Voorbereiding van de Europese Raad (14 en 15 december 2006) (voortzetting van het debat) 
Brian Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie hartelijk welkom heten.
De veranderingen in de omvang van de fracties die vandaag hebben plaatsgevonden, lijken problemen op te leveren voor de volgorde van de sprekers in het Parlement. Mijn spreektijd zou eerder vandaag zijn, maar daar komen we later wel op terug. Kennelijk hebben sommigen er problemen mee dat er beweging is binnen dit Parlement.
Ik dank de fungerend voorzitter van de Raad voor haar bijdragen, niet alleen vandaag, maar gedurende het hele Finse voorzitterschap van de Europese Unie. Ik wens haar en haar regering in het bijzonder geluk met hun vasthoudendheid en bereidheid om betrokken te zijn bij vele kwesties die als ingewikkeld werden beschouwd. Ondanks het feit dat een aantal van die kwesties voor problemen blijft zorgen, ben ik ervan overtuigd dat er vooruitgang is geboekt.
Ten eerste hebben wij bij de kwestie-Rusland en het hele energieonderwerp belangrijke stappen gezet in de richting van een partnerschap op voet van gelijkheid. Het gaat er niet alleen om dat de ene partij afhankelijk is van de andere. Er bestaat onderlinge afhankelijkheid tussen beide partijen binnen dat partnerschap. Het is echter spijtig dat de Russische inspectie van volksgezondheid en de inspectie van landbouw tegenstrijdige signalen hebben afgegeven over de import van vlees vanuit de Europese Unie naar Rusland en hebben getracht de eenheid binnen de Europese Unie op het gebied van gezondheid en voedselveiligheid te verbreken. We hebben binnen de gemeenschap langdurig en hard gestreden voor een gemeenschappelijke kwaliteitsnorm en voor producten met een kwaliteitsgarantie. Ik hoop dat deze kwestie morgen tijdens de bijeenkomst van de Raad hoog op de agenda zal staan van de leiders, de fungerend voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie.
Ten tweede heeft een aantal mensen zich, met betrekking tot de uitbreiding en het integratievermogen, met name met het oog op Turkije, ingespannen om de kwestie-Turkije te vereenvoudigen door voor of tegen Cyprus te zijn, maar Cyprus blijft een op zichzelf staande kwestie. Het is aan de Cyprische en de Turkse bevolking zelf om een oplossing te vinden. De voorwaarde voor het openen van onderhandelingen tussen Turkije en de Europese Unie was echter dat het Protocol van Ankara zou worden uitgevoerd. Indien zij terug willen komen op hun eerdere instemming hiermee en vraagtekens zetten bij hetgeen we van hen verwachten, dan moet dat zijn weerslag hebben - maar niet door de onderhandelingen te staken.
In Darfoer heeft zich de meest afschrikwekkende humanitaire crisis van de eenentwintigste eeuw afgespeeld: voortdurende genocide en etnische zuiveringen. Toch blijven we allemaal aan de zijlijn staan en zeggen:”wat afschuwelijk!”. We slaan onszelf voor het hoofd maar we doen niets om deze kwestie op te lossen.
Dit zijn de kwesties die hoog op de agenda moeten staan, niet vanwege onze eigen geloofwaardigheid, maar vanwege de veiligheid en de zekerheid in Afrika en de Europese Unie.
Jens-Peter Bonde
Mijnheer de Voorzitter, morgen ontmoeten onze staatshoofden en regeringsleiders elkaar op een Topontmoeting in Brussel, waar ze de dode Grondwet weer tot leven willen wekken. Finland zal verslag uitbrengen over de standpunten van de afzonderlijke landen, nadat de landen een zogenaamde biechtstoelprocedure hebben doorlopen, en de onderhandelingen hebben plaatsgevonden achter gesloten deuren en onder leiding van een land waar tweederde van de kiezers tegen de Grondwet is. Geeft u ons dat verslag nu, mevrouw de Raadsvoorzitter. Wat heeft de Franse regering geantwoord na de afwijzing van de Grondwet door de Franse kiezers? Wat heeft de Nederlandse regering geantwoord na de afwijzing door een meerderheid van 62 procent in Nederland? Het Duitse voorzitterschap wil voortborduren op het verslag en de verklaring van 25 maart, en wil de aanneming van een Verdragstekst onder het Portugese voorzitterschap voorbereiden. Deze tekst moet dan worden binnengesmokkeld via nationale ratificaties. "Nooit meer referenda” lijkt het antwoord van de elite te zijn op het nee van de bevolking.
Men zou ook een andere weg kunnen bewandelen en naar het protest van de burgers kunnen luisteren. Waarom betrekt men de burgers niet bij de opstelling van nieuwe gemeenschappelijke spelregels? Waarom wordt er niet via verkiezingen een nieuwe Conventie samengesteld, met de directe opdracht om een democratische grondwet en een alternatieve samenwerkingsovereenkomst tussen Europese democratieën op te stellen, die dan op dezelfde dag in alle EU-landen aan een volksreferendum kunnen worden onderworpen? Dan kennen we allemaal het oordeel van de kiezers. Dan zal het niet moeilijk zijn om een overeenkomst in elkaar te draaien die door de burgers zal worden verwelkomd en waar ze voor zullen stemmen. Als we beginnen met te besluiten dat over het resultaat zal worden gestemd in alle landen waar dat mogelijk is, dan zullen de opstellers genoodzaakt zijn om een tekst te schrijven die kan worden aangenomen. Dan zullen de trefwoorden openheid, subsidiariteit en democratie zijn, in plaats van geheimhouding, bureaucratie en bestuur op afstand. Dan zal men het eens worden over een tekst, die kan...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken.)
Jana Bobošíková
(CS) Mijnheer de Voorzitter, ik wil een dringend beroep doen op het Finse voorzitterschap om niet langer om de hete brei heen te draaien en een debat over de locatie van het hoofdkwartier van het Europese navigatiesysteem Galileo op te nemen op de agenda voor de Raad van morgen. Ik doe dit verzoek naar aanleiding van het verontrustende nieuws dat mij ter ore kwam na de gesprekken tussen de ministers van Vervoer van de EU-25 van gisteren. De ministers zijn er niet alleen niet in geslaagd het eens te worden over het hoofdkwartier van het agentschap, maar zij hebben zelfs eerdere beloften van de Raad in twijfel getrokken. Binnen deze context wil ik het Parlement er graag aan herinneren dat regeringsleiders van de EU drie jaar geleden, tijdens een Raadsvergadering, duidelijk hebben verklaard dat de nieuwe lidstaten prioriteit zouden krijgen wanneer er een locatie voor nieuwe agentschappen zou worden gezocht. Wat is er sindsdien gebeurd?
De afgelopen twee jaar zijn zes nieuwe agentschappen binnen de Unie opgericht en slechts één daarvan, Frontex, is in een van de tien nieuwe lidstaten gevestigd - in dit geval Polen. De andere werden gevestigd in Zweden, Frankrijk en Griekenland. Nu horen wij van diplomaten dat de oude lidstaten stiekem hebben besloten het hoofdkwartier van Galileo ook in een van de oude EU-15-landen te vestigen. Los van de discussie over het hoofdkwartier van het Galileo-project, wil ik de Raad ook vragen te bevestigen dat de drie jaar oude toezegging om nieuwe lidstaten voorrang te verlenen bij het zoeken naar locaties voor nieuwe agentschappen nog steeds geldig is. Volgens deze afspraak zou Galileo moeten worden gevestigd in Tsjechië, op Malta of in Slovenië, mits deze landen natuurlijk concurrerende projecten kunnen aanbieden.

Ik ben zonder meer van mening dat in het EU-beleid dient te worden vermeld dat tijdens Raadsvergaderingen goedgekeurde conclusies moeten worden gerespecteerd. Anders zijn deze conclusies niet veel meer dan nutteloze papierknipsels.
Piia-Noora Kauppi
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het integratieproces van de Europese Unie bevindt zich op een kruispunt. Voor de toekomst van Europa is het noodzakelijk dat de Europese Top tot een consensus komt over de uitbreidingsstrategie. Het in november gepubliceerde verslag van de Europese Commissie biedt hiervoor een goed kader. Ik kan dan ook mijn volledige steun verlenen aan het voorstel van de Commissie en aan de twee verslagen van de heren Brok en Stubb, die vandaag zijn aangenomen.
De Unie moet een ruimer ideologisch debat voeren en zich inzetten voor een duurzame langetermijnstrategie. Wij mogen niet toelaten dat de politieke vraagstukken van vandaag invloed hebben op beslissingen die gevolgen hebben voor de toekomst.
Voor de Europese Unie betekent open blijven in leven blijven. Daarom hoop ik van harte dat de Europese Raad zich deze week niet uitsluitend concentreert op Turkije. Toen de ministers van Buitenlandse Zaken afgelopen maandag bijeenkwamen, heeft het Finse voorzitterschap de problemen die waren ontstaan wegens de gemankeerde implementatie van het Protocol van Ankara, succesvol afgehandeld. Meer nog, om het conflict op te lossen heeft de Raad het voorstel bevestigd van de Commissie om 8 hoofdstukken van de toetredingsgesprekken van Turkije te bevriezen. De resterende 27 hoofdstukken blijven echter allemaal open voor nieuwe gesprekken en vooruitgang.
In tegenstelling tot het ontstane beeld zijn de onderhandelingen met Turkije door de beslissingen van de ministers van Buitenlandse Zaken van afgelopen maandag niet stilgelegd, maar wordt deze gespreksfase daarmee eerder versneld. Indien deze beslissing op de Top bevestigd wordt, zullen de onderhandelingen opnieuw op gang komen; zij zullen niet worden stilgelegd. Bovendien is de verplichte termijn uit het Protocol van Ankara verwijderd. Hierdoor zal de onderhandelingsdialoog in een meer open sfeer gevoerd kunnen worden en zal er minder druk zijn.
In het uitstekende verslag van collega Stubb wordt terecht gesteld dat het zorg dragen voor het integratievermogen van de Europese Unie de verantwoordelijkheid is van de Europese Unie en niet van de toetredende landen. Daarom is het van cruciaal belang dat de grondwettelijke aangelegenheden worden besproken tijdens de Europese Raad.
Mevrouw Lehtomäki, iedereen is zich ervan bewust dat er een consensus bestaat omtrent de noodzaak van een Verdrag, maar waar wij nood aan hebben, is dat er reële opties voor bespreking op tafel liggen. Ik denk dat het Finse voorzitterschap deze zaken goed heeft voorbereid, maar nu moeten wij stappen nemen om dit alles te analyseren en ervoor te zorgen dat opties op tafel komen te liggen.
Poul Nyrup Rasmussen
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie bedanken voor het uitstekende werk. De lijst is lang en u heeft ook voorbereidingen getroffen voor het Midden-Oosten en voor verdere vooruitgang.
Ik wil gewoon herhalen wat mijn goede vriend en collega, de voorzitter van de socialistische Fractie, presenteerde als een niet af te slaan voorstel: een Siciliaans voorstel. Laat mij nu in alle ernst zeggen dat wij wel degelijk vooruitgang willen blijven boeken met Turkije en dat wij de deur niet willen sluiten voor de Balkanlanden.
Nochtans moeten wij meer doen om de steun van de bevolking te krijgen. De mensen maken zich zorgen en zijn onzeker. Zij hebben geen antwoorden als het gaat om hun kansen op werk en om de onderwijsmogelijkheden voor hun kinderen. Hebben deze twee zaken trouwens niet een ding met elkaar gemeen? Jazeker, de bevolking van de Europese Unie is bezorgd over de uitbreiding. Daarom moeten wij, als wij van de uitbreiding nu en in de toekomst een succes willen maken, meer banen hebben. Wij moeten concurrentie en sociale zekerheid met elkaar combineren, en dat is precies waar de Europese Socialistische Partij en haar fractie een rol kunnen spelen.
Ik was niet verrast toen ik de heer Watson hoorde spreken over concurrentie. Wat mij wel verraste, was dat hij ons standpunt niet bleek te kennen. Wij zijn niet tegen concurrentie, maar wel tegen een eenzijdige benadering van concurrentie. De enige manier om in deze moderne tijden effectief te zijn is door sociale zekerheid in een nieuw kader te combineren met concurrentie. Dat is een aanbod dat u niet kunt weigeren, voorzitter van de Commissie. Ik heb het hier! Het is door mij ondertekend, met de vriendelijke groeten van mijn goede vriend, Martin Schulz, Jacques Delors - een van uw voorgangers - en mijzelf.
Waarover gaat het? Er staat heel eenvoudig: beste burgers, Europa is de extra meerwaarde die ervoor kan zorgen dat onze welvaartstaten in de mondiale economie niet met elkaar gaan concurreren op het vlak van sociale dumping, maar wel op het vlak van meer kwalificaties, een betere organisatie van onze welvaartstaten en hervormingen. Dit zullen geen hervormingen zijn waarvan de burgers hoeven te vrezen dat hun iets ontnomen zal worden. Het zullen echter wel oprechte hervormingen zijn: wij zullen overgaan tot hervormingen en niets zal nog hetzelfde zijn. Het zal beter zijn.
Wat ik bedoel, is dus: laten wij onze krachten nu bundelen en een duidelijk signaal afgeven - niet alleen op deze voorjaarstop, maar op elke Europese Raad. Laat dit een vast agendapunt zijn, zodat de bevolking, de uitbreiding en de eenheid van de Europese Unie er wel bij varen.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Mijnheer de Voorzitter, de toetredingsonderhandelingen tussen de Europese Unie en Turkije vormen een langdurig proces. Het is begrijpelijk dat de toetredingsonderhandelingen veel vragen en zelfs twijfels oproepen. Het mogelijke lidmaatschap van Turkije wijzigt de grenzen van Europa in politiek, cultureel, economische en strategisch opzicht, maar niet in geografisch opzicht. Turkije is en blijft geografisch gezien een Aziatisch land en slechts een klein deel van Istanboel ligt in Europa.
Geduld is nu geboden. Wij moeten rustig wachten en zien hoe Turkije zich ontwikkelt en hoe het aan de lidmaatschapscriteria voldoet. Het is niet eenvoudig voor Turkije om zich snel aan alle veranderingen aan te passen. Het besluit van Finland van meer dan tien jaar geleden om tot de Europese Unie toe te treden was moeilijk, en dat was het ook voor alle andere nieuwe lidstaten. Voor Turkije is het nog vele malen moeilijker, vanwege de vele veranderingen die de Europese Unie eist. Op dit moment is Turkije nog niet klaar voor het lidmaatschap, maar erkend moet worden dat ook de Europese Unie nu nog niet klaar is om Turkije als lid te verwelkomen. Er wordt veel van de burgers en de besluitvormers geëist voordat er overeenstemming kan worden bereikt.
Om de uitbreiding te laten slagen, moeten wij ook aandacht besteden aan onze eigen interne ontwikkeling. Het lot van het Grondwettelijk Verdrag is daarom belangrijk. Minister Lehtomäki heeft goed werk verricht. Zij heeft gesprekken gevoerd met alle lidstaten en ik had gehoopt dat zij bij deze gelegenheid ook het Parlement enigszins had ingelicht over deze gesprekken. Openheid is de enige weg waarmee wij het Grondwettelijk Verdrag in welke vorm dan ook in de toekomst van kracht kunnen laten worden.
Bernat Joan i Marí
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er zijn veel belangrijke vragen in verband met de uitbreiding. Wat Turkije betreft, kunnen wij komen tot een consensus over de verdere ontwikkeling van de uitbreiding op basis van de criteria van Kopenhagen. Ik geef toe dat de toetreding van Turkije tot de Europese Unie problemen met zich meebrengt, maar ik zou ook willen wijzen op de gevaren die wij op dit ogenblik lopen. Ik heb namelijk begrepen dat het euroscepticisme onder de Turkse bevolking toeneemt. Dit werd ook duidelijk gezegd door Orhan Pamuk, de winnaar van de Nobelprijs, die schreef dat een deel van de Turkse maatschappij dit proces betreurt.
De Europese instellingen zullen intelligent en bedachtzaam te werk moeten gaan als zij dit proces in goede banen willen leiden en tot een goed einde willen brengen - daarmee bedoel ik een proces met Turkije als lid van de Europese Unie en als een land dat voldoet aan de criteria van Kopenhagen. Wij mogen echter niet vergeten dat, paradoxaal genoeg, sommige huidige lidstaten de criteria van Kopenhagen evenmin gehaald hebben.
Ik ben ook zeer verheugd over de vooruitgang die Kroatië heeft geboekt, en ik hoop dat wij Montenegro in de toekomst hetzelfde zullen zien doen, en een goed voorbeeld zullen geven van hoe met de westelijke Balkanlanden moet worden omgegaan.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wilde ingaan op twee punten met betrekking tot de komende Europese Raad.
Het eerste punt betreft het immigratiebeleid. In een recent document van de Defensieraad staat dat de globalisering winnaars en verliezers zal creëren, op het niveau van de landen, de regio's en de samenlevingen. In Afrika is de gemiddelde levensverwachting 22 jaar. De bevolking zal zich daar concentreren in de grote steden, met alle gevolgen van dien: ontelbare werklozen, rampzalige humanitaire situaties, wanhopigheid en emigratie. Als emigratie het gevolg is van armoede, zou de Raad de oorzaken hiervan moeten aanpakken, in plaats van de immigranten aan te pakken met gefragmenteerde, repressieve maatregelen.
Het tweede punt, mijnheer de Voorzitter, houdt verband met de uitbreiding van de Europese Unie, en dus met het verloop van de toetredingsonderhandelingen met Turkije. De besluiten van de Raad buitenlandse zaken kunnen, in de gegeven omstandigheden, als tevredenstellend worden beschouwd, aangezien daarmee een boodschap wordt gestuurd aan Turkije, en de Europese Unie de verantwoordelijkheid op zich neemt om tot het einde toe consequent te blijven in haar houding. Wat de handel betreft - die geen onderwerp is van de onderhandelingen met Turkije - zullen wij nooit moe worden te herhalen dat wij hier niet tegen zijn, onder voorwaarde dat de Cyprische Republiek niet op een lager plan komt te staan, of de pseudo-staat in het noordelijk gedeelte op een hoger plan. De Cyprische Republiek ijvert onvermoeibaar voor een verbetering van de levensomstandigheden van de Turks-Cyprioten en de moeilijkheden die zich bij deze inspanningen voordoen, vloeien voort uit de illegale bezetting van 37 procent van Cyprus door Turkije. Met moet ervoor zorgen, mijnheer de Voorzitter, dat deze boodschap niet verder wordt gebagatelliseerd, op grond van opportunistische overwegingen en tegengestelde belangen. Het is in het belang van allen dat de fundamentele beginselen en waarden niet worden opgeofferd aan soepelheid en een compromis.
Ryszard Czarnecki
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Barroso ervoor bedanken dat hij de oprichting van een Europees Instituut voor technologie als één van de prioriteiten van de Europese Unie heeft aangemerkt. Dit belangrijke Instituut zou vestigingen in meerdere lidstaten moeten hebben om effectief te kunnen zijn. Ik ben het eens met commissaris Figel' die vindt dat één van die vestigingen in Polen zou moeten zijn. De Poolse regering heeft daartoe Wrocław voorgesteld. Wrocław is een echte Europese stad die aan alle eisen voldoet om één van de vestigingen van het Europees Instituut voor technologie te worden.
De voorzitter van de Commissie sprak ook over een tijdelijke stopzetting van de onderhandelingen met Turkije. Ik zou zeggen dat we Turkije een horde moeten geven waar het over heen moet springen, maar dat we die niet onrealistisch hoog mogen laten zijn. Laat ik zeggen dat de lat bij mannen op twee meter zes moet liggen en bij vrouwen op twee meter, zodat men erover heen kan springen. De lat op vijf meter hoogte leggen betekent te hoge eisen te stellen, die niet meer dan een excuus zullen zijn om Turkije nooit toe te laten.
Ik ben blij dat wij vandaag hebben besproken dat Kroatië als eerste tot de EU zal worden toegelaten en dat vervolgens de landen van de Westelijke Balkan aan de beurt zijn. Dit kwam ter sprake toen een delegatie van het Montenegrijnse parlement een bezoek bracht aan ons Parlement. Het is ook een echt teken des tijds. De heer Cohn-Bendit had het erover dat emigranten Europa door de ramen binnendringen. Het probleem is anders: ze dringen zowel door deuren als door ramen naar binnen.
De uitbreiding van de Europese Unie is van essentieel belang, meer nog dan institutionele hervormingen.
Nigel Farage
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit is het einde van een behoorlijk onspectaculair voorzitterschap en misschien zouden wij daar dankbaar voor moeten zijn. Ik verwacht meer vuurwerk onder het Duitse voorzitterschap tijdens de komende zes maanden!
Naarmate deze top dichterbij komt, raak ik er meer van overtuigd dat Turkije en wellicht meer nog de klimaatverandering centraal zullen staan. Ik maak mij zorgen over wat er is gezegd over de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. In september is in Tampere geprobeerd om hiervoor over te stappen van het systeem van nationale veto's op het systeem van stemming bij gekwalificeerde meerderheid. Voor degenen die, net zoals ik, komen uit een land met een gewoonterechtelijke traditie, zijn de beginselen van juryrechtspraak, het vermoeden van onschuld en habeas corpus van fundamenteel belang. Wij willen niet dat de Europese Unie de gruwel van over de hele wereld aangrijpt om haar eigen bevoegdheden uit te breiden. Indien wij op grond van de oorlog tegen het terrorisme de mensen hun grondrechten en fundamentele vrijheden ontnemen, dan leggen wij inderdaad de overwinning in handen van de terroristen.
Alessandro Battilocchio
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik spreek namens de Nieuwe Socialistische Partij van Italië. De afgelopen week heb ik in Brussel deelgenomen aan een interessante internationale conferentie over de rol van de EU in de bevordering van de democratie in de wereld.
Talrijke vertegenwoordigers van derde landen hebben beklemtoond vertrouwen te hebben in de steun die de EU kan geven aan de democratiseringsprocessen en dus aan de bevordering van de geopolitieke stabiliteit en de vrede in de wereld. Het uitbreidingsproces en het nabuurschapsbeleid hebben zich beide ontpopt als deugdelijke instrumenten om deze doelstellingen te bereiken. Ik realiseerde me dat de verwachtingen hooggespannen zijn, maar ik besef nu ook dat het democratiseringsproces in Europa soms nog onvolmaakt is, en dat bepaalde institutionele aanpassingen noodzakelijk zijn.
Het D-plan dat voor dit jaar door de Commissie is voorgesteld voor democratie, dialoog en debat, is een eerste stap in de juiste richting. Maar wil men de EU de rol laten spelen die haar op het internationale toneel en in de buitenlandse politiek toekomt, dan is het belangrijk dat Europa zelf als eerste een paar fundamentele vraagstukken aanpakt die niet meer op de lange baan geschoven kunnen worden. Om het kort te houden zal ik er maar drie opsommen: ten eerste, de ratificatie van de Grondwet, ten tweede de kwestie van een 'eenheidszetel' bij de VN, en last but not least de energieautonomie. De EU moet in staat zijn een strategisch plan voor hernieuwbare en alternatieve energie te lanceren, want dan hoeft zij geen zwakke positie meer in te nemen tegenover haar grootste partners en kan zij ook in de ernstigste crisissituaties vastberaden, dus los van economische belangen, optreden.
Timothy Kirkhope
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de Raad komt deze week bijeen om een aantal belangrijke zaken te bespreken, zaken die zullen doorklinken in het volgende voorzitterschap.
Ten eerste zal het Finse voorzitterschap verslag uitbrengen over het informele overleg met de lidstaten over de toekomst van de Europese Grondwet. Ik hoop dat het debat hierover open en transparant zal zijn, zoals het de Raad betaamt. Wij weten dat er in een aantal landen ernstige voorbehouden bestaan over de vraag of men moet voortgaan met de Grondwet. De Britse regering heeft tegenstrijdige signalen afgegeven en lijkt sterk verdeeld; de uittredende Nederlandse regering wil geen tweede referendum en de Duitse regering wil zoveel mogelijk van de huidige Grondwet behouden. Het voorzitterschap zal dus geen eenvoudige taak hebben, en ik voel dan ook met hem mee.
Nochtans is een zaak erg duidelijk: er is werkelijk zeer weinig enthousiasme voor de Grondwet. Misschien kunnen de leden van de ALDE-Fractie even nadenken over de woorden van de Britse leider van de Liberal Democrats, die de Grondwet gisteren beschreef als een 'gekweld document'. Ik vraag mij af of de heer Duff het hiermee zou eens zijn.
Ik pleit er dan ook voor dat wij een stap vooruit zetten en ons bezighouden met een echte hervormingsagenda, een agenda waardoor de Europese Unie in staat wordt gesteld zich meer bezig te houden met de buitenwereld en soepeler en concurrentiëler te worden. Ik geloof dat wij zo het vertrouwen in Europa zullen kunnen herstellen - wat beslist niet zal gebeuren als wij onze hoop vestigen op de brochures van de Europese Socialistische Partij, die trouwens toch erg snel in de vergetelheid geraken.
De Raad heeft ook enkele ideeën besproken over de toekomst van justitie en binnenlandse zaken. Het is duidelijk dat wij niet voldoende onderzocht hebben hoe wij de intergouvernementele samenwerking kunnen verbeteren. Wij moeten hiervan nu werk maken en zoeken naar innovatieve oplossingen om dit beter te doen werken.
Ik hoop dat wij ook rekening zullen houden met de opmerkingen van de heer Barroso, die zei dat hij graag een versnelling zou zien van de structurele hervormingen in Europa. Hij heeft gelijk. Precies dergelijke praktische initiatieven zullen het aanzien van Europa bij de bevolking doen toenemen, en ik kan deze dan ook alleen maar toejuichen.
Reino Paasilinna
(FI) Mijnheer de Voorzitter, minister Lehtomäki, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, het besluit over Turkije - gedeeltelijke bevriezing - was het juiste. Turkije was nog niet klaar voor politieke besluiten. Denkt u echter ook aan de culturele veranderingen: die zullen ook niet gemakkelijk zijn.
Europa kan zijn doelen echter ook niet bereiken. Waarom niet? Op het gebied van onderzoek, productontwikkeling en innovatie blijven wij steeds verder achter. Bijvoorbeeld in de informatie- en communicatiesector, die voor 40 procent bijdraagt aan de groei van het bbp, blijven wij sterk achter bij onze concurrenten. De positie van onderzoekers is slecht. Wij hebben meer onderzoekers nodig, maar verliezen degenen die wij hebben. De bureaucratische hinderpalen zijn groot, onze onderwijsfaciliteiten gebrekkig, onze economische groei traag, het ontwikkelingswerk ontoereikend en de doelen van Lissabon glippen uit onze handen. De afhankelijkheid en het verbruik van energie nemen toe en onze zelfvoorziening neemt af. Wij hebben deze crises helemaal zelf veroorzaakt.
Op de Top moet een afspraak worden gemaakt, of in ieder geval worden gesproken, over het snel uitwerpen van een reddingsboei: er moet een sterke verbetering komen in de ontwikkeling van onderzoek. Sommigen van ons hebben hiervan een voorbeeld gegeven. Het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling is ontoereikend en dat geldt ook voor de Onderzoeksraad en het Europees Instituut voor Technologie. Wij hebben meer geld, innovatie en investeringen nodig: een intelligente reddingsboei voor de toekomst van Europa. Daar moeten wij ons op richten.
Andrew Duff
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou het voorzitterschap willen bedanken voor het verslag over de resultaten van zijn peiling naar de toekomst van het Verdrag. Eerlijk gezegd had ik een iets uitgebreider verslag verwacht van het voorzitterschap, temeer daar het zich zozeer heeft ingespannen voor meer transparantie. De waarheid is echter dat de lidstaten niet tot een constructieve opinie over de toekomst kunnen komen als zij van de Commissie of het voorzitterschap geen concreet voorstel krijgen voor de heronderhandelingen.
Ik zou de heer Kirkhope willen zeggen dat mijn partijleider tenminste spreekt over dit vraagstuk, terwijl de heer Cameron te bevreesd lijkt om er zelfs maar met een woord over te reppen!
Het voorzitterschap moet erop wijzen dat het geen goede zaak is als de lidstaten eenvoudigweg afspreken dat zij allen het Verdrag willen redden, maar tegelijkertijd de afschaffing van de nationale veto's en de uitbreiding van de stemming bij gekwalificeerde meerderheid blokkeren. Als zij dat toch doen, zullen er nog meer povere resultaten komen en zal er slechts langzaam vooruitgang geboekt worden. Zou het voorzitterschap ons daarom kunnen verzekeren dat het op de top zal wijzen op de absurde tegenstrijdigheid van beide standpunten?
Vittorio Agnoletto
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij kunnen niet anders dan constateren dat Turkije een spelletje speelt met Europa en met de onderhandelingen voor toetreding tot de Europese Unie.
Het proces van democratische hervormingen is volledig geblokkeerd in Ankara. De afschaffing van artikel 301 van het Strafboek betreffende de vrijheid van meningsuiting is tot onbepaalde datum uitgesteld. Met betrekking tot de kwestie-Cyprus overstelpt Erdogan ons met voorstellen en tegenvoorstellen, wat in feite een poging is om de cruciale kwestie van de ratificatie van het Protocol van Ankara te omzeilen.
En dan hebben we het nog niet eens over de Koerdische kwestie en de erkenning van de grondrechten van het Koerdische volk, die tot nu toe genegeerd worden. Ik herinner eraan dat mijn fractie voor toetreding van Turkije tot de Unie is, maar het is ons onderhand wel duidelijk geworden dat president Erdogan besloten heeft om meer naar de extremistische nationalisten en de Turkse kemalistische militairen te luisteren dan naar Europa.
In plaats van de democratie en de rechtsstaat te maken tot de hoekstenen van een nieuw beleid, waarmee Turkije in het kader van de toetredingsonderhandelingen gemoderniseerd kan worden, heeft Erdogan zich duidelijk opgeworpen - voorlopig althans - als voorman van het oude Turkije. Om die reden staan wij achter het besluit van de Commissie om over te gaan tot een feitelijke opschorting van de onderhandelingen over acht belangrijke hoofdstukken van de bilaterale verdragen.
Turkije mag weten dat de deuren van Europa open blijven, maar die deuren blijven open voor een democratisch Turkije, dat respect heeft voor de rechten van de volkeren en de grondvrijheden van iedereen, van Turken en Koerden in Turkije. Nu heeft Erdogan balbezit.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil aandacht vragen voor de problematische betrekkingen tussen de EU en Rusland, en dan met name voor de problemen met energieveiligheid en handel. In verband met de eerste kwestie wil ik opmerken dat Rusland zijn energievoorraden constant inzet als politiek pressiemiddel in de betrekkingen met zowel de Europese Unie als derde landen. Bovendien probeert Rusland een nieuwe overeenkomst met de EU te sluiten en dingt het land naar lidmaatschap van de WTO. Tegelijkertijd handelt Rusland in strijd met de fundamentele normen van de WTO door een politieke blokkade op te werpen voor producten uit het buitenland.
Een voorbeeld hiervan is het embargo op Poolse levensmiddelen dat al een jaar van kracht is en waardoor Poolse bedrijven honderden miljoenen euro verlies lijden. In beide kwesties is Europese solidariteit meer dan ooit noodzakelijk. Helaas is deze de laatste maanden ver te zoeken geweest. Pas toen Polen een veto uitsprak over het starten van onderhandelingen tussen de EU en Rusland werd duidelijk hoe noodzakelijk solidariteit is om de belangrijkste uitdagingen die de EU te wachten staan, het hoofd te kunnen bieden.
Ik hoop dat het komende Duitse voorzitterschap zich het solidariteitsprincipe niet alleen blijft herinneren, maar het ook toepast bij het leiden van de Europese Raad.
Patrick Louis
(FR) Mijnheer de Voorzitter, het Duitse voorzitterschap van de Europese Unie belooft een test te worden. Daarbij zal in eerste instantie het vermogen van de Europese instellingen om rekening te houden met de wil van het Europese volk op de proef worden gesteld. De denkpauze loopt ten einde en de moeilijke Franse verkiezingen zullen weldra achter de rug zijn. Zij die de dood van het Grondwettelijk Verdrag niet hebben willen aanvaarden, zullen het offensief kunnen hervatten.
Verdelen, in stukken snijden of fijnhakken: hoewel de recepten uiteenlopen en de plannen legio zijn, ontbreekt het aan een echt alternatief voor het supranationale project. Er wordt enkel gezocht naar manieren om de resultaten van de referenda in Nederland en Frankrijk te omzeilen. De standpunten van mevrouw Merkel - of liever gezegd de dreigementen die ze heeft geuit - beloven niet veel goeds. Het is algemeen bekend dat de tegenstanders van de Grondwet in dit Parlement nauwelijks worden getolereerd. Toch vergeet u beter niet dat hun stem wel door het volk wordt gehoord.
Gezien de omstandigheden kan ik niet anders dan mijn waarschuwingen herhalen. Het is niet aan het Duitse voorzitterschap om onherstelbare schade aan te richten door een nieuwe impuls te geven aan een Grondwet die niemand nog wil, behalve het systeem. Ik durf hopen dat dit Parlement meer is dan een instelling die het systeem naar de mond praat. Ik hoop dat het nog steeds de ambitie heeft om de volkeren van Europa te vertegenwoordigen, volkeren die op eigen bodem heer en meester willen blijven van hun eigen lot, of anders gezegd, die soevereine naties willen zijn.
Koenraad Dillen
Voorzitter, de Turkse regering heeft laten weten dat ze niet zal toegeven aan wat ze zelf omschrijft als de druk van de Cyprioten om Ankara zogenaamde unilaterale maatregelen te laten nemen om de problemen tussen Turkije en Nicosia op te lossen. Het heet dat de Europese Unie waartoe Turkije zo graag wil behoren heeft toegegeven aan de druk vanuit Cyprus. De Turkse regering laat nu weten zelf geen zogenaamde unilaterale maatregelen te zullen nemen, met andere woorden, niet te zullen tegemoetkomen aan de afspraken die vervat zijn in het protocol van Ankara aangaande Cyprus.
Collega's, ik hoop dat de Europese Raad morgen en overmorgen de gelegenheid toch eens te baat zal nemen om wat Turkije betreft de puntjes op de i te zetten, want het gaat hier niet om eenzijdige maatregelen, maar om een glasheldere situatie en die kan verwoord worden in enkele zinnen. Het kan namelijk niet dat een kandidaat-lidstaat, die een stuk grondgebied van een andere lidstaat van de Unie nu al meer dan 30 jaar wederrechtelijk militair bezet, lid wordt van deze Unie en dan nog meent de zwarte piet te kunnen doorschuiven in de richting van het slachtoffer. Dat is de essentie van de zaak. Dat Erdogan weigert zijn havens en luchthavens open te stellen voor Cypriotische schepen, is alleen maar de logische consequentie van het Turkse imperialisme tegenover Cyprus. De onderhandelingen moeten niet geschorst worden, maar definitief worden stopgezet.
Françoise Grossetête
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de minister, mijnheer de voorzitter van de Commissie, Commissievoorzitter Barroso heeft er onlangs op gewezen dat het onverstandig zou zijn om de Unie verder uit te breiden zonder eerst het institutionele vraagstuk op te lossen. De bestaande institutionele mechanismen voldoen niet meer om de Unie naar behoren te doen functioneren. Dit geldt met name voor het Europese immigratiebeleid dat sterk te lijden heeft onder de unanimiteitsregel.
Door de indruk te wekken dat we overijld te werk gaan, lopen we het risico dat we de Europese Unie in gevaar brengen. Dat is zo eenvoudig als maar wat. Om het uitbreidingsproces met de steun van het Europese volk tot een goed einde te kunnen brengen, is het van wezenlijk belang dat de Europeanen van de noodzaak van goed werkende instellingen worden overtuigd. De kwestie van een eindeloze uitbreiding van Europa zonder een duidelijke afbakening van de grenzen heeft een belangrijke rol gespeeld bij de negatieve uitkomst van de referenda en de verwerping van het Grondwettelijk Verdrag. We moeten de Europese Unie dringend voorzien van een geografisch en politiek kader. Dit lijkt een absoluut noodzakelijke voorwaarde als we willen dat de mensen zich opnieuw thuis voelen in Europa.
Wat Turkije betreft, neem ik akte van de beslissing van de Raad om de onderhandelingen over acht van de vijfendertig hoofdstukken gedeeltelijk op te schorten. Aangezien Turkije zijn verbintenissen in het kader van het Protocol van Ankara niet is nagekomen, lijkt deze maatregel me echter ontoereikend. Ik ben derhalve van mening dat de onderhandelingen volledig zouden moeten worden gestaakt. Het is onvoorstelbaar dat Turkije nog steeds weigert het bestaan te erkennen van een van de lidstaten van de Europese Unie, namelijk Cyprus, een land dat het al meer dan dertig jaar gedeeltelijk bezet.
Vervolgens zou ik nader willen ingaan op het opnamevermogen van de Europese Unie. Dat is niet oneindig. Dit absorptievermogen zou trouwens een toelatingscriterium moeten worden, hoewel het Finse voorzitterschap vanochtend het tegendeel heeft beweerd. We moeten verantwoordelijkheid aan de dag leggen in deze cruciale kwestie van de grenzen van Europa.
Met het oog op de klimaatverandering wil ik het volgende zeggen. Er is geen tijd te verliezen. Dit is de voornaamste uitdaging van deze eeuw. We moeten al onze krachten bundelen en onze meningsverschillen bijleggen. Daarnaast moeten we de andere economische krachten over de streep halen en hen aanmoedigen om ons voorbeeld te volgen. Kortom, we verwachten van deze Europese Raad een duidelijk signaal en zeker geen holle, nietszeggende frasen.
Robert Goebbels
(FR) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het einde van het mandaat van elk voorzitterschap doet me denken aan de kreet "de koning is dood, leve de koning”. Na het Finse voorzitterschap, dat overigens niet onverdienstelijk was, bereidt Europa zich voor om voort te werken onder leiding van de nieuwe koning, of liever koningin, want ik doel op mevrouw Merkel. Het ene voorzitterschap vervangt het andere, maar de problemen blijven bestaan. Vanaf volgend jaar zal de Europese Unie vertegenwoordigd worden door 27 commissarissen en 785 afgevaardigden. Het lijdt geen twijfel dat dit proces de kracht van de Unie ondermijnt en bovendien de werking van onze instellingen op losse schroeven zet.
Ik ben steeds een vurig voorstander geweest van de uitbreiding van de Unie. Europa was nooit voorbestemd om een elitair clubje van christelijke naties te blijven. Om die reden heeft Turkije recht op een geloofwaardig toetredingsperspectief. Turkije maakt deel uit van onze geschiedenis, van onze gemeenschappelijke cultuur: de Ilias speelde zich af in het zogenoemde "Aziatische” deel van Turkije. Europa heeft behoefte aan een democratisch en seculier Turkije dat een brug kan vormen tussen de verschillende culturen in het Middellandse Zeegebied.
Alvorens opnieuw uit te breiden, al was het maar met Kroatië, moet onze Unie echter hervormingen doorvoeren. Ze moet haar structuren aanpassen en haar manier van werken herzien. We hebben een ernstige politieke fout begaan door groen licht te geven voor de opeenvolgende uitbreidingen zonder eerst de positie van de Europese instellingen te versterken. Het Verdrag van Nice is slechts een lapmiddel. Hoewel Finland de Grondwet onlangs heeft geratificeerd, lijkt hem een onzeker lot beschoren. De begroting van de Europese Unie stelt niets voor. De financiële vooruitzichten zijn boerenbedrog. De Unie heeft dringend eigen middelen nodig om het hoofd te kunnen bieden aan onze uitdagingen op economisch en sociaal vlak. Hetzelfde geldt voor de milieuproblemen.
Europa lijkt voor buitenstaanders een soort aards paradijs. Dit verklaart het hoge aantal potentiële, legale en illegale immigranten. De Europese burgers zijn echter op de hoogte van de tekortkomingen van de Unie en verwachten van hun leiders dat ze echte politieke beslissingen nemen en geen gouden bergen beloven. Zal het Finse voorzitterschap in stijl kunnen eindigen? Het valt te betwijfelen.
Sarah Ludford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de Europese Raad de conferentie over de Holocaust, of liever, de 'conferentie over de ontkenning van de Holocaust' die onlangs in Iran heeft plaatsgevonden, zal veroordelen. De voorzitter van het Parlement heeft dit vanochtend reeds gedaan, hetgeen ik ten zeerste waardeer. Het is van essentieel belang dat de Europese Unie op het hoogste niveau - tijdens een vergadering van eerste ministers - duidelijk maakt dat het gekant is tegen deze schandalige oefening in onruststokerij en haat.
Wat de uitbreiding betreft, vind ik het zeer ontmoedigend dat sommige lidstaten en Parlementsleden enkel in termen van onheil en gevaar kunnen denken over Turkije. Nochtans zou de EU erg veel baat kunnen hebben bij de toetreding van Turkije. Uiteraard zijn er moeilijkheden en leeft Turkije bepaalde wettelijke verplichtingen niet na, maar het zou wellicht helpen als de Raad ook zijn politieke belofte nakwam en een einde maakte aan het isolement van de Turkse Cyprioten. De Europese Raad moet ook zijn belofte nakomen dat het de deur zal laten openstaan voor de Balkanlanden.
Wat het verhogen van de efficiëntie van de EU op het vlak van wetshandhaving betreft, zijn de ontwerpconclusies van de Europese Raad een oefening in stilistiek. Eerst wordt terecht beklemtoond dat onze burgers concrete resultaten verwachten in de strijd tegen grensoverschrijdende misdaad en terrorisme en dat de EU er niet in slaagt een toereikend antwoord te bieden, maar uiteindelijk worden alleen maar de beginselen van het Grondwettelijk Verdrag bevestigd - op zich is dat uitstekend, maar het biedt ons geen oplossing voor de middellange termijn. Het feit dat de Raad het wegens het veto van één lidstaat niet eens is geraakt over een maatregel voor de overdracht van gevangenen, kan men toevoegen aan de reeds lange lijst van mislukkingen en stilzitten. Intussen zetten de criminelen hun activiteiten vrolijk voort.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over extraordinary rendition, over foltervluchten en geheime gevangenissen. Ik kan alleen maar dromen van een verenigde Europese Raad die elke lidstaat verplicht tot het uitvoeren van een grondig onderzoek naar mogelijke medeplichtigheid. Een dergelijk resultaat zou wellicht meer kans hebben, indien de Raad de tijdelijke commissie van het Europees Parlement niet zo minachtend zou behandelen. In het verslag van de Raad over de mensenrechten 2006, dat vermoedelijk werd opgesteld onder het gezag van de secretaris-generaal van de Raad, de heer Solana, staat: 'Het EP heeft een onderzoek uitgevoerd onder leiding van de heer Dick Marty', maar de heer Dick Marty leidde het onderzoek van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa! Als de heer Solana zelfs niet de moeite neemt om een onderscheid te maken tussen beide organisaties, vraag ik mij af of wij onze beschrijving van hem in ons definitief ontwerpverslag als 'niet tot samenwerking bereid persoon' misschien niet als gerechtvaardigd mogen beschouwen.
Kartika Tamara Liotard
Voorzitter, het Fins voorzitterschap heeft het initiatief genomen om met alle lidstaten geheime besprekingen te houden over wat ze nu willen met de grondwet en het resultaat zal besproken worden op de komende Top. Er is geen enkele legitieme reden waarom dergelijke besprekingen niet openlijk kunnen worden gehouden. Kennelijk is het de bedoeling, nu bij publieke debatten in Nederland en Frankrijk de grondwet is afgeschoten, dit document in achterkamertjes alsnog door te drukken.
Een maand geleden wonnen bij de Nederlandse verkiezingen uitsluitend partijen die tegen de Europese grondwet gekeerd waren. Volgens opiniepeilingen zouden nu nog meer Nederlanders tegen de grondwet stemmen. Dat Raad, Commissie en dit Parlement dat niet schijnen te kunnen accepteren, is een schandaal dat de reputatie van de EU zal blijven ondermijnen.
Hanna Foltyn-Kubicka
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik heb een ondubbelzinnige boodschap aan de leden van de Europese Raad die morgen begint. Deze boodschap kan ik met één woord samenvatten: "solidariteit”. Ik verwacht van Europa solidariteit met mijn land en met andere voormalig communistische landen op het gebied van diplomatieke betrekkingen en energiekwesties. Ik verwacht dat een solidair Europa een ferm en eenduidig standpunt ten opzichte van Rusland inneemt, een standpunt waarin voor alles de belangen van de Europeanen weerspiegeld worden, en niet die van de Russische Federatie.
Ik heb het geluk dat ik vandaag, op de vijfentwintigste verjaardag van de schandalige afkondiging van de staat van beleg in Polen, mijn mening kan geven in het Europees Parlement. Ik heb veertig jaar onder het communisme geleefd, ben actief geweest in de verzetsbeweging, en daarom is het niet verwonderlijk dat ik geen vertrouwen heb in Rusland. Europa wordt nu serieus op de proef gesteld en de uitkomst zal laten zien of we kunnen vertrouwen op Europese steun bij kwesties die voor ons zo moeilijk zijn.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik heb bijna medelijden met het Finse voorzitterschap van de Raad. U heeft hier een half jaar gezeten, en ook nu zit u hier al weer uren. U kent de mantra's van de politiek, en u kent het politieke spel. Soms luistert u, soms luistert u niet, en soms hoort u iets, terwijl er niets gezegd is. Ik heb een eenvoudig verzoek aan u. Net als miljoenen Europeanen heb ik een positief vooroordeel over uw land. Denkt u nog eens na over wat voor u in de afgelopen zes maanden het hoofdprobleem was, dat de Duitsers misschien zouden kunnen aanpakken, en vertel het ze. Dat kan een woord zijn, een zin, de solidariteit, de Grondwet, de subsidiariteit, of de bureaucratie. Maar het mag niet te veel zijn, het moet kort en krachtig zijn. Het moet een boodschap zijn. Misschien helpt ons dat een beetje op weg.
Gunnar Hökmark
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als we de veranderingen in onze samenleving in de Europese Unie als bedreigingen presenteren, zullen de burgers daar natuurlijk naar luisteren en bang worden. Het verbaast me dat mijn Deense collega Rasmussen er niet is, gezien zijn eerdere opmerkingen. Als we de veranderingen die we doormaken daarentegen presenteren als een manier om de uitdagingen die op ons af komen aan te gaan - de mondiale situatie en veiligheidsvraagstukken - dan is het wat anders.
Een van de verantwoordelijkheden van het Finse voorzitterschap en de Commissie is te onderstrepen wat we dit najaar onder het Finse voorzitterschap hebben bereikt. We hebben een nieuw zevende kaderprogramma, we hebben de besluitvorming over REACH en de dienstenrichtlijn afgerond. Dat is een aanzienlijke doorbraak en Europa heeft er baat bij. We hebben de uitbreiding met Roemenië en Bulgarije voorbereid en twee nieuwe commissarissen benoemd. Slovenië treedt toe tot het eurogebied. Dit is een belangrijk moment in de geschiedenis van de Europese Unie. Wordt Europa er slechter van? Voelen mensen zich bedreigd? Natuurlijk niet. De burgers zullen van dit Europa profiteren. Zo is het. Als we dat luid en duidelijk zeggen, zullen de burgers inzien dat onze keuzen rationeel zijn. Dat is niet alleen de verantwoordelijkheid van de heer Rasmussen, maar ook van de Europese Raad en van de topbijeenkomst.
Laten we luid en duidelijk zeggen dat we harde criteria voor uitbreiding neerleggen en tegelijkertijd ervoor zorgen dat de landen die eraan voldoen, geloofwaardige lidstaten kunnen worden. Het voorzitterschap moet de basis leggen voor een nieuw beleid jegens Rusland: ferm maar open, open maar ferm. We hebben Rusland nodig om de energievoorziening te verzekeren, maar we moeten ook strikte regels toepassen en een vastberaden beleid voeren op het gebied van de democratie en de eerbiediging van de mensenrechten. Zo zou het moeten zijn, en dat is waarop we bij deze laatste bijeenkomst onder het Finse voorzitterschap moeten hopen.
U heeft goed werk gedaan en in de komende dagen kunt u uzelf zelfs nog overtreffen.
Jan Marinus Wiersma
Voorzitter, commissaris Rehn zei enkele weken geleden dat hij niet nog eens een Turkije-Top wilde zoals in 2004-2005 en vanuit dat oogpunt was de Raadsvergadering van afgelopen maandag een groot succes. De Europese ministers bereikten overeenstemming over het opschorten van de gesprekken over een aantal onderhandelingshoofdstukken. Deze beslissing is in lijn met de aanbeveling van de Europese Commissie die onze fractie eerder verwelkomd heeft. Het geeft een helder signaal aan Turkije, uitvoering van de Ankara-overeenkomst is een niet-onderhandelbaar deel van het toetredingsproces. En het uitblijven van volledige implementatie van het aanvullend protocol zal onafwendbaar gevolgen hebben voor de voortgang van het onderhandelingsproces. Hierover heeft nooit onduidelijkheid bestaan en de vraag is dan ook aan de Turkse regering zich in deze kwestie constructiever op te stellen.
Tegelijk maakt de beslissing van de Raad duidelijk dat het onderhandelingsproces door kan en moet gaan. Het is van uiterst belang het gesprek op gang te houden en het zal van beide zijden een constructieve houding vergen om ervoor te zorgen dat het toetredingsproces niet wordt vertraagd of volledig verzandt in wederzijdse argwaan. We krijgen dus geen Turkije-Top, maar ik hoop dat de leiders die daar morgen en overmorgen aanwezig zijn, toch zullen beseffen dat de deur naar Turkije open is en open moet blijven en dat nog een extra inspanning nodig zal zijn van de kant van de Commissie en van de Raad om iets te doen aan het economisch isolement van de Turks-Cyprioten. Elke vooruitgang op dat terrein zal ook helpen om het dossier Ankara-protocol weer op de rails te krijgen.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de Top van de Europese Raad nadert met rasse schreden en is in zekere zin het officiële begin van het Duitse voorzitterschap. Het is bekend dat er hoge verwachtingen gekoesterd worden van juist dit voorzitterschap. De waslijst van zaken die de EU moet afwerken is nu al zo lang dat daar zeker meer tijd voor nodig zal zijn dan zes maanden. Eén van de onderwerpen die besproken zullen worden op de top is het onfortuinlijke Grondwettelijke Verdrag, dat in de Franse en Nederlandse referenda ten grave is gedragen. Gezien deze korte tijd verontrust mij dat. Niemand heeft meer de moed terug te gaan naar de oorspronkelijke versie van het Verdrag. In plaats daarvan wordt gepraat over het schrappen van bepaalde passages om vervolgens de bevolking een miniverdrag voor te leggen.
In plaats van concrete antwoorden op de vraag naar de verdere ontwikkeling van Europa, kunnen de Europese burgers opnieuw een dosis propaganda verwachten. Retorische trucs kunnen niet verhullen dat Frankrijk en Nederland zich onmiskenbaar tegen het constitutionele project hebben uitgesproken. Het was een "nee” tegen een gecentraliseerde Europese superstaat.
De top van de Europese Raad en het Duitse voorzitterschap zouden een duidelijk signaal moeten afgeven aan de bevolking van de lidstaten dat hun wil en de eerder vastgelegde regels gerespecteerd worden.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, de waarheid is dat een realiteit, welke realiteit dan ook, niet kan worden opgebouwd door alleen maar over het verleden te vertellen en aan het verleden te herinneren. Als we geen duidelijke toekomstvisie op onze projecten en onze mogelijkheden hebben, mijnheer de Voorzitter, dan zullen we onmogelijk een toekomst kunnen opbouwen of zelfs maar het verleden kunnen begrijpen.
Daarom denk ik dat het een goede zaak is dat het fungerend voorzitterschap van de Raad zich ervan bewust is dat het verschillende visies tot één geheel moet smeden en een consensus moet zien te bereiken, zodat het Europese project verder kan. Dat is echter een noodzakelijke, maar geen voldoende voorwaarde, want wat nodig is, is dat alle instellingen harmonisch functioneren.
En in deze context denk ik dat we blij moeten zijn met het feit dat de Raad Algemene Zaken heeft besloten de komende drie voorzitterschappen - Duitsland, Portugal en Slovenië - een strategisch plan te laten opstellen.
Maar, mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitters van de Raad komen en gaan en de Commissie blijft. Daarom moet de Commissie zeer nauw betrokken worden bij dit strategisch plan van de komende drie voorzitterschappen en moet de Commissie zeer nauw betrokken worden bij de voorbereiding van de Europese Raden.
Het is heel geruststellend om de boodschap van de voorzitter van de Commissie, de heer Barroso, te horen wanneer hij het heeft over de toekomst van Europa, wanneer hij het heeft over de interne dimensie en de projectie naar buiten, over de doelstellingen van de Strategie van Lissabon en over de vooruitgang die nog moet worden geboekt op het gebied van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat elke instelling de rol moet vervullen die hem is toegewezen, in overeenstemming met het evenwicht dat is vastgelegd in de Verdragen, maar het is naar mijn mening van fundamenteel belang om die harmonieuze tandem, die strategische alliantie tussen het Parlement en de Commissie weer in ere te herstellen, omdat daarmee zo veel vooruitgang is geboekt en zo veel is bereikt in de Europese Unie en omdat daarmee, in deze situatie, bereikt zou moeten worden dat de Europese Unie, die volgens sommigen een lethargische fase doormaakt, een institutionele siësta houdt, uit die siësta ontwaakt en resoluut een stap in de goede richting zet.
Pervenche Berès
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, het lijdt geen twijfel dat er enkele belangrijke Europese bijeenkomsten hebben plaatsgevonden in Helsinki. Nu u op het punt staat om de fakkel door te geven aan het Duitse voorzitterschap, heb ik echter de indruk dat uw voorzitterschap omwille van de nog bestaande problemen bij niemand een blijvende herinnering zal achterlaten. Daar staat tegenover dat in feite geen enkel voorzitterschap verantwoordelijk kan worden gesteld voor de moeilijke situatie waarin we ons bevinden. Wij zijn allemaal verantwoordelijk. We moeten ons vermannen en het Europese project nieuw leven inblazen.
Vanuit dit oogpunt is het debat dat we in dit Parlement over het opnamevermogen van de Unie hebben gevoerd en waarover we net hebben gestemd, naar mijn mening, van fundamenteel belang. Het brengt de doeltreffendheid, het democratische gehalte en de financiële capaciteit van de Europese Unie opnieuw ter sprake. Ik hoop dat er over deze kwesties duidelijkheid zal worden verschaft vooraleer u de fakkel aan het Duitse voorzitterschap overdraagt. Alleen zo kunnen we Europa in de nabije toekomst weer op het goede spoor zetten en er bovenal voor zorgen dat onze medeburgers Europa opnieuw gaan bekijken als een oplossing en niet als het probleem.
In deze context dienen we twee kwesties van naderbij te beschouwen. De eerste kwestie betreft de interne markt. Ik heb kennisgemaakt met de fanatieke pleitbezorgers van de interne markt voor wie deze markt alleen synoniem staat met vrij verkeer van diensten, goederen en kapitaal. Zonder sociaal model, zonder sociale dimensie en zonder richtlijn inzake openbare diensten, zal de interne markt enkel de sterkste en rijkste individuen ten goede komen en lijnrecht in strijd zijn met de verwachtingen die onze medeburgers van de Europese Unie hebben.
Tot tweede wil ik kort ingaan op de energiekwestie. Ook hier ben ik in contact gekomen met de fervente voorstanders van een liberalisering van de markten als enige oplossing voor alle moeilijkheden waarmee we geconfronteerd worden. Deze zienswijze is te kortzichtig. Het is zonneklaar dat we ons tevens moeten buigen over aangelegenheden als onderzoek, belastingen, onderlinge koppelingen en geostrategie. Mevrouw de voorzitter, ik weet dat u hierover een uitgesproken mening heeft. Houdt u voet bij stuk tijdens de Europese Raad, zodat we op dit gebied vooruitgang kunnen boeken. Sterkte!
Panayiotis Demetriou
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat de Europese Unie op dit moment twee pijnpunten heeft: de een is het Grondwettelijk Verdrag en de ander de uitbreiding.
Voor wat betreft het Grondwettelijk Verdrag moeten we toegeven dat we er niet veel van gemaakt hebben. We zijn er niet in geslaagd tot positieve en tastbare resultaten te komen. We moeten er harder aan trekken zodat we binnenkort een grondwettelijk handvest voor de Europese Unie hebben.
Het is jammer dat we het steeds over Turkije hebben wanneer we over uitbreiding spreken en dat de situatie verergert door de milde opstelling van de Europese Unie jegens Turkije. We steunen de Europeanisering van Turkije ten zeerste. Wat betreft het falen van Turkije om aan zijn verplichtingen jegens de Europese Unie te voldoen, hopen we dat Turkije zich zal realiseren dat het land zelf in aanmerking wilde komen voor toetreding tot de Europese Unie en niet andersom. We zullen moeten afwachten. De weg van het compromis is de juiste, maar niet wanneer de grenzen van normen en waarden daarmee gemoeid zijn.
Turkije moet van de kwestie-Cyprus af door een kans te bieden op een voor beide gemeenschappen aanvaardbare oplossing, door zijn troepen terug te trekken en het isolement van de Turks-Cyprioten te beëindigen. De bezetting is tenslotte de oorzaak van dat isolement. De Europese Unie moet een beslissende rol spelen bij de oplossing van de kwestie-Cyprus, bij een op Europese normen en waarden gebaseerde oplossing.
Libor Rouček
(CS) Dames en heren, in tegenstelling tot de pessimistische en zelfs deprimerende geluiden die enkele van de vorige sprekers lieten horen, ben ik van mening dat Europa in de afgelopen zes maanden onder het voorzitterschap van Finland een enorme vooruitgang heeft geboekt. Vandaag werd in het Parlement bijvoorbeeld de baanbrekende REACH-wetgeving aangenomen, het nieuwe Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering is ingesteld, de Unie reageerde flexibel en effectief op de crisis in Libanon, en Roemenie en Bulgarije zullen op 1 januari tot de Europese Unie toetreden. Zijn dit, dames en heren, geen duidelijke voorbeelden voor vooruitgang en succes en getuigen zij niet van het feit dat de EU ondanks de grote uitdagingen en problemen waar zij mee kampt, toch in staat blijkt op competente en effectieve wijze te handelen?
Ja, de EU dient haar besluitvormingsmechanismen effectiever en flexibeler te organiseren en dient de fundamentele principes van de Europese Grondwet aan te nemen, waarmee, laat dit nog eens gezegd zijn, alle vijfentwintig regeringen van de EU-lidstaten hebben ingestemd. Ik wil bij dezen mijn dank uitspreken jegens Finland. Niet alleen omdat Finland het zestiende land is dat de Grondwet heeft aangenomen, maar ook omdat het land het debat over de toekomst van de Europese Grondwet een stap verder heeft gebracht. Wat wij nu nodig hebben, is een duidelijk standpunt en een duidelijke verklaring van de leiders van landen als Polen, het Verenigd Koninkrijk en Tsjechië die de Grondwet nog moeten aannemen. Deze landen dienen aan te geven wat zij met het document van plan zijn als zij het ratificeren en welke alternatieve oplossing zij kunnen bieden indien zij het niet ratificeren. Ik zou graag zien dat dergelijke verklaringen deze week tijdens de EU-top in Brussel worden afgegeven.
Markus Ferber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega's, het is nog te vroeg om definitief te beoordelen wat het Finse voorzitterschap van de Raad in de tweede helft van 2006 tot stand heeft gebracht. Dat kunnen we volgende week doen, als we de resultaten van de Top kennen.
Ik denk echter dat we een bijzonder belangrijke vraag moeten beantwoorden, die in de afgelopen dagen veel invloed heeft gehad op ons werk: hoe zien we onszelf, hoe zien we alles wat we in de afgelopen vijftig jaar tot stand hebben gebracht? Zijn we bereid om dat te verdedigen tegenover degenen die willen toetreden tot de Unie? Ik zeg dat uit het diepst van mijn hart, want uit gesprekken die ik zelf met Turkije heb gevoerd weet ik dat we weliswaar over hetzelfde spreken, maar dat we vaak heel verschillende dingen bedoelen. We moeten voor onszelf eens duidelijk bepalen wat ons met elkaar verbindt.
Als ik kijk naar het verloop van het debat dat we vanmiddag hebben gevoerd, zie ik het beeld van een uitgesproken kleurige kerstboom, en iedereen legt zijn cadeautje er onder, en iedereen die zijn eigen pakje ziet zegt dat hij de boom heel mooi vindt. Zo werkt Europa echter intern niet, en zo kunnen we het naar buiten toe ook niet met succes verkopen.
Nu hoor ik alweer dat de onderhandelingen met Turkije over acht hoofdstukken weliswaar zijn opgeschort, maar dat we toch een ander hoofdstuk zouden kunnen openen. Wanneer we doen wat ons aan het einde van de vorige toetredingsronde problemen heeft opgeleverd, wanneer ieder voorzitterschap van de Raad nog meer hoofdstukken wil openen of sluiten dan het vorige, dan komen we er niet uit.
We moeten voor onszelf duidelijk definiëren wat onze overtuigingen zijn, en wat ons met elkaar verbindt - en ik heb net vastgesteld dat mij met mevrouw Berès vrij weinig verbindt. Pas dan zijn we in staat om dat ook uit te dragen. Dat zou een signaal moeten zijn voor de top in december, en voor het Finse voorzitterschap van de Raad.
Gary Titley
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter gelukwensen met de wijze waarop zij met die typisch Finse oprechtheid en tegelijkertijd met die atypische resoluutheid die een goede voorzitter betaamt, de moeilijkheden heeft beschreven die zich hebben voorgedaan bij de pogingen om in de Raad een akkoord te bewerkstelligen tussen de lidstaten. Zij heeft duidelijk gemaakt dat het onmogelijk is vooruitgang te boeken op de terreinen waar unanimiteit voor nodig is. Het is van groot belang dat de EU resultaten boekt op gebieden als justitie, binnenlandse zaken en immigratie. We moeten in het belang van onze burgers vooruitgang boeken. Ik hoop dat we op een top alsnog verder kunnen komen op de terreinen waar we al bijna tot overeenstemming waren gekomen, zoals de overdracht van gevangenen en een mogelijk instrument voor snelle respons bij ernstige noodsituaties.
We kunnen op andere terreinen hetzelfde principe op de lidstaten toepassen als de Commissie gisteren deed toen ze actie ondernam ten aanzien van de liberalisering van de energiemarkten en economische hervorming. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is dat wij de lidstaten zover krijgen dat zij zich aan de beloften houden die zij in het kader van de gehele Lissabon-strategie hebben gedaan.
Uitbreiding is echter duidelijk het hete hangijzer. Het lijkt erop dat we een botsing met Turkije konden ontwijken, maar dat is geen garantie dat de trein straks niet alsnog met knarsende wielen tot stilstand komt. Als die trein tot stilstand komt, dan zijn de gevolgen enorm, niet alleen voor de Europese Unie, maar ook voor de Balkan. We moeten doorgaan met de uitbreiding en niet afgeleid raken door begrippen als opnamevermogen, want indien Noorwegen zou willen toetreden dan weten we allemaal dat we het niet over opnamevermogen zouden willen hebben. Dit is geheimtaal voor iets anders. Laten we verder gaan met de uitbreiding en die trein rijdende houden.
Nikolaos Vakalis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil mijn aandacht toespitsen op het belangrijke vraagstuk van de uitbreiding, dat de laatste tijd weer de boventoon voert.
Ten eerste is het duidelijk dat de Europese Unie haar belofte gestand moet doen. Bijgevolg kunnen wij de belofte die wij met het Europees perspectief zowel Turkije als Kroatië en de resterende landen van de Westelijke Balkan hebben gedaan, niet ongedaan maken.
Het is eveneens duidelijk dat het integratievermogen van de Europese Unie een serieuze factor is, die door alle leden in ogenschouw genomen dient te worden. Geen enkele uitbreiding is mogelijk als daarmee de samenhang van de Unie en haar efficiëntie bij het vaststellen en uitvoeren van beleid negatief worden beïnvloed. Daarbij zijn de belangen in het geding van niet alleen de Europese Unie maar ook de kandidaat-landen. Daarom, en niet omdat eventueel straffen zullen worden opgelegd in geval van niet-naleving van de verplichtingen, is het in het belang van elk kandidaat-land om zich te conformeren aan het kader voor de onderhandelingen en deze niet te dwarsbomen of telkens weer te rekken. Dit kader wordt vastgesteld door de Europese Unie en niet door de kandidaat-landen.
Het is misschien een moeizaam proces voor de kandidaat-landen om vooruitgang te maken bij het nakomen van hun Europese verplichtingen, maar het is ook hun enige kans om te moderniseren, en zo moeten zij die vooruitgang ook zien.
Tot slot mogen wij, mijnheer de Voorzitter, ook het grondwettelijke vraagstuk van de Unie niet vergeten. Dat vraagstuk staat nog open. Het is wel duidelijk dat het onmogelijk is een nieuwe uitbreiding te ondernemen zolang niet eerst dit probleem succesvol is opgelost. Een Europese Unie die niet operationeel is, kan eenvoudigweg geen nieuwe lidstaten opnemen.
Mia De Vits
Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter, mijnheer de commissievoorzitter, ik kan mij niet inbeelden dat de Raad niets zou zeggen over de herstructurering bij Volkswagen Vorst. Herstructureringen komen steeds vaker voor en de beslissing van Volkswagen is een brutale beslissing die duizenden gezinnen direct en indirect in de onzekerheid stort.
Ik denk dat Europa niet alleen via structuurfondsen of een globalisatiefonds een handje kan toesteken, maar ik meen dat de Commissie ook moet toezien op de herstructureringen. Werden de vakbonden tijdig geraadpleegd? Ik denk dat men dit bij Volkswagen zeker en vast niet kan zeggen! Is de herstructurering gebaseerd op economische motieven of speelden er ook andere nationale motieven mee? Volkswagen Vorst is de tweede meest productieve site. Het is juist dat de automobielsector een overproductie kent, maar ik denk dat het precies op zo'n moment is dat men een echt industriebeleid nodig heeft. CARS 21 is een eerste stap maar lijkt mij nog totaal onvoldoende.
Francisco José Millán Mon
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik zal me concentreren op twee agendapunten van de komende Europese Raad. In de eerste plaats de uitbreiding. De uitbreiding is een succes geweest voor de Europese Unie en is dat nog; ze is vruchtbaar geweest op het politieke vlak en op het economische vlak, en ze heeft de rol van Europa in de wereld versterkt. Ik ben er zeker van dat de uitbreiding positieve gevolgen zal hebben voor Bulgarije en Roemenië.
Bij de vijfde uitbreiding is duidelijk sprake geweest van de zogeheten "transformerende macht van de Unie”, die diepgaande en positieve politieke, economische en sociale veranderingen teweeg heeft gebracht in landen die tot voor kort nog onder het juk van het communisme zuchtten, maar de uitbreiding moet als succesverhaal goed verteld worden. Daarom steun ik het belang dat de Commissie hecht aan communicatie. Dat wil zeggen dat de burgers beter op de hoogte moeten worden gesteld van de voordelen van de EU. Ik hoop dat de komende Europese Raad zich daar ook van bewust zal zijn.
Evenzo onderschrijf ik het idee van voorwaardelijkheid. De kandidaat-landen moeten hun verplichtingen nakomen en de noodzakelijke hervormingen doorvoeren. Het is logisch dat we in de loop van het proces rekening moeten houden met het vermogen van de Unie om al die landen te integreren. Aan de andere kant kan het uitbreidingsproces niet tot in de eeuwigheid doorgaan. Daarom ben ik het eens met het idee van consolidering dat de Commissie hanteert.
Het andere punt is immigratie. In mijn land is illegale immigratie helaas een zeer actuele kwestie. Ik wil erop wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat illegale immigratie een centrale plaats moet innemen in de betrekkingen tussen de Unie en derde landen. Het verheugt me dat de Europese Unie tijdens het Finse voorzitterschap in Rabat en Tripoli ministeriële bijeenkomsten met Afrikaanse landen heeft gehouden over immigratie en ontwikkeling, maar het gaat erom dat de slotconclusies worden omgezet in feiten. Zo is het bijvoorbeeld onontbeerlijk dat we overnameovereenkomsten sluiten. Helaas zijn we daar nog ver van verwijderd. Hoeveel jaar onderhandelt de Commissie nu al met Marokko over een overnameovereenkomst? En met de ACP-landen? We hebben de overeenkomst van Cotonou, maar in weerwil van artikel 13 van die overeenkomst is er weinig schot gekomen in de overnamekwestie en in de onderhandelingen over een overnameovereenkomst. Ook maak ik me enigszins zorgen om het optimisme dat ik vandaag heb beluisterd over de situatie van Frontex.
Mijnheer de Voorzitter, illegale immigratie is een zeer ernstig probleem, met verreikende consequenties, en een ruimte zonder grenzen, zoals Schengen, heeft gevolgen voor ons allen. We moeten standvastig zijn en eraan vasthouden dat de verklaringen en afspraken die iedere keer weer op al die ministeriële conferenties op schrift worden gezet, vervolgens ook in de praktijk worden gebracht. De komende Europese Raad zou deze doelstelling een stevige impuls moeten geven.
Simon Busuttil
(MT) Mijnheer de Voorzitter, ook ik zal het hebben over immigratie. Eerlijk gezegd denk ik dat dit jaar wel eens de annalen kan ingaan als het jaar waarin Europa eindelijk de werkelijkheid onder ogen begon te zien ten aanzien van het vraagstuk van illegale immigratie. Dit jaar is Europa gaan beseffen dat de Zuid-Europese landen dit probleem niet in hun eentje kunnen oplossen, en dat het zeer zeker geen kwestie is van "deuren” en "ramen”, zoals de heer Cohn-Bendit het voorstelt. We zijn dit jaar getuige geweest van gezamenlijk optreden met kortetermijnmaatregelen, die net zo noodzakelijk zijn als langetermijnmaatregelen.
Voor het eerst hebben we Europese patrouilles in de Middellandse Zee en in de Atlantische Oceaan gezien. Volgend jaar moeten deze patrouilles niet alleen worden voortgezet, maar gedurende de maanden dat wij kwetsbaar zijn ook worden versterkt en uitgebreid. Dankzij dit Parlement zijn er meer begrotingsmiddelen toegewezen aan Frontex, dat een cruciale rol speelt op dit terrein. Voorts zullen wij morgen stemmen over vier nieuwe fondsen, waaronder een Europees fonds dat specifiek is gericht op de versterking van de buitengrenzen. Dit alles is noodzakelijk als we de toestroom willen verminderen.
Ik verwacht dat deze fondsen vanaf komende januari doeltreffend worden ingezet. Dat in deze fondsen een noodclausule is opgenomen zodat er in noodgevallen onmiddellijk bijstand kan worden verleend, is bemoedigend. Verder heeft de Commissie eind november nieuwe voorstellen aangekondigd die gericht zijn op de versterking van de zeebuitengrenzen in Zuid-Europa, iets waarmee ik haar wil complimenteren. Tot de voorstellen behoren het instellen van een netwerk van kustpatrouilles en van het Europese systeem voor grensbewaking. Ik wil de Commissie gelukwensen met deze voorstellen.
Gedurende de discussies over immigratie dienen Europese regeringen daarom de noodzakelijke politieke wil en solidariteit te tonen, zodat we kunnen voortschrijden op de weg die we zijn ingeslagen, en wel in de juiste richting. En bovendien, als dit jaar het jaar is waarin wij eindelijk de werkelijkheid onder ogen zijn gaan zien, dan moet volgend jaar het jaar worden waarin we duidelijk kunnen bewijzen dat we zelfs de moeilijkste problemen kunnen oplossen als we samenwerken.
Alexander Stubb
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de voorzitter van de Commissie gelukwensen met de goede teamgeest en met de controle die hij heeft over zijn team. Het lijkt er namelijk op dat de Commissie goed functioneert omdat de onderlinge banden op de juiste manier gesmeed zijn. Ik vind dit heel goed, want daaruit blijkt dat ze de zaken onder controle hebben!
De aankomende Raad gaat over drie dingen. Ik dacht dat de socialisten tegen sluikreclame waren en ik kan mevrouw Mia De Vits verzekeren dat deze top niet over Volkswagen gaat maar over drie zaken: uitbreiding, de Grondwet en justitie en binnenlandse zaken.
Wat zou volgens mij een sleutelrol moeten spelen bij de uitbreiding? Die rol zou drieledig moeten zijn. Ten eerste moeten we ons blijven inzetten voor de uitbreiding. Indien dat onderwerp in de conclusies terugkomt dan zijn we succesvol geweest. Ten tweede denk ik dat we het begrip integratievermogen moeten definiëren, omdat dit niet een voorwaarde voor uitbreiding mag zijn. Indien u daarin zou slagen dan zou dat uitstekend zijn. Ten derde denk ik dat we een meer publiek debat over integratie nodig hebben en zeker over defensie. Op dit moment neemt het politiek leiderschap in veel landen eerst een besluit over uitbreiding en vervolgens krijgt uitbreiding de schuld van alle narigheid in de wereld. Dat is naar mijn mening niet de juiste manier om daarmee om te gaan.
Vervolgens de Grondwet. Als voormalig ambtenaar erken ik de noodzaak van overleg achter gesloten deuren. Het zou desalniettemin fijn zijn indien u wat openheid zou kunnen geven over de uitkomsten van dat overleg. Ik wil tevens het Finse voorzitterschap en Finland hartelijk danken voor het ratificeren van de Grondwet. Ik denk dat dit een belangrijke stap was en een goed gebaar. Er is op dit moment veel debat over de Grondwet. Persoonlijk ben ik tegen een mini-verdrag. Ik zou voorstander een "maxi-verdrag” zijn, met andere woorden van een tweede versie van het Verdrag. Indien we dat in 2008 of 2009 zouden kunnen bereiken dan zou dat een behoorlijke prestatie zijn.
Tot slot, justitie en binnenlandse zaken. Ik ben doodmoe van alle geluiden van mensen die zeggen dat we zonder Grondwet niet verder komen op dat vlak. Nee, in Amsterdam hebben we besloten om tot stemming met gekwalificeerde meerderheid over te gaan, in Nice hebben we dat opnieuw benadrukt en we hebben dit toegepast met de Grondwet. Indien we de politieke wil hebben - en ik richt mij nu rechtstreeks tot het Duitse voorzitterschap - dan kunnen we overgaan op stemmingen met gekwalificeerde meerderheid bij alle kwesties op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.
Ik wil het Finse voorzitterschap gelukwensen met het uitstekende resultaat.
Paula Lehtomäki
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil u allereerst bedanken voor het uitstekende debat en de respons die het voorzitterschap tijdens de gesprekken heeft gekregen. In mijn openingstoespraak ben ik niet dieper ingegaan op het debat over de uitbreiding en dat zal ik ook nu niet doen, omdat wij hier in het Parlement vanmorgen al zeer grondig over hebben gesproken. Het is een van de belangrijkste onderwerpen van de Europese Raad, maar wij hebben de details op de vergadering van vanmorgen al behandeld.
In verscheidene interventies zijn kwesties met betrekking tot een sociaal Europa ter sprake gekomen. Ik wijs erop dat er naast de informele Top in Lahti ook een sociale top is gehouden en, zoals voorzitter Barroso al zei, is dit najaar het besluit over het Fonds voor aanpassing aan de globalisering genomen. Wij in Finland hebben de gewoonte onszelf eraan te herinneren dat wij eerst welvaart moeten creëren, voordat wij het kunnen delen, en daarom is tijdens het Finse voorzitterschap zoveel aandacht besteed aan het innovatie- en mededingingsbeleid.
Wat immigratie betreft streeft de Europese Unie vooral naar een alomvattende behandeling van immigratiekwesties en de Europese Raad is van plan dit te bevestigen in de debatten die eind deze week plaatsvinden. Deze behandeling is alomvattend, omdat het niet alleen gaat om grenscontrole of alleen om illegale immigratie. Het gaat ook om de enorme mogelijkheid die legale immigratie ons biedt. Wij hebben over dit onderwerp afgelopen zomer en najaar twee conferenties met onze Afrikaanse partners georganiseerd om de oorzaken van vooral illegale immigratie te onderzoeken en hier op de lange termijn iets aan te doen. Het is goed om het werk van Frontex te versterken, maar het is slechts een klein onderdeel van het alomvattende immigratiebeleid.
Wat Galileo betreft ziet het er niet naar uit dat in de Europese Raad een besluit over de vestigingsplaats wordt genomen, en er zijn ook geen plannen om hierover te spreken. Ik wijs de afgevaardigden van de nieuwe lidstaten erop dat wij soms lange tijd nodig hebben om Europese agentschappen op te richten. Finland is een EU-lidstaat sinds 1995 en met de aanneming vandaag van de richtlijn inzake chemische stoffen door het Europees Parlement krijgt Finland nu zijn eerste Europees Agentschap, dus na meer dan tien jaar lidmaatschap. Hiervoor wil ik het Parlement bedanken.
Ik wil tot slot terugkomen op het debat over het Grondwettelijk Verdrag. Wij moeten beseffen dat het bilaterale overleg dat het Finse voorzitterschap heeft gevoerd, was gebaseerd op de conclusies van de Europese Raad van juni, waarin Duitsland de opdracht had gekregen om komend voorjaar de Europese Raad verslag uit te brengen over de situatie met betrekking tot het Grondwettelijk Verdrag. Dit verslag moet echter gebaseerd zijn op zeer intensief overleg met de lidstaten. Wij hebben nu de eerste overlegronde beëindigd. Dit overleg vond plaats in een geest van vertrouwen, en daarom is - en wordt - er zeer weinig informatie openbaar gemaakt. Het is namelijk de bedoeling dat het Duitse voorzitterschap in staat wordt gesteld het werk op basis van onze analyse voort te zetten en vervolgens een verslag voor de Europese Raad op te stellen.
Zoals in dit debat naar voren is gekomen, lijkt iedereen een idee te hebben van wat de anderen denken. Wij denken allemaal te weten wat in de verschillende landen wordt gedacht. Een van de doelstellingen van onze overlegronde was om vooral rechtstreeks met de regeringen te bespreken hoe zij tegen deze situatie aankijken en te zoeken naar mogelijkheden om vooruit te komen. Het is echter nog geen tijd om besluiten te nemen en zelfs niet om te onderhandelen. Dit was slechts een raadplegingsronde, en daaruit kunnen slechts zeer voorzichtige conclusies getrokken worden. Als de situatie in één woord beschreven zou moeten worden, zoals een van de leden van het Parlement vroeg, zou ik dat doen met het woord 'hervorming'. Wij hebben een brede consensus over de noodzaak van hervorming en nu overwegen wij op welke wijze wij vooruitgang kunnen boeken en welke hervorming er nodig is.
Mijnheer de Voorzitter, aangezien dit mijn laatste optreden in de plenaire vergadering is, afgezien van het vragenuur hierna, wil ik het Europees Parlement persoonlijk en namens het voorzitterschap bedanken voor zijn veelzijdige, zelfs kleurrijke, en uitstekende samenwerking.
(Applaus)
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (PT) Het lijdt geen twijfel dat in dit debat, ondanks de overigens logische meningsverschillen, is gebleken dat er een brede consensus heerst over tal van punten die ik hier nader wil toelichten, omdat sommige ervan belangrijk zijn.
Wij trachten een nieuwe consensus te bereiken over de uitbreiding en, laat ons eerlijk zijn, de kwestie-Turkije is een gevoelig thema waarover de publieke opinie in onze landen sterk verdeeld is. Het feit dat de lidstaten zich bij monde van hun ministers van Buitenlandse Zaken unaniem akkoord hebben verklaard met het Commissievoorstel - dat de steun geniet van het Finse voorzitterschap en in nauwe samenwerking met dit voorzitterschap is geformuleerd - is bijzonder belangrijk. Als dat niet was gebeurd, dan hadden wij nu met een ernstig probleem gezeten.
Ons inziens zijn wij erin geslaagd om over een gevoelige en delicate kwestie als deze een evenwichtig, geloofwaardig en rechtvaardig standpunt in te nemen dat hier vandaag is aangenomen door een overweldigende meerderheid van dit Parlement. Ik hoop van harte dat dit ons in de gelegenheid zal stellen een echt strategisch debat te openen over de uitbreiding. Ik zou even willen ingaan op een opmerking van de heer Stubb, die ik uitermate pertinent acht. Het is inderdaad van vitaal belang dat de Europese leiders op alle niveaus, niet alleen de staatshoofden en regeringsleiders, maar ook het Europees Parlement en de nationale politici, een ernstig debat voeren over de kwestie van de uitbreiding, waarin zij zich afvragen of Europa de uitbreiding al dan niet moet beschouwen als een unieke kans en waarin zij nadenken over wat de uitbreiding precies betekent voor Europa op politiek, economisch en cultureel vlak, en ik zou zelfs durven zeggen vanuit historisch oogpunt. Om dit mogelijk te maken hebben wij het debat moeten 'zuiveren' van enkele heikele punten die ons ervan weerhielden onze aandacht te vestigen op de werkelijk belangrijke zaken.
Ik hoop dat de Raad deze nieuwe consensus zal onderschrijven. Wij hebben deze consensus nodig en wij moeten de moed hebben om met onze burgers te discussiëren over wat de uitbreiding inhoudt.
Eerder vandaag was ik in Berlijn voor de opname van een populair Duits televisieprogramma waarin ik samen met kanselier Merkel ben geïnterviewd. Het publiek stelde ons vragen over de negatieve gevolgen van de uitbreiding voor Duitsland, over de verplaatsing van bedrijven, enzovoorts. Het was onder meer mijn taak om uit te leggen dat Duitsland veel baat heeft bij de uitbreiding, dat de uitbreiding bijdraagt aan het scheppen van werkgelegenheid, dat de Duitse uitvoer naar de recente nieuwe lidstaten van de Unie gegroeid is van zeventien biljoen euro in 1994 tot tachtig biljoen euro dit jaar, dat Duitsland meer uitvoert naar de nieuwe lidstaten dan het invoert en dat de uitbreiding de werkgelegenheid in het Europa van de Vijftien niet benadeelt maar bevordert.
Het is gebleken dat de uitbreiding positieve gevolgen heeft voor de Europese Unie. Dat is mijns inziens de belangrijkste bijdrage van de Raad. Laten wij nu alles in het werk stellen om een nieuwe consensus over de uitbreiding te bereiken. Het ligt niet in mijn bedoeling om hier in te gaan op de andere kwesties. Die heeft mevrouw Lehtomäki reeds uitvoerig uiteengezet.
Ik dank het Finse voorzitterschap voor de vruchtbare samenwerking. Tot slot nog een laatste opmerking over iets waaraan ik niet gerefereerd heb in mijn eerste toespraak. In antwoord op een vraag die hier, als ik mij niet vergis, door mevrouw Ludford is gesteld, wil ik onderstrepen dat de Commissie de zogenaamde conferentie over de Holocaust die in Teheran is gehouden met klem veroordeelt. Je zou erom lachen als het niet zo tragisch was. Het is onaanvaardbaar dat de herinnering aan zovele slachtoffers van de Holocaust op deze manier bezoedeld wordt. Het is belangrijk dat wij ook op dit punt een onwrikbare houding aannemen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Richard Corbett
(EN) Ik ben verbluft dat meerdere afgevaardigden het in hun bijdragen aan dit debat vooral hebben gehad over het verzet tegen de Grondwet, terwijl deze kwestie niet op de agenda van de aanstaande Raad staat, maar op de agenda van de Raad van juni.
Tevens is het niet eerlijk wanneer zij zeggen dat deze kwestie niet meer leeft, omdat de Grondwet is afgewezen. Deze kwestie leeft wel. De Grondwet is afgewezen door twee landen en goedgekeurd door achttien landen, en de rest wacht af wat er gebeurt. We hebben trouwens niet te maken met afwijzing maar met verdeeldheid. De Raad moet proberen die verdeeldheid op te lossen en daarbij rekening te houden met zowel de standpunten van de minderheid die het Verdrag heeft afgewezen als van de meerderheid die het heeft gesteund. Het argument dat de huidige Verdragen voor altijd ongewijzigd moeten blijven, omdat Frankrijk en Nederland dit Verdrag hebben afgewezen, is onverdedigbaar.
Ilda Figueiredo
(PT) Zoals wij allen weten, leidt de toename van de sociale problemen in de Europese Unie alleen maar tot meer neoliberale beleidsmaatregelen, met alle gevolgen van dien: werkloosheid, onzekere banen, armoede en maatschappelijke ongelijkheid. Bovendien wordt steeds meer nadruk gelegd op het immigratiebeleid en op de uitbreiding van het toepassingsgebied van de gekwalificeerde meerderheid. Men laat doorschemeren dat een dergelijke werkwijze de beleidsvorming vergemakkelijkt, maar in wezen draait alles om het vergroten van de veiligheid.
Tegelijkertijd wordt ook uitzonderlijk belang gehecht aan institutionele kwesties, in een poging om de zogeheten Europese Grondwet nieuw leven in te blazen. Het is veelbetekenend dat in vergaderingen met vertegenwoordigers van de landen die in de nabije toekomst het voorzitterschap van de Unie zullen waarnemen, waaronder Duitsland, de institutionele kwestie steeds hoog op de agenda staat. Andere prioritaire aandachtspunten zijn de voltooiing van de interne markt en het energieprobleem. Al even veelbetekenend is de manier waarop sociale en milieukwesties naar de achtergrond verdwijnen. Bovendien wordt geen aanstalten gemaakt om de statuten en de richtsnoeren van de Europese Centrale Bank te herzien, ondanks de nefaste gevolgen van het huidige financiële beleid voor de meest kwetsbare economieën, de gezinnen en de zeer kleine, kleine en middelgrote ondernemingen.
Pedro Guerreiro
(PT) Ik wil de tweehonderd woorden waarover ik beschik gebruiken om twee opmerkingen te formuleren.
Het belangrijkste punt in verband met de uitbreiding is wellicht de hernieuwde oproep om de VN-resoluties over Cyprus na te leven en de kwestie-Cyprus niet te manipuleren in het kader van de contradicties rond de toetreding van Turkije tot de Europese Unie.
Wat het zogeheten 'grondwettelijke proces' betreft, worden duidelijke voorstellen geformuleerd, zonder dat evenwel de tegenstrijdigheden uit de wereld worden geholpen. Er wordt aangedrongen op de noodzaak om de 'Europese Grondwet' nieuw leven in te blazen en tegelijkertijd te streven naar een 'minder' ambitieuze consensus waarmee de essentie van het oorspronkelijke ontwerp gewaarborgd wordt. Er is sprake van een naamsverandering en een (pseudo) 'miniovereenkomst', waarbij de nadruk wordt gelegd op institutionele kwesties (onder het voorwendsel dat de Europese Unie moet kunnen functioneren, maar in werkelijkheid wil men alleen maar waarborgen dat het besluitvormingsproces in handen van de grootmachten blijft) en op hetgeen gedefinieerd wordt als 'de rol van de Europese Unie in de wereld' (anders gezegd, een beleid dat gebaseerd is op militarisering en interventionisme in het buitenland). Er gaan zelfs stemmen op die beweren dat in sommige lidstaten geen referendum zal moeten worden gehouden als het idee van een (pseudo) 'miniovereenkomst' goed wordt 'verkocht'. Inhoudelijk zal dat 'miniverdrag' de basisgedachten van de 'Europese Grondwet' bevatten, ofschoon het de indruk zal wekken dat het om iets totaal anders gaat.
Dit is met andere woorden een nieuwe poging om ons het verworpen Verdrag (opnieuw) op te leggen. Het is aan het Portugese voorzitterschap om dit volstrekt onaanvaardbare initiatief in de tweede helft van 2007 in de praktijk te brengen.
