Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op vrijdag 18 december 1998 werd onderbroken, te zijn hervat.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden.
De definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld, overeenkomstig artikel 95 van het Reglement, is rondgedeeld. De volgende wijzigingen zijn voorgesteld of aangebracht:
Straatsburg
Maandag:

De Voorzitter
Dames en heren, ik wijs u erop dat ik zojuist, overeenkomstig artikel 34 van het Reglement, een tweede motie van afkeuring jegens de Commissie heb ontvangen, die ondertekend is door de heer Fabre-Aubrespy en 68 medeondertekenaars.
Met goedvinden van de indieners van deze motie van afkeuring en van de Commissie stel ik u voor, dames en heren, deze motie van afkeuring gecombineerd met de motie die al op de agenda voor vandaag stond en met de ook voor vandaag voorziene mondelinge vragen te behandelen.
Het woord is aan de heer Striby.

Striby
Mijnheer de Voorzitter, ik kom nog eens terug op mijn vraag van twee maanden geleden over de inwijding van het IPE IV. De Vergadering kan toch geen genoegen nemen met geruchten uit de wandelgangen wanneer het gaat om haar zetel. We weten dat die kwestie in de Verdragen geregeld is, maar nog niet in haar materiële dimensie, die gemaakt is van hout, glas en beton.

De Voorzitter
Mijnheer Striby, we kijken momenteel naar de agenda. De kwestie van het IPE IV en de voltooiing daarvan heeft niets met de agenda te maken. U kunt vragen stellen door middel van artikel 28 van het Reglement. U krijgt het woord niet.
Mijnheer Fabre-Aubrespy, bent u het ermee eens dat we uw motie van afkeuring combineren met de motie die al op de agenda stond?

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, ik denk inderdaad dat het goed is een gecombineerde behandeling te houden want ik zou er geen nieuw debat willen doordrukken voor morgenochtend, gevolgd door een stemming op donderdagmorgen, oftewel 48 uur later. Ik denk dat het passend zou zijn, gezien het plechtige karakter van de procedure en aangezien het indienen van een motie van afkeuring uitzonderlijk is, dat de indieners van de beide moties, dat wil zeggen mevrouw Green en ikzelf, als eersten het woord voeren in dat debat.
Ik herinner eraan dat de motie die u geciteerd hebt afkomstig is van alle fracties van de Vergadering zonder uitzondering, oftewel 69 personen in totaal.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Fabre-Aubrespy. Ook de Commissie moet ermee akkoord gaan dat de beide moties van afkeuring gezamenlijk behandeld worden. Mijnheer de voorzitter van de Commissie, bent u het ermee eens dat we zo te werk gaan?
De voorzitter van de Commissie stemt in met de voorgestelde procedure

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, artikel 34 van het Reglement bepaalt dat het debat over een motie van afkeuring niet eerder dan 24 uur na de mededeling aan de leden mag plaatsvinden. Gegeven het feit dat er al een motie van afkeuring lag was ik dan ook zeer nieuwsgierig naar de beweegredenen van bepaalde leden die het kennelijk een goed idee vonden om zelf ook nog met een motie van afkeuring te komen. Een dergelijke motie zou immers, op basis van ons eigen Reglement, toch niet gelijktijdig kunnen of mogen worden behandeld. Maar ondertussen heb ik de reden begrepen: de heer Fabre-Aubrespy tracht op deze manier eerder in het debat aan het woord te komen dan anders het geval zou zijn geweest.

De Voorzitter
Ik breng het voorstel om de twee moties van afkeuring gecombineerd te behandelen in stemming.
Het Parlement keurt het voorstel goed
Dinsdag en woensdag: geen wijzigingen
Donderdag:

De Voorzitter
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement verzoekt aanstaande donderdag te stemmen over de vijf verslagen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling over Agenda 2000, te weten de verslagen van de heren Mulder, Garot, Goepel, Fantuzzi en Graefe zu Baringdorf, in plaats van de stemming uit te stellen tot 28 januari tijdens de tweede vergaderperiode deze maand, zoal nu is bepaald.
Het woord is aan de heer Graefe zu Baringdorf om voor het verzoek te spreken.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie stelt voor het debat over Agenda 2000, dat wil zeggen over de hervorming van het landbouwbeleid, en de stemming over de begeleidende verslagen niet in verschillende weken te organiseren. Wij hebben voorgesteld nog deze week te stemmen. Mocht daar geen tijd voor zijn dan zou het volgens ons beter zijn het hele debat en de stemming uit te stellen tot de vergadering in Brussel.
Deze stemming is geen formaliteit, er zijn enorme politieke belangen mee gemoeid. Het debat gaat hoofdzakelijk over de amendementen en onze ideeën over de verschillende sectoren, daarom mogen we niet pas veel later stemmen. Ik hoop dat het Parlement ons voorstel goedkeurt!

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Graefe zu Baringdorf.
Het woord is aan de heer Goepel om tegen het verzoek te spreken.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, ik beschouw de behandeling van een motie van goedkeuring weliswaar als een belangrijke zaak, maar ook de agenda heeft politiek een grote draagwijdte, en in dat opzicht heeft u absoluut gelijk, mijnheer Graefe zu Baringdorf. We kunnen echter niet zomaar punten op de agenda uitstellen, we moeten, zoals dat gepland was, op woensdag een debat voeren over de markten en sectoren, los van de andere gebeurtenissen. Als we dat zomaar zouden uitstellen tot een minizitting in Brussel, die twee dagen duurt, dan zou dat ongetwijfeld een slag in het gezicht van de boeren en tuinders zijn. Dit is het belangrijkste debat dat het Parlement tot 2006 over de landbouwsector zal voeren. Ik heb er best begrip voor dat er voor de stemming over meer dan 400 amendementen niet genoeg tijd is. Daarom kunnen we de stemming zonder meer in Brussel laten plaatsvinden, maar het debat over Agenda 2000 moeten we op woensdag voeren.

De Voorzitter
Ik breng het verzoek van de Fractie De Groenen in stemming.
Het Parlement verwerpt het verzoek

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb er het volste begrip voor dat we de stemming over Agenda 2000 en over de 400 amendementen hebben uitgesteld. Ik heb er echter geen begrip voor dat we het verslag- Hermange op donderdagavond behandelen, maar er dan niet op vrijdagochtend over stemmen, zoals dat gebruikelijk is. Ik zou graag willen weten wat daar de reden voor is, ik vind dat we deze procedure in de toekomst zouden moeten vermijden.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, de fracties zullen beslissen wat er in de toekomst gaat gebeuren. Ditmaal heeft de Conferentie van voorzitters het beter geacht deze week te debatteren en op een andere dag te stemmen, en wel op 28 januari. Daar er geen enkel voorstel is ingediend om dit anders te regelen, kunnen wij er op dit moment niets meer aan veranderen. Op het daarvoor geschikte moment is immers niet gevraagd de agenda te wijzigen.
Vrijdag: geen wijzigingen
Brussel
Woensdag 27 januari 1999 en donderdag 28 januari 1999: geen wijzigingen
Het Parlement neemt de aldus gewijzigde agenda aan

Motie van afkeuring - Weigering kwijting 1996
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
twee moties van afkeuring jegens de Commissie, ingediend overeenkomstig artikel 34 van het Reglement, door mevrouw Green en medeondertekenaars (B4-1165/98) en door de heer Fabre-Aubrespy en 69 medeondertekenaars (B4-0053/99); -de volgende mondelinge vragen aan de Commissie over de kwijting voor het jaar 1996: -B4-0012/99 van mevrouw Green, namens de PSE-Fractie, over de verbetering van het financieel beleid van de Europese Unie; -B4-0011/99 van de heren Martens en Elles, namens de PPE-Fractie, over de kwijting voor 1996; -B4-0009/99 van de heer Cox, namens de ELDR-Fractie, over de reactie op de weigering van het Europees Parlement om kwijting te verlenen voor de uitvoering van de begroting van de Europese Unie voor het jaar 1996; -B4-0013/99 van de heer Pasty, namens de UPE-Fractie, over de gevolgen voor de Commissie van het niet-verlenen van kwijting voor de begroting 1996; -B4-0014/99 van de heer Puerta, namens de GUE/NGL-Fractie, over de gevolgen voor de Commissie van het niet-verlenen van kwijting door het Parlement voor de begroting 1996; -B4-0016/99 van de leden Aelvoet, Holm en Müller, namens de V-Fractie, over de kwijting voor1996; -B4-0015/99 van mevrouw Lalumière, namens de ARE-Fractie, over de terugverwijzing door het Parlement naar de Commissie begrotingscontrole van het verslag over de kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 1996.In de eerste plaats ga ik het woord geven aan de eerste ondertekenaars van de moties van afkeuring en daarna aan de fracties die vragen hebben gesteld over het niet-verlenen van kwijting. Daarna zal de voorzitter van de Commissie het woord voeren en vervolgens zetten wij het debat voort.
Ik geeft ten eerste het woord aan mevrouw Green, als ondertekenaar van de motie van afkeuring die als eerste is ingediend.
Het woord is aan mevrouw Berès voor een motie van orde.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, degenen die namens mijn delegatie hun handtekening hebben ingetrokken zijn Gérard Caudron, Danielle Darras en Marie Noëlle Lienemann evenals ikzelf, dat wil zeggen alle Franse socialisten.

De Voorzitter
Dan is er dus nog één meer over dan het vereiste minimum. In elk geval is het aantal ondertekenaars hoger dan het minimum dat vereist is voor de stemming over de geldigheid van de motie van afkeuring.

Green
Mijnheer de Voorzitter, op 17 december heb ik, meteen na de stemming over het verslag-Elles, namens de Fractie van de Partij van de Europese sociaal-democraten een motie van afkeuring tegen de Europese Commissie ingediend. Een paar weken voor die stemming had ik in dit Huis en in de media reeds in alle openheid gesteld dat de beslissing inzake de kwijting voor de begroting voor 1996 een duidelijke verklaring inhield over de financiële competentie of het gebrek daaraan van de Europese Commissie. Degenen in dit Huis die bereid zijn om de Commissie financieel incompetent te verklaren moeten de enig mogelijke institutionele stap zetten die in hun macht ligt en proberen de Commissie naar huis te sturen. Ik ben met die motie van afkeuring gekomen om degenen die van mening waren dat de Commissie in gebreke was gebleven met betrekking tot de begroting voor 1996, met hun neus op hun verantwoordelijkheden te drukken.
De komende maanden zullen van cruciaal belang zijn voor de ontwikkeling van de Europese Unie en voor het uitbreidingsproces. In de aanloop naar de speciale top van eind maart die belast is met het formuleren van een gemeenschappelijk standpunt over de hervorming van het landbouwbeleid, over nieuwe regels voor de verdeling van de fondsen over de regio's, en die ervoor moet zorgen dat de toekomstige financiering van de Unie voor alle lidstaten op een eerlijke manier gebeurt, is het van essentieel belang dat de Europese Commissie, het Parlement en de Raad als partners nauw met elkaar kunnen samenwerken en elkaar kunnen vertrouwen.
Dit Huis mag deze crisis in de komende weken niet aan laten slepen. Een van de fundamentele redenen voor het indienen van de motie van afkeuring was om nu meteen te beslissen of de Europese Commissie al dan niet in staat is om haar werk te doen. Als zij daartoe niet in staat is, dan moeten we dat nu besluiten. Tegen de opstellers van een aantal resoluties die zijn ingediend met de bedoeling ze samen met de motie van afkeuring te bespreken zou ik willen zeggen dat hun aanpak zeker zal leiden tot een wekenlang, misschien zelfs maandenlang aanslepende crisis. Dat is in niemands belang, en zeker niet in het belang van degenen die moeten vertrouwen op de resultaten van het beleid van de Europese Unie, en dat zijn de mensen van de Europese Unie.
Tijdens de stemming in december over de kwijting voor de begroting voor 1996 stemde een grote meerderheid van mijn fractie voor, omdat wij van mening waren dat de Commissie het Parlement genoegdoening had gegeven op drie van de zes punten waar we ons zorgen over maakten, en dat zij ons in verband met de overgebleven drie punten een heel eind tegemoet was gekomen. Wij meenden dat voor wat betreft bepaalde aspecten de Europese Commissie eenvoudigweg niet in staat was om te voldoen aan al onze verlangens, bijvoorbeeld op gebieden waar sprake is van gedeelde of gezamenlijke verantwoordelijkheid met de Raad of de nationale overheden.
Wij steunden de eisen van de Commissie begrotingscontrole toen deze de kwijting in maart uitstelde, en vroegen om nadere toelichting en actie. Wij meenden dat, toen er in december over de kwijting werd gestemd, wij al behoorlijk wat invloed hadden uitgeoefend die tot veranderingen had geleid, en met het vooruitzicht van de op handen zijnde en al even moeizame kwijtingsprocedure voor de begroting voor 1997, dachten we de druk op de ketel te kunnen houden en nog meer veranderingen onvermijdelijk te maken.
Dit was een voorbeeld van een verantwoordelijk handelend Parlement dat vaart maakte met zijn agenda voor het introduceren van veranderingen.
Nu we dankzij het werk van de Commissie begrotingscontrole enig succes hebben weten te boeken, en de mogelijkheid hebben om in de komende maanden zelfs nog meer te bereiken in het kader van de kwijting voor 1997, wil een overgrote meerderheid van mijn fractie dat de Commissie haar werkzaamheden in verband met Agenda 2000 kan voortzetten. Dat was de basis voor ons standpunt in december. Nu moet ik wel opmerken dat er collega's zijn in dit Huis en in alle fracties - ook de mijne - die vinden dat de problemen waar de Commissie mee bleek te kampen in verband met de kwijting voor 1996 zodanig ernstig zijn, dat zij geen kwijting kunnen verlenen, en zij zullen voor de motie van afkeuring stemmen. Ik geloof dat die collega's te goeder trouw zijn en ik respecteer hen, hoewel ikzelf een andere mening ben toegedaan. Er zijn echter anderen wier beweegredenen meer geïnspireerd worden door het vooruitzicht van naderende verkiezingen of door een specifieke, nationale agenda waar ze op in willen spelen.
Gemompel van afkeuring
Het zij zo! Het fascinerende van politiek is dat het niet statisch is: het is een dynamisch proces en altijd in beweging. Er is een belangrijke leemte in onze constitutionele regels aan het licht gekomen door de huidige crisis, namelijk dat, in tegenstelling tot de uitvoerende macht van bijna elke andere instelling, de Europese Commissie niet de mogelijkheid heeft om aan dit Huis een vertrouwensvotum te vragen. Ik heb geamuseerd geluisterd naar de reacties van parlementariërs aan de vooravond van de stemming over het verslag-Elles, toen de Commissie in haar verklaring duidelijk stelde dat zij de stemming als een vertrouwenskwestie opvatte. Dat sommigen dat beschouwden als een manier om onterechte druk uit te oefenen was natuurlijk een overgevoelige reactie. In elk democratisch parlementair proces dat ik ken is een dergelijke gang van zaken inherent aan een normale, gezonde interactie tussen de uitvoerende macht en het Parlement waaraan die macht democratische verantwoording schuldig is. Maar als in de bestuurskamer van een bedrijf, binnen een vrijwilligersorganisatie of bij de nationale overheid, het Parlement, de aandeelhouders of de leden zouden verklaren dat de uitvoerende instantie financieel incompetent zou zijn, dan zou dat uitvoerend orgaan toch wis en waarachtig het recht hebben om te weten of het nog steeds het vertrouwen genoot van dat Parlement, die aandeelhouders of die leden, en er zou een procedure zijn waarbinnen zij zouden kunnen vragen om een vertrouwensvotum of iets dergelijks. Mijn eerste verzoek namens mijn fractie is dat het Verdrag en/of het Reglement gewijzigd wordt om in een dergelijke procedure te voorzien.
In de drie weken die voorbij zijn gegaan sinds de motie van afkeuring werd ingediend is er het een en ander gebeurd. In die periode zijn heel wat nieuwe aantijgingen gedaan die nauwgezet onderzoek en snelle actie vergen, en dan waren er nog de voortdurende speculaties in de pers over de bestaande beschuldigingen.
Zoals ik al heb uitgelegd is de motie van afkeuring ingediend na het weigeren van de kwijting in december. De recente beschuldigingen belichten echter de problemen die de kern vormen van de huidige crisis. Het gaat er niet om of wij politieke meningsverschillen hebben met de Europese Commissie. Uiteraard zijn die er tussen de verschillende instellingen en de verschillende politieke families die allemaal hun eigen uitgesproken visie hebben over de richting die Europa op zou moeten gaan in de toekomst. Maar dergelijke politieke meningsverschillen zijn waar het om draait in een democratie, en wij accepteren ze dan ook als iets dat inherent is aan de ideologische strijd.
Het is ook niet uitsluitend een zaak van competentie. Laten we ruiterlijk toegeven dat een Commissie die verantwoordelijk is geweest voor zo'n rimpelloze overgang naar de eenheidsmunt, die bezig is met het uitvoeren van de ongelooflijk ingewikkelde en immense taak van het openen van onderhandelingen met zes kandidaat-landen en die vijf andere kandidaten actief in overweging kan nemen - om maar twee van de unieke gebeurtenissen van de afgelopen dagen en maanden te noemen - niet volledig incompetent kan worden verklaard. Het heeft allemaal veeleer te maken met het klimaat, die sfeer van geheimzinnigheid, vriendjespolitiek, nepotisme en obstructionisme die om de Commissie en haar leden lijkt te hangen. Het is die uitstraling van kleingeestige corruptie die de Commissie en haar ambtenaren zoveel schade berokkent, en dat moet dan ook zonder meer aangepakt worden.
Ik wil graag tegen voorzitter Santer zeggen dat ik al enige tijd de mening ben toegedaan - en ik heb hem daar reeds eerder op gewezen - dat de Commissie momenteel de optelsom vormt van 15 nationale overheidsculturen. En deze 15 nationale culturen zorgen hoe langer hoe meer voor spanningen op het werk vanwege het cultuurgebonden verschil in verwachtingen en de normen en waarden die daarmee gepaard gaan. Het komt te vaak voor dat die verschillende waarden eenvoudigweg niet versmelten tot een samenhangend geheel.
Nu hebben we een reële gelegenheid om de koe bij de horens te vatten en de parameters vast te leggen voor een Europese administratieve cultuur. Een dergelijke verandering zou de ambtenaren van de Commissie, van hoog tot laag, het vertrouwen geven dat er op het werk voor iedereen dezelfde regels gelden, duidelijk gedefinieerd, goed begrepen en, het allerbelangrijkste, door de top onderschreven, uitgevoerd en gecontroleerd op naleving. Wat dat betreft zou dit Parlement ook zeer gebaat zijn bij een dergelijke benadering en we zouden er iets van kunnen leren. Wij zouden dergelijke parameters moeten respecteren en onze taak van het toezicht houden op en het controleren van de uitgaven van de Commissie en de tenuitvoerlegging van het beleid met meer verantwoordelijkheidszin moeten aanpakken.
Ik weet dat men ons soms wel eens van dubbelhartigheid kan betichten: dat we onze doelpalen verplaatsen zodra aan onze eisen is voldaan, door uiteenlopende nationale normen en waarden te gebruiken als maatstaf en door ons in bepaalde gevallen ten onrechte op te werpen als rechter en jury. We zijn het er hier met z'n allen roerend over eens dat fraude en corruptie, hoe miniem ook, totaal onaanvaardbaar zijn. Wij zijn in dit Huis eensgezind in onze toewijding om misbruik uit te roeien, om onze bevoegdheden te gebruiken om fraude aan het licht te brengen en ervoor te zorgen dat de verantwoordelijken op een gepaste manier door de geëigende gerechtelijke autoriteiten worden berecht. Wat dat betreft heeft mijn fractie meer dan haar steentje bijgedragen, en we zullen elke inspanning op dat vlak blijven ondersteunen.
Hier in dit Huis begrijpen wij stuk voor stuk maar al te goed wat het betekent het mikpunt te zijn van de pers en soms van een lastercampagne gebaseerd op onbewezen aantijgingen. Als wij willen dat er bepaalde koppen rollen op basis van publieke campagnes voordat er een behoorlijk onderzoek terzake is afgerond, of soms zelfs maar is begonnen, dan hadden wij wellicht massaal ons ontslag moeten indienen toen de media op hun venijnigst waren in hun beweringen dat europarlementariërs sjoemelen met hun toelagen- en onkostenregelingen.
Uiteraard vinden wij allemaal dat het niet terecht zou zijn om te handelen op basis van speculaties in de media. Maar we moeten eveneens erkennen dat het gebrek aan transparante regels voor de relaties tussen commissarissen, hun kabinetten en hun directoraten-generaal de beweringen over nepotisme, vriendjespolitiek en financieel gewin hebben gevoed. Dit is het moment om daar iets aan te doen. Ik hoop dat de voorzitter van de Commissie in zijn reactie op dit debat de noodzaak om op dit terrein ogenblikkelijk actie te ondernemen zal onderkennen en dat hij ons zal vertellen wat hij van plan is te gaan doen.
De tweede eis van mijn fractie behelst het uitwerken vóór eind maart 1999 van een reeks transparante regels die moeten worden nageleefd in de relaties tussen commissarissen, hun kabinetten en hun directoraten-generaal. Mijn fractie zal niet toestaan dat individuele functionarissen, of het nu gaat om commissarissen of lage ambtenaren, door de pers worden berecht. Maar ik wil heel duidelijk stellen dat als de beschuldigingen tegen welke persoon dan ook worden bewezen - en dan maakt het niet uit hoe machtig of hoe nietig die persoon is, of het om een man of een vrouw gaat, of welke politieke kleur hij of zij heeft - dat deze persoon dan verantwoording af zal moeten leggen.
Wij hebben niet de institutionele bevoegdheid om een individuele commissaris uit het college van commissarissen te plukken. We hadden die bevoegdheid misschien wel graag gehad. In het verleden hebben we daar al eens een lans voor gebroken in de IGC, en ongetwijfeld zullen we daar in de toekomst met hernieuwde energie op blijven hameren. Maar op dit moment bezitten we dat recht nog niet. En om die reden zullen we geen resoluties van andere fracties steunen die pogen de schuld van alles wat scheef loopt bij de Commissie neer te laten komen op de hoofden van een paar uitverkozen personen tegen wie nog steeds niets bewezen is.
Applaus
En hoe dan ook, als we dan toch met een beschuldigende vinger zouden willen wijzen naar bepaalde personen of naar bepaalde sectoren waar een vermoeden bestaat van fraude en corruptie, waarom wordt er dan nergens melding gemaakt van het gemeenschappelijk landbouwbeleid waar de fraudegevallen uitstekend gedocumenteerd zijn en nog steeds plaatsgrijpen?
Applaus
Waarom wordt nergens melding gemaakt van de PHARE- en TACIS-programma's waarover de geruchten even ernstig en wijdverspreid zijn?
Applaus
Indien wij onze integriteit als toezichthoudende en controlerende instantie waar de Commissie verantwoording aan schuldig is willen behouden en vergroten, mogen we niet bevooroordeeld zijn in onze kritiek.
Dan is er nog een belangrijke kwestie in verband met de aanpak van mensen die informatie naar buiten brengen. Mijn fractie ondersteunt het concept van de informant. Wij hebben er in dit Huis zelfs mede voor gezorgd dat dit werd geïntroduceerd. Iedereen die te maken krijgt met een informant heeft twee belangrijke verantwoordelijkheden. Ten eerste moet hij die informant en zijn of haar identiteit beschermen, en ten tweede moet hij degene tegen wie beschuldigingen zijn geuit beschermen tot de zaak grondig is uitgespit. Dat lijkt mij niet meer dan vanzelfsprekende rechtvaardigheid. In het geval van Paul van Buitenen werd inbreuk gemaakt op beide verantwoordelijkheden.
Ik betreur het dat zijn persoonlijke integriteit nu zo gehavend is. Ik heb met hem gesproken en ik twijfel er niet aan dat hij gelooft het recht aan zijn zijde te hebben. Ik twijfel er evenmin aan dat hij door bepaalde politici en bepaalde media-exponenten is gebruikt, en dus misbruikt. Ik constateer dat het dossier dat de heer Van Buitenen heeft doorgespeeld aan een lid van dit Parlement informatie bevatte die reeds het onderwerp van onderzoek vormde van het Parlement, van de Commissie en, in sommige gevallen, van het gerecht. Ik heb begrepen dat hij nog andere informatie heeft verstrekt die nieuwe aantijgingen bevat die nu zullen moeten worden onderzocht.
Had de Commissie echter beschikt over procedures en structuren die ervoor hadden gezorgd dat misbruik snel en efficiënt zou kunnen worden opgespoord en aangepakt, dan was de hele zaak-Van Buitenen niet nodig geweest. En ik meen dat de Commissie juist op dit terrein kwetsbaar is en zal moeten getuigen van een enorme vastberadenheid. Nu is de tijd gekomen om te erkennen dat de bezorgdheid hierover dermate groot is, dat slechts een onafhankelijk onderzoek de geloofwaardigheid van de Commissie en het vertrouwen in de manier waarop de Commissie misbruik in de eigen programma's aanpakt, zal kunnen herstellen.
Voorzitter Santer, wij hebben tweemaal een gesprek met elkaar gehad, en daarna heeft u mij begin december schriftelijk aangeboden het Parlement te betrekken bij uw bestuurlijke hervormingen. Wij vinden dat belangrijk en zullen er nog op terugkomen. Maar ik zou u willen verzoeken nog een stap verder te gaan en in te stemmen met een onafhankelijk onderzoek onder de gezamenlijke auspiciën van onze beide instellingen. Alleen dat zou de Europese burger het vertrouwen geven dat al het mogelijke wordt gedaan om misbruik uit te roeien zodra dat ergens de kop opsteekt en wordt opgemerkt. Dus onze derde eis behelst het instellen van een onafhankelijk onderzoek vóór het einde van dit jaar om de situatie door te lichten en aanbevelingen te formuleren voor het opsporen en aanpakken van misbruik.
Voorzitter Santer, in verband met uw aanbod om dit Parlement te betrekken bij uw plannen voor bestuurlijke hervormingen is het belangrijk dat Commissie en Parlement voor het einde van deze week met een tijdschema komen voor gedetailleerde discussies over die plannen, en een grondig debat hierover plannen in de laatste plenaire vergaderperiode van mei hier in Straatsburg. We zouden ernaar moeten streven om, voordat u het door u beloofde verslag uitbrengt aan de Raad tijdens de top van juni in Keulen, te zorgen dat u beschikt over het advies, de medewerking en hopelijk de steun van dit Parlement voor het creëren van een Commissie die beschikt over een moderne en transparante beleidsstructuur en een efficiënt beleidssysteem. Derhalve behelst de vierde eis van mijn fractie het opstellen vóór het einde van deze week van een tijdschema voor onderhandelingen tussen Parlement en Commissie om de uiteindelijke vorm van de bestuurlijke structuur van de Commissie in de toekomst gestalte te geven.
Het indienen van een motie van afkeuring is niet een maatregel die ik lichtzinnig opvat. Het is het machtigste instrument waarover het Parlement beschikt. Maar het weigeren van de kwijting voor de begroting voor 1996 is niet slechts een simpele technische kwestie, zoals sommige mensen in dit Huis het nu willen doen lijken. In de weken die vooraf gingen aan de stemming over de kwijting is deze zaak een belangrijke vertrouwenskwestie geworden - en volgens mij terecht. Er zijn maar weinig dingen zo belangrijk als de manier waarop de Commissie overheidsgelden gebruikt in een periode dat overheidsfondsen zeer strak in de hand moeten worden gehouden om redenen die ons allemaal bekend zijn. Het is gewoon onaanvaardbaar te zeggen dat we geen vertrouwen hebben in de manier waarop de Commissie omgaat met overheidsgelden, en dan vervolgens niet bereid te zijn daar iets aan te doen.
De enige institutionele macht die dit Huis heeft is de volledige Commissie naar huis te sturen als wij van mening zijn dat de situatie zo ernstig is dat ze niet meer rechtgezet kan worden. Om gewoon werkeloos te blijven toezien en geen actie te ondernemen is niet aanvaardbaar. Dit debat - en vooral de reactie van de Commissie daarop - biedt ons de gelegenheid om een oordeel te vellen.
Applaus

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren commissarissen, ik zal dus drie minuten lang spreken namens 69 afgevaardigden, nadat we naar mevrouw Green geluisterd hebben die zeventien en een halve minuut lang gesproken heeft namens 64 of 65 afgevaardigden!
Maar u zult het mij wel willen toestaan dat ik begin met de 69 leden te bedanken die de moed hebben gehad een andere motie van afkeuring te ondertekenen, een echte motie van afkeuring. Die 69 leden zijn afkomstig uit alle fracties van onze Vergadering: 9 leden van de GUE-Fractie, 1 van de socialistische fractie, 13 leden van de Fractie De Groenen, 2 leden van de ARE-Fractie, 2 leden van de ELDR-Fractie, 4 leden van de UPE-Fractie, 11 leden van de PPE-Fractie en men zegt mij dat dat er nog veel meer gaan worden, 16 van de I-EDN-Fractie, en 11 leden van de niet-ingeschrevenen.
Die leden vertegenwoordigen alle landen van de Europese Unie met als enige uitzondering Luxemburg. Door deze motie van afkeuring in te dienen, die in tegenstelling tot de socialistische motie een ondubbelzinnige motie van afkeuring is en niet een verkapte motie van vertrouwen, trekken de ondertekenaars, rekening houdend met de ernst van de verwijten die de Commissie gemaakt worden, in alle logica de consequenties uit de stemming die op 17 december heeft plaatsgevonden. Want daar gaat het om.
De Rekenkamer heeft in vier jaar tijd nog nooit een verklaring van positieve zekerheid afgelegd over de wettigheid en de rechtmatigheid van de betalingen die door de Commissie verricht zijn. In zijn verslagen heeft de Rekenkamer het schandaal van de toeristische kredieten aan de kaak gesteld, het schandaal van de mediterrane programma's; meer recentelijk het schandaal van het humanitaire bureau van de Europese Unie, maar ook dat van de transitogoederen, dat van de veiligheid van de gebouwen van de Commissie, nog recentelijker de annulering wegens fraude van een vergelijkend examen voor aanwerving. En we hebben zojuist, beste collega's, voor het eerst een document gekregen, dat dateert van 8 januari, en dat u beslist moet lezen omdat u daarin de opsomming vindt van alle feiten die de Commissie verweten worden, met de juridische procedures die zijn ingeleid, maar waarbij dat soms met vertraging gebeurd is.
Ik nodig u uit om u een aantal heel eenvoudige dingen af te vragen: hoe komt het bijvoorbeeld dat de heer Perry 28 jaar lang bevoorrechte relaties met de Commissie van de Europese Unie heeft kunnen onderhouden, zozeer zelfs dat zijn naam voorkomt in het jaarboek van de diensten van de Commissie? Hoe komt het dat hij heeft kunnen onderhandelen met 17 verschillende directoraten-generaal over contracten waarvan de totale waarde meerdere honderden miljoenen ecu's bedroeg?
Waar het om gaat is niet de positie van deze of gene commissaris, het gaat zelfs niet om de positie van de voorzitter van de Commissie, het gaat hier om de geloofwaardigheid van het Europees Parlement en om het vertrouwen van de burgers van de lidstaten in de Europese instellingen. Dat willen wij, die deze echte motie van afkeuring hebben ingediend, herstellen: het vertrouwen herstellen van de burgers in de instellingen van de Europese Unie en in tegenstelling tot wat ik heb horen zeggen, zal dat de Europese constructie eerder versterken dan haar een slechte dienst te bewijzen. Daarom, beste collega's, roep ik u ertoe op om, wat er ook moge gebeuren in de komende dagen, te stemmen voor de motie van afkeuring, de enige echte, die is ingediend door mijzelf en 68 medeondertekenaars.
Applaus vanuit sommige banken

Martens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, heren leden van de Commissie, waarde collega's, het is niet mijn bedoeling de twintig minuten volledig op te gebruiken. Ik zal straks opnieuw spreken na de interventie van de voorzitter van de Commissie.
Wij bevinden ons ongetwijfeld - ik denk dat daarover niemand zich illusies moet maken - in een hevige crisis in de Europese Unie tussen het Parlement en de Commissie. Het eerste wat ik moet zeggen, is dat de indirecte of morele steun die de Europese Commissie heeft verleend aan het idee van een motie van afkeuring een zware politieke vergissing was. Wij hebben meer bepaald onder leiding van de voorzitter van de Commissie begrotingscontrole, mevrouw Theato, op basis van het verslag van de heer Elles, op basis ook van het verslag van de heer Bösch geprobeerd een dialoog tot stand te brengen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie. Wij hebben respect gevraagd voor de regels van dit Parlement die erin voorzien dat als de kwijting voor een jaar niet wordt verleend de discussie wordt voortgezet tussen de Commissie en de Commissie begrotingscontrole.
Dit, mijnheer de voorzitter van de Commissie, is ook het eerste punt in onze mondelinge vraag: wij willen dat u ons daarover uitleg zal geven. Wij denken dat u zich heeft begeven in een politieke manoeuvre die niet ten goede is gekomen aan de Commissie, noch aan het Parlement en die ons nu brengt op de drempel van een diepgaande politieke crisis. Ik denk dat ik dit waarheidshalve moet zeggen. De ganse zaak werd uitermate sterk gepolitiseerd en ik denk dat dit een grote fout was. Ik heb inderdaad hier op donderdag 17 december namens onze fractie gezegd dat wij ons vertrouwen behielden in de voorzitter van de Commissie om de hervormingen door te voeren waarvan zonneklaar was gebleken dat zij een absolute noodzaak zijn en om op die manier het échte vertrouwen tussen het Parlement en de Commissie te herstellen.
Ik heb toen ook gezegd - en mevrouw Green heeft mij dan wel voor hypocriet uitgescholden, maar het was niet hypocriet, integendeel - dat wij ons wensten te baseren op de paragrafen 26 en 27 van de ontwerpresolutie uit het verslag van de heer Elles. Wij staan nu, zoals ik zei, op de drempel van een grote politieke crisis. Wij nemen het risico van een grote politieke crisis. En dit is dus, in de ware betekenis van het woord, een debat over het vertrouwen van het Parlement in de Commissie.
Ik kan het eens zijn met degenen - ik zal het ook in mijn slot zeggen - die zeggen dat het vertrouwen tussen het Parlement en de Commissie van vitaal belang is voor de Europese Unie. Wij spelen beiden een rol als motor, als stuwende kracht, in het verenigingsproces van de Europese Unie. Er is nog altijd, mijnheer de voorzitter van de Commissie, een zeer ruime meerderheid van meer dan twee derde in dit Parlement om onder uw inspiratie en op basis van uw voorstellen dit verenigingswerk, deze Europese Unie tot stand te brengen.
Wij hebben niet de mogelijkheid, u hebt niet de mogelijkheid, vandaag de vertrouwenskwestie te stellen. Het Verdrag voorziet daarin niet. Wij hebben niet de mogelijkheid een motie van afkeuring in te dienen. Het Verdrag voorziet daarin niet. Wij hebben de indruk dat de motie van afkeuring wordt gebruikt, men heeft het déguiser genoemd in het Frans, om bepaalde commissarissen te beschermen.
Applaus
Welnu, ik moet u in volle duidelijkheid zeggen dat het een catastrofe zou zijn voor de Commissie indien een meerderheid van dit Parlement zich zal uitspreken tegen de Commissie. De formele regels van artikel 144 van het Verdrag zullen u daarbij niet helpen. Nochtans - en ik wil mijn interventie zo objectief mogelijk houden - wat hier vandaag in het geding is, zijn niet de politieke activiteiten van de Commissie. Deze Commissie kan bogen op zeer grote, belangrijke, politieke resultaten.
De euro. Wat zou ervan geworden zijn zonder het inspirerende werk van de Commissie? De uitbreiding, de intensifiëring van de binnenmarkt, waar nieuwe domeinen zijn aangeboord zoals energie en telecommunicatie. Het vertrouwenspact voor de werkgelegenheid dat reeds in januari 1996 aangekondigd werd en dat nu in Wenen eindelijk door de Europese Raad werd bevestigd en ook het werk dat u gedaan hebt en voorbereid hebt met het oog op de uitbreiding van de Europese Unie, de Agenda 2000 en zoveel andere punten. Daarover gaat het vandaag niet. De objectiviteit gebiedt nochtans te zeggen dat deze Europese Commissie op dat vlak belangrijk werk heeft gedaan.
Deze Commissie wordt bruut geconfronteerd met de erfenis van slecht beheer. Dit is ook een erfenis van het verleden. U hebt herhaalde malen, mijnheer de Voorzitter, het versterken of het tot stand brengen van een nieuwe begrotings- en administratieve cultuur tot uw prioriteiten uitgeroepen. U hebt gezegd dat u de strijd tegen de fraude wilde voeren en bovendien hebt u verklaard dat uw diensten van de Commissie lijden onder deze erfenis van slecht beheer. Dus niet uw politieke actie is hier in het geding. Wel is in het geding - en de ganse vertrouwenskwestie heeft daar betrekking op - het beheer. Dit is misschien onrechtvaardig omdat veel op het verleden teruggaat maar u draagt, en ieder lid van uw college, de politieke verantwoordelijkheid om tot een oplossing te komen. U moet zich engageren om het vertrouwen van dit Parlement opnieuw te herwinnen. U hebt in de vorige weken reeds gesproken over de Commissie van morgen. U zult ons straks toch zeggen dat u deze Commissie van morgen wilt realiseren en tot stand wilt zien komen in samenwerking met dit Parlement, waarbij de strijd tegen de fraude, de transparantie, het neerleggen van klachten bij de justitie waar het noodzakelijk is, een evidentie wordt om deze sanering en deze hervorming tot stand te brengen. Ons lijkt van vitaal belang dat er eindelijk gedragscodes komen: gedragscodes voor de commissarissen, gedragscodes over de verhouding tussen de commissarissen, hun kabinetten en de diensten, gedragscodes voor de ambtenaren; dat er in nauw overleg met dit Parlement wordt gedacht en gedebatteerd over de hervorming van het personeelsstatuut; dat er transparantie en goede trouw komt in de benoeming van de ambtenaren, meer bepaald die van A1 en A2; dat er klare regels en beperkingen komen voor externe benoemingen; dat er klare regels komen voor het begrotingsbeheer, meer bepaald voor de bureaus voor technische assistentie; dat het Financieel Reglement wordt hervormd; dat er opnieuw ook op dit domein klare regels komen voor extern personeel. Maar vooral de strijd tegen de fraude is een absolute must. Wij spreken in dit Huis dan nu ook van zero-tolerantie. Zero-tolerantie moet worden toegepast. Wij wensen dat u toezegt dat u op zeer korte termijn in samenwerking met dit Parlement een open discussie houdt over een onafhankelijke OLAF en dat u toezegt om dit ook te verdedigen ten aanzien van de andere instellingen. Wij wensen ook dat eindelijk het initiatief wordt genomen om in samenwerking met ons te komen tot een interinstitutioneel akkoord.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie en waarde leden van de Commissie, u staat voor een dubbele uitdaging. Laat mij een spreuk citeren uit ons taalgebied: "Zachte heelmeesters maken stinkende wonden" . Er is geen plaats meer voor een zachte aanpak van deze problemen.
Ten tweede, dit is misschien het grootste probleem, is u nog slechts een zeer korte tijd toegemeten. Een zeer korte tijd, wij dringen erop aan dat u in alle voorstellen die u gaat aankondigen een duidelijk tijdschema zult voorstellen.
Ik zou deze interventie nu willen besluiten met het volgende. Zij die de Europese eenmaking met overtuiging en inzet tot stand hebben willen brengen, zich daarin verbonden hebben - en wij waren zo vaak samen, ook met verschillende van uw collega's in de voorbije jaren -, voelen zich, nu we dit allemaal moeten meemaken, verlaten. Ik voel mij verlaten. Dat wij op het einde van deze zittingsperiode, na het realiseren van de euro, na de historische uitdaging en van de uitbreiding na de discussies die wij gehad hebben over onze eigen vergoedingen, nu opnieuw hiermee worden geconfronteerd. De termijn die u toegemeten is, voorzitter van de Commissie, is uitermate kort en uw toezeggingen moeten uitermate klaar zijn. Voor mij tellen geen persoonlijke, geen electorale, geen partijbelangen. Dat telt niet voor mij. Voor mij telt de toekomst van de Europese Unie en ik voel mij dikwijls ook verlaten. De toekomst van de Europese Unie. En daarin speelt de Commissie een wezenlijke rol. Een Commissie die een eenheid is, die solidair is en die de moed heeft de maatregelen te treffen die wij nu van u verwachten.
Applaus

Cox
Mijnheer de Voorzitter, dit debat is belangrijk, noodzakelijk, en onvermijdelijk voor velen hier een pijnlijk debat. Het gaat om het publiekelijk afleggen van verantwoording en hoe en waar we de lijn moeten trekken. Dit komt op een kritiek moment in de ontwikkeling van de EU. Ik zou namens mijn fractie willen opmerken dat wij ons allen zeer bewust zijn van het voltooien van de strategische agenda: de reputatie van de euro, het benutten van de nieuwe bevoegdheden voorzien in het Verdrag van Amsterdam, Agenda 2000, en de uitbreiding, om maar een paar onderwerpen te noemen. In dat opzicht zijn Commissie en Parlement als instellingen met een Europese roeping natuurlijke bondgenoten. Maar afgezien van haar wetgevende en strategische agenda is de Commissie ook verantwoordelijk voor het dagelijks bestuur van EU-aangelegenheden. Het is de taak van dit Parlement om ervoor te zorgen dat deze aangelegenheden democratisch worden gecontroleerd en dat er publiekelijk verantwoording over wordt afgelegd. Dit Huis is de rechtbank van die publieke verantwoording, de plek waar de Commissie zich moet verantwoorden voor haar ambtsdaden. Wat dat betreft valt er een zekere mate van creatieve spanning tussen Commissie als dagelijks bestuur, en Parlement te verwachten. Dat is een gezonde situatie in elke democratie.
Wij hebben vandaag dit debat omdat de Commissie in de afgelopen 12 maanden er tweemaal niet in geslaagd is kwijting te krijgen voor de begroting voor 1996, en omdat, vóór onze stemming op 17 december plaatsvond, de Commissie verklaarde dat in het geval van een negatief resultaat het Parlement klare wijn zou moeten schenken en zou moeten stemmen over een motie van afkeuring. Hoewel zij het recht van de Commissie respecteren om elke door de Commissie noodzakelijk geachte politieke strategie te volgen, betreurden vele collega's, verspreid over alle fracties, deze stap die voor hen neerkwam op inmenging vooraf in de procedures en soevereiniteit van het Parlement.
Applaus
Natuurlijk kan zoiets nooit met zekerheid gezegd worden maar het is mijn sterke persoonlijke overtuiging dat de Commissie een mogelijk goede afloop door deze slecht getimede interventie veranderde in een zekere nederlaag. De Europese Commissie heeft dit debat aan zichzelf te danken. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij is van mening dat een debat over de vertrouwenskwestie een ruimere mogelijkheid biedt om te praten over politieke visies en perspectieven. Het gaat hier niet eenvoudigweg om het opwarmen of het nog eens dunnetjes overdoen van het debat over de begroting voor 1996. De procedures van de Commissie begrotingscontrole zorgen er wel voor dat deze kwestie binnen het voorziene tijdsbestek en op gepaste wijze zal worden afgehandeld. In dit debat hebben we de scheidslijn overschreden tussen administratief beleid en verantwoordingsbeleid.
Het Verdrag heeft het Parlement het recht toegekend om uitsluitend het gehele college van commissarissen te laken. Dat is een grof en niet-selectief instrument. Het wordt populair maar vaak correct beschreven als de nucleaire optie: als we de afkeuringsknop indrukken zal dat het verdwijnen van de gehele Commissie inhouden. Evenals bij kernwapens is de maatregel dermate drastisch dat ze zeer omzichtig moet worden ingezet.
Mijn fractie beschouwt de Commissie als een politiek orgaan. Er zijn mensen die stellen dat de Commissie louter een uit benoemde bureaucraten bestaande instantie zou zijn. Nu zijn er een aantal sleutelelementen die bureaucratische stelsels onderscheiden van politieke. In de publieke opinie wordt bureaucratie geïdentificeerd met veel papierwerk en het eindeloos afschuiven van verantwoordelijkheid. Dat afschuiven van verantwoordelijkheid, het toeschrijven van problemen aan steeds wisselende oorzaken en het niet accepteren van uiteindelijke persoonlijke verantwoordelijkheid zijn een aantal van de negatieve kenmerken waarmee het publiek vaak bureaucraten associeert. In de politiek moet die verantwoordelijkheid ergens genomen worden. Dat is de kern van een beleid gebaseerd op democratisch uitgevoerde controle en openbare verantwoording.
Het Verdrag verleent de Commissie de status van college. De collegialiteit van de Commissie is gebaseerd op het concept van collectieve verantwoordelijkheid. In iedere lidstaat functioneert de overheid op basis van collectieve verantwoordelijkheid. Van tijd tot tijd worden nationale kabinetten en hun geloofwaardigheid bedreigd door het individueel falen van een minister of van een beleid, om welke reden dan ook. In al onze democratische stelsels wordt het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid door een minister omdat hij tekort is geschoten, of vanwege een belangenconflict die soms ook kan leiden tot zijn ontslag, gezien als een teken van kracht en niet van zwakte van het systeem.
Applaus
Daarmee wordt erkend dat door iedereen verantwoordelijk te stellen, dit er in feite soms op neer komt dat niemand meer verantwoordelijk is. En waarom zou dat moeten gelden voor de Commissie? Nu zullen sommigen antwoorden: "Dat is nu eenmaal de wet'. Toch voorziet artikel 159 van het Verdrag in de mogelijkheid dat commissarissen hun ontslag indienen zonder dat er wordt verwezen naar specifieke omstandigheden. Artikel 160 voorziet in een hardere aanpak van individuele commissarissen. Hoewel ik aanvaard dat het Verdrag nergens verwijst naar het recht van het Parlement om individuele commissarissen te laken, wordt er niets gezegd over het recht van het Parlement om een individuele, duidelijke politieke voorkeur te eisen ten aanzien van de wijze waarop commissarissen hun werk doen.
Vorige maand eigende de Commissie zich het recht toe om van dit Huis een vertrouwensstem te vragen middels de afkeuringsprocedure. Zoals reeds werd opgemerkt heeft de Commissie geen enkel wettelijk recht om dat te doen. Maar zij heeft een politieke keuze gemaakt. Wij kunnen deze maand leentjebuur spelen bij de Commissie voor wat betreft het door haarzelf gecreëerde precedent. Laat het Parlement zich het recht toe-eigenen om een beroep te doen op individuele commissarissen om hun positie in beraad te nemen zelfs als een formele rechtsgrondslag daartoe ontbreekt.
Het Parlement vraagt al jaren om het recht van individuele berisping. Er is in de wet nog geen rekening gehouden met dit streven. Wij hebben er vandaag uitsluitend in abstracte vorm over kunnen spreken. Ons debat van vandaag daagt echter op zeer concrete wijze elk individueel lid van dit Parlement uit om te overwegen of, politiek gesproken, de omstandigheden er naar zijn om een duidelijke politieke verklaring te rechtvaardigen waarin individuele verantwoordelijkheid wordt geëist.
Mijn fractie was in politieke zin verbijsterd over de milde toon van de socialistische pseudo-motie van afkeuring van december. Daarin werd een politieke carte blanche gegeven aan de gehele Commissie, en in het licht van de informatie waarover wij beschikken zou het voor ons onbegrijpelijk zijn geweest om er in deze vorm onze steun aan te geven. Maar het ontslaan van de gehele Commissie zou evenzeer buiten proportie zijn. Dus bestond onze strategie eruit om een mondelinge vraag toe te voegen aan het debat over de motie van afkeuring.
In onze ontwerpresolutie hebben wij een beroep gedaan op twee met name genoemde commissarissen om hun positie in overweging te nemen. Ik wil wel glashelder stellen dat wij hier niet de taak van een rechtbank over willen nemen, noch die van een openbaar aanklager; wij doen geen uitspraak over schuld of onschuld want dat moet het gerecht uitmaken. Wij beschuldigen niemand van persoonlijke fraude of grove corruptie. Wij beroepen ons eenvoudigweg op ons politieke oordeel dat de verval in de vorm van wanbeheer, onregelmatigheden, fraude en kleine corruptie nooit zal stoppen als elke commissaris altijd maar kan blijven rekenen op het wettelijk schild van collegialiteit en persoonlijke verantwoordelijkheid kan blijven ontlopen.
Luid applaus
Dit is de politieke kwestie waar het om gaat. Dit is de keuze die het Huis zal moeten maken. Wij moeten over de brug komen; we moeten van vrome wensen en abstracte woorden overstappen op concrete actie en eisen dat individuele personen ter verantwoording worden geroepen voor wanbeheer op het terrein waar zij verantwoordelijk voor zijn.
Luid applaus

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, de motie van afkeuring die is ingediend door mevrouw Green en zo'n 70 socialistische collega's, waarvan er nu nog maar 65 over zijn, en die in werkelijkheid bedoeld is als motie van vertrouwen voor de Commissie, vormt een waar procedureel misbruik. Al lijkt het Reglement van onze Vergadering formeel te zijn gerespecteerd, omdat de ingediende tekst de titel ?motie van afkeuring" draagt, toch komt de inhoud van de fles niet met het etiket overeen en worden we bedrogen over de koopwaar, hetgeen mijns inziens had moeten leiden tot het niet-ontvankelijk verklaren van die tekst vanwege de fundamentele tegenspraak die er bestaat tussen het juridisch dispositief en de rechtvaardiging ervan. Dat heeft trouwens een aantal van onze collega's ertoe gebracht een echte motie van afkeuring in te dienen, op initiatief van de heer Fabre-Aubrespy.
De politieke bedoeling van de socialistische tekst lokt dunkt mij nog ernstiger kritiek uit. Het beoogde doel is eenvoudigweg de politieke impact te neutraliseren van de stemming die met een zeer grote meerderheid - 270 stemmen voor, 225 stemmen tegen - plaatsvond in december om de Commissie de kwijting te weigeren voor het beheer van de begrotingskredieten uit 1996. De socialisten zijn slechte verliezers. Bovendien lijken ze gebruikt te worden door de Commissie die het Parlement voor de stemming in december had uitgedaagd een motie van afkeuring in te dienen. Onze Vergadering zou zich tegenover de publieke opinie belachelijk maken wanneer ze, na in december op ondubbelzinnige wijze geweigerd te hebben kwijting te verlenen aan de Commissie voor haar beheer, nu in januari zonder enige vorm van proces haar vertrouwen aan de Commissie zou schenken. Het is allemaal van een gigantische schijnheiligheid en onze fractie zal daar niet aan meedoen.
Applaus vanuit sommige banken
Daarom willen wij, net als de liberale fractie en de Fractie van de Europese Volkspartij, dat de Commissie nader verklaart welk gevolg zij van plan is te geven aan de stemming die in december heeft plaatsgevonden en dat zij haar verantwoordelijkheid volledig op zich neemt, hetgeen zij tot nu toe nog niet op overtuigende wijze heeft gedaan. Al naar gelang haar antwoorden zullen wij dan in staat zijn te beoordelen of wij de motie van afkeuring tegen de Commissie moeten aannemen of niet; dat is het doel van onze mondelinge vraag.
Het op velerlei gebied slecht functioneren dat is gebleken bij het financieel beheer van de Commissie is dermate ernstig dat het vraagt om een duidelijke en snelle reactie van haar kant. Het gaat om haar geloofwaardigheid. Zeker, dat slechte functioneren is niets nieuws. De wortels ervan liggen in de tijd ver voor het aantreden van de huidige Commissie, maar dat feit ontslaat het college niet van zijn eigen verantwoordelijkheid, noch, op persoonlijke titel, deze of gene commissaris, of die nu voor 1994 al in functie was of pas nadien. Maar ik zal bewust geen enkele naam noemen zolang onbetwistbare feiten hun precieze verantwoordelijkheid niet hebben vastgesteld.
Het voornaamste verwijt dat vandaag de dag tegen de Commissie geuit wordt is de ondoorzichtige beslotenheid waarin zij zich opsluit ten opzichte van de openbaringen die het gevolg zijn van verschillende lekken vanuit haar eigen diensten. Door struisvogelpolitiek te bedrijven, door zich tegenover officiële controle- en auditorganen ten onrechte te verschansen achter de dekmantel van de vertrouwelijkheid heeft ze de deur op een kier gezet voor de ergste verdenkingen. Als de Commissie uit zichzelf het initiatief zou hebben genomen om vanaf het begin volledig het spel van de transparantie te spelen, ten opzichte van de externe controle- en auditorganen die de Rekenkamer en het Europees Parlement vormen, dan zou zij niet terecht zijn gekomen in de betreurenswaardige situatie waarin zij zich vandaag bevindt. Het zou voor haar makkelijker zijn om sommige niet-gefundeerde of uitsluitend door politieke overwegingen gemotiveerde beweringen die links en rechts in de pers verschijnen met bewijzen in de hand te weerleggen in plaats van zich ermee tevreden te stellen, zoals ze nu doet, die beweringen met een verontwaardigd gebaar van tafel te vegen.
Wanneer daarentegen als gevolg van lopende gerechtelijke of interne onderzoeken allerlei ernstige verdenkingen aantonen dat commissarissen, huidige of vroegere, of ambtenaren tekortgeschoten zijn in hun verplichtingen, dan moet de Commissie de moed hebben om alle consequenties daaruit te trekken. Als het gaat om leden van het college, dan moet zij hen verzoeken af te treden op het gevaar af tegen hen de procedure voor ontheffing van ambtswege zoals voorzien in artikel 160 van het Verdrag te zien inleiden. Als het gaat om een ambtenaar, wat diens rang ook moge zijn, dan moet zij hem de vereiste disciplinaire sancties opleggen en zich niet beperken tot wat ondergeschikten die als bliksemafleider dienen voor hogere verantwoordelijken.
Applaus vanuit sommige banken
Slechts ten koste van een dergelijke radicale wijziging van gedrag zal de Commissie een klimaat van vertrouwen met het Europees Parlement en met alle instellingen van de Europese Unie kunnen herstellen. Zij moet ophouden het beeld te geven van een gesloten wereld waarin nepotisme en vriendjespolitiek kunnen bloeien. Zij moet ook een uiterst nauwkeurig onderzoek verrichten naar de voorwaarden waarop de markten voor dienstverlening zijn voltooid, met inbegrip van de informaticasector. Pas wanneer zij de rotte takken wegsnoeit, wanneer zij grote schoonmaak houdt, zal zij het morele gezag kunnen hervinden dat zij nodig heeft om de grote uitdagingen aan te gaan waarmee de Europese Unie vandaag de dag geconfronteerd wordt. Door zo te handelen zal zij het vertrouwen herwinnen in de zeer ruime meerderheid - ik ben geneigd te zeggen de overweldigende meerderheid - van de leden en de ambtenaren van het Commissie wier morele integriteit buiten kijf staat.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, het is aan u om die gedragsverandering aan te moedigen. Voor wat betreft de Fractie Unie voor Europa, wij zullen niet alleen al naar gelang uw woorden oordelen, maar ook al naar gelang uw daden in de komende weken, wanneer aan de voorwaarden voor een terugkeer naar vertrouwen wordt voldaan, maar er kan voor ons geen sprake van zijn u donderdag een ?blanco" motie van vertrouwen te geven zoals onze socialistische collega's van plan zijn.
Applaus van de UPE-Fractie

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de vorige vergaderperiode in december vond het Europees Parlement dat niet aan de voorwaarden voldaan was om de Commissie kwijting te verlenen voor het begrotingsjaar 1996 en het besloot daarom met aanzienlijke meerderheid de kwijting te weigeren. Volgens ons ging het hierbij om een zeer belangrijk besluit met een onmiskenbare politieke draagwijdte. Met name ook omdat het gebaseerd was op zeer ernstige beschuldigingen, waarbij tegelijkertijd gebrek aan transparantie en informatie, verschillende onregelmatigheden, machtsmisbruik en nepotisme en meerdere gevallen van fraude, waarmee enorme bedragen gemoeid zijn, in het geding zijn.
Op het moment dat wij over deze materie opnieuw een besluit moeten nemen, is het in de allereerste plaats van belang te herhalen wat wij toen stelden: het besluit van december is op zich geldig. En vandaar dat het Parlement - los van de uitslag van de stemming over de moties van afkeuring die wij vandaag behandelen - de zaken die ten grondslag lagen aan dat besluit continuïteit moet geven en verder moet verdiepen. Evenals de Commissie er nu nog minder dan voorheen onderuit kan een toereikend, onderbouwd en opportuun antwoord te geven op de tegen haar gerichte beschuldigingen. Wij benadrukken deze aspecten, die evident lijken, alleen maar omdat wij twijfelen aan de redelijkheid en de geloofwaardigheid van de motieven en doelstellingen die voor de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten de aanleiding waren om een motie van afkeuring in te dienen, waardoor dit debat op gang werd gebracht.
Ik zal niet lang bij procedurele kwesties stilstaan, daar ik vind dat het met name van belang is de fundamentele zaken aan te snijden. Desalniettemin, en omdat procedurele kwesties toch altijd een belangrijk politiek element kennen, moet ik vermelden dat aan de motieven en de omstandigheden rond de indiening van deze motie van afkeuring de ondubbelzinnige wens ten grondslag ligt positief en overhaast te reageren op de absurde verklaring van de Commissie voorafgaande aan de stemming over de kwijting. Daardoor lijkt het eerder alsof het Parlement verantwoording aflegt tegenover de Commissie dan, zoals in de Verdragen staat, omgekeerd. Eveneens ligt aan de motie de onmiskenbare wens ten grondslag een punt te zetten achter het precies vaststellen van de zaken die hebben geleid tot het niet-verlenen van kwijting. Bovendien ligt er wellicht ook de impliciet gelaten wens aan ten grondslag te zijner tijd, als eenmaal de verantwoordelijkheden van de Commissie precies zijn vastgesteld, het indienen van een echte motie van afkeuring te beletten.
Natuurlijk delen wij deze motiveringen van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten niet. Dit ook omdat daardoor bij deze hele problematiek medeverantwoordelijkheid kan worden gecreëerd, en zelfs wordt gecreëerd.
In dit verband moet trouwens benadrukt worden dat dit initiatief van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten het voordeel heeft gehad - zeker niet door deze fractie voorzien en nog minder gewenst - de publieke opinie in alle lidstaten op de hoogte te brengen van wat tot dan toe slechts bekend was bij de instellingen en in bepaalde kringen in een beperkt aantal landen. Dit feit verleent dit debat, en vooral de fundamentele kant ervan, natuurlijk nog meer relevantie.
Er is hier beweerd dat er een zekere vorm van stabiliteit nodig is, nu het moment van belangrijke beslissingen nadert. Daarom is het volgens sommigen nodig een vertrouwensvotum te geven aan de Commissie. Een dergelijke redenering wijzen wij resoluut van de hand. Als er immers al een reëel gevaar bestaat, dan is dat natuurlijk het risico - bij het voortduren van het huidige klimaat van verdachtmakingen en met een permanent verzwakte en minder geloofwaardige Commissie - dat andere debat met de smetten van het heden te belasten.
Er bestaan volgens ons trouwens geen goede en slechte momenten om op serieuze en diepgaande wijze dergelijke ernstige vraagstukken als fraude aan te pakken. Bovendien is dit ook een materie die niet, zoals wij al tijdens het kwijtingsdebat hebben gezegd, op basis van kortetermijnbelangen, het al of niet op handen zijn van verkiezingen of de resterende duur van het mandaat van de Commissie geanalyseerd kan worden, maar vooral op basis van wat aan fundamentele zaken in het geding is.
Nu wij hier dan staan voor wat men een vertrouwensvotum voor de Commissie wil doen zijn, kunnen wij niet om de ernst van de beschuldigingen jegens de Commissie heen. Die beschuldigingen zijn geuit door het Parlement zelf in achtereenvolgende verslagen - die vaak met grote meerderheid zijn aangenomen -, maar ook door de Rekenkamer en zelfs door hoge ambtenaren van de Commissie. Deze beschuldigingen gelden verschillende onregelmatigheden, met name met dossiers bij toerisme, ECHO, PHARE, TACIS, MED en LEONARDO, die verband houden met vriendjespolitiek (vooral de zogenaamde ?onderzeeboten" ) en die fraude met grote bedragen betreffen. In deze beschuldigingen wordt de zacht gezegd gebrekkige samenwerking met de gerechtelijke autoriteiten van een aantal landen benadrukt en worden de onmiskenbare moeilijkheden en omissies bij de doorgeven van informatie aan het Europees Parlement duidelijk gemaakt. Hierbij komt nu ook nog de al genoemde zeer ongelukkige procedure tegen een ambtenaar van de Commissie.
Hoe kan er onder deze omstandigheden, en op deze indirecte wijze, een vertrouwensvotum worden gegeven aan de Commissie?! Natuurlijk zal een grote meerderheid van mijn fractie dat votum niet geven. Ook al omdat wij consequent wensen te zijn ten opzichte van de stemming in december.
Wij wensen dan ook zonder er doekjes om te winden te bevestigen dat voor ons de hele Commissie, afgezien van individuele verantwoordelijkheden, politiek verantwoordelijk is voor deze toestanden. En de Commissie kan op dit moment er niet onderuit haar collectieve verantwoordelijkheden op zich te nemen. Derhalve verwachten wij, voorzitter Santer, veel duidelijkheid, geen uitvluchten en met name een grote zin voor verantwoordelijkheid.
En wij verwachten van deze zaak een grotere doelmatigheid bij het uitvoeren van beleid in de toekomst en in het bijzonder een diepgaande heroverweging en een substantiële verandering van de omstandigheden die tot zo'n omvangrijk aantal incidenten hebben geleid. Deze incidenten, die vaak verbonden zijn met privatiseringsbeleid van diensten, zijn bij nauwkeurige beschouwing niet los te zien van de scheve verhouding tussen de aanzienlijke bevoegdheden van de Commissie en de beperkte democratische controle op die bevoegdheden.
Applaus

Aelvoet
Voorzitter, collega's, wij hebben hier vandaag te maken met een harde confrontatie tussen het Parlement en de Commissie naar aanleiding van de weigering van de kwijting. Het is de Commissie zelf die de zaak op de spits heeft gedreven en hiervoor ook de steun heeft gekregen van de grootste fractie van dit Huis door de weigering van kwijting gelijk te stellen met een motie van afkeuring. De Commissie draagt echter de beslissende verantwoordelijkheid voor het maken van deze flater. Ondertussen is daar nog veel bij gekomen, zodanig dat de positie van de Commissie verder verzwakt is.
Het is niet de enige confrontatie die wij hebben gehad. Er zijn er nog geweest in deze legislatuur. Het heeft alles te maken met een Parlement dat meer macht heeft gekregen en zich ook bewust is dat het bereid is om die macht te gebruiken. Wij zijn degenen die ten aanzien van de Europese bevolking verantwoording moeten afleggen over de wijze waarop al dan niet efficiënt en eerlijk met belastinggeld wordt omgegaan.
De reden waarom wij die confrontatie willen voeren in alle scherpte is dat wij van mening zijn dat wij een sterke Commissie nodig hebben om Europa reëel vorm te geven, om de Unie uit te bouwen. Maar het probleem op dit ogenblik is niet de vraag of wij een Commissie nodig hebben om de Unie vooruit te helpen, maar wel of een in opspraak geraakte en zwakke Commissie nog in staat is om die Europese Unie te helpen overleven. Dat is het probleem.
De manier waarop de Commissie de ambtenaar Van Buitenen heeft aangepakt, stuit gewoon tegen de borst. De enige misdaad die hij heeft begaan is naar het Parlement te stappen na maandenlang tevergeefs op actie van zijn superieuren te hebben gewacht. Die man wordt onmiddellijk geschorst en het is niet het bekendworden van het dossier, maar de bekendmaking van de schorsing die voor een storm van protest heeft gezorgd. Ook daar weer draagt de Commissie grote verantwoordelijkheid, niet alleen voor het financieel wanbeheer, maar ook voor een aantal harde politieke dossiers. Ik verwijs naar de BSE-crisis, ik verwijs naar de manier waarop de Commissie genetisch gewijzigd voedsel tegen een meerderheid van de Europese bevolking in op de markt toelaat, de manier waarop onderhandeld wordt in de economische dossiers, om al die redenen zegt mijn fractie "ja" tegen de motie van afkeuring. Maar los van de afloop rond de motie van afkeuring willen de Groenen in ieder geval meewerken aan een zo scherp mogelijke resolutie, want deze Unie moet functioneren met een Commissie die in staat is orde op zaken te stellen en de uitdagingen op te nemen die op haar afkomen en in haar huidige vorm is dat wel zeer de vraag.
Applaus van de V-fractie

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, het is niet gemakkelijk om rechtvaardig te zijn in een verderfelijk klimaat waarin alles lijkt te zijn toegestaan.
Rechtvaardig zijn vandaag de dag, dat betekent voor onze fractie allereerst dat wij de Commissie verzoeken om eindelijk alle uitleg te geven die nodig is om te weten wat er allemaal gebeurd is en om haar fouten toe te geven, met name de fouten in het beheer. Wij moeten ook precies weten of er fraude geweest is of malversaties, en zo ja, wie dat gedaan hebben. Tenslotte willen we ook zien dat de Commissie duidelijk begint aan de hervorming van haar beheers- en werkmethoden. Die behoefte aan transparantie en duidelijkheid is een democratisch vereiste. Het Parlement heeft niet alleen het recht, maar ook de plicht de waarheid te kennen en er de politieke consequenties aan te verbinden die zijn bevoegdheden hem toestaan, met name om een motie van afkeuring aan te nemen.
Maar rechtvaardig zijn betekent niet dat je in het wilde weg beschuldigingen uit. Slecht beheer bestrijden, fraude bestrijden, ja! Maar dat kun je enkel doen door de regels van de rechtsstaat te eerbiedigen. Welnu, vandaag de dag zien we een handgemeen dat nog maar weinig meer eerbiedigt. Er worden beschuldigingen geuit zonder bewijzen, op grond van geruchten, ja zelfs van roddel. Dat is al ernstig genoeg wanneer het gaat om de collectieve verantwoordelijkheid van de Commissie, maar het is nog ernstiger wanneer personen met name worden genoemd en in het wilde weg worden beschuldigd. Wanneer je iemand beschuldigt moet je bewijzen hebben. Dan moet je ook juridische procedures volgen, de rechten van de verdediging respecteren, enzovoorts. Zodoende kunnen wij in geen geval een ontwerpresolutie goedkeuren zoals degene die nu in de Vergadering de ronde doet en die twee commissarissen met name noemt, zonder dat de rechtsregels waarnaar ik heb verwezen zijn nageleefd.
Applaus
We moeten niet van Scylla in Charybdis vallen, van de ontoelaatbare ongestraftheid in veroordelingen zonder bewijzen, hetgeen onverdraaglijk zou zijn, en des te ondraaglijker omdat die individuele aansprakelijkheidsstelling in de plaats zouden komen van de collectieve verantwoordelijkheid van de Commissie die men niet zou durven toepassen.
Het klimaat dat vandaag de dag in de Europese instellingen heerst is ongezond en schadelijk voor de opbouw van Europa. Door deze affaires nu om politieke redenen uit te buiten, wordt de situatie er niet beter op. Ik hoop, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dat u in uw antwoord eindelijk het Parlement de verzekering zult kunnen geven die het reeds al te lang verwacht, om de rust te herstellen die wij nodig hebben en die u nodig hebt.
Onze fractie, in elk geval de grote meerderheid van onze fractie, zal zich bij haar standpunt voor de stemmingen laten leiden door haar inspanning om de geloofwaardigheid van de Europese instellingen te garanderen, voorzover dat mogelijk is. Maar die geloofwaardigheid is vandaag de dag helaas zwaar aangetast. Wij hebben altijd een sterke Commissie willen hebben, altijd. Vanuit dat standpunt bezien bevinden we ons precies in de omgekeerde situatie.
Applaus

Pinel
Mijnheer de Voorzitter, in februari 1997, toen het Europees Parlement bezig was met zijn onderzoek naar de gekkekoeienkwestie, hekelde onze collega Jean-Claude Martinez de ?oorverdovende stilte" van de Commissie. Hij stelde de ernstige fouten, de leugens, het slecht functioneren aan de kaak, en ook die stilte die tot doel had de Europese binnenmarkt van 1993 en de eenheidsmunt die voorzien waren door het Verdrag van Maastricht niet in twijfel te trekken. Als de Franse kiezers op 20 september 1992 de waarheid hadden gekend over BSE, waren de paar duizend stemmen die de overwinning van het ?ja" mogelijk gemaakt hebben er vast niet geweest. De ideologische doelstellingen van de federale constructie hebben de politieke passiviteit gerechtvaardigd, zoals Jean-Claude Martinez destijds benadrukte. De heer MacSharry, Europees commissaris voor landbouw, rechtvaardigde zichzelf door te zeggen dat hij de rundvleesmarkt wilde beschermen tegen die verschrikkelijke dierziekte. Handel voor volksgezondheid, dat was de slogan van de Commissie.
Wanneer je het verslag van de heer Elles leest lijkt de Commissie niets geleerd of onthouden te hebben van die harde les. De fraude en verduistering van fondsen zijn nu algemeen uitgebreid tot het geheel van diensten van de Commissie: het directoraat-generaal toerisme, het MED-programma, het ECHO-programma, de veiligheidsdiensten, het kabinet van Edith Cresson. Via het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap bijvoorbeeld, ECHO genaamd, draagt de Europese Unie een kwart bij aan de wereldwijde humanitaire hulp. Een gedeelte van de hulp aan het voormalig Joegoslavië en aan het gebied van de Grote Meren in Afrika is verduisterd, en de bedragen daarvan variëren tussen 500.000 en 1.500.000 ecu. Wat het MED-programma voor hulp aan landen van het Middellandse-Zeegebied betreft, ook daar vinden we ernstige onregelmatigheden, met aan de basis het bedrijf ARTM, waaraan zonder aanbestedingsprocedure het merendeel van de contracten die voor het MED-programma bestemd waren is toegekend. En we zouden nog meer voorbeelden kunnen geven.
Als verzachtende omstandigheid, als ik het zo mag zeggen, kan de heer Santer aanvoeren dat de fraude niet met hem begonnen is, maar met zijn socialistische voorganger, Jacques Delors, voor wie het financieel beheer van geen enkel belang was. Het is waar dat malversaties en verduistering van fondsen een socialistische specialiteit zijn, vanaf de periode Mitterrand/Dumas tot op heden, nu twee van de commissarissen die bij de recente affaires betrokken zijn twee socialisten zijn, mevrouw Cresson en de heer Marín. Je begrijpt dan beter waarom mevrouw Green, uit naam van de socialistische fractie, deze Commissie beschermt die zwaar tekortgeschoten is in haar taak en die als geheel zou moeten aftreden. Men zou zich van de weeromstuit wel eens kunnen gaan interesseren voor het Europees Parlement en wie weet... De Europese Commissie, die door een corporatistische reflex ernstige fouten van strafrechtelijke aard verbergt, duidelijke onregelmatigheden, zonder de interne disciplinaire maatregelen in werking te stellen of door dat te laat te doen, en die daardoor de juiste rechtsgang belemmert, kan niet de minste verzachtende omstandigheid inroepen.
Het is onaanvaardbaar en niet te rechtvaardigen dat een dergelijke instelling, onverantwoordelijk in de eigenlijke zin van het woord, nieuwe bevoegdheden vraagt, zoals de Verdragen van Maastricht en Amsterdam voorzien, en tegelijkertijd het geld van de Europese belastingbetalers verspilt, zonder de zwarte schapen te straffen. Daarentegen schorst zij een Nederlandse eurocraat die schuldig is aan het naar brengen van haar maffiose praktijken. Dat is de overbekende techniek van de zondebok. Heren Chirac, Seguin, Pasqua, Madelin, Bayrou, Jospin, Cohn-Bendit, Hue, u die allemaal een federalistisch Europa verdedigt en de schandelijke verdragen van Maastricht en Amsterdam, u bent zowel verantwoordelijk voor de exorbitante bevoegdheden van de Europese Commissie, een ware bureaucratie met een totalitaire roeping, als voor de schuldige zwakheid waarvan u blijk geeft ten opzichte van die ontspoorde instelling.
Ik had het zojuist over de socialisten. Maar de christen-democraten zijn nog huichelachtiger. Zij weigeren kwijting te verlenen, maar om dan meteen te zeggen dat die weigering slechts gelijk staat aan een terugverwijzing naar de Commissie begrotingscontrole. Zo komen we weer terug bij de voorwaardelijke motie van afkeuring van de gekkekoeientijd, een soort kartonnen zwaard van Damocles, dat alleen diegenen bedriegt die wel bedrogen willen worden.
Dames en heren, weigeren de Europese Commissie kwijting te verlenen en stemmen voor de motie van afkeuring zijn juridisch gezien twee afzonderlijke daden, maar politiek gezien volkomen met elkaar verbonden. Je kunt een autoriteit niet straffen zonder daaruit de politieke consequenties te trekken, tenzij je de instelling waartoe je behoort in diskrediet wilt brengen. Het Franse Front national, met Jean-Marie Le Pen die ik vandaag vertegenwoordig, zal voor de motie van afkeuring tegen de Europese Commissie stemmen om die instelling aan de kaak te stellen, die de motor van de Europese supranationale en federalistische constructie is, en die, omdat ze zich boven de wetten verheven acht, deze ongestraft met voeten wenst te treden. Een paar maanden voor de Europese verkiezingen verwerpt het Europa van de vaderlanden en van de Europese naties dat wij vertegenwoordigen dat onrechtvaardige Europa, dat Europa van de voorrechten, van het gesjoemel en van het misbruik. De Europese volkeren die gehecht zijn aan hun nationale soevereiniteit en aan hun identiteit zullen in juni aanstaande de slaafse volgelingen en de knechten daarvan wel afstraffen.
Overigens ben ik verbaasd, mijnheer Fabre-Aubrespy, dat ik mijn naam niet terugvond tussen de ondertekenaars van uw motie, terwijl ik die toch ondertekend heb en u vorige week mijn handtekening heb ingeleverd. Staat u mij toe dat ik ook verbaasd ben over het feit dat uw motie niet is doorgegeven aan sommige van onze collega's. Gaat het er hier om sommige afgevaardigden, onder wie die van het Front national, erbuiten te houden, op het gevaar af het spel van onze hier aanwezige tegenstanders te spelen? Ik geloof liever dat het om een vergeetachtigheid gaat, een nalatigheid die we van u evenwel niet gewend zijn, beste collega, en die u ongetwijfeld wel zult willen corrigeren bij de administratie van het Parlement.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in december jongstleden heeft het Europees Parlement een diepgaand debat gehouden over de kwijting voor de uitvoering van de begroting 1996.
Vandaag houden wij een ander debat. Aan de orde zijn nu enkele moties van afkeuring en mondelinge vragen. Onderwerp van gesprek is nu het vertrouwen tussen onze twee instellingen. Dit vertrouwen is de laatste tijd zwaar op de proef gesteld en ik aarzel niet een deel van de verantwoordelijkheid daarvoor op mij te nemen. Nadere uitleg is echter geboden. Ik zeg dit omdat ik de rol van het Europees Parlement ten volle respecteer. Ik heb de laatste vier jaar kunnen vaststellen dat een vertrouwensrelatie tussen onze twee instellingen van vitaal belang is voor de Europese Unie. De successen van de laatste tijd zouden nooit mogelijk zijn geweest zonder een nauwe samenwerking tussen het Europees Parlement en de Commissie en ik ben er dan ook van overtuigd dat de leden van het Parlement de Commissie in hun oordeel zullen beschouwen als een college en een balans zullen opmaken van haar activiteiten als college. Ik zal pogen aan te tonen dat het vertrouwen van het Parlement gerechtvaardigd en zelfs onontbeerlijk is voor een goede uitvoering van het ambitieuze programma dat ons de komende maanden te wachten staat.
Ik heb altijd gezegd dat ik beoordeel wens te worden op mijn daden, op de balans van mijn daden. Ik vraag u de redevoering nog eens te lezen die ik hier in januari 1995 heb gehouden tijdens mijn investituur en aan de hand daarvan te oordelen of ik mijn beloften gestand heb gedaan.
Vier jaar geleden heb ik gezegd dat wij, als wij een sterke economie willen, een sterke munt nodig hebben en daar heb ik aan toegevoegd: ?Ik ben optimistisch. De Economische en Monetaire Unie komt er. Zij zal het leven van onze volken veranderen" . Elf dagen geleden bracht Europa de euro ter wereld. Aldus heeft Europa laten zien dat het weet te zegevieren. Een ding was echter van meet af aan duidelijk: vóór 1995 heeft de Commissie een hoofdrol vervuld - dankzij mijn voorganger, de heer Delors - maar ook na 1995. Hoever waren wij nu geweest, als wij niet in mei 1995 ons Groenboek over de invoering van de gemeenschappelijke munt hadden ingediend, als ik niet samen met mijn collega's stap voor stap, week na week, de technische voorzorgsmaatregelen had getroffen, de critici het hoofd had geboden, tot begrotingsdiscipline had gemaand en de twijfels van de o, zo talrijke sceptici had ontzenuwd? In deze strijd heb ik altijd het vertrouwen van het Parlement gehad en dit vertrouwen was voor mij van doorslaggevend belang.
In de redevoering voor mijn investituur heb ik onderstreept dat wij de interne markt in het middelpunt van onze inspanningen ter bevordering van de economische groei wilden plaatsen. Zoals beloofd, hebben wij de energie- en telecommunicatiemarkt opengesteld. Wij hebben het percentage voor de omzetting van richtlijnen in nationaal recht op spectaculaire wijze kunnen verbeteren door, daar waar noodzakelijk, een beroep te doen op de sancties van artikel 171 van het Verdrag. Ook hebben wij, zoals beloofd, een rigoureus mededingingsbeleid gevoerd.
Vier jaar geleden heb ik de werkgelegenheid de prioriteit aller prioriteiten genoemd. Tot mijn voldoening stel ik vast dat inmiddels ook de Europese Raad deze mening is gaan delen. In januari 1996 heb ik een voorstel gedaan voor een Europees vertrouwenspact voor de werkgelegenheid. U hebt dit idee hier enthousiast onthaald, maar de reactie van de Europese Raad tijdens de topontmoeting van Florence was beleefd terughoudend. Het scepticisme was groot. Dankzij onze gemeenschappelijke inzet en dankzij de inspanningen van een aantal lidstaten kon uiteindelijk in het Verdrag een hoofdstuk over de werkgelegenheid worden opgenomen. Tijdens de Top van Luxemburg konden wij toen, met aanneming van de door de Commissie voorgestelde richtsnoeren, een nieuwe kwalitatieve sprong vooruit maken. In Wenen besloten de staatshoofden en regeringsleiders nog een stap verder te gaan en het idee van een pact over te nemen. Dankzij het economisch herstel en dankzij de gevolgde strategie kon uiteindelijk de werkloosheid in Europa worden verminderd en beneden de barrière van 10 % worden gebracht. De oorlog zelf is weliswaar nog niet gewonnen maar de Unie heeft nu wel de middelen om deze te winnen.
Na de verdragswijziging van Maastricht kwam in 1995 met moeite een institutioneel zoekproces op gang. In juni 1997 werd met de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam een nieuwe belangrijke stap gezet in de richting van Europese eenmaking. Tijdens de onderhandelingen was de samenwerking tussen onze twee instellingen voorbeeldig. Deze vond zijn beslag in het eindresultaat, dat zeker niet aan ieders wensen voldeed, maar desalniettemin een goed resultaat was. Ik noem met name het hoofdstuk over de werkgelegenheid, de vorderingen in de richting van een gemeenschappelijke ruimte voor vrijheid, veiligheid en justitie - als concreet antwoord op de zorgen van onze burgers - en meer bevoegdheden voor het Europees Parlement en de voorzitter van de Commissie.
De Unie heeft nu, op grond van de door de Commissie uitgewerkte strategie, een begin gemaakt met het meest ambitieuze uitbreidingsproces van haar geschiedenis. Dankzij dit proces, dankzij de daarvoor in het leven geroepen pretoetredingsstrategie, konden de kandidaat-landen van meet af aan worden opgenomen in onze gemeenschappelijke familie. Wie had dat enkele jaren geleden nog durven dromen? Natuurlijk is er nog veel werk aan de winkel, zowel voor de kandidaten zelf als ook voor ons. Daarom is Agenda 2000 zo uitermate belangrijk. Uitbreiding, politieke hervormingen en financiële voorwaarden worden daarin in een grote, allesomvattende aanpak bij de horens gevat. Dit is het grootste pakket maatregelen dat de Commissie ooit op tafel heeft gelegd.
Mijnheer de Voorzitter, in januari 1995 noemde ik een gebied waarop extra inspanningen nodig waren: het interne beheer. Ik heb toen beloofd het budgettaire en administratieve reilen en zeilen van de Commissie te zullen verbeteren. Ik heb toen tevens beloofd de fraudebestrijding tot een van onze prioriteiten te zullen maken.
Uit de gebeurtenissen rondom de kwijting is gebleken dat ik toen terecht aan deze zaken groot belang had toegekend en dat daar in het verleden te weinig aandacht aan was besteed. Tevens is gebleken dat de tot nu toe doorgevoerde hervormingen verre van toereikend waren en nog heel wat inspanningen moesten worden ondernomen. Ik ben samen met mijn collega's begonnen aan ambitieuze moderniseringsprogramma's. Het doel daarvan ligt voor de hand. Wij willen opnieuw goed beheer, efficiëntie en deugdelijke controle. Wij willen decentralisatie van onze diensten en verantwoordingsplicht voor onze ambtenaren.
In de afgelopen vier jaar hebben wij meer hervormingen doorgevoerd dan in de afgelopen veertig jaar bij elkaar. Wij hebben onregelmatigheden bestreden en de fraudebestrijding verscherpt.
Protest
In 1994, dames en heren - wacht u eerst de resultaten af - had de UCLAF 50 man personeel. Nu heeft hij 140 man personeel. In 1994 werden 220 zaken door de UCLAF onderzocht. Nu zijn dat er 950 geworden en de resultaten daarvan kunt u terugvinden in de jaarverslagen van de UCLAF. Bij onze inspanningen om de werkzaamheden van de UCLAF te verbeteren, zijn wij op gevallen gestoten waarbij ambtenaren van de Commissie waren betrokken. Ik moet u zeggen dat elk van deze gevallen mij pijn bezorgt.
Telkens is het immers Europa dat aan het kortste eind trekt. Men heeft kritiek geuit op de wijze waarop wij deze dossiers hebben behandeld. Ik verzeker u dat er van onze kant geen sprake was van kwade wil en wij absoluut niet van plan waren wat dan ook in de doofpot te stoppen.
Reeds dertig jaar oefen ik een openbare functie uit. Dat heb ik altijd gezien als een voorrecht en een verplichting tot absolute integriteit. Ik eerbiedig het geld van de belastingbetaler. Bedriegers moeten worden gestraft, met behulp van het Parlement. Ik verzeker u dat ik wat dat betreft vastberaden ben, meer dan ooit!
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe nu in te gaan op de motie van afkeuring.
Tekenen van onrust
Naar mij luisteren kost u niets! De Commissie heeft vertrouwen nodig om te kunnen werken, om succesvol te kunnen werken. Er is nog zoveel te doen! Wij hebben samen nog zoveel taken tot een goed einde te brengen en daarom hebben wij een waarachtig vertrouwenscontract nodig tussen onze twee instellingen.
De Unie staat voor enorme uitdagingen. De euro heeft een goede geboorte gehad. Heel de wereld bewondert ons omdat wij erin geslaagd zijn dat waar te maken wat nog niet lang geleden een droom leek te zijn. Laten wij deze weg samen voortzetten.
In de komende maanden moeten wij mijns inziens ook samen nadenken over de institutionele toekomst van de Unie. Wij hebben een grote mate van integratie bereikt en daar moeten wij de noodzakelijke conclusies uit trekken. Ook moeten wij de uitbreiding voorbereiden. Nog voor de komende verkiezingen van het Europees Parlement zal ik u daarvoor onze ideeën en voorstellen voorleggen.
Ons resten nog enkele weken tot eind maart. Dan zullen wij worden geconfronteerd met een belangrijk vraagstuk: de onderhandelingen over Agenda 2000. Een overeenkomst daarover zal de Unie in staat stellen een beslissende stap te zetten. Ook daarvoor is vertrouwen nodig. Niemand heeft belang bij een herhaling van de ervaring uit het begin van de jaren "80, toen door een begrotingsruzie het leven van de Gemeenschap werd lamgelegd. Ruzie was toen erg, nu zou deze funest zijn. Laten wij dus hier een punt achter zetten!
In 1999 staat ons een ander groot dossier te wachten: justitie en binnenlandse zaken. In de afgelopen jaren heeft dit gebied steeds meer gewicht gekregen. In Amsterdam kon, tenminste op papier, een kwalitatieve sprong vooruit worden gemaakt. Op de woorden moeten nu echter daden volgen. Daarom heb ik de staatshoofden en regeringsleiders voorgesteld aan de gemeenschappelijke ruimte voor vrijheid, veiligheid en justitie een speciale topontmoeting te wijden, naar het voorbeeld van de speciale werkgelegenheidstop in Luxemburg. Deze top zal in oktober, in Tampere, Finland, bijeen worden geroepen. Ik verzeker u dat wij daar goed beslagen ten ijs zullen komen.
?De Commissie van de toekomst" is het laatste, grote en ambitieuze initiatief van mijn mandaat. Ik zal u de hoofdbestanddelen daarvan in herinnering brengen. Ten eerste moeten wij diep nadenken over de rol die de Commissie in de toekomst, in de zich snel ontwikkelende Unie, beschoren zal zijn. Ten tweede moeten wij de toekomstige structuren van de Commissie, haar interne organisatie aanpassen aan de ontwikkelingen in de Unie en de samenleving, aan de nieuwe taken in het Verdrag en aan de prioriteiten van de Unie. Ten derde moeten de hervormingen op het gebied van het financieel beheer en het personeel worden voortgezet en geïntensifieerd.
De kritiek die het Parlement heeft geuit tijdens het kwijtingsdebat zullen voor ons een soort kompas zijn. Wij nemen deze kritiek ter harte. Wij zullen onze werkwijze en ons beheer onder een kritische loep moeten nemen. De organisatie van de Commissie is weliswaar een interne aangelegenheid, maar natuurlijk heeft het Parlement, uit hoofde van zijn politieke controle, legitieme belangen en daarmee dient rekening te worden gehouden. Daarom stel ik u voor in de komende maanden over deze zaken intensief met elkander van gedachten te wisselen.
Mijnheer de Voorzitter, alle fracties hebben hierover mondelinge vragen gesteld. Ik wil in dit verband met name ingaan op de paragrafen 26 en 27 in de resolutie van de heer Elles over de kwijting 1996 en proberen een nauwkeurig antwoord hierop te geven aan de hand van een uit acht punten bestaand programma. Ten eerste zal ik de toekomstige voorzitter van de Commissie een allesomvattend, goed gefundeerd voorstel doen voor de structurering van de portefeuilles en de organisatie van de diensten. Reeds eind 1997 zijn wij begonnen met een doorlichting van alle activiteiten en diensten van de Commissie. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan de bevindingen van deze screening en dan zal ik op grond hiervan een voorstel doen. Dit voorstel zal openbaar worden gemaakt en worden voorgelegd aan het Europees Parlement. De structuren van de Commissie hebben immers een belangrijke weerslag op de andere instellingen.
Nog voor het einde van mijn mandaat zal ik in overleg met de nieuwe voorzitter van de Commissie dit nieuwe concept in praktijk brengen. Dat zal zeer nuttig zijn voor de hoorzittingen die het Parlement tegen het einde van het jaar met de toekomstige leden van de Commissie zal organiseren.
Het tweede punt in dit programma betreft de prioriteiten en de middelen om deze in praktijk te brengen. Sedert vier jaar voert de Commissie, met steun van de begrotingsautoriteit, voor haar personeel een nulgroeibeleid uit. De enige uitzondering daarop is het voor de uitbreiding benodigde personeel. Daarmee sluiten wij ons aan bij de bezuinigingsinspanningen in de lidstaten. Door dit beleid waren wij gedwongen het gebruik van onze menselijke hulpbronnen nog meer te rationaliseren en onze aandacht nog sterker toe te spitsen op de daadwerkelijke prioriteiten. Onze inspanningen zijn echter gelimiteerd als wij daarin niet gesteund worden door het Parlement en de Raad. Ons werkprogramma wordt immers in grote mate bepaald door hetgeen het Parlement en de Raad van ons verlangen. Ik verzeker u dat wij met de huidige menselijke hulpbronnen aan de grens van het mogelijke zijn gekomen.
Onze beheersproblemen zijn ook te wijten aan het feit dat wij maar al te vaak taken op ons hebben genomen waarvoor wij in feite niet het noodzakelijke personeel hadden. Men zal zich dus in het vervolg systematisch moeten bezighouden met het vraagstuk van de menselijke hulpbronnen.
Ten derde ben ik van plan een regelgeving uit te vaardigen voor de werkzaamheden van de commissarissen, de kabinetten en de diensten. Daarin komen drie gedragscodes voor die de basis zullen vormen van een waarachtige Europese bestuurlijke cultuur. Met de voorbereidingen daarvan is men reeds ver gevorderd.
Ik begin op politiek niveau, met de commissarissen. Deze Commissie was de eerste die op 22 november 1995 gedragsregels opstelde voor de interpretatie van artikel 157 van het Verdrag. Deze gedragsregels behelzen onder andere een verbod op het uitoefenen, al dan niet tegen beloning, van andere beroepsactiviteiten, een verbod op het aanvaarden van vergoedingen voor redevoeringen, conferenties en andere soortgelijke interventies en een verplichting tot opgave van alle door de organisatoren van dergelijke manifestaties gedragen reis- en verblijfskosten.
De leden van deze Commissie hebben als eersten een verklaring afgelegd over hun financiële belangen. Deze verklaringen zijn toegankelijk voor het publiek. Al deze maatregelen zullen deel uitmaken van een ambitieuze gedragscode die in het teken zal staan van de beste praktijken en worden voorgelegd aan de toekomstige voorzitter van de Commissie.
De tweede gedragscode betreft de betrekkingen tussen de commissarissen, hun kabinetten en hun diensten. Daarin zal een ieders rol nauwkeurig zijn vastgesteld. Ook zullen daarin transparante regels voorkomen voor de samenstelling van de kabinetten en de daarvan uitgaande benoemingen. Ik kan u nu al zeggen dat ik zal aanbevelen het aantal kabinetsleden te verminderen, het multinationale karakter van de kabinetten te versterken en het aantal tijdelijke ambtenaren te verminderen. Ook deze gedragscode zal ik voorleggen aan de toekomstige voorzitter.
Enkele maanden geleden heb ik opdracht gegeven tot het uitwerken van een gedragscode met duidelijke voorschriften voor de ambtenaren. Deze code zal voor eind februari klaar zijn en uit drie delen bestaan: de ethische en professionele regels voor het personeel van de Commissie, de rechten en de plichten van de ambtenaren en eventuele sancties en regels voor optreden in het openbaar.
Ten vierde zal ik in het kader van de huidige hervormingen van het personeelsbeleid voor eind januari 1999 een tijdschema voorstellen voor de modernisering van het bestuur.
Talrijke maatregelen zijn reeds uitgevoerd of worden momenteel uitgevoerd. Ik ben van plan de regels voor aanwerving, mobiliteit, opleiding, loopbaanbeleid, faciliteiten en sancties grondig te herzien. Voor bepaalde maatregelen is een wijziging van het statuut noodzakelijk, voor andere niet. Sedert 9 november beschikken wij over een zeer nuttig verslag van de door de heer David Williamson, voormalig secretaris-generaal, voorgezeten discussiegroep.
In dit verslag komen ook vraagstukken aan bod met betrekking tot de andere instellingen en daarom wordt daarover momenteel met deze instellingen en met name met het Parlement intensief beraadslaagd. Voor de hervorming van dit statuut zal in gemeenschappelijk overleg en met inachtneming van de sociale dialoog een tijdschema worden opgesteld.
Het vijfde punt gaat meer specifiek over de benoemingen. De A1- en A2-benoemingen zijn een delicate kwestie. Ik heb er altijd op gelet dat interne promotie voorrang krijgt. Om echter meer duidelijkheid mogelijk te maken, zal ik nauwkeurige regels opstellen voor externe benoemingen. In de tussentijd zal ik geen enkele, van een kabinet uitgaande, externe benoeming goedkeuren. Meer in het algemeen ben ik van plan een proefperiode in te stellen voor kaderposten. Tenslotte zal ik er op toezien dat een kandidaat voor een dergelijke post over voldoende beroepservaring voor beheerstaken beschikt.
Mijn zesde punt sluit aan bij het hoofdthema uit het verslag van de heer Elles. Ik zal niet terugkomen op de reeds in het kader van SEM-2000 uitgevoerde hervormingen. Ik wil slechts drie aanvullende punten noemen. Ten eerste zal voor juli 1999 een formeel voorstel worden gedaan voor een grondige herziening van het Financieel Reglement. Ten tweede zullen duidelijke en transparante regels worden uitgewerkt voor het aanwerven van extern personeel en tenslotte zal er in de lente een vademecum verschijnen met de zogenaamde BTB's, de bureaus voor technische bijstand. Het verheugt mij overigens dat het Europees Parlement heeft besloten de situatie met betrekking tot de huishoudelijke kredieten in Deel B van de begroting te verduidelijken.
Voor Kerstmis is reeds een verslag van onze financieel controleur over het bureau voor technische bijstand van het LEONARDO-programma - waar in verschillende mondelinge vragen gewag van wordt gemaakt - voorgelegd aan de Cocobu, aan de Commissie begrotingscontrole. In dit verslag is sprake van een aantal problemen in verband met het financieel beheer en de interne controle bij dit bureau. Deze problemen zijn niet toe te schrijven aan het beheer van Directoraat-generaal XXII. Dit DG heeft trouwens geweigerd een aantal, door dit bureau gedeclareerde uitgaven goed te keuren. De samenwerking met dit bureau zal enkel worden voortgezet indien zijn financieel beheer aanzienlijk wordt verbeterd.
Mijn zevende punt betreft de fraudebestrijding. Dit was de afgelopen tijd een van de meest controversiële punten in onze betrekkingen. Zoals ik zojuist reeds vermeldde, hebben wij de fraudebestrijding aanzienlijk verscherpt. In de afgelopen vier jaar hebben wij in tien gevallen van vermoedelijke fraude, waarin ambtenaren van de Commissie verwikkeld waren, een beroep gedaan op justitie. Wij hebben het personeel van de UCLAF verdrievoudigd. Ik ben het echter met u eens dat wij, wanneer het om fraude gaat, niets, maar dan ook absoluut niets door de vingers mogen zien. Goed zijn volstaat niet. Onberispelijk moet men zijn. Daarom moeten wij alle lessen leren die wij uit de ervaringen van de afgelopen drie maanden kunnen leren, ook wat de transparantie richting Europees Parlement betreft. Als wij ergens met vereende krachten moeten werken, dan is het wel hier.
Wij hebben voorgesteld een onafhankelijk interinstitutioneel bureau op te richten. Ik weet dat u daar vraagtekens bij zet. Laten wij daar gezamenlijk over spreken. Daar moet zo snel mogelijk een akkoord over worden bereikt. Ik heb dit onderwerp vanmorgen nog met de voorzitter van de Europese Raad, de kanselier van de Duitse Bondsrepubliek, de heer Schröder, besproken. Ik stem volledig in met de suggestie van de kanselier om een groep op hoog niveau in te stellen met vertegenwoordigers van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, en deze te belasten met het onderzoek van het Commissievoorstel. Ons doel moet zijn vóór eind maart een akkoord te bewerkstelligen. Ik voeg hier aan toe dat ik bereid ben elke mogelijke variant van een dergelijke groep te bestuderen, mits efficiëntie wordt gegarandeerd en de daarvoor vastgestelde regels elk vermoeden van inmenging in de onafhankelijkheid van dit bureau uitsluiten.
Ik wil, nu ik het toch over fraudebestrijding heb, nog kort antwoorden op de vragen over de schorsing van een ambtenaar van de Commissie. Ik moet van meet af aan onderstrepen dat elke ambtenaar, doet er niet toe wie, het recht en zelfs de plicht heeft zijn superieuren of de UCLAF in te lichten over eventuele, hem bekende onregelmatigheden of fraude. Tegen de heer Van Buitenen zijn geen disciplinaire maatregelen getroffen omdat hij deze fraudegevallen bekend heeft gemaakt, maar omdat deze ambtenaar op eigen initiatief, in strijd met het statuut, vertrouwelijke documenten openbaar heeft gemaakt. Daar komt bij dat een aantal van deze documenten onderwerp is van strafrechtelijk onderzoek. Door het openbaar maken heeft hij niet alleen zichzelf opgeworpen tot rechter, maar heeft hij ook zijn superieuren en de controlerende en rechtelijke instanties gepasseerd.
Dan wil ik nu nog een laatste opmerking maken over dit onderwerp. Ik heb op 9 december 1998 de Voorzitter van het Europees Parlement een brief gestuurd met de verzekering dat de directeur van de UCLAF en de financieel controleur te allen tijde bereid zijn het Europees Parlement de nodige opheldering te verschaffen over deze dossiers. Deze dossiers zijn overigens voor onmiddellijke verificatie voorgelegd aan onze interne controlediensten en il wil ook hier plechtig verkondigen dat wij bereid zijn op alle vragen van de Commissie begrotingscontrole te antwoorden.
Het achtste punt betreft de informatie van het Parlement door de Commissie. Ik weet dat volgens u deze informatie tekort schiet en u uw politieke en budgettaire controle niet onder optimale omstandigheden kunt verrichten. Laten wij deze zaak ophelderen. Ik herhaal nogmaals dat ik bereid ben een interinstitutioneel akkoord te sluiten over de manier waarop het Parlement moet worden geïnformeerd. In dit akkoord zouden wij ook de hier geopperde suggestie tot regelmatige controle op de uitgavenprogramma's door de bevoegde parlementaire commissies kunnen opnemen. Bijzondere aandacht voor de zeer delicate dossiers met betrekking tot fraude en discipline is hier absoluut geboden.
Dit is, mijnheer de Voorzitter, mijn acht-puntenprogramma. Dit is een ambitieus programma en een antwoord op uw suggesties en kritiek. Voor elk van de genoemde punten heb ik een tijdsschema vastgesteld, waar zowel in enkele spreekbeurten als ook in het verslag-Elles gewag van werd gemaakt. U hebt mij bovendien verzocht deel te nemen aan het toezicht op deze hervormingen. Dit lijkt mij een legitiem verzoek en ik wil u dan ook van meet af aan twee concrete voorstellen doen. Ten eerste ben ik bereid persoonlijk, op gezette tijden, deel te nemen aan de Conferentie van voorzitters om de stand van zaken bij de tenuitvoerlegging van het programma te bespreken en ten tweede ben ik bereid om, ingaand ook op de suggestie van een aantal onder u, een comité van wijzen op te richten dat moet nadenken over heel de beheers-, controle en evaluatieproblematiek van de communautaire uitgaven. De onafhankelijke deskundigen van dit beperkte comité moeten in gemeenschappelijk overleg worden benoemd door onze instellingen, met inbegrip van de Raad en de Rekenkamer. Tot slot stem ik volledig in met een debat hier in de voltallige vergadering, in de maand mei, over de hervormingen.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb u vandaag een algemeen overzicht willen geven over hetgeen wij in de afgelopen vier jaar hebben volbracht en over de ambitieuze doelstellingen die ik tot het einde van mijn mandaat wil bereiken. Het is nu aan u om naar eer en geweten te besluiten of wij het voor het voltooien van onze taken noodzakelijke, politieke vertrouwen waard zijn. Ik vraag u vandaag in het belang van Europa vertrouwen in ons te stellen. Europa moet zegevieren!
Applaus

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, na het tweede deel van uw toespraak schiet mij de klassieke Duitse schrijver Friedrich Schiller te binnen, die in een van zijn toneelstukken heeft geschreven: "spät kommt Ihr, doch Ihr kommt!" Ik wil dit citaat graag parafraseren: al is de weg nog zo lang, dat is nooit een excuus om te dralen. Ik neem aan dat u er niet veel mee kunt beginnen, maar ik moest het even kwijt.
Allereerst is echter de concrete vraag aan de orde: waarom staat wat u in de tweede helft van uw toespraak allemaal heeft voorgesteld niet in het werkprogramma van de Commissie voor 1999?
Applaus
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik hoop dat u mij tenminste in zoverre gelijk kunt geven, en ik zeg het heel beleefd, dat het iets te maken zou kunnen hebben met de druk die het Parlement in de afgelopen maanden heeft uitgeoefend.
Applaus
De volgende vraag is dan of u dat allemaal ook had gezegd als we dit conflict tussen het Parlement en de Commissie niet hadden gehad. Ik ben natuurlijk graag van goede wil, want we hebben allemaal behoefte aan een sterke Commissie. Niemand in dit Parlement, ook niet diegenen die in december tegen het verlenen van kwijting hebben gestemd, wil een zwakke Commissie. Integendeel, we willen een sterke Commissie, we kunnen niet zonder een sterke Commissie.
Applaus
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u heeft vanochtend tijdens een persconferentie, het moet in Bonn zijn geweest, gezegd dat de Commissie het slachtoffer van haar eigen openheid is geworden. Ik geloof best dat u dat zo ziet, maar misschien moeten we toch nog eens terugdenken aan een paar feiten, dat geldt ook voor u en voor alle commissarissen. We hebben bijvoorbeeld verhitte discussies gevoerd over de minibudgetten en over de BSE. We hebben heftige controverses gehad over individuele misgrepen, die ergens in de Commissie zijn vastgesteld. Dat is volgens mij echter slechts het kleinste euvel, hoe hard het ook moge klinken. In de confrontatie tussen de Commissie, het Parlement en de media is dat geleidelijk aan ook allemaal aan het licht gekomen.
Ik wil natuurlijk helemaal niet beweren dat de Commissie niet uit eigen beweging van alles heeft onderzocht, maar dat de Commissie het Parlement zoveel inzicht heeft gegeven bleek altijd pas mogelijk na heftige discussies en ook parlementaire druk. Ik wil gewoon niet dat u weer heel zelfvoldaan zegt: natuurlijk kan het Parlement voor een motie van afkeuring stemmen, maar zolang er geen twee derde meerderheid voor is hoeven wij daarover niet na te denken. Volgens het Verdrag heeft u natuurlijk gelijk, maar is het, gezien de enorme consternatie, ook verstandig om het te zeggen?
Applaus
Mijnheer de voorzitter, ik wil niet dat dit u in het verkeerde keelgat schiet, maar volgens mij geeft u bepaalde krachten, die niet het beste voorhebben met Europa en met de Commissie, vrij spel, krachten die zeggen: als de Commissie toch geen inzicht toont kunnen we tenminste een relatieve meerderheid voor onze motie krijgen. Heeft u er als politicus dan niet over nagedacht dat uw brief van december jongstleden, die misschien heel goed bedoeld was, voor veel afgevaardigden wel eens contraproductief zou kunnen zijn?
Het doet me genoegen dat u heeft gezegd dat u uw deel van de verantwoordelijkheid op zich neemt. Ik zou nog wat meer in die trant willen horen. Is het misschien mogelijk dat de Commissie als college zegt: ?het Parlement heeft niet altijd de optimale controle uitgeoefend" - daar kan ik nog wel mee leven - ?maar ook bij ons is er van alles misgelopen" .
Interrupties
Het moet ooit eens in alle helderheid worden gezegd: inderdaad, we nemen onze verantwoordelijkheid op ons voor wat er is misgegaan.
Applaus
En nu moeten we duidelijke voorstellen horen voor een nieuwe koers. U heeft nu voorstellen gedaan, maar waarom bent u daar niet een beetje vroeger mee gekomen? U zult het met me eens zijn dat iedere crisis ook een kans betekent voor een nieuw begin. Helaas wordt niet iedere nieuwe kans ook werkelijk benut. We hebben nu een kans, maar voor donderdag kan en moet er volgens mij nog een schepje bovenop worden gedaan.
Applaus

Theato
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter Santer, allereerst wil ik u bedanken omdat u de juiste woorden heeft weten te vinden. Op die juiste woorden hebben we wel heel lang moeten wachten, misschien een beetje te lang, en in zoverre ben ik het met de heer Görlach eens. Het vertrouwen, dat u zo vaak heeft genoemd, en waar we allemaal op bouwen, is namelijk zwaar op de proef gesteld. Een aantal vragen zijn nog niet beantwoord. Velen zullen er moeite mee hebben u van tevoren al krediet te geven. De Commissie begrotingscontrole en met name mijn fractie hebben nooit een destructief instrument willen gebruiken, wij zijn altijd constructief geweest, wij hebben altijd geëist dat die dingen waarvan was vastgesteld dat ze fout waren, en die het vertrouwen soms op de proef hebben gesteld, zouden worden rechtgezet. Ik denk dat we daar samen nog steeds in zouden kunnen slagen. Daarom is een motie van afkeuring niet de juiste weg. We moeten het vertrouwen samen weer herstellen. Het is betreurenswaardig dat het zover is gekomen dat we de kwijting hebben moeten uitstellen, dat we u een termijn hebben moeten stellen om ons uit te leggen wat er binnen de Commissie aan de hand is, zonder ons halve waarheden op te dissen. Zo moesten we dat wel aanvoelen, en zo hebben we het aangevoeld.
Wat nu nog aan de orde is moet worden opgehelderd. Voor ons is het namelijk net zo onplezierig dag in dag uit te moeten horen en lezen dat er ergens weer iets niet in orde is. Wij zijn verantwoordelijk voor de controle. We hebben als Parlement meer taken gekregen. We zijn zelfverzekerder geworden, en terecht, want daarvoor zijn we direct verkozen door de burgers van deze Europese Unie. We dragen deze verantwoording, maar we hebben ook een sterke Commissie nodig voor de grote uitdagingen die u heeft genoemd.
Voorzitter Santer, u heeft ons een aantal punten toegezegd uit het programma dat de Commissie begrotingscontrole heeft opgesteld. Onze rapporteur, de heer Elles, heeft het ingeleid, maar er is helaas niet over gestemd. Ik wil daar wat nader op ingaan en u als proef op de som vier vragen stellen, die u volgens mij zonder meer zou moeten kunnen beantwoorden. Kunt u ons de lijst geven van de 27 dossiers die door UCLAF worden onderzocht? Wij kennen er slechts vijf, en ook die slechts zeer ten dele. Hoe zit dat met de andere dossiers? Kunt u ons vertellen of de Commissie begrotingscontrole van mevrouw Cresson antwoord krijgt op de brief die we u in november hadden gestuurd? We hadden toen een gezamenlijke vergadering belegd, die in alle openheid is verlopen, maar waar een aantal vragen nog niet beantwoord waren. Op die brief hebben we tot nu toe helaas geen antwoord gekregen.
Applaus
Ik moet toegeven dat andere informatie wel is verstrekt, ook al heeft het lang geduurd. Kunt u mij vertellen of u het OLAF-voorstel intrekt? Het is namelijk niet compatibel met wat we hebben uitgewerkt en besloten. U heeft gezegd dat u met ons wilt samenwerken. Dat beschouwen wij als een aanbod, want volgens ons is uw voorstel in deze vorm niet haalbaar omdat de bevoegdheden van de dienst fraudebestrijding daardoor niet worden versterkt maar juist afgezwakt.
Mijn laatste vraag luidt: hoe zit dat met de dossiers voor de justitiële instanties? Kunt u mij meedelen dat ze intussen zijn overgedragen aan de rechtbanken, zoals het Parlement dat drie keer had geëist? Dat alles is voor mij de proef op de som. Voorzitter Santer, het lijkt me fair om u deze vragen te stellen. Van uw antwoorden hangt af hoe wij ons zullen opstellen.
Applaus

Jackson
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde, inhakend op een opmerking van mevrouw Lalumière eerder vanavond. Zij merkte op dat een van de problemen bij dit debat was dat er beschuldigingen werden geuit aan het adres van mensen die niet de gelegenheid krijgen om zich te verdedigen. Zou u kunnen bepalen of het mogelijk is om, eventueel binnen het kader van de collegialiteit, de twee commissarissen die met name worden genoemd in de resolutie van de heer Cox en die persoonlijk verantwoordelijk worden gesteld voor een groot deel van de problemen waar we het hier over hebben, de kans te geven om vanavond hier een verklaring af te leggen?
Applaus
De ogen van de wereld zijn op ons gericht. Dit is ongetwijfeld het moment voor mevrouw Cresson en de heer Marín om tekst en uitleg te geven over wat er precies is misgelopen, of ze ervan op de hoogte waren, en waarom ze er niets aan hebben gedaan.
Applaus

De Voorzitter
Mevrouw Jackson, zoals u weet kunnen de commissarissen het woord nemen wanneer zij dat raadzaam achten en, natuurlijk, daar om vragen. Het Parlement kan hen niet dwingen het woord te nemen.
Voorts wil ik benadrukken dat wij op generlei wijze bezig zijn hier een strafzaak te voeren, maar dat wij ons bezighouden met een probleem van politieke verantwoordelijkheid. En het is aan de commissarissen al dan niet gebruik te maken van de mogelijkheid het woord te nemen, al naar gelang wat zij het meest gepast achten.
Het woord is aan de heer Cox voor drie minuten.

Cox
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst tegen de voorzitter van de Commissie zeggen dat mijn fractie de details zal gaan bestuderen van het voorstel dat hij vanavond aan ons heeft voorgelegd. Ik heb nota genomen van de redelijk overtuigende en voor een groot deel ook terechte opsomming zijnerzijds van de vele prestaties van het college dat hij, als voorzitter, het voorrecht heeft te mogen leiden. Maar als ik kijk naar de zaken waar we het hier over hebben: fraude, corruptie en wanbeheer, moet mij van het hart dat zijn bijdrage van vanavond niet bepaald een tour de force te noemen was.
Het is ironisch, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dat u - echter zonder enig gevoel voor ironie - melding maakt van de extra werklast die de fraude voor UCLAF met zich meebrengt. U gaat er prat op - en dat is positief te noemen - dat er 950 gevallen onder de loep worden genomen. Ik ben blij dat we de zaken niet gewoon op hun beloop laten zoals in het verleden gebeurde. Maar zonder dat er ook maar een spoor van schaamte bij u te bespeuren viel, vertegenwoordigt dit toch wel een verbijsterend niveau van vermoedelijke systematische fraude, wanbeheer en corruptie.
U vertelt ons hier vandaag hoezeer u zich een hart onder de riem gestoken voelt door het Europees Parlement, en hoezeer wij uw Commissie stimuleren bij het voortzetten van uw hervormingsprogramma. Waarom heeft u ons dat vorig jaar maart niet gezegd? Waarom heeft u dat niet gezegd tussen maart en december? Waarom heeft u dat niet gezegd voor de stemming in december? Waarom moet u er hier altijd als college, als voorzitter, met de haren bij gesleept worden om op deze plek van openbare verantwoording te verschijnen?
Applaus
Even terug naar dit debat, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Zoals ik al eerder opmerkte meent mijn fractie dat het hier gaat om een ruimer debat dan uitsluitend de kwesties in verband met de begroting voor 1996. Dat is uw keuze geweest. U hebt gehamerd op dat wijdere panorama. U hebt als Commissie erop gestaan dat wij over zouden gaan tot het opstellen van een motie van afkeuring. Ik sta versteld van het totaal ontbreken van ook maar een enkele verwijzing naar het ECHO-programma. U moet toch beseffen hoe belangrijk dat is voor een aantal aanwezigen hier.
In verband met de fraudebestrijding kwam u met een voorstel voor het instellen van een nieuwe groep op hoog niveau die haar werkzaamheden tegen eind maart afgerond zou moeten hebben. Opnieuw moet ik u vragen waarom we op een crisis moeten wachten voordat er actie wordt ondernomen? U had het over de leemtes die er zijn en waar u iets aan zou willen doen. Maar de grootste leemte is het gebrek aan bereidheid van uw college om hier met de regelmaat van de klok in alle openheid, transparantie en duidelijkheid voor dit Huis te verschijnen.
Dan nog een detailpuntje ter afronding.
Ik wil graag even uw voorstel met betrekking tot het bureau voor technische bijstand van LEONARDO citeren: "De samenwerking met dit bureau zal enkel worden voortgezet indien zijn financieel beheer aanzienlijk wordt verbeterd" .
Ik zou dat graag willen vergelijken met het verslag van het accountantsonderzoek over datzelfde bureau voor technische bijstand (BTB). De globale resultaten van dit onderzoek werden als volgt verwoord: "Het onderzoekteam stelt voor dat DG XXII het voortbestaan van het BTB serieus in heroverweging neemt.' Hoe kan voorzitter Santer zich dan zo gematigd uitdrukken!
Applaus

Giansily
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, voor de derde achtereenvolgende keer in de afgelopen jaren heeft de Rekenkamer geweigerd een positieve verklaring af te leggen over de wettigheid en regelmatigheid. Een dergelijke verklaring kon volgens de Rekenkamer niet worden afgelegd omdat onzekerheid bestond over de uiteindelijke bestemming van een gedeelte van de financiële middelen.
Daarom kon men drie weken geleden niet anders dan het verlenen van kwijting weigeren.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u bent hier in gezelschap van alle commissarissen naar toe gekomen om aan te tonen dat u als één man optreedt en solidair bent. Onze fractie zal tijdens haar volgende vergadering uw woorden zorgvuldig bestuderen.
Mijnheer de voorzitter, ik vrees dat u de boodschap van dit Parlement van 17 december jongstleden niet goed hebt geïnterpreteerd. De publieke opinie heeft schoon genoeg van hetgeen in diplomatieke taal ?argumenteren" heet. Dat is ook gebleken uit de affaire Perylux. De Commissie moet evenals Caesar's vrouw onberispelijk zijn. Toen bleek dat hoge ambtenaren zich schuldig hadden gemaakt aan malversatie, had men onmiddellijk een zeer streng onderzoek moet instellen en de geruchten moeten ontzenuwen, voordat deze zover werden opgeblazen dat zij geloofwaardig begonnen te worden.
Reeds tijdens de informele vergadering van de coördinatoren van de Commissie begrotingscontrole met de door de pers aangeklaagde commissarissen, die in de afgelopen maand september heeft plaatsgevonden, heb ik gezegd dat de Commissie snel en krachtig moest optreden. Ik heb toen ook gezegd dat ik anonieme persinformatie verafschuwde. Men wordt onschuldig geacht zolang schuld niet is bewezen: gelukkig geldt dit nog in Europa en de commissarissen hebben evenals alle Europese burgers recht op eerbiediging van hun professionele integriteit.
Op 21 februari 1998 heeft de heer Spencer een reis gemaakt naar Sarajevo. Mevrouw Müller en ik hebben daaraan deelgenomen. Toen wij terugkwamen hebben wij een zeer kritisch verslag opgesteld en daarin een strenge vermaning uitgesproken. De hier aanwezige commissaris Van den Broek heeft toen een aantal, zij het dan in onze ogen onvoldoende, concessies gedaan. Er werd ons een nieuwe verordening voorgesteld. Men heeft een poging gedaan de zaken minder te concentreren en uiteindelijk heeft men een middenweg gevonden tussen de praktijk van toen en de volgens het Parlement wenselijke praktijk.
Waarom bent u zijn voorbeeld niet gevolgd, toen de wolken begonnen samen te pakken en hebt u niet onmiddellijk concrete en krachtige maatregelen getroffen? Ik heb naar u geluisterd, mijnheer de voorzitter en ik moet u eerlijk bekennen dat wij teleurgesteld zijn. Zelf vind ik dat de motie van afkeuring voorbarig en overdreven is, gemeten aan hetgeen u ten laste wordt gelegd, zeer zeker daar geen volledig licht is geworpen op deze affaire. Mevrouw Green wilde u te hulp schieten maar heeft uiteindelijk in eigen doel geschoten.
De meeste collega's willen dat de Commissie begrotingscontrole haar werk voortzet en dat haar voorzitter, mevrouw Theato en de rapporteur, de heer Elles, werkelijk in staat worden gesteld hun werk in samenwerking met de Commissie te verrichten. Wij verkeren echter in een uitzonderlijke situatie en daarom verwachten wij van uw kant uitzonderlijke maatregelen, maatregelen die wij nog niet hebben gehoord. Onze fractie zal woensdag besluiten of zij genoegen neemt met uw uitleg.

Miranda
Mevrouw de Voorzitter, ik zal heel kort zijn. Ten eerste wens ik op te merken dat de door de heer Santer naar voren gebrachte kwesties ons bijna een nieuw programma lijken en daarom vinden wij het hier volledig ongerijmd en enigszins misplaatst. En waarom dan wel? Ten eerste omdat, zoals trouwens al gezegd is, deze acht genoemde maatregelen geen deel uitmaken van het programma van de Commissie en wij bovendien ook weten dat het niet deze Commissie is, en misschien zelfs deze voorzitter niet, die een volgend programma aan het Parlement zal voorleggen. Daarom lijkt het mij een beetje het verkeerde moment.
Ten tweede zou ik het volgende willen opmerken. Het is een feit dat er acht maatregelen zijn voorgesteld of, zoals ik het zou noemen, acht gebieden voor interventie. Maar ik kan geenszins onvermeld laten dat wij bij het uitpluizen van elk van de sectoren of maatregelen voor deze sectoren, heel weinig overhouden. Echt heel weinig. Dan blijven intenties over, zeer ruime intenties voor een achttal sectoren, maar met weinig concrete maatregelen voor die verschillende sectoren.
Maar er is nog een ander aspect dat ik in ieder geval zou willen benadrukken en dat bij ons voor enige teleurstelling heeft gezorgd. Wij zouden namelijk hebben verwacht dat naast de door voorzitter Santer genoemde fundamentele maatregelen er ook concrete en objectieve antwoorden zouden zijn gegeven op de concrete en objectieve problemen waar wij hier op dit moment mee te maken hebben. Er bestaan immers zeer actuele omstandigheden die tot het niet-verlenen van kwijting hebben geleid. Daarop moet een antwoord komen en wij zouden graag willen weten of de Commissie al dan niet van plan is andere antwoorden te geven op die problemen dan de antwoorden die het Parlement toentertijd ontoereikend achtte. Dat was de reden, waarom het Parlement geen kwijting wenste te verlenen. Die vraag stelt zich en wij wensen daar natuurlijk ook een antwoord op.

Aelvoet
Voorzitter, ik moet zeggen dat, luisterend naar de redevoering van commissaris Santer in het midden van deze crisis, het bijna iets onwezenlijks heeft bij momenten. Want in feite zitten we niet zomaar in een oppervlakkig debat waarin afspraakjes moeten geregeld worden, akkoorden moeten gesloten worden over hoe dingen beter kunnen opgevangen worden, maar we zitten echt met de vraag: welke politieke analyse maakt de Commissie zelf van de situatie waarin ze is terechtgekomen? Wie draagt nu eigenlijk verantwoordelijkheid voor alles wat uit de hand gelopen is? Hoe wordt dat duidelijk gemaakt? Daarop heb ik echt geen afdoend antwoord gekregen. Het is juist wat mevrouw Theato zegt, dat alleen maar onder druk en onder zeer zware druk de Commissie bereid gevonden wordt om vlot informatie te geven en dan nog. We zullen dus inderdaad de teksten bekijken. Maar het blijft dus zo dat je nooit het gevoel krijgt dat men dit Parlement echt au sérieux neemt omdat wij medeverantwoordelijkheid dragen.
Ten tweede, voor wat gezegd is in verband met mijnheer Van Buitenen, ik vind het hallucinant te zeggen dat hij naar de openbaarheid gaat als hij naar het Parlement komt nadat hij al die inspanningen heeft gedaan. Ik denk dat dit Parlement wel degelijk verwacht dat er een teken van goodwill komt naar iemand die niet anders wil dan dat de Commissie goed functioneert.
Tenslotte denk ik dat een comité des sages, dat pas in mei met voorstellen voor de pinnen komt, gaat werken voor de volgende Commissie maar niet voor deze. Wij blijven dus echt op onze honger zitten.

Lalumière
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u stelt ons voor een gewetensvraag. Nu ik naar u geluisterd heb zie ik duidelijk uw goede wil en onze identieke doelstelling: het vertrouwen herstellen, het vertrouwen in de Commissie. Ik zie ook duidelijk dat uw uiteenzetting - met de successen duidelijk in het wit en de tekortkomingen in het grijs of in het zwart - ook een aantal toezeggingen en beloften bevat. Wij zullen die zeer nauwkeurig onderzoeken. Maar de balans van wat er sinds vier jaar al gedaan is, is niet erg nauwkeurig en ik zie duidelijk de aarzelingen bij de leden van mijn fractie. In feite zullen we in zekere zin kiezen tussen de nadelen. En ik herhaal wat ik zojuist gezegd heb, wij zullen kiezen wat ons het beste of het minst slechte lijkt om het vertrouwen te herstellen en om uw Commissie, voor zover mogelijk, te consolideren.
Het aannemen van de motie van afkeuring is een enorme verleiding, maar het is vandaag de dag ongetwijfeld niet het meest geschikte middel, rekening houdend met alle omstandigheden die eerder zijn besproken. Maar wat is het jammer, mijnheer de voorzitter, dat u zo lang gewacht hebt. We zouden ons niet in deze situatie bevinden wanneer de Commissie snel zou hebben gereageerd, met openheid en vastberadenheid.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, donderdag krijgen wij een historische kans om de democratie in de EU-samenwerking au sérieux te nemen. Het Parlement heeft steeds voor meer macht geijverd en toch heeft het zijn controlefunctie - de enige functie die het dient te hebben - tot nog toe niet goed vervuld. Loze dreigingen en wapengekletter hebben we nochtans genoeg gehoord, maar door te vaak aan te kondigen dat de wolf zou komen, is de Commissie gaan geloven dat ze vrij spel had. Het Parlement draagt hiervoor de verantwoordelijkheid. De bekentenissen van de heer Santer hebben geen bijzondere indruk op mij gemaakt, want beloften over genezing en beterschap hebben we al vaker gehoord, steeds als er een probleem met de begroting was. Bovendien, mijnheer Santer, neemt u nog steeds geen verantwoordelijkheid voor hetgeen in het verleden is gebeurd. Tenzij de Commissie uiterlijk op donderdag een duidelijker signaal laat horen, vind ik dat wij voor de motie van afkeuring moeten stemmen. Dat zijn wij onze kiezers verschuldigd.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, na de weigering om kwijting te verlenen dacht ik aanvankelijk dat een motie van afkeuring geen reële kans zou maken. Veel collega's wilden de Commissie alleen maar een lesje leren. Sindsdien is echter gebleken hoe weinig fijngevoelig de Commissie is en zijn er nieuwe incidenten bekend geraakt. Daardoor ligt alles nu heel anders en is het waarschijnlijker geworden dat een motie van afkeuring het haalt. Het is typerend dat de voorzitter van de Commissie al vooruitloopt op het resultaat van de stemming en zegt dat het aannemen van de motie van afkeuring zonder een gekwalificeerde meerderheid volgens hem een bewijs van vertrouwen zou zijn.
Typerend is ook het gedrag van de socialistische fractie, die het middel van de motie van afkeuring omdraait en er een motie van goedkeuring van wil maken. Het Europees Parlement heeft een controlerende functie en moet zich daarvan naar eer en geweten kwijten. Daarbij moet het alleen maar van de feiten uitgaan, zonder rekening te houden met partijpolitieke overwegingen. De feiten liggen volgens ons echter al op tafel, en ze spreken klare taal, ook na de woorden vandaag van de voorzitter van de Commissie. Daaruit moeten we de nodige consequenties trekken.
Als we in deze situatie de belangen van de burgers niet centraal stellen zal hun vertrouwen in de instellingen van de Unie nog meer te lijden hebben. Het Europees Parlement zal aan geloofwaardigheid inboeten en dat zal ten koste gaan van het vertrouwen van de kiezers.
Deze situatie herinnert me een beetje aan mijn vorige beroep. Een rechter legt als de omstandigheden dat rechtvaardigen een voorwaardelijke straf op. Hij leert echter al heel snel dat hij zijn geloofwaardigheid verliest als hij niet heel consequent is bij het alsnog voltrekken van een dergelijke straf. We kunnen de relatie tussen het Europees Parlement en de Commissie daarmee vergelijken. Het Parlement heeft de Commissie zogezegd met de roede gedreigd, maar de Commissie heeft dat onvoldoende au sérieux genomen. Daar moet het Parlement de nodige consequenties uit trekken! Het vaak genoemde argument dat zoiets niet kan omdat we een krachtdadige Commissie nodig hebben gaat om twee redenen niet op. Ten eerste is dit probleem geregeld in artikel 144 lid 2 van het Verdrag. Daarin staat dat de leden van de Commissie de lopende zaken behartigen tot hun opvolgers benoemd zijn.
Ten tweede zou die redenering ertoe leiden dat de Commissie een vrijbrief krijgt en er geen enkele democratische controle meer is. Uiteindelijk zou dat ook gevolgen hebben voor het evenwicht tussen de instellingen. De vertegenwoordigers van de Freiheitliche Partei zullen niet alleen voor de motie van afkeuring stemmen, we zullen de burgers van Europa, die uiteindelijk het kind van de rekening zijn, vertellen hoe bepaalde afgevaardigden hebben gestemd, die de belangen van hun partij en van hun partijgenoten hoger aanslaan dan die van de kiezers. We zien al meer gevallen van fraude, nepotisme, zelfbedieningsmentaliteit en onbekwaamheid. Dat kan het Parlement niet dulden. Wie niet werkelijk probeert deze misstanden aan de kaak te stellen, zonder enige uitzondering, verdient het vertrouwen van de kiezer niet meer.

Martens
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Commissie, waarde leden van de Commissie, vanzelfsprekend zullen wij in onze fractie de verregaande voorstellen en toezeggingen die u gedaan hebt, morgen onderzoeken en onze houding bepalen. Zij gaan over de inhoud en ik geloof dat iedereen die te goeder trouw is, zal moeten toegeven dat het belangrijke voorstellen zijn. We zullen dus daarover in onze fractie ons standpunt bepalen. Ik heb echter een vraag. Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u hebt verklaard, en ik citeer u in het Frans: "...que vous avez accepté une part, ma part, de la responsabilité" . Ik stel de vraag of andere leden van de Commissie ook bereid zijn een stuk verantwoordelijkheid te aanvaarden? En als zij redenen en argumenten hebben om dit niet te doen, of ze bereid zijn hier het woord te nemen en zich te verdedigen. Dat is de heel precieze vraag die ik stel.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik ben het met u eens, het gaat om het vertrouwen tussen onze instellingen, maar vertrouwen is volgens mij alleen maar mogelijk als ieder zijn verantwoordelijkheid volledig op zich neemt. Wat is er aan de hand? Twee commissarissen wordt ernstige nalatigheid verweten, ze zijn in het kruisvuur van de kritiek terechtgekomen. En wat doet de Commissie, wat doet de voorzitter van de Commissie? De dames en heren in de eerste rij hebben allemaal niets beters te doen dan de gelederen te sluiten! Daarbij ziet u echter iets over het hoofd, het kan maar al te gemakkelijk gebeuren dat de smet van enkelen plotseling aan allen kleeft. Dames en heren commissarissen, zonder dat het nodig is laat u zich de collectieve aansprakelijkheid opdringen voor individuele gebeurtenissen, die tenminste in één geval intussen een symbool zijn geworden voor nepotisme in de EU.
Applaus
In plaats van de gelederen te sluiten had u uw moed moeten samenrapen, u had in dit conflict eindelijk uw politieke verantwoording moeten dragen. Het is natuurlijk juist dat de Commissie zich als college beschouwt, maar het is verkeerd de fouten van individuele commissarissen te dekken en te ontkennen dat zij een politieke verantwoordelijkheid dragen. Daardoor verliest u allemaal uw geloofwaardigheid, ook u, mijnheer Santer.
Doe uw plicht! Stel mijnheer Marín voor de consequenties te trekken, met alle gevolgen van dien.
Mijnheer Marín, er zijn talloze mogelijkheden om te zeggen ?sorry, I feel guilty" of ? ik heb een fout gemaakt" , of ?ik neem de verantwoording op me" . Breng de onregelmatigheden in het directoraat-generaal van mevrouw Cresson aan het licht. Als er misschien sprake is van nepotisme in de Europese Unie, dan moet dat worden onderzocht. Toon uw goede wil in het geval van Paul van Buitenen! Hij heeft zijn loyaliteit aan Europa geplaatst boven zijn loyaliteit aan zijn superieuren. U heeft tot donderdag de tijd. Bewijs dat u de tekenen der tijd hebt gezien en dat u bereid bent uw politieke verantwoordelijkheid te dragen!
Applaus

Maes
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek in eigen naam en ik spreek uit ontgoocheling. In de paar maanden dat ik lid mocht zijn van dit Parlement en van de Commissie begrotingscontrole heb ik mogen vaststellen hoe dit Parlement zich grote moeite getroost om te onderzoeken wat fout gaat. Dankzij dit werk is het mogelijk voor mijzelf en voor alle burgers in Europa om te zien dat daar patronen in terug te vinden zijn. Die patronen hebben altijd met hetzelfde te maken. Er worden schemerzones gecreëerd waarbinnen zich praktijken kunnen voltrekken die in geen enkele van uw landen mogelijk zouden zijn. Maar u bedekt ze nog altijd. Als het uitkomt, dan is het omdat er ergens een artikel verschenen is in de pers. Er is maar één directe maatregel die u treft. Dat is wanneer u de bron meent te kennen van dat artikel en van die informatie. Die persoon moet de zwaarste straf krijgen. Laat ons allemaal spreken over verantwoordelijkheid. Vandaag gaat het over de uwe, collectief als Commissie, want u heeft samen de verantwoordelijkheid genomen voor alles wat er fout gegaan is en voor alles wat er in dit Parlement werd aangeklaagd. Ik heb de indruk, mijnheer de Voorzitter, dat met wat u vandaag weer belooft geen burger vrede zal kunnen hebben. Wij willen meer Europa. Wij willen een sterk Europa, maar het moet een democratisch Europa zijn met een Commissie die democratisch wordt geïnformeerd en gecontroleerd en met een Parlement dat de moed heeft om dat te doen.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben diep ontgoocheld door het antwoord van de voorzitter van de Europese Commissie. Zijn verdediging gaat volstrekt voorbij aan de essentie van ons bezwaar. Wij willen maatregelen tegen de hoofdverantwoordelijke commissarissen en hoge ambtenaren voor het financiële wanbeheer dat binnen de Commissie op een aantal punten is gevoerd. De resolutie van de ELDR is daar volstrekt duidelijk over.
Ik zal zeker niet ontkennen dat de Europese Commissie hard gewerkt heeft en resultaten heeft bereikt. Maar een politieke beoordeling daarvan is nu niet aan de orde. Het gaat er nu om of de Europese Commissie bereid is de geur van bederf te verdrijven. Vermoedens van strafbare feiten, nepotisme en falend beheer kunnen niet worden weggewerkt met een beroep op politieke prestaties. De Europese Rekenkamer en de Commissie begrotingscontrole hebben voldoende aan het licht gebracht om nu saneringsmaatregelen te eisen. Zo niet, dan blijft ons niets anders over dan de motie van afkeuring te steunen.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, het in december genomen besluit om geen kwijting te verlenen is zoals bekend op goede gronden genomen. Ik had erop gerekend dat de Commissie een ambitieus en gedegen programma zou presenteren. Het is spijtig dat een zo grof middel als het in stemming brengen van een motie van afkeuring nodig is om de Commissie tot optreden te dwingen. Wat hier nu gepresenteerd is, vind ik nogal zwak. Bovendien zijn de belangrijke kwesties waarop wij kritiek hebben geuit, zoals ECHO en de nucleaire veiligheid, niet genoemd. Graag zou ik antwoord willen hebben op de vraag wat men hieraan denkt te doen.
Verder vind ik het nogal zwak van de heer Santer dat hij als reden voor de schorsing van de ambtenaar aanvoert dat deze documenten heeft verspreid die geheim waren. Bestaan er binnen de Commissie eigenlijk wel documenten die openbaar zijn? We weten toch dat alles geheim wordt verklaard! Daar ligt nu juist het grote probleem: er is onvoldoende openheid. Ik zou willen dat er meer concrete maatregelen waren getroffen om het Parlement meer openheid van zaken en meer informatie te geven. Dat is ook nodig, wil ik de Commissie donderdag mijn vertrouwen kunnen schenken. Verder hoop ik dat de beschuldigde commissarissen vanavond zullen verklaren of zij schuldig zijn aan de huidige gebeurtenissen.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil antwoorden op de vraag die mevrouw Theato mij straks stelde. Ik ben inderdaad enige tijd geleden voor de Cocobu, de Commissie begrotingscontrole, verschenen om te antwoorden op een reeks vragen betreffende het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek. De brief van de Cocobu heb ik enige tijd later gekregen. Mijn diensten hebben de antwoorden op de daarin gestelde vragen klaar en ik heb zo straks de brief aan mevrouw Theato ondertekend. Mevrouw Theato zal die brief spoedig ontvangen.
Er is nog een vraag gesteld over het BTB van het LEONARDO-programma. Wat is een BTB? Een BTB is een bureau voor technische bijstand. Deze bureaus worden geselecteerd aan de hand van inschrijvingen. De aanbesteding in verband met LEONARDO-bureau is overigens voor mijn komst gebeurd. Dit bureau heeft zo goed gewerkt dat het LEONARDO-programma over het algemeen als een succes wordt beschouwd. Bovendien heeft de Onderwijsraad de begroting voor dit programma onlangs aanzienlijk verhoogd.
Meerdere malen heeft DG XXII controle uitgeoefend op dit bureau en opmerkingen gemaakt over een aantal voorstellen of uitgavendeclaraties van dit bureau. Deze aanvragen zijn door DG XXII van de hand gewezen. Wij hebben de lange lijst met opmerkingen van de ambtenaren van DG XXII aandachtig bestudeerd. Ik ben op 5 januari jongstleden nog in de commissie sociale zaken geweest om daar opheldering over te geven en morgen zal ik mij opnieuw naar deze commissie begeven.
Interrupties
Luistert u eens, als u dat niet interesseert, moet u mij geen vragen stellen!
Ik zal dus morgen weer naar de commissie sociale zaken gaan om de inhoud van het verslag-Van Buitenen over het BTB voor LEONARDO grondig te bestuderen.
Ik kan u verzekeren dat ik van de betrokken commissies en van met name de commissie onderwijs en de commissie onderzoek altijd steun heb gekregen. Dankzij deze steun en dit vertrouwen van het Parlement hebben wij goede resultaten kunnen boeken, zeker in onze betrekkingen met de Raad die momenteel bij de uitgaven uiterst terughoudend is. Wij hebben vooruitgang kunnen boeken met belangrijke dossiers, zoals het onderwijsdossier dat voor ons een totaal nieuw gebied is. U weet immers dat de Commissie pas sedert Maastricht bevoegdheden heeft voor onderwijs. Wij hebben de tweedekansscholen opgericht en gezorgd voor stelsels voor officiële erkenning van bekwaamheden. Wij hebben met de hulp van het Parlement de vrijwillige burgerdienst in het leven geroepen en mijns inziens kunnen wij, van onze kant, ons gelukkig prijzen met de samenwerking tussen de Commissie en het Parlement. Dit geldt ook voor mijn collega's.
Ik hoop op uw vragen te hebben geantwoord. Ik ben bereid voor alle commissies te verschijnen die u maar wilt. Ik ben kortgeleden nog in de Cocobu geweest. Ik kom daar naartoe waar u maar wilt en wanneer u maar wilt, om volledig licht te werpen op deze dossiers.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een beroep doen op het Reglement. Mogen we voortaan allemaal blijven zitten als u ons het woord geeft?

De Voorzitter
Mevrouw Cresson heeft vanwege plaatsgebrek deze keer zittend gesproken. Dat is echter natuurlijk niet de regel en u weet dat.
Ik geef het woord aan de heer Marín, eveneens op zijn verzoek.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij het woord hebt gegeven. Ik wilde enkel een korte verklaring afleggen, daar de heer Santer als voorzitter van de Commissie zal antwoorden op de vragen van de geachte afgevaardigden. Desalniettemin accepteer ik graag uw uitnodiging, daar ik weet dat dit een eerlijk gemeende uitnodiging is.
Hoe kan ik als oudste commissaris ongevoelig zijn voor hetgeen in de Commissie gaande is? Natuurlijk neem ik mijn deel van de verantwoordelijkheid op mij. Dat wil ik hier open en eerlijk verklaren. Een ding wil ik echter onder uw aandacht brengen. Geachte afgevaardigden, ongetwijfeld heb ik in de veertien jaar dat ik lid ben van de Commissie naast goede dingen, ook verkeerde dingen gedaan. Dat is in de politiek normaal. Men mag echter niet zeggen, mevrouw, dat ik dekking heb gegeven aan fraude. Dat accepteer ik niet. Ik heb geen enkel geval van fraude dekking gegeven. Misschien heb ik mij vergist in mijn besluiten. Dat wil ik niet uitsluiten.
Ten eerste weten mevrouw Theato en de heer Fabra Vallés dat ik, commissaris Marín, toen ik op de hoogte werd gesteld van mogelijke belangenconflicten, heel de programmering heb opgeschort. Dat was mijn besluit. U hebt toen zelf gezegd dat naar uw overtuiging de Commissie juist had gehandeld door te besluiten het bestaande contract niet te verlengen en de uitvoering van het programma op te schorten, in afwachting van een diepgaand onderzoek.
Ik heb zonder meer schoon schip gemaakt met die twee assistenten, mijnheer Martens. Dat is het drama van de Commissie en de heer Santer zei het al. Wij hebben te weinig personeel en daarom moesten wij ons vooral in de afgelopen vier jaar met kunst en vliegwerk zien te redden. Wij waren gedwongen een groot deel van onze programma's door externe consultants te laten uitvoeren. Betekent dit dat alle externe consultants boeven zijn? Natuurlijk niet! Er zijn externe consultants die uitstekend, betrouwbaar en professioneel werken. In het systeem zitten echter klaarblijkelijk mensen die ons voor het lapje hebben gehouden. Dat betreur ik ten zeerste, mevrouw Müller en ik neem de verantwoordelijkheid op mij.
Er is slecht een meningsverschil tussen ons en dit betreft de vraag of wij het dossier al dan niet hadden moeten voorleggen aan justitie. Daar gaan onze meningen uiteen, mevrouw Theato, want hetgeen ik heb gedaan werd toentertijd door het Parlement als voorbeeldig beschouwd.
Ik heb de externe consultants bestraft en hen voor de rechtbank gedaagd. Dat moet u uw collega's ook zeggen, mevrouw! Dat is namelijk gebeurd. Het probleem is nu of wij ook onze ambtenaren voor de rechtbank hadden moeten dagen. Dat is een delicate kwestie. Ik wil daar niet verder op doorgaan.
De voorzitter heeft u een voorstel gedaan. Laten wij daarover spreken. Laten wij dit bestuderen. Een gedeelte van het werk is al geschied. Een element ontbreekt nog. Ik verzeker u echter wel, mijnheer Martens, dat ik hetgeen nu gebeurt, ten zeerste betreur. Misschien vergis ik mij, maar ik dacht niet dat ik een oneerlijk mens was. U kent mij al zo lang. Misschien heb ik veel fouten gemaakt. Misschien heb ik dingen gedaan die in politiek opzicht niet juist waren. Hoe het ook zij, gelooft u mij: als commissaris met de meeste dienstjaren heb ik tijdens mijn werkzaamheden in de Commissie nooit, maar dan ook nooit enige concessie gedaan in verband met fraudegevallen.
Applaus

Santer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil kort reageren op een aantal opmerkingen en vragen. Allereerst werd de vraag gesteld waarom wij nu pas met ons programma komen en waarom wij dit niet eerder, voor maart 1998, hebben ingediend? Deze Commissie heeft zich sedert 1995 ingezet voor modernisering van haar bestuur. Wij hebben een programma op poten gezet voor een gezond economisch en financieel beheer onder de naam SEM 2000 (Sound Economic Management).
Ook hebben wij de UCLAF operationeler gemaakt. Ik heb zo straks al gezegd dat in 1994 de UCLAF 50 leden personeel had en nu drie keer zoveel. De UCLAF onderzoekt momenteel 950 zaken waarvan er slechts 27 de Commissie zelf betreffen. De resterende gevallen betreffen de lidstaten. Laten wij dus de proporties niet uit het oog verliezen. Dankzij het werk van de UCLAF, dankzij ook de controle- en onderzoekswerkzaamheden, heeft men gevallen van fraude uit de jaren 1992, 1993 en 1994 kunnen ontdekken. Daarom zei ik, mijnheer Görlach, dat wij in feite het slachtoffer zijn geworden van ons eigen transparantiebeleid. U weet dat met ECHO alles aan het rollen is gekomen. Het waren echter onze eigen diensten, de UCLAF-diensten, die de fraude op het spoor zijn gekomen. Dat mogen wij niet vergeten.
Ook moeten wij oppassen dat wij niet te zeer generaliseren. In het geval van ECHO heeft men vier gevallen van fraude ontdekt en wij hebben besloten justitie hiermee te belasten, welke gevolgen dit ook moge hebben. Het gaat hierbij om vier contracten voor een bedrag van 400.000 a 600.000 ecu of euro, op een totale jaarlijkse begroting van 500 miljoen euro voor ECHO.
Ik wil dus niet dat men overal spoken gaat zien. Ik wil niet dat men al onze medewerkers en de talloze niet-gouvernementele organisaties die betrokken zijn bij de uitvoering van ECHO, in diskrediet brengt. ECHO, ons bureau voor humanitaire hulp, is in feite toch Europa's gezicht, ja zelfs Europa's mooiste gezicht in de buitenwereld. ECHO moet soms onder zeer benarde omstandigheden, in volle crisis werken, of dit nu in Bosnië-Herzegovina, in het gebied van de Grote Meren, in Indië, in Latijns Amerika of elders is. Laten wij dat niet uit het oog verliezen.
Wij moeten dus kijken naar hetgeen achter deze affaire schuilgaat. In het geval van ECHO gaat het om vier dossiers uit de jaren 1993-1994. Ik zei straks al wat de belangrijkste reden voor de problemen was. In de jaren 1991-1992 was de Commissie geconfronteerd met grote vraagstukken en talrijke nieuwe taken: de muur van Berlijn verdween; in Midden- en Oost-Europa ontloken en ontwikkelden zich nieuwe democratieën; het PHARE-programma moest op poten werden gezet; in het voormalig Joegoslavië braken broederoorlogen uit; voor het eerst sedert de Tweede Wereldoorlog werden wij geconfronteerd met een enorme toestroom van vluchtelingen, enzovoort. Wij hadden toen werkelijk een gebrek aan personeel en daarom mag men mijns inziens niet generaliseren. Er zijn inderdaad onregelmatigheden begaan, maar er is geen sprake van fraude.
Evenals in elk land moeten ook wij hier proberen de onregelmatigheden weg te werken. Als u de moeite neemt om de verslagen van uw nationale rekenkamer te lezen, zult u ook daarin onregelmatigheden aantreffen. Wij weten echter hoe dergelijke gevallen in de lidstaten worden aangepakt. Die blijven tussen nationale parlementen en regeringen, Ministeries van Financiën, enzovoort. Daarom heb ik gezegd dat wij echt niet tot het laatste moment hebben gewacht met hervormingen, of deze nu MAP 2000, SEM 2000 of versterking van de UCLAF heten.
Dan wil ik nu ingaan op de door mevrouw Theato gestelde vragen. Natuurlijk ben ik bereid de lijst van 27 interne zaken, waarbij mogelijkerwijs ambtenaren of andere personeelsleden zijn betrokken, aan u over te maken. Als ik het wel heb, hebben de Commissie begrotingscontrole en mevrouw Gradin reeds afgesproken dat de Commissie elk kwartaal statistieken zal verschaffen over het aantal interne zaken en hun evolutie, dat wil zeggen overmaking van de dossiers aan de gerechtelijke instanties ofwel de voor benoemingen bevoegde autoriteiten. De eerste tabel is, zoals uit mijn inlichtingen blijkt, op 23 november jongstleden de deur uitgegaan. Inderdaad komen daarin geen namen voor, maar wij moeten rekening houden met het recht op verdediging van de betrokken personen of bedrijven. Ook in dat opzicht hebben wij verplichtingen.
Zoals ik zo straks reeds zei, hebben wij een voorstel gedaan voor de OLAF. Ik weet dat het Parlement kritiek hierop heeft en suggesties zou willen doen. Laten wij erover spreken. Laten wij ervoor zorgen dat het gestelde doel wordt bereikt en een onafhankelijk en neutraal agentschap voor de fraudebestrijding wordt opgericht. Laten wij om de tafel gaan zitten en erover praten, niet alleen onder ons, Europees Parlement en Commissie, maar ook met de Raad en laten wij gezamenlijk deze interinstitutionele instantie oprichten waar trouwens tijdens de Top van Wenen om is gevraagd. Laten wij het dan ook doen!
Ik heb tevens voorgesteld een comité van wijzen op te richten dat moet nagaan hoe de zaken kunnen worden besproken. Het is, om nog even terug te komen op de OLAF, niet aan ons om ons voorstel in te trekken. Laten wij er samen over spreken en bekijken wat wij hiervan kunnen maken om ons doel te bereiken. Waar een gemeenschappelijke wil is, is ook een weg. Daar ben ik van overtuigd.
De vierde vraag die u stelde ging over de overmaking van de dossiers aan justitie. De heer Marín heeft hier reeds ten dele op geantwoord. Wij gaan met de dossiers naar de rechter zodra er een vermoeden van fraude is geconstateerd. Pas dan kunnen wij de dossiers aan de rechter overhandigen. Mijns inziens kunnen wij ons vanwege het recht op verdediging en bescherming niet aan dit beginsel onttrekken.
Dat waren mijn opmerkingen, geachte afgevaardigden. Ik heb daarmee willen aantonen dat wij het serieus menen met onze voorstellen. Wij hebben niet gewacht totdat het Parlement ons onder druk zette met deze discussie. Ik wil trouwens niet uitweiden over de achtergrond hiervan want dan ben ik voorlopig nog niet uitgepraat. Mevrouw Green heeft hier ook al het een en ander over gezegd. Deze discussie zal ons er echter wel toe moeten aansporen alles in het werk te stellen om transparantie in ons intern bestuur te garanderen. Het Europees Parlement heeft hier een aantal controletaken.
Mijns inziens is het nu tijd een nieuwe weg in te slaan. Laten wij het verleden voor wat het is, want wij hebben nog veel werk te verzetten voor de toekomst. Wij hebben nog veel politiek werk en daarom vraag ik u om politiek vertrouwen. Daar gaat dit debat in feite om. Ik kan u naar eer en geweten verklaren dat de Commissie met haar verklaring van 16 december onder geen beding de leden van het Europees Parlement onder druk heeft willen zetten. Ook ik ben, evenals u, parlementslid geweest en niet alleen hier, maar ook in het nationaal parlement en ik kan u uit volle overtuiging zeggen dat een vertrouwensrelatie tussen de uitvoerende en wetgevende instanties absoluut onontbeerlijk is. Alleen met een institutionele vertrouwensrelatie kan men de toekomst het hoofd bieden.
Applaus

