

De Voorzitter.
   - Aan de orde is het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad, die op 15 en 16 juni aanstaande zal plaatsvinden in Brussel, met inbegrip van de volgende stappen tijdens de denkpauze, evenals de mondelinge vraag aan de Commissie over de volgende stappen tijdens de denkpauze, van Jo Leinen, namens de Commissie constitutionele zaken (O-0033/2006 – B6-0208/2006).
Daartoe zijn hier aanwezig de heer Winkler, namens de Raad, en de heer Barroso, voorzitter van de Commissie, die vergezeld wordt door mevrouw Wallström, vice-voorzitter van de Commissie. 
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mevrouw de vice-voorzitter, dames en heren, over een paar dagen - ik zou bijna zeggen: over een paar uur - zal het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad een hoogtepunt bereiken. De Europese Raad zal plaatsvinden, en dat zal ons de kans geven om een hele serie onderwerpen te behandelen die we op de agenda hadden geplaatst. We zullen hopelijk resultaten bereiken. Het gaat daarbij om heel wat onderwerpen die we aan de orde hebben gesteld, en om heel wat problemen en kwesties die onder ons voorzitterschap zijn opgelost, heel vaak samen met u, met het Europees Parlement.
Op de agenda van de Europese Raad staat deze keer dus een groot aantal uiteenlopende onderwerpen. Daarom kan ik veel ervan slechts kort aanstippen en niet echt behandelen, want ik wil natuurlijk niet teveel spreektijd in beslag nemen en nog genoeg overlaten voor de leden.
De Europese Raad die binnenkort begint, wordt een werktop. Er staan ons geen historische beslissingen te wachten, maar het Oostenrijkse voorzitterschap heeft gezaaid, en het Oostenrijkse voorzitterschap wil oogsten. Wat nog niet geoogst is, staat vlak voor de schuur, en de deur van de schuur staat wagenwijd open.
Het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad heeft de afgelopen weken en maanden een dubbele aanpak gekozen om verder te komen met Europa. Dat geldt ook voor de komende Europese Raad. Aan de ene kant moesten we concrete onderwerpen aan de orde stellen en vooruitgang boeken bij de zaken die de burger na aan het hart liggen: welvaart, economische groei, werkzekerheid, binnenlandse en buitenlandse veiligheid, sociale zekerheid, continue energievoorziening, en nog veel meer.
Aan de andere kant moesten we ook het debat over de toekomst van Europa, dat onderbroken was, weer op gang brengen. Deze dubbele aanpak - concrete onderwerpen en de toekomst van Europa - zal ook terug te vinden zijn op de agenda van de Europese Raad. Daarop zullen natuurlijk allerlei vraagstukken staan waarvan alle deelnemers weten dat ze op Europees niveau moeten worden aangepakt, vraagstukken waar de samenleving en de burgers moeite mee hebben, vraagstukken die in dit tijdperk van de mondialisering alleen maar op een zinvolle manier kunnen worden aangepakt door alle lidstaten van de Europese Unie samen, en door alle instellingen van de Europese Unie.
De eerste serie onderwerpen houdt verband met de ruimte van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Uit alle enquêtes - ook die van de Commissie, dat heeft ondervoorzitter Wallström telkens weer gezegd - blijkt dat de burgers vooral op dat vlak meer Europa wensen en meer van Europa verwachten. In de afgelopen zes maanden hebben we daarbij in allerlei opzichten heel wat concrete vooruitgang geboekt. Ik noem alleen de strategie voor de bestrijding van het terrorisme, de uitbreiding van het Schengengebied en de sluiting van visumfaciliterings- en overnameovereenkomsten met verschillende derde landen.
In de afgelopen maanden hebben we ook heel veel tijd en energie gestopt in een strategie voor een externe dimensie van ons beleid voor justitie en binnenlandse zaken. Daarbij zijn we eigenlijk begonnen met het aanleggen van een veiligheidsgordel om de Europese Unie, en we hebben het initiatief genomen tot een partnerschap voor veiligheid tussen de Europese Unie, onze buurlanden, Rusland en de Verenigde Staten. Dit initiatief van Wenen, dat werd besloten tijdens een topbijeenkomst van de EU, Rusland en de VS, zal ook terug te vinden zijn in de conclusies van de Europese Raad.
Heel belangrijk is en blijft de kwestie van de migratie, die de Raad eveneens, naar aanleiding van een aantal concrete gebeurtenissen, zal behandelen. Ik heb geen tijd om al te zeer op de details in te gaan. Dit onderwerp is zo belangrijk dat we er een apart debat aan zouden kunnen wijden. We zouden het vanuit allerlei hoeken moeten belichten, niet alleen vanuit het oogpunt van de bestrijding van de illegale immigratie en de politiële en justitiële samenwerking, maar ook vanuit het oogpunt van de ontwikkelingssamenwerking. Ik ben in de afgelopen zes maanden onder andere voor ontwikkelingssamenwerking verantwoordelijk geweest, en daarom kan ik u wel vertellen dat we ons in het kader van de ontwikkelingsstrategie van de Europese Unie zeker ook intensief bezig hebben gehouden met migratie. Dit is een belangrijke invalshoek, die we ook in het openbare debat over dit probleem niet uit het oog mogen verliezen. Met individuele maatregelen kunnen wij hier zeker niets bereiken. Alleen een bundel gerichte maatregelen kan helpen.
Alles wat ik tot nu toe heb genoemd, is natuurlijk . Daarom zal de Europese Raad waarschijnlijk een mandaat geven om de werkzaamheden op al deze gebieden consequent voort te zetten.
We willen de veiligheid ook verhogen door ervoor te zorgen dat Europa doelmatiger kan reageren op rampen en crisissituaties. Oostenrijk heeft hiervoor tijdens de maanden van zijn voorzitterschap hard gestreden. De Europese Raad krijgt hierover een verslag met de vooruitgang die tot nu toe geboekt is, en met aanbevelingen voor de verdere gang van zaken. Michel Barnier, voormalig commissaris en minister van Buitenlandse Zaken, heeft een zeer volledig, boeiend en voor de toekomst zeer relevant verslag voorgelegd, dat alle instellingen van de Europese Unie in de komende weken en maanden ongetwijfeld goed zullen bestuderen. Daarin staan heel wat goede ideeën over hoe we dit probleem op kunnen lossen en de veiligheid van de burger kunnen verhogen.
Een ander belangrijk onderwerp dat ook alléén op Europees niveau verstandig kan worden aangepakt, is duurzame ontwikkeling. U weet ongetwijfeld dat de Europese Unie sinds 2001 - sinds de vergadering van de Europese Raad in Götenborg - beschikt over een strategie daarvoor, die als doel heeft om bij alle besluiten op een verantwoorde manier om te gaan met de grondstoffen. Deze leidraad is onder het Oostenrijkse voorzitterschap volledig herschreven. We hebben die verder uitgewerkt en er een ambitieuze en volledige strategie van gemaakt voor allerlei sleutelkwesties, zoals klimaatverandering, schone energie, vervoer, duurzame consumptie- en productiepatronen. De klimaatverandering staat trouwens ook op de agenda.
De Lissabon-strategie zal ongetwijfeld ook aan de orde komen tijdens de Europese Raad, die deze keer in Brussel plaatsvindt. Bondskanselier Schüssel heeft hier al verteld dat deze strategie tijdens de Top in maart uitgebreid is behandeld en er heel wat bakens zijn uitgezet. Sindsdien hebben we twee grote beslissingen genomen. Ten eerste hebben we een compromis gesloten over de vrijheid van dienstverlening, en ik wil in alle duidelijkheid zeggen dat de Raad het Parlement veel te danken heeft. Ten tweede zijn we het in principe eens geworden over het Zevende Kaderprogramma voor onderzoek. Bij het besluit over de dienstenrichtlijn heeft de Raad zich in hoge mate gehouden aan het compromis van het Europees Parlement. Dat is een goed voorbeeld van hoe de instellingen van de Europese Unie in het belang van de burgers concrete vooruitgang kunnen boeken als ze goed en efficiënt samenwerken. Het Oostenrijkse voorzitterschap is het Parlement hiervoor veel dank verschuldigd.
Het energiebeleid zal natuurlijk ook een hoge plaats op de agenda van de Europese Raad krijgen. Dit onderwerp is ook elders al meerdere malen aan de orde gekomen, bijvoorbeeld in gesprekken met derde landen, en gisteren heb ik verslag uitgebracht over de top met de Russische Federatie. In de Raad zelf is tijdens de gesprekken vooral de nadruk gelegd op de nodige maatregelen binnen de Unie, zoals het verhogen van de energie-efficiëntie en het overschakelen op alternatieve energiebronnen. Nu moeten we ook kijken naar de maatregelen die betrekking hebben op de samenwerking met derde landen. Daarvoor moeten we een gezamenlijke, werkelijk actieve en geostrategisch doordachte aanpak kiezen. De Europese Raad heeft de Commissie en secretaris-generaal Solana gevraagd om een strategiedocument op te stellen, en dat zal tijdens de top beschikbaar zijn.
Een ander onderwerp waarvoor de burgers ook meer Europa verwachten - en dat blijkt ook uit de enquêtes - is het buitenlands beleid, de betrekkingen van de Europese Unie met de rest van de wereld. De grote meerderheid van de Europese burgers verwacht van de Europese Unie dat ze een belangrijke rol speelt op het internationale toneel. We hebben in de afgelopen jaren weliswaar vooruitgang geboekt - en ik mag wel zeggen: heel wat vooruitgang - maar we hebben internationaal nog steeds niet het gewicht dat we gezien onze economische kracht en onze bijdrage aan de wereldhandel verdienen. We moeten nog heel wat hindernissen overwinnen, en ik ben de Europese Commissie dankbaar voor het concept dat zij heeft voorgelegd en voor de serie voorstellen die zijn daarin doet. Ik ben ervan overtuigd dat de voorzitter van de Commissie daar nader op in zal gaan.
De Raad zal natuurlijk ook spreken over het beter functioneren van de Unie. Dat klinkt nogal groots, maar het betekent alleen maar dat de Europese Raad wil proberen om concrete vooruitgang te boeken, die voor de individuele burger ook meetbaar is. In dat verband zal er een aantal initiatieven worden genomen, waarop ik even in willen gaan. Een initiatief dat het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad zeer dierbaar is - en mij persoonlijk ook, als ik dat mag zeggen - is de transparantie in de Raad. Dat is geen nieuwe wens, en er is in dat opzicht ook al vooruitgang geboekt. Het Oostenrijkse voorzitterschap heeft nu geprobeerd een alomvattende aanpak te vinden om de burger als het ware een "transparantiegeweten" mee te geven. Dit voorstel komt er eigenlijk op neer dat we de hele medebeslissingsprocedure openbaar willen maken, in iedere fase. Volgens ons kunnen we het vertrouwen van de burger ook daardoor versterken. Nog niet alle bezwaren zijn uit de weg geruimd, maar het voorzitterschap is vastberaden om er tot de laatste minuut voor te strijden.
Subsidiariteit was ook een belangrijk onderwerp. Naast het "transparantiegeweten" is een beter ontwikkeld "subsidiariteitsgeweten" ongetwijfeld ook belangrijk. Ik hoor vooral in het Parlement telkens weer sceptische geluiden, en daarom zou ik heel duidelijk willen zeggen dat het niet gaat om het renationaliseren van het beleid. Er mag geen twijfel over bestaan dat ons voorzitterschap een ander doel voor ogen had. We wilden ertoe bijdragen dat het beleid van de Unie geconcentreerd werd op de onderwerpen waar het een toegevoegde waarde oplevert.
Het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad heeft midden april in St. Pölten een conferentie over dat onderwerp georganiseerd onder de titel "Europa begint thuis", en daar was het Parlement op hoog niveau vertegenwoordigd, zoals u weet. U kent de interessante voorstellen die daar zijn gedaan. Nu willen we er graag voor zorgen dat dit onderwerp een vaste plaats op de agenda krijgt. We moeten dit meer dan tot nu toe in de gaten houden.
Terloops wil ik er nog op wijzen dat we veel vooruitgang hebben geboekt op het gebied van de comitologie. Hier staan controlerechten op het spel, en daarom moet er efficiënt worden samengewerkt tussen de Commissie, het Parlement en de Raad. Als het voorstel dat de onderhandelaars gisteren hebben gedaan daadwerkelijk steun krijgt in de Raad, maar ook in het Parlement, dan hebben we toch vooruitgang geboekt. Het is een taaie materie, maar ze is wel belangrijk voor onze samenwerking.
Dan komt nu het laatste deel van mijn betoog: de toekomst van Europa, het grondwettelijk proces, de denkpauze. De Raad had in juni vorig jaar besloten om een denkpauze in te lassen, en dat heeft ertoe geleid dat er in heel wat lidstaten initiatieven zijn genomen om een echt debat over de opbouw van Europa te voeren, en in sommige landen is dat heel intensief gebeurd. Ook de kwestie van de Europese identiteit is vanuit verschillende invalshoeken belicht. Ik zou willen herinneren aan het evenement aan het begin van het Oostenrijkse voorzitterschap. Een ander initiatief, dat volgens mij zeer geslaagd was, was het , dat op de dag van Europa in alle hoofdsteden tegelijk open was.
Ook de Commissie heeft niet stil gezeten, ze heeft een plan D ontwikkeld. Ik zou in het bijzonder vice-voorzitter Wallström van harte willen bedanken voor de goede samenwerking. Daardoor hebben we gezorgd voor meer openheid; we hebben een open oor voor de wensen en verwachtingen van de burgers. Langzamerhand wordt duidelijk dat de lidstaten deze denkpauze op de een of andere manier graag met minstens een jaar zouden willen verlengen. De Europese Raad zal intensief bespreken hoe dat precies kan gebeuren en hoe het daarna verder moet, en zal ook voorstellen doen.
We zijn erin geslaagd om de stilte te doorbreken die aanvankelijk heerste rondom het Grondwettelijk Verdrag. Het was niet gemakkelijk om dat debat weer op gang te brengen. We hebben daar hard aan gewerkt, en eind mei zijn we erin geslaagd om voor het eerst in meer dan een jaar een discussie hierover te voeren met de ministers van Buitenlandse Zaken. Ik heb daaraan deelgenomen, en kan u wel vertellen dat het een zeer openhartige, uitvoerige en nuttige discussie is geweest. We hebben weliswaar geen concrete besluiten genomen, maar in allerlei opzichten hebben we toch gezorgd voor helderheid over de verdere manier van werken. Het is ons allemaal duidelijk geworden dat de problemen die we met het Grondwettelijk Verdrag wilden en willen oplossen, nog steeds op de agenda van de Europese Unie staan, en dat we het werk aan deze Grondwet als gezamenlijk Europees project moeten voortzetten.
Tijdens de gesprekken van de ministers van Buitenlandse Zaken in Klosterneuburg is ook duidelijk geworden dat de tijd nog niet rijp is voor een definitief antwoord op de juridische vragen in verband met het Grondwettelijk Verdrag. Daartoe zijn namelijk nog niet alle lidstaten bereid. Daarom zal het een taak van alle leden van de Unie zijn, en vooral ook van de komende voorzitterschappen, om er voor te zorgen dat we voor 2009 precies weten wat de rechtsgrondslag van de toekomstige Unie zal zijn. 2009 zal om verschillende redenen een sleuteljaar zijn: dan wordt er niet alleen een nieuw Europees Parlement gekozen, maar zullen wij ook met andere institutionele uitdagingen worden geconfronteerd, zoals de samenstelling van de nieuwe Commissie.
Ik kan vandaag nog niet zeggen welk mandaat de Europese Raad hiervoor precies zal geven, of er een tijdsschema zal komen, en zo ja, hoe dat eruit zal uitzien en zal worden gehanteerd. De staatshoofden en regeringsleiders zullen erover spreken en de nodige besluiten nemen. Ik ben ervan overtuigd dat dit een van de hoofdonderwerpen van de top zal zijn. Voor het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad is één ding echter duidelijk: we moeten samen met alle lidstaten en met alle instellingen vooruitgang boeken, we moeten antwoorden geven op de grote vragen over de toekomst van de Europese Unie.
Tot slot wil ik nog ingaan op de uitbreiding van de EU, ook een onderwerp dat tijdens de Europese Raad hoog op de agenda zal staan. Ik zou niet op individuele landen in willen gaan. U weet hoever we zijn gekomen in de onderhandelingen met Bulgarije en Roemenië, en wij hopen dat die twee landen op 1 januari 2007 kunnen toetreden. U zult wel hebben gevolgd hoe de toetredingsconferenties met Turkije en Kroatië eergisteren zijn verlopen, en welke vooruitgang er is geboekt, ondanks alle problemen die we vooral met Turkije hebben. De ministers van Buitenlandse Zaken zijn er in Klosterneuburg in geslaagd om toch enige toenadering te bereiken over de verdere gezamenlijke aanpak. De staatshoofden en regeringsleiders zullen deze discussie voortzetten, en bepalen hoe we in de komende maanden verder moeten. Het wordt wel duidelijk dat de Commissie in de tweede helft van dit jaar onder andere een bijdrage zal leveren aan het debat over de opnamecapaciteit van de Europese Unie. Dat had het Europees Parlement ook gevraagd.
Ook de kwestie van de westelijke Balkan zal in de conclusies van de Europese Raad worden genoemd. U weet dat het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad daar een hoge prioriteit aan heeft gegeven. Dit houdt verband met ons beleid voor vrede en stabiliteit op de Balkan. We zullen nogmaals verwijzen naar de Verklaring van de ministers van Buitenlands Zaken van Salzburg en naar het toetredingsperspectief dat de landen van de Westelijke Balkan daarin wordt geboden. De Europese Raad zal ook een aantal onderwerpen in verband met het buitenlands beleid behandelen, en er verklaringen over afgeven. Ik noem de Westelijke Balkan, Iran, Irak, Libanon en het Midden-Oosten. Ook de Strategie voor Afrika zal op de agenda staan.
U ziet het: er staat heel wat op het menu van onze staatshoofden en regeringsleiders en van de voorzitter van de Commissie. Ik hoop dat u het met me eens bent dat we in de afgelopen maanden hard hebben gewerkt om bij al deze belangrijke dossiers enige vooruitgang te boeken, en we hopen dat de Europese Raad in staat zal zijn om een aantal onderwerpen af te sluiten, en in de komende maanden over andere onderwerpen een verdere discussie op gang te brengen. Daartoe zijn we in het belang van Europa en van onze burgers verplicht.
José Manuel Barroso,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, geachte afgevaardigden, een jaar na het begin van de denkpauze is het nu tijd om de balans op te maken. Hoe ver zijn we? Wat kunnen we doen om Europa verder op weg te helpen? Wat mogen we verwachten van de Europese Raad?
Om te beginnen wil ik u zeggen dat een spook door Europa waart: dat van het europessimisme. Wij hadden al de traditionele euroscepsis van degenen die nooit iets van Europa als politiek project hebben willen weten, maar daar komt nu nog het pessimisme bij van degenen die zeggen voorstander van Europa te zijn maar die heel vaak vervallen in een staat van “crisisfilie”, waarbij eenieder probeert aan te tonen de oorzaken van de diepe crisis van Europa beter te kennen dan de ander.
Wat is de oorzaak van dit europessimisme? Voor een groot deel is het de nasleep van de negatief uitgevallen referenda in twee van onze lidstaten. Deze nasleep heeft twijfels opgeroepen over Europa en over ons vermogen om als Europeanen samen te leven. Dat is een van de redenen waarom we een oplossing moeten vinden voor het constitutionele vraagstuk. Laat ik het heel duidelijk zeggen: binnen de Europese Commissie zijn wij voorstander van de principes, de waarden en de essentie van de Europese Grondwet.
De vraag is allereerst waarom we deze Grondwet nodig hebben. Wat zullen we missen als wij de Grondwet niet krijgen? Wat wij zullen missen is een duidelijke verdeling van de bevoegdheden over de verschillende niveaus, een uitbreiding van de medebeslissingsprocedure, een stemming met gekwalificeerde meerderheid en een juridisch bindend Handvest van de grondrechten. Wij zullen geen Europese minister van Buitenlandse Zaken hebben, die tegelijkertijd vice-voorzitter van de Commissie zou zijn en wij zullen doeltreffendere maatregelen op terreinen als volksgezondheid, voedselveiligheid en zelfs energie moeten missen, omdat de Grondwet de communautaire bevoegdheden op dit gebied wilde verruimen. We zullen ook een stuk extra coherentie missen als het gaat om externe aangelegenheden.
En op dit punt leert mijn anderhalf jaar ervaring als voorzitter van de Commissie mij dat we in Europa absoluut behoefte hebben aan wat de Grondwet te bieden heeft op extern gebied: meer effectiviteit, meer democratie, meer samenhang.
Met de huidige Verdragen kunnen we al deze doelstellingen niet volledig verwezenlijken, want laten we wel zijn: Nice gaat niet ver genoeg.
De vraag is hoe we uit deze impasse kunnen geraken. Kunnen we dit probleem oplossen door elke dag over de Grondwet te praten? Kunnen we dit probleem oplossen door ons te beperken tot een pragmatische benadering? Ik zou zeggen van niet. Ik zou zeggen dat we twee valkuilen moeten vermijden. De eerste valkuil is te zeggen dat - zoals sommigen beweren - de Grondwet dood en begraven is en dat we ons alleen moeten bezighouden met praktische zaken. Dat zou een gevaar zijn voor Europa. Het zou overigens ook een gevaar zijn voor Europa als we nu verzandden in een puur institutioneel of constitutioneel debat, als we deden alsof we geen enkele kant op kunnen zolang er geen oplossing is voor de Grondwet.
Daarom moeten we vooruitgang boeken op twee niveaus, zoals we stellen in ons document van 10 mei over de tweesporenbenadering. Het eerste niveau is dat van een Europa van resultaten, van een Europa van concrete projecten, maar - en daarmee komen we op het tweede niveau - van een Europa van resultaten dat niet in tegenspraak is met en geen alternatief is voor het politieke Europa, maar juist een voorwaarde is om de steun van de burger te krijgen voor Europa als groot politiek project. Het is dan ook geen kwestie van kiezen tussen het Europa van de resultaten en het institutionele Europa: wij moeten beide kiezen. Wij hebben behoefte aan een Europa van projecten en resultaten om van Europa een groot project te maken.
Wat is het Europa van de resultaten dat wij voorstellen? We hebben wel degelijk het een en ander bereikt. Daarom kan ik het niet eens zijn met al degenen die zeggen dat Europa helemaal aan diggelen ligt. Ik denk dat ze onbedoeld deze crisissituatie versterken. Ik begrijp dat de analisten het moeten zeggen, maar als politieke bestuurders hebben we een verantwoordelijkheid. Denkt u echt dat we de burgers weer vertrouwen gaan geven met alleen maar negatieve boodschappen? Nee! Om Europa verder op weg te helpen, moeten we weer hoop en vertrouwen krijgen en laten zien waar we vooruitgang hebben geboekt.
De waarheid is dat we zelfs na de twee negatieve referenda het begrotingsvraagstuk voor de komende zevende jaar hebben kunnen regelen, en wel voor zevenentwintig landen. We zijn er toch maar mooi in geslaagd om, dankzij de samenwerking met het Europees Parlement, een politieke oplossing te vinden voor de dienstenrichtlijn, die zoveel stof deed opwaaien. We zijn er toch maar mooi in geslaagd om de Strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid nieuw leven in te blazen. We hebben een gemeenschappelijke strategie opgesteld voor de energievoorziening in Europa, iets wat twee jaar geleden ondenkbaar was. Dus laten we verder gaan op basis van concrete projecten. Laten we resultaten blijven boeken zodat we het juiste moment kunnen creëren om ons over het institutionele vraagstuk buigen.
In ons document van 10 mei doen we concrete voorstellen. Ik wil niet opnieuw in detail treden wat deze voorstellen betreft, maar er slechts enkele kort noemen. Wij moeten kijken naar wat niet goed werkt op de interne markt, om de consument in Europa te beschermen. Wij moeten kijken naar wat de verwezenlijking van de grote Europese markt nog in de weg staat. Wij moeten de balans opmaken van ons sociaal beleid en ons afvragen welke obstakels een Europa met meer solidariteit in de weg staan. Wij moeten ervoor zorgen dat vooruitgang bij het marktvraagstuk gepaard gaat met vooruitgang bij het sociale vraagstuk. Wij moeten aan de hand van de bestaande Verdragen vooruitgang maken op het gebied van de rechtspraak, de samenwerking, de bestrijding van het terrorisme en de criminaliteit. Het is mogelijk om op basis van de huidige Verdragen meer te doen op het gebied van de immigratie, om illegale immigratie tegen te gaan en tegelijkertijd legale immigratie in goede banen te leiden. Dit is een cruciaal vraagstuk. Als de lidstaten meer willen doen, leggen de Verdragen hen geen strobreed in de weg. Het is dan ook niet alleen een institutioneel vraagstuk, maar ook een kwestie van politieke wil. Laten we dus vooruitgang boeken op het gebied van de rechtspraak en de veiligheid. Dat zijn de terreinen waarop de Europese burgers de lidstaten vragen meer te doen, want inmiddels is wel duidelijk geworden dat we het terrorisme niet op nationaal niveau kunnen bestrijden en dat we de uitdagingen van de illegale migratie niet op nationaal niveau het hoofd kunnen bieden: we moeten samenwerken.
We kunnen ook veel meer doen wat de externe dimensie betreft. De juiste oplossing is te vinden in de Grondwet: een minister van Buitenlandse Zaken, die tevens vice-voorzitter is van de Commissie. In ons externe beleid moeten we onze krachten bundelen, maar aangezien we nog geen Grondwet hebben, heeft de Commissie enkele dagen geleden een document gepresenteerd met concrete voorstellen voor de versterking van de doeltreffendheid, de samenhang en de zichtbaarheid van de Europese Unie bij externe aangelegenheden. Overigens hebben we belangrijke voorstellen gedaan om te komen tot meer subsidiariteit, meer transparantie en in Europa.
Dat zijn allemaal concrete projecten, om nog maar te zwijgen van twee terreinen die naar mijn idee van groot belang zijn voor de toekomst van Europa: energie, naar aanleiding van het Groenboek dat we hebben gepresenteerd, en onderzoek. Dat zijn twee essentiële prioriteiten.
De waarheid is dat we in de komende zeven jaar 60 procent meer middelen gaan uittrekken voor onderzoek dan in de voorgaande periode. Daarom hebben wij voorgesteld een netwerkgebaseerd Europees instituut voor technologie op te zetten, teneinde onze onderzoeksinspanningen een Europese signatuur te geven en de beste onderzoekers ter wereld aan te trekken. Waarom zitten de beste Europese onderzoekers vandaag de dag in de Verenigde Staten? Waarom zijn we niet in staat de beste Chinese, Indiase, Latijns-Amerikaanse of Amerikaanse onderzoekers naar Europa te halen? We hebben eveneens een project nodig dat als uithangbord kan dienen voor onze onderzoekscapaciteiten.
Dus laten we in het geweer komen met concrete projecten die ons weer vertrouwen in Europa kunnen geven: dat is het Europa van de projecten. Het Europa van de projecten is echter niet genoeg; we moeten ook het institutionele vraagstuk regelen. Wat stellen we op dat punt voor? Wij stellen voor om nu over te gaan van de denkpauze naar een engagementperiode.
De eerste belangrijke stap is volgend jaar, wanneer we de vijftigste verjaardag van de Europese Gemeenschap vieren, de vijftigste verjaardag van het Verdrag van Rome. Ik geloof niet dat de staatshoofden en regeringsleiders de vijftigste verjaardag van onze Unie voorbij kunnen laten gaan zonder zich in te zetten voor dit samenlevingsproject. Er zijn twee mogelijkheden: of we stellen een verklaring op die alleen gericht is op het verleden, met andere woorden we maken er een gewone herdenking van, of we stellen een verklaring op die gericht is op de toekomst, waarbij we opnieuw steun toezeggen aan ons gemeenschappelijke project.
In mijn hoedanigheid van voorzitter van de Commissie zie ik het als mijn plicht om de staatshoofden en regeringsleiders, de aandeelhouders van onze projecten, te vragen hun engagement te hernieuwen. Ik denk dat ook u, als leden van het Europees Parlement, het recht hebt om onze staatshoofden en regeringsleiders te vragen of ze zich willen inzetten voor dit samenlevingsproject, waaraan meer dan ooit behoefte bestaat in deze gemondialiseerde wereld. Dat gaan we doen.
Daarom heb ik een verklaring voorgesteld die meer is dan een nieuwe verklaring van Messina. U herinnert zich ongetwijfeld de verklaring van Messina: die werd opgesteld nadat het plan voor een Europese defensiegemeenschap spaak liep. Die verklaring blies Europa nieuw leven in, en vervolgens werd de Europese Economische Gemeenschap opgericht. Ze werd ondertekend door de ministers van Buitenlandse Zaken. Nu is dat niet meer mogelijk. Zoals ik al zei, zal Europa niet bureaucratisch, technocratisch of louter diplomatiek zijn: Europa moet democratisch zijn. Daarom moeten we alle Europese instellingen mobiliseren, en daarom stel ik voor dat deze verklaring niet alleen wordt ondertekend door de staatshoofden en regeringsleiders, maar ook door de Commissie en het Europees Parlement, dat een centrale rol vervult in het proces van de Europese opbouw.
Als we daarin slagen, door er samen de schouders onder te zetten, hebben we volgend jaar de kans om de Europese Grondwet weer op de rails te zetten, om een Europa tot stand te brengen dat een uitgebreid Europa is, en dat gaat gepaard met een debat over de uitbreiding.
Ik geloof niet in een miniatuur-Europa, noch in een verdeeld Europa met meerdere snelheden; ik geloof niet dat we de huidige situatie, de moeilijkheden waar Europa mee te maken heeft, kunnen oplossen door te zeggen “Laten we ons opsplitsen”. Zullen we toestaan dat enkele lidstaten een Europese voorhoede gaan vormen terwijl de rest er achteraan bungelt? Ik denk het niet.
Ik geloof dat het onze plicht is al het mogelijke te doen om van het uitgebreide Europa een succes te maken. En ik spreek uit ervaring. Als ik bijvoorbeeld vergelijk met wat er in 1992 gebeurde, toen we met onze Amerikaanse, Chinese, Russische en andere partners aan de onderhandelingstafel zaten, dan kan ik u zeggen dat Europa buiten zijn grenzen nu meer respect afdwingt dan voorheen. Het uitgebreide Europa is een voorwaarde voor een krachtig Europa.
Laten we een debat voeren over de uitbreiding. Wij beseffen dat een deel van de publieke opinie bedenkingen heeft bij het tempo en het belang van de uitbreiding. Laten we een debat voeren over de opnamecapaciteit, en daarin de nadruk leggen op de toegevoegde waarde die de uitbreiding al heeft gehad voor Europa.
Dat is het Europa dat ik voor ogen heb: een uitgebreid Europa, een open Europa, een concurrerender Europa, een Europa dat meer is dan een markt, een Europa dat een politiek project heeft, een politiek project dat gebaseerd is op het idee van solidariteit, want zonder solidariteit bestaat het idee van een Unie niet. Dat is het grote project voor het Europa van de eenentwintigste eeuw. Dat is geen gesloten Europa, geen beperkt Europa, geen miniatuur, maar een groot en uitgebreid Europa dat in staat is de mondialisering vorm te geven, in plaats van de gevolgen ervan te ondergaan.
Dat is het grote project voor Europa. Om dit te verwezenlijken is het essentieel dat de degenen die de politieke verantwoordelijkheid dragen de vicieuze cirkel van het europessimisme doorbreken en gaan bouwen aan een heilzame cirkel van vertrouwen, met concrete resultaten maar ook met deze grote visie van ons grote Europa.
Jo Leinen (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, uit de toespraken van de voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie blijkt gelukkig dat de Europese Grondwet niet dood is, maar springlevend, en dat we samen de wens hebben om dit belangrijke Europese project tot een goed einde te brengen. Ik denk dat het Parlement van ganser harte steunt wat we gehoord hebben.
Het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad heeft het debat over de Grondwet nieuw leven ingeblazen. Dat is een goede zaak. Het was hard werk, maar nu zien we toch dat iedereen weer aan tafel zit en samen nadenkt over hoe het verder moet. Ik denk dat voor de oplossing van veel van de problemen die op de agenda van de top staan, de nieuwe Grondwet een veel betere basis zou zijn dan het oude Verdrag van Nice. Ik denk daarbij onder andere aan het energiebeleid, het ontwikkelingsbeleid, maar ook aan het gemeenschappelijk buitenlands beleid. Daarom is het debat over de Grondwet geen institutioneel debat, maar een bij uitstek politiek debat, en dat debat moeten we voeren. We moeten de burgers ook vertellen wat een niet-Grondwet kost. In onze resolutie vragen we u, mijnheer de voorzitter van de Commissie, om de bevolking een onderzoek voor te leggen waaruit blijkt wat we allemaal mislopen omdat we dit nieuwe Verdrag niet hebben.
Om twaalf uur zullen we in de plenaire vergadering stemmen over een resolutie waarin een aantal eisen staat, maar ook een aantal ideeën voor de volgende fase van de denkpauze en voor het verdere verloop van het constitutionele proces. De allerbelangrijkste boodschap aan het adres van de top is dat we nogmaals, in alle duidelijkheid, van alle vijfentwintig lidstaten moeten horen dat ze achter dit gezamenlijke proces staan, en ook bereid zijn om het ratificatieproces voort te zetten. We hebben die verzekering nodig, want door andersluidende verklaringen in het openbaar is wel eens de indruk ontstaan dat bepaalde lidstaten zich distantiëren van hun verplichtingen. Dat zou dan werkelijk tot een vertrouwenscrisis leiden, en afbreuk doen aan de loyaliteit tussen de lidstaten. Ik hoop dat de top een duidelijke boodschap zal laten horen.
Ten tweede lijkt het ons gevaarlijk om dit compromis weer ter discussie te stellen en de krenten uit de pap te halen, of het Verdrag uit elkaar te halen. Dat zou het project van een politiek Europa en ook de cohesie in gevaar brengen.
Ten derde is het heugelijk nieuws te horen dat de top van plan is om een tijdschema vast te leggen. De EU heeft altijd succes wanneer ze een duidelijk doel voor ogen heeft en een vaste datum. Dat was het geval bij de interne markt en bij de euro, en nu moet het bij de Grondwet ook zo gaan. Als datum zijn de jaren 2007 en 2009 genoemd, en dat stemt ook overeen met wat wij hebben uitgewerkt. Voor de volgende Europese verkiezingen moeten we dit Verdrag hebben. Het lijkt me riskant om met een dergelijke crisis Europese verkiezingen te organiseren; dat zou koren op de molen van de tegenstanders van Europa zijn en de scepsis tegenover dit Europa nog groter maken. Misschien zou de opkomst daardoor nog lager worden. Voor 2009 moet dit in kannen en kruiken zijn.
Wij zijn van mening dat we met de twee landen die in een referendum ‘nee’ hebben gezegd, een heel gerichte dialoog moeten voeren. Het is de vraag hoe en onder welke omstandigheden deze twee landen het ratificatieproces kunnen voortzetten. Die vraag moeten we beantwoorden. Het uur van de waarheid komt op zijn laatst na de verkiezingen in Nederland en in Frankrijk, en de partners moeten weten wat het concrete probleem is met dit Verdrag. Het ‘nee’ was heel diffuus, en daarmee kunnen we niet veel beginnen. Nu moet er een concreet voorstel komen: hoe kunnen wij helpen? Wat kunnen wij doen? Zo langzamerhand moeten deze landen aan de slag. Ze moeten zich nader met deze kwestie bezighouden. Deze beslissing kan niet door een ander worden genomen. Wij kunnen die discussie niet voeren in de plaats van de burgers. Dat moet uit de betrokken landen zelf komen, maar we moeten ze daar ook toe aanmoedigen.
Een tweede punt: de denkpauze wordt verlengd. Iedereen zou mee moeten denken. Sommige landen zwijgen nog en nemen niet deel aan de discussie. Dat is slecht voor iedereen, want ook in deze landen moet de tekst nog worden geratificeerd, en als de burgers niet weten waar ze aan beginnen, en wat ze te wachten staat, is dat slecht voor alle anderen.
Wij vinden dat we de burger hier meer bij moeten betrekken. Het plan D van mevrouw Wallström is goed. Ook wij moeten meehelpen om ervoor te zorgen dat er meer geld ter beschikking wordt gesteld. We hebben de middelen gewoon nodig, ook voor grensoverschrijdende projecten, niet alleen maar voor nationale debatten. Er moet een debat komen tussen de burgers, tussen de burgers van de Unie.
We hebben een zeer geslaagd interparlementair forum georganiseerd. We mogen dit proces niet overlaten aan de uitvoerende macht. Ook de wetgevende macht, de parlementen, moet bij dit proces worden betrokken, en wij als Parlement zijn bereid om deze interparlementaire dialoog voort te zetten.
Aan het einde van dit debat moet één ding duidelijk zijn: Europa is niet alleen maar Brussel. Europa, dat zijn wij allemaal, waar we ook wonen, in de verschillende landen, regio’s en gemeentes. Als we dat over kunnen brengen, hebben we echt vooruitgang geboekt.
Margot Wallström,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij, een jaar na het Franse en Nederlandse ‘nee’ en slechts één dag voor de Europese Raad, de gelegenheid geeft om de vraag van de heer Leinen te beantwoorden. Dit geeft mij tevens de gelegenheid om het standpunt van de Commissie ten aanzien van de denkpauze en het constitutionele proces in grote trekken weer te geven. Ik heb die vraag vorige maand deels al beantwoord, toen ik de twee mededelingen van de Commissie aan de Europese Raad - de beoordeling van de reflectieperiode en Plan D - en de Agenda van de Burger voorlegde aan dit Parlement, om met resultaten voor Europa te komen. Zoals voorzitter Barroso reeds uiteenzette, hebben we een Agenda voor de Burger opgesteld, met deze concrete projecten en met de zaken die we willen bereiken.
Voordat ik overga tot het bespreken van de volgende stappen, wil ik graag het volgende zeggen over de eerste stappen. Zoals u reeds gehoord heeft, blijft de Commissie volledig achter de principes, de waarden en de extra doeltreffendheid staan die het Grondwettelijk Verdrag zou opleveren. Tevens juichen wij verdere ratificaties toe, zoals de recente ratificatie door het Estse parlement, en de door het komende Finse voorzitterschap aangekondigde ratificatie.
Tevens wil ik graag reageren op de vraag en het voorstel van de heer Leinen om de gevolgen van een ‘nee’ op de Grondwet of het ontbreken van een Grondwettelijk Verdrag te onderzoeken. Wij zijn volledig bereid dat te doen. Naar mijn mening dienen we te bekijken wat de consequenties en kosten zijn als we helemaal geen Grondwet hebben. We kunnen niet voorbij gaan aan het feit dat er op dit moment geen consensus is, dat er geen gemeenschappelijk standpunt is onder de lidstaten met betrekking tot het lot van de Grondwet en de institutionele hervorming die zo hard nodig is. We kunnen het niet ons permitteren daardoor lamgeslagen te worden, en wij zijn ook niet lamgeslagen, zoals u reeds gehoord hebt.
Op de eerste plaats is de Commissie voornemens de ambitieuze, beleidsgerichte agenda ten uitvoer te leggen om aan de verwachtingen van de burgers tegemoet te komen en het vertrouwen van het publiek in het Europese project te herstellen. Nu voorzitter Barroso het plan heeft geschetst, kan er geen twijfel bestaan over onze vastberadenheid. Wij zullen onze woorden waarmaken, en dat zullen we moeten doen op basis van de huidige Verdragen. We kunnen het ons niet veroorloven om te wachten op wat binnenkort zevenentwintig lidstaten zijn om een consensus te bereiken over de constitutionele kwestie.
Tegelijkertijd blijft de Commissie zich volledig inzetten voor een debat en een dialoog met de burgers op Europees, nationaal en regionaal niveau. De methoden die we zullen gebruiken, staan beschreven in Plan D: de D van debat, dialoog en democratie. Dat dienen we te gebruiken om de meerwaarde van het Europese project uit te leggen. Dat dienen we te gebruiken om te betogen waarom we een nieuwe Grondwet nodig hebben. Dat dienen we te gebruiken om met de burgers te praten over de politieke prioriteiten.
Onze twee instellingen zijn het misschien niet altijd over elk detail met elkaar eens, maar we delen een fundamentele overtuiging: dat wij ons moeten inzetten voor een Europese Unie met meer democratie, meer transparantie en meer efficiëntie. En dat gaat verder dan ongeacht welke reflectieperiode.
Voorts ben ik van mening dat de Europese zaken lijden onder een gebrek aan betrokkenheid. Toch hebben burgers hooggespannen verwachtingen als het gaat om resultaten en beleidsinhoud, en dit stelt belangrijke eisen aan de lidstaten en onze instellingen. We dienen de burgers op alle niveaus nauwer bij het beleidsproces te betrekken, in het bijzonder jongeren en vrouwen. Zulke initiatieven dienen concreet te zijn en gezien te worden als een duurzame taak bij de ontwikkeling van de Europese zaken, en zij dienen ervoor te zorgen dat het feedbackproces serieus genomen wordt - wat doen we met hetgeen we in de debatten en ontmoetingen met de burgers horen? - en dat luisteren gevolgd wordt door concrete daden.
Ik heb het al eerder gezegd en ik zeg het nogmaals: Plan D is geen reddingsoperatie voor de Grondwet. Het is niet beperkt tot de reflectieperiode, of deze nu een jaar, twee jaar of zelfs nog langer duurt. Het is een beginpunt van een langdurig democratisch hervormingsproces. We willen het EU-beleid tot het bezit van de burgers maken, zodat het begrijpelijk en betekenisvol wordt en de EU-instellingen verklaarbaar en betrouwbaar worden voor degenen die zij dienen.
Ik zie en hoor dat er in grote mate nostalgisch wordt teruggeblikt op de goede oude tijd van de Europese Unie, maar tegenwoordig heeft het weinig zin om een paar man ergens in een torentje op te sluiten en de problemen van de Europese Unie op te laten lossen. Vandaag de dag dienen we de burgers erbij te betrekken. We hebben de steun en het vertrouwen van de burgers nodig om een toekomst te kunnen bouwen voor de Europese Unie. We dienen de dialoog aan te gaan en te zorgen voor een participatieve werking van de EU-instellingen.
Zoals ook in uw ontwerpresolutie staat, is er in Plan D speciale aandacht nodig voor het komende jaar, tot de top van juni 2007. Ik heb de Commissie reeds beloofd om na deze top terug te zullen komen met een soort tussentijds verslag. Ik zal in dat overzicht nauwgezet rekening houden met de conclusies van de top, evenals met de resolutie van dit Parlement.
Als wij met concrete resultaten komen en hernieuwd contact leggen met de Europese burgers, zullen wij het gewenste klimaat creëren, het klimaat dat noodzakelijk is voor succesvolle institutionele hervormingen - zo motiveren we het. Tot op heden is Plan D succesvol geweest in het stimuleren van een brede reeks activiteiten, en naar mijn mening zijn we enigszins anders beginnen te denken en te redeneren. We richten ons op de hedendaagse en toekomstige realiteit, op de vraag hoe de wisselwerking tussen ons en de huidige en toekomstige burgers dient te zijn. Er hebben ruim 660 activiteiten plaatsgehad in de lidstaten; honderdduizenden burgers hebben de debatwebsite over Europa bezocht.
Met betrekking tot de toekomst ben ik net als de heer Leinen van mening dat we een meer burger-tot-burger gerichte benadering moeten gebruiken, zodat de burgers elkaar over de grenzen heen kunnen ontmoeten om te praten over de Europese agenda. We dienen ons in het bijzonder te richten op de jongeren, op de Europeanen van morgen, en dienen meer vrouwen te betrekken bij het besluitvormingsproces. Er dienen meer mensen mee te doen aan het gehele Europese project, en het dient transparanter en efficiënter te zijn. Deze ambitie gaat veel verder dan ongeacht welke reflectieperiode: dat is de enige manier om de Europese Unie de weg naar de toekomst te wijzen.
Hans-Gert Poettering,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de voorzitter van de Raad heeft het gehad over een werktop. Dat bevalt me! In Europa kunnen we alleen vooruitgang boeken als we dag in dag uit hard werken om concrete resultaten te bereiken. Voor retorische hoogtepunten kopen we niets; er wordt al genoeg gepreekt in Europa! Ik wens u veel succes voor de top!
Ik zou echter vooral de voorzitter van de Commissie willen bedanken, niet alleen voor het feit dat hij hier vandaag aanwezig is - hij had uiteindelijk ook kunnen zeggen dat hij alleen maar komt als de voorzitter van de Europese Raad komt - maar ook voor wat hij vandaag gezegd heeft. We hebben onlangs van onze zeer gewaardeerde collega Schulz zeer kritische woorden over u gehoord, en aangezien Martin Schulz bekend is wegens zijn objectiviteit ga ik ervan uit dat hij straks zal zeggen hoe ingenomen hij is de met toespraak van de voorzitter van de Commissie.
Wij staan volledig achter uw dubbele aanpak. Aan de ene kant wilt u de hoofdprincipes van de Europese Grondwet verdedigen, maar aan de andere kant wilt u ook concrete projecten uitvoeren om in Europa vooruitgang te boeken. Wij staan daar absoluut achter. Ik zeg dat met nadruk namens onze fractie, en het zou mooi zijn als de andere fractievoorzitters dat met evenveel nadruk zouden zeggen. Volgend jaar, op 25 maart 2007, herdenken we de gebeurtenissen van 25 maart 1957, en onze fractie staat erop dat het geen plechtig evenement wordt voor staatshoofden en regeringsleiders, die elkaar voor of achter prachtige vlaggen lof toezwaaien. Wij willen dat de Europese democratie gevierd wordt, en dat het Europees Parlement betrokken wordt bij een verklaring over onze koers voor de eenentwintigste eeuw. Dat zeg ik tegen de secretaris-generaal van de Raad, want het zijn meestal niet de regeringsleiders die de dingen blokkeren. Ik vraag het secretariaat-generaal van de Raad om het Europees Parlement van meet af aan op gepaste wijze hierbij te betrekken. Dat heeft de voorzitter van de Commissie voorgesteld, en ik zou hem daarvoor willen bedanken. Ik waardeer dat zeer!
Mijn tweede opmerking gaat over de veiligheid in Europa. Dat is een delicate kwestie. Aan de ene kant hebben de burgers behoefte aan bescherming tegen de georganiseerde misdaad, tegen terrorisme en illegale immigratie, en wij verwachten dat daartegen concrete maatregelen worden genomen. In verband met de immigratie verwachten we echter ook dat de menselijke waardigheid wordt gerespecteerd, en dat wordt geprobeerd om dit probleem op een menselijke manier aan te pakken. We mogen niet aanvaarden dat op de Middellandse Zee en op andere zeeën duizenden mensen creperen. We moeten ook in dat verband concrete maatregelen nemen om deze menselijke tragedies te verhinderen.
Een ander punt is de Lissabon-strategie. We hebben tijdens de behandeling van de dienstenrichtlijn bewezen dat we van goede wil zijn, en dat we in staat zijn om resultaten te boeken. Ik zou het Oostenrijkse voorzitterschap willen feliciteren, omdat het ons op deze weg is gevolgd. We zijn voor een Europees Instituut voor technologie, als daardoor een netwerk ontstaat en geen bureaucratie. We zijn voor de diversificatie van de energievoorziening. Dat geldt voor de energiebronnen - we mogen niet op één enkele energiebron vertrouwen en we mogen ook geen enkele energiebron uitsluiten - maar dat geldt ook voor de herkomst van de energie. We mogen ons niet afhankelijk maken van één land, of van een paar landen. Ook in dat verband moeten we zorgen voor diversificatie. Het principe van de solidariteit geldt voor alle lidstaten van de Europese Unie. We mogen niemand in de steek laten.
Nu we het toch over de solidariteit hebben: ik zie de heer Ioannis Kasoulides, en moet zeggen: het is goed dat we nu met Turkije onderhandelen, want we hebben dat besloten, en moeten ook woord houden, maar ik vind het onaanvaardbaar dat Turkije tegelijkertijd een lidstaat van de Europese Unie niet erkent door het douaneakkoord met het protocol van Ankara niet te laten gelden voor Cyprus. Dat druist in tegen de solidariteit die we elkaar in de Europese Unie verschuldigd zijn, en daarom moeten we eisen dat dit douaneakkoord wordt toegepast.
Mijn laatste opmerking gaat over het debat over het agentschap voor de grondrechten. Ik heb mijn twijfels of dit wel de juiste weg is, en ik zou het Europees Parlement willen vragen om hier nog eens over na te denken. Jean-Claude Juncker heeft de Raad van Europa een verslag hierover gepresenteerd. We moeten overwegen hoe wij als Europees Parlement een goede samenwerking tot stand kunnen brengen met de Raad van Europa, en ook met de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa. We mogen het goede werk dat de Raad van Europa nu verricht niet zomaar overhevelen naar de instellingen van de Europese Unie. We moeten ons afvragen hoe we elkaar kunnen aanvullen. De Raad van Europa is een Europese gemeenschap van zesenveertig landen; wij hebben vijfentwintig leden, binnenkort worden het er meer, en we moeten elkaar goed aanvullen. Als de Oostenrijkers hiermee tijdens de top rekening houden, zou ik nog meer vriendelijke woorden kunnen vinden voor het succes van hun voorzitterschap van de Raad. Daarom wens ik u morgen en overmorgen veel succes tijdens de top in Brussel!
Martin Schulz,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst zou ik iets willen zeggen tegen de fungerend voorzitter van de Raad. Het Parlement heeft eergisteren een interim-verslag over de CIA-commissie goedgekeurd. Mijn fractie heeft tamelijk homogeen gestemd, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten tamelijk heterogeen, maar de meerderheid stelt toch vast dat we een rechtsgemeenschap zijn, en ik zou u willen verzoeken om dat in de Raad ter voorbereiding van de ontmoeting met de heer Bush te noemen. De Europese Unie en haar lidstaten zijn gebaseerd op de filosofie van de overheersing van het recht. Wij zijn een rechtsgemeenschap, dat is de grondslag. Guantanamo is een rechteloos oord. De CIA-vluchten, en wat daarmee verband houdt, zijn niet rechtmatig. Een rechtsgemeenschap als de Europese Unie, die haar waarden verdedigt, moet duidelijk ‘nee’ zeggen tegen misbruik van onze instellingen door de geheime dienst van de VS, en vooral ook tegen het bestaan van een juridisch vacuüm, zoals in Guantanamo. Denkt u daar ook aan tijdens de top.
De heer Poettering heeft mijn legendarische objectiviteit genoemd. Ik ben hem daarvoor zeer dankbaar. Hij is echter vergeten om daaraan toe te voegen dat hij zich snel bij mijn kritiek op de voorzitter van de Commissie heeft aangesloten. Hij heeft namelijk samen met de heer Martens een brief met dezelfde inhoud aan de voorzitter van de Commissie gestuurd.
Goed, ook aan de heer Schüssel - ook hij is lid van de EVP. Het is niet ons probleem dat u zulke problemen heeft in uw eigen familie, mijnheer Poettering.
U verdient vandaag dus lof, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Als u iets zegt wat juist is, staan wij achter u. Tenslotte zeggen wij: ja, deze Grondwet is nodig; ja, de hervormingen die deze Grondwet mogelijk moet maken zijn nodig om het verdrag van Nice te vervangen, dat niet meer voldoet! Dat u dit nu in het openbaar zegt, en het mevrouw Wallström niet alleen op laat knappen, dat u hier in het Parlement kleur bekent, dat is vooruitgang. Bravo, dat is een knap stukje werk, mijnheer de voorzitter van de Commissie!
Het is echter niet voldoende. Er moet nog iets aan worden toegevoegd, en ook dat heeft u vandaag genoemd. We moeten degenen die deze Grondwet tijdens hun referenda hebben getorpedeerd, vragen wat zij nu eigenlijk voorstellen. Hoe kunnen we deze blokkade uit de weg ruimen? De Franse en de Nederlandse regering zijn eigenlijk ook verplicht om de Europese Unie voorstellen te doen over hoe we uit het slop kunnen komen. Voor Frankrijk heb ik wel een voorstel. Ik weet vrijwel zeker dat de overgrote meerderheid van de Fransen voor de Grondwet zal stemmen, als de heer Chirac aankondigt meteen te zullen aftreden als het volk ‘ja’ zegt. Een ding is toch wel duidelijk: de crisis van de Europese Unie is ook een crisis van bepaalde regeringen, en dat leidt er telkens weer toe dat de Europese Raad over de meeste onderwerpen geen beslissingen kan nemen. Sommige regeringen willen dit Grondwettelijk Verdrag niet, en anderen kunnen zich dan meteen achter die regeringen verstoppen. Dat geldt trouwens voor Denemarken, voor Portugal, en voor alle landen die de zaken niet zo zien als het huidige voorzitterschap van de Raad en de twee die erna komen. Wat minister-president Vanhanen doet is moedig: hij ratificeert de Grondwet tijdens het Finse voorzitterschap van de Raad. Dat is een symbool, en hij bekent kleur.
Het is volgens mij een goede zaak dat bondskanselier Schüssel ‘ja’ heeft gezegd tegen deze Grondwet. Het voorstel dat hij heeft gedaan voor dit referendum, is weliswaar niet nieuw - het was ook al door de Conventie besproken - maar er blijkt toch wel uit dat Oostenrijk deze Grondwet wil. De Duitse regering, de volgende voorzitter van de Raad, zegt met nadruk ‘ja’ tegen deze Grondwet. Dat is een goed teken. Wie dus zegt dat deze Grondwet dood is, die vergist zich.
U stelt voor om het vijftigjarig jubileum te herdenken. U wilt van iedereen een plechtige verklaring horen of ze dit geïntegreerde Europa verder willen ontwikkelen, of ze werkelijk achter de principes van de integratie en de verdieping van Europa staan, of ze ook vijftig jaar later nog achter de geest van de Verdragen van Rome staan. Dat is een goed idee. Het gaat om de inhoud, en een plechtige verklaring mag niet beperkt blijven tot plechtige woorden - er moeten daden op volgen. Daarin kan bijvoorbeeld staan: ja, we willen dat deze Grondwet er komt, ook inhoudelijk. Een ding is namelijk glashelder, en dat zeg ik namens onze hele fractie: we willen dat de uitbreiding van de Europese Unie plaatsvindt. We zijn blij met de ontwerpconclusies over Roemenië en Bulgarije. We weten dat het perspectief van een mogelijke toetreding voor de Balkanlanden de vrede daar kan bevorderen. Daarom zeggen wij dat de uitbreiding werkelijk nodig is. We zeggen echter ook: zonder constitutionele hervormingen, en de verdeling van de bevoegdheden die daarmee gepaard gaat, zonder een helder beleid, en zonder de kans op democratisering, zoals beschreven in de Grondwet, komt die uitbreiding er nooit! Wie dat niet wil, die wil Europa vernietigen. Wij zien dat anders. Daarom hebben we allemaal de plicht om te blijven strijden voor deze Grondwet. Daardoor blijft Europa een rechtsgemeenschap, en verkrijgt het de economische kracht die we nodig hebben om de uitdagingen van de eenentwintigste eeuw aan te kunnen.
Graham Watson,
   . Mijnheer de Voorzitter, het succes van de top van deze week hangt vooral af van de verwezenlijking van één concept: democratisering.
Democratie, transparantie en verantwoordelijkheid dienen de bouwstenen te zijn van de toekomst van de Europese Unie. Zonder een duidelijke inzet voor deze drie stenen, zullen we blijven zitten met de versnipperde oplossingen die de hervormingsinspanningen tot dusver hebben geblokkeerd en het publieke wantrouwen in de Europese Unie hebben versterkt.
Europa kan alleen opgebouwd worden met de steun van de burgers. Het democratische tekort aan democratie het hoofd bieden betekent een einde maken aan het afstempelen van verordeningen achter gesloten deuren. Daarom wenst mijn fractie het Oostenrijkse voorzitterschap geluk met het feit dat het voortbouwt op het streven om van transparantie in de beleidsvorming van de EU een regel te maken in plaats van een uitzondering, en juicht de bereidheid van de voorzitter van de Commissie toe om de namen te publiceren van de leden van de duizenden raadgevende comités van de Europese Unie. Wij zien de ontvangst daarvan nog steeds met belangstelling tegemoet, mijnheer Barroso.
Wij vragen de Raad aan te kondigen dat alle besprekingen over aan de medebeslissingsprocedure onderworpen wetgeving openbaar worden gemaakt voor het publiek. We weten - zoals journalist Meg Greenfield schreef - dat iedereen in principe vóór democratie is, maar dat het pas in de praktijk tot grote bezwaren leidt. We zien dat, wat zij in het openbaar ook zeggen, die twee oude heimelijke intriganten, Groot-Brittannië en Frankrijk - de twee landen die democratie op nationaal niveau hebben gekoesterd maar die, nu het om de vruchten ervan gaat, aan geheugenverlies lijden - zich nog altijd verzetten tegen openheid in de Raad. De andere landen moeten hen razend en tierend de eenentwintigste eeuw in slepen.
Op de korte termijn dient de Raad vertrouwen te hebben in het Parlement en ons een groter wetgevende controle te geven. Belangrijke initiatieven, in het bijzonder op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, worden vaak verhinderd door een gebrek aan een gekwalificeerde meerderheid en eindigen in een impasse.
De tijd is rijp om de -clausule van artikel 42 toe te passen en het beleid te verschuiven van de derde naar de eerste pijler, zoals de Commissie heeft voorgesteld in haar mededeling van 10 mei. Onze reputatie - ja zelfs onze invloed - hangt immers af van het hooghouden van waarden als democratie, vrijheid en respect voor de mensenrechten.
Databescherming in de derde pijler is noodzakelijk om de bescherming van persoonlijke gegevens te garanderen. De minimale procedurele waarborgen voor het Europees aanhoudingsbevel - die ik tot mijn eer door dit Parlement mocht loodsen - worden eveneens sinds 2001 opgehouden in de Raad.
We willen vooruitgang zien op al deze terreinen om de Europese Unie democratischer en effectiever te maken. Europa eist niet minder dan een duidelijk streven naar democratisering van de besluitvorming.
Op de lange termijn kan alleen een Grondwettelijk Verdrag - dat even praktisch als ideologisch is - in het institutionele kader voorzien voor de democratisering van Europa. Het is echter ook tijd om in te zien dat de zestiende en laatste lidstaat die waarschijnlijk de Grondwet in zijn huidige vorm zal goedkeuren, Finland is. We moeten onderkennen dat Frankrijk, Nederland en Groot-Brittannië de tekst uit 2004 nooit zullen goedkeuren. Denemarken, Ierland en Zweden kunnen onder de huidige omstandigheden geen goedkeuring geven. Tsjechië en Polen kiezen ervoor het niet goed te keuren, en voor Portugal zal het bijna onmogelijk zijn, aangezien dit land gebonden is aan een referendum.
Er zijn dus twee opties: opnieuw onderhandelen of de vergetelheid. Hoe eerder we stappen ondernemen om structurele en wezenlijke verbeteringen aan te brengen in die tekst en ons toeleggen op de publieke betrokkenheid, hoe beter.
Voorzitter Barroso, ik juich de visie en vastberadenheid die u vandaag aan de dag legt, toe. Ik wil u dat echter luider en vaker horen zeggen tegen de lidstaten. U heeft gelijk: zij zijn allemaal aandeelhouders in de onderneming, maar zij zijn gegrepen door een bevlieging van kortetermijndenken, en de markten storten hoe dan ook in. We moeten het er bij de lidstaten inhameren hoezeer zij de Europese Unie nodig hebben.
Mijn fractie dankt het Oostenrijkse voorzitterschap voor het goede werk dat het tot dusver heeft verricht. Wij wensen u succes met andere belangrijke punten op uw agenda: migratie en andere aspecten van het Haags programma, het sociaal-economisch beleid, en het agentschap voor de grondrechten dat we zo hard nodig hebben. Zorgt u er tevens voor dat onze ministers van Buitenlandse Zaken hulp aan Palestina en CIA- op hun agenda hebben staan. De heerlijke wijnen die u hen in Klosterneuburg hebt geschonken, waren een uitstekend aperitief. Nu dienen zij hun tanden te zetten in het vlees. 
Monica Frassoni,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, voorzitter Barroso, het verheugt me dat u sinds vorig jaar van gedachten bent veranderd over de Grondwet. Ik hoop alleen dat u niet opnieuw van gedachten zult veranderen en dat u ook tegenover de lidstaten dezelfde vasthoudendheid zult tonen.
Als de verklaring in maart klaar moet zijn, en als het Europees Parlement er op de een of andere manier aan wil meewerken, moeten we hier om te beginnen iets anders zeggen dan hetgeen we morgen waarschijnlijk gaan goedkeuren. Dan moeten wij gewoon zeggen dat deze tekst gehandhaafd moet worden en dat dit Grondwettelijk Verdrag het enige is dat het Europees Parlement kan aanvaarden.
Mijnheer Leinen, deze resolutie is absoluut geen stap vooruit voor het debat over Europa dat wij ons wensen. Als we resultaten willen boeken, moeten we ook ervoor zorgen dat de inhoud van ons voorstel duidelijker wordt. Daarin zijn de lidstaten niet geslaagd, maar wij helaas ook niet.
In de tweede plaats hebben we in de door ons ontvangen slotverklaringen over de kwestie van duurzame groei enkele heel interessante beweringen gevonden. Niettemin denken wij dat er concrete maatregelen moeten worden genomen, en die worden niet eens genoemd. Er moet overtuigender worden opgetreden tegen klimaatverandering, op het gebied van vervoer en biodiversiteit, en we moeten de middelen van de Europese Unie op een milieubewustere manier inzetten. In plaats daarvan constateren we op dit moment dat er een stap achteruit wordt gezet met een serie voorstellen over lucht, afval en allerlei andere thema’s waar we ons een beetje over verbazen.
We zijn tevreden over de zoveelste bevestiging van het belang van transparantie, ook al is het volgens ons veel belangrijker op een doeltreffende manier te controleren of het gemeenschapsrecht wordt toegepast, in plaats van ons te verliezen in gecompliceerde en peperdure effectbeoordelingsprocedures. Die zijn heel erg in de mode, maar volgens ons vormen deze ingewikkelde en niet bepaald doorzichtige procedures een risico voor onze democratie.
Daarnaast stuiten wij, voorzitter Barroso, nog steeds op heel veel problemen met transparantie en bij de toegang tot documenten. Daarvoor doet de Commissie volgens ons niet genoeg. We staan dus achter de Raad, ook al zijn we ons ervan bewust dat woorden nog geen daden zijn en hebben we al verschillende voorstellen gedaan en vragen gesteld waarop nog niet is ingegaan.
In de derde plaats wilde ik vragen naar de externe dimensie. Voorzitter Winkler, wat het energievraagstuk betreft, maken we ons een beetje zorgen over het feit dat in de conclusies alleen de verwerving van grondstoffen en het vervoer ervan door de transitlanden als prioriteit wordt genoemd, terwijl eco-efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen helemaal niet worden genoemd. Deze elementen hebben echter een externe dimensie, want de impact van de vijftien mondiale automobielfabrikanten op de olieprijs is misschien wel gelijk aan die van de OPEC. Deze stilte van Europese zijde is een slecht teken.
Daarnaast zegt u in de slotverklaring dat u hoopt dat een onderhandelingsmandaat voor de Balkan zal worden aangenomen. Maar wie anders dan het voorzitterschap van de Raad moet dat mandaat toekennen? U moet daar niet alleen op hopen, maar ook iets concreters ondernemen.
Tot slot richt ik me tot u, voorzitter Winkler, want gisteren, toen u over Tunesië sprak, waren we verrast en heel erg teleurgesteld. U heeft gezegd dat er fondsen zijn vrijgemaakt voor de NGO’s. Dat is niet waar en de Commissie kan dat bevestigen. Het bedrag van 900 000 euro voor de Liga voor de verdediging van de mensenrechten is niet vrijgemaakt en ik vind het zeer ernstig dat het voorzitterschap hier het tegendeel beweert. Ik verzoek u uw bronnen te verifiëren en ons te laten weten of dat waar is of niet, want hier is de geloofwaardigheid van Europa in het geding.
Francis Wurtz,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de voornaamste agendapunten van de volgende Europese Raad doen, ieder op zijn eigen manier, de vraag naar de zin van de Europese eenwording rijzen. Dat geldt voor de resultaten van de fameuze denkpauze, voor het gemeenschappelijke energiebeleid, maar ook voor de rol van Europa in de wereld, die niet aan de aandacht ontsnapt.
Laat ik allereerst iets zeggen over de denkpauze en het verlengen daarvan. Het eerste deel van de ontwerpconclusies van de top van Brussel is hieraan gewijd en draagt de fraaie titel ”Europa luistert”. Dat is allemaal mooi en wel, maar waar luistert Europa naar? Het document wijdt uit over de maatregelen tegen illegale immigratie, die overigens op zeer ongelukkige wijze in één adem wordt genoemd met mensenhandel, terrorisme en georganiseerde misdaad. Het gaat in op de interventiemechanismen waarover de Unie beschikt in crisissituaties. Het benadrukt de noodzaak om in de toekomst nadrukkelijker rekening te houden met de opnamecapaciteit van de Europese Unie, alvorens nieuwe lidstaten toe te laten, enzovoorts. Allemaal vragen, die, dat geef ik toe, in het debat met onze medeburgers aan de orde komen. Maar vreemd genoeg wordt het vraagstuk dat centraal staat in de vertrouwenscrisis waarmee de Unie te maken heeft, het sociale vraagstuk, geheel naar de achtergrond gedrongen in de ontwerpconclusies van de Europese Raad, waarin de Commissie slechts wordt verzocht om vóór volgend voorjaar een verslag op te stellen over de situatie. Dat zeggen, meneer Barroso, is niet hetzelfde als zich overgeven aan crisisfilie. Ik herinner u eraan dat het Oostenrijkse voorzitterschap zelf al in januari van dit jaar de vinger op de zere plek had gelegd. Dat moeten we eerst bespreken, teneinde er de conclusies uit te kunnen trekken. Het vertrouwen van de burger is geen vanzelfsprekend gegeven. Dat moet je winnen.
Dan het Europese energiebeleid. Voldoen aan de vraag naar energie in de eenentwintigste eeuw is inderdaad een Europese verantwoordelijkheid bij uitstek. Maar dat gaat niet samen met winstbejag of ongebreidelde concurrentie. Het naoliese tijdperk voorbereiden, veel meer vooruitgang boeken bij het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen, onderzoek stimuleren om de energie-efficiëntie en -diversiteit te bevorderen, de organisatie van het transport veranderen, het recht op energie voor iedereen afdwingen: dat zijn bij uitstek politieke taken die niet mogen worden gedwarsboomd door kortzichtige marktcalculaties.
Hetzelfde debat kunnen we voeren over de Europese ambities ten aanzien van het extern beleid. Wie kan erop tegen zijn dat we onszelf operationele instrumenten en regels verschaffen, zoals de Commissie voorstelt, om de samenhang, doelmatigheid en zichtbaarheid van ons externe beleid te vergroten? Ik ben er echter van overtuigd dat de werkelijke reden voor het zwakke optreden van Europa in de wereld niet technisch of institutioneel is. Deze is gelegen in het schrijnende gebrek aan politieke wil en gemeenschappelijke visie binnen de Europese Raad. Hoe valt anders te verklaren dat de vijfentwintig lidstaten met de handen over elkaar blijven zitten, nu het initiatief van de Palestijnse president op onverantwoorde wijze de grond ingeboord wordt door de Israëlische regering, hetgeen een flagrante en permanente schending van de VN-resoluties en de routekaart van het Kwartet vormt? Dat alles sterkt ons in onze overtuiging dat de fameuze denkpauze en het plan D slechts zinvol zijn wanneer ze de kans bieden frank en vrij te debatteren over de structurele veranderingen die moeten worden nagestreefd om de Europeanen weer een goed gevoel te geven over Europa in de wereld van nu.
Brian Crowley,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijn dank aan de voorzitter van de Commissie, de fungerend voorzitter van de Raad en de vice-voorzitter van de Raad voor hun presentaties en bijdragen. Voordat ik terugkom op de kwestie van de reflectieperiode met betrekking tot de Grondwet, zou ik graag kort enkele kwesties willen behandelen die we naar mijn mening in Europa dienen aan te pakken.
Het Oostenrijke voorzitterschap heeft de afgelopen maanden bewezen dat wanneer je op een bepaalde manier omgaat met bepaalde kwesties, dit succesvol kan zijn. Als het lukt de verschillende spelers bij elkaar te brengen, kun je een resultaat bereiken dat geen mens tot dan toe voor mogelijk hield. We hebben dit reeds gezien op een aantal verschillende wetgevingsfronten, zowel in de samenwerking met het Parlement als in het werk met de Commissie. Naar mijn mening is dit wat Europa vandaag de dag nodig heeft: een beter begrip van het feit dat investeringen in tijd en moeite renderen en zichzelf terugverdienen. Dat rendement draait niet alleen om esoterische idealen, maar om het bieden van echte oplossingen voor de problemen die de mensen in het dagelijks leven tegenkomen.
Helaas wordt een groot deel van het debat nu bepaald door wat verslaggevers in de media zeggen, in plaats van door wat de burgers van de EU zeggen. Als je immers met de mensen praat en hen vraagt wat hun behoeften zijn en wat voor soort Europa zij willen, antwoorden ze stuk voor stuk dat ze een interne markt, grotere werkzekerheid, grotere energiezekerheid en een betere personele veiligheid willen. Voor hun kinderen willen ze een veiligere en schonere leefomgeving, en ze willen dat Europa een verantwoordelijke speler op het wereldtoneel is. Waarom spreken we, als wij dit alles samennemen, dan in dit Parlement over een vertrouwenscrisis in Europa, als de crisis, angst en afkeer waarvan sommigen u het bestaan willen doen geloven, er simpelweg niet zijn onder het grote publiek?
We kunnen een aantal belangrijke dingen doen tijdens de komende bijeenkomst van de Raad om vooruitgang te boeken. Ten eerste moet er een herformulering komen van de betrokkenheid bij de Lissabon-agenda en van het daaraan ten grondslag liggend idealisme. Daarmee worden immers de daadwerkelijke doelen en doelstellingen vastgesteld: tegen 2010 de meest dynamische economie ter wereld zijn. Daarnaast dient het de investeringen, het onderzoek en de ontwikkeling in het leven te roepen die nodig zijn om nieuwe banen en nieuwe kansen te creëren. Bovendien moeten we de bestaande dossiers afhandelen, of het nu de dienstenrichtlijn is, de bescherming van openbare dienstverlening of het recht op universele diensten, en deze gaan uivoeren.
Met betrekking tot energie is de voorzitter van de Commissie met een goed beleid gekomen voor een gemeenschappelijk energiebeleid in Europa, maar we dienen ook naar de alternatieven te kijken, waaronder de gelegenheid om biobrandstofgewassen te gebruiken voor het produceren van energie.
Wat ten slotte de reflectieperiode met betrekking tot de Grondwet betreft, acht ik het onjuist om het een grondwet te noemen, en het deed mij deugd dat de ministers van Buitenlandse Zaken in Oostenrijk zeiden dat het onjuist was het zo te noemen. Het bevat echter enkele goede punten en ik juich het vooruitzicht toe dat de voorzitter van de Commissie, en meer in het bijzonder de vice-voorzitter, schetsten. Zij zeiden dat we ons moeten inspannen voor het idee van een Plan D, de goede punten ter hand nemen en daarmee verder gaan. Mijn enige waarschuwing bij dit alles is dat we niet vooruit mogen lopen op hetgeen de regeringen bereid zijn te aanvaarden, aangezien de regeringen uiteindelijk de belangrijkste vertegenwoordigers van hun volk en van de nationale belangen zijn. 
Jens-Peter Bonde,
   Mijnheer de Voorzitter, laten we liever opnieuw beginnen en een nieuwe, direct gekozen conventie instellen om voorstellen uit te werken waarover in alle landen tegelijk bij referendum kan worden gestemd. Dan krijgen we de spelregels die de kiezers willen. Dan kunnen we de EU een democratie en een Unie van democratieën noemen.
De tekst van de topontmoeting over transparantie is een schaamlap. Vorig jaar heeft de EU meer dan 3000 wetgevingsdocumenten aangenomen. Slechts 57 hiervan zijn aangenomen in een gemeenschappelijk besluitvormingsproces. Tot volledige transparantie en gemeenschappelijke besluitvorming is ook besloten op de Top van Sevilla in 2002 en opnieuw bij de afsluiting van het voorzitterschap van Tony Blair. Nu is het Blairs eigen minister van Buitenlandse Zaken die de vooruitgang op het allerlaatste moment probeert te blokkeren. Als de maatregelen toch worden aangenomen, kunnen alle journalisten het jubelende verhaal schrijven over de manier waarop deze top aan de verwachtingen van de burgers tegemoet komt en stappen vooruit zet op de weg naar transparantie.
Maar het grootste deel van de Europese wetgeving zal nog steeds worden aangenomen door ambtenaren in 300 geheime werkgroepen in de Raad, nadat ze zijn voorbereid in 3000 andere geheime werkgroepen in de Commissie. Transparantie en democratie blijven nog steeds uitzonderingen. De echte vooruitgang die de top heeft geboekt, is de steun voor het Commissievoorstel om alle voorstellen voortaan dicht bij de burgers te laten behandelen, dat wil zeggen in de nationale parlementen. Dat is een goed voorstel, en nu ligt de bal bij de nationale parlementen. Ik hoop dat die van die mogelijkheid gebruik maken. 
Hans-Peter Martin (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een aantal constructieve adviezen willen geven. U beschikt over allerlei instrumenten en hebt een goed gevoel voor wat de burgers van Europa werkelijk willen. Als u het ze vraagt zal het antwoord waarschijnlijk luiden: veiligheid, rechtvaardigheid, het afleggen van verantwoording en democratie.
Op het gebied van de veiligheid loopt het niet slecht. Op het gebied van de rechtvaardigheid, die altijd het resultaat is van de laatste twee factoren, de democratie en de controle, is de situatie rampzalig. Ik ben ervan overtuigd dat u alleen een doorbraak kunt bereiken als u afstapt van concepten die tot nu toe niets hebben opgeleverd, als u een punt zet achter wat tot nu toe niet heeft gewerkt: we moeten afstappen van de Grondwet en overstappen naar een basisverdrag met subsidiariteit, transparantie en controle. Daarvan zijn we echter mijlenver verwijderd.
U moet begrijpen dat veel Europeanen de elite die nu in Brussel en Straatsburg vergadert, evenzeer waarderen als kauwgum op een mooie kasjmiertrui. Dat moet anders worden, en als dat lukt, heeft u kansen! 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, naar aanleiding van de verlening van de Karel de Grote-prijs heeft Jean-Claude Juncker onder andere gezegd: “God zij dank kijken ook anderen naar ons, die geen Europeanen zijn. De Afrikanen, de Aziaten, en zelfs de Amerikanen vallen van de ene verbazing in de andere als ze zien wat voor successen Europa boekt. De enigen die klagen over de Europese successen zijn de Europeanen zelf. Ik begrijp het eigenlijk niet.” Ik ook niet! We moeten eindelijk eens stoppen met het veroorzaken van een crisis door er over te praten. We moeten nu samen zorgen voor de nodige projecten en oplossingen.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u heeft gelijk: Nice is te weinig. Maar omdat Nice te weinig is, hebben we Laken gekregen, en Laken heeft geleid tot de Conventie. Daarom hebben we een nieuw Verdrag uitgewerkt, dat wij nu moeten omzetten. U heeft gelijk, de twee referenda die niet goed afgelopen zijn, hebben een crisis veroorzaakt, en die hebben we ook zelf opgeroepen. Maar daarom hebben we nu al een jaar lang de denkpauze. Daarom willen we de Grondwet als politiek project redden. En binnenkort zullen zestien landen de tekst geratificeerd hebben.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik verwacht absoluut dat na deze top niemand meer spreekt over de dood van dit nieuwe Verdrag als politiek project. Ik verwacht dat iedereen zich in het openbaar voorneemt om erover te besluiten, dat we het nog in deze legislatuur afsluiten en het ratificatieproces voortzetten. Ik verwacht dat niemand meer spreekt over de crisis van de Europese Unie, maar dat we allemaal spreken over onze politieke ambities, dat we niet alleen maar analyseren, maar ook data vastleggen, afspraken maken over projecten, taken verdelen, tijdschema’s vastleggen, en de burger hierbij betrekken.
Maakt u gebruik van de parlementaire fora, en creëert u ook nieuwe fora in de nationale en regionale parlementen! Zorgt u voor meer openheid en geeft u invulling aan het plan D! Dan kunnen we van de politieke projecten een succes maken, en kunnen we een einde maken aan de fase van de analyses! 

Jan Marinus Wiersma (PSE ).
   - Voorzitter, op de agenda van de Raad staat een belangrijk onderwerp als het gaat om de uitbreiding van de Europese Unie. Ik wil een paar dingen zeggen over Roemenië en Bulgarije die vandaag speciaal aandacht krijgen door een resolutie, die het Parlement later deze dag gaat aannemen. Vorige maand hebben we hier met commissaris Rehn gedebatteerd over de toetreding van Roemenië en Bulgarije naar aanleiding van het voortgangsrapport van de Europese Commissie over de voorbereidingen van deze twee landen. Deze week zullen ook de regeringsleiders zich tijdens hun bijeenkomst daarover buigen.
Onze fractie is van mening dat de Europese Commissie tot een evenwichtig oordeel is gekomen. De Commissie deelt onze ambitie om vast te houden aan de toetreding van beide landen op 1 januari 2007 mits zij de uitstaande hervormingen met voortvarendheid aanpakken. Net als de Commissie zijn we ervan overtuigd dat dit zonder meer mogelijk moet zijn. Onze fractie is altijd consistent geweest in haar steun voor toetreding van Roemenië en Bulgarije op de voorziene datum van 1 januari 2007. Nu moeten die twee landen zich concentreren op de laatste zaken die zij nog moeten verwezenlijken om op tijd klaar te zijn voor de toetreding. Ik denk dat de politiek impuls daarvoor in beide landen aanwezig is.
In beide landen - dat waren ook de reacties aldaar op het verslag van commissaris Rehn - is de les goed begrepen. De reacties uit Sofia en Boekarest op zijn verslag waren zeer zakelijk. De strekking was: wij hebben de opgave genoteerd en gaan ermee aan de slag. Deze opstelling versterkt nog mijn optimisme dat Roemenië en Bulgarije hun huiswerk serieus ter hand zullen nemen. Bovendien is er in beide landen aanzienlijke vooruitgang geboekt in het afgelopen jaar en dat is bemoedigend. Speculeren over uitstel van toetreding is dan ook niet aan de orde. De afgelopen periode hebben beide kandidaat-lidstaten getoond met daadkracht te kunnen opereren en dat geeft mij en mijn fractie het vertrouwen dat de voorbereidingen tijdig zullen worden afgerond.
Wij hebben op dit moment dan ook geen fundamentele bezwaren tegen het voorstel van de Commissie om pas bij de volgende rapportage in oktober tot een definitieve afronding van ons oordeel te komen. Wij zouden het verwelkomen wanneer de Raad de benadering van de Commissie overneemt. In deze benadering heeft iedereen zijn eigen rol te spelen. De rol van Roemenië en Bulgarije is duidelijk. Eerder hebben we de Commissie gevraagd ook een extra inspanning te doen om Roemenië en Bulgarije te ondersteunen bij hun voorbereidingen en helder te zijn over hetgeen ze nog verwachten van de kandidaat-lidstaten. Die vraag herhalen we ook nu.
Ook de Raad heeft de verantwoordelijkheid tot een afgewogen oordeel te komen, maar ook de verantwoordelijkheid om zeker te stellen dat de EU-landen de ratificatie van het toetredingsverdrag op tijd afronden. Zoals vorig jaar is afgesproken met de Europese Commissie, zal ook het Parlement tot het einde betrokken blijven bij de van het toetredingsproces en ik ben ervan overtuigd dat dit tot een positieve afronding zal leiden. 
Silvana Koch-Mehrin (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, aan het einde van het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad krijgt uw regering nog één keer de kans om de radeloosheid van de Raad te beëindigen, want de voorlopige balans van uw voorzitterschap is werkelijk niet alleen maar positief.
Ik ben heel blij met het initiatief voor meer transparantie in het besluitvormingsproces. Graham Watson heeft het al gezegd: wij als liberalen staan als één persoon achter u. Aan de andere kant is het toch wel een ironie van de geschiedenis dat we uitgerekend in 2006, het jaar van de mobiliteit van de Europese werknemers, een dienstenrichtlijn hebben goedgekeurd die deze mobiliteit juist bemoeilijkt.
Wat de Europese Grondwet betreft moet de Raad echter begrijpen dat dit Verdrag in zijn huidige vorm schipbreuk heeft geleden. Overal wordt verkondigd dat de burger in het centrum van de Europese politiek zou moeten staan. Als we dat werkelijk serieus bedoelen, kunnen we niet zomaar doof zijn voor het Franse en het Nederlandse ‘nee’. We kunnen echter ook niet over het hoofd zien dat andere landen ook al hebben aangekondigd dat ze dit ontwerp voor een Grondwet zullen ratificeren. Europa heeft een Grondwet nodig, dat is glashelder. De inhoud van dit Grondwettelijk Verdrag is ook goed, maar er moeten wel concrete voorstellen komen voor wat we kunnen veranderen.
Daarom heb ik met veel plezier in de het interview gelezen met uw baas, met de heer Wolfgang Schüssel, en wel om maar liefst twee redenen. Ten eerste heeft hij gezegd dat hij tijdens het Wereldkampioenschap voor Duitsland is. Dat vind ik geweldig, dan worden we zeker wereldkampioen. Ten tweede is hij ingegaan op het voorstel om in alle lidstaten op dezelfde dag een referendum over het Europees Grondwettelijk Verdrag te houden. Dat vind ik schitterend, want dat is werkelijk een manier om de burger en de Europese instellingen dichter bij elkaar te brengen. Het zou ook een historisch evenement zijn. Een grondwet waarmee de burgers zelf hebben ingestemd, dat is pas een belangrijk verdrag!
Mijnheer de voorzitter van de Raad, u bent zo bescheiden geweest om te zeggen dat er in de Raad geen historische beslissingen op de agenda staan. Als u er echter in slaagt om deze idee - een referendum over het Grondwettelijk Verdrag in heel Europa op dezelfde dag - te verkopen aan de andere regeringsleiders, dan zeg ik dat u met al uw bescheidenheid voor een historische beslissing heeft gezorgd. Ik wens u daarbij heel veel succes! 
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, morgen vergaderen de staatshoofden en regeringsleiders om hun fase van passiviteit en radeloosheid plechtig te verlengen. Guy Verhofstadt heeft het een “oorverdovend zwijgen” genoemd, de ketelmuziek van , subsidiariteit en proportionaliteit, van en . De meeste woorden zijn zelfs onvertaalbaar; ze komen uit de zandbak van de technocraten. We zullen nog een jaar naar deze ketelmuziek moeten luisteren.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, aan het einde van uw voorzitterschap in juni moet u een interim-verslag uitbrengen over het debat over de toekomst van Europa. Het debat vindt echter helemaal niet plaats. U heeft ons een beloofd om de crisis in Europa op te lossen. U heeft echter geen . U heeft beloofd dat Europa zal luisteren. U heeft echter in besloten kring vergaderd, met een select publiek, met deskundigen, achter gesloten deuren. U heeft alleen maar gehoord wat u wilde horen. Dat is niet wat de burgers bedoelen.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, na een jaar nadenken komt u hier naartoe en beantwoordt de vraag wat de oorzaak is van het europessimisme van de burgers. En dan luidt uw antwoord: de mislukte referenda. Mijnheer de voorzitter: u verwisselt oorzaak en gevolg. De mislukte referenda zijn een gevolg van het europessimisme, en niet de oorzaak ervan. De oorzaak is het echec van het intergouvernementele Europa, het enorme democratisch deficit, zijn zwakke legitimatie en zijn blokkades vanwege de eenparigheid en de rivaliteit tussen de lidstaten. De regeringen staan Europa in de weg, en dat doen ze bewust. Ze willen naast hun eigen werk ook Europa regeren. Ze zijn niet in staat om een sociaal antwoord te geven op de mondialisering. Dat zijn de oorzaken van het pessimisme van de Europese burgers. Europa stelt ze teleur. Daarom moeten we zorgen voor een Europese democratie. Ik hoop dat ook de Raad dit in zal zien. 
Gabriele Zimmer (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het afgelopen jaar was gekenmerkt door talloze protesten van burgers tegen de dienstenrichtlijn, maar ook door protesten tegen de sociale afbraak en de demontage van de democratie. Ik hoef alleen maar te wijzen op de protesten in Frankrijk, Griekenland en Duitsland. Daar wordt nu al maanden gestaakt door de artsen in de academische ziekenhuizen, en dat heeft allemaal iets te maken met het beleid dat wij op het nationale en Europese niveau voeren. Het is tijd dat de regeringen, maar ook de Commissie en het Parlement, eindelijk eens nota nemen van het feit dat buiten de Europese instellingen de burgers van de EU al lang zijn begonnen met het ontwikkelen van hun eigen ideeën over een ander Europa, over een andere EU.
Toch blijkt uit wat we tot nu toe hebben gehoord over de planning en de voorbereidingen voor de komende top wel dat de Raad de burgers de indruk wil geven dat hij het ‘nee’ tegen de Europese Grondwet alleen maar beschouwt als kritiek op zijn politieke stijl, en niet als kritiek op het officiële beleid en de prioriteiten. Met het plan D, een witboek voor directe communicatie met de burger, met stapels papier en nieuwe websites, kunnen de prioriteiten van dit beleid in ieder geval niet worden veranderd. Dat kan alleen maar gebeuren, mevrouw Wallström, als u stopt met dat luisteren, dat u net heeft genoemd, en eindelijk begint met de nodige correcties. Als u dat bedoelt met de nodige maatregelen, waar u het net over had, zouden we volledig achter u staan.
Uit de reacties dit jaar krijg ik echter de indruk dat men niet veel heeft geleerd. Dat blijkt volgens mij ook uit het voorstel dat het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad onlangs heeft gedaan om het oude voorstel voor een Grondwet zonder veranderingen ter stemming voor te leggen aan de lidstaten van de EU. Dat kan het niet wezen. Er moet een correctie komen. Dan is het volkomen legitiem om te overwegen om een referendum te houden. Er moet nu eens een einde komen aan de tot nu toe gevolgde procedure, waarbij de tekst in de verschillende landen alleen maar werd verheerlijkt en geratificeerd. Daarom moeten we het vijftigjarig jubileum, dat net is genoemd, daadwerkelijk gebruiken om een democratisch debat te voeren over de plannen die de EU tot nu toe heeft bedacht, zodat we op die manier een nieuwe start voor de Europese Unie mogelijk maken. 
De Voorzitter.
   - Het spijt me. Als uw fractie u twee minuten spreektijd geeft, dan houdt u zich aan die twee minuten. Dit is niet het begin van het einde van uw toespraak, maar het einde. Ik vraag iedereen om zich aan de spreektijd te houden. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, op zijn aanstaande vergadering in Brussel zal de Europese Raad opnieuw de toekomst van het Grondwettelijk Verdrag bespreken. Er bestaat echter een uitdrukking die zegt dat men geen boter aan de galg moet smeren. Welnu, het Grondwettelijk Verdrag is door de Fransen en de Nederlanders per referendum aan de galg gehangen, ongeacht hoeveel parlementen van lidstaten het ratificeren. Het is moeilijk voorstelbaar dat een Franse of Nederlandse leider bereid zou zijn ditzelfde document nogmaals aan het volk voor te leggen.
Bovendien is het Verdrag een onmiskenbare poging om een Europese superstaat dichterbij te brengen, terwijl zich in Europa de laatste tijd juist ontwikkelingen in de tegenovergestelde richting vertonen. Wij hebben zelf gezien hoe uit Joegoslavië acht onafhankelijke staten zijn voortgekomen. Een van die landen hoort nu tot de Europese Unie; de rest klopt aan de deur. In Spanje zijn de separatistische tendensen in Catalonië moeilijk over het hoofd te zien, terwijl het in België allengs moeilijker wordt om de eenheid te bewaren tussen Wallonië en Vlaanderen. Het is dan ook onmogelijk om een tekst goed te keuren die kennelijk tegen deze overduidelijke processen in gaat.
Laten we stoppen boter aan de galg te smeren en ons bezighouden met onderwerpen die echt van belang zijn voor Europa en zijn burgers. We moeten ondernemerschap bevorderen en nieuwe banen scheppen. We hebben hervormingen nodig om de economische groei aan te zwengelen, en we moeten de belastinginkomsten verhogen om meer geld te kunnen besteden aan sociale programma's, onderwijs, gezondheidszorg en pensioenen.
Als de Europese Unie effectief kan bijdragen tot het oplossen van deze problemen, zal Europa ook goed functioneren zonder het Grondwettelijk Verdrag. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad komt opnieuw terug op de ontwerp-Grondwet voor Europa, in weerwil van het feit dat de tekst die hij zo hardnekkig probeert te reanimeren, dood is. Sommige commentatoren hebben dit optreden al "politieke necrofilie" genoemd.
De burgers van de Europese Unie willen de Grondwet niet en hun wensen moeten worden geëerbiedigd. Commissaris Wallström, onder andere, lijkt dit niet in de gaten te hebben, daar zij onlangs op een bijeenkomst in Krakau heeft verklaard dat het van levensbelang is de Europese Grondwet te ratificeren. Ze zei er echter niet bij hoe de Grondwet de concrete problemen van de burgers van de lidstaten zal oplossen en wat er zal gebeuren met de burgers van de landen die deze Grondwet al via democratische referenda hebben verworpen.
Het Grondwettelijk Verdrag is een bedreiging voor de democratie en staat haaks op het recht van de burgers om zelf te beschikken over het lot van hun landen, of op de plicht van politici om verantwoording af te leggen tegenover hun kiezers.
Jean-Marie Le Pen (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Fransen en de Nederlanders houden voet bij stuk. Volgens een Britse opiniepeiling is 74 procent van de Fransen en 75 procent van de Nederlanders van mening dat geen enkel onderdeel van de Europese Grondwet ten uitvoer moet worden gelegd, tenzij een nieuw referendum wordt georganiseerd. Dat is een motie van wantrouwen aan het adres van Nicolas Sarkozy die voorbij gaat aan de door het Franse volk uitgebrachte stem en het congres opnieuw wil laten stemmen over de delen I en II van de Grondwet. Het is tevens een motie van wantrouwen aan het adres van degenen die het Franse en Nederlandse volk opnieuw wilden laten stemmen over de Grondwet, een Grondwet waaraan een sociaal protocol zou worden toegevoegd om de Fransen gerust te stellen en een protocol inzake de subsidiariteit om de Nederlanders gerust te stellen.
De eurofederalisten zitten sowieso in de hoek waar de klappen vallen, want volgens dezelfde enquête wil 63 procent van de Fransen en 68 procent van de Nederlanders een aantal bevoegdheden terug van de Europese Unie of anders uit de Unie stappen. Daarmee wraakt het Europese volk zich op de ideologische en onverantwoordelijke eurocraten uit Brussel. Het is ook de terugkeer van het recht van volken en naties om over hun lot te beschikken en om hun soevereiniteit en hun identiteit te beschermen.
Laten we terugkeren naar het Europa van de realiteit en naar het Europa van de naties, dat de Engelsen en Denen zo goed hebben weten te bewaren. Ze hebben ‘nee’ gezegd tegen Schengen en tegen een Europa dat overspoeld wordt door de massale legalisering van immigranten op initiatief van Zapatero en Berlusconi. Ze hebben ‘nee’ gezegd tegen de euro en het budgettaire bezuinigingspact dat de groei afremt. Ze hebben ‘nee’ gezegd tegen een Europese superstaat, die de Europese landen van de kaart wil vegen.
Het besluit van de komende Europese Raad van Brussel om de denkpauze met nog een jaar te verlengen laat zien - voorzover dat nog nodig was - dat er een kloof bestaat tussen de Europese volken en de zelfgeproclameerde elites, die niets hebben geleerd en doen alsof er niets gebeurd is. Ze hebben niet begrepen dat de Europeanen zich verraden voelden door dit ultraliberale Europa dat zo lek is als een zeef, dat zich tevredenstelt met mooie woorden en slogans en dat de laagste groei en de hoogste werkloosheid ter wereld heeft. Ze hebben niet begrepen dat het Europese volk er niets voor voelde Turkije toe te laten tot Europa en dat de door Brussel opgelegde avances richting Turkije zouden leiden tot een onherstelbare breuk. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, deze top is, deels tenminste, bedoeld om de balans op te maken van de Europese Grondwet. De Commissie is echter, hoe je het ook bekijkt, grotendeels in diskrediet gebracht. Men zou Frankrijk en Nederland niet mogen vragen er opnieuw over te stemmen en de opmerkingen van de Nederlandse minister-president zeer serieus moeten nemen. Hoe langer deze kwestie zicht voortsleept, hoe meer de Europese Unie het contact met haar burgers lijkt te verliezen.
We dienen de eindeloze debatten over constitutionele mechanismen achter ons te laten en met resultaten te komen. Als we dat niet doen, zullen de burgers concluderen dat hun leiders niets geleerd hebben. Het zou, op dit moment althans, weinig opleveren om de krenten uit de constitutionele tekst te vissen.
We hebben echter, zoals voorzitter Barroso terecht suggereerde, een resultaatgericht Europa nodig. Daarnaast wil ik persoonlijk een Europa van daadwerkelijke hervorming zien, omdat er zonder hervormingen geen resultaten kunnen worden behaald. Op het gebied van de economische hervorming is vooruitgang geboekt, en ik wens voorzitter Barroso en zijn collega’s geluk met het werk dat zij op dat gebied verricht hebben. Er moet echter nog veel meer gebeuren en we dienen, zoals mevrouw Wallström zei, nog doelbewuster naar concrete resultaten toe te werken.
Dan is er aan ander punt dat ik kort wil bespreken. De Britse minister van Buitenlandse Zaken zei dat ze besluiten over openstelling van Raadsvergaderingen voor het publiek zal proberen te verijdelen. Dit is zeer verbazingwekkend en zorgwekkend en een complete ommezwaai in het Britse regeringsbeleid. De heer Blair heeft tijdens zijn voorzitterschap voortdurend de verdiensten van een grotere openheid bepleit en er is specifiek afgesproken dat we openheid zouden krijgen met betrekking tot Raadsvergaderingen en -processen. Het is absoluut essentieel dat de andere regeringen de Britse minister van Buitenlandse Zaken tijdens haar eerste top een korte, krachtige schok geven en haar pogingen om geheimhouding te bewaren op deze oneerlijke en onacceptabele manier negeren.
Wat heeft ze te verbergen? Het is een beschamende zet van de Britse regering en ik hoop dat deze de grond in wordt geboord!
Hannes Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er is al gezegd dat de komende vergadering van de Raad geen dramatische beslissingen hoeft te nemen. Toch zou er een belangrijk dubbel signaal kunnen worden afgegeven: we zeggen ‘ja’ tegen de uitbreiding, maar ook ‘ja’ tegen een sterkere positie voor de instellingen van de Europese Unie, zeker ook in verband met de opnamecapaciteit.
Het verbaast me telkens weer dat sommige Britse collega’s zeggen: we hebben geen grondwet nodig, maar we willen wel veel nieuwe leden toelaten. Sommige Poolse collega’s, vooral aan de rechterkant, zijn tegen de Grondwet, maar Oekraïne moet wel zo snel mogelijk lid worden. Die vlieger gaat echter niet op. Er is onder de burgers en in dit Parlement geen meerderheid die ‘ja’ kan zeggen tegen een verdere uitbreiding, zolang de nodige veranderingen niet hebben plaatsgevonden. De Europese Unie moet in staat worden gesteld om deze uitbreiding te verwerken. Dat moet men goed beseffen.
Wie, zoals ik, er voor is dat we beginnen met verdere uitbreiding, zal heus wel nadenken over de vraag hoe we in de Europese Unie plaats kunnen maken voor Oekraïne. Die moet echter ook in alle duidelijkheid zeggen dat we de Europese Unie eerst sterk genoeg moeten maken.
Het doet er niets toe of het precies deze Grondwet is, of een veranderde versie, zolang de belangrijkste elementen van deze Grondwet er maar in staan. Als we het daarover eens zijn en de Raad dat ook duidelijk zegt, is dat een duidelijk signaal, en ook het juiste signaal.
Als rapporteur voor Kroatië ben ik ook heel blij dat we dit land een duidelijk signaal hebben gegeven. Kroatië heeft het ruimschoots verdiend dat de onderhandelingen op gang komen. Ik ben ook zeer verheugd dat we duidelijk zullen zeggen: we hebben een verplichting tegenover de Balkan, niet alleen in het belang van die landen, maar ook in ons eigen belang. Dat heeft ook alles te maken met Thessaloniki, en misschien zullen we het nog wat scherper formuleren dan in Salzburg. Wanneer we echter tegelijkertijd klip en klaar zeggen - en de mensen zullen dat begrijpen - dat we eerst onze instellingen moeten versterken en hervormen, dan zou dat een belangrijk signaal zijn. Dan zou deze Raad dus toch een historisch geluid kunnen laten horen.
Dan het partnerschap met de VS. Na de Raad vindt een top met de VS plaats, en u zult zich daarop ook moeten voorbereiden. We hebben telkens weer gezegd: we willen dit partnerschap, en hebben het nodig. Het moet gebaseerd zijn op gemeenschappelijke waarden. Een van die waarden is het respecteren van de mensenrechten. Daarom zijn Guantanamo en de activiteiten van de CIA voor ons zo belangrijk. Die onderwerpen moeten op de agenda komen te staan, niet omdat wij niet achter de VS of achter de strijd tegen het terrorisme zouden staan, maar omdat we de strijd tegen het terrorisme samen met de VS willen voeren, op basis van gemeenschappelijk waarden. 
Karin Riis-Jørgensen (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb een dringend verzoek aan de staatshoofden en regeringsleiders van de EU, als die morgen en vrijdag in Brussel bijeenkomen. Allereerst moeten ze de EU in de nationale debatten betrekken. Als er in de lidstaten wordt gediscussieerd over hervormingen, wordt de EU nooit met ook maar één woord genoemd. Ja, eigenlijk is de EU een volstrekt onbekend begrip bij de hervorming van de verzorgingsstaat. In onder andere Duitsland, Frankrijk en mijn eigen land onderhandelen we op dit moment over de vraag welke economische hervormingen nodig zijn om de welvaart van de toekomst te garanderen. Alle nationale politici, zowel ministers als gewone parlementsleden, moeten zich echter realiseren dat een sterke en effectieve EU absoluut noodzakelijk is en een voorwaarde voor elke verzorgingsstaat. Waarom dan deze oorverdovende stilte? Wat helpt het dat de Commissie en wij, in het Parlement, veel middelen uittrekken voor een dialoog met de burgers, als de nationale politici het zo dodelijk laten afweten?
In de liberale fractie hebben we ons constant beijverd voor openheid in de Raad. Waarom aarzelt Groot-Brittannië nu plotseling, nadat Tony Blair hier in het Parlement had beloofd om de Raadsvergaderingen open te stellen? Dat is gewoon niet goed genoeg! Openheid over de werkzaamheden binnen de EU is een absolute noodzaak als wij dichter bij de burgers willen komen. Daarom wil ik alle staatshoofden en regeringsleiders oproepen om de Raadsvergaderingen openbaar te maken. Dan kan iedereen zien hoe men daar werkt en - hopelijk - tot de conclusie komen dat er niets te verbergen is, en dan kan men ook nagaan of de ministers überhaupt wel aanwezig waren. Daarmee vermijden we ook 25 verschillende persconferenties waar iedereen de held uithangt. En verder kijk ik uit naar de positieve reactie van het voorzitterschap op de oproep van Voorzitter Borell inzake de actie “één zetel voor de EU”.
Pierre Jonckheer (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer Barroso, ik wil terugkomen op een onderdeel van uw betoog. U hebt terecht gezegd: “Wij moeten met beide benen lopen: enerzijds moeten wij de interne markt uitdiepen en anderzijds moeten wij zorgen voor sociale solidariteit”. Ik zou daaraan sociale rechtvaardigheid en billijkheid willen toevoegen. Volgens mij worden, mijnheer de voorzitter van de Commissie, de afwijzende houding en het europessimisme juist aangewakkerd door het besef van de mensen dat wij niet met beide benen lopen en dat door het optreden van uw Commissie - evenals door het optreden van de Raad overigens - het eerste been wordt voorgetrokken. Ik wil u erop wijzen, of u eraan herinneren, dat onder uw voorzitterschap - evenals onder het voorzitterschap van de heer Prodi overigens - er geen enkel nieuw stuk sociale wetgeving is uitgevaardigd door de Europese instellingen. Er is ook geen enkele nieuwe collectieve overeenkomst gesloten tussen de sociale partners. Er is een groot gebrek aan evenwicht en juist dat wordt - mijns inziens - steeds sterker ondervonden door een deel van de bevolking, door juist dat deel dat door de mondialisering in de grootste onzekerheid is komen te verkeren. Het lijkt mij dat de Raad, het Parlement en de Commissie een antwoord moeten geven op die situatie.
Dat brengt mij bij mijn tweede opmerking over de instrumenten waarmee de solidariteit of de sociale rechtvaardigheid hard moeten worden gemaakt. Mijnheer de voorzitter van de Commissie, wij kunnen morgen geen billijk model opbouwen als wij geen belastingbeleid hebben op Europees niveau. Dat is de tegenstelling tussen degenen die huiverig zijn voor verdere uitbreiding en degenen die meer sociale rechtvaardigheid willen. De handhaving van unanimiteit voor alle belastingzaken komt in feite erop neer dat een Europees belastingbeleid wordt gedwarsboomd. Het heeft vijftien jaar geduurd voordat wij een richtlijn betreffende inkomsten uit spaartegoeden hadden, en die richtlijn staat bovendien bol van de afwijkingen. Ook komen wij geen stap verder bij de gemeenschappelijke regels voor vennootschapsbelasting.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, komt het politieke project van de Europese Unie niet neer op de verwezenlijking van een interne markt - die wij inderdaad nodig hebben - maar op concurrentie tussen nationale modellen. Wij hebben behoefte aan een pro-actievere benadering en aan gemeenschappelijke beleidsvormen op Europees niveau, teneinde billijkheid en een Europees maatschappelijk model te kunnen waarborgen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ).
   - Voorzitter, als er nog geen Europese Unie zou bestaan, zou er zeker behoefte blijken aan een breed samenwerkingsverband van alle Europese staten, dat bijdraagt aan een betere leefsituatie voor bewoners van grensgebieden, aan grensoverschrijdende aspecten van milieu, energievoorziening en consumentenbescherming en aan bescherming van de gezondheid tegen internationaal verhandelbare gevaarlijke stoffen. De mensen willen een Europa dat belemmeringen voor vrede, bestaanszekerheid, publieke diensten en internationale solidariteit helpt wegnemen. Dat is iets anders dan het optuigen van een wereldmacht of het vergroten van de vrijheid voor internationale bedrijven.
De mensen willen een Europa dat hun problemen helpt oplossen, niet een Europa dat overlast veroorzaakt. Zo'n Europa herkennen de mensen niet meer in de huidige fase van de Unie. De kiezers in twee landen hebben het signaal afgegeven dat het anders moet. Als we met de Europese Unie willen doorgaan, zal die gevoed moeten worden van onderop, door onze burgers en hun organisaties. Doorgaan met constructies van bovenaf, die van bovenaf bedacht zijn, lost niets op. We zullen de uitbreiding en de toegenomen betrokkenheid van onze burgers creatief moeten gebruiken om een nieuwe en betere start mogelijk te maken. 
Konrad Szymański (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het merendeel van de benodigde hervormingen kan worden doorgevoerd zonder het nieuwe Verdrag. Neem bijvoorbeeld de komende bijeenkomst van de Europese Raad, waar de uitbreiding van het Schengengebied op de agenda staat, de vraag hoe de debatten van de Raad transparanter kunnen worden gemaakt, de onderhandelingen over de uitbreiding van de Europese Unie en de hervorming van het buitenlands beleid.
Laten we ervoor waken de Europeanen afkerig te maken van het Verdrag van Nice, want dat is al wat we op dit moment hebben. We moeten ons niet alleen beraden op een nieuw verdrag, maar ook op de politieke wil van de lidstaten en hun burgers met betrekking tot het uitvoeren van gemeenschappelijke taken. Het probleem is niet het ontbreken van een nieuw verdrag maar het ontbreken van gedeelde ideeën over de toekomst. We kondigen aan dat er betere wetgeving komt, maar ondertussen nemen we een dienstenrichtlijn aan die zo vaag is dat het Europees Hof van Justitie zich vergenoegd in de handen wrijft, in het vooruitzicht op de eruit voortvloeiende rechtszaken waar het nog meer macht aan zal ontlenen.
We kondigen aan dat we gezamenlijke belangen hebben op energiegebied, maar ondertussen voeren we in de dagelijkse praktijk een volstrekt zelfzuchtig energiebeleid. We kondigen investeringen in onderzoek aan, maar ondertussen zien we het geplande Europees instituut voor technologie schipbreuk lijden als gevolg van nationaal eigenbelang. We beweren het subsidiariteitsbeginsel te huldigen, maar ondertussen financieren we een kaderprogramma voor onderzoek waar alle Europese belastingbetalers aan zullen meebetalen, ook al is een deel van het betreffende onderzoek in veel lidstaten niet toegestaan.
Dit zijn reële tegenspraken die, als we het beste voor Europa wensen, betreurenswaardig zijn. Dit zijn tegenspraken die de zekerheid van het Europees project sterker ondermijnen dan het ter ziele gaan van een of ander verdrag. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ).
   - Voorzitter, de Europese Raad moet een resoluut einde maken aan de verwarring over de status van de Europese Grondwet. Terwijl de ene lidstaat het document dood verklaart, ratificeert een andere lidstaat de Grondwet alsof er niets aan de hand is. Ik roep de regeringsleiders op aan deze verwarring een einde te maken. Anders zal het vertrouwen van de burger in de Unie nog verder afnemen. Ik ondersteun de verlenging van een denkpauze met één jaar, onder de voorwaarde dat we gaan werken aan een geheel nieuwe verdragstekst - een verdragstekst, geen grondwet. Een handzaam verdrag dat de voorgaande Verdragen bundelt, een verdrag waarin de Unie binnen een afgebakend terrein haar meerwaarde toont op het stuk van grensoverschrijdende beleidsuitdagingen.
Ik roep het Oostenrijkse voorzitterschap met name op leiderschap te tonen door de onstaande verwarring definitief weg te nemen en een krachtige impuls te geven aan het ontstaan van een nieuw verdragskader. In dit programma klinkt de door, waarop ik al zes maanden heb gewacht. 
Roger Helmer (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we beweren maar al te graag dat de EU een Unie van waarden is, gebaseerd op democratie en rechtsstaat. Toen Denemarken echter in 1992 tegen het Verdrag van Maastricht stemde, en toen Ierland in 2000 tegen het Verdrag van Nice stemde, werd hun gezegd dat ze het nogmaals moesten proberen. En dat heet dan democratie! Toen Frankrijk en Nederland vorig jaar tegen de Grondwet stemden, legden we hun oordeel naast ons neer. We proberen een Grondwet nieuw leven in te blazen die op zich al dood is. We leggen grote delen ervan ten uitvoer zonder rechtsgrondslag. En dat heet dan rechtsstaat!
Met onze koppige vastberadenheid om de publieke opinie te trotseren en door te gaan met het Europese project geven wij blijk van onze schaamteloze minachting voor het kiezerspubliek en de democratische waarden. Het kiezerspubliek begint dat in de gaten te krijgen. Ik bespeur onder mijn kiezers in de East Midlands een groeiende bezorgdheid, ja zelfs woede als het gaat om het Europese project. Druk de EU-Grondwet er maar door als het moet, maar neem deze waarschuwing ter harte: u voedt publieke verontwaardiging, en dat zal de Europese constructie opblazen. 
Gerardo Galeote (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, illegale immigratie is een van de grootste uitdagingen voor de Europese Unie geworden. In Spanje bijvoorbeeld geven alle peilingen aan dat illegale immigratie als het op één na grootste nationale probleem beschouwd wordt.
Ik had dan ook graag gehad dat het Oostenrijkse voorzitterschap zich vastbeslotener, ambitieuzer en concreter had uitgedrukt over de vooruitgang die het op dit gebied van de volgende Europese Raad verwacht.
Naast hetgeen is voorzien in de ontwerp-Grondwet zouden we verdere vooruitgang kunnen - en mijns inziens moeten - maken bij de communautarisering van de maatregelen voor de strijd tegen de illegale immigratie.
Ik weet heel goed dat sommigen zullen zeggen dat bepaalde regeringen beslissingen nemen die indruisen tegen de standpunten van hun Europese partners en de Commissie negeren, terwijl zij, als zij zelf problemen hebben, willen dat die gezamenlijk worden opgelost. Ik zou hun echter willen zeggen dat we met een communautair immigratiebeleid nooit zouden overgaan tot een massale, ongecontroleerde legalisering, en daarom zou er geen sprake zijn van het zogenaamde pulleffect, waarvoor we nu zo bang zijn.
Legale immigranten moeten de zekerheid krijgen dat ze kunnen integreren en gelijke rechten en plichten hebben. Wij zouden trouwens ook kunnen nadenken over overgangsmaatregelen voor de burgers van Roemenië en Bulgarije, die - daar vertrouw ik op - spoedig communautaire burgers zullen zijn.
Dan een andere kwestie: het voorzitterschap is vandaag terloops ingegaan op het document waarmee Michel Barnier belast was. Het Parlement heeft zich sinds vorige zomer intensief beziggehouden met natuurrampen. We hebben de getroffen gebieden bezocht en - zoals wij in een bijna unaniem aangenomen resolutie hebben gezegd - tot onze grote ontevredenheid moeten vaststellen dat er in brede kringen van de samenleving onvrede heerst en er sprake is van een ernstig gebrek aan coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten.
Tenslotte wil ik nog opmerken dat u niets gezegd heeft over de verordening voor de fondsen. Er moet nog een detailkwestie worden opgelost, mijnheer de voorzitter, voordat het Parlement in de eerste week van juli het groene licht kan geven. Uw medewerkers kunnen u hierover informatie verschaffen, maar ik verzoek u nog een laatste inspanning te leveren en ik wens u veel geluk. 
Robert Goebbels (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie en de wereld hebben behoefte aan zekere, betaalbare en duurzame energiestromen: dit is een citaat van Javier Solana. Het interessante document dat hij tot de Europese Raad heeft gericht, onderscheidt zich door enkele oorverdovende stiltes: hij zegt weliswaar dat Europa een energiebeleid en een actieplan met prioriteiten nodig heeft, maar hij vermijdt angstvallig om concepten te noemen als ‘gemeenschappelijke energiemarkt’ en ‘interne markt’. Kortom, het Europa van de noodzakelijke energiesolidariteit blijft in sluiers gehuld.
Feit is evenwel dat de energiekwestie een centraal element zal worden van alle Europese beleidsvormen. De energie zal onze politiek op het gebied van de internationale betrekkingen bepalen. Zij zal een stempel drukken op het beleid van onze landen op economische, sociaal en milieugebied. Het energievraagstuk zal een steeds grotere invloed uitoefenen op alle beleidsvormen van de Unie, van landbouw tot structuurbeleid, via habitat, vervoer en onderzoek.
Desalniettemin geeft Europa op de verschillende energie-uitdagingen een zwak, weinig energiek antwoord. Wat moeten wij daaraan doen? Om de energievoorziening van buitenaf te kunnen beïnvloeden moet Europa allereerst blijk geven van interne solidariteit, van zijn wil om een echte gemeenschappelijke markt op te bouwen. De heer Solana zegt dat de beste manier om een continue energievoorziening tegen betaalbare prijzen te waarborgen goed functionerende wereldmarkten zijn. Welnu, de wereldmarkten worden gedomineerd door kartels en oligopolies. Waar is de vrije en transparante markt die de liberalen zo koesteren? Gazprom heeft een dialoog op gang gebracht met de Algerijnse onderneming Sonatrach, en het is daarbij zeker niet de bedoeling om de Unie cadeautjes te geven. Is het niet hoog tijd dat de grote consumentenlanden zich op hun beurt organiseren?
In zijn resolutie over de Strategie van Lissabon vraagt het Parlement de Unie om te overleggen met de Amerikanen, de Japanners, de Chinezen en de Indiërs, om een concurrentie te vermijden die iedereen duur zou komen te staan. Europa moet investeren in energie-efficiëntie, in nieuwe technologieën, in hernieuwbare energie. Iedereen weet dat de energietoekomst van Europa noch honderd procent kernenergie, noch honderd procent hernieuwbare energie zal zijn. Wij hebben een net zo intelligente als haalbare energiemix nodig, waarin rekening wordt gehouden met de geografische en klimatologische verschillen van de landen, met hun primaire energiehulpbronnen, hun biomassabronnen, enzovoort.
De Unie mag geen enkele mogelijkheid veronachtzamen. Onderzoek in elke vorm moet worden aangemoedigd. En verder moet Europa vooral meer blijk geven van solidariteit en energieker optreden als het gaat om de verdediging van onze gemeenschappelijke belangen. 
Andrew Duff (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het doel van dit debat is om voorzitter Barroso iets interessants mee te geven als hij morgen spreekt op de Europese Raad. Ik vrees dat als het Parlement simpelweg instemt met de door de PPE-DE-Fractie en de PSE-Fractie voorgestelde lijn, wij dezelfde verlammingsverschijnselen zullen krijgen als de Raad.
Voorzitter Barroso zegt heel terecht dat we vooruitgang moeten boeken op beleidsgebied, en een ‘Messina 50’ is ongetwijfeld een positief voorstel. Welk nut heeft het echter de denkpauze te verlengen als er geen streefdoel en plan worden vastgesteld voor die reflectie? Uitstel is geen geloofwaardig beleid. Het is een krankzinnige illusie te denken dat de opvolgers van Chirac, Balkenende en Blair overtuigde federalisten zullen zijn.
We verlangen dat de Europese Raad met zichzelf een afspraak maakt voor de herfst van 2007 en dan met een besluit komt voor de instelling van een gloednieuwe conferentie, die opnieuw moet onderhandelen over deel III van de Grondwet. Fungerend voorzitter, dit zijn niet slechts juridische problemen; dit is een ernstige politieke crisis die aangepakt moet worden. Ik verwacht dat het mogelijk zal zijn de klassieke grondwettelijke bepalingen binnen te houden, die we in het eerste en tweede deel van de Grondwet vinden, en waarover nog steeds consensus heerst. Maar het is deel III, waarin het gemeenschappelijk beleid aan de orde komt, dat de publieke opinie in Frankrijk, Nederland en verscheidene andere landen zo tegengevallen is, met name wat betreft het sociaal-economisch beleid en de grenzenkwestie.
We hebben in feite weinig keus. Ofwel we proberen het product te verbeteren en brengen het effectief aan de man, onder de publieke opinie, ofwel we laten het hele project over aan de vergetelheid. 
Bernat Joan I Marí (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een van de belangrijkste mechanismen om Europa te integreren is de uitbreiding van de Europese Unie. Bulgarije en Roemenië staan op de stoep van de EU, Turkije is aan het onderhandelen over zijn toetredingsvoorwaarden, het nieuwe land Montenegro heeft de hoop op lidmaatschap van de Europese Unie geuit en andere Balkanlanden zullen misschien volgen.
In deze context wil ik mij concentreren op het vraagstuk van de criteria van Kopenhagen en het minderheidsbeleid. Veel landen volgen nog steeds het ouderwets Frans model en proberen de mensen met een andere taal en cultuur dan die van de staat, te assimileren. In Roemenië bijvoorbeeld is er een grote Hongaars sprekende minderheid waarvan de rechten volledig erkend moeten worden voordat Roemenië lid wordt van de Europese Unie. Dat is een manier om de interne diversiteit te erkennen, dat wil zeggen om de mensenrechten te eerbiedigen, omdat het naleven van de minderheidsrechten van essentieel belang is voor de eerbiediging van de mensenrechten. De Europese Unie geeft de minderheden hoop. Stelt u hen alstublieft niet teleur. 
Jonas Sjöstedt (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpconclusies van de Raad openen met de kop . De vraag is of dat waar is. Als de EU luistert, trekt de EU zich dan wat aan van wat de mensen werkelijk zeggen?
Een jaar geleden gaven de referenda in Nederland en in Frankrijk een duidelijk signaal af aan de EU. De ontwerp-Grondwet werd twee keer met een grote meerderheid afgewezen. Als de EU had geluisterd, zou dit besluit gerespecteerd zijn. In plaats daarvan is er echter een zogeheten reflectieperiode ingevoerd, met de onuitgesproken maar duidelijke bedoeling om dezelfde Grondwet er later via een truc alsnog door te krijgen, tegen de volkswil in. Nu zijn een debat en een reflectieperiode aangekondigd, maar een debat dat alleen tot doel heeft om dezelfde Grondwet later onder het stof vandaan te halen, is zinloos. Alle antwoorden in een dergelijke discussie staan bij voorbaat vast. Een dergelijke reflectieperiode dreigt tot manipulatie te verworden, en is geen werkelijk democratisch debat. Wil men een open debat over de toekomst van de EU, dan moet men de democratische spelregels respecteren en duidelijk maken dat de Grondwet eens en voor altijd is afgewezen.
Roger Knapman (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij krijgen nu een verlengde denkpauze, nietwaar?
Van sommige mensen die een denkpauze doormaken wordt gezegd dat ze ‘in retraite’ zijn en sommige retraites zijn beter opgezet dan andere. Sommige mensen, mijnheer Barroso, hebben misschien geleerd van de huidige reflectie, en zeggen nu dat het toch niet helemaal zo was, of dat zij het nu misschien anders hadden gedaan, of zij onderdrukken misschien zelfs de gedachte dat ze het bij het verkeerde eind hadden. Het enige wat wij vanmorgen echter hebben gehoord was: “Wij hadden gelijk; de mensen in Frankrijk en Nederland hadden ongelijk. De Grondwet moet terug worden gebracht”. U hebt nieuwe architecten aangesteld om op precies dezelfde fundamenten van integratie, overregulering en empirische ambitie voort te bouwen. Gelukkig gelooft slechts drie op de tien Britten nog in die rotzooi, dus laat er gerust een referendum komen, ongeacht de vraag!
Mario Borghezio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil hier twee punten aan de orde stellen, namelijk de uitbreiding en de bestrijding van terrorisme.
Met betrekking tot de uitbreiding wil ik het belang van het criterium van verenigbaarheid en opnamecapaciteit benadrukken. Ik ben bang dat ons land daaraan tijdens het debat in de Raad niet voldoende aandacht heeft besteed.
Wat terrorisme betreft stelt zich een eclatante vraag: hoe is dit engagement van de Europese Unie te rijmen met het feit dat recentelijk in Italië een terrorist van Prima Linea, de heer D’Elia, die medeplichtig is aan de moord op een Italiaanse politieagent, is benoemd?
De keten van solidariteit van de Europese linkse partijen met de nieuwe Italiaanse regering heeft tot nog toe verhinderd dat deze eclatante kwestie op Europees niveau werd bekendgemaakt en besproken. Dat is een beschamende zaak als we bedenken dat in Italië niet alleen politieagenten, rechters, politici en ondernemers het slachtoffer zijn geworden van het terrorisme van de Rode Brigades en van Prima Linea, maar ook vakbondswerkers en vertegenwoordigers van de beste socialistische traditie als professor Biagi. 
Jacques Toubon (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, uw voorzitter kan nu al bogen op een positieve balans. Wij feliciteren u daarmee. Wat de op til zijnde Europese Raad betreft: deze kan geen grote besluiten nemen maar wel een beslissende invloed uitoefenen op het toekomstige lot van de Europese Unie.
De heropleving voorbereiden of in het slop blijven: dat is de uitdaging die u moet aangaan. U moet een strategie vaststellen voor toekomstige uitbreidingen. Ik verzoek u een einde te maken aan de blinde vlucht naar voren, waar ons een nieuw staaltje van werd gegeven met de opening van gedetailleerde onderhandelingen met Turkije, dat niet aan de politieke voorwaarden voldoet en geen vorderingen meer maakt bij de overname van het communautair acquis. Wij moeten de opnamecapaciteit van de Europese Unie nu als een onontkoombare parameter beschouwen. Geen nieuwe uitbreiding zonder betere besluitvormingsmechanismen, zonder een toereikende begroting, zonder nieuwe middelen, en zonder een echt akkoord over de aard van het Europese project.
Daar gaat het in feite om: de opbouw van het politiek Europa moet worden voortgezet en tegelijkertijd moet er een tijdschema komen voor de tenuitvoerlegging van de belangrijkste hervormingen die in het Grondwettelijk Verdrag zijn vermeld, die wij weigeren ten grave te dragen. De Conventie heeft een resultaat bewerkstelligd dat niet op losse schroeven kan worden gezet. Wij moeten verder gaan dan Nice.
Welke inhoud moeten de Europese beleidsvormen hebben? Wij willen niet dat Europa het merendeel van zijn besluiten wijdt aan de perfectionering van de interne markt, en daarvoor alles op alles zet. Wij willen een bouwlustig Europa. Wij willen dat de regeringen en ons Parlement de beleidsvormen opzetten die wij nodig hebben: immigratie, energie, economische coördinatie, onderzoek, veiligheid, buitenlands beleid.
De Europeanen willen, in tegenstelling tot hetgeen wordt beweerd, meer Europa, maar zij willen een Europa dat nieuwe vormen van solidariteit uitvindt, dat veiligheid garandeert, dat zijn wil doorzet in de wereld en niet alleen voor marktpolitie speelt. Zij willen eveneens een Europa dat zijn meest verheven verplichtingen nakomt: Straatsburg als zetel van het Europees Parlement. Er zal heel wat helder verstand en moed voor nodig zijn. Wij hopen daarom vol vertrouwen dat u daar, aan het eind van de maand juni, een bewijs van levert. 
Magda Kósáné Kovács (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij zeiden dat Europa een Europa van de burgers is, omdat de Europese Unie door en voor de burgers bestaat. Tegelijkertijd voelen wij echter de onzekerheid en wij geven uiting aan onze vragen. Wij weten immers dat in de besluitvorming de burgers buiten spel staan, die op hun beurt ertoe neigen de resultaten van de Gemeenschap als vanzelfsprekend te beschouwen. Solidariteit komt echter niet iedereen zomaar aanwaaien. Misschien had u dat graag gewild, mijnheer de voorzitter, en ik voel sterk met u mee bij al hetgeen u hierover hebt gezegd. Het politieke effect van de uitbreiding komt nu tot uiting in de wil van degenen die tegen hebben gestemd, en solidariteit is geen tweede natuur geworden in onze werking. Ik heb echter, net als u, goede hoop voor de toekomst. Wij willen meer solidariteit en een zich continue consoliderende democratie. Daarom hebben wij de Grondwet nodig. Enerzijds begrijpen wij soms niet waarom de oude lidstaten tijdens de Raadsvergadering hun eerdere initiatieven in verband met de oprichting van een agentschap voor de grondrechten hebben opgegeven, als wij, nieuwe lidstaten, ons continu bewijzen als het gaat om democratie en eerbiediging van de mensenrechten. Zelfs vandaag heeft niemand het belang van democratie, van openheid en transparantie betwist. Maar waarom geven wij, als het om de mensenrechten gaat, er de voorkeur aan naar de anderen te kijken in plaats van naar onszelf, naar de lidstaten van de Europese Unie? Wij zullen niet aan Gemeenschapscontrole op de handhaving van de mensenrechten ontkomen.
Dan nog enkele gedachten over de sociale dimensie van de Europese Unie. De Europese Unie heeft rekening gehouden met de uitdagingen waarmee de nieuwe lidstaten geconfronteerd zijn. Wij geloven dat het aangeven van preferenties voor het Europees Sociaal Fonds van groot belang is bij de vaststelling van de doelstellingen van het sociaal beleid. Als wij echter willen dat het sociaal Europa een daadwerkelijk sociaal Europa is, volstaat het niet de klemtoon te leggen op de doelstellingen van het mededingingsvermogen versus de doelstellingen van de werkgelegenheid. Dan moeten wij ook de klemtoon leggen op de sociale cohesie, omdat bij een gebrek aan sociale cohesie niet alleen de landen verdeeld zullen raken maar ook de Europese Unie zelf. Ik wil hier nog aan toevoegen dat wij dankbaar zijn voor het feit dat het probleem van de Roma recentelijk met zoveel aandrang voor het voetlicht is gebracht.
Als het tot slot erom gaat de achterstand in te halen, nemen sommigen een supersnelle lift naar de vastgestelde verdieping, maar moeten anderen via de trap omhoog klauteren. Laten wij aan degenen denken die begonnen zijn met het moeizame proces van het trappen klimmen. 
Bronisław Geremek (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Polen steunt het Grondwettelijk Verdrag. Luistert u niet naar de Poolse politici; luistert u liever naar de publieke opinie in Polen. Meer dan 60 procent van de Polen steunt het Grondwettelijk Verdrag. Als dat het geval is, hoe kunnen we er dan voor zorgen dat het van kracht wordt? De denkpauze is bedoeld voor de burgers en niet voor de Europese instellingen. Voor laatstgenoemde is het tijd om aan de slag te gaan. Het Oostenrijks voorzitterschap mag trots zijn op het vele dat zij bereikt heeft, waarvan ik er vandaag drie punten uit wil lichten.
Eerste punt, Straatsburg. Het optimisme van de muziek van Mozart heeft de Europese politici aangespoord tot optimisme over de Grondwet, en dat is van belang. Tweede punt: er is gehoor gegeven aan de oproep van het Parlement om de debatten van de Raad transparanter te maken, hetgeen ik beschouw als een heel belangrijke stap, en ik wil het Oostenrijks voorzitterschap dan ook hiermee feliciteren. Derde punt: het verslag-Barnier, een van de interessantste documenten die de laatste tijd uit de Europese koker zijn gekomen en een tekst die eveneens het debat zal stimuleren.
Maar wat moeten we nu doen? Er zijn twee ernstige sociale problemen waarover we ons op dit moment, samen met de Commissie, moeten buigen en waar ook de volgende voorzitterschappen zich mee bezig zullen moeten houden. Wij moeten het probleem aanpakken van ten eerste de immigranten in Europa en ten tweede de sociale dimensie van Europa. Op deze twee problemen moet het gemeenschappelijk Europese beleid zich toespitsten. Tot slot stelt zich met aandrang de vraag wat er gedaan kan worden om de Grondwetstekst mogelijk te maken. Dat is in handen van de Europese Commissie. Het derde deel van het Grondwettelijk Verdrag is in ruime mate een overlapping met eerdere Verdragen die al zijn geratificeerd. De Europese Commissie moet een juridische analyse uitvoeren. Alleen de ongeveer 25 reeds ingediende amendementen zouden moeten worden opgenomen in het eerste deel van het verdrag en onderworpen worden aan onmiddellijke besluitvorming.
Dit is een grote opdracht voor de Europese instellingen en ik zou graag mijn vertrouwen willen uitspreken in de Commissie en in het voorzitterschap van de Europese Unie. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ). -
   Mijnheer de Voorzitter, twee onderwerpen: kennen we democratie in Europa? Hoe gaan we ermee om en wie heeft uiteindelijk de touwtjes in handen? Als we echt geloven in de democratie en menen dat de Grondwet het leven van de Europeanen zal veranderen, laten we dan via een referendum luisteren naar de Europese burgers. We mogen niet bang zijn van de Europeanen. Wie heeft de touwtjes in handen? U, mijnheer de Commissievoorzitter? Als u het echt voor het zeggen heeft, zegt u me dan wat de zuidoostgrens is van Europa. U weet het niet, want dat mag u niet weten van Turkije. Bravo! Nu een vraag over het zeerecht. Dat wordt overal in Europa toegepast, behalve in de Egeïsche Zee. Bravo! Welk land bedreigt Europa? Alleen Turkije in de Egeïsche Zee met zijn . Bravo! Welk land schendt Europa? Rusland? Nee. Turkije, elke dag in de Egeïsche Zee. Bravo! Welk land erkent de Republiek Cyprus niet? Turkije. Welk land bezet 40% van een Europese lidstaat? Turkije. Bravo! Waar wordt de beeltenis van de Oecumenische Patriarch bespot en opgehangen? In Turkije en u laat dat toe. Bravo!
Dat is de realiteit, mijnheer de Commissievoorzitter, en ik stel voor uw volgende vergadering met de heer Bush niet op de Azoren, maar in Guantanamo te houden. Daar moet u hem ontmoeten, om eindelijk te begrijpen wat er gebeurt in deze wereld en hoe medeplichtig u bent aan de misdaden van de Amerikanen. 
Jana Bobošíková (NI ).
   Dames en heren, kanselier Schüssel heeft aan het begin van het Oostenrijkse voorzitterschap vooruitgang beloofd in de onderhandelingen over de Grondwet. Van de Raad verwacht ik dan ook de duidelijke uitspraak dat deze Grondwet - die zij aan de burgers opdringt - onbegrijpelijk, onrechtvaardig, maar vooral dood is, en dat het nodig is een nieuwe op te stellen.
Indien de heer Schüssel een politicus is die zijn woord nakomt, dan kan hij de manipulatieve vertragingstactiek van bondskanselier Merkel en president Chirac niet accepteren. Zij willen namelijk de Grondwet nog een jaartje “denkpauzerig” laten uitrijpen en er vervolgens onder het Duitse en Franse voorzitterschap over beslissen.
Oostenrijk is historisch gezien het best toegerust om dit proces ten goede te keren. Want het heeft al eerder de weg van pogingen tot Europese integratie afgelegd. Nog geen eeuw geleden omvatte Oostenrijk-Hongarije 21 Europese landen, maar het bestond slechts 51 jaar. Waarom? Omdat problemen „denkpauzerig“ op de plank bleven liggen, in plaats van dat ze werden opgelost. Een verlenging van de denkpauze over de huidige Grondwet beschouw ik als een grove belediging voor de burger, en campagnes om de Grondwet weer tot leven te roepen slechts als het over de balk smijten van hun geld. 
Antonio Tajani (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, voorzitter Barroso, ik richt me tot u omdat ik waardering heb voor uw toespraak van vanmorgen, waarin u het grote project van Europa weer aanzwengelt.
Eindelijk hebben we de Commissie in dit Parlement haar stem horen verheffen om het beleid nieuw leven in te blazen, om ervoor te zorgen dat de Unie de rol verovert die haar toekomt op het internationale toneel. Dat is de Commissie die wij willen en die ook de burgers willen. Dat is een Commissie die de last van de bureaucratie van zich afschudt, want die bureaucratie is de voornaamste verantwoordelijke voor de vervreemding tussen de Europeanen en de instellingen.
Voorzitter Barroso, ik ben het met u eens. Als we buigen voor de moeilijkheden en ons overgeven aan pessimisme, bereiken we niets. De politiek mag niet opgeven bij de opbouw van een Europa dat zich bewust is van zijn rol op het internationale toneel, dat vrede verbreidt, dat in staat is een hoofdrol te spelen in het Middellandse-Zeegebied, in het Midden-Oosten, op de Balkan, in de strijd tegen terrorisme en tegen namaak, en dat sterke transatlantische betrekkingen onderhoudt.
Daarom moet het constitutionele proces worden afgerond. De eerste zes maanden van het volgende jaar zullen van fundamenteel belang zijn. We ondersteunen het Duitse voorzitterschap bij de voorbereiding van een reeks politieke initiatieven voor 2007, waarbij de 450 miljoen te vaak vergeten Europeanen worden betrokken - zoals het Oostenrijkse voorzitterschap al heeft gedaan en Finland ook zeker zal doen. Het Parlement moet daarbij een hoofdrol spelen, en ik ben ervan overtuigd dat het dat ook zal doen.
De Romeinen zeiden al , niets is te moeilijk voor wie werkelijk wil. Wij willen het politieke Europa, het Europa van waarden, het Europa van de burgers, het Europa van de subsidiariteit, het Europa van de solidariteit en het Europa van de vrijheid. Voorzitter, we kunnen het ons niet veroorloven het onderspit te delven. 
Harlem Désir (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, afgezien van het europessimisme is er een ander spook dat door Europa waart: het spook van het autisme met zijn nasleep van hypocrisie en hersenschimmen. Dat spook voedt dat wat u al noemde. Ook ik begrijp dat de lidstaten die geratificeerd hebben en de meeste leden van het Parlement gehecht zijn aan het Grondwettelijk Verdrag. Evenals alle anderen die campagne hebben gevoerd voor de ratificatie - en ik was een van hen in Frankrijk - blijf ik ervan overtuigd dat met de Grondwet essentiële stappen vooruit worden gezet in de werking en het democratische leven van de Unie.
Met moet korte metten maken met de hersenschimmen. Men mag niet denken dat men na een zekere tijd weer met dezelfde tekst op de proppen kan komen, vergezeld van een bijlage in de landen die de tekst hebben verworpen. Men moet zich ontdoen van de hypocrisie van de landen die tot nu toe niet in staat waren om de tekst te ratificeren, die in feite gewoon geen meerderheid kunnen verkrijgen, vooral als ze de bevolking een referendum hebben beloofd.
Ik geloof dat het beter is dat te erkennen, en vooruit te kijken, zoals u trouwens zojuist hebt voorgesteld, mijnheer Barroso. Het leven van Europa kan niet alleen bestaan uit spijt. Wij hebben een nieuwe start nodig; wij moeten verder en vooruitgang zien te boeken. Die nieuwe start - en ook ten aanzien daarvan ben ik het met u eens - mag niet beperkt blijven tot een debat over de instellingen. Een nieuwe start is alleen mogelijk met beleid, met een Europa van projecten, met een Europa van groei en kennis, met een Europa van onderzoek, energie en samenwerking met het Middellandse-Zeegebied. Wat de instellingen betreft, lijkt mij dat het ongewijzigd willen behouden van het Verdrag en het zich daarin vastbijten niet per se de beste manier zijn om de inhoud ervan te redden. Ik geloof dat men met een denkpauze - waarin de Raad de tijd voorbij zou laten gaan met verlengen - eerder het risico loopt om het Verdrag op sterkwater te zetten.
Ik geloof namelijk dat deze exercitie spoedig haar grenzen zal hebben bereikt, en dat men zich gereed moet maken voor de beëindiging daarvan met een voorstel voor een nieuwe routekaart. Om deze exercitie af te sluiten, moet men - zoals ook uw voorganger, de huidige premier van Italië, gisteren in Parijs heeft gezegd - een nieuwe, eenvoudigere tekst opstellen, die beperkte, maar essentiële hervormingen mogelijk maakt. De hervormingen zelf moeten duidelijk en begrijpelijk zijn voor de burgers en voornamelijk gericht zijn op een verbetering van de democratische werking van de Unie en op een duidelijkere verdeling van de verantwoordelijkheden over de instellingen.
Welke hervormingen? Ik zal er zes noemen, en ik geloof dat men het daar min of meer bij moet houden. Ten eerste moet men de bevoegdheden van het Europees Parlement versterken, waarvan de legitimiteit steeds meer door de burgers wordt erkend. Ten tweede moet men zorgen voor meer transparantie in de werkzaamheden van de Raad als hij bijeen is als wetgevingsorgaan. Het is namelijk onaanvaardbaar dat Frankrijk en Groot-Brittannië deze transparantie dwarsbomen. Ten derde moet men ervoor zorgen dat bij de benoeming van de voorzitter van de Commissie rekening wordt gehouden met de stem van de burgers tijdens de Europese verkiezingen. Ten vierde moet men de nationale parlementen de bevoegdheid geven om de subsidiariteit te toetsen. Ten vijfde moet men de regels van de gekwalificeerde meerderheid herzien uitgaande van hetgeen in het Verdrag van 2004 was neergelegd, zodat de grondslag voor deze regels de bevolking is. En tot slot moet men een echt ministerie van buitenlandse zaken instellen. Al deze ideeën zijn reeds door de lidstaten goedgekeurd. Ik ben ervan overtuigd dat in al onze landen de meerderheid van de burgers bereid zou zijn steun te geven aan deze hervormingen. Wij hebben initiatieven nodig. Laten wij ons richten op de inhoud en niet op de vorm. 
Karin Resetarits (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is tijd dat Zeus ervoor uitkomt dat Europa zijn minnares is. Dat heb ik zes maanden geleden gezegd aan het begin van het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad. De echtgenote van Zeus zou wel blind moeten zijn om niet te merken dat er zich buiten de knusse woning toch wel heel wat afspeelt. Veel pronk en praal, veel zwaailichten, veel zilver en porselein, hoge gasten, de ene top na de andere, en nu zelfs een ontmoeting met George W. Bush. Met Europa maakt een mens nog eens iets mee.
Maar hoe komt Europa voor de dag op het internationale toneel? Is ze een sterke, zelfbewuste vrouw, die gewaardeerd wordt, een vrouw die wij in staat achten om ons veilig door de woelige baren te loodsen? Geloven wij in Europa, of staat daar misschien een vrouw die vreselijk aan zichzelf twijfelt, die niet weet welke rol ze speelt in dit netwerk van relaties tussen de individuele staten? Wat verwachten we dan van Europa? We weten het eigenlijk heel goed. Europa moet ons beschermen tegen armoede, ons zekerheid bieden, ervoor zorgen dat we niet van de hand in de tand hoeven te leven, dat we ook in de toekomst nog een beetje kunnen sparen. Europa mag in het globale dorp niet aan de leiband van een ander lopen; ze moet een voorbeeld zijn. We verwachten veel van Europa, maar we denken niet dat ze tot deze dingen in staat is. Daarom zijn de burgers zo sceptisch, volgens de eurobarometer.
Op dit moment kan Europa helemaal niet waarmaken wat de burgers van haar verwachten. De Raad geeft haar daarvoor te weinig ruimte, en de Commissie geeft haar taken die ertoe leiden dat ze al meer vervreemd raakt van de Europese burgers. Niemand begrijpt Europa meer. Wat doet ze eigenlijk de hele dag? Het werk blijft liggen, dat zegt ze in ieder geval. Daarom worden de mensen al wreveliger. Europa heeft dringend een nieuw nodig, met projecten waarin de burgers zich kunnen vinden. Europa moet flexibeler worden, een nieuw profiel ontwikkelen. Dat is volkomen onmogelijk met een voorzitterschap van de Raad dat om de zes maanden wisselt. De een komt, de ander gaat. Dit is een doorgangshuis, en geen veilig thuis.
Ik weet dat het er met de Grondwet anders uit zal zien. In 2007 zullen we die echter niet hebben. Daarom doe ik een beroep op u: zorgt u tijdens de top voor een duidelijke verdeling van de bevoegdheden en voor meer efficiëntie in Europa. Dan maken ook de burgers de weg vrij voor de Grondwet. 
Nils Lundgren (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, in de ontwerpconclusies van het voorzitterschap vindt men beweringen van het type “De EU moet naar de burgers luisteren” en “De EU moet een dialoog met de burgers voeren”. Deze beweringen hebben beide betrekking op een situatie met twee partijen. Welke partijen zijn dat dan die in zekere zin tegenover elkaar staan? Eigenaardig genoeg zijn dat de gewone Europese bevolking en het establishment. Dat betekent dat de politieke vertegenwoordigers zich in de praktijk niet als vertegenwoordigers van het volk beschouwen, maar als een groep, een establishment, in tegenstelling tot het volk. Dat is een zeer ongelukkige situatie. Dat verklaart waarom we altijd weer even verbaasd en geschokt zijn over het resultaat als er af en toe referenda in Europa worden gehouden. De Europese partijstructuur is totaal verouderd. De Europeanen kunnen niet op hun eigen partijen stemmen en tegelijkertijd hun diepe euroscepsis meedelen. Dat is een situatie waar we in de toekomst wat aan moeten doen, zodat we niet blijven doorgaan met dit onwaardige spel. Een establishment moet luisteren naar het volk en bereid zijn om een dialoog met het volk te voeren. Het establishment moet het volk vertegenwoordigen.
Paweł Bartłomiej Piskorski (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb steeds meer de indruk dat de discussie over de toekomst van Europa op een dood punt is aanbeland. Het is te vergelijken met de verstopping van een bloedvat dat het hart van bloed voorziet. Als deze situatie voortduurt, bestaat het risico op een ernstige en zware hartaanval. Ik heb de indruk dat het debat over het Grondwettelijk Verdrag precies zo'n verstopping is.
Ik ben een van degenen die het Grondwettelijk Verdrag steunden, en die het nog altijd steunen. Niettemin betreurde ik het dat, als gevolg van de ambities van bepaalde politici, dit Verdrag bekend werd onder de naam Europese Grondwet, hetgeen van een pragmatische discussie over wat er in het Verdrag moest worden opgenomen leidde tot een referendum voor of tegen de Europese Unie. Hoewel ik dit etiket en deze ambities betreurde, erkende ik ook dat een dergelijke verdrag noodzakelijk was.
Vandaag moet heel duidelijk worden gesteld dat deze situatie onhoudbaar is. Het is niet mogelijk in deze landen hetzelfde document opnieuw aan de kiezers voor te leggen. Ik roep u op deze verstopping weg te nemen, zodat weer vers bloed naar het hart kan stromen, zodat we ernstige problemen kunnen aanpakken, zoals de werkelijke liberalisering van de Europese economie, hetgeen nog altijd niet verwezenlijkt is. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een van de onderwerpen voor de komende top betreft de poging om de precieze opnamecapaciteit van de Europese Unie voor potentiële nieuwe leden te definiëren.
De verdere uitbreiding van de Europese Unie hangt af van deze definiëring. Het wordt een belangrijk debat, want deze definiëring mag niet de sleutel worden waarmee voor de belangrijkste buren van de Europese Unie de deur naar een toekomstig lidmaatschap op slot gaat. Angst voor uitbreiding is een slechte raadgever. We moeten natuurlijk proberen de geografische grenzen van de Europese Gemeenschap vast te stellen, maar we mogen niet vergeten dat wij gehouden zijn aan vastomlijnde criteria waaraan potentiële kandidaten voor het EU-lidmaatschap moeten voldoen.
We moeten beseffen dat de Unie een aantrekkelijk project is waaruit miljoenen mensen in onze buurlanden Wit-Rusland en Oekraïne hoop putten. Op dit moment steunen we het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland. De huidige, door Rusland gesteunde, dictatuur maakt een ander beleid onmogelijk. De Unie moet er evenwel goed op bedacht zijn dat zij Oekraïne een duidelijke Europees perspectief biedt. Uit de opstelling van de regering in Kiev, toen in december pogingen werden gedaan om energie als chantagemiddel te gebruiken, uit haar solidariteit met Moldavië, bijvoorbeeld door de regio Transnistrië nauwlettend in het oog te houden, en uit haar goede betrekkingen met Georgië blijkt dat Oekraïne een heuse stabiliserende factor kan zijn in de regio en voor meer democratie kan zorgen. Oekraïne is een onschatbare bondgenoot voor de Europese Unie.
Het tweede onderwerp in verband met de Europese top waar ik het over wil hebben, betreft de oprichting van een agentschap voor de grondrechten. Dit moet een belangrijke instelling worden met als taak de eerbiediging van de mensenrechten te ondersteunen. Ik wil echter mijn bezorgdheid uitspreken over het feit dat er pogingen worden gedaan om de reikwijdte van de activiteiten van het agentschap te beperken tot de lidstaten van de Europese Unie. De historische missie van de Unie is het ondersteunen en bevorderen van democratische ideeën en regeringen. Deze worden nog op veel manieren bedreigd in de wereld buiten de Europese Unie.
Daarom moet de oprichting van een agentschap voor de grondrechten worden aangegrepen om de mensen in de hele wereld de niet mis te verstane boodschap te sturen dat de EU over een effectief instrument beschikt om steun te geven aan al degenen die voor de mensenrechten en de fundamentele democratische vrijheden strijden. Daarom roep ik op de activiteiten van het agentschap niet te beperken tot het grondgebied van de vijfentwintig lidstaten. Het moet ook in andere landen optreden, met name in die landen die onder het nabuurschapsbeleid van de Europese Unie vallen of partnerschapsovereenkomsten hebben, zoals Rusland. 
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er is een oud gezegde: als je niet vecht, tel je niet. Mijnheer Barroso, ik zie u graag vechten. Ik erken dat u vecht voor een nieuw verdrag. Ik zie ook commissaris Wallström graag vechten - samen bent u bent een leuk paar als u vecht.
Laat mij duidelijk maken dat wij nu echt moeten vechten. Wat gebeurt er in de Raad? Ik weet wat daar gebeurt: misschien krijgen wij via informele contacten achter gesloten deuren een nieuw verdrag, zoals mevrouw Wallström vandaag zei, maar dat is de oude manier van handelen. Nu moeten wij handelen samen met de mensen. Als wij de mensen niet achter ons hebben, krijgen wij geen nieuw verdrag. Daarom ben ik dolgelukkig te kunnen vaststellen dat wij samen - Parlement, de Europese partijen en de Commissie - een echt Europees debat kunnen hebben met normale mensen.
Neemt u mij niet kwalijk als ik zeg dat dat een hels karwei is, omdat daar tijd en energie voor nodig is en je vaak nauwelijks een woord van dank krijgt. Uiteindelijk maak je echter, als het op de geschiedenis aankomt, het verschil. Het resultaat zal dan immers een nieuw verdrag zijn.
Daarom kan ik u slechts twee goede adviezen geven. Ten eerste hebben wij samen met de fractievoorzitter onze aandacht toegespitst op de volgende punten. Wij kunnen niet meer doen voor de oplossing van internationale conflicten, met name in het Midden-Oosten, als wij geen nieuw verdrag krijgen. Wij kunnen niet meer en betere banen creëren en een betere economische samenwerking verzekeren als wij geen nieuw verdrag krijgen. Wij kunnen terrorisme, mensenhandel en grensoverschrijdende misdaad niet bestrijden als wij geen nieuw verdrag krijgen. Wij hebben een nieuw verdrag nodig voor lage energieprijzen. Wij hebben een nieuw verdrag nodig voor meer transparantie.
Daarom adviseer ik u, mijnheer Barroso, om, zoals u zelf al zei, hard te werken aan deze verklaring van volgend jaar. U moet me echter wel beloven dat een van de belangrijkste boodschappen van deze verklaring van volgend jaar zal zijn dat deze Europese Unie geen wedijver betekent tussen lidstaten, want dat vrezen de mensen steeds meer. Zij zijn bang voor onzekerheid en financiële wedijver bij het verlagen van de belastingen. Zij zijn bang voor een soort sociale dumping, waardoor de verzorgingsstaat zou worden ondermijnd. Deze Europese Unie is een transparante en eerlijke mededinging in de interne markt tussen bedrijven, diensten en projecten, en dat kan bijdragen aan onze welvaart. Dat is de uitermate belangrijke boodschap die wij moeten geven. De Europese Unie is een kwestie van mensen. Zij zet de mensen op de eerste plaats en combineert dit met een nieuwe verzorgingsstaat, met een modernere versie ervan, ten behoeve van de welvaart van deze regio.
Mijn laatste opmerking is dat wij Bulgarije en Roemenië nodig hebben. Wij moeten een duidelijk signaal krijgen, mijnheer de fungerend voorzitter, als u overmorgen bijeenkomt. Wij zullen in Brussel vergaderen met onze leiders en premiers en onze boodschap zal duidelijk zijn: wij hebben Bulgarije en Roemenië nodig vanaf 1 januari 2007. Zij verdienen het, en Europa heeft hen nodig.
Markus Ferber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, ik zou slechts drie korte opmerkingen willen maken. Ten eerste: we debatteren hier in Straatsburg, en ik vraag me af of we echt een agentschap voor de grondrechten in Wenen moeten oprichten, dat dan in concurrentie staat met de Raad van Europa, een gerenommeerde instelling, die in staat is om dit werk niet alleen voor de lidstaten van de EU te doen, maar voor heel veel meer landen. Ik zou werkelijk een beroep op u willen doen, en dat heb ik tijdens een debat ook tegen de bondskanselier gezegd: u kunt er actief toe bijdragen om de ziekte van Europa, de “agentschapswaanzin”, doelmatig te bestrijden. Ook in eigen land zou u daarvoor een duidelijk signaal af kunnen geven.
Ten tweede - en dat ligt bijna in het verlengde van wat de heer Rasmussen voor mij heeft gezegd - moeten we natuurlijk ook in verband met de onderhandelingen over de uitbreiding onze eigen waarden verdedigen. Ik vind het toch wel schokkend dat we weer terugvallen op het automatisme dat we hier nu al tien jaar vaststellen, en dat we ook telkens weer hebben bekritiseerd. Was het nu echt nodig om op maandag met Turkije over een hoofdstuk te onderhandelen, hoewel nog helemaal niet was voldaan aan de minimale voorwaarden, namelijk de erkenning van het Protocol van Ankara? Ik vraag me of we niet alweer het verkeerde signaal afgeven. Nu zetten we het licht op groen voor een trein die we over tien of twaalf jaar, of wanneer dan ook, niet meer kunnen afremmen. Hier had het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad een duidelijker geluid kunnen laten horen.
Ten derde is de Europese Unie een Unie van lidstaten. Het Europese volk bestaat niet, er zijn vijfentwintig volkeren van vijfentwintig landen, en dat zeg ik ook tegen mevrouw Wallström, die nu niet luistert. Dat blijkt op dit moment ook wel uit het verloop van de het voetbalkampioenschap. De Europese Unie bestaat wel, maar ze is gebaseerd op de lidstaten, en niet op een meerderheid van de bevolking, die zich in referenda uitspreekt. Dat mogen we beslist niet uit het oog verliezen. Anders wordt dit project uiteindelijk een mislukking. 
Genowefa Grabowska (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we beklagen ons over het feit dat, ondanks wat er in vijftig jaar Europese integratie is bereikt en tot stand gebracht, de Europese Unie op een dood spoor is beland. We klagen dat ze een duidelijke visie ontbeert, dat er geen overeenstemming is over de te volgen koers en over het toekomstige beleid. We moeten evenwel toegeven dat deze aanmerkingen en bedenkingen die door de burgers worden geuit, eerder verband houden met het huidige functioneren van het EU-beleid dan met het Grondwettelijk Verdrag, waarvan het belang niet voldoende aan het publiek is uitgelegd. De Europese Grondwet is per slot van rekening een fundamenteel document waarmee de Unie nieuwe uitdagingen zal kunnen aangaan.
We beseffen allemaal dat op basis van de bestaande Verdragen een verdere ontwikkeling van de Unie niet mogelijk is, en dat is niet omdat de Verdragen "te beperkend" zijn voor vijfentwintig of meer lidstaten. Deze Verdragen hebben een fundamenteel gebrek: zij voorzien niet in de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld bij zowel de vormgeving van het communautair beleid als het besluitvormingsproces.
Mijnheer Barroso, ik zou u willen vragen hoeveel miljoen handtekeningen we vandaag in het kader van een burgerinitiatief moeten verzamelen om de Commissie te laten horen wat de burgers te zeggen hebben. Vooralsnog bent u niet verplicht om rekening te houden met wat zij zeggen, maar het Grondwettelijk Verdrag zou de burgers de mogelijkheid geven om een dergelijk initiatief op het touw te zetten, waarbij één miljoen handtekeningen voldoende zou zijn. Ik herhaal: er zouden een miljoen van de 457 miljoen burgers van de Europese Unie nodig zijn om een dergelijk initiatief te nemen. Betekent dat dan niets voor de tegenstanders van het Grondwettelijk Verdrag, die zo enthousiast schermen met slogans over democratie?
Mijnheer Barroso, met plezier heb ik vandaag uw verklaring over de Grondwet aangehoord. Die woorden moeten echter gepaard gaan met daden, en de belangrijkste opdracht op dit moment is ervoor te zorgen dat de Europese burgers weer vertrouwen krijgen in het Europees project. Dit is hard nodig in de oude Unie, waar Europa volkomen vanzelfsprekend is geworden, doordat de burgers er al te lang mee te maken hebben gehad. Daarom moeten we ook ons voordeel doen met de pro-Europese stemming, ja het enthousiasme in de nieuwe lidstaten.
In mijn land, Polen, wil 80 procent van de burgers meer Europa en wil 60 procent een Grondwettelijk Verdrag. Dat is een goed teken en ik hoop dat deze landen tijdens de Europese top de juiste beslissingen zullen nemen, en duidelijk zullen maken welke koers Europa moet volgen en wat er met het Grondwettelijk Verdrag moet gebeuren, zodat we uit deze impasse kunnen geraken.
Íñigo Méndez de Vigo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, u heeft een goed betoog gehouden, en ik wil u daarmee gelukwensen. Uw betoog was goed omdat u daarmee naar mijn mening een gevoelige snaar heeft weten te raken bij de mensen, bij ons hier en bij degenen die hier buiten naar ons luisteren. U heeft ervoor gepleit dat wij ons niet laten meeslepen door het europessimisme, en ik vind dat u gelijk heeft.
U heeft ook iets heel belangrijks gezegd: dat Europa niet in een crisis verkeert. Dat is waar, Europa verkeert niet in een crisis. Daar mogen we niet in trappen, in dat idee. Maar het is ook waar dat we moeten proberen uit te leggen om welke redenen het Grondwettelijk Verdrag voor het leven van de mensen van belang is, want heel veel mensen denken dat het Grondwettelijk Verdrag niet van kracht is geworden - wat ook zo is - en natuurlijk heeft er zich geen ramp voltrokken; Europa is niet ten onder gegaan.
Heel wat mensen neigen ertoe om te zeggen dat het Grondwettelijk Verdrag nou ook weer niet zo belangrijk is; er is immers niets ernstigs gebeurd nu het niet van kracht is geworden.
In geen van de campagnes waaraan ik heb deelgenomen, heb ik ook maar één keer horen zeggen wat alle leiders hier gezegd hebben, namelijk dat het Grondwettelijk Verdrag noodzakelijk is om Europa beter te laten functioneren en de mensen meerwaarde te bieden. We moeten een enorme pedagogische inspanning leveren om de mensen uit te leggen wat ik ooit “de kosten van het ontbreken van de Europese Grondwet” genoemd heb; wij moeten ze uitleggen waarom het ontbreken van een Grondwettelijk Verdrag hun dagelijks leven negatief beïnvloedt.
Zoals de heer Rasmussen al zei, is het inderdaad een ondankbare taak om dergelijke zaken uit te leggen. Het is een taak die een zware intellectuele inspanning vergt. Wij moeten onze grijze massa gebruiken om de mensen dit met duidelijke, concrete voorbeelden duidelijk te maken, maar het is beslist noodzakelijk dat we dat doen.
Ik denk dat Europa op het ogenblik een flinke dosis pedagogische vaardigheden nodig heeft, maar ook een zekere kalmte en een zekere politieke reikwijdte, en ik denk dat dit Parlement - dat al vaak het voortouw genomen heeft - met de resolutie van de Commissie constitutionele zaken die we vandaag zullen aannemen, die koers heeft uitgezet die wij moeten volgen om met veel pedagogisch vernuft het schip van de Grondwet te kunnen redden, het vlot te kunnen trekken en ervoor te kunnen zorgen dat het Grondwettelijk Verdrag een meerwaarde betekent voor het leven van de mensen. 
Achille Occhetto (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, voorzitter Barroso, volgens mij moet u, in tegenstelling tot hetgeen in Klosterneuburg is gebeurd, tijdens de top van aanstaande vrijdag naar voren brengen dat het er niet zozeer om gaat de periode van reflectie over de institutionele aangelegenheid te verlengen, maar dat veeleer in vlot tempo de weg moet worden voortgezet van de verbetering en de ratificatie van de Europese Grondwet, evenals van het beleid waarmee het imago van Europa onder de burgers kan worden verbeterd.
Als de twee landen die de Grondwet niet hebben geratificeerd, daartoe werden bewogen door redenen die weinig met de tekst ervan te maken hebben, moet meer vaart worden gemaakt met het nemen van concrete maatregelen om het imago van Europa in positieve zin bij te stellen: daar gaat het in werkelijkheid om en daarvoor moeten we in elk geval zo snel mogelijk de fase van de institutionele reflectie achter ons laten.
De hinderpalen waar we op stuiten bij de verwezenlijking van de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld worden immers voornamelijk veroorzaakt doordat de intergouvernementele in plaats van communautaire methode wordt toegepast. Een gemeenschappelijke munt is niet mogelijk zonder een gemeenschappelijk economisch of sociaal beleid, zonder een echte sociaal-economische .
We moeten dus duidelijk zeggen dat de sociale en economische problemen moeten worden opgelost door institutionele versterking, dat wil zeggen met behulp van de communautaire methode. Als we Europa niet de nek willen omdraaien, moeten we zeggen dat Europa de Grondwet nu meteen nodig heeft, zoals Martin Schulz heeft gedaan. 
Tunne Kelam (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het europessimisme waar voorzitter Barroso over sprak, lijkt een veel groter besmettingsgevaar met zich mee te brengen dan de vogelgriep. Dit is een serieuze zaak, aangezien ze een goede smoes is voor veel politieke leiders om de uitdagingen die de verandering van Europa met zich meebrengt, uit de weg te gaan. Als het zo doorgaat, zal deze situatie mij steeds meer doen denken aan de oude sovjetmop uit de jaren zeventig van de vorige eeuw: de sovjeteconomie zat in het slop en de trein bewoog niet, en daarom werd het bevel gegeven om de gordijnen dicht te doen, de wagon heen en weer te schudden en te doen alsof de trein op volle vaart reed.
Wij hebben duidelijk een politieke oplossing nodig, niet in de vorm van een Europa met een eerste en een tweede divisie, maar een Europa met een kwalitatief ander politiek leiderschap, een leiderschap dat de oprichters van vijftig jaar geleden waardig zou zijn. Kunnen wij het vertrouwen echt herstellen en de kiezers inspireren als wij het beleid in het teken plaatsen van de volgende verkiezingen en als wij de verkiezingen aangrijpen als een excuus om de gemeenschappelijke beleidsvormen niet toe te passen?
Ik denk dat de mensen gemakkelijk kunnen onderscheiden tussen een moedig, meelevend leiderschap dat blijk geeft van een verre blik en de kleinzielige, paternalistische benadering van degenen wier belangrijkste doel is de controle over de situatie te behouden. Als de naam van de Grondwet een beletsel is, ben ik bereid die naam te veranderen. Wij zouden het formaat kunnen stroomlijnen, maar wij moeten de inhoud van de Grondwet behouden. Anders kunnen wij de gemeenschappelijke beleidsvormen van het uitgebreid Europa niet met succes uitvoeren, en kunnen wij de solidariteit, die een van de belangrijkste beginselen is van al onze inspanningen, niet hard maken. 
Stavros Lambrinidis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ga spreken over de PNR-overeenkomst met de Verenigde Staten, die het Europees Hof van Justitie heeft verworpen, en over het kaderbesluit inzake gegevensbescherming, dat de Raad jammer genoeg elke dag verwerpt door niets te doen.
Concreet stel ik het volgende voor: ten eerste, dat een verlenging van de PNR-overeenkomst op basis van de derde pijler enkel zou gelden tot 2007; ten tweede, dat u daarna gaat onderhandelen met het Europees Parlement over wijzigingen in de overeenkomst, zodat de grondrechten worden gewaarborgd en dat u daarvoor eindelijk de gaat gebruiken; ten derde, dat u dit alles onderneemt in samenwerking met het Europees Parlement en via een ernstige trialoog, en ten vierde, dat u onverwijld het kaderbesluit inzake gegevensbescherming in de derde pijler aanneemt.
Vandaag stemmen we over het voorstel van het Parlement. Dit is een erg serieus voorstel. Doet u er eindelijk iets mee. Komt u de beloften van het Deense voorzitterschap in het Europees Parlement na en maakt u er werk van. Anders vrees ik dat het Europees Parlement zich gedwongen zal zien andere belangrijke activiteiten stil te leggen, hoewel die allereerst een Europese wet vereisen ter bescherming van de rechten. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het Parlement is steevast voorstander geweest van uitbreiding en van met name een tijdige toetreding van Bulgarije en Roemenië. Ik ga er derhalve van uit dat de Europese Raad deze week zijn toezegging aan beide landen dat zij op 1 januari 2007 kunnen toetreden, zal bevestigen.
In mijn hoedanigheid van rapporteur voor Bulgarije gedurende de afgelopen zes jaar, heb ik in eigen persoon kunnen waarnemen welke vooruitgang is geboekt bij de hervorming van de economie, het politiek bestel en de administratieve structuren van dat land. Bovenal is er een verandering ontstaan in de houding en verwachtingen. De mensen willen een beter leven en geloven nu dat dit haalbaar is. Het is uitermate belangrijk dat wij alles achterwege laten waardoor dat vertrouwen en de plichten die wij samen met de Bulgaarse autoriteiten jegens de mensen in Bulgarije hebben, worden ondermijnd.
De resolutie van het Parlement maakt duidelijk dat er concrete resultaten nodig zijn in de komende maanden. Daarvoor is in eerste instantie de Bulgaarse regering verantwoordelijk, maar de Commissie en de lidstaten moeten alles in het werk stellen om haar daarbij te helpen. Ik weet dat het Verenigd Koninkrijk en een aantal andere landen reeds steun hebben gegeven in de strijd tegen criminaliteit. Ik zou echter willen aandringen op een versterking van die inspanning in de komende vier maanden.
Dan ga ik nu over op iets anders. De Europese Unie is heel goed als ze anderen de les kan leren, maar laat vaak na om zelf een les te leren. Wij hebben veel gehoord over de denkpauze na het mislukken van de Grondwet, maar kennelijk zijn wij niet in staat om daar de juiste conclusies uit te trekken. Het antwoord dat wij vanmorgen horen is: meer Europa. Ik weet niet waar dat vandaan komt. Dat is niet wat ik van de mensen in East Anglia, die ik hier vertegenwoordig, hoor. Zij willen minder inmenging vanuit Brussel; zij willen dat de Europese Unie orde op zaken stelt in haar eigen huis en minder taken met meer efficiëntie gaat vervullen.
De mensen willen meer controle over hun eigen leven. Zij willen een nationale en lokale regering die verantwoording aflegt; zij willen veiligheid en welvaart, en zij willen een Europa dat anders is dan het ouderwetse project dat helaas nog steeds op tafel ligt. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, degenen die - vooral aan één kant van dit Parlement - beweren dat de Fransen en Nederlanders ‘nee’ hebben gezegd en dat wij dit hele debat daarom moeten beëindigen en er nooit meer over mogen peinzen om de Verdragen te wijzigen, maken zich schuldig aan een te groot simplisme en aan het feit dat zij maar één antwoord willen horen. Als zij vragen, zoals één van hen deed: “Welk deel van het woord ‘nee’ in de Franse en Nederlandse resultaten begrijp je niet?”, kunnen wij met net zoveel gemak de zaak omdraaien en vragen: ‘welk deel van het woord ‘ja’ begrijp niet in het antwoord van de zestien of achttien andere landen - met inbegrip van Roemenië en Bulgarije - die ‘ja’ hebben gezegd tegen de Grondwet?”.
Wij zijn niet geconfronteerd met verwerping of aanvaarding met een overgrote meerderheid, maar met een divergentieprobleem. En wat doen wij in de Unie als wij een divergentieprobleem hebben? Dan gaan wij rond de tafel zitten en praten erover. Dan proberen wij een voor iedereen aanvaardbare oplossing te vinden. Op die manier maken wij vooruitgang. Daarom is het juist dat wij de tijd te nemen voor een denkpauze, dat wij deze verlengen en onderzoeken welke mogelijkheden er zijn.
Het is ook juist dat wij niet alleen de kwestie van de tekst onderzoeken maar ook de context - het Europa van de projecten, de agenda van Hampton Court, de vraagstukken die de mensen na aan het hart liggen - en dan kunnen wij te zijner tijd, in een nieuwe context, besluiten wat wij met de tekst doen. Begrijpt u het niet verkeerd: wij zullen moeten besluiten over wat wij met de tekst gaan doen. De problemen die met het Verdrag moesten worden aangepakt, zijn niet voorbij; ze zijn niet plots verdwenen, maar moeten worden opgelost. Wij zullen hierop terug moeten komen, en het is volkomen juist om zich in de denkpauze daarnaar te oriënteren.
Het kan best zijn dat het over een jaar en in een nieuwe context mogelijk zal zijn de tekst te behouden zoals deze nu is, of met een aantal toevoegingen voor de verduidelijking daarvan, of met interpretaties, of met aanvullende protocollen, of door Deel III te herschrijven, zoals sommigen hebben gesuggereerd. Het kan ook zijn dat dit niet mogelijk is en de tekst moet worden opengebroken. De conclusie zou dan kunnen zijn dat wij moeten blijven leven met de bestaande Verdragen omdat het onmogelijk is om deze nu te wijzigen. Maar dat zal te zijner tijd allemaal blijken. Dit is niet het tijdstip om die keuze te maken. Het is nu niet de tijd om te zeggen dat wij de tekst moeten herschrijven. Wij zullen die beslissing nemen aan het einde van de denkpauze, en terecht.
Margie Sudre (PPE-DE ). -
   Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, een jaar na het Franse en Nederlandse ‘nee’ is het hoog tijd dat Europa weer bij zijn positieven komt en oplossingen voorstelt die het mogelijk maken om profijt te trekken van de inhoud van zijn ontwerp van Europese Grondwet.
Onze staatshoofden en regeringsleiders zullen enkele sleutelproblemen voor onze toekomst moeten bespreken: onafhankelijkheid op energiegebied, migratie, de toekomst van het Grondwettelijk Verdrag en uitbreiding. Op al deze vraagstukken verwachten de Europeanen van hun leiders dat zij echte antwoorden geven en dat zij de moed hebben om de politieke, maar ook financiële consequenties te trekken uit hun antwoorden. De humanitaire situatie van de emigranten die naar de zuidkust van de Unie toestromen, moet een van de grote prioriteiten zijn van de Europeanen. Daarop moet een gemeenschappelijk antwoord worden gegeven wat de opvang van de immigranten en het asielbeleid betreft. Deze situatie toont ook aan dat het noodzakelijk is ons ontwikkelingsbeleid grondig te herzien. Kennelijk beantwoordt dat niet aan de schreeuwende behoeften van de mensen in de landen die wij willen helpen, zonder daarin evenwel te slagen.
Wat de uitbreiding betreft ben ik blij met de wijze houding van de Europese Commissie, die ervoor heeft gekozen om tot oktober aanstaande te wachten voordat zij, uitgaande van de door elk land gemaakte vooruitgang, een besluit neemt over de toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de Unie. De Commissie zou echter blijk moeten geven van een even verziende blik bij de toetreding van Turkije. Het feit dat men dit land de laatste tijd zulk positieve signalen heeft gegeven in het kader van de onderhandelingen met het oog op toetreding, lijkt mij voor grote kritiek vatbaar. Turkije erkent nog steeds Cyprus niet, ofschoon Cyprus een lidstaat is van de Unie, waarin Turkije een plaats zegt te willen innemen. Europa zal pas sterk zijn als het gerespecteerd wordt, en het zal pas gerespecteerd worden als het op iedereen dezelfde rechtsvoorschriften van toepassing laat zijn.
Tot slot wil ik nogmaals erop wijzen dat het criterium van de opnamecapaciteit geen uitvinding is van bepaalde lidstaten, maar wel degelijk één van de criteria van Kopenhagen is. Als men de kandidaat-landen laat geloven dat men hun een dienst bewijst door ze op te nemen in een Unie die niet geheel slagvaardig is, houdt men hen voor de gek. Dan bedriegt men zowel de volkeren van de huidige lidstaten als de volkeren van de landen die aanzienlijke inspanningen ondernemen om tot de Europese Unie toe te kunnen treden. 
Carlos Carnero González (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het onderwerp van ons debat is de denkpauze en de toekomst van Europa, maar als ik hoor waar we het vanochtend over hebben, dan denk ik dat het debat de huidige situatie van de Europese Unie tot onderwerp heeft.
De toekomst en het heden lopen door elkaar heen, vooral omdat het dringend noodzakelijk is een Grondwet van kracht te laten worden om de huidige problemen op te lossen. Hiertoe is het naar mijn idee onontbeerlijk dat de Commissie gehoor geeft aan het verzoek in onze resolutie om een verslag op te stellen over de kosten van het ontbreken van de Grondwet. Dat is absoluut noodzakelijk.
Ik vraag zelfs meer, namelijk dat de Commissie, mijnheer Barroso, belooft om dat verslag meteen na de zomer, in september of oktober, aan dit Parlement en aan de Raad voor te leggen, zodat we juist met de burgers een debat kunnen voeren over de wijzen waarop we problemen zoals de hier aan de orde gestelde illegale immigratie, kunnen oplossen zonder een van kracht zijnde Grondwet.
Het lijdt geen twijfel dat we het ratificatieproces moeten voortzetten, en uiteindelijk een oplossing moeten vinden om de situatie te deblokkeren. Dat moet dan wel gebeuren op basis van deze tekst, van deze goede tekst die tot stand is gekomen door een consensus. Ik denk dat de resolutie van het Europees Parlement daarop gericht is.
Ik heb maar één verzoek, mijnheer Barroso: ik heb vandaag met plezier voor u geapplaudisseerd. Het was ongetwijfeld de eerste keer dat ik dat gedaan heb, ik wind daar geen doekjes om. Als u ook buiten dit Parlement achter het betoog blijft staan dat u hier gehouden heeft, zal ik voor u blijven applaudisseren. 
Francisco José Millán Mon (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben het er mee eens dat er maatregelen moeten worden genomen om de Europese Unie dichter bij de burgers te brengen. Ik sta dan ook achter dat Europa van de resultaten dat de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, vandaag genoemd heeft.
Het mislukken van de referenda in Frankrijk en Nederland was niet alleen te wijten aan hun binnenlands beleid maar ook aan het feit dat sommige burgers het Europese integratieproces niet begrijpen of onvoldoende op waarde schatten.
We moeten het vertrouwen van de burgers in de Unie versterken, hun de meerwaarde ervan laten zien door middel van een doeltreffender beleid op gebieden als veiligheid, een adequatere beheersing van migratiestromen, het creëren van werkgelegenheid, enzovoorts. Dat zijn kwesties waaraan de Europese Raad alle aandacht moet schenken.
Verder dienen wij de werkwijze en de doelstellingen van de Unie beter uit te leggen. Een paar dagen geleden opperde premier Juncker in Aken dat de jongeren van Europa de oorlogskerkhoven zouden moeten bezoeken, zodat de nieuwe generaties inzicht krijgen in de bijdrage van de Unie aan de vrede op een continent dat zo doordrenkt is van het bloed van voorbije oorlogen.
Daarom vind ik dat er ook op scholen ruimte moet komen voor de Unie. Zoals de voorzitter van mijn partij, Mariano Rajoy, een paar maanden geleden in Parijs heeft voorgesteld, dient er op alle scholen van de lidstaten een speciaal en verplicht vak te worden ingevoerd, waarin de oorsprong, de doelstellingen en de werkwijze van de instellingen van de Europese Unie worden behandeld. Die pedagogische benadering van jongeren is bijzonder belangrijk.
Ook een ander groot succes moet worden toegelicht: de uitbreidingsprocessen. We moeten benadrukken dat het toetredingsperspectief voor vele landen een krachtige motor is geweest voor belangrijke politieke, economische en sociale veranderingen, veranderingen die henzelf en de Unie ten goede komen.
Staat u mij tenslotte toe om een opmerking te maken over de toetreding van Roemenië en Bulgarije, waarover we vandaag een resolutie zullen aannemen. Deze landen hebben de afgelopen tijd spectaculaire vorderingen gemaakt op tal van gebieden. Zij ondergaan die grote veranderingen die ik net noemde, en ik zou in het bijzonder willen wijzen op de vooruitgang in Roemenië op gebieden zoals de hervorming van het rechtsstelsel of de bestrijding van corruptie.
Ik ben ervan overtuigd dat deze twee landen, als zij blijven vasthouden aan deze lijn van hervormingen, op 1 januari 2007 tot de Unie zullen behoren, en ik juich het bijzonder toe dat de komende Europese Raad hen ertoe zal aanzetten om hun inspanningen op dit gemeenschappelijke doel te concentreren. 
Riitta Myller (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de Grondwet nodig om de uitdagingen aan te gaan die het nieuwe millennium met zich meebrengt voor de samenwerking. Een Europese Unie van bijna dertig landen kan niet succesvol worden geleid met regels die in het vorige millennium zijn opgesteld voor een Gemeenschap van aanvankelijk zes landen.
Het Grondwettelijk Verdrag is een goed antwoord op de uitdagingen die de burgers voor de Europese samenwerking hebben gesteld. Zij roepen op tot transparantie in de besluitvorming, duidelijkheid in overeenkomsten en verdragen en bevoegdheden in zaken die gezamenlijk moeten worden behandeld, zodat de maatregelen doeltreffend genoeg zullen zijn. Een gelijke behandeling van de burgers vereist dat elke lidstaat het recht en de plicht heeft om een onafhankelijk besluit te nemen over de ratificatie van de Grondwet. Pas dan is het tijd om conclusies te trekken ten aanzien van de toekomst van het Grondwettelijk Verdrag. Als het volgende land dat het voorzitterschap bekleedt, verdient Finland onze waardering vanwege het feit dat het dit beginsel in praktijk brengt. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wilde drie punten aan de orde stellen. Ten eerste vind ik dat de heer Barroso een uitstekende speech heeft gehouden. Wij raken nu steeds meer verwikkeld in de vicieuze cirkel van het europessimisme en hebben daarom behoefte aan een stevige injectie euro-optimisme. Wij moeten kijken naar hetgeen wij in de afgelopen tien of twaalf jaar hebben bereikt, en dan zijn de resultaten overweldigend - alles, van uitbreiding tot justitie en binnenlandse zaken, het GBVB en natuurlijk de eenheidsmunt. Soms neigen wij ertoe door de bomen het bos niet meer te zien. Wij moeten wel beseffen dat de Europese Unie een zaak is van continu crisisbeheer. Wij gaan van de ene kleine crisis naar de ander, maar het totaalbeeld is mijns inziens een succesverhaal.
Ten tweede wil ik erop wijzen dat wij nu geconfronteerd zijn met een nieuwe generatie van wat ik EU-zanikpotten, of EU-zeurpieten zou willen noemen. Er zijn mensen - meestal ministers - die zich opsluiten in een zaal, een discussie voeren, elkaar dan op de schouders kloppen en zeggen: een groots besluit! Vijf minuten later schuiven zij de anderen de schuld in de schoenen. Dan verschijnen ze voor de media van hun eigen land en zeggen: ach, wat een verschrikkelijk besluit heeft de EU zojuist genomen. Je kunt niet zes dagen per week negatief spreken over de Europese Unie en dan op zondag naar de kerk gaan en zeggen dat de EU iets geweldigs is. Dat zou misschien ook de reden kunnen zijn waarom de minister van Buitenlandse Zaken van het VK, mevrouw Margaret Beckett, niet zoveel transparantie wil, omdat de mensen dan kunnen zien dat een aantal van de Britse standpunten pro-Europees is.
Tot slot wil ik nog zeggen dat wij een Grondwettelijk Verdrag nodig hebben. De problemen zullen niet vanzelf verdwijnen, en dat hebben wij vandaag ook gehoord in dit debat. Wij hebben het Handvest van de grondrechten nodig; wij hebben een rechtspersoonlijkheid nodig; wij hebben een minister van Buitenlandse Zaken nodig; wij hebben stemming bij gekwalificeerde meerderheid nodig en wij hebben meer medebeslissing nodig. Dat moeten wij regelen, en hopelijk kunnen wij dat regelen voor 2009. Uitbreiding en uitdieping gaan hand in hand. Nice is niet genoeg.
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil drie cruciale vraagstukken aan de orde stellen in verband met de uitbreiding van de Europese Unie.
Het eerste vraagstuk betreft de consolidering van de huidige uitbreidingsronde en werpt de volgende vragen op. Leggen wij altijd dezelfde maatstaf aan als wij besluiten nieuwe lidstaten toe te laten treden tot de eurozone? Zal de Europese Unie ervoor zorgen dat, wat de Europese Unie betreft, de voorwaarden voor de uitbreiding van het Schengengebied voor eind volgend jaar geschapen zijn? Gaan wij het agentschap van de grondrechten instellen, dat reeds door het Europees Parlement is goedgekeurd, of gaan wij het dwarsbomen? Dit zijn belangrijke vragen nu, zoals wij hebben kunnen vaststellen, voor het eerst in de geschiedenis een sanctie is opgelegd tegen de wil van een lidstaat - Litouwen - die kandidaat is voor toetreding tot de eurozone. Is een beleid van prijsstabiliteit echt wenselijk voor een land dat met een inhaalproces bezig is? Of zou deflatie misschien een referentie moeten zijn in dat geval? “Was verder in 1999 het vooruitzicht met betrekking tot het criterium van Maastricht, toen Italië tot aan zijn nek in de schulden stak, beter dan nu in Vilnius? Waarom krijgen de tien nieuwe lidstaten, als het om inflatie gaat, via Litouwen de les gelezen door landen waarvan de situatie steeds verder achteruitgaat? Ik noem bijvoorbeeld Spanje, het land van de heer Almunia, of Luxemburg, het land van de heer Juncker. Deze aanpak wordt terecht gebrandmerkt als schandalig door niemand anders dan een van de vaders van de euro, professor Lamfalussy. En kunnen de geachte Raad en Commissie de strategische, politieke beslissing nemen tot het niet aanbevelen van toetreding, zonder de betrokkenheid van het Parlement, dat meestal zo trots is op zijn voorrechten? Wordt in dit geval met dezelfde maat gemeten?
Ten tweede, gaan wij echt tot de herfst wachten op de evaluatie van de Commissie met betrekking tot de datum en voorwaarden voor toetreding van Roemenië en Bulgarije, als wij daarover al uitsluitsel hebben gekregen via een briefwisseling? Gaan wij de toetreding van landen erdoor jagen die rampzalig ver achterblijven bij de huidig lidstaten en zelfs bij de tien nieuwe lidstaten wat hun economische en sociale indicatoren en corruptieniveau betreft? Wat voor soort Europa gaat dit worden? Welke visie heeft men? Zal deze samenleving de wet naleven en toepassen als ze deel uitmaakt van de Europese Unie? In landen bijvoorbeeld waar er geen registratie is van de Roma en van grondbezit, of waar tienduizenden baby’s in de steek worden gelaten? En hoe is het gesteld met de grootste inheemse nationale minderheid, de miljoenen Hongaars sprekende burgers? Waarom kijken wij, wat dat vraagstuk betreft, niet naar onze eigen verklaringen van Kopenhagen van 1993 over de minderheden, of naar eerdere besluiten van het Parlement en de Commissie waarin minderheidsrechten en democratie op voet van gelijkheid plachten te staan.
Ten derde moeten wij ook kijken naar de maatstaven voor en de snelheid van andere onderhandelingen. Wanneer gaan wij tijdens de uitbreidingsonderhandelingen toegeven dat Kroatië een uitmuntend niveau heeft bereikt bij de voorbereiding op toetreding en bij de Europese integratie, en dat het minder opnameproblemen zal veroorzaken dan bijvoorbeeld Turkije? Als de Europese Unie niet consequent is en met dezelfde maat meet, zal haar prestige gering blijven. Het is overduidelijk dat zij in het langzame proces van de integratie in twee fasen alles terugneemt wat zij uit te geven had voor de uitbreiding van de EU. Zo zit de vork in de steel, en dit is negatief. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou deze speech veel liever in een Parlement met Brussel als zetel hebben gehouden dan hier in deze zaal, aangezien het heen en weer reizend Straatsburg-circus, dat nu nog verergert wordt door een financieel schandaal, ons Parlement in diskrediet brengt.
Ik juich natuurlijk het feit toe dat Bulgarije en Roemenië op schema zijn om in 2007 tot de Europese Unie toe te kunnen treden, ofschoon er nog enkele problemen opgelost moeten worden, zoals het systeem - of het gebrek aan een systeem - voor kinderbescherming in Roemenië en de omvang van de georganiseerde misdaad in Bulgarije. Hun toetreding met een jaar uitstellen haalt echter niets uit en zal enkel de volkeren en regeringen van beide landen een verkeerd signaal geven.
Met betrekking tot de veelbesproken vraag wat wij met de EU-Grondwet moeten doen, ben ik het eens met degenen die zeggen dat de Grondwet in zijn huidige vorm dood is. Toch aanvaarden zelfs degenen onder ons die in principe tegen een grondwet zijn - met een minister van Buitenlandse Zaken, een vaste voorzitter en een juridisch bindend Handvest van de grondrechten - dat het Verdrag moet worden aangepast en verder moet gaan dan de Nice-formule, om toekomstige uitbreidingen aan te kunnen en een oplossing te vinden voor het steeds groter gebrek aan evenwicht tussen kleine en grote lidstaten als het gaat om hun stemrecht in de instellingen. Dat probleem kan alleen maar erger worden met de proliferatie van ministaten in de Westelijke Balkan - zoals wij recentelijk hebben gezien met de onafhankelijkheid van Montenegro - die in de komende tien jaar waarschijnlijk allemaal volledig lid zullen worden.
Ik ben er ook voor dat wij opnieuw het voorstel ter hand nemen om de nationale parlementen meer bevoegdheden en invloed te geven en voor meer transparantie te zorgen in het medewetgevingsproces met de Raad, waarin de ministers zich veel te geheimzinnig gedragen. Daarom betreur ik het ook bijzonder dat de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Margaret Beckett, rechtsomkeer heeft gemaakt. Haar houding staat volledig haaks op de mening van haar premier en op de algemene drang naar hervorming en transparantie in de Europese Unie. Het is zeer betreurenswaardig dat de Britse regering, in tegenstelling tot haar Deense tegenhanger, niet naar het Lagerhuis hoeft en gevraagd wordt voordat zij een besluit neemt over haar stemgedrag in de Raad. Het hele proces waarmee de wetgeving in zowel het Lagerhuis als voor de Britten wordt ingekaderd, zou versterkt worden als de ministers van het VK naar het Lagerhuis moesten om daar de vraag te beantwoorden hoe zij gaan stemmen in de Raad, en daar dan op een volledig transparante en open manier zouden stemmen. Daarom zou ik ‘nee’ tegen mevrouw Beckett willen zeggen wat haar ideeën over transparantie in de Raad betreft. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, we hebben in veel lidstaten van de Europese Unie intussen problemen met de integratie. We hebben problemen met de ontwikkeling van de bevolking. We hebben enorme problemen met de illegale immigratie, die gepaard gaat met georganiseerde criminaliteit en een schandalige vorm van mensensmokkel. Om al die redenen ben ik blij dat u tijdens de komende Europese Raad veel aandacht wilt besteden aan de migratie. Een ding moet duidelijk zijn: als we conflicten in de Europese Unie op de lange termijn willen vermijden, moeten we de immigratie van werknemers bevorderen, en daarbij in hoge mate uitgaan van de absorptie- en integratiecapaciteit van onze lidstaten. Het is de hoogste tijd voor een Europees asielbeleid. In dat verband zou ik het voorzitterschap van de Raad willen feliciteren. U heeft goed voorbereidend werk geleverd om de vluchtelingen snel te helpen, maar om tegelijkertijd te verhinderen dat asielzoekers op de arbeidsmarkt terechtkomen, en dat misbruik wordt gemaakt van het asielrecht.
We moeten ook veel aandacht besteden aan de bestrijding van illegale migratie en mensensmokkel, die een onderdeel zijn van de georganiseerde misdaad, zoals ik al zei. Dit kunnen we door legalisering niet oplossen, wat nu weer eens in Spanje gebeurt. Wie legaliseert, creëert een vluchtelingenstroom, met alle dramatische en tragische gevolgen van dien. We moeten een totale strategie ontwikkelen, met de volgende elementen: steun in de landen van herkomst, informatiecampagnes via de massamedia, voorlichting - ook in de landen van herkomst - over de gevolgen van illegale immigratie. Bovendien moeten we een gemeenschappelijk systeem voor de bescherming van de buitengrenzen opbouwen, en daarbij moeten we gebruik maken van het visum-informatiesysteem, van het Schengen-informatiesysteem en van EURODAC. Op die manier kunnen we de stabiliteit en de veiligheid van onze Europese Unie op de lange duur handhaven. 
Panayiotis Demetriou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik het Oostenrijkse voorzitterschap van harte gelukwensen met het geleverde werk en met het feit dat het in de afgelopen zes maanden de Europese Grondwet opnieuw voor het voetlicht heeft gebracht.
Ik wil de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, van harte gelukwensen met de historische toespraak die hij vandaag heeft gehouden in het Europees Parlement. De heer Barroso heeft de Europese droom opnieuw geformuleerd en ons nieuwe hoop gegeven voor de toekomst van Europa. Bravo, mijnheer Barroso!
Beste collega's, de globalisering heeft vele uitdagingen, vele problemen en veel druk in de Europese Unie teweeggebracht: economische druk, politieke druk, demografische druk en allerhande uitdagingen. Om de uitdagingen van de globalisering het hoofd te kunnen bieden, bestaat geen andere oplossing dan een "constitutionalisering" van de Europese Unie. De Unie kan in haar huidige staat niet blijven functioneren en de problemen aanpakken. Geen enkele lidstaat kan eigenhandig de problemen van de globalisering aan. Al degenen die met leedvermaak spreken van een dode Grondwet, moeten maar eens uitleggen hoe de problemen in de huidige omstandigheden moeten worden opgelost.
Europa moet zijn geloofwaardigheid vergroten en de problemen zo goed mogelijk aanpakken: dat kan de basis vormen voor steun aan de Grondwet en de aanvaarding daarvan door de burger. Dat is ons werk, het werk van alle instellingen. De verschillende lidstaten moeten ermee ophouden de Europese Unie met alle zonden van Israël te beladen en zelf de eer op te strijken wanneer iets goed gaat.
Wat onze geloofwaardigheid betreft, is het niet in het belang van Europa om te onderhandelen met Turkije, dat een van de vijfentwintig lidstaten niet erkent en dat Europees grondgebied bezet houdt. We dienen de geloofwaardigheid van Europa geenszins door hierop al te onderkoeld te reageren, terwijl Roemenië en Bulgarije op snoeiharde kritiek konden rekenen. 
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, aan het begin van dit debat heb ik van de heer Schulz gehoord dat de heer Leinen naast de voorzitter van de Commissie een van de belangrijkste personen in Europa is. Wanneer we de voorzitter van de Raad er nog bij nemen, kan ik me daar wel in vinden. Dan klopt dat.
De heer Corbett wilde dit openbare debat, en nu vindt het plaats. Bovendien wordt er in dit Parlement al sinds een paar maanden gedebatteerd - ik hoef alleen maar te herinneren aan het bijzonder constructieve verslag-Voggenhuber, aan de discussies in de Commissie constitutionele zaken. De heer Corbett heeft gezegd: , en ik kan hem alleen maar gelijk geven.
Vandaag heeft hier een heel belangrijk debat plaatsgevonden, en dat zal ook gevolgen hebben voor de gesprekken van de staatshoofden en regeringsleiders, want dit is belangrijk voor Europa. De voorzitter van de Commissie heeft vandaag, net als ik en velen van u, heel duidelijk gezegd dat we met beide benen moeten lopen, dat we op twee sporen moeten rijden. Aan de ene kant moeten we de burgers concrete resultaten en acties laten zien, en aan de andere kant moeten we een discussie voeren over de toekomst van Europa en van het Grondwettelijk Verdrag. Dat lijkt me heel belangrijk, en ik zal de voorzitter van de Raad daarover verslag uitbrengen.
De heer Poettering en anderen hebben onder andere gesproken over het agentschap voor de grondrechten. Ik wil daar graag even op ingaan, want dit onderwerp is ook mij persoonlijk heel dierbaar. Ik heb de indruk dat er misverstanden zijn ontstaan. Het is werkelijk heel belangrijk dat de Europese Unie als gemeenschap van waarden, als Unie, de mensenrechten verdedigt, ook naar buiten toe, en dus moeten we ook een instelling hebben die deze waarden verdedigt, en kan verdedigen. Wij zijn van mening dat dit agentschap voor de mensenrechten een goede instelling zou zijn, en het is natuurlijk helemaal niet de bedoeling om een concurrent voor de Raad van Europa of voor andere instellingen op te richten. Ik zou u willen verzoeken om eens heel goed te kijken naar de voorstellen die op tafel liggen, want die concurrentie is nu net wat we niet willen.
De heer Schulz heeft het gehad over de mensenrechten, over Guantanamo, over gemeenschappelijke waarden, over de CIA-affaire. Natuurlijk moeten we die gemeenschappelijke waarden ook hooghouden tegenover onze partners, en ook tegenover onze vrienden. Dat heeft de Raad heel duidelijk gezegd, en veel ministers, ook de Oostenrijkse minister, hebben dat bevestigd. Natuurlijk zal dit ook tijdens de komende top met de Verenigde Staten een belangrijk onderwerp zijn.
Mevrouw Frassoni heeft, net als veel anderen, gesproken over de openheid. Ik ben haar daarvoor heel dankbaar, want dit was ook een belangrijk punt voor het Oostenrijkse voorzitterschap. We hopen dat we daarover tijdens de Europese Raad goede afspraken kunnen maken. Er zijn inderdaad nog wel wat moeilijkheden, maar we hopen dat we ze kunnen overwinnen. Dat is namelijk een onderwerp waarvan wij samen met het Parlement zeggen dat het voor de burgers heel belangrijk is.
Mevrouw Frassoni heeft ook gezegd dat we niet nauwkeurig genoeg zijn wat de visumfacilitering voor de Balkanlanden betreft. Ik zou er nogmaals op willen wijzen dat er natuurlijk een heel nauwkeurig plan bestaat voor het verlenen van een mandaat, en dat in de conclusies van de Europese Raad ook zal worden gezegd dat deze onderhandelingen volgend jaar moeten worden afgesloten. We weten dat dit voor de landen in de Balkanregio van het allergrootste belang is.
Mijnheer Voggenhuber, ik ben het niet met u eens. Ik vind niet dat het Oostenrijkse voorzitterschap dit debat in de afgelopen maanden met deskundigen, met elites en achter gesloten deuren heeft gevoerd. We hebben alles gedaan wat we konden. We hebben misschien niet altijd bereikt wat we wilden, maar we hebben alles geprobeerd, we hebben met scholieren gesproken, met studenten, met de mensen op straat. We hebben dat op allerlei manieren en in allerlei hoedanigheden gedaan. Dat is belangrijk. We hebben het echt geprobeerd, en ik ben ervan overtuigd dat komende voorzitterschappen dat ook zullen doen.
De heer Galeote heeft de migratie genoemd. Ook in dit verband proberen we heel concrete resultaten te bereiken. Een lijst van veilige derde landen blijft relevant. Dat geldt natuurlijk ook voor een gemeenschappelijk asielbeleid. Er is van alles aan de orde, en we moeten, in ons gemeenschappelijk belang, met onze partners in Europa een beleid uitwerken.
Er is ook over de minderheden gesproken. Daarover zou ik graag willen zeggen dat dit voor ons een heel belangrijk punt was, en dat het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad ook heeft geprobeerd om het aan de orde te stellen.
Mevrouw Resetarits heeft de familie Zeus-Europa weer laten opdraven. Europa was niet alleen de minnares van Zeus, ze waren samen ook een gezin. Ze hebben drie kinderen gekregen. Onder het dak van de familie Zeus-Europa was er natuurlijk wel eens ruzie, maar voor zover we weten waren ze gelukkig met elkaar, en ik denk dat we daar een voorbeeld aan kunnen nemen.
Als ik de heer Ferber goed heb begrepen heeft hij gezegd dat er vijfentwintig volkeren zijn, en hij heeft dat in verband gebracht met het wereldkampioenschap voetbal. Als hij bedoelt dat van nu af aan alle vijfentwintig of zevenentwintig leden mee mogen doen aan het Europees voetbalkampioenschap zou ik dat als Oostenrijker een goede voorzet vinden, want dan zouden we eindelijk ook weer eens mee mogen spelen.
José Manuel Barroso,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, ik geloof echt dat dit een van de interessantste debatten is geweest waaraan ik tot nu toe in het Europees Parlement heb deelgenomen. Er zijn weliswaar meningsverschillen geuit, maar ik heb ook kunnen vaststellen dat er een echte wil is om ons project voor Europa te doen vorderen, dat men eendracht wil bewerkstelligen en wil verenigen. De instellingen verenigen betekent ook de lidstaten en de Europese burgers verenigen, want wij hebben hun steun nodig.
Wij moeten de instellingen verenigen omdat wij - laat dit duidelijk zijn - de drie instellingen nodig hebben: Parlement, Commissie en Raad. Als alleen het Europees Parlement en de Commissie het voor het zeggen hadden gehad, dan was het Grondwettelijk Verdrag er allang geweest. De Commissie heeft het immers unaniem goedgekeurd en het Europees Parlement heeft het met grote meerderheid gesteund. Wij moeten echter ook op de lidstaten kunnen rekenen en momenteel hebben wij niet alle lidstaten achter ons. Daarom moeten wij, als wij echt een oplossing willen vinden, ambitie en realisme met elkaar verzoenen en alle lidstaten meekrijgen.
Als dit zo is - zoals onder andere de heer Rasmussen zo voortreffelijk zei en ook mevrouw Wallström in herinnering bracht - en als wij Europa vooruit willen helpen, is het niet voldoende onze diplomaten te vragen ergens in een mooie omgeving bij elkaar te komen en een oplossing te vinden. Een oplossing kan tegenwoordig alleen met de burgers gevonden worden. Als ik aan het verleden denk, vraag ik mij soms af of de interne markt, de euro, de talrijke stappen vooruit, of dit alles wel het daglicht had aanschouwd als wij bij elke stap een referendum hadden gehad.
Als wij in deze tijd Europa vooruitgang willen laten boeken, moeten wij dat samen met de burgers doen, en daarom is het tegenwoordig inderdaad allemaal veel ingewikkelder. Het is veel moeilijker geworden, en daarom vergt het een zekere tijd, dat klopt, maar het is wel een absolute voorwaarde: als wij Europa vooruitgang willen laten boeken, moeten wij ons uiterste best doen om alle Europeanen daarbij te betrekken, en daarvoor is het nodig het Europees kamp een te maken. Daarom ook heb ik in mijn inleiding gezegd dat men aan het traditionele euroscepticisme van degenen die Europa nooit hebben gewild, niet het euroscepticisme mag toevoegen van degenen die ons Europa vooruit willen laten gaan.
De diverse grote politieke families van Europa hebben misschien uiteenlopende standpunten, maar zodra wij het met elkaar eens zijn dat er schot moet komen in ons Europees project, moeten wij onze gelederen kunnen sluiten en een positieve boodschap, een boodschap van vertrouwen de wereld in sturen. De taak van degenen die hier vandaag in deze zaal bijeen zijn, beperkt zich niet slechts tot het geven van commentaar! Wij kunnen natuurlijk analyses maken, en die moeten wij ook maken, maar de taak van een leider, van een politieke vertegenwoordiger, is vertrouwen en hoop te wekken. Daarom is het mijns inziens van essentieel belang dat er een programma komt dat ons in staat stelt onze burgers te verenigen achter resultaten, achter projecten, teneinde het grootse Europese project te kunnen consolideren.
Van die resultaten kunnen wij er verschillende noemen, en het verheugt mij dat het Oostenrijks voorzitterschap met zoveel energie werkt aan concrete resultaten. Een ding moet namelijk duidelijk gezegd worden: als de lidstaten doelstellingen willen, als zij doelstellingen willen bereiken, moeten ze ons ook de middelen geven.
Meestal zijn alle lidstaten het ermee eens dat op Europees vlak meer gedaan moet worden aan veiligheid en justitie. Alle lidstaten zeggen ons dat er meer gedaan moet worden om illegale immigratie te bestrijden en legale migratie te beheren. Alle lidstaten zeggen dat er meer samenwerking moet komen. Als de Commissie dan echter voorstelt om bepaalde bevoegdheden op justitieel en politieel gebied over te hevelen van de derde naar de eerste pijler, is er niet altijd unanimiteit onder de lidstaten ten aanzien van dat project en ten aanzien van de middelen die noodzakelijk zijn voor een goede uitvoering.
Hetzelfde geldt voor energie. Iedereen is het er mee eens dat er een gemeenschappelijk energiebeleid, een gemeenschappelijke strategie nodig is. Om die gemeenschappelijke strategie te ontwikkelen hebben wij echter middelen nodig. Daarom is het - zoals onder anderen de heer Goebbels en mevrouw Frassoni zeiden - belangrijk dat er concrete resultaten worden bereikt op het gebied van energie-efficiëntie, dat er programma’s komen voor hernieuwbare energiebronnen. Pas dan kunnen wij de doelstellingen van het Groenboek voor een duurzame, concurrerende en continu geleverde energie in de praktijk nastreven.
Hetzelfde geldt voor onderzoek. Een van de grote verworvenheden van Hampton Court is dat men heeft afgesproken dat er op Europees vlak meer gedaan moet worden aan onderzoek en ontwikkeling. Daarom hebben wij het idee geopperd om een Europees instituut voor technologie op te richten, dat een baken kan zijn bij het mobiliseren van al onze energie. Ik hoop dat de lidstaten, als zij het eens zijn over de doelstellingen, ook in staat zullen zijn om ons de middelen te geven voor het verwezenlijken van die doelstellingen.
Daarom geloof ik, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dat de Europese Raad overeenstemming moet bereiken over de te volgen weg. Het gaat er niet alleen om de denkpauze eenvoudigweg te verlengen. Er moet ook een begin worden gemaakt met een engagementsperiode, met een periode waarin concrete resultaten worden vastgesteld die in de nabije toekomst moeten worden bereikt om onze burgers de toegevoegde waarde van Europa te tonen en tegelijkertijd te laten zien - zoals de heren Leinen, Méndez de Vigo en anderen hebben gezegd - dat het ontbreken van een institutionele oplossing enorme kosten veroorzaakt.
Wij hebben een institutionele oplossing nodig, en daarbij raakt men tegelijkertijd aan de kwestie van de uitbreiding. Vaak zet men in het Europese debat degenen die voor uitbreiding zijn aan de ene kant en degenen die voor uitdieping zijn aan de andere. Ik blijf echter geloven dat - zoals de heer Juncker en anderen hebben gezegd - wij beide nodig hebben. De uitbreiding is een van de fundamentele redenen waarom wij moeten uitdiepen, een van de fundamentele redenen waarom de institutionele hervorming gerechtvaardigd is. Het uitgebreid Europa vraagt met steeds grotere aandrang om een institutionele hervorming.
Europa verdelen in landen van de eerste divisie en landen van de tweede divisie is geen antwoord op de huidige moeilijkheden. Als wij een antwoord willen op de huidige moeilijkheden moeten wij veeleer proberen alle lidstaten van de Unie achter ons te krijgen, zowel degenen die nu deel uitmaken van het uitgebreid Europa als degenen die zich zeer spoedig bij ons zullen voegen. Wat dat betreft wilde ik u ook zeggen dat wij van de komende Europese Raad verwachten dat hij een duidelijk teken geeft, dat hij de toezegging doet dat Roemenië en Bulgarije op 1 januari 2007 kunnen toetreden als deze landen aan alle voorwaarden voldoen. Daaraan werken deze landen nu al maandenlang, en ik hoop dan ook dat de Raad deze toezegging zal doen.
Tot slot moeten wij - zoals de heer Stubb en anderen zeiden - blijk geven van een verre blik. Ik weet dat negatieve nostalgie tegenwoordig in de mode is: Oh, hoe geweldig was Europa tien, twintig jaar geleden! Maar laten wij eerlijk zijn: over welk Europa spreken wij dan? Was het twintig jaar geleden zoveel beter, toen een groot deel van ons continent geen vrijheid had, toen een groot deel van ons continent verdeeld was door regimes die niet voor vrijheid en democratie waren?
Was het tien jaar geleden zoveel beter, toen de Balkan het toneel was van bloedbaden? Maakt de Balkan niet eveneens deel uit van Europa? Willen wij de ruimte van vrijheid en democratie niet uitbreiden tot de Europeanen van de Balkan? Daarom houd ik mij buiten deze depressies en dit pessimisme. Ik geloof dat als wij een perspectief hebben, wij zullen inzien dat het noodzakelijk is Europa te laten vorderen. Europa heeft ongetwijfeld moeilijkheden, en de institutionele kwestie is geen geringe moeilijkheid, maar laten wij niet ondergaan in dit negativisme, in dit scepticisme, in dit cynisme, dat tegenwoordig zo in is. Laten wij ons verenigen en ons scharen achter de waarden, zoals bijvoorbeeld - en ik vind het belangrijk dit te onderstrepen - de waarden van het recht. Enkelen onder u hebben Guantanamo genoemd. Wel, laten wij het duidelijk zeggen: niets ter wereld rechtvaardigt dat er door de strijd tegen het terrorisme een vacuüm ontstaat in de eerbiediging van de mensenrechten. In een dergelijk geval moet Europa zijn waarden en overtuigingen hoog houden!
Laten wij dus trots zijn op Europa! Onze partners in Latijns-Amerika vragen ons: “Hoe zijn jullie daarin geslaagd? Ook wij willen vooruitgang boeken bij onze regionale integratie, maar hoe heeft Europa dat voor elkaar gekregen?”. Als wij met onze Russische, Chinese, Indiase en andere partners spreken, ontvangen wij blijken van groot respect voor Europa, voor het uitgebreid Europa, dat een mogendheid is. Laten wij trots zijn op Europa! Laten wij trots zijn op onze waarden! Als wij dit vertrouwen en deze geest van eendracht uitstralen zullen degenen onder ons die werkelijk in de Europese waarden geloven, de huidige moeilijkheden kunnen oplossen en vooruitgang mogelijk maken in ons Europees project, in het project van een concurrend Europa, een open Europa, maar ook een Europa dat is gegrondvest op de idee van solidariteit, een Europa dat de mondialisering aan kan en niet ondergaat. Dat is ons groot project voor Europa!
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat zijn zeven ontwerpresoluties ingediend(1), overeenkomstig artikel 103, lid 2, en 108, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.30 uur plaats.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   - Uit de verklaringen van de Commissie en de Raad blijkt duidelijk dat de volgende Europese Raad er weer niet in zal slagen de hoognodige maatregelen te nemen om verandering te brengen in wat Commissievoorzitter Barroso Europa’s “crisiscultuur” noemt: ze weigeren in te zien wat de aanleiding is voor de kritiek van de burgers.
Ze gaan zo voorbij aan het feit dat de mensen vooral ontevreden zijn vanwege de huidige maatschappelijke crisis. De Raad houdt zich daar in zijn ontwerpconclusies nauwelijks mee bezig. De hele kwestie is uitgesteld tot maart 2007, wanneer er een verslag over dit onderwerp zal worden uitgebracht. De Raad is er alleen maar op uit om de liberaliseringen voort te zetten en de richtlijn voor het voltooien van de interne dienstenmarkt en het gemeenschappelijk energiebeleid er door te drukken.
De eerste prioriteit is de Grondwetskwestie. In de conclusies wordt daarover niets gezegd, maar het was wel het belangrijkste - eigenlijk enige - onderwerp van de speech die de voorzitter van de Commissie heeft gehouden. Hij wees er met nadruk op dat de Commissie gelooft dat we niets te verliezen hebben als we op dit punt proberen vooruit te komen. Hij vergat daarbij wel te vermelden dat het democratische proces heeft geleid tot het verwerpen van de Europese Grondwet door de burgers van Frankrijk en Nederland. De Europese instellingen moeten het oordeel van deze burgers respecteren.
De Raad heeft nieuwe vormen van propaganda aangekondigd, waaronder een voorstel om volgend jaar een Verklaring over het Politiek Europa uit te brengen. Die verklaring zou door alle instellingen ondertekend moeten worden. Daaruit blijkt wel dat de Raad een benadering blijft volgen die niet volstaat om de bestaande problemen op te lossen. 
Filip Kaczmarek (PPE-DE ).
   - De toekomst van Europa is een hoogst belangrijk onderwerp. Het is niet waar dat een goede Europeaan per se een federalist moet zijn. We kunnen wel degelijk goede Europeanen zijn zonder laaiend enthousiast te zijn over het Grondwettelijk Verdrag. Moet de denkpauze worden verlengd? Dat moet ze zeker, al moeten we er wel voor zorgen dat deze periode ook echt wordt gebruikt om na te denken, en niet voor pleidooien, wensdenken of voor het wekken van de schijn dat er geen alternatief is voor de Grondwet.
We moeten een verlengde denkpauze gebruiken om na te gaan wat de Europeanen echt willen, hoe we een evenwicht kunnen vinden tussen grote en kleine lidstaten, tussen nieuwe en oude lidstaten, tussen de rijkere en armere gebieden, tussen het streven naar concurrentievermogen en het dogma van het Europese sociale model. Dat is geen sinecure. Ik vrees dat we niet in staat zullen zijn deze problemen op te lossen als we in ons denken blijven vasthouden aan de bestaande tekst van het Grondwettelijk Verdrag. Het is ook van belang om open kaart te spelen tegen de Europeanen. Weten we wel zeker dat ze akkoord zullen gaan met de uitbreiding van de Europese Unie als de prijs daarvoor de versterking van het politieke overwicht van de grootste lidstaten is? Zijn alle huidige EU-lidstaten op voet van gelijkheid betrokken geweest bij het opstellen van het Grondwettelijk Verdrag?
Er is al veel gezegd over de noodzaak om Europa dichter bij de burger te brengen, om het voor hen gemakkelijker te begrijpen te maken. Ik hoop dat deze wens ook van toepassing is op het debat over de Europese Grondwet. 
Jules Maaten (ALDE ).
   - Het Grondwetsverdrag van de Europese Unie straalde ambities uit die de Unie verder niet waarmaakt. De EU faalt bij de strategie die Europa de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld moet bezorgen, bij de samenwerking bij het bestrijden van de vogelgriep en bij het uitvoeren van een gemeenschappelijk buitenlands beleid. Waarom de ambitie van een heuse Grondwet, als we op al die andere terreinen al geen goede afspraken kunnen maken, of de afspraken schenden die er wel zijn, zoals het stabiliteitspact, zo vragen de Europeanen zich begrijpelijkerwijs af.
We moeten bescheidener zijn. Laten we eerst de werkelijk noodzakelijke institutionele hervormingen doorvoeren. Deze veranderingen, beschreven in hoofdstuk 1 van het grondwettelijk verdrag van 2004, hebben dan het karakter van een gewoon verdrag en vereisen niet per se een referendum in elke lidstaat.
Op termijn dient ook het Handvest van de Europese grondrechten een verdragstekst te worden. Nu geeft het precies de grondwettelijke lading aan het huidige ontwerpverdrag, waar de Unie niet klaar voor is. Ik had zelf graag de rechtstreekse verkiezing van de voorzitter van de Europese Commissie zien opgenomen. Zo lossen we echter in ieder geval de urgentste problemen op en versterken zowel het Europese Parlement als de nationale parlementen. 
De Voorzitter.
   - Ik wil de heer K.P. Sharma Oli, plaatsvervangend eerste minister en minister van Buitenlandse Zaken van Nepal, van harte welkom heten. Hij heeft op de eretribune plaats genomen.
De heer Sharma Oli heeft ontmoetingen gehad met de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken en de voorzitter van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, en zal vanmiddag deelnemen aan een vergadering met de SAARC-delegatie van het Parlement. De voorzitter van die delegatie, mevrouw Gill, is hier aanwezig, in prachtig groen gekleed.
Het verheugt ons dat de heer Sharma Oli de gelegenheid heeft aangegrepen om het Parlement te bezoeken en ons te informeren over de recente ontwikkelingen in Nepal. Wij hopen dat dit bezoek de betrekkingen tussen het Europees Parlement en Nepal verder zal verstevigen en ontwikkelen. 

De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de stemmingen.

Martine Roure (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag wijzen op een fout. Het amendement ter schrapping van artikel 14, dat is goedgekeurd door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, is niet opgenomen in de versie van het verslag die in de plenaire vergadering voorligt, maar de Tabling Office heeft ons verzekerd dat het na de stemming zal worden opgenomen in de definitieve versie. Ik wilde u hier even op wijzen. 
De Voorzitter.
   - Prima, we zullen daarvan zeker nota nemen.
Martine Roure (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, het mondelinge amendement heeft ten doel om in artikel 8 quinquies, lid 5, het woord “verbintenissen" te vervangen door “overeenkomsten”. 

Martine Roure (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, deze stemming is van groot belang. Het verslag is zojuist met een overweldigende meerderheid aangenomen in de plenaire vergadering. De Commissie heeft ons werk aandachtig gevolgd en ons haar steun verleend, wat zij gisteravond weer heeft bevestigd. De Raad, die bij de behandeling van dit verslag in de plenaire vergadering verstek liet gaan, heeft ons echter geen steun gegeven. Nu schittert hij wederom door afwezigheid en wij wachten nog steeds op zijn standpunt ten aanzien van dit verslag.
Ik wijs erop dat er tijdens het vorige voorzitterschap een morele verplichting van de Raad was ten aanzien van dit kaderbesluit inzake de bescherming van persoonsgegevens, en het Parlement zal zich misschien in zijn hemd gezet voelen als de Raad niet de duidelijke verplichting aangaat om dit kaderbesluit vóór het najaar aan te nemen. Ik wijs erop dat de tijd dringt voor de aanneming van dit kaderbesluit, gezien de uitspraak van het Hof van Justitie inzake persoonsgegevens van passagiers. Ik verzoek onze vergadering dan ook om de stemming over de wetgevingsresolutie uit te stellen op basis van artikel 53, lid 2, van het Reglement. 


Alessandra Mussolini (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, het is belangrijk dat iedereen weet wat er gisteren in de Europese Volkspartij is gebeurd. Ik kan het ook laten zitten en de heer Poettering een brief sturen, maar juist omdat we het over discriminatie hebben, over rechten en gelijke kansen, ben ik als vrouw, als Italiaanse, verontwaardigd…
De Voorzitter.
   - Ik moet u onderbreken, want dit is helemaal geen persoonlijk feit. Misschien dat u dit punt aan het einde van de stemmingen aan de orde kunt stellen. 

José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, de heer Brok - die een van de onderhandelaars van onze fractie was voor deze gezamenlijke ontwerpresolutie - heeft me verzocht een mondeling amendement in te dienen waarover in principe is onderhandeld met de vertegenwoordigers van de andere fracties. Dit amendement zou moeten worden opgenomen in paragraaf 6, daar waar gesproken wordt van “speciale aandacht voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad”. Daaraan zou moeten worden toegevoegd “in het geval van Bulgarije”, want doel van het amendement is te beantwoorden aan de bepalingen van het verslag dat de Commissie in mei heeft opgesteld, en het zou onrechtvaardig zijn die eis voor Roemenië te laten gelden indien dat land, naar zeggen van de Commissie, een bevredigende ontwikkeling te zien geeft. Dat is wat er in het mondeling amendement gezegd wordt, mijnheer de Voorzitter, en ik hoop dat het Parlement daarmee zal kunnen instemmen. 


Gerard Batten (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Ik doe een beroep op artikel 35 van het Reglement met betrekking tot deze stemming. Volgens artikel 35, lid 1, moet de bevoegde commissie ten aanzien van alle voorstellen van de Commissie van wetgevende aard eerst de rechtsgrondslag controleren. Overeenkomstig artikel 35, lid 4, had de bevoegde commissie de geldigheid van de procedure met betrekking tot de denkpauze en het ratificatieproces moeten betwisten, en wel om twee redenen. Ten eerste heeft elke lidstaat die het Grondwettelijk Verdrag verwerpt, op grond van de regels van de EU zelf, het recht om een veto uit te spreken en daarom zou dit Verdrag dood moeten zijn. Ten tweede - en dit is het belangrijkste punt voor mij - is de Europese Grondwet inconstitutioneel op grond van de Britse grondwet, met betrekking tot de Magna Carta, the Bill of Rights en diverse andere besluiten van…
De Voorzitter.
   - Mijnheer Batten, ik moet u onderbreken, want u gaat niet van de juiste vooronderstelling uit: deze tekst is niet van wetgevende aard.
Brian Crowley (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Mag ik u erop wijzen dat de vertolking wat achter liep bij die stemming. Toen u zei dat wij konden stemmen over het eerste deel, stemden wij over het tweede deel, want dat zei de tolk ons, voordat u zichzelf corrigeerde. En toen hebt u de stemming gesloten nog voordat wij de kans hadden om onze stem te corrigeren. Misschien kunt u - als dat mogelijk is - die stemming nog een keer overdoen.
Dirk Sterckx (ALDE ).
   - Voorzitter, mijnheer Crowley heeft gevraagd om de stemming over het tweede deel van amendement 2 over te doen. Als u kijkt naar de cijfers op uw machine dan is er een verschil van honderd mensen die niet gestemd hebben tussen deel 1 en deel 2. U had ongeveer 630 stemmen bij het eerste deel, u had er 545 bij het tweede deel. Af en toe sluit u de elektronische stemming veel te snel, zodat de mensen niet de kans hebben, als ze naar de vertolking luisteren, om te reageren. Ik zou u willen vragen daarvoor iets meer tijd te nemen.
De Voorzitter.
   - De stemming heeft plaatsgevonden en we moeten nu verdergaan, maar ik zal zeker acht slaan op hetgeen u gezegd hebt. We zullen echter niet opnieuw stemmen, want dat doen we hier nooit.
Hiermee is de stemming beëindigd. 
Bruno Gollnisch (NI ). -
   Mijnheer de Voorzitter, het gemor van links staat mij nog helder voor de geest toen werd verzocht om de uitlevering van advocaat Klaus Croissant, van wie bekend is dat hij niet alleen Duitse terroristen de hand boven het hoofd heeft gehouden, maar tevens actief lid is van hun netwerk. Momenteel is Big Brother aan een opmars bezig en het lijkt wel of niets of niemand hem nog een strobreed in de weg kan leggen in deze Europese justitiële ruimte.
De automatische overbrenging van gevonniste personen van de ene lidstaat naar de andere wordt ons voorgesteld als een grote stap voorwaarts. In zekere zin lijkt het erop dat onderdanen van de Unie slechter worden behandeld dan onderdanen van derde landen, die we onder elk beding in het land willen houden waar ze veroordeeld zijn door te schermen met het beginsel “ne bis in idem”. Ik zou graag willen benadrukken dat in een Europa waar de delicten van meningsuiting zich opstapelen, waar de eis van nationale voorkeur gelijk wordt gesteld aan discriminatie, legitieme discussies over historische aspecten met betrekking tot de ontkenning van de holocaust, de verwerping van het communitarisme…
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Het initiatief van Oostenrijk, Finland en Zweden lijkt lovenswaardig. Het is in beginsel positief om het mogelijk te maken dat gevonniste personen sneller naar een land kunnen worden overgebracht waarmee ze op de een of andere manier een band hebben en waar waarschijnlijk een optimale reclassering kan plaatsvinden. Er moet echter wel op worden gewezen dat er op dit moment reeds een verdrag en een aanvullend protocol van de Raad van Europa bestaan over de overbrenging van gevonniste personen.
De Zweedse partij Junilistan vindt voorts dat de justitiële en politiële samenwerking intergouvernementeel kan zijn. Over de onderhavige kwesties moet de Raad met eenparigheid van stemmen beslissen, en ze moeten onder de controle van de nationale parlementen vallen en niet onder de controle van supranationale instellingen als het Europees Parlement.
Junilistan heeft daarom tegen het verslag in de door het Parlement geamendeerde vorm gestemd, een verslag dat onder andere passages bevat over de bevordering van een Europees strafrecht.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij willen er met nadruk op wijzen dat de Zweedse partij Junilistan tegenstander is van het propageren van een liberaal drugsbeleid. We hebben daarom tegen passages gestemd die in die richting gaan. Alle gebruik van drugs anders dan voor medische doeleinden is schadelijk en iets waarmee de maatschappij zich niet moet bezighouden.
Wat het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving betreft, zijn wij principieel van mening dat er geen redenen zijn voor het bestaan van dit centrum, omdat de politiek en de visie op drugsbestrijding van lidstaat tot lidstaat sterk verschillen.
We hebben dus tegen het verslag over de versterking van de rol van dit centrum gestemd.
Carl Lang (NI ),
   .Er wordt ons een verordening voorgesteld om het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving te versterken, de problemen daarvan op administratie- en communicatiegebied op te lossen en om nieuwe banen voor ambtenaren te scheppen. Ik vraag mij echter af hoe doeltreffend dit ultra-Europese instrument nu eigenlijk echt was, want het drugsprobleem is nog steeds een regelrechte tragedie die hele families te gronde richt. Verslaving zorgt ervoor dat mensen hun school niet afmaken, niet meer kunnen werken, opgenomen worden in psychiatrische ziekenhuizen en sterven door zelfmoord of aan een overdosis.
We moeten nu met de vuist op tafel slaan en niet lijdzaam toezien hoe we van de regen in de drup komen. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft het gelijk volledig aan haar kant als zij verder wil gaan dan alleen gegevens verzamelen, zodat ook het beleid van de lidstaten onder de loep kan worden genomen en we kunnen profiteren van de beste praktijken. Dit betekent niet dat de lidstaten hun voorrechten moeten afstaan aan dit Waarnemingscentrum, maar juist dat de samenwerking tussen de lidstaten wordt versterkt.
Naast de doodstraf voor drugsbaronnen moet er ook een drastische mentaliteitsverandering komen om de linkse ideologie van de laatste veertig jaar het zwijgen op te leggen. Deze heeft namelijk gezorgd voor een lakse houding ten aanzien van criminaliteit, die door zelfgenoegzame regeringen is gesteund en heeft geleid tot miljoenen verslaafden bij wie de fysieke gevolgen ook leiden tot blijvende sociale uitsluiting. 
Marine Le Pen (NI ),
   . - Sinds de oprichting in 1993 waren de belangrijkste taken van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaafden het verzamelen, analyseren en verspreiden van transnationale gegevens over drugsproblemen.
Dertien jaar later zijn de resultaten niet om over naar huis te schrijven. Ook al is de kennis over drugs in hun meest uiteenlopende aspecten op het grondgebied van de Europese Unie in zekere zin verbeterd, er is geen enkel positief effect op de consumptie van drugs waar te nemen. Integendeel!
We moeten iets goed voor ogen houden: de drugsconsumptie is tegenwoordig niet meer beperkt tot de traditionele drugs. We zien de opkomst van nieuwe markten voor synthetische drugs die makkelijker te produceren en goedkoper zijn. Dit is een zorgwekkende ontwikkeling, aangezien deze drugs meer geld in het laatje van de drugshandelaren brengen en bovendien nog schadelijker zijn voor de gezondheid van de consument.
Het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaafden vormt in feite slechts een gegevensbank zonder enige operationele waarde. Alle verstrekte cijfers dienen slechts om het mislukte beleid van de lidstaten op het gebied van drugsbestrijding te camoufleren. Het wordt hoog tijd dat de lidstaten hun verantwoordelijkheden serieus nemen en zich niet meer verschuilen achter deze instellingen die noch de roeping, noch de opdracht hebben om namens hen te handelen. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   - Het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EWDD) is in 1993 opgezet en in Lissabon gevestigd. De taak van het Centrum bestaat uit het verzamelen, analyseren en verspreiden van objectieve, betrouwbare en vergelijkbare gegevens om zo een duidelijk beeld van het drugsgebruik in Europa te verschaffen. Als we voor de aanpak van dit probleem een doeltreffend beleid en efficiënte maatregelen willen formuleren, zullen we goed ingelicht moeten zijn over de aard en de omvang van het gebruik.
Er zijn al veel vorderingen gemaakt, maar er zal nog veel moeten worden gedaan om de bewakingsinstrumenten te verbeteren en een werkelijk “gemeenschappelijke taal” te ontwikkelen.
Ik heb vóór dit verslag over het voorstel van de Commissie inzake het EWDD gestemd. De belangrijkste amendementen garanderen dat het Parlement via de medebeslissingsprocedure betrokken blijft, dat het EWDD meer taken krijgt toebedeeld en dat de organen van het EWDD zich kunnen aanpassen aan het uitgebreide Europa.
Het EWDD moet niet alleen objectieve en vergelijkbare gegevens verzamelen, het moet zich ook focussen op een evaluatie van het drugsbeleid en de trends die zich op het gebied van drugsconsumptie voordoen. Tot slot wijs ik op het belang van een betere uitwisseling van goede praktijken bij de benadering van de drugsproblematiek: die uitwisseling moet soepeler verlopen. 
Andreas Mölzer (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, doordat de stemming over het verslag-Roure is uitgesteld, krijg ik de kans om te vertellen wat ik ervan vind. De Europese Unie bevordert volgens mij de angst van de burger voor de “glazen mens” door in te stemmen met het doorgeven van persoonsgegevens aan een volgens de Europese regels voor de gegevensbescherming onveilig derde land, en wel de VS.
Ook bij de geplande elektronische identiteitskaarten, die voor grensoverschrijdende reizen kunnen worden gebruikt, moeten we zorgen voor een voldoende bescherming van persoonsgegevens. Het voorstel voor een belasting op e-mails en SMS-boodschappen is volgens mij onzinnig. Daarvoor zouden namelijk providers, die een -contract met de consument hebben afgesloten, de correspondentie moeten opslaan en persoonsgegevens vergaren, die ze dan zouden moeten doorgegeven aan de belastingdienst.
Daarover is in het verslag-Roure volgens mij onvoldoende nagedacht. 
Jan Andersson, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   Wij hebben voor de resolutie in haar geheel gestemd, maar we hebben een paar belangrijke bezwaren. Allereerst moet het gevaar voor pandemieën niet worden overdreven. Als er een epidemie ontstaat, moet de EU de rol van coördinator spelen. De hoofdverantwoordelijkheid moet bij de lidstaten liggen. De resolutie legt een te groot deel van de verantwoordelijkheid bij de EU neer.
Wel is er in speciale situaties behoefte aan samenwerking op het gebied van vaccins. Dat kan nodig zijn als vaccins moeten worden ingezet waar de behoefte het grootst is. Wij vragen ons echter af of de centrale EU-magazijns voor vaccins, zoals die door de rapporteur worden voorgesteld, wel de meest effectieve aanpak vormen. Bovendien voorzien wij op dit punt vele praktische problemen.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - Zoals de rapporteur - een bekende Cypriotische arts die deel uitmaakt van onze fractie - opmerkt, halen veel mensen vogelgriep en pandemische griep door elkaar. “Tal van mensen en overheden”, aldus de rapporteur, “stellen de komst van A/H5N1 in Europa gelijk aan de komst van een pandemisch virus”. Hij wijst er daarom op dat de communicatiestrategie van de Commissie dient te worden verbeterd. Dat geldt ook voor de algemene coördinatie en de planning van de voorbereiding op noodsituaties in de gezondheidssfeer op EU-niveau.
Net als ik dat zelf in een eender uitgebracht verslag heb gedaan, wijst de rapporteur erop dat de EU technische, wetenschappelijke en economische bijstand aan reeds getroffen landen moet verlenen, met name om bij te dragen aan het verhogen van de wereldwijde bewustwording en aan een overkoepelend wereldwijd plan dat op internationaal, regionaal, subregionaal en nationaal niveau wordt gecoördineerd, met een adequaat stappenplan en tijdschema.
De rapporteur heeft geprobeerd het voorstel van de Commissie te verbeteren en op een aantal punten meer duidelijkheid te verschaffen. We hebben daarom voor dit verslag gestemd. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Dit verslag behandelt een vraagstuk dat bij uitstek grensoverschrijdend is. Er zijn dan ook goede redenen voor de lidstaten van de EU om de genomen maatregelen en politieke besluiten te coördineren. We hebben dan ook besloten om voor het verslag in zijn geheel te stemmen. We willen echter benadrukken dat geïsoleerde maatregelen van de kant van de EU onvoldoende zijn om de uitdagingen van de wereldwijde influenzapandemie aan te kunnen. Het is daarom van het grootste belang dat de EU optreedt in samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie, de WHO.
Wij plaatsen vraagtekens bij afzonderlijke punten in het verslag, zoals de noodzaak dat de Commissie een omvangrijke communicatiestrategie opzet samen met het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC). Wij gaan ervan uit dat de lidstaten van de EU volledig in staat zijn om de communicatie met de burgers zelf te regelen, zonder hulp van EU-organen. Op dezelfde manier verzetten wij ons tegen het aanleggen van een communautaire voorraad pandemievaccins in de Gemeenschap. Wij vinden dat internationaal erkende organisaties zoals de WHO zich met wereldgezondheidvraagstukken moet bezighouden.
Wij hebben kritiek op het feit dat het Europees Parlement op deze manier een belangrijk politiek vraagstuk misbruikt om de internationale politieke rol van de EU uit te breiden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Ik wil om te beginnen opmerken dat veel mensen vogelgriep en pandemische griep door elkaar halen. Er moet op het gebied van communicatie dus nog veel worden gedaan.
Als politieke besluitnemers zijn we gehouden de burgers te beschermen. We moeten ervoor zorgen dat de middelen beschikbaar zijn om een doeltreffend antwoord te formuleren op alles wat de volksgezondheid in onze maatschappijen kan bedreigen.
We weten dat de dreiging van een griepepidemie een volksgezondheidsprobleem is dat ons allen aangaat. Het is intussen de vraag hoe groot de kans op zo’n epidemie is. De bevoegde autoriteiten menen dat het gevaar voor de menselijke gezondheid heel gering is. Ik geloof daarom dat het heel belangrijk is dat we een doelgericht preventiemechanisme ontwikkelen om snel te kunnen reageren als er zich een noodsituatie voordoet. Er moet dus, zoals de rapporteur stelt, een specifiek plan worden opgezet om de acties op de verschillende niveaus te coördineren. Verder dienen we ervoor te zorgen dat alle burgers over duidelijk informatie kunnen beschikken, zodat ze op alles voorbereid zijn.
Ik heb daarom voor het verslag-Amadou gestemd. 
Frank Vanhecke (NI ).
   - Voorzitter, Joseph Weiler heeft in zijn boek "The Constitution of Europe" omstandig omschreven hoe het Hof van Justitie in het verleden systematisch het veld van de bevoegdheden van de Europese instellingen vergrootte zonder dat hiervoor een democratische legitimiteit bestond en zonder dat dat Hof in dezen over een mandaat van de regeringen van de lidstaten beschikte.
Nu wordt door dat beruchte arrest van 13 september 2005 in feite ook het strafrecht een Europese bevoegdheid. Het Hof van Justitie veegt daarmee de vloer aan met de bevoegdheidsbeperkingen van de Europese verdragen. Het lijkt daar in dat Hof van Justitie wel op een soort juridisch Absurdistan met wereldvreemde rechters die aan niets of niemand meer verantwoording verschuldigd zijn. Dan is men verbaasd dat onze burgers, wanneer zij daartoe eens de kans krijgen, hun ongenoegen laten blijken en bijvoorbeeld de Europese grondwet wegstemmen. 
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ),
   Een van de belangrijkste nieuwe elementen van de Grondwet is het voorstel om aan alle wetten in de EU gemeenschappelijke strafbepalingen te verbinden.
Het is heel logisch dat iedere staat per wet bepaalt wat een inbreuk op die wet moet kosten.
Dat heeft de Raad ook gedaan. De Raad heeft via een intergouvernementeel besluit eenstemmig bepaald wat milieumisdrijven moeten kosten.
Het conflict gaat niet om de inhoud, maar om de vorm.
Het supranationale Hof van Justitie is niet tevreden met zijn rol als gerechtelijke instantie.
De rechters willen ook wetgever zijn, in deze zaak zelfs grondwetgevers, zelfs tegen het unaniem besluit van alle lidstaten in.
Ze nemen gewoonweg een passage aan uit de Grondwet, terwijl die Grondwet uitdrukkelijk is verworpen.
Dat is net zo conform de wet als een besluit van de Zware Jongens om het geldpakhuis van Dagobert Duck te legen.
Wat verbeelden die rechters zich?
Ze moeten de wet en het recht handhaven, maar ze schenden zelf de wet en het recht.
Het Hof zou op zijn nummer gezet kunnen worden doordat de parlementen van de lidstaten elk voor zich besluiten dat dit arrest geen rechtsgevolg heeft in hun land.
Er moet ook een democratische procedure komen voor de benoeming van rechters. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   Deze uitspraak bevestigt dat de Commissie juist heeft gehandeld toen ze met de steun van het Parlement het kaderbesluit over de bescherming van het milieu met strafrechtelijke middelen aanvocht. Erkend wordt nu dat we voor de bescherming van het milieu gecoördineerde actie moeten ondernemen door de ernstigste vergrijpen strafrechtelijk vervolgbaar te maken. Deze doelstelling en deze materie vallen dus onder de bevoegdheden die de Gemeenschap uit hoofde van het EG-Verdrag op milieugebied heeft, en dus niet onder de bepalingen van het EU-Verdrag met betrekking tot politiële en justitiële samenwerking in strafzaken.
Weliswaar wordt erkend dat de Gemeenschap in algemene zin geen bevoegdheden heeft op strafrechtelijk gebied, maar er wordt toch een heel nuttig precedent geschapen door de tot de derde pijler behorende onderwerpen te communautariseren. Bovendien wordt op deze wijze het toezicht van het Parlement op een zo gevoelige materie als het strafrecht versterkt.
De gevolgen zijn verreikend, en niet alleen voor nog goed te keuren juridische instrumenten. Ook de bestaande wetgeving zal moeten worden aangepast. Al deze instrumenten zullen nu op een nieuwe rechtsgrond - de eerste pijler - moeten worden gebaseerd. Dat betekent dat het Parlement in deze context medewetgever wordt.
Er is nu een kaderbesluit op het gebied van het milieu buiten werking gesteld. De gevolgen daarvan zullen echter ook op andere gebieden waarneembaar zijn, en wel op elk beleidsgebied en zelfs in de sfeer van de grondrechten, als blijkt dat het nodig is strafrechtelijke maatregelen te nemen om de doeltreffendheid van het beleid en respect voor de grondrechten te verzekeren. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   Het arrest van het Europese Hof van Justitie van 13 september 2005 vormt een ware juridische omwenteling in wat doorgaans het communautaire rechtssysteem wordt genoemd. Dit is namelijk de eerste keer dat het Hof zich uitspreekt over competentievraagstukken op strafrechtelijk gebied en besluit dat de Europese Unie van de lidstaten strafrechtelijke sancties kan eisen in geval van zware overtredingen van het milieubeleid. In beginsel valt het strafrecht, evenals de wetgeving op het gebied van strafvordering, onder de competentie van de lidstaten. Door deze gerechtelijke uitspraak valt een gedeelte van het strafrecht van de lidstaten voortaan onder het Europese recht, zonder dat de lidstaten hier hun formele goedkeuring voor hebben gegeven. Dit houdt dus harmonisatie van het strafrecht in, wat impliciet was verworpen door het dubbele "nee" van Frankrijk en Nederland bij het referendum over de Grondwet. Maar er staat ons meer zwaar weer te wachten. Het risico bestaat dat deze jurisprudentie zich als een olievlek uitbreidt over alle communautaire gebieden en met name op het gebied van de vermeende grondrechten. Ik denk daarbij aan de bestrijding van vermeend racisme en discriminatie van verschillende aard, de bescherming van persoonsgegevens, het asielrecht en zelfs het migratiebeleid. Deze ontwikkeling gaat niet in de richting van de vrijheden en is zeer zorgwekkend. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   In dit verslag worden de gevolgen behandeld van arrest C-176/03 van het Hof van Justitie, waarmee de EU de bevoegdheid kreeg om volgens de eerste pijler de nodige strafrechtelijke sancties aan te nemen om te garanderen dat de bepalingen in de eerste pijler een volledige werking krijgen, in dit geval op het gebied van het milieu.
Het EG-Verdrag voorziet echter niet in een uitdrukkelijke toekenning van bevoegdheden op het gebied van het strafrecht. Met het oog op de belangrijke betekenis die het strafrecht voor de soevereiniteit van de lidstaten heeft, zou het niet toegestaan moeten zijn dat deze bevoegdheid impliciet naar de Gemeenschap wordt overgebracht. Bovendien wordt in de artikelen 135 en 280 van het EG-Verdrag uitdrukkelijk vastgesteld dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de toepassing van het nationale strafrecht en de nationale rechtsbedeling. Desondanks heeft de Commissie meegedeeld dat deze overbrenging van het strafrecht naar de bevoegdheid van de Gemeenschap niet aan beperkingen onderhevig is en in beginsel alle in het EG-Verdrag geregelde gebieden kan omvatten.
Door de interpretatie van de Verdragen door het Hof van Justitie worden de pijlers dus gecombineerd in één institutioneel kader, hetgeen een element was van de nu verworpen Europese Grondwet. De Zweedse partij Junilistan is sterk tegen deze uitholling van het nationale zelfbeschikkingsrecht en heeft dus tegen het verslag gestemd.
Sylvia-Yvonne Kaufmann (GUE/NGL ),
   Het Europees Hof van Justitie heeft eens te meer vast moeten stellen dat de Raad zich niet heeft gehouden aan het EG-Verdrag. De Raad heeft geprobeerd om de medezeggenschap van het Parlement in het wetgevingsproces te omzeilen door een andere rechtsgrondslag te kiezen dan in het Verdrag is voorzien. Daarom is het niet verrassend dat de rechters in Luxemburg de Raad hebben veroordeeld. Dat was te verwachten, en is in ieder opzicht een goede zaak.
Nu is het natuurlijk de taak van alle instellingen om het arrest te analyseren en er conclusies uit te trekken voor de toekomst. Ik kan de conclusies van de Commissie echter niet helemaal volgen. Het Hof van Justitie is namelijk heel behoedzaam te werk gegaan. Het heeft nogmaals het principe bevestigd dat de EG geen eigen strafrechtelijke bevoegdheid heeft. Het Hof heeft aan het EG-Verdrag dus heel bewust slechts voor bepaalde gevallen een aanvullende strafrechtelijke wetgevingsbevoegdheid ontleend. Desondanks lijkt het erop dat de Commissie aan het arrest van het Europees Hof van Justitie een algemene strafrechtelijke bevoegdheid voor de EG wil ontlenen. Na de Raad wil nu ook de Commissie eigen bevoegdheden ontlenen aan de Europese Verdragen, terwijl de lidstaten die niet aan hen hebben overgedragen.
De werkwijze van de Commissie is voor een groot deel in strijd met het recht. Ook met het oog op ons integratiebeleid is ze onaanvaardbaar. Daarom heeft het Parlement met het verslag-Gargani terecht een stokje gestoken voor de onredelijke wensen van de Commissie. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   De Britse conservatieven hebben zich onthouden tijdens de stemming over het verslag-Gargani. Wij hebben weliswaar grote waardering voor de pogingen van de rapporteur om gepast te waarschuwen voor pogingen om te achterhalen wat de juiste toepassing zou zijn van het arrest van het Hof, maar volgens ons is het helemaal niet noodzakelijk na te gaan of de -clausule al dan niet geactiveerd moet worden. Ons inziens is er meer tijd nodig om te kunnen onderzoeken of, en zo ja welke, stappen moeten worden ondernomen ten aanzien van de specifieke en onmiddellijke vertakkingen van dit arrest, voordat men dit als een voorwendsel probeert te gebruiken om nationale bevoegdheden op strafrechtelijk gebied op oneigenlijke manier naar zich toe te trekken. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   - Het verslag spoort met de uitspraak van het Hof en de betreffende mededeling van de Commissie. Zoals ook de Europese Commissie doet, interpreteert het verslag bovenstaande uitspraak als het toekennen van de bevoegdheid tot het opnemen van strafrechtelijke bepalingen in elk Gemeenschapsbeleid waarin sprake is van bindende regels, zodat hun toepassing is verzekerd. Dat is een grote stap in de richting van het invoeren van strafrechtelijke minimumregels op EU-niveau door de wetgevende organen van de Unie, met andere woorden de "communautarisering" van het strafrecht. In paragraaf 4 wordt inderdaad voorgesteld een gemeenschappelijk EU-strafrecht in te voeren en zo de lidstaten het exclusieve recht te ontnemen om zelf te beslissen welk gedrag als misdrijf geldt en ook het recht om de strafmaat te bepalen. Op die manier wordt een van de pijlers van de nationale soevereiniteit ondergraven, en zo wordt via een achterdeurtje een van de elementaire bestanddelen van de Europese Grondwet weer binnengebracht, namelijk het primaat van het Gemeenschapsrecht boven de nationale wetgevingen en grondwetten, zodat de Europese volkeren de tot wet verheven wil en de strategische keuzen van het Europese kapitaal rechtsreeks opgelegd krijgen.
Daarom hebben wij tegen het verslag gestemd. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   Ik stem voor het alternatieve resolutievoorstel van de heer Bonde, omdat hij kritiek uit op het feit dat het Europese Hof van Justitie probeert om milieurecht te gebruiken als een springplank om de EU in staat te stellen om de macht over grote delen van het strafrecht over te nemen. Ik ben echter niet categorisch tegen alle soorten strafrechtelijke regels voor grensoverschrijdende milieumisdrijven. Die regels kunnen soms nodig zijn om bijvoorbeeld iets te doen tegen zeeschepen die het milieu schaden. 
Lasse Lehtinen (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, toen wij het verslag van mevrouw Ždanoka behandelden, was het voor mij belangrijk dat de amendementen die op paragraaf 11 waren ingediend niet werden aangenomen, want die hadden absoluut niets met non-discriminatie te maken. Daarom stemde ik met de meerderheid mee. 
Frank Vanhecke (NI ).
   - Voorzitter, ook deze maand hebben we opnieuw prijs met het zoveelste wereldvreemde verslag tegen racisme en discriminatie, deze keer van onze collega Ždanoka. Opnieuw een catalogus van politiek correcte gemeenplaatsen die stilaan een specialiteit van deze instelling aan het worden zijn. Het regent weer racisme- en discriminatie-spoken en oproepen tot Europese regelgeving en tot het verplichten van de lidstaten om eigenlijk Europese burgers te discrimineren ten voordele van vreemdelingen, die volgens dit verslag niet enkel dezelfde politieke en sociale rechten moeten krijgen, maar die bovendien op vele gebieden nog voorrang moeten krijgen ook.
In dit Europees Parlement is er blijkbaar maar weinig gezond verstand voorhanden om in te zien dat echt racisme in Europa gelukkig maar een zeer marginaal fenomeen is, maar dat anderzijds onze burgers bekommerd zijn om de uitholling en de aantasting van de veiligheid, de welvaart en de culturele identiteit waarop zij recht hebben. 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Ždanoka gestemd omdat we weer voor de zoveelste keer te maken hebben met een reeks voorstellen die geen oplossing bieden voor het probleem, maar die integendeel een onderdeel zijn van het probleem. We moeten eens ophouden met minderheidsgroepen zoals allochtonen als zielig te beschouwen. We moeten ophouden al hun problemen bij voorbaat toe te schrijven aan discriminatie. Dit linkse heeft de problemen alleen maar verergerd. Er is een volledige koerswijziging nodig. We moeten de nadruk leggen op persoonlijke verantwoordelijkheid en op de noodzaak dat allochtonen zich aanpassen aan onze wetten, onze taal, onze normen en waarden.
Door altijd maar te praten over zogenaamde discriminatie, zoals we hier in het Europees Parlement doen, verzwakken we de impuls voor vreemdelingen om zich te integreren. Zoiets is misschien wel goed voor de groeiende antidiscriminatie-industrie, maar het is slecht voor de allochtonen én voor het land waar ze zich gevestigd hebben. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan is tegen alle vormen van discriminatie, ongeacht of het gaat om geslacht, ras, etnische herkomst, godsdienst of levensovertuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid.
We hebben daarom besloten om het verslag in zijn geheel te steunen en onze steun te betuigen aan het standpunt dat het grondrecht op non-discriminatie voor alle burgers van de EU moet gelden. We zijn het echter niet met alle passages eens, en hebben dus tegen die passages gestemd. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   Ik en mijn Britse conservatieve collega’s zijn ten zeerste gehecht gelijke kansen voor iedereen. Wij hebben ons echter bij dit verslag onthouden omdat het her en der te gedetailleerd en prescriptief is. Bovendien is het wat de concrete maatregelen betreft die hierin worden voorgesteld, verre van duidelijk of de lidstaten daarmee geholpen worden bij de ontwikkeling van een coherent en consequent antidiscriminatiebeleid. 
Carl Lang (NI ),
   .Met de belangrijkste voorstellen van dit verslag worden drie fundamentele waarden van de Europese democratieën op losse schroeven gesteld.
- ‘Positieve actie’, de versie van het Europees Parlement van 'positieve discriminatie’, het stokpaardje van de heer Sarkozy, breekt met het uitgangspunt van gelijkheid tussen de burgers van eenzelfde land. De voorgestelde maatregelen zoals ‘prioritaire toegang’ tot bepaalde beroepsgroepen zijn aan te merken als discriminatie ten aanzien van de onderdanen van onze landen, die niet de status van immigrant hebben;
-‘deelname van niet-burgers aan de verkiezingen’, dat wil zeggen het stemrecht van buitenlanders, richt het beginsel van de nationaliteit zelf te gronde;
- de wens om homoseksuele stellen in alle lidstaten dezelfde rechten te geven als heteroseksuele stellen houdt in dat zij het recht kunnen eisen om te trouwen en kinderen te adopteren. Als hieraan tegemoet wordt gekomen, zullen de grondslagen van het gezin, de hoeksteen van iedere samenleving, worden afgebroken.
In dit verslag is men zeer begaan met het lot van immigranten en homoseksuele stellen, maar er wordt met geen woord gerept over schandalige vormen van discriminatie:
- discriminatie die tientallen miljoenen eerlijke mensen ondergaan, die het slachtoffer zijn van onveiligheid omdat zij toevallig niet in beveiligde woonwijken wonen;
- discriminatie die miljoenen kiezers van het Front National in Frankrijk ondervinden omdat zij niet in het Parlement vertegenwoordigd mogen worden. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   - Ik wil mevrouw Ždanoka graag gelukwensen met haar belangrijke verslag over een kaderstrategie voor non-discriminatie en gelijke kansen voor iedereen. Ik steun dit verslag, en dat geldt in het bijzonder voor de oproep van de rapporteur aan de lidstaten om in hun wetgevende praktijken terdege rekening te houden met de verschillende redenen voor discriminatie, teneinde het Handvest een geloofwaardigheid mee te geven die tot nu toe vanwege de niet-bindende juridische status zeer zwak was.
De strijd tegen discriminatie moet steunen op onderwijs, de bevordering van goede praktijken en het opzetten van campagnes die zich richten op de publieke opinie en de domeinen en sectoren waar discriminatie voorkomt. Bewustwording van de maatschappelijke gevolgen van dit verschijnsel is vermoedelijk de meest efficiënte manier om discriminatie te bestrijden. 
David Martin (PSE ),
   Ik ben blij met dit verslag, waarin duidelijk staat dat de strijd tegen discriminatie moet steunen op onderwijs. In het verslag wordt gepleit voor beste praktijken en voor het opzetten van campagnes die zich richten op de publieke opinie en op de domeinen en sectoren waar discriminatie voorkomt. Aangezien discriminatie grotendeels wordt veroorzaakt door een gebrek aan kennis over de ander, wordt in het verslag benadrukt dat het probleem daarom bij de wortel moet worden aangepakt, door middel van gerichte acties die tolerantie en diversiteit al van jongs af aan moeten bevorderen. Programma’s zoals Socrates, Leonardo en Jeugd spelen daarbij een heel belangrijke rol.
In het verslag wordt duidelijk gesteld dat positieve maatregelen moeten worden genomen om het rekruteringsbeleid en de rekruteringspraktijken te herzien en de onderdelen daarvan te schrappen die voor achtergestelde groepen een belemmering vormen om deel te nemen aan het sociale leven en daar een belangrijke rol in te spelen.
Ik betreur dat de Commissie in dit stadium nog geen plannen heeft om een allesomvattende wetgeving voor het bestrijden van discriminatie uit te werken. De traditionele nationale minderheden hebben dringend behoefte aan een normatief kader voor een effectieve deelname aan het besluitvormingsproces aangaande hun identiteit, niet alleen om de dubbele normen als gevolg van de Kopenhagen-criteria uit de wereld te helpen, maar ook om een eind te maken aan het totale gebrek aan regels in de lidstaten. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   Wetgeving waarmee iedere vorm van discriminatie wordt bestreden, is weer een voorbeeld van zogenaamde progressieve wetgeving van de Europese Unie op sociaal gebied.
Als antwoord op een Groenboek van de Commissie neemt het Parlement vandaag een initiatiefverslag aan waarin het zijn mening geeft op de in te zetten middelen om discriminatie te bestrijden, zowel in de maatschappij als op de werkplek. Al in 2000 nam de Europese Unie twee richtlijnen (2000/43 en 2000/78) aan waarmee de lidstaten gedwongen werden een wetgevend en gerechtelijk apparaat in het leven te roepen om dit verschijnsel aan banden te leggen. Alle lidstaten hebben weliswaar aanzienlijke vooruitgang geboekt in hun wetgeving, maar er is nog steeds werk aan de winkel, met name op het gebied van onderwijs.
Het Parlement komt dan ook met een hele reeks voorstellen ter bestrijding van de verschillende vormen van directe en indirecte discriminatie, gebaseerd op etnische afkomst, geslacht, leeftijd, handicap, seksuele voorkeur of religieuze overtuigingen. Het doel is beste praktijken bevorderen om 'positieve discriminatie' of een quotabeleid, zoals sommigen voorstaan, te voorkomen.
De Europese Unie beschikt over weinig bevoegdheden op sociaal gebied, maar het moet gezegd dat zij het voortouw neemt als zij de middelen heeft. Dit is een ambitieuze tekst waarmee we een extra lange neus kunnen maken naar degenen die Europa fel bekritiseren omdat het geen sociale dimensie zou hebben. 
Martine Roure (PSE ),
   Ik heb het verslag van mevrouw Ždanoka gesteund omdat de Europese Unie een sterke strategie nodig heeft om discriminatie te bestrijden. Overal in Europa horen we namelijk haatdragende woorden en zien we afschuwelijke daden, waaronder geweldsdaden. De Europese Unie moet met een strategie komen om gelijke kansen te bevorderen, zodat we een einde kunnen maken aan alle vormen van discriminatie.
Deze Europese strategie kan in bepaalde gevallen worden vertaald in positieve actie. Ik ben echter van mening dat positieve actie verschilt van enige vorm van positieve discriminatie, zoals in artikel 2 van het verslag uitdrukkelijk wordt gezegd. We kunnen discriminatie namelijk niet bestrijden door een nieuwe vorm van discriminatie in het leven te roepen. Met positieve actie daarentegen kunnen we de aandacht van bepaalde achtergestelde groepen richten op specifieke maatregelen die op hen betrekking hebben, bijvoorbeeld op het gebied van de aanwerving.
Het Parlement herhaalt in deze tekst tot slot dat discriminatie van gehuwde of geregistreerde stellen van hetzelfde geslacht verboden dient te worden op dezelfde grond als enige andere vorm van discriminatie, en in het bijzonder indien deze personen hun recht willen uitoefenen op vrij verkeer op het grondgebied van de Europese Unie. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   Hoewel er paragrafen zijn waarin de rapporteur de EU te veel macht wil geven en waarin de nationale rechtspraktijk ter discussie wordt gesteld, overheersen de positieve onderdelen van dit verslag over non-discriminatie en gelijke kansen voor iedereen. In zijn geheel is het een goed verslag en daarom steun ik het. 
Andreas Mölzer (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij zijn weliswaar van mening dat Roemenië en Bulgarije beslist bij de familie van de Europese volkeren horen en ook een Europees perspectief verdienen, maar verwachten desondanks niet dat beide landen al hun problemen op het gebied van de corruptie en de georganiseerde misdaad binnen een paar maanden hebben opgelost. Vooral wie hoopt dat Bulgarije als lid van de EU beter in staat zal zijn om de corruptie en de georganiseerde criminaliteit in eigen land te bestrijden slaat de plank lelijk mis. De problemen op dat vlak worden misschien nog wel ernstiger, en dat zou ook gevolgen kunnen hebben voor de andere lidstaten van de EU. Men heeft de terechte zorgen en angsten van de Europese burgers niet serieus genomen. Men heeft over de hoofden van de burgers heen een uitbreidingslawine losgemaakt, en de facto vinden er nu automatische uitbreidingen plaats. Daarmee kan ik niet instemmen. Daarom heb ik ook niet ingestemd met deze resolutie. 
Gérard Deprez (ALDE ),
   .Ik heb mij onthouden van stemming over de ontwerpresolutie over de toetreding van Bulgarije en Roemenië, aangezien ik niet het belang ervan inzie om in dit stadium een dergelijk standpunt in te nemen.
Persoonlijk zou ik er de voorkeur aan hebben gegeven indien het Europees Parlement, alvorens zich uit te spreken, het voortgangsverslag zou hebben afgewacht dat de Commissie begin oktober zal indienen.
Als dan zou blijken dat de Commissie serieuze voorbehouden heeft met betrekking tot de vraag of een of beide landen op 1 januari 2007 kunnen toetreden, zie ik niet goed in wat het nut is van de vandaag aangenomen resolutie. De starre manier waarop ons Parlement vandaag bezig is, geeft in mijn ogen geen blijk van een goede en gezonde democratie. 
Glyn Ford (PSE ),
   Laat ik heel duidelijk zijn. Wat mij betreft kunnen zowel Roemenië als Bulgarije, en trouwens ook Turkije, voldoen aan de criteria voor het lidmaatschap van de EU. Ik maak mij wel zorgen over het feit dat de eerste twee naar mijn mening nog een lange weg te gaan hebben voordat zij lid kunnen worden van de Unie. Er zijn problemen met corruptie en de rechtsstaat. Het is van groot belang dat beide landen de hervorming van hun gerechtelijke stelsels verder consolideren en hun rechterlijke macht transparanter, doelmatiger en onpartijdiger maken.
In Bulgarije is daarnaast nog steeds sprake van wijdverbreide discriminatie tegen de Romagemeenschap op het gebied van huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs en werkgelegenheid. Zij zijn het slachtoffer van sociale uitsluiting.
Ik realiseer mij dat wij, gezien het standpunt van het Parlement, het lidmaatschap slechts kunnen uitstellen van 2007 tot 2008. Als ik op dit moment moest stemmen, zou ik voor uitstel van het lidmaatschap van Bulgarije moeten stemmen, en zou ik mij ernstig moeten beraden op mijn standpunt met betrekking tot Roemenië. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - De achtereenvolgende uitbreidingen vormen in de geschiedenis van ons werelddeel een succesverhaal zonder weerga.
Dat succes is grof gezegd aan twee factoren toe te schrijven. Aan de ene kant is het zo dat de lidstaten steeds bereid en in staat zijn geweest nieuwe partnerschappen aan te gaan en behalve de baten ook de met elke uitbreiding samenhangende kosten te aanvaarden. Een andere reden voor het succes van deze projecten is dat het vooruitzicht op toetreding positieve gevolgen teweegbrengt. De geschiedenis van Europa van de afgelopen vijftig jaar is vooral het verhaal van een continent dat geleidelijk aan Westerse democratische waarden heeft aanvaard, waarbij de verwachtingen die door het vooruitzicht op toetreding zijn gewekt als katalysator hebben gewerkt.
We moeten met betrekking tot de vooruitzichten voor Bulgarije en Roemenië dan ook twee conclusies aanvaarden. Om te beginnen dat de wens en het verlangen van de EU om deze uitbreiding door te zetten oprecht moeten zijn; het definitieve tijdsschema dient bij de volgende Europese Raad te worden vastgelegd. In de tweede plaats moeten we duidelijk maken dat toetreding pas doorgang kan vinden als aan alle voorwaarden is voldaan. Onze eisen zijn gerechtvaardigd en we hebben met deze aanpak resultaten bereikt. Dat blijkt uit de vorderingen die Roemenië het afgelopen jaar heeft gemaakt. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   . - De druk op Bulgarije en Roemenië wordt verhoogd om de volkeren van die landen te dwingen te gehoorzamen aan de oekazen van de EU en nieuwe ondraaglijke voorwaarden te slikken, die het de plutocratie makkelijker maken om de werknemers uit te buiten.
Men wil de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de EU doen samenvallen met de uitbreiding van de NAVO, de eis om legereenheden te leveren en het opofferen van soevereine rechten van de landen aan de brutale imperialistische plannen van de VS, de NAVO en de EU, ten koste van de volkeren.
De voortdurende aanpassingen van de toetredingsvoorwaarden aan het “communautaire acquis”, ten behoeve van de Strategie van Lissabon, de herziening van het GLB, de kapitalistische herstructureringen en het algemene asociale en anti-arbeidsbeleid van de EU leggen de werknemers uiterst nadelige voorwaarden op, met ingrijpende wijzigingen van elementaire arbeids- en sociale rechten.
De volkeren van die landen komen elke dag meer en meer tot het besef dat ze niets positiefs te verwachten hebben van hun toetreding tot de EU.
De ontwerpresolutie van het EP steunt de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de imperialistische unie en hun onderwerping aan de plannen van de EU en ook het toenemende asociale beleid tegen hun volkeren. Daarom stemt de delegatie van de Griekse Communistische Partij in het Europees Parlement tegen. 
Frank Vanhecke (NI ).
   - Commissievoorzitter Barroso heeft enkele minuten geleden in zijn laatste interventie eigenlijk, misschien ongewild, de vinger op de wonde gelegd. Hij zei dat de Europese Unie niet tegen de wil van de Europese burgers kan uitbreiden en verdiepen. Dat klopt. Het is alleen jammer dat na deze vaststelling alleen maar meer voluntaristische peptalk kwam, terwijl de echte pijnpunten nochtans bekend zijn.
Ik som ze op: het gebrek aan democratische legitimiteit van het Europese project, de grote vragen over het nuttig besteden van de Europese middelen en vooral die toetredingsonderhandelingen met Turkije, die onze burgers niet aanvaarden en nooit zullen aanvaarden en waarvoor nooit een democratische meerderheid van onze burgers zal kiezen. Europa komt heus niet terug op de rails voordat daaraan iets gedaan wordt. 
James Hugh Allister (NI ),
   Dit is weer het zoveelste vervelende debat dat wordt gedomineerd door de hardleerse fanatici die maar blijven strijden voor een mislukte en verworpen Grondwet. Deze Grondwet is door de kiezers bij de eerste de beste gelegenheid die zij kregen afgewezen, maar deze fanatiekelingen denken dat zij hem, door hem steeds weer trouw te zweren, nieuw leven kunnen inblazen. Met mijn stem tegen de resolutie sta ik opnieuw aan de kant van de burger die minder Europa wil in plaats van meer, rechten van staten in plaats van controle door Brussel, en lokale in plaats van centrale macht. De hoeveelheid energie die door de politieke leiders van Europa wordt verspild aan pogingen om onze burgers een ongewenste Grondwet door de strot te duwen, is werkelijk ongelofelijk. Het is misschien moeilijk te verkroppen dat deze Grondwet is verworpen, maar men zal het toch onder ogen moeten zien. 
Jana Bobošíková (NI ),
   Geachte Voorzitter, een van de redenen waarom ik tegen deze resolutie heb gestemd is dat de Duitse politie vandaag op ongehoorde wijze is opgetreden tegen Tsjechische staatsburgers. Zij weigerde tientallen voetbalfans die het WK voetbal wilde bijwonen de toegang tot Duitsland. Ik beschouw dat als een fundamentele schending van het recht op vrij verkeer van personen binnen de EU en als een schending van het Verdrag van Maastricht. Ik ben ervan overtuigd dat vele collega's mij zullen volgen in mijn verzoek aan de Duitse regering om uitleg over de vraag hoe het toch mogelijk is dat zij het grondbeginsel van de EU zodanig met voeten treedt. Ik heb hierover reeds vragen ingediend bij zowel de Commissie als de Raad. 
Gérard Deprez (ALDE ),
   . Ik zou hoofdzakelijk willen zeggen dat ik pertinent weiger toe te zien hoe de ontwerp-Grondwet vandaag ten grave wordt gedragen.
Laten we voor eens en altijd afrekenen met de heersende negatieve spiraal. Laten we onszelf de kans geven om vooruit te gaan. Laten we het ratificatieproces voortzetten zodat we de drempel van viervijfde kunnen halen, zoals is vastgelegd in Verklaring 30.
In dat geval moet, zoals bekend, de Europese Raad zich over de kwestie buigen. Hij zal dan veel meer onderwerpen voor zijn kiezen krijgen dan waarover hij vandaag zijn hoofd moet breken, en met name de vraag:
- of en onder welke voorwaarden we de draad van de ratificering weer kunnen oppakken in de landen die de ontwerp-Grondwet met referenda hebben verworpen;
- hoe we tenminste die gedeelten van de tekst veilig kunnen stellen waarin het Handvest van de grondrechten juridisch kan worden verankerd, het uitgebreide Europa efficiënter kan functioneren en bovendien de sociale rol van de Unie kan worden benadrukt.
Kom nu niet bij mij aan met het argument dat een meerderheid van de burgers tegen deze aspecten van de tekst zou zijn, want daar geloof ik geen snars van.
Dit zal de experts in het zaaien van twijfel en het voeren van een ontmoedigingsbeleid ongetwijfeld tegen de haren instrijken, maar persoonlijk zou ik het Europese integratieproces nieuw leven willen inblazen, dat ik een deugdzame zaak vind. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - Wij hebben tegen deze ontwerpresolutie gestemd, omdat daarin wordt aangedrongen op steun voor het Grondwettelijk Verdrag van Europa. Het idee om aan dit Verdrag vast te houden is onverenigbaar met de mening die de bevolking van Frankrijk en Nederland bij de vorig jaar gehouden referenda hebben verkondigd, en is dus onaanvaardbaar.
Hoe kunnen we blijven spreken over de noodzaak van uitdieping van de democratie als we de besluiten die de burgers uit eigen vrije wil in het kader van democratische referenda hebben genomen, niet respecteren? Dit soort hypocrisie is tekenend voor de kloof die de elite van de communautaire instellingen van de burgers scheidt.
We hebben ook bezwaar tegen een propagandacampagne in de vorm van een reeks parlementaire fora waarin - zoals in de ontwerpresolutie wordt gesteld - met het oog op het behalen van de termijnen gepleit wordt voor een “constitutionele oplossing” wanneer er in 2009 verkiezingen voor het Parlement worden gehouden.
Er zou meer aandacht moeten worden geschonken aan de maatschappelijke problemen en het vinden van een alomvattende oplossing voor de verlangens van de burgers met betrekking tot meer welzijn, meer ontwikkeling en meer economische en sociale cohesie. 
Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Wij hebben vandaag voor de ontwerpresolutie van de heer Leinen gestemd over de volgende stappen tijdens de denkpauze en de analyse van de toekomst van Europa. Zoals wij eerder naar voren hebben gebracht, vinden wij echter niet dat het Handvest van de grondrechten juridisch bindend moet zijn. 
Robert Goebbels (PSE ),
   Ik heb mij onthouden van de eindstemming over de resolutie over de toekomst van Europa. Ik ben van mening dat deze resolutie overbodig en zelfs contraproductief is. Ik ben een voorvechter van de Grondwet en verwacht dat alle vijfentwintig staats- en regeringshoofden hun handtekening zetten en de ontwerp-Grondwet ter ratificatie in hun respectievelijke landen voorleggen. De burgers van Frankrijk en Nederland hebben "nee" gestemd. Voordat we deze lidstaten vragen opnieuw te stemmen is het noodzakelijk dat na Finland de andere trage landen zich uitspreken, te beginnen bij Groot-Brittannië, Polen, Zweden, Portugal, Ierland en Denemarken. De toekomst van Europa hangt ook van hun keuze af. De Europese Unie kan niet zomaar voorbijgaan aan deze discussie. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   Hoe vaak moet ik hier nog herhalen dat de Europese Grondwet al twee keer het loodje heeft gelegd: de eerste keer in Frankrijk op 29 mei 2005 en de tweede keer in Nederland op 2 juni. Het "nee" van de Fransen en de Nederlanders was niet voor tweeërlei uitleg vatbaar en was met volledige kennis van zaken uitgesproken. Dankzij referenda konden de burgers zich een mening vormen over de tekst. Wat zij verwierpen betrof zowel de vorm (de superstaat) als de inhoud (het voorgestelde ultraliberale beleid), om nog maar niet te spreken over de toetreding van Turkije. Hebt u het wel gehoord? Hebt u het wel in uw oren geknoopt? Is het wel tot u doorgedrongen? U hebt niet eens de moeite genomen. De vandaag aan ons voorgelegde tekst is daar het levende bewijs van.
U moedigt de lidstaten - die dit nog niet hebben gedaan - aan om een tekst te ratificeren die geen bestaansgrond meer heeft, bij voorkeur langs parlementaire weg, zodat de discussie eigenlijk alleen nog maar tussen intimi plaats kan vinden en we de twee "afvallige" lidstaten het mes op de keel kunnen zetten om opnieuw over een Grondwet te stemmen. U roept op Plan D ten uitvoer te leggen. Dit is in feite een plan waarin de werkelijkheid wordt verdraaid en de democratie wordt verloochend. De ware democratie die we hier zoeken, vindt niet plaats via participerende of representatieve weg, maar via referenda. En dat jaagt u de stuipen op het lijf: de burgers het woord teruggeven dat u hun juist had ontnomen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Met de referenda in Frankrijk en Nederlanden is de ontwerp-Grondwet verworpen. Daar kan geen twijfel over bestaan. Twee landen hebben in referenda ‘nee’ gezegd, en dat met een grote meerderheid en een hoge verkiezingsdeelname. Dat de machtselite van de EU dit probeert weg te redeneren, is een democratisch schandaal. Politici en hoge ambtenaren bediscussiëren nu openlijk hoe men onder deze verkiezingsuitslagen uit kan komen. Ze zijn zo brutaal om de uitslagen te verklaren in termen van ontevredenheid over de zittende regeringen in beide landen. Ze zijn gaan tellen hoeveel landen ‘ja’ hebben gezegd, hoewel het duidelijk is dat alle landen het voorstel moeten goedkeuren.
Zelden is zo duidelijk te zien geweest wat voor kloof er gaapt tussen de politieke elite en de gewone bevolking als het om EU-kwesties gaat. Alles wijst erop dat men in Duitsland ook zou hebben tegengestemd als daar een referendum zou zijn gehouden. Hetzelfde geldt onder andere voor Groot-Brittannië, Zweden, Denemarken en misschien nog meer landen.
Democratische uitslagen zijn alleen tegenslagen voor degenen die hebben verloren, omdat ze geen steun van de bevolking hebben. Laten we nu in plaats daarvan een nieuw Verdrag opstellen, waarin de intergouvernementele samenwerking in de EU wordt benadrukt. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   . - De denkpauze is gebruikt om de volkeren de zogenoemde “Europese grondwet” te doen aanvaarden, die is verworpen door de volkeren van Frankrijk en Nederland met respectievelijk 54,7 procent en 61,6 procent. Daarvoor zijn miljoenen uitgegeven uit de begroting, met andere woorden geld van de belastingbetalers.
Er wordt gepropageerd dat de volkeren van Frankrijk en Nederland zich hebben vergist en dat de kapitalistische waarden van de EU primeren, dus de waarden van de vrije markt en de belangen van het kapitaal. Maar de mensen hebben gekozen op basis van hun levenservaring en hebben zich gekeerd tegen de asociale, reactionaire politiek van de EU en haar regeringen, een beleid dat de plutocratie bevoordeelt.
Het beleid van de EU wordt betwist en dat is een goede zaak. Daarom durfden andere regeringen geen referendum te organiseren en wilden zij de Europese grondwet goedkeuren langs parlementaire weg.
De poging om de Europese grondwet opnieuw te introduceren onder een andere naam is een blijk van misprijzen voor het verdict van de volkeren en houdt hen voor de gek. De Europese grondwet is dood en elke poging om hem nieuw leven in te blazen is een grove schending van de unanimiteitsvoorwaarden die de bourgeois pseudo-democratie van de EU zelf hanteert.
De Europese Parlementsleden van de Griekse Communistische Partij zullen de verlengde denkpauze gebruiken om te blijven hameren op het onmenselijke en barbaarse karakter van het beleid van de EU, en tegelijk zullen wij de volkeren blijven oproepen om het beleid omver te gooien. 
Cristiana Muscardini (UEN ),
   Er zijn stappen vooruit gezet bij de opbouw van een Europa met meer samenhang en solidariteit, maar er zijn nog steeds obstakels die de verwezenlijking van veel van onze doelstellingen in de weg staan. Afgezien van de vergaderingen die zijn gehouden om de status quo te onderzoeken, is er niet genoeg nagedacht over het Grondwettelijk Verdrag. Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie moeten gezamenlijk de beweegredenen en de kritiek bestuderen van degenen die - na de ratificatie door enkele lidstaten, de afwijzing door andere en het stilzwijgen van weer andere - hebben onderstreept dat de tekst onduidelijk was en enkele delen ervan niet voldeden.
De burgers verbazen zich steeds meer over het juridisch bindend karakter van het Handvest van de grondrechten, waarin belangrijke thema’s als de bescherming van het gezinsleven ontbreken. Het thema van onze wortels is ook nog open. Een ding willen wij niet: dat Europa niet zeker weet waar het heen gaat omdat wij niet willen weten waar we vandaan komen. In die onzekere situatie nemen de dreigingen van internationaal terrorisme en ongecontroleerde clandestiene immigratie binnen en buiten de Unie toe. De crisis van een samenleving die haar bakens en waarden verliest, leidt bij veel jongeren tot apathie en gewelddadig gedrag. Het onvermogen om de globalisering te sturen en dus groei te creëren en de noodzakelijke impuls te geven aan een model voor energieontwikkeling dat tegen de interne en internationale problemen is opgewassen...
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Om te beginnen houdt het debat over de toekomst van Europa meer in dan alleen maar een debat over de Grondwet. Het debat over die Grondwet is maar een onderdeel van de discussie over de toekomst van Europa.
Ik geloof niet dat het debat over de Grondwet voor de burgers meer heeft. Dat debat moet zeker gevoerd worden, al weet ik niet of we daar haast mee moeten maken. Belangrijk is vooral dat dit een open debat wordt, een debat dat iedereen kan volgen.
Waar het volgens mij vooral om gaat is dat we het besluitvormingsmodel in de EU actualiseren en consolideren, binnen een democratisch kader dat de identiteit en de diversiteit van de verschillenden naties respecteert. De EU zoals die op dit moment eruit ziet, kan de realiteit van het samenleven van vijfentwintig lidstaten niet aan, en zeker niet als dat zevenentwintig, achtentwintig of negenentwintig lidstaten worden.
Ik geloof daarom dat het een goed idee is om te wachten tot de maatschappijen die zich het felst tegen dit voorstel verzetten signalen afgeven dat ze de discussie willen hervatten. Een andere mogelijkheid is dat we onze “constitutionele” aspiraties ietwat naar beneden schroeven en gaan zoeken naar eenvoudiger te verwezenlijken manieren om de voor het voortbestaan van de EU broodnodige institutionele hervorming te realiseren.
Het allerbelangrijkst is echter dat we antwoorden gaan formuleren op die kwesties die de burgers nu bezig houden. Het ontbreekt aan beleid, we kunnen geen resultaten tonen, er is geen groei en de werkgelegenheid stagneert - en dat op een moment waarop de economie hoe dan ook van gedaante verandert. Het komt er gewoon op neer dat die uitdagingen voor onze burgers nu belangrijker zijn dan de Grondwet. 
Gary Titley (PSE ),
   De delegatie van de Labourpartij in het Europees Parlement (EPLP) erkent dat in het voorgestelde Grondwettelijk Verdrag veel belangrijke problemen worden aangepakt die opgelost moeten worden als de EU van vijfentwintig of meer lidstaten doelmatig en democratisch wil kunnen functioneren.
Wij hebben ons bij de stemming over deze resolutie echter van stemming onthouden, omdat wij menen dat met deze resolutie wordt vooruitgelopen op de resultaten van de denkpauze, en ook omdat zij kan worden gezien als een teken dat onvoldoende naar de democratische uitkomsten van de Franse en Nederlandse referenda wordt geluisterd. Wij vinden het belangrijker dat de EU eerst zorgt voor tastbare voordelen voor haar burgers, voordat zij zich weer met de structurele hervormingen voor een betere besluitvorming bezig gaat houden. 
Brian Crowley (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil graag nog een toelichting geven op iets wat ik eerder bij de stemming over de denkpauze heb gezegd. Tijdens de stemming in onderdelen over paragraaf 2 van amendement 2 vroeg u ons hoofdelijk te stemmen, maar vervolgens bedacht u zich en zei u dat u het eerste onderdeel van die stemming in onderdelen wilde checken. Helaas kwam de vertaling toen niet op tijd door, zodat de stem die ik uitbracht voor het eerste onderdeel, bedoeld was voor het tweede onderdeel. Ik was tegen het tweede onderdeel, maar vóór het eerste. Ik, en veel van mijn collega’s met mij, zijn door de gang van zaken op het verkeerde been gezet.
Ik weet dat u de stemming niet kunt overdoen, maar misschien kan worden genotuleerd dat de leden die zo hebben gestemd, dit per abuis hebben gedaan. 
De Voorzitter. -
   Stemmen kunnen inderdaad worden gecorrigeerd.
Ik heb echter van een aantal collega’s vernomen dat alles volledig transparant is verlopen, en ik vind dat men de tolken soms wel wat al te gemakkelijk de schuld geeft. Dus u kunt uw stem natuurlijk wijzigen, maar voor de rest ben ik van mening dat alles volledig normaal is verlopen. 


De Voorzitter.
   - Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende mondelinge vragen:
- O-0041/2006 van Anders Wijkman, John Bowis en Karl-Heinz Florenz, namens de PPE-DE-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0209/2006);
- O-0042/2006 van Anders Wijkman, John Bowis en Karl-Heinz Florenz, namens de PPE-DE-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0210/2006);
- O-0043/2006 van Chris Davies, namens de ALDE-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0211/2006);
- O-0044/2006 van Chris Davies, namens de ALDE-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0212/2006);
- O-0045/2006 van Satu Hassi, namens de Verts/ALE-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0213/2006);
- O-0046/2006 van Satu Hassi, namens de Verts/ALE-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0214/2006);
- O-0047/2006 van Adamos Adamou en Jonas Sjöstedt, namens de GUE/NGL-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0215/2006);
- O-0048/2006 van Adamos Adamou en Jonas Sjöstedt, namens de GUE/NGL-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0216/2006);
- O-0050/2006 van Johannes Blokland, namens de IND/DEM-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0217/2006);
- O-0051/2006 van Johannes Blokland, namens de IND/DEM-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0218/2006);
- O-0052/2006 van Guido Sacconi, namens de PSE-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0219/2006);
- O-0053/2006 van Guido Sacconi, namens de PSE-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0220/2006);
- O-0056/2006 van Liam Aylward, namens de UEN-Fractie, aan de Raad over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0222/2006) en
- O-0057/2006 van Liam Aylward, namens de UEN-Fractie, aan de Commissie over de strategie voor duurzame ontwikkeling (B6-0223/2006). 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, het onderwerp dat we vandaag bespreken betreft, zoals gezegd, de herziening van de strategie voor duurzame ontwikkeling, een zeer belangrijk document van de Europese Raad van Göteborg van vijf jaar geleden. Wij hadden graag een vollediger herziening gehad, en vooral een verslag van de kant van de Commissie met de vermelding van wat er deze jaren eigenlijk is bereikt. Ook hadden we graag gezien dat er specifiek gewag was gemaakt van ambitieuzere doelstellingen voor de lange termijn.
De waarheid is immers dat we op dit moment geen duidelijke vorderingen hebben gemaakt ten opzichte van 2001. De biodiversiteit wordt steeds armer en de klimaatveranderende emissies nemen in de meeste lidstaten nog steeds toe. We hebben grote maatschappelijke verschillen, een grote migratiedruk aan onze grenzen, een hele reeks problemen op gezondheidsgebied, zoals antibioticaresistentie, enzovoort. Dat zijn allemaal zaken die we vanuit een langetermijnperspectief moeten aanpakken.
Ik wil het Oostenrijke voorzitterschap bedanken voor het feit dat het ons, als Parlementsleden, op zo’n zinvolle wijze hierbij heeft betrokken. Dit onderwerp is van horizontale aard en dus moeilijk aan te pakken. Men kan zich afvragen of wij wel goed genoeg georganiseerd zijn, zowel in de overheidskantoren als in de Commissie en het Parlement. We zijn verticaal en sectoraal georganiseerd, maar dit is een horizontaal probleem. Hier moeten we op de lange termijn over nadenken.
Een hoofdkwestie in dit verband is de relatie tussen de strategie voor duurzame ontwikkeling en de strategie van Lissabon. Sommigen in dit Parlement willen deze strategieën op den duur combineren. Op dit moment is het belangrijkste dat er gezorgd wordt voor optimale coördinatie en dat wij Parlementsleden bij het proces worden betrokken. Wij vinden dat de Strategie voor duurzame ontwikkeling niet in de eerste plaats moet worden gezien als een hindernis of een probleem voor groei en ontwikkeling, maar eerder als een kans. De wereld schreeuwt om slimme oplossingen voor bijvoorbeeld de problemen op het gebied van energie en vervoer. Dat zou tot een hoofdvraagstuk in het proces van Lissabon moeten worden gemaakt.
Een groot voordeel van het nieuwe voorstel van de Commissie is dat er nu een internationale dimensie aan is gegeven. We zien dat de ecologische voetafdruk van de EU in de wereld groter wordt, en daar moeten we natuurlijk iets aan doen. Dat betekent overigens ook dat maatschappelijke vooruitgang in het vervolg op een andere manier moet worden gemeten. We kunnen niet alleen kijken naar de groei van het BNP, maar moeten ook op een aantal andere factoren letten. Een logisch gevolg van het internationale perspectief is natuurlijk ook dat we de duurzaamheidsdimensie een veel grotere rol moeten laten spelen in onze ontwikkelingshulp dan we tot nu toe hebben gedaan.
Ter afsluiting wil ik het belang benadrukken van de onderzoeksvraagstukken. Ik heb een aantal vragen aan zowel de Commissie als de Raad. Hoe wilt u de coördinatie versterken tussen de strategie voor duurzame ontwikkeling en de strategie van Lissabon? En vooral: hoe wilt u ervoor zorgen dat de milieutechnologiebranche en innovaties op dit gebied sterker worden gestimuleerd? Hoe wil de Commissie ervoor zorgen dat de duurzaamheidsaspecten beter in de begroting worden weerspiegeld dan vandaag het geval is, met name in de begroting voor ontwikkelingshulp?
Ten slotte moeten we het probleem van de groter geworden ecologische voetafdruk van de EU aanpakken. Overweegt u een of ander actieplan om dit vraagstuk te lijf te gaan? 
Chris Davies (ALDE ),
   De procedures van dit Parlement brengen ons in een zwakke positie. Wij proberen immers invloed uit te oefenen op het document dat deze week naar de Europese Raad gaat, maar in de praktijk is dat document, naar ik aanneem, al geschreven, afgerond en in twintig verschillende talen vertaald, en is onze invloed als Parlement waarschijnlijk nogal beperkt. Misschien moet wij daar in de toekomst eens over nadenken.
Ik wil echter het Oostenrijkse voorzitterschap gelukwensen omdat het dit onderwerp in ieder geval hoog op de agenda heeft gezet. Het heeft getracht er samenhang in te brengen en het heeft manieren gezocht om op dit punt vooruitgang te boeken. Dat juichen wij toe.
Mij gaat het echter vooral om de tenuitvoerlegging. Ik zal een voorbeeld noemen: alle nationale strategieën voor duurzame ontwikkeling moeten volgend jaar juni klaar zijn. Maar wat als dat niet lukt? Welke instrumenten, welke mechanismen hebben wij om ervoor te zorgen dat de lidstaten de beloften die de premiers aanstaande vrijdag zullen doen, ook werkelijk nakomen?
Er moeten meer indicatoren komen. Het ontwerpdocument van Oostenrijk bevat een goed voorstel voor een lijst daarvan, maar die lijst is domweg niet volledig genoeg. Wat wij nodig hebben, zijn specifieke prestatiemetingen. Wij moeten de lidstaten die het idee van duurzame ontwikkeling lippendienst bewijzen maar hun mooie woorden niet omzetten in daden, met naam en toenaam kunnen noemen en aan de schandpaal kunnen nagelen.
Wat werkelijk nodig is, is dat de Commissie, als onafhankelijke scheidsrechter, manieren vindt om de lidstaten die ervoor terugschrikken om in de Raad de kat de bel aan te binden en de schuldigen aan te wijzen, onder druk te zetten. Vijf jaar geleden, tijdens de voorbereiding van het programma Natura 2000, maakte de toenmalige milieucommissaris Wallström gebruik van de mogelijkheid om structuurfondsmiddelen in te houden, als een soort stok achter de deur voor landen die de habitatrichtlijn onvoldoende naleefden. Die dreiging met het inhouden van geld leidde ertoe dat de prestaties van de lidstaten enorm verbeterden en dat nieuwe ideeën werden geopperd. Ik hoop dat de Commissie in de komende maanden en jaren op een soortgelijke manier druk zal uitoefenen op de lidstaten, en ze daar treft waar het echt pijn doet. 
Satu Hassi (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij moeten beseffen dat duurzame ontwikkeling het fundament van onze toekomst is. Als wij dat vergeten, valt ook het fundament van onze economie weg.
Het is een misverstand te denken dat economische ontwikkeling en milieubescherming met elkaar botsen. Onze ervaring is totaal het tegenovergestelde. Ambitieuze milieubescherming bevordert de economische ontwikkeling, en dit heeft zowel betrekking op landen als bedrijfstakken. De industrie eist dat er een analyse komt van de economische effecten van het milieubeleid. Het probleem is dat als er een analyse komt, de resultaten ervan niet worden geloofd. Toen analysen bijvoorbeeld aantoonden dat de chemicaliënwetgeving REACH rendabel is, geloofde de industrie dat niet. Ook als analysen aantonen dat het bestrijden van luchtverontreiniging lucratief is, lobbyt de auto-industrie hier juist tegen.
Wij hebben ambitieuze doelen nodig wanneer het bijvoorbeeld om energiebesparing gaat. Het minste en goedkoopste wat wij kunnen doen is besluiten de subsidies stop te zetten die het milieu schaden. De steun voor fossiele energie bedraagt meer dan 24 miljard euro per jaar, wat het viervoudige is van de steun voor hernieuwbare energie. 
Adamos Adamou (GUE/NGL ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van Europees Unitair Links/Noords Groen Links zou ik mijn teleurstelling en ongenoegen willen uiten over het gebrek aan vooruitgang bij de ontwikkeling van en het toezicht op de strategie voor duurzame ontwikkeling.
We zijn het ermee eens dat de strategie voor duurzame ontwikkeling drie centrale en onderling verbonden doelstellingen moet bevatten, die niet alleen een weerslag hebben op het milieu maar ook op de sociale en economische situatie. Toch schijnen de Raad en de Commissie bij de duurzame ontwikkeling weer eens een grotere nadruk te leggen op het bevorderen van de doelstellingen van de strategie van Lissabon dan op de sociale en milieuaspecten.
Jammer genoeg gaat het bij de strategie van Lissabon vooral - maar niet alleen - om concurrentievermogen en het creëren van kortstondige banen. Milieudoelstellingen vervullen daarbij een schamele bijrol, alhoewel de strategie voor duurzame ontwikkeling juist sociale en milieudoelstellingen zou moeten nastreven, en niet zozeer economische duurzaamheid.
Aangezien een groot deel van de Europese bevolking lijdt onder ernstige economische en sociale problemen, zoals armoede, werkloosheid en sociale uitsluiting, en de meest benadeelde maatschappelijke groepen vaak in de slechtste sociale en milieuomstandigheden leven, zoals slechte huisvesting en gezondheid, wil ik benadrukken dat het actiekader van de Commissie voor de herziening van de strategie voor duurzame ontwikkeling veel te voorzichtig en te zwak is. De door de Commissie geformuleerde doelstellingen zijn veel te algemeen, wat het moeilijk maakt ze te beoordelen. Zo lanceert de Commissie het Europees jaar van de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting, op zich een lovenswaardig initiatief, maar wel zonder concretere initiatieven te formuleren en doelmatigere, dwingende uitvoeringsmaatregelen te nemen, waarmee echte vooruitgang kan worden geboekt. 
Johannes Blokland (IND/DEM ),
   . - Voorzitter, de strategie die de Commissie gepubliceerd heeft, vormt een positief signaal. Het toont aan dat er ook binnen de Commissie aandacht is voor een duurzame samenleving. Ik kan instemmen met de conclusie die de Commissie in haar document trekt, namelijk dat als we toe willen werken naar een duurzame samenleving, we de bestaande kansen nu moeten benutten. Dat zou ook de boodschap moeten zijn aan de Raad. Als we serieus werk willen maken van duurzame ontwikkeling, dan zijn er veel voorbeelden van maatregelen die we direct kunnen nemen.
Ik wil u eraan herinneren dat we deze aarde niet in eigen bezit hebben, maar dat we de opdracht hebben om deze te bewerken en te bewaren. We zullen dus echt onze levenswijze moeten aanpassen om ervoor te zorgen dat onze kinderen en kleinkinderen ook nog een bestaan kunnen opbouwen. Daarom hebben we een ambitieus maatregelenpakket nodig en ik zou graag van Raad en Commissie willen horen hoe ze er samen met dit Parlement aan willen werken. 
Guido Sacconi (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ook ik wil het Oostenrijkse voorzitterschap bedanken voor het feit dat het deze strategie bovenaan op de prioriteitenlijst heeft gezet. Ik hoop dat tijdens de top van de komende dagen een concrete beslissing daarover zal worden genomen en het niet zal blijven bij gevelpoetsen of retoriek, ook al komt ons document een beetje te laat.
Ik wil drie, voor mij essentiële sleutelwoorden noemen uit de unanieme resolutie die het Parlement als zijn bijdrage voorlegt.
Het eerste woord is integratie. De bijeenkomsten van de Europese Raad in Lissabon en Göteborg zijn een jaar na elkaar gehouden. Vijf jaar later is misschien het moment gekomen om ze beter te integreren, misschien ook met een woord dat erin hakt, met een neologisme als , om deze tegenstrijdigheid, deze kloof tussen concurrentievermogen en milieu te overbruggen.
Het tweede woord is . Het is echt nodig een krachtig signaal te geven aan de lidstaten en - ik onderstreep dat - ook aan de lokale en regionale overheden, zodat deze strategie op alle niveaus concreet wordt ingevuld. We kunnen niet alleen maar van bovenaf regeren, we moeten ook deze participatie actief bevorderen.
Het derde woord ten slotte is toezicht. Ik ben het er helemaal mee eens dat er een bondige reeks indicatoren moet worden vastgesteld, bestaande uit meerdere criteria, waarmee geregeld en permanent de vorderingen op de weg naar duurzaamheid kunnen worden gemeten. Dat is ook wezenlijk om de strategie weer dichter bij de burgers te brengen. Zij moeten de mogelijkheid krijgen om concreet na te gaan welke vorderingen er zijn geboekt en op welke moeilijkheden men is gestuit bij het verwezenlijken van onze doelstellingen. Ik geloof dat deze controle van onderaf heel belangrijk is. 
Alessandro Foglietta (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in de economische theorie die is gebaseerd op duurzame ontwikkeling, wordt de conjunctuur in een land niet meer uitsluitend op grond van een analyse van het BBP en de werkgelegenheid vastgesteld. Arbeid is het natuurlijke kapitaal, het kapitaal dat door de mens wordt geproduceerd.
Met de Europese strategie voor duurzame ontwikkeling en de Lissabonagenda moeten economische, sociale en milieuaspecten onder één noemer worden gebracht, om ervoor te zorgen dat de groei op lange termijn kan worden gewaarborgd. Voor het welslagen van deze strategie is het van wezenlijk belang dat op alle bestuurlijke niveaus wordt opgetreden, van de belangrijkste internationale organisaties tot aan de plaatselijke Agenda 21, die eindelijk ook in Italië een van de belangrijkste motoren voor de verbreiding van een duurzaam beheersmodel aan het worden is.
Optreden op plaatselijk niveau is het sleutelprincipe waarmee belangrijke doelstellingen kunnen worden nagestreefd, zoals behoud van het resterende natuurlijke kapitaal, het beperken van de door de mens veroorzaakte druk op de ons omringende wereld en een doeltreffender eindgebruik van producten, bijvoorbeeld door energie-efficiënte structuren te bevorderen en door stadsvervoer dat niet schadelijk is voor het milieu. Ook de uitbreiding van de steun die de Commissie geeft aan het systeem van zogenoemde “groene” overheidsopdrachten is goede resultaten aan het opleveren.
Toch moet ik, net als de collega’s van de andere fracties (en ik heb de vorige spreker met plezier aangehoord) een aantal aspecten onderstrepen die ik van groot belang acht. De Commissie moet concreter zijn en gebonden worden aan duidelijke en dus controleerbare doelstellingen. Alleen zo worden al degenen die betrokken zijn bij de duurzame economie aangemoedigd om te zoeken naar een model dat verenigbaar is met ecologische en sociale doelen.
In Europa moet nog veel gebeuren om te zorgen voor energievoorziening op basis van hernieuwbare bronnen en aldus te zorgen voor bescherming van het milieu tegen vervuiling en tegen een buitensporige en onomkeerbare exploitatie van natuurlijke hulpbronnen. In deze context is het van essentieel belang dat indicatoren voor duurzame ontwikkeling worden ontwikkeld en verbeterd, die eenvoudig te interpreteren zijn en toegankelijk voor het grote publiek. Het is belangrijk dat alle resultaten in het oog worden gehouden. 
Josef Pröll,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de Europese strategie voor duurzame ontwikkeling is een belangrijk onderwerp en een absolute prioriteit van het Oostenrijks voorzitterschap van de Raad. De afgelopen maanden hebben tien verschillende Raadsformaties zich beziggehouden met het evalueren en implementeren van de strategie voor duurzame ontwikkeling voor Europa, teneinde de kwaliteit van deze strategie op brede, horizontale wijze te verbeteren, ook met onze eigen werkgroep ‘Vrienden van het voorzitterschap’. Wij willen dat de Europese Unie voortrekker wordt in de wereld, dat ze haar capaciteiten, om het zo maar uit te drukken, als een ‘duurzame Unie’ op internationaal niveau laat zien. Dit geldt voor de Europese Unie met haar centrale instellingen, maar ook voor de regionale en lokale overheden, voor de regio’s en gemeenten. Wij willen duidelijke signalen afgeven ter bevordering van duurzame ontwikkeling. Het zou onjuist zijn als wij ons uitsluitend op economische groei, economische ontwikkeling en de Lissabon-strategie zouden richten. Dat zou niet overeenstemmen met de geschiedenis van Europa en dat zou mijns inziens ook niet voldoende zijn om in de toekomst duurzaam te kunnen handelen.
Wij hebben de indruk dat er na de discussies over het algemeen gesproken over een evenwichtig en tegelijkertijd politiek kernachtig document kon worden onderhandeld. Geheel in lijn met de opdracht van de Europese Raad van december 2005 ligt er nu één enkel, coherent document op tafel, waarin doelstellingen, taken, indicatoren en een reeks concrete acties voor essentiële EU-beleidsterreinen worden samengevoegd. Deze vernieuwde EU-strategie voor duurzame ontwikkeling moet naar buiten toe duidelijk herkenbaar zijn. Het document dat de komende dagen door de Europese Raad zal worden goedgekeurd, bevat geen bijlagen en is duidelijk gestructureerd, overzichtelijk en consistent. Deze constructieve samenwerking, met name van de lidstaten, en de intensieve dialogen tussen de verschillende betrokken partijen hebben ons geleid tot het succes dat wij hopelijk de komende dagen zullen oogsten.
Wij hebben diverse contacten en goede gesprekken met vertegenwoordigers van het Europees Parlement gehad. Het voorzitterschap heeft zeer bewust en intensief getracht de centrale punten die door het Europees Parlement op tafel werden gelegd, op te nemen in de onderhandelingen - en voor zover mogelijk eveneens in het compromis. U heeft meermaals gesproken over de vraag hoe wij de kwestie van het verband tussen de Lissabon-strategie en de EU-Strategie voor duurzame ontwikkeling moeten bekijken vanuit het kwalitatieve aspect van economische groei. Wij willen een duidelijk politiek signaal afgeven dat duurzame ontwikkeling de economische groei niet afremt, zoals door menigeen wordt beoogd, maar juist intelligente groei stimuleert en mogelijk maakt op toekomstgebieden. Dat is wat wij met deze strategie moeten doen. In deze strategie wordt herhaaldelijk gewezen op kwesties met betrekking tot bijvoorbeeld hernieuwbare energiebronnen, milieutechnologie, ‘vergroening’ van overheidsinkoop, hulpbronnen en energie-efficiëntie, het milieu als een factor voor meer werkgelegenheid, intelligente en innovatieve producten en diensten en mobiliteitsoplossingen.
Groei kan geen doel op zich zijn, maar slechts een middel tot het doel, en dat doel is de verbetering van de levenskwaliteit en de milieukwaliteit in Europa, met behoud van het concurrentievermogen op lange termijn. Als het goed gaat met de burgers en het milieu, dan gaat het ook goed met de economie. Europa heeft zich in het verleden steeds gekenmerkt door de wijze waarop het zijn economie bestuurt, op basis van andere criteria dan andere nationale economieën ter wereld, en zal dit ook in de toekomst blijven doen.
Dan nu de relatie met de Lissabon-strategie. Beide strategieën zouden, ieder met hun eigen prioriteiten en tijdschema’s, onafhankelijk van elkaar moeten blijven bestaan, maar elkaar wel onderling moeten ondersteunen en versterken. De centrale doelstelling is meer zichtbaarheid en een hogere status van de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling op politiek niveau. Bij de verdere ontwikkeling en de uitvoering van beide strategieën moet derhalve gezorgd worden voor een nauwgezette inhoudelijke afstemming. Wij willen duidelijk maken dat de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling en de Lissabon-strategie voor groei en werkgelegenheid elkaar niet uitsluiten, dat zij niet met elkaar concurreren en elkaar ook niet verdringen, maar elkaar veeleer op zinvolle wijze aanvullen. De EU-strategie voor duurzame ontwikkeling vormt een uitgebreid kader waarbinnen de Lissabon-strategie, met haar nieuwe focus op groei en werkgelegenheid, kan fungeren als motor van een dynamische economie.
Met beide strategieën wordt volgens ons onderstreept dat economische, sociale en ecologische doelstellingen elkaar kunnen versterken en dat zij derhalve ook samen moeten worden opgesteld, ontwikkeld en gestimuleerd. Beide strategieën zijn erop gericht de vereiste structurele wijzigen te ondersteunen die de economieën van de lidstaten in staat stellen de uitdagingen van de globalisering het hoofd te bieden, waar iedereen in Europa immers mee te maken heeft.
De doelen en de inhoudelijke prioriteiten van de strategie voor duurzame ontwikkeling - die de beslissende uitdagingen zullen zijn op het gebied van duurzame ontwikkeling - worden, ook in vergelijking met Göteborg 2001, duidelijk toegelicht in het document en de strategie, en worden eveneens vertaald in doelstellingen en maatregelen: klimaatverandering en milieuvriendelijke energie, duurzame mobiliteit en vervoersplanning, duurzame productie- en consumptiemodellen - een belangrijk richtsnoer voor de toekomst - beheer van de natuurlijke hulpbronnen, gezondheid, sociale integratie, demografie en migratie - waarschijnlijk een van de belangrijkste uitdagingen voor ons continent maar ook een mondiale uitdaging als het gaat om armoedebestrijding en duurzame internationale ontwikkeling.
Duurzame consumptie- en productiemodellen vormen een nieuwe, cruciale uitdaging, waarover bijzonder controversiële discussies zijn gevoerd. Nu zijn deze echter in de strategie opgenomen. Een belangrijk succes, dat hier door meerdere sprekers is aangehaald, is zonder meer het feit dat er een apart hoofdstuk in de strategie is opgenomen met uitvoeringsmechanismen voor een efficiënte follow-up en voor de evaluatie en beoordeling van de geboekte vooruitgang.
Zoals u ziet, hebben wij veel energie in deze strategie voor duurzame ontwikkeling gestoken. Wij hebben tien Raadsformaties aan het werk gehouden en getracht deze schijnbare concurrentie tussen Lissabon en duurzame ontwikkeling op te helderen. Ik ben derhalve zeer blij dat wij, rekening houdend met uw opmerkingen en na intensieve onderhandelingen met de lidstaten, deze EU-strategie voor duurzame ontwikkeling de komende dagen zullen kunnen aannemen. Dat is goed voor de levenskwaliteit in Europa en dat is een goed teken voor de toekomst. 
Joe Borg,
   Mijnheer de Voorzitter, de strategie voor duurzame ontwikkeling en de Lissabon-strategie gaan allebei over zaken die de mensen echt belangrijk vinden. Uit onderzoeken naar Europese waarden en levenskwaliteit blijkt dat de burgers welvaart willen, maar zij willen ook een schoon milieu, goede gezondheid, sociale bescherming en gelijkheid.
Afgelopen december heeft de Commissie haar voorstel voor de herziening van de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling gepubliceerd. Dit voorstel is onderwerp geweest van uitvoerige debatten in de Raad, die morgen tijdens de Europese Raad, met de goedkeuring van een herziene strategie, een hoogtepunt zullen bereiken. Ik verwelkom de bijdrage die het Parlement sinds januari heeft geleverd aan het opmaken van de balans en het opstellen van de richtsnoeren voor de herziening. Ik heb ook veel waardering voor het feit dat velen van u hebben deelgenomen aan het debat met de belanghebbenden over dit onderwerp. Ik zie uit naar verdere samenwerking met u bij de behandeling van onder andere de vraagstukken die in de ontwerpresolutie naar voren zijn gebracht.
Duurzame ontwikkeling is een overkoepelende doelstelling van de Unie. De strategie voor duurzame ontwikkeling en de Lissabon-strategie zijn beide gericht op het realiseren van deze doelstelling, al moeten we ze wel los van elkaar blijven zien. Samen vormen deze strategieën een agenda voor verandering, voor de aanpassing van Europa aan een veranderende mondiale context met nieuwe concurrenten, een vergrijzende bevolking en de gevolgen van bijvoorbeeld demografische veranderingen, schaarser wordende hulpbronnen, klimaatverandering, biodiversiteit en verlies van ecosystemen. Beide beogen innovatie, met inbegrip van gedragsverandering, te bevorderen, gelijke uitgangsposities te creëren en iedereen bij dit proces te betrekken.
De Lissabonstrategie en de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling vullen elkaar aan. De dringend noodzakelijke economische groei moet worden losgekoppeld van milieuafbraak, en betere garanties bieden voor een duurzame instandhouding van de sociale cohesie. Tegelijkertijd creëert de wereldwijde trend in de richting van meer ecologisch verantwoorde producten en diensten echter ook kansen voor groei en banen. Deze kansen moeten wij met beide handen aangrijpen.
Voor beide strategieën moeten wij actie ondernemen. Door resultaten te boeken op het vlak van de duurzame ontwikkeling kunnen wij het vertrouwen van de burgers in de Europese Unie terugwinnen. Om resultaten te boeken moeten wij gericht te werk gaan en duidelijk aangeven wie wat doet. Dit betekent dat wij de werkzaamheden op een pragmatische manier moeten verdelen over de twee strategieën.
De Lissabon-strategie gaat over zaken die de economische prestaties op middellange termijn betreffen. Zij heeft tot doel groei en banen te creëren en de Europese Unie te helpen bij de aanpassing aan de mondiale concurrentie en aan de toegenomen druk op de hulpbronnen. Om dit doel te bereiken zijn in de Lissabon-strategie maatregelen op een groot aantal beleidsterreinen opgenomen. Veel daarvan zijn van cruciaal belang voor de strategie voor duurzame ontwikkeling, zoals energie-efficiëntie, milieutechnologieën voor een verantwoord gebruik van hulpbronnen, enzovoort.
De SDO gaat over zaken die onze welvaart, zowel in economische zin als in de zin van levenskwaliteit, betreffen. Hiertoe behoren ook vraagstukken die langzaam evolueren, vraagstukken waarbij de gevolgen van ons huidig optreden pas veel later zichtbaar worden. Een goed voorbeeld daarvan is klimaatverandering, maar ook niet-duurzame vervoersmodi, sociale uitsluiting, gezondheid en de manier waarop wij met onze natuurlijke hulpbronnen omgaan.
In deze strategie wordt ook gekeken naar de algemene mondiale uitdagingen en het effect buiten de grenzen van de Europese Unie. Laten wij echter heel duidelijk zijn: Lissabon en de SDO versterken elkaar wederzijds. Het succes van de een hangt af van het succes van de ander. Het belangrijkste is nu dat wij resultaten boeken. Er wordt al meer dan twintig jaar over duurzame ontwikkeling gepraat, maar de aanpak van niet-duurzame trends gaat te traag. Het is nu tijd voor daden.
Sommigen zeggen dat wij niet ambitieus genoeg zijn. Daar ben ik het niet mee ons. De herziene SDO van de Commissie geeft een nieuwe, politieke aanzet tot een duurzame aanpak op alle beleidsterreinen.
Wij zijn ook ingenomen met het feit dat het Oostenrijkse voorzitterschap de herziening van de SDO en de ontwerpconclusies die deze week in de Europese Raad zullen worden besproken, hoog op de agenda heeft gezet. Het gaat om een nieuwe aanzet, die tot doel heeft de moeilijke maatschappelijke veranderingen door te voeren die voor duurzame ontwikkeling nodig zijn. Het gaat bij de herziening van de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling om de vraag hoe wij bepaalde dingen beter kunnen doen en resultaten kunnen boeken, hoe wij ten eerste ons beleid moeten vaststellen, incluis de beleidspunten van de Lissabon-agenda, hoe wij ten tweede datgene wat wij hebben afgesproken moeten uitvoeren en hoe wij ten derde kunnen zorgen voor de deelneming van iedereen die actie moet ondernemen. De instellingen van de Europese Unie kunnen niet in hun eentje zorgen voor duurzame ontwikkeling.
Met de nieuwe strategie wordt een aantal zwakke punten van de vorige strategie aangepakt: onduidelijke prioriteiten, weinig eigen inbreng en het ontbreken van een duidelijk controlemechanisme. In de nieuwe strategie worden de belangrijkste uitdagingen bevestigd, maar de doelstellingen worden verhelderd en er wordt een nieuw en strenger controlemechanisme geformuleerd. De nieuwe strategie voorziet in periodieke verslagen van de Commissie, die om de twee jaar moeten worden ingediend en op de meest recente indicatoren van Eurostat moeten zijn gebaseerd. Ook moeten de nationale strategieën worden aangepast en in overeenstemming gebracht met de EU-strategie, en wordt intercollegiale toetsing van nationale strategieën geïntroduceerd, zodat landen van elkaar leren.
Wij moeten leren van beste praktijken en iedere kans benutten om ervoor te zorgen dat succesvolle initiatieven op grote schaal worden overgenomen. Door duidelijke prioriteiten te stellen zal de samenhang tussen de Lissabon-strategie en strategie voor duurzame ontwikkeling worden verbeterd.
In de vernieuwde strategie voor duurzame ontwikkeling wordt het belang van een geïntegreerde aanpak nog eens onderstreept. De problemen hangen met elkaar samen, net als de oplossingen. Het is van cruciaal belang dat goed gebruik wordt gemaakt van effectbeoordelingen, waarbij zowel naar de economische als naar de sociale en milieuaspecten wordt gekeken. Horizontale maatregelen, zoals eerlijke prijzen, investering, onderzoek en innovatie, onderwijs en scholing, zijn ook belangrijk. De nieuwe strategie houdt in dat wij allemaal onze verantwoordelijkheid nemen. Een van de belangrijkste dingen is dat belanghebbenden, bedrijven en burgers, actief worden betrokken bij het bereiken van resultaten. De strategie betekent ook dat alle instellingen en lidstaten van de Europese Unie zich inspannen voor de tenuitvoerlegging van de strategie.
Wij zijn van mening dat het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio’s een actievere rol moeten spelen bij de tenuitvoerlegging van de strategie en de controle op de voortgang ervan. 
Cristina Gutiérrez-Cortines,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben minder optimistisch dan de sprekers voor mij, want ik vind het opgestelde document uitgesproken retorisch. Het bevat een groot aantal clichés, het weerspiegelt allerlei argumenten die wij allemaal al eerder gehoord hebben, en die ertoe leiden dat het begrip duurzame ontwikkeling steeds verder wordt uitgehold en steeds minder geëerbiedigd wordt.
Waarom zeg ik dit? Omdat in mijn ogen de structuur van de methodologie - en ik spreek niet alleen als politicus maar ook als wetenschapsvrouw - op een fout gebaseerd is: men herhaalt telkens maar ouwe clichés maar onderzoekt niet echt op welke problemen duurzame ontwikkeling op dit ogenblik stuit.
In de eerste plaats wordt niet duidelijk gemaakt of het document Europese of mondiale ambities heeft. Dat wordt niet duidelijk. In de tweede plaats is het afgestemd op Göteborg, maar niet op Johannesburg.
Verder worden hierin problemen genegeerd, zoals de relatie tussen economie en duurzame ontwikkeling. Tegenwoordig kun je economische activiteiten niet los zien van duurzaamheid, zeker niet als je een link wilt leggen met Lissabon. Dat wil zeggen, er zal geen werkgelegenheid zijn en er zal geen kans op ontwikkeling van de onderontwikkelde landen zijn, als we geen rekening houden met de vraag welke economische variant de meest adequate is. Bepaalde economische activiteiten zijn noodzakelijk om de biodiversiteit in stand te houden. Hebben wij ons afgevraagd welke economische activiteiten vereist zijn, of welke rol de landbouw speelt bij het instandhouden van de fauna ? Beseffen we wel dat, als het gaat om klimaatverandering en om de ontwikkeling van Afrika, we kernenergie aan de orde moeten stellen om met ontzilting een oplossing te vinden voor het waterprobleem en om niet-verontreinigende energie te winnen? Als we het over klimaatverandering hebben, moeten we het ook over kernenergie hebben, die nodig is om zo’n dertig à veertig procent van de huidige productie te vervangen.
Het document is dus structureel gezien onvolledig. Het gaat niet in op de economie, en het laat de industrie helemaal links liggen.
De demografische kwestie vind ik overigens onvoldoende uitgewerkt. De migratiestromen tussen noord en zuid in Europa zetten de duurzame ontwikkeling onder druk, net zoals de immigratie uit Afrika. Dames en heren, we moeten die kwestie benaderen vanuit het perspectief van duurzame ontwikkeling. 
Riitta Myller,
   Mijnheer de Voorzitter, namens de sociaal-democraten kan ik zeggen dat ik het met de commissaris eens ben dat wij in het beleid voor duurzame ontwikkeling eindelijk woorden in daden moeten omzetten.
Er moet een onvervalst actieprogramma voor duurzame ontwikkeling komen, als onderdeel van het communautair beleid. Duurzame ontwikkeling moet concreet zijn en meetbaar in alle beleidsdoelen van de Europese Unie worden opgenomen. De beleidsinstrumenten moeten op hun beurt aan deze doelen worden aangepast. Daarom is het onaanvaardbaar dat projecten die momenteel het milieu schaden, worden gesteund met bedragen die het veelvoudige zijn van de steun voor projecten die het milieu verbeteren. De genomen besluiten moeten ook worden uitgevoerd. De Raad besloot al jaren geleden dat de steun die het milieu schaadt, geleidelijk moet worden afgeschaft. Dat is niet gebeurd, noch geleidelijk noch op een andere manier.
In verscheidene contexten is ook gesproken over milieubelastingen op communautaire schaal. Wij weten dat de invoering ervan consensus vereist, maar er is een stap in de goede richting nodig. De Raad heeft ook besloten dat er Europese energiebelastingen moeten worden ingevoerd. Het zesde milieuactieprogramma, dat de Raad en het Parlement in de medebeslissingsprocedure hebben aangenomen, biedt de mogelijkheid van invoering van Europese milieubelastingen.
Een voorwaarde van een concreet milieubeleid is dat de economische beleidsinstrumenten in de wetgeving hand in hand gaan met overige regelgeving. Op die manier kan er een gunstige situatie ontstaan, waarin de samenleving op economisch verantwoorde wijze milieuefficiëntie en milieuvriendelijkere technologieën ontwikkelt. Wat dit betreft komen wij dicht in de buurt van de strategie van Lissabon, hetgeen betekent dat het milieu ook voor de economie een goede zaak is en de ontwikkeling ervan een middel is om de economie in gang te zetten. 
Fiona Hall,
   Mijnheer de Voorzitter, de herziening van de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling is een welkome zaak, maar zij moet gerichter worden. Iedereen is het erover eens dat er een betere coördinatie moet komen met andere overkoepelende strategieën, zoals Lissabon, maar ook binnen de strategie voor duurzame ontwikkeling zelf is betere coördinatie nodig.
Wij moeten een eerlijke analyse maken en erkennen dat sommige aspecten van het duurzame ontwikkelingsbeleid mogelijk in conflict kunnen komen met andere. Zo hebben wij ons bijvoorbeeld verbonden tot een Europees streefdoel voor biobrandstoffen, en ik sta daar ook van harte achter, maar de strategie voor duurzame ontwikkeling houdt ook in dat wij ons inzetten voor duurzaam bosbeheer en strijden tegen een verdere achteruitgang van de biodiversiteit.
Een slecht doordachte toename van het gebruik van biobrandstoffen kan leiden tot de vernietiging van oerbossen en het verlies van habitats. Een goed doordacht biobrandstoffenbeleid zou betekenen dat Europese voertuigen alleen gaan rijden op biobrandstoffen die afkomstig zijn van gecertificeerde bronnen. Ik zou het voorzitterschap in dit verband dan ook willen vragen deze strategie slechts te gebruiken als een uitgangspunt voor een veel gedetailleerdere aanpak op duurzaamheidsgebied. 
Elisabeth Schroedter,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren, wij lenen de aarde uitsluitend van onze kinderen. Wij weten allemaal dat iedere vorm van beleid die niet met dit beginsel overeenstemt, een hindernis voor de volgende generatie vormt, die niet overwonnen kan worden.
Jacques Delors heeft reeds in 1993 verklaard dat de Europese Unie, teneinde aan de toekomstige uitdagingen het hoofd te kunnen bieden, de dringende taak heeft de economie zodanig te herstructureren dat deze ecologisch en sociaal rechtvaardig is en gericht op een duurzame strategie. De heer Pröll heeft dit nogmaals bevestigd. Jacques Delors zei dat er in wezen ontwikkelingsmodellen moeten worden opgesteld die gebaseerd zijn op een laag verbruik van niet-hernieuwbare hulpbronnen en die op de lange termijn kunnen worden gereproduceerd. Het Zweeds voorzitterschap heeft in 2001 op deze bevindingen gereageerd in de vorm van de Göteborg-strategie.
Nu, vijf jaar later, moeten wij concluderen dat de nieuwe Commissie al deze bevindingen die zo belangrijk zijn voor ons om te overleven, overboord heeft gegooid en in plaats daarvan is teruggekeerd naar oude, volledig achterhaalde ideeën. Dat blijkt uit de besluiten waarin ongeremde groei wordt uitgeroepen tot de sleutel tot de oplossing van de huidige problemen, waarin de derde dimensie - het behoud van ecologische beginselen - niet meer wordt genoemd en waarin het noodzakelijke evenwicht tussen drie dimensies wordt genegeerd. De catalogus inzake van de verordening betreffende de structuurfondsen bevat bijvoorbeeld een variabele van in totaal 71. De nieuwe slogan van de Commissie, dat eerst de Lissabon-strategie moet worden gevolgd in de richting van ongeremde groei, is eenvoudigweg verkeerd, omdat dit kortzichtig is, een gebrek aan solidariteit betekent en onverantwoord is, omdat hierdoor onoverzienbare kosten worden afgewenteld op de volgende generatie.
Wij zijn blij dat de Raad deze lijn niet volgt en wij juichen de nieuwe strategische benadering van het Oostenrijks voorzitterschap toe. Wij hopen dat deze de komende dagen zal worden aangenomen en daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd in de vorm van politieke daden. 
Gabriele Zimmer,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de website over duurzame ontwikkeling, die op 30 mei door de Commissie is gestart, is goed bedoeld en ook zeer interessant - dat geldt eveneens voor de beide andere websites over klimaatverandering en klimaatbeheersing - maar dat betekent niet dat ik nu minder kritiek heb op de onderhavige mededeling van de Commissie. Deze bevat geen strategie voor duurzame ontwikkeling, maar een catalogus van getroffen maatregelen, van afzonderlijke problemen en voornemens. Door dit standpunt in te nemen schaar ik mij eveneens achter de belangrijkste kritiek van het . Ik ben het ook met dit eens netwerk dat de definitie van politieke prioriteiten hier het kardinale probleem is.
Ik wil echter nog verder gaan en zeggen dat duurzame ontwikkeling de democratische realisering van een maatschappij is waarin iedereen onafhankelijk en waardig kan leven. Duurzaamheid betekent mijns inziens dat er lokaal, in Europa en overal ter wereld steeds meer mensen toegang krijgen tot de voorwaarden die noodzakelijk zijn om vrede, bescherming tegen geweld, democratie, sociale zekerheid, een onbeschadigde natuur, onderwijs en cultuur te kunnen garanderen. In de strategie voor duurzame ontwikkeling moeten derhalve drie prioriteiten worden aangehouden: de verwezenlijking van de , de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting, de vermindering van de kooldioxide-emissies en globale opwarming. Dat betekent ontwapening, demilitarisering, democratisering van de economische betrekkingen en onze samenlevingen, herverdeling en omleiding van hulpbronstromen door middel van structurele verandering, herstructurering van de energie-economie en uiteraard reorganisatie van de arbeidsverdeling binnen de maatschappij. 
Michael Henry Nattrass,
   Mijnheer de Voorzitter, deze vragen geven een heel rooskleurig beeld van het Europese sociaal model. In werkelijkheid is het Europese sociaal model echter een allegaartje waar niemand echt blij mee is: een stukje vrije markt hier en een stukje verzorgingsstaat daar, vermengd met wat quasi-groen geneuzel. De EU schrijft voor dat er één maat is die iedereen past, en te oordelen naar de identieke formuleringen van de vragen van al deze fracties lijkt het er inderdaad op dat hier sprake is van een maat die iedereen past. Wij van de Fractie Onafhankelijkheid/Democratie weten echter dat er nooit één maat zal zijn die iedereen past.
Ik kan rustig stellen dat mijn partij, de UKIP, de Lissabon-strategie nooit zal kunnen steunen, omdat het de mislukte strategie is van een Commissie die niet het wettelijke recht heeft om mijn land een economisch beleid voor te schrijven. Daarom kan de EU Groot-Brittannië nooit een strategie voor duurzame ontwikkeling opleggen.
De PPE-DE-Fractie heeft echter wel een probleem met een dergelijke eenheidsmaat. Afgelopen september werd David Cameron geciteerd in de als ‘strijdend om een einde te maken aan de schadelijke sociale rol van de EU’. Hij zou buiten het Parlement gaan ‘werken aan een goed functionerende interne markt’. En nu horen wij hier een lid van de Torypartij in het Europees Parlement, de heer Bowis, vragen hoe de EU haar sociale rol in het economische beleid denkt te verbeteren. Geen wonder dat de aankondiging van de heer Cameron dat hij de PPE-DE-Fractie zou verlaten zo’n geweldige aanfluiting is geworden. Of, zoals ik altijd zeg, je kunt de EU toch onmogelijk serieus nemen! 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Bij het beheer van de nieuwe ontwikkelingsinstrumenten is het van fundamenteel belang ervoor te zorgen dat deze stroken met de Lissabonstrategie. Daarom moet men op de korte, middellange en lange termijn plannen wanneer de gestelde doelen, namelijk efficiëntie, doelmatigheid en economisch beheer, verwezenlijkt moeten zijn. De groei moet daarbij speciale aandacht krijgen, zonder evenwel de milieubescherming te verwaarlozen.
Ons inziens spelen de Europese beleidsmaatregelen voor duurzame ontwikkeling een vitale rol in de externe dimensie, voornamelijk in de betrekkingen met de ontwikkelingslanden, aangezien in veel gevallen juist in deze landen, waar alternatieve economische structuren helaas ontbreken, hulpbronnen onbekommerd worden verspild. De nieuwe beleidsmaatregelen moeten dus worden gebaseerd op een zorgvuldig uitgewerkt project voor duurzame groei, waarvan alle volkeren ter wereld zonder onderscheid kunnen profiteren.
De Europese instellingen moeten, in het belang van de hele wereld, tekenen geven van politieke convergentie op grond van solidariteit en gericht op de vermindering van de gedachteloze verspilling van niet-hernieuwbare hulpbronnen. Tegelijkertijd moeten zij zich inzetten voor onderzoek en ontwikkeling van milieuvriendelijke technieken. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, Mijnheer de commissaris, bij de herziening van de strategie van Lissabon had u besloten de strategie van Lissabon te scheiden van de strategie voor duurzame ontwikkeling. Dit lijkt mij niet juist. Deze twee instrumenten vormen namelijk meer dan een aanvulling op elkaar: ze kunnen niet los van elkaar worden gezien. Daarom geeft u vandaag de indruk ideologie zonder daden te bedrijven. Het is niet geloofwaardig te beweren dat duurzame ontwikkeling een van de drie pijlers van de strategie van Lissabon vormt zonder dat de noodzakelijke bruggen worden geslagen. Wat de inhoud van het actieplatform betreft, dat met grote vertraging door de Commissie is gepresenteerd, moet ik zeggen dat ik teleurgesteld ben. Wij hadden meer inhoud en meer voorstellen verwacht.
Duurzame ontwikkeling is tegenwoordig een hol woord. Mijnheer de commissaris, ik loop enigszins vooruit op onze institutionele agenda, maar in uw werkprogramma voor 2007 moet dit onderwerp opgenomen worden. Ik verzoek u tegen de Raad daadkrachtiger en kritischer op te treden en meer lef aan de dag te leggen. De Commissie moet inderdaad lef en moed tonen, wat vandaag niet het geval is. Zij legt zichzelf voortdurend censuur op, omdat zij geconfronteerd wordt met een Raad die aan handen en voeten gebonden is en altijd maar met goede voornemens komt zonder ooit spijkers met koppen te slaan. Wat energie betreft moet worden benadrukt dat kernenergie uit de taboesfeer is gehaald, maar dat dit vergezeld moet gaan van duurzame energiebronnen. Met betrekking tot biobrandstoffen weten we dat de lidstaten, met name Frankrijk en Zweden, hiermee bezig zijn, maar dat zij verschillende systemen hebben. Waar is de harmonisatie gebleven? We blijven pas op de plaats maken. Waar zijn de concrete voorstellen? Ideeën te over, maar helaas worden ze niet in daden omgezet.
De Raad zou ik graag willen zeggen dat hij moet zorgen voor stroomlijning van de instrumenten waarover de Unie beschikt: het proces van Cardiff over het opnemen van de milieuaspecten in de andere beleidsgebieden, de strategie van Göteborg voor duurzame ontwikkeling en de onlangs herziene strategie van Lissabon. Eerlijk gezegd ben ik van mening dat we het ad-hocbeleid in de ijskast moeten zetten en de voorkeur moeten geven aan een beleid met visie, waarin aan morgen wordt gedacht en waarin duurzame ontwikkeling een sleutelfactor voor de toekomst vormt. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijn grootste probleem met de milieuvoorstellen van de Commissie is dat zij niet stroken met de doelstellingen van het zesde milieuactieplan.
Wat het verkeer betreft werd er in het zesde MAP nadrukkelijk voor gepleit om de doelstellingen voor vervoer los te koppen van die voor het BBP. De nieuwe strategie van de Commissie bevat echter geen enkel voorstel voor wettelijk bindende maatregelen en termijnen. Het is wel mooi om te zeggen dat je minder particuliere auto’s en milieuvriendelijker openbaar vervoer wilt, maar zonder wettelijk bindende maatregelen zijn dat alleen holle woorden. Als we minder luchtvervuiling en meer openbaar vervoer willen, moeten wij echt actie ondernemen.
Als rapporteur voor het stadsmilieu stel ik voor wettelijke maatregelen en doelstellingen vast te stellen, teneinde het aandeel milieuvriendelijk vervoer te vergroten. Ik hoop dat de Commissie en de Raad zullen terugkeren naar het beleid van duidelijke doelstellingen en maatregelen. Als ik mevrouw Grossetête zo beluister, mag ik hopen dat de PPE-DE-Fractie mijn amendementen en mijn verslag over de invoering van bindende maatregelen en doelstellingen voor het stadsmilieu en het verkeer zal steunen. 
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil uw aandacht vestigen op de ontwikkeling van het platteland. Het is belangrijk dat wij, met het oog op de economische ontwikkeling, de plattelandsgebieden als geheel niet uit het oog verliezen. Dat betekent dat wij er ook in financieel opzicht voor moeten zorgen dat er voldoende middelen ter beschikking worden gesteld. Helaas is de steun voor de zogenaamde tweede pijler, plattelandsontwikkeling, voor de periode van 2007 tot 2013 met 20 miljard verminderd in vergelijking met het voorstel van het Parlement en de Commissie, en daarmee worden de ontwikkelingsmogelijkheden verminderd. Daarom moeten wij absoluut gebruikmaken van de optionele modulatie van 20 procent, dat wil zeggen dat wij middelen van de eerste naar de tweede pijler moeten overhevelen. Wij moeten er echter tevens voor zorgen dat wij de internationale ontwikkeling van de plattelandsgebieden steunen. Daarvoor hebben wij een fonds nodig waarvan op internationaal niveau op dezelfde wijze gebruik kan worden gemaakt als van het bestaande Europese fonds. Alleen op die manier zullen de plattelandsgebieden een kans op ontwikkeling hebben. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het concept duurzame ontwikkeling is erg sympathiek. Het geurt naar het goede oude Noorwegen van Dr. Brundtland die het veertig jaar geleden bedacht heeft. Het is een concept uit de goede oude tijd, van de club van Rome, van de nulgroei. Het is de nieuwe versie van het oude idee van dominee Malthus. Aan de dis der mensheid is niet genoeg plaats voor alle generaties. We moeten onszelf dus beperkingen opleggen, al helemaal omdat het ijs smelt, het water stijgt, het broeikaseffect ons verstikken zal, de zon straks opgebrand is en er niet genoeg grondstoffen meer zijn zullen omdat de Chinezen alles opmaken.
Het enige dat echter daadwerkelijk duurzaam is, is onderontwikkeling. Kijk maar naar Afrika! Het enige duurzame daar is de armoede, een van generatie op generatie sociaal overdraagbare aandoening. Daarentegen is elke vorm van ontwikkeling slechts tijdelijk. Zelfs aan de steentijd is er een einde gekomen, niet bij gebrek aan stenen, maar dankzij de uitvinding van brons. En het olietijdperk zal niet tot een einde komen door een tekort aan olie, maar als gevolg van de overgang naar het kernfusie- of waterstoftijdperk. Het moge duidelijk zijn, duurzame ontwikkeling is gebeuzel, het zijn praatjes van de rijke die aan de arme uitlegt dat deze zich ter redding van de mensheid nu alles ontzeggen moet. 
Charlotte Cederschiöld (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, duurzame ontwikkeling is iets vanzelfsprekends, iets waar wij allen naar streven. Wie zou daartegen kunnen zijn? Onze houding en onze strategie zijn van grote betekenis voor de toekomstige welvaart van Europa op dit punt. Ze zijn niet zozeer geïntegreerd als wel met elkaar verbonden.
De resolutie is voortgekomen uit de top van Göteborg van vijf jaar geleden en legt de nadruk op bepaalde componenten in de verwezenlijking van de strategie voor duurzame ontwikkeling. Het effect dat een sterke economische ontwikkeling heeft op de mogelijkheden om voor een slimme technologie te zorgen had meer nadruk kunnen krijgen. Ook innovatieve oplossingen voor milieuproblemen kunnen investeringen vereisen om rendabel te zijn. De resolutie heeft een onnodig grote administratieve dimensie en geeft soms blijk van te weinig inzicht in de realiteit van de zakenwereld. Het grootste deel van de resolutie kan worden geïmplementeerd, maar het marktperspectief mag niet uit het oog verloren worden. Ik zeg dit als degene die hiervoor door de PPE-DE-Fractie is aangewezen als de verantwoordelijke persoon in de Commissie interne markt en consumentenbescherming.
Toen de resolutie geheel in het teken stond van het samengaan van de strategie voor duurzame ontwikkeling en de strategie van Lissabon, vonden we het moeilijk om ervoor te stemmen, maar nu vinden we het een aanvaardbaar compromis. We zijn niet tegen de strategie. Integendeel, we steunen zonder enig voorbehoud een duurzame ontwikkeling in het bedrijfsleven, in de inspanningen voor het milieu en in de maatschappij als geheel. Een combinatie van de strategie van Lissabon en de strategie voor duurzame ontwikkeling kunnen wij op dit moment echter niet aanmoedigen, omdat de eerstgenoemde al in werking is en de laatstgenoemde niet. We gooien de deur echter niet voor altijd dicht. Nu de resolutie is herzien, vinden wij de teneur van dien aard dat we ons er in grote lijnen achter kunnen scharen.
Britta Thomsen (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met groot genoegen stel ik vast dat in de ontwerpresolutie wordt erkend dat groei en duurzame ontwikkeling niet elkaars tegenpolen zijn, maar veeleer voorwaarden voor elkaar zijn. Duurzame groei is de enige groei die we ons kunnen permitteren. Het is ook een grote stap vooruit dat duurzaamheid in de ontwerpresolutie zodanig wordt uitgebreid dat ook andere gebieden dan het milieu eronder vallen. De ecologische en sociale dimensies moeten worden geïntegreerd als gelijkwaardige thema’s in ons begrip van het verschijnsel duurzaamheid.
In dat verband wil ik graag benadrukken dat duurzame ontwikkeling ook gelijke kansen voor mannen en vrouwen inhoudt. In heel Europa verdienen vrouwen op dit moment minder dan mannen, en ze zijn niet in dezelfde mate als mannen vertegenwoordigd in de besluitvormingsorganen, noch in de politiek, noch in het bedrijfsleven, noch in het openbare leven. Een strategie voor duurzame ontwikkeling moet rekening houden met die ongelijkheid en met het feit dat sociale problemen mannen en vrouwen niet op dezelfde manier treffen. De gemeenschappelijke doelen van de strategie van Lissabon en de strategie voor duurzame ontwikkeling kunnen niet worden bereikt zonder dat het vraagstuk van de ongelijkheid en een beter gebruik van het potentieel van mannen en vrouwen aan de orde wordt gesteld.
Marie Anne Isler Béguin (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, we weten allemaal dat het nu te laat is voor geweeklaag over de gevolgen van onze kortzichtigheid. De wereldwijde milieucrisis slaat nu genadeloos toe, maar ik zie af van een opsomming van alle hiermee in verband staande problemen.
Waarschijnlijk meer dan elders zijn we ons hier bewust van de urgente noodzaak dat er iets gedaan moet worden, dat er diverse moedige politieke beslissingen genomen moeten worden. Maar wat gebeurt er? De Commissie en de lidstaten gebruiken en misbruiken de retoriek over duurzame ontwikkeling om - soms op cynische wijze - niet-duurzaam, onhoudbaar beleid te rechtvaardigen. Neem het voorbeeld van de biodiversiteit, het als wij willen overleven, u zeer wel bekend, mijnheer Pröll.
Aangezien we hier hard gestreden hebben voor de opname van middelen voor biodiversiteit in de financiële vooruitzichten, en aangezien we hebben gesteld dat het programma Natura 2000 voor rekening zou kunnen komen van de structuurfondsen, een argument om de niet-opname van een aparte begrotingspost te rechtvaardigen, vragen wij u - en ik richt deze vraag aan de Commissie die niet luistert - waarom biodiversiteit niet een van de prioriteiten is geworden van FEDER, en waarom er voor biodiversiteit geen begrotingsmiddelen zijn uitgetrokken.
Gelet op dit alles zou ik wel eens willen weten wie hier in deze instellingen de duurzame ontwikkeling saboteert. Als er inderdaad sprake is van sabotage, hoeveel vertrouwen kunnen wij dan nog hebben in de strategie die u ons voorlegt? 
András Gyürk (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe om in verband met de onderhavige ontwerpresolutie enkele opmerkingen te maken over de relatie tussen duurzame ontwikkeling en energiebesparing.
In het document wordt terecht erop gewezen dat energieproductie en -verbruik een van de sleutelfactoren is in het bewerkstelligen van duurzaamheid. Terecht herformuleren wij - zoals wij ook zo vaak in het verleden hebben gedaan - op grond hiervan onze doelstellingen voor de verbetering van de energie-efficiëntie, de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen of zelfs voor de steun aan hernieuwbare energiebronnen. Tegelijkertijd is wel duidelijk dat wij ver achterlopen bij de verdere uitwerking van de strategie voor duurzame ontwikkeling, die in 2001 in Göteborg werd opgesteld. Daarom is het de moeite waard na te denken over de vraag hoe wij in deze situatie verzeild zijn geraakt. Ik ben ervan overtuigd dat een van de belangrijkste hinderpalen bij het verwezenlijken van onze doelstellingen misschien het gebrek is aan een efficiënte, markteconomische omgeving. De ontwerpresolutie spoort ons aan tot uitwisseling van nationale ervaringen, en daarom zal ik, als u het goed vindt, dit nader toelichten aan de hand van een Hongaars voorbeeld. In Hongarije, waar de inzet van hernieuwbare energiebronnen helaas een van de laagste is in heel de Europese Unie, wordt het functioneren op lange termijn van verontreinigende energiebedrijven beschermd door monopolistische situaties en contracten die haaks staan op de marktlogica. Deze contracten, plus de onvoorspelbare regelgeving betreffende de verplichte aankoop van stroom door de staat - wat eveneens haaks staat op de marktlogica - maken het gebruik van bijvoorbeeld windenergie praktisch onmogelijk. Zolang deze praktijken voortduren, is de kans om onze doelstellingen met betrekking tot duurzame ontwikkeling te bereiken, uiterst gering.
Daarom moeten wij een efficiënte, concurrerende en kostenefficiënte energiemarkt ontwikkelen. Zonder een dergelijke markt zal een in milieuopzicht duurzame samenleving een onbereikbare droom blijven. De strategie van Göteborg zal pas kunnen worden verwezenlijkt als zo’n samenleving is bereikt. In de hoop dat dit mogelijk mag blijken te zijn, geef ik mijn steun aan de ontwerpresolutie, en vertrouw erop dat wij in staat zullen zijn op dit vraagstuk terug te komen als het Parlement gaat spreken over de ontwikkeling van het gemeenschappelijk Europees energiebeleid. 

Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de strategie van Lissabon streeft verkeerde doelen na. Op dit moment hebben we groei zonder banen, dus dit is de verkeerde manier om meer banen te creëren. Wij jagen ook verkeerde doelen na. Reeds bij een inkomen van circa 12 000 euro per jaar neemt het verband tussen meer inkomen en meer geluk af. In plaats daarvan krijgen we meer stress, meer schade aan het milieu, grotere maatschappelijke verschillen en meer onrecht. Duurzame ontwikkeling is niet alleen een kwestie van milieu. Willen we duurzame ontwikkeling, dan moeten wij milieu en sociale omstandigheden onverbreekbaar met elkaar verbinden.
Vandaag heeft iedereen het over duurzame ontwikkeling, en morgen gaan we stemmen over het zevende kaderprogramma, waarin 4 miljard euro wordt toegekend aan onderzoek naar kernenergie. Verder wordt meer geld vrijgemaakt voor onderzoek naar koolstofenergie en andere niet-duurzame energievormen. Waarom gebeurt dat? De intergouvernementele werkgroep klimaatverandering van de VN heeft aangetoond dat de doelstellingen van Kyoto alleen kunnen worden bereikt als de subsidies voor fossiele brandstoffen worden stopgezet. Degenen die hier naar ons luisteren zijn verbaasd. Waarom nemen we die besluiten niet? Omdat de lobbyisten van de grote ondernemingen hun wil erdoor drukken, met oplossingen die op de korte termijn groei opleveren maar die negatief zijn voor een duurzame ontwikkeling. We moeten beter naar ons publiek luisteren en minder naar onze lobbyisten. Dan krijgen we duurzame ontwikkeling. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   - Meneer de Voorzitter, sinds afgelopen december wordt in de mededeling van de Commissie en in andere moderne publicatiemiddelen gewag gemaakt van de snelheid waarmee de internationale veranderingen zich voltrekken en zich nieuwe gevaren voordoen, maar ook van de tegenovergestelde evolutie, in de richting van een duurzame en evenwichtige driedimensionale ontwikkeling, die economische groei en levenskwaliteit koppelt aan sociale integratie en milieubescherming. Met het voorstel voor het kader van algemene beginselen voor de strategie van de Europese Unie voor duurzame ontwikkeling - die als het ware een aanvulling is op de strategie van Lissabon en onderverdeeld is in zes hoofdgebieden - wordt bijgevolg een poging ondernomen om duurzaamheid een plaats te geven in de Europese beleidsvorming, zowel in de vorm van een interne dimensie als met het incalculeren van de externe effecten van beslissingen en keuzen op de hele wereld.
Vandaag willen wij met onze ontwerpresolutie in het Europees Parlement invloed uitoefenen op de beslissingen van andere instellingen. Wij bevestigen onze politieke en humanitaire gevoeligheid en maken duidelijk dat wij ons volledig bewust zijn van onze verantwoordelijkheid ten opzichte van de toekomstige generaties door te pleiten voor een doelmatige beoordeling van de duurzaamheidseffecten van alle initiatieven van de Europese Unie. De resolutie is duidelijk. Wij zijn verheugd over de belangstelling van het voorzitterschap, maar vragen wel om een gemeenschappelijk, samenhangend en inhoudelijk kader, dat de publieke opinie en de beleidsmakers weet te verenigen rond gezamenlijke doelstellingen.
Wij hopen dat de algemene doelstellingen zullen worden gevolgd door concrete, mensgerichte maatregelen. Daarom moeten wij bovenal voortgangsindicatoren vaststellen die de voordelen voor de mens als unieke en onvervreemdbare waarde meten.
Economische welvaart, een hoog levenspeil, het milieueffect van een uniforme toepassing van de doelstellingen op het potentieel van de natuurlijke wereld hebben alleen betekenis als zij de burgers van vandaag en morgen dienen. 
Josef Pröll,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, aan het einde van dit debat wil ik u graag nog een overzicht geven van de punten en doelstellingen die wij tijdens ons voorzitterschap hebben getracht te coördineren met de strategie voor duurzame ontwikkeling, waarover wij de komende dagen een besluit zullen nemen. Ik wil u hartelijk danken voor uw suggesties en met name voor de toespraken en debatten die wij samen hebben gevoerd.
Ons doel met de strategie voor duurzame ontwikkeling was om duurzame ontwikkeling voor Europa hoog op de politieke agenda te zetten en Europa daardoor tot voorbeeld voor anderen te maken. Wij hebben alle Raadsformaties aan het werk gehouden en de afgelopen maanden hebben wij zeer intensief getracht de wezenlijke punten uit te werken met het Europees Parlement en deze nu in een strategie te presenteren. De onderhavige strategie is volgens ons het resultaat van zeer brede, gevarieerde discussies en ambitieuze onderhandelingen. Zeven essentiële uitdagingen zijn nu middels doelstellingen en maatregelen duidelijk in de strategie vastgelegd en dat zal de Europese Unie in staat stellen zich in internationale kwesties duidelijker als voortrekker te profileren. Het belangrijkste hoofdstuk is uiteraard echter - en op basis daarvan zullen wij het succes van de strategie voor duurzame ontwikkeling de komende jaren tot op zekere hoogte kunnen meten - een sterk en duidelijk gestructureerd hoofdstuk over de tenuitvoerlegging, waarin verantwoordelijkheden en bevoegdheden met betrekking tot het toezicht op de vooruitgang van de tenuitvoerlegging zijn vastgelegd en alle EU-instellingen en politieke niveaus helder en duidelijk worden aangesproken, EU-wijd, nationaal, lokaal en regionaal.
Ik beschouw de strategie voor duurzame ontwikkeling - en dat zouden wij allemaal moeten doen - als een aanvulling op de Lissabon-strategie. Met beide strategieën wordt met verschillende prioriteiten en tijdschema’s een duurzame ontwikkeling nagestreefd. Wij willen eveneens aantonen dat een hoge levens- en milieukwaliteit en een grote sociale cohesie belangrijke factoren zijn om op lange termijn het concurrentievermogen te garanderen. Duurzame ontwikkeling is een centrale factor voor innovatie: hiermee kunnen kansen en potentieel voor intelligente groei en betere banen worden gecreëerd.
Duurzame ontwikkeling is verankerd in de Verdragen; deze is een overkoepelende doelstelling voor alle Europese beleidsterreinen. Daarmee worden wij echter met grote uitdagingen geconfronteerd, met name in institutioneel opzicht. Er zijn op EU-niveau nog geen adequate structuren om over dit horizontale onderwerp te discussiëren binnen de betreffende werkgroepen of om de meningen van de verschillende werkgroepen beter te coördineren. Tijdens de onderhandelingen over de EU-strategie voor duurzame ontwikkeling hebben wij uiteindelijk getracht een ad-hocoplossing te vinden met de groep “Vrienden van het voorzitterschap”. Op Raadsniveau zullen wij tot de eerste van de strategie blijven werken aan mogelijke opties voor de geschikte mechanismen om duurzame ontwikkeling te bewerkstelligen. Deze institutionele kwestie betreft alle EU-instellingen in gelijke mate en ik zou bijzonder graag een interinstitutionele dialoog willen stimuleren, die verdergaat dan het besluit over de strategie voor duurzame ontwikkeling. Wij beschouwen de strategie voor duurzame ontwikkeling niet als het einde van het debat over duurzaamheid in Europa, maar als een belangrijk startpunt, in combinatie met de Lissabon-strategie, in de richting van duurzame ontwikkeling in Europa.
Ik wil u nogmaals danken voor de uiterst constructieve samenwerking, niet alleen - en dat zeg ik, nu het Oostenrijks voorzitterschap van de Europese Unie zijn einde nadert - op het gebied van duurzame ontwikkeling, maar ook voor de algehele constructieve samenwerking tussen het Europees Parlement en het voorzitterschap. Voor mij persoonlijk en op de gebieden waarvoor ik verantwoordelijk ben, zijn de discussies altijd zeer vruchtbaar en succesvol geweest. 
Joe Borg,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil iedereen bedanken voor dit zeer interessante debat. Het toont aan dat dit onderwerp een belangrijke kwestie is voor Europa en een prioriteit die in de ogen van de Commissie kan bijdragen aan de verbetering van de levenskwaliteit en de bescherming van de hulpbronnen, vooral ten behoeve van de toekomstige generaties. Het gaat hierbij om de verbetering van de economische, sociale en milieudimensies van onze levensstijl.
In het voorstel van de Commissie wordt de klemtoon gelegd op de onderliggende beginselen van ons beleid voor duurzame ontwikkeling en daaraan extra betekenis gegeven. Bovendien hebben wij onszelf heldere doelstellingen gegeven en de acties die nodig zijn om deze doelen te verwezenlijken, vastgesteld. Men heeft gezegd dat wij ambitieuzer moeten zijn en nieuwe doelen moeten vaststellen. Daarbij wil ik erop wijzen dat alles uiteindelijk draait om het behalen van resultaten. Het is misschien vrij eenvoudig om in nieuwe doelstellingen te investeren, maar het is veel moeilijker om de mensen de veranderingen die nodig zijn voor het bereiken van die doelstellingen ook daadwerkelijk te laten maken en aanvaarden.
Wij beantwoorden aan onze huidige doelstellingen, maar de echte uitdaging is om ervoor te zorgen dat wij die ook daadwerkelijk behalen. Wij stellen daarom een nieuwe aanpak voor, die erop is gericht door de gehele maatschappij heen de voor duurzame ontwikkeling nodige veranderingen tot stand te brengen. Dat neemt niet weg dat het voor mij ook belangrijk is nieuwe doelen vast te stellen. Maar elk nieuw doel moet worden vastgesteld op grond van een deugdelijk proces, inclusief effectrapportage en inspraak van alle belanghebbenden. Pas dan verkrijgen we een draagvlak en de medewerking van degenen die het werk moeten doen om deze doelen te verwezenlijken.
Ik wil graag ingaan op de geïntegreerde aanpak die in de loop van dit debat herhaaldelijk is genoemd. Duurzame ontwikkeling vereist een coherente aanpak bij de beleidsontwikkeling. Het vereist een geïntegreerde aanpak, en in de praktijk betekent dit dat de Lissabon-agenda hand in hand moet gaan met de strategie voor duurzame ontwikkeling. Dat zijn twee parallel lopende en gecoördineerde strategieën die worden afgestemd op het overkoepelende doel van duurzame ontwikkeling.
De Commissie wijst het idee om deze twee strategieën samen te voegen van de hand, maar is het ermee eens dat ze parallel ten uitvoer moeten worden gelegd om het doel van duurzame ontwikkeling te bereiken, en dat ze elkaar moeten aanvullen, zowel op het gebied van de reikwijdte als het beheer. De Commissie is het ermee eens dat ze hand in hand gaan, maar dat wil niet zeggen dat ze moeten worden geïntegreerd. Het gewenste doel kan worden bereikt met een goede en effectieve complementariteit, en dat is wat de mededeling van de Commissie beoogt.
Wat betreft beheer en toezicht geldt dat een beter beheer van de duurzaamheidstrategie van de Europese Unie cruciaal is voor het boeken van vooruitgang. Daarom is de verbetering van het beheersproces onderdeel van het voorstel tot herziening van de strategie. De Commissie zal elke twee jaar een voortgangsverslag indienen. Ik kan u verzekeren dat zij zich hierbij zal baseren op het volledige scala aan indicatoren voor duurzame ontwikkeling.
Eurostat heeft goede vooruitgang geboekt met het ontwikkelen van indicatoren en dit werk zal worden voortgezet. Het gaat er niet om met een beschuldigende vinger te wijzen, maar vast te stellen waar we staan, wat we nog moeten doen en op welke gebieden, om ons aldus in staat te stellen te bepalen waar we moeten optreden en om een duidelijke communicatie met de kiezers en belanghebbenden mogelijk te maken over waar verandering nodig is en wat hierbij onze aanpak is.
Wat betreft het internationale aspect geldt dat duurzame ontwikkeling een wereldwijde aanpak vereist. De Europese Unie dient haar positie als wereldleider op het gebied van duurzame ontwikkeling te handhaven door in eigen huis actie te ontplooien en de gevolgen hiervan te aanvaarden. Zij moet ook met anderen samenwerken om de in Johannesburg en met de millenniumdoelstellingen gedane beloften na te komen zodat, zoals gezegd, de economieën van de ontwikkelingslanden een grote sprong voorwaarts kunnen maken en niet eerst de ouderwetse stadia van niet-duurzame ontwikkeling hoeven te doorlopen, maar schone en innovatieve technologieën kunnen gebruiken. Dit is essentieel, bij voorbeeld voor het tegengaan van klimaatverandering. Dit is ook de reden waarom de mondiale dimensie een integraal onderdeel is van de herziene strategie voor duurzame ontwikkeling van de Europese Unie en waarom die strategie een geïntegreerde aanpak van ontwikkeling en extern beleid voorstaat.
De Commissie hoopt, tot slot, dat we de wisselwerking tussen ons op dit gebied de komende maanden kunnen voortzetten en intensiveren. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat is één ontwerpresolutie ingediend(1), overeenkomstig artikel 108, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de toename van racistisch en homofoob geweld in Europa. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het onderwerp dat wij vandaag hier in de plenaire vergadering behandelen, is er een waar wij bijzonder veel belang aan hechten. Zodra de veiligheid en waardigheid van één burger van de Europese Unie wordt bedreigd, worden wij allemaal bedreigd. De geloofwaardigheid van onze Unie, haar beginselen en instellingen staan hier op het spel.
De Unie - en dat werd zeer duidelijk gemaakt tijdens het debat van vanochtend - berust op de beginselen van vrijheid, democratie, eerbiediging van de rechten van de mens en de grondvrijheden en de rechtsstaat. Dat werd verankerd in de Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschap en is sindsdien in talrijke institutionele overeenkomsten en in talrijke besluiten overgenomen. Daden van racistisch en homofoob geweld moeten wij derhalve als directe provocaties beschouwen en met resolute maatregelen bestrijden.
Wij mogen niet toelaten dat burgers die deel uitmaken van onze Unie, zich als buitenstaanders voelen. Wij mogen evenmin toelaten dat mensen uit andere delen van de wereld die hier naartoe zijn gekomen, ervaringen hebben die volledig in strijd zijn met onze waarden.
Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam heeft de Unie - met de in 2000 aangenomen richtlijnen inzake gelijke behandeling - een aantal instrumenten gecreëerd om overal binnen de Unie discriminatie op grond van onder andere etnische achtergrond, religie of seksuele geaardheid te voorkomen of te bestrijden.
Op basis van deze beide richtlijnen is het communautaire actieprogramma ter bestrijding van discriminatie 2001-2006 opgesteld. Daarmee maakt de Europese Unie zeer duidelijk dat ze zich op dit gebied niet wil beperken tot het enkel uitvaardigen van wettelijke voorschriften, maar ook ingrijpende maatregelen ter uitvoering van een antidiscriminatiebeleid neemt.
U weet welke maatregelen dit zijn; daar hoef ik niet apart op in te gaan. Ik wil echter in het bijzonder benadrukken hoeveel belang wij in dit verband allemaal hechten aan de activiteiten van het Europees waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat. Zijn bevindingen vormen een belangrijke basis, waarop degenen die politieke verantwoordelijkheid dragen, hun besluiten nemen.
Ik zou hier graag voort willen borduren op een punt dat ik vanochtend reeds heb besproken. Wij zijn van mening dat de inzet voor gelijkheid en de strijd tegen discriminatie en racisme hun verdiende erkenning zouden krijgen in de vorm van een agentschap voor de grondrechten, van een afzonderlijk agentschap dat zich bezighoudt met deze kwesties. Dit agentschap zou erop moeten toezien dat wij, de lidstaten, de instellingen en officiële organen, de regels naleven die wij binnen de Europese Unie hebben en die onderdeel zijn geworden van het . Het gaat hier niet om de uitvoering van algemene onderzoeken naar mensenrechten en wij willen ook niet concurreren met andere instellingen, met name de Raad van Europa. Het gaat er hier juist om dat de Unie een instelling nodig heeft, die zich bezighoudt met de tenuitvoerlegging van de maatregelen waartoe hier wordt besloten.
Ik herhaal wat ik vanochtend reeds heb gezegd, namelijk dat het geplande agentschap voor de mensenrechten mijns inziens deze taak zou kunnen vervullen. Het maatschappelijk middenveld - onze burgers - wil dit agentschap en heeft het nodig.
Wij weten dat er op het gebied van de bestrijding van vormen van intolerantie, onder het niveau van de Unie een hele reeks waardevolle nationale initiatieven wordt genomen, zowel door de overheden als door de burgers. Met deze initiatieven wordt ernaar gestreefd de mensen voor te lichten en de verschillende groepen nader tot elkaar te brengen om vooroordelen weg te nemen of, bij jonge mensen, vooroordelen te voorkomen door middel van maatregelen op het gebied van onderwijs - hetgeen mijns inziens bijzonder belangrijk is. Deze initiatieven verdienen onze volledige ondersteuning.
Wij moeten echter erkennen dat positieve initiatieven, onderwijsmaatregelen en voorlichting niet altijd voldoende zijn om geweld of voorlopers daarvan - intolerantie en opruiing - te stoppen. In die gevallen moeten onze lidstaten strafrechtelijke maatregelen nemen om hun burgers te beschermen. De lidstaten van de Europese Unie beschikken derhalve over strafrechtelijke bepalingen waarmee op adequate wijze kan worden gereageerd op uitdagingen in de vorm van racistische en intolerante gedragspatronen.
Het Oostenrijks voorzitterschap is van mening dat een Europees kaderbesluit ter bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat een belangrijk signaal en een belangrijke stap zou zijn in de richting van de voltooiing van de betreffende instrumenten. De werkzaamheden voor een dergelijk kaderbesluit zijn in 2001 gestart, hoewel er problemen bestaan vanwege de strafrechtsystemen die historisch gegroeid zijn in de lidstaten. De werkzaamheden zijn lastig en tot dusver kon er nog geen resultaat worden bereikt.
In het licht van de ernstige en gevaarlijke uitdaging die racistisch en homofoob geweld vormen, is daadkrachtig leiderschap nodig van degenen die de politieke macht binnen de Unie hebben, met name van het voorzitterschap van de Raad. De fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Plassnik, ikzelf en andere vertegenwoordigers van het Oostenrijks voorzitterschap hebben alles in het werk gesteld, en blijven alles in het werk stellen om dit leiderschap te geven. Zo heeft mevrouw Plassnik op 21 maart jongstleden, op de veertigste internationale dag voor uitbanning van rassendiscriminatie, onder meer het volgende verklaard: “De wereldwijde strijd tegen racisme is nog lang niet gewonnen. Ook in de EU is er geen reden voor zelfgenoegzaamheid.”
Eerder, op 17 maart, heb ik zelf tijdens een bijeenkomst over dit thema gezegd: “Met name de bijdrage van de lokale en regionale overheden aan de bescherming van minderheden en aan maatregelen tegen discriminatie is van wezenlijk belang.” Ik heb eveneens gewezen op de situatie van de Roma-minderheid, die binnen de Europese Unie helaas veelvuldig doelwit van discriminatie en racistisch geweld is.
Op 5 mei, de nationale dag in Oostenrijk tegen geweld en racisme, herdacht de fungerend voorzitter van de Raad de bevrijding van het concentratiekamp Mauthausen en de mensen van meer dan dertig Europese naties, die door de nazi’s naar Mauthausen waren gedeporteerd, waar zij vernederd, gemarteld en vermoord werden. Dat moet ons eraan herinneren waartoe intolerantie en racisme kunnen leiden - en de Europese Unie moet ervoor zorgen dat dit niet opnieuw gebeurt.
Dames en heren, ik wil het Parlement bijzonder hartelijk danken - en persoonlijk danken, want ik houd mij al vele jaren met dit onderwerp bezig - omdat het dit belangrijke onderwerp op de agenda heeft gezet. Ik wil u verzekeren dat de Raad uw toewijding met name op dit gebied zeer waardeert en nauw met u wil samenwerken. 
Vladimír Špidla,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie keurt elke vorm van racisme en xenofobie radicaal af en zal zich blijvend richten op de strijd tegen deze fenomenen, met behulp van alle middelen die haar krachtens het Verdrag tot de beschikking staan.
Meer dan ooit dient deze taak op alle niveaus de hoogste prioriteit te krijgen, op internationaal, Europees, nationaal en lokaal niveau. De Commissie betreurt het ten zeerste dat de lidstaten haar voorstel uit 2001 voor een kaderbesluit van de Raad inzake racisme en xenofobie nog steeds niet hebben goedgekeurd. Het doel van dit voorstel is ervoor te zorgen dat alle vormen van racisme, inclusief racisme op religieuze gronden, in alle lidstaten strafrechtelijk vervolgbaar worden. De Commissie roept de Raad nogmaals dringend op om het voorstel zonder enige afzwakking goed te keuren en dringt aan op een hernieuwd debat over het voorstel in kwestie, dat als het aangenomen wordt, een grote stap voorwaarts zou betekenen in de strijd tegen racistische en xenofobische misdrijven en misdaden. De Commissie hoopt dat het seminar over racisme en xenofobie, dat gezamenlijk door het Oostenrijks voorzitterschap en het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat op 20 tot en met 22 juni gehouden zal worden, zal bijdragen aan een hernieuwing van het debat in de Raad tijdens het Finse voorzitterschap.
Het kaderbesluit is niet het enige initiatief van de Commissie in de strijd tegen racisme en xenofobie. Zo steunt de Europese Commissie onder meer de activiteiten van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat door middel van het verzamelen van gegevens over de omvang en ontwikkeling van racisme in de Europese Unie. De omvorming van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat in het Agentschap voor de grondrechten zal geen enkel negatief effect hebben op de lopende activiteiten ervan, indien de strijd tegen racisme en xenofobie de basisdoelstelling blijft van het nieuwe agentschap. Integendeel, ik ben er juist zeker van dat deze strijd en alle inspanningen alleen nog maar verder geïntensifieerd zullen worden. De Commissie doet eveneens haar best om ervoor te zorgen dat de lidstaten de goedgekeurde anti-discriminatieregelgeving volledig en op de juiste wijze implementeren, en voert programma’s en initiatieven uit die bijdragen aan de strijd tegen racisme en xenofobie, zoals bijvoorbeeld 2007 - het Europees Jaar van gelijke kansen.
De Commissie heeft zich ertoe verbonden de genoemde activiteiten voort te zetten en te versterken, en zij is vastberaden om ook de overige activiteiten in de strijd tegen racisme en xenofobie te verdiepen. Tevens veroordeelt de Commissie in de meest scherpe bewoordingen het fenomeen homohaat. Homohaat is onverenigbaar met de basisprincipes waarop de Europese Unies is gegrondvest. In verband hiermee dient gewezen te worden op het feit dat het Handvest van de grondrechten en de fundamentele vrijheden uitdrukkelijk elke vorm van discriminatie op basis van seksuele geaardheid verbiedt.
Verder wil de Commissie graag wijzen op haar uitspraken van januari 2006 ten overstaan van het Parlement. De Commissie doet alles wat in haar macht ligt om te strijden tegen homohaat. Het belangrijkste element van deze strijd is de bestrijding van discriminatie, en wat dit betreft heeft de Europese Unie reeds de nodige stappen ondernomen, zoals bijvoorbeeld de goedkeuring van richtlijn 2078/EG. De Commissie is zich er eveneens van bewust dat maatregelen op juridisch vlak gepaard dienen te gaan met initiatieven gericht op het de facto bestrijden van discriminerend, schadelijk, stereotiep en vernederend gedrag. De Commissie draagt daaraan eveneens bij, door middel van informatiecampagnes en initiatieven zoals bijvoorbeeld het genoemde Europees Jaar van gelijke kansen voor iedereen (2007).
Al met al is de Commissie ervan overtuigd dat de Europese Unie, die vanuit haar wezen streeft naar een verdieping van de solidariteit tussen de volkeren, een voorbeeld dient te zijn in de strijd tegen discriminatie en aan de frontlinie moet staan van de strijd tegen elke vorm van racisme, xenofobie en homohaat.
Dames en heren, met grote interesse wacht ik uw discussie af. 
Patrick Gaubert,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de Europese Unie is gegrondvest op een gemeenschap van ondeelbare en universele waarden: menselijke waardigheid, vrijheid, gelijkheid en solidariteit.
Door zich te verenigen, hebben onze landen besloten deze waarden te onderschrijven en te verbreiden. Elke fractie heeft besloten om een resolutie in te dienen als vervolg op de zojuist afgelegde verklaringen. Ikzelf heb er ook een opgesteld namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten.
Bijna dagelijks kunnen we constateren dat de strijd tegen onverdraagzaamheid nog lang niet is gestreden. Ik had graag dit onderwerp op een andere manier willen benaderen. Het is bedroevend nog steeds in het openbaar erop te moeten wijzen dat racisme in onze samenlevingen onacceptabel is. Recentelijk hebben er in onze landen vele racistisch, xenofoob, antisemitisch en homofoob gemotiveerde geweldsdaden plaatsgevonden, wat geheel en al onacceptabel is.
Als burgers dienen we waakzaam te blijven, en als afgevaardigden moeten we een duidelijk standpunt innemen en deze daden resoluut veroordelen. Want wie zwijgt, stemt toe. Ook moeten we wetten goedkeuren ter bescherming van onze medeburgers - politieke vastberadenheid is van cruciaal belang op dit gebied - en de landen die nog geen antiracisme- of antidiscriminatiewetgeving hebben, moeten hier verandering in brengen.
Ik herhaal nogmaals hetgeen ik gisteren in deze zaal gezegd heb, en waar ik al maanden lang in de commissie op hamer, namelijk dat de Raad onmiddellijk op moet houden met het tegenhouden van het kaderbesluit tegen racisme en xenofobie, want anders zijn al die plechtige intentieverklaringen volledig nutteloos. Ook moeten onze eigen regeringen het voorbeeld geven en tastbare vooruitgang boeken in de strijd voor gelijkheid, respect voor de medemens en tolerantie.
Als we kijken naar de actuele ontwikkelingen, zien we dat in een groot aantal van onze landen de extreemrechtse partijen in opkomst zijn. Ook daar moet vandaag helaas weer op worden gewezen. Ook al ben ik zelf zeer betrokken bij deze strijd, toch begrijp ik de beweegredenen van mijn fractie om de gezamenlijke tekst niet te ondertekenen: deze is gebaseerd op ideologische concepten die failliet zijn gegaan. Door een veroordeling van specifieke, actuele gebeurtenissen zullen deze landen echt niet veel verder vooruitkomen op de weg naar een strikte naleving van de waarden van de Unie.
Het is onaanvaardbaar om individuele gevallen van agressie in lidstaten die strijden tegen racisme en homohaat, te verwarren met de extreme standpunten die sommige regeringen openlijk innemen. Deze twee zaken moeten uit elkaar worden gehouden; het is gevaarlijk alles op een hoop te gooien. Ook moeten we dit vraagstuk boven het alledaagse politieke gekrakeel uitheffen. De strijd tegen racisme, xenofobie en homohaat is noch een linkse noch een rechtse strijd. Daar moeten we allemaal goed van doordrongen zijn, en daarom is de resolutie waarover morgen zal worden gestemd mijns inziens een goed compromis.
Wat ik, tot slot, zeer betreurenswaardig vind, is dat het Parlement met betrekking tot dit onderwerp niet met één stem spreekt. Dat is echt een gemiste kans, want ik weet dat iedereen hier in dit Parlement achter deze strijd staat.
Martin Schulz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, toen ik twaalf jaar geleden in het Europees Parlement werd gekozen, had ik niet gedacht dat we dit debat ooit nog zouden moeten voeren!
We waren in Europa al eens verder dan we vandaag zijn. Het is een teken aan de wand dat we ons vandaag de dag in de Europese Unie moeten bezighouden met de vraag hoe we het groeiende racisme en antisemitisme en de groeiende haat tegen buitenlanders en minderheden - of het nu om racistische, religieuze of seksuele redenen is - het hoofd kunnen bieden en bestrijden.
Dat is ook de reden waarom ik als voorzitter van onze fractie, namens alle afgevaardigden van mijn fractie, een standpunt naar voren wil brengen. De Europese sociaal-democratie, de christen-democraten, de conservatieven en de liberalen, de democratische krachten van zowel links als rechts, al degenen die aan de wieg van de Europese Unie hebben gestaan, wisten waarom de conflicten aan het eind van de eerste helft van de twintigste eeuw vroegen om een supranationale oplossing.
Laten we nog eens terugkijken. Wat waren hun beweegredenen? Wat deed Europa in deze rampen van de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, maar vooral van het fascisme en stalinisme verzeild raken? De haat jegens minderheden, een racistisch superioriteitsgevoel, de uitsluiting van mensen die anders waren dan anderen, gehandicapten, mensen met een andere seksuele voorkeur, mensen die als vijanden konden worden gestigmatiseerd, mensen die van elders kwamen, die onze banen inpikten, fungeerden als zondebokken voor het algemene gevoel van onvrede - ik ga het hier niet allemaal herhalen, want u kent het probleem.
De brandstichters uit de eerste helft van de twintigste eeuw waren door rassenwaan en godsdienstwaan gedreven mensen. En hoe hebben wij daartegen gereageerd? Onze oplossing was integratie, een waardengemeenschap, een rechtsgemeenschap gebaseerd op voor iedereen geldende grondrechten, ongeacht de religie die iemand aanhangt, ongeacht of iemand gelovig is of niet, ongeacht iemands ras of huidskleur, ongeacht iemands herkomst en overtuigingen, ongeacht de manier waarop iemand zijn leven wil inrichten, in een gezin, alleen of in wat voor relatie dan ook, want dat mag iedereen zelf bepalen. Wat we gemeen hebben, is dat we met onze rijkdom en onze vooruitgang een maatschappij kunnen opbouwen die ja zegt tegen deze gemeenschap, waarin iedereen zijn plaats heeft, of hij nu katholiek of moslim, protestant of jood, zwart of blank, hetero of homo, familievader of alleenstaande is.
Waarom houdt de politiek zich eigenlijk bezig met ras, seksuele geaardheid of geloof, behalve dan als middel om een doel te bereiken, om politieke ideeën door te drijven op kosten van de minderheid? Dat is het meest weerzinwekkende dat Europa in zijn geschiedenis heeft meegemaakt, en dat heeft tot deze onmenselijkheid geleid. Onze kritiek geldt niet een bepaald volk, omdat we helaas in alle landen van de Europese Unie - niet alleen in de nieuwe, maar ook in de oude lidstaten - met hetzelfde fenomeen te maken hebben.
De kritiek die we hier uiten, is niet gericht aan het adres van landen of volken, maar aan de mentale bekrompenheid van degenen die deze ideologieën voorstaan, waar dan ook in Europa. Zij horen nergens thuis, in geen enkele maatschappij, en naar ik hoop ook niet in dit Parlement!
Sophia in ‘t Veld,
   - Mijnheer de Voorzitter, helaas is het nog altijd noodzakelijk dit debat te voeren. In de resolutie vindt u een lijst met namen van individuele slachtoffers. Dit zijn mensen die uitsluitend om hun huidskleur of seksuele geaardheid zijn vermoord. Dit is barbaars voor het Europa van de eenentwintigste eeuw. We moesten ons schamen. Tegelijkertijd ben ik er trots op lid te zijn van dit Parlement, dat zich tegen dit soort barbaarse daden verzet.
Intolerantie neemt overal toe en mijn eigen land is wat dit betreft geen uitzondering. Ik ben dan ook verheugd over de grote demonstraties die in Europa zijn gehouden voor tolerantie en gelijkheid en, meest recentelijk, de succesvolle mars voor gelijke rechten in Warschau. Ik was erg blij daaraan mee te kunnen doen.
Tolerantie, antidiscriminatie en gelijkheid zijn geen nationale, binnenlandse aangelegenheden. De EU is bij uitstek een gemeenschap van waarden en precies daarom moeten we dit soort zaken op Europees niveau bespreken. We zullen niet accepteren dat lidstaten zich achter het subsidiariteitsbeginsel verschuilen, want dat is alleen maar een voorwendsel. Zoals ik in het debat van gisteravond zei, heeft de EU behoefte aan een ambitieuze agenda wil zij de wereldkampioen van de grondrechten worden. We moeten op dit gebied net zo ambitieus zijn als we op economisch gebied en zaken als de Lissabon-strategie zijn.
We hebben geen behoefte aan krokodillentranen: we moeten handelen. We hoeven niet terughoudend en weifelachtig te zijn als het erom gaat in dit soort aangelegenheden in de lidstaten te interveniëren. Ik ben daarom zeer verheugd te horen dat de Raad de werkzaamheden voor het kaderbesluit en het agentschap voor de grondrechten gaat versnellen.
Ik wil graag persoonlijk nog het woord richten tot de fungerend voorzitter en een oproep doen homoseksuelen te erkennen als nazi-slachtoffers. Dit is in het Parlement al eerder aan de orde geweest. Ik ben ook blij om te horen dat de Commissie bereid is inbreukprocedures in gang te zetten en een horizontale richtlijn overweegt.
Tot slot mogen we niet aarzelen om een instrument te gebruiken dat ons ter beschikking staat, namelijk artikel 7, in gevallen waarin een lidstaat of de regering van een lidstaat zich niet aan de EU-beginselen houdt. 
Jean Lambert,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik steun de krachtige verklaringen die we hebben gehoord van de Raad, de Commissie en mijn collega’s in dit Parlement. Ik zou willen dat andere politici net zo helder en vastbesloten waren in hun veroordeling van racisme, xenofobie, antisemitisme, homofobie en andere haatzaaiende taal en door haat gedreven misdaden.
Zoals vanmiddag al is gezegd, komt in deze resolutie een trieste lijst voor, en zij is zelfs niet eens volledig: we hadden er de recente tragische moord op een jongeman in Groot-Brittannië aan kunnen toevoegen. Het is duidelijk dat geen enkele lidstaat aan dit soort haat ontkomt. Toch vind ik niet dat we moeten proberen de namen van bepaalde landen uit de resoluties te schrappen.
We hebben ons deze week heel dapper opgesteld ten aanzien van Guantanamo. Ik vind dat we hetzelfde moeten doen ten aanzien van wat er in onze eigen lidstaten gebeurt, dat we volstrekt duidelijk moeten maken dat we dit net zo min tolereren. Het is erg makkelijk je dapper op te stellen tegenover derde landen, maar het is in een aantal opzichten veel moeilijker om je dapper op te stellen tegenover de eigen lidstaten en dat is jammer.
Op Europees grondgebied heeft iedereen het recht om vrij van geweld te leven; iedereen heeft het recht om in vrede te leven. Dat lijkt mij volstrekt duidelijk. De politieke reactie van regeringen op racisme en homofobe aanvallen is daarom ontzettend belangrijk en zendt een sterk signaal uit.
Pas nadat er in Groot-Brittannië meerdere doden waren gevallen, en één in het bijzonder, beseften onze politiediensten dat zij institutioneel racistisch waren en begonnen ze te veranderen. Er is nog een lange weg te gaan, het is een langdurige strijd, maar we boeken vooruitgang. Als we onze stem verheffen moeten we ook kritisch zijn over sommige van onze media, die mij dunkt erop uit zijn om eerder haat dan informatie en integriteit te verspreiden.
Vittorio Agnoletto,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de voortdurende aanvallen op homo’s in Europa zijn een symptoom van een democratische noodsituatie waar dit Parlement tegen moet optreden, vooral wanneer ze zich voordoen in lidstaten van de Europese Unie, zoals Polen.
De extreemrechtse regering van Polen, die de burgerrechten van homoseksuelen schendt, moet weten dat een dergelijk gedrag niet te verenigen is met het lidmaatschap van de Unie. De laatste -parade van Warschau werd pas na druk van Europese kant toegestaan. Polen moet weten dat als deze aanvallen op homo’s doorgaan, mijn fractie niet zal aarzelen om eventueel aan te dringen op politieke sancties vanwege schending van artikel 7 van het EG-Verdrag en van de fundamentele democratische beginselen van de Unie.
Daarnaast moet homofobie - die in Frankrijk en België al een strafbaar feit is - dringend worden opgenomen in het kaderbesluit van 2001 betreffende de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat.
Ik vind het zorgwekkend dat het Oostenrijkse voorzitterschap op dit punt niets onderneemt, en ik vraag me af of dat niet te maken heeft met de neofascistische partij van Haider die deel uitmaakt van de regering in Wenen. Ik daag de hier aanwezige leden van de Raad uit zich hierover uit te spreken. Ik hoop dus dat het Finse voorzitterschap een beschavingsoffensief op gang zal brengen in dit Europa, dat ten prooi is gevallen aan nieuwe en gevaarlijke fanatieke bewegingen. 
Wojciech Roszkowski,
   Mijnheer de Voorzitter, rechtvaardigheid vergt redelijkheid en voorzichtigheid. Hoewel racisme, vreemdelingenhaat, antisemitisme en afkeer van moslims of christenen een ellendig aspect vormen van de dagelijkse werkelijkheid in bepaalde Europese landen, moeten we dus erg voorzichtig zijn als wij deze verschijnselen vergelijken en generaliseren in het politieke debat. Anders bereiken we misschien juist het tegenovergestelde van wat we beogen en gooien we alleen maar olie op het vuur in plaats van het conflict te apaiseren.
De ontwerpresolutie over racisme en homofobie bevat te veel tegenstrijdigheden en ongegronde generalisaties, hetgeen juist een dergelijke effect kan hebben. Je kunt racisme en zogenaamde homofobie en islamofobie niet zomaar over een kam scheren. Dat is een vermenging van echte discriminatie op grond van ras of religie met weerstand tegen een ideologie, terwijl dat laatste wel degelijk gerechtvaardigd is in het democratische politieke debat. Onze liberale collega uit Nederland is tamelijk bescheiden in haar beoordeling van de tolerantie in haar land. Onlangs nog werd daar een pedofiliepartij legaal verklaard, en ik zou willen vragen: hoeveel verder zal de tolerantie in dat land gaan? De postcommunisten die hier zo vrijelijk het woord voeren zouden eens de hand in eigen boezem moeten steken, in plaats van af te geven op Polen.
Het is ongerijmd dat in deze resolutie het ontbreken van vergelijkbare gegevens over bovengenoemde verschijnselen wordt betreurd, terwijl niettemin algemene oordelen worden gegeven over de landen waar deze zich voordoen. Waarom zou het Parlement zijn broddelwerk in dit oppervlakkige ontwerp voor een zo belangrijk document publiceren, als we ons al vele jaren met deze verschijnselen bezighouden in commissies binnen de Raad van Europa? Als het Parlement de paragrafen 1, 3, 4 en 11 in de huidige versie zou goedkeuren, zou het eenvoudigweg aan geloofwaardigheid inboeten in de bestrijding van racisme en discriminatie.
Ik zou allen onder u die gedreven worden door een werkelijk streven naar rechtvaardigheid, willen oproepen bedrieglijke vergelijkingen en ongegronde generalisaties te vermijden. 
Bogdan Pęk,
   Mijnheer de Voorzitter, dit is een belangrijke dag voor het Europees Parlement, want dit debat, en in het bijzonder de resolutie die er mogelijk uit voortkomt, kan een nieuwe tendens inluiden in de gerechtvaardigde strijd tegen alle soorten van racisme en vervolging van minderheden. Maar laten we in godsnaam niet toelaten dat het opnieuw een wapen wordt voor links en de Europese liberalen in hun campagne tegen de rechtsgeoriënteerde politieke partijen en de landen waar rechtse partijen aan de macht zijn gekomen.
Ik protesteer met klem tegen de voorgestelde formulering in paragraaf 4 van de resolutie, waarin ernstige aantijgingen tegen mijn land worden geuit. Het betreft zeer ernstige aantijgingen vanuit een moreel en politiek oogpunt: Polen wordt onder andere beschuldigd van vreemdelingenhaat, antisemitisme, homofobie en intolerantie.
Duizend jaar Poolse geschiedenis laten er geen twijfel over bestaan dat Polen het meest tolerante land van Europa is. Het is een land dat nooit zal accepteren dat zijn goede naam ongestraft door het slijk wordt gehaald.
Wij protesteren tegen de linkse leugens en hypocrisie. 
Maciej Marian Giertych (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de heer Schulz heeft zich samen met zijn socialistische kameraden aangesloten bij de Poolse postcommunisten die ophef maken over de situatie van homoseksuelen in Polen. Kent hij misschien concrete voorbeelden van intolerantie jegens homoseksuelen? Zo niet, waar maakt men zich zo druk om?
Kennelijk heeft een lid van de Liga van Poolse Gezinnen zich goedkeurend uitgelaten over het gebruik van geweld tegen homo's. Naar aanleiding van deze aantijging heeft dit lid een klacht ingediend tegen de krant die deze bewering heeft afgedrukt. Dit Parlement zou zichzelf voor schut zetten als het zou protesteren tegen een uitlating die nooit is gedaan. We moeten eerst de feiten controleren. Er wordt gezegd dat de politie illegale demonstraties moet voorkomen, zo nodig met geweld. Toen de postcommunisten aan het bewind waren, werden illegale homoparades beschermd door de politie. Nu niet meer. We hebben een regering die vastbesloten is het gezag en de openbare orde te bewaren.
Jazeker, we zijn tegen het aanmoedigen van homoseksualiteit in Polen. Wij zijn tegen het aanmoedigen van immoreel gedrag. We zijn het duidelijk oneens met de heer Schulz in ons oordeel over hetgeen al dan niet moreel aanvaardbaar is.
Hij zou er beter aan doen de intolerantie in zijn eigen land aan te pakken. Ik ben oud genoeg om de Duitse intolerantie jegens Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog te herinneren. Er zijn vandaag de dag nog altijd voorbeelden van schrijnende intolerantie in Duitsland. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou mij achter de heer Gaubert, mijn collega van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, willen scharen, die verklaarde dat dit Parlement de kans voorbij heeft laten gaan om met een stem te spreken, en ik zou de door hem opgestelde resolutie willen steunen. In dit document wordt gewezen op het soort mechanismen dat in de Europese Unie moet worden ingevoerd: er moet een continu overzicht worden bijgehouden van racistische misdaden, er moet een kaderrichtlijn worden ingevoerd en er moet zo snel mogelijk een agentschap voor de grondrechten worden opgericht. Daar moeten de prioriteiten liggen in ons debat en in onze resolutie. Laten wij niet met modder gooien naar bepaalde landen en gevallen, zoals het geval lijkt te zijn.
De Europese Unie probeert zo strikt mogelijke normen voor de mensenrechten aan te moedigen. Dat is het oogmerk van het agentschap voor de grondrechten dat binnenkort wordt opgericht. Nu al publiceert het in Wenen gevestigde Europees Waarnemingscentrum voor Racisme en Vreemdelingenhaat jaarlijks een verslag over racisme en vreemdelingenhaat in de Europese Unie. Het is de moeite waard het verslag over 2005 eens te bekijken. Onder paragraaf 5 over geweld en misdrijven met een racistisch motief, wordt de situatie in de vijfentwintig lidstaten beoordeeld. Wat kan deze tekst ons leren? In vier Europese landen, waaronder Italië, mijnheer Agnoletto, ontbreekt het aan openbare, officiële gegevens over gevallen van geweld en misdrijven met een racistisch motief.
Van de nieuwe lidstaten verzamelen - volgens het verslag - Tsjechië, Hongarije, Polen en Slowakije op grotere schaal officiële gegevens over geweld en misdrijven met een racistisch motief dan andere landen. We ontberen een gezamenlijk Europees systeem voor de registratie van deze misdrijven, waardoor het moeilijk is om een vergelijkende analyse uit te voeren van dit verschijnsel. In het Verenigd Koninkrijk zijn meer dan 52 000 incidenten van racistische aard geregistreerd, dankzij een efficiënt systeem voor het opstellen van dergelijke statistieken, in Duitsland zijn 6 400 incidenten geregistreerd, in Frankrijk 1 565 en in Tsjechië 209. Deze wanverhouding laat zien hoe belangrijk het is om een gezamenlijk waarnemingssysteem in te voeren.
Het merendeel van de vijfentwintig lidstaten van de Europese Unie, zo lezen wij, hebben de antidiscriminatierichtlijn omgezet in hun eigen nationale wetgeving. In juli 2000 werden tegen vier landen, waaronder Duitsland, mijnheer Schulz, klachten ingediend bij het Europees Hof van Justitie wegens niet-nakoming van hun verplichtingen met betrekking tot de richtlijnen inzake rassengelijkheid. 
Martine Roure (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is onze plicht om vandaag een daad te stellen, ons uit te spreken tegen haat, xenofobie en homohaat. Met verbijstering zien wij dat er overal in Europa lafhartige daden worden gepleegd en horen we haatdragende woorden en oproepen tot geweld. Ik herhaal: overal in Europa. Het is dus onze plicht om te zeggen dat dit zo niet verder kan, dat wij dit soort wandaden niet verder kunnen tolereren, dat deze weerzinwekkende woorden in strijd zijn met onze waarden en met de fundamenten waarop wij ons Europa hebben opgebouwd.
Er moet eens en voor altijd een eind komen aan de racistische, xenofobe en homofobe misdaden, of die nu tegen een man of een vrouw zijn gericht omdat ze zwart zijn, tegen een jonge man omdat hij joods is, tegen een jonge man omdat hij Noord-Afrikaans is of tegen een vrouw omdat zij transseksueel is. Het is onze dure plicht om ervoor te zorgen dat eenieder die deze ideologie predikt het zwijgen wordt opgelegd. We weten allemaal waartoe het leidt: tot vernietiging en rampspoed.
Ook moeten we ons ten stelligste blijven keren tegen de door Poolse leiders gedane oproepen tot homohaat. Wat dat betreft ben ik ingenomen met de tolerantie en de wil tot samenleven waarvan het Poolse volk blijk heeft gegeven tijdens de in Warschau.
Ik doe u een plechtige oproep: laten we een vuist maken, want het is één minuut voor twaalf. Kijkt u maar naar al die resoluties die wij zonder veel resultaat over dit onderwerp hebben aangenomen; de situatie blijft maar verslechteren. We moeten nu concreet iets doen. De lidstaten moeten zich wapenen tegen de haat die opnieuw op hun bodem de kop op steekt. De Europese Unie moet de ernst van de situatie inzien en deze strijd tot prioriteit verheffen. We mogen later niet zeggen dat we er niets van wisten. We moeten nú iets doen, allemaal tezamen, snel, zonder dralen. Ik roep de lidstaten dan ook op om zo snel mogelijk tot een akkoord te komen over het kaderbesluit tegen racisme en xenofobie. Het is de hoogste tijd om tot actie over te gaan. 
Frédérique Ries (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dit is alweer de zoveelste resolutie waarin wij uitingen van racisme, antisemitisme en homohaat veroordelen. Helaas echter wordt deze resolutie gerechtvaardigd door de ongewone en alarmerende hoeveelheid uitingen van haat en intolerantie in de Europese Unie de laatste jaren.
Zoals een aantal sprekers voor mij al zei, is het een verschrikking dat er steeds meer door allerlei soorten racisme gemotiveerde geweldplegingen plaatshebben. In paragraaf 2 van onze gezamenlijke ontwerpresolutie wordt een van de laatste van deze wandaden genoemd: Oulemata Niangadou werd op 12 mei 2006 in Antwerpen vermoord omdat ze zwart was, en met haar de kleine Luna waarvan zij oppas was. In Frankrijk werd Ilan Halimi ontvoerd, gemarteld en vermoord omdat hij joods was.
We kunnen hier dagenlang delibereren over de achterliggende redenen van deze barbaarse daden. Maar de belangrijkste is naar mijn mening dat woorden hun waarde hebben verloren. Kijk naar uitspraken als “laten we geen olie op het vuur gooien”, of naar de aloude “zoektocht naar sociale vrede”. Ook bestaat er de neiging tot stilzwijgen, waardoor het gevoel van straffeloosheid van degenen die door vreemdelingenhaat geïnspireerde misdaden begaan alleen maar wordt versterkt. Meer nog, er worden woorden gebruikt die de lont in het kruitvat steken.
Ik zal u een concreet voorbeeld geven van deze inflatie van woorden, een van de vele voorbeelden waardoor de geesten worden vertroebeld en de overheid verhinderd op te treden als dat nodig is. In 2004 heeft de Franse adviescommissie voor de rechten van de mens vastgesteld dat antisemitisme ten grondslag ligt aan de helft van alle fysieke en verbale geweldplegingen in het land. Het duurde echter nog twee jaar en er was de moord op Ilan Halimi voor nodig om de Franse burgers te doen te beseffen dat er in een aantal voorsteden een ware cultuur van antisemitisme heerst, weliswaar onder een minderheid, maar dan wel een zeer actieve en buitengewoon fanatieke minderheid. Dat is twee jaar teveel, twee volle jaren die hadden kunnen worden gebruikt om de zaak te benoemen en af te keuren, en om mensen nader tot elkaar te brengen.
Gewoonlijk sluit ik af met een optimistische opmerking. Ik zou bijvoorbeeld overweging I kunnen noemen en kunnen zeggen dat we mensen respect voor de ander moeten bijbrengen, hun leren de dialoog aan te gaan en tolerantie op te brengen. We hebben een dure plicht: kennis bijbrengen om de ander in al zijn rijkdom en anderszijn te kunnen leren kennen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag eindigen met te zeggen dat de beteugeling van de opkomst van het racisme begint - om vrij de woorden van Albert Camus te gebruiken - met de dingen bij hun naam te durven noemen, degenen die het veroorzaken aan te wijzen, de waarheid onder ogen te durven zien. 
Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
 In mijn kiesdistrict in het noorden van Ierland heeft een aantal gewelddadige aanvallen plaatsgevonden op mensen uit andere lidstaten of van nog verder weg, en er vindt ook herhaaldelijk homofoob geweld plaats. Tevens hebben wij te maken met aanhoudende sektarische aanslagen, zoals recentelijk de moord op een 15-jarige katholieke jongen, Michael McIlveen.
Het is absoluut noodzakelijk dat de Raad nu het kaderbesluit over bestrijding van racisme en xenofobie uit 2001 aanvaardt. Ik schaar mij achter de oproep aan het Finse voorzitterschap om met de grootst mogelijke haast dit werk opnieuw aan te vatten en, zoals we vandaag vernamen, achter de oproep aan de Raad om de besluiten over te nemen zonder ze af te zwakken. Nationale regeringen en andere instellingen moeten adequaat reageren.
Eoin Ryan (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik vind het belangrijk dat we deze gelegenheid gebruiken om aandacht te besteden aan de betreurenswaardige toename van racisme bij voetbalwedstrijden in Europa.
De FIFA, de wereldvoetbalbond, heeft laten weten dat er recentelijk steeds meer sprake is van discriminerend gedrag jegens supporters en zwarte spelers. Die escalatie valt samen met het contracteren door veel Europese clubs van spelers uit Afrika en Latijns-Amerika. De FIFA constateert een betreurenswaardige trend in de toename van racistische aanslagen in Europa. Dit betreft niet één afzonderlijk land, maar komt overal voor. Het is daarom misplaatst als mensen er één plaats of land uitpikken wanneer zij dit probleem aan de orde stellen.
Bij de racistische incidenten die tijdens Europese voetbalwedstrijden plaatsvinden, gaat het om de volgende dingen: apengeluiden maken, kwetsende spreekkoren, het ophangen van spandoeken met neofascistische teksten, en op het veld gooien van bananenschillen. Alles bij elkaar zullen de wereldkampioenschappen die net zijn begonnen dertig miljard televisiekijkers trekken.
Ik ben blij dat de FIFA dit toernooi aangrijpt om op te treden tegen racistische daden tijdens voetbalwedstrijden in Europa. De bond is een aantal dingen van plan, maar er is onvoldoende tijd om ze allemaal op te noemen. Niettemin is het van belang dat onze commissaris voor sport, mijnheer Figel, het Finse voorzitterschap, de EU en het Europees Parlement de komende maanden nauwkeurig nagaan hoe wij deze zorgelijke trend aan de orde kunnen stellen.
Ook vind ik dat hierbij een belangrijke rol is weggelegd voor de spelers. Zij hebben grote invloed op supporters en kunnen een enorme positieve bijdrage leveren om ervoor te zorgen dat mensen dit soort gedrag stoppen.
Urszula Krupa (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, racisme is het resultaat van het gedrag van mensen die anderen willen overheersen omdat ze overtuigd zijn van hun eigen superioriteit.
Racistisch geweld en discriminatie op grond van sociale achtergrond, hoge leeftijd, ziekte of godsdienst kunnen niet worden bestreden met racistische methoden, zeker niet hier in het Europees Parlement. Daarom protesteer ik hevig tegen het belasteren van Polen, zijn inwoners en het katholieke radiostation , dat vooral is toegenomen sinds rechts de regering in handen heeft gekregen. Rechts is fel bestreden door de internationale liberale socialisten, die, met de wereldpers in hun zak, de goede naam van de Polen door het slijk halen door hen te beschuldigen van vreemdelingenhaat, antisemitisme en homohaat, om het blote feit dat mijn landgenoten in God geloven en traditionele waarden hoog houden.
De antikatholieke media hebben de perfide leugen verspreid dat het radiostation zou zijn bekritiseerd door de Heilige Stoel. is het enige onafhankelijke medium in Polen met een wereldwijd publiek - iets waarvan ik zou willen dat het voor alle media gold - dat de geloofswaarheden eerbiedigt, het leven en werkelijke vrijheid verdedigt en waarheid, menselijke waardigheid en mensenrechten bevordert.
Polen was, en is, een van de meest tolerante landen, een land dat eeuwenlang mensen die in andere landen werden vervolgd, met open armen heeft ontvangen. Daarom is het aannemen van een resolutie waarin wordt beweerd dat er antisemitisme, vreemdelingenhaat, racisme en homohaat is in Polen, een schandaal en zou betekenen dat er racisme en vreemdelingenhaat is in het Europees Parlement.
Als Poolse katholieken worden wij door deze beledigingen voor het hoofd gestoten en voelen ons, niet voor het eerst, gediscrimineerd. Dit is iets dat niet zou mogen gebeuren, zeker niet hier in het Europees Parlement, dat er prat op gaat de ideeën van tolerantie, democratie, respect voor diversiteit en vrijheid van geloof te eerbiedigen.
Frank Vanhecke (NI ).
   - Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mij uiteraard aansluiten bij de strenge en absolute veroordeling van elke vorm van geweld. De daders van gewelddaden van om het even welke origine trouwens moeten streng bestraft worden. Dat staat buiten kijf.
In de tweede plaats wil ik echter ook erop wijzen dat geweld door geïsoleerde individuen niet en nooit mag leiden tot een heksenjacht op mensen en partijen die met dat geweld niets te maken hebben en die enkel vreedzaam wijzen op de gevaren en de enorme problemen van een veel te massale en door niemand nog echt gecontroleerde immigratie.
In de derde plaats wil ik erop wijzen dat de redelijkheid in dit Parlement opnieuw ver te zoeken is. De gezamenlijke resolutie die morgen in stemming wordt gebracht, is gewoon waardeloos door zijn groteske overdrijvingen en door het door mekaar haspelen van geweld enerzijds en van legitieme kritiek op de onwerkbare multiculturele maatschappij anderzijds. Ze is ook door haar feitelijk pleidooi voor een nog verder terugschroeven van de vrije meningsuiting angstaanjagend ondemocratisch. 
Alexander Stubb (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb wel eens wat vaag homofobe uitingen gehoord op televisie en dergelijke, maar als ik naar sommige van onze Poolse collega’s luister, met name de heren Roszkowski, Pęk en Giertych en mevrouw Krupa, nou, dat is pas homofobie! Werkelijk ongelooflijk!
Ik ben blij dat ik heel veel goede, redelijke, rationele Poolse vrienden heb, want als dit liberale geschiedenis is, mijn hemel, dan wil ik echt niet weten wat het rechts conservatisme te bieden heeft!
Neemt u me niet kwalijk. In mijn ogen gaat deze resolutie over vier dingen. Hij gaat over de strijd tegen racisme, xenofobie, antisemitisme en homofobie.
Ten eerste hebben we al een resolutie over homofobie die door alle politieke partijen is ondertekend, en daar ben ik heel blij om.
Ten tweede is het duidelijk dat racistisch geweld is toegenomen in Europa en dat we niet werkeloos kunnen blijven toezien. We moeten ingrijpen. De Commissie moet in actie komen, zoals mevrouw in ’t Veld zei, en het Finse voorzitterschap moet in actie komen, zoals velen al opmerkten.
Mijn derde en laatste punt is dit: toen ik hier kwam was ik van mening dat de resolutie geen landen of politieke partijen moest noemen. Ik probeer mijzelf er nog steeds van te overtuigen dat dit niet mag gebeuren, maar als iemand vond dat de naam van Polen in deze resolutie moest komen dan is het na het debat van vandaag wel volkomen duidelijk geworden waarom dit nodig zou zijn. Omdat ik een grote vriend van Polen ben vind ik nog steeds dat er geen namen in moeten.
Józef Pinior (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de geschiedenis van Europa legt een bijzondere verantwoordelijkheid op de schouders van politici, kerken en maatschappelijke organisaties, als het gaat om de bescherming van tolerantie en mensenrechten. Deze verantwoordelijkheid drukt vooral zwaar op de schouders van de regeringen van de EU-lidstaten, die de in het Verdrag vastgelegde rechten moeten bewaren.
Helaas zorgen sommige, ik herhaal, sommige acties van de huidige regering in Warschau, met name die waar de Liga van de Poolse Gezinnen bij betrokken is, voor de verbreiding van intolerantie en homohaat. De vice-premier en minister van Onderwijs, Roman Giertych, heeft de directeur van de nationale instantie voor het opleiden van leerkrachten ontslagen wegens de publicatie van een officiële brochure van de Raad van Europa, getiteld "Kompas: een handleiding voor mensenrechteneducatie met jongeren", onder de beschuldiging dat het boek, ik citeer uit de pers, "scholen oproept in contact te komen met organisaties van homoseksuelen". Roman Giertych overweegt de sluiting van deze instantie, die sinds haar oprichting in 1991 een belangrijke rol speelt in het ontwerpen en invoeren van op humanistische waarden gebaseerde onderwijsprogramma's in Polen.
Gelukkig hebben deze acties van de regering een ander deel van de Poolse samenleving wakker geschud. 140 000 mensen hebben een internetpetitie ondertekend waarin wordt opgeroepen tot ontslag van de minister van Onderwijs. Leerkrachten en leerlingen protesteren en een nieuw maatschappelijk middenveld dient zich aan. 
Mojca Drčar Murko (ALDE ).
   - Wij hebben homofobie gedefinieerd als een irrationele angst voor anderszijn, als een angst voor iets waarmee men niet vertrouwd is of waarmee men niet vertrouwd wil zijn. Het verzet tegen homoseksualiteit is eenvoudigweg een op verstokte vooroordelen gebaseerde meningsvorm. Dit komt voort uit iets dat gemeenschappelijke wortels heeft met racisme, vreemdelingenhaat, haat tegen mensen van een andere godsdienst of geloofsovertuiging, en andere fobieën.
Bij homofobie zijn wij geconfronteerd met een traditionele vorm van vooroordelen, die vaak worden aangewakkerd door de media en misbruikt door populistische politici. Homofobie komt tot uiting in een hele reeks van daden, van haatpraat en hetze tegen degenen die anders zijn, tot oproepen tot discriminatie van individuele mensen en feitelijke ongelijkheid in de wet. Soms krijgen die politici brede steun, vooral als zij ervoor kiezen om homofobie te verbinden met nationalistisch chauvinisme, geloofsijver, minachting voor etnische minderheden, enzovoort.
Die ideeën kunnen echter olie op het vuur van haatgevoelens zijn, met name in economisch achtergebleven gebieden, en daarom is het onze plicht om te waarschuwen voor het illegale karakter van homofobie en racistische daden. De uitroeiing van vooroordelen is echter slechts een van de doelstellingen bij de educatie van mensen in tolerant gedrag. Het Europees Parlement kan de gevaren van homofobie identificeren en haar protagonisten ontmaskeren, maar het is uiteindelijk de verantwoordelijkheid van de lidstaten om maatregelen te nemen voor de uitroeiing daarvan. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de gevallen van racisme en geweld nemen zowel in intensiteit als in frequentie toe, niet alleen in Polen, maar jammer genoeg in heel Europa. Wij moeten de verschillende racistische misdrijven absoluut veroordelen, maar in het licht van de resoluties uit het verleden en de huidige gemeenschapswetgeving volstaat dat niet.
De wetgeving en de actuele bestuurspraktijk van bepaalde lidstaten werken xenofobie en discriminatie in de hand, zodat we zelfs kunnen spreken van geïnstitutionaliseerd racisme. De lidstaten moeten praktische maatregelen nemen ter bestrijding van racisme. Opiniemakers mogen geen racistisch klimaat scheppen. Er moet werk worden gemaakt van de strafrechtelijke vervolging van groepen die racisme bevorderen. Racisme is een meervoudig en multidimensioneel probleem. Daarom moeten ook de bestrijdingsmaatregelen divers zijn en niet alleen gericht op repressie maar ook op preventie. We moeten niet alleen racistische opvattingen bestrijden, maar ook sociale uitsluiting, de broeihaard van racisme. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we moeten deze gelegenheid te baat nemen en vermijden dat de discussie voortijdig wordt afgebroken door enerzijds te erkennen dat racisme, vreemdelingenhaat, homohaat en andersoortige onderdrukking toenemen maar anderzijds te volstaan met een verklaring dat deze fenomenen niet mogen plaatsvinden. We moeten juist bedenken wat de redenen zijn voor deze toename, want aan dergelijke reflectie ontbreekt het in dit Parlement.
Er zijn bepaalde groepen die worden onderdrukt maar vandaag nog niet zijn genoemd. Ik denk dat alle Europeanen in de Europese Unie worden onderdrukt doordat hun de uitbreiding, in de vorm van de toetreding van Turkije tot de EU, in de maag wordt gesplitst. Een andere onderdrukte groep is dat deel van de samenleving met een traditioneel christelijke zienswijze, mensen die niets hebben tegen homoseksuelen, maar die homoparades schokkerend vinden. Waar zijn homoparades voor nodig? Ze vormen ook een vorm van onderdrukking. 
Michael Cashman (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik betreur wat ik vanmiddag heb gehoord van onze Poolse collega’s van de Liga van Poolse gezinnen en de Partij voor wet en gerechtigheid. Wat ik uit hun mond hoorde is het aanwakkeren van haat, het aanwakkeren van discriminatie en het aanwakkeren van het kwaad. Familie en religie zijn gebruikt als reden of excuus, maar er is geen reden of excuus voor het aanwakkeren van haat.
Ik hoorde verwijzingen naar traditionele waarden. Wat voor waarde schuilt er in het aantasten van het leven van gewone mensen? Geen enkele. Dit Parlement is gebouwd op de puinhopen van de Tweede wereldoorlog. Toen het werd gebouwd, hebben we gezworen dat een minderheid nooit meer tot zondebok mag worden gemaakt. Daar staan wij nog steeds voor. We zullen dat verdedigen.
Ik was in Warschau aanwezig bij de mars die uw regering probeerde te verbieden. Laat ik u dit zeggen: de ontvangst die wij kregen van deze nette, gewone mensen bevestigde voor mij dat uw twee partijen deze nette gewone Poolse mannen en vrouwen niet vertegenwoordigen!
Sarah Ludford (ALDE )
   Mijnheer de Voorzitter, er zit een enorme leemte in de acties van de Europese Unie, waarvoor geen excuus bestaat. Onze burgers moeten voor een groot raadsel staan. Aan de ene kant hebben we goede wetten en een nieuwe strategie om discriminatie van mensen in hun hoedanigheid van werknemer en consument uit te bannen.
Maar de Europese Unie doet niets tegen door haat geïnspireerde misdrijven tegen mensen als mens. De EU doet niets om mensen te vrijwaren van angst, ook al praten we voortdurend over het creëren van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Voorzitter Barroso heeft ons vanochtend gemaand om trots te zijn op Europa en de Europese waarden. Waarom is er dan geen actie op het gebied van misdrijven die zijn ingegeven door haat, terwijl de lidstaten het wel eens kunnen worden over het bestraffen van milieudelicten? Is het zelfgenoegzaamheid? Is het onnozelheid? Is het een gebrek aan politieke wil?
Ik wil niet nog meer hoogdravende retoriek over een Europa van waarden ten gehore brengen zolang onze leiders weigeren te handelen. Als afgevaardigden zijn we het erover eens - tot mijn genoegen zelfs met inbegrip van de heer Gaubert namens de fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten - dat er actie moet worden ondernomen.
Ik wil tegen de heer Roszkowski zeggen dat het noemen van pedofilie in de context van seksuele geaardheid schandelijk en zeer misplaatst is. Er is niets dat erop wijst dat pedofilie verhoudingsgewijs meer voorkomt onder homoseksuelen dan onder heteroseksuelen - het is zelfs eerder andersom. 
Kader Arif (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s. We zijn hier bij elkaar om een gemeenschappelijk antwoord te geven op het groeiend aantal racistische, antisemitische en homofobe geweldsdaden in onze lidstaten, alsook tegen het logische uitvloeisel ervan, namelijk de steeds sterker wordende uiting van extreemrechts gedachtegoed.
Het is onze plicht om dag in dag uit te blijven hameren op de noodzaak te strijden tegen discriminatie en alle vormen van haat op grond van etniciteit, ras, religie of seksuele geaardheid. Dit is een plicht tot tolerantie, een opvoedkundige plicht jegens onze kinderen, de plicht onze geschiedenis te gedenken. Dat zou hét bewijs zijn van onze onwankelbare gehechtheid aan de rechten van de mens. Verschrikking is dichterbij dan je denkt. Recentelijk werden ons geweten en onze volkeren gealarmeerd door meerdere tragische voorvallen. Nog niet zo lang geleden heeft er een wereldoorlog, gebaseerd op haat jegens de ander, gruwelijk huisgehouden op ons continent. Europa heeft uit de inktzwarte as kunnen herrijzen door zich te grondvesten op de waarden van vrede en tolerantie. Dat mogen we nooit vergeten.
We moeten voortdurend compromisloos en zonder enige zwakheid te werk gaan, ook hier in dit Parlement. Er dienen straffe maatregelen te worden getroffen, zoals een versterking van de strafrechtelijk middelen en een striktere toepassing van de reeds bestaande regels. Het is van essentieel belang dat de werkzaamheden voor de goedkeuring van het kaderbesluit door de Raad worden hervat. We moeten standvastig zijn en het goede voorbeeld geven, want onze waarden staan op het spel. En om een antwoord te geven aan onze Poolse collega’s: het is mogelijk om in God te geloven zonder een homohater te zijn. 
Claude Moraes (PSE )
   Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, als je het slachtoffer bent geweest van raciaal of homofoob geweld, vergeet je dat nooit. Toen mijn ouders vanuit India naar de Europese Unie kwamen, werden we niet met open armen ontvangen: we kregen regelmatig te maken met racistische opmerkingen en geweld. Zoiets vergeet een mens zijn hele leven niet meer.
Ik zou tegen mijn Poolse collega’s willen zeggen, en tegen iedereen die betwijfelt of wij in dit Parlement vandaag actie kunnen ondernemen, dat we actie willen. Aan de basis van deze resolutie ligt het kaderbesluit van de Raad. Ik zou tegen die collega’s willen zeggen die het er niet mee eens zijn dat we individuele namen noemen, dat ik het er wel mee eens ben, omdat het om een diepe persoonlijke tragedie gaat die een mens nooit vergeet.
Ik wil echter dit zeggen tegen het Oostenrijkse voorzitterschap: het ligt in uw handen. Dit is al zo vaak op de lange baan geschoven, maar we kúnnen iets doen tegen de racistische aanvallen, we kúnnen de straffen verhogen, we kúnnen een politiek signaal afgeven. Zal de haat daardoor verdwijnen? Nee, die zal daardoor niet verdwijnen. Maar u had het over leiderschap, en leiderschap is wat we nu nodig hebben, want dit litteken op het gezicht van Europa is nu, in 2006, groter dan het was toen mijn ouders in de jaren zestig naar de Europese Unie kwamen. Dat is een grote schande. Laten we daar iets aan doen.
Hélène Goudin (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, met verbijstering heb ik kennis genomen van het nieuws dat ons de laatste tijd bereikt uit landen zowel binnen als buiten de EU. Daaruit blijkt dat er zeer onaangename en gevaarlijke antihomostromingen onder de bevolking van Europa bestaan. Een fundamenteel beginsel van een democratie is de vrijheid van vergadering, die ook beschermd wordt door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Deze vrijheid wordt niet altijd gerespecteerd. In Rusland mocht de Gay Pride-parade niet plaatsvinden, wat heel duidelijk een schending van het Verdrag was, maar ook een belediging van degenen die hun democratisch recht op vreedzame wijze wilden uitoefenen.
We hoeven echter niet buiten de EU te kijken om vergelijkbare gevallen te vinden. We kunnen volstaan met naar Polen te kijken waar, dwars door het politieke spectrum heen, steeds weer nieuwe homofobe uitspraken tegen Gay Pride-parades en dergelijke te horen zijn. Dat is volstrekt verwerpelijk. Niet zelden wordt de godsdienst als excuus gebruikt. Weliswaar is ook de vrijheid van godsdienst een grondrecht, maar dat mag onder geen enkele omstandigheid worden gebruikt als excuus om anderen te onderdrukken. Dat kunnen we niet accepteren, noch onder de burgers in de lidstaten, noch onder onze collega’s hier in het Parlement.
Als wij, ongeacht het land waar we vandaan komen, onszelf democraten willen noemen, dan moeten we met kracht veroordelen wat er op dit moment gebeurt en al het mogelijke doen om de onderdrukking te stoppen. De kwestie is echter zo belangrijk dat je je moet afvragen of het Europees Parlement hier het juiste forum voor is. Wat onder geen enkele voorwaarde gebeuren mag, is dat het homofobievraagstuk aan de orde wordt gesteld om goedkope politieke punten te scoren. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik ben er vast van overtuigd dat we in deze belangrijke kwestie - die ook voor onze eigen geloofwaardigheid van essentieel belang is - alleen succes kunnen boeken als we aan de waarden van de Europese Unie vasthouden. We moeten geloofwaardig zijn en naar buiten toe met één stem spreken. Ik vind het erg belangrijk en essentieel dat de instellingen van de Europese Unie, en dan vooral het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, dezelfde taal spreken. Persoonlijk geloof ik ook niet dat we verder komen als we elkaar de schuld geven en elkaar verwijten dat we de beginselen van respect en tolerantie meer of minder in acht nemen. We moeten een gemeenschappelijke taal vinden. Veel van wat ik hier heb gehoord, gaat in de goede richting. Mijn hartelijke dank hiervoor. 
 Mevrouw Lambert noemde iets dat volgens mij van cruciaal belang is: de rol van de media. Tien dagen geleden hadden we een Euro-mediterrane conferentie in Wenen, waar we onder andere gesproken hebben over de rol van de media. Er was consensus over het feit dat je de media niet mag censureren, dat je niet tegen ze mag zeggen wat ze wel en wat ze niet moeten doen. We mogen niet streven naar een code of een wet waarin wordt geregeld wat de media wel of niet mogen doen. De media moeten echter wel zelfbeheersing tonen, want ze spelen een cruciale rol. Bij het overbrengen van alles wat hier gezegd wordt over tolerantie en over de strijd tegen racisme, spelen wat mij betreft in een democratie onafhankelijke media waarschijnlijk een belangrijkere rol dan al het andere. Dat is van groot belang.
Tegen mevrouw in ‘t Veld zou ik willen zeggen dat dit een zaak van Oostenrijk is. Sinds 2000 werken we hard aan oplossingen voor de Oostenrijkse slachtoffers van de nazi’s. Er bestaat geen enkele twijfel over dat degenen die het slachtoffer zijn van discriminatie op grond van seksuele geaardheid beschouwd worden als slachtoffers van het nazisme. 
 Tegen de heer Agnoletto - hij is helaas niet meer aanwezig - wil ik zeggen dat ik zijn verwijt dat het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad geen actie heeft ondernomen, juist in deze kwestie zeer nadrukkelijk en niet zonder persoonlijke emotie van de hand wijs. Ik geloof dat de heer Agnoletto niet geheel op de hoogte is van wat er de afgelopen zes maanden tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap is gebeurd.
Mijn bijzondere dank aan de heer Sonik voor het feit dat hij de werkzaamheden van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat in Wenen onder de aandacht heeft gebracht en heeft gewezen op de belangrijke rol die het Agentschap voor de mensenrechten juist in deze kwestie zou kunnen spelen. Ik verzoek alle Parlementsleden nogmaals de toekomstige voorzitterschappen van de Raad te ondersteunen in hun werkzaamheden op dit gebied, zodat een Europees Agentschap voor de mensenrechten kan worden gerealiseerd. Dit agentschap zou een belangrijke bijdrage kunnen leveren in de strijd tegen racisme en voor tolerantie. 
Vladimír Špidla,
   Dames en heren, het gelijkheids- en tolerantieprincipe maakt al eeuwen deel uit van het Europese politieke gedachtegoed. Ik herinner mij de inleidende woorden van een pauselijke bul van het begin van de tiende eeuw: “Schijnt de zon dan niet gelijkelijk op iedereen?”. Maar ook al bestond deze gedachte, toch verviel Europa maar al te vaak in periodes van wrede intolerantie, met miljoenen doden en miljoenen vernielde levens tot gevolg, nog afgezien van de mensen die weliswaar niet fysiek te lijden hadden, maar die moesten leven in een buitengewoon intolerante maatschappij.
Dames en heren, er is een aantal lessen uit het verleden genoemd, en ik denk dat een ervan buitengewoon belangrijk is, namelijk dat het onopvallend begint. Sluipenderwijs, beetje bij beetje wordt er steeds meer getornd aan tolerantie en gelijke kansen. Uit de onopvallende beginstapjes ontstaat dan een gesmeerde politieke beweging die uiteindelijk grote rampspoed veroorzaakt.
Dat was de reden waarom Europa de principes van gelijke kansen, tolerantie en anti-discriminatie tot fundament van haar politieke concept heeft verheven en tot het basisprincipe van haar politieke opbouw. Mijns inziens is dit het meest waardevolle principe van het Europese project; de overige zijn eerder instrumenten hiertoe. Het is aan ons om doeltreffende maatregelen te treffen, op alle niveaus waar dat ook maar mogelijk is. Dit is niet een strijd van Europa alleen, van de lidstaten of van verschillende niveaus. Neen, dames en heren, het is een strijd die eenieder van ons moet leveren.
Daarom ook ben ik zo bemoedigd door de gedachten die hier in het debat naar voren zijn gekomen, want ze zijn het bewijs dat er in het Europees Parlement de sterke wil bestaat om een doeltreffende en pro-actieve uitvoering van de principes van gelijke kansen en tolerantie te ondersteunen, en dat het racisme, antisemitisme en homohaat resoluut afwijst. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat zijn zes ontwerpresoluties ingediend(1), overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende mondelinge vragen:
- O-0014/2006 van Elmar Brok en Karl von Wogau, namens de Commissie buitenlandse zaken, aan de Raad: De Europese Unie en de VN-toetsingsconferentie handvuurwapens en lichte wapens 2006 (B6-0225/2006) en
- O-0015/2006 van Elmar Brok en Karl von Wogau, namens de Commissie buitenlandse zaken, aan de Commissie: De Europese Unie en de VN-toetsingsconferentie handvuurwapens en lichte wapens 2006 (B6-0226/2006). 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, zoals onze collega’s van de Commissie en de Raad bekend is - en ik zou hen willen bedanken voor hun aanwezigheid hier vandaag in dit Parlement - is de verbetering van de mechanismen voor controle op de export van Europese wapens, en de versterking en strikte invoering van de gedragscode van de Europese Unie voor wapenexport, voor ons een bijzonder serieuze aangelegenheid. Ook zijn wij buitengewoon enthousiaste voorstanders van het idee dat we op zekere dag in het bezit moeten komen van een internationaal wapenverdrag. Laten wij hopen dat die dag niet al te ver weg is. 
Het gaat om kwesties die we bij vorige gelegenheden al hebben behandeld, en waarop we ook in de toekomst zullen terugkomen. Ik zou het vandaag echter speciaal willen hebben over een iets concretere kwestie: lichte wapens en handvuurwapens, die de echte massale vernietigingswapens van dit moment zijn als je ziet hoeveel dodelijke slachtoffers ze maken.
Eén concreet feit: elke minuut wordt ergens ter wereld iemand neergeschoten met een vuurwapen. Wanneer ik klaar ben met mijn uiteenzetting, zijn er door deze wapens weer vijf slachtoffers toegevoegd aan de macabere lijst. Hier geldt niet. Nee, tijd betekent hier iets veel belangrijker, namelijk leven.
Voor u ligt een aantal vragen die mijn collega’s, de heren Brok en von Wogau, schriftelijk aan u hebben gesteld namens respectievelijk de Commissie buitenlandse zaken en de Subcommissie veiligheid en defensie, en het doet mij genoegen hen hier te mogen vertegenwoordigen. Die vragen worden feitelijk gesteld in het licht van de aanstaande Conferentie van de VN voor de evaluatie en herziening van het actieprogramma inzake lichte wapens, die van 26 juni tot 7 juli zal worden gehouden in New York, en in het licht van het standpunt dat de Europese Unie op die Conferentie zal innemen.
Alvorens dieper op deze kwestie in te gaan zou ik het besluit willen toejuichen om een vertegenwoordiging van het Europees Parlement op te nemen in de officiële delegatie van de Europese Unie op die Conferentie. Uit dat feit - waarvoor op dat niveau geen precedent bestaat - blijkt dat het noodzakelijk is de mechanismen te versterken ter bevordering van de dialoog tussen de drie instellingen, en het is ook een perfecte gelegenheid om te komen tot een meer samenhangend en tegelijkertijd meer doeltreffend Europees beleid voor wapenbeheer.
Op de voorbereidingsbijeenkomsten die we tot nog toe hebben gehad, hebben wij met zowel de Commissie als de Raad kunnen vaststellen - en ik heb steeds aangegeven voorstander te zijn van institutionele samenwerking - dat er grote belangstelling bestaat voor wat in mijn ogen een geweldige en steeds betere samenwerking tussen de drie instellingen is.
De volgende punten staan dan ook centraal in mijn vragen. Ten eerste, hoe beoordeelt de Commissie de voorbereidingen op de conferentie, en op welke wijze denkt zij te waarborgen dat er in het buitenlands beleid van de Europese Unie rekening wordt gehouden met de communautaire strategie voor lichte wapens? Ten tweede, met welke voorstellen denkt de Raad de onderhandelingen in te gaan, en welke resultaten hoopt hij te behalen?
Nu we op dit punt zijn aangekomen, wil ik uiteraard ook de aandacht vestigen op de resolutie die met unanimiteit is goedgekeurd in de Commissie buitenlandse zaken van dit Parlement, en die morgen door de plenaire moet worden aangenomen. Daarin is feitelijk het standpunt vervat dat wij, als de rechtstreeks door de burgers gekozen Europese instelling, graag zouden zien dat er rekening met ons gehouden werd.
Nogmaals, tijdens de onderhandelingen heb ik met genoegen geconstateerd dat er een hoge mate van overeenstemming bestaat over de onderwerpen die aan de orde moeten komen op de Conferentie: de opneming van munitie in het toepassingsgebied van het programma, een betere definitie van de controle op overdrachten, het toezicht op en de registratie van wapens, de provisies - wat in het Engels wordt genoemd -, de relatie tussen ontwikkeling en ontwapening - een punt waaraan volgens mij niet alleen door ons maar ook door de Commissie bijzonder belang wordt gehecht -, en tenslotte de vaststelling van richtsnoeren voor de follow-up van de Conferentie.
Wat ik mis - ook dat moet gezegd worden - zijn concretere maatregelen voor de manier waarop moet worden omgegaan met wapenbezit en de aanschaf van wapens. In elk geval is dat een kwestie die ik graag op onze agenda zou zien staan.
Wat dat laatste punt betreft hoef ik er geen doekjes om te winden - ofschoon u het feitelijk heel goed weet - dat dit Parlement ook al vaak nadrukkelijk zijn wens te kennen heeft gegeven dat de Europese Unie op internationaal niveau het voortouw zou nemen, om ervoor te zorgen dat er een internationaal wapenverdrag komt. Ook al is dit niet het onderwerp van de onderhavige Conferentie, toch zouden wij willen dat de Conferentie hiertoe een eerste aanzet gaf, zodat we daarna zo snel mogelijk stappen kunnen ondernemen in die richting.
Ik zou erop willen wijzen dat dit verzoek al bijna een miljoen steunbetuigingen gekregen heeft, wat wordt bevestigd door niet-gouvernementele organisaties zoals Amnesty International, Oxfam of Iansa, die de aanzet hebben gegeven tot dit initiatief.
Wat betreft de rol van de parlementen in het algemeen, en van de afgevaardigden in het bijzonder, zou ik willen benadrukken dat deze instellingen een steeds belangrijker rol spelen in dit proces, niet alleen als wetgevende instanties maar ook - en ik zou zeggen: vooral - uit hoofde van hun verantwoordelijkheid om controle uit te oefenen op de acties van hun respectieve regeringen.
Met het oog hierop vervult het Interparlementaire Forum over handvuurwapens en lichte wapens de uiterst belangrijke taak om de afgevaardigden die belang stellen in de mechanismen voor controle op deze export, inzicht en informatie te verschaffen.
Dames en heren van de Raad en de Commissie, indien uw doelstellingen hierop gericht blijven, zult u in ons een overtuigd bondgenoot vinden. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil concreet ingaan op de vragen die de heer Romeva i Rueda heeft gesteld en proberen ze één voor één te beantwoorden. Tevens mijn dank voor uw uiteenzetting. Wij zijn inderdaad bondgenoten, daar de doelstellingen van het Europees Parlement en de Raad zeer wel overeenstemmen.
Op de eerste vraag, hoe de Raad invulling denkt te geven aan zijn samenwerking met de Commissie bij de voorbereiding van een coherente en succesvolle implementatie van de strategie van de Unie, in combinatie met een passende financiering, wil ik antwoorden dat de strategie van de Europese Unie ter bestrijding van de accumulatie van handvuurwapens en lichte wapens en hun munitie en de illegale handel in deze wapens, die in december 2005 door de Europese Raad is aangenomen, is gericht op de uitbreiding van de middelen die het secretariaat-generaal van de Raad nodig heeft voor een coherente toepassing van de strategie bij de bestrijding van de accumulatie van deze wapens alsmede van de illegale handel hierin.
Volgens deze strategie dient het secretariaat-generaal van de Raad hierbij in nauw overleg met de Commissie en de lidstaten te opereren. Ons inziens is dit een belangrijk punt, omdat de strategie aandringt op coherentie en complementariteit tussen de besluiten van de Europese Unie in het kader van het GBVB en de maatregelen van de Commissie op het gebied van ontwikkelingshulp, zodat alle acties en projecten van de Europese Unie op het gebied van handvuurwapens en lichte wapens stoelen op hetzelfde uitgangspunt.
Mijns inziens is een coherent beleid tussen de instellingen van groot belang, omdat we alleen dan naar buiten toe geloofwaardig kunnen zijn.
Op de tweede vraag, of het voorzitterschap van de Raad ervoor zal zorgen dat leden van het Europees Parlement opgenomen zullen worden in de officiële EU-delegatie die deelneemt aan de VN-toetsingsconferentie 2006 en op die manier politiek en parlementair gewicht in de schaal wordt gelegd, kan ik positief antwoorden: ik zal de delegatie zelf aanvoeren en kijk hier al naar uit, omdat ik het belangrijk vind dat de Europese Unie ook naar buiten toe haar profiel toont. De deelname van leden van het Europees Parlement aan deze conferentie is door de Raadsinstanties besproken en positief bevonden, en het verheugt me te kunnen zeggen dat er inderdaad leden van het Europees Parlement aan deze conferentie zullen deelnemen. Ik heb begrepen dat u, samen met andere afgevaardigden, persoonlijk daaraan zult deelnemen, wat een goede zaak is. Dit zal het belang dat de Europese Unie aan dit thema hecht ongetwijfeld verder onderstrepen.
De derde vraag ging over de bereidheid van de Raad om de gedragscode inzake wapenexporten van de Europese Unie uit het jaar 1988 als mogelijk oriëntatiemodel voor het toekomstige verdrag inzake wapenhandel voor te stellen. Hierop kan ik zeggen dat de steun aan het verdrag inzake wapenhandel van 3 oktober 2005, die de Raad ook in het openbaar kenbaar heeft gemaakt, niet bedoeld was als poging van de Europese Unie om haar normen overal ter wereld op te leggen. Er wordt wel gewezen op het feit dat derde landen die streven naar modernisering en verbetering van hun nationale uitvoercontroles de gedragscode van de EU zien als een belangrijk referentiedocument.
Ook ik kan moeilijk aan de verleiding weerstaan: als we denken dat wij in de Europese Unie goede regels hebben, willen we die graag over de hele wereld toegepast zien. We moeten echter realistisch blijven en een voorbeeldfunctie vervullen, want als we het goede voorbeeld geven, zullen ook andere landen die zich in een soortgelijke situatie bevinden onze gedragscode als referentie gebruiken.
De Europese Unie probeert in het kader van het , dat in humanitair opzicht en voor de mensenrechten en het ontwikkelings- en ontwapeningsbeleid een belangrijk project is, een zo breed mogelijke steun te verkrijgen, ook op supraregionaal niveau.
Voor ons, en de Europese Unie in haar geheel, is ook een betere controle op de doorvoer van handvuurwapens en lichte wapens een zwaartepunt. Daarnaast is er bijzondere aandacht voor de verbetering van de traceerbaarheid van handvuurwapens en lichte wapens, het zogeheten , aangescherpte controles voor de handel en maatregelen tegen de illegale handel in munitie.
We zijn zeer verheugd over de steun van het Europees Parlement in deze kwestie en over de goede samenwerking met de Commissie, en ik geloof dat de Europese Unie ook bij de conferentie in New York een goede indruk zal maken. 

Vladimír Špidla,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie speelt een voorname rol in het kader van de VN-conferentie die de kwestie van handvuurwapens en lichte wapens moet onderzoeken, ook al neemt zij geen deel aan de onderhandelingen over de formele documenten.
Er zijn landen die wel degelijk de politieke wil hebben om het Verdrag uit te voeren, maar die er eenvoudigweg de middelen niet toe hebben. Daarom doen wij ons uiterste best om concrete uitvoeringsmaatregelen te ondersteunen. Alleen al in 2005 heeft de Commissie meer dan zestien miljoen euro uitgegeven voor steun aan landen en volkeren die te maken hebben met de gevolgen van gewapend geweld met kleine wapens. Door middel van die steun hebben we eveneens bijgedragen aan de realisering van gemeenschappelijke acties van de EU in 2002 en aan het EU-programma ter voorkoming en bestrijding van de illegale handel in conventionele wapens, alsmede aan de ontplooiing van de EU-strategie op het gebied van handvuurwapens en lichte wapens, kortom, aan het politieke kader dat de leidraad is voor het optreden van de Raad en de Commissie op dit gebied.
In het jaarverslag 2002 over het gezamenlijk optreden op het gebied van handvuurwapens en lichte wapens staan er in de Commissiebijdrage meer concrete coördinerende maatregelen vermeld. Het vermogen van de Commissie om zich ook na 2007 van de desbetreffende taak te kwijten, hangt in grote mate af van de resultaten van de besprekingen tussen de Raad en het Parlement over de voorgestelde instrumenten ter financiering van het optreden van de Gemeenschap. De Commissie heeft hiertoe een aantal redelijke voorstellen gedaan. In afwachting van een positieve ontvangst van de hoofdbestanddelen van deze voorstellen, proberen de diensten van de Commissie die verantwoordelijk zijn voor het beleid op het gebied van handvuurwapens en lichte wapens, ervoor te zorgen dat het bewustzijn over de met illegaal bezit van handvuurwapens en lichte wapens verbonden risico’s, alsook over de bereidheid van individuele landen om deze risico’s het hoofd te bieden, beslag krijgen in de documenten van hun nationale en regionale strategieën.
De Commissiediensten werken eveneens aan de opname van vereisten en middelen ter verzekering van een effectieve bestrijding van de verbreiding en opslag van illegale wapens in de binnenlandse en regionale programma's. Er moet echter op gewezen worden dat de maatregelen van programmatische aard de ontvangende landen in meer of mindere mate de verantwoordelijkheid geven voor de vaststelling van de hulp, alsook voor de vaststelling van de speerpunten. 
Geoffrey Van Orden,
   - Mijnheer de Voorzitter, wij steunen het principe van een internationaal verdrag inzake wapenhandel, zoals dat is voorgesteld. Zich in verkeerde handen bevindende handvuurwapens houden enkele van ’s werelds wreedste conflicten in stand en verergeren die zelfs. We maken ons echter geen enkele illusie over het feit dat, zolang bepaalde wapenproducerende landen buiten het bereik van de internationale verdragen blijven, onderdrukkende regeringen, terroristen en opstandelingen en andere georganiseerde criminele organisaties gemakkelijk toegang zullen blijven houden tot wapentuig.
De Britse wapenindustrie werkt al volgens de hoogste normen in de wereld en de Britse Defence Manufacturers’ Association heeft verklaard de gedachte achter het internationaal verdrag inzake wapenhandel te verwelkomen. Als andere landen dezelfde strenge normen hanteerden als het Verenigd Koninkrijk, zou een verdrag over de wapenhandel zeker nuttig zijn en bijdragen aan de internationale veiligheid. Maar verantwoordelijke landen als het Verenigd Koninkrijk en andere EU-lidstaten zullen een morele Pyrrusoverwinning behalen als het vacuüm in de wapenhandel, dat zal ontstaan wanneer wij ons terugtrekken, onmiddellijk wordt opgevuld door minder scrupuleuze landen.
De Verenigde Naties, en niet de Europese Unie, is de arena waar een internationaal verdrag inzake wapenhandel moet worden bevochten, en daar moeten zo veel mogelijk landen bij betrokken worden, met name China, als zo’n verdrag het gewenste effect wil hebben. Amnesty International heeft onlangs China genoemd als een van ’s werelds grootste wapenexporterende landen, met toenemende invloed in Azië, Afrika en Latijns-Amerika. Chinese wapens hebben conflicten en mensenrechtenschendingen in Soedan, Nepal, Birma en zuidelijk Afrika in stand helpen houden. Overigens blijft China ook doorgaan met het aanleggen van enorme voorraden antipersoonsmijnen.
Ik heb vele jaren gewerkt aan het oplossen van het probleem van de antipersoonsmijnen, maar ik heb altijd geprobeerd om de aandacht te concentreren op de echte boosdoeners, die deze wapens te pas en te onpas en op onverantwoordelijke wijze inzetten. Dat zijn over het algemeen rebellenbewegingen in ontwikkelingslanden die van wapens worden voorzien door niet-westerse landen.
Ik denk dat het daarom belangrijk is dat, wanneer we kijken naar het probleem van de handvuurwapens, we ons niet blindstaren op onze eigen autoriteiten of op legitieme wapenhandelaren die transparante activiteiten ontplooien. In plaats daarvan zouden we ons moeten richten op terroristische groeperingen en andere criminele elementen die op grote wapenvoorraden zitten of deze blijven aanschaffen uit verschillende bronnen. Dat is het terrein waarop we onze aandacht moeten concentreren. We moeten ook ons uiterste best doen om China en andere, vergelijkbare landen binnen de sfeer van een internationaal verdrag te trekken. 
Ana Maria Gomes,
   - Mijnheer de Voorzitter, handvuurwapens en lichte wapens zijn in ontwikkelingslanden massavernietigingswapens. Geschat wordt dat er een half miljoen mensen per jaar door gedood wordt. Het langetermijneffect van handvuurwapens en lichte wapens op duurzame ontwikkeling is onweerlegbaar. Wanneer we deze wapens willen bestrijden, moeten wij creatieve oplossingen vinden om de kloof te overbruggen tussen hervorming van de veiligheidssector en ontwikkelingssamenwerking.
De meest recente rapporten van het VN-Instituut voor ontwapeningsonderzoek over de Europese actie op het gebied van handvuurwapens en lichte wapens stelt met nadruk dat de Europese Unie meer synergie moet creëren tussen het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de Gemeenschapsinstrumenten. Ook het bestrijden van de vloek van de illegale wapenhandel moet een prioriteit zijn. Dit Parlement heeft herhaaldelijk uitdrukking gegeven aan zijn teleurstelling over het ontbreken van specifieke wetgeving in veel EU-lidstaten, ondanks de aanneming van het gemeenschappelijk standpunt 2002/203/GBVB.
Tenslotte kan de EU een beslissende rol spelen in het welslagen van de conferentie voor de toetsing van het actieprogramma van de Verenigde Naties ter bestrijding van de handel in handvuurwapens en lichte wapens, en daarom moet er een vervolgconferentie georganiseerd worden. We rekenen erop dat het Oostenrijkse voorzitterschap dat proces aanstuurt.
Welslagen zou in dit geval betekenen dat er een overeenkomst wordt gesloten over een aantal universele beginselen inzake overdracht van wapens, waarin minimaal wordt vastgelegd dat voor iedere overdracht een vergunning of licentie nodig is, dat bestaande verplichtingen en de betreffende internationale wetten worden gerespecteerd, dat wapenembargo’s die de VN-Veiligheidsraad oplegt geëerbiedigd en gehandhaafd worden en dat bij het afgeven van vergunningen of licenties rekening wordt gehouden met het risico dat geëxporteerde wapens gebruikt worden bij ernstige schendingen van de mensenrechten of van het internationale humanitaire recht, met inbegrip van het risico dat die wapens in de verkeerde handen zouden vallen, zoals in die van terroristen, en dat dit van invloed kan zijn op de regionale of internationale veiligheid en stabiliteit.
De VN-toetsingsconferentie moet natuurlijk beginnen met het opstellen van een wettelijk bindend internationaal verdrag inzake wapenhandel zodra het werk is afgerond. Ik vind het een eer om lid te mogen zijn van de delegatie van het Parlement bij die toetsingsconferentie. 
Tobias Pflüger,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd over deze ontwerpresolutie inzake handvuurwapens en lichte wapens, al vind ik het woord lichte wapens een te onschuldig begrip als je ziet wat ze allemaal aanrichten. Ik wil echter toch wijzen op een aantal problemen in deze resolutie, bijvoorbeeld de zinsnede dat wapens waarmee mensenrechten geschonden zouden kunnen worden of wapens die de regionale en nationale instabiliteit en gewapende conflicten bevorderen, niet verhandeld mogen worden. Zegt u nou eens eerlijk: bij welke wapenexporten is dit niet het geval? Het probleem ligt mijns inziens in het onderscheiden tussen legale en illegale exporten, omdat de grenzen hiertussen nogal vaag zijn. In zoverre moeten we niet alleen optreden tegen illegale, maar ook tegen legale exporten. In tegenstelling tot wat de heer Van Orden zei, moeten we niet alleen kijken naar landen buiten de Europese Unie, maar ook naar de lidstaten, omdat landen als Frankrijk, Groot-Brittannië en Duitsland tot de belangrijkste exporteurs van onder andere handvuurwapens behoren.
Ik noem hier alleen Nepal als voorbeeld. EU-staten hebben wapens naar Nepal geëxporteerd. Nu zijn deze wapens ingezet en zitten we met dit probleem, waarop de Raad antwoordde dat we niet hadden kunnen voorzien hoe de situatie zich zou ontwikkelen. Juist om die reden moeten we zowel de legale als ook de illegale handvuurwapens verbieden. Elke wapenexport brengt de vrede in gevaar. 
Richard Howitt (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, met een productie van 80 miljoen nieuwe vuurwapens per jaar en elke minuut een dodelijk slachtoffer als gevolg van het gebruik van vuurwapens, is de illegale handel in handwapens en lichte wapens brandstof voor conflicten, misdaad en terrorisme over de hele wereld.
Vijf jaar na het sluiten van de overeenkomst over het VN-actieprogramma moet de komende toetsingsconferentie meer dan doen alleen toetsen: er moet gehandeld worden. Er moet erkend worden dat er belangrijke hiaten bestaan, zoals de overdracht van handwapens aan actoren die geen staat zijn, en uiteindelijk moet er gezocht worden naar manieren om de vraag naar handwapens te verkleinen. De toetsingsconferentie moet zich ook bezig houden met controlemechanismen voor het afgeven van vergunningen voor de productie van handwapens, zoals het mechanisme dat Maleisië hanteert voor Oostenrijkse Steyr-geweren. Zoals de heer Winkler heeft gezegd, kan Europa in dit debat leiderschap bieden door te laten zien hoe effectief onze gedragscode voor de uitvoer van wapens is.
Ik hoop dat de Raad met nieuwe voorstellen zal komen voor een ruimere financiële steun aan projecten die gericht zijn op het beperken van de proliferatie van handvuurwapens - waarvoor nu slechts twee miljoen euro beschikbaar is in de begroting voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - en zal voortborduren op de voorstellen voor een EU-strategie voor de hervorming van de veiligheidssector, waar vorig jaar onder het Britse voorzitterschap, en ook tijdens de conferentie over de Westelijke Balkan die onder het Oostenrijkse voorzitterschap is gehouden, een begin mee is gemaakt.
Vorig jaar zijn de Europese lidstaten, als onderdeel van de VN, akkoord gegaan met de instelling van een instrument voor het opsporen van handvuurwapens dat niet allesomvattend is - vuurwapens vallen er wel onder, maar kogels niet - en ook niet wettelijk bindend is. Dit jaar moeten de vertegenwoordigers van de EU laten zien dat we de politieke wil hebben om het voorstel voor een wettelijk bindend internationaal wapenhandelsverdrag, waar de Raad en het Parlement al mee akkoord zijn gegaan, verder te promoten, en om zowel op de toetsingsconferentie van komende maand als in de Eerste Commissie van de Verenigde Naties in oktober een resolutie aangenomen te krijgen waarmee een werkgroep wordt ingesteld die een begin moet maken met de uitvoering. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat is één ontwerpresolutie ingediend(1), overeenkomstig artikel 108, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het vragenuur (B6-0224/2006).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad. 
De Voorzitter.
Hoe schat het voorzitterschap van de Raad de kansen in dat de toetredingsonderhandelingen van de EU met Kroatië niet alleen de iure, maar ook de facto worden losgekoppeld van de onderhandelingen met Turkije, met name wat betreft het openen en sluiten van de afzonderlijke hoofdstukken?
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op de vraag van de heer Posselt - die al eens eerder in die vorm is gesteld - kan ik alleen maar herhalen wat ik al heb geantwoord: er is geen koppeling tussen toetredingsonderhandelingen. Uiteraard ontstaan er bij de hantering in de praktijk van het tijdschema voor toetredingsonderhandelingen met meerdere kandidaat-lidstaten parallelle situaties. De toetredingsprocedures - de de analytische controle en niet in de laatste plaats de onderhandelingen zelf - worden uiteraard voor elk land afzonderlijk ten uitvoer gelegd. 
Laat mij er nogmaals op wijzen dat een van de basisprincipes van toetredingsonderhandelingen is dat de onderhandelingen zijn gebaseerd op de prestaties van elk afzonderlijk land waarmee wordt onderhandeld. Er wordt geen verband gelegd met andere kandidaat-lidstaten. Ook het tempo van de voortgang van de onderhandelingen hangt enkel en alleen af van de vooruitgang die de afzonderlijke kandidaten boeken bij het voldoen aan de voorwaarden voor lidmaatschap.
Er is om praktische redenen een overlap geweest, omdat de Commissie de eerste voortgangsverslagen voor Turkije en Kroatië bijna gelijktijdig heeft ingediend, waardoor deze ook gelijktijdig zijn behandeld.
Toch waren er duidelijke verschillen in behandeling en resultaten - zoals ook twee dagen geleden bleek -, en mijns inziens kunnen we ook in de toekomst een scheiding de facto bereiken - de jure is er sowieso geen sprake van een koppeling - als de Europese Commissie bijvoorbeeld slechts voor een van beide landen voor het openen van hoofdstukken voor onderhandeling voorstelt, die dan ook door de Europese lidstaten worden bevestigd, of als beide toetredingskandidaten op verschillende momenten aan deze voldoen.
We staan pas aan het begin van deze onderhandelingen. In totaal gaat het om 36 hoofdstukken, inclusief , en dus zullen de onderhandelingen met de afzonderlijke kandidaat-lidstaten zich ook in de praktijk weldra in verschillende stadia bevinden. 
Bernd Posselt (PPE-DE ). -
   In theorie heeft het principe van altijd gegolden, en toch hebben we in de praktijk vaak meegemaakt dat landen collectief werden beoordeeld. Daarom vraag ik nogmaals: zal de Raad erop aandringen dat de Commissie deze twee kwantitatief en kwalitatief totaal verschillende landen bij de verschillend behandelt, en zal de Raad de procedures formeel onafhankelijk van elkaar voeren, wat zeker gezien de meest recente dreigementen van Turkije in de kwestie Cyprus hoog tijd is? 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer Posselt, er is geen sprake van een formele koppeling, en die kan er ook niet zijn. In het reglement van orde en de werkwijze van de Raad is hier helemaal geen ruimte voor. Ik geloof ook niet dat het zinvol is bij de Commissie ergens op aan te dringen.
De onderhandelingen zullen vanzelf een verschillend ritme krijgen, want u merkt terecht op dat de uitgangsposities en ontwikkelingen in beide landen totaal verschillend zijn. Om die reden zal voor de onderhandelingen in beide landen in de praktijk weldra een ander tijdschema gelden. 
Reinhard Rack (PPE-DE ). -
   Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u merkte terecht op dat er geen koppeling bestaat. Anderzijds is juist Kroatië een land dat - althans gedeeltelijk - omringd wordt door potentiële kandidaat-lidstaten en landen die deze status ambiëren.
Welke gevolgen zouden de toetredingsonderhandelingen met Kroatië kunnen hebben voor de hele Westelijke Balkan, waar grote behoefte is aan stabiliteit? 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer Rack, ik ben er inderdaad van overtuigd dat de onderhandelingen met Kroatië een belangrijke voorbeeldfunctie zullen vervullen. Veel landen op de Balkan - zo weet ik na vele gesprekken met vertegenwoordigers uit de regio - zien Kroatië als voorbeeld. Kroatië heeft een voortrekkersrol en vormt, gezien de vooruitgang die het op het gebied van de economie en het sociaal beleid heeft geboekt, zeker een stimulans voor andere landen in de Balkanregio.
Mag ik eraan herinneren dat Kroatië sinds kort de voorzittershamer heeft overgenomen van Griekenland in het Ook dit is een belangrijke impuls voor de voorbeeldfunctie die Kroatië samen met andere landen tot op zekere hoogte zal vervullen - dit forum bestaat immers uitsluitend uit landen in de regio. Ik persoonlijk heb hooggespannen verwachtingen van de onderhandelingen met Kroatië, ook voor de overige landen op de Balkan. 
Andreas Mölzer (NI ). -
   De economische ontwikkeling van Kroatië verloopt al geruime tijd zeer positief, waardoor toetreding vanuit economisch oogpunt allang had kunnen plaatsvinden. Er schijnen alleen problemen te zijn bij de slepende omzetting van EU-relevante wetten, waarbij de wetsvoorstellen eerst aan de Commissie moeten worden voorgelegd, wat het proces vertraagt. Is het niet mogelijk de Kroatische regering hierbij actief te ondersteunen? 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer Mölzer, volgens mij gebeurt dit al. Wij als Europese Unie, als Oostenrijk, als voorzitter van de Raad, staan Kroatië terzijde bij zijn inspanningen. We hebben zeer geregeld, intensief contact. Mijns inziens is het niet eerlijk de Commissie ervan te betichten dat zij de procedure onnodig rekt. De Commissie handelt conform de regels, en volgens mij verlopen de onderhandelingen op zich ook zeer voorspoedig.
Wij zullen Kroatië uiteraard blijven steunen bij zijn inspanningen lid te worden van de Europese Unie. Net als u ben ik van mening dat niet alleen de economische gegevens positief zijn, maar het land en de bevolking ook nagenoeg klaar zijn voor toetreding, en de onderhandelingen daarom relatief snel kunnen worden gevoerd. Daar gaan we ook als Raad van uit! 
De Voorzitter.
In oktober 2003 stemde het Parlement met overweldigende meerderheid in met het verslag over een kaderbesluit van de Raad betreffende de voorkoming en bestrijding van de handel in menselijke organen en weefsels (CNS/2003/0812). Kan het Oostenrijks voorzitterschap meedelen waarom de Raad dit besluit nog altijd niet heeft goedgekeurd?
Hans Winkler,
   . - De Raad wil de heer Evans mededelen dat hij het noodzakelijk acht in deze kwestie meer informatie in te winnen bij deskundigen. We moeten namelijk vaststellen of een wettelijke regeling nodig en vanuit sociaal oogpunt raadzaam is. De Raad heeft om die reden de onderhandelingen over het voorstel opgeschort totdat hij over deze informatie beschikt. 
Richard Howitt (PSE ),
   De illegale handel in menselijke nieren is een industrie geworden met vele miljoenen euro’s omzet. Europese patiënten wier leven in gevaar is, zoeken wanhopig op het internet naar donoren. In veel te veel gevallen maken zij in feite misbruik van arme mensen in ontwikkelingslanden. Het motief voor die donoren is geld, en niet de gezondheid en levenskwaliteit die de ontvangers kunnen verwachten.
Als ik uw antwoord beluister, mijnheer de fungerend voorzitter, moet ik u eraan herinneren dat die handel maar al te vaak gekoppeld is aan mensenrechtenschendingen in de vorm van onvrijwillige verwijdering van organen bij ter dood veroordeelde gevangenen in China. Drie jaar na onze stemming over dit onderwerp in het Europees Parlement is een antwoord dat u meer informatie wilt inwinnen bij deskundigen echt onvoldoende. Ik verzoek u in de Raad uw uiterste best te doen om ervoor te zorgen dat dit uiterst belangrijke voorstel wordt goedgekeurd. 
Hans Winkler,
   Ik ben het persoonlijk volledig met u eens, en ik weet zeker dat veel van mijn collega’s in de Raad er net zo over denken. Ik wil u erop wijzen dat het voorstel van de agenda is gehaald, niet ingetrokken. Het is een belangrijk voorstel, maar het moet heel zorgvuldig worden bestudeerd. Ik heb echter goed nota genomen van uw gevoel van urgentie en ik zal dat zeker aan mijn collega’s in de Raad overbrengen. 
De Voorzitter.
Kan de Raad zich uitspreken over de thans gevoerde onderhandelingen tussen enkele lidstaten en de Iraanse regering over het vermogen een kernwapen te ontwikkelen?
Hans Winkler,
   . - De vraag van de heer Mitchell is natuurlijk uitermate actueel, en daarom geef ik graag antwoord.
De Raad heeft zich de afgelopen maanden intensief met deze kwestie beziggehouden en heeft, sinds voor het eerst diplomatieke inspanningen werden ondernomen om tot een oplossing in deze kwestie te komen, geregeld conclusies over dit onderwerp aangenomen, voor het laatst op 15 mei. Hiermee wilde de Raad - en daar wil ik met nadruk op wijzen - ook een gemeenschappelijke houding van de Europese Unie naar buiten toe uitdragen. De Unie kan immers alleen een blijvende indruk op Iran achterlaten als zij naar buiten toe eensgezind optreedt. De onderhandelingen zijn de afgelopen maanden weliswaar door drie lidstaten gevoerd, maar het is de Raad in zijn geheel die - ook via Hoge Vertegenwoordiger Solana - niet alleen op de hoogte werd gehouden, maar ook heeft deelgenomen aan de onderhandelingen en deze heeft gesteund, en dus ook mede verantwoordelijk is voor de conclusies die er zijn getroffen.
We hebben meermaals zeer betreurd dat de Iraanse regering niet die stappen heeft genomen die met name de Raad van Beheer van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties als essentieel beschouwen, en onlangs nog heeft gedreigd dit ook in de toekomst niet te zullen doen. We hebben de Iraanse regering opgeroepen volledig met de IAEA samen te werken. Nu heeft de Raad niet ontkend dat Iran het recht heeft om kernenergie te gebruiken voor vreedzame doeleinden, conform de verplichtingen in het kader van het non-proliferatieverdrag. Op grond van de voorstellen van augustus 2005, die in de conclusies van februari 2006 zijn bekrachtigd, was - en is - de EU bereid de ontwikkeling van een veilig, duurzaam civiel atoomprogramma conform de beginselen van non-proliferatie te ondersteunen, mits - en dit is de andere kant van het verhaal - volledig rekening wordt gehouden met de belangen van de internationale gemeenschap en het vertrouwen, en dan vooral het vertrouwen in de intenties van Iran, is hersteld.
De Raad blijft vastberaden in zijn streven naar een vreedzame oplossing langs diplomatieke weg, en heeft dit volgens mij ook erg duidelijk naar buiten toe kenbaar gemaakt en steeds weer benadrukt.
De EU hoopt haar betrekkingen met Iran op basis van vertrouwen en samenwerking te ontwikkelen. Zoals u weet, heeft Hoge Vertegenwoordiger Solana Iran onlangs een pakket maatregelen van de Europese Unie aangeboden, dat ook door de andere leden van de Veiligheidsraad wordt ondersteund - mijns inziens een essentieel punt - en de eerste reacties kunnen voorzichtig positief worden genoemd. We hopen dat op basis van dit pakket - een goed pakket - een vreedzame oplossing voor dit conflict kan worden bereikt, en we hopen, dat deze potentieel gevaarlijke kwestie zeer spoedig van de agenda verdwijnt en dat we een uitgebreide overeenkomst en goede verstandhouding met Iran kunnen bereiken. Op basis hiervan kunnen we de betrekkingen met Iran vervolgens op alle terreinen verder intensiveren. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   Ik ben blij dat inspanningen worden ondernomen om een oplossing te vinden voor wat de fungerend voorzitter omschreef als gevaarlijke ontwikkelingen. Wat voor precedent schept dit voor andere dwarsliggers in de directe omgeving van Europa, als iemand die met een nucleair programma dreigt, xenofobe taal uitslaat over een naburig land en de internationale veiligheid bedreigt, een pakket maatregelen krijgt aangeboden?
Kan de fungerend voorzitter ons vertellen waaruit dat pakket bestaat? Wat hebben de gesprekken van de heer Solana opgeleverd, en wat was de reactie van de Iraniërs? Kan hij ons een idee geven over wat er precies wordt besproken en wat Iran in deze situatie wordt aangeboden? 
Hans Winkler,
   De inhoud van dit pakket is geheim, en met Iran is afgesproken dat de details van de inhoud van het pakket voorlopig, voor de duur van deze onderhandelingen, niet openbaar worden gemaakt. Die onderhandelingen bevinden zich momenteel in een kritiek stadium.
Wat de reactie van Iraanse zijde betreft, heb ik gezegd dat het pakket niet is afgewezen. Dit is op zichzelf al een vooruitgang, want zoals wij weten heeft Iran alle voorstellen die in het verleden door de Europese Unie en andere internationale spelers zijn gedaan, steeds resoluut van de hand gewezen. Nu wordt dit pakket door Iran bestudeerd en wij kunnen slechts hopen, niet alleen in ons eigen belang, maar ook in dat van Iran zelf, dat dit aanbod zal worden aanvaard. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   Toen de heer Larijani vorige week voor het eerst in het openbaar op het aanbod van de heer Solana reageerde, zei hij dat het pakket een aantal dubbelzinnigheden bevatte. Kunt u zeggen om wat voor dubbelzinnigheden het ging? Zijn die al weggenomen?
Hij zei ook dat de Europese Unie Iran enkele weken, en geen maanden, de tijd had gegeven om te reageren. Wanneer verwachten wij een reactie van de Iraniërs? 
Hans Winkler,
   U hebt het antwoord in feite zelf al gegeven.
In de eerste plaats is het niet aan de Raad om te verduidelijken wat de heer Larijani heeft gezegd. Als er sprake is van dubbelzinnigheden, dan hebben wij heel duidelijk gezegd dat hij maar weinig tijd heeft - zoals u al zei, denken we niet aan maanden maar aan weken - om toe te lichten wat die dubbelzinnigheden zijn en wat er nodig is om het standpunt van de Europese Unie te verduidelijken. Wij hopen dus van Iran te horen op welke punten het precies nadere informatie wil ontvangen, en dan zullen wij die informatie geven. Ik hoop dat wij die dubbelzinnigheden tot tevredenheid van Iran zullen kunnen ophelderen. 
Andreas Mölzer (NI ).
   - Mijnheer de staatssecretaris, de Europese Unie stuit juist bij internationale conflicten steeds weer op het probleem dat de een of andere lidstaat zijn eigen plan trekt en zich tegen het Europese belang in aan de kant van de VS schaart. Hebben we de garantie dat de Europese Unie juist in het Iran-conflict met één stem spreekt en dat alle EU-lidstaten hier dan ook achter staan? 
Hans Winkler,
   . - Op de vraag van de heer Mölzer kan ik met een duidelijk ‘ja’ antwoorden. Ik heb aan alle debatten in de Raad deelgenomen - de laatste vond slechts enkele dagen geleden plaats - en ik kan u zeggen dat alle lidstaten er zonder uitzondering naar streven een gemeenschappelijk standpunt op te stellen, dat niemand dit gemeenschappelijke standpunt ooit in twijfel heeft getrokken en dat de Europese Unie in deze aangelegenheid uitermate eensgezind optreedt. 
De Voorzitter.
In zijn conclusies van december 2005 wees de Europese Raad in het kader van de EU-strategie voor Afrika en de algehele aanpak van migratie op het toenemende belang van migratievraagstukken voor de EU. De Raad benadrukte dat er een evenwichtige, algehele en coherente aanpak moet komen, waarvan beleidsmaatregelen ter bestrijding van illegale immigratie een onderdeel vormen en waarbij de voordelen van legale migratie benut worden. De Raad wees er tevens op hoe belangrijk het is dat deze beleidsmaatregelen van passende financiële middelen worden voorzien en dat de diepere oorzaken van migratie worden aangepakt.
Kan de Raad meedelen welke vorderingen zijn gemaakt met de verwezenlijking van de doeleinden van de Afrika-strategie?
Wij denken hierbij met name aan de verhoging van de openbare ontwikkelingshulp tot 0,56% van het BNP in 2010, waarbij Afrika 10 miljard euro extra ontvangt; kwijtschelding van een bedrag van 42 miljard euro buitenlandse schuld van de Afrikaanse landen; verhoging van de hulp met 1 miljard euro per jaar ter verbetering van het handelsverkeer; en de sluiting van economische associatieovereenkomsten met groepen Afrikaanse landen, die als instrument voor ontwikkeling dienen, de regionale integratie bevorderen en de toegang van deze landen tot de Europese markten verbeteren.
Hans Winkler,
   . - Allereerst wil ik zeggen dat ik bijzonder verheugd ben een vraag van mijn oude vriend Miguel Martínez Martínez te kunnen beantwoorden. Ik doe dat graag, omdat juist de afgelopen weken de kwestie van een strategie voor Afrika, de kwestie van ontwikkeling en migratie het belangrijkste punt op de agenda van de Europese Unie was. Vanochtend hebben we tijdens het debat over de toekomst en het debat over de voorbereiding van de Europese Raad al over migratie gesproken. Ik heb er toen op gewezen - en dat doe ik nu nog een keer bij het beantwoorden van deze vraag - dat het van groot belang is dat we ons bij het onderwerp migratie bezighouden met niet alleen illegale immigratie - al is dit uiteraard een belangrijk thema - maar ook met de ontwikkelingspolitieke aspecten van dit vraagstuk.
Tijdens de bijeenkomsten van de Trojka met de Afrikaanse Unie en met ECOWAS stond migratie hoog op de agenda. Er werd een ministeriële conferentie EU-Afrika over migratie aangekondigd, en met ECOWAS is afgesproken dat er voor dit onderwerp een ad-hocwerkgroep zal worden ingesteld.
Een Europees-Afrikaanse regionale conferentie over migratieroutes op 10 en 11 juli in Rabat is ons inziens zeer belangrijk, en in dit kader steunen we in het bijzonder Spanje. De voorbereidingen voor deze conferentie zijn zover gevorderd dat een gemeenschappelijk actieplan kan worden aangenomen.
In deze context lijkt ons ook artikel 13 van de Overeenkomst van Cotonou van belang, waarin sprake is van een verplichting tot terugname van illegale immigranten en van een dialoog met de betrokken landen. Met deze dialoog is nu een begin gemaakt, en wel met Mauritanië en Senegal.
De Europese Raad zal morgen en overmorgen besluiten om meer vaart te zetten achter de dialoog met Afrika. In totaal gaat het om tien landen in West-Afrika en vier in Oost-Afrika. Deze bilaterale gesprekken en de uitkomsten daarvan moeten regionaal en in heel Afrika worden vastgelegd, de follow-up voor de conferentie van Rabat moet worden geregeld en er moet een hele serie regionale conferenties over dit onderwerp worden gehouden.
Met betrekking tot uw vraag over ontwikkelingssamenwerking wil ik opmerken dat het monitoringverslag van de Europese Unie van dit jaar heeft aangetoond dat de EU hard op weg is aan de verplichtingen te voldoen die zij in maart 2002 in Barcelona op zich heeft genomen, en de omvang van de officiële ontwikkelingshulp tot 2006 te verhogen tot 0,33 procent van het bruto nationaal product voor elke lidstaat en tot 0,39 procent als gemiddelde van de EU. Ik herhaal hier nogmaals dat we alle doelstellingen waarover we op de Millenniumtop overeenstemming hebben bereikt, uiteraard ook moeten realiseren. Dit zijn verplichtingen waaraan we ons moeten houden. De afzonderlijke lidstaten hebben duidelijke verplichtingen op dit vlak.
Met betrekking tot de economische partnerschapsovereenkomsten met groepen van Afrikaanse landen ben ik mij er terdege van bewust dat de kwestie van de EPO’s ook in onze dialoog met Afrika een belangrijk punt is. Een aantal dagen geleden hebben we in Port Moresby in Papoea-Nieuw-Guinea tijdens de onderhandelingen over het Financieel Protocol bij de ACS-EG-partnerschapsovereenkomst juist in deze kwestie verplichtingen geformuleerd. De Commissie was bereid om middelen uit het huidige en het volgende Europese Ontwikkelingsfonds ter beschikking te stellen. Wij weten hoe belangrijk economische partnerschapsovereenkomsten met Afrika en met ontwikkelingslanden in het algemeen zijn. Op basis van de eerste uitgebreide evaluatie die in de tweede helft van dit jaar zal worden uitgevoerd, zullen we de stand van zaken bij de onderhandelingen grondig analyseren en onze werkzaamheden vervolgens snel en hopelijk zeer efficiënt kunnen hervatten. 
Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE ).
   - Dank u, mijnheer Winkler. Natuurlijk is uw antwoord bevredigend. Ik zou u alleen willen vragen hoe de beloften die we zijn aangegaan, en die u nogmaals bevestigd heeft, naar uw mening te rijmen zijn met de financiële vooruitzichten die we hebben goedgekeurd, want volgens ons klopt daar iets niet. Dat wil zeggen, het lijkt ons niet haalbaar om binnen de financiële vooruitzichten met hun bezuinigingen die beloften overeind te houden.
Verder zou ik willen weten of u in Wenen zelf deel zult nemen aan de bijeenkomst van de Paritaire Parlementaire Vergadering, die we volgende week zullen houden, want daar zullen we met collega’s uit Afrika, de Cariben en het gebied rond de Stille Oceaan kunnen spreken over de kwestie van de EPA’s bijvoorbeeld. Tevens stel ik u voor en verzoek ik u om op de Conferentie van Rabat waarnemers uit te nodigen van de Paritaire Vergadering ACS-EU en van de Euro-mediterrane Vergadering, omdat ik denk dat de aanwezigheid van deze afgevaardigden ...
Hans Winkler,
   . - Het zal mij een groot genoegen zijn om bij de bijeenkomst van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in Wenen aanwezig te mogen zijn. Helaas is mijn optreden uitgerekend gepland op de dag dat ook andere zaken plaatsvinden, zoals het bezoek van de Amerikaanse president aan Wenen, waardoor het wellicht moeilijk zal worden de vergaderzaal te bereiken. Ik zal echter mijn best doen, en ik verheug me nu al op de bijeenkomst met de leden van het Europees Parlement en de afgevaardigden uit de ACS-landen.
Met betrekking tot de financiële middelen wil ik allereerst opmerken dat het Europese Ontwikkelingsfonds geen onderdeel uitmaakt van de begroting van de Europese Unie, maar wordt gefinancierd uit de nationale begrotingen van de lidstaten. Ik wil erop wijzen dat het tiende EOF 35 procent meer middelen ter beschikking heeft dan het negende EOF, al zijn nu in Port Moresby weer onderhandelingen en debatten gevoerd over de omvang. Dit is toch een zeer aanzienlijke stijging: we hebben het hier over 22,6 miljard euro, verdeeld over zes jaar - dit moet toch eens duidelijk naar voren worden gebracht. Mijns inziens komt de Europese Unie hiermee haar verplichtingen, ook haar morele verplichtingen, ruimschoots na.
De toezegging dat de hulp voor Afrika wordt verhoogd met 10 miljard euro moet tussen 2006 en 2010 worden gerealiseerd. Op dit moment is het waarschijnlijk nog te vroeg voor een algemeen oordeel over de nakoming van deze toezegging door de Europese Unie. Ik ben van mening dat het tiende EOF een goed pakket is dat voldoende middelen bevat om tegemoet te komen aan de behoeften van de ontwikkelingslanden in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan. Het gaat er vooral om - het moet nog eens gezegd worden - hoe de middelen worden ingezet: het geld moet efficiënt worden besteed. We zien telkens weer dat een aanzienlijk deel van de middelen aan het einde van de periode overblijft. We moeten dus ook de capaciteit van de besteding van deze middelen verbeteren. Het gaat niet alleen om de hoogte van het bedrag, maar ook om de manier waarop de middelen worden ingezet. Wij en vooral ook de Commissie houden ons daarmee bezig. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   Is de fungerend voorzitter van de Raad het met mij eens dat er zowel egoïstische als onbaatzuchtige redenen zijn voor ons versterkt engagement voor de ontwikkelingslanden? In één generatie tijd zal de wereldbevolking met twee miljard mensen toenemen, en 90 procent van die mensen zal geboren worden in wat nu de ontwikkelingslanden zijn. Als wij geen verandering brengen in de huidige situatie, zullen wij onze kinderen een vreselijke erfenis nalaten.
Anderzijds kunnen deze mensen ook onze handelspartners worden. Is de minister op de hoogte van de activiteiten van China in de ontwikkelingslanden? Is de Europese Unie van plan daarbij toe te kijken en toe te laten dat China binnen één generatie de handelspartner van de ontwikkelingslanden wordt? 
Hans Winkler,
   Laat ik tegen de heer Mitchell zeggen dat ik mij om te beginnen niet geroepen voel om hier morele uitspraken te doen over de vraag of wij egoïstisch zijn of niet, maar het is inderdaad wel duidelijk in ons belang om die landen te helpen. Het gaat niet alleen om handel, het gaat ook om de veiligheid in de wereld en om migratie, onderwerpen waarover wij vandaag en in de afgelopen maand hebben gesproken, en waarover wij ook in de toekomst weer zullen spreken.
Het is in veel opzichten in ons belang dat deze landen zich ontwikkelen. Daar is geen enkele twijfel over mogelijk, en wij moeten dat niet alleen doen omdat wij zo royaal zijn, al moeten wij zeker royaal zijn, en volgens mij zijn we dat ook.
Wat u zegt over China is inderdaad een heel interessant punt. Nog maar een week geleden heb ik een Trojkamissie naar China geleid, en wij hebben daar een zeer interessante politieke dialoog gevoerd met de Chinezen. Een van de onderwerpen waarover wij hebben gesproken, was juist het onderwerp dat u noemt: de activiteiten van China, vooral in Afrika, maar ook in andere ontwikkelingslanden, in het bijzonder op het gebied van energie en handel. Wij hebben gezegd dat wij bezorgd zijn over het feit dat de waarden die wij met elkaar, en naar wij hopen ook met China, delen met betrekking tot goed bestuur en mensenrechten niet worden geëerbiedigd. Wij zijn ons dus terdege bewust van dit vraagstuk. Wij stellen het aan de orde met betrekking tot onze partners en wij hebben het aan de orde gesteld met betrekking tot China, en dat zullen wij ook in de toekomst doen. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   - Het staat buiten kijf dat economische partnerschapsovereenkomsten een positieve stap vormen om immigratie als zodanig tegen te gaan, en illegale immigratie in het bijzonder tegen te gaan. Wordt er, gezien dit feit, aan gedacht om deze overeenkomsten te koppelen aan voorwaarden ten aanzien van de terugkeer van illegale immigranten? Denkt u ook in deze richting? 
Hans Winkler,
   Mijnheer Rack, hoe het zit met de terugkeer van illegale en andere immigranten is nog onbekend, en ik kan niet zeggen of het al dan niet formeel wordt gekoppeld aan de economische partnerschapsovereenkomsten. De Commissie voert onderhandelingen over dit onderwerp. Maar dat dit iets is wat de Raad en de lidstaten wensen, staat buiten kijf, en de Commissie stuurt daar eveneens op aan. 
De Voorzitter.
Op 25 mei 2006 zijn op de Top EU-Rusland tussen de EU en Rusland overeenkomsten ondertekend inzake versoepeling van de afgifte van visa en overname.
Na de ondertekening van de overeenkomst inzake versoepeling van de afgifte van visa merkte de Russische president Vladimir Poetin op dat dit besluit de eerste stap is in de richting van de invoering van een visavrije regeling voor burgers van Rusland en de Europese Unie.
Wat is het standpunt van de EU met betrekking tot deze uitspraak? Wat zijn de richtlijnen inzake het toekomstige EU-beleid inzake een visaregeling voor burgers van Rusland en de Europese Unie? Zal de overeenkomst inzake versoepeling van de afgifte van visa nieuwe trends zetten in het beleid inzake de betrekkingen EU-Rusland?
Hans Winkler,
   . - De visumfaciliterings- en overnameovereenkomst die op 25 mei op de Top EU-Rusland in Sotsji is ondertekend - waarover gisteren ook is gesproken in het debat over de Top in Sotsji - zijn gesloten met de bedoeling de contacten tussen mensen en het reizen tussen de Europese Unie en Rusland te vergemakkelijken. Dat is niet alleen in het belang van Rusland, maar ook in ons eigen belang.
Tegelijk is het de bedoeling dat deze overeenkomst - uitgaande de routekaart voor de ontwikkeling van een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - waarborgt dat mensen legaal en probleemloos de grens kunnen oversteken en legaal in beide gebieden kunnen blijven.
Volgens deze routekaart worden deze overeenkomsten - die echter eerst moeten worden geratificeerd en ten uitvoer gelegd - gezien als een eerste stap in een proces dat erop is gericht om het vrije verkeer van personen en hun terugkeer gemakkelijker te maken.
In deze routekaart is verder opgenomen dat er een dialoog over visa op gang wordt gebracht met het oog op de toetsing van de voorwaarden voor de invoering van bilaterale visumvrijstelling, maar wel als langetermijnproject waarvoor geen concreet tijdstip is vastgesteld.
De dialoog tussen de Europese Unie en Rusland over visumaangelegenheden zal eveneens op deze basis worden voortgezet. 
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ).
   Hartelijk dank voor uw antwoord. Ik wil u nog een vraag stellen. In de overeenkomst die in Sotsji is ondertekend, staat dat beide partijen hun voornemen om de visumplicht af te schaffen voor reisverkeer tussen de Europese Unie en Rusland nog eens bevestigen. Mijn vraag is: bent u werkelijk van mening dat met een visumvrije regeling voor reisverkeer tussen de Russische Federatie en de EU de belangen van de EU worden gediend? En zo ja, welke belangen zijn dat dan? 
Hans Winkler,
   Eerlijk gezegd kan ik deze vraag vandaag niet beantwoorden. Zoals ik al eerder heb gezegd, is dit een zaak van de lange termijn. Er is op dit moment geen antwoord op deze vraag, want er zitten heel veel verschillende aspecten aan, niet alleen aspecten betreffende de buitenlandse betrekkingen, maar ook met betrekking tot het migratiebeleid. De situatie moet door zowel de Raad als de Commissie heel nauwkeurig worden bekeken om uiteindelijk tot een conclusie te kunnen komen. Dit is ongetwijfeld een zaak van jaren en het is niet iets waar wij vandaag een besluit over hoeven nemen. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   - Ik wilde de minister graag een vraag stellen. Tijdens het Oostenrijks voorzitterschap heeft de Europese Unie besloten om de visumkosten te verhogen tot 62 euro. Dit zal geen enkele weerslag hebben op de ‘nieuwe Russen’ maar wel de kansen voor de normale Russische burgers verminderen - om van de Oekraïeners, de Wit-Russen en de inwoners van andere landen buiten de EU maar te zwijgen - om landen van de Europese Unie te bezoeken. Aangezien Oostenrijk het voorzitterschap van de EU bekleedt, wilde ik vragen hoe Oostenrijk deze stap ziet en wat volgens hem de gevolgen daarvan zullen zijn. 
Hans Winkler,
   . - Allereerst zal ik ingaan op de vraag over de verhoging van de visumkosten. Deze was noodzakelijk geworden door de invoering van biometrische gegevens, die de verstrekking van visa en de bijbehorende procedures aanzienlijk complexer hebben gemaakt. Ik hoop uw vraag echter te beantwoorden als ik zeg dat, in de discussie over de verhoging van de visumkosten, de mogelijkheid van derogatie werd geboden, niet alleen voor de landen van de Westelijke Balkan - die een bijzondere prioriteit vormen voor het Oostenrijkse voorzitterschap - maar ook voor de landen waarvoor het Europees nabuurschapsbeleid geldt, op grond van het grote belang van beide.
Daarom bevat de betreffende wetstekst onder andere de bepaling dat het visumtarief niet wordt verhoogd voor personen met de nationaliteit van de landen waarmee visumfaciliteringsovereenkomsten zijn gesloten, waartoe ook Rusland behoort.
Zoals u weet, wordt er eveneens naar gestreefd om visumfaciliteringsovereenkomsten met andere landen te sluiten. Ik had vandaag al de gelegenheid om erop te wijzen dat visumfaciliteringsovereenkomsten indien mogelijk ook met de landen van de Westelijke Balkan volgend jaar van kracht zullen worden.
Er is eerder al zorg voor gedragen dat de landen waarmee wij buitengewoon nauwe betrekkingen wensen te onderhouden, niet onder de verhoging van de visumtarieven dienen te lijden, tarieven die worden - en zijn - verhoogd om redenen die objectief volstrekt begrijpelijk zijn. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   Mijnheer de fungerend voorzitter, ik probeer op dit moment een visum voor Rusland te krijgen. Dat is een buitengewoon omslachtig proces: het duurt vijftien werkdagen en kost 71 euro. Ik heb nog de meeste moeite met de moeilijkste bepaling dat je een pasfoto moet inleveren waarop je niet glimlacht. Zo’n foto is niet te vinden.
Niettemin is mijn vraag - een wat gevaarlijke vraag, aangezien ik uit Finland kom, dat een 1300 km lange grens met Rusland heeft: wanneer zal naar uw gefundeerde inschatting de visumvrije zone zijn beslag krijgen? 
Hans Winkler,
   Ik zou de heer Stubb willen vragen of hij ooit heeft geprobeerd een visum te krijgen voor de Verenigde Staten, al dan niet glimlachend. Dat is waarschijnlijk nog moeilijker te krijgen dan een visum voor Rusland!
Reagerend op uw vraag ben ik bang dat ik geen gefundeerde inschatting kan maken. Ik vraag uw begrip daarvoor. Ik kan u werkelijk geen antwoord geven. Ik ben niet de vertegenwoordiger van de Raad van de Europese Unie voor dit gebied. Ik houd niet van speculaties en ik wil op dit punt dan ook liever niet speculeren. 

De Voorzitter.
   - Aangezien de vragen 6 en 7 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden zij tezamen behandeld:
Onderschrijft de Raad de opvatting dat de productie van biobrandstoffen moet plaatsvinden op een duurzame wijze die de biodiversiteit niet in gevaar brengt, die voorkomt dat natuurlijke habitats getransformeerd worden in land waarop intensief gewassen worden verbouwd en die garandeert dat de hele productiecyclus, zowel in de EU als daarbuiten, met inbegrip van het vervoer van de brandstoffen, in ieder geval koolstofneutraal is, en wat doet de Raad om te komen tot de certificering van de duurzame productie van biobrandstoffen?
Welke vorderingen verwacht het Oostenrijkse Voorzitterschap van het door de Commissie ingediende Actieplan voor biomassa en de Europese strategie voor biobrandstoffen?
Welk potentieel voor de Europese landbouw verwacht het Oostenrijkse Voorzitterschap van een groter accent op het gebruik van duurzame grondstoffen o.a. door een groter gebruik van biomassa en biobrandstoffen? 
Josef Pröll,
   . - Het vraagstuk van het duurzame gebruik van biobrandstoffen is in het algemeen genomen belangrijk voor de strategie van de Europese Unie met betrekking tot duurzame energie. Feit is dat wij tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap heel bewust een signaal hebben afgegeven dat Europa voortaan, uitgaande van zijn politieke grondbeginsel, meer vooruitgang dient te boeken op het terrein van het duurzame gebruik van biobrandstoffen
Met het actieplan voor biomassa en met de Europese strategie voor biobrandstoffen zijn er mededelingen aan ons voorgelegd die diepgaand zijn besproken en die vervolgens op gepaste wijze zijn opgepakt door de Raad. Het gaat erom hoe biobrandstoffen in de toekomst kunnen worden gebruikt als mengstoffen dan wel als nieuwe brandstoffen voor algemeen gebruik. Het is naar onze mening een onomstotelijke waarheid - een waarheid ook die wij gezamenlijk in heel Europa dienen te verkondigen - dat de productie van biobrandstoffen en bio-energie, in het gehele scala van biodiesel tot ethanol, niet kan functioneren indien dit schadelijk is voor het milieu. In onze Europese Unie dient de productie van biobrandstoffen ook te zijn gegrondvest op het beginsel van duurzaamheid. Ik heb de afgelopen maanden diverse milieuconferenties bezocht, en ik weet hoe belangrijk het is dat wij erop toezien dat er rekening wordt gehouden met het duurzaamheidsbeginsel in de internationale handel in biobrandstoffen die worden geproduceerd volgens het hele scala aan methoden en met de meest uiteenlopende grondstoffen.
Tijdens dit voorzitterschap - en vooral tijdens de bijeenkomst van maart 2006 - hebben wij gediscussieerd over hoe wij met het Europese energiebeleid een nieuwe richting kunnen inslaan, met name met betrekking tot brandstoffen. De Raad en de Commissie hebben op 8 juni 2006 in een conclusie opgeroepen tot voorstellen ter bevordering van een kostenefficiënt en duurzaam gebruik van biomassa voor verwarmings- en koelingsdoeleinden, tot een herziening van de wettelijke voorschriften voor dierlijke bijproducten, tot de bevordering van het gebruik van landbouwbijproducten en de productie van levensmiddelen als hernieuwbare energiebron - want biogas wordt in de toekomst een belangrijk onderwerp -, tot de vereenvoudiging van de beheersprocedures voor de bio-energieproductie en het gebruik daarvan in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en tot de evaluatie van de mogelijke uitbreiding tot alle lidstaten van de regelgeving voor energiegewassen: dat zijn de hoekstenen van het toekomstige energiebeleid. Dat is van cruciaal belang, vooral na de uitbreiding van de Europese Unie met tien lidstaten.
De Commissie heeft ook het voornemen kenbaar gemaakt om eind 2006 - in mijn ogen een cruciaal tijdstip - een mededeling te doen over de regeling inzake energiegewassen, en deze mededeling zou praktische voorstellen voor deze sector moeten bevatten. Daarmee bedoel ik dat we met de landbouwhervorming van 2003, met het oog op de duurzaamheid en het scheppen van een nieuwe inkomstenbron voor de plattelandsgebieden in Europa, maatregelen hebben genomen om gebruik te maken van 1,5 miljoen hectare duurzame grondstoffen voor een hele reeks van alternatieve vormen van energie op alle terreinen, en het is ons nu wel duidelijk dat we die 1,5 miljoen hectare bij lange na niet volledig benutten.
Het potentieel is aanwezig en zou mogelijk nog kunnen groeien, en we wachten met belangstelling de uitkomsten van de evaluatie en het voorstel van de Commissie af. We zullen ons zowel in de Landbouw- als in de Milieuraad de komende maanden en jaren intensief moeten bezighouden met de uitdagingen van een duurzaam energiebeleid. De productie van duurzame en hernieuwbare energie is de sleutel tot Europa’s onafhankelijkheid in energiekwesties en tot zijn toekomstige projecten op het terrein van energieproductie. 
Fiona Hall (ALDE ).
   Hartelijk dank, mijnheer de fungerend voorzitter. Ik ben heel blij dat het Oostenrijkse voorzitterschap op dat punt zo voortvarend te werk ik gegaan.
Ik wil alleen graag terugkomen op de certificering, waar mijn oorspronkelijke vraag over ging. Vanochtend vertelde commissaris Piebalgs in een vraag-en-antwoordvergadering dat er certificering zal worden ingevoerd om de duurzaamheid van biobrandstoffen te garanderen. Er heerst zeker bezorgdheid over illegale houtkap en de moeilijkheid om de certificering in de praktijk goed te regelen, ook als alles er op papier goed uitziet. Ik zou daar graag iets meer over willen horen van u. 
Agnes Schierhuber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, hartelijk welkom hier. Mijn vraag gaat in de volgende richting: wordt ook in de Raad nagedacht over hoeveel meer men moet gaan investeren in onderzoek en ontwikkeling op dit specifieke terrein? Ik ben ervan overtuigd dat dit soort energieproductie werkgelegenheid zal scheppen en daarmee zal helpen de Lissabon-strategie ten uitvoer te leggen. Heeft het voorzitterschap van de Raad schattingen over het aantal banen dat hierdoor bij benadering zal worden geschapen in plattelandsgebieden? 
Josef Pröll,
   . - Ik begin met uw eerste vraag, mevrouw Schierhuber, over certificering en etikettering. Bij het scheppen van een nieuw energiebeleid voor Europa staan we nog helemaal aan het begin, en niet alleen op Europees, maar ook op mondiaal niveau. Het is aan ons om ervoor te zorgen dat wij, via de invoering van certificatiesystemen, duurzame alternatieve energiebronnen uit andere delen van de wereld zekerstellen, daar alle zaken waarnaar u verwees - het kappen van het regenwoud, de productie van palmolie volgens sociale en ecologische criteria - in onze ogen onwenselijk zijn.
Er zijn verschillende benaderingswijzen. In Oostenrijk hebben wij bijvoorbeeld van de landbouwhervorming afgeleide -voorwaarden gedefinieerd als grondslag voor de energieproductie en eveneens voor de bijmenging van biodiesel en bioethanol. Hieruit vloeit voort dat alles dat is geproduceerd volgens ecologisch-sociale criteria en productievoorwaarden en volgens Europese criteria ook kan worden bijgemengd, om het even uit welke delen van de wereld het afkomstig is. In de komende weken zal dit onderwerp uiteraard ook in de WTO aan de orde komen: hoe kunnen certificering en rechtsgrondslagen zo worden ingevoerd dat zij voldoen aan de eisen van de internationale handel en de WTO, en daar is ook gedetailleerde controle noodzakelijk. Commissaris Piebalgs probeert al even energiek als de EU-ambtenaren en degenen die hiervoor verantwoordelijk zijn op nationaal niveau, duidelijkheid te krijgen op dit terrein. Dit om niet, zoals in het verleden bij andere kwesties soms is gebeurd, een overhaast besluit te nemen, en vervolgens te worden geconfronteerd met problemen op juridisch terrein en zo de markt te verliezen. Certificering en etikettering zijn kernonderwerpen.
Dan uw tweede vraag met betrekking tot onderzoek en ontwikkeling, alsmede het kaderprogramma voor onderzoek. Er zal meer nadruk worden gelegd op alternatieve energie in de infrastructuur als geheel, als onderdeel van de innovatie- en onderzoeksstrategie, van de grondstofwinning- en productie tot en met de technologische toepassing. Daar zullen wij meer vaart achter zetten, en dat is ook het voornemen op het terrein van onderzoek en ontwikkeling.
Het werkgelegenheidsvraagstuk: wat zijn de schattingen als we meer gaan vertrouwen op alternatieve energiebronnen? Als minister van Landbouw en Milieu van mijn land heb ik het strategische voordeel dat ik mezelf in een absolute win-winsituatie bevindt: het gebruik van alternatieve energiebronnen zorgt niet alleen voor CO2-vermindering, waarmee duidelijk wordt bijgedragen aan de doelstellingen van Kyoto, maar zorgt er ook voor dat er in plattelandsgebieden volledig gebruik wordt gemaakt van de energiebronnen - met name in de afgezonderde gebieden in Europa - en er werkgelegenheid wordt geschapen. Driehonderdduizend extra banen, dat is het cijfer dat uit studies van de Europese Unie en andere organen komt rollen, als we de tenuitvoerlegging van onze doelstellingen met betrekking tot alternatieve energiebronnen consequent doorzetten. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   - De Europese strategie voor biobrandstoffen formuleert doelstellingen voor de Europese Unie en verplichtingen voor de lidstaten. Maar tussen de lidstaten bestaan grote verschillen inzake technologische ontwikkeling, marktomvang, productieschaal en structuur van de brandstoffenmarkt. Dus wil ik de Raad vragen of dat beleid misschien niet aan herziening toe is. Misschien druist het vastleggen van verplichtingen in tegen de huidige economische en technologische realiteit? 
Josef Pröll,
   . - U snijdt iets aan dat niet alleen geldt voor het energiebeleid van Europa, maar ook voor de manier waarop de nationale landen Europese doelstellingen waarnemen en ten uitvoer leggen. Ik kan alleen zeggen dat wij uit de facultatieve doelstelling van 5,75 procent voor biobrandstoffen opmaken dat steeds meer landen nu gaan meedoen. Oostenrijk heeft deze doelstelling verwezenlijkt door middel van wettelijke verplichtingen. De Hongaren zijn bijzonder geïnteresseerd en ook in Duitsland wordt er al wetgeving ontworpen om deze doelstelling te realiseren.
Er gebeurt dus zeer veel, en ik ben er erg optimistisch over dat onze doelstellingen, die wij hebben vastgelegd in zowel de Europese strategie voor biobrandstoffen als het actieplan voor biomassa, consequent worden verwezenlijkt door de lidstaten. Ik geef echter toe dat dit vaak niet alleen een kwestie van politieke wil is, maar dat ook de prijsontwikkeling van fossiele brandstoffen consequent bevestigt dat wij de juiste weg bewandelen. In discussies met de collega’s roepen wij steeds weer in herinnering dat strategieën niet alleen dienen te worden ontwikkeld op Europees niveau, maar ook ten uitvoer gelegd dienen te worden op nationaal niveau. Enkele landen lopen voorop, andere lopen achter, maar uiteindelijk begeven wij ons allemaal in de juiste richting. Ik ben zeer optimistisch. 
Glenis Willmott (PSE ).
   Biomassa is een buitengewoon belangrijke vorm van energie, die goed is voor 65 procent van de in de EU gebruikte hernieuwbare energie. Het totale percentage van de hernieuwbare energie die in de EU wordt gebruikt, is sinds 1990 echter blijven steken op 6 procent. Is het Oostenrijkse voorzitterschap het daarom niet met mij eens dat wij voor een realistisch gemeenschappelijk energiebeleid niet zonder kernenergie kunnen? 
Josef Pröll,
   . - Ik kan het alleen maar met u eens zijn dat het zeker niet uitsluitend de verantwoordelijkheid van het Europees energiebeleid is om de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen af te dwingen. Dit dient te worden ondersteund door een beleid voor de bevoorrading met grondstoffen - dat wil zeggen door een land- en bosbouwbeleid, door biomassa en landbouwproductie - alsmede door actie op het gebied van het milieubeleid en het economische en fiscale beleid. Het moet ons duidelijk zijn dat wij voor de input en de stimulansen voor de productie meer bindende landbouwdoelstellingen nodig hebben. Daarbij komt dat er aan het einde van het jaar over het voorstel van de Commissie zal worden gediscussieerd, en dat is een erg goede zaak. We evalueren hoe ver we zijn en welk potentieel we hebben. In juni - nog tijdens ons voorzitterschap - maken we een begin met het debat over een bosbouwstrategie voor Europa en over de beoordeling van manieren waarop bossen in de toekomst kunnen worden gebruikt. Binnen het economisch en fiscaal beleid op nationaal niveau moeten er ook subsidies komen voor hernieuwbare energiebronnen, of het nu gaat om groene stroom, subsidies voor verwarming, steun in de vorm van installaties en infrastructuur of om onderzoek en ontwikkeling. Dit is een taak voor ons allen gezamenlijk, maar de ontwikkelingen op dit terrein zijn enorm. 
Andreas Mölzer (NI ).
   - Het is bekend dat het momenteel iets duurder is om biobrandstoffen te produceren dan om fossiele brandstoffen te gebruiken, en om die reden werd alternatieve energie fiscaal bevoordeeld, als gevolg waarvan een jaarlijkse stijging van ongeveer 26 procent wordt verwacht. Zal de door de Commissie gelanceerde verplichte bijmenging er niet toe leiden dat de olie-industrie in sterkere mate haar toevlucht neemt tot goedkope aanbieders zoals Brazilië en daardoor onze Europese boeren in de toekomst nog sterker benadeelt? 
Josef Pröll,
   - Dat zie ik anders. Het is aan de Europese Unie en aan ons allemaal om antwoorden te geven. Zojuist heb ik laten zien hoe de kwestie van de certificering zou kunnen worden behandeld. We hebben in Oostenrijk ter bespoediging van de invoering een bijmenging van 5,75 procent verplicht gesteld, en dat zullen wij in oktober 2008 bereiken.
We zijn echter al een heel eind op weg. Installaties voor de productie van biodiesel en ethanol worden gebouwd. Dat schept werkgelegenheid; alleen al in mijn provincie schept een nieuwe fabriek voor ethanol op dit moment werkgelegenheid voor 180 mensen. Dat hebben wij gedaan, en dat is onze verantwoordelijkheid. We hebben ook in de specificaties duidelijk gedefinieerd dat bijmenging alleen mag plaatsvinden met producten die zijn gemaakt volgens Europese sociale, ecologische en landbouwnormen. Als dergelijke producten kunnen worden geproduceerd in Brazilië, dan is Brazilië onze concurrent. Maar zelfs als Brazilië daartoe in staat is, dan wordt zijn concurrentiekracht verminderd door de lange afstanden waarover de producten moeten worden vervoerd en door andere factoren.
We zijn dus in staat om hierop te reageren, door middel van certificering en door middel van duidelijke maatregelen op de markt die we op WTO-niveau moeten evalueren en verdedigen. Wij willen geen beleid voor duurzame energie in Europa introduceren om vervolgens de producten te importeren uit het buitenland. Onze tien nieuwe lidstaten - waar Roemenië en Bulgarije zich spoedig bij zullen voegen - geven ons een ongelooflijk potentieel, met een zeer groot aantal landbouwpercelen die kunnen worden gebruikt voor de productie van energie in plaats van voor de productie van voedingsmiddelen, en wij hebben in ons landbouwbeleid de specificaties zo gekozen dat dit ook mogelijk is. 
De Voorzitter.
   - Vraag nr. 8 van Eoin Ryan is ingetrokken.
Het voorstel van de Commissie voor de Euro 5-verordening betreffende de uitstoot van schadelijke stoffen door personenauto's en lichte bedrijfsvoertuigen getuigt niet van grote ambities, vooral niet op het punt van de grenswaarden voor stikstofoxiden voor diesel-personenauto's.
Wat heeft de Raad in dit verband gedaan en welke vooruitgang werd onder het Oostenrijkse voorzitterschap bereikt? 
Josef Pröll,
   . - Het Oostenrijkse voorzitterschap heeft reeds een aantal debatten gevoerd over de bijzonder essentiële kwestie van de minimalisering en beperking van de uitstoot van schadelijke stoffen door voertuigen in het verkeer. We zijn de onderhandelingen over het voorstel van de Commissie begonnen met als doel om voor de emissie van schadelijke stoffen van auto’s een vooruitstrevende regelgeving voor de betrekkelijk lange termijn tot stand te brengen die zowel - en dat is een belangrijk punt, want wij hebben vandaag erg veel gediscussieerd over duurzaamheid - voldoet aan de eisen van het milieubeleid als de Europese industrie de zekerheid biedt dat zij de technische ontwikkeling vooraf kan plannen. Beide zaken kunnen worden bereikt door de vaststelling op middellange termijn van strenge maximale emissiewaarden voor bijvoorbeeld dieselvoertuigen.
Tegen deze achtergrond werden de onderhandelingen in de Raad gevoerd, in de hoop om in juni 2006 - zeer binnenkort dus - politieke overeenstemming in de Raad te bereiken, in de veronderstelling dat dit mogelijk zou zijn binnen het tijdschema, met name ook van het Parlement. Uit de onderhandelingen - als ik een beknopte samenvatting mag geven - die, in overeenstemming met het initiatief van het Oostenrijkse voorzitterschap, vergezeld gingen van twee specifieke informatieseminars voor de lidstaten - op het eerste, dat plaatsvond in februari, kwamen vooral de milieueisen ten aanzien van de stand van de techniek voor het verwijderen van stofdeeltjes uit auto-uitlaatgassen, met name NOx bij dieselpersonenauto’s, aan de orde, en het tweede seminar zal op 22 juni plaatsvinden - bleek dat een brede meerderheid van de lidstaten zich uitsprak voor deze doelstelling, waarover met de vastlegging van de Euro 6-grenswaarden reeds concrete en bindende discussies zullen plaatsvinden.
Wij zullen achter de behandeling van dit onderwerp uiteraard consequent vaart blijven zetten. Het is van absoluut vitaal belang dat zowel de luchtstrategie als de tenuitvoerlegging van Euro 5 en Euro 6 worden besproken op de volgende Milieuraad eind juni. Wij willen een ambitieuze aanpak van deze zaken. Gezien de discussie over de PM10-kwestie, over vervuiling door stofdeeltjes, met name in Centraal-Europa, en NOx-waarden is het van belang om een ondubbelzinnige regelgeving in te stellen, omdat wij moeten beseffen dat onze industrie zekerheid nodig heeft om vooruit te kunnen plannen en omdat wij eveneens moeten beseffen dat onze industrie wereldwijd moet concurreren met andere autofabrikanten, van wie enkele al met bijzonder ambitieuze antwoorden zijn gekomen.
Binnen deze ontwikkeling willen wij vooruitkomen in het belang van de ecologische veiligheid, van de levenskwaliteit in Europa en ook van de gezondheid van de mensen in de betrokken gebieden. Wij zullen dus het wankele evenwicht proberen te behouden tussen Euro 5 en Euro 6 als perspectieven, alsmede mogelijkerwijs NOx en PM10 als middel om milieudoelstellingen te bereiken, en anderzijds de wens om de Europese automobielindustrie concurrerend te houden. Dit is de weg die wij willen bewandelen, en wij zullen in de Milieuraad buitengewoon intensief over deze twee kwesties - luchtstrategie en Euro 5, en ook wat er daarna gaat gebeuren - discussiëren, en daar zullen verschillende commissarissen bij aanwezig zijn. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Allereerst wil ik u hartelijk danken voor de precisie van uw antwoorden. Dat is zeer verfrissend. Kunt u mij ook zeggen wat u in verband met deze planning verstaat onder ‘vooruitstrevend’ en onder ‘lange termijn’ en of u verdere plannen in gedachten heeft voor zware bedrijfsvoertuigen? 
Josef Pröll,
   - Ik kan op dit moment alleen verslag uitbrengen over het algemene gevoelen met betrekking tot de specifieke vereisten. Het belangrijkste dat naar voren kwam uit het algemene debat in de Raad was dat het voorstel om de maximale waarden voor stofdeeltjes voor particuliere dieselvoertuigen te verlagen tot 5 mg per kilometer unaniem werd gesteund door de ministers van Milieu, terwijl de door de Commissie voorgestelde verlaging van 20 procent van de maximale NOx-waarden als onvoldoende werd beschouwd.
Dit is de huidige stand van het debat, dat wij in juni zullen voortzetten. Een brede meerderheid van de lidstaten heeft zichzelf al uitgesproken voor een tweede fase van de NOx-reductie met betrekking tot Euro 6. Dat wil zeggen dat men de NOx-vermindering ambitieuzer wil aanpakken - op het terrein van de maximale emissiewaarden gaat dit in onze ogen al heel ver - en dit combineert met de visie dat er nu al een waarborg dient te komen voor de industrie, opdat zij ook na Euro 5 de zekerheid heeft om vooruit te kunnen plannen, ongeacht hoe de maximale waarden er in detail zullen uitzien. Het volgende debat moet dan over twee of drie jaar plaatsvinden. Bovenal moeten wij een signaal afgeven aan de industrie over hoe wij de ontwikkelingen voor de toekomst zien. Dit is naar mijn mening een verstandige weg, en zo willen wij het ook aanpakken. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   - Euro 5 is een belangrijke stap in de juiste richting. We moeten ook zien met hoeveel procent vermindering wij het kunnen redden in welke tijdsspanne. Zijn er in dit vroege stadium al ideeën over het tijdschema en de overgangstermijnen? 
Josef Pröll,
   - Wat betreft het tijdschema en de overgangstermijnen: het is vermoedelijk te vroeg om hierover indicaties te geven, hoewel ik gesprekken voer met de meeste lidstaten. Bij het laatste algemene debat deed zich het probleem voor dat wij de gegevens van de Commissie als leidraad namen en deze als grondslag gebruikten voor de evaluatie. We zijn echter nog niet zover dat ik u een beeld kan schetsen van het algemene gevoelen over de hoogte van het verminderingspercentage voor welke termijn. Maar het is mijn bedoeling om voor een periode van jaren - zeg maar tien jaar - een visie te schetsen en de stadia aan te geven waarin deze zaken concreet ten uitvoer worden gelegd, maar ook om nu al vast te leggen in welke stappen wij met Euro 6 de uitvoeringsfase denken te bereiken. De heldere boodschap luidt dus: wij willen Euro 5 niet slechts met een compromis afsluiten en vlak daarna met iets nieuws beginnen, maar we willen bovenal een duidelijk signaal afgeven. 
De Voorzitter.
Kan de Raad mededelen hoeveel middelen de Europese Unie wil uittrekken voor financiële steun aan bosbouwprogramma's in Europa in het algemeen en Ierland in het bijzonder in de periode 2007-2013? 
Josef Pröll,
   Wat de kwestie van de Europese bosbouw betreft, zijn wij van plan om nog tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap in juni een doorbraak te forceren door een discussie over een bosbouwstrategie voor Europa in gang te zetten. Tot op heden hebben wij op dit gebied nog geen gemeenschappelijke discussies gevoerd. Die zijn nu echter van meer belang dan ooit, aangezien wij middels de besluitvorming over het stimuleren van de ontwikkeling van de plattelandsgebieden de mogelijkheid kunnen creëren om voor de periode 2007-2013 een ontwikkelingsprogramma voor de plattelandsgebieden ten uitvoer te leggen, inclusief de bescherming van de bossen. De financiering daarvan vindt plaats via het Europees Fonds voor de landbouw en de ontwikkeling van de plattelandsgebieden. Met deze maatregel op bosbouwgebied dient met name - en dat is belangrijk - de concurrentiepositie van de bosbouw verbeterd te worden, zoals ook is neergelegd in artikel 20. Daarnaast dient het duurzame beheer van beboste gebieden bevorderd te worden.
Met betrekking tot de middelen die daarvoor aan de lidstaten beschikbaar worden gesteld, dient bedacht te worden dat in Verordening nr. 1698/2005 een cofinanciering door de Gemeenschap en de lidstaten is voorzien.
De bijdrage van de Gemeenschap aan de strategie en ondersteuning van de bosbouw zal ongeveer tussen de 50 en 55 procent bedragen. In de bijlage bij de verordening zijn daarvoor eenduidige maximumbedragen opgenomen. Het totale bedrag aan steun dat in de periode 2007-2013 bijvoorbeeld voor Ierland beschikbaar is, zal door de bevoegde instanties aldaar eerst in kaart worden gebracht en vervolgens aan de Europese Unie voorgelegd worden. In die plannen dienen niet alleen de nationaal beschikbare middelen opgenomen te zijn, maar ook de middelen die in overeenstemming met de wetgeving betreffende de plattelandsontwikkeling voor cofinanciering door de Europese Unie in aanmerking komen. 
Seán Ó Neachtain (UEN ).
   Ik wil de fungerend voorzitter bedanken voor zijn antwoord. Ik wil hem vragen of hij van mening is dat de bijproducten van de Europese bosbouwindustrie in de toekomst mogelijk een belangrijke rol kunnen spelen in de voorziening in hernieuwbare energiebronnen.
Josef Pröll,
   Ik vind dat een absoluut noodzakelijk scenario. Wij mogen in Europa niet de fout maken die wij op nationaal niveau soms hebben gemaakt door alleen maar te discussiëren over ambitieuze doelstellingen. Dat is bijvoorbeeld bij het energiebeleid gebeurd: hoe groot dient het aandeel van hernieuwbare energie in de energietaart te zijn? Over welk duurzaam potentieel beschikken wij in Europa om uit biomassa, hout, biogas, windenergie of water hernieuwbare energie op te wekken? Wat is het haalbare potentieel als wij rekening houden met de duurzaamheid en op welke manier willen wij middelen in de plattelandsontwikkeling steken om dit potentieel aan hulpbronnen op een milieuvriendelijke, effectieve en rendabele manier op de markt voor de energievoorziening te brengen?
Dergelijke vragen willen wij aan de orde stellen in het kader van de bosbouwstrategie die wij nu in gang gaan zetten, mede tegen de achtergrond van het actieplan voor biomassa. Voor het Finse voorzitterschap zal de bosbouwstrategie van centrale betekenis zijn; wij geven daarvoor nu in juni alvast het startschot. Ook met betrekking tot de plattelandsontwikkeling dient er tijdens de discussies meer aandacht aan de hulpbronnen besteed te worden. In Oostenrijk gebeurt dat al. Ons grondoppervlak bestaat voor 47 procent uit bos. Wij zullen in de toekomst dan ook prioriteit geven aan de duurzame productie van biomassa als grondstof. Daarvoor zullen wij onder andere fondsen voor de plattelandsontwikkeling gebruiken op basis van een programma dat specifiek voor dit doel is ontworpen. 
De Voorzitter.
Gelet op de artikelen 2 en 6 van het EG-Verdrag, volgens welke de milieubescherming gezien moet worden als een horizontale doelstelling, alsook op Verordening (EG) nr. 2152/2003(1) inzake de bewaking van bossen en milieu-interacties in de Gemeenschap, de mededeling van de Commissie over een bosbouwstrategie voor de Europese Unie (COM(1998)0649 def.) en de resoluties van het EP over natuurrampen, inzonderheid de regionale aspecten (2005/2193 (INI)), de milieuaspecten (2005/2192 (INI)) en de landbouwaspecten ervan (2005/2195 (INI)), en overwegende dat, volgens gegevens van de Verenigde Naties, de natuurrampen in de Europese Unie tussen 1980 en nu aan 65 000 mensen het leven hebben gekost en voor 124,2 miljard euro aan economische schade hebben veroorzaakt, wilde ik de Raad het volgende vragen:
Welke maatregelen heeft het Oostenrijkse voorzitterschap genomen om de duurzaamheid van het Europese bosbestand te waarborgen? 
Josef Pröll,
   De communautaire maatregelen voor de bevordering van een duurzaam bosbeheer in de Europese Unie maken deel uit van de bosbouwstrategie van de Europese Unie, die uit meerdere componenten bestaat. Zo richt die strategie zich op de ontwikkeling van de plattelandsgebieden, op het beschermen van en het toezicht op het bosbestand, op het behoud van de biologische diversiteit en op het terugdringen van de gevolgen van de klimaatverandering.
De bossen vervullen een gevarieerd scala aan functies. Het beleid voor de ontwikkeling van de plattelandsgebieden is het belangrijkste instrument voor het uitvoeren van de bosbouwstrategie van de Gemeenschap, zoals ik ook al in het antwoord op de vorige vraag heb toegelicht. Voor de periode 2006-2010 heeft de Gemeenschap in het kader van de ontwikkeling van de plattelandsgebieden bijna 4,8 miljoen euro ter beschikking gesteld voor maatregelen gericht op de Europese bosbouw. Dat is 10 procent van het totale aantal middelen dat voor de ontwikkeling van de plattelandsgebieden beschikbaar is. In de nieuwe verordening krijgt de bosbouw met het oog op het bevorderen van de ontwikkeling van de plattelandsgebieden in de periode 2007-2013 zelfs nog meer aandacht. Dit is een duidelijke steunbetuiging, niet alleen aan de bosbouw zelf, maar ook aan de producenten en consumenten op bosbouwgebied.
Welke gebieden in de bosbouw komen volgens ons dan in de toekomst voor steun in aanmerking? In de eerste plaats zijn dat het bebossen van landbouwgronden, het opzetten van agrarische bosbouwsystemen op landbouwgronden en de bebossing van niet-agrarische stukken grond, voorts de betalingen (ook uit hoofde van Natura 2000), de betalingen voor milieugerichte bosbouwmaatregelen, de wederopbouw van het bosbouwpotentieel, het invoeren van preventieve maatregelen en steun voor niet-productieve investeringen.
Van belang voor het bepalen van de richting die wij in de toekomst moeten inslaan, is dat wij in het debat over de bosbouwstrategie één ding niet uit het oog verliezen, namelijk dat bossen vele belangrijke taken vervullen. Zo zijn bossen van belang voor de biodiversiteit van flora en fauna en bieden zij ruimte voor recreatie. Bossen spelen daarnaast een rol op milieugebied, zij ondersteunen ons bij de klimaatbescherming, zij leggen de basis voor een duurzame energievoorziening en tot slot zijn de bossen in Europa ook een economische factor van betekenis. Het is van doorslaggevend belang dat dit totaalbeeld voor ogen wordt gehouden. Over deze kwesties dient in het kader van de bosbouwstrategie dan ook uitvoerig gediscussieerd te worden. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ).
   - Ik ben zeker tevreden met uw antwoord. Intussen hebben we wel een verantwoordelijkheid op het gebied van milieubescherming. Het Parlement heeft zelfs een aantal resoluties aangenomen over natuurrampen en de gevolgen daarvan voor de betrokken regio’s, het milieu en de landbouw. In die resoluties is het drama dat zich vooral in de mediterrane regio afspeelt treffend beschreven. Het ergst was wel de situatie in mijn land, Portugal, en Spanje het afgelopen jaar. Die heeft geleid tot de vernietiging van opnieuw grote stukken bos, met alle gevolgen van dien voor de duurzaamheid: het platteland loopt leeg en de groei en ontwikkeling van de betrokken regio’s wordt geschaad. Daarom wil ik vragen, mijnheer Pröll, of er nog een aantal …
Josef Pröll,
   Geachte afgevaardigde, u verwijst met uw vraag naar een regio die historisch gezien op bosbouwgebied heel veel problemen kent. Ik verwijs in eerste instantie naar de bosbranden, maar ik denk ook aan alle andere problemen die kenmerkend zijn voor het Middellandse-Zeegebied. Het is duidelijk dat de bosbouwstrategie niet uitsluitend bedoeld kan zijn voor Europese landen met een productieve bosbouw en landen met uitgestrekte bosgebieden. Wij moeten in die strategie ook rekening houden met de probleemgebieden waar u naar verwezen heeft.
Ik ga er dan ook vanuit dat onder het Finse voorzitterschap en zijn opvolgers uitgebreid aandacht wordt besteed aan de kwestie van de bebossing, milieumaatregelen, brandbeveiliging en dergelijke, en dat met name in die landen en regio’s die u heeft genoemd, mijnheer Fernandes. Wij moeten ook voor de meest benadeelde regio’s adequate maatregelen ontwikkelen. Dat ligt mij na aan het hart. Die bosbouwstrategie is dus niet alleen bedoeld voor landen als Zweden, Finland en Oostenrijk, maar dient rekening te houden met de omstandigheden in heel Europa. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   U heeft Natura 2000 als een van de mogelijke bronnen voor bebossingsstrategieën genoemd. Bij deze kwestie zijn wij tot nu toe altijd weer op het probleem gestuit dat veel grondbezitters plotseling aan allerlei verplichtingen moeten voldoen zonder dat zij daarbij voldoende ondersteuning krijgen. Zijn er op dit punt in het kader van het programma of bij de financiële vooruitzichten ook voldoende financiële voorzieningen getroffen? 
Josef Pröll,
   Mijnheer Rack, dit is een onderwerp dat niet zo zeer de Europese Unie direct raakt, maar veel meer te maken heeft met de omzetting in de lidstaten. Het is echter wel belangrijk om in het kader van de bosbouwstrategie “Natura 2000” en van alle andere maatregelen die gevolgen voor eigendommen hebben - en het staat buiten kijf dat beschermende maatregelen voor flora en fauna dergelijke gevolgen hebben - de grondbezitters te betrekken bij het ontwikkelingsproces en de concrete omzetting ter plaatse. Dat is de taak van degenen die verantwoordelijk zijn voor de omzetting van Natura 2000. Door gebrek aan ervaring zijn er in het verleden veel fouten gemaakt, waardoor Natura 2000 zichzelf in de ruimste zin van het woord vaak een slechte naam heeft bezorgd. In de regio’s en landen waar die omzetting echter wel goed is verlopen, zowel bij de gesprekken met grondbezitters over het ontwikkelen van beheersplannen als bij het doen van een passend aanbod voor directe betalingen, is het systeem wel effectief gebleken. Er zijn talloze voorbeelden die dat onderstrepen. De eigenaren moeten echter wel bij de ontwikkeling van de strategie en bij de beheersplannen betrokken worden. Bovendien moet er een helder aanbod worden gedaan: als hun grond voor het milieu gebruikt moet worden, dan moet daar ook in de bosbouw een passende compensatie tegenover staan. 
De Voorzitter.
De Raab, die vanuit Oostenrijk Hongarije binnenstroomt, ondervindt sinds 2001 grote problemen door schuimvorming als gevolg van verontreiniging met naftaleen-sulfonaat afkomstig van afvalwater van de Oostenrijkse bedrijven Boxmark in Jennersdorf en Feldbach en Schmidt in Wollsdorf, dat wordt geloosd in hoeveelheden die de grenswaarden overschrijden. Vanuit Hongarije is al meermalen geprotesteerd (bijvoorbeeld door de Oostenrijks-Hongaarse grenswatercommissie, op regeringsniveau, actiegroepen, enz.) tegen de activiteiten van deze bedrijven, die al vijf jaar schade toebrengen aan de natuur en de omwonenden. Al vijf jaar lang gebeurt er niets, maar de Oostenrijkse minister van Milieu vraagt om "geduld". Hoe wil Oostenrijk, dat op dit moment het Raadsvoorzitterschap bekleedt, een voorbeeld stellen voor de andere lidstaten? Hoe zal het de rechtsregels betreffende de kwaliteit van het oppervlaktewater en het Verdrag van Helsinki inzake grensoverschrijdende waterlopen naleven? 
Josef Pröll,
   Dit is een zeer specifieke vraag die ik als voorzitter van de Raad zal trachten te beantwoorden, maar waarop ik met name ook als Oostenrijkse minister zal moeten reageren. Het Europees Parlement en de Raad hebben op basis van Richtlijn nr. 2060/EG een uitgebreid regelgevingskader gecreëerd voor maatregelen van de Gemeenschap op het gebied van het waterbeleid. Deze richtlijn heeft onder andere tot doel om stapsgewijs te voorkomen dat gevaarlijke stoffen in het water terechtkomen. In de richtlijn wordt er ook vanuit gegaan dat er een samenwerking tussen de lidstaten zal plaatsvinden met betrekking tot grensoverschrijdende waterlopen. In noodgevallen kan de Commissie daarbij als bemiddelaar optreden.
Wat de concrete vraag van u over de Raab betreft, kan ik alleen maar meedelen dat de schuimvorming in die rivier over het algemeen slechts af en toe optreedt, qua locatie zeer beperkt is en met name stroomafwaarts bij veiligheidsdammen optreedt. Tot nu toe is niet gebleken dat dit schuim nadelige gevolgen heeft voor het waterecosysteem van de Raab. Desalniettemin heeft Oostenrijk - niet in het minst dankzij de werkzaamheden van mijn deskundigen - in overeenstemming met artikel 5 van de waterkaderrichtlijn tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, een verslag opgesteld over de analyse van de verontreinigende belasting en de effecten daarvan op het betreffende gedeelte van de Raab. In het verslag wordt geconstateerd dat, gezien de chemische toestand van dat riviergedeelte, het risico bestaat dat het water niet voldoet aan de norm voor kwalitatief goed water. In overeenstemming met de regeling zoals die in de waterkaderrichtlijn voorzien is, zullen er aanvullende monsters worden genomen om de oorzaken en de omvang van het probleem en de eventuele oplossingen daarvoor te onderzoeken. Op die manier kan er een goed gefundeerd actieprogramma opgesteld worden.
Ik kan u vanaf deze plaats de verzekering geven dat ik er groot belang aan hecht om middels een gestructureerde en positieve samenwerking met ons buurland een oplossing te vinden in overeenstemming met hetgeen in de communautaire planning voor het waterbeleid in Europa is vastgelegd. Ik zal in overleg met de verantwoordelijke functionarissen in de betreffende regio’s - en dan hebben we het concreet over twee Oostenrijkse deelstaten - alles in het werk stellen om te zorgen dat dit probleem serieus wordt genomen en dat er een voor Hongarije aanvaardbare oplossing tot stand wordt gebracht. Ik hecht daar zeer groot belang aan en ik zal zorgen dat die oplossing er komt. Inmiddels heb ik in Oostenrijk al de eerste stappen genomen om dat te bewerkstelligen. 
Péter Olajos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, ik wilde u en de Oostenrijkse regering bedanken voor al hetgeen u hebt gedaan en voor uw belofte dat met ingang van 1 juli het verontreinigde water van de leerfabriek in Jennersdorf niet meer geloosd zal worden in de rivier Raab. Wij zijn het denk ik met elkaar eens dat de Oostenrijks-Hongaarse grens een groenzone is van een specifiek soort en een bolwerk van ecotoerisme zou moeten worden. Daarom wil ik u vragen of wij misschien ook niet het probleem van het geothermisch project in Fürstenfeld zouden kunnen oplossen, dat via de rivier Freistritz de rivier Lapincs (Lafnitz) verontreinigt. 
Josef Pröll,
   In beide gevallen, en zeker in de door u aangekaarte Raab-kwestie, hebben wij er via een bilaterale commissie voor gezorgd dat wij gezamenlijk uw bezwaren weg konden nemen. Vanaf de door u genoemde datum kan er nu met betrekking tot de fabriek die u met naam heeft genoemd, aan een verbetering van de situatie worden gewerkt. Ik heb daartoe ook rechtstreeks contact opgenomen met de betreffende autoriteiten in de regio.
Ik hecht er veel belang aan dat deze kwesties opgelost worden en ik zal ervoor zorgen dat wij daar in beide gevallen ook gezamenlijk in zullen slagen. Ik heb er als minister van Milieuzaken van de republiek Oostenrijk immers net zo veel belang bij dat mijn mening ook in het kader van uw procedures wordt gehoord, bijvoorbeeld met betrekking tot de kerncentrale in Paks. Wij zijn buurlanden, wij hebben gemeenschappelijke belangen in de regio en het blijft uiteindelijk een kwestie van geven en nemen. Ik hoop dat dat niet alleen voor water, maar ook voor kernenergie geldt. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   Oostenrijk staat bekend om zijn schone meren en schone rivieren. Daarom ben ik benieuwd hoe de Europese regelgeving zich tot de Oostenrijkse regelgeving verhoudt. Zijn de controles op Europees niveau strenger dan in Oostenrijk of omgekeerd? 
Josef Pröll,
   In verhouding tot andere landen presteert Oostenrijk wat de waterkwaliteit betreft zeer goed. Er doen zich echter wel af en toe problemen voor - daar bestaat geen twijfel over - en in dit geval moeten wij hiervoor samen met Hongarije een oplossing zien te vinden. Over het algemeen is de waterkwaliteit in Oostenrijk echter uitstekend. Dat kan ook concreet gemeten worden aan de hand van de Europese richtlijn betreffende de kwaliteit van het zwemwater.
In maart 2003 is de richtlijn over de kwaliteit van het zwemwater waarin de betreffende normen zijn vastgelegd, voor het eerst besproken. Dat was in het kader van de debatten in de Milieuraad, die ik toentertijd voor de eerste keer als jonge minister bijwoonde. Tegen die achtergrond kan ik hier dan ook verklaren dat wij constant verbeteringen hebben kunnen doorvoeren in de kwaliteit van ons stromend water. Alle Oostenrijkse meren hebben zwemwaterkwaliteit en de meeste zelfs drinkwaterkwaliteit. Dat heeft ons weliswaar miljarden euro’s aan investeringen voor zuiveringsinstallaties gekost, maar dit is dan ook een belangrijk onderwerp. In de geest van die ontwikkeling willen wij samen met Hongarije ook voor het probleem rondom de Raab een passende oplossing vinden. 
De Voorzitter.
Het gebied van de Middellandse Zee is de belangrijkste toeristische bestemming in de wereld en de natuurlijke rijkdom van de regio is het onderwerp van een groot aantal activiteiten met een groot sociaal-economisch belang voor alle lidstaten van de Unie en voor de landen in het gebied.
Jaar-in jaar-uit verslechtert het milieu in het gebied van de Middellandse Zee (zie de rapportages van het Europees Milieuagentschap), met name door stedelijk en industrieel afval en maritieme activiteiten. De verslechtering bestaat uit achteruitgang van de natuurlijke rijkdommen en het niet-milieuvriendelijke beheer van de visbestanden. Welke maatregelen is de Raad van plan te gaan nemen naast de bevordering van de regionale samenwerking 'actieplan voor de Middellandse Zee' van het milieuprogramma van de VN, enerzijds met het oog op de effectieve toepassing van de communautaire wetgeving op het grondgebied van de lidstaten en anderzijds ter bevordering van de toepassing van het acquis communautaire op het gebied van milieu- en waterbescherming in de landen rond de Middellandse Zee? Gaat de Raad akkoord met bindende clausules en maatregelen in de partnerschapsovereenkomsten met de landen rond de Middellandse Zee en in het proces van Barcelona? 
Josef Pröll,
   In de jaarlijkse bijdrage van de Raad aan de Voorjaarstop van de Europese Raad van maart 2005 is uitdrukkelijk onderstreept dat de Raad onder andere prioriteit geeft aan de wijze waarop het milieurecht van de Europese Gemeenschap in de praktijk wordt toegepast en aan een verdere verbetering van de Europese beleidsvorming, waarbij op evenwichtige wijze rekening wordt gehouden met de economische, sociale en ecologische aspecten.
Tijdens de Euro-mediterrane ministersconferenties wordt regelmatig aandacht besteed aan de complexe thema’s rondom de duurzaamheid van het milieu in het Middellandse-Zeegebied. Er hebben inmiddels twee Euro-mediterrane ministersconferenties over het milieu plaatsgevonden, namelijk in november 1997 in Helsinki en in juli 2002 in Athene. Bij het omzetten van de resultaten van die conferenties ligt de nadruk op het vastleggen van een strategisch kader en op het bevorderen van een gezamenlijke aanpak en gemeenschappelijke initiatieven om de institutionele en technische capaciteiten in de regio te verbeteren. Daartoe dient er voornamelijk meer aandacht te worden besteed aan synergieën met andere programma’s dan in het verleden het geval is geweest.
Op de zevende Conferentie van ministers van Buitenlandse Zaken op 30 en 31 mei in Luxemburg is het initiatief van de Commissie om de vervuiling in de Middellandse Zee uiterlijk in 2020 uit de weg te hebben geruimd, nogmaals bekrachtigd. Dit initiatief beoogt alle vervuilingsbronnen aan te pakken, inclusief industriële emissies, stedelijk afval en met name stedelijk afvalwater. Dit moet leiden tot een verbetering van de perspectieven voor het toerisme en een groei van de visbestanden. Hierdoor moet tevens een veilige drinkwatervoorziening voor miljoenen burgers in de regio worden gecreëerd. De mediterrane partners dienen daartoe de beschikking te krijgen over een adequate financiële ondersteuning. De genoemde doelstellingen zijn ook tijdens de Euro-mediterrane Top in Barcelona nogmaals bevestigd. Tevens is er gevraagd een tijdschema op te stellen om te waarborgen dat de vervuiling van de Middellandse Zee uiterlijk 2020 verleden tijd is. Daarbij moet ook rekening worden gehouden met vergelijkbare ervaringen met duurzame ontwikkelingen zoals in het gebied rond de Baltische Zee, de Middellandse Zee en de Zwarte Zee.
In het kader van het Europese nabuurschapsbeleid is er over vijf actieplannen onderhandeld die uiteindelijk ook formeel zijn aangenomen. Het gaat om actieplannen met Israël, Jordanië, Marokko, Tunesië en de Palestijnse Autoriteit. Soortgelijke onderhandelingen met Egypte en Libanon zijn nog aan de gang. In dit verband ligt de grootste nadruk niet alleen op milieubescherming en watervoorziening, maar ook op de verwerking van afvalwater, de ervaringen van de EU met milieueffectrapportages en de activiteiten van het Europees Milieuagentschap. Het is onze intentie ervoor te zorgen dat een intensievere bilaterale samenwerking in ieder geval ook de tenuitvoerlegging omvat van multilaterale milieuovereenkomsten over de bescherming van de Middellandse Zee en over klimaatveranderingen. 
Antonios Trakatellis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord. Zoals u al heeft gezegd, is het Middellandse Zeegebied de belangrijkste toeristische bestemming, en daarom is het beleid voor het mariene milieu ook zo belangrijk.
Is de Raad bijgevolg van plan via de procedures waarnaar u eerder heeft verwezen, zoals partnerschapsovereenkomsten en het proces van Barcelona, iets in de trant van de kaderstrategie voor de zee te bevorderen, die in de Europese Unie al via de gelijknamige richtlijn wordt uitgevoerd? Ik vraag dat omdat de betreffende richtlijn al een strategie bevat. Zijn wij dus van plan deze strategie ook via onze partnerschapsbetrekkingen in het Middellandse Zeegebied te bevorderen? Ik denk dat het mariene milieu op die manier veel doelmatiger beschermd zou worden. 
Josef Pröll,
   Ik sta absoluut op het standpunt dat wij in het kader van de partnerschapsovereenkomsten ook meer aandacht moeten besteden aan de wijze waarop de financiële steun vorm wordt gegeven. Wij hebben in het verleden immers al van ondersteuningsmechanismen gebruikt gemaakt om het gehele Middellandse-Zeegebied te ondersteunen, zodat het niet alleen zijn zeer uiteenlopende, fundamentele functies kan uitvoeren, maar ook berekend is op de eisen die de bijzondere kenmerken en kwetsbaarheden van dit gebied met zich meebrengen, zeker ook met betrekking tot de ecosystemen. De Raad zal zich dus ook intensiever over de kwestie van de directe ondersteuning moeten buigen. 
De Voorzitter.
   - De vragen die wegens tijdgebrek niet zijn beantwoord, zullen schriftelijk worden beantwoord (zie bijlage).
Het vragenuur is gesloten.

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0194/2006) van Paolo Costa, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart (COM(2005)0429 - C6-0290/2005 - 2005/0191(COD)). 
Jacques Barrot,
   – Dames en heren afgevaardigden, voor ons ligt een wetgevingsvoorstel dat de Commissie en het Europees Parlement beide als een belangrijk initiatief beschouwen.
Het voorstel dat de Commissie op 22 september 2005 aangenomen heeft, is belangrijk, omdat de strijd tegen het terrorisme op alle fronten een prioriteit blijft en omdat we lering moeten trekken uit de ervaringen die we hebben opgedaan met de toepassing van de bestaande wetgeving. We moeten blijven zoeken naar mogelijkheden om de Europese burgers beter te beschermen en een beter evenwicht te vinden tussen de veiligheidseisen en de operationele behoeften van alle betrokkenen, of het nu overheden, luchthavens of luchtvaartmaatschappijen zijn.
De huidige wetgeving waarbij voorschriften inzake de beveiliging van de burgerluchtvaart zijn vastgesteld, is in grote haast opgesteld, kort na de aanslagen van 11 september 2001. Doel van het onderhavige voorstel is deze wetgeving te consolideren op basis van de ervaringen in de praktijk. De thans geldende regels zijn nogal gedetailleerd; dat merk je goed wanneer je probeert nieuwe technologieën te introduceren of meer flexibiliteit in het systeem te brengen om concrete risico's het hoofd te bieden.
Op grond van de ervaringen die in de praktijk zijn opgedaan kunnen we concluderen dat er behoefte bestaat aan vereenvoudiging. De Commissie wil niet tornen aan het beginsel van subsidiariteit, maar zij is wel van oordeel dat harmonisatie van de veiligheidseisen in de Europese Unie absoluut noodzakelijk is en dat de Europese burgerluchtvaart er belang bij heeft dat die harmonisatie versterkt wordt. We moeten aan die verwachting tegemoetkomen.
Uit de ervaringen met de inspecties die de Commissie heeft uitgevoerd is gebleken dat een aantal bepalingen van de verordening verduidelijkt moet worden. De Commissie heeft een herschikking van haar uitvoeringsbevoegdheden in het kader van de comitologieprocedure voorgesteld om sneller te kunnen reageren op technologische ontwikkelingen en de vertrouwelijkheid te versterken van regels die niet onder het publieke domein horen te vallen.
Ik ben ervan overtuigd dat deze herziene tekst inzake de beveiliging van de luchtvaart, mocht hij worden aangenomen, niet alleen zal leiden tot een betere bescherming van de burgers, maar ook een geconsolideerd kader zal bieden dat zorgt voor een goed evenwicht tussen de uitbreiding van de controles voor het terugdringen van specifieke risico's en het beperken van de gevolgen van die controles op operationeel vlak, en wel zodanig dat de belangen van alle partijen in aanmerking genomen worden.
Ik stel met tevredenheid vast dat in het ontwerpverslag dat vandaag voorligt de argumentatie die ten grondslag ligt aan het initiatief van de Commissie overgenomen is, en dat geldt ook voor de concrete eisen op operationeel vlak zoals die naar voren zijn gekomen.
De heer Costa heeft zeer waardevol werk verricht, en ik zou hem willen bedanken voor zijn uitstekende verslag en voor de geest van samenwerking waarmee hij de Commissie tegemoet getreden is.
Als ik kijk naar de inhoud van het voorstel van de Commissie, de verstandhouding binnen de Raad en de amendementen van het Parlement voor het meest technische deel van het voorstel, heb ik er alle vertrouwen in, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dat we snel tot een akkoord kunnen komen. 
Paolo Costa (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, commissaris, ik geloof dat wij vanavond kunnen proberen een stap verder te zetten met deze verordening en deze materie, zodat wij een wetgeving kunnen afronden die is opgestart naar aanleiding van de terreuraanslag op 11 september. Het is terecht dat uit een dergelijke ervaring alle mogelijke consequenties worden getrokken en dat men de nodige voorbereidingen treft om de situatie zoals die zich aandient, nog beter het hoofd te bieden.
Ik wil in mijn betoog het accent leggen op twee aspecten van het werk dat wij achter de rug hebben. Het voorstel van de Commissie is immers een uitstekend voorstel, dat alleen maar op een paar punten geëxpliciteerd en op één punt nader ontwikkeld moest worden.
Het voorstel moest explicieter worden met betrekking tot het gegeven dat wij alleen maar kunnen rekenen op een goed resultaat voor de beveiliging van de luchtvaart als wij te maken hebben met één enkel veiligheidssysteem dat een beveiligingsniveau biedt waar elke luchthaven en elke luchtvaartmaatschappij borg voor staan.
Precies met het oog daarop is het systeem in zijn geheel geherdefinieerd. Het idee van één veiligheidssysteem is van fundamenteel belang om een optimale bescherming te garanderen voor alle Europese en niet-Europese burgers die in ons luchtruim vliegen en gebruik maken van onze luchthavens.
Ik geloof dat er één punt is waar men sinds 2002 onvoldoende rekening mee heeft gehouden: als er voor heel Europa in ieder geval een basisniveau van gemeenschappelijke veiligheid moet komen, dient er ook te worden voorzien in doeltreffende financieringsmechanismen. De steun voor dergelijke financiering zou uit twee bronnen kunnen voortkomen: de eerste bron is het algemene gevoelen bij het publiek dat wij ons moeten verdedigen tegen mogelijke terreuraanslagen, de tweede heeft te maken met individuele angst, waarbij iedere reiziger als zodanig een vraag naar meer veiligheid genereert.
Momenteel worden de betreffende maatregelen in Europa op de meest uiteenlopende manieren gefinancierd, en dat gebeurt niet altijd op een even rechtvaardige en correcte wijze. Daarom hebben wij aangedrongen en blijven wij aandringen op de noodzaak om regels te bepalen voor de financiering van deze basisveiligheidsmaatregelen. Daarbij moet rekening worden gehouden met de mogelijkheid om de financiering eerlijk te verdelen tussen die twee bronnen. Dat is het onderwerp van het amendement dat wij hebben ingediend, dat in de commissie de steun van een grote meerderheid heeft gekregen en hopelijk morgen in deze zaal in aanmerking wordt genomen. Met ons amendement doen wij derhalve een oproep aan de Commissie om een aantal technische suggesties te doen. Het Europees Parlement zal van zijn kant al het mogelijke doen opdat het amendement wordt aangenomen.
Ik ben me ervan bewust dat dit voor de Raad een delicaat thema is, maar ik geloof dat als men de veiligheid echt als het hoogste goed en als een primaire doelstelling beschouwt, het van essentieel belang is de voorwaarden te creëren opdat deze veiligheid gegarandeerd kan worden.
Juist omdat de financiering van veiligheid in Europa op dit moment uiterst gedifferentieerd is, moet gegarandeerd worden dat deze kwestie duidelijk naar buiten wordt gebracht. De burgers moeten weten waartoe ze bijdragen en het gebruik van het geld voor de veiligheid moet transparanter en doelmatiger worden.
Bij het bepalen van de gemeenschappelijke regeling moesten wij ons ook buigen over detailproblemen die de mensen heel belangrijk vinden, zoals het veiligheidsprobleem aan boord. Met betrekking daartoe stelt het Parlement voor om een verbod in te stellen op het dragen van wapens aan boord, met uitzondering van bijzondere gevallen waarvoor een speciale machtiging vereist is.
Ik vind dit een acceptabele oplossing en ik hoop dan ook dat het Parlement morgen een daadwerkelijke bijdrage zal leveren om dit verslag en de verordening vooruit te helpen. 
Romano Maria La Russa (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben werkelijk ingenomen met het voorstel voor een verordening inzake gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart. Hopelijk komt er hiermee meer samenwerking binnen de Unie, zodat wij in een veiliger Europa komen te wonen.
Ik sta achter het concept van één veiligheidsstelsel dat beoogt verdere controles uit te sluiten als de lidstaten er redelijk zeker van zijn dat in de luchthaven van vertrek de minimale veiligheidsvoorschriften in acht zijn genomen. Maar wat mij minder vrolijk stemt, is dat niet genoeg rekening is gehouden met het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, dat overigens met overgrote meerderheid was goedgekeurd.
Ik vind namelijk dat de lidstaten de bevoegdheid zouden moeten behouden om strengere veiligheidsmaatregelen te hanteren, zowel in eigen land als in het kader van de bilaterale verhoudingen met derde landen, indien zij dat op grond van terechte risicobeoordelingen wenselijk achten. Die strengere maatregelen zouden hoe dan ook altijd moeten stroken met de burgerlijke vrijheden en de beginselen van de vrije markt, zoals overigens duidelijk in mijn advies staat.
Ik vind dat de Commissie zich moet beperken tot het definiëren van minimumvoorschriften en controles moet doorvoeren via regelmatige inspecties, ook zonder kennisgeving vooraf. Verder acht ik het overdreven dat diezelfde Commissie op eigen houtje mag beslissen of een land al dan niet mag doorgaan met de uitvoering van strengere maatregelen.
Bovendien troost het me dat tenminste in het kader van de maatregelen die aan boord toepasbaar zijn, de Commissie vervoer en toerisme mijn amendement heeft willen overnemen, waarin de definitie van “potentieel gevaarlijke passagier” uitgebreid wordt tot personen wier gedrag echt zorgen baart.
Natuurlijk moet ik ook zeggen dat ik ingenomen ben met de goedkeuring van mijn amendement waarin aan de Commissie gevraagd wordt een jaarlijks verslag op te stellen over de toepassing van nationale veiligheidsprogramma’s. Tenslotte vond ik het noodzakelijk dat ook de Commissie vervoer en toerisme akkoord ging met het voorstel, waarin de Commissie opgeroepen wordt om over de verschillende programma’s een jaarlijks verslag te schrijven, bestemd voor het Europees Parlement en de nationale parlementen. In dat verslag moet de toepassing van de nationale veiligheidsprogramma’s onder de loep worden gehouden alsook de resultaten die met de huidige verordening behaald worden. 
Philip Bradbourn,
   . – Mijnheer de Voorzitter, sinds het begin van deze zittingsperiode van het Parlement heb ik gewerkt aan diverse verslagen over veiligheidskwesties in de vervoerssector. Het valt mij op dat we bij iedere gelegenheid precies dezelfde debatten lijken te voeren, of het nu over havens of, zoals in dit geval, over vliegvelden en luchtvaart gaat. Verschillende sectoren worden geconfronteerd met verschillende bedreigingen, die verschillende veiligheidsmaatregelen vergen. Het verslag dat vandaag echter aan ons voorligt zal waarschijnlijk de grootste invloed hebben op de veiligheid van de Europese burgers. Over het algemeen juich ik dit voorstel toe.
Het is absoluut noodzakelijk om op alle Europese luchthavens te beschikken over duidelijke regels op het vlak van beveiliging. Maar – en ik spreek hier op persoonlijke titel – ik maak me wel zorgen over een aantal van deze maatregelen. Ten eerste probeert de Commissie in het onderhavige voorstel meer macht naar zich toe te trekken. Ik doel hiermee op de kwestie van de speciale beveiligingsmaatregelen. Dergelijke, over het algemeen kortdurende verhogingen van het beveiligingsniveau, die gebaseerd zijn op nationale inlichtingen, zouden niet door de Commissie goedgekeurd hoeven worden alvorens ten uitvoer te worden gelegd. De Commissie heeft namelijk niet de mogelijkheid inlichtingen te delen, noch zou zij die mogelijkheid mijns inziens moeten krijgen. Daarom is zij niet in staat die taak op doeltreffende wijze te vervullen.
In bepaalde gevallen zou die specifieke positie de veiligheid zelfs in gevaar kunnen brengen. Het is aan de lidstaten om te besluiten welke extra maatregelen zij noodzakelijk achten. De Commissie moet coördineren, niet dicteren.
Het onderwerp "veiligheid aan boord" hoort niet thuis in deze verordening. Nogmaals, het nemen van dergelijke maatregelen is voorbehouden aan individuele regeringen en hun nationale luchtvaartmaatschappijen. Mijn belangrijkste punt van zorg is het voorstel dat is vervat in een aantal amendementen dat in de commissie is aangenomen en waarmee wordt beoogd de bevoegdheden van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA) uit te breiden naar het vlak van beveiliging.
Toen de EASA werd opgericht, bestond er algemene overeenstemming over dat het agentschap zich zou gaan bezighouden met veiligheidskwesties en geen invloed zou hebben op de beveiliging. Ik herinner me de problemen die in sommige talen ontstonden vanwege die definitie nog goed. Sindsdien is gebleken dat de EASA tekortschiet, zelfs op dit werkterrein. Met het oog op die tekortkomingen begrijp ik niet waarom het agentschap extra bevoegdheden zou moet krijgen.
Ondanks mijn bedenkingen zie ik ook wel de voordelen van gemeenschappelijke beveiligingsnormen in de gehele Unie. Gezien de actuele, verhoogde terroristische dreiging voor de luchtvaart moeten verbeteringen in de beveiliging worden aangemoedigd. Daarom heb ik met steun van een aantal collega's enkele amendementen ingediend waarmee niet alleen aan mijn bezorgdheid tegemoet wordt gekomen, maar aan die van iedereen in de sector.
Ik hoop dat we met betrekking tot deze kwesties tot een werkbare oplossing kunnen komen. Om de veiligheid van alle Europese burgers te kunnen blijven waarborgen, hebben we gemeenschappelijke normen nodig in plaats van draconische regelgeving. 
Saïd El Khadraoui,
   . Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, om te beginnen zou ik rapporteur Costa en de andere schaduwrapporteurs willen danken voor de uitstekende samenwerking. Op enkele kleinere punten na, zijn we het over ongeveer alles eens of toch over de belangrijke zaken en we zullen als Parlement in staat zijn met een krachtig standpunt uit te pakken. Veiligheid is natuurlijk sinds 11 september meer dan ooit een belangrijk thema en het spreekt voor zich dat de luchtvaartsector onze bijzondere aandacht opeist, gezien de potentieel verwoestende uitwerking van aanslagen met vliegtuigen.
Voor mijn fractie betekent dit dat we steeds moeten streven naar de best mogelijke beveiliging, maar dat dit gepaard moet gaan met voldoende transparantie en met respect voor de burgerlijke vrijheden. De beveiligingsinspanningen en de hieraan verbonden kosten moeten in verhouding staan tot de veiligheidsrisico's. Het comité van deskundigen dat uitvoeringsbesluiten van deze kaderwetgeving uitvaardigt, mag dus niet zomaar een krijgen om wat dan ook voor te stellen zonder tegenadvies. Daarom is amendement 61 belangrijk waarin formeel in de oprichting van een Adviesgroep voor belanghebbenden wordt voorzien. We denken dat daarin niet alleen de industrie, maar ook andere organisaties zitting moeten kunnen hebben, zoals passagiersverenigingen en eventueel organisaties die advies kunnen geven met betrekking tot burgerlijke vrijheden. We vragen ook om een jaarlijkse rapportage over de toepassing van deze verordening.
Een tweede zaak waarover we het ook eens zijn - de rapporteur heeft daar al naar verwezen - is dat er klaarheid moet komen over wie de kosten van de veiligheid op de luchthavens op zich moet nemen. Bij uitbreiding moet er natuurlijk duidelijkheid komen over de verdeling van de veiligheidskosten in de hele transportsector. Zijn het de gebruikers, is het industrie, is het de overheid? Het zal natuurlijk een combinatie moeten zijn, maar wat belangrijk is, is dat we overal dezelfde Europese spelregels moeten nastreven. We hebben het daarover al gehad bij een vorige gelegenheid, mijnheer de commissaris. U zou tegen de zomer met een initiatief komen. We wachten met spanning af.
Een belangrijke vernieuwing in het Commissievoorstel is de toevoeging van het hoofdstuk over veiligheid aan boord van burgervliegtuigen. Het gaat onder meer over de fameuze , gewapende veiligheidsagenten aan boord van vliegtuigen. Wij zijn eigenlijk in principe tegen de aanwezigheid van wapens in vliegtuigen omdat misbruik hiervan of een ongeluk catastrofale gevolgen kan hebben en we zijn dus geen voorstanders van deze maatregelen. Het probleem is dat het inzetten van veiligheidsagenten een zaak is van de lidstaten en dit ook zal blijven. Sommige landen zoals Frankrijk en Groot-Brittannië zetten hen in, andere zoals Griekenland en Spanje niet. In deze omstandigheden vinden wij het positief dat deze toevoeging de mogelijkheid biedt om deze kwestie tenminste gedeeltelijk Europees te reguleren door bijvoorbeeld uniforme procedures en strenge veiligheidsvoorschriften op te leggen of door in gemeenschappelijke opleidingen te voorzien.
Zelf hebben we nog twee amendementen ingediend. Ten eerste een formeel amendement met betrekking tot de luchthaven van Gibraltar om de tekst op één lijn te brengen met bestaande akkoorden. Ten tweede, een amendement waarin we vragen om een Europees systeem voor de certificering van apparatuur op te zetten die gebruik wordt voor de beveiliging van luchthavens, zoals röntgenscanners enz. Dit moet Europees worden aangepakt, al was het maar omdat niet alle lidstaten beschikken over de nodige kennis om een goed oordeel te kunnen vellen over de steeds moderner wordende beveiligingsapparatuur. De wirwar van normen is bovendien een handicap voor de Europese industrie ten opzichte van de Amerikaanse. Dus ook hiervoor uw steun graag. 
Marios Matsakis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Costa met zijn uitstekende verslag, maar wil de aandacht van dit Parlement ook vestigen op vier punten van zorg wat betreft de beveiliging van de burgerluchtvaart, waarop mijns inziens zowel de huidige als de voorgestelde wetgeving tekortschiet.
Het eerste punt betreft het feit dat het onderhavige voorstel geen verbeteringen bevat van de maatregelen om onbevoegde toegang tot de bemanningscabine te verhinderen. In dergelijke maatregelen voorzien momenteel alleen de bepalingen van de ICAO. Helaas zijn deze bepalingen achterhaald en moeten zij op basis van ervaring worden herzien. Dergelijke ervaring bestaat bijvoorbeeld in de tragische crash van het toestel van Helios Airways in Griekenland vorig jaar zomer waarbij 121 mensen om het leven kwamen. In dat geval verloren de twee piloten het bewustzijn ten gevolge van zuurstoftekort en kon een steward, die zelf gediplomeerd piloot was, de cockpit niet op tijd binnenkomen om te voorkomen dat het vliegtuig neerstortte, vanwege de beveiligde vergrendeling van de cockpitdeur die momenteel wordt gebruikt.
Het tweede punt van zorg betreft de poging om de definitie van een "passagier die de orde kan verstoren" uit te breiden naar mensen wier gedrag een potentieel risico vormt voor de veiligheid van de vlucht. Dit is verheugend, maar helaas wordt het meest voorkomende type passagier dat de orde verstoort – de dronken passagier – hier niet behandeld. Bovendien wordt niet gepoogd dergelijke situaties te voorkomen: men blijft overvloedige hoeveelheden alcohol schenken aan passagiers, en op veel vluchten is die nog gratis ook. Het meest logische zou zijn om alcoholgebruik tijdens vluchten te verbieden.
Het derde punt van zorg heeft te maken met de beveiligingscontrole op mogelijke wapens. Passagiers mogen voorwerpen die alleen met de grootst mogelijke fantasie beschouwd kunnen worden als aanvalswapen, zoals nagelknippers, niet meenemen, maar glazen flessen met alcoholische dranken mogen bijvoorbeeld wel mee aan boord. Ik wijs erop dat een stukgeslagen fles die aan de hals wordt beetgehouden een zeer gevaarlijk wapen is in de handen van een aanvaller. Het zou dan ook verstandig zijn om geen glazen flessen meer toe te staan in de cabine.
Het vierde punt van zorg is de controversiële kwestie van de meereizende beveiligingsagenten oftewel . De algemene benadering van de wetgevers is dat zich aan boord van vliegtuigen geen bewapende beveiligingsagenten mogen bevinden. Het belangrijkste argument vóór dit standpunt is het vermeende catastrofale risico dat ontstaat als een wapen tijdens een vlucht per ongeluk zou afgaan. Dit is niet juist. Bepaalde staten, zoals Israël, laten al vele jaren bewapend personeel meereizen op de vluchten van hun nationale luchtvaartmaatschappij, en er is mij tot op heden geen enkel ongeluk van dien aard ter ore gekomen. In feite kunnen moderne wapens, zoals double-action pistolen met ingebouwde geavanceerde veiligheidsmechanismen, niet per ongeluk afgaan, maar zelfs als dat zou gebeuren, is het hoogst onwaarschijnlijk dat een vliegtuig hierdoor zou neerstorten. Er zijn namelijk talloze malen vuurwapens gebruikt aan boord van vliegtuigen, maar dit had op zich geen ernstige gevolgen voor de luchtwaardigheid van het toestel. Anderzijds kan de aanwezigheid van cruciaal zijn voor het neutraliseren van een gijzelingssituatie en zal hiervan zeker een sterke afschrikwekkende werking uitgaan waardoor wordt voorkomen dat dergelijke situaties zich überhaupt voordoen. 
Eva Lichtenberger,
   – Mijnheer de commissaris, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is terecht dat we zo lang over de veiligheid van de burgerluchtvaart gediscussieerd hebben. Het was gewoon de hoogste tijd om de nieuwe situatie te verdisconteren. Die situatie is niet pas ontstaan met de gebeurtenissen van 11 september 2001, maar berust ook op ervaringen met andere terroristische voorvallen in vliegtuigen.
Daarbij hadden we te kampen met een groot verschil van mening, dat om de financiering draaide. De hamvraag bij het scheppen van veiligheid is natuurlijk vaak wie het geld op tafel legt dat daarvoor nodig is.
Toch was het voor de hele commissie en alle parlementsleden een stuk makkelijker geweest als we al bij aanvang van de discussie hadden kunnen beschikken over de stukken van de Commissie, waarin de veiligheidsmaatregelen die sinds 11 september 2001 gelden geëvalueerd worden. Dan was het vast een stuk makkelijker praten geweest en hadden we de zaak in een veel breder perspectief kunnen plaatsen.
Het blijft natuurlijk wel zinvol om gemeenschappelijke basismaatregelen op het gebied van veiligheid te treffen. Dat is in elk geval een stuk transparanter dan een confrontatie met de verschillende manieren waarop deze kwestie op nationaal vlak aangepakt wordt, manieren die misbruikt zouden kunnen worden – ik zeg bewust "zouden", maar velen van u weten wel waar ik op doel – om de concurrentie te vervalsen en bepaalde praktijken buiten de deur te houden.
Als we over de financiering praten, moeten we ook de toekomst onder ogen zien. Collega El Khadraoui heeft het al aangestipt: op den duur voldoet het niet om uitsluitend met de luchtvaart als invalshoek te proberen te bepalen wie verantwoordelijk is voor de veiligheidsmaatregelen waar grote knooppunten in de infrastructuur om vragen. Hiervoor moet een financieringsmaatregel komen met een eerlijke verdeelsleutel voor alle transportwijzen. Zo voorkomen we dat we bepaalde verkeersvormen onbedoeld voortrekken bij de financiering van veiligheidsmaatregelen en bij de vraag in hoeverre de passagier, de overheid, de luchtvaartmaatschappijen of andere partijen opdraaien voor die maatregelen.
Op dit punt verlangt de Europese burger terecht transparantie. Dat is een van de belangrijkste vereisten.
De discussie over onberekenbare passagiers lijkt mij zeer op z’n plaats, zoals wel blijkt uit het betoog van collega Matsakis. Passagiers onder invloed van alcohol vragen inderdaad onze aandacht, maar oorspronkelijk was het voorstel helemaal toegesneden op asielzoekers die naar huis gestuurd worden en gevangenen die op transport gesteld zijn. Dat het begrip tijdens de commissievergaderingen een bredere invulling kreeg, was wel dringend noodzakelijk.
Over de heb ik een heel duidelijke mening: de veiligheid lijkt mij er niet bij gebaat als er bewapende functionarissen aan boord zijn. In bepaalde gevallen komt dat er namelijk simpelweg op neer dat terroristen of personen die een terreurdaad in gedachten hebben aan boord over een extra wapen kunnen beschikken.
Nog iets positiefs tot besluit: gebruikerscomités zijn een belangrijke stap in de goede richting. Ik hoop dat deze comités een verdere uitwerking van de maatregelen in positieve zin beïnvloeden. 
Erik Meijer,
   . Voorzitter, harmonisering van beveiligingsvoorschriften in de burgerluchtvaart kan de veiligheid vergroten. Daarbij moeten we wel goed in de gaten houden dat er voldoende democratische controle is op de beslissingen die worden genomen in het kader van de comitologie en die dus grotendeels buiten de openbaarheid en de controle van het Parlement blijven. Het gaat hier om gevoelige en geheime informatie. De wens dat die niet in de openbaarheid komt is begrijpelijk, maar het maakt het des te meer noodzakelijk dat het Parlement wel zeer goed toezicht kan houden op de binnenskamers afgesproken uitvoeringsmaatregelen.
De Confederale Fractie Europees Unitair Links steunt dan ook de amendementen 61 en 62 waarin dit democratische toezicht geregeld is. We denken dat het een goede zaak zou zijn als de Adviesgroep niet beperkt blijft tot beroepsorganisaties, maar wordt uitgebreid met vertegenwoordigers van passagiersbelangenorganisaties en van groepen die opkomen voor de bescherming van burgerlijke vrijheden.
Een ander punt dat onze bijzondere aandacht heeft, zijn de zogenaamde . Om in de toekomst willekeur en ongelukken te voorkomen, is het nodig om te komen tot gemeenschappelijke regels voor het inzetten van gewapende veiligheidsagenten aan boord van vliegtuigen. En met andere sprekers betwijfel ik of gewapende aanwezigheid aan boord de veiligheid wel vergroot. 
Mieczyslaw Edmund Janowski,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, ik wil allereerst mijn waardering uiten voor de rapporteur, de heer Costa, en ik feliciteer hem met zijn verslag.
Wij behandelen vandaag een onderwerp dat bijzonder belangrijk is voor de openbare veiligheid te weten meer beveiligingsmaatregelen - en ik herhaal, beveiligingsmaatregelen - op het gebied van de burgerluchtvaart. Het is de volgende stap in het terugdringen van dreigingen, met name terroristische dreigingen, waarbij misbruik wordt gemaakt van burgerluchtvaartuigen die mensen en goederen vervoeren. Wij moeten erkennen dat de verordening uit 2002 die nu nog van kracht is, te veel specifieke en formele oplossingen bevat die niet bevorderlijk zijn voor een flexibele reactie op de operationele behoeften. Het is daarbij overigens essentieel dat wij een adequaat evenwicht waarborgen tussen een effectieve en dus snelle reactie enerzijds en een passend beveiligings- en controleniveau anderzijds.
Uiteraard is het ook noodzakelijk dat wij de juiste besluiten nemen met het oog op de kosten van de vereiste maatregelen. Het is schandalig dat er in de ontwerpresolutie geen aandacht aan dit onderwerp wordt besteed. Het zou mij deugd doen, mijnheer de commissaris, als u op zijn minst een schatting zou kunnen geven van de noodzakelijke uitgaven. Het is wel een goede zaak dat de verantwoordelijkheid voor het opstellen van adequate plannen voor de beveiliging van de burgerluchtvaart bij de lidstaten wordt gelegd. Luchtvaartmaatschappijen en exploitanten zijn namelijk verantwoordelijk voor het ten uitvoer leggen van programma’s en technische maatregelen om het juiste beveiligingsniveau te garanderen. Ook is er behoefte aan een adequate opleiding van het personeel. Daarnaast moeten wij aandacht besteden aan de noodzaak van veiligheidsnormen; deze mogen niet verlaagd worden in een poging om bezuinigingen door te voeren.
Een ander zeer belangrijk punt is het opstellen van adequate overeenkomsten en contracten met landen buiten de EU. Het is dan ook een goede zaak dat er in artikel 17 relevante bepalingen zijn opgenomen die naar dit probleem verwijzen. Daarnaast ben ik blij dat de bijlage bij de verordening duidelijk en zodanig gestructureerd is dat er, indien nodig, specifieke richtsnoeren voor de tenuitvoerlegging geïntroduceerd kunnen worden.
Ik wil deze gelegenheid graag gebruiken om u erop te wijzen dat wij maatregelen en methoden moeten gebruiken die niet onnodig belastend of zelfs vernederend voor de passagiers zijn. Dat geldt zeker voor gehandicapte passagiers en voor ouders met kleine kinderen. Er kunnen zich bovendien vreemde situaties voordoen wanneer bijvoorbeeld een heel klein nagelvijltje van een passagier in beslag wordt genomen terwijl zij vervolgens, als zij business class reist, een metalen mes en vork bij het eten krijgt.
Sta mij toe om tot slot op te merken dat ik ervan overtuigd ben dat de ontwerpverordening die de Commissie heeft gepresenteerd danig verbeterd zal worden wanneer een reeks zeer doordachte amendementen wordt goedgekeurd; amendementen die ik namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten alleen maar kan ondersteunen. Wellicht dat u toevallig op de hoogte bent van wat een moeder geacht wordt te zeggen tegen een zoon die piloot is: . Ik zou dat iets anders willen formuleren: .
Georg Jarzembowski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte vice-voorzitter van de Commissie, het betoog van mijn gewaardeerde collega Bradbourn bestond voor een deel uit zijn persoonlijke mening. Ik kan het Huis en de commissaris verzekeren dat de PPE-DE-Fractie afgezien van één enkel amendement volledig achter het verslag-Costa staat en ik grijp de gelegenheid aan om commissievoorzitter en rapporteur nogmaals te bedanken voor hun bijzonder constructieve opstelling.
Ik wil slechts op twee bijzonderheden van de amendementen van het Parlement ingaan. Ten eerste ben ik van mening dat de kosten van alle veiligheidsmaatregelen op luchthavens gedeeld zouden moeten worden door de gebruikers van de luchthavens en de lidstaten. Die maatregelen dienen immers niet primair de afzonderlijke passagier, nee, ze dienen de algemene veiligheid. Dat is bij uitstek een taak van de overheid, die dan ook zonder morren dient te betalen. Om een vergelijking te geven die goed past bij deze avond: in mijn land zijn voor, tijdens en na voetbalwedstrijden honderden agenten bezig om de veiligheid van zo’n evenement te waarborgen, zonder dat de toeschouwers daar ook maar een cent voor hoeven te betalen. En als de gemeenschap al bij voetbalwedstrijden voor de algemene veiligheid betaalt, dan zou dat ook op vliegvelden in elk geval voor een deel van de kosten het geval moeten zijn.
Ten tweede moeten we er eindelijk voor zorgen dat op vluchten binnen de Europese Unie, maar ook tussen de Europese Unie en veilige derde landen, het systeem van een eenmalige veiligheidscontrole ingevoerd wordt. Het kan niet zo zijn dat een vliegtuigpassagier uit Israël op de luchthaven van Frankfurt aankomt en zich daar nogmaals aan een controle moet onderwerpen om door te kunnen reizen naar Hamburg. Hetzelfde geldt voor de Verenigde Staten. Het moet mogelijk zijn om passagiers die uit een veilig land komen bij een overstap in een EU-lidstaat niet nog een veiligheidscontrole te laten ondergaan. Ik hoop dat we samen met de Commissie en de Raad tot zo’n verstandige regeling kunnen komen. 
Inger Segelström (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil de heer Costa bedanken voor zijn goede verslag. Ik juich het toe dat de plenaire vergadering de huidige verordening nu herziet. Die verordening is onmiddellijk na de terroristische aanslag van 11 november 2001 op New York aangenomen. Ik vervang mevrouw Hedkvist Petersen in de parlementaire commissie. Ik was schaduwrapporteur in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en heb daar de amendementen ingediend die door de commissie zijn aangenomen en waarover morgen wordt gestemd. Die amendementen gaan over het onderscheid tussen post en traditionele vracht en over de bescherming tegen terroristische aanslagen.
We hebben meer veiligheid nodig maar ook een evenwicht tussen vrijheden en rechten. Het is een belangrijk recht van alle burgers van de EU dat hun post op een efficiënte wijze en binnen een redelijke tijd wordt bezorgd. Dat geldt vooral voor degenen die in dunbevolkte gebieden of buiten steden en dorpen wonen. Diverse lidstaten hebben postvliegtuigen, waarvan niet dezelfde bedreiging uitgaat als van andere vliegtuigen. Het mag niet meerdere dagen duren voordat de post wordt bezorgd. Dat zou zeer negatief zijn vanuit het oogpunt van de burger. Met de amendementen over post en postdiensten wordt gegarandeerd dat de burgers geen slechtere postservice krijgen als gevolg van de verordening.
Ik wil ook nog iets zeggen over amendement 22, over passagiers die de orde kunnen verstoren of een duidelijk abnormaal gedrag vertonen. Het is belangrijk dat we duidelijk maken dat het hier niet gaat om personen met een lichamelijke of geestelijke handicap. We hebben het vliegverkeer immers voor iedereen toegankelijk gemaakt, met op- en afritten en andere hulpmiddelen. Daar mag deze verordening geen einde aan maken.
Er moeten ook duidelijke en strikte regels zijn voor het geval dat de luchtvaartmaatschappijen bewakingspersoneel aan boord hebben. In het verslag wordt een duidelijke en goede afweging gemaakt tussen enerzijds de strijd tegen het gruwelijke terrorisme dat het vliegverkeer heeft getroffen, en anderzijds een beschermde en functionele luchtvaart en efficiënte post- en vrachtdiensten. Ik steun dit verslag van ganser harte.
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is onderhand wel duidelijk geworden dat de maatregelen die genomen worden in de strijd tegen het terrorisme min of meer onvermijdelijk zijn. Het staat echter als een paal boven water dat deze maatregelen soms teveel van het goede zijn en de burgerlijke vrijheden beperken van degenen die ze verondersteld worden te beschermen. Het belangrijkste is echter dat er efficiënte mechanismen worden ingevoerd die als veiligheidskleppen werken en verschijnselen van schending van de burgerlijke vrijheden kunnen voorkomen. De letter van de wet is zeer belangrijk en moet worden getoetst, maar het is net zo belangrijk de toepassing van de wet te toetsen. Het is echter zorgwekkend dat steeds meer bevoegdheden worden overgedragen aan het centrum van de Unie en meer in het bijzonder aan de Commissie. De subsidiariteit wordt langzaam maar zeker uitgehold. Een ander vraagstuk dat opnieuw opduikt, betreft het beheer van de inlichtingen die verzameld worden en de verspreiding daarvan. Daarbij gaat het ook om de vraag: hoe krijgt men toegang daartoe en wie krijgt er toegang.
Dit is allemaal al eens genoemd, bij soortgelijke maatregelen en doelstellingen. Wij blijven vasthouden aan onze voorbehouden, maar wij erkennen dat de Unie het recht heeft om haar burgers te beschermen. Onze bezwaren houden dan ook verband met de methodes die hierbij worden aangewend. 
Stanislaw Jalowiecki (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, er is een gezegde dat je nooit té veel veiligheidsmaatregelen kunt treffen. In feite is dat inmiddels een veel gebruikte gemeenplaats geworden.
Klopt dit gezegde echter wel? Klopt het dat het risico om in een gevaarlijke situatie terecht te komen kleiner wordt naarmate er meer veiligheidsmaatregelen getroffen worden? Uiteraard stel ik deze vragen in het licht van dat ene aspect waarover zelfs weer vandaag heftige discussies hebben plaatsgevonden, namelijk het al dan niet inzetten van speciale veiligheidsfunctionarissen in de burgerluchtvaart die toestemming hebben om wapens te dragen. Het staat voor mij absoluut buiten kijf dat er op dit punt een categorisch en ondubbelzinnig verbod uitgevaardigd moet worden. Dat verbod moet er niet alleen komen omdat het gebruik van wapens op zich al een gevaar met zich meebrengt - ook al zal dat natuurlijk uitsluitend gebeuren met het oog op de veiligheid van passagiers en bemanning - gezien de zeer kwetsbare omstandigheden die er in een vliegtuig heersen. Er is ook nog een andere reden, namelijk dat die wapens een provocerend effect kunnen hebben op passagiers die eigenlijk zonder agressieve bedoelingen aan boord van het vliegtuig zijn gegaan. Dat is met name het geval als het om geestelijk onstabiele passagiers gaat en dergelijke passagiers kunnen zich per slot van rekening ook aan boord van vliegtuigen bevinden.
Het is dan ook jammer dat er noch in hoofdstuk 10, punt 4, van de bijlage noch in amendement 79 nader op deze kwestie wordt ingegaan. Ik zeg nogmaals dat ik een voorstander ben van een absoluut verbod op wapens aan boord van vliegtuigen. Sommigen onder u zullen dan willen weten hoe het met buitengewone situaties zit waarin vermoed wordt dat er sprake van een verhoogd veiligheidsrisico is. Tegen die mensen zou ik willen zeggen dat een dergelijke vlucht nooit en te nimmer zou mogen vertrekken en geannuleerd moet worden. Persoonlijk zou ik zelf nooit aan boord van zo’n vlucht willen zitten.
Inés Ayala Sender (PSE )
   – Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Costa gelukwensen met dit verslag, dat de vinger op de zere plek legt waar het de kwesties betreft die niet zijn meegenomen in de eerste verordening. Deze werd opgesteld in de nasleep van de verschrikkelijke aanslagen van 11 september en na interinstitutioneel overleg, met een snelheid en vindingrijkheid die slechts lof verdienen.
Het is waar dat destijds enkele belangrijke kwesties buiten de onderhandelingen vielen die werden gevoerd om te reageren op een situatie die ter zake van de veiligheid belangrijk was. Voorts is het zo dat de heer Costa in de voorgestelde amendementen op de verordening van de Commissie – die in feite een kaderverordening is in een situatie waarin de suggesties die uit de comitologie naar voren zijn gekomen en de ervaringen uit de praktijk worden geëvalueerd – er mijns inziens in geslaagd is om verbetering te brengen in de aspecten die het meest daarvoor in aanmerking kwamen. In die aspecten komen de zorgen en belangen van de betrokken partijen tot uiting vanuit het perspectief van zowel de lidstaten als de luchtvaartmaatschappijen en luchthavens. Ook betrof het aspecten die nog niet waren aangepakt in verband met de financiering; degene die de heer Costa zo na aan het hart liggen en waarop hij zo veel vooruitgang heeft geboekt.
Wij vinden echter dat dit voorstel van de heer Costa een punt bevat dat, in zijn drang om deze verordening beter te maken, verwarring veroorzaakt: het pakket aan bepalingen over de toepassing – al sinds 1987 te doen gebruikelijk – van alle regelingen die verband houden met de veiligheid in de burgerluchtvaart op de luchthaven van Gibraltar.
Er is een amendement dat we hebben ingediend vanuit verschillende invalshoeken en gezichtspunten en dat, zonder op enige wijze de veiligheid van de luchthaven van Gibraltar te schaden, het probleem van een historisch twistpunt, dat nu op het punt staat om opgelost te worden, in stand houdt en beschermt. Daarom zou ik aan de heer Costa willen vragen om geen nieuwe twistpunten toe te voegen aan een overeenkomst waarover al sinds december 2004 wordt onderhandeld, en om dat uitstel en die neutralisering te voorkomen waar het de luchthaven van Gibraltar betreft. Wij zouden graag zien dat hij dit amendement accepteert, omdat het simpelweg iets herstelt dat historisch is, zonder op enigerlei wijze de veiligheid in de burgerluchtvaart in gevaar te brengen. 
Christine De Veyrac (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, dames en heren, ik zou allereerst de voorzitter van onze Commissie vervoer en toerisme, de heer Costa, willen bedanken voor zijn voortreffelijke verslag. Met deze tekst worden bepalingen ingevoerd waarmee we zonder meer een stap voorwaarts zetten als het gaat om de beveiliging van de burgerluchtvaart.
Er zijn echter twee punten waarop ik terug zou willen komen. Het eerste punt is door verschillende collega's al aangeroerd, namelijk de kwestie van de financiering. We hebben het hier over beveiliging van de luchtvaart, niet over de veiligheid ervan. De beoogde bescherming is dus niet alleen gericht op de passagiers in het luchtvervoer, maar op alle Europese burgers die het slachtoffer zouden kunnen worden van aanslagen met vliegtuigen, zoals in het geval van 11 september. Het lijkt me niet correct de kosten van deze maatregelen af te wentelen op de luchtvaartpassagiers, zoals de heer Jarzembowski voorstelde, te meer daar het aantal heffingen en belastingen in deze sector al erg hoog is en er voortdurend nieuwe bijkomen, zoals onlangs nog, toen in enkele landen een heffing op vliegtickets is ingevoerd. Het lijkt mij daarom beter de kosten van deze maatregelen niet te veel voor rekening te laten komen van de vliegtuigpassagiers.
Het tweede punt dat ik ter sprake wil brengen, betreft de in de amendementen 41 en 42 neergelegde verplichting voor de lidstaten om het regelgevend comité te raadplegen en te informeren voordat ze overgaan tot invoering van hun beveiligingsmaatregelen. Ik begrijp en respecteer het streven naar transparantie dat aan deze amendementen ten grondslag ligt, maar ik heb zo mijn twijfels over de praktische uitvoerbaarheid van deze bepalingen. Als luchthavens verplicht worden steeds wanneer zij, bijvoorbeeld, een nieuwe veiligheidsmedewerker willen aanstellen, te wachten tot het comité bijeengeroepen, geïnformeerd en geraadpleegd is, gaat het allemaal wel erg langzaam, en ik vraag me dan ook af of de beveiliging van de luchtvaart wel gediend is met een dergelijke verplichting. Het lijkt me echt beter een goed evenwicht te zoeken tussen de eis van transparantie en de noodzaak snel actie te kunnen ondernemen. 
Boguslaw Liberadzki (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het doet mij veel genoegen dat ik mijn waardering kan uiten voor het feit dat commissaris Barrot wederom een uitstekende oplossing aan ons heeft voorgelegd. Het is een oplossing die een echte bijdrage levert aan het creëren van een veilige Europese luchtvaart. Ik wil ook graag de heer Paolo Costa, voorzitter van de Commissie vervoer en toerisme, feliciteren met zijn verslag. Onder uw leiding hebben wij, afgezien van een enkel individueel voorbehoud hier en daar, vergaande overeenstemming weten te bereiken.
Door de burgers te beschermen, krijgen zij een gevoel van veiligheid en door het beveiligen van het luchtvervoer creëren wij een stabiele luchtvaartmarkt. Ik wil vandaag graag op een aantal aspecten wijzen die ik van bijzonder belang acht, met name vanuit het perspectief van de landen waar de luchtvaartsector zich nog in de kinderschoenen bevindt. In mijn eigen land neemt het luchtverkeer elk jaar met ongeveer 30 procent toe. Ik deel de bedenkingen echter niet ten opzichte van de zogenaamd buitensporige hoeveelheid nieuwe bevoegdheden van de Commissie en het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart. Die bevoegdheden zijn gewoonweg noodzakelijk.
Sinds 11 september 2001 hebben wij vijf jaar ervaring op kunnen doen. In de onderhavige ontwerpverordening hebben wij de taken van regeringen en landen vastgelegd, hebben wij de verantwoordelijkheden van luchthavens en exploitanten van luchtvaartmaatschappijen afgebakend, hebben wij de bevoegdheden van ambtenaren en veiligheidspersoneel in de luchtvaartsector gedefinieerd en hebben wij ook richtsnoeren opgenomen voor wat wij als aanvaardbaar gedrag van passagiers beschouwen. In de ontwerpverordening wordt ook vermeld hoe dit programma gefinancierd dient te worden. Ik zou er in dat verband op aan willen dringen om het minimaliseren van de kosten niet als doel op zich aan te merken. Wij hebben immers een verantwoordelijkheid om toezicht te houden op de veiligheid van het luchtverkeer. Wij hebben overigens ook geen bezwaren tegen het voorstel zoals dat door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken is gepresenteerd. Ik ben dan ook van mening dat onze vrees dat de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden worden beperkt, niet helemaal gegrond is.
Feit is dat deze verordening het concurrentievoordeel dat de luchtvaartsector heeft ten opzichte van andere vervoerssectoren aanzienlijk, en wellicht zelfs zeer aanzienlijk zal vergroten.
Jacques Barrot,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst een woord van dank aan uw adres, mijnheer de commissievoorzitter, voor uw voortreffelijke werk. Dank ook aan alle sprekers, wier bijdragen getuigen van het belang van het onderwerp van vanavond.
De Europese Commissie kan een groot deel van de in dit verslag voorgestelde amendementen aanvaarden. Ik zal u de nodige informatie over elk van de amendementen langs de gebruikelijke weg doen toekomen, mijnheer de Voorzitter(1).
Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om te reageren op de sprekers die de kwestie van wapens aan boord van vliegtuigen aan de orde gesteld hebben. Hoofdstuk 10 van de bijlage bij het voorstel van de Commissie tot wijziging van de verordening bevat bepalingen inzake maatregelen voor de beveiliging aan boord. In paragraaf 4 is bepaald dat aan boord van luchtvaartuigen geen wapens mogen worden gedragen, tenzij de betrokken lidstaten hiervoor toestemming hebben verleend en aan de vereiste veiligheidsvoorwaarden is voldaan. De Commissie stelt dus niet voor het dragen van wapens aan boord van vliegtuigen toe te staan, maar stelt vast, op basis van ervaringen in de praktijk, dat er in sommige situaties nu eenmaal wapens aan boord zijn, namelijk de wapens van lijfwachten van regeringsleiders of beveiligingsagenten, de ; wat zij wil, is garanderen dat in die gevallen aan de in paragraaf 4 vastgelegde voorwaarden is voldaan. Tot zover het vraagstuk van wapens aan boord. Het is een lastige kwestie, en wij hebben geprobeerd wat houvast te bieden.
De Commissie kan zich vinden in het in amendement 9 verwoorde voorstel een solidariteitsmechanisme in te stellen voor het leveren van bijstand na terroristische aanslagen, mijnheer Costa, maar we moeten niet vergeten dat de gevolgen van zo'n aanslag zich tot ver buiten de vervoerssector kunnen uitstrekken. Om die reden is de Commissie van oordeel dat dit vraagstuk in een bredere context behandeld moet worden.
Dan kom ik nu op het punt van de financiering van de beveiligingsmaatregelen. In april heb ik u een verslag over de financiering van de beveiliging in de vervoerssector toegezegd. Op dit moment leggen wij de laatste hand aan dit document, dat u vóór het zomerreces ter beschikking zal worden gesteld. Het verslag zal een beschrijving bevatten van de huidige situatie, alsmede een overzicht van wat wenselijk is om, enerzijds, de burgers te beschermen en, anderzijds, de goede werking van de interne markt en eerlijke concurrentie te waarborgen.
De studie inzake de beveiliging van de luchtvaart wijst uit dat de kosten in verband met beveiliging op dit moment grotendeels door de gebruikers opgebracht worden. Voor vluchten binnen de Gemeenschap geldt dat door de overheid en de maatschappijen zelf opgelegde belastingen en heffingen inzake beveiligingsmaatregelen gemiddeld tussen de 1 en 2 procent van de prijs van het vliegticket uitmaken. Ik onderschrijf dan ook de opvatting van voorzitter Costa en uw commissie dat er wat belastingen en heffingen betreft meer transparantie moet komen. Op die manier kunnen we elk risico van concurrentieverstoring uitsluiten.
Verder moeten we goed kijken naar de situatie zoals die zou kunnen ontstaan wanneer lidstaten ertoe zouden willen overgaan aanvullende eisen te stellen. Ik heb begrip voor al die amendementen aangaande de financiering, maar moeten we alle problemen op het vlak van financiering wel in een technische verordening willen oplossen? De verordening heeft tot doel technische normen vast te stellen voor de beveiliging van de luchtvaart, en verder kun je nog zeggen dat de vereenvoudiging van bepaalde procedures tot lagere kosten kan leiden, maar ik zou het Parlement nadrukkelijk het volgende willen zeggen: "Pas op, laten we voorkomen vertraging op te lopen bij het verbeteren van deze wetgeving inzake beveiliging!". Daarom staat de Commissie gereserveerd tegenover de amendementen aangaande financiering, en met name de amendementen 35 en 43. Die financieringskwesties moeten opgehelderd worden, uiteraard, maar het is vooral zaak geen vertraging op te lopen bij deze herziene tekst, waarvan alle sprekers naar ik meen het nut hebben erkend, vooral omdat hiermee een Europese benadering van veiligheidsnormen mogelijk wordt.
Tot slot zou ik de bevoegde commissie willen zeggen dat we geen steun kunnen geven aan amendementen die tot gevolg zouden hebben dat het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart er nu nieuwe taken bij krijgt. We kunnen het agentschap op dit moment niet om die extra taken vragen, aangezien het al moeite genoeg heeft de zeer belangrijke taken die het dient te vervullen uit te voeren met de middelen waarover het op dit moment beschikt.
Ondanks deze reserves zou ik het Parlement, evenals uw rapporteur en uw commissie, zeer hartelijk willen bedanken, daar het leeuwendeel van de amendementen voor de Commissie aanvaardbaar is. En ter afsluiting nog dit: ik hoop echt dat we erin zullen slagen de weg naar aanneming van dit voorstel zo kort mogelijk te houden. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats.

De Commissie kan de volgende amendementen aannemen: 1, 4, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 33, 34, 37, 40, 46, 47, 48, 49, 53, 55, 56, 58, 60, 61, 65, 66, 67, 68, 73, 77, 78, 82, 89 en 91.
De Commissie kan instemmen met de strekking van de volgende amendementen: 9, 14, 18, 23, 25, 39, 42, 51, 64, 72, 79, 81 en 84.
De Commissie kan de volgende amendementen gedeeltelijk aanvaarden: 5, 20, 21 en 57.
De Commissie kan niet instemmen met de volgende amendementen: 2, 3, 6, 19, 22, 32, 35, 36, 38, 41, 43, 44, 45, 50, 52, 54, 59, 62, 63, 69, 70, 71, 74, 75, 76, 80, 83, 85, 86, 87, 88 en 90. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0183/2006) van Michael Cramer, namens de Commissie vervoer en toerisme, over de invoering van het Europees signaliseringssysteem voor spoorwegen ERTMS/ETCS (2005/2168(INI)). 
Michael Cramer (Verts/ALE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst een woord van dank voor de vruchtbare samenwerking: aan het adres van de Commissie, het secretariaat van onze parlementaire commissie, de spoorwegmaatschappijen, de spoorwegindustrie en niet in de laatste plaats de schaduwrapporteurs van de fracties. Die samenwerking heeft het mede mogelijk gemaakt dat het onderhavige verslag zonder tegenstemmen en onthoudingen werd aangenomen.
ERTMS betekent dat de digitale techniek nu ook bij de spoorwegen zijn intrede doet. Uiteindelijk, na een paar decennia, zullen dan de twintig verschillende signaleringssystemen van tegenwoordig tot het verleden behoren en in alle lidstaten plaats gemaakt hebben voor één systeem, ERTMS. Het systeem vergroot de veiligheid, leidt tot kostenbesparing bij de bouw en het onderhoud en zorgt voor een forse vergroting van de capaciteit. Bovendien vallen de kosten voor de locomotieven lager uit, omdat die in grotere aantallen geproduceerd kunnen worden. Dit uniforme treinbeveiligingssysteem zal de interoperabiliteit een stuk eenvoudiger maken, waarbij vooral voordeel wordt behaald bij de lange afstanden in het grensoverschrijdende goederenvervoer. Het percentage ritten over dergelijke lange afstanden valt binnen de huidige technische en politieke versnippering nauwelijks te verhogen en daarom loont het de moeite om prioritair en nadrukkelijk in ERTMS te investeren.
Investeringen in ERTMS worden gelijkgesteld aan infrastructurele investeringen en ingeschaald als grensoverschrijdende projecten. Dat betekent cofinanciering van de EU, zowel voor ERTMS-compatibele locomotieven als voor de infrastructuur, oplopend tot 50 procent voor de grensoverschrijdende trajecten. Ik beleid volmondig mijn steun voor het , waarin de EU en de nationale spoorwegmaatschappijen zijn overeengekomen om zes corridors met ERTMS uit te rusten. Deze corridors staan ook symbool voor de hereniging van Europa. Invoering van ERTMS in de zes corridors betekent ook een overwinning op nationaal egoïsme, omdat hiervoor Europees denken en handelen verreist is. Een spoedig succes van deze projecten kan de aanzet tot andere initiatieven geven. Daarvoor is het echter ook nodig dat niet alleen EU-beleidsmakers het onderwerp hoog op de agenda houden. Ook de lidstaten, de industrie, de spoorwegnetbeheerders en de spoorwegmaatschappijen moeten prioriteit aan ERTMS geven en allen op hetzelfde moment dezelfde kant op werken.
Om ervoor te zorgen dat de trein snel en milieuvriendelijk de weg naar de toekomst kan wijzen, moeten er ook belangrijke randvoorwaarden geregeld worden. De externe kosten van het eurovignet moeten geïnternaliseerd worden. We richten onze blik daarvoor op Zwitserland. Daar is de tol vier keer zo hoog als in Duitsland. Hij geldt bovendien op alle wegen en voor alle vrachtwagens. Tot nu toe heerst er oneerlijke concurrentie in de EU. Zo bestaan er in Duitsland niet alleen forse belastingnadelen, ook komen de vergoedingen voor het gebruik van het spoor neer op een tol voor alle treinen op alle sporen, terwijl vrachtwagens tot nu toe alleen op snelwegen tegen tol aanlopen en dat zelfs alleen bij trucks van meer dan twaalf ton. ERTMS biedt niet alleen kansen voor een hechter Europees verband, het is ook essentieel voor de ontwikkeling op middenlange en lange termijn van de spoorwegindustrie met zijn 15 000 hooggekwalificeerde arbeidsplaatsen. Het is nu al een ware exportkraker. De orders voor locomotieven uit Korea, Taiwan, India, Saoedi-Arabië en China, evenals de infrastructurele projecten in deze landen, zijn een duidelijk bewijs voor het marktpotentieel van het systeem. ERTMS kan wereldwijd de norm worden als het een sterke marktbasis in Europa heeft.
Mijn toekomstbeeld is dat van een spoorwegnet van Lissabon naar Tallin, van Parijs naar Warschau en van Londen via Boedapest naar Athene. En ERTMS zal die toekomst een flink stuk dichterbij brengen. Met dat in het achterhoofd hoop ik dat we morgen de uitspraak van de commissie bevestigen. Ik zou u dan ook willen vragen om de nu nog ingediende amendementen te verwerpen. De Raad zou ik willen vragen om zich aan te sluiten bij de uitspraak van het Europees Parlement. 
Jacques Barrot,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb het verslag van de heer Cramer heel aandachtig en met grote belangstelling gelezen. Ik zou hem willen gelukwensen met dit uitstekende document, dat het resultaat is van samenwerking met alle actoren in de sector. U bent niet over één nacht ijs gegaan, mijnheer Cramer! Niet alleen hebt u een hoorzitting georganiseerd over ERTMS, het Europees signaliseringssysteem voor spoorwegen, nee, u hebt ook nog heel Europa doorkruist om met ERTMS verband houdende technische en politieke kwesties te bespreken. Daarnaast hebt u uitgebreid overleg gevoerd met de Europees coördinator voor ERTMS, de heer Vinck. Dankzij dit alles is het verslag dat u hebt opgesteld een voorbeeldig stuk werk, dat dan ook unaniem is goedgekeurd door de Commissie vervoer en toerisme van het Parlement.
In uw verslag geeft u een helder overzicht van de voordelen van het ERTMS-syteem en de drie vraagstukken die centraal staan als het gaat om een succesvolle invoering ervan.
Ten eerste, ERTMS wordt algemeen erkend als het beste systeem dat op dit moment in de wereld voorhanden is om treinbestuurders te laten weten wat de toegestane snelheid is en die snelheid automatisch te controleren. Zoals de heer Cramer terecht heeft benadrukt, tonen de successen die zijn behaald met de export van dit systeem naar landen buiten Europa, zoals Taiwan en Korea, het potentieel van dit systeem als exportproduct duidelijk aan.
Ten tweede, veel spoorlijnen in Europa zijn uitgerust met nationale of zelfs regionale systemen, die over het algemeen verouderd zijn en onderling niet op elkaar aansluiten. De heer Cramer sprak over "patchwork"; die term geeft heel goed weer hoezeer deze systemen uiteenlopen als het gaat om het veiligheids- en prestatieniveau. Een locomotief kan enkel op een spoorlijn rijden als hij is uitgerust met het op die lijn gebruikte systeem; om die reden is de Thalys noodgedwongen voorzien van zeven verschillende controlesystemen.
Ten derde, zolang het ERTMS-systeem niet op een groot aantal spoorlijnen in Europa gebruikt wordt, zullen spoorwegondernemingen weinig genegen zijn in ERTMS te investeren. Omgekeerd zullen de infrastructuurbeheerders niet veel voelen voor investeringen in ERTMS zolang de treinen niet met het systeem uitgerust zijn. Een en ander leidt ertoe dat de actoren in de spoorwegsector er veelal belang bij hebben te wachten totdat anderen de eerste stap zetten. We moeten die vicieuze cirkel doorbreken, want die leidt tot daadloosheid, en alle actoren ertoe zien te bewegen te kiezen voor wat uiteindelijk een win-winstrategie is. We kunnen wat dit betreft overigens rekenen op de overtuigingskracht van de heer Vinck, de Europees coördinator.
De grote corridors voor het vrachtvervoer zullen pas concurrerend zijn als de locomotieven bij de grenzen niet meer opgehouden worden door technische obstakels, en daarvoor is het nodig dat de communautaire strategie duidelijk naar voren wordt gebracht, zoals u in uw verslag hebt aangegeven, mijnheer Cramer. Er moet op toegezien worden dat ERTMS ingevoerd wordt wanneer dat verplicht is, en dat geldt met name voor alle nieuwe hogesnelheidslijnen. Europese financiering moet enkel nog mogelijk zijn voor spoorwegprojecten waarin ERTMS een rol speelt. En er moeten substantiële financiële stimulansen komen voor de eerste infrastructuurbeheerders en de eerste spoorwegondernemingen die ERTMS incorporeren.
Er is veel werk verricht om van ERTMS een succes te maken, maar we moeten onze inspanningen opvoeren, en daarbij, mijnheer de Voorzitter, is het verslag van het Parlement zeer welkom.
Mijnheer Cramer, ik zou u willen bedanken voor uw werk ten behoeve van dit verslag. We moeten samen in dezelfde richting gaan, dat wil zeggen in de richting van een concurrerend Europees spoorwegnet dat garant staat voor hoogwaardige diensten. Op die manier zullen we een deel van het vrachtvervoer over de weg naar het spoor kunnen overhevelen, waarmee we energie besparen en de verwezenlijking van de Kyoto-doelstellingen dichterbij brengen. Dit alles vraagt om een ambitieuze, moedige strategie ter invoering van ERTMS, en uw verslag is voor ons daarbij een grote steun. Mijn hartelijke dank aan u en het Parlement. 
Georg Jarzembowski,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte vice-voorzitter, ik hoop dat de invoering van een uniform signaleringssysteem voor spoorwegen sneller en doelmatiger verloopt dan onze vergaderingen, want we hebben al weer een vertraging van twintig minuten opgelopen. U zult mij zeker vergeven dat ik er meteen weer vandoor ga, want ik zou graag nog iets van een voetbalwedstrijd meekrijgen.
Aangezien alle fracties in de commissie op de voornaamste punten tot een compromis wisten te komen, hoef ik de zaken die de rapporteur gememoreerd heeft niet te herhalen. Ik onderschrijf ook de mening van mijnheer de vice-voorzitter.
Ik wil slechts op twee dingen wijzen. Allereerst zou ik de heer Cramer willen zeggen dat we hier niet over percentages zouden moeten praten. We weten immers helemaal nog niet hoeveel geld er in de pot voor ERTMS zit. Bovendien weten we ook nog niet welke projecten al klaar zijn om uitgevoerd te worden. Er is een project, dat van Rotterdam naar Genua, dat inderdaad geregeld lijkt te zijn, afgezien van het laatste stuk naar Genua, maar van de andere projecten staat de financiering door de lidstaten nog helemaal niet vast. Laten we hier dus niets beloven wat de lidstaten niet waar willen maken, want de lidstaten, de infrastructuurbeheerders en de spoorwegmaatschappijen moeten het hunne bijdragen. Wij kunnen niet veel meer dan daar een toefje geld uit de TEN-begroting opzetten. Als de lidstaten dwarsliggen, gebeurt er niets.
Ten tweede hoop ik dat de lidstaten de middelen die ze uit het cohesiefonds of het fonds voor regionale ontwikkeling kunnen krijgen ook aan zullen wenden voor ERTMS. Maar als ze van dat geld wegen aanleggen, om zich er vervolgens over te beklagen dat de spoorwegen niet fatsoenlijk georganiseerd en te traag zijn, dan kan ik slechts zeggen dat dat hun eigen schuld is.
We hebben met dit verslag het juiste signaal afgegeven. De Commissie is ook bereid het hare te doen. Nu is het echter aan de lidstaten, de infrastructuurbeheerders en de spoorwegmaatschappijen om ook daadwerkelijk gebruik te maken van deze cofinanciering. Doen ze dat niet, dan hebben we een goed idee gepropageerd, maar niets bereikt. Laten we dus allen hopen dat de lidstaten morgen via de media iets vernemen van wat hier gezegd is en alsnog besluiten dit project op zinvolle wijze te ondersteunen. 
Jörg Leichtfried,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte vice-voorzitter, ik zou allereerst van de gelegenheid gebruik willen maken om de heer Cramer hartelijk te bedanken voor de goede samenwerking, vooral omdat dit verslag in technische zin heel lastig was. We zijn er met een doortastende aanpak in geslaagd het verslag heel snel in stemming te brengen en dat is een goed teken voor de Europese spoorwegen.
Het is vrij duidelijk wat er brisant is aan het thema. De heer Cramer heeft er al op gewezen dat er in Europa meer dan twintig verschillende signalerings- en snelheidsbewakingssystemen zijn. Dat vergt ruimte in de treinen en het kost geld, maar natuurlijk is het ook een geduchte bron van fouten en uiteindelijk dus een veiligheidsrisico. Al met al hebben we dus van doen met een forse interoperabiliteitsdrempel, die het concurrentievermogen van de spoorwegsector ongetwijfeld vermindert, zoals u ook al gezegd hebt, mijnheer Cramer. Dat geldt vooral in het licht van het gestaag toenemende verkeersvolume en de navenant groeiende noodzaak om verkeer van de weg naar het spoor te verplaatsen. Ik hoop maar dat de dingen die ik bij geruchte hoor over een witboek dat in de maak zou zijn niet op waarheid berusten, want de noodzaak van het geplande systeem staat buiten kijf.
We hebben ons er met eigen ogen van kunnen overtuigen dat het systeem werkt. Alle opmerkingen daarover, als zou het niet of misschien slecht werken, zijn onzin. Het functioneert in de praktijk en het functioneert bij passagierstreinen. Daarom is het van het allergrootste belang dat de lidstaten nu ook een strategie ontwikkelen voor een snelle overschakeling op het systeem.
Ik zou er tot slot nog op willen wijzen dat ERTMS volgens mij de sociale positie van het spoorwegpersoneel juist versterkt – het zullen hoog- en hoger gekwalificeerde banen worden. Vandaar dat we de bijscholing en het kwalificeren van werknemers in deze sector niet uit het oog moeten verliezen.
Laten we ERTMS aangrijpen als een grote kans voor de trein als vervoersmodaliteit en laten we alles in het werk stellen om de overschakeling van de weg naar het spoor ook in de toekomst af te kunnen dwingen. 
Dirk Sterckx,
   . Mijnheer de commissaris, waarde collega, bedankt voor het werk dat u gedaan heeft. U zegt in uw verslag de juiste dingen, ook in de details. Het staat er allemaal duidelijk in. Het is wel een beetje vreemd dat wij in 2006, al een eindje in de 21ste eeuw, nog moeten discussiëren over het nut van één signaalsysteem, één seinsysteem voor de spoorwegen. Op het moment dat andere vervoerswijzen al veel verder zijn, is voor de monopolies dat grensoverschrijdend Europees verkeer blijkbaar nooit echt belangrijk geweest. Zij hebben daarin in elk geval nooit het geld gestoken dat zij er eigenlijk hadden moeten insteken en ook niet de ideeën gehad om dat soort dingen uit te werken. Het is een beetje vreemd dat we nu eigenlijk nog over dit soort basisdingen moeten discussiëren voor de spoorwegen.
We zijn blij dat tijdens de hoorzitting die u georganiseerd heeft, de infrastructuurmensen zeggen: "Ja, we willen ERTMS wel toepassen". Dat vinden we al een succes. Wij zijn al blij dat ze niet zeggen: "Ja, eigenlijk interesseert het ons niet, want het is veel te duur en voor die paar treinen die de grens overgaan, kunnen ze misschien toch beter vrachtwagens nemen, want die kun je via satelliet volgen. Voor de treinen zullen we dan wel zien wat er moet gebeuren". Het enthousiasme dat wij tonen, vind ik niet echt terug bij de mensen die de zaak vooruit zouden moeten helpen, namelijk de lidstaten, de spoorwegmaatschappijen en de infrastructuurmanagers.
Ik volg hier natuurlijk de benadering van collega Cramer. Hij zegt de juiste dingen. Men moet een hele corridor nemen van het begin- tot het eindpunt. Alles erin, ook de laatste kilometer. Er moet steun van de EU voor de grensoverschrijdende stukken zijn en er mag niet één corridor worden bevoordeeld. Het hele project moet worden bekeken en de grote lijnen moeten in het oog worden gehouden. Het uiteindelijke doel is om het hele Europese spoorwegnet of toch zeker de grote lijnen daarmee uit te rusten. Dan zullen we toch iets meer moeten vinden dan die 5 miljard euro over 10 jaar. Dan zal het om heel andere bedragen gaan. Dan wil ik nog wel eens zien of de spoorwegmaatschappijen en de lidstaten bereid zijn dat geld ook op tafel te leggen. Want dat beetje Europees geld is maar heel weinig in die hele begroting. Men mag niet doen alsof wij dan het pak geld op tafel gaan leggen. Met maar 1% van het bruto nationaal product kan men geen wonderen verrichten. De lidstaten en anderen willen dat nooit zien en denken dat Europa dan, zelfs al het geen geld heeft, toch de motor van dit soort dingen moet zijn.
Ook de spoorwegen zullen dan moeten bewijzen dat het geld dat zij gekregen hebben goed gebruikt wordt, dat zij voor de klanten gaan zorgen en klanten gaan aantrekken, zodat het voornaamste doel van ERTMS - namelijk het betere gebruik van het net - wordt gerealiseerd opdat de spoorwegen echt een vervoerswijze worden die met de andere vervoerswijzen concurreert. 
Erik Meijer,
   . Voorzitter, vroeger waren alleen de verschillen in spoorbreedte een belemmering voor doorgaande en grensoverschrijdende treinen. Sinds de elektrificatie hebben ook de verschillen in netspanning en beveiligingssystemen bijgedragen tot het opknippen van het spoorwegnet. Een gemeenschappelijk elektronisch beveiligingsysteem is hard nodig.
Het ziet er naar uit dat een aantal varianten van ERTMS daarvoor binnen twintig tot dertig jaar de algemeen toegepaste standaard zullen worden. De eerste investeringen in ERTMS zijn gedaan en er zullen nog vele volgen. De zekerheid van een constante groei is geweldig gunstig voor de industrie. Als iedereen dit systeem reeds in de ontwikkelingsfase wil toepassen, ontstaat schaarste en kunnen hoge prijzen berekend worden. Bovendien is de kans groot dat over niet al te lange tijd op zijn minst de eerste versie van de moet worden vervangen door betere.
De mensen die bij de spoorwegen werken, hebben veel voorbereidende scholing nodig om ERTMS veilig te kunnen gebruiken. Voorlopig is het vooral bruikbaar als tweede systeem naast één van de twintig oude beproefde systemen. Dat heeft in Nederland al bijgedragen tot vertraging bij het in gebruik nemen van nieuwe spoortrajecten. Waar ERTMS zónder die ondersteuning door een ander systeem wordt toegepast, leidt dat in de eerste tijd tot grote vertragingen en daarmee tot een onregelmatige uitvoering van de dienstregeling. In Zwitserland bedroeg de gemiddelde treinvertraging gedurende de eerste vier maanden 18 minuten en pas daarna werd dit langzamerhand minder. Door zulke opstartproblemen ziet een geïnteresseerd publiek het voorlopig nog niet als een succes. Daarom moeten we, om er een succes van te maken, een scherp onderscheid maken tussen de experimentele startfase waarin het selectief kan worden getest om praktijkervaring op te doen, en een voldragen fase waarin we er volledig op kunnen vertrouwen.
De financiering door de Europese Unie moet gericht zijn op die experimenteerfase voor het betrouwbaar maken van de varianten 2.3.0 en 3.0.0 en voor eventuele verdere ontwikkelingen zonder de industrie daarmee onnodig te spekken. Voordat de algehele invoering kan plaatsvinden, moeten we waken voor verwaarlozing van oude beproefde beveiligingssystemen en voorkomen dat verdere inkrimping van het spoorwegnet een middel wordt om in de statistiek snel een hoog percentage met ERTMS te bereiken. De benodigde financiering is waarschijnlijk alleen mogelijk door een extra heffing op vrachtverkeer over de weg zoals in Zwitserland. Dat is reden om het eerdere besluit over Eurovignet aan te passen. 
Johannes Blokland,
   . Verschillende zaken remmen het concurrentievermogen van de spoorwegen. Het ontbreken van een uniform veiligheids- en signaleringssysteem is er daar één van. Gelet op de rol die de spoorwegen in het logistieke proces worden geacht te spelen, ben ik tevreden met de aandacht die er voor ERTMS is. Ik kan mij vinden in de essentie van het verslag van collega Cramer waarin vrijwel alle relevante aspecten van ERTMS onder de aandacht worden gebracht. Met hem ben ik van mening dat ERTMS een instrument is dat de spoorwegen de toekomst in kan helpen.
De huidige dienstverlening kent belemmeringen die de concurrentie ten opzichte van andere vervoerswijzen hinderen. Een deel van die belemmeringen kan zeker worden toegeschreven aan de historisch gegroeide verhoudingen binnen en buiten de spoorwegsector. Het bestaan van nationaal gerichte beveiligingsystemen is daarvan ongetwijfeld een onderdeel. Deze fragmentatie remt de ontwikkeling en uitvoering van grensoverschrijdende transporten en beïnvloedt daarmee de concurrentie van het goederenvervoer over het spoor in negatieve zin.
De introductie van ERTMS kan dit negatieve aspect neutraliseren. Het is dan ook van belang dat de overgangsperiode tussen de huidige systemen en ERTMS zo beperkt mogelijk wordt gehouden om extra kosten en functioneel ongemak ten gevolge van het gebruik van dubbele systemen tot een minimum te beperken. Van belang is ook over een adequaat werkende ERTMS-versie te beschikken. Op dit moment is dat het geval en ik hoop dat alle betrokkenen zich zullen inspannen om ook in de toekomst een economisch verantwoord en technisch up-to-date systeem in bedrijf te hebben.
Een belangrijk gespreksonderwerp tijdens onze discussies was het financiële aspect van de introductie van ERTMS. Zowel in de Gemeenschap, in de lidstaten, als bij de spoorwegondernemingen zijn slechts beperkte middelen voorhanden. Een zorgvuldige afweging van de benutting daarvan is dan ook noodzaak. In dat kader heeft mijn fractie een aantal amendementen voorgesteld, waarin de nadruk wordt gelegd op steun aan duidelijke kansrijke en volgroeide projecten, zowel in politieke als economische zin, om op die wijze de beschikbare middelen optimaal te benutten.
Daarnaast ben ik mij bewust van de belangstelling voor dit systeem buiten Europa. Dit betekent perspectieven voor de industrie en meer werkgelegenheid. Op dit moment lijkt het me echter niet mogelijk exacte uitspraken over de te verwachte effecten op de werkgelegenheid te doen. Vandaar een amendement om op dat punt wat terughoudendheid te betrachten, waarbij overigens de wenkende perspectieven worden onderschreven.
Verder ben ik tevreden over de aandacht die wordt besteed aan het belang van de volledige participatie van alle betrokkenen, te weten Gemeenschap, lidstaten, industrie en spoorwegondernemingen. De ontwikkeling, introductie en implementatie van de ERTMS-apparatuur kan alleen succesvol plaatsvinden wanneer alle schakels daaraan meewerken.
Tenslotte, wil ik rapporteur Cramer bedanken voor zijn werk en de goede samenwerking met de schaduwrapporteurs, en de hoop uitspreken dat alle betrokkenen de in gang gezette en nog aan te vangen processen zullen ondersteunen. 

Reinhard Rack (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in de Unie spannen we ons al geruime tijd in voor een beter evenwicht tussen weg en spoor. We doen dat met reglementaire bepalingen voor de behandeling van vrachtwagenchauffeurs en treinpersoneel in het kader van de sociale en arbeidswetgeving, met financiële injecties voor de spoorwegen, met tol en andere heffingen voor zwaar transport over de weg en last met technische regelingen ter bevorderingen van intermodaliteit en interoperabiliteit.
Onze meest recente poging tot rechtstreekse ondersteuning van milieuvriendelijkere vervoersmodaliteiten waren Marco Polo I en II en nu proberen we met NAIADES de binnenscheepvaart nieuwe impulsen te geven. Over het algemeen waren we echter niet bijzonder succesvol. De verhouding is alleen nog maar schever geworden. Het spoor verliest in het goederenvervoer nog steeds terrein aan het wegtransport. Misschien beleven we weldra het einde van een wensdroom. Als we berichten die vandaag de media haalden moeten geloven, plant de Commissie op korte termijn een koerswijziging, waarna er van een actief veranderbeleid wordt afgezien.
Hoe dat ook zij, wij moeten alles op alles blijven zetten om technische achterstanden weg te werken en de spoorwegen te moderniseren. Het nieuwe toverwoord is ERTMS. Dat moet ertoe bijdragen dat signaleringssystemen beter op elkaar aansluiten, zodat de trein ooit en hopelijk ook op de lange afstand weer een kans krijgt.
Het verslag-Cramer is de neerslag van onze poging om gezamenlijk tot een oplossing te komen – een succesvolle poging, zoals collega Cramer terecht benadrukte. Laten we daarom onze rapporteur en ook de Commissie feliciteren met de voorliggende tekst en de spoorwegen al het goede wensen voor een florissante en veilige toekomst. 
Gilles Savary (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben een fervent voorstander van het Europa van het spoor, en voor de totstandkoming daarvan gelden drie voorwaarden: openstelling van de netwerken voor concurrentie, interoperabiliteit en financiering. In dit verslag ligt het politieke zwaartepunt toch vooral bij de openstelling van de netwerken, bij de markt dus, en wanneer dat het geval is, wint de weg het natuurlijk altijd. Ik denk echter dat we ons eigenlijk willen richten op de interoperabiliteit en op mogelijkheden om die te financieren. En die financiering is op dit moment het belangrijkste probleem met betrekking tot de invoering van ERTMS, daar we moeten zien te voorkomen dat het spoor door deze enorme investeringslast in een nog nadeligere positie ten opzichte van de weg komt te verkeren.
Vanuit die invalshoek zou ik collega Cramer willen feliciteren met zijn verslag. Ik betwijfel of het echt nodig was aan te geven dat wij voorrang geven aan deze of gene corridor. Integendeel, wat we hadden moeten zeggen, is mijns inziens dat steeds wanneer een netwerk gemoderniseerd wordt of een nieuwe lijn in gebruik wordt genomen, gekozen moet worden voor de nieuwe standaard. Het zou toch vreemd zijn als een nieuwe spoorlijn niet automatisch overeenkomstig de nieuwe standaard uitgerust zou worden.
En dan is er natuurlijk nog de cruciale vraag van de financiering van de omschakeling, dat wil zeggen de periode waarin het oude en het nieuwe systeem noodgedwongen naast elkaar zullen bestaan. Als deze sleutelvraag onbeantwoord blijft, bestaat het risico dat de nationale spoorwegmaatschappijen zich terughoudend zullen opstellen. Beantwoorden we die vraag wel, mijnheer de commissaris, dan zullen we winnen, en we moeten winnen, aangezien iedere locomotief van de Thalys, zoals u hebt gezegd, maar liefst zeven controle/bestuurssystemen aan boord heeft, en het bovendien een locomotief is die 60 procent duurder is dan andere locomotieven. 
Arūnas Degutis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur bedanken voor zijn uitgebreide verslag. Met mijn steun aan hem wil ik benadrukken dat de gecoördineerde invoering van het Europees signaleringssysteem voor spoorwegen (ERTMS), een strategisch onderdeel van het trans-Europese netwerk, in alle Europese spoorweginfrastructuur op een uniforme manier moet plaatsvinden.
Een doeltreffend signaleringssysteem met automatische snelheidscontrole zal bijdragen tot de voorkoming van dodelijke ongevallen en zal het veiligheidsniveau van het spoorvervoer verder verhogen. Invoering van het ERTMS zal leiden tot meer veiligheid door middel van permanente controle tijdens het vervoer. Verder zal het systeem bijdragen aan de ontlasting van de wegen en een verschuiving van de vervoersstromen naar het spoor.
Het ERTMS is beter dan de nationale systemen omdat het goedkoper is wat betreft de nieuwe aanschaf en het onderhoud en bij alle snelheden veiliger is. Ik ben het ermee eens dat de oude systemen en het ERTMS niet te lang naast elkaar moeten bestaan. De overgang naar het nieuwe systeem moet zo snel mogelijk plaatsvinden. De twintig verschillende signaleringssystemen voor spoorwegen die momenteel in gebruik zijn moeten in de nabije toekomst in alle EU-lidstaten worden vervangen door één systeem.
Hoe sneller treinen worden uitgerust met het Europees signaleringssysteem, waardoor zij kunnen worden ingezet op belangrijke interoperabele corridors, des te eerder zal het mogelijk worden om te besparen op onderhoudskosten en een einde te maken aan kosten die voortvloeien uit het gebruik van verschillende systemen. 
Marta Vincenzi (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, uit de unanieme goedkeuring van het verslag van de heer Cramer door de Commissie vervoer en toerisme, kunnen wij in feite twee zaken afleiden.
De eerste is wat u zelf en de collega’s die vóór mij het woord gevoerd hebben, al benadrukt hebben, namelijk dat de rapporteur heel goed gewerkt heeft. De woorden van dank die wij hem verschuldigd zijn, zijn dus zeker geen kwestie van formaliteit.
Het tweede punt is dat er een sterk besef lijkt te leven in alle partijen, zij het met verschillende accenten en zorgen, dat wij mogelijk voor de uitvoering van een systeem staan dat een industrieel topproject voor Europa kan zijn. Dat is precies wat wij nodig hebben in de vervoerssector, maar het is ook in het algemeen nuttig om ons concurrentievermogen de juiste richting uit te sturen, namelijk die van veiligheid en kwaliteitsverbetering.
Ik zal hier het accent leggen op een paar noodzaken. Deze staan al in het verslag geschreven, maar het lijkt mij zinvol er nog even op te wijzen. De eerste noodzaak is hetgeen de heer Savary terecht zegt gezegd: het nieuwe netwerk moet alles wat nieuw is, omvatten. Gezien de financiële moeilijkheden waarin wij verkeren, vind ik echter dat momenteel in ieder geval steun moet worden gegeven aan installering van het netwerk in de voornaamste corridors, die coördinator Vinck heeft bestudeerd en ons heeft voorgesteld als eerste stap naar een volledige dekking. Ik wijs hierbij op de noodzaak van vaste tijdsplanning en procedures voor de migratie van het hele Europese netwerk en voor het behoud van de huidige standaard, om te zorgen voor compatibiliteit met de toekomstige technische specificaties. 
Inés Ayala Sender (PSE )
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Cramer hartelijk bedanken voor de volledigheid van zijn verslag, waarin op vaardige en diepgaande wijze alle problemen worden behandeld die we moeten oplossen om volledige interoperabiliteit te bereiken en de grenzen voor het spoor weg te nemen.
We moeten ook toegeven dat de stemming in de commissie het aanvankelijke voorstel - denk ik - verbeterd heeft, door het uit te breiden en minder restrictief te maken, en door onder andere waardering te geven voor de inspanningen van die landen die al bezig zijn met de tenuitvoerlegging.
Ik heb het over landen als het mijne, Spanje, dat altijd al een geïsoleerde positie innam door de Pyreneeën, maar waarvan de isolatie nog is versterkt door veertig jaar dictatuur en zoiets als een afwijkende spoorbreedte. De Baltische staten kampen eveneens met dat laatste probleem doordat hun rails van meet af aan werden aangesloten op het Russische spoorwegennet met zijn breedspoor.
De enorme inspanningen die we in Spanje hebben moeten leveren om ons spoorwegennet te vernieuwen met behulp van Europese financiering heeft ons ertoe gebracht om het Europese signaleringssysteem en het Europese snelheidscontrolesysteem, waar we het nu over hebben, direct toe te passen. Het leek ons Spanjaarden logisch dat we onze historische achterstand in zouden gaan halen en een pro-Europese houding zouden kiezen door ondubbelzinnig in te zetten op een geïntegreerd systeem als ERTMS, dat de toekomst van de spoorwegen belichaamt.
Ik heb overigens reden om blij te zijn, want juist in deze weken - en ik hoop dat de delegatie van de Commissie vervoer en toerisme, die volgende week mijn regio bezoekt, de mogelijkheid zal hebben om dit te zien - zijn we erin geslaagd om een technisch probleem met ERTMS op te lossen, waardoor we de afstand enorm verkort hebben en de trein voor reizigers in Spanje nog aantrekkelijker hebben gemaakt. In de toekomst zullen we natuurlijk nog een paar problemen moeten oplossen rond het goederenvervoer over het spoor, zoals de gelijkvloerse spoorwegovergangen met slagboom. 
Saïd El Khadraoui (PSE ). –
   Om te beginnen wil ik rapporteur Cramer danken voor het goede eindresultaat dat we voorgeschoteld krijgen. Het was niet gemakkelijk, gezien de gevoeligheden in dit dossier. De compromisamendementen die uiteindelijk werden goedgekeurd, zijn zeer belangrijk. Ik denk dan bijvoorbeeld aan een van de discussiepunten, te weten het al dan niet specificeren van één corridor. Uiteindelijk hebben we gekozen voor zes grote spoorcorridors. Dat is belangrijk omdat hiermee wordt aangegeven dat ze allemaal van belang zijn. Het zal van de inspanningen en de wilskracht van de betrokken lidstaten en maatschappijen afhangen of er vooruitgang wordt geboekt of niet.
De doelstelling van ERTMS moet uiteindelijk zijn dat we dit overal toegepast zien, want één Europese spoorwegmarkt kan niet competitief worden tegenover andere transportwijzen als we blijven doorwerken met meer dan twintig verschillende signalisatiesystemen. Dat betekent inderdaad ook dat we hele trajecten moeten aanpakken en niet zo maar stukjes ervan.
Het grootste probleem blijft natuurlijk - en de meeste collega's hebben het hierover al gehad - de financiering van ERTMS evenals trouwens die van de andere trans-Europese netwerken. Daarom moeten we creatief zijn en inderdaad ook middelen halen uit bijvoorbeeld het Cohesiefonds en eventueel in samenwerking met de Europese Investeringsbank extra middelen verzamelen. Deze middelen moeten alleszins billijk verdeeld worden, maar ook goed en efficiënt besteed worden. Ik wens de Commissie en de ERTMS coördinator veel succes toe met deze moeilijke evenwichtsoefening. 
Jacques Barrot,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank u voor dit debat naar aanleiding van het voortreffelijke verslag van de heer Cramer. Ik zou me willen beperken tot vier opmerkingen.
Ten eerste, ik ben erg verbaasd over de woorden van de heer Rack, die erop zinspeelde dat er sprake zou zijn van een koerswijziging, waarmee hij suggereerde dat wij niet altijd vastbesloten voorrang hebben gegeven aan het spoor, dat zoals wij weten een aantal voordelen biedt als het gaat om de energie- en milieuproblematiek. Ik zou de heer Rack willen verwijzen naar het witboek dat volgende week wordt gepresenteerd. Verder is het allemaal louter speculatie.
Tweede opmerking: het staat vast dat de invoering van ERTMS gestimuleerd moet worden via een financiële prikkel, en die loopt via een substantiële cofinanciering van de Europese Unie. De heer Savary heeft gewezen op het risico dat het spoor in een nadelige positie komt te verkeren. Daarom hebben wij gekozen voor een cofinancieringspercentage van 50 procent voor de invoering van ERTMS. We zullen zien hoe het loopt, maar ik denk zelf dat dit een goede prikkel is.
Derde opmerking: in systemen als ERTMS zijn de specificaties weliswaar altijd voor verbetering vatbaar, maar op dit moment kunnen we in ieder geval stellen dat het systeem werkt. Het traject Rome-Napels in Italië ligt niet achter op schema en het functioneert sinds eind 2005 zeer goed. Wat zeker is, is dat de huidige versie van de specificaties al een toereikende basis vormt om interoperabiliteit te garanderen en dus ook om aanbestedingen uit te schrijven. Het mag dan zo zijn dat het ERTMS-systeem nog geperfectioneerd moet worden, de huidige specificaties zijn van dien aard dat er geen enkele reden is de invoering van ERTMS uit te stellen.
Mijn vierde opmerking heeft betrekking op de corridors. De coördinator heeft inderdaad keuzen gemaakt met betrekking tot de corridors om beter zicht te krijgen op de kosten en baten van invoering van het systeem en de verschillende actoren ertoe aan te zetten met elkaar samen te werken. Daarmee wordt echter niet vooruitgelopen op de vraag welke corridors al dan niet in aanmerking genomen zullen worden. De Commissie zal - met inachtneming van het Financieel Reglement - de beste projecten voorrang geven en zich richten op de corridors ten aanzien waarvan hoogwaardige projecten binnen de gestelde termijnen gerealiseerd kunnen worden.
Tot zover mijn opmerkingen. Ik zou het Parlement en zijn rapporteur nogmaals willen bedanken voor deze voortreffelijke bijdrage aan een beleidsonderdeel dat van wezenlijk belang is als we het spoor van de toekomst tot een Europees spoor willen maken dat zich met de weg kan meten. Daar gaat het uiteindelijk om bij wat we doen, en ik ben erg blij met de bijdrage van het Parlement. Ik dank u daarvoor allerhartelijkst. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0141/2006) van Seán Ó Neachtain, namens de Commissie visserij, over kustvisserij en de problemen van de kustvisserijgemeenschappen (2004/2264(INI)). 
Seán Ó Neachtain (UEN ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen , zoals we in het Iers zeggen – oftewel "enkele woorden" – wijden aan de titel van dit verslag. Na de eindstemming in de commissie werd mij gevraagd of ik bereid zou zijn tijdens de plenaire vergadering een amendement te aanvaarden tot wijziging van de titel van het verslag – waarin gesproken wordt over "vissers" – om zo impliciet de belangrijke rol te erkennen die vrouwen in die belangrijke sector spelen. Het zal u niet verbazen dat ik volledig achter het amendement-Miguélez Ramos/Kindermann sta, dat volledig in overeenstemming is met de inhoud van het verslag en niets anders beoogt dan het idee van gendergelijkheid in de titel tot uitdrukking te brengen.
Net als u kwam ik er op maandag achter dat dit amendement niet ontvankelijk was. Zoals velen van u, kon ik dat haast niet geloven. Maar het zal u tevreden stemmen dat de Conferentie van voorzitters de wijziging van de titel van mijn verslag vanavond heeft goedgekeurd. Als ik dit verslag van meet af aan in het Iers had mogen opstellen, dan zou dit probleem zich niet hebben voorgedaan, want dan had ik het woord "" gebruikt en dat is, in tegenstelling tot het Engelse woord "", genderneutraal en omvat iedereen die in de sector actief is.
Er is dringend behoefte aan een allesomvattende aanpak van de meervoudige problemen in de kustvisserij in de Europese Unie. Dit onderdeel van de visserijsector is een ondergeschoven kindje dat al veel te lang wordt genegeerd. Het onderwerp is van een enorme omvang en variatie. Elke kuststaat heeft ermee te maken, in de meeste gevallen op totaal verschillende manieren. In de overvloed aan EU-wetgeving is hier en daar wel een verwijzing te vinden naar dit onderdeel van de visserijsector, maar er zijn geen communautaire regels of verordeningen die specifiek op de kustvisserij zijn toegespitst. Ik ben van mening dat die anomalie moet worden rechtgezet.
Kustvisserij vindt in wezen plaats in wateren die onder de exclusieve nationale bevoegdheid vallen, en toch dienen kustvissers zich in veel gevallen te houden aan de regelgeving van het gemeenschappelijk visserijbeleid, zonder daarvan veel voordeel te hebben. Bij kustvisserij draait het om de economische en sociale structuur van onze kleine kustgemeenschappen. De kustvisserij levert een belangrijke bijdrage aan de plaatselijke economie waar qua werkgelegenheid in veel gevallen verder zeer weinig andere mogelijkheden bestaan. De kustvisserij houdt in wezen de sociale structuur van die gemeenschappen in stand. Daarnaast is de sector essentieel voor het behoud van culturele tradities en praktijken, die bewaard moeten blijven. En toch laat men deze sector al veel te lang links liggen.
De ontwikkeling van de kustvisserij in de toekomst is afhankelijk van maatschappelijke veranderingen. Zij is afhankelijk van het bestaan van geschikte representatieve organen. Zij is afhankelijk van het scheppen van vraag naar betere producten met toegevoegde waarde via geschikte verkoopstructuren. Zij is afhankelijk van economische aspecten die van invloed zijn op de exploitatiekosten. Zij is vooral ook afhankelijk van de goedkeuring van passende EU-wetgeving die speciaal voor de sector is bestemd. Binnen de kustvisserij is dringend behoefte aan ontwikkeling en modernisering, met inbegrip van de modernisering van kustvisserijschepen, vooral wat betreft de veiligheid aan boord.
We moeten maatregelen formuleren om de gevolgen van de stijging van variabele kosten als gevolg van de grote instabiliteit van de brandstofprijzen zo klein mogelijk te maken. Als dat betekent dat scheepsmotoren zodanig moeten worden aangepast dat zij kunnen lopen op een hoog percentage alternatieve brandstoffen, zoals bio-ethanol, dan moeten we de noodzakelijke maatregelen nemen om dat te verwezenlijken.
We moeten er alles aan doen om jonge mannen en vrouwen voor de sector aan te trekken om voor continuïteit te zorgen. Ik ben bang dat dit onmogelijk zal zijn als we niet zorgen voor voldoende beroepsopleiding bestemd voor de bij kustvisserij betrokken bevolkingsgroepen, vooral voor het ontwikkelen van verkoopvaardigheden. Ik ben ervan overtuigd dat we nieuwe middelen van commercialisering moeten ontwikkelen en kustvissers volledig moeten opnemen in het afzetproces. Ook moeten we de kanalen voor samenwerking en communicatie tussen organisaties en belanghebbenden verbeteren.
Mijn verslag is niet – zoals bepaalde lobbyisten willen doen geloven – een aanval op de sportvisserij in de lidstaten. Het gaat over de specifieke maatschappelijke, economische en milieuproblemen van de gehele kleinschalige kustvisserij in alle lidstaten van de Europese Unie. Het gaat over het bevorderen van duurzame visserij.
Met dit verslag wil ik bijdragen aan het oplossen van problemen in de kustvisserij, geen nieuwe problemen scheppen. Mijn aanpak is gericht op het vinden van passende oplossingen waarmee tegemoet wordt gekomen aan verschillende economische belangen op een manier die voor iedereen aanvaardbaar is. Het zou onjuist zijn als een bepaalde belangengroepering een andere interpretatie aan de tekst zou geven.
Commissaris Borg, vanuit dit verslag en het Parlement klinkt de oproep aan u om voor deze belangrijke bedrijfstak over een nieuw communautair initiatief na te denken. De mannen en vrouwen in de kustvisserij verzoeken u over een nieuwe communautaire aanpak na te denken. Ik vind dat we hen niet mogen teleurstellen. Ik ken uw persoonlijke betrokkenheid bij de visserijsector en weet dat u hen niet zult teleurstellen. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn dank uitspreken aan de rapporteur, de heer Ó Neachtain, die een uitstekend verslag heeft opgesteld. Verder wil ik de gehele Commissie visserij bedanken omdat zij aandacht heeft besteed aan dit belangrijke onderwerp in de vorm van een initiatiefverslag.
Het is duidelijk dat de kleinschalige kustvisserij op allerlei manieren verschilt van de visserij zoals die door grotere schepen wordt bedreven. Veel van deze verschillen komen in het verslag ook aan de orde, en ik zou er een paar willen noemen.
Kleine vaartuigen blijven dicht bij de kust en keren na één dag vissen alweer terug naar hun thuishaven. Het gaat voornamelijk om kleine familiebedrijven, en in de meeste gevallen is er slechts één iemand die het schip exploiteert, met een maximum van drie mensen. De vangst wordt aan land gebracht en vaak lokaal verkocht, waardoor de kustvisserij afhankelijker is van de plaatselijke economie. Dit onderdeel van de visserijsector is versnipperd en niet gelijkelijk vertegenwoordigd in organisaties van scheepseigenaren. De vaartuigen zijn meestal actief in kustgebieden, die in biologisch opzicht vaak kwetsbaar zijn, en waar sprake is van veel concurrentie met andere gebruikers, zoals andere vissersschepen, sportvissers en toeristen.
Toch wil ik benadrukken dat niet al deze verschillen nadelig zijn. Een aantal ervan is zelfs buitengewoon voordelig, zoals de versheid van de aan land gebrachte vis. Het klopt echter ook dat de kustvisserij hindernissen kent, en ik ben het eens met de meeste van uw conclusies in dat opzicht.
Zo ben ik het volledig met u eens dat het niet eenvoudig is om een definitie te geven van kustvisserij, en dat is ook precies waarom ik met klem adviseer dat we ons baseren op de definitie zoals die in de communautaire wetgeving wordt gebruikt: visserijactiviteit van schepen van niet meer dan twaalf meter lang zonder sleepnetten. Over deze definitie is bijna tien jaar geleden overeenstemming bereikt en zij vormt een goede basis voor verdere actie. Dit betekent echter niet dat er op nationaal of lokaal niveau geen aanvullende criteria gebruikt kunnen worden voor het definiëren van de rol van de verschillende partijen in gebieden voor kustvisserij. Integendeel, in plannen en acties voor het beheer van kustgebieden moeten aanvullende criteria worden opgenomen die afhankelijk zijn van de specifieke situatie in het gebied en van de betrokken vloten.
Dan kom ik nu toe aan uw specifieke suggesties. Wederom ben ik het op dit punt eens met de meeste van uw voorstellen, en met name met de vaststelling van plannen voor het beheer van kustgebieden door lokale vissers, een geharmoniseerde aanpak voor het verzamelen van gegevens over de kustvisserij, de verbetering van de opleiding van mannen en vrouwen die betrokken zijn bij dit type visserij, betere coördinatie van alle aspecten die kustgebieden en vissers raken, de verbetering van de veiligheid van schepen en van de veiligheidscultuur voor de betrokkenen, de noodzaak om de rol van vrouwen te erkennen en hun wettelijke arbeidsstatus te verbeteren en, niet op de laatste plaats, de verbetering van de vertegenwoordiging van de kustvisserij in besluitvormings- en representatieve organen, zoals de regionale adviesraden.
Dit brengt mij echter tot de vraag: wie doet wat? Ik ben er diep van overtuigd dat eerst en vooral de plaatselijke visserijgemeenschappen zelf zich zullen moeten verenigen, zich moeten organiseren en acties en initiatieven moeten voorstellen. Ten tweede vallen veel van de genoemde aspecten onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten, bijvoorbeeld onderwijs en beroepsopleidingen, de rechtsmacht in kustgebieden tot twaalf zeemijlen uit de kust, en de controle op en de handhaving van veiligheidsnormen, enzovoorts.
Ik ben het evenwel met u eens dat er ook een rol is weggelegd voor ons op het niveau van de Europese Unie. U, het Europees Parlement, heeft opdracht gegeven tot een onderzoek, heeft afgelopen november een hoorzitting georganiseerd, en heeft het initiatiefverslag opgesteld dat we vandaag bespreken.
Ook de Commissie is al aan de slag gegaan, en ik heb een voorstel gedaan voor specifieke behandeling van de kustvisserij in het kader van het Europees Visserijfonds, dat hopelijk volgende week zal worden goedgekeurd. Naast andere mogelijkheden die in het bijzonder van belang zijn voor kustvissers, wordt met het voorgestelde Europees Visserijfonds de particuliere bijdrage voor de modernisering van vaartuigen van eigenaars van kleinere schepen verlaagd tot 20 procent. Zij krijgen een gunstiger behandeling met betrekking tot de voorwaarden voor vervanging van de motor en er wordt bij de lidstaten op aangedrongen "veiligheidstonnage" toe te kennen, bij voorkeur aan kleinere vaartuigen. Ik denk dat dit een pakket maatregelen is dat leidt tot een betere behandeling van dit onderdeel van de visserijsector en dat zal bijdragen tot de verwezenlijking van een aantal van de verbeteringen die u in uw verslag noemt.
Daarnaast zijn er diverse terreinen van het gemeenschappelijk visserijbeleid waarop de kustvisserij anders wordt behandeld of is uitgezonderd van verplichtingen, zoals de vereisten een logboek bij te houden en gebruik te maken van teledetectie en het satellietvolgsysteem voor vissersvaartuigen (VMS).
Als het gaat om instandhouding moet de kleinschalige visserij echter haar volledige verantwoordelijkheid nemen voor het beheer van visbestanden, want vaak fungeren kustwateren als paaigronden en als gebieden waar jonge vissen zich kunnen ontwikkelen.
Voordat ik afsluit, wil ik nog zeggen dat mijn diensten onlangs opdracht hebben gegeven voor een belangrijk onderzoek, dat op dit moment loopt, en dat ons een nieuw en actueel inzicht zal verschaffen in diverse vormen van kleinschalige kustvisserij in verschillende regio's en zeeën in de Gemeenschap.
De resultaten van dit onderzoek worden komend jaar verwacht en ik ben er zeker van dat zij ons zullen helpen bij het maken van de afweging of verdere actie noodzakelijk is en hoe die moet worden vormgegeven. Ik zal uw suggesties ter harte nemen en, voortbouwend op uw waardevolle werk, de handen ineenslaan met alle belanghebbenden, de lidstaten en niet op de laatste plaats, met iedereen die voor zijn levensonderhoud afhankelijk is van de kustvisserij, teneinde concrete actie te ondernemen ter verbetering van de situatie en de omstandigheden voor dit onderdeel van de vissersvloot. Bedankt voor uw aandacht. 
Teresa Riera Madurell (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en ik moet zeggen dat het werk van vrouwen in de hele visserijsector en met name in de kustvisserij een veel grotere wettelijke en maatschappelijke erkenning verdient.
Hoewel slechts 3 procent van de vrouwen deelneemt aan de eigenlijke visvangst, zijn er in aan de visserij gerelateerde activiteiten veel vrouwen werkzaam die zware arbeid verrichten.
In een economische structuur die voornamelijk bestaat uit kleine familiebedrijfjes, werken de meeste vrouwen zeer hard, zonder economische of sociale rechten, aangezien ze geen voldoende duidelijke arbeidsrechtelijke status hebben, en dat alles bovendien in arbeidsomstandigheden die vaak heel schadelijk zijn voor de gezondheid.
Het is daarom dringend noodzakelijk - en dat zeggen we ook in het verslag - dat zowel de Commissie als de lidstaten de noodzakelijke maatregelen nemen om de rechten van al deze vrouwen te waarborgen. Ook de vrouwen die in deze sector werken zouden toegang moeten hebben tot financiering, kredieten en beroepsopleidingen, onder dezelfde voorwaarden als mannen.
Het is ook nodig dat de participatie van vrouwen in de besluitvormings- en representatieve organen en in de adviesraden van de kustvisserijgemeenschappen wordt gewaarborgd. Nu de sector een herstructurering ondergaat, vinden er belangrijke veranderingen plaats die direct of indirect gevolgen hebben voor vrouwen, en daarom moeten zowel de mannen als de vrouwen betrokken worden bij het zoeken naar oplossingen.
Wij vragen de Commissie daarom de desbetreffende organen aan te bevelen de nodige maatregelen te nemen om een evenwichtige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen te waarborgen. Het ontbreken van cijfers die zijn uitgesplitst naar geslacht maakt het zoeken naar oplossingen voor de problemen waar vrouwen die in de sector werken tegen aanlopen enorm veel moeilijker. Daarom vragen wij de Commissie om via het Europees Instituut voor gendergelijkheid snel een oplossing voor deze kwestie te vinden.
Het zichtbaarder maken van deze vrouwen moet ook gebeuren door een correct taalgebruik, waarin tot uiting komt dat er in de visserijsector niet alleen mannen, maar ook vrouwen werkzaam zijn. Daarom vind ik het voorstel om in de titel van dit verslag het woord “vissers” te vervangen door “visserijgemeenschappen”, dat de rapporteur zojuist ook heeft verdedigd, een goed voorstel en wij steunen het dan ook.
Dames en heren, we kunnen niet toestaan dat de vrouwen die in de kustvisserij werken collectief geen enkele bescherming genieten. De Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid vraagt om meer erkenning voor het werk van deze vrouwen en om oplossingen voor de specifieke problemen die daarmee verbonden zijn. 
Carmen Fraga Estévez,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn dank uitspreken aan de rapporteur, die ik namens mijn fractie feliciteer met dit uitmuntende verslag, dat er niet was gekomen als hij niet zo genereus was geweest om veel van de amendementen en suggesties te accepteren die werden aangedragen door andere afgevaardigden, die heel verschillende visserijzones vertegenwoordigen, met heel verschillende opvattingen over de kleinschalige visserij.
We moeten niet vergeten dat deze schepen rond de 80 procent van het totale aantal schepen van de Gemeenschap vertegenwoordigen en dat deze wijze van vissen in alle lidstaten met kusten wordt uitgeoefend, zij het overal met zijn eigen bijzondere kenmerken.
En juist de behandeling van dit aspect lijkt me een van de sterkste punten van het verslag, omdat het een aantal criteria vaststelt die wél gemeenschappelijk kunnen zijn voor het grootste deel van de kleinschalige vissersvloot, die in sommige lidstaten wordt gekarakteriseerd door het gebruik van passief vistuig, in andere door de behandeling van het visproduct, of door de afstand tot de kust, of door de duur van de getijden, of door een combinatie van verschillende factoren.
Daarom blijft de definitie van kleine kustvisserij als visserij van schepen die niet langer zijn dan twaalf meter en geen sleepnetten hebben, zoals de wetgeving van de Europese Gemeenschap die hanteert, een kunstmatige definitie die niets met de werkelijkheid te maken heeft, en wij hopen dat deze in de nabije toekomst gewijzigd kan worden in de communautaire wetgeving.
Evenzo moet onderstreept worden dat deze vloot verantwoordelijkheden en verplichtingen heeft ten aanzien van het behoud van natuurlijke hulpbronnen, aangezien, ofschoon de schepen klein of middelgroot zijn, we niet moeten vergeten dat het er zeer veel zijn en dat ze hun netten uitgooien in wateren die zeer gevoelig zijn voor overbevissing, omdat het om zones gaat met een grote concentratie aan jonge vissen.
Tot slot wil ik iets zeggen over een heet hangijzer voor het grootste deel van de vloot, en dan heb ik het over de veiligheid. Wat me ertoe brengt om er opnieuw op aan te dringen dat het toekomstige Europees Visserijfonds rekening moet houden met de noodzaak van modernisering en vernieuwing om redenen van veiligheid en ook in verband met energiebesparing, teneinde de crisis in de visserijsector te verzachten die is veroorzaakt door de stijging van de dieselprijzen.
En ik denk niet dat het besluit dat is genomen door het Coreper en dat naar de Raad van Ministers gaat, alle maatregelen bevat waarom dit Parlement gevraagd had in het verslag-Casa over het Europees Visserijfonds, waarin veel meer maatregelen werden genoemd die de situatie rond de vernieuwing en modernisering van de kleinschalige visserij waarschijnlijk veel flexibeler zouden maken. 
Rosa Miguélez Ramos,
   – Mijnheer de Voorzitter, door dit verslag erkent het Europees Parlement expliciet de fundamentele bijdrage van de kustvisserij, niet alleen aan de plaatselijke economieën, maar ook aan het in stand houden van de sociale structuur van de kustgemeenschappen, die alle elementen van cohesie goed kunnen gebruiken.
Ik wil de rapporteur, onze collega Ó Neachtain, feliciteren met het gelukkige idee om dit initiatiefverslag op te stellen op een bijzonder delicaat moment voor de kleine gemeenschappen, die te kampen hebben met problemen die dringend moeten worden aangepakt.
Het eerste probleem is de veroudering van de schepen, waarvan wij de modernisering moeten blijven ondersteunen, met name om de leef- en werkomstandigheden aan boord te verbeteren en om een veiligheidscultuur te vestigen, die begint met veiligere en modernere schepen.
Het tweede is het gebrek aan jongeren. Ik ben het eens met de rapporteur dat we een initiatief van de Commissie nodig hebben op het gebied van vakopleidingen, om de instroom van geschoolde jongeren in de sector te bevorderen. Maar de opleiding moet verder gaan dan dat. Ook onderwerpen als de veiligheid aan boord, de bescherming van natuurlijke hulpbronnen en de bescherming van de zee en de kustwateren moeten daarbij aan bod komen. De kustvisserij, mits goed georganiseerd, is een essentieel element bij het behoud van het ecosysteem. En in de vakopleiding moet bovendien aandacht besteed worden aan de verbetering van de kwaliteit van de vangst, de verbetering van de wijze van verhandelen en de verbetering van het beheer van kleine bedrijven, omdat dit de punten zijn waarmee de kleinschalige vissers hun bedrijfsresultaten kunnen consolideren en hun levensstandaard kunnen verhogen.
Ter afsluiting wil ik in het bijzonder de rapporteur van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid feliciteren, mevrouw Riera, die zeer waardevolle bijdragen heeft geleverd die een verrijking zijn geweest voor het verslag. Vrouwen kunnen inderdaad een fundamentele rol spelen in de sector en, mits goed georganiseerd, een belangrijke bijdrage leveren aan de sociaal-economische ontwikkeling van de gemeenschappen die afhankelijk zijn van de visserij. 
Dirk Sterckx,
   . Voorzitter, we vinden het een goede zaak dat de specifieke problemen van de kustvisserij in dit verslag worden erkend en dat hierin de Regionale Adviesraden aan de orde komen. Mijn fractie heeft echter twee bezwaren.
Ten eerste willen wij de nadruk leggen op subsidiariteit. De verschillen tussen de regio's zijn te groot om in deze sector te trachten een harmonisatie door te voeren. De ALDE-Fractie vindt ook dat het geld van de EU ertoe moet dienen de duurzaamheid in de kustvisserij te bevorderen, bijvoorbeeld door minder brandstofverbruik, en niet om de capaciteit te vergroten. Indien op onze amendementen over deze twee punten niet wordt ingegaan, zal mijn fractie zich hier moeten onthouden. We willen in elk geval de rapporteur bedanken voor het feit dat hij met zijn initiatiefverslag de kustvisserij onder de aandacht heeft gebracht. 
Ian Hudghton,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de rapporteur, de heer Ó Neachtain, voor zijn initiatief om de bijzondere behoeften en het economisch en maatschappelijk belang van de kustvisserij te benadrukken. Het gaat immers om een uiterst belangrijk netwerk van voornamelijk kleine familiebedrijven, dat de ruggengraat vormt van de meeste van onze kleine kustgemeenschappen.
Voor de kust en de vele eilanden van Schotland is de visserijsector van het grootste belang, maar hij heeft absoluut niet de politieke steun gekregen die hij verdient. Helaas heeft de Schotse kustvisserij geen goede ervaringen met het gemeenschappelijk visserijbeleid. Er is dus niet veel vraag naar nieuwe EU-wetgeving specifiek voor de kustvisserij – en dan druk ik me nog heel voorzichtig uit. Het is echter wel de moeite waard om via het Europees Visserijfonds op lokaal en EU-niveau initiatieven te ontplooien op bijvoorbeeld het vlak van de veiligheid van vaartuigen, brandstofverbruik, opleidingen en investeringen.
Niet alleen het GVB heeft in Schotland slecht uitgepakt voor onze visserijgemeenschappen. De afgelopen jaren hebben ook de Schotse en Britse regeringen verzuimd initiatieven van de EU te ondersteunen door middel van medefinanciering. Als we, ten gevolge van dit verslag, vooruitgang boeken in de vorm van bepaalde specifieke nieuwe programma's ter ondersteuning van de kustvisserij, hoop ik dat de Schotse regering ervan overtuigd kan worden dat ook zij de noodzakelijke ondersteuning zal moeten bieden.
Onze kleine kustgemeenschappen hebben een zeer lange geschiedenis, waarin families generaties lang van de visserij hebben geleefd. Ik zou graag zien dat er in deze gemeenschappen opnieuw een situatie ontstaat die jongeren en volgende generaties weer enige hoop geeft die traditie te kunnen voortzetten. 
Pedro Guerreiro,
   – Mijnheer de Voorzitter, kustvisserij, en dan vooral de kleinschalige en traditionele kustvisserij, draagt in een belangrijke mate bij tot het sociaal-economisch welzijn van kustgemeenschappen, zowel in Portugal als in andere langs de kust gelegen lidstaten. We hebben er steeds op gewezen dat de kustvisserij een belangrijke bijdrage levert aan de lokale ontwikkeling, het scheppen en het behoud van banen – zowel in de sector zelf als in de van de visserij afhankelijke sectoren – , de voorziening van verse vis en het behoud van lokale traditionele gebruiken.
De visserijsector maakt echter een sociale en economische crisis door, en daar komen de hoge brandstofprijzen nog eens bij. Deze crisis treft vooral die onderdelen van de vloot met het geringste concurrentievermogen, en dan in de eerste plaats de kustvisserij. Wij geloven dat deze toestand mede het gevolg is van de richtlijnen van het gemeenschappelijk visserijbeleid en de tenuitvoerlegging daarvan. Dat beleid houdt immers geen rekening met de specifieke behoeften van de kustvisserij.
Dit segment van de vloot heeft dus steun nodig, zowel op nationaal als op communautair niveau. We zijn in het algemeen tevreden met dit verslag. Heel belangrijk is volgens ons de stelling dat kleinschalige kustvisserij en de traditionele visvangst binnen de context van het gemeenschappelijk visserijbeleid een specifieke plaats moeten krijgen en dat de bestaande instrumenten moeten worden aangepast om ze beter op de behoeften van deze sector af te stemmen. Belangrijk is ook dat de steun voor de modernisering en renovatie van de kleinschalige traditionele visserij onder het toekomstige Europees Visserijfonds wordt voortgezet.
Desalniettemin volstaat het verslag niet om een onmiddellijk antwoord te verschaffen op de problemen die door de huidige crisis worden veroorzaakt. Het verslag schiet ook tekort met betrekking tot de nieuwe instrumenten die zullen moeten worden gecreëerd om het specifieke karakter van dit segment van de vloot afdoende te beoordelen. We dienen daarom twee amendementen in. In het eerste amendement stellen we dat er een communautair programma moet worden opgezet ten behoeve van de kleinschalige en traditionele visserij. Het gaat daarbij niet alleen om steun voor specifieke projecten; ook is het belang instrumenten te concentreren op dit type visserij en daarvoor middelen beschikbaar te maken. Het tweede amendement roept op tot het aannemen van noodmaatregelen om zo iets te doen aan de ernstige sociaal-economische situatie waarin deze sector verkeert. We stellen daarom voor een tijdelijke regeling voor een nooduitkering in stellen en zo te compenseren voor de sterke stijging van de brandstofprijzen. Ik hoop dat deze twee voorstellen de instemming van het plenum zullen krijgen. 
Sebastiano (Nello) Musumeci,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de rapporteur gelukwensen, omdat hij zo’n heldere en volledige tekst heeft gepresenteerd. Al jarenlang hameren wij op de noodzaak van een duurzame exploitatie van de visstand, in het bijzonder in de Middellandse Zee. Al jarenlang herhalen wij wat met gepaste nadruk wordt gesteld in het verslag waar vandaag over wordt gedebatteerd.
Helaas heb ik door de korte tijd die mij ter beschikking staat, geen kans om een paar interessante onderwerpen uit te diepen zoals de gendergelijkheid in de visserijsector, veiligheid aan boord van vissersboten, alternatieve energiebronnen vanwege de hoge dieselprijs, en modernisering van de vloot.
Ik ben een man van het zuiden, die bijna dagelijks in nauw contact met de zee leeft. Daarom voel ik me gerechtigd erop te wijzen dat de kustvisserij en de ambachtelijke visserij niet alleen een heel belangrijke bron van bestaan zijn voor duizenden Europese gezinnen die de kusten van ons continent bevolken, maar ook een eeuwenoude traditie met zich meedragen die Europa naar onze mening moet steunen en behouden.
Ondersteuning van de kustvisserij betekent onder meer deze in bescherming nemen tegen illegale visserij door vissersboten van buiten de Europese Unie die brutaal en onverstoorbaar te werk gaan zonder zich te bekommeren om kwantiteit, kwaliteit en vissoort. In deze dagen wordt er in Bagnara, in de Zuid-Italiaanse regio Calabrië, voor de zoveelste keer geprotesteerd door de plaatselijke vissersbevolking. De Europese Unie kan geen beperkingen en offers van onze vissers vergen en tegelijkertijd de vloten van buiten de Unie volledig vrij spel laten in de Middellandse Zee.
De kustvisserij kan en moet ervoor zorgen dat deze belangrijke economische activiteit compatibel wordt met een noodzakelijk en verplicht behoud van het zeemilieu. Om deze en andere redenen schaar ik mij volledig achter het huidige verslag, en ik wijs met name op paragraaf 16 van de ontwerp-resolutie, waarin de Commissie wordt opgeroepen om eindelijk het specifieke karakter van kust- en traditionele visserij in het gemeenschappelijk visserijbeleid te erkennen. Tot nu toe is deze kleinschalige visserij stiefmoederlijk behandeld. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik prijs de rapporteur omdat hij hard heeft gewerkt om de aandacht te vestigen op de behoeften van een vaak verwaarloosd onderdeel van de visserijsector. In mijn eigen Noord-Ierse kiesdistrict voelt onze sector eveneens de druk zoals die in dit verslag wordt verwoord, en een recent politiek besluit om geen bijstand toe te kennen aan de witvisvloot ter compensatie van inkomstenderving ten gevolge van de sluiting van visgronden in het kader van het kabeljauwherstelplan heeft de druk op de kustvisserij, alsmede op de visbestanden en de schaal- en schelpdierbestanden, nog verder opgevoerd. De vissers die niet worden gecompenseerd worden immers gedwongen zich op het werkterrein van die sector te begeven.
De ervaring die Britse vissers met het gemeenschappelijk visserijbeleid hebben is – wat de Conservatieve Partij daarover nu ook zegt – zo negatief dat ik daarom en zonder gewetenswroeging niet zou kunnen pleiten voor iets wat in feite neerkomt op de volledige uitbreiding van controles uit hoofde van het gemeenschappelijk visserijbeleid naar de kustvisserij. Daar scheiden zich de wegen van mij en de rapporteur. Hij denkt namelijk dat het antwoord voor de kustvisserij gelegen is in meer Europa. Ik ben het om twee redenen niet met hem eens.
Ten eerste hebben we inderdaad ondersteuning nodig op het gebied van marketing, modernisering van de vloot, brandstof, en passende erkenning van de potentiële behoeften van de kustvisserij, maar het opleggen van Europese harmonisatie – controle op het soort vistuig, het verzamelen van gegevens, een nieuw communautair initiatief – is een pad dat naar ik vrees zal leiden tot beperkingen in plaats van groei.
Ten tweede zullen alleen bepaalde landen de medefinancieringsmogelijkheden benutten die in ruil voor regelgeving en bevoegdheden van de EU zouden kunnen ontstaan. Landen als het mijne, het Verenigd Koninkrijk, beginnen daar niet aan en de ongelijkheid in deze sector binnen Europa zou hierdoor dan ook alleen maar groter worden, in plaats van kleiner, en mijn kustvissers zouden alleen maar last hebben van de regels van de EU, zonder te kunnen profiteren van de beschikbare steun.
Daarom zie ik mij gedwongen te zeggen dat ik dit verslag niet kan steunen, ook al ben ik direct bereid de oprechte motieven te onderkennen die de rapporteur hebben bewogen om het op te stellen. 
Neil Parish (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Ó Neachtain, bedanken en de commissaris hier welkom heten.
Ook ik ben ervan overtuigd dat de kustvisserijgemeenschap absoluut de ruggengraat vormt van onze visserijgemeenschap. Naar aanleiding van onze ervaringen met het gemeenschappelijk visserijbeleid in het zuidwesten van Engeland vrezen we echter voor de gevolgen als dit beleid nog langere tentakels krijgt. Ik denk dat we moeten kijken naar de totale visvangst – dus niet alleen naar wat er in de kustgebieden wordt gevangen, maar ook naar de visvangst verder op zee – want, of we dat nu leuk vinden of niet, de hoeveelheid vis is beperkt en de toekomst van de kustvisserij is in hoge mate afhankelijk van de toegevoegde waarde die aan de gevangen vis wordt gegeven.
Als we het hebben over de kustvisserij, moeten we ook rekening houden met sportvissers en hengelaars, want zij maken zonder meer deel uit van de toekomst. We moeten echt optimaal gebruik maken van de gevangen vis.
Brandstofprijzen en -kosten zijn een belangrijke factor en ook daarbij moeten we naar de toekomst kijken. Nu beschikken we nog niet over elektrische boten, maar in de toekomst misschien wel. De schepen van niet meer dan twaalf meter lang, waarover we het hier hebben, zijn behoorlijk grote vaartuigen waarmee veel vis gevangen kan worden. We moeten dus voorzichtig zijn met de grootte van de netten. Op dat punt ben ik het niet eens met de heer Allister, want we moeten de visbestanden beschermen en ervoor zorgen dat de grotere vissen worden gevangen en de kleinere kunnen doorgroeien. Als we niet onder ogen zien dat de visbestanden afnemen, zal het beleid dat we ontwikkelen nooit leiden tot de extra vis waaraan we met zijn allen behoefte hebben. 
Paulo Casaca (PSE ).
   – Ik wil om te beginnen aansluiten bij al degenen die de heer Ó Neachtain gelukgewenst hebben met zijn uitstekende verslag en al het werk dat hij op dit vlak reeds heeft verricht. Het is een onderwerp dat ons aan het hart gaat.
Ik wil graag zeggen dat kustvisserij een begrip is dat we aan de hand van economische, sociale, ecologische en technische aspecten dienen te definiëren. We zullen echter ook moeten kijken naar de geografische realiteiten die bij dit type visserij een rol spelen. Ik wil daarom de aandacht van de Commissie en dit Parlement vestigen op de toestand in ultraperifere regio’s zoals Madeira en de Azoren. Daar bestaat geen continentaal plat, maar de kustbanken vormen feitelijk het equivalent ervan. Die kustbanken bevinden zich vaak op geruime afstand van de eilanden zelf, maar ze spelen precies dezelfde rol als de kustwateren vlakbij het vasteland.
Voor ons is dit heel belangrijk. Als we deze aanpassing niet maken, kunnen we de toestand waarin deze regio’s verkeren niet goed doorgronden. Ik dring er daarom bij de Commissie op aan hier rekening mee te houden. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de kustvisserij en de problemen van de kustvissers geeft een accuraat beeld van de huidige situatie.
Als onderdeel van de hervormingen is in Polen een groot aantal oude vaartuigen naar de sloop gegaan. Door de beperkte economische levensvatbaarheid van de visbestanden en een gebrek aan financiële middelen zijn die vaartuigen niet door nieuwe vervangen. Daardoor hebben zeer veel familiebedrijven in de visserijsector en in de visverwerkende industrie hun deuren moeten sluiten. Aan de kust zelf is het op dit moment heel moeilijk om verse vis te kopen, terwijl dat een van de dingen is waar toeristen en vakantiegangers juist speciaal voor komen. Een ander probleem is dat in de visserijsector sprake is van een grote uittocht van met name jonge mensen.
Tot de maatregelen die in het verslag worden genoemd, behoren goedkope brandstof, financiële en investeringssteun voor vissers en familiebedrijven alsook loopbaanbegeleiding en opleidingen voor jonge vissers en voor degenen die geïnteresseerd zijn in een baan in de visserij. Door deze maatregelen kan de marginalisatie van de visserijsector effectief worden tegengegaan. De tenuitvoerlegging van deze maatregelen bevordert het behoud van bestaande banen en schept nieuwe banen in regio’s waar op dit moment een grote werkloosheid heerst. In sociale en economische zin is een dergelijke ondersteuning belangrijk. Hierdoor wordt voor de consumenten tevens het behoud gewaarborgd van een unieke lokale keuken op basis van verse vis. Daarbij is met name de introductie van het Europees Visserijfonds van belang. Door dit verslag aan te nemen en de daarin genoemde maatregelen ten uitvoer te leggen, kunnen wij verzekerd zijn van de grote dankbaarheid van vele kustvissers.
Ik wil de heer Ó Neachtain graag bedanken voor het opstellen van dit verslag en ik zal zijn aanbevelingen ondersteunen.
Iles Braghetto (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, ik wil collega Ó Neachtain bedanken voor zijn werk. Hij heeft een nauwkeurige studie gemaakt van de problemen van de kustvisserij in de Europese Unie.
In het verslag wordt terecht en eindelijk opgemerkt dat vrouwen een belangrijke rol vervullen. Bovendien wordt erin erkend welke moeilijkheden vrouwen ondervinden bij het werken in deze sector. Het verslag brengt ook het thema van de veiligheid aan boord ter sprake, het onderstreept het belang van beroepsopleiding en de rol die de kustvisserij kan spelen bij de bescherming en het behoud van het zeekustmilieu.
Ik zal thans twee aspecten naar voren halen die belangrijk zijn voor mijn land, Italië, niet alleen voor het zuiden van dit land maar ook voor de Noord-Adriatische Zee.
In de eerste plaats is het waar dat de visbestanden beschermd moeten worden en dat er wetgeving moet komen om een duurzame en milieuvriendelijke visserij tot stand te brengen. Echter, het voorstel om alle vistechnieken af te schaffen die een bedreiging vormen voor de overleving van de visbestanden aan de kust en voor de economische levensvatbaarheid van het sociale netwerk rondom de visserij, is weliswaar terecht maar het brengt veel mensen in die bedrijfstak in moeilijkheden. Die mensen zouden zonder werk komen te zitten bij gebrek aan deugdelijke alternatieve oplossingen. En dat in een sector die toch al met zo’n ernstige werkgelegenheidscrisis kampt.
In de tweede plaats wordt er onvoldoende aandacht geschonken aan de verenigingen van vissers en de positieve rol die daarvan kan uitgaan voor de sociaal-economische ontwikkeling van gemeenschappen die afhangen van de visserij. Als wij het beheer van de plaatselijke visvangst zouden overlaten aan de lokale gemeenschappen en de lidstaten zou dat het subsidiariteitsbeginsel versterken dat onze vissers bepleiten voor de kustvisserij en zouden hun problemen dichter bij een oplossing worden gebracht.
Ook zouden de regionale adviesraden een dialoog tussen de Europese Unie en de plaatselijke gemeenschappen moeten bevorderen. Die centra, waarvan er zeven zijn gepland maar nog maar vier zijn opgericht, worden niet functioneel of sterk genoeg geacht voor het beheer van de visbestanden in de kleinschalige visserijsector. Het zijn dan ook slechts raadgevende centra.
Ik sluit af met een woord van dank aan commissaris Borg, voor het belangrijke werk dat hij tot stand heeft gebracht, met name in verband met het Groenboek over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Daarin wordt voorgesteld dat de verschillende sectoren die betrokken zijn bij de uitvoering van het zeebeleid met elkaar gaan samenwerken. 
Stavros Arnaoutakis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil uiting geven aan mijn voldoening over alle vaststellingen en voorstellen van de rapporteur, maar ook enkele gedachten formuleren.
Wij weten allen dat de kustvisserij de economische basisactiviteit is in bepaalde minder begunstigde en geïsoleerde regio's van de Europese Unie. Bij wijze van voorbeeld noem ik mijn land, Griekenland, waar in de kustvisserij de meeste vissersboten (96 procent van de totale vissersvloot) en de meeste werkgelegenheid te vinden zijn. Daarom moet deze bedrijfstak worden gesteund om vervanging en modernisering van de boten mogelijk te maken.
De komst van jonge werknemers in de kustvisserij, ongeacht eventuele familiebanden, vereist dat er een concreet steunbeleid wordt toegepast. In het verslag zelf staat immers dat zowel de scheepseigenaren als de werknemers in moeilijke financiële omstandigheden verkeren en een beperkte kredietwaardigheid hebben. Dat zijn allemaal factoren die een negatieve weerslag hebben op het aantrekken van jongeren tot het beroep. Dit beleid zou afgezien van beroepsopleiding ook specifieke prikkels moeten omvatten voor jonge vissers.
De rol en bijdrage van vrouwen aan de gezinsbedrijven in de kustvisserij moet erkend worden. De Europese Unie moet hulp bieden bij de organisatie van de kustvisserij. Zij moet de verenigingen van vissers steunen bij het verwezenlijken van infrastructuren, het in het verkeer brengen van de producten en bij de verbetering van de vismethoden. Hierbij moeten wij aantekenen dat de organisatie van de vissers dusdanig is dat zij niet naar behoren vertegenwoordigd zijn in de besluitvormingsorganen en op hoorzittingen.
Bijgevolg moet een van onze doelstellingen in het kader van de raadpleging zijn ervoor te zorgen dat de organisaties van de kustvisserij uit heel de Europese Unie betrokken worden bij de dialoog waarmee de prioriteiten maar ook het tijdschema voor de volledige tenuitvoerlegging op lokaal, regionaal maar ook Europees vlak worden vastgesteld. 
Zdzislaw Kazimierz Chmielewski (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Ó Neachtain is een interessant voorbeeld van een rapporteur die op zoek is naar de wortels van een uiterst ingewikkeld probleem, een probleem dat overigens niet eenvoudig in kaart te brengen is. Ik doel daarmee op de kustvisserij. In de algemene zin bestrijkt deze term namelijk nog steeds de industriële, de ambachtelijke en de hobbyvisserij. Net als bij elk ander gebied dat moeilijk te definiëren is en een ambigu karakter heeft, is ook de kustvisserij tot een gemarginaliseerd bestaan gedoemd en komt deze sector niet in aanmerking voor de belangrijkste communautaire financieringsstromen of investeringsprogramma’s. Daarbij dient bedacht te worden dat de kustvisserij verantwoordelijk is voor ongeveer 80 procent van alle zeevisserij. Er is een gebrek aan investeringen in deze sector, die genegeerd wordt en die daarnaast met grote technische, sociale en economische problemen te kampen heeft.
Het gebrek aan investeringen om de visuitrusting te moderniseren, leidt in toenemende mate tot vaartuigen met mankementen en, erger nog, vaartuigen die zinken. Elke dag worden de omstandigheden en vangstcijfers slechter. Deze populaire vissector met een lange traditie lijkt ook steeds minder duidelijke toekomstperspectieven te hebben. De roep om actie is dan ook volkomen terecht. Die actie is nodig om de fundamenten van de kustvisserij zeker te stellen. De lidstaten dienen gemeenschappelijke beschermingsmechanismen ten uitvoer te leggen om het bestaan van de kustvisserij te garanderen. Die mechanismen zijn het effectiefst indien er niet alleen rekening wordt gehouden met de specifieke situatie in de kustvisserij, maar ook met de inherente omstandigheden, technische behoeften en het economische kader van de betreffende kustzones.
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, ook ik wil de rapporteur van harte gelukwensen met zijn inderdaad uitstekende verslag.
De kustvisserij is bijzonder belangrijk: economisch, sociaal, cultureel en ecologisch. Economisch omdat hiermee de mensen in verafgelegen, insulaire en vaak arme gebieden een inkomen wordt verzekerd. Sociaal omdat het meestal gaat om kleine gezinsbedrijven die zullen verdwijnen als de kustvisserij verdwijnt. Cultureel omdat deze gebieden een duidelijk traditioneel stempel dragen, en als deze vissers zouden verdwijnen zou er met hen een stukje Europese beschaving verdwijnen. Ecologisch omdat dit soort visserij geen schade of, in vergelijking met andere visvangsten, de minst mogelijke schade veroorzaakt. Laten wij niet vergeten dat 44 procent van alle banen in de visserijsector te vinden zijn in de kustvisserij, en dat 75 procent van de visserijvloot in de Europese Unie is ingezet in de kustvisserij. Deze twee cijfers spreken boekdelen.
Ik wilde nog zeggen dat het noodzakelijk is de kustvisserij te beschermen, en als wij zeggen ‘beschermen’ doelen wij op veilige vaartuigen. De mensen die de zee op varen om te gaan vissen, moeten het gevoel hebben dat zij veilig weer naar huis zullen terugkeren. Daarom moet steun worden gegeven aan de modernisering.
Ook moeten jongeren tot het beroep worden aangetrokken, aangezien de bevolking vergrijst. Verder moeten er afzetmogelijkheden worden geboden voor de producten, opdat het geld van de consument niet in de zakken van tussenpersonen terechtkomt maar in die van de vissers. Ook moet het hoofd worden geboden aan problemen als prijsstijgingen. Tot slot moeten grote inspanningen worden ondernomen om de zeeën schoon te houden, omdat er anders geen vissen in onze zeeën zullen zwemmen, en om nog een hele reeks andere redenen. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigden bedanken voor hun waardevolle opmerkingen, en ik heb kennis genomen van de diverse punten die zij aan de orde hebben gesteld. Ik zal kort ingaan op een aantal ervan.
Allereerst ben ik het ermee eens dat vrouwen alle gelegenheid moeten krijgen en moeten nemen om gendergelijkheid te realiseren. De Commissie zal haar uiterste best doen om dit met alle beschikbare middelen te verwezenlijken in de visserijsector, en dan met name in de kustvisserij, waarin vrouwen een prominentere rol spelen dan in de rest van de visserijsector.
Wat drie specifieke opmerkingen betreft die zijn gemaakt: het al dan niet toekennen van compensatie aan vissers die te maken krijgen met de stillegging van visserijactiviteiten is een nationale aangelegenheid en de maatregelen op het vlak van verslaglegging en controle zijn veeleer gericht op grotere dan op kleinere vaartuigen. Kleinere vaartuigen zijn in veel gevallen ofwel uitgezonderd, of de eisen waaraan zij moeten voldoen zijn minder streng.
Met betrekking tot het specifieke karakter van de kustvisserij moet ik wederom onderstrepen dat een en ander tot een afstand van twaalf zeemijlen grotendeels onder de bevoegdheden van de lidstaat valt. De EU speelt niet echt een rol in de controle op de visserij binnen de grens van twaalf zeemijlen, behalve in uitzonderlijke gevallen. Verder ben ik het ermee eens dat er rekening moet worden gehouden met het specifieke karakter van verschillende kustgebieden. We doen dat ook in het voorstel over de Middellandse Zee, en ik hoop dat ik later dit jaar naar de Raad terug kan om te proberen het voorstel over de Middellandse Zee goedgekeurd te krijgen.
Zoals ik in mijn inleidende opmerkingen al zei, kent het Europees Visserijfonds een behoorlijk uitgebreide voorziening ter bevordering van de kleinschalige kustvisserij. Ik wil verder graag zeggen dat we er, na een lange en moeizame evenwichtsoefening, eindelijk in geslaagd zijn een compromis te sluiten op basis waarvan het Coreper overeenstemming kan bereiken over het Europees Visserijfonds. Dit onderwerp zal maandag als "A-punt" op de agenda staan tijdens de Raad Landbouw en Visserij.
Om aan te geven hoe met het Europees Visserijfonds gepoogd wordt steun te geven aan de kleinschalige kustvisserij, is er allereerst sprake van een verlaging van de particuliere bijdrage voor de modernisering van vaartuigen voor eigenaars van kleinere schepen tot 20 procent. Het Europees Visserijfonds biedt hun een gunstiger behandeling met betrekking tot de voorwaarden voor vervanging van de motor voor vaartuigen van niet meer dan twaalf meter lang. In dat geval kunnen motoren namelijk één op één worden vervangen zonder vermindering van capaciteit. Ook wordt er bij de lidstaten op aangedrongen "veiligheidstonnage" toe te kennen, bij voorkeur aan kleinere vaartuigen.
Het Europees Visserijfonds biedt jonge vissers verder de mogelijkheid te profiteren van gunstige voorwaarden voor opleidingen en de aanschaf van een eerste tweedehands vaartuig. Het fonds kan ook worden gebruikt voor projecten die tot doel hebben gendergelijkheid te verwezenlijken. Het voorziet in de bevordering van de verwerking en verkoop, waarvan kustgemeenschappen en vissers de vruchten zouden kunnen plukken.
De Commissie zal de uitkomsten van het onderzoek waartoe zij eerder dit jaar opdracht heeft gegeven nauwkeurig bekijken zodra die beschikbaar komen, en zij zal op basis van die bevindingen besluiten welke maatregelen er volgend jaar kunnen worden voorgesteld en of er ruimte is voor een communautair initiatief op het gebied van de kustvisserij. Het verslag van de heer Ó Neachtain zal hierbij in aanmerking worden genomen. Ik ben echter van mening dat we in een sector als deze niet moeten overreguleren; we moeten kustvissers voornamelijk helpen met bijstand die gericht is op het overwinnen van de hindernissen waarmee zij bij de uitoefening van hun beroep worden geconfronteerd. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.
Francesco Musotto (PPE-DE ).
   De visserijsector in Italië kampt met beheerskosten die in de afgelopen drie jaar boven de 40 procent zijn gestegen en een inkomensderving die rondom de 25 procent ligt. Deze economische en sociale crisis treft vooral de minder concurrerende segmenten van de vloot. In de kustvisserij zijn de ergste klappen gevallen. Deze bedrijfstak gaat het zwaarst gebukt onder de hoge instabiliteit van de brandstofkosten en de toename van de variabele kosten.
Naast economische problemen kampt de kustvisserij ook met een gebrek aan specifieke regelgeving. De Europese Unie moet een realistische houding aannemen en toestemmen in definities die niet buitensporig streng zijn. De toekomstige verordening voor de Middellandse Zee bijvoorbeeld zou moeten voorzien in de mogelijkheid van aanpassingen op nationaal niveau.
De Commissie moet erkennen dat de kleine kustvisserij en de ambachtelijke visserij binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid een bijzondere plaats innemen. Met het oog daarop moet zij rekening houden met het feit dat bepaalde kustzones, met name eilandgebieden of ultraperifere gebieden, sterk afhankelijk zijn van de visserij en de daaraan gerelateerde verwerkingsindustrie. De Commissie moet bezien tot op welke hoogte de huidige middelen geschikt zijn om tegemoet te komen aan de behoeften van de sector, door de vertegenwoordigers van de beroepsgroepen nog meer in het besluitvormingsproces te betrekken. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – In Ierland is de kustvisserij een sector van bijzonder maatschappelijk en economisch belang, die werkgelegenheid biedt, afgelegen kustgemeenschappen in stand houdt en traditionele culturen beschermt. Voor deze sector is het doorgeven van vaardigheden en kennis van generatie op generatie noodzakelijk. Het is belangrijk dat een dergelijke sector bloeit. De uitsluiting van de kustvisserij uit de geldende communautaire wetgeving schept een klimaat waarin zelfs het overleven van de sector twijfelachtig is.
Het is van groot belang dat de kustvisserij wordt ontwikkeld, waardoor zij aantrekkelijk wordt voor jongeren op zoek naar werk. Het werk wordt over het algemeen immers geassocieerd met lage lonen en onbetrouwbaarheid. Velen in de sector moeten op zoek naar ander deeltijdwerk om hun inkomen aan te vullen, terwijl de economische opbloei van de Keltische tijger in Ierland beter betaalde en stabiele banen voor jonge werkenden heeft opgeleverd.
Een kwestie die moet worden aangepakt is de investeringssteun uit hoofde van het Europees Visserijfonds voor kustvissers die zwaar worden getroffen door wijzigingen in wetgeving of beleid in verband met deze vorm van visserij. Vanaf 2007 krijgen 1 200 Ierse zalmvissers te maken met het verlies van hun levensonderhoud vanwege dit soort wijzigingen.
Kustvissers zijn buitengewoon kwetsbaar voor de gevolgen van de aanwijzing van speciale beschermingszones. Het is noodzakelijk dat er voorzieningen worden getroffen om degenen die te maken krijgen met de aanwijzing van dergelijke zones te compenseren. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie: Uitvoeringsmaatregelen (niveau 2) van Richtlijn 2004/39/EG. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, namens mijn collega, de heer McCreevy, die hier vanavond niet aanwezig kon zijn, wil ik mevrouw Kauppi bedanken, die een uitstekend rapporteur is gebleken vanwege haar beheersing van dit moeilijke en zeer technische onderwerp alsmede haar bereidheid om constructief samen te werken met de Commissie en alle betrokken partijen. Zij heeft eersteklas werk geleverd, evenals mevrouw Berès, de voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken. We zijn verder dank verschuldigd aan het Comité van Europese effectenregelgevers voor zijn uitstekende werk.
In de verklaring van de heer Prodi is vastgelegd dat de Commissie toezegt zo veel mogelijk rekening te houden met het standpunt van het Parlement. We hebben aan die toezegging meer dan voldaan. We hebben zelfs ongeveer 90 procent van de amendementen van het Parlement verwerkt in de door de Commissie voorgestelde maatregelen, waarover het Comité van Europese effectenregelgevers eind deze maand zal stemmen. We zijn het op alle hoofdpunten met elkaar eens.
De institutionele samenwerking met betrekking tot dit dossier is voorbeeldig geweest. Dit laat zien dat het Parlement, de Commissie en de lidstaten verstandig en pragmatisch kunnen samenwerken om een resultaat te boeken dat het juiste is voor de Europese financiële markten en de beleggers en consumenten in Europa.
De Lamfalussy-procedure, aan de ontwikkeling waarvan we allemaal hard hebben gewerkt, functioneert. Natuurlijk is het belangrijk om zo snel mogelijk overeenstemming te bereiken over het wettelijke evocatierecht van het Europees Parlement. De Commissie staat hierachter. Wij zijn van mening dat Lamfalussy-procedures ons de komende jaren goed van pas zullen komen, omdat zij ons in staat stellen onze wetgeving snel aan te passen zodat wij gelijke tred kunnen houden met markt- en technologische ontwikkelingen, zonder het essentiële democratische beginsel van overboord te zetten.
De richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten zal de concurrentie tussen beleggingsondernemingen, effectenbeurzen en andere handelsplaatsen intensiveren, het niveau van de dienstverlening aan beleggers verbeteren en bedrijven voordeel opleveren doordat de kosten van kapitaal lager worden. De richtlijn zal het Europees paspoort voor beleggingsondernemingen actualiseren, waardoor dergelijke ondernemingen overal in de Europese Unie activiteiten kunnen ontplooien op basis van één vergunning en in verband met een breed scala aan financiële instrumenten. Hierdoor zal niet alleen de grensoverschrijdende concurrentie worden aangemoedigd, ook het scala aan producten en diensten waartoe beleggers toegang hebben en de markten die ondernemingen kunnen aanboren zullen diverser worden. Het is echter cruciaal en essentieel dat de regels voor de bescherming van beleggers op een hoog niveau geharmoniseerd zullen worden zodat beleggers met vertrouwen gebruik kunnen maken van de diensten van beleggingsondernemingen, ongeacht waar in Europa zij zich bevinden en in welk Europees land een beleggingsonderneming is gevestigd. Bovendien zijn deze regels gebaseerd op bepaalde beginselen, waardoor ondernemingen verplicht zijn met hun gedrag en handelswijze altijd het belang van hun cliënten te dienen.
De snelle mondialisering van de financiële markten is een kans voor Europa. Deze maatregelen tot uitvoering van de richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten betekenen dat we in een goede positie verkeren om voorop te blijven lopen. Onze financiële markten zijn gezond. Zij maken een sterke groei door en zijn klaar voor nog snellere groei in de toekomst naarmate de Unie zich verder uitbreidt, onze middenklasse groeit en mensen in toenemende mate de verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen pensioenvoorziening.
Ons gemeenschappelijke regelgevingskader is min of meer voltooid. De richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten is het laatste puzzelstukje op het gebied van deze snel integrerende markten. Het Europese financiële landschap wordt commercieel aantrekkelijker. Nog los van politieke overwegingen zijn de mogelijke maatregelen inzake effectenbeurzen een blijk van vertrouwen in Europa, in onze effectenbeurzen, in onze technologische capaciteiten en in ons regelgevingskader. Wat uiteindelijk telt, is dat de totale kosten van kapitaal in de EU voor alle economische actoren in de EU zo laag mogelijk blijven, dat de Europese regelgevers de financiële markten in de Europese Unie naar behoren reglementeren, dat de markten van de Europese Unie krachtig kunnen groeien, dat de grensoverschrijdende kosten voor clearing en afwikkeling aanzienlijk worden verlaagd en dat de Europese Unie, via haar nieuwe regelgevingskader, invloed kan uitoefenen op haar financiële banden met de rest van de wereld en de krachtige ontwikkeling ervan kan bevorderen, waarbij zij het goede regelgevingsmodel dat zij gestalte geeft gebruikt als paspoort.
De richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten is een belangrijke stap op weg naar de positionering van Europa als mondiaal koploper op het gebied van financiële dienstverlening. Daarom is de Commissie het Parlement ook bijzonder dankbaar voor zijn medewerking aan dit cruciale onderwerp. 
Piia-Noora Kauppi,
   . – Mijnheer de Voorzitter, we mogen allemaal bijzonder tevreden zijn met de onderhavige ontwerpresolutie. Zij is gebaseerd op een opmerkelijke inspanning van de Commissie, het Europees Parlement, het Comité van Europese effectenregelgevers en marktpartijen, die geleid heeft tot de geslaagde totstandkoming van de uitvoeringsmaatregelen voor de richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten.
De richtlijn zelf is ronduit revolutionair als men kijkt naar de manier waarop de beleggingsmarkten in de EU ermee worden opengesteld en er betere garanties op het vlak van de bescherming van beleggers worden gerealiseerd in vergelijking met eerder wetgeving. De uitvoeringsmaatregelen die aan ons voorliggen en waarin zo'n zeventien kernbepalingen van de richtlijn worden uitgewerkt vormen een evenwichtig en weloverwogen regelgevingskader om deze met elkaar samenhangende beloften te verwezenlijken.
De procedure waarmee deze uitvoeringsmaatregelen zijn opgesteld is ook van bijzondere betekenis. Dit is de eerste keer dat het Europees Parlement volledig betrokken is geweest bij de totstandkoming van uitvoeringswetgeving in de comitologiefase. Uiteindelijk bedraagt het percentage door het Parlement ingediende amendementen dat naar verwachting door het Comité van Europese effectenregelgevers zal worden goedgekeurd ongeveer 87 procent. Dit is een buitengewoon goed resultaat als we dat bijvoorbeeld afzetten tegen wat we voor elkaar kregen bij de onderliggende richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten, toen dit percentage ongeveer 50 procent was. Alle betrokken partijen mogen met recht trots zijn op de manier waarop we erin zijn geslaagd potentiële interinstitutionele valstrikken te vermijden, want we weten allemaal dat de rol van het Parlement in de comitologieprocedure het onderwerp is van een bij tijd en wijle verhit debat. Het is zelfs zo dat we nog altijd enkele antwoorden van de Commissie en de Raad tegoed hebben.
Toch wil ik in het bijzonder de Commissie bedanken voor haar bereidwillige en nuttige samenwerking met mij en de Commissie economische en monetaire zaken, die een grote rol speelde bij het boeken van dit zeer positieve resultaat. Ik ben het eens met de opmerkingen die de Commissie op maandag maakte en die erop neerkwamen dat we een historisch resultaat hebben geboekt, niet alleen voor de financiële markten, maar ook wat betreft de manier waarop niveau 2-wetgeving en andere comitologiewetgeving tot stand komt.
Ondanks het positieve resultaat, wil ik nog enkele punten aan de orde stellen. Ik vond het nogal onthutsend dat de Commissie niet akkoord ging met onze wijziging die tot doel had meer duidelijkheid te verschaffen over de verplichtingen van beleggingsondernemingen tegenover hun cliënten op het gebied van de "optimale uitvoering" wanneer zij voor eigen rekening orders uitvoeren. Ik hoop dat de Commissie en de nationale regelgevers de uiteindelijke bepaling zullen interpreteren in het licht van de overeenstemming die hierover is bereikt in de niveau 1-richtlijn. Bovendien had ik graag wat meer flexibiliteit gezien als het gaat om het oponthoud bij de bekendmaking van omvangrijke transacties. We zullen waakzaam moeten zijn en onmiddellijk een beroep moeten doen op de herzieningsclausule zodra blijkt dat vroegtijdige melding van omvangrijke transacties schadelijk is voor de verschaffing van liquiditeit aan cliënten, waardoor dit duurder wordt, of dat EU-markten aan concurrentiekracht verliezen ten opzichte van markten in andere delen van de wereld.
Tot slot had ik gehoopt dat er een modernere interpretatie van de handel in derivaten gevonden zou worden. Het is belangrijk om de niveau 2-maatregelen direct te wijzigen als blijkt dat nieuwe cliënten en nieuwe markten, voornamelijk bij transacties via internet, worden benadeeld.
Het aantal kritiekpunten valt echter in het niet bij het over het algemeen positieve resultaat. Ik bedank alle deelnemers en al mijn collega's die aan deze onderneming hebben bijgedragen. 
Pervenche Berès,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, zegt u de heer McCreevy maar dat wij hier, in het Europees Parlement, vanavond voor het eerst de Lamfalussy-procedure volledig toegepast hebben. Ik denk dat de bijdrage die het Europees Parlement in dit verband geleverd heeft van iedereen de kwalificatie uitstekend en vakkundig krijgt, zoals iedereen ook tevreden zal zijn over het feit dat wij ons ervoor ingezet hebben dat ook op niveau 2 sprake is van het evenwicht tussen openstelling van de markten en het beginsel van transparantie dat we voor niveau 1 vastgelegd hebben.
Met wat wij hier in het Europees Parlement gedaan hebben, hebben we laten zien dat het Parlement een nuttige bijdrage kan leveren aan een goed verloop van de zogeheten Lamfalussy-procedure, en een en ander geeft ons reden te hopen dat het akkoord inzake de comitologie de rechten van het Parlement zal waarborgen. Daarnaast zijn wij ingenomen met het feit dat de Commissie een aantal van onze voorstellen voor meer evenwicht op het gebied van transparantie en consumentenrechten overgenomen heeft.
Tot slot zou ik willen wijzen op hetgeen in onze resolutie wordt gezegd over de rol, bevoegdheden en mogelijkheden tot ingrijpen van de regelgever voor de markten, het Comité van Europese effectenregelgevers (CEER), dat de werkzaamheden van de nationale regelgevers coördineert. De lidstaten dienen hun verantwoordelijkheid te nemen en dit orgaan de middelen ter beschikking te stellen die het nodig heeft om toe te zien op een adequate uitvoering van deze richtlijn, die van groot belang is voor een efficiënte financiering van onze economie.
Mijnheer de commissaris, toen wij met dit avontuur begonnen, pleitten sommige leden van de Commissie economische en monetaire zaken ervoor dat wij ons, behalve met de markt zelf, ook met zaken zouden bezighouden die zich verderop in de keten afspelen, de -activiteiten, de afwikkeling dus. U hebt zelf aangegeven dat die activiteiten op dit moment te duur zijn. Ik ben niet echt een groot liefhebber van marktwerking, maar ik denk dat wat elders toegepast wordt ook hier toegepast moet worden, namelijk ontkoppeling; dat zou een goede manier zijn om de kosten omlaag te brengen. Ik hoop dat de commissaris niet te laat en ook niet te voorzichtig optreedt op dit vlak, en dus handelt in lijn met hetgeen hij tegenover bepaalde marktspelers heeft verklaard. 
Margarita Starkevičiūtė,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn hartelijke dank betuigen aan het adres van al degenen die hebben deelgenomen aan de voorbereiding van deze resolutie en documenten, en met name de amendementen, waardoor de juridische voorwaarden werden gecreëerd voor het ontstaan van een gemeenschappelijke markt voor investeringsdiensten. Ik vertegenwoordig een kleine en nieuwe lidstaat van de Europese Unie en voor mij is de vriendelijke medewerking van vakkundige en meer ervaren collega’s het beste bewijs dat wij kunnen samenwerken in een uitgebreid Europa en belangrijke hervormingen kunnen doorvoeren. Ik vind het echt noodzakelijk om dat te onderstrepen.
Ik wilde echter ook nog zeggen dat wij naar de toekomst moeten kijken, aangezien de snelle en ambitieuze ontwikkeling van de financiële markten ons elke dag voor nieuwe taken plaatst. Het is spijtig dat de heer McCreevy niet deelneemt aan onze debatten van vandaag en dat hij, noch de Europese Commissie, een grote rol heeft gespeeld in de huidige reorganisatieperiode van de financiële markt van Europa.
Daarom wil ik, uitgaande van mijn eigen ervaringen, wijzen op de vraagstukken die moeten worden beklemtoond als wij de uitdagingen van de mondiale financiële markt bespreken. Mijns inziens moet het ons strategisch doel zijn om de weg te volgen naar de ontwikkeling van een specifiek eigen reguleringsmodel voor de financiële markt in Europa. Wij moeten hier steeds meer op hameren, nu wij verloren lijken te zijn temidden van agressief expanderende markten. Wij hebben onze eigen, bijzondere financiële-markttradities in Europa en moeten deze versterken en ook vaker noemen. Ik ben het eens met de commissaris dat Europa nu een enorme kans krijgt om het voortouw te nemen in de regulering van de financiële markt, gezien de zeer grondige reguleringspraktijken in de Verenigde Staten van Amerika en de reguleringsproblemen in de landen met opkomende economieën.
Wat moeten de elementen zijn van dat specifiek Europees model?
Ten eerste moeten wij duidelijk verklaren dat wij regelgeving gebaseerd op principes zullen gebruiken, en niet zullen streven naar regelgeving met gedetailleerde voorschriften. Een op principes gebaseerde regelgeving is veel flexibeler, hetgeen betekent dat men snel kan reageren op de veranderingen op de wereldmarkt. Bij de voorbereiding van de MiFID-documenten werd gezegd dat een meer gedetailleerde regelgeving een gelijke aanpak zou garanderen bij de uitvoering van de geanticipeerde maatregelen in alle landen van de Europese Unie, maar hetzelfde kan worden bereikt met een betere coördinatie van de activiteiten van de toezichthoudende instanties.
Ten tweede moet het model bestaan uit bepalingen die aanzetten tot convergerende interpretaties en vereisten van de toezichthoudende instanties. Regels zullen niet bijdragen aan het vermijden van, laat ik zeggen, de uiteenlopende financiële culturen in zuid-Europa, Groot-Brittannië en noord-Europa. Daarom moeten wij vertrouwen op en de ervaringen op de noordelijke markten, wanneer wij coördineren met het oog op gemeenschappelijke interpretaties van de rechtsvoorschriften. Ik ben sceptisch ten aanzien van de voorstellen van de Europese Centrale Bank om geharmoniseerde normen in het leven te roepen, of ook ten aanzien van de voorstellen om meer juridische documenten te verschaffen voor de vestiging van de markt. Documenten hebben wij voldoende, we moeten gewoon meer aandacht schenken aan de convergentie daarvan. Natuurlijk zal de financiële markt in de toekomst zijn eigen toezichtsorgaan nodig hebben, maar dat is iets voor de toekomst en momenteel niet erg praktisch.
Ten derde wil ik nog opmerken dat bij de beoordeling van de efficiëntie van de financiële markt rekening moet worden gehouden met de meningen van de eindgebruikers, hetgeen scheiding van diensten, openbaarmaking van de interne uitgaven van enorme financiële conglomeraten en bekendmaking van belangenconflicten betekent. 
Alexander Radwan (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, beste collega’s, allereerst zou ik de rapporteur, mevrouw Kauppi, en alle anderen die zich over dit bijzonder complexe thema gebogen hebben hartelijk willen danken voor hun grote inzet.
Opnieuw moet ik hier mijn diepe teleurstelling uiten over het Bureau. Vandaag is een historische dag, waarop het bewijs geleverd is dat parlementaire deelname aan de comitéprocedure effectief is. Wij, de vertegenwoordigers van de burgers, de mensen van Europa, bereiken binnen de instellingen iets en als we daar kort voor middernacht over debatteren, krijgen we te horen dat we het kort moeten houden. En dat is waarachtig niet de eerste keer! Ik weet dat het het Bureau en het bestuur niets kan schelen, maar toch blijf ik het herhalen: we moeten het publiek laten zien over welke rechten het Parlement beschikt.
We hebben het op dit moment over een versterking van de rechten van het Parlement binnen de comitéprocedure en dan met name binnen de Lamfalussy-procedure. In de week waarin de beslissende vergaderingen plaatsvinden, agendeert het Bureau het thema voor een tijdstip tegen middernacht. Een slechter teken valt er op organisatorisch vlak nauwelijks te geven. Het positieve signaal van deze avond is dat we bewezen hebben dat het Parlement als een coöperatieve partner deel kan nemen aan de dialoog tussen Raad en Commissie en dat ons niets te verwijten valt. Ik roep de Raad op dit goede voorbeeld deze en komende week te volgen. We hebben bewezen dat we in het kader van de comitéprocedure tot besluiten kunnen komen die doelmatiger zijn en beter wetgeven mogelijk maken en die zodoende ook het voortbestaan van de Lamfalussy-procedure mogelijk maken, dat wil zeggen het controlerecht van het Parlement, het tijdig informeren van het Parlement en een bijbehorende institutionalisering van de alsmede het perspectief daarop. Over een en ander zouden hier besluiten moeten worden genomen.
Ik zie dat de voorzittershamer weldra geheven zal worden. In dit Huis gaat er niets boven tijd. Desalniettemin dient de Commissie erop toe te zien dat er op de financiële markten, waar deze richtlijn om draait, in de toekomst een Europees model komt dat recht doet aan alle sterke kanten van de betrokken partijen. 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Radwan, ik zou u erop willen wijzen dat onze agenda niet door het Bureau wordt vastgesteld, maar door de Conferentie van voorzitters. 
Ieke van den Burg (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de opmerkingen van verschillende sprekers dat het hier gaat om een historisch moment. Ik doel hiermee niet op het tijdstip van vijf minuten voor middernacht, maar op het historische moment waarop we dit stevige akkoord hebben bereikt en het voorstel konden wijzigen. Ik zeg met nadruk "wijzigen", omdat de Commissie niet erg geporteerd is van dergelijke bewoordingen, maar volgens mij is dat wat we hebben gedaan, dankzij de goede samenwerking en de professionele houding van de betrokkenen.
Ik wil verder onze gehechtheid aan de Lamfalussy-procedure en de samenwerking tussen de verschillende spelers op dit terrein benadrukken, en onderstrepen wat mevrouw Berès zei over de rol van de regelgevers en het belang om ook de middelen te krijgen om de wetgeving en de maatregelen die we nu hebben aangenomen te handhaven. Voor de handhaving zijn middelen en instrumenten nodig en het is aan de lidstaten die te verschaffen.
De laatste opmerking die ik wilde maken heeft betrekking op iets wat we volgens mij moeten bespreken met de verantwoordelijke commissaris, de heer McCreevy. Ik hoop dat we hem kunnen uitnodigen voor de volgende vergaderperiode in Straatsburg om met hem – wellicht op een iets vroeger tijdstip – te debatteren over de ontwikkelingen op de effectenbeurzen. Ik verbaasde mij met name over iets wat hij eergisteren zei tijdens een toespraak in Ierland. Hij vergeleek de mondialisering van de financiële markten met een oceaanstomer en zei dat de Europese Unie op de brug staat, het roer in handen heeft en het voortouw neemt in dit proces. Wij zijn er niet zo zeker van dat dit inderdaad het geval is, want de Commissie stelt zich niet proactief op met betrekking tot wat er op dit moment in de markt gaande is. We willen hierover graag met hem in debat gaan. 
Joe Borg,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik bedank het Parlement voor de bijzonder waardevolle bijdrage die het heeft geleverd aan het gehele proces. Ik beschouw dit als een perfect voorbeeld van hoe goed de drie instellingen met elkaar kunnen samenwerken ten voordele van de Europese financiële markten.
Europa mag er vandaag trots op zijn dat het zichzelf uitrust met een regelgevingskader voor financiële markten dat het tot koploper maakt van de financiële wereldcentra en dat het concurrentievermogen van de Europese economie als geheel vergroot. Ik feliciteer iedereen met het behalen van dit resultaat.
Over de twee voorgestelde amendementen die door de Commissie niet zijn aanvaard – de amendementen 4 en 7, waarnaar de rapporteur verwees – wil ik zeggen dat de Commissie voorstander is van een flexibeler aanpak met betrekking tot de identificatie van cliënten bij transactiemeldingen. De praktijken, alsmede de beoordeling van het nut van de identificatievereiste, verschillen per lidstaat. Het kan een middel van onschatbare waarde zijn bij het onderzoek naar marktmisbruik. De Commissie geeft er de voorkeur aan deze kwestie in dit stadium buiten de harmonisatie te houden.
De Commissie is geen voorstander van amendement 7, dat verband houdt met het oponthoud bij de bekendmaking van informatie over portefeuilletransacties. Ons huidige voorstel over portefeuilletransacties is dat de pakketregeling afzonderlijk geldt voor elk aandeel in de portefeuille. Als het amendement zou worden aangenomen, zou dit de transparantievereisten kunnen aantasten. Door in een portefeuilletransactie slechts één transactie op te nemen waarvoor oponthoud is toegestaan, zou immers oponthoud voor de gehele portefeuille kunnen worden verkregen.
Tot slot ben ik er zeker van dat commissaris McCreevy gaarne gehoor geeft aan uw uitnodiging om dit onderwerp verder met u te bespreken tijdens de volgende vergaderperiode in Straatsburg. 
De Voorzitter.
   – Ik heb een ontwerpresolutie ontvangen, ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement(1).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 

