Przepływ osób posiadających wizy długoterminowe (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie pana posła Carlosa Coelho, złożone w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, zmieniającego Konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenie (WE) nr 562/2006 w zakresie przepływu osób posiadających wizy długoterminowe - C6-0076/2009 -.
Carlos Coelho
Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Panie i panowie! Rozmawiamy dziś o absurdalnych sytuacjacjach, takich jak na przykład ta, w której znalazł się pewnien student posiadający wizę upoważniającą go do wyjazdu do Belgii w celu wzięcia udziału w kursie. Ponieważ nie jest on objety zakresem dyrektywy 2004/114/WE, nie może udać się na przykład do specjalistycznej biblioteki w Niderlandach, żeby zebrać materiały do pracy dyplomowej, ani spędzić weekendu w Barcelonie, zostanie bowiem aresztowany w państwie, które wydało wizę.
Zgodnie z konwencją schengeńską posiadacze wiz długoterminowych mogą przebywać wyłącznie na terenie państwa członkowskiego, które wydało wizę. Nie mogą oni podróżować do innych państw członkowskich, ani przemieszczać się przez terytorium innych państw członkowskich w drodze powrotnej do kraju pochodzenia.
Układ Schengen uznaje prawo do swobodnego przemieszczania się. Każda osoba przebywająca legalnie w jednym z państw członkowskich powinna mieć możliwość swobodnego podróżowania w obrębie strefy, w której nie istnieją granice wewnętrzne. Idealnym rozwiązaniem byłoby wypełnianie przez państwa członkowskie spoczywającego na nich obowiązku wydawania dokumentów pobytowych obywatelom krajów trzecich posiadających ten rodzaj wizy. W praktyce jednak nie dzieje się tak w zdecydowanej większości państw członkowskich.
Państwa członkowskie chwilowo obchodzą ten obowiązek, wydając wizy typu D + C, które umożliwiają posiadaczom wiz długoterminowych swobodnie przemieszczać się w ramach strefy Schengen przez pierwsze trzy miesiące. Ten rodzaj wiz zostanie zniesiony wraz z wejściem w życie, w kwietniu 2010 roku, wspólnotowego kodeksu wizowego, a wówczas powstanie tym bardziej pilna potrzeba rozwiązania tego problemu.
Zaproponowane przeze mnie poprawki, które uzyskały poparcie większości członków Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, przyczynią się do rozwiązania tego problemu bez obniżania poziomu bezpieczeństwa w strefie Schengen.
Obowiązek sprawdzania danych w systemie informacyjnym Schengen w czasie rozpatrywania wniosków o wydanie wizy długoterminowej jest taką samą procedurą jak ta, która już obowiązuje w stosunku do obywateli krajów trzecich posiadających dokument pobytowy. W ten sposób odpowiedzieliśmy na wszelkie obawy o pogorszenie bezpieczeństwa.
Prawdą jest, że do chwili obecnej w wielu państwach członkowskich wizy długoterminowe, a następnie dokumentu pobytowego, wydaje się bez uprzedniego sprawdzenia wpisu w systemie SIS, zwłaszcza wpisów do celów odmowy wjazdu, określonych w art. 96 konwencji.
Praktyka ta prowadzi nie tylko do osłabienia bezpieczeństwa w strefie Schengen, lecz powoduje także problemy na jego granicach zewnętrznych, jeżeli osoby posiadające ważną wizę widnieją w ewidencji systemu SIS. Powstają wówczas skomplikowane sytuacje i niepotrzebne utrudnienia nie tylko dla samych zainteresowanych, lecz także dla pracowników straży granicznej, którzy muszą sprawdzać, czy wizy zostały sfałszowane, czy zapis w systemie SIS jest błędny i powinien zostać usunięty, lub czy wizy nigdy nie powinny być wydane.
Dzięki inicjatywie, którą poddamy pod głosowanie, posiadacze wiz długoterminowych będą mogli swobodnie podróżować przez trzy miesiące w ramach dowolnego półrocznego okresu. Jest to taki sam okres, który obowiązuje osoby posiadające dokument pobytowy. Równocześnie państwa członkowskie są zobowiązane do wydania dokumentu pobytowego, jeżeli została udzielona zgodna na pobyt na więcej niż rok.
W inicjatywie uznaje się także potrzebę zwiększenia stopnia ochrony danych, która jest zapewniona na mocy układu z Schengen, a także zaleca się, by Komisja podjęła odpowiednie działania, jeśli SIS II nie zostanie uruchomiony do 2012 roku.
Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia 2009 r. dwa początkowe wnioski zostały połączone i stworzono nową podstawę prawną. Tekst, nad którym będziemy głosować podczas tego posiedzenia plenarnego, powstał w wyniku negocjacji prowadzonych w czasie urzędowania prezydencji szwedzkiej i hiszpańskiej. W rezultacie porozumienie zostało osiągnięte w pierwszym czytaniu i dzięki temu możliwe jest przyjęcie tego rozporządzenia przed wejściem w życie kodeksu wizowego.
Panie przewodniczący! Chciałbym prosić hiszpańską prezydencję, której przedstawiciele są tu dziś nieobecni, o zapewnienie Parlamentu, że przedmiotowe rozporządzenie wejdzie w życie przed 5 kwietnia 2010 r., ponieważ w przeciwnym razie nie uda się uniknąć przypadków obchodzenia prawa.
Gratuluję Komisji Europejskiej, która podjęła inicjatywę w odpowiednim czasie. Jestem wdzięczny Radzie za oddaną współpracę, w szczególności szwedzkiej i hiszpańskiej prezydencji, i dziękuję za współpracę kontrsprawozdawcom. Dzięki tej współpracy udało się osiągnąć ogólny konsensus w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Mając do dyspozycji ten środek, możemy wyeliminować ogromne utrudnienia, z którymi spotykają się tysiące obywateli krajów trzecich, i zrobić to właściwie, zapewniając im jednocześnie swobodę i bezpieczeństwo.
Cecilia Malmström
komisarz. - Panie przewodniczący! Jak zauważył pan poseł sprawozdawca celem przedmiotowego wniosku jest usprawnienie przepływu w ramach strefy Schengen obywateli krajów trzecich, którzy legalnie przebywają na terytorium jednego z państw członkowskich na podstawie wizy długoterminowej, czyli wizy typu "D”. Zgodnie z obecnym dorobkiem Schengen obywatele krajów trzecich, którzy posiadają dokument pobytowy, mogą swobodnie podróżować w strefie Schengen, ponieważ taki dokument jest równorzędny z wizą.
Jednakże zgodnie z ostatnią tendencją, w państwach członkowskich przy wjeździe nie zamienia się wizy długoterminowej na dokument pobytowy. Dlatego właśnie dzisiaj prowadzimy tu tę dyskusję. Oczywiście Komisja, Rada i Parlament muszą znaleźć rozwiązanie zaistniałego problemu. Taka sytuacja prawna i faktyczna ma bardzo negatywne konsekwencje dla swobodnego przemieszczania się w obrębie strefy Schengen obywateli krajów trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim na podstawie wizy D. Osoby te nie mogą ani legalnie podróżować do innych krajów ani nie wolno im przejeżdżać przez terytorium innego państwa członkowskiego w drodze powrotnej do państwa pochodzenia. Absurdalność tej sytuacji przedstawił na przykładzie sprawozdawca, pan poseł Coelho.
Oczywiście najlepszym rozwiązaniem byłoby wydanie w odpowiednim czasie przez wszystkie państwa członkowskie niezbędnych dokumentów pobytowych. Niestety obecny stan rzeczy jest inny, dlatego też powstał ten wniosek, którego celem jest rozszerzenie zakresu zasady równorzędności między dokumentem pobytowym a wizami krótkoterminowymi i objęcie nią wiz długoterminowych typu D. Obywatel państwa trzeciego, posiadający wizę długoterminową D, wydaną przez państwo członkowskie, będzie na jej podstawie mógł obwywać podróże do innych państw członkowskiego w ciągu trzech miesięcy w dowolnym sześciomiesięcznym okresie na takich samych warunkach jak osoba posiadająca dokument pobytowy. Tym samym przywrócona zostanie pierwotna idea leżąca u podstaw stworzenia strefy bez granic wewnętrznych, opierająca się na założeniu, że dana osoba może podróżować po strefie Schengen i pozostawać w niej przez krótki czas na podstawie dokumentów uprawniających ją do legalnego pobytu na terenie państwa członkowskiego.
Z zadowoleniem przyjęłam wiadomość, że pan poseł Coelho od samego początku wyrażał swoje poparcie dla przedmiotowego wniosku i że pan poseł sprawozdawca, a także Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisją Prawną, zrozumiał, że należy podjąć działania w celu ułatwienia życia obywatelom krajów trzecich, ponieważ zależy nam na zachęcaniu cudzoziemców do legalnego przebywania na naszym terytorium. Pragnę podziękować panu posłowi sprawozdawcy za konstruktywne podejście do tego problemu.
Nie muszę państwu przypominać, że rozwiązanie trzeba znaleźć szybko, szczególnie dlatego, że kodeks wizowy będzie obowiązywał od 5 kwietnia tego roku, a wraz z jego wejściem w życie zostaną zniesione wizy typu D+C, które wprowadzono w celu częściowego uproszczenia sytuacji posiadaczy wizy D. Mam nadzieję, że ostateczna wersja projektu rozporządzenia satysfakcjonuje wszystkie strony, ponieważ kompromisowy tekst został uzgodniony ze wszystkimi instytucjami. Z myślą o wyeliminowaniu pewnych obaw wyrażanych przez Parlament Europejski, na przykład dotyczących bezpieczeństwa, w tekście pierwotnym wprowadzono kilka poprawek.
Do przykładowych zmian wprowadzonych we wniosku należy skrócenie okresu ważności wiz długoterminowych. Okres ważności wiz długoterminowych nie może przekraczać jednego roku. We wniosku przewiduje się, że po upływie tego rocznego okresu państwa członkowskie mają obowiązek wydać dokument pobytowy.
Zaostrzono także wymóg dotyczący systematycznego sprawdzania wpisów w systemie informacyjnym Schengen (SIS). Jeżeli państwo członkowskie zamierza wydać dokument pobytowy lub wizę D, właściwy organ powinien systematycznie sprawdzać wpisy w systemie informacyjnym Schengen w celu niedopuszczenia do pominięcia ostrzeżenia, które pojawi w czasie wydania wizy.
W odpowiedzi na obawy o bezpieczeństwo w związku z wprowadzeniem identyfikatorów biometrycznych - jest to oczywiście niezwykle ważna sprawa dla wielu państw członkowskich - do projektu rozporządzenia, jak państwu wiadomo, zostało dołączone oświadczenie polityczne, w którym wzywa się Komisję do przeprowadzenia badań dotyczących korzystania z identyfikatorów biometrycznych przy wydawaniu wiz długoterminowych i przedstawienia wyników tych badań temu Parlamentowi i Radzie do 21 lipca 2011 r. Komisja wyraża również zgodę na uwzględnienie obowiązku przedstawienia sprawozdania w projekcie rozporządzenia wykonawczego.
I na zakończenie chcę powiedzieć, że w celu znalezienia kompromisowej reakcji na najważniejsze obawy Parlamentu Europejskiego, dotyczące kwestii zapewnienia wysokiego stopnia ochrony danych, gdy w systemie SIS pojawi się wpis ostrzegawczy, uzgodniono tekst wspólnego oświadczenia. W tym oświadczeniu Parlament Europejski i Rada apelują do Komisji o przedstawienie koniecznych wniosków legislacyjnych zmieniających odpowiednie postanowienia konwencji wykonawczej do układu z Schengen w celu zapewnienia takiego poziomu ochrony danych osobowych włączonych do systemu informacyjnego Schengen, który odpowiada standardom wyznaczonym dla SIS II, w przypadku wystąpienia kolejnych znacznych opóźnień we wdrażaniu SIS II, wykraczających poza rok 2012. Mam nadzieję, że wraz z tymi zmianami udało się nam wypracować racjonalne i wyważone rozwiązanie, dzięki któremu życie obywateli państw trzecich przebywających legalnie na terytoriach naszych państw będzie łatwiejsze. To rozwiązanie będzie również w zasadniczym stopniu zgodne z filozofią funkcjonowania Europy bez wewnętrznych granic.
Jeszcze raz pragnę podziękować komisji LIBE, komisji JURI i panu posłowi sprawozdawcy za konstruktywne podejście to sprawy.
Cecilia Wikström
Panie przewodniczący! Współpraca w ramach UE jest oparta na wartościach, a najważniejszą z nich jest wolność. Przedmiotem naszej dzisiejszej dyskusji jest możliwość swobodnego podróżowania między państwami członkowskimi. W mojej UE nie istnieją w tym względzie żadne ograniczenia. Uważam, że właśnie na tym polega wyjątkowość Unii. My wszyscy, którzy tu mieszkamy, korzystamy z prawa do swobodnego przemieszczania się, ale ono powinno również dotyczyć tych, którzy przybywają tu z zamiarem zamieszkania na dłuższy czas.
Obecnie na mocy konwencji schengeńskiej osoba posiadająca wizę długoterminową nie może korzystać z prawa do swobodnego przemieszczania się i - jak powiedział pan poseł Coelho - może ona przebywać wyłącznie na terenie państwa członkowskiego, które wydało wizę. Wobec tego na przykład wizytujący indyjski profesor, który mieszka i pracuje w moim rodzinnym mieście Uppsali, w Szwecji, nie może pojechać na konferencję do Paryża, jeśli nie złoży wniosku o wydanie francuskiej wizy, a student z Chin bez uprzedniego uzyskania wizy nie może pojechać do Niemiec w odwiedziny do przyjaciela.
Tego rodzaju bariery ograniczające swobodę przemieszczania się nie mogą istnieć w UE. Właśnie teraz tę sytuację staramy się zmienić. Celem przedmiotowego wniosku jest zapewnienie swobody przemieszczania się w obrębie całej strefy Schengen obywatelom państw trzecich, którzy przez dłuższy czas przebywają w państwie członkowskim.
Pragnę podziękować panu posłowi Coelho za doskonale wykonaną pracę w charakterze sprawozdawcy, a także za uwzględnienie uwag, które przedstawiłam w swojej opinii w imieniu Komisji Prawnej, a także uwag pozostałych kontrsprawozdawców. I oto mamy przed sobą efekt naszej pracy: konkretny wniosek będący kolejnym ogniwem w dążeniach do zapewnienia możliwości swobodnego przemieszczania się w ramach UE, również dla obywateli państw trzecich. Dzięki niemu sprawy postępują naprzód. Jestem dumna, że w takiej UE mieszkam i dla niej pracuję.
Kinga Gál
Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Panie i panowie! Z zadowoleniem przyjmuję szansę na uchwalenie rezolucji Parlamentu, dzięki której obywatele państw trzecich przebywający legalnie na terytorium Unii Europejskiej zyskają możliwość łatwiejszego podróżowania. Chciałabym pogratulować mojemu koledze, panu posłowi Coelho, doskonale wykonanej pracy tu, w Parlamencie, związanej z omawianym zagadnieniem. Wniosek ten w sposób wymierny ułatwi obywatelom krajów trzecich podróżowanie w obrębie Unii Europejskiej na podstawie wizy długoterminowej D wydanej przez państwo członkowskie. Dzięki niemu będzie możliwe rozwiązanie problemu w sytuacjach, w których z różnych powodów niektóre państwa członkowskie nie mogą lub nie chcą wydać na czas dokumentu pobytowego obywatelom krajów trzecich przebywającym na ich terytorium. Chodzi zatem o sytuacje, w których państwa członkowskie nie stosują się do ram przewidzianych w postanowieniach schengeńskich. Cieszę się, że udało się nam wykonać w tej sprawie krok naprzód.
Chodzi nam o to, żeby obywatele państw trzecich przyjeżdżający do Unii Europejskiej nie odnosili wrażenia, że przybywają do pilnie strzeżonej fortecy. Zintegrowane zarządzanie granicami i polityka wizowa powinny temu celowi służyć. Jako poseł do PE reprezentująca Republikę Węgierską apeluję o stworzenie warunków dla łatwiejszego przekraczania granic Unii Europejskiej osobom podróżujących w dobrej wierze. Nie należy ograniczać możliwości wzajemnych kontaktów obywatelom mieszkającym po przeciwnych stronach granicy. W interesie obywateli państw trzecich, mieszkających w państwach położonych w sąsiedztwie UE - również osób zaliczających się do mniejszości węgierskiej - leży możliwość legalnego przebywania na terytorium Unii Europejskiej, bez konieczności pokonywania barier biurokratycznych i administracyjnych. Wymaga to odpowiednich uregulowań prawnych - zarówno na szczeblu Wspólnoty, jak i państw członkowskich - które nie pozostają ze sobą w sprzeczności, ale raczej przyczyniają się do ugruntowania celów, którym mają służyć obu stronom.
Mam nadzieję, że nowe przepisy wspólnotowe, zamiast wzniosłych idei będą zawierać konkretne rozwiązania służące wspieraniu w szczególności młodych ludzi, studentów, którzy chcą się uczyć w państwach członkowskich. To właśnie oni przede wszystkim powinni być najważniejszymi beneficjentami korzyści wynikających z tego rozporządzenia. W tym miejscu mogę jedynie powiedzieć, że również moim zdaniem Komisja najpóźniej do dnia 5 kwietnia powinna przedłożyć sprawozdanie z wykonania tego rozporządzenia i w razie potrzeby, w celu realizacji tych celów, także wniosek dotyczący zmiany przedmiotowego rozporządzenia.
Vilija Blinkevičiūtė
Gratuluję sprawozdawcy, panu posłowi Coelho, opracowania tego sprawozdania. Ja także uważam, że koniecznie należy możliwie najszybciej zapewnić obywatelom państw trzecich, posiadającym wizy długoterminowe i legalnie przebywającym na terenie państwa członkowskiego, swobodę przemieszczania się w obrębie strefy Schengen. Zgodnie z obecną praktyką, stosowaną przez państwa członkowskie, z różnych powodów dość długo trwa procedura zamiany wiz długoterminowych obywateli państw trzecich na dokument pobytowy. Mógłabym przytoczyć wiele przypadków stosowania tej praktyki w państwach członkowskich UE, także zaczerpniętych z mojego państwa, Litwy, gdzie na przykład kierowca samochodu ciężarowego, odbywający podróże na długich trasach, który otrzymał wizę D nie może wykonywać podstawowych obowiązków zawodowych. Praktyka, która upowszechniła się w tej dziedzinie podważa uzasadnione oczekiwania obywateli państw trzecich, którzy przybyli do Unii Europejskiej, aby w niej pracować lub studiować. Państwa członkowskie powinny również podjąć odpowiednie środki, w celu uproszczenia procedur wydawania wiz. Wiza długoterminowa powinna mieć takie same skutki dla przemieszczania się osób w obrębie strefy Schengen bez wewnętrznych granic jak dokument pobytowy.
Najważniejszym aspektem nie jest tu długość pobytu posiadacza wizy kategorii D innym państwie członkowskim, które odwiedza, lecz sama możliwość lepszego zaspokojenia potrzeb w strefie Schengen. Dlatego też zgadzam się z postulatem, że obywatel kraju trzeciego posiadający wizę długoterminową wydaną przez państwo członkowskie powinien mieć prawo do pobytu w innym państwie członkowskim przez trzy miesiące w dowolnym sześciomiesięcznym okresie na takich samych warunkach jak posiadacz dokumentu pobytowego. Jednocześnie należy zapewnić, aby przemieszczanie się obywateli państw trzecich w strefie Schengen na uproszczonych warunkach do innych państw członkowskich nie stwarzało żadnych dodatkowych zagrożeń dla państw członkowskich. Apeluję zatem o pilne przyjęcie częściowo zmienionego rozporządzenia.
Nathalie Griesbeck
Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Panie i panowie! Nareszcie widać światełko w tunelu. Pojawiło się wraz z tym tekstem, który został pod każdym względem bardzo dobrze wyjaśniony przez moje koleżanki i kolegów posłów, a który dotyczy sytuacji wszystkich obywateli państw trzecich mieszkających legalnie - wyraźnie to zaznaczam - na terytorium Europy.
Najwyższy czas, żeby przyjąć przedmiotowy tekst. Najwyższy czas, by wprowadzić w obrębie Unii Europejskiej swobodę przemieszczania się dla obywateli państw trzecich. Cieszę się, że nadeszła taka pora, że kładziemy kolejną cegłę w procesie budowania Europy swobód, w dziedzinie, w której szczególnie zależy nam na zapewnieniu coraz większego bezpieczeństwa.
Jest to zarówno oczywisty fakt, jak i krok naprzód. Oczywisty fakt, ponieważ - wiele osób to podkreślało - wokół tekstu w zasadzie nie ma istotnych kontrowersji, a wprowadzenie zaledwie kilku poprawek świadczy o woli nas wszystkich do budowania Europy, w której nikt nie zostanie uziemiony w państwie członkowskim bez możliwości poznania pozostałej części europejskiego obszaru. Jest to więc ogromny krok naprzód, ponieważ przekłada się na prawa dla obywateli państw trzecich, studentów, naukowców lub innych osób mieszkających w UE.
Na zakończenie chcę zdecydowanie zachęcić osoby spoza Europy do postrzegania jej jako jednolitego obszaru, zjednoczonej Europy, wspólnego obszaru, ponieważ dzięki temu europejska kultura i tożsamość będą upowszechniane poza granicami naszego kontynentu.
Rui Tavares
Panie przewodniczący! Na początku pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Coelho, którego wniosek popieram tak jak pozostali kontrsprawozdawcy Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.
Miałem już możliwość powiedzenia tu, że pan poseł Coelho jest dobrym rzecznikiem zasady swobodnego przemieszczania się w obrębie terytorium Unii Europejskiej, praw obywateli tak europejskich, jaki i krajów pozaeuropejskich, a także europejskiej demokracji. Nie chodzi wyłącznie o jej obywateli, ale także o jej zależność od wkładu tysięcy, a nawet milionów obywateli krajów trzecich, którzy przemieszczają się przez terytorium Europy, którzy tu przebywają i którzy przyjeżdżają tu na dłuższy albo krótszy czas w celu podjęcia pracy lub studiów.
Pan poseł Coehlo, przy udziale kontrsprawozdawców, stworzył wspaniałą atmosferę współpracy i chętnie udzielał informacji. Przede wszystkim jednak we właściwym czasie, a właśnie czas liczy się tu najbardziej, jeśli wziąć pod uwagę, że mamy do czynienia z losami indywidualnych osób.
Podobnie jak moi przedmówcy mógłbym przedstawić przykładowe historie studentów, badaczy i naukowców, którzy przyjeżdżają do Europy, ponieważ ich praca z uwagi na jej jakość cieszy się uznaniem, a potem okazuje się, że nie mogą oni przekroczyć naszych granic, historie w przypadku niektórych osób z innych kontynentów, w gruncie rzeczy bardzo zbliżone. Wystarczą zaledwie dwie godziny, żeby naukowiec przemieścił się z Portugalii do Hiszpanii, a następnie ruszył w kierunku granicy kolejnego państwa członkowskiego, ale on, jeśli posiada wizę - takie sytuacje się zdarzają - wydaną w celu odbycia dwuletnich studiów magisterskich nie może opuścić terytorium państwa, w którym studiuje w celu nawiązania współpracy z innymi naukowcami lub podjęcia badań na terytorium innego państwa członkowskiego.
Nawet my sami mamy czasem do czynienia z takimi przypadkami, na przykład, gdy chcemy zaprosić kogoś do Brukseli w celu uczestnictwa w debacie.
Należy zwrócić uwagę, że są to nie tylko niepotrzebne i niesprawiedliwe utrudnienia dla obywateli państw trzecich, o których mowa. Jest to także strata dla tych z nas, dla których liczy się wkład tych osób. Jest to strata dla naszej konkurencyjności. Wystarczy na przykład porównać mobilność cudzoziemców w Stanach Zjednoczonych, albo w Chinach, Indiach, czy Brazylii, by dostrzec przeszkody w mobilności na terytorium Unii Europejskiej. Ponosimy straty wynikające ze słabej mobilności wśród siły roboczej i naszej społeczności naukowej, a przecież rosnącą mobilność uważamy za ważny czynnik w okresie kryzysu, takiego jak ten, z którym obecnie mamy do czynienia; jest to również strata dla społeczeństwa opartego na wiedzy.
Nadszedł więc czas, żeby Rada wdrożyła przedmiotowe wnioski przed wejściem w życie w kwietniu kodeksu wizowego, który przyczyni się do powstania jeszcze większych niepotrzebnych przeszkód dla mobilności takich osób. Pozostaje mi jedynie w związku z tym dodać w imieniu mojej grupy, że poprzemy wniosek pana posła sprawozdawcy i że będziemy głosować za przyjęciem tego wniosku.
Gerard Batten
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! W sprawozdaniu znajduje się propozycja, żeby państwa członkowskie mogły wydawać obywatelom państw trzecich wizy długoterminowe na okres do 12 miesięcy, które byłyby uznawane przez pozostałe państwa z grupy obszaru Schengen.
Zjednoczone Królestwo nie należy do grupy Schengen, a zatem ta propozycja bezpośrednio go nie dotyczy. Jednakże proponowane rozwiązanie przyczyniłoby się do ułatwień dla obywateli krajów nienależących do UE, którzy przybywają do jednego z państw członkowskich, by następnie odbyć podróż do innych państw UE.
Zjednoczone Królestwo zmaga się z potężnym problemem nielegalnej imigracji. Na jego terytorium przebywa co najmniej milion nielegalnych imigrantów. Zgodnie z przedmiotowymi wnioskami osoby, które zamierzają migrować nielegalnie do Zjednoczonego Królestwa mogą zupełnie legalnie przybyć do innego państwa UE, uzyskać tam wizę długoterminową, na podstawie której znajdą się na przykład we Francji, skąd mogą nielegalnie dostać się do Zjednoczonego Królestwa.
Posłowie do PE należący do Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa będą zatem głosować przeciwko temu sprawozdaniu w interesie ochrony swoich granic przed dalszym napływem nielegalnych imigrantów.
Frank Vanhecke
(NL) Panie przewodniczący! Podczas analizy przedmiotowego sprawozdania natknąłem się na niezwykle dziwny przykład podany jako uzasadnienie konieczności zmiany przepisów. Mam na myśli historię zagranicznego studenta, któremu przyznano wizę uprawniającą do odbycia studiów w Belgii i który dzięki zmianie przepisów może nareszcie skorzystać z niderlandzkiej biblioteki, a potem wybrać się na wycieczkę do Barcelony. Doskonale wszystko mu się układa!
Ale przecież nie o to w tym wszystkim chodzi. W praktyce Schengen i europejska polityka wizowa, rozumiane jako całość, nie sprowadzają się wyłącznie do zapewniania studentom swobody podróżowania. Wiąże się z nimi całkowite zniesienie naszych granic, a to pociąga za sobą swobodę działania zorganizowanych grup przestępczych i ułatwienie nielegalnej imigracji, których nie powstrzymają żadne ściśle strzeżone granice - dawniej miały one stanowić podstawę całego systemu - umożliwiające kontrolę nad tymi zjawiskami. Na przykład jednym z bezpośrednich skutków Schengen jest regularny masowy przepływ nielegalnych imigrantów z Hiszpanii do innych państw członkowskich.
Uważam, że Parlament powinien raczej skupiać się na skutkach tego rodzaju decyzji dla zwyczajnych Europejczyków, zamiast analizować rozterki dnia codziennego zagranicznych studentów.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Panie przewodniczący! Pragnę zacząć od złożenia gratulacji panu posłowi Coelho za jego doskonałą pracę, a w szczególności podziękować za wysoki poziom porozumienia osiągniętego pomiędzy Radą, Komisją i poszczególnymi grupami politycznymi w Parlamencie. Dzięki pracy wykonanej przez pana posła nie będzie wśród nas zbyt wielu rozbieżności.
Unia Europejska stanowi największą ze stworzonych kiedykolwiek przestrzeni wolności. Powinniśmy wyeliminować wszelkie przeszkody uniemożliwiające swobodny przepływ zarówno obywateli europejskich, jak i obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwach członkowskich. Powinniśmy definitywnie położyć kres absurdalnym sytuacjom, z którymi tak często muszą zmagać się posiadacze wiz długoterminowych D.
Jak państwu wiadomo posiadacze wiz długoterminowych mogą jedynie przebywać na terytorium państwa członkowskiego, które ją wydało. Ale posiadacze takich wiz nie mogą swobodnie przemieszczać po terytorium Unii Europejskiej, mają jedynie prawo podróżować do państwa, które wydało wizę. Paradoksalnie sytuacje takie jak przedstawione wcześniej zdarzają się niezwykle często. Podam państwu jeszcze jeden przykład: student, który pisze w Lizbonie pracę doktorską z dziedziny historii Ameryki nie ma możliwości korzystania z materiałów Głównego Archiwum Karaibów, mieszczącego się w Sewilli, od której dzieli go godzina lotu.
Ostatecznie celem przedmiotowego wniosku jest zapewnienie, by wizy długoterminowe dawaly takie same prawa jak dokument pobytowy. Panie i panowie! Musimy usprawnić zasadę mobilności - mobilności, która ma zasadnicze znaczenie dla pracy i badań naukowych.
Jakkolwiek uważam, w związku z tym, co usłyszałem, że to, co powiem zupełnie nie jest potrzebne, pragnę jednak na koniec poprosić wszystkich państwa o poparcie sprawozdania pana posła Coelho. Sprawozdanie to jest nie tylko opracowane na wysokim poziomie, ale także stanowi dalszą gwarancję wspaniałej przestrzeni z przywilejem swobodnego przemieszczania, której tak bronimy. Popieram również harmonogram zaproponowany przez pana posła Coelho.
Iliana Malinova Iotova
(FR) Panie przewodniczący! Na początek chciałabym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Coelho, za jego pracę. Pragnę również złożyć wyrazy uznania za współpracę między Parlamentem, Radą i Komisją w związku z konsolidacją dwóch sprawozdań podczas pierwszego czytania, które powinno być ostatnim.
Sprawą zasadniczej wagi jest przyjęcie tego sprawozdania przed końcem kwietnia 2010 roku, by mogło ono zostać wprowadzone w życie równocześnie z kodeksem wizowym, bowiem dla wszystkich osób przebywających na terytorium Unii możliwość swobodnego przemieszczania się po terytoriach wszystkich państw członkowskich ma ogromne znaczenie. W ten sposób mamy możliwość rozwiązania dwóch problemów - dotyczącego stosowania wiz "D+C” i przepisów regulujących sprawę dokumentów pobytowych.
Dzięki temu sprawozdaniu obywatele krajów trzecich, posiadający wizy długoterminowe, będą mieli prawo do swobodnego przemieszczania się po całej Europie przez sześć miesięcy w roku. Wszyscy zainteresowani powinni otrzymać informacje o terminie przyznania wiz, a przede wszystkim powinni być poinformowani, że wiza długoterminowa automatycznie staje się dokumentem pobytowym przed upływem jednorocznego okresu jej ważności.
I wreszcie trzeba podkreślić, że ze względów bezpieczeństwa w stosunku do każdej osoby ubiegającej się o wizę D będzie musiało zostać przeprowadzone dochodzenie, jednak nie będzie konieczności umieszczenia jej danych w systemie SIS. Umawiająca się strona musi wziąć pod uwagę wszelkie informacje umieszczone w systemie SIS przez inną umawiającą się stronę.
Ponadto wzywamy Komisję i Radę do podjęcia odpowiednich działań legislacyjnych, jeśli system SIS II nie zostanie wdrożony przed końcem 2012 roku, w celu zagwarantowania takiego samego poziomu ochrony danych, jak byłby zapewniony przy stosowaniu SIS II.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Celem przedmiotowych wniosków jest ułatwienie obywatelom państw trzecich, legalnie przebywającym w państwie członkowskim, swobodnego przemieszczania się w obrębie strefy Schengen na podstawie wizy długoterminowej D.
Zasadniczo celem wniosków jest rozszerzenie - które budzi nasze obawy - obecnie obowiązującej zasady równorzędności dokumentu pobytowego i wiz krótkoterminowych C z wizami długoterminowymi. Wiza długoterminowa będzie miała zatem takie same skutki jak dokument pobytowy pod względem przemieszczania się w obrębie strefy Schengen. Innymi słowy chodzi o to, żeby każdy, kto posiada dokument świadczący o tym, że przebywa legalnie w państwie członkowskim, mógł się swobodnie przemieszczać obrębie strefy Schengen w ciągu krótkich okresów podróży, nie dłuższych niż trzy miesiące w dowolnej połowie roku.
Chcielibyśmy zwrócić uwagę Komisji i Rady na problemy związane z bezpieczeństwem, które mogą wynikać z tego swobodnego przepływu osób. Już teraz sprawowanie kontroli w jednym państwie członkowskim jest niezwykle trudne: miejmy świadomość ryzyka, które podejmujemy, tak pośpiesznie wprowadzając w życie tę nową zasadę.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Kilka miesięcy temu w tej Izbie nie tylko panowała świąteczna atmosfera, ale też większość z nas przepełniała radość z powodu złagodzenia przepisów wizowych dla państw w Europie.
A jak wygląda rzeczywistość? Wraz ze zniesieniem obowiązku wizowego w grudniu 2009 roku dla obywateli Czarnogóry, Macedonii i Serbii ruszyła fala podróżnych z Bałkanów przez Austrię do Europy Środkowej i dalej do Skandynawii. Mówimy o migracji ludności na ogromną skalę! Według danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w ciągu zaledwie siedmiu tygodni około 150 000 Macedończyków skorzystało z prawa do swobodnego podróżowania. Dwie trzecie spośród tych osób nie wraca do rodzinnego kraju. Z wielu wsi, szczególnie albańskich i macedońskich, każdego dnia w kierunku Europy Środkowej lub Zachodniej odjeżdża pięć autobusów, których pasażerowie posiadają wizy turystyczne z wyraźnym zakazem podjęcia pracy zarobkowej. Oznacza to, że po upływie 90 dni te osoby zaczynają się ukrywać i z rzekomych turystów zamienią się z powrotem w tanią siłę roboczą wykonującą pracę w zamian za "dumpingowe” wynagrodzenie. Parlament Europejski buduje zamki na piasku, a rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej.
Konsekwencje wprowadzenia tych swobód wpłyną na sytuacje w naszych rodzimych krajach. To ich mieszkańcy odczują rezultaty decyzji podjętych w tej Izbie. To oni będą musieli znosić skutki nie dającej się kontrolować nielegalnej imigracji i wynikającego z niej braku poszanowania prawa i zatrudniania na czarno.
Simon Busuttil
(MT) Ja również pragnę pogratulować mojemu koledze, panu posłowi Carlosowi Coelho, za sprawozdanie w sprawie tej inicjatywy, dzięki której obywatele państw trzecich zyskują większą swobodę przemieszczania się w obrębie europejskiej przestrzeni wolności. Niemniej jednak, panie przewodniczący, muszę zwrócić uwagę na pewien paradoks, który wyłania się w dzisiejszej debacie. Otóż przyznajemy większe prawa obywatelom państw trzecich, a tymczasem, właśnie w tej chwili Unia Europejska i jej obywatele stają w obliczu poważnych problemów związanych z podróżowaniem na przykład do Libii. Z powodu trwającego sporu między Libią a Szwajcarią, rząd libijski podjął decyzję o wprowadzeniu zakazu podróży do tego kraju dla wszystkich obywateli Unii Europejskiej - nie tylko dla szwajcarskich. A zatem podczas gdy my przyznajemy większe prawa obywatelom państw trzecich, naszym obywatelom ogranicza się prawa do odbywania podróży do państw, takich jak Libia. Jakie są tego konsekwencje? Otóż konsekwencje są bardzo poważne. Pracownicy nie mogą wjechać na terytorium Libii i tam pracować, przedsiębiorstwa, które podjęły inwestycje w Libii nie mogą wysyłać tam swoich pracowników, z kolei inni pracownicy, którzy przebywają obecnie na terytorium Libii, muszą pozostać tam do czasu, aż ich zmiennicy uzyskają zezwolenie na wjazd. W związku z tą niepewną sytuacją apeluję do pani komisarz Malmström o podjęcie pilnej interwencji w tej sprawie. Zdaję sobie sprawę, że spór dyplomatyczny dotyczy państw, które nie należą do Unii Europejskiej, jednak sytuacja ta ma poważne reperkusje dla naszych obywateli, którzy muszą dostać się do Libii, aby tam pracować na utrzymanie.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Sprawozdanie mojego kolegi, pana posła Coelho, jak również projekt rozporządzenia, dotyczy swobodnego przepływu osób, który stanowi podstawowy element demokracji w Unii Europejskiej. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, w której osoba posiadająca wizę długoterminową, wydaną w jednym państwie członkowskim, nie może swobodnie podróżować po Unii Europejskiej.
Istnieje kilka powodów, dla których należy poprzeć powyższe inicjatywy. Pierwszym z nich jest poszanowanie i ochrona podstawowych praw człowieka, do których bez wątpienia zalicza się prawo do swobodnego przemieszczania się. Jeżeli państwo członkowskie legalizuje pobyt obywatela państwa trzeciego, nie ma żadnego powodu, żeby ta osoba nie mogła swobodnie przemieszczać się po stefie Schengen. Oczywiście należy wziąć pod uwagę wszystkie aspekty, które mają związek z niedopuszczeniem do obniżenia poziomu bezpieczeństwa w obrębie strefy Schengen.
Poruszano tu między innymi sprawę studentów i naukowców, którzy nie mogą podróżować do innego państwa członkowskiego. Chciałabym do tej grupy dodać także przedsiębiorców, ponieważ jeżeli nie pozwolimy im na takie podróżowanie, przyczynimy się do zmniejszenia konkurencyjności Unii Europejskiej. Dlatego też liczę na to, że ten przedmiotowy wniosek uzyska poparcie i gratuluję panu posłowi sprawozdawcy.
Piotr Borys
(PL) Panie przewodniczący! Chciałbym ogromnie podziękować panu Coelho. Moja opinia weszła w skład tego rozporządzenia. Miałem okazję także pracować nad częścią merytoryczną. Chciałem powiedzieć, że sprawozdanie pana Coelho ma charakter nie tylko pilny i ważny, ale również symboliczny. Dzisiaj jako przedstawiciel nowego kraju mogę z dumą powiedzieć, że możemy zmieniać przepisy ułatwiające swobodne przemieszczanie się po strefie Schengen, gdzie jeszcze do niedawna niektóre z obecnych krajów Unii Europejskiej napotykały podobne utrudnienia. Myślę, że symboliczny charakter tych zmian jest dzisiaj nie do przecenienia i mam nadzieję, że ten konsensus osiągnięty na sali będzie ogromnym sukcesem nas wszystkich.
Po drugie, chciałem powiedzieć, że faktycznie dzisiejsza likwidacja wiz C+D oraz brak możliwości wydawania dokumentów pobytowych przez państwa członkowskie zmuszają nas do bardzo pilnego działania. Podam tylko kilka przykładów, które się dzisiaj przewijały na tej sali. Para studentów ukraińskich, która przejeżdżała z Wrocławia do Berlina, została w ubiegłym roku zatrzymana właśnie w trakcie przekraczania granicy, z uwagi głównie na niewiedzę młodych ludzi, którzy chcieli korzystać z dorobku intelektualnego. Myślę, że dzisiejsze głosowania będą bardzo dla nas wszystkich istotne i ważne.
Chciałem tylko wskazać na ostatni element - kwestię bezpieczeństwa. Dzisiaj powinniśmy dobrze wymieniać informacje zgromadzone w Schengen, dzisiaj powinniśmy z całą pewnością pracować nad systemami SIS II i VIS oraz przede wszystkim dokonywać być może jeszcze częstszych przeglądów i sprawozdań. Tutaj mój gorący apel do pani komisarz, aby koordynacja pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie bezpieczeństwa była równie dobra jak do tej pory i ogromnie jeszcze raz dziękuję panu Coehlo za wspaniałe sprawozdanie.
Kinga Göncz
(HU) Panie przewodniczący! Chciałabym powiedzieć, że całkowicie zgadzam się z panem posłem sprawozdawcą oraz panią komisarz Malmström. Popieram ich działania zmierzające do znalezienia rozwiązania zgodnego z rządami prawa, zasadami poszanowania praw człowieka, ochrony danych osobowych i oczywiście wymogami bezpieczeństwa. Wyrażono tu wiele obaw. Chciałabym się odnieść do pewnych kwestii. Aby rozporządzenie spełniało swoje zadanie, musimy po pierwsze poznać i przeanalizować praktyki, które stosują poszczególne państwa członkowskie. Wiadomo nam, że w niektórych państwach członkowskie dokumenty pobytowe wydaje się na określony czas. Takie najlepsze praktyki mogą mieć dla nas ogromne znaczenie. Musimy koordynować działania państw członkowskich w celu zwiększenia zaufania. Wszystkie państwa członkowskie mają obowiązek korzystać z systemu SIS - wiemy, że obecnie niektóre z nich nie stosują się jednak do tego wymogu - a wprowadzenie systemu SIS II i uruchomienie systemu VIS są dla nas niezwykle pilnymi zadaniami do wykonania, ponieważ te systemy dostarczą gwarancji na długi czas. W interesie Europy leży, by obywatele państw trzecich - studenci, przedsiębiorcy, naukowcy przebywający na jej terytorium mieli zapewnioną rzeczywistą swobodę przemieszczania się.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie przewodniczący! Ja także chciałbym zacząć od podziękowania panu posłowi Coelho za jego doskonałą pracę wykonaną w związku z tym sprawozdaniem i poruszyć następujące kwestie:
Po pierwsze na dorobek Schengen składa się: swoboda przemieszczania się w obrębie granic strefy Schengen. Dlatego też z dzisiejszej debaty musimy wyciągnąć pierwszy podstawowy i prosty wniosek: że sprawą pierwszorzędnej wagi jest osiągnięcie postępu w związku z tym rozporządzeniem. Przykład studenta jest wymowny - każda osoba, która posiada wizę długoterminową powinna mieć prawo do swobodnego przemieszczania się.
Pojawia się problem - na niego chciałbym zwrócić uwagę - czy w konsekwencji przyczyni się to do ułatwienia nielegalnej imigracji, aczkolwiek nie bezpośrednio, czy wystąpią problemy związane z bezpieczeństwem i czy osoba, która skorzysta z tego prawa nie będzie jednocześnie miała środków w celu przemieszczenia się. Są to sprawy, które państwa członkowskie muszą wziąć pod uwagę.
Oczywiście każde państwo członkowskie musi zachować niezwykłą ostrożność podczas wydawania wiz. Zgodnie ze sprawozdaniem na tym etapie pojawia się bardzo ważny aspekt, mający najbardziej decydujące znaczenie - a mianowicie obowiązek sprawdzania wpisów w systemie informacyjnym Schengen przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie wizy długoterminowej. A zatem w ostatecznym rozrachunku nie tylko stoimy na straży dorobku Schengen, ale także zwiększamy bezpieczeństwo, które jest z nim ściśle związane.
Powinniśmy wykazać pozytywne podejście do tych przyszłych możliwości i do systemu SIS II, który jest niezbędny, konieczny i szybko przetwarza dane w każdej sytuacji. I wreszcie, przy współpracy z państwami członkowskimi oraz ich służbami, musimy nie tylko usprawnić i umocnić dorobek Schengen, ale jednocześnie wzmacniać bezpieczeństwo, które jest ważne dla każdego państwa członkowskiego, dla nas wszystkich i dla dorobku Schengen.
(Oklaski)
Tanja Fajon
(SL) Dwoma najważniejszymi elementami w integracji europejskiej są swoboda przemieszczania się i zniesienie granic wewnętrznych. Musimy ułatwiać przemieszczanie się w obrębie strefy Schengen obywatelom państw trzecich, którzy przebywają legalnie w jednym z państw członkowskich. Niedopuszczalne jest, żebyśmy z powodu biurokracji mieli ograniczać studentom, naukowcom i przedsiębiorcom możliwość przemieszczania się w Europie.
Musimy także jak najszybciej umożliwić swobodne przemieszczanie się obywatelom Bośni i Hercegowiny oraz Albanii, a także obywatelom Kosowa, którzy paradoksalnie obecnie mają mniejsze prawo do swobodnego podróżowania niż kilka lat temu. Oczywiście musimy stworzyć odpowiednie warunki po temu i nie powinniśmy dać się zmylić danymi dotyczącymi masowej nielegalnej imigracji.
Obywatele krajów Bałkanów Zachodnich zbyt długo pozostawali w izolacji za sprawą systemu wizowego. Muszą oni wzmacniać kontakty z obywatelami Unii, ale znacznie częściej ich wnioski o wydanie wizy były załatwiane odmownie niż pozytywnie, a wobec tego nie mieli możliwości tego robić. Nie podejmujmy ryzyka spotęgowania poczucia izolacji i dyskryminacji, zwłaszcza u młodych ludzi, którzy mogą nigdy nie mieć szansy na poznanie Unii. Nie zwlekajmy zatem, jeżeli Bośnia i Hercegowina czy Albania spełnią kryteria liberalizacji wiz.
Każde działanie, które podejmiemy w celu ułatwienia podróżowania w obrębie strefy Schengen, będzie krokiem naprzód i w interesie Unii Europejskiej.
Zbigniew Ziobro
(PL) Panie przewodniczący! Dyskutowany wniosek dotyczy jednej z podstawowych zasad funkcjonowania Unii Europejskiej - zniesienia granic wewnętrznych oraz swobody przepływu osób. Z tego powodu należy mu się szczególna uwaga. Niezrozumiała, w konsekwencji nie do zaakceptowania, jest sytuacja, w której posiadacze wiz długoterminowych mają mniejszą swobodę przemieszczania się w strefie Schengen niż osoby dysponujące wizami krótkoterminowymi. Z tego powodu jestem przychylny wobec propozycji Komisji Europejskiej. Uważam jednak, że do projektu należy wprowadzić poprawki zapewniające bezpieczeństwo. Popieram więc propozycję Komisji Wolności Obywatelskich, tak aby istniał pomiędzy państwami członkowskimi przepływ informacji o osobach niepożądanych w ramach Systemu Informacyjnego Schengen. Należy także zobowiązać Komisję Europejską do przedstawienia sprawozdania dotyczącego stosowania rozporządzenia nie później niż do 5 kwietnia 2012 roku. Zmiany przygotowane zasługują na poważną refleksję i w większości - na poparcie.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Panie przewodniczący! Na ułatwienie przepływu osób z krajów trzecich w obrębie strefy Schengen oczekują nie tylko obywatele z tych krajów, ale również my - mieszkańcy Unii Europejskiej. Dzisiaj istnieje paradoks, że posiadacz wizy krótkoterminowej ma większą swobodę przemieszczania się, niż posiadacz wizy długoterminowej, a osoba z kraju trzeciego, która posiada legalne pozwolenie na pobyt długoterminowy, np. w Polsce, nie może pojechać do Niemiec czy Francji. Swoboda przemieszczania powinna dotyczyć nie tylko mieszkańców Unii Europejskiej. Naukowcy, studenci, uczniowie czy przedsiębiorcy z krajów trzecich powinni mieć możliwość swobodnego przemieszczania się, odwiedzania znajomych, poznawania tradycji, zwyczajów i kultury innych krajów. Oni będą dobrymi ambasadorami idei Unii Europejskiej, a my mieszkańcy Unii Europejskiej zrobimy krok w kierunku realizacji idei "Unia bez granic”.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Najwyraźniej system wizowy Schengen jest na tyle skomplikowany, że pracownicy konsulatów są zdezorientowani, jak mają postępować i dopuszczają do tego, że uczciwi turyści wpadają w pułapki wizowe. Trudno uwierzyć, żeby pracownicy konsulatów nie wiedzieli o istnieniu wiz kategorii "C” i "D”. Należy podkreślić, że ogromnym zaniedbaniem jest niedopełnienie obowiązku sprawdzenia wpisów w systemie informacyjnym Schengen dla ułatwienia sobie pracy. Takie praktyki mogą rzecz jasną przyczynić się do wielu niepotrzebnych problemów na granicach zewnętrznych i tę sytuację należy niezwłocznie zmienić. Nie ma więc sensu dyskutować na temat krajowych list ostrzegawczych, jeśli system ostrzegania UE i określające go przepisy nie są konsekwentnie stosowane.
Liberalizacja wiz dla krajów bałkańskich następuje równolegle ze wzrostem liczby bezskutecznych wniosków o azyl napływających z tych krajów. Egzekwowanie przepisów wizowych jest szczególnie ważne teraz, kiedy od czasu złagodzenia przepisów wizowych dla Bałkanów istnieje realne zagrożenie falą imigracji, skoro w ciągu siedmiu tygodni prawie 150 tysięcy osób z Macedonii skorzystało z nowego prawa do swobodnego podróżowania i, zgodnie z danymi szacunkowymi, prawie dwie trzecie z nich prawdopodobnie nie obędą podróży powrotnej do swego kraju ojczystego.
Krisztina Morvai
(HU) My, węgierscy posłowie do Parlamentu, znajdujemy się w szczególnej sytuacji w związku z głosowaniem i podjęciem decyzji, czy stworzyć obywatelom państw trzecich możliwości swobodnego przemieszczania się w ramach Unii Europejskiej, czy też przeciwnie, próbować je utrudnić. Wskutek tragedii w Trianon Węgry straciły znaczną część swojego terytorium, a ogromna liczba naszych rodaków znalazła się poza obecnymi granicami Węgier, a więc i poza obecnymi granicami Unii Europejskiej, w dawnym Regionie Południowym i Podkarpacia. Nasi rodacy znajdują się w upokarzającej sytuacji, gdy studiują lub pracują w dziedzinie naukowo-badawczej lub w innych dziedzinach w swoim okrojonym państwie i nie mogą opuścić terytorium Węgier. Jest to niezwykle dramatyczna i niedopuszczalna sytuacja, w związku z którą musimy podjąć działania. Dlatego my, węgierscy posłowie do Parlamentu Europejskiego, przez wzgląd na sentyment do naszego rodaków, będziemy głosować za przyjęciem tego wniosku w celu położenia kresu tej absurdalnej sytuacji.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! Przedmiotowy wniosek jest oparty na założeniu, że wszyscy obywatele państw trzecich, którzy przyjeżdżają do Unii Europejskiej, mają dobre zamiary i że jeżeli twierdzą, że przybywają na studia, to tak jest w rzeczywistości. W UE istnieje wiele fikcyjnych szkół wyższych, ale w ewidencji studentów faktycznie funkcjonujących uczelni znajdują się nazwiska osób, które nigdy nie pojawiły się w sali wykładowej. Jeśli takim osobom ułatwimy swobodne przemieszczanie się do innych państw, trudno będzie sprawdzić ich prawdziwy status, a jeszcze trudniej je zlokalizować, jeżeli ich status okaże się nieprawdziwy.
Mimo że Zjednoczone Królestwo nie należy do strefy Schengen, w UE prowadzi się rejestr przebiegu regulacji statusu nielegalnych imigrantów. Osoba, która dziś jest posiadaczem wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, jutro może stać się nielegalnym imigrantem, a pojutrze obywatelem UE korzystającym z pełnej swobody przemieszczania się.
Cecilia Malmström
komisarz. - Panie przewodniczący! Poruszono tu dwa zagadnienia niezupełnie związane z tematem, którym się zajmujemy, lecz mimo wszystko chciałabym pokrótce się do nich odnieść.
Pan poseł Busuttil poruszył problem Libii. Mogę panu posłowi powiedzieć, że sprawa jest bardzo trudna, lecz aktywnie uczestniczymy w dialogu z Libią, ze Szwajcarią i państwami członkowskimi w celu znalezienia rozwiązania tego skomplikowanego problemu, zanim jeszcze bardziej się zaostrzy. Mam więc nadzieję, że wkrótce będziemy mogli powrócić do tego tematu i przekazać panu informacje o rozwoju sytuacji.
Pani poseł Fajon! Chcę pani powiedzieć, że oczywiście sytuacja w Albanii, Bośni i Hercegowinie jest kolejnym problemem, który śledzimy i obecnie kończymy misję w tym rejonie. Jej celem jest ocena aktualnego stanu rzeczy w tych krajach w świetle kryteriów. Już niebawem Komisja - po konsultacji z państwami członkowskimi i specjalistami - sporządzi sprawozdanie w tej sprawie, a jego ocenę przeprowadzi wspólnie z członkom Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przed umieszczeniem ewentualnego wniosku w porządku dziennym.
W nawiązaniu do przedmiotowego wniosku mogę zapewnić panie i panów posłów oraz pana posła sprawozdawcę, że Komisja z ogromnym zaangażowaniem zajmuje się przygotowaniem tego wniosku i dołoży wszelkich starań, by rozporządzenie zostało wprowadzone w życie. Mogłoby się wydawać, że chodzi o problem techniczny, ale bynajmniej tak nie jest. Chodzi o indywidualnych obywateli i chcemy zachęcić cudzoziemców - studentów, naukowców, ekspertów, czy specjalistów - do legalnego przyjazdu na terytorium Unii z uporządkowanymi dokumentami. Korzyści wynikną dla nich i dla nas. Takie podejście mieści się także w filozofii Unii Europejskiej, której istotą jest posiadane obszaru bez granic wewnętrznych. Dlatego też powinniśmy unikać komplikowania życia tym osobom.
Moim zdaniem, wraz z przedstawieniem tego wniosku, znaleźliśmy właściwe proporcje. Udało się nam w satysfakcjonujący sposób uwzględnić kwestie bezpieczeństwa, więc możemy sobie pogratulować. Oto jest mamy Unię pracującą najlepiej jak może, i trzy instytucje, które starają się zidentyfikować problem i próbują znaleźć konkretne rozwiązanie interesami pożytkiem dla obywateli.
A zatem, dziękuję panu bardzo za wykonaną pracę, panie pośle Coelho, a państwu za bardzo dobrą debatę podczas dzisiejszego posiedzenia plenarnego.
Carlos Coelho
Panie przewodniczący! Chciałbym poruszyć cztery kwestie. Po pierwsze uważam, że widok pustego krzesła przewodniczącego Rady podczas dzisiejszej debaty jest godny ubolewania. Po drugie dziękuję pani komisarz Malmström za jej uprzejme uwagi i jednocześnie zwracam się z prośbą do pani komisarz, a także i Rady, o zapewnienie wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia w dniu 5 kwietnia. W przeciwnym wypadku będziemy mieć do czynienia z furtką w przepisach prawnych, której konsekwencje odczują zwykli ludzi.
Po trzecie ubolewam, że panie i panowie posłowie, którzy podczas dzisiejszej debaty poruszyli kwestię bezpieczeństwa nie potrafią dostrzec ulepszeń, które Parlament wprowadził w drodze tego rozporządzenia. W szczególności obowiązku sprawdzania z wyprzedzeniem wpisów w systemie SIS.
Tak jak podkreśliłem na początku w swoim oświadczeniu jestem przekonany, że Parlament dobrze wykonał swoje zadanie, ponieważ wprowadził zmiany na lepsze w dziedzinie swobodnego przemieszczania się osób i w sferze bezpieczeństwa. Jeśli ktoś nie dostrzega tych zmian, oznacza to, że patrzy jednostronnie i nie widzi całokształtu sprawy.
Panie przewodniczący! Na koniec pragnę podziękować osobom, które wspólnie pracowały na rzecz realizacji tego celu, czyli tym, dzięki którym osiągnęliśmy porozumienie w pierwszym czytaniu. Dziękuję w szczególności Komisji i Radzie, ale także wszystkim grupom politycznym w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, które stworzyły możliwość uzyskania szerokiego konsensusu. Wierzę, że jeśli wspólnie szukamy rozwiązania w tej sposób naszą pracę wykonujemy najlepiej jak można.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się wkrótce.
Oświadczenia pisemne (art. 149)
Petru Constantin Luhan  
Popieram, wysiłki podejmowane w ramach niniejszego sprawozdania w celu skutecznego rozszerzenia prawa do swobodnego przemieszczania się osób posiadających wizy długoterminowe w taki sposób, żeby były one takie same jak w przypadku posiadaczy dokumentów pobytowych i wiz krótkoterminowych. Z obecnie obowiązujących umów wyniknęło wiele trudności dla obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie na terytoruim jednego z państw członkowskich i chcą podróżować po całym terytorium Unii Europjeskiej. W poszczególnych państwach członkowskich istnieją rozbieżności pod względem wymaganego czasu, sposobu i kryteriów przyznawania wiz. Z obserwacji sytuacji w praktyce wynika, że osoby ubiegające się o wizę, których wnioski zostały odrzucone w jednym państwie członkowskim, próbują "szczęścia” w innych państwach członkowskich. Chodzi o to, że niektóre państwa są bardziej wymagające, inne bardziej pobłażliwe podczas przyznawania wiz i dokumentów pobytowych. Aby uniknąć napływu wniosków wizowych składanych w państwach, które przyjęły bardziej liberalną politykę w zakresie przyznawania wiz, proponuję standaryzację kontroli i metod zatwierdzania wniosków wizowych we wszystkich państwach członkowskich. W ten sposób zagwarantujemy stosowanie standardowego podejścia do wszystkich wniosków, a co za tym idzie wyeliminujemy niebezpieczeństwo przedostawania się osób do strefy Schengen "bocznymi ścieżkami”.
