Vissersvloten
De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0092/2002) van de heer Kindermann, namens de Commissie visserij, over het jaarlijks verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de resultaten van de meerjarige oriëntatieprogramma's voor de vissersvloten aan het eind van 2000 (COM(2001) 541 - C5-0007/2002 - 2002/2006(COS)).

Kindermann (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie heeft de goedkeuring van de voorstellen ter hervorming van het visserijbeleid, die oorspronkelijk voor vorige week gepland stond, opnieuw verschoven. Dat heeft in ieder geval het voordeel dat de Commissie een aantal weken of meer de tijd heeft voorstellen voor een toekomstig vlootbeleid waarover wij vandaag in het kader van mijn verslag stemmen, in haar hervormingsvoorstellen op te nemen.
Dan wil ik het nu over mijn verslag hebben. Ik heb mij daarin bewust beperkt tot het Commissieverslag over de omzetting van de meerjarige oriëntatieprogramma's ter reductie van de visservloten. Wij bevinden ons nu in een kritieke fase van de voorbereiding op de hervorming van het totale visserijbeleid en het vlootbeleid in het bijzonder. Ik wil een standpunt innemen over de MOP's in het algemeen en een aantal problemen naar voren halen waarmee wij in ieder geval rekening moeten houden bij de hervorming. Er zijn voor de stemming van vandaag slechts twee amendementen die hetzelfde zijn en die ik als rapporteur zonder meer ondersteun. Daaruit blijkt dat de Commissie visserij het er in haar beoordeling over eens is dat uit het verslag van de Commissie voor 2000 en uit de voorafgaande verslagen met name één ding blijkt: de MOP's hebben hun doel, een aanzienlijke vermindering van de vlootcapaciteit en dientengevolge van de visserijcapaciteit, niet bereikt.
Wij betreuren het dat de meeste lidstaten opnieuw niet aan de doelstellingen van hun MOP voldaan hebben. Wij verzoeken deze landen zich tot het uiterste in te zetten hun vloot te reduceren. Tegelijkertijd zijn wij blij met de maatregel van de Commissie om tegen lidstaten die zich herhaaldelijk niet aan de doelstellingen van hun MOP gehouden hebben, een niet-nakomingsprocedure te beginnen. Wij willen Raad en Commissie daarbij verzoeken de oorzaken voor het niet-nakomen van de doelstellingen te onderzoeken en effectievere sancties te ontwikkelen.
Bovendien verzoeken wij de Commissie in haar voorstellen voor een nieuw vlootbeleid nadrukkelijk de noodzaak van evenwicht tussen visserijcapaciteit en/of visserijinspanning van de vlootsegmenten per lidstaat en de hen beschikbare vangstmogelijkheden te verwerken. Commissaris Fischler heeft vorige week in de Commissie visserij gezegd dat de vissersschepen van de Europese Unie kampen met een overcapaciteit van ongeveer 40 procent. Dit percentage is alarmerend hoog en geeft aan dat er dringend iets moet gebeuren.
De voornaamste oorzaak van deze overcapaciteit is het feit dat het instrument ter reducering van de vloot onvoldoende heeft gewerkt. De laatste jaren hebben zelfs een toename van de vlootcapaciteit te zien gegeven. Daarom moet er dringend iets aan dit probleem gedaan worden. De Commissie moet er echter in ieder geval zorg voor dragen dat de vloot op een sociaal aanvaardbare manier wordt ingekrompen door gemeenschappelijke financiële middelen te gebruiken ter opheffing van sociale onrechtvaardigheden. De vissers kunnen geholpen worden met aantrekkelijke premies waarmee de Europese Unie en de lidstaten samen schepen kunnen opkopen om die vervolgens te vernietigen of voor andere doeleinden dan de visserij te gebruiken of te verkopen.
Deze premies moeten verplicht worden uitbetaald en bovendien moet worden onderzocht of het financieringsaandeel van de Gemeenschap niet kan worden verhoogd. Door het huidige systeem verkopen de vissers die hun bedrijf willen beëindigen hun schepen op de markt waardoor de vloot deels steeds meer door stabiele bedrijven wordt opgekocht. Dit leidt echter niet tot een inkrimping van de capaciteit. Tot slot mogen de inspanningen ter reducering van de vlootcapaciteit niet ten koste gaan van de arbeidsvoorwaarden aan boord, de veiligheid van het schip of de kwaliteit van de vangst. Daarom moeten wij structurele steun blijven verlenen aan de modernisering van de vloot. Wij moeten evenwel zien te voorkomen dat die modernisering gepaard gaat met een verhoging van de visserijinspanning.
Ik ben mij ervan bewust dat het voor de Commissie geen sinecure is een verslag te presenteren waarin alle ter zake doende aspecten even zorgvuldig zijn afgewogen. Wij zijn dan ook benieuwd naar de hervormingsvoorstellen. Tot slot wil ik alle collega's danken die aan deze lastige klus hun bijdrage geleverd hebben. De Commissie wil ik met name danken voor haar constructieve samenwerking.
De Voorzitter.
Mijnheer Kindermann, ik heb bewondering voor commissaris Fischler, die zich als Oostenrijker ook moet inwerken in de thematiek van de grote vissersvloten.

Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, onze collega Kindermann heeft een goed verslag opgesteld over een uiterst belangrijk en gecompliceerd onderwerp. En dat verslag komt ook nog eens op een politiek geschikt moment - de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. We hadden namelijk de indruk dat sommige voorstellen het nut van de steun voor de modernisering van de vloot in twijfel wilden trekken of er zelfs op gericht waren deze steun af te schaffen.
Daarom wil ik de rapporteur, de heer Kindermann, gelukwensen met zijn verslag, en commissaris Fischler verzoeken terdege rekening te houden met wat het Europees Parlement - dat dit verslag hopelijk zal aannemen - vandaag te zeggen heeft. Een wijs man, mijnheer Fischler, is iemand die erkent wanneer hij zich vergist heeft. Ik hoop dus dat het Parlement dit verslag aanneemt en dat u daar rekening mee zult willen houden.
Ik wil even aandacht besteden aan een aantal punten van het verslag-Kindermann zoals dat door de visserijcommissie is goedgekeurd, nadat het door ons op een aantal punten - terecht - geamendeerd was. Ik moet er in de eerste plaats op wijzen dat het vlootbeleid van cruciaal belang is, aangezien het verstrekkende gevolgen heeft voor de vissers, en dan natuurlijk vooral de vissers uit regio's die sterk van de visvangst afhankelijk zijn. We hebben het dan over de sociale en economische cohesie binnen Europa. Dit is een uiterst belangrijk aspect en het verslag-Kindermann vestigt daar opnieuw de aandacht op.
Het vlootbeleid is dus een belangrijk politiek instrument, maar het is niet het enige instrument waarover we beschikken. Het vlootbeleid moet namelijk aangevuld worden met andere maatregelen, waaronder die van technische aard: de TAC's, seizoenbepalingen, vangstdagen, enzovoorts. Uitbreiding van de vlootcapaciteit betekent niet automatisch dat er ook meer gevangen wordt. Het gaat erom dat er beter en veiliger gevist wordt, en dat de behandeling van de vis aan boord kan geschieden onder betere hygiënische omstandigheden. Om de vissers aan het werk te houden moet de vloot beter kunnen concurreren, en daarom moet de FOV-steun worden voortgezet - juist ten behoeve van de modernisering van onze vloot. Wij vragen de Commissie derhalve bepalingen uit te vaardigen die toestaan dat de vangstcapaciteit en de tonnage van onze gemoderniseerde schepen vergroot worden. We vragen in het kader van de hervorming van het visserijbeleid ook dat er objectieve en uniforme criteria worden ingevoerd voor het vaststellen van de capaciteit en de categorisering van de vloten van de lidstaten. Tot slot moet er een regeling worden getroffen die garandeert dat de registratie van vaartuigen en het afvoeren van schepen uit de registers zodanig geschiedt dat de vlootcapaciteit als geheel niet toeneemt.
We hebben hier een beknopt en overzichtelijk verslag voor ons, en ik hoop dat dit verslag bepalend zal zijn voor het standpunt van de visserijcommissie en het Parlement ten opzichte van de nakende hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Dan kiezen we - zoals we altijd al van plan waren - voor een gemoderniseerde en concurrerende visserijsector, en dus niet, mijnheer Fischler, voor de ontmanteling van deze sector.
Stihler (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur complimenteren met dit verslag, dat wij in de eerste plaats moeten zien binnen de context van het herstellen van de visbestanden. De voornaamste punten in het verslag zijn ten eerste het herstellen van de visbestanden en ten tweede het bedenken van nieuwe manieren om vissersvloten te meten.
Ik neem met voldoening kennis van het werk dat de heer Kindermann op dit terrein heeft verricht. Hij heeft ons een aantal uitstekende suggesties aan de hand gedaan. Zo heeft hij ons eraan herinnerd dat wij niet te maken hebben met één enkele communautaire vloot, maar met vissersvloten van afzonderlijke lidstaten en dat iedere lidstaat zijn eigen quota hanteert voor afzonderlijke visbestanden.
Wat betreft de gegevens waarop het verslag gebaseerd is, moeten wij in het oog houden dat de lidstaten tot het eind van 2003 de tijd hebben om nieuwe cijfers bekend te maken. Bovendien moeten wij bedenken dat wij nog steeds niet precies weten hoeveel schepen de EU-vloot nu eigenlijk bevat. Een zorgwekkend gegeven waar iets aan gedaan moet worden. Ik juich het toe dat de heer Kindermann hier de aandacht op vestigt.
Tot besluit wil ik onderstrepen dat alle regeringen en parlementen van de lidstaten dienen te beschikken over de benodigde informatie. De visserij is een van de steunpilaren van het plattelandsleven in Schotland. Ik weet dat de inwoners van mijn kiesdistrict zouden willen dat het Schotse parlement volledig en rechtstreeks op de hoogte wordt gehouden van ontwikkelingen op EU-niveau.

Busk (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, eerst en vooral dank ik collega Heinz Kindermann voor zijn ernstig en grondig uitgewerkt verslag. De gemeenschappelijke ontwikkelingsprogramma's voor de vissersvloot vormen een principieel probleem in het gemeenschappelijk visserijbeleid, omdat de Europese vissersvloot veel te groot is. Commissaris Fischler zei vorige week dat de vloot 40% te groot is. Dit betekent dat wij momenteel met de ene hand slooppremies geven en tezelfdertijd met de andere hand steun verlenen voor modernisering. Deze modernisering en de steun van de voorbije jaren hebben tot gevolg dat de totale vloot, de totale visserijcapaciteit in feite verhoogd is. Dit is een vicieuze cirkel die we absoluut moeten doorbreken. Daarom moeten we van deze hervorming profiteren om een rustpauze voor moderniseringssteun in te lassen. Ik kijk uit naar het voorstel van de Commissie op dit gebied vanuit het principe dat er te weinig vis is voor zo'n grote vissersvloot. Nu moeten alle lidstaten hun gemeenschappelijke besluiten naleven. De lidstaten die zich aan de gemeenschappelijke besluiten in de MOP-programma's hebben gehouden, verdienen eigenlijk een premie.

Hudghton (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur voor zijn werk op dit gebied. Het behoeft geen betoog dat de capaciteit van de vissersvloot van de Europese Unie groter is dan de beschikbare visvoorraden en dat derhalve krachtig ingrijpen vereist is om een groot aantal visbestanden de gelegenheid te geven zich te herstellen tot zij weer een duurzaam niveau hebben bereikt. Het is daarom van essentieel belang dat de vloot ingekrompen wordt. De totale visserij-inspanning dient evenals de omvang van de vloot te worden afgestemd op de beschikbare voorraden.
De Commissie moet beter inschatten wat het effect is van de zogeheten benutte capaciteit van bepaalde lidstaten die beweren, op papier in elk geval, hun MEGP-doelstelling gehaald te hebben. De Commissie dient eveneens ervoor te zorgen dat strenger wordt toegezien op de uitvoering van bestaande strafmaatregelen tegen bepaalde lidstaten, zodat de lidstaten zelf en niet de vissers gestraft worden.
Ik hoop dat het Parlement het amendement zal steunen dat oorspronkelijk in de Commissie visserij is ingediend door mijn fractiegenoot, de heer Nogueira. Het is namelijk een zeer belangrijk amendement. De visserij valt in bepaalde gebieden van de Europese Unie, onder meer in Schotland, onder de verantwoordelijkheid van een gedelegeerd parlement en het is van belang dat rechtstreekse communicatie tussen onszelf en deze parlementen tot de normale gang van zaken behoort.

Van Dam (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, stelt u zich eens voor dat de Europese Unie naast de melkquota een meerjarig programma ontwikkelt voor de melkmachines: om ervoor te zorgen dat de boeren niet te veel melken, wordt het aantal melkmachines aan banden gelegd. Eén van de lidstaten blijkt zich keurig aan zijn melkquotum te houden, maar heeft na vier jaar nog wel te veel melkmachines. Rapporteur Kindermann stelt dan voor om deze lidstaat te straffen en te korten op zijn melkquotum. Een andere lidstaat heeft het aantal melkmachines keurig op orde, maar produceert veel meer melk dan zijn quotum toestaat. Collega Kindermann lijkt daar geen enkele moeite mee te hebben: het land heeft toch voldaan aan het meerjarig oriëntatieprogramma?!
Ik gebruik dit voorbeeld om u het absurde van de situatie te laten inzien. Doel van het gemeenschappelijk visserijbeleid is het in stand houden van duurzame visbestanden. Daartoe worden total allowed catches en quota ingesteld. De vlootstructuur is daaraan ondergeschikt. Het is mooi meegenomen als de capaciteit aansluit bij de vangstmogelijkheden, maar de capaciteit is geen doel op zich. De capaciteit wordt overigens gestoord door het geven van subsidies voor modernisering en vernieuwing. Dit heeft meer weg van een sociaal beleid dan van een economisch beleid.
Een sociaal beleid is geen schande, maar we moeten de zaken wel bij hun naam noemen. Door dat niet te doen, plaatst men de verkeerde lidstaten in het beklaagdenbankje. Welke landen overschrijden hun quota? Zijn dat niet toevallig de landen die de meeste subsidie voor hun vloot ontvangen en netjes aan de MOP-doelstellingen voldoen?

Maat (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst rapporteur Kindermann complimenteren met zijn verslag en ook met de politieke moed die hij getoond heeft, met name in paragraaf 6, waarin hij duidelijk uitspreekt dat in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid de MOP niet in hun huidige vorm moeten worden voortgezet. Dat is klare taal en daarmee wordt in feite het failliet van dit programma aangegeven.
Het meerjarig oriëntatieprogramma voor de visserijsector was gericht op verkleining en vernieuwing van de Europese vissersvloot, maar tegelijkertijd moeten we constateren dat het programma op geen enkele wijze heeft bijgedragen tot de verbetering van de visbestanden. Er is immers geen enkel verband tussen het correct uitvoeren van het programma door de lidstaten en de verbetering van de situatie van de bestanden waarop zij vissen. Ik ken landen, waaronder ook Nederland, die niet volledig voldaan hebben aan de doelstelling en van een MOP maar waarvan de beviste bestanden er op dit moment toch relatief goed voorstaan.
Met andere woorden, de realiteit is dat we weliswaar in Brussel het beleid kunnen vaststellen, maar dat elk programma in feite tekortschiet wanneer de lidstaten niet adequaat controleren. Dat is wat ik ook lees in het verslag van mijn collega Kindermann.
Voorzitter, ik wil toch nog een opmerking maken over het komende Groenboek en de plannen die daarvoor worden gemaakt. We hadden verwacht dat het Groenboek vorige week gepresenteerd zou worden of tenminste dat de Commissie deze week een besluit zou nemen. Los van het circuit in Brussel meldde de BBC echter gisteravond dat de indiening van de Commissievoorstellen door ingrijpen van het Spaans voorzitterschap is uitgesteld. Staatkundig gezien zou het onaanvaardbaar zijn als dit bericht van de BBC waar zou zijn en dat een voorzitterschap het indienen van voorstellen door de Commissie zou kunnen blokkeren of uitstellen. Dat mag niet mogelijk zijn.
Ik heb veel vertrouwen in deze commissaris en ik ben er ook van overtuigd dat hij het verslag-Kindermann serieus zal nemen, en met name ook paragraaf 6 waarin gesteld wordt dat het huidige MOP het bestaande visserijbeleid op geen enkele manier meer dient en derhalve in het nieuwe visserijbeleid ook niet meer mag voorkomen.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte dames en heren, allereerst wil ik u, mijnheer Kindermann, zeer hartelijk danken voor het uitstekende verslag. U heeft de sterke en zwakke punten van ons huidige vlootbeleid werkelijk zeer treffend geanalyseerd. Ik ben het met u eens dat het MOP zijn beste tijd heeft gehad. Wij kunnen met een dergelijk vlootbeleid onze gemeenschappelijke doelstellingen voor de toekomst immers niet meer bereiken.
Wij hebben een eenvoudiger en transparanter vlootbeleid nodig dat daadwerkelijk functioneert. Voor ik op de ter discussie staande amendementen inga, wil ik nog twee opmerkingen maken over de huidige stand van zaken in het visserijbeleid en de voorbereiding op de hervorming, mede omdat verschillende sprekers al een en ander hebben aangeroerd. Uiteraard zullen wij voor zover mogelijk rekening houden met de voorstellen in het verslag-Kindermann bij de presentatie van onze hervorming. Eén ding wil ik echter vooropstellen: ik wil een effectieve hervorming, zonder dat hervormingsvoorstellen op enigerlei wijze worden afgezwakt. Nu is het zo dat verschillende partijen, ook de Commissie, om aanvullende informatie en onderzoeken hebben verzocht. Met voorstellen alleen komen wij er niet, er moeten daadwerkelijk besluiten genomen worden en daarom heb ik de hiervoor benodigde extra tijd op de koop toe genomen om de aanvullende informatie in te winnen, mede om ons standpunt tegenover iedereen te kunnen verdedigen.
Ik wil kort ingaan op een tweede kwestie, omdat daarover berichten zijn verschenen in de media. De Commissie heeft gisteren besloten tot een grotere roulatie onder de directeuren-generaal en adjunct-directeuren-generaal. De directeur-generaal van het Directoraat-generaal visserij heeft hier ook mee te maken. Ik wil onderstrepen dat de heer Schmidt mijn volledige vertrouwen geniet en dat wij goed met elkaar samenwerken. Hij heeft echter ook met deze roulatie te maken, omdat in het kader daarvan verschillende doelstellingen verwezenlijkt moeten worden. Het gaat niet alleen om roulatie, maar ook om andere doelstellingen. In dat kader moet deze verandering worden bezien.
Dan ga ik nu over tot de verschillende paragrafen in het verslag. In punt 1 en 2 verlangt u dat de lidstaten die de doelstellingen van hun MOP niet bereikt hebben, meer hun best gaan doen hun vloot in te krimpen. Dat ben ik volledig met u eens. De Commissie heeft in verband hiermee al een aantal niet-nakomingsprocedures tegen een aantal lidstaten opgestart.
In punt 3 verzoekt u Raad en Commissie effectievere en afschrikwekkendere sancties te ontwikkelen. Ik kan u verzekeren dat wij dit punt in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid zullen aanpakken. Daar wil ik evenwel het volgende aan toevoegen: wij willen weliswaar dat sancties een afschrikkende werking hebben, maar daarbij mogen wij een aantal beginselen niet uit het oog verliezen, zoals het proportionaliteitsbeginsel. De sanctie moet in verhouding staan tot de ernst van de overtreding.
Wat betreft punt 4 ben ik het ook met u eens. De lidstaten moeten de hermeting van hun vloot zo spoedig mogelijk afronden. De streefdatum daarvoor is eind 2003. Ik ben het daarentegen oneens met het standpunt in punt 5. Zelfs als de lidstaten al hun doelstellingen bereikt zouden hebben, was het niet mogelijk geweest een duurzaam gebruik van de bestanden te creëren. De reden daarvoor is dat de Raad in zijn MOP-besluiten doelstellingen heeft gesteld die te weinig ambitieus en te laag zijn. Uit onze verslagen weet u dat de vlootcapaciteit in werkelijkheid ondanks de MOP-doelstellingen eerder toeneemt - ook als deze doelstellingen worden nageleefd - dan afneemt.
Ik ben het eens met de punten 6 en 10. Het MOP kan in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet in zijn huidige vorm worden voortgezet. De veiligheid aan boord moet worden verbeterd. Daar sta ik achter, maar deze verbetering mag niet leiden tot een toename van de visserijinspanning.
In punt 7 verzoekt u de Commissie nieuwe criteria voor de meting van de capaciteit van de schepen in te voeren. Wij zullen daar in het kader van de hervorming over discussiëren. Er zou bijvoorbeeld ook rekening gehouden kunnen worden met het aantal en de omvang van de vangwerktuigen bij de meting van de capaciteit.
Punt 8 onderschrijf ik eveneens, want een 'oud tegen nieuw?-regeling maakt deel uit van ons nieuwe vlootbeleid. Punt 9 accepteren wij ook volledig. De vermindering van de visserijinspanning zal een fundamenteel onderdeel van de hervorming zijn. Tot slot ben ik het ook eens met punt 9. Er moeten vrijwillige sloopprogramma's met aantrekkelijke premies komen.
De hoogte van de gemeenschappelijke bijdrage is echter aan de regels van de structuurfondsen gebonden.

De Voorzitter.
Hartelijk bedankt, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is het verslag (A5-0112/2002) van de heer Hernández Mollar, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (COM(2001) 181 - C5-0248/2001 - 2001/0091(CNS)).

Hernández Mollar (PPE-DE)
Mijnheer de Voorzitter, helaas moet ik het debat over mijn verslag inleiden met het treurigstemmende bericht dat er elf immigranten voor de kust van het eiland Lanzarote zijn omgekomen. Er is over dit soort gebeurtenissen al heel wat gepraat, maar al dat gepraat heeft dit drama niet kunnen voorkomen.
Ik moet eerlijk bekennen, mijnheer de Voorzitter, dat mijn fractie en ikzelf alleen door een wonder bewogen kunnen worden voor dit verslag te stemmen. Het verslag zoals dat er nu uit gaat zien stemt niet overeen met mijn aanvankelijke opzet: in de commissie zijn er reeds wijzigingen aangebracht en over een aantal amendementen zal nu opnieuw worden gestemd, ditmaal in het Parlement.
Helaas zijn de socialistische en liberale fractie niet bereid geweest een serieuze, strenge en verantwoordelijke houding aan te nemen ten aanzien van immigratie en asiel. Van de liberalen verrast mij dat. Het zal nu heel moeilijk worden om samen de doelstelling van het Verdrag van Amsterdam - het ontwerpen van een gemeenschappelijke asielprocedure - te verwezenlijken. Erger nog is dat de uiteenlopende standpunten van het Parlement in de Raad voor partijpolitieke doeleinden zullen worden gebruikt, en dat zal niet bijdragen tot het vinden van een oplossing van dit netelige probleem waar de Europese maatschappij nu mee te kampen heeft - economisch gemotiveerde immigratie en asiel.
Demagogie en gebrek aan werkelijkheidszin of ernst bij de behandeling van dit onderwerp leiden in een aantal Europese samenlevingen tot ongewenste gevolgen. In Frankrijk bijvoorbeeld. Het kan dan gebeuren dat bepaalde partijen en personen vrij spel krijgen en door hun radicale instelling aansturen op gevaarlijke sociale confrontaties.
Het is ook waar dat de huidige asielwetgeving op een onlogische en ongeordende wijze tot stand komt. En dat kan tot paradoxale situaties leiden. We beoordelen nu voorstellen voor richtlijnen die - net als de nu besproken richtlijn - minimumnormen moeten aangeven voor de voorwaarden voor opvang van asielaanvragers, terwijl de substantie van die richtlijn voor een goed deel afhankelijk is van andere richtlijnen die nog door de Raad behandeld moeten worden. Dat is bijvoorbeeld het geval bij de richtlijn over de status van vluchtelingen en de procedure die voor deze mensen gevolgd moet worden. We gaan daar met het verslag-Lambert pas over debatteren. Het komt erop neer dat we een huis willen bouwen, maar beginnen met het dak.
Hoe het ook zij - we moeten voort. Het Parlement aanvaardt dus dat de zaken wanordelijk verlopen, en verklaart zich bereid mee te werken, ondanks interne of externe moeilijkheden. Ter illustratie van die bereidheid noem ik het gegeven dat alle fracties het er in de commissie over eens zijn geworden dat het in de ontwerprichtlijn opgenomen idee om toelating en medische behandeling te koppelen aan de verschillende procedurele fasen geschrapt moest worden.
Mijn fractie kan dit voorstel voor een richtlijn om een aantal redenen niet steunen. Ik noem in de eerste plaats de doelstelling van de richtlijn. Mijn fractie en ik geloven dat deze richtlijn - net als in de oorspronkelijke Commissietekst werd voorgesteld - betrekking moet hebben op vluchtelingen zoals bedoeld in artikel 1 van de Conventie van Genève. Het staat de lidstaten dan vrij om zelf extra beschermende maatregelen uit te vaardigen. Dat is een redelijk standpunt, zeker als je bedenkt dat we - zoals Anna Terrón in de commissie al heeft opgemerkt - in dit Parlement nog een debat aan het voeren zijn over het verslag-Lambert, dat gaat over de status van vluchtelingen en extra beschermende maatregelen. Als de socialistische fractie consequent was, zou ze het standpunt van de rapporteur moeten steunen en zich niet laten meeslepen door de liberale fractie, die - samen met de groenen - de richtlijn ook voor andere vormen van bescherming wil laten gelden.
Wat de leerplicht voor minderjarigen betreft: ik geloof niet dat we verder moeten gaan dan hetgeen de lidstaten hun eigen burgers kunnen garanderen. De liberalen en de groenen willen met een aantal amendementen - inzonderheid de amendementen 47, 48 en 50 - verder gaan op het gebied van de leerplicht, en garanties geven voor kinderdagverblijven of de wachttijden voor de toegang tot onderwijs terugbrengen. Dat is niet realistisch.
Toegang tot de arbeidsmarkt blijkt een geschilpunt te zijn, en dat begrijp ik niet goed, vooral niet omdat de socialistische fractie in de commissie volgens het door haar ingediende amendement tevreden was met een termijn van zes maanden. Na het verstrijken van die termijn zouden de lidstaten de toegang tot de arbeidsmarkt moeten vergemakkelijken. Om die termijn nu terug te brengen tot vier maanden, - zoals de liberale fractie heeft voorgesteld en nu ook in de commissie is aanvaard - is eenvoudigweg inconsistent. Het is niet meer dan logisch dat de lidstaten de in de originele tekst toegestane armslag krijgen, en dat ze de toestand op de arbeidsmarkt hier laten meespelen.
De socialisten en de liberalen zijn met betrekking tot de familie van asielzoekers een compromisformule overeengekomen waarmee afgeweken wordt van de lijn die door mijn fractie omwille van de consensus altijd gevolgd is. Wat we nooit kunnen aanvaarden is amendement nummer 115, dat nu door de groenen opnieuw wordt ingediend en dat veel verder gaat dan deze compromisformule.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil desondanks afsluiten met de mededeling dat ik tevreden ben met de bepaling die - mede dankzij het advies van de commissie juridische zaken - in mijn verslag is opgenomen, en waarin gesteld wordt dat asielzoekers die zich aan terroristische activiteiten schuldig maken geen asiel krijgen, of slechts onder beperkende voorwaarden.
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat dit debat ertoe zal leiden dat het wonder waarvan ik aan het begin van mijn betoog gewag maakte zich bij de stemming zal voordoen.
Volcic (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, ik ga akkoord met hetgeen de vorige spreker zei over de slechte aanpak en het gebrek aan coherentie in deze materie. Deze had een betere behandeling verdiend. Ik ga eveneens akkoord met de eerste verklaring van vanmorgen toen een collega sprak over de vluchtelingen die dood aanspoelen op de Spaanse kust. Ik moet helaas eraan herinneren dat dergelijke dingen zich ook regelmatig voordoen aan de Italiaanse kust. Ongeveer 150 miljoen mensen leven buiten hun land van geboorte. De toepassing van de bepalingen voor de mensenrechten volstaat in vele situaties niet. Soms willen wij het onderste uit de kan halen maar krijgen wij het lid op de neus, zoals ook is gebeurd op de conferentie over de mensenrechten van 1990 in Wenen. Vele landen ondertekenden maar slechts enkele ratificeerden omdat er veel te nauwkeurige bepalingen in de verklaring stonden.
Verder zijn er vooral in deze tijd partijen die de strijd tegen de immigranten tot een van de hoofdpunten van hun programma's hebben uitgeroepen. De immigranten worden vaak als een soort reservebak voor flexibele banen gebruikt. Hun verblijfsvisa zijn vaak gekoppeld aan tijdelijke arbeidsvergunningen en hun sociale zekerheid is tot een minimum teruggebracht. Dit alles komt mijns inziens niet voldoende uit de verf in ons document.
Het merendeel van de immigranten is hier in het verleden aangekomen, maar toen was het probleem nog niet actueel en stond het niet bovenaan op de agenda. Pas nu is het probleem nummer één geworden. Volgens de commissaris voor immigratie zal in de komende tien à vijftien jaar de jaarlijkse instroom van vluchtelingen slechts 100.000 bedragen, dat wil zeggen 5000 voor een gemiddeld geïndustrialiseerd land. Vooral de industriëlen zullen hun beklag doen over het gebrek aan immigranten. Ook daar is mijns inziens geen rekening mee gehouden.
Als wij dit probleem willen aanpakken moeten wij dat attenter en vakkundiger doen.

Medina Ortega (PSE)
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur is zo vriendelijk geweest zich positief uit te laten over het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt, en hij heeft dat in het door hem opgestelde verslag opgenomen. In de Commissie juridische zaken is het Commissievoorstel in het algemeen gunstig onthaald. Volgens mij is de Commissie inderdaad bezig met een grootscheepse update van het communautair recht. Het voor deze materie geldende recht wordt nu geharmoniseerd en geüniformeerd. Ook de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft onder het leiderschap van haar rapporteur belangrijk werk verricht bij het moderniseren en integreren van het nieuwe recht.
In dit verslag wordt een belangrijk onderwerp behandeld: het up-to-date brengen van het huidige asielsysteem en de voor immigratie geldende regelingen. Als je dit onderwerp vanuit het internationaal recht bekijkt, dan zie je dat er vanaf de Eerste Wereldoorlog een hele reeks verdragen is gesloten om deze materie te regelen. Al deze verdragen waren - om het zo maar eens uit te drukken - gebaseerd op het beginsel dat het individu recht had op bescherming tegen politieke vervolging van uiteenlopende aard die het Europa van die tijd kenmerkte. De migratiebewegingen van onze tijd en de daarmee samenhangende problematiek zijn van een geheel andere aard. We hebben nu niet alleen te maken met politiek, maar ook met economisch gemotiveerd asiel. Dit type asiel zet grote groepen mensen in beweging, en we beschikken - naar mijn mening, althans - niet over de juridische instrumenten om daar adequaat op te reageren.
Vanmorgen hebben de heer Nogueira en - zojuist - de heer Volpic verwezen naar de tragische gebeurtenis die zich gisteren voor de kust van het eiland Lanzarote heeft voorgedaan. Er zijn daar wederom elf immigranten verdronken bij een poging ons grondgebied, dat van de Europese Unie, te bereiken. Het is evident dat er voor dit soort drama's geen oplossing bestaat binnen het kader van het traditionele asielrecht. Zelfs als we op dit gebied over de meest liberale en tolerante wetgeving zouden beschikken, dan kunnen we nog niet verhinderen dat mensen hun thuisland verlaten en daarbij onvoldoende voorzorg nemen om het eigen leven niet in gevaar te brengen.
We hebben hier dus met een geheel nieuw verschijnsel te maken. Ik herhaal dat dit voorstel vanuit het gezichtspunt van de Commissie juridische zaken een enorme stap voorwaarts betekent. We zullen echter met de Commissie en de andere Europese instellingen een manier moeten vinden om een oplossing voor het asielprobleem te vinden, rekening houdend met het feit dat het hier om grote, economisch gemotiveerde migratiebewegingen gaat, die mogelijk samenhangen met de globalisering.

Flautre (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, laten wij vandaag eens kijken naar de gevolgen van deze slechte en ongunstige vorm van concurrentie tussen de lidstaten, die hun uiterste best doen om asielzoekers zoveel mogelijk af te schrikken. Deze situatie zorgt voor dramatische taferelen die zich dagelijks voordoen in het opvangcentrum van Sangatte, in Tarifa, Italië en in vele andere plaatsen in Europa. Deze dramatische situaties vormen een flagrante schending van de grondrechten van personen, het asielrecht zelf en de internationale afspraken die wij hebben onderschreven.
Dit voorstel voor harmonisatie is ontegenzeggelijk een stap in de goede richting. Met dit voorstel wordt immers beoogd de huidige negatieve spiraal omtrent de opvang van asielzoekers in Europa te doorbreken. Met dit voorstel wordt dus een zeer wezenlijke en geloofwaardige bijdrage geleverd aan een gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid met inbegrip van een Europese vluchtelingenstatus. Dit perspectief en deze eerste aanzet zijn dus welkom aangezien hierin rechten worden gewaarborgd zoals het recht op werk, onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting, scholing en opleiding. Deze grondrechten kunnen niet los van elkaar worden gezien. Met dit voorstel moet een verschijnsel worden voorkomen dat wij maar al te goed kennen, namelijk dat van de illegale asielzoekers, overvolle opvangcentra en het gebrek aan naleving van de rechten die wij juist willen bevorderen. Ik denk dat wij in dit opzicht niet al te zuinig moeten zijn. Wij moeten de mensen die de rassenhaat en de angst voor het andere en voor de buitenlander willen aangrijpen om Europa ingrijpend te veranderen, geen troeven in handen geven. Het Europese eenwordingsproces zelf dient hier te worden verdedigd. Dat is waar het hier om draait.
(Applaus van links)

Pirker (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, jaarlijks vragen inmiddels 500.000 personen asiel aan in de Europese Unie. Zij willen de vluchtelingenstatus verkrijgen. In de afzonderlijke lidstaten worden de meest uiteenlopende procedures gehanteerd die in de regel zeer langdurig zijn. Wij worden geconfronteerd met meervoudige aanvragen en het daaraan verbonden misbruik van onder andere de sociale diensten. Uiteindelijk wordt 90 procent van de aanvragen afgewezen en wordt slechts 10 procent van de asielzoekers daadwerkelijk volgens de Conventie van Genève als vluchteling erkend. Dat betekent dat er Europese minimumnormen voor de opnameprocedures opgesteld moeten worden die bovendien sneller en betrouwbaarder moeten zijn. Op die manier kunnen de 10 procent asielzoekers die de vluchtelingenstatus hebben verkregen snel de noodzakelijke steun en hulp krijgen.
Wij zijn geen voorstanders van een uitholling van het asielrecht, maar wij willen evenmin dat er onder het mom van asiel verkapte immigratie plaatsvindt. Daarom onderschrijven wij de voorstellen van de Commissie en met name de rapporteur, de heer Hernández Mollar, waarin met deze doelstellingen rekening wordt gehouden. Wij wijzen echter alle voorstellen van de liberalen, sociaal-democraten en groenen af. Hun voorstellen zijn onacceptabel en overtrokken. Wij zijn tegen een aanzienlijke uitbreiding van de erkenningsgronden ten opzichte van de Conventie van Genève. Wij willen niet dat asielzoekers en de hen vergezellende gezinsleden direct toegang krijgen tot de arbeidsmarkt, dat ze zich overal in de Europese Unie kunnen vestigen en dat ze onmiddellijk toegang tot beroepsopleidingen krijgen. En wij verzetten ons met name tegen het afschaffen van sancties als de veiligheid van de lidstaten in het geding komt, als asielzoekers onderduiken, als er ten onrechte gebruik wordt gemaakt van de sociale diensten of als asielzoekers zich gewelddadig gedragen.
Geachte dames en heren ter linkerzijde, met deze eisen levert u geen bijdrage aan een snelle hulpverlening voor vluchtelingen, maar stimuleert u een ongecontroleerde immigratie van asielzoekers. Dat is onaanvaardbaar! Regeringen die een dergelijk beleid voorstaan, worden in Europa meestal niet herkozen en dat is op zich niet erg. Het is wel erg dat de verkiezingen dan meestal worden gewonnen door populistische rechts-extremisten. Dat willen wij absoluut niet! Wij zijn geen voorstanders van hun politiek. Wij keuren uw voorstellen af, maar wij willen tegelijkertijd evenmin dat er nog meer Le Pens in Europa aan de macht komen.
Swiebel (PSE).
Mijnheer de Voorzitter, dit voorstel van de Commissie inzake het asielbeleid maakt deel uit van een heel pakket voorstellen, zoals wij allen weten. De aanpak die de Commissie over de hele linie volgt, is in grote lijnen evenwichtig en realistisch. Mijn fractie spreekt daarom de hoop uit dat de Raad en het Parlement de politieke moed opbrengen deze inzet qua teneur te volgen. Wij moeten ons niet van de wijs laten brengen door goedkope praatjes van volksmenners die politieke munt proberen te slaan uit de angst voor vreemdelingen.
Een fort Europa, een groot hek om Europa en het zoeken van asiel praktisch blokkeren zijn niet alleen onwenselijk maar ook onwerkelijk. Mensenrechtenschendingen en andere rampen, de ongelijke verdeling van de welvaart in de wereld, dat zijn de werkelijke achtergronden van de asiel- en migratieproblematiek en die worden daarmee niet weggenomen.
Een minimalistisch asielbeleid is een vorm van sociale dumping. In plaats daarvan dienen wij de beginselen van solidariteit, gelijke kansen, inburgering en integratie in een praktisch beleid te vertalen. Daarom vraagt mijn fractie met name aandacht voor de vier volgende punten die voor een inhoudelijke verbetering van het voorstel zorgen.
Ten eerste dienen de voorzieningen niet beperkt te zijn tot personen die asiel aanvragen op basis van het vluchtelingenverdrag. Het is hier al eerder gezegd, in het Parlement ligt ook een voorstel op tafel voor erkenning en status van vluchtelingen en van personen die anderszins bescherming behoeven. Welnu, dan is het op zijn minst gezegd onlogisch om nu in dit voorstel een beperking aan te brengen. Misschien moeten we nog eens over de logica discussiëren, maar dit kan natuurlijk niet. Dus inclusief sociale bescherming.
Ten tweede het onderwijs. Het is voor kinderen die uit hun vertrouwde omgeving zijn weggerukt heel goed om spoedig rust en een vaste dagindeling te vinden en daar kan het onderwijs bij helpen. Zo leren ze ook de taal en raken ze ingeburgerd. De PSE steunt daarom van harte de amendementen die toezien op een snelle toegang tot school en het naleven van de leerplicht.
Ten derde, het is van belang dat asielzoekers zo snel mogelijk de arbeidsmarkt kunnen betreden. Dat is goed voor hun gevoel voor eigenwaarde en voor hun zelfstandigheid en geeft hun een zinvolle dagbesteding. Het draagt ook bij tot snelle inburgering, en dus steunen wij deze voorstellen zoals ze nu op tafel liggen.
Ten vierde wil ik wijzen op de antidiscriminatievoorstellen, met name artikel 29. Dat is van groot belang. De praktijk van alledag laat zien dat een goede relatie tussen de lokale gemeenschappen en de opvangcentra van belang is om racisme en vreemdelingenhaat uit te bannen.
Als laatste wil ik er op wijzen dat het ook voor Nederland van belang is dat de opvangvoorzieningen aan hen die zich op Dublin beroepen niet worden ontnomen en ik hoop dat dit Raadsvoorstel ook de Nederlandse regering hiervan zal overtuigen.
Rest mij tenslotte nog de heer Hernández Mollar te bedanken voor zijn inzet en zijn bereidwilligheid tot overleg en het spijt mij dat we het niet eens konden worden. Misschien krijgen we een tweede kans.

Schmidt, Olle (ELDR).
Mijnheer de Voorzitter, er hangt een schaduw over Europa, en in de duisternis daarvan verbergt zich een zeer onfrisse mengeling van chauvinisme, racisme, vreemdelingenhaat, antisemitisme en klassiek Europees nationalisme. Europa heeft dat al eerder meegemaakt, maar heeft helaas vaak te laat gereageerd.
De gebeurtenissen in verscheidene lidstaten moeten ons gevestigde politici aan het denken zetten. Welke verantwoordelijkheid dragen wij voor de sterke groei van partijen die vijandig staan tegenover buitenlanders - een groei die zich in het ene na het andere land voordoet?
Het verslag-Hernández Mollar houdt zich uitgebreid met deze vraag bezig. De EU, die de fundamentele mensenrechten hoog in het vaandel voert, moet ook een vluchtelingen- en asielbeleid kunnen voeren dat gebaseerd is op precies dezelfde fundamentele rechten. Lanzarote is niet het enige voorbeeld, er zijn er nog veel meer.
Het huidige vluchtelingenbeleid van de lidstaten is onmenselijk. Men verscherpt de regels in de ijdele hoop dat de problemen daardoor afnemen en de integratie soepeler verloopt, en dat er minder mensen naar onze grenzen komen.
Het Commissievoorstel inzake minimumnormen voor de opvang van vluchtelingen acht ik van grote betekenis. Het verheugt mij ook dat de parlementaire commissie een aantal verbeteringen van de liberale fractie heeft aanvaard, zoals een betere toegang tot scholing en werk, en een grotere aandacht voor de situatie van de kinderen en van het gezin. Van groot belang is het voorstel van de parlementaire commissie om de werkingssfeer van richtlijn uit te breiden en niet te beperken tot het Verdrag van Genève. Maar dat betekent niet, zoals de heer Pirker beweert, dat wij het asielrecht uithollen. Integendeel.
Ik wil de heer Hernández Mollar bedanken voor de goede samenwerking. Ik had gehoopt dat ik het verslag vandaag in zijn geheel had kunnen steunen. Ter afsluiting wil ik er nog op wijzen dat het extra belangrijk is om vandaag te laten zien dat wij het strakkere beleid van de lidstaten niet volgen. Als wij vandaag een grote eensgezindheid weten te tonen, dan is de boodschap aan Le Pen en zijn geestverwanten duidelijk: u zult nooit zegevieren.

Sylla (GUE/NGL).
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wat de kwesties van het asiel en de immigratie betreft denk ik dat de Unie twee verschillende benaderingen volgt.
Enerzijds wil ze duidelijke, rechtvaardige normen vaststellen ter bescherming van vrijheidsstrijders, mensen die dictaturen ontvluchten en mensen die achtervolgd worden of in armoede leven.
Anderzijds worden asielzoekers en illegale immigranten op een hoop gegooid en tot zondebok gemaakt. Ik heb zelden een EP-lid zien protesteren tegen een positief communautair acquis. Zo is in Tampere de noodzaak bevestigd van gemeenschappelijke regels op het terrein van de asielprocedure. In 2001 is een eerste resolutie aangenomen waarin werd gepoogd asielzoekers een fatsoenlijk levensniveau te bieden en de naleving van de mensenrechten te waarborgen. Ondanks deze resolutie wil onze rapporteur deze rechten inperken. Dit druist in tegen de grondrechten die onderdeel zijn van ons communautair acquis.
Het Hoog Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingen heeft zich verontwaardigd getoond over de wetten die door de Deense en Italiaanse regeringen zijn aangenomen, aangezien hierin het recht om in gezinsverband te leven ter discussie wordt gesteld. In deze wetten wordt namelijk paal en perk gesteld aan de gezinshereniging. Men heeft niet langer het recht om te bepalen wie men lief wil hebben. Gemengde huwelijken worden bemoeilijkt en het aantal asielzoekers dat wordt toegelaten wordt bij voorbaat beperkt. In mijn land - Frankrijk, het land van de mensenrechten - heeft Jean Marie Le Pen zojuist de tweede ronde gehaald van de presidentsverkiezingen door ten strijde te trekken tegen immigranten en asielzoekers. De vlucht naar voren die in veel Europese landen wordt gemaakt is onverantwoord. De echte problemen worden niet aangepakt, terwijl buitenlanders de schuld krijgen van deze problemen. Nee, mijnheer Hernández Mollar, het probleem in Europa is de werkloosheid en de uitsluiting, maar niet de buitenlanders en de asielzoekers. Ik wil u niet beschuldigen van rassenhaat, mijnheer de rapporteur. Een jaar geleden waren wij samen in El Ejido in het kader van een onderzoeksmissie ter bescherming van de slachtoffers van het geweld tegen buitenlanders. Hoe kunt u dan nu de werkgevers buiten schot houden die deze buitenlanders clandestien in dienst nemen en uitbuiten? Ook de huisjesmelkers houdt u de hand boven het hoofd.
Laten we derhalve de moed opbrengen om de mensen die buitenlanders en asielzoekers uitbuiten aan te pakken in plaats van immigranten tot zondebok te verklaren. Wij moeten de gezinnen, mannen en vrouwen geruststellen die hier behoefte aan hebben en hen begeleiden. Vaak loopt hun leven gevaar, zelfs in ballingschap. We moeten de moed opbrengen om de mensenhandelaars aan te pakken, en dus niet de immigranten. Voorts moeten we zorgen voor een daadwerkelijk beleid van samenwerking en moeten wij de dialoog tussen het Noorden en het Zuiden aanmoedigen. Zolang er op het zuidelijk halfrond sprake is van armoede en dictatuur is het namelijk niet meer dan normaal dat de mensen die daar wonen op zoek gaan naar plaatsen waar het beter is. Dat hebben wij in het verleden namelijk ook gedaan...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Krarup (EDD).
Mijnheer de Voorzitter, Denemarken is niet onderworpen aan de communautaire regels voor asiel, omdat de Deense bevolking in juni 1992 haar democratisch recht gebruikte en zich uitsprak tegen een door de EU gedicteerd asielbeleid. Als ik u vertel welke de drie stromingen van het Deense neen waren, kan ik het debat misschien wat aanwakkeren. Sommigen in deze zaal, vertegenwoordigd door de heer Camre van de UEN-fractie, stemden tegen vanuit een paranoïde angst dat EU-regels tot gevolg zouden hebben dat ons kleine landje door asielzoekers overspoeld zou worden. Andere leden in deze zaal, vertegenwoordigd door mevrouw Frahm van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, stemden tegen, omdat ze juist zo goed mogelijke regels voor de asielzoekers wilde. Deze stem is intussen echter fel verbleekt, want xenofobie behoort tot het beleid van de huidige Deense regering. Gelukkig is er een derde groep, democratische nee-stemmers, die niet van mening veranderen volgens de politieke conjunctuur. Deze standvastige nee-stemmers zijn van mening dat de oplossing voor problemen die een grote invloed hebben op de lokale situatie, in nauw overleg met de lokale autoriteiten gevonden moet worden en niet door betweterige EU-instellingen opgedrongen mag worden. Het dwingend centralisme en de regelhysterie van de EU vormen een vergiftigde voedingsbodem voor demagogen als Le Pen, Haider en Camre. Ik ontken niet dat er sociale en economische factoren zijn die de verschuiving naar rechts en de xenofobie bewerkstelligen, maar vergeet niet dat het centraal opleggen van regels - zonder rekening te houden met het standpunt van de lokale autoriteiten - regelrecht fataal is en een voedingsbodem vormt voor extreem rechts.

Borghezio (NI).
Mijnheer de Voorzitter, het asielrecht is een onaantastbaar beginsel van het universeel recht, waar alle beschaafde personen in Europa en de wereld ook achter staan, maar dat wel op serieuze wijze gereglementeerd moet worden als wij willen voorkomen dat de draagwijdte en de betekenis daarvan worden ondermijnd. Degenen die het asielrecht zonder enig onderscheid willen uitbreiden - en ik heb het over degenen die in de Commissie vrijheden voor verschillende amendementen op de Commissietekst hebben gestemd - bewijzen dit beginsel een slechte dienst als zij daarvoor ook mensen in aanmerking laten komen die daar in feite geen recht op hebben. Ik heb het met name over amendement 14 waarin schrapping wordt voorgesteld van de bepaling waarin sprake is van de vermindering of de intrekking van de opvangvoorwaarden indien misbruik van het opvangsysteem wordt vastgesteld. Ook heb ik het over enkele andere amendementen - de amendementen 19, 21, 22, 23 en 34 - waarmee men het toepassingsgebied van de richtlijnen wil uitbreiden tot personen die om andere dan de in het Verdrag van Genève vermelde redenen bescherming vragen. Wil men met andere woorden het asiel voor economische en sociale vluchtelingen opnieuw invoeren? Op die manier zullen wij minstens een miljard mensen Europa binnenhalen!

Coelho (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, wij zijn hier vandaag opnieuw bijeen om over voorstellen betreffende de invoering van een gezamenlijk Europees asielbeleid te spreken. Tevens gaat het in dit verband om de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid voor mensen die om uiteenlopende redenen legitiem bescherming in de Gemeenschap zoeken. Overeenkomstig de conclusies van Tampere dient er een Europees asielbeleid op stapel te worden gezet, waartoe behoort dat op korte termijn gezamenlijke minimumnormen voor de opvang van asielzoekers worden vastgelegd. Die normen dienen te waarborgen dat deze mensen in waardigheid kunnen leven en dat hun grondrechten worden geëerbiedigd. Er wordt naar gestreefd de secundaire stromen van asielzoekers die worden veroorzaakt door het verschil in opvangvoorzieningen tussen de lidstaten in te perken door ervoor te zorgen dat hun levensomstandigheden overal in de Unie vergelijkbaar zijn. Ook wil men de inspanningen tussen de lidstaten eerlijk verdelen. Ik geef toe dat de integratie in de plaatselijke gemeenschappen gecompliceerd is en moeilijk verloopt, maar wij moeten verdergaan op deze weg. Dit heeft ook implicaties aangaande het recht op gezondheid, onderwijs en werk. Ten aanzien van dit laatste aspect moet de vrijheid van toegang worden gewaarborgd, al dient hiervoor gedurende een periode van zes maanden een voorbehoud te gelden.
De rapporteur, de heer Hernández Mollar, zegt terecht dat wij dit onderwerp op serieuze wijze en zonder demagogiek moeten benaderen. Wie op dit terrein met het hoofd door de muur wil, speelt degenen in de kaart die intolerantie, racisme en vreemdelingenhaat prediken. En daarom, mijnheer de Voorzitter en geachte collega's, wil ik de vertegenwoordigers van links hier in het Parlement iets zeggen: wie op het gebied van het asielbeleid, evenals op andere gebieden, te ver doordraaft, maakt zich tot de grootste bondgenoot van degenen die hij zegt te willen bestrijden.
(Applaus van rechts en van het centrum)

Terrón i Cusí (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, ik wil allereerst de rapporteur bedanken voor de wijze waarop hij met dit verslag is omgegaan. Het wonder waarom hij verzoekt zal vermoedelijk uitblijven, maar niet omdat hij niet heeft geprobeerd om tot een vergelijk te komen. Hij weet overigens dat ikzelf daar op een paar punten wel degelijk toe bereid was. We moeten ons er trouwens rekenschap van geven dat niemand naar het Parlement luistert als we het over dit onderwerp hebben. Kijkt u maar eens naar de voor de Raad gereserveerde bank, mevrouw de Voorzitter: daar zit niemand. En kijk vervolgens naar de bank voor de Commissie. Ik ben heel blij dat de heer Fischler bij deze zitting aanwezig is, maar we hebben het hier toch echt niet over landbouw of visserij. Ik vind het onaanvaardbaar dat we hier moeten praten over een verslag waarvan het uitgangspunt door de Raad gewijzigd is terwijl dit Parlement deze kwestie nog aan het bespreken is. Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat treurig, en ik verzoek u om duidelijk te maken dat wij ons over deze ontwikkeling ernstig zorgen maken.
Het onderwerp waarover we het hebben is van groot belang. Ik geloof dat het onderhavige voorstel de goede kant opgaat, en ik geloof verder dat het standpunt van de fractie van de Europese Volkspartij met betrekking tot een aantal voorstellen van dit Parlement niet zo sterk van dat van de anderen afwijkt, ook al hebben we een aantal kleine meningsverschillen, zoals - bijvoorbeeld - over het belang van een correcte opname van vluchtelingen in onze maatschappijen.
Mijn spreektijd is bijna voorbij, maar ik wil nog wel graag antwoord geven aan de heren Pirker en Coelho. Ik geloof niet, beste collega's, dat we extreem rechts het best bestrijden door hun standpunten over te nemen - dat zou geen nederlaag betekenen voor extreem rechts betekenen, maar juist een overwinning.

Santini (PPE-DE).
Mevrouw de Voorzitter, dit debat wordt kennelijk zelfs in de onderhandelingen achter de schermen op hoge toon gevoerd. De rapporteur heeft gelijk: dit is zijn verslag niet meer. Dit blijkt ook uit het feit dat het in de commissie werd goedgekeurd met 25 stemmen voor en 18 tegen. Nog belangrijker is echter dat niet minder dan 111 amendementen zijn goedgekeurd. De fractie van de Europese Volkspartij heeft met veel pijn voor gestemd maar is tegen al deze amendementen. Daarom vraag ik de rapporteur zijn eerlijk standpunt consequent voort te zetten en dit verslag niet meer als het zijne, als het verslag van onze fractie te beschouwen.
Enkele dagen geleden heeft de Raad zich in Valencia trouwens beziggehouden met het immigratievraagstuk toen de tweede pijler, in het algemene hoofdstuk van justitie en binnenlandse zaken - derde pijler - ter sprake kwam. Zoals werd gezegd was na de onderhandelingen in Montpellier in mei 2000 besloten een programma, een concreet actieprogramma voor immigratie op poten te zetten, met de financiële middelen van MEDA. De Commissie heeft haar voorstel gedaan en de zaak zit nu dus vast in de Raad waar nog wordt gewikt en gewogen. Daarom werd ook op initiatief van Italië en Spanje - de twee landen die ongetwijfeld het meest gevoelig zijn voor dit probleem - voorgesteld het komend jaar een ministeriële conferentie te beleggen over het emigratievraagstuk. Terwijl dus de Raad voorzichtig is en nog studeert, willen wij in een verslag van het Europees Parlement uitermate vooruitstrevende stappen opnemen. Er wordt zelfs voorgesteld alle asielzoekers het recht te geven op gezondheidszorg, op arbeid binnen vier maanden, op toegang van hun kinderen tot de school, en wel - zoals de rapporteur heeft opgemerkt - onder gunstigere voorwaarden dan de voorwaarden voor de kinderen van de ingezetenen.
Wel, dit is onaanvaardbaar, met name voor de landen die overspoeld worden met asielaanvragen. Men kan niet alle mogelijke problemen in één verslag onderbrengen, anders wordt het verslag onaanvaardbaar. Dat is volgens mij niet de manier om de personen te helpen die daadwerkelijk recht hebben op en behoefte aan asiel.
(Applaus van rechts)

Hager (NI).
Mijnheer de Voorzitter, tot dusver heb ik de rapporteur meestal vanwege tijdgebrek niet gefeliciteerd. Vandaag doe ik dat niet uit overtuiging. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het standpunt van de heer Pirker onderschrijf. Laat ik daarom, om herhalingen te voorkomen, maar meteen met de deur in huis vallen. Het verslag werpt een aantal vragen op die mijns inziens niet beantwoord worden. Als gevolg van de verplichting voor lidstaten de hoge normen die zij hanteren te handhaven, ontstaan er verschillen. Hoe kan dan bewerkstelligd worden dat asielzoekers gelijkmatig over de Unie verdeeld worden? Derdelanders hebben een onbeperkte bewegingsvrijheid gedurende de asielprocedure, maar hoe is dat verenigbaar met de behoefte van burgers aan veiligheid en met de doelstelling de procedures te versnellen? En hoe valt tegenover onze burgers een regeling te verdedigen die asielzoekers een zo snel mogelijke toegang tot de arbeidsmarkt biedt, terwijl zij zelf misschien wel werkloos zijn?
Als de Unie zo transparant zou werken als wij allemaal zouden willen, zou de vraag rijzen hoe de burger op dergelijke voorstellen zou reageren tijdens verkiezingen.

Fischler
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, allereerst wil ik de heer Hernández Mollar hartelijk danken voor zijn pogingen om overeenstemming te bereiken over zijn verslag en over de aanvullende amendementen in het voorstel voor een richtlijn waarover vandaag gediscussieerd wordt. De Raad zou het vandaag in Luxemburg uiteindelijk eens kunnen worden over het voorstel, daarbij rekening houdend met de door het Parlement aangenomen amendementen. De uitkomst binnen de Raad zal voor de Commissie echter in zekere zin onbevredigend zijn. De tekst die de Raad behandelt, omvat bepalingen die de door ons nagestreefde regeling hebben verwaterd. Ondanks dit punt van kritiek moet ik toch zeggen dat de aanneming van dit voorstel in onze ogen nog steeds een mijlpaal is op weg naar een gemeenschappelijk Europees asielbeleid.
De enige geldende richtlijn op dit gebied garandeert slechts een tijdelijke bescherming. Deze regeling wordt alleen in uitzonderingsgevallen toegepast als een grote massa vluchtelingen de EU binnenkomt. De richtlijn over de opname van asielzoekers zal de eerste bindende regeling zijn voor een reguliere omgang met de asielzoekersstromen in de Unie.
Ik wil nog een aantal opmerkingen maken over het verslag en de vandaag ter discussie staande amendementen op het voorstel voor een richtlijn. De amendementen zijn in drie categorieën te verdelen. Ten eerste, amendementen op juridisch vlak die de tekst verbeteren en die de Commissie derhalve zonder meer kan accepteren.
Ten tweede, inhoudelijke amendementen die uiterst zinvol zijn en die in de laatste lezing van de richtlijn zoals die zal worden goedgekeurd, opgenomen zullen worden. Het gaat hierbij om amendementen waarin iedere verwijzing naar asielprocedures wordt geschrapt en om amendementen die tegen een onderscheid van de opvangvoorzieningen van de geldende asielprocedure zijn.
Ten derde, inhoudelijke amendementen die voor de Commissie geen probleem zijn, maar die niet door de Raad zullen komen, omdat ze niet in overeenstemming zijn met de belangen van een of meerdere lidstaten. Dat zijn bijvoorbeeld amendementen waarin iedere verwijzing naar de mogelijkheid voor een lidstaat wordt geschrapt een regeling met tegoedbonnen toe te passen. Amendementen die de werkingssfeer van de richtlijn met andere vormen van bescherming uitbreiden die niet op de Conventie van Genève gebaseerd zijn, vallen slechts gedeeltelijk onder deze categorie.
De Commissie is steeds een voorstander geweest van een oplossing zoals die in deze amendementen wordt voorgesteld, in ieder geval als doelstelling voor de tweede fase van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel. Bij het onderhavige voorstel heeft de Commissie aangegeven dat de beslissing over de uitbreiding van de werkingssfeer op dit moment nog aan de lidstaten moet worden overgelaten. De Raad heeft nog geen besluit genomen over de vraag hoe moet worden gegarandeerd dat de desbetreffende bepalingen aan deze richtlijn worden aangepast, nadat de richtlijnen over tijdelijke vormen van bescherming en asielprocedures zijn aangenomen.
Ik heb aan het begin gezegd dat de Commissie de goedkeuring van het voorstel als een mijlpaal op weg naar een gemeenschappelijk Europees asielbeleid beschouwt. Afgezien daarvan is het echter zeer belangrijk dat ook de drie andere fundamentele onderdelen van het gemeenschappelijk asielbeleid spoedig worden toegevoegd: de richtlijn over de toekenning van de vluchtelingenstatus en over tijdelijke vormen van bescherming, de verordening inzake de vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek en de gewijzigde versie van de richtlijn over asielprocedures. De Commissie zal deze drie bepalingen spoedig opnieuw voorleggen en daarmee - zoals in de besluiten van Tampere is voorzien - de eerste fase van de oprichting van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel afsluiten.
In verschillende lidstaten wordt de angst onder de burgers voor de migranten- en asielzoekersstromen steeds groter. Extremistische politieke bewegingen die eisen dat de grenzen voor deze mensen onvoorwaardelijk worden gesloten, krijgen steeds meer aanhangers. Het is daarom de hoogste tijd dat wij het op dit gebied over een uniforme Europese regeling eens worden om de migranten- en asielzoekersstromen in goede banen te leiden. Dit is mijns inziens de beste manier om deze angsten weg te nemen en tegelijkertijd volledig te voldoen aan de internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten en de humanitaire traditie van onze lidstaten.
Tot slot wil ik ook namens de Commissie mijn medeleven betuigen over het ongeval waarover zo-even werd bericht.
De Voorzitter.
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Mevrouw Terrón i Cusí krijgt het woord voor een motie van orde.

Terrón i Cusí (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, de commissaris is zo vriendelijk geweest ons informatie te verstrekken, waaruit blijkt dat de Raad dit onderwerp vandaag behandelt, nog vóór wij zelf over dit verslag gaan stemmen. Ze zijn nu een verslag aan het bespreken dat afwijkt van het verslag dat ons ter informatie is toegezonden, en ze gaan dat verslag waarschijnlijk goedkeuren. Daarom vraag ik u, mevrouw de Voorzitter, of u iets wilt ondernemen. Het gaat hier niet om een uitzondering. We bespreken regelmatig fundamentele en gevoelige onderwerpen, zoals justitie en binnenlandse zaken, en wel volgens de in Amsterdam aanvaarde regeling, wat wil zeggen dat we ons nog steeds in die periode van vijf jaar bevinden waarin het Parlement alleen maar een adviserende stem heeft. We hebben dus weinig in te brengen, en toch slaagt de Raad er iedere keer weer in te tornen aan die paar bevoegdheden die we hebben. De Raad gelooft dus niet in interinstitutionele solidariteit.
Daarom vraag ik u, mevrouw de Voorzitter, of het voorzitterschap van dit Parlement iets wil doen aan deze toestanden. Ik vraag u dus of u de Raad duidelijk wilt maken dat wij het met dit soort acties niet eens zijn.
De Voorzitter.
Dank u wel, mevrouw Terrón i Cusi. Dit zal uiteraard gebeuren.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.

De Voorzitter.
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
de verklaring van de Commissie over de internationale conferentie over de financiering van ontwikkelingshulp te Monterrey,
het verslag (A5-0075/2002) van de heer Mantovani, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Gemeenschap in de ACS-EG-Raad van Ministers betreffende de vereffening van alle aan de minst ontwikkelde ACS-landen met een zware schuldenlast verstrekte speciale leningen die resteren na volledige toepassing van de HIPC-mechanismen voor schuldenlastverlichting (COM(2001) 210 - C5-0394/2001 - 2001/2158(COS)).

Fischler
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, de definitieve resultaten van de Conferentie van Monterrey zijn bemoedigend en geven aanleiding tot nieuw optimisme voor de Wereldtop over duurzame ontwikkeling in Johannesburg. Het succes van Monterrey is onder andere het gevolg van de innovatieve vorm van de Conferentie. Daardoor konden de Bretton Woods-instellingen en de Wereldhandelsorganisatie als gelijkwaardige partners actief aan de Conferentie deelnemen. Voor het eerst had de Europese Gemeenschap op een VN-conferentie de status van een volwaardig deelnemer. Wat in eerste instantie een klassieke bijeenkomst van de Verenigde Naties moest worden, werd een aanzienlijk breder opgezette bijeenkomst die hopelijk in de toekomst de samenwerking en coördinatie tussen de belangrijkste deelnemers zal bevorderen.
Het nieuwe aan deze Conferentie was ook dat het slotdocument - de zogenaamde Consensus van Monterrey - reeds in januari in New York was opgesteld. Aangezien er geen echte onderhandelingen zijn gevoerd, hebben de deelnemers aan de Conferentie zich geconcentreerd op ronde-tafelgesprekken naast de bijeenkomsten en op bilaterale ontmoetingen. Er werden niet zo zeer discussies gevoerd over de tekst of drafting sessions over het slotdocument gehouden. Daardoor draaide alles tijdens het debat over mogelijke concrete verplichtingen, bilaterale initiatieven en concrete bijdragen. Bovendien is de Conferentie gebaseerd op de tot dusver enige globale consensus die tijdens de millenniumtop over de doelstellingen en het beleid op het gebied van de ontwikkeling en de ontwikkelingsindicatoren bereikt was.
Het ter beschikking stellen van de financiële middelen die voor het bereiken van de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid nodig zijn, was daarom de belangrijkste uitdaging voor de Conferentie over de financiering van het ontwikkelingsbeleid. Daardoor kon tijdens de Conferentie een duidelijker en beter bepaald doel nagestreefd worden.
De gebeurtenissen van 11 september hebben de manier waarop de internationale gemeenschap deze Conferentie beschouwd en begrepen heeft ingrijpend beïnvloed. De gebeurtenissen hebben een groot publiek, dat meer omvat dan alleen de Gemeenschap die zich met kwesties op het gebied van het ontwikkelingsbeleid bezighoudt, op dramatische wijze duidelijk gemaakt hoezeer wij van elkaar afhankelijk zijn.
In het licht hiervan is het belangrijkste en duidelijkste succes van de Conferentie waarschijnlijk dat de Europese Unie en de VS zich er beide toe verplichten hun openbare ontwikkelingshulp tot 2006 in totaal met 20 respectievelijk 10 miljard dollar te verhogen. President Bush heeft aangekondigd 5 miljard dollar ter beschikking te stellen en dat bedrag werd in de loop van de week verhoogd om het niveau van de VS dichter bij het niveau van de EU te brengen. Daaruit blijkt dat ook het ontwikkelingsbeleid van de VS, waarvan het budget de afgelopen twintig jaar voortdurend gekort werd, verandert. Het is niet arrogant bedoeld, maar de Europese Unie speelt een sleutelrol en ze mag zich ook als zodanig laten gelden.
De meeste ontwikkelingslanden hebben zich bereid verklaard binnenlandse middelen ter beschikking te stellen en aan het beginsel van behoorlijk bestuur te willen voldoen. Deze alom toegejuichte verplichtingen zijn het dringende antwoord daarop en kunnen derhalve beschouwd worden als een onderdeel van de omzetting van de verklaringen in de Consensus van Monterrey. Ze zijn in overeenstemming met het beleidsconcept voor ontwikkelingshulp dat de Europese Unie hanteert en waarin wordt gemikt op een globale overeenkomst die zich uitstrekt van Dohar via Monterrey tot Johannesburg.
Monterrey heeft op een aantal punten niet aan de verwachtingen voldaan. Ik zal u drie centrale aspecten noemen: systeemgebonden problemen, innovatieve bronnen voor de financiering van ontwikkelingshulp en globale collectieve goederen. Met betrekking tot de systeemgebonden problemen beperkt de Consensus van Monterrey zich ertoe te onderstrepen hoe belangrijk het is dat de ontwikkelingslanden meer invloed krijgen op de financiële structuur. Er worden echter geen concrete voorstellen gedaan.
Met betrekking tot de innovatieve bronnen voor de financiering van ontwikkelingshulp wordt in de consensus slechts een algemene opmerking gemaakt over de noodzaak dieper op deze kwesties in te gaan.
Globale collectieve goederen worden helemaal niet genoemd. De Conferentie in Johannesburg biedt derhalve de gelegenheid deze aspecten voor het eerst te bespreken. Ik vind dat wij deze kans nu moeten aangrijpen.
Tot slot wil ik nog kort op de rol van de Commissie in dit proces ingaan. Zij heeft reeds voor de bijeenkomst van de Raad in Laken op politiek niveau erop aangedrongen dat de lidstaten hun officiële ontwikkelingshulp verhogen. De eerste stap werd gezet tijdens de Ontwikkelingsraad op 8 november vorig jaar toen de Commissie de opdracht kreeg zich intensiever over deze kwestie te buigen. Dit proces heeft vervolgens geleid tot het besluit van de Europese Raad van Barcelona waarin de lidstaten het voor het eerst eens werden over het plan om hun budget voor ontwikkelingshulp op elkaar af te stemmen en met name de Commissie een coördinerende taak te geven. Mijns inziens spreken deze resultaten voor zich.
Mantovani (PPE-DE)
Mevrouw de Voorzitter, ik dank de collega's voor hun waardevolle bijdrage aan dit verslag en de verrijking daarvan. Ik dank bij deze gelegenheid ook commissaris Nielson die weliswaar afwezig is maar geen moment geaarzeld heeft om mij en de heer Tajani te ontvangen voor de bespreking van het probleem dat vele landen in de wereld in een wurggreep houdt.
Vandaag doet de Commissie een voorstel voor vereffening van alle speciale leningen die in het kader van de eerste drie overeenkomsten van Lomé waren vastgesteld voor en toegekend aan de minst ontwikkelde landen van de ACS-landen en die na de schuldenverlichting in het kader van het HIPC-initiatief van 1996 nog open stonden. Het doel van dit voorstel is onder meer een nieuwe impuls te geven aan de internationale consensus over schuldenverlichting en een antwoord te geven op de groeiende ongerustheid van de internationale gemeenschap over de steeds groter wordende marginalisatie van deze arme landen.
Laten wij kort een blik werpen op de situatie. Het vraagstuk van de buitenlandse schuld en de rentebetalingen is nog steeds een van de grootste struikelblokken voor de economische ontwikkeling van de arme landen. Deze voor het merendeel Afrikaanse landen besteden gemiddeld 40% van hun jaarlijkse begroting aan de afbetaling van de schuld. Daardoor wordt hun investeringsvermogen sterk aangetast, en dus het vermogen om de bevolking de fundamentele sociale diensten te garanderen, zoals gezondheidszorg en zelfs onderwijs. Paradoxaal genoeg is de ontwikkelingshulp van de Europese Unie en haar lidstaten aan de minst ontwikkelde landen in de wereld soms niet eens voldoende om de afbetaling van de buitenlandse schuld te financieren. Daar komt nog bij dat op dit moment door de gebeurtenissen van de 11de september de economische ontwikkeling in de wereld is afgeremd, waardoor de problemen van deze volkeren nog acuter zijn geworden.
Ik geef u enkele cijfers: de schuld van de landen met een zware schuldenlast is gestegen van 147 miljard dollar in 1989 tot 214 miljard dollar in 2001. 41 van de minst ontwikkelde landen op de planeet verkeren in een situatie van faillissement. Van de 600 burgers van HIPC-landen moeten er 300 met minder dan één dollar per dag rondkomen. Ik zal u niet vergasten op details over het leven van deze mensen, die vaak lijden onder ernstige ziekten zoals aids, tbc en malaria - ziekten die momenteel zelfs in opmars zijn - en over de omstandigheden waaronder met name kinderen, gehandicapten en zieken moeten leven, aangezien van ouderen in deze landen geen sprake kan zijn.
Momenteel komen 26 landen in aanmerking voor schuldenverlichting. Zij hebben namelijk het zogenaamde decision point bereikt. Aldus kunnen deze landen rechtstreeks profiteren van een verminderde schuldafbetaling. Om echter officieel hiervoor in aanmerking te kunnen komen en om het completion point te bereiken - dat slechts vier landen is gelukt - moeten deze landen een van tevoren vastgesteld pakket sociale en structurele hervormingen ten uitvoer leggen en goede macro-economische prestaties blijven leveren.
Vreemd genoeg is er echter geen einddatum vastgesteld voor het bereiken van het completion point, alhoewel gemiddeld daarvoor op zijn minst 15 maanden nodig zijn. Dit is een zeer kort tijdsbestek en daardoor hebben de landen met een zware schuldenlast nauwelijks tijd om multisectorale strategieën ten uitvoer te leggen voor armoedebestrijding en zijn de lokale regeringen gedwongen meer geld uit te geven voor het bereiken van het completion point dan voor de tenuitvoerlegging van een langademig programma en een geloofwaardig plan voor armoedebestrijding.
Over het algemeen kunnen wij hoe dan ook zeggen dat het versterkt HIPC-initiatief - dat in feite een erkenning is van het feit dat de vorige programma's en ervaringen met macro-economische strategieën zijn mislukt - op zich niet volstaat om het huidig probleem in de context van de globalisering van de economie op te lossen. In werkelijkheid wordt daarmee de nominale schuld van deze landen niet verminderd. Als de schuld echter niet drastisch wordt verminderd, zullen deze landen gedwongen zijn tot in het oneindige te blijven afbetalen.
Het Europees Parlement en met name de Commissie hebben sterke steun gegeven aan de oproep tot kwijtschelding van deze schulden. Daarmee gaven zij onder meer gevolg aan de Jubilee 2000-campagne tijdens welke verschillende politieke, civiele en religieuze organisaties en bewegingen - waaronder in eerste instantie de Heilige Stoel - krachtig hebben aangedrongen op totale kwijtschelding van de schuldenlast. Ik wil hier met name wijzen op het engagement van de paus die tijdens het liefdadigheidsevenement van het Jubileum een oproep heeft gedaan en heeft aangedrongen op meer en actievere aandacht voor de nog steeds bestaande armoedeproblemen in de wereld.
Monterrey: hierop is weliswaar kritiek geuit omdat dit werd beschouwd als de zoveelste bijeenkomst tijdens welke enkel intentieverklaringen zijn afgelegd, maar mijns inziens was dit een positieve etappe. Er zijn immers stappen gezet in de richting van meer concrete doelstellingen. Een bewijs daarvan is dat de Unie heeft toegezegd tot eind 2006 nog eens 20 miljard dollar en na 2006 7 miljard dollar aan financiële middelen ter beschikking te stellen.
Ik ben tot slot, mevrouw de Voorzitter, van mening dat met de verschillende initiatieven deze landen hulp kan worden geboden. Ik bedoel niet ten laatste de toepassing van de nieuwe technologieën waar enkele weken geleden in Palermo over is gesproken op initiatief van de Italiaanse regering, de Wereldbank en de VN. Het gaat daarbij om de toepassing van nieuwe technologieën voor het beheer van de schuldenlast, met inbegrip van de interne schuld en de begrotingscontrole. De nieuwe technologieën zullen zeer zeker de overheden helpen een duidelijk beeld te krijgen van wat hun doel moet zijn. Op die manier kan men ook korte metten maken met het alibi dat ons zoveel zorgen baart, namelijk dat het geld wordt gebruikt om wapens te kopen en niet om sociale en economische initiatieven te nemen ter bestrijding van de armoede en voor dienstverlening op sociaal en volksgezondheidsvlak, waaraan deze bevolkingen zulke grote behoefte hebben.
Khanbhai (PPE-DE).
Mevrouw de Voorzitter, ik was een van de vijf parlementsleden die de Conferentie van Monterrey hebben bijgewoond en ik wil gaarne benadrukken dat de heer Nielson daar buitengewoon goed werk heeft verricht. Hij haalde de vijftien lidstaten van de Europese Unie over te beloven dat hun bijdrage aan ontwikkelingsfinanciering vóór 2006 0,33 procent van het BBP zou bedragen. Veel lidstaten dragen momenteel veel minder bij. Dit resultaat bracht de Verenigde Staten in verlegenheid, aangezien zij zich realiseerden dat hun eigen bijdrage wel erg schamel is.
De Europese Unie geeft vijfentwintig miljard dollar: zij is daarmee de grootste donor ter wereld. De Verenigde Staten geven 10 miljard dollar. Dat is een erg klein bedrag als men bedenkt dat de Verenigde Staten sinds 11 september vorig jaar honderd miljard dollar hebben uitgegeven aan hun militair apparaat. President Bush heeft daarom beloofd voor 2006 vijf miljard extra te besteden aan ontwikkelingsfinanciering. Daarmee zou de bijdrage van de VS op vijftien miljard dollar komen, wat nog altijd zeer weinig is, als men beziet dat mensen als Bill Gates een miljard dollar schenken bij wijze van persoonlijke donatie.
Aangezien de heer Fischler hier aanwezig is, wil ik opmerken dat de landbouwsubsidies van de EU de arme boeren in de Derde Wereld aan de rand van de afgrond brengen. Hij beseft dit en ik weet dat hij er voorstander van is de lidstaten over te halen iets te doen aan onze voedseloverschotten. Hierover is in Monterrey uitgebreid gesproken met het Internationaal Fonds voor agrarische ontwikkeling, de IFAD. Mijn collega's en ik hebben de voorzitter van de IFAD ontmoet. Wij kregen op ondubbelzinnige wijze te horen dat een besluit om deze ontwikkelingsfinanciering niet te investeren in de agrarische economieën van arme landen en hun landbouwproductie niet te stimuleren, zal leiden tot ontberingen en het ontstaan van een voedingsbodem voor binnenlandse conflicten en terrorisme. Het gaat hier immers om mensen waarvan de meerderheid in plattelandsgebieden woont en die te arm zijn om hun eigen voedsel te verbouwen en te arm om de voedseloverschotten van de EU te kopen.
Ik wil tot slot nog een opmerking maken over HIV, aids, tuberculose en malaria. Tijdens de Conferentie van Monterrey zijn deze onderwerpen niet uitgebreid doorgesproken en men heeft zich er evenmin toe verbonden middelen hiervoor toe te kennen in een speciale rubriek.

Cerdeira Morterero (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, als vertegenwoordiger van de socialistische fractie bij de Conferentie van Monterrey wil ik u in de korte tijd die mij gegund is mijn persoonlijk indruk van die conferentie geven. Ik geloof overigens dat die indruk door alle andere fracties gedeeld wordt.
Het is een conferentie met hoogte- en dieptepunten geweest. Er zijn hier en daar wat positieve aspecten te noemen, en het zou onbillijk zijn als ik die achterwege zou laten. We moeten echter net als de commissaris erkennen dat op een aantal punten onze verwachtingen van de conferentie niet zijn ingelost. Hetzelfde geldt dus ook voor de hoop die dit Parlement blijkens zijn resolutie in de conferentie had gewekt.
In januari was in New York reeds een compromisdocument opgesteld, waardoor de deelnemers in de gelegenheid waren de vergaderingen bij te wonen en aanwezig te zijn bij het sluiten van buitengewoon interessante bilaterale overeenkomsten. Daarnaast hebben wij aan ronde-tafelgesprekken kunnen deelnemen. Nu is echter wel duidelijk geworden wat onze zwakheden en beperkingen zijn, en tot welk punt we bereid zijn toe te geven. We wisten namelijk van tevoren al dat bepaalde onderwerpen niet aangeroerd zouden worden, dat we niet zouden zoeken naar consensus, vooral met de Verenigde Staten, en dat de Europese Unie steeds weer bakzeil zou halen. Volgens mij ligt de schuld hiervoor bij de Raad - die heeft zich zwak getoond. Het was trouwens niet de Europese Unie die op deze conferentie vertegenwoordigd was: het ging hier om de Commissie, die als afvaardiging van de Europese Unie naar de conferentie gekomen was. De Unie heeft immers nog steeds geen rechtspersoonlijkheid.
Positief is dat we erin geslaagd zijn de belofte af te dwingen dat Europa meer fondsen beschikbaar zal stellen voor ontwikkeling, en dat de coördinatie tussen de lidstaten zal worden verbeterd. Ook de Verenigde Staten hebben beloofd meer geld uit te trekken voor ontwikkeling.
Ik geloof dat we moeten blijven werken aan Johannesburg. We moeten nieuwe financieringsbronnen zien aan te boren, een onderwerp waarover wij nog niet hebben gesproken. Daarnaast zullen we moeten vaststellen wat wereldgoederen zijn, aangezien we daarover nog niets hebben afgesproken. Tot slot moeten we erop aandringen dat er beter geluisterd wordt naar de zich ontwikkelende landen en dat er een oplossing wordt gevonden voor hun schuldenprobleem.
We moeten onze verantwoordelijkheid aanvaarden en hard blijven werken aan Johannesburg, om zo de doelstellingen van de millenniumtop te kunnen verwezenlijken.

Jensen (ELDR).
Mevrouw de Voorzitter, mijn boodschap als deelnemer aan de Conferentie van Monterrey is dat iedereen nu inziet hoe belangrijk het is dat de rijke landen iets doen aan de armoede in de ontwikkelingslanden. Wij moeten deze landen economisch vooruit helpen en een einde maken aan hun ellende. Wij moeten dit doen voor onze eigen zielsrust en voor de wereldvrede. De inspanningen die we doen, moeten op een ruim vlak gedragen worden. De ontwikkelingslanden moeten toegang tot onze markten krijgen, zodat ze zelf de basis voor hun economische vooruitgang kunnen leggen. Er moet een goed kader voor privé-investeringen worden vastgesteld, maar ontwikkelingshulp in de traditionele vorm - via overschrijvingen - blijft noodzakelijk. Het is beschamend dat de rijke landen in de voorbije tien jaar het deel van hun inkomsten dat zij aan de arme landen geven, drastisch hebben verminderd. Commissaris Nielson verdient lof, omdat hij erin geslaagd is met de lidstaten een overeenkomst te bereiken waardoor zij de bijstand verhogen. Deze overeenkomst houdt in dat de meest krenterige lidstaten een bijdrage betalen die overeenkomt met het huidig EU-gemiddelde, maar het streefdoel moet naar omhoog. Het streefdoel moet zijn: 0,7% van het BNP. De meeste lidstaten zitten eronder en de VS en Japan doen het helaas nog veel slechter. De ervaringen hebben aangetoond dat de verhouding tussen de steun en de resultaten op het gebied van ontwikkeling niet altijd recht evenredig is. Het verheugt mij dan ook des te meer dat iedereen het er sinds Monterrey over eens is dat de ontwikkeling een samenspel moet zijn tussen de donorlanden, de NGO's en de ontwikkelingslanden, opdat de ontwikkelingslanden de verantwoordelijkheid over hun eigen ontwikkeling krijgen. In ruil voor steun moeten de ontwikkelingslanden democratie, rechtszekerheid en mensenrechten garanderen en de corruptie, die vooruitgang belet, bestrijden.

Hautala (Verts/ALE).
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de Commissie complimenteren met het feit dat zij op de Top van Barcelona voor het eerst in de geschiedenis de lidstaten heeft verzocht zich te verbinden aan de gemeenschappelijke doelstelling een fonds voor ontwikkelingssamenwerking op te richten. Het is slechts een zeer klein begin voor een gemeenschappelijk proces. Ik wil toch aan commissaris Fischler vragen hoe de Commissie wil garanderen dat de lidstaten zich ook in juridische zin daadwerkelijk aan die doelstelling verbinden, zodat het niet alleen bij een politieke verklaring blijft. Welke taakverdeling heeft u voor de lidstaten in gedachte?
Waarschijnlijk zullen Zweden, Denemarken, Luxemburg en Nederland, landen die het doel van 0,7% van het BNP al hebben bereikt, in afwachting van welke bijdrage de achterlopende landen zullen leveren, voor de benodigde extra middelen de hand op de knip houden. Het gaat om zeer grote bedragen. Zoals collega's hier vandaag al hebben gezegd, is er vanaf 2006 zeven miljard dollar per jaar extra van de EU-landen nodig en tot die tijd in totaal 20 miljard dollar. Hoe wil men dat bereiken?
Het is van zeer groot belang dat men al in deze fase in politiek opzicht verder kijkt. Mijn fractie stelt daarom voor dat de Europese Unie zich al in Johannesburg moet verplichten in 2010 het doel van 0,7% te halen. Ik verzoek de andere fracties deze doelstelling waarover wij straks gaan stemmen, te steunen.

Miranda (GUE/NGL).
Mevrouw de Voorzitter, net als andere collega's ben ik van mening dat er geen reden is voor buitensporig enthousiasme over hetgeen er in Monterrey is bereikt. Het is een feit dat er in de loop van de conferentie een aantal voorzichtige stappen in de goede richting is gezet, vooral in het licht van de huidige situatie op het vlak van de ontwikkelingsfinanciering en de uiterst geringe verwachtingen voorafgaande aan de conferentie. Tot deze stappen behoren natuurlijk zowel de toezegging van de Europese Unie om de openbare ontwikkelingshulp tot het jaar 2006 met 20 miljard dollar op te trekken, als de aankondiging van de Verenigde Staten om hun steun met jaarlijks 5 miljard dollar te verhogen. Ook wil ik niet voorbijgaan aan het feit dat de Europese Unie voor het eerst een duidelijk doel heeft vastgelegd, dat bindend is voor de lidstaten, om in het jaar 2006 0,39 procent van het BNP als communautair gemiddelde te bereiken als tussenstap tot het bereiken van het doel van 0,7 procent.
Maar het lijdt ook geen twijfel dat deze stappen veel te klein zijn, dat zij ver achterblijven bij hetgeen gezien de huidige behoeften en mogelijkheden vereist is. Een andere conclusie kan niet worden getrokken, gezien de continue afbrokkeling van de openbare ontwikkelingshulp in het afgelopen decennium, waaraan zich slechts een klein aantal lidstaten van de Unie, zo te zeggen ter bevestiging van de regel, niet schuldig heeft gemaakt. En deze conclusie dringt zich ook op wanneer wij kijken naar de bij herhaling bekrachtigde besluiten en aanbevelingen van de Verenigde Naties, waaronder met name de millenniumdoelstellingen, die beogen de extreme armoede tot het jaar 2015 te verminderen. En dan zijn er nog de verwachtingen die waren gewekt door de toezegging van de Europese Raad van Göteborg dat het doel van 0,7% zo spoedig mogelijk zou worden bereikt.
Ik zou hieraan nog willen toevoegen dat er ten aanzien van het probleem van de externe schuld geen enkele maatregel is genomen, alhoewel deze nog steeds één van de essentiële factoren is die de economische ontwikkeling van de armste landen belemmeren. Hierop heeft ook onze collega Mantovani in de toelichting op zijn verslag, dat wij positief beoordelen, gewezen. Gezien het belang van de financiële aspecten vrees ik dat nu al vaststaat dat de resultaten van de mondiale top over duurzame ontwikkeling in september aanstaande zullen achterblijven bij hetgeen wenselijk zou zijn. Desalniettemin hoop ik dat in Johannesburg op dit vlak evenals op andere gebieden veelbelovender stappen zullen kunnen worden gezet.

Angelilli (UEN).
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur gelukwensen met zijn werk maar met name ook mijn voldoening uiten over het besluit van de Gemeenschap om eindelijk iets te doen aan de vereffening van de speciale leningen van de minst ontwikkelde landen met een zware schuldenlast. Inderdaad is dit pas de eerste etappe van een lang en belangrijk traject. Kwijtschelding van de schuld is de enige echte oplossing en de enige manier om vele ontwikkelingslanden in staat te stellen zich te onttrekken aan de neerwaartse spiraal van de zogenaamde schuldenval. Het is ook de enige manier om deze landen hoop te bieden en een concrete mogelijkheid op een plaats op de wereldmarkt, hun volkeren een toekomst te geven en aldus daadwerkelijk de strijd aan te binden tegen armoede, honger en ziekten.
Natuurlijk moet van deze landen worden geëist dat zij zich inzetten voor de eerbiediging van de mensenrechten, dat zij afzien van oorlog als middel tot conflictoplossing, dat zij de dankzij de schuldkwijtschelding vrijgekomen financiële middelen besteden aan serieuze en gecontroleerde programma's voor armoedebestrijding, en een ruimere democratische betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld garanderen. Hierbij zij vermeld dat de maatregelen voor kwijtschelding of verlichting van de schuldenlast geen voorwendsel mogen zijn om de ontwikkelingshulp terug te schroeven. Integendeel, deze hulp, die weliswaar aan controle onderworpen moet worden, moet worden verhoogd en gestimuleerd.
Wij mogen niet vergeten dat het de plicht van Europa is niet alleen de minst ontwikkelde landen van de derde wereld te ondersteunen met schuldkwijtschelding maar ook steun te beloven op lange termijn voor diepgaande hervormingen en de economische en sociale ontwikkeling. Ook de strijd tegen het terrorisme, de clandestiene immigratie en de handel in en de uitbuiting van mensen hangt af van de mogelijkheid voor de minst ontwikkelde landen en bevolkingen met een zware schuldenlast om een toekomst van vrede, vooruitgang en economische en sociale rechtvaardigheid op te bouwen.

Bonino (NI).
Mevrouw de Voorzitter, collega's, ik ben het niet erg eens met de air van zelfgenoegzaamheid die over de uitkomst van Monterrey hangt. Monterrey heeft bij lange na niet beantwoord aan de daadwerkelijke behoeften en de noodzakelijke ambities. Vandaag heeft men het over de eerste stappen, maar dat is toch op zijn minst gezegd paradoxaal. Vandaag is er sprake van dat wij misschien tot 0,30 à 0,31% zullen komen, zonder overigens precies aan te geven wanneer, en dat terwijl er al sinds 1970 wordt aangedrongen op het percentage van 0,7%.
Tweede, zeer teleurstellende kwestie: in Monterrey is met geen woord gerept over de noodzakelijke structurele hervormingen, om te beginnen bij onszelf, over het protectionisme, van landbouw tot textiel, en over het Amerikaans staalprotectionisme, om nog maar te zwijgen van de noodzakelijke hervormingen in de betreffende landen wat de rechtsstaat en de eerste stappen in de richting van democratische ontwikkelingen betreft.
Vanuit deze optiek bekeken heeft Monterrey in het geheel niet beantwoord aan de ambities. Deze substantiële onverschilligheid ten aanzien van de omvang van de problemen zal ons allen zuur opbreken, niet alleen de ontwikkelingslanden maar naar ik vrees ook onze landen met hun vermeende zekerheden.

Veltroni (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, de door de Commissie besloten vereffening van de speciale leningen is natuurlijk prima maar gezien de situatie in de arme landen volstaat het helaas niet de internationale financiële instellingen initiatieven te laten goedkeuren voor de vermindering van de schuldenlast tot een zogenaamd draagbaar niveau. Men moet de moed hebben om te besluiten tot een effectieve kwijtschelding van de schulden en aldus ervoor zorgen dat middelen vrijkomen voor de economische en sociale ontwikkeling van deze landen. Bovendien mag deze vereffening geen alibi zijn om de ontwikkelingshulp terug te schroeven. Integendeel, men moet ervoor zorgen dat het beginsel dat door de Verenigde Naties werd vastgesteld en door de Europese Raad van Brussel van november jongstleden werd bekrachtigd, zijn beslag vindt in een verhoging van de ontwikkelingshulp tot 0,7% van het BBP. Europa moet zich daarvoor met dezelfde vastberadenheid en op dezelfde wijze inzetten als waarmee het heeft gestreefd naar de eerbiediging van de criteria van Maastricht en de invoering van de gemeenschappelijke munt. Laten wij een nauwkeurig tijdschema, duidelijke etappes en een toetsingsysteem uitwerken opdat alle lidstaten van de Europese Unie zich aan deze belofte houden en dit initiatief koppelen aan een embargo op de verkoop van wapens, alle wapens, ook lichte wapens.
Hoe noodzakelijk dit is, doet ook de Conferentie van Monterrey ons inzien. Er moeten nieuwe wegen worden bewandeld. Men moet de rol van de VN meer gewicht geven en de G8 uitbreiden tot Afrika en Latijns Amerika. Het is namelijk onaanvaardbaar dat besluiten over de minst ontwikkelde landen en volkeren van de wereld worden genomen zonder de betrokkenheid van hun vertegenwoordigers.

Rod (Verts/ALE).
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, laat ik er geen doekjes om winden. De schulden van de arme landen met een zware schuldenlast moeten eenvoudigweg worden kwijtgescholden en er moet een arbitrageprocedure worden aangespannen voor de tussengroep van landen die zich in een crisissituatie bevinden, zoals Argentinië. De meeste schulden van deze landen zijn onrechtmatig, omdat ze zijn aangegaan door corrupte en zelfs dictatoriale regeringen en niet ten goede zijn gekomen aan de bevolking. De derde wereld heeft zijn totale schuldenlast al zes keer terugbetaald in de vorm van rente. Wat een paradoxale situatie! De bedragen die nu in het kader van hun schuldenlast door de zuidelijke landen worden terugbetaald zijn groter dan de ontwikkelingshulp die de noordelijke landen bieden. Nadat het noorden de zuidelijke landen hun grondstoffen heeft ontnomen tegen de laagst denkbare tarieven, profiteert het noorden nu van deze financiële stroom en behoudt het de facto zijn dominante positie. Het is bekend welke gevolgen deze situatie heeft voor de toename van de armoede.
Deze schuldenlast moet daarom worden kwijtgescholden. Het geld dat hiermee wordt bespaard moet niet in bijvoorbeeld wapens worden geïnvesteerd, maar moet dienen ter versterking van de publieke diensten, inzonderheid de volksgezondheid en het onderwijs. Helaas is deze kwestie niet uitvoerig besproken tijdens de Conferentie van Monterrey. Hetzelfde geldt voor de kwestie van de instelling van een heffing op financiële transacties. De doelstelling van 0,39% ten behoeve van de ontwikkeling kan niet worden beschouwd als een overwinning. We zijn nog ver van de 0,7% verwijderd. Zullen we ons over tien jaar soms moeten verheugen over een doelstelling van 0,22% die wij allen plechtig zullen toezeggen? Nee, ik denk dat wij nu in actie moeten komen en de schuldenlast moeten kwijtschelden. Ook moeten wij toezeggen om meer dan 0,39% aan ontwikkelingshulp te besteden. Zelf beschouw ik de Conferentie van Monterrey als een mislukking, voor de Europese Unie maar vooral voor de zuidelijke landen.

Berlato (UEN).
Mevrouw de Voorzitter, alhoewel de rijkdom van de wereld sedert 1960 met acht is vermenigvuldigd moeten wij helaas vaststellen dat ook nu nog een op de twee mensen met minder dan één dollar per dag moet uitkomen, één op de vijf geen toegang heeft tot drinkwater, één op de zes analfabeet is en één kind op de drie ondervoed is. Deze alarmerende situatie probeert men het hoofd te bieden met het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties en UNICEF. Zij hebben bijvoorbeeld uitgerekend dat met jaarlijkse uitgaven van 80 miljard dollar over een periode van tien jaar elk mens toegang kan worden verleend tot basisonderwijs, basisgezondheidszorg, gepaste voeding, drinkwater en gezondheidsinfrastructuur, en elke vrouw toegang kan worden gewaarborgd tot de diensten van vrouwenartsen en verloskundigen. Dit bedrag is slechts een kwart van hetgeen de derde wereld moet terugbetalen voor haar schuldenlast, een kwart van de militaire begroting van de VS, 18 procent van de reclame-uitgaven in heel de wereld, 9 procent van de militaire uitgaven, en de helft van het vermogen van de vier rijkste personen in de wereld. Deze gegevens moeten ons tot nadenken aanzetten.
In 1999 hebben volgens de gegevens van de Wereldbank over het jaar 2000 de ontwikkelingslanden hun schuldeisers in de noordelijke landen 300 miljard dollar terugbetaald, dat wil zeggen niet minder dan vier keer de waarde van het Marshallplan. De Europese Unie moet streven naar kwijtschelding van de schulden van de arme landen. De landen die ontwikkelingshulp ontvangen moeten van hun kant beloven dat zij zullen zorgen voor goed openbaar bestuur en het geld dat zij dankzij de schuldverlichting kunnen sparen zullen gebruiken voor een billijke en duurzame ontwikkelingsstandaard van hun bevolkingen.

Junker (PSE).
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, ik was niet in Monterrey aanwezig, maar ik breng regelmatig een bezoek aan de Afrikaanse ACS-landen en daar is overduidelijk te zien hoe de arme landen onder de schuldenlast te lijden hebben. Met het schuldeninitiatief van Keulen kan deze last echter verminderd worden en kunnen nieuwe middelen voor sociale doeleinden toegepast worden. Daarover gaan het besluit van de Raad inzake de toepassing van het HIPC-initiatief en de desbetreffende mededeling van de Commissie. De heer Mantovani heeft een zeer evenwichtig en goed verslag gepresenteerd waarin de koers is uitgezet op een wijze waarop wij van Europese zijde de accenten moeten zetten.
Daarmee is echter geen effectieve correctie of hervorming van de internationale financiële architectuur te bewerkstelligen, en die is dringend noodzakelijk, ongeacht de hoeveelheid beschikbare middelen. Er is namelijk een wisseling van perspectief nodig in de ontwikkelingssamenwerking, met name met de allerarmste landen. In plaats van op dezelfde voet verder te gaan, dienen wij ook hier gerichte accenten te zetten.

Fischler
Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, allereerst wil ik u danken voor de constructieve bijdragen die u geleverd heeft. Tijdens dit debat, dat mijns inziens uiterst belangrijk is, zijn twee kwesties aan de orde gesteld waarop ik kort wil ingaan. Ten eerste is dat een kwestie waarvoor ik direct verantwoordelijk ben: de landbouw. Hier werd gesteld dat de Europese Unie een fnuikende invloed heeft op de landbouw in veel ontwikkelingslanden. Dat kunnen we toch echt niet zomaar laten passeren en ik zal u daarom een korte uitleg geven over de huidige stand van zaken wat betreft onze import en export.
Ik wil u erop wijzen dat de Europese Unie op dit moment meer landbouwproducten uit de ontwikkelingslanden importeert dan de VS, Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en Japan samen. Wij hoeven ons op dit punt derhalve niets te laten verwijten door de andere ontwikkelde landen.
Verder wil ik u erop wijzen dat wij een netto-importeur zijn van producten uit ontwikkelingslanden. Dat betekent dat wij meer landbouwproducten importeren dan wij naar deze landen exporteren, in tegenstelling tot de voornoemde landen die allemaal grote netto-exporteurs zijn. Bovendien is het exportaandeel van landbouwproducten van de Europese Unie de afgelopen vijf jaar in alle belangrijke sectoren gedaald.
Wij moeten nu ook eindelijk eens ophouden onszelf te beschuldigen van dingen die reeds lang achterhaald zijn. Er is gesproken over gigantische overschotten binnen de Europese Unie, maar dan wil ik u vragen mij die eens te laten zien. Wij hebben geen overschotten meer! Onze productie is tegenwoordig in balans.
Er is nog een tweede belangrijke kwestie aan de orde gesteld, namelijk hoe wij ervoor kunnen zorgen dat de lidstaten zich daadwerkelijk houden aan de verplichtingen die zij in de Raad zijn aangegaan. U moet hierbij bedenken dat het slechts om een algemene verklaring van de Raad gaat, niet meer en niet minder. Wij hebben geen rechtsinstrument waarmee wij deze bijdragen daadwerkelijk kunnen opeisen. Het enige dat wij samen - u als Parlement en de Commissie - kunnen doen, is de lidstaten die niet aan deze eis beantwoorden erop wijzen hoe belangrijk het is dat wel te doen.
De Voorzitter.
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Tot slot van dit debat over de internationale conferentie over de financiering van ontwikkelingshulp te Monterrey heb ik vier ontwerpresoluties ontvangen.

Lulling (PPE-DE)
Ik betreur het dat er wegens tijdgebrek geen debat heeft plaatsgevonden over dit belangrijke verslag van de Economische en Monetaire Commissie over het communautair statistisch programma voor de periode 2003-2007.
Ik wil hier evenwel aangeven dat dit nieuwe statistisch programma voor de periode 2003-2007 het zesde achtereenvolgende programma is. In tegenstelling tot het vijfde programma, dat aan het einde van dit jaar wordt gepresenteerd, is dit programma ons wel op tijd voorgelegd. Aangezien wij ons snel over dit nieuwe programma hebben gebogen, kan het ook daadwerkelijk in 2003 in werking treden. Wij hopen daarom dat onze medewetgever, de Raad, zich ook zal haasten en niet in dezelfde fout zal vervallen als bij de verordening betreffende de structurele statistieken over bedrijven, waarover ons Parlement in juni 2001 in eerste lezing een standpunt heeft ingenomen.
Het voorstel voor dit programma is goed en onze commissie was het unaniem met mij eens dat er geen amendement hoefde te worden ingediend over de inhoud. Wij stellen evenwel hetzelfde amendement voor als bij het vijfde programma. In dit amendement pleiten wij ervoor om in de statistieken op bepaalde gebieden die tot meerdere communautaire beleidsterreinen behoren, gegevens uit te splitsen naar sekse.
(Overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement is deze interventie ingekort)

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén en Hans Karlsson (PSE)
Wij Zweedse sociaal-democraten hebben ons onthouden van stemming over het verslag-Oostlander betreffende illegale drugshandel.
Wij vinden het belangrijk dat de samenwerking van de lidstaten ter bestrijding van de drugshandel in Europa wordt versterkt. Daarom staan wij positief tegenover het kaderbesluit van de Raad met betrekking tot minimumnormen voor bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van illegale drugshandel.
Helaas bevat het verslag-Oostlander amendementen die het doel van het kaderbesluit inperken. Naar onze mening moet het kaderbesluit alle drugshandel omvatten en niet alleen ernstige en internationale handel.
De strijd tegen drugs en het drugsgebruik moet op alle terreinen gevoerd worden, dat wil zeggen zowel op het gebied van preventie als op het gebied van misdaadbestrijding en afkicken. Wij zijn verontrust over de ontwikkeling in de richting van een liberaler drugsbeleid, zoals wij dat vandaag de dag zien in verscheidene lidstaten, waar men steeds toegeeflijker is tegenover de zogenaamde softdrugs. Die softdrugs vormen de poort tot harddrugs, die op hun beurt leiden tot verslaving en sociale ellende. Een voorwaarde voor een effectief drugsbeleid is dan ook dat alle soorten drugs worden bestreden.

Van der Laan (ELDR)
Dankzij D66 is het rapport Oostlander over drugshandel zodanig geamendeerd dat de reikwijdte ervan zich nog slechts uitstrekt tot omvangrijke, grensoverschrijdende en georganiseerde drugshandel. Het Nederlandse softdrugsbeleid blijft hierdoor buiten schot.
Desondanks heeft D66 zich toch onthouden bij de eindstemming over het verslag. Reden hiervoor is dat de amendementen 5 en 14 door het Parlement zijn aangenomen. Deze amendementen verplichten de lidstaten ertoe om de opbrengsten van bij de drugsbestrijding in beslag genomen goederen te gebruiken voor hulpprogramma's ten behoeve van drugsgebruikers. Hoe sympathiek dat doel ook mag zijn, wij vinden het principieel onjuist om hulpverleningsprogramma's financieel afhankelijk te maken van de resultaten van de criminaliteitsbestrijding. Onze voorkeur blijft daarom uitgaan naar de manier waarop dit in Nederland gedaan wordt, waarbij boetes en opbrengsten van inbeslagnames worden toegevoegd aan de algemene middelen, en hulpprogramma's uit de algemene middelen worden gefinancierd.
Deze amendementen zijn strijdig met het principe van subsidiariteit. Ondanks de belangrijke verbeteringen zagen wij ons daardoor genoodzaakt het rapport onze steun te onthouden.

Figueiredo (GUE/NGL)
De goedgekeurde gemeenschappelijke tekst bevat weliswaar positieve elementen, maar is duidelijk ontoereikend. De praktische toepassing hiervan kan echter bijdragen tot een sterkere participatie van de sociale organisaties en bewegingen en de plaatselijke en regionale autoriteiten in de concretisering en evaluatie van de nationale actieplannen voor de werkgelegenheid.
Van belang is voorts dat, zoals ook in de tekst wordt benadrukt, de gevolgen van de Europese werkgelegenheidsstrategie in kwantitatief en kwalitatief opzicht worden geëvalueerd, waartoe ook een analyse behoort van de coherentie hiervan met het algemeen economisch beleid en andere beleidsterreinen, en dat voor toezicht door de Europese waarnemingspost voor de werkgelegenheid wordt gezorgd. Het allerbelangrijkst is echter dat de politieke prioriteiten van de Europese Unie worden bijgesteld en dat er een echt beleid wordt gevoerd voor kwalitatief hoogstaande werkgelegenheid en recht op volledige werkgelegenheid, een doel dat bij lange na niet is verwezenlijkt.

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, u hebt een hamer voor u liggen om de ongedisciplineerde afgevaardigden tot de orde te roepen, maar u hebt geluk dat het geen pneumatische boor is. U weet dat pneumatische boren angioneurosis veroorzaken, een ernstige ziekte die door trillingen veroorzaakt wordt en vele bouwvakkers treft. Dit verslag van mevrouw Thorning-Schmidt - die in de bemiddeling erin is geslaagd meer garanties in de wacht te slepen voor het leven van de werknemers die met pneumatische boren werken - is een uitstekend document en warm onthaald door alle werknemers in heel Europa die aan deze beroepsziekte lijden. Ik wil de rapporteur dus van harte gelukwensen. Zij loopt gelukkig niet het risico getroffen te worden door een dergelijke ziekte. Ik bevestig nogmaals dat ik voor het verslag-Thorning-Schmidt heb gestemd omdat mijns inziens alle werknemers bescherming verdienen.

Malmström en Olle Schmidt (ELDR)
Wij hebben ons onthouden van stemming over het verslag van Helle Thorning-Schmidt over het voorstel voor een richtlijn betreffende fysische agentia.
Wij nemen tegenover de Europese Unie een positieve grondhouding in. Als Zweedse liberalen zien wij de Europese integratie als een mogelijkheid om oplossingen te bereiken voor grensoverschrijdende problemen, bijvoorbeeld op het gebied van milieu, handel, grensoverschrijdend verkeer, mensenrechten en de aanpak van conflicten.
De bescherming van werknemers is echter naar onze mening een gebied waar de EU slechts een beperkte bevoegdheid moet hebben als het om het vrije verkeer van personen in de Unie gaat. Trillingen op het werk kunnen niet als een rechtstreeks grensoverschrijdend probleem worden beschouwd. Op dat gebied moet elke lidstaat dan ook de volle verantwoordelijkheid dragen, en het recht hebben om zelf de grenswaarden vast te stellen.

Eurig Wyn (Verts/ALE)
Alhoewel ik vóór deze richtlijn heb gestemd, heb ik enige bedenkingen. Uiteraard zijn gezondheid en veiligheid belangrijke zaken. Wij moeten er echter op letten dat de teksten die wij voorstellen gebaseerd zijn op degelijk wetenschappelijk bewijs en onderzoek. Ik heb mij zorgvuldig verdiept in deze materie en geen enkel concreet, wetenschappelijk bewijs kunnen vinden ter ondersteuning van het voorstel inzake fysische agentia.
Gezien de aard van het werk in de landbouw maak ik mij zorgen over de gevolgen voor deze sector van een verbod om langer dan acht uur te werken op voertuigen zoals tractoren. Ik ben echter eveneens bezorgd dat deze maatregel kleine boeren zal treffen, evenals degenen die in kleine steengroeven en mijnen werken. Zij beschikken immers waarschijnlijk niet over de benodigde mankracht om in ploegendienst te kunnen werken.

Fatuzzo (PPE-DE).
 - (IT) Mijnheer de Voorzitter, in dit verslag wordt gesproken over de begroting van de Europese Unie. Hierin staat dat in 2001 een grote som geld niet kon worden uitgegeven en derhalve wordt overgedragen op het volgend jaar, waarin het zal worden gebruikt voor de verschillende activiteiten van de Europese Unie. Toen ik voor dit boekhoudverslag stemde schoot mij iets te binnen. Er vlamde hoop in mij op, hoop dat het geld dat niet kan worden gebruikt voor projecten van de Europese Unie, op een goede dag zal worden gebruikt voor een Europees pensioenfonds. Een dergelijk fonds zou degenen die te lang leven - hetgeen als schadelijk wordt beschouwd voor de begrotingen van onze lidstaten - steun kunnen geven op hun oude dag, waarvoor zij hoe dan ook altijd pensioenpremies hebben betaald.

Berthu (NI)
In het kader van de behandeling van het verslag-Wynn over de begroting wil ik er graag op wijzen dat de diensten mijn stemverklaring over ons laatste debat over de kwijting van de begroting tot 38 woorden hebben gereduceerd. In deze stemverklaring heb ik de houding betreurd van het Europees Parlement, dat zich momenteel sterk genoeg acht om iedere gentlemen's agreement in te trekken en zich te bemoeien met de begroting van de Raad. Ik wil hieraan toevoegen dat de Raad er goed aan doet mijn waarschuwing in overweging te nemen, temeer daar de Conventie zich nu gaat buigen over de toekomst van de Unie. Ik wil deze stemverklaring afsluiten met de volgende zin die helaas is geschrapt: "Hij (de Raad) had er overigens beter aan gedaan te luisteren naar onze waarschuwingen en ervoor te zorgen dat de Conventie zou bestaan uit vertegenwoordigers van de nationale parlementen. EP-leden hadden dus niet in de Conventie moeten worden opgenomen, of in ieder geval niet in deze mate". Het belang van deze zin zal voor iedereen duidelijk zijn.

Caullery (UEN)
Een van de beide onderdelen van het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2002 heeft betrekking op de budgettering van een over te dragen positief saldo van 2001, aangezien de communautaire begroting in belangrijke mate niet is uitgevoerd. Dit geldt in het bijzonder voor de structuurfondsen.
Doel van deze gewijzigde begroting zou moeten zijn om het bedrag van ongeveer 10 miljard euro aan de lidstaten van de Europese Unie terug te geven. Zo zou Frankrijk een bedrag van ongeveer 10 miljard frank moeten terugkrijgen. De Begrotingscommissie van het Europees Parlement stelt voor om een bedrag van ongeveer 5,5 miljard euro aan de lidstaten terug te storten. Met de overige 4,5 miljard euro dienen diverse uitgaven van het lopende jaar te worden gedekt. Wij moeten ons afvragen of deze keuze juridisch gezien wel toelaatbaar is. Het Parlement dient zich immers uitsluitend uit te spreken over voorstellen voor uitgaven van de Europese Commissie. Vooralsnog ontbreekt het aan dergelijke voorstellen.
Er is verder overeengekomen dat de Europese Commissie in mei 2002 het definitieve saldo van 2001 zal presenteren in een andere, gewijzigde begroting. Het totale bedrag aan te budgetteren kredieten kan hiermee komen op 18 miljard euro.
Met het oog op de akkoorden van Berlijn van het voorjaar van 1999 over de Financiële Perspectieven van de Europese Unie kan in het kader van het andere onderdeel van het voorontwerp van gewijzigde begroting worden gesteld?
(Overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement is deze stemverklaring ingekort)

Malmström, Paulsen en Olle Schmidt (ELDR)
Wij hebben gestemd tegen het ontwerp voor aanvullende en gewijzigde begroting nr. 2/2002 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002.
Tijdens de vergaderingen van de parlementaire commissie op 19 maart en 9 april heeft men besloten om 10 miljard euro van het totale overschot van 14 miljard terug te betalen aan de lidstaten. Gezien het feit dat de begroting voor 2002 een overschot van 14 miljard euro vertoont, is het niet redelijk dat thans slechts 5,5 miljard euro wordt terugbetaald aan de lidstaten. Gezien de discussie die eerder in de parlementaire commissie is gevoerd, vinden wij dit een ongefundeerd besluit. Omdat de lidstaten het bedrag waarop zij recht hebben niet terugkrijgen, stemmen wij tegen dit voorstel.
Wij zijn ons er ook van bewust dat de som die thans niet wordt uitbetaald, in beginsel op een later tijdstip moet worden uitbetaald. De Commissie heeft voor 2003 reeds zulke grote betalingsbehoeften geconstateerd, dat men vreest boven het begrotingsplafond uit te zullen komen. Dat zou voor de lidstaten leiden tot zeer hoge uitgaven voor 2003 en 2004, wanneer de begrotingsbehoeften met het oog op de uitbreiding zullen toenemen.

Meijer (GUE/NGL)
Mijn partij, de Socialistische Partij in Nederland, komt op voor een hoog niveau van zorg voor mens en milieu en is bereid om daarvoor een hoge belastingdruk te aanvaarden.
Goede dienstverlening door de overheid op het gebied van onderwijs, gezondheid, openbaar vervoer en milieubehoud mag geld kosten en behoort niet te worden beschadigd door bezuinigingen. Daarentegen voelen we weinig of niets voor het sluizen van geld naar militaire doeleinden, naar ongerichte economische groei en naar geschenken voor op winst gerichte bedrijven.
Besteding van belastinggeld dicht bij huis door een orgaan waarop de kiezers de meeste invloed hebben levert in het algemeen een veel betere kwaliteit en overeenstemming met de democratische wil van de kiezers op dan geld dat wordt beheerd door een orgaan dat voor de meeste mensen oncontroleerbaar ver weg is. Daarom vinden we het niet vanzelfsprekend dat er zo veel mogelijk geld naar de Europese Unie toe gaat. Het rondpompen van structuurfondsengeld tussen de rijkste lidstaten, de huidige op grootschaligheid gerichte landbouwpolitiek en de steeds sterkere verbinding met NAVO-politiek vinden wij geen goede bestedingen.
Solidariteit met de armste regio's, ontwikkelingshulp ten behoeve van de Derde Wereld en uitbreiding van de zorg voor het milieu krijgen onze steun wel. Daarom kunnen we instemmen met de verdeling van het overschot tussen bestaande EU-plannen en teruggave aan de lidstaten.

Lambert (Verts/ALE).
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie was buitengewoon ingenomen met de uitslag van de stemming van vanmorgen. Wij hebben nu een veel positievere visie op opvangvoorzieningen. Ik denk daarbij met name aan snellere en meer uitgebreide toegang tot onderwijs en beroepsopleidingen, dus niet alleen onderwijs voor kinderen.
Het doet ons genoegen dat bredere toegang wordt aanbevolen voor alle vormen van gezondheidszorg, in het bijzonder psychologische steun aan slachtoffers van foltering en anderen die een ernstig trauma hebben opgelopen. Wij zijn eveneens zeer verheugd over de aanneming van het amendement waarin de definitie van het gezin wordt uitgebreid. Wij beseffen dat dit in het Parlement een controversiële kwestie is, maar ten langen leste beginnen wij dan toch tot het inzicht te komen dat het kerngezin niet het enig toepasbare model is.
Wij betreuren het dat bepaalde afgevaardigden het kennelijk aanvaardbaar vinden dat mensen die asiel of andere vormen van bescherming zoeken worden beschouwd als personen die minder rechten hebben wat betreft sociale en andere vormen van zekerheid op het werk. Ik ben ervan overtuigd dat ook dat zal veranderen.
Het is jammer dat de Raad zijn besluit al genomen lijkt te hebben voordat hij naar de opvattingen van het Parlement heeft geluisterd en dat wij ons opnieuw moeten haasten om de procedure bij te houden. Ik ben van mening dat het van veel meer respect voor ons zou getuigen als het tijdschema van de Raad ons daadwerkelijk de gelegenheid gaf ons standpunt kenbaar te maken voordat de Raad zijn definitieve besluit nam.
Over de gehele linie zijn wij tevreden over de veranderingen die het Parlement in dit specifieke verslag heeft aangebracht en wij hopen dat het niet te laat is voor de Raad om er rekening mee te houden.

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het roerend eens met hetgeen mevrouw Lambert zojuist heeft verklaard. Inderdaad moet de Europese Unie zich bezighouden met de asielvoorwaarden voor degenen die in ons Europa hulp en bijstand komen zoeken. Ik vraag mij echter af, mijnheer de Voorzitter, of het wel eerlijk is dat op de zuidkust van Italië bijvoorbeeld honderden en honderden asielzoekers aankomen, die dan ook warm worden onthaald door de gulle bevolking in Zuid-Italië, maar geen enkel ander land van de Europese Unie economische steun geeft aan deze hulp- en bijstandverlening. Vindt u nu ook niet dat een fonds in het leven geroepen moet worden om de EU-landen te helpen die aan de grens van de Unie liggen, en met name landen zoals Italië, Spanje en Griekenland met hun lange kusten, die asielzoekers van andere landen ontvangen? Zouden zij niet moeten worden geholpen bij dit lovenswaardig initiatief?

Berthu (NI)
Vandaag moeten wij ons uitspreken over een richtlijn van de Europese Commissie tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten. Het is de vraag of deze bureaucratische tekst wel enig nut heeft. Als de ene lidstaat vluchtelingen betere opvangmogelijkheden biedt dan een andere, zal hij namelijk worden overspoeld met verzoeken en zal hij dientengevolge zijn diensten moeten terugschroeven. Het Europees stelsel is dus zelfregulerend.
De Commissie stelt verder minimumnormen voor op een hoog niveau. Het Europees Parlement heeft er nog een schepje bovenop gedaan met zijn amendementen waarin het onder meer de definitie van de vluchteling en diens gezin uitbreidt.
Op geen enkel moment worden er essentiële kwesties ter tafel gebracht. Wat zullen de kosten zijn voor de lidstaten van deze normen voor de opvang, met name gezien het feit dat ze een nieuwe vorm van immigratie teweeg zal brengen? Welke bedragen worden hiervoor vrijgemaakt? Hoe kunnen wij deze nieuwe vorm van immigratie bestrijden, temeer daar onheuse asielaanvragers zich gaan organiseren en gebruik gaan maken van netwerken die zijn aangelegd door mensensmokkelaars en -handelaars?
Wij vinden het onderhavige voorstel van de Commissie dan ook zeer gevaarlijk en hebben er om die reden tegen gestemd.

Bonde, Sandbæk (EDD)
Wij stemmen voor het verslag omdat de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken dit richtlijnvoorstel aanzienlijk heeft verbeterd.
Wij dringen er echter op aan dat problemen betreffende het asielbeleid zo dicht mogelijk bij de burgers dienen te worden opgelost en niet vanuit een gecentraliseerd EU-bestuur.

Meijer (GUE/NGL)
Tijdens het hoogtepunt van de koude oorlog werd vluchten uit landen in Oost-Europa aangemoedigd en waren vluchtelingen welkom in het westen.
Tegenwoordig komt een steeds groter deel van de vluchtelingen in Europa uit de Derde Wereld en zijn we minder gastvrij. Veel asielzoekers zijn na verloop van tijd uitgeprocedeerd en worden dan uitgesloten van onderwijs, inkomen en onderdak. Die uitsluiting wordt een instrument om nieuwkomers te ontmoedigen. Veel ongelukkigen die reeds lang binnen zijn worden naar de illegaliteit verbannen, waardoor zij voortaan op een criminele manier aan hun inkomsten moeten komen en daardoor voor anderen overlast opleveren.
Het lijkt er steeds meer op dat de ernst van de reden waarom mensen een staat ontvluchten ondergeschikt wordt gemaakt aan financiële en demografische doelstellingen van het ontvangende land. Het aantal mensen dat langdurig financiële ondersteuning nodig heeft wordt zo veel mogelijk beperkt, maar hoger opgeleiden die arbeidsplaatsen kunnen vervullen waarvoor anders onvoldoende mensen beschikbaar komen zijn in vele gevallen welkom.
De bij dit agendapunt voorgestelde maatregelen zijn vooral gunstig voor die laatste groep vluchtelingen. Ondanks die beperkingen is het een stap vooruit als de kinderen onder de leerplicht vallen en de taal van het land leren, de mensen snel aan het werk kunnen, de kwaliteit van de huisvesting wordt verbeterd en beter rekening wordt gehouden met homoseksuele partners.

Miranda (GUE/NGL)
Het thans goedgekeurde verslag bevat ten aanzien van sommige aspecten een verbetering van het door de Commissie voorgelegde voorstel. Maar het is betreurenswaardig dat, nu de Europese Unie besloten heeft een gezamenlijk asielbeleid in te voeren, alleen een pakket met minimumnormen wordt opgesteld, waardoor in zekere zin voorbij wordt gegaan aan het feit dat de mannen en vrouwen waarop zij gericht zijn, recht hebben op onze volledige steun gezien de ernstige omstandigheden die hen over het algemeen hebben doen besluiten om toevlucht in een van de lidstaten te zoeken.
Tegelijkertijd echter dient het expliciete doel van de Commissie om dergelijke 'minimumnormen? op te stellen louter en alleen om de secundaire stromen van asielzoekers die worden veroorzaakt door het verschil in opvangvoorzieningen tussen de lidstaten te beperken, te worden veroordeeld.

Fatuzzo (PPE-DE).
Hier behandelen wij de mensenrechten in de Europese Unie. Is het geen schending van de mensenrechten als men een oude en zieke gepensioneerde laat rondkomen met slechts 500 euro per maand? Ik vraag: is het geen schending van de mensenrechten in de Europese Unie als men bijvoorbeeld in Italië een weduwe een maandelijks pensioen geeft van slechts 25 euro nadat zij net als haar echtgenoot veertig jaar lang heeft gewerkt? Is het geen schending van de mensenrechten, mijnheer de Voorzitter, als men de gepensioneerden die in de tweede wereldoorlog hebben gevochten, en waarvan er niet meer zoveel over zijn, afscheept met slechts 100 euro per maand? Mijns inziens zijn ook dit schendingen van de mensenrechten, en daarmee moeten wij ons ook bezighouden in onze verslagen.

Arvidsson, Gunilla Carlsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman en Stenmarck (PPE-DE)
Als gematigde leden van het Europees Parlement hebben wij gestemd voor het verslag A5-106/2002 over de mensenrechten in de wereld in 2001 en het beleid van de Europese Unie inzake mensenrechten. Wij hebben dat gedaan omdat wij ons achter de grote beginselen van de mensenrechten scharen, die naar onze mening door deze resolutie beschermd worden.
Daarentegen zijn wij tegen de passages waarin wordt vastgesteld dat de globalisering economische en sociale ellende met zich meebrengt. Wij zijn er ook tegen dat de zogenaamde positieve rechten (de sociale, economische en culturele rechten) worden gelijkgesteld met de belangrijke negatieve rechten (de politieke en juridische).
Wij nemen aan dat men met staatsterrorisme doelt op staten die terroristische organisaties financieren.
Wij zijn er tegen dat het Parlement een eigen ambassadeur voor mensenrechten krijgt.
Wij zouden graag zien dat er een duidelijker algemene aanbeveling voor de afschaffing van de doodstraf kwam.
Wij distantiëren ons van de insinuatie dat de in Guantánamo gedetineerde personen tijdens de oorlog in Afghanistan niet gevangen genomen hadden mogen worden.
Wij hebben voor amendement 3 van de liberale fractie gestemd.

Berthu (NI)
Naar aanleiding van het verslag van Johan van Hecke willen wij onze verbazing uitspreken over de mededeling die het Voorzitterschap van het Europees Parlement op 22 april jongstleden heeft gepubliceerd en waarin gesproken wordt over een toename van de intolerantie in de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in Frankrijk.
Juridisch gezien is hier sprake van inmenging in de interne aangelegenheden van ons land. In deze mededeling wordt in feite niet ingegaan op de echte problemen.
De 20% van de stemmen die extreem-rechts heeft gekregen vormt slechts één van de symptomen van de diepe crisis waarin het stelsel van politieke vertegenwoordiging in Frankrijk zich bevindt.
Deze crisis is met name veroorzaakt door het feit dat een belangrijk deel van de politieke klasse en de instellingen de afgelopen jaren hardnekkig blind is gebleven voor het leed van de burgers en niet heeft geluisterd naar hun wanhopige oproep tot herstel van de veiligheid. De nationale instanties en de Europese instellingen zijn medeverantwoordelijk voor deze crisis.
Ik wil mijn collega's van het Europees Parlement daarom het volgende laten weten: al jaren vraag ik u hier tijdens mijn betogen uw ogen te openen en de Europese politiek radicaal te wijzigen. Als u stemuitslagen als die van 21 april wilt voorkomen, dient u er allereerst voor te zorgen dat de veiligheid van de burgers wordt gewaarborgd en de immigratie beheersbaar wordt gemaakt.

Figueiredo (GUE/NGL)
De goedkeuring van het onderhavige verslag is een goede zaak. Reeds aan het begin hiervan wordt benadrukt dat een van de belangrijkste doelstellingen van de Europese Unie erin dient te bestaan de universaliteit en de ondeelbaarheid van de mensenrechten, met inbegrip van de burgerrechten en de politieke, economische en culturele rechten, te waarborgen; wordt de fundamentele verantwoordelijkheid van de Verenigde Naties voor de handhaving van de internationale vrede en veiligheid erkend; en wordt onderstreept dat de Europese Unie zich er actief voor moet inzetten haar samenwerking met de Verenigde Naties en andere internationale organisaties op het vlak van conflictpreventie, crisisbeheer, humanitaire hulp, wederopbouw na conflicten en globale ontwikkeling nog verder te intensiveren.
Een andere belangrijke vaststelling in het verslag is dat de bestrijding van het terrorisme er niet toe mag leiden dat de bescherming van de fundamentele mensenrechten in het gedrang komt en dat hierbij moet worden uitgegaan van de internationale normen op het vlak van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht. Tevens wordt er in het verslag bij de Raad en de lidstaten op aangedrongen ook staatsterrorisme op te nemen in de definitie van terrorisme en bekrachtigd dat alle vormen van dwangarbeid, mensenhandel als vorm van slavernij evenals seksuele uitbuiting van kinderen als schendingen van de mensenrechten dienen te worden beschouwd en wordt aan de Verenigde Staten en Somalië geappelleerd om het VN-verdrag inzake de rechten van het kind te ratificeren.
Het verslag bevat echter ook een klein aantal punten waarmee wij het niet eens zijn, in het bijzonder de verwijzingen naar het Internationaal Strafhof.

Meijer (GUE/NGL)
De laatste tijd weet ik niet meer waar de heer Van Hecke politiek staat. Vanuit de positie van links buitenbeentje in de vroeger regerende Vlaamse christen-democratie is hij nu op weg naar aansluiting bij de inmiddels als grootste partij in België regerende liberalen.
Maar in de voorstellen die voortvloeien uit dit rapport herken ik gelukkig het verleden van de heer Van Hecke. Misschien geeft zijn onduidelijke politieke positie hem nu wel extra speelruimte om vanuit de rechterzijde te overtuigen van opvattingen die vanouds bij rechts weinig prioriteit hebben. Hij beperkt zich niet tot kinderarbeid, dwangarbeid, seksueel misbruik en de noodzaak tot afschaffing van de doodstraf in autoritair geregeerde landen zoals de Verenigde Staten, China, Saoedi-Arabië en Iran.
Ook het terrorisme vanuit de Derde Wereld en het primitieve gewelddadige Amerikaanse antwoord daarop krijgen aandacht. Terecht wordt ingegaan op het wegnemen van de voedingsbodem voor terrorisme en wordt vastgesteld dat de strijd tegen het terrorisme geen negatieve invloed mag hebben op de mensenrechten.
Het militaire decreet van president Bush, dat een geheim militair tribunaal over gevangenen laat oordelen, wordt aan de kaak gesteld als strijdig met het internationale verdrag over burger- en politieke rechten, terwijl de zogenaamde illegale strijders uit Afghanistan die gevangen zitten op de militaire basis Guantánamo worden erkend als krijgsgevangenen. Die aanpak heeft mijn steun.

Van Orden (PPE-DE)
De Britse conservatieve delegatie is een fervent voorstander van goed gedefinieerde mensenrechten, maar heeft zich van stemming onthouden inzake het jaarverslag van de heer Van Hecke over de mensenrechten in de wereld in 2001 omdat:
daarin de noodzaak van behoorlijk bestuur niet genoemd wordt, evenmin als het feit dat corrupte regeringen in zwakke staten vaak de voornaamste schenders van mensenrechten zijn;
een verbod op de gruwelijke uitbuiting en het misbruik van kinderen als kindsoldaten in landen als Oeganda en Sierra Leone weliswaar onze nadrukkelijke steun heeft, maar wij niet achter een verbod staan op het rekruteren van soldaten jonger dan 18 jaar in onze eigen landen;
wij niet kunnen instemmen met de onjuiste interpretatie van de Conventie van Genève of met de buitensporige kritiek op de wijze waarop de VS gevangen behandelen in Guantánamo terwijl de rechten van alle gevangenen geëerbiedigd zullen worden;
veel van onze leden voor de doodstraf zijn en omdat besluiten in dezen bovendien een nationale verantwoordelijkheid dienen te zijn;
wij het enthousiasme voor een Internationaal Strafhof niet delen, aangezien dit zo gemakkelijk een politiek instrument zou kunnen worden en het niet duidelijk is welke rechtsbevoegdheid het heeft over echte mensenrechtenschenders zoals terroristen.

Fatuzzo (PPE-DE).
Wij zeggen regelmatig, mijnheer de Voorzitter, dat wij de mensenrechten in de derde landen willen bevorderen. Dat is ook juist en wij doen daarvoor al het mogelijke, maar volgens mij doen wij nog lang niet genoeg. Wij moeten de daad bij het woord voegen. Wij moeten ervoor zorgen dat de documenten, zoals het document van mevrouw Diéz González, worden omgezet in daden. Ik zal een voorbeeld geven: ik vraag alle gepensioneerden die de wereld rondtrekken, niet als toeristen landen te bezoeken waarin de mensenrechten van de inwoners worden geschonden. Laten wij eindelijk eens iets concreets doen en laten wij eindelijk ophouden met praten, praten en nog eens praten!

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Hulthén en Hans Karlsson
Wij verwelkomen en steunen het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, dat vele aspecten behandelt van de inzet voor de mensenrechten in landen buiten de Unie. Wij vinden echter niet dat een discussie over wijziging van de pijlerstructuur thuishoort in een verslag dat gaat over de bevordering van mensenrechten en democratisering in de Derde Wereld. Bovendien vinden wij dat de samenwerking op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een intergouvernementele aangelegenheid moet blijven.

Berthu (NI)
Naar aanleiding van de behandeling van het verslag-Diéz González wil ik hier in herinnering brengen dat de diensten de laatste paragraaf hadden geschrapt in mijn stemverklaring van 20 maart over het resultaat van de Europese Raad van Barcelona. Deze paragraaf luidde als volgt:
"In punt 33 van de conclusies van de Raad van Barcelona lezen wij dat alle lidstaten het Verdrag van Nice voor het einde van 2002 dienen te hebben geratificeerd. Hierbij wordt niet de vraag gesteld of de Ieren eigenlijk wel bereid zijn zich voor het Verdrag van Nice uit te spreken. De nieuwe Ierse Voorzitter van het Europees Parlement, Patrick Cox, heeft onlangs inderdaad verklaard dat hij campagne zou gaan voeren om zijn volk "ja" te laten stemmen. Hiermee staat hij op het punt zijn beroepsethiek te schenden".
Ik zat er niet naast, want in zijn mededeling van 22 april is de Voorzitter van het Europees Parlement opnieuw in de fout gegaan. De politieke bemoeizucht van de Europese instellingen neemt hand over hand toe. De ene dag is land X het slachtoffer, de andere dag land Y. De volgende Franse regering doet er goed aan dit verschijnsel serieus te nemen.

Meijer (GUE/NGL)
Europa is rijk en machtig. Die rijkdom en die macht zijn eeuwenlang opgebouwd ten koste van landen waar nu honger, armoede, chaos en rechteloosheid heerst.
Europa draagt een deel van de schuld voor die problemen. Van de koloniale macht heeft men geleerd hoe men landen kan besturen zonder rekening te houden met de belangen, de wensen en zelfs het overleven van de bevolking. Men heeft een bestuursstijl overgedragen die uitsluitend gericht was op de winst voor de machthebbers, en niet op de oplossing van problemen die de grote meerderheid van de mensen ervaart. Daarom kan bemoeienis van Europa nu in de landen van de Derde Wereld worden ervaren als onoprecht, arrogant en neo-kolonialistisch.
Juist door de fouten uit het verleden heeft Europa echter verplichtingen. Bovendien kunnen we juist dankzij die op een verkeerde manier verkregen macht en rijkdom nu ook goede dingen doen. De voorgestelde gedragscode, waarin mensenrechten in derde landen voorrang moeten krijgen op economische en andere relaties met die landen, eisen worden gesteld aan samenwerkingsverdragen en de doodstraf wordt bestreden zijn een belangrijke stap in de goede richting. Dat geldt ook voor inventarisatie van de mensenrechten per land via een EU-agentschap. Die inventarisatie moet echter niet vrijblijvend zijn, maar gevolgen hebben voor handelsbetrekkingen en de opvang van vluchtelingen.

Fatuzzo (PPE-DE).
Mijnheer de Voorzitter, ook vannacht heb ik gedroomd. Ik heb van drie vrouwelijke afgevaardigden van het Europees Parlement gedroomd die samen gezellig zaten te dineren: Maria Martens, Mercedes Echerer en Miet Smet. Waarschijnlijk heeft elk van de drie iets aantrekkelijks voor mij. Mevrouw Martens zei, in deze droom: 'God en het DNA hebben gelijkheid tussen man en vrouw gedecreteerd; dat is een natuurwet?. U weet namelijk, mijnheer de Voorzitter, dat er net zoveel vrouwen als mannen in de wereld worden geboren: 50% mannen en 50% vrouwen. Dat is een wet van god, een natuurwet. Waarom nemen wij dan niet onmiddellijk een wet aan die zegt dat van alle gekozenen de helft mannen en de helft vrouwen moeten zijn, dat van alle werknemers de helft mannen en de helft vrouwen moeten zijn en dat de vrouwen bij wet net zoveel rechten moeten hebben als de mannen?

Figueiredo (GUE/NGL)
De goedkeuring van een vijfjarig actieplan (2001-2006) voor de verwezenlijking van de politieke voornemens aangaande gelijke kansen en ontwikkelingssamenwerking, waarmee de follow-up van de verklaring van Peking uit 1995 en het bijbehorende actieplatform wordt gewaarborgd, is een goede zaak. Spijtig is alleen dat dit voorstel zo laat is voorgelegd.
Zoals bekend, is het wegwerken van de ongelijkheid van mannen en vrouwen evenals de versterking van de rol van de vrouwen van wezenlijk belang voor de sociale rechtvaardigheid en de doelmatigheid van de ontwikkelingsinspanningen. Daarom dient ook keer op keer te worden benadrukt dat de bevordering van gelijke kansen niet alleen een middel is om de doelmatigheid van de ontwikkelingshulp te vergroten, maar ook deel uitmaakt van een veel bredere strijd ten behoeve de mensenrechten en de rol van vrouwen en mannen, die weliswaar verschillend zijn, maar die wel dezelfde rechten moeten hebben.
Daarnaast moet de nadruk worden gelegd op de versterking van de financiële en menselijke hulpbronnen om de geplande acties te ondersteunen. Er mag niet worden vergeten dat in 2001 slechts 2,02 miljoen euro is uitgetrokken voor de integratie van het gendergelijkheidsaspect in de ontwikkelingssamenwerking, tegen 5 miljoen in 1998.

Fatuzzo (PPE-DE).
Bij het lezen van dit verslag, mijnheer de Voorzitter, kon ik maar niet de gedachte van mij afschudden - en dat gebeurt niet vaak - dat vrouwelijke gepensioneerden onrechtvaardig worden behandeld, dat zij worden gediscrimineerd in Europa en vooral in mijn overigens zo mooie land Italië. Er zijn namelijk heel wat vrouwelijke gepensioneerden wier pensioen de helft is van de helft van de helft van het pensioen van hun mannelijke wederhelft. Op grond van een bepaalde wet van de Italiaanse Republiek krijgen de vrouwen, als zij een kleiner aantal jaren hebben gewerkt dan hun echtgenoot, een pensioen dat veel en veel lager is dan 100 euro per maand. Vaak komen zij niet verder dan 25 euro per maand. Dit komt omdat op grond van allerlei cumuleringsbepalingen en wetten mensen die minder werken onbeduidende pensioenen krijgen. Volgens mij moeten wij iets doen tegen deze discriminatie van de vrouwen.

Lulling (PPE-DE)
Sinds 1996 krijgen wij ieder jaar van de Commissie een jaarverslag voorgelegd over gelijke kansen voor vrouwen en mannen in de Europese Unie. Het verslag dat wij over dit jaarverslag opstellen, komt iedere keer weer min of meer als mosterd na de maaltijd. Wij kunnen ons alleen goed voorbereiden op de toekomst als wij op de hoogte zijn van wat er zich in het verleden heeft afgespeeld. Dat vormt dan ook het bestaansrecht van ons verslag over het verslag van de Europese Commissie.
Ik heb uiteraard voor dit verslag gestemd, hoewel ik graag gezien had dat een aantal van mijn amendementen door de rapporteur en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen was overgenomen, zodat alle neuzen weer in dezelfde richting zouden wijzen. Het kan op dit gebied niet altijd precies zo zijn zoals wij het willen hebben, maar we moeten er echter wel voor waken dat we niet het kind met het badwater weggooien.
Wat betreft de gelijke behandeling van man en vrouw beschikken wij over een communautair acquis. Net als de Commissie laten wij duidelijk weten dat de kandidaat-landen dit acquis moeten overnemen alvorens ze tot de Unie kunnen worden toegelaten.
(Overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement is deze interventie ingekort)

Cunha (PPE-DE)
In de eerste vier jaar van het vierde MOP (1997-2001) is de communautaire vloot qua tonnage met 2,5 procent en qua motorvermogen met 5,9 procent verkleind. Ondanks het feit dat de in het vierde MOP vastgelegde doelstellingen op zich al vrij bescheiden waren, is een aantal lidstaten er niet in geslaagd hieraan te voldoen en hebben andere hun capaciteit zelfs verhoogd. Dit betekent dat het onderhavige verslag te kampen heeft met hetzelfde probleem als altijd: sommige lidstaten, zoals de mijne, hebben de vastgelegde doelstellingen verwezenlijkt, terwijl andere deze niet hebben geëerbiedigd. En, wat nog erger is, zij worden hiervoor op geen enkele wijze gestraft.
Met het oog op de binnenkort verwachte voorstellen van de Commissie over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid dienen de MOP's grondig te worden herzien, aangezien het aspect van de instandhouding van de visstand één van de wezenlijke pijlers van het GVB zal blijven, gewoon al omdat er zonder vis geen toekomst is voor de vissers. Er zou derhalve moeten worden vastgelegd dat alle lidstaten - en niet alleen een paar - tot het bereiken van dit doel dienen bij te dragen. Onder deze voorwaarde kunnen de MOP's - of andere maatregelen met een soortgelijk effect - deel blijven uitmaken van het gemeenschappelijk visserijbeleid, zij het dat er een sanctieregeling met een minimale doelmatigheid moet worden ingevoerd. Gebeurt dit niet, dan is om het even welke regeling die erop gericht is de omvang van de vloot af te stemmen op de bestaande visbestanden tot mislukking gedoemd.

Figueiredo (GUE/NGL)
Algemeen gezien wordt de kwestie van de naleving van de MOP's in het verslag op positieve wijze onder de loep genomen. In het verslag wordt vermeld dat de graad van naleving per land grote verschillen vertoont en wordt gesteld dat de huidige steun voor de modernisering en vernieuwing van de vissersvloten absoluut dient te worden gehandhaafd teneinde de meerjarige oriëntatieprogramma's uit te kunnen voeren en aldus het prioritaire doel van een duurzaam evenwicht tussen de beschikbare visbestanden en de exploitatie hiervan tot stand te brengen. Een en ander is bijzonder belangrijk tegen de achtergrond van het voornemen van de Commissie om de steun voor de modernisering en vernieuwing van de vloot aanzienlijk te verlagen of zelfs geheel stop te zetten.
Helaas wordt in het verslag echter niet aangegeven welke landen de vastgelegde doelstellingen niet hebben geëerbiedigd. Zoals bekend, heeft Portugal de vastgestelde vermindering nog met meer dan 40 procent overschreden, hetgeen ook betreurenswaardig is aangezien er landen zijn die hun visserijcapaciteit niet alleen niet hebben verminderd, maar zelfs hebben opgetrokken. Het is dan ook van het grootste belang dat in de toekomst niet alle landen over één kam worden geschoren.
Een punt waar we het niet geheel mee eens zijn betreft het beleid van vermindering van het aantal werkenden in de sector, aangezien wij van mening zijn dat vernieuwing de voorkeur verdient.

Sacrédeus en Wijkman (PPE-DE)
Het Parlement heeft vandaag een verslag aangenomen over de meerjarige oriëntatieprogramma's voor de vissersvloten. Het Parlement betreurt hierin dat verscheidene lidstaten niet hebben kunnen voldoen aan de verplichtingen die men op zich had genomen inzake de reductie van de vloot. Tegelijkertijd stelt men - nogal inconsequent - voor om steun te blijven verlenen aan modernisering en vernieuwing van de vloot.
Het leegvissen van de zee is op dit moment een van de ernstigste en substantieelste problemen in het ecologisch systeem. De Europese vissersvloot, die volgens berekening een overcapaciteit van 40 procent heeft, draagt hier natuurlijk toe bij. Wil men erin slagen om de visservloot in omvang terug te brengen, dan moet het beleid radicaal omgegooid worden. Wij kunnen niet doorgaan met de royale subsidies die nu worden verstrekt, hoe lovenswaardig het misschien ook lijkt om de arbeidsomstandigheden en de veiligheid te verbeteren.
De Commissie heeft bij verschillende gelegenheden bewezen dat modernisering en vernieuwing van de vloot leiden tot een intensievere bevissing, dus het tegenovergestelde van wat nodig is voor 'de totstandbrenging van (...) een duurzaam evenwicht tussen de huidige bestanden en de exploitatie daarvan?, in het verslag terecht met nadruk genoemd als het prioritaire doel van de meerjarige oriëntatieprogramma's.
Daar wij het standpunt van het Parlement in dezen niet konden steunen, hebben wij besloten tegen het verslag te stemmen.

Souchet (NI)
In het verslag-Kindermann wordt aangetoond dat het tijdperk van de meerjarige oriëntatieprogramma's voorbij is, hetgeen zojuist door commissaris Fischler is erkend. In de toekomst zullen we moeten breken met deze meedogenloze, blinde en autoritaire methode voor de regulering van de visserij-inspanningen. In het nieuwe GVB dienen geen instrumenten meer te worden gehanteerd die de modernisering verhinderen, een gevaar zijn voor de veiligheid aan boord en jongeren ervan weerhouden in deze sector te gaan werken.
Wij weten allen dat ingrijpen van de overheid noodzakelijk is om het biologisch evenwicht van de visbestanden te waarborgen. Dat is de functie van de totaal toegestane vangsten (TAC) en de quota. De doelmatigheid van deze instrumenten dient nog te worden vergroot, in die zin dat de schattingen over de bestanden moeten worden verbeterd.
De vloten moeten globaal genomen stabiel blijven, maar er moet wel verandering mogelijk zijn in de huidige situatie. De vloten moeten zich met behulp van overheidssteun kunnen moderniseren.
Wij zijn voorstander van eerlijke en algemene controles.
Wij verbazen ons echter over de tegenstelling die er bestaat tussen het betoog van de commissaris volgens welke de meerjarige oriëntatieprogramma's tot het verleden moeten behoren, en het voorstel voor een verordening waarin ervoor wordt gepleit om bijna 6.000 schepen uit de vaart te nemen gedurende de periode 2003-2006. Volgens dit voorstel zou Frankrijk er bijna 1.000 uit de vaart moet nemen.
(Overeenkomstig artikel 137, lid 1 van het Reglement is deze interventie ingekort)

Souchet (NI)
In Barcelona heeft de Europese Raad de lidstaten opgeroepen de ontwikkelingshulp op te schroeven. Het doet mij genoegen dat deze oproep in Monterrey gehoor heeft gevonden. Hiermee is namelijk erkend dat ontwikkelingshulp een van de weinige reguleringmechanismen vormt voor de financiering van de overheidsinvesteringen die benodigd zijn om de bevolking toegang te bieden tot basisdiensten.
Afgezien van de globale bedragen en percentages is het van belang dat de Europese Unie zich blijft concentreren op gebieden waarvoor ze vanuit historisch oogpunt een bijzondere verantwoordelijkheid heeft. Door haar maatregelen te concentreren kan de Unie haar doelmatigheid vergroten. De Unie mag niet toestaan dat afbreuk wordt gedaan aan het specifieke karakter van de samenwerking met de ACS-landen in naam van een mondialisering waarvan sommigen willen dat de maatregelen hierin moeten opgaan. Overigens zien wij dat lokale overheden en verenigingen steeds vaker bijzondere banden aanknopen met de ACS-landen.
Wij dienen in eerste instantie gezamenlijk de strijd aan te binden tegen de vernietigende gevolgen van de emigratie die tot armoede leidt en deze landen hun arbeidskrachten ontneemt. De staat moet in oude toestand worden hersteld en zijn bureaucratie en corruptie moeten worden bestreden. Ontwikkeling kan in feite alleen op nationaal niveau worden bewerkstelligd. Als we de duurzame ontwikkeling en het algemeen belang centraal willen stellen in het overheidsbeleid, is dit de weg die we moeten bewandelen.

Meijer (GUE/NGL)
Als erfenis van het koloniale verleden is de Derde Wereld grotendeels afhankelijk geworden van verkoop van goedkope grondstoffen aan rijke landen. Landbouw, veeteelt en mijnbouw leveren de deviezen op waarmee dure industrieproducten uit de EU, de VS of Japan moeten worden gekocht.
Die ruil is in het nadeel van de arme landen en geeft hen weinig kans om hun achterstand te overwinnen. Daarom lossen vrijhandel en export hun problemen niet op zolang daar dure importen tegenover staan. Bovendien is de stroom van winsten vanuit de arme landen naar de rijke landen vanouds groter dan de ontwikkelingshulp vanuit de rijke naar de arme landen.
Onder druk van de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds hebben veel landen hun uitgaven op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg sterk moeten beperken en hun belastingen op buitenlandse ondernemingen moeten verlagen. Veel van wat ze verdienen wordt niet besteed aan verdere ontwikkeling maar aan het aflossen van oude schulden.
Terecht stelt de rapporteur en de Commissie Ontwikkelingssamenwerking vast dat het vermogen van arme landen om de meest noodzakelijke voorzieningen in stand te houden zeer sterk is afgenomen en dat het na 11 september 2001 nog erger is geworden. Daarom is kwijtschelding van schulden en verhoging van het bedrag dat rijke landen overdragen aan arme landen tot tenminste de norm van 0,7 % noodzaak.

De Voorzitter.
Hiermee zijn de stemmingen beëindigd.

