Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Kerr
Mevrouw de Voorzitter, ik verontschuldig mij voor het feit dat ik hier gisteren niet aanwezig was. Dat komt doordat Air France mijn reisagent had laten weten dat mijn vlucht vanuit Londen was geschrapt. In werkelijkheid is het vliegtuig toch vertrokken, maar op dat ogenblik was ik al op weg via Bazel. Daardoor kwam ik niet om 17.00 uur bij de opening van de vergadering, maar pas om 19.30 uur aan. Kunt u uw diensten verzoeken bij Air France stappen te ondernemen om te voorkomen dat zoiets nog eens gebeurt?
Ik was hier wel op tijd voor de voorstelling van Don Giovanni in de opera van Straatsburg. Ik dank de stad Straatsburg dat ze mij en verschillende andere leden de gelegenheid heeft gegeven om die schitterende voorstelling bij te wonen.

Guinebertière
Mevrouw de Voorzitter, mijn naam ontbreekt in de notulen. Ik zou willen dat hij alsnog wordt ingeschreven want ik was gisteren wel degelijk aanwezig.

Herman
Mevrouw de Voorzitter, ik wil precies dezelfde opmerking maken. Ik vind mijn naam niet terug in de notulen, hoewel mijn buren kunnen getuigen dat ik wel degelijk aanwezig was.

Poisson
Mevrouw de Voorzitter, ook mijn naam ontbreekt in de notulen hoewel ik eveneens aanwezig was. Ik zou u dankbaar zijn als u mijn naam alsnog aan deze notulen kunt toevoegen.

De Voorzitter
We zullen dit rechtzetten.
(De notulen worden goedgekeurd)

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Ik deel u mede dat 5 fracties een verzoek hebben ingediend, namelijk de PSE-Fractie, de ELDR-Fractie, de V-Fractie, de GUE/NGL-Fractie en de I-EDN-Fractie. Ze verzoeken op donderdag 22 oktober van 15.00 tot 16.00 uur een actualiteitendebat te houden overeenkomstig artikel 47 van het Reglement over de arrestatie van generaal Pinochet in het Verenigd Koninkrijk.
Ik zou u eerst willen informeren over de procedure, want we hebben gisteren reeds de agenda aangenomen. Het gaat dus om een wijziging van de agenda. Als dit verzoek wordt ingewilligd, dan zal de procedure van artikel 47 worden toegepast. Dit betekent dat hedenochtend een bijeenkomst van de Conferentie van voorzitters moet worden bijeengeroepen. Het in deze vergadering genomen besluit moet uiterlijk aan het begin van de hervatting van de vergadering vanmiddag aan het Parlement worden meegedeeld. Eventuele bezwaren kunnen tot vanavond 20.00 uur worden ingediend en morgenvroeg wordt er zo nodig over gestemd. De termijnen worden als volgt vastgesteld: de ontwerpresoluties moeten voor vanmiddag 16.00 uur worden ingediend, de gezamenlijke ontwerpresoluties en amendementen voor woensdag, 16.00 uur.

Green
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben deze kwestie gisteren al besproken. Na de bijeenkomst van de fractievoorzitters waren vele fracties het er gisteravond over eens dat wij over deze aangelegenheid deze week een politiek debat moesten houden. Dat kan het best in de vorm van een actualiteitendebat omdat wij hierover geen verklaring van de Raad of de Commissie nodig hebben. Wij vonden allemaal dat wij dit aan het Parlement moesten voorstellen. Ik vind het jammer dat wij daarvoor de ingewikkelde bureaucratische procedure moeten volgen die u zopas heeft beschreven. Als het Reglement dat echter voorschrijft, moeten wij dat dan maar op die manier doen. Mijn fractie is voorstander van een debat.

Galeote Quecedo
Mevrouw de Voorzitter, ik ben er tegen en ik zou mijn collega's van deze Vergadering enige uitleg bij mijn standpunt willen geven. Ik zou hen willen zeggen dat in mijn land gedurende de afgelopen uren relevante rechterlijke beslissingen zijn genomen met betrekking tot dit vraagstuk.
Enerzijds heeft de rechter van instructie wijzigingen in het arrestatiebevel aangebracht. Anderzijds heeft het openbaar ministerie tegen dit bevel beroep aangetekend, daarbij als argument aanvoerend dat de rechter naar hun oordeel niet over de nodige bevoegdheden beschikt. En tot slot heeft de rechter een termijn vastgesteld binnen welke de betrokken partijen - de aangeklaagden en het openbaar ministerie - zich kunnen uitspreken over een eventuele aanvraag tot asielverlening. Ik ben dan ook van mening dat wij de rechterlijke macht haar werk moeten laten doen en dat wij met onze politieke interpretaties moeten wachten totdat justitie haar beslissing te kennen heeft gegeven.
Het lijkt mij derhalve ongepast om ons op dit moment in de werkzaamheden van justitie te mengen. Daarom zou ik mijn collega's van deze Vergadering willen vragen dat wij alles in het werk stellen om de roep om onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te combineren met politieke initiatieven, zonder uit het oog te verliezen dat deze juist de druk op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht doen toenemen wanneer zij op een ongeschikt moment worden genomen.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, dit Parlement eist reeds sinds geruime tijd de berechting van generaal Pinochet. Normalerwijze had hij in zijn eigen land, Chili, moeten terechtstaan, maar dit blijkt ten gevolge van het behoud van de dictatuur in Chili niet mogelijk te zijn geweest. Momenteel beschikken wij over een door de EU-Verdragen vastgestelde Europese justitiële ruimte en het komt er bijgevolg slechts op aan deze Europese justitiële ruimte ten uitvoer te leggen en in werking te stellen. Het is niet de bedoeling dat het Parlement zich in de rechtszaken mengt, maar het moet deze gelegenheid wel aangrijpen om de eenheid van al onze volkeren en al onze regeringen te onderstrepen in de strijd tegen de dictaturen - die uiteindelijk niets anders dan een vorm van internationaal terrorisme zijn -, de genocide en de wreedheid waarmee generaal Pinochet zijn volk en vele Europese burgers - op dit moment en volgens de laatste schattingen heeft de regering van Pinochet nagenoeg 100 Europese burgers om het leven gebracht - heeft behandeld. In het licht van deze situatie is het van het grootste belang dat dit Parlement zich onverwijld over deze kwestie uitspreekt.

De Voorzitter
Na enkele sprekers voor en enkele sprekers tegen gehoord te hebben, gaan we nu over tot de stemming over het verzoek.
(Het Parlement willigt het verzoek in)

Urgentverklaring
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming over een verzoek om urgentverklaring betreffende het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 94/4/EG van de Raad van 14 februari 1994 en het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening 355/94 van de Raad van 14 februari 1994 tot verlenging van de tijdelijke afwijkende maatregel voor Duitsland en Oostenrijk.

von Wogau
Mevrouw de Voorzitter, het onderhavige voorstel voor een richtlijn heeft betrekking op een afwijkende maatregel van de duty-free-regeling voor Duitsland en Oostenrijk. Hier bestaat sinds 1997 een leemte in de wetgeving, want de regeling gold tot december 1997. Daarom zijn we enigszins verrast dat het voorstel ons pas in september werd voorgelegd. We hadden nauwelijks tijd hierover te beraadslagen, hoewel we van mening zijn dat het gaat om een belangrijke kwestie. Daarom stel ik voor het verzoek om urgentverklaring te verwerpen. We zullen trachten voor de vergaderperiode van november en ten laatste voor de vergaderperiode van december een verslag voor te leggen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek om urgentverklaring)

Begroting 1999 - Verstrijken van het EGKS-Verdrag- Begroting EGKS 1999
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0360/98 van mevrouw Dührkop Dührkop, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 1999; -A4-0361/98 van de heer Viola, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 1999 (C4-0300/98); -A4-0330/98 van de heer Giansily, namens de Begrotingscommissie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad over het verstrijken van het EGKS-Verdrag - Financiële activiteiten (COM(97)0506 - C4-0573/97); -A4-0363/98 van de heer Giansily, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor 1999 (SEK(98)0966 - C4-0394/98).
Lulling
Mevrouw de Voorzitter, ik heb gisteren geprotesteerd tegen het feit dat mijn advies namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid niet volledig was opgenomen in het verslag van de heer Giansily. De Voorzitter heeft gezegd dat dit zou worden rechtgezet. Ik ben naar de distributiedienst gegaan en het verslag-Giansily is inderdaad klaar, maar bevat nu geen enkel advies van de medeadviserende commissies meer. Dit kan toch niet, mevrouw de Voorzitter, en ik verzoek u dan ook ervoor te zorgen dat dit document op een correcte manier gedrukt wordt!

De Voorzitter
Mevrouw Lulling, we zullen een en ander natrekken.

Dührkop Dührkop
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, alvorens tot de behandeling van de begroting over te gaan zou ik mijn dank willen uitspreken aan alle ambtenaren van het secretariaat van de Begrotingscommissie. Ik ben hen niet enkel erkentelijk voor de buitengewone deskundigheid die zij bij de voorbereiding van deze begroting aan de dag hebben gelegd, maar vooral voor hun menselijkheid, die voor mij een voortdurende steun was. Mijn dank ook aan de rapporteurs van de bevoegde commissies voor de nauwe samenwerking.
De begroting van de Europese Unie voor 1999, die wij hier vandaag behandelen en die de eerste begroting in euro's zal zijn, vertoont bijzondere kenmerken in vergelijking met de voorgaande begrotingsjaren. De begroting voor 1999 is de laatste die onder de huidige financiële vooruitzichten valt en luidt derhalve het einde van een periode in. Tegelijkertijd zou deze begroting echter het vertrekpunt moeten zijn voor een nieuw interinstitutioneel akkoord, voor nieuwe financiële vooruitzichten die de bepalingen van lid 3 van artikel F van het Verdrag betreffende de Europese Unie in acht moeten nemen in zoverre deze verwijzen naar de middelen waarvan de Unie zich moet voorzien en, gelet op de verbintenis die wij allen zijn aangegaan, moet zij tevens de pretoetreding financieren om de toekomstige uitbreiding van de Unie in oostelijke richting mogelijk te maken. Bovendien moet zij ook een antwoord bieden op de uitdagingen van de monetaire unie.
Gezien deze omstandigheden opteerde het Parlement in zijn richtsnoeren voor de begrotingsprocedure, die begin april in stemming werden gebracht, voor een overgangsbegroting, een overbruggingsbegroting, in plaats van met een schone lei te beginnen. Toen reeds wilde het Parlement de Raad duidelijk maken dat de onderhandelingen over de nieuwe financiële vooruitzichten en de begroting voor 1999 geen twee afzonderlijke thema's vormen, maar dat zij zowel wat het tijdstip als de inhoud betreft onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat, ingeval er geen interinstitutioneel akkoord wordt bereikt, de begroting voor 1999 aan de grondslag zal liggen van het voorontwerp van begroting voor 2000 indien artikel 203 wordt toegepast.
De richtsnoeren voor de begroting bevatten eveneens de volgens het Parlement noodzakelijk te vervullen voorwaarden om een akkoord te bereiken en de verplichting na te komen een begroting vast te stellen die min of meer overeenstemt met het gemiddelde stijgingspercentage van de uitgaven van de lidstaten.
De Commissie houdt in haar voorontwerp van begroting rekening met een stijging van 6, 4 % van de betalingsverplichtingen ten opzichte van 1998. Het betreft derhalve een voorontwerp dat de prioriteiten van het Parlement, de verlangens van de lidstaten en de eigen behoeften met elkaar tracht te verzoenen en voor de financiering waarvan 1, 11 % van het BNP van de lidstaten is vereist.
Voor de financiering van de ontwerpbegroting van de Raad daarentegen is 1, 09 % van het BNP vereist, dit wil zeggen 0, 18 % minder dan het plafond, dat op 1, 27 % is vastgesteld. Men mag echter niet vergeten dat volgens de ramingen van de Raad de verplichte uitgaven voor de vastleggingskredieten zijn opgelopen tot meer dan 11, 5 %. Het schijnbaar sobere totaalbedrag van de Raad is afhankelijk van de naleving van de unilaterale besluiten van Edinburgh en van Cannes, waarvan de Raad de financiering tot op de letter respecteert zonder zich om de doelmatigheid van de uitgaven te bekommeren, terwijl in andere beleidsterreinen sterk wordt gesnoeid en blijkbaar dan nog op arbitraire wijze.
Met uw welnemen haal ik een bijzonder significant voorbeeld aan: in de toelichting van zijn eerste lezing van de begroting erkent de Raad weliswaar het ontegensprekelijk succes van het LEONARDO DA VINCI-programma, maar desondanks wordt aan ditzelfde programma ipso facto het niet te onderschatten bedrag van 100 miljoen euro onttrokken. De oneindige coherentie van de Raad komt nog beter tot haar recht wanneer wij ons de moeite getroosten de conclusies van de Raad van Cardiff van 16 juni door te nemen en deze te vergelijken met de eerste lezing van de Raad. Het staat als een paal boven water dat de Raad zich enkel met boekhouden bezighoudt: het enige wat telt is het cijfer dat onder de eindstreep staat, los van welk politiek standpunt dan ook. Gelet op deze situatie, die in wezen in geen enkel opzicht verschilt van de vorige begrotingsjaren, is het de taak van het Parlement een politieke begroting op te stellen in aansluiting op de door het Parlement geformuleerde prioriteiten die eveneens in de richtsnoeren zijn vervat.
Ik ga nu over tot rubriek 1 - de landbouwbegroting - waar kan worden vastgesteld dat de uitgaven van categorie 1 en categorie 2 voor de eerste maal in een begrotingsjaar vrijwel in evenwicht zijn. Hoewel dit enerzijds is toe te schrijven aan het feit dat wij het laatste jaar van de financiële vooruitzichten ingaan, speelt ook de ontwikkeling van de ad hoc procedure een fundamentele rol, daar die gedurende de afgelopen begrotingsjaren voor een daling van de landbouwuitgaven heeft gezorgd, hetgeen duidelijk aantoont dat de Commissie in het verleden de begrotingsbehoeften heeft overschat. Ten gevolge hiervan dient te worden opgemerkt dat de landbouwbegroting momenteel sterk onder het richtsnoer ligt. Dit is namelijk een plafond geworden dat de reële behoeften ver overstijgt en biedt geen oplossing om de stijging van de landbouwuitgaven in te dijken.
In zijn resolutie over de in de interinstitutionele akkoorden van 29 oktober 1993 vastgestelde ad hoc procedures vraagt het Europees Parlement aandacht voor een aantal oude kwesties die naar zijn mening in de procedure moeten worden opgenomen. In mijn hoedanigheid van rapporteur geef ik uiting aan mijn diepgaande ontgoocheling betreffende de ontwikkeling van de ad hoc procedure voor de begroting 1999. Ik geloof dat wij in plaats van vooruitgang te boeken een stap terug hebben gezet wegens gebrek aan goede wil van de Raad die zich niet eens bereid heeft getoond de voornaamste door het Parlement voorgestelde punten te bestuderen - ik heb het dan over de classificatie, het opstellen van een reserve en de rechtsgrondslag eigen aan dit proces - en voor de eerste lezing niet eenmaal serieus heeft gediscussieerd. Op deze manier stelt de Raad de cruciale punten van het debat uit totdat de Commissie, na de eerste lezing van het Parlement, haar nota van wijzigingen indient. Deze houding van de Raad zal de onderhandelingen voor de tweede lezing, die reeds op een lijvige agenda kan rekenen, niet vergemakkelijken. Er dient niettemin duidelijk op te worden gewezen dat het Parlement zijn gehechtheid aan de naleving van de ad hoc procedure bevestigt waarmee van artikel 14 van het Financieel Reglement wordt afgeweken en in het kader waarvan rekening zou moeten worden gehouden met de verzoeken van het Parlement, los van de classificatie van de uitgaven. Het Parlement ziet zich derhalve gedwongen de verzoeken die het voor de eerste lezing van de Raad had ingediend in zijn eigen eerste lezing te herhalen.
Wat de tweede rubriek betreft - de structuurfondsen - zou ik ook eerst willen verwijzen naar de richtsnoeren van het Parlement waarin, ondanks het feit dat zij de financiële vooruitzichten en het interinstitutionele akkoord ten volle respecteren, wordt verzocht de mogelijkheid te overwegen de looptijd van het programma te verlengen ter bevordering van de cofinanciering. Met het oog hierop dient het Parlement in zijn eerste lezing een amendement in waarin 1.500 miljoen euro voor vastleggingskredieten wordt uitgetrokken en 250 miljoen voor betalingskredieten uit hoofde van een speciale reserve die uitsluitend is bestemd voor lidstaten met een uitvoeringspercentage dat lager ligt dan het gemiddelde, waarbij als voorwaarde geldt dat deze kredieten, wanneer zij niet worden besteed, kunnen worden overgedragen ten behoeve van dezelfde begunstigden. Dit amendement verlaagt ook de betalingskredieten van de fondsen met 500 miljoen, ervan uitgaande dat dit besluit verenigbaar is met de raming van de behoeften en vooral met de nota van wijzigingen nr. 2/98 op de gewijzigde en aanvullende begroting en de Notenboom-procedure volgens welke de betalingskredieten met 871 miljoen euro worden verhoogd. Maar vooraleer de lidstaten zich in de handen wrijven moet duidelijk worden gesteld dat het amendement expliciete voorwaarden vooropstelt en om in verband hiermee nog meer klaarheid te scheppen is het misschien een goed idee eraan te herinneren dat rubriek 2 betrekking heeft op niet -verplichte uitgaven.
Binnen deze rubriek verbindt het Parlement zich ertoe het PEACE-programma voor Noord-Ierland te financieren, waarbij het zich realiseert dat het Stormont-akkoord een bijzonder belangrijke historische stap betekent. Het parlement aanvaardt het voorstel van de Commissie terzake maar past het aan in de zin van het besluit van het Parlement betreffende de RECHAR-, REGIS- en RESIDER-initiatieven.
Het Parlement geeft in zijn richtsnoeren duidelijk te kennen dat het een begroting wil vaststellen die rekening houdt met de door het Parlement gestelde prioriteiten en waarin de burger centraal staat. Het menselijke gezicht van de begroting komt het best tot uiting in rubriek 3, die betrekking heeft op de interne beleidsterreinen van de Unie. De Raad dringt deze rubriek in zijn eerste lezing echter naar de achtergrond door er op zodanige wijze in te snoeien dat de overeenkomstige bedragen onder die van 1998 komen te liggen. De Begrotingscommissie is echter van mening dat zelfs in een strikt budgettair regime de gefinancierde activiteiten aan de burgers moeten tonen dat het Parlement zich bekommert om hun prioriteiten: werkgelegenheid en andere sociale maatregelen, opvoeding en onderwijs, bescherming van het milieu overeenkomstig de in Kyoto aangegane verplichting, al wat met consumentenvoorlichting te maken heeft, verkeersveiligheid. Gelet hierop beslist de Begrotingscommissie de financiering op te drijven van de maatregelen die een onmiskenbare Europese dimensie vertonen, zoals de ontwikkeling van proefprojecten en voorbereidende werkzaamheden op het gebied van de opvoeding, innovatie en onderwijs, die bijdragen aan het Europa van de kennis, acties ter verbetering van de multiculturele integratie en acties ter bestrijding van het geweld tegen vrouwen.
Ik wens van mijn betoog over rubriek 3 geen lange opsomming maken. Ik zou echter wel twee punten willen onderstrepen. Ten eerste zou ik de Raad willen verzoeken snel tot een akkoord met het Parlement te komen wat betreft de financiering van het vijfde kaderprogramma voor onderzoek, en de middelen die tijdens de begrotingsprocedure voor 1999 voor dit programma worden uitgetrokken precies te omschrijven. Voor de eerste lezing kiest het Parlement voor de toekenning van het door de Commissie in haar voorontwerp van begroting voorgestelde bedrag. Ten tweede stelt het Parlement in rubriek 3 met het oog op de aanstaande inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam en met name van artikel 73 K, een Europees vluchtelingenfonds in, rekening houdende met het feit dat alle lidstaten belang hebben bij een asielbeleid van de Europese Unie.
Indien het Parlement wil waken over de interne beleidsterreinen van de Unie, moet het noodzakelijkerwijze ook begaan zijn met de externe beleidsterreinen. Het Parlement verbindt zich ertoe het akkoord van Cannes te respecteren - ook al heeft het dit nooit goedgekeurd - op voorwaarde dat de naleving van dit akkoord geen afbreuk doet aan de andere externe verplichtingen van de Unie. De Raad zet flink het mes in rubriek 4 zonder daarvoor een geloofwaardige of aannemelijke verklaring te geven. Een achterdochtige rapporteur zou zeggen dat deze bezuiniging enkel beantwoordt aan de noodzaak de rekening kloppend te maken na voor het PHARE-programma een aanvulling van 150 miljoen te hebben uitgetrokken.
Het is hoogst eigenaardig dat de Raad de begrotingsdiscipline uit het oog verliest en meer middelen toekent aan een programma dat met serieuze absorptieproblemen te kampen heeft en waarvan de operationele cijfers ver beneden het verleende bedrag liggen. Het Parlement stelt daarom voor, in aansluiting op de door deze instelling vastgestelde richtsnoeren voor de begroting 1999, 200 miljoen euro van de financiering van het PHARE-programma te verdelen over de hoofdstukken die op buitenlandse acties betrekking hebben.
In de lijn van de vorige begrotingsjaren en gezien de moeilijkheden die een correcte tenuitvoerlegging van de buitenlandse programma's in de weg staan, plaatst het Parlement voor begrotingslijn B7-541 - wederopbouw van het voormalige Joegoslavië - 30 miljoen euro in de reserve, totdat de Commissie in verband hiermee een nieuw voorstel voor een verordening indient. Het Parlement stelt eveneens voor een groot deel van de financiering van het TACIS-programma in de reserve te stoppen in afwachting van het voorstel dat de Commissie aan het Parlement zal voorleggen in verband met een globale strategie ter bestrijding van de financiële crisis die Rusland teistert.
Om af te sluiten zou ik nog twee fundamentele punten van rubriek 5 willen aanstippen.
Het eerste punt zou "the BAT-story" kunnen worden genoemd - en dat heeft dan natuurlijk niets te maken met Batman - aangezien het een aangelegenheid betreft die al heel wat voeten in de aarde heeft gehad en die teruggaat op de omzetting van de zogenaamde minibegrotingen in personeelsposten - ongeveer 2000 - waarbij de kredieten van deel B naar deel A van de begroting werden overgeheveld. Aan deze omzetting zal in 1998 een einde komen. Er dient echter op gewezen te worden dat de Commissie ondanks deze maatregelen een beroep is blijven doen op extern personeel door middel van de bureaus voor technische bijstand die in deel B thuishoren en derhalve via de beleidskredieten worden gefinancierd. Dit betekende op zijn beurt dat de globale beleidskredieten van de programma's aanzienlijk is gereduceerd. Van het SOCRATES-programma bijvoorbeeld zijn 14 miljoen beleidskredieten overgeheveld naar de huishoudelijke kredieten. Het Parlement bevestigt eens te meer zijn gehechtheid aan de strikte naleving van het Financieel Reglement dat de kredieten onder deel B en deel A verdeelt en dient amendementen in deze zin in, maar het overweegt tegelijkertijd een radicale herziening van de begrotingsstructuur waarbij de nadruk meer komt te liggen op een op doelstellingen gebaseerde begroting. Met dit argument verzoekt zij de Commissie om gedetailleerde informatie betreffende de nieuwe presentatie van de aan de hoofdstukken 11 en 70 gehechte tabellen.
De rapporteur is van mening dat de lidstaten zich moeten schamen over het tweede punt van rubriek 5 dat de financiering van de ambtenarenpensioenen betreft. Het blijkt dat de lidstaten tot 1997 slechts een deel en voor 1982 helemaal niets hebben betaald van het werkgeversaandeel in de premie voor de pensioenregeling van ambtenaren, met als gevolg dat de begroting die wordt uitgetrokken voor de pensioenen reeds in 1998 een deficit vertoont. Ik stel me daarbij de vraag welke maatregelen er zouden worden getroffen wanneer in om het even welke lidstaat een werkgever zijn verplichtingen ten aanzien van de sociale verzekeringen niet nakomt.
Het Parlement stelt dan ook voor een begrotingsstructuur voor een volwaardig pensioenfonds voor het personeel van de instellingen en organen van de Unie in te voeren en verzoekt de Commissie om voor 31 maart 1999 een voorstel te doen voor een pensioenfonds. De Commissie dient zo snel mogelijk met een voorstel te komen voor amendering van de regelingen en regels die van toepassing zijn op ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen (" Statuut" ), hetgeen nodig zou kunnen zijn om een dergelijk fonds te kunnen instellen. Ik meen er goed aan te doen u eraan te herinneren dat het Brits voorzitterschap tijdens zijn eerste triloog met het Parlement reeds heeft gewezen op de noodzaak zo snel mogelijk een oplossing terzake te vinden. Het Parlement vraagt dan ook dat deze kwestie in de onderhandelingen over het nieuwe interinstitutionele akkoord wordt opgenomen.
In het licht van wat voorafgaat, zou ik willen benadrukken dat het Parlement een begroting zal vaststellen die het evenwicht tracht te herstellen en beantwoordt aan de verplichtingen van het Parlement ten opzichte van de Europese burgers.
Tot slot, en ik richt mij nu in het bijzonder tot de Raad, die geduldig heeft geluisterd naar hetgeen zij reeds weten, de "klap op de vuurpijl" , waarvoor ik naar het begin van mijn betoog moet terugkeren en het verband tussen de "overbruggingsbegroting" van 1999 en de onderhandelingen over de nieuwe financiële vooruitzichten en het interinstitutionele akkoord in herinnering moet brengen. Het Parlement acht het noodzakelijk de Raad ervan te overtuigen dat de tijd dringt en dat een akkoord zou moeten worden bereikt vóór de Europese verkiezingen van juni 1999. Anderzijds lijdt het geen twijfel dat de Raad niet veel belangstelling heeft getoond om een serieuze dialoog op te starten.
Daarom dient het Parlement een aantal amendementen in die erop gericht zijn de begroting voor 1999 tot ongeveer 1, 1 % van het BNP te verhogen. Men moet dan ook begrijpen dat deze amendementen betreffende de reserves enkel tot doel hebben de rechten van het Parlement veilig te stellen indien er geen akkoord over de financiële vooruitzichten wordt bereikt. Ik zou echter willen onderstrepen dat deze amendementen, om het bij de pyrotechniek te houden, niet op vuurwerk van het Parlement berusten. De rechten die het Parlement in het interinstitutioneel akkoord wil veiligstellen voordat het Verdrag van Amsterdam van kracht wordt zijn vervat in het mandaat dat het Parlement aan Joan Colom heeft gegeven, die samen met de rapporteur de amendementen betreffende de reserves ondertekent. In zijn hoedanigheid van rapporteur voor de financiële vooruitzichten zal hij zijn standpunt terzake uiteenzetten.
Mevrouw de Voorzitter, hiermee ben ik aan het einde van mijn betoog gekomen. Ik vraag nog een paar seconden tijd om de Raad ertoe aan te zetten zich bij het standpunt van het Parlement aan te sluiten. Ik zou graag samen met de Raad even een rekensommetje maken. In zijn eerste lezing bespaart de Raad in zijn boekhouding een bedrag dat voor een Spaanse burger ongeveer overeenkomt met de luttele som van 40.000 peseta per jaar. Met 40.000 peseta zouden de Raad en de rapporteur dit jaar ongeveer 200 pinten kunnen drinken, ervan uitgaande dat elke pint 200 peseta kost. Ik geloof werkelijk niet dat dit de juiste manier is om een antwoord te bieden op de uitdagingen van de Unie.

Viola
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, het totaalbedrag van rubriek 5 "administratieve uitgaven " is vastgesteld op 4, 7 miljard euro, met een verhoging van 4 % ten opzichte van 1998, dat wil zeggen 182 miljoen euro. De begroting van alle "andere instellingen" neemt 1.579, 5 miljoen euro van deze som in beslag, met een verhoging van bijna 1, 55 % ten opzichte van 1998. Het is een uiterst bescheiden verhoging, waaruit blijkt dat er eenzelfde mate van zuinigheid is gehanteerd als waarmee de "andere instellingen" hun begroting hebben opgesteld, een rigoureuze houding waarbij met name ons Parlement, dat circa drie vijfde van dit bedrag absorbeert, het voorbeeld heeft gegeven. Ondanks de koopoptie voor het IPE IV-gebouw van Straatsburg heeft ons Parlement de kosten weten te beperken en een verhoging van slechts 1, 70 % geregistreerd. Ik meen dat dit opgemerkt moet worden omdat daaruit blijkt met hoeveel evenwicht de administratieve organen van het Parlement en de Begrotingscommissie hebben gebudgetteerd; zij hebben inderdaad gehoor gegeven aan de oproep rigoureuze zuinigheid te betrachten.
Dit is een begroting die met betrekking tot het Parlement en alle "andere instellingen" enkele specifieke kenmerken vertoont: op de eerste plaats is het een begroting in euro's, voorts is het de begroting die de overgang naar het jaar 2000 markeert, met alle daaruit voortvloeiende implicaties op informaticagebied; het is eveneens de begroting die de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam begeleidt en de komende Europese verkiezingen met alle bijkomende kosten voor zowel de leden als de informaticasector.
Laten we nu de afzonderlijke begrotingen nader bekijken, te beginnen met de onze. De begroting van het Parlement bedraagt 923.779.000 euro, met een niet gebruikte marge van bijna 21 miljoen, waaruit duidelijk blijkt dat wij deze marge altijd hebben gezien als uitgavenplafond en niet als doel. De belangrijkste besluiten zijn geweest: het creëren van een nieuw hoofdstuk en van een nieuw artikel - 390 met een zeer adequate nomenclatuur - waar het nieuwe Statuut van de medewerkers van de leden kan worden ondergebracht. Dit Statuut moet momenteel nog door de bevoegde commissie en de Raad worden gedefinieerd. Gisteravond, na de vergadering van het Bureau, heeft de Begrotingscommissie het wenselijk geacht in haar autonome bevoegdheid een amendement goed te keuren, daar zij kennis had genomen van de besluiten van de Conferentie van voorzitters...

De Voorzitter
Neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de rapporteur, maar op dit punt moet ik u corrigeren. Het was niet de Conferentie van voorzitters, maar het Bureau. Ik vrees dat hierover nog onduidelijkheid bestaat in het Parlement.

Viola
U hebt volkomen gelijk, het was een lapsus: ik bedoelde het Bureau van het Europees Parlement. Na kennis te hebben genomen van de besluiten van het Bureau heeft onze commissie in haar autonome bevoegdheid met meerderheid van stemmen een amendement goedgekeurd waarin zij enerzijds erkent dat de reiskostenvergoeding van de leden op basis van reëel gemaakte kosten moet geschieden - welke kosten nauwkeurig moeten worden gespecificeerd - en anderzijds de uitvoering van dit besluit afhankelijk maakt van het Statuut van de leden dat voor 15 december aan dit Parlement moet worden voorgelegd.
Ik meen dat de in de commissie goedgekeurde oplossing over het algemeen evenwichtig is, daar hij de kern van de zaak raakt: het Statuut van de afgevaardigden. Het ontbreken daarvan leidt immers tot ongelijke behandeling en onrechtvaardigheid. Het werkelijke struikelblok zit hem in het zich blind staren op de reiskosten; dat is ware demagogie! Daarom hebben wij de zaak ter hand genomen en een amendement goedgekeurd. Wij spreken de hoop uit dat dit er de Raad toe mag aanzetten om, tezamen met de bevoegde commissie van het Parlement, zo snel mogelijk tot een resultaat te komen waar het Parlement al zo lang op wacht en waarvan het belang ook door de laatste Top is onderstreept.
Wat de komende Europese verkiezingen betreft: die betekenen voor de begroting een post van ongeveer 17 miljoen euro, volledig in lijn met de vorige jaren. Met betrekking tot het personeel hebben wij ons beperkt tot het voorzien van 10 tijdelijke ambten, waarvan slecht vijf van rang A, ter ondersteuning van de parlementaire organen die zijn betrokken bij de uitbreidingsprocedure.
Er is belangrijke vooruitgang geboekt op informaticagebied, ook al blijft er nog heel wat te doen - met name voor wat betreft de e-mail-toepassingen op intra- en interinstitutioneel niveau - en moeten bovendien de gevolgen van de millenniumwisseling nauwkeuriger worden bestudeerd. Daarom was het nodig 5 miljoen euro van de in de reserve opgenomen kredieten te deblokkeren met een amendement dat door de voorzitters van de twee grootste fracties en door mijzelf is ondertekend en dat morgen zal worden behandeld.
Wat het beleid inzake de gebouwen betreft, is er besloten tot een koopoptie van het IPE IV-gebouw met een herfinanciering over tien jaar. Dit bevestigt de analogie met het D3-gebouw van Brussel en betekent een belasting van 10, 8 miljoen euro voor de begroting. Anderzijds is er een besparing van 8, 3 miljoen euro geweest als gevolg van het feit dat het huurcontract op jaarbasis van het D3-gebouw gunstiger was dan voorzien. Hieruit blijkt dat het beleid met betrekking tot het onroerend goed werkelijk tot verlaging van de kosten ervan leidt. Dat is al in 1999 gebeurd en zal zich zeer zeker in de komende jaren herhalen.
Wat de Ombudsman betreft: men heeft nota genomen van het feit dat de werklast aanmerkelijk is toegenomen en daarom is, in overeenstemming met de Raad, besloten tot het toekennen van zes nieuwe posten, waarvan drie in reserve, in afwachting van een herstructureringsplan van het secretariaat van de Ombudsman waarbij ook de mogelijkheid in overweging is genomen een aantal tijdelijke posten in vaste om te zetten. Dienaangaande wilde ik nog benadrukken dat van nu af aan de begroting van de Ombudsman in een aparte afdeling moet worden ondergebracht. Dit is reeds voorzien in de wijziging van het Financieel Reglement en is ook besproken in de Begrotingscommissie. Ik meen dat het een objectieve noodzaak is.
Wat het Hof van Justitie betreft dat om een aanzienlijk aantal nieuwe ambten voor de vertaalafdeling had verzocht, hebben wij, in overeenstemming met hetgeen door de Raad was toegestaan, tien nieuwe LA-ambten voor vertalers-linguïsten toegewezen, en vier nieuwe B5-ambten voor correctoren.
Wat de Rekenkamer betreft, is de begroting met 11, 69 % verhoogd als gevolg van het besluit een uitbreiding van diens gebouwen toe te staan, hetgeen nodig was gezien de toestand waarin deze verkeerden. Daarom is er een financiering over vijf jaar voorzien voor een totaalbedrag van 25 miljoen euro. We hebben de eerste vijf miljoen met betrekking tot 1999 in de reserve geplaatst, in afwachting van de definitie van het Institutioneel Akkoord dat deze post in de financiële vooruitzichten had geplaatst, tenminste voor wat het voorstel van de Commissie betreft, en in afwachting ook van alternatieve oplossingen van de zijde van de Rekenkamer met betrekking tot de voorziene vergaderzaal. Daarover bestaan namelijk enige twijfels gezien het feit dat er meer dan voldoende vergaderzalen in de Luxemburgse gebouwen zijn.
Wat de comités - het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's - betreft, moet worden benadrukt dat als gevolg van het Verdrag van Amsterdam de bevoegdheden van dit laatste comité aanzienlijk zijn uitgebreid, reden waarom wij hebben besloten de post voor vergaderingen te verhogen, zoals bleek uit de uitvoering van de begroting van 1998.
Wat de gemeenschappelijke organisatiestructuur betreft, weten wij dat protocol 16 de afschaffing daarvan heeft bepaald. Dit protocol moet worden toegepast zodra het verdrag in werking treedt. Wij hebben de beide Comités dan ook verzocht een plan op te stellen om dit te kunnen realiseren. Wij spreken de hoop uit dat zulks gebeurt rekening houdende met de noodzaak dubbele kosten te vermijden en met het vereiste een homogeen personeelsbeleid te voeren omwille van de interinstitutionele samenwerking.
Wat tenslotte het beleid inzake de gebouwen van de beide Comités betreft, hebben wij met voldoening hun formeel uitgesproken wens ingewilligd om namelijk de gebouwen Belliard I en II te betrekken, zoals het Parlement ook had voorgesteld. Deze gebouwen moeten worden aangepast en gerenoveerd. Wij hebben een bedrag voor deze verbouwing uitgetrokken en preciseren dat een en ander zo snel mogelijk door de beide Comités moet worden aangepakt, waarbij met name de beide gebouwen in gebruik moeten worden genomen en alleen indien deze onvoldoende mochten blijken, hetgeen het geval schijnt te zijn, ook een deel van het gebouw Atrium.
Dit zijn de meest significante aspecten van de begroting van de "andere instellingen" . Mijns inziens hebben we over het algemeen goed werk verricht. Ik dank de collega's van de Begrotingscommissie dan ook en spreek de wens uit dat de Vergadering de beslissingen van deze commissie mag bevestigen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Viola.
Ik zou bij dezen de aandacht willen vestigen op een bijzonder feit: voor de eerste keer wordt onze begroting in euro uitgedrukt, zodat de ecu na twintig jaar wordt afgelost.

Giansily
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, het verslag dat zoals elk jaar over de EGKS-begroting wordt opgesteld en dat ik u hier mag presenteren, gaat deze keer gepaard met een ander verslag, waarin de mededeling van de Commissie aan de Raad over het verstrijken van het EGKS-Verdrag behandeld wordt. Mijns inziens is er een verband tussen beide verslagen omdat ze betrekking hebben op tal van gebeurtenissen die ik wil onderstrepen en die naar mijn mening niet in de richting van een beter communautair beleid en meer solidariteit tussen de landen van Europa gaan.
Om te beginnen moeten we bedenken dat onze Vergadering zich vorig jaar rond dezelfde periode tegen het advies van de rapporteur - dat was ikzelf dus - in heeft uitgesproken voor de afschaffing van de verplichte heffing op de omzet van kolen-en staalondernemingen. Deze afschaffing heeft niet alleen een symbolische waarde, omdat aldus de enige echte financiële solidariteitsbijdrage die de Europese kolen- en staalondernemingen bond, verdwijnt, maar omdat als gevolg van de afschaffing van deze heffing ook de bron van nieuw kapitaal die voor het grootste deel van de middelen van de EGKS zorgde, definitief drooggelegd wordt. Men was van oordeel dat de herstructurering van deze sectoren zo goed als voltooid was en dat de voorzieningen volstonden om tot 2002 het beheersfonds, tot 2007 de voorzieningen voor betalingsverplichtingen, tot 2019 het garantiefonds, tot 2021 de speciale reserve en tot 2026 het voormalig pensioenfonds te betalen. De oorlogskas van de EGKS bevat inderdaad 1, 2 miljard euro, hetgeen ruimschoots zal volstaan om de verplichtingen na te komen tot in 2002, wanneer het Verdrag afloopt, en om tot in 2026 de laatste pensioenen te betalen.
Moeten we denken dat dit nu een bloeiende sector is? Allereerst moeten we goed voor ogen houden dat in deze sector nog altijd banen verloren gaan. Waarschijnlijk zullen in 1998 en 1999 nog eens 11.000 arbeidsplaatsen verdwijnen. In het licht van het grote bedrag aan voorzieningen kan overeenkomstig het positieve advies van de Begrotingscommissie ongetwijfeld 3 miljoen ecu extra uitgetrokken worden voor steun voor omschakeling om, zoals in artikel 56 van het EGKS-Verdrag bepaald wordt, bij te dragen aan de creatie van nieuwe activiteiten die kunnen zorgen dat overbodig geworden werknemers opnieuw kunnen worden ingeschakeld in de productie.
In dezelfde zin is het mogelijk en wenselijk in te gaan op het voorstel in de mededeling van 9 juni jongstleden om 60 miljoen euro van de operationele EGKS-begroting naar de algemene begroting van de Unie over te dragen ter versterking van de communautaire initiatieven RECHAR II en RESIDER II. Deze twee programma's kunnen de desbetreffende middelen opnemen tegen eind 1999 en passen volledig in het kader van het behoud van de werkgelegenheid.
Tenslotte wordt de Commissie op initiatief van onze collega Joan Colom i Naval in paragraaf 12 van de ontwerpresolutie die u ter goedkeuring wordt voorgelegd, verzocht kredieten uit hoofde van het PHARE-programma te besteden aan activiteiten in verband met de kolen- en staalsectoren in de kandidaat-lidstaten. Je hoeft maar te denken aan Polen en Roemenië om in te zien dat dit een gegrond verzoek is. Nu de Europese Unie er inderdaad mee instemt dat het schitterende instrument dat de EGKS geweest is, in 2002 wordt afgesloten, dus net vóór de uitbreiding, onthoudt zij de Oost-Europeanen de toegang tot een instrument dat de oprichting van de Unie mogelijk gemaakt heeft. Was dit wel zinvol? Het is vandaag hoe dan ook duidelijk dat de stappen die de afgelopen maanden en met name in Amsterdam gezet zijn in de richting van de teruggave van het vermogen van de EGKS na 2002, erop neerkomen dat een beslissing genomen is op allerlei gebieden. In de eerste plaats hebben wij de zekerheid dat de EGKS wel degelijk zal aflopen op 23 juli 2002 en dat het ons voorgestelde scenario, waarbij het vermogen van de EGKS en het beheer ervan aan de overblijvende gemeenschappen kunnen worden overgedragen, de meest waarschijnlijke afloop is voor de laatste dagen van de EGKS. Ten tweede zijn er de aspecten in verband met het economisch en industriebeleid. De Begrotingscommissie is het onvoorwaardelijk eens met het voorstel van de Commissie om de rente op dit vermogen volledig te besteden aan de bevordering van onderzoek in de kolen- en staalsectoren. Het derde punt dat ik tenslotte wil onderstrepen, betreft de wens van onze commissie opdat op het gebied van industriële eigendomsrechten de verspreiding van de resultaten onder de KMO's een onderdeel van de sectorale onderzoeksprogramma's wordt.
Tenslotte moet ik in verband met deze twee verslagen toegeven dat ze op de bijna unanieme steun van de leden van de Begrotingscommissie konden rekenen, in tegenstelling tot vorig jaar, toen onze Vergadering verdeeld was over het probleem van de heffing. Er bestaat dus een ruime consensus over beide teksten inzake de EGKS in 1999 en de goedkeuring zou dan ook geen grote moeilijkheden mogen opleveren op donderdag. Ik wil overigens de rapporteurs voor advies van de overige commissies - mevrouw Graenitz, de heer Blak en mevrouw Lulling - danken omdat zij het verslag van de Begrotingscommissie met hun medewerking en bijdragen verrijkt hebben. Ik wijs mevrouw Lulling erop dat haar verslag wel degelijk volledig in het eindverslag is opgenomen, ondanks de technische moeilijkheden die er blijkbaar bij het drukken waren.
Dan wil ik nu, met de instemming van de zittingsdiensten, het standpunt van de Fractie Unie voor Europa over de ontwerpbegroting voor het begrotingsjaar 1999 uiteenzetten. De begroting waarover wij ons nu in eerste lezing moeten uitspreken zal een moeilijke begroting zijn. Ze zal moeilijk zijn wegens het huidige kader van begrotingsdiscipline en onzekerheid. Ze zal ook moeilijk zijn omdat wij, ook al gaat het om de laatste begroting in het kader van de financiële vooruitzichten en het Interinstitutioneel Akkoord van 1994, als taak hebben het profiel van de toekomstige begrotingen te schetsen en de financiële beperkingen te overwinnen, op het gevaar af alle ambities op te geven.
We moeten bij de voorbereiding van de begroting 1999 beseffen dat alle scenario's denkbaar zijn en dat, ook al is alles mogelijk, niets zeker is. Zal het Interinstitutioneel Akkoord in 1999 verlengd worden en zo ja, onder welke voorwaarden? Zullen de volgende financiële vooruitzichten volstaan om de ontwikkeling van de uitgaven te verzekeren? Zal, wanneer de onderhandelingen hierover mislukken, de terugkeer naar artikel 203 van het Verdrag en de toepassing van het maximumpercentage van de stijging gebeuren onder voorwaarden die aanvaardbaar zijn voor het Parlement? Wat wel zeker is, is dat de wetgever blijk moet geven van begrotingsdiscipline. Het Europees Parlement heeft zich hier overigens toe verbonden door in zijn resolutie van maart over de begrotingsrichtsnoeren voor 1999 in te stemmen met een begroting die niet meer stijgt dan de nationale begrotingen. Er is dus sprake van opgelegde discipline enerzijds, en vrijwillige discipline anderzijds. Dan moeten we het wel nog eens worden over een correcte toepassing van de begrotingsdiscipline op de uitgaven. De interpretatie van de Raad, die louter speculeert op de onderbesteding van de uitgaven, vooral op het gebied van het intern beleid, is onaanvaardbaar. De Raad wenst inderdaad een algemene verlaging van alle uitgaven en heeft met het oog hierop een bedrieglijke ontwerpbegroting ingediend. Hij bevestigt weliswaar de uitgaven voor de landbouw en de kredieten voor de structuurfondsen, maar houdt met aanzienlijke verminderingen elke vooruitgang op het gebied van onderzoek tegen in de rubrieken 3 en 4, het intern en extern beleid. We mogen ons niet vergissen. Ook al nemen in de ontwerpbegroting in haar geheel de betalingskredieten inderdaad met 2, 8 % en de vastleggingskredieten met 6, 1 % toe ten opzichte van vorig jaar, de Raad verstikt eigenlijk de komende begrotingen door de begroting te beperken tot het plafond van 1, 10 % van het BNP - terwijl wettelijk 1, 27 % van het BNP gebruikt mag worden - en door de uitgaven in de belangrijkste rubrieken voor de ontwikkeling van de Europese Unie de komende jaren tot de door het Interinstitutioneel Akkoord vastgelegde plafonds te beperken. Als gevolg van deze geprogrammeerde discipline wordt de toekomst opgeofferd en dat is onaanvaardbaar.
De begrotingsdiscipline moet te verenigen zijn met de groeivooruitzichten, de begroting voor 1999 moet de begrotingen voor morgen voorbereiden en moet de Gemeenschap met andere woorden in staat stellen haar verbintenissen na te komen en met name de uitbreiding tot een goed einde te brengen. Wij steunen bijgevolg het initiatief van de rapporteur om speciale reserves aan te leggen die overeenkomstig de bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord tot doel hebben haalbare grondslagen voor de berekening van de komende financiële vooruitzichten voor de periode 2002-2006 vast te stellen. Net als de rapporteur wensen wij een overeenkomst met de Raad over deze speciale reserves, want het gaat hier om het overleven van de komende begrotingen. Als het Interinstitutioneel Akkoord hernieuwd wordt, moet dit gebeuren op grondslagen die breed genoeg zijn om te zorgen dat de komende financiële vooruitzichten de ontwikkeling van het gemeenschapsbeleid kunnen verzekeren. Als de onderhandelingen over een nieuw interinstitutioneel akkoord mislukken, mag de terugkeer naar artikel 203 van het Verdrag de Europese Unie niet veroordelen tot een geplande stagnering van haar uitgaven. De keuze is duidelijk en wij zijn het hiermee eens.
Wij willen dan ook niet dat de bevestiging van zijn prerogatieven het Parlement ertoe aanzet een ongelukkige uitzondering voor de landbouwuitgaven te maken waarmee men ervoor wil zorgen dat de kredieten ver onder het plafond van het richtsnoer liggen en aldus de reële financiële behoeften van het gemeenschappelijk landbouwbeleid tracht te verminderen. De begroting mag niet tot doel hebben het gemeenschappelijk landbouwbeleid te hervormen of de stijging van de landbouwuitgaven te beperken, maar moet met inachtneming van de bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord en de ad hoc procedures voor een correcte financiering zorgen.
Ik wil het ook even hebben over het probleem als gevolg van het in reserve plaatsen van de middelen voor humanitaire hulp. De plenaire vergadering zal het standpunt terzake van de Begrotingscommissie moeten bevestigen of verwerpen en in zekere zin uitmaken of het schrijven van 9 oktober van de heer Jacques Santer aan de Voorzitter van ons Parlement voor ons volstaat om de beheerders van ECHO hun schandelijk gedrag te vergeven. Dat leidde tot een verslag van UCLAF, waarover iedereen het heeft, maar dat de parlementsleden nog altijd niet hebben kunnen inkijken. Alleen al bij het lezen van de antwoorden van de Commissie op de vragen van parlementsleden over onderwerpen in verband met de begroting krijgt men een echt gevoel van verontwaardiging. Zo spelen de commissarissen Papoutsis en Liikanen elkaar al 10 maanden de bal toe omdat commissaris Papoutsis er niet in slaagt zijn diensten ervan te overtuigen om een wetgevende bepaling die de Begrotingscommissie een jaar geleden unaniem heeft goedgekeurd en die vervolgens ook door het Parlement is aangenomen, na te leven omdat de voor deze diensten bevoegde directeur zich hieraan ergert en ronduit de spot drijft met de beslissing van het Parlement. Na de neerbuigende antwoorden die we aanvankelijk kregen, krijgen we nu uiterst stereotiepe antwoorden in sovjetstijl. Het misprijzen dat ambtenaren voor de leden van deze Vergadering betonen, kan ons er alleen maar toe aanzetten onze standpunten te verharden. Het ECHO-schandaal bewijst alvast één zaak, namelijk dat als sommige ambtenaren van de Commissie om het even wat uitspoken, dit te wijten is aan het feit dat hun commissarissen het te druk hebben met het verzorgen van hun eigen imago - ik denk hierbij aan ECHO - en geen tijd hebben om hen te begeleiden, en ook aan het feit dat slechte praktijken en gewoonten een soort tweede natuur worden, waardoor de ideologie ontstaat van "wat niet weet, wat niet deert" , wat de geloofwaardigheid van de Commissie ondermijnt. Wij zijn in dit Parlement en in ieder geval in mijn fractie niet bereid de kiezers te laten geloven dat wij het spelletje meespelen waarbij wij elkaar met zijn allen de hand boven het hoofd houden. Wij willen bijgevolg weten wat er precies gebeurd is in het kader van ECHO voor we een standpunt innemen.
Meer algemeen worden de Raad, de Commissie en jammer genoeg ook het Parlement getroffen door het syndroom van Fontainebleau, waarbij iedereen voortaan in zijn eigen hoekje Margaret Thatchertje speelt en iedereen van oordeel is dat de lidstaat die hij vertegenwoordigt evenveel moet terugkrijgen als zij bijdraagt, ook al gaat dit ten koste van het communautair beleid, dat op solidariteit gestoeld was. Wij zullen hier uitgebreid op terugkomen wanneer we het verslag over de eigen middelen bespreken. Ik wil echter nu al een aantal bakens uitzetten namens mijn fractie. Omdat de Commissie van oordeel is dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid tot een aantal onevenwichten geleid heeft en zij zich op de akkoorden van Fontainebleau baseert, beoogt zij met haar voorstellen een vermindering van de communautaire bijdrage voor de directe steun aan de landbouwers en streeft zij naar cofinanciering van deze directe steun door de nationale schatkisten en de begroting van de Europese Unie. De rest van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zoals we het nu kennen, zou dus verwateren in de nevel van een structureel beleid voor de landbouw. Het spreekt vanzelf dat bepaalde lidstaten dankzij zo'n voorstel, hoe verleidelijk het op het eerste gezicht ook lijkt, minder zullen hoeven bij te dragen aan de Europese Unie, hetgeen ten koste van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zal gaan. Zo'n voorstel zou enerzijds tot een gedeeltelijke hernationalisatie van het landbouwbeleid leiden, en zou anderzijds een einde maken aan een vorm van Europese solidariteit. Zoals ik al onderstreepte aan het begin van mijn bijdrage was dat ook al het geval toen vorig jaar tegen mijn advies als rapporteur ten principale beslist werd de EGKS-heffing af te schaffen voor de laatste vijf jaar van het bestaan van een eigen begroting voor deze instelling.
In navolging van de afschaffing van deze unieke communautaire belasting stelt de Commissie nu een aantasting van het enige geïntegreerde beleid van de Europese Unie voor. Zijn wij nu van lotje getikt? Zou het Europa van de handelaars het Europa van de sjacheraars worden? Zijn wij echt van oordeel dat wij, nadat we de Intergouvernementele Conferentie verprutst hebben, nadat wij de zaken in Amsterdam en Luxemburg afgeraffeld hebben, naar de ontmanteling van het enige communautaire beleid moeten streven omdat de socialistische regeringen in Groot-Brittannië en Duitsland aan ultraliberaal opbod op het vlak van belastingen doen? We zijn nog op tijd om hierover na te denken en ons serieus af te vragen wat de technocraten, die op de golven van de mode en de tijdgeest surfen, voor ons in petto hebben.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, naarmate de begrotingsprocedure voor 1999 vordert, wordt het almaar duidelijker dat de brede consensus, die de voorbije jaren over de algemene budgettaire stabiliteit van de Unie tussen de instellingen is ontstaan, ook in 1999 zal standhouden. Alle instellingen zijn het erover eens dat wij een strak begrotingsbeleid moeten blijven voeren. Tegelijkertijd moet de Unie evenwel ook de verbintenissen in acht nemen die ze met de besluiten van de Europese Raad van Edinburgh heeft aangegaan. Over bepaalde aspecten wordt nog verder gesproken. Wat de verplichte uitgaven betreft, staat voor 28 oktober een nota van wijzigingen op de agenda van de Commissie. De Commissie zal de verwachte extra uitgaven zo zorgvuldig mogelijk onderzoeken.
Met de nota van wijzigingen voor 1999 en de onlangs voorgelegde nota van wijzigingen bij de aanvullende en gewijzigde begroting voor 1998 beschikken wij nu over alle elementen. Zo moet de begrotingsautoriteit uiterlijk tijdens de zitting van de Raad van ministers van Begroting van 24 november tot een algemene overeenkomst voor 1998 en 1999 kunnen komen. In dit begrotingsjaar gaat het echter niet alleen over cijfers, maar ook om een reeks belangrijke verbeteringen in het financiële beheer van de Unie. Ik zou op drie daarvan nader willen ingaan.
In de eerste plaats is de begroting voor 1999 opgesteld op basis van de nieuwe interinstitutionele overeenkomst over de rechtsgrondslag. Tijdens de begrotingsprocedure is al gebleken dat de overeenkomst goed functioneert. Tegelijkertijd kunnen voor nieuwe en experimentele activiteiten nog altijd initiële middelen op de communautaire begroting worden uitgetrokken. Bij de uitvoering van de begroting zal die transparantie de Commissie en de betrokken organisaties ten goede komen. Het Parlement heeft hiermee op budgettair gebied belangrijke successen geboekt.
In de tweede plaats is ook met betrekking tot de communautaire subsidies grote vooruitgang geboekt. In een mededeling van de Commissie worden voor alle communautaire subsidies duidelijke minimumregels inzake bekendmaking en collectieve besluitvorming opgelegd. Dat is het resultaat van talrijke parlementaire initiatieven. De heren Brinkhorst en Tillich hebben zich daarvoor erg ingespannen en ik stel vast dat mevrouw Dührkop Dührkop die lijn doortrekt.
De nieuwe regels van de Commissie gelden vanaf de uitvoering van de begroting 1999. De Commissie spant zich nu in om de huidige en potentiële begunstigden voor te lichten en de kwestie met hen te bespreken.
Een derde punt is de eventuele aanwending van operationele middelen voor administratieve doeleinden. Ik denk dan in het bijzonder aan de bureaus voor technische bijstand, de zogenaamde BTB's. Ik meen te weten dat het Europees Parlement bepaalde praktijken onmiddellijk wil wijzigen om de transparantie en controle te verbeteren. De Commissie staat achter die doelstelling. Als dat uit haar recente mededeling over de bureaus voor technische bijstand niet duidelijk genoeg is gebleken, vind ik dat jammer, maar wij moeten onze werkzaamheden voortzetten om ervoor te zorgen dat de beslissingen voor de korte termijn ons ook dichter bij een oplossing voor de middellange termijn brengen. De Commissie heeft in haar mededeling en haar werkdocument over de herziening van het Financieel Reglement een aantal ideeën naar voren gebracht. In beide teksten probeert de Commissie een nauwer verband te leggen tussen de besluiten over de financiële en menselijke middelen die elke communautaire maatregel vergt.
Voorts wil het Parlement bij de stemming door middel van zijn overbruggingsamendement omvangrijke bijkomende kredieten in de begroting voor 1999 inschrijven. Ik begrijp dat het Parlement dat doet om zich voor de nieuwe interinstitutionele overeenkomst te wapenen, maar als die overeenkomst en de schrapping van de overbruggingskredieten te lang op zich laten wachten, zal de Commissie in de loop van 1999 meer kredieten van de lidstaten moeten vragen dan nodig is.
Ik heb veel waardering voor de grote inspanningen die de rapporteurs, mevrouw Dührkop Dührkop en de heer Viola, en de voorzitter van de Begrotingscommissie, de heer Samland, hebben verricht. Aangezien in dit debat ook de verslagen van de heer Giansily over de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal worden behandeld, wil ik daarover ook nog enkele opmerkingen maken. Wat de financiële gevolgen van het verstrijken van het EGKS-Verdrag betreft, merk ik op dat zich stilaan oplossingen aftekenen waarmee zowel de Raad als het Parlement grotendeels kunnen instemmen. Het schijnt nu vast te staan dat de erfenis van de EGKS zal worden beheerd door de bestaande Gemeenschappen en dat de onderzoeksactiviteiten in de sector kolen en staal zullen worden gefinancierd met de rente welke die erfenis oplevert.
Er moet nog worden gedebatteerd over de vraag van wie die erfenis eigendom wordt, over de problemen met betrekking tot de toekomstige uitbreiding van de Unie en over de verdeling van de onderzoekskredieten tussen de verschillende sectoren. De Commissie zal tegen het einde van dit jaar een verdere bijdrage aan dat debat voorleggen. Wat de operationele begroting voor 1999 betreft, is de Commissie het er met de heer Giansily over eens dat het jammer is dat de Raad blijkbaar niet bereid is in te stemmen met de overheveling van kredieten naar de algemene begroting om de communautaire initiatieven RESIDER en RECHAR te versterken.
Ik merk op dat in het ontwerpadvies een andere oplossing op basis van artikel 56 van het EGKS-Verdrag wordt voorgesteld. Het is mogelijk dat de Commissie in die richting moet zoeken, hoewel ze zorgvuldig moet nagaan in hoeverre die kredieten kunnen worden opgenomen. Zoals de heer Giansily heeft voorgesteld, zal de Commissie de middelen voor het onderzoek op het gebied van kolen en staal opnieuw bekijken. Die kredieten moeten geleidelijk worden teruggeschroefd tot een niveau dat na het verstrijken van het EGKS-Verdrag op middellange termijn kan worden gehandhaafd.
Ik dank de heer Giansily nogmaals voor zijn voortreffelijke verslag.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, het is moeilijk om in twee minuten duidelijk te maken wat het buitenlands en veiligheidsbeleid voor het Europees Parlement betekent. De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid heeft desalniettemin duidelijke accenten gelegd in de begroting. Mensenrechten en democratie alsook de bevordering van vredesprocessen moeten in alle programma's centraal staan, met name in de programma's voor de kandidaat-lidstaten, evenzeer in de Euro-mediterrane programma's in het kader van MEDA als in de programma's voor Oost-Europa. De interpretatie van het arrest van het Hof van Justitie over de rechtsgrondslagen voor programma's ter bevordering van mensenrechten en democratie heeft voor grote opschudding gezorgd in de publieke opinie, omdat juist deze programma's worden uitgevoerd door talrijke NGO's en resultaten boeken aan de basis. Gelukkig kon dit door het overleg tussen Raad, Commissie en Parlement in juli gecorrigeerd worden.
Een gelijkaardig doel, namelijk de opbouw en versterking van de burgermaatschappij, wordt nagestreefd door de invoering van een specifieke begrotingslijn voor het zogenoemde Royaumont-proces, dat moet zorgen voor de organisatie van dit programma in Midden- en Zuid-Europa, waarbij zowel kandidaten, geassocieerde landen, lidstaten als landen van het vroegere Joegoslavië moeten worden betrokken. Dit is ook het doel van de ondersteuning van de master degree voor mensenrechten, waarmee de bevordering van onderwijs en kennis inzake mensenrechten wordt nagestreefd en waaraan reeds talrijke universiteiten deelnemen. Er zijn voorstellen van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid en van andere bevoegde commissies voor een intensievere samenwerking met Latijns Amerika, Azië en Zuid-Afrika, hetzij rechtstreeks, hetzij langs instellingen die daarvoor geschikt zijn.
De gebeurtenissen naar aanleiding van de arrestatie van de Chileense ex-president Pinochet laten zien dat de toestand van de democratie in Latijns Amerika nog altijd precair is. Wij willen ook de werkzaamheden van het Internationaal Gerechtshof tegen oorlogsmisdaden in Den Haag en Rwanda steunen. Het met conflictpreventie en steun aan vredesprocessen belaste analyse- en evaluatiecentrum heeft zijn werkzaamheden aangevat. We willen het steunen.
Gisteren was er een debat in de Begrotingscommissie over het nut van dit hoofdstuk: dient het ter bevordering van buitenlandse betrekkingen, ervaringen in het buitenland of nog wat anders. Wij willen dat onze maatregelen bijdragen tot het buitenlands beleid van de Europese Unie en als zodanig erkend worden.

Sonneveld
Voorzitter, in dit stadium van de begrotingsbehandeling zijn alleen de niet-verplichte uitgaven voor de landbouwsector aan de orde. Als rapporteur voor advies voor de landbouwbegroting 1999 acht ik het mijn taak erop te letten dat de goede procedure, die met de begroting 1998 in gang is gezet door de collega's Tillich en Mulder, ook voor de komende begroting wordt toegepast en zo nodig nog verder wordt verduidelijkt.
Het is daarom bijvoorbeeld niet juist om in onze resolutie met betrekking tot de begroting 1999 nu al uitspraken op te nemen over het verlagen of op z'n minst stabiliseren van de landbouwuitgaven. Wij moeten daarvoor de laatste schatting over de toekomstige uitgaven door de Commissie in acht nemen die zij bij haar nota van wijziging eerstdaags aan de Raad en aan het Parlement zal voorleggen. Het is nu al duidelijk dat thans de internationale markten sterk aan verandering onderhevig zijn, hetgeen ongetwijfeld van invloed zal zijn op de landbouwuitgaven. Het bewijst de juistheid van onze nieuwe begrotingsaanpak. Bij de vaststelling van de begroting gaan wij uit van de meest recente gegevens met betrekking tot markt-en valutaontwikkelingen.
Vorig jaar was een van de belangrijkste politieke kwesties de vraag of er iets gedaan moest worden aan de toen nog vermeende overcompensatie met name van bijvoorbeeld Britse akkerbouwers. Het is maar goed dat er over gewaakt werd, mede door de landbouwcommissie, dat ons beleid bestendig en betrouwbaar is, want de wereldmarkt verkeert inmiddels weer op een dieptepunt en de waardedaling van het pond sterling heeft ook de Britse hectaretoeslagen grondig aangetast.
In deze begroting valt de sterke stijging op van de uitgaven voor begeleidende maatregelen. Op zich een gezonde landbouwpolitieke ontwikkeling, als tenminste de uitgaven voldoen aan de beoogde doelstelling. Daarover moet de Commissie hoognodig de overeengekomen evaluatierapportage aan de Raad en aan het Parlement voorleggen anders tasten wij bij de verdere uitbouw in het duister.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de economie is van centraal belang, met name op het gebied van werkgelegenheid. Daarom hebben we ons zeer intensief ingezet voor het strategisch programma voor de interne markt, met name voor de new approach . Dit houdt in dat we op het gebied van de normen moeten bewerkstelligen dat producten die in Europa worden verkocht en in één land worden toegelaten, automatisch ook in andere landen zijn toegelaten. We hebben deze plannen op het gebied van normen ook nodig in de telecommunicatiesector. Want deze sector speelt een belangrijke rol in het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen, en we willen vooral de elektronische handel bevorderen. Omdat deze sector ook een nieuwkomer is in het onderwijs is het noodzakelijk deze telecommunicatienetwerken beter te benutten. Met name door middel van het IDA-programma proberen we scholen, kleine en middelgrote bedrijven, administraties en openbare ziekenhuizen met elkaar te verbinden en deze nieuwe knowhow te verspreiden. Uiteraard kan dit ook hier tot schadelijke gevolgen leiden. We zijn ons bewust van de vele problemen met Internet. Daarom wil het Europees Parlement in deze sector zorgen voor een verhoging van de middelen.
Een ander belangrijk punt is de opbouw van trans-Europese vervoersnetwerken. Mijns inziens zullen investeringen in deze sector niet alleen op korte termijn bijdragen tot de werkgelegenheid, maar vooral door de economische gevolgen voor deze sector volledig nieuwe perspectieven openen.
Het laatste en misschien belangrijkste punt betreft onderwijs en bijscholing. Met LEONARDO beschikken we over een heel belangrijk programma dat ook jonge scholieren in staat stelt om in andere landen te komen en in bedrijven te werken, en daarop is het succes gebaseerd.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie heeft zich heel intensief beziggehouden met de begroting 1999. Hier zijn twee redenen voor. Ten eerste, op het vlak van energie moet de bevordering van alternatieve energiebronnen die we in Europa voorstaan worden uitgebreid om te voldoen aan onze verplichtingen van Kyoto. De tweede reden betreft het onderzoeksbeleid. We staan natuurlijk voor de belangrijke taak het vijfde kaderprogramma voor onderzoek te implementeren in de begroting 1999. Voor beide doelstellingen konden we een meerderheid vinden in de Begrotingscommissie, waarvoor ik de rapporteur in het bijzonder en de leden van de Begrotingscommissie in het algemeen wil bedanken. De verhoging van de middelen voor ALTENER en SAVE waartoe nu besloten is, was dringend noodzakelijk en werd doorgezet.
De situatie ligt moeilijker bij het vijfde kaderprogramma voor onderzoek. Tot op heden is er geen besluit, wat betekent dat we ook vandaag in eerste lezing nog geen rechtsgrondslagen hebben. Ik zou de Raad hier nadrukkelijk willen oproepen alles te doen opdat we bij de volgende bijeenkomst op 10 november tot een oplossing komen die ook rechtsgeldig is. De guillotine-clausule is niet rechtsgeldig en niet in overeenstemming met het Verdrag. Op dit punt verwachten we adequate voorstellen van de Raad. Maar - dat is de grote verdienste van de Begrotingscommissie in de begrotingsprocedure - er is voor gezorgd dat we voldoende speelruimte hebben om ook de plannen van het Parlement financieel te ondersteunen. Dit is volgens mij een belangrijk succes en het versterkt de onderhandelingspositie van het Parlement in de bemiddelingsprocedure. Voor de tweede lezing zullen we de bemiddelingsprocedure in ieder geval hebben afgesloten, en of we nu een oplossing vinden of niet, we zullen hoe dan ook weten waar we aan toe zijn. Ik zou er persoonlijk nog op aan willen dringen dat we ons volgend jaar speciaal met het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek bezighouden. We hebben dit gisteren nogmaals behandeld in de Begrotingscommissie, we zullen het ook aan de orde stellen in de resolutie, en het Parlement moet dringend een duidelijk standpunt hierover innemen.
Ik zou nogmaals mijn dankbaarheid willen betuigen voor de goede samenwerking.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, meer dan twee derde van de amendementen van de Commissie externe economische betrekkingen werden door de Begrotingscommissie volledig of in hoofdzaak goedgekeurd. In deze amendementen wordt doelgericht voorzien in de vereiste middelen voor de stimulansen die nodig zijn voor de marktintroductie en -penetratie van producten en diensten van de Europese Unie in markten van derde landen: een klassieke prioriteit van de Commissie externe economische betrekkingen.
Voor het overige hebben we onze ideeën kunnen doorzetten over de financiële steun aan de landen van Midden- en Oost-Europa, die weliswaar prioritair en noodzakelijk is, maar alleen zinvol als deze landen zelf in staat zijn onze steun doelmatig te benutten. In het vervolg zou de Raad in zijn ontwerpbegrotingen samen met de Commissie zorgvuldiger rekening moeten houden met de toestand van opnamestructuren, vooral van kandidaat-landen. De reserve van ongeveer 200 miljoen die mevrouw Dührkop Dührkop hiervoor heeft uitgetrokken in het kader van externe economische activiteiten gaat in de juiste richting en zorgt voor een betere verdeling van de beschikbare middelen. Met de amendementen die de Commissie externe economische betrekkingen nu opnieuw heeft ingediend worden drie dingen beoogd: ten eerste, de hernieuwde beschikbaarstelling van voldoende middelen voor de humanitaire hulp aan Kosovo; ten tweede, p.m.-vermeldingen voor Turkije, de programma's SOCRATES, LEONARDO, USER EUROPE en de uitzonderlijke financiële steun voor Azerbeidzjan.
Ten tweede, een noodzakelijke uitbreiding van de economische samenwerking met Azië, Latijns Amerika, Zuid-Afrika en ook de samenwerking met economische en sociale partners, kamers van koophandel en industrie, werkgeversorganisaties, vakbonden, landbouwers, kleine en middelgrote bedrijven, consumenten en milieuorganisaties. Een polycentrische samenwerking als het ware, waar ook de actieve economische en maatschappelijke actoren bij betrokken worden. Dit moet reeds in de nodige toelichtingen worden vastgesteld. Tenslotte, begrotingsposten voor de opening van de Japanse markt. Ik zou bij deze gelegenheid mevrouw Dührkop Dührkop willen bedanken voor haar luisterbereidheid, de uitstekende samenwerking en het feit dat zij is ingegaan op onze voorstellen, en ook de voorzitter van de Begrotingscommissie, de heer Samland, voor zijn geduld met mijn hardnekkigheid. Tot slot ben ik ook de adviseurs van de Commissie externe economische betrekkingen, Christian Augustin en Francisco Gomes Martes, bijzonder dankbaar voor hun uitstekende medewerking.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, collega's, twee centrale doelstellingen hebben de Commissie regionaal beleid tot leidraad gediend bij de begroting voor 1999. Op de eerste plaats het garanderen dat de in Edinburgh aangegane verplichtingen volledig worden nagekomen. De hiervoor gevonden oplossing geeft in de grond van de zaak gevolg aan deze eis. De Commissie regionaal beleid had tevens twijfels geuit over het niveau van de betalingskredieten door voorstellen in te dienen om een adequate liquiditeitspositie te waarborgen. Het goedgekeurde voorstel hiervoor is erop gericht die liquiditeit te verzekeren, hoewel de aanpak anders is. Laten wij hopen dat het zo zal gaan.
De tweede centrale doelstelling van de Commissie regionaal beleid was het weer opvoeren van de oorspronkelijke kredieten voor de communautaire initiatieven. Voor deze commissie is het nog steeds betwistbaar dat de Raad voor eenzelfde bedrag kortingen op de communautaire initiatieven voorstelt met als argument gevallen van vertraging bij de uitvoering, die echter nooit volledig afzonderlijk beschreven zijn.
De Commissie regionaal beleid vindt dat, gezien deze onduidelijk situatie, de communautaire initiatieven de oorspronkelijke kredieten toegewezen hadden moeten krijgen en dat het PEACE-initiatief 100 miljoen extra had moeten krijgen, maar niet ten koste van de overige initiatieven. Het moet dan ook worden vastgesteld en betreurd dat deze leidraad van de Commissie regionaal beleid niet volledig is gerespecteerd, daar het voorstel waar wij vandaag over beraadslagen niet alle kredieten voor de communautaire initiatieven opnieuw opvoert.

Eisma
Voorzitter, als rapporteur van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming wil ik in de eerste plaats mevrouw Dührkop Dührkop hartelijk bedanken voor de uitstekende samenwerking. Het is duidelijk dat zij een voorstander is van een groene begroting en dat zij het milieu een warm hart toedraagt. Het teken daarvan is wel dat het milieubudget met bijna 5 procent verhoogd is ten opzichte van de cijfers van de Raad. Wat betreft de groening van de totale begroting, hebben we veel bereikt, met name met betrekking tot de structuurfondsen, omdat nu ook structuurfondsen gebruikt kunnen worden voor de uitvoering van de HABITAT- en de vogelrichtlijn - een groot winstpunt. Als de overige leden van dit Huis bereid zijn de reeds door de Begrotingscommissie goedgekeurde amendementen te steunen dan zijn wij uiteraard zeer tevreden. Desondanks heb ik nog een paar amendementen namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming ingediend. Het gaat om de post "tropische bossen" en het gaat ook om de samenwerkingsprogramma's met derde landen. Als Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming hebben we voorgesteld, en is ook aangenomen, dat 10 % van MEDA moet worden besteed aan milieu. Het zou logisch zijn als dat ook zou gelden voor PHARE en TACIS. Dat amendement is niet aangenomen in de Begrotingscommissie en daarom hebben we het opnieuw ingediend voor de stemming in de plenaire vergadering. Er komt alleen maar meer consistentie in de begroting als we deze lijn doortrekken naar TACIS en PHARE.
Tenslotte, Voorzitter, ben ik van mening dat de milieuaspecten niet alleen verdisconteerd moeten worden in alle beleidsterreinen van de Europese Unie, maar ook stelselmatig geïntegreerd moeten worden in de dagelijkse interne werkzaamheden van de Europese instellingen. Middels een amendement op het verslag-Viola verzoeken wij alle Europese instellingen, waaronder ons eigen Europees Parlement, om een actieplan op te stellen voor een milieuvriendelijker intern beheer. Energie, mobiliteit, recycling, al dergelijke aspecten moeten in de interne huishouding van de Europese Instellingen tot uiting komen. Als we op deze manier ons eigen gedrag verbeteren, kunnen wij onze instellingen laten uitgroeien tot een voorbeeld voor andere organisaties, niet alleen in Europa maar ook in de wereld.

Morgan
Mijnheer de Voorzitter, het oorspronkelijke Commissievoorstel stelde ons ietwat teleur, vooral in de sector cultuur, waar de kredieten met 43 % werden verminderd. De Begrotingscommissie en mevrouw Dührkop Dührkop weten echter dat wij in de EU een sterke culturele sector nodig hebben en hebben daaraan dan ook prioriteit verleend. Onze commissie is hen daarvoor zeer erkentelijk.
De cultuurcommissie houdt zich bezig met drie thema's: onderwijs en jeugd, cultuur en audiovisuele middelen, informatie. Tijdens het gehele proces hebben wij geprobeerd ons op de beginselen van openheid en transparantie te baseren. Onze taak bestond erin criteria te formuleren en vervolgens concurrentie mogelijk te maken. De gehele procedure werd dit jaar natuurlijk overschaduwd door de tegenstrijdige berichten over de interpretatie van het arrest van het Europees Hof van Justitie over de rechtsgrondslag, maar toch hebben wij een oplossing kunnen vinden.
Er is een nieuwe benadering ontwikkeld om het Europa van de kennis tot stand te brengen. Dat heeft geleid tot een nieuwe begrotingslijn CONNECT, alweer een geesteskind van mevrouw Dührkop Dührkop. Dat biedt de mogelijkheid tot samenwerking tussen verschillende programma's. Daardoor wordt ook meer flexibiliteit en soepelheid mogelijk, in het bijzonder tussen de begrotingslijnen voor cultuur en onderwijs.
Wat het onderwijs betreft, hebben wij de problemen in verband met de minder gebruikte talen gelukkig kunnen oplossen en verwachten wij dat de Commissie daarvoor een rechtgrondslag voorstelt.
De begrotingsposten voor cultuur zijn nog altijd het grootste probleem. Ik heb het uiteraard over de programma's CALEIDOSCOOP en ARIANE. Het gaat hier om een probleem van timing. Die programma's moesten in 1998 aflopen en het nieuwe cultuurprogramma gaat normaal gesproken niet voor het jaar 2000 van start. Er is dus een onderbreking van een jaar en wij vrezen dat de door die programma's op gang gebrachte dynamiek verloren zal gaan.
Wij stellen met voldoening vast dat de Commissie en de Raad steeds meer naar onze zienswijze overhellen en hebben met het oog op een akkoord over deze kwestie geld opzij gezet. Wij zijn mevrouw Dührkop Dührkop erkentelijk dat zij ervoor heeft gezorgd dat, als dat akkoord er komt, daarvoor ook geld beschikbaar is.
Wij vinden het wel wat jammer dat niet meer middelen beschikbaar zijn voor experimenten om de audiovisuele sector in Europa sterker en levenskrachtiger te maken.
Wat tenslotte de informatie betreft, hebben de regeringen in Europa het over de totstandbrenging van een mensvriendelijker Europa. Ik vind dat ze eens om zich heen moeten kijken: wij hebben al een mensvriendelijk Europa. Het probleem is dat de mensen dat niet weten. Daarom moeten wij een beter voorlichtingsbeleid uitstippelen. Vooral nu de enige munt wordt ingevoerd, is dat uiterst belangrijk. Ik hoop dat de afgevaardigden de vreemde uitslag van de stemming in de Begrotingscommissie over de vermindering van de gelden voor gedecentraliseerde acties zullen omkeren. Alles bij elkaar heeft de cultuurcommissie heel wat redenen om tevreden te zijn. Wij danken mevrouw Dührkop Dührkop voor haar moedige steun.

Cunningham
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de algemeen rapporteur, mevrouw Dührkop Dührkop, met wie ik zeer nauw heb samengewerkt, van ganser harte feliciteren. Zij heeft voor het werk van de Commissie ontwikkelingssamenwerking zeer veel begrip getoond.
Toch heb ik nog een aantal bedenkingen, in de eerste plaats met betrekking tot ECHO. Wij zijn het er allemaal over eens dat wij fraude en corruptie volledig moeten uitbannen. Fraude en corruptie zijn op zichzelf al afkeurenswaardig genoeg, maar als het gaat om voedselhulp voor de allerarmsten in de wereld, maakt dat de zaken nog erger. Daarom ben ik het er volkomen mee eens dat wij fraude en corruptie met klem moeten veroordelen. Het is echter niet eerlijk dat wij de armsten in de wereld gijzelen terwijl wij de administratieve problemen van de Commissie onderzoeken. Ik hoop dan ook ten zeerste dat dit probleem spoedig wordt opgelost, zodat we het werk kunnen voortzetten dat van ons wordt verwacht.
Wat de steun voor de ACS-bananenproducenten betreft, weten wij allemaal dat die boeren zich als gevolg van de WHO-uitspraak in een wanhopige situatie bevinden. Wij willen dat het nodige geld op die begrotingspost wordt ingeschreven. Iedereen heeft de voorbije weken gezien welke ravage de recente orkaan in het Caribische gebied heeft aangericht. De reden waarom in dat gebied bananen worden geproduceerd is dat ze binnen zes maanden kunnen worden geoogst. Wij weten hoe belangrijk bananen voor die mensen zijn. Wij willen dat geld wordt uitgetrokken om compensaties te kunnen toekennen.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking wil ook dat de Begrotingscommissie enkele begrotingsposten opnieuw bekijkt. Wat in de eerste plaats het probleem van de landmijnen betreft, waren wij opgetogen toen het veertigste land in de wereld de Overeenkomst van Ottawa ratificeerde. Wij weten dat het verbod op landmijnen op 1 maart 1999 een juridisch bindend verdrag van de Verenigde Naties wordt. Er liggen evenwel nog zowat 110 miljoen landmijnen en de klok rond wordt om het kwartier ergens iemand in de wereld door een landmijn gedood of verminkt. Wij willen dan ook dat op die begrotingspost evenveel wordt ingeschreven als vorig jaar.
Wat het genderaspect betreft, willen wij dat op die post opnieuw 5 miljoen ecu wordt ingeschreven. Dat is voor de ontwikkelingslanden van het grootste belang. Als iemand mij zou vragen wat voor de ontwikkelingslanden van het grootste belang is, zou ik antwoorden dat dit onderwijs voor meisjes is. Wij weten hoe belangrijk het genderaspect is.
Kortom, wij zijn relatief tevreden met de resultaten die de Begrotingscommissie tot nu toe heeft bereikt. Wij zijn tevreden over de verhoging van de kredieten op een aantal posten, in het bijzonder de kredieten voor Nigeria, die met een miljoen ecu zijn verhoogd. In dat land moet immers nog heel wat worden gedaan.
Ik dank de rapporteur, mevrouw Dührkop Dührkop, nogmaals van ganser harte.

Deprez
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als rapporteur van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken wil ik mij allereerst tot onze algemene rapporteur, mevrouw Dührkop Dührkop, wenden en haar zeggen hoezeer het ons verheugt dat zij naar onze bekommeringen geluisterd heeft. Wij hadden in de commissie openbare vrijheden vijf prioriteiten, waarmee bijna volledig rekening gehouden is.
De eerste van onze prioriteiten - en ik wil hier niet alleen de rapporteur danken, maar ook de heer Brinkhorst, die een voortrekkersrol op dit gebied gespeeld heeft - is de instelling van het Europees Vluchtelingenfonds. De oprichting van dit fonds op de begroting belooft veel goeds voor de voortzetting van het beleid op dit strategische gebied voor de Europese Unie, dat binnenkort deel zal uitmaken van de eerste pijler en dat tot politieke discussies over de verdeling van de lasten leidt.
De tweede prioriteit van onze commissie is de voortzetting van de acties ter bestrijding van geweld tegen vrouwen en kinderen, van sekstoerisme en misdadig gebruik van Internet. Mevrouw de rapporteur, u hebt rekening gehouden met ons verzoek op dit bijzonder gevoelig liggende gebied en wij danken u hiervoor.
De derde prioriteit van onze commissie is de integratie van migranten en de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat. Deze begrotingslijnen bevonden zich in een netelige situatie omdat er geen rechtsgrond was, maar u hebt zowel op het gebied van de formulering als van de bedragen een oplossing voorgesteld die ons tevreden stemt.
Als vierde prioriteit dringen wij er al jarenlang op aan dat zou worden ingestemd met de vermelding van een begrotingslijn voor Europol in de begroting, omdat ons inziens een deel van de kredieten voor Europol in de begroting van de Unie moet voorkomen, ook al is het met de vermelding "p.m." . Wij danken u omdat u nota genomen hebt van dit verzoek.
Alleen op het vlak van de samenwerking op het gebied van justitie en binnenlandse zaken missen wij iets. Wij hadden een klein programma gevraagd om de lidstaten te helpen bij het overleg over de middelen om de stedelijke criminaliteit en in het bijzonder de criminaliteit van jongerenbendes te bestrijden. Ik ben ongetwijfeld niet overtuigend genoeg geweest want dit kleine programma wordt ons geweigerd, maar dit is het enige dat ik moet betreuren.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, onze commissie houdt zich niet bepaald met uitgaven bezig. Wij kijken naar de toekomst na het Verdrag van Amsterdam. Tegen die achtergrond heeft de Commissie institutionele zaken met voldoening vastgesteld dat de nieuwe begroting met de nieuwe prioriteiten strookt. De heer Deprez heeft namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken zonet hetzelfde gezegd. Belangrijk is dat wij met betrekking tot Europol en de Europese vluchtelingen richtsnoeren formuleren zodat wij daarvan werk kunnen maken zodra dat aspect van de derde pijler naar de eerste pijler wordt overgeheveld.
Belangrijk is ook dat in het Verdrag van Amsterdam met de nieuwe comitologieregels rekening wordt gehouden. Tegen die achtergrond zijn wij het er volkomen mee eens dat wij met de Commissie en de Raad moeten spreken over het feit dat het Europees Parlement en de Raad de bevoegdheid voor de comitologie zullen moeten delen. Dat wordt in de toekomst een van onze moeilijke problemen. De hiërarchie van de normen van de Europese Gemeenschap is de hoeksteen van onze toekomstige Gemeenschap. Ten aanzien van die vorm van democratie en democratische verantwoording moet de Commissie een krachtig standpunt innemen.

Tillich
Mijnheer de Voorzitter, tot nu toe is de procedure in de Commissie begrotingscontrole altijd zo verlopen dat we ieder jaar in oktober in de plenaire vergadering gestemd hebben over een resolutie over de uitvoering van de begroting van het lopende begrotingsjaar. Dit leidde hetzij tot verwarring, hetzij tot botsingen met de beraadslagingen over de begroting voor het komende begrotingsjaar. Daarom hebben de Commissie begrotingscontrole en de Begrotingscommissie dit jaar besloten een nieuwe procedure in te voeren waarbij we uitgebreider advies geven bij de beraadslagingen over de komende begroting en de rapporteur en de Begrotingscommissie verzoeken rekening te houden met dit advies in hun beraadslagingen. Ik zou de rapporteur, mevrouw Dührkop Dührkop, willen bedanken dat zij dit ook gedaan heeft.
Nu nog enkele opmerkingen over de beraadslagingen over de begroting alsook over de begroting 1998. We hebben sinds afgelopen zomer een besluit over de rechtsgrondslagen. Dit heeft gezorgd voor duidelijkheid en de onzekerheden van het voorjaar zijn definitief van de baan. Ik zou evenwel Commissie en Raad opnieuw willen oproepen de nodige rechtsgrondslagen te creëren voor de beleidsterreinen waarvan zij ons verzekerd hebben dat voor het begrotingsjaar 1998 nog in 1998 alsook voor het begrotingsjaar 1999 de vereiste rechtsgrondslagen zullen worden opgesteld.
Wat betreft de ad hoc procedure steun ik de heer Sonneveld. We hebben vorig jaar een nieuwe ad hoc procedure ingevoerd, de Tillich-Mulder-procedure. We meenden dat hierdoor eindelijk een realistische kostenberekening op het gebied van de landbouwuitgaven mogelijk zou zijn door middel van een nota van wijzigingen van de Commissie in de late herfst, waardoor de beraadslagingen over de begroting op een realistische basis gevoerd kunnen worden. Als de Commissie dit jaar eventueel een nota van wijzigingen voorlegt, moet het daarom ook mogelijk zijn - de procedure bepaalt het zo - dat in de nota van wijziging van de Commissie ook kan worden voorzien in een hogere behoefte, dus zowel in een hogere als een lagere behoefte. Deze mogelijkheid hebben we ingebouwd.
Wat rubriek 3 betreft, een vermaning aan de Commissie. We hebben in de begrotingsprocedure voor 1998 de MKB-technologiefaciliteit ingevoerd in de hoop hiermee de werkgelegenheid te bevorderen. Ik verzoek de Commissie voortdurend verslag uit te brengen over de tenuitvoerlegging, omdat de rechtsgrondslag pas afgelopen zomer werd aangenomen.
Nog een opmerking over rubriek 4: in interne documenten wijst de Commissie zelf op de aanzienlijke problemen die ze ondervindt bij de besteding van middelen in MEDA en PHARE. Het is noodzakelijk dat de Commissie de nodige maatregelen neemt om op dit punt voor verbetering te zorgen.

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, op de eerste plaats dank ik de rapporteur hartelijk voor het door haar verrichte werk. Namens de Commissie visserij moet ik opmerken dat we in het algemeen tevreden zijn over het werk met betrekking tot de begroting; de tendensen zijn overtuigend voor wat de internationale overeenkomsten betreft. Wij zijn zeer tevreden over het feit dat de specifieke actie ten gunste van de ambachtelijke en de kleinschalige kustvisserij is behouden; met name zijn wij ervan overtuigd dat de actie van het Parlement inzake de ambachtelijke visserij het mogelijk heeft gemaakt projecten te creëren die vooral de werkgelegenheid, met name voor jongeren, ten goede komen evenals de steun aan de vissers aan de wal. Wel hebben wij onze reserves met betrekking tot enkele voorstellen die de controle betreffen; in deze afdeling is namelijk een vermindering van de financiering voorzien, bovendien is de lijn B2-901 ons inziens onvoldoende. Daarom hebben wij een amendement - verhoging van 41 tot 45 miljoen ecu - voorgesteld, om dus op de lijn B2-901 kredieten voor de controle uit te kunnen trekken.

Gröner
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik zou mevrouw Dührkop Dührkop willen bedanken omdat zij het in de voorbije jaren begonnen proces van de feminisering van de begroting heeft voortgezet en de gender mainstreaming , dit wil zeggen de verankering van gelijke kansen in alle beleidsterreinen, reeds in de begrotingslijnen heeft vastgelegd. Een consequente toepassing van dit principe laat echter nog op zich wachten, zoals blijkt uit verschillende werkdocumenten betreffende de begroting 1998 en 1999, wat ik voor wat betreft de bevoegdheid van de Commissie rechten van de vrouw kan bewijzen aan de hand van de omvangrijke briefwisseling met 15 commissarissen.
Een ander zwaartepunt in ons advies was het vierde actieprogramma voor gelijke kansen tussen mannen en vrouwen en de bestrijding van geweld. Over het DAPHNE-programma wordt ondertussen overleg gevoerd, maar ik herinner eraan dat we in het Parlement, en wel met 350 leden, het verzoek om een Europees jaar en een campagne tegen geweld tegen vrouwen in de verklaring van mei ondersteund hebben. Om voor ons onverklaarbare redenen werd het desbetreffende amendement van de Commissie rechten van de vrouw niet goedgekeurd in de Begrotingscommissie. We hebben een nieuw amendement ingediend en ik hoop dat alle leden nu consequent voor dit amendement zullen stemmen.

Schmidbauer
Mijnheer de Voorzitter, in het advies van de Commissie verzoekschriften hebben we er de aandacht op gevestigd dat het financiële kader voor de arbeidsvoorwaarden van de Commissie verzoekschriften en voor de Ombudsman moet overeenstemmen met de ons opgedragen taken. In het EU-Verdrag is het recht vastgelegd dat iedere burger verzoekschriften kan indienen en zich met klachten over de Europese Instellingen kan richten tot de Ombudsman.
Door het Verdrag van Amsterdam krijgt het burgerschap van de Unie nog een steviger fundament. De gedeeltelijke overheveling van binnenlandse zaken en justitie van de derde naar de eerste pijler zal gevolgen hebben voor de bevoegdheid en de omvang van de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften en de Ombudsman. Het petitie- en klachtrecht is een belangrijk instrument voor een democratisch Europa. Daarom waarschuwen we voor maatregelen die in het kader van de voorstellen tot rationalisering van de structuren van commissies hun doel voorbijschieten en alles willen terugbrengen tot wetgevende en begrotingstaken. Politiek kan en mag niet worden gereduceerd tot bezuinigingsplannen.
De Commissie verzoekschriften eist in het kader van de wijziging van het organigram een voorkeursbehandeling en we hebben middelen nodig om beter gebruik te kunnen maken van informatica bij de kennisgeving en bij de uitwisseling van documenten met de burger. We ondersteunen de eisen van de Ombudsman en vinden ze objectief gezien gerechtvaardigd. De voorgestelde oplossing voor het probleem, namelijk om de begroting van de Ombudsman te behandelen als een onafhankelijke instelling, maakt het mogelijk extra formatieplaatsen te scheppen. We bedanken de Begrotingscommissie en de heer Viola voor dit idee. Op die manier kunnen we deze voor de democratie zo belangrijke instelling verder opbouwen en uitbreiden.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen de rapporteur van de Begrotingscommissie over het verstrijken van het EGKS-Verdrag, de heer Giansily, heel hartelijk willen bedanken dat hij de conclusies van mijn advies, dat door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid met unanimiteit is goedgekeurd, in zijn geheel heeft overgenomen in zijn ontwerpresolutie, die de Begrotingscommissie eveneens met unanimiteit heeft goedgekeurd.
Als alle leden achter onze goed doordachte en gerechtvaardigde voorstellen staan, zouden de EGKS-middelen, die trouwens in ruime mate door de kolen- en staalindustrieën zelf werden opgebracht door middel van de sinds 1952 betaalde omslagbelasting, na 2002 kunnen dienen voor toekomstgericht onderzoek in het belang van deze industrieën.
In mijn verslag heb ik duidelijk gemaakt dat het in de staalsector geïnvesteerde potentieel slechts voor 20 % benut is, wat betekent dat staal kwantitatief, maar ook kwalitatief een grote toekomst heeft. De staalindustrie is geen industrie crépusculaire en als de staalindustrie door een verhoging van de onderzoeksinspanningen in staat is te voldoen aan de vraag van klanten met het oog op gebruiksdoeleinden die steeds gedifferentieerder zijn, dan heeft zij inderdaad een grote toekomst.
Daar de Europese Raad van Amsterdam reeds besloten heeft de opbrengsten uit de vanaf 23 juli 2002 uitstaande reserves te gebruiken voor een onderzoeksfonds ten bate van de met de kolen- en staalindustrie samenhangende sectoren, vind ik het vanzelfsprekend en ook de eenvoudigste en meest voor de hand liggende oplossing dat het EGKS-vermogen wordt overgedragen aan de overblijvende Gemeenschappen.
Het EGKS-Verdrag van 1952 heeft een socialer profiel, is strenger op het gebied van concurrentiebeleid en beschikt over een voorbeeldig statistisch systeem. Daarom verlangen we dat de Commissie bijtijds voorstellen voorlegt inzake de integratie van deze instrumenten, die hun deugdelijkheid ruimschoots bewezen hebben, in het institutionele kader van de EU. Het zou beslist onverantwoordelijk zijn en zeer schadelijk indien deze instrumenten van de eerste Europese Gemeenschap verloren gingen.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, bij de opzegging van het EGKS-Verdrag stonden we voor een heel zware taak, want bij de besluitvorming over dit Verdrag is weliswaar gekozen voor een beperkte looptijd, maar werden geen bepalingen opgenomen omtrent een of andere vorm van beëindiging. Ik kan mij ruimschoots aansluiten bij wat de vorige spreekster gezegd heeft. Voor de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie is het natuurlijk bijzonder belangrijk dat de middelen voor onderzoek blijven bestaan. We weten uit de analyse van het onderzoek op het gebied van kolen en staal dat dankzij de nauwe betrokkenheid van de industrie dit onderzoek een bijzonder grote invloed heeft op de ontwikkeling van de Europese industrie en in vele sectoren het concurrentievermogen van deze industrie tegenover de Verenigde Staten en Japan buitengewoon versterkt heeft. Het zou jammer zijn als de Commissie nu niet de gepaste voorstellen zou voorleggen waardoor niet alleen het onderzoek kan worden voortgezet en verder gebruik kan worden gemaakt van knowhow en nuttige instrumenten, maar daardoor ook bij een verdere uitbreiding de desbetreffende landen kunnen worden betrokken bij deze specifieke onderzoeksprogramma's, met name in de kolensector.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, vandaag blaast de adem van de geschiedenis door dit Parlement. Wij behandelen niet alleen de begroting voor volgend jaar van deze instelling en alle andere instellingen, wij kijken ook terug naar het begin van de Gemeenschap voor Kolen en Staal om zoals elk jaar te proberen het economisch gedeelte van het oude verdrag af te sluiten. Het onderhavig voorstel beoogt dat de renteopbrengst uit het vermogen van de EGKS aan onderzoeksprogramma's in de kolen- en staalsector wordt besteed. Dat is echter niet ambitieus genoeg. Deze sector heeft immers de grootste problemen in Europa. Indien moet worden voldaan aan de voorwaarden van het Verdrag van Amsterdam inzake groei en duurzame ontwikkeling en respect voor de mens, dan moeten wij anders gaan denken. Er moet gedacht worden aan meer woningen, meer onderzoek en meer werkgelegenheid. Wat Europa nodig heeft, is ook dat wat de Europeanen nodig hebben.

Ruttenstorfer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zou mijn uiteenzettingen willen beginnen met twee verheugende feiten. Ten eerste zou ik namens het Raadsvoorzitterschap de heer John Hume willen feliciteren, die samen met David Trimble de Nobelprijs voor de vrede heeft ontvangen.
Ik denk dat het Parlement terecht trots mag zijn dat het zulke afgevaardigden in zijn gelederen heeft.
Ten tweede zou ik willen onderstrepen dat het mij verheugt dat de begroting 1999 voor de eerste keer in euro wordt uitgedrukt en dat het daardoor heel duidelijk is dat de Economische en Monetaire Unie werkelijkheid wordt en Europa dichter bij elkaar komt. Het Parlement heeft kritiek geuit over het feit dat de vermindering van de in het ontwerp van begroting vastgestelde middelen niet helemaal in overeenstemming is met de beleidsverklaringen van de Raad over de desbetreffende sectoren, met name in rubrieken 3 en 4. Op dit punt zou ik eraan willen herinneren dat de beslissingen van de Raad van 17 juli met het oog op het ontwerp van begroting genomen zijn op grond van bepaalde principes: ten eerste, de vastlegging van duidelijke prioriteiten voor de beschikbare financiële middelen; ten tweede, de inschrijving van realistische bedragen in de begroting die in overeenstemming zijn met de uitvoeringsmogelijkheden, zonder dat naar onze mening de beleidsprioriteiten van de Gemeenschap in het gedrang komen; de inachtneming van de in het Interinstitutioneel Akkoord van 29 oktober 1993 vastgelegde criteria en van het arrest van het Hof van Justitie van 12 mei 1998 over de rechtsgrondslagen; voorts de inachtneming van uitgaven van geringe omvang en de handhaving van aanmerkelijke marges onder de uitgavenplafonds van de rubrieken van de financiële vooruitzichten.
De Begrotingsraad heeft dus niet uitsluitend op grond van de door de Raad vastgelegde prioriteiten besluiten genomen, maar ook met inachtneming van de overige begrotingsprincipes, die ik zojuist vermeld heb. Dit verklaart waarom zelfs in sommige voor de Raad prioritaire sectoren middelen werden besnoeid, omdat dit in overeenstemming is met de strikte begrotingsdiscipline waar we voortdurend naar streven. Ik zou evenwel willen bevestigen dat de Raad in de begrotingsprocedure bijzondere inspanningen zou moeten doen om eveneens de vereiste coördinatie te verzekeren van de verschillende standpunten en belangen. In dit opzicht vond ik het bijzonder belangrijk de specifieke verlangens van het Parlement te horen en ik heb er natuurlijk ook begrip voor. Ik zal ze vanzelfsprekend naar voren brengen in de beraadslagingen van de Raad. Zo werd bijvoorbeeld aangedrongen op overeenstemming inzake het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en de voortzetting van CALEIDOSCOOP en ARIANE om een gestructureerd cultuurbeleid in het kader van de Unie daadwerkelijk te kunnen verzekeren.
Ik ben ook verheugd dat de leden van het Parlement de kwestie van de mogelijke onregelmatigheden en fraudegevallen die onlangs aan het licht zijn gekomen ter sprake hebben gebracht. Net als het Parlement is de Raad bezorgd over deze mogelijke onregelmatigheden en fraudegevallen, waarover onlangs uitvoerig verslag is uitgebracht. De Raad vindt het uiterst belangrijk dat de door de Europese Gemeenschap beschikbaar gestelde middelen correct worden uitgegeven en op een manier die geen enkele aanleiding geeft tot verdachtmakingen. Als onderdeel van de begrotingsautoriteit voelt de Raad zich in de hoogste mate verantwoordelijk tegenover de belastingbetaler voor de manier waarop overheidsmiddelen gebruikt worden. Daarenboven is het de vaste overtuiging van de Raad als Europese Instelling dat het Europese ideaal niet door onoorbare praktijken geschaad mag worden. Daarom hecht de Raad er veel belang aan dat de Commissie deze gevallen grondig en snel onderzoekt en dat alle noodzakelijke conclusies worden getrokken uit haar bevindingen.
Op 23 november zal de Raad op grond van het bijzonder verslag nr. 8/98 van de Rekenkamer onderzoeken hoe de efficiëntie van UCLAF na de aanzienlijke vorderingen die reeds geboekt werden nog verbeterd kan worden. De Raad is bovendien op de hoogte van de argumenten, studies en verslagen, met name het verslag van de heer Bösch, die over een mogelijke hervorming van het UCLAF-statuut in omloop zijn. Tot besluit zou ik hieromtrent willen benadrukken dat de begunstigden van de ECHO-hulp in geen geval voor mogelijke administratieve tekortkomingen verantwoordelijk zijn. Over de hele wereld zijn noodlijdende mensen afhankelijk van deze middelen, die ook voor hen bedoeld zijn. Tijdens de begrotingsprocedure zullen de behoeften van deze mensen zeker door alle betrokken partijen op passende wijze in acht worden genomen.
Tot slot kan ik verzekeren dat ik uw argumenten, zoals ik reeds verklaard heb, in de komende beraadslagingen van de Raad aan bod zal laten komen. Ik heb ook het volste vertrouwen dat we in de verdere opbouwende gesprekken met uw vertegenwoordigers, maar ook met de Commissie, tot een goede begroting 1999 zullen komen, een goede begroting voor de mensen in Europa.
(Applaus)
Wynn
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het algemene standpunt van mijn fractie toelichten. Andere sprekers zullen straks nader op de begroting ingaan. In de eerste plaats wil ik, zoals dat gebruikelijk is, de rapporteurs, mevrouw Dührkop Dührkop, de heer Viola en ook de heer Giansily van harte danken. Mijn fractie ondersteunt het verslag van de heer Giansily en de amendementen die de commissie heeft goedgekeurd. Na de opmerking van de fungerend voorzitter dat wij het minder eens zijn dan de Raad, moet ik het volgende zeggen. De Raad heeft zijn besluiten in juli bekendgemaakt. Een van de problemen in juli was dat wij niet over het voorontwerp van de begroting spraken omdat tijdens de bemiddeling alle aandacht naar de rechtsgrondslag ging. Ik vind het daarom uiterst jammer dat wij niet de nodige besprekingen hebben kunnen voeren. De procedure is niet naar behoren verlopen. In de communicatie tussen onze twee instellingen is dat een tekortkoming die wij volgend jaar moeten rechtzetten.
Voorts dank ik de fungerend voorzitter voor de inspanningen die hij met betrekking tot de rechtsgrondslag heeft geleverd en die wij zeer appreciëren. Ze zijn nuttig geweest voor de opstelling van de begroting voor volgend jaar, zeker wat de categorieën 3 en 4 betreft. Voor ons is dit een voorzichtige en redelijke begroting. Wij hebben geprobeerd te bezuinigen waar wij dat nodig achten. Het probleem voor de Raad is de strategische reserve, de overbruggingsbegroting waarover mevrouw Dührkop Dührkop het had. Wij behouden geen marge. Dat is, zoals u weet en zoals ook de Commissie heeft gezegd, voor ons een soort verzekering. Zo hebben wij de garantie dat wij, als wij geen interinstitutionele overeenkomst bereiken, een positie hebben waarop wij kunnen terugvallen.
Laat ik duidelijker zijn: Agenda 2000 hangt van het financiële vooruitzicht af. Dat hangt op zijn beurt van een interinstitutionele overeenkomst af. Onze fractie wenst een interinstitutionele overeenkomst, maar het moet duidelijk zijn dat wij, als wij die niet kunnen sluiten, naar artikel 203 zullen teruggrijpen. Om artikel 203 te kunnen toepassen, hebben wij echter geld voor de komende jaren nodig. Zoals de commissaris opmerkte, zal de Commissie, als wij die strategie volgen, de lidstaten vroeger in het jaar meer eigen middelen moeten vragen. Er is echter een andere oplossing die de Raad zou moeten bespreken. De heer Samland heeft die in een van onze debatten aangegeven: wij moeten tussen onze instellingen voor het einde van het jaar een overeenkomst sluiten waarin staat dat, als er geen interinstitutionele overeenkomst tot stand komt, de basis voor artikel 203 in de toekomst het maximumbedrag van de uitgaven van het jaar 1999 zal zijn. Als de Raad dat aanvaardt, kan dat bepaalde problemen van de lidstaten oplossen. Ik weet dat die problemen bestaan omdat de lidstaten telkens opnieuw contact met onze fractie opnemen. Er zijn nu in de Gemeenschap meer socialistische regeringen dan ooit. Die nemen voortdurend contact met ons op om te zeggen dat dit geen goed idee is. Wij moeten hun de strategie telkens opnieuw uitleggen.
Dan nu de verschillende sectoren. Mevrouw Dührkop Dührkop had het over de categorieën 1 en 2. Ik wijs ook op de rol die het door de Europese Unie gefinancierde vredesprogramma in Noord-Ierland heeft gespeeld. Het Parlement, de Raad en de Unie in het algemeen mogen trots zijn op wat ze daar met hun geld hebben bereikt. John Hume heeft er elk jaar voor gezorgd dat daarvoor middelen werden vrijgemaakt. Zoals de fungerend voorzitter van de Raad willen ook wij John Hume daarmee feliciteren.
Met betrekking tot categorie 3 is een van de redenen waarom alles zo vlot is verlopen het feit dat het bestaan van een rechtsgrondslag een groot deel van onze problemen heeft opgelost. De aanbevelingen van de rapporteur betreffende de proefprojecten en voorbereidende acties hebben het debat heel wat vergemakkelijkt. Wij hebben niet over kleine posten gevit. Ik was verrast over het gemak waarmee wij het onder meer over de bedragen voor de proefprojecten eens zijn geworden. De meeste acties op de verdwenen begrotingsposten zijn naar andere posten overgebracht. De Commissie, de Raad en de rapporteur hebben alles bij elkaar goed werk verricht door het probleem van de rechtsgrondslag op te lossen. Ik hoop dat dit probleem nu definitief van de baan is en dat wij in de toekomst een betere grondslag voor de opstelling van de begroting zullen hebben.
Voor het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek zoeken wij nog altijd een oplossing. De Begrotingscommissie heeft de ontwerpbegroting goedgekeurd, maar uiteindelijk zou die wel eens veel te omvangrijk kunnen zijn. Als wij het eens worden over een lager bedrag dan in de ontwerpbegroting - naar alle waarschijnlijkheid zal dat zo zijn -, en als wij in tweede lezing dat bedrag verminderen, kan een gat ontstaan, wat onze strategie voor de overbruggingsbegroting kan beïnvloeden. Ik denk er nu aan dat wij - in mijn fractie is dat niet besproken - voor het vijfde kaderprogramma op de begroting voor 1999 misschien middelen zullen moeten inschrijven om de marge tot het absolute minimum te beperken.
Wat categorie 4 betreft, wil ik het in de eerste plaats over Turkije hebben. De stemming in de commissie was duidelijk: een symbolisch bedrag op de begrotingspost en 50 miljoen ecu in de reserve. Voor die post bestaat echter geen rechtsgrondslag. Wij hebben daar in de commissie mee ingestemd omdat wij menen dat dit een krachtiger politiek gebaar is dan, zoals het gezond verstand ons ingeeft, de begrotingspost te schrappen. Sedertdien heeft onze fractie het probleem opnieuw bekeken en wensen wij die post niet langer goed te keuren, ook niet het bedrag van 50 miljoen in de reserve, omdat daarvoor geen rechtsgrondslag bestaat. Ons probleem is hoe wij dat moeten doen. Er zijn immers geen amendementen ingediend om de post te schrappen. Als wij een stemming in onderdelen kunnen houden, zullen wij tegen de begrotingslijn voor Turkije stemmen.
Wat ECHO betreft, hebben wij in de commissie tegen het voorstel gestemd om het geld in de reserve te plaatsen. Wij blijven bij dat standpunt. Ongeacht de verklaringen die elders over de op de Commissie uitgeoefende druk werden afgelegd, moeten wij zeggen dat de inspanningen van de heer Liikanen en mevrouw Gradin om dat probleem op te lossen vaak onopgemerkt zijn gebleven. Wij feliciteren hen met het werk dat zij hebben verricht. Wij vonden het verkeerd het geld voor humanitaire hulp voor volgend jaar als pressiemiddel in de reserve te plaatsen omdat wij aldus de mensen straffen die dat geld nodig hebben. Ik zou kunnen begrijpen dat wij de uitgaven van de betrokken commissarissen of zelfs de salarissen van de betrokken mensen in de reserve zouden plaatsen, maar dat hebben wij niet gedaan. Mijn fractie en ikzelf vinden het verkeerd het geld voor de humanitaire hulp zelf in de reserve te plaatsen. Wij zullen daarom tegen dat amendement stemmen. Zo zal het niet door 314 afgevaardigden worden goedgekeurd en zal het geld opnieuw op de begrotingspost worden ingeschreven.
In categorie 4 zijn er twee posten, waarover de heer Cunningham het had en ook anderen het nog zullen hebben, die ons zorgen baren: tropische bossen en antipersoneelsmijnen. Ik zou onze stem willen toelichten. Voor de tropische bossen werd de laatste twee of drie jaar 50 miljoen ecu uitgetrokken. Elk jaar wordt volgens de procedure-Notenboom van die post geld weggehaald dat niet is uitgegeven. Dit jaar zal volgens de procedure-Notenboom van de post voor de tropische bossen 11 miljoen ecu worden weggehaald. Daarom heeft onze fractie voor 40 miljoen ecu gestemd.
Ongeveer hetzelfde is met de antipersoneelsmijnen gebeurd. Wij hebben met de door de rapporteur voorgestelde vermindering ingestemd omdat nog vele andere begrotingsposten de mogelijkheid bieden om mijnen op te ruimen in gebieden waar ze voor mensen een gevaar vormen. Wij zijn het eens met de rapporteur, die in de ontwerpresolutie zegt dat de Commissie over beide kwesties een concrete verklaring moet afleggen. Hoe staat het met de tropische bossen? Is op die post 50 of 40 miljoen ecu nodig? Hebben wij voor de antipersoneelsmijnen werkelijk zoveel begrotingsposten nodig of kunnen wij die gelden op een enkele post inschrijven? De Commissie zou ons flink kunnen helpen door daarover wat meer duidelijkheid te brengen.
Nog steeds wat categorie 4 betreft, hebben wij een probleem met bananen. Bananen zijn altijd al een probleem geweest. De ondertekening van het Verdrag van Rome werd wegens het probleem van de bananen met 24 uur verdaagd. De laatste GATT-ronde kon pas worden afgerond nadat de EU een overeenkomst over bananen had bereikt. Zelfs in onze fractie rijzen daarover problemen. De meerderheid van onze fractie zal tegen het amendement stemmen om het bedrag op de post in te schrijven. Ook hier is de verwarring groot en kan de Commissie ons helpen door duidelijk te maken wat het verschil is tussen de uitgaven in categorie 4 en de uitgaven in het kader van het EOF en waarom die uitgaven in het ene en niet in het andere kader moeten gebeuren.
Wat het verslag van de heer Viola betreft, zijn er weinig problemen. Wat donderdag wel problemen zal opleveren, zijn de vergoedingen en het statuut van de leden. Onze fractie was gisteravond bij de stemming verdeeld en zal dat ongetwijfeld ook donderdag bij de stemming zijn. De Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten heeft dus geen definitief standpunt. Wij hebben de kwestie vorige week besproken en daarover gestemd, maar ik ben er zeker van dat het standpunt donderdag anders zal zijn. Ik ben er zeker van dat bij de stemmingen volgende week zeer uiteenlopend zal worden gestemd.
Mijnheer de Voorzitter, tenslotte nog kort iets over het Europees Hof van Justitie. Wij hebben tegen een personeelsuitbreiding gestemd omdat wij consequent zijn. Alle politieke fracties hebben gezegd dat het personeelsbestand in geen enkele instelling mag worden uitgebreid. Dat moet ook voor het Europees Hof van Justitie gelden.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, dit is het laatste begrotingsdebat in het Parlement vooraleer volgend jaar verkiezingen plaatsvinden. Als wij de begroting voor 2000 bespreken, moeten er normaal gesproken een nieuwe institutionele overeenkomst en een nieuw financieel vooruitzicht zijn.
Voor ik nader op de begrotingen van de instellingen en die van de Commissie inga, wil ik twee algemene opmerkingen over de begroting voor 1999 maken. In de eerste plaats heeft het Parlement volgens mij blijk gegeven van verantwoordelijkheidszin door op de begroting ruime marges te laten. Overeenkomstig de algemene strategie zullen sommige gelden in de marge in de reserve worden geplaatst, maar onze fractie heeft duidelijk gezegd dat die gelden niet zullen worden vastgelegd, maar zullen dienen om de onderhandelingspositie van het Parlement bij de besprekingen over het financieel vooruitzicht en de interinstitutionele overeenkomst te versterken.
Dit is een uiterst stringente begroting: na zeven jaar zijn de bedragen waarover wij nu gaan stemmen zeer verschillend van het financieel vooruitzicht waarover wij in 1992 hebben onderhandeld. Dat zijn echter onverwachte ontwikkelingen: het GLB blijft, zoals de rapporteur voor de begroting van de Commissie heeft gezegd, een flink eind onder de richtsnoeren, en heel wat geld van de structuurfondsen is niet uitgegeven of vastgelegd en aan de belastingplichtigen teruggegeven.
Mijn tweede opmerking over de begroting in het algemeen is dat het gevaar reëel is dat het jaarlijkse karakter van de begroting alle belang verliest, dat voor alle jaren van de looptijd van meerjarenprogramma's vooraf bedragen worden vastgesteld en dat in het kader van een financieel vooruitzicht tot ver in de toekomst gelden worden toegewezen. Als wij over het toekomstige financiële vooruitzicht gaan onderhandelen, moeten wij volkomen duidelijk maken dat er voldoende flexibiliteit moet zijn, zowel wat de toewijzing van middelen als de structuur van het financieel vooruitzicht betreft. Anders kunnen wij beter terugkeren naar artikel 203 en naar jaarlijkse begrotingen waarin het Parlement ten volle zijn rol kan spelen. Wij moeten ervoor zorgen dat de jaarlijkse begroting eerder een gelegenheid is om de cijfers te bespreken in plaats van de stand van zaken. Ik heb de indruk dat wij het hier over kleine bedragen hebben en niet over de grote problemen waarmee wij in de Europese Unie worden geconfronteerd. Vooral moeten wij vermijden dat wij bij de opstelling van de begrotingen van de Europese Unie in de 21ste eeuw in een soort sovjetkeurslijf terechtkomen.
Nu iets over de andere instellingen. Ik feliciteer de heer Viola met zijn verslag. De rapporteur voor de begroting heeft, als het Parlement echt moeilijke knopen moet doorhakken, geen gemakkelijke opdracht. De Fractie van de Europese Volkspartij vindt evenwel niet dat wij onvermurwbaar mogen zijn: als, zoals bij het Hof van Justitie, meer personeel nodig is, hebben wij voor de kredieten voor tien LA-ambten gestemd. Wij willen er ook voor zorgen dat wij volgend jaar, na de Europese verkiezingen, over een goed georganiseerd informatietechnologiesysteem kunnen beschikken en zullen daarom voor de vrijgave van alle kredieten uit de reserve voor informatietechnologie stemmen.
Het neteligste probleem is duidelijk dat van de reiskosten. Onze fractie steunt nog altijd unaniem - ik verwacht dat dit ook donderdag het geval zal zijn - het compromis van de Begrotingscommissie om de kwestie van de vergoeding van de reële reiskosten aan het algemene probleem van het statuut te koppelen. De meesten van ons menen dat de beste oplossing erin bestaat daarover een algemeen akkoord te bereiken, gekoppeld aan onze goedkeuring van de interinstitutionele overeenkomst eind maart volgend jaar. Zo kunnen wij over een krachtig en afdoend instrument beschikken, zodat de afgevaardigden weten wat hun rechten en plichten zijn en hoe onze reiskosten in het nieuwe Parlement zullen worden betaald. Het is een illusie te geloven dat een voorlopig besluit - zoals het besluit dat het Bureau gisteravond heeft genomen - voor het toekomstige Parlement voldoende is en al onze problemen kan oplossen. Wij willen dat op basis van het verslag van de heer Rothley zo spoedig mogelijk een besluit over de statuten wordt genomen.
Wat nu de begroting van de Commissie betreft, wil ik mevrouw Dührkop Dührkop namens mijn fractie van harte met haar verslag feliciteren. Ik weet zeer goed dat het niet gemakkelijk is zoiets door het Parlement te sluizen.
Ons vallen hier drie punten op. In de eerste plaats zijn er nog altijd een aantal detailpunten die wij geregeld willen zien en die de Begrotingscommissie achterwege heeft gelaten, onder meer inzake informatie - ik kan mevrouw Morgan verzekeren dat wij donderdag voor zullen stemmen (B3-0301) -, Alzheimer, toerisme en tropische bossen: wij willen dat die punten in de begroting worden opgenomen. Wij weten immers dat de bepalingen over de rechtsgrondslag het ons dit jaar niet gemakkelijk hebben gemaakt uit te maken wat proefprojecten en voorbereidende acties zijn. Vermoedelijk wordt dat gemakkelijker als wij een andere procedure volgen. Het eerste jaar is altijd het moeilijkste.
Wat de begroting voor het externe beleid betreft, hebben wij gisteravond in de Begrotingscommissie over een voorstel van mijn fractie betreffende Rusland gestemd. Wij willen dat kredieten opzij worden gezet om te kunnen ingaan op het verzoek om humanitaire hulp dat premier Primakov tot de instellingen van de Europese Unie heeft gericht. Wij weten niet wat er zal gebeuren, maar die kredieten moeten opzij worden gezet opdat de begrotingsautoriteit zo nodig specifieke maatregelen kan treffen. Dat is de strekking van het amendement.
Tenslotte nog iets over ECHO. Daarover is reële bezorgdheid gerezen, maar dat kwam doordat wij, de Fractie van de Europese Volkspartij, hebben gezegd dat het onduldbaar is dat wij, als leden van het Europees Parlement, een bepaald verslag in de diensten van de Commissie moesten gaan zoeken en dat wij dat document niet in de gebouwen van het Parlement zelf konden inkijken. Dat was de belangrijkste voorwaarde die wij voor de deblokkering van de gelden voor voedselhulp hadden gesteld. Bewust of onbewust hebben velen hier de zaak opgeblazen en tegengestemd. Wij hebben altijd gezegd dat dit iets voor de tweede lezing was en dat het om een tactische reserve ging. De heer Santer, die ik van harte dank voor zijn brief, heeft die twee voorwaarden nu vervuld. Vanavond zal ik mijn fractie voorstellen dat wij de kredieten op die post tegen de stemming van donderdag vrijgeven. Ik vind dit een belangrijke overwinning voor het Parlement: wij hebben de Commissie opener gemaakt en ze ertoe gedwongen haar democratische verantwoordingsplicht beter na te komen. Dat is de enige manier waarop wij onze burgers vertrouwen in het financiële proces kunnen inboezemen.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, wij beginnen aan het laatste jaar van deze budgettaire cyclus. Op budgettair gebied heeft het Parlement samen met de Commissie en de Raad grote vooruitgang geboekt. Wij hebben van het Parlement een geloofwaardige instelling gemaakt. Dit jaar stijgen de betalingskredieten op de begroting ongeveer met evenveel als op de nationale begrotingen. Wat het akkoord over de rechtsgrondslag betreft, hebben wij gedaan wat wij hadden beloofd.
Jammer genoeg kunnen wij dat van de Raad niet zeggen. Ik waardeer het werk van dit voorzitterschap, zoals ik ook het werk van alle vorige voorzitterschappen heb gewaardeerd, maar in de Raad is er een structureel probleem. Het structurele probleem is dat de Raad Algemene Zaken, zoals het voorzitterschap zelf toegeeft, niet langer een arbitrageorgaan is. De ministers van Buitenlandse Zaken hebben de controle op het algemene beleid van de Gemeenschap verloren. Dat betekent dat de Begrotingsraad het verantwoordelijke orgaan blijft dat hij altijd is geweest. Mevrouw Dührkop Dührkop, onze uiterst creatieve rapporteur van dit jaar, heeft het voorbeeld van LEONARDO gegeven. De verschillende standpunten ten aanzien van de landbouw zijn andere voorbeelden. Dat probleem moet nog altijd worden aangepakt. Ik hoop dat het voorzitterschap bij de tweede lezing meer succes zal hebben dan bij de eerste. Het gaat hier om een structureel probleem. Als wij op dat punt geen vooruitgang kunnen boeken, meen ik niet dat de begroting een beleidsinstrument kan worden waarmee wij de echte prioriteiten kunnen aanpakken.
Zoals mevrouw Dührkop Dührkop in haar algemene uiteenzetting al zei, moeten wij ons in de eerste plaats voorbereiden op de periode 2000-2006, hopelijk met een financieel vooruitzicht en een degelijke interinstitutionele overeenkomst. Om daartoe te komen, moet het Parlement zich echter voorbereiden. Daarom hebben wij de algemene strategie toegepast en een algemene reserve ingesteld, niet om die financieel te gebruiken maar om voor de komende periode een steunpunt te hebben.
Tegen die achtergrond heb ik ook het amendement goedgekeurd, niet omdat wij het bedrag willen verhogen, maar omdat wij een duidelijk signaal willen geven. Als dat betekent dat wij het bedrag uiteindelijk moeten verlagen om het in de algemene strategie in te passen, hoop ik dat dit kan gebeuren.
Wat het externe beleid betreft, wil ik nog iets over Turkije zeggen. De heer Wynn merkte op dat de Raad ten aanzien van Turkije alweer geen consequente houding aanneemt. Turkije zou in een algemene structuur voor de Europese Unie moeten worden opgenomen. Voor de financiële samenwerking bestaat nog altijd geen rechtsgrondslag. Wij zullen op de ontwerpresolutie over de begroting een amendement indienen om duidelijk te maken dat wij verwachten dat de Raad een rechtsgrondslag voorstelt. Als een lidstaat de zaak blokkeert, hoop ik dat de Raad daarover eindelijk tot een akkoord kan komen.
Een begroting moet prioriteiten weerspiegelen. Wij stellen dan ook met voldoening vast dat het Parlement met betrekking tot een van de grote problemen van onze tijd, het asiel- en vluchtelingenbeleid, een initiatief heeft genomen dat de steun van alle fracties geniet. Het initiatief krijgt onze steun omdat wij menen dat de oprichting van een Europees Fonds voor de vluchtelingen de aanzet tot een beleid van solidariteit kan zijn. Ik doe een bijzondere oproep tot het voorzitterschap. Bepaalde punten in het document van het voorzitterschap over Genève zijn misschien verkeerd begrepen. Wij moeten echter beseffen dat solidariteit moet beginnen met financiële solidariteit. Als wij een beleid van lastenverdeling willen voeren, moet de Europese Gemeenschap daarvoor over een passend instrument beschikken. Dat was de achtergrond van de besprekingen in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Sommigen van ons probeerden oprecht de proefprojecten te ontwikkelen. Ik hoop dat de Raad volgend jaar een rechtsgrondslag zal creëren. Die rechtsgrondslag zal dan aan de basis liggen van een asiel- en vluchtelingenbeleid dat eindelijk in de eerste pijler kan worden opgenomen en aldus een echt beleid van de Europese Unie kan worden.
Wat ECHO betreft, wil ik alleen maar herhalen wat anderen al voor mij hebben gezegd. Het is belangrijk dat wij de zaak concreet aanpakken. Wij hebben grote waardering voor het werk van de heer Liikanen en mevrouw Gradin. Er is echter nog altijd een probleem in de Commissie als geheel. Tegen die achtergrond moet het probleem van ECHO worden aangepakt. Onze fractie wil niet dat UCLAF in een apart kastje wordt gestopt. Ik meen dat de commissaris dat weet. Wij willen echter een signaal uitsturen. Wij waarderen ten zeerste het signaal dat de heer Santer ons heeft toegestuurd. Wij zullen dus voor het voorstel stemmen om het bedrag vrij te maken en het op de begrotingspost in te schrijven. Wij willen met humanitaire kwesties geen spelletje spelen, maar vinden het belangrijk dat in eerste lezing een duidelijk signaal wordt uitgestuurd.
Wat de vergoeding van de reiskosten betreft, moet ik zeggen dat ik en vele anderen de hele zaak beu zijn. Mijn fractie heeft echter een duidelijk, door velen gesteund standpunt ingenomen: geen enkele andere organisatie aanvaardt hogere dan de reële reiskosten. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij pleit dan ook al lang voor de vergoeding van de reële kosten. Wij beseffen uiteraard dat er een statuut moet komen, maar dat is in eerste instantie de verantwoordelijkheid van de Raad. Op dit ogenblik kunnen wij het best een concreet standpunt innemen dat blijk geeft van moed en aantoont dat dit Parlement doet wat het moet doen.

Kaklamanis
Waarde collega's, u zult zich waarschijnlijk nog wel de verklaringen van de Raad en de Commissie van twee jaar geleden herinneren toen het Parlement bij de behandeling van de begroting voor 1997 allerlei bezwaren naar voren had gebracht die de wereld uit moesten.
Toen beloofden de Raad en de Commissie ons dat de begroting voor 1997 de laatste bezuinigingsbegroting zou zijn. Deze belofte is helaas echter niet gestand gedaan. Integendeel, de daaropvolgende begrotingen voor 1998 en 1999 waren op maat gesneden voor de verwezenlijking van die pseudo-EMU en men was dus door de knie gegaan voor de wil van onze bankiers. Met name het gemeenschappelijk landbouwbeleid kreeg het zwaar te verduren. Niet alleen werden de uitgaven voor de Europese landbouw verminderd tot 46 %, zelfs werd een begin gemaakt met een gedeeltelijke renationalisatie van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De hoofdrolspelers in deze voor de politieke samenhang in Europa zo funeste strategie zijn de zogenaamde socialistische regeringen van de neoliberalen Schröder en Blair.
De kloof tussen het arme zuiden en het rijke noorden zal nog dieper worden en onze boeren zullen in een uitzichtloze situatie verzeild raken. De sociale samenhang in Europa en de volksgezondheid zullen weer eens het kind van de rekening worden. De betalingskredieten voor bijscholingsmaatregelen ten behoeve van de werknemersorganisaties zijn in vergelijking met 1998 verminderd van 8 tot 6 miljoen ecu. De kredieten voor de sociale dialoog zijn slechts zeer gering verhoogd: met 50.000 ecu. De vastleggings- en betalingskredieten ter bevordering van de solidariteit tussen de generaties worden bijna gehalveerd: van 4 miljoen tot 2, 4 miljoen ecu. De kredieten voor de bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen - begrotingslijn B3-4109 - worden verminderd van 3 tot 2 miljoen ecu.
Tevens is het mes gezet in de volksgezondheid bij zowel de scholing als de kanker- en aidsbestrijding. De betalingskredieten zijn ten opzichte van 1998 verminderd. Op de begrotingslijnen B5-502, B5-512 voor werkgelegenheid zijn de verhogingen zeer gering: slechts 1, 5, respectievelijk 4, 7 miljoen ecu. De betalingskredieten voor maatregelen ter bestrijding van het gebruik van antipersoonsmijnen zijn met 1, 5 % verminderd. Ook de tolken en de vergaderingstechnici zijn het mikpunt geworden van de nieuwe begroting. Zij moeten het met 1, 5 miljoen ecu minder stellen.
Het spijt mij maar ik kan, alhoewel ik geen socialist ben, niet voor een dergelijke begroting stemmen. Ik wil mevrouw Dührkop Dührkop van harte gelukwensen met haar werk en haar bedanken voor al de moeite die zij heeft gedaan. Mijn opvattingen stroken echter helaas niet met de hare en met die van de Raad en de Commissie.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, op de allereerste plaats wil ik de rapporteurs gelukwensen, ook met de door hen getoonde inzet ten overstaan van de complexiteit van deze verslagen. Deze begrotingsprocedure moet bekeken worden vanuit twee verschillende, maar niet van elkaar te scheiden perspectieven: als een normale raming van ontvangsten en uitgaven voor het volgend begrotingsjaar en als baken voor het nieuwe financiële kader dat na het komend begrotingsjaar begint.
En in het licht van dit dubbele perspectief stellen wij vast dat de Commissie, en vooral de Raad, ons een zeer zuinige begroting voorleggen, die als percentage van het BNP verre achterblijft bij de begroting van 1998. Op deze wijze wil men continuïteit creëren en een strategie versterken die exemplarisch moet zijn voor het naleven van de convergentiecriteria en de criteria voor het stabiliteitspact, voor het verzekeren van een uitgavenniveau dat in voldoende mate onder het plafond van de eigen middelen van Edinburgh zit - daardoor kan er continuïteit verschaft worden voor het volgende financiële kader - en voor het garanderen van een behoorlijke bezuinigingsmarge ter voorbereiding van de uitbreiding.
Het feit dat het totaalbedrag van deze begroting - na deze eerste lezing en zonder rekening te houden met de speciale reserves - lager uitvalt dan wat in Agenda 2000 staat voor de huidige lidstaten gedurende het volgende financiële kader, maakt het Europees Parlement onvermijdelijk deelgenoot van deze strategie en belet het in duidelijke bewoordingen de prioriteiten te formuleren die de zijne zouden moeten zijn.
Het zal dan ook geen verbazing wekken dat wij ons vandaag, net als altijd in het verleden, distantiëren van een dergelijke strategie en van de gevolgen ervan voor de omvang van de begroting. Wij willen hierbij nu al de nadruk leggen op het feit dat het probleem niet zozeer is wat wij donderdag goedkeuren, maar veeleer wat er nog goedgekeurd moet worden. Zo is er, bijvoorbeeld, in feite nog steeds niet het antwoord gegeven waarop de strijd tegen de werkloosheid zit te wachten. Aan de andere kant is deze begroting opgesteld zonder ook maar in het minst rekening te houden met de financiële crisis in de wereld en met de noodzaak interne communautaire maatregelen te nemen die gericht zijn op het buitenland, met name Rusland en Latijns Amerika.
Uit het voorgaande zult u begrijpen dat wat ons betreft het in de commissie goedgekeurde voorstel voor een speciale reserve ten bedrage van 500 miljoen ecu voor Rusland geen volledige oplossing vormt. Het gaat immers niet alleen om Rusland en ik ben van oordeel dat als wij hier iets aan willen doen dit buiten de speciale reserves om moet geschieden. Wat betreft de speciale reserves en meer in het algemeen de strategie die zij belichamen - het creëren van een virtuele begroting die als referentie dient - zijn wij van mening dat gegeven de huidige context en als waarschuwing voor de mogelijkheid dat het nieuwe Interinstitutioneel Akkoord niet wordt ondertekend, het inderdaad een goede zaak is deze aan te nemen. Wij zijn het op dit belangrijke vlak dan ook eens met de rapporteur, ook vanwege de beperkende aard van het voorstel voor 1999 en het feit dat het Europees Parlement hierdoor enigermate breekt met zijn betrokkenheid bij de eerder genoemde strategie voor de middellange termijn.
Een opmerking om onze ontevredenheid te benadrukken over de achteruitgang bij de ad hoc procedure. Een andere manier van samenwerken tussen het Europees Parlement en de Raad is namelijk onontbeerlijk.
Dan wil ik nog, door iets te zeggen over de rechtsgronden, stilstaan bij een aantal centrale aspecten van deze begrotingsprocedure. Ook hier kunnen wij het wat de essentie betreft eens zijn met het door het Europees Parlement ingenomen standpunt, hoewel dat niets afdoet aan onze mening dat begrotingslijnen waar wij ons in het bijzonder voor hadden ingezet, met name op sociaal vlak, zijn opgeofferd. Maar desalniettemin vinden wij dat het bereikte tripartiete akkoord iets belangrijks kan redden, dat anders toch verloren zou zijn gegaan. Wij betreuren het dat onder andere lijnen als die voor de migrerende werknemers, het toerisme en de kleine kustvisserij overboord zijn gevallen.
Staat u het mij toe een aantal specifiekere kwesties aan te snijden. In de eerste plaats ben ik verheugd over het feit dat het Akkoord van Edinburgh inzake het structuurbeleid over het algemeen nageleefd wordt. Wij kunnen zonder onoverkomelijke problemen het in de reserve plaatsen van een aantal vastleggings- en betalingskredieten van de structuurfondsen aanvaarden, daar men rekening houdt met onderhandelingen over het toekomstig gebruik van deze verschillende kredieten en ook omdat er een band is met de feitelijke besteding van de kredieten door de lidstaten. Het is volgens ons juist dat de rechtvaardigen niet voor de zondaars betalen.
Wat betreft de bezuiniging van 500 miljoen ecu aan betalingskredieten zouden wij, hoewel deze technisch begrijpelijk is, in de eerste lezing er de voorkeur aan hebben gegeven dit bedrag samen met het bedrag van 250 miljoen ecu in de reserve te plaatsen.
Laten wij het nu over nog twee andere kwesties hebben, die ook voortvloeien uit de stemmingen in de Begrotingscommissie en die beide van doen hebben met ontwikkelingssamenwerking. De eerste kwestie gaat over humanitaire hulp en de ecu. Wij denken dat de gevolgde weg niet de meest gepaste is. De aangehouden strategie houdt namelijk in dat er een bepaalde lijn wordt gekozen, dat het totale hulpbedrag in eerste instantie in de reserve wordt geplaatst en dat het Parlement zich afhankelijk maakt van de Commissie, die enkele voorwaarden moet vervullen. Dat komt erop neer dat het Europees Parlement de arena als leeuw binnentreedt en er als kreupel paard weer uitkomt.
Gezien het positieve antwoord van Commissievoorzitter Santer, dat echter een beperkte reikwijdte heeft, en ook gezien de maximalistische situatie dat alles in de reserve is geplaatst, heeft het Europees Parlement, om zelf niet in een moeilijke situatie verstrikt te raken, uiteindelijk geen andere keus dan tevreden te zijn met dat antwoord. Daardoor ziet het bij zo'n belangrijke materie wel af van elk toekomstig pressiemiddel. Het zou er anders hebben uitgezien, indien, zoals wij steeds hebben bepleit, die reserve beperkter, maar toch van behoorlijke omvang was geweest. Wij juichen de verklaring die de Raad hierover nu heeft afgelegd toe en deze zou ons ertoe moeten brengen nog iets aan de kwestie te doen tijdens de lopende begrotingsprocedure.
De tweede kwestie op het vlak van ontwikkelingssamenwerking heeft van doen met het schrappen van de lijn voor de bananenproductie in de ACS-landen. Dit is een buitengewoon delicate materie en wij zullen vanzelfsprekend tegen dit door de commissie goedgekeurde voorstel stemmen. Een laatste opmerking over het grote belang dat wij hechten aan de kwestie van de uitgaven voor de leden van dit Huis. Dit is voor ons echter geen kwestie van leven of dood, want dat zijn andere kwesties. Wij hebben in verschillende organen van dit Huis een positieve bijdrage geleverd om tot een oplossing van de kwestie te komen. Hiervoor is een consensus nodig en juist daarom laten wij weten bereid te zijn deel uit te maken van een dergelijke consensus, mits dit niet leidt tot demagogie.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is volbracht, de begroting is er! Daarom zou ik in de eerste plaats beide rapporteurs hartelijk willen bedanken.
In deze overbruggingsbegroting heeft Barbara zelf een brug geslagen tussen de uiteenlopende verlangens van deze Vergadering. Zij heeft een bijzonder evenwichtige begroting opgesteld. Hartelijk dank.
(DE) Deze procedure had ook vele onaangename kanten, met name de heroriëntering van begrotingslijnen naar aanleiding van de rechtsgrondslagen. Vooral het sociale aspect heeft hieronder geleden. Anderzijds is het gelukt echte prioriteiten te stellen. De beslissing van de Commissie ontwikkelingssamenwerking om in het kader van Agenda 21 te opteren voor de bevordering van hernieuwbare energiebronnen is een belangrijk signaal. Dat het ons gelukt is in het vijfde kaderprogramma voor onderzoek de middelen voor onderzoek op het gebied van hernieuwbare energiebronnen met 33 % te verhogen is een echt keerpunt. Dit zal niet alleen positieve gevolgen hebben voor de bescherming van het klimaat, maar ook de werkgelegenheid bevorderen in toekomstgerichte technologieën. De veelbesproken reserve bij ECHO heeft bewerkstelligd dat de Commissie ons voortaan het UCLAF-verslag en alle toekomstige UCLAF-verslagen ter beschikking moet stellen. Alle juridische bezwaren waarmee de Commissie het volledige informatierecht van het Parlement tot dusverre wilde omzeilen zijn verdwenen. Ik herinner me nog goed de informele gesprekken met vier commissarissen, een secretaris-generaal en ook andere gesprekken in de Commissie waarbij me voortdurend werd voorgehouden dat er juridische gronden waren waarom we geen inzage konden krijgen in de documenten. Dit is nu de wereld uit geholpen. Het Parlement is erin geslaagd artikel 206 weer met beide benen op de grond te zetten.
Maar met de brief van de heer Santer is alles nog niet opgelost. Daarom heeft de Fractie De Groenen in het Europees Parlement haar oorspronkelijke verzoek om de invoering van een reserve van 30 % in ECHO voor Midden- en Oost-Europa ingediend, tot op zekere hoogte als vangnet, om de Commissie begrotingscontrole de tijd te geven de mededeling van de heer Santer grondig te evalueren en het UCLAF-verslag zorgvuldig te onderzoeken. In het vervolg zou het geen kwaad kunnen indien de Commissie meer duidelijkheid gaf over de personeelsproblemen die zij altijd aanvoert - goed wetende dat het in het geval van ECHO niet ging om een normale minibegroting - en gemeenschappelijk met de Begrotingscommissie een oplossing zoekt in verband met de Liikanen-faciliteiten of andere oplossingen.
Nu iets over de reiskosten. Onder het motto: "Is de reputatie naar de baan, krijgt schandelijk gedrag vrij baan" heeft het Bureau ons een nieuwe regeling voorgesteld waar je alleen maar om zou kunnen lachen als het onderwerp niet zo ernstig was. De stemming van gisterenavond heeft een meerderheid voor het voorstel van de groene fractie opgeleverd, dat vervolgens ook door de heer Dankert, de heer Brinkhorst en de heer Fabre-Aubrespy werd ondersteund. Dit was een goed uitgangspunt. De bijlage, waarin een koppeling aan het personeelsstatuut geëist wordt, ondergraaft evenwel de positieve uitslag van de stemming en is in tegenspraak met het eerste deel. Daarom is donderdag bij de stemming in de plenaire vergadering de stem van ieder lid belangrijk. Hieruit zal blijken of het Parlement in staat is zichzelf te organiseren en te hervormen of niet. De Fractie De Groenen in het Europees Parlement is jammer genoeg niet vertegenwoordigd in het Bureau. Het debat over ons voorstel gisterenavond heeft echter aangetoond dat een nieuwe regeling van de onkostenvergoedingen en in dit specifieke geval van de reiskosten enkel mogelijk is als de groene fractie er achter staat.
Sinds drie jaar komt mijn fractie op voor een gewaarborgd pensioen voor de werknemers van de Europese Unie. Er is een dramatisch dekkingstekort ontstaan en dit vereist een heroriëntering. Dankzij de goede samenwerking met de heer Viola en mevrouw Dührkop Dührkop ligt nu een gemeenschappelijk voorstel op tafel van alle fracties om een pensioenfonds in te stellen voor alle nieuwe pensioenaanspraken die vanaf 1 januari 1999 ontstaan. Voor het eerst wordt een financiële reserve aangelegd om de dekkingstekorten op te vangen. Dat is duurzaam en preventief begrotingsbeleid en we blijven hopen dat hierover binnenkort overeenstemming wordt bereikt met de Raad.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, allereerst wil ik op mijn beurt Barbara Dührkop Dührkop feliciteren met het uitstekende werk dat zij, in omstandigheden die dit jaar bijzonder moeilijk waren, geleverd heeft inzake een begroting die inderdaad de laatste van deze zittingsperiode is en die dan ook belangrijk is, met name wanneer we bedenken dat het Interinstitutioneel Akkoord afloopt.
Uit dit oogpunt steun ik en steunt ook onze fractie een van de strategieën die wij in dit document voorstellen en die erin bestaat de Raad te wijzen op de politieke, morele of juridische verbintenissen die verbonden zijn aan het sluiten van een nieuw interinstitutioneel akkoord. Wij zouden willen dat het initiatief dat wij als Begrotingscommissie aan het Parlement voorstellen donderdag wordt aangenomen om te bewijzen dat dit Parlement niet met zich laat sollen en dat het klaar staat om gebruik te maken van de bevoegdheden waarover het beschikt om de verdiensten te doen uitkomen van wat ons een goed werkmiddel lijkt en zijn doeltreffendheid bewezen heeft.
Ik verheug mij tevens over het akkoord over de rechtsgronden. Mijns inziens hebben wij de weg vrijgemaakt voor een ruimer akkoord, zodat voor vele begrotingslijnen en tal van heel belangrijke projecten voor de toekomst van de Europese Unie een, laten we zeggen, gezondere visie mogelijk wordt. Ik hoop dat ook de Raad, in tegenstelling tot wat hij tot op heden gedaan heeft, al het mogelijke zal doen opdat de verordeningen worden aangenomen en men niet kan speculeren op de begrotingsbevoegdheden van het Parlement, ten koste van zijn wetgevende bevoegdheden.
Wat de begroting zelf betreft vinden mijn fractie en ikzelf het bijzonder jammer dat sommigen een aantal zaken door elkaar willen halen. Wij moeten een rol spelen op het gebied van de begroting en een andere rol op het gebied van de begrotingscontrole. Mijns inziens moeten wij voor alles wat met begrotingscontrole te maken heeft zo streng mogelijk zijn als wij gezonder en doorzichtiger instellingen willen die beter aan de verwachtingen van de burgers kunnen voldoen. Als er problemen zijn, hetzij als gevolg van fraude, hetzij als gevolg van misbruik van communautaire middelen, moeten we die natuurlijk oplossen met de middelen waarover we beschikken, maar we mogen niet emotioneel reageren of handelen om in de mediabelangstelling te komen, want het is natuurlijk altijd leuk in de pers en de kranten te verschijnen. Wij mogen de zaken niet door elkaar halen en mogen geen gebruik maken van de bespreking van de kredieten voor 1999 om rekenschap te vragen over de kredieten voor 1993 en 1994.
Ik denk niet dat dit de goede aanpak is. Mijns inziens waren er naast het amendement dat de kredieten voor ECHO in de reserve plaatst, andere middelen en hebben precies die andere middelen een rol gespeeld om tot een besluit te komen dat naar mijn mening van grote wijsheid getuigt. Wanneer het de bedoeling is een reeks belangen te beschermen, met inbegrip van de belangen van vermeende schuldigen, moeten we mijns inziens enig respect aan de dag leggen. Dat is dan ook gebeurd. Wij hebben hier natuurlijk toe bijgedragen en het is met name onze rol als verantwoordelijken voor de begrotingscontrole en niet voor de begroting die men had moeten beklemtonen. Wanneer ik in een begrotingsdebat opmerkingen hoor zoals die van een belangrijk lid van onze Vergadering, de heer Giansily, heb ik zin om hem het antwoord te geven dat generaal de Gaulle dertig jaar ook al gaf: "hervormingen, ja, maar geen chaos!" .
Ik ben dan ook van oordeel dat men Europa geen dienst bewijst door een aantal zaken door elkaar te halen. Ik hoop van ganser harte dat wij dit tegen donderdag in orde kunnen brengen. Dat is in ieder geval wat onze fractie wenst, zodat er een einde komt aan de chantage ten koste van een van de, naar mijn mening, meest fundamentele en belangrijkste programma's die de Europese Unie in de afgelopen zes jaar kon ontwikkelen. Voor al het overige wachten wij natuurlijk op u, mijnheer Liikanen. Ik wacht van mijn kant ook op mijn collega's, zodat er klaarheid komt over de andere gevallen. Het kan inderdaad niet dat één zaak alle krantenkoppen haalt en andere gevallen niet de minste aandacht krijgen. Ik zou zeggen al naargelang het uitkomt. Laten we dus deze zaak regelen, als er een is, en laten we van de gelegenheid gebruik maken om alle zaken te regelen.
Geachte collega's, ik hoop dan ook van ganser harte dat wij op een verstandige manier en op een wijze die dit Parlement waardig is stemmen.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, zoals onze rapporteur ook al in herinnering bracht, is de begroting voor het begrotingsjaar 1999 bijzonder omdat ze de laatste begroting in het kader van de huidige financiële vooruitzichten is. Daarom stelt de Begrotingscommissie ons vandaag geen begroting, maar een onderhandelingsdocument voor om eventueel een toekomstig interinstitutioneel akkoord met de Raad te sluiten.
We stuiten al op een eerste ongerijmdheid: dit feit heeft de Commissie ertoe aangezet structurele acties voor te stellen voor een bedrag dat gelijk is aan het plafond van deze rubriek, zodat alle kredieten waartoe in Edinburgh beslist werd ook daadwerkelijk worden vastgelegd. De Raad is waarschijnlijk de enige die echt de waarde van geld kent en heeft dan ook terecht aanbevolen dat de algemene begrotingsdiscipline ook voor de structurele acties geldt. Het Parlement van zijn kant zal een bevoorrechte plaats blijven toekennen aan de structurele acties en wil 16, 6 % meer vastleggingskredieten uittrekken, terwijl we nu al overal onderbesteding van deze kredieten vaststellen.
Met uitzondering van de middelen voor structurele acties en voor het intern beleid heeft de Commissie een streng kader vastgesteld voor de begrotingsuitgaven en heeft zij aanzienlijke marges vrijgemaakt in vergelijking met 1998. De Raad heeft dit streven naar begrotingsdiscipline nog versterkt. Zo geldt alleen voor de landbouwuitgaven, de eeuwige zondebok van onze Vergadering, een nulgroei ten opzichte van 1998. In reële termen dalen deze uitgaven zelfs vergeleken bij 1998 en zullen ze dit jaar nog slechts 42, 2 % van alle vastleggingskredieten uitmaken.
De Begrotingscommissie heeft de middelen voor het intern beleid, dat door de Raad nochtans niet was vrijgesteld van begrotingsdiscipline, met meer dan 300 miljoen ecu verhoogd tot een totaalbedrag van 6, 15 miljard ecu, hetgeen een stijging van meer dan 7 % is. We staan veraf van de begrotingsrichtsnoeren die wij in het voorjaar goedgekeurd hebben, waarin een maximale stijging van 2, 5 à 3 % ten opzichte van vorig jaar werd aanbevolen.
De oprichting van vier speciale reserves, voor een totaalbedrag van 1, 6 miljard ecu aan vastleggingskredieten en 4 miljard ecu aan betalingskredieten, is onaanvaardbaar. Het gaat om een gok van onze Begrotingscommissie, die druk wil uitoefenen op de Raad omdat ze een ontwerpbegroting die op 1, 09 % van het BNP is vastgesteld, verwerpt.
Ik ben het er niet mee eens dat het Europees Parlement aldus andermaal de belastingbetalers in onze landen gijzelt omdat het een strategie van confrontatie met de Raad voert. De ontwerpbegroting wordt kunstmatig op 1, 17 % van het BNP gebracht om als basis voor de berekeningen voor de periode 2000-2006 te dienen, maar dat leidt tot een stijging van 7 % vergeleken bij 1998 en zelfs van 12, 5 % als we alleen rekening houden met de niet-verplichte uitgaven.
Wij veroordelen tenslotte de schandalige manoeuvre die in de commissie tot het schrappen van de steun aan de bananenproducenten van de ACS-landen geleid heeft, en het pseudo-ultimatum aan de Commissie door het in de reserve plaatsen van de kredieten voor humanitaire hulp. Wij moeten bij de stemming over het verlenen van kwijting oordelen over eventuele wantoestanden in het kader van ECHO.
Tenslotte wil ik nog iets zeggen over het verslag-Viola: wij juichen het toe dat ons amendement over de terugbetaling van de werkelijk gemaakte reiskosten eindelijk is aangenomen. Het moet echter duidelijk zijn dat het hier om een maatregel voor meer doorzichtigheid gaat die niet aan een eventueel statuut gekoppeld mag worden. Het is aan de lidstaten om zo nodig de vergoedingen van de EP-leden aan te passen, al naargelang de respectieve situatie van hun verschillende gekozenen en de waardering die zij voor hun rol en hun belang hebben.

Le Gallou
Mijnheer de Voorzitter, wat ons hier vandaag wordt voorgesteld, is geen begroting, maar een opgeblazen begroting, een heteluchtballon vol kredieten. Terwijl de inflatie onder controle en bijna onbestaande is, terwijl de lidstaten zich moeten houden aan de normen die aan de invoering van de euro gekoppeld worden, schiet de begroting van de Europese Unie de hoogte in.
De vastleggingskredieten stijgen met 6 % en de betalingskredieten met bijna 3 % in de ontwerpbegroting. De vastleggingen nemen met 7 % toe en de betalingen met bijna 4 % in de begroting die op het punt staat te worden goedgekeurd door het Europees Parlement, dat inderdaad altijd klaar staat om geld uit te geven zonder te rekenen!
Dit is helemaal niet gerechtvaardigd. De meeste landbouwuitgaven zullen dalen in reële termen. De Commissie stelt in haar document over de hervorming van de communautaire financiën overigens voor de directe inkomenssteun aan de landbouwers in het kader van het EOGFL- afdeling Garantie te verminderen, hetgeen neerkomt op een echte overdracht van lasten van de Europese Unie naar de lidstaten.
Hoe kunnen we in die omstandigheden uitleggen dat de begroting in haar geheel stijgt? In de eerste plaats omdat de uitgaven voor de structuurfondsen enorm stijgen: de vastleggingskredieten stijgen met 18 % en de betalingskredieten met 9, 5 %. Deze cijfers staan los van elke realiteitszin en elke begrotingsdiscipline. De Europese Unie zet de loketten voor regionale klantenbinding wagenwijd open, ze heeft geen oog voor de belastingbetaler en heeft geen angst voor de verspilling waartoe deze overdaad aan middelen enkel kan leiden.
Vervolgens omdat ook de middelen voor het intern beleid met maar liefst 8 % stijgen, terwijl de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel de verantwoordelijkheid hiervoor bij de lidstaten, de regio's en de lokale gemeenschappen moet leggen.
Tenslotte nemen ook de middelen voor het extern beleid sterk toe en stijgen ze met 5 %. Ook hierover valt heel wat te zeggen. Kan de Europese Unie fier zijn op deze humanitaire acties, die het aantal fictieve operaties en fictieve banen doen toenemen? Het enige dat niet fictief is, is de levensstandaard van degenen die zich hiermee bezighouden en de reclame die de beheerders voor zichzelf maken.
Mag de Europese Unie fier zijn op haar TACIS-projecten en haar acties in de voormalige Sovjet-Unie, terwijl zij tezamen met het IMF verantwoordelijk is voor de goede raad en de goede kaders die Rusland gegeven werden en die tot de economische en sociale ineenstorting van het land geleid hebben?
Wat te zeggen van de voedselhulp die de Begrotingscommissie nu voorstelt, terwijl overal waar voedselhulp verleend werd, dit uiteindelijk tot de ontwrichting van de productie- en distributiekanalen geleid heeft?
Deze enorme stijging van de middelen is ongerechtvaardigd voor het intern beleid, schadelijk voor het extern beleid, een bron van verspilling voor de structuurfondsen en kost de belastingbetaler veel geld. Zo kost dit alleen al de Franse belastingbetalers 95 miljard frank, of een derde van de inkomensbelasting. Dit bedrag neemt jaarlijks met zo'n 4 % toe of met andere woorden meer dan de andere belangrijke posten op de Franse begroting.
De afgevaardigden van het Front National zullen in die omstandigheden dan ook tegen deze ontwerpbegroting stemmen, tegen deze ontwerpbegroting van het Europa van Maastricht en Amsterdam, die indruist tegen de belangen van de belastingbetalers en de burgers.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, ik zal mijn spreektijd met plezier gebruiken. Bovendien is het een groot voordeel dat de plenaire vergadering nu zal vollopen, zodat enkele leden vandaag zullen meekrijgen wat er allemaal over de begroting gezegd kan worden.
De begroting 1999 is voor mij persoonlijk een belangrijke begroting, omdat het voor mij de allerlaatste begroting is die ik als voorzitter van de Begrotingscommissie en ook als lid van de Begrotingscommissie in het Europees Parlement zal meemaken, want zoals u weet, ben ik van plan volgend jaar deze gewijde zaal te verlaten.
De afscheidsfeesten komen later wel.
Wie zich tien jaar lang met deze begroting heeft beziggehouden - en zolang doe ik dit al - en wie langzamerhand alle begrotingscijfers kent, begrijpt vele van de argumenten die hier vandaag door de leden van de verschillende commissies werden aangevoerd. Er is over geklaagd dat voor de tropische regenwouden geen 50, maar slechts 40 miljoen is uitgetrokken. Deze leden moeten mij eens zeggen waarom we hier geld in moeten stoppen alsof het een spaarrekening is; want de laatste drie jaar - 1996, 1997 en 1998, het verslag-Tillich laat dit heel duidelijk zien - lagen de bestedingsquota altijd onder de 27 miljoen. Sommige jaren lagen ze nog veel lager. Als dit in 1998 opnieuw zo zal zijn, dan is het toch net een spaarrekening als ik er 10 miljoen extra in stop. Wat ik hiermee wil zeggen, is dat er misschien iets schort aan de uitvoering van de begroting door de Commissie, en als dat zo is, dan zouden we moeten denken aan oplossingen voor de Commissie en het beheer van deze middelen, in plaats van er gewoonweg geld in te steken.
Ik ken deze debatten. Daarom wil ik mij vandaag op vijf punten concentreren: ten eerste, de strategie. Mijnheer de voorzitter van de Raad, dit is specifiek tot u gericht, want u heeft immers aangekondigd het aan uw collega's te zullen overbrengen. Zo hoort het ook. Zoals de heer Wynn gezegd heeft, is het aantal sociaal-democratische regeringen groter geworden en daarom gaan er bij ons nu ook meer bezorgde stemmen op. Een ding is zeker: u heeft twee alternatieven, die ik nogmaals duidelijk wil uiteenzetten, omdat ze de mening van het hele Parlement vertolken. Daarbij wil ik een beeld gebruiken. Hoe staat het Parlement hiertegenover? U zegt ons: "Neemt een rigorous budget aan, een begroting op het laagst mogelijke niveau, want we moeten allemaal besparen." U trekt ons hemd uit en u zegt, we pakken u uw hemd af zodat we kunnen beloven dat u in de komende financiële vooruitzichten van 2000-2006 uw broek mag aanhouden. Maar u geeft ons enkel de garantie dat u het vermoeden heeft dat we onze broek mogen aanhouden. Omdat we u niet vertrouwen - de ervaring leert ons dat we u niet kunnen vertrouwen - hebben we gezegd, we doen liever een riem door de broek en daarover beslissen we zelf. De broekriem is waarover we debatteren, als we over de 3, 9 miljard ecu debatteren die de inzet is van het strategisch amendement.
In dit Parlement is er niemand die dit bedrag voor de begroting 1999 echt wil uitgeven. We zijn bereid deze weg van de spaarzame begroting te volgen. Maar u moet goed beseffen, als er geen Interinstitutioneel Akkoord komt, dan moet de berekeningsbasis voor artikel 203 van het begrotingsjaar 1999, dat immers de uitgaven voor de komende zeven jaar zal bepalen, op het niveau zijn dat in het Interinstitutioneel Akkoord van 1993 is vastgesteld. Dat is het doel van dit strategisch instrument. We zijn zeker bereid u tegemoet te komen, zodat u in de maanden januari, februari, maart, april en mei niet de betalingen moet uitvoeren op het hoge niveau van de algemene begroting, als u ons een garantie geeft dat deze voorwaarde ook aan onze kant wordt gewaarborgd. Dit wilde ik nog eens duidelijk stellen, zodat er geen misverstanden optreden. We zitten met deze begroting op een niveau van 1, 13 % van het bruto nationaal product van de Unie. Dit betekent dat we ver onder het niveau zitten dat we in het begrotingsjaar 1992/93 hadden voorgesteld, toen het nieuwe Interinstitutioneel Akkoord begon te lopen, dat met 1, 20 % van het communautaire BNP begon. Er is een achterwaartse ontwikkeling in het uitgavenbeleid, we liggen thans met de uitgaven die we hier doen op het niveau van 1988. Daarom kan niemand in de Gemeenschap zomaar stellen dat de Europese Unie een hoorn des overvloeds is. Het tegendeel is waar: deze tak van de begrotingsautoriteit, het Europees Parlement, heeft een serieus begrotingsbeleid gevoerd, waarin getracht wordt de doelstellingen van de Gemeenschap enigszins recht te doen met inachtneming van de beperkingen die er in de hele Europese Unie zijn.
Ten tweede, we hebben een belangrijke concessie vooraf gedaan, mijnheer de voorzitter van de Raad, we hebben namelijk naar aanleiding van de Notenboom-procedure en de gewijzigde en aanvullende begroting nr.1/98 bij de uitgaven voor structuurfondsen ingestemd met een verlaging van niet minder dan 500 miljoen ecu. We verwachten voor dit voorschot van vertrouwen een tegemoetkoming van uw kant. Ook daarvoor geldt het principe van de veiligheidsriem. We verwachten dat u ons bij de landbouwuitgaven tegemoet komt. Op dit punt zou ik mij willen richten tot de heer Kaklamanis: het is niet liberaal, het is op en top sociaal-democratisch als we overwegen om bij de verdeling van de uitgaven voor landbouwbeleid middelen af te nemen van de grote, reusachtige landbouwbedrijven die producten aanbieden die niemand in deze Europese Unie meer wil eten of consumeren. Als we het geld afnemen van de bedrijven die verantwoordelijk zijn voor de grote voorraden en het aan de arbeidsintensieve landbouwbedrijven in deze Europese Unie geven, dan is dat niet liberaal, maar het is door en door sociaal-democratisch. Als daar nog bijkomt dat deze bedrijven niet alleen arbeidsintensief zijn, maar juist arbeidsintensief zijn omdat ze milieuvriendelijke landbouwmethodes toepassen, dan is dit zelfs de basis van de nieuwe regering in Duitsland! Dat heeft niets te maken met liberalisme.
Ik zou ook nog iets willen zeggen over onderzoek. Dit is ook belangrijk, mijnheer de voorzitter van de Raad. U zit immers ook aan de vergadertafel als in het overleg van 10 november onderhandeld wordt over de uitgaven voor onderzoeksbeleid. In feite zullen dan de 15 ministers van Financiën rond de tafel zitten, maar onze gesprekspartners in het overleg moeten immers altijd met u telefoneren. Ik verzoek u van ganser harte op 10 november lang op de plaatsen te blijven waar u telefonisch bereikbaar bent, zodat de heren waarmee we daar te maken krijgen eindelijk tot beslissingen kunnen komen. Het is ondraaglijk een begroting te moeten opstellen die nog schommelt tussen totale uitgaven van 14, 3 miljard aan de ene en 16, 3 miljard aan de andere kant. We spelen toch met bedragen die kunnen oplopen tot 200 miljoen meer of minder in de begroting en dat is voor de uitgaven van rubriek 3 alsook voor de ontwikkeling van de uitgaven in deze rubriek een belangrijk punt. Daarom verzoek ik u nogmaals: alstublieft, houdt de telefoon in uw hand, wanneer mijnheer die of die u opbelt, en zeg tegen uw andere collega's, met name de Britse, de Spaanse, de Duitse, die op dit punt nog heel terughoudend zijn, dat ze zo snel mogelijk een antwoord moeten geven, zodat we in het kader van de overlegprocedure nog voor de tweede lezing in de Raad tot een oplossing kunnen komen voor deze uitgaven. Dat is noodzakelijk en belangrijk om een duidelijke raming voor de uitgaven in rubriek 3 te hebben.
Inzake de uitgaven van rubriek 4 zou ik nogmaals willen ingaan op het thema ECHO. Mijnheer de commissaris, op dit punt heb ik een verzoek aan u. Dit is een belangrijk punt. Degenen die binnenkomen, gaat u alstublieft zitten, luistert aandachtig, want het gaat ook u aan, het is in uw belang! Het gaat namelijk om het volgende probleem. Aan de reserve voor de middelen voor humanitaire noodhulp waren twee voorwaarden verbonden.
In tegenstelling tot andere leden van dit Parlement die op dit punt iets terughoudender zijn, heb ik de voorzitter van de Commissie, die ik niet zelf gekozen heb, mijn vertrouwen geschonken door een belangrijke concessie vooraf te doen. Ik heb gezegd dat de brief die we ontvangen hebben en die betrekking heeft op het UCLAF-verslag voor mij volstaat, omdat ik hem geloof als hij zegt dat dit een waarborg is voor de vervulling van de voorwaarde die we in een gesprek met mevrouw Theato, met de Voorzitters van het Europees Parlement, met u en met de heer Santer hebben afgesproken.
Maar er was nog een tweede voorwaarde, mijnheer de commissaris. De tweede voorwaarde had betrekking op de manier waarop de in het UCLAF-verslag vermelde gevallen worden doorgegeven aan de bevoegde gerechtelijke instanties in de betreffende rechtsgebieden.
Mijnheer de commissaris, het zou ons veel gemakkelijker vallen - en ik meen dat het hele Parlement deze reserve veel gemakkelijker zou opgeven - als u zo meteen nog eens zou verklaren dat u bij een volgende gelegenheid zal reageren op onze tweede voorwaarde door middel van een verklaring in de Commissie begrotingscontrole, achter gesloten deuren, buiten het openbare debat. Een dergelijke verklaring zou ons een eind op weg helpen; als u daartoe bereid zou zijn, zou dit zeker bijdragen tot een verbetering van de betrekkingen tussen onze beide instellingen.
Tenslotte zou ik nog iets willen zeggen over onze betrekkingen met andere instellingen. Dames en heren, ik kan het wel begrijpen, onze collega's die vroeger tot het Parlement behoorden en nu zetelen in het Hof van Justitie of de Rekenkamer hebben bepaalde belangen. Ze zijn goed georganiseerd als lobbyisten, want ze kennen dit Parlement van binnen en van buiten.
Deze personen hebben een goede lobby en deze heeft weer uitstekend werk verricht bij de poging nieuwe posten te creëren voor de verschillende instellingen van de Gemeenschap: het Comité van de regio's, het Economisch en Sociaal Comité, de gemeenschappelijke organisatiestructuur, de Rekenkamer en het Hof van Justitie.
Ik zeg hier nogmaals klaar en duidelijk: ons uitgangspunt - en ik zeg dit ook met het oog op het debat over ECHO, want daarin verdedig ik dit standpunt persoonlijk - is dat de besteding van extra uitgaven alleen door herverdeling van uitgaven kan worden veiliggesteld en niet door de voortdurende beschikbaarstelling van extra personeel. Mevrouw Schmidbauer, dat geldt zowel voor het Parlement zelf, dus voor ons, als voor de overige instellingen. Want we kunnen de andere instellingen niet zeggen dat ze moeten herschikken en uitgaven schrappen die ze niet meer hoeven te besteden, terwijl we ons daar zelf niet aan houden. Dat kan niet! Daarom is het een goed en redelijk principe om geen extra personeel aan te stellen. Want in al die jaren heb ik een ding geleerd: wie een nieuw personeelsbeleid tracht uit te stippelen, kan dit alleen doen in tijden van extreme druk op de begroting. Anders wordt het personeel altijd uitgebreid, omdat dit de gemakkelijkste oplossing is. De koek wordt onder elkaar verdeeld.
Hartelijk dank, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat u nota hebt genomen van onze standpunten. Ik hoop dat ons overleg in het kader van de overlegprocedure heel efficiënt zal zijn, minstens zo efficiënt als bij de rechtsgrondslagen, maar hopelijk niet zo lang.
(Applaus)
Hulde aan de Nobelprijswinnaar voor de vrede
De Voorzitter
Dames en heren, gisteren heb ik bij het begin van de vergaderperiode uiting gegeven aan de grote voldoening van het Parlement over de toekenning van de Nobelprijs aan onze collega John Hume.
(Levendig en langdurig applaus) Vele afgevaardigden hebben toen de wens kenbaar gemaakt de Nobelprijswinnaar, de heer Hume, zelf te kunnen feliciteren. Ik stel voor dat een lid van elke fractie nu zijn gelukwensen aan onze collega overbrengt. Elke spreker beschikt over een minuut. Daarna zal ik de heer Hume het woord verlenen. Wij kunnen vandaag doen wat gisteren onmogelijk was.

Green
Mijnheer de Voorzitter, met zeer veel genoegen feliciteer ik, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, onze collega en vriend John Hume die, zoals u weet, de Nobelprijs heeft gekregen.
De bijdrage van John Hume aan het vredesproces in Noord-Ierland ligt ongetwijfeld aan de basis van het akkoord van Goede Vrijdag, waarvan we allemaal hopen dat het in Noord-Ierland tot een duurzame vrede zal leiden. Wij brengen hulde aan John voor het vele werk dat hij heeft verricht en voor de persoonlijke moeilijkheden die hijzelf en zijn gezin de laatste dertig jaar op zijn zoektocht naar een vreedzame oplossing voor Noord-Ierland hebben moeten overwinnen. Wij brengen ook hulde aan David Trimble, die de Nobelprijs van dit jaar met John deelt, voor de moed waarvan hij in het recentere verleden bij de bevordering van het vredesproces in Noord-Ierland blijk heeft gegeven.
Tegen onze goede John, die nu al sedert een aantal jaren lid van onze fractie is, willen wij zeggen dat wij trots op hem zijn, dat het moeilijke jaren zijn geweest. Wij weten dat hij het doelwit van fysiek geweld maar ook van bijtende kritiek op zijn persoon is geweest omdat hij zich voor het vredesproces inspande. Beste John, dat dit tot de toekenning van de Nobelprijs en, wat nog belangrijker is, tot het akkoord van Goede Vrijdag heeft geleid is, zoals wij allen weten, een blijk van waardering voor het werk dat jij hebt verricht. Het is voor ons een groot genoegen dit hier met jou te mogen meemaken. Dit is voor ons een mooi moment. Wij danken en feliciteren je en hopen dat dit voor jou een stimulans mag zijn om je inspanningen voor de vrede in Noord-Ierland voort te zetten. Daarbij kun je op de steun van ons allemaal rekenen.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie en als trotse Ierse wil ik hulde brengen aan John Hume en hem zeggen dat wij gelukkig en opgetogen zijn dat hij, met de toekenning van de Nobelprijs aan hemzelf en David Trimble, eindelijk de erkenning heeft gekregen die hij verdient.
Beste John, na tijden van grote angst en pijn zijn dit voor ons land mooie dagen. Gelukkig ben je hier om daarvan te genieten en om de gelukwensen van je vrienden, collega's en landgenoten op dit bijzondere moment in je leven in ontvangst te nemen.
Ook wij hebben grote bewondering voor de taaie volharding die je in de voorbije dertig jaar in je streven naar vrede aan de dag hebt gelegd. Je geweldloze aanpak heeft, hopelijk voor altijd, de vrede gebracht waarnaar wij in Noord-Ierland al vele jaren verlangen.
Wij willen je van harte feliciteren. Ons land is trots op je. De wereld en natuurlijk ook dit Parlement, waarvan jij een prominent lid bent, zijn trots op je.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, mede namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij wil ook ik onze collega Hume van ganser harte feliciteren.
De heer Hume heeft sedert zijn jeugd en in uiterst moeilijke politieke omstandigheden altijd de constitutionele weg gevolgd. Hij heeft met zijn krachtige persoonlijke analyse ook het politieke leven in een verscheurde samenleving beïnvloed. Zijn analyse steunt in de eerste plaats op verdraagzaamheid, pluralisme en respect voor andere tradities. Die analyse is het fundament van het vredesproces geworden. De heer Hume heeft voor de vrede ook persoonlijk grote risico's genomen. Ondanks de vele kritiek had hij de moed Jerry Adams en Sinn Fein in het vredesproces te betrekken. Zij spelen een belangrijke rol in de veranderende situatie in Noord-Ierland.
De prijs die hij deze week heeft gekregen en waarvan hij in alle bescheidenheid heeft gezegd dat hij een uiting van waardering voor de nieuwe situatie in Noord-Ierland zelf is, heeft hij ruimschoots verdiend. Ik feliciteer hem en zijn vrouw Pat, die hem altijd steunt, persoonlijk met dit succes.
Namens mijn fractie breng ik ook hulde aan de heer David Trimble voor de belangrijke rol die hij in Noord-Ierland heeft gespeeld. Ik verwijs naar wat de Amerikaanse senator George Mitchell, die in het vredesproces een grote rol heeft gespeeld, heeft gezegd. Hij wees er volgens mij terecht op dat er zonder John Hume nooit een vredesproces op gang was gekomen en dat zonder David Trimble nooit een vredesakkoord zou zijn gesloten. Aan deze twee mannen, met hun eigen visie en eigen politieke carrière, wordt op deze manier terecht hulde gebracht.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een grote eer en genoegen hier namens de Fractie Unie voor Europa de heer Hume van ganser harte met de toekenning van de Nobelprijs te mogen feliciteren. Ik feliciteer hem en zijn vrouw, die hem gedurende vele jaren op zijn eenzame tocht heeft vergezeld.
Ik heb de heer Hume van dichtbij gevolgd in zijn jarenlange inspanningen om in Noord-Ierland een rechtvaardige vrede tot stand te brengen. Er is een tijd geweest dat hij zeer weinig vrienden had en niet welkom was aan de meeste deuren waar hij aanklopte om te pleiten voor mensen die recht hadden op wat wij vandaag als vanzelfsprekend beschouwen. Ik heb gezien hoe John Hume als jongeman met een kleine groep loyale en toegewijde medestanders het geweten van velen probeerde wakker te schudden. Hij zorgde vanuit dit Parlement voor een belangrijke doorbraak. Hier leerde hij hoe de lidstaten na de moeilijke tijden van de Eerste en de Tweede Wereldoorlog kunnen samenwerken. Hij bracht zijn ervaring over naar Ierland en vroeg de mensen daar waarom ze niet hetzelfde konden doen als de Duitsers, Fransen en anderen in Europa. De les van Europa heeft in Ierland vruchten afgeworpen. Europa heeft een krachtig antwoord gegeven op het verzoek van de heer Hume om hem te helpen zijn droom waar te maken.
Ik hoop ten zeerste dat de verdiende erkenning die de heer Hume van het Nobelprijscomité heeft gekregen, een nieuwe stimulans zal zijn voor de heer Trimble en alle anderen die bereid zijn hem tot het einde te volgen in het besef dat zij daarbij de steun van het Europees Parlement en van de gehele wereld genieten.
John, proficiat. Wij wensen je in al je inspanningen succes toe.
(Applaus)
Puerta
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links uitdrukking geven aan de emotie die de toekenning van de Nobelprijs aan onze collega bij ons heeft teweeggebracht. Wij zien John Hume als een man van de vrede, een man van de verdraagzaamheid, een voorbeeldig man die erin geslaagd is de vrede te zoeken en te vinden; hij was daarbij de anderen voor, hij had een voorsprong van jaren, niet beducht voor persoonlijke risico's, met volle overgave, met volle overtuiging. En hij heeft ons allen het voorbeeld gegeven. De Ierse situatie was voor Europa een vreselijke wonde in het diepste van haar politieke lichaam. Dankzij de doortastendheid van mensen als John Hume kwam er licht in de duisternis en rees er hoop. Sommigen zeggen dat herstel van de vrede en de democratie in Noord-Ierland nog niet ten volle is bereikt, maar hij heeft ervoor gezorgd dat het streven naar vrede en politieke normalisatie onomkeerbaar is.
Wij zijn net zoals de andere parlementaire fracties van mening dat deze prijs niet enkel prestige verleent aan John Hume maar vooral aan de Nobelprijs zelf. De Nobelprijs dwingt immers des te meer respect af wanneer hij door de Academie aan personen als John Hume wordt uitgereikt.
Daarom delen wij vandaag als Europese afgevaardigden de prijs van John Hume. Zijn gedrag, zijn bescheidenheid, zijn collegialiteit zorgen ervoor dat wij ons vandaag met hem verbonden voelen, ongeacht het protocol dat eigen is aan de instellingen. En wij zijn er zeker van dat hij bij zijn streven naar vrede in alle uithoeken van Europa en van de wereld op de steun van het voltallige Europees Parlement kan rekenen. Hartelijk dank aan John Hume.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie de Groenen in het Europees Parlement en in het bijzonder namens mevrouw Ahern wil ik de heer Hume met deze onderscheiding van harte feliciteren. Dit is niet alleen een onderscheiding voor de heer Hume zelf. Het is ook een grote eer voor het Europees Parlement dat een van zijn leden de Nobelprijs voor de vrede heeft gekregen. De heer Hume treedt nu in de voetsporen van andere grote vredestichters, zoals Nelson Mandela. Deze Nobelprijs is ook een onderscheiding voor alle anderen die zich in Noord-Ierland voor de vrede inspannen.
Toen ik nog geen vijf jaar geleden lid van dit Parlement werd, had John Hume het nog altijd uiterst moeilijk en was er in sommige landen, ook het mijne, veel verzet van de grote media tegen zijn initiatieven. Nu blijkt dat hij gelijk had en dat zijn aanpak de juiste was. Hij heeft vrede gebracht. Wij moeten daaruit lering trekken: moedige initiatieven van mensen die tegen heftige kritiek op hun persoon, familie en medestanders standhouden, kunnen uiterst belangrijk zijn voor de totstandbrenging van de vrede als uiteindelijk blijkt dat ze gelijk hadden.
Zoals velen al opmerkten, hebben wij in Ierland nog altijd geen vrede, maar zijn wij op de goede weg. Ik hoop dat de jeugd in Noord-Ierland zal kunnen opgroeien in een gedemilitariseerde samenleving waar vuurwapens niet als normaal maar als ongewoon worden beschouwd. Daaraan zal John Hume hebben bijgedragen. Namens de Fractie de Groenen in het Europees Parlement feliciteer ik hem van ganser harte met wat hij heeft bereikt. Hij heeft de andere mensen in de wereld een duidelijke boodschap toegestuurd en laten zien dat wij dapper moeten zijn. Dat is de enige manier om iets te bereiken.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, ik wil namens de Fractie Europese Radicale Alliantie en namens mijzelf met enthousiasme en overtuiging onze bewondering en erkentelijkheid voor John Hume uitspreken.
Mijnheer John Hume, u bent er met scherpzinnigheid, geduld en moed in geslaagd op koers te blijven en vandaag het doel te bereiken. Laten we hopen dat dit een stevig en blijvend vredesakkoord is. U hebt ons het voorbeeld gegeven, u bent een voorbeeld voor ons, parlementsleden en u zult dat altijd zijn. Wij zijn er fier op een man als u in onze rangen te hebben. U hebt ook een boodschap van hoop, van verdraagzaamheid belichaamd. Verdraagzaamheid zou natuurlijk overal in Europa de regel moeten zijn want ze is een van de fundamentele waarden van ons Europa. Jammer genoeg zijn er nog altijd heel wat donkere vlekken in Europa. Noord-Ierland was een van die gebieden. Dankzij u hebben we opnieuw goede hoop. Ik dank u uit de grond van mijn hart.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, mede namens mijn fractie feliciteer ik van ganser harte de heer Hume, met wie ik als lid van dit Parlement al meer dan negen jaar samenwerk. Ik feliciteer niet alleen John, maar ook zijn vrouw Pat, die ik zeer goed ken. Als ik iets gedaan wil krijgen, richt ik mij immers soms beter tot Pat dan tot John.
Ik feliciteer ook mijn eigen leider, de heer David Trimble, die als leider van de Ulster Unionist Party een opmerkelijke vastberadenheid en moed aan de dag heeft gelegd. Beter dan wie ook weet ik welke risico's hij heeft genomen en welke uitdagingen hem nog wachten. Wij mogen aan zijn moedig optreden niet achteloos voorbijgaan.
(Applaus) Ik neem al 25 of 26 jaar deel aan het politieke leven in Noord-Ierland en ben dan ook vertrouwd met de moeilijkheden, risico's en gevaren die dat met zich meebrengt. Ik weet wat het voor John betekent dat hij de voorbije 30 jaar in Noord-Ierland in alle eenzaamheid het spoor heeft getrokken. Ik moet hier herinneren aan de woorden van mijn leider: hij hoopte dat het niet te vroeg was. Wij hopen en bidden allemaal dat het niet te vroeg is en dat wij nu op weg zijn naar een punt vanwaar wij niet kunnen terugkeren naar wat wij in de voorbije 30 jaar hebben meegemaakt. Wij staan nu voor een uitdaging en moeten die aangaan. De weg is nog lang, maar toch meen ik dat wij geen rechtsomkeer zullen maken en niet achterom zullen kijken.
John, ikzelf en ook de heer Paisley hebben door onze samenwerking in dit Parlement laten zien wat mogelijk is en hoe wij dat kunnen bereiken. Nu staan wij allemaal voor de uitdaging dat wij hiervan werk moeten maken. Ik ken mijn partijleider en ik ken John, en weet dat mijn partijleider en Seamus Mallon begin november tijdens de vergaderperiode in Brussel zullen zijn. Hier in het Parlement hebben wij nu de gelegenheid onze erkentelijkheid te formuleren voor het werk dat al verricht is en ons bewust te worden van de opdracht die ons wacht. Ik breng nogmaals hulde aan John en feliciteer hem met deze onderscheiding.
(Applaus)
Hume
Mijnheer de Voorzitter, ik ben vandaag erg ontroerd en ik dank u allemaal voor uw warme steun. Uiteraard ben ik trots op deze Nobelprijs, maar ik beschouw die niet als een persoonlijke onderscheiding. Ik dank de leden van mijn eigen fractie en ook de leden van andere fracties die mij voor deze prijs hebben voorgedragen. Zoals ik al zei, beschouw ik die niet als een persoonlijke onderscheiding maar als een krachtige uitdrukking van de internationale goede wil en steun voor de vrede in Noord-Ierland. Ik ben ervan overtuigd dat de toekenning van deze Nobelprijs de mensen in Noord-Ierland ertoe zal aanzetten hun zware taak voort te zetten, een einde te maken aan een eeuwenlange strijd en ons volk duurzame vrede te brengen.
Ik ben zeer erkentelijk voor de grote steun van het Europees Parlement en de andere instellingen van de Europese Unie voor het vredesproces en vooral voor het programma voor vrede en verzoening dat het Parlement eenparig heeft goedgekeurd en dat op het terrein zoveel vruchten afwerpt. Dat programma is zo nuttig dat het ook door andere regio's in Europa zou moeten worden onderzocht.
Het allerbelangrijkste is evenwel voor mij dat het vredesproces in Noord-Ierland zeer sterk door het voorbeeld van dit Parlement is geïnspireerd. Ik vertel vaak het volgende verhaal: toen ik hier in 1979 voor het eerst was, maakte ik een wandeling over de brug van Straatsburg naar Kehl. Ik stopte op de brug en maakte de volgende bedenking: als ik hier dertig jaar geleden op deze brug had gestaan en toen had gezegd: "Maak je geen zorgen: hoewel voor de tweede keer deze eeuw 25 miljoen doden zijn gevallen en de volkeren van Europa elkaar al sedert vele eeuwen uitmoorden, zullen ze over dertig jaar verenigd zijn" , had men mij misschien naar een psychiater gezonden. Toch is dat gebeurd. Wij weten nu en mogen niet vergeten dat de Europese Unie het beste voorbeeld van conflictoplossing in de wereldgeschiedenis is.
De filosofie op basis waarvan de Europese Unie en de vrede in Europa tot stand zijn gebracht is, bij nadere beschouwing, de kern van onze verstandhouding: respect voor verschillen en diversiteit en de oprichting van instellingen welke die diversiteit eerbiedigen, maar alle geledingen toch in staat stellen voor hun gezamenlijke economische en andere belangen samen te werken en daarvoor hun zweet in plaats van hun bloed te vergieten. Op die manier begint het echte genezingsproces van afbraak van eeuwenoude barrières en opbouw van een nieuwe samenleving. Dat is de filosofie van de Europese Unie: totstandbrenging van een echte vrede. Welnu, ik vind dat wij die filosofie naar alle conflictgebieden in de wereld moeten uitdragen. Wij moeten geen legers, maar onze filosofie naar die gebieden zenden. De filosofie die wij hier in dit gebouw huldigen, kan overal elk conflict oplossen. Alle conflicten draaien immers uiteindelijk om hetzelfde: wat anders is, wordt als een bedreiging beschouwd. Wij moeten allen leren wat de volkeren in Europa hebben geleerd en wat wij ook in Noord-Ierland leren: verschil in ras, godsdienst of nationaliteit is een toeval. Wij mogen daarover niet ruziën, maar moeten dat respecteren.
Ik dank u van harte voor uw steun.
(Het Parlement geeft de spreker een staande ovatie)

Stemming
Pompidou
Mijnheer de Voorzitter, de Franse versie van deze tekst moet aangepast worden.
Nu eens is er sprake van het voorzichtigheidsbeginsel, dan weer van het voorzorgsbeginsel. Men spreekt gewoonlijk van het voorzorgsbeginsel en paragraaf 7 moet dan ook aangepast worden. In paragraaf 29 van de Franse versie wordt de Unie verzocht een sperma-evaluatie te waarborgen. De evaluatie van het sperma van de gehele Unie zou enkele problemen stellen. Ik stel dan ook voor het te hebben over de evaluatie van de sperma-afname. De versies in een aantal andere talen moeten ongetwijfeld ook aangepast worden, maar ik weet niet hoe dit in de andere talen gezegd wordt. Tenslotte dient in paragraaf 31, tweede streepje, het woord "geslachtsmisvormingen" vervangen te worden door "seksuele misvormingen" .

Jensen, Kirsten
Mijnheer de Voorzitter, ik kan de heer Pompidou geruststellen dat ik het met zijn eerste twee bedenkingen eens ben. De derde bedenking kan ik niet beoordelen en daarom zou ik zeggen dat, indien het voorstel van de heer Pompidou overeenkomt met wat er in de oorspronkelijke Deense tekst staat, ik met zijn derde mondelinge wijziging kan instemmen. Indien het verschillend is van wat er stond, dan kan ik de wijziging niet aanvaarden.

Tannert
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u erop attent willen maken dat in de Duitse en de Engelse versie in overweging B gesteld wordt dat de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa richtsnoeren moet opstellen voor tests inzake stoffen die schadelijk zijn voor de hormonenhuishouding. Deze organisatie is zonder twijfel heel belangrijk, maar niet bevoegd voor hormonen. Tenminste nu nog niet.
Er moet OESO staan, tenminste in deze twee talen. In de andere talen ook, neem ik aan.

De Voorzitter
Als ik zie welke uitwerking hormonen op sommige mensen hebben, vind ik de OVSE de geschikte organisatie. Toch zullen we dit rechtzetten.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Blak, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten steunen de idee om de garantie van de Gemeenschap tot leningen voor projecten in Bosnië-Herzegovina uit te breiden. Het voorstel wil de Europese Investeringsbank 100 miljoen ecu over een periode van twee jaar laten lenen voor projecten in bijvoorbeeld de sectoren vervoer, energie en milieu. Wij zijn ook tevreden dat de amendementen die de ondervoorzitter van de Commissie begrotingscontrole, de heer Freddy Blak, namens de commissie heeft ingediend, in het voorstel zijn opgenomen. Het betreft onder andere de verwezenlijking van de vijf belangrijkste doelstellingen in het wederopbouwprogramma voor 1998:
tenuitvoerlegging van politieke hervormingen, - communautaire steun om de herintegratie van vluchtelingen en op de vlucht gedreven personen te bevorderen, - herstel van de werkgelegenheid en ontwikkeling van de privé-sector, - heropbouw van de onderwijs- en gezondheidssystemen, - verbetering van de infrastructuur in het hele land.Indien onze mooie woorden over een Europa dat nooit meer gedeeld mag worden, werkelijk iets betekenen, dan moeten wij ook bereid zijn ons deel van de last te dragen. Het moet tevens duidelijk zijn dat deze leningen scherpere regels vereisen, niet omwille van de ontvanger, maar omwille van de gever. Er is nog steeds geen oplossing voor de interne fraude die er in de Commissie is geweest, onder andere met het geld voor noodhulp in Bosnië-Herzegovina. De regels moeten strenger zijn en dit vereist dat het Europees Parlement en de antifraude-eenheid van de Commissie, UCLAF, niet gehinderd worden in hun werkzaamheden, die noodzakelijk zijn in een democratisch systeem.
Verslag-Gahrton (A4-0245/98)
Bonde en Sandbæk
Met genoegen stemmen wij voor dit verslag, omdat het de methodes voor de milieubeoordeling verbetert. Het belangrijkste is dat de milieubeoordeling in een veel vroeger stadium wordt uitgevoerd, waardoor met een groter aantal factoren rekening kan worden gehouden dan vroeger het geval was. De beoordeling komt dan niet alleen het milieu ten goede, maar kan ook economische besparingen opleveren doordat economische en milieuaspecten verbonden worden in het streven naar een duurzame ontwikkeling. Een goed milieu moet immers altijd het streefdoel zijn.

Lindqvist
Het voorstel van de Commissie voor een richtlijn voor de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen, programma's en projecten is een stap in de goede richting. Het is echter op verschillende punten onduidelijk en ontoereikend. Het voorstel van de rapporteur heft deze tekortkomingen op en daardoor kan de milieueffectrapportage een veelomvattend instrument worden dat de milieueffecten kan belichten van producten die op de natuur ingrijpen. Ik heb echter geen steun verleend aan de amendementen 20, 36 en 39 over de rechtsgrondslag, uitzonderingen op de richtlijn en termijnen.
Verslag-Koch (A4-0351/98)
Bonde en Sandbæk
Wij stemmen tegen het verslag-Koch over de harmonisatie van de exameneisen voor veiligheidsadviseurs, omdat dit onderwerp geen EU-aangelegenheid is. Het is naar onze mening de taak van de nationale parlementen om de exameneisen voor opleidingen vast te stellen. Het afgeven van diploma's is evenmin een EU-aangelegenheid en dit moet nog steeds door de nationale onderwijsinstellingen gebeuren. Voorts zijn wij van mening dat voor deze beleidsterreinen het subsidiariteitsprincipe moet gelden.

Caudron
Om te beginnen wil ik onze collega, de heer Koch, feliciteren met zijn belangrijke en serieuze werk.
Het gaat hier inderdaad om een bijzonder ernstige en belangrijke kwestie, die betrekking heeft op de dagelijkse veiligheid en het leven van miljoenen van onze medeburgers, niet alleen van degenen die langs wegen, spoorwegen of waterwegen wonen, maar ook van alle anderen, wanneer we weten welke schade chemische, bacteriologische en kernrampen kunnen aanrichten.
Hieruit blijkt nogmaals welke belangrijke rol Europa in verband met deze belangrijke kwesties kan spelen en welke eminente rol voor het Europees Parlement is weggelegd. Onze medeburgers moeten hiervan beter op de hoogte gebracht worden.
Wij vragen concreet om veiligheidsadviseurs in alle ondernemingen, die een identieke opleiding genoten hebben.
Ik keur het verslag onvoorwaardelijk goed omdat deze harmonisatie niet alleen de veiligheid zal verhogen, maar ook de concurrentieverstoring zal verminderen. Als wij in dezelfde geest een harmonisatie van de arbeidsvoorwaarden van de chauffeurs kunnen bereiken, zouden we ook op dat gebied voor meer veiligheid en minder concurrentieverstoring zorgen.
Moge de beweging die door dit verslag op gang gebracht is, worden voortgezet!

Van Dam
In onze samenleving zijn gevaarlijke stoffen helaas in meerdere opzichten niet meer weg te denken. Het gebruik van deze stoffen maakt het transport daarvan onvermijdelijk. Gezien de risico's die aan dit transport kleven is het noodzaak dit transport met de nodige zorg te omgeven. Om dit mogelijk te maken moet bij de personen die hier als adviseur beroepsmatig bij betrokken zijn voldoende ter zake doende kennis en vaardigheid aanwezig zijn. Aangezien veel transport een internationaal karakter heeft, is het van belang dat hier in Europees verband aandacht aan wordt besteed.
In dit licht heb ik mijn instemming gegeven aan het voorstel van de Commissie en het merendeel van de amendementen, ter harmonisering van de eisen die aan de opleiding van deze adviseurs binnen de Gemeenschap worden gesteld. Het is voor een consistent hoog veiligheidsniveau noodzakelijk dat de eisen aan alle adviseurs hoog zijn.
Ik betreur dat in het uiteindelijke voorstel is uitgegaan van minimumeisen in plaats van uniforme normen. Dit dreigt landen die een streng examenregime voeren uit de markt te prijzen. Immers, indien de certificaten in de gehele Gemeenschap geldig zijn, neigt iemand er snel toe om de gemakkelijkste weg, en daarmee het minst strenge examen, te kiezen.
Ondanks mijn twijfels over de mogelijke ongelijke zwaarte van de examens denk ik dat dit voorstel een verbetering ten opzichte van de bestaande situatie betekent en heb daarom mijn steun aan dit voorstel gegeven.

Titley
Zoals de rapporteur, stem ook ik in met het voorstel van de Commissie voor de harmonisatie van de exameneisen voor veiligheidsadviseurs voor het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg.
Ik maak van deze gelegenheid evenwel ook gebruik om mijn steun toe te zeggen aan de heer Kinnock, die onze spoorwegen doeltreffender wil gebruiken als ook daarvoor goede veiligheidsvoorschriften gelden en controles worden uitgeoefend. Een van de middelen om onze overvolle wegen veiliger te maken is het goederenvervoer per spoor zoveel mogelijk te bevorderen.
Ik wil ook dat de Commissie zich inspant voor de harmonisatie van de veiligheidsvoorschriften voor het wegvervoer op het hoogst mogelijke niveau en in overeenstemming met de beste nationale praktijken in plaats van voor de kleinste gemene deler te kiezen. Een aspect van die inspanning voor een grotere verkeersveiligheid op de weg is ervoor te zorgen dat onze veiligheidsinspecteurs optimaal worden opgeleid.
Wij zijn allemaal voorstander van meer handel in goederen tussen onze landen in de interne markt. Een belangrijke aanvulling op die welvaartcreatie is evenwel dat wij ervoor zorgen dat het winstbejag niet de overhand krijgt boven veiligheid van de mensen op onze wegen. Ik wens de Commissie succes toe in haar streven naar strenge normen voor de opleiding en voor de toepassing van veiligheidsregels voor het goederenvervoer in Europa.
Verslag-McKenna (A4-0284/98)
Breyer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, natuurlijk hebben we het verslag-McKenna ondersteund. Want het Europees Parlement heeft vandaag duidelijk gemaakt dat degenen in de landbouwsector die het grondwater vergiftigen snel aan banden moeten worden gelegd. De resolutie zet de Commissie onder druk om de teugels op het gebied van nitraten niet langer te laten vieren. Het is verbijsterend dat zeven jaar na de inwerkingtreding van de nitraatrichtlijn de grenswaarden in de EU nog steeds ongestraft verwaarloosd worden. Duitsland neem op dit vlak een middenpositie in en we hopen dat de nieuwe Duitse regering daar verandering in zal brengen.
De Commissie heeft verzuimd het actieprogramma tot zuivering van het grondwater door te zetten. Ze is door de knieën gegaan voor de lobby van de boerenbonden, die opbrengsten op korte termijn boven het behoud van een gifvrije natuur stellen. Op bodemkaarten staat de EU aangegeven als een milieurampgebied op het gebied van nitraten. In bijna 90 % van het landbouwareaal in de EU overschrijdt het nitraatgehalte in het grondwater het richtcijfer. In bijna een vierde van de landbouwgronden ligt het zelfs duidelijk boven de grenswaarde. Zelfs bij een sterke daling van de intensieve veeteelt zou het nog meer dan 20 jaar duren vooraleer het grond- en oppervlaktewater weer enigszins gezond is. Vooral de lidstaten die te zeer buigen voor de druk van de landbouwlobby en de desbetreffende voorschriften van de richtlijn niet toepassen hebben hier schuld aan, maar ook de Commissie, omdat deze de ogen sluit voor degenen die het grondwater vergiftigen.
De Commissie moet nu bij de nalatige lidstaten aandringen op de strikte naleving van de in de richtlijn vastgestelde maximumhoeveelheden dierlijke mest en ze desnoods - en dat is heel belangrijk - ook voor het Hof van Justitie dagen. Bovendien mag er geen EU-steun meer gaan naar landbouwers die zich niet houden aan de nitraatvoorschriften. Daarenboven wordt de invoering geëist van een stikstofbelasting op vee- en kunstmest, zoals die reeds in enkele lidstaten bestaat.
We moeten ervoor zorgen dat de voorzorgsprincipes worden nagekomen. Het komt er ook op aan de biodiversiteit veilig te stellen en te voorkomen dat onze zeeën en oceanen afsterven.

Caudron
Het is altijd moeilijk een onderwerp te behandelen waarover de nationale passies het vaak van de rede winnen. Zodra men het over de landbouw heeft, betreedt men een "mijnenveld" . Ik wil mevrouw McKenna dan ook feliciteren met haar uitstekende verslag.
Ik wil evenwel enkele bedenkingen maken die het kader van de verontreiniging van het water door de landbouw overstijgen. Allereerst zij eraan herinnerd dat de huidige toestand van het water het resultaat is van het beleid dat jarenlang gevoerd werd en dat steun aan de intensieve landbouw als grondbeginsel had en dus tot een overdadig gebruik van meststoffen leidde.
Ik ben evenwel van oordeel dat wij, als wij het huidig gemeenschappelijk landbouwbeleid voortzetten of slechts licht wijzigen, niets zullen veranderen aan de ecologische risico's die zowel het milieu als de consument lopen. Om tastbare resultaten te boeken moeten we het gemeenschappelijk landbouwbeleid heroriënteren. Dat is in het belang van onze landbouw en dus ook van onze landbouwers.
De Franse regering heeft bij monde van Louis Le Pensec deze wijziging op gang gebracht. Dat is een moedige daad wanneer we de reacties van sommige landbouwers kennen. Wij dienen echter op te merken dat vele landbouwers zich bewust geworden lijken van wat er op het spel staat en van het feit dat er iets moet veranderen op dit gebied en dat de consument-burger bepaalde excessen misschien niet langer duldt.
Het lijkt mij bijgevolg van levensbelang dat men in het kader van Agenda 2000 inziet hoe belangrijk het is een kwalitatieve landbouw te bevorderen die oog heeft voor het milieu. Ik geef toe dat ik mij enigszins zorgen maak over de vastberadenheid van bepaalde verantwoordelijken om in die richting verder te gaan omdat een aantal lobby's bijzonder actief is, maar mijns inziens loont de strijd toch de moeite. Dit is in het belang van iedereen.
Waarde collega's, het standpunt van onze Vergadering verschilde vaak ietwat van dat van de nationale verantwoordelijken voor de landbouw. De mentaliteit verandert. Het komt er nu op aan deze kans te grijpen en te bevestigen dat wij het landbouw-en plattelandsbeleid van de Unie wensen te hervormen, waarbij wij voortdurend aandacht moeten besteden aan de verdediging en de bevordering van de Europese landbouw, maar ook de consumenten een zo goed mogelijke dienst moeten bewijzen.

Malone
Uit het verslag van de Commissie blijkt duidelijk dat de lidstaten er niet in geslaagd zijn de bepalingen van de waterrichtlijn van 1991 na te leven.
Een te hoog nitraatgehalte in drinkwater kan tot gevolg hebben dat het bloed onvoldoende zuurstof door het lichaam kan vervoeren en kan ook kankerverwekkend zijn. Door de ongeremde algengroei kunnen hoge nitraatconcentraties uiteindelijk ook gehele ecosystemen verstikken.
De Ierse minister van Milieu, Noel Dempsey, moet de bepalingen van de richtlijnen naleven en de resultaten bekendmaken van het onlangs door de regering uitgevoerde onderzoek naar het nitraatgehalte van het drinkwater in Ierland.
De Ierse regering zegt dat in 1992-1993 een uitgebreid controleprogramma werd uitgevoerd om de omvang van het probleem in Ierland vast te stellen en dat uit de resultaten van dat onderzoek is gebleken dat de concentraties een flink stuk onder de toegestane niveaus liggen. De Ierse regering zegt ook dat op dit ogenblik een follow-up-onderzoek plaatsvindt.
Ook al is het probleem in Ierland minder erg dan in andere landen, toch mogen wij niet inschikkelijk zijn.
Sedert 1992 is de Ierse economie met bijna de helft gegroeid. Wij weten dat wij een probleem hebben met fosfor, maar hebben wij ook geen probleem met nitraat? De minister moet het follow-up-onderzoek zo snel mogelijk afronden en de bevolking laten weten of het nitraatgehalte in het drinkwater in Ierland nog altijd beneden de aanbevolen niveaus ligt. In dat geval moet hij de richtlijn van 1991 onverkort toepassen.
Het heeft niet veel zin dat de Ierse regering een Europese wetgeving ondertekent als ze daarna geen inspanningen doet om die ook na te leven.

Nicholson
Hoewel ik, zoals ook vele andere afgevaardigden, bedenkingen heb bij de vele uren die wij in dit Parlement aan de behandeling van initiatiefverslagen besteden, meen ik toch dat de bezorgdheid van mevrouw McKenna over de gebrekkige toepassing van de nitraatrichtlijn de toepassing van deze procedure beslist rechtvaardigt.
Ik voel veel voor wat mevrouw McKenna in haar verslag schrijft. Ik heb immers onlangs vastgesteld welke rampspoedige gevolgen de gebrekkige toepassing van de grondwaterrichtlijn voor het milieu in mijn eigen kiesdistrict heeft. Een openbaar onderzoek heeft gelukkig voor het gevaar gewaarschuwd, maar dat hebben wij niet aan onze eigen regering te danken. Ik ben blij dat nu inbreukprocedures zijn geopend.
Mevrouw McKenna beschrijft in haar verslag hoe onze nationale regeringen er op soms onthutsende wijze niet in slagen de milieubeschermingsmaatregelen toe te passen. Ik ben het er met commissaris Kinnock over eens dat de huidige situatie volstrekt geen voldoening schenkt. Ik ben het er echter met hem niet over eens dat alleen de boeren het gelag moeten betalen. Uitvoering van maatregelen vergt meer dan een wetgevend optreden. De Commissie kan gemakkelijk zeggen dat de wereld schoner moet worden en dat de boeren daarvoor moeten opdraaien. Als daarvoor niet meer geld beschikbaar wordt gesteld, zal de nitraatrichtlijn nooit de resultaten opleveren die wij ervan mogen verwachten.

des Places
De ironie van het lot wil dat, net toen het Europees Parlement in de plenaire vergadering maatregelen ter bescherming van het water, en meer in het bijzonder maatregelen tegen de verontreiniging ervan door nitraten uit agrarische bronnen besprak, de Franse televisie een documentaire over het misbruik van proteïnen uitzond.
Zo storten op enkele duizenden kilometers van Straatsburg, in Chimbote, in de Stille Oceaan, fabrieken van vismeel miljoenen kubieke meter met bloed, vet en andere stoffen vervuild water in zee. Vervolgens kopen de Europese landbouw en voedingsindustrie dit vismeel tegen lage prijzen om de zalmkwekerijen en de intensieve teelt van varkens, gevogelte en runderen te bevoorraden. Deze producten vinden we daarna terug in de rekken van de groothandel tegen concurrerende prijzen, van intra muros kwaliteit en met een keurmerk er bovenop. Een ander proteïne, genetisch gemodificeerde soja, een zogenaamd vervangingsproduct, wordt in Europa ingevoerd overeenkomstig de WHO-akkoorden en wordt voor dezelfde doeleinden gebruikt als het vismeel.
Er zijn dus voorbeelden genoeg. Ik wil de negatieve gevolgen van nitraten zeker niet minimaliseren, maar mijns inziens moet deze kwestie in haar geheel benaderd worden en moeten wij in het algemeen belang communautaire preferentiemaatregelen treffen. Door zijn invoer van proteïnen te verminderen kan Europa de productie opnieuw min of meer in evenwicht brengen, zodat de grondwaterlagen beter beschermd worden.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik erop wijzen dat ik namens mijn fractie een aantal amendementen heb ingediend waarin gewezen wordt op het verband tussen verontreiniging door nitraten en de kweekmethoden. Wij moeten inderdaad een alomvattende benadering volgen in plaats van een intensiteitspercentage vast te stellen dat gebaseerd is op de verhouding tussen het aantal dieren en de oppervlakte. Intensivering en specialisering van de landbouw hebben in bepaalde regio's tot een overdreven toename van het aantal dieren geleid, die op haar beurt niet alleen tot verontreiniging van het water door nitraten, maar ook tot ernstige besmettelijke veeziekten kan leiden. Uit het uitbreken van de varkenspest is onlangs nog duidelijk gebleken welke risico's een overdreven specialisering en concentratie inhouden.
Verslag-Jensen (A4-0281/98)
McKenna
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag heeft implicaties voor de gezondheid en is daarom van het grootste belang. Ik maak mij grote zorgen over een aantal van de amendementen die vandaag zijn aangenomen. In amendement 11 staat dat "er betere wetenschappelijke gegevens noodzakelijk zijn voordat regelgeving terzake kan worden opgesteld" voor de vaststelling van grenswaarden. Het is duidelijk dat dit volkomen in strijd is met een preventieve aanpak, waarmee wij er in de eerste plaats voor moeten zorgen dat ook zonder betrouwbaarder wetenschappelijke gegevens preventiemaatregelen worden genomen om de volksgezondheid en het milieu te beschermen. Wat sommige andere amendementen zoals 6 en 8 betreft, is het duidelijk waardoor die zijn ingegeven en wie ze ten goede moeten komen: de plasticindustrie en de heer Pompidou, die de belangen daarvan blijkbaar dient. Het is duidelijk dat die amendementen het verslag verzwakken: de onderzoeksafdelingen van het bedrijfsleven zouden immers bij het onderzoek moeten worden betrokken. Hoewel het bedrijfsleven zelf zonder problemen onderzoekers in dienst kan nemen, wordt in amendement 11 met betrekking tot de bescherming van de volksgezondheid gevraagd dat eerst betrouwbaarder wetenschappelijke gegevens beschikbaar zijn. Die twee zijn volkomen strijdig met elkaar. Het is duidelijk dat wij in de eerste plaats preventief moeten optreden.
Ik stel met grote verbazing vast dat ons amendement 2 niet is aangenomen. Toch was dat een uiterst belangrijk amendement over giftige chemische stoffen die zich in het organisme opstapelen en ernstige en onomkeerbare gevolgen voor de gezondheid en het milieu hebben. Wij hadden gevraagd dat die onmiddellijk worden verboden en begrijpen niet waarom dat onaanvaardbaar zou zijn. Wij menen ook dat etikettering van het grootste belang is en onmiddellijk moet worden verplicht. Ik begrijp niet waarom het Parlement daarmee niet kan instemmen. Wij moeten in de eerste plaats de volksgezondheid beschermen en in de tweede plaats de bevolking voorlichten, zodat de consument kan kiezen of hij al dan niet iets koopt dat zijn gezondheid kan schaden. Ik stel hier vele tegenstrijdigheden vast. De grootste is die tussen de preventieve aanpak en het feit dat eerst betere wetenschappelijke gegevens beschikbaar moeten zijn. Het is duidelijk dat de industrie over voldoende betrouwbare gegevens beschikt om de inspanningen van de milieu- en gezondheidsbewegingen te willen dwarsbomen. Het Parlement heeft verplichtingen ten aanzien van de gezondheid van de consument en het milieu en moet in de eerste plaats de belangen daarvan dienen.

Blak en Kirsten Jensen
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen twee amendementen van de groenen over de onmiddellijke afschaffing van PVC en drie ftalaten. Niet omdat de groenen zich vergissen, maar omdat het initiatiefverslag de Commissie immers al aanspoort om een voorstel te doen voor de afschaffing van chemische stoffen die de hormoonhuishouding verstoren.

Blokland
In het verslag van de rapporteur wordt een groot aantal mogelijke schadelijke effecten van chemische stoffen op de menselijke hormoonhuishouding naar voren gebracht. Met nadruk zeg ik "mogelijke' effecten, want het is nog niet bewezen of deze effecten zich ook daadwerkelijk voordoen. Nog steeds is de wetenschap niet zover dat een direct verband tussen deze chemische stoffen en veranderingen in de menselijke hormoonhuishouding duidelijk en overtuigend is aangetoond. Dat neemt niet weg dat ik ingenomen ben met de aandacht voor dit onderwerp. De mogelijke effecten van deze stoffen zijn niet gering. Als het werkelijk zo is dat deze chemische stoffen een toename van bepaalde soorten kanker veroorzaken, de vruchtbaarheid doen dalen of het ongeboren leven bedreigen, moet daar wat aan gedaan worden. Het menselijk leven is het waard om beschermd te worden. Uit voorzorg daarvoor is het goed dat we duidelijkheid krijgen over deze stoffen.
Ik complimenteer de rapporteur dat zij zich bij het schrijven van haar rapport niet heeft laten leiden door allerlei emotionele argumenten. In haar verslag benadrukt zij het belang van onderzoek. In veel van de lidstaten van de Europese Unie is uitgebreid onderzoek aan de gang naar de werking van diverse chemische stoffen. We moeten daarbij aansluiten. Voordat we duidelijkheid hebben over de precieze werking van de betreffende stoffen, is het moeilijk vergaande beslissingen te nemen over het uit de markt nemen van bepaalde producten. Ik heb de amendementen van de Groenen over ftalaten dan ook niet gesteund. Over de amendementen van de heer Pompidou zou ik willen zeggen dat deze onderwerpen mijns inziens voldoende aan de orde komen in de resolutie. Om dubbele, onmogelijke formuleringen te voorkomen heb ik tegen zijn amendementen gestemd. De overige amendementen heb ik ondersteund.
Nogmaals, de voornaamste reden om voor dit verslag en deze resolutie te stemmen, is de ernst van de veranderingen die de chemische stoffen mogelijk zouden kunnen veroorzaken.

Bonde en Sandbæk
Het milieu en het voortplantingsvermogen zijn aan het veranderen, waardoor de ongerustheid over chemische stoffen die een vergelijkbare werking als die van hormonen hebben, toeneemt. De bevolking maakt zich zorgen. Het onderwerp is voorpaginanieuws in de kranten. De Commissie draalt echter en de wetgeving ligt stil. Een wetgeving die nochtans dringend noodzakelijk is en die zou moeten inspelen op de wensen van de consumenten. Zij willen namelijk dat het preventiebeginsel gehanteerd wordt en dat stoffen met een risico afgeschaft worden of toch tenminste via etikettering in risicocategorieën worden ingedeeld, nadat een risicobeoordeling is gebeurd. Indien geen risicobeoordeling heeft plaatsgevonden, moet dit ook via etikettering worden aangegeven. Wij, als consumenten, hebben recht op een leven zonder giftige stoffen!
Ik feliciteer Kirsten Jensen met haar initiatiefverslag, dat de nadruk legt op het preventiebeginsel en een aantal praktische aanbevelingen doet, die een goede en noodzakelijke aanzet kunnen vormen om vooruitgang te boeken. In het bijzonder de ideeën betreffende de etikettering, onafhankelijke wetenschappelijke onderzoeken die niet de belangen van de industrie dienen, de afschaffing van chemicaliën alsook betere en nieuwe testprocedures, zijn het vermelden waard. Ook de eis in paragraaf 19 betreffende openheid en doorzichtigheid in de milieuwetgeving kan ik ten zeerste aanbevelen. Dit punt sluit aan bij de onlangs goedgekeurde overeenkomst over de toegang van het publiek tot informatie in het kader van de milieuwetgeving.
Ik hoop dat het debat van vandaag en de houding van het Europees Parlement duidelijke signalen geven naar de Commissie toe, opdat zij inziet dat de afschaffing van chemische stoffen en een nieuwe wetgeving noodzakelijk zijn, want dat zijn we de Europese consumenten verschuldigd! Of er moeten betere wetenschappelijke bewijzen geleverd worden, maar ook dat lost de problemen niet op, want het leidt alleen tot vertraging en komt de wetgeving noch de belangrijkste doelstelling ten goede. Het is niet langer een kwestie van zekere of onzekere gegevens, maar van voorzichtigheid in de wetgeving, die de industrie niet eens geld hoeft te kosten.
In Denemarken kennen wij dit debat maar al te goed, vooral wat ftalaten in speelgoed betreft. Denemarken wenst namelijk het gebruik van ftalaten vanaf november dit jaar te verbieden. Indien het verbod er daadwerkelijk komt, riskeert Denemarken misschien een rechtszaak. Ritt Bjerregaard en Emma Bonino vroegen eerder dit jaar nochtans een onmiddellijk verbod van ftalaten, die gebruikt worden om plastic soepeler te maken. Commissaris Bangemann en misschien een aantal andere vertegenwoordigers van de industrie noemden het een overreactie en wilden eerst wetenschappelijke bewijzen op tafel zien. De Commissie wachtte op een Nederlands rapport, dat er kwam en de ftalaten vrijsprak. Het probleem is echter dat men met wetenschappelijke onderzoeken, vooral wanneer die niet door onafhankelijke instanties gebeuren, kan aantonen wat men wil. Het resultaat hangt af van de parameters waarop het onderzoek gebaseerd is. Een gelijkaardig, Oostenrijks rapport raadt het gebruik van ftalaten af. Waarom heeft de Commissie zich niet op dit rapport gebaseerd?
Wij mogen niet langer wachten met het opstellen van een wetgeving die de belangen van de consumenten dient en het preventiebeginsel volgt.

Schleicher
Al wordt er niet gestemd over de toelichting van een verslag, de toelichting van mevrouw Jensen is volkomen onwetenschappelijk en wekt de indruk dat deze toelichting hetgeen is waarover we eigenlijk stemmen in het Parlement. Daarom stem ik tegen dit verslag.

Wibe
De volksgezondheid is een belangrijk onderwerp, en in het Verdrag van Amsterdam is ook opgenomen dat de EU zich hiermee bezig zal gaan houden. De Wereldgezondheidsorganisatie, de EU en de afzonderlijke lidstaten moeten echter nog nader bepalen wie wat zal doen. Onderhavig verslag gaat over zeer gedetailleerde kwesties, maar valt buiten wetgevingsprocedures en biedt het Europees Parlement niet de mogelijkheid formeel invloed op deze zaak uit te oefenen. Het verslag is erg goed en zeer gedetailleerd, maar waar het eigenlijk om gaat is of wij zoveel werk moeten steken in zaken die misschien veel beter gezamenlijk door de lidstaten en de Wereldgezondheidsorganisatie geregeld kunnen worden. Zo wordt er bijvoorbeeld in paragraaf 29 van het verslag gesteld dat de EU de internationale spermaberekening en de inzameling van gegevens over spermakwaliteit en dergelijke moet bewaken.
Dit is uiteraard een zeer belangrijke kwestie, maar veel landen en ook de Wereldgezondheidsorganisatie zijn hier al mee bezig. Inmenging van de EU is nauwelijks noodzakelijk. Er zijn ongetwijfeld veel problemen en onregelmatigheden inzake de volksgezondheid, maar de EU is niet het juiste orgaan om deze problemen op te lossen.
Verslag-Sjöstedt (A4-0347/98)
Hyland
Ik heb het hier in het Parlement al vaak over biodiversiteit en biotechnologie gehad. Biotechnologie is een innovatie die wij in het algemeen moeten toejuichen, maar tegelijkertijd moeten wij ook zorgen voor controlemechanismen om de belangen van de bevolking en het beleid te beschermen. Elk debat op het niveau van de Europese Unie over de vraag welke wetgeving er over dit onderwerp moet komen, moet in een serene en evenwichtige sfeer kunnen plaatsvinden.
Het probleem met het debat over de biotechnologie is volgens mij dat de deelnemers - zowel de voor- als tegenstanders van biotechnologische uitvindingen - met betrekking tot de voor- en nadelen van de biotechnologische ontwikkelingen op sensatie uit zijn.
Voor de boeren, die de hoeders van onze gronden zijn en de voedselveiligheid en -kwaliteit tegenover de samenleving moeten garanderen, is het van het grootste belang dat zij over de positieve resultaten van het wetenschappelijk onderzoek kunnen beschikken en nieuwe technieken kunnen toepassen. De boeren, die onze gronden beheren, hebben altijd het voortouw genomen bij de toepassing van moderne technologieën om de voedselkwaliteit en -veiligheid te verbeteren.
Wij moeten goed beseffen dat de totale hoeveelheid productieve gronden in de wereld constant blijft en dat een groot deel van die gronden niet geschikt is voor de gebruikelijke landbouwmethodes. Alleen door voortgezet onderzoek en de toepassing van nieuwe wetenschappelijke technieken, zoals een veilige en beproefde biotechnologie, kunnen wij alle mogelijkheden van de beschikbare landbouwgronden benutten.
Biotechnologie is geen recente ontdekking. Sedert de jaren "70 wordt biotechnologie in meerdere of mindere mate toegepast. Wij begrijpen nu beter welke mogelijkheden en voordelen ze voor de mensheid biedt. De biotechnologie wordt een van de belangrijkste technologieën van de 21ste eeuw en wij moeten ze daarom op behoedzame en doordachte wijze gebruiken.
Zoals voor de toepassing van alle nieuwe onderzoeksresultaten geldt, zijn transparantie en goede voorlichting van de consument van het grootste belang. Ik ben het ermee eens dat alle genetisch gemodificeerde levensmiddelen moeten worden geëtiketteerd, zodat de consument zelf kan beslissen of hij al dan niet GMO's wenst te kopen.
De toekomst van onze landbouwsystemen en van het boerenbedrijf zelf, maar ook de gezondheid van onze burgers en van de werknemers in de levensmiddelensector hangen af van de evenwichtige en doordachte modernisering en ontwikkeling van onze landbouwstructuren.
In het verslag staat dat wij met het probleem van de biodiversiteit rekening moeten houden in het kader van de in Agenda 2000 aangekondigde hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. In die strategie wordt ook het belang onderstreept van de ecologische rol van de plattelandsgebieden en van landbouwmethodes die de biodiversiteit bevorderen. Ik ben het principieel met die aanbevelingen eens.
Met betrekking tot de genetisch gemodificeerde organismen (GMO's) en het mogelijke gevolg van de introductie daarvan in het milieu voor de biodiversiteit, wordt voorgesteld dat die zaak wordt geregeld door nationale wetgeving, waardoor de lidstaten uitdrukkelijk wordt toegestaan strengere maatregelen dan die op Europees niveau te treffen. Ik ben het met die aanpak niet eens omdat ik meen dat de Europese Unie - de Commissie en het Europees Parlement - voldoende vooruitziend moeten zijn om in dezen op een degelijke en redelijke manier wetgevend te kunnen optreden.
Ik vind dat deze kwestie op het niveau van de Europese Unie moet worden aangepakt om ervoor te zorgen dat in alle lidstaten overal in de EU dezelfde regels gelden.

Titley
Ik ondersteun met genoegen dit verslag, dat ons tot meer aandacht voor de bescherming van de biodiversiteit aanzet.
Biodiversiteit is uiteraard een wetenschappelijke term. Voor mij betekent biodiversiteit de grote verscheidenheid aan dieren, vogels en planten die wij op ons platteland aantreffen of vroeger aantroffen. In mijn eigen land begint men steeds beter te beseffen dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid vroeger ten onrechte op de bevordering van de intensieve grootschalige landbouw gericht was.
Het meest zichtbare gevolg van dat beleid is in Groot-Brittannië dat steeds meer oude houtwallen en hagen zijn verdwenen, waar vroeger talloze soorten dieren en planten leefden.
Ik kijk uit naar de hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en hoop dat wij van een intensieve landbouw naar een milieuvriendelijker landbouw en plattelandsontwikkeling zullen overstappen en dat daarbij in Groot-Brittannië een deel van de steun voor de overproductie naar de heraanplant van houtwallen zal gaan.
Ik volg de uitbreiding van de EU in de richting van Centraal- en Oost-Europa van nabij en stem dan ook in met het voorstel in het verslag dat de kandidaat-lidstaten van de bescherming van de biodiversiteit een sleutelelement van hun verzoek om toetreding maken. Wij mogen Centraal- en Oost-Europa er niet toe aanzetten dezelfde fouten te maken als die welke de westelijke landen hebben gemaakt in hun GLB, dat was opgevat voor de jaren "50, toen een milieuvriendelijke landbouw nog niet in de mode was.
(De vergadering wordt om 13.15 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Begroting 1999 - Verstrijken van het EGKS-Verdrag- Begroting EGKS 1999 (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over de begroting EGKS 1999.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het woord willen opnemen daar waar mijn voorganger, de heer Samland, socialist en voorzitter van de Begrotingscommissie, is geëindigd. Mijn collega heeft de overheveling van de humanitaire hulp naar de reserve ten gevolge van de weigering van de Commissie om de informatie van de UCLAF en de financiële controle betreffende de zogenaamde "ernstige onregelmatigheden" binnen ECHO aan het Parlement door te geven voldoende gestaafd. Dankzij de druk van dit amendement en het goede werk dat de Voorzitter van dit Parlement, de heer Gil-Robles, heeft geleverd zijn wij erin geslaagd de heer Santer een akkoord te ontfutselen op basis waarvan deze zich er door middel van een brief toe verplicht artikel 206.2 van het Verdrag op passende wijze na te leven en ruim te interpreteren. En dit is de reden waarom de betogen van alle leden van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten gisteravond in de Begrotingscommissie een gemeenschappelijke noemer hadden: de opheffing van de reserve.
Ik zou nog enige klaarheid willen scheppen met betrekking tot de brief van de heer Santer. Wanneer hij zegt dat de rapporteur voor het ECHO-verslag het dossier nog niet heeft ingekeken is dat toe te schrijven aan het feit dat het Secretariaat-generaal van de Commissie mij geen toestemming heeft gegeven om het dossier tezamen met een vertaler en een ambtenaar van de Commissie begrotingscontrole te bestuderen. De heer Santer dient erop gewezen te worden dat wanneer hij zegt "de in het ECHO-dossier vermelde namen schrappen om het vertrouwelijke karakter ervan te vrijwaren" hij ons niet in de ogen kan kijken aangezien alle namen in de Europese pers zijn verschenen voordat ook maar iemand van het Parlement een enkel papier onder ogen heeft gekregen. En vergeet alstublieft ook niet de heer Santer eraan te herinneren dat er geen grotere leugen bestaat dan de halve waarheid. Daarom moeten de dossiers van de UCLAF en de financiële controle volledig, in hun geheel dus, aan het Parlement en justitie worden overgemaakt.
Hoe verklaren zij dat de UCLAF tot de onmiddellijke ontzetting van een ambtenaar uit zijn functie besluit en dat deze aanbeveling pas acht maanden later werd uitgevoerd?
Mijnheer de Voorzitter, ik kan mijn betoog niet beëindigen zonder te benadrukken dat dit een ernstige zaak is en dat deze kwestie als zodanig is vastgesteld door de Rekenkamer, de Eenheid voor fraudebestrijding en de financiële controle van de Commissie. Reden te meer waarom ik de demagogie betreur die blijkt uit de uitspraak dat wij, de Volkspartij en de groenen, de hongerlijdende kinderen uit de regio van de Grote Meren, de vrouwen uit Soedan en de weduwen uit Bosnië als gijzelaars gebruiken. Ja, ja, er is gezegd dat wij deze slachtoffers in gijzeling hebben genomen in onze persoonlijke oorlog tegen de Commissie. Maar dat is pure demagogie, want onze enige wens is dat de fraude en de corruptie gegijzeld en geëlimineerd worden. Het voortbestaan van de fraude en de corruptie betekent immers het onvermijdelijke einde van ECHO, MED, PHARE en TACIS en zo vele andere programma's en bovenal mogen wij vooral niet de fout begaan de fraude in de eindbestemming van de hulpverlening te zoeken. De fraude zit aan de bron aangezien er in de regio van de Grote Meren geen luxehotels te vinden zijn en de nieuwste luxewagens geen Bosnische nummerplaat hebben. En iemand die er een weekend tussenuit wil, gaat naar Haïti, niet naar Soedan.
Mijnheer de Voorzitter, wie is hier eigenlijk de gijzelaar? Hij die paal en perk aan de corruptie wil stellen of hij die zijn verantwoordelijkheden tracht te verbergen achter de ellende van de minst begunstigden? De toekomst van de Unie heeft absoluut geen baat bij het feit dat wij ervan uitgaan dat de noordelijke lidstaten de corrupte lidstaten uit het zuiden belagen met hun drang naar doorzichtigheid. Het is juist aan ons, de zuiderlingen, om een einde aan de fraude en de corruptie te maken want vanaf het moment dat alle euro's zonder uitzondering hun bestemming bereiken, staat spreken over financiële vooruitzichten nier meer gelijk met spreken over inkrimping van de structuurfondsen en het Cohesiefonds. De nettobetalers die hun bijdragen willen reduceren moesten maar eens beginnen met hun tang te voorschijn te halen en de schaar in de fraude en de corruptie te zetten. Het is echt niet nodig te bezuinigen op programma's en beleidslijnen met een rechtsgrondslag. Met 1, 27 % van het BNP kunnen wij veel meer kanten uit.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige Europese begroting volgt een zeer verantwoordelijke en disciplinaire beleidslijn. Voor de belangrijkste doelen zijn in ieder geval voldoende financiële middelen gereserveerd. Ik wil al in dit stadium mevrouw Dührkop-Dührkop, de heer Viola en de heer Giansily bedanken voor het goede werk dat ze hebben verricht.
Voor wat het Parlement betreft ben ik allereerst tevreden dat de diensten van de Ombudsman worden versterkt en dat er zo mogelijkheden worden geschapen om deze nieuwe en waardevolle instelling te ontwikkelen. Ten tweede bevat de begroting ook een hervorming van de reiskostenvergoedingen voor de leden. Alleen de werkelijk gemaakte kosten worden vergoed. Dit besluit acht ik juist. De kwestie van de positie en gelijkwaardigheid van de leden moet nu door de Raad worden opgelost. In dit verband komt wellicht ook het zogeheten dubbelmandaat naar voren. Kan dezelfde persoon tegelijkertijd voltijds lid zijn van twee parlementen in twee verschillende plaatsen?
De begroting van de Commissie bevat nu uitzonderlijk veel middelen die in de reserve zijn geplaatst. Het lijkt erop dat deze praktijk elk jaar toeneemt. De grootste reserve is die van 1, 5 miljard euro van de structuurfondsen. Het probleem is dat de structuurfondsen matig van de reserves gebruik maken en dat er tegen het eind van de programmeringsperiode een opeenhoping van reserves ontstaat. Er is geen sprake van een gebrek aan behoefte, wat de enorme werkloosheid en de regionale verschillen in Europa al aantonen. Er is sprake van een bureaucratisch, log en verwarrend beheer van de middelen. De Commissie en de lidstaten creëren voor het beheren van de structuurfondsen een bureaucratie die in geen verhouding staat tot de omvang van de beschikbare middelen.
De belangrijkste politieke reserve is die van de humanitaire hulp, waarbij het hele bedrag van 330 miljoen euro in de reserve is geplaatst voor de extra evaluaties en de vervolgmaatregelen van de Commissie. Als er sprake zou zijn geweest van andere financiële steun dan humanitaire hulp dan zou de reserve begrijpelijk zijn. Maar dat het Parlement van plan is druk uit te oefenen op de Commissie ten koste van mensen in nood is bedenkelijk. Hopelijk verbeteren de brief van de heer Santer en de maatregelen van de Commissie de situatie snel.
Een andere belangrijke reserve heeft betrekking op het TACIS-programma. De voorwaarde voor het vrijgeven van de reserve is dat de Commissie het Parlement een totaalstrategie voorstelt om de acute economische en regeringscrisis in Rusland op te lossen. Naar mijn mening is deze eis onmogelijk.
De Fransman Montesquieu kwam driehonderd jaar geleden met de scheiding van de macht en die vormt nog steeds de basis van de westerse rechtsstaat. Volgens deze machtenscheiding moeten de wetgevende macht, de uitvoerende macht en de rechtspraak van elkaar worden gescheiden, anders worden de burgers aan willekeur blootgesteld. Misschien moeten we in het vervolg nadenken over de driedeling van de macht, met andere woorden, over de vraag in hoeverre het Europees Parlement een wetgevend en controlerend orgaan is en in hoeverre het zich bezig moet houden met de operationele uitvoering.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats feliciteer ik allen die deze verschillende verslagen hebben voorbereid. Op de begroting van vorig jaar was 40 van de 83, 5 miljard ecu bestemd voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid, een van de grootste posten op onze jaarlijkse begroting.
Het gemeenschappelijk landbouwbeleid is een integrerend onderdeel van de Europese Unie en dient om de boeren op het land te houden, de voedselvoorziening in de Europese Unie te garanderen en de plattelandsontwikkeling te bevorderen. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid bestaat sedert 1962 en is sedertdien altijd centraal door de Commissie uitgevoerd. Zo moet het ook blijven.
Ik zeg dat in het licht van de recente publicatie, door de Commissie, van mogelijke opties voor de toekomstige besteding van de middelen van de Unie. Een van die opties waarover ik mij zorgen maak, is dat 25 % van de directe inkomenssteun voor de boeren in de Europese Unie rechtstreeks door de lidstaten zou worden uitbetaald. Dat is om verschillende redenen een gevaarlijk voorstel. In de eerste plaats is het alleen goed voor lidstaten die niet van de landbouw afhankelijk zijn en zou het verwoestende gevolgen hebben voor de landen met een uitgebreide landbouwsector. De landbouw is voor de Ierse economie drie keer belangrijker dan voor die van vele andere Europese landen. Vorig jaar kreeg Ierland in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ongeveer 1.500 miljoen Ierse pond. Als dit voorstel wordt uitgevoerd, wordt het GLB gehernationaliseerd. Dat zou afschuwelijke gevolgen hebben. Verschillende EU-regeringen zouden aan opbod gaan doen met de omvang van de subsidies die ze hun boeren kunnen aanbieden.
Laten wij volkomen duidelijk zijn: de hernationalisatie van het GLB zou leiden tot een verbrokkeling van het GLB die de sociale en economische doelstellingen van de EU zou doorkruisen.
Bovendien kan de Europese Unie, ondanks haar economisch succes nooit tot bloei komen als ze de minder gegoeden en de mensen aan de rand van de samenleving, zoals vele boeren in mijn land, van zich vervreemdt.
Wij moeten grotere inspanningen doen om de langdurige werkloosheid en sociale uitsluiting aan te pakken. De beslissing om de kredieten voor de structuurfondsenprogramma's in 1999 terug te schroeven is zeker geen goede zaak. Ik ondersteun in het bijzonder het voorstel om 100 miljoen ecu extra uit te trekken voor de vrede en verzoening waarnaar onze Nobelprijswinnaar John Hume hier vandaag zo vaak heeft verwezen. Ik ben daar opgetogen over, maar wij moeten ook naar de toekomst kijken: daarvoor wordt niets in het vooruitzicht gesteld. Nu de fundamenten zijn gelegd, moeten wij allemaal samen meer geld vinden om de vrede in Noord-Ierland via het succesrijke programma voor vrede en verzoening te bevorderen.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, het politieke toverwoord in de huidige euro-economie is discipline. De neoliberale discipline die behoort tot de politiek van een enkel alternatief, heeft alleen betrekking op mensen en niet op kapitaal of de markt. Op de heilige markten is discipline synoniem voor deflatie en vormt ze geen derde weg. In het mondiale en elektronische kapitalisme worden de markten buiten het bereik van de politiek ofwel de discipline gehouden. Met politiek worden slechts mensen en geen markten of kapitaal bestuurd. Daarom kunnen de mensen niet vertrouwen in een politiek die geen alternatieven biedt. Terwijl er bij de beursloterij recordresultaten worden geboekt, wordt er een prijs voor betaald in de vorm van massale werkloosheid. Het monetair beleid is het monopolie van de Europese Centrale Bank. Voor de controle hierop moet er een democratische instelling komen, een raad voor begrotingsbeleid met betrekking tot werkgelegenheid en sociale zaken. De gevolgen van een devaluatie van de dollar zijn niet alleen monetair beleid.
Ik vestig de aandacht op een detail van de begroting. Ik doe dat niet zozeer om de zaak zelf, maar meer om de gedachte erachter. Het Europees Parlement stelt in zijn begroting voorwaarden voor de steun aan Rusland in het kader van het TACIS-programma. Opdat de steun van de Europese Unie wordt voortgezet, waarvan de betekenis groter is voor de westerse adviseurs dan voor Rusland, wordt van Rusland verlangd dat het het zogeheten hervormingsbeleid voortzet. In Rusland horen hervorming en armoede bij elkaar. Hervorming en armoede zijn synoniem. Synoniem zijn ook hervorming en speculatie alsmede hervorming en corruptie. Het Europees Parlement wil in zijn resolutie dus dat armoede, speculatie en corruptie in Rusland voortduren, voordat we het land nieuwe technische bijstand in het kader van TACIS geven. In de praktijk betekent dit wellicht dat onze steun aan Rusland kan stoppen. Dat kan goed zijn als het alternatief de voortzetting is van de door ons geëiste hervormingen en onze politieke steun aan het zieke en corrupte bestuur van Jeltsin. Het beste mensenrechtenbeleid voor Rusland zou zijn als de Europese Unie de steun aan Jeltsin op zou geven. Jeltsin heeft in Rusland en Tsjetsjenië veel meer slachtoffers op zijn geweten dan Pinochet in Chili.
Als we aan anderen eisen stellen over hoe ze zich moeten gedragen, zou het soms goed zijn in de spiegel te kijken en bij onszelf te beginnen met hervormen. Ik doel op de salarissen en reiskostenvergoedingen van de leden van het Europees Parlement, waarvan de grondslagen meteen moeten worden herzien. Bij ons in de Noordse landen is het niet mogelijk dat een politicus voor zijn openbare functie meer dan 10.000 ecu schoon per maand verdient na aftrek van alle kosten, zoals bijvoorbeeld ik nu in dit Parlement verdien. We moeten komen tot een nieuw stelsel van onkostenvergoedingen. Dat moeten we deze week hier in Straatsburg bereiken. In deze kwestie is een politiek van een enkel alternatief nodig, de reiskosten worden vergoed op basis van de werkelijke kosten. We moeten de weg volgen die door de Begrotingscommissie is uitgezet. Een statuut voor de leden is noodzakelijk, maar we kunnen er niet op blijven wachten.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een opmerking over wat de heer Seppänen zojuist gezegd heeft. Natuurlijk kan men in principe aanvaarden dat reiskosten als onderdeel van het salaris in rekening worden gebracht, en dit probleem zouden we deze week ook moeten kunnen oplossen. Ik zou iets willen zeggen over het algemene debat. We bevinden ons niet meer in de situatie waar eenvoudigweg gezegd kon worden dat besparingen goed zijn en deregulering nog beter, maar in onze huidige situatie - en dat is waartoe ik wil komen - laat het verstrijken van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal zien dat het extreme vrijemarktkapitalisme van de laatste 15 jaar onnodige offers heeft geëist. In plaats van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal om te vormen tot een Europese Stichting voor industriebeleid die het probleem van de energie- en grondstoffensector echt constructief zou kunnen aanpakken, heeft men de EGKS simpelweg ontbonden en gezegd: de markt zorgt wel voor de rest. Maar nu hebben we het probleem dat we niet weten wat te doen met de enorme reserves die zich hebben opgehoopt. Het is alleen maar rechtvaardig als men deze ten goede laat komen aan de sector, en men moet langzamerhand gaan denken over een duurzaam en doeltreffend industrieel beleid waarmee deze sector nieuw leven kan worden ingeblazen.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, volgend jaar heeft de EU bijna 100 miljard ecu of 750 miljard Deense kronen ter beschikking. De Deense bijdrage zal rond de eeuwwisseling 15 miljard kronen bedragen. De Denen zullen vanaf nu meer betalen voor de EU dan ze voor de landbouw of andere gebieden van de EU ontvangen. Een gewoon gezin met moeder, vader en twee kinderen moet een jaarlijkse bijdrage van 11.000 kronen betalen. Het probleem is niet alleen dat dit een dure verzekering is, maar ook dat vele EU-middelen schade veroorzaken in plaats van schade te voorkomen. De consumenten en belastingbetalers betalen hoge prijzen voor producten die het gebruik van pesticiden en groeibevorderende stoffen stimuleren, met overproductie als gevolg, waardoor nieuwe kosten ontstaan voor de vernietiging ervan, zonder dat de landbouwers behoorlijke inkomsten krijgen voor hun dagelijks gezwoeg. Het rechtstreeks effect is vermoedelijk dat wij rechtstreeks betalen om ons water kapot te maken. Laten we ons eens voorstellen hoe het zou zijn als we alle steun voor het vernietigen van landbouwoverschotten zouden stopzetten en onze bijdrage aan de EU zouden besteden aan de omschakeling naar ecologische landbouw en aan een duurzame ontwikkeling in arme landen en regio's, of hoe het zou zijn als de begroting en de rekeningen zo doorzichtig zouden zijn dat de parlementsleden elke bijlage zouden kunnen controleren en de burgers zouden kunnen zien welke middelen voor hen bestemd zijn. Waarom zetten we de hele EU-boekhouding niet op het Internet, mijnheer Liikanen, zodat het voor fraudeurs moeilijker wordt om van de EU-steun te profiteren? Hier in het Parlement kunnen wij donderdag een goed voorbeeld stellen door onze eigen zwijnenstal van reisvergoedingen op te ruimen en eindelijk te opteren voor een vergoeding van de werkelijk gemaakte reiskosten. Ik wil iedereen aanbevelen voor ons amendement op het verslag-Viola te stemmen. Het is de achtendertigste keer dat wij dit amendement indienen en ik hoop dat het de laatste keer is.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, na de begroting te hebben bekeken die beantwoordt aan de criteria van zuinigheid zoals de huidige situatie die ons oplegt, rijst spontaan de vraag: "Moeten de Europese burgers voor de zoveelste maal de kosten van de Unie betalen?" Na Edinburgh, waar werd besloten de EU-begroting voor de economische en sociale cohesie op 0, 46 % van het bruto nationaal product te brengen, bevinden wij ons vandaag ten overstaan van een begrotingsdiscipline, gerechtvaardigd op grond van de noodzaak de inspanningen die de lidstaten zich getroosten in het kader van de euro te ondersteunen en met name ook structurele steun te verlenen aan de uitbreiding. Wij vragen ons af hoe de problemen kunnen worden opgelost waarmee de verschillende lidstaten kampen in het kader van de medefinanciering van projecten in deze periode van zuinigheid waarbij voor het komend jaar een vermindering van 500 miljoen ecu alleen al aan betalingskredieten is aangekondigd. Maar vooral vragen wij ons af hoe we ten aanzien van de communautaire burger de communautaire solidariteit kunnen rechtvaardigen met de nieuwe democratieën van de Oost-Europese landen die zo ontzaglijk veel behoeften hebben op het gebied van de ontwikkeling van infrastructuren, milieu, productie en menselijk potentieel. De Commissie heeft voor een radicale oplossing geopteerd, waarbij het totaalbedrag van de structuurfondsen en het cohesiefonds is gereserveerd voor de noodzakelijke uitgaven van de uitbreiding, hetgeen door ons, afgevaardigden van Alleanza Nazionale, beslist als noodzakelijk en verplicht wordt gezien, vooral als we bedenken dat de LMOE zich slechts sinds kort van het communistisch juk hebben bevrijd. De Commissie heeft echter evenzeer steun nodig van een politieke unie die, helaas altijd en eeuwig te laat, ten minst orde zou moeten kunnen scheppen in de vaak uiteenlopende beleidslijnen en behoeften, alsook van een institutionele hervorming via welke het eindelijk mogelijk wordt de burgers een stem te geven, doordat het Europees Parlement aan het hoofd van het wetgevend en besluitvormingsproces wordt gesteld.
De Europese burgers hebben duidelijk signalen nodig en moeten kunnen voelen dat ze gesteund worden door afgevaardigden die aandacht aan hun belangen en behoeften besteden. De actuele feiten getuigen helaas nogal eens van wanbeheer bij de kredieten van de programma's PHARE e TACIS, of zelfs van fraude en onregelmatigheden zoals bij ECHO.
Tenslotte zou ik een lans willen breken voor het Europese ambtenarenapparaat dat momenteel kampt met verplichte inkrimping van het personeelsbestand, bevriezing van het effectieve bestand en herdefiniëring van het socialezekerheids- en pensioenstelsel. We moeten oppassen, want niets is zo funest voor de doeltreffendheid en de onafhankelijkheid van de Instellingen als een gedemotiveerd en slecht behandeld ambtenarenapparaat!

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, met uw welnemen zou ik de rapporteur mijn welgemeende felicitaties willen aanbieden. Dit is meer dan een formaliteit en ik doe dit niet enkel uit beleefdheid. Ik kan u verzekeren dat van alle begrotingsprocedures die ik reeds heb bijgewoond dit een van de meest vreedzame is wat de conflicten en wrijvingen tussen commissie en fracties betreft, althans voor zover de rapporteur hiervoor verantwoordelijk is.
Ik zou er tevens aan willen herinneren en erop willen wijzen dat het de eerste algemene rapporteur van de socialistische fractie betreft. Bovendien is het de eerste vrouwelijke rapporteur en de eerste Iberische afgevaardigde die deze functie waarneemt.
Om tot de kern van de zaak over te gaan, ik vervul een dubbele taak: als rapporteur voor het interinstitutioneel akkoord en de financiële vooruitzichten enerzijds en als vertegenwoordiger van de socialistische fractie anderzijds.
Mijn fractie heeft mij gevraagd de aandacht te vestigen op het verband tussen het interinstitutionele akkoord, de financiële vooruitzichten en de begroting waarover wij het hier hebben, een van de basisideeën van de rapporteur en onze socialistische fractie. De staatssecretaris is weliswaar afwezig, maar ik ben ervan overtuigd dat de vertegenwoordigers van de Raad hem hierover zullen inlichten. Ik heb trouwens op de tribune genoeg leden en ambtenaren van de Begrotingscommissie kunnen ontwaren om er zeker van te zijn dat hetgeen ik hier zeg de Raad ter ore zal komen.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben de eerste om het algemeen belang van een interinstitutioneel begrotingsakkoord en vooruitzichten op middellange termijn te verdedigen. Sommigen denken met heimwee terug aan de eeuwige conflicten die kenmerkend waren voor de begrotingen van voor 1988. Ik vind mij niet bepaald terug in de uitspraak "moge de Heer ons behoeden voor opwindende gebeurtenissen" , maar ik bewaar de spanning liever voor andere gelegenheden en motieven en ik ben er voorstander van dat de begrotingsprocedure zo rustig mogelijk verloopt.
Ik geloof dat de akkoorden van 1988 en 1993 een belangrijke stap in de goede richting hebben gezet. Zij hebben een oplossing geboden voor een reeks belangrijke opties die een harmonische ontwikkeling van de voornaamste beleidsterreinen van de Europese Unie in de hand hebben gewerkt in een sfeer van vrede en sereniteit, in een periode van diepgaande veranderingen, zoals het streven naar de eenheidsmarkt, de eenheidsmunt, enz. Diezelfde vrede en sereniteit zijn onontbeerlijk om de uitdagingen van de eerste jaren van de 21ste eeuw aan te gaan met inbegrip van de pretoetreding en misschien ook de toetreding zelf.
Ik heb vroeger reeds kritiek geuit op de gebreken van het voorstel van de Commissie - en ik denk er niet aan ook maar een woord van deze kritiek in te trekken - en ik heb toen reeds gewezen op de ongeloofwaardigheid van een aantal van de hypothesen waarop dit voorstel berust. Ik zal hier niet meer verder op ingaan, maar ik wil wel onderstrepen dat de financiële vooruitzichten die de Commissie ons voorstelt vandaag de dag twee relevante negatieve aspecten vertonen: indien artikel 203 van het Verdrag strikt wordt toegepast en de jaarlijkse toename van het BNP 2, 5 % bedraagt, zoals de Commissie vooropstelt, zouden de begrotingen van de lidstaten jaarlijks 1, 1 % moeten dalen - ik vergis me niet - teneinde de door u voorgestelde cijfers te evenaren. Een hoger percentage - laten we er bijvoorbeeld van uitgaan dat de daling slechts 0, 5 % bedraagt - of zelfs om het even welk positief percentage zou betekenen dat de in artikel 203 vervatte optie gunstiger uitvalt dan de financiële vooruitzichten van de Commissie.
Anderzijds houden de voorstellen in dat de niet-verplichte uitgaven waarover het Europees Parlement in de loop van de periode 2000-2006 moet beslissen 20 miljard euro minder bedragen dan in het voornoemde artikel 203 wordt toegestaan en bovendien zou het dit kunnen doen of doen op grond van een nieuwe hypothese zonder beperkingen die teruggaat op artikel 203.
In ruil waarvoor moet het Parlement zijn bevoegdheden opofferen? Het antwoord is fundamenteel en wij hebben er reeds meermaals op gewezen: in ruil voor politieke macht. Er is op twee gebieden vooruitgang geboekt: enerzijds de oplossing van oude vetes, zoals de onenigheid over de classificatie die reeds sinds 1982 aansleept, maar vooral de flexibiliteit. Ik zou durven stellen dat "flexibiliteit" het sleutelwoord is. Deze term sluit herzieningsclausules in en biedt in bepaalde gevallen de mogelijkheid tot overdracht tussen de verschillende categorieën en verlenging. Er moet naar definities worden gezocht en wij zijn bereid eender welke formule te bestuderen. Vertegenwoordigers van de Raad, u moet echter wel beseffen dat zonder flexibiliteit geen akkoord kan worden bereikt.
De Raad schijnt niet te begrijpen dat bij het ondertekenen van een interinstitutioneel akkoord minstens twee partijen zijn betrokken, gewoonlijk zelfs drie, maar ten minste twee, en dat wij, het Parlement, een van deze partijen zijn.
De geschiedenis herhaalt zich. De vorige keer hebben we er anderhalf jaar over gedaan om tot een akkoord te komen. Na de Top van Edinburgh dacht het Brits voorzitterschap dat de onderhandelingen rond waren, maar het akkoord werd pas een jaar later door het Belgisch voorzitterschap ondertekend. Het volgende Belgisch voorzitterschap is voorzien voor 2001.
Aangezien de Raad geen aanstalten maakt om een dialoog op te starten en wij onze twijfels hebben over het reactievermogen van de desbetreffende instelling, zien wij ons ertoe genoodzaakt samen met de algemeen rapporteur een aantal amendementen in te dienen - het betreft de zogenaamde strategische amendementen - die het plafond van de verschillende rubrieken ten volle benutten. Het ligt niet in onze bedoeling deze middelen - en we weten dat maar al te goed, we hebben daar trouwens steeds uitdrukkelijk op gewezen - ook daadwerkelijk te besteden. Wij zijn er enkel op belust de directeurs of directeurs-generaal die belast zijn met de begroting van de verschillende lidstaten een toeval te doen krijgen. Of beter gezegd, en nu in alle ernst, deze amendementen moeten ervoor zorgen dat het Parlement werkelijk zijn plicht nakomt en het nieuwe Europees Parlement, dat in juni 1999 wordt gekozen, ofwel een voldoende ruim en flexibel akkoord ofwel een degelijke basis van niet-verplichte uitgaven nalaat opdat het nieuwe Parlement over een zekere financiële marge beschikt om zijn begrotingsprioriteiten veilig te kunnen stellen indien het een beroep op artikel 203 moet doen.
En dat zij ons nu niet van verspilling beschuldigen. Na veel vertoon bleek dat de lidstaten het voorbije jaar - of het lopende begrotingsjaar 1998 - hun begrotingen meer hadden opgetrokken dan het Europees Parlement de communautaire begroting. Heren van de Raad, kom dus niet met dit argument aanzetten. Dit Parlement is bijzonder zuinig geweest en u weet dat maar al te goed. Het heeft ongeveer 80 miljard ecu minder uitgegeven dan wij samen met u voor de periode 1988" 99 hadden uitgetrokken. Indien wij dit bedrag op een spaarrekening hadden gezet, zouden wij nu de uitbreiding contant kunnen betalen. We hebben het echter aan de Ministeries van Financiën teruggegeven, heren van de Raad. U beschikt echter over geen enkele garantie dat het Parlement dat in juni wordt gekozen deze spaarzame koers zal aanhouden. Besef dit goed en houd er rekening mee. Zowel u als wij weten maar al te best dat, indien wij een akkoord bereiken, het Verdrag en het Financieel Reglement middelen ter beschikking stellen om een punt te zetten achter de negatieve weerslag die deze amendementen op de schatkist van de lidstaten kunnen hebben.
In deze context zal men begrijpen dat ik verzet aanteken tegen een amendement dat erop gericht is een reserve van 500 miljoen euro uit te trekken voor noodsituaties in Rusland en de voormalige Sovjetunie. Een lovenswaardige opzet die echter op geen enkele juridische basis berust en indruist tegen het akkoord inzake rechtsgrondslagen dat wij op 17 juli jongstleden hebben ondertekend. Ik zou mijn collega's die dit amendement gisteren hebben ingediend willen vragen eens diep na te denken. Wij zullen onze geloofwaardigheid verliezen indien dit amendement in de plenaire vergadering wordt aangenomen. De opneming van dit amendement zal het onderhandelingsvermogen en de geloofwaardigheid van deze instelling bij de op gang zijnde onderhandelingen over het interinstitutioneel akkoord aantasten en ondermijnen. Ik verzoek u dan ook na te denken en in de plenaire vergadering tegen te stemmen.
Een ander punt dat ik zou willen aanstippen betreft de ons aller bekende reserve van 100 % van de operationele kredieten D. Naar mijn mening heeft men een van de meest positieve externe acties van de Europese Unie, namelijk onze humanitaire noodhulp, gegijzeld om een oplossing te vinden voor onregelmatigheden die in generlei opzicht in verhouding tot de opgelegde sanctie staan. Er is gezegd dat deze woorden een uiting van demagogie zijn. Ik deel deze mening absoluut niet. Ik geloof eerder dat het overhevelen van deze kredieten naar de reserve van demagogie getuigt. Deze optie heeft een puur demagogische bedoeling. Men kan toch niet om een optreden van de Unie in Kosovo en Rusland vragen en tegelijkertijd de daarvoor onontbeerlijke kredieten in een reserve plaatsen die op 1 januari van kracht wordt en die ons derhalve niet toelaat op 1 januari in Kosovo en Rusland acties te ondernemen. Volgens mij is de enige aanvaardbare verklaring hiervoor dat het gemakkelijker is in het openbaar over deze reserve te stemmen dan de politieke gevolgen van de kwijting te dragen indien men werkelijk gelooft in wat men zegt. In tegenstelling tot wat sommigen hier beweren, is dit een manier om de politieke verantwoordelijkheden van het Parlement te ontvluchten. Het Parlement beschikt daarvoor over een specifieke procedure: de kwijting, niet de begrotingsprocedure.
Tot slot zou ik nog twee zeer persoonlijke kwesties willen aanhalen. Waarde collega's, ten eerste wil ik de voorstellen van de Begrotingscommissie steunen en deze tot het uiterste doordrijven wat betreft de programma's voor de opruiming van de antipersoonsmijnen en tezelfdertijd zou ik de rapporteur willen feliciteren met de formule die zij voorstelt om de financiering ten gunste van de minderheidstalen te regelen.
Dit gezegd zijnde, zou ik het fungerend voorzitterschap van de Raad tot spoed willen aanzetten zodat wij tegen december vorderingen kunnen maken met betrekking tot de oplossingen die aan de grondslag van de begroting van de Europese Unie voor de komende jaren liggen.

Tillich
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de rapporteur, mevrouw Dührkop Dührkop, willen bedanken. Als rapporteur voor de begrotingsprocedure 1998 weet ik hoeveel werk ze nu moet verzetten en wat ze in de komende weken nog allemaal zal moeten doen, omdat we in de beslissende fase van de beraadslagingen over de begroting zijn aangekomen. Ze heeft zich ingespannen om ons een evenwichtige begroting voor te leggen. Ze heeft consequent gestreefd naar meer transparantie en doelgerichtheid in de uitgaven. Daarom ben ik het ook eens met de heer Colom i Naval dat deze begrotingsprocedure 1999 een heel normale begrotingsprocedure is.
Om die reden zou ik u toch opmerkzaam willen maken op enkele bijzonderheden in deze begroting. We hebben het afgelopen jaar bespaard op de studies van de Commissie, die immers terug te vinden zijn in iedere begrotingslijn. Dit jaar heeft de rapporteur een voorstel gedaan dat nog verder gaat en op zich juist is, namelijk om deze uitgaven samen met de BUTS in deel A van de begroting op te nemen. Daardoor zal de Commissie een betere controle krijgen over de uitgaven en zullen we er van onze kant meer vertrouwen in krijgen.
We hebben vorig jaar in deel A van de begroting criteria vastgelegd voor de subsidies. Van haar kant heeft de Commissie hier in de loop van de begroting 1998 op gereageerd en maatregelen getroffen. Ze heeft niet alleen criteria voor de subsidies van deel A van de begroting ingevoerd, maar ook voor deel B criteria geformuleerd en ingevoerd. Nu hebben we een probleem dat de beraadslagingen over de algemene begroting 1999 overschaduwt, namelijk het probleem van de uitgaven voor ECHO, PHARE en TACIS, in verband met de Liikanen-faciliteiten. Op dit punt heerst er veel wantrouwen tussen Commissie en Parlement. De Begrotingscommissie heeft in eerste lezing besloten een reserve voor de humanitaire steun in te stellen. Dit gebeurde nadat drie commissarissen gehoord waren in de Commissie begrotingscontrole. We hebben de uiteenzettingen en verklaringen van de commissarissen gehoord, maar de Begrotingscommissie was van mening dat dit niet voldoende was. Daarom is het tot deze reserve gekomen. De meerderheid van de Begrotingscommissie was hier voorstander van en was van mening dat door deze reserve de druk op de Commissie verhoogd moest worden om nog meer informatie te krijgen, over het UCLAF-verslag wel te verstaan.
De reserve is niet gericht - en dat wens ik te benadrukken met het oog op de journalisten en bezoekers die ons op de publieke tribune toehoren - tegen de humanitaire steun en degenen die daarbij betrokken zijn. Het gaat hier dus niet om een beëindiging of blokkering van humanitaire steun, maar het komt erop aan de uitgaven voor humanitaire steun een transparante basis te geven en te waarborgen dat de humanitaire steun daadwerkelijk terechtkomt bij degenen waarvoor de middelen bedoeld zijn. Wat is er nu gebeurd nadat deze reserve werd ingebouwd? De Commissievoorzitter heeft in de laatste plenaire vergadering zijn verklaring afgelegd. De Commissievoorzitter heeft een briefwisseling gevoerd met de Voorzitter van het Parlement en zich bereid verklaard zowel het Parlement als de Commissie begrotingscontrole inzage te verlenen in de desbetreffende documenten.
Naar aanleiding van wat de heer Samland gezegd heeft, ben ik het er niet mee eens dat de heer Liikanen of de Commissievoorzitter achter gesloten deuren de Commissie begrotingscontrole ervan op de hoogte stellen of alle stukken nu ook ter beschikking staan van de gerechtelijke instanties. Ik zou graag hebben dat de commissaris zich hier vandaag over uitspreekt, want het onderwerp is genoegzaam bekend.
Ik geef de heer Wynn in zoverre gelijk dat de humanitaire noodhulp niet het slachtoffer mag worden van de begroting 1999. Wij, de Fractie van de Europese Volkspartij, nodigen alle leden van het Parlement uit met ons principieel op te komen voor transparantie in de uitgaven. Want we hebben - en dat zou ik als rapporteur voor advies van de Commissie begrotingscontrole voor al degenen die dit vandaag alweer vergeten zijn in herinnering willen brengen - onder hoofdstuk K besloten dat we voor een verhoging van de middelen voor humanitaire steun zijn, omdat de afgelopen jaren een aanzienlijke verhoging van de betalingskredieten voor humanitaire steun heeft plaatsgevonden met het oog op de ontwikkelingen in deze sector. Niettemin zou de Commissie met het oog op het onderzoek van UCLAF naar aanleiding van de onregelmatigheden bij de uitvoering van contracten voor humanitaire steun door middel van een reserve tussen de eerste en de tweede lezing van de begroting ertoe genoopt moeten worden het Parlement volledig te informeren.
Volgens vandaag of gisteren verschenen berichten in Le Monde en Die Welt zijn er ook onregelmatigheden bij ALTENER, THERMIE en bij de technische hulp voor Tsjernobyl. Daarom kan deze zaak niet als afgesloten worden beschouwd en hier ligt nog een taak voor ons. Ik nodig u uit deze taak op u te nemen.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, ik heb in het werk van de rapporteur gewaardeerd dat zij er groot belang aan hecht dat de procedure die wij vorig jaar hebben gekozen om de landbouwbegroting vast te stellen wordt voortgezet. Ik vind het zeer belangrijk, want de landbouwbegroting moet kunnen stoelen op de beste schattingen die beschikbaar zijn. Ten tweede wordt zo de invloed van het Parlement vergroot en dat is goed voor de democratie.
Het is daarom in dit stadium dan ook voorbarig om nu al te zeggen dat de landbouwbegroting stabiel zou moeten blijven of misschien zelfs in zou moeten krimpen. Wat voor mij voorop staat is dat de Commissie en daarmee de Europese Unie zich moeten houden aan de afspraken. Als het zo is dat de uitgaven dan hoger uit zouden komen dan voorzien, dan is dat jammer, maar als ze lager zouden uitkomen, dan is dat automatisch ook meegenomen. Wij moeten ervan uitgaan dat wij zo realistisch mogelijk moeten budgetteren en wij moeten tegelijkertijd vasthouden aan de verplichtingen die wij zijn aangegaan.
Een ding moet mij nog van het hart wat de landbouwbegroting betreft. Vorig jaar hebben wij de Commissie nadrukkelijk gevraagd om uitleg te geven over een belangrijke begrotingslijn, namelijk de begeleidende maatregelen. Deze zijn vooral belangrijk omdat in de toekomst meer en meer gesproken zal worden over cross compliance wat betreft de inkomenstoeslagen. Wij hebben de Commissie toen gevraagd om een rapport over die maatregelen. Dat is op het laatste moment ook gekomen, net voor de tweede lezing. Het was echter een rapport dat uitsluitend uit statistieken bestond. Dat is iets aan de magere kant. Zou het niet mogelijk zijn voor de Commissie om eens een keer een analyse te maken wat de meest succesvolle milieuvriendelijke landbouwmethoden in de lidstaten zijn geweest? Hoe komt het dat slechts vijf van de vijftien Europese Unie-landen gebruik maken van de begrotingslijnen voor begeleidende maatregelen, terwijl toch iedereen spreekt over een beter milieu enzovoort? Dat zijn de essentiële dingen die wij, denk ik, moeten weten voor de voorbereiding op de komende ronde van Agenda 2000 en al dit soort dingen. Ik zou dus graag een toezegging van de Commissie willen hebben dat zij alsnog ruime informatie geeft over de begrotingslijn voor begeleidende maatregelen.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, ik maak met genoegen gebruik van deze gelegenheid om hier in dit debat kort iets te zeggen. Ik ben vooral tevreden over het voorstel in de ontwerpbegroting om de kredieten voor de huidige ronde van de structuurfondsen met 8, 8 % te verhogen. Ik vind dat belangrijk. Ik hoef het Parlement niet te herinneren aan het grote belang van de structuurprogramma's als instrument voor de economische en sociale ontwikkeling van de regio's. Ik hoop dat die programma's ook in de toekomst zullen worden voortgezet.
Ik zou evenwel vooral een baken willen uitzetten voor de toekomstige EU-begrotingen, meer bepaald in de periode 2000 tot 2006, en de Commissievoorstellen om het gemeenschappelijk landbouwbeleid te hernationaliseren afwijzen. Wij moeten die ketterij een halt toeroepen. De economische en sociale filosofie van de Europese Unie is in het Verdrag duidelijk omschreven. Tegen deze nieuwe, zelf uitgeroepen architecten van die verbouwing van Europa zou ik het volgende willen zeggen: jullie bewijzen een slechte dienst aan het concept van de Europese solidariteit en ondermijnen de fundamenten waarop wij de Europese Unie hebben gebouwd zoals ze nu is.
Het Europees Parlement beseft dat het Europees landbouwmodel op basis van de gezinslandbouwbedrijven ernstig wordt bedreigd. Wij weten dat boeren onze voedselveiligheid en de kwaliteit van onze voeding garanderen. Wij weten dat de plattelandsvlucht de plattelandsinfrastructuur in Europa ernstig bedreigt. Wij hebben voorstellen gedaan om die problemen aan te pakken. Wij moeten ons nu verzetten tegen hen die ons willen beletten het beleid uit te voeren dat nodig is om die grote problemen in Europa op te lossen.

Elmalan
Mijnheer de Voorzitter, de voorwaarden die verbonden zijn aan de invoering van de euro in 1999 drukken op de nationale begrotingen en de communautaire begroting. Onderwijs, sociale bescherming en werkgelegenheid lopen het grootste gevaar in het kader van deze strenge begrotingen, ook op communautair vlak. Wij kunnen de begroting 1999 niet bespreken zonder aandacht te schenken aan het document van de Commissie over de toekomstige financiering. Onder druk van Duitsland heeft de Commissie verschillende opties voorgesteld die tot doel hebben de nationale bijdragen aan de communautaire begroting opnieuw in evenwicht te brengen. De Commissie wil Duitsland genoegdoening schenken en is niet bang afbreuk te doen aan de grondbeginselen van de Europese eenmaking, zoals de financiële solidariteit. Zij wil met name ook andere landen net als Groot-Brittannië een vermindering van hun bijdragen toestaan en wil de steun aan de landbouwers gedeeltelijk hernationaliseren. Duitsland, dat deze plannen op gang gebracht heeft, lijkt evenwel slecht geplaatst om een vermindering van zijn bijdrage te eisen wanneer we de economische en handelsvoordelen bezien die de interne markt Duitsland oplevert. Duitsland zal in 1998 een handelsoverschot van meer dan 500 miljard Franse frank boeken, waarvan een groot deel in de communautaire markt verwezenlijkt wordt. Dat is een echt record.
Ik deel het standpunt dat de toekomstige Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Joka Fischer, onlangs innam. Duitsland is materieel en politiek de grootste nettobegunstigde van het Europees integratieproces. In die omstandigheden rechtvaardigt niets dat wij het land nieuwe cadeaus doen.
Niet alleen bekvechten de lidstaten over de begroting en wint het principe terrein dat iedereen zijn deel moet terugkrijgen - dat ons Parlement altijd bekritiseerd heeft - maar Europa geeft zodoende ook een droevig beeld aan de volkeren van de lidstaten en van de kandidaat-lidstaten. Dit beginsel is volledig in tegenspraak met de Europese Unie. Ik stel een heel andere maatregel voor. Wij mogen niet langer alles op een schaaltje afwegen want dat komt enkel financiers ten goede en we moeten de idee van de communautaire begroting omkeren door ze op het beginsel van de solidariteit te baseren. Solidariteit met de sectoren die de grootste moeilijkheden kennen en met de armste regio's. Solidariteit met de Europese volkeren, waarbij tegemoetgekomen wordt aan hun behoeften op het gebied van werkgelegenheid, koopkracht en sociale bescherming. Solidariteit met de volkeren van de kandidaat-lidstaten, waarbij wij rekening houden met hun verworvenheden en verzuchtingen en hun niet het dictaat van het communautaire acquis opleggen.
Om deze solidariteit te verzekeren moeten we de communautaire kredieten op een andere manier aanwenden en ze bijvoorbeeld concentreren op crisissectoren en de meest achtergebleven regio's, een plafond voor de steun aan de landbouwers vaststellen en het beleid inzake werkgelegenheid en opleiding bevorderen. We moeten tevens voor nieuwe inkomsten zorgen zonder evenwel afbreuk te doen aan het inkomen van de belastingbetaler, en kunnen bijvoorbeeld op zoek gaan naar middelen in de financiële markten, die sterk geprofiteerd hebben van de liberalisering van het kapitaal. Waarom zouden we geen nieuwe bron van inkomsten creëren door een belasting op financiële transacties te heffen?

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, ook ik zou een kleine bijdrage aan dit debat willen leveren. Ik feliciteer de rapporteurs en allen die aan dit debat hebben bijgedragen. Ik ben opgetogen over de voortzetting van de steun voor het bijzondere programma voor Noord-Ierland. Ik dank de Begrotingscommissie voor de manier waarop ze die kwestie heeft aangepakt. Daarover is deze keer minder tam tam geweest dan de voorbije twee jaar.
In Noord-Ierland heeft het programma voor vrede en verzoening positieve resultaten opgeleverd. Het heeft nieuwe ideeën doen ontstaan en nieuwe mogelijkheden aangegeven. Toch moet de gehele toekomst van de structuurfondsen worden bekeken. Er wacht ons in dit Parlement in de komende zes à negen maanden een open strijd als wij Agenda 2000 en het gehele hervormingspakket bespreken.
Wij blijven de landbouw massaal ondersteunen, maar toch kwijnt die in de gehele Europese Unie weg. In mijn streek hebben de boeren het slechter dan ooit. De situatie is onhoudbaar. Wij verlenen de landbouw nog altijd massale financiële steun en moeten ons dan ook afvragen waar al dat geld naartoe gaat. Wordt het goed gebruikt, of waar loopt het verkeerd? In de komende zes à negen maanden moeten wij dat onderzoeken. Voor de boeren kan het zo niet verder. Als in de huidige situatie geen verandering komt, valt de gehele structuur van de rurale samenleving uiteen. Met geld alleen kunnen wij dat probleem niet oplossen. Wij moeten opnieuw bekijken wat wij willen bereiken. Wij moeten opnieuw naar onze markten kijken. Wij moeten op onze weg naar de toekomst een positieve houding aannemen. Ik roep de Commissie ertoe op zich daarover te beraden. Wij moeten onze kleine gezinslandbouwbedrijven en landbouwstructuren op het platteland blijven beschermen.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde enkele aspecten nader bekijken die, eerlijk gezegd, slechts een gering percentage van de begroting betreffen, maar die wel uiterst relevant zijn voor het Europees Parlement en diens betrekkingen met de Europese burgers. Dit jaar was de begroting in dit opzicht bijzonder moeilijk en ook ik ben, evenals mijn collega's, ingenomen met het akkoord over de rechtsgrondslagen.
Genoemd akkoord, ook al is het positief voor de interinstitutionele betrekkingen en schept het eindelijk duidelijkheid inzake de rechtsmogelijkheden en de doorzichtigheid van de begroting, heeft de rapporteur echter voor een groot dilemma geplaatst. Met betrekking tot het beschikbare bedrag voor proefprojecten en de voorbereiding daarvan heeft de rapporteur uitmuntend werk verricht, daar zij de behoeften van alle commissies, evenals de verwachtingen van dit Parlement en met name van de burgers heeft weten te interpreteren. De zogenoemde "andere sociale acties" zijn altijd een beetje het stiefkind van de begroting geweest, ook al betekenen zij voor de burgers een mogelijkheid zich met Europa te identificeren en de hoop te koesteren dat hun problemen worden aangepakt.
De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft in haar werk in zeker opzicht op het Verdrag Amsterdam geanticipeerd. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat ook de Raad in zijn eerste lezing van een dergelijke moedige houding blijk zou hebben gegeven. Dat heeft hij helaas niet gedaan, maar wij wèl. Wij spreken de hoop uit dat de Commissie zich in de tweede lezing niet traditioneel opstelt bij het beoordelen van de keuzen van het Parlement, maar dat de verplichtingen die de Raad op zich heeft genomen bij het definiëren van het akkoord over de rechtsgrondslagen geëerbiedigd worden. Mijns inziens is vooral belangrijk dat er is getracht een positief antwoord te geven aan het verenigingsleven en de vrijwilligersorganisaties die in de afgelopen jaren veel hebben gedaan om problemen op te lossen die noch de communautaire begroting - maar dat behoort ook niet tot haar bevoegdheden - noch de lidstaten in staat zijn op te lossen.
Ik wil nog een laatste aspect bespreken, dat van het onderwijs. Zoals de rapporteur vanmorgen heeft gezegd, zijn onderwijs en opleiding de toekomst van onze jeugd, een instrument dat het hen mogelijk maakt zich met dit Europa zonder grenzen te identificeren en werkelijk op een betere toekomst te hopen.
Ik spreek tenslotte nogmaals mijn dank uit aan de rapporteur omdat zij mijn inziens al het mogelijke heeft gedaan om in een zo moeilijke begroting toch iedereen positieve antwoorden te geven.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens moeten we deze begroting en de uitstekende verbeteringen die onze algemene rapporteur aangebracht heeft, toejuichen. Ik wil het bij drie opmerkingen houden.
Om te beginnen wil ik de evolutie van de structuur van deze begroting onderstrepen. Wanneer we de uitgaven bekijken, stellen we vast dat de landbouwuitgaven en de uitgaven voor de structuurfondsen bijna gelijk zijn. Naar mijn mening is dit een belangrijke ontwikkeling die degenen die van oordeel zijn dat de begroting altijd al te zeer op de landbouw en met andere woorden eigenlijk op 3 % van de bevolking geconcentreerd was, gedeeltelijk, maar slechts gedeeltelijk, kan geruststellen. Het is natuurlijk juist dat onvoldoende middelen voor het niet-structureel intern beleid uitgetrokken worden en dat gemeenschappelijke acties op dit gebied ondernomen moeten worden als we willen dat alle belastingbetalers van de Unie zich in de begroting herkennen.
Ten tweede wil ik zeggen dat dit een strenge begroting is en dat dit ook zo hoort, maar dat dit niet altijd het geval zal moeten zijn. Ik denk dat wij ons tot een uiterst geringe stijging van de uitgaven beperkt hebben, ook al geeft de toename van de vastleggingskredieten op structureel vlak een ietwat ander beeld en ook al hebben wij om strategische redenen die al uiteengezet werden, een aantal kredieten in de reserve geplaatst om druk te kunnen uitoefenen op de interinstitutionele onderhandelingen.
Ondanks deze twee elementen blijkt duidelijk dat wij de begrotingsdiscipline voortzetten en het houden bij een stijging die vergelijkbaar is met die van de nationale begrotingen. Deze situatie zal niet eeuwig blijven duren en ik zou willen dat men afstapt van de idee dat wij in de Europese Unie veroordeeld zijn tot een begroting die slechts evenveel kan stijgen als de begrotingen van de lidstaten, terwijl de Europese Unie voortdurend uitgebreid wordt en de bevoegdheden van de Europese Unie en het beleid dat wij moeten financieren aanzienlijk toenemen. Men kan de begroting van een Europese Unie die geografisch en politiek voortdurend groeit niet vergelijken met de nationale begrotingen, die in een stabiel kader worden opgesteld.
Voor de toekomst is het mijns inziens heel belangrijk dat in de interinstitutionele onderhandelingen voor meer flexibiliteit gezorgd wordt. Ik denk dat iedereen, ook de Raad en de Commissie er belang bij hebben te erkennen dat meer flexibiliteit tussen de categorieën tot een beter beheer en een optimale besteding van de kredieten leidt.
Dit gezegd zijnde mag het Parlement niet uit het oog verliezen dat meer flexibiliteit ook echte medebeslissing vergt en dat men, als wij in de toekomst een belangrijker rol moeten spelen op het gebied van de verplichte uitgaven, moet aanvaarden dat wij ook over echte medebeslissingsbevoegdheid beschikken voor de niet-verplichte uitgaven. Er moet dus een evenwicht gevonden worden en ik hoop dat wij hierin slagen met het interinstitutioneel akkoord dat wij willen sluiten.
Tenslotte wil ik de noodzaak van een goed beheer beklemtonen. Wij kunnen nooit genoeg aandacht besteden aan personeelskwesties. Wij moeten af van de idee, die nochtans in onze resoluties en teksten leeft, dat wij de uitgebreide Europese Unie met dezelfde administratieve middelen en met evenveel personeel kunnen blijven beheren. Wij moeten ook hier blijk geven van durf!

Goerens
Mijnheer de Voorzitter, er wordt ons andermaal een strenge begroting voorgelegd, een begroting die is opgesteld tegen een achtergrond van onenigheid over de toekomstige financiering van de Europese Unie. Omdat wij elk jaar de begroting bespreken, ontstaat een zekere routine. Wij mogen in dit debat echter twee zaken niet uit het oog verliezen. In de eerste plaats is er onze wil om de Unie dichter bij de bekommeringen van de burger te brengen. Dit streven om de Unie dichter bij de burger te brengen is ten dode opgeschreven als de verantwoordelijken voor de uitvoering van de begroting niet de lessen trekken uit de malversaties die onlangs bekend gemaakt werden. Het is onnodig hieraan toe te voegen dat alle uitwassen terzake de burger, die elders voortdurend op de deugden van begrotingsdiscipline gewezen wordt, nog sceptischer maken.
Ten tweede kan men niet beweren dat men zich bewust is van de bekommeringen van de burger als grote delen van de ontwikkelingssamenwerking of het sociaal engagement verlamd raken omdat er geen of onvoldoende rechtsgronden zijn. Ik hoop dat het interinstitutioneel akkoord een einde maakt aan een situatie die in de wereld van de verenigingen de actie van de meest geëngageerde mensen in onze samenleving verlamd heeft en degenen die het meeste hulp nodig hebben de hulp onthoudt. De routine mag ons evenmin doen vergeten dat het einde van dit begrotingsjaar, waarvan wij overmorgen de begroting zullen goedkeuren, zal samenvallen met de overgang van het tweede naar het derde millennium.
1999 is een sleuteljaar en wij zullen ons nog meer vragen moeten stellen over de toekomst van onze samenlevingen en de wijze waarop wij de grote uitdagingen denken aan te pakken. Dit kan slechts echt nuttig zijn als ons vermogen om het verleden, en meer in het bijzonder de 20ste eeuw, te beheren ongeschonden blijft.
Ik kan het in dit verband dan ook alleen maar toejuichen dat de Begrotingscommissie ons amendement overgenomen heeft om de notulen van de processen van Neurenberg opnieuw uit te geven in de verschillende talen van de Europese Unie. De hiervoor uitgetrokken bedragen kunnen misschien belachelijk lijken, maar zij getuigen toch van de wil om onze plicht tot herdenken te vervangen door de plicht tot geschiedschrijving. Het geheugen faalt immers, maar wanneer de geschiedenis op grote schaal onderwezen en waargenomen wordt, is zij het beste vaccin tegen revisionistische en negationistische vervuiling.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de korte tijd die beschikbaar is, gebruiken voor commentaar op twee details uit de begroting. Details kunnen, zoals wij weten, zeer grote gevolgen hebben. Ruim een jaar geleden heb ik hier in het Parlement een voorstel gedaan om in 1999 een campagne tegen geweld tegen vrouwen te voeren. Dit werd door een zeer grote meerderheid van het Parlement gesteund en de Commissie rechten van de vrouw diende een voorstel in met een piepkleine begroting, vijf miljoen ecu, voor de financiering van de campagne op EU-niveau. Dit is toen door een meerderheid van de commissie afgewezen. Ik hoop daarom nu echt dat wij deze vijf miljoen ecu bij de stemming over de begroting opnieuw voor dit doel zullen opvoeren, omdat het honderdduizenden vrouwen uit de lidstaten aangaat, die dit een ongelooflijk belangrijke kwestie vinden, en dat vindt een meerderheid van het Parlement immers ook.
Ik wil degenen die bedenkingen hebben over de toevoeging van dit bedrag aan de begroting erop wijzen dat er ook vijf miljoen extra beschikbaar is gesteld voor de wereldtentoonstelling in Hannover. Dit zouden wij kunnen herverdelen, en ik denk dat de betrokken Europese vrouwen dit zullen waarderen.
Ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om mijn waardering uit te spreken voor het besluit dat gisteravond is genomen dat de reiskostenvergoedingen tegen de werkelijk gemaakte kosten uitbetaald zullen worden. Dit brengt natuurlijk een probleem met zich mee als het gekoppeld zal worden aan een voorschrift, aangezien het naar mijn mening zo is dat wij de kiezers uit ons eigen land vertegenwoordigen, wij vertegenwoordigen niet de EU-instellingen voor onze kiezers.

Van Dam
Voorzitter, iets over twee belangrijke thema´s, zo dadelijk over de algemene strategie van de begroting, eerst de vergoedingen.
Het is de hoogste tijd dat het Parlement bij de kostenvergoedingen orde op zaken stelt. Al bij de ramingen voor 1998 nam het een amendement aan om reis- en verblijfskosten te baseren op werkelijk gemaakte kosten. Ruim een jaar later is er nog steeds niets geregeld. Voor een belangrijk deel is dit te wijten aan het Bureau dat, zeker tot gisteravond, onmachtig leek de vergoedingen daadwerkelijk aan te pakken.
Terecht namen leden van de Begrotingscommissie zelf het heft in handen. Het amendement van Dankert en anderen, dat gisteravond door de Begrotingscommissie is overgenomen, bevat uitstekende voorstellen. Helaas is op aandrang van ondermeer de EVP toegevoegd dat de vergoedingen in een ledenstatuut komen. Een kwalijke koppeling, het kan namelijk nog heel lang duren voordat de Raad dat statuut goedkeurt. Ik roep alle collega´s die uitstel van de hervorming van vergoedingen niet langer dulden op, deze koppeling ongedaan te maken.
Dan de algemene strategie. Het debat over de begroting 1999 lijkt als een hefboom te fungeren voor onderhandelingen over de financiële perspectieven 2000-2006. Om het Parlement maximale speelruimte te geven, wil de rapporteur in 1999 de marges onder de uitgavenplafonds volledig als reserves opnemen in de begroting. Het Parlement zou zo een volstrekt verkeerd signaal afgeven. De Europese Unie mag zich niet onttrekken aan de begrotingsdiscipline die zij van de EMU-landen vraagt. De onderhandelingen over een interinstitutioneel akkoord beogen beheersing van uitgaven. Het is onaanvaardbaar dat het Parlement kiest voor een alternatief dat leidt tot maximalisatie van de uitgaven in 1999 en daarna.

Wilson
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het over twee amendementen hebben. Wat in de eerste plaats B1-3800 betreft, moeten wij meer middelen uittrekken voor de bevordering van de rundvleesconsumptie. Wij moeten reclame maken voor rundvlees en minder rundvlees in dure interventie nemen. De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling heeft die amendementen ingediend, maar de Begrotingscommissie heeft ze verworpen. Sedertdien kennen wij de gevolgen van het verlies van onze Russische markt: vorig jaar werd 400.000 ton rundvlees naar Rusland uitgevoerd. Dat vlees zal dit jaar tegen hoge kosten moeten worden opgeslagen en komt bovenop de 580.000 ton rundvlees die nu al in de opslagplaatsen ligt. Dat is een enorme rundvleesberg van 1 miljoen ton. De Begrotingscommissie heeft een voorstel afgewezen om meer middelen voor de promotie van rundvlees uit te trekken en aldus minder rundvlees in interventie te moeten houden.
Als wij voor dat extra geld stemmen, kunnen wij op de interventie misschien wel 100 miljoen ecu bezuinigen. Laten wij 20 miljoen ecu uitgeven om 100 miljoen ecu te besparen. Dat zou van economisch gezond verstand getuigen.
In de tweede plaats hoop ik op steun voor lijn B2-518N, die kan helpen om nieuwe banen te creëren in de sector schapenwol. De schapenhouders worden in geheel Europa met ernstige problemen geconfronteerd. Als wij naast schapenvlees ook schapenwol een meerwaarde kunnen geven, zou dat onze plattelandsgebieden zeker vooruithelpen.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit kan alles bijeen genomen een degelijke begroting worden, en ik bedank de rapporteur uitdrukkelijk voor haar inzet in deze begrotingsprocedure. Het is een overgangsbegroting met het oog op de komende financiële vooruitzichten en het moet ook een begroting worden die bijdraagt tot het creëren van de nodige marges in het toekomstig Interinstitutioneel Akkoord. Ik denk ook dat het solide begrotings- en financiële beleid dat het Europees Parlement de laatste jaren gevoerd heeft het de Raad gemakkelijker maakt in de komende weken pragmatisch te werken aan de vereiste overeenkomsten met het Parlement.
Wat rubriek 1 betreft: het komt er volgens mij op aan de Tillich-Mulder-procedure verder te ontwikkelen om de landbouwuitgaven zo precies en exact mogelijk te kunnen ramen, maar tegelijk ook de aangegane verplichtingen op gepaste wijze in de begroting te verankeren. We hebben goede ervaringen met deze procedure. Maar ik wil er ook aan toevoegen dat deze procedure alleen op lange termijn kan beantwoorden aan de verwachtingen en de nodige steun kan vinden in het Parlement als de vereiste aanpassingen enerzijds in overeenstemming zijn met de begrotingsdiscipline, maar anderzijds ook voor een deel vatbaar blijven voor aanpassingen naar omhoog of omlaag zolang de definitieve beslissing niet gevallen is in de begrotingsprocedure. De Tillich-Mulder-procedure - ik wens dit te benadrukken - is geen instrument voor een eenzijdige behandeling van landbouwuitgaven.
Mevrouw de rapporteur, we hebben gisteren in de Begrotingscommissie uw oorspronkelijke resolutietekst gedeeltelijk gewijzigd. Er stonden enkele passages in die er onvermijdelijk toe zouden leiden dat de betrokkenen de mooie woorden over Agenda 2000 niet meer helemaal zouden vertrouwen en ook sceptischer zouden staan tegenover de Tillich-Mulder-procedure. Op twee bijzonderheden die ons in deze begroting intensief bezighouden en waarvoor natuurlijk bijzondere belangstelling bestaat in de publieke opinie zou ik dieper willen ingaan, want de begrotingsprocedure op zich baart minder zorgen dan de daaruit voortvloeiende besteding van middelen met het oog op actuele problemen in verband met ECHO, MEDA en TACIS, om deze drie programma's als voorbeeld te noemen. In de Begrotingscommissie hebben we de middelen voor ECHO in de reserve opgenomen en twee voorwaarden verbonden aan de beschikbaarstelling. Ondertussen hebben we de brief ontvangen van de voorzitter van de Commissie, de heer Santer, en ik juich deze brief toe. Maar ik voeg er meteen aan toe dat dit toezeggingen zijn voor de toekomst. We hebben dit immers al meegemaakt bij andere commissies en onderzoekscommissies, dat toezeggingen worden gedaan voor de toekomst om actuele problemen enigszins te omzeilen. Om die reden, mijnheer Liikanen, zou ik vandaag graag een verklaring van u krijgen in de plenaire vergadering over wat de Commissie van plan is te doen aan de tweede voorwaarde, namelijk het overmaken van de documenten inzake valse contracten aan de bevoegde gerechtelijke instanties. Is dit reeds gebeurd? Zal het gebeuren? Ik zeg aan al mijn collega's dat het niet de bedoeling is de humanitaire steun op te offeren. We hebben nog veel tijd tot de tweede lezing. Maar wie vandaag al door de knieën gaat, zorgt in feite dat we in nauwe schoenen komen te staan bij de kwijtingsprocedure in december. Daarom hebben we goede redenen om de Commissie te zeggen dat er twee voorwaarden zijn en dat deze vervuld moeten worden. Anders blijven deze middelen tot de tweede lezing in de reserve. We zullen hieromtrent zeker nog een en ander duidelijk moeten maken, ook met het oog op de resolutie.
Tenslotte zou ik nog iets willen zeggen over het verslag-Viola en de onkostenregelingen voor de leden van het Parlement. Mijn standpunt is heel duidelijk: zonder personeelsstatuut is er geen echte oplossing. Ten tweede, het voorstel van het Bureau lost niets op, maar is eigenlijk de zoveelste weg naar Absurdistan, en het ligt voor de hand dat bepaalde groepen erdoor bevoordeeld worden. Het is om zo te zeggen een dubieuze oplossing die in de plaats komt van een andere.
Daarom is het amendement dat de Begrotingscommissie gisteren heeft goedgekeurd een poging om een meerderheid te vormen in het Parlement die gemeenschappelijk, zonder elkaar verwijten te maken, en pragmatisch op zoek gaat naar een duurzame oplossing, niet alleen voor de reiskosten, maar voor de vergoedingen in het algemeen alsook voor het personeelsstatuut van de leden van het Europees Parlement.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpbegroting van de Europese Unie voor 1999 is een keiharde bezuinigingsbegroting. Hiermee wil de Unie het hoofd bieden aan de uiterst strenge financiële voorwaarden voor de verwezenlijking van de EMU en het Stabiliteitspact.
Eens te meer treden de Raad en de Commissie op als vaandeldragers van het monetarisme. Hun beleid is echter uiterst schadelijk voor de sociale verworvenheden en rechten van de werknemers. Blijkbaar hebben de Raad en de Commissie niets geleerd van de economische en financiële crisis die de wereld nog steeds in haar greep heeft. Deze crisis begint nu zelfs een regelrechte bedreiging te worden voor de reële economie, voor de economische ontwikkeling en de werkgelegenheid. De Raad en de Commissie hebben niets geleerd van de dramatische gevolgen van hun restrictief beleid voor de Europese burgers. De boeren in met name het zuiden, de werknemers, de kleine en middelgrote ambachtelijke bedrijven, de jongeren en de gepensioneerden zijn aan de grens van hun uithoudingsvermogen gekomen. Nog meer bezuinigingen en zij zullen ten onder gaan.
Met dergelijke financiële perspectieven en met dergelijke begrotingen zal de situatie van de burgers en van de zwakste lidstaten van de Unie nooit verbeteren. Het Europees Parlement heeft als enige rechtstreeks gekozen instelling van de Unie de plicht als spreekbuis op te treden van de Europese burgers. Wij moeten een duidelijke boodschap de wereld in sturen. Wij moeten dit beleid ten strengste veroordelen en een radicale verandering daarvan eisen. Daarom moeten wij deze volksvijandige begroting verwerpen.

Desama
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, om te beginnen wil ik u zeggen dat in de begroting die wij donderdagmorgen zullen goedkeuren een heel hoog bedrag wordt uitgetrokken voor onderzoek en ontwikkeling. Dit zijn natuurlijk theoretische cijfers aangezien het hier min of meer om een interne aangelegenheid van het Europees Parlement gaat, een compromis tussen de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie en de Begrotingscommissie over de grond van het door de Commissie ingediende voorontwerp van begroting.
De bemiddeling tussen het Parlement en de Raad is nog niet afgerond. Ik moet zeggen dat de situatie zoals het er nu naar uitziet niet aanzet tot optimisme. Wij hadden namelijk gehoopt dat vlak vóór de stemming over de begroting in de Begrotingscommissie een akkoord zou worden bereikt in de bemiddeling. Jammer genoeg staan we hier duidelijk nog ver vanaf, zelfs zo ver dat ik vandaag niet kan verzekeren - persoonlijk ben ik vrij pessimistisch - dat wij een akkoord zullen bereiken vóór de tweede lezing van de begroting, hetgeen ons zeker in een uiterst moeilijk parket zou plaatsen. Hoe kunnen wij immers een rechtsgrondslag creëren voor de uitgaven voor onderzoek die wij vanaf 1 januari 1999 moeten vastleggen als er geen akkoord is met de Raad?
Mijn pessimisme is te wijten aan de grote kloof tussen de standpunten van het Parlement en de Raad - het Parlement stelt 16, 3 miljard voor en de Raad amper 14, 3 miljard - maar ook en vooral aan de sfeer waarin deze bemiddeling verloopt. Wij hebben inderdaad niet echt de indruk dat de Raad terzake een akkoord wenst. Hij wordt enerzijds volledig geremd door de herziening van de financiële vooruitzichten. Hij wil het Parlement een clausule opleggen die indruist tegen de rechten die de Verdragen aan het Parlement toekennen. Anderzijds hebben wij de indruk dat de Raad ondanks alles heel voorzichtig wil vorderen, alsof hij er al van overtuigd is dat de nieuwe financiële vooruitzichten nog ongunstiger zullen zijn dan de huidige.
Wij bevinden ons dus in een impasse en ik sluit niet uit dat wij eventueel een akkoord met de Raad zullen proberen te bereiken voor één jaar, 1999, en het alomvattende akkoord voor de komende vier jaar van het kaderprogramma zullen uitstellen, met name tot na de herziening van de financiële vooruitzichten.
Wij moeten hier dan ook ernstig over nadenken wanneer wij donderdag de middelen voor onderzoek goedkeuren en we moeten ervoor zorgen dat de Commissie, die een belangrijke bemiddelaar - ik had bijna koppelaarster gezegd - tussen de Raad en het Parlement is, maar ook en vooral de Raad de nodige druk uitoefenen op de ministers van Onderzoek. Tenslotte wil ik erop wijzen dat de phasing in van de EGKS in de begroting van het kaderprogramma voor onderzoek nog heel wat te wensen overlaat omdat wij er niet zeker van zijn dat in het kaderprogramma onderzoek naar steenkool zal worden verricht.

Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet gedetailleerd ingaan op de verschillende posten en hoofdstukken van de begroting. Dat hebben de collega's voor mij reeds gedaan. Ik wil slechts enkele algemene opmerkingen maken over de rol van de begroting en over de veranderingen die zich daarin voordoen.
Als wij zien hoe de begroting van de Europese Unie zich door de jaren heen heeft ontwikkeld, stellen wij vast dat de begroting met de financiële ondersteuning van een aantal belangrijke beleidsvormen een stempel heeft gedrukt op de ontwikkeling van de Unie. De begroting was met andere woorden een instrument voor beleidsvoering, hetgeen in verschillende beleidsvormen tot uiting is gekomen. Ik noem het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de ontwikkelingen daarvan, het vraagstuk van de structuurfondsen en de convergentiepogingen, het buitenlands beleid van de Europese Unie en de mogelijkheid om dit te financieren zonder bureaucratische hinderpalen, hetgeen de efficiëntie van dit beleid - de weinige keren dat het werd uitgevoerd - ten goede kwam. Aldus was, nogmaals, de begroting een politiek instrument.
De verwezenlijking van de EMU dwong de lidstaten tot een streng begrotingsbeleid op nationaal vlak. Daarom vond men dat de begroting van de Unie in zuinigheid niet achter kon blijven bij de nationale begrotingen. Aldus werd de communautaire begroting onderworpen aan een kortzichtige kijk op de zaken waardoor langzaam maar zeker haar fundamentele rol werd aangetast. Uitgavenbezuiniging of, beter gezegd, vermindering van de nationale bijdragen aan de begroting van de Unie kwam daardoor hoog in het vaandel te staan. Zoals andere collega's reeds zeiden, zitten wij daardoor nu op hetzelfde percentage van het bruto nationaal product als in 1988.
Wij zijn niet zozeer verontrust over het feit dat dit een bezuinigingsbegroting is. Een zuinige begroting zet de mensen ertoe aan voorzichtig te zijn, overdrijvingen te vermijden en de kredieten rationeel te plannen en uit te voeren. Wij zijn veeleer verontrust over de tendens die zich aftekent. In naam van enerzijds de netto financiële bijdrage, die stoelt op een enigszins willekeurige interpretatie van hetgeen gaande is en van anderzijds het subsidiariteitsbeginsel, dat niet minder willekeurig wordt bepaald, ontneemt men de begroting de mogelijkheid om de verwezenlijking van de EMU te ondersteunen en als een soort buffer op te treden voor de gevolgen van de ongelijke regionale ontwikkelingen in de lidstaten. De begroting wordt aldus veranderd van een actief in een passief instrument en is een zuiver boekhoudkundige aangelegenheid aan het worden.
Het is de rol van het Europees Parlement op te treden als de hoeder van het echte beleid dat met de begroting dient te worden gevoerd. Mijns inziens beseft het Europees Parlement heel goed dat de begroting op gezonde leest dient te worden geschoeid en uitgevoerd. De onderhavige begroting is daar een bewijs van. Ook het recente akkoord over de rechtsgrondslagen, waar met de onderhavige begroting reeds uitvoering aan wordt gegeven, is daar een bewijs van. Dit akkoord over de rechtsgrondslagen is uiterst belangrijk en begint reeds de eerste vruchten af te werpen. Natuurlijk moet men dit akkoord op consequente wijze blijven toepassen en zich niet laten verleiden tot uitzonderingen die kant noch wal raken. Iets dergelijks zou de geloofwaardigheid van het Parlement aantasten. Dankzij dit akkoord konden wij een aantal twijfelachtige situaties opruimen die niet geheel strookten met de geest van de Europese Unie. De daarin toegepaste rechtsgrondslagen waren vastgesteld om redenen die alleen met die specifieke situaties iets hadden uit te staan en in feite door niemand waren goedgekeurd. Wij zijn dus niet streng omdat wij streng willen zijn. De begroting voor 1999 is wel degelijk zeer belangrijk. Deze kan immers het uitgangspunt zijn voor de uitwerking van de financiële perspectieven en daarom moeten wij uiterst voorzichtig zijn bij het opstellen daarvan.
Tevens moeten wij die boekhoudersmentaliteit enigszins van ons afschudden, alhoewel die mentaliteit helaas wel in de Raad de overhand heeft.
Vroeger gingen wij bij de opstelling van de begroting uit van het te voeren beleid. Wij zeiden wat het doel van de Europese Unie was, welk beleid moest worden toegepast en daarna keken wij naar de daarvoor noodzakelijke middelen. Nu doen wij helaas het omgekeerde. Nu kijken wij eerst naar hoeveel geld wij hebben en daarna vragen wij ons af wat wij daarmee kunnen doen. Dat helpt de Europese Unie niet veel verder, zeker niet in deze kritieke tijd waarin alles aan verandering onderhevig is en waarin van de Europese Unie een daadkrachtig optreden wordt verlangd. Laten wij daarom eens nadenken over de wijze waarop wij de begroting van de Europese Unie zijn eigenlijke rol kunnen teruggeven.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, in deze zaal is vandaag al eerder geconstateerd dat de Europese begroting een belangrijke boodschap voor de Europese burgers inhoudt over welke zaken de Unie belangrijk vindt. Naar mijn mening is een van de belangrijkste boodschappen die we moeten geven, dat we ook verantwoordelijkheid dragen voor de Europeanen die het gevaar lopen buiten de samenleving terecht te komen door werkloosheid, armoede, invaliditeit, dakloosheid of andere problemen. In de onderhavige ontwerpbegroting wordt een nieuw punt voorgesteld, namelijk de voorbereidende maatregelen ter bestrijding van de sociale uitsluiting. Aan de voorbereidende maatregelen is voor volgend jaar 10 miljoen euro toegewezen. Aangezien het Verdrag van Amsterdam van kracht is en ook in deze kwestie bindend is wat de werkzaamheden van de Unie betreft, moeten we de bereidheid vinden in de toekomst veel grotere bedragen toe te wijzen. De Raad van Europa is een campagne begonnen voor wereldwijde solidariteit. Ik hoop dat de Europese Unie een deel van deze verantwoordelijkheid zal dragen en dat ook de lidstaten deze verantwoordelijkheid zullen dragen.
Tot slot wil ik commissaris Liikanen de groeten overbrengen van de intergroup -bijeenkomst. Daar had men begrip voor de reden waarom hij niet aanwezig kon zijn.

Dankert
Mijnheer de Voorzitter, het spreekt voor zich dat ik sinds de begroting 1980 natuurlijk enige nostalgie heb naar 203, maar ik kan tegelijkertijd niet ontkennen dat de financiële perspectieven in grote mate begrotingsrust, begrotingsevenwicht ook in de interinstitutionele verhoudingen en dan ook in Europa als zodanig gebracht hebben. Vandaar dat ik het buitengewoon betreur dat er op het ogenblik ministers van Financiën zijn die wanneer zij zien dat zij net de grens niet halen nu vinden dat de begroting met nulgroei gehanteerd moet worden. Het is alsof een millenniumbug ze gestoken heeft dat de klok teruggezet moet worden naar 1980 en daarvoor.
Er zijn er al die nulgroei zelfs in hun eigen nationale begrotingen hebben ingeboekt. Dat is natuurlijk helemaal ongelooflijk. Maar dat kan niet en het hoeft ook niet. Als ik kijk naar hoe de begroting de afgelopen jaren zich tussen Parlement en Raad heeft ontwikkeld, dan zie ik dat er sprake is geweest van een zeer beheerste ontwikkeling van de begroting, dat die heel dicht bij de nulgroei gelegen heeft, dat die daar zelfs onder gelegen zou hebben als de Raad niet besloten had, en dat is dus een Raadsbesluit, tot de grote verhoging van de structuurfondsen die ik overigens verwelkom, die deze extra groei veroorzaakt heeft.
Het Parlement heeft zich ook de afgelopen jaren niet bezondigd aan wilde uitgaven. Ook wij zijn buitengewoon beheerst geweest in het begrotingsproces. Maar dat betekent niet dat je nu kunt zeggen dat voor de komende jaren nulgroei moet vastliggen. Wij zijn voor uitbreiding. Alhoewel de Commissie al enige berekeningen gemaakt heeft met betrekking tot de kosten van uitbreiding, is het niet duidelijk wat die kosten precies zullen zijn. Naar mijn gevoel is de Commissie aan de voorzichtige kant bij de berekening.
Daarbij komt, als ik kijk naar de landbouwmarkten - en net is de vleeskwestie bij mijn achterbuurman aan de orde geweest - dat het landbouwbeleid minder meevallers lijkt op te leveren dan in het verleden het geval was. Er zijn nog betalingen in de structuurfondsen die vanaf 2000 op de rekeningen verschijnen terwijl ze niet in de financiële perspectieven zijn opgenomen.
Dus kortom, het is niet mogelijk om alle uitdagingen die voor ons liggen aan te gaan als wij ons tegelijkertijd vastleggen op die nulgroei die bij een minderheid van de Raad op het ogenblik zo populair is. Ik denk dat wij dan in veel ernstiger toestanden terechtkomen dan de toestanden die wij in het begin van de jaren tachtig rond de begroting hebben gekend. Wij zullen moeten proberen om met behoud van de rol die de begrotingsautoriteit, en dat zijn én Parlement én Raad, en dat is niet de minderheid van de Raad, die begroting door goed vaarwater te sturen.
Ik juich daarom toe dat mevrouw Dührkop heeft voorgesteld om de financiële basis voor de onderhandelingen 2000-2006 niet te verlagen naar waar de financiële perspectieven voor 1999 ons brengen. Het verschil is zo'n vier miljard ecu, of euro dan straks. Wij willen bepaald niet, het is hier ook al meer gezegd, dat dat bedrag wordt uitgegeven. Wij willen wel dat er een speelruimte blijft voor begrotingsbeleid, die door de houding van sommige ministers van Financiën verloren dreigt te gaan. De begroting moet met vertrouwen de 21ste eeuw in kunnen om de Europese Unie in de 21ste eeuw de kansen te geven.
Ik wil nog een aantal opmerkingen maken over het systeem van de vergoedingen van de reiskosten van de leden. Ik moet ook u daarbij aanspreken, want ik vraag mij in alle gemoede af van welk Parlement dit Bureau nu eigenlijk is. Het Parlement heeft het Bureau opdracht gegeven om te komen met een voorstel voor reële vergoeding van reiskosten. Het Bureau besluit tot een systeem waarbij op drie punten blijkt dat naast de reiskosten inkomens worden toegekend. Vroeger was dat verborgen in de reiskostenvergoeding, nu staat dat expliciet in het voorstel. Voorzitter, als u daarover in een aantal lidstaten moeilijkheden wilt veroorzaken, dan is dit de juiste weg. Ik herinner mij het arrest van het Hof van Justitie met betrekking tot een Engelse lord over deze reiskostenvergoeding. Als de rechters het er nog eens op na moeten kijken, dan is dat systeem bij voorbaat veroordeeld. Dus het Bureau heeft zich niet aan zijn opdracht gehouden. De heer Böge heeft net gezegd: ik heb een veel betere oplossing. Ik stel namelijk elke oplossing uit tot St. Juttemis. Ik besluit tot reële kosten, maar ik voer ze pas in wanneer er een statuut tot stand gekomen is. Dat wordt door de christen-democraten als onderhandelingspositie gezien. Ik vind het een slechte onderhandelingspositie. Ik vind dat het enige wat wij kunnen doen, is een voorstel aannemen waaraan het besluit van het Bureau ten grondslag ligt, namelijk vergoeding van reële kosten voor gemaakte reizen. De amendementen daarvoor zijn ingediend. De Begrotingscommissie heeft gisteren een stap gezet, die later trouwens door de aanvulling van de heer Böge weer ongedaan gemaakt is. Dat is geen compromis, want wij zijn het met elkaar fundamenteel oneens. Het zal zo moeten zijn dat niet meer dan reële reiskosten worden vergoed.
Tenslotte, Voorzitter, het is al even genoemd, maar voor alle politieke duidelijkheid nog eens een keer: Turkije. Er wordt door de socialistische fractie voorgesteld om de reserve op de lijn voor financiële samenwerking met Turkije te schrappen. Dat is een directe consequentie van het besluit van het Hof om een rechtsgrond te eisen voor begrotingen. Het kan niet ontkend worden: er is hier geen rechtsgrond aanwezig, en dat heeft tot consequentie dat die reserve moet vervallen. Het spijt mij dat sommigen hier politieke conclusies aan verbinden. Dat kan niet de bedoeling zijn. Het is de ijzeren consequentie van datgene wat de Raad ook zelf in de begroting heeft trachten door te voeren.

Pimenta
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de begroting voor 1999 spoort met de uitvoering van het huidige Europese beleid, zoals vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord dat vorm heeft gegeven aan het pakket Delors II. Daarom kunnen wij het dan ook globaal beschouwd een goede begroting noemen. Ik wil hier een woord van oprechte dank richten tot onze rapporteur, Barbara Dührkop, die met intelligentie en volharding uitstekend werk heeft verricht.
Desalniettemin zou ik een aantal punten willen benadrukken. De begroting voor 1999 respecteert volledig de bedragen in hoofdstuk II over de structuurfondsen, waarvan de toepassing in het algemeen gesproken een succes is gebleken. De cohesielanden maken nu deel uit van de eurogroep of zijn er, Griekenland, naartoe op weg. Wat er in mijn land, Portugal, is gebeurd, is hier een goed bewijs van. Tien jaar geleden zou het ondenkbaar zijn geweest dat Portugal deel uit zou maken van de oprichters van de eenheidsmunt. Onze buitengewone groeisprong toont aan dat een juiste toepassing van het Europees beleid voor regionale ontwikkeling, samen met het openen en creëren van de grote Europese interne markt, een onvervangbaar instrument is voor cohesie en harmonieuze ontwikkeling. Bij de onderhandelingen over het komende Interinstitutioneel Akkoord en Agenda 2000 moeten wij met deze resultaten rekening houden. Zo niet, dan krijgen wij een breuk met het sinds vele jaren gevolgde Europees ontwikkelingsmodel.
Ook wil ik met genoegen benadrukken dat de voorstellen van het Parlement voor dit hoofdstuk over de structuurfondsen een verhoging inhouden van de bedragen voor steun aan de ultraperifere regio's, in mijn land de Azoren en Madeira.
Dan de landbouw. Het in de begroting vertaalde beleid trekt de scheefgetrokken verhouding tussen de verschillende situaties op landbouwgebied en tussen de landbouwers niet recht. Ik hoop dat de lopende besprekingen over de hervorming van het GLB een eind kunnen maken aan deze schandalige onrechtvaardigheid.
Wat het interne beleid betreft versterken de voorstellen van het Europees Parlement actieprogramma's die gericht zijn op milieubescherming, bevordering van hernieuwbare energie, consumentenbescherming, uitwisseling tussen scholen, herstel van het historisch erfgoed, sociale integratie van sociale of beroepsgroepen met specifieke moeilijkheden, gelijkheid tussen man en vrouw, de rol van non-gouvernementele organisaties, bevordering van de werkgelegenheid, steun aan kleine en middelgrote ondernemingen enzovoort.
Eigenlijk heeft het Parlement gedaan wat de Raad niet heeft willen doen. Het heeft de programma's en het beleid geanalyseerd die de Europese Unie een menselijk gezicht geven en het bestedingsniveau ervan gecontroleerd. Het is hierbij streng geweest en heeft de kredieten goedgekeurd die nodig waren om het beleid te kunnen voortzetten. De Raad had op onsamenhangende wijze, die ik zelfs dom en cynisch kan noemen, woest het mes gezet in deze programma's, terwijl tegelijkertijd de staatshoofden en regeringsleiders deze programma's in de communiqués van de Europese Raad lof toezwaaien.
Wat het externe beleid betreft wil ik de rol van het Europees Parlement en van mijn fractie benadrukken, die opheldering van de schandalen en de diefstal bij ECHO hebben geëist. De Commissie heeft deze uiterst ernstige gevallen van misbruik proberen toe te dekken om wie weet wie te beschermen. Zonder het doortastende optreden van het Parlement in deze zaak zou er geen transparante situatie ontstaan zijn en zou er ook geen sprake zijn van het creëren in de toekomst van een onafhankelijk orgaan met meer bevoegdheden dan de huidige UCLAF.
Een tweetal opmerkingen tot slot. Ten eerste spreek ik mijn steun uit voor het ingediende amendement over de tropische bossen, dat het bedrag van 50 miljoen ecu weer wil opvoeren. Ten tweede ondersteun ik de strategisch globale reserve, waardoor wij met een redelijke basis op weg kunnen naar de begroting voor het jaar 2000, mochten het Europees Parlement en de Raad geen overeenstemming bereiken over Agenda 2000.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou om te beginnen willen herhalen wat de heer Böge gezegd heeft in verband met ECHO. Mijnheer Liikanen, neemt u deze kwestie alstublieft serieus. We weten allebei dat we dit jaar nog niet het laatste woord gezegd hebben over deze mogelijke gevallen van oplichting, en het is belangrijk dat u ons hier duidelijk te verstaan geeft hoeveel gewicht u hecht aan deze zaak.
Over enkele dagen zal in Oostenrijk de top plaatsvinden over het dichter bij de burger brengen van de Europese Unie, en ik denk dat men naar aanleiding hiervan de vraag kan stellen: hoeveel rekening houdt de Europese begroting met de burger? Ik heb dezer dagen, en ik citeer uit het Engels, in de Financial Times gelezen: "Opening up the whole budget system to make it more simple, more fair and more transparant is a political nightmare, far easier to keep it complicated" .
In dit opzicht juich ik uitdrukkelijk het verslag toe van de Europese Commissie over de werking van het eigenmiddelensysteem in verband met de financiering van de Europese Unie. Ik heb reeds in de Begrotingscommissie gezegd dat de Commissie haar standpunt misschien iets explicieter naar voren had kunnen brengen, maar het is een heel goed verslag. In dit verslag worden de verschillende voorstellen inzake de financiering van de Unie ook onderzocht op de zichtbare opbrengsten voor de burgers, alsook op rentabiliteit en controleerbaarheid. Het is een eerste stap in de goede richting. Mijnheer Liikanen, ik verzoek u deze weg consequent voort te zetten.
Betreffende de uitgaven, waarover we donderdag uiteindelijk moeten beslissen, zou ik met het oog op het dichter bij de burger brengen van de Unie als positief punt vooral de oplossing van het probleem van de rechtsgrondslagen onder het Oostenrijkse voorzitterschap naar voren willen brengen. Alle begrotingslijnen hebben nu hun respectievelijke rechtsgrondslagen en de middelen kunnen ook worden uitgegeven. Na jarenlang gekibbel over de rechtsgrondslagen kunnen de Europese burgers er nu op vertrouwen dat middelen die in de begroting worden ingezet ook worden gebruikt en uitgegeven. Ik geloof dat ook het Europees Parlement in dit opzicht bewezen heeft een betrouwbare en goede partner te zijn. We hebben in elk geval 16 begrotingslijnen zonder rechtsgrondslag voor een totaalbedrag van ongeveer 124 miljoen ecu geschrapt. Het was de bedoeling van de rapporteur enkele beleidsterreinen en -doelen dichter bij elkaar te brengen. Denk bijvoorbeeld aan het programma LEONARDO, schijnbaar een prioriteit in Cardiff, dat met 100 miljoen ecu besnoeid werd. Denk aan het externe beleid, waar voor PHARE, al weten we dat dit geld niet volledig kan worden opgenomen, nog extra middelen werden ingezet. Dit is denk ik de verdienste van onze rapporteur in de begrotingsprocedure 1999. Daarvoor zou ik haar heel hartelijk willen bedanken.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats dank ik de rapporteur voor het goede werk dat zij heeft verricht. Ik feliciteer ook de kleine groep deskundigen in de Begrotingscommissie, die heel hard werkt en deze kwestie met grote vaardigheid en kunde behandelt, en het bekwame personeel van de Commissie, dat veel geduld aan de dag legt. Soms is de sfeer op die vergaderingen zeer strijdlustig, ook als dat niet nodig is.
Toch denk ik soms aan een grote locomotief die een klein wagentje duwt of aan kinderen die winkeltje spelen. Dit alles is immers minder belangrijk dan de mensen graag willen geloven. Het gaat hier slechts om 1 %. De nationale regeringen, die door minder mensen worden gekozen en van wie het mandaat vaak minder ver reikt dan het onze, controleren 50 % van de overheidsuitgaven in de Europese Unie. Wie de grote dagbladen leest, weet dat niemand zich zorgen maakt over de vraag welk effect onze besluiten op de aandelenmarkt zullen hebben. In "World Business Today" worden over ons alleen maar grapjes gemaakt en staat nooit iets over het belang van de besluiten die wij hier nemen. Ik vind het belangrijk daarop te wijzen: de begroting van de Europese Unie is zo onbeduidend dat ze weinig of geen gewicht in de schaal legt.
Het enige terrein waarop die begroting wel iets betekent, is de landbouw, waar 6 miljoen boeren in de Europese Unie echt geld krijgen. In de landbouw ontvangen de ongeveer 7 miljoen boeren in de Europese Unie gemiddeld 5.000 ecu per gezin, maar de uitgaven van de structuurfondsen bedragen in die regio's slechts 200 à 300 ecu per capita. Dat is een vrij klein bedrag. Toch vinden wij het goed dat de landbouwbegroting zo omvangrijk is.
Met betrekking tot de landbouw zou ik kort willen opmerken dat, zoals de heer Nicholson al zei, alle sectoren het op dit ogenblik moeilijk hebben, ondanks het feit dat daarvoor echt wel veel geld wordt uitgegeven. Wij moeten die kwestie opnieuw bekijken en inzien dat dit vooral te maken heeft met afzet, verwerking en handelsvoorschriften en dat wij het probleem niet kunnen oplossen door steeds meer geld in de landbouw te pompen. De landbouwuitgaven liggen nu al tien jaar op hetzelfde niveau, maar het aantal boeren is van zowat 12 miljoen tien jaar geleden tot 6 miljoen vandaag gedaald. Eigenlijk geven wij dus altijd evenveel uit zonder de problemen van de landbouw op te lossen. Wij moeten de boeren doen inzien dat wij echte inspanningen hebben gedaan en daarvoor ook veel geld hebben gebruikt.
Anderzijds stellen wij jammer genoeg vast dat sommigen op nationaal en Europees niveau de neiging hebben aan te dringen op een evenwicht tussen wat de mensen geven en krijgen. Als wij die berekening maken, moeten wij dat echter over een breder front doen. In de eerste plaats moeten wij kijken naar de landen die het meest bijdragen. Die landen winnen ook het meest bij de interne markt en hebben een overschot op hun handelsbalans met de andere leden van de Gemeenschap. Wij moeten daarop de aandacht vestigen. Sommige beleidsvormen komen ten goede aan sommige regio's van de Gemeenschap, andere beleidsvormen aan andere. Wij kunnen het probleem niet oplossen door de begroting terug te schroeven. Zoals de heer Christodoulou en de heer Bourlanges zeiden, moeten wij het probleem oplossen door nieuwe beleidsvormen te ontwikkelen. Wij hebben voor de Unie meer geld nodig omdat wij meer moeten kunnen doen dan de landbouw financieren en een klein beetje belastingen heffen. Wij proberen een echte politieke unie tot stand te brengen. Als die Unie alleen maar reguleert, zullen de gewone mensen zich ervan afkeren. Wij hoeven daarvoor maar te kijken naar wat wij met 100 miljoen ecu in Noord-Ierland hebben kunnen doen. De twee gemeenschappen waren anti-Europa, maar met kleine bedragen hebben wij die met elkaar kunnen verzoenen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer McCartin. Ik bewonder uw engagement.

Willockx
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit is de laatste begroting van deze legislatuur. Voor mij was het een eerste legislatuur in dit Parlement en in deze Begrotingscommissie. Ik heb er veel bewondering opgebracht voor de massief aanwezige knowhow op begrotingstechnisch vlak, de inzet van de collega's in de Begrotingscommissie, en ik moet onmiddellijk daaraan vastkoppelen dat deze knowhow en deze inzet mijns inziens niet voldoende politieke impact hebben afgedwongen op de grote beleidsopties van Europa. Wij waren zorgvuldige beheerders van het Europese huishouden. Wij hebben daarin een zeer belangrijke taak vervuld maar dit is niet voldoende als politieke autoriteit. Dit alles heeft veel te maken met het bestaan van het interinstitutioneel akkoord. Piet Dankert heeft herinnerd aan de geschiedenis ervan, aan de voor- en de nadelen: een akkoord dat hoe dan ook een vrijwillige inperking inhoudt van onze budgettaire prerogatieven. Het komt er de volgende maanden voor dit Parlement op aan om een grondige afweging te maken tussen de voor- en de nadelen van een nieuw interinstitutioneel akkoord. De verslagen van onze collega Colom i Naval bevatten voldoende materie als lastenboek voor een toetsing van een eventueel onderhandelingsresultaat. Ik ben het eens met collega Bourlanges dat de notie flexibiliteit tussen de hoofdstukken hierbij centraal moet staan.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de begroting 1999 bereidt ons goed voor op de finale onderhandeling voor het interinstitutioneel akkoord. De extra reserves die werden ingebouwd, bieden een goede terugvalbasis ingeval wij moeten of willen overschakelen op artikel 203. De volgende zes maanden zijn dan ook cruciaal, niet alleen voor de begroting van dit Parlement, maar voor de toekomst van de Europese Unie. Het interinstitutioneel akkoord, financiële perspectieven, Agenda 2000 en de eigenmiddelendiscussie staan allemaal aan de orde en zijn eigenlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden. Inzake de middelendiscussie zullen we geen problemen uit de weg mogen gaan. Het geheel moet op de agenda, zowel de uitgaven, landbouwstructuuruitgaven als de inkomsten. Ook de rebates die in het verleden zijn toegekend, moeten opnieuw worden onderzocht en getoetst aan de oorzaken die aan de basis lagen van deze rebates . Die moeten worden geactualiseerd. Ik moet u zeggen dat ik niet gelukkig was met het eerste debat dat wij hierover hebben mogen houden in onze Begrotingscommissie naar aanleiding van de begroting. Men moet te allen prijze vermijden dat het Europees Parlement meedoet aan de hernationalisering van het Europees beleid en van de Europese politiek. Wij moeten juist als Europees Parlement proberen uit te stijgen boven de nationale belangen en op die manier zware druk uitoefenen op de Europese Raad om te proberen de eenparigheidsregel te overwinnen en toch te komen tot een behoorlijk nieuw pakket.
Tenslotte, collega's, Europa heeft spijtig genoeg aan geloofwaardigheid ingeboet. John Hume heeft hier nog getuigd welk edel project Europa eigenlijk is. Als er één punt is waar wij zelf het voorbeeld kunnen geven van geloofwaardigheid is het ons eigen statuut. Laat ons alsjeblieft daaraan honderd procent doorwerken om nog vóór het einde van het jaar én een sanering van de reisvergoedingen én liefst ook een nieuw statuut voor de leden tot stand te brengen. Aan de vooravond van de verkiezingen zijn wij dat aan de burgers van Europa verschuldigd.

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft dit complexe begrotingsjaar briljant aangepakt. Complex omdat het samenvalt met de behandeling van Agenda 2000, de financiële hervorming van de Unie en de onderhandelingen over het institutioneel akkoord. Ik bedoel daarmee dat de rapporteur vele ingrediënten in eenzelfde gerecht moet combineren, alles te samen moet koken en er bovendien voor dient te zorgen dat het resultaat de burgers van de Unie smaakt. Ik geloof dat zij de goede richting uitgaat en dat wij een voor iedereen aanvaardbaar gerecht zullen kunnen bereiden.
De rapporteur doet er goed aan het Parlement te mobiliseren met het oog op een eventuele mislukking van de onderhandelingen over het interinstitutioneel akkoord. Indien deze gesprekken geen resultaat opleveren, staan wij voor een artikel 203 dat voor ons bijzonder ongunstige voorwaarden schept. Derhalve zijn de overbruggingsamendementen, die de beschikbare marge van de categorieën aanspreekt, in de eerste plaats een vindingrijke oplossing om de rol van het Europees Parlement te versterken, waarbij de Raad op zijn eigen incoherentie wordt gewezen, en ten tweede tonen zij duidelijk aan dat het op 1, 27 % vastgestelde plafond van de eigen middelen volkomen lachwekkend is en niet toelaat de communautaire beleidsterreinen verder uit te diepen. Ik geloof dat de Begrotingscommissie zich op dit moment beter bewust is van dit tekort dankzij de voorstellen van mevrouw Dührkop.
De verlaging van de vastleggingskredieten met 1.500 miljoen euro en van de betalingskredieten met nog eens 500 miljoen euro in categorie II van de structuurfondsen valt onder dezelfde strategie. Het is echter onvermijdelijk dat deze inkrimping op zijn minst vrees en twijfels oproept. De rapporteur bestempelt dit mechanisme als "flag and amount" , waarbij een reserve in categorie II wordt gekoppeld aan het uitvoeringspercentage van de kredieten in elk van de lidstaten. In principe zal dit de begrotingsinspanning en de correcte uitvoering in de hand werken. Men mag echter niet vergeten dat dit Parlement voor de eerste maal een wijziging van de Akkoorden van Edinburgh gaat aannemen die in het slechtste geval in 1999 tot betalingsproblemen met betrekking tot doelstelling 2 kunnen leiden. Het lijdt nochtans geen twijfel dat de strategie vanuit begrotingsoogpunt aansluit op de lopende interinstitutionele onderhandelingen.
Maar in laatste instantie zijn wij afhankelijk van variabelen die aan onze controle ontsnappen, zoals het feit of de Raad al dan niet een gewijzigde en aanvullende begroting vaststelt of de evolutie van de Notenboom-overheveling. Met andere woorden, wij gaan de Raad een onderhandelingstroef toespelen zonder zelf een troef achter de hand te houden. Daar zijn natuurlijk risico's aan verbonden en misschien moeten wij dan ook van de gelegenheid gebruik maken om, nu wij hier commissaris Liikanen in ons midden hebben, de Commissie te verzoeken meer uitleg te geven over de evolutie van de betalingskredieten voor 1999. Zo niet, indien de verwachte ontwikkeling te wensen over laat, slaan de politiek en de begroting in dit opzicht misschien verschillende wegen in.
Tot slot zou ik de rapporteur oprecht willen danken voor haar open en verzoenende houding die kenmerkend is geweest voor de hele parlementaire procedure.

Tappin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen iets zeggen over de twee voortreffelijke verslagen die de heer Giansily het Parlement heeft voorgelegd. Zoals hij vanochtend zei, was iedereen het in de Begrotingscommissie eens. In de vorige jaren was dat niet het geval. Twee jaar geleden zei ik, als rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid voor de EGKS-begroting, dat wij er vooral zeker van moesten zijn dat er geen plannen waren om EGKS-middelen van het programma naar elders over te hevelen en dat elk overschot zou worden behandeld als de juridische nalatenschap van de EGKS, welke vorm dat in de toekomst ook zou krijgen.
Wij kijken nu naar de toekomst. Hoewel de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal nog altijd met grote problemen wordt geconfronteerd, moeten wij kijken naar de ontwikkelingen op de wereldmarkten, de ineenstorting van de economieën in het Verre Oosten, de grote hoeveelheden staal die in Europa worden ingevoerd en onze eigen staalindustrie onderuithalen, de gevolgen van de uitbreiding, de daling van de werkgelegenheid en onze nood aan betere technologieën. Ik stel met grote voldoening vast dat de Commissie heeft voorgesteld artikel 4 te gebruiken om aan de bekommeringen van het Parlement tegemoet te komen, dat dit geld niet in de begroting mag verdwijnen of aan een ingewikkelde en dure procedure mag worden onderworpen en dat wij het dus kunnen gebruiken voor doeleinden die met de EGKS verband houden.
Ik betreur evenwel dat de Raad niet dezelfde bereidheid tot samenwerking aan de dag legt. Door niet in te stemmen met de overheveling van 30 miljoen ecu om die voor het einde van het volgende begrotingsjaar tijdig voor vastleggingen te kunnen gebruiken, ondersteunt de Raad ook niet de doelstelling van het Parlement om werkgelegenheid te creëren in gebieden die getroffen worden door bedrijfssluitingen, hoewel dat uitdrukkelijk in het Verdrag van Amsterdam staat.
Ik hoop dat de Commissie, overeenkomstig de artikelen 49 en 56 van het Verdrag, alles in het werk zal stellen om de voorstellen met andere middelen uit te voeren. Dit geld zal voor de sociale en onderzoeksprogramma's grote gevolgen hebben. Ik herinner het Parlement eraan dat in de sector kolen en staal in 1999 naar verwachting 17.000 banen zullen verdwijnen. Het is duidelijk dat de integratie van de laagtechnologische en overbemande steenkool- en staalvestigingen van de kandidaat-lidstaten in de Gemeenschap reusachtige gevolgen zal hebben. Duidelijk is ook dat de nodige modernisering reusachtige sociale gevolgen zal hebben voor de betrokken regio's, waar de productie sterk geografisch is geconcentreerd. Die regio's zijn van een enkele bedrijfstak afhankelijk.
Het Parlement heeft gezegd dat het zich van de problemen bewust is en daaraan iets wil doen. Ik hoop dat de Commissie en de Raad evenveel aandacht voor die problemen zullen hebben en dat, te beginnen met deze begroting en later tijdens het transitieproces na het verstrijken van de EGKS, de hier voorgestelde positieve, directe en doeltreffende maatregelen door de Commissie met de steun van de Raad zullen worden uitgevoerd. Wij willen dat het geld van de EGKS wordt gebruikt voor de omschakeling van de gemeenschappen die van de kolen- en staalindustrie hebben geleefd. Uiteindelijk is dat de erfenis die ons wordt nagelaten. Wij moeten de mensen in de Gemeenschap een toekomst bieden.

Pronk
Voorzitter, ik zou allereerst de rapporteurs, mevrouw Dührkop en de heren Viola en Giansily van harte willen feliciteren met hun verslagen. Men is er in geslaagd om een begroting op te stellen die zuinig is en toch aan de meest redelijke verlangens van de leden van dit Parlement voldoet. Terwijl er onrust heerst in Azië en Rusland en ook de Amerikanen enigszins in paniek zijn geraakt, lijkt de Europese Unie mede dank zij de euro nog steeds een zone van stabiliteit. Dat moet gepaard gaan met een degelijk financieel beleid. De begroting stijgt in absolute cijfers maar blijft evenals de laatste jaren relatief dalen. Dat is wel iets anders dan een aantal nationale begrotingen. Ik denk dat nationale lidstaten nog wel eens een voorbeeld kunnen nemen aan de manier waarop onze begroting gaat vergeleken met de manier waarop ze de hunne doen, vooral als ze na verkiezingen tot de conclusie komen dat datgene wat ze voor de verkiezingen beloofd hebben, niet helemaal gehaald kan worden.
Hiermee tonen wij ook aan een betrouwbare en constructieve partner van andere Europese instanties te kunnen zijn. Er bestaat een zekere verantwoordelijkheid. Ondanks de financiële perspectieven die een uitgavenplafond tot 1, 27 procent mogelijk maken, blijven we ver onder dit plafond. Het idee van een verkwistend Europees Parlement is dan ook een misvatting. Er zullen weinig parlementen in Europa zijn die bij dergelijke perspectieven onder de uitgavenplafonds willen blijven, en de Raad en de Commissie zouden dit ook moeten inzien, hoewel dat met betrekking tot de Raad niet altijd duidelijk is. Laten wij hopen dat de onderhandelingen over het interinstitutioneel akkoord gunstig worden beïnvloed.
Ik wil nog een woord zeggen over de extra amendementen die zijn aangenomen. Die amendementen zijn natuurlijk uitsluitend bedoeld voor onderhandelingen. Het kan nooit de bedoeling zijn om die amendementen op die manier uit te geven. Dat is niet de bedoeling van het Parlement. Dat is niemands bedoeling, maar het moet wel zo zijn dat de Raad bereid is tot onderhandelingen te komen. Tot nu toe heb ik bij een aantal regeringen die bereidheid in het geheel niet geproefd. De lijnen voor sociaal beleid en werkgelegenheid zijn met respectievelijk 48, 3 miljoen en 14 miljoen gestegen ten opzichte van het voorontwerp. Het blijft echter zo dat de uitgaven dit jaar achter zijn gebleven bij het vorige jaar en dat is voor een belangrijk gedeelte te wijten aan de discussie over de rechtsgrond, die met name op het sociale terrein speelt. De uitspraak van het Hof heeft voor verwarring gezorgd. Ik denk dat het Parlement erin geslaagd is die verwarring nu grotendeels tot een einde te brengen maar het heeft wel dit jaar zwaar beïnvloed.
We moeten ook de uitkomsten van de Top van Luxemburg serieus nemen. Het is ook belangrijk dat er nu eens een onderzoek gedaan wordt naar de effectiviteit van de trans-Europese netwerken en het geld dat daar in gaat zitten. Daar gaat heel veel geld in zitten in categorie 3 en dat dreigt zelfs de rest een beetje in gevaar te brengen. Ik denk dat we daar dus heel goed naar moeten kijken, dat we niet na een of twee projecten al het geld dat we hebben gaan uitgeven. De onderdelen van het intern beleid zijn gelukkig door de Begrotingscommissie met elkaar in overeenstemming gebracht. Daarom ben ik ook erg blij met de 99 miljoen extra voor het Leonardo-programma. Ook hier weer een Raad die bijzonder onredelijk is. Dat geld wordt goed besteed, daar is in de lidstaten heel veel belangstelling voor. Er is geld onder de financiële perspectieven en toch meent men verminderingen te moeten doorvoeren.
Voorzitter, tenslotte nog één ding. Ik zou u willen vragen om te kijken naar de tekst van het amendement dat door de Groenen is ingediend en dat is aangenomen door de Begrotingscommissie op het verslag-Viola. De tekst deugt op twee punten absoluut niet en is volgens mij niet helemaal in overeenstemming met datgene wat in de commissie is afgesproken. Het is heel essentieel, gezien het verdere debat, dat daarnaar gekeken wordt.

Haug
Dank u, mijnheer de Voorzitter, ik wilde alleen maar een paar opmerkingen maken over de beide verslagen van de heer Giansily over het EGKS-Verdrag, hoewel het natuurlijk ook aanlokkelijk is enkele leden die het woord voeren meteen van repliek te dienen. Maar dat is nu niet mijn bedoeling.
Het EGKS-Verdrag verstrijkt weliswaar pas over drie jaar, maar het Parlement heeft zich al geruime tijd beziggehouden met de vraag: wat gebeurt er eigenlijk daarna? Het politieke doel van de EGKS is ongetwijfeld bereikt, namelijk door supranationaal toezicht op de kolen- en staalsector, die doorslaggevend was voor de economische wederopbouw na de oorlog, de vrede in Europa veilig te stellen.
Dit is ons gelukt. Maar ook inzake economisch beleid mag men de verdiensten van de EGKS niet onderschatten. Het EGKS-Verdrag is bij de economische en sociale begeleiding en ondersteuning van de herstructureringen in de kolen- en staalindustrieën de voorbije tien jaar een heel flexibel, heel efficiënt en daardoor heel nuttig instrument gebleken. Op grond van dit Verdrag werden enkele specifieke instrumenten ontwikkeld inzake economisch en sociaal beleid die van groot nut zijn geweest bij de moeilijke aanpassingsprocessen van de kolen- en staalindustrieën en de desbetreffende regio's. Zonder deze instrumenten zou het veel moeilijker zijn geweest de dramatische structurele aanpassing in deze beide sectoren te volbrengen zonder al te grote sociale offers. Ik weet waarover ik praat, want ik kom uit een kolen- en staalgebied en ik woon ook in zo'n gebied.
Nu weten we allemaal dat de herstructurering van de kolen- en staalindustrie nog niet voltooid is, dat in deze sectoren nog steeds arbeidsplaatsen verloren gaan, en in de toekomst wordt dit proces misschien nog versneld. Bovendien zal het belang van de kolen- en staalsector voor de Europese Unie opnieuw toenemen door de toetreding van de eerste Midden- en Oost-Europese landen.
Dit sterkt ons in de overtuiging dat we ons niet eenvoudigweg van de EGKS kunnen ontdoen, dat we deze niet zonder enige vervanging kunnen opheffen. Het is onze vaste overtuiging, die door de heer Giansily werd geformuleerd en door de Begrotingscommissie goedgekeurd, dat de phasing in moet worden toegepast in de begroting, en de voorzieningen en reserves van de EGKS moeten worden gebruikt als kapitaal voor een toekomstige Europese Stichting voor kolen en staal ter bevordering van onderzoek, helemaal volgens het principe van transparantie en eenheid van de begroting, en in geen geval door bevoegdheden van de Europese Unie af te staan aan een of andere multilaterale organisatie.
Met inachtneming van en in overeenstemming met de voornoemde overwegingen hebben we ons voorstel voor de EGKS-begroting 1999 voorgelegd. We roepen de Raad nadrukkelijk op de weg vrij te maken voor de financiering van reconversieactiviteiten in de kolen- en staalindustrieën en in de desbetreffende regio's. We willen met het oog op de schepping en herverdeling van arbeidsplaatsen steun voor scholing, herscholing en bijscholing van werknemers in deze regio's. We verwachten dat de Raad instemt met de 30 miljoen euro voor 1999 en de 30 miljoen ecu van 1998 inbrengt door middel van de gewijzigde en aanvullende begroting. We willen op die manier extra impulsen geven aan de werkgelegenheid. De kolen-en staalgebieden hebben onze hulp hard nodig.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik de rapporteurs, mijnheer Viola en mevrouw Dührkop, willen feliciteren met het uitstekende werk dat zij hebben geleverd. Ik weet heel goed hoe moeilijk het is politiek en uiteenlopende interessen te verzoenen en ik ben mij tevens bewust van de noodzaak in een begroting prioriteiten te stellen aangezien men op die manier juist aan politiek doet. Ik ben zeer tevreden dat onze rapporteurs daarin zijn geslaagd en ik hecht dan ook mijn goedkeuring aan de begroting in haar geheel.
Hoe zou een Europese burger op deze begroting reageren? Hij zou in de eerste plaats zeggen dat het een begroting is die de samenhang en de interterritoriale solidariteit van de Europese Unie versterkt en die in vergelijking met het afgelopen jaar aanzienlijk is uitgebreid met het oog op de tenuitvoerlegging van de akkoorden van Edinburgh. En dit gebeurt in een bijzonder jaar - 1999 - tijdens hetwelk de financiële vooruitzichten en de voornaamste Europese beleidsterreinen voor de komende jaren zullen worden gedefinieerd. De prioriteiten die aan de samenhang worden toegekend spitsen zich vooral toe op de achtergebleven regio's, de gebieden met de lage inkomens die onder doelstelling 1 vallen, hoewel zij ook aandacht besteden aan de regio's van de Unie die hebben geleden onder reconversieprocessen, een nieuwe economische structuur aan het opbouwen zijn en bezig zijn met de vorming van menselijke hulpbronnen, personen, met het oog op het scheppen van werkgelegenheid, of de regio's die opteren voor de ontwikkeling van het platteland zodat dit leefbaar wordt voor de bevolking dankzij de uitbouw van economische activiteiten en de beschikbaarheid van diensten en de nodige infrastructuur.
Laat ik een eenvoudig voorbeeld geven. Baskenland, het gebied dat ik vertegenwoordig, zal voor het komende jaar 37.000 miljoen peseta ontvangen uit hoofde van deze concepten - doelstellingen 2, 3, 4 en 5 samen. Dit is een investeringsinspanning die ongetwijfeld onze economische structuur helpt dynamiseren, hetgeen dankzij de inzet van de hele gemeenschap positieve resultaten voortbrengt. Het betreft een gemeenzame inspanning die een reële convergentie naar het communautaire inkomen toe in de hand werkt. Bij wijze van voorbeeld zou ik u erop willen wijzen dat het Baskenland dat ik vertegenwoordig gedurende de afgelopen 12 jaar van 79 % naar 91 % van het BNP is geëvolueerd ten opzichte van het communautaire gemiddelde.
Het is tevens een begroting die de interne beleidsterreinen van de Unie versterkt in tegenstelling tot de door de Raad voorgestelde budgetverlagingen. In dit opzicht verstevigen de amendementen van de Begrotingscommissie het aandeel van de cultuur en de opvoeding door middel van programma's als LEONARDO, SOCRATES en JEUGD VOOR EUROPA en ik geloof net zoals Delors dat het bevorderen van dit soort acties, die in zekere zin de ziel van Europa vormen, een project is waar iedereen aan moet deelnemen om op die manier een Europa op te bouwen dat de diversiteit hoog in het vaandel voert.
Ik zou nu dieper willen ingaan op een concreet cultureel aspect: de steun aan de minder verbreide talen. Immers, als er één aspect van de steun aan de culturele diversiteit dient te worden onderstreept, is het wel dat van deze minder verbreide talen. Dat zijn daarom geen kleine talen, zoals blijkt uit het feit dat zij gesproken worden door 10 % van de Europeanen. Het budget van 4 miljoen ecu is hoe dan ook ontoereikend, maar het behoud van dit bedrag, ondanks het voornemen van de Raad om te bezuinigen, is reeds een succes op zich totdat voor deze talen een stabiel steunprogramma op Europees niveau tot stand komt.
Ik zou mevrouw Dührkop persoonlijk willen bedanken voor de inspanningen die zij op dit vlak heeft geleverd aangezien zij als Baskische die begaan is met de culturele pluraliteit op dit gebied goed werk heeft geleverd.
De opneming in de reserve van de bedragen die bestemd zijn voor ECHO, het Bureau voor humanitaire hulpverlening, heeft bij de kwijting nogal wat stof doen opwaaien. Het betrof een in alle opzichten noodzakelijke maatregel aangezien wij als beheerders van overheidsgelden ertoe verplicht zijn fraude en corruptie te bestrijden en er waren voldoende gegevens die wezen op een duidelijk geval van verspilling. Het is een misvatting dat wij met de instelling van deze reserve de mensen die in nood verkeren, die humanitaire hulp nodig hebben, gegijzeld houden, in de eerste plaats omdat de reserve betrekking heeft op de begroting voor het komende jaar en wij derhalve op dit moment geen enkel project tot staan brengen, aangezien wij ons in het stadium van de eerste lezing bevinden. En ten tweede heeft de instelling van deze reserve resultaat opgeleverd aangezien de brief van Santer een duidelijk signaal bevat dat dit Parlement van de UCLAF tijdig nauwgezette informatie zal ontvangen over mogelijke fraudepraktijken en gevallen van corruptie die zich kunnen voordoen met betrekking tot de communautaire begroting.
Men zou dus kunnen stellen, mijnheer de Voorzitter, dat wij dankzij deze operatie humanitaire hulp kunnen blijven verlenen en tegelijkertijd deze steun op een efficiënte manier aan de meest hulpbehoevenden kunnen doen toekomen en waarschijnlijk zullen wij op deze wijze een betere controle op de corruptie kunnen uitoefenen die ongelukkig genoeg meer dan eens in meerdere of mindere mate deel uitmaakt van het hulpprogramma.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, dit is wellicht de belangrijkste opdracht die het Parlement elk jaar vervult. Ik vond het dan ook jammer dat mevrouw Dührkop Dührkop, na meer dan een jaar werk achter de schermen, door de Voorzitter van de vergadering tijdens de voorstelling van haar verslag werd gestoord. Ik vond dat jammer.
Ik wil het over de twee betwiste punten in deze begroting hebben. Het eerste is het schandaal bij ECHO in verband met de humanitaire hulp. Sommigen zullen zeggen - en sommigen hebben dat gisteravond in de Begrotingscommissie ook gedaan - dat wij het werk van de Commissie begrotingscontrole en de Begrotingscommissie niet door elkaar mogen halen. In Europa hebben vier instanties met de strijd tegen fraude en onregelmatigheden te maken: de Rekenkamer, UCLAF, de Commissie begrotingscontrole en de Begrotingscommissie van het Europees Parlement. Als de Commissie begrotingscontrole geen voldoening krijgt, moet het Parlement bij de stemming over de begroting laten zien wat het wil.
Ik breng hulde aan de heer Fabra en mevrouw Müller voor wat zij in verband met ECHO hebben gedaan. Jammer genoeg zijn de niet-gouvernementele organisaties, de mensen die voor ons werken en voor wie deze hulp bestemd is, de dupe. Als wij echter zien hoe de begroting is gestructureerd omdat de Commissie in de begroting "paraplulijnen" wilde, is het uiterst moeilijk ons te richten op de sectoren waarop wij ons willen richten. Het gevolg daarvan is dat de kleintjes ook wat van de klappen voor de groten meekrijgen.
De voorzitter van de Commissie moet het nogal vervelend hebben gevonden dat hij die brief aan de Begrotingscommissie moest schrijven. Hij had het over misverstanden. Het ging echter niet om misverstanden, maar om principekwesties. Daarom hebben de Commissie begrotingscontrole en de Begrotingscommissie een hard standpunt ingenomen. De UCLAF-verslagen moeten wel erg explosief zijn als wij in een bunker moeten gaan schuilen om ze te lezen. Ik heb medelijden met de heer Santer. Het Parlement heeft de bevoegdheid de gehele Commissie te ontslaan. Dat is nog nooit gebeurd. Als wij het Verdrag nog eens herzien, moeten wij misschien een amendement indienen dat de Commissievoorzitter het recht verleent zo nodig een paar leden van zijn Commissie te ontslaan.
Nu iets over de begroting van het Europees Parlement en de uitgaven van zijn leden. In 1979 slaagde de Raad, die toen als top optrad, er niet in voor de leden van het Europees Parlement een parlementaire vergoeding af te spreken. Zo kwam er een voorlopige oplossing van het Bureau. Die voorlopige oplossing bestond erin dat voor afgevaardigden met een lagere parlementaire vergoeding dan de anderen een vrij gul systeem van reiskosten werd opgezet. Dat voorlopige systeem bestaat nu al negentien jaar. Ik vind het erg jammer dat wij nu over een statuut voor de leden spreken. Al op de begroting voor 1980 werd een bedrag voor het statuut van de leden ingeschreven. Op dat statuut wachten wij nog altijd. Ik weet dat de huidige Raad met de oorzaak van het probleem niets te maken heeft, maar vraag toch dat deze Raad en de volgende ervoor zorgen dat het statuut voor de leden van het Parlement billijk is.
Ik kan geen enkel voorstel ondersteunen als ik er niet zeker van ben dat het de situatie van de minder goed betaalde leden van het Europees Parlement niet slechter maakt.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijn uiteenzettingen willen toespitsen op rubriek 4, extern beleid. We dragen nog steeds de gevolgen van de besluiten van Cannes, en ik ben nog altijd van mening dat de Raad in Cannes geen wijze besluiten genomen heeft. De Raad heeft besloten dat we ons in het extern beleid vooral op onze nabije buren in Midden-en Oost-Europa en in het Middellandse-Zeegebied moeten concentreren. Dit vind ik om twee redenen nog steeds bedenkelijk. Ten eerste betwijfel ik of het geld daar echt overal goed besteed wordt; met name bij MEDA nemen deze twijfels eerder toe dan af. Ten tweede is hier een gevolg aan verbonden, en de Raad drukt dit ieder jaar onverbiddelijk door, daarin jammer genoeg vaak ondersteund door de Commissie. Er wordt in de sector van het traditionele ontwikkelingsbeleid, dus bij de allerarmsten, altijd weer besnoeid. Het verheugt me dat de Begrotingscommissie en het Parlement gezamenlijk dit beleid afwijzen en dat we ook waarde blijven hechten aan onze solidariteit met mensen in Azië, Latijns Amerika en Afrika.
Mijns inziens is ook begrotingslijn B 7-6000 - cofinanciering van activiteiten van NGO's - bijzonder belangrijk. Hier zijn mensen aan het werk die met veel idealisme en een aanzienlijke inbreng van eigen middelen steeds weer projecten voorstellen en op onze steun kunnen rekenen. Dit is de betekenis van het woord cofinanciering, en het garandeert denk ik ook dat dit geld efficiënt besteed wordt. Het probleem is nog steeds dat de instantie die deze verzoeken behandelt met een schrijnend personeelstekort kampt en ik zou nogmaals de Commissie willen oproepen de personeelsbezetting in deze instantie te verbeteren door een interne reorganisatie.
Ik zou vanuit het oogpunt van het ontwikkelingsbeleid nog iets willen zeggen over ECHO. Ik denk dat het strookt met ons ontwikkelingsbeleid als dit schandaal zonder enig voorbehoud wordt opgehelderd. Want we hebben problemen om onze bevolking begrip te laten opbrengen voor het feit dat we nog steeds middelen beschikbaar stellen voor ontwikkelingsbeleid als we het in Europa toch ook niet zo breed hebben en als we niet kunnen bewijzen dat het geld goed besteed wordt. Dan zullen we op nog meer weerstand stuiten. Daarom ben ik ook heel teleurgesteld over de verklaringen die de heer Marín en mevrouw Bonino de afgelopen dagen en weken hieromtrent gegeven hebben. Maar wat we ook doen, we zullen het voortaan moeten stellen met beperkte middelen in rubriek 4 en heel goed moeten overwegen waar we het schaarse geld aan uitgeven. Daarom ben ik er ook op tegen dat sectoren die niets of nauwelijks iets te maken hebben met ontwikkelingsbeleid er mede door gefinancierd worden. Nemen we bijvoorbeeld de bananenkwestie. Er wordt hierover een discussie gevoerd die vooral betrekking heeft op landbouwbeleid en volgens mij onvoldoende is opgelost, maar men neemt middelen uit rubriek 4, dus middelen die eigenlijk voor de armsten bedoeld zijn, om de bananenindustrie te steunen. Dit geld gaat namelijk niet naar de kleine boeren. Om die reden heb ik een amendement ingediend om in de rechtsgrondslagen de multinationale ondernemingen uit te sluiten van deze begrotingslijnen. Dit werd door de Commissie afgewezen. Het geld gaat dus naar de multinationals.
Van de armen geld afpakken om het aan de bananenmultinationals te geven - of ze nu Europese of Amerikaanse namen dragen, is mij om het even - dat is een verkeerd beleid. Daarom vind ik het een goed voorstel van de Begrotingscommissie om deze middelen niet uit deze begrotingslijnen te halen, maar te overwegen of het uit rubriek 1 gehaald kan worden of uit het Europees Ontwikkelingsfonds, waar we ieder jaar overschotten hebben.
Nog een laatste opmerking over bevolkingsbeleid, begrotingslijn B 7-631, een belangrijke sector die het Parlement altijd ondersteund heeft. We hebben bij de rechtsgrondslag voor deze sector hard gestreden en ook duidelijk gemaakt dat bevolkingsbeleid niets te maken heeft met wegdrijven, maar dat gekozen moet worden voor andere methoden. Nu stelt de Begrotingscommissie voor de titel van dit deel van de begroting te veranderen. Ik heb een vraag aan de heer Liikanen: wat denkt de Commissie over de verandering van een titel van een deel van de begroting, als we nochtans al een rechtsgrondslag hebben? Komen we dan niet terecht in een mallemolen, als we voortdurend achteraf, nadat we een rechtsgrondslag hebben, de titel veranderen, en wat denken de ambtenaren van de Commissie over dit voorstel? Het zou mij verheugen indien de commissaris een standpunt zou innemen over dit specifieke punt.

Pinel
Mijnheer de Voorzitter, ik zal geen drie minuten nodig hebben om u mijn verbazing te schetsen. Mijn collega, de heer Le Gallou, en ikzelf hebben inderdaad zo'n honderd amendementen ingediend in de Begrotingscommissie, die rond drie krachtlijnen draaien.
In de eerste plaats moeten de communautaire bevoegdheden en het subsidiariteitsbeginsel in acht genomen worden; ten tweede moeten ook de morele waarden, die de bindende kracht van elke samenleving zijn, gerespecteerd worden; ten derde moet rekening gehouden worden met doorzichtigheid en moet overheidsgeld met andere woorden op een redelijke, gedetailleerde en duidelijk vastgelegde wijze besteed worden, aangezien wij rekenschap moeten geven aan alle Europese belastingbetalers.
Welnu, wij stellen vast dat een gelegenheidsmeerderheid weigert nauwgezet verantwoording af te leggen aan de Europeanen, net nu wij vernemen dat miljoenen ecu verduisterd werden binnen de Commissie en dat een deel van de kredieten voor internationale samenwerking ontvreemd werd.
Dat is een eigenaardige opvatting van samenwerking, een eigenaardige opvatting ook van moraliteit en de volksgezondheid, aangezien de steun aan de verenigingen in de grootste ondoorzichtigheid zal worden verdeeld!
Wij wilden vermijden dat overheidsgeld voor van alles en nog wat gebruikt wordt en om met name subversieve activiteiten te financieren van bepaalde verenigingen, die wat onwettig is, zoals clandestiene immigratie of druggebruik, wensen te legitimeren.
Wij wilden tevens het begrip "communautaire preferentie" vastleggen en met andere woorden verzekeren dat prioriteit wordt toegekend aan hulp voor onderdanen van de lidstaten, hetgeen niet meer dan normaal lijkt. Ook dat wordt ons geweigerd. Zo zullen bijvoorbeeld beroepsopleidingen niet voorbehouden zijn aan werknemers en leerlingen uit de Gemeenschap, zodat wij andermaal voor de hele wereld zullen betalen.
Wij wilden ook vermijden dat overheidsgeld gebruikt wordt voor de kiescampagnes van bepaalde kandidaten of partijen. Onze collega's, overigens van alle gezindten, hebben evenmin rekening gehouden met deze bekommering. De federalisten, of beter gezegd de "fusionisten" zullen dus kunnen blijven profiteren van de volgehouden campagne ten gunste van de euro of de gedwongen integratie van onze landen in één enkele supranationale entiteit, Euroland genaamd. Euroland, dat klinkt als de naam van een pretpark, maar het is heel wat minder grappig: in feite worden de democratie en het subsidiariteitsbeginsel opnieuw echt ter discussie gesteld en worden met andere woorden onze individuele vrijheden en de vrijheden van onze regio's en onze landen opnieuw ter discussie gesteld.

Cornelissen
Voorzitter, degenen die hier nog luisteren, zijn murw gebeukt door de vele tientallen redevoeringen. Toch wil ik nog kort de aandacht vestigen op één van de mooiste sectoren: het toerisme. Deze maand komen de resultaten van de commissie van wijze mannen en vrouwen die zich hebben gebogen over toerisme en werkgelegenheid. De in benedenwaartse richting bijgestelde groeiverwachtingen in vele landen, ook in de Europese Unie, vragen om extra aandacht voor sectoren die nieuwe banen kunnen creëren. En toerisme is zo'n sector.
Tegelijkertijd moeten wij vaststellen dat door de devaluatie in een aantal landen in Zuid-Oost-Azië de concurrentie voor onze toerisme-industrie nog heviger zal worden. Daar komt nu de zwakkere dollar nog bij. Ik denk in het bijzonder aan het congrestoerisme, uiterst belangrijk voor de werkgelegenheid in onze landen. Ik roep de Commissie op slagvaardig te reageren op de komende aanbevelingen van de commissie van wijze mannen en vrouwen.
De Oostenrijkse Raadsvoorzitter heeft ons gezegd erop te vertrouwen dat voor het einde van het jaar het op tafel liggende actieprogramma voor toerisme zal worden goedgekeurd. Daarmee ontstaat de noodzakelijke rechtsbasis. In deze situatie zou het een gemiste kans zijn als wij niet een bescheiden bedrag voor dit doel in de begroting opnemen. Helaas hebben zowel de Commissie als de Raad het op dit punt tot nu toe laten afweten.
Ik heb een concrete vraag aan de Commissie en de Raadsvoorzitter en dat is of wij erop kunnen rekenen dat zij zo nodig, afhankelijk van wat er nu uit de bus komt, met voortvarendheid een wijziging op de begroting zullen voorstellen om ook "werk" te maken van dit punt. Ik meen dat de vele, nog te vele mensen in onze landen die zonder werk zijn daar recht op hebben. Ik kijk reikhalzend uit naar een concreet antwoord op mijn vraag aan de Commissie én aan de Raadsvoorzitter.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik uiting geven aan mijn voldoening over het feit dat zoveel sprekers aan dit debat hebben deelgenomen. Dat is nu al meer dan vijf uur aan de gang. Vele sprekers hebben op dit ogenblik al andere afspraken en slechts weinigen hebben kunnen weerstaan aan de druk om elders heen te gaan. Ik zal dan ook alleen antwoorden op de vragen van de leden die hier nog aanwezig zijn.
Wat in de eerste plaats het toerisme betreft, kan ik niet vooruitlopen op de conclusies die de Commissie zal trekken uit een verslag dat haar nog niet is voorgelegd. Wij zullen dat verslag grondig onderzoeken en daarna zal de Commissie het Parlement zeker informeren over de stappen die ze onderneemt.
Wat in de tweede plaats de rechtsgrondslag en de benaming van de begrotingslijn betreft, heb ik niet het nodige juridische advies kunnen inwinnen. Ik vind evenwel dat de inhoud van de actie telt. Als de actie een rechtsgrondslag heeft, is de benaming van de begrotingslijn van minder belang. De inhoud van de actie moet een rechtsgrondslag hebben.
Wat in de derde plaats de vraag van de heer Samland, voorzitter van de Begrotingscommissie, en anderen over de aan de Luxemburgse autoriteiten overgelegde documenten betreft, heb ik tijdens het debat onze diensten geraadpleegd en kan ik u de vier punten voorlezen van de Franse tekst die ik hier over de kwestie van de zogenaamde fictieve contracten bij me heb.
" In de eerste plaats zijn de gegevens betreffende de vier bewuste en met name fictieve contracten aan het parket overgemaakt; ten tweede heeft het parket de nodige informatie ontvangen over de banden tussen een ambtenaar en de bewuste contracten; ter derde is het verslag van UCLAF volledig aan het parket overgemaakt; ten vierde heeft het parket, om alle dubbelzinnigheden te vermijden, toegang tot alle andere documenten die het nuttig acht voor het onderzoek terzake" .
De Commissie zal uiteraard haar volledige medewerking aan dit onderzoek verlenen: wij zullen het parket alle documenten doen toekomen die het van belang vindt voor het onderzoek.

Cornelissen
Voorzitter, ik had ook een vraag gesteld aan de Raad. Omdat de Raad samen met het Parlement de begrotingsautoriteit is, zou ik het op prijs stellen om ook een antwoord van de Raad te krijgen. Mocht het nu niet mogelijk zijn, had ik graag de toezegging dat het schriftelijk zal gebeuren.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, er is kennelijk een vertaalprobleem. Met "parquet" wordt hier de Luxemburgse justitie bedoeld. Het gaat hier niet om een rechtbank, maar om de Luxemburgse justitie, het "parquet Luxembourgois" .

De Voorzitter
Ik zie dat de vertegenwoordiger van de Raad bereid is eventueel een schriftelijk antwoord te formuleren.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 10.00 uur plaats.

Vorderingen van de Unie in 1997
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0357/98) van mevrouw Spaak, namens de Commissie institutionele zaken over het verslag van de Europese Raad aan het Europees Parlement over de vorderingen van de EU in 1997 (in toepassing van artikel D van het Verdrag betreffende de Europese Unie) (C4-0411/98).

Spaak
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, het verslag dat de Raad in toepassing van artikel D inzake 1997 heeft opgesteld, geeft net als de vorige jaren een louter formele opsomming van de wetgevende of andere activiteiten die tijdens dat jaar verwezenlijkt werden.
De Raad heeft geen rekening gehouden met de opmerkingen van het Europees Parlement en geeft nog altijd geen enkele evaluatie van de gemaakte vorderingen, van de problemen die zich hebben voorgedaan of van de nog bestaande lacunes, terwijl in artikel D bepaald is dat de Raad de nodige impulsen voor de ontwikkeling van de Unie moet geven.
Het valt te betreuren dat de echte politieke impulsen bijvoorbeeld gegeven worden door bepaalde staatshoofden en regeringsleiders, zoals blijkt uit het schrijven van de heer Kohl en de heer Chirac aan de Top van Cardiff. De Commissie institutionele zaken heeft zich dan ook geconcentreerd op de elementen die haars inziens de nodige impulsen voor de ontwikkeling van de Unie kunnen geven.
Ik steun in dit verband het amendement van de heer Corbett, die de procedure wil wijzigen en wenst dat het Europees Parlement het jaarverslag van de Raad bespreekt zodra het gepresenteerd wordt, zonder dat het eerst naar de commissie ten principale wordt doorverwezen. Ik vraag de Raad - ik weet niet of hij aanwezig is en luistert - ons zijn mening hierover te geven.
Dan kom ik nu, mijnheer de Voorzitter, bij het tweede deel van mijn bijdrage. In het licht van de tenuitvoerlegging van de Economische en Monetaire Unie en in het vooruitzicht van de uitbreiding kunnen wij het antwoord op de vragen die wij al jaren zo vaak horen niet langer uitstellen: waarom Europa, welk Europa en welke ambities moet dit Europa koesteren?
Vorige week zei de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw Ferrero Waldner, ons tijdens haar deelneming aan de werkzaamheden van de Commissie institutionele zaken dat zij deze bekommering deelt en dat deze kwesties op de agenda van de top van Pörtschach staan. Dat is al jaren niet meer gebeurd. Omdat zou zijn gebleken dat hierover geen consensus bestond en om gevaarlijke confrontaties te vermijden hebben de lidstaten tientallen jaren verkozen op institutioneel gebied gebruik te maken van het beleid van de grootste gemene deler. Deze werkwijze kan vandaag echter niet langer gebruikt worden. De publieke opinie heeft zich indertijd achter de politieke impulsen van de stichters van Europa geschaard omdat de volkeren na twee oorlogen, die zowel overwinnaars als overwonnenen in dezelfde ellende gestort hadden, vrede en democratie wensten.
Vervolgens zijn twee generaties elkaar opgevolgd en in die periode heeft de Europese Gemeenschap het vrij verkeer, de interne markt en de eenheidsmunt ingevoerd, de Verdragen geratificeerd en ingestemd met de toetreding van 15 nieuwe lidstaten. Dat is een schitterende balans, maar de burgers werden al die tijd geconfronteerd met bedrijfssluitingen en - verplaatsingen, met beperkingen als gevolg van de convergentiecriteria en ze keken machteloos toe bij de gebeurtenissen in Europa, Bosnië, Albanië en Kosovo. De band was gebroken. Het waarom van dit schitterende avontuur ontging hun omdat men, zoals voormalig Commissievoorzitter Delors ook al zei, niet verliefd wordt op een eenheidsmunt.
Vandaag moeten we evenwel kordaat en duidelijk in herinnering brengen dat de Europese Unie een uniek politiek project in de hele wereld is omdat het gebaseerd is op vrede en democratie en een aantal waarden: mensenrechten, solidariteit tussen de volkeren en generaties en de instelling van een samenlevingsmodel dat de grootst mogelijke ontplooiing van de volkeren die er deel van uitmaken beoogt.
John Hume heeft ons vanmorgen een schitterend voorbeeld gegeven van deze waarden toen hij zei dat respect voor verschillen en verscheidenheid een van de zaken was die Europa en het Europees Parlement hem geleerd hadden. De bezinning over het soort instelling dat wij nodig hebben moet dan ook gebeuren met het oog op dit doel, waaraan allen herinnerd hebben en dat door iedereen gedeeld wordt. Ik voeg er aan toe dat het komende debat over de begroting even dringend is en eveneens rekening moet houden met dezelfde doelmatigheidscriteria van de Unie.
De intergouvernementele methode heeft niet de verhoopte resultaten opgeleverd op institutioneel vlak. Dat is het belangrijkste zwakke punt van het Verdrag van Amsterdam. Laten we hieruit de conclusies trekken en opnieuw gebruik maken van de communautaire methode, waarvan de doeltreffendheid erkend is in het Verdrag van Rome, de Europese Akte en het Delors-Comité.
De volgende interinstitutionele hervorming moet worden afgerond vóór nieuwe landen toetreden zodat de uitbreiding in alle duidelijkheid verloopt en het welslagen ervan niet wordt gedwarsboomd of vertraagd. De doelstellingen van deze hervorming moeten deel uitmaken van het communautaire acquis. Mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, mijnheer de commissaris, dit zijn enkele van de uitdagingen die het Oostenrijkse voorzitterschap, dat wij het beste toewensen, te wachten staan!

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Spaak. Laat ons hopen dat ook de Raad hoorde wat u heeft gezegd.

Maij-Weggen
Voorzitter, morgen zullen we van Commissievoorzitter Santer de jaarlijkse verklaring aanhoren over de plannen van de Europese Commissie voor 1999; de State of the Union is die rede intussen gaan heten. Vandaag debatteren we over de vorderingen die men in 1997 heeft gemaakt. Mevrouw Spaak heeft daarover een uitstekend verslag gemaakt en ik had het overigens beter gevonden wanneer er gewoon een combinatie was gemaakt van het debat over dit verslag en het debat over de State of the Union . Vooruitblikken wordt heel wat geloofwaardiger wanneer je ook positief terug kunt blikken.
Op dat punt heeft de resolutie en het verslag van mevrouw Spaak een aantal stevige kritiekpunten. Zo constateert mevrouw Spaak dat de Raad over zijn verslag van 1997 weinig visie toont en eigenlijk alleen maar een opsomming geeft van besluiten die dat jaar zijn genomen. Met betrekking tot het Verdrag van Amsterdam stelt de rapporteur dat de positie van het Parlement, dat voor de uitbreiding nog een aantal hervormingen nodig zijn, erkend wordt in de brief van Chirac en Kohl, dat de Commissie intussen een werkgroep heeft ingesteld onder leiding van oud-commissaris Frans Andriessen om hiervoor oplossingen te zoeken, maar dat de Raad heel weinig heeft gedaan. Wat doet de Raad op dit vlak? We wachten met belangstelling af wat de informele top van Oostenrijk hier oplevert.
Een derde kritiekpunt is dat op cruciale thema's, zoals de buitenlandse politiek en de interne veiligheid, in 1997 eigenlijk geen vooruitgang is geboekt. De verlamming is nog even groot als voorheen. In dat verband, Voorzitter, wil ik vooruitlopend op het debat van morgen mijn prioriteiten voor de informele top nog wel eens op tafel leggen. In de eerste plaats moet er een oplossing komen voor de permanente stagnatie in de buitenlandse politiek. De enige methode daarvoor is het doorbreken van de unanimiteit. Hiervoor is op zijn minst een bijlage bij het Verdrag van Amsterdam nodig. Ik hoop dat dat besluit wordt getroffen.
Een tweede prioriteit is het democratisch gat, dat met betrekking tot de wetgevende taken van het Parlement al ten dele is opgelost. Naar ons oordeel moeten ook daar de laatste belemmeringen worden weggenomen. Die liggen vooral in de sfeer van de landbouw. Ook daar moet het Verdrag worden verbeterd. De derde prioriteit ligt op het gebied van justitie en binnenlandse zaken en de strijd tegen de internationale criminaliteit. Ook daar moet het Verdrag worden aangescherpt en ook daar zal een besluit over moeten worden getroffen tijdens die informele top. De vierde prioriteit ligt bij de eigen middelen. Dat is een kwestie die de hele zaak in de nabije toekomst dreigt te verlammen. Wij vinden dat er een betere en neutrale sleutel moet worden gevonden om de afdrachten eerlijker te verdelen. Ook dat zal moeten worden besproken op de top in Oostenrijk. De vijfde prioriteit ligt bij het probleem van de vluchtelingen en asielzoekers. Wij vinden dat die eerlijker moet worden verdeeld over de lidstaten en dat daarover nu eindelijk ook eens besluiten moeten worden getroffen. Ook dat zou een thema zijn dat men in de informele top in Oostenrijk maar eens onder handen moet nemen.
Tenslotte moeten natuurlijk, zoals mevrouw Spaak zegt, de institutionele problemen worden opgelost. Met name het probleem van de stemweging en het probleem van de unanimiteit. Welnu, Voorzitter, het zou beter zijn geweest als dit duidelijker tot uitdrukking was gekomen, ook in de rapportage van de Raad over 1997. Als men erkend had dat men er nog lang niet is, dan is dat een betere basis om tot verbeteringen te komen en we hopen van harte dat het Oostenrijks voorzitterschap kans ziet om daar een paar flinke stappen vooruit te maken.

Frischenschlager
Ook ik heb kritiek op het feit dat dit verslag van de Raad te weinig politieke beginselverklaringen en doelstellingen bevat. Ik heb soms de indruk dat de Raad steeds meer een verzameling van 15 regeringsleiders wordt die alleen de particuliere belangen van hun landen centraal plaatsen in hun beleidsdoelstellingen. Ik vind dit een gevaarlijke ontwikkeling, omdat de Raad het politieke centrum van de Europese Unie is en daar de politieke initiatieven vanuit zouden moeten gaan voor meer Europese integratie. Om die reden ben ik van mening dat er doorslaggevende punten zijn die nu duidelijk moeten worden vastgelegd als politieke doelstellingen.
Ten eerste, een ondubbelzinnige beginselverklaring dat we de uitbreiding van de Europese Unie echt willen. Soms heb ik de indruk dat het doel van de uitbreiding vervalt tot een zondagspreek en velen eigenlijk blij zijn als de uitbreiding uiteindelijk niet doorgaat. Dit is de eerste duidelijke doelstelling waarvoor de Europese Unie, de Raad en wij allemaal moeten opkomen.
De tweede doelstelling is Agenda 2000. Ik hoor steeds meer stemmen opgaan, tot de Voorzitter van het Parlement toe, die stellen dat Agenda 2000 niet binnen de gestelde termijn kan worden aangenomen. We moeten beseffen dat Agenda 2000 het allereerste doel is om de uitbreidingsplannen en ook de interne besluitvaardigheid van de Europese Unie enigszins in stand te houden.
Ten derde, de overgang naar het meerderheidsbeginsel. Zonder deze voorwaarde zal de Europese Unie in de toekomst gewoonweg geen beslissingen meer kunnen nemen. Deze doelstellingen moeten onmiddellijk worden nagestreefd, en ik hoop dat de Raad de politieke wil terugvindt om te streven naar meer Europa en meer integratie.

Cardona
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, leden van de Raad, bij het voorbereiden van deze toespraak heb ik een reis terug in de tijd gemaakt naar 1997. Ik heb ondertussen bemerkt dat wij al bijna in 1999 zitten. De kwaliteit van dit verslag maakt het mij mogelijk de rapporteur, mevrouw Spaak, te feliciteren, maar daarnaast is het nut van dergelijke verslagen toch afhankelijk van het moment waarop zij worden goedgekeurd. Ik wens, ik hoop en ik ben er bijna zeker van dat voor ditzelfde onderwerp niet opnieuw een reis in de tijd gemaakt hoeft te worden.
Maar laten wij de inhoud eens bekijken. Paragraaf 11 van dit verslag gaat over de herformulering van de flexibele samenwerking, die door het Verdrag van Amsterdam is ingevoerd. Als ik het mij goed herinner, heeft het Parlement al het verslag-Méndez de Vigo/Tsatsos en, nog recentelijker, het verslag van onze collega Frischenschlager aangenomen. De in die verslagen gevonden oplossingen zijn in tegenspraak, of lijken mij dat te zijn, met wat hier wordt voorgesteld. De ongewijzigde aanneming van dit verslag kan wat betreft dit punt tot enige onthutsing leiden, met name bij de degenen voor wie het verslag bestemd is. Het zou een goede zaak dergelijke tegenspraken te vermijden.
Hoe het ook zij, ik moet zeggen dat het proces van verdieping van de Unie zich met respect voor de wil van de lidstaten moet voltrekken. Wij hebben het over een Europa van de burgers en van de staten, ofschoon het geaccepteerd is dat bepaalde bevoegdheden gedelegeerd zijn. De flexibele samenwerking kan een weg zijn om het doel van de Europese integratie te bereiken. Wij denken dat het in het Verdrag voorziene mechanisme gehandhaafd moet blijven, want volgens ons is het niet de belangrijkste en dieperliggende oorzaak van het niet-functioneren van het nieuwe instituut van de flexibele samenwerking.
Ook de hervorming van de instellingen wordt in dit verslag behandeld. Hierbij willen wij in de eerste plaats verwijzen naar het voorstel om de communautaire methode nieuw leven in te blazen, met name waar het gaat om de bepalingen voor de herziening van de Verdragen. Wij betreuren het dat dit verslag geen enkele substantiële verwijzing naar de rol van de nationale parlementen bevat, terwijl daarentegen de resolutie-De Giovanni, die door de Commissie institutionele zaken is goedgekeurd en waarover morgen wordt gestemd, dit expliciet noemt. Voor ons loopt de weg van verdieping en verbreding langs de instemming van de volkeren van Europa, via hun gekozen vertegenwoordigers.
Voor de beraadslagingen van de Raad stelt dit verslag een intensiever gebruik van stemmingen met gekwalificeerde meerderheid voor. Het valt niet te betwisten dat met het oog op een doelmatiger functioneren van de instellingen van de Unie haar bevoegdheden verruimd kunnen worden en ook de verschillende beraadslagingen institutioneel zwaarder kunnen wegen. Maar er blijven volgens mij terreinen bestaan - en hier licht ik constitutionele zaken eruit - waarover volgens ons met eenparigheid van stemmen moet worden blijven besloten. Deze regel kan volgens ons de solidariteit en de politieke cohesie tussen de staten die deel uitmaken van de Unie versterken. Het institutionele evenwicht is zonder twijfel gebaseerd op het door de staten met instemming en acceptatie overdragen van enkele bevoegdheden aan de communautaire instellingen.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, het is natuurlijk terecht dat de rapporteur onze aandacht niet zozeer vestigt op de vorderingen van de Unie in 1997, maar op de talrijke onopgeloste problemen die ons te wachten staan, en ze vertolkt het ongeduld en de ontevredenheid die het Parlement al in tientallen resoluties heeft uitgedrukt, echter zonder veel resultaat. Het is ons niet echt gelukt politieke druk uit te oefenen op Raad en Commissie. Onze resoluties dreigen steeds meer te vervallen tot een algemene klaagzang. Als we een blik werpen op het jaar 1997 vinden we al vlug de verklaringen voor dit gebrek aan slagkracht van de Unie: het is de mislukte hervorming van de instellingen in Amsterdam die daarvan de oorzaak is, alsook de regeringsconferentie, die als instrument en procedure steeds meer ontaardt in een bazaar van nationalistische belangenconflicten. In de plaats van de Raad is er een soort Rijksdag gekomen. Dit Parlement heeft de plicht meer politieke druk uit te oefenen, krachtdadiger in te werken op Commissie en Raad om de blokkade op te heffen van de uitbreiding naar het Oosten, de ontwikkeling van de politieke unie en de totstandbrenging van een Europese democratie.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil onze rapporteur, mevrouw Spaak, danken voor het verslag dat zij heeft opgesteld en voor de wijze waarop zij het heeft opgesteld. Ik wil in dit verband beklemtonen dat wij in de Commissie institutionele zaken ontgoocheld waren over al wat men had kunnen doen, maar niet gedaan heeft, en ik wil tevens wijzen op alle ideeën die wij morgen opnieuw zullen kunnen herhalen in de resolutie-De Giovanni en die volgens ons geldig blijven in het licht van de situatie van de Unie in 1997 of in 1998 en ook daarna.
Ik ben dan ook van oordeel dat de opmerkingen in het verslag kunnen bijdragen aan de bezinning van de Commissie, commissaris Oreja en het Parlement, die willen samenwerken om een gemeenschappelijk project, onder welke vorm ook, te doen slagen. Ik hoop ten stelligste dat de Raad deze werkwijze aanvaardt. Een aantal paragrafen van deze resolutie zijn aan de drie instellingen gericht. Zelf ben ik het met de tekst in zijn geheel eens. Ik vestig de aandacht van mijn collega's en van de commissaris met name op een paragraaf die mij bijzonder belangrijk lijkt en die betrekking heeft op het buitenlands en veiligheidsbeleid, een van de zwakste schakels van onze Unie. Dat blijkt uit het feit dat de Europese Unie en al haar lidstaten - zoals gewoonlijk - afwezig zijn in Maryland en in Belgrado en helemaal niet betrokken zijn bij de twee belangrijkste kwesties van het buitenlands beleid.
Ik vestig dus uw aandacht op een paragraaf van deze resolutie waarin twee maatregelen voorgesteld worden die mijns inziens precies de rol van de Unie in de wereld kunnen versterken. De eerste maatregel is de instelling van een militair en civiel - ik zou eerder zeggen militair - interventiecorps van de Europese Unie als zodanig; de tweede maatregel is de idee om een gemeenschappelijke diplomatie te ontwikkelen voor de Unie, hetgeen mogelijk gemaakt wordt door de oprichting van gezamenlijke ambassades waar maximaal vier lidstaten vertegenwoordigd zijn.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de Raad over de vorderingen van de Unie geeft een opsomming en beschrijving van de maatregelen die in 1997 genomen werden en is uit dit oogpunt slechts van historisch belang.
Het herinnert ons er desalniettemin aan dat de tijd verstrijkt en dat in Frankrijk nog altijd geen parlementair debat en nog veel minder een openbaar debat gehouden is over het ontwerpverdrag dat de Raad van Amsterdam in juni 1997 heeft aangenomen. Het is juist dat de burgers hier niet om verzocht hebben en dat niemand van de Franse politieke klasse weet hoe men de burgers de doelmatigheid van de in dit Verdrag bepaalde integratie kan uiteenzetten. Toen de Franse staatsraad evenwel oordeelde dat de grondwet herzien diende te worden, kon onze regering niet verder gaan, zoals dat gebeurt in vele andere lidstaten, waar jammer genoeg elk debat ontweken werd.
Het is evenwel goed mogelijk dat de Franse burgers of parlementsleden het Verdrag van Amsterdam op een of andere manier verwerpen als men hun eerlijk de ware aard van het Verdrag uitlegt. Voor de toekomst moet dan ook een andere methode voor de voorbereiding van Europese verdragen overwogen worden die kan verzekeren dat deze voortaan wel beantwoorden aan de verwachtingen van de burger. De oplossing bestaat er zeker niet in comités van wijzen in te schakelen, zoals de rapporteur voorstelt, of voor een grotere betrokkenheid van het Europees Parlement te zorgen. Wij moeten daarentegen de nationale parlementen beter en formeel bij elke fase van de onderhandelingen betrekken.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, toen we in de Commissie institutionele zaken eens onze ideeën over Europa naar voren brachten, reageerde de rapporteur met de opmerking: "Dat is niet ons Europa" . Deze opmerking schoot mij te binnen bij het lezen van haar verslag, dat overigens consistent is en van heel hoog niveau. Maar het is gebaseerd op een heel andere filosofie dan de onze. Wij keuren een ongebreidelde integratiedrang af. We beschouwen de povere resultaten van Maastricht als een teken dat het de burgers ontbreekt aan verdere integratiebereidheid. We beschouwen de inhoud van de jaarlijkse verslagen over fraude, het mislukken van de concours en de bijna dagelijks toenemende berichten over malversaties bij de verschillende programma's als tekenen dat de Unie aan de grenzen van haar bestuurbaarheid is gekomen.
We weten dat het merendeel van de burgers geen overhaaste uitbreiding wil. Daarom hadden we graag gehad dat in het verslag meer rekening was gehouden met het standpunt, de wensen en bekommernissen alsook de betrokkenheid van de burgers. Deze aspecten had ik wel in aanmerking genomen in mijn amendementen, maar deze werden bij meerderheid van stemmen verworpen door de Commissie institutionele zaken. Als we namelijk niet willen dat begrippen als transparantie en het Europa van de burger holle woorden worden, moeten we in concrete voorbeelden tonen dat we rekening houden met de wensen van de burger, dat we deze serieus nemen. Laat ik nog een klein voorbeeld geven van hoe het met deze begrippen in de praktijk gesteld is. Toen mijn assistente enkele dagen geleden in mijn naam een Commissiedocument opvroeg, dat overigens vermeld was in een officieel antwoord op mijn aanvraag, weigerde de bevoegde ambtenaar het document toe te sturen, omdat de leden van het Europees Parlement er volgens hem toch alleen maar ongepaste dingen mee deden en omdat het "op zijn zenuwen werkte" . Als afgevaardigden al zo behandeld worden, dan kunt u zich voorstellen hoe met gewone burgers wordt omgegaan. Dit mag een uitzondering zijn, maar ik ben overtuigd dat we juist door op kleinigheden te letten kunnen zorgen dat de burger meer openstaat voor de Unie.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik heb drie opmerkingen over het verslag-Spaak, dat in zekere zin een vooruitgeschoven debat is over wat we morgen met de voorzitter van de Commissie, de heer Santer, en de Oostenrijkse kanselier, de heer Klima, zullen bespreken en waarover we de De Giovanni-resolutie zullen aannemen. Ik zou om te beginnen mevrouw Spaak hartelijk willen bedanken voor haar geëngageerde inzet voor haar Europa - en ik voeg daaraan toe, omdat dit zopas nog ter sprake kwam, dat dit volgens mij ook ons gemeenschappelijke Europa is. Aan dit gemeenschappelijke Europa moet weliswaar nog een heleboel gedaan worden. Het komt erop aan dit Europa te verdiepen en uit te breiden. We hebben, zoals het verslag ook aangeeft, nood aan sterke instellingen. We hebben een sterke gemeenschappelijke munt nodig. We hebben meer en overtuigendere oplossingen nodig, vooral op het gebied van de tweede en de derde pijler. De trefwoorden Kosovo, drugsbestrijding en de strijd tegen kindermishandeling, om slechts enkele thema's te noemen, laten zien hoe noodzakelijk dit sterke gemeenschappelijke Europa is.
Op de tweede plaats zou ik ook een kritische opmerking willen maken over dit verslag-Spaak. Ik mis, en ik ben er bijna zeker van dat dit ook geldt voor mevrouw Spaak zelf en ons allemaal, een grondige behandeling van de mensenrechtenkwestie. In amendement 8, dat mevrouw Lenz namens de Fractie van de Europese Volkspartij heeft ingediend, worden toereikende grondslagen voor het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie gevraagd. Ik hoop dat we morgen op veel instemming kunnen rekenen voor dit amendement.
We hebben enkele dagen geleden in Wenen een onderzoeksproject van het Europees Universitair Instituut te Florence voorgesteld: mensenrechten voor het jaar 2000. We hebben daarbij vastgesteld dat Europa de laatste jaren veel bereikt heeft op het gebied van mensenrechten, maar dat er nog veel, heel veel moet worden gedaan, als we onze claim dat we als Europeanen mensenrechten hoog in het vaandel dragen ook consequent in praktijk willen brengen.
Een derde thema en mijn derde opmerking hebben indirect te maken met wat we vandaag en de voorbije dagen telkens weer te horen krijgen. Eigenlijk gaat het om een kwestie die centraal staat in het debat over het dichter bij de burger brengen van de Unie. Daarom probeer ik zoals Cato in de Oudheid steeds weer dit caeterum censeo naar voren te brengen.
Het beheer van Europese middelen moet onberispelijk zijn. We ontvangen dezer dagen veel post over de mensenrechten en de opneming van financiële middelen voor NGO's in de reserve. Vele van deze niet-gouvernementele organisaties, die veel waars te zeggen hebben over de mensenrechten en er veel voor doen, verzetten er zich terecht tegen dat het geld voor hun activiteiten misschien niet beschikbaar wordt gesteld. Maar het is niet de bedoeling geld af te pakken van de NGO's, integendeel. We willen en moeten ervoor zorgen dat de middelen voor hulpbehoevenden niet door dubieuze en frauduleuze praktijken terechtkomen bij profiteurs. Daarom wordt in lid 8, sub b) van de ontwerpresolutie van het verslag-Spaak meer controle geëist in dit gemeenschappelijke Europa.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee opmerkingen maken. Een eerste betreft het financiële kader. Het is duidelijk dat de ontwikkeling van de Europese Unie volledig afhankelijk is van de financiële middelen waarover ze in de volgende eeuw kan beschikken. De Commissie heeft onlangs een nieuw financieel vooruitzicht en een nieuwe verdeling van de financiële verantwoordelijkheid tussen de landen van de Europese Gemeenschap aangekondigd.
Paragraaf 15 van de resolutie bepaalt uitdrukkelijk dat het nieuwe financiële kader van de Europese Unie het mogelijk moet maken de continuïteit van het solidariteits- en cohesiebeleid te garanderen. Door een aantal opties voor te stellen, ontwikkelt de Commissie een bepaalde visie op de toekomst. Op het gebied van de landbouw toont de Commissie zich bijvoorbeeld erg moedig. Het is ook duidelijk dat een aantal voorstellen, zoals het toekennen van een korting zoals die van Groot-Brittannië aan vier andere landen, niets zullen uithalen. Om die reden is het uiterst belangrijk dat het Parlement duidelijk maakt dat het niet kan instemmen met het concept van de "juste retour" in de verdere ontwikkeling van de Unie.
In de tweede plaats wil ik het over Schengen hebben. De paragrafen 22 en 23 betreffen justitie en binnenlandse zaken. Wij moeten ons grote zorgen maken over het feit dat de verdeling van Schengen over de eerste en derde pijler nog niet is gebeurd. Ik vind het jammer dat het voorzitterschap hier niet aanwezig is, want als het Verdrag van Amsterdam in werking treedt zonder dat daarover een akkoord is bereikt, blijft alles in de derde pijler.
Ik zou de Commissie willen vragen hoe ze de situatie beoordeelt. Als dat gebeurt, mogen we het vrije verkeer van werknemers en andere personen vergeten en komt er ook geen gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid. Hoe komt het dat vijftien maanden na de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam nog altijd geen akkoord in zicht is over de verdeling van Schengen over de eerste en derde pijler? Dat is mijn belangrijke vraag aan de Commissie.

Féret
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de meesten van ons het met het voorliggende verslag eens zijn. De rapporteur ramt open deuren in met een van de bomen waardoor we het bos niet meer zien, want de Europese Unie kampt vandaag niet met een groeicrisis, maar met een echte ziekte. Het Europa van vandaag is het Europa van de bankiers, van de handelaars, van de eurocraten en van de 20 miljoen werklozen. De Europese nationalisten die ik in deze Vergadering vertegenwoordig, verkiezen het Europa van de mensen, van de maatschappelijke solidariteit boven dit Europa van het geld.
De stichters van Europa hebben ons zo'n halve eeuw geleden nochtans niet bedrogen. Zij hebben ons gewaarschuwd toen zij het Europa van de Zes de "gemeenschappelijke markt" noemden. Hun werk zal dan ook niet nutteloos geweest zijn. Zij hebben de Europese volkeren dichter bij elkaar gebracht en zullen, om het met Lenin te zeggen, zodoende de nuttige idioten geweest zijn die een onomkeerbare beweging op gang gebracht hebben, die een trein op de rails gezet hebben die door geen enkele noodrem tot staan gebracht kan worden. Het is niet de bedoeling deze trein te doen ontsporen. Maar om het met de woorden van de voortreffelijke Franse schrijver, Guillaume Faye, te zeggen: de tijd is gekomen om de treinbestuurders op de korrel te nemen en ervoor te zorgen dat de trein niet langer voor het geld, maar voor de mensen rijdt.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het over het onderdeel van het verslag van mevrouw Spaak over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid hebben.
Toen ik dit verslag las, vroeg ik mij af of dit een tekst was van politici in de Commissie institutionele zaken of van academici in een intellectuele ivoren toren. Ik heb niet de indruk dat de inhoud van dit verslag verband houdt met wat ik in de realiteit zie.
In paragraaf 17 staat dat de Europese Unie op internationaal vlak geen enkele politieke rol speelt. Dat is natuurlijk nonsens. De Europese Unie speelt uiteraard wel een rol op de internationale scène. Wij kunnen ons afvragen hoe groot die rol is, maar beweren dat wij geen rol spelen is baarlijke nonsens. Zeggen dat de mensen in de pubs en clubs van Bolton daarmee alle dagen bezig zijn, is ook overdreven. Mijn kiezers zeggen tegen mij dat zij vinden dat de Europese Unie een grotere rol moet spelen bij het voorkomen en beheersen van crisissen en bij het handhaven en stichten van vrede. Wij moeten dus duidelijker zijn over wat onze burgers willen.
In paragraaf 19 wordt gesuggereerd dat wij met betere institutionele regelingen de crisis in Kosovo hadden kunnen oplossen. Ik begrijp niet hoe iemand zoiets kan zeggen. In Kosovo ontbrak de politieke wil. Met een andere institutionele regeling hadden wij daaraan niets kunnen doen.
Het vierde streepje van paragraaf 20 schijnt te betekenen dat de Commissie institutionele zaken meent dat de Europese Unie lid is van de NAVO. Dat is natuurlijk niet het geval. Sommige lidstaten van de Europese Unie zijn lid van de NAVO. Ik begrijp deze bedenking van de Commissie institutionele zaken dan ook niet. Wij moeten ons toespitsen op de uitvoering van het Verdrag van Amsterdam en de Verklaring van Berlijn over de Europese defensie.
Tenslotte nog iets over paragraaf 21. Ik weet dat het Parlement daarmee in zijn resoluties telkens opnieuw instemt, maar geloven wij nu echt dat de bevolking een Europees militair interventiekorps wenst? Wij hebben de NAVO en een hele reeks organisaties rondom de WEU, zoals gezamenlijke ondernemingen, het Eurokorps en de Brits-Nederlandse brigade. Wat kan een Europees interventiekorps doen wat de andere niet doen? Wij mogen die hersenschimmen niet langer najagen en moeten onszelf beperken tot praktische maatregelen om de Europese Unie te verdedigen en de veiligheid van haar burgers te verhogen. Met die paragraaf over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid doen wij dat eerlijk gezegd niet.

Oreja
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik mevrouw Spaak feliciteren met haar werk. Ik geloof dat de geest van artikel D van het Verdrag betreffende de Europese Unie een uitnodiging is om voldoende afstand te nemen van de dagdagelijkse discussies en problemen om meer in het algemeen te kunnen nadenken over de zin van het Europese optreden. Als ik het goed begrepen heb, is dat de leidraad die aan de grondslag van het jaarlijks door de Raad op te stellen verslag moet liggen, een verslag over de door de Unie gemaakte vorderingen dat precies overeenkomt met de functie die voor de Raad is weggelegd en die erin bestaat het algemeen beleid van de Unie nieuw leven in te blazen en in goede banen te leiden.
Ik deel het standpunt van mevrouw Spaak met betrekking tot het verslag en ik moet zeggen dat ook ik ontgoocheld ben. Ik geloof dat wij ons eens te meer gedwongen zien te besluiten dat dit verslag van de Raad in wezen niet meer is dan een formele opsomming van activiteiten en dat het in vele aspecten de politieke reikwijdte mist die beantwoordt aan de geest van het Verdrag, ondanks de kritiek die zowel het Parlement als de Commissie het afgelopen jaar en de jaren voordien hebben geuit. In plaats van de betekenis van de term politieke actie op te frissen zou het misschien meer aangewezen zijn tot een algemene visie te komen die ons toelaat de verschillende aspecten uit te diepen en na te gaan welke impuls aan de Europese Unie kan worden gegeven met het oog op de toekomst.
In verband hiermee sluit ik mij eveneens aan bij de analyse van mevrouw Spaak die het belang onderstreept van een aantal tijdens het afgelopen jaar gerealiseerde doelstellingen op het gebied van de Europese eenwording en met name de rol van de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam, het opstarten van Agenda 2000 en de voorbereiding van de Economische en Monetaire Unie. De uitdagingen die wij op elk van de voornoemde gebieden moeten aangaan zijn algemeen bekend en wij dragen allen samen de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de burger in onze bekommernissen centraal staat, dat de fundamentele problemen zoals de groei en de werkgelegenheid weer worden opgenomen en dat de Europese Unie wordt voorbereid op de uitbreiding, zowel op financieel als op institutioneel gebied.
Het is duidelijk dat deze debatten nog steeds bijzonder actueel zijn. De Commissie is voornemens verschillende antwoorden - concrete antwoorden - aan te bieden op basis van acties die precies deze doelstellingen nastreven. Als ik nu bijvoorbeeld verwijs naar de afsluiting van het Verdrag van Amsterdam lijdt het geen twijfel dat het lange onderhandelingsproces een tekst heeft voortgebracht waarop meermaals kritiek is geuit, ook door mij. Ik ben indertijd rechtstreeks van Amsterdam naar het Parlement gekomen - naar de Commissie institutionele zaken, waar mevrouw Spaak deel van uitmaakte - en op die bewuste dag, 18 juni 1997, hebben wij tot half vijf "s morgens vergaderd en om tien uur was ik reeds in het Parlement aanwezig om mijn reactie te verklaren. Ik heb toen mijn ontgoocheling verwoord die op dit ogenblik, nu er wat tijd is overgegaan, waarschijnlijk veel genuanceerder is, maar er zaten mij een aantal zaken dwars en ik was van mening dat het behoud van de projecten die een week voordien op tafel lagen uitkomsten zou hebben opgeleverd die er heel anders uit zouden hebben gezien dan de resultaten die wij hebben bereikt ten gevolge van de gedurende de laatste 72 uur aangebrachte wijzigingen.
Ik zou echter willen zeggen dat de tijd mij ondanks de ontgoocheling, die in het begin waarschijnlijk sterker was, heeft geleerd de zaken rustiger te bekijken en aandacht te hebben voor de positieve resultaten van het Verdrag. Ik heb hier met betrekking tot het Verdrag bijzonder negatieve reacties gehoord. Ik meen echter dat een van de positieve aspecten die wij kunnen onderstrepen - zoals mevrouw Spaak doet - een uitermate belangrijke kwestie is die volkomen intact is gebleven sinds 1958, zolang de instellingen en het Verdrag bestaan: het institutionele evenwicht. Persoonlijk vind ik dat mevrouw Spaak de kwestie van het institutionele evenwicht op uitstekende wijze benadrukt. Ik herinner mij dat iemand voor wie ik veel respect had, Emile Noël, die gedurende vele jaren secretaris-generaal van de Commissie was, het steeds over de magie van het institutionele evenwicht had en ik meen dat dit een van de aspecten is die wij moeten behouden, zeker nu, met het oog op de uitbreiding.
De uitbreiding mag het evenwicht niet in gevaar brengen. Er bestond een evenwicht met zes. Er is een evenwicht met vijftien. Het evenwicht moet ook met vijfentwintig gegarandeerd blijven.
Ik geloof ook dat de inspanningen in herinnering moeten worden gebracht die hebben bijgedragen tot de versterking van de rol van de fundamentele rechten en de weerslag van de maatschappij op de Europese Unie zonder de oplossingen te vergeten die de burger van de Unie verwacht. De kwestie van de fundamentele rechten, die in zekere zin buiten het Verdrag waren gebleven, is tot op zekere hoogte in het Verdrag opgenomen ter gelegenheid van de in Amsterdam opgestelde hervorming. Ik ben van mening dat deze voorbeelden uitermate belangrijk zijn net zoals de verwezenlijkingen op het gebied van de werkgelegenheid, die buiten het Verdrag stond en er op dit moment deel van uitmaakt, en de totstandbrenging van een grote ruimte op het vlak van justitie en veiligheid, die grotendeels moet worden "gecommunautariseerd" .
De heer Brinkhorst, die hier op dit moment niet aanwezig is, heeft het voornoemde punt zonet aangekaart. Dat is wat de Commissie verlangt en ik vertrouw erop en hoop ten stelligste dat de lidstaten dezelfde wensen hebben. Wilt u dat ik een belangrijke bijdrage van het Verdrag noem? Het acquis van Schengen, dat buiten het Verdrag stond, zit er nu in verankerd. Ik geloof dat dit alleen al een buitengewoon succes is. Voordien bleek het onmogelijk Schengen in het Verdrag op te nemen en het viel dan ook buiten de boot. Dat was uiterst vreemd en paradoxaal. Momenteel is Schengen in het Verdrag opgenomen. Welke stappen moeten wij nu ondernemen? De heer Brinkhorst stelt zich de vraag - en ik deel zijn bezorgdheid - of Schengen in de eerste of de derde pijler zal worden ondergebracht, want, indien wij geen initiatief nemen, zal het ongetwijfeld aan de derde pijler gekoppeld blijven omdat er bepaalde kwesties zijn die natuurlijk hun intergouvernementele dimensie moeten behouden, waaronder samenwerking op het gebied van het strafrecht en bepaalde politiële kwesties. Anderzijds zijn er ook vraagstukken die in de eerste pijler thuishoren. Dit is waarschijnlijk een van de punten waarbij de in Amsterdam op het laatste moment aangebrachte wijzigingen hebben verhinderd dat na verloop van tijd - drie, vier, vijf jaar - tot een "communautarisering" kon worden overgegaan gewoon op basis van een bij meerderheid aangenomen besluit. Op het laatste moment werd echter een wijziging aangebracht die vereiste dat dit besluit met eenparigheid van stemmen werd genomen, hetgeen wil zeggen dat na vijf jaar een enkele lidstaat de overgang naar het communautaire acquis kan tegenhouden. Dit betekende natuurlijk een stap terug, ook al moet het als een stap voorwaarts worden beschouwd dat hetgeen in Maastricht buiten het Verdrag stond - en slechts onder de paraplu van de Europese Unie viel - op dit moment deel uitmaakt van het Verdrag, nu moeten wij enkel nog nagaan op welke manier deze invoeging geschiedt.
Anderzijds zal de hervorming van de instrumenten van het GBVB ervoor zorgen - dat hopen wij althans - dat de Unie op het internationale toneel met één stem naar buiten kan komen. Zonet is gezegd dat er een aantal vorderingen zijn gemaakt op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Dat lijdt geen twijfel. Maar waarschijnlijk zijn de instrumenten alleen onvoldoende. De instrumenten zijn er. Nu ontbreekt de politieke wil nog om op het gebied van het buitenlands beleid gemeenschappelijk op te treden en daar is het laatste woord nog niet over gezegd.
Zoals mevrouw Spaak terecht opmerkt, is het ongetwijfeld betreurenswaardig dat de resultaten op institutioneel vlak niet erg hoopgevend zijn. Het is een feit dat het Parlement zijn bevoegdheden als medewetgever zoals nooit tevoren heeft zien toenemen, maar anderzijds zijn er een aantal belangrijke problemen onopgelost gebleven, problemen die reeds sinds geruime tijd bestaan en waarop in Amsterdam wegens tijdgebrek geen antwoord is geboden. Dat is de reden waarom nog geen oplossing is gevonden voor uitermate belangrijke kwesties zoals de veralgemening van de besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, de stemweging in de Raad of het aantal commissarissen, en bijgevolg zijn een aantal zaken onvolledig gebleven. Het feit dat deze in het Verdrag zelf expliciet worden genoemd, duidt op de noodzaak van een nieuwe intergouvernementele conferentie, die trouwens spoedig moet plaatsvinden.
Wij hopen dat het Verdrag van Amsterdam snel in werking treedt. Voorlopig is dit echter nog niet het geval en bijgevolg is het misschien voorbarig nu reeds een balans op te maken en nieuwe hervormingsprojecten op te stellen. Anderzijds is het duidelijk dat wij ons eerst en vooral moeten voorbereiden om een afdoend antwoord te kunnen bieden op de in het Verdrag vervatte vraagstukken, de kwesties waarvoor het Verdrag zelf ons om een oplossing verzoekt, of het nu de institutionele problemen betreft die wij zonet hebben aangehaald of de veiligheidsproblemen, bijvoorbeeld al wat verband houdt met de integratie van de West-Europese Unie in de Europese Unie. Hiervoor is te zijner tijd ook een Intergouvernementele Conferentie nodig.
Het is in dit opzicht ongetwijfeld noodzakelijk dat elke instelling het werk doet en de plicht vervult die haar op grond van het Verdrag wordt toegeschreven en dat, zoals wij reeds zo vaak hebben gezegd, doelmatige, democratische en toekomstgerichte oplossingen worden gezocht. In verband hiermee heeft de Commissie in Agenda 2000 reeds haar wens uitgedrukt dat er onmiddellijk na 2000 een nieuwe Intergouvernementele Conferentie wordt belegd.
Anderzijds zijn de invoering van de euro, het opstarten van de uitbreidingsonderhandelingen en Agenda 2000 projecten op lange termijn die, hoewel ze in 1997 van start zijn gegaan, duidelijk op de toekomst zijn gericht. Op dit gebied is de samenwerking tussen het Parlement en de Commissie vlot verlopen.
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat deze problemen niet in een kalenderjaar en zelfs niet in een zittingsperiode kunnen worden afgehandeld. Ik ben er zeker van - ik heb er het volste vertrouwen in - dat deze uitdagingen op de agenda zullen staan van de staatshoofden en regeringsleiders tijdens hun bijeenkomst in Pörtschach op 24 en 25 oktober en wij hopen dat zij de gelegenheid te baat nemen om een algemene visie te formuleren met betrekking tot de missie van de Europese Unie in de 21ste eeuw.
Hiermee ben ik aan het einde van mijn betoog gekomen. Met uw welnemen zou ik enkel nog het volgende willen zeggen. De heer Hager heeft hier verwezen naar zijn verzoek aan de Commissie hem een document te verschaffen waarop hij nooit antwoord heeft gekregen. Ik zou hem willen vragen dat hij mij dit verzoek doet toekomen en ik zal alles in het werk stellen om het onmiddellijk in te willigen. Ik weet niet waarom aan dit verzoek, dat door een parlementslid is geformuleerd, geen gehoor is gegeven. Ik sta dan ook tot uw beschikking en zal met alle plezier op uw vraag trachten te antwoorden. Ik vermoed namelijk dat er een misverstand in het spel is en dat men daarom niet op uw verzoek is ingegaan. Hoe het ook zij, het enige wat ik u kan zeggen nu ik het woord heb en hoewel ik misschien niet de terzake bevoegde commissaris ben, is dat ik met alle plezier mijn diensten aanbied om een antwoord te geven op het door de heer Hager geformuleerde verzoek.

Hager
Mijnheer de commissaris, ik dank u hartelijk voor uw aanbod. Het gaat echter niet om het feit dat dit document niet werd toegestuurd, maar om de manier waarop het werd geweigerd. Namelijk dat een lid van het Parlement wordt meegedeeld dat documenten van de Commissie regelmatig gebruikt worden voor onbetamelijke doeleinden en dat de bevoegde ambtenaar zegt dat wat leden van het Parlement ermee doen hem, ik citeer, "op de zenuwen werkt" . Daartegen heb ik geprotesteerd, niets anders. Maar ik zal u graag meer informatie geven, evenwel niet in de plenaire vergadering.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.15 uur plaats

Multilaterale overeenkomst voor investeringen (MOI)
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie inzake de Multilaterale overeenkomst voor investeringen

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, de financiële crisis in Azië heeft ons er nogmaals aan herinnerd dat investeringen en andere geldstromen dramatische gevolgen voor de groei van het concurrentievermogen kunnen hebben. Goede en duurzame investeringen kunnen de economieën versterken en zijn het tegendeel van vluchtige speculatieve geldstromen. Goede investeringen zijn van het allergrootste belang om de ontwikkelingslanden in een steeds meer geglobaliseerde wereld te integreren. Investeringen hebben al een grote bijdrage aan de groei van de wereldeconomie geleverd en bieden talloze voordelen. De Europese Gemeenschap is de grootste buitenlandse investeerder ter wereld. Ontwikkelingslanden krijgen nieuw kapitaal, technologie en knowhow en investeerders krijgen toegang tot nieuwe markten.
Investeringen kunnen de plaatselijke arbeids- en milieunormen verbeteren. Er is ook de kwestie van de uitroeiing van corruptie en onaanvaardbare handelspraktijken. De transparantie die een algemeen regelgevend kader op dit terrein tot stand kan brengen, kan zeer nuttig zijn in de strijd tegen corruptie, onaanvaardbare praktijken en kapitalisme onder vriendjes.
Hoewel investeringsbeslissingen uiteindelijk door particuliere ondernemingen worden genomen, is het politieke kader van het allergrootste belang. Voorspelbare en doorzichtige wetten en voorschriften bieden uitzicht op meer investeringen, lagere risicopremies en hogere returns. Op dit ogenblik gelden voor investeringen allerlei bilaterale en regionale overeenkomsten. Die zijn wel belangrijk, maar ontberen vele van de bepalingen die vereist zijn om een transparant regelgevend kader te vormen. Bovendien bestrijken ze niet alle terreinen. De vraag is nu hoe wij deze situatie moeten aanpakken.
Ik heb altijd gemeend dat de WHO op lange termijn het beste kader is om een betrouwbaar geheel van regels voor investeringen tot stand te brengen. Er zijn al een aantal WHO-voorschriften op dat gebied. In het bijzonder is er de tijdens de Uruguay-ronde bereikte overeenkomst over investeringen in verband met de handel. Verdere werkzaamheden op dat gebied zouden dan ook geen nieuwe start voor de WHO zijn, maar bieden de mogelijkheid om de bestaande regels zo uit te breiden dat ze de Europese Unie en de ontwikkelingslanden rechtstreeks voordeel opleveren.
In dat licht heb ik krachtige steun verleend aan het besluit dat op de ministeriële bijeenkomst van de WHO in december 1996 in Singapore is genomen om een WHO-werkgroep op te richten die het verband tussen handel en investeringen moest onderzoeken. In het vooruitzicht van de WHO-ministersconferentie van volgende herfst vind ik het belangrijk dat wij ervoor blijven ijveren dat voorschriften inzake investeringen in de WHO worden uitgewerkt.
Inmiddels wordt sedert mei 1995 in het kader van de OESO onderhandeld over een multilaterale overeenkomst inzake investeringen, de zogenaamde MOI. De EG en haar lidstaten hebben aan die onderhandelingen deelgenomen op basis van een strategie die de Raad in april 1995 heeft vastgesteld en die het Europees Parlement in zijn resolutie van 14 december 1995 heeft goedgekeurd.
In maart van dit jaar heb ik in mijn antwoord naar aanleiding van het verslag van de heer Kreissl-Dörfler uitgelegd hoever het met de onderhandelingen op dat ogenblik stond. Sedertdien hebben de OESO-ministers in april besloten een periode van bezinning en verder overleg met de burgermaatschappij in te lassen omdat zij onder andere rekening wilden houden met een aantal economische, politieke, sociale en culturele bekommeringen. In het kader van die bezinning hebben de Commissie en de Raad overleg gepleegd met de Europese industrie, de vakbonden en een aantal NGO's, met inbegrip van die welke bijzonder belang stellen in de milieu-, ontwikkelings- en culturele aspecten van de MOI. Zo konden een aantal belangrijke aspecten van het huidige ontwerp worden besproken. Zo hebben wij de NGO's en anderen de verzekering kunnen geven dat het niet de bedoeling is dat de MOI het mogelijk maakt de naleving van internationaal erkende, in de IAO-conventies opgenomen arbeidsnormen te ondermijnen of de toepassing van internationaal overeengekomen milieunormen te versoepelen. Wij hebben de NGO's ook de verzekering gegeven dat wij op het gebied van de cultuur het communautaire acquis zouden verdedigen, met inbegrip van het resultaat van de Uruguay-ronde voor de audiovisuele sector.
Ik meen dat die dialoog en de parallelle dialogen tussen de lidstaten en de burgermaatschappij een zekere geruststelling zijn voor iedereen die zich afvroeg welke gevolgen de MOI voor het werk, het milieu, de cultuur en andere politieke aangelegenheden zou kunnen hebben.
Toch lokken de MOI-onderhandelingen bij sommigen in sommige lidstaten nog heftige reacties uit. Vorige week woensdag, 14 oktober, kondigde de Franse premier in antwoord op een parlementaire vraag aan dat Frankrijk zich uit de onderhandelingen zou terugtrekken. De voor deze week geplande bijeenkomst van de OESO-onderhandelaars zal daardoor niet plaatshebben. In plaats daarvan zal onder het voorzitterschap van de adjunct-secretaris-generaal van de OESO vandaag in Parijs met de Commissie en de lidstaten overleg worden gepleegd. Het standpunt van de EU ten aanzien van de MOI-onderhandelingen wordt nog altijd gecoördineerd. Wij nemen nota van het standpunt van de Franse regering, waarover ze met de Commissie en alle lidstaten contact houdt, en verwachten dat de gevolgen van haar besluit te gelegener tijd in de Raad zullen worden besproken. Gelet op de in het eenparig goedgekeurde mandaat van 1995 geformuleerde doelstelling zullen wij moeten onderzoeken hoe wij de verdere werkzaamheden inzake handel en investeringen, met inbegrip van de MOI, nu het best aanpakken.
Ik zou u willen zeggen wat ik van deze kwestie denk. Ik meen dat wij grote inspanningen hebben gedaan om binnen de OESO een transparant kader tot stand te brengen dat zowel de Europese economieën als die van de andere MOI-deelnemers voordelen zou opleveren. Tijdens de MOI-onderhandelingen is al heel wat gebeurd om de weg voor investeringen te effenen en is aandacht besteed aan de kwesties die de EU en de civiele maatschappij belangrijk vinden. Toch meen ik nog altijd dat de WHO op lange termijn het beste kader is om die werkzaamheden, waarvoor de MOI al belangrijke bakens heeft uitgezet, tot een goed einde te brengen. In de huidige omstandigheden zijn de kansen om de MOI-onderhandelingen met succes te bekronen op zijn zachtst gezegd uiterst gering.
De Commissie en de lidstaten zullen de resultaten van onze contacten met de burgermaatschappij in het licht van het door de Raad van ministers overeengekomen oorspronkelijke onderhandelingsmandaat echter samen moeten blijven bespreken.
Ik zal het Parlement en de Raad uiteraard van de ontwikkelingen in deze belangrijke aangelegenheid op de hoogte houden.

Mann, Erika
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Brittan, u heeft de diepere oorzaak geschetst waarom we nogmaals een debat houden over de multilaterale overeenkomst inzake investeringen en u heeft ook de verschillende standpunten en belangen naar voren gebracht die gedeeltelijk zeer uiteenlopend zijn. Voorts bent u ingegaan op het standpunt dat Frankrijk heeft ingenomen en op het verslag-Kreissl-Dörfler.
Staat u mij toe nog enkele dingen hierover te zeggen. Ze hebben allemaal betrekking op een aspect dat u aan de orde heeft gesteld. Welke toekomstige strategie moeten we eigenlijk uitstippelen met het oog op deze situatie. Dat is eigenlijk de enige relevante vraag die overblijft. Ik ben overigens net als u - hoewel dit mijn persoonlijke mening is en ik niet wil beweren dat ik hiermee het standpunt van de meerderheid van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten vertegenwoordig - van mening dat we een internationale overeenkomst inzake investeringen nodig hebben en dat daarbij gezorgd moet worden voor een hoog niveau van bescherming, en ik ben dankbaar voor de manier waarop de Commissie juist in dit verband de REIJO-clausule heeft geformuleerd en opgesteld - dit was een succes! Dit neemt niet weg dat we fouten hebben gemaakt, waaruit we lering moeten trekken, omdat we opnieuw zullen onderhandelen - u heeft dit vermeld - hopelijk in het kader van de WHO, want ook de opening van de volgende WHO-ronde is in aantocht. Ik heb het gevoel en ik ben ook bang dat de grote onzekerheid en de vele kritiek die zal volgen - gedeeltelijk terecht - te maken heeft met twee aspecten.
Ten eerste: men heeft steeds meer het gevoel dat de globalisering en de bestaande internationale tendensen en internationale instellingen de nationale soevereiniteit uithollen, en dit geeft ook aanleiding tot onzekerheid. Dit zien we in Amerika en eenzelfde trend zien we ook bij ons. We volgen immers vaak het Amerikaanse voorbeeld en ik heb de indruk dat we ook op dit punt geneigd zijn de Amerikanen te volgen, in plaats van ze tegen te spreken, wat volgens mij een betere Europese houding zou zijn. U heeft gelijk, u heeft gezegd dat we eigenlijk zouden moeten streven naar een versterking van de internationale positie van Europa, en wat dat betreft zou dit een manier zijn om dat te bewerkstelligen.
Het tweede probleem is volgens mij echter dat we niet goed om kunnen gaan met beladen kwesties. We hebben niet geleerd beladen kwesties als cultuur, milieu, landbouwbeleid altijd te betrekken bij internationale onderhandelingen, waardoor ze steeds op een negatieve manier aan bod komen in onze besprekingen. We zeggen altijd maar dat we niet willen dat ze erbij betrokken worden, wat goed is, want we willen dat het acquis communautaire gehandhaafd wordt, wat ook goed is, want dat is ons standpunt. Maar we zijn voortdurend bevreesd dat internationale overeenkomsten gebruikt worden om ons geleidelijk te ondermijnen, terwijl de anderen, onze tegenstanders om zo te zeggen, slim zijn. We gaan er altijd van uit dat ze slimmer zijn dan wij, de Europese Unie. Ik geloof dat we op dit punt een heel open strategie moeten leren toepassen en er misschien ook voor moeten zorgen dat zowel de Europese Commissie als het Europees Parlement in staat zijn heel pro-Europese standpunten keihard naar voren te brengen.
Tenslotte ben ik ook bezorgd dat als dit ons niet lukt de niet-gouvernementele organisaties steeds meer parlementaire functies zullen overnemen, en dat is iets dat ik niet zou willen, omdat ik nog steeds ten stelligste geloof in de parlementaire democratie.

Kittelmann
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik sluit mij ten eerste aan bij de fundamentele verklaringen van mevrouw Mann, die als lid van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten een persoonlijk standpunt heeft ingenomen, namelijk: we hebben behoefte aan een internationale overeenkomst voor investeringen. We hoeven ook helemaal niet om de hete brij heen te draaien, we hebben het gewoon nodig. Angst voor globalisering en allerlei andere ontwikkelingen betekent omgekeerd dat er structuren nodig zijn die ons tegen gevaarlijke ontwikkelingen beschermen. Iedereen die voor investeringen in de derde wereld is, moet er ook voor zorgen dat degenen die investeren en hun geld beschikbaar stellen - zeker in het licht van de ervaring die we bijvoorbeeld hebben opgedaan bij de crisis in Azië - kunnen rekenen op een veilig kader voor hun investeringen. We moeten ook ophouden daar een ideologie aan te verbinden. Ik heb hier wel begrip voor, want ook in het Europees Parlement wordt alles opgeblazen en overal meent men de duivel te ontwaren. Nee, een internationale overeenkomst voor investeringen is noodzakelijk. Daarom zegt de Fractie van de Europese Volkspartij heel duidelijk: we hebben een multilaterale overeenkomst nodig.
Ten tweede moeten we ernaar streven de bestaande wanverhouding tussen rechten en plichten van investeerders op te heffen. Het Europees Parlement - Sir Leon Brittan, u houdt ervan geprezen te worden, en dat doe ik nu ook - moet hier volledig bij betrokken worden, en dat doet u nu ook. Ik kan daar nog aan toevoegen dat we duidelijk gezegd hebben dat een spoedige afsluiting van de onderhandelingen in de WHO vereist is. Tegelijk moet hier in het kader van de OESO over nagedacht worden. Want het is toch ons goed recht om ons in de OESO te beraden over wat in de WHO moet gebeuren: 134 landen in de WHO, hoe kan men zo tot een resultaat komen, als men niet bereid is te zorgen voor de juiste randvoorwaarden.
Een laatste opmerking: de Franse regering is soeverein. Ze mag zich altijd door de groenen in een hoek laten drukken. Maar als industriële natie zal Frankrijk uiteindelijk toch een duidelijk standpunt moeten innemen over wat we gemeenschappelijk willen. Daarom zou ik het toejuichen als wij fracties iets beheerster en rustiger konden spreken over hoe we het beste te werk gaan.

De Clercq
Mijnheer de Voorzitter, met het multilateraal akkoord inzake investeringen wil men de vrijheid van internationale investeringen vergroten, deze beschermen en een geschillenmechanisme creëren tussen regeringen en investeerders. Al bijeen een positieve zaak, denk ik, om verschillende redenen.
Ten eerste, er komt een einde aan de meer dan 1.800 bilaterale akkoorden betreffende buitenlandse investeringen. Deze zouden dus vervangen worden door één groot doorzichtig akkoord. Dat zal zorgen voor een meer rechtszeker kader en dus tot een vergroting van de investeringsformule wat door de bank genomen leidt tot meer economische groei en welvaart.
Ten tweede, het lijkt mij logisch dat een multinationaal akkoord inzake handel zou worden gecomplementeerd met een multinationale overeenkomst inzake investeringen. Handel en investeringen zijn immers nauw met elkaar verbonden. Cui bono: wie profiteert? In de eerste plaats de multinationals. En waarom niet? Hebben zij dan geen recht op een gelijke behandeling net zoals een gewone burger? En dus recht op beschermende maatregelen en schadevergoeding in geval van onteigeningen of andere eigendomsberovende maatregelen? Maar ook de ontwikkelingslanden zullen profiteren van dit akkoord. Buitenlandse investeringen creëren jobs die er anders niet zouden komen. Bovendien brengt de groei in de nieuwe door buitenlandse investering, onder meer van multinationals, aangedreven exportsectoren spill over effecten te weeg voor de gehele economie. De feiten bevestigen dit trouwens. Eén voorbeeld maar, de loonstijging in Taiwan en Zuid-Korea. Terwijl de uurlonen van de arbeiders in 1975 nog gemiddeld 6 % bedroegen van deze in de Verenigde Staten waren zij in 1995 gestegen respectievelijk tot 34 % en 43 %. Deze positieve evolutie is een rechtstreeks gevolg van de investeringen.
Er zijn uiteraard mistoestanden. Maar het heeft niks te maken met het investeringsakkoord. Er zijn natuurlijk landen die om investeringen aan te trekken geen enkel acht slaan op sociale en milieunormen. Deze landen hebben evenwel het akkoord niet nodig, want het gaat meestal om autoritaire regimes. De oplossing bestaat dus niet in het uithollen of tegenhouden van het multilateraal akkoord, maar veeleer in de politieke democratisering van die regimes, met andere woorden wat naast economische liberalisering nodig is, is politieke liberalisering of nog naast de MAI moet er een MAD komen, een multilateraal akkoord inzake democratie.
De conclusie is dat de meeste kritiek overdreven, ja onterecht is al vertoont het ontwerpakkoord zeker tekortkomingen. De ontwikkelingslanden moeten bij de onderhandelingen over het akkoord direct worden betrokken. Het is aanbevelenswaardig dat de onderhandelingen voortaan doorgevoerd worden in het kader van de wereldhandelsorganisatie en MAI gemobileerd wordt volgens de principes van de wereldhandelsorganisatie. De geschillenprocedure moet evenwichtiger worden, zodat ook het gastland in de mogelijkheid verkeert om een klacht neer te leggen tegen de investeerders.
Laatste woord. Het lijkt ons nodig de MAI te democratiseren en de huidige ontwerptekst op sommige punten aan te passen. Maar voor het overige blijf ik ervan overtuigd dat het akkoord over internationale investeringen er zo vlug mogelijk moet komen.

Guinebertière
Mijnheer de Voorzitter, de directe investeringen zijn de afgelopen tien jaar twee keer zo snel gegroeid als de wereldhandel. Aangezien deze vaststelling voor alle producten geldt en alle economische sectoren betreft, wordt sinds het begin van de jaren "90 de idee van een Multilaterale Overeenkomst inzake Investeringen (MOI) geopperd.
Het spreekt vanzelf dat de behoefte aan een multilateraal kader zich almaar meer laat gevoelen, zoals de vorige sprekers overigens ook al zeiden, maar er zij op gewezen dat de Verenigde Staten altijd de voorkeur gegeven hebben aan onderhandelingen in het kader van de OESO, onder geïndustrialiseerde landen, terwijl de Europese Unie de onderhandelingen in het kader van de WHO tracht te voeren, omdat alle landen die met deze investeringen te maken hebben, ook de ontwikkelingslanden, in deze internationale organisatie vertegenwoordigd zijn.
De MOI heeft tot doel de rechten van de investeerders te beschermen en de regels voor hun werking te verzekeren. De voorstellen die gedaan worden, houden evenwel geen rekening met de uitzondering voor cultuur waarvoor Europa in de GATT geijverd heeft. Ze nemen de integratieprocessen die de Unie volgt met het oog op de geleidelijke toetreding van de landen van Midden- en Oost-Europa in de Europese interne markt, niet in acht. Zij nemen evenmin de sociale en milieuvoorschriften in acht die de Unie zichzelf oplegt of het soevereine recht van de landen van de Europese Unie om deze vast te leggen. Tenslotte wil deze overeenkomst de erkenning van de Amerikaanse extraterritoriale wetten opleggen, waarvan wij de blinde toepassing overigens verwerpen.
In welk kader moeten deze onderhandelingen dus al dan niet worden voortgezet? In het kader van de OESO neemt elk land in eigen naam aan de onderhandelingen deel, en de Verenigde Staten trachten aldus de solidariteit tussen de lidstaten van de Unie te breken. Als de Europese Unie commissaris Brittan echter een onderhandelingsmandaat terzake in het kader van de WHO verleent - en dat is wat wij wensen - moet in dit mandaat aandacht geschonken worden aan een aantal uitzonderingsclausules en met name aan de uitzondering voor cultuur, die de regering-Baladur in 1994 met veel moeite in de wacht gesleept heeft, alsook aan de andere clausules waarvan wij niets willen weten. Waarom ziet men niet in dat de Verenigde Staten in de OESO met de ene hand proberen terug te nemen wat ze met de andere hand in de GATT gegeven hebben en dat zij onze sociale en milieuomkadering trachten te vernietigen om almaar meer de weg van een volledig liberalisme te kunnen inslaan? De Fractie Unie voor Europa is dan ook van oordeel dat de onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie moeten worden voortgezet.

Moreau
Mijnheer de Voorzitter, ik stel vast dat de Commissie koppig de filosofie van de MOI blijft steunen, die particuliere investeerders alle rechten geeft, alle plichten bij de landen legt en onze landen aan de overheersing van de Verenigde Staten overlevert. Ik breng in herinnering dat ons Parlement de regeringen op 11 maart jongsleden verzocht heeft de MOI niet te aanvaarden in haar huidige vorm. Progressieve en creatieve kringen in onze landen zijn massaal in het geweer gekomen tegen deze ontwerpovereenkomst en dat heeft vruchten afgeworpen. Nadat de onderhandelingen zes maanden opgeschort waren, heeft de Franse regering beslist dat deze overeenkomst niet hervormd kon worden en bij monde van haar premier aangekondigd dat Frankrijk de onderhandelingen over de MOI niet zou hervatten. Mijnheer de commissaris, ik zou willen dat u uw misprijzende uitspraken aan het adres van de Franse regering intrekt.
Dit verstrekkende besluit kan een voorbeeld zijn voor alle regeringen die bezorgd zijn om hun soevereiniteit. Wij mogen onze waakzaamheid evenwel niet laten verslappen na dit succes. De MOI mag niet vervangen worden door een nieuwe versie die op dezelfde principes gebaseerd is, zoals het Transatlantisch Economisch Partnerschap, dat u, sir Leon Brittan, zonder enig mandaat op 18 mei jongstleden in Londen gesloten heeft, hetgeen mij op zijn minst een vorm van machtsmisbruik lijkt. Frankrijk heeft al te kennen gegeven dat het zich zeker niet gebonden voelt door deze onderhandelingen. Ik stel dan ook de vraag welke waarde een verklaring die door één enkele commissaris zonder mandaat van de lidstaten ondertekend werd, kan hebben en ik zou deze keer graag een antwoord op mijn vraag willen.
Wij moeten de inhoud van de MOI dus negeren. Alle nieuwe onderhandelingen moeten op een volledig nieuwe basis gevoerd worden in een ander kader dan de OESO, die een vereniging van de rijkste landen is. Wij moeten de soevereiniteit van de nationale staten erkennen om zelf keuzen te maken op het vlak van ontwikkeling en om zelf hun sociaal, cultureel en belastingbeleid te bepalen. Het zijn niet de Amerikaanse of Japanse multinationals die de wereld moeten besturen, maar de door de volkeren aangestelde regeringen. De afwijzing van het liberalisme en de vraag naar verandering zijn gebleken tijdens de jongste verkiezingen in Frankrijk, Groot-Brittannië, Zweden en Duitsland. De Europese Unie en de internationale akkoorden moeten hiermee rekening houden, zo niet zullen zij uiteindelijk krachtig verworpen worden door de volkeren. Tenslotte moeten nieuwe onderhandelingen, die eventueel in het kader van de Verenigde Naties of de WHO kunnen plaatsvinden, in de grootste doorzichtigheid gevoerd worden: de volkeren, de gekozenen en de organisaties moeten op de hoogte zijn van de belangrijke kwesties die de toekomst van hun landen zullen bepalen.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, premier Jospin heeft afgelopen week de enige juiste beslissing genomen. Hij heeft de terugtrekking van Frankrijk aangekondigd uit de OESO-onderhandelingen over de MOI. Als rapporteur inzake de juridische aspecten van de MOI verheugt me dit enorm, mijnheer Kittelmann. Onze resolutie van maart stelde klaar en duidelijk vast dat de ontwerpovereenkomst nog belangrijke tekortkomingen had, in vele aspecten gaat dit ontwerp zelfs volkomen de verkeerde kant uit, want het stelt bijvoorbeeld de rechten van investeerders boven alles. Daarom stonden we erop dat deze overeenkomst zo niet ondertekend mocht worden. Het antwoord van de Commissie daarop was echter buitengewoon teleurstellend. Maar de resolutie van het Parlement, de ruime internationale mobilisering van honderden, misschien wel duizenden groeperingen van belanghebbende burgers, niet-gouvernementele organisaties en vakbonden in Europa en in de hele wereld, mijnheer Rübig, hebben effect gehad, net zoals het gefundeerde verslag van mevrouw Lalumière aan de Franse regering alsook de belangrijke signalen die van de Franse groenen zijn uitgegaan.
Mijnheer Brittan, u heeft nu een ondubbelzinnig bewijs: Europese politici, Europese regeringen en de Europese burgermaatschappij staan niet achter uw vrijemarktbeleid! Trek daaruit de gevolgen, begraaf de MOI, leg ze aan de kant. Jospin zei vorige week heel terecht dat deze MOI niet te hervormen is. Daarom heeft het ook geen zin de MOI binnenkort over te dragen aan de WHO. Want de WHO is allesbehalve democratisch en zelf dringend toe aan hervorming. Ontwikkelingslanden hadden er al vaker het nakijken, met alle fatale gevolgen van dien. Toch is een ding duidelijk - en luistert goed, mijne heren - we hebben behoefte aan een internationale overeenkomst om de wispelturige en ongecontroleerde stijging van investeringen te regelen en te controleren. De doorslaggevende vragen zijn toch: wie neemt deel aan de onderhandelingen? Krijgen zwakkere partijen een gelijkwaardig recht om mee te spreken? Hebben alle betrokken parlementen, inclusief het Europees Parlement, medebeslissingsrecht, en wat staat achteraf in de overeenkomst? Dat geeft toch de doorslag. Daarom mag deze overeenkomst geen afbreuk doen aan milieu- en sociale normen. De politieke sturing van de economie moet erin worden vastgelegd en de democratische controle tot norm verheven. Deelt u dit alstublieft mee in Parijs, Sir Leon.
En schuift u toch niet altijd de ontwikkelingslanden naar voren, die zaten toch helemaal niet aan de onderhandelingstafel. Leest u toch eerst eens de teksten!

Sainjon
Mijnheer de Voorzitter, de MOI zoals ze door de OESO wordt opgevat, is dood. Laten we de woordspelingen achterwege laten en laten we niet langer onze tijd verdoen met een tekst die geen enkele geloofwaardigheid meer heeft. Frankrijk heeft deze MOI terecht definitief verworpen, nadat mevrouw Lalumière in haar uitstekende verslag had aangetoond dat deze pseudo-overeenkomst de sociale, culturele en milieuverworvenheden een fatale slag kan toebrengen. Nog beter, Frankrijk heeft hardop gezegd wat een aantal Europese regeringen, vakbonden, niet-gouvernementele organisaties en zelfs leden van de Commissie stilletjes denken.
De schijnwerpers zijn sinds enige tijd op de MOI gericht. Hoeveel van deze door de OESO opgestelde overeenkomsten zijn evenwel ontoepasbaar gebleken? Ik denk bijvoorbeeld aan de akkoorden inzake de scheepsbouw. Ze kunnen niet worden toegepast omdat ze in het geheim worden voorbereid door mensen die volledig vervreemd zijn van de realiteit. Deze mensen zijn ongetwijfeld heel bekwaam, maar ze zijn misschien te zelfzeker en willen zelfs de plaats innemen van de politieke verantwoordelijken en in hun plaats de beslissingen nemen. Als gevolg hiervan raakt dit soort instellingen verzeild in een situatie waar de technocratie het van de politiek en eigenlijk dus van de democratie wint.
Ik stel mij van mijn kant dan ook vragen over de rol van de OESO en mijns inziens moeten we vandaag niet langer aarzelen om de zin van deze organisatie ter discussie te stellen. Weet u, mijnheer de Voorzitter, misschien is het kasteel van La Muette in Parijs, de zetel van deze organisatie, vandaag wel geworden wat de Bastille aan het einde van de 18e eeuw was, een symbool dat geen enkel nut meer heeft. Zelf ben ik ervan overtuigd dat de ontbinding van de OESO noodzakelijkerwijs gepaard moet gaan met de versterking van de WHO. Het is in de WHO en niet elders dat dit soort debatten over investeringen gehouden moet worden. Als wij zo doeltreffend mogelijk te werk willen gaan - ik denk hierbij met name aan de onderhandelingen over de overgang naar het derde millennium - moeten wij ons bezinnen over het democratisch toezicht op de Wereldhandelsorganisatie.
Ik wens dan ook dat ons Parlement besluit een machtige commissie in te stellen die de werkzaamheden in de WHO op de voet volgt, in navolging van wat al in de Amerikaanse Senaat gebeurt. Als de Franse regering het OESO-concept van de MOI een fatale slag heeft toegebracht, is dat om vervolgens beter een nieuwe dialoog te kunnen voeren die deze keer alle actoren, grote en kleine, die bij de mondialisering van de economie betrokken zijn, bijeenbrengt. Mijnheer de Voorzitter, ik herhaal nogmaals dat dit in de WHO en niet elders moet gebeuren.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig naar commissaris Brittan geluisterd, maar ik wil in herinnering brengen dat wij een van de eersten waren om de publieke opinie te waarschuwen voor het schadelijk karakter van het door de OESO opgestelde ontwerp voor een MOI, vooral omdat het de onontbeerlijke regulerende rol van de nationale staten ter discussie stelde, een nieuwe juridische rangorde van de internationale actoren instelde door de investeerders te bevoorrechten, en de ontwikkelingslanden niet bij de onderhandelingen betrok.
Ik wil alle parlementaire en extraparlementaire initiatieven toejuichen, waaronder dat van de heer Lannoye, waarbij ik mij heb aangesloten. Dankzij deze initiatieven is een groot deel van de Europese politieke klasse in het geweer gekomen tegen een onredelijke ontwerpovereenkomst die niet gewijzigd kan worden. Het ontwerp zou in zijn huidige vorm de verdediging van de belangrijkste Europese belangen en van de Europese eigenheid (uitzonderingen voor cultuur, strenge sociale en milieuvoorschriften, het onaanvaardbare karakter van extraterritoriale wetgeving) in de praktijk verboden hebben. Deze initiatieven hebben er mijns inziens ook toe bijgedragen dat een aantal lidstaten, waaronder Frankrijk, van mening veranderd is, en ik juich dit toe!
Het zou zeker heel nuttig zijn een duidelijk regelgevend kader en geharmoniseerde en volledige spelregels vast te stellen. Een aantal lidstaten is dan ook van oordeel dat deze onderhandelingen hervat moeten worden, maar wel op volledig nieuwe grondslagen en in een adequaat kader, waar met name alle betrokkenen vertegenwoordigd zijn. Dit is dus zeker geen oppervlakkige reactie, mijnheer de commissaris!
Het debat moet dus in de WHO in plaats van in de OESO gevoerd worden. We mogen evenwel niet vergeten dat in de regels van de WHO geen aandacht besteed wordt aan sociale en milieubekommeringen, waaraan onze volkeren bijzonder veel belang hechten. Wij zullen dus opnieuw bijzonder waakzaam moeten zijn: de Raad zal uiterst nauwgezet te werk moeten gaan bij de opstelling van het nieuwe mandaat dat hij aan de Commissie verleent en wij, het Europees Parlement en de nationale parlementen, moeten hem helpen om heel streng toe te zien op de toepassing ervan, zodat de investeringsstromen op lange termijn positief zijn voor de bevolking van onze landen.

Kronberger
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, eerst werd jarenlang achter gesloten deuren gewerkt aan een internationale overeenkomst met als doel de absolute heerschappij van het financieringskapitaal te vestigen. Door een geval van loslippigheid in Canada is deze poging voorlopig mislukt. Het was een poging om nationale, sociale en milieuwetten uit te schakelen waar jarenlang voor gevochten is.
Het MOI-programma heeft een structuur die iedere democraat erop attent maakt hoe snel democratische grondrechten kunnen worden opzijgezet. We staan op de hele wereld voor een gigantische herverdeling. Multinationale ondernemingen halen hun winsten niet meer hoofdzakelijk uit productie, maar tot 70 % uit geldspeculatie. Dit is een systeem dat onherroepelijk moet scheefgroeien, dat ten dele al scheefgroeit en tot massawerkloosheid en massa-ellende leidt ten bate van enkelen.
De MOI was een instrument om deze speculatie ook nog van het laatste restje risico te vrijwaren, om het laatste restje soevereiniteit van de nationale staten te ondergraven.
U weet het niet zeker. Daarom moet u mij onderbreken. Ik ben zeker van mijn zaak. Daarom hoef ik niet te storen.

Mutin
Mijnheer de Voorzitter, we zouden de MOI op een heel eenvoudige manier kunnen samenvatten: alle rechten voor de multinationals, alle plichten voor de staten. Welnu, ik ben er niet zeker van dat het, in een tijdperk waar multinationals grotere budgetten hebben dan sommige landen van de Europese Unie, de multinationals zijn die beschermd moeten worden, zoals de heer De Clercq vraagt.
Het strekt ons Parlement tot eer dat het het verslag-Kreissl-Dörfler besproken en vervolgens aangenomen heeft, zodat wij onze landen konden waarschuwen en hen konden wijzen op de gevaren die de MOI voor de democratie zelf inhoudt. Toen culturele kringen in Frankrijk onmiddellijk reageerden om de uitzondering voor cultuur te vrijwaren, hebben wij snel gemerkt dat deze MOI op alle gebieden tussenbeide kwam en dat nationale parlementen na de ondertekening niet langer teksten zouden kunnen aannemen die niet in overeenstemming waren met de bepalingen van de MOI.
Zoals premier Lionel Jospin verklaard heeft, is het verzet tegen deze ontwerpovereenkomst niet gericht op sectorale of technische aspecten. De bezwaren betreffen het concept zelf van deze onderhandelingen en stellen fundamentele problemen aan de orde inzake de soevereiniteit van de landen, die aangemaand worden om onomkeerbare verbintenissen aan te gaan. Onomkeerbare verbintenissen! Welke zin heeft het dan nog nieuwe regeringen aan te duiden, te gaan stemmen of een ander beleid te voeren, als alles elders bepaald wordt.
Ermee instemmen om een deel van onze soevereiniteit af te staan in het kader van onze Gemeenschap en een door de lidstaten gecontroleerd proces, in het kader van een historisch avontuur, in het kader van een gemeenschap zoals wij die zien en momenteel vormen en die heel belangrijk is voor ons, is één zaak. Het is evenwel iets totaal anders soevereiniteit af te staan aan particuliere belangen. Het besluit van een aantal lidstaten om de onderhandelingstafel te verlaten stemt ons, die campagne gevoerd hebben tegen de MOI, dan ook zeer gelukkig. Dit is geen oppervlakkige reactie, zoals commissaris Brittan zegt. Het gaat wel degelijk om een weloverwogen besluit, dat genomen is in het licht van het uitstekende werk van onze collega, mevrouw Catherine Lalumière.
Betekent dit dat wij tegen elke overeenkomst zijn? Neen, maar wij wensen dat geen enkele van de overeenkomsten die aan de horizon opdoemen, of het nu om de MOI, de nieuwe transnationale markt of het Transatlantisch Economisch Partnerschap gaat, in het geheim worden uitgebroed en wij willen niet dat zij erop neerkomen dat volkeren hun rechten afstaan aan particuliere financiële belangen. Wij willen dat de komende debatten bijvoorbeeld in het kader van de Wereldhandelsorganisatie gevoerd worden, zodat ook de ontwikkelingslanden inspraak hebben en niet voor voldongen feiten geplaatst worden. Wij willen kortom dat de democratie nog zin en toekomst heeft.

Burenstam Linder
Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom de verklaring van commissaris Sir Leon Brittan. De kritiek op de MOI is vooral het gevolg van verkeerde interpretaties. Het gaat niet om het verlenen van enkele voorrechten aan buitenlandse investeerders, maar om het garanderen van een gelijke behandeling. Een land kan bijvoorbeeld volgens een investeringsakkoord de milieuregels aannemen die het wil, zolang deze milieuregels niet gebruikt worden om buitenlandse investeerders te discrimineren. In tegenstelling tot wat sommige critici lijken te denken, zal het doen van kortlopende investeringen door de MAI niet vergemakkelijkt worden. Het omgekeerde is juist het geval, het wordt namelijk mogelijk langetermijninvesteringen te doen. Dergelijke investeringen zijn vaak, met name voor ontwikkelingslanden, beter dan buitenlandse kortetermijnleningen of portfolio-investeringen. Zoals bekend kan een dergelijk kortlopend kapitaal zich in een economisch onzekere situatie snel verplaatsen, met alle nadelige gevolgen van dien. Aangezien het gewoonlijk de betere bedrijven zijn die zich buitenlandse investeringen kunnen veroorloven, is het ook waarschijnlijk dat deze bedrijven sociale voorwaarden van niveau zullen bieden. Ze zorgen in de regel voor een betere overdracht van know-how, techniek en steun voor langetermijnontwikkeling dan bijvoorbeeld transfers van de overheid doen.
Er bestaan meer dan 1600 bilaterale investeringsakkoorden. Een MOI kan deze jungle vervangen door iets transparanters. Landen die zich niet willen aansluiten, hoeven dat ook niet te doen. In het geval de onderhandelingen door de kritiek op de MOI gestopt zullen worden, zal dit vooral de langetermijninvesteringen treffen. Dan zal de MOI, wat sommige critici schijnen te wensen, na heronderhandeling betekenen dat aan buitenlandse bedrijven nog hogere eisen gesteld zullen worden dan aan binnenlandse, en niet dat er geen sprake meer zal zijn van discriminatie. Omdat particuliere investeringen niet afgedwongen kunnen worden, zou die stroom wel eens tot algemeen nadeel stopgezet kunnen worden.
Aangezien veel ontwikkelingslanden zich momenteel zo zeer inspannen om buitenlandse investeringen aantrekkelijk te maken, dat ze buitenlandse bedrijven subsidies aanbieden, zou een akkoord dat extra belastingen wil opleggen het streven van de ontwikkelingslanden om zich aantrekkelijk te maken frustreren. Veel critici uit de geïndustrialiseerde landen streven met hun verschillende pogingen de MOI te verhinderen feitelijk naar het voorkómen van internationale investeringen. Veel mensen geloven bijvoorbeeld dat als bedrijven niet in het buitenland kunnen investeren, ze dat wel in hun eigen land zullen doen. Een dergelijk protectionisme kan echter een tegenovergesteld effect hebben. Bedrijven die niet in het buitenland kunnen investeren, bijvoorbeeld om de marktinvesteringen te steunen, kunnen in het algemeen moeite hebben zich te ontwikkelen, ook aan het thuisfront. Misschien was het van het begin af aan verkeerd om de onderhandelingen voor te leggen aan de OESO, een organisatie die een beperkte groep leden heeft waarvan er maar een paar ontwikkelingslanden zijn, wat natuurlijk verdenkingen kan oproepen. De onderhandelingen kunnen waarschijnlijk, zoals commissaris Sir Leon Brittan heeft gezegd, beter gevoerd worden door de Wereldhandelsorganisatie, ook al gaat het daar meer over handel dan over investeringen.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, het besluit van de Franse regering om zich terug te trekken uit de MOI-onderhandelingen is echt een moedig en erg verheugend besluit, onder andere omdat de overeenkomst waar aan gewerkt werd geheel onaanvaardbaar was aangezien ze eenzijdig rechten aan transnationale bedrijven gaf ten koste van de democratie, maar ook omdat het Franse besluit bewijst dat de democratie werkelijk functioneert, dat de wil van het volk doorgang kan vinden. Er is niets dat stelt dat alles ultraliberaal moet zijn en dat alles de weg van de transnationale bedrijven moet volgen. Daarom is het Franse besluit zo belangrijk. Het merkwaardige is dat er niet veel EU-landen zijn met regeringen die zich "links" noemen, die het Franse voorbeeld hebben gevolgd, bijvoorbeeld de Zweedse regering. In plaats daarvan hebben zij de basisfilosofie die van de MOI uitgaat, geaccepteerd.
Nu is het tijd het voorstel dat er lag af te danken en opnieuw te beginnen met andere meer sociale en milieuvriendelijker uitgangspunten, opnieuw te beginnen in een forum dat meer speelruimte geeft aan de derdewereldlanden.

Lannoye
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens zullen toverformules over de deugden van het liberalisme een ontwerp dat duidelijk ernstig ziek is niet opnieuw gezond maken.
Na het besluit van de Franse regering om de onderhandelingstafel te verlaten lijkt het mij duidelijk dat de politieke voorwaarden om deze onderhandelingen voort te zetten niet langer vervuld zijn. Ik vestig uw aandacht op het feit dat de Franse regering niet de enige is. Ook de Belgische regering is aan het twijfelen gegaan na wat in Parijs gebeurd is en de toekomstige Duitse regering stelt zich eveneens vragen over de zin van een ontwerp dat vele tekortkomingen vertoont.
Er is sprake van een overheveling van de onderhandelingen naar de WHO. Ik wil allereerst in herinnering brengen dat de WHO geen toonbeeld van democratie is en dat de kleine landen, de landen van het zuiden nog altijd geen inspraak hebben in het kader van de WHO. Zoals de heer Sainjon ook al opperde, moeten wij vast en zeker ook de werking van de WHO herzien.
Bovendien heeft het niet veel zin het debat elders te voeren als het fundamentele ontwerp hetzelfde blijft. Ik maak mij in dit verband ernstig zorgen wanneer ik hoor hoe commissaris Brittan voortdurend in alle vergaderingen zijn geloof in de deugden van het huidige voorstel blijft herhalen. Welnu, ik wil het huidige ontwerp schematisch samenvatten. Persoonlijk ben ik van oordeel dat het hier om een soort slechte film gaat. In Frankrijk noemen we zoiets een B-film. Andere decors of meer figuranten in cruciale scènes zullen er geen goede film van maken, zeker niet als het scenario hetzelfde blijft, als nog altijd dezelfde acteurs een hoofdrol spelen en als de regie in handen blijft van de multinationals.
Mijns inziens moeten wij, als er in een nieuw kader nieuwe onderhandelingen plaatsvinden, de voorwaarden voor deze onderhandelingen op democratische wijze bespreken en moeten commissaris Brittan en de Commissie over een duidelijk en democratisch gecontroleerd mandaat beschikken, zo niet dreigen wij echt volledig het verkeerde debat te gaan voeren.

de Lassus Saint Geniès
Mijnheer de Voorzitter, er is ongetwijfeld een overeenkomst inzake investeringen nodig, maar niet om het even welke overeenkomst. Het huidige ontwerpverdrag voor een MOI is bijna een karikatuur met ultraliberale kenmerken. Naar verluidt is het de bedoeling niet-nationale investeerders te beschermen, die heel bang zouden moeten zijn van de nationale staten. Deze bescherming moet de voorrang krijgen boven de rechten van de nationale burgers en de rechten van de nationale staten. Niet-nationale investeerders zouden de mogelijkheid hebben alle beleidslijnen en alle acties van regeringen die tot een vermindering van hun verwachte winsten kunnen leiden, te betwisten. Zij zouden recht hebben op een volledige en volgehouden bescherming en het zou landen ten stelligste verboden worden eventuele nationalisatiemaatregelen of andere gelijkwaardige maatregelen te nemen. Bovendien zou een klikmechanisme worden ingesteld zodat elke maatregel tot liberalisering die een regering neemt, onomkeerbaar zou zijn.
Hoe kon men het over zo'n gedrocht eens worden? Denkt men in de OESO dat wetenschap en geld voor wereldvrede zorgen? Neen, wereldvrede is het resultaat van het akkoord tussen democratische regeringen die voor vrede zorgen en ze beschermen. Investeerders kunnen zich in het kader van deze vrede ontplooien, op voorwaarde dat zij de democratisch gesloten akkoorden niet vernietigen, met voeten treden of verdraaien. De publieke opinie heeft goed begrepen dat dit vanzelfsprekend is. Zij is al na enkele weken in het geweer gekomen tegen deze ontwerpovereenkomst, die nochtans schitterend ingekleed was. Het was immers de bedoeling te verzekeren dat in de toekomst alles vrij zou verlopen, dat er geen onderscheid gemaakt zou worden en dat er slechts enkele uitzonderingen zouden zijn, met name voor cultuur en de audiovisuele sector, die de landen als slechte leerlingen zouden kunnen krijgen op voorwaarde dat zij een formeel verzoek in die zin indienden.
Wanneer men zegt dat alles vrij zal verlopen en dat buitenlandse investeerders niet gediscrimineerd zullen worden, worden dan de niet-democratische landen beoogd? Natuurlijk niet. Men weet maar al te goed dat deze landen gemakkelijk verdragen kunnen ondertekenen, ook al zijn zij helemaal niet voornemens deze in acht te nemen, tenzij men een oorlog tegen hen begint. Dan komen we bij de echte reden voor deze onderhandelingen. Eigenlijk is het de bedoeling buitenlandse investeringen in de democratische en ontwikkelde landen te vergemakkelijken, of het nu om directe investeringen van multinationals of indirecte investeringen van verschillende maffiabendes of dictaturen overal ter wereld gaat. Van de beoogde landen worden natuurlijk de lidstaten van de Europese Unie beoogd, die een enorme markt vormen en die zich op sociaal gebied aan het organiseren zijn om een ongeëvenaarde democratische kracht te vormen die er kan voor zorgen dat de mensenrechten maximaal geëerbiedigd worden. Democratie vergt evenwel tijd en wij hebben dan ook nog niet al onze milieuvoorschriften, al onze regels ter bescherming van de consument of zelfs onze sociale minimumregels vastgesteld. Wij beschikken ook nog niet over centrale politieke instellingen die sterk genoeg zijn om onze keuzen te doen respecteren en onderhandelingen te voeren met één stem. Wij begrijpen dan ook dat sommigen gehaast zijn om de voorwaarden te scheppen die dit democratische bouwwerk kunnen vernietigen en om andere wetten op te leggen, zoals die van het geld of van de Verenigde Staten.
Dit is dus een heel slecht project. Het wordt buiten het kader van de civiele en democratische maatschappij gevoerd, zoals duidelijk uit het verslag van Catherine Lalumière blijkt. Wij moeten dit plan dan ook laten varen, niet om oppervlakkige redenen, Sir Leon Brittan, maar om daarna volledig opnieuw te beginnen, bijvoorbeeld in het kader van de WHO.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen de heer Brittan willen bedanken, omdat hij er onophoudelijk toe bijdraagt het debat zakelijk te houden. Ik geloof dat we vooral moeten ingaan op datgene waar deze overeenkomst eigenlijk om gaat. Ik zou de heer Kreissl-Dörfler willen bedanken voor de ondubbelzinnige verklaring dat een overeenkomst noodzakelijk is. Ik denk dat we ook kunnen constateren dat de politiek voor steeds meer uitdagingen komt te staan. Er wordt ook altijd weer gezegd dat we greep moeten krijgen op de globalisering. De heer Kittelmann heeft vandaag ook gezegd dat de spelregels voor de groeiende wereldhandel mede door het Europees Parlement moeten worden bepaald . Daarom zou ik bij dezen een lans willen breken voor de multilaterale overeenkomst inzake investeringen; ik vind dat die overeenkomst tot haar normale proporties moet worden teruggebracht. Want het enige doel is buitenlandse investeerders niet te benadelen tegenover binnenlandse. Dat is de essentie, en ik vind dat we daar allemaal achter moeten staan. We willen strenge normen garanderen, een weloverwogen liberalisering van de investeringsregeling en doeltreffende procedures voor het beslechten van geschillen.
Ik geloof dat het noodzakelijk is dat conflicten op dit gebied op bevredigende wijze worden beslecht. De lopende onderhandelingen over de MOI hebben geleid tot een stijgende behoefte aan informatie bij de publieke opinie. Men is zich eveneens bewust geworden van het belang van dit thema. Grensoverschrijdende investeringen zijn inmiddels de belangrijkste factor van de wereldeconomie geworden. Deze stelling wordt door indrukwekkende cijfers gestaafd. De jaarlijkse investeringsstromen zijn de laatste 13 jaar verzeventienvoudigd, van 25 miljard tot 424 miljard Amerikaanse dollar. Alleen al in mijn vaderland, Oostenrijk, komt 8 % van het bruto nationaal product voort uit buitenlandse investeringen. Dat zorgt voor een heleboel arbeidsplaatsen. Om deze investeringen te organiseren zijn over de hele wereld niet minder dan 1.500 bilaterale overeenkomsten van kracht. Het spreekt dan toch vanzelf dat de behoefte aan adequate juridische structuren enorm gestegen is. Een juridisch kader, zoals we dat overigens sinds 1947 voor het goederenverkeer, voor de GATT-overeenkomst en sinds 1995 voor het internationaal dienstenverkeer hebben.
Het onderhavige ontwerp verzekert de gelijke behandeling van autochtonen alsook de behandeling als meestbegunstigde natie. Het geeft bijvoorbeeld ook Franse ondernemers de zekerheid dat concurrenten geen concurrentievoordelen halen uit discriminerende factoren in verband met de vestigingsplaats.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, een akkoord zoals de MOI zou voor de hele wereld gevolgen hebben. Daarom heeft ook bijna de hele wereld zich tegen deze overeenkomst gekeerd. 560 organisaties uit 67 verschillende landen hebben zich verenigd en in een gezamenlijke oproep inzage, meer openheid, vrijere discussies en inmenging van de burgermaatschappij geëist.
Ik wil iedereen gelukwensen, inclusief mijn collega's uit het Europees Parlement, die erbij betrokken zijn geweest en het ware gezicht van de MOI hebben getoond. Wat hebben wij hier nu van geleerd? Wat hebben de Commissie, de onderhandelaars, onder andere commissaris Sir Leon Brittan, en misschien ook collega Burenstam Linder van deze discussie geleerd? Ja, dat je niet op zo'n manier te werk kunt gaan. Een investeringsovereenkomst mag de mogelijkheden niet beperken, maar moet daarentegen de uitvoering vergemakkelijken van de eerder overeengekomen internationale milieuakkoorden. Daarom dient het milieu een bepalend element van de overeenkomst te zijn. Eveneens moeten overeenkomsten en plannen die tijdens de grote VN-conferenties worden opgesteld, bepalend zijn voor de internationale overeenkomsten op investeringsgebied. Verder moet ook vastgesteld worden dat de mensenrechten in een multilaterale investeringsovereenkomst voorrang moeten krijgen boven de rechten van bedrijven. Pas dan zult u, volgens mij, voor een dergelijke overeenkomst gehoor kunnen vinden.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, over deze aangelegenheid bestaat grotere eensgezindheid dan de hoofdrolspelers willen toegeven. De kern van de zaak is dat de meeste mensen, maar niet alle sprekers, terecht overtuigd zijn van de voordelen van een internationale overeenkomst inzake investeringen.
En daar hebben ze gelijk in. Het is absurd een dergelijke overeenkomst, als die goed wordt opgevat, voor te stellen als iets wat alleen de multinationale ondernemingen voordelen oplevert. Dat is zeker niet het geval. Als wij ons zorgen maken over de slachtoffers van de Aziatische crisis en over het feit dat bijvoorbeeld in Indonesië miljoenen mensen als gevolg van die crisis onder de armoedegrens terechtkomen, moeten wij proberen in die landen investeringen aan te trekken omdat ze zich alleen op die manier van de klap kunnen herstellen. Welnu, investeringen aantrekken kunnen wij alleen maar als een goed kader bestaat, zodat mensen veilig kunnen investeren. Dat is de realiteit. Wij kunnen investeringen niet afdwingen. Wij mogen zo hard roepen en slogans schreeuwen als wij willen, maar mensen zullen pas investeren als zij menen dat die investeringen iets kunnen opleveren. Daarom is het in het belang van de armsten in de wereld dat een goed kader voor investeringen tot stand komt. Dat betekent niet dat wij zomaar een akkoord moeten sluiten. De vraag is welke inhoud dat akkoord moet hebben en in welk forum het tot stand moet komen.
Vooral ter attentie van mevrouw Moreau merk ik op dat sommigen hier kennelijk al vooraf hadden beslist wat ze in antwoord op de verklaring van de Commissie gingen zeggen. Zij hadden dat al uitgemaakt voordat ze die verklaring hadden gehoord en hebben dan ook opmerkingen gemaakt die met die verklaring volstrekt niets te maken hadden. Ik heb in het begin al gezegd dat wij vinden dat die overeenkomst het best in het kader van de WHO tot stand komt. Het beste kader voor een dergelijke overeenkomst is de WHO omdat de ontwikkelingslanden daar aanwezig zijn en omdat daar met hun bekommeringen rekening kan worden gehouden. Ik heb dat nu en vroeger al vaak gezegd. Daarbij moeten wij uiteraard ook kijken naar wat inmiddels in het kader van de OESO is gebeurd. Ik heb de Franse regering niets verweten. Als de geachte afgevaardigde dat denkt, heeft zij mij verkeerd begrepen. Zij zou haar woorden moeten terugtrekken, want zoiets heb ik niet gezegd.
Voor wij naar de WHO gaan - wat waarschijnlijk is en wat ik altijd heb bepleit -, moeten wij uit de onderhandelingen in het kader van de OESO lering trekken. Ik zeg niet dat die onderhandelingen waardeloos of verkeerd waren. Ze werden immers aangevat op basis van een mandaat dat de lidstaten eenparig hadden goedgekeurd. Al die lidstaten hebben democratische regeringen en hebben dat mandaat goedgekeurd nadat daarover in het Europees Parlement was gedebatteerd. De onderhandelingen werden dus niet aangevat op basis van een of ander ondoordacht en onverantwoordelijk machtsmisbruik door de Commissie. Dat is onzin. Vorig jaar juichte de Raad de geboekte vooruitgang toe en vroeg hij dat nog meer vorderingen zouden worden gemaakt. Wij hebben dus niet zomaar op eigen houtje gehandeld, maar hebben op verantwoorde wijze onderhandelingen gevoerd. Alle lidstaten mochten ervan uitgaan dat onderhandelingen in het kader van de OESO zouden uitmonden in onderhandelingen in het kader van de WHO en dat daaruit lessen zouden worden getrokken. Dat is volkomen duidelijk.
Ik heb hier in het Parlement al meermaals gezegd - voor wie wil luisteren ook vandaag - dat wij namens de lidstaten van de Europese Unie niet bereid waren onderhandelingen af te ronden en een overeenkomst te aanvaarden die onvoldoende bescherming voor het milieu, de audiovisuele sector en andere culturele aangelegenheden en onvoldoende garanties voor de naleving van de IAO-arbeidsnormen bood.
Wij hebben de onderhandelingen niet afgesloten en waren niet van plan dat te doen zonder ons over de rechtmatige bekommeringen van de lidstaten te bezinnen. Dat was ons mandaat. De enige vraag was of er een redelijke kans bestond dat de onderhandelingen in een aanvaardbare overeenkomst uitmondden. Ik geloof dat wij het antwoord op die vraag nooit zullen kennen omdat de onderhandelingen waarschijnlijk niet tot een overeenkomst zullen leiden. Ik weet niet wat het antwoord zou zijn, maar wel dat er volstrekt geen reden is om te zeggen dat de Commissie een overeenkomst wilde sluiten. Wij hebben uitdrukkelijk gezegd dat wij dat niet zouden doen zonder tegemoet te komen aan de rechtmatige en redelijke bekommeringen die door velen tot uiting waren gebracht.
Het kan nu goed zijn dat de werkzaamheden in het kader van de WHO worden hervat. Ik heb gezegd dat wij vinden dat de WHO het beste forum is om de onderhandelingen te voeren. Wij moeten iedereen ervan overtuigen dat er een nieuwe millenniumronde moet komen en dat in dat kader over de investeringen moet worden onderhandeld.
Wij zullen dat doen en zullen tegenover de democratisch gekozen regeringen van de Europese Unie rekenschap moeten afleggen. Zoals ten minste een van de geachte sprekers heeft opgemerkt, neemt de Commissie ook haar verantwoordelijkheid tegenover het Europees Parlement op zich.
Ik vind het wel gevaarlijk dat hier zoveel over soevereiniteit is gesproken. Wat bedoel ik daarmee? Elke internationale overeenkomst houdt tot op zekere hoogte een beperking van de soevereiniteit in. Het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie beperkt onze soevereiniteit. Dat geldt ook voor het Verdrag van Maastricht en dat van Amsterdam. De beperking van die soevereiniteit gebeurt echter door democratisch gekozen regeringen met de steun van democratisch gekozen parlementen. Ze doen dat omdat ze geloven dat wij op internationaal niveau een akkoord kunnen sluiten dat ons voordelen oplevert en aldus iets kunnen bereiken wat de afzonderlijke regeringen niet tot stand kunnen brengen.
Als wij het argument van de soevereiniteit letterlijk zouden nemen, zoals dat hier vandaag is gebeurd, zouden wij nooit enige internationale overeenkomst kunnen sluiten. Uiteraard kunnen wij in een overeenkomst een bepaling opnemen op basis waarvan wij ons op een bepaald ogenblik en op bepaalde voorwaarden uit de overeenkomst kunnen terugtrekken. Dat is redelijk en kan in dit geval eventueel raadzaam zijn. Het argument van de soevereiniteit doet echter een beroep op emoties en is strijdig met al wat wij de voorbije veertig jaar in de Europese Unie hebben gerealiseerd. Als dat argument het had gehaald, waren wij nooit begonnen en zou niemand van u hier vandaag zitten.
Ik ben u erkentelijk voor uw aanwezigheid en hoop dat wij kunnen samenwerken om op de juiste plaats de juiste resultaten te boeken. Wij zullen dat echter alleen kunnen doen als wij helder denken en afstand nemen van de emoties die ten onrechte door deze belangrijke aangelegenheid zijn losgemaakt. Deze kwestie vergt gezond verstand en wat minder opwinding.

Moreau
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even terugkomen op wat ik eerder gezegd heb en op de rechtzetting ervan door de commissaris. Ik heb gehoord dat de Franse regering op een oppervlakkige wijze op de MOI zou gereageerd hebben. Een oppervlakkige reactie is in het Frans een ondoordachte reactie. Ik ben dan ook van mening dat dit een misprijzende beoordeling is van de reactie van mijn regering, die net als alle andere regeringen op democratische wijze verkozen is. Heel wat collega's hebben deze uitdrukking overigens overgenomen en ik verzoek Sir Leon Brittan dan ook deze woorden terug te nemen.

Brittan, Sir Leon
Mijnheer de Voorzitter, ik betreur dat mevrouw Moreau een probleem had met de vertaling, maar toevallig heb ik mijn tekst zorgvuldig gevolgd. Ik herhaal nu het enige wat ik over de Franse regering heb gezegd:
" Toch lokken de MOI-onderhandelingen bij sommigen in sommige lidstaten nog heftige reacties uit. Vorige week woensdag, 14 oktober, kondigde de Franse premier in antwoord op een parlementaire vraag aan dat Frankrijk zich uit de onderhandelingen zou terugtrekken. De voor deze week geplande bijeenkomst van de OESO-onderhandelaars zal daardoor niet plaatshebben. In plaats daarvan zal onder het voorzitterschap van de adjunct-secretaris-generaal van de OESO vandaag in Parijs met de Commissie en de lidstaten overleg worden gepleegd."
Dat is wat ik gezegd heb. Dat is echter niet wat mevrouw Moreau heeft gehoord. Ik vind het jammer dat zij, als gevolg van haar innerlijke overtuiging of van een interpretatieprobleem, denkt dat zij iets heeft gehoord wat zij niet heeft gehoord en wat ik niet heb gezegd.

De Voorzitter
Ik ben op dit punt absoluut niet van plan het debat weer te openen. Ik geef slechts snel het woord aan twee collega's.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Brittan, het is toch voor iedereen in dit Parlement volkomen duidelijk dat internationale verdragen zoals het EU-Verdrag op bepaalde gebieden de soevereiniteit inperken. Daar hebben we ook niets op tegen. Maar wat de heer Jospin gezegd heeft en wat ook wij zeggen, is dat deze overeenkomst, deze MOI de nationale soevereiniteit wel heel erg inperkt, zodat dit niets meer te maken heeft met de wijze waarop het EU-Verdrag de nationale soevereiniteit beknot. Het gaat hier inderdaad om een buitenissige bevoorrechting van investeerders. De EU is toch veel meer dan alleen maar een interne markt. Het gaat toch om een totaalproject voor Europa. Dat is toch het fundamentele onderscheid. Daarvoor geven we graag onze soevereiniteit op, maar niet voor een MOI in deze vorm. Ik hoop dat u het hierover met mij eens bent. Dan zouden we al een stap verder zijn.

Kittelmann
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of u hetzelfde denkt als ik. Op sommige momenten kreeg ik de indruk dat we in een vergadering van het Franse parlement zitten in plaats van het Europees Parlement. Men zal dit daar met instemming hebben vernomen. Mijnheer Brittan, op dit punt zou ik u willen ondersteunen en uw overtuiging uitdragen. Zonder een multilaterale overeenkomst inzake investeringen zal er niet geïnvesteerd worden. Ik verzoek al de afgevaardigden van links die zich hier luidkeels manifesteren uitleg te geven aan de derdewereldlanden als er geen investeringen komen. Als ze hun eigen geld, hun privé-vermogen ergens in willen investeren, dan willen ze toch ook zekerheid. Deze overeenkomst zal nog gewijzigd worden, er wordt opnieuw over onderhandeld. Maar als de derde wereld niet verder gesteund wordt door investeringen, dan heeft u meer schade aangericht dan alleen maar een overeenkomst te dwarsbomen op grond van ideologische motieven.

Voorzitter
Het debat is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.15 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Verontreinigende emissies van dieselmotoren
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0364/98) van de heer Lange, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van richtlijn 88/77/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen de emissie van verontreinigende gassen en deeltjes van dieselmotoren bestemd voor motorvoertuigen (COM(97)0627 - C4-0194/98-97/0350(COD)).

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, bijna precies een maand geleden hebben wij hier in het Parlement in derde lezing de wetgeving voor personenwagens en lichte bedrijfsvoertuigen aangenomen. Daarmee hebben wij in Europa de laatste vijftien jaar de emissiegrenswaarden voor personenwagens en lichte bedrijfsvoertuigen 95 % scherper gesteld. Nu hebben wij het over vrachtwagens en bussen, de reuzen van de weg. De desbetreffende wetgeving is zeer voorzichtig en gaat lang niet zo ver als die voor personenwagens. Vrachtwagens en bussen zijn momenteel verantwoordelijk voor 50 % van de totale emissie van stikstofoxiden en roetdeeltjes, terwijl het aantal vrachtwagens en bussen slechts een fractie vormt van het aantal - circa 200 miljoen - personenwagens. Dat komt doordat bussen en vrachtwagens nog altijd niet over een uitlaatgasreinigingssysteem moeten beschikken. Voor de fabrikanten volstonden kleine aanpassingen aan de motortechnologie, veranderingen aan de verstuivingskoppen en de motorafstelling om aan de lichte verscherpingen van de grenswaarden te voldoen. Uitlaatgasnabehandelingssystemen waren dus niet noodzakelijk. Ik stel mij nu de vraag of wij dat kunnen blijven aanvaarden, terwijl wij voor de uitlaatgassen van personenwagens en lichte bedrijfsvoertuigen strenge grenswaarden vaststellen, die het noodzakelijk maken een katalysator te installeren. Ik vind van niet. Ook vrachtwagens moeten dringend met uitlaatgasnabehandelingssystemen worden uitgerust.
Het voorstel van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming heeft derhalve tot doel naast de fase 2000, waarin alleen de motoren verder moeten worden verbeterd, te voorzien in een tweede fase 2005, waarin een uitlaatgasnabehandelingssysteem moet worden geïnstalleerd dat de uitstoot van stikstofoxide en roetdeeltjes beperkt. Dat is technologisch mogelijk. Er zijn reeds voertuigen met een katalysator die de uitstoot van stikstofoxide beperkt. Er zijn testprogramma's die, trouwens met krachtige steun van de Beierse regering, de Nederlandse Organisatie voor Toegepast Wetenschappelijk Onderzoek en in Zwitserland zelfs door Fiat Ivecco in samenwerking met het Federaal Bureau voor Milieuzaken worden uitgevoerd. Er bestaat een combinatie van stikstofoxide- en deeltjesfilters. In Paderborn worden reeds sedert een half jaar tests uitgevoerd, waarvan de resultaten aantonen dat de door ons voorgestelde grenswaarden haalbaar zijn. Nogmaals, hoofddoel van de fase 2005 is de verplichte uitrusting van vrachtwagens en bussen met een uitlaatgasnabehandelingssysteem.
Op dit ogenblik kost een dergelijk systeem ongeveer 3000 ecu, maar door de massaproductie zal de prijs dalen. Doordat men tot nu toe alleen door motortechnische veranderingen geprobeerd heeft de grenswaarden te bereiken, is het verbruik gestegen. Men wilde immers de NOx-emissies en niet de CO2 -uitstoot verminderen. Als wij nu een NOX -katalysator inbouwen en de NOX -emissie met 10 % doen dalen, kunnen wij het verbruik van vrachtwagens met naar schatting 10 % terugschroeven. Ik denk dat een daling met 10 % van het verbruik van het groeiende vrachtwagenpark in Europa beslist aan de beperking van de CO2 -uitstoot in Europa bijdraagt. Naast het effect van de uitlaatgasnabehandeling is er dus ook een vermindering van het verbruik.
Wij stellen natuurlijk ook voor de duurzaamheid te verbeteren en de controle te verscherpen, net als voor personenwagens en bedrijfsvoertuigen. Ik zou u, mijnheer de commissaris, ook nog willen vragen een beetje moed te tonen en niet alleen te bevestigen wat al bestaat. In september was er een grote beurs voor vrachtwagens. Daar luidde het: de vrachtwagenfabrikanten zijn klaar voor Euro III. De bezoekers konden zich ervan overtuigen dat de fabrikanten twee jaar voor de wettelijke verplichting al aan de normen van Euro III voldoen. Wij kunnen toch niet iets besluiten dat al twee jaar gemeengoed is. Wij moeten integendeel ambitieus zijn. Wij moeten ervoor zorgen dat de vrachtwagens, die wij nodig hebben, zo milieuvriendelijk mogelijk zijn.

Pollack
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet te veel tijd van het Parlement in beslag nemen, maar zou toch eerst de heer Lange willen feliciteren met zijn werk op dit erg belangrijke technische terrein. Als rapporteur over de luchtkwaliteit wil ik de aandacht vestigen op het belang van deze kwestie voor die luchtkwaliteit.
Dit verslag krijgt waarschijnlijk de prijs voor lange en moeilijke titels. Toch is het een belangrijke stap in de strijd voor de verbetering van de luchtkwaliteit en dus van de volksgezondheid. De grenswaarden in de eerste dochterrichtlijn betreffende luchtverontreiniging, die zich momenteel in het Parlement tussen de eerste en tweede lezing bevindt, hangen af van het maatregelenpakket van het Auto/Olieprogramma waarvan ze eigenlijk een onderdeel zijn. De richtlijnen over de luchtkwaliteit bevatten emissiegrenswaarden voor 2005 en 2010. De tekst waarover wij vanavond debatteren is dus een noodzakelijk stukje van de puzzel.
In Groot-Brittannië wordt, vergeleken met de spoor- en waterwegen en andere vormen van transport, 80 % van alle goederen over de weg vervoerd. De zware vrachtwagens hebben dus ernstige gevolgen voor de gezondheid van de burgers. De meeste zware vrachtwagens hebben dieselmotoren. Die zijn verantwoordelijk voor een groot deel van de deeltjes- en stikstofoxideverontreiniging. Ze spelen ook een rol in de vorming van ozon en zomersmog. Wij zijn allemaal vertrouwd met die problemen.
Verschillende van de door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming goedgekeurde amendementen verwijzen in het bijzonder naar deeltjes en NOX . Het onderscheid tussen de verontreinigende stoffen in de steden en die tijdens het lange-afstandsvervoer wordt dus erkend. Uit de resultaten van onderzoek naar deeltjes, oftewel zwarte rook, blijkt dat wij in dit voorstel 2005 moeten specificeren, zodat de industrie verplicht wordt om in de noodzakelijke apparatuur tegen luchtverontreiniging, zoals roetfilters, te voorzien en daar ook voldoende tijd voor krijgt. Wij hebben pas onlangs de wetgeving aangenomen die tegen 2005 brandstoffen met een laag zwavelgehalte voorschrijft. Dit is het logische vervolg. Wij mogen niet toegeven aan hen die uitstel vragen.
Tenslotte wil ik benadrukken dat het, zoals we in andere onderdelen van het Auto/Olieprogramma gevraagd hebben, van het grootste belang is dat we de emissiegrenswaarden zo streng mogelijk houden. Een van de meest tastbare onderdelen van ons werk hier in het Europees Parlement is de bescherming van de gezondheid van de toekomstige generaties.
Ik steun de amendementen van de heer Lange en feliciteer hem met zijn werk op dit zeer technische terrein.

Florenz
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben blij dat wij in de loop van de laatste maanden in het Parlement een aantal interessante verslagen hebben kunnen bespreken en aannemen, gedeeltelijk ook volgens de medebeslissingsprocedure, zodat de interne markt ook op het gebied van vervoer en mobiliteit betekenis krijgt. Als wij het erover eens zijn dat de interne markt een succesverhaal is, gaan wij er ook van uit dat wij mobiliteit willen. Ik wil mobiliteit, niet alleen voor personen, maar ook voor diensten en goederen. Dat is de bedoeling van de interne markt en ook het antwoord op de mondiale uitdaging. Daarom hebben wij in Europa berekenbare waarden nodig voor de mobiliteit, en ook voor de expediteurs, die in schone voertuigen moeten en willen investeren. Wij hebben daarvoor berekenbare en betrouwbare waarden nodig. Ik weet niet helemaal zeker of het de Commissie dan wel de Raad is die steeds weer aarzelt en denkt dat wij zulke strenge waarden niet kunnen opleggen. Ik geloof dat de twijfelaars aan beide kanten te vinden zijn.
Ik dank de rapporteur voor zijn voorstellen. Wij zullen ze met genoegen goedkeuren. Ik wil er nogmaals op wijzen dat ik het boorddiagnosesysteem belangrijk vind. Ik vind het echter even belangrijk dat dit systeem niet automatisch een elektronisch geblokkeerde motorkap betekent, waardoor het midden- en kleinbedrijf geen toegang meer zou hebben tot de elektronische regelsystemen. Mijnheer de commissaris, ik zou u zeer dankbaar zijn als u, mocht u van ons die opdracht krijgen en ook aanvaarden, dit document met betrekking tot de boorddiagnosesystemen verder uitwerkt, om ervoor te zorgen dat de kleine en middelgrote ondernemingen voor het onderhoud kunnen instaan.
Alles bij elkaar genomen hebben wij vooruitgang geboekt. Ik wil nogmaals herhalen dat het Auto/Olieprogramma de doorbraak betekende. De partners lagen dwars, maar het Parlement heeft laten zien dat het hiervoor bevoegd is geworden. Wij hebben die bevoegdheid aanvaard en ze met genoegen samen met u uitgeoefend.

Eisma
Mijnheer de Voorzitter, geheel volgens de verwachting heeft collega Lange weer een uitstekend verslag afgeleverd. De amendementen op het voorstel van de Commissie die in het verslag zijn opgenomen, zijn geheel in lijn met de amendementen die het Europees Parlement indertijd ook via de bemiddelingsprocedure heeft bewerkstelligd toen wij het hadden over het andere deel van het Auto-Olieprogramma, te weten personenauto's en lichte bedrijfswagens. Nu praten wij dus over vrachtwagens.
Het gaat om de verplichte diagnostische boordsystemen en de duurzaamheid van de emissiereinigingsschema's en de verplichte normen in 2005. Als ik naar het verslag-Lange kijk, lijken de voorstellen, de normen voor 2005 voor dieselbrandstof, realistisch. Maar als wij uitgaan van de best available technieken, dan kan de luchtkwaliteit nog wat worden verbeterd. De verwachting is dan ook dat door de zich snel ontwikkelende technologieën vrachtwagens in 2005 zonder problemen kunnen voldoen aan de normen, zelfs zonder enige reinigingstechnologie zoals katalysatoren. Daarom lijkt het amendement van collega Hautala ambitieuzer. Wij hebben er net in de liberale fractie over gesproken, en het overgrote deel van mijn fractie vindt dat wij het amendement van collega Hautala moeten steunen. We moeten wat ambitieus zijn, onze normen wat hoog opschroeven, want dan hebben wij een goede startpositie voor de bemiddelingsprocedure met de Raad.
Ik hoop ook dat de Commissie, inmiddels geleerd hebbende van de ervaringen in het Auto/Olieprogramma, ons zal steunen in die ambitieuzere doelstellingen met betrekking tot de dieseluitstoot. Als wij dat bereiken, zijn wij een eind op weg om de integratie van het milieu in de transportsector te realiseren.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, collega Lange zet zijn zeer deskundige werk voort, dit maal in het kader van zware motorvoertuigen. Het is waarschijnlijk voor iedereen duidelijk hoe belangrijk het is om de uitlaatgassen van bussen en vrachtwagens te zuiveren. Ik wil echter aangeven dat we in één opzicht iets ambitieuzer kunnen zijn. Het gaat om de emissie van deeltjes. Collega Eisma zei net al dat als we uitgaan van de best beschikbare technieken, we voor 2005 iets hogere normen voor deeltjes kunnen stellen. U die dit nu betwijfelt, bent misschien geïnteresseerd in de informatie volgens welke het erop lijkt dat de belangenorganisatie van de auto-industrie, de ACEA, dit in technisch opzicht mogelijk acht. Ik heb dergelijke documenten met eigen ogen gezien. Een andere kwestie is dan misschien dat ze op een of andere manier bindende normen willen vermijden. Maar we hebben in het Parlement al bij het Auto/Olieprogramma geconstateerd dat we de industrie een duidelijk signaal willen geven en daarom willen we, zoals collega Lange voorstelt, bindende normen.
Het gaat er nu om dat we serieus moeten nemen wat in het Auto/Olieprogramma is besloten. We brengen nu zwavelarme en schonere brandstoffen op de markt. Juist die hebben de moderne voertuigtechnieken nodig. We hebben het signaal gegeven dat we een nieuwe generatie katalysatoren willen. We willen filters die de gezondheidsbedreigende deeltjes reinigen. Eigenlijk zijn deze technische oplossingen al op de markt. Bijvoorbeeld de grootste supermarktketen van het Verenigd Koninkrijk, TESCO, heeft besloten al haar transportvoertuigen uit te rusten met dergelijke zeer goede filters die het werkelijk mogelijk maken de emissie van deeltjes te verminderen als er ook zwavelarme dieselbrandstof wordt gebruikt.

Virgin
Mijnheer de Voorzitter, collega Bernd Lange heeft een zeer goed verslag geschreven over de vermindering van de uitstoot van verontreinigende gassen bij motorvoertuigen. Op de meeste punten ben ik het met hem eens en zal ik zijn verslag steunen. Maar wat één punt betreft, vind ik dat hij te ambitieuze normen stelt. Hij stelt een absolute grenswaarde van 2, 0 voor de uitstoot van stikstofoxide; ik stel een grenswaarde van 3, 0 voor.
Volgens de auto-organisatie ACEA is het mogelijk om de uitstoot van stikstof tot het jaar 2005 met 30 procent te verminderen, gerekend vanaf een grenswaarde van 5, 0 gram in het jaar 2000. Dat betekent 3, 5 gram per kilowattuur. Tegelijkertijd echter neemt het brandstofverbruik toe, wat problemen geeft, onder andere met het oog op het broeikaseffect. En dit is nu juist een kwestie waar wij hier in het Parlement veel over gesproken hebben, en het is tevens een belangrijk onderdeel van ons milieubeleid. Desondanks ben ik van mening dat een hardere aanpak mogelijk is dan wordt voorgesteld, en dat de grenswaarde verlaagd kan worden tot 3, 0 gram per kilowattuur.
Wat het Auto/Olievoorstel betreft, dat ik een grote vooruitgang vond voor het Parlement, hebben rapporteur Lange en collega Hautala goed werk geleverd. Daarin werden onderzoeken aangehaald die aantoonden dat wij vaste grond onder de voeten hadden toen wij verschillende voorstellen indienden, onder andere met betrekking tot de brandstofkwaliteit.
Wat de dieselmotorvoertuigen betreft, worden op dit gebied nog steeds uitgebreide experimenten gedaan. Ik ben van mening dat deze experimenten geëvalueerd moeten worden en dat op basis van de resultaten voorstellen gedaan moeten worden.
Tot slot wil ik de voorstellen steunen die collega Lange doet voor invoering van fiscale incentives , dat wil zeggen het toepassen van fiscale middelen om misschien nog wel scherpere normen dan hijzelf gesteld heeft, te bewerkstelligen.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, de meningsverschillen die ik van tijd tot tijd met de heer Lange heb, beletten mij niet hem te feliciteren met de kwaliteit van zijn verslag. Ook voor ons is dit een interessant voorstel. Zoals echter reeds in het debat werd gezegd, gaat de Commissie - en trouwens ook de lidstaten - sedert de eerste beraadslagingen van een fundamenteel ander concept uit. Wij zijn reeds tot een voorstel voor een tweede fase met indicatieve waarden voor personenwagens en bedrijfswagens gekomen. Dat voorstel werd gewijzigd. Wij geloven echter dat het, aangezien de tests nog niet alle noodzakelijke resultaten hebben opgeleverd, niet verstandig zou zijn en ook niet tot een betere benutting van de technische mogelijkheden zou leiden nu al definitieve waarden voor 2005 vast te stellen. Dat is zeker zo, mijnheer Lange, omdat wij er ons toe verbonden hebben voor einde 1999 waarden voor een tweede fase voor te stellen. Dit wil zeggen dat wijzelf en de industrie nog vijf jaar tijd hebben. Wij hebben nog tijd om met de inzichten van het Auto/Olie-2-programma rekening te houden. Wij zullen dan meer gegevens hebben. Wij zullen dan vooral ook een betere internationale coördinatie hebben. Wij willen deze waarden ook internationaal doen aanvaarden. U moet dan ook begrijpen dat de Commissie deze door u voorgestelde fundamentele wijziging van het concept niet kan aanvaarden. Ik denk dat je ook geen profeet hoeft te zijn om te voorspellen dat de lidstaten eerder geneigd zullen zijn voor ons uitgangspunt te kiezen.
Ik zal daarom maar heel kort nader op de verschillende amendementen ingaan. Wij aanvaarden twee amendementen, namelijk 11 en 12, zonder meer. De amendementen 6, 16, 17 en 24 aanvaarden wij in beginsel, maar de formulering ervan moet opnieuw bekeken worden. Daarvoor hebben wij echter nog tijd. De amendementen 3, 5, 7, 8 en 20 kunnen wij gedeeltelijk aanvaarden. Het betreft de nood aan hoogwaardige motorbrandstoffen om de toekomstige emissiegrenswaarden in acht te kunnen nemen - het tweede deel van amendement 3 - en de noodzaak om de toekomstige normen te laten samengaan met duurzaamheideisen - amendement 5. Wij willen in ieder geval een pakket maken waartoe, mijnheer Florenz, ook een boorddiagnosesysteem behoort. Dat pakket moet een geheel vormen waarin het ene element het andere ondersteunt. Aangezien wij streven naar een internationale regelgeving, stemmen wij in met amendement 7, het tweede deel van amendement 8 en het tweede deel van amendement 20. Het betreft het concept van een wereldwijd geharmoniseerde testprocedure. De andere voorstellen willen wij om de al genoemde redenen niet aanvaarden. Aangezien dit de eerste lezing is, geloof ik niet dat het nodig is dat ik voor alle amendementen gedetailleerd zeg waarom wij ze niet aanvaarden.
Dat is op het ogenblik de stand van zaken. Het wachten is nu op het besluit van de Raad. Het is mogelijk dat hij op zijn volgende zitting een gemeenschappelijk standpunt vaststelt, zodat wij de besprekingen relatief snel kunnen voortzetten. Dan komt de tweede lezing. Wij zullen zien wat die volgende confrontatie oplevert. De Commissie is daar betrekkelijk gerust in, omdat wij geloven dat dit voorstel hoe dan ook een aanzienlijke verbetering betekent. Op dat punt heeft de heer Lange natuurlijk gelijk. Wij hebben deze kwestie lange tijd allemaal zonder meer genegeerd. Ik kan mij niet herinneren dat het Parlement ons aangespoord heeft daar werk van te maken. Maar goed, dat is voor ons geen excuus. Nu maken wij voort. Ik denk dat wij nu zelfs sneller opschieten. Als de techniek, zoals de heer Lange al opmerkte, zich snel genoeg ontwikkelt, kunnen wij waarschijnlijk al in de loop van 1999 voorstellen doen en daarin voor 2005 ongeveer opleggen wat de heer Lange nu voorstelt. Aangezien wij dat echter pas in 1999 willen doen - niet uit laksheid, maar omdat wij ervan overtuigd zijn dat wij nog tijd hebben en dat we die moeten gebruiken - is er geen reden om over het principe te ruziën.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, staat u mij nog een aanvullende vraag toe. U bent een zeer ervaren commissaris en bent als het ware vergroeid met de Europese instellingen. Kunt u mij zeggen in hoeveel procent van de gevallen de Commissie een voorstel binnen de aangekondigde termijn heeft ingediend? Ten tweede vraag ik u hoelang het zal duren voor er een wetgeving is? Na Auto/Olie 1 heeft dat meer dan twee jaar geduurd. Als u ten vroegste in de herfst van 1999 een voorstel voor de tweede fase voorlegt, moet u wel weten dat de ontwikkeling van vrachtwagenmotoren ongeveer twee keer zo lang duurt als die van motoren voor personenwagens, dus ongeveer vijf jaar.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat wij onze termijnen eigenlijk vrij goed in acht nemen. Ik heb geen overzicht en kan dus alleen over mijn terrein spreken, waar ik dat heel precies weet. Het is mogelijk dat een aangekondigd voorstel eens twee of drie maanden op zich laat wachten, maar bij mij wordt de termijn altijd in acht genomen. Aangezien ik hiervoor gelukkig zelf bevoegd ben, zal ik dit voorstel voor eind 1999 voorleggen. Dan is het aan u om het snel te behandelen. Ik wil u natuurlijk niets verwijten, dat komt mij ook niet toe. Wij hebben, als ik mij goed herinner, in december 1997 het voorstel voorgelegd dat hier nu behandeld wordt. Dat is natuurlijk een relatief lange periode, maar aangezien wij een hele tijd lang details hebben moeten bespreken en dat voor het nieuwe voorstel niet meer nodig is, dat hoop ik althans, kan ik mij voorstellen dat wij de zaak binnen een jaar kunnen afronden. Daar ook de industrie de debatten over onze voorstellen volgt en dus weet wat ze te wachten staat, zijn die vijf jaar voldoende. Ik vind dat niet zo belangrijk. Wij zullen er wel komen, vooral als wij tot een norm komen die ook internationaal geldt. Dat is voor de industrie, die vooral op dit gebied wereldwijd actief is, natuurlijk van groot belang. Ik geloof dat wij dit kunnen proberen. Mijnheer Lange, dat u hierover het woord hebt gevraagd beschouw ik als een nieuwe oproep om zo stipt mogelijk te zijn.

Lange
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets rechtzetten. De Commissie heeft het voorstel inderdaad in december 1997 aangenomen, maar het is pas zes maanden later aan het Parlement voorgelegd. De 200 meter tussen de Commissie en het Parlement hebben dus zes maanden in beslag genomen.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik moet u erop wijzen dat wij de documenten, zoals gebruikelijk is, overzenden aan de Raad. Of de Raad ze dan snel genoeg behandelt ligt buiten onze macht. De schuld ligt niet bij ons. De Raad kan zich niet verdedigen, omdat hij hier niet aanwezig is, maar de afwezigen hebben altijd ongelijk.

De Voorzitter
Ik ben het met de heer Bangemann eens. Dit is mijns inziens niet het moment om vast te stellen wiens schuld het is dat men voor 200 meter zoveel maanden nodig heeft gehad.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.15 uur plaats.

Emissie van vluchtige organische stoffen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0358/98), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van de Raad inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties (C4-0389/98-96/0276(SYN)) (Rapporteur: de heer Cabrol).

Cabrol
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, dit voorstel voor een richtlijn heeft tot doel de emissie van vluchtige organische stoffen te verminderen. De uitstoot van deze VOS is te wijten aan het gebruik van oplosmiddelen, die zelf ook vluchtige organische stoffen zijn en die in tal van industriële activiteiten gebruikt worden. Het is de bedoeling de uitstoot met 67 % te verminderen ten opzichte van 1990.
De ontwerprichtlijn stelt met het oog hierop drie verschillende methoden voor. Om te beginnen kunnen grensemissiewaarden, die in bijlage II A vermeld worden, in acht genomen worden. Zo worden voor elke industrietak drempelwaarden vastgesteld die de ondernemingen moeten halen. De tweede methode biedt lidstaten de mogelijkheid nationale plannen op te stellen die voor het geheel van de industrietakken tot dezelfde resultaten moeten leiden als de toepassing van de eerste maatregel. De derde methode is de toepassing van reductieplannen, die in bijlage II B worden vastgelegd en die alle ondernemingen de mogelijkheid bieden oplosmiddelen te gebruiken die minder VOS bevatten, andere procédés of ander behandelingsmateriaal te gebruiken of een combinatie van beide oplossingen aan te wenden om dezelfde resultaten te halen die de eerste methode zou opleveren.
Een aantal amendementen die het Parlement had ingediend om de tekst te verbeteren is overgenomen in het gemeenschappelijk standpunt, maar andere amendementen werden dan weer niet aanvaard. De milieucommissie stelt u voor de amendementen die niet aanvaard werden aan te nemen of, beter gezegd, opnieuw aan te nemen. Het gaat om de volgende amendementen: amendement 1, hoewel het ietwat onrealistisch is, want in dit amendement wordt de volledige afschaffing in plaats van een zo groot mogelijke vermindering van de emissies als doel gesteld. Uit amendementen 2 en 8 blijkt onze aandacht voor de gezondheid van degenen die beroepshalve in contact komen met organische oplosmiddelen. In amendement 3 wordt gevraagd dat overeenkomstig de in richtlijn 96/61/EG vastgelegde beginselen de beste beschikbare technieken ontwikkeld worden. Amendement 4 vraagt dat ook rekening gehouden wordt met de oplosmiddelen die schilders in gebouwen gebruiken of die doe-het-zelvers bij hun klusjes gebruiken, want die veroorzaken 30 % van de emissie. In amendement 5 wordt voorgesteld te onderzoeken hoe installaties die onder de in de richtlijn vastgelegde drempelwaarden blijven in toekomstige regelingen kunnen worden opgenomen. Amendement 6 wil lidstaten toelaten striktere beperkingen verder toe te passen. Amendement 7 vraagt dat de aanpassingstermijn voor al bestaande installaties tot twee jaar verlengd wordt. Amendement 9 wil dat de emissie van vluchtige organische stoffen gemeten kan worden met elke methode die vergelijkbaar is met de doorlopende meting zodat ondernemingen de keuze hebben, op voorwaarde dat het resultaat, ongeacht de gebruikte methode, hetzelfde is. Amendement 10 wil dat aanhangwagens en bijwagens kunnen worden opgenomen in de rubriek "herstelling van voertuigen" omdat deze clausule gemakkelijker toegepast kan worden door de ondernemingen en even doeltreffend is. In amendement 12 wordt de duur van het beheersplan voor oplosmiddelen op drie jaar gebracht, want dat kan waarschijnlijk gemakkelijker toegepast worden en is logischer dan een jaarlijks beheersplan. Amendement 13 tenslotte, dat per vergissing mijn naam draagt, maar eigenlijk door de Fractie van de Europese Volkspartij is ingediend, herhaalt het principe van de beste beschikbare technieken, waarvan ook al sprake is in amendement 3.
Hoewel een aantal van deze amendementen in de milieucommissie werd goedgekeurd, wil ik van mijn kant en volledig in eigen naam in herinnering brengen dat ik hier niet altijd bij betrokken was en dat ik gekant ben tegen het tweede deel van amendement 11, dat door de verlaging van de drempel voor het gebruik van oplosmiddelen moeilijkheden zou kunnen meebrengen voor de lederindustrie. Ik ben ook tegen amendement 14, dat overigens verworpen werd door de milieucommissie, maar opnieuw wordt ingediend door de Fractie van de Europese Volkspartij, want dit amendement verwerpt de nationale plannen, die zo nuttig zijn. Ik denk dat amendement 15 is ingetrokken.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, wil ik enkel nog in herinnering brengen dat deze richtlijn meer dan 400.000 ondernemingen en 10 miljoen banen in heel uiteenlopende industrietakken betreft. Wij moeten dan ook onze volledige aandacht aan deze richtlijn schenken en moeten tevens oog hebben voor de risico's die zij op het gebied van de werkgelegenheid voor deze ondernemingen zou kunnen inhouden, als wij te strenge maatregelen of maatregelen die geen oog hebben voor de realiteit toepassen.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst de rapporteur danken voor zijn uitstekend verslag. Zijn verslag in eerste lezing was zeer evenwichtig. Het zorgde voor een goede bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu, maar erkende ook de noden van de industrie en de moeilijkheden die in het bijzonder de kleine en middelgrote ondernemingen ondervinden om sommige normen in dit voorstel in acht te nemen.
Wij vinden het gemeenschappelijk standpunt grotendeels aanvaardbaar. Een groot aantal van onze amendementen uit de eerste lezing is erin opgenomen. Wij vinden het echter niet volmaakt. De rapporteur heeft terecht op enkele van de zwakheden van het gemeenschappelijk standpunt gewezen, en de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten zal zijn amendementen zeker goedkeuren. Wij hopen dat ook de Commissie die zal aanvaarden. Andere collega's en ikzelf hebben zijn amendementen met verscheidene andere aangevuld. Op die manier willen wij de achterpoortjes sluiten waarlangs sommige VOC's uit het gemeenschappelijk standpunt zouden kunnen ontsnappen en problemen veroorzaken.
Ik vind dat de Commissie ons moet steunen en druk moet uitoefenen op de Raad om deze amendementen te aanvaarden. Ze zullen ongetwijfeld belangrijke verbeteringen aanbrengen in de technische voorstellen in de richtlijn. Voorts zullen ze nog voor een betere bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu zorgen en in de gehele Unie dezelfde voorwaarden creëren, zodat in het bijzonder ook de kleine en middelgrote ondernemingen de met deze voorstellen nagestreefde doelstellingen kunnen bereiken en toch levensvatbaar en efficiënt kunnen blijven.
Ik vraag de Commissie en de Raad deze amendementen te aanvaarden en ons een richtlijn te geven waar wij in de Europese Unie allemaal trots op kunnen zijn.

Schleicher
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Raad heeft met dit voorstel voor een gemeenschappelijk standpunt het oorspronkelijke voorstel van de Commissie aanzienlijk verbeterd. Volgens onze fractie houdt het gemeenschappelijk standpunt een economisch en ecologisch uitgebalanceerde regeling voor de beperking van de VOC-emissies in. Met de voorgestelde maatregelen kunnen wij ons doel bereiken en de emissies van vluchtige organische verbindingen tegen het jaar 2010 in de hele Unie met tenminste 50 % in vergelijking met het jaar 1990 reduceren. Deze richtlijn is daarom een belangrijke maatregel voor het terugdringen van de precursoren van lage ozon en dus ook voor de bestrijding van de zomersmog in Europa.
Zoals professor Cabrol al zei, werden voor de vergunning- en registratieprocedures voor de ongeveer 400.000 overwegend kleine en middelgrote ondernemingen bruikbare regelingen uitgewerkt. Niet in de laatste plaats hebben ook de talrijke amendementen van het Europees Parlement in eerste lezing aan deze verbeteringen bijgedragen. De beperking van de zogenaamde nationale reductieprogramma's tot de bestaande installaties is voor het Europees Parlement een half succes. Jammer genoeg heeft de sociaal-democratische fractie haar steun voor ons voorstel voor de volledige schrapping van de nationale reductieprogramma's in tweede lezing ingetrokken. Nationale reductieprogramma's zijn nutteloos voor de milieubescherming in Europa. Het verslag van de Commissie over de toepassing van de nitraatrichtlijn bewijst volgens mij dat nationale actieplannen en reductieprogramma's niets uithalen.
Ik begrijp niet waarom de Commissie, ondanks alle slechte ervaringen, aan het instrument van de nationale programma's vasthoudt. Er zal de volgende jaren wel gelegenheid zijn om de resultaten van deze maatregelen te onderzoeken. De rapporteur, professor Cabrol, heeft in zijn verslag gelukkig vele amendementen opgenomen die de Raad noch de Commissie in aanmerking hadden genomen maar die voor ons erg belangrijk waren. Ik denk bijvoorbeeld aan de eis om een aanvullende regeling te treffen voor het in omloop brengen van producten die oplosmiddelen bevatten. Onze fractie kan de amendementen dus goedkeuren.

Dybkjær
Mijnheer de Voorzitter, dit belangrijke voorstel verdiende een vroeger tijdstip in het debat van vandaag. Het gaat hier immers om een goed of slecht leven, of misschien zelfs om de dood van de vele mensen die met vluchtige organische stoffen (VOC's) werken of eraan blootgesteld worden. Er is reden om zowel de Commissie als de Raad te danken, omdat ze niet gezwicht zijn voor de enorme druk van de industrie. De stoffen waarover het hier gaat, zijn in twee opzichten gevaarlijk. Enerzijds zijn ze kankerverwekkend, kunnen ze hersenletsels en vele andere dingen veroorzaken bij de mensen die met deze stoffen werken. In een groot aantal arbeidsmilieus is het risico groot. Anderzijds kunnen ze, wanneer ze in de natuur terechtkomen, fysische en chemische veranderingen ondergaan en onder andere een ozonlaag doen ontstaan. Op 10 km hoogte is dit goed en noodzakelijk, maar op het aardoppervlak is dit schadelijk. Zowel dieren als mensen kunnen er schade van ondervinden. De verhoogde ozonconcentraties vormen een groot risico voor de gezondheid. Verschillende studies hebben aangetoond dat pieken in de ozonconcentraties ernstige kwalen zoals astma, oogziekten, blijvende hoofdpijn en in sommige gevallen de dood hebben veroorzaakt.
Met de richtlijn en het verslag-Cabrol zijn we weer een stukje de goede weg opgegaan. De ELDR kan niet alle amendementen steunen, omdat ze niet allemaal een vooruitgang betekenen. Er is één amendement waarop ik de aandacht wil vestigen en dat is amendement 1, omdat het de enige oplossing voor het probleem is. Wij kunnen ons niet beschermen tegen de problemen met VOC's. Dat heeft geen zin. Wij moeten ze gewoon doen verdwijnen. Het doel is eenvoudig: de VOC's moeten door een beter product vervangen worden en dat is juist de bedoeling van amendement 1.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw Dybkjær heeft nog eens zeer indringend op de gevaren van deze vluchtige organische stoffen gewezen. Namens mijn fractie kan ik u zeggen dat wij niet erg gelukkig zijn met het uitgewerkte compromis. Wij vinden het meer dan laks en echt niet ambitieus. Het is ronduit bespottelijk dat nu in het gemeenschappelijk standpunt wordt bepaald dat wat in Duitsland sinds 1987 wet is, in de Europese Unie pas in 2007 van kracht wordt. Dat zou immers betekenen dat de waarden die nu in Duitsland gelden, pas 20 jaar later in acht moeten worden genomen. Dat het hier om een vooruitstrevend voorstel gaat, is zonder meer een leugen.
Toch vind ik dat het Parlement twee initiatieven genomen heeft die onze steun verdienen. In de eerste plaats is er de richtlijn betreffende verfstoffen. Zoals wij weten, is een derde van alle verfstoffen medeverantwoordelijk voor de emissie van vluchtige organische stoffen. Wij moeten daarom meer verfstoffen gaan ontwikkelen op waterbasis in plaats van op basis van organische stoffen. Ten tweede - en dat ligt mij na aan het hart - is het van groot belang dat wij een initiatief nemen voor de mensen van wie de gezondheid door oplosmiddelen is aangetast. Mevrouw Dybkjær had het zojuist over het probleem van die kankerverwekkende stoffen, in het bijzonder voor mensen die er op het werk mee moeten omgaan. Als men bedenkt dat de gezondheid van die mensen vaak definitief is aangetast, moeten wij alles doen om hun meer rechten te geven. Wij moeten ons zeker inzetten voor meer veiligheid, vooral voor werknemers, zodat wij het aantal mensen dat schade aan de gezondheid heeft opgelopen, drastisch kunnen verminderen. Het kan echt niet dat er vandaag de dag nog mensen aan dit gevaar voor hun gezondheid worden blootgesteld.

Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, deze richtlijn is een verdere stap in de richting van een in de Europese Gemeenschap absoluut noodzakelijke strategie voor ozonbestrijding. Wij weten allemaal dat het grondgebied van de Unie altijd bedekt is door een laag troposferische ozon en dat het ozongehalte door kleine oorzaken soms zozeer stijgt dat er gevaar dreigt voor de gezondheid of dat in gebieden met nog schone lucht de planten zozeer worden aangetast dat de landbouw daardoor grote verliezen lijdt.
Een aantal lidstaten heeft laten zien dat wij strenger hadden kunnen zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het Parlement opnieuw een amendement ingediend heeft waarin staat dat "lidstaten die met de vervanging van gevaarlijke organische oplosmiddelen verder zijn dan de Gemeenschap, het recht dienen te hebben striktere beperkingen toe te passen" . Ik geloof dat wij deze strategie moeten voortzetten of in ieder geval moeten proberen of we niet sneller - misschien al voor 2007 - kunnen afstappen van het gebruik van vluchtige organische verbindingen, vooral dan in de verfstoffenindustrie. Er zijn immers al vele alternatieven voorhanden. Ook zouden bedrijven op meer gesloten systemen kunnen overschakelen, zodat minder schadelijke stoffen in het milieu terechtkomen.
Voorts denk ik dat het zeer belangrijk is dat wij ons niet alleen om de volksgezondheid in het algemeen bekommeren, maar ook in het bijzonder rekening houden met de mensen die met dergelijke producten moeten werken. Voor hen moeten er aangepaste programma's komen om hen weer gezond te maken of te verhinderen dat hun gezondheid al te zeer geschaad wordt.

Hulthén
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Cabrol gelukwensen met een nieuw verslag dat goed uitgewerkt is, maar waar desondanks iets aan ontbreekt. Ik wil onderstrepen wat collega Dybkjær al aan het begin heeft gezegd: het belangrijkste streven van het verslag moet toch zijn dat wij deze stoffen geheel zullen gaan vervangen. De doelstelling dient afschaffing van de vluchtige organische stoffen te zijn. Zij passen niet meer in deze tijd. Wij moeten nieuwe technische oplossingen voor deze problemen zoeken. Willen wij dit bereiken dan kunnen wij niet zeggen dat alleen de grotere ondernemingen aan deze richtlijn moeten voldoen. Het lijkt misschien vreemd, maar in deze branche zijn vooral veel kleine en middelgrote bedrijven, en die geven wij nu de mogelijkheid zich uit te zonderen. Het lijkt er een beetje op, vind ik, dat wij onszelf in deze richtlijn tegenspreken.
Ik betreur het ook dat juist nu wij daadwerkelijk de mogelijkheid hebben om een voorbeeld te geven van hoe wij milieu en werkgelegenheid kunnen verenigen - iets waar wij het al zo vaak over gehad hebben - dat wij dit niet voluit doen in een document als dit. Wij weten dat er technische oplossingen zijn, ook ter vervanging van vluchtige organische stoffen. Wij zouden ook iets moediger kunnen zijn wat betreft onze eigen toekomstige richtlijnen. De oplossingen die wij nu aanbieden, zijn niet meer van deze tijd en horen absoluut niet thuis in de toekomst en dit betreur ik. Het milieu kent immers geen verschil tussen kleine en middelgrote bedrijven. Het milieu zegt toch niet: "Ja, ja, ik zie dat deze uitstoot van een klein bedrijf komt, dus dan is het niet zo gevaarlijk" . Nee, de uitstoot heeft precies hetzelfde effect, ongeacht de grootte van het bedrijf. Ik hoop dat wij bij de voortzetting proberen iets meer creativiteit te tonen wat de toekomstige oplossingen betreft en dat wij de stoffen, die niet meer van deze tijd zijn, zullen verbieden.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie dankt de commissie en in het bijzonder de rapporteur voor hun zorgvuldig en grondig onderzoek van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Wij menen dat het gemeenschappelijk standpunt het oorspronkelijke voorstel verduidelijkt en bevestigt zonder aan de grondslagen en vooral aan het technische uitgangspunt ervan te raken. Het houdt vast aan het hoge niveau van bescherming van het milieu en de gezondheid en probeert tegelijkertijd rekening te houden met de gevolgen voor de industrie.
Daarom kan ik er mij wellicht toe beperken iets meer te zeggen over de vijftien amendementen. Wij kunnen amendementen 8 en 9 volledig, 10 en 13 principieel, en 11 gedeeltelijk aanvaarden. Al deze amendementen brengen inhoudelijke of redactionele verbeteringen aan. Onduidelijke passages worden geschrapt en er worden verduidelijkingen aangebracht en bijkomende, goed doordachte eisen gesteld. De andere amendementen kunnen wij jammer genoeg niet aanvaarden. Wij zijn het niet eens met de amendementen 14 en 15, die de mogelijkheid van nationale plannen ondergraven. Ter attentie van mevrouw Schleicher merk ik op dat wij de Raad er, na de bezwaren van het Parlement in eerste lezing, hebben kunnen toe brengen de marge voor de uitvoering van zulke nationale plannen te beperken en in artikel 6 bijkomende voorwaarden te stellen. Ik denk dat dit flexibele instrument nu zo duidelijk omschreven is dat wij ermee kunnen leven.
Wat de amendementen 3 en 7 betreft, willen wij tegenstrijdigheden tussen het voorgestelde besluit en richtlijn 96/61 vermijden. Amendement 7 zou volgens ons leiden tot een ongewenste tegenstrijdigheid tussen de definities van een bestaande installatie, terwijl amendement 3 verwarring zou stichten over het concept van de beste beschikbare technieken. Amendement 12 strekt ertoe de frequentie van het opmaken van oplosmiddelenbalansen te verminderen. Wij kunnen dat niet aanvaarden omdat het nut van die balansen veel kleiner wordt als ze met grotere tussenpozen worden opgemaakt.
De Commissie is het volkomen eens met wat tijdens het debat werd gezegd over de gevaren voor de gezondheid en de schade die in het bijzonder is veroorzaakt aan de gezondheid van mensen die beroepshalve met dergelijke oplosmiddelen omgaan. Wij kunnen amendement 2 echter niet aanvaarden omdat dit voorstel geen betrekking heeft op beroepsrisico's voor de gezondheid. Wij kunnen in het kader van amendement 8, dat wij aanvaarden, wel zorgen voor uitwisseling van informatie met het Parlement, wat eventuele verdere stappen zou vergemakkelijken. In twee nieuwe overwegingen worden van de Commissie aanvullende initiatieven geëist. Het gaat om de overwegingen 4 en 5. Wat overweging 4 betreft, zijn wij al met de werkzaamheden begonnen. Wij wensen ons er echter niet toe te verbinden tegen een bepaalde datum klaar te zijn. Wij hebben daar nu nog geen zicht op. Wat overweging 5 betreft, willen wij inderdaad geen stappen ondernemen. Wij zijn momenteel niet van plan onder de drempelwaarde nieuwe wetgevende stappen te ondernemen.
Amendement 6 kunnen wij niet aanvaarden omdat de nodige bepalingen op basis waarvan de lidstaten tot strengere voorschriften mogen besluiten, al in het EU-Verdrag staan. Ik wend mij hier in het bijzonder tot mevrouw Graenitz. De Commissie meent dus dat de voorgestelde richtlijn, samen met de vandaag door haar aanvaarde amendementen van het Parlement, een doeltreffend, realistisch en evenwichtig instrument zal zijn voor de bestrijding van de troposferische ozonverontreiniging en tot een hoog niveau van bescherming van het milieu en de gezondheid zal bijdragen.
In de marge zou ik nog willen opmerken dat ik bijzonder blij ben dat mevrouw Breyer op de sinds 1987 in Duitsland geldende wetgeving heeft gewezen. Dat bewijst immers hoe vooruitstrevend de toenmalige Duitse regering wel was!

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.15 uur plaats.
(De vergadering wordt om 22.00 uur gesloten)

