


De Voorzitter.
   We gaan beginnen met een erg lange en gecompliceerde stemming over REACH. Sterker nog, ik heb mij laten vertellen dat dit een van de langste en meest ingewikkelde stemmingsprocedures is in de geschiedenis van het Parlement. De diensten die de stemming hebben voorbereid en de technische staf van de fracties hebben voortreffelijk werk geleverd. Mijn complimenten daarvoor.
Ik geloof dat we deze stemming in principe binnen drie uur kunnen afwikkelen, maar om dat voor elkaar te krijgen moet ik u twee dingen vragen: ten eerste, blijft u tijdens de stemming alstublieft stil en geconcentreerd …
en ten tweede, steek uw hand op alstublieft. Dit wordt een langdurige exercitie en ik begrijp dat u vermoeid zult raken, maar steek alstublieft uw hand op als we stemmen.
Daar gaan we dan. Veel succes. 
Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik heb het gevoel dat daar nog een groot aantal mensen staat te tekenen, dus daarom denk ik dat het goed is dat we nog een of twee minuten wachten en in die ene minuut dat we nog wachten, zou ik het volgende willen opmerken: de hoofdingang van dit Parlement is al sinds twee maanden gesloten; dat heeft ertoe geleid dat in elk geval ikzelf redelijk serieus gevallen ben en iets gebroken heb. Ik zou u willen vragen de desbetreffende dienst opdracht te geven om ervoor te zorgen dat de situatie dáár in elk geval weer ongevaarlijk wordt. We willen dat veilig wordt omgegaan met chemicaliën, hetzelfde behoort te gelden, wanneer het gaat om de veiligheid van de mensen hier. 
De Voorzitter.
   Wij hebben nota genomen van uw verzoek. 
Jan Andersson (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen even de aandacht vragen van het Bureau voor het volgende punt. Begin deze week zag ik mijn naam bij achttien amendementen die ik niet onder ogen heb gehad en die ik zeker niet heb ondertekend. Sterker nog, ik ben het helemaal niet eens met de standpunten die in deze amendementen worden verwoord. Ik hoop dat zoiets niet meer gebeurt, omdat het een heleboel trammelant gaf toen ik moest uitleggen dat ik die amendementen helemaal niet steunde. 
De Voorzitter.
   Mijnheer Andersson, uw opmerking zal worden opgenomen in de notulen en de stemlijst. U kunt dus gerust zijn; de situatie wordt rechtgezet.
Jens-Peter Bonde (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen vragen of we na de stemming over alle amendementen vijf minuten pauze kunnen krijgen om uit te vinden wat er is aangenomen en te bepalen of we voor of tegen stemmen of ons onthouden van stemming. 
De Voorzitter.
   Dat sta ik toe, mijnheer Bonde. 
Cristina Gutiérrez-Cortines (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, aan het slot van amendement 356 willen wij nog het volgende toevoegen: "anorganische stoffen die op grote schaal worden gebruikt of stoffen waarover voldoende risico-informatie bestaat, zoals natriumchloride, natriumcarbonaat, kaliumcarbonaat, calciumoxide, goud, zilver, aluminium, magnesium, silicaten, glas en keramisch fritglazuur." Met andere woorden, het gaat om de stoffen waarover al informatie voorhanden is. 

Guido Sacconi (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, om u de waarheid te zeggen had ik gevraagd het woord te mogen voeren in de vrees dat de stemming over de amendementen in een andere uitslag zou resulteren. Het lijkt me echter dat de stemming zeer positief verlopen is en geleid heeft tot een meer evenwichtige verordening.
Bovendien denk ik dat ook wat betreft de onderdelen waarover wij een zeer gedecideerd en uitgesproken standpunt hebben ingenomen, zoals de vergunningverlening, aan alle voorwaarden is voldaan om zo snel mogelijk tot een akkoord met de Raad te komen. In het debat van eergisteren over alle belangrijke hoofdstukken heeft de Raad duidelijk gemaakt dat het zeer wel mogelijk is dat datgene waarover wij op het punt staan te gaan stemmen – en ik hoop met een positieve uitslag – samenvalt met datgene wat uit de werkzaamheden van de Raad is ontstaan. 
Ria Oomen-Ruijten
   – Voorzitter, ik heb vastgesteld dat we ten aanzien van het punt registratie, waar de meeste bureaucratie in zit, dat we daar gewonnen hebben. Ik heb ook vastgesteld, Voorzitter, dat we op het punt van de vergunningverlening, de autorisatie, ook dankzij het feit dat de liberalen daar niet meegeholpen hebben, dat we daar verloren hebben. Voorzitter, dat is jammer, maar ik weet dat het Brits voorzitterschap ons op dat punt zeer behulpzaam zal zijn. Ik weet bovendien ook, Voorzitter, dat door de kleine meerderheden, de nipte meerderheden we ten minste de meest belangrijke onderwerpen maar met een tiental stemmen verschil hebben verloren. Voorzitter, ik weet ook dat dit Parlement in tweede lezing alle omissies die nu zijn aangenomen, in elk geval weer ongedaan zal maken. Voorzitter, ik adviseer onze fractie dus om met een groot gebaar inderdaad vóór te stemmen. 
Lena Ek,
   – Ik constateer dat de aanpak die wij in de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa hebben gevolgd met betrekking tot het versterken van het milieuaspect, het verduidelijken van de bestaande dubbelzinnigheden en het vereenvoudigen van de procedures voor kleine ondernemingen, de slag op overweldigende wijze heeft gewonnen. We zullen dan ook vóór het voorstel stemmen. Ik wil in de allereerste plaats de heer Sacconi bedanken voor zijn uiterst geduldige werk, maar ook de Commissie en het voorzitterschap, waarvan helaas geen vertegenwoordigers in het Parlement aanwezig zijn. We hebben nu de kans om een zeer sterk stuk wetgeving in elkaar te zetten. 
Hartmut Nassauer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kan mij niet aansluiten bij de meerderheid die het vergunningsysteem heeft ondersteund, en daarom hebben wij ertegen gestemd. Een positief aspect van het verslag is echter datgene wat erin staat over de registratie; dat is ook met een brede gekwalificeerde meerderheid aangenomen. Dit is het enige belangrijke blok en het belangrijkste punt dat met een gekwalificeerde meerderheid in het Parlement is aangenomen. Deze beslissing zal zowel in de Raad als in de Commissie gewicht in de schaal leggen. Slechts met het oog hierop en onder uitdrukkelijke afwijzing van de vergunningverlening, die, zoals wij weten, door de Raad gecorrigeerd zal worden, stem ik voor dit verslag.
Jonas Sjöstedt,
   – Met deze stemming en het compromis over de registratie krijgen we een REACH die geformuleerd is in zwakke, zo niet uitermate zwakke termen. Er is echter wel een goed besluit bereikt inzake de vergunningverlening. We hebben ook liever een zwakke versie van REACH dan helemaal geen REACH. We zullen dan ook vóór het voorstel stemmen, zij het zonder enthousiasme.
Carl Schlyter,
   – Uit het feit dat alle andere fracties hun standpunten toelichten, maken wij op dat dit een moeizame stemming was. Inmiddels is echter ook duidelijk geworden dat het enige positieve aspect van het voorstel, de vergunningverlening, zal worden ondermijnd in de Raad. Het is ook ondermijnd door bepaalde vrijstellingen tijdens de stemming. Een grote meerderheid van mijn fractie kan dan ook niet akkoord gaan met REACH in de huidige vorm. 
Johannes Blokland
   – Voorzitter, ook mijn fractie zal in grote meerderheid dit compromis niet steunen. Wij vinden dat op milieugebied de registratie niet goed geregeld is, op een aantal andere punten is er wel een compromis bereikt, maar met een kleine meerderheid, dus wij zijn bang dat dit geen goed voorstel is en daarom zullen wij tegen stemmen. 
Alessandro Foglietta,
   –Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, hartelijk dank dat u mij aan het woord laat. Tijdens het debat over de zo belangrijke REACH-verordening leek het in deze vergaderzaal vrijwel onmogelijk om het woord te voeren.
De Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten heeft besloten vóór te stemmen, omdat wij tevreden zijn over de registratie en het helemaal eens zijn met de inhoud van de verordening op het punt van het beginsel van "één stof, één registratie", ofwel OSOR. Wij hebben echter zo onze twijfels wat betreft de vergunningverlening. Niettemin zijn wij het in grote lijnen eens over dit project en ik wil de rapporteur, de heer Sacconi, bedanken voor zijn inspanningen en het werk dat hij verzet heeft. 
De Voorzitter.
   Ik geef het woord aan de heer Clark voor een beroep op het Reglement. 
Derek Roland Clark (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vraag het woord voor een beroep op het Reglement in verband met de controverse over het duizelingwekkende aantal amendementen. Ik citeer artikel 53, lid 1, dat luidt als volgt: "Wanneer het voorstel van de Commissie in zijn geheel, doch met amendementen, wordt goedgekeurd, wordt de stemming over de ontwerpwetgevingsresolutie uitgesteld totdat de Commissie haar standpunt ten aanzien van elk van de amendementen van het Parlement kenbaar heeft gemaakt.
Indien het de Commissie, nadat het Parlement over haar voorstel heeft gestemd, niet mogelijk is haar standpunt kenbaar te maken, deelt zij de Voorzitter of de bevoegde commissie het tijdstip mede waarop dit haar wel mogelijk zal zijn; het voorstel zal dan op de ontwerpagenda van de eerstvolgende vergaderperiode na dit tijdstip worden ingeschreven."

 Commissaris, wij in het Parlement nemen het Reglement op zijn minst net zo zeer in acht als de Commissie en daarom nodig ik u uit uw standpunt over elk van de amendementen toe te lichten. Ik geloof dat het woord "elk" flexibel moet worden opgevat. U mag derhalve het woord voeren zo lang als u dat goeddunkt. Daarna zullen we stemmen.
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, wij staan positief tegenover sommige amendementen en steunen die volledig; andere amendementen kunnen we gedeeltelijk aanvaarden …
… sommige steunen we in principe; sommige verwerpen we, en over sommige kunnen we ons nog niet uitspreken.

Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie neemt nota van het standpunt van het Parlement, en zal alle nodige conclusies trekken uit een mogelijke verwerping door uw Vergadering, waarbij wij ook rekening houden met het standpunt van de Raad. De Commissie zal moeten nadenken over haar verdere handelswijze op dit terrein. 
Peter Baco (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een verzoek voor een herstemming in willen dienen, aangezien duidelijk is dat de meeste afgevaardigden die hun stem hebben uitgebracht, het voorstel steunen. U heeft echter geconcludeerd dat het verslag verworpen is. Ik zou dan ook om een hoofdelijke stemming willen vragen. 
De Voorzitter.
   Nee mijnheer Baco, een overduidelijke meerderheid heeft zich uitgesproken tegen het voorstel. We hebben dan ook het juiste besluit genomen. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn ongenoegen betuigen over het volgende: aangezien dit verslag een evaluatie van het optreden van de Raad betreft, zou de aanwezigheid van de Raad gisterenavond zeer waardevol en belangrijk geweest zijn. Ik weet dat het debat op een onchristelijke tijd plaatsvond, maar de Raad had kunnen deelnemen. Ik vind dat we in de toekomst beter op dit soort zaken moeten zijn voorbereid, om er zeker van te zijn dat de Raad bij debatten over dit soort verslagen aanwezig is om de stem van het Parlement te horen. 

Ģirts Valdis Kristovskis (UEN ),
   Geachte dames en heren, gisteravond laat is er ook uitgebreid gedebatteerd over wapens en het bewapeningsprobleem. Daarbij is gebleken dat er nog een aantal twijfels over mijn verslag bestonden. Ik heb deze kwestie daarom nog eens nader bestudeerd en geconstateerd dat er twee mondelinge amendementen nodig zijn. Zo is er na punt 33 een sectie toegevoegd. Om alle twijfels weg te nemen en de volledige steun van de socialisten te verwerven, kan ik daarnaast bevestigen dat de titel van de sectie veranderd is en nu [in het Engels] als volgt luidt: “Strengthening effective multilateralism” (). Het tweede mondelinge amendement heeft betrekking op punt 34 en houdt in dat de volgende tekst ingevoegd zal worden na deze titel: 
"… stelt samen met dr. Hans Blix vast dat de geloofwaardige dreiging met het gebruik van geweld een belangrijke rol heeft gespeeld bij de vergemakkelijking van het ontwapeningswerk van UNSCOM en UNMOVIC." 
 Dat betekent dat de laatste zin helemaal is geschrapt. Tot zover mijn mondelinge amendement. Ik dank u voor uw aandacht en ik verzoek u mijn mondelinge amendementen te steunen. 

Jan Marinus Wiersma (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mag ik voor de definitieve stemming vragen of we dit mondeling amendement van de rapporteur hebben aanvaard, want anders moeten wij ons onthouden van stemming. Ik geloof niet dat we over het mondeling amendement gestemd hebben. 
De Voorzitter.
   - Ik heb begrepen dat we het al hebben goedgekeurd, mijnheer Wiersma. 
De Voorzitter.
   - Het vragenuur is gesloten. 

Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens een overgrote meerderheid van de GUE/NGL-Fractie. Wij hebben vandaag voor gestemd, ook al is deze wetgeving niet zo sterk als wij hadden gewild. We hebben namelijk wetgeving nodig die levens en de gezondheid van de werknemers beschermt, evenals het milieu. Wij zijn blij dat de pakketten die wij met anderen zijn overeengekomen betreffende vergunningverlening en de zorgplicht zijn aanvaard.
De verordening betreffende chemische stoffen in de EU moet werknemers, consumenten en het milieu afdoende beschermen. Tegelijkertijd moet het systeem werkbaar zijn en de concurrentiepositie van de Europese industrie niet schaden, zodat de werkgelegenheid behouden blijft. Wij zijn diep teleurgesteld over het Nassauer-Sacconi-compromis over de registratie. De uitdaging was een registratiepakket op te stellen voor het verzamelen van de informatie die nodig is voor de risicoanalyse. Met het pakket dat nu is goedgekeurd zal de noodzakelijke informatie niet beschikbaar komen.
We hebben een sterke REACH-verordening nodig waarmee we de informatie zullen krijgen die noodzakelijk is om te bepalen of chemische stoffen gevaarlijk zijn, zelfs als het gaat om chemicaliën die in kleine tonnages worden geproduceerd. Wij willen een wetgeving die substitutie van de gevaarlijkste chemische stoffen verplicht stelt. De bewijslast moet bij de bedrijven liggen en niet bij de overheden.
Op basis van die principes kunnen we de volksgezondheid en de gezondheid van werknemers het best beschermen. Uit elke serieuze effectbeoordeling van het REACH-voorstel blijkt dat een praktisch chemicaliënbeleid enorme gezondheidsvoordelen heeft, en dat is heel wat anders dan wat de industrie met haar overdreven berekeningen aanvoert. REACH moet een kwestie van gezond verstand zijn. Bedrijven moeten weten waar ze mee bezig zijn en aansprakelijk zijn voor hun producten. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat met het compromis ten aanzien van REACH een tekst tot stand is gekomen die als een goede basis zal dienen voor de onderhandelingen met de Raad.
Mijn fractie en ik hebben voor het deel betreffende de vergunningverlening gestemd, hoewel wij er tegen zijn dat de geldigheidsduur van de vergunningen voor de stoffen beperkt wordt tot vijf jaar. Wij willen erop wijzen dat wij in principe voor dit blok zijn, maar graag gezien houden hebben dat die vijf jaar geschrapt zou zijn, omdat beslissingen verreweg de voorkeur hebben en voor de bedrijven aanzienlijk eenvoudiger te hanteren zouden zijn.
Al met al hebben wij echter iets bereikt wat nog niet eerder vertoond is, namelijk een niveau van milieubescherming dat uniek is in de wereld. 
James Hugh Allister (NI ),
   . Vandaag heb ik tegen het geamendeerde voorstel en de wetgevingsresolutie over REACH gestemd, omdat, met het vorderen van de stemmingen, amendementen waarmee beoogd werd de last voor het MKB te verlichten in het algemeen het onderspit dolven. Zo verschoof het zwaartepunt naar beperkingen die zo’n zware belasting vormen dat ze mogelijk een gedeelte van onze chemische industrie verjagen uit de EU. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   – Ik heb voor de gewijzigde ontwerpverordening over chemische stoffen (REACH) gestemd, ook al gaan sommige bepalingen wat te ver, vooral als het gaat om administratieve vergunningen. Deze bepalingen vervangen een aantal verouderde teksten die innovatie in de weg stonden en niet meer voldeden voor de bescherming van de burgers in een wereld die voortdurend verandert en steeds complexer en gevaarlijker wordt.
De door de PPE-DE-Fractie voorgestelde amendementen, waarvan het Parlement er een aantal heeft aangenomen, zijn bedoeld om de belangen van de industrie – en dan in het bijzonder die van de KMO’s – veilig te stellen en tegelijkertijd te garanderen dat de bepalingen waarin gesproken wordt van de oprichting van een Europees Chemicaliënagentschap naar behoren geïmplementeerd kunnen worden. Samen met onze collega’s van de UMP zullen we er goed op letten dat in de Europese Unie ingevoerde producten ook aan de communautaire wetgeving onderworpen worden.
Deze in eerste lezing aangenomen tekst vormt een solide basis voor verdere werkzaamheden. Ik ben er heel tevreden mee, aangezien REACH een vooruitgang inhoudt op het gebied van gezondheid en milieubescherming en tegelijkertijd rekening houdt met de belangen van deze uiterst belangrijke sector. 
Richard Corbett (PSE ),
   .  Ik heb voor het compromis over REACH gestemd dat is bereikt door de socialistische fractie en de groenen, de liberalen en unitair links betreffende het toepassingsgebied, de stoffen, de informatie voor vergunningverlening, transparantie en het beperken van dierproeven, en voor het compromis dat met de EVP is bereikt over registratie. Deze compromissen zijn niet ideaal, maar ze lijken het best haalbare op dit moment, gezien de politieke krachtsverhoudingen in het Parlement.
We moeten chemische stoffen testen. Recente medische onderzoeken tonen aan dat het bloed en de weefsels van elk van ons een groter aantal chemische stoffen bevatten - driehonderd méér - dan het bloed en de weefsels van onze grootouders. We weten ook dat astma steeds meer voorkomt, net als kanker en andere ziekten die waarschijnlijk veroorzaakt zijn door chemische stoffen.
Sommige bedrijven uit de chemische industrie voeren aan dat zulke testen duur zijn. Maar iedereen die zich de asbesttragedie herinnert, zal zich realiseren dat het geld dat we nu investeren in onderzoek later duizenden levens en miljoenen ponden kan besparen. Als we deze last delen met onze partnerlidstaten van de Europese Unie, loont dit zeker de moeite. En als we daarbij de dierproeven tot een minimum kunnen beperken, is dat alleen maar beter.
Brian Crowley (UEN ),
   . Ik ben, samen met veel collega’s, nauw betrokken geweest bij veel van de vergaderingen en discussies over dit dossier. Hoezeer de meningen over dit dossier uiteenlopen, blijkt wel uit de vele amendementen die zijn ingediend en die tot zo’n lange en moeizame stemming hebben geleid.
Ook al heb ik mijn twijfels over de aanneming van veel van deze amendementen, en over de vele tegenstrijdigheden die hierdoor zijn ontstaan, ik heb toch voor het verslag gestemd, in de eerste plaats om afronding van het proces van de eerste lezing mogelijk te maken, en in de tweede plaats omdat ik denk dat de tekst bij een tweede lezing zal zijn verbeterd.
Natuurlijk wil ik dat de menselijke gezondheid en de volksgezondheid worden beschermd, maar we moeten oog hebben voor het feit dat we geen al te strenge beperkingen moeten opleggen aan het bedrijfsleven, als we willen dat nieuwe procédés worden ontwikkeld, nieuwe producten worden gecreëerd en nieuwe uitvindingen worden bedacht in het algemeen belang. We moeten voorkomen dat te strenge beperkingen voor ondernemingen een onzekere situatie creëren betreffende het ondernemingsklimaat, de regelgeving en de administratieve omgeving waarbinnen zij moeten werken. 
Jillian Evans (Verts/ALE ),
   . Ik heb drie jaar lang campagne gevoerd voor een sterke REACH-verordening. Vandaag stem ik tegen het verslag van de heer Sacconi, omdat ik denk dat de amendementen van dit Parlement een voorstel hebben opgeleverd dat te zwak is om onze gezondheid en onze veiligheid te kunnen beschermen. Dit is een van de belangrijkste wetteksten die het Parlement behandeld heeft sinds ik in 1999 ben verkozen.
Het doel van de tekst is de bescherming van de menselijke gezondheid, maar de chemische industrie heeft zo'n grote stem gehad dat het voorstel nu vol ontsnappingsclausules zit. Ik denk niet dat we het op een akkoordje mogen gooien wanneer het gaat om de gezondheid van toekomstige generaties. Wij weten dat onze lichamen nu vol chemische stoffen zitten. Kinderen hebben het recht om vrij van chemicaliën geboren te worden, maar met dit voorstel kunnen we dat niet voor elkaar krijgen. Daarom kon ik er helaas niet voor stemmen. 
Nigel Farage (IND/DEM ),
   . Tijdens deze lange stemmingsprocedure hebben wij de volgende principes gevolgd:
1) We hebben de heroverdracht van bevoegdheden naar de lidstaten gesteund, en binnen dat algemene kader hebben we waar mogelijk de belangen van het MKB gesteund;
2) We hebben alle bepalingen gesteund die gericht zijn op vermindering van het aantal dierproeven. 
Anne Ferreira (PSE ),
   – Rekening houdend met de stemresultaten in de onderscheidene commissies en de standpunten van de industrie en NGO’s heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van het Europees Parlement een evenwicht gevonden tussen de noodzaak om de volksgezondheid en het milieu te beschermen en de noodzaak om de industriële ontwikkeling in de Europese Unie veilig te stellen.
Dit verslag is in de Milieucommissie vrijwel unaniem goedgekeurd – door de socialisten, door de groenen, door de UEN-Fractie en door een groot aantal liberalen. Ik geloof daarom dat dit compromis van de Milieucommissie het standpunt is dat we moeten verdedigen.
De PSE-Fractie, de PPE-DE-Fractie en de ALDE-Fractie hebben een compromisvoorstel ingediend met betrekking tot de registratieprocedure. Ik heb tegen dat compromis gestemd, aangezien REACH volgens de bepalingen van dit voorstel op een veel geringer aantal stoffen van toepassing zou zijn.
Een meerderheid heeft gestemd voor de vervangingsverplichting, om de Europese burgers aldus te verzekeren dat schadelijke stoffen uit de circulatie worden genomen en worden vervangen door veilige stoffen, als die bestaan.
Ook andere belangrijke punten zijn aanvaard, reden waarom ik voor het verslag-Sacconi heb gestemd. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Deze stemming is de laatste stap in een lang onderhandelingsproces, waarbij met name van de zijde van de machtige chemische industrie geweldige druk is uitgeoefend. De industrie heeft de economische kosten van het in werking treden van de normen van de eerste versie van REACH enorm overdreven. Het Brits voorzitterschap heeft op verzoek van Duitsland – dat beweerde vertraging te ondervinden bij de installatie van de nieuwe regering – zelfs besloten tot uitstel van de beslissing over REACH, die stond gepland voor de eerstvolgende Raad van ministers.
Hoe het ook zij, we zijn nu bezig met de eerste lezing van een tekst waarin veel concessies zijn gedaan. Er zijn echter ook enige positieve aspecten aan te wijzen – punten waarop we vooruitgang hebben kunnen boeken en waaraan we moeten vasthouden tot de onderhandelingen met de Raad zijn afgesloten.
Met REACH creëren we een geïntegreerd systeem voor de registratie en beoordeling van en vergunningverlening voor het gebruik van chemische stoffen in de EU. Het gaat er in de eerste plaats om toezicht te houden op het gebruik van de gevaarlijkste stoffen (substanties die – onder andere – kanker veroorzaken of het DNA en het reproductieve systeem beschadigen) en deze te vervangen. Verder is het de bedoeling om met betrekking tot alle stoffen reeds bij de registratie veiligheidsinformatie te verschaffen en deze informatie door te geven aan consumenten, werknemers en distributeurs.
Als we blijven toegeven aan de druk van de Europese chemische industrie, zullen de doelstellingen van dit programma steeds verder worden afgezwakt. Als we er niet voor zorgen dat de volksgezondheid en de veiligheid worden gegarandeerd, komen we uit op een pakket dat meer kwaad aanricht dan de reeds bestaande wetgeving.
Karl-Heinz Florenz (PPE-DE ),
   In de hoop dat wij in de tweede lezing op de omstreden terreinen bescherming van de intellectuele eigendom en vergunningen met een beperkte looptijd voor stoffen en importartikelen dichter bij een oplossing komen waarin rekening wordt gehouden met de belangen van alle betrokkenen, heb ik vandaag bij de eindstemming voor het REACH-voorstel gestemd. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – De nieuwe verordening over de chemische stoffen die nu op de markt worden verhandeld (REACH) vult enorme hiaten – niet alleen in de wetgeving, maar ook in onze kennis aangaande producten waar we dagelijks aan worden blootgesteld.
Het stoffenregister geeft het Europees Chemicaliënagentschap – dat via deze verordening in het leven wordt geroepen – de bevoegdheid om, als daar een gegronde aanleiding toe bestaat, meer tests te verlangen dan die welke voor elke categorie chemicaliën hoe dan ook reeds zijn vastgelegd.
Een sterk en efficiënt agentschap zal ons de garantie verschaffen dat producten pas op de markt zullen worden gebracht als de nodige voorzorg in acht is genomen.
In deze verordening wordt de uitwisseling van gegevens aangemoedigd; dierproeven zijn alleen toegestaan als ze absoluut noodzakelijk zijn.
Andere welkome aspecten van deze verordening zijn: een beperkte geldigheidsduur voor alle vergunningen en de verplichting tot het indienen van vervangingsplannen voor stoffen die als gevaarlijk worden beschouwd.
Ik ben heel tevreden met het uiteindelijke stemresultaat. Ik moet echter wel aangeven dat ik bezwaar aanteken tegen het opnemen van substanties die in tabaksproducten worden gebruikt. Voor die substanties bestaat reeds specifieke wetgeving. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   – Ik heb voor deze tekst gestemd.
Chemische stoffen zijn overal aanwezig. Het feit dat bepaalde vormen van kanker – zoals leukemie – tegenwoordig vaker lijken voor te komen noopt ons vragen te stellen bij het gebruik van een aantal chemische stoffen.
Ik heb deze tekst benaderd vanuit het gezichtspunt van volksgezondheid en milieubescherming. Een sterk REACH-systeem kan onze burgers een zekere mate van garantie verschaffen.
Het is echter gerechtvaardigd dat men in deze tekst de concurrentiepositie van onze ondernemingen beoogt veilig te stellen en probeert bureaucratische rompslomp te vermijden. Van belang is ook dat alle in de natuur voorkomende stoffen buiten het systeem komen te vallen. Ik ben wel vóór het amendement waarin erop wordt aangedrongen dat de regels van dit systeem van toepassing worden verklaard op chemicaliën die bij de productie van sigaretten worden gebruikt.
Als we even afzien van emotionele overwegingen zien we dat we allemaal op zoek zijn naar een evenwicht. We willen ook dat er een sterk, onafhankelijk Europees agentschap wordt opgezet. Het zou dus mogelijk moeten zijn deze belangrijke doelstellingen met betrekking tot de volksgezondheid, het milieu en de industrie te realiseren.
Ik wil er wel graag op aandringen dat ook de in de Europese Unie ingevoerde producten onder deze regeling komen te vallen. 
Richard Howitt (PSE ),
   . We wachten niet tot een vliegtuig neerstort voor we het testen op veiligheid, en dat moet ook gelden voor chemische stoffen in huishoudproducten. Deze nieuwe wetgeving eist van fabrikanten dat zij bewijzen dat chemische stoffen veilig zijn voor ze gebruikt worden, en dat ze de meest gevaarlijke chemische stoffen vervangen door veiligere alternatieven, en de nieuwe regelgeving geeft ons ook het recht te weten wat de gezondheidsregels zijn voor de chemische stoffen in producten die we gebruiken.
In de afgelopen 13 jaar zijn slechts 143 chemische stoffen officieel gecontroleerd, maar deze nieuwe EU-wet voert in een keer een alomvattend systeem van regelgeving in voor alle 30 000 chemische stoffen op de Europese markt. Het , van welke organisatie ik deze week nog vertegenwoordigers uit Cambridge en Bury St. Edmunds heb ontmoet, heeft gezegd dat het milieu en de veiligheid van de consument op de eerste plaats moeten komen, en ik ben heel trots dat het Europees Parlement overtuigd is geraakt door hun campagne. 
Jörg Leichtfried (PSE ),
   . Ik wil in het kader van mijn stemverklaring over REACH van de gelegenheid gebruik maken om de dieren- en milieubeschermingsorganisaties geluk te wensen met hun grote en verstrekkende inzet. Hun geëngageerde leden hebben zich er door regen, koude en wind niet van laten weerhouden om zich in te zetten voor een voor de mensen en het milieu zeer belangrijke zaak en de aandacht te vestigen op de problemen in verband met de omstreden verordening inzake chemische stoffen.
Het is noodzakelijk wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie, niet in de laatste plaats om het gebruik van miljoenen dieren voor proeven te verhinderen en proeven zonder dieren te bevorderen. 
Marie-Noëlle Lienemann (PSE ),
   – Ik heb vier eisen in het dossier-REACH consequent gesteund.
1. Een uitgebreid en rigoureus registratiesysteem voor chemische stoffen om van het bestaan ervan kennis te nemen, de met de stof in kwestie samenhangende risico’s te beoordelen, informatie over deze stoffen aan gebruikers door te geven en te verhinderen dat ze schade veroorzaken.
2. Voor producten die tot op zekere hoogte schadelijk zijn dient een streng vergunningenstelsel te worden opgezet; de vergunningen voor het gebruik van zulke stoffen mogen niet dan voor een beperkte duur geldig zijn.
3. Het vervangingsbeginsel. Voor schadelijke producten moet een vervangingsplicht gelden.
Indien er geen vervangende stoffen bekend zijn, dient het onderzoek naar zulke vervangende stoffen onmiddellijk in gang te worden gezet. De vergunning voor het gebruik van de schadelijke stof mag slechts voor beperkte tijd geldig zijn.
4. De oprichting van een Europees agentschap dat zal opereren met steun van een netwerk van nationale instellingen met relevante expertise, maar het laatste woord heeft als het gaat om de tenuitvoerlegging van de nieuwe wetgeving.
De PSE-Fractie, de PPE-DE-Fractie en de ALDE-Fractie hebben een compromisvoorstel ingediend met betrekking tot de registratieprocedure. Ik heb tegen dat compromis gestemd, aangezien REACH volgens de bepalingen van dit voorstel op een veel geringer aantal stoffen van toepassing zou zijn. 
Peter Liese (PPE-DE ),
   . Sinds het prille begin van het debat over een nieuwe Europese chemicaliënwetgeving heb ik gepleit voor herziening van het voorstel van de Commissie om de volksgezondheid en het milieu in Europa beter te beschermen dan tot nu toe het geval is geweest en tegelijkertijd excessieve bureaucratische eisen te verminderen. Daarom heb ik de lijn gevolgd van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten. Met dat doel voor ogen hebben wij bij de stemming van vandaag enkele verbeteringen aangenomen ten aanzien van het voorstel van de Commissie:
1. het compromis tussen de heer Sacconi en de heer Nassauer over de registratie, waardoor de bureaucratische eisen aanzienlijk worden verminderd;
2. het schrappen van stoffen waarvoor ergens anders regelingen zijn getroffen of die geen potentieel risico voor blootstelling met zich mee brengen;
3. het verscherpen van eisen ten aanzien van chemische stoffen in tabaksrook.
Opgemerkt dient echter te worden dat bij de stemming enkele negatieve en onaanvaardbare punten zijn aangenomen, met name amendementen inzake een beperkte geldigheidsduur van de vergunningen. Dat is onwerkbaar, bureaucratisch en niet noodzakelijk voor de bescherming van de volksgezondheid en het milieu.
Bij de eindstemming heb ik "ja" gestemd, aangezien het voorstel van de Commissie op drie wezenlijke punten is verbeterd. Ik hoop dat de Raad van ministers de onzinnige voorstellen, bijvoorbeeld die inzake een termijn van vijf jaar, afwijst en de zinnige overneemt en dat er uiteindelijk een werkbare REACH tot stand komt. 
Kartika Tamara Liotard en Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Over de samenstelling en de giftigheid van chemische stoffen mag geen geheimhouding of onduidelijkheid bestaan. Maandenlang is door een aantal chemische bedrijven geprobeerd om een sinds lang voor milieu en volksgezondheid noodzakelijke maatregel te torpederen.
Vandaag is gebleken dat een sterk "Reach", zoals door de fracties van Verenigd Links en de Groenen werd verdedigd, hier geen meerderheid krijgt. Anderzijds zijn ook veel voorstellen van christen-democraten en conservatieven, die het volledig opnamen voor de wensen van de chemische industrie, hier afgewezen.
Alleen die voorstellen waarover sociaal-democraten en liberalen het eens waren hebben een meerderheid gekregen. Dit betekent en afgezwakte variant van "Reach", waarbij de registratie is uitgehold en alleen ten aanzien van de vergunningen een positief resultaat werd bereikt. Wij delen het oordeel van de meerderheid van onze fractie dat zo'n zwakke variant beter is dan niets.
Nu de fracties van EVP en UEN hier verklaren dat zij alsnog kunnen instemmen omdat de Raad en de benodigde gekwalificeerde meerderheid in dit parlement er wel voor zullen zorgen dat de dat de bepalingen over de vergunningen een tweede lezing niet zullen overleven, is dat voor de twee afgevaardigden van de Socialistische Partij in Nederland reden om tegen te stemmen. 
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   – Ik ben al 40 jaar parlementslid, waarvan 25 in dit Parlement. REACH is beslist het meest omvangrijke, meest controversiële en ingewikkeldste dossier dat ik in mijn parlementaire loopbaan ben tegengekomen. Dit dossier heeft echter ook aanleiding gegeven tot valse informatie, bedreigingen en zelfs tot chantagepogingen.
Er is een handjevol mensen in Luxemburg dat er behagen in schept een handtekening te zetten onder een dreigbrief die door een machtige organisatie is opgesteld. Er is bovendien een perscampagne gevoerd waarin wordt gesteld dat ik zou lobbyen voor de chemische industrie. Dat heeft mijn vastberadenheid om net als de meerderheid van mijn collega’s te stemmen echter niet aangetast. Ik stem op basis van goed gedocumenteerde gegevens die ik zorgvuldig heb bestudeerd.
Als de verordening er inderdaad zo uit gaat zien, zal dat over de gehele wereld de best mogelijk garantie vormen voor de bescherming van onze gezondheid tegen schadelijke chemische stoffen, zonder dat we duizenden banen op de helling zetten, kleine of middelgrote ondernemingen in een onmogelijke positie manoeuvreren of industriële geheimen openbaar maken. Ik hoop dat ik vandaag met betrekking tot een dossier dat voor Europa heel belangrijk is mijn stem heb laten horen tegen de maximalisten en allerhande soorten extremisten. 
David Martin (PSE ),
   . Mijn eerste inschatting na een lange en ingewikkelde stemming is dat het Parlement precies het juiste evenwicht heeft gevonden tussen enerzijds de essentiële kwestie van de bescherming van volksgezondheid en milieu en anderzijds de noodzaak te vermijden dat het bedrijfsleven wordt overbelast of dat onnodige dierproeven bij wet worden voorgeschreven. Het Parlement zal het pakket waarmee de Raad nu zal komen goed moeten bestuderen om zich ervan te vergewissen dat het gevoelige evenwicht tussen deze doelstellingen is behouden. 
Andreas Mölzer (NI ),
   . Wanneer 85 procent van alle in omloop zijnde chemische stoffen niet getest is op de gevaren voor de mens en het milieu, is het de allerhoogste tijd om deze omissie voor eens en voor altijd recht te zetten. Wij kunnen niet langer accepteren dat onze burgers worden gebruikt als proefkonijn voor chemische stoffen die in producten voor dagelijks gebruik zitten, zoals computers of speelgoed, die via de huid of de luchtwegen worden opgenomen en die nog nooit zijn getest op de risico's die ze met zich meebrengen.
We krijgen de rekening voor deze onverantwoorde laksheid nu reeds gepresenteerd in de vorm van een toenemend aantal allergieën en duizenden gevallen van beroepsgerelateerde aandoeningen van de luchtwegen en huidziekten.
We moeten vanzelfsprekend de hoogste prioriteit geven aan het testen en het uit de markt nemen van al die stoffen waarvan het vermoeden bestaat dat ze kankerverwekkend en/of mutageen zijn. Het zou helemaal niet zo ver hebben mogen komen dat mensen werken met stoffen over de effecten waarvan geen informatie beschikbaar is. Het is van essentieel belang dat in de toekomst bij de registratie van nieuwe stoffen gewaarborgd is dat deze ongevaarlijk zijn.
Er mag gewoonweg geen sprake meer zijn van horrorverhalen over giftige kleurmiddelen in kleren, agressieve geurstoffen in cosmetica of brandvertragende middelen die in moedermelk terechtgekomen zijn.
Dit doel zullen we echter geenszins bereiken wanneer het oorspronkelijke voorstel dermate wordt uitgekleed dat van 100 000 niet geteste chemische stoffen er 88 000 ongecontroleerd blijven. Om die reden heb ik tegen deze verslagen gestemd. 
Claude Moraes (PSE ),
   . Ik heb positief gestemd in het debat over REACH omdat ik, als Europees afgevaardigde van de Labourpartij, de algemene doelstellingen van REACH steun: de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu door meer kennis over mogelijk gevaarlijke chemische stoffen.
Ik hoop op een snel, doeltreffend systeem voor het verzamelen van de nodige informatie over chemische stoffen en voor het aanpakken van de meest zorgwekkende onder die stoffen, en dit met een minimum aan dierproeven en met behoud van de concurrentiepositie van de chemische industrie.
Ik vind dat proeven met gewervelde dieren tot een absoluut minimum moeten worden beperkt, dat wil zeggen tot een aantal dat nodig is om ervoor te zorgen dat voldoende informatie beschikbaar komt voor het nemen van besluiten over de bescherming van volksgezondheid en milieu.
Ik steun het Britse voorstel voor een systeem van ‘één stof, één registratie’, waarin alle fabrikanten of importeurs van eenzelfde stof samenwerken om een set ‘kern’-gegevens te leveren ten behoeve van de registratie.
Zo kunnen we een goedgekeurd pakket informatie verzamelen bij de registratie, en samenhangende informatie verstrekken aan de gebruikers en consumenten. 
Hartmut Nassauer (PPE-DE ),
   . Aan het einde van deze stemming wil ik erop wijzen dat ik enkel en alleen voor het verslag van de heer Sacconi heb gestemd om mijn steun te betuigen aan het tussen de rapporteur en mij bereikte compromis ten aanzien van de registratie.
Ik wil zeker niet mijn instemming betuigen met de overige punten, vooral niet met de voor de vergunningverlening gekozen insteek, aangezien ik een beperkte geldigheidsduur van vergunningen voor stoffen volledig van de hand wijs. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Bij deze discussie is het – zoals altijd – onze plicht de belangen van de burgers te beschermen, of het nu gaat om rechtstreekse belangen of om belangen die nu nog niet waarneembaar zijn, maar op de middellange en lange termijn een fundamentele betekenis kunnen blijken te hebben.
Ik heb gestemd op basis van criteria die ik essentieel vind als er sprake is van een – althans ogenschijnlijk – conflict tussen de belangen van de industrie en de noodzaak om het milieu en de volksgezondheid te beschermen.
Om te beginnen vind ik dat de bescherming van de volksgezondheid en het milieu een prioriteit behoort te zijn. Ik geloof echter niet in een fundamentalistische benadering waarin alles onder één noemer wordt gebracht, maar waarin geen aandacht wordt geschonken aan de economische gevolgen van de voorgestelde maatregelen. Erger nog is dat een dergelijke benadering geen rekening houdt met de mondiale dimensie van dit soort kwesties. Er zijn immers economieën die maar al te gaarne bereid zijn tot milieudumping. Ik ben ervan overtuigd dat strenge eisen gunstig zijn voor de Europese economie, en dat ze zullen bijdragen tot meer concurrentie en technologische innovatie. Tot slot geloof ik dat het hoog tijd wordt dat we de Europese economie weer op gang helpen. We moeten al het mogelijke ondernemen om ervoor te zorgen dat dit gebeurt. Gelet op de geïntroduceerde amendementen heb ik besloten voor te stemmen, niet in de laatste plaats omdat we nog meer gelegenheden zullen krijgen om de nodige correcties aan te brengen, bijvoorbeeld in de bepalingen over vergunningen. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   – Ik voel mij verplicht me op dit belangrijke moment van stemming te onthouden, maar ik doe dat met tegenzin.
Dit is voor mij niet een manier om deze hele kwestie uit de weg te gaan, maar eenvoudigweg de enige wijze om mijn mening kenbaar te maken met betrekking tot de tegenstrijdige signalen die het Parlement vandaag afgeeft.
Aan de ene kant ben ik tevreden met het vervangingsbeginsel voor problematische stoffen: verplichte vervanging (amendement 232) en onderzoek naar veiliger alternatieven (amendement 214). Het is de eerste keer dat het Europees Parlement zich op deze wijze heeft uitgesproken over een tekst van zulk belang. Ik kan hier echter weinig vreugde aan ontlenen, omdat het Parlement in dezelfde tekst – en op een eerder punt in de procedure – de regeling voor registratie voor tweederde van de substanties die onder REACH vallen volledig verandert. Het gaat dan om hoeveelheden van minder dan 10 ton; de tests daarvoor worden veel minder streng en er wordt nu gekeken naar risico’s in plaats van naar gewicht. Ik vind dat we op deze wijze de mensen die de meeste risico’s lopen zelfs niet de meest elementaire garanties bieden met betrekking tot gezondheid en veiligheid.
We hebben REACH op dit punt volledig ondermijnd.
Het doet me deugd vast te kunnen stellen dat de Raad op dit punt ambitieuzer is dan het Parlement. Laten we hopen dat de Raad aan dat standpunt vasthoudt. 
Bart Staes (Verts/ALE ),
   . Vandaag is aan de wereld getoond dat een democratisch verkozen parlement gemakkelijk te misleiden is. Het enige wat nodig is, zijn wat halve waarheden en hele leugens. Dit parlement heeft de wereld getoond dat wie het hardst roept en tiert, uiteindelijk gelijk krijgt.
De winst van de chemische sector in België alleen bedroeg vorig jaar 1,7 miljard euro. Dat cijfer zal veel meer beïnvloed worden door de hoge olieprijs en de lage koers van de dollar dan door de invoering van REACH – in welke vorm dan ook.
In een niet zo ver verleden klopten de Europeanen zichzelf graag op de borst over het vooruitstrevend milieubeleid dat hier gevoerd werd. We waren de koplopers in de wereld, dachten we.
Maar die tijd is voorbij. Dit flauw afkooksel van REACH toont hoe het níet moet. Het Witboek dat voorafging aan REACH legde de volle verantwoordelijkheid bij de fabrikanten van chemische stoffen. Zij moesten kunnen bewijzen dat hun producten, waar zij nota bene winst mee verdienen, geen onaanvaardbare gevaren meebrengen voor gezondheid en milieu. Er zijn nu zoveel achterpoortjes gecreëerd dat het nog moeilijk wordt om de hoofdingang te vinden. Dit REACH is een gemiste kans, een kans die waarschijnlijk nooit meer terugkomt. 
Catherine Stihler (PSE ),
   .  De stemming over REACH is een van de belangrijkste stemmingen ooit in dit Huis. Ik wil graag mijn steun voor blok 1 en de amendementen 232 en 214 inzake het thema vergunningen vastgelegd zien. Ik ben blij dat deze amendementen zijn aangenomen. De volksgezondheid is van het allergrootste belang en we moeten blootstelling aan gevaarlijke chemische stoffen verminderen. De vervanging van chemische stoffen die kanker kunnen veroorzaken of de reproductieve gezondheid schaden is essentieel. 

Jean-Claude Martinez (NI ),
   – Wat een Europees Chemicaliënagentschap vermag teweeg te brengen is maar de vraag. Om te beginnen is het zo dat beoordelingen met het oog op veiligheid geen zekerheden opleveren. Antibiotica zijn daar een goed voorbeeld van.
De afgelopen decennia is onze levensverwachting met twintig jaar gestegen. Dat is mede het gevolg van de landbouwrevolutie, en die is mogelijk gemaakt door met nitraat verrijkte kunstmest. Met REACH zouden we in Europa omwille van schone rivieren honger moeten lijden.
Het komt erop neer dat REACH, dat gepresenteerd wordt als een project van voorzorg en veiligheid, een hersenschim is van de rijken en degenen die menen dat ze niet in deze tijd hoeven te leven. Dit project is gebaseerd op het soort postmoderne obscurantisme dat voortspruit uit angst – de angst van een maatschappij die zozeer door eeuwigheid geobsedeerd is dat ze niet langer in vooruitgang gelooft.
De Seveso-ramp, de tragedie van het Aralmeer en al die andere milieurampen - ze kunnen ons niet de ogen doen sluiten voor het wonder van de chemie, een wetenschap die elk moment van ons leven verrijkt, met nieuwe stoffen van nieuwe materialen, en duizenden geuren en kleuren.
Als God de mens – een product van organische chemie – bij het Agentschap in Helsinki had moeten registeren, dan zouden de potentiële gevaren, die maar al te reëel zijn, ertoe geleid hebben dat de vergunning om de mens op de markt te brengen zou zijn geweigerd. Ziehier de slogan waarmee we REACH kunnen samenvatten: “no future”. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Deze richtlijn maakt deel uit van een bredere discussie – die over de REACH-verordening. Dit voorstel voor een richtlijn heeft echter betrekking op een onderwerp waarover we veel gemakkelijker een ruime consensus zullen verkrijgen. In een goed functionerende markt met een werkelijk vrije keuze moeten consumenten terdege geïnformeerd zijn. Waar het nu om gaat is dat we de bestaande regelingen aanpassen aan de behoeften die door de nieuwe verordening zullen worden gecreëerd. Tegelijkertijd zorgen we ervoor dat de consumenten beschermd worden. Ik heb daarom voor gestemd. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – De inspanningen van Junilistan zijn erop gericht de samenwerking binnen de EU te beperken tot echt grensoverschrijdende kwesties, waaronder de interne markt en veel milieuonderwerpen. We staan positief tegenover een krachtige chemicaliënrichtlijn waarin de verantwoordelijkheid voor ingevoerde chemicaliën op ondubbelzinnige wijze bij het bedrijfsleven wordt gelegd. We zijn ervan overtuigd dat het Zweedse en het Europese bedrijfsleven op lange termijn een concurrentievoordeel zullen behalen als ze vooroplopen op dit terrein. We hebben er dan ook voor gekozen ons te verzetten tegen de compromissen, die door de meerderheid van het Europees Parlement worden gesteund. We stemmen echter wel vóór het richtlijnvoorstel als geheel, omdat de Commissie het anders zou kunnen intrekken.
Volgens ons moeten er ook basiseisen gaan gelden voor de inspectie van stoffen in geringe hoeveelheden. De Zweedse inspectie voor chemicaliën en de Zweedse regering hebben beide benadrukt dat die eisen in REACH moeten worden opgenomen. Wij zijn voorstander van een krachtig vervangingsprincipe, en zouden willen benadrukken dat de verantwoordelijkheid voor het verzamelen en analyseren van informatie over ingevoerde chemicaliën primair bij het bedrijfsleven ligt, en niet bij de instanties van een bepaald land.
We zijn er uiteraard ook voorstander van dat natuurlijke stoffen die we tegenkomen in de bosbouw en de mijnbouw, van REACH worden uitgesloten. Bossen en ertsen, die de ruggengraat van de Zweedse industrie vormen, moeten buiten de werkingssfeer van de voorgestelde wetgeving blijven. Bovendien staan we kritisch tegenover de amendementen waarin de oprichting van een gigantisch Chemicaliënagentschap binnen de EU wordt bepleit. We hebben er vertrouwen in dat de meeste nationale instanties capabel genoeg zijn om de desbetreffende inspecties uit te voeren. 
Kurt Joachim Lauk (PPE-DE ),
   . Op donderdag 17 november 2005 stemt de plenaire vergadering in Straatsburg over het verslag van Guido Sacconi, "REACH, oprichting van een Europees Chemicaliënagentschap - persistente organische stoffen" (A6-0315/2005).
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat het fundamentele doel van deze verordening toe te juichen is, maar dat de omzetting niet vlekkeloos zal verlopen en de EU uiteindelijk zal hinderen in de wereldwijde concurrentiestrijd. Grote, middelgrote en kleine ondernemingen worden namelijk geconfronteerd met een stortvloed van regels en voorschriften. Deze verordening is derhalve schadelijk voor de groei en de werkgelegenheid en maakt Europa veel minder aantrekkelijk als vestigingsplaats voor de chemische industrie.
Daarom zal ik in de eindstemming tegen dit verslag stemmen. Ik vind dat we het voorstel in de vorm waarin het nu ter tafel ligt, moeten terugverwijzen naar de Commissie. 
Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – De inspanningen van Junilistan zijn erop gericht de samenwerking binnen de EU te beperken tot echt grensoverschrijdende kwesties, waaronder de interne markt en veel milieuonderwerpen. Ik sta positief tegenover de chemicaliënrichtlijn, die duidelijk maakt dat het bedrijfsleven verantwoordelijk moet zijn voor ingevoerde chemicaliën. Ik heb vóór het voorstel als geheel gestemd.
Ik ben voorstander van een krachtig vervangingsprincipe. Verder ben ik er uiteraard ook voorstander van dat natuurlijke stoffen die we tegenkomen in de bosbouw en de mijnbouw, van REACH worden uitgesloten. Bossen en ertsen, die de ruggengraat van de Zweedse industrie vormen, moeten buiten de werkingssfeer van de voorgestelde wetgeving blijven.
Het is van belang dat er prioriteiten worden gesteld voor het verzamelen van informatie over chemicaliën. Om te beginnen moeten gegevens over chemicaliën die in grote hoeveelheden worden gebruikt, samengebracht en geanalyseerd worden. Chemicaliënwetgeving moet effectief zijn, en niet slechts een papieren tijger. Ik sta kritisch tegenover de amendementen waarin de oprichting van een gigantisch Chemicaliënagentschap binnen de EU wordt bepleit. Ik heb er het volste vertrouwen in dat de meeste nationale instanties capabel genoeg zijn om de desbetreffende inspecties uit te voeren. 

Peter Baco (NI ).
   Staat u mij toe om nog even terug te komen op het verslag van mevrouw Scheele over normen voor de humane vangst van bepaalde diersoorten met behulp van vallen. Net als de meeste andere afgevaardigden heb ik mij uitgesproken voor aanneming van het verslag. Ik zou u dan ook om een elektronische herstemming willen verzoeken, mijnheer de Voorzitter, aangezien uw conclusie over de stemmingsuitslag niet overeenkomt met het stemgedrag van de meerderheid van de afgevaardigden. Ik verzoek u om deze fout te rectificeren, mijnheer de Voorzitter. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Wij verwerpen dit voorstel van de Commissie, aangezien het – zoals de rapporteur terecht stelt – niet is gebaseerd op de meest recente wetenschappelijke ontwikkelingen en niet verplicht tot het gebruik van humane technische hulpmiddelen.
Het voorstel van de Commissie is een follow-up van de Overeenkomst inzake internationale normen voor de humane vangst van dieren met behulp van vallen, een door de EU, de VS, Canada en Rusland ondertekende overeenkomst. Deze overeenkomst is tweemaal door het Parlement verworpen, en is alleen in werking getreden omdat de Commissie en de Raad aanvoerden dat ze geen problemen in de betrekkingen met de VS en Canada wilden veroorzaken.
Waar het hier om gaat is het begrip "humaan". De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid gaat ervan uit dat vallen niet als humaan kunnen worden beschouwd als de doodsstrijd van de dieren vijf minuten of langer duurt en er alternatieven voorhanden zijn.
Het is hoe dan ook een zeer kwalijke zaak dat de Commissie deze internationale overeenkomst is aangegaan zonder voorafgaand positief advies van het Parlement. 
Kartika Tamara Liotard en Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . In ons land, Nederland, wordt reeds jarenlang strijd gevoerd tegen de uit Amerika geïmporteerde muskusratten die onze dijken ondergraven en daardoor laaggelegen gebieden voor mensen onbewoonbaar dreigen te maken.
Toch steunen wij rapporteur Scheele, die een algehele verwerping voorstelt van dit voorstel over de humane vangst van bepaalde diersoorten met behulp van vallen. Humaan betekent zowel 'menselijk' als 'fatsoenlijk'. Mensen hebben in de loop van de tijd de meest verschrikkelijke dingen op hun geweten genomen, die misschien wel menselijk maar zeker niet fatsoenlijk waren.
In het voorstel van de Europese Commissie worden amputaties, oogletsels, ruggenmergletsels en een doodsstrijd van vijf minuten als humaan beoordeeld. Sinds 1995 zijn wildklemmen in het hele gebied van de Europese Unie verboden en is een invoerverbod ingesteld voor huiden van dieren uit landen waar die vallen niet verboden zijn. Al in 1996 lag een voorstel gereed voor scherpere eisen aan de overige vallen.
Een lobby van vallenzetters heeft toen de deskundigen opzij kunnen schuiven. Daarna werd een akkoord met Amerika, Canada en Rusland gesloten, dat vooral ten doel had handelsconflicten te vermijden in plaats van het dierenwelzijn te verbeteren. Dit voorstel berust op dat verkeerde akkoord, waartegen het Europees Parlement al eerder bezwaar heeft gemaakt. 
David Martin (PSE ),
   . Ik heb voor verwerping van het voorstel van de Commissie betreffende "humane" vangstmethoden met behulp van vallen gestemd. Het voorstel ging niet ver genoeg in de bescherming van het dierenwelzijn en was door zijn structuur moeilijk te amenderen. Ik hoop en vertrouw erop dat de Commissie nu een nieuw voorstel zal formuleren dat winst ondergeschikt maakt aan zorg voor het dierenwelzijn. 
Lydia Schenardi (NI ),
   – Wij zouden het eens moeten zijn met een EU-tekst waarin voorgesteld wordt normen vast te stellen voor de humane vangst van dieren met behulp van vallen om zo het welzijn van dieren te bevorderen en bepaalde soorten te beschermen. Het voorstel dat de Commissie ons voorlegt is evenwel niet voldoende bevredigend om onze goedkeuring weg te dragen. Hoe zouden we kunnen aanvaarden dat er tests met dieren worden uitgevoerd om "humane" vallen te ontwikkelen? Is dat geen paradox – dieren dood maken om andere dieren op een "humane" wijze te kunnen doden?
Bovendien wordt ons verteld dat er iets moet worden gedaan voor het welzijn van de gevangen dieren. Is dat mogelijk met vallen die dieren onder water in een klem verpletteren? Met dit type wordt er geen einde gemaakt aan het lijden van dieren. Nertsen verliezen pas na twee en een halve minuut het bewustzijn; bij bevers kan dat zelfs tot negen en een halve minuut duren.
Het vangen van dieren met vallen wordt vandaag de dag niet meer aanvaard. De richtlijn van de Commissie draagt op geen enkele wijze bij tot het uitbannen of terugdringen van deze vangsttechniek. Zoals altijd gaat ook hier het commerciële belang voor al het andere. Laten we niet vergeten dat 15 procent van de dieren die voor hun pels worden gedood met vallen gevangen worden en dat dit percentage uitsluitend betrekking heeft op pelzen die voor de handel bestemd zijn …

Vittorio Agnoletto (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is een buitengewoon belangrijk en nuttig verslag, vooral omdat het beoogt de gedragscode verplicht te stellen en omdat erop wordt aangedrongen dat alle lidstaten de code juridisch bindend maken.
Bovendien hecht ik belang aan de oproep in het verslag tot het volgen van de logische gedragslijn dat wapens gemarkeerd en getraceerd worden. Het probleem is dat als deze gedragscode, waarover wij elk jaar debatteren, niet wordt aangenomen door de Commissie en de Raad, het gevaar bestaat dat hij slechts een simpele verklaring van goede bedoelingen blijft.
Het is uitermate belangrijk dat in deze regeling ook die instrumenten zijn opgenomen die voor tweeërlei gebruik – dat wil zeggen, zowel voor oorlogsvoering als voor vredeshandhaving – kunnen worden ingezet. De keuze om het embargo op wapenhandel met China nog eens kracht bij te zetten, vind ik evenzeer van belang. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – Dit verslag gaat over het opstellen van een bindende gedragscode voor wapenuitvoer binnen het raamwerk van de Europese Unie. Voorgesteld wordt een nieuw EU-orgaan op te richten voor de controle op de uitvoer van de lidstaten. Het standpunt dat principieel in deze kwestie wordt ingenomen buiten beschouwing gelaten, zijn er redenen om je af te vragen of deze ontwikkelingen zullen leiden tot een restrictiever beleid, wat het doel is. Tegelijkertijd dringt het Europees Defensieagentschap aan op uitgebreidere coördinatie en liberalisering van het uitvoerbeleid van de lidstaten.
We zijn tegen het oprichten van een EU-orgaan voor wapenuitvoercontrole. We trekken ook het bestaansrecht van het Europees Defensieagentschap in twijfel. De omvang van de wapenuitvoer van elke lidstaat moet worden bepaald door zijn nationale parlement. Om die reden heeft Zweden er recht op ook in de toekomst een restrictief uitvoerbeleid te voeren.
Gezien het bovenstaande zullen we bij de eindstemming tegen het verslag stemmen. 
David Martin (PSE ),
   . Ik heb voor dit verslag gestemd. Ik steun de oproep van de rapporteur om het wapenembargo tegen China niet op te heffen tot er een duidelijke en blijvende verbetering komt in de mensenrechtensituatie in dat land. Anderzijds denk ik niet dat het correct is om China anders te behandelen dan andere landen met een niet minder dubieuze staat van dienst als het gaat om de bescherming van de mensenrechten. Ik hoop dat we verder debatteren over de mogelijkheid om de gedragscode om te vormen tot een volledig wettelijk bindende code voor de wapenhandel. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – In dit verslag over de gedragscode betreffende wapenuitvoer wordt een aantal punten aan de orde gesteld. Ik geloof echter dat het wapenembargo tegen China ook nu weer het kernpunt is, en dat is voor mij meer dan voldoende rechtvaardiging om voor stemmen. Ik heb altijd het standpunt gehuldigd dat de EU haar embargo dient te handhaven. Daarmee geven de 25 lidstaten in ieder geval aan wat hun standpunt is met betrekking tot de verdediging van de mensenrechten, de internationale rechtsorde en de vrede.
China is internationaal gezien een grote mogendheid en bovendien een heel belangrijke handelspartner van de EU – en dat zal zo blijven. Het ontwikkelen van de Chinese markt is één manier om democratie en eerbiediging van de mensenrechten te bevorderen. Dat betekent echter niet dat we daar geen voorwaarden aan hoeven te verbinden. Het wapenembargo moet tegen deze achtergrond gezien worden. We zullen economische partners van China zijn, maar dan wel veeleisende partners die zich willen inzetten voor een betere wereld. 

David Martin (PSE ),
   Ik ben blij met dit verslag, waarmee de voorwaarden voor het opzetten van een solidariteitsfonds voor de Europese Unie zijn vervuld. Met dit verslag wordt een goed signaal aan de burgers afgegeven, namelijk dat de EU nu fondsen kan inzetten om de bewoners van rampgebieden te steunen. 

Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – Wij vinden dat de Verenigde Naties – gezien de ervaring, de expertise en het wereldomspannende karakter van deze organisatie – het meest geschikt zijn om het voortouw te nemen bij de wereldwijde ontwapening en om de naleving van het Non-proliferatieverdrag af te dwingen.
Daarom stemmen wij tegen het oprichten van een EU-agentschap voor conversie en ontwapening. We gaan bij de eindstemming ook tegen het verslag stemmen. We steunen daarentegen de roep om nucleaire ontwapening en de doelstelling om van Europa een kernwapenvrije zone te maken. De oproep tot het tegengaan van de verspreiding van kernwapens moet op den duur leiden tot de uitbanning van alle kernwapens. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Ik wil er om te beginnen op wijzen dat het Parlement het initiatief heeft genomen om een verslag op te stellen over "non-proliferatie" – en niet over ontwapening. Wij vinden dat het verslag behalve een aantal positieve, ook een aantal uiterst zorgwekkende punten bevat.
Als je het hebt over non-proliferatie van massavernietigingswapens, is het onaanvaardbaar de mogelijkheid voor het "gebruik van geweld" open te laten. Een soortgelijk beleid heeft de basis verschaft voor steun aan grove manipulatie, met daarop aansluitend de aanval op Irak en de bezetting van dat land door de VS en de geallieerden. Aanleiding voor die bezetting was de belachelijke beschuldiging dat Irak over massavernietigingswapens zou beschikken. Het is dus duidelijk wat er met de mogelijkheid voor het "gebruik van geweld" wordt beoogd.
Het is gevaarlijk en ongerechtvaardigd om een verband te leggen tussen de zogenaamde "oorlog tegen het terrorisme" die samen met de VS gevoerd wordt en de non-proliferatie van massavernietigingswapens.
Wij hebben voorstellen gedaan voor de oprichting van een Europees Ontwapeningsagentschap. Daarin veroordelen we ook de manipulatie van de Verenigde Naties door de VS. Europa zou een kernwapenvrije regio moeten worden, en voor dat doel zouden de Amerikaanse kernwapens uit ons werelddeel verwijderd moeten worden. Duitsland zou moeten worden opgeroepen om het potentieel voor uraniumverrijking in de onderzoeksreactor van Garching op te geven. Helaas zijn onze voorstellen verworpen. 
David Martin (PSE ),
   . Ik ben blij met dit verslag, waarin nogmaals steun voor multilaterale afspraken over de non-proliferatie van kernwapens wordt uitgesproken en waarin de risico’s van de proliferatie van massavernietigingswapens erkend worden. Het verslag is specifiek bedoeld als antwoord op de EU-strategie voor massavernietigingswapens, die ik steun. Het doet me genoegen dat de rapporteur heeft ingestemd met het schrappen van verwijzingen in zijn tekst naar specifieke lidstaten. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   De verantwoordelijkheid voor de productie, de verspreiding en het gebruik van massavernietigingswapens (MVW’s) (nucleaire, chemische en biologische wapens) ligt uitsluitend bij de imperialistische mogendheden, waaronder zich ook enkele landen van de EU bevinden. Dat is de historische waarheid die men probeert te verhullen met de resoluties van het Europees Parlement. Holle retoriek en schijnheilige belangstelling kenmerken deze teksten, waarin nooit degenen worden genoemd die deze wapens produceren, verspreiden en gebruiken.
In het verleden, maar ook in de recente geschiedenis zijn MVW’s altijd gebruikt om de volkeren te onderwerpen aan de imperialistische overheersing. Hiroshima en Nagasaki werden door de VS gebombardeerd. Fosforbommen (napalm) werden voor het eerst gebruikt in Grammo, tegen het Democratisch Leger van Griekenland, en in Vietnam door de VS. Verarmd uranium werd gebruikt door de VS en de NAVO tijdens de oorlogen tegen Irak, Afghanistan en Joegoslavië. Saddam kocht zijn chemische en biologische wapens van Europese bedrijven. Dergelijke wapens zijn ook recentelijk gebruikt door de VS in Faluja. Waar en wanneer er ook maar sprake is van MVW’s, altijd staat daar het stempel op van het imperialisme.
Daarover wordt in de resoluties van het Europees Parlement echter met geen woord gerept. Integendeel, kleinere landen en bepaalde partijen krijgen de schuld in de schoenen geschoven, vaak op grond van lasterlijke beschuldigingen die tot doel hebben voorwendselen te creëren voor nieuwe interventies en oorlogen, en de eigen suprematie veilig te stellen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Als we in de context van het internationale beleid en de veiligheid in de wereld verklaringen afleggen en daarbij verplichtingen op ons nemen, moeten we er wel zeker van zijn dat we ook inderdaad iets kunnen ondernemen. We kunnen het ons niet veroorloven resolute uitspraken te doen om ons vervolgens besluiteloos te tonen als het erop aankomt actie te ondernemen. We hebben het nu over zaken die verband houden met de non-proliferatie van massavernietigingswapens, en er is een gerede kans dat ook dit weer één van die gevallen wordt waarin heftige uitspraken geen tegenhanger vinden in een praktisch beleid, vooral – en dat is heel belangrijk – op diplomatiek niveau. Ik geloof daarom dat de EU haar retoriek dient aan te passen.
De indruk dat de EU niet bereid is de daad bij het woord te voegen is vrij algemeen, en dat ondermijnt onze diplomatieke positie. Ik heb voor dit verslag gestemd, in de hoop dat de goedkeuring ervan de Unie zal aanzetten op dit vlak meer te ondernemen. En daarmee bedoel ik niet dat de EU nu aan militaire oplossingen moet gaan denken of daartoe zou moeten aanzetten. Waar het om gaat is dat we ons resoluut en besluitvaardig tonen. 

Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   – Wij, Zweedse sociaal-democraten, hebben vóór het verslag gestemd, omdat we denken dat het belangrijk is dat we heldere en ondubbelzinnige regels krijgen voor overheidsopdrachten op defensiegebied. Desalniettemin bevat het verslag een aantal formuleringen die, wanneer ze in de meest brede zin van het woord worden uitgelegd, gericht zouden kunnen zijn op een toekomstige gemeenschappelijke defensie. Wij zijn tegen een gemeenschappelijke Europese militaire defensie en steunen geen voorstellen die een defensie op die basis beogen. Wel willen we ons ervoor inzetten om de capaciteit van de EU op het gebied van crisisbeheer en vroegtijdige opsporing en preventie van conflicten te versterken, in de eerste plaats met politieke, diplomatieke en economische middelen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – In artikel 296 van het EG-Verdrag is bepaald dat de productie van en de handel in munitie kunnen worden vrijgesteld van de voorschriften inzake het vrije verkeer van goederen. Een deel van het voorliggende verslag verwijst naar het verduidelijken en nader omschrijven van de soorten materiaal en diensten die niet onder artikel 296 zouden moeten vallen. Junilistan is van mening dat de totstandkoming van de interne markt een zeer belangrijke zaak is, die prioriteit verdient. Uit het verslag blijkt ook dat de voorgestelde amendementen op de EU-voorschriften vooral de verdieping van de militaire samenwerking in de Unie beogen door een volgende stap te zetten in de richting van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Junilistan vindt het buitenlands en veiligheidsbeleid een nationale aangelegenheid waarover onder geen beding op EU-niveau beslist mag worden. We stemmen dan ook tegen dit verslag. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit verslag is een volgende stap in een proces dat moet leiden tot de militarisering van de EU – dezelfde militarisering die men in de verworpen "Grondwet voor Europa" heeft willen consolideren. Het heeft betrekking op één van de belangrijkste pijlers van dit proces: de ontwikkeling van de militaire industrie in de verschillende lidstaten.
Het is de bedoeling de "Europese" wapenindustrie te ondersteunen en bijstand te verlenen bij wat men het "onvermijdelijke" concentratieproces belieft te noemen. Het verslag geeft duidelijk aan waar het om gaat; gesteld wordt dat 6 van de 25 lidstaten 90 procent van de wapenaankopen voor hun rekening nemen. Hoeveel wordt er dan geproduceerd?
Dit verslag is daarin heel duidelijk. Het is bedoeld om het wapenbeleid uit handen van de lidstaten – of liever, uit handen van bepaalde "kleine" staten – te nemen en stapsgewijs een "Europese defensiemarkt" te creëren, "conform de gangbare interoperabiliteitsnormen van de NAVO". Daarom wordt er bij de ("grote") lidstaten en de grote wapenfabrikanten op aangedrongen hun geschillen bij te leggen. Er zouden "maatregelen moeten worden genomen om te zorgen dat defensieopdrachten meer onder communautaire wetgeving gaan vallen in plaats van onder nationale wetgeving". En men acht een "restrictieve interpretatie van de nationale veiligheidsbelangen wenselijk". Het zogenaamde "Europees Defensieagentschap" zou over een en ander de leiding moeten voeren.
Dit is de wapenwedloop op z’n ergst. We hebben dus tegen gestemd. 
Carl Lang (NI ),
   – Slechts één sector ontsnapt nog steeds aan de in Brussel gehuldigde ultraliberale filosofie: defensie. Mogelijk niet veel langer. De Europese Commissie geeft in haar Groenboek over overheidsopdrachten op defensiegebied namelijk aan dat ze van plan is de handelsbelemmeringen voor deze sector geleidelijk weg te nemen en de sector open te stellen voor concurrentie. Om haar doel te bereiken heeft de Commissie besloten een aanval uit te voeren op de belangrijkste juridische hindernis: ze probeert nu een nieuwe interpretatie te geven aan artikel 296 van het Verdrag, dat bepaalt dat de lidstaten om redenen van nationale veiligheid van de communautaire mededingingsregels mogen afwijken.
Op het gebied van defensie bestaan drie regels waarvan niet mag worden afgeweken: de aanvoer moet betrouwbaar zijn, informatie betreffende defensie en nationale defensie moet vertrouwelijk zijn, en de nationale onafhankelijkheid moet gegarandeerd zijn. Bovengenoemde herinterpretatie is bedoeld om de geldigheid van dit drievoudige gebod aan te vechten. De Europese wapenindustrie heeft het op dit moment heel moeilijk, aangezien de VS enorme hoeveelheden defensiematerieel uitvoert. Het is dus hoog tijd dat de lidstaten van de EU investeren in onderzoek en daarnaast samenwerkingsprogramma’s opzetten.
Als we de aanbestedingen voor defensiematerieel voor iedereen openstellen, zullen we het concurrerend vermogen van de sector niet vergroten. Integendeel, we zullen de markt zo alleen maar toegankelijker maken voor invoer uit de VS. Laten we voor deze sector opnieuw communautaire preferentie instellen en wel zo snel mogelijk. 
David Martin (PSE ),
   . Dit verslag is het antwoord van het Parlement op het Groenboek "Naar een Europees beleid voor overheidsopdrachten op defensiegebied". Ik ben blij met de voorstellen die worden gedaan in dit verslag. Met deze maatregelen wil de Commissie bijdragen aan de geleidelijke totstandbrenging van een Europese markt voor overheidsopdrachten op defensiegebied, die transparanter en opener is tussen lidstaten en die economisch efficiënter is en tegelijkertijd de specifieke aard van de sector respecteert. Het doet me genoegen dat de Britse regering dit Groenboek verwelkomd heeft als een belangrijk, goed getimed initiatief voor het in gang zetten van een debat over het functioneren van de markten voor overheidsopdrachten op defensiegebied in Europa. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Dit door de rapporteur gesteunde voorstel is erop gericht de totstandkoming van een Europese markt voor defensieopdrachten te bevorderen. Die markt moet open zijn en vrije mededinging toestaan, en tegelijkertijd rekening houden met de specifieke kenmerken van de sector. Ik steun dat voorstel en heb zonder aarzeling vóór gestemd.
Ik zou vele aspecten kunnen belichten, maar ik zal me beperken tot één aspect dat bijzondere aandacht behoeft. De defensiemarkt is er één waarin investering in onderzoek en ontwikkeling een doorslaggevende factor is. Alle in het verslag opgenomen voorstellen moeten worden gecomplementeerd door Europa – Europa moet bereid zijn moderniseringen door te voeren en zich een inspanning getroosten om zijn concurrentiepositie te verbeteren. We zullen bovendien investeringen moeten doen in technologische ontwikkeling. Dat is immers een belangrijke factor bij de economische ontwikkeling. Gezien het feit dat investeren in een defensiemarkt alleen mogelijk is als een duidelijke keuze is gemaakt om die investering inderdaad te realiseren, zijn de redenen om voor te stemmen nóg overtuigender. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   . De Britse Conservatieven hechten veel belang aan feitelijke verbeteringen van de interne markt. We kunnen ook maatregelen steunen die echt leiden tot "verhoogde economische efficiëntie en mededinging" op de Europese defensiemarkt.
Dit verslag is echter gebaseerd op de gedachte dat de bevoegdheid van de EU moet worden uitgebreid, en dat de Europese Commissie een centrale rol moet spelen in de Europese wapenindustrie. In overwegingen F en G wordt abusievelijk de marktfragmentatie aangewezen als oorzaak van Europa’s militaire zwakte en gebrek aan interoperabiliteit. Er is echter niets waaruit afgeleid kan worden dat een Europese defensiemarkt de kosten zal verlagen. Zeker voor samenwerkingsprojecten geldt dat ze duur zijn, zowel ten aanzien van de uitloop van projecten als in termen van geld. Wij maken bezwaar tegen paragraaf 9, waarin staat dat overheidsopdrachten op defensiegebied meer onder communautaire wetgeving dan onder nationale wetgeving moeten vallen. Het voorstel in de paragrafen 10 en 15 voor een richtlijn ter vervanging van artikel 296 zou ernstige gevolgen hebben voor de nationale veiligheid. Bovendien is het bevorderen van een systeem van "Europese preferentie" voor nationale aankopen voor defensie, waarvoor gepleit wordt in paragraaf 24, een kortzichtig idee dat de Europese legers, die toch al in moeilijkheden verkeren, alleen maar verder zou verzwakken. Om deze redenen - en er zijn er nog meer - hebben de Britse Conservatieven tegen dit voorstel gestemd. 

Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Wij willen graag duidelijk maken dat wij de weerzinwekkende en onverantwoordelijke uitlatingen van de Iraanse president over Israël zonder meer veroordelen.
De ontwerpresolutie die we nu bespreken toont echter duidelijk aan dat de EU er een dubbele moraal op nahoudt.
Op basis van een bevooroordeelde kijk op de situatie in het Midden-Oosten worden er in deze resolutie voorstellen gedaan die het conflict alleen maar zullen aanwakkeren.
Iran wordt ervan beschuldigd het terrorisme te steunen, maar er wordt niets gezegd over het feit dat de Verenigde Staten, Israël en de EU zelf de grootste verantwoordelijkheid dragen voor de verslechtering van de situatie in de regio.
De ontwerpresolutie bevat geen kritiek op de aanval op, en de bezetting van Irak door de VS en zijn bondgenoten en de daaruit voortvloeiende gevolgen. Naar de situatie in Palestina wordt verwezen met de woorden “een conflict”. Men verzuimt echter iets te zeggen over de Israëlische bezetting van Palestina en de brute schending van de grondrechten van het Palestijnse volk.
In de ontwerpresolutie wordt Iran opgeroepen zijn internationale verplichtingen met betrekking tot de ontwikkeling van zijn nucleaire programma na te komen, maar er worden geen eisen gesteld aan andere landen in de regio die ook nucleaire programma’s hebben ontwikkeld en over kernwapens beschikken.
Deze regio is als gevolg van het beleid van inmenging, oorlog en overheersing dat de VS met de steun van regionale en Europese bondgenoten voert, volledig gedestabiliseerd. De uitlatingen van de Iraanse president hebben de bestaande situatie alleen maar gecompliceerd. 
David Martin (PSE ),
   . Ik heb voor deze resolutie gestemd. De verklaring van de president van Iran dat Israël van de kaart geveegd moet worden, moet op de scherpst mogelijke wijze veroordeeld worden. De EU moet zich echter niet laten verleiden om, samen met de VS, Iran te demoniseren. Het is mijn stellige overtuiging dat Iran op basis van geduld en diplomatie op de middellange termijn een betrouwbare en constructieve partner voor de EU in het Midden-Oosten kan worden. Als wij Iran op de juiste manier benaderen, kan het land veel bijdragen aan het stabiliseren van de situatie in Irak. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   –De verklaringen van de Iraanse president dat "Israël van de kaart moet worden geveegd" moeten worden veroordeeld. Geen enkel redelijk mens gelooft evenwel dat deze verklaringen een echte bedreiging zijn van Israël, en dat Israël de 'solidariteit' van het Europees Parlement nodig heeft. De verklaringen van de Iraanse president zijn vooral voor intern gebruik bestemd; ze zijn bedoeld om de aandacht af te leiden van het Iraanse volk dat zich verzet tegen het despotisch regime en de achteruitgang van zijn levensomstandigheden. De leiders van het Europees Parlement weten dat dit de waarheid is.
De redenen die hen ertoe aanzetten om een veroordelende resolutie uit te vaardigen maken deel uit van de meer algemene plannen voor het Midden-Oosten. Tegelijkertijd gebruiken zij deze verklaringen als een voorwendsel om Iran te beschuldigen van steun aan het 'internationale terrorisme', en aldus verdedigen zij het beleid van de Verenigde Staten, die Iran en Syrië met een militaire interventie bedreigen. Het is geen toeval dat de premier van het Verenigd Koninkrijk, die fungerend voorzitter van de EU is, onomwonden over een militaire interventie in Iran sprak.
Wij hebben tegen de resolutie gestemd, niet omdat wij gevoelens van solidariteit koesteren jegens het Iraanse regime, maar omdat wij de EU, de NAVO en de VS geen enkel recht toekennen om zich op te werpen als voorvechters van de mensenrechten en het internationaal recht, aangezien zij die zelf voortdurend schenden, en aangezien zij steun geven aan allerlei autoritaire regimes, mits deze hun belangen dienen. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   . – Israël als zondebok, de tactiek is zo oud als de Hebreeuwse staat, ja zelfs zo oud als de wereld, want meer nog dan tegen Israël richt de president van Iran zich tegen de joden.
Zoals iedereen weet is het antizionisme in menig opzicht de hedendaagse versie van het antisemitisme.
Ik betreur hoe lauw er gereageerd is op deze oorlogsverklaring. Er waren wel wat mooie uitingen van verontwaardiging te horen, kracht bijgezet met stemmen die trilden van emotie, maar ik heb niemand gehoord die met sancties dreigde.
Heeft er dan wel iemand met de artikelen 39 tot 41 van het Handvest van de Verenigde Naties gezwaaid? Heeft iemand excuses geëist? Nee, dat is niet aan de orde.
Ik probeer me de protesten voor te stellen als Ariel Sharon had opgeroepen Syrië of Iran van de kaart te vegen! De vraag stellen is haar beantwoorden; iedereen kan de onverschilligheid, de dramatische apathie vaststellen van onze westerse leiders en een aanzienlijk deel van onze media.
Laat er geen misverstand over bestaan: door Israël aan te vallen, valt Mahmoud Ahmadinejad ons aan. Zijn afschuw van Israël is niets anders dan haat voor iedere vorm van democratie, onverenigbaar als die is met het moslimfundamentalisme.
Voor mij is noch de onverschilligheid van sommigen, noch de halfslachtigheid van deze tekst aanvaardbaar. Om die reden heb ik mij van stemming onthouden. 
Charles Tannock (PPE-DE ),
   .  Ik en mijn Britse Conservatieve collega’s hebben onze steun gegeven aan deze resolutie, hoewel zij aanzienlijk is verwaterd in vergelijking met de tekst die ik oorspronkelijk namens de PPE-DE-Fractie heb geformuleerd. De beperking van de reikwijdte van de resolutie tegen de oproep van president Ahmadinejad om "Israël van de wereldkaart" te vegen betekende een verspilde kans om de aandacht te vestigen op het voornemen dat Iran lijkt te hebben om een kernbom te maken, en op de wijdverbreide schendingen van de mensenrechten, zoals de geregelde executies van homoseksuelen en andere mensen die dingen doen die door het regime worden bestempeld als "misdrijven tegen de seksuele reinheid".
De uitspraken van president Ahmadinejad over Israël - van drie weken geleden - zijn al fel en zonder enig voorbehoud veroordeeld door alle belangrijke politieke leiders in Europa en daarbuiten. Nog een ronde van veroordelingen door afgevaardigden van het Europees Parlement dient geen nuttig doel meer. De uitspraken van Ahmadinejad zijn een schandelijke bedreiging, maar het zijn zijn daden die Iran de macht kunnen geven om die bedreiging waar te maken. Dit is niet het moment voor retoriek. 

Peter Baco (NI ).
   … om een elektronische controle uit te voeren, omdat de afgevaardigden die hun stem hebben uitgebracht het voorstel naar ons idee ondubbelzinnig hebben gesteund. U heeft echter geweigerd om een elektronische controle van de stemming uit te voeren, een controle die …
De Voorzitter.
   Mijnheer Baco, de bevoegde commissie heeft het Huis geadviseerd het initiatief te verwerpen. De stemming heeft plaatsgevonden en het Huis heeft met overgrote meerderheid tegengestemd. Het initiatief is derhalve verworpen en de commissaris heeft namens de Commissie het woord gevoerd. We hebben volkomen in overeenstemming met het Reglement gehandeld. 
Peter Baco (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik kan helaas niet begrijpen hoe u de stemminguitslag op zo’n absoluut verkeerde manier kunt interpreteren.Wij hebben allemaal kunnen constateren dat degenen die gestemd hebben, in grote meerderheid hun steun aan het verslag hebben gegeven. Omdat uw conclusie over de stemming niet overeenkwam met die van andere waarnemers, heb ik om een elektronische controle van de stemming verzocht. U heeft dat geweigerd, omdat dit volgens u niet overeenkomt met de wens van de afgevaardigden die hun stem hebben uitgebracht. Overigens heeft dit alles betrekking op het verslag over normen voor de humane vangst van bepaalde diersoorten met behulp van vallen. 
De Voorzitter.
   De bevoegde commissie heeft geadviseerd dit voorstel te verwerpen en degenen die hebben tegengestemd – zoals ik duidelijk zei – hebben het voorstel verworpen. Ik heb dus gehandeld conform het besluit van het Huis, dat heeft tegengestemd. Daarom heb ik het woord gegeven aan de commissaris. Het initiatief is immers verworpen en dus moest de Commissie haar standpunt toelichten.
Ik kan u verzekeren, mijnheer Baco, dat alles volkomen volgens de regels is gegaan. U moet weten dat het gehele bureau dat mij bijstaat het met me eens is. De enige die het niet begrijpt, bent u; daar kunt u uw conclusies uit trekken. Het is niet zo dat u als enige het allemaal beter weet dan wij allen bij elkaar, mijnheer Baco.
Als u nog niet overtuigd bent, zal de adjunct-secretaris-generaal en de leden die mij bijstaan in het bureau u na afloop van de vergadering tekst en uitleg geven om u gerust te stellen. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0318/2005) van Maria Martens, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over een ontwikkelingsstrategie voor Afrika (2005/2142(INI)). 
Ik begrijp dat er bij de afgevaardigden ernstige twijfel bestond over de noodzaak om het debat en de stemming vandaag te doen plaatsvinden. Wat de stemming betreft, die kunnen wij op basis van het Reglement uitstellen. Anderzijds staat er niets in het Reglement dat ons toestaat het debat uit te stellen, tenzij er sprake is van unanimiteit, maar als iemand vindt dat het debat moet plaatsvinden, voorziet het Reglement niet in uitstel. 
Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het was misschien naïef van ons te denken dat de stemming over REACH om half twaalf of twaalf uur ten einde zou zijn en dat we vanochtend het debat en de stemming konden houden over twee belangrijke onderwerpen: het Europese ontwikkelingsbeleid en de ontwikkelingsstrategie van de Europese Unie voor Afrika.
Het is duidelijk dat het nu onmogelijk is een debat te houden in omstandigheden die – dat is de mening van mijn fractie – het onderwerp en de collega’s die rapporteurs zijn van beide verslagen, recht doen.
Gezien de situatie denken wij dat het noodzakelijk is de stemming uit te stellen. Ook de debatten moeten onzes inziens worden uitgesteld, want we voeren nu in een nagenoeg lege zaal een debat over twee uiterst belangrijke onderwerpen, die door diplomatieke kringen, de betrokken landen en door niet-gouvernementele organisaties met belangstelling worden gevolgd. Maar als de datum van de debatten niet kan worden gewijzigd, dan houden we ze nu, bijna stiekem – en dat is dan de verantwoordelijkheid van degenen die geen overeenstemming willen bereiken over deze kwestie. Ik accepteer niet dat de Raad ons onder druk zet en dwingt om nu een slecht debat te houden, omdat de Raad volgende week bijeenkomt.
Maar als iemand tegen uitstel van de debatten is, dan zullen we ze nu moeten houden. En in dat geval stel ik voor dat we stemmen over uitstel van de stemming tot een volgende vergaderperiode. 
Maria Martens (PPE-DE ),
   . Voorzitter, wat betreft het uitstel, ik ben er als rapporteur niet voor. Wij hebben in het Parlement, met consensus van alle fracties, een timetable vastgesteld om welke reden dan ook en een van de factoren was dat de Raad volgende week hierover vergadert en dat wij graag op tijd onze input wilden leveren, en niet als alles al beslist en besproken was. Dat vind ik het Parlement onwaardig, dus als wij nu het debat uitstellen en als wij nu ook de stemming uitstellen, dan neem je je werk als Parlement niet serieus. Bovendien denk ik dat er aan de eindstemming niets verandert, daar de stemlijsten al vaststaan, dus waarom niet én het debat én de stemming vandaag.
Ik ben het met u eens dat de timetable geen schoonheidsprijs verdient. Ik had ook liever gezien - maar ook dat kon geen meerderheid van de fracties krijgen - dat we vanmorgen met een volle zaal hadden gestemd, dan hadden we in ieder geval de meerderheden gehad met een voltallig Parlement. Ik vind het nu te laat, er is al drie keer geschoven; we hebben die timetable afgesproken, daarom lijkt het me boven alles belangrijk om de zaak nu af te sluiten, mét debat en mét stemming. 
De Voorzitter.
   – De Voorzitter heeft hierover het volgende te zeggen. Artikel 170, lid 1, van het Reglement is hier van toepassing, waarvan de tweede alinea luidt: "Van het voornemen om een dergelijk verzoek om uitstel in te dienen, wordt de Voorzitter ten minste vierentwintig uur van te voren in kennis gesteld, die het Parlement hiervan onmiddellijk mededeling doet." Het is duidelijk dat aan deze voorwaarde niet is voldaan; het verzoek om uitstel is niet vierentwintig uur van te voren ingediend. Ik ben daarom genoodzaakt het debat voort te zetten, vooral ook omdat onze rapporteur dit wil.
Ik erken, dames en heren, dat een dergelijk belangrijk debat een groter publiek verdient. Ik wil hier echter twee opmerkingen over maken. Om te beginnen worden onze debatten zelden massaal bezocht, of ze nu plaatsvinden op donderdagmiddag, maandag, dinsdag of woensdag. Ten tweede is onze agenda nu eenmaal zo ingericht dat er op donderdagmiddag door het Parlement wordt vergaderd. Bovendien is het niet goed een regeling te treffen voor mensen die de voorkeur geven aan andere zaken als andere mensen moeite hebben gedaan hier aanwezig te zijn.
We zetten het debat dus voort en ik geef nu direct het woord aan mevrouw Martens, onze rapporteur. 
Maria Martens (PPE-DE ),
   . – Voorzitter, commissaris, de Commissie stelt een langetermijnstrategie voor voor het bereiken van de in Afrika tegen 2015. Dit kan alleen maar worden toegejuicht. Een zeer ambitieuze planning is nodig om de millennium development goals te halen en vooral om Subsahara-Afrika op koers te krijgen. Nu is de vraag, gaat de voorgestelde strategie daar maximaal aan bijdragen? De strategie beschrijft de problemen goed en duidelijk. Het voorzichtige optimisme naar aanleiding van de ontwikkeling van de Afrikaanse Unie en NEPAD, deel ik.
Er worden dan ook zeker goede oplossingsrichtingen aangedragen, zo is de nadruk op het principe van ownership buitengewoon belangrijk. Als Afrikanen immers niet hun lot zelf in handen nemen en niet zelf de verantwoordelijkheid nemen voor verdere ontwikkeling, is elke strategie gedoemd te mislukken.
Voorzitter, de Europese Unie is de grootste donor in de wereld. Jarenlang heeft Europa geld en hulp gegeven en toch is de armoede nu groter dan voorheen. Een nieuwe strategie is nodig, helaas kan het document mij nog niet echt overtuigen dat het echt om een ommekeer gaat. Waar het aan schort? Niet aan de analyse of de doelstellingen, maar wel aan de voorgestelde middelen en methoden.
De commissaris zegt terecht dat wij meer, beter en sneller hulp moeten leveren. Dat kunnen wij niet bereiken door alleen meer geld te geven, zelfs al is dat een paar miljard extra. Het is geweldig dat Europa meer geld wil vrijmaken en dat de Commissie de lidstaten aan hun financiële toezeggingen wil houden, maar er is meer nodig. Dan denk ik allereerst aan wat wij zelf in onze eigen beleid kunnen doen, de drie C's van coördinatie, coherentie en complementariteit. Als die niet toenemen, nemen de kansen voor effectievere hulp aanzienlijk af. Veel zal daarbij uiteindelijk afhangen van de politieke wil van de lidstaten. Ik hoop dat de Commissie een doeltreffende strategie zal vinden om die te bevorderen.
Ten tweede, Voorzitter, de Commissie erkent de grote verschillen tussen de Afrikaanse landen. De onderscheiden situaties en problemen worden helder verwoord, maar duidelijke bijpassende instrumenten die aan de verschillen tegemoetkomen, ontbreken. Ons inziens moet er een duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen de hulp aan stabiele landen en aan landen die door slecht bestuur, corruptie en mismanagement sociaal en economisch onstabiel zijn.
Stabiele landen kunnen eventueel onder bepaalde voorwaarden, zoals de Commissie voorstelt, zelfs via begrotingssteun en sectorsteun geholpen worden, maar ook instabiele landen verdienen steun. We mogen de bevolking daar niet laten stikken. Wij pleiten in die landen niet voor steun via de regeringen, maar voor steun via maatschappelijke organisaties, waarbij nadrukkelijk ook aansluiting moet worden gezocht bij religieuze gemeenschappen. Zij bereiken immers veel mensen en kunnen goed werk verrichten, als het gaat om gezondheid, onderwijs en andere basisvoorzieningen.
Ten derde, Voorzitter, de Commissie stelt voor de inspanningen voor Afrika vanaf nu langs drie lijnen te laten verlopen. De eerste lijn is bevorderen van veiligheid en een goed bestuur, dat is belangrijk. De tweede lijn is die van economie en handel, zorgen voor een beter investeringsklimaat, ook belangrijk. Pas de derde poot van het actieplan betreft armoedebestrijding via de , zoals het bevorderen van basisgezondheidszorg, verbetering van onderwijs, bescherming van het milieu en het streven naar banen voor zoveel mogelijk mensen.
Wij vinden dat deze laatste, de , centraal moeten staan. Armoede bestrijden aan de basis is van het grootste belang om de structurele stabiliteit te bereiken die nodig is voor verdere ontwikkeling. Daarom moet ons inziens alle beleid in de eerste plaats een instrument zijn voor het halen van de . Daarom vinden wij grote infrastructurele werken in Afrika of uitwisselingen van partnersteden en universiteiten in de Europese Unie en Afrika prematuur. Op zich waardevolle projecten, maar meer voor een later stadium.
Voorzitter, ten slotte wil ik graag iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd aan dit verslag, zowel van binnen als van buiten het EP, voor het meedenken. Ik kijk terug op een plezierige en constructieve samenwerking. 
De Voorzitter.
   – Voordat ik het woord geef aan de Commissie zal ik voor degenen die zich afvragen wanneer de stemming plaatsvindt in geval van uitstel, het hierop van toepassing zijnde artikel uit het Reglement voorlezen. Het gaat om artikel 170, lid 4, waarin het volgende staat vermeld: "Een fractie of ten minste zevenendertig leden kunnen vóór of tijdens een stemming een verzoek om uitstel van de stemming indienen. Dit verzoek wordt onmiddellijk in stemming gebracht." Concreet wil dat zeggen dat de stemming na afloop van de debatten van vanmiddag zal plaatsvinden. Op dat moment, en alleen op dat moment, kan door een fractie of ten minste zevenendertig leden een verzoek om uitstel worden ingediend, waarbij zij moeten aangeven wanneer, op welke vergadering, zij de stemming willen houden.
We gaan dus verder met het debat en aan het eind van de middag zullen we het mogelijke uitstel van de stemming bespreken. Ik dank de commissaris voor zijn geduld. Het woord is aan hem. 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, Afrika is het continent waar de uitdagingen op het terrein van ontwikkeling het grootst zijn. De voortschrijdende woestijnvorming, waterschaarste, hongersnood en HIV/aids hebben er een kritieke omvang bereikt.
Afrika is het continent waar meer donoren aanwezig zijn dan waar ook. Daarmee is het dus het continent waar de behoefte aan coördinatie en complementariteit het dringendst is. Alleen al in de sector van de sociale infrastructuur moeten landen als Tanzania of Mozambique elk zo'n vijfhonderd afzonderlijke projecten beheren, gefinancierd door Europese donoren, terwijl het geldbedrag per project relatief gering is.
Afrika is ook het continent dat ons vandaag de grootste kansen biedt. Het ontstaan van de Afrikaanse Unie en de totstandkoming van het Nieuw Partnerschap voor Afrika's ontwikkeling (NEPAD), de versterking van de rol van de regionale economische gemeenschappen, en de opkomst van een nieuwe generatie nationale bestuurders hebben de wijze waarop Afrika wordt bestuurd veranderd. Nieuwe sprankjes hoop op vrede dienen zich aan in de Democratische Republiek Congo, Somalië, Burundi en Liberia. Dit continent, de ecologische long van de wereld, bezit een ongeëvenaarde rijkdom aan natuurlijke hulpbronnen.
Het is eveneens een toekomstige democratische macht: tegen 2025 zullen de Afrikanen met meer dan 1,3 miljard bijna even talrijk zijn als de Chinezen of de Indiërs, en talrijker dan de burgers van de Europese Unie en de Verenigde Staten bij elkaar, met het voordeel dat de Afrikaanse bevolking jonger zal zijn, want bijna achthonderd miljoen Afrikanen zullen dan minder dan vijftien jaar oud zijn.
Dat Afrika verdient meer dan ooit alle aandacht van Europa. Daarom heeft de Commissie een nieuwe Afrikastrategie voorgesteld, die op 12 oktober jongstleden is goedgekeurd en dezelfde dag nog in dit Parlement is gepresenteerd. Deze strategie is bedoeld om de Europese Unie één alomvattend kader voor de lange termijn te verschaffen voor haar betrekkingen met Afrika.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, dames en heren, de ontwikkelingsstrategie voor Afrika berust op drie hoofdlijnen: één Afrika, één Europa en één doelstelling.
Eén Afrika: hoewel Afrika vele gezichten, vele geschiedenissen en uiteenlopende behoeften kent, is het van nu af aan collectief de weg naar een politieke, economische en culturele integratie van het gehele continent ingeslagen, hetgeen tot uiting komt in de integratie-inspanningen van de regionale economische gemeenschappen, de totstandkoming van de Afrikaanse Unie en het NEPAD. Alles tezamen genomen een integratieproces dat onze onvoorwaardelijke steun verdient.
Eén Europa: ook Europa is veranderd. Door de uitbreiding van de Europese Unie met tien nieuwe leden is het aantal potentiële individuele partners gestegen tot 26, namelijk de 25 lidstaten plus de Europese Gemeenschap. Deze ontwikkeling heeft de potentiële politieke en economische invloed van de Europese Unie doen toenemen, ook al gaat de uitbreiding gepaard met nieuwe uitdagingen als het gaat om de coördinatie en complementariteit van de hulp. De Afrikastrategie van de EU zal daarom de doelmatigheid van de hulp en de coördinatie tussen de donoren tot de belangrijkste prioriteiten voor de komende jaren maken.
Eén doelstelling: het EU-beleid op veiligheidsgebied bijvoorbeeld heeft lang los van het ontwikkelingsbeleid gestaan, hetgeen niet altijd een vreedzame coëxistentie opleverde. De recente ervaring leert – ik denk met name aan de Vredesfaciliteit voor Afrika – hoe nauw veiligheid en ontwikkeling met elkaar vervlochten zijn en hoe belangrijk een hechte coördinatie op deze Europese beleidsterreinen is. In de Afrikastrategie van de EU is de hoofddoelstelling daarom het bevorderen van de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen in Afrika. Onze overkoepelende strategie omvat – zoals u weet – een serie concrete voorstellen, en ik ben blij te kunnen vaststellen dat wij het goeddeels eens zijn over die onderdelen, waarvan sommige in het verslag van mevrouw Martens staan, zoals versterking van de Vredesfaciliteit voor Afrika, versterking van de rol van nationale parlementen en maatschappelijke organisaties op het gebied van planning en het stellen van prioriteiten, en niet te vergeten het controleren van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid.
Het sluiten van economische partnerschapsovereenkomsten als ontwikkelingsgericht instrument voor liberalisering kan in potentie de economische groei in Afrika stimuleren.
Voor het scheppen van een gunstig klimaat voor stabiele en voorspelbare investeringen hebben wij – zoals u weet – een voorstel gedaan voor een permanent Europees forum, waarin Afrikaanse en Europese ondernemers bij elkaar zouden worden gebracht, alsmede voor het creëren van infrastructuur in de ruimste zin van het woord, dus inclusief water, energie, ICT en vervoer, zoals voorzien in het kader van het EU-Afrika-partnerschap voor infrastructuur.
Laten we evenmin de lancering vergeten van een nieuw EU-actieprogramma ter bestrijding van HIV/aids, tuberculose en malaria, de grotere aandacht voor het hoger onderwijs, naast de inspanningen ten behoeve van het basisonderwijs, en de versterking van de begrotingssteun. De Commissie en de lidstaten moeten ernaar streven de overgang te maken van projectmatige hulp naar een sectorgewijze benadering en hun begrotingssteun op basis daarvan richten – daar zullen we in de loop van dit debat vast nog op terugkomen.
Tot slot wordt met de grotere coördinatie van de Europese steun en de tenuitvoerlegging van een stappenplan voor coherentie, coördinatie en complementariteit beoogd de doeltreffendheid van de EU-ontwikkelingssamenwerking te verbeteren.
Tot zover de hoofdlijnen van de Afrikastrategie. Ik ben opgetogen te kunnen vaststellen dat het Parlement zich in de drie basisconcepten en de concrete voorstellen kan vinden. Het verslag van mevrouw Martens en de voorgestelde resolutie zijn ambitieus. Ik ben daar blij om, ik bedank u daarvoor en ik feliciteer u daarmee. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het feit dat wij dit debat op dit tijdstip en in deze kleine kring voeren, lijkt inderdaad iets te zeggen over het belang dat we hechten aan het Afrikabeleid.
De Commissie buitenlandse zaken heeft bij tijd en wijle zeer fel gedebatteerd over haar advies inzake dit verslag, maar het uiteindelijk unaniem goedgekeurd. Helaas heeft een meerderheid later een amendement van de conservatieven ondersteund om geen debat te eisen over de rol van het kolonialisme, dat naar mijn mening belangrijk zou zijn in verband met Afrika.
In ons advies staat onder andere dat de Europese Unie de fundamentele mensenrechten dient te respecteren wanneer ze te maken heeft met vluchtelingen en illegale immigranten aan de grens van de EU in Afrika. Ik ben er onlangs geweest met een delegatie. We konden daar concreet zien hoe de EU momenteel de armoede bestrijdt, namelijk met hekken en muren, en dat is een groot probleem.
In ons advies eisen wij een debat over de socialeverantwoordelijkheid van het bedrijfsleven en de overheid als integraalonderdeel van de nieuwe Afrikastrategie, waaraan de Commissie ongetwijfeld nog het een en ander dient te verbeteren.
In ons advies vragen wij ook om herziening van de geplande verlaging van de EU-steun voor de bestrijding van HIV/aids, malaria en tuberculose en benadrukken we de noodzaak om vrede en een oplossing voor Afrikaanse conflicten te bevorderen. Daarbij verwijzen we specifiek naar de controle van wapenexporten, waarover wij gisteren hebben gedebatteerd.
In dit verband wil ik zeggen dat ik nota heb genomen van de toespraak die commissaris Michel op 21 september heeft gehouden voor de Parlementaire Vergadering van de WEU. Hij zei dat 250 miljoen euro uit de begroting voor ontwikkelingssamenwerking moet worden besteed aan Afrikaanse troepen. Ik vind dat niet de juiste weg, en ik wil de EU waarschuwen: zij moet haar veiligheids- of militaire beleid niet op een hoop gooien met haar ontwikkelingsbeleid. 
Georgios Papastamkos,
   Mijnheer de Voorzitter, bij wijze van inleiding wil ik de rapporteur, mevrouw Martens, van harte gelukwensen. Haar verslag geeft een beeld van de werkelijkheid en schetst een perspectief voor de ontwikkelingsstrategie voor Afrika.
De situatie in Afrika, waar zich de meeste van de minst ontwikkelde landen bevinden, is te wijten aan zowel endogene als exogene factoren. De aanpak van de endogene factoren valt onder de verantwoordelijkheid van de Afrikaanse regeringen.
Het overwinnen van de exogene factoren is echter een kwestie die ons aangaat, niet alleen omdat de Europese Unie verreweg de grootste donor is als het om officiële ontwikkelingshulp gaat, of omdat sprake is van een verhoging van de hulp tot 0,7 procent van het bruto binnenlands product tegen 2015, maar omdat de ontwikkelingshulp - zoals ook in het verslag staat - gepaard moet gaan met meer kwaliteit, meer efficiëntie, meer transparantie en meer zichtbaarheid.
De uitdaging waarvoor de Europese Unie zich gesteld ziet, houdt volgens mij onder meer in dat:
ten eerste een einde wordt gemaakt aan de versnippering van de ontwikkelingsmaatregelen, en dat een coherente benadering wordt opgebouwd;
ten tweede het beleid van de Unie wordt verbonden met de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, en dat
ten derde gezorgd wordt voor een efficiënte coördinatie van de ontwikkelingshulp tussen de lidstaten en de Commissie, evenals tussen de bilaterale beleidsvormen van de Unie en haar ontwikkelingsbeleid.
Het optreden van de Unie moet geschieden aan de hand van een duidelijk tijdschema en concrete doelstellingen. Daarbij moeten doelstellingen en middelen op elkaar zijn afgestemd. Deze noodzakelijke afstemming is een van de zaken die tot uiting worden gebracht in het verslag, waar ik steun aan geef.
De commissaris heeft de uitdaging waarvoor Afrika ons plaatst tot uitdrukking gebracht met de volgende formulering: "Eén Afrika, één Europa, één doelstelling". "Eén Afrika" is de verantwoordelijkheid van Afrika zelf, "één Europa" is de verantwoordelijkheid van Europa, en "één doelstelling" is de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van beide. Wij zijn, mijnheer de commissaris, solidair met het zeer belangrijk initiatief dat u hebt genomen om een overtuigend antwoord te geven op de uitdaging waar Afrika ons voor stelt. 
Miguel Ángel Martínez Martínez,
   Mijnheer de Voorzitter, wij vinden dat het verslag van mevrouw Martens degelijk is en zeer gelegen komt. In de Commissie ontwikkelingssamenwerking kreeg dit verslag brede steun en onze stem.
Ik heb nu niet genoeg tijd om inhoudelijk op het verslag in te gaan. De socialistische fractie zal de resolutie ondersteunen, mits die in de plenaire vergadering niet wordt geamendeerd.
Wij zeggen al heel lang dat Europa de ethische en politieke verantwoordelijkheid heeft om een aanzienlijke bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van Afrika. Recentelijk moet voor iedereen duidelijk zijn geworden dat ontwikkeling bovendien een absolute voorwaarde is om zowel de stabiliteit in de wereld als de stabiliteit en welvaart in Europa te handhaven.
Daarom zijn we het met mevrouw Martens eens dat het een prioriteit van het beleid van de Europese Unie moet zijn om al het mogelijke te doen om Afrika uit zijn dramatische situatie van onderontwikkeling te helpen.
In die zin is het essentieel dat we inzien dat het onze taak is de Afrikaanse beleidsmakers te begeleiden bij het uitvoeren van hun eigen beslissingen. Daarom vinden wij het zorgelijk dat in de mededeling van de Commissie, waarop het verslag van mevrouw Martens ingaat, niet meer verwijzingen zijn opgenomen naar de Afrikaanse Unie en het strategische plan waarin de staatshoofden binnen die zusterorganisatie de strategische prioriteiten voor de ontwikkeling van hun continent hebben gedefinieerd.
Misschien maken we de fout dat we op eigen houtje prioriteiten vastleggen die niet overeenkomen met de prioriteiten van de belangrijkste belanghebbenden, met wie we juist moeten samenwerken als we de eerder geschetste doelstellingen willen verwezenlijken. 
Margrete Auken,
   . – Mijnheer de Voorzitter, er is terecht aandacht geweest voor de armoedebestrijding in Afrika. Naast de input die we hebben ontvangen van de Raad over Tony Blairs Commissie voor Afrika en de VN-top, bevat het voorstel van de Commissie behoorlijk wat goede elementen met betrekking tot armoedebestrijding, milieu en behoorlijk bestuur. We hebben ook gemerkt dat vrouwen en emancipatie nu ook in beeld komen en dat wordt erkend welke betekenis vrouwen hebben als drijvende kracht achter de ontwikkeling van de samenleving.
Ik moet echter de korte spreektijd die ik heb gebruiken om de aandacht te vestigen op een bedenkelijk aspect van het voorstel, namelijk de al te centralistische wijze waarop de EU-hulp aan Afrika wordt gepland, met behulp van onder andere de donoratlas. Alsof wij vanuit Europa kunnen plannen hoe de hulp in de afzonderlijke Afrikaanse landen moet worden gecoördineerd. Deze procedure is regelrecht in strijd met de principes voor de effectiviteit van de hulp en het juiste gedrag van donoren, die ook de EU heeft aangenomen tijdens het forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van de hulp, gehouden in Parijs in maart van dit jaar.
De Afrikaanse landen moeten een sleutelrol vervullen bij de coördinatie van hulp, met als uitgangspunt hun eigen strategieën voor armoedebestrijding. Als wij de hulpverlening niet op die manier regelen, lopen we het risico een hele invasie aan witte olifanten in Afrika te krijgen en dat zou een stap terug zijn naar een heel slechte strategie. We moeten blijven bij hetgeen we tot nu toe hebben gezegd. Meerdere amendementen in het verslag van mevrouw Martens maken melding van deze centralistische initiatieven van de Commissie en ik hoop dan ook dat het Parlement zal garanderen dat de ontvangende landen – en niet de Commissie – voortaan een centrale rol spelen als het om hulp gaat. 
Feleknas Uca,
   . – Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, het initiatief van de Commissie betreffende een ontwikkelingsstrategie voor Afrika om de coherentie van de Europese ontwikkelingssamenwerking te bevorderen is in principe een goede zaak. Tot nu toe is het zo dat elke regering bij het Afrikabeleid uitgaat van haar eigen belangen, haar eigen strategieën voor ontwikkelingssamenwerking opzet en haar eigen structuren creëert voor het uitvoeren van die strategieën.
Meer coherentie en een betere coördinatie van de hulp zijn zeer belangrijk als we een reële bijdrage willen leveren aan de bestrijding van honger en het voorkomen van gewelddadige conflicten en een afbrokkelende staatsmacht. Ten aanzien van hun sociale, culturele, economische, politieke en ecologische ontwikkeling valt er duidelijk onderscheid te maken tussen de Afrikaanse landen. Daar moet in een Europese ontwikkelingsstrategie rekening mee worden gehouden. Ook moet er gekeken worden naar het perspectief van de mensen in Afrika en naar de omstandigheden en processen die zich in hun landen voordoen. Kennis van regionale organisaties, gekozen parlementen, organisaties uit het maatschappelijk middenveld en vakbonden in Afrika over processen en mogelijke oplossingen om misstanden in hun landen aan te pakken moet deel uitmaken van een ontwikkelingsstrategie voor Afrika. Alleen dan heeft het in het verslag onderstreepte criterium ook werkelijk zin.
De voorzitter van de Afrikaanse Unie reageerde terecht verontwaardigd toen hij werd aangesproken op het vluchtelingendrama in Melilla. Die mensen zijn geen leeglopers, zo sprak hij, en de landbouwsubsidies van de EU en de VS zouden het mikpunt van kritiek moeten zijn. De Commissie internationale handel zet in haar standpunt onder meer uiteen dat de afschaffing van exportsubsidies belangrijk is om Afrika de kans te geven een volwaardige partner in de internationale handel te worden. In de ontwikkelingsstrategie van de Commissie is echter geen duidelijke verklaring te vinden die in die richting wijst. De onderhavige strategie zal de doelmatigheid van de hulpverlening enkel bevorderen als deze als richtsnoer wordt opgevat voor de samenwerking met de verschillende partnerlanden. Een dergelijk kader voor communautaire ontwikkelingssamenwerking moet rekening houden met de diversiteit in Afrika en met de ervaring en knowhow van de Afrikanen. Alleen dan kan met deze strategie een daadwerkelijke bijdrage worden geleverd. 
Marcin Libicki,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Martens heeft zeer veel energie in het opstellen van dit verslag gestoken; een verslag dat in veel opzichten ongetwijfeld zeer nuttig zal blijken te zijn.
Ik moet er echter wel op wijzen dat er in het verslag geen expliciete aandacht wordt besteed aan een aantal onderwerpen die zowel voor Afrika als voor andere zeer arme landen absoluut van essentieel belang zijn. Wij helpen die landen niet echt door alleen maar fondsen in het leven te roepen of door de bestaande samenwerking met dezelfde oude organisaties voort te zetten. Wij moeten de aandacht namelijk op de fundamentele doelstellingen vestigen en de belangrijkste daarvan is onderwijs, onderwijs en nog eens onderwijs. Andere doelstellingen hebben onder meer betrekking op hygiëne en volksgezondheid en op steun voor de lokale economie. Ik wil nogmaals benadrukken dat juist die steun voor de lokale economie van groot belang is, omdat die aan de plaatselijke bevolking ten goede komt.
Dames en heren, dit verslag zou het begin van een zeer positieve ontwikkeling kunnen zijn, ware het niet dat ook dit verslag ten prooi is gevallen aan een verschijnsel dat helaas maar al te vaak de kop opsteekt in dit Parlement. Er is een ideologisch sausje overheen gegooid en dat is volledig ongepast voor een debat als het onderhavige over hulp voor ontwikkelingslanden. Ook in dit verslag zijn weer ideologische verwijzingen naar de reproductieve gezondheidszorg en reproductieve rechten opgenomen, terwijl dat volkomen misplaatst is. Wij mogen niet toestaan dat elke tekst die wij aannemen, doorspekt wordt met uiteenlopende irrelevante verwijzingen vanuit een ideologische en feministische hoek. Het gaat louter om feministische standpunten en die horen in dit verslag niet thuis.
Ik roep het Parlement dan ook op om steun te geven aan de amendementen die de heer Szymański heeft ingediend. In de amendementen 1 en 3 ligt de nadruk op de fundamentele doelstellingen die ik zojuist heb genoemd, namelijk voedsel, schoon water, betere hygiënische omstandigheden, vaccinaties en een betere zorg voor moeders en kinderen. Middels de amendementen 2 en 4 wordt getracht om de verwijzing naar de reproductieve rechten te schrappen en deze te vervangen door een verwijzing naar de primaire gezondheidszorg. Wij moeten echt voorkomen dat elk debat dat in dit Parlement wordt gevoerd, met een ideologisch sausje wordt overgoten. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, we staan aan de vooravond van de grote WTO-onderhandelingsronde in Hongkong. We moeten oppassen dat in deze ronde de multilateraliteit niet teloorgaat. De voortekenen beloven weinig goeds en ik vraag me af welk aanbod we nog kunnen doen als deze ronde mislukt.
Ik heb deze week commissaris Mandelson gevraagd hoe hij denkt over een vrijhandelszone waarbij Europa, de VS, Canada en Australië zijn aangesloten. Waar blijven in dat geval de Afrikaanse landen? Moeten die zichzelf organiseren of moeten ze met deze grote wereldmarkten bilaterale akkoorden sluiten? Welke voor- en nadelen brengt dat met zich mee? Juist nu, in deze verhitte fase, moeten we ervoor zorgen dat de komende multilaterale onderhandelingen deze landen tot voordeel strekken en om dit te bereiken moeten we juist voor de kleine en middelgrote ondernemingen de handel vergemakkelijken.
Ik sta achter de leuze ", vrije markten dus voor kleine bedrijven. De samenwerking tussen familiebedrijven in Afrika, Europa en elders in de wereld moet worden bevorderd. Daarmee leggen we simpelweg de basis voor welvaart. Wat we daarvoor nodig hebben, is het volgende: een rechtvaardig systeem van openbare aanbestedingen, adequaat mededingingsrecht en bescherming van investeringen voor bedrijven die zich vervolgens bereid tonen in deze landen te opereren.
Dat leidt tot de vraag hoe we ontwikkelingshulp kunnen omvormen in hulp voor zelfhulp, in hulp voor onze kleine en middelgrote ondernemingen. Een kenmerk van Europa in dit verband is dat wij in staat zijn kleine en middelgrote ondernemingen steun te verlenen. Hier zou ook een omvangrijke taak zijn weggelegd voor de Europese Investeringsbank. 
Pierre Schapira (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk is veel al gezegd. Ik zou op één punt willen ingaan. Het aidsvirus heeft een directe invloed op miljoenen mensen en de verbetering van de gezondheidssituatie is een volstrekt essentiële voorwaarde voor de ontwikkeling van Afrika.
Om aids zo effectief mogelijk te kunnen bestrijden moeten we vrouwen, mannen en jongeren een compleet scala aan zorg en diensten bieden. We moeten instaan voor de toegang tot het hoogst denkbare niveau van voorlichting en onderricht op het gebied van seksualiteit en reproductieve gezondheid, scholing van vrouwen tot een speerpunt maken, zodat ze beter beslissingen kunnen nemen op deze gebieden van seksualiteit en reproductieve gezondheid, en hun de noodzakelijke middelen en methoden bieden om zich tegen HIV-infectie te beschermen. Slechts 1 procent van de dragers van het virus krijgt een antiretrovirale behandeling. We moeten alles in het werk stellen om de toegang tot generieke middelen mogelijk te maken.
Dit verslag komt precies op tijd. We werken binnen het kader van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen. Ik zal voor deze tekst stemmen, tenzij deze door amendementen ingrijpend wordt veranderd. 
Fiona Hall (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee punten aan de orde stellen, en ze hebben beide te maken met geld. Iedere 30 seconden sterft er in Afrika een kind aan malaria, en toch bestaan er bepaalde maatregelen die hieraan een volledig einde zouden kunnen maken. Muskietennetten bieden een technisch zeer eenvoudige methode van bescherming tegen muggen, maar slechts weinig gezinnen beschikken erover. Er is onlangs grote vooruitgang geboekt in Spanje met een vaccin tegen malaria, maar momenteel wordt hierin door Bill Gates en andere privé-stichtingen veel meer geld gestoken dan door de internationale instellingen. Het is duidelijk dat er veel meer gedaan kan worden en dat meer middelen een enorm verschil zouden maken. Wat kan dan ons excuus zijn om die middelen niet te leveren?
Mijn tweede punt heeft betrekking op een terrein waarop de Europese Unie wel geld heeft uitgegeven en dat ook moet blijven doen zonder al te zwaar aan de kosten te tillen. Het gaat om onze steun voor democratische verkiezingen in Afrika. Ik ben in mei in Ethiopië geweest, en ik was onlangs in Congo als waarnemer bij het kiezersregistratieproces. Dit soort acties zijn niet goedkoop. De totale rekening bedroeg 242 miljoen euro, waarvan 80 procent afkomstig was van de Europese Unie. Dit is echter de eerste stap op een zeer lange weg voor een land dat enorme moeilijkheden ondervindt in de vorm van gebrekkige verbindingen en gebrekkige infrastructuur. Alleen wanneer we de financiering leveren die mogelijk maakt dat het democratisch proces van de grond komt, kunnen we hopen dat wij enige vooruitgang zullen beginnen te zien.
Niemand kan doen voorkomen dat democratie het antwoord is op alles, maar zonder eerlijke en vrije democratische verkiezingen zijn veel andere zaken eenvoudigweg onmogelijk. Dus wanneer we kijken naar wat wij waar gaan uitgeven, moeten we eerst heel goed nadenken, alvorens we weigeren een budget toe te kennen aan maatregelen waarvan bewezen is dat ze een verbetering betekenen. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   – Dames en heren, Afrika, de wieg van de beschaving, heeft ontwikkelingshulp nodig. De fundamentele wens van de EU om dit soort hulp te geven werd al in 1950 vastgelegd in een van de eerste paragrafen van de Schuman-verklaring. Sindsdien is het binnen de EU steeds hetzelfde liedje geweest, dat sinds het Jaar van Afrika gepaard is gegaan met inspanningen van de ontwikkelde landen in de wereld om dezelfde problemen aan te pakken, namelijk dekolonisatie, immigratie in Europa, de noodzaak om infrastructuur op te zetten en te onderhouden, om putten te slaan, om irrigatie, onderwijs en een op landbouwproductie gebaseerd efficiënt boerenbedrijf te introduceren, om het nomadische herdersbestaan terug te dringen en het bebossingsplan uit te voeren als voornaamste factor in de strijd tegen de toenemende woestijnvorming in de Sahel.
Naast dergelijke maatregelen borduurt de voorliggende resolutie voort op ervaringen die zijn opgedaan in andere minder ontwikkelde delen van de wereld, door het bevorderen van microkredieten met als uitgangspunt de versterking van de positie van vrouwen, het samen met de VN verder werken aan onderwijs en gezondheid en het zo spoedig mogelijk halen van het streefcijfer van 0,7 procent van het BNP, dat door alle ontwikkelde landen is bestemd voor ontwikkelingshulp aan de armste landen in de wereld; iets dat we gepast vinden. Daar staat tegenover dat de tijdelijke liberalisering van economisch onderontwikkelde landen, vooral waar het gaat om diensten van publiek belang, en de privatisering van staatsbedrijven altijd schadelijk zijn gebleken. Hoe kunnen we dit soort maatregelen aanbevelen? Ondanks dit voorbehoud steun ik de resolutie. 
Michael Gahler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de Commissie voor de presentatie op 12 oktober van haar strategie inzake Afrika. Deze strategie geeft enerzijds een analyse waaruit het potentieel van dit continent blijkt, en anderzijds een overzicht van de werkelijke stand van zaken. Naast enige positieve ontwikkelingen in een paar Afrikaanse landen – Zuid-Afrika natuurlijk, maar ook Botswana, Ghana en hopelijk ook Mauritanië – is er een veel langere lijst van landen met interne conflicten of conflicten met buurlanden, wijdverbreide armoede en de hier reeds eerder genoemde ziekten HIV/aids, malaria en tuberculose – de grote gesels van Afrika.
Als we ons afvragen hoe het komt dat Afrika zo ver achtergebleven is, moeten we niet enkel met de beschuldigende vinger naar Afrika wijzen, maar ook naar Europa en de andere werelddelen. Kijken we naar Afrika, dan zien we dat regeringen, elites, in veel landen kennelijk niet helemaal goed hebben begrepen wat er gaande was tijdens de dekolonisatie en zichzelf zijn gaan zien als de vervangers van de voormalige koloniale overheersers. Zij behandelen hun eigen volk niet anders dan de Europese koloniale machten al deden. Dat heeft natuurlijk te maken met een verkeerde voorstelling van wat ontwikkeling is en van de wijze waarop onafhankelijkheid moet worden benut.
Maar als we eerlijk zijn, moeten we bekennen dat de grootste verantwoordelijkheid bij Europa en de andere werelddelen ligt. We hoeven alleen maar te denken aan de Europese machten die Afrika nog steeds als hun politieke en militaire achtertuin beschouwen en het kader scheppen waarmee ze de toegang tot en winning van grondstoffen voor hun eigen bedrijven veiligstellen. Het is dan ook echt noodzakelijk dat de lidstaten door het initiatief van de Commissie meer worden verplicht een coherent beleid tegenover Afrika te voeren om dergelijke tegenstrijdigheden weg te nemen en voor Afrika een zonnigere toekomst te bereiden. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, Afrika is een nimmer aflatende bron van wroeging voor een deel van Europa; dat heeft de heer Gahler zojuist ook nog eens benadrukt. Tegelijkertijd vormt Afrika ongetwijfeld ook een politieke, economische en sociale uitdaging voor Europa als geheel. Wij ontlopen onze verantwoordelijkheid op dat vlak niet, aangezien de hulp aan Afrika door de EU is verhoogd met 0,14 procent van het BBP. Daarvan is de helft geoormerkt voor landen bezuiden de Sahara.
Bij onze acties om Afrika te helpen moeten wij twee uitersten trachten te vermijden. Het ene uiterste heeft te maken met pogingen om beleidsvorming te vervangen door liefdadigheid, met als eindresultaat dat Afrika in een bodemloze put verandert waarbij wij op echt alle gebieden bijstand verlenen, en daarmee doel ik ook op de besluitvorming over de toekomst van dit continent. Het andere uiterste is het innemen van precies het tegenovergestelde standpunt, met als gevolg dat Afrika volledig aan zijn lot wordt overgelaten. Wij zijn dan ook verheugd dat de Afrikaanse Unie een steeds grotere rol gaat spelen. Ik hoop dat, naarmate het belang van die Unie groter wordt, instellingen als de Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldhandelsorganisatie een democratischer karakter gaan ontwikkelen, bijvoorbeeld door te zorgen dat er meer ontwikkelingslanden in die instellingen vertegenwoordigd zijn. Op het belang van dit punt kan niet genoeg nadruk worden gelegd.
Als mij gevraagd zou worden om een prioritaire doelstelling voor Afrika aan te wijzen, zou ik voor "kinderen" kiezen, aangezien zij 50 procent van de bevolking uitmaken. 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, dames en heren afgevaardigden, allereerst wil ik natuurlijk het merendeel van uw interventies met instemming begroeten, daar zij werkelijk ruimschoots overeenstemmen met de overtuigingen die ten grondslag liggen aan de door mij opgestelde mededeling over Afrika. Ik kan van harte instemmen met alle overwegingen die ik heb gehoord, afgezien misschien van deze of gene aanmerking.
Allereerst zou ik willen zeggen dat ik de noodzaak voor een verbetering van de coördinatie, convergentie en coherentie van onze acties natuurlijk beaam, en dat dit een essentieel onderdeel is van de mededeling en de beleidslijn die ik tracht te ontwikkelen. Zoals u weet – en ik denk dat het Parlement me hierbij heel goed kan helpen – heb ik in dit verband een voorstel gedaan, dat nu in de Raad wordt besproken, om snel een actieplan op te zetten, een actieplan dat niet uit loze woorden bestaat, nee, een actieplan dat echte, concrete verbintenissen omvat, zoals bijvoorbeeld een gezamenlijk voor de lidstaten en de Commissie. We zullen dit gezamenlijk kunnen bespreken. Er is geen sprake van een verplichting voor de lidstaten, maar ik denk dat het desondanks een enorme stap vooruit is als we, in plaats van 26 documenten of 26 verschillende strategieën – voor elk land apart –, er nog maar één zouden hebben. Dat zou zeker zinvol zijn en dat is dus wat ik heb voorgesteld in het actieplan. Daarnaast zou een tweede hoofdlijn van dit actieplan bestaan in het realiseren van gemeenschappelijke programmeringen.
Vooralsnog moet ik bekennen dat de Raad weifelt en dat wij ons uiterste best doen om deze kleine stap vooruit erdoor te krijgen. Het is moeilijk om dit gedaan te krijgen, ondanks het feit dat deze maatregel uiteraard op vrijwilligheid zou berusten, daar het ontwikkelingsbeleid – zoals ik eerder al heb kunnen benadrukken – een terrein van gedeelde bevoegdheden is. Men hoeft dus niet te vrezen voor de soevereiniteit van de staten, terwijl het wel een zeer aanzienlijke vooruitgang mogelijk zou maken.
Wat de drie pijlers aangaat, zijn de millenniumdoelstellingen natuurlijk prioriteit nummer een. Ik stel vast dat iedereen het op dat punt eens is. Maar ik denk dat het moeilijk is die derde pijler los te koppelen van de eerste en de tweede, omdat we de millenniumdoelstellingen niet kunnen halen zonder vrede en veiligheid, en Afrika zelf laat zien dat we ze niet kunnen halen als we tegelijkertijd groei en interconnectiviteit veronachtzamen. Het spreekt vanzelf dat het zonder infrastructuur, zonder maatregelen om de regio's van Afrika te ontsluiten, zonder werkelijk transcontinentale infrastructuur – ik denk met name aan Afrika bezuiden de Sahara – die een economische liberalisering van de productie mogelijk maakt, een buitengewoon lastige opgave gaat worden. En als we de derde en tweede pijler niet combineren, zal de ontwikkelingshulp neerkomen op niets meer dan een grootschalige liefdadigheidsoperatie – wat niemand hier wil – met als onvermijdelijk gevolg dat de ontwikkelingslanden afhankelijk zullen zijn van ons, de donoren – en dat willen we evenmin.
In antwoord op de heer Pflügler, die nadrukkelijk de mensenrechten ter sprake heeft gebracht, kan ik zeggen dat ik het natuurlijk met hem eens ben dat dat beslist een cruciaal aspect is. Ik wil echter één kleine opmerking plaatsen: ik denk dat als we, onder welomschreven voorwaarden, het aandeel begrotingssteun zouden kunnen verhogen, dit ons een betere onderhandelingspositie zou opleveren om substantiële verbeteringen op het terrein van mensenrechten te bereiken – maar dat is een debat waar we vast en zeker later nog op kunnen terugkomen.
Met het bedrijfsleven houd ik mij, zoals ik u had aangekondigd, op dit moment bezig en over niet al te lange tijd zal ik u de mededeling in kwestie presenteren. Ik heb het idee gelanceerd van een ethisch en sociaal label voor bedrijven die in ontwikkelingslanden actief zijn. Daarnaast heb ik voorgesteld een permanent ondernemersforum Europa-Afrika op te richten.
Wat betreft het gerucht dat ik zou hebben voorgesteld het aidsbudget te verlagen: ik weet niet waar het vandaan komt, maar er moet sprake zijn van een misverstand. Wat wel zo is, is dat ik op de conferentie voor de aanvulling van het Wereldfonds voor de bestrijding van HIV/aids, tuberculose en malaria in Londen helaas maar 90 miljoen euro te bieden had.
Desalniettemin zou ik u erop willen wijzen – ik ga per slot van rekening niet iedere dag het boetekleed aantrekken – dat meer dan 60 procent van de kredieten van dat Wereldfonds afkomstig is van Europa. Dat is toch niet niks. De bijdrage van alle lidstaten en de Commissie bij elkaar vertegenwoordigt ruim 60 procent van het Wereldfonds. Ik heb dus helemaal niet voorgesteld om onze bijdrage voor het fonds te verlagen; ik heb enkel het geld ingelegd dat ik voor dit begrotingsjaar had, al het geld dat mij voor 2006 restte. Voor 2007 kan ik niets doen zolang er geen financiële vooruitzichten zijn. Ik moet u overigens bekennen dat het een komische situatie is: het Britse voorzitterschap spoorde mij aan om verder te gaan, maar ik kon de bal gemakkelijk terugspelen door te zeggen: "Ik wil dat graag doen, maar dan zult u me wel moeten helpen".
Over de Afrikaanse troepen zou ik graag het een en ander willen toelichten. Ik denk namelijk dat het geld dat nodig is om de Vredesfaciliteit te financieren in principe ergens anders vandaan zou moeten komen dan uit de voor ontwikkeling bestemde kredieten. Ik denk dat we het wat het principe betreft met elkaar eens zijn. Maar nu we nog geen financiële vooruitzichten hebben, nu in de evaluatie van de doelmatigheid en de positieve effecten van de Vredesfaciliteit – een evaluatie die klaarblijkelijk heel interessant en heel positief zal blijken te zijn – zal worden geconcludeerd dat er meer middelen in deze Vredesfaciliteit moeten worden gestoken terwijl er geen financiële vooruitzichten zijn, vraag ik me af of het misschien een oplossing zou zijn om bepaalde niet-vastgelegde middelen te gebruiken, om reeds vastgelegde middelen om te buigen, middelen waarvan we goed weten dat ze vooreerst niet zullen worden gebruikt, als een manier om de Vredesfaciliteit voorlopig aan te vullen.
Ik zou er niettemin aan willen herinneren dat er nog ongeveer 35 miljoen euro in de Vredesfaciliteit over is. Maar u moet weten dat we nog niet klaar zijn in Sudan (Darfur, enzovoorts). We zullen waarschijnlijk ook op zeker moment een versterkte Vredesfaciliteit nodig hebben voor de Democratische Republiek Congo (DRC); dat is in ieder geval niet uitgesloten. Wat Somalië betreft: ik heb gisteren een ontmoeting gehad met de premier van dat land. Ook hij vraagt, ten behoeve van de veiligheid, om een versterking van de Vredesfaciliteit in zijn land. Ik kan er dan ook veilig van uitgaan dat er voor die faciliteit nog veel geld nodig zal zijn. Ik vrees dat we op korte termijn nog niet uit Sudan weg kunnen.
Daarnaast moet ik zeggen dat deze Vredesfaciliteit absoluut een nuttig en onmisbaar instrument is, als we willen dat de Afrikanen in principe ook zelf actie ondernemen op het vlak van conflictpreventie, vredeshandhaving, postconflictsituaties, enzovoorts, simpelweg om de voorwaarden te scheppen voor hernieuwde stabiliteit. Tot slot neem ik aan dat ik pragmatisch moet zijn. Het is heel gemakkelijk om te zeggen: "Gelieve niet van het principe af te wijken". Maar het resultaat daarvan zal zijn dat er geen euro meer in de Vredesfaciliteit gestoken kan worden en dat we uiteindelijk volkomen verstoken zullen zijn van middelen om het beleid te voeren dat we moeten voeren. Ik hoop dat we zo snel mogelijk over financiële vooruitzichten zullen beschikken en over het stabiliteitsinstrument waarmee normaal gesproken de Vredesfaciliteit gefinancierd moet worden en waarmee het probleem opgelost moet kunnen worden.
Er is één ding dat ik niet goed heb begrepen als het gaat om de coördinatie tussen de Afrikaanse staten. Mevrouw Auken, ik ben ervoor dat we ook de coördinatie tussen de Afrikaanse staten bevorderen. Coördinatie is nodig op alle niveaus: op nationaal niveau, omdat het onze steun is en deze moet passen inde armoedebestrijdingsstrategie van de regering; op regionaal niveau; en op internationaal niveau, met de andere donoren. Ik ben dus oprecht van mening dat coördinatie ook een belangrijke factor is, en niet alleen als het gaat om de coördinatie tussen onze lidstaten.
Mijnheer Libicki legde naar ik meen de nadruk op de noodzaak van hulp op lokaal niveau. Ik deel dit gezichtspunt volkomen. Dat is ook de reden waarom er aanzienlijke bedragen zijn gereserveerd ter ondersteuning van decentralisatie. Ik heb een ontmoeting gehad met Ousmane Sy, ex-minister van Binnenlandse Zaken van Mali, aan wie wij in België overigens onlangs een prijs hebben toegekend. Hij werkt voor de Commissie, in dit geval voor mij, aan een studie over decentralisatie, met name met betrekking tot de DRC. Hij is zeer deskundig op dat gebied. Ik heb zelf ook werkvergaderingen over decentralisatie voorgezeten in Rwanda en ik heb ter plaatse gezien wat voor positief effect hiervan kan uitgaan. Ik deel dat gezichtspunt dus.
Daarentegen zie ik geen ideologische stellingname in de verwijzing naar reproductieve gezondheid. Ik zou zeggen dat het hier niet om ideologie gaat maar om humanisme, en het humanisme maakt naar ik meen deel uit van het gemeenschappelijke erfgoed van alle democratieën.
Wat de WTO-top in Hongkong betreft, mijnheer Rübig: zoals u weet heeft dat onderwerp onze volledige aandacht en hopen wij nog altijd op een positieve overeenkomst in Hongkong. Wat betreft uw voorstel voor de EIB kan ik u zeggen dat we samen met de heer Philippe Maystadt aan een volwaardige strategie werken, hetgeen van belang is omdat het volkomen in lijn is met hetgeen u hebt geopperd. Ik heb maandag een ontmoeting gehad met de heer Maystadt en in december is er nog een vergadering gepland. Waarschijnlijk zullen we begin komend jaar een ondertekenen tussen de EIB en de Commissie, niet alleen om onze middelen samen te voegen, maar ook om ervoor te zorgen dat de EIB in haar besluiten die met ontwikkeling te maken hebben beter rekening kan houden met de ontwikkelingsdimensie en het daarmee samenhangende risico.
Op het betoog van de heer Schapira heb ik al geantwoord in mijn antwoord op een andere vraag: de Europese Unie – de Commissie en de lidstaten samen – levert ruim 60 procent van de financiering van het Wereldfonds. Mevrouw Hall vindt dat we meer moeten financieren. Ik zou zeggen dat we natuurlijk zeer betrokken zijn bij de voorbereiding van en het toezicht op verkiezingen, zowel in de DRC als elders, en wat u wilde benadrukken is dat ons optreden in Congo tot nu toe zeker resultaat heeft gehad. Dat wil nog niet zeggen dat alles nu vanzelf goed komt en dat de situatie niet kwetsbaar blijft, maar ik stel vast dat volgens de meest recente cijfers – en ik krijg dagelijks nieuwe cijfers – het aantal geregistreerde kiezers in Congo op 21 761 000 staat. Ik moet u zeggen dat ons streefcijfer 15 miljoen was. Daar zitten we dus ruimschoots boven en deze zeer grote respons van de bevolking is toch bemoedigend.
Als het gaat om malaria kan ik u zeggen dat de Commissie vanuit het zesde kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling het onderzoek financiert dat nodig is voor het vinden van een vaccin tegen malaria. Ook op dat terrein laten we ons geenszins onbetuigd en dat komt tegemoet aan uw zorg.
Volgens de heer Gahler blijven de Europese landen zich vaak gedragen als neokoloniale machten, bijvoorbeeld via het beheersen van natuurlijke hulpbronnen. Ik heb daar niet echt een antwoord op. Ik kan u enkel zeggen dat mijn hele strategie erop gericht is ons deze – bewuste of onbewuste – gewoonten of reflexen van paternalisme en neokolonialisme af te leren. En tot slot zou ik willen zeggen dat de grondslag, de achterliggende filosofie van wat wij hebben voorgesteld het principe van de eigen verantwoordelijkheid is. Ik hoop overigens, mijnheer de Voorzitter, en daarmee wil ik afronden, dat men de Franse vertaling van het woord heeft verbeterd. Het was vertaald als "eigendom", en dat is toch echt niet hetzelfde als eigen verantwoordelijkheid. is daarom de kern van deze nieuwe betrekkingen die wij met onze Afrikaanse vrienden willen aanknopen.
Tot zover, mijnheer de Voorzitter; volgens mij heb ik alles gezegd wat ik kon zeggen. In elk geval wil ik alle afgevaardigden bedanken die ons zeer actief hebben gesteund, en in het bijzonder mevrouw Martens, die werkelijk een voortreffelijk verslag heeft afgeleverd. Ik hoop dat dit ons in de Raad van maandag zal helpen verder te komen in ons gemeenschappelijk streven, namelijk onze zorg om Afrika en de noodzaak ons meer open te stellen voor dit continent. 
De Voorzitter.
   - Dank u, commissaris, voor uw duidelijke en krachtige verklaring. 
Het debat is gesloten.
Tenzij het Parlement wil dat de stemming wordt uitgesteld, vindt deze plaats na afloop van de debatten voor deze middag. 
Alessandro Battilocchio (NI ),
   – Namens de Nieuwe Italiaanse Socialistische Partij bedank ik mevrouw Martens voor haar werk en het Britse voorzitterschap voor zijn bereidheid de financiële toezeggingen van de EU jegens Afrika te verhogen. Ik sta volledig achter het verzoek deze strategie te voorzien van voldoende instrumenten en middelen, alsook van een nauwgezet tijdschema, zodat de vorderingen kunnen worden beoordeeld. Verder ben ik het ermee eens dat coördinatie van het beleid van de verschillende lidstaten prioriteit moet krijgen om overlapping van maatregelen te vermijden. Het is echter zaak dat de EU op mondiaal niveau eindelijk de leidersrol op zich neemt die haar toekomt in de strijd tegen de armoede. Afrika, het werelddeel waar het aantal mensen die onder de armoedegrens leven het grootst is, waar de ergste overdraagbare ziekten heersen, waar kindersterfte en moedersterfte voorkomen, waar gebrek is aan onderwijs en sanitaire voorzieningen, vormt de belangrijkste uitdaging bij het verwezenlijken van de millenniumdoelstellingen. Het is dan ook noodzakelijk dat de Europese maatregelen ten behoeve van samenwerking gepaard gaan met een krachtig beleid van internationale diplomatie dat op consistente wijze adequate economische en sociale beleidsvormen stimuleert binnen internationale organisaties, allereerst in de VN, het IMF en de WTO. Dit beleid dient ook de dialoog te bevorderen met alle ontvangende landen, opdat zij uiteindelijk een actieve rol gaan spelen bij het vaststellen van gepaste strategieën en in het beheer van de programma's, waarbij heel het maatschappelijk middenveld volledig betrokken moet worden. 
Nils Lundgren (IND/DEM ),
   – Dit verslag omvat een lange lijst van voorstellen voor maatregelen die de EU zou moeten nemen om de armoede in Afrika te helpen bestrijden. Maar jammer genoeg heeft de EU geen algemene visie op ontwikkelingsvraagstukken. In de huidige situatie geeft de EU met de ene hand, om dat wat ze geeft vervolgens weer terug te pakken met de andere. Dit is ongeloofwaardig.
Het eerste voorstel zou moeten gaan over de noodzaak voor de EU om haar landbouw-, visserij- en handelsbeleid radicaal om te gooien. Helaas ontbreekt in dit Parlement de politieke wil daarvoor.
Het Britse voorzitterschap en de Commissie hebben verklaard dat ontwikkelingsvraagstukken in Afrika een beleidsterrein vormen waaraan prioriteit moet worden toegekend. Desondanks verdedigen de Raad, de Commissie en het Europees Parlement alle de visserijovereenkomsten van de EU. Deze overeenkomsten zijn voornamelijk gericht op het beschermen van de economische kortetermijnbelangen van de EU en leveren vrijwel niets op voor degenen die het juist hard nodig hebben, namelijk arme vissers in ontwikkelingslanden.
Urgent is vooral dat we versnippering van en doublures in de hulp moeten voorkomen. Ik denk echter niet dat de EU op dit vlak een mondiale leidersrol moet vervullen. We hebben geen behoefte aan nog meer hulporganisaties, maar moeten er juist naar streven onze gemeenschappelijke inspanningen in te bedden in de reeds bestaande organisaties.
De EU zou zich vóór alles op de hervorming van haar destructieve beleid moeten richten. Als dat niet gebeurt, krijgen de ontwikkelingslanden nooit een eerlijke kans om een hoger welvaarts- en ontwikkelingspeil te bereiken. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0319/2005) van Anders Wijkman, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een gezamenlijke verklaring van de Raad, het Europees Parlement en de Commissie over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie "De Europese consensus" (2004/2261(INI)). 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, voor we met het debat beginnen zou ik u willen vragen, namens mijn fractie en met instemming van de andere fracties, om het debat nu te houden, maar de stemming uit te stellen. Wij zijn om een aantal redenen overeengekomen om dit zo te doen en ik zou u voor ik mijn toespraak begin willen vragen ons deze mogelijkheid te geven. 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Wijkman, wij hebben nota genomen van het verzoek om uitstel dat u namens uw fractie hebt gedaan. Dit verzoek zal aan het Parlement worden voorgelegd zodra we vanmiddag beginnen met de stemmingen. U wordt in de gelegenheid gesteld dit verzoek, dat vanmiddag wordt gehonoreerd of verworpen, met redenen te omkleden. Uw verzoek is in ieder geval genoteerd. 
Anders Wijkman (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, we gaan debatteren over wat voor het Parlement een uniek verslag is. Het Europees Parlement is voor het eerst verzocht een actieve bijdrage te leveren aan het opzetten van het ontwikkelingsbeleid van de EU. Het Parlement was op geen enkele manier betrokken bij de besluitvorming over het huidige beleid. Naar onze mening is het lopende proces, dat is gericht op een tripartiet akkoord tussen de Commissie, de Raad en het Parlement, een grote stap voorwaarts. Het voorliggende verslag vormt het antwoord van het Parlement op het oorspronkelijke voorstel voor een beleidsverklaring, en het is tevens onze bijdrage aan de onderhandelingen.
Onze wereld is na het aannemen van het oorspronkelijke ontwikkelingsbeleid in 2000 in een aantal opzichten veranderd. Er zijn dan ook zeer goede redenen om ons beleid te wijzigen en een nieuw beleid op te zetten. De agenda is veranderd, en zaken als samenhang, afstemming en dergelijke zijn steeds prominenter op de voorgrond komen te staan. Dat is prima, denk ik. In ons verslag wordt ingegaan op de toezeggingen die een aantal lidstaten heeft gedaan om hun hulp te verhogen, en dit betekent dat de omvang van de EU-hulp in de komende jaren aanzienlijk zal toenemen. Dat is natuurlijk uitstekend. Maar debatteren over kwaliteit is even belangrijk als praten over kwantiteit. Dat proberen we in ons verslag op een constructieve manier te doen.
Al met al is de EU de grootste hulpdonor ter wereld. De doeltreffendheid en kwaliteit van onze hulp hebben tot nu toe echter geen gelijke tred gehouden met de omvang ervan. Commissaris Michel zelf gaf natuurlijk al een groot aantal belangrijke tekortkomingen aan, met name in de manier waarop de hulp in het verleden is gecoördineerd. Er is sprake van slechte afstemming tussen de ene en de andere EU-lidstaat en tussen alle lidstaten onderling enerzijds, en tussen de Commissie en andere donoren anderzijds. Dit leidt tot hoge transactiekosten, veel doublures en problemen voor onze partnerlanden. Het nieuwe ontwikkelingsbeleid waarover we nu debatteren, creëert gunstige voorwaarden vooraf om vorderingen op dit terrein te kunnen maken. Hierbij wordt prioriteit gegeven aan harmonisatie.
Naast donorcoördinatie en –samenhang wordt in ons verslag een aantal substantiële onderwerpen belicht waaraan we extra gewicht willen toekennen. Dit zijn onderwerpen als democratie en mensenrechten, corruptiebestrijdingsmaatregelen, de belangrijke rollen die moeten worden gespeeld door het maatschappelijk middenveld en de nationale parlementen, het belang van de versterking van de rol van de vrouw in ontwikkelingswerk en de noodzaak om meer aandacht te schenken aan het belang van natuurlijke hulpbronnen, dat wil zeggen bossen, landbouwgrond en water en mariene hulpbronnen, met name in relatie tot de allerarmste landen in de wereld. Verder wordt in het verslag ingegaan op het belang van gezondheids- en onderwijskwesties waar we ons jarenlang sterk voor hebben gemaakt in het Parlement, en op de verhoogde inspanningen ter bestrijding van de HIV-epidemie. Tot slot wordt bijzondere aandacht besteed aan de grote problemen die veel tropische landen hebben als gevolg van het onstabielere klimaat.
Ik wil mijn collega’s bedanken voor hun uiterst constructieve samenwerking. Naar mijn mening hebben we een soort consensusdocument opgesteld. Er is één aspect waar we met name verheugd over zijn, namelijk het feit dat we er in dit proces samen met de Commissie en de Raad in geslaagd zijn een constructief debat te voeren waarin we zoveel mogelijk geprobeerd hebben de specifieke rol van de Commissie binnen de ontwikkelingscontext af te bakenen. De Commissie moet niet fungeren als 26e lidstaat in termen van hulpdonaties, maar moet uiteraard wel gebruikmaken van haar bijzondere gezag, haar bijzondere capaciteiten, haar neutraliteit en haar multilaterale karakter om een impuls aan deze onderwerpen te geven en sommige dingen beter te maken dan dat andere instellingen dat kunnen. We hebben in dit proces vastgesteld dat er een aantal gebieden is waarop de Commissie, als ik het zo mag stellen, het verschil kan maken en van toegevoegde waarde kan zijn.
Tot slot wil ik u bedanken voor uw constructieve samenwerking. Ik hoop dat we in de komende weken tot een definitief document kunnen komen, en dat we hier in het Parlement te zijner tijd op dit thema terug zullen kunnen komen en een breder debat zullen kunnen voeren waaraan ook de Raad kan deelnemen, zodat we wellicht samen kunnen bespreken hoe we hierna het beste een begin kunnen maken met het uitvoeren van het nieuwe ontwikkelingsbeleid en deze beleidsverklaring. 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de rapporteur, dames en heren afgevaardigden, ik denk dat Europa dit jaar zijn ambities heeft getoond. Het is erin geslaagd een rol van gewicht te spelen op het wereldtoneel. Het heeft beter dan anderen zijn verantwoordelijkheid genomen ten aanzien van de ontwikkelingslanden.
Zoals u weet heeft de Europese Unie in mei harde toezeggingen gedaan om de effectiviteit van de hulp en de coherentie van haar ontwikkelingsbeleid te versterken. In juni heeft de Europese Unie besloten de ontwikkelingshulp tussen 2004 en 2010 te verdubbelen, met als streefdoel een niveau van 0,7 procent van het bruto nationaal inkomen tegen 2015. Ik wil er toch maar op wijzen dat deze toezegging een verhoging betekent van 20 miljard euro per jaar tot 2010 en van 46 miljard euro per jaar in 2015. In september heeft de Europese Unie, dankzij een intensieve voorbereiding, de wereldtop van de Verenigde Naties tot een mijlpaal weten te maken, tot een belangrijk moment in het streven naar een evenwichtiger multilateralisme en een rechtvaardiger wereldorde. Ik denk dat we zonder enige pretentie kunnen stellen dat zonder de Europese Unie die top hoogst waarschijnlijk op een hopeloze mislukking was uitgelopen. Ook daar heeft de Europese Unie een doorslaggevende invloed gehad.
Maar er blijft natuurlijk nog genoeg ruimte voor verbetering. Als wij als Europa meer gewicht in de schaal willen leggen, moeten we meer doen en moeten we de kwaliteit van onze onderlinge samenwerking aanzienlijk verbeteren. Daarom hebben wij in juli voorgesteld om tot een "Europese consensus" over ontwikkelingszaken te komen, een voorstel dat ik in dit Parlement meermaals heb gepresenteerd en besproken. Uit het interinstitutionele debat dat volgde op de goedkeuring van dit document door de Commissie blijkt hoe verschillend en uiteenlopend er gedacht wordt over de rol van de Europese Unie in de wereld. Het is ook een verhelderend debat en een debat dat mij zeer bezighoudt. Ik wil u evenwel niet verhelen dat bepaalde, door belangrijke spelers aangevoerde argumenten mij zorgen baren. Sommigen wekken de indruk dat het gaat om een keuze tussen een communautair ontwikkelingsbeleid en het nationale beleid van de lidstaten, tussen degenen die het ontwikkelingsbeleid op Europees niveau willen centraliseren en degenen die uitsluitend in bilaterale samenwerking geloven.
Dames en heren, dat is niet waar het om gaat. Is het aanvaardbaar dat Europa, dat vandaag de dag 20 000 diplomaten telt, oftewel driemaal zoveel als de Verenigde Staten, dikwijls op de tweede plaats komt als het gaat om beleidsplannen? Is het vandaag de dag aanvaardbaar dat Europa, dat verantwoordelijk is voor bijkans 60 procent van de ontwikkelingshulp, zijn hulp versnippert over 26 verschillende programmeringsdocumenten en deze hulp ten uitvoer legt via 26 verschillende procedures?
Ikzelf denk van niet; dat is niet aanvaardbaar. De invloed en de effectiviteit van Europa moeten van hetzelfde niveau zijn als de middelen, en precies daarom heb ik de lidstaten en het Europees Parlement een voorstel gedaan voor een gemeenschappelijk platform voor de gehele Europese Unie, een platform waarin haar waarden, doelstellingen, principes en actiethema's samenkomen, een platform dat geldt voor de gehele Europese Unie. Deze Europese consensus zou een essentiële stap betekenen richting betere coördinatie, meer complementariteit en meer vastberadenheid in het optreden van de Europese Unie.
Waar gaat het om? Wij, het Parlement, de Raad en de Commissie, wij delen dezelfde waarden, de waarden die de grondslagen zijn van de Unie. We delen één hoofddoelstelling: armoede overal waar ze voorkomt uitbannen. We hebben een gedeelde internationale agenda: de millenniumontwikkelingsdoelstellingen en de Millenniumverklaring. We delen principes voor partnerschap: gedeelde verantwoordelijkheid voor geïndustrialiseerde landen en ontwikkelingslanden, eigen inbreng van de partnerlanden in strategieën van armoedebestrijding, en betrokkenheid van maatschappelijke organisaties en niet-overheidsactoren. We hebben gedeelde principes voor de effectiviteit van de hulp: concentratie, om versnippering van inspanningen te vermijden, coördinatie en verdeling van werk tussen donoren, harmonisering van onze procedures, en aansluiting op de strategieën van de partnerlanden.
De heer Wijkman presenteert vandaag een voortreffelijke ontwerpresolutie, waarin de essentiële pluspunten van de mededeling van de Commissie worden belicht, en die op een constructieve wijze bijdraagt aan verbetering van de consensus, hetgeen ons in ons driehoeksoverleg veel heeft geholpen. Ik wil hem daarvoor bedanken en hem, samen met uw Parlement, feliciteren met deze bijdrage van uitzonderlijke kwaliteit. Ik zou graag een kort overzicht willen geven van de punten uit de resolutie die ik zonder meer steun, de punten die de basis vormen van onze consensus.
Ten eerste, een duidelijke verwijzing naar de verklaring over het ontwikkelingsbeleid in de verordening over het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking. Dit antwoord zal de algehele status van de verklaring versterken.
Ten tweede, de analyse van armoede als meerdimensionaal verschijnsel, dat vraagt om een heel scala aan maatregelen en een evenwicht tussen de sociaal-economische en de milieupijler van de duurzame ontwikkeling.
Ten derde, het belang van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Wat dat aangaat wil ik u graag mededelen dat de Commissie heeft voorgesteld de tekst van het Parlement op te nemen als een van de leidraden voor de verklaring.
Ten vierde: de aanpak is gebaseerd op rechten. Ik denk dat het voorstel van de Commissie om mensenrechten en behoorlijk bestuur als complementaire doelstellingen voor armoedebestrijding te beschouwen perfect tegemoetkomt aan de wens van het Parlement.
Ten vijfde: alle in de resolutie genoemde prioriteiten vallen onder actiegebieden van de Gemeenschap, namelijk de preventie en behandeling van aids en andere aandoeningen, reproductieve gezondheid, gendergelijkheid, aanpassing aan de klimaatverandering, ontwikkeling door handel, conflictpreventie, behoorlijk bestuur, corruptiebestrijding en de bevordering van behoorlijk werk, inclusief de bestrijding van kinderarbeid.
Tot slot zijn wij verheugd dat het Parlement open staat voor een ontwikkeling in de richting van begrotingssteun, want daarmee kunnen we effectiever zijn en de capaciteiten van de landen tot ontwikkeling brengen. Zo kunnen we helpen het beheer van de overheidsfinanciën te verbeteren en ondersteuning verlenen aan de instellingen, waaronder de nationale parlementen. Deze instellingen moeten hun rol ten volle spelen en optreden als hoeders van de budgetten. Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat het een krachtig middel is om de politieke dialoog met onze partners op gang te brengen en te voeden. Ik wil het Parlement dus bedanken, daar het met deze resolutie een significante bijdrage levert aan een effectiever optreden ten behoeve van ontwikkeling en de basis legt voor een goede samenwerking in de toekomst. 
Filip Andrzej Kaczmarek,
   Mijnheer de Voorzitter, naar mijn idee is de "Europese consensus over ontwikkeling" - de gezamenlijke verklaring van de Raad, het Europees Parlement en de Commissie over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie - een essentieel document, met name vanwege de doelstellingen die erin vervat zijn.
Het doel van deze verklaring van de drie Europese instellingen over een gemeenschappelijke Europese visie op de ontwikkelingssamenwerking is het leveren van een significante bijdrage aan de doelstellingen van meer samenhang, coördinatie, complementariteit, kwaliteit en effectiviteit op dit gebied. Waarschijnlijk is het zelfs zo dat onze visie op ontwikkelingssamenwerking nooit werkelijkheid zal worden als die doelstellingen niet worden gerealiseerd.
In de veertig jaar dat Afrika ontwikkelingshulp ontvangt, is de situatie op dat continent eerder slechter dan beter geworden. Wij moeten dan ook iets ondernemen om deze trend om te buigen. Via het onderhavige verslag en de bijbehorende ontwerpresolutie wordt getracht om een dergelijke verandering in gang te zetten.
Onze ontwerpresolutie omvat vele onderwerpen, maar ik wil in dit Parlement slechts een paar van die onderwerpen toelichten. Eén daarvan is het belang dat aan de rol van de nationale parlementen wordt gehecht bij de tenuitvoerlegging van de ontwikkelingssamenwerking. Dit is niet alleen van toepassing op landen die hulp ontvangen, maar ook op bepaalde lidstaten van de EU. In aansluiting hierop zal ook de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU volgende week haar verslag aannemen over de rol van de parlementen bij het ten uitvoer leggen van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou.
Ik zou het zeer toejuichen indien de Sejm, het parlement van mijn eigen land Polen, meer aandacht aan ontwikkelingskwesties zou besteden. Het zal in de toekomst voor ons namelijk problematisch worden om 0,7 procent van het BBP voor ontwikkelingshulp te oormerken als de nationale parlementen niet meer bezieling en begrip op dit gebied tonen.
Een ander wezenlijk aspect van de ontwerpresolutie is de grote nadruk die er op onderwijs wordt gelegd. Het is gewoon een feit dat ontwikkeling onmogelijk is zonder toegang tot onderwijs en zonder gendergelijkheid op onderwijsgebied, hoewel die gendergelijkheid uiteraard niet slechts tot dit ene gebied beperkt mag blijven.
Het verslag verdient ook onze lof vanwege het belang dat erin gehecht wordt aan het verbeteren van de kwaliteit en het niveau van de coördinatie tussen de Commissie en de lidstaten. Ik wil de rapporteur dan ook graag bedanken voor zijn uitstekende verslag. 
Miguel Ángel Martínez Martínez,
   Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie en ik zijn verbijsterd en verontwaardigd over het feit dat het onderhavige verslag, evenals het verslag van mevrouw Martens over de Europese ontwikkelingsstrategie voor Afrika, geen betere plaats op de agenda heeft gekregen en bovenal over het feit dat er niet meer spreektijd voor is uitgetrokken in de plenaire vergadering.
We debatteren nu over de vraag hoe het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie er de komende jaren dient uit te zien. Dat is een onderwerp dat miljoenen Europeanen na aan het hart ligt, veelal geëngageerde jongeren met saamhorigheidszin; juist die burgers die we voor de Europese zaak moeten winnen. Maar als we dit soort onderwerpen behandelen zoals vandaag, en ze afdoen als volkomen futiel en onbelangrijk, wekken we alleen hun onverschilligheid, scepsis en afkeer jegens alles waar de Europese Unie voor staat.
Dit gezegd hebbende, sluiten wij ons aan bij de woorden van de commissaris. We steunen het uitstekende verslag van de heer Wijkman en waarderen zijn werk en zijn streven naar bondigheid en compromissen.
De socialistische fractie heeft voor de resolutie gestemd, die nagenoeg unaniem door de Commissie ontwikkelingssamenwerking werd goedgekeurd. Wij vinden dit een degelijk verslag en hopen dat het niet door bepaalde amendementen wordt uitgehold, hetgeen ons zou nopen tegen de uiteindelijke tekst te stemmen.
Iets geheel anders is het uiteindelijke resultaat van de onderhandelingen tussen de Raad en de Commissie, waaraan onze collega Wijkman namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking van het Parlement terecht deelneemt. Zoals commissaris Michel al erkende, heeft zijn deelname zeker bijgedragen tot het feit dat in de verklaring, de zogeheten "Europese consensus over het ontwikkelingsbeleid", veel van onze belangrijkste zorgen en eisen op dit gebied zijn opgenomen.
Toch wil ik onderstrepen dat de socialistische fractie van mening is dat het aannemen van de in het verslag-Wijkman voorgestelde resolutie niet gelijkstaat aan goedkeuring van de door Raad en Commissie overeen te komen tekst, die, om gedragen te worden door het Parlement en zodoende een tripartiet akkoord te zijn, de expliciete steun zal moeten krijgen van de voltallige vergadering van dit Parlement. 
Bernard Lehideux,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, uit de manier waarop de debatten in ons Parlement worden georganiseerd blijkt helaas hoe weinig belangstelling ons Huis heeft voor de ontwikkelingsproblematiek. Ik betreur het ten zeerste dat het het Europees Parlement aan de wil ontbreekt om mee te werken aan een werkelijk ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. In plaats van resoluties op te stellen die tamelijk snel in een la terecht plegen te komen, zou ons Parlement er beter aan doen zich krachtig in te zetten voor de totstandkoming van een samenhangende, concrete toekomststrategie.
Beste collega's, we moeten commissaris Michel gelukwensen en bedanken voor zijn initiatief om in een tripartiete verklaring van Raad, Commissie en Parlement de gemeenschappelijke principes te omschrijven waarop de Unie en de 25 lidstaten zich zullen baseren bij de tenuitvoerlegging van hun ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. Op die manier krijgt de Unie de beschikking over een document waarin de Europese consensus over deze problematiek wordt bekrachtigd.
Om ten minste twee redenen beschouwen wij dit als een belangrijke stap vooruit. Om te beginnen is het voor het eerst dat het Parlement in deze mate wordt betrokken bij de beleidsvorming op dit terrein. De Europese bevolkingen hebben, bij monde van hun afgevaardigden, inspraak kunnen hebben bij de vaststelling van de hoofdlijnen van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid. Ten tweede – en dat is een wezenlijke vooruitgang – is nu eindelijk het moment gekomen om bij het optreden te zoeken naar synergie tussen de lidstaten en de Commissie. Hoe zouden wij dit initiatief kunnen beantwoorden als onze stemming aan het eind van de vergadering en bijna in het geheim plaatsvindt, terwijl wij ons vandaag allemaal gezamenlijk hebben beziggehouden met een van de belangrijkste dossiers van deze wetgevingsperiode?
Mijnheer de Voorzitter, het heeft geen zin om inhoudelijk uit te weiden over het in de commissie gevoerde debat; dat zou in dit stadium niets toevoegen. Ik wil vandaag vooral graag onze rapporteur feliciteren vanwege zijn toewijding voor deze problematiek en de successen die hij al geboekt heeft na zijn gesprekken met de Raad en de Commissie. Door rekening te houden met de suggesties van de leden van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en deze te integreren in zijn tekst heeft de rapporteur voor zijn aanpak de steun vergaard van een zeer ruime meerderheid, die hem bijvoorbeeld steunt in zijn streven in de gezamenlijke verklaring meer nadruk te leggen op onderwijs- en gezondheidskwesties. Over één ding wil ik echter geen enkel misverstand laten bestaan: met de steun die mijn fractie vandaag uitspreekt voor dit verslag, lopen wij op geen enkele wijze vooruit op ons standpunt ten aanzien van het uiteindelijke voorstel voor een gezamenlijke verklaring. Daarvoor is een officiële stemming van ons Parlement nodig. Als we willen dat dit initiatief van de Commissie volledig tot zijn recht komt en dat de gezamenlijke verklaring werkelijk een afspiegeling is van de Europese consensus, dan is het van het grootste belang dat het Europees Parlement zich plenair uitspreekt over de definitieve tekst. 
Frithjof Schmidt,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij verwelkomen nadrukkelijk het initiatief voor een gezamenlijke verklaring van de Raad, het Europees Parlement en de Commissie over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie "De Europese consensus". Het is een goed initiatief van de trialoog waarmee – het is al ter sprake gebracht – in zekere zin en op procedureel gebied nieuwe politieke wegen worden bewandeld. Daarom wil ik nogmaals dank betuigen aan collega Anders Wijkman, die voor de Commissie ontwikkelingssamenwerking en namens het Parlement in deze trialoog zulk efficiënt werk heeft geleverd en een goed verslag heeft ingediend.
Dit verslag en deze consensus kunnen een belangrijke stap vormen in de richting van coherentie in het Europese ontwikkelingsbeleid. Er is in het Parlement brede overeenstemming over de doelstellingen. Armoedebestrijding is van eminent belang, waarbij het er niet enkel om gaat armoede terug te dringen, maar ook de bijl te zetten aan de wortels van de armoede. Andere doelstellingen zijn sociale rechtvaardigheid, gelijke ontwikkelingskansen en de verwezenlijking van de millenniumdoelen voor ontwikkeling. Tot zover de theorie. We moeten beseffen dat we in de praktijk nog ver van deze doelen verwijderd zijn. Volgens het nieuwe neemt het aantal mensen dat in absolute armoede leeft dramatisch toe.
Het is dan ook goed dat wij onze inspanningen richten op investeringen in voedselveiligheid, onderwijs, gezondheid en sociale zekerheid. Het gaat erom de ontwikkelingslanden te ondersteunen bij het kiezen van een eigen weg, zodat ze controle kunnen houden over hun eigen ontwikkelingsstrategie. Het is daarom goed dat de beginselen van en – zoals dat zo mooi in het Engels heet – in het middelpunt staan. De Europese Unie moet alle beleidsterreinen beoordelen op hun ontwikkelingseffect. Dat geldt in het bijzonder voor het handels-, landbouw- en visserijbeleid. Tot zover de theorie. Het gaat er in de praktijk om het beleid van 25 landen beter te coördineren. Wij willen meer coördinatie door de Commissie en de Raad en meer inspraak voor het Parlement. 
Gabriele Zimmer,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij zijn er waarschijnlijk allen van overtuigd dat we behoefte hebben aan een kwalitatief beter en doeltreffender EU-ontwikkelingsbeleid dat tevens gericht is op de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Het algemene streven van de communautaire ontwikkelingssamenwerking moet de bestrijding en uiteindelijke opheffing zijn van de armoede in het kader van duurzame ontwikkeling. Het is in dit verband belangrijk dat met het onderhavige document nog eens wordt onderstreept dat landen moeten overgaan tot kwijtschelding van schulden en moeten voorkomen dat arme landen niet opnieuw verstrikt raken in een schuldenval. Er zou bijvoorbeeld voorzien kunnen worden in uitbreiding van steun in de vorm van subsidies.
De VN en hebben er deze zomer herhaaldelijk op gewezen dat de ongelijkheden tussen en binnen de landen, alsmede de verschillen tussen arm en rijk, ongelofelijk zijn toegenomen in de afgelopen tien jaar en dat wij als EU veel meer moeten doen om de noden van de armsten in de wereld te lenigen. Zij zijn degenen die het eerst en het zwaarst worden getroffen door de gevolgen van de privatisering en de toenemende uitsluiting van hulpbronnen zoals bodem, water en bossen. Deze groep krijgt ook steeds moeilijker toegang tot voedingsmiddelen, gezondheidszorg, cultuur en onderwijs. Het takenpakket binnen het ontwikkelingsbeleid moet op die problematiek zijn afgestemd. Het streven om een consensusdocument van de drie communautaire instellingen voor te leggen, kan ik alleen maar verwelkomen. Anders Wijkman, die namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking aan de onderhandelingen deelneemt, kan rekenen op onze volledige steun. 
Marcin Libicki,
   Mijnheer de Voorzitter, in onze debatten over hulp voor achtergebleven landen en ontwikkelingslanden moeten wij een zeer duidelijk onderscheid maken tussen Aziatische landen en de Afrikaanse landen bezuiden de Sahara. Op basis van de feiten hebben wij allemaal kunnen constateren dat de eerste groep landen de armoede in snel tempo te boven komt, terwijl de tweede groep niet in staat is om zich aan die armoede en gezondheidsproblemen - met name HIV-gerelateerde problemen - te ontworstelen. De reden daarvoor is gelegen in de instelling van de mensen en het gebrek aan onderwijs. Wij moeten dan ook van de gelegenheid gebruikmaken om op dit punt bijzondere nadruk te leggen.
Hoewel ik van mening ben dat de heer Wijkman een uitstekend verslag heeft opgesteld, moet ik desalniettemin nog een keer mijn bezwaren aan dit Parlement voorleggen. Ik vraag mij af waarom er in dit verslag een verwijzing is opgenomen naar de reproductieve gezondheid en de reproductieve rechten, wat uiteindelijk gewoon een andere benaming voor abortus is. Het is geen geheim dat dit Parlement verdeeld is over dit onderwerp. Gisteren nog zijn wij getuige geweest van enkele incidenten in verband met de tentoonstelling die in het gebouw van het Parlement heeft plaatsgevonden. Ik zie het nut van een dergelijke ideologische benadering niet in. Die benadering leidt er ook toe dat wij in dit Parlement steeds weer geconfronteerd worden met kwesties die tweedracht zaaien. Wij moeten gewoon een afzonderlijk debat over dit onderwerp organiseren en hier niet bij elke gelegenheid die zich voordoet steeds weer op terugkomen.
Ik zou het Parlement dan ook willen oproepen om de amendementen 3 en 4 van de heer Szymański te steunen. Beide amendementen zijn bedoeld om de verwijzing naar reproductieve rechten te schrappen en om meer aandacht op de fundamentele doelstellingen te vestigen, zoals een adequate voedselvoorziening, schoon water, betere hygiënische omstandigheden en onderwijs.
Commissaris Michel heeft zich er in dit Parlement over beklaagd dat de EU op dit gebied niet over een gemeenschappelijk buitenlands beleid beschikt. Je kunt je daarbij wel afvragen hoe een dergelijk gemeenschappelijk beleid überhaupt zou kunnen bestaan, gelet op het feit dat dit beleid nu al op alle mogelijke manieren wordt ondermijnd. Rusland maakt bijvoorbeeld beleidsafspraken met Frankrijk en Duitsland waarbij Polen volkomen wordt genegeerd. Dat was in ieder geval de houding van de betreffende regeringen tot nu toe. Ik hoop dat de nieuwe Duitse regering een andere benadering voorstaat en ik hoop tevens dat er dingen zullen veranderen na het vertrek van president Chirac.
De solidariteit die wij tegenover onze naaste buren tonen bij kwesties van gemeenschappelijk belang, zullen als maatstaf voor het succes van de Europese Unie fungeren, zowel op communautair als op mondiaal niveau. 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de rapporteur, dames en heren, ik zou u allen allereerst willen bedanken. U hebt onomstotelijk een grote rol gespeeld in het werk dat vandaag kan worden gepresenteerd. Ik hoop dat de inbreng van het Parlement ervoor kan zorgen dat het definitieve document voor iedereen aanvaardbaar kan worden gemaakt, hetgeen een buitengewoon belangrijke vooruitgang zou betekenen.
De heer Kaczmarek sprak over de rol van de nationale parlementen en ik ben het over het algemeen met hem eens. Bovendien heb ik, zoals u zich zult herinneren, een bezoek gebracht aan menig nationaal parlement om daar een lans te breken voor de verhoging van de overheidsontwikkelingshulp in de verschillende landen. Nu ik hier toch aan het woord ben, neem ik de gelegenheid te baat u te zeggen dat ik nog altijd bereid ben vragen te komen beantwoorden of vergaderingen bij te wonen in de nationale parlementen. Ik denk namelijk dat het in een aantal landen zinvol is dat er een beroep wordt gedaan op het nationale parlement, en dat dit wordt geïnformeerd en gemotiveerd met betrekking tot het onderwerp ontwikkelingssamenwerking. Ik ben dus volkomen bereid mij aan die taak te wijden.
Mijnheer Martinez, u vindt de huidige verklaring teleurstellend. Ik geef grif toe dat zij niet volmaakt is, dat spreekt vanzelf, en ik hoop ook dat we haar nog zullen verbeteren. Desalniettemin vormt deze verklaring al een aanzienlijke stap vooruit, want het zou voor het eerst zijn dat de Unie op dit terrein over een kader zou beschikken. Het zou voor het eerst zijn dat én de Commissie, én het Parlement, én de Raad de verantwoordelijkheid nemen voor een beleid, en dat het Parlement evenals de Commissie een in mijn ogen sterkere hefboom in handen zouden krijgen om het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid effectiever te maken en te zorgen voor een betere coördinatie van dat beleid. Dus, natuurlijk zou ik zelf ook een veel ambitieuzere verklaring wensen. Zeker, ze is hier en daar afgezwakt, maar neemt u van mij aan: onze inspanningen zijn nog niet afgelopen, en ik reken natuurlijk zowel op de heer Wijkman als op bepaalde lidstaten op het niveau van de Raad om ons te helpen de beste en meest vooruitstrevende aspecten van de verklaring te behouden.
Wat betreft de opmerkingen van mevrouw Zimmer over de schuldproblematiek: we zijn het duidelijk eens over het feit dat de schuldenlast verlicht moet worden. Iets anders is – maar dat zou waarschijnlijk een ander debat zijn – dat ik geen groot voorstander ben van zomaar, zonder voorwaarden, de schuld kwijtschelden, ongeacht de omstandigheden. Ik ben daarentegen wel een overtuigd en fervent voorstander van verlichting van de schuld of de kwijtschelding ervan in heel bepaalde gevallen en onder heel bepaalde omstandigheden.
Wat de opmerkingen van de heer Libicki aangaat, ik denk dat er een punt is waarover wij het eens kunnen zijn. Uw benadering van de reproductieve gezondheid verschilt van de mijne. U maakt er een ideologische kwestie van; ik niet, want ik heb zelf een humanistische kijk op de kwestie. Ik maak er geen ideologisch probleem van. Ten tweede – en ik heb in het geheel niet de bedoeling te polemiseren – denk ik dat u het onderwerp reproductieve gezondheid beperkt tot enkel en alleen abortus. Ik zie nog heel wat andere aspecten aan reproductieve gezondheid: bovenal de gezondheid en de rechten van vrouwen en kinderen. Ik houd me dus verre van ideologie.
Ik verzoek u enkel om begrip op te brengen voor de realiteit in bepaalde landen, in bepaalde samenlevingen – ik kom namelijk zeer dikwijls in aanraking met die realiteit – en ik zou werkelijk willen dat ik u ervan kon overtuigen dat er op dit vlak nog veel te doen is. Bepaalde vormen van ouderwets conservatisme – en ik zeg dit met alle respect voor het filosofisch gedachtegoed van anderen – komen mij voor als niet erg ruimhartig in hun antwoorden op bepaalde menselijke tragedies waar ik oog in oog mee heb gestaan. Ik kan mij dus niet in deze kritiek herkennen. Ik ben niet vooringenomen en ik respecteer eenieders denken, filosofie en overtuiging, al dan niet vanuit een geloof. Maar ik vind dat we op zeker moment over deze overtuigingen heen zouden moeten stappen om te zien wat werkelijk in het algemeen belang is, om te zien wat werkelijk ruimhartig is, om te weten hoe we ons optreden werkelijk zo kunnen vormgeven dat het het beste resultaat oplevert. Dat lijkt me sowieso een nastrevenswaardig doel, ongeacht religieuze, ideologische en filosofische verschillen.
Mijnheer de Voorzitter, in de loop van de afgelopen maanden heeft uw Parlement onvermoeibaar gewerkt om te reageren op het aanbod van de Commissie en bij te dragen aan het verkrijgen van een echte Europese ontwikkelingsconsensus die een afspiegeling is van de wil van de drie Europese instellingen: Parlement, Commissie en Raad. Aan deze gezamenlijke onderneming is af te lezen hoeveel belang wij allen hechten aan ontwikkelingssamenwerking, en ze toont aan dat de instellingen samenwerken om de effectiviteit van ons optreden te verbeteren. Daar doen we goed aan. Ik heb al meermalen gezegd dat het ontwikkelingsbeleid in potentie een belangrijk instrument is waarmee Europa zich kan laten gelden en een positieve invloed kan uitoefenen op het wereldtoneel. Het ontwikkelingsbeleid zou eveneens een fundamentele rol kunnen spelen in het buitenlands beleid van de Unie, vanwege de voorbeeldwerking die ervan uitgaat; niet noodzakelijkerwijs vanwege het interventionisme ervan, maar door de positieve voorbeeldwerking.
Het gaat om een rol die veeleer op een langetermijnvisie dan op kortetermijnbelangen is gebaseerd, een rol die gericht is op het welzijn van de bevolking van ontwikkelingslanden, evenals ons eigen welzijn. Ik denk dat we voor een politieke keuze staan: ofwel we gebruiken deze mogelijkheid om de schaduwzijden van de mondialisering te bestrijden en op eerlijke wijze het volledige potentieel van de mondialisering te benutten, ofwel we houden koppig vast aan een charitatieve opvatting van ontwikkelingsbeleid en wachten af tot deze benadering volledig uit de hand loopt: terrorisme, massale en onbeheersbare migratie, pandemieën, financiële instabiliteit, armoede en ellende. De mondialisering brengt het Noorden en het Zuiden bij elkaar, en mijns inziens moet het ontwikkelingsbeleid ervoor zorgen dat deze samenkomst een bron wordt van rechtvaardigheid en gedeelde groei, en niet van afhankelijkheid en armoede. De gesprekken met de Raad zijn nog gaande. De nieuwe verklaring inzake ontwikkelingsbeleid is nog niet goedgekeurd. En ik denk dat, als iedereen nog wat meer zijn best doet, we echt heel dichtbij een Europese ontwikkelingsconsensus zijn. Rest mij nog u te verzoeken een laatste collectieve inspanning te leveren om ons gezamenlijke werk een vervolg te geven, in de sfeer van partnerschap die ons de afgelopen maanden heeft verenigd in het streven naar verwezenlijking van onze gemeenschappelijke doelstelling.
Als Commissie zou ik u in elk geval bovenal willen bedanken voor uw actieve bijdrage aan de debatten over mijn bevoegdheidsterrein en mijn departement, zowel voor uw pertinente vragen, als, mijnheer Martinez, voor uw impertinente vragen. Ik denk dat het essentieel is dat het Parlement voortdurend druk blijft uitoefenen op de Commissie, want alleen zo komen we verder. Ik denk dat er nog nooit vooruitgang is geboekt op basis van een consensus . Vooruitgang komt altijd voort uit spanningen, uit de botsing van ideeën, en ik wil u dus bedanken voor uw aandeel in dit werk. Ik denk dat ik zonder het Parlement vandaag veel slechter af geweest zou zijn, en dat geldt zeker voor de verklaring die wij vandaag zijn overeengekomen; die zou veel minder krachtig zijn geweest dan ze nu is. Ik denk dat we stof hebben om een goede tekst op te stellen, die een aanzienlijke stap vooruit zal betekenen. Ter afronding van dit debat, mijnheer de Voorzitter, zou ik u nogmaals willen bedanken voor deze bijdrage. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een heel korte vraag aan de commissaris die belangrijk is voor de stemming. Kan de commissaris uitsluiten dat het begrip "reproductieve gezondheid" ook abortus omvat? 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat iedereen die dit debat heeft gevolgd heel goed weet wat hieronder valt, mijnheer Posselt, namelijk een humanistische visie en benadering van het dagelijks leven van mensen, de vrijheid van het individu, de vrijheid van geweten, en de vrijheid gelukkig te zijn. Dat is wat eronder valt.
Nee, u kunt mij niet in de val lokken. Ik denk dat ik langer in de politiek meeloop dan u, dus u mag er gerust van uitgaan dat u me niet in de val kunt laten lopen door mij mee te slepen in een duivels debat, want het gaat hier werkelijk om een duivels debat. Iedereen, alle humanisten hier, of ze nu katholiek, protestant, moslim of niet religieus zijn, weten heel goed waar we het over hebben. Ik zal niet in die val lopen.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 
Dames en heren, het debat is gesloten en ik wil het daarom niet hervatten, mijnheer Libicki. Ik wil u met alle plezier het woord geven wegens een beroep op het Reglement, maar vertelt u mij eerst op welk artikel u zich beroept. 
Marcin Libicki (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil enkel aan de heer Michel vragen of hij kan bevestigen dat abortus van deze zaak is uitgesloten. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten en we gaan het niet hervatten. Bovendien heeft de heer Michel in zijn toespraak en in zijn antwoord aan de heer Posselt al antwoord gegeven op deze vraag.
De stemming vindt plaats na afloop van de debatten voor vanmiddag, tenzij er een verzoek om uitstel wordt ingediend. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties betreffende de toegang tot humanitaire hulp in Kashmir(1).
Elizabeth Lynne (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de afschuwelijke beelden en verhalen van persoonlijke tragedies na de aardbeving van 8 oktober zijn misschien van onze televisieschermen en van de voorpagina's van onze kranten verdwenen, maar wij mogen niet vergeten dat de behoefte aan noodhulp nog altijd even groot is, helemaal nu de winter in aantocht is. Er zijn al 74 000 doden gevallen en er wordt een race tegen de klok gevoerd om de behoeftigen van hulp te voorzien. De regering van Pakistan heeft de financiële kosten van de aardbeving op 5 miljard dollar geraamd. De EU heeft al een wezenlijke bijdrage geleverd, maar we moeten nog meer doen, nog veel meer, en dat geldt ook voor de rest van de internationale gemeenschap.
Maar het gaat niet alleen om geld; het gaat ook om toegankelijkheid; het gaat om helikopters en ander materieel om slecht toegankelijke gebieden te bereiken. De doorgang over de demarcatielijn tussen het deel van Kashmir dat onder Indiaas bestuur valt en het deel dat onder Pakistaans bestuur valt is ook van cruciaal belang. Het doet mij veel genoegen dat India en Pakistan de vijf overgangen voor goederen hebben opengesteld en ik hoop dat er meer overgangen zullen worden geopend, en niet alleen voor goederen: burgers moeten ook toestemming krijgen over te steken. Mensen met familieleden en vrienden aan de andere kant willen komen helpen. Zij willen de broodnodige steun en noodhulp leveren, maar op het moment hebben ze hier geen mogelijkheid toe. Aan de Indiase kant van de lijn hebben al 950 Kashmiri's om een vergunning gevraagd en aan Pakistaanse kant 2 000. Ik weet dat dit een moeilijke kwestie is vanwege het aloude geschil over Kashmir, maar toch hoop ik dat de aanvragen snel kunnen worden verwerkt.
Deze menselijke tragedie vraagt om een reactie van medeleven. Laten wij hopen dat er uit deze vreselijke tragedie iets positiefs zal voortkomen en dat de overlevenden de kans krijgen in vrede te leven. Ik hoop dat er voor dit reeds 58 jaar oude geschil over Kashmir eindelijk een eerlijke oplossing gevonden kan worden waarbij Pakistan en India, maar bovenal de mensen in Kashmir zelf, die al genoeg geleden hebben, betrokken zullen zijn. 
Catherine Stihler (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met te zeggen dat als gevolg van de uitloop van de eerdere debatten, mijn collega mevrouw Gill, de voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met de landen van Zuid-Azië en de SAARC, en auteur van deze resolutie, en mijn andere collega, de heer Moraes, moesten vertrekken, waarvoor zij zich excuseren. Ik spreek namens hen en namens de mensen in mijn eigen Schotse kiesdistrict, die mij verzocht hebben hun bezorgdheid over te brengen over de vraag hoe de mensen na de vernietigende aardbeving worden geholpen.
Het is van het grootste belang dat het Europees Parlement zijn advies geeft over de aardbeving in Kashmir van 8 oktober. Tijdens de vergaderperiode van oktober hebben we deze tragische gebeurtenis herdacht en mensen hebben hun medeleven aan de getroffenen en aan de nabestaanden van de slachtoffers betuigd. Zes weken nadat deze gebeurtenis de noordwestelijke regio van Pakistan en India heeft verwoest, is de volle omvang van de vernieling en schade als gevolg van de aardbeving nog steeds niet geheel bekend. Naar schatting 80 000 mensen zijn omgekomen, er zijn honderdduizenden gewonden en er zijn drie miljoen mensen dakloos.
De hulpverleners moeten veel problemen overwinnen, waaronder aardverschuivingen, slecht weer, naschokken en over het algemeen moeilijk begaanbaar terrein. Mensen in de meest afgelegen gebieden lijken het zwaarst getroffen, en zeer velen hebben helemaal geen hulp ontvangen. Deze problemen worden verergerd door de invallende winter en het is daarom van essentieel belang dat de juiste soort hulp terechtkomt bij degenen die deze hulp nodig hebben.
Hoewel dit een van de meest gecompliceerde noodoperaties is die ooit is ondernomen, mag dit voor ons geen excuus zijn om niet ons uiterste best te doen. Het feit dat de meeste slachtoffers van de aardbeving geëvacueerd zijn, dient te worden toegejuicht. De sneeuw komt echter van dag tot dag lager op de berghellingen te liggen en duizenden overlevenden krijgen met een steeds gevaarlijkere situatie te maken, omdat iedere dag een strijd om te overleven wordt. De omstandigheden in de tijdelijke kampen zijn verre van bemoedigend; ik heb begrepen dat het hygiënepeil in de vluchtelingenkampen onverdraaglijk is en dat de levensomstandigheden primitief zijn.
Kofi Annan heeft ons gewaarschuwd dat er een tweede enorme dodengolf zal komen wanneer er ziekten uitbreken onder de overlevenden. Dit is een race tegen de klok en ik zou de volgende actiepunten verwezenlijkt willen zien. Ten eerste ben ik, hoewel ik het hulppakket van de Commissie van 93,6 miljoen euro verwelkom, van mening dat wij meer moeten geven en het beter kunnen doen. Volgens officiële schattingen is er over een periode van 5 tot 10 jaar meer dan 5 miljard euro nodig om de infrastructuur van de regio te herstellen. Wij dienen te erkennen dat een standaard noodhulppakket in een dermate ernstige situatie niet voldoende is en wij dienen tevens onmiddellijk over te gaan tot de fase van wederopbouw.
Ten tweede zou ik er bij de Commissie en de Raad sterk op willen aandringen het precedent van de nasleep van de tsunami te volgen door bij wijze van steun bijzondere handelsconcessies te verlenen aan landen die door natuurrampen van deze omvang worden getroffen. Op zijn allerminst zouden zij de preferentiële SAP Plus-regeling moeten toepassen waarvoor het Parlement dit jaar gestemd heeft, om zo de situatie te verzachten.
Ten slotte juich ik de openstelling van vijf punten langs de demarcatielijn op de grens tussen Pakistan en het onder Indiaas bestuur vallende deel van Kashmir toe. Misschien zal er uit deze tragedie enige goodwill voortkomen. Ik roep de lidstaten en de Commissie op te garanderen dat wij de kwetsbaren en gewonden niet in de steek zullen laten. Daarom dring ik erop aan dat u allen voor deze ontwerpresolutie stemt. Er staan mensenlevens op het spel. 
De Voorzitter.
   – Voordat ik het woord geef aan de volgende auteur wil ik even het verloop volgens het Reglement toelichten, want ik bespeur enige verbazing over de volgorde waarin ik de sprekers het woord verleen en waarbij niet zoals gebruikelijk eerst de sprekers van de grootste fracties aan het woord worden gelaten. Het Reglement bepaalt dat als leden het verzoek doen in de hoedanigheid van auteur het woord te voeren, zij spreken in volgorde van aanmelding bij de vergaderdiensten van het Parlement. Het lijkt er dus op dat mevrouw Lynne sneller is geweest dan mevrouw Stihler, die op haar beurt weer sneller was dan de heer Elles, enzovoort. De gebruikelijke volgorde wordt weer hersteld als sprekers het woord voeren namens hun fracties, waarbij de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten het eerst aan de beurt komt, gevolgd door de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, enzovoort. Ik meende er goed aan te doen naar het Reglement te verwijzen, omdat ik een lichte aarzeling bespeurde. 
James Elles (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dank u voor deze glasheldere uitleg. Ik was op de hoogte van het Reglement en in feite gaat het hier om de urgentieprocedure, die op een ietwat ongebruikelijke manier is toegepast. Voor de volgorde waarin de fracties het woord voeren zullen we ons weer aan de normale procedure houden, dus alles gaat zoals het hoort te gaan. 
 Mijnheer de Voorzitter, bij de opening van dit debat, dat ik en de andere woordvoerders verwelkomen, wil ik drie punten aan de orde stellen. Om te beginnen gaat het hier om een zeldzaam grote ramp in Zuidoost-Azië. In onze resolutie staan de cijfers vermeld die de voorgaande sprekers al ter sprake brachten. Deze aardbeving heeft een tol geëist van 200 000 doden en zwaargewonden. Miljoenen mensen zijn dakloos geworden. Zij zullen worden geconfronteerd met extreme weersomstandigheden en allerlei ernstige ziekten. Meer dan 1,8 miljoen mensen hebben hun huis verloren. Ongeveer 85 procent van de bevolking van Muzaffarabad, een plaats die ik heb bezocht, is dakloos. Dit zijn afschuwelijke cijfers. Wij in West-Europa moeten al het mogelijke doen om de slachtoffers te hulp te schieten.
Ten tweede, als ik kijk naar de manier waarop er op de ramp is gereageerd, moet ik de Commissie en de lidstaten complimenteren met het feit dat ze zo snel zijn overgegaan tot de verlening van onmiddellijke hulp in dit geteisterde deel van de wereld. Voorts moeten we vooral opgetogen zijn over de aanmerkelijke inspanningen van de Pakistaanse en Indiase regeringen om de mensen aan beide zijden van de demarcatielijn, die al meer dan vijftig jaar onpasseerbaar is, in staat te stellen contact met elkaar te zoeken. Hopelijk zal dit in de toekomst vaker gebeuren.
Voorts verzoek ik de Commissie duidelijkheid te verschaffen over een in mijn ogen nog belangrijker en zeer urgent punt, te weten de recente gegevens van de VN waaruit blijkt dat tot dusver heel weinig van de beloofde steun is ontvangen. We willen weten hoeveel van de steun die de Europese Unie en de lidstaten hebben aangeboden op de plaats van bestemming is aangekomen. Misschien kunnen we volgende week bij de bemiddelingsprocedure voor de begroting van 2006 aanvullende voorzieningen scheppen waarmee we de mensen die dakloos geworden zijn in ieder geval de meest elementaire beschutting kunnen bieden tegen de naderende winter. Dergelijke middelen zouden een welkome aanvulling zijn op het geld dat onder anderen de ingezetenen van mijn kiesdistrict hebben afgestaan - en waarvoor ze hard hebben gewerkt - om de mensen in nood te helpen. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ),
   – Ik richt mij tot u als een van de auteurs en als stand-in voor Neena Gill, voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met de Zuid-Aziatische landen en de Associatie voor Regionale Samenwerking in Zuid-Azië. Dames en heren, de grensstreek van China, India, Pakistan en Afghanistan is een van de meest aardbevingsgevoelige regio’s van de wereld. Deze streek is ook het toneel van een van de langstdurende conflicten in Zuid-Azië. De grens in de regio is nog niet goed afgebakend of beveiligd aan de hand van bilaterale of multilaterale akkoorden. Het gewapend conflict smeult nog steeds onder de oppervlakte. In het door Pakistan gecontroleerde gebied, dat vrijwel ontoegankelijk is, zijn miljoenen mensen hun huis kwijtgeraakt en is er in een aantal gevallen niet alleen een compleet gebrek aan voedsel en medicijnen, maar ook aan enige vorm van contact met de buitenwereld. We roepen alle landen en organisaties dus op om de slachtoffers te helpen. In de voorliggende resolutie steunen we uiteraard de volledige openstelling van grensoverschrijdende verbindingen, inclusief de herstelde busverbinding met India. Het is zonder meer een positieve ontwikkeling dat er meer busverbindingen zijn gepland die mensen aan weerszijden van de grens in Punjab met elkaar verbinden, en ook het verdere overleg over spoorverbindingen en het vooruitzicht van een akkoord over de gezamenlijke aanleg van een gaspijpleiding in de regio zijn eveneens ontwikkelingen waar we natuurlijk positief tegenover staan. Deze maatregelen zullen bijdragen tot het opbouwen van vertrouwen tussen de tegenover elkaar staande facties.
Om terug te komen op het thema van de hulp aan de aardbevingsslachtoffers: het doel is zo spoedig mogelijk hulp te bieden aan de mensen die die hulp nodig hebben. Solidariteit tussen de volkeren in deze verdeelde regio kan het pad helpen effenen voor het oplossen van eeuwenoude conflicten. Het dringende beroep dat op lokale organisaties wordt gedaan om de hulp eerlijk te verdelen, is volkomen terecht. Tegelijkertijd moet er een beroep op de Commissie en de regeringen van de EU-lidstaten worden gedaan om vaart te zetten achter de hulpverlening aan de slachtoffers. We weten waar de behoeften liggen, en we weten allemaal dat het gezegde ‘hij die snel geeft, geeft dubbel’ nu meer dan ooit van toepassing is, met de winter in aantocht. Dames en heren, ik wil u allen bedanken voor uw steun aan deze resolutie. Ik denk dat vreedzame conflictoplossing in dit deel van de wereld een onderwerp is waarop we nog moeten en zullen terugkomen, en ik ga ervan uit dat de Commissie ons spoedig een verslag zal voorleggen over de getroffen maatregelen. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het gebeurt vaak dat wat eigenlijk louter een natuurramp zou zijn nog verergerd wordt door de sociaal-economische en politieke omstandigheden. Dat geldt ook voor Kashmir.
Na de aardbeving in oktober, waarbij tussen 70 000 en 90 000 mensen om het leven kwamen en zeven miljoen mensen dakloos werden, moeten we dringend, onmiddellijk reageren. Dat is de oproep die we richten en moeten richten tot de Europese Unie, de Raad en de Commissie.
We kunnen alleen maar onze innige deelneming betuigen en garanderen dat wij vastberaden zijn deze hulp te bieden. Maar tegelijkertijd mogen we geen genoegen nemen met de noodactie alleen. We moeten ook de meer structurele aspecten aanpakken en in die zin moet de Europese Unie zich ook inzetten voor de hervorming en het oplossen van structurele problemen, niet alleen op het gebied van infrastructuur, maar ook op sociaal-economisch vlak, juist om bij gelijksoortige situaties te voorkomen dat de gevolgen net zo ernstig zijn als nu.
Daarom moeten we er ook bij de regeringen van de betrokken landen op aandringen dat dit een goede gelegenheid is om prioriteit te geven aan sociale en binnenlandse behoeften, minder uit te geven aan militaire zaken en hun aandacht volledig te richten – en daarin moeten we ze steunen – op het optimaliseren van de structuren en op het zo veel mogelijk beperken van de gevolgen van aardbevingen als deze. 
Marcin Libicki (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, hoewel in dit debat een zeer trieste zaak centraal staat - namelijk de tragedie waarmee honderdduizenden mensen in de regio Kashmir geconfronteerd worden - vind ik toch dat er alle reden is om blij te zijn met het feit dat dit debat plaatsvindt. Ik zeg dat omdat deze kwestie verband houdt met urgente crisisinterventie en dat is naar mijn idee een gebied waarop de Europese Unie succesvolle acties zou moeten en kunnen ondernemen. Niemand betwist de noodzaak van dergelijke interventies. Wij zijn ook in staat om onze doelstellingen op dit vlak met behulp van de aanwezige methodologische, financiële en logistieke middelen te verwezenlijken. Ik ben dan ook zeer verheugd over de opmerkingen die door alle vorige sprekers zijn gemaakt. Dat geldt ook voor de kanttekeningen die zijn gemaakt door de afgevaardigden die zelf Kashmir hebben bezocht. Het is daarnaast een goede zaak dat dit debat al enkele weken nadat die ramp zich heeft voltrokken, plaatsvindt.
Ik vind dat de slachtoffers van deze ramp onze noodhulp hard nodig hebben. Het is boven alle twijfel verheven dat zij meer recht op die hulp hebben dan de regio’s en de landen waar zich recentelijk rellen hebben voorgedaan en ik doel daarbij met name op één bepaald land. De EU wil die landen ook financiële steun bieden, zelfs al waren deze rellen een gevolg van het interne beleid van die landen zelf.
De arme mensen in Kashmir hebben veel meer recht op onze hulp dan de rijke landen die hun problemen uitsluitend aan zichzelf te wijten hebben. 
Bernd Posselt,
   . – Mijnheer de Voorzitter, na de aardbeving in Kashmir las ik in een krant de verschrikkelijke kop: "Zelfs een aardbeving vermag de vijandschap tussen India en Pakistan niet te doen wankelen". Uit deze kop blijkt weer eens dat ook in tijden van extreme nood politieke conflicten over de ruggen van de burgers worden uitgevochten.
Bij een kunstmatige scheiding van een land denk je als Duitser onvermijdelijk aan Berlijn. Ik heb zelf midden in Berlijn plaatsen gezien waar mensen zijn verdronken omdat niemand ze kon en mocht helpen. Een mens van de verdrinkingsdood redden, op zichzelf een weldaad, was om politieke redenen, door de aanwezigheid van het IJzeren Gordijn, niet toegestaan.
Het is illustratief voor wat zich thans in Kashmir afspeelt. Het moge duidelijk zijn dat er nu reeds sprake is van een verschrikkelijke humanitaire ramp, maar die kan nog veel erger worden nu de winter in aantocht is en een onnoembaar aantal burgers zal omkomen door de kou als de autoriteiten aan beide zijden er niet in slagen hun onvermogen en deels ook onwil tot samenwerking en hulpverlening te overwinnen en als de hulp niet eindelijk aankomt op de plaatsen waar ondersteuning nodig is.
Kashmir is slachtoffer van het feit dat destijds bij de oprichting van India het zelfbeschikkingsrecht van Kashmir niet door India werd erkend. Inmiddels zijn er ook problemen met Pakistan. Daaruit moeten we concluderen dat Kashmir een bilateraal probleem van deze beide landen is en die situatie schept weer problemen voor het volk van Kashmir en ook voor ons. Naast het feit dat we in dialoog moeten blijven met deze twee belangrijke atoommachten, moeten we de rechtstreekse contacten met het volk van Kashmir en zijn vertegenwoordigers, vooral de plaatselijke vertegenwoordigers, intensiveren. Deze humanitaire ramp biedt ons een kans daartoe.
Eerst moeten we ideologisch ongebonden de mensen te hulp schieten, en vervolgens moeten we toewerken naar een oplossing voor deze regio. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg,
   Mijnheer de Voorzitter, op 8 oktober 2005 is de regio Kashmir, het grensgebied tussen Pakistan en India, door een aardbeving getroffen en de gevolgen daarvan zijn dramatisch. Er worden 88 000 mensen vermist en meer dan 245 miljoen mensen ondervinden op een of andere manier de verschrikkelijke gevolgen van deze ramp. Zelfs op dit moment is het nog steeds moeilijk om een exacte schatting van de materiële schade te geven, maar het is zeker dat het om schade van een ongekende omvang gaat. De VN heeft de internationale gemeenschap opgeroepen om financiële noodhulp te verschaffen voor een bedrag van 500 miljoen dollar. De landen die door de ramp zijn getroffen hebben tot nu toe echter slechts 20 procent van de toegezegde steun ontvangen, terwijl er al een maand is verstreken sinds de aardbeving heeft plaatsgevonden.
Hoewel de regio Kashmir al lange tijd een bron van conflicten tussen India en Pakistan is, hebben de twee landen in het afgelopen jaar een constructieve dialoog gevoerd om dat conflict te beëindigen. Na de natuurramp hebben zij ook gezamenlijk grensovergangen langs de demarcatielijn geopend om te zorgen dat de humanitaire hulp de slachtoffers in Kashmir sneller kan bereiken. Op dit moment mogen via deze overgangen echter uitsluitend goederen passeren, geen mensen. Daardoor wordt het distribueren van de hulp in hoge mate bemoeilijkt. Daarnaast worden de distributieproblemen nog eens versterkt door het bergachtige karakter van de regio, de verwoeste infrastructuur en het gebrek aan toegangswegen.
Het Europees Parlement heeft de morele plicht om er bij Pakistan en India op aan te dringen niet alleen de hulpgoederen, maar ook de burgers van beide landen via de grensovergangen te laten passeren. Daardoor kan de hulp van de internationale gemeenschap ook daadwerkelijk terechtkomen bij de mensen die deze hulp het hardst nodig hebben. 
Alyn Smith,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de bomaanslag vandaag in het door India bestuurde gedeelte van Kashmir, waarbij vier doden en meer dan honderd gewonden zijn gevallen, benadrukt de noodzaak van dit spoeddebat en de pijnlijke politieke achtergrond van iets wat eigenlijk uitsluitend een natuurramp had moeten zijn. De aardbeving die de regio heeft verwoest volgt echter na tientallen jaren politiek geweld, en nu staat de winter voor de deur terwijl de infrastructuur en de reserves nog altijd zo kwetsbaar zijn.
Dit Parlement is niet onbekend met de kwestie-Kashmir. Onze delegatie heeft enige tijd geleden geprobeerd te helpen door te studeren op een duurzame politieke oplossing. Er moet worden erkend dat de plaatselijke politieke vooruitgang een stuk langzamer verloopt. Laten wij alstublieft hopen dat de aardbeving tot gevolg heeft dat de gedachten op samenwerking en dialoog gericht worden. Overal in mijn land, Schotland, zien we hoe Schotse Aziaten hun vrienden en familie in Kashmir de helpende hand toesteken. Wij hebben inzamelingen, donaties en praktische hulpacties gezien. Deze grootmoedigheid stelt ons voor een uitdaging.
Nu is het de beurt aan ons, politici, en wij in dit Parlement en in de Commissie kunnen onze rol spelen door de hulp met spoed te coördineren, en ook op de lange termijn, door te helpen zoeken naar een levensvatbare politieke oplossing, want als er geen politieke oplossing komt, wat voor oplossing dan wel?
Maar misschien zijn er ook een paar positieve punten. De opening van een vijfde overgang op de demarcatielijn gisteren zou het begin kunnen zijn van een proces dat tot een vreedzame oplossing leidt. De directe problemen van de regio zijn uitzichtloos, maar zoals deze resolutie aangeeft, staan wij klaar - zoals het hoort - om onze bijdrage te leveren aan de hulp bij de wederopbouw voor de zeer lange termijn. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de regio Kashmir strekt zich over drie landen uit, namelijk India, Pakistan en China, een gegeven waar maar al te vaak aan voorbij wordt gegaan. Aardbevingen kennen echter geen grenzen en de recente ramp heeft zowel India als Pakistan getroffen, waardoor deze landen nu in tegenspoed met elkaar verbonden zijn. De omvang van de ramp kan afgemeten worden aan het feit dat deze tragedie een hele generatie het leven heeft gekost. De meerderheid van de slachtoffers bestaat namelijk uit kinderen en jonge mensen en er staat vrijwel geen school meer overeind.
De EU heeft een morele en politieke plicht om humanitaire steun te verlenen en om straks een bijdrage te leveren aan de wederopbouw van de regio. Met de 20 miljoen dollar van de Wereldbank en de donatie van de EU van minder dan 4 miljoen euro kan alleen maar de noodhulp voor de slachtoffers van de ramp op korte termijn worden gefinancierd.
De aandacht dient ook naar de wat verder weg gelegen toekomst uit te gaan, aangezien de gevolgen van deze ramp nog zeker een aantal decennia merkbaar zullen zijn. Het debat dat wij over deze kwestie voeren, moet daarbij als ijkpunt voor de Commissie en de Raad fungeren. Staat u mij toe om met nog één laatste constatering af te sluiten. Uit mijn berekeningen blijkt dat de financiële steun van de EU voor de slachtoffers in Kashmir zestien keer lager uitvalt dan de steun die aan Frankrijk verleend zal worden in verband met de rellen in dat land. Dat vind ik zonder meer absurd. 
Simon Coveney (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het doet mij deugd dat ik kort kan spreken over de afschuwelijke tragedie die zich heeft voltrokken in het noordwesten van Pakistan, Afghanistan, India en hoofdzakelijk de regio Kashmir.
De verwoesting die de aardbeving heeft teweeggebracht is moeilijk te bevatten, zelfs nadat men herhaaldelijk de beelden van de ellende heeft gezien op onze beeldschermen en in onze kranten. De afgelopen twaalf maanden hebben er tal van tragedies en natuurrampen in verschillende delen van de wereld plaatsgevonden: tsunami's, droogte, modderstromen, overstromingen, meerdere orkanen, wervelstormen en nu dan een aardbeving. Het is moeilijk om onze aandacht en onze prioriteitstelling te blijven richten op de noodzaak snel en ruimhartig noodhulp te bieden, aangezien we ons min of meer hebben ingesteld op de ene natuurramp na de andere.
Op zeer korte termijn is de noodzaak om hulpgoederen te verzamelen en de verdeling ervan te coördineren van fundamenteel belang, met name in ontoegankelijke delen van de getroffen zones. Tienduizenden mensen in ontoegankelijke delen van Pakistan en Kashmir zitten nog zonder onderdak, en de vrieskou van de winter is in aantocht. De politiek van deze regio moet terzijde worden geschoven en de inspanningen moeten worden gericht op het redden van mensenlevens, en in deze ontwerpresolutie worden de coördinatie en de openstelling van nieuwe doorgangsroutes tussen het gedeelte van Kashmir dat onder Indiaas bestuur valt en de Pakistaanse kant dan ook toegejuicht.
Wij geven onze volledige steun aan de onmiddellijke en gulle reactie op de oproep van de VN aan donoren om meer dan een half miljard dollar aan noodhulp te schenken, waarvan veel nog niet is gerealiseerd.
Ik hoop dat de Commissie in staat zal zijn om nog meer middelen beschikbaar te stellen tijdens de begrotingsbesprekingen van volgende week. In verband met deze ontwerpresolutie geloof ik dat de EU enig initiatief moet tonen door de internationale gemeenschap aan te moedigen om zich in te stellen en voor te bereiden op natuurrampen in de toekomst. De werkelijkheid is namelijk dat natuurrampen in veel gevallen voorspelbaar zijn. Wij weten welke gebieden volgend jaar waarschijnlijk door orkanen zullen worden getroffen, en we moeten ons eerder concentreren op de opbouw van regionale capaciteit in die gebieden dan op het soort dramatische hulpacties waar wij ons nu mee bezig houden. Wat dus nodig is, is planning voor de toekomst en de lange termijn, naast vervulling van de onmiddellijke hulpbehoefte. 
Danuta Hübner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft snel en gul gereageerd om de slachtoffers van deze vreselijke ramp te helpen. De eerste financiële hulp werd zelfs al binnen een paar uur na de verwoestende aardbeving beschikbaar gesteld, en even snel werden er veldteams uitgezonden. Binnen een paar dagen was er al 13,6 miljoen euro toegewezen. Het eerste deel werd al een paar uur na de ramp beschikbaar gesteld.
Aangezien de humanitaire fondsen van de Commissie voor 2005 waren uitgeput, heeft de Commissie, via de afdelingen ECHO en Relex, verzocht om 30 miljoen euro voor humanitaire hulp uit de reserve van de begroting van de Commissie, en om 10 miljoen euro voor wederopbouw. Wij waarderen de medewerking van het Parlement bij het vrijmaken van deze extra middelen ten zeerste. Als gevolg hiervan is de Commissie zoals reeds eerder vermeld in staat geweest in reactie op de crisis een financieel pakket te bieden van in totaal 93,6 miljoen euro, waarvan 43,6 miljoen euro besteed zal worden aan humanitaire hulp en 50 miljoen euro aan herstel.
Tot op dit moment wordt, zoals vandaag al eerder is gezegd, de financiering voornamelijk besteed aan onderdak, medische zorg – waaronder het Rode Kruis-veldhospitaal in Muzaffarabad – water en sanitair, coördinatie en logistiek, inclusief elf helikopters.
Commissaris Ferrero-Waldner vertrekt vandaag naar Pakistan, waar zij de komende twee dagen zal deelnemen aan de conferentie voor wederopbouw, samen met de secretaris-generaal van de VN, Kofi Annan, en andere belangrijke internationale donoren.
Ik zal u vandaag deelgenoot maken van een aantal van onze voornaamste zorgen. De Commissie is zich er ten volle van bewust dat de locatie en de omvang van deze ramp het voor alle humanitaire organisaties zeer moeilijk maken om snel hulp op gang te brengen en deze aan de slachtoffers te leveren. Een extra beperking die geldt bij het vervullen van de behoeften en de toewijzing van de beschikbare middelen is de uitvoerende capaciteit van de hulporganisaties. Er moet snel verbetering optreden, vooral om ook buiten de voornaamste knooppunten te kunnen komen.
Ik ben het helemaal met u eens dat de coördinatie van groot belang is. De taak van de zeer snel ingeschakelde ECHO-veldteams bestaat deels uit het waarborgen van de coördinatie. Daarnaast wijst ECHO ook middelen toe aan het VN-bureau voor de coördinatie van humanitaire zaken voor zijn coördinerende rol, met inbegrip van de burgerlijke en militaire coördinatie van het gebruik van militaire logistieke ondersteuning.
Met betrekking tot het onderwerp van bijzondere handelsmaatregelen, dat door een van de geachte afgevaardigden in dit Parlement aan de orde is gesteld, zijn wij vastbesloten om de handelsbelangen van Pakistan in aanmerking te nemen, binnen de beperkingen van onze internationale verplichtingen. Pakistan zal met ingang van januari 2006 gaan profiteren van het nieuwe stelsel van algemene preferenties. Voor het eerst in tien jaar zal alle Pakistaanse export hieronder vallen. Dit houdt in dat Pakistan dezelfde behandeling krijgt als die welke we bieden aan de landen die door de tsunami getroffen zijn.
Wij in de Commissie zijn zeer bezorgd over het vooruitzicht van een tweede humanitaire ramp bij het naderen van de winter. Het is ook uw zorg, want duizenden gewonde mensen zitten vast in geïsoleerde bergstreken zonder voedsel, onderdak of sanitaire voorzieningen. Wij moeten ons daarom instellen op een langdurige, grootschalige hulpactie die de hele winterperiode zal duren. Dat is een plicht voor ons allemaal.
Laat mij u met het oog hierop meedelen dat de Commissie, via het DG ECHO, juist nog eens 30 miljoen euro heeft ontvangen uit de noodreserve. Ik wil u danken voor uw steun bij deze gezamenlijke inspanningen om hen die hulp nodig hebben te helpen. 
De Voorzitter. -
   Het debat is gesloten. 
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over vijf ontwerpresoluties betreffende de Filippijnen (terdoodveroordeling van de Europese burger Francisco Larrañaga)(1). 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, het onderhavige initiatief heeft tot doel te voorkomen, voor het te laat is, dat de jonge Europeaan met Spaanse nationaliteit, Francisco Larrañaga, op de Filippijnen terecht wordt gesteld.
Gedurende de lange rechtszaak die voorafging aan zijn veroordeling, heeft Paco Larrañaga steeds standvastig en zeer nadrukkelijk volgehouden onschuldig te zijn aan de gruwelijke misdaden die hem ten laste werden gelegd.
Zijn advocaten en erkende mensenrechtenorganisaties hebben geklaagd dat het proces plaatsvond zonder de nodige garanties, zonder inachtneming van het recht op verdediging, en hebben het vonnis, dat is uitgesproken zonder dat enig bewijs van schuld geleverd is, als willekeurig en onrechtvaardig bestempeld.
Desalniettemin heeft het Filippijnse Hooggerechtshof het doodvonnis bekrachtigd. Nu alle juridische middelen zijn uitgeput, is er binnen het Filippijnse rechtsstelsel nog één mogelijkheid om executie te voorkomen en de uitermate ernstige situatie van Paco Larrañaga op te lossen, namelijk gratieverlening door president Gloria Macapagal-Arroyo. Er zijn al talrijke initiatieven in die richting genomen, onder andere door de koning van Spanje, de Spaanse regeringsleider en de Voorzitter van het Europees Parlement.
Afgelopen maandag werden op de Filippijnen de uitlatingen bekend van een gepensioneerd politieagent die actief betrokken was bij het onderzoek naar de misdrijven, en die verklaard heeft dat Larrañaga onschuldig is. Die informatie, waaraan onze media veel aandacht hebben besteed, bevestigt nog maar eens het belang van de onderhavige resolutie. Deze resolutie verdedigt het recht op leven en de grondrechten van Paco Larrañaga. We verdedigen ook onze waarden: afschaffing van de doodstraf overal ter wereld en herstel van deugdelijke rechterlijke procedures. Wij steunen het wetgevingsinitiatief van het Filippijnse Congres voor afschaffing van de doodstraf.
Een presidentieel pardon zou een blijk zijn van engagement met de democratie en mensenrechten, hetgeen de internationale geloofwaardigheid van de Filippijnen ten goede zou komen. De huidige situatie is echter zo dat een volledig pardon voor Paco Larrañaga voorop moet staan, en daarom denken wij dat het beter is om amendementen die niet gericht zijn op dat belangrijke, urgente doel achterwege te laten. 
Carlos José Iturgaiz Angulo (PPE-DE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige resolutie is erg belangrijk, want in de zaak-Francisco Larrañaga is duidelijk sprake van een flagrante rechterlijke dwaling.
Met deze resolutie kunnen we hem helpen vrij te komen en de gevangenis te verlaten waar hij ten onrechte wordt vastgehouden – want dat hij onschuldig is staat buiten kijf.
Geachte afgevaardigden, ik heb Francisco Larrañaga vorige week op de Filippijnen bezocht. Hij zit nu al acht jaar vast, sinds zijn negentiende, en al twee jaar in de dodencel. In de gevangenis waar hij zich bevindt, zitten 18 000 mensen, waarvan er 1 200 ter dood zijn veroordeeld; in 250 gevallen is het doodvonnis bevestigd. Gedetineerden slapen in de gangen vanwege een tekort aan cellen.
Bovendien is Paco Larrañaga zonder eerlijk, geloofwaardig, aanvaardbaar proces in die gevangenis beland. Het werd hem tijdens het proces onmogelijk gemaakt zich op een fatsoenlijke manier te verdedigen. Dertig getuigen van de verdediging mochten van de rechters geen verklaring afleggen. Larrañaga’s advocaten werden na een verzoek van hun kant om getuigen of Larrañaga zelf aan het woord te laten, op beschuldiging van minachting van de rechtbank in de gevangenis gezet. Van een verminkt aangetroffen lichaam – waarvan beweerd werd dat het een van de slachtoffers was – werd het DNA niet getest. Het lichaam was vijf centimeter te klein, werd door de familie niet herkend, et cetera.
En alsof het nog niet genoeg is, is er de afgelopen week – zoals mijn collega en vriend Antolín Sánchez Presedo al opmerkte – in deze zaak een wezenlijke kentering opgetreden: een politieagent heeft verklaard dat Larrañaga onschuldig is.
Desondanks is de zaak door de Filippijnse justitie helaas gesloten. Daarom moeten wij ons aan de zijde scharen van de fracties in het Filippijnse Congres die een ontwerpwet ter afschaffing van de doodstraf gaan indienen, opdat de afschaffing van de doodstraf op de Filippijnen werkelijkheid wordt en er definitief een einde komt aan de terechtstellingen.
Deze resolutie beoogt te voorkomen dat een Europees burger, die onschuldig is, terecht wordt gesteld. We weten allemaal dat hij onschuldig is, het bewijs daarvoor is geleverd. Daarom roep ik u op deze resolutie te steunen, opdat Larrañaga gratie wordt verleend en hij geen seconde langer meer in die Filippijnse gevangenissen hoeft door te brengen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . – Voorzitter, het Filippijnse moratorium op de doodstraf van maart 2000, is sinds drie jaar in zijn volstrekte tegendeel veranderd. De huidige regering streeft naar steeds meer doodstraffen, ook voor minderjarigen die volgens de wet daartoe niet kunnen worden veroordeeld en die niet mogen worden terechtgesteld. In de ijver om zoveel mogelijk mensen ter dood te brengen, worden slachtoffers afgezonderd, gemarteld en uitgesloten van rechtsbijstand.
Het onvermogen van de Filippijnse regering om een eind te maken aan de criminaliteit en aan opstanden rechtvaardigt niet het gebruik van dit soort barbaarse middelen. Onder de vele mensen met de Filippijnse nationaliteit, die hiervan het slachtoffer worden, bevindt zich ook iemand die tevens de Spaanse nationaliteit bezit, Francisco Larrañaga. Hij is van zeer ernstige strafbare feiten beschuldigd, maar het rechtvaardigt niet een vals proces dat geen rekening houdt met zijn alibi, niet het opleggen van de doodstraf en niet het uitsluiten van de mogelijkheid dat die veroordeling nog ongedaan wordt gemaakt.
Die dubbele nationaliteit draagt wel bij tot de aandacht voor deze misstand in Europa. Ook indien er geen leven van een Europese burger wordt bedreigd, moet alles worden gedaan om een eind te maken aan de doodstraf waar ook ter wereld. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals eerdere sprekers al hebben gezegd, dwingt de zaak-Francisco Larrañaga ons opnieuw aandacht te besteden aan het debat over de noodzaak van wereldwijde afschaffing van de doodstraf en dit debat een nieuwe impuls te geven.
De zaak-Larrañaga is een schoolvoorbeeld van een oneerlijk proces zonder minimale procedurele waarborgen, dat in het kader van de geldende internationale rechtsorde onacceptabel is. Helaas is de situatie van Larrañaga bijzonder delicaat, omdat er kennelijk geen mogelijkheid meer bestaat om beroep aan te tekenen tegen het doodvonnis dat in juli 2005 werd uitgesproken.
Belangrijk is niet alleen dat de heer Larrañaga een Spaans – en daarmee Europees – staatsburger is, maar ook dat er bijna 2 000 mensen zijn die zich in een gelijksoortige situatie bevinden. Daarom zou ik erop willen wijzen dat lukrake aanhoudingen en foltering van verdachten op de Filippijnen aan de orde van de dag zijn, en dat de personen in kwestie daarbij vaak van de buitenwereld worden afgezonderd – feiten die onze zorgen over de situatie van de heer Larrañaga alleen maar doen toenemen.
In dit Parlement hebben we maar zelden de kans om de situatie op de Filippijnen te analyseren en te bespreken, en dit is derhalve een goede gelegenheid om deze en andere kwesties die ons zorgen baren weer onder de aandacht te brengen. In de betrekkingen van de Europese Unie met derde landen moet afschaffing van de doodstraf een criterium zijn waaraan door landen waar de doodstraf van kracht is moet worden voldaan, als zij hun betrekkingen met de Europese Unie wensen te normaliseren.
De zaak-Larrañaga is dus – ik zeg het nog eens – een gelegenheid om op te roepen tot afschaffing van de doodstraf. Wat betreft de Filippijnen wil ik een oproep richten tot president Gloria Macapagal-Arroyo om op zijn minst het moratorium op de doodstraf weer in te stellen. Verder wil ik, net als een aantal van mijn collega’s heeft gedaan, benadrukken hoe belangrijk het is dat de wet ter herinvoering van de doodstraf wordt ingetrokken. Ik steun dan ook de initiatieven die hiertoe zijn ontplooid in het Filippijnse Congres. 
Marcin Libicki (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, in deze ontwerpresolutie wordt een aantal zaken door elkaar gehaald. In de eerste plaats wordt er geen onderscheid gemaakt tussen onze oproep om de doodstraf op de Filippijnen af te schaffen enerzijds en het proces tegen de jonge man die van vreselijke dingen wordt beschuldigd anderzijds. Dat zijn twee heel verschillende zaken. De sprekers die beweren dat er geen eerlijk proces heeft plaatsgevonden, uiten zeer ernstige beschuldigingen. Zij beweren niets meer en niets minder dan dat alle opeenvolgende rechtscolleges op de Filippijnen een verkeerd vonnis hebben gewezen en dat de president van dat land haar burgers geen amnestie wil verlenen. Dat zijn echter twee totaal verschillende zaken.
Er speelt ook nog een derde kwestie een rol en dat is de vraag wat wij nou eigenlijk precies verlangen. Naar mijn idee zouden wij op een eerlijk proces moeten aandringen. Als het betreffende proces namelijk niet eerlijk is verlopen, zou dat schandalig zijn. Indien het proces wel eerlijk is verlopen, kunnen wij hoogstens vragen om het doodvonnis niet ten uitvoer te leggen, maar wij kunnen in dat geval geen vrijspraak vragen voor dergelijke afschuwelijke misdaden, vooropgesteld dat deze ook daadwerkelijk zijn gepleegd. Wij moeten daarom om opschorting van het doodvonnis vragen. Wij kunnen namelijk pas een volledige vrijspraak verlangen als er een eerlijk proces heeft plaatsgevonden. 
Danuta Hübner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is zeer bezorgd over de handhaving van de doodstraf op de Filippijnen en het verzuim van president Gloria Macapagal-Arroyo om het moratorium op de doodstraf, dat op 1 januari 2004 werd opgeheven, weer in te stellen.
Het standpunt van de EU tegen de doodstraf is gebaseerd op een sterk geloof in de onvervreemdbare waardigheid van alle mensen en de onschendbaarheid van het menselijk individu. De lidstaten hebben samen met de Commissie hun internationale activiteiten in het kader van het verzet tegen de doodstraf versterkt als integraal onderdeel van het EU-beleid voor de mensenrechten. Zij hebben ook EU-richtsnoeren aangenomen waarin de grondbeginselen zijn vastgelegd die in dit verband dienen te worden nageleefd.
Wij weten dat er momenteel meer dan 1 000 gevangenen in een Filippijnse dodencel zitten. Van deze gevallen zijn 165 doodvonnissen bevestigd door het Hooggerechtshof, en de uitvoering van deze vonnissen kan alleen worden tegengehouden door een door de president te verlenen uitstel van executie. Wij roepen de Filippijnse president opnieuw op om ter dood veroordeelden gratie te verlenen.
Wij maken ons in het bijzonder zorgen over het vonnis van het Hooggerechtshof van 3 februari 2004 waarin de Spaans-Filippijnse staatsburger Francisco Larrañaga ter dood is veroordeeld en de weigering in juli 2004 om deze zaak te herzien, waarmee alle gerechtelijke beroepsmogelijkheden zijn uitgeput. Op 5 juli 2004 heeft de EU-trojka – bestaande uit Nederland, het VK en de Commissie – een -brief overhandigd aan het Filippijnse ministerie van Buitenlandse Zaken ter ondersteuning van het verzoek tot herziening van de zaak.
Sindsdien heeft de Spaanse ambassade in Manilla de leiding in deze zaak op zich genomen, terwijl de Commissie zich bezighoudt met algemene zaken met betrekking tot de ondersteuning van de campagne tegen de doodstraf die gevoerd wordt door diverse actoren op de Filippijnen. De Britse ambassade heeft in samenwerking met de Britse organisatie Reprieve in oktober 2005 voor drie maanden een advocaat naar de Filippijnen gestuurd om de zaak te onderzoeken.
Wij steunen ook de diverse interne parlementaire initiatieven inzake de herroeping van de wet op de doodstraf die momenteel in het Filippijnse Congres worden besproken, en wij moedigen de inspanningen aan die het maatschappelijk middenveld verricht om dit doel te bereiken.
Het is van groot belang dat men blijft aandringen op herziening van de zaak-Larrañaga, aangezien hij geen eerlijk proces heeft gekregen volgens de internationale wettelijke normen. Dus ook als het Filippijnse parlement zou besluiten tot afschaffing van de doodstraf en omzetting hiervan in levenslange gevangenisstraf, zou de zaak-Larrañaga niet deugen. De EU moet blijven aandringen op het recht op een eerlijk proces voor de heer Larrañaga. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over Birma/Myanmar(1).
Marios Matsakis (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit is niet de eerste keer dat er een resolutie over Birma aan dit Parlement wordt voorgelegd. Nog maar een paar maanden geleden is hier met eenparigheid van stemmen een gezamenlijke resolutie aangenomen waarin de grove schending van mensenrechten in dat land werd veroordeeld. Helaas, zoals vaak het geval is wanneer men met totalitaire regimes te maken heeft, nam de Birmese dictatuur nauwelijks notitie van die resolutie. De wreedheid en onderdrukking die door het Birmese leger worden bedreven tegen zijn eigen bevolking gaan onverminderd voort en ernstige schendingen van de mensenrechten, waaronder verkrachting en plundering door regeringstroepen, vinden nog steeds plaats.
Daarnaast worden er nog naar schatting 1 000 politieke gevangenen illegaal vastgehouden, en op 2 november zijn tien prominente activisten voor mensenrechten, democratie en vrede veroordeeld tot een totaal van 756 jaar gevangenisstraf. Het behoeft geen betoog dat hun processen absoluut niet eerlijk waren; ze konden zich niet laten verdedigen door een advocaat van hun keuze en mochten geen contact hebben met familie.
De Birmese dictators laten ons dus geen andere keuze dan te komen met een nog hardere resolutie, zoals de resolutie die hier vandaag voorligt. Wij roepen de VN-Veiligheidsraad dringend op om de situatie in Birma aan te pakken en wij dringen erop aan om het gemeenschappelijk beleid van de EU jegens Birma te verscherpen door middel van bepaalde praktische sanctiemaatregelen. In de resolutie wordt ook opgeroepen tot aanstelling van een hooggeplaatste EU-gezant die als taak zou hebben te werken aan de vrijlating van politieke gevangenen, te helpen bij humanitaire zaken en algemene steun te bieden bij de verwezenlijking van de broodnodige democratische hervormingen in die natie.
Laten wij hopen dat de Birmese dictators bij deze gelegenheid onze veroordelingen en uitingen van bezorgdheid ernstiger zullen nemen en dat zij snel de enige logische weg zullen volgen die voor hen openstaat, de weg die leidt tot democratisering van hun land, dat al zo lang heeft moeten lijden. 
Marc Tarabella (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb leiding mogen geven aan de delegatie van het Europees Parlement voor de observatie van de werkzaamheden van de 26e interparlementaire vergadering van de ASEAN, die in september jongstleden in Vientiane, Laos, is gehouden. Aldaar heb ik kunnen vaststellen welke inspanningen Laos en andere landen in de regio zich getroosten om hun wijze van bestuur te verbeteren. De Europese Unie steunt de inspanningen van deze landen en het werk in die richting dient te worden voortgezet.
Wat Birma betreft, dat land levert geen enkele inspanning ten behoeve van een democratische uitoefening van de macht. De onderdrukking waarvan met name de winnares van de Nobelprijs voor de vrede van 1991, mevrouw Aung San Suu Kyi, alsmede de aanhangers van haar partij slachtoffer zijn, is genoegzaam bekend. Deze situatie van onderdrukking is een van de flagrante bewijzen van het gebrek aan democratie in Birma. En laten we niet vergeten dat de partij die het land regeert op illegale wijze aan de macht is gekomen. Het lijkt me opportuun u enkele feiten voor te leggen die de dramatische situatie illustreren van dit land en zijn inwoners.
Staat u mij toe hier als spreekbuis te op te treden van Reporters sans Frontières om de zaak ter sprake te brengen van Win Tin, een 75-jarige journalist, wiens gezondheidstoestand kritiek is en die nog altijd gevangen zit, terwijl hij eigenlijk in aanmerking zou moeten komen voor vrijlating wegens goed gedrag. De lijst van onderdrukte personen is natuurlijk zeer lang, en hoewel er een aantal maanden geleden 250 mensen zijn vrijgelaten, hetgeen valt toe te juichen, blijven er nog altijd zo'n duizend politieke gevangenen over.
Al meer dan tien jaar beheerst de "State Law and Order Restoration Council", die eigenlijk gewoon een militaire junta is, alle aspecten van het politieke en economische leven van het land. De mensenrechten worden volledig veronachtzaamd, de toegang tot onderwijs is een voorrecht geworden voor een uiterst gering deel van de samenleving en de vrijheid van meningsuiting is dermate non-existent dat zelfs buitenlandse journalisten worden gevangengezet. Iedere afwijkende mening is verboden. Leden van het verzet, die nog altijd actief zijn, worden dan ook gearresteerd, opdat ze de gevestigde macht niet kunnen ondermijnen. De situatie is des te ernstiger daar in dit land, dat een groot aantal verschillende etnische groepen kent, de culturele verscheidenheid volstrekt niet wordt gerespecteerd. Bepaalde bevolkingsgroepen zijn zelfs tot slavernij gebracht.
Ondanks deze overduidelijke verschrikkingen blijven sommige landen handel drijven met Birma. Als lid van het Europees Parlement dring ik erop aan dat er een krachtiger houding wordt aangenomen ten aanzien van deze onaanvaardbare situatie; de sancties die zijn genomen zijn te slap. Om verandering te brengen in de huidige toestand denk ik dat het van het grootste belang is de handel in strategische sectoren die op dit moment in handen zijn van de generaals lam te leggen. Het zou de moeite waard zijn om commerciële en industriële bedrijven met vestigingen in Birma op te roepen een voorbeeld te stellen, opdat in dit land werkelijk een ontwikkeling richting democratie op gang komt. Natuurlijk heeft de resolutie van de zes fracties dan ook mijn volledige steun. 
Simon Coveney (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, er zijn nog steeds afschuwelijke dingen gaande in Birma. De militaire dictatuur blijft met geweld regeren, ondanks de recente staakt-het-vurenbesprekingen en -akkoorden. Op verzet wordt nog altijd gereageerd met bruut militair geweld.
Twee weken geleden heb ik het Thais-Birmese grensgebied gedurende zes dagen bezocht. Ik had toen de gelegenheid om vluchtelingenkampen in Thailand te bezoeken die overvol zitten met mensen die gevlucht zijn uit de Birmese Karen- en Karenni-provincies. De mensenrechtensituatie binnen de etnische provincies in Birma is enorm verontrustend. De realiteit van de oorlog, in combinatie met het feit dat militaire leiders straffeloos te werk kunnen gaan, leidt tot onderdrukking en misstanden: gedwongen evacuatie van gemeenschappen en vernietiging van dorpen, duizenden mensen die in eigen land ontheemd zijn en in het bos leven, verkrachting van vrouwen en meisjes – mensenrechtenorganisaties hebben tal van dergelijke incidenten opgetekend –, dwangarbeid, gebruik van maar liefst 60 000 kindsoldaten – ik heb twee zestienjarige deserteurs uit het Birmese leger ontmoet – en willekeurig gebruik van landmijnen aan beide zijden, waardoor de jungle nu bezaaid is met mijnen, met alle dodelijke gevolgen van dien.
Het belangrijkste doel van deze resolutie is de internationale gemeenschap op te schudden en ervoor te zorgen dat Birma zo snel mogelijk op de agenda van de VN-Veiligheidsraad wordt geplaatst. Het verslag van Vaclav Havel en Desmond Tutu is een reëel, wettelijk en geldig pleidooi om de kwestie-Birma aan de VN-Veiligheidsraad voor te leggen, en daar geef ik mijn steun aan.
De oplossing voor het lijden en de onderdrukking in Birma ligt niet alleen in het verlenen van hulp, hoewel hulp wel nodig is om het lijden te verlichten. Een duurzame oplossing moet van politieke aard zijn. Wat wij nodig hebben is een werkelijk staakt-het-vuren. Wij hebben gesprekken nodig tussen de regering, de SPDC, de Nationale Liga voor Democratie en etnische groepen, waarbij alle groepen een gelijk niveau van deelname krijgen. Wat nodig is, is de vrijlating van alle politieke gevangenen, en wij moeten de democratie de gelegenheid geven om te regeren. Ik heb er geen vertrouwen in dat Birma zonder constante internationale druk op het hoogst mogelijke niveau een positieve overgang naar de democratie zal maken.
Ik wil de EU-lidstaten die lid zijn van de VN-Veiligheidsraad, met name Groot-Brittannië, aansporen om op meer proactieve wijze op te treden om Birma op de agenda van de Veiligheidsraad te krijgen. Het is ietwat ironisch dat het de VS moet zijn die het voortouw neemt in deze kwestie, ondanks de historische banden en betrekkingen tussen Groot-Brittannië en Birma en zijn bevolking. Om dit onderwerp op de agenda te krijgen moeten negen van de vijftien leden van de VN-Veiligheidsraad bereid zijn een motie te ondertekenen. Momenteel hebben we er acht. Als de politieke wil aanwezig is, kan er een negende worden gevonden en overtuigd. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Voorzitter, Birma heeft kort na de Tweede Wereldoorlog een redelijke start gemaakt als onafhankelijke staat. Het voornaamste probleem was dat de bevolking van het binnenland andere talen en andere culturen had dan de kustbevolking en dat de inheemse volkeren graag een zo groot mogelijke mate van autonomie wilden hebben. Door daaraan niet te voldoen, daaraan niet voldoende toe te geven zijn er gewelddadige conflicten ontstaan. Die conflicten gaven het leger de kans om steeds machtiger te worden en zich steeds zelfstandiger op te stellen. Uiteindelijk heeft dit leger de gehele staatsmacht en ook een groot deel van de economie overgenomen.
Het is een geheimzinnig soort dictatuur, zonder ideologische doelstellingen waarmee ze zich bij bepaalde delen van de bevolking populairder zou kunnen maken. Binnen die dictatuur wordt voortdurend strijd geleverd, waarbij leiders worden afgezet en zelfs gevangengezet. Er is binnen de leidende groep ook sprake van strijdige economische belangen bij het winnen van delfstoffen, bij het kappen van tropisch regenwoud en bij de productie van opium. Ook de tactiek tegenover de democratische oppositie is wisselend.
De enige keer dat er vrije verkiezingen werden toegestaan, werd het resultaat daarvan achteraf geannuleerd, omdat de grote meerderheid zich vóór de oppositie had uitgesproken. Verandering van regime lijkt tot nu toe vrijwel onmogelijk. Jarenlang hebben buitenlandse bedrijven bij deze dictatuur voordeel gezocht. Birma kan goedkope grondstoffen leveren, omdat de mensen min of meer in slavernij worden gehouden en natuur en milieu er niet worden beschermd. Onder invloed van internationale protesten van verschillende bewegingen, zijn die economische contacten inmiddels sterk verminderd, maar ze zijn nog steeds niet verdwenen. Alleen een voortgezet en versterkt isolement kan op termijn veranderingen opleveren.
Het is goed dat de voorgestelde resolutie oproept tot een verbod voor alle in de Europese Unie geregistreerde ondernemingen om te investeren in of leningen te verstrekken aan Birma. Alleen zó kunnen we helpen om een eind te maken aan verkrachting en plundering door regeringstroepen, aan dwangarbeid, aan gedwongen verhuizingen, aan politieke gevangenen en aan uitsluiting van de burgers van de bestuursmacht. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Coveney zo welsprekend beschreef, wordt de situatie in Birma er niet beter op. Dit Parlement heeft al zoveel resoluties aangenomen dat Aung San Suu Kyi er de muren van het huis waar zij gevangen zit mee zou kunnen behangen.
Hoezo is het met deze resolutie ernst geworden – omdat het de hoogste tijd is dat het dit Parlement een keer ernst wordt? Ik wijs op paragraaf 1 en ons verzoek aan de VN-Veiligheidsraad om te studeren op sancties tegen dit regime. Wij in de EU hebben dit besluit reeds enige tijd geleden genomen, en toch blijven bedrijven uit de EU hun rol spelen in Birma, met name in de Myanmar Oil and Gas Enterprise. In de groezelige wereld der Realpolitik wordt geredeneerd dat als wij ons eigen sanctiebeleid ten uitvoer leggen, er een vacuüm overblijft dat de Chinezen maar al te graag zouden opvullen. Misschien is dit zo. Het is dus terecht en gepast om de bespreking en uitvoering van sancties op VN-niveau te laten plaatsvinden.
De wereldpolitiek mag echter niet worden gebruikt als excuus om zelf dubbele normen te hanteren. Wij moeten ons eigen beleid niet alleen richten tegen de Myanmar Oil and Gas Company, maar ook tegen de Myanmar Timber Company en tegen Myanmar Post and Telecoms, en ik betreur het feit dat deze namen in de resolutie niet worden vermeld.
De diplomatieke druk heeft duidelijk niet gewerkt tegen dit regime. De economische druk moet worden opgevoerd en wij moeten samenwerken met de Verenigde Naties om een eind te maken aan deze schandalige situatie. 
Ioannis Varvitsiotis,
   Mijnheer de Voorzitter, de flagrante schending van de mensenrechten in Birma is reeds vaak onderwerp geweest van resoluties van het Europees Parlement. Daar komt nu de zoveelste resolutie bij, en ik weet niet of deze zoden aan de dijk zal zetten. De rechten van het Birmese volk worden op barbaarse wijze onderdrukt, door dwangarbeid, vervolging van dissidenten, inlijving van kindsoldaten, gedwongen verhuizing en uitroeiing van etnische minderheden.
Afgezien daarvan neemt Birma een toppositie in als het gaat om de productie van en handel in drugs. Ook het HIV-virus is aan een opmars bezig, en Birma heeft op dit gebied een zeer treurige staat van dienst. Deze vraagstukken moeten absoluut aangepakt worden door de internationale gemeenschap, want niet alleen is er geen enkele verbetering te bespeuren, het is zelfs zo dat de situatie voortdurend achteruitgaat. Daarom is het noodzakelijk aan te dringen op een optreden van de VN-Veiligheidsraad.
Wij zijn van mening dat Aung San Suu Kyi, die internationaal aanzien geniet en onderscheiden is met talrijke internationale prijzen, de politieke partijen en alle strijdende politieke groeperingen kan verenigen en autonomie voor de etnische minderheden kan waarborgen, en er zo voor kan zorgen dat zich in Birma op enig moment een verandering voltrekt op het gebied van democratie, de rechtspraak en de politiek.
In het verslag dat kortgeleden op initiatief van president Vaclav Havel en aartsbisschop Desmond Tutu is opgesteld, en waarin aan de hand van nauwkeurige gegevens wordt bevestigd dat de situatie in het land dramatisch is, wordt gewezen op de noodzaak van een breed opgezette dialoog. De dialoog moet echter, zoals ik reeds zei, niet alleen op intern, maar ook op internationaal niveau plaatsvinden. Ik ben bijgevolg van mening dat de Europese Commissie een initiatief moet nemen bij de Veiligheidsraad van de VN, opdat een oplossing kan worden gevonden en Birma een democratische toekomst tegemoet kan zien, al moet er eerst forse druk op het regime uitgeoefend worden.
Proinsias De Rossa,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in overweging A van onze resolutie wordt vermeld dat de bevolking van Birma slachtoffer is van schendingen van de mensenrechten, waaronder dwangarbeid, vervolging van dissidenten, ronseling van kindsoldaten, verkrachting en plundering door regeringstroepen en gedwongen verhuizing. Heeft hier ooit een resolutie voorgelegen waarin schendingen waarvan wij willen dat de Europese Unie ze aanpakt zo duidelijk zijn verwoord?
Al onze diplomatieke inspanningen tot dusverre ten spijt, heeft de Birmese dictatuur aan geen van de voorwaarden voldaan die vorig jaar op de zesde ministeriële ASEM-vergadering in Ierland zijn geformuleerd, ook niet aan de minimumvoorwaarde van vrijlating van Aung San Suu Kyi. Hoewel een aantal politieke gevangenen is vrijgelaten, zitten er nog duizend in hechtenis en worden er nog steeds politieke leiders tot onmenselijke gevangenisstraffen veroordeeld, die in sommige gevallen oplopen tot wel 106 jaar. Dwangarbeid vindt nog steeds plaats, ondanks de akkoorden met de IAO.
Wij moeten onze diplomatieke maatregelen jegens Birma versterken door een verbod op investeringen in en leningen aan alle ondernemingen die eigendom zijn van de overheid, dus niet alleen de ondernemingen waarvoor al een verbod geldt. Wij mogen geen enkel resultaat van de Nationale Conventie als legitiem beschouwen zolang niet is voldaan aan de voorwaarden die vorig jaar door de ministers op de ASEM-vergadering zijn vastgesteld. Tot slot moeten we een serieuze campagne beginnen bij de Verenigde Naties voor sancties tegen Birma. 
Jaromír Kohlíček,
   – Dames en heren, Myanmar, dat is Birma, toch? Een aantal jaar geleden was dit ongeveer de reactie van een van mijn collega’s op het persbericht waarin melding werd gemaakt van nieuwe aardgasvoorraden in het continentaal plat van dit Zuid-Aziatische land. Tegen Myanmar zijn momenteel EU- en VN-sancties van kracht. Interessant is dat Sergio Vieira de Mello in zijn verslag dat we hebben gekregen, klaagt over de pogingen van de militaire regering om de rol van het leger in de onlangs opgestelde grondwet te verankeren.
Dames en heren, u heeft mij goed verstaan: in 2005 is een van de sterkst bekritiseerde aspecten van de situatie in Myanmar de rol van het leger in het dagelijks leven en de gevangenneming van honderden mensen vanwege hun politieke opvattingen. Als iemand van u mocht denken dat we het over Turkije of Afghanistan zouden kunnen hebben, dan heeft die het mis. Als het over Turkije gaat, wordt dit soort zaken dermate omzichtig bekritiseerd dat het lijkt alsof we het over de Verenigde Staten hebben. In het geval van Myanmar noemen we het geweld ontoelaatbaar, en dezelfde term wordt gebezigd voor de behandeling van etnische minderheden. En wat Afghanistan betreft hebben we onze tong verloren. Waarom openen we geen toetredingsonderhandelingen met Myanmar, en zetten we geen vrijhandelszone en dergelijke op, zoals we met Turkije doen? Is dat een luchtkasteel? Als dat zo is, dan zijn we niets anders dan een stelletje bedriegers, die met verschillende maten meten voor de verschillende landen. Neem het me alsjeblieft niet kwalijk, maar ik zal niet vóór een dergelijke resolutie stemmen. 
Urszula Krupa,
   Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag over de schending van de mensenrechten richt zich met name op een van de belangrijkste regimes in Azië. Iedereen kent de Unie van Myanmar, vroeger bekend onder de naam Birma, vanwege de beelden van prachtige boeddhistische tempels en met goud versierde weelderige paleizen. Het tragische lot dat duizenden burgers van dat land ondergaan, wordt echter weggemoffeld. De mensenrechten in dat land worden op brute wijze geschonden en duizenden mensen zitten in de gevangenis, moeten dwangarbeid verrichten of worden vervolgd en veroordeeld, enkel en alleen vanwege het feit dat zij oppositie tegen de regering hebben gevoerd. Kinderen van nauwelijks elf jaar worden gedwongen om in het leger te gaan. Daarnaast moet de meerderheid van de burgers zien rond te komen van minder dan 1 dollar per dag. Bovendien is er een gebrek aan gezondheidszorgfaciliteiten, waardoor de problemen van de vele mensen die met HIV zijn geïnfecteerd alleen nog maar groter worden.
Met betrekking tot de toegang tot de gezondheidszorg staat Birma van de 191 landen op de 190e plaats. Birma kent ook geen toegang tot internet. Tot voor kort waren satellietschotels verboden en de burgers van het land mogen ook niet in het kleine aantal hotels komen waar buitenlanders toegang tot de buitenlandse media hebben.
Alle staatsstructuren zijn ontmanteld na de in 1962 en 1988. De "State Law and Order Restoration Council", de Raad voor herstel van de rechtsstaat en de orde heeft daarna de macht gegrepen. Ironisch genoeg is juist deze Raad verantwoordelijk voor het instellen van een van de meest bloedige regimes ter wereld. In 1990 is er weliswaar een parlement gekozen, maar dat is nog steeds niet in functie.
De junta van de generaals negeert de interventies van internationale organisaties, zowel de interventies van bijvoorbeeld de VN als die van mensenrechten- of arbeidsorganisaties. Er zijn in het algemeen nog veel onbeantwoorde vragen over het functioneren van dergelijke regimes en totalitaire systemen. De problemen houden niet alleen verband met de wijze waarop de macht door psychopaten wordt uitgeoefend om mensen die zwakker zijn dan zijzelf uit te buiten, maar ook met de moeilijkheden bij het verstrekken van elke vorm van hulp. Dat laatste is van belang met het oog op de bevolking van het land, die sowieso onder vervolgingen en extreme armoede te lijden heeft; die bevolking zou door een embargo ook het hardst worden getroffen. Het grootste deel van de verstrekte economische hulp verdwijnt overigens in de zakken van het regime. De militaire junta in Birma/Myanmar gebruikt 40 procent van zijn inkomsten om het leger in stand te houden of zelfs uit te breiden, terwijl dat leger - ondanks het feit dat het land met niemand in oorlog is - al een aanzienlijke omvang heeft.
Gezien het vorenstaande dienen buitenlandse bedrijven niet in Birma/Myanmar te investeren, aangezien dat geld in de praktijk een vorm van stilzwijgende en materiële steun voor het leger is. In alle landen waar een dictatuur heerst, dient er gezocht te worden naar manieren om hulp te bieden, om onderhandelingen te voeren en om met de oppositie samen te werken. Deze samenwerking dient zich zowel op leden van de oppositie in het land zelf te richten als op degenen die in het buitenland verblijven, aangezien zij het beste op de hoogte zijn van de omvang van het probleem en van de meest effectieve vormen van interventie.
Wij doen dan ook een oproep voor de vrijlating van Aung San Suu Kyi en van de andere oppositieleiders. Daarnaast dient de Nationale Liga voor Democratie toestemming te krijgen om zijn activiteiten weer op te pakken. Tot slot moet het mogelijk zijn om humanitaire hulp te verlenen, zodat niet alleen de religieuze vervolgingen voorkomen kunnen worden, maar ook een halt kan worden toegeroepen aan de vernietiging van de Birmese natie en van de nationale minderheden. 
Danuta Hübner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met te zeggen dat de Commissie de bezorgdheid inzake de situatie in Birma/Myanmar, zoals die hier vandaag door de geachte afgevaardigden van het Europees Parlement is verwoord, ten volle deelt. Er bestaat geen twijfel over dat een aantal zaken zeer zorgwekkend is, met name de zogenaamde nationale routekaart, de mensenrechtensituatie en de situatie rond dwangarbeid en nog veel meer kwesties die vandaag genoemd zijn.
Laat mij in dit verband onderstrepen dat de Commissie blijft aandringen op de onvoorwaardelijke vrijlating van Aung San Suu Kyi en andere politieke leiders die nog steeds worden vastgehouden. In het verleden heeft de Commissie contact gehad met de meeste Shan-leiders die nu zijn veroordeeld en het spreekt voor zich dat het verloop van deze politiek gemotiveerde processen onaanvaardbaar was volgens democratische en wettelijke normen.
De Commissie blijft er bij het regime op aandringen dat het een werkelijke dialoog aangaat met alle politieke actoren, waaronder de Nationale Liga voor Democratie en etnische groepen. Wij zijn ervan overtuigd dat alleen een transparante en constructieve dialoog tussen de legitieme belanghebbenden kan leiden tot nationale verzoening en een terugkeer naar democratie. Het regime zal wat betreft de routekaart waarschijnlijk aan de verwachtingen voldoen. Het zal de Nationale Conventie waarschijnlijk formeel later dit jaar voltooien en in 2006 een referendum uitschrijven over de ontwerpgrondwet. Het resultaat zal zeker niet voldoen aan onze verwachtingen op het vlak van echte democratie. Het moet desondanks gezien worden als een kleine stap in de juiste richting.
Birma/Myanmar wordt deels door de westerse wereld geïsoleerd en deels isoleert het zichzelf. Wij moeten echter begrijpen dat het land zich binnen de regio in een comfortzone bevindt, vooral ten aanzien van de buurlanden. Er is sprake van een zekere onderlinge solidariteit tussen ASEAN-landen, ongeacht de positie van afzonderlijke politieke leiders in de ASEAN. Ik wijs op deze zaken omdat zij illustreren tegen wat voor moeilijke achtergrond wij te werk moeten gaan.
Wij moeten zonder enige twijfel onze bezorgdheid over de mensen in het land kenbaar maken. De EU wordt opgeroepen de mensen uit Birma/Myanmar te helpen. De Commissie is daarom sterk voorstander van een substantiële verhoging van de humanitaire hulp en steun. De Commissie blijft erbij dat ons gemeenschappelijk standpunt over het algemeen juist weergeeft wat er moet worden gedaan. De Unie moet haar kritiek op de leden van de junta en op het beleid dat het regime nastreeft blijven uitspreken. Dit kan alleen maar worden gedaan als wij het overeengekomen EU-beleid voortzetten door de communicatiekanalen open te houden en goed gebruik te maken van de ASEM- en EU-ASEAN-bijeenkomsten, of van het randgebeuren van zulke bijeenkomsten.
Wij moeten een geactualiseerd gemeenschappelijk standpunt opstellen in overleg en overeenstemming met alle EU-lidstaten, waarin wij rekening houden met de mogelijke positieve of negatieve ontwikkelingen in het land en waarin onze waarden en politieke belangen worden weerspiegeld. Dit zou ook gelden als de EU een speciale afgezant zou aanstellen.
Een jaar geleden, in oktober 2004, hebben we het gemeenschappelijk standpunt van de EU versterkt. Wij hebben een uitgebreider visumverbod geïntroduceerd en hebben steun voor internationale financiering verboden. Voor een eventuele wijziging in het gemeenschappelijk standpunt – los van het feit dat alle partners ermee moeten instemmen – moet de legitimiteit van een dergelijke maatregel volgens het internationaal recht gegarandeerd zijn en moet men er zeker van zijn dat de bevolking van Birma/Myanmar er niet de dupe van wordt. De bevolking van Birma/Myanmar mag niet dubbel betalen: ten eerste omdat ze onder een repressief regime leeft en dan nogmaals als gevolg van de economische sancties die door het Westen zijn opgelegd.
Dan is er nog de vraag of Birma door de VN-Veiligheidsraad zou moeten worden besproken. De meesten van ons hebben het recente verslag, dat is bekrachtigd door Vaclav Havel en aartsbisschop Desmond Tutu, onder ogen gehad. Het verslag concludeert dat de VN-Veiligheidsraad zou moeten beraadslagen over de kwestie-Birma/Myanmar. Wij zijn ons er echter allen van bewust dat het erg moeilijk zal zijn een resolutie over dit onderwerp erdoor te krijgen, gezien de onwil die aanwezig is bij een aantal permanente leden, met name bij China.
Ik verzeker de geachte leden van het Parlement dat de Commissie haar activiteiten inzake Birma/Myanmar zal voortzetten, de hulp voor mensen in nood zal opvoeren en tegelijkertijd zal aandringen op democratie, mensenrechten, de vrijlating van politieke gevangenen en op democratische hervorming en politieke verandering.
Zonder twijfel vormt de overgang naar een democratie de overkoepelende doelstelling van onze betrekkingen met Birma. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats; nu dus. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de stemmingen. 

James Elles (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij willen aanbevelen om het eind van overweging A als volgt te laten luiden: "in de regio van Kashmir, de noordwestelijke grensprovincie van Pakistan, Afghanistan en India". Ik denk dat dit beter zou overeenkomen met de terminologie die men normaal gesproken in dit verband in dit Parlement zou verwachten. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Elles, dat was niet het mondeling amendement dat mij door de bevoegde diensten is voorgelegd. Ik dacht dat u eerst zou komen met een amendement op paragraaf 11 en daarna met een aantal mondelinge amendementen. 
James Elles (PPE-DE ).
   – Ja, mijnheer de Voorzitter, dat had betrekking op de overwegingen. In paragraaf 11 zou moeten staan 'vijf' grensovergangen in plaats van 'vier', want dat zou in overeenstemming zijn met de huidige stand van zaken. 

James Elles (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij stemmen over een bijzonder gevoelige kwestie. Wij stellen voor om het volgende fragment in de overweging: "de noordwestelijke grensprovincie van Pakistan, Afghanistan, India en Kashmir", als volgt te laten luiden: "in de regio van Kashmir, de noordwestelijke grensprovincie van Pakistan, Afghanistan en India". Dat is de tekst die wij adviseren en deze lijkt feitelijk heel veel op de tekst van de PSE-Fractie die hierna aan de orde is. 
Catherine Stihler (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Gill zei voordat ze wegging dat de PSE-Fractie het mondeling amendement van de heer Elles zou steunen, omdat het zo veel leek op haar eigen amendement. 
Elizabeth Lynne (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij probeerden allemaal hetzelfde onderwerp te behandelen met betrekking tot de vermelding van Kashmir. Wij proberen allemaal een formulering te vinden waarmee het vraagstuk wordt afgehandeld, namelijk de vraag of wij spreken van Kashmir onder Pakistaans bestuur of van Kashmir onder Indiaas bestuur, zoals ik heb geadviseerd. Ik ben echter gaarne bereid het mondeling amendement van de PPE-DE-Fractie te aanvaarden. 
De Voorzitter.
   – Perfect, u voorkomt dat het voorzitterschap wordt gedwongen een politieke afweging te maken en daarmee maakt u ons werk makkelijker. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, maar Afghanistan heeft nooit onderdeel uitgemaakt van Kashmir. Dat is dus gewoon onzin. 
De Voorzitter.
   - Ik denk eigenlijk dat de formulering die gezamenlijk is voorgesteld door de heer Elles, mevrouw Stihler en mevrouw Lynne heel duidelijk is: we hebben het over de noordwestelijke grensprovincie van Pakistan, Afghanistan, India en, in het bijzonder, de regio Kashmir. Deze formulering impliceert niet dat Kashmir in het door u genoemde land ligt. Ik geloof dat dit heel duidelijk is. 
James Elles (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, afgaand op de vertolking die is gegeven las u het amendement van de socialisten voor in plaats van dat van de PPE-DE-Fractie. Ik wil dat het duidelijk is dat wij over het amendement van de PPE-DE-Fractie stemmen, dan kan onze kant van het Parlement tevreden zijn en ik denk de andere kant ook. 
De Voorzitter.
   – Ik heb uw amendement in het Frans voorgelezen. Misschien hebben de tolken, die de gehele tekst voor zich hebben liggen, een kleine vergissing gemaakt. Het is echter zo dat uw tekst, in uw taal, in de notulen wordt opgenomen. 

Miguel Ángel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wat het volgende onderwerp betreft, steunen wij het voorstel dat door de rapporteur zelf, de heer Wijkman, namens de PPE-DE-Fractie is gedaan, namelijk om de stemming uit te stellen. De socialistische fractie sluit zich aan bij dat voorstel.
Wat het verslag van mevrouw Martens betreft, wil ik aandringen op uitstel van de stemming tot de volgende minivergaderperiode in Brussel. Ik doe dat uit respect voor mevrouw Martens in haar hoedanigheid van rapporteur, en uiteraard uit respect voor het belang van deze kwestie.
Ik vind het schandalig als dit verslag met maar 79 stemmen, met maar 79 deelnemers wordt aangenomen. Ik begrijp niet hoe mevrouw Martens kan denken dat haar standpunt, of dat van het Parlement, daarmee wordt versterkt. Als ik rapporteur was, zou ik een heel andere mening zijn toegedaan.
Daarom verzoek ik namens mijn fractie om uitstel van de stemming over dit onderwerp tot de volgende minivergaderperiode in Brussel. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik teken met klem protest aan tegen uitstel van de stemming. Overigens wil ik er ook even op wijzen dat collega Wijkman niet namens de fractie heeft gesproken - laat dat duidelijk zijn. Collega Martens zelf wil dat er over haar verslag wordt gestemd. Het is geen schandaal dat 79 stemmen volstaan om te komen tot aanneming van het verslag; het is een schandaal dat de anderen afwezig zijn. De aanwezigen stemmen, zo is de gang van zaken. 
Maria Martens (PPE-DE ),
   Voorzitter, ik ben vóór doorgaan van de stemming en wel om de volgende redenen: wij wisten dat wij onder tijdsdruk zouden komen te staan. Het is een uitdrukkelijk verzoek vanuit alle fracties in de Commissie ontwikkelingssamenwerking om de stemming af te maken, zodat de Raad volgende week ons standpunt mee kan nemen. Stemmen wij nu niet, dan is alles al gebeurd wat betreft Afrika; natuurlijk gaan de discussies wel door, maar dit punt is dan voorbij.
Natuurlijk is het niet ideaal, dat wij nu stemmen en niet bijvoorbeeld vanmiddag, dat is een andere tijdsplanning, maar nu het eenmaal zo is, ben ik vóór het doorgaan van de stemming om onszelf als Parlement serieus te nemen. 
De Voorzitter.
   – Goed, volgens mij is het Parlement nu volledig geïnformeerd; de argumenten zijn naar voren gebracht. Ik leg derhalve thans het verzoek van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement om uitstel van de stemming voor aan de plenaire vergadering.

Miguel Angel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik richt mij tot het Parlement en tot de heer Posselt: in de notulen van vandaag zal te lezen zijn dat de heer Wijkman tweemaal gezegd heeft dat hij het woord voerde namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten. De heer Posselt was daar misschien niet bij. Wij waren er wel en wij hebben de heer Wijkman gehoord. Er is dus kennelijk een probleem, en daarom wil ik simpelweg hetzelfde standpunt innemen dat wij al eerder hebben ingenomen: het gaat op dit moment niet meer om 79, maar om 72 stemmen. 
De Voorzitter.
   – Volgens mij was de heer Posselt aanwezig toen de rapporteur aan het woord was. Ik zal hem direct het woord verlenen. Mijnheer Posselt, u bent tegen uitstel van de stemming, naar ik meen. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar even zeggen dat ik de hele middag aanwezig was en dat ik er geen moment tussen uit ben geweest. Ik heb gehoord wat er is gezegd en gezorgd voor opheldering. 
De Voorzitter.
   – Ik heb op dit moment van slechts één fractie, de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, een verzoek om uitstel ontvangen.
Ik geloof dat de rapporteur niet meer aanwezig is, wat de procedure vergemakkelijkt.
Is er nog een spreker voor en een spreker tegen? 
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil enkel graag bevestigen wat mijn collega Posselt al zei: de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten wenst dat er gestemd wordt. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil er niet speciaal voor pleiten vandaag te stemmen. Ik wil enkel de aandacht van het Parlement vestigen op het feit dat wij niet willen dat er een derderangs Parlementsvergadering wordt gecreëerd op donderdagmiddag door te zeggen dat alles wat belangrijker is dan andere zaken kan worden verzet naar een latere datum. Ik teken geen bezwaar aan; ik heb geen bijzondere mening over dit onderwerp en ik wil zeker mijn goede vriend, de heer Martínez, niet voor het hoofd stoten, maar er bestaat een risico dat wij op deze manier inferieure onderwerpen en superieure onderwerpen creëren. 
De Voorzitter.
   – Het is heel simpel: waarom hebben de debatten deze middag plaatsgevonden? Oorspronkelijk zouden de debatten eerder worden gehouden, maar door de lange duur van de stemmingen konden we ze niet op tijd afronden.
Wat de volgorde betreft van de belangrijkheid van verslagen, daar heeft iedereen zijn of haar eigen oordeel over. Ik ben van mening dat de debatten van donderdagmiddag, met name die over onderwerpen van politiek en urgent belang, een bepaalde politieke waarde hebben. Hoe dan ook, de regels zijn zo opgezet dat de goeden, dat wil zeggen degenen die aanwezig zijn, niet onder de kwaden mogen lijden.
Wij gaan nu over tot de stemming over het verzoek om uitstel van onze collega. 
 - Hiermee is de stemming beëindigd. 

David Martin (PSE ),
   .  De ontwikkelingsstrategie voor Afrika komt voort uit het Britse initiatief "Commissie voor Afrika", dat is opgezet om één enkel kader te introduceren voor het regelen van de betrekkingen tussen de EU en Afrika. Deze strategie is vooral belangrijk in het licht van de belofte van de EU om de millenniumontwikkelingsdoelstellingen te halen. In dat opzicht ben ik van mening dat de mededeling dynamischer en krachtiger had kunnen zijn. De Commissie heeft mij er met dit verslag niet van overtuigd dat zij nu in staat is om middelen en politieke steun op een dusdanige schaal te mobiliseren dat de millenniumontwikkelingsdoelstellingen gehaald kunnen worden. 

David Martin (PSE ),
   .  Ik heb vóór dit verslag gestemd, dat een ondersteuning is van de Commissieverklaring over het ontwikkelingsbeleid die erop is gericht een kader te bieden voor alle externe acties op het vlak van ontwikkeling. Hoewel ik hoopvol gestemd ben, heb ik mijn twijfels over het effect van de definitieve verklaring. 
De Voorzitter.
   – Ik wens alle dappere afgevaardigden die tot het einde toe zijn gebleven een aangename reis naar huis en verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
