met ongeveer 800 000 euro werd gesteund door de EU, heeft Taylor op 17 onderdelen aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en andere ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht. Desalniettemin heeft Nigeria Taylor asiel verleend. De roep van het internationaal recht is echter luid en duidelijk: naar mensen die verdacht worden van oorlogsmisdaden of misdaden tegen de menselijkheid moet een onderzoek worden ingesteld en zij moeten indien nodig worden berecht.
Krachtens de Geneefse Conventie van 1949 moeten de Nigeriaanse autoriteiten Taylor arresteren en uitleveren aan de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone. Er is geen enkele juridische basis voor de bescherming van Taylor door president Obasanjo van Nigeria. Indien Taylor echter in Nigeria blijft, is het twijfelachtig of deze man, die wordt beschuldigd van gruwelijke misdrijven, ooit voor de rechter zal komen. Bovendien zouden wij, als hij zijn toevlucht zoekt tot een ander ACS-land, de Overeenkomst van Cotonou in haar volle omvang tegen dat land moeten doen gelden. 
Kusstatscher (Verts/ALE ).
    Uit de meeslepende rede van de vorige spreker en de hier voor ons liggende ontwerpresolutie met de bijbehorende verantwoordingen die de steun van alle fracties in dit Parlement geniet, blijkt wel dat actie dringend geboden is. Degenen onder ons die in welvarende landen wonen, hebben geen idee wat er in veel Afrikaanse landen aan de hand is. Direct na het verkrijgen van zogenaamde vrijheid, na eeuwen van koloniale uitbuiting, kregen veel landen te kampen met een andere tirannie van het ergste soort, zoals Liberia onder Charles Taylor.
De lijst van misdrijven op grond waarvan Charles Taylor door een Speciaal Tribunaal in Sierra Leone in 2003 werd veroordeeld, mag ons niet onverschillig laten. We moeten alles doen wat in onze macht ligt om deze misdadiger, die vanuit zijn ballingsoord pogingen blijft doen om Liberia en zijn buurlanden te destabiliseren, eindelijk aan justitie over te dragen. Ik steun alle in dit Parlement geopperde initiatieven, al moet ik met bezorgdheid vaststellen dat noch de VN, noch de VN-veiligheidsraad, noch wijzelf ook maar in de verste verte het gezag bezitten dat voor de wereldvrede noodzakelijk zou zijn. In het belang van het volkenrecht en de mensenrechten dienen alle mensen van goede wil hun onverschilligheid te overwinnen en moeten alle middelen te worden ingezet om rechtvaardiger en vreedzamer oplossingen te vinden. Ik wil iedereen hier bedanken die aan deze ontwerpresolutie heeft meegewerkt. 
Maaten (ALDE ).
    Mijnheer de Voorzitter, als president van Liberia heeft Charles Taylor zich schuldig gemaakt aan ernstige misdrijven tegen de menselijkheid en aan oorlogsmisdaden. Gruwelijkheden zoals moord, verminking, verkrachting en het werven van kindsoldaten werden begaan door gewapende oppositiegroepen in Sierra Leone, actief ondersteund door Charles Taylor. Onder zijn bewind ging Liberia gebukt onder geweld en machtsmisbruik en dat alles heeft een groot menselijk lijden tot gevolg gehad. Dat mag niet ongestraft blijven. Het is dan ook zaak Nigeria aan te zetten tot het uitleveren van Charles Taylor aan het Sierra Leone tribunaal om op die manier recht te doen aan de ontelbare slachtoffers en nabestaanden, ook in Liberia, en tot het tot stand brengen van vrede in West-Afrika. De Europese Unie streeft naar vrede, veiligheid, stabiliteit, respect voor de mensenrechten en democratische principes. Wij kunnen onze ogen dan ook niet sluiten voor het feit dat Charles Taylor geheel ongestraft in Nigeria verblijft en van daaruit het vredesproces in de regio nog steeds weet te manipuleren. Nigeria heeft niet alleen de morele verplichting Charles Taylor uit te leveren aan het tribunaal, het is bovendien een verplichting die voortvloeit uit het internationaal recht. De internationale rechtsorde bepaalt onder meer in de vorm van de Geneefse conventies dat oorlogsmisdaden te allen tijde berecht moeten worden. Deze internationale rechtsregel verzekert dat staten afzien van het bieden van internationale bescherming aan dit soort misdadigers. Nigeria zal Charles Taylor uit moeten leveren aan het Sierra Leone tribunaal, opdat het tribunaal hem kan berechten. 
Tannock (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, Afrika wordt al te lang verscheurd door burgeroorlogen, honger, economisch wanbeheer en schaamteloze corruptie. Het begint nu eindelijk zijn eigen huis op orde te krijgen met regionale blokken en met supranationale instellingen, die het gehele continent bestrijken en zich willen conformeren aan het internationaal recht inzake mensenrechten, zoals de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (ECOWAS) en de Afrikaanse Unie.
Tussen 1997 en 2003 heerste de voormalige krijgsheer Charles Taylor met harde hand over Liberia als een bloedig dictator, die aan het eind van de veertien jaar durende burgeroorlog in het land zelfs zijn instemming betuigde met verkrachtingen en standrechtelijke executies, maar in ballingschap moest gaan als onderdeel van een vredesregeling, die door bemiddeling van Nigeria tot stand was gekomen. Tijdens het bewind van Taylor stelde ECOWAS sancties in tegen Liberia wegens zijn wandaden. Zolang hij aan de macht was steunde hij het Revolutionair Verenigd Front in buurland Sierra Leone, dat in 1997 samen met overgelopen militairen president Kabbah ten val bracht nadat het sinds 1991 dood en verderf had gezaaid in Sierra Leone, waarbij tienduizenden burgers op brute wijze werden afgeslacht, en dat ook kindsoldaten inzette in de strijd.
De Oorlogsrechtbank in Freetown, Sierra Leone, is een mix van nationale en internationale rechtspraak, die voor alle partijen aanvaardbaar is, gesteund wordt door de VN en een voorbeeld wil zijn voor andere oorlogstribunalen waarvan het mandaat niet berust op VN-resoluties die vallen onder hoofdstuk VII. Taylor werd in 2003 door deze rechtbank aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden, maar Nigeria weigert hem uit te leveren, waarvoor als reden wordt aangevoerd dat hij onschendbaarheid als staatshoofd geniet en slechts gebruik maakt van de asielregeling die destijds is overeengekomen.
FOCUS, een organisatie die opkomt voor de rechten van kinderen, eist nu dat hij wordt overgedragen aan de rechtbank in Sierra Leone, omdat deze organisatie Taylor rechtstreeks verantwoordelijk houdt voor de amputatie van ledematen bij duizenden vrouwen en kinderen in Sierra Leone, en voor het opdracht geven tot de bloedige, grensoverschrijdende aanvallen in buurland Guinee. Wij weten inmiddels dat in geval van oorlogsmisdaden geen beroep meer kan worden gedaan op onschendbaarheid als staatshoofd, maar deze organisatie heeft er ook op gewezen dat Taylor zich niet heeft gehouden aan de voorwaarden van zijn asiel door zijn inmenging in de Liberiaanse politiek vooruitlopend op de verkiezingen die daar voor oktober op het programma staan, en door de financiering van hem welgezinde partijen met geld dat hij, toen hij nog president was, door corruptie heeft vergaard via de diamanthandel. Hij hoopt waarschijnlijk dat hij na een regeringswisseling zal kunnen terugkeren.
President Obasanjo van Nigeria is op dit moment voorzitter van de Afrikaanse Unie, en zijn land moet een voorbeeld stellen voor de internationale gemeenschap en een eind maken aan de straffeloosheid van tirannen met bloed aan hun handen, door Taylor over te dragen. 
Matsakis (ALDE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, Charles Taylor, de voormalige krijgsheer en ex-president van Liberia, wordt verantwoordelijk gehouden voor grove schendingen van de mensenrechten gedurende zijn tienjarige bewind in Liberia. Het gaat daarbij onder meer om duizenden moorden, martelingen op grote schaal, massale gedwongen verhuizingen van de bevolking en afbraak van sociale en economische structuren.
In juli 2003 ontvluchtte Taylor het land en ging hij in op het aanbod van de Nigeriaanse regering om hem asiel te verlenen. In maart 2003 werd Charles Taylor door de aanklager van de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone op 17 onderdelen aangeklaagd wegens misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden, waaronder moord, verminking, verkrachting, seksuele slavernij en werving van kindsoldaten.
Het is een belediging van de internationale rechtsorde en de menselijke waardigheid dat deze verklaarde massamoordenaar nog steeds onderdak wordt geboden door Nigeria. De Nigeriaanse regering heeft niet alleen een morele plicht vanuit humanitair oogpunt, maar ook een verplichting op grond van de Geneefse Conventie, die mede door Nigeria is geratificeerd, om de verachtelijke Charles Taylor onmiddellijk onder de rechtsmacht van de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone te brengen, zodat hij kan worden berecht en indien schuldig bevonden, naar behoren kan worden bestraft. Als Nigeria hier geen gehoor aan geeft, moet en zal het de terechte, ernstige consequenties dragen die hieraan moeten worden verbonden door zowel door de EU als door de internationale gemeenschap in het algemeen. Wij moeten onszelf één vraag stellen: waarom heeft het veertien jaar bewind van Taylor in Liberia moeten duren, met alle gruweldaden die hij al heeft begaan, voordat wij eindelijk eens besloten om resoluut actie te ondernemen?
Coveney (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik even de gelegenheid krijg mijn krachtige steun voor deze resolutie uit te spreken. Wat er misschien wel het meest toe bijdraagt dat mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden zich nu en in de toekomst kunnen voordoen, is het feit dat machthebbers in het verleden straffeloos hun gang konden gaan, zonder dat zij bang hoefden te zijn voor vervolging of berechting krachtens het internationaal recht.
Dit geldt met name voor Afrika. Deze resolutie vestigt de aandacht op een met veel publiciteit omgeven zaak in het noodzakelijke gevecht van de internationale gemeenschap om een eind te maken aan de plaag van mensen die zich waar dan ook straffeloos schuldig maken aan schendingen van mensenrechten.
Op 7 maart 2003 werd Charles Taylor door de aanklager van de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone op 17 onderdelen aangeklaagd wegens misdaden tegen de menselijkheid, waaronder verminking, verkrachting, seksuele slavernij en werving van kindsoldaten – allemaal belangrijke mensenrechtenschendingen, waar het Parlement en de EU op positieve wijze tegen proberen te ageren.
Charles Taylor wordt momenteel beschermd door Nigeria en geniet daar de asielstatus, ondanks het feit dat Nigeria de Geneefse Conventie heeft geratificeerd, die bepaalt dat personen die oorlogsmisdaden hebben begaan geen vluchtelingenstatus mogen krijgen. Ik moedig de Raad, de Commissie en niet te vergeten de VN aan om in actie te komen en deze resolutie serieus te nemen.
Reding,
    – Mijnheer de Voorzitter, de aan het Parlement voorliggende resolutie vat de achtergrond van deze kwestie zeer goed samen. Charles Taylor wordt beschuldigd van gruwelijke misdrijven als uitroeiing, moord, verkrachting, het onderwerpen van mensen aan slavernij, mensonterende handelingen en misdaden tegen de menselijkheid.
In de resolutie wordt ook het belang van het pacificatieproces in de regio onderkend, een proces dat wordt geleid en uitgevoerd door Afrikaanse landen en organisaties. In het Parlement is al diverse malen opgemerkt dat het van het grootste belang is dat de Afrikaanse naties zelf schoon schip maken op hun eigen continent.
De misdaden waarvan Charles Taylor wordt beschuldigd, zijn vreselijk en waren aanleiding voor Interpol om zijn naam op te nemen in de lijst van meest gezochte criminelen ter wereld. Het feit dat Taylor de aanklacht van de Speciale Rechtbank betwistte op grond van onschendbaarheid als president was een belediging voor degenen die hebben geleden onder de wreedheden. Taylors vermeende inmenging in de Liberiaanse politiek en economie, en het feit dat hij met zoveel woorden kenbaar heeft gemaakt dat hij naar het land wil terugkeren, vormen een bedreiging voor de voortzetting van het vredesproces in Liberia en het verkiezingsproces van dit jaar.
Het niet uitvoeren van het arrestatiebevel van de Speciale Rechtbank ondermijnt de legitimiteit van dit hof. Anders dan de internationale tribunalen voor Joegoslavië en Rwanda berust het mandaat van de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone niet op hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties, dat alle VN-lidstaten verplicht om instructies van het tribunaal op te volgen. Wil de Speciale Rechtbank een succes worden, dan moeten alle landen die onderdak verlenen aan criminelen derhalve meewerken.
De Commissie geeft officiële steun aan de inspanningen van de Europese Unie om ervoor te zorgen dat Taylor wordt overgedragen aan de Rechtbank. Het jongste VN-initiatief vond plaats tijdens de trojkavergadering op hoog niveau met Nigeria in december. Het standpunt van Nigeria was als volgt – ik citeer: ‘Taylor kan niet onbestraft blijven. Momenteel is hij echter de gast van de Nigeriaanse regering, en hij zal worden uitgeleverd aan de eerste democratisch gekozen regering van Liberia die daarom verzoekt’.
De Commissie is van mening dat de pogingen van de EU door moeten gaan, en wij moeten duidelijk maken dat Charles Taylor op enig moment – dat hopelijk niet te ver weg ligt – voor de rechter zal moeten verschijnen. Ook is het van wezenlijk belang dat er doeltreffende initiatieven worden ontwikkeld binnen en buiten Nigeria om Taylor af te houden van verdere inmenging in Liberiaanse aangelegenheden en verdere destabilisatie van andere landen in de regio. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt direct hierna plaats. 

Deva (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag volkomen duidelijk maken hoe de Speciale Rechtbank tot stand is gekomen. Daarom stel ik voor dat wij de eerste overweging van de gezamenlijke resolutie als volgt amenderen: ‘onder verwijzing naar de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone, die middels een akkoord tussen de Verenigde Naties en de regering van Sierra Leone ingevolge resolutie 1315 van de VN-Veiligheidsraad van 14 augustus 2000 is ingesteld met als doel diegenen die beschuldigd worden van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en schendingen van het internationaal recht in Sierra Leone, voor de rechter te brengen,’. Dit amendement schept tenminste wat meer orde.
Gezien het belang van dit onderwerp voor de internationale gemeenschap, de Commissie en de lidstaten zou ik bovendien willen verzoeken om een hoofdelijke eindstemming. 
Grossetête (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij het verzoek van mijn collega om een hoofdelijke stemming te houden.
De Voorzitter.
   Dan zullen wij doen alsof dit verzoek door een fractie is ingediend en hoofdelijk stemmen over deze gezamenlijke ontwerpresolutie, met inbegrip van het mondelinge amendement van de heer Deva. 
Rübig (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik heb uiteraard niets tegen dit besluit. Ik wil echter wel opmerken dat wij vanochtend met commissaris Potočnik hebben afgesproken – en ik verzoek u dit in de notulen op te nemen – dat er een voor alle leden toegankelijke Conferentie van voorzitters van het Europees Parlement wordt belegd om het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling te presenteren. Voorts verzoeken we Commissievoorzitter Barroso, commissaris Reding en commissaris Potočnik het zevende kaderprogramma in het Parlement te komen toelichten. Ik vraag de Conferentie van voorzitters hierover een besluit te nemen. 
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
