Równość kobiet i mężczyzn - 2008 (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest sprawozdanie sporządzone przez Iratxe García Pérez w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia w sprawie równości kobiet i mężczyzn - 2008.
Iratxe García Pérez
sprawozdawczyni. - (ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Chciałabym rozpocząć moje wystąpienie od podziękowania Komisji za jej sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za 2008 r., w którym przyjmuje się kompleksowe podejście zarówno do strategii mających na celu włączenie wymiaru płci do głównego nurtu polityki, jak i do określonych pozytywnych działań antydyskryminacyjnych. Chociaż, co prawda, należy zaznaczyć, że sprawozdanie Komisji dotyczy głównie kwestii związanych z pracą, nie odnosi się ono do wielu innych kwestii i trudnych sytuacji, jakie napotykają kobiety, i dlatego też staraliśmy się uwzględnić je w sprawozdaniu Parlamentu.
Chciałabym również podziękować wszystkim moim kolegom, którzy dzięki swoim wysiłkom pomogli mi ulepszyć wstępnie przedstawione sprawozdanie. Istnieje wspólne porozumienie co do tego, że pomimo postępu, jaki poczyniono, wciąż jest wiele do zrobienia.
W tym względzie samozadowolenie jest prawdopodobnie naszym najgorszym wrogiem. Jeżeli nie zdamy sobie sprawy z wyzwań i pracy, jaka jest jeszcze do wykonania, trudno nam będzie robić postępy w kwestiach związanych z płcią.
Perspektywa przyjęta w przedmiotowym sprawozdaniu opiera się na zasadzie włączania zagadnień dotyczących płci do głównego nurtu polityki i porusza się w nim różnorodne kwestie, które wiążą się z tą zasadą. Wszystkie one są istotne i nie możemy ignorować żadnej z nich: włączanie kobiet w rynek pracy, przemoc domowa, kobiety a edukacja, pogodzenie życia rodzinnego z pracą oraz grupy wrażliwe, takie jak kobiety imigrantki czy kobiety niepełnosprawne. Należy pamiętać o wszystkich tych aspektach i zasługują one na wyczerpujące badanie i analizę, ale w przydzielonym mi czasie chciałabym skupić się na tych aspektach, które osobiście uważam za najważniejsze.
Przemoc domowa jest największym społecznym problemem naszych czasów - nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Niesprawiedliwość społeczna, w zakresie której kobiety, tylko dlatego, że są kobietami, doświadczają przemocy ze strony mężczyzn, wywołanej szowinistycznymi wartościami wciąż głęboko zakorzenionymi w naszym społeczeństwie.
W związku z tym konieczne jest stworzenie w państwach członkowskich praw, mających na celu zwalczanie tej społecznej plagi. Bardzo dobrym przykładem jest Hiszpania, gdzie kilka lat temu do krajowego porządku prawnego włączono ustawę przeciwko przemocy domowej; ustawa ta uznaje prawa maltretowanych kobiet i wdraża całościową politykę obejmującą zapobieganie przemocy domowej oraz opiekę i ponowną integrację pokrzywdzonych kobiet.
Jeżeli chodzi o kobiety i rynek pracy, powinniśmy mieć świadomość tego, że wciąż jesteśmy daleko od osiągnięcia założeń strategii lizbońskiej. Poziom zatrudnienia kobiet wzrósł, ale wskaźniki bezrobocia dotyczące kobiet wciąż są o wiele wyższe niż te dotyczące mężczyzn. Musimy także podjąć działania polityczne, zarówno poprzez Komisję Europejską, jak i państwa członkowskie, które zachęciłyby kobiety do wejścia na rynek pracy na tych samych zasadach, co mężczyźni.
Kolejnym faktem, którego nie możemy pominąć, jest różnica w wynagrodzeniach; od 2003 r. wynosi ona 15%. Konieczne są bardziej skuteczne środki, co do których zgodziły się przedsiębiorstwa i związki.
W przedmiotowym sprawozdaniu proponujemy także, aby instytucje wspólnotowe i państwa członkowskie ogłosiły dzień 22 lutego Międzynarodowym Dniem Jednakowego Wynagrodzenia. Kobieta musi rocznie przepracować 52 dni więcej, aby zarobić tyle samo, co mężczyzna.
W kwestii dążenia do równowagi między pracą i życiem rodzinnym, musimy zmienić sytuację, w której obecnie 85% nieformalnych opiekunek to kobiety. Konieczne jest stworzenie dodatkowych usług publicznych, których rolą będzie zapewnianie opieki nad dziećmi i osobami pozostającymi na utrzymaniu.
Podobnie, w odniesieniu do udziału kobiet w życiu publicznym, powinniśmy wspierać inicjatywy mające na celu zwiększenie ich udziału za pośrednictwem organizacji społecznych, związków i partii politycznych. Przydziały wyborcze były decydującym krokiem, który należy kontynuować, jako że dążymy do równości w ramach demokracji.
Istnieją inne kluczowe aspekty, których nie możemy ignorować, takie jak dostęp do edukacji, zwalczanie stereotypów społecznych oraz kwestie i trudności, jakie dotyczą kobiet w społecznościach wiejskich. W tym celu musimy zjednoczyć siły. Musimy blisko współpracować z organizacjami i urzeczywistnić podstawową zasadę Unii Europejskiej dotyczącą równości kobiet i mężczyzn, ponieważ dzięki temu będziemy kierować się ku Europie z lepszym prawem i większą sprawiedliwością społeczną.
Vladimir Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Komisja z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie i projekt rezolucji w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej. Przyjęcie tego sprawozdania wskazuje na zaangażowanie Parlamentu w kwestię równości kobiet i mężczyzn i potwierdza poparcie Parlamentu dla podejścia Komisji. Pragnę podziękować przede wszystkim sprawozdawczyni, pani poseł Garcii Pérez, za wsparcie, jakiego udzieliła działaniom podjętym w tym obszarze przez Komisję Europejską.
Równość kobiet i mężczyzn jest jedną z podstawowych wartości Unii Europejskiej. Jest to również obszar, w którym Europa często czyniła postępy w ramach osiągnięć społecznych. W ostatnich latach wszczęto również ważne i ambitne inicjatywy. Przyjęcie planu mającego na celu osiągniecie równego statusu kobiet i mężczyzn wskazuje na chęć wykorzystania przez Komisję wszystkich dostępnych środków, aby zbliżyć Europę do rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach.
Ponadto Komisja zauważa, że w projekcie rezolucji Parlamentu podkreślono niektóre tematy, które znajdują się wśród priorytetów tego planu. Obejmuje to w szczególności pozycję kobiet na rynku pracy, równowagę między pracą a życiem rodzinnym, zrównoważony dostęp do stanowisk kierowniczych oraz walkę z przemocą wobec kobiet. Podejście to jest zgodne z polityką Komisji w tym obszarze i obejmuje tematy, które podkreślono w sprawozdaniu na 2008 r.
Pomimo iż postęp osiągnięty w obszarze równości kobiet i mężczyzn jest oczywisty, wciąż mamy przed sobą ważne zadania. Musimy kontynuować nasze wysiłki i wzmacniać podstawę prawną.
Komisja podziela pogląd sprawozdawczyni dotyczący tego, że głównym czynnikiem do osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn jest zrównoważenie pracy i życia rodzinnego. Wszyscy dobrze wiemy, że to głównie kobiety biorą na siebie odpowiedzialność za rodzinę i dom. Dlatego właśnie to kobiety częściej niż mężczyźni muszą przerywać studia i kariery, bardzo często już do nich nie wracając. Dlatego też w celu zwiększenia zatrudnienia kobiet konieczne jest zagwarantowanie dostępu do wysokiej jakości i niedrogiej opieki nad dziećmi. W najbliższych tygodniach Komisja przedstawi sprawozdanie w sprawie osiągnięć w tym obszarze.
Ponadto w 2006 r. i 2007 r. Komisja przeprowadziła konsultacje z przedstawicielami pracowników i pracodawców na temat równowagi między pracą i życiem rodzinnym. W lipcu 2008 r. wyrazili oni chęć przeprowadzenia rozmów na temat urlopu rodzicielskiego. W tym momencie Komisja nie przedstawia żadnych wniosków w tym zakresie.
W najbliższej przyszłości Komisja zamierza przedstawić pakiet inicjatyw dotyczących równowagi między pracą i życiem rodzinnym, zwłaszcza sprawozdanie w sprawie opieki nad dziećmi, projekt dyrektywy zmieniającej dyrektywę w sprawie urlopu macierzyńskiego oraz projekt dyrektywy zmieniającej dyrektywę z 1986 r. w sprawie "współpracujących małżonków”. Obecna sytuacja współpracujących małżonków w rolnictwie, a także w innych sektorach, w których istnieją rodzinne przedsiębiorstwa, jest nie do zaakceptowania. Nie do przyjęcia dla osób regularnie pracujących na rzecz rodzinnego przedsiębiorstwa w niektórych krajach jest to, że nie posiadają żadnego prawa do zabezpieczenia społecznego, a w przypadku rozwodu, śmierci żywiciela rodziny czy trudności finansowych znajdują się ogromnej potrzebie.
Polityka równości ma podstawowe znaczenie w zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec płci przeciwnej, ponieważ opiera się ona na braku równowagi sił między mężczyzną i kobietą. Z drugiej strony skuteczne działania przeciwko przemocy opartej na płci przyczyniają się do ochrony praw kobiet w społeczeństwie i do wspierania równości.
Przemoc wobec kobiet jest niedopuszczalna. Gwałt, wykorzystywanie seksualne, handel kobietami w celu wykorzystywania seksualnego lub pracy przymusowej, przemoc domowa, prześladowanie w miejscu pracy, a także tradycyjne lub oszpecające praktyki - takie jak np. okaleczanie organów płciowych - szkodzą zdrowiu, wolności, godności oraz psychicznej i emocjonalnej nienaruszalności kobiet. Nasze interwencje muszą być dogłębne i wyjątkowo skuteczne, zwłaszcza w przypadkach, w których przemoc przeciwko kobietom jest rezultatem działań międzynarodowych, zorganizowanych grup przestępczych, jak ma to miejsce w przypadku handlu ludźmi.
Z tego powodu Komisja jest zdania, że w ramach swojego programu działań na 2009 r. podda przeglądowi i zmieni prawodawstwo odnoszące się do handlu ludźmi, wykorzystywania fizycznego i seksualnego, które stanowią straszliwe przestępstwo, popełniane głównie w odniesieniu do dziewcząt.
Podsumowując, chciałbym powiedzieć, że polityka równości ma podstawowe znaczenie w zmienianiu sposobu myślenia i zachowania. W związku z tym stanowi ona klucz do zagwarantowania nie tylko równości prawnej, ale i rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn. Dlatego też Komisja z zadowoleniem przyjmuje poparcie, jakiego udzielił jej Parlament Europejski poprzez przedmiotowy projekt rezolucji.
Marian Harkin
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że jest to bardzo kompleksowe sprawozdanie, w którym podkreślono wiele z kwestii, którymi należy się zająć, aby zagwarantować równość kobiet i mężczyzn.
Jestem szczególnie zadowolona z tego, że uwzględniono kwestię przemocy wobec kobiet, ponieważ przez zbyt wiele osób przemoc wobec kobiet jest postrzegana jako problem kobiet, podczas gdy w rzeczywistości jest to problem społeczny, i dopóki nie zostanie on uwzględniony jako problem społeczny, nie ma szans na jego rozwiązanie.
Ponadto zgadzam się ze sprawozdawczynią i jej stwierdzeniem dotyczącym feminizacji ubóstwa oraz szczególnie narażonych grup, a także z główną kwestią, jaką jest zapewnianie równego dostępu do świadczeń emerytalno-rentowych i świadczeń opieki społecznej.
W tym kontekście uważam, że należy dodać ust. 14 z mojej opinii, w którym odnoszę się do tej kwestii, szczególnie w zakresie opiekunów. Biorąc pod uwagę fakt, że do 2030 r. stosunek ludności aktywnej do nieaktywnej wyniesie 2:1, rola opiekunów rodzinnych znacznie wzrośnie, i biorąc pod uwagę fakt, że obecnie w UE jest 100 mln opiekunów - mężczyzn i kobiet, ale głównie kobiet - którzy nie mają odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki społecznej czy świadczeń emerytalno-rentowych, musimy zagwarantować, aby to pokolenie opiekunów nie stało się kolejnym pokoleniem biedniejszych, starszych osób, przyczyniających się do feminizacji ubóstwa.
Na koniec osobista uwaga dotycząca ust. 9, który nie odzwierciedla poglądów Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych: uważam, że tekst ten powinien zostać doprecyzowany poprzez określenie konieczności przestrzegania krajowych procesów ustawodawczych podczas rozważań dotyczących kwestii aborcji. Istnieje protokół do traktatu z Maastricht, w którym gwarantuje się, że prawo UE nie uchyli art. 40.3.3 irlandzkiej konstytucji, dotyczącego ochrony nienarodzonych dzieci.
Podczas debaty nad traktatem lizbońskim w Irlandii wielu obywateli mówiło mi, że UE zamierzała dążyć do zalegalizowania aborcji w Irlandii. Pomimo iż mówiłam im, że o to wcale nie chodziło, wiele osób wciąż twierdziło, że Parlament dążył do wprowadzenia swojego programu, i dlatego uważam, iż nasze zamiary muszą być jasne. Problemem nie jest czyjś pogląd na kwestię aborcji. Podejrzewam, że mój może różnić się od poglądu sprawozdawczyni, ale nie o to chodzi. Problemem jest kwestia pomocniczości, a obywatele - bez względu na ich pogląd na aborcję - muszą mieć możliwość na niej polegać. Uważam, że wszyscy w Parlamencie również powinniśmy to uszanować.
Maria Badia i Cutchet
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji. - (ES) Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałabym pogratulować sprawozdawczyni jej trafnego podejścia podczas sporządzania sprawozdania w sprawie równości kobiet i mężczyzn.
Jako sprawozdawczyni Komisji Kultury i Edukacji pragnę podkreślić główny wkład poczyniony przez naszą komisję, który oczywiście dotyczył obszarów wchodzących w nasze kompetencje, takich jak edukacja, kultura, sport i komunikacja.
Po pierwsze, zaproponowaliśmy promowanie równego zachowania w szkołach i zlikwidowanie stereotypów dotyczących płci, które wciąż są zbyt rozpowszechnione w niektórych środkach masowego przekazu; podjęcie działań mających na celu zmianę podziału pracy na różnych etapach systemu edukacji, aby na każdym etapie istniało równe uczestnictwo nauczycieli obojga płci; wyeliminowanie wszelkiej dyskryminacji związanej z płcią pod względem wysokości zarobków w obszarach edukacji, kultury, sportu i komunikacji; zachęcanie do większego udziału kobiet w organach zarządczych w tych sektorach, gdzie kobiety stanowią mniejszość.
Jak powiedziała już sprawozdawczyni, przed nami jeszcze długa droga. Przypominają mi się słowa pisarza Machado, który powiedział: "Podróżniku! Przed tobą nie ma drogi - ty tworzysz swoją drogę idąc naprzód”, ponieważ, moi przyjaciele, osiągniemy równość, jeżeli będziemy o nią walczyć.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
Panie przewodniczący! W imieniu mojej grupy politycznej gratuluję komisji jej sprawozdania. Gratulacje należą się również mojej koleżance pani poseł za przedstawienie poglądu Parlamentu w swoim sprawozdaniu, pomimo iż w odniesieniu do kilku kwestii sugerowaliśmy poprawki w celu ich ulepszenia i pokazania przy pomocy sprawozdania Parlamentu, że uznajemy to, co miało miejsce w rezultacie mapy drogowej w sprawie równości oraz w rezultacie paktu na rzecz równości płci.
Odnieśliśmy znaczący ilościowy sukces. Wciąż musimy ulepszyć sposób wdrażania tych środków. Musimy zagwarantować skuteczne wdrożenie i rozszerzenie ochrony prawnej poprzez ustanowienie w każdym państwie członkowskim właściwego organu zajmującego się skargami przy pomocy określenia sankcji opartych na zasadzie proporcjonalności.
Pragniemy także, aby utrzymano zasady pomocniczości i wolnego wyboru. Jeżeli chodzi o pracę w rodzinie połączoną z życiem zawodowym, nie chcemy, aby dotyczyło to jedynie kobiet pracujących. Powinno to obejmować bezrobotnych; tych, którzy zdecydują zajmować się jedynie gospodarstwem domowym; osoby pracujące w wolnych zawodach oraz te, które są samozatrudnione w rodzinnych przedsiębiorstwach.
Pragniemy wzmocnić urlopu macierzyńskie i rodzinne. Wierzymy, że komunikacja, jakiej oczekujemy ze strony Komisji, obejmie nas na tym etapie odpowiednim wnioskiem.
Ponieważ kobiety więcej się uczą i więcej pracują, zasługują na to, aby być wynagradzane za świadczenie wszystkich rodzajów usług.
Zita Gurmai
w imieniu grupy PSE. - (HU) Dziękuję. Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Regularne oceny ze strony Komisji, które dają nam jasny obraz aktualnej sytuacji są niezwykle ważne na drodze ku osiągnięciu równości płci. Zaangażowanie pana komisarza Špidli w tę kwestię jest dobrze znane. Pierwsze sprawozdanie w sprawie równości płci zostało sporządzone pięć lat temu i dzisiaj mamy prawo oczekiwać rezultatów. Zgodnie ze sprawozdaniem w sprawie równości kobiet i mężczyzn za 2008 r. poczyniono pewien postęp, ale niestety wspomina się także w nim o zamrożonych obszarach, w których nie osiągnięto żadnego oczekiwanego postępu.
Różnica w wynagrodzeniach mężczyzn i kobiet przez ostatnie pięć lat utrzymywała się na poziomie 15%, a moja koleżanka powiedziała, że oznacza to 54 dni pracy więcej, czyli do dnia 22 lutego. Stosunek kobiet do mężczyzn w zakresie podejmowania decyzji wciąż jest niekorzystny, podobnie jak wizerunek kobiet prezentowany w mediach. Największym problemem jest to, że nie poczyniono żadnego postępu dokładnie w obszarze zatrudnienia i powiązanych kwestii, a mają one naprawdę podstawowe znaczenie, w części z powodu demografii UE oraz wzrostu gospodarczego i zapewniania równości. Te priorytety zdecydowanie wymagają zwiększonego zaangażowania kobiet na rynku pracy.
Ilościowy sukces strategii lizbońskiej to 12 mln nowo utworzonych miejsc pracy, z których 7,5 mln zajęły kobiety, ale nie oznacza to poprawy w kwestii równości. Obowiązkowa praca na niepełny etat, planowany tydzień roboczy w wymiarze 65 godzin, horyzontalne i wertykalne rynki pracy oraz segregacja niestety doprowadzą do zgodności życia zawodowego i prywatnego, co pozostanie nierozwiązanym problemem, który będzie wciąż się zwiększać z powodu braku instytucji zajmujących się opieką nad dziećmi. Uważam, że państwa członkowskie koniecznie powinny przygotować dalsze skoordynowane strategie i metody, a także skutecznie wdrożyć je w praktyce i zapewniać rzeczywiste wsparcie polityczne. Pragnę pogratulować mojej koleżance jej pracy; przedstawiła ona doskonałe sprawozdanie.
Raül Romeva i Rueda
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Panie przewodniczący! Oczywiście na wstępie chciałbym podziękować mojej koleżance, pani poseł Iratxe Garcíi, za jej pracę wykonaną w związku z przedmiotowym sprawozdaniem, które postrzegam jako ważny i kompleksowy dokument. Chciałbym również podkreślić co najmniej cztery kwestie poruszone w tym sprawozdaniu i wspomniane przez sprawozdawczynię w jej wystąpieniu, które również są ważne dla mojej grupy.
Po pierwsze, konieczność wykonania przez europejskie instytucje kroku wprzód w kontekście obecnej fali szowinistycznej przemocy oraz pod względem prawodawstwa, a także ustanowienie jasnej podstawy prawnej, umożliwiającej zwalczenie wszelkich form przemocy wobec kobiet; powinno to obejmować np. uznawanie prawa do azylu na podstawie prześladowania opartego na płci.
Po drugie, w celu zagwarantowania większego uczestnictwa kobiet na stanowiskach decyzyjnych, konieczne jest, aby wszystkie instytucje i partie polityczne przeanalizowały tę kwestię i podjęły określone działania w tym zakresie; nie wykluczamy tu przydziałów wyborczych.
Po trzecie, istotne jest, aby raz na zawsze przyznać, że w celu zagwarantowania pełnej emancypacji kobiet to one muszą podejmować decyzje w odniesieniu do ich praw do zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego.
Po czwarte, wyrażając ubolewanie z powodu braku postępu w kwestii różnicy w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn, niesławnej różnicy w zarobkach, Komisja i państwa członkowskie muszą ocenić strategie i działania, które we współpracy z zainteresowanymi podmiotami społecznymi powinny umożliwić poprawę tej sytuacji.
Eva-Britt Svensson
w imieniu grupy GUE/NGL. - (SV) Panie przewodniczący! Ja również chciałabym pogratulować sprawozdawczyni tego sprawozdania i w pełni je popieram. Poprę także poprawki dotyczące rynku pracy, skierowane przez panią poseł Figueiredo. Mam teraz tylko minutę na wystąpienie, więc nie będę poruszać szczególnych kwestii politycznych. Chcę jedynie powiedzieć jedną rzecz, którą moim zdaniem należy podkreślić.
Sprawozdawczyni wymienia różne działania, jakie należy podjąć w celu osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn. Rezultatem tego jest lista składająca się z 45 pozycji. Powtarzam: z 45 pozycji! W UE i jej państwach członkowskich, które od dawna nawoływały do nadania priorytetu równości kobiet i mężczyzn, w tym sprawozdaniu wskazuje się na 45 obszarów, które wymagają poprawy. Nie trzeba mówić więcej, poza tym, że mówię "tak” temu sprawozdaniu i przede wszystkim "tak” pilnemu podjęciu konkretnych działań!
Urszula Krupa
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie Przewodniczący! Za pozytywny element sprawozdania uważam wezwanie do ułatwienia pracownikom powrotu do pracy po okresie przerwy, wynikającym z urlopów macierzyńskich i opiekuńczych, oraz wyrównanie dysproporcji między wynagrodzeniami czy wykształceniem.
Jednak trudno jest się zgodzić z istnieniem bezpośredniego związku przyczynowego między problemami życiowymi dotykającymi wielu ludzi, a faktem bycia kobietą. Traktowanie życia społecznego jako walki płci, z kreowaniem nowego wroga na wzór poprzedniej walki klas, daje zwolennikom prawo do nieograniczonej ingerencji w każdą dziedzinę ludzkiego życia, w tym funkcjonowanie rodziny.
Problemem w Europie nie jest walka między mężczyznami a kobietami, ale brak poszanowania prawa i zasad moralnych, zwłaszcza niepohamowana chciwość i egoizm. Jako kobieta wolałabym, aby równouprawnienie nie spowodowało zrównania we wszystkim z mężczyznami, ale doprowadziło do uregulowań odciążających i ochronnych dla kobiet, które nietraktowane jako bezosobowa siła robocza, wnosiłyby twórczy wkład w wiele dziedzin gospodarki.
Zita Pleštinská
(SK) To sprawozdanie za 2008 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn podsumowuje sprawozdanie Parlamentu Europejskiego, które już zostało przyjęte i które stanowiło ogromny bodziec, jaki należy zastosować w praktyce. Postrzegam to jako odzwierciedlenie prac Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia i dlatego też na wstępie pragnę podziękować pani poseł Garcíi Pérez za jego sporządzenie.
W celu osiągnięcia celów strategii lizbońskiej konieczne jest, aby w jak największym możliwym stopniu wykorzystać potencjał kobiet na rynku pracy. Istotne jest również, aby kobiety miały jak najlepszy możliwy dostęp do studiów podyplomowych i uczenia się przez całe życie, a także dostęp do nowych technologii i społeczeństwa informacyjnego, aby być konkurencyjnymi na rynku pracy.
Wielce podziwiam kobiety zarządzające dużymi firmami, jak i małymi firmami i przedsiębiorstwami rodzinnymi, oraz tworzące nowe miejsca pracy. Obok ich codziennych zadań jako żon i matek, kobiety biznesu zajmują się również zadaniami związanymi z zarządzaniem we własnych firmach, biorąc na siebie odpowiedzialność nie tylko za sukces własnych rodzin, ale i za sukces własnych firm. Jako społeczeństwo nie zawsze wyrażamy wystarczające uznanie dla znaczenia tego zadania dla społeczeństwa. Kobiety na stanowiskach kierowniczych są zmuszane do przezwyciężania wielu dodatkowych trudności, związanych zwłaszcza z obowiązkami rodzinnymi.
Harmonizacja życia rodzinnego i zawodowego jest jednym z warunków wstępnych dla zwiększenia zatrudnienia kobiet. Dlatego też konieczne jest, aby zaproponować działania mające na celu umotywowanie ojców do wzięcia urlopu rodzicielskiego, dzieląc urlop macierzyński na oboje rodziców.
Obecnie wiele kobiet jest świadomych tego, że nie zostaną przyjęte na wysokie stanowiska na podstawie programów wsparcia społecznego, lecz jedynie na podstawie ich własnych zdolności. Pani kanclerz Angela Merkel jest oczywistym przykładem tego, że kobiety mają swoje własne twarde stanowisko w świecie polityki.
Patrząc na podręczniki do historii, wiele czytamy o walecznych czynach mężczyzn. Kobiety pojawiają się jedynie w tle. Jestem przekonana, że to naszym obowiązkiem jest nadanie rozgłosu anonimowym grupom kobiet zaangażowanych w naszym społeczeństwie, bez których świat stałby w miejscu.
Gabriela Creţu
(RO) Szanowni koledzy i koleżanki! Istnieją sprawy, o których mówi się dużo, ale w odniesieniu do których robi się mało. Podczas debaty nad pakietem socjalnym rozmawialiśmy o braku instrumentów koniecznych do zastosowania zasady jednakowej płacy za pracę o jednakowej wartości oraz do ograniczenia różnicy w zarobkach mężczyzn i kobiet. Bez tego nasze zobowiązania są jedynie słowami, a prawodawstwo jest bezużyteczne.
Istnieją też kwestie, w odniesieniu do których robi się mało lub nie robi się nic, ale i o których nawet się nie rozmawia. W rzeczywistości nie mówi się o 100 000 kobiet, które co roku podlegają handlowi ludźmi; wyjątkiem jest dzisiejszy wieczór; prawdopodobnie dlatego, że są one towarami, a nie obywatelkami. Większość z nich jest sprzedawana do pracy jako prostytutki. Domagamy się bardziej stanowczych zintegrowanych działań przeciw sieciom handlu ludźmi, a także skoordynowanych działań mających na celu zmniejszenie zapotrzebowania na prostytucję. Bez popytu nie ma powodów do tego, by istniał handel ludźmi.
Nie mówi się również o sytuacji, w której kobiety pracują jako gosposie w środowisku domowym; są one niewidzialne. Bez żadnych praw społecznych czy z minimalnymi prawami są one w takim samym stopniu narażone na znęcanie się, jak kobiety w swoich własnych rodzinach; obejmuje to również ryzyko wykorzystywania. Dla kobiet pracujących za granicą, niekorzystanie z praw politycznych przyczynia się do kruchości ich sytuacji społecznej i ekonomicznej. Odpowiednie uregulowanie ich sytuacji jest obecnie nie tylko kwestią sprawiedliwości, ale mogłoby to w przyszłości zapobiec utrzymywaniu się wysokiego wskaźnika ubóstwa wśród starszych kobiet.
Innym tematem, o którym nie możemy rozmawiać, są kobiety w rządzie mojego kraju, ponieważ ich tam po prostu nie ma. Szanowny panie komisarzu, szanowni koledzy i koleżanki! Czas przejść od oświadczeń na temat tego, co powinniśmy zrobić, do zrobienia tego, co do nas należy.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Dowody pokazują, że dyskryminacja kobiet utrzymuje się i ostatecznie ma wpływ na kobiety pracujące, których wynagrodzenie jest średnio o 15% niższe, niż wynagrodzenie mężczyzn. W niektórych krajach, w tym w Portugalii, wskaźnik ten sięga ponad 25%, a sytuacja ta pogorszyła się w ostatnich latach.
W związku z tym wzywamy do zwiększenia zatrudnienia, przyzwoitego wynagrodzenia, zgodności z normami społecznymi, zdrowotnymi i normami bezpieczeństwa oraz do ograniczenia dnia roboczego bez ograniczania wynagrodzenia. Pozwoliłoby to na stworzenie większej liczby miejsc pracy z prawami kobiet i zagwarantowanie większego stopnia pogodzenia życia zawodowego i rodzinnego.
Należy zachęcać do przyjęcia środków mających na celu zwalczanie niepewności zatrudnienia, która w szczególności dotyka kobiety, oraz rozszerzanie zakresu negocjacji zbiorowych w zakresie ochrony pracowników obojga płci. Należy również zachęcać do przyjęcia publicznych środków i podejmowania publicznych działań mających na celu poprawę dostępu kobiet do usług związanych z zapewnieniem prawa do zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz zwiększanie ich świadomości w zakresie ich praw i dostępnych dla nich publicznych usług, jednocześnie szanując ich godność.
Godfrey Bloom
Panie przewodniczący! Niestety w Wielkiej Brytanii istnieje ogromna dyskryminacja kobiet. Wiem, że moja komisja - Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia - odpowiednio odnosi się do tej kwestii. Jednakże znaczna część dyskryminacji wywodzi się z tego, że prawa dotyczące zatrudnienia są tak uciążliwe dla małych przedsiębiorstw rekrutujących kobiety, że tworzą one ukrytą dyskryminację.
Uważam to za klasyczne prawo niezamierzonej konsekwencji. Tu i tam ustanawia się prawa, a w rzeczywistości nie dzieje się nic, co tak naprawdę wzmacnia tę pozycję.
Nie chcę być nieuprzejmy, ale gdy przyglądam się mojej komisji - Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia - widzę, że sposób myślenia jej członków zatrzymał się na latach 70. XX wieku. Obawiam się, że życie już takie nie jest, i gdy słyszę ludzi mówiących o emancypacji kobiet, przykro mi, ale jako Brytyjczyk twierdzę, że to miało miejsce dawno temu. Nie wiem, jakie problemy mają inne kraje, ale proszę, nie sprowadzajcie wszystkiego do Wielkiej Brytanii, gdzie nie ma tego problemu, ponieważ - chociaż powtarzam, wasze działania są słuszne (prawo niezamierzonych konsekwencji) - robicie sobie z tego prawdziwe jaja.
Mary Honeyball
Panie przewodniczący! To może być dobry zbieg okoliczności, że występuję po Godfreyu Bloomie, który zdaje się tkwić gdzieś głęboko w XIX wieku. Rzeczywiście jest on znany z tego, że nie tak dawno temu powiedział, iż kobieta powinna sprzątać za lodówką i że to jedna z jej głównych ról w życiu. Jeżeli to ja stoję w miejscu, to jestem z tego dumna, ponieważ w żaden sposób nie życzę sobie, jako Brytyjka, by kojarzono mnie z tego typu komentarzami.
To, co chcę powiedzieć, to że przedmiotowe doskonałe sprawozdanie porusza bardzo wiele istotnych kwestii, i pragnę podziękować za to sprawozdawczyni. Dziękuję również panu komisarzowi za jego uwagi. Jedną szczególną kwestią, którą chcę się zająć, jest ogólny problem handlu ludźmi. Jako poseł z Londynu - a w rzeczywistości posłanka z Londynu - ten temat interesuje mnie szczególnie, ponieważ Londyn jest jednym z miejsc, których handel kobietami dotyczy w największym stopniu.
Państwa członkowskie obecnie są proszone o podpisanie Konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi. Chociaż niektóre państwa członkowskie ją podpisały, są inne - dokładnie 15 - które jeszcze tego nie zrobiły, a dwa faktycznie wydają się nie być gotowe, aby to zrobić. W związku z tym pragnę zwrócić się do państw członkowskich UE o ratyfikowanie taj konwencji przeciwko handlowi ludźmi oraz o to, by wszyscy tu obecni, w tym wszyscy posłowie z Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, wzięli na siebie zadanie skłonienia swoich rządów do podejmowania jeszcze bardziej usilnych działań niż do tej pory w związku z całym nikczemnym i niecnym handlem kobietami.
Věra Flasarová
(CS) Panie komisarzu, panie i panowie! Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie przedstawione przez panią poseł Pérez i Komisję Europejską. Statystki pokazujące, że zatrudnienie kobiet zwiększyło się w ostatnich latach do poziomu 57,2% brzmią dobrze, ale, jak stwierdza się w tym sprawozdaniu, istnieje cały szereg innych problemów. Kobiety wciąż zajmują jedynie jedną trzecią stanowisk kierowniczych w prywatnych firmach i w innych obszarach, w tym w polityce. Znaczna część nowych miejsc pracy nie wiąże się długoterminowymi umowami o pracę i dlatego przyszłe perspektywy są niepewne. A to właśnie są rodzaje miejsc pracy, które często przypadają kobietom. Wciąż są one uważane za osoby, których głównym obowiązkiem jest dbanie o rodzinę, a ich zarobki stanowią jedynie dodatek do budżetu domowego. Właśnie dlatego kobiety są wciąż gorzej wynagradzane niż mężczyźni za tę samą pracę i za te same kwalifikacje. Te stereotypy wciąż stanowią jeden z instrumentów dyskryminacji kobiet na rynku pracy. Uważam, że chęć pracodawców do udzielania kobietom zasiłków w celu pomocy w zakresie opieki nad dziećmi i tym samym ułatwienia ich przyszłego rozwoju zawodowego i rozwoju kariery jest niewystarczająca.
Mihaela Popa
(RO) Mówimy o konieczności zwalczania przemocy wobec kobiet, zwiększaniu uczestnictwa kobiet w działalności obywatelskiej oraz o kwestii, która wchodzi w zakres działalności Komisji Kultury i Edukacji - rozbieżności między poziomem wykształcenia kobiet i mężczyzn.
Pomimo iż kobiety osiągają lepsze wyniki niż mężczyźni w obszarze edukacji, wciąż istnieje nierówność w zakresie wynagrodzenia między obydwiema płciami na rynku pracy. Osobiście, jako członkini Komisji Kultury i Edukacji, złożyłam poprawkę do opinii przygotowanej przez komisję CULT w odniesieniu do tego sprawozdania. Uważam to za konieczne w celu wyeliminowania ze środków masowego przekazu obrazów przedstawiających kobiety w poniżających sytuacjach, uwzględniając wpływ, jaki środki masowego przekazu mają na poglądy i postawy wśród opinii publicznej.
Zagwarantowanie równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej wciąż jest aktualnym zagadnieniem dla społeczeństwa Zachodu.
Anna Záborská
(SK) Przedmiotowe sprawozdanie rozpoczyna ustęp, w którym stwierdza się, że równość kobiet i mężczyzn jest podstawową zasadą Unii Europejskiej - zasadą, która istnieje od ponad 50 lat. Jednak w drugiej części sprawozdania zawarto 46 ustępów zawierających zalecenia, prośby i żądania dotyczące konieczności przestrzegania tej zasady. Przedstawiono także podstawowe zalecenia, takie jak równy dostęp do środków finansowych, edukacji, opieki zdrowotnej czy wynagrodzenia. Przedstawiono żądanie zwalczania przemocy wobec kobiet, żądanie zwalczania handlu kobietami oraz wiele więcej.
Tego typu sprawozdania z pewnością są istotne i pragnę pogratulować sprawozdawczyni. Jednak z drugiej strony w sprawozdaniu tym mówi się o nieodpowiednim wdrożeniu już przyjętych dokumentów. Wskazuje się na nieodpowiednie środki kontroli i działania. Jednakże wskazuje się również na hipokryzję polityków, którzy otwarcie deklarują wsparcie na rzecz równości kobiet i mężczyzn, ale w praktyce tego nie czynią. Dlatego właśnie oczekiwania nie są takie, jak byśmy sobie tego życzyli.
Czesław Adam Siekierski
Panie Przewodniczący! Analizując rezolucję w sprawie równości kobiet i mężczyzn, trudno jej nie poprzeć. Szczególnie zwracam uwagę na punkty odnoszące się do przemocy wobec kobiet oraz dotyczące edukacji od najmłodszych lat, edukacji mówiącej o dyskryminacji kobiet. Wiemy przecież, że wychowanie, edukacja, to najlepsza droga, aby wykorzenić dyskryminację i przemoc wobec kobiet.
Wiedza obywateli Unii na temat handlu kobietami oraz świadomość istnienia tego okropnego, brutalnego i niedopuszczalnego w cywilizowanym świecie procederu w naszych czasach jest dość skromna. Dlatego uważam, że znaczne środki powinny być przeznaczone na kampanię informacyjną.
Należy jednak zaznaczyć, że pomimo tych wielu trudnych problemów, o których tu mówimy, to w ostatnim okresie obserwujemy znaczący postęp w zakresie równości kobiet i mężczyzn; szczególnie widać to na obszarach wiejskich.
Monica Maria Iacob-Ridzi
(RO) Panie przewodniczący! Równość kobiet i mężczyzn powinna stanowić podstawową zasadę europejskiego społeczeństwa.
Najnowsza ankieta Eurobarometru wskazuje na fakt, że kobiety na obszarach wiejskich nie są włączane w proces podejmowania decyzji w społecznościach, do których przynależą, nie mają stabilnej pracy, a większość z nich bierze na siebie jedynie obowiązki domowe. W niektórych obszarach odsetek ten osiąga poziom 98%. Niemniej jednak ponad 50% kobiet pragnie mieć dostęp do europejskiego rynku pracy, a także zdobyć kwalifikacje, które ułatwią im znalezienie zatrudnienia w administracji publicznej, rolnictwie, pomocy społecznej czy edukacji. Ponadto znaczny odsetek kobiet pragnie czerpać korzyści z ułatwień dotyczących utworzenia firmy, dostępnych na szczeblu europejskim.
W związku z tym jestem zdania, że należy wspierać inicjatywy kobiet na obszarach wiejskich ukierunkowane na większą aktywność w społeczeństwie, ciągły rozwój i uczestnictwo w rozwoju gospodarczym regionu, z którego pochodzą. Wyeliminowanie dyskryminacji wymaga wspólnego europejskiego wysiłku. Programy takie jak Europejski Fundusz Społeczny oraz postęp we współpracy z lokalnymi samorządami i władzami powinny w większym stopniu udzielać wsparcia finansowego kobietom na obszarach wiejskich.
Vladimir Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! Dziękuję wam za tę dyskusję. Ogólnie mówiąc, patrząc na osiągnięcia, można powiedzieć, że poczyniono znaczny postęp, ale panie i panowie, jasne jest, że przed nami jeszcze daleka droga. Dlatego też Komisja stara się dążyć do kompleksowych negocjacji, wykorzystując wszelkie dostępne nam narzędzia. Odniosłem się na przykład do już sporządzonych wniosków legislacyjnych oraz do zamiaru zaostrzenia kar za handel ludźmi.
Chcę powiedzieć, że starania na rzecz osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn oczywiście opierają się na głębokim etycznym fundamencie, nawet jeżeli mielibyśmy nie znaleźć żadnej przyczyny opierającej się na równowadze społecznej, stabilności systemów społecznych czy ekonomii, wciąż konieczne i słuszne byłoby kontynuowanie działań w tym obszarze. Jednakże pragnę powiedzieć, że prawdziwa równość szans jest największym priorytetem Unii Europejskiej i każde społeczeństwo, które nie może osiągnąć równości szans, nie ma jakiejkolwiek długoterminowej przyszłości w ramach globalnej konkurencji. Jest to nie tylko sprawiedliwie i niezaprzeczalne z etycznego punktu widzenia, ale jest to również korzystne. Uważam, że z tego powodu absolutnie podstawowe znaczenie ma to, abyśmy posuwali się naprzód, niezadowalając się osiągnięciami, które pod pewnymi względami mogą być interpretowane jako postęp, ale z drugiej strony pamiętając, że bardzo wiele rzeczy wciąż może być uznawane jedynie za umiarkowane rezultaty.
Iratxe García Pérez
sprawozdawczyni. - (ES) Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję słowa wszystkich moich kolegów i koleżanek w tym temacie, ponieważ jestem zdania, że umożliwia nam to określenie tego, iż pomimo różnych podejść i pewnych różnic, każdy z nas dąży do tego samego celu.
Pragnę również powiedzieć panu komisarzowi, że jestem bardzo zadowolona z jego wystąpienia i z jego wkładu w tę debatę. Każdy z nas podpisałby się w pełni pod jego słowami. Dlatego też pragnę powiedzieć, jak bardzo mnie to cieszy. Pragnę jednocześnie dodać, że to, czego obecnie potrzebujemy, to prawdziwa wola polityczna ukierunkowana na wdrożenie inicjatyw, które obecnie są rozpatrywane. Dlatego też Parlament poprze pana komisarza, jeżeli będzie on kontynuował podkreślanie znaczenia tej kwestii oraz kierował swoje wysiłki na wdrożenie tych inicjatyw.
Chciałabym odnotować jedną kwestię: znaczenie roli mężczyzn w walce o równość kobiet i mężczyzn.
Zaangażowanie mężczyzn w to zdanie ma podstawowe znaczenie. Fakt, że dzisiaj moi koledzy uczestniczyli w tej debacie, może moim zdaniem być odzwierciedleniem tego, że mężczyźni również muszą stać u boku kobiet podczas walki o równość.
Zakończę moją wypowiedź odwołując się do jednej z kwestii poruszonych w czasie debaty przez pana posła, który powiedział, że od XIX wieku kobiety wciąż powtarzają to samo. Pragnę mu uświadomić, że w XIX wieku kobiety w moim kraju domagały się prawa głosu - nie miały one wtedy nawet prawa głosować. Jest to zatem oczywista różnica.
Poczyniono znaczny postęp i nie możemy temu zaprzeczyć. Musimy podziękować tym wszystkim kobietom, wszystkim tym organizacjom, które działały na rzecz walki o równość. Jednakże nie może to zaprzeczać oczywistemu faktowi, że przed nami jeszcze długa droga i że wciąż mamy dużo do zrobienia. Dzięki uporowi nas wszystkich, mężczyzn i kobiet, uda nam się osiągnąć prawdziwą równość kobiet i mężczyzn.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 11.30.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Sylwester Chruszcz  
na piśmie. - Szanowni Państwo! Wiele wątków poruszono w tej debacie, ja chciałbym zwrócić państwa uwagę na kwestię urlopów macierzyńskich i wychowawczych. Europa stoi przed problemem demograficznym, który nie jest tylko spowodowany problemami ekonomicznymi trawiącymi nasz kontynent, ale również nie objęciem młodych matek należytą pomocą. Jest rzeczą niezmiernie ważną by kobiety, które urodziły dziecko były objęte taką pomocą, która zapewni jej i dziecku odpowiednie zabezpieczenie i nie wykluczy jej z przyszłego życia zawodowego lub nawet społecznego.
Powinno ono dać jej taką ochronę by w odpowiednim czasie mogła wrócić na swoje miejsce pracy lub godnie zająć się rodziną. Powinniśmy kłaść duży nacisk na to by te uregulowania były równie poważnie traktowane na całym naszym kontynencie.
Corina Creţu  
na piśmie. - (RO) Pomimo iż Rumunia jest jednym z dobrych uczniów Unii Europejskiej w odniesieniu do ram prawnych i liczby inicjatyw i programów rządowych na rzecz ograniczenia nierówności płci, istnieje w tym kraju wiele wad odnoszących się do istotnych aspektów, które akcentują i utrwalają nierówność kobiet i mężczyzn.
Jeżeli chodzi o dostęp kobiet do stanowisk kierowniczych, Rumunia znajduje wśród ostatnich krajów w Europie. Z 331 członków parlamentu jedynie 37 to kobiety, co stanowi niewiele ponad 11% łącznej liczby. Niemniej jednak odsetek kobiet w rumuńskiej administracji lokalnej jest jeszcze niższy. W Szwecji mamy do czynienia z prawie równą liczbą mężczyzn i kobiet w parlamencie. Ponadto w Rumunii prawie jedna trzecia kobiet pracuje w niepełnym wymiarze godzin, porównując to z jedynie 7,7% mężczyzn, za wynagrodzenie średnio o 15% niższe, niż mężczyźni.
Sytuacja ta jest ściśle powiązana z utrzymywaniem się stereotypów dotyczących płci, co sprawia, że większość obowiązków domowych wchodzi w zakres odpowiedzialności kobiet. Niestety nierówność płci i związane z nią uprzedzenia istnieją nie tylko w otoczeniu rodzinnym, lecz również w środowisku edukacyjnym. Badania pokazują, że zajęcia szkolne w Rumunii, jak i zajęcia z zakresu społeczno-ekonomicznej orientacji organizowane przez nauczycieli, przyczyniają się do tworzenia zróżnicowanych sposobów myślenia ze względu na płeć.
Dlatego też podkreślam wagę włączenia do przedmiotowego sprawozdania kwestii odnoszącej się do znaczenia edukacji w odniesieniu do ograniczania nierówności płci.
Véronique Mathieu  
na piśmie. - (FR) Równość kobiet i mężczyzn jest podstawową zasadą Unii Europejskiej. Póki co liczby przedstawione w sprawozdaniu na 2008 r. pokazują, że wciąż nie ma takiej równości. W rzeczywistości różnice w zarobkach utrzymują się od 2003 r. na poziomie 15%.
W świetle tej sytuacji uważam, że musimy wzmocnić prawodawstwo europejskie, na przykład poprzez zobowiązanie pracodawców do przeprowadzania audytów zarobków i pensji w celu zmniejszenia tej różnicy w zarobkach.
Ważne jest także, aby przyjrzeć się wyjątkowej sytuacji kobiet na obszarach wiejskich, których nigdy nie uznaje się jako "pracujące” na oficjalnych rynkach pracy. Z powodu tego, że nie posiadają one żadnego sprecyzowanego stratusu zawodowego, kobiety te, które z pewnością pracują, gdyż pomagają swoim mężom w pracy w rodzinnym gospodarstwie, napotykają na bardzo wiele finansowych i prawnych trudności w odniesieniu do dostępu do świadczeń emerytalnych i zabezpieczenie społecznego. Poprę wszelkie działania, które poprawią sytuację tych kobiet.
Wreszcie, z zadowoleniem przyjmuję proponowane środki mające na celu poprawę dostępu kobiet do usług związanych z zapewnieniem prawa do zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego. Tego typu dostęp rzeczywiście jest podstawowym warunkiem korzystanie przez kobiety z wolności.
Dumitru Oprea  
na piśmie. - (RO) Moim zdaniem dyskryminacja ze względu na płeć utrzymuje się głównie z powodu starych sposobów myślenia, jakie wciąż istnieją we współczesnych społeczeństwach: mężczyzna wspiera finansowo swoją rodzinę, a kobieta ma swoją odpowiedzialność społeczną. Tego typu sposoby myślenia spotyka się w wielu krajach, ale szczególnie w regionach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Zjawisko to mogłoby zostać wyeliminowane poprzez odpowiednią edukację.
W tym kontekście jestem zdania, że powinniśmy również rozważyć fakt, iż ewolucja obecnego ogólnego społeczeństwa doprowadziła do rosnącego zaangażowania kobiet w aktywne życie, a ich status społeczny wyraźnie się poprawił. Niemniej jednak problemy mogą pojawiać się na szczeblu rodziny, zwłaszcza w związku z opieką rodziców nad ich dziećmi, zaangażowaniem w ich wychowywanie i kształcenie. Brak czasu, pracowity harmonogram zajęć, wizja życia za granicą, doprowadziły do ograniczenia kontroli rodziców nad ich dziećmi w czasie wakacji, a także w godzinach 14.00-18.00 w dni powszednie.
Z tego powodu należy znaleźć rozwiązanie w celu wyeliminowania obawy związanej z tym, co robi dziecko, gdy rodzic jest w pracy, poprzez opracowywanie zajęć szkolnych i pozaszkolnych, które zastąpiłyby brak nadzoru rodziców.
W rzeczywistości metoda zajęć pozaszkolnych powinna zostać rozszerzona i powinna stać się projektem przydatnym rodzicom, społeczeństwu, krajowi i Europie.
Rovana Plumb  
na piśmie. - (RO) Chciałabym pogratulować sprawozdawczyni i podkreślić znaczenie treści przedmiotowego sprawozdania w odniesieniu do osiągnięcia założeń w zakresie wzrostu gospodarczego, określonych w kontekście strategii lizbońskiej.
Zarówno Unia Europejska, jak i państwa członkowskie powinny zapewnić lepszy model społeczeństwa. Pomimo poczynionego postępu, nierówność kobiet i mężczyzn utrzymuje się i dlatego też musimy zacząć działać.
Pragnę zwrócić uwagę na problem, który każdego dnia dotyka bardzo wielu kobiet i w związku z którym bardzo niewiele z nich otrzymuje korzystny wyrok, a mianowicie molestowanie seksualne.
Na podstawie krajowego badanie przeprowadzonego w Rumunii w 90% przypadków ofiarami molestowania seksualnego były kobiety, a 1 na 9 osób w środowisku miejskim miała do czynienia z sytuacją molestowania seksualnego. W ponad 55% przypadków molestowania dopuszczał się bezpośredni przełożony ofiary.
Moim zdaniem konieczna jest ponowna ocena strategii i działań w tym obszarze w celu polepszenia standardów życia i pracy kobiet, a państwa członkowskie powinny przyspieszyć egzekwowanie prawodawstwa wspólnotowego w sprawie równości kobiet i mężczyzn w odniesieniu do rynku pracy, w tym w odniesieniu do molestowania seksualnego.
Theodor Dumitru Stolojan  
na piśmie. - (RO) Nadszedł czas, aby pozbyć się stereotypów i zacząć zdecydowanie działać w celu zagwarantowania prawdziwe równych szans kobietom i mężczyznom. W ciągu ostatnich dziesięciu lat bezsprzecznie poczyniono postęp w odniesieniu do zwiększenia przedstawicielstwa kobiet w czołowych europejskich instytucjach politycznych, ale wciąż jest to niewystarczające. Przeciwnie, różnice w wynagrodzeniach przez ostatnie lata pozostawały na relatywnie niezmiennym poziomie. Podstawowy wkład w to wykluczenie wciąż mają europejskie przedsiębiorstwa, a to wymaga bardziej zdecydowanych i stanowczych decyzji, a także o wiele bardziej skutecznej kampanii w mediach, dotyczącej tej kwestii.
Ogólny udział kobiet w procesie decyzyjnym podlega oczywistym zniekształceniom również w Rumunii, która jest jedynym krajem, gdzie ani jedna kobieta nie zajmuje stanowiska ministra, w parlamencie kobiety stanowią jedynie 9%. Społeczeństwo rumuńskie ma obowiązek zwalczać mentalności, dyskryminację płci we wszystkich jej codziennych przejawach.
Wieżę w pozytywne rezultaty przydziałów wyborczych na rzecz reprezentowania kobiet. Najlepsze modele praktyk możemy znaleźć w krajach skandynawskich, a także i w innych krajach. Bez względu na to, czy opowiemy się za systemem wyborczym opartym na proporcjonalnej reprezentacji, gwarantując równość płci kandydatów, jak i przejrzystość w mediach (Belgia), czy na przydziałach ustanowionych przez prawo (Finlandia, Szwecja, Hiszpania, Francja), uważam, że w Rumunii można polepszyć sytuację kobiet, które pragną tego rodzaju zaangażowania w życie polityczne, gospodarcze i społeczne.
