Przejściowe wytyczne proceduralne dotyczące kwestii budżetowych w świetle wejścia w życie traktatu lizbońskiego (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie (Α7-0045/2009) w sprawie przejściowych wytycznych proceduralnych dotyczących kwestii budżetowych w świetle wejścia w życie traktatu lizbońskiego [2009/2168(ΙΝΙ)], przygotowane przez pana pana Lamassoure'a, w imieniu Komisji Budżetowej.
Alain Lamassoure
Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować przewodniczącemu Barroso i komisarzowi Šemecie za ich decyzję o odroczeniu do następnego półrocza publikacji wniosków Komisji w sprawie przyszłej polityki budżetowej i aktualizacji perspektywy finansowej.
Rzeczywiście Rada Europejska i Parlament ustaliły, że aktualizacja ta nastąpi w latach 2008-2009, ale to było cztery lata temu, a to cała wieczność. W tym okresie podpisany został traktat lizboński, odbyło się pierwsze irlandzkie referendum, nastąpił kryzys finansowy, opóźnienie wejścia w życie nowego traktatu i tak dalej.
Dlatego lepiej będzie, jeśli nowa Komisja za kilka miesięcy przedstawi równocześnie swój program polityczny i jego założenia finansowe.
Z drugiej strony, ponieważ traktat lizboński wchodzi w życie 1 grudnia, nie możemy marnować czasu, jeśli chodzi o przyjęcie środków przejściowych niezbędnych w procesie przechodzenia od jednego traktatu do drugiego w kwestii budżetu.
Prezydencja szwedzka zaproponowała wykorzystanie posiedzenia komitetu pojednawczego w dniu 18 listopada jako szansy na osiągnięcie porozumienia politycznego w tej kwestii przez nasze trzy instytucje. Dlatego teraz od Parlamentu zależy, czy udzieli mandatu negocjacyjnego swej delegacji w komitecie pojednawczym.
Musimy jak najszybciej rozpatrzyć cztery kwestie, z których żadna nie stanowi poważnego problemu politycznego.
Po pierwsze - procedura przejściowa: zniesienie rozróżnienia między wydatkami obowiązkowymi a nieobowiązkowymi wymaga przyjęcia jednolitej procedury i równouprawnienia obu władz budżetowych, bez narażania na szwank elastyczności, jaką musi wykazać się Komisja Europejska w zarządzaniu budżetem.
Po drugie - budżety uzupełniające: od początku 2010 roku wymagany będzie pierwszy budżet uzupełniający, dający wszystkim zainteresowanym instytucjom środki finansowe do wykonywania nowych uprawnień nadanych im przez traktat lizboński. Dlatego potrzebna nam uproszczona procedura inspirowana nową procedurą przewidzianą w traktacie dla budżetu głównego.
Po trzecie - harmonogram posiedzeń przygotowawczych trzech instytucji, czyli to, co nazywamy harmonogramem pragmatycznym. W tym zakresie nie musimy robić nic innego niż dotychczas.
Po czwarte - i ostatnie - procedura dotycząca miesięcznego prowizorium budżetowego na mało prawdopodobny, aczkolwiek możliwy, wypadek braku porozumienia w sprawie budżetu na rok 2010. Tu naszym zdaniem postanowienia traktatu lizbońskiego są wystarczająco precyzyjne, by wykluczyć potrzebę uzupełnienia.
Komisja Budżetowa przyjęła te propozycje znakomitą większością głosów. Zachęcam Izbę do tego samego, abyśmy mogli zakończyć negocjacje z Radą i Komisją w wyznaczonym terminie.
Algirdas Šemeta
komisarz. - Panie przewodniczący! Chcę podziękować panu posłowi Lamassoure'owi za jego sprawozdanie.
Wejście w życie traktatu lizbońskiego zmodyfikuje zasady dotyczące sektora budżetowego, a Parlament Europejski i Rada będą na równi współdecydować o wszelkich wydatkach. Pociągnie to za sobą wprowadzenie nowych ram prawnych, które wymagają dokładnego rozważenia przez obie instytucje.
Ponieważ wspólnie odpowiadamy za nieprzerwany i płynny przebieg procesów i operacji budżetowych, zgadzam się z opinią sprawozdawcy, że musimy pilnie uzgodnić zasady przejściowe. Wspomniane zasady przejściowe są raczej natury technicznej i będą obowiązywać tylko do czasu wejścia w życie nowych ram prawnych.
Sprawozdawca wskazał na właściwe obszary dyskusji. Będą nam potrzebne nowe zasady dotyczące przesunięć i nowe zasady przyjmowania budżetów korygujących. Będzie nam potrzebny harmonogram, który pozwoli na adekwatne zaangażowanie wszystkich podmiotów. Będziemy także musieli ustalić jasne zasady współpracy, a być może także pewne zasady dotyczące miesięcznych prowizoriów budżetowych.
Potwierdzam, że jestem gotów wysunąć niezbędne sugestie w celu osiągnięcia wyważonego porozumienia. Proponuję rozpoczęcie dyskusji nad tymi kwestiami w rozmowach trójstronnych dziś popołudniu. Mam nadzieję, że w czasie listopadowego postępowania pojednawczego nasze trzy instytucje zdołają osiągnąć porozumienie.
Salvador Garriga Polledo
Panie przewodniczący, traktat lizboński przyniesie wiele zmian, ale tylko nieliczne będą tak dramatyczne, jak te związane z procedurą budżetową.
Każdy sprawozdawca generalny Komisji Budżetowej wie, jak działa obecna strategia dwuetapowych negocjacji. Niewątpliwie ujęcie tego zagadnienia w jednej rundzie będzie wymagało dodatkowych wysiłków w zakresie współpracy i porozumienia między poszczególnymi instytucjami.
Ta nowa sytuacja już ma wpływ na obecne negocjacje w sprawie procedury budżetowej i przyjęcia budżetu w przyszłym tygodniu, ponieważ wiemy, że ostatni raz odbędzie się ono w dotychczasowej formie. Chcę pogratulować Komisji Budżetowej szybkości i elastyczności, z jaką przedstawiła nam te zasady przejściowe.
Kilka kolejnych miesięcy będzie miało kluczowe znaczenie dla polityki budżetowej. Nastąpią pilne przesunięcia, w ciągu kilku nadchodzących miesięcy pojawią się pilne budżety korygujące, do których trzeba będzie się w pełni ustosunkować przy zastosowaniu nowej procedury. Będzie też konieczne między innymi przedyskutowanie równowagi budżetowej korygującej budżet przy użyciu nowej procedury, co wymagać będzie wielkiej odpowiedzialności wszystkich instytucji.
Moja grupa w odniesieniu do tych zasad przejściowych jest zdania, że wszyscy będziemy musieli wykonać dodatkowy wysiłek, ale szczególnie ważną rolę, zwłaszcza w utrzymaniu w mocy obecnej "dżentelmeńskiej umowy”, odegra przyszły przewodniczący Rady. Rada może mieć ochotę działać na korzyść swoich interesów w zakresie bardzo pilnych kwestii budżetowych, takich jak Europejska Służba Działań Zewnętrznych, ale trzy wspomniane instytucje będą niewątpliwie działać na równych zasadach, a Parlament będzie miał duże poczucie odpowiedzialności.
Göran Färm
Panie przewodniczący! Traktat lizboński przyniesie duże zmiany, nie tylko w kwestii budżetu. Najważniejszą zmianą, jak już często podkreślano, będzie brak rozróżnienia między wydatkami obowiązkowymi i nieobowiązkowymi. W związku z tym Parlament Europejski będzie uprawniony do współdecydowania w kwestii całego budżetu i otrzymamy nową, uproszczoną procedurę budżetową. Traktat jest już gotowy i zatwierdzony, ale to nie oznacza, że możemy od razu przejść do nowej procedury.
Co do jednego w pełni się zgadzamy - tegoroczny proces budżetowy powinien odbywać się na starych zasadach, gdyż próby dokonywania zmian w trakcie czytania budżetu doprowadziłyby do chaosu. Po drugie potrzebujemy nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego, zanim w pełni zastosujemy nowy traktat. Potrzebne jest nam zaktualizowane rozporządzenie finansowe oraz nowy, ponownie wynegocjowany budżet długoterminowy, wieloletnie ramy finansowe będące częścią nowego prawodawstwa.
Na to trzeba czasu. Aby zacząć prace nad budżetem w roku 2010 potrzebujemy szeregu postanowień przejściowych. Chcę przy tej okazji podziękować przewodniczącemu Komisji Budżetowej, panu Lamassoure'owi, który szybko zdecydował się sporządzić to sprawozdanie i przygotował je w rekordowym czasie, współpracując przy tym bardzo ściśle z różnymi grupami w komisji. Serdecznie dziękuję.
W sprawozdaniu zawarliśmy także szereg opinii dotyczących charakteru nowych trwałych rozwiązań. Szczególnie my, Socjaldemokraci, zaprezentowaliśmy kilka opinii. Najważniejsza z nich dotyczy zapewnienia egzekwowania nowych uprawnień Parlamentu już w okresie przejściowym i zagwarantowania, by wnioski, które trzeba będzie przedstawić, doprowadziły w przyszłości do nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz by zweryfikowane rozporządzenie finansowe było postrzegane jako pakiet, tak by osiągnąć funkcjonalną całość, bez powtórzeń i bez problemów interpretacyjnych.
Mam nadzieję, że w dzisiejszych rozmowach trójstronnych zgodzimy się w sprawie podstaw wspomnianych zmian. Na zakończenie chciałbym tylko powiedzieć, że taka zmiana w procedurze budżetowej jest dobrym przykładem uproszczenia i ograniczenia procedur biurokratycznych, czego tak bardzo potrzebuje cała UE.
Anne E. Jensen
Panie przewodniczący! Ja także chciałabym najpierw wyrazić swe zadowolenie z traktatu lizbońskiego, traktatu, który oczywiście da Parlamentowi więcej uprawnień w odniesieniu do budżetu i zmieni sposób przyjmowania rocznego budżetu UE. Jesteśmy w fazie przejściowej, w której budżet na rok 2010 przyjmowany jest zgodnie z postanowieniami starego traktatu, a jego wdrażanie będzie monitorowane i analizowane już w świetle nowego traktatu. Bez względu na to, jak podejdziemy do tego w praktyce, prace te zapoczątkowało sprawozdanie pana posła Lamassoure'a, któremu chciałabym podziękować za tak szybką inicjatywę. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy z całego serca popiera to sprawozdanie, zawierające wskazówki, jak mamy postępować z budżetami korygującymi, przesunięciami i innymi sprawami, o których już wspomniano.
Grupa Europa na Rzecz Wolności i Demokracji przedstawiła szereg poprawek, proponując zniesienie budżetów korygujących i przesunięć. Powiem państwu, że grupa ALDE będzie głosować przeciwko wszystkim wnioskom grupy EFD. Zgadzamy się z panem Lamassourem, że liczba budżetów korygujących powinna być zmniejszona, jednak w trakcie roku zdarzają się rzeczy niespodziewane, dlatego taki instrument jest nam potrzebny. Co więcej, instrumentem takim dysponują także parlamenty krajowe. Możliwe jest wprowadzanie zmian w ciągu roku. Już sama rosnąca liczba wniosków o przyznanie środków z funduszu dostosowania do globalizacji w związku z dużą liczbą oddaleń doprowadzi oczywiście do powstania szeregu budżetów korygujących. Nie powinniśmy także wykluczać możliwości przesunięć pomiędzy rachunkami. Natomiast to, jak dużych przesunięć Komisja może dokonywać i jak ma to robić, określają sztywne reguły - nie ma tu miejsca na dowolność. Komisja musi wpierw zapytać Parlament i Radę.
Sprawozdanie wskazuje także na potrzebę korekty rozporządzenia finansowego i porozumienia międzyinstytucjonalnego. Z niecierpliwością oczekuję na wniosek Komisji w te sprawie.
Helga Trüpel
Panie przewodniczący, panie komisarzu! W imieniu Grupy Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie chcę powiedzieć, że zdecydowanie popieramy mandat przewodniczącego Komisji Budżetowej, pana Alaina Lamassoure'a. Jesteśmy pewni, że bardzo dobrze i z wielką pewnością siebie poprowadzi on negocjacje w okresie przejściowym, w którym się teraz znaleźliśmy. Wiemy, że w okresie przejściowym między traktatem nicejskim a traktatem lizbońskim, którego wszyscy oczekiwaliśmy i który jest potrzebny, by Europa stała się bardziej demokratyczna i przejrzysta - potrzebne są nam jasne zasady.
Komisja Budżetowa odpowiada za przygotowanie budżetu europejskiego tak samo jak Rada i inne instytucje. Dlatego mówimy Radzie wyraźnie, że będziemy bronić naszych parlamentarnych praw i wzmacniać je. Nie pozwolimy - a dotyczy to tak samo przewodnictwa pana Lamassoure'a w negocjacjach - by prawa te były w jakikolwiek sposób ograniczane, gdyż jesteśmy całkowicie pewni, że Rada nie może rościć sobie większych uprawnień.
Jeśli chodzi o nowe budżety w nadchodzących latach, chcę przypomnieć, że budżet europejski musi koniecznie być opracowywany w drodze współdziałania państw członkowskich i Parlamentu Europejskiego w prawdziwie europejskim duchu. Tylko wówczas przygotujemy Unię Europejską na wyzwania, jakie niesie ze sobą przyszłość. Chcę także przypomnieć w odniesieniu do rozporządzeń finansowych, a w szczególności do tego, jak w rzeczywistości rozdzielane są środki w państwach członkowskich i pomiędzy nimi, że musi się to odbywać w sposób uniemożliwiający nadużycia. Nie może być żadnych skandali ani oszustw. Ponadto rozporządzenia finansowe muszą być prostsze i bardziej przejrzyste, aby nasze europejskie programy nie powodowały lokalnych trudności, ale rzeczywiście docierały do ludzi. Tak właśnie powinniśmy formułować naszą europejską politykę budżetową w ciągu następnych lat.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Po sprawozdaniu szanownej pani poseł Guy-Quint z kwietnia 2008 roku nowe ramy prawne wpływające na sprawy budżetowe powinny już być gotowe do zatwierdzenia. Wszystkie instytucje zgodziły się, że w ten sposób można uniknąć próżni prawnej. Dlatego nie powinny nam być potrzebne przejściowe wytyczne w sprawach budżetowych.
Sprawozdanie szanownego posła, pana Lamassoure'a, skupia się na przyjęciu budżetów korygujących i przesunięć, podczas gdy oba te działania są ryzykowne i nieadekwatne, i pokazują brak profesjonalizmu, jeśli chodzi o budżetowanie i proces planowania, a będą jeszcze bardziej ryzykowne w okresach przejściowych.
Obecna liczba budżetów korygujących jest nadmierna i nie spełnia warunków określonych w artykule 37 rozporządzenia finansowego.
Nadmierna jest także obecna liczba przesunięć. Byłoby inaczej, gdyby planowanie budżetu wiązało się z lepszym zrozumieniem potrzeb różnych sektorów w różnych krajach.
Zatrważa mnie, jako członka Komisji Budżetowej, że z wyjątkiem mnie cała Komisja zatwierdza wszystkie te wnioski dotyczące przesunięć.
W związku z tym nie powinno się zatwierdzać budżetów korygujących ani przesunięć w okresie przejściowym, a wszystkie wysiłki powinny się koncentrować na przyjęciu ram prawnych, tak by uniknąć dalszego naruszania interesów podatników.
Daniël van der Stoep
(NL) Panie przewodniczący! Holenderska Partia Wolności (PVV) zasiada w Parlamencie Europejskim po raz pierwszy i jest zaszokowana wyrachowaną postawą posłów. W tym sensie Parlament przypomina antyparlament. Jego celem wydaje się być wyciągnięcie jak najwięcej pieniędzy z kieszeni ciężko pracujących obywateli Europy, a w szczególności obywateli Holandii.
Podczas gdy wydaje się miliardy euro na kwestie ulubione przez Lewicę, takie jak klimat czy pomoc rozwojowa, w Holandii ludzie nie otrzymują pomocy w domach opieki, wiek emerytalny uprawniający do ustawowego świadczenia (AOW) podnosi się do 67 lat, a policja jest zmuszona do zwolnień. Panie przewodniczący! Parlament powinien być dla obywateli, a nie realizować politycznie poprawne rozrzutne programy własne i znajomych z elit.
Irlandczycy poparli niestety haniebny traktat lizboński, ale oni przynajmniej mieli wybór. Natomiast na Holendrach ten okropny traktat został wymuszony, co Partia PVV uważa za rzecz haniebną. Taka jest jednak niestety rzeczywistość i my też musimy się nauczyć z tym żyć.
Holenderska Partia Wolności konstruktywnie współpracuje z pozostałymi w tej Izbie. Nie możemy jednak pogodzić się z przedmiotowym sprawozdaniem. Wkład Holandii netto w przeliczeniu na obywatela jest największy i chcemy by ten stan rzeczy szybko się zmienił. Mam prośbę do sprawozdawcy: proszę ująć w sprawozdaniu stwierdzenie, że Parlament Europejski wzywa Radę do jak najszybszej zmiany długotrwałej sytuacji Holandii, której wkład netto w przeliczeniu na obywatela jest największy.
Jeżeli takie wezwanie zostanie ujęte w sprawozdaniu, w czasie głosowania zapalą się dziś w tej Izbie cztery dodatkowe zielone światła. To dla sprawozdawcy znakomita okazja. Dodam jeszcze, że poprzemy wszelkie poprawki przedstawione przez Grupę Europa na Rzecz Wolności i Demokracji.
László Surján
(HU) Panie i panowie! Po pierwszej wojnie światowej stawiano na Węgrzech, w Budapeszcie, tymczasowe baraki mające zapewniać leczenie szpitalne więźniom powracającym z wojny. Owe tymczasowe baraki funkcjonują do dziś.
Z myślą o procesie budżetowym chcemy wprowadzić przejściowe wytyczne proceduralne. O ile się nie mylę, pan Lamassoure, sprawozdawca i przewodniczący komisji, wspominał o wprowadzeniu zasad, które obowiązywać będą co najmniej tak długo jak te tymczasowe baraki funkcjonujące już od dziewięćdziesięciu lat. Zapłaciliśmy wysoką cenę za traktat lizboński. Zrezygnowaliśmy z pewnych zasad, a obywatele jednego kraju, Republiki Czeskiej, skorzystają z praw człowieka w mniejszym stopniu niż większość Europejczyków. Naszym podstawowym obowiązkiem jest zatem płynne, gładkie i skuteczne wdrażanie traktatu, za który tak drogo zapłaciliśmy. Moim zdaniem wnioski przedstawione do zatwierdzenia przez sprawozdawcę bardzo dobrze służą temu celowi. Dlatego moja grupa chciałaby, by znaczna większość w Parlamencie przyjęła je bez zmian.
Na zakończenie wspomnę jeszcze o jednym aspekcie tymczasowości. Przed kilkudziesięcioma laty pojawiło się na Węgrzech ogłoszenie, że dla oficerów sowieckich odbywających tam tymczasową służbę wybudowano mieszkania mające się stać ich trwałą własnością. Widzimy jednak, że bez względu na to, jak trwałe coś może się wydawać, po pewnym czasie okazuje się rozwiązaniem przestarzałym. Mam nadzieję, że obecne rozporządzenia zostaną zastąpione lepszymi, kiedy już utracą ważność. I dlatego proszę wszystkich o poparcie przedmiotowego wniosku.
Eider Gardiazábal Rubial
(ES) Panie przewodniczący! Traktat lizboński, jak już powiedziano, wchodzi wreszcie w życie i niektóre z jego konsekwencji będą odczuwalne bezpośrednio po jego podpisaniu; na przykład od stycznia pewne prace Komisji Budżetowej muszą podlegać nowym zasadom. Dlatego w naszych trzech instytucjach pracujemy już nad ustaleniem tymczasowych zasad rządzących naszą pracą, podczas gdy nowe rozporządzenia, o których mowa w trakcie są omawiane i przyjmowane.
W pełni popieramy sprawozdanie pana posła Lamassoure'a. Nie uważamy, by należało dodawać do niego jakieś wnioski. Mam tylko nadzieję, że w rozmowach rozpoczynających się między trzema wspomnianymi instytucjami, zwycięży porozumienie i nikt nie będzie próbował przechylić szali na własną korzyść.
Chciałabym, jeśli można, przedstawić kilka uwag, ponieważ mam wrażenie, że część Komisji Budżetowej przejawia czasami pewien optymizm, który doprowadził do przyjęcia zapisu stwierdzającego, że traktat lizboński znacznie upraszcza procedurę budżetową.
Od niedawna zasiadam w Parlamencie i najwyraźniej nie mam doświadczenia, jeśli chodzi o europejski budżet, ale szczerze mówiąc, treść nowych postanowień nie skłania mnie do optymizmu. Procedura ta będzie złożona i - w zależności od stopnia porozumienia lub, co bardziej prawdopodobne, braku porozumienia między Parlamentem a Radą - skomplikowana. Nie będziemy tego jednak pewni dopóki nie przeprowadzimy kilku procedur budżetowych na nowych zasadach.
Już teraz znamy natomiast nastawienie Rady w tej sprawie. Prawdę mówiąc, nie napawa mnie to zbytnio optymizmem, bo widzę już, że Rada próbuje zagarnąć jak najwięcej uprawnień, aby móc zablokować każdą decyzję niezgodną z jej ortodoksyjną linią. Innymi słowy Rada chce mieć możliwość zablokowania każdej decyzji, która zmierza do wydania o jedno euro więcej niż planowano, bez względu na okoliczności. Jeśli Rada rzeczywiście chce utrzymać taką kontrolę, to moim zdaniem popełnia wielki błąd, ponieważ potrzebuje ona współpracy silnego Parlamentu.
Timo Soini
(FI) Panie przewodniczący! Popieram dobrze uargumentowane wnioski szanownej pani poseł Andreasen. W przedmiotowym sprawozdaniu z zadowoleniem przyjmujecie istnienie traktatu lizbońskiego. To wasze prawo, ale ze swej strony powtórzę, że z przykrością patrzę na koniec naszej suwerenności. Wygraliście, ale będziemy tu; będziemy waszym wyrzutem sumienia, ponieważ sposób, w jaki przeforsowano traktat lizboński, nie był właściwy. Kwestia suwerenności nie pójdzie w niepamięć. W sprawozdaniu wspomniano o tym, że niezbędnych będzie kilka poprawek, aby ta finansowa konstytucja - tak ja nazwano - mogła zostać wprowadzona w życie. Zatem sami to przyznaliście. Czyli jest to konstytucja: finansowa, polityczna i prawna. Mieliśmy rację i nasza walka o suwerenność będzie trwać.
(Oklaski)
Czesław Adam Siekierski
(PL) Panie przewodniczący! Nie ulega wątpliwości, że traktat lizboński wprowadza daleko idące zmiany dotyczące budżetu i procedury jego uchwalania. Wspomnę tylko o usunięciu rozróżnienia na wydatki obowiązkowe i nieobowiązkowe, co powinno wzmocnić pozycję Parlamentu, czy o uznaniu wieloletnich ram finansowych za akt prawnie wiążący. Równie istotne jest uproszczenie procedury budżetowej.
Mając na uwadze te zmiany, nie możemy jednak zapomnieć o ich efektywnej implementacji, tak aby zapewnić jak najłagodniejsze przejście na nowe zasady. Jest to szczególnie istotne z punktu widzenia beneficjentów unijnego budżetu.
Czeka nas zadanie wskazania obszarów, w których tymczasowe wytyczne są najbardziej konieczne. Dlatego chciałbym wyrazić poparcie dla tego sprawozdania, jak również dla wszystkich wysiłków na rzecz przyjęcia środków porządkujących sprawy budżetowe zgodnie z nowym traktatem.
Reimer Böge
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z wielkim zadowoleniem przyjmuję - osobiście i jako sprawozdawca w kwestii wieloletnich planów finansowych - sprawozdanie przewodniczącego komisji, pana Lamassoure'a, ponieważ stanowi ono niezbędny most pomiędzy wieloma podejściami, w tym w odniesieniu do pewności prawnej, co jest nam potrzebne do czasu koniecznego dostosowania porozumienia międzyinstytucjonalnego i dalszych procedur technicznych, jakie musimy wyjaśnić w świetle traktatu. Chcę podkreślić, że decyzja ta wyjaśnia także, iż dla nas cały pakiet w obecnej formie pozostaje przedmiotem przyszłych negocjacji - od kwestii dostosowania porozumienia międzyinstytucjonalnego, po kwestię naszych relacji z przyszłą Służbą Działań Zewnętrznych, na przykład w kategoriach czysto budżetowych.
Uważam też, że w świetle aktualnego porozumienia odpowiednia ocena funkcjonowania obecnego porozumienia międzyinstytucjonalnego - z punktu widzenia technicznego, jak i z perspektywy polityki budżetowej - powinna być właściwie ujęta w całościowym pakiecie w procesie wdrażania traktatu lizbońskiego. I nie mam tu na myśli tylko kwestii technicznych i procedur, lecz także analizę niezbędnej elastyczności i swobody w ramach budżetu, jeśli rzeczywiście chcemy wdrożyć traktat lizboński w sferze polityki budżetowej.
Jiří Havel
(CS) Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw wyrazić swe podziękowanie dla pana Lamassoure'a za przygotowane sprawozdanie. Moim zdaniem ten dokument jest niezbędny i został odpowiednio szybko przygotowany. Wiemy, że traktat lizboński wejdzie w życie w grudniu tego roku i to sprawozdanie zdecydowanie było nam potrzebne. Chcę odpowiedzieć kilku przedmówcom nawiązującym do ważności traktatu lizbońskiego. Traktat lizboński obowiązuje i nie ma sensu dalej nad nim dyskutować. Pragnę także nawiązać do jednego komentarza pana posła László Surjána. Chcę dać panu Surjánowi moje słowo w imieniu grupy reprezentującej Republikę Czeską, że czescy Socjaldemokraci zrobią wszystko, aby wyjątek, którego zażądał prezydent Klaus, został wycofany, gdyż dla nas jest on oburzający.
Lajos Bokros
(HU) Grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów także chętnie poprze przejściowe wytyczne proceduralne w sprawach budżetowych, ale przy dość istotnym zastrzeżeniu: my też nie chcemy, by przejściowe wytyczne proceduralne w sprawach budżetowych nabrały trwałego charakteru. Z drugiej strony, naszym zdaniem przejście do odmiennego systemu jest konieczne, a zatem trzeba opracować przejściowe wytyczne proceduralne. Nie musi się to jednak wiązać z narażeniem całego procesu na niebezpieczeństwo nadmiernych ponownych przydziałów. W rzeczywistości nie możemy dopuścić, by w przyszłości ponowne przydziały były dokonywane co tydzień czy co miesiąc. Dlatego w przejściowych wytycznych trzeba zaznaczyć, że takie ponowne przydziały środków nie mogą być dokonywane częściej niż dwa razy w roku, abyśmy zachowali jedność, stabilność i przejrzystość budżetu.
Przewodniczący
Panie pośle Lamassoure! Być może po raz pierwszy w życiu otrzymuje pan od przewodniczącego 15 minut na wypowiedź, jeżeli tylko pan chce, na zakończenie dzisiejszej debaty.
Może pan powiedzieć, co pan chce, lub trzymać się dwóch minut przewidzianych w programie na uwagi końcowe!
Alain Lamassoure
Panie przewodniczący! Nie nadużyję tego wyjątkowego prawa, które pan mi daje.
Chcę podziękować wszystkim przedstawicielom grup, które popierają główne wnioski sprawozdania i zapewnić wszystkie grupy, że nadal wraz z Komisją Europejską i Radą będziemy pracować w tym samym duchu na rzecz udanego zamknięcia negocjacji. Moim zdaniem dzisiejsza debata pokazała, że ogromna większość z nas popiera wspomniane zasady. Pani Andreasen, której już tu nie ma, przedstawiła szereg poprawek, których nie możemy tu omówić ze względu na brak czasu.
Chcę podkreślić, że od 1 grudnia w Unii pojawią się nowe instytucje: przewodniczący Rady Europejskiej, wysoki przedstawiciel z całkiem nowymi uprawnieniami i Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Dlatego jeśli chcemy, by nowy traktat wszedł w życie w wyznaczonym terminie, będziemy musieli podjąć kilka niezwykle szybkich decyzji budżetowych.
Niestety straciliśmy już zbyt dużo czasu na uzyskanie porozumienia wśród 27 państw, na ratyfikację traktatu przez 27 parlamentów, czy też przez 27 narodów, by traktat lizboński mógł wejść w życie z końcem tego roku, i naszym obowiązkiem jest teraz dopilnowanie, by postanowienia przejściowe zostały sfinalizowane i zastosowane jak najszybciej.
Zapewniam panią poseł Gardiazábal Rubial, że choć być może ostateczne porozumienie nie opiera się na prostocie, której sobie życzymy i która jest nam potrzebna, to postaramy się zadbać o to, by odpowiadało ono wszystkim instytucjom i by zapewniało skuteczność, przejrzystość i demokratyczny charakter potrzebny Unii Europejskiej.
Przewodniczący
Na tym zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się o godz. 11.00.
Oświadczenia pisemne (art. 149 regulaminu)
Georgios Stavrakakis  
Przede wszystkim chcę pogratulować sprawozdawcy jego znakomitej pracy wykonanej w krótkim czasie. Wejście w życie traktatu lizbońskiego jest ważnym krokiem w kierunku ujednolicenia Unii Europejskiej, wzmocnienia jej instytucji i pogłębienia naszej europejskiej tożsamości. Jednocześnie traktat lizboński wprowadza ważne zmiany w procedurze zatwierdzania budżetu Wspólnoty. Mając na uwadze specyfikę procedury budżetowej, musimy zadbać o przyjęcie przejściowych wytycznych w trakcie nadchodzących spotkań z Radą, przed zatwierdzeniem tekstów prawnych przewidzianych w nowym traktacie. Wspomniane postanowienia przejściowe muszą zapewniać jednakowe traktowanie poszczególnych instytucji, a szczególnie Parlamentu, zgodnie z nowymi kompetencjami nadanymi mu na mocy nowego traktatu. Jednak oprócz zatwierdzenia przepisów przejściowych naszym priorytetem powinien być natychmiastowy wniosek i idące za nim przyjęcie rozporządzenia, które zawierać będzie zarówno wieloletnie ramy finansowe Unii Europejskiej, jak i rozporządzenie finansowe. Wnioski Komisji Europejskiej dotyczące tych dwóch tekstów powinny zostać przedstawione jako pakiet podlegający wspólnym negocjacjom z Radą.
