

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0165/2006), namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (15623/7/2005 - C6-0089/2006 - 2004/0084(COD)) (rapporteur: Angelika Niebler). 
Angelika Niebler (PPE-DE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, vandaag stemmen we over het gemeenschappelijk standpunt inzake een zogeheten herschikte richtlijn, waarover de Raad, zoals u weet, heel lang heeft onderhandeld met het Parlement. Daarmee sluiten we een belangrijk wetgevingsproces af.
Voordat ik inga op de inhoud van de richtlijn zou ik de schaduwrapporteurs graag willen bedanken voor hun collegiale en constructieve medewerking. Ik zou ook het Luxemburgse, Britse en Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad willen bedanken, die er samen met het Parlement voor hebben gezorgd dat we het eens zijn geworden over een oplossing. Mijn dank gaat ook naar de Commissie; haar ambtenaren hebben ons altijd competent en professioneel geadviseerd. Hartelijk bedankt!
Waarover gaat deze richtlijn? Het gaat om de Europese regelingen voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in het beroepsleven. We hebben zeven richtlijnen over dit onderwerp, en over deze zeven richtlijnen hebben we een jurisprudentie van veertig jaar. Het voorstel tot herschikking van de richtlijn, waarover we vanmiddag om 12.00 uur stemmen, is eindelijk eens een voorbeeld van betere wetgeving. We hebben het recht samengevat, compacter gemaakt, vereenvoudigd en opgeschoond.
In deze richtlijn wordt voor het eerst een uniforme definitie gegeven van de begrippen "discriminatie" en "seksuele intimidatie". De rechtsbescherming van de slachtoffers van discriminatie op het werk wordt geharmoniseerd en verbeterd. Bovendien zijn we er in samenwerking met de Raad in geslaagd om in bepaalde opzichten ook de gelijke behandeling van mannen en vrouwen beter te regelen. Daarbij doel ik bijvoorbeeld op de samenwerking met het Europees Instituut voor gendergelijkheid, dat nog moet worden opgericht, en op de voortzetting van de voorlichtingscampagnes die de lidstaten voeren. Dat is wat ik over de wetstekst te zeggen had.
Hoe ziet het er in de praktijk uit? We staan wel te juichen over de vereenvoudiging van het recht en over deze nieuwe richtlijn, maar we mogen niet vergeten dat er in de praktijk nog heel wat schort aan de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, met name op het werk. Uit de meest recente statistische gegevens uit de 25 lidstaten blijkt dat er nog steeds maatregelen nodig zijn om te zorgen voor gelijke behandeling. Het verschil in de behandeling van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt is namelijk niet kleiner, maar zelfs nog wat groter geworden.
Een voorbeeld is het verschil in loonniveau. Het is verbazend dat we na al die jurisprudentie van de afgelopen jaren en na al die wetgeving in alle lidstaten nog steeds een loonverschil van meer dan 15 procent hebben. Dat betekent dat een vrouw voor hetzelfde soort werk gemiddeld 15 procent minder verdient dan een man. Dat is onaanvaardbaar.
Hetzelfde geldt voor de scheiding van de geslachten. Bepaalde beroepen, helaas vooral slecht betaalde beroepen, worden ook nu nog veel vaker door vrouwen uitgeoefend. Bovendien werken nog steeds veel meer vrouwen parttime dan mannen. Dat is en blijft voor mij onaanvaardbaar, en daaraan moeten we iets doen.
Hebben we hiervoor nieuwe regelingen nodig? Ik denk het niet. We hebben nu deze richtlijn, en we hebben de rechtsspraak over deze kwestie. We hoeven geen nieuwe, strengere regels uit te vaardigen, we moeten gewoon de regels die we al hebben handhaven. Deze nieuwe richtlijn kan daartoe een belangrijke bijdrage leveren.
Ik heb het al gezegd: in deze geconsolideerde richtlijn hebben we de bestaande wetgeving en de jurisprudentie van het Hof van Justitie geïntegreerd. Op die manier hebben we wel degelijk een concrete bijdrage geleverd aan het vergroten van de helderheid, de transparantie en dus ook van de rechtszekerheid.
We moeten echter ook nadenken over nieuwe wegen. We moeten bijvoorbeeld nog nader onderzoek doen naar de oorzaken van de duidelijke scheiding tussen de geslachten op de arbeidsmarkt, en we moeten de burgers wijzen op het bestaan van dit fenomeen. Ook de sociale partners kunnen een bijdrage leveren door nog vastberadener te strijden tegen loonverschillen en discriminatie op de arbeidsmarkt, vooral van vrouwen. Met ons sociaal beleid moeten we in algemene zin zorgen voor gelijke kansen op het werk, want dit heeft betrekking op allerlei groepen.
Dit onderwerp wordt steeds belangrijker, ook gezien de demografische ontwikkelingen. Het geboortecijfer is in alle Europese landen laag, en we worden godzijdank steeds ouder. Dat zal er zeker toe leiden dat de vrouwen in de komende jaren en decennia nog actiever zullen deelnemen aan het beroepsleven. Juist daarom is het belangrijk dat wij zorgen voor gelijke kansen en randvoorwaarden op dit terrein, met name ook voor vrouwen.
Ik zou mijn laatste minuut willen gebruiken om nog even kort in te gaan op het ouderschapsverlof. Ook daarover is bij ons een intensief debat gevoerd. Omwille van de systematiek zijn er in deze herschikte richtlijn geen regelingen voor ouderschapsverlof opgenomen. We willen echter wel dat dit punt hoog op de politieke agenda komt te staan, want het is van doorslaggevend belang voor het combineren van gezin en beroep. Europa kan hieraan een impuls geven. Er moet gewoon nog meer gebeuren om het combineren van gezin en beroep te vereenvoudigen.
Ik ben blij dat de Commissie vandaag misschien nog op deze kwestie zal ingaan, en dat ook de Europese Raad er tijdens zijn voorjaarstop veel tijd aan heeft gewijd. De Raad heeft een Europees Pact voor gendergelijkheid goedgekeurd. We hebben het doel nog niet bereikt, maar we zijn op de goede weg. Als we samen proberen om de nodige maatregelen te nemen om gelijke kansen op de arbeidsmarkt te garanderen, zullen we ons doel hopelijk snel bereiken. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, geachte afgevaardigden, ik begin mijn toespraak in het Duits, en ga dan verder in het Engels, want ik heb hier de tekst van de heer Špidla, die ik vandaag vervang. Ik ben al lang als vrouw actief in de politiek, en heb altijd gewerkt, dus kan ik u wel vertellen dat ik aan den lijve heb ondervonden hoe belangrijk gelijke kansen zijn. Ik heb daarvoor ook altijd gestreden. Daarom ben ik heel blij, mevrouw Niebler, dat ik hierover vandaag mag spreken.
Ik zou graag in het Engels verder willen gaan. 
Mijnheer de Voorzitter, met het voorstel voor een herziene richtlijn wordt inderdaad beoogd de wetgeving van de Gemeenschap betreffende de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep te vereenvoudigen, moderniseren en verbeteren. Het verenigt in één document alle relevante passages van de richtlijnen over dit onderwerp, zodat de bepalingen duidelijker en praktischer worden voor de Europese burgers. Bijgevolg vormt het voorstel een onderdeel van onze pogingen om tot betere wetgeving te komen. Het voorstel is niet slechts een oefening in codificatie; het combineert vereenvoudiging met iets dat ik "voorzichtige modernisering" zou willen noemen.
Inhoudelijk zijn de belangrijkste aspecten van deze verbetering de volgende: het standaardiseren van de terminologie, en dan met name van de definities, om de wetgeving echt consistent te maken; de expliciete toepassing van een aantal horizontale bepalingen over ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, en het opnemen van de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie teneinde de rechtszekerheid en duidelijkheid te vergroten.
Modernisering van de richtlijn op deze manier zal bijdragen aan de verbetering van het wettelijk kader voor gelijke kansen. Gelet op de complexiteit van de huidige wettelijke situatie, waarbij de wetgeving inzake gelijke behandeling in werkgelegenheid en beroep in hoge mate verspreid ligt, is het doel van dit voorstel – namelijk om de wetgeving van de Gemeenschap te vereenvoudigen teneinde deze toegankelijker te maken voor de Europese burgers – zeer belangrijk.
De tekst die vandaag voorligt is het resultaat van interinstitutionele onderhandelingen, die hebben geleid tot een redelijk en zeer bevredigend compromis, dat voor beide medewetgevers aanvaardbaar is. Ook de Commissie hecht haar goedkeuring aan deze tekst.
Het Parlement heeft een zeer actieve en ambitieuze rol gespeeld bij de behandeling van dit onderwerp. Het heeft veel gedaan om de tekst van de richtlijn te verbeteren en duidelijker te maken. Zo is er bijvoorbeeld een verwijzing toegevoegd naar het belang van vergelijkende, naar geslacht uitgesplitste statistieken. Een andere bepaling verplicht organisaties die gelijke behandeling bevorderen om informatie uit te wisselen met bepaalde Europese organen, bijvoorbeeld – zoals u heeft aangegeven, mevrouw de rapporteur – het voorgestelde Europees Instituut voor gendergelijkheid
Het algehele compromis omvat ook twee verklaringen van de Commissie en de Raad waarin het grote belang van het combineren van werk en privé-leven en het belang van ouderschapsverlof wordt onderstreept. De combinatie van werk en gezinsleven is een uitdaging voor iedere vrouw in onze samenleving.
In haar verklaring heeft de Commissie gezegd dat zij zich heeft verbonden tot het bevorderen van ouderschapsverlof teneinde volledige gelijkheid tussen mannen en vrouwen in het beroepsleven te bewerkstelligen. We zullen er alles aan doen om de voorwaarden die nodig zijn voor het combineren van werk en privé-leven te verbeteren, door toe te zien op een goede tenuitvoerlegging van deze richtlijn met betrekking tot ouderschapsverlof en vooral door de bruikbaarheid en de effectiviteit van de richtlijn op de voet te volgen.
Kortom, de Commissie is van plan de combinatie van privé- en beroepsleven tot één van de prioriteiten te maken op haar routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen die zeer recentelijk, op 1 maart 2006, is aangenomen.
In deze context bestaan er plannen om alle factoren die een rol spelen bij het combineren van werk en privé-leven tegen het licht te houden, met inbegrip van ouderschapsverlof, flexibele werktijden en ondersteunings- en zorgfaciliteiten, teneinde de oplossingen te vinden die we nodig hebben. Daarvoor zal, zoals we weten, een dialoog met de sociale partners nodig zijn. Het doet mij zeer veel genoegen dat de instellingen zo goed hebben samengewerkt bij dit onderwerp en een aanvaardbare en moderne tekst hebben geproduceerd die hopelijk zal bijdragen aan een betere toekomst voor de gendergelijkheid. 
Amalia Sartori,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn collega mevrouw Niebler feliciteren met het uitzonderlijke werk dat zowel in de commissie als tijdens de onderhandelingen met het voorzitterschap, de Commissie en de schaduwrapporteurs in het Parlement is verricht. Ik ben hier, als fractiecoördinatrice binnen de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, ontzettend trots op.
Ook ben ik verheugd over het feit dat deze richtlijn bijna is afgerond, omdat zij inmiddels een aantal punten bevat waardoor het Parlement deze richtlijn graag zal aannemen. Ik zal me concentreren op drie punten. Ten eerste verschaft deze richtlijn ieder van ons een antwoord op de vraag wat Europa momenteel doet met betrekking tot Lissabon, na alle publiciteit rondom de inhoud van de Lissabon-agenda. Een paar maanden geleden vond ik dit een lastig punt, omdat men mij voornamelijk aansprak op de begroting en mij vroeg welke middelen we aanwenden om de doelstellingen die in de Lissabon-documenten zijn opgenomen, te verwezenlijken. Tegenwoordig kan ik echter antwoorden door de richtlijn aan te halen. Zo kan ik bijvoorbeeld zeggen dat aangezien we, op grond van de Lissabon-doelstellingen, vrouwen oproepen om massaal de arbeidsmarkt te betreden, we dit beschouwen als een cruciale factor om in Europa de welvaartstaat te behouden die we allemaal willen beschermen. Tegelijkertijd zijn we ons ervan bewust dat, wanneer we dit vragen van vrouwen, we ze ook extra garanties moeten bieden. Dit is de eerste reden waarom ik trots en tevreden ben.
Ten tweede vervolgen we met deze richtlijn de weg van goed bestuur door het aantal richtlijnen dat betrekking heeft op dit vraagstuk terug te brengen van zeven naar één. Deze richtlijn getuigt dus ook van een betere regelgeving.
Mijn derde punt heeft betrekking op de inhoud, uiteraard het meest belangrijke aspect, die reeds door collega Niebler en de Commissie is samengevat en gepresenteerd. Ik wil hieraan slechts enkele opmerkingen toevoegen: in alle landen van de Unie, ook in die landen die historisch gezien de meeste vooruitgang hebben geboekt op het gebied van vrouwenbeleid, zijn in de afgelopen maanden problemen benadrukt die voornamelijk samenhangen met discriminatie op het gebied van gelijke beloning, de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en ook met indirecte vormen van discriminatie.
Ik ben van mening dat deze richtlijn zich toespitst op de problemen waarop wij zijn gewezen, namelijk gelijke beloning, gelijke behandeling in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, gelijke behandeling ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen. Daarom spreek ik mijn tevredenheid uit en bedank ik u nogmaals voor het verzette werk. 
Bernadette Vergnaud
   , – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil graag mijn waardering uitspreken voor het uitstekende werk van onze rapporteur, mevrouw Niebler, die te allen tijde rekening heeft gehouden met de uiteenlopende standpunten van haar medeleden teneinde deze herschikte richtlijn zoveel mogelijk te verbeteren.
Ik hoop dan ook dat het bereikte resultaat niet in de wind zal worden geslagen, en niet slechts een intentieverklaring van de lidstaten zal blijken, zoals vaak het geval is als het gaat om de gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Ik hoef u er niet aan te herinneren dat een betere balans tussen werk en gezinsleven een essentiële voorwaarde is om de doelen te realiseren die de Unie zichzelf heeft gesteld in het kader van de Lissabon-strategie en om de beoogde groei van de werkgelegenheid te bewerkstelligen.
Ik ben de Commissie en de Raad dan ook erkentelijk dat ze zich hebben uitgesproken over ouderschapsverlof, zoals het Parlement had gevraagd. Ook ben ik blij met deze overeenkomst tussen onze instellingen omdat de herschikking van deze zeven richtlijnen inzake gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van werk en arbeidsvoorwaarden zal zorgen voor meer transparantie en meer duidelijkheid schept over welke rechten onze medeburgers hebben, vooral als het gaat om directe of indirecte discriminatie, seksuele intimidatie, gelijke beloning en bedrijfspensioenregelingen.
Met betrekking tot het laatstgenoemde punt zou ik de Commissie met klem willen verzoeken Frankrijk de beloften te laten nakomen die het heeft gedaan bij het ratificeren van het Verdrag van Rome, waarin voor het eerst alle vormen van discriminatie op grond van geslacht werden veroordeeld, met name ten aanzien van pensioenrechten. Uiterlijk 1 juli 1997 moest Richtlijn 96/97/EG van de Raad van 20 december 1996 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid worden omgezet. Tot op heden handelt Frankrijk in strijd met communautaire wetgeving omdat de richtlijn nog altijd niet is omgezet. Waar wachten we nog op?
Ook doet het me deugd dat de termijnen voor het omzetten van de herschikte richtlijn en voor het opleggen van sancties bij het niet tijdig ten uitvoer leggen van de tekst, in vergelijking met het oorspronkelijke voorstel zijn teruggebracht. Door statistische gegevens te verzamelen zullen we tevens een beeld krijgen van de algemene situatie en de op Europees niveau aangebrachte veranderingen en aanpassingen kunnen beoordelen. Het is immers onze verantwoordelijkheid om inzake gelijke behandeling van mannen en vrouwen een echt Europees beleid vast te stellen, dat effectief moet zijn en dat in korte tijd een mentaliteitsverandering teweeg moet kunnen brengen, hetgeen absoluut onontbeerlijk is om de samenleving daadwerkelijk te veranderen.
Danutė Budreikaitė,
   . – Gendergelijkheid in de Europese Unie wordt gezien als een democratische waarde, als een vorm van zelfexpressie en als de basis voor volwaardige intermenselijke relaties.
Door de combinatie van privé- en beroepsleven te benadrukken als een van de prioritaire aspecten in het beleid van de EU op het terrein van gendergelijkheid, bevordert de Europese Commissie de gelijke behandeling van mannen en vrouwen op alle gebieden, waaronder werkgelegenheid, beloning en het individuele recht van elke ouder in de gehele Europese Unie op gepast ouderschapsverlof.
Hoewel er verschillende modellen zijn voor de tenuitvoerlegging van de strategie voor gendergelijkheid in de Europese Unie (tweeverdieners, de man als kostwinner en de vrouw als deeltijdwerker en huisvrouw, de man als kostwinner en de vrouw als huisvrouw) is gendergelijkheid op het gehele terrein van werkgelegenheid een belangrijke kwestie vanwege het bestaan van beroeps- en verticale segregatie op basis van geslacht op de arbeidsmarkt, in combinatie met het feit dat vrouwen traditioneel de meeste verantwoordelijkheid dragen voor het huishouden.
Ik ben het eens met de Commissie, maar verzoek de lidstaten met klem zich actiever op te stellen als het gaat om het organiseren van voorlichtingscampagnes voor het publiek en voor werkgevers over zaken die verband houden met gelijke kansen op het gebied van werk en werkgelegenheid. Werkgevers dienen werknemers of hun vertegenwoordigers regelmatig gepaste informatie te verschaffen over de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in het bedrijf.
Om een beter begrip te krijgen van de oorzaken van de verschillen in behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep, is het noodzakelijk vergelijkbare genderspecifieke gegevens en statistieken te verzamelen en te analyseren.
In samenwerking met de sociale partners moeten we de situatie van vrouwen op de werkplek verbeteren en het nog altijd actuele probleem van beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen oplossen, evenals het vraagstuk van de duidelijke verschillen die er bestaan tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt.
We moeten verordeningen over flexibele werktijden herzien om mannen en vrouwen in staat te stellen werk en gezinsleven beter op elkaar af te stemmen, en om gelijke kansen te garanderen wat betreft de toegang tot werk en beroepsopleidingen, die bepalend zijn voor de werkgelegenheid.
Eva-Britt Svensson,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sta volledig achter de overeenkomst en wil de rapporteur, mevrouw Niebler, hartelijk danken voor zowel de constructieve samenwerking als haar aanzienlijke bereidheid om te luisteren tijdens te werkzaamheden.
Ondanks de vooruitgang die met deze richtlijn wordt geboekt, wil ik toch een waarschuwende kanttekening plaatsen. Hoe goed de richtlijn die we tot stand kunnen brengen via het EU-systeem ook moge zijn, de werkelijke veranderingen worden bewerkstelligd door praktische maatregelen. De richtlijn inzake gelijke beloning bestaat bijvoorbeeld al lang. Niettemin zijn we nog steeds gedwongen om te leven met loondiscriminatie op grond van geslacht.
Het spijt me dat we niet meer vooruitgang hebben geboekt op het terrein van het ouderschapsverlof. Ik had graag gezien dat er een klemmender beroep was gedaan op de lidstaten om dit onderwerp serieus te nemen. Er zijn nu bepaalde formuleringen geïntroduceerd, en dat is constructief, al zijn ze in mijn ogen ontoereikend en had ik graag gezien dat we meer vooruitgang hadden geboekt. Het betekent echter dat we op alle niveaus moeten doorgaan met ons werk als we ons doel willen bereiken. 
Urszula Krupa,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het beginsel van gelijke beloning voor hetzelfde werk voor mannen en vrouwen zou in de beschaafde wereld een basisbeginsel moeten zijn. Maar wij zien gelijke behandeling van mannen en vrouwen als discriminatie en oneerlijk voor vrouwen, die in de meeste gevallen moeders zijn en verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van de jongste generatie. Daarom verdienen zij extra bescherming, niet alleen bij het solliciteren, maar ook wat betreft de arbeidsomstandigheden.
Zelfs ten tijde van het voormalige Poolse totalitaire systeem werden vrouwen toch minstens op papier beschermd door de wet, in het bijzonder doordat ze na hun zwangerschaps- en ouderschapsverlof altijd naar hun oude baan terug konden keren, maar ook doordat ze zich professioneel konden ontplooien. Daarom moeten er speciale wettelijke bepalingen komen, die niet alleen een gelijke behandeling van mannen en vrouwen garanderen, maar vrouwen ook beschermen, zeker in de periode waarin die vrouwen kinderen krijgen, of thuis blijven om die kinderen op te voeden.
De nationale wetgevingen zouden moeten voorzien in bepalingen die moeders extra ondersteunen, zoals het laten meetellen van ouderschapsverlof als dienstjaren, het laten meetellen van die tijd voor de pensioensopbouw, en zelfs door het invoeren van een financiële vergoeding tijdens het ouderschapsverlof, waardoor ook de werkloosheid daalt. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik verheug mij zeer over de bereidheid die onze instellingen hebben getoond om een probleem aan te pakken dat een constante en serieuze bedreiging vormt voor de kracht van ons sociaal model. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen is in feite een grondbeginsel van het communautaire recht dat opgenomen is in de artikelen 2 en 3 van het Verdrag.
Ondanks het feit dat de Europese Unie altijd vooruitstrevend is geweest wat betreft de bescherming van burger- en werknemersrechten, is discriminatie op grond van het geslacht, zowel op directe als op indirecte wijze, in veel lidstaten nog altijd aan de orde van de dag. De procedures voor gelijke toegang tot het arbeidsproces, gelijke contractuele afspraken en gelijke mogelijkheden tot zorgverlof van ouders en familie zijn slechts enkele voorbeelden die in de praktijk de persoonlijke vrije keuze van vrouwen vaak in de weg staan wanneer het gaat om de ontwikkeling van een carrière op hetzelfde niveau als hun mannelijke collega’s.
De oproep aan de lidstaten om een sanctiebeleid in te voeren om eventuele gevallen van discriminatie af te schrikken, is daarom een noodzakelijke en dringende maatregel die binnen afzienbare tijd door alle bevoegde nationale autoriteiten genomen dient te worden. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou. (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, al twintig eeuwen geleden werd gezegd: "er is noch slaaf noch vrije, er is noch man noch vrouw". De verankering van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, tenminste bij wet, is een culturele noodzaak. Echter, ook nu nog, in de eenentwintigste eeuw, moeten wij daarop aandringen, om ervoor te zorgen dat hetgeen het gezond verstand van de Europeaan als vanzelfsprekend beschouwt, ook daadwerkelijk wordt toegepast en de gemeenschappelijk wetgeving van de Europese Unie wordt gemoderniseerd en vereenvoudigd, zodat de nieuwe en toekomstige lidstaten het gemakkelijk kunnen overnemen en de strategie van Lissabon met succes ten uitvoer kan worden gelegd.
Verder is het noodzakelijk de negatieve aspecten van de loopbaan van mannen en vrouwen te onderzoeken en te vergelijken om de "kansen" op te sporen die ongelijkheden opleveren. Als rapporteur voor advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken zal ik nooit de reactie vergeten van de vertegenwoordiger van de Commissie, toen het tot hem doordrong dat wij ons niet hadden beperkt tot een overzicht van de communautaire wetgeving en de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie met betrekking tot gelijke beloning, gelijke behandeling door socialezekerheidsstelsels, gelijke behandeling in de beroepsopleiding, bij aanwerving en de loopbaan en de bewijslast in geval van ongelijkheden, maar ook gelijke behandeling en gelijke kansen in het kader van ouderschapsverlof hadden toegevoegd.
Dankzij het voorbeeldige, methodische werk en geduld van mevrouw Niebler, de rapporteur van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid – die de tekst van de Commissie heeft verbeterd door de adviezen van de andere commissies met elkaar te combineren en een compromisoplossing te bewerkstelligen via informele tripartiete onderhandelingen – kon uiteindelijk tegemoet worden gekomen aan de wens van het Europees Parlement om aandacht te schenken aan de combinatie van werk en gezin.
Natuurlijk wordt er niet gesproken over gezin; er wordt gesproken over het privé-leven dat gecombineerd moet worden met het beroepsleven, alsof wij wilden zeggen dat de mannen en vrouwen de mogelijkheid om een gezin te stichten en te onderhouden van hun privé-leven uitsluiten. Natuurlijk is het compromisamendement met betrekking tot de herziening van het ouderverlof in het kader van de nieuwe mogelijkheden van de routekaart voor de gelijkheid tussen vrouwen en mannen, zeer hoopgevend, en daar komt dan nog het nieuwe pact voor gendergelijkheid bij. Ik hoop dan ook dat de kinderen van mevrouw Niebler en al onze kinderen in een samenleving van gelijkheid zullen leven. 
Edite Estrela (PSE ).
   – Ik wil om te beginnen mevrouw Niebler gelukwensen met haar verslag; ik bedank hier ook mevrouw Vergnaud, schaduwrapporteur voor mijn fractie.
Ik ben heel blij met dit initiatief van de Commissie. Het is erop gericht de Gemeenschapswetgeving op het gebied van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt te moderniseren en te vereenvoudigen. Er is op dit gebied – vrouwen en werk – nog steeds sprake van discriminatie: ongelijke beloning, obstakels voor de toegang tot de arbeidsmarkt, en dan zeker als het gaat om goed betaalde banen met maatschappelijk aanzien. In het kader van de strategie van Lissabon wordt evenwel aangedrongen op een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen en meer en betere banen voor vrouwen. In de derde plaats wil ik de voorstellen die ik in mijn verslagen over de strategie van Lissabon vanuit genderperspectief en over demografische veranderingen heb opgenomen opnieuw bij u onder de aandacht brengen. De lidstaten moeten dringend maatregelen nemen om vrouwen in staat te stellen hun privé- en beroepsleven beter met elkaar te combineren.
De herziening van de richtlijn inzake ouderschapsverlof zou een bijdrage moeten leveren aan de bestrijding van economische, maatschappelijke en culturele vooroordelen met betrekking tot vaderschapsverlof. De lidstaten moeten vader- en moederschapsverlof toekennen bij de geboorte – of adoptie – van een kind. Bij de vaststelling van de duur van dit verlof – dat wat de verplichte periode betreft varieert van 14 tot 28 weken – en de hoogte van de gedurende het verlof uit te keren salaris dienen ze uiteraard de beste praktijken te volgen. Zulke maatregelen zullen zeker bijdragen tot het terugdringen van de discriminatie van vrouwen en het scheppen van een klimaat waarin vrouwen het aantal kinderen kunnen krijgen dat ze zelf willen. 
Maria Carlshamre (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Niebler bedanken voor haar uitstekende werk. In de herschikte richtlijn tot vereenvoudiging en modernisering van dit vraagstuk zijn alle relevante punten op dit terrein verwerkt. Standaardisatie en definities zijn natuurlijk belangrijk, maar wat we nu op de eerste plaats nodig hebben zijn sancties. Het combineren van werk en gezinsleven is een van de meest urgente problemen in het Europa van vandaag en in het Europa van de toekomst. Geen enkel land in de Europese Unie haalt het reproductieniveau dat nodig is om ons voor uitsterven te behoeden.
Vrouwen willen werken. Als ze verplicht moeten kiezen tussen werk en gezin, kiezen steeds meer vrouwen voor werk. Een van de meest duidelijke vormen van discriminatie van vrouwen is het verschil in beloning. Al meer dan dertig jaar hebben we een richtlijn die hier wat aan zou moeten doen, maar is de situatie wezenlijk veranderd in al die tijd? Absoluut niet. Er is op dit terrein geen enkele vooruitgang geboekt.
Zal de herschikte richtlijn hierin verandering brengen? Dat valt nog te bezien. Dat het combineren van werk en privé-leven tot een topprioriteit wordt gemaakt, zoals commissaris Ferrero-Waldner heeft gezegd, is heel goed, maar we hebben absoluut behoefte aan sancties. Niets minder dan de toekomst van Europa staat op het spel. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is van groot belang dat het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot het arbeidsproces en binnen de werksfeer zelf daadwerkelijk wordt toegepast op al de gebieden die in de richtlijn waarover we vandaag zullen stemmen worden genoemd. In deze richtlijn is een aantal communautaire bepalingen – waaronder ook de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie – bijeengebracht.
Alle lidstaten zullen de nodige politieke wil moeten opbrengen om deze wetgevingsvoorstellen ten uitvoer te leggen en zo bij te dragen tot de bestrijding van de nog steeds bestaande discriminatie. Het gaat dan in de eerste plaats om beloningsverschillen, de toegang tot het arbeidsproces, beroepsopleidingen en promotiekansen, maar ook om – al dan niet seksueel getinte – intimidatie van het soort dat maar al te vaak met deze discriminatie gepaard gaat. Er zal ook een einde moeten worden gemaakt aan de discriminerende behandeling die zwangere vrouwen en vrouwen met kinderen vaak ten deel valt.
Het verheugt mij verder dat erkend wordt dat we ons bij het verwezenlijken van gelijke behandeling in werkgelegenheid en beroep niet mogen beperken tot het aannemen van wetgevingsmaatregelen en het verzekeren van een doeltreffende juridische bescherming. Er zullen ook voorlichtingscampagnes moeten worden georganiseerd. We zullen bovendien de infrastructuur en de instrumenten voor hulp aan vaders, moeders en kinderen moeten creëren. 
Fernand Le Rachinel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is een vaststaand feit dat mannen en vrouwen niet op dezelfde manier behandeld worden op de arbeidsmarkt. Het Europees Parlement houdt zich hiermee al jaren bezig, en publiceert regelmatig verslagen die bol staan van schijnheilige gelijkheidsidealen: rookgordijnen en luchtkastelen, of hoe u ze ook wilt noemen.
Alle gekheid op een stokje, zou ons Parlement niet eerder moeten proberen het volk te verzoenen met de politieke elite? Een jaar na het oorverdovende "nee" van de Fransen en de Nederlanders moeten we constateren dat niemand zich thuis voelt in dit Europa dat geleid wordt door eurocommissarissen, in dit gemondialiseerde Europa, en dat de kloof tussen wat de eurocraten willen en wat de landen van Europa willen steeds groter wordt.
Wordt het niet eens tijd dat de beleidsmakers in Brussel en in het Parlement hun oor te luisteren leggen bij de burger, in plaats van halsstarrig te blijven proberen iets in elkaar te flansen om de Europese grondwet alsnog aangenomen te krijgen? 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de richtlijn betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke
behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep is een zeer belangrijke richtlijn, waarop de burgers van de Europese Unie al lang wachten.
De nieuwe richtlijn vereenvoudigt de huidige EU-regelgeving, en bundelt bepalingen uit andere richtlijnen betreffende gelijke beloning en gelijke behandeling van mannen en vrouwen met betrekking tot de toegang tot het arbeidsproces, beroepsopleidingen en promotiekansen, en arbeidsvoorwaarden. Om het beleid inzake gelijke kansen echt van de grond te krijgen, moeten de regels voor de arbeidstijden voldoende flexibel zijn, zodat vrouwen en mannen hun carrière en hun gezinsleven kunnen combineren.
De lidstaten moeten met de nodige middelen over de brug komen om de zorg voor kinderen te vergemakkelijken, en dan doel ik ook op een speciale regeling voor ouderschapsverlof. Dat verlof moet voor beide ouders gelden, want dat is in hoge mate bepalend voor gelijke toegang tot het arbeidsproces, opleidingen en promotiekansen. Bovendien moet ook nauw samengewerkt worden met de sociale partners om echt iets te doen aan het probleem van de hardnekkige en oneerlijke verschillen in de beloning van mannen en vrouwen en aan het probleem van de steeds duidelijkere segregatie van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt.
Ik sluit me aan bij de afgevaardigden die mevrouw Niebler gefeliciteerd hebben met haar uitstekende verslag. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, volgens het Verdrag van Amsterdam is de ondersteuning van de gelijke rechten van mannen en vrouwen door middel van de tenuitvoerlegging van het in de artikelen 3 en 4 beschreven gemeenschappelijke beleid en financiering een van de taken van de Europese Gemeenschap. In het Verdrag wordt fundamenteel belang gehecht aan gendergelijkheid en wordt bepaald dat algemene naleving van dit principe net zo belangrijk is als de opbouw van een sterk concurrerende economie.
Nu hebben we de kans om vooruitgang te boeken en orde op zaken te stellen in reeks bestaande richtlijnen, zoals de richtlijnen betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke beloning, gelijke behandeling van mannen en vrouwen in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden. We zijn er uiteindelijk ook in geslaagd een compromis te bereiken over een bepaling die zowel mannen als vrouwen de kans biedt hun ouderlijke taken beter uit te oefenen.
Daarom steun ik de goedkeuring van deze compromisoplossing, des te meer omdat het in Polen vandaag de dag van het kind is, en dit is het is het beste cadeau waarop kinderen kunnen hopen. 
Benita Ferrero-Waldner,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zou iedereen van harte willen bedanken voor dit debat, vooral mevrouw Niebler. Ik ben ook heel blij dat zoveel mannen eraan hebben deelgenomen.
Uit dit debat is wel gebleken dat er in de praktijk nog heel wat moet gebeuren om werkelijk gelijke rechten te verkrijgen. We moeten hieraan gezamenlijk werken, want gelijke behandeling van mannen en vrouwen is meer dan een belangrijk grondrecht. Gelijke kansen leiden ook tot een betere concurrentiepositie voor ons bedrijfsleven en voor de hele economie. Onze samenleving is tegenwoordig meer dan ooit op de talenten van alle werknemers aangewezen, en daarom moeten we proberen vrouwen beter te integreren in de arbeidsmarkt, en ervoor zorgen dat ze ook blijven werken. Om dat te bereiken, is het van het grootste belang en van hoge waarde – en dat hebben alle sprekers gezegd – dat we ze helpen bij het combineren van beroep en gezin.
We mogen – met name als we kijken naar de samenleving als geheel – de sociale en demografische ontwikkelingen echter niet vergeten, want onze samenleving is aan het vergrijzen. Daarom moeten we er niet alleen voor zorgen dat er meer kinderen geboren worden, maar mensen ook en tegelijkertijd de mogelijkheid bieden beroep en gezin te combineren.
Deze herschikte richtlijn is volgens mij dus een heel belangrijke stap, omdat we op deze manier en groot deel van de bestaande wetgeving inzake gelijke behandeling van mannen en vrouwen vereenvoudigen en moderniseren. Zodoende hebben we voor de burgers de toegang tot een belangrijk deel van het recht werkelijk verbeterd, en hopelijk ook vereenvoudigd. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0148/2006) van Lívia Járóka, namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, over de situatie van de Roma-vrouwen in de Europese Unie (2005/2164(INI)). 
Lívia Járóka (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is de tweede keer dat we dat we tijdens een plenaire vergadering van het Europees Parlement een debat voeren dat specifiek gaat over de situatie van de Roma. Bij de eerste gelegenheid, een jaar geleden, stemde het Parlement in grote meerderheid vóór de gezamenlijke ontwerpresolutie van vijf fracties over de situatie van de Roma, het eerste document van het Europees Parlement waarin de problemen van de Roma specifiek aan de orde werden gesteld. We hebben toen ook bepaalde voorstellen geformuleerd. Hieraan vooraf ging het veel eerder verschenen verslag van de Commissie over de situatie van de Roma in de uitgebreide Europese Unie. Er is niet veel veranderd in hun situatie, en die situatie is in feite in veel gevallen alleen nog maar verslechterd sinds het verschijnen van deze belangrijke documenten, net zoals de afgelopen decennia het geval was.
De inspanningen van regeringen op dit terrein zijn voornamelijk gericht op het formuleren van indrukwekkende actieplannen, maar zij voeren geen structurele veranderingen door en maken geen middelen vrij voor noodzakelijke hervormingen. Daarnaast wordt de wet in onvoldoende mate gehandhaafd, en wordt er niet naar behoren toezicht gehouden op de zogenaamde Roma-projecten. Ook de Europese Unie neemt geen van deze taken op zich.
In de afgelopen zeventien jaar heeft de Europese Unie 750 miljoen euro besteed aan de Roma. Meer dan een derde van deze middelen is aangetrokken als gereserveerde middelen, specifiek bestemd voor programma's voor Roma.
Meer dan de helft van de Roma-kinderen kan nog altijd alleen onderwijs volgen in aparte klassen voor zigeuners. In Hongarije, dat waarschijnlijk de enige EU-lidstaat is die een progressief beleid voert inzake onderwijs aan Roma, is het aantal gesegregeerde kinderen de afgelopen jaren blijven groeien, ondanks pogingen tot desegregatie. Meer dan twee derde van de Roma die tot de beroepsbevolking behoren is langdurig werkloos. We hebben nog altijd te maken met geïsoleerde nederzettingen van zigeuners, getto's, uitzichtloosheid, afhankelijkheid van uitkeringen en toenemende haat jegens Roma, die de sociale uitsluiting van volgende generaties tot gevolg heeft.
Een belangrijke ontwikkeling van de afgelopen jaren is wellicht dat de maatschappelijke organisaties van Roma sterker zijn geworden, en het verheugt mij dat de Commissie het belangrijk vindt deze ontwikkeling te ondersteunen. In de voetsporen van de maatschappelijke organisaties die hieraan al twee decennia hebben gewerkt, heeft het ons bijna twee jaar hard werken gekost om ervoor te zorgen dat er in het kader van ons werk steeds meer kwesties in verband met de Roma onder de aandacht van het Europees Parlement worden gebracht.
Het verslag dat ik heb opgesteld over Roma-vrouwen en waarover we vandaag debatteren, had geen stevig professioneel document kunnen worden zonder de bijdragen van maatschappelijke organisaties, zoals het Open Society Institute, het European Roma Rights Centre en andere organisaties en deskundigen met wie we in het kader van onze dagelijkse werkzaamheden contact onderhouden. Het is belangrijk dat het aantal organisaties dat zich bezighoudt met de Roma elk jaar groeit, en dat zij in heel Europa de drijvende kracht worden achter de handhaving van de rechten van Roma.
De ervaring heeft echter geleerd dat dit bij lange na niet genoeg is om het leven van de Roma ingrijpend te veranderen. Een paar weken geleden zei een leerkracht van een kleuterschool dat de reden om Roma-kinderen niet toe te laten tot de kleuterschool was dat zij vies waren. De straten van de Roma-nederzetting waarvandaan de ouders hun kinderen naar de kleuterschool wilden sturen zijn nooit verhard, en zelfs in de plannen van de gemeente voor de middellange termijn wordt dit niet voorzien. De nederzetting is driemaal weggespoeld tijdens overstromingen, waardoor enkele honderden kilo's afval tussen de huizen terechtkwam, omdat ook deze nederzetting, zoals duizenden andere zigeunernederzettingen, gelegen is naast de plaatselijke vuilnisbelt.
De dag voor mijn bezoek raakte een bejaarde Roma-vrouw hersendood omdat het de Roma twintig minuten kostte om de vastgeraakte ambulance uit hun nederzetting te duwen. In dezelfde nederzetting stortte in een nacht in januari de modderhut in waar een gezin met zes kinderen sliep. Zij wonen sindsdien bij hun buren, met twaalf mensen in één kamer.
Ik kom vergelijkbare situaties overigens ook in de oude lidstaten tegen, niet alleen in Oost-Europa. De autoriteiten geven altijd hetzelfde antwoord: noch de plaatselijke overheid, noch de Roma-leiders kunnen er iets aan doen. Dit is de werkelijkheid waarmee Roma-vrouwen in de EU-25 iedere dag worden geconfronteerd. Rassendiscriminatie verergert de bestaande achterstandssituatie, en maakt ons dagelijks leven moeilijk omdat de openlijke en impliciete Roma-haat in heel Europa toeneemt.
De Roma kampen met aanzienlijke problemen op het gebied van werk, omdat de werkloosheidspercentages in bepaalde Europese regio's met een grote Roma-bevolking oplopen tot 100 procent. In plaats van te worden geconfronteerd met het probleem om privé- en beroepsleven te combineren, moet de gemiddelde Roma-vrouw iedere dag vechten om eten op tafel te krijgen, en dat zonder werk, wachtend op haar uitkering en in de wurggreep van woekeraars. Het klopt dat de werkloosheid in veel gevallen een gevolg is van lage, gesegregeerde scholing, maar meestal is deze het resultaat van het feit dat wanneer Roma naar een sollicitatiegesprek gaan, zij automatisch worden afgewezen op grond van hun huidskleur.
Het is van bijzonder belang om dit te benadrukken, omdat we bezig zijn ervoor te zorgen dat Europa nog concurrerender wordt terwijl de bevolking in hoog tempo vergrijst. Het lijkt derhalve logisch om oog te hebben voor de jongste en grootste etnische minderheid van Europa, met name in het licht van de berichten dat in sommige lidstaten het percentage Roma binnen de beroepsbevolking in 2050 hoger zal zijn dan het percentage niet-Roma.
De talloze documenten, studies en publicaties waarin de situatie van de Roma wordt beschreven, met inbegrip van mijn verslag, zijn niet bedoeld om terecht te komen op planken of in archiefkasten, noch zijn zij bedoeld als reclamemateriaal om dit onderwerp te promoten. Uit deze documenten, inclusief de openbare hoorzitting en het deskundigenrapport dat samenhangt met mijn verslag, komt een schokkend beeld naar voren. Politici dragen een enorme verantwoordelijkheid, omdat zich een logische vraag aandient: hoe kan een verenigd Europa de uitdagingen het hoofd bieden die gepaard gaan met de integratie van een steeds diversere groep immigranten die Europa binnenkomt als het de Roma – die al sinds de veertiende eeuw in Europa wonen – en hun problemen onder het tapijt veegt? 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Járóka bedanken voor dit verslag, dat naar mijn mening van groot belang is. We delen haar wens om de sociale integratie van etnische minderheden als bijvoorbeeld de Roma – en Roma-vrouwen in het bijzonder – te bevorderen met inachtneming van de genderdimensie. Gelijkheid en de strijd tegen discriminatie zijn immers de twee fundamentele waarden van de Europese Unie. Deze waarden vormen dan ook de inspiratiebron voor de tenuitvoerlegging van ons beleid en we ondernemen op verschillende manieren actie. Eerder dit jaar hebben we bijvoorbeeld een groep op hoog niveau in het leven geroepen voor de sociale integratie van etnische minderheden en hun volledige deelname aan de arbeidsmarkt. We hebben deze groep gevraagd om eind 2007 met aanbevelingen te komen naar aanleiding van voorbeelden van beste praktijken, iets waarop u ook al hebt gewezen.
Ten tweede, met betrekking tot het recht, Roma-vrouwen vallen onder de Gemeenschapswetgeving die iedere vorm van directe of indirecte discriminatie op basis van etnische afkomst verbiedt. De wettelijke bescherming heeft betrekking op de toegang tot werk, scholing, gezondheidszorg, goederen en diensten. We hebben ook een voorlichtingsprogramma en diverse campagnes. De Europese Unie geeft financiële steun aan specifieke projecten via de structuurfondsen en verschillende Gemeenschapsprogramma’s. Er is in de afgelopen vijf jaar bijna 300 miljoen euro naar hulpprojecten voor de Roma gegaan.
Verder komt er een speciaal jaar: het jaar 2007 zal het Europees Jaar van gelijke kansen voor iedereen worden. Ik denk dat dit een uitstekende kans zal zijn om meervoudige discriminatie op de agenda te zetten, met name met betrekking tot Roma-vrouwen.
Voor de Roma-gemeenschap zelf is een zeer belangrijke rol weggelegd als het gaat om het bevorderen van de volledige deelname van vrouwen aan het sociale, economische en politieke leven. We zijn ons er volkomen van bewust dat het probleem van de meervoudige discriminatie, dat sterk naar voren komt in uw verslag, mevrouw Járóka, wijdverspreid is. De Commissie is van plan om dit jaar een onderzoek te starten teneinde de analyse te verfijnen en ook ons beleid op dit punt te versterken.
Wat hebben we gedaan op het gebied van het analyseren en verzamelen van gegevens? De oprichting van een Europees Instituut voor gendergelijkheid zal naar mijn mening ongetwijfeld vooruitgang opleveren op dit terrein. Het op Gemeenschapsniveau verzamelen en analyseren van betrouwbare gegevens die met elkaar te vergelijken zijn, zal dat hopelijk nog verder versterken. Het werkprogramma van het instituut zal aansluiten op de prioriteiten van de Commissie, maar het is ook aan de raad van bestuur om te beslissen hoe de vraagstukken met betrekking tot de situatie van Roma-vrouwen het best geïntegreerd kunnen worden. 
Edit Bauer,
   . – Het is heel moeilijk om een evenwichtig, onbevooroordeeld verslag te schrijven over het onderwerp Roma en Roma-vrouwen. De auteur van dit verslag is daarin echter geslaagd, waarmee ik haar van harte feliciteer. In het verslag komen oplossingen voor een groot probleem aan de orde, namelijk de situatie van Roma-vrouwen. We moeten bedenken dat het totale aantal Roma in de EU wordt geschat op 7 tot 9 miljoen, en volgens cijfers van het UNDP zal hun aantal met 2 tot 3,2 miljoen stijgen na de toetreding van Roemenië en Bulgarije. Dit komt overeen met de bevolkingsomvang van een middelgrote EU-lidstaat.
De discriminatie waaronder de Roma onmiskenbaar lijden is een uiterst ingewikkeld sociaal en cultureel fenomeen, waarbinnen oorzaak en gevolg moeilijk zijn vast te stellen, als zij überhaupt al kunnen worden onderscheiden. Het lijkt erop dat dit probleem, dat door Europa als steeds ingewikkelder wordt ervaren, alleen kan worden opgelost via onderwijs, inzetbaarheid en werkgelegenheid, alsmede via verbetering van de levensomstandigheden. Aangezien het de vermogens van de afzonderlijke landen te boven gaat om zelf een bevredigende oplossing te vinden, mede vanwege het vrije verkeer van personen in de EU, moet de Europese Commissie mijns inziens doorgaan met het bieden van gerichte financiële steun waarover naar behoren verantwoording wordt afgelegd, en met de uitvoering van een doeltreffender programma voor het verbeteren van de situatie van de Roma en met name van Roma-vrouwen. Hierbij moet gebruik worden gemaakt van de open coördinatiemethode om beste praktijken te verspreiden.
Anderzijds is het ook waar wat mevrouw Ferrero-Waldner zegt. De EU beschikt inderdaad over antidiscriminatiewetgeving, maar ik vind dat de Europese Commissie moet aandringen op veel betere naleving van deze richtlijnen, want in het geval van de Roma wordt er duidelijk inbreuk op gemaakt, of dat nu gebeurt in de vorm van directe of indirecte discriminatie.
Zita Gurmai,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vind het buitengewoon nuttig dat er een verslag is opgesteld over de situatie van de Roma in de Europese Unie. De samenwerking bij de voorbereiding van de definitieve versie van het document verliep voorbeeldig.
Er zijn diverse redenen waarom het oplossen van de achterstandssituatie van de Roma ondersteuning verdient, en dit moet de belangen van de verschillende partijen overstijgen. De eerste reden is dat ik een lidstaat vertegenwoordig met een bijzonder grote Roma-gemeenschap, en ik persoonlijk belang hecht aan het vinden van oplossingen. De tweede reden is dat Roma-vrouwen te maken krijgen met verschillende vormen van discriminatie op vrijwel alle terreinen van het leven, vanwege hun ras, etnische afkomst en geslacht, hetgeen vaak nog wordt verergerd door sociale uitsluiting en de dreiging van armoede. De derde reden is dat in het bijzonder Roma-vrouwen zich in een moeilijke en welhaast hopeloze situatie bevinden.
Hoewel het verslag betrekking heeft op de EU-25, is het de moeite waard de situatie van Roma-vrouwen die in de nieuwe lidstaten wonen apart aan de orde te stellen. We moeten ons er niet voor schamen toe te geven dat het probleem veel ernstiger is in de Midden- en Oost-Europese staten, omdat de Roma-bevolking als percentage van de totale bevolking er veel hoger is dan gemiddeld in de EU.
Het Roma-vraagstuk is veel meer dan alleen een sociale kwestie, en vereist de inzet van een breed scala aan politieke instrumenten. Het hoofddoel is de bestrijding van sociale uitsluiting en marginalisering, en het garanderen van echt gelijke kansen en sociale integratie van de Roma. Ook de Roma moeten beter in plaats van slechter worden van het Europese integratieproces, en moeten de vruchten plukken van de integratie.
We moeten de situatie van Roma-vrouwen permanent op de agenda houden als we een wezenlijke verandering teweeg willen brengen. De lidstaten moeten nauwkeurige en uitgebreide statistische gegevens verzamelen en publiceren met betrekking tot de Roma, en zij moeten zorgen voor regelmatige gegevensverzameling om ons een objectief beeld te verschaffen van de situatie van de Roma.
Het verslag van mijn collega, Lívia Járóka, is het resultaat van doordacht en zorgvuldig werk. Ik stel voor het verslag aan te nemen.
Viktória Mohácsi,
   – Mijnheer de Voorzitter, het stemt mij tevreden dat, zoals mijn collega's al hebben gezegd, het Europees Parlement de situatie van de Roma in de Europese Unie voor de tweede maal aan de orde stelt. Het verslag dat meer dan een jaar geleden werd opgesteld, alsmede de resolutie, ging over de situatie, werkgelegenheid, onderwijs en gezondheid van vrouwen. Het is echter van het grootste belang deze kwestie te behandelen als een apart onderwerp – zoals in dit verslag is gedaan – in de vorm van een verslag of een aparte resolutie, of zelfs door nieuwe richtlijnen op te stellen.
Het is noodzakelijk om te proberen de problemen die de collega's die vóór mij hebben gesproken aan de orde hebben gesteld doeltreffend en succesvol aan te pakken. Zoals we hebben gehoord, is de Europese Unie er met de eerder genoemde 750 miljoen euro, die is uitgegeven aan de situatie van de Roma of aan pogingen om hun problemen op te lossen, niet in geslaagd hun situatie te verbeteren. Sterker nog die situatie is erdoor verslechterd. De werkloosheid is in alle lidstaten gestegen, en bovendien is het aantal gevallen van discriminatie zowel in de lidstaten van de Europese Unie als in de kandidaat-lidstaten gestegen.
Ik bedank de rapporteur voor haar verslag, omdat zij erin is geslaagd deze kwestie uitputtend te behandelen, en alle leden van de ALDE-Fractie, waaronder ikzelf, geven hieraan onze volledige steun.
Vaak proberen de regeringen van de lidstaten de problemen van Roma-vrouwen echter aan te pakken via een paternalistische benadering. Zij verzuimen de Roma-vrouwen, of vrouwen in het algemeen, naar hun mening te vragen als het gaat om de strijd tegen vrouwendiscriminatie, of om de te gebruiken instrumenten en de wijze waarop de strijd tegen discriminatie moet worden begonnen en gevoerd. Het zou goed zijn als we deze kwesties konden aanpakken, en het zou goed zijn als we de Roma-tradities buiten de strijd tegen discriminatie konden houden, want het zou zowel voor de EU-lidstaten als voor andere wetgevers bijzonder gevaarlijk zijn als zij zich zouden mengen in dergelijke zaken en zich zouden bemoeien met gezinszaken.
Milan Horáček,
   –Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik sta achter dit verslag. De situatie van de Roma-bevolking in Europa is niet goed.
Roma-vrouwen worden op ieder niveau benadeeld. Het is een vicieuze cirkel, en de politici doen niet genoeg om die te doorbreken. Vaak verlaten de meisjes onder druk van hun ouders de school om in het huishouden te helpen en op de andere kinderen te passen. Daardoor krijgen ze een slechte opleiding, een slechte baan – als ze al toegang krijgen tot de arbeidsmarkt – en worden ze slecht betaald. De huisvesting en hun rol in het gezin zijn vaak vernederend, en de gezondheidszorg is onvoldoende.
Daarbij komt nog een ondraaglijk, mensonwaardig en misdadig fenomeen: deze vrouwen zijn vaak zonder het te weten en zonder hun instemming gesteriliseerd. In de tijd van het communisme was dat in Oost-Europa een vorm van geboortebeperking. Het is vooral stuitend dat dit in de afgelopen jaren ook nog is voorgekomen. We moeten er alles aan doen om de vrouwen die hiervan het slachtoffer zijn geworden alle nodige psychologische en materiële steun te geven, om tenminste ten dele goed te maken wat hen is aangedaan. We moeten alles in het werk stellen om door gerichte voorlichting en opleiding te verhinderen dat dergelijke mensonwaardige praktijken in Europa ooit nog voorkomen.
Helaas is in Lety in Tsjechië de varkensfokkerij op het terrein van het vroegere concentratiekamp voor Roma, waarover we vorig jaar hebben gestemd, nog steeds niet afgebroken! 
Věra Flasarová,
   – Dames en heren, ik ben zeer ingenomen met het uitstekende verslag van mevrouw Járóka. Hoe verder de Europese Unie zich uitbreidt, des te gecompliceerde worden de vraagstukken. Een van de zwaarste opgaven betreft, wat ik zou willen noemen, veranderingen in de verhoudingen tussen de meerderheidsbevolking aan de ene kant en de Roma- en de Chinese gemeenschap aan de andere kant. Er is haast geen enkele Europese minderheid te vinden die te maken heeft met zo veel vooroordelen en onbegrip als de Roma, en bijna geen enkel integratieproces van een minderheid in de meerderheidscultuur levert zoveel problemen op. Ik ben ervan overtuigd dat de problemen die de Roma, en voornamelijk vrouwen en kinderen, op hun weg vinden, het resultaat zijn van een jarenlang conflict tussen twee diametraal verschillende beschavingsprincipes. Door de eeuwen heen is er een enorm wantrouwen opgebouwd van de ene gemeenschap jegens het andere, en in plaats van samen te werken is men ertoe overgegaan om naast elkaar te leven en geenszins met elkaar. Dat is niet goed. Het vertekende beeld dat de media geven van het leven van de Roma, de uitsluiting uit het onderwijs en het arbeidsproces, en de vele problemen binnen de Roma-bevolking zelf, zijn het gevolg van dit wederzijdse onbegrip.
Aan de andere kant dient echter te worden opgemerkt dat dankzij de dagelijkse inspanningen van tientallen instellingen, vrijwilligersorganisaties van Roma- en niet-Roma en steeds meer mensen, de situatie in veel Europese landen beetje bij beetje verbetert. De maatschappij is geleidelijk aanbeland in een stadium waarin zij zich realiseert dat het nodig is om samen te leven en culturele, godsdienstige of andere vooroordelen overboord te zetten. Dat is ook mijn ervaring in de Tsjechische Republiek, en dat geeft mij goede moed voor de toekomst. 
Georgios Karatzaferis,
   – Mijnheer de Voorzitter, een onderzoeker zei eens tegen mij dat als men alle zigeuners in één land zou bijeenbrengen, dit land een bijna net zo grote bevolking zou hebben als Duitsland. Dat zou betekenen dat zij meer dan negentig afgevaardigden in het Europees Parlement gehad zouden hebben. Nu zijn zij echter niet vertegenwoordigd. Ook dit is, zo u wilt, een bijzondere vorm van racisme. Wij doen hun sociaal maar ook historisch onrecht aan.
Hitler heeft miljoenen zigeuners uitgeroeid. De geschiedenis heeft hun geen recht doen wedervaren, zoals in het geval van de joden via de erkenning van de holocaust. Wij laten de zigeuners aan de zijlijn van de geschiedenis staan. Wij moeten dit vraagstuk met heel veel aandacht en gevoeligheid benaderen. De zon gaat voor iedereen op; lucht is er voor iedereen, en ook water is er voor iedereen. Wij moeten hun een plek geven, een plek in het onderwijssysteem. Dit geldt met name voor de vrouwen, want opgeleide vrouwen zorgen voor opgeleide kinderen. Wij moeten ervoor zorgen dat zij aan de maatschappij deelnemen. Wij zullen er allen bij winnen als zigeuners zich op voet van gelijkheid onder ons kunnen mengen en niet gebukt hoeven gaan onder de racistische mentaliteit die zich in meer of mindere mate in de verschillende landen voordoet. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de omvang van het probleem van de Roma is niet in alle EU-lidstaten even groot. In heel Europa vormen de Roma echter een zeer arme bevolkingsgroep, met alle gevolgen van dien. Het is een hechte gemeenschap, met eigen regels, en die regels zijn discriminerend voor vrouwen. De omwentelingen in de voormalige socialistische lidstaten hebben gezorgd voor veel werkloosheid, waardoor met name Roma-vrouwen worden getroffen. Honger, ziekte, werkloosheid en gebrek aan huisvesting hebben geleid tot schrijnende armoede in deze gemeenschap, zoals ik zelf heb gezien in Oekraïne, Roemenië en in andere landen in onze regio, waar de Roma-gemeenschap een grote etnische groep vormt. Het enige lichtpuntje in de duisternis was het weeshuis in Liptovský Ján, waar een groep Roma-kinderen netjes gekleed liep te lachen en te spelen, in plaats van te bedelen.
Aan de titel van de resolutie van het Europees Parlement over de situatie van de Roma-vrouwen zou ik willen toevoegen: "en kinderen". Deze kinderen zijn immers weerloos in deze tragedie. De resolutie en de daarin vervatte oplossingen zijn verstandig en ik wil de rapporteur bedanken voor haar werk. 
Zbigniew Zaleski (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, binnen bepaalde etnische groepen, zoals de Roma, gelden eigen regels wat huwelijken en kinderen krijgen aangaat. Veertienjarige meisjes worden beschouwd als monddode broedmachines, die zoveel mogelijk kinderen moeten baren. Zij genieten niet van een waardevol liefdesleven, maar zijn volkomen passieve, vaak psychisch getraumatiseerde wezens. Zijzelf, hun mannen en vaders beseffen deze psychologische gevolgen vaak niet.
Als psycholoog kan ik u vertellen dat ons onderzoek uitwijst dat een vroeg seksueel leven en zeker onvruchtbaarheid, bijvoorbeeld na problemen met een zwangerschap op jonge leeftijd, langdurige psychische schade toebrengt, die misschien minder zichtbaar is, maar zeer nadelig is voor het persoonlijk welzijn.
De minimumleeftijd voor het sluiten van een huwelijk is vastgelegd in nationale wetgeving, maar die regels worden door veel minderheden niet nageleefd, bijvoorbeeld door de Mormonen in de Verenigde Staten en door de Roma. Het is uiterst belangrijk dat we alle partijen, met inbegrip van overheden, instellingen, de ouders en de meisjes zelf, bewust maken van de gevolgen van dit fenomeen waardoor deze meisjes geleefd worden in plaats van een gelukkig leven te leiden. 

Marie-Line Reynaud (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Járóka graag bedanken voor haar uitstekende verslag en voor het feit dat ze de voorgestelde amendementen zo serieus heeft bestudeerd. Ook ben ik blij met de uitslag van de stemming binnen de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid.
In mijn amendementen heb ik bepaalde punten benadrukt die naar mijn idee essentieel zijn voor de positie van met name Roma-vrouwen: de noodzaak dat Roma-kinderen leren lezen en schrijven, en ook het belang van sociale spreiding bij het toekennen van woonruimte en de noodzaak van opvangterreinen voor Roma zonder vaste verblijfplaats.
Toegang tot onderwijs lijkt nog altijd een probleem te vormen voor mevrouw Járóka, maar de meeste van mijn collega’s in de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid hebben mijn voorstellen gesteund, waarvoor ik ze wil bedanken. Ik hoop dat hetzelfde zal gebeuren in de plenaire vergadering en, meer in het algemeen, dat dit uitstekende verslag op brede steun zal kunnen rekenen, want met initiatieven als deze kunnen we de burgers van Europa beter informeren en het dagelijks leven en integratie van de Roma verbeteren. 
Maria Carlshamre (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, zoals we gehoord hebben, worden de Roma nog steeds stelselmatig gediscrimineerd door veel lidstaten, en Roma-vrouwen hebben daar nog sterker onder te lijden dan Roma-mannen. Reproductieve rechten spelen hierbij een sleutelrol. Zoals gesteld wordt in het verslag-Járóka, zijn er recente gevallen van gedwongen sterilisatie bekend in twee lidstaten. Dit zou vandaag de dag binnen de Europese Unie niet mogelijk moeten zijn. De enige reden dat dit niet op grotere schaal is veroordeeld, is nu juist dat het om Roma-vrouwen gaat. Ook op dit terrein hebben we sancties nodig.
Ik wil onderstrepen dat het nodig is om gegevens te verzamelen op grond van geslacht en etniciteit. Alleen als we dat doen, zullen we onomstotelijk kunnen vaststellen hoe groot het probleem van discriminatie en marginalisatie is.
Tot slot, mevrouw Járóka heeft ons allemaal laten zien hoe belangrijk de bijdrage van Roma-vrouwen kan zijn. 
Magda Kósáné Kovács (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag van Lívia Járóka is om diverse redenen historisch te noemen. Dit is de eerste keer dat het Europees Parlement debatteert over een allesomvattende analyse van de situatie van Roma-vrouwen, en zich verbindt tot het specificeren van de te nemen stappen. Te vrezen valt dat we minder duidelijk en vastberaden optreden tegen discriminatie dan eerder wel het geval was.
Het vastberaden opkomen voor de mensenrechten is in verband met de Roma met name urgent geworden sinds de toetreding van de tien nieuwe lidstaten, en 2007 zal dit uitstekende verslag alleen maar relevanter maken. De eigen identiteit van de Europese Unie zal bepalen of we in staat zullen zijn vooruitgang te boeken in de richting die in het verslag wordt uitgestippeld. Zijn we bereid de scholing en sociale integratie van Roma-kinderen met communautaire instrumenten ondersteunen? Zetten we financiële, wettelijke en politieke instrumenten in om Roma-vrouwen de mogelijkheid te bieden hun plek te vinden in een maatschappij waarin zij gemarginaliseerd zijn geraakt?
Het verslag wijst ons de goede richting en bevat belangrijke en duidelijke taken. Die mogen we niet vergeten als we debatteren over het steunbeleid en de structuurfondsen. We mogen ook niet vergeten dat wanneer de meerderheidsgemeenschap andere culturen niet aanvaardt en eerbiedigt, en zich er niet aan aanpast, zelfs haar best bedoelde steun schadelijke gevolgen kan hebben.
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega, mevrouw Járóka, bedanken voor haar uitstekende initiatiefverslag.
Ik wil de aandacht vestigen op enkele punten. Ten eerste, met betrekking tot scholing: Roma-vrouwen hebben te maken met dubbele discriminatie; op de eerste plaats als leden van de Roma-minderheid, en daarnaast als leden van het zwakkere geslacht. Het verschil in onderwijsniveau tussen jongens en meisjes in onaanvaardbaar groot; veel meisjes krijgen zelfs geen basisonderwijs. Daardoor komen ze in een permanente achterstandspositie terecht, zowel binnen als buiten het domein van hun eigen gemeenschap.
Ten tweede, toegang tot gezondheidszorg: ook hier bevinden Roma-vrouwen zich in een onaanvaardbaar zwakke positie, in het bijzonder als het gaat om reproductieve en seksuele gezondheid. Er moet meer gedaan worden op het gebied van fundamentele seksuele voorlichting en om gedwongen sterilisatie te voorkomen. Op dit moment wordt Roma-vrouwen het recht op lichamelijke integriteit en gezondheid ontzegd – een soeverein recht voor ieder mens.
De vele noodzakelijk stappen die in het verslag worden vastgesteld, zijn allemaal van essentieel belang voor het wegwerken van de achterstandssituatie waarin veel vrouwen geboren worden en waar ze op eigen kracht niet uit kunnen komen. De meeste van deze stappen kunnen worden uitgevoerd als onderdeel van integratieprogramma’s voor het bewerkstelligen van gelijke kansen en hoeven derhalve voor de lidstaten geen nieuwe en belastende regels met zich mee te brengen. Rassensegregatie en vooroordelen in de hele samenleving zijn als oorzaken aan te wijzen, maar ook de Roma-gemeenschappen zelf moeten verantwoordelijkheid nemen.
Ik zie uit naar de voortzetting van de dialoog met mevrouw Járóka en anderen op Europees niveau. Ik weet zeker dat Finland, mijn lidstaat, zeer betrokken is op dit punt. We hebben een Roma-platform gecreëerd in de Raad van Europa. Wij vinden dit een belangrijk onderwerp, dat ook belangrijk zal zijn in de toekomst, met name als we kijken naar de uitbreiding met Bulgarije en Roemenië, waar de Roma-minderheid tamelijk groot is. 
Benita Ferrero-Waldner,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil nogmaals heel duidelijk zeggen dat de Commissie zich ook wat dit onderwerp betreft beschouwt als hoedster van het Gemeenschapsrecht, en dat we de twee Europese antidiscriminatierichtlijnen als de belangrijkste wapens in de strijd tegen de ongelijkheid beschouwen.
De Commissie zal heel nauwkeurig nagaan of de richtlijn door de lidstaten wel correct en volledig wordt omgezet. Als ik de huidige situatie vergelijk met de toestanden voor de toetreding, lijkt me toch wel duidelijk dat er in de tussentijd enige vooruitgang is geboekt.
Ik ben echter net als u van mening dat we nog heel veel werk voor de boeg hebben. We moeten nog meer maatregelen nemen om deze vicieuze cirkel te doorbreken. Het lijkt me echter ook belangrijk – en dat is ook al gezegd – dat de Roma zelf ook een grotere verantwoordelijkheid dragen en iets voor hun eigen vrouwen doen. We moeten vooral de meervoudige discriminatie aanpakken. Een hoofdpunt, waaraan ik heel veel waarde hecht, en dat ook hier telkens weer is genoemd, is onderwijs en opleiding; Roma-vrouwen krijgen de mogelijkheid om te breken met een traditie die in bepaalde opzichten problematisch is en waarin zij niet altijd de kans krijgen om hun eigen weg te gaan, waardoor zij in de toekomst kunnen profiteren van gelijke kansen onder normale omstandigheden. Het Europees Sociaal Fonds is daarvoor een cruciaal instrument, en wij zullen daarvan ook gebruik maken. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats.
Katalin Lévai (PSE ).
   – Dames en heren, ik stel voor het verslag dat door mevrouw Járóka is opgesteld over de situatie van de Roma-vrouwen in de Europese Unie aan te nemen. Hoewel in het verslag een zeer somber beeld wordt geschetst van de situatie van Roma-vrouwen en van de Roma in het algemeen – van hun sociale achterstanden op verschillende terreinen, armoede, machteloosheid, en de discriminatie waarmee zij worden geconfronteerd, met name in de nieuwe lidstaten en de kandidaat-lidstaten – is elk woord dat erin staat waar.
De Roma zijn zonder meer de meest achtergestelde groep in de samenleving: hun levensverwachting ligt onder het gemiddelde, zij hebben vaak geen toegang tot gezondheidszorg, Roma-vrouwen vallen gemakkelijker ten prooi aan "witte slavernij", en de kloof tussen het opleidingsniveau van Roma-vrouwen en niet-Roma is onaanvaardbaar groot.
Deze stand van zaken werd ook bevestigd tijdens twee bijeenkomsten van het Roma Forum van het Europees Parlement, die plaatsvonden op 28 juni 2005 en 22 maart 2006 en waar landenverslagen werden besproken en persoonlijke ervaringen werden gedeeld.
Op basis van de waarden en het beleid van de EU hebben wetgevers van de Europese Unie al diverse wettelijke instrumenten opgesteld ter bestrijding van rassendiscriminatie en ter ondersteuning van de gelijkberechtiging van vrouwen. Toch ben ik ervan overtuigd dat we veel meer moeten doen, zowel op het niveau van de lidstaten als op dat van de EU, op het gebied van wetgeving, het vestigen van aandacht op de mensenrechten en het strafbaar stellen van discriminatie. Zelfs wanneer er gepaste wetten bestaan, voldoet de handhaving ervan op het niveau van de lidstaten niet aan de wettelijke vereisten van de Europese Unie.
Daarom hebben we behoefte aan geïntegreerde communautaire bijstand en aan beleid dat mogelijkheden schept. We hebben behoefte aan solidariteit ter bestrijding van armoede. We hebben behoefte aan middelen die daadwerkelijk verandering kunnen brengen in de situatie van de Roma en van Roma-vrouwen. We hebben behoefte aan onderwijs en werkgelegenheid. We hebben behoefte aan kleinschalige regionale ontwikkeling.
Verder denk ik dat de positieve rol van de media zeer belangrijk is voor het bestrijden van vooroordelen, het versterken van de identiteit van de Roma en het uitdragen van hun cultuur.
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0159/2006) van Véronique De Keyser, namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten en haar rol in de wederopbouw en het democratische proces in landen die zich in een postconflictsituatie bevinden (2005/2215(INI)). 
Véronique De Keyser (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dit verslag over vrouwen in gewapende conflicten en hun rol in de wederopbouw is gebaseerd op drie cruciale documenten: VN-resolutie 1325 uit 2000, het verslag over dezelfde kwestie dat mevrouw Theorin in 2000 aan het Europees Parlement heeft voorgelegd, en tot slot het schokkende rapport van mevrouw Rehn en mevrouw Sirleaf, inmiddels president van Liberia, eveneens over hetzelfde onderwerp.
Wat is er gebeurd sinds de publicatie van deze documenten? Nou, anno 2006 moet alles nog gebeuren, en in mijn verslag wilde ik de aandacht vestigen op drie aspecten hiervan. Het eerste aspect heeft betrekking op vrouwen als slachtoffers van conflicten. Ik moet zeggen dat op dit gebied, dat al ruimschoots aan de orde is gekomen, de situatie absoluut onaanvaardbaar is. Vandaag de dag worden vrouwen nog altijd verkracht, omdat verkrachting een oorlogswapen is. Vandaag de dag worden de vagina’s van vrouwen nog altijd opengereten met bajonetten. Vandaag de dag, dames en heren, worden levende baby’s nog altijd uit de baarmoeder van hun moeders gerukt. In de opvangkampen voor ontheemden is de seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen, zij het illegaal, nog altijd aan de orde van de dag, onder meer door vredestroepen en diplomaten. Het is weerzinwekkend!
Het tweede aspect waarop ik wilde ingaan is dat van vrouwen als uitdragers van de vrede. In chaotische situaties overal ter wereld zijn er dappere vrouwen die gerechtigheid eisen, die de geweldplegers de hand reiken en zeggen "wij vrouwen willen vrede". We moeten deze bewegingen beschermen, we moeten ze stimuleren, en we moeten voor deze vrouwen van de vrede een plaats inruimen aan de onderhandelingstafel, en hen een stem geven bij het tot stand brengen van hun democratieën. Dat is het minste wat we voor ze kunnen doen.
Het derde aspect ligt nog gevoeliger, omdat vrouwen niet alleen uitdragers van de vrede zijn, maar helaas ook uitdragers van de oorlog; de Amerikaanse vrouwelijke militair in de Abu Ghraib-gevangenis is daarvan een afschuwelijk voorbeeld. Vrouwen kunnen dus wreed zijn, en ik wilde het uiterst gevoelige onderwerp van vrouwelijke kamikazes onder uw aandacht brengen. Het is geen nieuw fenomeen, maar wel een fenomeen dat om zich heen grijpt. In Tsjetsjenië zijn de helft van de vrouwen kamikazes, en in Palestina hebben we de opkomst van een golf vrouwelijke kamikazes meegemaakt. Wat is hiervan de oorzaak? We moeten dit analyseren in het Parlement, we moeten een studie laten verrichten, en we moeten een conferentie organiseren, maar we weten al dat er drie onderling met elkaar verband houdende factoren aan ten grondslag liggen.
Ten eerste moeten we constateren dat de islam, nochtans een grote religie, in fundamentalistische landen verkeerd wordt geduid. Het tweede aspect is het verzet in oorlogssituaties waar het internationaal recht dagelijks met voeten wordt getreden: verzet dat we moeten begrijpen en tegelijkertijd moeten afkeuren en veroordelen omdat het onschuldige slachtoffers maakt. De derde factor heeft te maken met samenlevingen waarin vrouwen zich in een cultureel isolement bevinden, of soms zelfs verdreven worden uit hun dorpen omdat ze verkracht zijn. Daar zijn vrouwelijke kamikazes te vinden – onder vrouwen die al het slachtoffer van de samenleving zijn. Ik roep de Commissie en het Parlement dan ook op om zich over dit probleem te buigen.
Wat kunnen we hier nu allemaal aan doen? Alles moet nog gebeuren! Alles is gezegd en alle maatregelen zijn voorgesteld, maar wat we nu moeten doen is ze in de praktijk brengen. We moeten echt betere reproductieve gezondheidszorg ontwikkelen, maar dat is niet waar het in dit verslag om draait. In al onze financiële instrumenten, in al onze programma’s – het stabiliteitsinstrument, het nabuurschapsbeleid – en via onze actieplannen moeten we oog hebben voor gendergelijkheid en de waardigheid van vrouwen. Ook moeten we onze vredestroepen opleiden, nu we ze toch hebben, om ervoor te zorgen dat ook zij de rechten van vrouwen respecteren, dat ze erbij stilstaan en dat ze ook vrouwen opnemen in hun midden.
In deze enorme janboel is er dus zowel reden tot hoop –de vrouwen van de vrede – als aanleiding voor bezorgdheid. Er is heel wat werk aan de winkel, en ik bedank al mijn collega’s in de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid die zijn uitgestegen boven ideologische discussies en hebben gezegd "wij zijn het eens met dit verslag". Op mijn beurt zal ik alle amendementen respecteren die in de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid zijn aangenomen en ik wil ook mijn dank betuigen aan de voorzitter van deze commissie, mevrouw Záborská, die hier vandaag niet aanwezig is, maar me vanochtend een berichtje heeft gestuurd.
Het moet gezegd: wij vrouwen zullen ons op dit gebied niet laten leiden door partijpolitieke overwegingen. Bij voorbaat dank voor uw steun.
Benita Ferrero-Waldner
   , Mijnheer de Voorzitter, mevrouw De Keyser, geachte afgevaardigden, 
allereerst wil ik het Parlement bedanken voor dit belangrijke debat en dit belangrijke verslag. Het verslag behandelt vrouwen als slachtoffer, vrouwen als uitdragers van de oorlog en vrouwen als uitdragers van de vrede. Ook wij zien die drie ontwikkelingen, en ik ben het met u eens dat we al over alle wettelijke instrumenten beschikken, maar dat heel vaak een veel betere tenuitvoerlegging nodig is. We zullen met zijn allen naar dat doel toe moeten werken en ik beloof dat ik mijn best zal doen om in ieder geval in de regio’s waarvoor ik verantwoordelijk ben de situatie te verbeteren.
We zetten ons volledig in voor de tenuitvoerlegging van Resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad van oktober 2000, over vrouwen, vrede en veiligheid, waarin al deze zaken aan bod komen. Uw verslag stelt ook vanuit vele gezichtspunten de rol van vrouwen in gewapende conflicten en bij vredesopbouw aan de orde. Ik steun deze aanpak van harte, omdat vrouwen niet alleen als slachtoffers mogen worden gezien. In veel gevallen spelen zij een sleutelrol bij het bevorderen van de vrede.
In Palestina en Israël bijvoorbeeld zien we dat vrouwen bij elkaar komen en dat zij degenen zijn die door willen gaan met het streven naar vrede. De vrouwelijke kamikaze is een markant voorbeeld van de complexiteit van dit soort kwesties, en een fenomeen dat nadere bestudering verdient. En zoals u heeft gezegd, betreft het vaak vrouwen die in hun eigen samenleving een enigszins geïsoleerde positie innemen, en dan worden degenen die geen andere kans hebben, die niet meer om hun eigen leven geven, kamikazes.
Het tweesporenbeleid van de Commissie inzake het bevorderen van gendergelijkheid komt goed tot uiting in het verslag. In de eerste plaats wordt het genderperspectief in al het beleid en in alle programma’s meegewogen – dus er is echt sprake van een soort mainstreaming. In de tweede plaats financieren we ook specifieke projecten voor vrouwen. Ik ben ervan overtuigd dat deze aanpak ook in de toekomst waardevol zal blijven. Zowel mainstreaming als specifieke acties zullen nodig blijven, maar het gaat ook om het veranderen van de samenleving daar. Het gaat om een mentaliteitsverandering in die samenlevingen, zoals u zeer terecht heeft opgemerkt.
Mainstreaming is belangrijk omdat vredesopbouw een heel scala aan terreinen omvat. Dan heb ik het onder andere over vredesonderhandelingen, vredeshandhaving, demobilisatie, ontwapening, reïntegratie en rehabilitatie. Vrouwen zullen daarbij altijd hun rol spelen – of ze nu moeder zijn of zus, enzovoorts, vrouwen zijn aanwezig in de samenleving en zien wat er aan de hand is.
Ook heel belangrijk zijn de waarnemingsmissies bij verkiezingen, de hervorming van de beveiligingssector, institutionele opbouw en het versterken van het maatschappelijk middenveld. We hebben ook trainingsprogramma's, die in de toekomst wellicht verder uitgebouwd kunnen worden, in het kader waarvan meer dan achthonderd functionarissen en andere medewerkers van de Commissie betrokken zijn bij het in goede banen leiden van de tenuitvoerlegging van die programma’s.
Een ander voorbeeld, dat betrekking heeft op capaciteitsopbouw, wat in dit verband een heel belangrijk onderwerp is, is dat we trainingen ondersteunen op het gebied van crisisbeheer, bedoeld voor deskundigen uit de lidstaten die op dat terrein werkzaam zijn. Het bevorderen van gendergelijkheid in crisisbeheer en conflictoplossing is een integraal onderdeel van deze hele training. Ook genderaspecten spelen daarbij een rol.
Wanneer ik zeg dat het steunen van organisaties uit het maatschappelijk middenveld van fundamenteel belang is, geldt dit denk ik bij uitstek voor bijvoorbeeld vrouwen in Bosnië en Kosovo, maar ook voor het trainen van vrouwen in conflictoplossing in Rwanda of Burundi, en voor het versterken van de actieve deelname van vrouwen aan vredesprocessen in de hele wereld, zoals bijvoorbeeld in Georgië en Colombia. Via ECHO, ons humanitaire programma, steunen we ook diverse projecten die zich richten op vrouwen in getroffen gebieden als Afghanistan, Burundi en de Democratische Republiek Congo.
Dit jaar richten we ons in het kader van ons Europees Initiatief voor democratie en mensenrechten ook op zaken als gelijke behandeling, vrouwen die het slachtoffer zijn van gendergericht geweld in conflictgebieden, en vrouwen- en kinderhandel. Er ligt dus een indrukwekkend aantal projectvoorstellen. In totaal is 9,7 miljoen euro beschikbaar voor deze campagne, afkomstig uit de begroting voor 2005 en de begroting voor dit jaar.
Daarnaast zullen we dit jaar ook meer nadruk leggen op genderaspecten bij de financiering van netwerken voor de preventie van conflicten. Hier moeten we het maatschappelijk middenveld, denktanks en de academische wereld aanmoedigen om externe analytische ervaring bij te dragen. Vervolgens moeten we bekijken hoe we die kunnen toepassen.
Feleknas Uca (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik zou Véronique De Keyser willen bedanken voor haar verslag. Het bevat allerlei belangrijke ideeën waar ik volledig achter sta. Vooral de eisen van mevrouw De Keyser inzake de reproductieve gezondheid zijn me uit het hart gegrepen. Als iedereen resolutie 1325 van de Verenigde Naties consequent zou toepassen, zou dat een enorme stap vooruit zijn om vrouwen op alle niveaus een actievere rol te geven op het gebied van de institutionele preventie, de afhandeling en het oplossen van conflicten. Het is toch schandalig dat we blijkbaar nog steeds met quota moeten werken om ervoor te zorgen dat 6,5 miljard mensen op deze planeet gelijke rechten hebben?
We moeten wetenschappelijk onderzoek verrichten naar het vrij recente fenomeen van de vrouwelijke kamikazes. Daarvoor moeten we speciale hulpprogramma’s opzetten. Dit heeft weliswaar een religieuze context, maar we moeten ons er altijd van bewust zijn dat de godsdienst hier voor politieke doeleinden wordt misbruikt. Ik denk niet dat een grotere militaire aanwezigheid, zelfs al zou die bestaan uit vrouwelijke soldaten en politieagenten, tot meer veiligheid leidt.
Als rapporteur voor advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking denk ik juist dat we de stabiliteit en de veiligheid op den duur beter kunnen garanderen wanneer we een grotere rol geven aan de maatschappelijke organisaties. We moeten absoluut voorrang geven aan de politieke dialoog. In tijden van conflict moeten vrouwen beter worden beschermd, ze moeten een betere toegang krijgen tot levensmiddelen en gezondheidszorg. In dat verband is de veiligheid in de vluchtelingenkampen heel belangrijk, want vooral in minder ontwikkelde landen zijn de omstandigheden tijdens conflicten rampzalig. Meer soldaten – en ik herhaal dat het geen rol speelt of het mannen of vrouwen zijn, of ze in de vijandige troepen dienen of in de zogenaamde vredesmacht – betekent niet meer veiligheid, maar juist een groter risico voor vrouwen om het slachtoffer te worden van seksueel geweld. 
Edit Bauer,
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw De Keyser bedanken voor haar uitstekende samenwerking.
Het door mevrouw De Keyser opgestelde verslag over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten gaat verder dan de stereotypen die de publieke opinie domineren. Het is een feit dat het merendeel van de vrouwen gewapende conflicten passief ondergaat en vaak slachtoffer is. Zij zijn kwetsbaarder; zij zijn degenen die de kinderen redden en degenen die het vaakst slachtoffer worden van geweld. De situatie verandert echter snel en ingrijpend, want vrouwen maken vandaag de dag ook deel uit van strijdkrachten en van vredesmachten; zij behoren ook tot de zijde die het geweld pleegt, zoals in het verslag staat.
De rapporteur ziet duidelijk dat vrouwen niet beter of slechter zijn dan mannen, en zij dragen niet noodzakelijkerwijs meer bij aan het vestigen van vrede en democratie dan mannen. Natuurlijk hebben zij daartoe doorgaans ook minder mogelijkheden. Een pluspunt in het verslag is zonder meer dat de simplificatie die mensen direct te binnen schiet erin wordt vermeden. Het is immers onmiskenbaar dat vrouwen vanwege hun biologische kenmerken anders aankijken tegen de waarde van het leven.
In het verslag wordt, met de Europese waarden in het achterhoofd, geprobeerd te ontdekken wat vrouwen zouden kunnen doen om conflicten te voorkomen en de vrede te herstellen. Niet alleen wordt de aandacht gevestigd op het feit dat de rol van de vrouw is veranderd, maar ook op het feit dat – en ik wil dit speciaal benadrukken – groepsverkrachting een oorlogswapen is geworden, en ik kan niet anders dan mijn steun uitspreken voor het voorstel dat groepsverkrachting moet worden behandeld als oorlogsmisdaad en op doeltreffende wijze wordt bestraft. Dit kan bijdragen tot het terugdringen van deze verschrikkelijke, onmenselijke en vernederende vorm van geweld, die qua ernst alleen vergelijkbaar is met genocide.
De ervaring heeft geleerd dat wanneer gewapende conflicten over zijn, het hoge geweldsniveau blijft bestaan en dat dit geweld zich richt tegen de zwakkeren: vrouwen, kinderen en bejaarden. Daarom mogen we het belang niet onderschatten van de noodzaak om meer vrouwen een rol te geven bij vredesinitiatieven, in de diplomatie en de politie, om ervoor te zorgen dat slachtoffers voldoende aandacht en hulp krijgen, en om uiteindelijk misschien het aantal slachtoffers terug te dringen. Ik bedank de rapporteur nogmaals voor dit buitengewoon goede verslag.
Lissy Gröner,
   –Mijnheer de Voorzitter, geen woorden maar daden! Ik wil Véronique De Keyser van harte bedanken voor haar bijzonder compacte verslag. Ze gaat in op alle aspecten, ook op de verdeling van de macht tussen mannen en vrouwen als oorzaak van veel conflicten.
We zien dat vrouwen daders en slachtoffers zijn, maar we zien ook oplossingen, en het is heel belangrijk dat we begrijpen dat vrouwen in veel conflicten tussen staten, of ook in binnenlandse conflicten, enerzijds vaak de eerste slachtoffers zijn, omdat ze tot een van de zwakste maatschappelijke groepen behoren, maar dat ze anderzijds ook, en dat is paradoxaal, de afhandeling van de conflicten in de hand hebben, omdat ze sterk zijn. In Duitsland waren de puinruimsters in de rampzalige tijden na de Tweede Wereldoorlog de drijvende kracht achter de wederopbouw, maar het is klassiek dat ze hun politieke rol daarna weer prijs hebben moeten geven.
Een ander patroon is dat vrouwen in oorlogen overal ter wereld het slachtoffer van seksueel geweld worden. In landen als Irak en Palestina worden vrouwen uitgesloten uit de politiek. In Soedan woedt een conflict waar het seksuele geweld toeneemt.
Voor ons als Sociaal-democraten is het daarom enorm belangrijk dat vrouwen door gender mainstreaming worden betrokken bij iedere missie, zoals beschreven in resolutie 1325 van de VN. Wij willen dat vrouwen al voor een conflict uitbreekt een gelijke stem hebben in alle diplomatieke activiteiten.
Helaas, mevrouw de commissaris, worden slechts drie bureaus van de EU in het buitenland geleid door een vrouw. Onze fractie blijft aan dat thema werken. We zullen daarop nog nader ingaan tijdens de behandeling van het verslag-Gomes over de diplomatieke dienst. Dit onderwerp is voor onze fractie enorm belangrijk. Er is al gesproken over de reproductieve gezondheid, over zelfmoordaanslagen en over antipersoneelmijnen, waarvan vrouwen en kinderen na afloop van een conflict vaak alsnog het slachtoffer worden.
Eén ding is duidelijk: uit dit verslag blijkt wel dat vrouwen niet alleen betere mensen zijn, maar dat ze ook een actieve bijdrage willen leveren, en Europa moet op dat gebied een voortrekkersrol spelen. 
Raül Romeva i Rueda,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben het ermee eens dat dit verslag in twee opzichten belangrijk is. Enerzijds wordt de zeer ernstige situatie waarvan vrouwen het slachtoffer zijn in gewapende conflicten erin benadrukt, maar anderzijds wordt er op zeer positieve wijze gewezen op de fundamentele – en veelal exclusieve – rol die vrouwen kunnen spelen in vredesprocessen en in de wederopbouw na de oorlog.
Ik feliciteer de rapporteur met haar verslag, evenals met haar ontvankelijkheid voor een groot aantal van onze amendementen. Haar verslag gaat zelfs nog verder dan resolutie 1325 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties inzake specifieke beschermingsmaatregelen tegen uitbuiting en seksueel geweld.
Het verslag wijst bijvoorbeeld op het belang van toegang tot reproductieve gezondheidszorg, met name in oorlogs- en naoorlogse situaties, meer specifiek in vluchtelingenkampen; het benadrukt de noodzaak om geweld tegen vrouwen tegen te gaan; het eist dat gevallen van seksueel geweld, zoals seksuele slavernij, gedwongen zwangerschap, gedwongen prostitutie en gedwongen sterilisatie, worden beschouwd als oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid; en het wil dat vrouwen die het slachtoffer zijn van deze praktijken, rechtstreeks in beroep kunnen gaan bij de internationale juridische instanties.
Daarnaast dient evenwel te worden gewezen op de fundamentele rol die vrouwen spelen in vredesprocessen, reden waarom wij de Commissie, de Raad en de bij de beheersing van conflicten betrokken lidstaten oproepen tot een grotere ontvankelijkheid wanneer het gaat om het garanderen van de technische en financiële steun die nodig zijn voor de bevordering van programma's die vrouwen de gelegenheid bieden een actieve rol te vervullen in die processen, zoals bijvoorbeeld is verzocht door groepen Kosovaarse vrouwen, die een plaats willen in de onderhandelingsdelegatie die nu nog alleen mannen telt onder haar zeven leden.
Bovendien verzoeken we dat internationale missies, zowel civiel als militair, in de praktijk extra alert zijn op genderkwesties en dat met harde hand wordt opgetreden tegen leden van die missies die misbruik maken van hun status en immuniteit en – zoals we helaas diverse keren hebben gezien – zich schuldig maken aan mensonterend en gewelddadig gedrag tegenover vrouwen en meisjes.
Eva-Britt Svensson,
   Mijnheer de Voorzitter, in vredesbewegingen in de hele wereld nemen vrouwen vaak het voortouw en zijn ze in de meerderheid. Ze beseffen dat bommen geen vrede brengen. Integendeel, militair geweld zaait haat, leidt tot wraakzucht en kweekt zelfmoordterroristen. Een escalatie van het militair geweld brengt ook onnoemelijke wreedheden met zich mee jegens vrouwen en kinderen, zoals wordt getoond in het verslag.
Via de vredesbeweging hebben vrouwen een andere en betere weg laten zien – een weg van conflictoplossing en maatregelen om vrede te bewerkstelligen. Ik geloof dat grote delen van dit verslag verwijzen naar deze andere en betere weg, iets waarvoor ik de rapporteur bijzonder dankbaar ben.
De paragrafen 14 tot en met 20 dragen echter het gevaar van verdere militarisering in zich. Daarom vind ik dat deze paragrafen dienen te worden geschrapt zodat we een verslag krijgen dat de door vrouwen gewezen weg van vrede bewandelt en niet die van militarisering. 
Urszula Krupa,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik heb maar een minuut om iets te zeggen over het verslag over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten en haar rol in de wederopbouw en het democratische proces in landen die zich in een postconflictsituatie bevinden. Ik wil erop wijzen, dat een voorwaarde voor een positieve bijdrage, niet alleen van vrouwen, aan de oplossing van conflicten een hoog persoonlijk ontwikkelingsniveau is. Zo kunnen mensen werken in het gezin en voor de ontwikkeling van hun gezin, en kinderen opvoeden. Maar dat niet alleen, zo kunnen ze ook streven naar rechtvaardigheid, veiligheid en respect voor de menselijke waardigheid in andere gemeenschappen, en dat is essentieel voor de jonge generatie, die vaak als eerste slachtoffer wordt van gewapende conflicten. De rol van de vrouw is hierin extra belangrijk, omdat vrouwen, als hoedsters van het leven, door hun moederinstinct een specifieke zorgende rol hebben en dankzij hun goedheid, belangeloosheid en inlevingsvermogen en door hun medeleven met hun naaste en hun bereidheid hun medemens te helpen, conflicten kunnen voorkomen. 
Amalia Sartori (PPE-DE )
   –Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil iets zeggen over dit uitermate gevoelige onderwerp waarover mevrouw De Keyser zich op een verstandige en grondige manier heeft gebogen. Ik zal me ook concentreren op drie fundamentele punten die in het verslag aan de orde zijn gesteld en die ik hier wens te benadrukken.
Het eerste punt betreft het eeuwenoud kwaad van seksueel geweld in oorlogstijd. Ik ben van mening dat er slechts één modern antwoord is op dit eeuwenoud kwaad – we weten allemaal waar het hier om gaat en ik zal het niet opnieuw benoemen – namelijk in één woord: nultolerantie van de kant van elke samenleving die zichzelf als democratisch beschouwt, zoals de onze.
Ten tweede houdt de term nultolerantie meerdere dingen in, zoals het bestrijden van deze misdrijven door ze te bestraffen en geen enkel excuus te tolereren. Het tweede punt daarentegen is van recentere datum en betreft vrouwen die zich schuldig maken aan gewelddadigheden. Ook hier kunnen zij, in sommige gevallen, deels als slachtoffer worden beschouwd, zoals de vrouwelijke kamikazes, waar wederom vaak misbruik van wordt gemaakt. We moeten echter erkennen dat vrouwen in sommige gevallen, uit naam van gelijkheid, net als anderen geweld hebben gebruikt. Ook in deze gevallen mag er geen sprake zijn van zogenaamde gendertolerantie.
Een derde punt baart me zelfs nog meer zorgen en dat wil ik graag met klem benadrukken. Aangezien de rol van de vrouwen zo belangrijk is, wordt er zelfs gesproken over het instellen van quota voor vrouwen die politieke en bestuurlijke functies vervullen die gerelateerd zijn aan oorlog. Ik zou deze vrouwen graag zien plaatsnemen aan alle onderhandelingstafels waar vrede en wederopbouw onderwerp van gesprek zijn. Ik denk dat onze wereld, via de aanwezigheid van vrouwen op dit terrein, blijk kan geven van een modern en democratisch karakter: een werkelijk innovatieve en hedendaagse bijdrage. 
Pia Elda Locatelli (PSE )
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur feliciteren met haar uitstekende rapport. Ik zal slechts twee punten aanstippen.
Ik wil benadrukken dat de aard van de conflicten de afgelopen jaren veranderd is en een van de meest tragische veranderingen is de toename van het aantal gevallen van seksueel geweld tegen vrouwen. Deze toename is te wijten aan het feit dat vrouwen beschouwd worden als de dragers van de culturele identiteit en omdat seksueel geweld zowel een symbolische als een politieke boodschap bevat, wordt dergelijk geweld inmiddels als oorlogsstrategie gebruikt.
Door dit nieuwe karakter van de conflicten, zijn er slechts weinig manieren om meisjes en vrouwen te beschermen en is het daarom cruciaal om de preventieve maatregelen aan te scherpen. Maar preventieve maatregelen komen niet zomaar tot stand. Door middel van een vroegtijdig waarschuwings- en reactiesysteem moeten er concrete acties ondernomen en uitgedacht worden, die vervolgens kunnen worden toegepast. Seksueel geweld, verkrachtingen en prostitutie die in verband worden gebracht met de strijdkrachten zijn signalen die wijzen op mogelijke conflicten, net als de afname van het aantal vrouwen dat actief is in het maatschappelijk middenveld en binnen politieke partijen, zoals het geval was in Afghanistan.
Daarom wil ik allereerst het belang benadrukken van dit vroegtijdige waarschuwingssysteem. Ten tweede is het essentieel dat vrouwen bij alle fasen van het vredesproces betrokken worden, omdat zij niet vastzitten in de traditionele modellen van conflictgedrag, of in ieder geval niet in dezelfde mate als mannen. Dit zijn de stappen die gezet moeten worden, maar nog niet zijn genomen, en daarom verzoeken wij quota in te stellen om er op die manier voor te zorgen dat vrouwen deelnemen aan alle vredesonderhandelingen. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, seksueel geweld en martelingen van vrouwen en meisjes komen voor tijdens ieder gewapend conflict. Vrouwen zijn echter geenszins altijd het slachtoffer. Er zijn heel veel actiegroepen waarin vrouwen strijden voor de dialoog, vrede en verzoening. Dat betekent dat vrouwen ook een actieve rol spelen met een groot sociaal potentieel, en de internationale gemeenschap moet alles in het werk stellen om daarvan optimaal gebruik te maken.
De belangrijkste eis in resolutie 1325 is volgens mij de volgende: "Vrouwen moeten in de nationale, regionale en internationale instellingen en mechanismen voor het voorkomen, beheersen en oplossen van conflicten op alle besluitvormingsniveaus beter vertegenwoordigd zijn." We moeten deze eis kracht bijzetten door concrete doelstellingen te formuleren, zoals quota. Wie tegen concrete quota is wil de tekst vrijblijvend houden, zo gaat dat altijd, en dat is koren op de molen van diegenen die vrouwen om welke reden dan ook buiten het politieke proces willen houden.
Ik had graag gezien dat de Commissie heel concrete eisen voor de korte en de lange termijn had gesteld voor het omzetten van de resolutie. Het is ook heel belangrijk dat we bij de humanitaire hulp sterk de nadruk leggen op . Op dat vlak verwacht ik meer concrete maatregelen en wil ik horen hoe de Commissie deze resolutie concreet ten uitvoer zal leggen. 
Godfrey Bloom (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik maak me werkelijk grote zorgen over dit verslag: het komt op de proppen met het concept van positieve discriminatie. Ik moet, zoals gewoonlijk, zeggen dat ik in mijn hele leven nog niet zo veel onzin heb gehoord als vandaag. Het is duidelijk dat niemand hier enige ervaring in de strijdkrachten heeft.
Ik heb lang in het Britse leger gediend en ik ben lid van de Commissie inzake de strijdkrachten van het Verenigd Koninkrijk. Ik kan u zeggen dat ik recentelijk op zee ben geweest op Britse schepen met vrouwen die navigatieofficier of piloot zijn en allerlei zéér complexe en hoge functies vervullen in de Britse strijdkrachten.
Wat zou u ervan vinden als u kapitein van een schip was en u kreeg een navigatieofficier toegewezen die kapitein-luitenant-ter-zee is en vrouw? Kunt u haar vertrouwen of niet? Heeft ze die rang omdat ze goed is in haar vak, of omdat ze deel is van een quotum? Laten we een eind maken aan die rare onzin van mensen die geen enkele ervaring in de strijdkrachten hebben! 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde mevrouw De Keyser oprecht feliciteren met het engagement waarvan ze blijk heeft gegeven in het aan ons Parlement voorgelegde initiatiefverslag. Ze heeft zowel de situatie van vrouwen in gewapende conflicten als hun rol bij vredesprocessen op methodische wijze geanalyseerd.
De moed van veel vrouwen die met tegenspoed worden geconfronteerd ontkracht het cliché dat vrouwen in gewapende conflicten de meest kwetsbare leden van de bevolking zijn. Wanneer er oorlog uitbreekt, kunnen vrouwen niettemin groot gevaar lopen. Een aantal van deze risico’s geldt weliswaar voor hun hele gemeenschap, maar andere gevaren hangen direct samen met het feit dat ze vrouw zijn. Miljoenen vrouwen worden getroffen door de gevolgen van de vicieuze cirkel van armoede, discriminatie en fanatisme, en zij zijn vaak degenen die het meest te lijden hebben onder gewapende conflicten, voornamelijk vanwege reeds bestaande verschillen tussen de geslachten tan aanzien van geletterdheid, gezondheid en inkomen. Discriminatie van vrouwen is zowel de oorzaak als het gevolg van de ontberingen waaraan ze in oorlogstijd blootstaan.
Humanitaire hulpverleners moeten dit absoluut in gedachten houden en vrouwen rechtstreeks raadplegen en nauw betrekken bij alle activiteiten die ten behoeve van hen ondernomen worden, zodat zij en hun kinderen hun recht op menselijke waardigheid en integriteit ten volle kunnen uitoefenen. De stem van vrouwen wordt nog altijd niet gehoord bij vredesonderhandelingen, en met hun wensen en belangen wordt geen rekening gehouden in vredesverdragen. In het verslag wordt aangetoond dat de maatregelen die zijn genomen op grond van het actieplatform van Peking tien jaar later nog altijd niks hebben uitgehaald. Het is duidelijk dat het lot van vrouwen in oorlogssituaties alleen kan worden verbeterd als de politieke wil hiertoe bestaat.
Mevrouw de commissaris, u hebt daarvoor het bewijs geleverd. De regering en de internationale en regionale instellingen moeten erop toezien dat op alle niveaus meer vrouwen deelnemen aan alle fora en activiteiten die betrekking hebben op vrede, en laten we niet vergeten dat in de opleiding van aanklagers, rechters en andere gezagsdragers aandacht moet worden besteed aan de verschillen tussen de seksen. 
Britta Thomsen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het vandaag voorliggende verslag is van groot belang en ik ben blij dat dit onderwerp nu de aandacht krijgt. Ik ben met name ingenomen met de nadruk die nu wordt gelegd op de rol van de vrouw als vredestichter. Tijdens oorlogen en andere conflicten zijn het juist de zwakste groepen waar de eerste slachtoffers vallen: vrouwen, kinderen en ouderen. Vrouwen staan bloot aan geweld, verkrachting en nog afschuwelijker wreedheden. We moeten vrouwen echter niet alleen als slachtoffer zien, want ze kunnen een belangrijke bijdrage leveren tot de totstandkoming van vrede, de herintegratie van kindsoldaten en de opzet van een politieke dialoog tussen de strijdende partijen. Het is belangrijk dat we zorgen voor voldoende middelen voor projecten waarin vrouwen actief kunnen meewerken aan het oplossen van conflicten. Het is belangrijk dat we zorgen voor meer samenwerking met plaatselijke vrouwenorganisaties en dat we hameren op de noodzaak om het genderaspect op te nemen in vredesonderzoek, en in de preventie en oplossing van conflicten.
Ik dank mevrouw De Keyser voor dit belangrijke verslag en voor haar uitstekende werk. Ik hoop dat de Commissie dit verslag overneemt en direct een begin maakt met praktische maatregelen die verbetering zullen brengen in de situatie van vrouwen in gewapende conflicten. 
Teresa Riera Madurell (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur voor haar verslag over een dat bijzonder gevoelig ligt, omdat vrouwen extra worden getroffen door gewapende conflicten. De meeste vluchtelingen en ontheemden zijn vrouwen en kinderen. Vrouwen dragen de zorg voor hun gezin en staan aan meer gevaren bloot dan mannen, onder meer het gevaar verkracht te worden. Dit vrouwendrama speelt zich in alle conflicten af.
Naar alle waarschijnlijkheid waren het echter geen vrouwen die de beslissingen namen die tot die situatie hebben geleid, want op plekken waar wordt besloten over veiligheidsbeleid en aan de onderhandelingstafels is vrijwel geen vrouw te vinden.
Ondanks de aanbevelingen van het actieplatform van Peking, ondanks resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad, waarin wordt aanbevolen om vrouwen te betrekken bij alle vredesprocessen, en ondanks dat wij vrouwen veel ervaring hebben met het geven, het behoeden en het verzorgen van leven, met het moedig strijden om het bestaan, met onderhandelen en het sluiten van overeenkomsten, bestaan de meeste NGO's die een actieve rol spelen in de vredesbesprekingen en in de wederopbouw in de jaren na een conflict, paradoxaal genoeg uit vrouwen. Vanuit de instellingen moeten we deze vrouwen steunen en bijstaan en moeten we maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat er meer vrouwen deelnemen aan de besluitvorming over onze gezamenlijke toekomst, want de ondervertegenwoordiging van vrouwen, geachte afgevaardigden, wijst bovendien op een democratisch tekort. 
Benita Ferrero-Waldner
   , Mijnheer de Voorzitter, allereerst wilde ik mevrouw De Keyser opnieuw bedanken voor dit zeer uitgebreide en zeer evenwichtige verslag. De benadering van de Commissie, die ik uitvoerig heb toegelicht, komt ook volledig tot uiting in dit verslag.
Eén cruciaal aspect dat alom bijval kreeg tijdens het debat was onderwijs en opleiding. Het is een hoofddoel van onze benadering en van de actieplannen in het kader van het nabuurschapsbeleid. We moeten vrouwen opleiden: we moeten ze opleiden zodat ze hun rol in de samenleving kunnen vervullen – een politiekere rol en een rol binnen die fora die uiteindelijk zullen leiden tot vredesonderhandelingen. We zijn hiermee bezig, niet alleen als onderdeel van het nabuurschapsbeleid, maar bijvoorbeeld ook in Latijns-Amerika – waarover we hebben gesproken tijdens de top – en meer algemeen in het kader van de mainstreaming.
In dit verband wil ik er ook graag op wijzen dat we bezig zijn een euromediterrane ministersconferentie te organiseren die specifiek zal gaan over de volgende vraag: hoe kunnen we de maatschappelijke rol van vrouwen in deze regio verbeteren? Vrouwen moeten zelf in staat zijn veel meer politieke taken op zich te nemen. Over twee weken zal een voorbereidende bijeenkomst plaatsvinden in Rabat.
Ten aanzien van preventie ben ik het er absoluut mee eens dat vrouwen hiervan meer moeten profiteren. Een realistische benadering zou kunnen zijn om de partijen die onderhandelen over vrede te stimuleren veel meer vrouwen hierbij te betrekken. Dat is veel realistischer dan het vaststellen van quota: het is niet aan ons om quota vast te stellen, maar we moeten wel tegen de betrokken partijen zeggen dat ze ook moeten denken aan de andere helft van de samenleving, namelijk vrouwen. Ik ben het er helemaal mee eens dat we dit punt nader en grondiger moeten bestuderen.
Tot slot zullen we in onze nieuwe ontwikkelingsstrategie meer het accent leggen op gendergelijkheid in ontwikkelingssamenwerking. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats. 

De Voorzitter.
   – De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Zijn er opmerkingen? 
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte collega’s, ik zou een beroep willen doen op artikel 145 van ons Reglement. Dit artikel gaat over persoonlijke feiten. Er is een opmerking gemaakt die op mijn persoon betrekking had, en daarom wil ik een beroep doen op het Reglement.
De heer Rogalski heeft tijdens de vorige avondvergadering een opmerking gemaakt. Ik heb het recht om daarop te reageren en maak daarvan dan ook gebruik. We hebben in het Parlement nog niet veel gehoord van de heer Rogalski en ik kende hem nog helemaal niet, maar hij heeft mij een kind van Karl Marx en Rosa Luxemburg genoemd. Dat is natuurlijk een prachtige formulering.
Biologisch is het weliswaar niet mogelijk, maar u zult er toch begrip voor hebben, mijnheer de Voorzitter, dat ik er trots op ben dat extreem rechts applaudisseert voor een dergelijke formulering. Ik beschouw dat als een grote eer.
Maar, mijnheer de Voorzitter, dat is niet wat ik hier wilde zeggen. De heer Rogalski heeft een opmerking over homoseksuelen gemaakt, die ik hier zou willen citeren. Hij heeft gezegd: homoseksuelen zijn nutteloos, omdat ze zich niet kunnen voortplanten. Dat is het taalgebruik dat we gisteren bekritiseerd hebben, dat is mensonterende taal, en daarvoor is in het Parlement geen plaats!
Uw collega die de vergadering gisteren voorzat heeft het klaarblijkelijk niet nodig gevonden in te grijpen, en daarom zou ik u willen vragen om de notulen erop na te lezen en te kijken welke strafmaatregelen het Parlement op kan leggen aan iemand die zo iets vreselijks zegt.
De Voorzitter.
   – We hebben nota genomen van uw opmerking, mijnheer Schulz. 
Bogusław Rogalski (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Schulz, ik heb uw handelen inderdaad vergeleken met de activiteiten van Marx en van Rosa Luxemburg, maar helaas klopt uw bewering over wat ik gezegd zou hebben over homoseksuelen niet. Ik heb gezegd, dat de Poolse regering, en ik steun deze houding, zich verzet tegen pornografische parades van homoseksuelen, en dat is iets heel anders, mijnheer Schulz. Ik verzoek u op te houden met het verdraaien van de waarheid in dit Parlement, want u hebt meermaals uw positie als leider van de Sociaal-democratische fractie misbruikt om de uitspraken van afgevaardigden te belasteren. Houdt u daar alstublieft mee op. 
Maciej Marian Giertych (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik doe een beroep op artikel 145, lid 1, van het Reglement. In de notulen van de vergadering van gisteren staat een verklaring van de voorzitter van de Sociaal-democratische fractie, de heer Schulz, die, zoals hij heeft bevestigd, zich ook uitsprak namens de voorzitters van andere fracties, de collega’s Wurtz, Frassoni, Watson en Poettering. Zijn verklaring bevatte enkele onwaarheden die mij, als lid van de Poolse Gezinsliga, mede worden toegeschreven.
Het is niet juist, dat de Poolse Gezinsliga, haar voorzitter en haar vice-voorzitter, mijn zoon Roman Giertych, of welk lid van de partij dan ook zich racistisch heeft uitgelaten of zou hebben opgeroepen tot geweld tegen homoseksuelen of mensen die van plan waren mee te lopen in de Gelijkheidsparade in Warschau. De heer Schulz en zijn collega's zijn slecht geïnformeerd. Zijn uitspraken zijn beledigend voor mij persoonlijk, voor mijn partij en voor Polen. Ik vind het met name schandalig dat de Poolse Gezinsliga vergeleken wordt met de Duitse nazi’s. Die democratisch gekozen Duitse regering had een programma om homoseksuelen en andere groepen mensen die hen niet bevielen, uit te roeien. In Polen zijn er nooit dergelijke ideeën geweest, ze zijn er niet, en komen er ook niet. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een verzoek aan u. Punt 9 op de agenda is eigenlijk de stemming over het verslag-Hughes. Stephen Hughes was uit hoofde van zijn functie in Luxemburg, en is op weg naar Straatsburg. Ik heb een verzoek aan u, waar ook de voorzitter van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken achterstaat: kunnen we pas aan het einde van de stemmingen van vandaag over dit verslag stemmen? 

Jürgen Schröder (PPE-DE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, in ontwikkelingslanden zijn de kleine en middelgrote ondernemingen vaak micro-ondernemingen. Een van de problemen waarmee zij kampen is dat ze vaak in de informele economie werken. Daarom is het belangrijk dat het eigendom van deze ondernemers erkend wordt, en dat geldt – en ik zeg dit niet als plichtpleging – vooral ook voor vrouwelijke ondernemers.
Registratie in het kadaster, oftewel erkenning van de wettelijke eigendomsrechten, is ook in de ontwikkelingslanden de sleutel tot het succes van het MKB. Ik zou iedereen willen bedanken die heeft meegewerkt aan dit verslag, dat in de Commissie ontwikkelingssamenwerking met eenparigheid van stemmen is aangenomen. Ik verzoek het Parlement hieraan de grootst mogelijke steun te geven. 

Marc Tarabella (PSE ).
   – Ik weet niet op welk artikel van het Reglement ik mij moet beroepen, maar er is een probleem met de Franse vertaling. Er zijn verscheidene stemmingen geweest waarbij de stemmen “tegen” verward zijn met de onthoudingen: de onthoudingen en de tegenstemmen zijn omgedraaid. Ik wilde niet wachten tot de stemmingen voorbij waren om uw aandacht hierop te vestigen. 

Maria Badia i Cutchet (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit amendement betreft de complementariteit van dit programma met het werk dat momenteel wordt verricht door de VN-groep op hoog niveau voor de alliantie van beschavingen. Het luidt letterlijk als volgt: "De Commissie moet zorgen voor complementariteit met de werkzaamheden van de VN-groep op hoog niveau voor de alliantie van beschavingen en met alle andere initiatieven voor samenwerking met derde landen, in het bijzonder met ontwikkelingslanden, die voor de doelstellingen van het Europees Jaar van de interculturele dialoog van belang zijn.".


Simon Coveney (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik doe een beroep op artikel 132, in combinatie met artikel 170, om namens de PPE-DE-Fractie voor te stellen de stemmingen over de ontwerpresoluties met betrekking tot Guantánamo twee weken uit te stellen, tot de volgende vergaderperiode in Straatsburg. De reden is dat een delegatie van vier afgevaardigden van verschillende politieke partijen net terug is van een bezoek aan Guantánamo. Helaas hebben zij niet de kans gehad om bij te dragen aan de resolutie waarover we vandaag stemmen. Mijn fractie is van mening dat dit korte uitstel de betrokken afgevaardigden de tijd geeft om aan hun fracties verslag te doen van hun bezoek en om te helpen bij het opstellen van een betere tekst waarin wordt opgeroepen tot sluiting van Guantánamo Bay, een tekst die hopelijk door alle fracties gesteund zal kunnen worden. De tekst zal op die manier maximale steun krijgen en dat zal de geloofwaardigheid van het Parlement in de aanloop naar de Top EU-VS van eind juni vergroten. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou dit voorstel willen steunen. Ik sta achter de conclusie van deze resolutie, ik ben van mening dat de regels van de rechtsstaat hier worden geschonden, en dat dit kamp moet worden gesloten. De motivering en de argumenten zijn in allerlei opzichten echter niet meer actueel Als we maximale invloed uit willen oefenen op de manier waarop dit wordt aangepakt, moeten we volgens mij actueel zijn. We moeten voor de top met een zo groot mogelijke meerderheid een standpunt bepalen, want dat kan effect sorteren. Daarom vraag ik om uw steun voor het voorstel van de heer Coveney.
Francis Wurtz (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik denk niet dat we een ambigu signaal moeten afgeven bij een zo cruciaal vraagstuk. We kennen de situatie in Guantánamo. We zijn hierover geïnformeerd door de Verenigde Naties en door internationale organisaties. Uitstel, ook al is het met tegenzin, zou dan ook worden opgevat als een blijk van aarzeling terwijl het een onderwerp betreft waarover we uiterst duidelijk moeten zijn. Ik ben derhalve van mening dat we hierover vandaag moeten stemmen.


Elmar Brok (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou het Parlement en ook de indiener van het amendement een voorstel willen doen. Als rapporteur zou ik u kunnen aanbevelen om hiermee in te stemmen wanneer de indiener van het amendement aanvaardt dat de voorgestelde Engelse tekst eindigt bij het woord "". Dan zou de laatste zin dus wegvallen. Als u daarmee instemt, mijnheer Brie, zou ik het Parlement kunnen aanbevelen om hiervoor te stemmen. Ik zie dat de heer Brie knikt. Dan stel ik voor dat we stemmen over de tekst tot het woord "". Het tweede deel is dus ingetrokken, en dan kunnen wij hier voorstemmen. 


Erika Mann (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, op de lijst van de stemmingen staat dat we eerst moeten stemmen over amendement 18, en dan over paragraaf 7, en wel in vier onderdelen. We moeten als volgt te werk gaan: eerst moeten we stemmen over amendement 18, dat overeenstemt met de stemmingen in onderdelen die zijn aangevraagd, zonder de volgorde te verstoren. Ik stel echter voor om niet te stemmen over deel 1, omdat dat identiek is met 2, 3 en 4. Het enige verschil is dat voor 2, 3 en 4 stemmingen in onderdelen zijn aangevraagd, terwijl in deel 1 is voorgesteld om tegelijk over 2, 3 en 4 te stemmen.
Ik zou trouwens nog graag iets willen aanvullen. Het voorstel voor een stemming in onderdelen over de delen 2, 3 en 4 geldt alleen maar voor de amendementen op de Engelse taalversie, en niet voor de andere taalversies. Ik hoop dat dit helder was.

Erika Mann (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dit is heel eenvoudig. Ik wil "en biodiesel" toevoegen na het woord "bio-ethanol" in amendement 15. 


Margarita Starkevičiūtė (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zal de tekst van mijn amendement voorlezen:
"wijst erop dat de Commissie, telkens als zij een evaluatie heeft uitgevoerd, haar bevindingen over de landen die worden geacht nog niet klaar te zijn om toe te treden tot de eurozone, zal openbaar maken en deze overleggen aan het Parlement teneinde een hoog niveau van transparantie en verantwoording van het besluitvormingsproces in de EU te waarborgen". 

Werner Langen (PPE-DE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, in de Commissie economische en monetaire zaken hebben we met een zeer ruime meerderheid besloten om in dit verslag geen individuele landen te beoordelen, maar alleen in te gaan op de voorwaarden voor de toetreding tot de eurozone.
Op basis van dat besluit heb ik aanbevolen de drie amendementen van de Liberalen af te wijzen. Gisteravond om 23.05 uur heb ik echter gehoord dat de Sociaal-democraten zich niet meer aan deze lijn houden. Daarom zou ik de plenaire vergadering willen voorstellen om anders te stemmen. Ik zou graag willen dat het Parlement "ja" zegt tegen Slovenië en tegen de amendementen 1 en 3 over Estland, maar dat we amendement 2 van de Liberalen met kracht afwijzen. Daarin wordt namelijk gesteld dat de Commissie en de Europese Centrale Bank grove fouten hebben gemaakt bij de beoordeling van de situatie in Litouwen, en dat de Commissie derhalve een herziene versie van haar convergentieverslag moet voorleggen.
Vrijwel iedereen in deze zaal is voorstander van een snelle uitbreiding van de eurozone. Als we als Parlement echter geloofwaardig willen blijven, als we willen dat anderen ons serieus nemen, dan mogen we niet ingaan tegen de bepalingen in het Verdrag en tegen de criteria van Maastricht. Daarom zou ik u willen vragen om tijdens de hoofdelijke stemming tegen amendement twee te stemmen, en voor de amendementen 1 en 3. 

Ieke van den Burg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de inhoud van amendement 2 toelichten. Het bevat geen kritiek op de Commissie, zoals de heer Langen zei. Wij hebben in onze fractie altijd gezegd dat we de Commissie steunen bij de handhaving van de Verdragen en de protocollen bij de Verdragen. In dit amendement – dat is ingediend door de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa en dat wij steunen – wordt gesteld dat we het negatieve aanbeveling met betrekking tot Litouwen betreuren. Dat is geen kritiek op de Commissie. We betreuren het dat het is zoals het is en we hebben een paar kritische kanttekeningen gemaakt over de criteria in de tekst, die door iedereen gesteund worden.

Ieke van den Burg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijn mondelinge amendement is niet meer dan een technisch amendement, dat bedoeld is om het woord "alle" te schrappen. We kunnen niet zeggen dat de uitbreiding van de eurozone behoort tot de verantwoordelijkheid van "alle" lidstaten, aangezien voor twee lidstaten – het Verenigd Koninkrijk en Denemarken – een "opt-out-clausule" geldt. 


Lívia Járóka (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een mondeling amendement willen indienen. Ik wil dat de eerste paragraaf van mijn verslag als volgt gaat luiden: "is verheugd over het voorstel tot oprichting van een Europees Genderinstituut en dringt erop aan dat het instituut zich intensief richt op de situatie van vrouwen die het slachtoffer zijn van veelvuldige discriminatie, met inbegrip van Roma-vrouwen;". 

Viktória Mohácsi (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik stel voor overweging B helemaal te schrappen – en de ALDE-Fractie heeft zich hiervoor gisteren zelfs al uitgesproken – omdat er geen bewijs is dat de patriarchale tradities tot gevolg hebben dat Roma-vrouwen niet kunnen bevallen wanneer zij willen.
Lívia Járóka (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, deze paragraaf is helemaal niet op die manier bedoeld. Dit is al besproken met alle schaduwrapporteurs en we hebben bezwaar tegen dit amendement. 


Véronique De Keyser (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de Fractie de Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft me laten weten dat ze al haar amendementen zal intrekken, met uitzondering van amendement 10. Daarom vraag ik mijn fractie en al mijn collega’s om dit amendement, dat betrekking heeft op Kosovaarse vrouwen, te steunen. 

Graham Booth (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de handelingen laten opnemen dat toen we minder dan een uur geleden met stemmen begonnen, 621 afgevaardigden hun stem uitbrachten in dit Parlement; bij de laatste hoofdelijke stemming waren dat er nog maar 405 – 216 afgevaardigden hebben dit Parlement verlaten tijdens de stemmingen. Wij hebben geen vertrouwen in dit belachelijke stemsysteem. 
Jean-Paul Gauzès (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde alleen weten waarom de stemming over dit verslag, waarvoor een gekwalificeerde meerderheid vereist is, is uitgesteld tot het einde van de vergadering terwijl we heel goed weten dat sommige afgevaardigden dan reeds vertrokken zullen zijn.
De Voorzitter.
   – Het is heel eenvoudig. Er werd, als ik het wel heb, aan het begin van de stemmingen een verzoek ingediend door de heer Swoboda en de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, waarvan de heer Hughes lid is. Dit verzoek werd ingewilligd, aangezien niemand in het Parlement hiertegen bezwaar had, en daarom werd de stemming verschoven. Men verkeerde immers in de veronderstelling dat de heer Hughes later zou komen.
Het spijt mij ten zeerste, maar dit vraagstuk had aan het einde aan de orde gesteld kunnen worden en de stemming had dan uitgesteld kunnen worden. Dat is evenwel niet gebeurd, en daarom houden wij ons aan de agenda. 
Stephen Hughes (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, u heeft helemaal gelijk, ik was vanochtend bij een vergadering in Luxemburg en moest als de bliksem terug om hier te kunnen stemmen. In dat opzicht ben ik dus blij dat de stemming is uitgesteld. Aan de andere kant had waarschijnlijk niemand kunnen voorzien dat het aantal aanwezigen zo drastisch zou dalen. Ik zal me neerleggen bij uw advies, maar als ik het me goed herinner is er een artikel in het Reglement op grond waarvan ik om uitstel van de eindstemming kan vragen tot de volgende stemmingsronde. Als dat zo is, wil daarvan graag gebruik maken.
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als ik de rapporteur goed heb begrepen wil hij de eindstemming uitstellen tot de volgende vergaderperiode, omdat deze procedure zo onfortuinlijk is verlopen. Daarvoor zijn we echter allemaal samen verantwoordelijk.
Het uiteindelijke resultaat heeft wel aangetoond dat de hele stemming, niet alleen de eindstemming, ook de stemming over de amendementen, niet volgens de juiste procedure is verlopen. De regel luidt dat onderwerpen die vallen onder de medebeslissingsprocedure aan het begin van de stemmingen aan de orde komen. We hebben ons niet aan onze eigen regel gehouden, en nu blijkt dat dit een fout was. 

 – Hiermee is de stemming beëindigd. 
Avril Doyle (PPE-DE ),
   Gezien het belang van dit verslag heb ik voorgestemd, maar ik ben het niet eens met de opmerking over belastingharmonisatie in dit overigens uitstekende verslag. Aangezien wij maar één stem tot onze beschikking hadden, kon ik mijn bedenkingen over het harmonisatievoorstel niet afzonderlijk van de eindstemming laten vastleggen. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   – Ik wil de heer Chatzimarkakis gelukwensen met zijn uitstekende verslag over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie (2007-2013), dat op een goed tijdstip komt. Ik steun dit verslag, en dat geldt vooral voor het idee om het kaderprogramma af te stemmen op eventuele aanvragers. Dat zijn immers de rechtstreeks belanghebbenden.
Eventuele kandidaten moeten inderdaad nog voor ze een aanvraag indienen informatie kunnen verkrijgen over de steun die ze uit hoofde van dit kaderprogramma kunnen ontvangen.
Ik ben het met de rapporteur eens dat we in de context van dit kaderprogramma moeten proberen één “loket” te creëren. Dat zal het contact met de belanghebbenden vergemakkelijken.
Ik ben het ook met hem eens dat we de aanvraagprocedures moeten vereenvoudigen.
Tot slot wil ik er graag op wijzen dat dit kaderprogramma heel belangrijk is voor KMO’s in de verschillende regio’s van de Europese Unie, en dan met name voor KMO’s in de ultraperifere regio’s. De KMO’s uit laatstgenoemde regio’s moeten steun ontvangen uit hoofde van dit kaderprogramma, dat tot doel heeft ze te helpen bij het overwinnen van de problemen waarmee ze kampen op grond van artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ),
   . Ik sta achter de inhoud van dit verslag, maar ben van mening dat het door de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken voorgestelde amendement 21, waarin de Europese Commissie wordt opgeroepen maatregelen te identificeren ter coördinatie van het belasting- en premiebeleid van de lidstaten, niet thuishoort in een verslag waarvan men beweert dat het de innovatie en het concurrentievermogen stimuleert; integendeel, alleen door in de gehele EU meer concurrentie tussen KMO's en andere bedrijven aan te moedigen ten aanzien van hun uiteenlopende fiscale verplichtingen en andere variabele marktomstandigheden zal een echt concurrerende en innovatieve markt voor alle Europese bedrijven worden verwezenlijkt. 
Lydia Schenardi (NI ),
   Kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s) vormen de economische spil waar onze lidstaten om draaien; zij scheppen banen en welvaart. Daarom kunnen we het streven van de rapporteur om ze een prominentere plaats te geven in het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie alleen maar toejuichen. Vanwege de moordende economische concurrentie die heden ten dage wereldwijd woedt, kunnen KMO’s heel vaak alleen overleven dankzij technologische vooruitgang, hoe gering ook, die altijd geld kost en waaraan voortdurend moet worden gewerkt.
Daarom zouden we graag zien dat kleine bedrijven nu echt eens toegang krijgen tot dit programma. Kleine ondernemingen moeten doeltreffend voorgelicht worden over de steun die ze kunnen krijgen, en niet alleen ondernemingen die de financiële armslag hebben om specialisten in te schakelen voor het binnenhalen van subsidies. De regels voor deelname aan deze programma’s moeten echt eenvoudig en transparant zijn, en het samenstellen van dossiers moet voor KMO’s geen exorbitant hoge kosten met zich meebrengen. Consistentie en complementariteit met andere Europese programma’s, en vooral met het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, moet worden gewaarborgd. De vraag naar betere communautaire regelgeving die eenvoudiger is en nauwer aansluit op het subsidiariteitsbeginsel mag niet meer de eindeloos herhaalde maar nooit toegepaste slogan zijn die het in de afgelopen twintig jaar is geweest. We zullen zien hoe het gaat als we het in de praktijk brengen. 
Derek Roland Clark (IND/DEM ),
   Ik geef mijn volledige steun aan alle initiatieven die tot doel hebben de groei van het midden- en kleinbedrijf in ontwikkelingslanden te bevorderen. Wij kunnen dit verslag echter niet steunen omdat de tenuitvoerlegging van EU-praktijken en -beleid in veel gevallen juist heeft geresulteerd in de verarming van ontwikkelingslanden. De UK Independence Party is sterk van mening dat ontwikkelingslanden meer hebben aan overeenkomsten met individuele natiestaten. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
    Er bestaat geen twijfel over dat kleine en middelgrote ondernemingen een zeer belangrijke rol spelen in de economie van landen. In ontwikkelingslanden waar geen grote ondernemingen zijn, is het vanzelfsprekend belangrijker om te zorgen voor een institutioneel kader dat het kleine en middelgrote ondernemingen mogelijk maakt om er te opereren. Het is echter niet de taak van het Europees Parlement om te dicteren welke voorwaarden zouden moeten gelden in de ontwikkelingslanden. Ieder land, zowel in de EU als in de rest van de wereld, heeft recht op zijn eigen ontwikkelingen en heeft het recht deze vorm te geven. Daarom heb ik vandaag tegen dit verslag gestemd. 
Carl Lang (NI ),
   Aanhoudende economische problemen in ontwikkelingslanden, met name in Afrika, staan groei in de weg en, erger nog, lokken oorlogen en hongersnoden uit. Naast de mondialisering is de voornaamste oorzaak van de problemen gelegen in wijdverbreide corruptie op nationaal en lokaal niveau. Deze misstand houdt overigens verband met gebrekkig toezicht op en oneigenlijk gebruik van nochtans omvangrijke internationale hulp.
Net als bij ons moeten gezinnen daar kunnen leven van hun werk. Landbouw, nijverheid en industrie moeten het hoofd boven water houden, terwijl ook de tertiaire sector moet groeien binnen een gezond maatschappelijk kader, waardoor een deugdelijke economische en sociale kringloop mogelijk wordt. Dit ideaal mag geen excuus zijn voor dagdromerij. Ja, we willen en moeten kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s) in ontwikkelingslanden steunen, maar zolang "samenwerking" gepaard gaat met "corruptie" zal het onmogelijk zijn deze landen te helpen de verantwoordelijkheid te nemen voor de welvaart van hun bevolking.
Het opnieuw definiëren van gecontroleerde en voorwaardelijke samenwerking mag niet als excuus worden gebruikt om deze landen in de watten te leggen, maar is bedoeld om ze op eigen benen te laten staan en een verantwoordelijkheidsgevoel te ontwikkelen. Deze nieuwe samenwerking zal jongeren in deze landen weer hoop geven, zodat ze uiteindelijk niet als illegale immigranten aanspoelen op de kusten van een Europa dat zich al geen raad weet met zijn eigen werklozen. 
Vittorio Agnoletto (GUE/NGL )
   –Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot de stemming over geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik wil ik slechts opmerken dat, nadat het patent dat wordt verleend aan farmaceutische multinationals in de eerste lezing met zes maanden is verlengd, ik van mening ben dat het veel te ver zou gaan om de overgangsperiode waarbinnen het aanvullende beschermingscertificaat aangevraagd kan worden, te verlengen van twee naar vijf jaar.
Ik heb daarom tegen amendement 18 gestemd, ook omdat de voordelen voor de pediatrische populatie niet wetenschappelijk onderbouwd kunnen worden. Daarbij zou de aanneming van het amendement wel eens kunnen aanzetten tot onderzoek naar pediatrische indicaties voor medicijnen voor volwassenen, hetgeen compleet tegen de doelstellingen van de verordening indruist. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   – In de Europese Unie is er in de openbare gezondheidszorg al lange tijd sprake van een lacune, als gevolg waarvan we in sommige gevallen afhankelijk zijn geweest van de Amerikaanse of Aziatische farmaceutische industrie. Dit voorstel van de Commissie is bedoeld om die lacune te vullen.
Het is beter om voor kinderen specifieke geneesmiddelen te ontwikkelen, in plaats van lagere doses van voor volwassenen bestemde geneesmiddelen toe te dienen. Zulke specifieke medicijnen zijn beter afgestemd op hun stofwisseling; ze zullen dus beter en sneller werken.
We creëren hiermee een heel belangrijke maatregel die eventuele risico’s zoveel mogelijk moet wegnemen en moet verzekeren dat de behandeling van een kwetsbare groep – kinderen – doeltreffend kan verlopen. Vastgelegd is ook dat er een risicobeheerssysteem moet zijn opgezet voordat dergelijke geneesmiddelen op de markt kunnen worden gebracht.
De rapporteur legt er de nadruk op dat er het nodige onderzoek moet worden uitgevoerd om te garanderen dat dergelijke geneesmiddelen door kinderen gebruikt kunnen worden. Die voorwaarde mag de ontwikkeling van geneesmiddelen voor volwassen evenwel niet hinderen of vertragen. In bepaalde gevallen is het dus toegestaan een verzoek in te dienen om het plan voor pediatrisch onderzoek uit te stellen, zonder dat dit gevolgen heeft voor het op de markt brengen van de voor volwassenen bestemde versie van het geneesmiddel in kwestie.
Ik steun daarom het voorstel van de Commissie en dit verslag van mevrouw Grossetête. 
Gérard Deprez (ALDE ),
   – Met het goedkeuren van deze aanbeveling betreffende geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik en dankzij de bereikte overeenstemming tussen het Parlement en de Raad, kunnen kinderen voortaan beschikken over geneesmiddelen die afgestemd zijn op hun specifieke stofwisseling in plaats van dat ze lage doses voorgeschreven krijgen van medicijnen die bedoeld zijn voor volwassenen.
Ik geloof dat we hierbij geprobeerd hebben alle voorwaarden te combineren die noodzakelijk zijn om in Europa specifiek voor kinderen bedoelde farmaceutische vormen in te voeren: bepalingen betreffende subsidies voor innovatie en onderzoek door laboratoria (met vooral het beschermingscertificaat dat zes maanden langer geldig is), het in kaart brengen van specifieke therapeutische behoeften binnen de pediatrie, de eis om van nieuwe geneesmiddelen ook een pediatrische vorm te ontwikkelen, maatregelen om ervoor te zorgen dat geneesmiddelen in alle lidstaten verspreid worden wanneer ze eenmaal ontwikkeld zijn, maar ook speciale afwijkingen om te garanderen dat de ontwikkeling van pediatrische producten het aanbod van geneesmiddelen voor volwassenen niet in gevaar brengt.
Dit is een concreet voorbeeld van de toegevoegde waarde van een communautaire verordening: één lidstaat zou zelf nooit in staat zijn geweest een dergelijk beleid voor specifieke medicijnen te bevorderen. 
Edite Estrela (PSE ),
   – Ik heb in de tweede lezing vóór het verslag-Grossetête over geneesmiddelen voor pediatrisch gebruik gestemd. De stofwisseling bij kinderen wijkt af van die van volwassenen en daarom geloof ik dat een goed idee is om de ontwikkeling van specifieke geneesmiddelen voor kinderen te bevorderen.
De oprichting van een Comité pediatrie binnen het Europees Geneesmiddelenbureau zal ertoe bijdragen dat we het wetenschappelijk onderzoek op dit gebied kunnen volgen. Belangrijk is vooral dat het aantal wetenschappelijk tests beperkt blijft tot het absoluut noodzakelijke aantal. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   In overeenstemming met zijn reactie op deze zaak in eerste lezing stemt Junilistan uit principiële overwegingen tegen het verslag. Wij zijn er volledig voor dat vrouwen en mannen gelijk worden behandeld in arbeid en beroep. Dit is een essentieel terrein waarop internationale organisaties als de IAO goed werk verrichten. Wij vinden dat de EU dit soort kwesties niet dient te reguleren in vergaande verslagen die veel weg hebben van politieke programma’s. De EU moet geen zeggenschap hebben over werktijdenregelingen, ouderschapsverlof en andere belangrijke nationale onderwerpen. Dit zijn zaken die de lidstaten beter onafhankelijk kunnen behandelen in overeenstemming met reeds aanvaarde internationale overeenkomsten. 
Lydia Schenardi (NI ),
   – Aangezien een vrouw die hetzelfde werk doet 11 procent minder verdient dan een man, moge het duidelijk zijn dat we ons meer inspanningen moeten getroosten om iedereen te doen beseffen wat ons te doen staat, niet om gelijkheid en egalitarisme tussen mannen en vrouwen van bovenaf op te leggen, want dat zou belachelijk zijn, maar om te komen tot een rechtvaardige en sociaal evenwichtige situatie.
Vooruitgang op dit gebied zal niet worden geboekt door fanatiek feminisme of dwangmaatregelen om vrouwen in representatieve organen of leidinggevende functies te krijgen, veel te vaak, zoals we maar al te goed weten, zonder te kijken naar hun competenties of kwaliteiten.
Laten we blijk geven van intelligentie en de positie van vrouwen in de samenleving verbeteren, met name door ze een echte keus te bieden tussen privé- en beroepsleven en ook door ze in staat te stellen werk en kinderen met elkaar te combineren. Vandaag de dag hebben veel te veel vrouwen deze mogelijkheid helaas niet. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   – Als we kijken naar wat er op de arbeidsmarkt gebeurt, moeten we helaas vaststellen dat er op een aantal gebieden sprake is van ernstige discriminatie tussen mannen en vrouwen, of het nu gaat om beloning, de toegang tot het arbeidsproces, beroepsopleidingen, arbeidsomstandigheden of carrièremogelijkheden.
Ik heb vóór dit verslag gestemd. Het is een stap in de goede richting wat betreft de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en een gelijke behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep.
Ik steun dit verslag ook omdat er meer initiatieven genomen zullen moeten worden om mensen te helpen hun privé- en beroepsleven beter op elkaar af te stemmen.
Er is nu een hele reeks initiatieven op het gebied van gelijke behandeling bijeengebracht in één enkel document. Dat zal het bestaande rechtskader vereenvoudigen. Door de verwerking van de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie zal het beschermingsniveau worden verhoogd.
Ik betreur het echter dat gelijke behandeling, een principe dat toch in het EU-Verdrag en verschillende richtlijnen is vastgelegd, niettemin een onvervulde droom blijft – een nogal vaag politiek beginsel waarvan de praktische toepassing nog veel te wensen overlaat. 
Gyula Hegyi (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb vóór het verslag over het Europees Jaar van de interculturele dialoog gestemd en ik ben blij met de inhoud van het verslag.
Eén aspect van de interculturele dialoog moet echter worden benadrukt: wij spreken vaak over onszelf als "Europa" en "Europeanen", waarbij we vergeten dat een zeer groot deel van Oost-Europa, waaronder de grootste Europese natie – Rusland – niet bij de Europese Unie hoort. We delen dezelfde Europese cultuur en hetzelfde Europese erfgoed, maar we zijn nauwelijks bekend met elkaars hedendaagse kunst en cultuur. In de media wordt een verkeerd beeld geschetst van het leven van alledag in die landen, dat bol staat van de dubieuze clichés. We moeten gebruik maken van de mogelijkheid die het Europees Jaar van de interculturele dialoog ons biedt om een juist beeld te krijgen van de rijke cultuur van Rusland en Oekraïne, en ook van die van de republieken van het voormalige Joegoslavië. Door jonge kunstenaars, studenten en journalisten uit te nodigen en de culturele uitwisseling tussen de lidstaten en Oost-Europese naties aan te moedigen, zullen we onze gezamenlijke Europese identiteit kunnen versterken. 
Tomáš Zatloukal (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, net als de meesten onder u was ik zeer gechoqueerd door een aantal racistische moorden die zich de laatste tijd in een aantal Europese landen hebben voorgedaan. Het gaat hier om de meest in het oog springende en meest afgrijselijke uiting van racisme en vreemdelingenhaat. Er bestaan echter andere, minder zichtbare vormen, die daarentegen een groter aantal mensen treft. Ik wil graag geloven dat de beoogde acties ter ondersteuning van het Europees Jaar van de interculturele dialoog, en vooral de interculturele dialoog zelf, de nationalistische gevoelens die er in de hele Unie leven zullen weten te temperen. De timing van het jaar 2008 is eveneens goed gekozen, aangezien de EU tegen die tijd al 27 lidstaten tellen zal. De initiatieven die zullen worden ontplooid dienen echter gebaseerd te zijn op praktische en duurzame projecten die doorlopen tot na dat jaar. Om deze redenen beschouw ik het zojuist aangenomen verslag als een stap in de goede richting. 
Philip Claeys (NI ). –
   Voorzitter, mijn collega Koen Dillen zal straks wijzen op een Duitse studie in de Frankfurter Allgemeine Zeitung die wijst op een gebrek aan aanpassingswil bij veel immigranten. Veel andere peilingen wijzen op dezelfde tendens. Zo wees een Oostenrijkse studie uit dat liefst 45 procent van de moslims zeer vijandig staat tegenover de idee van integratie. Zou het officieel Europa dus niet beter een ander signaal sturen en om te beginnen van 2008 het jaar van het respect voor de Europese normen en waarden maken? Met de voorbije Europese capitulatie voor de intimidatie in de kwestie van de Deense cartoons in het achterhoofd, maak ik mij weinig illusies. Vooral als ik ook denk aan de peiling die is uitgevoerd in Groot-Brittannië in opdracht van de Sunday Times waaruit blijkt dat 40 procent van de moslims in Groot-Brittannië voorstander is van de invoering van de sharia. 
Koenraad Dillen (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijn collega's en ik hebben tegen dit verslag-Hennicot-Schoepges gestemd, want met het zogenaamd Europees Jaar van de interculturele dialoog, een initiatief dat nota bene 10 miljoen euro gaat kosten, toont het officiële Europa nog maar eens hoe blind het is voor de werkelijke realiteit van de burgers. Deze realiteit is dat Europa plaats biedt aan een steeds groter wordende groep van moslims die niet alleen weigeren om zich aan te passen aan de gemeenschappelijke Europese waarden, maar die bovendien ook hun eigen wereldbeeld en hun manier van leven willen opdringen.
De Duitse publieke opinie gelooft bijvoorbeeld niet meer in een dialoog met een religie die elementaire waarden zoals de gelijkheid tussen man en vrouw weigert te aanvaarden. De Duitsers hebben genoeg van de eremoorden, het grootschalige geweld op scholen en de boerka's op de straat. Zo wees een recente opiniepeiling van de Frankfurter Allgemeine Zeitung uit dat meer dan 71 procent van de Duitsers vindt dat de islam intolerant is. 91 procent van de Duitsers stelt de islam gelijk met geweld tegen vrouwen. Het officiële Europa zou er dan ook beter aan doen om deze signalen wat serieuzer te nemen. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   We hebben vandaag vóór het verslag over het Europees Jaar van de interculturele dialoog gestemd. Culturele uitwisseling is van nature verrijkend en belangrijk om het begrip tussen mensen te vergroten.
Er zijn echter details in het verslag waar wij sceptisch tegenoverstaan. We geloven dat het instellen van een dag, week of jaar van generlei praktische waarde is voor mensen. Door dergelijke initiatieven kunnen wellicht wel de doelstellingen uitkristalliseren waarop de inspanningen van onze instellingen zijn gericht. Zoals altijd staan we sceptisch tegenover centraal bedachte campagnes en centrale meningsvorming, en constateren we dat het verslag de Commissievoorstellen in dit opzicht aanscherpt. Tegenstemmen zou betekenen dat er meer geld beschikbaar komt voor de instellingen van de EU en voor pr-campagnes. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
   Junilistan is van mening dat het hele idee van een Europees Jaar voor dit of dat onnodig is en niet iets is waarvoor de belastingbetalers in de EU zouden moeten betalen.
Tien miljoen euro investeren in een Europees Jaar van de interculturele dialoog zou bijzonder laakbaar zijn, en het is moeilijk, zo niet simpelweg onmogelijk om het nut hiervan in te zien.
Hoe ongelooflijk het ook moge lijken, de Commissie cultuur en onderwijs van het Europees Parlement wenst het EU-aandeel in de subsidies voor dit soort nationale acties en initiatieven te verhogen van 50 naar 80 procent (amendement 33).
Ik stem tegen dit verslag als geheel. 
Marine Le Pen (NI ),
   Hoe is culturele uitwisseling met een ander mogelijk zonder de eigen identiteit te kennen? U erkent dat "religieuze identiteit (…) een essentieel onderdeel van de identiteit van ons allen, zelfs van onze niet-gelovige medeburgers" is. Maar u weigerde uw christelijke wortels te erkennen in uw Grondwet, die, gelukkig voor ons, dood en begraven is. Waar hebben we het dan over? In amendement 9 gaat het over "interculturele wellevendheid", maar dat is een , of anders betekent wellevendheid niets meer! Het aaneenrijgen van mooie en hoogdravende woorden leidt uiteindelijk juist tot holle frasen.
Het resultaat van uw aanpak is relativisme en verraad: u wilt het Europees Jaar van de interculturele dialoog promoten op de Olympische Spelen van Peking en daarmee als reservewiel dienen voor een communistische dictatuur (amendement 38)! Wat een schande! U gaat zeker praten over de interculturele dialoog met Tibet? Dit initiatief alleen al maakt dat uw voorstel niet serieus te nemen valt. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
    Ik stem vóór het verslag omdat het voornaamste doel ervan, namelijk de bestrijding van discriminatie, bijzonder positief en noodzakelijk is. Ik stem echter tegen een verhoging van de begroting, alsmede tegen amendement 18 dat buitengewoon ongelukkig is in de neokoloniale wens om zienswijzen en waarden te exporteren. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   – We kunnen er zeker nu, op Wereldkinderdag, niet genoeg op wijzen dat het recht, de lidstaten en de Unie de bescherming van de rechten van kinderen als prioriteit moeten aanmerken. Zij vertegenwoordigen onze toekomst en vormen samen één vijfde van de bevolking van de Unie.
Ik steun dit kaderbesluit betreffende de erkenning en handhaving in de Europese Unie van verbodsbepalingen die voortvloeien uit veroordelingen voor seksueel misbruik van kinderen. Ook de door de rapporteur ingediende amendementen kunnen op mijn steun rekenen.
Dit is een zeer belangrijke stap voorwaarts bij de verbetering van de samenwerking tussen de lidstaten ten behoeve van de bescherming van kinderen. Dit besluit dient een tweeledig doel. Beoogd wordt:
- de informatie over verbodsbepalingen toegankelijker te maken door de verplichting deze in het strafregister op te nemen
- de handhaving van deze verbodsbepalingen verplicht te stellen.
Het wordt dus mogelijk om te verhinderen dat iemand die in één lidstaat wegens pedofilie is veroordeeld en aldaar geen activiteiten mag uitoefenen waarbij hij in contact kan komen met kinderen, zich aan die verbodsbepaling onttrekt door zich in een andere lidstaat te vestigen.
Een in één bepaalde lidstaat uitgesproken vervallenverklaring zal dus rechtsgevolgen hebben in een andere lidstaat, hetgeen betekent dat het beginsel van wederzijdse erkenning van vervallenverklaringen en verbodsbepalingen ruimere toepassing gaat krijgen. 
Gérard Deprez (ALDE ),
   – Ik juich het initiatief van het Koninkrijk België van harte toe, omdat het een onontbeerlijk aspect is van doeltreffende samenwerking tussen lidstaten teneinde kinderen te beschermen tegen seksueel misbruik.
Het minste wat men kan zeggen is dat dit initiatief een lacune, een vacuüm – wat zeg ik! – een gapende kloof dicht.
Momenteel is het zo – en België realiseerde zich terdege hoe ernstig de zaak was toen de gruwelijke zaak-Fourniret aan het licht kwam – dat wanneer iemand in een lidstaat wordt veroordeeld voor pedofiele handelingen en in die lidstaat een verbod krijgt opgelegd om activiteiten te ontplooien die hem mogelijk in aanraking brengen met kinderen, hij alleen maar hoeft te verhuizen naar een andere lidstaat om dit verbod te omzeilen!
Voorlopig is er dan ook geen garantie dat een in de ene lidstaat opgelegd verbod enig rechtsgevolgen heeft in de andere lidstaten. In het licht van een zo verbijsterende situatie was het tijd om een systeem op te zetten waarbij de staat van verblijf van de wegens seksueel misbruik van kinderen veroordeelde persoon de in het buitenland opgelegde verbodsbepalingen erkent en binnen zijn eigen grondgebied toepast.
Ik ben ervan overtuigd dat deze tekst kinderen behoedt voor de meest afgrijselijke dingen. 
Glyn Ford (PSE ),
   Ik steun deze resolutie en ook het besluit van de Commissie en de Raad om zaken te doen met de wettelijk gekozen regering van Palestina, zelfs als het beleid van die regering anders is dan wij misschien zouden willen. Er kan niets goeds voortkomen uit het in een financiële chaos storten en ruïneren van Palestina. Het beleid van Europa zou als voorbeeld voor de toekomst moeten dienen voor de Verenigde Staten en andere landen.
De opname van paragraaf 9 in de resolutie heb ik echter niet gesteund. Hoewel ik de eis van onmiddellijke stopzetting van de verdere uitbreiding van de nederzettingen – of liever gezegd de eis om die te ontmantelen – en het verder bouwen aan de muur altijd heb gesteund en ook zal blijven steunen, heb ik het gevoel dat hij niet goed in deze resolutie past, die in wezen over een totaal andere kwestie gaat. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – De meest recente ontwikkelingen in Israël zelf zijn positief, zeker als men kijkt naar de resultaten die zijn bereikt door een partij die duidelijk voorstander is van de dialoog en van het zoeken naar een vergelijk. Hetzelfde kan evenwel niet worden gezegd van de verkiezingsuitslag in de Palestijnse Autoriteit. De daar behaalde overwinning mag vanuit het oogpunt van electorale legitimiteit regelmatig zijn, toch is zij om twee redenen zorgwekkend. Eerst en vooral omdat er op deze manier een politieke groepering aan de macht is gekomen die het bestaansrecht van Israël niet erkent en dus niet aan de minimumvereisten voor het vredesproces voldoet. Het verkiezingsresultaat toont bovendien aan dat het volk dat onder de jurisdictie van de Palestijnse Autoriteit valt niet bereid is geweest om met zijn stem prioriteit te geven aan een via de onderhandelingstafel bereikte oplossing van dit al zo lang lopende conflict.
Tegen deze achtergrond moeten de EU en de rest van het Kwartet overeenstemming zien te bereiken over de volgende stappen. We moeten de regering van de PA stevig aanpakken, maar openstaan voor president Mahmoud Abbas en zijn initiatieven om algemene overeenstemming te bereiken over de enige aanvaardbare oplossing, namelijk het vreedzaam naast elkaar bestaan van twee staten.
Laten we, met het oog op de belangrijke rol die de EU als donor vervult, hopen dat "Europa" op dit buitenlandse front opgewassen blijkt tegen zijn taak en op een positieve manier invloed kan uitoefenen op de situatie. 
Charles Tannock (PPE-DE ),
   De Britse Conservatieven hebben tegen paragraaf 9 gestemd omdat het woord "veroordeelt" in geen enkel ander deel van de tekst over bijvoorbeeld de steun van Hamas aan de recente terroristische aanslagen voorkwam. Bovendien houden het probleem van de nederzettingen en de omstreden status van Oost-Jeruzalem niet direct verband met de humanitaire crisis in de Palestijnse gebieden.
Tot slot is het veiligheidshek, dat het aantal terroristische zelfmoordaanslagen in Israël zelf aanzienlijk heeft doen afnemen, niet noodzakelijkerwijs de definitieve grens tussen de twee staten. Het is op last van het Israëlische hooggerechtshof al verplaatst om tegemoet te komen aan de behoeften van de lokale Palestijnse bevolking. Waar het hek uiteindelijk zal komen te staan zal afhangen van de succesvolle en onderhandelde uitkomst van het vredesproces. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   – Wij zijn ervan overtuigd dat we bij de bestrijding van het terrorisme onverbiddelijk en hard dienen op te treden. Daarbij kunnen en mogen we echter onder geen beding afbreuk doen aan de waarden en beginselen die aan onze beschaving ten grondslag liggen.
Ik sluit me aan bij al degenen die in het Parlement hun bezorgdheid hebben geuit met betrekking tot de situatie in Guantánamo. Ik steun daarom het verzoek om aan dit soort situaties een einde te maken en alle detentiecentra van dit type onverwijld te sluiten.
De wijze waarop deze gevangenen zijn opgepakt en de omstandigheden waarin ze nog steeds gevangen worden gehouden zijn onverenigbaar met de bepalingen in het Verdrag van Genève en andere internationale humanitaire instrumenten.
Wat voor maatregelen er ook worden genomen met betrekking tot deze gevangenen – ze dienen de mensenrechten en de rechtstaat te allen tijde te eerbiedigen. Iedere gevangene moet formeel in staat van beschuldiging worden gesteld met vermelding van de misdrijven die hem ten laste worden gelegd om vervolgens op een rechtvaardige wijze berecht te worden door een bevoegd, onpartijdig en onafhankelijk gerecht. Indien het tot een veroordeling komt, dient de veroordeelde een straf te worden opgelegd die de ernst en de onmenselijkheid van de door hem begane misdaden weerspiegelt.
Ik hoop dat we bij de volgende, in Wenen te houden Top EU-VS van de gelegenheid gebruik zullen maken om de VS te bewegen Guantánamo te sluiten en een snellere en rechtvaardiger oplossing te vinden voor de ongeveer vijfhonderd gevangenen die daar worden vastgehouden. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – Ik herhaal wat ik in oktober 2004 over dit onderwerp heb gezegd. Wij zijn fel gekant tegen het terrorisme en telkens wanneer we stilstaan bij het leed van de slachtoffers en hun naasten zijn we onverdeeld solidair. Er is geen twijfel mogelijk dat deze weerzinwekkende en barbaarse aanval op de grondrechten thans de ernstigste bedreiging vormt voor democratische regimes. De dramatische gebeurtenissen van 11 september en 11 maart zijn daarvan de duidelijkste voorbeelden – ze staan onuitwisbaar in ons geheugen gegrift.
We bevestigen echter ook dat het Westen in deze strijd de strengst denkbare morele normen dient aan te houden. We moeten ondubbelzinnig aangeven welke waarden wij voorstaan. Daarom willen we graag opheldering over die gevallen waarin naar verluidt de mensenrechten, de fundamentele garanties en de door het Westen ondertekende universele verdragen zijn geschonden. We dringen aan op eerbied voor de beschavingswaarden waarin wij geloven.
Daarom heb ik mijn steun uitgesproken voor uitstel van de stemming, zodat we over twee weken in Straatsburg en beter geïnformeerd en beter overdacht besluit kunnen nemen. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   Ondanks de vriendelijke betrekkingen die we vanzelfsprekend met de Verenigde Staten onderhouden, dansen we niet naar hun pijpen om belangen te behartigen die niet de onze zijn. Dat zouden zij graag willen. Wij niet.
Het is in ons belang om een Europese munt te hebben, als de euro in de huidige vorm al noodzakelijk is, die de referentievaluta vormt ten opzichte van de dollar en niet het omgekeerde; het is in ons belang dat ontwikkelingslanden zich evenwichtig ontwikkelen, zij het in de luwte van terughoudend protectionisme; het was in ons belang om met de NAVO een tegenhanger van het Warschaupact te hebben, maar sinds het Warschaupact is verdwenen, is de legitimiteit van de NAVO als instrument van Amerikaanse overheersing niet meer te rechtvaardigen; het is in ons belang om niet deel te nemen aan oorlogen waarin we ons niet hoeven mengen; het is ons belang dat Latijns-Amerika, vanwege haar banden met Portugal en Spanje, geen achtertuin vormt van de Verenigde Staten.
Dat alles wil niet zeggen dat ik een vijand van de Verenigde Staten ben, maar wel dat ik vaderlandslievend ben en me zorgen maak om mijn eigen land. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   De EU belooft de VS om de bewapening te verbeteren en de militaire samenwerking uit te breiden. Is dat een nieuw partnerschap?
Het Europees Parlement heeft vandaag met een grote meerderheid gestemd vóór een nieuw transatlantisch partnerschap, en vooral ook voor nauwe militaire samenwerking tussen de EU en de VS. We horen echter geen echte kritiek op het voortduren van de bezetting van Irak en op de escalatie van de oorlog in Afghanistan. De martelvluchten van de CIA en het gebruik van de Amerikaanse militaire bases in Europa voor de conflicten in het Midden-Oosten mogen het nieuwe partnerschap niet storen. Ook de permanente plaatsing van Amerikaanse kernwapens in lidstaten van de EU mag niet aan de orde komen tijdens de Top EU-VS die binnenkort in Wenen zal plaatsvinden.
Het officieel aangekondigde Amerikaans-Europese wapenbroederschap bereikt zijn hoogtepunt in de belofte van "vergroting van de militaire competenties van Europa" "met het oog op een betere partnerschapsrelatie tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten op politiek en militair gebied". Deze belofte is duidelijk, we willen ook in de toekomst samen met de VS oorlogen voeren, en ze in de huidige oorlogen blijven steunen. Desondanks blijft het eigenlijke doel van degenen die verantwoordelijk zijn voor het militaire beleid van de EU om ook volledig zelfstandig, zonder hulp van de NAVO en de VS, overal ter wereld militaire interventies uit te kunnen voeren, zoals nu in Congo. Het Europees Parlement heeft al lang afscheid genomen van het concept van een civiel Europa. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – De Verenigde Staten van Amerika zijn Europa’s belangrijkste en beste bondgenoot. Elk debat over de betrekkingen tussen de twee zijden van de Atlantische Oceaan dient te zijn gebaseerd op dit gegeven en op twee andere cruciale punten. Dat we op een aantal gebieden concurrenten kunnen zijn, doet niets af aan ons bondgenootschap. En het feit dat we zulke goede bondgenoten zijn betekent niet dat we onze ogen sluiten voor de werkelijkheid. We zijn verschillende entiteiten en onze plannen, voorstellen en belangen vallen niet altijd samen. Desalniettemin zijn we partners, met dezelfde ideeën over de maatschappij en eenzelfde opvatting over de gemeenschap der mensen.
De afgelopen jaren zijn er problemen gerezen die voor het merendeel oplosbaar zijn gebleken. De voorstelling als zouden de Verenigde Staten een interne breuk binnen Europa hebben veroorzaakt is onjuist. Het is gewoon zo dat de EU niet één monolithisch geheel is, met één enkele visie op de wereld van de buitenlandse betrekkingen. Laten we ons daarom concentreren op al die factoren die onze betrekkingen sterk maken. Wanneer de Atlantische bondgenoten elkaar ontmoeten, doen zich altijd geschillen voor en dan blijkt steeds weer welke ideologische vooroordelen men koestert. Laten we die vooroordelen opzij zetten. 
Charles Tannock (PPE-DE ),
   Ik en mijn collega’s van de Britse Conservatieven zijn grote voorstanders van sterke transatlantische betrekkingen, zowel op politiek als op economisch gebied. Een totaal verbod op de doodstraf blijft echter een gewetenszaak voor iedere individuele afgevaardigde. Dat neemt niet weg dat we het misplaatste en excessieve gebruik van de doodstraf in landen als China en Iran veroordelen.
Wij vinden dat schendingen van het internationaal humanitair recht niet door het Internationaal Strafhof moeten worden behandeld, maar door ad-hoctribunalen van de VN.
Bovendien vinden wij niet dat onmiddellijke sluiting van Guantánamo Bay wenselijk of haalbaar is zolang de strijd tegen het terrorisme een prioriteit blijft voor zowel de Verenigde Staten als de Europese Unie. Op de lange termijn zou het echter in het belang van de Verenigde Staten zijn om wel tot sluiting over te gaan. 
Glyn Ford (PSE ),
   Ik wil mijn collega, Erika Mann, feliciteren met haar verslag over de economische betrekkingen tussen de EU en de VS, maar terwijl ik dat doe, wil ik echter een voorbehoud maken. Ik heb me altijd op het standpunt gesteld dat verdieping van de Unie even belangrijk, zo niet belangrijker is dan verbreding. In dit verslag wordt opgeroepen om tegen 2015 een vrijhandelszone met de Verenigde Staten te creëren. Ik ben daar in principe niet tegen. Het hangt af van andere ontwikkelingen. Ik heb niet gestreden om de sociale dimensie van de Unie, die van vitaal belang is voor gewone Europeanen, te behouden om deze later via de achterdeur in de uitverkoop te doen door een gigantische vrijhandelszone te creëren. Ik heb altijd tegen progressieve tegenstanders en vakbondsmensen in de OG van de NAFTA gezegd dat ze de plank misslaan. Ze zouden niet tegen een verdere economische integratie met Mexico of Canada moeten zijn, want die integratie is een onvermijdelijk gevolg van de globalisering, maar ze zouden er beter aan doen om de democratisering van de NAFTA te eisen, door een parlementaire vergadering binnen de NAFTA op te richten, om op die manier te werken aan een sociale dimensie. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   – Het verslag van mevrouw Mann is erg kritisch over het beleid van de Verenigde Staten, dat naar haar smaak te veel gericht is op nationale belangen. Ik respecteer haar mening, hoewel ik deze niet deel, maar ik zou graag evenveel eisen en verontwaardiging zien wanneer dit Parlement debatteert over de betrekkingen van Europa met landen waar concentratiekampen en dwangarbeid nog altijd voorkomen.
Om terug te komen op de kern van de zaak, ik zou er geen bezwaar tegen hebben de economische banden tussen de Verenigde Staten en de landen van Europa aan te halen, als dat voor beide partijen voordelig zou zijn. Aan de andere kant heeft het geen zin hiertoe een "obstakelvrije transatlantische markt" tot stand te brengen, een echte interne markt naar Europees model, met alle wet- en regelgevende harmonisaties van dien, die zich mogelijk uitstrekt over het hele Amerikaanse continent. We hebben het niet langer over een vrijhandelszone, maar wis en waarachtig over totale economische eenwording. Voorafgaand aan politieke eenwording?
Dit verslag is symptomatisch voor een Europa dat weigert de belangen van lidstaten te behartigen en ze tegelijkertijd integreert, van hun identiteit berooft en laat opgaan in één grote mondiale eenheidsbrij.
We kunnen het verslag alleen maar verwerpen. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   – Een vrijhandelszone is een zone zonder obstakels, met name obstakels op douanegebied. Het is een gemeenschappelijke markt, bijna net als die van Europa. De transatlantische vrijhandelszone is dan ook een gemeenschappelijke markt die loopt van Warschau tot San Francisco, van Helsinki tot Patagonië en van Malta tot Alaska. Terwijl de Europese publieke opinie zich voorstelt dat het politieke debat gaat over de toekomst van de Europese Grondwet, is de werkelijkheid dat we van 2010 tot 2015, over vijf jaar dus, doodgemoedereerd een politiek en economisch orgaan in het leven gaan roepen dat bestaat uit 45 landen van de 193 landen op aarde.
Het verslag van mevrouw Mann luidt stiekem een overgang in van Europese eenwording naar de politieke eenwording van een kwart van de wereld. Dit zou betekenen een Parlement van 45 landen, een gemeenschappelijk handelstribunaal en de aanzet tot gemeenschappelijke wetgeving.
Negentig jaar na dato komt de voorspelling van Paul Valéry uit dat "Europa bestuurd wil worden door een Amerikaanse commissie".
Vaarwel Europa, hallo wereld! Mevrouw Mann brengt ons een dubbele boodschap: de dood van de Europese gedachte en de geboorte van een wereldorganisatie. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Met transatlantische betrekkingen bedoelen we meer dan uitsluitend betrekkingen in economische zin. Daarmee moeten we rekening houden als we over dit onderwerp praten. De Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika spelen een unieke rol in de context van de wereldhandel. Bij elk debat over dit onderwerp moeten we daarom rekening houden met drie aspecten, die volgens mij van cruciaal belang zijn.
In de eerste plaats: loyaliteit. De handelsbetrekkingen tussen de VS en de EU moeten gebaseerd zijn op goede trouw, het daadwerkelijk nakomen van afspraken en de doeltreffende bescherming van de Europese en Amerikaanse economische subjecten (en daarmee bedoel ik zowel producenten als consumenten).
In de tweede plaats: samenwerking op internationaal niveau. Het is maar al te duidelijk op welke punten we het wel en op welke punten we het niet eens zijn en op welke punten we met elkaar concurreren. Toch moet het mogelijk zijn tot een zinnig vergelijk te komen met betrekking tot het bevorderen van een eerlijker en transparanter wereldhandel, het soort handel dat kan bijdragen tot ontwikkeling over de gehele wereld.
Het laatste aspect houdt verband met het feit dat de grote uitdagingen waarvoor de VS en de EU zich gesteld zien gedeelde uitdagingen zijn. Dat geldt zowel voor de economie (denk hierbij bijvoorbeeld aan het energievraagstuk, de opkomst van economische mogendheden als China en India, en de armoede in de wereld), als voor veiligheid. 
Marc Tarabella (PSE ),
   – Ik wilde u hier uitleggen waarom ik tegen het verslag van mevrouw Mann over de transatlantische economische betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie heb gestemd.
Over het algemeen beslaat het verslag te veel totaal verschillende sectoren die naar mijn mening in aparte verslagen behandeld moeten worden. Ik denk dan ook dat het verslag inhoudelijk beter had moeten worden afgebakend.
Los daarvan zou dit verslag ingrijpende gevolgen kunnen hebben voor Europa. Het effent namelijk de weg voor een vrijhandelszone tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, waardoor het Amerikaanse agro-industriële model in Europa verder voet aan de grond zou krijgen.
Dit druist in tegen een principe dat ik als socialist hoor te verdedigen: een sociaal Europa gebaseerd op solidariteitsbeginselen! 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb uiteindelijk vóór het verslag-Langen gestemd, maar alleen omdat we ook het mondelinge amendement van mevrouw Starkevičiūtė hebben aanvaard. Met betrekking tot de amendementen 2 en 16 heb ik anders gestemd dan de meerderheid van mijn fractie. Het ene is een inflatiecriterium, en het andere is het besluit van de Commissie met betrekking tot Litouwen.
Ik wil graag zeggen dat de reden hiervoor is dat de manier waarop het Parlement deze kwestie behandelt, zonder hierover zelfs maar serieus te debatteren, volstrekt walgelijk is. Het is walgelijk dat de Commissie een strategisch besluit neemt en voor het eerst een straf oplegt in het belang van de uitbreiding van de eurozone.
De Commissie heeft een strategisch besluit genomen, want zij heeft dit niet eens aan ons voorgelegd om over te debatteren. Dit is onaanvaardbaar, met name nu de Commissie dit heeft gedaan op basis van dubieuze inflatie- en andere criteria, en een land tot de orde roept dat juist vele offers heeft gebracht om te voldoen aan criteria die vier of vijf lidstaten voortdurend aan hun laars lappen.
Ik vind dat deze hele procedure niet alleen de geloofwaardigheid van het Europees Parlement aantast, maar ook de geloofwaardigheid van de Europese Unie en van de eurozone ondermijnt in de staten die in 2004 zijn toegetreden of dat in de toekomst zullen doen. Daarom draagt zowel de Commissie als dat deel van het Parlement dat geen langer debat wilde wijden aan het eenzijdige besluit van de Commissie een zware verantwoordelijkheid.
Vytautas Landsbergis (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het besluit van de Commissie om Litouwen buiten de eurozone te houden en het de daaraan verbonden kansen voor snelle integratie met de meer ontwikkelde landen zodoende te onthouden, was gebaseerd op een formele kennisgeving van het feit dat Litouwen niet voldeed aan de gestelde inflatienorm, al was dat slechts met een minimale en omstreden marge.
De regering in Vilnius is gisteren gevallen, onder de druk die het gevolg was van grotere fouten en vergissingen dan een gebrek aan alertheid en aandacht voor het aan de goede kant van de streep houden van de inflatie en het vermijden van het risico dat het inflatiecijfer met getallen achter de komma boven de norm uit zou komen. Litouwen zou niet maar net aan de normen moeten halen bij het betreden van het Europese toneel, vooral niet omdat het nieuw is en niet zo groot.
Hier moet ik helaas zeggen dat de ongelijke behandeling van lidstaten op de hoogste niveaus van de Europese Unie, inclusief de Commissie, evident is. Toen twee grotere lidstaten zich niet aan het Stabiliteits- en groeipact hielden – en daarbij ging het niet om een klein verschil, zoals in het geval van Litouwen – werden die niet beschuldigd en niet gestraft, maar juist gezegend. Het financiële wangedrag werd niet veranderd – de wet werd veranderd zodat hij overeenstemde met het wangedrag. In ons geval heeft de Commissie niet onze vorige regering gestraft, maar de hele natie terzijde geschoven.
Bovendien is er iets verontrustends gebeurd met de oostgrens van de EU nadat het Rusland van president Poetin de bindende afspraak van de top van 2003 met de Europese Unie brak om de overeenkomsten met Estland en Letland op zeer korte termijn af te ronden, een afspraak waar hij zijn handtekening onder had gezet. Rusland maakte zelfs bezwaar tegen een document dat al was geratificeerd door het Estse parlement. Het standpunt dat de Europese Unie innam, was nogal beschamend: in plaats van zich vierkant achter haar lidstaat op te stellen, liet zij Estland weer alleen opboksen tegen Big Brother.
Ik zou mijn land, Litouwen, niet alleen graag zien toetreden tot de eurozone, maar ook tot de gemeenschappelijke Europese ruimte van energiezekerheid. In het geval van de eurozone heeft het Europees Parlement een aantal positieve standpunten ingenomen in kritische amendementen aan het adres van de Commissie en daarom ben ik van mening veranderd en heb ik vóór het verslag van de heer Langen gestemd. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese eenheidsmunt is nuttig voor het bevorderen van een gemeenschappelijke Europese identiteit, en in zoverre is de toetreding van de Republiek Slovenië ongetwijfeld een goede zaak.
De euro mag echter zeker niet worden gebruikt om politieke spelletjes te spelen met historische symbolen. Als Slovenië bijvoorbeeld vasthoudt aan het gebruik van Oostenrijkse symbolen, zoals de Fürstenstein in Karinthië, voor zijn euromunten, is dat een provocatie. Daarmee wordt immers geïnsinueerd dat Laibach, ofwel Ljubljana, met historische argumenten aanspraak zou kunnen maken op bepaalde gebieden.
We hebben al problemen gehad met Turkse munten, dus moeten we volgens mij strengere regels vastleggen voor het ontwerp van de euromunten. Daarom heb ik tegen het verslag-Langen gestemd. 
Jan Andersson, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
    Wat betreft Amendement 9: Zweden heeft invoering van de euro als zijn munt in 2003 van de hand gewezen in een referendum. Deze kwestie is dus wat Zweden betreft geregeld voor de nabije toekomst.
Naar onze mening dient de EU de mening van het Zweedse volk niet te herzien door een standpunt in te nemen voor of tegen een mogelijke "opt-out"-clausule. 
David Casa (PPE-DE ),
   – De invoering van de euro dient op van tevoren vastgelegde criteria te zijn gebaseerd. De periode die een land heeft om te voldoen aan de toetredingscriteria alsook de convergentieperiode, dienen te zijn vastgelegd. De totale verblijfsduur van een land in het ERM II-mechanisme dient te worden bepaald. Ook moet er een convergentiefactor worden vastgesteld.
De invoering van de euro dient de convergentie van nationale economieën te bevorderen. Het leeuwendeel van deze economieën is verbonden met de economieën van de andere landen van de Europese Unie.
De voordelen van toetreding zijn: prijstransparantie tussen landen, meer concurrentie en dus voordeel voor de consument, afschaffing van de transactiekosten, en opheffing van het valutarisico.
De Europese Unie moet ervoor zorgen dat de criteria waaraan een land dient te voldoen om tot de eurozone toe te treden voor alle landen hetzelfde zijn, en dat de beoordeling van de criteria transparant is.
We moeten ervoor uitkijken niet in de val te lopen van misbruik van de toetreding tot de eurozone voor het uitvechten van andere conflicten die hiermee niets te maken hebben. De toetreding tot de eurozone dient te zijn gebaseerd op de criteria van Maastricht en op niets anders dan dat. We moeten ervoor zorgen dat de besluiten die we over bepaalde landen nemen er niet toe bijdragen dat we de eurosceptici, die de besluiten van de Europese Unie gebruiken om de prestaties ervan te ondergraven, in de kaart spelen. 
Lena Ek (ALDE ),
    Bij de stemming over de euro heb ik mij onthouden van stemming over de vraag of Zweden, na het referendum, moet worden beschouwd als een land dat in aanmerking komt voor een derogatie. De ontwerpresolutie is gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat Zweden gedwongen zal worden tot aanvaarding van de gemeenschappelijke munt ondanks de uitkomst van het referendum. Dat is duidelijk niet het geval. De ontwerpresolutie gaat ook te ver, daar zij uitgaat van het absurde idee dat afzonderlijke landen door middel van referenda onder gedeelten van de Gemeenschappelijke Verdragen uit kunnen komen. Consequente toepassing van een dergelijk beginsel is uiteraard ondenkbaar. 
Glyn Ford (PSE ),
   Ik verheug mij over het verslag-Langen, maar vanuit Brits perspectief vervult het me met vrees. Het feit dat wij niet zijn toegetreden tot de eurozone kost ons nu al miljarden aan buitenlandse investeringen en tienduizenden banen. De tien nieuwe lidstaten staan al te dringen om toe te treden, iets waarvoor ze nog vóór de toetreding in de afzonderlijke en zonder uitzondering positief uitgevallen referenda gestemd hebben. Het zal een treurige dag voor Groot-Brittannië, de Britten en de Britse economie zijn wanneer landen als Slovenië, Litouwen, Estland en Malta de euro invoeren, terwijl Groot-Brittannië aan de zijlijn hulpeloos staat toe te kijken, afgesneden van de meest succesvolle munteenheid ter wereld, heen en weer geslingerd door een Eurogroep die besluiten neemt die van levensbelang zijn voor onze economie maar waarop wij geen invloed kunnen uitoefenen en waarbij geen rekening wordt gehouden met onze belangen. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   – Dit is het begin van een nieuwe fase in de vlucht naar voren van de Europese Unie: nieuwe lidstaten die de euro gaan invoeren. In het verslag-Langen wordt geprobeerd een evenwicht te vinden tussen dogmatisch vasthouden aan de criteria van Maastricht en het Stabiliteitspact, lof voor de euro en overwegingen van gezond verstand met betrekking tot de vraag in hoeverre de landen klaar zijn voor de euro en zelfs of de eurozone een uitbreiding aankan die de heterogeniteit en dus ook de problemen ervan alleen maar zal vergroten.
De Europese munt is in hoge mate debet aan de zwakke groei in de lidstaten die de munt hebben ingevoerd (ondoelmatige rentetarieven, ongunstige wisselkoersen). Deze situatie hoeft niet nog meer slachtoffers te maken. Ik vraag me ook af of de burgers van deze landen, die nog maar net het juk van het communisme hebben afgeschud, beseffen dat invoering van de euro gepaard gaat met het onherstelbare verlies van hun soevereiniteit. En vooral, weten ze dat het verlies van hun nationale munteenheid voorzien was in hun Toetredingsverdrag? Het is niet zozeer zaak deze mensen te informeren over de praktische aspecten van de invoering van de euro in hun land als wel ze via een referendum opnieuw te raadplegen over het feit dat ze hun munteenheid kwijtraken. 
Anna Hedh (PSE ),
    Ik heb vóór amendement 9 gestemd omdat Zweden naar mijn overtuiging dient te verzoeken om een derogatie na het Zweedse referendum over de euro in 2003. Ik geloof echter dat het aan Zweden is om te verzoeken om de derogatie. De EU dient het Zweedse "nee" niet automatisch gelijk te stellen aan een "opt-out"-clausule. 
Jules Maaten (ALDE ),
   . Ik heb vóór het Langen rapport over de uitbreiding van de eurozone gestemd, omdat ik van mening ben dat de Europese Commissie streng vast moet houden aan de criteria voor lidmaatschap van de eurozone. Alleen zo kan de euroregio het vertrouwen blijvend waarmaken.
Mijn fractie acht Slovenië en Litouwen in principe klaar voor de euro. De toetreding van deze landen tot de euroregio zou positief zijn voor de gehele Europese economie. De wilskracht waarmee zij de afgelopen jaren economische hervormingen hebben doorgevoerd, zou een stimulans voor alle eurolanden moeten zijn. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Iedereen is het erover eens dat een lidstaat die tot de eurozone wil toetreden behoort te voldoen aan de convergentiecriteria van Maastricht zoals die zijn vastgelegd in het EG-Verdrag. Het Europees Parlement heeft er steeds op aangedrongen dat we ons in zulke gevallen strikt aan deze criteria houden, en dat er geen uitzonderingen worden gemaakt.
De Commissie economische en monetaire zaken heeft besloten zich niet te concentreren op aanbevelingen met betrekking tot de mate waarin bepaalde landen zijn voorbereid. Het is echter wel zo dat het bij deze stemming vooral ging om het negatieve oordeel ten aanzien van Litouwen. Dit land voldoet aan alle convergentiecriteria, met uitzondering van het inflatiecriterium. Op dat punt is sprake van een kleine afwijking van de norm: Litouwen zou de afgelopen twaalf maanden de vastgelegde grenswaarde hebben overschreden, ook al was dat maar met een zeer geringe marge. Dat heeft me bewogen vóór amendement 2 te stemmen, aangezien daarin wordt aangedrongen op een duidelijke en volledige toelichting met betrekking tot de wijze waarop het inflatiecriterium precies berekend is, terwijl de Commissie wordt opgeroepen een bijgewerkt verslag over dit land uit te brengen, opdat het zo spoedig mogelijk tot de eurozone kan toetreden. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
    Ik onthoud mij van stemming als het gaat om de technische manieren waarop landen de overgang naar de euro ten uitvoer dienen te leggen. Ik stem echter tegen de voorstellen die erop zijn gericht een maximale inspanning te leveren in de strijd tegen de inflatie, waarbij andere doelstellingen in het gedrang komen. Ik stem vóór het verslag vanwege de scherpe kritiek op de manier waarop Litouwen is behandeld. 
Sahra Wagenknecht (GUE/NGL ),
   Ik heb me van stemming onthouden. Ik ben namelijk van mening dat voor alle lidstaten van de EU dezelfde criteria zouden moeten gelden, en dat naar aanleiding van de uitbreiding van de eurozone geen strengere eisen mogen worden gesteld aan nieuwe lidstaten. Mijn onthouding doet echter niets af aan mijn principiële kritiek op het Stabiliteitspact. Het is volkomen ongeschikt als instrument om de economische en sociale problemen in de EU op te lossen en alleen de grote concerns en de bezittende klassen profiteren hiervan. We hebben geen behoefte aan een pact dat alleen maar gericht is op prijsstabiliteit; we hebben een sociaal pact nodig, een pact voor de werkgelegenheid, gebaseerd op de behoeftes van de bevolking. Van de toetreding tot de eurozone op deze voorwaarden profiteren de mensen in de nieuwe lidstaten net zomin als in de oude lidstaten. Integendeel, ze zullen er de nadelen van ondervinden. 
Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   Wij Zweedse Sociaal-democraten zijn tegen het houden van vergaderperiodes van het Europees Parlement in Straatsburg en vragen ons af waarom het Parlement een aanzienlijke begrotingspost heeft gereserveerd voor de aanschaf van gebouwen aldaar. Dit onderwerp is bijzonder omstreden, daar er nog een onderzoek loopt naar mogelijke onregelmatigheden in verband met de transacties rond de Parlementsgebouwen in Straatsburg. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   We hebben vóór het verslag over de ramingen van de inkomsten en uitgaven van het Europees Parlement voor het begrotingsjaar 2007 gestemd. We hechten veel waarde aan de strikte benadering die het beoogt te volgen met betrekking tot de administratie ingediende voorstellen.
Onze goedkeuring op dit punt wil niet zeggen dat wij iedere trend in de begroting omarmen. Wij staan bijvoorbeeld onverminderd sceptisch tegenover de voorlichtingsactiviteiten van het Europees Parlement die de neiging hebben de rol over te nemen van de afgevaardigden en de fracties. Evenmin denken wij dat het gerechtvaardigd is om in Brussel een Huis van Europa te bouwen of dat het Europees Parlement gebouwen aankoopt in Straatsburg. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
    Dit verslag had veel meer zaken kunnen bevatten die van algemeen belang zijn voor de begroting van het Europees Parlement. In het verslag had duidelijk naar voren moeten komen dat de begroting van het Europees Parlement onder geen beding de tekorten dekt in het pensioenfonds van de leden van het Parlement. Het verslag had ook een verklaring moeten bevatten die erop neerkomt dat het royale systeem van reiskostenvergoedingen voor afgevaardigden dient te worden hervormd en dat alleen werkelijk gemaakte reiskosten, en niets anders, dienen te worden vergoed aan leden van het Europees Parlement in verband met de reizen die zij maken.
Een van de zaken waar het verslag zich een voorstander van betoont is een toename van 4 miljoen euro van de kredieten voor de fracties en de Europese partijen. Dit is niet iets wat ik kan steunen, en dat is een van de redenen dat ik tegen het verslag in zijn geheel zal stemmen. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ),
   . Ik vind de strekking van paragraaf 46 misplaatst, aangezien de instellingen en de lidstaten van de EU afspraken hebben gemaakt over de status van extra talen en hun gebruik als werktalen in deze instellingen, met name met betrekking tot de Ierse taal. Er zijn financiële maatregelen genomen om deze initiatieven te financieren en die moeten dienovereenkomstig worden uitgevoerd. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
    Zij die tegen paragraaf 4 stemmen (50 miljoen euro voor de aankoop van de gebouwen in Straatsburg en 25 miljoen euro voor propaganda) beïnvloeden de begroting niet, maar doen slechts een poging om spilzucht te verbergen voor de kiezers. Ik stem echter tegen het verslag omdat ik niet wil dat het betreffende geld wordt verspild. 
Zbigniew Zaleski (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als schaduwrapporteur wil ik zeggen dat de oorspronkelijke vooronderstelling in het verslag van de heer Markov was dat handel armoede heeft veroorzaakt. Dat is een standpunt dat wij als fractie nooit zouden kunnen overnemen. Voor ons is handel een van de belangrijkste instrumenten in de strijd tegen armoede.
We hebben een sociale verantwoordelijkheid tegenover de armste landen. Wij vinden dat we om de millenniumdoelstellingen te bereiken een handelsklimaat moeten scheppen waarin ontwikkelingslanden werkelijk toegang hebben tot de markten van de ontwikkelde landen. Wij geloven dat er een verband bestaat tussen de welvaart in een land en de economische vrijheid die er in dat land heerst. We steunen hulpprogramma’s, maar die moeten wel effectief zijn. We moeten die programma’s koppelen aan het economische en sociale klimaat in de ontvangende landen en ze moeten gericht zijn op het verbeteren van het democratisch bestuur. 
 Het koppelen van handel aan ontwikkeling is bedoeld om mensen te steunen, zeker die mensen die in armoede leven. In plaats van grote bedragen te besteden aan directe hulp, kunnen we arme landen beter helpen door economische samenwerking, waaronder de handel en de uitwisseling van goederen, diensten en kennis, zodat die landen zelf kunnen werken aan welvaart. Een geleidelijke liberalisering in het huidige stadium van economische differentiatie is een verstandig uitgangspunt. Een abrupte liberalisering heeft zich bijvoorbeeld ook in China niet voorgedaan. De toonzetting van het verslag is te maatschappelijk, maar het verslag bevat veel voorstellen, die de ontwikkeling op constructieve wijze kunnen bevorderen via vrije en eerlijke internationale handel. Ondanks de voorbehouden van de leden van de PPE-DE-Fractie heb ik als schaduwrapporteur voorgesteld dit verslag aan te nemen. Als dit verslag door marktdeelnemers op een verantwoordelijke en verstandige manier wordt gebruikt, kan het een grote bijdrage leveren aan het nivelleren van de levensomstandigheden, en het verbeteren van de situatie in de armste samenlevingen. 
Frank Vanhecke (NI ). –
   Voorzitter, ik sluit mij graag aan bij de voorgaande spreker die reeds zeer beklijvende dingen heeft gezegd over het verslag-Markov. Ik zou daar ook nog aan willen toevoegen dat het ook mijn mening is dat het pleidooi voor het massale kwijtschelden van de derdewereldlanden in mijn ogen weinig zoden aan de dijk zal zetten, op zich geen oplossing brengt en zelfs een pervers effect zou kunnen hebben, omdat de zelfs toch al beperkte controle op die ontwikkelingslanden, op het bestuur van die ontwikkelingslanden door organisaties als het IMF en andere internationale instellingen dan helemaal onmogelijk of veel moeilijker zou worden; naar mijn mening zouden enkel de zeer corrupte, onbekwame en spilzieke Afrikaanse en andere leiders daarvan profiteren en nog rijker worden. Ik weet het, Louis Michel, Bob Geldof en Bono kunnen misschien klaarstaan met hun belerend vingertje, maar ik blijf erbij – en dat is de waarheid – dat het grote drama van talrijke ontwikkelingslanden in met name zwart Afrika, is dat ze worden geplunderd en bestolen door hun eigen leiders; ik geloof dat dat de eerste vaststelling is die wij moeten maken, vooraleer wij tot reële hulp aan arme mensen kunnen overgaan. 
David Martin (PSE ),
   Ik verheug mij over dit verslag, waarin de rol wordt behandeld die het handelsbeleid heeft gespeeld en in potentie zou kunnen spelen in de ontwikkelingssamenwerking en bij het verminderen van de armoede, rekening houdend met de complexe relatie die er tussen die twee bestaat.
De meest in het oog springende punten van het verslag hebben betrekking op het feit dat terwijl er op wereldschaal een algemene stijging van het BBP per hoofd van de bevolking heeft plaatsgevonden, het aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft eveneens is gestegen. Het verslag stelt daarom dat er een radicale wijziging van het beleid nodig is, zowel in de ontwikkelde landen als in de ontwikkelingslanden, om de problemen achter deze permanente toename van de armoede aan te pakken.
De boodschap is dus heel duidelijk: wanneer we het hebben over de voordelen van liberalisering, mogen we de concrete werkelijkheid van de enorme verschillen in welvaart die er in de wereld van vandaag bestaan, niet uit het oog verliezen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Handel is beslist een belangrijk instrument voor het bevorderen van ontwikkeling en het tegengaan van armoede, maar het is ook zo dat er met de verwezenlijking van die doelstellingen geen werkelijke vooruitgang kan worden geboekt als er op internationaal vlak geen eerlijke regels worden vastgesteld. Het is echter geen eenvoudige opdracht het handelsbeleid zodanig vorm te geven dat het bijdraagt tot het uitbannen van armoede.
Het openen van de grenzen voor de internationale handel is heel voordelig voor de ontwikkeling van maatschappijen. We hebben echter kunnen vaststellen dat arme landen niet altijd klaar zijn om zich te beschermen tegen de mogelijke negatieve gevolgen van de openstelling van hun grenzen. Ze zijn ook niet altijd in staat geweest om van de aldus ontstane mogelijkheden te profiteren.
Ik geloof daarom dat er bij de handelsbesprekingen in het kader van de WTO kleine aanpassingen moeten worden gedaan met betrekking tot het milieu, de landbouw, grondstoffen, openbare diensten, gezondheidszorg en industrialisering. Dat zou moeten volstaan om de eerder genoemde landen in staat te stellen meer profijt te trekken van de mogelijkheden die de handel biedt.
Tot slot moeten we steun blijven geven aan de ontwikkeling en de democratisering van de ontwikkelingslanden om de bevolking van deze landen fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en het uitzicht op groei te bieden. 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
    Globalisering biedt een aantal kansen, met name voor het tegengaan van armoede. Handel en technische samenwerking dragen bij aan de versterking van de economieën van arme landen. Tegelijkertijd is er sprake van risico’s en problemen. De armste landen zijn vaak niet in staat om deel te nemen aan economische samenwerking vanwege een gebrek aan capaciteit en dergelijke, en zij lopen het risico nog verder achterop te raken.
Bovendien laat de milieuwetgeving op internationaal niveau, en ook in veel arme landen, veel te wensen over. Dit leidt tot een snelle toename van afvalproducten, alsmede tot uitputting en niet-duurzaam gebruik van een groot aantal natuurlijke hulpbronnen zoals bossen en vis, en al deze ontwikkelingen worden versneld door een snel groeiende handel. We moeten deze problemen zo snel mogelijk onder controle krijgen, willen de voordelen van globalisering niet omslaan in nadelen. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen toelichten waarom ik niet heb kunnen instemmen met het verslag-Vidal-Quadras. Al in 1997 heeft de EU besloten om voor 2010 12 procent van haar energie uit hernieuwbare energiebronnen te halen. Het ziet er echter naar uit dat we hoogstens 8 procent zullen halen. Gezien deze cijfers is het zeer de vraag of we voor 2020 ons energieverbruik met 20 procent kunnen verlagen, wat ons streefdoel is.
In plaats van steeds meer geld ter beschikking te stellen voor het Europees programma voor nucleair onderzoek, moeten we dit geld volgens mij gebruiken voor technologieën die de toekomst hebben, zoals hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Het Groenboek inzake energie-efficiëntie dient als basis voor het Actieplan voor energie-efficiëntie van de Commissie. Dat is een heel belangrijk document, aangezien het een cruciale rol speelt bij – onder andere – het bestrijden van klimaatsverandering en milieuvervuiling, het tegengaan van misbruik van natuurlijke hulpbronnen en het waarborgen van de energievoorziening.
De rapporteur vermeldt een aantal punten die heel belangrijk zijn voor de verwezenlijking van de door de Europese Commissie voorgestelde doelstelling – het terugdringen van het energieverbruik in de Europese Unie met 20 procent tegen 2020.
Bewustmakingscampagnes om de burgers te informeren en te bewegen hun gedrag in verband met energieverbruik te wijzigen; het bevorderen van warmtekrachtkoppeling; een voortrekkersrol voor de openbare sector (gebruik van schone voertuigen, efficiënte verlichting en energiebesparingscontracten) – het zijn allemaal eenvoudige maatregelen die kunnen bijdragen tot een aanzienlijke besparing van energie.
De rapporteur wijst er terecht op dat de energiemarkt instabiel is en dat de recente stijgingen van de olieprijs tot gevolg hebben gehad dat de werkelijkheid van vandaag niet langer overeenstemt met het kader waarin het Groenboek van de Commissie tot stand is gekomen.
Ik steun daarom het verslag van de heer Vidal-Quadras. 
Bairbre de Brún, Ole Krarup, Jonas Sjöstedt en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   – Wij zijn tegen de liberalisering van de energiemarkten. Wij geloven niet dat dit van essentieel belang is om de concurrentie te vergroten, de energieprijzen aan te pakken en de zekerheid van de energietoevoer en de energie-efficiëntie te vergroten. We hebben echter besloten om vóór het verslag te stemmen omdat het positieve voorstellen bevat over energie-efficiëntie, het behoud van energie en de toegang tot energie voor minder bevoorrechte leden van de samenleving. 
Hélène Goudin (IND/DEM ),
    Het verslag gaat over de situatie van de Roma-vrouwen in de Europese Unie en de complexe, meervoudige discriminatie waarmee deze vrouwen worden geconfronteerd in de lidstaten van de EU. Junilistan pleit voor toegang van Roma-vrouwen tot betere bescherming van hun reproductieve en seksuele gezondheid.
Het uitgangspunt van Junilistan is dat zowel gelijkheidsvraagstukken als vraagstukken met betrekking tot etnische discriminatie hoge prioriteit dienen te krijgen, omdat beide terreinen veel aandacht nodig hebben. Dat betekent echter niet dat dit een taak van de EU is. Junilistan is ervan overtuigd dat dit werk het best op nationaal niveau kan worden uitgevoerd.
De lidstaten zijn zeer verschillend qua cultuur en tradities. Daarom geloven wij dat het mogelijk is om op nationaal niveau tot een flexibeler en meer pluralistische benadering te komen van de doelstelling om gelijke kansen voor vrouwen en mannen te bewerkstelligen.
Daarom heb ik ervoor gekozen om tegen het rapport als geheel te stemmen. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   Ik en mijn collega’s van de Britse Conservatieven zijn grote voorstanders van gelijke kansen voor alle vrouwen, met inbegrip van Roma-vrouwen in heel Europa.
We hebben ons vandaag echter onthouden van stemming over dit verslag omdat wij tegen het oprichten van steeds weer nieuwe EU-agentschappen en -instituten zijn (zie paragraaf 1), die leiden tot lastenverzwaring voor de belastingbetaler en tot meer bureaucratie, zonder dat er enig bewijs is dat de mensen die ervan zouden moeten profiteren er daadwerkelijk baat bij hebben. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Wij hebben ons onthouden van stemming over het verslag over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten. Uiteraard zijn wij net zo bezorgd als de rapporteur over de gruwelen van oorlog en over het menselijk lijden dat wordt veroorzaakt door oorlog en terrorisme.
De grondslag van het verslag is echter van dien aard dat het aanleiding geeft tot enkele merkwaardige argumentaties waarin het lijden van mannen en vrouwen in twee groepen wordt ingedeeld en er niveaus van schuld en verantwoordelijkheid worden vastgesteld, op grond waarvan er quota worden toegewezen aan vrouwen in verschillende omstandigheden. Pogingen om conflicten te voorkomen en een einde te maken aan het terrorisme dienen slechts daarop te zijn gericht, en de beste methoden dienen te worden gebruikt om die doelstellingen te verwezenlijken. De vele voorstellen in het verslag hoe legitiem ze ook mogen zijn dreigen ertoe te leiden dat men zich minder gaat richten op de doelstellingen van het vredeswerk dan op de vorm waarin dat dient te gebeuren. De doelstelling van het voorkomen van lijden dreigt in het gedrang te komen door het toewijzen van quota aan vrouwen in vredeshandhavings- en interventietroepen en bij vredesonderhandelingen. 
Edite Estrela (PSE ),
   – Ik heb vóór het verslag-De Keyser gestemd, omdat het een goede beoordeling van de situatie bevat. Het verslag belicht drie aspecten: de vrouw als slachtoffer, de vrouw als uitdrager van de vrede en de vrouw als uitdrager van de oorlog.
In het verslag wordt erop gewezen dat ondanks alle resoluties, oproepen en aanbevelingen van verschillende internationale en Europese instellingen vrouwen nog steeds niet ten volle zijn betrokken bij conflictpreventie en -oplossing en bij vredeshandhavingsoperaties, enzovoorts. De aanbeveling om een specifiek actieprogramma op te stellen en zo vast te stellen wat de obstakels zijn is dan ook volledig gerechtvaardigd. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   Ik en mijn collega’s van de Britse Conservatieven zijn grote voorstanders van het geven van hulp aan slachtoffers van seksueel geweld en andere misdaden tijdens en na gewapende conflicten. Wij steunen de maatregelen die worden beschreven in dit verslag, met inbegrip van het vervolgen van de verantwoordelijken voor genocide en oorlogsmisdaden en andere misdaden die worden genoemd in het verslag.
We hebben ons vandaag echter onthouden van stemming over dit verslag omdat wij tegen willekeurige quota van mannen en vrouwen zijn, in welke context dan ook, met inbegrip van wat in dit verslag wordt voorgesteld. Wij zijn van mening dat het principe van quota vernederend is voor vrouwen. 
Ole Krarup (GUE/NGL ),
   Ook al is het verslag als geheel vooruitstrevend als het gaat over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten en haar rol in de wederopbouw en het democratisch proces in landen die zich in een postconflictsituatie bevinden, hebben wij besloten ons te onthouden van stemming vanwege de paragrafen waarin steun wordt gegeven aan het Europees veiligheids- en defensiebeleid. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   Onder het mom van de inzet voor vrouwen in gewapende conflicten wordt de militarisering van de EU bespoedigd.
Het verslag van mevrouw De Keyser gaat in de kern over de positie van de vrouw in gewapende conflicten, en inhoudelijk is het al met al goed. De rapporteur gaat echter niet alleen in op het eigenlijke onderwerp, ze maakt ook algemene opmerkingen over het militaire beleid van de EU. In maar liefst zeven passages staan positieve opmerkingen over het EVDB. Dat doet afbreuk aan het verslag, en maakt het mij onmogelijk ervoor te stemmen. In één punt wordt er zelfs bij de EU op aangedrongen "om meer aandacht te schenken aan de presentie, voorbereiding, training en uitrusting van politiemachten binnen haar militaire missies, aangezien politie-eenheden het voornaamste middel vormen om de veiligheid van de burgerbevolking, en met name die van vrouwen en kinderen te garanderen". Wat de ideologie van de zogenaamde "humanitaire interventie" met dit verslag te maken heeft blijft het geheim van de grote coalitie in het Europees Parlement, die voor een onvoorwaardelijke militarisering van de EU is. Onder het mom van de inzet voor vrouwen in gewapende conflicten wil men overeenstemming bereiken over het militariseren van de EU. Daarom heb ik NEE gezegd tegen het verslag van mevrouw De Keyser. Het is fout om steeds meer geld uit te geven voor onderzoek naar wapentechnologie, en de EU dusdanig te bewapenen dat ze voorbereid is op oorlogvoering overal ter wereld. We moeten alle pogingen om de militarisering van de EU te legitimeren met zogenaamd humanitaire motieven krachtig van de hand wijzen. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – Ik heb als rapporteur over ditzelfde onderwerp (maar dan in het kader van de Parlementaire Vergadering ACS-EU) de gelegenheid gehad mij te verdiepen in kwesties die verband houden met het herstel in een postconflictsituatie.
We waren destijds van mening dat het beginsel van gendergelijkheid een zeer belangrijke rol moest krijgen bij het voorkomen en oplossen van conflicten, en dat vrouwen betrokken moesten worden bij het politieke besluitvormingsproces en het vaststellen van strategieën voor conflictoplossing.
Ik stel ook nu weer dat we alle mogelijk hulp moeten geven aan vrouwelijke strijders, vluchtelingen en vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van geweld, verkrachting of seksueel misbruik. Wij moeten voortdurend bedacht zijn op dit soort schokkende toestanden en bij ons optreden meer doortastendheid en solidariteit tonen.
Ik betreur het dat de rapporteur het leed van vrouwen in conflictsituaties aangrijpt om haar eigen concept van “seksuele en reproductieve gezondheid”, met inbegrip van het aanmoedigen van abortus, te exporteren en op te leggen, terwijl dit zeker niet in alle landen wordt aanvaard. Zoals ik altijd heb volgehouden, kan ik niet stemmen vóór een tekst waarin dit concept niet duidelijk wordt uitgelegd en meer inhoudt dan het voorkomen van seksueel overdraagbare ziekten (met inbegrip van HIV/aids) en het garanderen van gunstige omstandigheden voor vrouwen tijdens de zwangerschap, bij de bevalling en daarna. 
Jonas Sjöstedt en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   Ook al is het verslag als geheel vooruitstrevend als het gaat over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten en haar rol in de wederopbouw en het democratisch proces in landen die zich in een postconflictsituatie bevinden, hebben wij besloten ons te onthouden van stemming vanwege de paragrafen waarin steun wordt gegeven aan het Europees veiligheids- en defensiebeleid. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
