Umowa w sprawie wolnego handlu z Radą Współpracy Zatoki Perskiej (debata)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem jest debata nad pytaniem ustnym do Komisji skierowanym przez Helmutha Markova w imieniu Komisji Handlu Zagranicznego w sprawie ostatnich ustaleń w negocjacjach dotyczących umowy w sprawie wolnego handlu między Unią Europejską a Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej - B6-0020/2008).
Androula Vassiliou
komisarz. - Pani przewodnicząca! Niektórzy mogą twierdzić, że negocjacje dotyczące umowy w sprawie wolnego handlu z krajami Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej toczyły się przez 17 lat. W rzeczywistości dopiero od roku 2002 toczą się najważniejsze dyskusje. Zarówno my w Komisji, jak i przedstawiciele państw członkowskich w Radzie, mamy nadzieję zakończyć te negocjacje wcześniej, niż później. Wiemy, że umowa w sprawie wolnego handlu przyczyni się do pogłębienia relacji między naszymi regionami. W 2007 r. negocjacje dotyczące umowy w sprawie wolnego handlu były prowadzone w trybie przyspieszonym, a ich punktem kulminacyjnym była wizyta pana komisarza Mandelsona w Ad-Dausze w grudniu 2007 r., co stanowiło znaczny polityczny impuls. Osiągnęliśmy znaczny postęp w odniesieniu do wszystkich rozdziałów i jesteśmy bliżej podpisania tej umowy niż kiedykolwiek.
Istnieją jednakże niektóre nieuregulowane kwestie, które mają znaczenie w zakresie zagwarantowania prawdziwie preferencyjnego dostępu dla UE do rynku Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej oraz braku dyskryminacji w porównaniu z innymi podmiotami. Kwestie te dotyczą ceł eksportowych, kilku wyjątków w dziedzinie usług energetycznych, zwłaszcza świadczonych przez Zjednoczone Emiraty Arabskie, oraz określonych przepisów horyzontalnych umowy, takich jak konkurencja i własność intelektualna. Runda negocjacyjna została odwołana w styczniu. Od tej pory ze strony Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej nie otrzymaliśmy żadnych informacji zwrotnych. Mamy nadzieję na rozpoczęcie kolejnej rundy na początku maja, w czasie posiedzenia wspólnego komitetu UE-Rada Współpracy Zatoki Perskiej, które zaplanowano na 6 maja.
Naszym celem pozostaje osiągnięcie postępu w kolejnej rundzie oraz zakończenie negocjacji najszybciej jak to możliwe. Mamy nadzieję, że będzie to miało miejsce w pierwszych miesiącach prezydencji francuskiej. Umowa w sprawie wolnego handlu ma na celu ustanowienie preferencyjnego związku między UE a Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej zgodnie z zasadami i dyscypliną WTO. Będzie ona zatem prowadziła do znacznej liberalizacji całej wymiany handlowej prowadzonej między jej stronami. Ma ona także na celu wspieranie państw członkowskich Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej w ich strategiach dywersyfikacji gospodarczej poprzez zachęcanie do przeprowadzenia dalszych reform gospodarczych i udostępnienie potencjału przyciągania inwestorów zagranicznych, jako dopełnienia do zwiększającej się dynamiki inwestycji wewnętrznych w tym regionie.
Przedmiotowa umowa w sprawie wolnego handlu obejmuje znaczące zobowiązania dotyczące handlu usługami i inwestycjami dla obydwu stron oraz wzajemny dostęp do rynków zamówień publicznych, także w sektorach energii i transportu. Obejmuje ona ambitne systemy liberalizacji taryf, w tym w sektorze chemicznym. Ponadto dotyczy ona m.in. również obszarów pozataryfowych, takich jak techniczne bariery dla handlu, standardy sanitarne i fitosanitarne oraz prawa własności intelektualnej.
Izba ta wyraziła obawę w związku z tym, że umowa w sprawie wolnego handlu negocjowana z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej nie zawiera klauzul dotyczących praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych. Dlatego też chciałabym przede wszystkim wyjaśnić, że obecny projekt umowy w sprawie wolnego handlu między UE i Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej zawiera klauzule pozataryfowe, dotyczące praw człowieka, migracji, walki z terroryzmem oraz nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia. Ustępy te zostały uzgodnione z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej kilka lat temu. Jednakże podczas ostatniej rundy okazało się, że Rada Współpracy Państw Zatoki Perskiej ma klika nierozwianych wątpliwości odnośnie do klauzuli zawieszającej, powiązanej ze stosowaniem istotnych politycznych elementów przedmiotowej umowy. Oprócz tych klauzul, w preambule do tej umowy zawarto dowołania do potrzeby wzmocnienia procesu rozwoju gospodarczego i społecznego w krajach Rady Współpracy Zatoki Perskiej, jednocześnie chroniąc środowisko naturalne. Istnieją tam również odniesienia do faktu, że strony tej umowy nie będą zachęcać do bezpośrednich inwestycji zagranicznych poprzez obniżanie lub łagodzenie ich wewnętrznych standardów dotyczących ochrony środowiska naturalnego czy etykietowania. Przewiduje się także prowadzenie konsultacji w sytuacji, gdy okaże się, iż aktualny lub proponowany środek nie jest spójny z tymi zasadami.
Podczas negocjacji dotyczących umowy w sprawie wolnego handlu między UE i Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej uwzględniono wyniki i wnioski z analizy oddziaływania na zrównoważony rozwój, przeprowadzonej w latach 2001-2004. Dotyczyło to przede wszystkim sektorów, które konsultanci określili jako istotne dla dalszego zrównoważonego rozwoju gospodarczego w Radzie Współpracy Zatoki Perskiej, a mianowicie sektora usług i kilku sektorów przemysłu. Następnie wskutek wniosku tej Izby, w lutym zapewniliśmy dyrektywy negocjacyjne odnoszące się do umowy w sprawie wolnego handlu między UE i Radą Współpracy Zatoki Perskiej, obejmujące jej wszystkie aktualizacje zgodnie z ustalonymi procedurami i z uwzględnieniem zasad dotyczących poufności.
Wreszcie, chciałabym podkreślić, że Parlament Europejski był regularnie informowany o stanie negocjacji dotyczących umowy w sprawie wolnego handlu między UE i Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej oraz że Komisja Europejska będzie informować go na bieżąco.
Tokia Saïfi
w imieniu grupy PPE-DE. - (FR) Pani przewodnicząca! Zawarcie umowy w sprawie wolnego handlu między Wspólnotą Europejską i Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej było przedmiotem negocjacji prowadzonych od 1988 r. i może się wydawać, że niedługo zostanie ona zawarta raz na zawsze.
Z zadowoleniem przyjmuję niedawne postępy, ponieważ zawarcie tej umowy w sprawie wolnego handlu jest konieczne w celu zwiększenia i uregulowania handlu między Unią Europejską i państwami Zatoki Perskiej. Umowa ta powinna rozpocząć nową, bardziej dynamiczną epokę współpracy w wielu strategicznych dziedzinach między dwoma regionami, które mają dla siebie nawzajem podstawowe znaczenie, ale których relacje do tej pory nie dotyczyły kwestii najistotniejszych.
Umowa w sprawie wolnego handlu musi ułatwić likwidację barier pozataryfowych oraz wyeliminować wszystkie dotacje i rekompensaty państwa, zwłaszcza w odniesieniu do dostępu do surowców, zgodnie z obowiązującymi zasadami WTO. Możliwości i wyzwania narzucane przez rosnące znaczenie niezależnych funduszy powinno być przedmiotem dogłębnej analizy, dialogu i konstruktywnej współpracy między Parlamentem Europejskim i państwami Zatoki Perskiej.
Celem jest utrzymanie otwartej dla inwestycji atmosfery, jednocześnie czyniąc te inwestycje bardziej przejrzystymi. Zarządcy tych funduszy muszą zatem być w stanie udostępnić dodatkowe informacje dotyczące pochodzenia własnych środków, ich celów inwestycyjnych oraz ich strategii. Jednakże Europa także musi zagwarantować, że może przyciągnąć te fundusze, które prowadzą do wzrostu, innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy, w obliczu silnej międzynarodowej konkurencji w kwestii przyciągania kapitału.
Zawarcie umowy w sprawie wolnego handlu zachęca państwa Zatoki Perskiej do przyjmowania poglądów swoich europejskich partnerów w większym stopniu i tym samym umożliwi nam zróżnicowanie oraz przyspieszenie naszego handlu i wymiany.
Carlos Carnero González
w imieniu grupy PSE. - (ES) Pani przewodnicząca! Na początku chciałbym podziękować pani komisarz za jej wyjaśnienia i od razu stwierdzić, że Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim jest zdania, że podpisanie umowy w sprawie wolnego handlu z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej jest celem, który popieramy.
W rzeczywistości musimy to zrobić najszybciej, jak to tylko możliwe. Przyniesie to korzyści Europie oraz krajom wchodzącym w skład Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej. Prawdą jest jednak, że mandat na prowadzenie negocjacji dotyczących tej umowy jest dość stary. Jest to mandat, który nie zawiera koniecznych klauzul uwzględniających dzisiejsze kluczowe kwestie, takie jak prawa człowieka, zatrudnienie i ochrona środowiska naturalnego.
W związku z tym cieszy mnie fakt, że pani komisarz mówi, iż Komisja ma zamiar uczynić co w jej mocy, aby zawrzeć te kwestie w przedmiotowej umowie. W przeciwnym razie byłoby to zupełnie niezrozumiałe, ponieważ nie mówimy tylko o handlu czy wymianie gospodarczej.
Wszyscy wiemy, że są to ważne kraje, dysponujące jednym z najważniejszych surowców na naszej planecie - ropą naftową, która jest podstawowym elementem naszych współczesnych społeczeństw.
Jednakże kraje te dysponują nie tylko ropą naftową. Żyją tam ludzie, mężczyźni i kobiety; mężczyźni i kobiety urodzeni w tych krajach oraz inni mężczyźni i kobiety, którzy przybyli do tych krajów, aby pracować, i mam wrażenie, że prawa człowieka nie są w tych krajach respektowane w odpowiednim stopniu, na przykład w odniesieniu do wolności wypowiedzi czy wolności zrzeszania się. W odniesieniu do braku równości kobiet, możemy tylko czuć się zawstydzeni i oburzeni, gdy na przykład w gazecie czytamy o sprawozdaniach organizacji Human Rights Watch, w których stwierdza się, że w niektórych krajach kobiety muszą uzyskać zgodę od tzw. "opiekuna” - którym może być ojciec, mąż czy nawet syn - na pracę, podróżowanie, uczenie się czy nawet uzyskanie dostępu do usług medycznych. Jest to po prostu nie do zaakceptowania.
Jednakże moglibyśmy oczywiście mówić o poruszonej wcześniej sytuacji imigrantów pracujących w tych krajach, którzy stanowią znaczną siłę roboczą. Czy ich prawa są przestrzegane, czy nie? Co więcej, jakie są obawy największych producentów ropy naftowej, takich jak kraje Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej, dotyczące ochrony środowiska naturalnego? Czy interesują ich zmiany klimatu, czy tylko ropa naftowa?
Należy to stwierdzić na stopie przyjacielskiej, ale z całkowitą jasnością. Właśnie z tego powodu z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że do rezolucji, nad którą będziemy jutro głosować, włączono tak ważne ustępy, jak ust. 17 i ust. 19, których jesteśmy wspólnymi autorami. Odnoszą się one m.in. do praw człowieka jako do przedmiotu klauzuli, która powinna stanowić zasadniczą część umowy w sprawie wolnego handlu, która ma zostać zawarta z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej, czy do konieczności ratyfikowania przez jej strony konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy.
Złożyliśmy także dodatkowe poprawki, które mamy nadzieję inne grupy poprą, wzmacniając tym samym te kwestie. Jednakże musimy być ostrożni, aby nie wysłać naszym partnerom błędnego komunikatu: prawa człowieka muszą być przestrzegane, bez względu na to, czy chodzi o ropę naftową czy nie.
Ramona Nicole Mănescu
w imieniu grupy ALDE. - (RO) Dyskusja na temat ewolucji negocjacji dotyczących umowy w sprawie wolnego handlu między Wspólnotą Europejską i Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej przykuła moją uwagę, biorąc pod uwagę wizytę, jaką ostatnio odbyłam do tego regionu wraz z Delegacją Parlamentu Europejskiego do spraw stosunków z państwami rejonu Zatoki Perskiej.
Tematy poruszane w czasie posiedzeń międzyparlamentarnych również obejmowały negocjacje dotyczące tej umowy.
Przedstawiciele Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej oświadczyli, że Europejczycy naciskają na zagwarantowanie nieograniczonego dostępu do licznych okazji inwestycyjnych, a Rada Współpracy Państw Zatoki Perskiej jest zainteresowana nie tylko gromadzeniem kapitału, lecz również potrzebą zdobycia technologicznego i zarządczego "know-how”.
Z jednej strony rozpoczęte negocjacje powinny były zakończyć się w 2006 r., ale - jak twierdzimy - są one kontynuowane, za co obwiniane są obydwie strony.
Unia Europejska jest zdania, że członkom Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej brakuje koordynacji i reformy, a ci drudzy skarżą się na niewyczerpaną listę wymagań, jakie mają spełnić państwa Zatoki Perskiej.
Niektóre z najważniejszych przytoczył komisarz ds. handlu, Peter Mandelson: dostęp do rynku, oznakowanie pochodzenia produktów, licencje rządowe, działania na rzecz ochrony inwestycji oraz kryteria ich zagwarantowania w Radzie Współpracy Państw Zatoki Perskiej.
Z tego powodu - moim zdaniem - podpisując umowę w sprawie wolnego handlu, obydwie strony oficjalnie zobowiązałyby się do współpracy gospodarczej prowadzącej do wzajemnie istotnych osiągnięć: rozwoju współpracy w zakresie energii, rozwoju gospodarczego i technologicznego tego regionu oraz - nie wprost - zwiększonego wpływu na ochronę środowiska naturalnego, utworzenie wspólnego rynku oraz zwiększenie poziomu inwestycji europejskich, i to tylko niektóre z nich.
Z drugiej strony delikatna debata w regionie odnosi się do problemu przestrzegania praw człowieka. Unia odgrywa bardzo ważną rolę w gospodarce międzynarodowej, ale jednocześnie jest jednym z głównych stronników poszanowania podstawowych praw człowieka.
Dyskusje, jakie odbyłem z przedstawicielami większości aktywnych organizacji pozarządowych w regionie, dokładnie uwidoczniły możliwość, jaką dają negocjacje dotyczące umowy w sprawie wolnego handlu, aby naciskać na państwa Zatoki Perskiej, by te zapewniały więcej wolności obywatelskich i politycznych swoim obywatelom.
Z tego powodu podczas negocjowania kwestii ekonomicznych należy przykładać szczególne znaczenie do praw odnoszących się do poszanowania praw pracujących imigrantów i kobiet.
Caroline Lucas
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca! Moja grupa zdecydowanie popiera wezwanie Komisji do udzielania Parlamentowi większej ilości informacji o tych negocjacjach dotyczących umowy w sprawie wolnego handlu, a w szczególności do przekazywania aktualnego mandatu negocjacyjnego oraz zaktualizowanej oceny wpływu na zrównoważony rozwój.
Popieramy także podkreślanie potrzeby zamieszczenia w tej umowie w sprawie wolnego handlu odpowiedniego rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju, biorąc pod uwagę niewystarczające wyniki państw Zatoki Perskiej w odniesieniu do standardów społecznych i środowiskowych. To właśnie wywołuje nasze obawy dotyczące sugestii ze strony DG ds. Handlu, że skoro negocjacje dotyczące umowy w sprawie wolnego handlu z państwami Zatoki Perskiej rozpoczęły się dawno temu, kiedy kwestie dotyczące zrównoważonego rozwoju były widocznie mniej istotne, to teraz jest zbyt późno, by negocjacje obciążać nowymi sprawami, takimi jak klauzule dotyczące praw człowieka.
Uważam, że należy powiedzieć, iż jest to politycznie nie do zaakceptowania i mamy nadzieję, że DG ds. Handlu będzie miała na uwadze fakt, iż Parlament musi wyrazić aprobatę wszelkich ostatecznych rezultatów przedmiotowych negocjacji.
Jednakże poza naszymi obawami dotyczącymi standardów społecznych i środowiskowych dotyczących handlu w regionie Zatoki Perskiej, musimy dokładniej dowiedzieć się, jaki rodzaj handlu z państwami Zatoki Perskiej ta umowa w sprawie wolnego handlu ma na celu zliberalizować. Oczywiście wiemy, że UE jest zainteresowana nieograniczonym dostępem to zasobów energetycznych, pozbyciem się wszelkich barier w handlu, takich jak podatki eksportowe, oraz ograniczeń ilościowych. Wiemy oczywiście, że UE stara się być bezkonkurencyjna dla innych uprzemysłowionych i wschodzących gospodarek, aby uzyskać jak najlepsze warunki dostępu, że UE jest świadoma rosnących cen energii i chce sprzedawać do tego regionu więcej, aby przywrócić w nim równowagę handlową. Oczywiście jest to całkowicie niespójne z określonymi celami UE w odniesieniu do jej polityki w sprawie zmian klimatu.
Jednakże wyobraźmy sobie inny scenariusz: że UE nie dąży do przywrócenia równowagi w swoich stosunkach handlowych przez całkowitą liberalizację, ale wykorzysta zachętę w postaci braku równowagi handlowej w celu przyspieszenia rozwoju i wykorzystania odnawialnych źródeł energii; że UE nie będzie uczestniczyć w międzynarodowym wyścigu do bezpiecznego dostępu do ropy naftowej, ale będzie nalegać na zawieranie wielostronnych umów, dając wszystkim krajom sprawiedliwy udział w zmniejszaniu światowych zasobów.
W porównaniu z tego typu ambitnym scenariuszem, który chcielibyśmy zobaczyć, nacisk Parlamentu na umieszczenie w przedmiotowej umowie w sprawie wolnego handlu istotnego rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju jest absolutnym minimum, jakiego potrzebujemy decydując o tym, czy ta Izba może wyrazić swoją aprobatę wobec przedmiotowej umowy.
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Znaczenie zawarcia odpowiednio funkcjonującej umowy w sprawie wolnego handlu nie może być wyolbrzymiane. Od lat 80. XX wieku poziom eksportu z UE do krajów Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej zwiększa się. Rada Współpracy Państw Zatoki Perskiej jest obecnie szóstym największym rynkiem eksportowym UE, a UE jest pierwszym partnerem handlowym Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej. W 2005 r. poziom eksportu UE do Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej wynosił ok. 50 miliardów euro, natomiast import UE z tego regionu - ok. 37 miliardów euro.
Komisja spodziewa się, że wolumen handlu wkrótce - po podpisaniu przedmiotowej umowy- się podwoi. Ponadto, jak rozumiem, po raz pierwszy proponowana umowa przewiduje zawarcie klauzuli dotyczących praw człowieka, nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i walki z terroryzmem, a to z pewnością należy przyjąć z zadowoleniem.
Niestety osiągnięcie porozumienia ma dość spore opóźnienie. Kiedy pan Mandelson odwiedził ten region w lutym 2007 r. powiedziała pani, pani komisarz, że pchnął tę umową naprzód, jeżeli dobrze cytuję.
Jednakże rozumiem, że w czasie swojej wizyty oświadczył publicznie, iż winę za opóźnianie zawarcia przedmiotowej umowy w sprawie wolnego handlu ponosi protekcjonizm Arabów z Zatoki Perskiej. Czy Komisja wciąż jest zdania, że to jest przyczyną i czy jest to język przyspieszający zawieranie międzynarodowych umów?
Pomimo komplikacji dotyczących zawarcia umowy, państwa członkowskie Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej angażują się w sposób pozytywny z Komisją w zadanie harmonizacji przepisów dotyczących bezpieczeństwa na lotniskach. Produkty aktualnie kupowane przez pasażerów w strefie bezcłowej, przewożone pomiędzy państwami Zatoki Perskiej lub Unii Europejskiej potencjalnie mogą zostać skonfiskowane z powodu obowiązujących na lotniskach ograniczeń bezpieczeństwa dotyczących przewożenia płynów.
Jednakże na szczęście kilka państw Rady Współpracy zaangażowało się wraz z Komisją i przyjęło zasady dotyczące bezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 915/2007. Jak rozumiem, pozwoli to pasażerom na przewożenie produktów zakupionych w strefach bezcłowych w krajach trzecich, pod warunkiem że kraj ten został uznany jako bezpieczny. Dzięki takiemu zastosowaniu, kraje te z powodzeniem ustanowiły techniczną i praktyczną współpracę z UE, a Komisja powinna pochwalać podejmowanie działań w tym obszarze.
Tego rodzaju przykład praktycznej współpracy zachęca do zawierania wszelkich szerszych umów w sprawie wolnego handlu, które mogą wejść w życie w późniejszym terminie. Jednakże chciałbym, aby działania nad tego rodzaju współpracą i umowami zostały przyspieszone i rozszerzone.
Umowa w sprawie wolnego handlu powinna być także sposobem promowania współpracy naukowej z państwami Zatoki Perskiej i tym samym wspierania zrównoważonego rozwoju w tym regionie. Obecnie poziom współpracy naukowej między Europą a państwami Zatoki Perskiej jest bardzo niski, pomimo iż potencjał może być znaczny.
Współpraca w zakresie nauki jest szczególnie ważna jeżeli chodzi o zmiany klimatu i politykę energetyczną. Obecnie import energii przez Unię Europejską zaspokaja ok. 50% jej potrzeb, z czego ok. 20% pochodzi z regionu Zatoki Perskiej.
Umowa w sprawie wolnego handlu musi zostać wzmocniona w obszarach dotyczących walki ze zmianami klimatu i w związku z tym z zadowoleniem przyjmuję planowane przeprowadzenie przez Komisję studium wykonalności w tym zakresie.
David Martin
Pani przewodnicząca! Chciałbym zacząć od czegoś pozytywnego. Po pierwsze, chciałbym podziękować panu O'Sullivanowi, dyrektorowi generalnemu ds. handlu, który szybko i pozytywnie odpowiedział na nasz wniosek o mandaty negocjacyjne. Otrzymaliśmy je w ciągu ok. tygodnia od momentu, gdy go o to poprosiliśmy podczas jego wizyty w naszej komisji.
Z zadowoleniem przyjmuję także znaczny postęp, jaki jest czyniony w tych negocjacjach i przyznaję, co również uczynili już inni, że powinno to otworzyć państwa Zatoki Perskiej na handel UE i powinno to być korzystne dla biznesu UE.
Gorąco akceptuję także fakt, że umowa w sprawie wolnego handlu, którą negocjujemy, będzie stanowić ulepszenie w porównaniu z umową o współpracy z 1989 r., i jak pani sama, pani komisarz, nam przypomniała, a pani Doyle to powtórzyła, z zadowoleniem przyjmuję fakt, że umowa ta zwiera kilka klauzul niezwiązanych z handlem, odnoszących się do takich zagadnień, jak prawa człowieka, migracja, walka z terroryzmem i nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia.
Jednakże żałuję, że klauzule dotyczące kwestii społecznych, środowiskowych i dotyczących pracy, które negocjujemy z państwami Zatoki Perskiej są w znacznym stopniu słabsze niż te, które negocjujemy w trakcie współczesnej rudny umów w sprawie wolnego handlu. Nie zaakceptowalibyśmy standardów, które najwyraźniej jesteśmy w stanie zaakceptować w odniesieniu do państw Zatoki Perskiej, w przypadku negocjacji z Koreą czy Stowarzyszeniem Narodów Azji Południowo-Wschodniej.
Komisja już nam powiedziała - i mogliśmy się tego spodziewać - że jest tak, ponieważ negocjujemy na podstawie dawnego mandatu negocjacyjnego, który nie był aktualizowany od 2001 r. To, czego nie usłyszałam z ust kogokolwiek z Komisji, czy to odpowiedzialnego komisarza, czy to dyrektora generalnego ds. handlu czy pani komisarz, obecnej dziś tutaj, to kwestii tego, dlaczego wciąż negocjujemy na podstawie dawnego mandatu. Ciężko nie podejrzewać, że Komisja uznała, iż byłoby zbyt trudne, aby negocjować współczesne klauzule dotyczące zrównoważonego rozwoju i pracy z państwami Zatoki Perskiej. Podobnie, dlaczego ocena wpływu na zrównoważony rozwój nie była aktualizowana od 2004 r.? Do tej pory nie słyszałem przekonującego uzasadnienia również na to pytanie.
Muszę przyznać, że szczególnie obawiam się - pan Carnero wspominał o sytuacji kobiet i podzielam jego obawy - ale szczególnie obawiam się o prawa migrujących pracowników w państwach Zatoki Perskiej. Ludzie ci oczywiście stanowią większość siły roboczej w państwach Zatoki Perskiej i nie widzę, aby byli oni w jakimkolwiek stopniu chronieni na podstawie tej umowy w sprawie wolnego handlu. Co zrobi Komisja, aby zagwarantować, iż główne standardy MOP dotyczące migrujących pracowników będą przestrzegane w państwach Zatoki Perskiej?
Wreszcie, pani komisarz, pani koleżanka, pani komisarz Ferrero-Waldner, w zeszłym tygodniu odbyła spotkanie z Bahrajńskim Stowarzyszeniem Ochrony Praw Człowieka, który wzbudził w niej pewne obawy dotyczące praw człowieka i migrujących pracowników. W gazecie Gulf Daily News przytoczono jej wypowiedź, zgodnie z którą wyraża ona pełne poparcie dla klauzul dotyczących praw człowieka we wszelkich umowach w sprawie wolnego handlu. W jaki sposób Komisja zamierza wdrożyć te obietnice?
Kader Arif
(FR) Pani przewodnicząca! Jak już powiedziano, Unia Europejska negocjuje zwarcie umowy w sprawie wolnego handlu z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej od prawie 20 lat.
Przez ten okres mandat negocjacyjny Komisji niewiele się zmienił i z pewnością nie był odpowiednio aktualizowany. Rezultatem jest w pewnym stopniu zaskakująca sytuacja, w ramach której Unia nie stosuje tych samych kryteriów jako podstawy dla swoich negocjacji z państwami Zatoki Perskiej, jakie wykorzystuje w przypadku swoich innych partnerów handlowych, takich jak Korea czy kraje Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej. W szczególności mandat negocjacyjny nie przewiduje włączenia do przyszłej umowy żadnej klauzuli dotyczącej standardów społecznych, ani żadnego ambitnego rozdziału w sprawie zrównoważonego rozwoju. O kwestii poszanowania praw człowieka ledwo się wspomina. Ponieważ te elementy muszą stanowić część priorytetów działań Unii, nie tylko powinny one być w pełni zintegrowane z przyszłymi umowami w sprawie wolnego handlu, lecz także powinny one podlegać klauzulom zawieszającym w przypadkach, w których zobowiązania nie są realizowane. Odpowiedzialnością UE jest zapewnienie tego, że wszystkie negocjowane przez nią umowy w sprawie wolnego handlu będą gwarantować promowanie i poszanowanie demokratycznych zasad praw człowieka, konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy i norm środowiskowych.
W przypadku państw Zatoki Perskiej - o czym wspominał już pan Martin - szczególną uwagę należy zwrócić na warunki życia i prawa migrujących pracowników. W regionie tym znajduje się wielu tego rodzaju pracowników w celu wsparcia tam gwałtownego wzrostu, ale często pracują oni w skandalicznych i niedopuszczalnych warunkach.
Mówiąc bardziej ogólnie, we wszystkich płaszczyznach handel musi być rozwijany w ramach harmonijnych relacji handlowych, a Europa i jej państwa członkowskie muszą nasilić ich polityczny i społeczny dialog. W związku z tym musimy wdrożyć umowę w sprawie wolnego handlu, która nie tylko nie będzie miała negatywnego wpływu na ludzi żyjących w przedmiotowym regionie, ale wręcz przeciwnie - będzie konsolidować ich polityczne, gospodarcze i społeczne prawa. Dlatego też konieczne jest, aby na przykład zapewnić, żeby podczas negocjacji dotyczących usług uwzględniana była konieczność zagwarantowania usługi powszechnej, która będzie dostępna, będzie miała zrównoważony charakter i będzie tania, oraz która będzie spełniać standardy wysokiej jakości.
Paul Rübig   -
(DE) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Wszyscy zgadzamy się, że bardzo ważne jest, aby poprawę naszych stosunków z państwami Zatoki Perskiej uczynić priorytetem. Europa i państwa Zatoki Perskiej mają wiele wspólnego: z jednej strony Europa jest najsilniejszym światowym rynkiem, a z drugiej strony państwa Zatoki Perskiej dostarczają nam unikatowych zasobów. Z takiej perspektywy konieczne jest zintensyfikowanie naszych światowych stosunków z tymi krajami, mając na uwadze kontekst globalny.
W WTO mamy kwestię "wszystkiego oprócz broni” i powinno to być standardem. Musimy osiągnąć sensowne rozwiązanie tak szybko, jako to możliwe, ponieważ leży to w interesie obydwu stron. Powinniśmy także czynić więcej, aby zwiększać wymianę w zakresie badań, wiedzy i "know-how” oraz starać się budować bliższe związki w sektorze edukacji. Wspólne podpisanie karty energetycznej również jest ważne.
Androula Vassiliou
komisarz. - Pani przewodnicząca! Dziękuję szanownym paniom i panom posłom za ich uwagi odnoszące się do negocjacji dotyczących umowy w sprawie wolnego handlu miedzy UE i Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej. Chciałabym podkreślić, że Komisja wciąż będzie na bieżąco informować Parlament na temat stanu tych negocjacji.
W szczególności uderzyło mnie zainteresowanie szanownych pań i panów posłów włączeniem do negocjowanej umowy klauzuli politycznej i chciałabym zapewnić, że kwestie te są rzeczywiście poruszane podczas negocjacji. Mogę także potwierdzić to, że kwestia ta została poruszona podczas wizyty pani komisarz Ferrero-Waldner w regionie Zatoki Perskiej w zeszłym tygodniu. W rzeczywistości państwa Zatoki Perskiej wyraziły swoją determinację w kwestii zawarcia przedmiotowej umowy i uznania znaczenia uzyskania dalszej elastyczności w tej kwestii.
Przewodnicząca
Pani Doyle! Czy chciała pani złożyć wniosek?
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Teraz nie, ale skoro nie wykorzystaliśmy pięciominutowej tury pytań z sali, praktyką podczas innych debat było to, że nawet po wypowiedziach posłów można zadać krótkie pytanie, więc wszyscy moglibyśmy skorzystać z tury pytań z sali lub przynajmniej z kolejnej minuty, gdyby był czas.
W takim wypadku nie poruszę tej kwestii, ale chodziło tylko o to, że przeprowadziliśmy dziś tylko jedną turę pytań z sali. Miałam dodatkowe pytanie do pani komisarz, ale zostawmy tę kwestię.
Przewodnicząca
Pani Doyle! Może pani zadać pytanie, jeżeli pani tego chce. Chodzi o to, że nie wnioskowała pani o taką możliwość.
Avril Doyle
Pani przewodnicząca! Naprawdę chciałam tylko zapytać panią komisarz, biorąc pod uwagę dwuznaczności, opóźnienie i odwołanie styczniowych negocjacji i dość ograniczony kontakt od tamtej pory i te lata, przez które to się ciągnęło - z jednym lub dwoma posiedzeniami rocznie - czy jesteśmy przekonani, że istnieje prawdziwa wola ze strony Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej do zawarcia tej umowy w sprawie wolnego handlu?
W pewnym sensie już pani odpowiedziała na to pytanie, ale czy istnieje prawdziwa wola zawarcia umowy w sprawie wolnego handlu z UE? Czyż nie jest to pytanie na miejscu, biorąc pod uwagę czas, przez który prowadzimy negocjacje?
Androula Vassiliou
komisarz. - Po prostu powiem, że mamy nadzieję, iż taka wola jest. Jak wiadomo, posiedzenie planowane na styczeń nie odbyło się, ale mamy nadzieję, że na najbliższym posiedzeniu w maju negocjacje będą miały znaczący charakter. Miejmy nadzieję.
Przewodnicząca
Otrzymałam jeden projekt rezolucji, zgodnie z art. 108 ust. 5 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
Roberta Alma Anastase  
na piśmie. - (RO) Jako członek delegacji Parlamentu Europejskiego ds. stosunków z państwami rejonu Zatoki Perskiej chciałabym podkreślić szczególne znaczenie, jakie ma jak najszybsze podpisanie umowy handlowej między Wspólnotą Europejską a Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej. Zawarcie tej umowy z końcem 2008 r. stałoby się doskonałym punktem wyjścia do intensyfikacji współpracy gospodarczej między tymi dwoma regionami i zapewnienia Unii Europejskiej bezpieczeństwa energetycznego.
Biorąc pod uwagę, że obecnie handel skupia się głównie na energii, należy zwrócić szczególną uwagę na to, by przyszłe porozumienie obejmowało ścisłą współpracę w tym zakresie. Ułatwiłoby to i spotęgowało osiągnięcie odpowiednich wyników w ramach projektów energetycznych, w tym projektów związanych z państwami członkowskimi z regionu Morza Czarnego, które szczególnie skorzystałyby z nowych możliwości rozwoju i współpracy.
Dlatego musimy się skupić przede wszystkim na opracowaniu planu działania w związku z negocjacjami w tej sprawie oraz ustaleniu obopólnych korzyści, które prowadziłyby nie tylko do wzmocnienia współpracy gospodarczej między UE i państwami Zatoki Perskiej, lecz także do większej stabilizacji i zrównoważonego rozwoju obu regionów.
