
De Voorzitter
De heer Wolf heeft het woord voor één minuut voor een persoonlijk feit.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, de heer Santer heeft gisteren geïrriteerd gereageerd op de vraag die ik hem had gesteld. Het kwam erop neer dat hij er prat op ging dat hij zich niet tot mijn niveau wilde verlagen. Een collega van een van de grote fracties heeft mij gevraagd of ik dat zo zou laten. Een parlement dat zichzelf respecteert, mag zich zulke aanvallen door de uitvoerende macht niet laten welgevallen. Daarom wil ik nu mijn vraag van gisteren verduidelijken en uitleg geven bij een aantal persoonlijke feiten die de heer Santer heeft opgeworpen.
De heer Santer is, om het met zijn eigen woorden te zeggen, een achtenswaardig man. Ik heb niets gezegd en ook niet willen zeggen dat dit in twijfel kon trekken. Ik moet echter wel toegeven dat ik mij zorgen maak over het feit dat de politieke houding die de heer Santer gisteren heeft aangenomen en die erin bestaat elke mislukking en nederlaag als een succes voor te stellen, onze EU op een dag in een zware geloofwaardigheidscrisis dreigt te storten.
Ik vind het verbijsterend dat mijn - overigens niet alleen voor de heer Santer - objectieve vraag over de Top van Lyon en het electoraal gebruik daarvan hier in het Parlement door de Commissie met autoritair misprijzen wordt bestraft. Als zulke objectieve problemen niet meer op plastische wijze mogen worden aangesneden, zie ik onze parlementaire toekomst somber in. Ik hoop echter nog steeds dat dit slechts een uitschuiver was, dat de heer Santer in werkelijkheid toch een beter ontwikkeld besef van de democratie heeft en dat hij zich niet beschouwt als een heerser op wie hoogstens in de omzwachtelde taal van hovelingen kritiek mag worden geformuleerd. Dames en heren, ik hoop dat u erkent dat ik hiermee de wens van het gehele Parlement tot uiting heb gebracht.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, ik zou niet graag hebben dat het Parlement zich na deze laatste woorden aansluit bij wat de heer Wolf heeft gezegd. Hij had het over respect voor het Parlement. Het Parlement wordt echter gerespecteerd in de mate waarin het zelf ook de andere instellingen respecteert. De wijze waarop de heer Wolf zich gisteren tot de heer Santer heeft gericht was geen blijk van respect.

De Voorzitter
Mijnheer Herman, dames en heren, wij gaan geen debat openen over deze kwestie. De heer Wolf heeft overeenkomstig artikel 108 - een persoonlijk feit - gebruik gemaakt van het legitieme recht dat het Reglement hem geeft. Zijn woorden waren aan de Commissie gericht. Elke mogelijke verwijzing naar deze instelling is verduidelijkt door de heer Herman. Wij gaan dan ook geen discussie starten over deze kwestie die al behandeld is overeenkomstig het bepaalde in artikel 108 van ons Reglement.

Handelstransacties, kapitaalmarkten en informatienetwerken
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0147/96 van mevrouw Ewing, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het tweede verslag van de Commissie (COM(95)0485 - C4-0594/95) over de toepassing van het besluit betreffende de toekenning van rentesubsidies van de Gemeenschap op leningen voor kleine en middelgrote ondernemingen, welke door de Europese Investeringsbank in het kader van haar tijdelijke leningsfaciliteit worden verstrekt (MKB-faciliteit); -A4-0168/96 van de heer Harrrison, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0498 - C4-0486/95) over de haalbaarheid van de oprichting van een Europese kapitaalmarkt voor kleinere groeiende bedrijven die met ondernemingszin worden geleid; -A4-0161/96 van de heer Harrrison, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de aanbeveling van de Commissie (COM(95)1075 - C4-0198/95) over de betalingstermijnen bij handelstransacties; -A4-0185/96 van de heer Hendrick, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het verslag van de Commissie (COM(95)0435 - C4-0012/96) inzake de toekomstige werking van de informatie- en samenwerkingsnetwerken in het kader van het ondernemingenbeleid.
Ewing
Mijnheer de Voorzitter, over de toekomst van de industrie in de Unie doen uiterst pessimistische geruchten de ronde. Een ontwerp-mededeling van de Commissie over de concurrentiepositie van de Europese industrie hangt een somber beeld van de situatie op. Onze concurrentiepositie tegenover de Verenigde Staten en Japan verzwakt elk jaar. Velen hadden het over de 18 miljoen werklozen en de 50 miljoen mensen die onder de armoededrempel leven.
Na die pessimistische opmerking moet ik zeggen dat er voor onze Europese economie toch ook een lichtpunt is, namelijk het potentieel van het midden- en kleinbedrijf om werkgelegenheid te creëren. Ik vindt het een eer dat men mij heeft verzocht een verslag op te stellen over het verslag van de Commissie over een zeer concrete en succesrijke maatregel om de kleine bedrijven te helpen banen te creëren. Ik vraag meer informatie dan de Commissie ons heeft verstrekt. Ik wil meteen zeggen dat ik het ene ingediende amendement aanvaard. Ook dat amendement onderstreept dat wij over meer informatie moeten beschikken.
Het gaat om een vrij eenvoudig idee. Kleine bedrijven hebben het moeilijker dan grote om geld te lenen. Vaak hebben ze geen onderpand. Als ze tegen redelijke voorwaarden geld konden lenen, zouden ze voor ons werkgelegenheid kunnen creëren. Hier hebben wij daarvoor een praktische regeling. De bemiddelende bankiers mogen voor een periode van vijf jaar leningen toestaan tegen 2 % minder dan de normale rente. Daarvoor is 30.000 ecu maal het aantal gecreëerde banen beschikbaar. Dat is een zeer concrete maatregel.
Persoonlijk vraag ik mij af of over de regeling voldoende informatie wordt verstrekt. De banken worden er niet toe aangemoedigd daaraan bekendheid te geven. Ze zeggen dat de regeling de concurrentie kan vervalsen. Waar ze bestaan, verrichten de Europese Informatiecentra goed werk, maar dat is onvoldoende. In mijn streek is er een, maar omdat het om een uitgestrekt gebied gaat, weten velen dat niet. Als afgevaardigde van een bepaald gebied tracht ik informatie te verspreiden bij organen zoals de Bond van kleine bedrijven. De regeling bestaat, maar er wordt onvoldoende bekendheid aan gegeven.
Toch moeten wij zeggen dat de Commissie in haar verslag aanzienlijke successen vermeldt. Sommige lid-staten hebben de kredieten echter niet opgenomen. Wij moeten van de Commissie te weten komen hoe dat komt. Waarom maken sommige landen van deze mogelijkheid geen gebruik en waarom hebben sommige bij het creëren van werkgelegenheid meer succes dan andere? Waarom vinden sommige landen dat ze met een kleinere lening een baan kunnen creëren dan andere? Dat zijn enkele van de stukjes extra informatie die voor ons nuttig kunnen zijn en die de Commissie ons kan verstrekken als ze haar reeds omvangrijke statistisch werkzaamheden nog opvoert.
Tegen juli 1995 was 95 % van de totale beschikbare middelen toegewezen. De Commissie noemt dat een aanzienlijk succes. Wij moeten daarover echter meer weten om er beter voor te kunnen zorgen dat het geld terechtkomt waar men dat het best kan gebruiken. De Begrotingscommissie stelt voor dat men voor de kleine en middelgrote bedrijven in de perifere gebieden iets meer zou doen. Als afgevaardigde van de Schotse Hooglanden en eilanden ben ik het daarmee uiteraard eens. Elke baan is daar van vitaal belang voor het voortbestaan van de gehele gemeenschap.
Ik vind het ook goed dat men de kleine en middelgrote bedrijven anders definieert. Ik stem in met de verdeling in micro-ondernemingen met minder dan tien werknemers, kleine ondernemingen met tien tot vijftig werknemers en middelgrote ondernemingen met vijftig tot tweehonderd vijftig werknemers. Ik vindt dat het programmaELISE, dat ik zeer goed vind, zich op de zeer kleine en kleine bedrijven moet concentreren. Die bedrijven zullen immers de meeste banen creëren. De Commissie gaat er prat op dat 42.000 banen zijn geschapen. Wij moeten weten waar en in welke economische sectoren dat is gebeurd. Misschien kan de Commissie ons die bijkomende informatie verstrekken. Het Parlement vindt het goed dat deze regeling wordt uitgebreid en versterkt.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, als wij opnieuw meer banen willen creëren, zijn de kleine bedrijven voor de Europese Unie uiterst belangrijk. Kleine kapitaalmarkten kunnen voor ons en voor de kleine maar snel groeiende bedrijven in Europa uiterst belangrijk zijn omdat de expansie van die snel groeiende bedrijven afhankelijk is van regelmatige kapitaalinjecties in het meest explosieve stadium van hun ontwikkeling. Door die kleine en middelgrote ondernemingen op de weg naar het succes te zetten, kunnen wij een reële bijdrage leveren tot de bestrijding van de werkloosheid, die in al te veel lid-staten nog steeds een smet op de EU werpt.
Hulp voor die kleinere groeiende bedrijven die met ondernemingszin worden geleid is op handen in de vorm van kleine Europese elektronische effectenbeurzen zoals de EASDAQ in Brussel, de AIM in Londen, de Neuer Markt in Frankfurt en de Nouveau Marché in Parijs. Ik wil erop wijzen dat de vroegere verwijzingen naar de EASDAQ in mijn tekst door de term "paneuropese kleine kapitaalmarkten" moet worden vervangen.
Al die nieuwe markten ontlenen ideeën aan de succesrijkste kleine kapitaalmarkt van de wereld, namelijk de Amerikaanse NASDAQ. Het bekendste op die beurs genoteerde bedrijf is Microsoft zelf. De NASDAQ is niet alleen de kweekvijver van de Amerikaanse snel groeiende kleine en middelgrote bedrijven, maar ook de Europese bedrijven die kapitaal nodig hebben zijn er thuis. Van de nieuwe noteringen op de NASDAQ is 10 % Europees. De Europese financiële instellingen gebruiken NASDAQ om in nieuwe Amerikaanse bedrijven te investeren. Ze kopen gewoonlijk 20 % van de aandelen als een Amerikaans bedrijf een NASDAQ-notering krijgt. Als het om een Europees bedrijf gaat, loopt dat tot 35 % op. Dat is al te gek. Waarom creëren wij in Europa niet zelf plaatsen waar onze kleine en middelgrote bedrijven en financiële instellingen elkaar kunnen vinden en waar ze hun financiële mogelijkheden en ondernemingszin voor het welzijn van Europa bijeen kunnen brengen? Welnu, wij kunnen dat nu doen. Het verslag van de Commissie biedt een antwoord op de snel veranderende situatie.
De Commissie en het Parlement erkennen dat ze zich moeten concentreren op het gespecialiseerde terrein van de Amerikaanse NASDAQ waar in de eerste jaren van dit decennium 16 % van alle nieuwe banen is gecreëerd hoewel de NASDAQ slechts 0, 04 % van alle Amerikaanse beursnoteringen vertegenwoordigt. Europa moet zich dus concentreren op met ondernemingszin geleide, sterk risicodragende groeibedrijven met een hoge return die transnationale aspiraties hebben, maar die door hun snelle groei in de eerste jaren vaak verlies maken waardoor ze niet in aanmerking komen voor notering op de meer traditionele Europese beurzen.
Het Parlement kan volkomen instemmen met de mededeling van de Commissie over de haalbaarheid van de oprichting van paneuropese kapitaalmarkten die zich ook zouden kunnen onderscheiden door het gebruik van elektronica en beeldschermen. Die ontwikkeling is toekomstgericht en is een uitdaging voor de bestaande centra die traditioneel blijven denken en niet op de veranderingen op de markt inspelen.
Het Parlement dringt echter ook op behoedzaamheid aan. Wij menen dat de problemen van liquiditeit, regulering en mogelijk protectionisme moeten worden aangepakt. Zo verzoeken wij de lid-staten de beperkingen af te schaffen op beleggingen van pensioenfondsen in effecten die genoteerd staan aan beurzen in andere lidstaten en in niet-genoteerde effecten. Uiteindelijk bewegen wij ons in een interne markt en moeten wij ervoor zorgen dat die interne markt voor onze eigen kleine bedrijven werkt.
Die liberalisatie moet echter ook gepaard gaan met de strikte naleving van de regels van toezicht die door de regelende instanties worden opgesteld. Bovendien moet de toegang tot de kleine kapitaalmarkten worden vergemakkelijkt. De tarieven voor toelating mogen niemand afschrikken. De beleggers mogen niet fiscaal worden gediscrimineerd door een dubbele belastingheffing of dividendbelasting omdat zij aandelen kopen die in een andere lid-staat genoteerd staan. Wij moeten er zoveel mogelijk voor zorgen dat de markten elkaar niet overlappen om te voorkomen dat wij onze inspanningen om een alternatief voor de Amerikaanse NASDAQ op te richten moeten verdelen. Zoals de zaken nu staan, zullen wij dat probleem vermijden. Om de belangstelling van de grote institutionele beleggers te wekken, hebben wij een optimale regelgeving en misschien een Europese commissie voor beurstoezicht nodig.
De procedure voor de goedkeuring van de prospectus moet worden gestroomlijnd door harmonisatie of wederzijdse erkenning. Een paneuropese effectenbeurs voor kleine ondernemingen moet worden beschouwd als een aanvullende markt op de officiële nationale noteringen, maar de lid-staten mogen de ontwikkeling van zulke markten niet belemmeren door oneerlijke concurrentiepraktijken, bij voorbeeld door onthouding van afwikkelingsfaciliteiten. Ten slotte herhaal ik nogmaals dat de invoering van de Euro de aantrekkingskracht van een kapitaalmarkt voor alle Europese snel groeiende high-techbedrijven zal vergroten. Een dergelijke paneuropese markt zal een passend middel zijn om de Europese beleggingsfondsen door te sluizen. Ik ondersteun het verslag van de Commissie.
Wat de laattijdige betalingen betreft, werd ik onlangs in mijn eigen stad Chester benaderd door een klein bedrijf dat met een cash-flowprobleem worstelde doordat een groot bedrijf laattijdig betaalde. Het probleem van het bedrijf werd echter nog erger gemaakt door het feit dat zijn toeleverancier een bedrijf in Zweden was, waar de betalingstermijnen kort zijn als gevolg van de goede betalingsgewoonten in Scandinavië. Het bedrijf zat gekneld tussen twee problemen als gevolg van de interne markt: het kreeg zijn geld niet van een groter bedrijf dat maar al te graag zijn betalingen uitstelde, maar moest ondertussen zelf wel betalen aan een Zweeds bedrijf dat gewoon is snel te worden betaald.
Twee andere bedrijven in mijn kiesdistrict, in Ellesmere Port en Crewe, zeggen dat ook de Commissie laattijdig betaalt. Verwijzing naar mijn rol als rapporteur over dit netelige probleem bespoedigde de betaling, maar dat is in Europa een bekend verhaal. De kleine bedrijven zijn de motor van de groei en het herstel in Europa, maar ze zijn al te vaak het slachtoffer van laattijdige betalingen door grote bedrijven, plaatselijke en centrale besturen en zelfs de Commissie.
Dat sommige van onze lid-staten de zaak niet ernstig nemen, bleek duidelijk toen de Britse vice-premier Michael Heseltine toegaf dat hij zijn eigen zakenimperium op de rug van kleine bedrijven had opgebouwd door hun facturen stelselmatig te laat te betalen. Het wordt tijd dat wij aan die oneerlijke praktijk van laattijdige betaling paal en perk stellen. In elke andere context zouden wij die mensen oplichters noemen. In elk geval bedriegen zij de kleine bedrijven die het na een dergelijke overval op klaarlichte dag moeten afleggen.
Laattijdige betaling is onbetwistbaar het grootste probleem van het MKB. De situatie verslechtert eerder nog dan te verbeteren. Zoals uit de aanbevelingen van de Commissie blijkt, ziet het er slecht uit voor bedrijven die over de grens zaken willen doen. De situatie op de EU-markten is zeer verschillend: de gemiddelde betalingsachterstand in de EU bedraagt 13, in het Verenigd Koninkrijk 23 en in Zweden slechts 7 dagen.
Hoe kunnen wij dat verhelpen? Hoe kunnen wij het MKB helpen om gelden te recupereren die wij zouden kunnen investeren in kleine groeiende bedrijven die in Europa nieuwe banen kunnen creëren? Het gaat hier om grote bedragen. Het in Groot-Brittannië gevestigde "Forum of private business" schat dat aan het Britse MKB op elk moment 20.000 miljoen pond in de vorm van achterstallige betalingen wordt onthouden. De oplossing ligt volgens mij - ik hoop dat het Parlement het daarmee eens is - in een richtlijn die een wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente invoert voor bedrijven die laattijdig worden betaald. Dat zou ervoor kunnen zorgen dat directe betaling de regel en niet de uitzondering wordt. De bestaande Zweedse wetgeving en de Amerikaanse Prompt Payment Act hebben de manier van zaken doen sterk veranderd.
Wij moeten hier voor de gehele Europese interne markt optreden. Misschien moeten wij ons eerst concentreren op de overheidsinstanties zoals regeringen en plaatselijke besturen. De invoering van een wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente kan het probleem oplossen en overal in Europa voor de kleine en middelgrote bedrijven gelijke voorwaarden scheppen. Ik verzoek de Commissie met klem met dat doel een richtlijn voor te leggen. Ondertussen ondersteunen wij natuurlijk alle andere goede ideeën in de mededeling van de Commissie. Zo is het goed dat men definities overeenkomt over onder meer het begrip vervaldatum, dat men het eens wordt over de betalingstermijn - misschien zestig dagen - maar de beslissing daarover toch aan de contractsluitende partijen overlaat, dat men streeft naar een eenvormige opmaak van de facturen, dat men zorgt voor accurate informatie over wanbetalers, dat men de wettelijke bepalingen harmoniseert, in het bijzonder met betrekking tot de dwangprocedures, en dat men concrete maatregelen neemt voor de opleiding van MKB's inzake kredietbeheer. In het recente verslag van Coopers en Lybrand stond daarover een positieve opmerking over het Britse MKB. Al die stimulansen zullen echter niets uithalen als men het recht op achterstandsrente niet invoert. Dat is essentieel om het moeilijkste probleem te kunnen aanpakken waarmee de handel wordt geconfronteerd. Als leden van het Parlement moeten wij iets aan het probleem van de laattijdige betalingen doen en er aldus voor zorgen dat de kleine bedrijven de kansen krijgen die zij verdienen.

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, eerst en vooral wil ik het verslag-Hendrick over de toekomstige organisatie en werking van de informatienetwerken steunen. De opname van de informatie- en communicatienetwerken in de ondernemingen is van fundamenteel belang in de onderling verbonden en open wereld die we vandaag kennen. De ondernemingen mogen niet blind blijven voor een realiteit als de informatienetwerken, internet enz. Deze realiteit moet echter ook gereglementeerd worden ten einde de verspreiding van informatie van criminele aard, pornografisch materiaal of steun aan terrorisme op deze netwerken te verhinderen en gegevens van persoonlijke aard en het privé-leven van de gebruikers te beschermen.
Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de Raad voor telecommunicatie te feliciteren met de goedkeuring van geharmoniseerde regels ter bescherming van gegevens van persoonlijke aard. Ik beschouw dit als een eerste stap om terzake oplossingen te vinden op Europees en mondiaal vlak en in het kader van de OESO.
In verband met het verslag-Hendrick wil ik jullie overigens niet verhullen dat ik twijfels heb bij het standpunt van de rapporteur dat deze communicatie- en andere netwerken werkgelegenheid kunnen scheppen overeenkomstig het verslag-Delors. Mijns inziens zijn ze inderdaad noodzakelijk en onontbeerlijk maar ik zie niet in waarom ze hoe dan ook werk zouden scheppen, aangezien ze enkel middelen aan de actualiteit aanpassen en helaas gaan vaak banen verloren.
Ik wil even stilstaan bij de bewering die, zoals gezegd, op de automatische en netto creatie van banen wijst. Het lijdt geen twijfel dat de bevordering van nieuwe technologieën, processen en procédés werkgelegenheid schept maar de harde realiteit bevestigt helaas dat vaak meer banen verloren gaan dan er gecreëerd worden. Namens de Commissie externe economische betrekkingen wil ik de rapporteur in het bijzonder danken omdat hij de negen conclusies van onze commissie - waarvoor ik rapporteur voor advies mocht zijn - gunstig onthaald heeft en opgenomen heeft in zijn verslag.
Ik ben het globaal dan ook eens met het verslag van de rapporteur en wil enkele opmerkingen toevoegen inzake de op derde landen gerichte netwerken. Uiteraard nemen bijna alle landen de spelregels van de vrijemarkteconomie over zodat enorme markten ontstaan in Azië, Midden- en Zuid-Amerika, Midden- en OostEuropa enz. Wij moeten dan ook een transnationale basis ontwikkelen voor de handelsbetrekkingen. Deze betrekkingen, deze netwerken moeten streven naar samenwerking en moeten de basis vormen voor de organen die het dichtst bij de ondernemingen staan, zoals kamers van koophandel, beroepsorganisaties enz.
Welke zijn de belangrijkste netwerken? De Euro Info Centres , BC-NET, BRE enz. Welke zijn de resultaten? Deze netwerken moeten samenwerken met het oog op hun ontwikkeling. De evaluatie van de resultaten verschilt echter sterk naargelang de netwerken. Hun doeltreffendheid kan aanzienlijk worden verbeterd en ze moeten meer voeling hebben met de ondernemingswereld. De menselijke hulpmiddelen zijn niet gelijkmatig verdeeld. Ik heb het hier over de kwaliteit. Het gevaar bestaat dat we netwerken met verschillende snelheden ontwikkelen. De werking is onvoldoende gedecentraliseerd en blijkt te bureaucratisch.
Ik wil kortom het belang van deze netwerken onderstrepen. Wij stellen een aantal verschillen vast, wij vinden het belangrijk ze te versterken en verwelkomen met tevredenheid de nieuwe kansen die de informatiekantoren bieden. Ik dank de Commissie dan ook nogmaals voor de vooruitgang die terzake geboekt is.

Kranidiotis
Mijnheer de Voorzitter, het nijpendste probleem waarmee Europa momenteel te kampen heeft, is dat van de enorme werkloosheid die het sociale en economische weefsel van onze samenleving dreigt te ontwrichten. Ik betreur dan ook dat de Unie er maar niet in slaagt een samenhangend lange-termijnbeleid ter stimulering van de werkgelegenheid in te stellen dat onder meer gericht is op de financiering van grote infrastructuurwerken.
Ik geef toe dat de Unie al voorstellen heeft gedaan om het werkloosheidsprobleem aan te pakken, waarbij ik denk aan het witboek van de heer Delors en het recente vertrouwenspact van Commissievoorzitter Santer. Het is evenwel jammer dat de politieke wil ontbreekt om de nodige financiële middelen voor de tenuitvoerlegging ervan beschikbaar te stellen. Het initiatief waarover we ons thans - naar aanleiding van het tweede verslag van de Commissie over de toepassing van het Besluit betreffende de toekenning van rentesubsidies van de Gemeenschap op leningen van de Europese Investeringsbank aan kleine en middelgrote ondernemingen - buigen, gaat wel in de goede richting. De draagwijdte ervan is echter te beperkt om een probleem van die omvang aan te pakken. Het gaat om een actie die gericht is op de stimulering van het midden- en kleinbedrijf, dat de ruggegraat vormt van de ondernemingsactiviteiten in tal van lid-staten en de sector is waar een hoop arbeidsplaatsen kunnen worden geschapen. Uit het verslag waarin de Commissie de resultaten beschrijft die met de tijdelijke leningsfaciliteit werden bereikt, blijkt dat met het instrument tot dusver 42.000 nieuwe banen werden gecreëerd, wat bewijst dat het behoorlijk functioneert.
Dat neemt niet weg dat ik over het verslag van de Commissie het volgende wil opmerken.
Ten eerste, het vermeldt niet duidelijk waar en in welke sectoren arbeidsplaatsen werden geschapen. Ten tweede, uit het verslag blijkt niet op welke wijze de rentesubsidies onder de grote en kleine lid-staten werden verdeeld. Het zou in dit verband nuttig zijn dat de Commissie onderzoekt hoe de steun aan KMO's in decentrale, perifere regio's kan worden versterkt. Ten derde, de Commissie moet voorstellen in te dienen om dit initiatief, dat duidelijk vruchten heeft afgeworpen, te verlengen.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier mijn verslag bij het Parlement inleiden. De opstelling van dit verslag was een zeer aangename taak. Ik heb mij met veel belangstelling verdiept in het werk van de Euro Info Centres in het Verenigd Koninkrijk en overal elders in de Europese Unie.
Zoals velen van u beslist weten, begon de Europese Unie ongeveer zes jaar geleden met haar ondernemingenbeleid en vatten die centra toen ook hun werkzaamheden aan. Vooral nu de financiën van de Europese Unie om verschillende redenen - fraude, wanbeheer en verspilling - zorgvuldig onder de loep worden genomen is het uiterst belangrijk dat wij een evaluatie maken van de voordelen en de kostprijs van die informatiecentra en de diensten die zij de kleine bedrijven leveren.
Ik heb een interessant bezoek gebracht aan een dergelijk centrum in mijn eigen streek, in Liverpool, dat reeds geruime tijd aan het werk is. Ik heb er gezien hoe het centrum de bedrijven helpt. De mensen van het centrum hebben mij voorbeelden gegeven van bedrijven waarmee zij hadden samengewerkt en laten zien hoe ze die concreet hadden geholpen. Ik had grote belangstelling voor de werking van het netwerk en vond het goed dat het in geheel Europa bestaat. Het spant zich in om het bedrijfsleven en de handel overal in de Europese Unie te bevorderen. Onlangs werd mij tijdens een interview op de BBC uitdrukkelijk gevraagd welke voordelen die centra de Gemeenschap opleveren.
Mijn verslag concentreert zich op twee bijzondere punten. Zoals ik al heb gezegd is het duidelijk dat de Europese Unie in die centra grote bedragen stopt. Nu de financiën van de Gemeenschap kritisch worden bekeken is het belangrijk dat wij het werk van die centra gaan kwantificeren. Dat wil zeggen dat wij de kosten en baten van die centra tegen elkaar moeten afwegen. Zoals ook in het verslag van de Commissie staat, is nog geen ernstig onderzoek naar de voordelen van de centra ingesteld. De tevredenheid van de klanten moet een criterium zijn om de baten van de centra te beoordelen, zodat wij ze vervolgens tegen de kosten ervan kunnen afwegen.
Op dit ogenblik vinden de mensen in de centra dat zij goed werk verrichten. Zij bevorderen het bedrijfsleven en de handel, maar het is moeilijk te zeggen hoeveel bedrijven ze helpen en wat hun hulp oplevert. In sommige gevallen vindt een centrum misschien snel een ander bedrijf in een ander land van de Europese Unie om mee samen te werken, maar verstrijken dan nog zes maanden omdat het aanbod niet noodzakelijk het soort dienst is dat men van een adviesbureau verwacht. Het kan zijn dat het centrum een bedrijf op de juiste weg heeft gezet en dat het enige tijd in beslag neemt om het contact met een ander bedrijf tot stand te brengen.
Een bedrijf dat bij voorbeeld bouten verkoopt en zich op de Franse markt wil begeven, moet in contact kunnen komen met een bedrijf in Frankrijk dat bouten wil kopen. Dat zoeken naar een partner duurt soms maar enkele uren, maar kan ook maanden in beslag nemen. Daarover maak ik mij zorgen. Ik heb in mijn verslag voorgesteld dat een evaluatie plaatsvindt en dat parameters worden ontwikkeld waaraan ook de voordelen voor de kleine bedrijven kunnen worden afgemeten.
Nu wij op weg zijn naar de informatiemaatschappij van de volgende eeuw heb ik ook voorgesteld dat de centra zoveel mogelijk gebruik maken van de nieuwe technologieën. Op dit ogenblik krijgen de centra hun informatie meestal via de telefoon en gebruiken ze vrij eenvoudige nieuwe technieken zoals elektronische post om overal in de Gemeenschap boodschappen door te geven en bedrijven met elkaar in contact te brengen.
Nu miljoenen ponden in een fractie van een seconde van eigenaar kunnen veranderen, nu op de beurs nieuwe activiteiten en nieuwe elektronische handelsmethodes worden ontwikkeld, is het duidelijk dat het samenbrengen van twee bedrijven - een dat wil verkopen en een dat wil kopen - vrijwel automatisch kan gebeuren. Ik zou willen dat de centra die nieuwe technologieën gaan gebruiken zodat het ondernemingenbeleid van de Europese Unie de volgende eeuw kan ingaan. Met deze bedenkingen verzoek ik het Parlement mijn verslag aan te nemen.

Rönnholm
Mijnheer de Voorzitter, de werkgelegenheid in Europa, of liever gezegd de werkloosheid, is de oorzaak van het feit dat de steun aan het midden- en kleindbedrijf in het middelpunt van de belangstelling staat. De sociaal-democraten hebben zich hier in verband met de begroting, maar ook op andere gebieden heel actief mee beziggehouden, ook op nationaal, provinciaal en lokaal niveau. Kleine en middelgrote ondernemingen zijn naar hun aard logischerwijze werkzaam op een wijze die zeer dicht bij de burgers staat. Het ligt voor de hand dat een groot deel van de problemen waar het midden- en kleinbedrijf mee te maken heeft, plaatselijke oorzaken hebben. Ik geloof echter, dat het verbeteren van netwerken en informatievoorziening met name in de nieuwe lid-staten het ondernemerschap zal stimuleren. De noordelijke landen staan immers niet bepaald bekend om de belangrijke positie die het midden- en kleinbedrijf daar inneemt. Maar bij een juiste gebruikmaking van deze netwerken kan ook daar de werkgelegenheid worden gestimuleerd. Voor wat betreft de ontwikkeling van de interne markt, nemen de kleine en middelgrote ondernemingen een belangrijke positie in, vooral op het gebied van innovatieve impulsen. Ze hebben echter met een aantal problemen te maken, die hier vandaag aan bod gekomen zijn, in het bijzonder de financiering. Ook de grenzen en het betalingsverkeer leveren voor kleine bedrijven grote problemen op. Het staat buiten kijf dat de kleine ondernemingen behoefte hebben aan financiering onder soepele voorwaarden en ook is het duidelijk dat er vooral behoefte is aan risicodragend kapitaal. Een miljard ecu is uiteindelijk niet bijzonder veel geld. Het is nog niet eens drie ecu hoofd van de bevolking, en dit bedrag zou dan ook zonder veel problemen te verhogen moeten zijn. De prijs van het geld is een probleem, maar een ander probleem wordt gevormd doordat er onvoldoende waarborgen zijn. Ook op dit gebied zou vooruitgang geboekt moeten worden. De EU moet ervoor zorgen dat er ook in de financiële sector voldoende concurrentie is en dat de kleine en middelgrote ondernemingen op dit gebied niet onder onredelijke druk worden gezet. In dit verband zou ik in het kort de praktijk willen toelichten aan de hand van een voorbeeld uit mijn eigen land. Finland wijkt in positieve zin af van andere landen wat het naar verhouding grote aantal geschoolde ingenieurs betreft. Hieraan bestaat elders in Europa gebrek, en er zou dan ook in Europees verband gebruik van gemaakt kunnen worden. Een mogelijkheid wordt natuurlijk geboden door het vrij verkeer van personen, maar dit brengt aanmerkelijke sociale problemen met zich meebrengt. Daarom is een beter alternatief om deze deskundigheid op bestelling te verkopen aan klanten van die ondernemingen. Mij is het geval bekend van een onderneming waarvan wel 80 % van de omzet bestaat uit uitvoer naar het buitenland. Het feit dat deze onderneming vorig jaar tengevolge van de koersverschillen meer aan inkomsten verloor dan de uiteindelijke nettowinst bedroeg, toont aan hoe groot het probleem is. Ook de slechte betalingsmentaliteit in de rest van Europa is voor dit soort ondernemingen een groot probleem. Bij uitbreiding van de activiteiten naar het buitenland moet het kapitaal worden aangevuld tot wel twee maal zoveel als voor activiteiten in het land zelf nodig was geweest. Als deze innovatieve ingenieurs zich bezig moeten houden met problemen op het gebied van wisselkoersen en financiering, verdwijnt het werk waarvoor ze zijn opgeleid gemakkelijk naar de achtergrond. Ze kunnen zich dan minder bezighouden met het ontwerpen van schepen die zuinig met grondstoffen en energie omspringen en die de Europese concurrentiepositie kunnen verbeteren. Tenslotte moeten we natuurlijk vaststellen dat onder de huidige omstandigheden de koersverschillen voor het midden- en kleinbedrijf problemen veroorzaken, die alleen maar opgelost kunnen worden door de invoering van één munt.

Peijs
Voorzitter, er staan vandaag vier verslagen op de agenda die betrekking hebben op de positie van het Europese midden- en kleinbedrijf op de interne markt. Ook gisteren in het debat over de vereenvoudiging van de regelgeving is het begrip mkb herhaaldelijk gevallen. Met de positie van het middenen kleinbedrijf gaat het een beetje als met de positie van vrouwen. De doelgroep is groot en sympathiek en er wordt heel veel over gepraat en er wordt heel weinig gedaan. Neem bijvoorbeeld het gekrakeel over het budget van het Europese meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf. Wij praten over 180 miljoen ecu die de Commissie nodig heeft om haar actieprogramma naar behoren uit te voeren. Laat de Raad goed bedenken dat dit een minimum is en als dit bedrag niet op tafel komt, hoeft de Raad wat mij betreft nooit meer te praten over banenplannen en noemt u maar op.
Een terrein waar de Europese Unie een duidelijke verantwoordelijkheid heeft en die ook daadwerkelijk neemt, is het opzetten van mechanismen om het midden- en kleinbedrijf toegang te geven tot risicodragend kapitaal. Collega Ewing merkt terecht op dat de tijdelijke leningsfaciliteit van de Europese Investeringsbank een succes is geweest, alleen niet in ieder land. Het Parlement heeft deze budgetlijn van 1996 dan ook verhoogd met 50 miljoen ecu.
Op het laatste voorstel van de Commissie voor het verstrekken van kredietgaranties voor investeringen van het midden- en kleinbedrijf waarmee het mkb ook weer een betere toegang tot de financiering krijgt, dat juich ik toe, het zogenaamde ELISE-programma, met name omdat het specifiek gericht is op de werkelijk kleinere ondernemingen. Ik zie het als een voortzetting van de budgetlijn groei en milieu die ik in 1995 en 1996 bijna met mijn leven heb mogen verdedigen in dit Parlement. Ik hoop dat dat een succes wordt zodat ook het ELISEprogramma een succes kan worden. Het is buitengewoon laagdrempelig en heel laag bureaucratisch, dus het zou een echt succes verdienen.
Ten tweede verheugt het mijn fractie dat er werk gemaakt wordt van de oprichting van de EASDAQ, de Europese beurs voor snelgroeiende innovatieve bedrijven met grensoverschrijdende ambities. Uit het volgende European observatory for SME's , zal blijken dat dit de groep ondernemingen is die de meeste werkgelegenheid zal genereren en van hun manier van werken kunnen wij bij het oplossen van het werkgelegenheidsprobleem wellicht heel veel leren.
Belangrijk echter is wel dat de Commissie onderzoekt hoeveel Europese ondernemingen aan de gestelde voorwaarden voldoen. Hoeveel Europese ondernemingen er inderdaad in aanmerking komen voor de toetreding tot de EASDAQ en die nu genoteerd staan op de NASDAQ in de Verenigde Staten. Hoeveel van die ondernemingen zijn daadwerkelijk van plan om na de EASDAQ over te komen? Dit om de geloofwaardigheid en liquiditeit van deze toekomstige pan-europese effectenbeurs in te kunnen schatten. Het zal voor beleggers aantrekkelijk moeten zijn om hun gelden op die beurs te investeren. Het moet aantrekkelijk zijn voor bedrijven om aandelen op die beurs te plaatsen. Het European Association of Securities Dealers zou wellicht de aangewezen instantie zijn om die markt aan te prijzen in de beleggerswereld.
Een Europese maatregel om de liquiditeit van de markt te verbeteren, zou kunnen liggen in het afschaffen van de nationale beperkingen ten aanzien van de investeringen van pensioenfondsen in effecten. De recente uitspraken van commissaris Monti om een aantal lid-staten, namelijk Italië en Denemarken, voor het Europese Hof te dagen vanwege een restrictief beleid ten aanzien van die pensioenfondsen, die geven hoop voor de toekomst.
Het spreekt voor zich dat er duidelijkheid moet bestaan ten aanzien van de relatie tussen de toekomstige EASDAQ en de bestaande nationale en regionale beurzen. Dit in verband met ongewenste overlap en concurrentie.
Dit midden- en kleinbedrijf dat moet zorgen als motor voor de werkgelegenheid verdient op dit ogenblik werkelijke steun van én het Parlement én de Commissie en niet in de laatste plaats, straks bij het vaststellen van het budget, van de Raad. Het is nu het uur van de waarheid.

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Raad van Kopenhagen heeft in 1993 de MKB-faciliteit ingesteld. Die voorzag in de toewijzing, door de EIB, van een miljard ecu voor acties ter verbetering van het concurrentievermogen van de kleine en middelgrote ondernemingen. In 1994 vond de Raad van ministers van economische zaken en financiën dat op de toegestane leningen in bepaalde omstandigheden een uit de begroting van de Gemeenschap gefinancierde rentesubsidie kon worden toegekend. Daarvoor komen alleen de leningen in aanmerking die door de EIB in het kader van de MKB-faciliteit worden verstrekt. De rentesubsidies worden toegekend voor vijf jaar en bedragen 2 %. Dat wil zeggen dat een lening tegen 8, 5 % de ontlener in werkelijkheid slechts 6, 5 % per jaar kost en dat het verschil uit de begroting van de Unie wordt bijgepast.
Sedert enige tijd stelt men vast dat bepaalde lid-staten slechts een klein deel van de hen toegekende middelen hebben toegewezen. De trage toewijzing van die middelen is uiteraard nadelig voor de potentiële ontleners in de lid-staten. Wij vinden het dan ook goed dat de rapporteur de Commissie en de EIB verzoekt na te gaan wat de oorzaak van die traagheid is. Sommige lid-staten stellen ook veel meer nieuwe werkgelegenheid in uitzicht dan andere en bovendien kunnen sommige lid-staten blijkbaar ook met veel kleinere leningen banen scheppen dan andere.
Onze fractie stemt over het algemeen met het verslag van mevrouw Ewing in, maar toch maken wij op een aantal punten voorbehoud. Ik wil eraan herinneren dat de faciliteit aanvankelijk bedoeld was om werkgelegenheid creërende investeringen aan te moedigen en niet om het creëren van werkgelegenheid te subsidiëren. Het is dan ook voor betwisting vatbaar dat men een automatisch verband legt tussen het bedrag van de subsidie - 30.000 ecu per gecreëerde baan - en het aantal gecreëerde banen, zonder rekening te houden met de aard van de verrichte investering of met de kwaliteit en de duurzaamheid van de gecreëerde werkgelegenheid, ook al zijn wij er voorstander van dat men het effect van de communautaire actie op de werkgelegenheid tracht te optimaliseren. Vergelijkingen tussen bedrijven of staten lijken ons dan ook weinig zekerheid te bieden.
Zo menen wij ook dat het niet aan de staten toekomt te beoordelen hoe men dat soort faciliteit het best kan bevorderen en organiseren. Bovendien lijkt artikel 10 ons ongegrond daar de doeltreffende werking van de faciliteit niet de oprichting vergt van een gemengde commissie die uiteindelijk een controleorgaan ad hoc zou blijken te zijn.
Dames en heren, onze fractie zal ook de verslagen van de heren Hendrick en Harrison ondersteunen. Onze fractie vindt het vooral goed dat de heer Harrison in zijn verslag de oprichting vraagt van een paneuropese kapitaalmarkt waarop de met ondernemingszin geleide snel groeiende bedrijven tegen minimale transactie- en noteringskosten en met de garantie van een absolute doorzichtigheid en veiligheid met particuliere en institutionele beleggers in contact kunnen komen.
Dat initiatief zal zijn doel echter slechts bereiken als eerst de problemen inzake liquiditeit, regelgeving en dreigend protectionisme worden geregeld.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit debat is zeker en vast belangrijk omdat het andermaal een aantal concrete en heel relevante kwesties behandelt en de nodige aandacht tracht te besteden aan de kleine en middelgrote ondernemingen. Deze ondernemingen scheppen immers het meeste werkgelegenheid en vormen de basis voor de ondernemingsactiviteit in de Europese Unie. Het behandelt een aantal kwesties die daadwerkelijk betrekking hebben op reële problemen waarmee de kleine en middelgrote ondernemingen geconfronteerd worden. Zo zijn er de leningen met interestvoeten die lager liggen dan de markttarieven - die welke de Europese Investeringsbank aanrekent - of de kwestie van de zekerheid en de betalingstermijnen voor diensten die kleine en middelgrote ondernemingen leveren. Zij worden soms al te zeer onder druk gezet door de grote commerciële en industriële conglomeraten.
Het gaat uiteraard om een aantal kwesties die van fundamenteel belang zijn en betrekking hebben op het belangrijkste sociale probleem dat de Europese Unie kent, de werkloosheid. Laten we er nogmaals aan herinneren dat het precies de kleine en middelgrote ondernemingen zijn die in tijden van crisis, recessie of gewoonweg van economische zwakte, zoals nu, verantwoordelijk zijn voor het grootste deel van de werkgelegenheid die wordt gecreëerd.
Dit debat bevat dan ook een aantal elementen die we moeten beklemtonen. Ik wil uiting geven aan mijn bezorgdheid opdat dit debat zich eerst en vooral tot de KMO's richt en zij weten dat de Europese instellingen en het Europees Parlement oog hebben voor de concrete problemen die zij kennen en opdat zij optimaal gebruik kunnen maken van deze faciliteiten die de Europese instellingen hen bieden.

Svensson
Mijnheer de Voorzitter, de kleine ondernemingen zijn zonder enige twijfel van het grootste belang voor de toekomstige economische structuur. Maar tegelijkertijd moet men ook waarschuwen tegen een al te romantische en optimistische kijk op hun capaciteit om nieuwe banen te scheppen. Ten eerste zijn de kleine ondernemers onderling zeer verschillend. Onderleveranciers zijn iets heel anders dan ondernemingen die direct voor de consumentenmarkt werken. Kleine ondernemingen in verschillende branches hebben ook heel verschillende mogelijkheden. Ten tweede worden er aanzienlijke aantallen kleine bedrijfjes opgericht, maar ze ruimen ook in grote getale het veld. De levensduur van veel bedrijven is beperkt, wat ook afdoet aan het effect van subsidies die een algemeen karakter hebben. Hoewel het streven naar subsidie en lagere rentes te loven valt, is het discutabel of het tijdens een algemene economische depressie effect heeft.
De ervaringen in Zweden met bijvoorbeeld lagere sociale premies wijzen uit dat deze feitelijk geen enkel effect hebben. Een recente enquête onder kleine ondernemers in Zweden toont aan dat de meesten hun problemen wijten aan een zwakke markt. En zo, dat is de conclusie die men moet trekken, is duidelijk het macroeconomische beleid uiteindelijk de beslissende factor voor de bijdrage van het kleinbedrijf aan de werkgelegenheid. Een deflationistisch beleid zoals dat op het ogenblik in Europa wordt gevoerd, remt hun mogelijkheden.

Soltwedel-Schäfer
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u. Mevrouw Peijs, ik zou u willen feliciteren met de energie waarmee u het thema van het MKB telkens opnieuw naar voren brengt en uw argumenten ontwikkelt. Ik ben het met veel van die argumenten eens. Ik heb bewondering voor de energie die u zowel in onze Commissie als hier in de plenaire vergadering telkens opnieuw ten toon spreidt. De Raad moet deze kwestie niet alleen ter harte nemen, maar moet zich ook met zijn verstand met het probleem van het MKB in Europa bezighouden. De kleine en middelgrote ondernemingen en het beleid om die te bevorderen zorgen immers ook voor werkgelegenheid in Europa.
Eigenlijk krijgen de kleine en middelgrote ondernemingen nog steeds minder steun dan grote ondernemingen die in rurale gebieden een vestiging openen. Men kan nu wel zeggen dat dit de gebruikelijke argumenten zijn van parlementsleden die nooit tevreden zijn en altijd meer willen, maar dat is niet het geval. Ik vind het programma-ELISE zeer goed. Dat programma zal vruchten afwerpen. Ik verwacht van de Commissie en vooral van de Raad dat ze een samenhangender en beter doordacht totaalconcept voor het MKB ontwikkelen. Laattijdige betaling na geleverde arbeid, ook buiten Europa, betekent voor kleine en middelgrote ondernemingen het einde. Daarom is mijn fractie voorstander van een richtlijn inzake betalingstermijnen, zoals die in het verslag van de heer Harrison wordt vermeld. Wij ondersteunen ook het voorstel van de heer Hendrick, waarover mevrouw Hautala het meteen nog zal hebben.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, dit is een uiterst belangrijke aangelegenheid. Ik zal het vooral over het verslag van de heer Harrison hebben. Ik feliciteer hem met de wijze waarop hij zijn verslag heeft toegelicht. Hij heeft daarin de problemen aangestipt waarmee vele van de kleine bedrijven en ondernemingen, waarvan Europa voor zijn groei afhankelijk is, worden geconfronteerd. De bewering dat wij van de kleine en middelgrote ondernemingen afhankelijk zijn, gaat echter niet op. In werkelijkheid staan die bedrijven zeer zwak tegenover de meedogenloze grote bedrijven die van de kleine profiteren en weigeren ze op tijd te betalen.
Voor vele kleine bedrijven is dat een groot probleem. Ik ben er zeker van dat iedereen van ons wel een of ander bedrijf kent waarvan het voortbestaan ooit is bedreigd of dat ten onder is gegaan omdat een grote, machtige klant zijn facturen niet tijdig betaalde.
Het gaat niet alleen om andere bedrijven, maar vaak ook om overheidsorganen. Ik weet uit betrouwbare bron dat de Britse regering, ook het Scottish Office, een van de grootste overtreders is. Op dat punt schort nog heel wat. Ik ben opgetogen dat nu maatregelen worden getroffen om daaraan iets te doen.
Vooral de invoering van een wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente moet de situatie rechtzetten. Als wij dat recht kunnen invoeren, zou dat in geheel Europa meteen grote gevolgen hebben voor de werkgelegenheid en het herstel van het vertrouwen. In dit statige gebouw wordt veel over de kwestie gesproken, maar met deze maatregel kunnen wij, als wij hem ernstig toepassen, ook echt iets bereiken.
Wij moeten ons afvragen of de Commissie het werkelijk meent. Niet alleen stelt ze een nogal slappe maatregel voor, die in het verslag wordt besproken, maar bovendien boezemen ook de daden van de Commissie weinig vertrouwen in. Ik zou u kort een griezelig Kerstverhaal uit mijn eigen kiesdistrict willen vertellen. Een bedrijf dat van de Commissie zowel gelukwensen als subsidies had gekregen ging bijna failliet omdat het voor de tweede keer niet op tijd werd betaald. Ik telefoneerde naar de Commissie en sprak met een uiterst hulpvaardige ambtenaar. Die legde mij uit dat de Commissie niet meer kon doen omdat er onvoldoende personeel was in de dienst die de cheques uitschrijft, omdat de persoon die de cheques ondertekende slechts een beperkt aantal cheques kon tekenen en omdat er niet genoeg personeel was om hem cheques voor te leggen. In die dienst heerste dus een crisissituatie. Wat op Kerstavond niet klaar was, zou tot Nieuwjaar moeten wachten. Ondertussen dreigde een bedrijf failliet te gaan en werknemers te moeten ontslaan omdat het uitstekend werk had verricht op het gebied van innovatie en onderzoek en door de Commissie werd gestimuleerd. Ik zou de woordvoerder van de Commissie dan ook garanties willen vragen en cijfers willen kennen waaruit blijkt in hoever de daden van de Commissie met haar woorden stroken. Zal de Commissie in eigen huis orde op zaken stellen en de rest van Europa het goede voorbeeld geven?

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, het midden- en kleinbedrijf mag zich de laatste jaren verheugen over de enorme belangstelling van de overheid, zowel op nationaal als op Europees niveau. Het midden- en kleinbedrijf lijkt wel het troetelkindje van de Europese politici te zijn. Nu maar hopen dat wij met z'n allen het midden- en kleinbedrijf niet doodknuffelen. Dat gevaar is wel degelijk aanwezig. Daarom moet bij mkb bevorderende maatregelen het accent liggen op verlichting van administratieve lasten en eenvoudiger wetgeving. Dat werkt veel effectiever dan welke subsidieregeling ook, want in de praktijk blijkt dat financiële stimulering van kleine bedrijven erg veel inspanning kost zowel van de kant van de subsidieverlenende overheid als van het ontvangende bedrijf. Wat vindt de commissaris van de suggestie om subsidies te concentreren op proefprojecten die door dienstverlenende instanties eventueel in samenwerking met onderwijsinstellingen worden opgezet ter ondersteuning van het mkb?
Ten aanzien van het verslag van mevrouw Ewing over rentesubsidies merk ik op dat er relatief weinig deelname van bedrijven met minder dan 250 werknemers bestaat. Dit is met name te wijten aan de korte aanvraagperiode. Het verdient aanbeveling lokale en nationale ondernemersorganisaties bij de voorlichting in te schakelen. De euro-infocentra zouden dan ook nauw moeten samenwerken met dit type organisaties.
Dan kom ik toe aan de Europese kapitaalmarkt voor snelgroeiende ondernemingen. Ik begrijp dat zo'n instelling een positieve impuls geeft aan veelbelovende ondernemingen, maar ik heb één fundamentele vraag: is het de taak van de overheid om zo'n beurs in het leven te roepen? Naar mijn mening stellig niet. De overheid behoort slechts belemmeringen weg te nemen en de noodzakelijke wettelijke randvoorwaarden voor een dergelijke instelling te creëren.
Tenslotte het probleem van de trage betalingen in de Europese Unie. Hoe lossen wij dat op? Met een aanbeveling of een richtlijn? De ontwerp-resolutie dringt in paragraaf 6 aan op een richtlijn. De argumentatie daarvoor is te mager. Een richtlijn lijkt heel aardig voor het mkb, maar wat schiet een ondernemer er mee op? Wanneer anderen op tijd moeten betalen, zal hij dat zelf ook moeten doen. Dat wordt dus een vestzakbroekzak-verhaal. Het argument van de rapporteur klopt niet. Er komt lang niet zoveel kapitaal vrij voor investeringen en werkgelegenheid als hij beweert. Het risico dat een klant niet betaalt, blijft intussen bestaan. Ondernemers zijn daarom meer geholpen met een cursus waardoor zij de kredietwaardigheid van hun afnemers beter kunnen beoordelen. Ook is het een goede zaak wanneer kleine ondernemingen wordt toegestaan de BTW-aangifte per kwartaal in te leveren of dat hem een langere aangifteperiode wordt gegund. Verdergaande voorstellen plegen al snel een inbreuk op de contractvrijheid. Op voorhand geef ik de lid-staten dan ook geen ongelijk als zij zeggen niet zoveel te kunnen met de aanbeveling van de Commissie.

Nußbaumer
Mijnheer de Voorzitter, het belang van het MKB voor het economisch herstel en de terugdringing van de hoge werkloosheid wordt steeds groter. Des te verheugender is dan ook dat, als het verslag de correcte conclusies trekt, de toekenning van rentesubsidies de Europese kleine en middelgrote ondernemingen nieuwe werkgelegenheid heeft helpen creëren dan men had verwacht.
Het is goed dat in deze context de definitie van de grootte van de kleine en middelgrote ondernemingen opnieuw wordt bekeken en neerwaarts wordt herzien om met de reële structuur van de bedrijven in Europa rekening te houden. Ook kunnen goed functionerende informatie- en samenwerkingsnetwerken het MKB de nodige markttoegang verschaffen zodat ze niets van hun prestatievermogen inboeten en aan de ontwikkeling van innovaties kunnen deelnemen. Ik stem principieel in met privatiseringen, maar ook dan moeten wij de garantie hebben dat de aangeboden informatiediensten voor het MKB eenvoudig en betaalbaar zijn.
Ten slotte moeten wij op de gelijkmatige verdeling van de horizontale informatie- en samenwerkingsnetwerken letten om ook hier concurrentievervalsing te vermijden.

Añoveros Trías de Bes
Mijnheer de Voorzitter, zoals al gezegd is, ben ook ik van oordeel dat we de Commissie van harte moeten feliciteren. Dit initiatief stelt een reeks maatregelen voor die ertoe kunnen bijdragen dat een oplossing wordt gevonden voor de extreem lange betalingstermijnen bij handelstransacties en zekerheid bieden over de betaling. Ik wil uiteraard ook de heer Harrison feliciteren met zijn schitterende verslag.
De aanbeveling - die krachtens artikel 189 van het EG-Verdrag niet bindend is - wijkt enigszins af van de resolutie van het Parlement over de mededeling van de Commissie inzake de toepassing van een geïntegreerd programma. We moeten ze toch aanvaarden op voorwaarde dat ze wordt beschouwd als een eerste stap in de richting van de regulering van de betalingstermijnen en tot doel heeft een referentiekader te scheppen.
Een enkele oplossing is onmogelijk. We moeten verschillende oplossingen aandragen. Het verslag over de aanbeveling heeft het grote voordeel dat het oplossingen voorstelt voor een concrete kwestie. Op internationaal niveau dient erop gewezen dat een begin moet worden gemaakt met de uitbreiding tot de handel van het toepassingsgebied van het Verdrag van Rome inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst. Tevens dient onderzoek verricht naar de situatie van degenen die, ondanks de bepalingen van het Verdrag van Brussel van 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheden, moeilijkheden ondervinden om de tenuitvoerlegging ervan te bekomen.
Zoals we eerder al gezegd hebben, is er niet één enkele juridische oplossing voor het probleem van de betalingstermijnen en kan de inschakeling van het recht evenmin worden beschouwd als enige consequentie. Bovendien moet bij elke regeling betreffende de betalingstermijnen rekening worden gehouden met aspecten van het fiscale beleid (speciaal deze inzake de KMO's), het bankbeleid (grensoverschrijdende transacties), het industriebeleid, de vorming van de ondernemers en methoden van bedrijfsbeheer.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik ondersteun deze voorstellen ten gunste van de kleine bedrijven. Ik zou het Parlement willen vertellen wat kleine bedrijven in mijn eigen kiesdistrict hebben meegemaakt. Ik spreek hier als erelid van de Kamer van koophandel van Zuid-Essex. In die hoedanigheid onderhoud ik nauwe contacten en heb ik de jongste weken nog ontmoetingen gehad met de Thurrock Industrial Association en de Basildon Business Association . Vorige vrijdag nog heb ik met vertegenwoordigers van meer dan honderd plaatselijke bedrijven de start van de Business Link Essex bijgewoond. Al die organisaties leggen zich op de bevordering van het MKB toe. De vraag is wat de Europese Unie kan doen om ons te helpen.
In de eerste plaats vind ik het uitstekend dat men maatregelen treft om een einde te maken aan de plaag van de laattijdige betalingen, die zovele van onze kleine bedrijven in gevaar brengt. Ik zou het voorbeeld willen geven van een kleine drukkerij in Tilburry in Thurrock, S&S Printing, die meestal werkt voor grotere bedrijven die minder risico lopen. Voor de bedrijfsleider, David Stear, is de niet-betaling van facturen een reëel probleem. Hij zegt dat de bedrijven die hem geld schuldig zijn de lonen van hun werknemers met zijn geld betalen. In andere omstandigheden zou men dat fraude noemen. Het is ook een schande dat de betalingsachterstand in het Verenigd Koninkrijk met gemiddeld 23 dagen het grootst is van geheel Europa. Ons initiatief om aan de plaag van de achterstallige betalingen een einde te maken is daarom volkomen verantwoord.
In de tweede plaats ondersteun ik de voortzetting van ons Europees programma inzake gesubsidieerde leningen voor kleine bedrijven. Ik dring echter wel op verbeteringen aan in de wijze waarop die leningen worden toegekend. Sedert 1994 hebben in Zuid-Essex elf kleine bedrijven een dergelijke lening gekregen of zijn daarvoor in aanmerking genomen. Te veel van die bedrijven hebben mij verteld over de problemen bij de uitvoering van het programma. Bankleningen zijn voor deze sector van levensbelang en Europese steun met zo weinig mogelijk bureaucratie en gericht op het scheppen van werkgelegenheid is een zeer doeltreffende middel om die bedrijven te helpen.
Precision Components in Benfleet, een klein machinebouwbedrijf, door de vader van de huidige eigenaar uit een vroegere garage op poten gezet en nog steeds op dezelfde plaats gevestigd, kon aldus voor het eerst sedert vier jaar in nieuwe outillering investeren. Voor de recessie van de jaren 1980 deed het bedrijf elk jaar investeringen. Dank zij onze hulp kan het opnieuw groeien en zijn concurrentievermogen versterken. Deze week vernam Thames Estuary Plastics of Rayleigh dat het van Europa rentesubsidie zou krijgen als steun voor het creëren van twaalf nieuwe banen in het kader van een project van 470.000 pond. Wij zullen ons in mijn streek met enthousiasme inzetten voor de uitvoering van het nieuwe programma-ELISE inzake leninggaranties.
Terry Pearce van Precision Components blijft echter sceptisch over de rol van Europa. Thames Estuary Plastics heeft bijna twee jaar moeten wachten op de bevestiging dat het steun zou krijgen, maar een ander bedrijf, Camtac van South Woodham Ferrers wacht al zo lang dat het ondertussen zoveel succes heeft geboekt dat het de lening niet meer nodig heeft. Voor het bedrijf is dat een succesverhaal, maar niet voor Europa. Een ander bedrijf, Beaver 84 Ltd in Basildon werd er door zijn tussenpersoon niet eens op gewezen dat zijn aanvraag voor een Europese subsidie in aanmerking kwam. De rol van Europa werd voor het bedrijf verborgen gehouden.
Om al die problemen te voorkomen moet men ervoor zorgen dat voldoende geld ter beschikking wordt gesteld om aan de behoeften te voldoen, zodat geen lange wachtlijsten ontstaan. In geheel Groot-Brittannië hebben 700 bedrijven hulp gekregen maar is ook de aanvraag van nog 650 andere goedgekeurd. De bemiddelende instanties zouden over de Europese steunmaatregelen veel meer uitleg moeten geven. Alle lid-staten zouden bovendien een reservelijst moeten bijhouden om voor steun in aanmerking komende bedrijven te helpen die niet bovenaan op de lijst staan.
Wat ten slotte de Euro Info Centres betreft, moet ik zeggen dat wij daarop in Essex geen beroep kunnen doen. Ten noorden van Londen ligt in Essex, Bedfordshire en Hertfordshire een uitgestrekt gebied in dat opzicht braak. Essex heeft 66.000 bedrijven in binnen- en buitenland die aan 590.000 personen werk verschaffen. Op mijn parlementaire vraag antwoordde de heer Oreja op 30 juni dat die diensten vanuit Norwich moeten worden verstrekt of uitbesteed. Dat is voor ons volstrekt onaanvaardbaar. Ik stel voor de Essex County Council Library Service als Euro Info Centre te laten fungeren. Dat vergt geen extra geld. Wij willen alleen de titel om toegang te krijgen tot de informatie, de publikaties en het netwerk van de andere centra. Op dit ogenblik werkt de regeling in Essex niet. Ik verzoek u ons geval opnieuw te bekijken.

Thyssen
Voorzitter, het doet mij genoegen dat wij, nog voordat wij het meerjarenprogramma voor de kmo behandelen, eens een hele ochtend aan kmo-dossiers kunnen besteden. Sinds Edinburgh is het de gewoonte dat elke Europese Raad de lof zwaait, expliciet de lof zwaait van de kleine en middelgrote ondernemingen. Telkens weer wordt hun rol in de economische groei en voor het scheppen van de werkgelegenheid in de verf gezet, ook in Firenze is dat nog eens gebeurd.
De principiële en politieke betekenis hiervan mag natuurlijk niet onderschat worden, maar laat ons toch niet vergeten dat alleen zoden aan de dijk gezet worden met concrete beleidsdaden. Om het kmo-klimaat effectief te verbeteren en al de plechtige verklaringen geloofwaardig te maken, zijn maatregelen nodig. In de organisatie van zelfstandige ondernemers en kmo's waar ik jarenlang gewerkt heb, was het onze huisslogan dat kmo's geen groot bedrijf in zakformaat zijn. Kmo'n hebben eigen kenmerken en behoeven een specifiek beleid. De dossiers van deze morgen zijn hiervan een treffende illustratie.
De kleinschaligheid en het veelal familiale karakter van deze bedrijven maken dat zij op een bijzondere manier af te rekenen hebben met financieringsproblemen. Hun kleinschaligheid verhindert hen bovendien deskundigheid in huis te halen op alle domeinen waardoor het gevaar van een chronisch gebrek aan informatie dreigt. Kleine bedrijven hebben tenslotte ook meer dan grote last van laattijdige betalers.
Het communautaire initiatief tot toekenning van rentesubsidies op leningen was bescheiden maar toch welkom. Destijds heb ik ervoor geijverd de doelgroep te verkleinen tot ondernemingen met minder dan 250 werknemers. De Commissie heeft mijn amendement niet willen steunen, maar had wel beloofd het gros van de middelen naar dat segment te oriënteren. Ik ben blij vandaag vast te stellen dat deze belofte nagekomen is.
Ik steun ook ten volle rapporteur Ewing waar zij pleit voor prioritaire aandacht voor de min 50. Hopelijk zal ELISE onze nieuwe leninggarantieregeling een duw in die richting geven.
De kmo-kapitaalmarkt is een ander financieringsinstrument. De EASDAQ kan in september wellicht starten en zal eindelijk ook voor de snelgroeiende geavanceerde high tec-kmo's een oplossing in en niet buiten Europa bieden. De euro-infocentra en de samenwerkingsnetten zijn meer dan ooit noodzakelijk. Rapporteur Hendrick heeft gelijk te onderstrepen dat de dienstverlening aan de kmo de evaluatiemaatstaf moet zijn. Hierover zullen wij het zeker nog hebben bij de bespreking van het meerjarenprogramma.
Tenslotte is er het verslag-Harrison over de betalingstermijnen. Laattijdige betalingen zijn niet zelden de oorzaak van één of een reeks van faillissementen. Ze zijn een kwaad waar kmo's relatief veel mee af te rekenen hebben. Het gebrek aan kennis en deskundig advies en een onvoldoende interne organisatie zijn hier zeker niet vreemd aan, maar ook het ontbreken van een machtpositie in de onderhandelingen speelt de kmo zeker parten. De vraag is of wij dit met een richtlijn kunnen oplossen. Persoonlijk heb ik er lang aan getwijfeld en heb ik steeds gepleit voor harmonisatie van het procesrecht, het invoeren van eenvoudige gerechtelijke procedures en de bevordering van buitengerechtelijke geschillenprocedures. Ik blijf de noodzaak daarvan beklemtonen, maar geef toe dat talrijke gesprekken met ondernemers ook mij uiteindelijk hebben overtuigd van de noodzaak van een richtlijn. Een richtlijn met regels van dwingend recht, maar ook, wat de betalingstermijn zelf betreft, regels van aanvullend recht.
Voorzitter, u staat mij zeker nog toe dat ik aan de rapporteur zeg dat ik de bereidheid tot samenwerking van hem, dat ik die voorbeeldig vond. Daardoor zijn wij kunnen komen tot een verslag dat de volle instemming van mijn fractie krijgt. Van de Commissie had ik graag geweten wat zij nu precies van plan is met de laattijdige betalingen. Wordt er nu al gewerkt aan een voorstel voor een richtlijn of zijn er andere plannen?

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie stemt in met wat de rapporteurs vanochtend over de kleine en middelgrote ondernemingen hebben gezegd. Dat kan moeilijk anders, want wie een algemene visie heeft op de economische groei in de Gemeenschap kan niet voorbij aan het belang van de groei van de kleine en middelgrote bedrijven. Om ze in staat te stellen te groeien moet men ze echter de nodige instrumenten ter beschikking stellen. Enerzijds bedoel ik daarmee regels die aan de eisen van de markt beantwoorden, anderzijds ook financiële hulp. Aangezien volgens mij niemand betwijfelt dat de groei van de economie in Europa in de komende jaren vooral door de kleine en middelgrote ondernemingen zal moeten worden gegenereerd, moeten wij de ontwikkelingen bij het MKB aandachtiger volgen en moeten wij het de nodige steun bieden. Wij kunnen dan ook alleen maar instemmen met het nieuwe meerjarenprogramma 1997-2000, dat wij hier weldra zullen behandelen. De heer Papoutsis en DG XXIII hebben dat programma onlangs opgesteld en daarbij ruime aandacht besteed aan de vereiste financiële instrumenten.
De versnippering van de communautaire kapitaalmarkt is immers een probleem voor alle groeibedrijven. Als bedrijven zich tot andere landen of geldbronnen wenden, is dat omdat wij al te vaak ons werk niet goed doen. Daarom moeten wij de Europese kapitaalmarkt versterken, zodat de bedrijven op die markt in direct contact kunnen komen met de particuliere en institutionele beleggers, en dat tegen steeds lagere kosten. Wat de betalingstermijnen betreft, zijn wij er ons van bewust dat het verschijnsel zich voordoet en vooral een probleem is voor de micro-ondernemingen, omdat hun voortbestaan van de naleving van de betalingstermijnen afhangt. Dat geldt minder voor kleine en middelgrote ondernemingen. In dat uitstrekte segment van de sector zijn de betalingsvoorwaarden immers slechts een van de vele contractuele bepalingen die de verhoudingen tussen klant en leverancier regelen. Het zou dan ook ongerijmd zijn een aspect dat de ondernemingen gewoon zijn onderling overeen te komen, wettelijk te willen regelen. Voor de kleine en middelgrote ondernemingen is een aanbeveling ruim voldoende, voor de micro-ondernemingen is regelgeving wenselijk.
Een laatste aspect dat ik hier wil belichten is dat men bij het MKB een onderscheid moet maken tussen de verschillende economische sectoren. Wij zijn ervan overtuigd dat drie sectoren onze bijzondere aandacht verdienen omdat ze inzake ontwikkeling, werkgelegenheid en investeringen grote mogelijkheden inhouden. Ik denk in het bijzonder aan het ambacht, het toerisme en de handel en distributie. In die drie sectoren, die wij samen de tertiaire MKB-sector noemen, is het directe contact met de consument het grootst. Dat is het doel dat de miljoenen ondernemers in kleine en grote bedrijven met hun dagelijks werk willen bereiken. Zij komen op een markt die wij steeds groter en doeltreffender moeten maken.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, met de discussie van deze vier verslagen vandaag wordt het belang van het midden- en kleinbedrijf nog maar eens in de verf gezet. Een belangrijk onderwerp dat hier aan de orde wordt gebracht is de oprichting van een Europese kapitaalmarkt voor kleine groeibedrijven. Het is hoog tijd dat een pan-europese kapitaalmarkt de EASDAQ als evenknie van het Amerikaanse NASDAQ operationeel wordt. Dit wordt wellicht een realiteit eind september.
Wij hebben het voortdurend over het creëren van duurzame werkgelegenheid. Welnu, meer dan allerhande werkgelegenheidsprogramma's is het stimuleren van groei-ondernemingen, één van dé maatregelen die daadwerkelijk tot duurzame banen kan leiden. Een reeds aangehouden Amerikaanse studie bevestigt dit. De bedrijven die op NASDAQ genoteerd zijn, maken weliswaar slechts 0, 4 % uit van alle Amerikaanse bedrijven, doch zij creëerden 16 % of 300.000 van het totaal van de tussen 1990 en juni 1994 geschapen arbeidsplaatsen. Dit terwijl bij de 500 grootste bedrijven in de Verenigde Staten 850.000 banen verloren gingen.
Risicokapitaal wordt, met uitzondering van een paar lid-staten, onvoldoende gestimuleerd en stiefmoederlijk behandeld. Pensioenen die een belangrijke rol kunnen spelen of een belangrijke bron kunnen zijn van durfkapitaal hebben af te rekenen met beperkingen of hoge belastingen.
De Europese Federatie van de Pensioenfondsen legde onlangs een verslag voor aan de Commissie met aanbeveling die een astronomisch bedrag aan reserves zou opleveren tegen het jaar 2020. Het verslag verdedigt de stelling dat grotere mobiliteit voor de investeringen van pensioenfondsen zowel in de landen zelf als tussen de landen onderling een rol zouden kunnen spelen.
De Commissie moet samen met de lid-staten de nodige inspanning leveren omdat het vrij kapitaalverkeer hier dode letter blijft en de hindernissen, zoals onder meer dubbele belastingheffing, een oplossing zouden krijgen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, de activiteiten van het midden- en kleinbedrijf, vooral van kleine ondernemingen, dragen in belangrijke mate bij tot de economische groei en de bevordering van de werkgelegenheid in Europa. De KMO's, in het bijzonder de micro-ondernemingen, hebben evenwel te kampen met nijpende problemen die worden veroorzaakt door de steeds sterkere concurrentie in het kader van de interne markt, de mondialisering van de produktie en de gecoördineerde acties van het internationale grootkapitaal en welke tot gevolg hebben dat duizenden bedrijven over de kop gaan en tienduizenden arbeidsplaatsen verloren dreigen te gaan. Ik ben dan ook van oordeel dat de fragmentarische en louter administratieve maatregelen van de Unie ten gunste van het midden- en kleinbedrijf ontoereikend zijn. Op het ogenblik dat kleine en middelgrote ondernemingen zwaar worden getroffen door het globale beleid van de Unie, bieden de specifieke acties van de Gemeenschap ten gunste van het MKB een onvoldoende bescherming.
We moeten daarmee rekening houden, als we de toepassing van het besluit betreffende de MKB-faciliteit beoordelen. We dringen er derhalve op aan dat de rentesubsidies die in het kader van de faciliteit worden toegekend, vooral gaan naar ondernemingen die echt op problemen stuiten bij zowel de toegang tot buitenlandse kapitalen als de rentebetaling voor die kapitalen. De subsidies moeten derhalve in de eerste plaats worden verstrekt aan micro-ondernemingen - bedrijven met minder dan 10 werknemers, die 92 % van de kleine en middelgrote ondernemingen in de Unie uitmaken.
Om die reden zijn we ook van mening dat de definitie van KMO's die in het kader van dit initiatief wordt gebruikt, namelijk ondernemingen met minder dan 500 werknemers, totaal onaanvaardbaar is en vooral de grote bedrijven bevoordeelt. Het voorstel van commissaris Papoutsis om de drempel tot 250 werknemers te verlagen en de KMO's in categorieën in te delen, gaat weliswaar in de goede richting maar volstaat niet echt. Daar het miljard ecu dat aanvankelijk in het kader van de tijdelijke leningsfaciliteit werd toegewezen, grotendeels is verbruikt, dringen we er bij de Commissie op aan voorstellen in te dienen om het project uit te breiden en nieuwe middelen ervoor te voorzien. We vragen haar daarenboven maatregelen te nemen die vooral gericht zijn op de ondersteuning van micro-ondernemingen met minder dan 10 werknemers.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag enkele woorden willen wijden aan de standpunten van mevrouw Ewing in haar verslag. Ik ben het helemaal met haar eens dat we moeten overwegen om nog verder te gaan met het verlenen van rentesubsidie aan de allerkleinste ondernemingen, en in dit verband speelt het ELISE-programma een cruciale rol. De tweede kwestie die ik onder de aandacht zou willen brengen is dat we echt precies moeten weten of de steun aan bedrijven, waarvoor openbare middelen worden aangewend, ook echt ten goede komen aan de bestemmingen, die we op het oog hadden. In verband hiermee hebben de Groenen een amendement ingediend op het verslag van mevrouw Ewing, teneinde nog eens te benadrukken dat de Commissie moet toelichten in welke sectoren geslaagde pogingen zijn gedaan om met dit subsidiestelsel banen te scheppen. Eigenlijk zou ik de commissaris willen vragen nog wat nader in te gaan op de vraag of hij van mening is dat we een voldoende helder beeld hebben van de invloed van die steun op de werkgelegenheid. In wezen is de rentesubsidie immers een uitstekend instrument. Het is flexibel en er kunnen waarschijnlijk echt op een eerlijke manier een groter aantal ondernemingen mee worden gesteund dan met rechtstreekse steun. Verder zou ik graag nog een ietwat moeilijk en gevoelig onderwerp willen aanroeren, namelijk dat het goed zou zijn om te onderzoeken op welke manier steun aan bedrijven de concurrentie kan vervalsen en van invloed kan zijn op de activiteiten van de beter draaiende ondernemingen. Ik zou de commissaris willen vragen of hij hier wel eens over heeft nagedacht en of men binnen de Commissie een duidelijke opvatting heeft over de vraag of steun aan ondernemingen concurrentievervalsing met zich kan meebrengen. Ik weet dat men in bepaalde ondernemerskringen graag wil snoeien in de rechtstreekse steun om vervolgens de overheidssteun aan bedrijven te benutten voor het verlagen van de belastingdruk voor ondernemingen.

Murphy
Mijnheer de Voorzitter, laattijdige betalingen zijn de plaag van de ondernemingen in de gehele interne markt. Ze zijn vooral een probleem voor onze 17 miljoen kleine en middelgrote ondernemingen. Ik stem in met het initiatief van de Commissie met betrekking tot de laattijdige betalingen, maar maak daarbij toch voorbehoud. De aanbeveling is aanvaardbaar voor zover ze iets oplevert.
De kleine en middelgrote bedrijven in Europa en in steden in mijn kiesdistrict zoals Dudley, Halesowen, Stourbridge, Smethwick en Wolverhampton hebben meer nodig. In het begin van de jaren 1970 richtte mijn vader zijn eigen kleine onderneming op. Een van zijn eerste grote opdrachten was de plaatsing van een veiligheidshek rond het terrein van een bedrijf voor koude opslag. Hij moest bij de bank geld lenen om materiaal te kopen. Het bedrijf, een internationaal bekende onderneming, stelde de betaling uit. Dat uitstel bracht het jonge bedrijf van mijn vader aan de rand van de afgrond. Ik herinner mij zeer goed de angst die dat financiële probleem bij ons thuis veroorzaakte.
Met betrekking tot de laattijdige betalingen moeten wij bij de ondernemingen een mentaliteitsverandering teweegbrengen. Ik wijs de heer Papoutsis er echter op dat een aanbeveling - in feite een verzoek de best mogelijke praktijken toe te passen - daartoe niet volstaat. Men lokt met een wortel maar heeft geen stok om te slaan. Die stok zou een richtlijn kunnen zijn die het wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente bij laattijdige betaling van uitstaande commerciële schulden invoert. Op een hoorzitting van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid is men in april 1995 tot de conclusie gekomen dat dit wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente onontbeerlijk is. Alle kleine ondernemingen verklaarden op de hoorzitting dat dit recht absoluut noodzakelijk is.
De heer Sam McCrone van Scott Young Research in Brierley Hill en de heer Ian Brough, voorzitter van het directiecomité van de Kamer van koophandel en nijverheid van Dudley, illustreerden op de hoorzitting de schadelijke gevolgen van laattijdige betalingen in hun eigen streek. De heer McCrone wees erop dat dit een probleem van de interne markt was. Kleine en middelgrote bedrijven zoals het zijne hadden af te rekenen met laattijdige betalingen uit andere delen van de Europese interne markt, onder meer Frankrijk.
Ik geloof dat wij hier over twee of drie jaar zullen moeten vaststellen dat de aanbeveling niet het verwachte resultaat heeft opgeleverd. Wij hebben meteen een richtlijn nodig. Wij kunnen onszelf de moeite besparen nog twee of drie jaar te wachten. Wij moeten de kleine en middelgrote bedrijven nu meteen ondersteunen, niet alleen in mijn deel van de geïndustrialiseerde West-Midlands maar in de gehele interne markt.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, wij dienen vandaag vier documenten van de Commissie te behandelen. Een mededeling, een verslag, een tweede verslag en een aanbeveling. Zeer vaak staan er zeer verstandige dingen in de teksten. Helaas is het niet altijd zo dat deze documenten worden omgezet in concreet handelen.
De vier verschillende verslagen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid zijn zeer goed. Ze tonen aan dat men inzicht heeft in de omstandigheden van kleine en middelgrote bedrijven. Met name wil ik één verslag noemen. Het verslag van de heer Harrison over de betalingstermijnen bij handelstransacties, dat onderwerp had moeten zijn van een bindend document van de Commissie. Nu is het helaas slechts een aanbeveling, wat betekent dat het niet de betekenis zal krijgen die nodig is ter bevordering van kortere betalingstermijnen te bevorderen en daarmee van minder liquiditeitsspanning voor de Europese ondernemingen.
In Zweden hebben wij goede ervaringen met goede wettelijke regels voor bedrijven die zich bezighouden met incasso-activiteiten ten bate van ondernemingen. Wat ik niet goedkeur in de aanbeveling van de Commissie en in het uiteindelijke verslag, is het ingrijpen in de contractvrijheid. Ik ben van mening dat bij wet vastgelegde betalingsvoorwaarden niet nodig zijn. Beschikking hebben over kapitaal is een voorwaarde voor groeiende ondernemingen. Door een betere kasstroom, en door mogelijkheden om zonder hoge belastingen eigen kapitaal te kunnen genereren, maar ook door de mogelijkheid om te kunnen beschikken over risicokapitaal. Dat laatste geldt vooral voor de snel groeiende sectoren binnen de high-tech-sector. Dit behandelt de heer Harrison in zijn andere verslag. Ik deel de mening dat de Europese ondernemingen op de zelfde voorwaarden moeten kunnen functioneren als hun Amerikaanse tegenhangers, en als schakel hierin zou het buitengewoon goed zijn als er een goed functionerende kapitaalmarkt van de grond kwam, anders lopen wij het gevaar dat de goede ideeën ergens anders worden gerealiseerd. Ik hoop dat de Commissie initiatieven ontplooit om wettelijke voorwaarden in het leven te roepen voor een Europese kapitaalmarkt. Verschillende nationale regelingen en beperkingen met betrekking tot het vrij verkeer van kapitaal zullen moeten worden afgeschaft, wil deze effectief kunnen functioneren.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer de rapporteurs met hun verslagen. Die leveren een uiterst nuttige bijdrage tot het zeer belangrijke debat over de kleine bedrijven dat wij vandaag houden. Zoals wij weten, zijn die uiterst belangrijk voor het creëren van welvaart en werkgelegenheid in onze Europese Unie.
De door de Europese Investeringsbank uitgewerkte programma's hebben zeer goede resultaten opgeleverd. Zeker in mijn land heeft de wijze waarop die programma's door sommige handelsbanken zijn uitgevoerd de kleine bedrijven zeer goed geholpen. Ik zou willen dat de Europese Investeringsbank van iets meer nabij toeziet hoe die programma's eigenlijk worden uitgevoerd. Bedrijven in mijn kiesdistrict hebben er zich bij mij over beklaagd dat banken eisten dat ze hun rekeningen bij hen onderbrachten voor ze het geld in het kader van de programma's wilden uitbetalen. Als dat inderdaad gebeurt, is dat betreurenswaardig en zou dat moeten worden onderzocht.
Het werk dat op dit ogenblik met betrekking tot de kapitaalmarkten wordt verricht is zeer belangrijk. Het grootste probleem van de kleine bedrijven in de gehele Unie is de toegang tot kapitaal. Het belangrijkste en wellicht ook dringendste van deze verslagen is dat over de laattijdige betaling van verschuldigde bedragen. In mijn land weten wij dat de totale handelsschuld en de totale achterstallige schuld aan privé-bedrijven op dit ogenblik respectievelijk 46 en 20 miljard pond bedragen. Dat is zeker niet gunstig voor de kleine bedrijven. Deze verslagen kunnen er alleen maar toe bijdragen dat een bevredigende oplossing wordt gevonden.

Le Rachinel
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik sta zelf aan het hoofd van verschillende kleine en middelgrote ondernemingen in Frankrijk. In die hoedanigheid zou ik bij de verslagen die ons vandaag zijn voorgelegd de volgende opmerkingen willen formuleren. Ik heb mij nooit tot een EIC gericht om informatie te verkrijgen. In mijn land worden wij door de prefecturen, algemene en regionale raden, kamers van koophandel, beroepsverenigingen en andere organisaties met informatie overstelpt. Het Europese niveau is voor mij dus een volstrekt nutteloze bovenbouw.
Wat de betalingstermijnen betreft, die thans tot zes maanden bedragen, pakt u de gevolgen in plaats van de oorzaken aan. De belangrijkste oorzaak is de algemene economische crisis. De betalingen zouden veel vlugger gebeuren als de economie gezond was. Het economisch beleid dat u de landen oplegt, bevordert de groei niet. De aanrekening van achterstandsrente is in Frankrijk verplicht maar wordt zelden toegepast omdat men bang is de klant te verliezen.
Het enige echt goede voorstel in het verslag is de betaling van de BTW bij de betaling van de factuur. Dat is een maatregel die van gezond verstand getuigt en waarop alle bedrijfsleiders aandringen. De oprichting van een secundaire Europese markt zou volgens u alleen interessant zijn voor enkele bedrijven uit een zeer bijzondere sector. Voor mij is een versoepeling van de secundaire Franse markt voldoende als men die toegankelijker maakt voor kleine particuliere aandeelhouders en bedrijven. Er is spaargeld, maar bij gebrek aan geschikte structuren wordt dat niet in de economie geïnvesteerd.
Wat de kredietverlening betreft, is het EIB-mechanisme volgens mij een schoolvoorbeeld van gedwongen steun aan de werkgelegenheid. Die krijgt in de financiële constructies van de bedrijven een centrale plaats en richt die bedrijven vaak ten gronde. Wat ons kan helpen is dat wij afzien van de EMU, het krediet goedkoper maken en de banken ervan overtuigen dat ze leningen aan het MKB niet langer mogen beschouwen als een risico dat ze niet willen nemen.
De belangrijkste problemen van het MKB zijn volgens mij de kostprijs van het krediet, de terughoudendheid van de banken, de administratieve rompslomp, de fiscaliteit en de buitensporig hoge sociale lasten. Ik vrees dat uw Europa geen enkel van die problemen zal oplossen.

Tappin
Mijnheer de Voorzitter, voor ik lid van het Europees Parlement werd, was ik gedurende een vijftiental jaar lid van een plaatselijk bestuur in het Verenigd Koninkrijk. Gedurende tien van die vijftien jaar was ik ondervoorzitter van de Staffordshire Development Association , die vooral de groei van kleine bedrijven wilde aanmoedigen en stimuleren.
Die organisatie in Staffordshire telde meer dan tweehonderd leden, zowel grote, bekende bedrijven zoals Wedgewood en Steelite - hier in het Parlement drinkt u koffie uit kopjes die in mijn kiesdistrict door Steelite zijn gemaakt - als micro-ondernemingen. Met betrekking tot de twee verslagen die wij vandaag bespreken zal ik mij tot die micro-ondernemingen beperken.
Het gaat hier om bedrijven met pakweg vijf à vijftien werknemers. Toen ik ondervoorzitter van de Staffordshire Development Association was, rezen voor de kleine bedrijven twee grote problemen. Een ervan was de toegang tot de kapitaalmarkt. In haar verslag belicht mevrouw Ewing de problemen die - ondanks bepaalde veranderingen - de kleine bedrijven op dat gebied ondervinden. De EIB verricht voortreffelijk werk, maar toch kunnen op twee punten nog verbeteringen worden aangebracht. Het beschikbare bedrag van een miljard ecu staat niet in verhouding tot het grote aantal micro-ondernemingen in de Europese Unie. Wij moeten dat bedrag de volgende jaren geleidelijk verhogen.
Het tweede, zeer belangrijke punt is dat men zich speciaal op de micro-ondernemingen moet kunnen concentreren. Die bedrijven met zeer weinig werknemers vinden moeilijk geld om uit te breiden. Zoals de heer Harrison heeft opgemerkt, staat in het Witboek van de heer Delors dat de micro-ondernemingen steeds meer de motor van de groei zullen worden. Die ondernemingen zullen de groei genereren. Wij moeten ons daarop concentreren. Voorts moeten wij onderzoeken waarom sommige lid-staten zo weinig van de geboden mogelijkheden gebruik maken.
Een ander punt is de kwestie van de laattijdige betalingen. Vele sprekers hebben daarover prijzenswaardige dingen gezegd. Wij hebben een wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente nodig. Wij gaan al veel te lang voorzichtig te werk. Vooral plaatselijke besturen, grote organisaties, semi-overheidsinstellingen en nationale regeringen zijn verantwoordelijk voor de betalingsachterstanden. Als er geen wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente wordt ingevoerd en daarover geen richtlijn komt, richten wij onze kleine bedrijven in de Europese Unie ten gronde. De cijfers over de laattijdige betalingen die de heer Harrison in zijn verslag vermeldt, verzinken in het niet bij de betalingsachterstanden in Staffordshire, waar kleine bedrijven veel langer op hun geld moeten wachten en daardoor ten onder gaan. Laat de Commissie een voorstel formuleren om in de gehele Europese Unie een wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente in te voeren. Zo kunnen wij de kleine bedrijven aanmoedigen en helpen.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik ondersteun deze verslagen en de aanbevelingen die erin worden geformuleerd. Ik ben vooral ingenomen met het voorstel om een wettelijk voorgeschreven recht op achterstandsrente in te voeren. Ik hoop dat die maatregel het vertrouwen zal versterken, de werking van de interne markt zal verbeteren en oneerlijke betalingspraktijken voortaan zal verhinderen. Ideaal zou zijn dat de bedrijven hun verantwoordelijkheid ernstig nemen en onmiddellijk betalen. Wij weten echter dat wij dat niet mogen verwachten en daarom is een minimum aan wetgeving nodig om de bedrijfscultuur te verbeteren en ervoor te zorgen dat de transacties eerlijk verlopen.
De bedrijven moeten begrijpen dat laattijdige betaling van facturen geen goede vorm van kredietbeheer is. Hoe vaak hebben wij hier al gezegd dat de groei van het MKB de sleutel is tot de bestrijding van de werkloosheid in de EU? Omdat wij de mogelijkheden van het MKB op dat gebied beseffen, hebben wij onze steun aan de kleine en middelgrote bedrijven in het kader van onze programma's op het gebied van het regionaal beleid opgevoerd. Het zou bespottelijk zijn als al dat werk niets zou opleveren omdat bedrijven te laat betalen.
Het is een feit dat vele kleine bedrijven het moeilijk hebben omdat ze te laat worden betaald. Daardoor raakt hun cash-flow uitgeput. Als gevolg van laattijdige betalingen kunnen bedrijven niet de nodige middelen vrijmaken om te innoveren en nieuwe initiatieven te nemen. Het is hoog tijd dat wij daaraan iets doen. De regeringen, overheidsinstellingen en de Commissie moeten het goede voorbeeld geven. Zij hebben geen EUregelgeving nodig om hun betalingen onmiddellijk uit te voeren. Onlangs stond in het Witboek van de Britse regering " Competitiveness - Helping Business to Win" dat de kleine bedrijven in de economie een vitale rol spelen. Kleine bedrijven zijn flexibel en kunnen snel op veranderingen inspelen. Ze stimuleren het creëren van banen en zijn zelf een belangrijke bron van werkgelegenheid. Ook u vindt het beslist schandelijk dat de staatssecretaris voor economische zaken, belast met het midden- en kleinbedrijf en woordvoerder voor de kleine bedrijven Angela Knight, lid van het Britse parlement voor mijn Europees kiesdistrict, heeft gezegd dat het feit dat de Schatkist een kwart van haar rekeningen te laat betaalt niet meteen de misdaad is die men ervan maakt. Welnu, als kleine firma's ten onder gaan aan laattijdige betalingen is dat wel misdadig. Als kleine bedrijven op de fles gaan, verliezen mensen hun baan en stijgen onze sociale-zekerheidsuitgaven.
Ik ben ingenomen met deze richtlijn. Ik vind het goed dat men de overlevingskansen en financiële vooruitzichten van de Britse kleine bedrijven verbetert en de algemene concurrentiepositie van de EU versterkt door het creëren van banen te stimuleren. Ik hoop dat de richtlijn ook de Britse Schatkist en mevrouw Knight ertoe zal dwingen hun rekeningen tijdig te betalen.

Speciale
Mijnheer de Voorzitter, sedert de tijd dat, nog maar enkele jaren geleden, slechts weinigen zich voor de kleine en middelgrote ondernemingen interesseerden, hebben wij grote vooruitgang geboekt. In die tijd trokken zich ook in het Europees Parlement slechts weinigen het lot van de kleine en middelgrote ondernemingen aan. Ik verheug mij over de geboekte vooruitgang. Vandaag maken wij echter een moeilijke tijd door. Mijnheer Papoutsis, ik wil u twee vragen stellen. In de eerste plaats heeft de Top van Florence op het gebied van de werkgelegenheid en dus ook voor de kleine en middelgrote ondernemingen niet veel opgeleverd. Dat dreigt voor het beleid en de financiering van het derde programma voor het midden- en kleinbedrijf nadelige gevolgen te hebben. Hoe reageren wij daarop?
Wat nu mijn tweede vraag betreft, wil ik het volgende zeggen. De kleine en middelgrote ondernemingen worden in moeilijkheden gebracht door het feit dat grotere bedrijven, maar ook de overheid, te laat betalen. Deze aanbeveling is een eerste stap waarop ikzelf al vele jaren geleden heb aangedrongen. Als de aanbeveling echter niets oplevert omdat de lid-staten ze niet toepassen, moet snel een richtlijn worden uitgevaardigd. Dat is het politieke knelpunt. Welnu, ik stel voor dat het Europees Parlement en de Commissie met de vertegenwoordigers van de kleine ondernemingen bijeenkomen om het volgende te bespreken: als de aanbeveling niet wordt toegepast, moeten wij een dwingender instrument gebruiken. Mijnheer Papoutsis, dat is mijn voorstel.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank het Parlement dat het debat over dit onderwerp op een uiterst geschikt ogenblik laat plaatsvinden.
De afgevaardigden zullen zich herinneren dat de Europese Raden al sedert 1993 het belang van kleine en middelgrote ondernemingen voor de Europese economie onderstrepen. De Top van Florence heeft - zoals de heer Speciale zoëven heeft benadrukt - daarenboven de aandacht gevestigd op de betekenis van het "Vertrouwenspact" van de Commissie waarin de strijd tegen de werkloosheid de hoogste prioriteit krijgt, en heeft de nationale, regionale en lokale instanties, alsmede de sociale partners en de Gemeenschapsorganen opgeroepen de groei en werkgelegenheid in Europa door een geïntegreerde aanpak te bevorderen. Thans vragen we het MKB een voortrekkersrol op dit vlak te vervullen.
Alvorens dieper op het onderwerp in te gaan, wil ik antwoorden op de eerste vraag van de heer Speciale en erop wijzen dat het na de Europese Raad van Florence de beurt is aan de andere instellingen van de Unie - met name het Parlement en de Raad van ministers van Financiën - om bij de voorbereiding van de begroting voor 1997 te bewijzen dat ze bereid zijn de nodige budgettaire conclusies te trekken uit de politieke verbintenissen die ze zijn aangegaan.
Het Parlement verwijst in zijn resoluties al jaren naar de wezenlijke rol van het Europese MKB voor de economische ontwikkeling en de bevordering van de werkgelegenheid, alsook naar de problemen waarmee de sector te kampen heeft. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de rapporteurs geluk te wensen met de uitstekende verslagen die ze hebben samengesteld en vandaag aan de Algemene Vergadering hebben voorgesteld. Ik herinner eraan dat we in de toekomst nog op de belangrijke onderwerpen die erin worden behandeld, zullen terugkomen naar aanleiding van het debat over het verslag van mevrouw Thyssen betreffende het derde meerjarenprogramma van de Unie ten gunste van het midden- en kleinbedrijf.
Ik wil het nu hebben over elk van de vier verslagen waarover we ons vandaag buigen.
Wat het verslag van mevrouw Ewing over de financiering van het MKB betreft, wil ik erop wijzen dat de aanvankelijke toewijzing van één miljard ecu in het kader van de tijdelijke leningsfaciliteit van de EIB voor kleine en middelgrote ondernemingen eind 1995 volledig werd verbruikt. Ik voeg eraan toe dat op een groot aantal kredietaanvragen - voor een totaal bedrag van meer dan 400 miljoen ecu - niet kon worden ingegaan. Uit de gegevens die we hebben verzameld, blijkt dat met de rentesubsidies waartoe we ons hebben verbonden, 45.000 nieuwe arbeidsplaatsen werden geschapen, zodat de oorspronkelijke doelstelling, met name de schepping van 33.330 banen, duidelijk werd bereikt. 95 % van de fondsen die in het kader van de MKB-faciliteit werden verstrekt, zijn gegaan naar ondernemingen met minder dan 250 werknemers. De gesubsidieerde leningen worden snel opgenomen, waarbij zij opgemerkt dat de leningen die voor de creatie van arbeidsplaatsen worden aangegaan, in bepaalde lid-staten hoger liggen dan in andere - wat vooral het gevolg is van het feit dat de industriële sectoren in die landen kapitaalintensiever zijn. De Commissie en de Europese Investeringsbank zijn voornemens te onderzoeken of de werkgelegenheid die met de MKB-faciliteit werd geschapen, een structureel karakter heeft - een opdracht die ongetwijfeld niet te onderschatten is. Hoewel de faciliteit ter beschikking staat van kleine en middelgrote ondernemingen in de hele Unie, is het duidelijk dat bedrijven in sommige lid-staten er intenser gebruik van hebben gemaakt dan in andere.
Mogelijke verklaringen hiervoor zijn de volgende. Ten eerste, de voorwaarden die structuurfondsen aan kleine en middelgrote ondernemingen bieden, zijn vaak interessanter dan die van de MKB-faciliteit. Ten tweede, de toewijzing van overheidssteun aan bedrijven is grotendeels afhankelijk van de structuren en specialisaties van de bankinstellingen in elk van de lid-staten. Ten derde, de belangstelling van bedrijven om een beroep op de faciliteit te doen en van de voordelen ervan te genieten, wordt in hoge mate bepaald door het aantal en de soort financiële instellingen die in de lid-staten als bemiddelaar optreden.
Ik verzeker het Parlement dat de Commissie - na de voltooiing van het derde verslag over de tijdelijke leningsfaciliteit voor het midden- en kleinbedrijf - de problemen die mevrouw Ewing in haar verslag aan de orde stelt, nader wil onderzoeken. Ik durf echter te stellen dat de MKB-faciliteit nu al een enorm succes is, wat goeddeels te danken is aan de doelstelling die zowel de Commissie als de Europese Investeringsbank hebben vooropgesteld, namelijk dat het instrument eenvoudig en doeltreffend is en snel ten uitvoer kan worden gelegd.
De Commissie en de Europese Investeringsbank bestuderen thans heel aandachtig de resultaten van de toepassing van het initiatief, in het bijzonder de spreiding van de arbeidsplaatsen. De enige gegevens waarover we momenteel beschikken, betreffen Frankrijk. Daaruit blijkt - en hiermee antwoord ik op de vragen van de leden Ewing, Kranidiotis en Hautala - dat de rentesubsidies vooral naar ambachtelijke bedrijven met minder dan 10 werknemers zijn gegaan. Het spreekt vanzelf dat de Commissie met de suggesties terzake van het Parlement rekening zal houden bij de voorbereiding van het programma ELISE - een initiatief dat eveneens gericht is op de verstrekking van leningsgaranties aan KMO's met het oog op de schepping van werkgelegenheid. Ik maak van de gelegenheid trouwens gebruik om het Parlement nogmaals te danken voor zijn steun aan deze nieuwe actie, die voor de bevordering van het Europese midden- en kleinbedrijf van groot belang is.
Ik wil nu ingaan op het verslag van de heer Harrison over de mededeling van de Commissie betreffende de oprichting van een Europese kapitaalmarkt voor kleinere groeiende bedrijven die met ondernemingszin worden geleid. Ik herinner eraan dat de acties van de Commissie op dit vlak er hebben toe bijgedragen dat in enkele lid-staten al kapitaalmarkten voor dynamische en internationaal georiënteerde KMO's functioneren of de oprichting ervan wordt voorbereid.
Ik verwijs in dit verband naar twee initiatieven met een duidelijk Europese dimensie. Het eerste is de EASDAQ, die in september aanstaande van start gaat. Het tweede is de EURO-NM, een gemeenschappelijke onderneming van de parallelle kapitaalmarkten in Frankrijk, België en Duitsland. De Commissie verwelkomt deze acties, die de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot ondernemingskapitaal ongetwijfeld versterken. Opgemerkt zij dat deze nieuwe markten - die werden ingesteld naar aanleiding van de richtlijn inzake beleggingsdiensten - initiatieven zijn van de particuliere sector en derhalve onderworpen zijn aan de voor kapitaalmarkten geldende mededingingsregels.
De Commissie heeft de taak die erin bestaat de belangstelling van de particuliere sector voor de oprichting van nieuwe kapitaalmarkten voor het midden- en kleinbedrijf te wekken, duidelijk tot een goed eind gebracht - zodat het nu aan de markten is om de verdere toekomst ervan te bepalen. Ik wijs erop dat de Commissie zich geregeld buigt over het probleem van de toegang van het MKB tot de kapitaalmarkten in het algemeen en investeringskapitalen in het bijzonder. Het lijdt immers geen twijfel dat de toegankelijkheid van financieringen één van de fundamentele problemen is waarmee kleine en middelgrote ondernemingen te kampen hebben. Om die reden is dit onderwerp een belangrijk component van het derde meerjarenprogramma van de Unie ten gunste van het midden- en kleinbedrijf. De Commissie werkt trouwens aan een tweede mededeling hierover waarvan ze het Parlement weldra in kennis wil stellen en waarin onderzocht wordt welke mogelijkheden de kapitaalmarkten aan KMO's bieden en welke factoren de succesvolle werking van die markten in de weg staan.
Wat betreft het verslag van de heer Harrison over de aanbeveling van de Commissie over de betalingstermijnen bij handelstransacties, wil ik benadrukken dat de Commissie er zich ten volle van bewust is dat het probleem van betalingsachterstanden dringend moet worden aangepakt, wat zeker zal bijdragen tot de verbetering van de financiële toestand van kleine en middelgrote ondernemingen en de stimulering van hun grensoverschrijdende handelstransacties in de interne markt. Ik herinner eraan dat de Commissie in 1995 een aanbeveling over dit onderwerp aan de lid-staten heeft doen toekomen, waarin wordt aangedrongen op de nodige maatregelen om betalingsachterstanden en de problemen die ze veroorzaken, in de mate van het mogelijke te beperken. Het verheugt de Commissie dan ook dat het verslag van de heer Harrison zich schaart achter de initiatieven die ze op dit vlak heeft ondernomen.
Het Parlement dringt er bij de Commissie op aan de aanbeveling aan de lid-staten om te zetten in een voorstel voor een richtlijn van de Raad. Ik wil er de leden, meer bepaald de heer Murphy, in dit verband op wijzen dat de Commissie op het verzoek van het Parlement zal ingaan maar eerst - met name begin 1997 - de resultaten van de aanbeveling wil evalueren en met het oog daarop meer gegevens wenst te verzamelen over de effecten die ze tot dusver in de lid-staten heeft gesorteerd. Dat betekent niet dat de Commissie niet ernstig rekening houdt met het voorstel om bij betalingsachterstanden automatische rentebetalingen op te leggen. Ik schaar me ook achter de heel interessante suggestie die de heer Speciale daarnet heeft gedaan, namelijk dat vertegenwoordigers van het Parlement, de nationale parlementen en het midden- en kleinbedrijf zich gezamenlijk over het probleem van betalingsachterstanden zouden buigen. Daar ik van oordeel ben dat het Parlement het geschikte orgaan is om zo'n bijeenkomst op touw te zetten, steun ik dit initiatief ten volle en zal ik Directoraat-generaal XXIII van de Commissie opdracht geven het Parlement daarin bij te staan.
Ik wil evenwel nog benadrukken dat het gaat om een probleem dat met de nodige voorzichtigheid moet worden benaderd. Een uitstekende gelegenheid om verdere acties op dit vlak te bepalen en het onderwerp te regelen, biedt wellicht het nieuw meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf, in het kader waarvan de mogelijkheid wordt onderzocht om de evaluatieprocedure te bespoedigen die in de aanbeveling van 1995 inzake betalingstermijnen bij handelstransacties wordt voorzien. Opgemerkt in dit verband zij dat de Commissie ook steun verleent aan instanties die studies verrichten naar de wijze waarop de betalingspraktijken in de industrie kunnen worden verbeterd, en de lid-staten nog steeds aanmoedigt de nodige maatregelen te nemen om paal en perk te stellen aan de problemen die met betalingsachterstanden verband houden.
Tenslotte wil ik het hebben over het verslag van de heer Hendrick. Het verheugt me dat de rapporteur het eens is met de voorstellen van de Commissie inzake de toekomstige werking van de informatie- en samenwerkingsnetwerken voor ondernemingen, en erkent dat bedrijven in de hele Unie baat hebben bij de netwerken, die gericht zijn op zowel de stimulering van partnerschappen tussen ondernemingen als de versterking van de toegang van bedrijven tot informatie.
De Commissie drukt in haar verslag terzake - dat werd samengesteld in ruim overleg met de deelnemers aan de informatie- en samenwerkingsnetwerken - de wens uit dat de inspanningen om de operationele doelstellingen van de netwerken te verwezenlijken, worden voortgezet en geïntensifieerd. De belangrijkste voorstellen van het verslag zijn trouwens opgenomen in het derde meerjarenprogramma ten gunste van het midden- en kleinbedrijf dat al voor advies aan het Parlement werd overgemaakt. Ik herinner eraan dat het de bedoeling van de Commissie is een gunstig kader - met gedecentraliseerde structuren - voor de ontwikkeling van de bedrijven in de Unie te creëren. De Euro Info Centres - die overal in de Unie operationeel zijn - hebben tot taak de doelstellingen welke we ons in het kader van de voltooiing van de interne markt hebben gesteld, te verwezenlijken. Met het oog daarop informeren ze de ondernemingen over de kansen en gevaren van de interne markt en stimuleren ze de samenwerking tussen bedrijven in de verschillende regio's van de Unie. De gedecentraliseerde aanpak helpt de ondernemingen waarvan de bedrijvigheid tot het lokale, regionale en nationale niveau beperkt is, bij de uitbouw van een Europese strategie, en draagt bij tot hun efficiënte voorbereiding op de mondialisering van de economie.
De Commissie schaart zich achter de aanbeveling van rapporteur Hendrick dat de Euro Info Centres - die we ook bemiddelingscentra kunnen noemen - de samenwerking met de plaatselijke autoriteiten moeten voorzetten en daarnaast zouden streven naar samenwerking met nieuwere netwerken. Ze is het dan ook eens met zijn vaststelling dat de activiteiten van de informatie- en samenwerkingsnetwerken moeten gericht zijn op de vraag, alsmede dat bij de exploitatie van de netwerken het accent eerder op het beginsel van dienstverlening dan op het profijtbeginsel moet liggen. Ze gaat er bovendien mee akkoord dat het belangrijk is parameters te ontwikkelen voor de beoordeling van zowel de kwaliteit van de door de netwerken aangeboden diensten als de tevredenheid van de klanten.
De Commissie baant met haar verslag inzake de toekomstige werking van de informatie- en samenwerkingsnetwerken voor ondernemingen de weg voor de tenuitvoerlegging van het besluit van de Europese Raad van Madrid inzake het nieuwe mandaat voor de Euro Info Centres, op basis waarvan de centra in de toekomst vooral tot taak hebben de eerste samenwerkingscontacten tussen bedrijven te leggen, waarbij uiteraard wordt gestreefd naar een grotere doorzichtigheid met betrekking tot de talrijke diensten die door de centra worden verleend. Dat is trouwens één van de redenen waarom de Commissie voorstelt de bestaande samenwerkingsnetwerken, met name het BC-net en het BRE-net, te handhaven. Men moet er immers rekening mee houden dat KMO's - naargelang van de nagestreefde samenwerking - verschillende soorten partnerschappen willen aangaan en daarom de mogelijke samenwerkingsverbanden tegen elkaar wensen af te wegen. Opgemerkt zij in dit verband dat het nieuwe meerjarenprogramma ten gunste van het MKB tevens voorziet dat de netwerken - met het oog op een doelmatige werking - beschikken over de recentste technologieën.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik ben bondig ingegaan op de belangrijkste vraagstukken die in de verslagen van het Parlement aan bod komen. Daar het midden- en kleinbedrijf de volgende jaren een beslissende rol zal vervullen in de ontwikkeling van de Europese economie, was het debat van vandaag uiterst zinvol. Het lijdt immers geen twijfel dat het in belangrijke mate zal bijdragen tot de ontwikkeling van denkbeelden inzake de aanpak van de specifieke problemen van het MKB, alsmede tot de verdere uitbouw van de communautaire strategie ten gunste van de Europese ondernemingen.
Tenslotte dank ik nogmaals de rapporteurs, alsook het Parlement dat zich al jaren inzet voor de ontwikkeling en stimulering van beleidsvormen en programma's ten gunste van het midden- en kleinbedrijf. Ik kan dan ook verzekeren dat de Commissie terdege met de opmerkingen in de vier verslagen rekening wil houden.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Papoutsis.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 11.00 uur plaats.

Stemming
Posselt
Mevrouw de Voorzitter, onze fractie heeft tegen het verslag van de heer Schulz gestemd omdat hij, om redenen die met de binnenlandse politiek te maken hebben, daarin een aantal amendementen heeft opgenomen waardoor het nu vol tegenstrijdigheden zit. Met die amendementen wilde hij de Beierse veiligheidsdiensten, die in de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit een voor geheel Europa zeer belangrijk front verdedigen, in een slecht daglicht plaatsen. Daarom konden wij dit verslag niet goedkeuren. De heer Schulz zou een voorbeeld moeten nemen aan het Amerikaanse Congres en de Amerikaanse Senaat, waar de twee grote partijen samen een uitgebreid programma tegen de illegale handel in nucleair materiaal, die ze als de grootste bedreiging voor de Verenigde Staten beschouwen, op stapel hebben gezet op basis van een rapport van het Instituut voor Strategische Studies dat ervan uitgaat dat al honderden keren nucleair materiaal uit de voormalige Sovjetunie is buitengesmokkeld.
In de Verenigde Staten werken de grote democratische partijen samen. De heer Schulz heeft de kans daartoe gemist. Ik hoop dat wij op dit terrein spoedig het voorbeeld van de Verenigde Staten zullen volgen.

Caudron
Ik wil in de eerste plaats hulde brengen aan onze collega en vriend, de heer Schulz, die een goed gedocumenteerd verslag heeft opgesteld en daaraan ongetwijfeld hard heeft gewerkt.
Wij buigen ons terecht over het vrij recente probleem van de illegale handel in nucleaire materialen. Die illegale handel is gevaarlijker dan wat wij op andere terreinen ooit hebben meegemaakt.
Wij moeten het nucleaire vraagstuk dan ook bij de wortel aanpakken, namelijk de energieproduktie. Wij mogen het gebruik van kernenergie voor civiele doeleinden niet volledig op de helling zetten. Gelet op de daaraan verbonden gevaren moeten wij echter wel waakzamer zijn.
Voorts moeten wij ons ook over de opwerking van het kernafval buigen en een einde maken aan de morbide handel die ik heb gehekeld.
Wij moeten absoluut ook alle bewegingen van splijtstoffen en ander kernafval kunnen controleren. Als de Commissie en de Raad dat beslissen, kan EURATOM die taak zeer goed op zich nemen.
Het grondgebied van de Europese Unie mag niet langer voortdurend door het nucleaire gevaar worden bedreigd. Daarom moeten wij rekening houden met de vele vragen waarmee wij worden geconfronteerd in de Centraal- en Oosteuropese landen, die op dit ogenblik een gevaarlijk spel spelen met het civiele en militaire nucleaire arsenaal dat ze hebben opgebouwd.
Wij moeten uiteraard alles in het werk stellen om de verspreiding van die stoffen tegen te gaan. Wij moeten nauwkeurig weten hoe de handel verloopt en wat de gevaren zijn.
Men moet de politieke wil hebben om de bevolking te beschermen. Ik zou niet graag het slachtoffer worden van de tovenaarsleerlingen die ik enkele maanden geleden aan de kaak heb gesteld.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Illegale handel in nucleaire materialen en radioactieve stoffen moet vanzelfsprekend krachtig worden bestreden. Deze handel is schadelijk voor mens en milieu. Er moeten maatregelen worden aangenomen om deze tegen te gaan.
Maar er wordt gebruik gemaakt van ondergetekenden, als argument om uitvoering te geven aan de opbouw en uitbreiding van Europol, en om druk uit te oefenen op de lid-staten om ze de Europol-conventie te doen ratificeren. Daarom kiezen wij ervoor om ons in de eindstemming over het verslag-Schulz van stemming te onthouden.

Holm
Naar mijn mening moet in deze kwestie het fundamentele probleem worden onderkend, namelijk de productie van radio-actieve stoffen, die ertoe leidt dat er met de "restproducten" wordt gehandeld. Dit probleem wordt in punt 3 van het verslag van de heer Schulz met name genoemd, wat heel goed is. Ik ben daarom van plan om te stemmen tegen amendement no. 22, dat dit wil laten vervallen.
Illegale handel met nucleaire materialen is niet alleen een probleem voor de EU-landen, maar een internationaal probleem. Daarom moet men ook internationaal optreden om dit probleem op te lossen. Het is dan ook vanzelfsprekend dat de VN en Interpol meer middelen krijgen om op te treden. Een nauwe samenwerking tussen alle betrokken landen is belangrijk, maar niet alleen binnen de EU, maar vóór alles in internationaal verband. Europol is niet de juiste organisatie voor deze kwesties, aangezien Europol geen wereldomvattende organisatie is, waar bijvoorbeeld de GOS-landen toe behoren. Ik stem o.a. tegen paragraaf 18, waarin de Raad en de lid-staten wordt verzocht om onverwijld uitvoering te geven aan de opbouw en de uitbreiding van Europol.

Kirsten Jensen en Blak
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Schulz over de illegale handel in nucleaire materialen en radiocatieve stoffen. Wij doen dit omdat wij het met de rapporteur eens zijn over de absolute noodzaak iets te ondernemen om deze illegale handel tegen te gaan.
Zoals het er nu uitziet, is het reële probleem zeer klein, maar achter de hoek loert een zeer groot potentieel probleem. Als we het niet met het juiste respect behandelen, kan het een bedreiging vormen voor het milieu, de volksgezondheid, de interne en internationale veiligheid.
Een van de belangrijkste middelen om de illegale handel te bestrijden is een optimaal gebruik van de beschikbare technologie. Daarom richt het Europees Parlement met dit verslag een verzoek aan de Commissie om de mogelijkheden van de moderne technologie te evalueren. Het is ook van doorslaggevend belang dat wij de handel in radioactieve en nucleaire materialen op de voet volgen en nauwkeurig registreren om op die manier illegale netwerken te kunnen ontrafelen. Daarnaast moeten we natuurlijk de Oosteuropese landen in het oog houden, onder andere of zij de regels inzake veiligheidscontrole naleven en moeten we onderzoeken hoe we de veiligheid kunnen verbeteren en uitbreiden.
Het is echter belangrijk erop te wijzen dat we ons ondanks de omvang van het potentiële probleem, moeten hoeden voor de vaak voorkomende fout een veel te ingewikkelde en veelomvattende oplossing te bedenken die het probleem alleen maar verergert in plaats van op te lossen. De oplossing moet op maat geknipt zijn voor het probleem.

Kreissl-Dörfler
Een uiterst kleine hoeveelheid plutonium is al voldoende om de gehele mensheid te vergiftigen. Daarom moeten wij verhinderen dat plutonium ontstaat. Daartoe moeten wij afstappen van het civiele en militaire gebruik van kernenergie.
Daarmee is het reeds bestaande plutonium echter nog niet opgeruimd. Wij moeten weten welke civiele en militaire voorraden plutonium bestaan en die voorraden onder het toezicht van EURATOM en de IAEO plaatsen. In geen geval mag nog langer plutonium over onze wegen of door de lucht worden vervoerd.
Vooral het plutoniumschandaal in München doet een aantal vragen rijzen. Die moeten door een enquêtecommissie worden beantwoord. In de eerste plaats hebben de bondsregering, de regering van de deelstaat Beieren en de bevoegde instanties de openbare opinie om electorale redenen allerlei op de mouw gespeld. Op onverantwoorde wijze hebben zij de mensen angst ingeboezemd en velen ernstig in gevaar gebracht door de internationale voorschriften te overtreden. Met officier van justitie Helmut Meier-Staude op kop hebben zij eerst de vraag naar plutonium gecreëerd om met veel kabaal van een nucleaire markt te kunnen spreken en zich als de grote bestrijders van de criminaliteit te kunnen opwerpen. De verbaasde bevolking vraagt zich af wie nu de gevaarlijkste misdadiger is, de Beierse regering of de handelaars in nucleair materiaal.
In de tweede plaats zou ik willen weten wanneer de bondsregering EURATOM op de hoogte heeft gebracht. Twee data worden genoemd. Wie liegt, de Duitse bondsregering of EURATOM?
Het plutoniumschandaal doet nog een derde vraag rijzen, namelijk die naar de verhouding tussen de geheime dienst en de politie. In de Bondsrepubliek Duitsland heeft men, na de afschuwelijke ervaringen met de Gestapo onder de nazi-heerschappij, een strakke scheidslijn tussen de geheime dienst en de politie getrokken. Juist in Beieren wordt die scheidslijn steeds vager gemaakt. Het schandaal van München heeft aangetoond waartoe dat leidt: beide worden onberekenbaar en oncontroleerbaar. Zo worden wetsovertredingen uitgelokt.
De heer Schulz heeft de door mij aangestipte problemen in zijn voortreffelijk verslag behandeld. Daarom hebben wij het goedgekeurd.
Europese Raad te Florence
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, wat de problemen in verband met de werkgelegenheid betreft, heerste op de Europese Raad te Florence kennelijk grote verwarring. In het verslag dat het Italiaanse voorzitterschap gisteren over de Europese Raad heeft uitgebracht werden twee uitdrukkingen gebruikt die kenmerkend zijn voor het discours dat wij tegenwoordig in Europa horen. In de eerste plaats werd gezegd dat voor de werkloosheid geen toveroplossing bestaat en in de tweede plaats dat het nationale niveau het meest geschikte is om de werkloosheid te bestrijden. De som van die twee uitspraken, die trouwens elkaar ten dele tegenspreken, heeft niets verheffends. Die onverwachte wil om de bevoegdheden van de staten te respecteren zou overtuigender overkomen indien het niet zo duidelijk was dat hij vooral door onmacht wordt ingegeven en indien de subsidiariteit hier niet elke dag met voeten werd getreden, onder meer door het vertrouwenspact van de heer Santer, hoe goed diens bedoelingen ook mogen zijn.
Op het gebied van de internationale handel kan men zich afvragen of die nieuwe voorstelling van zaken in werkelijkheid niet bedoeld is om, door de rollen op die manier te verdelen, de verantwoordelijkheid van Europa te verzwakken. De Commissie gaat overal in de wereld onderhandelen over vrijhandelsakkoorden in naam van het welzijn van de mensheid terwijl de lid-staten het hoofd trachten te bieden aan de werkloosheid die daarvan ten dele het gevolg is. Met die rolverdeling kunnen wij uiteraard niet instemmen. Ze is al te voordelig voor de Commissie, die zich zou moeten inprenten dat ze in de eerste plaats de Europese landen moet verdedigen.
Ten slotte bevatten de conclusies van de Europese Raad van Florence met betrekking tot de IGC ook een oproep om de nationale beleidsvormen op Europees niveau beter de coördineren. Daarbij gaat men ervan uit dat een betere coördinatie op Europees niveau overal en altijd positieve resultaten moet opleveren. De vraag is echter of een bureaucratische coördinatie van de huidige slechte beleidsmaatregelen de groei en de werkgelegenheid niet veeleer nog meer zullen verlammen, zoals de ervaring in de landen die buiten de Unie zijn gebleven schijnt aan te tonen.

Ribeiro
Deze Europese Raad werd duidelijk gekenmerkt door de zogenaamde gekke-koeiencrisis. Die de top echter heeft gered, omdat men hierdoor kon beweren dat het een succes was, aangezien blijkbaar vastberaden een oplossing is gevonden voor de boycot door een lid-staat, een eerste minister. Maar is de volksgezondheid op grond van wetenschappelijke criteria werkelijk ondubbelzinnig beschermd? Op dit gebied rechtvaardigt de Raad niet een zelfde vastberaden toon en de resolutie van het EP maakt geen gewag van deze essentiële kwestie.
Het leek erop dat deze Raad opnieuw een "top" was waarop werd getracht beleidslijnen, maatregelen en pakten uit te stippelen en goed te keuren, die na niet-consequente standpunten van andere Raden de groei van de werkloosheid en de degradatie van de sociale toestand hadden moeten tegenwerken. En zo kwam de ene boycot in de plaats van de andere, zonder dat dit duidelijk is aangeklaagd. Een andere lid-staat, een andere "top" -hoofdrolspeler heeft elke duidelijke bevestiging van voornemens, elke nieuwe intentieverklaring verhinderd. Zelfs geen intentieverklaring. Wat ook niet voldoende wordt onderstreept in de resolutie.
Deze Raad was een herbevestiging, onverzettelijk voor sommigen, autistisch voor anderen, van de weg naar de "Europese eenmaking" . Niet eens verzacht met goede voornemens en lavende woorden. Deze fundamentele aangelegenheden zijn uitgesteld tot een kleinere Ministerraad.
Versnelde liberalisering van overheidsdiensten, met name de telecommunicatiesector omdat er winstgevende informatie-autosnelwegen zijn om concurrentievermogen en loonmatiging over te vervoeren, daarentegen geen enkele overweging van eventuele matiging van de speculaties die kapitaal wegkapen van zijn werkgelegenheidsscheppende functie, een duidelijke dreiging dat het structuurbeleid afwijkt van zijn doelstellingen inzake de in de vergeethoek geraakte economische en sociale cohesie. Dat is wat in de conclusies van de "top" staat en wat er niet in staat, en de resolutie rept hier niet over.
Wat het buitenlands beleid betreft, nogmaals "sympathie" voor Turkije zonder de onontbeerlijke zelfkritiek, omdat de gezette stappen zijn gezet in de vooronderstelling dat minimale mensenrechten zouden worden eerbiedigd, en de situatie evenwel is verslechterd.
Wat daarentegen Cuba betreft, wordt de vastberadenheid over de onaanvaardbare Noordamerikaanse wetgeving getemperd met ongefundeerde en zelfs valse beoordelingen aangaande de verantwoordelijkheid voor de niet-voortzetting van de betrekkingen met de Europese Unie.
Om dit alles (en meer...), een Raad die op sociaal gebied geen mislukking kan verbergen, schijnbaar succes boekt met de gekke koeien en Europol, en een resolutie die eens te meer aan de echte problemen voorbijgaat, alsof deze opgelost zijn of opgelost zullen worden als wij het El(euro)dorado bereiken.
Overgangsperiode in de toetredingsverdragen
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Volgens ons moet de Europese Unie de lid-staten die voorop lopen inzake milieuhervormingen geen enkel beletsel in de weg leggen, zelfs als andere lid-staten als zienswijze zouden hebben dat dit inbreuk maakt op de vier vrijheden van de interne markt.
De milieugarantie lijkt tot nu toe niet werkelijk te hebben bestaan. Volgens ons moet de milieugarantie van kracht zijn zodra het nationale parlement van een lid-staat zich er voor zijn besluiten op beroept.
Verslag-Mosiek-Urbahn
Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben vóór het verslag van mevrouw Mosiek-Urbahn gestemd. Wij delen in grote lijnen de kritiek van het verslag op het rapport van de Molitor-groep. Wij zijn van mening dat er in het geval van vraagstukken van grensoverschrijdende aard, speciaal sociale kwesties die gekoppeld zijn aan het gebied van de arbeidsmarkt en problemen die aan het milieu zijn gerelateerd, ook op het niveau van de Unie minimumregels vereist zijn. Dit sluit echter niet uit dat landen op eigen initiatief verder kunnen gaan en strengere regels kunnen invoeren. Dit vereist bijvoorbeeld een aanscherping van het huidige artikel 100a.4 in het Verdrag van Rome.
In sommige opzichten staan wij echter ook kritisch tegenover het verslag. Dat betreft het voorstel om met gebruik van artikel 171 de lid-staten tot boetes te veroordelen. De formulering in punt 1.26 is volgens ons volkomen absurd. Deze luidt: " De Europese Unie is momenteel bezig met de grootste vereenvoudigingscampagne in de geschiedenis van de moderne economie door 15 stelsels van regels en verordeningen te vervangen door slechts één" .
Wij vinden het onbegrijpelijk dat een Parlement dat serieus genomen wil worden, een dergelijke formulering kan aannemen.

Lindholm
De Zweedse milieupartij was net als de milieupartijen in de andere nieuwe lidstaten, ernstig ongerust dat een aansluiting bij de EU ertoe zou kunnen leiden dat onze bestaande normen inzake het milieu, sociale zekerheid en consumentenbescherming enz., zouden verslechteren. Tot nu toe lijken onze bange voorgevoelens uit te komen, wat o.a. blijkt uit het feit dat de Commissie niet voldaan heeft aan haar belofte om tijdens de overeengekomen overgangsperiode de milieu-niveaus van de EU te verhogen tot het niveau van de nieuwe lid-staten.
Desalniettemin kan ik ook de conclusies van het zogenaamde Molitor-rapport niet ondersteunen, aangezien die enkel uitgaan van de belangen van de grote industrieën. Hiernaast blijkt duidelijk dat het in werkelijkheid de bedoeling van de Molitor-groep was om de deregulering van de EG-wetgeving te benutten als voorbeeld voor soortgelijke maatregelen op nationaal niveau. Men wilde eenvoudigweg afbreken wat er bijvoorbeeld binnen de milieuzorg in Europa is bereikt, in plaats van verder te gaan.
Aangezien ik als lid van de Zweedse milieupartij op de bovenvermelde gronden in het algemeen enigszins sceptisch sta tegenover de EU-wetgeving op voor ons belangrijke gebieden, wil ik mijn stemverklaring concentreren op de twee amendementen die ik heb ingediend.
In de eerste wordt aan de orde gesteld dat de zienswijze van de Molitor-groep een model vertegenwoordigt waarin enkel de economen deskundig zijn op het gebied van maatschappelijke besluiten over wetgeving. Daarom willen wij benadrukken dat niet alleen economische kostenberekeningen van belang zijn wanneer men een beslissing neemt over de noodzaak van wetgeving.
De Groene Fractie in het Europees Parlement was er ook door verontrust dat de bepalingen over minimumnormen inzake milieu- en consumentenbescherming en inzake sociale zekerheid als maximumnormen worden uitgelegd. Het is voor ons dan ook van wezenlijk belang dat men niet uit naam van de vrije mededinging een verlaging van bestaande nationale normen voorschrijft op gebieden die van levensbelang zijn voor het milieu en voor de zogenaamde gewone burger. Het is ook belangrijk dat de EU niet remmend werkt op de verdere ontwikkeling op deze gebieden.

Lindqvist
Een deregulering op het niveau van de EU is belangrijk om onnodige regulering en bureaucratie tegen te gaan. Het verslag stipt echter enkel de symptomen van het probleem aan, nu de regelgeving op EU-niveau al een feit is.
Het verslag had naar voren moeten brengen welke kwesties op de verschillende niveaus moeten worden behandeld. Op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau. Er had een "checklist" moeten worden ontwikkeld, die aangeeft welke vraagstukken waar behandeld zouden moeten worden.
Het verslag legt ook erg eenzijdig de nadruk op deregulering ten behoeve van het bedrijfsleven en op versterking van de concurrentie. Deregulering is belangrijk vanuit democratisch gezichtspunt om de bestaande regelgeving voor de individuele burger te vereenvoudigen en om duidelijk te maken op welk niveau de verschillende besluiten moeten worden genomen.
Er had een "subsidiariteitslijst" moeten worden ontwikkeld, met kwesties die kunnen worden teruggebracht van EU naar nationaal, regionaal en gemeentelijk niveau.

Rovsing
Het onderhavige verslag gaat over een enorm belangrijk thema, waarvan de betekenis voor de verdere ontwikkeling van de interne markt en in dit verband voor de economische groei en de werkgelegenheid in Europa niet onderschat mag worden. Het verslag bevat dan ook een uitstekende analyse en een kritische beoordeling van het voorstel van de zogenaamde Molitor-groep voor een vereenvoudiging van de wettelijke en administratieve regelingen.
Over het geheel genomen moeten we de rapporteur en de commissie bijtreden in hun kritiek op het rapport van de Molitor-groep, omdat dit weliswaar een nuttig overzicht geeft van de problemen die een overdreven wettelijke of administratieve regulering van de markt met zich meebrengt, maar helaas ook de ongelukkige gevolgen van een willekeurige deregulering op gebied van concurrentievermogen en/of consumentenbeleid in Europa onderschat. De rapporteur wijst dan ook terecht op het belang van een "analytische checklist" , waarmee enerzijds de noodzaak van alle nieuwe communautaire regelingen of de behoefte aan nieuwe communautaire initiatieven geëvalueerd wordt, anderzijds de gevolgen van een eventuele afschaffing of wijziging van de reeds bestaande regelgeving beoordeeld wordt.
Toch mag men niet vergeten dat de tenuitvoerlegging van gemeenschappelijke wettelijke regelingen in de EU, voor zover er behoefte is aan dergelijke bepalingen, op zich een aanzienlijke vereenvoudiging betekent voor de burgers en ondernemingen, omdat vijftien verschillende wetgevingen door één enkele vervangen worden.
Verslag-Mombaur
Caudron
De jongste tijd wordt in het Europees Parlement vaak over energie gedebatteerd. Tot nu toe heeft men daarbij meer aandacht voor de liberalisatie, de industrie en de mededinging dan voor het milieu.
De heer Mombaur stelt hier een volgens mij uiterst belangrijk verslag voor. Het behandelt immers de toekomst van onze aarde en de vervulling van onze voortdurend toenemende energiebehoeften.
Wij weten allen dat de weg die wij hebben ingeslagen om die behoeften te vervullen doodloopt. Onze energiebronnen zijn lang niet onuitputtelijk en bovendien ook verontreinigend. Het eerste aspect is belangrijk voor de toekomstige generaties, het tweede brengt ons nu al in moeilijkheden.
Ik feliciteer de heer Mombaur dan ook met zijn helder verslag en met de innovaties die hij op grond van een diepgaande bezinning voorstelt.
De Europese Unie heeft er alle belang bij de technieken voor het gebruik van duurzame energie te ontwikkelen. De natuur zelf biedt daartoe de mogelijkheden. Wij moeten die mogelijkheden willen benutten. Daartoe moeten wij onszelf de nodige middelen verschaffen.
Wij moeten de Raad van het belang van het onderzoek op dat gebied overtuigen en onverwijld het gebruik van nieuwe, gezonde en doeltreffende energievormen door middel van fiscale stimuli bevorderen. De Unie moet daarbij het goede voorbeeld geven en meer duurzame energie gebruiken.
De initiële investeringen zijn ongetwijfeld zwaar. De kosten variëren naargelang de afstand tot de energiebron. De inzet is echter groot. Wij willen niet alleen onze aarde in stand houden, maar er ook voor zorgen dat iedereen gebruik kan maken van energiebronnen die onafhankelijkheid garanderen en die, naast andere factoren, de ontwikkeling bevorderen.
De Unie moet in haar beleid inzake ontwikkelingssamenwerking met die noodzaak rekening houden. Als wij nu investeren, zullen wij daarvan morgen de economische, menselijke en ecologische vruchten plukken.

Fayot
Zelfs in de landen van Noord-Europa bestaat duurzame energie: fotovoltaïsche energie, windenergie, waterkracht en biomassa.
Wij moeten de wil hebben om de technieken voor het gebruik van duurzame energie te ontwikkelen. Als men, zoals in het verslag wordt aangetoond, op de begroting van de Europese Unie voor de bevordering van de hernieuwbare energiebronnen evenveel zou uittrekken als voor de kernfusie, namelijk 840 miljoen ecu, zou duurzame energie spoedig concurrerend worden.
De bedoeling is duidelijk: wij moeten gebruik maken van die onuitputtelijke, schone, decentraal exploiteerbare en door de publieke opinie goed aanvaarde energievormen. Ze vergen, in tegenstelling tot kernenergie, geen grote installaties en bieden grote mogelijkheden voor de werkgelegenheid. De Europese Unie kan de impuls geven om voor de vele technische en economische problemen een oplossing te vinden. Ook de lid-staten moeten echter hun verantwoordelijkheid op zich nemen, vooral als men, zoals in het verslag wordt voorgesteld, het aandeel van de duurzame energie in de primaire-energiemix in 2010 op 15 % wil brengen.
Om dat mogelijk te maken moet een essentiële voorwaarde vervuld zijn. Opdat de technologie van de duurzame energie concurrerend kan zijn, moet men de reële kosten van de andere technologieën in rekening brengen. Met betrekking tot kernenergie moet men bij voorbeeld ook rekening houden met de kostprijs van de veiligheidsmaatregelen en de investeringen en met de reusachtige uitgaven voor de opwerking van het kernafval en de buitengebruikstelling van installaties, zonder nog te spreken van de algemene sociale kosten van die risicovolle en door de mens nooit volledig beheerste technologie.
Ik stem volledig in met de door de rapporteur van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie voorgestelde maatregelen en feliciteer hem met dit belangrijk werkstuk.

Lindqvist
Ik heb vóór het verslag gestemd, dat in grote lijnen een goed verslag is. Het grootste deel van de geldelijke middelen van de EU voor energie-onderzoek gaat op het ogenblik naar het fusie-onderzoek van het zogenaamde JET-programma. Dit kan ofwel worden ingekrompen ofwel geheel worden stopgezet. Er zijn meer middelen nodig voor onderzoek en ontwikkeling van duurzame energiebronnen.
Het is volstrekt onaanvaardbaar om 400 miljoen ecu te investeren in twee nieuwe kernreactoren in de Oekraïne; deze investering moet worden afgewezen. De Commissie moet met onmiddellijke voorstellen komen hoe de uitstoot van kooldioxide kan worden verminderd. Er moet een aanbeveling over belasting op kooldioxide worden uitgewerkt. Hiertoe hebben de EU en de Europese lid-staten zich verplicht in verband met de milieuconferentie van Rio in 1992.
Het Euratom-verdrag moet worden omgevormd tot een verdrag voor investeringen in duurzame energiebronnen.

Rovsing
Wij weten al langer dan vandaag dat een consequente omschakeling van het energieverbruik noodzakelijk is. Ongeveer gelijktijdig met de oliecrisis in de jaren zeventig zagen de industrielanden de noodzaak van een geintensifieerd onderzoek op gebied van duurzame energie in. Dit gebeurde in de eerste plaats uit overwegingen die te maken hadden met de zekerheid wat energievoorziening betreft en met het inzicht dat onze energiebehoeften niet eeuwig door fossiele brandstoffen gedekt kunnen worden. Sindsdien heeft het milieubeleid begrijpelijkerwijze een even grote rol gespeeld in de overwegingen, niet in het minst omdat verwacht wordt dat het totale energieverbruik tijdens de komende vijfentwintig jaar als gevolg van de industrialisering van een groot aantal landen in de Derde Wereld explosief zal stijgen.
Daarom is het hoog tijd dat de Europese Unie een actieplan op touw zet om de duurzame energiebronnen te bevorderen, waarbij vooral rekening wordt gehouden met de specifieke omstandigheden in de verschillende lid-staten die het gebruik van bepaalde vormen van duurzame energie mogelijk maken (bijvoorbeeld een groter gebruik van zonne-energie in de landen rond de Middellandse Zee en van windenergie in de noordwestelijke EU-landen).
Het onderhavig verslag van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie bevat een uitstekende analyse van de voorstellen die de Commissie heeft gedaan. Vooral de voorstellen voor maatregelen ter verbetering van de concurrentiepositie van duurzame energiebronnen trekken hierbij bijzondere aandacht.

Theonas
Als gevolg van de steeds toenemende vraag naar energie, alsmede van het tekort aan traditionele energiedragers en de problemen die ze veroorzaken, wordt de ontwikkeling van duurzame energievormen onontbeerlijk. Acties op het gebied van hernieuwbare energieën zijn vooral belangrijk voor landen als Griekenland die omwille van hun vorm en geografische ligging echt nood hebben aan duurzame energiedragers zoals zonne- en windenergie, welke een middel zijn om aan de energiebehoeften van insulaire en perifere regio's te voldoen.
De vermindering van zowel de energie-invoer uit derde landen als de afhankelijkheid van de Unie op energiegebied kan de begrotingen van de lid-staten gunstig beïnvloeden en zal in belangrijke mate bijdragen tot de lokale en regionale ontwikkeling en de verbetering van de werkgelegenheidssituatie.
Om die redenen moet de Unie financiële steun verstrekken voor programma's ter stimulering van duurzame energiedragers.
We zijn absoluut gekant tegen de liberalisering van de energiemarkt in het algemeen en de sector alternatieve energieën in het bijzonder. De vrijmaking van de energiesector, die dramatische effecten zal sorteren en onder meer de zekerheid op het gebied van energievoorziening in gevaar brengt, komt uitsluitend ten goede aan het grootkapitaal - dat enorme winsten zal opstrijken, zulks ten koste van zowel de openbare sector die voor de nodige infrastructuren zorgt als de economie en de consument die recht hebben op voldoende en milieuvriendelijke energie aan billijke prijzen.
We dringen erop aan dat de technologische ontwikkeling ten dienste staat van iedereen en niet wordt opgeofferd op het altaar van de degenen die ze exploiteren en aanwenden als instrument ter maximalisering van hun winsten.
Verslag-Fouque
Caudron
Mevrouw Fouque stelt ons hier haar verslag voor over de follow-up van de Internationale Conferentie over bevolking en ontwikkeling die in september 1994 in Caïro heeft plaatsgevonden. Daarmee biedt zij het Europees Parlement de gelegenheid nogmaals een stand van de ontwikkeling en de positie van de vrouwen in de wereld op te maken. Ik dank mevrouw Fouque voor haar werk en voor het enthousiasme dat zij daarbij aan de dag legt.
Met de Conferentie van Caïro moet men, zoals met vele andere internationale conferenties, voorzichtig zijn. Sommigen beschouwen ze slechts als een opeenstapeling van goede, maar gauw vergeten voornemens. Ik meen evenwel dat ze steeds belangrijker worden. Dat bewijst volgens mij de Conferentie van Caïro, naar aanleiding waarvan de Unie eens te meer de beginselen moet beklemtonen die ze inzake de ontwikkeling en de rechten van de vrouw verdedigt.
De Conferentie van Caïro heeft de belangrijke rol van de vrouwen in het streven naar een duurzame en menswaardige ontwikkeling bevestigd. Ten aanzien van de bevolkingsaanwas en de gevolgen daarvan heeft de conferentie duidelijk bepaald welke rol de vrouwen in de oplossing van dat probleem kunnen spelen en over welke troeven zij daarvoor beschikken.
Zoals mevrouw Fouque opmerkt, kan geboortenbeperking de bevolkingsproblemen in de wereld en vooral in de ontwikkelingslanden op zichzelf niet oplossen. Wij moeten ook dringend rekening houden met de vergrijzing, de plattelandsvlucht, de internationale migraties en vooral het milieu.
In dat kader moeten de demografische problemen, die verband houden met het feit dat de rechten van de vrouwen niet worden geëerbiedigd, worden opgelost. De vrouwen moeten de stuwende kracht van de vernieuwing kunnen worden. De vrije keuze om kinderen te krijgen en de vrije toegang tot de gezondheidszorg en het onderwijs voor alle vrouwen zijn daartoe het meest geschikte middel. Al te veel vrouwen in de wereld zijn op dit ogenblik niet "volwaardig" mens. Wie kan dat nog aanvaarden? Wie kan daarmee vrede nemen?
Wij hebben nood aan een echt ontwikkelingsbeleid dat streeft naar de verbetering van de positie van de vrouw als stuwende kracht van de ontwikkeling. De Unie heeft reeds verbintenissen in die zin aangegaan. Alle lidstaten zouden dat moeten doen en onze Duitse en Nederlandse vrienden tot voorbeeld nemen.
De aangegane financiële verbintenissen moeten worden nageleefd en er moeten faciliteiten worden toegekend om te voorkomen dat de hulp, als gevolg van de - ons allen bekende - administratieve logheid, ongebruikt blijft. Wij moeten nieuwe partnerschappen trachten te sluiten. Laten wij onze samenwerking, zowel met de derde landen als met de NGO's, verder ontwikkelen.
Dit is een belangrijke kwestie. Het gaat hier om de toekomst van een deel van de wereld. Op alle niveaus moeten wij die nieuwe geesteshouding aannemen. Laten wij ons opnieuw over de ontwikkeling bezinnen en laten wij trachten alle noodlijdende mannen en vrouwen te helpen. Technische bijstand is op zichzelf onvoldoende. Wij moeten ook de mens eerbiedigen en de waardigheid, het grote kenmerk van de mensheid, van allen erkennen.

Lindholm
Met blijdschap heb ik geconstateerd dat het verslag er in ernst aan wil bijdragen, het resultaat van de Internationale Conferentie van Caïro in de praktijk te brengen op het punt van het ontwikkelingsbeleid van de EU. Vrouwen en daarmee hun kinderen, in de gehele wereld, hebben werkelijk behoefte aan gerichte, krachtige inspanningen. Toch laat het verslag een weeë nasmaak achter. Zoals gewoonlijk is de Europese Unie er als de kippen bij om haar standpunt te bepalen en eisen te stellen aan landen buiten de Unie. Arme ontwikkelingslanden worden geacht om met hulp van de EU datgene klaar te spelen, wat sommige lid-staten van de EU zelf niet eens klaarspelen. Bijvoorbeeld:
" adequate" schoolcursussen in seksuele voorlichting, op verschillende niveaus-aanmoediging van het gebruik van condooms, die gratis worden gedistribueerd-gezinsplanning, te integreren in de samenwerkingsprogramma's-invoering van gelijke kansen voor vrouwen in het politieke/economische leven-recht op vrije en wettelijke abortus, etc.Het streven om de resultaten van de internationale vrouwenconferenties ook binnen de Europese Unie en in de samenwerkingslanden van de Unie in praktijk te brengen, zou misschien het volgende doel moeten zijn?
Ook moet misschien worden vermeld dat vrouwen zowel binnen de EU als in de ontwikkelingslanden geen voordeel hebben van het bijna onbeperkte economische marktliberalisme dat de EU aanhangt. Integendeel.
Ondanks het bovenstaande stem ik vóór het verslag, aangezien het doel, het verbeteren van de situatie van vrouwen, toch het belangrijkste is.
Olympische spelen van Atlanta
Caudron
De Olympische spelen zijn bedoeld als een ontmoeting van mannen en vrouwen uit de vijf werelddelen, in het kader van een sportmanifestatie en volgens de beginselen van broederschap en fair play. Wat blijft van die mooie gedachte over als ze door discriminatie wordt bezoedeld?
Het Europees Parlement moet hier opnieuw bevestigen dat het vasthoudt aan de gelijkheid tussen mannen en vrouwen en moet alle vormen van obscurantisme bestrijden.
Belangrijker nog is dat wij - op dat punt sluit ik mij aan bij de tekst van de resolutie en de mondelinge vraag - niet aanvaarden dat de Europese Unie, via welk kanaal dan ook, alle of sommige landen financiert of helpt die hun vrouwen beletten in Atlanta aan de Spelen deel te nemen. Wij mogen niet medeplichtig worden aan die segregatie, die wij als een grote achteruitgang beschouwen.
Ik hoop dan ook dat de Raad en de Commissie ons op die punten spoedig zullen geruststellen en dat ze die methodes spoedig zullen wraken. Onze geloofwaardigheid staat op het spel.
Verslag-Ewing
Titley
Ik heb dit verslag goedgekeurd omdat ik een groot voorstander van de kleine bedrijven ben. Als wij belang stellen in de toekomst van de Europese economie, zouden wij dat trouwens allen moeten zijn. Bijna al onze bedrijven in Europa zijn officieel als kleine of middelgrote onderneming geregistreerd. Het MKB speelt een sleutelrol: het levert twee derde van de werkgelegenheid in de EU en genereert ook twee derde van onze omzet. De beleidsmakers verwaarlozen ze echter omdat ze, in tegenstelling tot de grote ondernemingen, niet kunnen lobbyen. Dat is voor de Commissie een reden te meer om het programma inzake betaalbare leningen voor kleinere bedrijven, een echt succesverhaal voor de EU, uit te breiden. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk heeft een bedrag van 200 miljoen ecu sedert 1993 bijna 12.000 banen helpen creëren. Het is dan ook belangrijk dat wij, nu de bevolking in mijn kiesdistrict en overal in Europa harde economische tijden doormaakt, op dat succes voortbouwen. Onze mensen verdienen het dat wij hun bedrijven, van het succes waarvan wij allen afhankelijk zijn, zoveel mogelijk helpen.
Verslag-Harrison (A4-0161/96)
Titley
Ik verleen zeer graag mijn steun aan dit verslag van mijn collega van de Britse Labourpartij, de heer Harrison, omdat het de bedrijven - in de praktijk gaat het om de kleine bedrijven - de verdiende bescherming wil bieden tegen de onaanvaardbare praktijken van al te veel grotere bedrijven die hun facturen laattijdig betalen. Die gewoonte heeft al vele eerlijke en hard werkende bedrijfsleiders en werknemers in gebieden met een drukke handelsactiviteit, zoals mijn eigen kiesdistrict, in zware financiële moeilijkheden gebracht. Dat is de reden waarom mijn partij dat probleem in Groot-Brittannië aanpakt en waarom de Commissie zich met de laattijdige betalingen op Europees niveau bezighoudt. De goede voornemens van de Commissie zullen echter niet volstaan als, zoals nu wordt voorgesteld, de vergoeding van de crediteuren bij laattijdige betaling slechts het onderwerp wordt van een niet-bindende aanbeveling aan de lid-staten. Daar de conservatieve minister van handel in Groot-Brittannië er zelf prat op gaat dat hij, toen hij zelf zaken deed, zijn crediteuren te laat betaalde, is er volgens mij al zeker één lid-staat waarvan de regering een richtlijn nodig heeft als wij ze ertoe willen brengen de eerlijke en hard werkende bedrijfsleiders te beschermen tegen wat wij in Groot-Brittannië spivs , oplichters, noemen.

De Voorzitter
De stemming is gesloten.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 12.55 uur gesloten)

