Hervatting van de zitting
De Voorzitter.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement die op donderdag 14 maart 2002 werd onderbroken, te zijn hervat.
Ik moet u mededelen dat ik deze plaats heb ingenomen omdat de Voorzitter, de heer Cox, nog onderweg is naar Straatsburg. Hij komt terug uit Groot-Brittannië, waar hij vanmorgen vroeg zijn condoleances heeft betuigd aan het koningshuis van Groot-Brittannië wegens het overlijden van de koningin-moeder.
Te harer nagedachtenis zal morgen een minuut stilte in acht worden genomen.

De Voorzitter.
 Waarde collega's, tijdens de nacht van 26 maart jongstleden hebben zich twee verschrikkelijks gebeurtenissen voorgedaan in de Franse stad Nanterre. Tijdens de vergadering van het gemeenteraadsbestuur heeft een gewapende man het vuur geopend op leden van het gemeenteraadsbestuur. Acht gemeenteraadsleden kwamen daarbij om het leven en veertien werden zwaar gewond.
Ik wil de stad Nanterre, de gemeenteraad en de nabestaanden van de slachtoffers namens het Europees Parlement van harte condoleren en ons diep medeleven betuigen. Ik wil eveneens de moed loven van de gemeenteraadsleden die erin geslaagd zijn de binnengedrongen man te ontwapenen.
Verder is op 21 maart Juán Priede Pérez, het enige socialistische gemeenteraadslid van het dorp Orio in Baskenland, door terroristen vermoord. Diezelfde dag nog hebben wij namens het Parlement onze condoleances overgebracht aan de familie van de heer Priede en de Spaanse socialistische partij, en ons medeleven betuigd aan de Spaanse autoriteiten. De moord op Juán Priede Pérez toont eens te meer aan dat deze terroristen het recht op leven met voeten treden. Zij deinzen er zelfs niet voor terug om iemand te vermoorden die zich inzet voor het welzijn van zijn medeburgers, en minachten het recht op deelname aan het plaatselijke politieke leven en op uitoefening van de democratische rechten.
Geachte afgevaardigden, ik verzoek u ter nagedachtenis van de genoemden een minuut stilte in acht te nemen.
(Het Parlement neemt een minuut stilte in acht)

Nogueira Román (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat er tijdens deze vergadering een resolutie over het Israëlisch-Palestijnse probleem zal worden aangenomen, maar mijns inziens mogen wij niet van start gaan zonder eraan te herinneren dat er op Palestijns grondgebied 200 mensen vermoord zijn en dat het Palestijnse volk wordt vernederd door een staatsleger.
Ik acht het derhalve noodzakelijk dat deze vergadering wordt ingeluid met ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter.
Mijnheer Nogueira Román, ik verzoek u uw opmerking te herhalen als de kwestie van het Midden-Oosten aan de orde is.

Evans, Jonathan (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil via u Voorzitter Cox bedanken voor het feit dat hij vandaag het Verenigd Koninkrijk bezoekt. In dat verband wil ik ook graag namens de christen-democratische fractie zeggen dat een aantal van mijn Britse collega's morgen graag op de een of andere manier wil deelnemen aan de staatsbegrafenis van de koningin-moeder. Deze begrafenis zal morgenmiddag om 12.30 uur plaatsvinden. Mijn fractie, bij wie ik deze kwestie heb aangekaart, steunt mijn verzoek om de stemming van morgenochtend te vervroegen naar 11.30 uur, zodat alle Britse leden desgewenst de begrafenis om 12.30 uur in elk geval via de televisie kunnen volgen.

Duhamel (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor uw bijdrage van daarnet en mij kort richten tot de afgevaardigden die wij zijn, en tot de burgers die naar ze luisteren: wanneer terroristen gek worden en wanneer gekken terroristen worden en afgevaardigden doden, op het moment dat steeds zwaardere populistische kritiek om zich heen grijpt die de politiek en haar vertegenwoordigers in diskrediet proberen te brengen, het dan goed is te bedenken dat deze mensen, deze afgevaardigden, zich moedig blijven inzetten voor het algemene belang.

Di Lello Finuoli (GUE/NGL).
Met alle respect, mijnheer de Voorzitter, maar als wij opstaan om een minuut stilte in acht nemen, blijven de bezoekers op de tribune heel vaak gewoon zitten. Ook zij zijn Europese burgers en daarom meen ik dat ook zij zouden moeten gaan staan om samen met ons een minuut stilte in acht te nemen.

Murphy (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde met betrekking tot het zojuist door de heer Evans genoemde punt. Ook ik wil graag Voorzitter Cox bedanken voor het bezoek dat hij vandaag aan Londen brengt om namens het Europees Parlement zijn condoleances over te brengen aan de koninklijke familie naar aanleiding van het overlijden van de koningin-moeder. Ik hoop dat de Conferentie van voorzitters het verzoek van de heer Evans om de stemmingen van morgenochtend te vervroegen, zal inwilligen, zodat de Britse - en andere - parlementsleden die de begrafenis via de televisie willen volgen, daartoe de gelegenheid krijgen.

De Voorzitter.
Dank u, mijnheer Murphy

De Voorzitter.
De definitieve ontwerpagenda, zoals deze tijdens de bijeenkomst van de Conferentie van voorzitters van 4 april jongstleden overeenkomstig artikel 110 is samengesteld, is rondgedeeld.
Dinsdag:
Betreffende het gecombineerde debat over de zes verslagen van de Commissie begrotingscontrole over de verlening van kwijting, heeft de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten verzocht om de stemming hierover op woensdag 12.00 uur te laten plaatsvinden
Ik geef het woord aan de voorzitter van de Fractie van Europese Sociaal-democraten, de heer Barón, die het verzoek om verplaatsing van de stemming heeft ingediend.

Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel om de stemming uit te stellen beperkt zich tot het verslag-Morgan, dat over de overige instellingen gaat. Het verlenen van kwijting gebeurt echter in een gezamenlijke stemming. De reden hiervoor is dat de Raad ten overstaan van het Parlement een stap voorwaarts moet doen op het vlak van de ontwikkeling van en de controle op het buitenlands en veiligheidsbeleid.
De Raad stelt zich positief op. Morgen moet deze instelling de Commissie van antwoord dienen. Wij achten het belangrijk dat deze stap wordt gezet. Daarom zijn wij van oordeel dat uitstel van de stemming tot woensdag ons in de gelegenheid zal stellen om de positieve houding van de Raad juist in te schatten. Vandaar dat wij om uitstel verzoeken. Bovendien zullen wij morgen op die manier minder tijd voor de stemmingen hoeven uit te trekken.

De Voorzitter.
Mijnheer Barón, met uw permissie ga ik ervan uit dat u tevens het woord heeft gevoerd als spreker vóór het verzoek tot verplaatsing van de stemming naar woensdag 12.00 uur.
Niemand wil kennelijk het woord voeren om tegen het verzoek te spreken.
(Het Parlement willigt het verzoek in)
Dinsdag:
Wat de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in het Midden-Oosten betreft, die als eerste punt op de agenda van woensdag staan, heeft de Hoge Vertegenwoordiger van de Raad voor het buitenlands beleid ons laten weten dat hij op dinsdag na 17.00 uur aanwezig kan zijn om zijn verklaring af te leggen.
Wij zouden derhalve de agenda van dinsdagmiddag als volgt kunnen vaststellen: van 15.00 tot 17.00 uur het gecombineerde debat over defensie en bewapening, en van 17.00 tot 19.00 uur het gecombineerd debat over de situatie in het Midden-Oosten met de verklaringen van de heer Solana en de Commissie.
Ik moet u er echter op wijzen dat als u instemt met de verplaatsing van het debat over het Midden-Oosten, wij gedwongen zullen zijn het vragenuur voor vragen aan de Commissie te schrappen.

Poettering (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, onze fractie steunt het voorstel om de verklaring van de heer Solana voor morgenmiddag om 17.00 uur te agenderen en daaraan een debat te koppelen zodat wij daarvoor van 17.00 tot 19.00 uur de tijd hebben. Het lijkt mij ook goed om de collega's te vertellen waarom de heer Solana hier woensdag niet kan zijn: hij gaat namelijk naar Madrid voor de bijeenkomst met de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken. Dat is een reden waarvoor wij begrip moeten hebben en die wij als Parlement moeten accepteren.
Ik heb echter een verzoek en ik zou de andere fracties dankbaar zijn wanneer ze zich daarbij zouden kunnen aansluiten. Collega Baron Crespo, ik richt mij in het bijzonder tot u omdat ik geen voorwaarde wilde verbinden aan onze instemming met het uitstel van de stemming over de begrotingscontrole. Wij hebben uw argument daarvoor aanvaard en ik vraag u nu of u ermee akkoord gaat dat wij, wanneer wij een resolutie over het Midden-Oosten voorbereiden, de stemming niet woensdag, maar donderdag houden. Eigenlijk is onze fractie geen voorstander van een resolutie, maar de Conferentie van voorzitters had daar een ander idee over, namelijk dat er wel een resolutie moest komen. Wij als democraten accepteren dat.
Wij zullen ook aan de beraadslagingen over een resolutie deelnemen, hoewel wij in de afgelopen vergaderweek nog een zeer degelijke resolutie hebben aangenomen. Wij zullen echter onze medewerking verlenen zoals het volgens de parlementaire spelregels hoort. Indien echter woensdag in Madrid wordt onderhandeld tussen de Europese Unie - dus de heren Solana en Piqué - aan de ene kant en de heer Powell aan de andere kant, dan moet het toch mogelijk zijn om de uitkomst daarvan in de tekst mee te nemen. Formeel zal dat waarschijnlijk niet erg eenvoudig zijn, maar in ieder geval zouden de fracties nog mondeling commentaar moeten kunnen geven op het resultaat van Madrid.
Daarom doe ik het dringende verzoek om niet op woensdag over de ontwerpresolutie te stemmen - met het oog op de onderhandelingen in Madrid zou dat toch ook al te laat zijn - maar om dat donderdag te doen wanneer wij kennisgenomen hebben van de resultaten van Madrid. Ik zou u dankbaar zijn wanneer u daarmee zou kunnen instemmen. Wij komen u immers ook tegemoet wanneer dat gerechtvaardigde belangen dient die u naar voren brengt.
Barón Crespo (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, als u het goedvindt, mijnheer Poettering, zou ik de door u verleende informatie enigszins willen corrigeren.
Aanstaande woensdag vindt er in Madrid geen Europees-Amerikaanse bilaterale bijeenkomst plaats, maar een topconferentie tussen de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan, die zich momenteel in Madrid bevindt, de Russische minister van Buitenlandse Zaken, de heer Ivanov, de heer Powell, de heer Piqué en de heer Solana, onder leiding van de voorzitter van de Raad, de heer Aznar, een partijgenoot van u.
Dit initiatief beantwoordt aan iets waaraan dit Parlement reeds bij stemming zijn goedkeuring heeft gehecht. Wij vinden het onontbeerlijk dat iedereen van de partij is. Idealiter zou er ook een vertegenwoordiger van de Arabische Liga aanwezig moeten zijn, maar daarover bestaat nog geen zekerheid. Anders gezegd, de topbijeenkomst van woensdag in Madrid is van uitzonderlijk belang. Het ligt niet in mijn bedoeling vooruit te lopen op het debat van morgen, maar ik acht het belangrijk en absoluut noodzakelijk dat het Parlement de rol van Europa met hand en tand verdedigt en in deze tragische omstandigheden een lichtpunt en een vleugje hoop brengt. Vanuit politiek oogpunt lijkt het mij dan ook van wezenlijk belang dat wij onze resolutie heet van de naald aan de Top van Madrid voorleggen. Mijns inziens is dat volstrekt haalbaar.
Er is nog iets. De Parlementaire Vergadering van de NAVO, die nu niet bepaald bekendstaat om haar socialistische gezindheid, heeft tijdens de bijeenkomst van haar Permanent Comité op 6 april een resolutie voorgelegd die, als je het mij vraagt, geheel strookt met onze opvattingen. Ik denk en hoop dan ook dat wij een soortgelijke resolutie kunnen opstellen. Ik heb het hier over iets dat de christen-democratische fractie na aan het hart ligt: de Parlementaire Vergadering van de NAVO. Voorzitter Cox is hier vandaag niet aanwezig, maar ik onderstreep nogmaals het belang van de door hem bepleite doctrine. Wij mogen niet achterlopen op de gebeurtenissen. Daarom lijkt het mij bijzonder gepast dat wij woensdag onze stem uitbrengen en dat het resultaat van de stemming op tijd in Madrid bekend raakt.

Watson (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, wij mogen het vragenuur voor vragen aan de Commissie niet te gemakkelijk laten vervallen. We kunnen hier in dit Parlement nu wel hogere politiek bedrijven, maar voor veel leden is het vragenuur aan de Commissie uitermate belangrijk. Veel van ons werk op het gebied van het controleren van de Commissie gebeurt immers via het vragenuur.
Ik zal deze wijziging deze keer accepteren, omdat wij willen dat er vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie bij het debat aanwezig zijn. Ik dring er echter bij mijn collega's in de andere fracties op aan dat wij er geen gewoonte van maken het vragenuur aan de Commissie te schrappen. Het is een belangrijk deel van ons werk.
Over de kwestie van de stemming menen wij dat de situatie op dit moment heel snel verandert. Donderdag weten wij ongetwijfeld meer dan woensdag. Er zijn dan ook goede redenen om in dit geval de stemming op donderdag tussen de middag te houden in plaats van op woensdag.

De Voorzitter.
Mijnheer Watson, u kunt ervan op aan dat uw opmerkingen over het vraagstuk in verband met de vragen aan de Commissie zijn genoteerd.

Wurtz (GEU/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik kom net terug uit Jeruzalem en Ramallah, en ik wil me vooral uitspreken voor het principe van een debat morgen, welke voorzieningen er ook getroffen moeten worden met betrekking tot de vragen aan de Commissie, hoe belangrijk die overigens ook zijn.
Dit debat moet plaatsvinden in het bijzijn van de heer Solana, en wat ik net als de rest van mijn fractie vooral belangrijk vind, is dat onze gemeenschappelijke resolutie stelling neemt tegen de ontoelaatbare vrijpostigheid van de Israëlische regering tegenover de heer Solana en de heer Piqué, dat wil zeggen de vertegenwoordigers van de Europese Unie. Of de stemming vervolgens woensdag of donderdag plaatsvindt, lijkt mij van ondergeschikt belang. Als wij toch moeten kiezen, geef ik de voorkeur aan woensdag, om de redenen die door de heer Barón Crespo zijn genoemd. Maar het belangrijkste is dat ons standpunt duidelijk is, onafhankelijk van wat er in Madrid gezegd zal worden en van het compromis dat men daar bereikt.

Frassoni (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik kan het kort houden, want ik ben het volledig eens met hetgeen de heer Wurtz net heeft gezegd. Ik zou in het bijzonder willen onderstrepen - en hierbij wend ik mij vooral tot de heren Barón Crespo en Poettering - hoe belangrijk het is dat ons Parlement deze keer een werkelijk eensgezinde resolutie aanneemt. Ik denk dat wij over alle instrumenten beschikken om met één stem te kunnen spreken, en daarom is het belangrijk dat wij dat in ieder geval als Parlement doen. Net als de heer Wurtz geeft ook mijn fractie er de voorkeur aan om woensdag over de resolutie te stemmen.

Puerta (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ofschoon ik uiteraard net als de overgrote meerderheid van de leden van dit Parlement van oordeel ben dat absolute voorrang moet worden verleend aan de tragische situatie in het Nabije Oosten, onderschrijf ik als ondervoorzitter en verantwoordelijke voor de vragen aan de Commissie en de Raad en in naam van alle vraagstellers die het standpunt van de Commissie willen kennen, de woorden van de voorzitter van de liberale fractie, de heer Watson.
Het vragenuur aan de Commissie mag niet worden geannuleerd. Het mag voor mijn part op een ander tijdstip worden gehouden of er kan naar een andere oplossing worden gezocht, maar het Parlement mag het al dan niet doorgaan van het vragenuur niet laten afhangen van de beschikbaarheid van de Commissie of de Raad. Dat getuigt mijns inziens van gebrek aan respect. Ik reken er dan ook op dat zowel u als de plenaire vergadering er mede voor zal zorgen dat de geplande vragen gesteld kunnen worden, zij het op een ander moment.

De Voorzitter.
Mijnheer Puerta, ik kan u verzekeren dat niemand van plan is om het vragenuur voor vragen aan de Commissie te schrappen. Wij zitten momenteel echter in een moeilijke situatie en ik denk dat eenieder daar begrip voor heeft. Wij hebben goede nota genomen van uw opmerkingen, net zoals wij gedaan hebben met de opmerkingen van de heer Watson.

Posselt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het is de eerste keer dat u zich in deze situatie bevindt. Daarom is mijn verwijt ook niet tegen u gericht. Ik heb de afgelopen jaren echter teveel ondervoorzitters meegemaakt die in discussies over het schrappen van het vragenuur zeiden dat ze ervoor zouden zorgen dat het niet meer zou voorkomen en dat het bij een uitzondering zou blijven. Maar het wordt steeds meer regel. Ik kan dat statistisch onderbouwen en daarom verzoek ik met klem, het vragenuur weer op een zodanig tijdstip te plannen dat het zeker is dat het doorgaat. Vroeger werd het vragenuur op dinsdagavond aan het begin van de nachtzitting gehouden en begon het altijd precies op tijd. Sinds het vragenuur naar de middag verschoven is, wordt het één op de twee à drie keren geschrapt. Wij stoppen donderdags nu al om 17.30 uur, zogenaamd omdat er tot 18.30 of 19.00 uur niets te bespreken valt. Vrijdags vergaderen wij niet, maar wij hebben geen tijd voor het fundamentele, bij verdrag geregelde vragenrecht van de parlementariërs. Dat is absoluut onaanvaardbaar en ik vraag niet alleen om daar verandering in te brengen, maar ook om dit vragenuur met commissaris Busquin en anderen zo snel mogelijk in te halen. Velen van ons hebben zich daar immers zorgvuldig op voorbereid. Wij willen niet afgescheept worden met antwoorden die door ambtenaren zijn opgesteld, maar wij willen volgens goed parlementair gebruik kunnen doorvragen.
De Voorzitter.
Mijnheer Posselt, ik heb zojuist al uitgelegd dat wij deze keer in een moeilijke situatie verkeren. Wij noteren ook uw opmerkingen maar ik kan u verzekeren dat niemand van plan is het vragenuur te schrappen.
Wij gaan nu twee stemmingen houden.
Ten eerste moeten wij stemmen over de vraag of u al dan niet instemt met het verplaatsen van het debat over het Midden-Oosten naar dinsdag, zoals zojuist werd aangegeven.
(Het Parlement stemt in met de verplaatsing)
Ten tweede moeten wij stemmen over de vraag of de stemming over de desbetreffende resoluties op woensdag of op donderdag zal plaatsvinden.
(Het Parlement besluit tot stemming op woensdag)

Provan (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u een eerder gemaakte opmerking toe te lichten. U zei dat het vragenuur zal komen te vervallen, maar geldt dat ook voor de mededeling van de Commissie van vanmiddag halfzes?

De Voorzitter.
Mijnheer Provan, u hebt gelijk. Ook de voor 17.30 uur geplande mededeling van de Commissie moet worden geschrapt.
Woensdag:
Ik moet u eraan herinneren dat overeenkomstig de door ons genomen besluiten het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie over het Midden-Oosten dinsdagmiddag zal plaatsvinden.
De heer Leinen verzoekt het debat op woensdag te laten plaatsvinden.

Leinen (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, bijzondere omstandigheden vragen soms ook om bijzondere activiteiten. Ik zou graag willen dat de Voorzitter van het Parlement iedereen oproept om woensdag na de stemming, tijdens de lunchpauze, te gaan demonstreren voor vrede in het Midden-Oosten. Wij hebben een prachtige binnenruimte, waar anders altijd feesten worden gegeven. Wij hebben een prachtig plein voor het Parlement. Al onze medewerkers, al onze mensen die hier zijn, kunnen meedoen. Het enige wat wij nodig hebben, is een microfoon. Als dat lastig is, dan wil ik wel helpen om er een te regelen.
Ik denk dat zo'n bijzondere actie een duidelijk signaal zou zijn dat Europa niet bereid is om zich bij de spiraal van geweld in het Midden-Oosten neer te leggen. Dat zou zeker indruk maken, juist op woensdag, de dag die zo belangrijk is voor een oplossing van het conflict in het Midden-Oosten. Ik wil u vragen om dat met uw collega's van de Conferentie van voorzitters te bespreken.
De Voorzitter.
Hartelijk dank, mijnheer Leinen, voor uw opmerking. Ik zal deze letterlijk zo overbrengen aan de Voorzitter van het Parlement.
Donderdag:
Wat het actualiteitendebat betreft, hebben wij een verzoek gekregen van de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten en van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten om onder het hoofdstuk 'mensenrechten? een nieuw punt toe te voegen: 'Het standpunt van de Europese Unie op de speciale bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties voor het kind?.
(Het Parlement willigt het verzoek in)
Verder hebben de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten en de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten verzocht de titel van het vijfde hoofdstuk als volgt te wijzigen: 'Stortregens op Tenerife en in het oosten van Spanje, en klimaatverandering?
(Het Parlement betuigt zijn instemming met deze wijziging)
Hierbij is de agenda vastgesteld.

Moties van orde

Corrie (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Het zal het Parlement genoegen doen te horen dat wij op de Paritaire Parlementaire Vergadering in Kaapstad, die op uitstekende wijze mede werd voorgezeten door mevrouw Kinnock, een zeer krachtige resolutie hebben aangenomen. Dat is het goede nieuws.
Het slechte nieuws is dat op grond van de door president Mugabe ingestelde nieuwe draconische wetten de hoofdredacteur van de krant die de resolutie volledig en geheel naar waarheid heeft afgedrukt, is bedreigd en dat hij een boete van 2.000 dollar heeft gekregen - of twee jaar gevangenisstraf als hij deze boete niet betaalt. Hij heeft verklaard dat hij liever naar de gevangenis gaat dan niet de waarheid te vertellen.

Aangezien de vrijheid van meningsuiting een van de grondbeginselen van dit Parlement is, verzoek ik het voorzitterschap de heer Moegabe schriftelijk te laten weten dat wij verwachten dat deze man geen haar wordt gekrenkt en dat wij pleiten voor vrijheid van meningsuiting.

Kinnock (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, uiteraard ben ik het van harte eens met hetgeen collega Corrie zojuist heeft gezegd. Dit zou het eerste geval zijn waarin de onlangs door het parlement in Zimbabwe aangenomen Wet op de toegang tot informatie zou worden toegepast. Wij mogen de ernst van de bedreigingen aan het adres van deze journalisten van The Daily News niet onderschatten.
Dat betekent ook dat wij heel zorgvuldig te werk moeten gaan om de situatie vooral niet op de een of andere manier aan te wakkeren. Daarom verzoek ik u te overwegen of wij de brief niet beter aan de minister van Justitie kunnen richten in plaats van aan president Moegabe. Ook kunnen wij misschien beter zeggen dat wij slechts de feitelijke gebeurtenissen in Kaapstad bevestigen. In de huidige situatie moeten wij alleen dingen zeggen die neutraal klinken. Ik verzoek u dringend hier bij de opstelling van onze brief terdege rekening mee te houden.

Gorostiaga Atxalandabaso (NI).
Mijnheer de Voorzitter, u heeft daarstraks vermeld dat er in Baskenland één persoon was gedood, maar in de afgelopen week is door de Guardia Civíl nog een tweede persoon gedood, namelijk Joseba Andoni Urdaniz. Wellicht hebt u foute informatie ontvangen van de Spaanse autoriteiten. Er zijn dus twee mensen gedood.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter.
Zoals u weet, hebben wij een minuut stilte in acht genomen ter nagedachtenis van de mensen die het slachtoffer zijn geworden van terroristen. Ik verzoek u vriendelijk de nagedachtenis van deze mensen te eerbiedigen.

Read (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik wil een klacht indienen tegen mijn collega, de heer Helmer. Hij geeft een elektronische nieuwsbrief uit onder de naam Straight Talking. Hierin heeft hij een naar mijn oordeel zeer grove belediging van mevrouw Nicole Fontaine opgenomen. Hij omschrijft haar opvattingen als 'socialistisch, op het randje van marxistisch?. Dit zal niet alleen mevrouw Fontaine zelf, maar ook anderen in dit Parlement hogelijk verbazen. Het ergste is echter dat hij zegt dat de titel van haar memoires eigenlijk Mein Kampf zou moeten zijn. Dit is een serieuze zaak en ik wil via u, mijnheer de Voorzitter, de heer Helmer uitnodigen zijn verontschuldigingen aan te bieden en deze opmerkingen in te trekken, dan wel ze nader toe te lichten.

Helmer (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw Read voor haar welkome publiciteit voor mijn elektronische nieuwsbrief. Indien er nog collega's zijn die op de verzendlijst van deze nieuwsbrief vermeld willen worden, kunnen zij zich bij mij melden. Ik zal ze de nieuwsbrief met alle genoegen toesturen.
In een toespraak tijdens de Top van Lissabon hield mevrouw Fontaine een redevoering waarin zij kritiek uitte op de negatieve kanten van het kapitalisme. Ik voel mij daarom volledig in mijn recht staan als ik die opvattingen als socialistisch, op het randje van marxistisch noem. Mijn opmerking over het door mevrouw Fontaine geschreven boek Mes combats luidde, als ik mij goed herinner, dat humoristen in het Parlement hadden gezegd dat de Duitse editie 'Mein Kampf? zou moeten heten, hetgeen volgens mij de Duitse vertaling is van Mes combats. Ik herhaalde dus slechts roddels, en dat is volgens mij niet verboden. Tegen mevrouw Read, die afkomstig is uit dezelfde streek als ik, zou ik willen zeggen dat de kwestie van de redevoering van mevrouw Fontaine tijdens de Top van Lissabon bijna twee jaar geleden in dit Parlement al is besproken. Zij loopt dus een klein beetje achter.

Sánchez García (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ik neem even het woord om hier in herinnering te brengen dat ik vorige week een brief aan de heer Cox heb geschreven waarin ik hem in kennis heb gesteld van de natuurramp die het eiland Tenerife heeft geteisterd. Met name de hoofdstad, Santa Cruz de Tenerife, is zwaar getroffen. Helaas heeft het noodweer niet alleen materiële schade aangericht, maar zijn er tevens zeven mensen om het leven gekomen. Ik zou u dan ook willen vragen namens dit Parlement uw condoleances over te brengen aan de burgemeester van de stad. Bovendien roep ik mijn collega's op om aanstaande donderdag de ontwerpresolutie van enkele uit de Canarische eilanden afkomstige leden te steunen.

Eriksson (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft verzocht de urgentieprocedure toe te passen voor de bijzondere, beperkende maatregelen tegen bepaalde personen in het kader van de terrorismebestrijding. De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken komt daarvoor vanavond in een extra vergadering bijeen.
Ik hoop dat men ook nota heeft genomen van de uitnodiging die enkele leden van de GUE/NGL-Fractie aan slachtoffers van deze wetgeving inzake terrorisme hebben gestuurd, om woensdag deel te nemen aan een persconferentie en een rondetafelgesprek in het Europees Parlement. Het gaat om drie Zweedse burgers die als ratten in de val zijn beland. Dat is een groot juridisch schandaal - althans volgens mij en vele anderen.
In dit verband betreur ik het dat de Raad niet bereid is een afvaardiging naar het rondetafelgesprek te sturen. Ik vind het beschamend wanneer men bedenkt dat het hier om burgers gaat die geen mogelijkheid krijgen om zich te verdedigen. Ze zijn niet eens aangeklaagd. Men heeft ze gewoon alle financiële middelen ontnomen.

Alyssandrakis (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement mededelen dat de Internationale Conferentie voor Solidariteit met het Palestijnse volk, die van 5 tot 6 maart jongstleden in Nicosia heeft plaatsgevonden, met deelname van 43 linkse en andere partijen en organisaties uit 22 landen, een resolutie heeft aangenomen waarin de frontale aanval van Israël op het Palestijnse volk, de Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse leiding scherp wordt veroordeeld.
In de resolutie wordt eveneens solidariteit betuigd met de vredelievende krachten in Israël en de internationale gemeenschap en wordt met name de Veiligheidsraad van de VN gevraagd druk uit te oefenen op Israël, opdat dit land zich conformeert aan de recente en minder recente resoluties van de Verenigde Naties.
Men vraagt zich werkelijk af, mijnheer de Voorzitter, hoe het mogelijk is dat de grote machthebbers onverschillig toekijken terwijl Israël dergelijke wreedheden begaat tegen weerloze burgers en zelfs kinderen.
Men vraagt zich af waar Israël de euvele moed vandaag haalt om Griekse parlementsleden af te ranselen, om een delegatie van het Cyprisch parlement toegang te weigeren en zelfs gezagsdragers van de Europese Unie een ontmoeting met president Arafat te verbieden.
Waarom gebruikt de Europese Unie niet de middelen die zij tot haar beschikking heeft om een eind te maken aan de Israëlische agressie? Waarom neemt zij geen economische maatregelen en stopt zij de wapenexport naar Israël niet?
Als men onder dergelijke dramatische omstandigheden Israël niet veroordeelt maar het stilzwijgen bewaart, maakt men zich medeplichtig aan de misdadige moord op het Palestijnse volk en op de vrede.

Schulz (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even terugkomen op de opmerking van collega Read en de uitlatingen van de heer Helmer. De heer Helmer noopt mij tot een opmerking waarvan ik niet had gedacht dat ik die nog eens zou moeten maken. Ik ben immers iemand die in dit Parlement herhaaldelijk felle kritiek heeft uitgeoefend op mevrouw Fontaine in de tijd dat zij Voorzitter was. Nu wil ik echter het volgende zeggen: wanneer de heer Helmer in zijn nieuwsbrief schrijft dat collega Fontaine zich met haar uitspraken op de rand van het marxisme of op de rand van het socialisme bevindt, dan moet ik hem toch ten stelligste tegenspreken. Je kunt veel van Nicole Fontaine zeggen, maar haar in de hoek van het marxisme of socialisme plaatsen, dat is niet terecht. Dat zou bij wijze van spreken hetzelfde zijn, mijnheer Helmer, wanneer men van u zou zeggen dat u altijd zulke verstandige opmerkingen maakt. Dat is net zo onjuist.
Ik wil uitdrukkelijk stellen dat wij niet kunnen toestaan dat leden en vertegenwoordigers van ons Parlement op deze wijze belasterd worden. Want nog afgezien van de 'humor? van deze opmerking, is het enkele feit dat je het boek van een vertegenwoordigster van het Europees Parlement Mein Kampf noemt, een volstrekt onaanvaardbare associatie met historische gebeurtenissen. Ik vind dat we daarover in dit Parlement dan ook onze afkeuring moeten uitspreken.
Ik wil de collega's van de christen-democratische fractie eens wat vragen. In dit Parlement geldt de regel dat politici die dezelfde politieke stroming aanhangen, gezamenlijk één fractie vormen. Hoe kunnen de mensen van de Europese Volkspartij in vredesnaam met zo'n man in dezelfde fractie zitten?
Bigliardo (UEN).
Mijnheer de Voorzitter, in verband met de Israëlisch-Palestijnse kwestie zou ik uw aandacht en die van de geachte collega's willen vestigen op het feit dat onze collega Morgantini door het Israëlische leger in de bezette gebieden is vastgehouden en als menselijk schild is gebruikt. Zij was daar naartoe gereisd met een delegatie van Italiaanse parlementsleden en vakbondsbestuurders. In de context van het zeer ernstige conflict dat zich daar afspeelt, zou dit een onbelangrijke zaak kunnen lijken, maar ik meen dat deze bejegening van deze moedige vrouw en vertegenwoordigster van ons Parlement aan de kaak moet worden gesteld. Ik zou u dankbaar zijn, mijnheer de Voorzitter, indien u bereid zou zijn naar aanleiding van de behandeling van mevrouw Morgantini een protestnota in te dienen bij de Israëlische regering.

Santini (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil over hetzelfde onderwerp spreken als de heer Bigliardo, maar wel met een andere teneur. Ik verklaar mij solidair - zoals iedereen denk ik - met collega Morgantini voor wat haar is overkomen. Ik spreek deze solidariteit echter niet uit als Europees afgevaardigde, maar als Europese burger. Met andere woorden: ik zou mij ook met elke andere Europese burger solidair hebben verklaard.
Ik had echter de Commissie willen vragen morgen bij het debat over de gebeurtenissen in Israël en Palestina een aanbeveling te doen aan alle Europese burgers die geen functie bekleden bij de organisaties van de VN, de NAVO en de Europese Unie, om zich te onthouden van dit macabere rampentoerisme en deze valse solidariteit. Ik was al voornemens dit verzoek te doen voordat collega Bigliardo het woord nam. Wie zich naar gebieden begeeft waar een ware oorlog woedt, doet dat op eigen risico en kan er niet van uitgaan dat hij de internationale gemeenschap erbij kan betrekken. Ik denk dat men daarginds geen behoefte heeft aan dergelijke rampentoeristen. Solidariteit kan in onze steden, landen en parlementen betuigd worden. Twee of drie delegaties van linkse Italiaanse parlementsleden zijn op het vliegveld van Tel Aviv teruggestuurd. Zij hebben een rondje gemaakt door het luchthavengebouw, waarmee zij weer voor overlast hebben gezorgd en aanleiding hebben gegeven tot bezorgdheid. Ik denk dat daar geen behoefte aan bestaat. Daarom vraag ik de Commissie een uitdrukkelijke aanbeveling te richten tot de Europese burgers om zich te onthouden van dit soort toerisme.

Helmer (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag reageren op de heer Schultz. Hij noemt twee dingen. Het eerste is een politieke opmerking over de opvattingen van mevrouw Fontaine zoals die uit haar redevoering in Lissabon naar voren kwamen. Tijdens die redevoering haalde zij in niet mis te verstane bewoordingen fel uit naar het kapitalisme.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter.
Mijnheer Helmer, mijns inziens is dit vraagstuk uitvoerig besproken. U hebt de gelegenheid gehad uw mening naar voren te brengen en uw collega's hebben de gelegenheid gehad om zich een oordeel te vormen. Laten wij daarom nu geen debat beginnen over iets dat mijns inziens al uitvoerig genoeg besproken is.

Brok (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts een korte opmerking maken. De kwestie-Helmer is één ding, maar de aanval op een fractie is iets anders. Ten eerste: wie op de hoogte is van het brede spectrum van de sociaal-democratie in Europa en de historische achtergrond daarvan in de afgelopen tien, vijftien jaar, die moet zich niet op zo'n manier over de grote verscheidenheid binnen een politieke stroming uitlaten zoals de heer Schulz zojuist deed. Ten tweede: over smaak valt niet te twisten, en op dat punt zijn wij het dan weer eens.

Doyle (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Ik wil u vragen contact op te nemen met de Colombiaanse autoriteiten en hun om opheldering te vragen over de situatie van twee vertegenwoordigers van een organisatie die zich inzet voor de mensenrechten. Deze volledig geaccrediteerde medewerkers bevinden zich in de Colombiaanse provincie Bolivar, op uitdrukkelijk verzoek van de Corporation of Professional Community Services (Sembrar). Ik verzoek u de autoriteiten te vragen de veiligheid van deze mensen te garanderen.
Het gaat om twee EU-burgers. De ene is een Ier, Gearóid Ó Loinsigh, en de andere is een vrouw uit Duitsland, Gudrun Christa Kern. Deze twee vertegenwoordigers van een mensenrechtenorganisatie hebben officieel toestemming voor hun bezoek. Zij zijn op 13 maart naar het gebied gereisd om daar volgens afspraak een ontmoeting te hebben met het bestuur van de land- en mijnbouwfederatie in Zuid-Bolivar. Zij zijn daar in ernstige moeilijkheden geraakt. Eerst kwamen zij in botsing met de vijfde brigade van het nationale leger daar en vervolgens werd hun hotel overhoop gehaald. Ik vraag u via het voorzitterschap van het Parlement contact op te nemen met de Colombiaanse autoriteiten om ervoor te zorgen dat deze mensen veilig kunnen reizen en, waar het de Ier betreft, dat deze het hem door de Ierse regering en de Ierse NGO opgedragen werk kan uitvoeren. Hetzelfde geldt ongetwijfeld voor het werk van de Duitse vrouw.

McKenna (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij graag aansluiten bij de opmerkingen van mevrouw Doyle. Gearóid Ó Loinsigh is een persoonlijke vriend van mij, en twee jaar geleden ben ik samen met hem naar Colombia geweest. Deze mensen werken voor een mensenrechtenorganisatie en waren door de plaatselijke land- en mijnbouwfederatie uitgenodigd om schendingen van mensenrechten in een bepaald gebied te onderzoeken. Zodra zij in dat gebied waren gearriveerd, werden zij geconfronteerd met het leger, dat hun vroeg waarom zij daar waren, etcetera. Vervolgens werd hun aangeraden hun intrek te nemen in een bepaald hotel. Dit hotel stond erom bekend dat het vaak door leden van doodseskaders werd bezocht. Gelukkig hebben zij dat niet gedaan, want diezelfde nacht werd er juist in dat hotel een overval gepleegd door doodseskaders. Het Parlement heeft de plicht een duidelijke boodschap te sturen aan de Colombiaanse autoriteiten. Wij moeten het vraagstuk van de doodseskaders, de paramilitairen en de steun die deze groeperingen krijgen van de Colombiaanse autoriteiten, duidelijk aan de orde stellen.
Het VN-kantoor in Bogotá, dat wordt medegefinancierd door de EU, heeft al ongeveer honderd keer aangedrongen op de ontmanteling van deze paramilitairen. De Colombiaanse autoriteiten doen in feite niets met deze aanbevelingen, behalve ze lippendienst bewijzen. Zowel de VN als Amnesty International hebben bevestigd dat bij ongeveer 75-80% van de mensenrechtenschendingen in Colombia paramilitaire organisaties zijn betrokken. Het wordt hoog tijd dat de Colombiaanse autoriteiten hun internationale afspraken nakomen. Het Parlement moet een duidelijke boodschap sturen dat, indien deze twee medewerkers van mensenrechtenorganisaties iets overkomt, de autoriteiten hiervoor verantwoordelijk zullen worden gehouden.

De Rossa (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik had begrepen dat uw bureau in kennis was gesteld van mijn voornemen om de zaak betreffende de Ierse burger Gearóid Ó Loinsigh aan de orde te stellen. Gearóid Ó Loinsigh is momenteel op de vlucht voor rechtse paramilitairen. De werkelijkheid in Colombia is momenteel helaas zo dat veel medewerkers van mensenrechtenorganisaties, zowel EU-burgers als Colombiaanse burgers zelf, worden bedreigd door paramilitairen en in sommige gevallen zelfs door nationale veiligheidstroepen. Er zijn berichten dat een jonge vrouw, Blanca Valencia, naar Spanje heeft moeten uitwijken en daar in ballingschap moet leven nadat zij 50 keer met de dood was bedreigd vanwege haar werk voor het volk van Colombia.
Ik vind dat de Voorzitter van het Parlement dit als urgent probleem moet aankaarten bij de nationale autoriteiten in Colombia en moet kijken welke stappen wij als Parlement kunnen nemen om een zo krachtig mogelijk protest te laten horen. Ook moeten wij bekijken welke maatregelen wij kunnen nemen om dit protest daadwerkelijk te ondersteunen. Het is onaanvaardbaar dat de burgers van Colombia en anderen die daarheen gaan om te helpen bij onderzoeken naar schendingen van de mensenrechten, worden vermoord of tijdens hun werk met de dood worden bedreigd.

De Voorzitter.
Aan de orde is het debat over het verslag (A5-0047/2002) van de heer Deprez, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het ontwerpbesluit van de Raad inzake veiligheid bij voetbalwedstrijden met een internationale dimensie (12175/1/2001 - C5-0067/2002 - 2001/0824(CNS))

Deprez (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sport in het algemeen - en voetbal in het bijzonder - neemt zoals u maar al te goed weet een zeer bijzondere plaats in onze samenleving in, die we terugzien in het gedrag van onze medeburgers en in de collectieve verbeelding. Het gigantische aantal mensen dat regelmatig aanwezig is bij grote wedstrijden - en met name grote internationale wedstrijden - alsmede het aantal televisiekijkers is gewoonweg verbluffend.
Professioneel voetbal is vandaag de dag tegelijkertijd een grote sportieve activiteit, een groot gezelschapsspel, een grote showbizz en ook, eerlijk is eerlijk, big business. Maar helaas zijn de grote wedstrijden - en vooral de grote internationale wedstrijden - al te vaak het toneel van agressie, onlusten en ontoelaatbare gewelddadigheden, waarbij zowel de ethiek van de sport als het respect voor mensen en zaken geweld wordt aangedaan.
Geen enkele lidstaat is overigens helemaal gevrijwaard van mogelijke onlusten, ook al zijn sommige internationale wedstrijden minder gevoelig dan andere en zijn de supporters van bepaalde clubs of bepaalde landenploegen beter te controleren dan anderen. Juist om mogelijke onlusten bij internationale wedstrijden beter te voorkomen en beter in toom te houden, heeft het Koninkrijk België het initiatief genomen tot een ontwerpbesluit van de Raad waarover wij ons morgen zullen uitspreken.
Dit ontwerpbesluit, mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, is gebaseerd op drie constateringen. Allereerst zijn er steeds meer internationale voetbalwedstrijden, of het nu gaat om de diverse Europese competities, Europese kampioenschappen of andere toernooien. Deze wedstrijden brengen verhoogde supportersbewegingen met zich mee en daarmee ook een groter gevaar voor onlusten tijdens en na de competities.
De tweede constatering is dat men problemen het beste kan voorkomen door tijdens de wedstrijden de orde te handhaven en te zorgen dat men allereerst beschikt over een georganiseerd en krachtig systeem voor informatie-uitwisseling over de globale risico's die bepaalde wedstrijden - en meer in het bijzonder bepaalde supportersgroepen die deze wedstrijden bijwonen - met zich meebrengen. Verder moet in dit verband de coördinatie worden verbeterd tussen de diensten die met de veiligheid belast zijn. Op dit punt moeten wij erkennen dat de huidige samenwerking tussen de politiediensten, die uitsluitend gebaseerd is op vrijwillige overeenkomsten en incidentele contacten bij iedere wedstrijd, ontoereikend of zelfs ondoelmatig is gebleken. Het systeem is niet betrouwbaar genoeg, niet snel genoeg en niet systematisch genoeg.
Daarom, geachte collega's, wordt in het ontwerpbesluit formeel voorgesteld om in iedere lidstaat de oprichting of aanwijzing van een nationaal 'informatiepunt voetbal? verplicht te stellen, dat zal optreden als centraal en direct contactpunt tussen de instanties en de politiediensten van de lidstaten die belast zijn met het garanderen van de veiligheid bij een internationale wedstrijd of een internationale competitie. Ieder nationaal informatiepunt voetbal moet in dat verband worden uitgerust met adequate middelen en gekwalificeerd personeel. Het spreekt voor zich dat de operationele behoeften niet dezelfde zijn in Finland, Oostenrijk, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk of in Nederland. De aldus gecreëerde of aangewezen nationale contactpunten moeten dan ook functioneren als een soort netwerk voor uitwisseling van gegevens: zowel gegevens van algemene aard - aantal supporters, risicogroepen, aanwezigheid van harde kernen - als gegevens van persoonlijke aard, dat wil zeggen over supporters die een specifiek risico voor de openbare orde en veiligheid betekenen.
Door dit voorstel goed te keuren, stemt de Commissie vrijheden en rechten van de burger in met de hoofdlijnen van dit ontwerpbesluit van de Raad. Ook heeft zij negentien amendementen goedgekeurd die stuk voor stuk tot doel hebben het operationele karakter van het netwerk te versterken of, mevrouw Buitenweg, de bescherming van de burger te vergroten door het uitwisselen van gegevens van persoonlijke aard.
Door dit verslag goed te keuren, geeft onze vergadering te kennen voetbalvandalisme doelmatiger te willen bestrijden en daarmee het professionele voetbal te helpen bij het vervullen van zijn belangrijkste taak, namelijk het bieden van hoogwaardig vermaak aan enthousiaste supporters, zonder dat een handjevol relschoppers of rivaliserende groepen de stadions of steden waarin deze gelegen zijn tot een slagveld kunnen maken.

Sanders-ten Holte (ELDR) 
Mijnheer de voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's. Ik wil beginnen met de heer Deprez van harte te feliciteren met zijn verslag. Het was geen gemakkelijke opgave, omdat de Raad voortdurend met een aangepaste versie kwam. Desondanks is hij erin geslaagd met een gedegen verslag te komen in deze belangrijke zaak waar de burger zich zeer bij betrokken voelt.
Zolang het gaat om een goede informatie-uitwisseling en een betere coördinatie met de met de veiligheid bij voetbalwedstrijden belaste diensten, ben ik het helemaal eens met zijn voorstel. Het zal de efficiëntie zeker ten goede komen als men per lidstaat de informatie centraliseert bij één instelling die dan als contactpunt kan fungeren voor alle betrokkenen. Dat is dringend noodzakelijk. In Nederland werkt dat bijvoorbeeld heel goed.
Ik wil er evenwel voor waarschuwen dat daarbij de persoonlijke levenssfeer en de persoonlijke rechten van de individuele supporter niet met de voeten mogen worden getreden. Artikel 4.3 is van cruciaal belang. De nationale en internationale regelgeving vormt de basis voor het verzamelen, het uitwisselen en het gebruik van de informatie. Het optreden tegen daadwerkelijk voetbalgeweld hoort bij justitie thuis en niet bij sportinstanties die voetbalwedstrijden organiseren.
Het bestrijden van voetbalvandalisme is echter niet alleen een kwestie van efficiënter politieoptreden. Ik vind het veel belangrijker om de mentaliteit van de supporter te veranderen. Sport en zowel professioneel als amateurvoetbal hebben een brede sociale functie. Deskundigen hebben erop gewezen dat aan voetbal gerelateerd geweld onder andere voortkomt uit een streven naar mannelijkheid, status en strijd om het territorium. Hierin moet verandering komen en daar is duidelijk een rol weggelegd voor de clubs, de supportersverenigingen en de spelers zelf. En ook de UEFA heeft daarbij een belangrijke rol. Door hun intensieve contacten met de nationale voetbalinstanties en grote ervaring met het organiseren van voetbalwedstrijden zijn zij als geen ander op de hoogte van de problemen die kunnen optreden. En ik wil hen oproepen om mee te werken. Ik wil ook de nationale informatiecentra aansporen om sportclubs, supportersverenigingen en de UEFA nauw te betrekken bij hun werkzaamheden, zodat deze zo goed en efficiënt mogelijk kunnen worden uitgevoerd ter vergroting van de veiligheid van voetbalwedstrijden met een internationale dimensie.

McCarthy (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik reageren namens de heer Cashman, die namens de sociaal-democratische fractie schaduwrapporteur is voor dit verslag en die vanavond niet aanwezig kan zijn. Hij deelt het Parlement mee dat de sociaal-democratische fractie blij is met dit verslag en met de maatregelen die daarin worden voorgesteld om voetbalvandalisme en georganiseerd voetbalgeweld bij wedstrijden te voorkomen. Wij moeten de manier waarop deze informatiecentra hun werk uitvoeren echter wel goed controleren, opdat de voetbalwereld volledig bij de uitwisseling van informatie wordt betrokken. Het allerbelangrijkste is echter dat er voldoende financiële en personele middelen komen. Het zou verkeerd zijn als wij verwachtingen wekken die wij niet kunnen waarmaken. Natuurlijk kunnen wij een einde maken aan het voetbalvandalisme. De voorstellen duiden erop dat wij de wil hebben om dit te doen, maar dan moeten wij er wel voor zorgen dat er voldoende middelen komen.
Vervolgens wil ik graag persoonlijk reageren. Ook ik wil graag mijn steun uitspreken voor het verslag van de heer Deprez en de bijbehorende amendementen, met name voor amendement 10, waarin wordt opgeroepen tot nauwere samenwerking en georganiseerde uitwisseling van informatie. Als wij willen dat het Europese netwerk van nationale informatiecentra voetbal effectief is, zullen wij de zwakke plekken in het huidige systeem van informatie-uitwisseling en ad-hoccontacten moeten aanpakken.
Afgelopen vrijdag heb ik een bezoek gebracht aan de informatie-eenheid voetbal van de politie van Greater Manchester. Helaas hebben wij in mijn stad een schat aan ervaring en kennis op het gebied van de aanpak van voetbalgerelateerd geweld. De adjunct-hoofdcommissaris van politie in Greater Manchester heeft dit verslag gelezen en hij toonde zich bijzonder gelukkig met het initiatief, met name met wat hij noemde de 'verschillende maatstaven voor de aanpak van bijvoorbeeld uitwedstrijden van Manchester United en uitwedstrijden van Engeland.? Vrijdag was de eenheid bezig met de voorbereiding van twee belangrijke wedstrijden op zaterdag. Eén daarvan was die van Oldham tegen Stoke City. De laatste keer dat deze teams tegen elkaar hadden gespeeld, hadden bekende voetbalvandalen nogal huisgehouden in de stad, waarbij vernielingen werden aangericht aan eigendommen en mensen werden aangevallen. In het Verenigd Koninkrijk hebben wij een proactieve voetbalwetgeving om onze problemen met het voetbalvandalisme te kunnen aanpakken. Hierdoor kunnen wij stadionverboden opleggen. Toen er dan ook honderd van die supporters in Oldham arriveerden, werden zij onmiddellijk gearresteerd omdat zij een stadionverbod hadden. Deze stadionverboden gelden ook voor internationale wedstrijden.
De informatie-eenheid voetbal heeft een geavanceerd gegevensbestand van zogenoemde 'voetbalprominenten?. Om dit bestand aan te vullen en gegevens te registreren, maakt men gebruik van de nieuwste digitale beeldtechnologie. Ik zal u vertellen waar het volgens deze eenheid bij het EU-systeem voor informatie-uitwisseling nog aan schort. In juni 2000 werden vanuit Charleroi 150 supporters het land uitgezet. Onder degenen die op het vliegveld van Manchester aankwamen, bevonden zich Belgen, van wie sommigen wellicht helemaal niet bij vandalisme betrokken waren geweest. Oppakken en het land uitzetten zonder de betrokkenen te vervolgen, draagt in geen enkel opzicht bij aan het informatienetwerk inzake voetbalvandalisme. Vervolgens ontving de informatie-eenheid een lijst van de personen die het land waren uitgezet en een verslag van de gebeurtenissen. Op zich heel handig, maar het verslag bevatte geen nadere informatie. De politieagenten konden het niet lezen omdat het niet in het Engels was gesteld, en men kon er ook niets mee doen omdat de informatie geen mogelijkheid bood voor verdere actie in de zin van vervolging of veroordeling. Tijdens het EK '96 arriveerden in Manchester Duitse voetbalsupporters. Als gevolg van de Duitse wetgeving op het gebied van gegevensbescherming en privacy konden er geen lijsten van bekende voetbalvandalen aan de lokale inlichtingendiensten worden overhandigd. Daardoor hadden de politieagenten die in deze eenheid werkten geen toegang tot bruikbare informatie om de vandalen aan te pakken. Wij hebben hier dus een probleem, commissaris. Wij moeten namelijk onze informatiesystemen standaardiseren en tegelijkertijd erkennen dat er in de EU verschillende culturen bestaan met betrekking tot de werkwijze van de politie en het verzamelen van informatie. Misschien moeten wij denken over een soort informatieprotocol. Dat was een idee van de medewerkers van mijn eigen informatie-eenheid voetbal.
Wij moeten het probleem van het voetbalvandalisme actief aanpakken en niet alleen reageren op incidenten. Met betrekking tot het vraagstuk van de kosten, waarover mevrouw Sanders-Ten Hope een amendement heeft ingediend, zou het ongetwijfeld nuttig zijn te onderzoeken of de clubs meer moeten gaan betalen voor de diensten van de politie in verband met het voetbalvandalisme. Het probleem daarbij is echter wie voor deze kosten moet opdraaien in steden waar de voetbalvandalen ook na de wedstrijd nog steeds actief zijn.
In 2004 zal Old Trafford in Manchester gastheer zijn voor de finale van het EK voetbal. Onze prioriteit moet zijn dat wij de gewone, ordelievende supporters beschermen en de voetbalvandalen die de boel verpesten, hard aanpakken. De nationale informatiecentra voetbal hebben dan behoefte aan een praktische, proactieve benadering van de uitwisseling van informatie. Het bestaan van dergelijk centra alleen, commissaris, biedt geen garantie voor een einde aan het voetbalvandalisme.

De Clercq (ELDR).
Het voorstel om een Europees netwerk van permanente nationale voetbalinformatiepunten op te richten, met andere woorden om de samenwerking tussen de lidstaten te verbeteren als het gaat om het handhaven van de openbare orde, bij internationale voetbalwedstrijden, is een Belgisch initiatief dat steunt op de ervaring, opgedaan met Euro 2000, het Europees kampioenschap voor landenploegen, dat zoals u weet gezamenlijk was georganiseerd door België en Nederland in juni 2000. Het voorstel is een goed voorstel. Het is een goed verslag en het initiatief lijkt mij uitstekend. Ik wens slechts 2 opmerkingen te maken.
Ten eerste, het voorstel geldt, uiteraard, enkel voor de lidstaten van de Europese Unie. De vraag kan gesteld worden: quid met de landen buiten de Europese Unie, waarvan vele clubs eveneens deel nemen aan internationale competities? Turkije, Roemenië, Kroatië spelen ook tegen ploegen van de EU-lidstaten. U zult zeggen: kandidaat-lidstaten zullen uiteraard het acquis communautaire moeten overnemen, en dat is juist. Maar dat is niet voor vandaag, dat is zelfs niet voor morgen. Voor sommige van hen is dat ten vroegste, 2004. En dan nog, wat met de rest? Met de niet-kandidaat-lidstaten? Mogelijkerwijze kan samengewerkt worden met de UEFA, met de nationale voetbalbonden, om daar een mouw aan te passen.
Tweede opmerking: een grotere betrokkenheid en samenwerking van de clubs en de supportersverenigingen is belangrijk om het klimaat te verbeteren, om de kwaliteit te verbeteren. En ik denk dat hieraan moet worden gewerkt.

Sörensen (Verts/ALE).
Voorzitter, collega's, grote internationale voetbalwedstrijden zijn voor supporters het summum, voor ordehandhavers en lokale overheden dikwijls een dure nachtmerrie en voor de mensen die in de omgeving van sportstadia wonen, dikwijls een bron van leed, veel ellende als gevolg van vernietigingen, zoals van voortuinen, auto's, terrassen en noem maar op.
Dit besluit van de Raad is in de eerste plaats gericht op een harde kern die tot nu toe gebruik heeft kunnen maken van haperingen in de uitwisseling van informatie tussen de verschillende politiediensten. Een efficiënte coördinatie van de uitwisseling van gegevens is dan ook geen overbodige luxe. Het moet wel duidelijk zijn dat het hier in de eerste plaats om een preventief instrument gaat dat een degelijke inschatting van de risico's moet mogelijk maken.
Het verslag van de heer Deprez is overigens zeer goed. Hij is erin geslaagd de oorspronkelijke tekst te verduidelijken, aan te scherpen, ondermeer door ruimere aandacht te schenken aan de periodes voor en na wedstrijden.
Een goed functionerend netwerk van informatiepunten 'voetbal? moet in staat zijn doelgericht en efficiënt manschappen in te zetten. De internationale voetbalcompetitie slorpt heel wat energie en middelen op van de betrokken politiediensten, waardoor het risico ontstaat dat andere taken minder goed worden uitgevoerd.
De sleutelvraag bij instrumenten als deze is echter hoe de controle zelf gecontroleerd kan worden. Een eerste, bijna vanzelfsprekende stap daarbij is dat de betrokken individuen ingelicht worden over het feit dat ze in deze gegevensbank terecht komen en er inzage in krijgen. Hiertegen zou men kunnen inbrengen dat dit de controlerende functie van de politiediensten belemmert en de geviseerde personen een tactisch voordeel biedt. Maar dit is, geloof ik, een misvatting over de praktijk.
Het gaat niet alleen om een vanzelfsprekend recht, namelijk dat men weet of men al dan niet voorkomt in een gegevensbank, het gaat evenzeer om een duidelijke waarschuwing en het heeft ook een ontradingseffect.

Schröder, Ilka (GUE/NGL).
Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, eerlijk gezegd loop ik niet erg warm voor couch potatoes die voor de tv of in het voetbalstadion zitten te kijken naar een klein, rond ding van leer en 22 mannen in shirts en die nu eens laaiend enthousiast en dan weer door wanhoop gedreven van hun stoel opspringen.
Daar gaat het hier echter niet om. Grondrechten, die mijns inziens door dit voorstel aangetast dreigen te worden, hebben alleen betekenis wanneer die voor alle inwoners van een land gelden en niet alleen voor degenen van wie de denkbeelden en daden van staatswege worden goedgekeurd.
Binnen de zogenaamde ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid beoogt het verslag-Deprez concreet het verzamelen van informatie over voetbalvandalen. Tijdens de discussie over het voorstel ontkende de rapporteur steeds weer dat dit op de lange termijn zou leiden tot uitreisverboden, preventieve arrestaties en schending van grondrechten; behalve het verzamelen van gegevens zijn immers helemaal geen andere maatregelen voorzien.
Om duidelijk te maken dat het volgens mij op termijn niet alleen zal blijven bij het verzamelen van gegevens, haal ik een voorbeeld aan uit het land waar ik gekozen ben. In de Bondsrepubliek bestond er een rechtsregel op grond waarvan de mogelijkheden om naar het buitenland te reizen konden worden ingeperkt voor vandalen die vermoedelijk bereid waren om geweld te gebruiken. Een jaar geleden werd deze regel echter niet op vandalen toegepast, maar op mensen die naar Genua wilden om te demonstreren. Sommigen die oorspronkelijk hun goedkeuring aan deze wet hadden gegeven, verklaarden toen via de media dat ze een dergelijke toepassing helemaal niet wilden. Ze hadden de wet destijds alleen goedgekeurd in de veronderstelling dat die werkelijk alleen voor voetbalvandalen gold en niet voor mensen die hun politieke mening wilden uiten.
Ik vind dat je hieraan heel goed kunt zien wat er met zulke wetsvoorstellen kan gebeuren. Het zou me verbazen als het hier alleen om het verzamelen van gegevens zou gaan. Want waartoe dient een databank als je er vervolgens helemaal niets mee doet? Het is niet moeilijk om de politieke truc die erachter zit te doorzien. Met de vandalen heeft men weer een doelgroep gevonden waartegen de politie vanuit burgerlijk perspectief met goed fatsoen maatregelen kan nemen. Daarmee worden vervolgens maatregelen gelegitimeerd die wel degelijk de grondrechten inperken en die dan ook tot andere personen worden uitgebreid. Op de lange termijn betekent dat dus dat het niet bij het verzamelen van gegevens zal blijven, maar dat reisbeperkingen, preventieve arrestaties en dergelijke wel degelijk ingang zullen vinden in het beleid van 'vesting Europa? en dat die ook op andere groepen zullen worden toegepast.
Als u daaraan uw goedkeuring wilt geven, als dat uw opvatting is van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, dan moet u inderdaad het verslag-Deprez aannemen.

Karamanou (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, met het initiatief van de Raad en het verslag van de heer Deprez wordt een groot gat opgevuld in de preventie en bestrijding van hooliganisme en geweld op voetbalvelden. Dit probleem heeft de laatste jaren een enorme omvang gekregen, onder meer doordat de lidstaten niet bij machte waren doeltreffende maatregelen te treffen.
De commercialisering van het voetbal en het winstbejag zijn ongetwijfeld belangrijke oorzaken van het geweld op voetbalvelden. Dit geweld wordt echter niet meer ontketend door wilde menigten van warmbloedige fans maar door georganiseerde maffia's die het fanatisme en de gewelddadigheden manipuleren voor het bereiken van illegale doelstellingen, die totaal niets hebben uit te staan met de geest van de sport. Kortom, voor bepaalde mensen is geweld een middel om te verkopen en winst te maken. Een Brits onderzoek heeft aangetoond dat het geweld op de voetbalvelden wordt georganiseerd en gestuurd, en dat de sport een dekmantel is voor misdrijven zoals drugshandel en witwassen van illegaal geld.
De laatste jaren maken hooligans zelfs op alle mogelijke manieren gebruik van de nieuwe technologie, van mobiele telefoons en internet, om hun activiteiten beter te kunnen organiseren en de politie te misleiden. Daarom is volgens mij de oprichting van een netwerk van informatiepunten en de versterking van de politiële en justitiële samenwerking tussen de 15 lidstaten met het oog op de bestrijding van voetbalgeweld, een absolute voorwaarde voor de totstandbrenging van een Europese ruimte van vrijheid en veiligheid.
Natuurlijk hebben ook sportverenigingen hier een cruciale rol te vervullen. Zij moeten zich van het hooliganisme distantiëren en hun supporters opvoeden en inwijden in de idealen van de sport en de eerlijke wedijver. Zij moeten duidelijk maken dat het noodzakelijk is samen te werken, met elkaar te praten, andermans meningen te eerbiedigen en een vredelievende samenleving tot stand te brengen.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, wil ik er nog op wijzen dat de Olympische Spelen van 2004 in Athene een goede gelegenheid zullen zijn om de Olympische geest en de idealen van Olympische wapenstilstand en vrede nieuw leven in te blazen en met een alternatief beleidsvoorstel een tegengewicht te bieden voor de mentaliteit en de cultuur van het geweld.

MacCormick (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag de heer Deprez, en ook de Belgische staat, bedanken voor dit uitstekende verslag en dit uitstekende initiatief. Het is waar dat de internationale sport, en met name het internationale voetbal, al te lang wordt geteisterd door geweld, vaak door geweld in georganiseerd verband. Wij staan dan ook van harte achter de initiatieven die gericht zijn op versterking van de samenwerking tussen de autoriteiten in de verschillende lidstaten. Zij zijn een essentieel instrument in de strijd voor het behoud van de sport zoals die zou moeten zijn.
Wij vragen u een kleine, maar belangrijke tekstwijziging in overweging te nemen. Het voorgestelde besluit gaat op één punt mank: het lijkt ervan uit te gaan dat iedere lidstaat slechts wordt vertegenwoordigd door één nationaal team. Zoals u weet, is dit niet het geval. Mijn eigen land wordt bijvoorbeeld vertegenwoordigd door een onafhankelijk team voor Schotland, ondanks het feit dat Schotland althans voorlopig nog geen onafhankelijke lidstaat is. Wij hebben een lange voetbalhistorie. De allereerste internationale voetbalwedstrijd die ooit is gespeeld, was zelfs die in 1872 tussen Schotland en Engeland. De Schotse supporters - het zogenaamde 'tartanleger?, dat in werkelijkheid wel tartan draagt maar geen leger is - heeft nu al heel wat jaren een ongeëvenaarde reputatie op het gebied van goed gedrag en een positieve instelling.
Om deze reden heb ik samen met mijn collega's van de EFA drie amendementen ingediend op de tekst van de Raad. Deze leiden niet tot inhoudelijke veranderingen, maar betekenen de erkenning van de verschillende voetbal- en rechtstradities van Schotland, Wales, Noord-Ierland en Engeland. Spreekt u niet over het nationale team, maar over de nationale teams. Ik zie dat de heer Deprez dit punt overneemt en daar ben ik hem bijzonder dankbaar voor.

Buitenweg (Verts/ALE).
Voorzitter, 3 sprekers namens de fractie de Groenen/Vrije Europese Alliantie, dat is opvallend en ik denk dat het in ieder geval 2 zaken aantoont. Ten eerste dat wij, anders dan mevrouw Ilka Schröder, wel degelijk geïnteresseerd zijn in 22 mannen die in korte broek achter een bal aanrennen. En ten tweede, dat onze fractie ook de problemen rond die wedstrijden serieus wil gaan aanpakken.
Er is één amendement - het is al enigszins aangestipt door mijn collega - dat ik ook onder uw aandacht wil brengen, omdat ik hoop dat u het alsnog wil steunen. Het gaat om het amendement waarin staat dat, wanneer gegevens worden opgeslagen over personen die een gevaar vormen voor de openbare orde, die personen op de hoogte moeten worden gebracht van het feit dat hun gegevens genoteerd zijn. Dat is een andere situatie dan bijvoorbeeld bij criminelen. Bij criminelen kan ik me voorstellen dat je niet wilt dat zij weten dat je achter ze aanzit, omdat je nog met een opsporingsonderzoek bezig bent. Maar bij deze personen werkt het juist heel preventief. Zij weten dat ze in de gaten worden gehouden. Het is dus niet alleen zo dat mensen die ten onrechte geregistreerd zijn dan weer van die registratie af kunnen komen, maar het werkt juist ook heel preventief. Mensen weten dat ze in de gaten gehouden worden en dan zullen ze zich wel 2 keer bedenken voordat ze zich weer zo zullen misdragen. Amendement 22, ik hoop dat u het alsnog kunt steunen.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie vindt dit initiatief inzake het vandalisme bij voetbalwedstrijden belangrijk. Het initiatief is in zekere zin ook een bewijs van het geavanceerde stadium van de samenwerking op dit vlak. Ik kan er aan toevoegen dat dit initiatief als inspiratiebron zal dienen voor andere sectoren. Het Belgisch initiatief is gebaseerd op een gedetailleerde evaluatie van het Europees Kampioenschap van 2000. Het OISIN-programma heeft die evaluatie financieel gesteund, waar de Commissie trouwens aan mee heeft gedaan. De Commissie is van mening dat het creëren van nauw samenwerkende nationale contactpunten een efficiënt middel kan zijn om vandalisme bij voetbalwedstrijden te voorkomen en te bestrijden.
Het hoofddoel is het uitwisselen van informatie tussen de lidstaten over de aanhangers van voetbalclubs en de reizen van die aanhangers naar andere landen. Ook is het de bedoeling dat er informatie uitgewisseld wordt over de indeling van deze supporters in vreedzame en gewelddadige groepen. Deze informatie-uitwisseling beoogt vooral de landen die voetbalwedstrijden organiseren te helpen geweldsuitingen te voorkomen en de veiligheid te garanderen van de voetballiefhebbers die in alle rust wedstrijden wensen bij te wonen.
Door dit besluit kan de bestaande informatie-uitwisseling doorgaan, die bovendien juridisch bindend zal zijn. Dit vernieuwend element betekent grotere rechtszekerheid bij de behandeling van dergelijke informatie. Daar het hier gaat om de uitwisseling van persoonsgegevens, dient de behandeling van die gegevens met de nodige waarborgen omkleed te zijn. Op deze informatie-uitwisseling moet het bestaande internationale recht inzake de bescherming van persoonsgegevens van toepassing zijn. Daarnaast moet deze informatie-uitwisseling volgens de Commissie in een juridische vorm worden gegoten die de bescherming van persoonsgegevens regelt voor alle zaken die onder de derde pijler vallen, dat wil zeggen voor alle zaken die de justitiële samenwerking betreffen.
Ik zou willen afsluiten met woorden van dank aan de heer Deprez voor de sportieve manier waarop hij zich gewijd heeft aan dit verslag. Ik zou in het bijzonder de heer MacCormick willen dankzeggen voor de historische informatie dat de eerste voetbalwedstrijd in 1872 tussen Schotland en Engeland gespeeld werd, hoewel ik betreur dat hij ons niet heeft laten weten wie de wedstrijd heeft gewonnen ?
De Voorzitter.
Dank u wel, commissaris Vitorino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0036/2002) van de heer Kirkhope, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van het Koninkrijk der Nederlanden met het oog op de aanneming van een besluit van de Raad tot instelling van een Europees netwerk van aanspreekpunten inzake personen die verantwoordelijk zijn voor genocide, misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdrijven (11658/2001 - C5-0499/2001 - 2001/0826 (CNS)).

Kirkhope (PPE-DE)
Mevrouw de Voorzitter, in aansluiting op het uitstekende verslag van de heer Deprez is het in mijn ogen bepaald tragisch dat ik dit Parlement moet toespreken over zaken die wij hier in de eenentwintigste eeuw in feite niet zouden moeten hoeven te bespreken, laat staan aanpakken: genocide, misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdrijven. Nog maar enkele jaren gelden was ik als Brits minister belast met wetgeving waarmee oorlogsmisdadigers uit een voorbij verleden op passende wijze konden worden aangepakt. Het is dan ook bijzonder triest dat wij nu in een situatie zitten waarin er nog steeds veel buitengewoon kwaadaardige lieden zijn in de wereld, die zich gedragen op een manier die voor elke weldenkende burger die net als ik in de democratie en de vrijheid van mensen gelooft, volstrekt onaaanvaardbaar is.
Ik wil enkele opmerkingen over dit verslag maken. Sommigen hebben namelijk gezegd dat een systeem van aanspreekpunten in Europa voor dit soort zaken niet nodig is omdat er al meer dan genoeg samenwerking is, bijvoorbeeld op het niveau van de politie en op dat van de ministers van Justitie. Helaas is dat niet het geval. Hoewel het statuut van het Internationaal Strafhof al in juli 1998 klaar was, valt dit soort zaken nog steeds primair onder de verantwoordelijkheid van de nationale regeringen en de nationale strafrechtsstelsels. Om te bereiken dat bepaalde bijzonder onplezierige types, die vanwege het internationale en afschuwelijke karakter van de door hen gepleegde misdaden door een Europees hof moeten worden berecht, hun gerechte straf krijgen, is een goede samenwerking tussen de nationale regeringen en de nationale politieapparaten van cruciaal belang
Ik herinner mij dat ik als minister een gesprek over orlogsmisdadigers voerde met mijn Poolse collega, de heer Miller, die nu overigens premier van Polen is. Hoewel Polen momenteel nog geen lid van de EU is, maar dat over niet al te lange tijd wel hoopt te worden, was het duidelijk dat er nog veel werk verzet moest worden om een meer coöperatieve samenwerking te bewerkstelligen tussen de verschillende instanties op het gebied van de wetshandhaving.
Een van de mogelijkheden, die ook in mijn verslag wordt voorgesteld, is de instelling van gemakkelijk herkenbare aanspreekpunten in de verschillende landen. Wij hebben zelfs een amendement op het verslag ingediend waaruit duidelijk blijkt dat wij het daarbij niet hebben over een vaag concept dat in de toekomst zijn beslag zou moeten krijgen, maar over aanspreekpunten die deel moeten uitmaken van de politie- of justitiediensten van de lidstaten. Dat is mijn eerste punt.
Zoals ook in het vorige debat werd opgemerkt, is het ook belangrijk dat wij naar de nieuwste methodes kijken en ervoor zorgen dat er sprake is van samenhang tussen die methodes, zodat de noodzakelijke gerechtelijke vervolgingen en veroordelingen ook inderdaad kunnen plaatsvinden. Het vraagstuk van de persoonsgegevens is bijvoorbeeld van groot belang. Sommigen hebben hun bezorgdheid geuit over de mogelijkheid dat de privacy van individuen en de rechten van verdachten worden aangetast door de verspreiding van persoonsgegevens of door verschillen in de aanpak van de persoonsgegevens. In dit verslag heb ik gepoogd samenhang aan te brengen. Ik weet zeker dat commissaris Vitorino het met mij eens is dat wij om tot een betere samenwerking te komen, behoefte hebben aan meer samenhang. Ik ben het niet met alles wat er op Europees niveau gebeurt eens. Hier is echter sprake van een situatie waarin duidelijk behoefte bestaat aan samenwerking en een consistente aanpak. Wij hebben ook behoefte aan systemen die gemakkelijk herkenbaar zijn en die gemakkelijk tussen de diverse betrokken landen kunnen worden uitgewisseld.
Samenwerking is de sleutel tot succes. Het is de sleutel tot succes op de gebieden waarover de heer Deprez heeft gesproken. Het is ook de sleutel tot succes op de gebieden die ik nu bespreek. Het is een noodzakelijke maatregel. Dit verslag onderstreept deze noodzaak en het onderstreept bovenal de vastbeslotenheid van ons allen in de verschillende landen in Europa om samen de onaangename types die helaas nog steeds op deze aardbol leven, aan te pakken.

Keßler (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, het Nederlandse initiatief dat ter tafel ligt moet in principe worden toegejuicht. Een dergelijk initiatief voor Europese samenwerking met het oog op een effectievere vervolging van misdrijven verdient steun, met name wanneer het om zulke afschuwelijke zaken gaat als genocide, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden.
Het was mijn bedoeling om het initiatief zo simpel mogelijk te houden waar het gaat om de procedure voor het uitwisselen van informatie tussen de aanspreekpunten. Dit streven wordt ook gesteund door de Duitsers en Nederlanders in de Raad. Om die reden zou ik het juist gevonden hebben wanneer in artikel 2 lid 2 zou worden verwezen naar het geldende recht betreffende de wederzijdse rechtshulp tussen de lidstaten, dat in bilaterale en multilaterale verdragen is vastgelegd. In weerwil van de opvatting van de rapporteur bestaat er ook tussen alle lidstaten zo'n verdrag, namelijk het verdrag dat op 20 april 1959 is aangenomen door de Raad van Europa. Bovendien is er in mei 2000 een nieuw rechtshulpverdrag gekomen, dat meer aan de huidige omstandigheden is aangepast, maar nog niet door alle lidstaten is geratificeerd. Dit nieuwe verdrag betreffende de wederzijdse rechtshulp zou al een duidelijke vereenvoudiging betekenen, waardoor het overbodig zou zijn geweest om een nieuwe procedure in het leven te roepen. Nu was de rapporteur het weliswaar eens met het opnemen van een verwijzing naar de bestaande verdragen, maar hij wilde zijn steun niet geven aan het schrappen van de in de artikelen 3 tot en met 6 beschreven nieuwe procedure.
Omdat ik niet het risico op me wilde nemen dat de commissie een dergelijk tegenstrijdig verslag zou aannemen, heb ik er op het laatst van afgezien om de eerder genoemde amendementen in te dienen. Ik heb echter nog steeds ernstige bedenkingen. Tegelijkertijd wil ik ook benadrukken dat ik de oprichting van een Europees netwerk van aanspreekpunten buitengewoon belangrijk vind. Ik hoop ook dat het succes van dit netwerk en van dit belangrijke initiatief niet zal worden geschaad door meningsverschillen over procedures.
Ik feliciteer de heer Kirkhope met zijn verslag.

McKenna (Verts/ALE).
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie staat volledig achter het verslag van de heer Kirkhope. Het is heel belangrijk dat de grondgedachte van het Nederlandse voorstel niet is gewijzigd. Wij zullen het steunen.
De instelling van een netwerk van aanspreekpunten voor oorlogsmisdadigers in alle lidstaten is buitengewoon belangrijk. Het is van het grootste belang dat politie en justitie onderling contact onderhouden, zodat de lidstaten kunnen samenwerken op het gebied van oorlogsmisdaden. Een illustratie hiervan zien we in de huidige ontwikkelingen in het internationaal recht, en in het bijzonder in het succes dat het Joegoslavië-tribunaal en het Rwanda-tribunaal van de VN boeken bij de opsporing en vervolging van personen die zich schuldig hebben gemaakt aan oorlogsmisdrijven, misdrijven tegen de menselijkheid en genocide. De aanpak van deze misdrijven krijgt nu meer aandacht en steun dan ooit tevoren.
Er zijn gevallen bekend waarin mensen die misdrijven tegen de menselijkheid hebben begaan hun straf min of meer hebben weten te ontlopen - bijvoorbeeld in het geval van Pinochet. In andere gevallen worden oorlogsmisdaden en ernstige schendingen van de internationale mensenrechten oogluikend toegestaan tot het moment waarop het politiek correct wordt ze aan de kaak te stellen. Wij moeten deze schendingen vanaf het allereerste begin aan de kaak stellen. Het is belangrijk dat in dit verslag niet wordt gestreefd naar de instelling van een centraal coördinatiepunt. In dit initiatief wordt de tenuitvoerlegging in principe overgelaten aan de lidstaten, die dan vervolgens informatie moeten verschaffen over de door hen opgezette centra. In het initiatief wordt ook speciaal aandacht besteed aan een van de belangrijke problemen die kunnen ontstaan bij de uitwisseling van gegevens en informatie, namelijk het probleem van de bescherming van persoonsgegevens. Wij mogen ook nooit vergeten dat de gegevensbescherming een buitengewoon belangrijk vraagstuk vormt, dat vooral niet buiten deze discussies mag worden gelaten.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie steunt dit Nederlands initiatief om aanspreekpunten te creëren voor genocide en daarmee verband houdende misdrijven, want het lijkt ons een redelijk voorstel, waarin gestreeft wordt naar een eenvoudige en niet te dure structuur. Het voorstel laat de bestaande juridische mechanismen voor rechtsbijstand onverlet, maar vormt daarop wel een belangrijke aanvulling. De lidstaten kunnen namelijk hun verplichtingen die voortvloeien uit het statuut van het Internationaal Strafhof blijven nakomen. Dit Hof is in 1998 in Rome bij verdrag opgericht, en met de ratificatie door het vereiste aantal lidstaten zal het binnenkort operationeel worden.
Over de samenwerking tussen de lidstaten bij het voorkomen van dit soort misdrijven is door de Raad op 11 juni 2001 al een gemeenschappelijk standpunt bepaald. Daarom lijkt het ons dat dit Nederlands initiatief deel uitmaakt van een coherente en consequente aanpak, op internationaal niveau, van deze uiterst verfoeilijke misdrijven. Ik zou de rapporteur, de heer Kirkhope, met zijn uitstekende verslag willen gelukwensen. De Commissie is het eens met de nadruk die de rapporteur legt op het feit dat deze vormen van samenwerking geen inbreuk mogen vormen op de waarborgen voor de bescherming van persoonsgegevens, noch de rechten van de verdediging van verdachten op het spel mogen zetten. Wat betreft de bescherming van persoonsgegevens en de rechten van de verdediging gelden gemeenschappelijke regels. Uiteraard doel ik hier op het Europees Verdrag inzake de Rechten van de Mens en de verdragen van de Raad van Europa over deze materie. Naast de onderwerpen die in het verslag-Deprez zijn behandeld, is ook dit weer een voorbeeld van zaken waar wij op letten als het erom gaat de bescherming van persoonsgegevens in het kader van de justitiële samenwerking in de Europese Unie juridisch te garanderen.

De Voorzitter.
Dank u wel, commissaris Vitorino.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0082/2002) van de heer Coelho, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het ontwerpbesluit van de Raad tot vaststelling van een kaderprogramma op basis van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken (COM(2001) 646 - C5-0694/2001 - 2001/0262(CNS)).

Coelho (PPE-DE)
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, ten eerste zou ik de Commissie, in de persoon van commissaris António Vitorino, willen gelukwensen met dit uitstekende initiatief. Vaak leveren wij terecht kritiek op de Commissie, maar vandaag verdient de Commissie onze lof voor dit initiatief. Het vormt een positief antwoord op de aanbeveling van het Europees Parlement in het verslag-Keßler om de vijf programma's onder titel VI in één kaderprogramma bijeen te brengen.
Zoals wij allemaal weten, moet de Unie krachtens artikel 29 van het Unie-Verdrag ernaar streven de burgers in een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een hoog beschermingsniveau te bieden. Dat doel dient de Europese Unie mede te realiseren door middel van gemeenschappelijke acties van de lidstaten op het vlak van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken. Zo zijn de vijf tweejaarlijkse financieringsprogramma's onder titel VI tot stand gekomen, die in december van dit jaar zullen eindigen. Het gaat hier om de programma's GROTIUS II voor de leden van de rechterlijke macht, OISIN II voor de wetshandhavingsautoriteiten in de lidstaten, STOP II voor degenen die zich bezighouden met de bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen, HIPPOCRATES voor misdaadpreventie in het algemeen en FALCONE voor degenen die de georganiseerde criminaliteit bestrijden.
Het voorstel dat wij vandaag behandelen, creëert één enkel kaderprogramma, dat alle acties onder titel VI van het EU-Verdrag in een geharmoniseerd wetgevend en operationeel kader beoogt samen te smelten. Dat vormt een weerspiegeling van de ontwikkeling van de communautaire programma's in het algemeen en van vijf jaar praktijkervaring in het bijzonder. Op die manier kunnen wij volgens ons meer samenhang en een nog grotere impact van de gefinancierde acties garanderen, een doelmatiger gebruik van de financiële middelen mogelijk maken, eventuele overlapping tussen de verschillende programma's voorkomen en de bestaande leemtes opvullen.
Hoewel ik de aanpak van de Commissie vrij positief acht, leek het mij raadzaam en verstandig een aantal amendementen te introduceren, waarmee ik de volgende doeleinden voor ogen heb.
Ten eerste wil ik het programma helderder maken op het punt van de te financieren acties. De gebruikte formuleringen moeten preciezer zijn (mede omdat de projecten beoordeeld moeten worden op grond van de overeenstemming met de doelen van het programma) en vage en onnauwkeurige begrippen dienen derhalve vermeden te worden.
Ten tweede willen wij in het kader van de bevordering van de politiële en justitiële samenwerking in het programma grensoverschrijdende projecten opnemen voor de hulp aan slachtoffers van misdrijven. Zo dragen wij in de lidstaten bij tot de daadwerkelijke verdediging van de belangen van de slachtoffers in strafzaken, vooral via een netwerk van contactpunten. Het zou nuttig kunnen blijken een onafhankelijke studie te laten uitvoeren naar de stand van de omzetting van het kaderbesluit in de lidstaten. Die studie moet dan tegelijkertijd voor elke lidstaat voorstellen ter verbetering formuleren.
Ten derde is het belangrijk en raadzaam dat wij inzien dat de kandidaat-landen erbij betrokken dienen te worden. Die betrokkenheid moet zowel gelden voor het opstellen als het uitvoeren van de projecten. Een deelname van de kandidaat-landen aan de projecten waarbij hun rol zich als het ware beperkt tot die van consument, kan niet volstaan.
Ten vierde moeten wij preciseren dat het initiatiefrecht voor het doen van voorstellen niet beperkt mag blijven tot de overheid van de lidstaten en de kandidaat-landen, maar uitgebreid moet worden tot non-gouvernementele organisaties, universiteiten en andere organen die eventueel belangstelling hebben;
Ten vijfde is er in het voorstel sprake van een maximale cofinanciering van 70%, die in bepaalde gevallen tot 100% kan reiken. Het gaat daarbij om specifieke projecten en aanvullende maatregelen. Financiering door de Gemeenschap ten bedrage van 100% valt alleen te verdedigen indien een project zeer belangrijk is voor de Europese Unie en niet gerealiseerd kan worden met een geringere financiële bijdrage van de Unie. Wij dienen echter te benadrukken - en ik ben er zeker van dat commissaris António Vitorino dezelfde aanpak hanteert - dat de gedachte achter het programma is dat men met de beschikbare middelen zo veel mogelijk projecten wil financieren;
Mijn voorlaatste opmerking is dat het voorstel van de Commissie overeenkomt met de wens van het Parlement om de projecten ter bevordering van het realiseren van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid op grotere schaal te financieren. Het is echter een beetje moeilijk een voorstel te aanvaarden dat verder reikt dan de huidige financiële vooruitzichten. Daarom stel ik voor dat het kaderprogramma geldt voor de periode 2003-2006. Daarna moet het programma verlengd worden in het licht van de nieuwe financiële vooruitzichten.
Ter afsluiting moet ik zeggen dat ik het betreur dat de positie van het Europees Parlement niet naar behoren is zekergesteld. Daarom heb ik voorgesteld dat het Parlement kan worden ingeschakeld als het de wens daartoe te kennen geeft. Dat biedt dan het Parlement ongetwijfeld de kans zijn verantwoordelijkheid als begrotingsautoriteit beter uit te oefenen. Het creëren van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is een van de fundamentele doelstellingen van dit Parlement. Het inschakelen van het Parlement is dan ook uiterst belangrijk.

Jensen (ELDR)
Mevrouw de Voorzitter, namens de Begrotingscommissie dank ik de rapporteur, de heer Carlos Coelho, en de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, omdat zij het grootste deel van de amendementen van de Begrotingscommissie in het verslag hebben opgenomen. Het voorstel van de Commissie bundelt vijf bestaande programma's - GROTIUS II, OISIN II, STOP II, HIPPOCRATES en FALCONE - en komt in grote lijnen tegemoet aan de wensen van het Parlement, dat meer steun wil verlenen aan projecten die de Unie veiliger maken voor de burgers. Interne veiligheid is immers een van de prioriteiten die het Parlement heeft opgenomen in de richtsnoeren voor de begrotingsprocedure voor 2003 die tijdens de vorige plenaire vergadering zijn vastgesteld. Een van de doelstellingen van deze bundeling is dat er in de toekomst een betere samenhang komt tussen de politiële en justitiële samenwerking. Voor de Begrotingscommissie betekent dit dat de financiële middelen beter aangewend moeten worden. Het is goed nieuws dat ook de kandidaat-landen de mogelijkheid krijgen om deel te nemen aan de projecten die in het kader van het programma gefinancierd worden, maar het moet duidelijk zijn dat het Parlement als begrotingsautoriteit niet kan instemmen met een overschrijding van de financiële vooruitzichten. Het programma moet daarom beperkt worden tot de periode 2003-2006 en dus met een jaar verkort worden. Dit heeft uiteraard tot gevolg dat de financiering van het programma zal moeten worden bijgesteld. Het kan eventueel later verlengd worden. Tot slot vind ik het belangrijk dat de begrotingsautoriteit geraadpleegd wordt, indien een verhoging van de financiële middelen toch nodig zou blijken. Een verhoging mag namelijk niet ten koste gaan van andere programma's die ook onder rubriek 3 van de financiële vooruitzichten vallen.

Keßler (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, op grond van het Unieverdrag is het onze plicht om voor de Europese burgers een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te creëren. Het voorstel van de Raad is een belangrijke stap op deze weg. Er worden weliswaar slechts vijf bestaande programma's samengevoegd, maar deze samenvoeging schept uniformiteit en duidelijkheid. Dat is op het delicate terrein van justitiële samenwerking in strafzaken erg noodzakelijk.
Door de programma's samen te voegen, kunnen wij overlappingen voorkomen en lacunes opvullen. Door één kaderprogramma te creëren, kunnen wij de financiële middelen ook beter benutten. De criminaliteit van vandaag kan alleen worden bestreden door een grensoverschrijdende strafrechtelijke vervolging en tenuitvoerlegging. De daders profiteren immers op grote schaal van de vrijheden van de Europese Unie. Ook zullen de inwoners van de Unie zich in hun gevoel van veiligheid gesterkt voelen. Ze weten dat er voor plegers van misdrijven geen vrijplaats bestaat. Ze worden in de hele Unie in gelijke mate vervolgd.
In dit verband moet vooral het amendement worden toegejuicht waardoor resultaten van onderzoek en studies die mede uit dit programma zijn gefinancierd, via Internet openbaar worden gemaakt. Dat is een verdere stap op de weg naar transparantie, die nodig is als wij de burgers eens te meer willen doordringen van de voordelen van Europese samenwerking.
Waar ik vooral de aandacht op wil vestigen en wat ik toejuich, is dat de slachtoffers beter worden beschermd. Het zijn de slachtoffers die het meest te lijden hebben, maar zij worden zeker niet het best beschermd en begeleid. Er moeten daarom garanties zijn dat de belangen van slachtoffers in een strafproces op effectieve wijze worden beschermd. Met het oog op de uitbreiding van de EU is het bijzonder toe te juichen dat het voorstel van de Raad ook aandacht besteedt aan de kandidaat-lidstaten en dat deze bij projecten kunnen worden betrokken.
Het is echter onaanvaardbaar dat het Europees Parlement in het voorstel van de Raad wordt genegeerd. Met name vanwege het begrotingsrecht van het Parlement is het noodzakelijk dat het op zijn minst geïnformeerd wordt over de voortgang van het programma en niet pas in 2005 een verslag ontvangt. Om die reden dient de rapporteur te worden gesteund in zijn streven om op dit punt een wijziging aan te brengen.
Tot slot wil ik de heer Coelho complimenteren met zijn verslag en in het bijzonder met het feit dat hij erin geslaagd is de noodzakelijke taalkundige preciseringen aan te brengen.

Krarup (EDD).
Mevrouw de Voorzitter, in het grote politieke geheel is dit verslag slechts een bagatel. Financieel gezien gaat het slechts om een promille van de jaarlijkse EU-begroting en de onmiddellijke politieke gevolgen zijn niet van dien aard dat ze grote discussies uitlokken. Het betreft een programma uit hoofde van hoofdstuk 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Als jurist en als democraat juich ik elke vorm van samenwerking en ontwikkeling uiteraard toe, omdat die nuttig kan zijn en tot nieuwe inzichten kan leiden, maar het is moeilijk de mooie woorden ernstig te nemen. In de toelichting van het verslag staat het volgende: 'Wanneer de Europese burger waarborgen moet krijgen voor een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, moet ervoor worden gezorgd dat de opsporing, rechtshandhaving en strafvervolging ook buiten de grenzen soepel verlopen?. Het is alsof vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid nu pas worden ontdekt, maar iedereen weet dat het leeuwendeel van het gerechtelijk onderzoek, rechercheonderzoek en politie-onderzoek op nationaal en lokaal niveau worden uitgevoerd. Dit is een staaltje van retoriek, dat deel uitmaakt van de poging om de politiële, justitiële en strafrechtelijke gebieden te uniformeren. Wat de financiële middelen betreft, is 65 miljoen euro een smak geld die de lange reeks programma's in EU-beheer weer wat langer maakt. Ik zal er niet verder bij stilstaan, maar ik wil tot slot de aandacht vestigen op de merkwaardige informatie van de Commissie dat zij deze programma's geëvalueerd heeft. Dat zou in 2000 gebeurd zijn, terwijl de meeste programma's pas in 2001 zijn aangenomen. De projecten kunnen alleen maar wel varen bij deze indrukwekkende helderziendheid.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil beginnen met de heer Carlos Coelho te danken voor zijn uitstekende verslag, waarmee ik hem feliciteer. Ik benadruk dat dit voorstel voor een kaderprogramma als doel heeft de uitvoering van de politiële en justitiële samenwerkingsprogramma's voor strafzaken tussen de lidstaten te rationaliseren en te vereenvoudigen. Daarmee vormt het voorstel een antwoord op de expliciet geformuleerde wens van het Parlement in het verslag-Keßler.
Dit kaderprogramma neemt de complete inhoud van de vijf vorige programma's over. Het omvat verder ook de maatregelen in verband met de strijd tegen drugs, waarvoor het Europees Parlement een specifieke begrotingslijn had gecreëerd, die dit jaar afloopt. Het programma omvat alle sectoren die deel uitmaken - en deel moeten blijven uitmaken - van het Europees beleid. Dat is een bewijs van de inzet van de verschillende overheden en van de begunstigden van de projecten, waarmee wij nauw contact onderhouden. Het is tevens een weerspiegeling van de resultaten van de twee jaar geleden uitgevoerde externe evaluatie van de voorgaande programma's. Soms wordt de Commissie ervan beschuldigd een schizofrene instelling te zijn, maar wij zijn nog niet zover heen dat wij evalueren wat nog niet is uitgevoerd ?
Bij deze aanpak zijn de juridische kernbepalingen bewust beperkt tot het opsommen van de grote lijnen. De Commissie is van mening dat de jaarlijkse programma's de prioriteiten voor het lopende jaar nader moeten invullen op grond van de politieke ontwikkelingen en de behoeften op het gebied van de misdaadbestrijding. Vanuit dat oogpunt zijn de amendementen op artikel 2 die beogen sommige specifieke thema's te benadrukken, moeilijk te aanvaarden. De Commissie meent dat de doeleinden in het kaderprogramma in algemene termen moeten worden gegoten, terwijl de prioriteiten in de jaarlijkse programma's moeten staan. Alle in de amendementen genoemde onderwerpen en thema's zijn volgens mij voldoende afgedekt door de globale formulering van het Commissievoorstel en het is mijns inziens mogelijk die elementen in elk jaarlijks programma op te nemen.
Het kaderprogramma vestigt voorts de aandacht op het begrip partnerschap. Dat is een essentieel element, want de projecten kennen niet alleen een ruime Europese bijdrage, maar moeten vanaf het begin gebaseerd zijn op een nauwe onderlinge samenwerking tussen de belangrijkste deelnemers aan het project. Het amendement van de rapporteur dat beoogt dit begrip partnerschap beter te preciseren, is dan ook volledig aanvaardbaar voor de Commissie. Zoals de heer Carlos Coelho heeft gezegd, kunnen de kandidaat-landen nu al deelnemen aan de projecten. De Commissie wenst verder te gaan en heeft in het kader van de Europese Overeenkomsten een stelsel van financiële protocollen ontwikkeld waardoor de organisaties in de kandidaat-landen eveneens projecten kunnen indienen in dezelfde hoedanigheid en volgens dezelfde regels als de organisaties in de lidstaten. Daarom ben ik ingenomen met het desbetreffende amendement van de rapporteur, dat volgens mij een gelukkige formulering introduceert, waarin nog sterker wordt benadrukt dat ook de kandidaat-landen voor financiering in aanmerking komen.
Wat betreft de overige amendementen, kan de Commissie de voorstellen ten aanzien van de overwegingen aanvaarden. Hetzelfde geldt voor amendementen die de tekst verrijken of preciseren, bijvoorbeeld door het explicieter noemen van universiteiten, non-gouvernementele organisaties en politieacademies als instanties die in aanmerking komen voor financiering.
Wat betreft het verzoek het interimverslag te vervroegen tot juni 2004, zou de Commissie willen voorstellen vast te houden aan juni 2005. Daarentegen zouden wij willen voorstellen de presentatie van het jaarverslag te vervroegen naar juni 2004, zodat het Europees Parlement zo snel mogelijk geïnformeerd kan worden over de eerste effectieve resultaten van het programma die geëvalueerd kunnen worden. Wat ten slotte de looptijd betreft, moet ik zeggen dat - anders dan bij andere programma's van de Europese Unie - er geen gebruik is gemaakt van het argument 'de rechtsgrond voorziet uitvoering tot na het jaar 2006?, dat wil zeggen ook na afloop van de huidige financiële vooruitzichten. Daarom zouden wij het Parlement willen vragen de rechtsgrond niet te beperken tot het jaar 2006, maar ook het jaar 2007 eronder te laten vallen, met dien verstande dat de middelen na 2006, en dus ook in 2007, afhankelijk zullen zijn van de nieuwe financiële vooruitzichten. Tot slot zou ik de rapporteur en het Europees Parlement dank willen zeggen voor de steun, de stimuli en de prikkels bij de belangrijke opdracht om de programma's op het zeer gevoelige gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken te rationaliseren op Europees niveau.

De Voorzitter.
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag (A5-0080/2002) van de heer Di Lello Finuoli, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het ontwerpkaderbesluit van de Raad inzake de bescherming van het milieu door het strafrecht (hernieuwde raadpleging) (15525/2001 - C5-0022/2002 - 2000/0801(CNS));
het verslag (A5-0099/2002) van mevrouw Oomen-Ruijten, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake milieubescherming door het strafrecht (COM(2001) 139 - C5-0116/2001 - 2001/0076(COD)).

Di Lello Finuoli (GUE/NGL)
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, wij kennen de geschiedenis van dit kaderbesluit heel goed. Wij worden er voor de tweede keer over geraadpleegd, daar het sinds de raadpleging van twee jaar geleden is herzien. Ondertussen heeft de Commissie een algemeen voorbehoud geformuleerd ten aanzien van het kaderbesluit, door te stellen dat de bescherming van het milieu geregeld is in talrijke communautaire teksten, die in meerderheid ook in bestuursrechtelijke sancties voorzien. Daarom is de Commissie van mening dat deze kwestie als een instrument van de eerste pijler behandeld dient te worden.
De Commissie benadrukt dat de bestaande sancties ontoereikend zijn gebleken. De toestand van het milieu in Europa vormt daarvan het bewijs. De ontwerprichtlijn die tijdens het debat over het verslag van collega Oomen-Ruijten aan bod komt, moet derhalve als complementair gezien worden ten opzichte van het ontwerpkaderbesluit. De Commissie acht een instrument van de eerste pijler nodig, dat voorrang moet hebben op een instrument van de derde pijler. Dat betekent dat als een zaak onder de bevoegdheid van de Gemeenschap valt, het voor de Unie juridisch onmogelijk is gemeenschappelijke regels goed te keuren via een instrument van de derde pijler zonder daarbij de bevoegdheden van de Gemeenschap te schenden.
Ik wil erop wijzen dat het Parlement het op dit punt met de Commissie eens is. Tijdens de vergadering van 15 november 2001 hebben wij met een procedure zonder debat een aanbeveling goedgekeurd inzake strafrechtelijke sancties en communautaire wetten. Meer in het bijzonder in punt 6 van de aanbeveling nodigen wij de Raad uit geen enkele actie te ondernemen op het vlak van strafrecht en milieu voordat de ontwerprichtlijn inzake bescherming van het milieu door strafrechtelijke sancties is goedgekeurd. Welnu, het kaderbesluit en de richtlijn vullen elkaar aan, en het is de bedoeling dat zij één geheel vormen, teneinde de schizofrene situatie te vermijden van twee documenten die over dezelfde materie verschillende dingen zeggen. U kunt in de amendementen nalezen dat het kaderbesluit voor de definities en de sancties juist naar de richtlijn verwijst. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat de richtlijn, juist omdat ze een communautair instrument is, het noodzakelijke en nuttige instrument is om het milieu tegen aantasting te beschermen.
Ik moet er nog een zeer belangrijke opmerking aan toevoegen over de filosofie achter de voorstellen. De richtlijn richt zich op de preventieve bescherming van het milieu, voordat het milieu volledig aangetast is, terwijl het kaderbesluit van de Raad stafrechtelijke sancties wil opleggen als het milieu al aangetast is of in ieder geval onherstelbare schade heeft geleden. Wij hebben hier niet de tijd om daar verder op in te gaan, maar in de commissie hebben wij al op duidelijke wijze dit verschil in filosofie uiteengezet. Daarom sta ik erop dat wij zowel dit kaderbesluit - dat reeds is goedgekeurd in de commissie - als de richtlijn goedkeuren, daar deze twee documenten geschreven zijn om elkaar aan te vullen. Als wij echter qua filosofie een onsamenhangend besluit zouden nemen of zelfs amendement 28 op het verslag van mevrouw Oomen-Ruijten- dat de totale verwerping van de richtlijn voorstelt - zouden aannemen, zouden wij in totale schizofrenie vervallen. Daarom moeten wij akkoord gaan met het complementaire karakter van deze twee instrumenten en de teksten in de voorgestelde versie goedkeuren.

Oomen-Ruijten (PPE-DE)
Voorzitter, geachte Commissaris, collega's, de richtlijn milieucriminaliteit zal een nieuw Europees rechtsinstrument bieden dat moet bijdragen tot een betere handhaving van de Europese milieuwetten die in lidstaten worden omgezet en uitgevoerd. Het onderwerp is spannend. Spannend, omdat de rechtssystematiek die wordt gekozen mooi is, maar ook jarenlang heel veel voer zal bieden voor Europese rechtsgeleerden. De opvatting dat de lidstaten als handhavingsinstrument voor de Europese milieuwetgeving moeten beschikken over mogelijkheden tot strafrechtelijke sancties, wordt ten volle gedeeld door Commissie, Parlement en Raad. De manier waarop zo'n stelsel van strafrechtelijke sancties op ernstige milieuovertredingen moet worden geformuleerd en geïnitieerd en de vraag wie mag meebeslissen, verdeelt ons.
Met rapporteur Di Lello van de Commissie vrijheden, kies ik hier de zijde van de Europese Commissie en ga ik voor een richtlijn milieucriminaliteit onder de eerste pijler. De Raad koos met het zogenaamde Deense voorstel voor maatregelen in het kader van de derde pijler. De leden van de Commissie vrijheden wijzen deze terecht af. Wat Raad, Parlement en Commissie bindt, is dat we allen gevolg willen geven aan het heel expliciete verzoek van de Europese Raad van Tampere in oktober 1999 om gemeenschappelijke definities, strafbedeling en straffen gericht op een beperkt aantal sectoren van bijzondere betekenis, maar waarbij milieucriminaliteit met name wordt genoemd.
Omdat de keuze van de rechtsgrondslag in de eerste pijler voor de Raad - en zoals ik net verneem ook voor sommige collega's van mijn fractie - nog vragen oproept zal ik een aantal toelichtende opmerkingen maken, waarmee ik overigens ook twijfelaars hoop te overtuigen. Ik doe dat aan de hand van een aantal punten. Waarom gaan wij voor de eerste pijler, en adviseer ik voor de eerste pijler te kiezen?
Ten eerste: de Raad, met het Deense voorstel, baseert zich op artikel 31, inleidende formule en littera e) van het EU-Verdrag, waarbij de bevoegdheid tot gezamenlijk optreden inzake justitiële samenwerking in strafzaken wordt gegeven, en waarbij in e) wordt voorzien in het geleidelijk aannemen van maatregelen tot opstelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de georganiseerde criminaliteit, terrorisme en illegale drugshandel. Deze bepaling is opgenomen in titel VI. Blijkens artikel 29 van het EU-Verdrag gelden de bepalingen van deze titel echter, ik citeer, 'onverminderd de bevoegdheden van de Europese Gemeenschap?. Maar ook in artikel 47 van het EU-Verdrag wordt gezegd dat het EU-Verdrag geen afbreuk doet aan de Verdragen tot oprichting van de Europese Gemeenschappen. Voorzitter, dat wil dus zeggen dat het strafrecht niet uitsluitend tot het domein behoort van de Europese Unie. Jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie, waar ik overigens ook in het verslag naar verwijs, bevestigt dat het EU-Verdrag geen belemmeringen kan opwerpen.
Een tweede punt: de vraag die vervolgens rijst, nu er geen algemene belemmeringen zijn om onder het EG-Verdrag te komen tot strafrechtelijke maatregelen, is: wat kan, wat mag de EG specifiek doen? Kijken we dan naar artikel 280, lid 4 van het EG-Verdrag, dat aansluit bij artikel 5 waarin het subsidiariteitsbeginsel wordt vastgelegd, dan stel ik vast dat ook op het terrein van het milieustrafrecht er op gelet moet worden dat de EG-wetgeving de organisatie van de nationale strafbedeling niet verstoort.
Een derde punt: cruciaal is dus dat het bij deze richtlijn niet gaat om specifieke bepalingen inzake het strafrecht, maar dat het strafrecht wordt ingezet om het milieubeleid effectief te maken. Immers, de inzet van het strafrecht is op veel terreinen een belangrijk sluitstuk voor de handhaving van de regels, waarbij, met inachtneming dus van die subsidiariteit, een bepaalde mate van afstemming van de inzet van strafrechtelijke handhaving dienstbaar kan zijn voor de volledige uitvoering van communautaire bepalingen.
Ten vierde: het voorstel milieucriminaliteit is gebaseerd op artikel 175, lid 1 van het EG-Verdrag, dat bepaalt dat de Raad volgens de medebeslissingsprocedure van artikel 251 alle maatregelen treft die dienstig zijn om de milieudoelstelling van artikel 174 te verwezenlijken, mits de subsidiariteit dit niet in de weg staat.
Een vijfde punt: het voorstel voor een richtlijn sluit aan bij milieurichtlijnen en verordeningen die zijn vastgesteld op basis van artikel 175, lid 1 en voegt aan die wetgeving slechts een strafrechtelijk aspect toe. De bestaande lijn wordt dus doorgetrokken, waarbij de richtlijn de lidstaten verplicht te voorzien in strafrechtelijke sancties op activiteiten die significante schade aan het milieu veroorzaken.
Voorzitter, collega's, bij het beoordelen van het voorstel en het indienen van amendementen heb ik me laten leiden door de criteria die ik net heb genoemd.
Artikel 1 van de richtlijn, dat tot doel heeft minimumnormen inzake strafbare feiten vast te stellen, heb ik ongewijzigd gelaten. Zo hebben de lidstaten zelf de mogelijkheid om de strafmaat vast te stellen. In artikel 2 heb ik bij de definities ook uitlokking tot een milieumisdrijf genoemd, waarbij ik mij overigens gebaseerd heb op het zogenaamde Deense voorstel. Ten derde, strafbare feiten die nu in de bijlage worden genoemd, heb ik opgenomen onder artikel 3, met een tweetal kleine wijzigingen. Amendement 22 wijs ik ten sterkste af, omdat daarvoor mijns inziens geen rechtsgrondslag bestaat. Het vierde punt: in artikel 4 maak ik het begrip 'kader? duidelijker. In plaats van de lidstaten de straffen te laten vaststellen, is het beter het begrip strafrechtelijke sancties te hanteren. Amendement 25 heb ik aangepast, omdat ook hier de subsidiariteit een rol speelt.
De lidstaten kunnen we alleen maar uitnodigen tot het instellen van maatregelen als inbeslagname wanneer dit element ook heel specifiek in de eigen rechtstelsels is genoemd.
Voorzitter, het is met deze richtlijn als het dansen op een zijden koord. We moeten als Europees Parlement heel precies zijn, omdat ik ervan uitga dat het Europees Hof gaat toetsen en wij mogelijk aan de hand van de Europese Commissie daar naartoe gaan.
Ik wil ten slotte mijn collega's danken, niet alleen die van de Milieucommissie en de rapporteur van de Commissie vrijheden, maar ook de collega's van de Juridische commissie en alle schaduwrapporteurs. Voorzitter, we hebben eendrachtig samengewerkt en ook al lijkt de inbreng nu erg technisch, er zit heel veel politiek achter, die niet alleen voor de Commissie van belang is, maar zeer zeker ook voor het Europees Parlement. We dienen een goed doel: een betere milieubescherming.

Terrón i Cusí (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u alleen maar meedelen dat om 19.30 uur een buitengewone vergadering van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken van start gaat, waarin een dringend verzoek om advies van de Raad zal worden behandeld. Ik heb in het debat over de twee volgende verslagen het woord gevraagd en ik denk dat verschillende andere hier aanwezige leden van de genoemde commissie zich in dezelfde situatie bevinden.
Ik voer hier nu het woord om de zekerheid te hebben dat in de notulen duidelijk wordt aangegeven waarom ik de algemene vergadering heb verlaten. Ik wens te onderstrepen dat ik als coördinatrice van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten in de bevoegde commissie geen keus heb. Tot slot neem ik deze gelegenheid te baat om u erop te attenderen dat dit soort situaties vermeden zou moeten worden.

De Voorzitter.
Wij hebben alle begrip voor deze situatie. Uw opmerking zal worden opgenomen in de notulen.

Wuori (Verts/ALE)
Mijnheer de Voorzitter, het aantal milieunormen is in dertig jaar zo enorm toegenomen dat er nu in protocollen van nationale verdragen en in vergelijkbare instrumenten meer dan vijftig maal zo veel milieunormen staan. In VN-verband hebben wij meer dan vijfhonderd van dergelijke verdragen en in het Gemeenschapsrecht tweehonderd richtlijnen. Het probleem is meestal dat deze niet specifiek genoeg zijn en dat de uitvoering ervan onvoldoende doeltreffend is.
Wij hebben uiteindelijk strafrechtelijke sancties nodig en daarom is het nu van belang dat wij de ontwerprichtlijn van de Commissie steunen. Die is aanzienlijk omvattender, consequenter en doeltreffender dan het kaderbesluit van de Raad, dat gehinderd wordt door de algemene zwakheden in de milieuwetgeving en bovendien een duidelijk verkeerde rechtsgrondslag heeft. De ontwerprichtlijn, die gebaseerd is op artikel 175, lid 1 van het EG-Verdrag, is in dit geval het juiste instrument. Op grond van artikel 47 van het EU-Verdrag moet aan dat instrument van het Gemeenschapsrecht onder de eerste pijler, duidelijk de voorkeur worden gegeven, zoals in de verklaring van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken uitvoeriger staat vermeld.

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik de collega's Di Lello Finuoli en Oomen-Ruijten gelukwensen met hun uitstekende werk. Zij hebben hun inspanningen doen convergeren teneinde instrumenten te creëren om milieumisdrijven, die in omvang toenemen en vaak grensoverschrijdende effecten sorteren, te bestrijden. Ik kan niet nalaten eraan te herinneren dat één van de laatste peilingen van de Eurobarometer bevestigt dat het milieu samen met veiligheid, gezondheid en werkloosheid tot de grootste zorgen behoort van de burgers van de Europese Unie. Als wij proberen de levenskwaliteit van eenieder te verhogen, hebben wij dan ook de plicht om oplossingen te vinden waarmee men iets aan die zorgen kan doen en en die de bescherming van het milieu en de gezondheid van de burgers kunnen garanderen.
Wij behandelen hier aan de ene kant een initiatief dat Denemarken in 2002 heeft gepresenteerd met het oog op de goedkeuring van een kaderbesluit van de Raad inzake de bestrijding van ernstige milieudelicten. Het besluit wil dat de lidstaten in onderling overleg maatregelen nemen om door middel van het strafrecht het milieu te beschermen. Tot die maatregelen behoren doeltreffend strafrechtelijk onderzoek en optreden, efficiënte strafrechtelijke sancties en effectieve politiële, strafrechtelijke en administratieve samenwerking. Kortom, het gaat erom een bestand van strafrechtelijke sancties voor milieudelicten te creëren. Aan de andere kant hebben wij een initiatief van de Commissie uit 2001, met als rechtsgrond artikel 175 van het Verdrag van de Europese Gemeenschappen, voor een richtlijn inzake de bescherming van het milieu door het stafrecht. Dit voorstel vindt zijn toepassing bij activiteiten die een overtreding vormen van de communautaire milieuwetgeving en/of de regelgeving van de lidstaten ter uitvoering van deze wetgeving.
Ik denk dat wij de strategie van de twee rapporteurs, Di Lello Finuoli en Oomen-Ruijten, dienen te loven. Zij hebben geprobeerd hun verslagen elkaar zo veel mogelijk te laten overlappen, waardoor het standpunt over deze twee initiatieven van het Europees Parlement duidelijk en samenhangend is. Zij beogen op heldere wijze aan te geven dat het Europees Parlement een ondubbelzinnige voorkeur heeft voor een instrument van de eerste pijler, daar wetgeving inzake het milieu een communautaire bevoegdheid is. Wij dienen hier echter te benadrukken dat het strafrecht geen exclusieve bevoegdheid van de Europese Unie is. Het gaat erom dat het huidige stelsel van sancties niet toereikend is om de toepassing van het communautair recht te garanderen en dat het derhalve van essentieel belang is minimumregels te hebben voor doelmatige, evenredige en afschrikkende sancties. De lidstaten hebben evenwel op dit vlak de bevoegdheid striktere regels en sancties in te voeren.

Paciotti (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, deze twee uitstekende verslagen vormen een overduidelijk bewijs van de noodzaak een serieuze institutionele hervorming te realiseren die de bevoegdheden van de Unie op het vlak van justitiële, strafrechtelijke en politiële samenwerking - die nu tot de zogenaamde derde pijler behoren - integreert in communautair verband. Het Europees Parlement heeft dit herhaalde malen voorgesteld en ik hoop dat de Conventie over de toekomst van Europa en de intergouvernementele conferentie over de hervorming van de Verdragen dit voorstel overnemen. Alleen zo kunnen wij in de toekomst contraproductieve geschillen en conflicten tussen de instellingen vermijden en, wat nog belangrijker is, doeltreffend optreden bij het beschermen van de rechten van de burgers.
Het valt gemakkelijk in te zien dat de lidstaten en een aantal rechten - zoals het recht op een hoog niveau van milieubescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu, dat bekrachtigd is artikel 37 van het Handvest van de grondrechten - zonder doeltreffende regelgeving onvoldoende worden beschermd. Geen enkele lidstaat heeft de Overeenkomst uit 1998 van de Raad van Europa inzake de bescherming van het milieu door het strafrecht geratificeerd. Ook de talrijke communautaire milieurichtlijnen bieden onvoldoende bescherming vanwege de gebrekkige toepassing en het frequente niet-naleven bij gebrek aan doeltreffende sancties.
Daarom verdient de ontwerprichtlijn van de Commissie - inclusief de nuttige amendementen in het verslag-Oomen-Ruijten - waarmee de lidstaten verplicht worden strafrechtelijke sancties in te voeren, onze volmondige instemming. De Commissie, het Parlement en ook de juridische dienst van de Raad hebben herhaalde malen benadrukt dat de bescherming van het milieu krachtens de artikelen 3 en 6 van het EG-Verdrag een fundamentele doelstelling van de Gemeenschap is. Zij hebben ook gezegd dat de correcte rechtsgrond voor de bescherming van het milieu wordt gevormd door door het strafrecht artikel 175 van het Verdrag, en dat het communautair recht voorgaat op het recht van de Unie. Desalniettemin wil de Raad voor deze materie een kaderbesluit goedkeuren dat zich niet beperkt tot een aanvulling op de richtlijn. Integendeel, het vormt er een inbreuk op, beperkt het toepassingsgebied, verkleint de draagwijdte en onttrekt deze materie aan de medebeslissingsprocedure van het Europees Parlement. Heel terecht zegt het verslag-Di Lello dan ook dat dit kaderbesluit moet sporen met de richtlijn, de goedkeuring van de richtlijn moet afwachten en ernaar moet verwijzen. Het kaderbesluit dient niet te herhalen wat al in de richtlijn staat, maar deze in het voorkomende geval te integreren.
Ik hoop dat het Parlement beide verslagen goedkeurt en dat wij er allemaal over nadenken hoe wij in de toekomst dergelijke schadelijke contrasten kunnen voorkomen door de derde pijler volledig te communautariseren.

Ries (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, ook de liberale fractie is zeer te spreken over dit voorstel voor een richtlijn van de Commissie, zoals ze ook enthousiast is over het ontwerpkaderbesluit dat de Raad in december 2001 heeft uitgewerkt. Ook wij willen uiteraard onze dank uitspreken aan de beide rapporteurs, mevrouw Oomen-Ruijten en de heer Di Lello. Deze twee voorstellen bevatten een concreet antwoord op een van de grootste zorgen die onder de bevolking leeft: 88% van de Europese burgers wil dat de Unie concrete maatregelen neemt op het gebied van milieubescherming. Dat is een van de uitkomsten van de Eurobarometer van nog geen jaar geleden en waarnaar mijn collega de heer Coello zo-even verwees.
Wat de gevallen van milieucriminaliteit betreft, sluit de liberale fractie zich aan bij het standpunt zoals uiteengezet door mevrouw Oomen-Ruijten, namelijk dat het communautaire kader van de eerste pijler het meest passend is. Een richtlijn lijkt ons het beste hulpmiddel om een Europese lijst van milieuovertredingen op te stellen en te komen tot een gemeenschappelijke grondslag voor strafrechtelijke sancties.
Wat de specifiekere inhoud van dit voorstel betreft, ben ik evenals het merendeel van mijn collega's van mening dat naast de overtreding zelf ook het aanzetten tot overtreding van de Europese milieuwetgeving moet worden bestraft. Evenzo is het beter te spreken van overtredingen van de wet in algemene zin, zodat milieucriminelen geen gebruik kunnen maken van mazen in de wet.
Afgezien van het meningsverschil over de rechtsgrondslag tussen het Parlement en de Commissie enerzijds en de Raad anderzijds, lijkt het me van groot belang snel te handelen, en onze burgers gerust te stellen door repressieve maatregelen te nemen tegen de hedendaagse vervuilers, want nu, en ik zou zeggen vooral inzake het milieu, speelt het niet-toepassen van de wet gewetenloze individuen in de kaart. Ik geef een voorbeeld. De meeste Europese lidstaten hebben hun arsenaal straffen uitgebreid. Dat is een goede zaak. Tegelijkertijd moeten we helaas vaststellen dat in diezelfde landen milieustrafzaken slechts 2% van het totale aantal strafzaken uitmaken. Daarom moeten we op communautair niveau een lik-op-stukbeleid voeren om naleving van de geldende regels af te dwingen, maar ook om op doeltreffende wijze de georganiseerde netwerken aan te pakken die van vervuiling hun broodwinning hebben gemaakt.

Blokland (EDD).
Voorzitter, nog steeds is het strafrecht inzake milieudelicten in de lidstaten een aanfluiting. Het opzettelijk vervuilen van ons milieu kan hierdoor niet naar behoren bestreden worden. Een van de oorzaken is dat de Europese richtlijnen niet uitgevoerd, nageleefd en gehandhaafd worden. De ervaring heeft geleerd dat de huidige sancties op overtreding van Europese en nationale milieuwetgeving op zijn zachtst gezegd niet toereikend zijn. Kennelijk zijn alleen strafrechtelijke sancties voldoende afschrikkend om de milieuwetgeving nageleefd te krijgen.
De Europese milieuwetgeving is er niet voor niets, aangezien we te maken hebben met grensoverschrijdende effecten bij onder andere luchtvervuiling en watervervuiling. Daarnaast zijn er veel negatieve gevolgen van afvaltransporten naar plaatsen waar geen sprake is van een milieuverantwoorde verwerking. Tevens kan hiermee de interne markt verstoord worden. Deze redenen brengen me ertoe om een internationale aanpak tegen milieucriminaliteit te steunen. Ik ben van mening dat de voorliggende richtlijn hiervoor een geëigend en effectief middel is. In het verslag van mevrouw Oomen-Ruijten wordt dit overtuigend onderbouwd. De vraag blijft of we hiervoor een kaderbesluit van de Raad nodig hebben.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, ik zal vóór de richtlijn stemmen, maar ben geneigd tegen het ontwerpkaderbesluit te stemmen, tenzij commissaris Vitorino mij er nog van kan overtuigen dat het kaderbesluit absoluut noodzakelijk is voor de inwerkingtreding van de richtlijn.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie legt ons vandaag een voorstel voor een richtlijn voor die de lidstaten verplicht via strafrechtelijke sancties op te treden tegen een aantal bijzonder ernstige schendingen van het communautair milieurecht.
Niemand zal ontkennen dat het noodzakelijk is een steeds verder vervuild rakend milieu beter te beschermen en dat het onontkoombaar is om repressieve en rigoureuze maatregelen te nemen. Maar naar onze opvatting schuilt het probleem hierin, dat de Commissie in dit verband het communautaire instrument van de richtlijn wil hanteren, die in dit geval berust op artikel 175, lid 1 van het EG-Verdrag. Dit artikel voorziet namelijk wel in gezamenlijk te nemen milieumaatregelen, maar respecteert volledig de strafrechtelijke onafhankelijkheid van de lidstaten, overeenkomstig de algemene filosofie van de Verdragen. De redenering dat het recht om strafrechtelijke sancties op te leggen impliciet deel uitmaakt van de communautaire bevoegdheid om het milieu te beschermen, omdat deze bevoegdheid onontbeerlijk zou zijn voor de tenuitvoerlegging van straffen en er derhalve onlosmakelijk mee is verbonden, is een drogreden. Als strafrechtelijke sancties immers impliciet opgenomen zijn in artikel 175, lid 1, waarom dan ook niet in alle andere artikelen van het Verdrag die het opleggen van communautaire bepalingen op een bepaald gebied toestaan? Op deze manier ondermijnen wij beetje bij beetje een grondbeginsel van het Verdrag, namelijk de nationale bevoegdheid op het gebied van het strafrecht. En door dit beginsel te ondermijnen, bewegen wij ons weer wat verder in de richting van een gecentraliseerde Unie, waar wij geen van allen heil in zien.
Dat betekent niet dat wij niets moeten doen. Integendeel! Het Deense voorzitterschap heeft een ontwerpkaderbesluit ingediend inzake de bescherming van het milieu door het strafrecht, waarin werd aangedrongen op strengere sancties en meer vrijheid van de lidstaten door de rechtsgrondslag die voortkomt uit de derde pijler, namelijk het puur intergouvernementele gedeelte van het Verdrag. Dit, mijnheer de Voorzitter, is verreweg de beste aanpak.

von Boetticher (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, waarom zijn de voorstellen die nu aan ons worden voorgelegd zo belangrijk? Sommige lidstaten hebben tot nu toe inderdaad verzuimd om bij overtreding van de milieuvoorschriften van de Gemeenschap in voldoende mate te dreigen met sancties. Zo is het aantal milieudelicten dat door de Commissie werd opgespoord, toegenomen van 612 delicten in 1999 tot 755 delicten in 2000. Als lid van de Commissie verzoekschriften zou ik daaraan willen toevoegen dat ook steeds meer van dergelijke zaken op grond van ingediende verzoekschriften worden opgespoord. Juist de burgers van onze Unie hebben een fijne neus ontwikkeld voor milieubelangen en doen steeds vaker aangifte van deze delicten of zoeken hulp bij ons omdat de desbetreffende lidstaat hun vaak geen bescherming biedt. Het zou dus mooi zijn wanneer het milieubewustzijn van de regeringen ongeveer op hetzelfde niveau zou liggen als dat van de burgers.
In dit verband heeft de Commissie in het jaar 2000 in 39 gevallen bij het Hof van Justitie een klacht ingediend tegen een lidstaat. Het wordt dus tijd dat wij als Unie reageren. We willen daarmee niet het nationale strafrecht buiten spel zetten; de richtlijn geldt immers alleen voor die activiteiten die een overtreding inhouden van de milieuwetgeving van de Gemeenschap en van de voorschriften waarmee de lidstaten dit Gemeenschapsrecht tot nu toe hebben omgezet. Wij leggen alleen minimumeisen vast voor de bescherming van het milieu door het strafrecht. Het is aan de lidstaten om te beslissen of zij bestaande maatregelen die strenger zijn willen handhaven of strengere maatregelen willen invoeren. Wat door deze richtlijn vooral wordt bestreden is de milieuvervuiling die aan natuurlijke personen of rechtspersonen kan worden toegeschreven. Daarbij moet behalve het overschrijden van de wet of het niet-nakomen van een wettelijke verplichting ook uitlokking strafbaar worden gesteld.
In sommige lidstaten lijken milieudelicten nog altijd door te gaan voor overtredingen die door de vingers kunnen worden gezien. Dat moet afgelopen zijn. De richtlijn, maar ook het kaderbesluit is daarvoor het noodzakelijke, geëigende en proportionele instrument.

Patrie (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, er zijn een heleboel richtlijnen en een heleboel Europese verordeningen om het milieu in al zijn aspecten te beschermen. Maar wij weten allemaal dat veel van deze teksten bij gebrek aan doeltreffende sancties een wassen neus blijven.
Veelal wordt het opleggen van financiële of materiële sancties onder verwijzing naar het principe 'de vervuiler betaalt? ontoereikend geacht door een publieke opinie die terdege beseft hoe weinig deze strafmaatregelen afschrikken, gezien de forse winsten die worden geboekt met activiteiten die aan de ernstigste vervuilingen ten grondslag liggen.
Daarnaast weten wij ook dat bepaalde vormen van milieuschade volstrekt onomkeerbaar zijn en dus niet materieel kunnen worden vergoed. Deze overwegingen rechtvaardigen dan ook dat de lidstaten bepalingen opstellen die het mogelijk maken strafrechtelijk op te treden tegen het niet-naleven van Europese milieuvoorschriften. Daarom juich ik samen met mijn sociaal-democratische fractiegenoten het voorstel van de Commissie van harte toe.
Wij moeten echter niet voorbijgaan aan de grootste moeilijkheid waarmee we in het onderhavige geval worden geconfronteerd, namelijk het probleem van de rechtsgrond. Persoonlijk ben ik van mening dat het aan ons voorgelegde vraagstuk wel degelijk valt binnen de bevoegdheden die uit hoofde van de eerste pijler aan de Unie zijn toegekend, en dat daarom een door onze Vergadering goedgekeurde kaderrichtlijn moet worden aangenomen.
Dat is overigens ook de strekking van de aanbeveling die ons Parlement in november 2001 heeft goedgekeurd. Ik herinner de Raad eraan dat wanneer hij zijn ontwerpkaderbesluit uit hoofde van de derde pijler had afgerond, dit ongetwijfeld tegen de politieke wens van het Europees Parlement zou zijn gebeurd.
Afgezien daarvan - en omdat we er belang aan hechten de milieuwetgeving te versterken door de tenuitvoerlegging van doeltreffende, evenredige en afschrikkende strafrechtelijke sancties - moeten wij absoluut een degelijke tekst aannemen, die boven iedere juridische discussie verheven is en die niet door het Hof van Justitie kan worden aangevochten. Dit betekent dat wij zeer goed oog moeten hebben voor het subsidiariteitsbeginsel en de bevoegdheidsbepalingen waarin het Verdrag voorziet.
De Gemeenschap heeft weliswaar het recht om de lidstaten te verplichten tot het opleggen van strafrechtelijke sancties bij overtreding van de materiële communautaire bepalingen, maar ze is niet bevoegd om de aard en de zwaarte van de sanctie voor te schrijven. Daarom moeten we uiterst voorzichtig zijn met begrippen als uitlevering, die verwijzen naar de ernst van de overtredingen en de straffen. Ik ben echter gerustgesteld door de formulering die onze rapporteur, mevrouw Oomen-Ruijten, meer recentelijk heeft gekozen.
Evenzo is de Gemeenschap niet bevoegd om bepalingen aan te nemen die een harmonisatie van het nationale strafrecht inhouden. Dientengevolge betekent vermelding van het begrip uitlokking - dat niet voorkomt in de nationale strafrechten - dat men de nationale wetgevingen wil harmoniseren. Het lijkt me dat de rechtskracht van onze tekst daardoor aanzienlijk wordt verzwakt.
Onder voorbehoud van deze opmerkingen zeg ik nogmaals mijn volledige steun aan deze tekst toe en feliciteer ik de rapporteur, mevrouw Oomen-Ruijten. Deze tekst is voor ons een krachtig politiek signaal in de strijd tegen een vorm van criminaliteit die bij onze burgers op steeds meer weerstand stuit.

Goodwill (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, na de gebeurtenissen van 11 september was de internationale wil aanwezig om uitleveringsprocedures in verband met terrorisme te stroomlijnen en te verbeteren. Terrorisme kan weliswaar gevolgen hebben voor het milieu, bijvoorbeeld wanneer pathogene stoffen worden verspreid of water opzettelijk vergiftigd wordt, maar dit verslag heeft betrekking op veel meer dan terrorisme.
Ik ben het met de heer Berthu eens dat wij weerstand moeten bieden aan pogingen de invloedssfeer van de EU uit te breiden tot het justitiële vlak, hetzij op milieugebied, hetzij op andere terreinen. Ik ben met name verontrust over de amendementen waarin gesproken wordt over uitlevering of over verbeurdverklaring of overdracht van gemaakte winsten als bevoegdheden van de eerste pijler. De juridische diensten van het Parlement wijzen erop dat artikel 175 geen rechtsgrondslag biedt voor deze maatregel. Waarom betalen wij deze juristen om ons te adviseren als wij hun advies vervolgens in de wind slaan?
Ik sta er volledig achter dat de lidstaten samenwerken om in het kader van de derde pijler maatregelen vast te stellen ter bestrijding van milieucriminaliteit, bijvoorbeeld door gemeenschappelijke definities van strafbare feiten. De Britse conservatieven zullen echter tegen dit geamendeerde verslag stemmen, omdat er geen rechtsgrondslag is voor hetgeen daarin wordt voorgesteld. Er wordt in de overwegingen veel gesproken over het subsidiariteitsbeginsel, maar in de artikelen zelf laat men zich aan dit beginsel weinig gelegen liggen.
De Europese Unie zou er verstandiger aan doen haar energie te richten op een gebied waar zij wél de juridische bevoegdheid heeft om lidstaten die van het rechte pad afwijken voor het Europees Hof van Justitie te dagen wegens niet-naleving van bestaande richtlijnen, zoals de heer von Boetticher eerder reeds suggereerde.

Rack (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, als de Gemeenschap de opdracht om het milieu te beschermen serieus wil nemen, kan en mag zij zich er niet toe beperken om uitsluitend normen voor milieubescherming uit te vaardigen. Ze moet er ook voor zorgen dat de desbetreffende voorschriften worden nageleefd. Als eenvoudige sanctiemechanismen niet voldoende zijn, dan moet desnoods met het strafrecht kunnen worden gedreigd - uiteraard alleen in belangrijke uitzonderingsgevallen en met inachtneming van de subsidiaire taakverdeling, zoals die op het gebied van milieubescherming en vooral op het gebied van het strafrecht geldt.
In zoverre stemmen vrijwel alle fracties van het Parlement in met het voorstel van de Commissie dat hier ter tafel ligt en met de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, waarvoor wij de rapporteur van het Parlement, mevrouw Oomen-Ruijten, hartelijk dankzeggen.
Sommigen van ons zijn bang dat met dit voorstel de deur open wordt gezet voor een uniform Europees milieustrafrecht en in het verlengde daarvan zelfs voor een Europees milieuagentschap met de bevoegdheden van een FBI. Deze bezorgdheid is ongegrond. Geen van deze zaken wordt beoogd. Er wordt voor het juiste middel gekozen, namelijk een richtlijn die door de lidstaten moet worden omgezet, en er is door middel van een reeks amendementen voor gezorgd dat de centrale bevoegdheden - die van de overheid en die van politie en justitie - niet worden aangetast. Dat gebeurt bijvoorbeeld expliciet in amendement 30, waarin uitdrukkelijk wordt gewezen op het feit dat uitlevering alleen dan kan plaatsvinden, wanneer de wettelijke bepalingen van de lidstaat daarin voorzien.
Met een dergelijke aanpak streven wij met het juiste instrumentarium een belangrijk doel van de Gemeenschap na. Daarom dient het Parlement de voorstellen van collega Oomen-Ruijten en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid aan te nemen.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Oomen-Ruijten en de heer Di Lello Finuoli bedanken voor hun twee uitmuntende teksten die hetzelfde onderwerp bestrijken: het voorstel voor een richtlijn en een ontwerpkaderbesluit inzake milieubescherming door het strafrecht. Beide verslagen leveren een aanzienlijke bijdrage aan een belangrijk debat op EU-niveau.
In 1999 is de speciale Europese Raad van Tampere overeengekomen dat gemeenschappelijke definities, gemeenschappelijke strafbaarstellingen en gemeenschappelijke straffen moesten worden vastgesteld voor een beperkt aantal sectoren van bijzonder belang. Daarbij werd onder meer de nadruk gelegd op milieucriminaliteit.
Zoals het Parlement zich zal herinneren - verschillende afgevaardigden hebben er ook reeds naar verwezen - heeft Denemarken in 2000 een initiatief ter tafel gelegd voor een kaderbesluit inzake de bestrijding van ernstige milieucriminaliteit. Dit kaderbesluit is gebaseerd op de regelgeving van het Verdrag betreffende de Europese Unie en valt dus onder de derde pijler.
In 2001 heeft de Commissie een voorstel voor een richtlijn over hetzelfde onderwerp aangenomen, dat gebaseerd is op artikel 175 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Beide voorstellen beogen de tenuitvoerlegging van communautaire milieuwetgeving te verbeteren en hebben hetzelfde uitgangspunt, namelijk het bij ons allen levende besef dat het milieu in onze lidstaten niet voldoende effectief wordt beschermd.
De Commissie heeft met haar voorstel voor een richtlijn echter voor een meer ambitieuze benadering gekozen en wel om verschillende redenen. De Gemeenschap heeft binnen de bestaande parameters de bevoegdheid gedragingen te reglementeren teneinde een communautaire doelstelling te bereiken. De Commissie heeft nooit bestreden dat de Gemeenschap niet vanuit een isolement kan optreden, als het om concrete strafrechtelijke sancties gaat. De Commissie huldigt echter het standpunt dat de Gemeenschap de lidstaten kan verplichten strafrechtelijke sancties op te leggen, voor zover dat noodzakelijk is om de communautaire doelstellingen te bereiken, wanneer het strafrecht garandeert dat de communautaire wetgeving doeltreffend ten uitvoer wordt gelegd.
De Commissie is van mening dat de sancties die momenteel door de lidstaten worden vastgesteld ontoereikend zijn en dat zij niet garanderen dat de EU-wetgeving volledig wordt nageleefd.
De Commissie is niet uit op een interinstitutioneel conflict. Het voornaamste doel van ons voorstel is een aanvullende waarborg van onpartijdigheid te creëren en aan overheden meer ruimte te bieden voor grensoverschrijdend onderzoek naar milieucriminaliteit.
Dit is de reden, mijnheer Blokland, dat zowel een kaderbesluit als een richtlijn noodzakelijk is. Wij kunnen zorgen voor bepalingen aangaande strafrechtelijke sancties in de richtlijn, maar de concrete reikwijdte van die strafrechtelijke sancties moet in het kaderbesluit worden vastgelegd. Het kaderbesluit stelt de justitiële autoriteiten in staat grensoverschrijdend onderzoek in te stellen naar milieucriminaliteit.
De vraag of maatregelen die verband houden met het strafrecht gebaseerd dienen te zijn op de regelgeving in het Verdrag betreffende de Europese Unie of die in het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is niet alleen maar interessant voor Europese juristen. Het is een vraag die van fundamenteel belang is voor de instellingen, met name waar het gaat om de functie en de bevoegdheden van het Europees Parlement, de rechtsbevoegdheid van het Hof van Justitie en de juridische gevolgen van Europese wetgeving op dit gebied. Ik sta volledig achter de argumenten die mevrouw Oomen-Ruijten heeft aangevoerd. Ik wil u erop wijzen dat de Commissie nooit heeft betwist dat zaken die justitiële samenwerking betreffen, onder de derde pijler vallen.
Het ontwerpkaderbesluit moet daarom beschouwd worden als aanvulling op de richtlijn. Alle ingediende amendementen hebben ten doel het ontwerpkaderbesluit om te vormen tot een aanvulling op het Commissievoorstel voor een richtlijn. Het Commissievoorstel voorziet in alle wezenlijke aspecten van dit onderwerp. Het kaderbesluit van de Raad zal betrekking hebben op drie relevante kwesties: de aansprakelijkheid van rechtspersonen, rechtsbevoegdheid en zaken die verband houden met uitlevering en gerechtelijke vervolging.
Wij eerbiedigen het subsidiariteitsbeginsel - het door Denemarken voorgestelde kaderbesluit sluit immers nauw aan bij het Verdrag van de Raad van Europa inzake milieucriminaliteit. Tot nu toe heeft nog niemand beweerd dat het Verdrag van de Raad van Europa in strijd is met het subsidiariteitsbeginsel.
De verslagen van mevrouw Oomen-Ruijten en de heer Di Lello Finuoli volgen precies dezelfde lijn.
Namens de Commissie spreek ik dan ook mijn waardering uit voor het advies van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken aangaande het ontwerpkaderbesluit.
Met betrekking tot de specifieke amendementen op het voorstel voor een richtlijn kan ik u tot mijn genoegen meedelen dat de Commissie alle voorgestelde amendementen kan aannemen, met uitzondering van de volgende amendementen: 8 en 9, 10, 11 en 13, 19, 20 en 27, 21, 24, 25, 28 en 29. Over het geheel genomen ben ik het Parlement uitermate dankbaar voor zijn belangrijke bijdrage aan de verbetering van de beide teksten waarover gestemd zal worden.
Ik wil tot slot nogmaals mijn dank betuigen aan de rapporteurs, evenals aan de heer Wuori, de rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken en interne markt, voor hun waardevolle inbreng en steun, vooral omdat zij allen binnen zeer strakke tijdslimieten hebben moeten werken aan deze uiterst complexe materie. Ik hoop dat dit Parlement de verslagen morgen zijn algehele steun zal geven.

De Voorzitter.
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Oomen-Ruijten (PPE-DE)
Ik zou de Commissaris een vraag willen stellen. Ik heb in de commissievergaderingen begrepen dat de Europese Commissie de aangenomen amendementen wél allemaal zou kunnen accepteren. Ik zou graag morgenochtend van de Europese Commissie willen weten waarom ze bepaalde zaken níet overneemt.

De Voorzitter.
Wij wijken enigszins af van de procedure, maar dit is een interessante vraag. Als de commissaris deze vraag wil beantwoorden, geef ik hem het woord.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, ik zou kunnen ingaan op ieder afzonderlijk amendement dat de Commissie niet kan overnemen, maar als de geachte afgevaardigde daarmee instemt, zal ik haar schriftelijk de redenen meedelen waarom wij de amendementen die ik zojuist heb voorgelezen niet kunnen accepteren. In ten minste één geval ligt de reden voor de hand, namelijk in het geval van amendement 28. Daarin wordt het Commissievoorstel in zijn geheel verworpen. Het is niet waarschijnlijk dat de Commissie een dergelijk amendement ooit zal aannemen!

De Voorzitter.
Zo zal het dus gebeuren. Dank u wel, mijnheer de commissaris.

De Voorzitter.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag (A5-0085/2002) van de heer Oostlander, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een beschikking van de Raad tot vaststelling van een actieprogramma voor administratieve samenwerking op het gebied van buitengrenzen, visa, asiel en immigratie (ARGO) (COM(2001) 567 - C5-0553/2001 - 2001/0230(CNS));
het verslag (A5-0078/2002) van de heer von Boetticher, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over een initiatief van het Koninkrijk België, het Koninkrijk Spanje en de Franse Republiek met het oog op de aanneming door de Raad van het besluit houdende wijziging van artikel 40, leden 1 en 7, van de overeenkomst ter uitvoering van het Schengen-akkoord van 14 juni 1985 betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (11896/2001 - C5-0563/2001 - 2001/0820(CNS)).

Oostlander (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, het thema van het ARGO-voorstel is zeer interessant. Maar bij de lezing van het Commissievoorstel viel het me op dat de opstellers zich al van tevoren tamelijk sterk hadden ingedekt tegen allerlei tegenstand die verwacht zou kunnen worden van de Raad. Dat wil zeggen, naar mijn gevoel wordt al direct veel te veel toegegeven aan de techniek, ik zal maar zeggen de truuk, om bij de overdracht van taken van de derde pijler naar de eerste pijler de zaken zo te organiseren dat de Raadsbureaucratieën toch steeds het heft in handen houden, terwijl de bevoegdheden van het Europees Parlement en de Europese Commissie een wassen neus blijven.
Dat is een te timide houding die volgens mij meer past bij een Raadssecretariaat dan bij een federale regering in de dop. De Commissie is hoedster van de verdragen en van de Europese waarden en dat moet ze volgens mij op een assertieve wijze uitdragen.
Op diverse punten heb ik met de hulp van de Parlementscommissie gepoogd om de communautaire dimensie van het voorstel te versterken. Wij willen de Commissie dus een steun in de rug geven. Met name waar het het initiatiefrecht van de Commissie betreft.
De uitvoering van ARGO kan niet alleen iets voor de nationale overheidsdiensten zijn. Het is bijvoorbeeld erg raar dat in het zo succesvolle ODYSSEUS, NGO's, enz., wel aan de bak kwamen en bij de opvolger ARGO niet. Vandaar dat ik hecht aan een versterking van het initiatiefrecht van de Commissie. Dat moet zwaar worden onderstreept, want via de Commissie kunnen ook anderen worden ingeschakeld in het welslagen van ARGO. ARGO kan ook niet alleen een samenwerking van nationale bureaucratieën zijn. Daar hoort communautaire begeleiding bij, opdat de bedoelingen van de richtlijnen zo objectief mogelijk bewaakt worden. Ook hier is de Commissie dus weer hoedster van de verdragen en van alles wat zij in richtlijnen heeft voorgelegd.
Ik heb me ook wat geërgerd aan de manier waarop zowel uitvoering als controle uit handen worden gegeven en dan met name met inroeping van het begrip transparantie. Volgens mij heeft transparantie bijna nooit iets te maken met clubs van ambtenaren, maar altijd met volksvertegenwoordigingen. Een ander gebruik van het woord holt het helemaal uit. Dat moeten we zeker niet doen. Dus op basis van transparantie kunnen we niet de controle op de gang van zaken door clubs uit de nationale bureaucratieën goedpraten, terwijl de nationale parlementen en het Europees Parlement erbuiten blijven. Ik bedoel met name artikel 3, punt e).
Volgens normale parlementaire en rechtsstatelijke principes dienen de hoofdlijnen van het beleid door de executieve, de Commissie, te worden aangegeven en opgesteld en door de volksvertegenwoordiging, het Europees Parlement, te worden goedgekeurd en gecontroleerd. We hebben trouwens ook de bevoegdheden op het gebied van de begroting. De uitvoeringsdetails kunnen dan met behulp van nationale adviezen worden vorm gegeven, zoals het ook in het voorstel wordt gesteld.
Er is bovendien een duidelijke rolverdeling, een verantwoordelijkheidsverdeling nodig met betrekking tot wie wat eigenlijk controleert. Ik denk dat de Commissie en het Europees Parement bevoegd zijn voor de communautaire aspecten, en de nationale autoriteiten en parlementen voor de nationale aspecten.
Tenslotte wil ik ook nog iets zeggen over de buitengrenzen van de Europese Unie, die zeer binnenkort heel ergens anders gaan liggen, met name gaan samenvallen met de buitengrenzen van de arme, kandidaat-lidstaten. Ik denk dat ARGO eigenlijk al zou moeten vooruitgrijpen en zou moeten voorbereiden dat een communautarisering, een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de buitengrenzen tot stand wordt gebracht, en liefst op tijd, want het is al over een paar jaren zover.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb ook nog een amendement gezien waarmee wij een probleem hebben. Dat is het amendement van liberale zijde, waarin het gaat over personen die niet door statelijke actoren worden vervolgd. Meestal hebben we het alleen maar over politiek vervolgden door de eigen overheid. Ik denk dat het terecht is in zijn algemeenheid. Als iemand in zijn eigen land wordt vervolgd door niet-statelijke organen en elders in het land nog veilig kan leven, dan hoeft hij niet per se naar Amsterdam. Dan kan hij gewoon blijven in Turkije, of in Rusland. We pleiten ook altijd voor opvang in de regio en als men dus nu pleit in een amendement van mevrouw Ludford voor een opvang via de asielwetgeving in de Europese Unie voor diegenen die in eigen land ook terecht zouden kunnen komen op een andere plek, dan lijkt mij dat onjuist en wij hechten er erg aan om dat nauwkeurig te stellen.
Mijnheer de Voorzitter, tenslotte, het Europees Parlement vraagt om een assertieve houding van de Europese Commissie en ik hoop dat deze dat ook zal begrijpen als een steun in de rug. Als de Raad niet wil, is er altijd nog tijd genoeg om dat thuis van de daken te schreeuwen.

von Boetticher (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de controles aan de binnengrenzen worden afgeschaft en dat betekent dat de politiesamenwerking evenals de beveiliging van onze buitengrenzen verbeterd moeten worden. Daar ligt voor de Europese Unie in de nieuwe eeuw een van de grootste taken. De heer Oostlander heeft in zijn verslag gelukkig op de noodzaak van een gemeenschappelijk grensbeleid aan de buitengrenzen gewezen. In mijn verslag wordt de verdere ontwikkeling van de Schengen-overeenkomst op het gebied van de grensoverschrijdende observatie behandeld.
De nationale politie heeft de mogelijkheid om met toestemming van de politie van een buurland over te gaan tot grensoverschrijdende observatie van een verdachte als er geen controles aan de binnengrenzen meer zijn. Samen met het achtervolgingsinstrument is de grensoverschrijdende observatie daardoor het meest effectieve instrument van de grensoverschrijdende strafvervolging. De afgelopen week nog bleek maar weer eens dat een dergelijke regeling dringend noodzakelijk is. Bij een bankoverval in Duitsland werden mensen gegijzeld, en de daders vluchtten daarna de grens over naar Polen en vervolgens naar de Oekraïne. De politie heeft in dit geval goed samengewerkt, maar de samenwerking zou nog beter verlopen zijn als er een regeling als de uitvoeringsovereenkomst bij het Akkoord van Schengen was geweest.
Het voorstel van de Raad heeft ten doel de lijst van strafbare feiten waarbij grensoverschrijdende observatie mogelijk is, uit te breiden met oplichting in georganiseerd verband, illegale immigratienetwerken, het witwassen van geld afkomstig van georganiseerde criminaliteit en illegale handel in nucleaire en radioactieve stoffen. Ik vind het echter onbegrijpelijk waarom hieraan niet de lijst van strafbare feiten van terroristische aard is toegevoegd die wij een paar maanden geleden hebben goedgekeurd. Dat is volgens mij een zeer belangrijk besluit dat wij ook aan dit voorstel moeten toevoegen. Het voorstel van mevrouw Buitenweg en anderen was in mijn ogen derhalve een positieve aanvulling.
In de toekomst moeten wij ons veel meer dan in het verleden inzetten voor uniforme regels. Wij raken anders steeds meer verstrikt in een warnet van talloze regelingen op het gebied van justitiële samenwerking. Tegelijkertijd moeten wij tot het inzicht komen niet dat de toepassing van de Schengen-overeenkomst tot dusver niet alleen gehinderd wordt door een klein toepassingsgebied, maar met name ook door bureaucratische rompslomp. Ik heb daarom een aantal systematische verduidelijkingen voorgesteld, die binnen de commissie breed ondersteund werden. Wij moeten in deze Schengen-overeenkomst daadwerkelijk tot nieuwe ontwikkelingen durven komen en vooruitgang durven boeken.
Het aantal grensoverschrijdende observaties is sinds de invoering ervan verdrievoudigd. De grootste belemmering is volgens de politieagenten echter het feit dat ze niet bevoegd zijn tot staandehouding. Tot dusver kunnen observerende ambtenaren slechts machteloos toekijken als er strafbare feiten gepleegd worden op buitenlands grondgebied. Ze mogen niet ingrijpen, maar kunnen alleen hun toch al overbelaste collega's ter plaatse waarschuwen. Tegen de tijd dat die ingrijpen, zijn de daders doorgaans al lang en breed verdwenen. Daarom stel ik voor dat buitenlandse politieambtenaren die een grensoverschrijdende observatie uitvoeren, de mogelijkheid krijgen plegers van een strafbaar feit vast te houden tot de nationale politieambtenaren arriveren, als het gaat om een strafbaar feit dat aanleiding tot uitlevering kan geven en als de nationale politieambtenaren niet kunnen voorkomen dat het strafbare feit gepleegd wordt.
Het valt niet aan de Europese burgers uit te leggen waarom buitenlandse politieambtenaren wel mogen observeren, maar niet mogen ingrijpen als er een strafbaar feit gepleegd wordt. Wij moeten de wetgeving dan ook aanzienlijk meer gaan aanpassen aan de realiteit in Europa dat steeds meer één geheel wordt.
De Schengen-overeenkomst wordt nu steeds verder ontwikkeld, maar ik ben er vast van overtuigd dat de Europese Unie een eigen politiemacht nodig heeft nu ze steeds meer één wordt. Zoals bekend, zal de Conventie de Verdragen reorganiseren, en in het kader daarvan mogen wij niet alleen discussiëren over de vraag welke bevoegdheden terug naar de lidstaten moeten. Wij moeten ook vaststellen op welke gebieden er in Europa nieuwe aanvullende bevoegdheden nodig zijn. Voor de grensoverschrijdende bestrijding van de georganiseerde misdaad geldt dat wij er als Parlement nadrukkelijk op moeten wijzen dat er een nieuwe politiemacht voor een klein vastgesteld gebied moet komen, die onderworpen is aan controle van het Parlement en van het Openbaar Ministerie.
Naranjo Escobar (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik hecht uitzonderlijk belang aan de programma's voor administratieve samenwerking op het gebied van immigratie en soortgelijke beleidsterreinen.
Vandaag bespreken wij hier het ARGO-programma, waarmee een gelijke behandeling voor onderdanen van derde landen wordt nagestreefd. Ik wil u eraan herinneren dat op de terreinen die geheel of gedeeltelijk onder dit programma vallen, talloze richtlijnen, verordeningen en andere instrumenten van kracht zijn. Het is belangrijk dat dit acquis communautaire coherent wordt toegepast en dat de rechten van onderdanen uit derde landen definitief worden gelijkgesteld met die van de EU-burgers.
Bij de tenuitvoerlegging van het programma dient rekening te worden gehouden met enkele fundamentele aspecten: het is van wezenlijk belang dat er acties worden ondernomen om illegale immigratie en valsheid in geschrifte tegen te gaan, en ook de consulaire samenwerking moet dringend worden bevorderd.
Het streven naar een gemeenschappelijk beleid stelt ons op dit vlak voor een immense uitdaging. De totstandkoming van een echte ruimte van veiligheid en vrijheid in Europa hangt grotendeels af van het welslagen van deze onderneming.
Mijn land, dat tot voor kort een land van emigranten was, is in enkele jaren tijd uitgegroeid tot een land dat een groot aantal immigranten opneemt en bovendien vanwege zijn ligging aan de buitengrens van de Unie te kampen heeft met ernstige problemen.
Ofschoon hier geen nieuw initiatief op tafel ligt - eigenlijk gaat het hier om een enigszins gewijzigde voortzetting van het vroegere ODYSSEUS-programma - vervult het ARGO-programma een sleutelfunctie. Uit de verruiming van de middelen blijkt dat wij ten zeerste betrokken zijn bij de inspanningen die moeten worden geleverd om ervoor te zorgen dat de nationale overheidsdiensten op homogene wijze te werk gaan en beste praktijken toepassen.
Ik kan mij vinden in de aanpak van collega Oostlander, die ik van harte wil feliciteren. Hij heeft in zijn verslag immers voorstellen uitgewerkt die een verbetering van de tekst inhouden en die duidelijk aantonen dat de Commissie en het Parlement bij de ontwikkeling van het programma een leidinggevende rol moeten spelen.
Mijnheer de Voorzitter, ofschoon er op dit gebied door toedoen van commissaris Vitorino enorme vooruitgang is geboekt, moet er nog een lang weg worden afgelegd. Daarom is het een goede zaak dat het huidige voorzitterschap zich onder meer ten doel heeft gesteld voortgang te maken met de toepassing van de in Tampere en Laken aangegane verbintenissen inzake asiel, immigratie en grenscontrole. Deze vereiste wordt niet alleen ingegeven door de realiteit waarmee de Unie momenteel op het vlak van de immigratie wordt geconfronteerd, maar ook door het verlangen van de burgers naar een echte politieke Unie.

Keßler (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer blij met het actieprogramma ARGO. Ik ben er vast van overtuigd dat de bestaande verschillen in de toepassing van de EU-voorschriften slechts door een versterkte samenwerking uit de weg geruimd kunnen worden. Dat er in de nationale praktijk verschillen qua behandeling zijn, hebben in het bijzonder de vele aan het Europees Parlement gerichte verzoekschriften genoegzaam aangetoond. De afgelopen jaren zijn er alleen al 468 verzoekschriften ingediend die te maken hadden met de verschillen qua behandeling op dit gebied. Het is dan ook de hoogste tijd om deze kwestie verder te regelen.
Het visumbeleid wordt nu ook uitdrukkelijk behandeld en dat is een verbetering in vergelijking met het huidige ODYSSEUS-programma. Er zijn ook vele verzoekschriften in verband hiermee ingediend.
In het kader van de Europese samenwerking is de elektronische uitwisseling van gegevens van bijzonder belang. Daarom stel ik voor een gemeenschappelijke databank voor heel Europa te creëren, die toegankelijk is voor de bevoegde autoriteiten in de lidstaten - eventueel ook in derde landen - en voor de bevoegde instanties van de Europese organen. Uiteraard moeten de bescherming van de privacy en de vertrouwelijkheid van de informatie daarbij op de eerste plaats komen.
Bovendien moet worden gegarandeerd dat de nationale overheidsdiensten de informatie op verzoek van de Commissie verzoekschriften binnen een passende termijn ter beschikking stellen. Door de vertragingen die tot nu toe zijn opgetreden bij de verstrekking van informatie, krijgen de indieners van verzoekschriften te maken met belemmeringen die onaanvaardbaar zijn. Dat kan mijns inziens slechts voorkomen worden als de Commissie verzoekschriften de mogelijkheid krijgt om in noodgevallen een negatieve houding van de autoriteiten in de openbaarheid te brengen. En negatieve publiciteit wil iedere instantie natuurlijk voorkomen.

Pirker (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, uit deze verslagen en het actieprogramma blijkt dat de Unie goed op weg is een ruimte van veiligheid te worden. Zij geeft daarmee aan dat de veiligheid aan de grenzen begint. Als wij open binnengrenzen willen hebben, hebben wij goed functionerende bewakingssystemen aan de buitengrenzen nodig evenals compenserende instrumenten zoals de grensoverschrijdende observatie. Daarop wordt grote nadruk gelegd.
Om dit te bereiken is het nieuwe actieprogramma ARGO hard nodig. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat het geld voor ODYSSEUS op is, maar ook met onze doelstelling: het opbouwen van een equivalent veiligheidsniveau aan alle buitengrenzen, ook de toekomstige. Enerzijds worden daardoor illegale immigratie, mensenhandelorganisaties en internationale georganiseerde misdaad tegengewerkt. Anderzijds hebben wij daardoor de mogelijkheid de controle, hulpverlening, legale immigratie en de asielverlening in de hand te houden.
Ik wil met name de aandacht vestigen op een aantal mogelijke maatregelen. Wij zouden uniforme normen moeten vaststellen voor het gebruik van de informatietechnologie en er zou een gemeenschappelijke basisopleiding moeten komen om een gemeenschappelijk opleidings- en kwalificeringsniveau te bereiken. Wij moeten eveneens proberen in de toekomst gemengde teams samen te stellen, die bestaan uit deskundigen uit verschillende lidstaten en die de grenzen efficiënt beveiligen.
Het is naar mijn mening zeer belangrijk dat de kandidaat-lidstaten net als bij het ODYSSEUS-programma de mogelijkheid hebben ook aan dit programma deel te nemen. Daardoor kunnen zij optimaal aan alle eisen voldoen en een bijdrage leveren aan meer veiligheid in een uitgebreide gemeenschappelijke Europese Unie.
Evans, Robert J.E. (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heren Oostlander en Von Boetticher complimenteren met hun verslagen. Ik zal mijn opmerkingen beperken tot het verslag-Oostlander en het ARGO-programma. Wij beseffen dat een gemeenschappelijke benadering van het vraagstuk van immigratie, visa, asiel en buitengrenzen van essentieel belang is. Zonder een dergelijke gemeenschappelijke benadering functioneert de Europese Unie mijns inziens niet naar behoren. Wij begeven ons echter in de goede richting. Er is een realistische en moderne aanpak nodig, die uitgaat van de situatie in Europa en de rest van de wereld zoals deze werkelijk is. Wij moeten de situatie niet anders of mooier voorstellen dan ze is.
Ik wil ingaan op de amendementen 41 en 42, waaraan de heer Oostlander refereerde en waarover hij en ik van gedachten hebben gewisseld, aangezien het zeer belangrijke amendementen zijn. Ik dank de heer Schmidt en barones Ludford van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij voor het feit dat zij amendement 42 hebben ingediend. Over dit amendement is in onze commissie namelijk heftig gediscussieerd, en het is slechts aan een klein administratief probleem te wijten dat het amendement één stem te kort kwam om te worden aangenomen. Vergeleken bij amendement 41 zit de crux van amendement 42 in het feit dat hierin gesproken wordt over het verlenen van asiel en bescherming aan mensen die op de vlucht zijn voor vervolging door de overheid en door niet-statelijke actoren. Op die laatste vorm van vervolging dienen wij onze aandacht te richten.
Wij kunnen allemaal landen bedenken waarvan wij het regime afkeuren en waar mensen op de vlucht gaan voor een overheid die hun het leven zuur maakt, vervolgt en aanvalt. Wij moeten ons hier echter beraden over die gevallen waarin mensen vluchten voor niet-statelijke organisaties of groepen.
Eerder heb ik Afghanistan reeds als voorbeeld genoemd, waar de Taliban niet als overheid werden erkend.
Als wij vervolging door niet-statelijke organisaties niet hadden aangemerkt als grond voor asielverlening, zou vervolging door de Taliban voor ons geen gegronde reden zijn geweest om mensen asiel te verlenen. Voorts zijn er landen overal ter wereld, Somalië bijvoorbeeld - al ben ik wat dat land betreft geen deskundige - waar onduidelijk is wat wel en wat niet tot de overheid behoort. Er zijn eveneens mensen die vluchten uit door oorlog verscheurde landen en die bescherming nodig hebben. Wij zouden een lange opsomming van dergelijke landen kunnen geven.
Veel landen zijn, kortom, verdeeld door strijdkrachten van verschillende politieke groeperingen, waarvan sommige tot de overheid behoren en andere niet. Misschien gaat het slechts om enkele gevallen, maar mijn fractie is van mening dat wij in die gevallen bescherming moeten bieden. Om die reden zullen wij amendement 42 steunen, en mijns inziens zou de stemming over dit amendement vóór die over amendement 41 moeten plaatsvinden, omdat het krachtiger is en een andere richting uit gaat. Als in amendement 41 de woorden 'en de gangbare gebruiken? geschrapt zouden worden, zouden wij er aanzienlijk minder moeite mee hebben het te steunen, aangezien erin staat: 'overeenkomstig het Verdrag van Genève? - en er zullen weinig mensen in dit Parlement zijn die zich zouden verzetten tegen iets wat te maken heeft met het Verdrag van Genève, waar wij immers achter staan.
Tot slot enkele opmerkingen over de uitbreiding. Die stelt ons voor een grote uitdaging. Het gehele vraagstuk van asielverlening, visa en immigratie moet geregeld zijn voordat de uitbreiding plaatsvindt. Wij mogen vervolgens echter niet de uitbreiding gebruiken om de kandidaat-lidstaten hogere standaarden op te leggen dan wijzelf aanhouden. Veel kandidaat-lidstaten doen het uitermate goed, en hun economie en hun levensstandaard nadert die van de EU-landen. Het gaat er bij de uitbreiding niet om, een nieuwe, sterkere, beter bewaakte buitengrens vast te stellen. Als de Europese Unie zeer succesvol is, mag dat niet leiden tot een verdere scheiding tussen onszelf en de landen die dan buiten de nieuwe, uitgebreide Unie van 25 of 27 landen liggen.
Het gaat erom verantwoordelijkheid te delen, het gaat erom ervoor te zorgen dat mensen kansen krijgen en rechten hebben. Wij zullen daaraan onze steun geven.

Schmidt, Olle (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zal mij concentreren op het ARGO-programma en ik dank de heer Oostlander voor zijn goede verslag. De commissie heeft enkele amendementen goedgekeurd die de gemeenschappelijke dimensie van het programma nog versterken.
Mijnheer de Voorzitter, het belang van een gemeenschappelijke visie op asielkwesties kan niet genoeg herhaald worden. Daarbij is het belangrijk dat de administratieve procedures overal op dezelfde manier verlopen. De mensen die naar Europa willen komen, moeten op een respectvolle, menselijke en gelijkwaardige manier behandeld worden. Deze mensen mogen niet als koopwaar van lidstaat naar lidstaat verscheept worden, wat vandaag helaas al te vaak gebeurt.
De laatste jaren is de behoefte aan gemeenschappelijke programma's en een gemeenschappelijke financiering op het gebied van het asielbeleid steeds duidelijker geworden. Zoals andere collega's terecht hebben opgemerkt, is er behoefte aan scholing, uitwisseling van ervaring en de ontwikkeling van een gemeenschappelijke praktijk. De kandidaat-landen die de nieuwe buitengrenzen van de EU zullen vormen, spelen op dit gebied uiteraard ook een belangrijke rol.
Helaas, en ik vind dat het gezegd moet worden, is het vluchtelingen- en asielbeleid van de EU de laatste jaren gekenmerkt door sterk tegenstrijdige trends. De lidstaten reageerden vaak kortzichtig en ondoordacht, met rampzalige gevolgen, die veel menselijk leed hebben veroorzaakt. Soms lijkt het alsof bepaalde lidstaten met elkaar hebben gewedijverd om de menselijkheid en rechtvaardigheid zoveel mogelijk uit te schakelen.
Zoals de heer Oostlander opmerkte, heeft de liberale fractie een amendement ingediend betreffende een ruimere definitie van het begrip 'vluchteling? in het Verdrag van Genève. Dit Verdrag vormt inderdaad het fundament van het asiel- en vluchtelingenbeleid, maar het is noodzakelijk de praktijk aan te passen wanneer de werkelijkheid verandert. Zoals Robert Evans opmerkte, heeft de ervaring van de laatste jaren dit aangetoond. Vluchtelingen moeten bescherming kunnen zoeken tegen de overheid en de pesterijen in het land waar ze vandaan komen. Daarom is een ruimere definitie noodzakelijk. Wij hopen dat het Parlement ons voorstel op dit gebied kan aanvaarden.

Schröder, Ilka (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het actieprogramma ARGO heeft tot doel de EU aan de buitengrenzen te beschermen tegen indringers. Het Duitse grensbeleid aan de Poolse grens dient als voorbeeld voor de Europese grensbewaking. Goed opgeleide politieagenten, hightech installaties en een efficiënte samenwerking tussen de verschillende autoriteiten maken deel uit van dit beleid. Bovendien komen er steeds meer particuliere veiligheidsdiensten en spionnen onder de bevolking - ik weet dat u dat geweldig vindt, maar ik zal u zo dadelijk mijn mening daarover geven.
Het is de bedoeling met het ARGO-programma hetzelfde bewakingsniveau aan de nieuwe oostgrens van de EU te creëren, voordat de controles aan de nieuwe binnengrenzen in overeenstemming met de Schengen-overeenkomst worden opgeheven. Het is algemeen bekend dat de voorstanders van een Europees repressiebeleid dat als de belangrijkste voorwaarde voor een Europese grenspolitie beschouwen.
Het doel van dit actieprogramma is de EU te beschermen tegen de ongewenste toestroom van vluchtelingen. Dat betekent dat vluchtelingen in feite alleen nog door smokkelaars de EU in kunnen komen. Als Europa nog meer afgegrendeld wordt - en dat is de bedoeling - zal deze vorm van hulpverlening duurder worden, omdat ze volgens het marktprincipe werkt, en gevaarlijker worden. Dat betekent dat alle standpunten waarin vluchtelingen worden verdedigd en smokkelaars veroordeeld, in het beste geval een vorm van huichelarij zijn en in het ergste geval een bijdrage leveren aan een vergrendeling van Europa met dodelijke afloop. De doelstellingen van ARGO komen ook overeen met de geplande wijzigingen in de Schengen-overeenkomst. Om de grenspolitie aan de buitengrenzen te versterken, krijgt de nationale politie namelijk steeds meer bevoegdheden.
Het gaat hier om de samenwerking tussen de repressieve autoriteiten, en daarbij raakt de rol die de grenzen spelen opmerkelijk genoeg op de achtergrond. Met de geplande wijziging in de Schengen-overeenkomst wordt in feite niets anders beoogd dan een uitbreiding van de bevoegdheden voor de buitenlandse politie bij grensoverschrijdende observaties. In de toekomst mogen immers niet alleen verdachten, maar ook hun vrienden en bekenden worden geobserveerd. Mede met dit initiatief probeert de Europese regering haar doelstelling te bereiken om in de eerste plaats repressieve veiligheidsmaatregelen te treffen, in plaats van de rechten en vrijheden van de burgers te waarborgen. Daarmee laten de heer von Boetticher en de Commissie maar weer eens zien dat zij in de waan verkeren dat we meer veiligheid kunnen creëren door meer repressieve politiemaatregelen te nemen.
Beide initiatieven leveren daarmee een bijdrage aan een ontwikkeling waarin lidstaten met een vrijemarkteconomie en een neoliberaal karakter veranderen in veiligheidsstaten met een autoritair karakter. Dat betekent een nieuwe stap in de richting van een Europees rariteitenkabinet.

Borghezio (NI).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een aantal opmerkingen maken over het verslag-Oostlander. Ook ik sluit mij aan bij de woorden van dank aan de rapporteur, maar toch moet ik een aantal opmerkingen kwijt over het asielrecht. Dat is een humanitair principe waar geen enkel beschaafd persoon tegen kan zijn. Het dient echter wel precies afgebakend te zijn, als men het ernstige en op feiten gebaseerde risico wil vermijden dat het gebruikt wordt voor het volstrekt onaanvaardbare doel om illegalen het grondgebied van de Europese Unie binnen te sluizen.
Het ter discussie staande document zegt het rondreizen van asielzoekers van de ene naar de andere lidstaat van de Unie te willen vermijden. Wij koesteren echter de nodige twijfel of dit doel kan worden bereikt met de minimumnormen van het onderhavige voorstel. Die twijfel is mede het gevolg van de mogelijkheid die de lidstaten krijgen om asielzoekers betere en ruimere faciliteiten toe te kennen.
Wat de inhoud betreft wil ik twee beperkingen van het voorstel noemen. Ten eerste zijn er vele beroepsmogelijkheden voorzien bij de rechterlijke macht vanwege het al of niet verstrekken van subsidies, huisvesting, zorg, enzovoort. Dat betekent dat een onbeperkt aantal personen in aanmerking komt voor overheidsvoorzieningen. Zij hebben daarbij een rechtspositie die de overheid in veel gevallen nog geen eens zijn eigen onderdanen toekent. Ten tweede heeft het principe van het vrij verkeer van de asielzoeker en van de door hem begeleide familieleden een duidelijk gevolg. Hoe kleiner de kans dat hij asiel krijgt, hoe waarschijnlijker het is dat de asielzoeker zal proberen spoorloos te verdwijnen, zodat het aantal moeilijk opspoorbare illegalen verder toeneemt.
Het gaat hier om ernstige en concrete problemen. Vaak wordt de asielzoeker in de regelgeving behandeld als iemand die al asiel heeft gekregen. Dat gebeurt bijvoorbeeld door de asielzoeker toegang te bieden tot activiteiten als beroepsopleiding die verder reiken dan de korte termijn.
Tot slot moet er iets worden gedaan aan de strekking van het document. In plaats van een richtlijn die asielgerechtigde personen concreet en efficiënt verdedigt, mag het geen sta-in-de-weg worden. Wij zijn namelijk bevreesd dat deze richtlijn een belemmering kan vormen voor de bestrijding van het ernstige en zorgwekkende verschijnsel illegale immigratie
Kaufmann (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor het actieprogramma ARGO schiet op de beslissende punten tekort. Volgens het voorstel voor het vervolgprogramma van ODYSSEUS moet er onder andere geld worden uitgetrokken voor een betere opleiding van ambtenaren, en dat is een goed plan. Wat hebben wij echter aan een opleidings-, uitwisselings- en samenwerkingsprogramma als de huidige kadervoorwaarden niet gewijzigd worden?
Het mag niet zo zijn dat asielzoekers door de grensautoriteiten aan de EU-buitengrenzen teruggestuurd worden en het risico lopen na een reeks van afwijzingen weer naar hun land van herkomst teruggestuurd te worden. Hun asielaanvraag moet - zoals voorzien in het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten - behandeld worden door een onafhankelijke instantie in de desbetreffende lidstaat. Asielzoekers moeten de mogelijkheid hebben om juridische stappen te ondernemen tegen een afwijzing van hun aanvraag. Dat is toch wel het minste wat wij als rechtsstaat moeten bieden.
Eén ding mogen wij niet vergeten: douaniers kunnen nog zo goed opgeleid zijn, als ze belast worden met taken die ze niet aankunnen, zoals de beslissing over het wel en wee van asielzoekers, hebben ze niets aan hun goede opleiding.

Berthu (NI).
Mijnheer de Voorzitter, grensoverschrijdende observatie is een stevig gereglementeerde procedure, waarmee politieagenten van een lidstaat die een verdachte schaduwen hun werk kunnen voortzetten door zo nodig een grens met een andere lidstaat te overschrijden, nadat ze bij laatstgenoemde een aanvraag voor juridische ondersteuning hebben ingediend.
Het ontwerpbesluit dat wij vandaag op voorstel van België, Spanje en Frankrijk behandelen, verbetert deze procedure door met name de lijst van misdaden uit te breiden waarbij deze procedure in werking wordt gesteld. De bevoegde commissie van het Europees Parlement stelt overigens voor om ook terrorisme aan deze lijst toe te voegen, hetgeen zinvol lijkt.
Niettemin verbaast het verslag van ons Parlement ons enigszins. De bevoegde commissie stelt andere amendementen voor, die bijvoorbeeld het observatierecht op bepaalde privé-plaatsen uitbreiden of die de mogelijkheid creëren om in bepaalde gevallen verder te gaan dan alleen observeren en de verdachten te arresteren. Daarmee wekt onze bevoegde commissie de indruk dat zij grensoverschrijdende observatie wil gebruiken als aanzet tot een multilateraal interventierecht in het kader van een Unie zonder binnengrenzen. Een dergelijke ontwikkeling moeten wij uiteraard zien tegen te houden, mijnheer de Voorzitter, want hierdoor zouden verantwoordelijkheden op termijn door elkaar gaan lopen, hetgeen veel meer nadelen oplevert dan te verwachten voordelen.
Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik wilde allereerst de beide rapporteurs, de heer Oostlander en de heer von Boetticher, bedanken voor hun uitstekende verslagen.
Het eerste voorstel dat wij vandaag behandelen is een voorstel voor een financieringsprogramma dat erop gericht is de samenwerking te verbeteren tussen de nationale diensten die belast zijn met de uitvoering van de communautaire regelgeving op de terreinen genoemd in de artikelen 62 en 63 van het Verdrag. Dit ARGO-programma vormt een aanvulling op de wetgevingsvoorstellen die reeds zijn ingediend of nog moeten worden ingediend op basis van de artikelen 62 en 63 van het Verdrag. Ik ben het eens met mevrouw Kaufmann dat het programma in nauwe samenhang moet worden gezien met het wettelijke kader, en ik hoop dat dat wettelijk kader tot stand zal komen. Maar we moeten tevens erkennen dat op terreinen als deze de Europese en nationale wetgeving ontoereikend zijn om de praktijk te harmoniseren. Er is een zeer belangrijk terrein, namelijk de werkmethoden die de nationale diensten hanteren bij het controleren van de buitengrenzen, het verstrekken van visa of het behandelen van asielaanvragen en immigratieverzoeken.
Zoals verschillenden onder u hebben benadrukt, is het ARGO-programma de opvolger van het ODYSSEUS-programma. Maar er zijn wezenlijke verschillen, die wij maar beter heel duidelijk kunnen vaststellen. Allereerst is ARGO een programma betreffende administratieve samenwerking. Daarom richt het zich in het bijzonder op de nationale overheidsdiensten en de diensten die verantwoordelijk zijn voor de toepassing van het acquis communautaire op basis van de artikelen 62 en 63 van het Verdrag. Het is onjuist te suggereren dat het uitsluitend gaat om samenwerkingsprogramma's tussen politiediensten, omdat er op het gebied van asiel- en immigratiebeleid zeer belangrijke taken zijn weggelegd voor de overheidsdiensten in de lidstaten.
In het onderhavige geval - en ik moet dat benadrukken, want op dit punt verschillen wij wellicht van mening met de heer Oostlander - zijn de belangrijkste actoren van het programma de nationale overheidsdiensten. Wanneer wij namelijk een Europese wetgeving tot stand hebben gebracht, ligt de taak om deze uit te voeren in eerste instantie bij de nationale overheidsdiensten van de lidstaten. Wat het programma niet uitsluit, is dat de nationale overheidsdiensten die ARGO-gelden ontvangen, hun uitvoeringstaken voor de betreffende programma's kunnen delegeren aan niet-gouvernementele organisaties die conform de doelstellingen van het programma uitvoeringsprojecten en -programma's opstellen.
De rechtsgrond van ARGO voorziet naast algemene doelstellingen ook in preciezere doelstellingen op alle afzonderlijke terreinen: buitengrenzen, visa, asiel, emigratie. ARGO beoogt nieuwe werkwijzen te introduceren, zoals het vastleggen van de beste werkmethoden en technieken, het verzamelen, analyseren en distribueren van informatie, en activiteiten in derde landen.
Ik vestig uw aandacht op het feit dat wat de controle aan de buitengrenzen betreft, de afspraken van Schengen in het kader van de Europese Unie zowel belangrijke elementen bevatten die onder de eerste pijler vallen als belangrijke elementen die onder de derde pijler ressorteren. Dat verklaart waarom het zo moeilijk is om het communautaire aspect van de intergouvernementele samenwerking helder op het netvlies te krijgen en de buitengrenzen goed af te bakenen. Hoe dan ook, ik wil de heer Oostlander bedanken voor zijn steun aan het voorstel van de Commissie en hem ervan verzekeren dat wij de strekking van veel van de ingediende amendementen onderschrijven, met name die amendementen die de rol van de Gemeenschap willen versterken of de administratieve samenwerking willen uitbreiden. Onze prioriteit is dat het programma zo snel mogelijk wordt aangenomen door de Raad, zodat de Commissie nog dit jaar de noodzakelijke procedures voor de tenuitvoerlegging van het programma in werking kan stellen en de voor dit jaar beschikbare begroting naar behoren kan toewijzen.
Dan is er een tweede voorstel, namelijk de wijziging van artikel 40 van de overeenkomst ter uitvoering van het Schengen-akkoord - een amendement ingediend door België, Spanje en Frankrijk. Zoals de heer von Boetticher al zei, heeft dit voorstel tot doel om de politie van de lidstaten onder bepaalde voorwaarden het recht te geven iemand te blijven schaduwen die verdacht wordt van betrokkenheid bij een vergrijp waarvoor uitlevering geëist kan worden, wanneer deze persoon een grens overschrijdt. Ik wil benadrukken hoezeer een dergelijk amendement naar mijn mening een verbetering vormt van het werk van politie en justitie.
Zoals de rapporteur reeds stelde, is grensoverschrijdende bewaking een instrument om de openbare orde en veiligheid te handhaven, iets wat sinds de afschaffing van de gemeenschappelijke grenzen tussen Schengenlidstaten van bijzonder groot belang is. Ik wil tevens benadrukken dat de voorgestelde wijziging weliswaar het onderzoek vergemakkelijkt, maar niet het hiervoor geldende juridische kader verandert, daar de nationale autoriteiten uiteraard alleen met inachtneming van hun eigen nationale wetgeving kunnen optreden, zoals dat is voorzien door het Akkoord van Schengen. Het spijt mij voor de critici, maar wij zijn echt nog geen totalitaire staat.
Kortom: met de beide voorstellen die ter tafel liggen en waarvoor belangrijk werk is verricht door de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, moet zeer concrete vooruitgang kunnen worden geboekt in de sectoren die naar mijn mening essentieel zijn voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, die langzaam maar zeker vorm krijgt.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0081/2002) van de heer Marinho, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag die dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (COM(2001) 447 - C5-0403/2001 - 2001/0182(CNS)).

Marinho (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, wanneer iemand bij Europa op de deur klopt omdat hij op de vlucht is voor geweld, een oorlog of een burgeroorlog, dan is hij vluchteling in de zin van de Conventie van Genève en vraagt hij asiel aan op basis van de fundamentele rechten van de mens. Men kan zo'n persoon niet simpelweg antwoorden dat hij zich in de straat of in het huisnummer vergist heeft en dat zijn zaak niet hier maar elders, in een ander land behandeld wordt. Als hij maar genoeg blijft aandringen, zal iemand hem zeggen welk land - als hij maar genoeg blijft vragen en aandringen ?
Ter vermijding van deze en soortgelijke situaties, waar wij in Europa vaak mij geconfronteerd worden, heeft de Commissie op het juiste moment deze ontwerpverordening opgesteld, een soort gids voor het asielrecht. Daarin wordt voor elke situatie, elk concreet geval gezegd wie waar een antwoord moet geven en welk land de asielaanvraag moet behandelen. Kortom, het voorstel geeft aan welke deur opengaat voor de in nood verkerende vluchteling, die alleen maar wacht op iemand om mee te kunnen praten.
De aard van het probleem blijkt ook uit de draagwijdte van het initiatief. Wij lossen hier niet het volledige asielvraagstuk op, maar wij zetten ongetwijfeld een stap in de goede richting. Als rapporteur ben ik er trots op dat ik er alles aan gedaan heb om dit initiatief te doen goedkeuren en daarom heb ik een gerust geweten. Met de goedkeuring van het initiatief sterken wij de Commissie in haar strijd tegen een hopelijk beperkt aantal lidstaten. Daarom dank ik de leden en de collega's van de Vrijhedencommissie. Die woorden van dank zijn met name bedoeld voor de rapporteur, mevrouw Eva Klamt, en komen uit de grond van mijn hart. Zonder haar inspanningen en begrip zouden wij vandaag waarschijnlijk niet in staat geweest zijn dit initiatief van de Commissie goed te keuren. Hartelijk dank, mevrouw Klamt.
Mijnheer de Voorzitter, ondanks alle goede bedoelingen beschikken wij nog steeds niet over een goede regelgeving. Er zijn steeds weer nieuwe normen die geratificeerd worden, die hier gelden maar elders niet, die op de ene plaats deuren openen en ze elders weer sluiten. In dit moeras vermengt het weinige recht zich met de volledige afwezigheid van recht en krijgen kunstgrepen, trucs, handigheden en de vlucht voor de overheid hun plaats. Zo komen er illegalen, ontstaan er netwerken en verbreiden maffiaorganisaties en criminaliteit zich. Degenen die zich aan deze misdrijven schuldig maken vallen natuurlijk niet vrij te pleiten, maar dergelijke misdrijven zijn alleen mogelijk doordat de staten, in de persoon van fatsoenlijke mensen, het nooit eens zijn geworden over minimumregels om één van hen objectief verantwoordelijk te maken voor de behandeling van een asielverzoek.
Het voorstel van de Commissie is moedig. Het bevat de garantie dat een asielaanvraag daadwerkelijk in behandeling wordt genomen, vermijdt de verwarring die meerdere asielaanvragen en rondreizende vluchtelingen creëren en geeft het Hof van Justitie de taak om toezicht en controle op deze normen uit te oefenen. In de kern komt het voorstel erop neer dat elke lidstaat verantwoordelijk is voor de asielzoekers die daar op illegale wijze zijn binnengekomen of verblijven. Dat verplicht alle lidstaten om hun instrumenten ter bestrijding van de illegale immigratie te verbeteren. Die verantwoordelijkheid is gebaseerd op objectieve feiten, en er kan alleen van worden afgeweken als de bijkomende criteria ter vaststelling van de eenheid van het gezin in het geding zijn. Die houden in dat begeleide minderjarigen het asielverzoek van de volwassene volgen. De niet-begeleide minderjarigen gaan op basis van mijn voorstel naar de lidstaat waar een familielid verblijft dat bereid of in staat is de zorg van de minderjarige op zich te nemen. Ook kan er worden afgeweken van de criteria voor het binnenreizen of het verblijf, wanneer de eenheid van het gezin moet worden gewaarborgd omdat een lid van het gezin al in een bepaalde lidstaat asiel heeft aangevraagd.
Nog enige woorden tot slot, mijnheer de Voorzitter. Op tafel ligt nu het oorspronkelijke voorstel met de amendementen die een meerderheid kunnen halen. Onafhankelijk van de uitslag van de stemming over de amendementen is er nu sprake van het breedst mogelijk begrip van gezin: naast een gehuwd paar valt ook een samenlevend paar eronder indien de lidstaat hun status juridisch erkent. Voorts is er sprake van het elimineren van discriminatie op basis van geslacht, het beschermen van de band met bloedverwanten in de opgaande lijn en minderjarige kinderen, en het verruimen van de regeling naar andere kinderen en familieleden indien bewezen is dat zij in het land van oorsprong met de asielzoeker samenwoonden en van hem afhankelijk waren. Verder kan op basis van de tekst van mijn verslag de asielzoeker zich om gezondheidsredenen of andere humanitaire redenen voegen bij een familielid in een andere lidstaat, indien de betrokken lidstaat daarmee akkoord gaat.
Mijnheer de Voorzitter, het is essentieel dat er op het asielverzoek van de vluchteling gereageerd wordt. Het Europees juridisch netwerk moet de rechten van de asielzoekers en de plichten van de lidstaten dienen en voorkomen dat gebrekkige wetgeving ertoe leidt dat racisme en vreemdelingenhaat verergeren. Dit initiatief geeft ons voor deze drie doeleinden de nodige waarborgen en daarom geloof ik zeker dat het zal worden goedgekeurd.

Sbarbati (ELDR)
Mijnheer de Voorzitter, in de allereerste plaats zou ik de rapporteur willen gelukwensen. Tegelijkertijd wil ik er voor de eerlijkheid aan herinneren dat de lidstaten maar al te vaak een eenvoudige en voor de hand liggende zaak over het hoofd hebben gezien. Hoe de geografische omstandigheden ook waren, in de loop van de geschiedenis heeft geen enkele barrière ooit een mens op zoek naar bescherming kunnen tegenhouden om grenzen te overschrijden. Daarom lijkt het mij dat dit verslag recht doet aan het probleem en een tamelijk overtuigende oplossing probeert te vinden. Daarbij speelt ook mee dat er geprobeerd wordt de Overeenkomst van Dublin op een positieve manier te overstijgen. Het is dus een belangrijk verslag, dat de verordening ongetwijfeld verbetert.
Met betrekking tot de bestaande situatie probeert dit verslag een balans te bereiken tussen twee tegenover elkaar staande vereisten. Aan de ene kant probeert men misbruik van de asielprocedure te voorkomen en aan de andere kant probeert men degenen die het echt nodig hebben daadwerkelijk toegang te geven tot de procedures die kunnen leiden tot het verlenen van de vluchtelingenstatus. Tegelijkertijd zijn er nieuwe criteria en uitzonderingen die wij positief achten, met name als het erom gaat een gezin in een lidstaat bijeen te houden. Ook staan wij positief tegenover het gelijkstellen van de verantwoordelijkheid van een lidstaat die geen maatregelen neemt tegen de illegale aanwezigheid van onderdanen van derde landen op zijn grondgebied, met de verantwoordelijkheid van een lidstaat die geen adequate controle uitoefent.
In dit verband vinden wij dat de Raad een billijke en doeltreffende asielprocedure moet creëren. Het moet een duidelijke en praktische methode zijn, waarin deze nieuwe bepalingen inzake de verantwoordelijke lidstaat voor de behandeling van het asielverzoek kunnen worden opgenomen.
Tot slot zijn wij zeer ingenomen met de inhoud van artikel 27 van de verordening. Daarin, mijnheer de Voorzitter, is sprake van een verbod op elke vorm van discriminatie wegens geslacht, ras, huidskleur en zelfs leeftijd. Wij vinden deze wezenlijk progressieve bepaling overtuigend.

Klamt (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik wil de Commissie danken voor haar evenwichtige en pragmatische voorstel, en de heer Marinho voor zijn verslag en zijn constructieve opstelling. De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft dit verslag met grote meerderheid aangenomen en daarmee de rapporteur in zijn standpunt gesterkt. Het voorstel van de Commissie is een duidelijke verbetering ten opzichte van met de Overeenkomst van Dublin en betekent dan ook een belangrijke stap in de richting van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel.
De belangrijkste wijzigingen zijn de volgende.
Ten eerste wordt er meer nadruk gelegd op de gedachte dat een staat verantwoordelijk is voor personen die illegaal zijn grondgebied zijn binnengekomen en daar voor langere tijd verblijven.
Ten tweede worden de termijnen van de procedures aangepast aan de termijnen voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus. Daardoor wordt een snelle afhandeling van de asielaanvragen gewaarborgd.
Ten derde worden er maatregelen genomen ter bescherming van de eenheid van het gezin van de asielzoeker.
De instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor een asielverzoek, hebben eveneens een rechtvaardige lastenverdeling ten doel. Dat betekent dat een land waar het asielverzoek is ingediend niet automatisch verantwoordelijk is en dat een asielverzoek daarom geen criterium is voor het vaststellen van de verantwoordelijkheid. Door de geplande maatregelen ter vereenvoudiging van de procedures en door een versnelling van de procedures waarbij het verantwoordelijkheidsbeginsel is gewaarborgd, wordt aan deze eis voldaan. Dat geldt ook voor de geplande vereenvoudiging van het vaststellen van de verantwoordelijke lidstaat.
Dankzij een met de rapporteur bereikt compromis kon de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken een verslag aannemen dat geen onpraktische en onaanvaardbare amendementen bevat. Daardoor hebben Commissie, Parlement en Raad de mogelijkheid samen tot een zinvolle oplossing te komen voor de regeling van de verantwoordelijkheid van de lidstaten met betrekking tot asielverzoeken. De verworpen amendementen waarin een uitbreiding van het begrip gezin en het schrappen van wezenlijke onderdelen van de verordening werden voorgesteld, zijn nu opnieuw ingediend. De Fractie van de Europese Volkspartij is echter tegen deze amendementen. Dat geldt met name voor de ongenuanceerde uitbreiding van het begrip gezin met familieleden buiten het kerngezin als er een afhankelijkheidsrelatie tussen de betrokkenen bestaat.
Wij moeten morgen bij de stemming het schrappen van wezenlijke onderdelen van de verordening duidelijk afwijzen. Ik herhaal dat het voorstel van de Commissie realistisch en evenwichtig is. Het behelst een aantal verbeteringen ten opzichte van de Overeenkomst van Dublin. Het is volstrekt onlogisch om in dit ontwerp wijzigingen aan te brengen waarvan noch de asielzoekers noch de lidstaten enig profijt hebben. Hartelijk dank voor de goede samenwerking.

Terrón i Cusí (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik de rapporteur met de inhoud van zijn verslag, de gehanteerde methodologie en de vruchtbare dialoog die hij met de overige fracties in dit Parlement heeft gevoerd. Mijn felicitaties ook aan de Commissie voor haar oorspronkelijke voorstel.
Ik moet u hier vandaag herinneren aan de boodschap die wij met dit initiatief naar de vluchtelingen uitdragen: voortaan zal hun asielaanvraag slechts door één land van de Europese Unie in overweging worden genomen. Dit betekent dat veertien van de vijftien Europese landen niet langer op de relatief korte lijst van democratische en welvarende landen zullen voorkomen waar vervolgde burgers op legitieme wijze asiel kunnen aanvragen.
In ruil hiervoor moeten de EU-landen en de Unie zelf mijns inziens de verantwoordelijkheid opnemen om aan deze personen in alle opzichten afdoende veiligheidsgaranties te bieden. Er moet met name gestreefd worden naar eerbiediging van het individu en het gezin, bespoediging van de asielprocedures ten gunste van de asielzoekers, uitbanning van alle vormen van discriminatie en rechtsbijstand voor asielzoekers, zodat deze beroep kunnen aantekenen tegen de uitspraak van de bevoegde lidstaat en de aanvraag opnieuw kan worden onderzocht.
Ik ben tevens van oordeel dat dit voorstel een noodzakelijke eerste stap is waarop nog andere initiatieven moeten volgen. Anders zal het geen zin hebben. Als wij in deze richting willen verder gaan, is het dan ook van wezenlijk belang dat dit Parlement morgen zijn steun aan het onderhavige voorstel verleent. Wij stellen vast dat de ontwikkeling van dit homogene Europese asielbeleid maar moeizaam vordert en dat de Europese Raad moeite heeft om de nodige stappen te zetten. Daarom lijkt het mij onontbeerlijk dat dit voorstel morgen op een brede steun van dit Parlement kan rekenen. Wij moeten de handen in elkaar slaan en de Raad ertoe aansporen om de in Tampere aangegane verantwoordelijkheid ook daadwerkelijk op te nemen.
Daarom onderschrijven mijn fractie en ik het verzoek van de rapporteur om voor dit verslag te stemmen, met inbegrip van de in de bevoegde commissie goedgekeurde amendementen en enkele van de wijzigingen die aan de plenaire vergadering zullen worden voorgelegd.

Schmidt, Olle (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, vorige week bracht ik een bezoek aan Bosnië, Herzegovina en de Servische Republiek. Collega's, het is nog maar tien jaar geleden dat de verschrikkelijke bloedbaden en moorden op onschuldige mensen werden aangericht in het centrum van Europa, hoewel wij allemaal gezworen hadden dat er nooit meer massagraven met onteerde lijken mochten zijn. Het heeft niet mogen zijn. Nog steeds worden er massagraven gevonden en lijken geïdentificeerd. In een industriegebouw heb ik zelf resten van 500 mensen op een rij zien liggen.
Mijnheer de Voorzitter, nooit eerder is het zo duidelijk geweest dat de EU tekortschiet. Toen de vluchtelingenstromen op gang kwamen, reageerde de EU nauwelijks of veel te traag. Ze had ook geen gemeenschappelijke visie. Het verslag-Marinho en het voorstel van de Commissie zijn daarom uiterst belangrijk. Ik vind dat de rapporteur alle lof verdient voor het werk dat hij geleverd heeft en voor zijn bereidheid tot luisteren.
De liberale fractie stemt in met het uitgangspunt van het voorstel betreffende de visie en de aanpak van asielaanvragen en eventuele uitzonderingen. Wij willen de regels echter meer voorspelbaar maken en wij willen dat er meer rekening wordt gehouden met de wensen van het individu. Een aantal amendementen is door de commissie met veel lof onthaald.
Laat ik enkele belangrijke punten opnoemen. Wanneer het individu een voorkeur heeft voor een bepaald land, moet daar meer rekening mee worden gehouden. Het gaat immers om mensen! De regels om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is, moeten gebaseerd zijn op rechtszekerheid en voorspelbaarheid. Zelfs een ander persoon dan een familielid, die nauwe banden met een minderjarige asielzoeker heeft, moet het kind ten laste kunnen nemen als dat in het belang van het kind is. Dergelijke factoren kunnen mee bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is. Een asielzoeker die een familielid in een bepaalde lidstaat heeft, moet zijn verzoek in die lidstaat kunnen laten behandelen.
Het beroep tegen een beslissing betreffende de verantwoordelijke lidstaat voor een asielverzoek, moet een opschortende werking hebben om te voorkomen dat het asielverzoek in de wachttijd aan een andere lidstaat kan worden overgedragen. Persoonlijke gegevens over de asielzoekers mogen alleen aan de betrokken lidstaten worden doorgegeven en niet aan alle lidstaten, zoals de Commissie voorstelt.
Ik wil de aandacht vestigen op amendement 12, waarover ook mevrouw Klamt het reeds had. Wij zijn van mening dat de partner of de persoon die met de asielzoeker samenwoont, ongeacht het geslacht van die persoon, als familielid beschouwd moet worden in lidstaten die ongehuwde en gehuwde paren op dezelfde manier behandelen. De Commissie heeft geen duidelijk standpunt over dit aspect ingenomen en verduidelijking is dus wenselijk. Ik hoop dat het Parlement dit amendement morgen kan steunen.
Tot slot wil ik commissaris Vitorino nog iets vragen. Het voorstel dat u heeft gedaan zou naar mijn mening een herhaling van de schandalige praktijken in Sangatte aan de kanaaltunnel, waarbij mensen en verantwoordelijkheden van de ene naar de ander lidstaat geschoven worden, moeten uitsluiten. Wat doet u om er reeds nu voor te zorgen dat dergelijke praktijken onmogelijk worden? Wat doet u om ervoor te zorgen dat dit voorstel in de contacten tussen Londen en Parijs reeds nu werkelijkheid wordt?

Lambert (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, een deel van het antwoord op die laatste vraag zou zijn dat als men het Verenigd Koninkrijk op legale wijze kon binnenkomen om asiel aan te vragen veel van de problemen in Sangatte zouden zijn opgelost. Om terug te komen op het voorliggende verslag-Marinho: mijn fractie heeft om diverse redenen zeer lang kritiek gehad op de Overeenkomst van Dublin, niet in de laatste plaats omdat daarin volgens ons de begrippen immigratiecontrole en asielaanvraag dooreen worden gebruikt, alsof zij betrekking hebben op hetzelfde, en dat is beslist niet per definitie het geval.
Wij beseffen terdege dat mensen om een groot aantal redenen een bepaalde lidstaat als land van bestemming kiezen. Zij hebben misschien van dat land gehoord. Wellicht hebben zij daar familiebanden. Mogelijk is er al een grote gemeenschap van mensen uit hun eigen regio. Het land heeft misschien de reputatie dat het asielzoekers rechtvaardig bejegent en niet als potentiële misdadigers behandelt en allerlei beperkingen oplegt. Het kan zijn dat het betreffende land arbeidskansen biedt. Het motief kan gelegen zijn in banden die nog uit koloniale tijden stammen. Misschien is de taal een reden. Er zijn allerlei soorten afwegingen.
Uitgebreid onderzoek toont aan dat asielzoekers beter een eigen plek vinden, een betere gezondheid genieten, de taal van het land van verblijf sneller leren - vooral de kinderen - wanneer een aantal van de voornoemde omstandigheden van toepassing zijn. Maar wij weten ook dat asielzoekers over het algemeen een bijdrage willen leveren aan de samenleving waarin zij worden opgenomen en dat zij zich geen ongewenste, tweederangs burgers willen voelen die gedoemd zijn te leven van liefdadigheid en tolerantie. Een positieve motivering draagt dus in buitengewoon hoge mate bij aan het slagen van een asielbeleid.
Wij hadden de indruk dat de Overeenkomst van Dublin uitging van de vooronderstelling dat het eerste 'veilige' land goed genoeg was, en dat de betrokken regering vervolgens de plicht had zich verder bezig te houden met die asielzoekers en hen in feite daar te houden. Zoals wij weten, heeft de Overeenkomst van Dublin tot allerlei soorten problemen geleid, zowel op het punt van de uitvoering als van de mensenrechten.
In de nieuwe voorstellen wordt ten minste het belang van het gezin erkend, ook al zijn de criteria voor de definitie van 'gezin? niet ruim genoeg; mijn fractie heeft amendementen ingediend omdat zij van mening is dat het model van het kerngezin niet het enig uitvoerbare is. De voorstellen zijn echter nog altijd gebaseerd op de vooronderstelling dat een lidstaat op de een of andere wijze verantwoording schuldig is aan alle andere lidstaten wanneer hij er niet in slaagt de toegang tot zijn grondgebied en zijn grenzen adequaat te controleren. Het ligt voor de hand dat in landen met lange zee- of landsgrenzen nabij landen van oorsprong de meeste asielzoekers binnenkomen, en dat dientengevolge van deze landen verwacht wordt dat zij de grootste verantwoordelijkheid voor asielzoekers op zich nemen, waarbij ervan wordt uitgegaan dat het Europees Vluchtelingenfonds hen wel uit de brand zal helpen.
Mijn fractie is het niet eens met deze benadering. Daarom hebben wij amendementen ingediend die beogen de koppeling tussen immigratiecontrole en de afhandeling van asielverzoeken op te heffen. Als wij werkelijk de plicht vervullen waarover mevrouw Terrón i Cusí sprak, en een degelijk, doeltreffend en rechtvaardig gemeenschappelijk asielbeleid creëren - wat ik soms betwijfel - dan kunnen de positieve factoren die bepalen waar het asielverzoek wordt ingediend alleen maar gunstig werken. Als wij dat echter niet doen, moeten mensen het recht hebben te kiezen in welk land zij asiel aanvragen.

Pirker (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben tevreden met de voorstellen van de Commissie en ik ondersteun het verslag van de rapporteur, zoals dat door de commissie is aangenomen. De amendementen van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en andere fracties zijn mijns inziens echter absoluut onaanvaardbaar en contraproductief. Als deze amendementen worden aangenomen zal het verslag in zijn geheel door ons worden afgekeurd. Daarom hoop ik dat het oorspronkelijke verslag en de voorstellen van de Commissie worden ondersteund.
Ik zal u aan de hand van een aantal punten ook uitleggen waarom. De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie wil het begrip gezin zo veel mogelijk uitbreiden met familieleden en vrienden die niet tot het kerngezin behoren. Dat zou echter een stimulans voor de immigratie zijn, terwijl het hier om hulp aan vluchtelingen gaat.
Asielzoekers moeten nu ook min of meer de mogelijkheid krijgen zelf te kiezen waar de asielprocedure plaatsvindt. Dat gaat in tegen het principe dat een asielverzoek behandeld moet worden in het land waar de asielzoeker als eerste is aangekomen, en het is evenmin in overeenstemming met het principe van een eerlijke lastenverdeling, die wij indirect zouden kunnen bereiken. Bovendien zouden de landen die toch al met de grootste problemen te kampen hebben op het gebied van de integratie, met nog meer problemen opgezadeld worden. De Commissie en de rapporteur willen bepaalde instrumenten invoeren ter bestrijding van misbruik op het gebied van onder andere vervalste of ongeldige documenten en afgelopen visa. U wilt deze instrumenten schrappen. Daarmee zou u misbruik niet alleen accepteren maar zelfs in de hand werken. Dat zou een ondermijning van de rechtsnormen betekenen, wat wij in geen geval zouden accepteren.
Nu wilt u ook alle rechtsmiddelen van een langere termijn voorzien, en dat zou funest zijn voor snelle en duidelijke beslissingen en goede oplossingen. Ik wil nogmaals onderstrepen dat de Fractie van de Europese Volkspartij net als binnen de parlementaire commissie de voorstellen van de Commissie en de rapporteur onderschrijft. Als uw amendementen worden aangenomen, zelfs al is het er maar één, dan zullen wij het verslag in zijn geheel afkeuren.

Ceyhun (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat het werk van de rapporteur alle lof verdient. Hij heeft zeer zijn best gedaan om recht te doen aan het streven naar optimalisering van het asielbeleid van de Unie, en zijn verslag is er duidelijk op gericht een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te creëren. Hij heeft de taak die in het Verdrag van Amsterdam is opgenomen zeer serieus genomen en ik hoop dat wij dat allemaal doen.
Het is goed om uitgebreid te praten over de verantwoordelijkheid van de lidstaten bij de opname van asielzoekers en de behandeling van een asielverzoek. Dat is niet alleen in het belang van de burgers van de Unie, maar ook van de vluchtelingen, omdat deze daardoor precies weten waar zij aan toe zijn. De dreiging van terreur is toegenomen en het aantal vluchtelingen is wereldwijd gestegen. Wij moeten de mensen daarom eindelijk duidelijkheid verschaffen over hun mogelijkheden in de Europese Unie. Het is daarom goed om in dit voorstel voor een verordening een nauwkeurige en duidelijke definitie van gezinshereniging op te stellen.
Het is in dit verband ook zeer belangrijk om de gezinshereniging te stimuleren. Een juiste definitie en de stimulering van gezinshereniging zijn beide in het belang van een coherent asielbeleid. Wij willen dat iedere staat het recht heeft om de procedures volgens zijn eigen wetgeving af te handelen. Dat betekent echter niet dat lidstaten niet van elkaar mogen leren. Wij willen samen asiel verlenen en misbruik bestrijden. Daartoe hoeven de lidstaten niet allemaal gelijk te zijn, maar ze kunnen wel van elkaar leren hoe vluchtelingen beschermd moeten worden en hoe misbruik verhinderd kan worden.
Binnenkort zullen de eerste kandidaat-lidstaten tot de Unie toetreden. Dat is ook een reden waarom wij over de regeling van de verantwoordelijkheid voor de asielprocedure van de lidstaten praten. Eén ding is duidelijk: de Unie moet haar binnenlands, asiel- en emigratiebeleid zo veel mogelijk op orde hebben, voordat de nieuwe lidstaten toetreden. Wij kunnen deze landen niet confronteren met een asielbeleid waar nog het een en ander aan schort, omdat zij al genoeg te stellen zullen hebben met het toetredingsproces zelf. Daarom moet er nu reeds vóór de toetreding van de nieuwe lidstaten een Europese regeling worden opgezet waarin is vastgelegd welke verantwoordelijkheid lidstaten ten opzichte van vluchtelingen hebben.
Als het ons lukt om alle lidstaten achter een gemeenschappelijke regeling te krijgen door het werk dat wij in dit verslag steken, wordt de kans een stuk groter dat de uitbreiding van Europa en de gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een succes worden. Met dit voorstel voor een verordening van de Raad hebben wij de mogelijkheid onze ervaring met de Overeenkomst van Dublin te evalueren en in een nieuwe wetgeving op te nemen. Ik hoop dat wij dat samen kunnen bereiken!

Ludford (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, het is absoluut noodzakelijk de Overeenkomst van Dublin beter te laten functioneren en om te zetten in EU-wetgeving, onder toezicht van het Hof van Justitie en het Parlement. Wij moeten een einde maken aan het probleem van vluchtelingen die 'in het luchtledige blijven hangen?. Asielzoekers zijn geen postpakketten die men kan doorsturen: het zijn echte mensen, die al dan niet recht hebben op humanitaire bescherming, maar die in elk geval met respect en waardigheid behandeld moeten worden. De meesten van hen zullen uitgeput zijn en velen gedesoriënteerd, bang of verzwakt.
Het kan niet vaak genoeg herhaald worden dat de belangrijkste verantwoordelijkheden van de lidstaten erin bestaan asielaanvragen vlot af te handelen, degenen die worden toegelaten snel te integreren en degenen die worden afgewezen weg te sturen. Dit betekent niet dat de procedures moeten worden afgeraffeld: slordige of onrechtvaardige besluiten dragen immers het risico in zich dat de betreffende zaken uiteindelijk meer tijd vergen omdat de betrokkenen in beroep gaan. Daarmee wil ik eisers uiteraard niet het recht ontzeggen in beroep te gaan. Een van de amendementen van mijn fractie heeft ten doel het beroep een opschortende werking te verschaffen. Anders zal de eiser, wanneer deze wordt overgedragen, niet in staat zijn het verloop van de procedure te volgen of contact te houden met zijn advocaat, hetgeen onrechtvaardig is.
Mijn fractie streeft er tevens naar de bepalingen inzake de eenheid van het gezin te versterken. Een van onze amendementen voorziet in het recht op hereniging voor ongetrouwde stellen, met inbegrip van paren van hetzelfde geslacht. Wij staan ook positief ten opzichte van het amendement van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, hoewel ik vrees dat dit amendement minder kans maakt dan het onze. De erkenning dat levenspartners een gezin vormen - met name, maar niet uitsluitend, degenen die een geregistreerd partnerschap hebben - moet verder bevorderd worden door de ontwikkelingen in het familierecht op nationaal niveau te convergeren, evenals EU-voorschriften inzake immigratie en vrij verkeer. Ik hoop ten zeerste dat de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten het uitermate redelijke standpunt van de liberale fractie zal steunen.
Ik begrijp de beweegredenen van hen die willen dat niet de verantwoordelijke overheid, maar de indiener van het asielverzoek bepaalt waar de aanvraag wordt verwerkt. Helaas is dit echter niet uitvoerbaar zolang wij geen volledig functionerend gemeenschappelijk systeem voor asiel en immigratie hebben, waarin die keuze niet door kunstmatige vervormingen wordt beïnvloed.
Pleiten voor een dergelijke individuele keuze betekent ook dat men asiel verwart met immigratie. Het asielsysteem is gebaseerd op de dringende behoefte aan bescherming. Als het uitsluitend wordt bepaald door de keuze van bestemming, lopen wij uiteindelijk het risico dat wij de integriteit van het systeem ondergraven.
Dit nieuwe voorstel bevat een clausule die bepaalt dat een lidstaat verplicht is de verantwoordelijkheid op zich te nemen wanneer hij het illegale verblijf van asielzoekers op zijn grondgebied ten minste twee maanden heeft gedoogd. Dit zou ook van toepassing zijn op het opvangcentrum in Sangatte bij Calais. Ik doe een dringend beroep op de Franse regering om de logica en de noodzaak hiervan in te zien, hoewel ik er begrip voor heb dat zij zich in de Raad hiertegen verzet. Wij moeten, liever vandaag dan morgen, onder ogen zien dat er zowel voor immigranten als voor asielzoekers een route naar de EU nodig is en dat wij eveneens het probleem van de mensensmokkelaars moeten aanpakken. Wij mogen de situatie in Sangatte echter niet laten voortwoekeren. Het opvangcentrum mag niet gesloten worden: dat zou onmenselijk zijn en het probleem slechts verplaatsen. Maar de situatie is ontwrichtend en gevaarlijk en het Verenigd Koninkrijk dient te erkennen dat het ook zijn probleem is. Er is dringend een bilaterale oplossing nodig, die ondersteund wordt door de nieuwe Overeenkomst van Dublin II, maar die door middel van pragmatische, bilaterale overeenstemming is bereikt.

Santini (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, wij dienen eraan te herinneren dat deze ontwerprichtlijn slechts minimumnormen bevat. De grote verdienste van het voorstel is dan ook ongetwijfeld de ruime flexibiliteit die de lidstaten gelaten wordt bij het toepassen van een mengvorm van nationale en gemeenschappelijke regels. Wij kunnen echter stellen dat deze richtlijn in zekere zin een oplossing biedt die achter het probleem aanholt. In veel landen en in de eerste plaats in Italië, wordt dit soort acties al geruime tijd ondernomen met betrekking tot de immigratiestroom, die gezorgd heeft voor een ware noodtoestand.
Voor de zoveelste keer hebben wij bij een debat over immigratie niet allemaal op een rij staan welke verschillen er zijn tussen de verschillende soorten asielverzoeken en dus ook tussen de asielzoekers. Er zijn politieke vluchtelingen, ballingen vanwege een tijdelijke noodsituatie, en de gewone immigranten die op zoek zijn naar werk. Het gaat hier duidelijk om drie verschillende categorieën, waarvoor ook verschillende regelgeving nodig is.
Ook in deze richtlijn komen ODYSSEUS en ARGO ter sprake. Het zijn twee programma's, vader en zoon, met hetzelfde doel: het verbinden van legaliteit met strenge regelgeving. Die programma's slagen daar op zeer gelukkige wijze in.
Tijdens dit debat heb ik enkele overdreven zorgen gehoord. Er is zelfs gezegd dat wij op deze manier zouden kunnen afglijden naar een politiestaat. Eerlijk gezegd is dat niet het geval. In het eerdere debat heb ik geen enkele vrees in die zin gehoord. Als strenge regelgeving geen politiestaat betekent, maar vooral een garantie voor het regulier verloop van de asielprocedure, dan zijn wij daar blij mee. Indien strenge regelgeving betekent dat er een onderscheid gemaakt wordt tussen immigranten met ongeldige papieren, illegalen en immigranten met een strafblad, eerlijke immigranten en drugs- en slavenhandelaars, dan zijn wij blij met deze weloverwogen strenge regelgeving. Fatsoenlijke mensen hebben immers niets te vrezen van deze strenge regelgeving, en asielzoekers zullen alleen maar op een goed onthaal, begrip en steun kunnen rekenen.

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het asielvraagstuk heeft een hoge plaats op de agenda van de Europese Unie en de lidstaten. Dat is met name het geval sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, waardoor de Gemeenschap nieuwe bevoegdheden heeft gekregen en er nieuwe mogelijkheden zijn gecreëerd voor Europees beleid. Het voorstel dat wij vandaag behandelen past in de ontwikkeling in de richting van een gemeenschappelijke Europese regeling voor asielverzoeken op basis van de integrale en volledige toepassing van de Conventie van Genève. Het is de bedoeling een duidelijke, operationele en eenvoudig methode te creëren, waarmee men kan bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag die door een onderdaan van een derde land in één van de lidstaten is ingediend. Het moet een rechtvaardige en efficiënte procedure zijn.
Het voorstel bevat innoverende bepalingen, die beogen door kortere termijnen de huidige langdurige procedures te versnellen en de efficiëntie te vergroten door samenwerking tussen de lidstaten te vergemakkelijken. Zo wil men tot een rechtvaardige en humane regeling komen voor de asielzoekers, hetgeen zowel voor de asielzoekers als voor de lidstaten uiterst belangrijk is. Het gaat hier immers om een uniforme regeling die direct toepasbaar is in de hele Europese Unie, met de garantie dat elk asielverzoek in behandeling wordt genomen. Zo voorkomt men dat in meerdere lidstaten gelijktijdig asiel word aangevraagd.
Ik verwelkom de inspanningen van rapporteur Luís Marinho en van mevrouw Eva Klamt, die geprobeerd hebben een evenwichtige en levensvatbare tekst te maken die recht doet aan het nagestreefde doel. Het is nu dringend geboden dat wij er allemaal toe bijdragen de 'losse? amendementen te verwerpen die het evenwichtige voorstel van de Vrijhedencommissie in het geding kunnen brengen.

Hedkvist Petersen (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, er ontstaat gemakkelijk een gevoel van machteloosheid tegenover de situatie van asielzoekers in Europa. Als men bedenkt hoeveel mensen onze bescherming nodig hebben en hoe moeilijk het is om asielzoekers en immigranten in onze lidstaten te integreren, voelt men zich snel machteloos.
Dit is een zeer belangrijk probleem, en om te beginnen dank ik mijn collega, de heer Marinho, voor het werk dat hij in dit verslag heeft geïnvesteerd. Ik dank uiteraard ook de Commissie voor haar voorstel. Ik sluit mij aan bij de woorden van de heer Marinho dat het hoog tijd is dat de lidstaten deze problematiek ernstig nemen en hun woorden omzetten in daden.
Het voorstel betreffende de verantwoordelijkheid voor asielverzoeken is een kleine, maar zeer belangrijke stap in de totstandbrenging van een gemeenschappelijk asielbeleid. Ondanks het Akkoord van Schengen en de afschaffing van de grenzen op dit gebied, zijn er grote verschillen in de manier waarop de lidstaten vluchtelingen opnemen en asielzoekers verblijfsvergunning verlenen. Een solidaire opvang van vluchtelingen en een solidaire behandeling van asielverzoeken zijn vooral voor de asielzoekers zelf belangrijk. Het is goed nieuws dat de EU nu verder kan gaan dan tot nog toe met de Overeenkomst van Dublin mogelijk was. Kortere behandelingstermijnen verminderen het gevaar voor lange wachttijden en de onzekerheid die daarmee gepaard gaat voor de asielzoeker.
De voorstellen die een versterking van de rechten van het kind beogen wanneer het om eigen familie gaat, zijn uiterst belangrijk. De kinderen die alleen gelaten worden om ze tegen oorlog en onderdrukking te behoeden, moeten alle steun krijgen die we kunnen geven. Een belangrijk aspect daarbij is dat wij nu kunnen beslissen om het begrip familie uit te breiden.
Tot slot wil ik erop wijzen dat wij respect moeten hebben voor de keuze van elke mens wat zijn gezinssituatie betreft en dat wij moeten proberen alle vormen van samenleving en partnerschap gelijkwaardig te behandelen.

Matikainen-Kallström (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, het is van belang dat de goede Overeenkomst van Dublin, die ten grondslag ligt aan het voorstel voor een verordening, wordt geactualiseerd, zodat het in overeenstemming wordt gebracht met het Verdrag van Amsterdam. Het gevaar kan echter zijn dat wij niet constructief bezig zijn maar eerder destructief. Er moeten duidelijke spelregels komen om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor elke afzonderlijke asielaanvraag. Bij de behandeling van de aanvragen is het van belang dat de termijn zo kort mogelijk is. Hoe doeltreffender het Europese systeem, hoe beter dat is voor alle partijen. Het is niet goed dat iemand die daadwerkelijk asiel zoekt alleen vanwege de bureaucratie lange tijd werkeloos op de behandeling van zijn asielaanvraag moet wachten. De lidstaten moeten de behandeling van asielaanvragen en toelatingsverzoeken doeltreffender kunnen maken. Een maand is menselijk gezien het absolute maximum.
De vraag wie de zorg voor minderjarigen op zich moet nemen als de biologische ouders niet in staat zijn hun zorgtaken te vervullen, is niet altijd eenduidig te beantwoorden. Het is ook voor het kind niet per se goed dat elk zich vrijwillig aanmeldend familielid als zijn verzorger kan optreden. Die regeling kan ook misbruikt worden om het land in te komen, waardoor het belang van degenen die echt asiel zoeken, wordt geschaad. Er moet duidelijk worden bepaald wat het begrip verzorger inhoudt. Het gezin is in het noorden iets totaal anders dan in het zuiden. Wat is een gezin? Zijn dat de ouders en de kinderen of alle mogelijke familieleden inclusief achterneven? De richtlijn inzake gezinshereniging is nog in behandeling, zodat het absurd is in elke richtlijn apart te omschrijven wat een gezin is. De richtlijn inzake gezinshereniging moet snel van kracht worden.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, het voorstel voor een verordening dat beoogt de Overeenkomst van Dublin te vervangen door een communautair rechtsmiddel waarin wordt voorzien door artikel 63 van het Verdrag, maakt deel uit van het pakket maatregelen waar in Tampere om is verzocht en dat behalve dit reglement drie voorstellen voor een richtlijn bevat, die respectievelijk betrekking hebben op de minimale gemeenschappelijke normen inzake asielprocedures, de minimale gemeenschappelijke normen inzake de voorwaarden voor opvang van asielzoekers, en de criteria voor het verkrijgen van de vluchtelingenstatus of aanvullende bescherming en de inhoud van deze statussen. Aan de uitwerking van het voorstel is een breed overleg voorafgegaan, op basis van een werkdocument van de diensten van de Commissie, met de lidstaten, het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties, en de niet-gouvernementele organisaties. Dankzij het uitstekende werk van de rapporteur, de heer Marinho, die ik hierbij feliciteer, gaat het Europees Parlement eveneens zijn bijdrage leveren aan dit dossier.
Indien wij zouden werken in het kader van één asielbeleid, waarvan alle elementen geharmoniseerd waren, zou de meest praktische oplossing wellicht zijn om de verantwoordelijkheid van het land te erkennen waar de aanvraag wordt ingediend. Maar dat is niet het geval. Wij hebben te maken met een kader waarin de harmonisatie betrekking heeft op minimale gemeenschappelijke normen. Aangezien de harmonisatie op dit moment zeer beperkt is, is de meest pragmatische en meest doeltreffende oplossing dat de lidstaat die verantwoordelijk is voor de instroom van vluchtelingen op het grondgebied van de Europese Unie zich ook uitspreekt over de asielaanvraag, in een sfeer van solidariteit en loyale samenwerking. Het voorstel van de Commissie berust daarom op hetzelfde principe als de overeenkomst van Dublin. De behandeling van een asielaanvraag is een taak van de lidstaat die het meest betrokken is bij de instroom of het verblijf van de aanvrager op het grondgebied van de Europese Unie, behalve in zeer specifieke gevallen waarbij de eenheid van families moet worden behouden.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Overeenkomst van Dublin niet het effect heeft gehad dat we ervan verwacht hadden. Wij moeten lessen trekken uit het verleden. Dat is de reden dat wij een aantal vernieuwingen hebben voorgesteld: nieuwe bepalingen, die het accent leggen op de verantwoordelijkheid die een lidstaat jegens andere lidstaten neemt door het illegale verblijf van vluchtelingen op zijn grondgebied te laten voortduren; veel kortere procedures teneinde de doelstelling van een snelle afhandeling van asielaanvragen te verwezenlijken, in het belang van de echte asielzoekers, en aanvragers niet te lang in onzekerheid te laten over de uitkomst van hun asielaanvraag; langere termijnen voor de overdracht van de betreffende personen naar de verantwoordelijke lidstaat, zodat er rekening kan worden gehouden met praktische uitvoeringsmoeilijkheden; en nieuwe bepalingen die de eenheid van families van asielzoekers behoudt voorzover dit verenigbaar is met de doelstelling van een snelle afhandeling van de asielaanvragen.
Het antwoord op de vraag van de heer Olle Schmidt luidt als volgt. Ten eerste bestaan er duidelijke regels over de verantwoordelijkheid van de lidstaat. Ten tweede hebben wij in ons voorstel toegelicht hoeveel bewijs nodig is om de verantwoordelijke lidstaten aan te wijzen. Tot slot zijn ert regels inzake de subsidiaire verantwoordelijkheid van de lidstaat die blijk geeft van nalatigheid.
De Commissie is zich ervan bewust dat geen enkel systeem voor het bepalen van de verantwoordelijkheid op asielgebied perfect kan zijn. Zoals mevrouw Sarbati terecht opmerkte in haar verslag voor de Commissie verzoekschriften, hebben we geprobeerd een evenwicht te vinden - hetgeen niet eenvoudig was, dat geef ik toe -tussen enerzijds het legitieme belang van de lidstaten om tegen te gaan dat asielzoekers gaan 'shoppen? en meerdere aanvragen indienen om langer op het grondgebied van de Europese Unie te mogen blijven, en anderzijds het belang van asielzoekers om hun aanvraag binnen een redelijke termijn beantwoord te zien en niet duurzaam te worden gescheiden van hun familieleden, wanneer geen enkele geldige reden de behandeling van hun aanvraag in dezelfde lidstaat in de weg staat.
De Commissie kan akkoord gaan met de amendementen die door de rapporteur zijn ingediend en die naar onze mening de tekst verbeteren en de bedoelingen van de Commissie bij het opstellen van deze tekst beter tot uiting doen komen. Het zal niemand verrassen dat de Commissie geen goedkeuring kan hechten aan amendementen die voortkomen uit een andere logica en die, hoe respectabel ze ook zijn, ingaan tegen de geest van het voorstel en in tegenspraak zijn met de duidelijk verwoorde keus van de Commissie om op zo korte mogelijke termijn over een pragmatische, redelijke en doelmatige tekst te beschikken.

De Voorzitter.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De Voorzitter.
 Hartelijk dank, mijnheer Di Lello Finuoli. Uw opmerkingen zijn genoteerd.

