2. Azerbejdżan: swoboda wypowiedzi
Przewodniczący
Kolejny punkt to debata nad siedmioma wnioskami w sprawie rezolucji dotyczącej swobody wypowiedzi w Azerbejdżanie.
Fiorello Provera
Panie przewodniczący, panie i panowie! Europa podjęła bardzo interesujące przedsięwzięcie dotyczące Partnerstwa Wschodniego, które spotkało się z poparciem i zachęcającą współpracą ze strony sześciu krajów: Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdowy, Ukrainy i Azerbejdżanu.
Działanie to polepsza stosunki między Unią Europejską a tymi państwami i może prowadzić do demokratycznego i gospodarczego rozwoju tego obszaru, jakkolwiek jest to w różnym stopniu warunkowane historią każdego z tych krajów. Zważywszy na tę inteligentną strategię polityczną, w moim przekonaniu niewłaściwą rzeczą jest toczyć tę pilną debatę na temat dwóch młodych blogerów skazanych w wyniku zdarzeń, które są w dalszym ciągu przedmiotem postępowania, podczas gdy pomijamy inne sytuacje, które są rzeczywiście tragiczne, takie jak niedawne zmasakrowanie 57 osób, które zebrały się, aby poprzeć kandydata na prezydenta na Filipinach.
Wszystkie grupy parlamentarne, z wyjątkiem naszej, popierają wniosek o podjęcie rezolucji w sprawie Azerbejdżanu, która jest surowa i nie pasuje do podjętych przez nas partnerskich inicjatyw. Jestem przekonany, że stanowcze poglądy zawarte w rezolucji poddanej dziś pod głosowanie mogą nie tylko doprowadzić do usztywnienia stosunków z Europą ze strony rządu azerskiego, ale mogą także wywrzeć odwrotny od zamierzonego skutek dla tych dwóch młodych ludzi, w tym sensie, że rezolucja ta mogłaby zagrozić tym, że nie zostaną oni uniewinnieni.
W związku z tym, pragnę przypomnieć o decyzji podjętej wczoraj podczas sesji plenarnej, na mocy której odrzuciliśmy rezolucję w sprawie Aminatou Haidar, aby nie narażać na szwank toczących się negocjacji dyplomatycznych. Uważam za sprzeczne to, że podczas tej samej sesji poddaje się pod głosowanie dwie rezolucje, jedną w sprawie Białorusi, a drugą Azerbejdżanu, przy czym ton ich obu jest bardzo różny, podczas gdy oba te kraje należą do tego samego Partnerstwa Wschodniego.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Kiedy 11 listopada bieżącego roku Europa świętowała rocznicę zakończenia i wojny światowej, w Azerbejdżanie skazywano na kilkuletnie wyroki więzienia dziennikarzy, którzy odważyli się pisać prawdę o korupcji i bezrobociu panujących w tym kraju, oficjalnie zarzucając im szerzenie chuligaństwa i terroryzmu.
Według rankingu Freedom House, Azerbejdżan posiada status państwa bez wolności. Reporterzy bez granic donoszą, iż Azerbejdżan plasuje się na 146 miejscu spośród 175 krajów badanych pod kątem wolności słowa. Niepokojące sygnały płyną również z analiz Economist Intelligence Unit, oceniających to państwo w kwestii swobód politycznych. W tym kontekście zeszłoroczna odmowa władz Azerbejdżanu udzielenia koncesji zagranicznym mediom, takim jak BBC i Radio Wolna Europa nie powinna nikogo dziwić.
Uważam, że nadeszła pora, by Unia Europejska zrewidowała podejście do Azerbejdżanu i, korzystając z uczestnictwa Baku w europejskiej polityce sąsiedztwa i Partnerstwie Wschodnim, zaczęła wywierać większą presję na tamte władze. Przyłączam się także do apelu mojej grupy politycznej o bezwarunkowe zwolnienie więzionych dziennikarzy i adekwatną rewizję azerskiego prawa.
Marietje Schaake
autorka. - Panie przewodniczący! Azerbejdżan jest sygnatariuszem szeregu partnerstw z UE. Działa aktywnie w ramach polityki sąsiedztwa a także Partnerstwa Wschodniego. Dotyczy to nie tylko handlu. Azerbejdżan zadeklarował także poszanowanie dla demokracji, praw człowieka i praworządności. Jednakże obecnie, przy aktualnym reżimie, wszystko to jest poważnie zagrożone.
Dziś zwracamy uwagę na sprawę Emina Milli and Adnana Hajizade, która oznacza rozprawianie się z wolnymi mediami, swobodą wypowiedzi i społeczeństwem obywatelskim, znacznie poważniejsze i odbywające się na szerszą skalę niż tylko przypadek tych dwóch blogerów, jak ich nazwano. Rzeczywiście posłużyli się oni w działalności swojej organizacji młodzieżowej nowymi mediami, takimi jak Facebook i Twitter, ale w istocie nawet nie wiedzą, za co zostali uwięzieni, ponieważ podczas procesu nie dopuszczono dowodów na ich obronę, a proces nie spełniał norm międzynarodowych - i faktycznie wygląda na sfabrykowany.
Jeżeli nie możemy liczyć na to, że rząd azerski będzie wypełniał swoje zobowiązanie do przestrzegania zasad demokracji, praw człowieka i praworządności na mocy różnych porozumień, które zawarł z UE, to Europa nie może w ogóle uznawać Azerbejdżanu za wiarygodnego partnera; co dotyczy także stosunków handlowych.
W tej rezolucji nakłania się rząd azerski, aby spełniał swe własne obietnice i rozpoczął budować swą wiarygodność w społeczności międzynarodowej poprzez poszanowanie swoich własnych obywateli, nadanie im praw demokratycznych i praw człowieka oraz uwzględnienie poszanowania rządów prawa.
Wczoraj przyznaliśmy nagrodę im. Sacharowa w tej Izbie reprezentującej narody Europy, wysłuchaliśmy też robiącego wielkie wrażenie wystąpienia jej laureata, pana Kowaliowa, który powiedział, że na strach można odpowiedzieć jedynie wolnością myśli, a wolność myśli może być wyrażana tylko wtedy, gdy zagwarantowana jest rzeczywista swoboda wypowiedzi i gdy słuchamy ludzi, którzy po prostu podejmują kwestie takie, jak prawo do opozycji wobec własnego rządu, które my, Europejczycy, musimy zagwarantować w ramach partnerstwa z Azerbejdżanem we wszystkich obszarach.
Ulrike Lunacek
Panie przewodniczący! Mój poprzednik wskazał już na niektóre szczegóły zawarte w rezolucji. Rezolucja ta została wywołana m.in. incydentem z lipca 2009 roku, podczas którego dwaj młodzi blogerzy, Emin Milli and Adnan Hajizade, zostali zaatakowani w restauracji, poszli na policję, aby zgłosić ten incydent i sami zostali aresztowani.
Zostało wobec nich wszczęte dochodzenie, a według wszystkich obserwatorów międzynarodowych, postępowanie sądowe było dalekie od rzetelności. Na przykład nie został pokazany film wideo, jak się wydaje nakręcony w restauracji, na którym wyraźnie widać, kto został zaatakowany, oraz że atakującymi byli inni, a nie ci dwaj blogerzy.
Jasne jest wobec tego, że wyrok nie spełnia kryteriów stawianych przez państwo prawa. Mam szczerą nadzieję, że wszystkie dowody będą musiały zostać przedstawione w drugim procesie, kiedy on nastąpi.
Cieszę się, że udało się nam przedstawić rezolucję popieraną przez prawie wszystkie grupy. Żałuję, że nie dołączyła do na grupa pana posła Provery, która podkreśla natomiast, że powinniśmy poczekać, aby sprawa sama się rozwiązała, i abyśmy korzystali z kanałów dyplomatycznych.
Panie pośle Provera, uważam, że Parlament, który działa w partnerstwie z parlamentem azerskim, powinien jasno wyrażać swoje stanowisko. Prawa człowieka to kwestia fundamentalna. Pani poseł Schaake wspominała wczoraj o nagrodzie im. Sacharowa. Musimy głośno wypowiadać się na rzecz wolności myśli we wszystkich częściach świata i zadbać o jej ochronę.
Prezydent Alijew często mówił, jak ważne są prawa każdego dziennikarza i że państwo musi ich bronić. Naszym zadaniem jest przypominać wszystkim o tym i mam szczerą nadzieję, że w przyszłości podjęta zostanie kolejna rezolucja w sprawie partnerstwa między parlamentem Azerbejdżanu a Parlamentem Europejskim, ponieważ, niestety, dwa tygodnie temu to się nie udało.
Joe Higgins
autor. - Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję zwrócenie uwagi na przerażające i ciągłe deptanie praw człowieka w Azerbejdżanie: brak wolności mediów, kilkudziesięciu dziennikarzy w więzieniach, niektórzy pobici, niektórzy nawet zabici w ostatnich latach. Musimy jednak zadać sobie pytanie, dlaczego reżim pana prezydenta Alijewa stosuje takie straszne represje. Powodem jest oczywiście dążenie do ukrycia ogromnej korupcji, która występuje w tym kraju. Elita rządząca wzbogaciła się bajecznie, szczególnie w sektorze ropy i gazu, podczas gdy 90 % ludności Azerbejdżanu żyje w skrajnej biedzie i nie czerpie żadnych korzyści z zasobów naturalnych swojego kraju.
Rządy państw zachodnich i korporacje działają w tym względzie, jak zwykle, z wielką hipokryzją. Rutynowo współdziałają z reżimem, aby ułatwić prowadzenie interesów, a korporacje czerpią gigantyczne zyski z eksploatacji zasobów naturalnych prawowicie należących do narodu Azerbejdżanu. Rządy państwa zachodnich należałoby zapytać, dlaczego nie żądają wykorzystania szybów naftowych do tego, aby zmienić życie ludzi, zamiast popierać ten reżim.
Posłowie do Parlamentu Europejskiego, całkiem słusznie, dosyć ostro potępiają deptanie prawa do sprzeciwu i swobodnych demonstracji w Azerbejdżanie. Nie mogę przy tej okazji nie potępić haniebnego stłumienia w ostatnich dniach protestów w Kopenhadze przez duńską policję, która aresztowała do 1 000 całkowicie pokojowo nastawionych demonstrantów, zakuła ich w kajdanki i kazała im leżeć godzinami na zimnie.
Kiedy zaprotestowałem i zażądałem uwolnienia niektórych kolegów z CWI, sami policjanci powiedzieli mi, że było to aresztowanie prewencyjne - prewencyjne zatrzymanie. To, co dotyczy Azerbejdżanu, powinno z pewnością dotyczyć także państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Ryszard Antoni Legutko
Panie przewodniczący! W Azerbejdżanie za dość oględną i delikatną krytykę rządu dwóch ludzi poszło do więzienia po otrzymaniu surowych wyroków. Co to oznacza?
Po pierwsze, że kraj ten nie ma dobrych instytucji prawnych i nie zanosi się, żeby takie instytucje powstały. Po drugie, że jest tam system autorytarny, który zagarnia coraz szersze obszary życia politycznego. Każde ustępstwo jest karane. Co my możemy w tej sytuacji zrobić?
Na pewno powinniśmy interweniować w każdych konkretnych przypadkach gwałcenia sprawiedliwości, co niniejszym czynimy. Takie interwencje nierzadko odnosiły sukces. Znacznie trudniej jest wymuszać zmiany instytucjonalne. Do tej pory wysiłki Unii w tym kierunku okazały się niezadowalające, po części dlatego, że jesteśmy nadal wyrozumiali wobec jednych tyranów, a niezmiernie krzykliwi wobec innych. Mówili o tym przedstawiciele Memoriału kila razy w tej Izbie.
Mamy też kłopoty po części dlatego, że proces wychodzenia z autorytaryzmu jest bardzo trudny, uciążliwy i długotrwały. To jest bardzo pesymistyczna konkluzja, ale kończę taką oto myślą: nie powinniśmy mimo wszystko ustawać w wysiłkach i konsekwentnie taką presję wywierać.
Tunne Kelam
autor. - Panie przewodniczący! Na początku bieżącego roku Unia Europejska wydała oświadczenie w sprawie wolności i mediów w Azerbejdżanie. Żałuję, że nie było reakcji na zaniepokojenie brakiem wolności mediów podczas regularnego spotkania z parlamentarzystami z Azerbejdżanu. Parlament Europejski musi zatem zająć stanowisko. To zresztą będzie nasza ostatnia rezolucja przyjęta w 2009 roku.
Przedmiotem głównej troski grupy EPP - i cieszę się, że wszystkie frakcje ją podzielają - jest ograniczenie wolności mediów w tym kraju. Powszechna praktyka nękania, prześladowania i skazywania dziennikarzy opozycyjnych jest alarmująca. Wzywamy władze Azerbejdżanu do niezwłocznego zwolnienia dziennikarzy przebywających w więzieniach. Dotyczy to także tych dwóch młodych blogerów.
Drugi problem to decyzja podjęta niedawno przez władze azerskie, aby wycofać licencję na częstotliwość radiową kilku międzynarodowych stacji radiowych, takich jak Radio Wolna Europa, Głos Ameryki, Serwis Światowy BBC i inne, pozbawiając słuchaczy w tym kraju cennych i niezależnych źródeł informacji. Zwracam się do koleżanek i kolegów posłów o zgodę na ustną poprawkę ust. 7 rezolucji: to znaczy, nie tylko wyrażenie ubolewania z powodu tej sytuacji, ale także wezwanie rządu Azerbejdżanu do anulowania swojej decyzji i przedłużenia licencji na częstotliwość radiową wymienionych wyżej stacji radiowych.
Różnorodność, swoboda i niezależność informacji to klucz do prężnego społeczeństwa obywatelskiego, jak powiedział nam wczoraj w tej izbie Siergiej Kowaliow. Dotyczy to w pełni także stosunków UE z Azerbejdżanem.
Laima Liucija Andrikienė
w imieniu grupy PPE. - Panie przewodniczący! Azerbejdżan to ważny partner Unii Europejskiej. Jest to z pewnością główny partner w dążeniu do zapewnienia europejskiego bezpieczeństwa energetycznego.
Niezależnie jednak od tego, jak ważna jest ropa i gaz, to nie wszystko. Azerbejdżan zobowiązał się działać na rzecz społeczeństwa demokratycznego i pluralistycznego, zgodnie z tym, co przewidziano w umowie o partnerstwie i współpracy oraz polityce na rzecz partnerstwa, w której realizacji Azerbejdżan zamierza w pełni uczestniczyć. Powinniśmy wyrazić uznanie dla kroków we właściwym kierunku podejmowanych przez prezydenta Alijewa, jak na przykład uwolnienie 119 więźniów, w tym pięciu dziennikarzy, pod koniec 2007 roku.
Jednakże sytuacja w zakresie wolności mediów tylko się pogarsza. Na poparcie tego twierdzenie możemy przytoczyć kilka przypadków, takich jak sytuacja blogerów, koncesje dla BBC, Radia Wolna Europa, itp. Nie wolno nam uchylać się od przypominania Azerbejdżanowi, że ludzie muszą mieć prawo do swobody wypowiedzi, nawet jeżeli oznacza to wyrażanie krytycznych poglądów wobec rządu. Jest to podstawowa zasada społeczeństwa demokratycznego, a demokratyczny Azerbejdżan musi być celem tak samo ważnym, jak...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Vilija Blinkevičiūtė
Wolność wypowiedzi do podstawowe prawo człowieka oraz kamień węgielny demokracji. Azerbejdżan ratyfikował europejską konwencję praw człowieka i zobowiązał się przestrzegać postanowienia art. 10 tej konwencji, który poświęcony jest wolności wypowiedzi i informacji. W artykule tym ustanawia się prawo każdego człowieka do swobodnego wyrażania swoich opinii, otrzymywania i wymiany informacji, bez żadnych przeszkód ze strony instytucji rządowych. Azerbejdżan zobowiązał się także nie lekceważyć praw człowieka i nie nastawać na wolność jednostki oraz bronić zasad demokracji w tym kraju poprzez udział we wdrażaniu europejskiej polityki sąsiedztwa oraz inicjatywy na rzecz Partnerstwa Wschodniego. Jednakże w ostatnim czasie w Azerbejdżanie prawo do wolności wypowiedzi i stowarzyszeń jest coraz bardziej zagrożone, a działalność mediów jest ograniczana. Coraz więcej jest przemocy wobec dziennikarzy i działaczy społeczeństwa obywatelskiego. Pragnę zachęcić Azerbejdżan do uwzględnienia wniosków Parlamentu Europejskiego i dążenia do zwiększenia systemu ochrony praw człowieka oraz zapewnienia poszanowania wolności mediów.
Ryszard Czarnecki
Panie przewodniczący! Azerbejdżan po raz kolejny pojawia się na agendzie Parlamentu Europejskiego. Przypomnę, że zeszłej kadencji mówiliśmy o nim, uchwalaliśmy rezolucje trzykrotnie, w tym raz o wolności mediów w tym kraju. Mówiliśmy także o Kaukazie Południowym, w tym również o Azerbejdżanie.
Interesujemy się tym krajem i mamy dużo życzliwości dla tego państwa, które stara się znaleźć swoją drogę, "step by step”, i tak naprawdę jest coraz bliżej świata zachodu, a nie świata wschodu. To należy docenić. Myślę, że z dużą życzliwością patrzymy na ten kraj, także na jego władze. Ale ta życzliwość nie może nam kazać nie mówić głośno o rzeczach, które nam się nie podobają. Na pewno sytuacja, w której zamyka się dwóch blogerów za to, że mówią o władzy, co myślą, to rzecz, która nie powinna się zdarzyć.
Wspierając te proeuropejskie tendencje władz Azerbejdżanu, które należy wesprzeć, bo w tym kraju cały czas trwa polityczna dyskusja, czy być bliżej Unii Europejskiej, czy bliżej Rosji, powinniśmy wspierać tych wszystkich, którzy chcą być bliżej właśnie świata zachodniego. Ale wspierając ich musimy mówić o wartościach, które ten świat konstruują - wolność mediów, wolność ekspresji jest jedną z podstawowych wartości i należy o tym głośno mówić.
Z całą pewnością Azerbejdżan jest w sytuacji niełatwej, gdy Rosja próbuje odbudować swoją strefę wpływów politycznych, ekonomicznych, ale wspierając władze Azerbejdżanu na drodze do Unii musimy głośno mówić o nieprawidłowościach.
Jaroslav Paška
Wolność wypowiedzi jest ważną cechą charakterystyczną społeczeństwa demokratycznego. Słuszną rzeczą jest zatem, że UE bardzo uważnie śledzi wszelkie działania mające na celu zastraszanie tych, którzy otwarcie krytykują błędy przedstawicieli rządu.
Z tej perspektywy, rozumiem wyzwanie, jakie rzucił Parlament Europejski władzom azerskim, wyrażając zaniepokojenie wynikami policyjnego dochodzenia wszczętego przeciw młodym ludziom, którzy w satyryczny sposób nawiązują do wyraźnych niedostatków życia politycznego w tym kraju. Zgadzam się, że nie możemy ignorować wyraźnie niekorzystnych sygnałów dochodzących z Azerbejdżanu i nie poddaję w wątpliwość politycznej sytuacji w Azerbejdżanie, ale uważam także, iż Parlament Europejski nie skrytykował wyraźnie bieżących wydarzeń na Filipinach, gdzie zamordowano 57. zakładników politycznych. W moim przekonaniu, powinniśmy podjąć wszystkie kwestie, które wstrząsają demokratycznym światem.
Bernd Posselt
(DE) Panie przewodniczący! Po pierwszych europejskich wyborach w 1979 roku, miałem zaszczyt pracować z Ottonem von Habsburgiem, który jest obecnie poważnie chory, na rzecz zbudowania tradycji praw człowieka w Parlamencie Europejskim, włączając w to te jakże aktualne i pilne debaty czwartkowe. Zostałem wybrany do Parlamentu Europejskiego w 1994 roku i miałem zaszczyt pracować z panem posłem Schulzem i innymi, na rzecz dalszego rozwijania tej tradycji praw człowieka, z której słusznie jesteśmy dumni. Dlatego też byłem wstrząśnięty, kiedy pan poseł Provera powiedział, nawiązując do pana posła Schulza, który na to nie zasłużył, że sprawa nie powinna zostać podjęta, i prawie powtórzył pogróżki wypowiadane przez reżim w Azerbejdżanie wobec działaczy na rzecz praw obywatelskich w tym kraju, że będą musieli znosić tę sytuację.
Wspomniano już dziś o nagrodzie w dziedzinie praw człowieka. Dobrze pamiętam, że kiedy wyrażaliśmy nasze poparcie dla Andrieja Sacharowa, Vytautasa Landsbergisa i innych bojowników na rzecz praw obywatelskich, mówiono wówczas: prosimy, nie mieszajcie się. Wykorzystamy kanały dyplomatyczne, a wy robicie więcej złego niż dobrego. Teraz wiemy, że to, że Parlament wypowiadał się wyraźnie w ich imieniu było dla nich decydujące. Dlatego też, panie pośle Schulz, panie i panowie, kontynuujmy naszą tradycję niezależności w to czwartkowe popołudnie. Chciałbym zwrócić się do przewodniczących grup, żeby dali nam swobodę działania.
Nie ma to nic wspólnego z polityką partyjną. Podczas ostatniej sesji jeden z posłów powiedział, że kiedy mieliśmy odbyć spotkania z Chinami, o Chinach nie mogliśmy mówić. Dziś temat był inny, a mianowicie Sahara Zachodnia. Być może jest to uzasadnione w indywidualnych przypadkach, ale nasza praca na rzecz praw człowieka budzi moje poważne zaniepokojenie. Panie i panowie! Sprawa Azerbejdżanu pokazuje, jak istotne jest, aby podejść do tego rozważnie. Kraj ten był sowieckim państwem satelickim. Ustanowiono monokultury, kraj był zniszczony i poddany brutalnemu reżimowi. Teraz powoli zaczyna stawać się bardziej demokratyczny. Jak członek Rady Europy, zobowiązał się do przestrzegania praw człowieka i musimy mu pomóc podążać tą ścieżką.
(Oklaski)
Cristian Dan Preda
(RO) Ja także popieram to, co powiedział wcześniej pan poseł Posselt. Jednocześnie pragnę zwrócić się do rządu azerskiego o poszanowanie prawa każdego obywatela do swobody wypowiedzi oraz natychmiastowego odstąpienia od zarzutów postanowionych tym dwóm młodym ludziom, postawionym w stan oskarżenia na podstawie sfabrykowanych dowodów, jak to wcześniej wspomniała pani poseł Lunacek. Uważam, że działania te muszą zostać podjęte w trybie pilnym, ponieważ sytuacja w dziedzinie wolności prasy w tym kraju znacznie się pogorszyła, na co wskazują także ostatnie sprawozdania Rady Europy i OBWE.
Sądzę także, iż rząd azerski musi pilnie podjąć działania, ponieważ musi przestrzegać zobowiązań wynikających zarówno z europejskiej polityki sąsiedztwa jak i Partnerstwa Wschodniego.
Na zakończenie powiem, że i ja byłem wstrząśnięty dzisiejszym obrotem wydarzeń w odniesieniu do pani Haidar, tym bardziej, że jej cierpienia można było uniknąć poprzez dobrą współpracę między władzami Maroka i Hiszpanii.
Uważam, że nasza uchwała nie wyrządziłaby żadnej szkody, zrobiłaby natomiast wiele dobrego.
Tadeusz Zwiefka
(PL) Panie przewodniczący! Chciałem przytoczyć treść art. 47 konstytucji Azerbejdżanu: "Każdy ma prawo do wolności myśli i słowa”. Są to niestety puste słowa zapisane w konstytucji, która nie jest przestrzegana.
Od ponad 5 lat jestem członkiem Komisji Współpracy Parlamentarnej między Unią Europejską a krajami Kaukazu Południowego. Odwiedzałem Azerbejdżan podczas każdej wspólnej sesji parlamentarnej. Jest punkt mówiący o łamaniu zasady wolności słowa, o tym, że dziennikarze, wydawcy, trafiają do więzień często pod sfałszowanymi zarzutami, że nie jest im udzielana pomoc medyczna, kiedy są chorzy. Mamy przypadek dziennikarza, który zmarł z powodu nieudzielania pomocy medycznej.
Miałem okazję odwiedzić azerskie więzienia. Standardy, jakie tam panują, są dalekie od tych, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni w Europie. Zatem dobrze, że wciąż przypominamy o tym, że w Azerbejdżanie powinno się przestrzegać zasady zapisanej w konstytucji.
Paweł Samecki
komisarz. - Panie przewodniczący! Azerbejdżan jest ważny dla Unii Europejskiej jako wytwórca energii i kraj tranzytowy, a także jako kraj przyczyniający się do regionalnej stabilności na obszarze południowego Kaukazu. Azerbejdżan to jeden z sześciu krajów partnerskich w ramach Partnerstwa Wschodniego, a my przywiązujemy wielką wagę do poszanowania wspólnych wartości leżących u podstaw tych stosunków.
Umowa o partnerstwie i współpracy obowiązuje od 10 lat. Jednakże Azerbejdżan wyraził zainteresowanie nawiązaniem bliższych stosunków z Unią Europejską, zawierając w jej miejsce umowę o stowarzyszeniu.
Po podjętej we wrześniu decyzji ministrów spraw zagranicznych UE, aby rozpocząć przygotowania do zawarcia takich umów z krajami obszaru południowego Kaukazu, toczą się obecnie rozmowy w sprawie wytycznych negocjacyjnych, w tym także dla Azerbejdżanu.
Zgodnie z decyzją Rady, rozpoczęcie negocjacji dla wszystkich krajów południowego Kaukazu zależeć będzie od dostatecznych postępów w zakresie spełniania niezbędnych warunków politycznych, to znaczy rządów prawa, poszanowania praw człowieka, zasad gospodarki rynkowej, a także zrównoważonego rozwoju i dobrego rządzenia.
Każdego roku przeprowadzamy wnikliwą analizę, określając postępy poczynione przez każdy z partnerskich krajów na drodze do wdrażania planów działań w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa. Właśnie rozpoczęliśmy prace przygotowawcze do sprawozdania za rok 2009.
Nie chcę uprzedzać naszego sprawozdania, ale pragnę wyrazić kilka uwag, szczególnie o sytuacji w zakresie podstawowych wolności i praw człowieka. W naszym sprawozdaniu za 2008 rok stwierdziliśmy, że "Azerbejdżan uczynił znaczny postęp w dziedzinie rozwoju gospodarczego, ale w dalszym ciągu nie najlepiej przedstawia się sprawa przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności, demokracji i rządów prawa”.
Od tego czasu niestety byliśmy świadkami pewnych negatywnych wydarzeń, w tym zmian konstytucji, zniesienia ograniczeń kompetencji szefa państwa, a także zatrzymania, a następnie skazania dwóch blogerów.
Negatywne zjawiska to także utrzymujące się prześladowanie obrońców praw człowieka, działaczy opozycji i dziennikarzy, a ponadto dalsze ograniczanie wolności mediów.
Unia Europejska poruszała te kwestie w swoich licznych kontaktach z władzami wszystkich szczebli i będzie to czynić w dalszym ciągu. Jednocześnie Komisja zgromadziła szeroką gamę narzędzi, aby pomóc Azerbejdżanowi sprostać wyzwaniom nowej umowy.
Korzystamy z pomocy w ramach instrumentu EISP. Udzielamy ukierunkowanego wsparcia w ramach kompleksowego programu budowania instytucji. Zawierać się w tym będą ważne elementy związane z kwestia rządów prawa i niezawisłością władzy sądowniczej.
Azerbejdżan skorzysta także z pomocy w ramach europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka.
Wreszcie, w ramach dotychczasowej umowy o partnerstwie i współpracy, proponujemy powołać podkomisję zajmującą się kwestiami sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, a także praw człowieka i demokracji. Będzie to stanowiło ważne i dodatkowe forum przekazywania naszych przesłań.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się na zakończenie debaty.
