Konkluzje Rady Spraw Zagranicznych w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, w szczególności sytuacji we Wschodniej Jerozolimie (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie konkluzji Rady Spraw Zagranicznych w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, w szczególności sytuacji we Wschodniej Jerozolimie.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - (SV) Panie przewodniczący! Konflikt na Bliskim Wschodzie należał do zagadnień, nad którymi dyskutowaliśmy w Parlamencie zaraz po rozpoczęciu szwedzkiej prezydencji. Dobrze, że zdołaliśmy powrócić do tego tematu i zdać z niego relację pod koniec naszej kadencji.
Szwedzki minister spraw zagranicznych Carl Bildt również uczestniczył w posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicznych w zeszłym tygodniu, gdzie przedstawił sprawozdanie i odbył długotrwałe dyskusje, w szczególności o Bliskim Wschodzie. W zeszłym tygodniu Rada Spraw Zagranicznych omówiła sytuację na Bliskim Wschodzie i przyjęła konkluzje. Jesteśmy radzi, że wszystkie 27 państw członkowskich poparło treść tych konkluzji, które wyraźnie oddają poglądy UE o procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie.
Poprzez owe konkluzje Rada i prezydencja chce wysłać bardzo czytelny i dobitny komunikat z Europy, że mamy nadzieję, iż konsultacje między stornami, które wkrótce zostaną wznowione, przyniosą rezultat. Martwi nas brak postępu w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie. Wyraziliśmy zatem jasno nasze poparcie dla starań Stanów Zjednoczonych o pokój. UE wzywa strony do przyjęcia odpowiedzialności oraz rozpoczęcia negocjacji we wszystkich kwestiach ostatecznej wagi, w tym w sprawach Jerozolimy, granic, uchodźców i bezpieczeństwa. Nasze konkluzje odzwierciedlają również stanowisko UE w sprawie Bliskiego Wschodu, oparte na prawie międzynarodowym, które przyjęliśmy dawno temu oraz wyrażaliśmy przy wielu okazjach.
Stanowisko UE jest takie, że uzgodniony między dwoma państwami rozejm musi opierać się na granicach z 1967 roku, a osiedla są nielegalne. Jerozolima to kwestia ostatecznej wagi, zatem stwierdziliśmy jasno, że jeśli ma zapanować prawdziwy pokój, należy w drodze negocjacji ustalić status Jerozolimy jako stolicy obu państw. Wznowienie izraelsko-palestyńskich negocjacji przez większą część roku było uzależnione od kwestii osiedli. Ostatnio rząd Izraela ogłosił częściowe i tymczasowe wstrzymanie akcji osiedleniowej. Rada Spraw Zagranicznych przyjęła z zadowoleniem tę decyzję i mamy nadzieję, że przyczyni się ona do wznowienia rzeczowych negocjacji.
Niepokoi nas jednak zaskakująca decyzja izraelskiego rządu z 13 grudnia dotycząca włączenia osiedli po raz pierwszy do programu narodowych priorytetów. Narusza ona sens wstrzymania akcji osiedleniowej i zaprzepaszcza starania o utworzenie atmosfery, która miałaby pomóc osiągnąć długofalowe rozwiązanie konfliktu. Na początku września moja koleżanka, szwedzka minister współpracy na rzecz rozwoju międzynarodowego Gunilla Carlsson odwiedziła Komisję Rozwoju Parlamentu Europejskiego. Obiecała śledzić wydarzenia lokalnie, zapewnić pomoc oraz interweniować w materii, której wszyscy jesteśmy świadomi - chodzi o sytuację we Wschodniej Jerozolimie i w jej okolicach, osiedla oraz sprawy takie jak dostęp i przemieszczanie się, zwłaszcza w obrębie Gazy. Dotrzymaliśmy tej obietnicy.
W ostatnich miesiącach UE pod przewodnictwem prezydencji przyjęła wyraźne stanowisko w sprawie osiedli oraz trwającej izolacji Gazy. Polityka odcięcia jest niedopuszczalna i szkodliwa. UE nie przestaje domagać się natychmiastowego i bezwarunkowego otwarcia przejść granicznych na pomoc humanitarną, ruch towarowy i osobowy. Rada wezwała również do pełnego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1860 oraz do poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego. Przetrzymujący uprowadzonego żołnierza izraelskiego Gilada Shalita muszą niezwłocznie go uwolnić.
Powiem teraz nieco więcej o Strefie Gazy. Mamy rzecz jasna nadzieję, że będą kontynuowane wysiłki mediacyjne Egiptu i Ligi Arabskiej. Istotne jest zapobieżenie trwałemu podziałowi między Zachodnim Brzegiem Jordanu i Wschodnią Jerozolimą z jednej strony, a Strefą Gazy z drugiej strony. Oczekujemy na wolne i uczciwe wybory, kiedy warunki na to pozwolą. Jedno jest pewne - pokój między Izraelem a Palestyną może zapanować jedynie wtedy, gdy Palestyńczycy będą zjednoczeni.
Nasi dyplomaci w regionie dokładnie śledzą sytuację we Wschodniej Jerozolimie. Ich zdaniem Izrael nęka wspólnotę palestyńską w mieście. To nas niepokoi. UE zwiększy pomoc dla Wschodniej Jerozolimy na poprawę warunków bytowych Palestyńczyków. Czytelny komunikat w sprawie Wschodniej Jerozolimy w konkluzjach Rady to niezbity dowód naszej troski o sytuację. Należy pamiętać, że porozumienia między Izraelem i Syrią oraz między Izraelem a Libanem to przesłanki pokoju na Bliskim Wschodzie. UE z zadowoleniem przyjmuje ostatnie oświadczenia Izraela i Syrii potwierdzające ich wolę posunięcia procesu pokojowego naprzód. To bez wątpienia wywoła bardzo pozytywne reperkusje w całym regionie.
Catherine Ashton
nominowana wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! W zeszłym tygodniu Rada przyjęła bardzo istotne konkluzje w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Przejrzyście i dobitnie określają one pryncypialne stanowisko w krytycznych kwestiach. Nie będę rozwodzić się o konkluzjach ani powtarzać tego, co powiedziała przedstawicielka prezydencji. Dość powiedzieć, że ugruntowując nasze zasady, pomogliśmy nieco - mam nadzieję - przywrócić palestyńskie zaufanie oraz wolę przystąpienia do procesu pokojowego. Konkluzje te przysłużyły się również bardzo mocno mnie samej, wyznaczając pewny kurs na kolejne miesiące.
Zaprosiliście mnie tu, by pomówić o naszej pracy politycznej, ale również o sytuacji we Wschodniej Jerozolimie. Ta kwestia budzi głęboki niepokój. Wschodnia Jerozolima wraz z resztą Zachodniego Brzegu Jordanu stanowi terytorium okupowane. UE jest przeciwna burzeniu domostw Palestyńczyków, wysiedlaniu palestyńskich rodzin, budowie izraelskich osiedli i przebiegowi bariery separacyjnej. UE zajmuje się tymi sprawami na szczeblu politycznym, poprzez kanały dyplomatyczne oraz nasze publiczne oświadczenia. Nasze działania w tej sytuacji polegają również na praktycznej pomocy na rzecz ludności palestyńskiej we Wschodniej Jerozolimie. Przykładowo w mieście jest niedobór 1200 klas dla palestyńskich dzieci, pomagamy zatem rozwijać placówki edukacyjne. Ponadto dbamy o funkcjonowanie szpitali palestyńskich we Wschodniej Jerozolimie oraz sporo pracujemy z palestyńską młodzieżą w mieście cierpiącą z powodu wysokiego bezrobocia i problemów natury psychologicznej. Do dziś we Wschodniej Jerozolimie UE prowadzi działania kosztujące 4,6 miliona euro.
Inny niepokojący aspekt to oczywiście sytuacja w Gazie. Konsekwentnie wzywaliśmy do otwarcia przepływu pomocy humanitarnej, towarów i osób. Głęboko niepokoją nas warunki codziennego bytowania mieszkańców Gazy: od styczniowego konfliktu donatorzy nie mieli możliwości przeprowadzenia odbudowy i występują tam poważne problemy, takie jak brak czystej wody pitnej. Izrael powinien bezzwłocznie otworzyć przejścia, co umożliwi ożywienie sektora prywatnego oraz ograniczy zależność Gazy od pomocy.
Czas teraz przystąpić do działania i wcielić w życie konkluzje Rady. Musimy zastanowić się, jak możemy ponownie pobudzić proces polityczny. Wydaje się, że obie strony bardziej pobłądziły na drodze do finału. Wkrótce udam się w ten region, by spotkać się z głównymi graczami i dowiem się z pierwszej ręki, jak UE może zdopingować strony do zmiany. Żywię przekonanie, że wszyscy zgadzamy się co do ogólnego i nadrzędnego priorytetu wznowienia negocjacji izraelsko-palestyńskich - nie negocjacji dla zasady a negocjacji w celu zaprowadzenia pokoju, ładu i zamknięcia dotychczasowego rozdziału. Nie zniesiemy kolejnej rundy bezowocnych negocjacji. Nie sądzę, że zniesie ją region. Przez lata kilkakrotnie uruchamiano i wstrzymywano negocjacje, począwszy od deklaracji zasad z Oslo podpisanej we wrześniu 1993 roku, 16 lat temu. Negocjacje winny przebiegać na podstawie prawa międzynarodowego i przy poszanowaniu poprzednich porozumień. W puli powinny znaleźć się wszystkie kwestie, w tym status Jerozolimy jako przyszłej wspólnej stolicy.
Powinny one przebiegać według ustalonego harmonogramu, przy skutecznej mediacji. Musimy zobaczyć poważne zaangażowanie oraz wolę polityczną przystąpienia do poważnych i rzeczywistych negocjacji zarówno ze strony Izraela jak i Palestyny. Unia Europejska ma pomóc stronom zaangażować się oraz zaoferować wsparcie w toku niełatwych negocjacji. Jestem tu, aby zapewnić skuteczne i harmonijne działanie Europy.
UE konsekwentnie wspierała zarówno Izrael, jak i Palestyńczyków, dając im czas i stwarzając miejsce na dwustronne negocjacje. Dzięki naszej pomocy Autonomia Palestyńska zyskała możność tworzenia instytucji przyszłego państwa Palestyny, aby mogło ono świadczyć usługi dla ludności oraz być wiarygodnym sąsiadem w regionie. Dziś jednak Palestyńczycy są podzieleni politycznie i fizycznie. Do rzetelnych negocjacji potrzebny jest silny i zjednoczony palestyński partner. Od takiego silnego partnera Izrael może tylko zyskać, a nie stracić.
Izrael wykonał pierwszy krok tymczasowo i częściowo wstrzymując akcję osiedleniową. Mamy nadzieję, że przyczyni się to do wznowienia rzeczowych negocjacji.
Stany Zjednoczone pozostają niezastąpionym i kluczowym graczem na Bliskim Wschodzie. Warunki skutecznego partnerstwa euroamerykańskiego na Bliskim Wschodzie rzadko bywały tak dobre. Czas to urzeczywistnić poprzez ścisłą koordynację naszych stanowisk i strategii. UE będzie nadal wspierać USA i ściśle współpracować w ramach kwartetu bliskowschodniego. Kwartet potrzebuje ożywienia - wymaga tego aktualny impas w procesie pokojowym. Kwartet może zapewnić potrzebną ostrożną, ale dynamiczną mediację.
Pokój na Bliskim Wschodzie wymaga kompleksowych rozwiązań. Ważne role do odegrania mają Syria i Liban. Oczekujemy na uruchomienie arabskiej inicjatywy pokojowej. Powinna stanowić ona część rozwiązania. Nasze podejście powinno być regionalne i kompleksowe. Izraelsko-palestyńskie dwustronne ramy porozumienia winny zostać uzupełnione o ramy wielostronne.
W nadchodzących miesiącach zamierzam pozostać w ścisłym kontakcie z Parlamentem, jeżeli chodzi o te kwestie. Mam świadomość czynnej roli, jaką odgrywa Parlament, nie tylko w ramach kompetencji budżetowych. Delegacje Parlamentu bezpośrednio współpracują na szczeblu politycznym z izraelskim Knessetem oraz Palestyńską Radą Legislacyjną. Tydzień temu delegacja Palestyńskiej Rady Legislacyjnej odwiedziła okupowane terytoria palestyńskie i z wielkim niepokojem raportowała o sytuacji w terenie.
Wreszcie ucieszyła mnie wieść o kontynuacji parlamentarnej prac grupy roboczej ds. procesu pokojowego, z którą spotkam się w tym tygodniu.
Ioannis Kasoulides
w imieniu grupy PPE. - Panie przewodniczący! Podczas wizyty młodych liderów izraelskich i palestyńskich w Parlamencie Europejskim odbyła się dogłębna dyskusja, podczas której zarysowano kształt porozumienia pokojowego na przyszłość - uznawane dwupaństwowe rozwiązanie z granicami z 1967 roku i Jerozolima jako stolica obu państw; demilitaryzacja państwa palestyńskiego; wznowienie arabskiej inicjatywy pokojowej z 2007 roku; gwarancje NATO; rozwiązanie kwestii uchodźców nie zmieniając demograficznego charakteru państwa hebrajskiego.
Podczas gdy młodzi mają wizję wspólnej przyszłości, seniorzy wciąż spierają się o to, kiedy powinni zasiąść do negocjacji. Egipska inicjatywa pojednawcza wśród Palestyńczyków - aby był jeden rozmówca w negocjacjach - wciąż zwleka, a porozumienie w sprawie bezpieczeństwa w Gazie oraz uwolnienia więźniów takich jak Gilad Shalit póki co nie doszło do skutku. W międzyczasie faits accomplis w terenie, zgodnie ze sprawozdaniem Szefa Misji UE we Wschodniej Jerozolimie, osłabia stronę palestyńską.
Żałuję, że Izrael, demokratyczne państwo, przywiązuje tak małą wagę do szkód, jakie powodują jego działania w oczach międzynarodowej opinii publicznej oraz ogranicza się do zmniejszania skutków szkód po fakcie.
Hannes Swoboda
Panie przewodniczący, pani Malmström, pani wiceprzewodnicząca Komisji i wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa! Na początku składam pod adresem szwedzkiej prezydencji szczere podziękowania za tę inicjatywę. To była słuszna inicjatywa. Gratuluję. Dziękuję również pani baronessie Ashton za to, że po raz pierwszy zajęła miejsce Komisji, choć przemawiała przede wszystkim w roli Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Rozmawiamy tu o wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa. W sumie to nieistotne, gdzie pani zasiada. Ważne jest, że pani przybyła i reprezentuje wspólną politykę zagraniczną.
Przejdę do drugiej kwestii. Oświadczenie przyjęte przez Radę jest bardzo dobre i w żaden sposób nie wymierzone w stronę izraelską. Przeciwnie, leży ono w interesie Izraela, jego bezpieczeństwa i stabilności. Należy to z całą mocą podkreślić. Jeśli my, Europejczycy mamy odegrać istotną rolę w tym zakresie, ważne, abyśmy nie przestawali działać. Proszę wziąć to sobie do serca, pani baronesso Ashton.
Kilka dni temu byliśmy w Stanach Zjednoczonych, gdzie odbyliśmy dyskusję z kolegami z Kongresu. Kiedy prezydent Obama napotkał na jednostronne podejście Kongresu oraz brak zrozumienia sytuacji Palestyńczyków, miał bardzo niewiele dostępnych opcji. Mamy bardzo wiele współczucia dla sytuacji w Izraelu. Sprzeciwiamy sie również każdej formie terroryzmu i chcemy powrotu pojmanego żołnierza do rodziny. Jednakże równie niepokoimy się i jesteśmy pełni współczucia dla niefortunnego położenia, w jakim znaleźli się Palestyńczycy, jeżeli chodzi o wszystkie aspekty wymienione w tym oświadczeniu, a zwłaszcza o granice z 1967 roku, trudną sytuację w Jerozolimie i akcje osiedleniowe. Zupełnie niepojęte jest, choć to kontynuacja polityki z ostatnich liku lat, że w związku z akcjami osiedleniowymi przyjęto tak sprzeczne podejście. Najpierw postanowiono o ich wstrzymaniu, a następnie włączono do programu priorytetów narodowych. Potem kontynuowano naturalny rozwój, budowano drogi przecinające osiedla palestyńskie. Sposób, w jaki codziennie odbiera się ziemię Palestyńczykom jest całkowicie niedopuszczalny.
Nie do przyjęcia jest również to, co stało się z delegacją Parlamentu. Pan de Rosa również wyrazi swój pogląd na ten temat. Posłowie do tego Parlamentu muszą dołączyć do Komisji i Rady i jednoznacznie oświadczyć, że posłowie do Parlamentu mają prawo podróżować do Strefy Gazy, by samodzielnie przekonać się o panującej tam sytuacji. Co Izrael ma do ukrycia? Co powstrzymuje posłów od wizyty w Gazie? Nie możemy godzić się na taką sytuację. Liczę, że wspólnie się temu przeciwstawimy. Przejrzystość i otwartość to jedne z przesłanek sensownej polityki bliskowschodniej. Musimy się za tym wyraźnie opowiedzieć.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
Panie przewodniczący, pani Ashton, panie wiceprzewodniczący Komisji, pani Malmström, urzędująca przewodnicząca Rady! Przede wszystkim pragnę pogratulować całej szwedzkiej prezydencji konkluzji Rady w sprawie konfliktu na Bliskim Wschodzie, a w szczególności sytuacji we Wschodniej Jerozolimie.
Uważam, że każdy odbierze jako dobry omen to, że wspólne sprawozdanie szefów delegacji UE we Wschodniej Jerozolimie zostało z marszu jednomyślnie zatwierdzone, i to zwłaszcza teraz, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. Kolejny omen to jednomyślne przyjęcie konkluzji przedłożonych przez szwedzką prezydencję, zwłaszcza na temat sytuacji we Wschodniej Jerozolimie. Ufam, że władze Izraela uświadomią sobie wagę tego osiągnięcia.
Panie i panowie, debatujemy nad Bliskim Wschodem co kilka miesięcy, czasami przypomina to procesję w Echternach: jeden mały krok w przód, potem zamarkowanie kroku w tył, następnie nieco więcej powodów do nadziei. Jest to niestety również powód do przygnębienia, lecz my naturalnie trwamy w nadziei. Bezwzględnie najważniejsze - również zdaniem mojej grupy - jest to, by zarówno Izraelczycy, jak i Palestyńczycy potrafili żyć obok siebie w dwóch odrębnych państwach, korzystając ze wszystkich dostępnych możliwości rozwoju oraz zagwarantować sobie nawzajem bezpieczeństwo. Mniemam, że wszyscy się co do tego zgadzamy. Jesteśmy również zgodni co do tego, jakie kroki najlepiej powiodą do tego celu i jesteśmy rzecz jasna przygotowani, by wnieść własny wkład.
Jerozolima to jedno z najpiękniejszych miast na świecie - naprawdę niezwykłe miejsce - i to koszmarna tragedia, że ludzie żyjący obok siebie nie umieją trwać w pokoju. W trosce o dobrobyt i zachowanie Jerozolimy mam nadzieję, w ciągu tych kilku dni pozostałych do Świąt Bożego Narodzenia wciąż uda się to osiągnąć.
Caroline Lucas
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję oświadczenia Rady i Komisji, lecz do obu tych instytucji kieruję pytanie, kiedy zamierzamy zrobić coś więcej, niż głosić piękne słowa - z którymi się zgadzam - kiedy przystąpimy do rzeczywistego działania? W kółko słyszymy to samo, że musimy dopilnować, by Izrael zrobił to czy tamto, ale trzeba nam wywrzeć prawdziwy nacisk, by tak się stało, inaczej Izrael będzie nas dalej zwyczajnie ignorował, jak robi to nie od dziś.
Pytam zatem, co możecie zrobić w praktyce, aby zapewnić prawdziwe posunięcie naprzód i postęp? Moim zdaniem wymaga to podjęcia środków takich jak zawieszenie układu o stowarzyszeniu UE-Izrael.
Skupiając się na sytuacji we Wschodniej Jerozolimie, bardzo cieszy mnie szwedzka inicjatywa, jasność co do statusu Jerozolimy jako stolicy obu państw, a także wasza niezbita pewność co do znaczenia wstrzymania akcji osiedleniowej we Wschodniej Jerozolimie.
Chylę również czoła przed autorami sprawozdania szefów misji UE na temat Wschodniej Jerozolimy. Sprawozdanie to cechuje tak czytelny przekaz i wizja, jakich zbyt często brakuje w naszych debatach. Autorzy opisują izraelską politykę nielegalnej aneksji Wschodniej Jerozolimy rozmyślnie skonstruowaną, by osłabić wspólnotę palestyńską w mieście oraz powstrzymać rozwój Palestyny. Szefowie misji wezwali Radę do przyjęcia szeregu zaleceń w wyniku tego sprawozdania, i uważam, że powinniśmy spodziewać się pilnych działań Rady, by tak się właśnie stało.
Jeśli Unia Europejska poważnie opowiada się za dwupaństwowym rozwiązaniem, to musi zrobić wszystko, co tylko możliwe, aby ugruntować palestyński charakter i tożsamość Wschodniej Jerozolimy. Oświadczenie i sprawozdanie szefów misji UE pokazuje, jak należy działać w praktyce.
Peter van Dalen
Panie przewodniczący! Szczególnie w czasie Adwentu wiele osób modli się o pokój na Bliskim Wschodzie, lecz czasami traci się nadzieję i przychodzą myśli, że pokój nigdy nie nastanie. Tym niemniej ważne jest, by wszystkie strony dążyły nieustannie do tego pokoju, bowiem w tym może tkwić podstawowy problem. Czy aby wszystkie strony potrafią i chcą dążyć do pokoju? Izrael w przeszłości podejmował akcje wymiany ziemi za pokój - myślę tu o wycofaniu się Izraela z fragmentów Strefy Gazy - lecz to niestety nie doprowadziło do pokoju. W istocie nasilił się ostrzał rakietowy, a w 2009 roku Izrael najechał na Strefę Gazy. Obecnie Izrael ogłosił tymczasowe wstrzymanie robót budowlanych na Zachodnim Brzegu. Usunięto również szereg blokad drogowych. Są to gesty sprzyjające atmosferze rozmów o pokoju.
Do działania rządu Netanjahu jest dość daleko idące jak na izraelskie standardy, natomiast wciąż dostrzegam niewielkie poruszenie po stronie palestyńskiej. Ludzie mówią, że nie liczy się to, co robi Izrael, lecz ze strony palestyńskiej nie dostrzegam żadnych gestów umożliwiających rozpoczęcie rozmów. Czy strona palestyńska chce i jest w stanie przystąpić do dalszych rozmów? Hamas wydaje się być uwikłany w przepychanki z Fatahem i wygląda na to, że Iran trzyma ich krótko. Mahmoud Abbas jawi się jako papierowy tygrys, którego głos już nie jest tak wpływowy. Uważam, że czas na jasną deklarację również ze strony palestyńskiej, że chcą pokoju.
Kyriacos Triantaphyllides
Panie przewodniczący, lady Ashton! Z zadowoleniem przyjmujemy decyzję Rady Unii Europejskiej z 8 grudnia. Potwierdza ona poparcie Unii Europejskiej dla koncepcji utworzenia dwóch państw w granicach z 1967 roku.
Niemniej jednak rozumując na postawie doświadczenia z naszej ostatniej wizyty w regionie, sytuacja panująca na rzeczonych terytoriach prawie uniemożliwia tworzenie państwa palestyńskiego. Mam na myśli zwłaszcza wzniesienie muru, burzenie palestyńskich domów oraz, co najważniejsze, tworzenie osiedli w obszarze Zachodniego Brzegu Jordanu, zwłaszcza wokół Wschodniej Jerozolimy.
W osiedlach tych zamieszkuje około 500 tysięcy osadników. Co więcej, we Wschodniej Jerozolimie dąży się do otoczenia miasta palisadą z osiedli, aby zmusić Palestyńczyków do opuszczenia swoich domostw. To oczywiste, że rząd izraelski wykorzystuje rozmowy, by zyskać na czasie. Powoli ale stanowczo usiłują narzucić własną suwerenność na wszystkie terytoria palestyńskie.
Poza orędowaniem za rozwiązaniem dwupaństwowym Unia Europejska powinna podjąć konkretne działania wymierzone w Izrael. Nieustanne naruszanie praw człowieka to wystarczający powód do nałożenia sankcji przez Unię na podstawie art. 2 traktatu, ponieważ jeśli z jednej strony Unia zdecyduje się wspierać proces pokojowy, a z drugiej strony nadal będzie polepszać stosunki gospodarcze z Izraelem bez ograniczeń, jedynym tego skutkiem będzie przysłużenie się izraelskiej polityce, która polega na zmuszaniu Palestyńczyków do porzucenia swojej ziemi i ekspansji izraelskiej suwerenności na całą Palestynę.
Bastiaan Belder
Panie przewodniczący! Czy Europa postradała zmysły? To retoryczne pytanie postawiły Stany Zjednoczone na początku grudnia. Przedmiotem tej zażartej krytyki ze strony Kongresu było jednostronne wyznaczenie Wschodniej Jerozolimy na stolicę przyszłego państwa palestyńskiego w projekcie rezolucji Rady będącym w toku procesu legislacyjnego. Jako przewodniczący delegacji PE do spraw stosunków z Izraelem wyobrażałem sobie i liczyłem na bardziej konstruktywne otwarcie naszego transatlantyckiego dialogu. Spieszę dodać, że dokładna analiza zarówno projektu, jak i ostatecznej wersji oświadczenia Rady ogromnie mnie zaniepokoiła, podobnie jak naszych partnerów w Kongresie. Zdecydowanie odcinam się zwłaszcza od propozycji podziału Jerozolimy. Oświadczenie Rady w sprawie Bliskiego Wschodu postrzegam jako poważną dyplomatyczną i polityczną komplikację procesu pokojowego, stąd też jestem głęboko rozczarowany napiętymi stosunkami ministrów spraw zagranicznych pod przewodnictwem prezydencji szwedzkiej, wszystkich prezydencji, z państwem żydowskim.
Do oświadczenia Rady mam kilka poważnych zastrzeżeń. Ciężko to nazwać sposobem na zachęcenie Autonomii Palestyńskiej do wznowienia rozmów z Izraelem. Ponadto oświadczenie jest sprzeczne z zasadą kwartetu bliskowschodniego ustanowioną 9 listopada 2008 r., że "strony trzecie nie interweniują w negocjacje dwustronne”. W treści oficjalnego odzewu Stanów Zjednoczonych na oświadczenie Rady z 8 grudnia ponownie przywołano tę zasadę. Czy zatem nie pozostaje nam nic, jak odstąpić od przełamania impasu w procesie pokojowym? Nic podobnego! Po ostatnich wizytach delegacji w Izraelu żywię stanowcze przekonanie, że stopniowy, nieprzerwany proces zbliżania między państwem Izrael a Autonomią Palestyńską jest zarówno konieczny, jak i możliwy. Stopniowe umieszczanie administracji na Zachodnim Brzegu, na przykład w obszarze C, oraz nasilenie współpracy gospodarczej, przy jednoczesnym wzmacnianiu i ustanawianiu kompetentnych instytucji palestyńskich pozwoli na prawdziwy postęp w procesie pokojowym. Wzywam wobec tego Radę i Komisję do zaprzestania szkodliwych deklaracji w sprawie procesu pokojowego, a zamiast tego do inwestowania w konkretne projekty wymagające współpracy Izraelczyków z Palestyńczykami. Taka właśnie jest ugruntowana formuła europejska, czyż nie?
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Jako członek parlamentarnej delegacji do Izraela z uwagą wysłuchałam komentarzy Rady Spraw Zagranicznych w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, oraz oświadczenia Komisji. Jednakże podobnie jak przedmówcę, niezmiernie mnie to zafrasowało. Izrael to jedyna funkcjonująca demokracja w regionie. Ulubioną taktyką jego wrogów jest terroryzm przeciwko państwu. Uważam, że w oświadczeniach Rady i Komisji nie przywiązano należytej wagi do kwestii bezpieczeństwa Izraela. W istocie nie słyszałam, aby wysoka przedstawiciel o tym wspominała w swoim oświadczeniu do Izby.
Ponadto uważam, że oświadczenie nazbyt obciąża Izrael, zarówno za brak postępów w procesie, oraz za rozwiązanie zaległych spraw, w szczególności Jerozolimy.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Panie przewodniczący! Po prawdzie jest to nadzwyczajna debata, ponieważ pani Malmström zasiada na miejscu Rady - spodziewamy się, że wkrótce zasiądzie na miejscu Komisji. Zobaczymy, gdzie zasiądzie!
Panie przewodniczący, w każdym razie konkluzje Rady nie do końca wzbudzają optymizm. Rada wyraziła swoje głębokie zaniepokojenie brakiem postępu w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie, zwraca sie o jego wznowienie na postawie rezolucji Rady bezpieczeństwa ONZ, konkluzji z konferencji madryckiej i mapy drogowej. To nic nowego.
Twierdzi również, że Unia Europejska jest gotowa wnieść istotny wkład w rozwiązanie problemów, które przedstawiły prelegentki: problemu Wschodniej Jerozolimy, problemu wody, problemu bezpieczeństwa i problemu granic.
Jest to jednakże zbiór nowych elementów, o których chciałbym usłyszeć opinie naszych gości. Po pierwsze pragnę dowiedzieć się, czy ich zdaniem ośmiomiesięczne memorandum oraz akcje osiedleniowe zadecydowane przez rząd Izraela są powiązane z nowych rządem Stanów Zjednoczonych.
Chciałbym również usłyszeć, co sądzą o wczorajszych oświadczeniach przedstawiciela Hamasu w Gazie z okazji dwudziestej drugiej rocznicy, zapowiadającego, że nie zamierzają iść na żadne ustępstwa wobec Izraela i nie zamierzają takowych uznawać. Co myślą o prawie ciągłości, na podstawie którego ludność Izraela ma wypowiedzieć się w referendum na temat okupacji terytoriów okupowanych?
Wreszcie, co sądzą o sprawozdaniu Goldstone'a oraz jego przyjęciu przez Radę Praw Człowieka ONZ? Czy uważają, że pomoże to w procesie pokojowym, czy przeciwnie, jak utrzymuje Izrael - utrudni to i opóźni ów proces?
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! W treści oświadczenia Rady pojawiły się dwa zobowiązania, które przyjąłem ze szczególnym zadowoleniem i które mają potencjał wytworzenia nowej dynamiki: zobowiązania poparcia dla dwuletniego programu Autonomii Palestyńskiej w celu zaprzestania izraelskiej okupacji oraz utworzenia państwa palestyńskiego, jak również gotowość Unii do uznania w stosownym czasie państwa palestyńskiego.
W zeszłym tygodniu przewodziłem delegacji Parlamentu Europejskiego na okupowane terytoria palestyńskie, gdzie ponownie ujrzałem na własne oczy system apartheidu stosowany przez Izrael wobec Palestyńczyków, burzenie domostw, wywłaszczanie z ziemi, odbieranie wody i miejsc kultu religijnego.
W ciągu kilku godzin od publikacji oświadczenia Rady zgoda naszej delegacji na wjazd do strefy Gazy została cofnięta. To nie był akt przyjaznego państwa. Bez wątpienia godzi to w demokratyczne prawo tego Parlamentu do utrzymywania poprawnych i demokratycznych stosunków z naszymi odpowiednikami wybranymi przez naród palestyński.
Stwierdziliśmy powszechne przygnębienie i brak nadziei wśród ludności napotkanej w Hebronie, Wschodniej Jerozolimie i Ramallah. Gdzie brak nadziei, tam pojawi się przemoc. Możemy działać teraz lub pozwolić, by sytuacja przerodziła się w zażartą przemoc, która pozbawi przywództwa umiarkowanych polityków palestyńskich. Musimy zdecydować.
Zwracam się zarówno do Rady, jak i do baronessy Ashton, której życzę jak najlepiej, o nasilenie zaangażowania Unii w ten proces - nie oglądając się, aż kwartet nasili swoje zaangażowanie - oraz o ustanowienie harmonogramu zbieżnego z dwuletnim harmonogramem Autonomii Palestyńskiej wdrażania zasad, które tak śmiało określiliśmy w zeszłym tygodniu.
Musimy żarliwie bronić praw człowieka. Musimy działać. Musimy posłużyć się dostępem do naszych rynków, aby zmotywować Izrael. Nie mówię tu o sankcjach. Mówię o zapewnieniu, by dostęp do rynku posłużył jako zachęta dla Izraela do działania zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi. Musimy wreszcie skłonić Stany Zjednoczone do pilnego włączenia się na tych samych zasadach, które określiliśmy w zeszły wtorek.
Chris Davies
Panie przewodniczący! Sprawozdanie szefów misji w sprawie Wschodniej Jerozolimy to wstrząsająca lektura. Nie owijajmy w bawełnę. Sprawozdanie stwierdza jasno, że to, co dzieje się we Wschodniej Jerozolimie to czystka etniczna. Zawłaszczane są palestyńskie domostwa, ludzie są wypędzani, odbierane są nadzieje na pokój. Zatem pytanie brzmi: co zamierzamy w tym zrobić?
Konkluzje Rady są bardzo mile widziane. Wiemy, że są stanowcze, ponieważ rząd izraelski natychmiast je odrzucił. Nic nowego. Lekceważenie naszych słów weszło im w nawyk, ponieważ nigdy nie popieramy ich czynem. Traktują nas z pogardą. Czemu nie, skoro jesteśmy tak naiwni, by płacić rachunki okupanta! Utrzymujemy Palestyńczyków, choć to Izrael powinien ponosić tego koszty, a nie nasi podatnicy.
Jeśli nasze słowa mają coś znaczyć, powinniśmy zawiesić lub zagrozić zawieszeniem układu o stowarzyszeniu, lecz żaden z naszych ministrów spraw zagranicznych nigdy nie zaproponował takiej możliwości. Zatem pytanie brzmi: gdzie jest polityka? Cóż, mamy politykę. Jest zawarta w konkluzjach. A co z działaniem? Izrael nie ruszy z miejsca bez nacisku.
Franziska Katharina Brantner
(DE) Panie przewodniczący! Pragnę powitać baronessę Ashton na nowym stanowisku. Dziękuje również szwedzkiej prezydencji za rezolucję oraz za spostrzeżenie, że wdrożenie rozwiązania dwupaństwowego nie będzie możliwe, dopóki nie rozwiążemy problemu osiedli. Kilkakrotnie wspominano sprawozdanie szefów misji. My również uważamy je za bardzo dobre. Mam w związku z tym dwa pytania. Jaki jest obecny status tego sprawozdania i kiedy zostanie ono opublikowane? I pytanie drugie - co zamierza zrobić Komisja i Rada w celu wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu? Przytoczę trzy zalecenia ze sprawozdania. Pierwsze brzmi:
"uniemożliwienie, zaprzestanie transakcji finansowych podmiotów z państw członkowskich wspierających akcje osiedleniowe we Wschodniej Jerozolimie poprzez przyjęcie odpowiedniego prawodawstwa”; drugie: "dopilnowanie, by produkty wytwarzane w osiedlach Wschodniej Jerozolimy nie były eksportowane do UE na mocy układu o stowarzyszeniu UE -Izrael”; oraz trzecie: "zapoznanie głównych odbiorców unijnych z wytycznymi dotyczącymi etykietowania produktów z osiedli”.
(DE) Propozycje zawarte w sprawozdaniu są bardzo konkretne i precyzyjne. Jakie kroki zamierzacie teraz podjąć, by je zrealizować?
Patrick Le Hyaric
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, pani minister! Dziękuję za wasze uwagi. Przyjąłem je z zadowoleniem.
Europa ma teraz dwa istotne dokumenty wzywające do nowych inicjatyw pokojowych. Pierwszy z nich to odważne sprawozdanie szwedzkiej prezydencji, o którym wspominała pani Malmström. Sprawozdanie wzywa do postępu w tworzeniu dwóch państw, z których jedno to Palestyna w granicach z 1967 roku, ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie.
Drugi dokument to tekst ambasadorów, szefów misji, ukazujący jak władze izraelskie forsują strategię burzenia domów i kolonizacji ziemi z naruszeniem praw człowieka. Strategia ta służy odcięciu Jerozolimy od Zachodniego Brzegu, w zamiarze fragmentacji państwa palestyńskiego.
Jednakże nasze słowa w Izbie nie odniosą skutku, jeśli nie pójdą za nimi konkretne czyny. Musimy działać. W ramach tego możemy zawiesić układ o stowarzyszeniu UE-Izrael do czasu, aż rząd Izraela zacznie przestrzegać prawa międzynarodowego. Musimy dopilnować, by doszło do zaprzestania kolonizacji, zniesienia blokady Gazy, zburzenia muru hańby, powrotu uchodźców i uwolnienia wszystkich więźniów politycznych.
Dodam jeszcze jedno. W Izbie rozmawiano o uwolnieniu żołnierza Gilada Shalita. Zgadzam się z tym, co powiedziano. Jednakże Parlament musi jednocześnie upomnieć się o uwolnienie innego obywatela europejskiego, młodego Francuza narodowości palestyńskiej, Salaha Hamouriego. Tak, uwolnić Gilada Shalita, lecz także Salaha Hamouriego!
Simon Busuttil
(MT) Pozwolę sobie zacząć od pogratulowania Radzie odważnych konkluzji, które przyjęła w zeszłym tygodniu. W moim odczuciu nigdy dotąd w tak delikatnej materii nie mieliśmy równie jasnych, konkretnych i odważnych konkluzji Rady, jak te, które przyjęła w zeszłym tygodniu. Gratulacje dla Rady.
Dodam jednak, że teraz musimy przystąpić do działania, jako że sytuacja w Jerozolimie pogarsza się z dnia na dzień i nie można jej dłużej tolerować. Występuje tam problem rażących naruszeń prawa międzynarodowego, istnieją trudności powodujące cierpienie wielu ludzi, w tym wysiedlanie z domów, ich burzenie i budowa nowych, nielegalnych budynków mieszkaniowych. Nie możemy milczeć w obliczu takiej niesprawiedliwości, ponieważ inaczej wysyłamy sygnał, że prawo, dyplomacja i jakże umiłowana zasada pokojowego rozwiązywania konfliktów są nic nie warte. Nie wydaje mi się, że dopuścilibyśmy do tego w naszych krajach. Dlatego musimy działać, tworząc właściwy klimat sprzyjający budowaniu zaufania między stronami oraz utworzeniu dwóch odrębnych i samowystarczalnych państw, które będą potrafiły pokojowo współistnieć. Pragnę również wyrazić uznanie dla istotnej roli, jaką w tym względzie odgrywa Jordania. Ostatnie słowo kieruję do baronessy Ashton - powierzono pani nowa rolę na mocy traktatu lizbońskiego, rolę ważną, która daje nam szansę. Proszę nie przegapić tej szansy.
Rosario Crocetta
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kiedy byliśmy w Ramallah, dotarły do nas informacje, że Europa przyjęła nową decyzję w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Na twarzach przedstawicieli palestyńskich zagościły uśmiechy nadziei.
To były dni pełne wzruszeń i cierpienia wyrytego na twarzach dzieci chwytających okienne kraty swoich domów przy drodze na Hebron, pustynnej drodze, której żaden Palestyńczyk nie ma prawa przekroczyć. Widzieliśmy cierpienie osiemdziesięciopięcioletniej kobiety wypędzonej z okupowanego domu, zmuszonej spać w zimnie pod namiotem w ogrodzie domu, który dotąd był jej domem, jak również cierpienie Palestyńczyków, którzy z pomocą unijnych funduszy zbudowali gospodarstwo, następnie zniszczone przez izraelskich żołnierzy.
Izrael ma prawo istnieć jako niepodległy kraj, ale Palestyńczycy również mają prawo do rodzinnej ziemi, własnego państwa i paszportu. Decyzja Rady Europy jest sporym krokiem naprzód, lecz musimy bezzwłocznie przystąpić do działania. Konflikt izraelsko-palestyński to wierzchołek góry lodowej większego konfliktu. Ostatniego dnia naszej delegacji władze izraelskie uniemożliwiły nam, Parlamentowi Europejskiemu wizytę w Strefie Gazy. Uważam, że w związku z tym wysoka przedstawiciel baronessa Ashton powinna złożyć protest w imieniu demokratycznej Europy.
Pragnę podziękować panu De Rossie, który przewodził delegacji, oraz pozostałym jej członkom. W czasie, który spędziliśmy w Palestynie bezbronni mogli zobaczyć twarz i usłyszeć głos Europy, która stoi na straży praw oraz pragnień, ale musi dać z siebie więcej.
Hannu Takkula
(FI) Panie przewodniczący, pani komisarz, pani Ashton! wysoka przedstawiciel musi być zdumiona tym, jak Parlament Europejski odrobił pracę domową. Jakich to podręczników do historii musiał się naczytać, skoro nie wiedział, jak powstało państwo Izrael w 1947 roku? Stąd też interpretacja, którą przyjęła Rada pod przywództwem szwedzkiej prezydencji wydaje się nieco dziwaczna.
Pamiętajmy, że Unia Europejska musi strzec swych wartości. Mamy demokrację, prawa człowieka i co ważne, wolność przekonań. Co więcej, Izrael jest jedynym demokratycznym krajem na Bliskim Wschodzie. Nie powinniśmy tworzyć tam antydemokracji, niedemokracji, ponieważ brak w nich poszanowania naszych wartości.
Trzeba również mieć na uwadze, że koncepcja podzielonej Jerozolimy, miasta w dwóch państwach jest niewyobrażalna. Unia Europejska nie zaproponowałaby takiego rozwiązania wobec żadnego innego demokratycznego państwa. Naturalnie potrzebujemy mieć pewność, że Izrael zdoła zachować swój demokratyczny ustrój oraz prawa we własnej stolicy, a Unia Europejska może, wręcz powinna zaangażować się w proces pokojowy, ale w roli dyplomaty, a nie uzdrowiciela czy sędziego.
To przykre, że Gilad Shalit, Francuz - obywatel Unii Europejskiej - oraz izraelski żołnierz, nie został oswobodzony. Pokazuje to, co władze palestyńskie i Hamas myślą o Unii Europejskiej. Nie mają za grosz szacunku dla naszych zasad i wartości. Musimy iść naprzód, a te mrzonki, z których w większości składa się rezolucja Rady, należy porzucić.
Izrael to demokracja; ich wartości są takie same jak nasze. Musimy bronić demokracji oraz prawa ludności do pełnej i bezpiecznej egzystencji oraz do pokoju, a pokój ten da zaprowadzić wtedy, gdy organizacje terrorystyczne, Hamas i ich zastępy zaprzestaną ataków przeciwko Izraelowi i obywatelom izraelskim. Tutaj mamy pole do wspólnej walki z terroryzmem, aby umożliwić Izraelowi byt jako naród.
Frieda Brepoels
(NL) Panie przewodniczący! Szefowie delegacji UE w Jerozolimie i Ramallah w swoim sprawozdaniu z 23 listopada wyraźnie stwierdzili, że Izrael czynnie dąży do zajęcia Wschodniej Jerozolimy i całkowitej jej izolacji od Zachodniego Brzegu Jordanu. Zadaję sobie zatem pytanie, dlaczego Rada Spraw Zagranicznych nie wyciągnęła z tego prawidłowych konkluzji. Dlaczego zwyczajnie ignoruje ona konkretne zalecenia, zwłaszcza zawarte w tak ważnym, rzeczowym sprawozdaniu - własnym sprawozdaniu wiedząc, że bieżące wydarzenia są nieodwracalne i podaje w poważną wątpliwość szanse na ustanowienie niepodległego, samowystarczalnego państwa palestyńskiego obok państwa Izrael? Proces pokojowy na Bliskim Wschodzie nie potrzebuje mętnych oświadczeń. Nastał najwyższy czas i właściwy moment na to, by Unia Europejska objęła czynną, widoczną rolę w regionie, a to jest możliwe tylko wtedy gdy zdobędziemy się odwagę, by zająć jasne i jednogłośne stanowisko, zwłaszcza w kwestii Wschodniej Jerozolimy.
Charalampos Angourakis
(EL) panie przewodniczący! Polityka unijna polega na wspieraniu rządu Izraela wraz ze Stanami Zjednoczonymi i NATO w jego zbrodniczej polityce ludobójstwa na narodzie palestyńskim. Oto konkluzja, do której doszli członkowie delegacji Parlamentu Europejskiego, którym władze izraelskie zakazały wstępu do okupowanej Strefy Gazy.
Polityka UE, jak też ostatnia decyzja w istocie przyznają dodatkowy czas dla rządu Izraela - który dopuszcza się zbrodni wojennych, jak wynika z treści sprawozdania ONZ na temat wojny w Strefie Gazy - na kontynuację jego okupacyjnych zamysłów.
Obłudna mowa Unii Europejskiej jest daleka od słusznego globalnego nawoływania do utworzenia samowystarczalnego i niepodległego państwa palestyńskiego na terytoriach w granicach z 1967 roku, ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie. Unia Europejska nie podejmuje rzeczywistych kroków w tym kierunku. Przeciwnie, dopieszcza stosunki z Izraelem, który kontynuuje akcje osiedleniowe, zwłaszcza we Wschodniej Jerozolimie, wznosi mur podziału, dopuszcza się hańbiącej i zbrodniczej izolacji Strefy Gazy.
Odrzucamy zakusy imperialistów na Bliskim Wschodzie i stajemy po stronie ludności palestyńskiej oraz wszystkich ludów w ich walce.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Przyznam, że rezultaty posiedzenia Rady Ministrów z zeszłego tygodnia nie są do końca zrównoważone, a ponadto - jako że zajmowałam się ta kwestią przez długi czas - mam przeczucie, że nie posunęli się oni naprzód w naszych dążeniach do pokojowego współistnienia obu narodów.
Stąd też chcę powiedzieć, że wiem, co musimy jeszcze zrobić. Nie możemy być zaledwie mediatorami, lecz musimy być czynnymi mediatorami w procesie pokojowym, musimy dążyć, by rozwiązanie tej pokojowej sytuacji było wyrównane i do przyjęcia dla obu stron, aby obie strony - Palestyna i państwo Izrael - miały w nim równy udział.
Rada usiłowała sprowadzić Palestyńczyków z powrotem do negocjacyjnego stołu pomimo ich sprzeciwu wobec niektórych działań Izraela, a i my również nalegamy na bezzwłoczne usunięcie niepotrzebnych zakłóceń procesu pokojowego. Burzenie palestyńskich domów we Wschodniej Jerozolimie oraz budowa osiedli i barier separacyjnych na okupowanym terytorium są niedopuszczalne. Nie do przyjęcia dla nas jest również narażanie Izraela oraz nasza niemożność czynnej obrony Izraela przed atakami i aktami terrorystycznymi wymierzonymi w obywateli państwa Izrael.
Podkreślam jednak, że bardzo ważne jest również poszanowanie międzynarodowych ram prawnych, bez czego nie ma nadziei na stabilny rozwój w regionie. Uważam, że my, Europejczycy oraz obywatele naszych państw jesteśmy gotowi, by wyciągnąć pomocną dłoń i mam nadzieję , że misja baronessy Ashton w regionie zakończy się sukcesem i powróci ona z regionu z dobrymi sprawozdaniami.
Alexandra Thein
(DE) Panie przewodniczący, pani Malmström, baronesso Ashton, panie i panowie! Jestem członkinią delegacji ds. stosunków z Palestyńską Radą Legislacyjną, innymi słowy z palestyńskim parlamentem. W minionym tygodniu naszej delegacji Izrael odmówił wstępu do Strefy Gazy. Sytuacja w Gazie jest bardzo niepokojąca, zwłaszcza po nadejściu zimy. Zaledwie 10 % ludności może otrzymać zapasy, których potrzebują, dzięki przemytowi towarów tunelami. Właśnie dlatego tunele tolerują wszyscy.
Przed operacją o kryptonimie "Cast Lead” (płyn % populacji Gazy było w stanie zadbać o swój byt. Jako okupant Izrael powinien być odpowiedzialny za dostawy dla ludności na wszystkich okupowanych terytoriach. Izrael uchyla się od odpowiedzialności nałożonej prawem międzynarodowym, co oznacza, że musi wkroczyć wspólnota międzynarodowa, a przede wszystkim UE.
Skoro dostarczamy żywność dla 90 % ludności w Gazie, mamy prawo wiedzieć, na co wydaje się pieniądze europejskich podatników, czy są one wydawane właściwie i czy trafiają do potrzebujących.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Ja również gratuluję pani Malmström oraz całej szwedzkiej prezydencji wyśmienitych konkluzji. Rozbudzają one oczekiwanie - które towarzyszyło nam wszystkim - na potwierdzenie, że UE jest rzeczywiście odpowiedzialna za pokój w regionie na mocy prawa międzynarodowego, który jak mniemam jest podstawą.
Tym niemniej jestem zaskoczona, że rok po inwazji zbrojnej na Gazę w treści konkluzji nie znalazło się ani jedno odniesienie do następstw sprawozdania Goldstone'a, z którym zapoznała się Rada. Na jakim etapie się znajdujemy w realizacji postulatów sprawozdania Goldstone'a, którym zajęła się Rada, zwłaszcza w odniesieniu do wewnętrznych postępowań wyjaśniających z udziałem wielu zainteresowanych stron?
Jestem także zachwycony, że bierze się pod uwagę Wschodnią Jerozolimę jako przyszłą stolicę państwa palestyńskiego, bądź Jerozolimę jako stolicę obu państw. Niemniej jednak konkluzjom tym brakuje konkretnych wariantów operacyjnych. Z drugiej strony istnieje bardzo wiele takich wariantów w sprawozdaniu szefów państw lub rządów, którzy odwiedzili Wschodnią Jerozolimę.
Dlatego wzywam Komisję i Radę do objaśnienia nam poszczególnych metod, poprzez które Unia Europejska w istocie ani nie uzna, ani nie uszanuje aneksji Wschodniej Jerozolimy, do czego obecnie dąży Izrael, wdrażając między innymi stosowanie środków
Richard Howitt
Panie przewodniczący! Cieszy mnie obecność nowej wysokiej przedstawiciel w Izbie, jak również zdecydowane konkluzje na temat Bliskiego Wschodu, przyjęte pod przewodnictwem szwedzkiej prezydencji.
Co się tyczy sprawozdania Goldstone'a, pragnę pogratulować panu Bildtowi pochwały cnót odpowiedzialności i integralności, zawartych w tym sprawozdaniu. Uważam, że dziś w Parlamencie Europejskim przyda się powtórzenie przez panią Malmström tego, co ich ambasador powiedział na forum ONZ - że UE nawołuje Izrael i Palestynę do rozpoczęcia odpowiednich, starannych i niezależnych naruszeń praw człowieka
Wreszcie pytam prezydencję oraz do wysokiego przedstawiciela, czy dotarły do nich przyjęte w zeszłym tygodniu wytyczne rządu brytyjskiego dotyczące znakowania produktów oraz rozróżnienia między przywozami pochodzącymi z terytoriów palestyńskich oraz z nielegalnych izraelskich osiedli; powiedzcie nam, jak wyglądają plany rozszerzenia tych wskazówek na szczebel europejski. Jako wyborcy możemy zdecydować się opłacić koszty pokoju. Jako konsumenci nie chcemy dopłacać do ceny konfliktu.
Ramon Tremosa I Balcells
Panie przewodniczący! Uważam, że obecne stanowisko Unii Europejskiej wysunięte przez prezydencję szwedzką w sprawie Bliskiego Wschodu, uznające Wschodnią Jerozolimę za stolicę przyszłego państwa palestyńskiego może zaszkodzić europejskim dążeniom do odegrania istotnej roli w mediacjach między Izraelem a Palestyńczykami. Może być sprzeczne z naszym wspólnym celem zaprowadzenia pokoju w tym burzliwym regionie.
Osobiście uważam, że zamiast jednostronnie i nieoczekiwanie proklamować niezależną stolicę dla terytoriów palestyńskich, lepiej i korzystniej byłoby, gdyby Unia Europejska skupiła wszystkie swoje wysiłki na zachęcaniu i nakłanianiu do zaprowadzenia prawdziwej demokracji na terytoriach palestyńskich, przykładowo wspierając opozycję nie stosującą przemocy. Pomogłoby to państwu izraelskiemu i demokracji oraz wspólnocie międzynarodowej znaleźć wiarygodnego i uprawnionego partnera do rozmów.
Jak wspominała dziś Cecilia Malmström, status Jerozolimy należy poddać pod dwustronne negocjacje między Izraelczykami a Palestyńczykami. Uważam zatem, że zamiast rozwiązania "dwa państwa dla dwóch narodów” bardziej pożądana byłaby wizja "dwie demokracje dla dwóch narodów”.
Szanowni koledzy, demokracja jest istotnym warunkiem pokoju.
Michael Gahler
(DE) Panie przewodniczący! Na początku chcę powiedzieć, iż cieszy mnie to, że baronessa Ashton zasiada na miejscu Komisji. Mam nadzieję, że będzie tak robić nadal.
Mam dwa pytania do prezydencji. W konkluzjach Rady Spraw zagranicznych nie wspomina się o kwartecie bliskowschodnim. Czy Rada nie zgadza się co do roli kwartetu bliskowschodniego w procesie pokojowym, czy też może ma inny ku temu powód?
Po drugie, to samo dotyczy Hamasu. W konkluzjach brakuje wzmianki o tej grupie, która niestety ma znaczenie polityczne. Jakie są ku temu powody?
Frédérique Ries
(FR) Panie przewodniczący! Skoro poseł Le Hyaric praktycznie podwoił swój czas na wystąpienie, czuję się uprawniona, by przemawiać we własnym tempie, niemniej jednak przejdę od razu do rzeczy.
Za szwedzkiej prezydencji przyzwyczailiśmy się do czegoś lepszego, znacznie lepszego. Pani Malmström, proszę wybaczyć moją szczerość. Proklamacja, wyznaczenie, co miało miejsce, Wschodniej Jerozolimy na stolicę przyszłego państwa palestyńskiego - to na początek - jest w moim odczuciu wyjątkowym dyplomatycznym błędem - choć to delikatne określenie. Błąd ten nie ma natury materialnej - zrozumcie mnie dobrze - chodzi raczej o to, że owa deklaracja, która przesądza o ostatecznym wyniku negocjacji, to wyraz protekcjonalnego, wręcz pogardliwego traktowania stron. Ponadto wiele państw członkowskich zajęło własne stanowiska i zdystansowało się od tego projektu tekstu.
Zatem tak, po tysiąckroć tak dla otwartego kapitału, kapitału zakładowego, takiej formy jego wnoszenia, która od dekady jest częścią parametrów Clintona na negocjowanie pokoju. Zasada ta została zaakceptowania przez Ehuda Baraka in Tabę, oraz przez innych. Ponadto tu w Izbie pamiętamy, jak stanowczo opowiedzieli się za nią Avraham Burg i Ahmed Qurei. Jerozolima: święte miasto trzech religii, miasto kapitału ksiąg, otwartego kapitału. Chodzi jedynie o to, że nasza rola nie polega na dysponowaniu nim, ustalaniu harmonogramu ani metod, ale, jak już wspomniano, na zachęcaniu do dialogu, aby umożliwić stronom - izraelskiej i palestyńskiej - dojście do konkluzji.
Sarah Ludford
Panie przewodniczący! Konkluzje Rady są faktycznie pożądanym, kategorycznym oświadczeniem o stanowisku UE oraz jej zamiarze odegrania istotniejszej roli w ożywionych działaniach kwartetu. Czy zatem Rada i Komisja zgadzają się, że podejście, do którego niektórzy nawołują, polegające na bojkocie Izraela, jest całkowicie błędną drogą do tego ożywienia działań? Nie można jednocześnie bojkotować i i włączać się do działań.
W istocie w konkluzjach Rady wskazano właściwe podejście, polegające na zapewnieniu dalszego rozwoju dwustronnych stosunków z Izraelem. Niezależnie od pokusy Rada powinna być jedynie wpływowym graczem politycznym, jak również stanowić wsparcie ekonomiczne - o ile zdoła oprzeć się pokusie, niejednokrotnie napędzanej frustracją jednej lub drugiej strony, zastosowania sankcji lub nałożenia kary na daną stronę. Sytuacja jest zbyt złożona i zwyczajnie storpeduje się spójne, koherentne naciski UE na obie strony, aby wrócić do stołu i zawrzeć porozumienie pokojowe.
Ivo Vajgl
(SL) Ja również jestem przeciwny mowie sankcji i gróźb. Opowiadam się za konstruktywną polityką oraz dialogiem. Żałuję jednak, że zbyt często dziś było nam dane usłyszeć, że Izrael to państwo demokratyczne. Izrael to państwo, które nie postępuje w sposób demokratyczny wobec Palestyńczyków oraz jeśli chodzi o nasz wspólny cel, którym jest utworzenie dwóch niepodległych, pewnych własnej siły i bezpiecznych państw, które będą obok siebie współistnieć. Dlatego sądzę, baronesso Ashton, że dziś usłyszała pani wiele zachęt do wypracowania bardziej konstruktywnej i skutecznej polityki Unii Europejskiej. Z żalem przyznaję, że Izrael wciąż postrzega nas jako papierowego tygrysa, a nie rzeczywisty podmiot, z którym należy budować dialog i który może być pomocny w rozwiązaniu problemu.
Robert Atkins
Panie przewodniczący! Będąc członkiem delegacji, która w zeszłym tygodniu udała się do Palestyny stało się dla mnie jasne, że wielu rozsądnych ludzi uważa wariant dwupaństwowy za zablokowany, w dużej mierze z powodu działań Izraela, propozycji przedłużenia muru nawet poza obszar Wschodniej Jerozolimy, dzieląc Zachodni Brzeg na część północną i południową.
Jakie interesy i jakie działania winniśmy podjąć, jeśli urzeczywistni się wariant jednopaństwowy?
Po drugie, czy prezydencja i Lady Ashton mają świadomość, jak bardzo poglądy rozsądnych ludzi na temat farsy, jaka się odbywa wokół kwartetu, przeważają wśród wielu ludzi? Jak powinniśmy zadbać o to, by koszt operacji pokrył się z jej skutecznością, która obecnie jest zerowa?
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Zgadzam się z ministrem spraw zagranicznych Izraela panem Liebermanem, że końcowe oświadczenie Rady jest przypuszczalnie lepsze niż wcześniejszy szwedzki projekt, który widziałem kilka tygodni temu. Nie ma w nim jednak wzmianki o zatwierdzonych zasadach kwartetu, które odrzuca Hamas, terroryzując władze Autonomii Palestyńskiej oraz ludność cywilną, między innymi w Gazie.
Dlaczego minister spraw zagranicznych Bildt nie odwiedził regionu, by okazać solidarność z demokratycznym Izraelem i umiarkowanymi Palestyńczykami?
Dlaczego w tym krytycznym czasie skupiono się wyłącznie na aneksji Wschodniej Jerozolimy?
Unia powinna być bardziej wyważona i formalnie uznawać wspólne demokratyczne wartości z Izraelem, oraz rzeczywiście wspierać uczestnictwo Izraela w programach UE - wyjątkowo zgadzam się tu z baronessą Ludford - na podstawie Układu o Stowarzyszeniu w celu budowy zaufania Izraela w dobrą wolę UE wobec państwa żydowskiego.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Rady. - (SV) Panie przewodniczący! Dziękuję za tę bardzo konstruktywną debatę. Zacznę od odpowiedzi na niektóre pytania, a następnie powiem kilka słów tytułem podsumowania.
Sprawozdanie Goldstone'a jest bardzo ważnym dokumentem. To poważne sprawozdanie. Należy uważnie przestudiować konkluzje. UE wezwała obie strony, Izrael oraz Palestynę, do wszczęcia odpowiednich postępowań wyjaśniających w duchu zalecanym w tym sprawozdaniu.
Co się tyczy kwartetu, w konkluzjach Rady pojawia się do niego nawiązanie, jak również do potrzeby nasilenia jego wysiłków. Jeżeli zaś chodzi o rozmowy z Hamasem, Rada utrzymuje kontakt z przywództwem palestyńskim z prezydentem Abbasem i premierem Fayyadem. Warunki rozmów z Hamasem są dobrze znane; nie zostały one spełnione.
Wreszcie chcę powiedzieć, że to bardzo pocieszające widzieć tak wysokie poparcie dla konkluzji w Izbie. Każdy prezentujący nieco odmienne opinie zdaje sobie rzecz jasna sprawę, jak ważne jest dążenie na wszelkie sposoby do wsparcia procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie. Ogromnie frustruje nas to, że postęp przychodzi tak rozpaczliwie powoli. Niebawem tu w Izbie zapanuje świąteczny pokój, a w wielu miejscach na świecie znów zabraknie takich doznań, jakich byśmy sobie życzyli w tym roku dla owego regionu.
Na początku szwedzkiej prezydencji liczyliśmy, że starania prezydenta Obamy okażą się owocne w izraelsko -palestyńskich negocjacjach. Ważne jest, aby UE i USA ściśle współpracowały. Tak się jeszcze nie stało, ale - jak zwykle w tej sprawie - musimy wykazać się cierpliwością i wytrwałością. UE musi być konsekwentna i trwać przy stanowisku dotyczącym Wschodniej Jerozolimy, granic, osiedli i bezpieczeństwa. Bardzo cieszę się z tak pojemnego konsensusu tu w Parlamencie, w tym w odniesieniu do naszych konkluzji, które są czytelne i spójne. Tworzą one podstawę dla prac UE na długi czas. W tym względzie istotna będzie ścisła współpraca wszystkich instytucji.
UE kontynuuje swoją europejską polityczną misję bezpieczeństwa i obronności w regionie, a w szczególności Biuro UE ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej (Eupol Copps) znacznie przyczyniło się do poprawy warunków społecznych i gospodarczych Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu. UE popiera również przygotowania do utworzenia niepodległego państwa palestyńskiego. Trzeba w to włożyć wiele pracy, a my rzecz jasna wspieramy program przygotowany przez władze palestyńskie: Palestyna: Zakończenie okupacji, ustanowienie państwowości.
Aby zażegnać konflikt, strony muszą wynegocjować porozumienie. Musi ono dotyczyć wszystkich kwestii. Nie możemy zaakceptować rozwiązania opartego na jednostronnych działaniach, które następnie stają się fait accompli. Rozwiązanie musi być kompleksowe. Powinno obejmować wątek libański i syryjski oraz musi stanowić część regionalnej strategii rozwiązania konfliktu izraelsko-arabskiego. Nie udało się nam jeszcze tego osiągnąć, natomiast UE wykonała ogromy krok w tym kierunku. Wszystkie instytucje stanowczo zgadzają się co do zaistniałej potrzeby i liczą na dalszą współpracę w tej sprawie.
Catherine Ashton
nominowana wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Jak mniemam, sprawa mojego miejsca siedzenia będzie powracać. Siedzę tu ponieważ Rada siedzi tam. Niewykluczone, że będę zmuszona zasiąść tam, lub też będziecie musieli zrobić mi miejsce siedzące w jednakowej odległości od Komisji i Rady, ponieważ ręczę, że gdziekolwiek usiądę, zawsze znajdę się z tego powodu w opałach. To czysta przyjemność być tu dziś z Cecilią. Nie mogę doczekać się współpracy z nią.
Rzuciło mi się w oczy podczas debaty, którą odbyliśmy dość solidnie - i myślę, że pan, panie Atkins będzie tu wyjątkiem, choć słuchałam z wielką uwagą - że panuje przekonanie, iż poszukujemy rozwiązania dwupaństwowego. Wszyscy parlamentarzyści pokazali ogromną pasję, zwłaszcza , jeśli mogę zauważyć, Pan de la Rossa oraz posłowie, którzy właśnie wrócili z wizyty w regionie i wyraźnie widzieli, jak wstrząsająca sytuacja tam panuje.
Uważam, że znamienna dla tych konkluzji jest ich wielka przejrzystość. Dały mi poczucie orientacji, w którym kierunku powinniśmy podążyć. Bardzo odczuwalna jest również - i chylę czoła przed prezydencją za pracę wykonaną w tej mierze - frustracja w Izbie, że sprawy nie posuwają się naprzód; frustracja niesiona czasem nieco odmiennymi poglądami, które jednakowoż przekładają się na pragnienie doczekania się rozwiązania. Niuanse są ważne. Wasze opinie zawierające różnice i podobieństwa są dla mnie ważne, ponieważ w toku tych dyskusji i negocjacji wyznaczam kurs na przyszłość.
Bez wątpienia musimy zrobić dwie rzeczy. Pierwsza dotyczy raczej kwestii politycznych, które słusznie podnieśliście. Jak powinny wyglądać nasze stosunki? Znalazłam się na początku tej drogi, a owa debata jest dla mnie niezwykle ważna, mam bowiem możność wysłuchania prezentowanych opinii. Doszłam zatem do następujących wniosków: przede wszystkim kwartet musi pokazać, ile jest wart, że zdoła ożywić swoje działania. Rozmawiałam już z personelem w Jerozolimie za pośrednictwem łącza wideo, rozmawiałam z panem Blairem o jego pracy i mam nadzieję porozmawiać o tym samym z sekretarz stanu Hillary Clinton. To bardzo ważne, jeżeli się sprawdzi - słowo "ożywienie” jest absolutnie właściwe.
Po drugie, istnieją w regionie kwestie, które podniosła prezydencja. Dotyczą one szerzej zakrojonych pytań ze strony tych państw, z którymi musimy zaangażować się w działania. uważam, że dziś najważniejsze z nich brzmi: co UE będzie w stanie samodzielnie zrobić?
W istocie sprowadza się to do czegoś, co nazywam egzaminem praktycznym. Wielu kolegów posłów podniosło poszczególne kwestie, czy to dotyczące działań Zjednoczonego Królestwa w związku z etykietowaniem, czy to układu o stowarzyszeniu, czy też sprawozdania szefów misji - oraz zaleceń w nim zawartych, których jeszcze nie rozważyłam. Powinniśmy uważnie rozważyć wszystkie te zagadnienia, lecz w terenie musimy wykazać praktyczne poparcie.
Opisałam, że potrzebujemy 1200 klas; opisałam również naszą pracę w służbie zdrowia. Jesteśmy bardzo zaangażowani w plan budowy państwowości premiera Fayyada oraz wzmocnienie instytucji, zwłaszcza w aspekcie rządów prawa. Musimy się angażować w terenie i pracować w praktyce w celu znalezienia sposobów na polepszenie sytuacji ludzi, którzy żyją tam każdego dnia i wyglądają od nas pomocy, której tak potrzebują.
To najważniejsza praktyczna rzecz do zrobienia przede wszystkim. Pracę , która zamierzam wykonać, opisuję następująco: mamy potencjał działalności politycznej i gospodarczej. Chcę połączyć obie te sfery, aby znaleźć sposób na usprawnienie naszych działań, wsparcie trwających prac, poprawę efektywności Agencji, poprawę sprawności kwartetu, zgromadzenie tego, co już zostało zrobione, w sensie współpracy ramię w ramię Komisji z Radą oraz połączenia jej w jedno działanie , aby to, co robimy w terenie naprawdę robiło różnicę.
Podsumowując, są dwie strony, które mają wspólnie podjąć decyzję i zaprowadzić pokój. Lecz na drodze do zakończenia konfliktu mamy znaczącą rolę do odegrania i jestem zdeterminowana w imieniu waszym, oraz Rady i Komisji, by w pełni odegrać tę rolę.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149)
Dominique Baudis  
Podczas ostatniego posiedzenia Rady Spraw Zagranicznych Rada unii Europejskiej oznajmiła, że chce powstania w najbliższej przyszłości państwa palestyńskiego w granicach z 1967 roku, ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie. Europa określa zatem warunki realnego rozwiązania konfliktu na Bliskim Wschodzie, do przyjęcia dla obu stron. Rozwiązanie proponowane przez Radę jest sprawiedliwe. Izrael i Palestyna mogą je wykorzystać jako podstawę do wymiany ziemi za pokój. Unia Europejska ma do odegrania doniosłą rolę. Może wesprzeć pojednanie wśród Palestyńczyków, bez którego zabraknie palestyńskiego partnera w negocjacjach z Izraelem. Może zachęcić do wznowienia dialogu izraelsko-palestyńskiego w kontekście Unii śródziemnomorskiej.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuje ostatnie konkluzje Rady w sprawie, zwłaszcza te dotyczące Wschodniej Jerozolimy. Rada zajęła jasne stanowisko w istotnych sprawach, w tym dotyczących granic z 1967 roku, izraelskich osiedli, dostępu do Strefy Gazy oraz poparcia dla dwupaństwowego rozwiązania, w którym Jerozolima byłaby wspólną stolicą. Są to niektóre z najważniejszych kwestii spornych i Rada zajęła się nimi w treści konkluzji. Rada przedstawiła wysokiej przedstawiciel listę konkretnych celów oraz wskazała wyraźny kierunek, w którym zdaniem UE powinny potoczyć się negocjacje. Mam nadzieję, że ja jasność i jedność państw członkowskich doprowadzi do skuteczniejszego zaangażowania w negocjacje oraz zwiększy możliwości włączenia innych kluczowych graczy w proces pokojowy.
