Stosowanie dyrektywy 2002/14/WE ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (krótka prezentacja) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest krótka prezentacja sprawozdania sporządzonego przez pana posła Cottigny'ego w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, na temat stosowania dyrektywy 2002/14/WE ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej.
Jean Louis Cottigny
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Na początku pragnę podziękować sprawozdawcom pomocniczym za otwartość podczas naszej wspólnej pracy nad przedmiotowym tekstem w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych.
Państwa członkowskie muszą ulepszyć stosowanie dyrektywy w sprawie informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami, zwłaszcza w aktualnym kontekście kryzysu gospodarczego i jego następstw dla przedsiębiorstw - restrukturyzacji, fuzji tudzież przemieszczenia za granicę. Takie jest przesłanie sprawozdania opracowanego z inicjatywy Komisji Zatrudnienia.
W Unii Europejskiej działa 23 miliony przedsiębiorstw zatrudniających poniżej 250 pracowników każde. Stanowią one 99% firm i łącznie dają zatrudnienie ponad 100 milionom osób. Prawa pracowników do informacji i konsultacji to istotne składniki społecznej gospodarki rynkowej.
W niektórych państwach członkowskich doszło do znacznego opóźnienia transpozycji dyrektywy 2002/14/WE. W treści naszego sprawozdania z własnej inicjatywy wskazujemy, że skutki tej dyrektywy są wyraźne w krajach, gdzie nie istniał system informacji i konsultacji pracowniczej.
Wzywam do poprawy transpozycji dyrektywy w państwach członkowskich. Zwracamy się do Komisji o niezwłoczne podjęcie środków zapewniających prawidłową transpozycję tej dyrektywy przez państwa członkowskie oraz o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wobec tych państw, które zaniechały transpozycji w ogóle bądź przeprowadziły ją nieprawidłowo.
W naszym sprawozdaniu sygnalizujemy również, że niektóre państwa członkowskie pominęły w podjętych środkach transponujących dyrektywę pewne grupy młodocianych pracowników, kobiety pracujące w niepełnym wymiarze czasu pracy, bądź pracowników zatrudnianych na krótki okres, na podstawie umów o pracę tymczasową.
Zwracamy się do państw członkowskich o ścisłe zdefiniowanie terminu "informacja”, aby umożliwić przedstawicielom załogi sprawdzanie podawanych danych oraz aby nie zadowalali się oni oczekiwaniem na zakończenie procedury informowania, jeżeli decyzje zakładu pracy mają bezpośrednie skutki dla pracowników. Państwa członkowskie, w których brakuje skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, uprasza się o ich wprowadzenie. W końcu z myślą o usprawnionej koordynacji różnych instrumentów legislacyjnych zwracamy się do Komisji o zbadanie, czego potrzeba do skoordynowania sześciu dyrektyw i rozporządzenia w sprawie informowania pracowników, aby móc wprowadzić poprawki w celu usunięcia norm nakładających się na siebie lub ze sobą sprzecznych.
Jako że taki postęp w prawach pracowniczych jest wielce korzystny, Unia winna zagwarantować, by państwa członkowskie prawidłowo i w pełni transponowały zobowiązania nałożone dyrektywą. Istotne jest, aby wszyscy pracownicy europejscy wiedzieli, że Europa wspiera ich zaangażowanie w życie przedsiębiorstwa oraz przychodzi im z pomocą w pracowniczej codzienności, zwłaszcza w obecnych czasach.
Janez Potočnik
komisarz. - Panie przewodniczący! Przyjmuję do wiadomości sprawozdanie posła Cottigny'ego dotyczące ważnej dyrektywy, która konsoliduje na szczeblu europejskim fundamentalne prawo socjalne przysługujące pracownikom. Komisja przywiązuje wielką wagę do kwestii informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami zarówno na szczeblu krajowym, jak i ponadkrajowym, zwłaszcza w obecnych, trudnych okolicznościach kryzysu finansowego.
Zaproponowaliśmy przekształcenie dyrektywy w sprawie europejskich rad pracowniczych. Przedsięwzięcie to zostało pomyślnie zakończone. Kontynuujemy nasze prace dotyczące przewidywania i społecznie odpowiedzialnego zarządzania restrukturyzacją. W toku negocjowania porozumień ponadkrajowych pojawiają się pytania na szczeblu europejskim.
Jak wyjaśniono w komunikacie z 17 marca 2008 r., jeżeli chodzi o wdrażanie dyrektywy 2002/14/WE, Komisja troszczy się głównie o to, by proces ten przebiegał kompleksowo i skutecznie, we współpracy z państwami członkowskimi oraz obiema zainteresowanymi stronami przemysłu, które, jak państwo wiecie, mają do odegrania bardzo ważną rolę. Należy pamiętać, że dyrektywa ustanawia tylko ogólne ramy, które należy wdrożyć i rozciągnąć na obie strony w przemyśle, zwłaszcza na poziomie przedsiębiorstwa.
Komisja prowadzi i wspiera działania informacyjne, promuje wymianę najlepszych praktyk oraz zwiększa możliwości wszystkich zaangażowanych stron poprzez seminaria, kursy szkoleniowe, badania, a także pomoc finansową dla projektów, zwłaszcza tych włączonych do konkretnej linii budżetowej.
Komisja monitoruje również prawidłowość stosowania dyrektywy w ramach swojej funkcji strażnika traktatów, na przykład po otrzymaniu skargi od związków zawodowych. Dotychczas jednak do Komisji napłynęło zaledwie kilka skarg dotyczących stosowania dyrektywy.
Przewodniczący
Zamykam ten punkt posiedzenia.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 19 lutego 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Silvia-Adriana Ţicău  
Transpozycja dyrektywy 2002/14/WE ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej jest wyraźnie opóźniona w niektórych państwach członkowskich.
Uważam, że potrzeba zwiększyć demokratyczne zaangażowanie pracowników w proces podejmowania decyzji mających wpływ na sytuację przedsiębiorstwa, zważywszy na globalny charakter panującego kryzysu finansowego, który bez różnicy oddziałuje na sieci gospodarcze państw członkowskich oraz wywołuje obawy o restrukturyzacje, fuzje lub relokacje.
Z myślą o przedsiębiorstwach przechodzących restrukturyzacje, nawołuję do zapewnienia szerszej dostępności funduszy europejskich oraz wsparcia - obok samych przedsiębiorstw - również załóg pracowniczych. Jestem również zdania, że w sytuacjach restrukturyzowania przedsiębiorstw międzynarodowych obligatoryjną praktyką winno stać się zapraszanie do negocjacji i konsultacji przedstawicieli związków zawodowych ze wszystkich oddziałów przedsiębiorstwa, nie ograniczając się tylko do państwa członkowskiego, w którym mieści się siedziba firmy.
Uważam, że istotne jest regularne uaktualnianie przepisów dotyczących praw pracowników do informacji i konsultacji oraz włączenie tego postulatu do agendy europejskiego dialogu społecznego, prowadzonego zarówno na szczeblu międzyzawodowym, jak i branżowym.
