
Maij-Weggen
Voorzitter, een punt van orde. Op het televisietoestel dat zich op onze kamer bevindt, kunnen wij, geloof ik, 36 kanalen ontvangen. Eén daarvan was een Nederlands kanaal, waarop wij ook "s morgens, 's middags en "s avonds het Nederlandse nieuws konden horen. Welnu, dat kanaal is sinds deze week kennelijk van het scherm verdwenen. Kunt u een beroep doen op de bevoegde autoriteiten om het Nederlandse kanaal terug te brengen op het scherm, zodat wij het nieuws uit Nederland weer "s morgens, 's middags en "s avonds kunnen ontvangen.

De Voorzitter
Weest u gerust, mevrouw Maij-Weggen. Wij zullen ervoor zorgen.

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van maandag 5 oktober zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Díez de Rivera Icaza
Mijnheer de Voorzitter, ik zie dat mijn naam niet op de presentielijst van gisteren staat. Misschien ben ik het zelf vergeten, maar ik was aanwezig en wil dit graag gewijzigd hebben.

De Voorzitter
Wij zullen ons best doen, mevrouw Díez de Rivera Icaza.

Coates
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde uw aandacht vestigen op een artikel dat verschenen is in "The Parliament Magazine" met als titel: "The EPLP's selection controversy" .
Een groot deel van dit artikel is politiek commentaar dat voor het Parlement als instelling niet interessant is. Er staan echter wel enkele zorgwekkende beweringen in, waaronder de opmerking dat personen die lid wensten te worden van het panel voor de komende Europese verkiezingen een memorandum moesten tekenen waarin zij een deel van hun toelage overmaken aan de Labourpartij. Er wordt beweerd - en wellicht is dit terecht - dat dit een inbreuk kan betekenen op het Reglement van het Europees Parlement.
Kan het voorzitterschap deze kwestie onderzoeken en daar een uitspraak over doen?

De Voorzitter
Mijnheer Coates, allereerst moet ik u zeggen dat het door u genoemde tijdschrift niet onder verantwoordelijkheid van het Europees Parlement wordt uitgegeven. Het Europees Parlement geeft enkel subsidie voor het publiceren van inlichtingen over het Europees Parlement. Het Bureau en de diensten van het Parlement zijn echter niet verantwoordelijk voor de inhoud van de gepubliceerde artikelen.

Donnelly, Alan
Mijnheer de Voorzitter, er zullen zich de komende maanden nog wel meer van dit soort incidenten voordoen. Het is zuiver politiek van de heer Coates. Hij is een van de teleurgestelden in deze Vergadering. Hij is namelijk niet langer lid van de Labourpartij maar was wel als lid van de Labourpartij verkozen. Als hij fatsoen zou hebben, zou hij zijn zetel nu afstaan en ons een tussentijdse verkiezing laten houden.

De Voorzitter
Ik wil niet dat dit debat een persoonlijke confrontatie wordt tussen u en de heer Coates.

Tomlinson, The Lord
Mijnheer de Voorzitter, zou u het met mij eens kunnen zijn dat anonieme artikelen die als bewijs geciteerd worden ongeveer net zo zinloos zijn als verklaringen van de heer Coates?
(De notulen worden goedgekeurd)

ECB: reserveverplichtingen - ECB: bevoegdheid omsancties op te leggen - ECB: statistische informatie
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over drie verslagen namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid:
A4-0332/98 van de heer Hoppenstedt, over de aanbeveling van de Europese Centrale Bank voor een verordening (EG) van de Raad met betrekking tot de toepassing van reserveverplichtingen door de Europese Centrale Bank (ECB0002/98 - C4-0451/98-98/0808(CNS)); -A4-0329/98 van de heer Katiforis, over de aanbeveling voor een verordening (EG) van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen (ECB0003/98 - C4-0452/98-98/0809(CNS)); -A4-0327/98 van de heer Hendrick, over de aanbeveling van de Europese Centrale Bank voor een verordening (EG) van de Raad met betrekking tot de verzameling van statistische informatie door de Europese Centrale Bank (ECB0001/98 - C4-0450/98-98/0807(CNS)).
Hoppenstedt
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het verslag over de minimumreserveverplichting is een van de vele bouwstenen in de intensieve dialoog tussen het Europees Parlement en de Europese Centrale Bank, die ten doel heeft de algemene voorwaarden te formuleren voor het monetair beleid. Ook in zijn betoog voor de Subcommissie monetaire zaken op 22 september 1998 heeft Wim Duisenberg benadrukt dat de minimumreserveverplichting een belangrijk instrument kan zijn van het monetair beleid. Als rapporteur van het Parlement over dit thema verheugt het mij een bijdrage te kunnen leveren aan de verdere concretisering van het monetaire instrumentarium.
In de afgelopen maanden zijn in het debat over de minimumreserveverplichting drie centrale taken van dit instrument naar voren gekomen. Ten eerste zou een minimumreservebeleid kunnen bijdragen tot stabilisering van de geldmarktrente. Ten tweede zou een dergelijk stelsel ertoe kunnen bijdragen de vraag naar geld van de Centrale Bank te vergroten, waardoor een structureel liquiditeitstekort op de markt kan worden gevormd en uitgebreid. Dit is van nut voor de ECB, want hierdoor is de ECB beter in staat de liquiditeit van de banken te reguleren en op langere termijn te reageren op nieuwe betalingswijzen zoals bijvoorbeeld het elektronisch geldverkeer.
Ten derde zou het minimumreservebeleid van de ECB ook als instrument kunnen dienen om de geldhoeveelheid te reguleren, omdat hierdoor de rente-elasticiteit van de vraag naar geld kan worden beïnvloed. Desalniettemin is het minimumreservebeleid als monetair instrument niet onomstreden, omdat hierdoor concurrentievervalsing ten opzichte van landen buiten de monetaire unie kan ontstaan. In dat opzicht juich ik ook het besluit van de ECB toe om enerzijds de minimumreserveratio's eerst relatief laag te houden en anderzijds een aan de marktomstandigheden aangepaste rentevergoeding te hanteren voor de minimumreservesaldo's.
Beide maatregelen verminderen het risico van een verschuiving van de activiteiten naar de financiële centra buiten de eurozone. In dit verband wil ik nog op twee belangrijke elementen van dit verslag wijzen. Enerzijds zou de ECB een studie moeten voorleggen waarin de zogenaamde off-balance-sheet-items betrokken worden bij de basis voor de berekening van de minimumreserves. Gezien de snelle ontwikkeling van de transacties die buiten de balans omgaan en de transacties in derivaten zou het bevorderlijk zijn voor de stabiliteit van het gehele financiële systeem deze off-balance-sheet-items te betrekken bij de basis voor de berekening van de minimumreserves.
Gezien het toenemende belang van het elektronisch geldverkeer, hetgeen nu ook eindelijk door de ECB wordt erkend en onderwerp van discussie is - bij de hoorzitting werd over een aandeel van 10 % gesproken, maar intussen is men op dat vlak beter onderlegd - wil ik er tevens op wijzen dat deze toekomstige ontwikkelingen duidelijk in aanmerking moeten worden genomen bij de bepaling van het minimumreservebeleid.
Als elektronische financiële transacties betrokken worden bij de basis voor de berekening van de minimumreserves zou dat een belangrijk element kunnen worden voor de regulering van de geldhoeveelheid. Ik wil benadrukken dat het onderhavige verslag ten doel heeft een efficiënt instrument ter beschikking te stellen van de ECB, zodat de ECB ook met het oog op toekomstige ontwikkelingen in staat is met een grote mate van vrijheid te besluiten of en hoe ze dit instrument wil gebruiken. Derhalve ga ik ervan uit dat de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën tijdens de volgende vergadering op 12 oktober 1998 deze aanbeveling zal goedkeuren, teneinde de ECB bij de tenuitvoerlegging van haar monetaire strategieën te ondersteunen.

Katiforis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, alhoewel dit een technisch debat is, kunnen wij toch zeggen dat het van historische betekenis is. Het is immers de eerste keer dat ons Parlement beraadslaagt over wetgeving voor de Europese Centrale Bank en dit mag mijns inziens gezegd worden. Mijn verslag gaat over een voorstel voor een verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen. Overeenkomstig artikel 34, lid 3 van het Statuut heeft de Europese Centrale Bank de bevoegdheid sancties op te leggen indien sprake is van schendingen van verordeningen of van besluiten die zij heeft genomen met het oog op de uitoefening van haar taken in verband met het monetair beleid en - zij het dan in minder mate - met het toezicht op het bankwezen.
Mijns inziens komt het niet vaak voor dat een technisch debat door een samenloop van omstandigheden plotseling zo actueel en belangrijk wordt. De gebeurtenissen die zich de afgelopen weken op de effectenbeurzen hebben voorgedaan, hebben drie dingen aan het daglicht gebracht. Ten eerste is gebleken dat de speculatie volledig uit de hand loopt. Ten tweede hebben de recente gebeurtenissen ons aan de rand van de economische afgrond gebracht en ten derde - en dit is mede ook met het oog op het debat van vandaag zeer belangrijk - is gebleken dat niet alleen particulieren zich schuldig maken aan speculatie en verantwoordelijk zijn voor de uit de recente gebeurtenissen voortvloeiende gevaren, maar ook instanties die geacht worden controle uit te oefenen op deze particulieren, namelijk centrale banken. De centrale banken bieden deze speculatie echter niet alleen rugdekking, maar als de markt dan uiteindelijk sancties oplegt, kopen zij de eventuele schadepost voor particulieren zelfs onmiddellijk af. Ik heb het hier met name over het bekende Hedge Fund schandaal van Merriweather in de Verenigde Staten. Nu zult u mij zeggen dat de Verenigde Staten Europa niet zijn. In moreel opzicht ontlopen de centrale banken elkander echter niet. Zij huldigen allen dezelfde dogma's. Wij hebben dan ook geen enkele garantie dat dergelijke dingen in Europa niet zullen voorkomen. Kijkt u maar naar de centrale bank van Italië. Deze heeft via Hedge Fund met Italiaans overheidsgeld gespeculeerd. Hedge Fund heeft in Italië gespeculeerd met Italiaanse staatsobligaties die de centrale bank van Italië geacht werd in bewaring te houden om een zekere discipline op de markt te handhaven.
Het zou derhalve interessant zijn zich af te vragen wie controle uitoefent op de Italiaanse centrale bank. Het Verdrag schiet wat de controle op kredietinstellingen betreft schromelijk te kort. Wie oefent controle uit op de centrale bank van Italië? De Italiaanse overheid? Maar, zou men kunnen zeggen, de centrale bank van Italië is onafhankelijk! Wij hebben de centrale banken zelf onafhankelijk gemaakt. Het Stelsel van Europese Centrale Banken soms? Daarop zou men kunnen antwoorden met een verwijzing naar het subsidiariteitsbeginsel. Dankzij onafhankelijkheid en subsidiariteitsbeginsel hebben de centrale banken rechten en bevoegdheden gekregen die zelfs de godsgezonden monarchieën niet hadden. Daar komt nog bij dat de centrale banken geacht worden in dienst te staan van democratische stelsels. Dit is een gevaarlijke situatie en hoe gevaarlijk deze kan zijn, is uit de gebeurtenissen van de afgelopen dagen gebleken. Daarom is dit onaanvaardbaar. Vandaag moeten wij de Europese Centrale Bank een wapen geven voor het uitoefenen van controle en het handhaven van discipline. Dit wapen is echter absoluut niet toereikend. Dit is namelijk een besluit van procedurele aard. Daarmee wil ik niet zeggen dat wij hier niet voor moeten stemmen. Technisch gezien is dit zelfs een puntgaaf besluit, zoals ook blijkt uit het feit dat geen enkel amendement werd ingediend. De rapporteur is dan ook van mening dat dit besluit wel degelijk moet worden goedgekeurd en wij onze waardering moeten uiten voor het kwalitatief hoogstaande werk. Wij moeten echter wel beseffen dat dit besluit absoluut ontoereikend is. Als wij onze burgers daadwerkelijk willen beschermen tegen gebeurtenissen zoals die zich de laatste tijd hebben voorgedaan op de internationale geldmarkten, moeten wij zorgen voor een echt inhoudelijke controle. Daarom moeten wij de centrale banken op het hart drukken dat zij met de bevoegdheden die wij hun vandaag geven, de belangen van het grote publiek behartigen en niet die van de speculanten, zoals nu helaas het geval is.
De centrale banken kloppen zichzelf natuurlijk op de borst omdat zij de inflatie hebben beteugeld. De lage inflatie hebben wij echter aan talrijke factoren te danken en niet alleen aan het beleid van de centrale banken. Een belangrijke bijdrage hieraan werd ook geleverd door het monetair beleid en het prijs- en inkomensbeleid van de verschillende regeringen. Daar echter waar de centrale banken werkelijk van hun succes in de strijd tegen de inflatie hadden kunnen genieten, dat wil zeggen in hun eigen achtertuin, is hen de situatie volkomen uit de hand gelopen. De door speculatie veroorzaakte inflatie van aandelen en obligaties - een speculatie die zij, zoals nu is gebleken, niet hebben gecontroleerd maar rugdekking hebben gegeven - is pijlsnel gestegen en heeft enorme gevaren veroorzaakt voor alle effectenbeurzen, de Europese en Amerikaanse inbegrepen. Vandaag geven wij de Europese centrale banken een wapen. Dit wapen moeten wij hun geven. Wij moeten hen echter tegelijkertijd waarschuwen en duidelijk maken dat zij de wapens die zij van onze democratische stelsels krijgen, moeten gebruiken in het belang van de Europese burgers en niet van de Europese speculanten.

Hendrick
Mijnheer de Voorzitter, artikel 5, lid 1, van de Statuten van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB) verlangt dat de Europese Centrale Bank, daarin bijgestaan door de nationale centrale banken, de statistische informatie verzamelt die noodzakelijk is voor de uitvoering van de taken van het ESCB. Deze informatie moet door de ter zake bevoegde nationale autoriteiten of rechtstreeks door economische eenheden worden verschaft.
De ontwerpaanbeveling voor een verordening is voor het grootste deel zeer duidelijk. Wel maak ik me zorgen ten aanzien van het vertrouwelijke karakter van de aan de ECB verstrekte statistische informatie. Ik heb de indruk dat de ECB in haar streven naar een zo groot mogelijke onafhankelijkheid wel in alle opzichten wil profiteren van de statistiekenregeling, maar zonder de verantwoordelijkheid die de communautaire wetgeving Eurostat oplegt. Aan de goede trouw van de NCB's bij het verzamelen van de statistische informatie namens de ECB mag geen afbreuk worden gedaan doordat de ECB het vertrouwelijke karakter van de informatie waarover zij beschikt niet eerbiedigt. In dit opzicht heb ik in mijn amendementen getracht voor deze aspecten een strengere regeling aan te bieden.
Om de voor de uitvoering van de taken van de ECB noodzakelijke statistische informatie te verzamelen, moet bijzondere aandacht worden geschonken aan de "referentiepopulatie van informatieplichtigen" . Er werden een aantal punten aan de orde gesteld. Ten eerste over de sancties: wanneer de ECB of de nationale centrale bank na afloop van de daarvoor vastgestelde termijn geen statistische informatie heeft ontvangen, kan een dagelijks te betalen dwangsom van ten hoogste 10.000 euro worden opgelegd. Ten tweede, als de verstrekte informatie onjuist of onvolledig is, of niet in de voorgeschreven vorm is aangeleverd, kan een boete worden opgelegd van niet meer dan 200.000 euro. Als de informatieplichtige het verifiëren van de juistheid en kwaliteit van de geleverde statistische informatie belemmert, kan een boete van niet meer dan 200.000 euro worden opgelegd.
De invoering van een adequate geheimhoudingsplicht wordt als essentieel beschouwd om het vertrouwen van de informatieplichtigen te winnen en te behouden, en daarom vind ik het een voorwaarde voor statistische gegevens van hoge kwaliteit. Waar en wanneer dat mogelijk is, dient de statistische informatie vertrouwelijk te blijven.
Als je naar de regeling zelf kijkt, zegt overweging 21 dat de geheimhoudingsplicht in deze verordening "in bepaalde opzichten zal afwijken van de algemene communautaire en internationale beginselen inzake statistische vertrouwelijkheid" . Dit sluit dus niet aan bij de bepalingen van Eurostat. De motivering hiervoor is onduidelijk en het gebruik van statistische informatie moet daarom in overeenstemming worden gebracht met de bepalingen over statistische vertrouwelijkheid van de verordening van de Raad zelf.
De sanctieregeling omvat geen ontsnappingsclausule die rekening houdt met omstandigheden waaronder informatieplichtigen niet in staat zijn statistische informatie te verstrekken door omstandigheden waarop zij geen invloed hebben; er is bijvoorbeeld niets voorzien als een faxapparaat niet werkt. Hier moet een regeling voor komen, wat mijn verslag wil bewerkstelligen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, over 87 dagen is de Economische en Monetaire Unie er. De voorbereidingen van het Europees Stelsel van Centrale Banken voor de invoering van de euro lopen zoals gepland. Vandaag is het Parlement voornemens de secundaire wetgeving aan te nemen met betrekking tot de mogelijkheid sancties op te leggen, minimumreserves aan te houden als monetair instrument en statistische informatie te verzamelen. Dat is een belangrijke stap in de goede richting. Bij deze gelegenheid dienen wij ons rekenschap te geven van het historische en unieke karakter van het project van de monetaire unie.
Voor het eerst in de geschiedenis staan de lidstaten nationale soevereiniteitsrechten af aan een federale Europese instelling. Zij krijgen daarmee echter meer soevereiniteit op het vlak van de geldpolitiek. In de huidige woelige periode op de financiële markten is het opmerkelijk dat juist de eurozone een eiland van stabiliteit is.
Er moet dan ook alles in het werk worden gesteld om de technische en wettelijke grondslagen te creëren opdat de Europese Centrale Bank de haar door het Verdrag opgelegde taken zo goed mogelijk kan volbrengen. De secundaire wetgeving moet zo spoedig mogelijk worden omgezet. Het Europees Parlement heeft dit door zijn tijdschema mogelijk gemaakt. De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën kan deze wetgeving dan op 12 oktober definitief goedkeuren. Door middel van de monetaire dialoog tussen de Europese Centrale Bank en het Europees Parlement speelt het Europees Parlement in dit wetgevingsproces een belangrijke rol inzake de democratische verantwoording van het Europees monetair beleid.
Het gaat er niet uitsluitend om de democratische verantwoordingsplicht van een instelling met een unieke historische onafhankelijkheid te waarborgen, maar omgekeerd gaat het er ook om dat de doelstellingen die het Verdrag aan deze instelling oplegt, alleen maar bereikt kunnen worden door middel van een democratisch gerechtvaardigd beleid dat op die manier aanvaard wordt en aan geloofwaardigheid wint. De monetaire dialoog met het Europees Parlement is dan ook in de allereerste plaats in het belang van de Europese Centrale Bank zelf, omdat de ECB daardoor beter aanvaard wordt en aan geloofwaardigheid wint bij markten en bevolkingen.
Het verslag-Hoppenstedt wijst terecht op een belangrijk monetair instrument. Voor het bereiken van de in het Verdrag gestelde doelen en voor een succesvolle monetaire unie moet de Europese Centrale Bank gedifferentieerde en efficiënte monetaire instrumenten kunnen hanteren. Een minimumreserve is zo'n belangrijk monetair instrument waarmee de vraag van de banken naar geld van de Centrale Bank geconsolideerd kan worden en waarmee grote schommelingen van de geldmarktrentes voorkomen kunnen worden. In het Europees monetair beleid wordt momenteel nog niet overwogen dit instrument actief te gebruiken om speculatieve kapitaaltoevoer te voorkomen, zoals bijvoorbeeld aan het begin van de jaren zeventig na beëindiging van het Bretton Woods-systeem in Duitsland.
Gelet op de wereldwijde financiële crises en de speculatieve hot money -bewegingen zal de minimumreserve in de toekomst ook nog voor andere doeleinden van nut zijn. En ook als het elektronisch geldverkeer verder toeneemt, is het belangrijk dat de ECB over dit monetaire instrument beschikt. Dan wordt er namelijk minder contant geld gebruikt en zou de vraag naar geld van de Centrale Bank afnemen. Het nadeel van het minimumreservestelsel is echter dat het extra kosten voor de banken veroorzaakt en derhalve tot concurrentienadelen zou kunnen leiden voor de financiële centra binnen de eurozone.
Omdat de ECB-Raad besloten heeft gematigde reserveratio's te hanteren en een rentevergoeding te betalen over het minimumreservesaldo van de banken bij de ECB, is aan de voorwaarden voldaan. Het Europees Parlement kan instemmen met dit voorstel, zoals ook heel duidelijk wordt gemaakt in het verslag-Katiforis betreffende de bevoegdheid om sancties op te leggen. Terecht heeft het Europees Parlement geen bezwaren tegen dit voorstel voor een verordening. Het verzamelen van statistische informatie is eveneens noodzakelijk in de Europese Unie, vooral als men controle wil hebben op de geldhoeveelheid. Men weet namelijk niet hoe het geldbeheer en het spaargedrag zich zullen ontwikkelen in de Europese monetaire unie en derhalve is een groot gegevensbestand heel belangrijk.
De Europese Centrale Bank dient over een rechtsgrondslag te beschikken voor het verzamelen van voldoende statistische informatie, zoals de heer Hendrick terecht stelt en ook in de verordening duidelijk naar voren komt.
Vanzelfsprekend mag de Europese Centrale Bank niet in een rechtsvacuüm handelen. Zij moet zich ook houden aan de algemene rechtsbeginselen. In zoverre wordt in het verslag-Hendrick terecht gewezen op de problematiek van vertrouwelijkheid en bescherming. Het is dan ook belangrijk dat dit geregeld wordt en het Europees Parlement onderstreept dit met zijn compromisvoorstellen in de amendementen.
De Europese monetaire unie zal zich evenals in de afgelopen maanden aan het tijdschema houden en zich zorgvuldig verder voorbereiden, zodat zij over 87 dagen, dus op 1 januari 1999, met een Europese Centrale Bank kan beginnen die over efficiënte instrumenten beschikt.

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, de Subcommissie monetaire zaken, waarvan onze collega Randzio-Plath de voorzitter is, heeft enkele dagen geleden de voorzitter van de Europese Centrale Bank, de heer Duisenberg, te gast gehad. Deze verzekerde dat alle voorbereidingen voor het probleemloos functioneren van de Europese Centrale Bank als de euro op 1 januari aanstaande wordt ingevoerd, naar wens en volgens plan verlopen. Hij liet echter doorschemeren dat er voor de invoering nog wel een paar belangrijke kwesties moeten worden opgelost.
Deze drie verslagen, die in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid met een zeer grote meerderheid zijn goedgekeurd, hebben betrekking op een aantal belangrijke aspecten van deze kwesties die voor het goed functioneren van de Europese Centrale Bank essentieel zijn. Zoals de verschillende rapporteurs hebben laten zien, zijn er nog fundamentele zaken die nader onderzoek behoeven. Eveneens moeten de naar aanleiding van de verslagen gemaakte opmerkingen daarin nog worden opgenomen, bijvoorbeeld met betrekking tot reserveverplichtingen, betrekkingen tussen de lidstaten en de Europese Centrale Bank, de hoogte van sancties, de toepassing daarvan, enzovoort.
Zoals mevrouw Randzio-Plath reeds heeft opgemerkt, resten ons nog geen 90 dagen voor de invoering van de euro. Ondanks de economische en financiële turbulenties van de laatste tijd, is de eurozone zeer stabiel gebleken. Daarvoor is echter consolidatie vereist. Uit dit bezoek van de heer Duisenberg en de opmerkingen die hier vanuit de commissiedebatten over deze essentiële kwesties zijn gemaakt, leid ik af dat het nog in ernstige mate ontbreekt aan een goede wisselwerking tussen het functioneren van de Europese Centrale Bank en de toepassing van het economisch en monetair beleid door de lidstaten en hun eigen centrale banken. Dit is iets wat we zo spoedig mogelijk zouden moeten oplossen om zo alle nodige garanties te hebben voor het goed functioneren van de euro vanaf 1 januari aanstaande.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, vandaag behandelen wij drie verordeningen overeenkomstig artikel 106, lid 6, van het Verdrag, betreffende de toepassing van reserveverplichtingen door de Europese Centrale Bank, de bevoegdheid sancties op te leggen en de verzameling van statistische informatie door de Europese Centrale Bank. Deze verordeningen zijn opgesteld volgens een speciale door het Verdrag vastgelegde procedure. In dit geval zijn de Europese Centrale Bank en de Commissie het erover eens dat ter voorkoming van dubbel werk de bank zelf de ontwerpaanbevelingen moet opstellen.
Met betrekking tot de verordening over het verzamelen van statistische informatie is onze fractie van mening dat de door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid goedgekeurde amendementen nogmaals het gebied en de methodes bepalen van het verzamelen van statistische informatie door de bank. De tekst die voor ons ligt is dan ook bevredigend.
Met betrekking tot de verordening over de sancties stel ik vast dat de bank op het gebied van de statistische informatie ruimere bevoegdheden heeft gekregen dan de meeste nationale centrale banken hebben. Het is niet vreemd dat de verordening voorziet in een hele reeks sanctiemogelijkheden. In artikel 2 van de verordening staat dat de sancties in verhouding moeten staan tot de fouten die gemaakt zijn, maar alvorens die sancties kunnen worden opgelegd dient een hele procedure gevolgd te worden waarbij de instellingen die een sanctie dreigen te krijgen hun standpunt ten overstaan van de bevoegde autoriteiten moeten kunnen verwoorden. Ik vind dat een goede zaak.
Ik wil het nu hebben over de verordening betreffende de verplichte reserves. We mogen niet vergeten dat de Europese Centrale Bank in juli heeft aangekondigd dat vanaf 1 januari 1999 minimumreserves aangehouden moeten worden, waarvoor een vergoeding betaald wordt tegen een tarief dat overeenkomt met het tarief voor de kernherfinancieringstransacties van de Europese Centrale Bank, wat een vergoeding is die dicht bij het tarief van de geldmarkt ligt. We moeten er evenwel aan denken dat dit punt niet expliciet in de ontwerpverordening staat. De rechtsgrondslag waarop dit is gebaseerd is artikel 19, lid 2, van de statuten van de Europese Centrale Bank.
Anderzijds wordt in bepaalde amendementen van het Parlement voorgesteld om bij de berekening van de minimumreserves expliciet een vervaldatum op te nemen die gekoppeld is aan posten die buiten de balans om gaan en met name aan derivaten "om een monetair beleid te steunen dat gericht is op stabiliteit" en bij te dragen "tot de stabiliteit van het hele financiële systeem" .
Sommige leden twijfelen aan de zin van deze amendementen omdat het verzoek reeds aan de orde komt in artikel 3 van de ontwerpverordening. Anderzijds is het aan de ECB om aan de hand van objectieve criteria de coëfficiënten te bepalen die op iedere categorie van toepassing zijn. In elk geval valt het betrekken van derivaten bij de berekening van de minimumreserves als voorzorgsmaatregel niet te billijken, zoals men in een van de amendementen schijnt te suggereren.
Tot slot zijn de minimumreserves een monetair beleidsinstrument dat tot doel heeft de geldmarkttarieven te stabiliseren en de groei van de geldhoeveelheid in de gaten te houden. Vanuit dit standpunt vinden wij dat het betrekken van bepaalde derivaten bij de berekening gerechtvaardigd is.

Ainardi
Mijnheer de Voorzitter, de verslagen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid geven onvoorwaardelijk hun zegen aan de drie voorstellen voor verordeningen betreffende de bevoegdheden van de Europese Centrale Bank op het vlak van sancties, de toepassing van reserveverplichtingen en het verzamelen van statistische informatie.
Deze verordeningen vestigen duidelijk de aandacht op de overdreven macht van de Europese Centrale Bank. Zij zou voor het beheer van de desbetreffende maatregelen instaan zonder enige tussenkomst van de regeringen of zelfs van de nationale banken. Er zou geen enkel politiek toezicht op communautair niveau op de ECB worden uitgeoefend aangezien de Euroraad tot op heden slechts een structuur zonder macht is. Ik krijg te horen dat de eurozone een zone van stabiliteit zal zijn. Ik vind mijn collega's wel optimistisch. Als de internationale financiële crisis de economieën van de opkomende landen aan het wankelen brengt, weet iedereen dat ook de geïndustrialiseerde landen getroffen zullen worden; zij ondervinden overigens stilaan de weerslag van de crisis en iedereen weet ook dat dit ernstige economische en sociale gevolgen zal hebben.
Wij moeten ons dan ook dringend bezinnen en voorstellen doen over de doelstellingen en de modaliteiten van het beheer door de Europese Centrale Bank. Wij kunnen niet dulden dat de ECB de nationale begrotingen beoordeelt en in naam van de strijd tegen de inflatie een restrictief beleid op sociaal vlak en inzake werkgelegenheid oplegt. De prioriteiten van de ECB moeten dringend gewijzigd worden en haar doelstellingen moeten dringend opnieuw gedefinieerd worden zodat zij mee helpt zorgen voor meer middelen voor werkgelegenheid en groei en een rol speelt in het beperken van het vrij verkeer van kapitaal en het terugdringen van het belang van de financiële markten.
De burgers en de verkozen instanties moeten over de middelen beschikken om toezicht te houden op de Europese Centrale Bank. Er moet dan ook gezorgd worden voor transparantie en democratische controle op haar activiteiten, met name via controle door het Europees Parlement en de nationale parlementen en door het houden van een openbaar debat over de belangrijke economische en monetaire uitdagingen. Wij moeten de doelstellingen en activiteiten van de ECB opnieuw definiëren als we het proces op gang willen brengen van een progressieve heroriëntering van de Europese eenmaking die echt een antwoord kan bieden op de noden en verzuchtingen van de volkeren van Europa.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, de slotfase van de EMU is nu echt in een stroomversnelling terechtgekomen. Plotseling moet in maanden gebeuren, wat in jaren niet is voorbereid. Wij moeten toegeven dat wij wel enigszins buiten adem zijn. De minimumreserve is inderdaad een belangrijk element van het monetair beleid. Mevrouw Randzio-Plath heeft dat al duidelijk gemaakt. Er moet nu echter ook worden stilgestaan bij de wenselijkheid van minimumreserves om ook de externe stabiliteit van de euro te garanderen, alsmede van een bredere basis voor de minimumreserveverplichtingen. Derivaten en casinokapitalisme zijn maar een paar trefwoorden op dit vlak.
Wat de sancties en toezicht en controle betreft, heeft de heer Katiforis al gezegd dat dat niet voldoende is. Als onverantwoordelijke traders met hedge funds met een groot hefboomeffect actief worden, zijn de huidige garanties ontoereikend. Wat de statistieken betreft hebben wij zelfs met een grotere basis aan statistisch materiaal nog niet echt greep op de reële economische ontwikkeling.
Al zijn wij op schema, het is nog steeds zorgwekkend dat de stand van de technische voorbereidingen voor de invoering van de euro niet uitsluit dat er nog grote problemen kunnen rijzen. Wat de politieke ondersteuning, de corrigerende en voorbereidende maatregelen betreft, hoop ik echter wel dat wij op het laatste moment nog de noodzakelijke correcties kunnen aanbrengen. Oskar Lafontaine heeft een heldere kijk op de problematiek: verlaging van de rente als centrale taak van het monetair beleid, een actiever beleid op economisch vlak, stimulering van het gelijkekansenbeleid in de werkgelegenheid en een actieve bijdrage leveren aan de consolidatie van de financiële structuur in de wereld. De heer Katiforis heeft terecht gezegd dat meer controle niet meer volstaat. Meer toezicht is noodzakelijk! Wij kunnen niet alleen de rechten van de kapitaalbezitters beschermen, wij moeten eindelijk de gapende wonde dichten die het gebrek aan democratische controle op de Europese Centrale Bank is.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, we gaan door naar de laatste fase van de introductie van de euro. Die laatste fase zal over minder dan 90 dagen ingaan. En de Europese Centrale Bank stuurt ons, zoals ons ook door de president van deze Bank, de Wim Duisenberg, beloofd is, zijn aanbevelingen met het oog op de goedkeuring, door de Raad, van de verordeningen die nodig zijn voor het normaal functioneren van de Centrale Bank en voor het bereiken van de doelen die men beoogt te verwezenlijken. Het gaat daarbij in de eerste plaats om prijsstabiliteit, maar ook om economische en monetaire maatregelen waarmee Europa in staat moet worden gesteld de economische expansie die het doormaakt - en die door de monetaire crisis in Rusland, Azië en Latijns-Amerika zou kunnen worden gefnuikt - voort te zetten.
De drie genoemde verordeningen hebben betrekking op de verplichte minimumreserves die de Europese Centrale Bank dient aan te houden, de bevoegdheid van deze Bank om sancties op te leggen, en de statistische informatie zoals die door de lidstaten dient te worden verstrekt. Rapporteurs zijn onze collega's Hoppenstedt, Katiforis en Hendrick, die ik bij deze bedank.
Het gaat hier om essentiële stappen voor het naar behoren functioneren van de Monetaire Unie, die nu haar derde fase ingaat. Zij zullen zonder twijfel, wat vorm betreft, coherente maatregelen opleveren met betrekking tot de wijze waarop de geldhoeveelheid in de elf landen van de euro beheerd kan worden, en zulks om ervoor te zorgen dat deze markten aantrekkelijk en betrouwbaar blijven. Dat is geen gemakkelijke opgave, en succes is niet bij voorbaat verzekerd. Deze maatregelen worden genomen binnen het kader van de drie genoemde verordeningen, waar we in het algemeen achter staan.
In het verslag van de heer Hoppenstedt over de verplichte minimumreserves zien we het belang van een evenwichtige verhouding tussen de voordelen en de zekerheid die via deze maatregel verkregen kan worden, en de flexibiliteit. Die is nodig om ervoor te zorgen dat de mededinging niet verstoord geraakt. Een systeem met verplichte minimumreserves heeft drie basisfuncties: het dient in de eerste plaats te zorgen voor stabiele rentevoeten op de geldmarkt; ten tweede dient zo'n systeem berekend te zijn op situaties waarin er sprake is van een structureel tekort aan liquide middelen; tot slot dient het in staat te zijn de groei van het geldhoeveelheid binnen de perken te houden. Het door de ECB voorziene minimum van 10 %, waarbij het steeds belangrijker wordende elektronische geld ook meegeteld wordt, verdient onze steun, net als het voorstel tot uitbreiding van het toepassingsgebied van deze maatregel en de overige voorstellen.
Ik deel de verstandige en goed onderbouwde conclusie van het door de heer Katiforis uitgewerkte verslag aangaande de bevoegdheid van de ECB om sancties op te leggen. Het in de verordening voorgestelde machtsevenwicht tussen de ECB en de nationale centrale banken mag bijzonder geïnspireerd worden genoemd: zowel de ECB als de nationale banken zijn bevoegd een inbreukprocedure in gang te zetten, maar uitsluitend de bevoegde organen van de ECB zijn bevoegd in dezen besluiten te nemen. Op die wijze wordt bereikt dat de centrale banken hun aandacht niet laten verslappen, terwijl bovendien de sanctie-oplegging op alle niveaus van het systeem van Europese centrale banken uniform is.
Tot slot bekijken we het verslag-Hendrick over het vergaren van statistische informatie ten behoeve van de ECB. Zoals bekend behoren beslissingen aangaande monetaire zaken en wisselkoersen genomen te worden op basis van zo betrouwbaar mogelijk statistische gegevens. Vandaar het grote aantal bepalingen en voorzorgsmaatregelen in deze verordening. Ik ben het met de rapporteur eens wanneer hij aandringt op volledige vertrouwelijkheid van de door de centrale banken vergaarde en aan de ECB verstrekte informatie. Dit aspect krijgt door de wijzigingsvoorstellen die nu voorgelegd worden extra nadruk.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we maken een fase door die even belangrijk als moeilijk en interessant is: de geboorte van een nieuwe munt, de euro. We willen dat deze euro een stabiele munt is voor landen waarvan de economieën onderworpen zijn aan een rigoureus budgettair beleid, maar die toch een sterke groei blijven doormaken, en dat in een klimaat dat gekenmerkt wordt door crisis en monetaire instabiliteit. Laat ons hopen dat deze nieuwe munt een factor zal zijn die bijdraagt tot stabiliteit, niet alleen in Europa, maar ook in de rest van de wereld.

Carlsson
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, het duurt nu geen drie maanden meer tot de euro er is. Wij moeten ons in het Parlement nog uitspreken over een aantal technische details en wij kunnen tegelijkertijd de Europese Unie gelukwensen met hetgeen nu in het leven wordt geroepen. Tegelijkertijd moet ik tot mijn spijt nogmaals vaststellen dat Zweden een regering heeft die ervoor kiest niet aan dit stabiliteits- en groeischeppende proces deel te nemen.
Wil de Europese Centrale Bank geloofwaardig kunnen optreden, dan moeten niet alleen de juiste monetaire beleidsinstrumenten worden gebruikt, maar moeten de besluiten ook worden genomen op basis van juiste informatie. Ik vind het verslag-Hoppenstedt een uitstekend stuk. De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid brengt nu advies uit over de aanbeveling van de ECB betreffende een verordening van de Raad over de toepassing van minimumreserveverplichtingen door de ECB. In zijn duidelijke toelichting constateert de heer Hoppenstedt dat de minimumreserves in betekenis afnemen. Hij schrijft ook dat als de doelen van het monetair beleid ook kunnen worden bereikt met toepassing van de overige instrumenten die de ECB ter beschikking staan, het eventueel te overwegen valt de hoogst toegelaten reservequota op nul te stellen. Het lijkt mij persoonlijk voldoende dat de ECB liquiditeit kan aanpassen via open marktoperaties. Ik vind, precies zoals de heer Hoppenstedt in zijn uiteenzetting aangaf, dat verkeerde toepassing van minimumreserves een concurrentievervalsend effect kan hebben. Bovendien bestaat er zoals bekend een risico dat bemoeizieke bureaucraten en politici de minimumreservemogelijkheid gebruiken als een manier om het bankstelsel te belasten. Ondanks dit alles steunen wij het onderhavige voorstel, aangezien de ontwerpverordening de ECB veel speelruimte biedt wat betreft de voorwaarden waaronder en de manieren waarop het minimumreservebeleid kan worden toegepast. Wij van de PPE-fractie hebben het volste vertrouwen in de overwegingen en de besluiten van de leiding van de ECB.
Zoals ik al zei, is een voorwaarde voor een geloofwaardig en doelmatig optreden van de ECB dat de besluiten worden genomen op basis van correcte informatie. Besluiten inzake het monetair beleid moeten gebaseerd zijn op betrouwbare statistiek, die voor anderen te controleren valt. Daarom is het verslag-Hendrick zo belangrijk, evenals het verslag-Katiforis, dat het mogelijk maakt sancties op te leggen aan de instituten die hun verplichtingen niet nakomen en hun verantwoordelijkheden ontlopen. Ik wil de heren Hoppenstedt en Katiforis gelukwensen met hun werk.
Statistiek voor rekening van de ECB is iets heel speciaals. Het verstrekken van de desbetreffende gevoelige informatie dient te geschieden door betrouwbare personen en instellingen, op een niveau tussen het nationaal en het Europees niveau in. In dat verband is het nodig dat de kwaliteit kan worden gegarandeerd, dat er gemeenschappelijke statistische normen worden gehanteerd en dat er geen onduidelijkheden zijn, maar ook dat de verplichtingen tot verslaglegging niet overdreven zwaar worden.
Ik ben ervan overtuigd dat als de ECB over de juiste gegevens beschikt, ze de noodzakelijke beleidsbesluiten op monetair gebied kan nemen. Als er een open communicatie met de markt is en er duidelijkheid wordt verschaft over de basis voor de besluiten, kan het vertrouwen ontstaan dat noodzakelijk is voor een succesvolle ECB.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, gedurende de afgelopen maanden is de opvatting gemeengoed geworden, dat het IMF er niet in is geslaagd het internationaal monetair stelsel te redden. We staan aan de rand van een wereldwijde deflatie. Het IMF heeft verschillende landen politieke medicijnen voorgeschreven die de kwaal, veroorzaakt door het speculatievirus, niet verbeterd maar verslechterd hebben. Het IMF wordt bij al zijn activiteiten gestuurd door een onzichtbare hand, die van de liberalistische logica. Het IMF heeft met ons geld geen landen, maar supranationale banken gered.
De Europese Centrale Bank krijgt nu middelen waarmee ze een Europese monetaire crisis, die door speculatie dreigt te ontstaan, moet voorkomen. Daarom is het volgens het verslag-Hoppenstedt gegrond alle monetaire instellingen alsmede de vele posten die buiten hun balansen om gaan tot de minimumreservebasis van de banken te rekenen. Omzetting van kredieten in effecten en speculatie op de optiebeurs kunnen een bankcrisis tot gevolg hebben.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft het in haar tweede aanbeveling daarentegen bij het verkeerde eind. Aan banken mag men voor de minimumreserves geen marktrente betalen. Op die manier kan de ECB het bankstelsel effectiever tegen de oververhitting beschermen waarvan we van vorig jaar voorbeelden hebben uit Azië, Rusland en Latijns-Amerika. De taak van de ECB is niet het redden van banken, maar het redden van samenlevingen.
De ideologie van de ECB is de logica van de vrije kapitaalmarkt. De ECB heeft de onmogelijke taak om te zorgen voor een gelijk monetair beleid in verschillende landen. Ze moet ervoor zorgen dat Europa niet gedomineerd wordt door de logica van inflatie van de kapitaalmarkt en deflatie van de reële economie.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek vooral over het verslag van Mark Hendrick inzake de bevoegdheden van de ECB om statistische informatie te vergaren. Statistische informatie vormt immers de basis van de informatie van de ECB, op grond waarvan ze een gemeenschappelijk monetair beleid voert. Deze informatie wordt in principe vertrouwelijk verkregen van verschillende actoren, maar zoals de rapporteur en de commissie constateren, is de ontwerp-verordening niet geheel duidelijk wat deze vertrouwelijkheid betreft. De commissie stelt dan ook voor dat het vertrouwelijkheidsbegrip gepreciseerd moet worden en dat hierbij andere communautaire voorschriften met betrekking tot de vertrouwelijkheid van statistische informatie in acht genomen dienen te worden. Informatie kan in principe immers zeer delicaat zijn. Ze kan zelfs bedrijfsgeheimen bevatten en het is mogelijk dat er interne problemen ontstaan als de informatie die aan de ECB wordt verstrekt niet geheel vertrouwelijk blijft. Ook informatie die directe identificatie onmogelijk maakt kan worden afgeleid, precies zoals de rapporteur zegt, zodat dit echt onderzocht moet worden.
Dit alles staat voortdurend in spanning met de eis van openheid van de ECB. De ECB moet dan ook spoedig algemene regels opstellen over het recht van het publiek kennis te maken met de in haar bezit zijnde documenten alsmede over begrenzingen en uitzonderingen op de regelgeving aangaande openheid.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, collega's, de euro moet sterk en geloofwaardig worden. Bij de huidige economische chaos in Azië en Rusland zien we dat geld en monetair beleid onvermijdelijk samenhangen met de economie, de sociale verhoudingen en de politiek.
Het vertrouwen van de markt is niet genoeg. Voor de euro hebben we dus het vertrouwen van de bevolking nodig. Dat betekent een behoefte aan meer democratie, controle op de ECB alsmede verantwoordelijkheid voor democratische organen. De centrale bank van democratische staten kan zich er niet toe beperken slechts een uitvoerder van het monetair beleid te zijn. Ze moet begrijpen dat ze deel uitmaakt van een uitgebreid economisch beleid dat rekening houdt met de sociale dimensies waarbij het zwaartepunt, zoals we hier hebben benadrukt, ligt op het bevorderen van de werkgelegenheid. Daarom vind ik het een goed idee dat er, bijvoorbeeld in samenhang met de Ecofin-Raad, een secretariaat in het leven wordt geroepen om economische en monetaire vraagstukken op te lossen.
De controle op de ECB moet op een modern niveau worden gebracht. Op een niveau waarin de maatschappelijke verantwoordelijkheid wordt gerealiseerd. Met de ECB lijkt geld steeds verder van de democratische besluitvorming verwijderd te zijn, omdat het elektronisch en bovendien in globale netwerken rouleert. We hebben dus de controle op geld opgegeven, wat ertoe heeft geleid dat geld ons controleert en valutaspeculanten hele staten beheersen. De besluiten van de ECB zijn van invloed op de economie en zodoende op de werkgelegenheid. De destijds aan banken verleende onverantwoordelijke onafhankelijkheid en ver doorgevoerde geheimhouding zijn derhalve niet meer van deze tijd. Hier moet verandering in komen. De ECB moet verantwoordelijk zijn en juist daarmee is het neoliberalisme, dat een smet heeft geworpen op het leven van de gewone mensen, in alle grote verkiezingen van de laatste tijd ten val gebracht. Is deze boodschap niet duidelijk genoeg? We moeten ons met grote zaken bezighouden zoals het sturen en reguleren van het internationale geld van speculanten en mondiale mammoetbedrijven.
De belasting op arbeid is in de afgelopen decennia sterk gestegen, terwijl de belasting op kapitaal is gedaald. De internationale valutaspeculatie wordt beschouwd als een van de meest winstgevende transacties. Ze staat volledig buiten de belastingheffing. Tegelijkertijd klaagt het werkverschaffende MKB over de belastingen. Men moet beseffen dat we 18 miljoen kleine en middelgrote bedrijven en 17 miljoen werklozen hebben. Een dergelijke verhouding is verkeerd. De verkeerde instanties betalen te veel belasting. De euro wordt een concurrent van de dollar, maar van de euro wordt een grotere ethiek verlangd dan van de dollar. Meedogenloze beursspeculatie veroorzaakt veel schade. De resultaten van mensenwerk komt in handen van speculanten. Zoals collega Katiforis zei, in plaats van dat we ernaar streven speculanten te straffen, helpen we ze. Hiervoor kan toch geen goede grond zijn die de mensen zullen accepteren.
Veel, voornamelijk grote ondernemingen hebben zich voorbereid op de invoering van de euro, in mijn eigen land 64 % van de grote ondernemingen. Het MKB is nog niet zo ver. Slechts 7 % is met de voorbereiding begonnen. De situatie onder dienstverlenende bedrijven is nog slechter. Zoals ik al zei is het MKB echter de voornaamste werkverschaffer in Europa. Zodoende hoop ik dat de Commissie bij de overgang naar de eenheidsmunt een voorlichtingspakket voor het MKB wil samenstellen.
De heer Hoppenstedt merkt in zijn verslag op dat de minimumreserves een extra belasting voor de deposito's van cliënten bij banken veroorzaken. Het gevolg kan zijn een overgang van interne activiteiten onderhevig aan minimumreserveverplichtingen naar buitenlandse activiteiten die vrij zijn van minimumreserveverplichtingen. De banken in de eurozone komen zodoende in een concurrentiesituatie terecht die slechter is dan die in derde landen. In de allerslechtste situatie komen binnenkort de bankemployees hier in Europa terecht. In mijn eigen land is het zo gegaan.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik zal het over het verslag-Hendrick hebben. De onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank en haar rol - de euro tot een sterke munt maken - rechtvaardigen mijns inziens volledig deze verordening, waarmee de bank de voor het vervullen van haar taken noodzakelijke statistische informatie kan verzamelen.
In tegenstelling tot onze rapporteur heb ik geen bedenkingen bij de vertrouwelijkheid van de aan de ECB verstrekte statistische informatie. Wij hebben de Europese Centrale Bank ons vertrouwen geschonken om onze Europese munt, de euro, volledig onafhankelijk te beheren, of sommige collega's aan de overzijde dit nu graag horen of niet. Zij hebben duidelijk heimwee naar systemen die gefaald hebben waar zij werden toegepast, zoals bijvoorbeeld in de landen van Midden- en Oost-Europa.
Mijns inziens zou het dan ook absurd zijn hindernissen te willen opwerpen die het verzamelen van oordeelkundig samenhangende statistieken in de Europese Unie hinderen. Zo kan bijvoorbeeld vertrouwelijke statistische informatie inzake grensoverschrijdende financiële transacties noodzakelijk blijken. Verhinderen dat de aldus verzamelde statistische informatie voor bijkomende behoeften gebruikt wordt zou even overdreven zijn als de deuren wagenwijd opengooien via de bepalingen van zo'n verordening, die slechts zouden beantwoorden aan vrome wensen en bijvoorbeeld betrekking zouden hebben op de noodzaak om de belasting voor de informatieplichtigen te beperken. Daarover is iedereen het eens.
De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft een aantal van mijn amendementen aangenomen, zoals de amendementen waarin bepaald wordt dat de statistische informatie gebruikt mag worden voor de vervulling van de fundamentele taken overeenkomstig artikel 5, lid 2 van het Verdrag. Deze waarschuwingen volstaan mijns inziens ruimschoots.
Laten wij ons er inzake sancties voor hoeden teksten als die van amendement 4 voor te stellen. Die zouden enkel advocaten plezieren en voltijds werk bieden, maar de last eigen aan de opstelling van verklaringen door de ondernemingen, voor zover deze betrokken zijn, niet echt beperken. Er kan geen sprake van zijn informatieplichtigen op een zo gevoelig gebied als dat van het beheer van de eenheidsmunt toe te laten te speculeren op het betalen van boetes in plaats van de nodige gegevens te verstrekken, die de Europese Centrale Bank overigens niet zou verzamelen als ze niet onontbeerlijk waren voor het vervullen van haar taak.
Laten we niet vergeten, mijnheer de Voorzitter, dat een centrale bank net als elk ander politiek of ander orgaan dat beslissingen moet nemen, moeilijk een oordeel kan vellen en verkeerde beslissingen zal nemen als zij over onvoldoende informatie beschikt.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, deze drie verslagen betreffende de Centrale Europese Bank komen voort uit de noodzaak de activiteiten van deze nieuwe instellingen te reglementeren. Dat is niet alleen noodzakelijk, maar zelfs positief.
Uit het eerste verslag, het verslag betreffende de verplichte minimumreserves, blijkt vooral bezorgdheid met betrekking tot een mogelijke verstoring van de mededinging - de reserves worden immers gezien als een belasting over de deposito's - en bezorgdheid over de ruime bewegingsvrijheid die in dit opzicht voorzien is. Het lijkt me nuttig als we eens zorgvuldig nadachten over de rol die deze reserves in het banksysteem spelen.
Maar wat we in deze korte interventie met betrekking tot de twee andere verslagen willen benadrukken is dat er een filosofie gevolgd lijkt te worden die de ECB ruime bevoegdheden verschaft om sancties op te leggen. De ECB is terecht onderwerp geweest is van heftige kritiek, waarbij gewezen werd op de geringe democratische gehalte van deze instelling, en het feit dat deze in naam van een ongelimiteerde onafhankelijkheid over onevenredig ruime bevoegdheden beschikt zonder dat daar enige politieke controle tegenover staat. De bevoegdheid van de ECB regels uit te vaardigen en sancties op te leggen kan onze twijfels alleen maar bevestigen en die kritiek doen toenemen. De bevoegdheid sancties op te leggen - en dan vooral sancties met betrekking tot statistische informatie - kan een hele reeks verplichtingen scheppen. De noodzaak over betrouwbare en up-to-date statistische informatie te beschikken staat buiten kijf, maar de druk van genoemde verplichtingen kan ertoe leiden dat de macht van de ECB toeneemt, zonder het tegenwicht van de daarbij behorende politieke en democratische controle.
Deze verordeningen, zoals ze nu worden voorgesteld en zoals ze nu door het Parlement worden gesteund, versterken en legitimeren de bevoegdheden van een instelling die boven elk toezicht staat. En die bevoegdheden zijn volgens ons - onder deze omstandigheden - hoe dan ook al veel te ruim.

Ettl
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de drie onderhavige verslagen over de minimumreserveverplichting, de bevoegdheid sancties op te leggen en de verzameling van statistische informatie werden in de commissie unaniem goedgekeurd. Ogenschijnlijk drie routineverslagen, maar gelet op de recente ontwikkelingen op de wereldgeldmarkten van groot belang.
Ik heb dan ook enkele principiële opmerkingen in verband hiermee. Een korte terugblik: aan het begin van de zomer van 1997 veroorzaakten de problemen rondom een bouwkrediet een massale hysterie bij de kredietgevers op de Zuidoost-Aziatische financiële markten en kwamen de little tigers in een economische en sociale crisis terecht. Deze vertrouwenscrisis breidde zich vervolgens uit naar Japan, Zuid-Afrika, Latijns-Amerika en tenslotte, om politieke redenen, ook naar Rusland. De gevolgen zijn meer dan bekend: groeiprognoses moesten naar onder worden bijgesteld, de in een vrije val terechtgekomen aandelenprijzen leidden wereldwijd tot verliezen van ongeveer 4 biljoen US-dollar - hetgeen overeenkomt met het bruto binnenlands product van Japan. Veel van deze crisislanden hebben nu liquiditeitsproblemen en kunnen er alleen door een financiële injectie weer bovenop komen.
Ook het besluit van de G7 om een noodfonds op te richten moet in dit verband worden gezien. Dit moet natuurlijk worden toegejuicht. Doorslaggevend is daarbij echter wel het falen van het IMF, dat zijn toezichthoudende functie niet heeft vervuld. De reële economische gevolgen van de speculatieve kapitaalbewegingen, alsook de geringere groei in het kader van deze vertrouwenscrisis, die helemaal niets met de puur economische ontwikkeling te maken heeft, vragen gewoonweg om een ander systeem. De kosten voor de gemeenschap zijn nu eenmaal veel te hoog. Ook het grootkapitaal verlangt steeds meer naar reguleerbare en controleerbare financiële markten.
Door economische convergentie en stabiele valuta kon Europa zich zoveel mogelijk buiten deze crisis houden. Het prijskaartje van deze stabiliteit was echter wel de politiek van het dure geld. Dit heeft weer gevolgen voor de groeipercentages, maar - en dat is van doorslaggevend belang - de rentepolitiek ter stabilisering van de valuta geeft vooral via de minimumreserve aan hoe Europese banken zich in een gedereguleerd supranationaal economisch systeem moeten gedragen. Door dit beleid krijgt de centrale bank de mogelijkheid het kredietgedrag van de banken te beperken en de geldhoeveelheid te sturen. Dit tot dusverre nationale instrument moet nu een Europees instrument voor toezicht en controle worden. En in deze trant moeten wij denken!
Een bijkomende reden hiervoor is dat de speculatiehandel op de wereldgeldmarkt nu dagelijks een omvang van maximaal 1, 8 biljoen dollar omvat, dat is ongeveer 10 % van het mondiaal product. In het geval van Thailand heeft de verlaging van de minimumreserves bijvoorbeeld riskante kortlopende transacties in de hand gewerkt. Natuurlijk is daardoor extra speelruimte voor hedge funds ontstaan, die niet alleen op monetair vlak maar ook op grondstoffengebied ageren en door de snelle afwikkeling van de hedgetransacties dubbele kosten voor de bedrijvensector veroorzaken. Als de grondstoffenprijzen bijvoorbeeld door een slechte katoenoogst een vlucht naar boven nemen, kan men er al op rekenen dat er hedgetransacties tegenover staan. Dat kan toch niet de bedoeling zijn! Dat heeft toch niets met werk te maken en evenmin met innovaties op de financiële markt!
De gemeenschap moet de kosten daarvoor dragen en om die redenen vind ik het echt zinvoller als een minimumreservebeleid zich meer richt op de echte financiële kosten dan op een betaling op grond van concurrentieredenen. Dit staat in tegenstelling tot de uitspraken van Duisenberg, maar hij hoeft ook niet altijd gelijk te hebben. Te sterke deregulering leidt tot verwachtingspatronen op de financiële markten, waardoor deze zich niet meer zuiver en alleen richten op de economische ontwikkeling, maar op het winstgedrag van de concurrenten. Groei en werkgelegenheid moeten prioriteit hebben en dat moet tot uiting komen in het beleid. Dat vereist erkende internationale spelregels op deze open markt. Het minimumreservestelsel is zo'n spelregel die niet weggeredeneerd mag worden, maar juist als instrument moet worden gebruikt.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, met de onderhavige verslagen beschermen wij de sterke en onafhankelijke positie van de Europese Centrale Bank. Ik wil de heer Hendrick feliciteren met zijn verslag. Ik ben van mening dat hij de goede weg is ingeslagen. Het is heel belangrijk dat wij de ECB de grootst mogelijke onafhankelijkheid geven, maar toch dienen de in de Europese Gemeenschap geldenden rechtsgrondslagen ook op dit vlak van toepassing te zijn.
Het verheugt mij vooral dat wij bij de kwestie van de verzameling van statistische informatie rekening willen houden met de wensen van het midden- en kleinbedrijf. Enquêtes hebben uitgewezen dat de administratieve rompslomp bij het verzamelen van gegevens vaak de overhand neemt en de bedrijven niet meer aan hun eigenlijke werk toekomen. Met amendement 7 willen wij deze extra last tegengaan. Drempelwaarden moeten ertoe bijdragen dat niet iedere kleine onderneming onderworpen is aan de informatieplicht - en in het extreme geval geldt dat ook voor de huishoudens - zodra deze onderneming grensoverschrijdende activiteiten onderneemt.
De Europese Centrale Bank zou deze drempelwaarden zelf ruim moeten vaststellen. Daardoor blijft haar onafhankelijkheid gehandhaafd en blijft ook de efficiëntie bestaan. Het is tenslotte heel natuurlijk dat de in de verordening voorziene sanctiemogelijkheden overeenstemmen met de algemene beginselen van het strafrecht en de statistiek. Derhalve dienen opgelegde sancties zowel het evenredigheidsbeginsel alsook de schuldenlast in aanmerking te nemen. Bij overmacht, dus bij redenen waarop de informatieplichtigen absoluut geen invloed hebben, dienen helemaal geen sancties te worden opgelegd.
De onderhavige voorstellen bevatten een verstandige middenweg tussen de noodzakelijke verzameling van statistische informatie enerzijds en het doel om bedrijven en huishoudens te vrijwaren voor extra lasten anderzijds. Het midden- en kleinbedrijf is van cruciaal belang voor het scheppen van arbeidsplaatsen in de interne markt en dit dient ook voor iedereen duidelijk te zijn.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, wij behandelen hier drie verordeningen van de Raad waarmee enorme bevoegdheden worden gegeven aan de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement zou daar echter juist in deze tijd enorme vraagtekens bij moeten zetten.
Ik zit mij soms af te vragen of de huidige financiële en economische crisis zich misschien niet op een andere planeet afspeelt. De speculatie loopt volledig uit de hand. De enorme financiële en economische crisis is nog lang niet uitgedoofd. Het einde is nog lang niet in zicht. Nu nog speelt deze crisis zich met name af op de effectenbeurzen en op de internationale geldmarkten, maar de gevolgen voor de werknemers zullen niet lang op zich laten wachten. Spoedig zal de werkloosheid stijgen en de klad komen in het beschikbare inkomen, de consumptie en de internationale productie en handel.
Hebben de centrale banken nu echt totaal geen verantwoordelijkheid voor de dramatische situatie waarin miljoenen burgers leven? Toonaangevende economische organisaties in de wereld luiden de alarmbel en waarschuwen voor de gevolgen van de euro.
De onderhavige verslagen over de Europese Centrale Bank geven duidelijk aan hoe de geschiedenis een loopje met ons neemt. Momenteel spreken de economische kopstukken in de wereld in het kader van het Internationaal Monetair Fonds over de wijze waarop men tenminste een gedeelte van de ernstige gevolgen van de crisis kan opvangen. Het Europees Parlement en de Europese Unie blijven echter bakken volgens dezelfde oude en allang achterhaalde recepten. Uit deze verslagen wordt duidelijk dat niet de zekerheid in transacties en de bescherming van het grote publiek op de eerste plaats komen maar lage bankkosten en vrije mededinging. De controle op de speculanten wordt uitgeoefend door de centrale banken, alhoewel deze controle in handen had moeten zijn van politiek en democratisch gecontroleerde instanties.
Daarom zijn wij uiterst ongerust en vragen ons in ernst af wie ons zal beschermen tegen onze beschermheren. Wie zal zorgen voor politieke en democratische controle op de boven elke controle verheven Europese Centrale Bank?

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, Zweden zal zoals bekend niet deelnemen aan de EMU. De reden hiervoor is echter niet, zoals daarstraks werd gezegd, een instelling van de Zweedse regering, maar een zeer kritische Zweedse publieke opinie, die ook de steun heeft van een overweldigende meerderheid van de academische economen in Zweden, die het verlies van het wisselkoersmechanisme als zeer gevaarlijk zien waar het de stabiliteit van het monetaire beleid geldt. Dat was echter niet de reden dat ik het woord heb genomen. Het gaat mij om een aantal opmerkingen over de drie uitstekende verslagen die hier voor ons liggen. Vooral wil ik commentaar leveren op de bepalingen inzake de minimumreserves.
Allereerst wil ik erop wijzen dat minimumreserves een ongelooflijk belangrijk monetair beleidsinstrument zijn. Wij hebben er de proef mee genomen in Zweden, zelfs nog in 1985, en ze werkten meer dan uitstekend. In 1985 werden ze afgeschaft in het kader van de algemene deregulering in het bankwezen. Het resultaat was een financiële catastrofe in ons land, waar de kredieten met 25 procent per jaar stegen. De belangrijkste constatering is dus dat minimumreserves echt een belangrijk instrument zijn voor een stabiel monetair beleid.
Zoals wij naar ik aanneem allen weten, kent dit systeem echter ook een aantal tekortkomingen, waarvan ik er drie speciaal wil noemen. De eerste is dat er altijd nieuwe liquiditeit ontstaat. Een gewone vorm van liquiditeit waarover in dit verslag wordt gesproken, zijn posten die buiten de balans van de banken omgaan en daarmee de geldvraag doen stijgen. Het tweede manco is de handel in derivaten, die ook liquiditeitsverhogend werkt. In dit verband, mijnheer de Voorzitter, wil ik graag opmerken dat ik mij heel goed kan voorstellen dat als men eenmaal begonnen is met handel in derivaten, men een dag later begint te handelen in derivaat op derivaat, dat wil zeggen met wijzigingen in de prijzen van derivaten, wat zou leiden tot een verdere toename van de liquiditeit. Het derde manco is hier ook al genoemd, namelijk de opkomst van elektronisch geld.
Door deze drie manco's is het zeer moeilijk exacte bepalingen voor minimumreserves op te stellen, en worden ze steeds minder effectief. Verder is het ook geweldig moeilijk om exact te bepalen aan welke instellingen men deze minimumreserves oplegt en aan welke niet: alleen de banken of ook de overige financiële instellingen? Ik kan in dit verband zeggen dat de ervaringen in Zweden erop wijzen dat deze basis zo breed mogelijk moet worden gemaakt. Er is namelijk altijd een risico dat er in de marge bedrijven ontstaan die deze regeling kunnen ontwijken. Iets anders dat in dit debat al is aangeroerd, is dat als men in de eurozone minimumreserveregels invoert die daarbuiten niet bestaan, dat natuurlijk tot op zekere hoogte een concurrentienadeel is. Vluchtig als het financiële kapitaal nu eenmaal is, bestaat er uiteraard een groot risico dat men zijn handel verplaatst naar gebieden waar deze regels niet bestaan.
Mijn conclusie is dat minimumreserves nodig zijn, maar dat ze onvoldoende zijn voor het scheppen van een stabiel monetair beleid. Daarvoor zijn zowel andere regelingen als wereldwijde overeenkomsten nodig, vooral om de genoemde ongezonde concurrentie te verhinderen.
Tot slot heb nog één opmerking, namelijk over het verslag-Hendrick met betrekking tot de verzameling van statistische informatie. Ik ben niet zo ongerust over de vertrouwelijkheidskwesties in dezen, maar wat mij wel echt erg verontrust is de kwaliteit van de verzameling van statistische inflatiegegevens. Veel internationale studies hebben namelijk aangetoond hoe gemakkelijk het is de inflatie te overschatten, omdat men geen rekening houdt met de ontwikkeling in de kwaliteit van de producten.

Donnelly, Alan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst even ingaan op de opmerking van de heer Wibe. Hij zei dat Zweden niet meedeed aan de gemeenschappelijke munt omdat het land het veel beter op eigen houtje kon. Gezien de turbulentie op de geldmarkten in de wereldeconomie zou Zweden er, net als de andere landen, goed aan doen te streven naar een snellere overschakeling op de gemeenschappelijke munt. Het enige gebied van Europa immers dat een stabiel monetair beleid heeft, is dat van de elf landen die voornemens zijn de munt op 1 januari 1999 te gaan gebruiken. Daarom is de Conservatieve Partij in mijn land, die gisteren bij stemming besliste 10 jaar lang niets te maken te willen hebben met de gemeenschappelijke munt, een echte struisvogel die zijn kop in het zand steekt en niets doet voor de Britse, noch voor de Europese industrie.
Inzake de belangrijke kwestie van de verplichte minimumreserves is het hoog tijd dat dit vandaag besproken wordt. Kijk eens naar de instorting van LTMC in de Verenigde Staten; het eigen vermogen bedroeg 5 miljard dollar. Het hefboomeffect van dat bedrag was aanvankelijk 200 miljard dollar, waarna de andere ramingen ergens in de buurt lagen van meer dan een triljoen dollar. Het probleem dat we momenteel op de geldmarkten hebben is de druk die grote financiële instellingen overal ter wereld uitoefenen. Daarover hebben wij geen controle. We moeten ervoor zorgen dat wij sterke minimumreserves hebben en dat er volledige transparantie is, met name met betrekking tot de druk die de financiële instellingen uitoefenen.
Ook moeten we ervoor zorgen dat dit onder de verantwoordelijkheid valt van de centrale banken. Als commissaris Bangemann antwoordt en zeker als de Centrale Bank ons antwoordt, moeten wij ervoor zorgen dat zij het als hun verantwoordelijkheid zien toezicht te houden op dit proces en te zorgen voor transparantie. Gezien de omvang van sommige van deze financiële instellingen moeten wij de centrale controle versterken. Als je naar het globale bruto binnenlands product kijkt, zijn sommige van de grootste BBP-producenten in de wereld geen landen maar bedrijven. Daarom moeten we ervoor zorgen dat er een rol is voor de centrale banken als financiële instellingen zaken doen. We hebben op dit vlak transparantie nodig en minder subsidiariteit. We willen niet dat de afzonderlijke lidstaten of andere landen eigen regels gaan hanteren. Dit is nu precies een gebied waar gebundelde soevereiniteit het probleem zal helpen oplossen. We moeten de bevoegdheden van de Europese Centrale Bank op twee vlakken verduidelijken. Ten eerste haar rol met betrekking tot de eigen lidstaten en ten tweede haar rol met betrekking tot de financiële instellingen in het algemeen.
Tot slot moet dit Parlement nu dringend een grote hoorzitting houden en zo spoedig mogelijk de mensen bijeenbrengen die betrokken waren bij de G7 en de G22, de heer Duisenberg en het hoofd van de Europese Bank voor internationale betalingen om te bekijken wat er is gebeurd in Washington. We moeten onze autoriteit als een democratisch verkozen vergadering laten gelden om te kunnen zorgen voor transparantie en om onze toekomstige rollen voor iedereen duidelijk te maken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Telecommunicatie-eindapparatuur
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0337/98), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit (C4-0342/98-97/0149(COD)) (Rapporteur: mevrouw Read).

Read
Mijnheer de Voorzitter, de collega's in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid weten dat dit onze tweede poging is om tot een richtlijn over deze zaak te komen waarmee te werken valt. Het vorige voorstel van de Commissie dateert van 1990 en was gebaseerd op de methode waarbij de test door de fabrikant zelf werd uitgevoerd, voordat telecomapparatuur op de markt mocht worden gebracht. Om een heleboel redenen, die denk ik nu tot de geschiedenis behoren, werkte die richtlijn niet echt. De Commissie is geheel terecht met een tweede voorstel gekomen dat het accent verplaatst van certificering via tests door de fabrikant zelf, naar een methode die een verklaring van de fabrikant inhoudt. Als rapporteur denk ik dat dit de juiste benadering is en ik heb totaal geen probleem met de ideologie van de Commissie ter zake.
De Commissie heeft ook radioapparatuur in het toepassingsgebied van deze richtlijn opgenomen. Wederom vind ik dat volkomen terecht. In de vroege stadia van de eerste lezing ben ik benaderd door radioamateurs die vreesden dat hun eigen activiteiten hierdoor aangetast zouden worden, maar dezen zijn nu voor een flink stuk gerustgesteld.
Ik heb heel wat tijd gespendeerd - misschien kan de commissaris hier op ingaan - aan de veelbesproken kwestie van schade aan het netwerk en de waarschijnlijkheid ervan. Ik heb getracht ervoor te zorgen dat mijn aanbevelingen over deze zaak, zowel in eerste als in tweede lezing, in verhouding staan tot waarschijnlijke schade. Veel mensen die zich met de tenuitvoerlegging van de richtlijn bezighouden, hadden hiervoor natuurlijk belangstelling.
In het voorstel, en in het antwoord van het Parlement daarop, wordt erkend dat tussen het eerste en tweede voorstel grote technologische veranderingen zijn opgetreden. We hebben getracht daar rekening mee te houden, zoals we ook rekening hebben trachten te houden met de consumentenbelangen en met aansprakelijkheid en met name met de behoeften van gehandicapten, vooral van de blinde en dove consument.
Er is enorm veel werk verricht - en daarvoor dank ik de collega's in Parlement, Commissie en Raad - om een tekst op te stellen waarmee we aan het werk kunnen en die aan al deze punten tegemoetkomt. Er was grote druk om de bemiddeling te vermijden. Het is goed dit openlijk te zeggen. Ik weet zeker dat de commissaris de gevoeligheden van het Parlement hierover kent. We weten dat de hele wetgeving volgend jaar aan een grondige herziening toe is. Ik twijfel er niet aan dat als bepaalde aspecten in de praktijk niet blijken te werken, deze dan volgend jaar herzien kunnen worden.
Ik zou bij de stemming graag uitleggen waarom vooral de compromistekst op naam van mijn collega, de heer Hendrick, aanbeveling verdient. Dit is amendement 18. Dit is de beste optie. Ik hoop dat het Parlement het zal steunen, niet alleen om bemiddeling te vermijden, hoewel dat ook een doel was, maar meer nog om ervoor te zorgen dat er een richtlijn komt die de industrie, de consument en met name de meest kwetsbare consument kan helpen.
Ik beveel de tekst aan u aan. Ik hoop van harte dat deze bij de stemming later vanochtend ruime steun zal krijgen.

Van Velzen, W.G.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, de dramatische verkorting van de ontwikkelingstijd van telecomapparatuur, de liberalisering van de telecommarkten en de daarmee samenhangende toenemende concurrentie vereisen snelle procedures voor het op de markt brengen van telecomapparatuur zoals telefoons en faxen.
De richtlijn die wij vandaag behandelen, de RTTE, verlost de fabrikanten van deze producten van dure en lang aanslepende nationale goedkeuringsprocedures. Ik wil graag collega Imelda Read danken voor haar bijdrage aan het stroomlijnen van deze zeer technische richtlijn en ook voor de goede samenwerking die we in de afgelopen weken en maanden met haar hebben gehad. Ook de Commissie wil ik danken voor de constructieve wijze waarop zij in samenwerking met het Europees Parlement en de Raad dit aanvankelijk zeer onduidelijke voorstel heeft verbeterd.
Mijnheer de Voorzitter, centraal in de richtlijn zijn de essentiële eisen waaraan telecommunicatie-apparatuur in Europa moet voldoen. Het is voor telefoonmaatschappijen met een eigen netwerk van groot belang dat het mogelijk is om inferieure producten van het netwerk te weren omdat anders bij de consumenten de indruk kan ontstaan dat het netwerk slecht functioneert. De economische commissie heeft daarom, mede op basis van het voorstel van de Europese Volkspartij, een amendement aanvaard waardoor bevoegde nationale instanties inferieure apparatuur van het netwerk kunnen halen als blijkt dat er gedocumenteerde problemen zijn. Waarom is dat zo belangrijk, gedocumenteerde problemen? Als in Nederland een telefoonmaatschappij, bijvoorbeeld Telfort, kan aantonen dat een toestel het netwerk ernstig beschadigt of misbruikt, dan kan de Rijksdienst voor radiocommunicatie in Groningen besluiten dit toestel van de markt te halen. Maar door als voorwaarde te stellen dat er gedocumenteerde problemen in de markt moeten zijn alvorens apparatuur van het netwerk wordt gehaald, wordt voorkomen dat operators deze richtlijn zouden kunnen misbruiken om nieuwe concurrenten van de markt te weren. Tegelijkertijd is de door het Europees Parlement voorgestelde regeling een prikkel voor de netwerkoperators om te investeren in de versterking en verbetering van de kwaliteit van hun netwerk.
Immers, betere innovatieve producten vragen vaak meer van het netwerk. Operators kunnen deze producten dus niet tegenhouden omdat hun netwerk niet voldoet. Met deze balans zijn mijns inziens, mijnheer de Voorzitter, zowel de belangen van de operators als die van de fabrikanten van randapparatuur veilig gesteld.
Mijnheer de Voorzitter, helaas is de industrie niet voldoende betrokken geweest bij de voorbereiding van het Commissievoorstel. Gelukkig is in het gemeenschappelijk standpunt mijn voorstel overgenomen dat de Commissie de vertegenwoordigers van de netwerkoperators, van de consumenten en van de fabrikanten regelmatig moet consulteren. Hierdoor is de toekomstige betrokkenheid van deze marktspelers bij nieuwe ontwikkelingen gegarandeerd. Deze richtlijn komt tegemoet aan de behoeften van de gehandicapten, waarvan er zo'n 50 miljoen in Europa zijn, en hulde aan Mel Read voor dat. Het Parlement heeft daarom in de richtlijn laten opnemen dat gehandicapten telecomapparatuur zonder of slechts met minimale aanpassingen moeten kunnen gebruiken. De richtlijn gaat uit van zelfcertificering door fabrikanten maar het zal ertoe leiden dat er altijd in een lidstaat een instantie bestaat die toepassing van deze richtlijn zal controleren. Ik denk dus dat met deze flexibele goedkeuringsprocedure de snelgroeiende telecommarkt beter zal gaan functioneren.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, iedere regeling die het Europese systeem van de telecommunicatie-eindapparatuur vereenvoudigt, moet worden toegejuicht, evenals de bijzondere nadruk die gelegd wordt op het bedieningsgemak van de apparatuur voor gehandicapten. Wij worden hier met een probleem geconfronteerd waar eigenlijk te weinig aandacht aan wordt besteed.
Vergeleken met de landen buiten Europa zijn er enorm grote prijsverschillen in de apparaten die de consument momenteel kan kopen. Steeds meer mensen uit de Europese Gemeenschap die als toerist naar de Verenigde Staten of Azië reizen, komen terug met apparatuur die veel goedkoper is dan in Europa. De lidstaten moeten dan ook over de mogelijkheid kunnen beschikken om apparatuur van de markt te halen die niet aan de kwaliteit voldoet, zonder dat de concurrentiepositie beïnvloed wordt.
Ons inziens moet er nu dringend gewerkt worden aan de vereenvoudiging van de markt tussen de Verenigde Staten en Europa.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, de samenwerking met de rapporteur was zoals altijd een waar genoegen en het resultaat waarover wij vandaag debatteren, is een wezenlijke verbetering ten opzichte van het gemeenschappelijk standpunt. Dit komt onder andere tot uiting in het feit dat wij alle amendementen kunnen overnemen, behalve 1 en 13, en dat om formele redenen zoals de rapporteur ook weet. Wij steunen haar voorstel om amendement 15 en amendement 18 samen te vatten tot een compromis, waardoor een bemiddelingsprocedure met de Raad kan worden vermeden.
Het belang van deze richtlijn wordt alleen al daardoor duidelijk dat zij twee tot nu toe vastgestelde richtlijnen en ongeveer 1500 overheidsregelingen vervangt. Dat wil dus zeggen dat door onze gewijzigde aanpak veel bureaucratische rompslomp kan verdwijnen en mijns inziens hebben wij daarmee alleen al de markten op dit vlak kunnen verbeteren.
In deze regeling wordt rekening gehouden met talrijke bijzondere eisen en ik kan mevrouw Read zeggen - en de heer Van Velzen heeft hier reeds op gewezen - dat door deze voorschriften compatibiliteit met de netwerken nu ook gegarandeerd schijnt te zijn, zodat er op dat vlak geen al te grote problemen zullen ontstaan.
Het klopt dat wij volgend jaar in ieder geval de gelegenheid hebben om nogmaals op dit onderwerp terug te komen als dit noodzakelijk mocht blijken en ik spreek alvast mijn dank uit voor deze nieuwe samenwerking. Ik ben van mening dat wij op het vlak van de informatiemaatschappij in brede zin intussen een positie innemen waar onze grootste concurrenten jaloers op zijn. In eerste instantie door onze technische ontwikkeling, maar ook door de manier waarop wij deze ontwikkeling politiek begeleiden en stimuleren zijn wij toonaangevend geworden op dit vlak.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.

Overgang op de euro
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag Langen (A4-0304/98), namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid over de mededeling van de Commissie over de gevolgen van de overgang op de euro voor het beleid, de instellingen en de wetgeving van de Gemeenschap (COM(97)0560 - C4-0591/97).

Langen
Mijnheer de Voorzitter, wij behandelen vandaag een verslag over de gevolgen van de overgang op de euro voor de wetgeving en het beleid van de Gemeenschap, dat van eind 1997 dateert. De Commissie heeft deze mededeling doen toekomen voordat er besloten was dat 11 landen aan de euro zouden deelnemen en wij kunnen vaststellen dat een deel van het werk waarover in de mededeling wordt gesproken, al verwezenlijkt is.
Er moet nog veel worden gedaan, vooral de lidstaten moeten nog veel besluiten omzetten, maar de Commissie heeft al veel huiswerk gedaan.
Aan het begin van het debat over de euro mag ik wel stellen dat de beslissingen voor invoering van de euro zeer positief waren. De stabiele economische en financiële toestand in Europa tijdens de Aziatische, Russische en Latijns-Amerikaanse crises heeft bewezen dat een grote eurozone voordelen voor de Europeanen en voor de gehele wereldeconomie heeft. Het is nu dan ook zeer duidelijk voor ons dat de besluiten om over te gaan op de euro positief beoordeeld kunnen worden en dat deze Europese monetaire unie op 1 januari 1999 in werking kan treden.
Het agromonetaire stelsel is een van de thema's die in het verslag aan bod komen en dit thema staat ook op de agenda van vrijdag in verband met het verslag van collega Schierhuber. Het agromonetaire stelsel moet in ieder geval op 1 januari 1999 in werking treden en de Commissie heeft ter zake twee voorstellen voor verordeningen voorgelegd, die op vrijdag behandeld worden en die ook in dit verslag al ter sprake komen.
In de mededeling van de Commissie komen drie gebieden aan bod: de Gemeenschapsbegroting, het landbouwbeleid en de administratieve uitgaven. U kunt vaststellen hoe intens het advies van het Parlement was, want er waren vijf medeadviserende commissies. Tenslotte zijn wij het eens geworden over een verslag waarin de argumenten van de diverse commissies - inzake begrotingsbeleid, landbouwbeleid, regionaal beleid, externe economische betrekkingen en juridische zaken - zijn opgenomen.
Het tweede gebied omvat de aanpassing van de Gemeenschapswetgeving respectievelijk het juridische kader voor de euro en de voornaamste gevolgen van de euro voor de EU-wetgeving.
Het derde gebied omvat de praktische aspecten van de overgang met betrekking tot statistieken, begroting en financieel beheer, informatie en voorlichting.
Ik wil het kort over de belangrijkste gebieden hebben. Ten eerste, de Gemeenschapsbegroting. Het probleem van de wisselkoersrisico's en de kosten van het daarmee verbonden financiële beheer bracht tot dusverre aanzienlijke kosten met zich mee voor de Gemeenschapsbegroting. De bijdragen van de lidstaten worden overwegend in nationale valuta betaald, terwijl aan de uitgavenzijde ongeveer 44 % van de betalingen in ecu en ongeveer 56 % van de betalingen in nationale valuta worden gedaan. In het verleden was hiervoor een gecompliceerd financieel beheer met aanzienlijke uitgaven nodig. In de toekomst vallen deze uitgaven weg bij de elf deelnemende landen, omdat vroeger alles op basis van de nationale valuta en nationale wisselkoersen moest worden betaald.
Bij het agromonetaire stelsel hebben wij te maken met het feit dat er naast de officiële variabele ecu-koers een zogenaamde groene koers was, die valutaschommelingen diende te compenseren zodat de landbouwers in alle EU-landen vergelijkbare inkomens hadden. Hierbij werd gebruik gemaakt van de landbouwomrekeningskoersen, die zich in de afgelopen jaren steeds verder van de feitelijke omrekeningskoersen van de markt en daarmee van de ecu hebben verwijderd. Bij valutaschommelingen verandert de waarde van de in nationale valuta vastgelegde prijzen en bedragen onmiddellijk. Dit mechanisme dat in 1995 in de oude vorm moest worden afgeschaft, heeft volgens de Commissie jaarlijks 8 miljard ecu gekost. Zelfs nu nog worden de kosten van het nieuwe stelsel op 1 à 1, 5 miljard ecu geraamd. De nieuwe regeling met een overgangstermijn van vijf jaar zal deze kosten kunnen vermijden en zal alleen maar voor die landen gelden die niet aan de euro deelnemen; daarover zullen wij echter vrijdag discussiëren, in het bijzonder over de vraag of een land dat zoals het Verenigd Koninkrijk bewust niet aan de euro deelneemt, in de toekomst nog dezelfde compensaties dient te krijgen als in het verleden.
Het derde gebied omvat de administratieve uitgaven die ongeveer 2, 7 miljard ecu bedragen. Er zijn 30.000 ambtenaren; 90 % ervan woont in België en Luxemburg en aangezien beide landen deelnemen aan de euro, kan een gedeelte van het probleem al worden opgelost. Maar er moet naar worden gestreefd dat de lidstaten waarin deze ambtenaren wonen, in een zo vroeg mogelijk stadium overschakelen op de euro en dit geldt eveneens voor de Europese Commissie.
Ik wil alle medeadviserende commissies hartelijk danken. Ik hoop dat het verslag door een grote meerderheid gesteund zal worden. De beide amendementen die de Fractie Europese Radicale Alliantie heeft ingediend, keur ik af. Zeker na het overleg met de ECB-president Duisenberg vorige week in de Subcommissie monetaire zaken kan mijns inziens niet positief worden gestemd over deze beide amendementen.

Arias Cañete
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, namens de Commissie regionaal beleid wil ik de heer Langen lof toezwaaien voor zijn uitstekende verslag en voor zijn bereidheid om daarin grootmoedig de bescheiden bijdragen van onze Commissie te verwerken.
De Commissie regionaal beleid deelt de positieve ontvangst door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van de mededeling van de Europese Commissie over de gevolgen van de overgang op de euro voor het beleid, de instellingen en de wetgeving van de Unie. Zoals de rapporteur aangeeft, is deze mededeling het resultaat van een uitvoerige dialoog binnen de diensten van de Europese Commissie alsook met andere communautaire instellingen.
Het is duidelijk dat de overgang wat de structuurfondsen betreft wordt vergemakkelijkt door het feit dat de bijdragen en betalingen reeds in ecu zijn uitgedrukt. Ook zal het wisselkoersrisico voor landen die tot het eurogebied behoren aanzienlijk worden beperkt.
De situatie in de "pre-ins" is volstrekt anders. Er moet iets worden bedacht om te voorkomen dat deze landen bij maatregelen in het kader van de structuurfondsen worden benadeeld door de koersschommelingen van hun nationale valuta tegenover de euro.
De overgang op de euro zal belangrijke gevolgen hebben voor de communautaire statistiek. Daarom steunen wij Eurostat in het voornemen een nieuwe schaalwaarde te bepalen voor de primaire statistische tijdreeksen en zo de continuïteit van de reeksen te waarborgen. Wij juichen het toe dat onze rapporteur in zijn verslag het verzoek doet spoed te zetten achter een gemeenschappelijk omschakelingsbeleid voor het gehele stelsel van Europese statistieken. Onze commissie verzoekt eveneens deze gelegenheid te baat te nemen om een Europees samenwerkingsnetwerk voor administratie op het gebied van informatica en statistiek tot stand te brengen ter waarborging van het bestaan van coherente systemen, niet alleen voor de financiële follow-up informatie die altijd moet worden verstrekt, maar met name voor de achtergrondinformatie die nodig is bij de besluitvorming.
De Commissie regionaal beleid is van mening dat de Commissie in haar voorlichtingscampagnes al het mogelijke zou moeten doen opdat de regionale autoriteiten en de begunstigden van de structuurfondsen goed op de hoogte zijn van de gevolgen van de overgang op de euro.
Tenslotte willen wij wijzen op de nog bestaande noodzaak dat wij ons doelmatiger richten op de gevolgen van de monetaire unie met betrekking tot de verschillen die er tussen de regio's in het licht van het cohesiebeginsel bestaan. Met spanning zien wij het resultaat tegemoet van de studie die hierover door de Commissie wordt verricht.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft in zijn werkelijk uitstekende verslag heel duidelijk gemaakt hoeveel werk de Europese instellingen nog moeten verrichten en hoe belangrijk de tijdige overgang op de euro is voor de toekomst van de Gemeenschap. Niet alleen omdat de invoering van de euro gevolgen zal hebben voor 4.000 communautaire besluiten, maar ook omdat het eurotijdperk verandering brengt in de materiële posities van de Europese instellingen.
Vanzelfsprekend wacht de afzonderlijke lidstaten veel werk op nationaal vlak, van de belastingadministratie tot en met het omschakelen van parkeerautomaten en het heffen van bijdragen. Hier gaat het er echter om dat de begroting van de Europese Unie, de landbouwomrekeningskoersen of de salarissen en pensioenen omgeschakeld moeten worden op de euro en wel tijdig. Als Europees Parlement hebben wij bij de tenuitvoerlegging van het Groenboek voor de invoering van de euro heel duidelijk gemaakt dat de overheid ons inziens een voortrekkersrol moet spelen bij de invoering van de euro.
Helaas hebben wij moeten vaststellen dat dit noch op nationaal niveau, noch op het niveau van de Commissie het geval is. Wij mogen niet vergeten dat deze mededeling van 1997 dateert. Wij kunnen niet vaststellen dat er vooruitgang is geboekt wat de secundaire wetgeving betreft, hoewel de Commissie het er wel over eens is dat er verdere wetgevingsmaatregelen zullen komen.
Ook voor het bedrijfsleven is het mijns inziens heel belangrijk dat er duidelijkheid heerst, dat talrijke voorschriften inzake de winmark -wetgeving ook in de statistieken en in de bedrijfsadministratie zo spoedig mogelijk aan een regeling worden onderworpen. Dit is belangrijk zodat nog meer bedrijven tijdig overschakelen op de euro. Tot nu toe is de prognose dat maar 24 % van de Europese bedrijven het girale betalingsverkeer in 1999 zal afwikkelen in euro. Het is niet alleen van belang dat de begroting overgeschakeld wordt op de euro, want de begroting wordt wel in ecu opgesteld, maar de inkomsten zijn grotendeels in nationale valuta's en de uitgaven in ecu en nationale valuta's. Wij kunnen echt reusachtige bedragen besparen, denk maar aan wisselkoersrisico's en kosten van financieel beheer, en - de rapporteur heeft daar reeds op gewezen - de in euro vastgestelde prijzen en subsidies zullen positieve gevolgen hebben op agromonetair vlak. Het huidige stelsel met zijn concurrentievervalsing en belastingen kan dan ook verdwijnen.
De verordening over de invoering van de euro en de Europese monetaire wetgeving hebben gezorgd voor rechtszekerheid en continuïteit van het Verdrag. Niemand mag gedwongen worden tot het gebruik van de euro, niemand mag hinder ondervinden bij het gebruik ervan, maar het mag geen achilleshiel van de Europese instellingen worden dat zij door hun zichtbare aanwezigheid bij de overgang op de euro moeten bewijzen dat het eurotijdperk aangebroken is. Ik reken terzake op een nieuwe dynamiek en op nieuwe activiteiten van de Europese Commissie en de andere Europese instellingen.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de Commissie en de heer Werner Langen voor hun verslagen. Die verslagen belichten in detail een aantal belangrijke aspecten van de overgang naar de euro en de gevolgen die dit teweeg zal brengen op zulke uiteenlopende gebieden als de gemeenschapsbegroting - men denke hierbij aan de landbouwsubsidies en de huishoudelijke uitgaven -, douanerechten, contractuele rechten, statistieken en natuurlijk ook het financieel beleid. Deze analyse bevestigt dat op alle genoemde gebieden de micro-economische impact positief zal uitvallen, zoals dat overigens met betrekking tot de euro al was voorspeld. Transactiekosten zullen wegvallen, en de onzekerheid en het gereken voortvloeiend uit het naast elkaar bestaan van nationale munten zullen tot het verleden behoren. De Commissie zelf concludeert in dit verslag dat de algemene indruk ondubbelzinnig positief is.
Dat betekent niet dat we nu een afwachtende houding mogen aannemen. We dienen op alle gebieden tot in de kleinste details voor een goede afwerking zorg te dragen. Als we daarbij een keuze moeten maken, kunnen we hier overigens wel aangeven dat het in de conclusie van paragraaf 27 genoemde - vermelding van al die gevallen, in vierduizend communautaire besluiten, waarin de munteenheid voortaan de euro zal zijn - ons van secundair belang toeschijnt.
Uit de wijze waarop dit hele proces verloopt kunnen we opmaken dat zowel de economische subjecten als de burgers in het algemeen de nieuwe munt aanvaarden. Ik denk daarom dat de belangrijkste inspanning gericht moet zijn op de voortzetting van de geslaagde voorlichtingscampagne over de euro. En misschien moet er meer aandacht worden besteed aan de vele aanpassingen die er gemaakt zullen moeten worden, bijvoorbeeld bij de voor bedrijfsbeheer gebruikte apparatuur, waarbij ik vooral denk aan kleine en middelgrote ondernemingen. En dan heb ik het nog niet eens - en dat is overigens ook niet het onderwerp van dit verslag - over de verspreiding van de euro naar buiten toe, gelet op het feit dat alle markten tegenwoordig met elkaar verbonden zijn.
De verwachtingen met betrekking tot de euro leiden ertoe dat bedrijven hun keuze voor die nieuwe munt etaleren, om zo aan te geven dat men efficiënt werkt en bij de tijd is. Dat is nu het geval in mijn land, om een voorbeeld te noemen. Dit soort reclame werkt in beide richtingen: het komt niet alleen die bedrijven ten goede, maar ook de munt die we nu gaan introduceren.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, het voor ons liggende verslag van zowel van de kant van de Commissie als van rapporteur Langen geeft aan hoeveel ingewikkelde procedures wij nog met elkaar zullen moeten doormaken om tot de invoering van de euro te komen. Ik acht voorlichting dan ook van groot belang.
In de verslagen zowel van de Commissie als van de heer Langen kunnen wij lezen dat de omzetting aanzienlijke besparingen teweeg zal brengen vanwege het feit dat bijvoorbeeld alleen al in de landbouw de compensaties tussen de lidstaten vervallen en dat ten gevolge van het vervallen van de landbouwomrekeningskoersen in ieder geval ongeveer 1 à 1, 5 miljard bespaard gaat worden. Dat brengt mij bij de vraag: wat gebeurt er met het geld dat bespaard wordt? Is er hier een extra mogelijkheid voor hulp aan bedrijfsleven of voor voorlichting. Ik zou dat graag nader uitgelegd willen zien.
Voorts wil ik zeggen dat onze fractie de amendementen van de ARE ondersteunt. Wij zijn van oordeel dat bij externe vertegenwoordigingen de eurolanden met één stem moeten spreken en dat de ECB dé vertegenwoordiger van de monetaire organen is als het gaat om op te treden in internationale topconferenties zoals de G7. Onze fractie heeft op dat punt mondelinge vragen voorbereid voor de volgende vergaderperiode. Wij zullen dit zeker steunen.
Tenslotte, Voorzitter, wil ik aandacht vragen voor eventuele nieuwe verstoringen of discriminatie tussen landen die wel of niet aan de euro deelnemen. Wij staan voor omvangrijke hervormingen in het kader van Agenda 2000 en wij hebben gezien bij de MacSharry-plannen dat sommige landen de hervormingen aardig wisten op te vangen met een devaluatie van hun munt. Hier kun je dergelijke voorbeelden ook krijgen. Mijn vraag op dit punt is: hoe verhouden die twee verordeningen zich op langere termijn met elkaar en krijgen wij hier niet nieuwe vormen van discriminatie?

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, als de nieuwe munt en de nieuwe wisselkoers van de euro in januari aanstaande in werking treden en het groene pond wordt afgeschaft mogen de landbouwers op het gebied van de inkomenssteun die zij uit hoofde van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ontvangen absoluut geen verlies lijden.
Er zijn in Ierland momenteel twee groene koersen: de eerste is voor steun uit het gemeenschappelijk landbouwbeleid zoals de betaling van exportsubsidies en interventievoorraden en die koers is de voorbije 18 maanden aan grote schommelingen onderhevig geweest. De tweede groene koers is voor directe inkomenssteun aan landbouwers zoals de betaling van premies. De groene koers voor deze betalingen is sinds 1995 op een gunstig peil bevroren en is daarom niet onderhevig geweest aan koersschommelingen.
Ik steun de heer Langen waar hij zegt dat de Europese landbouwers geen nadeel mogen ondervinden naar aanleiding van de invoering van de euro. In zijn ontwerp-resolutie staat dat de landbouwsector compensatie moet krijgen zodat alle sectoren van de samenleving beter worden van de Economische en Monetaire Unie. Degenen die dicht bij onze landbouwsector staan, zijn vast op de hoogte van de stijgende verontrusting over de toekomstige levensvatbaarheid van onze traditionele familiale boerderijen. De voortdurende daling van het aantal mensen dat in de landbouw werkzaam is en de veroudering van de landbouwbevolking zijn sociale indicatoren die wij op eigen risico in de wind slaan.
De Commissie heeft de Raad van ministers van Landbouw hierover voorstellen voorgelegd met een aantal mogelijkheden om actie te ondernemen. Er is in Europa een werkgroep opgezet die met alomvattende voorstellen moet komen op basis van ontwerpverordeningen. De bedoeling is een voor iedereen gelijke situatie te creëren. Compenserende steunmaatregelen voor prijsverlagingen voor rundvlees zijn in de nieuwe ontwerpverordeningen vervat, maar er dient meer werk te worden verricht om te garanderen dat Ierse en Europese landbouwers volledig beschermd zijn als op de euro wordt overgeschakeld.
Het huidige agromonetaire stelsel in Europa is een zeer ingewikkelde regeling. Dit is voornamelijk een gevolg van de dubbele wisselkoers, want door de omrekeningskoersen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid die soms hoger liggen dan de marktwaarde, stijgen de uitgaven. Er is momenteel behoefte aan vereenvoudiging en dat voor elke nieuwe regeling die er komt, met zo weinig mogelijk administratieve rompslomp. Dit zou zeer positief zijn voor alle landbouwers die in de toekomst steun krijgen uit het gemeenschappelijk landbouwbeleid.

Soltwedel-Schäfer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het verslag-Langen gaat over de gevolgen van de euro op drie terreinen: de nationale en gemeentelijke begrotingen, het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de administratie. Wat het landbouwbeleid betreft, moeten de gevolgen van de invoering van de euro niet alleen maar administratief worden bekeken. De euro wordt ook stabieler als wij eindelijk een ander landbouwbeleid hebben, hetgeen wij hier in het Parlement al vaak gewenst en gevraagd hebben, en als de nieuwe voorstellen van de Commissie ook internationaal respectievelijk in heel Europa worden erkend.
Een punt betreffende de voorlichtingscampagne: in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid wordt telkens weer duidelijk dat de voorlichtingscampagne een essentieel element voor de invoering van de euro vormt. Ik wil hier heel duidelijk zeggen en vooral de bevoegde commissaris nadrukkelijk verzoeken of het mogelijk is vrouwen bij de voorlichtingscampagne niet als gehandicapten te beschouwen. Men kan toch echt wel anders met deze kwestie omgaan.
Ik heb nog een opmerking over het MKB. Een voorlichtingscampagne alleen is niet genoeg in deze sector. In het kader van de voorlichting moet aan het MKB kosteloze omschakeling op computergebied en andere gebieden worden aangeboden. Dit is echt een vereiste. Daardoor komt de burger dichter bij de euro en nemen wij de laatste obstakels weg voor de invoering van de euro.
Een opmerking over het voorgaande debat over de Europese Centrale Bank. Ik heb het gevoel dat de voorgaande sprekers te hogen eisen aan de Europese Centrale Bank stellen en deze veel te zwaar belasten. Bij de Europese Centrale Bank ontbreken transparantie en controle. Dat moet juist het kernbeleid voor de euro zijn. Als ik aan het voorbeeld van Italië nu al zie hoe weinig transparant de werkwijze van de Europese Centrale Bank is, dan wordt duidelijk dat deze twee elementen ontbreken om in de toekomst zwakke plekken en instabiele situaties te voorkomen.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb niet goed begrepen waarop onze collega van de Fractie De Groenen doelde toen zij refereerde aan Italië, aan het gebrek aan doorzichtigheid in het beleid van het Italiaans monetair beleid; dat zal zij mij wellicht nog wel uitleggen.
Ik wil nu over het verslag-Langen spreken, uiteraard om aan te kondigen dat onze fractie voor dit verslag zal stemmen en om de collega's en de rapporteur te verzoeken de twee amendementen in overweging te nemen die ik samen met collega Castagnède heb ingediend. Naar mijn mening - dat blijkt trouwens ook overduidelijk uit de recente feiten en de laatste vergadering van de Ecofin-Raad - is een van de kernproblemen van deze overgang op de euro, naast de talloze en belangrijke in het verslag gemaakte overwegingen aangaande de mogelijke weerslag, niet alleen op technisch maar ongetwijfeld ook op politiek vlak - het ontbreken in het verslag van het element dat de laatste weken centraal staat in het debat en de overwegingen, namelijk de externe vertegenwoordiging van de euro. Het is bepaald niet toevallig dat de Ecofin-Raad er nog niet in is geslaagd besluiten dienaangaande te nemen of duidelijke aanwijzingen te geven over wie vanaf 1 januari 1999 het monetair en het economisch beleid en de Economische en Monetaire Unie van de landen die deel uitmaken van de eurozone bij de internationale instanties zal vertegenwoordigen.
Ik vind het belangrijk dat we reeds met het verslag-Langen een referentiepunt hebben; we kunnen dat in de toekomst nader uitdiepen en ons vervolgens in het debat mengen. Volgens mij staat het buiten kijf dat het de voorzitter van de Centrale Bank van Europa is, en zoals het er nu uitziet hij alleen, die namens de landen van de eurozone en namens de Economische en Monetaire Unie, voorzover hij daartoe bevoegd is, aan de internationale vergaderingen zal deelnemen. Het lijkt me eveneens van groot belang dat het Parlement krachtig bevestigt dat er urgent duidelijkheid in de chaos moet worden geschapen - de ene keer zijn het de drie die reeds deelnemen, dan weer spreekt men van om beurten, dan weer moet iemand anders het doen. Het lijkt me dat dit alles de verwarring alleen nog maar vergroot; we slaan zo een slecht figuur en het schept ook nog eens geen vertrouwen in de euro en dat is toch een absolute voorwaarde wil de euro slagen.
Ik spreek tenslotte de wens uit dat u beide amendementen van de Europese Radicale Alliantie zult aannemen.

Blokland
Mijnheer de Voorzitter, in het debat over de euro heb ik vaak twee eenzijdige opinies opgemerkt. De ene luidt dat de euro alleen maar voordelen oplevert en de andere dat zij alleen maar nadelige gevolgen heeft. Aan beide meningen hecht ik weinig geloof. Het financiële voordeel van de euro voor de Gemeenschapsbegroting is evident. Logisch trouwens, wanneer het aantal munteenheden met tien afneemt.
Ook bij het agromonetair stelsel worden grote besparingen verwacht. Het zogenoemde "dubbele-koerseffect" verdwijnt, omdat er geen "groene koers" meer wordt gehanteerd. In het nieuwe agromonetaire stelsel zit echter nog steeds een open einde, omdat revaluaties wel worden gecompenseerd, maar bij devaluaties geen actie wordt ondernomen, terwijl de betreffende agrariërs er tijdelijk wel in inkomen op vooruitgaan. Daarin schuilt ook een stukje concurrentievervalsing.
Nu is het financiële risico bij vier lidstaten veel minder groot. De besparing van 1, 3 miljard gulden lijkt mij een voorzichtige schatting. Maar wanneer de Europese Unie gaat uitbreiden met nieuwe lidstaten die niet meteen deelnemen aan de EMU, zal de Commissie toch iets aan het open-eindekarakter van de regeling moeten doen, als zij wil dat onbegrensde overschrijdingen tot het verleden behoren.
Tenslotte vermag ik de politieke en symbolische betekenis niet in te zien van het streven om salarisbetalingen aan het Gemeenschapspersoneel reeds per 1 januari 1999 in euro om te zetten. Zeker niet wanneer het geld nog steeds hoofdzakelijk in Belgische of Luxemburgse contanten wordt uitgegeven. In het belang van het personeel hecht ik grote betekenis aan duidelijkheid en zorgvuldigheid.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, collega's, de economische en monetaire chaos in de wereld is, zoals ik eerder heb gezegd, zodanig dat hij nu op uitgebreide schaal het leven van gewone mensen ook elders aan het wankelen heeft gebracht dan in de landen waar hij is begonnen. In Rusland is eerder sprake van een politieke crisis met economische gevolgen. Ik ben dan ook van mening dat de internationale valutaspeculatie, het belasten ervan en in het algemeen het sturen ervan, op de agenda van de volgende Europese top gezet moet worden. We hebben hier genoeg stof aan om ons over te buigen.
We moeten in het begin van de derde fase ook vooral garanderen dat de structuurfondsen in relatie met de munthervorming worden gebracht, zodat het beleid van de Unie ook in de overgangsfase volledig verwezenlijkt kan worden. Er zijn veel voorbeelden van operaties te geven, zoals het beheer van de financiële middelen van TACIS, dat in orde moet zijn. Het is natuurlijk duidelijk dat de instellingen van de Europese Unie bij deze organisatie voorop moeten lopen.
Ik ben het met collega Langen eens dat vernieuwingen betreffende het agromonetaire stelsel verstandig en noodzakelijk zijn. De invoering van de euro zal de inkomensverliezen van landbouwers verminderen, in ieder geval omdat de valutakoersen stabiel worden. Het probleem is dan ook de positie van de lidstaten die buiten de muntunie blijven. Men moet ervan uitgaan dat de interne markt ook daar moet gelden.
Het ziet ernaar uit dat de valuta van de eurozone stabiel wordt en dat stemt ons tevreden. Maar het vereist dat de burgers in deze valuta kunnen geloven en dat als erover wordt besloten, ook de verantwoordelijkheidskwesties heroverwogen worden. In dit verband ben ik bezorgd over de positie van de kleine en middelgrote ondernemingen. In mijn eigen land hebben ze zich niet op deze verandering voorbereid. De knowhow ontbreekt. Daarom herhaal ik de gedachte dat de Commissie een informatiepakket moet opstellen, juist met het oog op het werkverschaffende MKB en dan vooral de dienstensector, die het allerlaatst lijkt te zijn bij de voorbereiding op de invoering van de euro.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, over ongeveer honderd dagen gaat de enige munt van start en met de huidige mededeling beoogt de Commissie vandaag een beeld te krijgen van de gevolgen die de overgang op de euro voor de Gemeenschap en de afzonderlijke lidstaten zal hebben. Natuurlijk bestaan er zowel mogelijkheden als risico's, zowel voor- als nadelen. Uiteraard wegen de eerste ruimschoots op tegen de laatste. Wij moeten ons in de komende drie jaren, die ons noch verplichtingen noch verboden opleggen, op de beste wijze voorbereiden en we moeten zowel de particuliere als de overheidssector en zowel het bedrijfsleven als de instellingen daarbij betrekken en tegelijkertijd de nodige aandacht besteden aan de voorlichting aan de burgers en de educatie binnen de bedrijven.
In het verslag van de heer Langen wordt dit alles correct gepreciseerd en tevens wordt opgemerkt dat er in wezen een serie positieve factoren bestaan die we goed in de gaten moeten houden. Ten eerste vervallen de aan de wisselkoersen gebonden risico's alsook de bank- en valutakosten. Ten tweede zal er voor een grote groep personen een zekere rust ontstaan, zowel met betrekking tot de salarissen van ambtenaren, degenen bijvoorbeeld die bij de Gemeenschap in dienst zijn, als tot de pensioenen, en ten derde hebben de bedrijven - vanaf 1 januari 1999 - zekerheid voor ten minste 75 % van hun omzet daar die niet langer gelieerd is aan de risico's van de wisselkoersen. Het zal dus nu niet meer kunnen gebeuren dat zij een jaar of een maand lang profijt van een gunstige koers trekken om vervolgens een maand later verliezen te lijden, juist omdat al hun aan- en verkoopoperaties in een sterke valuta zullen plaatshebben, die zich een plaats zal weten te veroveren in een gebied waar hij zich met twee andere sterke valuta's, dollar en yen, zal meten.
Risico's dus en mogelijkheden; maar laten we met name de risico's onder de loep nemen - die in deze fase ook veel geringer zijn dan de mogelijkheden - zodat we technisch en psychologisch klaar kunnen zijn voor de komst van de enige munt.
Met betrekking hiertoe zou ik nog graag een laatste raad willen geven. Ik wil de Commissie verzoeken de uitgave van een bankbiljet van 500 euro een jaar uit te stellen. Het is een te hoge waarde in een scenario waarin we al met zes bankbiljetten met een nieuwe waarde te maken hebben. In mijn land bijvoorbeeld vertegenwoordigen 500 euro een waarde van 1 miljoen lire, terwijl het bankbiljet met de hoogste waarde in Europa momenteel overeenkomt met een half miljoen lire, oftewel 250 euro. Bij dit alles komt nog het feit dat er zelfs al valse proefbiljetten van euro's in omloop zijn en er zelfs al een cliché is gestolen. Dus zekerheid en vanuit een praktisch standpunt bezien ook psychologisch, voor de ene munt die meer voordelen dan nadelen met zich mee zal brengen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, het onderhavige verslag is een uitstekende opsomming van alle financiële gevolgen voor de Europese Unie van de invoering van de euro. Desalniettemin wil ik vaststellen dat het verslag wellicht toch een tekortkoming heeft. Er wordt namelijk niet op gewezen dat door het verdwijnen van het agromonetaire stelsel een groot bedrag wordt vrijgemaakt en dat dit ten goede moet komen aan de lidstaten.
De strikte bezuinigingsmaatregelen van de EU-lidstaten ter voorbereiding op de euro hebben geleid tot aanzienlijk lagere overheidsinvesteringen en dat heeft ook tot een stijging van de werkloosheid bijgedragen. Wij weten allen dat de omvang van de overheidsinvesteringen in Europa nu zeer gering is. Het vertrouwen van de burger moet worden versterkt en de consumptie gestimuleerd. Er zou dan ook alles in het werk gesteld moeten worden om de middelen die nu door invoering van de euro vrijkomen, ten goede te laten komen aan de lidstaten zodat zij in staat zijn maatregelen ter bestrijding van de werkloosheid te financieren.
De bedragen die vrijkomen moeten gebruikt worden om de bijdragen van de lidstaten te verminderen, zodat zij gerichte maatregelen kunnen financieren ter bestrijding van de werkloosheid.

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, ik heb in wezen niets tegen dit verslag in te brengen. Ik wil in dit verband alleen een klein detail aan de orde stellen, namelijk wat er gaat gebeuren met landen die buiten de eurozone blijven, dat wil zeggen de landen die in het verslag "pre-ins" worden genoemd.
Het probleem voor deze landen, het agromonetaire probleem, bestaat erin dat er prijzen zijn vastgesteld in een bepaalde munt, terwijl ze tegen een wisselkoers moeten worden gewisseld als het inkomsten worden. Dat leidt tot wisselende inkomsten, Men heeft dan ook een compensatiemechanisme ingebouwd.
Wanneer men dit systeem nu verandert in verband met de overschakeling op de euro, zou ik willen voorstellen dat men dit compensatiemechanisme geheel afschaft. Er zijn twee manieren om dit te doen. Mijn primaire keuze is dat alle vergoedingen in euro's geschieden. Dat betekent uiteraard dat de inkomsten in de nationale munt zullen variëren, maar dat is volkomen logisch. Als wij ons voorstellen dat het systeem zuiver op het vaststellen van marktprijzen gebaseerd zou zijn, hadden we immers prijzen gehad in een nationale munt, in euro's of dollars, en dan hadden de inkomsten in de nationale valuta ook gevarieerd. Bovendien weten wij allemaal dat als een nationale munt in relatie tot de euro wordt geapprecieerd, die nationale munt in waarde stijgt. Dan is het ook volkomen logisch dat men minder vergoeding krijgt in de nationale munt - en vice versa natuurlijk, als de munt wordt gedeprecieerd. Mijn primaire voorstel is dus dat wij overgaan op een stelsel dat uitsluitend gebaseerd is op vergoedingen in euro's.
Mijn secundaire voorstel is een stelsel dat gebaseerd is op de nationale munt. Dat betekent wel dat de kosten voor de Unie zullen variëren met variaties in de wisselkoers. Dat wordt echter tegengewerkt door het feit dat de inkomsten van de Unie, die immers op de nationale munten zijn gebaseerd, op precies dezelfde wijze zullen variëren. Het netto-effect voor de Unie komt dus uit op nul.
In het kort komt mijn voorstel voor de landen buiten de eurozone dus hierop neer: schaf het compensatiemechanisme af en ga over op een uniform systeem.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, met dank aan de rapporteur wil ik hem en zijn collega's die aan het debat hebben deelgenomen om begrip vragen voor het feit dat mijn collega de Silguy vanmorgen niet aanwezig kan zijn. Hij komt net uit Washington terug en heeft mij verzocht in dit debat het standpunt van de Commissie te verdedigen.
De mededeling dateert inderdaad alweer van een tijdje terug en derhalve is het wellicht nuttig als ik u een overzicht van de stand van zaken geef.
Allereerst de aanpassing van het Gemeenschapsrecht. In samenwerking met de interinstitutionele groep hebben wij systematisch onderzocht op welke punten het Gemeenschapsrecht aangepast moet worden; tot dusver zijn de termijnen voor de opstelling en omzetting van deze communautaire besluiten nageleefd.
Wij hebben de volgende voorstellen ingediend: een wijziging van het Financieel Reglement, waar het Parlement momenteel over beraadslaagt en als ik goed ingelicht ben, kan dit nog voor het einde van het jaar worden afgesloten; een wijziging van de verordening betreffende pensioenen en salarissen van het personeel, die vanaf januari 1999 in euro berekend en uitbetaald moeten worden. Het desbetreffende voorstel kan waarschijnlijk ook nog in november worden goedgekeurd; en de reeds veel besproken wijziging van het agromonetaire stelsel, teneinde de verschillen tussen de groene koersen en de vaste omrekeningskoersen geleidelijk te laten verdwijnen. Voor de lidstaten van de eurozone kan dit tegen eind 2001 afgerond zijn, voor de nog niet aan de euro deelnemende landen, kan dit tegen 2004. Dit voorstel kan eveneens nog voor het einde van het jaar worden goedgekeurd.
De aanpassing van de douaneregels en financiële voorschriften verloopt eveneens volgens plan. Wij vinden het momenteel dan ook niet noodzakelijk gevolg te geven aan de suggestie van de rapporteur om een lijst van besluiten te publiceren waarvoor de invoering van de euro gevolgen zal hebben.
Overeenkomstig uw wens hebben wij overigens in overleg met de deelnemende landen besloten een nieuw uniform systeem van commerciële referentierentevoeten voor de euro in te stellen. Het nieuwe systeem wordt binnenkort aan de leden van de OESO voorgesteld en Eurostat zal verantwoordelijk zijn voor de omzetting ervan.
Wat de praktische omzetting betreft, worden momenteel alle interne informatiesystemen aangepast aan de euro, zoals uw rapporteur ook aanbeveelt. De omzetting is vooral noodzakelijk omdat de begroting vanaf januari 1999 in euro wordt opgesteld. Ook hier werkt Eurostat verder aan de aanpassing van de statistische systemen en bestanden.
De heer Langen wijst terecht op het belang van een voorlichtingscampagne voor het personeel van alle Europese instellingen. De eerste fase van deze actie ging aan het begin van dit jaar van start en de tweede fase wordt momenteel voorbereid. Nog voor het einde van het jaar willen wij een brochure uitdelen aan het voltallige personeel van de Gemeenschap, dus ook aan de gepensioneerden, waarin de gevolgen van de invoering van de euro voor de salarissen en pensioenen uiteengezet worden.
Ik ben van mening dat wij dan ook kunnen zeggen dat de doelstellingen die de Commissie in haar mededeling had vastgelegd, tot nu toe binnen de gestelde termijn zijn bereikt. Vanzelfsprekend kunnen wij ook, overeenkomstig de wens van de rapporteur, een verslag voorleggen over het gehele voorbereidingsproces van de Gemeenschap op de euro. Dit kan vermoedelijk reeds voor eind november, zodat het Parlement met dat verslag niet alleen informatie heeft over de actuele situatie, maar ook over de volgende noodzakelijke stappen. Dank u voor uw suggesties.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, mijn hartelijke dank voor dit overzicht aan de commissaris. Ook namens het Parlement wil ik de Commissie prijzen om haar werkzaamheden binnen de gestelde termijnen en precies volgens de doelstellingen. Ik wil u uitdrukkelijk bedanken voor uw bereidheid eind november een volledig verslag voor te leggen. Op basis van dat verslag kunnen wij dan nogmaals bespreken welke details ook nog op parlementair vlak ten uitvoer kunnen worden gelegd.
Ik heb echter nog een vraag voor u, maar ik weet niet of u bereid of in staat bent hier een antwoord op te geven omdat de kwestie niet onder uw eigenlijke bevoegdheid valt. In aansluiting op de vraag van collega Dell'Alba wil ik vragen of in dit verslag de externe vertegenwoordiging, de eurozone en ook de rol van de ECB in internationale conferenties kan worden uitgewerkt.
President Duisenberg heeft vorige week - en ik ben hier eerder al kort op ingegaan - gezegd dat er grote problemen zullen rijzen met de rechtspositie van de ECB in deze organisaties, omdat de ECB geen staat is en in deze organen, zoals het Internationaal Monetair Fonds, de Wereldbank en ook de G7, zijn tot nu toe alleen maar landen actief vertegenwoordigd. De vraag is in feite of de ECB bij politieke besluiten een akkoord moet geven of dat de ECB alleen maar een adviserende functie heeft. Overeenkomstig artikel 105 van het EU-Verdrag heeft de ECB echter een zeer duidelijk omschreven taak, namelijk de monetaire en prijsstabiliteit handhaven. Als politieke besluiten in een andere richting zouden gaan, zou de ECB vermoedelijk aan beperkingen onderhevig zijn en dat zou wel eens problemen kunnen opleveren.
Nog een vraag, mijnheer de commissaris, en ik weet dat het wellicht te veel gevraagd is: kunt u ons informatie geven over de overwegingen op niveau van de Commissie, en misschien ook op niveau van de Raad, met betrekking tot de externe vertegenwoordiging?

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Langen bedanken voor deze vraag, want ik doe niets liever dan buiten mijn bevoegdheid treden. Ik moet hem er echter op wijzen, dat tussen het thema van het heden behandelde verslag en de zeer belangrijke vragen die hij geformuleerd heeft, een enorm groot verschil bestaat. Het verslag behandelt de praktische problemen van de omzetting van onze besluiten tot invoering van een gemeenschappelijke munt. Ik ben van mening dat wij het erover eens zijn dat wij de zaken tot nu toe in ieder geval binnen de gestelde termijnen hebben afgehandeld.
De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën heeft tijdens zijn laatste vergadering, waarop deze kwesties ook werden besproken, de Commissie de opdracht gegeven voorstellen te doen in een eigen verslag. Het zijn complexe en moeilijke kwesties die natuurlijk ook in verband staan met de rechtspositie van de Unie en met internationale organisaties die wellicht ook enigszins hulpeloos staan tegenover onze dynamiek. Wij zijn voornemens dit verslag nog voor het einde van de maand voor te leggen, zodat u ook deel kunt nemen aan de discussie en wij gezamenlijk met de Raad en het Parlement een standpunt kunnen innemen dat garandeert dat de Europese Unie bij besluiten op het vlak van het monetaire en economische beleid wereldwijd in de daartoe bevoegde instellingen op de juiste wijze vertegenwoordigd zal zijn.
Het mag natuurlijk niet zo zijn dat wij met de euro een hele nieuwe dimensie van het mondiale monetaire beleid scheppen en dat wij dan niet op mondiaal vlak vertegenwoordigd zijn. Dat kan niet. Ik ga ervan uit dat wij in dit verslag niet alleen op deze noodzaak wijzen, maar ook goede voorstellen doen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 11.25 uur onderbroken en om 12.00 uur hervat)

Stemming
Boogerd-Quaak
Ik had de vorige stemming, dat wil zeggen de laatste stemming, voor willen stemmen, en ik heb ook op tijd gestemd, maar de hele machine doet het niet.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag betreffende de uitbreiding van verordening 1408/71. De verordening geldt vandaag alleen voor EU-staatsburgers, statenlozen en vluchtelingen. Dit is discriminerend voor de dertien miljoen staatsburgers uit derde landen in de Unie, die in de lidstaat waar ze verblijven belastingen en sociale bijdragen betalen, maar geen recht hebben op sociale zekerheid, wanneer ze naar een andere lidstaat verhuizen.
Het probleem is echter dat verordening 1408 slechts kan gelden voor iemand die reeds van het vrije verkeer voor personen geniet. Momenteel is dit niet het geval voor de staatsburgers uit derde landen. Wij zijn daarom van oordeel dat er eerst een oplossing moet worden gevonden voor het probleem van het vrije verkeer binnen de Unie voor staatsburgers uit derde landen. Daarna kunnen we een standpunt innemen over de uitbreiding van verordening 1408.

Oddy
Ik ben verheugd over dit voorstel van de Europese Commissie omdat het een anomalie wegneemt uit de huidige socialezekerheidsregeling voor onderdanen van derde landen. Deze anomalie werd door het Europees Parlement gesignaleerd en ik ben blij dat de Europese Commissie deze zaak ter hand heeft genomen en dit redelijke voorstel heeft geformuleerd.
Onderdanen van derde landen die legaal in een land van de Europese Unie wonen en daar werken en belasting betalen, kunnen hun socialezekerheidsbijdragen overbrengen naar een ander land van de Europese Unie als zij voor hun werk verhuizen.
Dit is met name belangrijk in het Verenigd Koninkrijk, waar de nationale gezondheidszorg meer dan 40.000 artsen overzee tewerkstelt. Een groot deel van die artsen beschikt over uitstekende diploma's en krijgt aanbiedingen voor adviesfuncties in andere lidstaten van de Europese Unie. Het is onbillijk dat socialezekerheidsbijdragen momenteel niet overgedragen kunnen worden. Ik beveel het Parlement dit voorstel aan.

Waddington
Wij steunen de beginselen achter dit verslag dat de rechten die EU-burgers hebben, wil uitbreiden tot onderdanen van derde landen en hun gezinnen die legaal in de Europese Unie werken (als een middel om gelijke behandeling uit te breiden). Op 4 november zal de bijzondere parlementaire commissie bekijken welke implicaties dit voorstel voor het Verenigd Koninkrijk precies zal hebben en met het oog op het mogelijke effect op het premievrije uitkeringsstelsel zullen wij ons definitieve standpunt pas bepalen nadat de resultaten van de bijzondere parlementaire commissie bekend zijn.
Verslag-Leperre-Verrier (A4-0342/98)
Trizza
Mijn oordeel over de deelname van Bulgarije aan het programma JEUGD VOOR EUROPA is zonder meer positief. Het is inderdaad van groot belang dat er in het kader van de pretoetreding van genoemd land instrumenten als dit bestaan die gericht zijn op de verwezenlijking en ontwikkeling van het Europese educatieproces en het begrip voor de beleidslijnen van de Gemeenschap met alle betreffende operationele methodologieën.
De urgentie van deze maatregel houdt bovendien verband met de punctualiteit en de nauwkeurigheid waarmee Bulgarije alle benodigde informatie voor deelname aan het programma heeft verstrekt, met name ook wat de specifiek financiële aspecten betreft.
Verslag-Wibe (A4-0317/98)
Antony
Mevrouw de Voorzitter, als historici ooit de moed hebben zich over de rol van dit Parlement te buigen, zullen zij de stemming van vandaag tegen Jean-Marie Le Pen als een verachtelijk detail in een lange lijst van afschuwelijke details beschouwen. De meerderheid van deze Vergadering verdedigt immers de vrijheden van het verval, de vrijheden van de decadentie, vandaag zelfs de vrijheid om drugs te gebruiken, tegen de moraal van de Tien Geboden en de natuurwetten in. Dit Parlement verdedigt niet de vrijheid van denken of de vrije meningsuiting.
De belangrijke Frans-joodse historicus Robert Aron zou hier vandaag veroordeeld worden omdat hij op bladzijde 178 van zijn memoires het volgende schrijft: "wij beschouwden de verschrikkingen van het Hitlerregime en de daden van de Gestapo als een vaststaand feit en voor het overige traden wij niet in bijzonderheden" . Ook de onschendbaarheid van de grote vliegtuigbouwer Marcel Dassault zou worden opgeheven. Hij was nochtans gaullistisch parlementslid, werd naar Buchenwald gedeporteerd en beschrijft in zijn memoires uitgebreid de rol van de communistische "kapo's" onder leiding van de communist Marcel Paul. Hij geeft een heel ander beeld van de realiteit in dit kamp, dat sterk verschilt van de legende die men ons hier wil opdringen.
Het is een schande dat dit Parlement fungeert als hulptroepen voor de stalinistische gedachtenpolitie. In dit Parlement is nooit sprake geweest van enig onderzoek, enige verwijzing naar of enige veroordeling van het fresco zonder einde...
(Spreker wordt door de Voorzitter het woord ontnomen)

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, sinds 1989 werden 50 verzoeken om opheffing van de parlementaire immuniteit ingediend bij het Europees Parlement. Het Parlement heeft slechts 5 verzoeken ingewilligd, 32 andere verworpen en de overige 13 waren onontvankelijk of onvolledig. Sinds 1994 is geen enkel verzoek ingewilligd.
In de jurisprudentie van ons Parlement wordt inderdaad bepaald dat, ik citeer, "in alle gevallen waar de feiten die EP-leden verweten worden in het kader van een politieke activiteit passen, de immuniteit niet wordt opgeheven en de vrije meningsuiting moet primeren" . Dat is met name ook het standpunt dat wij onlangs inzake onze collega, de heer Marset Campos, hebben ingenomen.
Volgens onze jurisprudentie hadden wij het verzoek om opheffing van de parlementaire onschendbaarheid van de heer Le Pen dan ook vast en zeker moeten verwerpen. Men heeft dit verzoek enkel ingewilligd wegens de figuur van de heer Le Pen, het bijzondere karakter van de begane inbreuk en hetgeen hij gezegd heeft. In het kader van zijn bevoegdheid om de parlementaire immuniteit al dan niet op te heffen, mag het Parlement evenwel geen rekening houden met overwegingen ad hominem . Het mag geen rangorde van de begane inbreuken vaststellen en het mag de grond van de zaak niet behandelen zoals bepaald is in artikel 5...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken) Mevrouw de Voorzitter, u hebt de vorige spreker 30 seconden langer aan het woord gelaten, laat u mij dan ook alstublieft uitspreken.
(Spreker wordt door de Voorzitter het woord ontnomen)
Blot
Mevrouw de Voorzitter, ik stel vast dat de meeste collega's in dit Parlement beweren rationalist te zijn en hier fier op zijn. Of zij nu liberaal, socialist, christen-democraat of van een andere strekking zijn, zij beweren allemaal gehecht te zijn aan het rationalisme van de 18de eeuw van Voltaire, Rousseau, Kant of Goethe. Nu buigen al deze rationalisten evenwel voor een volledig voorbijgestreefd ideologisch taboe, dat een echte belediging voor de vrijheid van meningsuiting is, aangezien hier wel degelijk een proces in verband met de vrije meningsuiting tegen de heer Jean-Marie Le Pen gevoerd wordt.
Zeggen, zoals mevrouw Rothley doet, dat de Duitse wetgeving de waarheid wil beschermen, staat eigenlijk gelijk aan totalitarisme. Het recht heeft niet tot doel dogma's te verdedigen, maar moet wel de vrijheid van denken verdedigen, aangezien niemand het alleenrecht op de waarheid bezit. Het Duitse recht dat men in dit geval beweert te verdedigen past bijgevolg in de traditie van het Derde Rijk. Het is helemaal niets om fier op te zijn. Ik ben van oordeel dat zedenloosheid de boventoon voert in dit Parlement aangezien het dit essentiële recht van de mens op vrije meningsuiting niet respecteert. Gutenberg, die net als Goethe in Straatsburg gewoond heeft, draait zich wellicht om in zijn graf.

Lang
Mevrouw de Voorzitter, ik richt mij tot de Duitse parlementsleden die voor de opheffing van de parlementaire immuniteit van Jean-Marie Le Pen gestemd hebben en ik wil hen eraan herinneren dat Duitse kogels, bommen, obussen en mijnen tientallen miljoenen mannen en vrouwen gedood hebben in Europa en onnoemelijk veel meer slachtoffers gemaakt hebben dan de gaskamers. Vermits u deze wonden na 50 jaar opnieuw wilt openrijten, zullen wij u wijzen op uw plicht om ook dat te gedenken.
Jean-Marie Le Pen herinnert zich nog altijd dat zijn vader gedood werd door een Duitse mijn, maar hij heeft het Duitse volk wel vergeven. Nu, 55 jaar later, is een Duits procureur zo arrogant Jean-Marie Le Pen, oorlogsslachtoffer en oorlogswees, ter verantwoording te roepen voor hetgeen hij gezegd heeft over feiten waarvoor alleen Duitsland verantwoordelijk is. Moeten wij u zo veel vergeven dat u al schuldigen moet zoeken onder uw slachtoffers? Jean-Marie Le Pen heeft de concentratiekampen niet gebouwd. Dat waren uw kampen, niet de onze.
Dat u afrekent onder Duitsers is uw probleem, maar u kunt niet langer uw wetten opleggen aan Frankrijk en de Fransen. De bezetting is voorbij, het Franse volk is vrij en ook wij zijn vrij.

Le Gallou
Mevrouw de Voorzitter, het Europees Parlement heeft een vergissing begaan door de parlementaire immuniteit van Jean-Marie Le Pen op te heffen. Het is doelbewust vergeten dat deze parlementaire onschendbaarheid precies tot doel heeft de vrijheid van meningsuiting van de gekozenen te verzekeren. Welnu, de vrijheid van meningsuiting heeft alleen maar zin voor uitspraken die sommigen dreigen tegen te staan of kunnen choqueren, ook al was dat niet de bedoeling van de auteur. Wij hebben hier te maken met een heksenjacht. In Frankrijk is de betekenis van het woord "detail" in de woordenboeken gewijzigd om Jean-Marie Le Pen beter aan de schandpaal te kunnen nagelen. In het Europees Parlement heeft de laatste spreker van de socialistische fractie, de heer Glyn Ford, gelogen om hetgeen niet gerechtvaardigd kan worden toch te rechtvaardigen. Hij heeft gelogen door te zeggen dat Jean-Marie Le Pen de holocaust als een detail bestempeld had, want dat is niet waar. Hij heeft gelogen door Jean-Marie Le Pen revisionistische opvattingen toe te dichten omdat die in een weekblad het bestaan van gaskamers in Buchenwald ontkend zou hebben, terwijl officiële historici erkennen dat er in Buchenwald inderdaad geen gaskamers waren en wel sinds de verklaringen van dokter...
(Spreker wordt door de Voorzitter het woord ontnomen)

Martinez
Mevrouw de Voorzitter, in artikel 9 (Juridische kwesties) van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten wordt de immuniteit, ik zou zeggen, beperkt tot de uitoefening van het ambt. Moeten we dit begrip in ruime of in enge zin interpreteren? Vermits het hier om een waarborg gaat, moeten we het in ruime zin interpreteren. Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft de interpretatie ervan zo verruimd dat ze niet alleen de vergaderperiode, maar de ambtsperiode in haar geheel betreft. Welk criterium moeten we hanteren voor de interpretatie van het begrip "uitoefening van ambt" ? De rapporteur hanteert een geografisch criterium. Een lid oefent zijn ambt uit wanneer het zich in een gebouw van het Europees Parlement bevindt. Indien Jean-Marie Le Pen het woord gevoerd had in het gebouw van de delegatie van het Europees Parlement in Duitsland zou hij al dan niet van parlementaire onschendbaarheid genoten hebben al naargelang hij zich net binnen of buiten het gebouw bevond, hetgeen absurd is.
Dit begrip moet eigenlijk teleologisch, volgens het beoogde doel, geïnterpreteerd worden. Dat blijkt ook klaar en duidelijk uit het feit dat volgens de boekhoudkundige regels de vergoeding van reiskosten niet afhankelijk is van het officiële karakter van het gebouw waarnaar wij ons begeven, maar van het politieke doel dat wij beogen. Dat blijkt ook overduidelijk uit het feit dat de revolutionaire assemblee, toen zij op 23 juni 1789 voor het eerst de immuniteit invoerde, al wie hieraan afbreuk deed als verrader en landverrader bestempelde. Maar het is juist dat de nationale staat voor u...
(Spreker wordt door de Voorzitter het woord ontnomen)

Soltwedel-Schäfer
Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u dringend na te gaan of dit Europees Parlement een platform is voor betogen waarin steeds weer hetzelfde wordt gezegd, namelijk de reden waarom Le Pen aangeklaagd is. Mijn hart gaat tekeer, ik voel me niet goed en ik word van droefheid vervuld dat ten koste van de joodse slachtoffers hier zo'n debat kan worden gehouden! Ik verzoek u dringend te controleren of wij niet aan een persoon het woord kunnen verlenen, in plaats van aan iedereen!

De Voorzitter
Mevrouw Soltwedel-Schäfer, iedereen heeft het recht hier het woord te voeren en iedereen spreekt voor zichzelf.

Mégret
Mevrouw de Voorzitter, dit Parlement heeft zonet gestemd op een wijze die in tegenspraak is met hetgeen het beweert te verdedigen en te belichamen. Uw stemming brengt de democratie in Europa een heel zware slag toe, aangezien de scheiding der machten een van de grondbeginselen van de democratie is. Het is precies om de wetgevende macht tegen de rechterlijke macht te beschermen dat de parlementaire onschendbaarheid is ingevoerd. Nu willen de rechters evenwel zelf bepalen wat politici al dan niet mogen zeggen. Dat is wat de rechter in München wil doen. Zodoende wordt de onafhankelijkheid van de gekozenen ontkend. Uit bekrompen haat tegen de politiek treedt u deze essentiële principes met voeten en door de parlementaire immuniteit van Jean-Marie Le Pen op te heffen, schendt u niet alleen zijn rechten, maar stelt u ook het parlement als instelling ter discussie. Door uw toedoen lijkt de democratie in Europa op dit ogenblik op die van Stalin...
(Spreker wordt door de Voorzitter het woord ontnomen)

Florio
Mevrouw de Voorzitter, ik heb bewust niet willen deelnemen aan de stemming over de opheffing van de parlementaire immuniteit van de heer Le Pen, omdat het duidelijk was dat het Europees Parlement voor de opheffing zou stemmen, terwijl ik persoonlijk van mening ben dat de beroemde uitspraak van Voltaire: "Ik veracht je ideeën, maar ik zal alles doen opdat je ze kunt uitspreken" , ook voor deze verachtelijk politieke figuur aan gene zijde van de Alpen geldt.
Ik breng onder uw aandacht dat ik ondervoorzitter ben van de parlementaire delegatie voor de betrekkingen met Israël. De heer Le Pen vertegenwoordigt mijn inziens het laagste wat er op de politieke markt maar te koop is: racisme, intolerantie, bekrompenheid, opwekking tot haat. De Duitse rechterlijke macht wil hem berechten omdat hij heeft gezegd dat de gaskamers een detail van de geschiedenis zijn, een krankzinnige opmerking, maar hoe dan ook alleen maar een opmerking. De democratieën mogen ten aanzien van hun tegenstanders niet dezelfde intolerante methoden, niet dezelfde methoden van de heer Le Pen, hanteren.

Ford
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor de opheffing gestemd van de immuniteit van de heer Le Pen. Uit de betogen die wij hebben gehoord van de rechterzijde van dit Parlement blijkt dat er enige verwarring heerst over wat parlementaire immuniteit nu precies is. Wij hebben parlementaire immuniteit in onze lidstaten, zoals de Duitsers in Duitsland en de Britten in het Verenigd Koninkrijk.
In het Verenigd Koninkrijk hebben wij in de parlementaire vergadering het recht te zeggen wat we willen. Wij hebben volledige parlementaire immuniteit zoals de heer Le Pen die hier heeft. Ondanks mijn afschuw over hetgeen hij verkondigt, sta ik daar volledig achter. Maar buiten dat parlement heb je dat recht niet, ook niet in Duitsland. De heer Le Pen heeft dat punt al dan niet opzettelijk overtreden. Of hij schuldig of onschuldig is, is een totaal andere zaak. Dat is iets waar het gerecht over zal beslissen. De bijdragen van extreem rechts in de Vergadering lijken erop te wijzen dat zij zich niet op dezelfde planeet bevinden als wij. Als de marsmannetjes de zaak ooit overnemen, hebben zij misschien dezelfde mening over de geschiedenis als extreem rechts.

Pinel
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, "ik ben het niet eens met wat u zegt, maar ik zal alles doen opdat u het recht behoudt om dit te zeggen" : deze opvatting is een van de grondslagen van de democratie, maar we staan hier vandaag ver vanaf.
Twee eeuwen geleden vond de zeer bloeddorstige Saint-Just een aanpak uit die school maakte in alles wat de mensheid voortgebracht heeft op het gebied van het totalitarisme. Ik citeer: "Geen vrijheid voor de vijanden van de vrijheid" . Hiermee is alles gezegd. Het is duidelijk dat er geen democratie meer is wanneer de machthebbers rechter en partij zijn, wanneer zij de basis voor één enkel gedachtegoed leggen, wanneer de meerderheid minderheden het zwijgen oplegt, wanneer de vrije meningsuiting ter discussie gesteld wordt.
Geachte collega's, wij leven op dit ogenblik niet langer in een democratie.

Bourlanges
Mevrouw de Voorzitter, ik moet toegeven dat ik voor het eerst voor de opheffing van de immuniteit van de heer Le Pen gestemd heb. Tot nu toe werd mijn handelwijze altijd bepaald door de argumenten die hier gegeven werden, waarbij volgens de jurisprudentie van dit Parlement de immuniteit van een lid niet wordt opgeheven wanneer de feiten die het verweten worden duidelijk van politieke aard zijn. Dat geldt voor deze en andere uitspraken van de heer Le Pen.
Desalniettemin ben ik van mening veranderd en wel om de volgende eenvoudige reden: als gevolg van de verhoudingen tussen de machten - de wetgevende, de uitvoerende en de rechterlijke macht - en met name van de grotere onafhankelijkheid van het gerecht vandaag is elke uitzondering die voor een parlementslid gemaakt wordt in vergelijking met de gewone burger eigenlijk niet langer gerechtvaardigd. De heer Le Pen zou dit overigens een voorrecht van de gevestigde klasse noemen.
De heer Le Pen heeft gisteren geëist als een gewone burger behandeld te worden. Dat is precies wat ik ook wil.

Le Pen
Mevrouw de Voorzitter, hoewel ik gisteren het verraad van de Münchense procureur heb aangetoond, hebben 420 leden voor de opheffing van mijn immuniteit gestemd. Ik antwoord hun dat het een hele eer is vele vijanden te hebben. Ik heb gezien dat de woordvoerders van de fracties in het Parlement gisteren hun stemadvies gegeven hebben, hetgeen overduidelijk bewijst dat het hier vóór alles om een politieke zaak gaat die gevoerd wordt op bevel van de censoren van één enkel gedachtegoed.
De "Europeïsten" en de "Euromondialisten" van dit Parlement hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om de voorzitter van het Front national aan te vallen, een patriottisch parlementslid dat zijn vaderland Frankrijk verkiest boven het Europa van de lobby's, van de werkloosheid, van de immigratie, van de onveiligheid, van de belastingdruk, van de corruptie... en zelfs van de lafheid.

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, dit Parlement heeft zich zoals verwacht andermaal te schande gemaakt. Bijna alle leden hebben zich neergelegd bij het dictaat dat werd uitgevaardigd. Vanwaar deze angst? Waarom zijn de woorden van de heer Le Pen kwetsend, terwijl niemand bezwaar gemaakt zou hebben als hij het over eender welk ander drama van vergelijkbare omvang uit de 20ste eeuw gehad had?
Om welke nog altijd niet vaststaande historische waarheid, waarover elke discussie verboden is, gaat het hier? Vanwaar dit strenge verbod? Dit idiote taboe is allereerst het werk van de communisten, van hun socialistische bondgenoten, van de conservatieven en de liberalen die heel inschikkelijk zijn voor hen: zij willen hun eigen massa misdaden doen vergeten.
De belangen van het Israëlisch extremisme en zijn internationale connecties spelen echter ook een rol. Gezien hun precaire situatie en hun drang naar macht moeten alle andere volkeren voortdurend met schuldgevoelens overladen worden, zodat er een basis is voor de eigen morele superioriteit. Het ontbreken van elke kritische zin is noodzakelijk voor de buitensporige financiële eisen die zij op arrogante wijze stellen opdat Duitsland de herstelbetalingen die het gestaakt is, voortzet. Sommige Duitsers, internationale socialisten...
(Spreker wordt door de Voorzitter het woord ontnomen)

Le Rachinel
Mevrouw de Voorzitter, als drukker van beroep ben ik bijzonder gehecht aan de vrije meningsuiting, die overigens de eerste vrijheid is die wij dankzij Gutenberg, die goed gekend is in Straatsburg, verworven hebben.
Ik ben dan ook geschokt omdat het verzoek om de parlementaire immuniteit van voorzitter Le Pen op te heffen wegens hetgeen hij gezegd heeft, ingewilligd is. Het Parlement maakt zich te schande met dergelijke handelwijze en verlaagt zich tot het niveau van een opperste sovjet. Het is bijzonder choquerend dat iedereen de richtlijnen van de fracties volgt in plaats van naar eer en geweten te stemmen. Vandaag is onze collega, de heer Le Pen, het slachtoffer van de opheffing van zijn parlementaire immuniteit. Morgen zal iemand anders het slachtoffer zijn. Ik stel dan ook dat dit een dag van rouw is voor de vrijheid en in het bijzonder voor Straatsburg.

Stirbois
Mevrouw de Voorzitter, het is ongelooflijk, het is schandalig dat dit Parlement vandaag besluit tot de opheffing van de parlementaire immuniteit van een man wiens vader door de Duitsers gedood werd. Zelf ben ik de dochter van verzetslieden en was ik bijna in een concentratiekamp geboren. Ik heb moeite met deze lessen en deze handelwijze. Wij hebben inderdaad geleden door de Duitsers. Het is juist dat men vandaag tot eender wat bereid is om een meer dan duister verleden te doen vergeten. Er heerst immoraliteit in dit Parlement. Men aanvaardt er drugs en weigert Jean-Marie Le Pen het recht op vrije meningsuiting. Het is een schande dat dit Parlement zich zo te schande gemaakt heeft. Het is een schande dat al deze parlementsleden niet de moed gehad hebben om zich onafhankelijk op te stellen zoals de grote filosoof Voltaire!

Andrews
Het opheffen van de parlementaire immuniteit van een door het volk verkozen lid van het Europees Parlement is een zeer ernstige zaak. Het Europees Parlement diende zich hier evenwel over te buigen naar aanleiding van een verzoek dat het Ministerie van Justitie op 17 oktober 1998 in München formuleerde in verband met uitspraken die de heer Le Pen tijdens een persconferentie in december 1997 had gedaan. De heer Le Pen zei dat "de gaskamers slechts een detail in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog zijn" en "de uitroeiing van degenen die gedood zijn in de gaskamers beschouwd moet worden als een onbeduidend onderdeel van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog" .
Het Ministerie van Justitie in München heeft het Europees Parlement gevraagd de parlementaire immuniteit van de heer Le Pen op te heffen op basis van de artikelen 130 en 220 van het Duitse wetboek van strafrecht, dat een boete of een gevangenisstraf oplegt van maximaal vijf jaar aan eenieder die daden, welke begaan zijn onder het naziregime, in het openbaar goedkeurt, ontkent of als onschadelijk voorstelt.
De heer Le Pen heeft in Frankrijk soortgelijke uitlatingen gedaan, hetgeen hem een fikse boete opleverde.
Censuur is altijd al een heel moeilijk onderwerp geweest en het Europees Parlement en de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie moeten het midden zien te houden tussen vrijheid van meningsuiting en de bescherming van de openbare orde. Het recht op vrijheid van meningsuiting is vervat in de Ierse grondwet, maar er zijn momenten waarop de staat de nodige macht moet hebben om blinde haat, die kan resulteren in verstoringen van de openbare orde of de nationale veiligheid bedreigt, aan te pakken.
Ik ben het eens met vrijheid van meningsuiting maar niet als dat op een ongebreidelde manier gebeurt. In Ierland hebben wij de wet over het aanzetten tot haat; een wetgevend instrument dat de staat de bevoegdheid geeft op te treden tegen degenen die de samenleving willen aanzetten tot blinde haat, terwijl de vrijheid van meningsuiting toch als een fundamenteel recht in onze grondwet is vervat.
De heer Le Pen maakte zijn opmerkingen in München in december 1997 tijdens de presentatie van het boek "Le Pen, der Rebell" dat geschreven is door het voormalige EP-lid Franz Schönhuber, leider van de Duitse Republikaner. Zijn opmerkingen waren ronduit opruiend en zetten aan tot haat. Als het Duitse strafrecht de zaak wil vervolgen, moet het Europees Parlement dat niet in de weg staan.

Berthu
Ik keur hetgeen Jean-Marie Le Pen in München gezegd heeft zowel naar inhoud als vorm af: de gaskamers zijn "geen detail in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog" , maar zijn er een wezenlijk onderdeel van. Het betaamt niet een zo ernstig en pijnlijk onderwerp te kiezen om een politieke polemiek op gang te brengen. Ik denk dat de Fransen dit standpunt verwerpen en ik ben er zeker van dat ook de meeste kiezers of leden van het Front national dit afkeuren.
De EP-leden dienden zich vandaag evenwel niet uit te spreken over de grond van de zaak. Er werd hun alleen gevraagd of de parlementaire immuniteit van Jean-Marie Le Pen moest worden opgeheven in antwoord op het verzoek van de procureur van München.
Welnu, uit dit oogpunt kunnen we ons de vraag stellen of het, in landen als de onze, die aan de vrijheid van meningsuiting gehecht zijn, de taak van de overheid is om bepaalde verklaringen te vervolgen, ook al zijn wij van oordeel dat ze fout zijn en veroordeeld moeten worden. Het vervolgen van dergelijke uitlatingen zou volledig in tegenspraak zijn met de idee van de vrije meningsuiting, die net bijdraagt aan de kracht van de democratie. Waartoe zou het afzien van dit beginsel ons leiden?
Fouten moeten worden rechtgezet door de waarheid te geven. Laten we evenwel geen precedent scheppen dat de overheid in de toekomst kan benutten om tussenbeide te komen in andere debatten. Laten wij, om een mijns inziens onbestaand risico - een revisionistische besmetting van de kwestie van de gaskamers - te bestrijden, niet het risico lopen ons in een veel tastbaarder, veel directer en veel dreigender gevaar op vele gebieden te storten, waarbij met name de vrije meningsuiting gemuilkorfd zou worden en door één enkel officieel gedachtegoed vervangen zou worden.

Carlotti
Jean-Marie Le Pen wil zich andermaal voordoen als slachtoffer, als zondebok van een grootschalig Europees politiek complot.
Deze situatie bevalt hem want ze helpt elke keer om hem tot martelaar te verheffen.
Door de gaskamers als "een detail in de geschiedenis" te bestempelen besmeurt Jean-Marie Le Pen de nagedachtenis van degenen die tijdens deze periode omgekomen zijn of hun geliefden verloren hebben.
Door deze woorden op Duits grondgebied uit te spreken probeerde hij doelbewust de Europese democraten te provoceren! Hij heeft het Duitse volk zwaar beledigd door zijn verzoening met de slachtoffers van de shoah!
Jean-Marie Le Pen wilde de doos van Pandora openen en trachtte de oude demonen van onze gemeenschappelijke geschiedenis opnieuw tot leven te wekken. Hij heeft echter een fout gemaakt die hem duur te staan dreigt te komen.
Terwijl hij geprobeerd heeft profijt te halen uit de eerste twee opheffingen van zijn parlementaire immuniteit bij verkiezingen dreigt de derde keer hem noodlottig te worden.
Hij heeft hier dan ook een andere toon aangeslagen in een poging tot pathetiek...maar ik was niet ontroerd.
Voor de vrede en de solidariteit van onze volkeren in Europa zal ik dan ook voor de opheffing van zijn parlementaire immuniteit stemmen.

Grossetête
Ik heb vandaag voor de opheffing van de parlementaire immuniteit van Jean-Marie Le Pen gestemd zoals ik in het verleden ook al voor de opheffing van de parlementaire immuniteit van Bernard Tapie gestemd heb. Ik ben immers voorstander van de afschaffing van de parlementaire immuniteit, die vandaag niet langer gerechtvaardigd is. Het feit dat ik de door Jean-Marie Le Pen ingenomen en verdedigde stellingen en standpunten politiek en moreel veroordeel, doet hier niet terzake.
Ik zal dan ook ongeacht de omstandigheden, de juridische argumenten en de betrokken parlementsleden altijd voor opheffing van de parlementaire immuniteit stemmen, los van elke politieke en mediacontext.
Het principe van de parlementaire immuniteit is vandaag inderdaad schokkend. Het lijkt mij een privilege dat niet langer gerechtvaardigd is. Het gerecht is vandaag onafhankelijk en alle landen die de Europese Unie vormen, zijn democratische rechtsstaten waar de burgers, waar alle burgers gelijk moeten zijn voor de wet.
Ik bepleit hier een echte gelijkheid in plaats van een scheefgetrokken gelijkheid die aangepast is aan de politieke omstandigheden of de media: de beoordeelde misdaden en misdrijven mogen niet afhangen van modeverschijnselen. Het besluit om de parlementaire immuniteit op te heffen mag nooit vooruitlopen op de beslissing te gronde die de bevoegde gerechtelijke instanties te gelegener tijd zullen nemen. Zolang de parlementaire immuniteit niet is afgeschaft, wens ik dat dit altijd zo is.

Hory
Niets is de politieke familie waar ik bij aangesloten ben - die van het radicalisme - vreemder dan anti-semitisme en racisme, die net de basis van de ideologie van extreem rechts vormen.
Alle politieke verantwoordelijken moeten begrip opbrengen voor de gevoelens van de overlevenden, van de families van de slachtoffers en van alle vrije mensen over de schandelijke woorden van de heer Le Pen.
Desalniettemin zal ik niet voor het verzoek om opheffing van zijn parlementaire immuniteit stemmen en ik wil hier uitleggen waarom.
Louter juridisch gezien roept dit verzoek ernstige vragen op. Net als Alain zijn de radicalen van mening dat "de democratie niet de macht van de meerderheid, maar de heerschappij van het recht is" en dat zelfs wie duidelijk schuldig is recht heeft op de bescherming van de wet. In dit geval heeft de parlementaire immuniteit niet tot doel de parlementsleden te beschermen; ze is een van de waarborgen voor de vrijheden van de burgers. We mogen ervan uitgaan dat de gerechtelijke vervolgingen die worden ingesteld altijd op strafbare feiten gebaseerd zijn; alleen al hierom zou men alle verzoeken om opheffing van de parlementaire immuniteit moeten inwilligen. Dat is evenwel niet de gewoonte van ons Parlement en mijns inziens hebben wij tot nu toe terecht heel vaak deze verzoeken om opheffing van de parlementaire immuniteit, ook die van de heer Le Pen, afgewezen. Ons standpunt mag niet beperkt blijven tot het juridische argument van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, dat in al zijn armoe, andere beweegredenen vertoont.
Zou het om politieke beweegredenen gaan? Er zijn verschillende politieke wijzen om extreem rechts en zijn ideeën te bestrijden. Als men van oordeel is dat deze ideeën een reëel gevaar voor de democratie inhouden, moet men extreem rechtse partijen niet tactisch aanpakken, maar verbieden. Aangezien men dat niet doet, moet men daarna niet doen alsof men verbaasd is wanneer hun dealers weerzinwekkende uitspraken doen die getuigen van anti-semitisme en racisme, die eigen zijn aan deze partijen. Zou men echter, wanneer men extreem rechts verbiedt, niet duidelijk toegeven dat men politiek machteloos staat tegenover de ambigue aantrekkingskracht die deze partijen op een deel van de publieke opinie uitoefenen? Ik van mijn kant ben van mening dat verderfelijke ideeën met ideeën, met de rede, met vertrouwen in de intelligentie van de burgers bestreden moeten worden. Ik denk dat de weerzinwekkende woorden van de heer Le Pen meer schade berokkenen aan hem dan aan de democratie. Ik denk tevens dat extreem rechts - heel in het bijzonder in Frankrijk - profiteert van de intellectuele en politieke verboden die worden uitgevaardigd en die de paranoia van zijn leiders en zijn misbruikte kiezers voeden.
Is hier sprake van politieke moraal? Wij hoeven niet te benadrukken dat er een verstandhouding bestaat tussen extreem rechts en heel wat rechtse partijen die hier vandaag hun afkeuring uitspreken. Wij hoeven niet te onderstrepen dat tal van linkse partijen in hun respectieve nationale spelletjes objectief gezien gebruik maken van de neofascisten. De moraal speelt geen rol in deze keuzen. Is er sprake van politieke moraal wanneer men een bij algemeen stemrecht verkozen vergadering verzoekt een eveneens verkozen lid weg te zenden? Ik denk het niet en ik vraag al mijn collega's na te denken over het gebruik dat men in een andere context van dit verschrikkelijke wapen had kunnen maken, kan maken of zou kunnen maken.
Tenslotte bewijzen we de heer Le Pen te veel eer wanneer we het in verband met hem over een politieke filosofie hebben. Ik wil dit toch doen om in herinnering te brengen dat de radicalen een methode, die van de rede, hebben. In deze humanistische en seculiere filosofie kunnen er geen geopenbaarde waarheden zijn die in steen gebeiteld of opgedrongen worden. Er is geen onaanvechtbare waarheid met een hoofdletter die blindelings en zonder zin voor kritische rede vereerd wordt. De waarheid is nederig, niet-majestueus, republikeins in zekere zin. Zij strijdt voortdurend tegen de leugen, tegen de verdraaiing van de waarheid en houdt zich veraf van akten van geloof. Ontkennen de heer Le Pen en zijn gelijken de holocaust? Muggenziften zij over de absolute verschrikking? Beschouwen zij de gaskamers als een "detail" ? Laten we hen aan het woord laten zodat we hen in verwarring kunnen brengen, hen kunnen ontmaskeren en de burgers de verachtelijke armoede van hun gedachtegoed duidelijk kunnen maken. Dit is het mooiste gevecht dat de waarheid kan leveren. Het is tevens het enige eerbetoon dat de politiek vandaag aan de slachtoffers van deze wreedheden kan brengen.
Verslag-Read (A4-0337/98)
Eriksson en Svensson
Ondergetekenden hebben voor het verslag gestemd, aangezien de situatie op de telecommunicatiemarkt het soort regelgeving vereist dat in het verslag wordt behandeld.
Wij willen echter benadrukken dat de commercialisering van de telecommunicatie-branche heeft geleid tot grote administratieve problemen, tot gevaar voor ongelijke behandeling van verschillende regio's en consumentengroepen, en tot moeilijk beheersbare belastingproblemen.
Handhaving van de nationale monopolies, van de openbare controle daarop en van onderlinge samenwerking zou een veel betere oplossing zijn geweest.
Verslag-Hoppenstedt (A4-0332/98)
Berthu
De Europese Centrale Bank heeft onlangs een aanbeveling voor een verordening van de Raad gedaan die haar toelaat de banken een stelsel van reserveverplichtingen op te leggen dat de liquiditeit op de markt kan helpen regelen. Niemand twijfelde eraan dat de vijftien gouverneurs van onze nationale banken die rond de tafel zaten uiteindelijk deze louter technische tekst zouden opstellen. Wij zouden echter willen dat men ons eindelijk uitlegt hoe dit alles zal functioneren, niet uit het oogpunt van de technische relaties tussen de banken onderling - wij weten dat de bankiers dit wel zullen regelen - maar uit het oogpunt van de economische, budgettaire en sociale evenwichten, die ook in een stelsel met één munt wel degelijk bewaard moeten worden.
Om te beginnen is er voor eind 1998 het lastige vraagstuk van de convergentie van de rentevoeten op korte termijn, aangezien er vanaf 1 januari 1999 nog slechts één rentevoet zal zijn. Deze rentevoeten liggen op dit ogenblik ver uiteen en gaan van 3, 2 % in Oostenrijk tot 6, 4 % in Ierland. Ze weerspiegelen de fase van de economische cyclus waarin de verschillende lidstaten zich bevinden. Moeten we deze verschillen niet geleidelijk verminderen? Er resten ons nog maar drie maanden tot 31 december en het lijkt ondenkbaar ineens op één rentevoet over te schakelen. De heer Duisenberg, die er prat op gaat dat hij de regelgeving inzake de reserveverplichtingen voltooid heeft, is echter niet in staat deze fundamentele vraag te beantwoorden.
Ook lijkt niemand te kunnen antwoorden op het probleem van het nieuwe wantrouwen van de markten, die in het licht van de verschillende gevolgen van de Russische crisis voor de lidstaten, opnieuw voor toenemende verschillen in de rentevoeten op lange termijn van de lidstaten gezorgd hebben. Heeft Oostenrijk naar verluidt onlangs niet afgezien van de uitgifte van een staatslening omdat het vreesde een hogere rente te moeten betalen dan België?
Tenslotte wil niemand reageren op de toename van de begrotingstekorten die we voelen aankomen voor 1999, het eerste jaar van de euro, en die zelfs heel dreigend wordt in het geval van Italië. De Italiaanse premier, de heer Prodi, heeft onlangs voorgesteld de niet aan de Europese Centrale Bank overgemaakte reserves van de nationale banken te gebruiken om een beleid van grote infrastructuurwerken te voeren dat voor een herstel van de economie kan zorgen. Hij schijnt te vergeten dat het overgrote deel van deze reserves al in de economie geïnvesteerd is. Het is niet met dergelijke voorstellen dat hij Duitsland zal geruststellen.
Al deze onopgeloste vragen onderstrepen alleen maar dat de eenheidsmunt een grote leugen is: men heeft de ogen willen sluiten voor de reële verschillen tussen de landen om het plan voor een monetaire eenmaking, die als katalysator voor het federalisme moet functioneren, beter te kunnen uitvoeren. De regeringen werden met andere woorden verblind door de ideologie. De realiteit zal zich weldra wreken.

Lindqvist
Het Zweedse parlement heeft besloten niet deel te nemen aan de derde fase van de EMU, dat wil zeggen aan de invoering van de euro met ingang van 1 januari 1999. De Zweedse partij Centerpartiet is ertegen dat Zweden lid van de EMU wordt. Ik heb mij daarom onthouden van stemming over het verslag-Hoppenstedt, het verslag-Katiforis en het verslag-Hendrick betreffende respectievelijk minimumreserves, sancties en statistische informatie voor de Europese Centrale Bank, de ECB.

Trizza
Wat het verslag van de heer Hoppenstedt betreft, de maximaal toegestane minimumreserveratio van 10 % met een toepasbaar minimum van 0 % is een duidelijk teken van flexibiliteit bij het gebruik van dit instrument. Onder voorbehoud van het gebruik van andere middelen die de Europese Centrale Bank ter beschikking staan voor het nastreven van de doelstellingen van het monetair beleid en dankzij welke de minimumreserveratio op 0 % kan worden vastgesteld, ben ik het eens met de noodzaak een rentevergoeding te garanderen met betrekking tot de bedragen die bij de centrale instelling zijn vastgezet, overeenkomstig de marktkoers, teneinde concurrentievervalsingen tussen de verschillende financiële centra tegen te gaan. Ik ben het volledig eens met het verslag van de collega.
Wat het verslag van de heer Katiforis betreft: ik ben het volledig eens met de wijze waarop de ECB zijn bevoegdheid regelt tot het opleggen van sancties aan al degenen die - of het nu om de openbare of de particuliere sector gaat - transacties afsluiten met de Europese Centrale Bank. De gevonden oplossing maakt het inderdaad mogelijk twee behoeften van levensbelang voor het functioneren van het gehele systeem te waarborgen: enerzijds de behoefte aan flexibiliteit en vrijheid van het bedrijfsleven en anderzijds de noodzaak de openbare sector te beschermen.
Ik oordeel bovendien ook positief over de mogelijkheid die de nationale centrale banken is gelaten om de sanctieprocedure op te starten, ook al is de uiteindelijke beslissing aangaande de goedkeuring daarvan uitsluitend aan de ECB voorbehouden. Tegenover een grotere controle op plaatselijk niveau staat de garantie van de uniformiteit van behandeling binnen het gehele ESCB.
Wat daarentegen het verslag van de heer Hendrick betreft, hoewel ik de invoering van een regeling voor geheimhouding van statistische gegevens die worden verstrekt door daartoe verplichte personen, essentieel acht, zie ik niet in waarom ook deze kwestie niet geregeld kan worden volgens de normen van de verordening van de Raad nr. 322/97/EG, met betrekking tot de statistieken van de Gemeenschap. Het niet-eerbiedigen van genoemde verplichtingen zou zodoende een geringe kwaliteit van de informatie inhouden die is verkregen via, terecht, enigszins verdachte "informanten" .
Als laatste moet gezegd dat ik het eens ben met de noodzaak de in het voorstel voor een verordening voorziene maatregelen af te zwakken, volgens welke de sancties op rigide en categorische manier worden toegepast op personen die er niet in zijn geslaagd de statistische gegevens op tijd en op de juiste wijze te verschaffen of dat slechts ten dele hebben gedaan.
Het is noodzakelijk de sancties te annuleren in gevallen die buiten de wil van de tot informatie verplichte persoon liggen.
Verslag-Katiforis (A4-0329/98)
Berthu
Het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen zal misschien zelfs de goed ingelichte burger verrassen, die niet besefte dat hij de nieuwe beheersinstelling van de muntunie zulke supranationale bevoegdheden gegeven had in 1992. Er is nochtans een rechtsgrond voor deze verordening, ook al springt hij niet erg in het oog: de Raad krijgt in artikel 106, lid 6 van het Verdrag van Maastricht inderdaad het recht om "de in artikel 34.3 van de statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB) bedoelde bepalingen aan te nemen" . Welnu, in artikel 34.3 van deze statuten, die niet in het Verdrag zijn opgenomen, maar in een protocol in bijlage, wordt discreet bepaald dat "de ECB gerechtigd is om ondernemingen boeten en dwangsommen op te leggen bij niet-naleving van de verplichtingen krachtens haar verordeningen en beschikkingen" .
Uiteindelijk krijgt de ECB als gevolg van deze juridische spitsvondigheden vrij grote bevoegdheden: zij kan zelf besluiten tot sancties tegen ondernemingen die haar verordeningen niet naleven en deze sancties kunnen direct opgelegd worden en hoeven niet via de filter van de nationale staten, de nationale centrale banken of de communautaire hoven te gaan. Om het buitensporige karakter van deze procedure goed te begrijpen, moeten we bedenken dat de Commissie, toch een grotendeels supranationale instelling, in het algemeen niet beschikt over zo'n bevoegdheid om sancties op te leggen. Bovendien moet worden onderstreept dat er geen enkele democratische controle op de Europese Centrale Bank is. De aan de ECB verleende bevoegdheden zijn met andere woorden in principe een vrij zorgwekkend supranationaal en antidemocratisch precedent.
De Bank is overigens vastbesloten deze bevoegdheden ten volle te benutten: het is veelzeggend dat in het voorstel voor een verordening enkel sprake is van sancties en dat niets gezegd wordt over de verplichtingen die zij geacht worden te verzekeren. Zo wordt in artikel 2 het plafond voor de boeten en dwangsommen vastgelegd, maar wordt nergens gerept over de inbreuken waarmee deze plafonds overeenstemmen. Deze vrij ubueske situatie heeft alvast de verdienste aan te tonen dat de ECB veel aandacht heeft voor de repressieve aspecten van haar optreden.
De rapporteur van het Europees Parlement, de heer Katiforis, is verheugd over deze bepalingen, die hij als "echte vondsten" omschrijft, die "aan alle grondbeginselen van een rechtsstaat voldoen" en die "iedere vorm van tirannie over het publiek kunnen vermijden" . Wij zijn het hier niet mee eens.
Wij weten niet via welke associatie de rapporteur op het woord "tirannie" gekomen is, maar de vraag dient hoe dan ook gesteld te worden.

Christodoulou
In artikel 3, lid 8 van de onderhavige aanbeveling van de Europese Centrale Bank voor een verordening van de Raad met betrekking tot de bevoegdheid van de Europese Centrale Bank om sancties op te leggen, staat dat de opbrengst uit sancties de ECB toebehoort. In de motivering van haar voorstel zegt de ECB dat dit een gevolg is van haar financiële onafhankelijkheid. Dit punt is niet geamendeerd, ofschoon twijfels over de gegrondheid van dit voorstel om de opbrengst van sancties als inkomsten van de ECB te beschouwen, gerechtvaardigd zijn. Deze opbrengst vloeit immers niet direct maar indirect voort uit de monetaire functies van de ECB. Ik heb voor het voorstel in zijn huidige vorm gestemd omdat ik van mening ben dat de opbrengst uit sancties slechts één aspect van het vraagstuk vormt. Ik wil wat dit betreft de resolutie (A4-0102/95, paragraaf 34, sub v)) van het Europees Parlement over de Intergouvernementele Conferentie in herinnering brengen. Daarin hadden wij onder meer gevraagd om het uit seniorage voortkomend inkomen van de ECB als eigen middelen van de Gemeenschap te beschouwen. Mijns inziens doen wij er goed aan dit vraagstuk van de inkomsten van de ECB, onder voorbehoud van de in Verdrag opgenomen bepalingen, aan een meer algemeen debat te onderwerpen.
Verslag-Hendrick (A4-0327/98)
Berthu
Dankzij het voorliggende voorstel zou de Europese Centrale Bank gemachtigd zijn verordeningen uit te vaardigen voor het verzamelen van nuttige statistieken voor haar werkzaamheden en hierbij gebruik te maken van een reeks sancties waarover zij alleen zou beslissen. Het is de bedoeling alomvattende indicatoren van de monetaire evolutie in de lidstaten, "die als één enkel economisch gebied beschouwd worden" , te bekomen. Deze bepalingen zijn het logische gevolg van het principe van één enkele supranationale munt zoals het in Maastricht is goedgekeurd.
Naast de princiepskwestie van de eenheidsmunt stelt deze tekst drie belangrijke problemen aan de orde: het vertrouwelijk karakter van de informatie, gelijke behandeling en de onzekerheid over de grenzen van de toepassing.
Inzake vertrouwelijkheid lijkt de ECB, die het voorstel voorbereid heeft, tot het uiterste te willen gaan in haar streven naar onafhankelijkheid en zich zelfs te willen onttrekken aan de communautaire bepalingen inzake de opstelling van statistieken zoals deze door Eurostat in acht genomen worden. Deze houding is des te laakbaarder omdat de Bank heel ruime discretionaire bevoegdheden zou krijgen, zodat zij haar eigen personeel rechtstreeks naar de informatieplichtige ondernemingen kan sturen en de boekhouding en archieven kan onderzoeken om de kwaliteit van de verstrekte informatie te controleren of de verzameling af te dwingen. Wij van onze kant vragen dat alle normale bepalingen inzake vertrouwelijkheid en met name de verordening van de Raad van 17 februari 1997 betreffende communautaire statistieken ook voor de ECB gelden.
Een tweede probleem is dat de regelgeving inzake statistiek van de ECB voor alle leden van de Unie zou gelden, maar dat alleen sancties zouden worden opgelegd aan de landen van de eurozone. Deze vreemde dissymmetrie kan vragen doen rijzen over de betrouwbaarheid van de statistieken: als met sancties moet worden gedreigd om de kwaliteit van de statistieken te verzekeren, welke zin heeft het dan verplichtingen in te voeren waarvoor geen sancties gepland zijn voor bepaalde lidstaten? Wij bereiden hun toekomstige integratie in de eurozone voor , antwoorden de verantwoordelijken van de ECB. De burgers van de betrokken landen, die tot nu toe de euro afwijzen, zullen hierover een oordeel vellen.
Het derde probleem is in hoeverre de tekst van toepassing zal zijn op de nationale overheidsinstanties die zelf statistieken opstellen of de voorwaarden voor de opstelling van deze statistieken door andere instanties vastleggen. Het voorstel voor een verordening gaat dit probleem voorzichtig uit de weg, maar suggereert een aantal zaken zodat te verwachten valt dat de ECB ooit sancties zou kunnen opleggen aan weerspannige lidstaten. Dat is echter een volgende stap. Wij begrijpen dat een zo gevoelig liggend plan, volgens de eurocraten, niet meteen volledig kan worden uiteengezet.
Verslag-d'Ancona (A4-0211/98)
Caccavale
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen de eindtekst van collega d'Ancona gestemd die, hoewel hij met de beste bedoelingen is geredigeerd, in feite wordt geruïneerd door angst en hypocrisie. Voor de zoveelste maal heeft dit Parlement een hypocriet werkstuk afgeleverd. Niemand wenst toe te geven dat het antidrugsbeleid volledig is mislukt, dat 95 % van de drugs vrijelijk circuleert, dat 80 % van de misdrijven in onze grote en kleine steden op de een of andere manier van doen hebben met het verkrijgen van verdovende middelen, dat meer dan 50 % van onze gevangenisbevolking bestaat uit drugsverslaafden. Helaas heeft dit Parlement alweer de ogen willen sluiten en geloven dat het antwoord op dit alles uit lege woorden, lege kletspraat over hypocriete verboden kan bestaan.
Dit is een lelijke bladzijde in de geschiedenis van dit Parlement; ik spreek de hoop uit dat het Parlement snel tot andere gedachten mag komen.

Andersson, Lööw, Theorin en Wibe
Na een lang proces is deze kwestie dan tot zijn definitieve behandeling gekomen. De sterk liberale houding op drugsgebied, die in dezen oorspronkelijk werd ingenomen, is aanzienlijk gewijzigd nadat ze sterke weerstand had ondervonden in de parlementaire commissie. Het is goed hierop te wijzen, gezien de onterechte bange vermoedens die werden geuit bij eerdere besluiten dit punt terug te verwijzen naar de commissie. De terugverwijzing betekent niet dat een markant liberale houding op drugsgebied een nieuwe kans heeft gekregen.
Onze betrokkenheid bij dit punt is de hele tijd gebaseerd geweest op het standpunt dat wij een harmonisatie van het drugsbeleid op Europees niveau afwijzen, dat wij iedere liberale uiting op drugsgebied in het Europees Parlement willen bestrijden en dat wij de aandacht willen vestigen op de behoefte aan een humaan en sociaal georiënteerd drugsbeleid, dat gebaseerd is op preventieve inspanningen, op resocialisatie van individuen die verslaafd zijn geraakt en op eerbied voor internationale verdragen.
Deze kwestie betreft een gebied waar de Gemeenschap geen bevoegdheid heeft, en daar moeten wij rekening mee houden, gezien de tegenstellingen waartoe deze kwestie heeft geleid - conflicten die dwars door partijfracties en over nationale grenzen heenlopen.
Het onderhavige agendapunt mist überhaupt elke relevantie, omdat nergens wordt verwezen naar aanbevelingen aan de in juni gehouden buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de VN over internationale samenwerking in de strijd tegen drugs. Dit stuk wordt dus pas drie maanden na afsluiting van de VN-zitting gepresenteerd.
Ondergetekenden hebben een aantal amendementen ingediend die steun hebben gevonden over partijgrenzen en nationale grenzen heen, en die er alle op gericht zijn te benadrukken hoezeer er behoefte is aan een drugsbeleid dat gebaseerd is op preventieve inspanningen, op resocialisatie en op eerbied voor internationale verdragen. De stellingname van het Europees Parlement inzake deze amendementen en inzake het verzoek de formulering van aanbeveling 10 en 11 af te zwakken zijn bepalend voor onze definitieve standpuntbepaling bij de stemming over dit verslag.
Ondergetekenden hebben er nooit aan meegewerkt om in het Europees Parlement standpunten op drugsgebied in te nemen die als liberaal kunnen worden uitgelegd, en wij zijn ook niet van plan dat in de toekomst te doen. Als het lange proces dat dit stuk en zijn voorgangers hebben doorlopen al iets aantoont, dan is het dat het Europees Parlement geen platform is voor de vorming van liberale opinies op drugsgebied.

Angelilli
. (IT) Het is uiteraard van groot belang dat de inzet van de Europese Unie tegen drugs zich niet uitsluitend beperkt tot repressie; het probleem van de verslaving gaat immers niet alleen justitie en politie aan.
Juist om genoemde redenen vind ik het volkomen absurd een beleid te willen verwezenlijken tot vermindering van de schade en dientengevolge te komen tot decriminalisering van soft drugs, zoals cannabis, en het onder toezicht verstrekken van hard drugs. Een drugsvrije maatschappij, zoals ook de Algemene Vergadering van de VN die voorstaat, kan niet bewerkstelligd worden via een als "pragmatisch' betiteld antiprohibitionistisch beleid.
De drugsbestrijding delegeren aan de plaatselijke en regionale autoriteiten betekent het risico lopen "eilandjes" in Europa te creëren waar de nationale indicaties terzijde kunnen worden gelegd en daarmee de democratische wensen van de burgers van de lidstaten.
De aanhaling in de toelichting van het verslag-d'Ancona van artikel 129 van het Verdrag van Amsterdam, lijkt mij absoluut niet pertinent voor het onderbouwen van de stellingen van het verslag. In genoemd artikel wordt in feite benadrukt dat de lidstaten zich moeten inzetten met betrekking tot de door drugsgebruik veroorzaakte schade aan de gezondheid, ook via voorlichtings- en preventiemaatregelen. Dit is echter absoluut niet verenigbaar met het beleid tot vermindering van de schade, dat inderdaad bestaat in een mogelijke, maar absoluut niet bewezen, vermindering van de schadelijke gevolgen en niet in de bestrijding van drugs als middel zijn om scheve sociale verhoudingen te ontvluchten.
De tot nu toe uitgevoerde experimenten, zoals bijvoorbeeld in Zwitserland, laten de negatieve gevolgen van die experimenten duidelijker zien dan welk verslag ook, omdat zij telkens hebben geleid tot een enorme toename van het gebruik van verdovende middelen, waartegen voorstanders van een antiprohibitionistisch beleid dan weer aanvoeren dat er daarbij volgens hun berekeningen procentueel minder doden vallen als gevolg van aids en overdosis.
Het antiprohibitionistisch beleid lijkt bovendien evenmin een oplossing te bieden voor de nieuwe synthetische drugs, daar men gedwongen zou zijn steeds weer opnieuw zijn toevlucht te nemen tot het legaliseren en het onder toezicht verstrekken van deze nieuwe stoffen.
Het Europees Parlement mag zich niet neerleggen bij een beleid dat er in feite van uitgaat dat de maatschappij met drugs moet leren leven en dat slechts beoogt de schade te beperken. Het Parlement moet zijn actieradius juist uitbreiden en alle bronnen aanboren voor preventie en steun aan sociale, medische en reclasseringsstructuren die hulp kunnen bieden aan verslaafden. Verder moet het de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten bevorderen evenals de gelijkmaking van statistische en wetenschappelijk monitoringsystemen, en met name dient het Parlement duidelijke positieve maatregelen voor jongeren te bevorderen die tot doel hebben de vraag naar drugs te verminderen, de sociale omstandigheden te verbeteren en de marginalisatie en werkloosheid te bestrijden.
Om deze redenen verzoeken wij u tegen het verslag-d'Ancona te stemmen.

Bébéar
Sinds het begin van ons parlementair jaar hebben we herhaaldelijk de gelegenheid gehad de problemen in verband met drugsgebruik te bespreken.
Vandaag behandelen we een essentieel punt: de samenwerking op het gebied van drugsbestrijding. Er worden al meer dan dertig jaar experimenten uitgevoerd. De resultaten zijn bekend en moeten zo mogelijk op grote schaal verspreid worden, ofwel moeten bijkomende experimenten uitgevoerd worden.
Op dit ogenblik kan dit alles onvoldoende verwezenlijkt worden of wordt het onvoldoende verwezenlijkt. De noodzakelijke samenwerking terzake moet beter gepland worden. Wij beschikken over een middel, het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving. Wij moeten ervoor zorgen dat dit zijn onderzoeks- en controlewerkzaamheden opvoert.
Ik ben het dus eens met het verslag-d'Ancona omdat deze elementen in het verslag behandeld worden. Ik wil mij evenwel distantiëren van twee andere kwesties die in het verslag aan bod komen.
Wij kunnen het verslag-d'Ancona niet verwijten dat het een verband wil leggen tussen de drugsproblematiek en armoede en werkloosheid. Het zou evenwel simplistisch zijn het bij deze vaststellingen te houden. Iedereen weet dat de curves van het drugsgebruik niet noodzakelijkerwijs samenvallen met die van de werkloosheid.
Het tweede verwijt dat ik het verslag maak, betreft de zwakke argumenten die gebruikt worden wanneer het erop aankomt te herhalen dat wij massaal voorstander van een drugsvrije samenleving zijn.
Deze twee bezwaren niet te na gesproken, ben ik van oordeel dat het verslag-d'Ancona in de goede richting gaat: het verlenen van wederzijdse hulp om een van de belangrijkste problemen van het einde van deze eeuw op te lossen.

Blot
Deel A en B van dit verslag zijn duidelijk met elkaar in tegenspraak.
Ontwerpaanbeveling B4-1238/96 is uiterst gevaarlijk. Ze zou er niet anders uitgezien hebben als ze was opgesteld door een handige lobby van drugshandelaars.
Ze is gebaseerd op overweging C, waarin gezegd wordt dat het repressiebeleid gefaald heeft. Dat is niet juist. Het repressiebeleid tegen de drugshandel dat in Singapore gevoerd wordt, levert naar het schijnt uitstekende resultaten op.
In het verslag wordt er (op bladzijde 19) over geklaagd dat het huidige beleid de individuele vrijheden beperkt terwijl het vanzelf spreekt dat repressie van de illegale handel altijd gepaard gaat met een beperking van de vrijheden. Er moet een evenwicht zijn tussen de vrijheden en het gezag dat belast is met de bescherming van de mens. Een verbod op de vrijheid om anderen met drugs te doden is volkomen legaal!
Het beleid van decriminalisering, demarginalisering van het drugsgebruik en "gecontroleerde distributie van heroïne" (sic) zou enkel de handelaars ten goede komen, zoals de voormalige directeur van Interpol, Car Persson, ook al zei.
Het is een schande voor dit Parlement dat een dergelijk verslag op de agenda van de plenaire vergadering kon worden ingeschreven.

Buffetaut
Heeft het verslag van mevrouw d'Ancona over de Europese samenwerking in het kader van de buitengewone zitting van de Algemene Raad van de Verenigde Naties over drugs nog belang? Dat is de vraag die we ons om twee redenen moeten stellen: enerzijds omdat het om een dubbelzinnige compromistekst gaat, en anderzijds omdat de buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over drugs al in juli jongstleden plaatsvond en het bijgevolg nog weinig zin heeft dit verslag in oktober aan te nemen.
De voorliggende tekst is in feite een aaneenschakeling van dingen die niet gezegd worden omdat de standpunten over dit onderwerp eigenlijk niet te verzoenen vallen, hetgeen trouwens tot terugverwijzing naar de commissie van het eerste ontwerpverslag geleid heeft. Ook al moeten we het toejuichen dat de lidstaten in het verslag verzocht worden "toe te geven dat het doel van de werkzaamheden tegen drugs een drugsvrije samenleving is" , we moeten betreuren dat de toelichting maar weinig samenhang met de eigenlijke tekst van de aanbeveling vertoont. Eigenlijk wordt deze toelichting gekenmerkt door de geest van het eerste verslag-d'Ancona. De gebruikte woordkeuze is overigens helemaal niet neutraal. Zo is er sprake van een meer restrictieve of meer repressieve aanpak, waaronder een beleid verstaan wordt dat de verkoop en het gebruik van verdovende middelen verbiedt, en meer pragmatische benaderingen, waarmee eigenlijk het beleid voor de liberalisering van verdovende middelen bedoeld wordt.
In de toelichting wordt aldus, zonder het met zoveel woorden te zeggen, voortdurend getracht de idee door te drukken dat de toekomst, de verbeeldingskracht en de realiteitszin voor de liberalisering van zogenaamde soft drugs pleiten, terwijl verbodsmaatregelen een uiting van een "repressieve en voorbijgestreefde mentaliteit" zouden zijn. Om deze redenen kunnen wij niet voor dit verslag stemmen, dat in zijn dubbelzinnigheid zeker niet vrij is van bijbedoelingen.

Carlotti
Drugs zijn een van de ergste plagen waarmee onze samenlevingen op dit moment te kampen hebben. De drugshandel vertegenwoordigt zo'n 8 % van de wereldhandel.
De drugsproblematiek moet worden aangepakt met een allesomvattende benadering, waarbij wij zowel inspanningen moeten leveren met het oog op preventie als op het vlak van medische behandeling en sociale begeleiding.
Mevrouw d'Ancona onderstreept in haar verslag terecht dat wij decriminalisering van cannabis of het verstrekken van drugs op doktersvoorschrift en de repressie van de illegale handel niet tegenover elkaar mogen plaatsen zoals de Raad doet.
Beide benaderingen sluiten elkaar niet uit!
Het Europees Parlement heeft drie jaar geleden overigens een resolutie in die zin aangenomen, waarin onderstreept werd dat een louter repressief beleid geen tastbare resultaten had opgeleverd.
In juni eerstkomend dienen wij tijdens de buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over drugs met één stem te spreken.
Hoewel de aanpak in de landen van de Europese Unie ietwat verschilt, vertonen de verschillende wetgevingen de neiging om stilaan dichter bij elkaar te komen.
Zoals de rapporteur benadrukt, ben ik ervan overtuigd dat wij ons Europees drugsbeleid moeten baseren op het welslagen van lokale experimenten en dat wij samenwerkingsstrategieën moeten ontwikkelen.

Cars, Olsson en Thors
Wij stellen vast dat het verslag-d'Ancona over het Europees drugsbeleid aanzienlijk evenwichtiger is geworden na de hernieuwde behandeling in de parlementaire commissie. Nu wordt verwezen naar een breed scala van maatregelen ter verhindering van misbruik, en er staan geen eisen tot liberalisering van het beleid in.
Er zijn echter twee amendementen van de rapporteur zelf aangenomen, met als gevolg dat twee voor ons belangrijke doelstellingen uit de resolutie zijn verdwenen, namelijk dat moet worden gestreefd naar een drugsvrije samenleving en dat de lidstaten zich aan de VN-conventies moeten houden. Daarom zien wij geen andere mogelijkheid dan te stemmen tegen een verslag dat zo onduidelijk is uitgevallen op het punt van de doelstellingen en dat bovendien onduidelijkheden in de formuleringen bevat.

Darras
Ik ben verheugd dat wij dit verslag van onze collega eindelijk in de plenaire vergadering kunnen bespreken. Wij hebben vijf maand geduld moeten oefenen en de rapporteur heeft druk overleg moeten plegen om deze consensusresolutie te bereiken die, naar ik hoop, door onze Vergadering zal worden aangenomen.
Zelf ben ik onvoorwaardelijk voorstandster van de uitvoering en de erkenning van op lokaal vlak gevoerde experimenten, aangezien wij in mijn gemeente al jaren steun geven aan verenigingen die tegen drugsverslaving strijden en het drugsverschijnsel uit medisch en sociaal oogpunt benaderen.
Voortaan wordt erkend dat een louter repressief beleid niet geleid heeft tot vooruitgang in de strijd tegen drugsverslaving. Laten we de mensen in het veld dan ook de mogelijkheid bieden om hun ideeën tot een goed einde te brengen al naargelang de lokale omstandigheden en laten we hen, waarom niet, helpen om hun succesvolle methoden te verspreiden. Dat is de rol die de Europese Unie moet spelen.
Onze lidstaten moeten ook aanvaarden dat dit de rol is die de Unie op internationaal niveau moet spelen en zij moeten de Commissie een communautair onderhandelingsmandaat voor de VN-conferentie geven dat gebaseerd is op een pragmatische benadering van de drugsproblematiek. Op nationaal niveau moeten zij een stedelijk beleid voeren dat het lokaal gevoerde antidrugsbeleid kan steunen.
Dat is wat in het verslag-d'Ancona gevraagd wordt en ik heb het dan ook onvoorwaardelijk gesteund.

Deprez
Illegale drugs zijn een van de plagen die onze samenlevingen treffen en zijn ook een van de meest winstgevende bronnen van illegale inkomsten die er bestaan. Zoals onze rapporteur zegt, zijn er verschillende oorzaken voor dit probleem: winstbejag, sociale verpaupering en marginalisering, maar ook nieuwsgierigheid, welvaart en modegevoelige trends. De strijd tegen illegale drugs moet dan ook gezien worden in een alomvattende benadering die zeer uiteenlopende actieterreinen combineert als voorlichting en opvoeding van jongeren, de aanpak van de objectieve sociaal-economische omstandigheden die bijdragen aan de ontwikkeling van drugsverslaving in al haar vormen, de begeleiding van verslaafden, de strijd tegen de handelaars en het witwassen van geld en de economische en sociale ontwikkeling van de producerende landen.
Iedereen weet hoe belangrijk en actueel deze kwestie is en de discussie tussen de voorstanders van een verbod op drugs en de verdedigers van een "alternatief beleid" laait vaak hoog op. Wij moeten ophouden met deze zinloze discussie en ons concentreren op de middelen om de conclusies van de in juni jongstleden gehouden buitengewone zitting van de Algemene Raad van de Verenigde Naties over internationale samenwerking in de strijd tegen drugs ten uitvoer te leggen.
Dit is des te meer nodig omdat het voor iedereen duidelijk is dat voor de uitroeiing van illegale drugs (die onze gemeenschappelijke doelstelling moet zijn) vóór alles nauwe internationale samenwerking vereist is, met name op de tijdens de buitengewone zitting van de Verenigde Naties onderstreepte gebieden: vermindering van de productie en de vraag tegen 2003 en internationale gerechtelijke samenwerking in haar verschillende aspecten.

Ephremidis
Als wij een serieus en diepgaand debat over het kankergezwel van deze eeuw, over drugs, willen houden, moeten wij in eerste instantie onomwonden met de waarheid voor de dag komen. Onze schijnheiligheid, onze vrome wensen en onze mooipraterij zijn immers niets anders dan een bedwelmend rookgordijn.
Wij laten ons volledig van de wijs brengen door al die discussies over het al of niet strafbaar stellen van drugs, over de tegenstelling tussen harde en zachte drugs. Deze zogenaamde dilemma's zijn gevaarlijk. De realiteit liegt er namelijk niet om. Deze is keihard, niet alleen voor drugsgebruikers, maar voor heel de samenleving. Wij zullen allen uiteindelijk het gelag moeten betalen. Elk jaar sterven er duizenden, vooral jonge mensen aan drugs. Honderdduizenden mensen ruilen dagelijks hun waardigheid, hun persoonlijkheid, hun menselijkheid in voor een dosis drugs, in de hoop tenminste voor een moment bevrijd te zijn van hun problemen.
Deze problemen vormen de bodem waarop de drugshandel welig tiert. Schuldig aan de drugshandel zijn degenen die deze problemen veroorzaken. Zij dragen de verantwoordelijkheid, maar juist zij klagen steen en been over de omvang van het drugsprobleem en de moeilijke bestrijding daarvan. Door gebrek aan werkgelegenheid, maatschappelijke integratie en emotionele houvast zijn talrijke waarden teloorgegaan en decadente samenlevingen ontstaan. De moderne kapitalistische samenlevingen, waar men zo prat op gaat, worden geregeerd door de wet van de jungle. Winst is het belangrijkste. Geld is god en de mens is de mens niet meer. Onze samenlevingen zijn echter niet in staat een paradijs op aarde te creëren. Zij veroorzaken slechts misère, sociaal isolement en eenzaamheid. Zij drijven de mensen tot wanhoop en zetten hen aan tot het zoeken van een artificieel paradijs.
Het kapitalisme zal nooit het drugsprobleem kunnen oplossen. Het drugsprobleem is inherent aan het kapitalisme en wordt daardoor voortdurend gevoed. Het kapitalisme werkt als een verdovend middel op het geweten en het weerstandsvermogen van de mens. Het is een schokbreker voor emotionele en existentiële problemen, maar vernietigt tegelijkertijd de dromen van met name jongeren. De vlucht in het artificiële paradijs van de een is de levensbron van de ander, van het establishment en een veiligheidsklep voor een ongestoorde en soepele werking van de markten. Laten wij elkaar niets wijs maken: in de drugshandel circuleren enorme sommen geld, hele regeringen en markten zijn hiervan afhankelijk.
Wij kunnen deze ontwikkelingen echter niet op hun beloop laten en doen alsof onze neus bloedt. Dit is een kankergezwel dat wij niet kunnen bestrijden met de tot nu toe gehanteerde methodes. Het huidige beleid is totaal inefficiënt gebleken. De grote georganiseerde misdaad moet daarentegen de kop worden ingedrukt. Men moet de banden blootleggen die de verschillende machtscentra met elkander verbinden. Dankzij deze banden kan de "smokkelhandel" in drugs ongestoord zijn gang gaan zowel bij het aan de man brengen van drugs als bij het witwassen van de enorme hoeveelheden illegaal geld.
Er is maar één manier om het drugsprobleem te voorkomen en te bestrijden: de radicale verandering van de maatschappij. Er moet een maatschappij komen waarin de mens in het middelpunt staat, waar de waarden en de dromen van de mensen niet onderhevig zijn aan de wisselvalligheden en de crises op de geldmarkten, maar waar de mensen zich volledig voelen opgenomen, waar zij inspraak hebben en hun persoonlijkheid en creativiteit gerespecteerd weten.

Elliott
Net als de meeste Labourleden heb ik voor dit verslag gestemd omdat ik vind dat de rapporteur dit zeer geladen en controversiële onderwerp in haar resolutie op een evenwichtige manier heeft benaderd. In het verslag wordt een grotere coördinatie en samenwerking voorgesteld tussen de lidstaten bij de aanpak van het ernstige probleem van het escalerende gebruik van illegale drugs, terwijl tegelijkertijd erkend wordt dat een volledige harmonisatie nog niet haalbaar is gezien de huidige meningsverschillen ten aanzien van de beleidsmaatregelen die de verschillende landen hanteren.
De resolutie bevat een hele reeks zinnige voorstellen. Zo moet meer voorlichting worden gegeven en moeten drugsgebruikers, vooral jongeren, meer gewezen worden op de gevaren van drugs. Ook hebben de voorstellen betrekking op de gezondheidszorg en de opvang van verslaafden. Voorts bevat de resolutie praktische suggesties voor een betere samenwerking op EU-niveau om drugsdealers aan te houden en te vervolgen en om te proberen steun te krijgen van de landen waar de meeste illegale drugs vandaan komen.
In de resolutie worden drugs zeker niet op een zachtaardige manier benaderd, terwijl de voorstellen waarmee men dit zorgwekkende probleem wil aanpakken praktisch en realistisch zijn.

Eriksson, Seppänen en Svensson
De discussie in het Europees Parlement over het drugsvraagstuk toont duidelijk aan dat een gemeenschappelijke wetgeving niet mogelijk is. Wij vinden die ook niet wenselijk.
Amendement 3, waarin de Raad wordt verzocht te bevestigen dat drugswetgeving een nationale aangelegenheid is, is daarom doorslaggevend geweest voor onze standpuntbepaling bij de eindstemming.

Gallagher
Ik ben blij met dit verslag van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken van het Europees Parlement. Het benadrukt de gevaren van synthetische drugs in de maatschappij en de noodzaak om de georganiseerde misdaad in de drugshandel te bestrijden.
Synthetische drugs zoals ecstasy, LSD en amfetaminen vormen een gevaar voor de volksgezondheid in de Europese Unie en ik stel met genoegen vast dat de grote meerderheid van de leden in het Europees Parlement dit erkent.
Onze jonge mensen weten gewoon niet wat de fysieke en psychologische gevolgen op lange termijn zijn van het gebruik van deze gevaarlijke en verslavende drugs en er moet meer onderzoek worden verricht naar de gevolgen van het gebruik van dergelijke stoffen. Bepaalde leden van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement hadden eerder ontwerpamendementen ingediend waarin gebruikers van synthetische drugs gewoon gedefinieerd werden als consument en waarin zij het gebruik van synthetische drugs wilden reguleren en legaliseren.
We mogen niet vergeten dat de Conventie van de Verenigde Naties tegen de illegale handel in verdovende middelen het gebruik, de productie en de distributie van ecstasy, LSD en amfetaminen verbiedt en dat moet zo blijven.
Terwijl de meeste Europese regeringen, waaronder de Ierse, beleidsmaatregelen ten uitvoer trachten te leggen die tot doel hebben het drugsgebruik te verlagen, promoten sommige leden van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement maatregelen die duidelijk tot gevolg hebben dat het drugsgebruik stijgt, met de daaruit resulterende sociale problematiek.
Ik juich het toe dat de Ierse regering eerder dit jaar voor een bedrag van 30 miljoen pond een fonds heeft opgericht voor de begeleiding van en dienstverlening aan jongeren. Het doel van dit fonds is faciliteiten te helpen ontwikkelen voor jongeren op het gebied van sport en recreatie en diensten aan te bieden in achtergebleven gebieden waar de drugsproblematiek aanzienlijk is.
De Ierse regering stelt zich ook hard op tegen mensen die in Ierland drugs proberen te verkopen. Ik ben het ten volle eens met de bepalingen van de "Criminal Justice Bill" van 1997 die gevangenisstraffen oplegt aan mensen die gepakt worden in het bezit van verboden drugs ter waarde van 10.000 pond of meer.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
Wij vinden het zeer opmerkelijk dat het Parlement amendement 4 afwijst, dat wil zeggen dat de ontwikkeling van nieuwe methoden van drugsbestrijding dient te geschieden conform de VN-drugsconventies uit 1961, 1971 en 1988.
Tevens wijst het Parlement samenwerking met de UNDCP en de lidstaten af inzake de ontwikkeling van indicatoren voor evaluatie, en meent het te kunnen volstaan met het EMCDDA et cetera. Het bovenstaande doet ons helaas twijfelen aan de wil van het Europees Parlement tot samenwerking met de instellingen van de VN en in de geest van de VN.
Het feit dat het Parlement bovendien met een grote meerderheid nee zegt tegen amendement 3, inhoudende dat men geen Verdragstekst mag gebruiken om lidstaten te dwingen tot harmonisatie van de drugswetgeving, is zowel schokkend als verhelderend. Verder is het Parlement er ook niet in geïnteresseerd kennis te nemen van experimenten in landen die een restrictief beleid kennen en daarom voorrang geven aan preventieve maatregelen, gezien het feit dat het Parlement amendement 10 heeft afgewezen.
Om een of andere onbegrijpelijke reden wijst het Parlement ook af dat medische zorg en behandeling gericht moeten zijn op een drugsvrij leven. Dit is meer dan schokkend en wij zien dan ook met angstige gevoelens het volgende verslag-d'Ancona tegemoet, dat gaat over het drugsbeleid van de EU voor de jaren 2000-2006.
Om bovenstaande redenen hebben wij tegen het verslag gestemd.

Hyland
Allereerst wil ik de Ierse politie en alle Ierse overheidsinstellingen prijzen die zich wijden aan de niet benijdenswaardige taak de illegale drugshandel in Ierland te bestrijden en die drugsgebruikers helpen met rehabilitatieprogramma's.
Ierland heeft een drugsprobleem. Terwijl de belangrijkste drug die in Ierland circuleert marihuana is, hebben de grootste problemen in verband met drugsmisbruik te maken met heroïne, ecstasy en andere drugs zoals LSD. Het gebruik van ecstasy stijgt enorm. In 1997 werden in Ierland 17.516 ecstasypillen in beslag genomen tegenover 429 in 1991.
Het jaarverslag van 1997 over het drugsgebruik in de Europese Unie, dat gepubliceerd is door het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving, wijst erop dat de opwaartse trend in het aantal met drugs verband houdende doden zich in Ierland heeft voortgezet. Het verslag meldt dat van de 10 Ierse schoolgaande tieners, 4 kinderen toegeven ooit marihuana gebruikt te hebben en dat is bijna twee keer het gemiddelde van de meeste EU-landen.
Ik wil het kort hebben over een paar maatregelen die de Ierse regering treft om het groter wordende drugsprobleem in Ierland aan te pakken.
Een benadering door meerdere instellingen tegelijk, waarbij de departementen voor Volksgezondheid en Jongeren, Justitie, Gelijkheid en Wetsherziening, Milieu en Plaatselijk Bestuur en Onderwijs en Wetenschap en hun respectieve bureaus door de regering zijn aangewezen als zijnde het beste kader om het drugsprobleem in Ierland aan te pakken. Ik kan mij volledig in deze strategie vinden omdat met name degenen die moeten toezien op de naleving van de wet ervan overtuigd zijn dat een gecoördineerde aanpak een must is. Het verband tussen drugshandel, drugsverslaving en misdaad is duidelijk aangetoond.
Via de activiteiten van de horizontale drugsgroep zijn verdere maatregelen getroffen die moeten leiden tot een betere respons van de Europese Unie op het drugsprobleem. Een essentieel onderdeel van dit werk was de ontwikkeling van een drugsstrategie van de Europese Unie na 1999 en de opstelling van prioriteiten voor de periode 1998-1999.
Het Verdrag van Amsterdam is ook een belangrijk element in de strijd van de Europese Unie tegen de drugshandel en de georganiseerde misdaad. Het geeft een specifieker mandaat voor nauwere samenwerking tussen politie, douane-autoriteiten en andere instanties die toezien op de naleving van de wet binnen de Europese Unie, wat eveneens toe te juichen is.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-d'Ancona over de Europese samenwerking in het kader van de buitengewone zitting van de Algemene Vergadering van de VN over drugs.
De nationale wetgevingen op het gebied van drugsbestrijding zijn zeer uiteenlopend. Daarom mag deze wetgeving in geen geval geharmoniseerd worden. Op Europees niveau moet er een praktische samenwerking zijn, die ons toelaat de georganiseerde criminaliteit, die op grote schaal drugs over de grenzen smokkelt en verkoopt, efficiënt te bestrijden.
Daarnaast moeten de lidstaten zelf hun eigen drugsbeleid vaststellen. Dit betekent natuurlijk niet dat wij van elkaars goede en slechte ervaringen niet zouden kunnen leren. Een gemeenschappelijke EU-wetgeving op het gebied van drugs is echter niet zinvol noch wenselijk.

Lis Jensen, Bonde en Sandbæk
Het verslag over de drugsbestrijding bevat vele positieve en negatieve elementen. Het concentreert zich op de sociale situatie en de marginalisering van het individu, wat zeer belangrijk is om het probleem van drugsverslaving te kunnen begrijpen en behandelen. Het is een utopie te geloven dat een maatschappij zonder drugs ooit mogelijk zal zijn. Daarom zijn preventie en behandeling uiterst belangrijk. Naar onze mening is de drugswetgeving echter een nationale aangelegenheid en is het niet wenselijk, laat staan mogelijk, de lidstaten een harmonisatie van hun drugsbeleid op te leggen. Wij kunnen bijgevolg niet voor het verslag stemmen, aangezien het een ander standpunt vertegenwoordigt.

Malone
Het verslag-d'Ancona formuleert een hele reeks positieve aanbevelingen die van groot nut zullen blijken in de strijd tegen drugs.
Ik ben het volledig eens met de nadruk die wordt gelegd op preventie en op een betere behandeling en begeleiding van verslaafden.
Ook ben ik blij met het feit dat men een vroeger ontwerp van de aanbeveling, waarin werd voorgesteld meer aandacht te geven aan het legaliseren van bepaalde drugs, heeft laten vallen.
De grote lijnen van de aanbevelingen hebben de voorwaardelijke steun van organisaties in Dublin die zich wijden aan de drugsproblematiek.
Europa moet ernaar streven een drugsvrije samenleving te creëren. Te veel mensen zitten een leven lang vast aan drugs, zelfs al worden de drugs voorgeschreven en gebeurt het gebruik onder toezicht. Volgens recentelijk verricht onderzoek is methadon niet het wondermiddel om het probleem te behandelen of onder controle te houden. Er moet een hogere prioriteit worden gegeven aan een drugsvrije levensstijl en aan behandelings- en rehabilitatieprogramma's die daar naartoe werken.
Ook zou ik graag zien dat de Europese Unie de rol erkent van de plaatselijke gemeenschappen bij de bestrijding van het drugsprobleem en daar haar actieve steun aan geeft, vooral in verband met de hulpverlening aan mensen die geconfronteerd worden met de gevolgen van drugsverslaving voor het welzijn van het gezin en voor het individu. Europa moet ook actieve steun verlenen aan de behandelings- en rehabilitatieprogramma's die voor de buurtgroepen van belang zijn.

Mendes Bota
Dit is een ongelijke strijd. Vergeleken bij de astronomische winsten die de drughandelaars maken, zijn de middelen die ter beschikking worden gesteld aan degenen die hen moeten bestrijden lachwekkend. De ongecontroleerde opmars van synthetische drugs, die vlakbij de consument geproduceerd kunnen worden, maken die strijd nog moeilijker.
Men kan: extra middelen ter beschikking stellen aan politie en opsporing; de wetgevingen harmoniseren; zich illusies maken over de liberalisering van het gebruik; alle mogelijke conventies ondertekenen; het witwassen van geld zwaarder bestraffen; de velden waarop de drugsgewassen verbouwd worden bombarderen; het leger inschakelen.Dat kan men allemaal doen!
Maar de eerste aanvalslinie in de strijd tegen verslaving en de handel en het verkeer in drugs heten preventie, gezin en school en de plaatselijke gemeenschappen vormen hierbij de stoottroepen.
Opvoeding, op school en thuis, zijn hier van fundamenteel belang. Een goed geïnformeerd gezin, een school die goede voorlichting biedt: daarmee zijn we al halverwege bij het voorbereiden van jonge mensen op de confrontatie met de drugproblematiek - want ze zullen hoe dan ook met dat probleem geconfronteerd worden. En ze moeten daarbij beschermd worden tegen de verleidingen van kortstondig genot of snelle winst.
Vandaar deze herhaling van onze steun voor de aanbevelingen 15 en 17 van dit ontwerp. Maar we voegen daaraan toe dat het onze overtuiging is dat, wat preventie betreft, het strategisch gevechtsterrein zich bevindt in de gemeenten, in de plaatselijke gemeenschappen zelf. Wie kennen de tragische omvang van de door verslaving veroorzaakte problemen beter dan de gezinnen en de buren? Wie heeft er een schrijnender indruk van de snelle verrijking van een aantal individuen en de fysieke en morele aftakeling van anderen?
De plaatselijke overheden spelen, in samenwerking met gezinnen en scholen, een doorslaggevende rol en dienen daarom technische en financiële ondersteuning te ontvangen van de Europese Unie en de lidstaten. De gemeenten moeten plannen voor de preventie van drugverslaving ontwikkelen. Zij zijn het die de informatie moeten verspreiden; zij moeten de hulpbehoevenden steun bieden en het verschijnsel verslaving op het niveau van elke gemeenschap afzonderlijk bestuderen. Zo ook moeten de plaatselijke overheden ervoor zorgen dat jonge mensen iets om handen hebben en kunnen beschikken over recreatiefaciliteiten. Ze moeten afkickcentra opzetten waar verslaafden kunnen werken aan hun sociale en professionele herintegratie.
Een ander aspect dat in het kader van dit ontwerp aandacht verdient is de samenwerking met de exploitanten van uitgaansgelegenheden, om zo te komen tot gerichte preventie en repressieve acties. Deze exploitanten hebben weinig economisch belang bij een verslaafde clientèle, aangezien verslaafden hun geld besteden aan de aanschaf van drugs - ze hebben dus nauwelijks geld uit te geven en komen alleen naar voornoemde gelegenheden om daar hun roes te beleven.
Het grootste deel van het leed dat onze gezinnen moeten doorstaan is toe te schrijven aan drugverslaving, met alle onzekerheid en geweldpleging die daarmee samenhangt. De menselijke waardigheid daalt daardoor tot onvoorstelbaar lage niveaus. Dit gevecht vraagt de gewone burger en de verantwoordelijke leiders om een offer. De vijand is tot binnen de muren doorgedrongen. Laat ons hopen dat de Raad weet wat hem te doen staat - drugs zijn een verschrikking!

Novo
De aanbevelingen in het verslag-d'Ancona vertegenwoordigen zonder twijfel een lofwaardige poging om een consensus te vinden met betrekking tot de problematiek die we in de strijd tegen drugs ervaren.
Een belangrijk element van dit verslag bestaat dan ook uit het leggen van een verbinding tussen het verschijnsel drugverslaving en de sociale omstandigheden die in zulk een belangrijke mate tot verslaving bijdragen, of dat nu werkloosheid, armoede of sociale uitsluiting zijn. Daarom is het ook zo belangrijk verslaving als een probleem voor de volksgezondheid te zien, en zorg te dragen voor zowel preventie als behandeling en herstel. Terecht pleit het verslag voor een uitbreiding van de middelen die hiervoor in de begroting van de Gemeenschap of die van de lidstaten worden vrijgemaakt.
Positief zijn ook de aanbevelingen om in de strijd tegen de drugverslaving niet de meeste nadruk op politie-activiteiten te leggen; positief zijn de aanbevelingen die extra aandacht besteden aan opvoeding en preventie, aan de noodzaak bewustwordingscampagnes op te zetten, aan de noodzaak de samenwerking tussen de deelstaten en die in het kader van internationale organisaties te verbeteren, om zo proefprojecten te coördineren, onderzoek uit te voeren en statistieken te harmoniseren en op elkaar af te stemmen.
Met betrekking tot de strijd tegen de drughandel en het witwassen van geld gaat dit verslag echter bijlange na niet zo ver als wenselijk zou zijn.
Van de 27 aanbevelingen gaat er maar één over dit belangrijke - en uiteindelijk doorslaggevende - aspect van de strijd tegen drugs. Er wordt echter met geen woord gesproken over belastingparadijzen, financiële paradijzen en de noodzaak om - in deze context - het verbreken van het bankgeheim te overwegen. Geen woord ook over de gevolgen die de invoering van de euro zal hebben bij het witwassen van geld, wat nu immers eenvoudiger zal worden.
Omdat het hier om lacunes gaat die wij essentieel vinden, een omissie waardoor een doorslaggevend element in de strijd tegen drugs onvermeld blijft, onthouden wij ons van stemming.

Seillier
Hoe nuttig de door mijn collega's bepleite repressieve, therapeutische, economische en sociale benaderingen van de strijd tegen drugs ook zijn, ze volstaan niet en ze pakken de grond van het probleem niet aan. Sinds enkele tientallen jaren (vandaar de crisis van 1968, 30 jaar geleden) geeft de volwassen generatie - in de eerste plaats de ouders, maar ook leraars, opvoeders, journalisten, gekozenen - inderdaad niet langer de intellectuele en geestelijke bagage door die jongeren in staat stelt de beproevingen van het leven dynamisch en moedig aan te pakken of bijvoorbeeld familiale of politieke verantwoordelijkheden op zich te nemen. De zoektocht naar kunstmatige paradijzen maakt in hen een behoefte aan het absolute los; welnu, werk, wetenschap, kunst, sport, milieuzorg, politiek, hetzij op nationaal of Europees vlak, bieden niet het absolute.
Het is alsof u vergeten was dat de mens, vooral wanneer hij jong is en nog niet is aangetast door conformisme en compromissen, er behoefte aan heeft dat zijn ouders en de volwassenen in het algemeen het met hem niet alleen hebben over de middelen om te leven, maar ook over de redenen om te leven. Wij stellen in onze verschillende landen een waardevermindering van de literaire cultuur, van de cultuur in het algemeen vast; welnu, literaire werken behandelen de belangrijke vragen van het menselijk bestaan - liefde, lijden, dood, God - die onontbeerlijk zijn om tot geestelijke rijpheid te komen.
Jongeren laven zich niet meer aan de nochtans rijke bronnen van het Europees humanisme, dat al meer dan 2000 jaar het buitengewone culturele en geestelijke erfgoed van ons continent voedt. Het zijn niet de herhaalde, maar louter abstracte verwijzingen naar het "Europees sociaal model" in het Verdrag van Amsterdam die intellectueel en moreel het verschil zullen maken in het licht van de verschrikkelijke ontreddering van de jeugd. Gelukkig hebben de werelddagen voor de jeugd, die vorig jaar in Parijs gehouden werden, voor vele Europese jongeren echt de weg van de hoop geopend.

Stewart-Clark, Sir Jack
Het debat van gisteren en de stemming van vandaag over het verslag-d'Ancona over drugs is een overwinning van het gezond verstand. Een eensgezind Parlement kan heel veel verwezenlijken, maar een verdeeld Parlement heeft zo goed als geen invloed. Bij een zo gevoelig onderwerp als het drugsgebruik, waar de standpunten zeer uiteen kunnen lopen, kan niet iedereen zijn zin krijgen. Het resultaat dat hier voor ons ligt is een verstandig, menselijk en positief verslag. We hebben benadrukt hoe belangrijk het is dat op alle niveaus wordt samengewerkt. We hebben benadrukt dat we van elkaar moeten leren. We hebben gezegd dat ten volle gebruik moet worden gemaakt van zowel het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving als van Europol en dat de lidstaten optimaal moeten samenwerken in het verschaffen van adequate en zinvolle informatie.
Wij zijn blij dat het Parlement er duidelijk voor heeft gekozen jongeren te helpen een drugsvrij leven te leiden en dat we onze steun hebben gegeven aan de handhaving van de verdragen van de Verenigde Naties over drugs. Beide elementen zijn van essentieel belang als we een efficiënt beleid willen voeren om onze jongeren weg te houden van drugs en om drugshandelaren en hun handlangers in te rekenen.
Ik ben blij dat mijn fractie dit verslag heeft gesteund.

Vaz da Silva
Het feit dat het verslag-d'Ancona zo veel obstakels heeft moeten overwinnen voordat het in een uitgebreide maar danig afgezwakte vorm opnieuw aan deze Vergadering kon worden voorgelegd, geeft aan hoezeer politici gedesoriënteerd geraakt zijn. Deze stuurloosheid is het gevolg van de omstandigheid dat de verschillende landen elk afzonderlijk een eigen drugsbeleid volgen. En zolang de Europese Unie er niet in slaagt een harmonisatie van de nationale wetgevingen tot stand te brengen, op basis van een reeks principes die door alle lidstaten gedeeld worden, zullen de handelaren zich blijven verrijken, terwijl het aantal jongeren dat het slachtoffer wordt van drugverslaving stijgt.
De strijd tegen drugs geschiedt in principe via drie positieve maatregelen: informatie en preventie - bestemd voor de gehele bevolking; het terugbrengen van risico's en rehabilitatie - gericht op de verslaafden zelf; en, tenslotte, hulp aan de producerende landen, zodat deze kunnen omschakelen op andere gewassen. Bestrijding via de politie is met betrekking tot de oorzaken van het probleem een vrij marginale aangelegenheid: de bestrijding zoals die tot nu toe gewerkt heeft is weinig meer dan een aspirientje dat de symptomen wegneemt zonder iets aan de oorzaak te doen. Politiebestrijding maakt drugshandelaren het leven lastig, maar niet onmogelijk. Integendeel, het zet ze aan tot grotere inspanningen, zoals we kunnen vaststellen aan de hand van het toenemend handelsvolume, de steeds lager wordende prijzen en de introductie van nieuwe drugs - en dat zijn drugs die hier ter plaatse kunnen worden geproduceerd.
Het ergste is wel dat we over voldoende gegevens beschikken om aan te tonen dat het eenvoudigweg volgen van de VN-conventies tot ongewenste resultaten leidt. Ervaringen in een aantal lidstaten hebben duidelijk genoeg aangetoond dat de enige uitweg bestaat in het omkeren van de prioriteiten van het drugbeleid. Een herformulering van het beleid, een versterking - of liever: heroriëntatie en concentratie - van de middelen. Dàt is waar het aan ontbreekt.
In Portugal lijken de zaken een goede keer te nemen, als we mogen afgaan op het verslag dat deze week aan de regering is overhandigd. Als de regering dat verslag ter harte neemt, zou mijn land - al eerder een voorloper op het gebied van wetgeving, zoals bij de afschaffing van de doodstraf, of, meer recentelijk, met de "familiewetten" - een duwtje in de goede richting kunnen geven.
Het spijt me dat ik mij bij het stemmen over een zo belangrijk onderwerp van stem zal onthouden, maar het is mijn overtuiging dat het Parlement aan deze tekst niet de aandacht heeft besteed die hier gepast zou zijn.
Wat moet er gebeuren om Europa uit zijn slaap te wekken?
Verslag-Bontempi (A4-0285/98)
Bonde en Sandbæk
Corruptie moet met man en macht bestreden worden, maar er zijn grenzen voor hoever men kan gaan wat de methode betreft. Het gevaar bestaat immers dat we de EU bijkomende instrumenten geven om haar bevoegdheid uit te breiden.
In het verslag-Bontempi over corruptie staan zinvolle opvattingen over openheid en de schade die de burgers van corruptie ondervinden. Anderzijds is in het verslag sprake van "centrale registers" en "bijzondere eenheden" die in de directoraten-generaal van de Commissie zouden worden opgericht en wordt de Commissie verzocht "na de inwerkingtreding van Amsterdam onmiddellijk gebruik te maken van haar initiatiefrecht op het gebied van samenwerking tussen politiediensten en juridische samenwerking in strafzaken..." . Dit geeft de Commissie groen licht voor centralisering en daar wil de Junibeweging niet mee verantwoordelijk voor zijn.
De goede elementen die het verslag bevat, zijn onder andere de opmerking van het Parlement dat de EU de corruptie in haar eigen systeem moet bestrijden. Meer bepaald wordt de Commissie met de vinger gewezen en worden de regels die meer openheid moeten scheppen, ontoereikend geacht. Het is positief dat het verslag erop wijst dat corruptie voor de burger een probleem vormt. Telkens wanneer een contract met een onderneming het resultaat is van corruptie en niet van een deskundige beoordeling van de offerte van de onderneming, zijn de burgers de gedupeerden. Hun belastinggeld wordt dan immers niet gebruikt om de beste kwaliteit te krijgen, de milieubelangen zo goed mogelijk te behartigen en de goedkoopste oplossing te vinden, maar komt terecht in de zak van de medewerker die door de onderneming in kwestie is omgekocht.
Dergelijke situaties moeten vermeden worden. Ze doen zich bovendien gemakkelijker voor wanneer de autoriteit die de aanbesteding doet, deel uitmaakt van een groot, onoverzichtelijk en bureaucratisch systeem. De EU is nu juist zo'n systeem. In plaats van nog meer centralisatie voor te stellen als oplossing van de problemen zou men bepaalde aanbestedingen terug aan de lidstaten moeten overlaten. Een gemeenschappelijke taal en dito pers alsook het feit dat de landen allemaal kleiner zijn dan de EU zal het gemakkelijker maken om democratische controle uit te oefenen op het belastinggeld van de burgers.

Buffetaut
Onze collega Rinaldo Bontempi is onbetwistbaar een van de specialisten inzake de strijd tegen de georganiseerde misdaad en het anti-corruptiebeleid van de Europese Unie. Jammer genoeg heeft de actualiteit ons er onlangs aan herinnerd dat de Europese instellingen en met name de Commissie voluit getroffen worden door het probleem van corruptie en dubieus gedrag. Het verzoek aan de Commissie in het verslag van de heer Bontempi om "een veelomvattend plan voor de corruptiebestrijding te ontwikkelen" en om "met specifieke maatregelen te komen die een meer effectieve bestrijding van corruptie binnen de instellingen van de Europese Unie mogelijk maken" komt dan ook als geroepen.
In het verslag wordt terecht beklemtoond dat het besluitvormingsproces transparanter moet zijn, dat de voorschriften inzake aanbestedingen duidelijker moeten zijn en dat de interne controle doeltreffender moet verlopen. Het kaart ook het gevoelige probleem van de samenwerking met derde landen aan. Wij kunnen het enkel toejuichen dat de rapporteur in zijn toelichting stelt dat "het onjuist zou zijn op een fatalistische wijze met corruptie om te gaan" omdat ze altijd bestaan heeft, en dat hij in herinnering brengt dat "corruptie synoniem is met moreel verval" .
De strijd tegen de georganiseerde misdaad en de corruptie, die er een van de uitingen van is, is het gebied bij uitstek waar Europese samenwerking nuttig is en het nationaal beleid doeltreffender kan maken. De Europese Unie biedt in dit geval een meerwaarde, aangezien zij de actie van de lidstaten versterkt. Wij moeten beklemtonen dat het wenselijk is dat de Commissie, wanneer haar diensten door een schandaal getroffen worden, blijk geeft van de transparantie die zij zo vaak aan anderen aanbeveelt en dat zij het parlementair onderzoek niet hindert met vertragingsmanoeuvres.
Het verslag-Bontempi brengt, kortom, een aantal gezonde principes in herinnering en staat realistische vormen van samenwerking voor. Dat is de reden waarom mijn fractie voor dit verslag gestemd heeft.

Delcroix
Als er een gebied is dat heel gevoelig ligt bij de Europese burgers is het wel corruptie. Naast de nooit ingeloste verwachtingen van het sociale Europa, van de belastingharmonisatie en de democratisering van de Unie wekt het bekend raken van corruptieschandalen - vooral in de Europese instellingen zelf - sterke gevoelens van afkeer op, die uiterst nadelig zijn voor de Europese eenmaking en door extreem rechts benut worden. Het verslag-Bontempi heeft de verdienste de krachtlijnen voor een alomvattend beleid ter bestrijding van corruptie te schetsen en ik feliciteer de rapporteur omdat hij naar deze geïntegreerde en samenhangende aanpak gestreefd heeft, want alleen zo'n benadering heeft kans op slagen.
Wij moeten inderdaad maatregelen nemen om de corruptie op internationaal niveau, zowel binnen als buiten de Europese Unie, te beperken, maar mijns inziens moet Europa dringend en vóór alles de strijd tegen corruptie in de eigen instellingen opvoeren met krachtige en duidelijk zichtbare maatregelen die gericht zijn op preventie, opsporing door strengere controles en bestraffing van alle door natuurlijke of rechtspersonen begane vormen van corruptie. Dit is geen bijkomstigheid. Hoe kunnen wij enerzijds lessen geven aan anderen en geloofwaardig blijven wanneer we niet voor eigen deur vegen? Anderzijds zijn sinds een tiental jaren al te vaak zaken beweerd zonder dat de Commissie hier op overtuigende wijze op reageerde.
De burgers die bezorgd zijn om democratie eisen transparantie op dit gebied van de bestrijding van corruptie. Wij moeten niet alleen een centraal bureau voor de strijd tegen corruptie oprichten, zoals de rapporteur vraagt, maar er tevens op aandringen dat gevallen van corruptie duidelijk en volledig aan het licht gebracht worden - bijvoorbeeld via mededelingen aan het Europees Parlement - net als de administratieve, burgerrechtelijke en disciplinaire sancties die opgelegd worden.
Zoals voor alle Europese teksten moet doorzichtigheid gelden voor het besluitvormingsproces en de vereenvoudiging van de wetgeving, maar ook voor de financiële situatie van al degenen - ook de EP-leden - die een post bekleden waar zij aan corruptie blootgesteld zijn. Ik voeg eraan toe dat al deze mensen, en met name de ambtenaren, een speciale opleiding dienen te volgen zodat zij volledig vertrouwd zijn met de verschillende vormen van corruptie en met de middelen om zich hier doeltreffend tegen te verdedigen.
Er moet tevens een nauw verband gelegd worden tussen voorliggend verslag en het verslag-Bösch, dat wij eveneens tijdens deze vergaderperiode behandelen. Dit verslag betreft de onafhankelijkheid, de rol en het statuut van de Eenheid voor de coördinatie van de fraudebestrijding. In dit verslag wordt de vervanging van UCLAF door een Bureau voor de bestrijding van fraude (OLAF) gevraagd, waarvan de jurisdictie zich tot alle Europese instellingen zou uitstrekken en dat onder de voogdij van een door het Europees Parlement in overleg met de andere instellingen aangeduide directie zou staan. Deze twee verslagen vullen elkaar uitstekend aan, ook al dienen bepaalde zaken nog grondiger behandeld te worden, zoals met name wat onder "onafhankelijkheid" van OLAF verstaan moet worden. Mijns inziens mag dit geen nieuwe communautaire instelling worden, aangezien dan het Verdrag herzien moet worden. OLAF moet een onderdeel van de Commissie zijn, maar moet over een ruime onafhankelijkheid beschikken die in de eerste plaats verzekerd wordt door de keuze van zijn directie.

Deprez
Belastingfraude, het witwassen van kapitaal, de georganiseerde criminaliteit en het internationaal banditisme hebben in de liberalisering van de handel en de mondialisering van de economie een schitterende gelegenheid gevonden om zich te ontwikkelen. Voor degenen die zich met deze winstgevende, maar criminele activiteiten bezighouden, is corruptie natuurlijk een van de favoriete actiemiddelen, zowel op overheidsvlak als in de particuliere sector.
De recente actualiteit heeft aangetoond dat ook onze landen en instellingen min of meer door dit wereldwijde verschijnsel getroffen worden. Het spreekt dan ook vanzelf dat de Commissie in het kader van haar bevoegdheden een beslissend initiatief op het gebied van de strijd tegen corruptie moet nemen. De inzet is van levensbelang. We mogen ons inderdaad niet vergissen: democratie en de rechtsstaat zijn onverzoenbaar met corruptie. De toename van corruptie leidt onvermijdelijk tot de aantasting en vervolgens de vernietiging van de democratie en de rechtsstaat. De strijd tegen corruptie moet dan ook een van de prioriteiten van de Europese instellingen en onze landen zijn.
Natuurlijk zijn de juridische en culturele verschillen zo groot dat het op dit moment niet realistisch zou zijn zich een in alle opzichten identieke wetgeving in alle lidstaten tot doel te stellen. De Commissie stelt dan ook terecht voor stapsgewijs te gaan en ons vandaag te concentreren op een vereenvoudiging van de begrippen en een harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten.
In het kader van deze gemeenschappelijke inspanningen dienen de lidstaten tevens de meest choquerende bepalingen in hun wetgevingen te schrappen, met name die welke corruptie in andere landen dulden of aanmoedigen, en moeten zij snel de verbintenissen nakomen die zij al zijn aangegaan.

Holm
De Commissie is niet in staat de strijd tegen de corruptie zelf of met behulp van een interne UCLAF te voeren. Een voorwaarde voor preventie van corruptie en bestrijding van fraude is dat iedere burger en journalist te weten krijgt wat er in de Commissie en de andere EU-instellingen gebeurt. Daarom is het beginsel van volledig openheid een noodzaak, als basis voor corruptiebestrijding. Als werknemers van de EU weten dat alles wat zij doen kan worden onderzocht door wie dan ook en niet alleen door een handjevol collega's binnen de instelling, dan neemt het risico van interne fraude radicaal af.
Het onderhavige geval van fraude binnen ECHO toont overduidelijk aan dat er behoefte is aan maatregelen tegen de interne fraude, die blijkbaar welig tiert binnen EU-systemen. De manier waarop de Commissie de zaak heeft afgedekt en informatie weigert te verstrekken over het gebeurde, bewijst dat de Commissie geen vertrouwen heeft in de verantwoordelijke controlerende autoriteit, dat wil zeggen in het Parlement en in de parlementaire Commissie begrotingscontrole, en evenmin in het grote publiek. Het is zeer ernstig dat men op deze manier probeert de eigen belangen te beschermen.
In het verslag wordt gesproken over minder bureaucratie, maar het wordt niet duidelijk wat de bedoeling is. Wil men de bureaucratie verminderen, dan moet dat op de juiste wijze gebeuren. Als het bijvoorbeeld gaat om openbare aanbesteding en om de omgang met de belastinggelden van de burger, zijn er fatsoenlijke archiveringsprocedures nodig, zodat gevoelige documenten niet "verdwijnen" . Daarentegen is de eigen controle van wat welke werknemer tegen wie zegt, een overbodige vorm van bureaucratie.
Solidariteit met de werkgever wordt niet bereikt door onderdanig zwijgen, maar met een open debat over wat er moet veranderen.

Lis Jensen
Het verslag-Bontempi buigt zich over een zeer belangrijk en ernstig onderwerp, dat overal ter wereld een gesel is, namelijk corruptie. Zoals het verslag-Bontempi opmerkt, is corruptie een probleem waarmee ook de lidstaten van de EU geconfronteerd worden en meer bepaald de instellingen van de EU. De vraag is dus hoe we deze gesel kunnen bestrijden. Het lijdt geen twijfel dat het probleem zich in het kielzog van de globalisering van de economie ook over de grenzen heen uitbreidt. Het verslag-Bontempi merkt echter terecht op dat de lidstaten en de EU-instellingen de hand eerst en vooral in eigen boezem moeten steken.
Indien de lidstaten en de instellingen van de EU hun verantwoordelijkheid niet opnemen en de internationale initiatieven en conventies die in de loop der jaren op dit gebied zijn genomen, niet naleven, zijn zelfs de mooiste verklaringen op EU-niveau waardeloos.
Een algemene EU-strategie ter bestrijding van corruptie komt naar mijn mening niet in aanmerking, en al helemaal niet wanneer de lidstaten hun verplichtingen niet nakomen. Het verslag-Bontempi pleit voor een grotere centralisering van de corruptiebestrijding, onder andere door de oprichting van een centraal orgaan voor corruptiebestrijding, waardoor ik het niet kan steunen, ondanks de vele positieve elementen.

Lindqvist
De politieke en technische voorstellen in het verslag inzake de corruptiebestrijding zijn uitstekend. Ik heb dan ook voor het verslag gestemd. De belangrijkste afzonderlijke maatregel tegen corruptie, fraude, geknoei enzovoort is echter de invoering van een openheidsbeginsel met bescherming van de informant. Als openbaarmaking van alle documenten van de EU als hoofdbeginsel wordt gehanteerd en het recht op het inlichten van de media wordt beschermd, zouden er meer gevallen van corruptie, zwendel en dergelijke aan het licht komen en zouden er minder problemen zijn.
Verslag-Langen (A4-0304/98)
Berthu
De Commissie heeft onlangs een mededeling met de ronkende titel "De gevolgen van de overgang naar de euro voor het communautair beleid, de communautaire instellingen en het communautair recht" gepubliceerd. In tegenstelling tot wat deze titel zou kunnen laten vermoeden, bevat deze mededeling geen alomvattende analyse van de gevolgen van de euro voor de verdere Europese eenmaking, maar gewoon een opsomming van de juridische aanpassingen die nodig zijn op tal van gebieden, zoals de begroting, het landbouwbeleid of de administratieve uitgaven.
De Commissie en het Europees Parlement verheugen zich bij deze gelegenheid over de "aanzienlijke vereenvoudiging" die de euro moet meebrengen. Iedereen is er natuurlijk volledig van overtuigd dat de monetaire eenmaking het beheer van de communautaire schatkist en van de subsidies eenvoudiger kan maken dan nu het geval is met 15 nationale munten. De echte vraag is evenwel niet of de euro het leven van de Europese ambtenaren zal vergemakkelijken, maar of hij het leven van de burgers van de lidstaten zal vergemakkelijken.
Welnu, uit dit essentiële oogpunt kunnen wij ernstige twijfels uiten. Ik wil niet eens wijzen op de moeilijkheden van de overgang en de aanpassing en wil enkel in herinnering brengen dat het opleggen van één enkele munt aan landen die zich in verschillende posities bevinden, voortdurend aanzienlijke bemiddelingsproblemen zal stellen, die onophoudelijk tot conflicten zullen leiden en Europa uiteindelijk misschien wel noodlottig kunnen worden. De president van de Europese Centrale Bank, de heer Duisenberg, gaf tijdens de vergadering van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid van 22 september jongstleden toe dat de opstelling van een monetaire strategie - ik citeer - " moeilijker bleek dan ik aanvankelijk gedacht had" .
Dat is de kern van het probleem: om de interne handel te vereenvoudigen zal de euro al de rest bemoeilijken of zelfs tot conflicten leiden. Uiteindelijk zal Europa het slachtoffer zijn van gezichtsbedrog, dat het in een heel reële afgrond zal storten.

Fourçans
De invoering van de euro zal in het algemeen positief zijn voor de eurozone in haar geheel. Het is nochtans interessant even stil te staan bij enkele specifieke sectoren om de gevolgen te meten. Zo worden in navolging van de mededeling van de Commissie in het verslag-Langen drie gebieden in het bijzonder behandeld: de communautaire begroting, het agromonetair stelsel en de administratieve uitgaven.
Voor de communautaire begroting zal de invoering van de euro een aanzienlijke vereenvoudiging meebrengen. De lidstaten betalen hun bijdrage inderdaad in de verschillende nationale munten, die vervolgens moeten worden omgerekend in ecu. Een deel van de communautaire uitgaven gebeurt in nationale munt, met name de landbouwuitgaven, die het grootste deel van de uitgaven de Europese Unie uitmaken. De rest van de uitgaven wordt aangegaan in ecu. De financiële diensten moeten dus ecu's kopen op de vrije markt, met alle wisselkoersrisico's van dien. Wij begrijpen dat dankzij de euro het wisselkoersrisico zal verdwijnen omdat inkomsten en uitgaven in één enkele munt uitgedrukt zullen worden en niet langer hoeven omgerekend te worden.
Wat het gemeenschappelijk landbouwbeleid betreft, de landbouwprijzen worden uitgedrukt in een rekeneenheid die gebaseerd is op de ecu. Dit betekent dat een de- of revaluatie directe gevolgen heeft voor de landbouwprijzen, zodat ook de landbouwinkomsten van de door deze wisselkoersschommelingen getroffen lidstaten aanzienlijk schommelen. Om deze gevolgen weg te werken moeten de landbouwprijzen via het EOGFL aangepast worden. Deze problemen zullen verdwijnen met de invoering van de euro, omdat de prijzen en bedragen niet langer omgerekend hoeven te worden en de vrees voor verstoring van de handel de facto zal verdwijnen. Het probleem zal evenwel blijven bestaan voor de vier lidstaten buiten de eurozone, die de prijzen en bedragen in het kader van het door het GLB vastgelegde kader nog altijd zullen moeten omzetten in euro's.
De invoering van de euro zal ook positief zijn op het vlak van de administratieve uitgaven. Die worden momenteel in nationale munt gedaan. Het spreekt vanzelf dat de lonen van de ambtenaren, die berekend worden in ecu, maar in nationale munt betaald worden, vast moeten blijven. Dit brengt aanpassingen en soms hoge kosten mee als gevolg van wisselkoersschommelingen. In feite verschillen de budgettaire uitgaven in ecu van maand tot maand. Met de euro zullen deze wisselvalligheden verdwijnen.
Omdat het verslag van de heer Langen een goede evaluatie van de gevolgen van de invoering van de euro voor deze verschillende sectoren maakt, heb ik tijdens de stemming van 6 oktober 1998 voor het verslag gestemd.

Kirsten Jensen, Blak, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag-Langen. Dit betekent niet dat wij ons voorbehoud met betrekking tot de derde fase van de EMU laten vallen, maar het toont onze belangstelling voor de ontwikkelingen op dit gebied. Daarbij hebben wij natuurlijk in aanmerking genomen dat de landen die niet aan de derde fase van de EMU deelnemen, nog steeds wisselkoersen nodig zullen hebben.

Martinez
De euro zal gevolgen hebben, om te beginnen voor het Gemeenschapsrecht. 4.000 communautaire wetten zullen moeten worden gewijzigd om rekening te houden met de nieuwe munteenheid. Wanneer we bedenken dat ook in de nationale wetgevingen alle monetaire verwijzingen in het fiscaal recht, het strafrecht, het handelsrecht, het sociaal recht en andere wetboeken gewijzigd moeten worden, krijgen we een idee van de administratieve en andere kosten om gewoon de wetteksten aan te passen.
Voor de Europese instellingen kan de euro zeker tot lagere kosten leiden in het begrotingsbeheer omdat 56 % van de communautaire betalingen, die vandaag in nationale munten worden omgezet, in euro zullen blijven en omdat aldus de wisselkoersrisico's verdwijnen.
De euro kan ook voordelen bieden op landbouwvlak omdat het agromonetaire conversiestelsel, dat elk jaar zo'n 1 à 1, 5 miljard ecu zou kosten, kan worden afgeschaft.
Wij begrijpen ook dat de betaling van de lonen van 30.000 ambtenaren, van wie 90 % in Brussel en Luxemburg gevestigd is, zal worden vergemakkelijkt. De lonen hoeven niet langer betaald te worden in de nationale munten van het land van de standplaats, en dat geldt vandaag voor 76 % van de 2, 7 miljard ecu aan administratieve uitgaven. Voor de lonen en pensioenen zullen de administratieve lasten gedeeltelijk verminderen.
Dat is echter niet het belangrijkste. De euro zal niet alleen informatica- en administratieve kosten meebrengen, maar ook de concurrentie tussen de 11 deelnemende landen verhogen. Om zich hieraan aan te passen zullen de ondernemingen hun kosten moeten drukken, hetgeen dan weer tot een daling van het niveau van de lonen, van de sociale zekerheid en de werkgelegenheid zal leiden.
Dat is de euro-werkloosheid, de euro-rantsoenering van investeringen en zorgverlening, maar ook de euro-inflatie omdat de handelaars de prijzen naar boven zullen afronden.
Er is nog meer. In een Europa van de derde en de vierde leeftijd zal de inwendige monetaire klok van al wie ouder dan 65 is, dus van meerdere generaties, verstoord worden. De oplichting van bejaarden en van de zwaksten zal toenemen omdat, bijvoorbeeld, de pensioenen zullen uitgedrukt zijn in een munteenheid die de meeste bejaarden nooit meer onder de knie zullen krijgen.
Het zou zo veel eenvoudiger geweest zijn een intelligente euro te creëren door er een redelijke gemeenschappelijke munt in plaats van deze dogmatische eenheidsmunt van te maken.
Het is overigens niet eens zeker dat de euro uiteindelijk zo doeltreffend als verwacht zal zijn in een mondiale markt met gedestabiliseerde financiën. De euro blijkt, nog voor hij ingevoerd wordt, al niet aangepast aan de belangrijkste problemen: de beperkingen van het IMF, de internationale monetaire wanorde, de monetaire dumping van de dollar.
Misschien is de Europese eenheidsmunt net als het federale Europa zelf wel het licht van een al uitgedoofde ster, zo snel zijn de mondialisering en de globalisering gegaan. Sneller dan de federale eenmaking van Europa.
Zo snel dat uiteindelijk alleen de nationale staten aangepast blijken om in te staan voor de gevraagde bescherming van de mens en de vrijheden.

Trizza
Ik deel de positieve verwachtingen met betrekking tot de invoering van de euro als Europese eenheidsmunt; de invoering ervan op de markt zal inderdaad een betere verwezenlijking van de communautaire beleidslijnen mogelijk maken evenals een meer efficiënte en meer doeltreffende werking van de Europese instellingen.
De voordelen van de euro voor het landbouwbeleid zijn evident: de invoering op 1 januari 1999 maakt het handelsverkeer van alle producten, waaronder ook landbouwproducten, veel eenvoudiger. In deze sector valt de invoering van de euro samen met een nieuw, radicaal vereenvoudigd agromonetair stelsel, waarbij de "groene koersen" (volgens welke de in euro vastgestelde steun en prijzen in nationale munt werden omgezet) volledig van het toneel zullen verdwijnen. Dienaangaande zijn er echter een reeks tijdelijke maatregelen nodig die het negatieve effect van het nieuwe agromonetair stelsel moeten opvangen voor wat betreft de compensatie van de negatieve gevolgen van de wisselkoersen voor de landbouwers.
Ik deel tenslotte de positieve verwachtingen over de euro inzake het opstellen van de communautaire begroting en het administratieve beleid van het personeel. De euro betekent een waarborg voor gelijke behandeling bij het berekenen van salarissen en pensioenen, daar deze niet meer aan de schommelingen van de wisselkoersen onderhevig zullen zijn.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.28 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

UCLAF
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0297/98) van de heer Bösch, namens de Commissie Begrotingscontrole, over de onafhankelijkheid, rol en status van de Unité de coordination de la lutte antifraude (UCLAF) (speciaal verslag nr. 8/98 van de Rekenkamer over de diensten van de Commissie die specifiek zijn betrokken bij de fraudebestrijding (C4-0483/98)).
Ik heet de heer Santer, voorzitter van de Commissie, commissaris Liikanen en commissaris Gradin welkom en verleen de heer Bösch, rapporteur, het woord.

Bösch
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het debat over dit verslag over de toekomst van de UCLAF stond in september al op de agenda. Op het laatste moment en ondanks de protesten van onze commissie werd dit debat uitgesteld. Uiteindelijk was het wel de moeite dat wij moesten wachten. Ten eerste hebben wij, de Commissie begrotingscontrole, terrein gewonnen met de hier door ons gevolgde procedure. Artikel 206 van het EG-Verdrag, waarop wij ons baseren, was zelfs in onze eigen administratie bij de een of andere ambtenaar in vergetelheid geraakt. Wij hebben de gelegenheid te baat genomen eens te herinneren aan de vergaande controlerechten van het Parlement in verband met de kwijting.
Ten tweede, de krantenkoppen in de laatste dagen tonen aan hoe belangrijk dit thema voor de geloofwaardigheid en dus ook voor de toekomst van de Europese Unie is geworden. Ik hoop dat wij met dit verslag ertoe kunnen bijdragen een deel van deze geloofwaardigheid veilig te stellen of ook weer terug te winnen.
Een punt vooraf: de fraudebestrijding in het kader van de Europese Unie zal ook in de toekomst een moeilijke onderneming blijven. Daarover hoeven wij ons geen illusies te maken, dat ligt aan de structuur van de uitgaven van de Unie. Het aandeel van de administratieve uitgaven is met slechts 5 % uitgesproken laag. Het aandeel van als subsidies ter beschikking staande gelden is echter hoog. Dat hoeft niet te worden veranderd, maar het moet ons duidelijk zijn dat waar subsidies verleend worden, ook gevaarlijke hebzucht ontstaat. Dit moeten wij onder controle houden. Dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan, want de gelden worden decentraal uitgegeven. 80 % van de middelen wordt besteed via de administraties van de lidstaten. Gedeeltelijk zitten er dan ook nog niet-gouvernementele organisaties tussen. Dat kan problemen opleveren. De zaak ECHO is hier een duidelijk voorbeeld van.
Er rijzen vooral problemen als de spelregels niet helemaal duidelijk zijn of als de betrokkenen soms tot op het hoogste niveau met een knipoogje overeenkomen de regels niet zo strikt te nemen. Dan is het hek van de dam. Wat als onregelmatigheid begint, eindigt dan met corruptie en bedrog.
Waar het bij de Commissie op veel gebieden aan schort, heeft de Rekenkamer - en ik benadruk de Rekenkamer, niet het Europees Parlement - in haar speciaal verslag omschreven met het begrip "nultolerantiebeleid" . Ik wil hier niet beginnen met citeren, maar ik citeer alleen uit punt 2.33, waarin de Rekenkamer schrijft: "Er zijn zeer bekende gevallen, bijvoorbeeld in de sector toerisme, waarin dossiers voor de UCLAF-onderzoekers werden achtergehouden en waarin bezwarende documenten stelselmatig werden vernietigd" . Wij kunnen het er vandaag vast nog wel over hebben hoe wij dit op politiek vlak beoordelen.
In punt 6.9 van haar verslag schrijft de Rekenkamer, dat er aangetoond moet worden, en ik citeer: "dat gevallen van vermoedelijke interne fraude, corruptie, disciplinaire vergrijpen of slecht beheer op een professionele wijze zullen worden onderzocht en dat indien zij bewezen worden, op strikte en doorzichtige wijze de passende disciplinaire maatregelen zullen worden genomen" .
Om een dergelijk beleid ten uitvoer te leggen, is er allereerst echte politieke wil nodig. Het schijnt de Commissie echter tot nu toe aan de nodige besluitvaardigheid te ontbreken. Wie een dergelijk beleid wil voeren, moet echter ook over de noodzakelijke hulpbronnen en instrumenten beschikken. Dat betekent allereerst dat wij de diensten van de Commissie die zich met het verstrekken van subsidies en steunbedragen bezighouden, met personeel moeten uitbreiden. Uit de ontwikkelingshulpsector weten wij dat de nationale overheden voor het beheer van en de controle op vergelijkbare bedragen twee- tot driemaal zoveel personeel kunnen inzetten als de Commissie. Wij zijn geen voorstander van een opgeblazen administratie, maar het gaat hier duidelijk om een tekort. Anders vrees ik dat wij steeds weer opnieuw beleven dat het beheer van de middelen op niet-legale of kwestieuze wijze met behulp van dubieuze firma's wordt georganiseerd.
Nu over de UCLAF zelf. Voor al wie het speciaal verslag van de Rekenkamer heeft gelezen, is het volgens mij wel duidelijk dat het zo niet verder kan gaan. Alleen de Commissie zelf heeft dit blijkbaar nog niet begrepen. Ik zal alleen de meest zwaarwegende bevindingen opnoemen. Ten eerste, het aantal gevallen dat de UCLAF moet behandelen groeit, en dit aantal groeit het personeel blijkbaar duidelijk boven het hoofd. Overeenkomstig de vaststellingen van de Rekenkamer waren er vorig jaar al ongeveer 1400 dossiers geopend, talrijke echter dubbel en drievoudig voor een en hetzelfde geval. Anderzijds zijn er blijkbaar dossiers die maandenlang blijven liggen.
De voor een doeltreffende fraudebestrijding onontbeerlijke elektronische databanken van de UCLAF staan nog in de kinderschoenen. De daarin opgenomen gegevens zijn onvolledig en kunnen niet systematisch worden geanalyseerd. Aldus is ook een betrouwbare risicoanalyse nauwelijks mogelijk.
De over afzonderlijke gevallen aangelegde dossiers worden niet volgens vaste regels opgesteld en beantwoorden vaak niet aan de minimumeisen die door de gerechtelijke autoriteiten van de lidstaten aan bewijsmiddelen worden gesteld. De gebrekkige discipline in de omgang met de stukken kan ertoe leiden dat deze door het toevoegen of wegnemen van documenten worden gemanipuleerd. De zwarte lijst voor de landbouwuitgaven functioneert tot op heden niet naar tevredenheid en het vroegtijdige waarschuwingssysteem voor de directe uitgaven is pas in opbouw.
In de informatiestroom tussen de UCLAF en de bevoegde overheden in de lidstaten en bij de coördinatie van de concrete aanpak zijn er aan beide zijden grote tekortkomingen vast te stellen. Wie het verslag van de Rekenkamer leest, krijgt de indruk dat de problemen opgelost kunnen worden door eerst intern eens orde op zaken te stellen. Derhalve hecht onze commissie veel belang aan de kwestie van interne fraude en corruptie in de EU-instellingen. De intensieve discussie daarover is meer dan een jaar geleden begonnen, op gang gebracht door de verslagen van collega Wemheuer over het geval in de toeristische sector en van collega Fabra Vallés over de MED-zaak.
In deze discussie waren velen eerst de mening toegedaan dat een doeltreffende fraudebestrijding alleen maar mogelijk is, als de UCLAF onafhankelijk wordt en geen deel meer uitmaakt van de Commissie. Op die manier zou inderdaad het probleem zijn opgelost dat de Commissie soms een onderzoek moet instellen binnen de Commissie zelf, zolang de UCLAF deel uitmaakt van de Commissie. Zou het niet de beste oplossing zijn hier een duidelijke scheidingslijn te trekken?
Wat in principe juist en waar is, kan in een afzonderlijk concreet geval ook verkeerd en fataal blijken te zijn. Zolang er geen Europese gerechtelijke autoriteit bestaat, geen Europees openbaar ministerie ter bescherming van de financiële belangen van de Unie, zou het verkeerd zijn om de UCLAF volledig uit de Commissie los te maken en deze eenheid als een soort satellietorgaan ergens buiten de Commissie te vestigen. De UCLAF zou zich dan werkelijk in een vacuüm bevinden, zonder toegang tot belangrijke interne informatie en zonder de controlebevoegdheden die de UCLAF nu als deel van de Commissie heeft, en met name zonder het moeizaam verworven recht ter plaatse onafhankelijke controles uit te voeren.
Anderzijds zou het even fataal zijn niet aan de tot nu toe bestaande structuren te raken en alleen maar het personeelsbestand van de UCLAF, die momenteel 126 ambtenaren in dienst heeft, uit te breiden. Natuurlijk heeft de UCLAF ook meer personeel nodig, maar deze eenheid heeft vooral behoefte aan hiërarchie, als het om de vraag gaat welke verdachte gevallen in welke vorm onderzocht moeten worden. De UCLAF heeft dan ook behoefte aan operationele onafhankelijkheid.
Al bij al willen wij dus geen tabula rasa . Wij willen niet weer bij nul beginnen en dat hoeft ook niet. Er wordt veeleer een nieuw begin gevraagd, waarbij de opgedane ervaringen niet overboord moeten worden geworpen. Deze nieuwe start moet al in de naam tot uitdrukking komen. In plaats van de UCLAF moet OLAF komen, OLAF als bureau voor de fraudebestrijding, dat ook in de toekomst taken in samenwerking met de lidstaten moet vervullen, maar wel het accent kan leggen op onafhankelijk onderzoek.
OLAF zou ons inziens binnen de Commissie kunnen blijven, maar dan wel met de grootst mogelijke onafhankelijkheid die in dit kader mogelijk is. Daarvoor zijn speciale regels en voorschriften nodig die in mijn verslag uitvoerig aan bod komen.
Ik wil nog speciaal de nadruk leggen op het volgende punt: wij stellen voor dat naast de Commissie ook de andere instellingen van de EU deel kunnen nemen als zij dit wensen. In mijn verslag roepen wij u op tot een dergelijke interinstitutionele samenwerking. Onze oproep is vooral gericht aan de Raad die dit voorjaar in zijn standpunt betreffende kwijting er zelf op gewezen heeft dat alle instellingen van de Unie over instrumenten moeten beschikken om interne fraude te bestrijden.
Het voorstel om OLAF te dien einde door middel van een gemeenschappelijk besluit van de betrokken instellingen op te richten, is door sommigen verkeerd begrepen. Het gaat er niet om een nieuwe instelling buiten de bestaande op te richten en het gaat er evenmin om de bevoegdheden van de verschillende instellingen door elkaar te halen. Alle instellingen van de Unie hebben de plicht tegen interne fraude en corruptie op te treden en alle instellingen hebben het recht een dergelijke taak gemeenschappelijk uit te voeren. De Commissie heeft dit tijdens de discussie over mijn verslag in onze commissie bevestigd. Laten wij dan ook geen juridische problemen verzinnen die er niet zijn. Wij zullen ervoor zorgen dat alle noodzakelijke beslissingen worden genomen en de richting van OLAF bepaald is als wij over een paar maanden voor de kiezers staan. Zonder een dergelijk signaal voor een nieuwe start verliezen wij tenslotte al onze geloofwaardigheid.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil hier vandaag het woord voeren naar aanleiding van het debat over het verslag-Bösch omdat in dit verslag kwesties behandeld worden waaraan de Commissie heel veel belang hecht. Ik wil het woord voeren zodat een sereen, constructief debat over het opvoeren van de strijd tegen corruptie en fraude kan worden gehouden. Ik ben van oordeel dat het gebrek aan sereniteit in dit debat tot een allegaartje leidt. Dit baart mij zorgen en ik wil dan ook dat wij dit hier vandaag bespreken.
Sinds mijn ambtsaanvaarding is het altijd mijn bedoeling geweest een gezond en doeltreffend beheer te verzekeren. Ik heb hier altijd een prioriteit van gemaakt. Daarom heb ik bij het begin van mijn mandaat tezamen met Erkki Liikanen en Anita Gradin het initiatief SEM 2000 gelanceerd om het beheer van en de controle op het gebruik van overheidsgeld aanzienlijk te versterken. SEM 2000 vertolkt daadwerkelijk de politieke wil van het voltallige college en de verwezenlijking is op goede weg. Het gaat hier om een ambitieuze hervorming die tot een doeltreffender en doorzichtiger beheer moet leiden. Ik wil hier vandaag allereerst de situatie verduidelijken en vervolgens een aantal constructieve en toekomstgerichte voorstellen doen die heel wat elementen van het verslag-Bösch overnemen. Ik stel evenwel voor verder te gaan in de conclusies die we hieruit moeten trekken.
Voor ik op de kern van de zaak inga, wil ik zeggen dat ik weet dat een kwestie u heel in het bijzonder zorgen baart: de informatie over onderzoeken in gevallen van interne fraude. Ik ben mij hiervan bewust en ik ben het ermee eens dat het Parlement meer en vollediger informatie moet krijgen zodat het zich volledig kan kwijten van zijn taak om toezicht op de begroting te houden. U zult het evenwel met mij eens zijn dat bij een betere informatieoverdracht de wetgeving in acht genomen moet worden en dat rekening gehouden moet worden met het principe van het vermoeden van onschuld en het onderzoeksgeheim. Ik zal heel binnenkort een aantal desbetreffende voorstellen aan de Voorzitter van het Europees Parlement doen.
Dan wil ik het nu over het verslag-Bösch hebben en ik begin met enkele opmerkingen. Allereerst wil ik opmerken dat ongenuanceerde kritiek op de resultaten die de Commissie tot nu toe geboekt heeft in de strijd tegen fraude ten nadele van de communautaire begroting, gepaard gaat met een aantal onnauwkeurigheden, die vervolgens tot een allegaartje leiden. Inderdaad, onnauwkeurigheden, want wat doet UCLAF echt? In de eerste plaats coördineert UCLAF de acties van de lidstaten ter bestrijding van fraude. Zo werden in 1997 zo'n 5000 gevallen behandeld voor een bedrag van 1, 4 miljard ecu. Ten tweede stelt UCLAF zelf onderzoeken op eigen kracht in. Dat was niet haar belangrijkste taak bij de oprichting, maar op dit ogenblik loopt een onderzoek in 950 gevallen. Ten derde kunnen een aantal van deze onderzoeken natuurlijk ambtenaren betreffen. Het gaat om een twintigtal zaken. UCLAF moet worden beoordeeld op het werk dat ze op deze drie gebieden van haar bevoegdheid levert. De coördinatie met de lidstaten heeft zijn waarde bewezen en wordt gewaardeerd. In het kader van de eigen onderzoeken zijn aanzienlijke resultaten geboekt. Ik zal hier straks nog op terugkomen. Ik ben bereid om mij tezamen met u te bezinnen over de wijze waarop wij dit onderdeel van de activiteiten van UCLAF het beste kunnen versterken.
Mijn tweede opmerking betreft de interne onderzoeken. Ik zeg ronduit dat uw verslag onaanvaardbare zaken insinueert wanneer gezegd wordt dat, ik citeer, "in de Commissie de tendens bestaat corruptiegevallen in eigen gelederen in de doofpot te stoppen" . Ik beschouw dit als een persoonlijke aanval, waartegen ik hevig protesteer en die door de feiten weerlegd wordt. Ik verzoek u dit te begrijpen.
Laten we even de feiten bekijken. Deze Commissie heeft dankzij het werk van UCLAF zelf de in het kader van ECHO vastgestelde fraude aan het licht gebracht en heeft het dossier na grondig onderzoek van UCLAF aan het gerecht overgemaakt. Deze Commissie heeft in november 1997 de krachtlijnen goedgekeurd om strenger op te treden tegen professionele tekortkomingen, financiële onregelmatigheden, fraude en corruptie. Zij wilde tevens de onafhankelijkheid van UCLAF versterken door UCLAF om te vormen tot een task force. Wij hebben ook een nieuwe interne structuur aangenomen, die overigens werd toegejuicht door de Commissie begrotingscontrole. Deze Commissie heeft op 14 juli jongstleden de principes aangenomen die van toepassing zijn op het voeren van interne onderzoeken, teneinde de UCLAF-inspecteurs een duidelijke en stevige basis te geven voor hun actie, met volledige inachtneming van de rechten van elk individu. Deze Commissie heeft sinds 1995 9 dossiers waarin ambtenaren verdacht werden aanhangig gemaakt bij de gerechtelijke instanties. Deze Commissie heeft sinds 1995 49 disciplinaire procedures behandeld, die niet allemaal verband hielden met fraudezaken, maar ook met laakbaar gedrag. Als gevolg van deze procedures heeft de Commissie beslist tot 8 ontslagen, 2 degradaties, 4 verlagingen van rang, 11 blamen en 4 waarschuwingen.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, laten we het nu over het begrip "zero tolerance" hebben. Het Europees Parlement klaagt het ontbreken van een duidelijk beleid van de Commissie inzake corruptie aan. Ik verwerp dit gedrag volledig, voortdurend en vastberaden. Men zal de voorzitter van deze Commissie niet kunnen verwijten dat hij corruptie geduld heeft of corruptiegevallen toegedekt heeft. Ik ben het evenwel met u eens dat wij in alle instellingen ook de grijze zone van favoritisme en belangenvermenging moeten aanpakken. Laten we overeenkomen om tezamen een grondige opvoedingsactie in alle instellingen te ondernemen om alle dubbelzinnigheid weg te werken. De enige manier om dit te bereiken is doorzichtigheid. Ik wil evenwel verduidelijken dat ik niet bereid ben om mij, onder druk van min of meer georkestreerde lekken en uit hun context gerukte citaten, in een blinde en ongegronde heksenjacht te storten. Ik ben evenmin bereid de meest elementaire rechten van het individu, om te beginnen het vermoeden van onschuld, buiten beschouwing te laten. Tenslotte ben ik evenmin bereid het uitstekende imago dat de humanitaire hulp van de Unie in de hele wereld geniet dankzij het werk dat ECHO elke dag in heel moeilijke omstandigheden en in samenwerking met tal van NGO's in het veld levert, zomaar te laten besmeuren.
Dit brengt mij bij mijn derde opmerking. Wij mogen fraude en administratieve onregelmatigheden niet op voet van gelijkheid plaatsen. Deze laatste houden verband met het niet-naleven van het Financieel Reglement en de begroting zoals ze door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd en we mogen ze niet verwarren met fraude, een begrip uit het strafrecht, dat inhoudt dat er sprake is van het stelen, het ongeoorloofd achterhouden of het verduisteren van overheidsgeld. Ik zal heel duidelijk zijn tegen u. Ik keur deze administratieve onregelmatigheden natuurlijk niet goed, maar ik wil toch wijzen op de redenen die de diensten ertoe aangezet hebben om een zekere administratieve soepelheid aan de dag te leggen, waarbij zij zich inderdaad soms aan echte acrobatieën wagen. De Commissie heeft in het begin van de jaren "90 een aantal nieuwe en zware taken gekregen van de Raad en het Europees Parlement. Het dringende karakter van deze vaak externe taken en het gebrek aan onmiddellijk beschikbare middelen hebben geleid tot dit administratieve kunst- en vliegwerk waaraan een einde gesteld moet worden.
Het zou niet correct zijn de ambtenaren die deze onregelmatigheden begaan hebben, en die daarbij enkel de goede werking van de diensten voor ogen hadden, individueel te straffen. Het is precies om deze reden dat de Commissie, met de instemming van de begrotingsautoriteit, in 1992 besloten heeft een einde te maken aan deze administratieve onregelmatigheden. Het Europees Parlement heeft geholpen om de onregelmatige minibudgetten af te schaffen door de omzetting van kredieten in meer dan 1800 banen. Ik prijs het Parlement hiervoor. Ik begrijp dan ook de irritatie van sommigen van u die zich hier persoonlijk voor ingezet hebben, die nu vaststellen dat bepaalde praktijken nog enige tijd zijn blijven bestaan en zich afvragen of deze praktijken vandaag wel volledig verdwenen zijn. Ik zeg u klaar en duidelijk dat wij volledige doorzichtigheid moeten bereiken.
Inzake ECHO is al in juni 1995 een einde gekomen aan de praktijk van de minibudgetten. Voor alle andere diensten heb ik gevraagd dat dit bij elke directeur-generaal en de diensten onder zijn bevoegdheid wordt nagegaan, zodat er volledige klaarheid komt over eventuele restanten van dergelijke praktijken. Ik zal het Parlement in alle doorzichtigheid op de hoogte brengen van de resultaten van deze controle. Als er problemen zouden blijven bestaan voor de Commissie zal zij dit duidelijk meedelen aan de begrotingsautoriteit zodat wij tezamen oplossingen kunnen vinden.
Dan heb ik nog een vierde opmerking. Ik aanvaard niet dat in het verslag-Bösch een verband gelegd wordt tussen het vermeende gebrek aan onafhankelijkheid van UCLAF en haar ondergeschiktheid aan het Secretariaat-generaal van de Commissie.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik ken geen enkel geval waar UCLAF van hogerhand verhinderd werd een onderzoek in te stellen. Ik wijs er overigens op dat UCLAF volgens onze regels te allen tijde op eigen initiatief een intern onderzoek kan instellen.
Na deze enkele rechtzettingen wil ik het over de voorstellen in het verslag-Bösch hebben. Allereerst heb ik bij het begin van mijn toespraak al gezegd dat dit verslag heel wat elementen bevat waarmee ik het eens ben: het streven om de regels inzake het voeren van onderzoeken te uniformiseren en te verduidelijken, het verzoek om een duidelijker en eenvormiger definitie van de voorschriften inzake de behandeling van vertrouwelijke informatie, alsook een identieke en steeds dezelfde behandeling van de dossiers. Wij zijn hiermee begonnen in juli jongstleden en zetten deze werkzaamheden momenteel voort.
Wat het personeelsbestand betreft, we moeten deze kwestie herzien in het licht van de toekomstige structuur en doelstellingen. Ik zal evenwel verder gaan. Ik ben van oordeel dat in het licht van de opgedane ervaringen de onderzoekstaak van UCLAF, zowel extern als intern, herzien en versterkt moet worden. Waarom? Zoals ik al zei, verwerp ik ten stelligste de bewering dat UCLAF momenteel niet onafhankelijk zou werken. Ik zeg u echter heel eerlijk dat ik, als de inspanningen van de Commissie ter bestrijding van fraude ter discussie gesteld worden of afgekamd worden omdat UCLAF deel uitmaakt van onze structuur, de voorkeur geef aan de externalisering van de onderzoekstaak.
Ik stel dan ook voor dat we de kant opgaan van de oprichting van een onderzoeksbureau ter bestrijding van externe en interne fraude dat volledig onafhankelijk is en geen enkele band van ondergeschiktheid ten aanzien van de Commissie heeft. Dat zou nog een ander voordeel bieden aangezien dit toekomstige bureau gemakkelijker onderzoeken zou kunnen voeren in alle instellingen en alle andere communautaire organen.
De andere door UCLAF verrichte taken - wetgevingsvoorstellen doen en de coördinatie met de lidstaten in de strijd tegen fraude ten nadele van de belangen van de Unie - zullen overeenkomstig het Verdrag verder uitgeoefend worden door de Commissie in nauw overleg met het bureau.
Het zou op dit moment voorbarig zijn te zeggen hoe de structuur en de werkwijze van zo'n bureau er precies moeten uitzien. Het spreekt evenwel vanzelf dat onafhankelijke controle op de werkzaamheden van dit toekomstige bureau nodig is. Ik denk niet dat de door het verslag-Bösch voorgestelde structuur op drie niveaus - directeur, directie, controleorgaan - adequaat is. Ze is te complex en te zwaar. Wij moeten de bevoegdheden dan ook preciseren en duidelijke regels opstellen voor dit bureau om een optimale doeltreffendheid te waarborgen met inachtneming en bescherming van de rechten van het individu.
Deze nieuwe structuur moet gebaseerd zijn op wederzijds vertrouwen tussen de instellingen. Dit houdt in dat zij dezelfde rechten en plichten hebben op het gebied van de deelneming aan een controleorgaan, voorstellen voor benoemingen en de relaties met het bureau.
Inzake de stappen die de Commissie bereid is te doen met het oog op de oprichting van het bureau kan ik u zeggen dat ik concreet bereid ben heel snel - als de andere instellingen dat wensen - een hoge ambtenaar van de Commissie te belasten met de voorbereiding van een voorstel voor een gemeenschappelijk besluit op basis van de beginselen die ik zonet aangegeven heb.
Overigens moeten de betrokken instellingen zo snel mogelijk een gezamenlijk verslag opstellen. Dit verslag moet een lijst bevatten van de te nemen maatregelen voor en na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, alsook een tijdschema voor de verwezenlijking ervan en met name voorstellen tot wijziging van de desbetreffende verordeningen van de Raad.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb u de essentie van mijn opvattingen uiteengezet. Ik hoop dat het vertrouwen tussen onze instellingen hersteld wordt, dat de gemoederen bedaren en dat de noodzakelijke verduidelijkingen kunnen worden aangebracht zonder druk van lekken en zonder een algemeen klimaat van wantrouwen. Mevrouw Gradin, de heer Liikanen en ikzelf zullen ook in die geest antwoorden op de concrete vragen die u ons tijdens dit debat wenst te stellen.

Dankert
Mijnheer de Voorzitter, het is zaak duidelijk voor ogen te houden dat wij het vandaag niet specifiek hebben over de houding van de Commissie inzake ECHO, inzake toerisme, inzake corruptiegevallen binnen de Commissie of andere Europese instellingen in het algemeen. Dit debat hoort te gaan over het verslag van de Rekenkamer waarin een aantal ernstige tekortkomingen in het functioneren van UCLAF zijn gesignaleerd. Maar tegelijkertijd wordt in het verslag van de Rekenkamer erop gewezen dat meer dan 80 % van de uitgaven van de Europese Unie in de lidstaten gedaan worden en dat de controle op die uitgaven in sterke mate mede afhankelijk is van de bereidheid van de lidstaten tot samenwerking met de UCLAF. Dat loopt tot nog toe goed, met andere woorden wij moeten geen zaken overboord zetten die goed functioneren als wij geen betere oplossing in huis hebben.
De heer Bösch heeft net zijn verslag verdedigd en ik denk dat wij het op een aantal wezenlijke punten volstrekt met elkaar eens zijn. Ook wij in de socialistische fractie zijn vastbesloten in onze strijd tegen fraude en corruptie zowel in het algemeen als - en dat is een element dat versterkt moeten worden - binnen de instellingen. Wij zijn het er ook over eens dat de UCLAF om een aantal redenen niet voldoende toegerust is voor haar taken, dat één van de tekortkomingen een onvoldoende mate van zelfstandigheid van de UCLAF is. De UCLAF moet een grotere mate van zelfstandigheid krijgen. Maar er zijn verschillen van mening en die gaan met name over de vraag hoe dat dan moet worden bewerkstelligd.
De fractie hanteert bij de beantwoording van de vraag hoe wij de fraudebestrijding effectiever kunnen maken en de UCLAF onafhankelijker een aantal principes. Ik vind het jammer dat de Commissievoorzitter daar toch wat omheen gelopen is. In de eerste plaats is de Commissie hoedster van de Verdragen. Die taak is haar bij de Verdragen opgedragen en het is een taak die zij te vervullen heeft. De Commissie is voorts verantwoordelijk voor de uitvoering van de begroting. Het Europees Parlement heeft ten opzichte van de Commissie geen andere rol dan die van controle van de Commissie en het kan de Commissie op haar vingers tikken, wat wij nu doen, wanneer zij zich niet van de eigen taken kwijt. Naar mijn opvatting verdient het oprichten van een nieuwe instelling, buiten de Commissie, een Verdragsaanpassing waarvoor de Verdragen zelf de procedures vaststellen.
Voorts zou ik willen constateren dat er een aantal institutionele problemen zijn die zich voordoen bij de strijd tegen fraude en corruptie. De strijd tegen fraude en corruptie is maar heel gedeeltelijk een communautaire aangelegenheid. Het merendeel van de wetgeving en acties op dit terrein speelt zich af in de intergouvernementele samenwerking binnen de derde pijler. En het is op korte termijn niet te verwachten dat de lidstaten bereid zijn - ik vind het jammer, maar zij zijn daar niet toe bereid - om een Europees Openbaar Ministerie op te richten of een Europese rechtsruimte te creëren. Daarom kunnen wij niet verwachten dat een instelling of dienst die op Europees niveau - en voorzover er een competentie op dat niveau bestaat - belast is met fraudebestrijding veel meer kan doen dan het verzamelen en analyseren van informatie en het samenwerken met de nationale overheden bij het opsporingsonderzoek.
Die principes en complicaties brengen mij er namens mijn fractie toe om de door de heer Bösch voorgestelde oplossing van een nieuwe instelling, eigenlijk buiten de Commissie of semi-verbonden met de Commissie, af te wijzen. Want zo'n nieuwe instelling vereist ofwel een Verdragswijziging of een Verdrag onder de derde pijler. Verdragswijziging, Voorzitter, is niet aan de orde. Bij een Verdrag onder de derde pijler duikt de vraag op wie de politieke controle op die instelling uitoefent. Het Europees Parlement heeft ook na Amsterdam geen bevoegdheden op dit gebied. Verder heeft een Verdrag onder de derde pijler als nadeel dat de rechtsbescherming voor individuele personen, gezien de begrensde bevoegdheden van het Hof, te wensen overlaat. Kortom, een juridisch en/of politiek vacuüm dreigt.
Maar ook een volledig onafhankelijk OLAF dat semi-verbonden blijft aan de Commissie is geen oplossing. Het is een contradictio in terminis of in ieder geval een volledige delegatie van Commissieverantwoordelijkheden op dit gebied, verantwoordelijkheden die de Commissie als hoedster van de Verdragen niet kan delegeren. Kan de Commissie nog verantwoordelijk worden gehouden in zo'n geval voor het functioneren van OLAF? Wie moet het dan zijn? Het Parlement kan alleen de Commissie ter verantwoording roepen en aan de Commissie al dan niet kwijting verlenen of in het uiterste geval de Commissie naar huis sturen. A board of directors - u heeft het terecht gezegd, voorzitter Santer - dat is geen oplossing. Het betekent namelijk dat de Commissie intern direct gecontroleerd zou worden, hetgeen tegen de Verdragen is en dat betekent dat er een complete verstrengeling komt van de in de Verdragen gescheiden taken en bevoegdheden. Daarom, Voorzitter, kan dat niet.
Het leidt mij ertoe, tot slot, om de door de heer Bösch voorgestelde oplossingen af te wijzen en ik hoop dat de Commissie met een zinnig voorstel komt dat inderdaad een aanzienlijke versterking van de onafhankelijkheid van UCLAF te zien zal geven.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Bösch is een gevolg van de op 22 oktober 1997 door het Europees Parlement aangenomen resolutie waarin werd aangedrongen op een verslag van de Commissie begrotingscontrole over het onderhavige vraagstuk.
Ik heb met aandacht geluisterd naar de opmerkingen van voorzitter Santer en ben verheugd over zijn voorstellen. Daarin worden in grote mate de suggesties en gedachten uit het verslag van de heer Bösch overgenomen. Ik kan u mededelen dat de Europese Volkspartij het verslag van de heer Bösch steunt. De grondslag hiervan is ons inziens juist en tot mijn genoegen stel ik vast dat de Europese Commissie het daarmee eens is. Er wordt gefraudeerd bij het beheer van de communautaire begrotingsmiddelen. Ook bestaat er een intern probleem in de instellingen van de Gemeenschap. Wat gebeurt daar? Werken deze instellingen en hun diensten naar behoren? Wij doen er mijns inziens dan ook goed aan, los van de UCLAF, het OLAF op te richten. De UCLAF moet zich bezig blijven houden met het onderzoek naar fraude in het kader van de betrekkingen tussen lidstaten en communautaire instellingen.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte commissarissen, u weet waarschijnlijk wel dat wij de laatste tijd bedolven worden onder verslagen van de Rekenkamer. Wij zijn weliswaar geen detectives maar zijn wel gedwongen te antwoorden en controle uit te oefenen op hetgeen de Rekenkamer ons zegt. U zult het met mij eens zijn dat wij niets met de mantel der liefde kunnen bedekken. Integendeel, wij moeten de conclusies van de Rekenkamer met de grootst mogelijke doorzichtigheid behandelen.
Er zijn speciale verslagen door de Rekenkamer opgesteld over ECHO, MED, het toerisme en over talrijke andere vraagstukken waar u in de komende dagen over zult horen. Deze vraagstukken kunnen een weerslag hebben op de houding van het Europees Parlement met betrekking tot het verlenen van kwijting aan de Europese Commissie voor de uitvoering van de begrotingen 1996 en 1997.
Ik wilde tevens nog opmerken dat wij de afgelopen twee jaar, in de samenwerking met de UCLAF, op onze verzoeken om inlichtingen van de UCLAF herhaaldelijk het antwoord hebben gekregen dat de gevraagde inlichtingen niet konden worden verschaft, omdat daarvoor geen toestemming werd verleend van hogerhand. U sprak daar zelf ook over en u ziet dus blijkbaar zelf de ernst van deze zaak in. Het verheugt mij dat u vandaag hebt beloofd dit vraagstuk bij de horens te zullen vatten en spoedig met concrete voorstellen te zullen komen. Laten wij hopen dat dit probleem dan de wereld uit geholpen kan worden.

Kjer Hansen
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Bösch feliciteren met dit verslag. Het verheugt mij dat het eindelijk op de agenda is gekomen, zodat we over dit belangrijke onderwerp een debat kunnen houden. Ik ben het ermee eens dat de UCLAF versterkt moet worden. De vele fraudegevallen spreken voor zich, maar vooral het onderzoek van de Rekenkamer neemt de huidige situatie op de korrel en doet concrete voorstellen om er iets aan te doen. De situatie is onaanvaardbaar en daarom vinden wij het zo belangrijk de rol van de UCLAF te versterken en deze eenheid meer bevoegdheden te geven en beter te wapenen om de fraude en corruptie aan te pakken.
Ik vind het niet billijk dat de heer Santer ons in zijn antwoord van vandaag verwijten maakt omdat wij de Commissie bekritiseren en omdat wij vinden dat alles te traag gaat. Indien de heer Santer erbij was geweest in de Commissie begrotingscontrole om slechts na uren soebatten de belangrijkste informatie uit de Commissie los te krijgen, dan zou hij begrijpen dat wij nu eindelijk daden willen zien en de huidige procedures willen veranderen. Er moet gewoon een bureau met een grotere onafhankelijkheid komen en de Commissie heeft bevestigd dat het voorstel van de heer Bösch geen Verdragswijziging vereist, wat betekent dat het een mogelijke oplossing is. Mijnheer Santer, wij hebben van de Commissie nog niet gehoord welke concrete stappen zij op dit gebied wil nemen. Is het niet zo dat een extern bureau juist wel een Verdragswijziging vereist, waardoor de Commissie het probleem op een comfortabele manier voor zich uit kan schuiven?
Om het vertrouwen van de burger te kunnen behouden is het belangrijk dat de EU een grotere inspanning doet om de fraude en corruptie in het EU-systeem te bestrijden. Het Europees Parlement heeft maar weer eens een concreet voorstel voor betere procedures gedaan en hoewel het misschien niet om een definitief noch volledig voorstel gaat, is het debat toch tenminste op gang gekomen. Ik ben blij dat de Commissie begrotingscontrole er met het verslag-Bösch eindelijk in geslaagd is een reactie op te wekken en een discussie op gang te brengen over wat er nu concreet moet gebeuren om de fraude en corruptie op een efficiëntere manier te bestrijden.

Rosado Fernandes
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de commissie, ik ben nog steeds van mening dat controleren betekent dat men controleert, en dat men dingen doet door ze te doen. Mijnheer de voorzitter van de commissie, u heeft een aantal redenen aangevoerd waarom de controle niet naar behoren is uitgevoerd. Ik erken de geldigheid van die redenen. Maar ik weet ook dat fraude en corruptie niet alleen in hun vertakkingen naar beneden toe bestreden dienen te worden, maar ook in die naar boven. Het hele systeem van projecten en programma's van de Commissie is zo opgezet, dat ambtenaren grote hoeveelheden geld te beheren krijgen terwijl diezelfde ambtenaren over dat geld geen afdoende controle kunnen uitoefenen. Waar het aan schort is een deugdelijk preventief beleid: ook hier zou namelijk, net als bij de strijd tegen bosbranden, preventie een efficiëntere oplossing zijn. Dat wil zeggen, de brand in de winter bestrijden, en niet in de zomer, wanneer hij woedt. Het hele systeem dient dus op een zodanige wijze te worden omgewerkt, dat ambtenaren van de Commissie en de commissarissen zelf in hogere mate verantwoordelijk worden gesteld voor de programma's die zij binnen de Gemeenschap en daarbuiten opzetten.
We weten dat het geval-ECHO een schande is: het gaat hier om een miljard ecu. We weten ook dat de UCLAF vandaag in "Le Monde" zegt dat de uitgevoerde controle een metafysische controle is geweest. De ironie van deze opmerking even terzijde, is de harde waarheid dat de UCLAF zich momenteel in ernstige moeilijkheden bevindt.
We weten dus dat het nodig is controles uit te voeren. Maar controleren betekent niet alleen overtreders pakken. Controleren betekent: voorkomen. Ik benadruk daarom: preventie is essentieel. Om tot preventie te komen is echter niet alleen de goede wil van dit Parlement nodig, maar ook de goede wil van de lidstaten. We weten allemaal dat de Commissie begrotingscontrole dit verslag opgesteld heeft, maar dat de Begrotingscommissie er haar veto over heeft uitgesproken, en tegen de aanschaf van scanners heeft gestemd waarmee fraude in de Europese havens voorkomen zou kunnen worden. En de waarheid is dat de Europese havens even zovele zeven zijn voor iedereen die smokkelwaar wil binnenbrengen of gewoon geen belasting wenst te betalen, of dat nu BTW of accijnzen zijn.
We weten ook dat er geen harmonisatie van strafwetgeving is. En we weten dat de lidstaten zelf het de UCLAF moeilijk maken, door de UCLAF vaak geen informatie ter beschikking te stellen, informatie die ze heel eenvoudig hadden kunnen overhandigen als ze werkelijk geïnteresseerd zouden zijn in het serieus aanpakken van de fraude op hun grondgebied. Het moge duidelijk zijn dat ik de Commissie niet aansprakelijk stel voor al deze zaken. Dat idee zou bij niemand opkomen, aangezien het toch vooral de lidstaten zijn die de verantwoordelijkheid dragen voor wat er gebeurt. Wat de Commissie dient te doen, is de rol van aanbrenger te spelen, en niet stilzwijgend toe te zien terwijl er in de lidstaten van alles gebeurt. De lidstaten moeten zonder angst voor soevereiniteitsverlies strijd leveren tegen de georganiseerde misdaad, opdat de Gemeenschap geen gebied wordt waar misdaad loont en men zich gemakkelijk verrijken kan door in strijd met de wet te handelen en met Gemeenschapsgelden alle mogelijke oplichterij te bedrijven.
Het zou ook nuttig zijn de lidstaten ervan te overtuigen dat Gemeenschapsgeld geen nationaal geld is: het is Gemeenschapsgeld en de lidstaten zijn verplicht zich in te spannen voor het deugdelijk gebruik van die middelen. Mijn fractie zal stemmen voor preventie, voor uitbreiding van de middelen, en voor de bescherming van de UCLAF.

Moreau
Mijnheer de Voorzitter, het aantal gevallen van fraude ten nadele van de communautaire begroting loopt elk jaar in de honderden. Dan hebben we het alleen nog maar over de gevallen die worden aangegeven of aan het licht komen. In werkelijkheid ligt het cijfer ongetwijfeld nog veel hoger.
In het verslag-Bösch wordt gezegd dat UCLAF slechts in beperkte mate handelingsbekwaam is. De opschudding die een aantal recente feiten hebben veroorzaakt moet dan ook tot grote waakzaamheid aanzetten. De Commissie wijst vaak op de verantwoordelijkheid van de lidstaten, die 80 % van de uitgaven beheren. De Commissie is heel veeleisend voor de lidstaten; wij mogen dan ook terecht veeleisend zijn voor de Commissie. Het Parlement eist terecht uitleg en maatregelen om een einde te maken aan de bestaande malversaties en de schuldigen te straffen.
De door de voorzitter vermelde doorzichtigheid moet voortdurend blijken in de realiteit. In dit verband wil ik de klemtoon leggen op het belang van het voorstel tot oprichting van een orgaan ter bestrijding van fraude dat onafhankelijk is van de Commissie en dat de nodige middelen krijgt om zich behoorlijk van zijn taak te kwijten. Men kan niet tegelijk rechter en partij zijn, dat is een basisprincipe.
Een collega heeft gevraagd dat UCLAF iets onafhankelijker zou zijn... Welnu, men is onafhankelijk of men is het niet. Men kan niet een beetje onafhankelijk zijn. In verband met de strijd tegen fraude dienen we er tevens vast en zeker op te wijzen dat het volledig vrij verkeer van goederen en kapitaal - met andere woorden het ontbreken van elke controle - fraude en smokkel op grote schaal bevorderen.
Zo heeft mevrouw Gradin in mei jongstleden onderstreept dat de fraude ten nadele van de communautaire begroting meer en meer het werk is van internationale misdaadbenden, met andere woorden van de maffia. Deze situatie verdient zeker aandacht en maatregelen op het hoogste niveau.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, wij behandelen vandaag niet alleen de kwestie van de onafhankelijkheid van de UCLAF, maar ook de onafhankelijkheid inzake onderzoeken naar fraude, corruptie, vriendjespolitiek en mismanagement in de Commissie zelf. Hetgeen wij vandaag behandelen, zijn niet de afzonderlijke gevallen zoals ECHO, MED, BSE, toerisme of veiligheidsdienst, want deze affaires samen hebben een grote crisis tussen de Europese instellingen veroorzaakt. Vandaag gaat het over de vraag of en hoe de Commissie kan ontkomen aan de dreigende weigering tot verlening van kwijting, en over de cruciale kwestie van de politieke verantwoordelijkheid. De zaak ECHO strekt hier alleen maar tot voorbeeld.
Ik wil benadrukken dat het niet om de gewone minibudgetten gaat. De Commissie beschouwt vervalsing van contracten, verzonnen verslagen of verdwenen documenten blijkbaar als onbelangrijke delicten. Maar ik heb nu een nieuw woord van u geleerd, mijnheer Santer. Vanaf nu noemen wij dit "administratieve acrobatiek" .
Tot op heden zijn er in ieder geval geen disciplinaire maatregelen genomen. Mevrouw Bonino maakt zich zonder veel ophef van de zaak af met het zinnetje: "Ja, ja, uiteraard is de Commissie verantwoordelijk" . Als men dat gelooft, heeft men echter niet begrepen waar politieke verantwoordelijkheid werkelijk voor staat. Verantwoordelijkheid is geen loze kreet die naar believen geslaakt kan worden om vervolgens weer zo snel mogelijk over te gaan tot de agenda.
Verantwoordelijkheid betekent instaan voor iets dat iemand persoonlijk aangerekend kan worden. In de zaak ECHO is dat volgens mij heel duidelijk. Al in februari 1994 wist commissaris Marín van de illegale praktijken en om de een of andere reden heeft hij er niets aan gedaan. Dan is er toch niemand anders verantwoordelijk dan hij? Waarom zou hij dan ook niet aftreden? Of de Commissie nu wel of niet als college geïnstitutionaliseerd is, verandert daar niets aan.
Dit heeft toch ook implicaties voor u, mijnheer Santer. Wat doet de voorzitter van de Commissie in een dergelijk geval? Helaas heeft u tot nu toe gezwegen. De Europese burgers moeten kunnen zien dat er verantwoordelijkheid wordt gedragen en niet alleen in het geval ECHO. Als er afgezien van de fraude - en ik ken heel goed het verschil tussen fraude en onregelmatigheden - geen consequenties zouden zijn, wordt aanvaard dat het doel de middelen heiligt.
Dit is echter niet alleen voor dit geval onhoudbaar, want er werd toch maar 2, 4 miljoen ecu aan steunbedragen verduisterd, weliswaar niet in juridische zin, maar deze middelen kwamen wel ergens anders terecht. Veel erger is dat daardoor al het goede werk dat ambtenaren toch overwegend verrichten, in diskrediet wordt gebracht. En dat, mijnheer Santer, wilt u vast niet. Het omzeilen van de voorschriften zou beloond worden, het naleven ervan in diskrediet gebracht. In het statuut zijn er verschillende disciplinaire maatregelen voorzien, maar blijkbaar hebben de verantwoordelijken in de Commissie er moeite mee deze toe te passen.
Wat moet er eigenlijk gebeuren tot de flagrante omzeiling - commissaris Van Miert heeft het zo genoemd - dus tot de flagrante omzeiling van regels bestraft wordt? Tijdens gesprekken hierover heb ik zelfs de indruk gekregen dat men er bang voor is. Als het zover is gekomen, moet er fundamenteel iets veranderd worden! Vindt u ook niet, mijnheer Santer? U bent verantwoordelijk voor een grote spanning onder de medewerkers van de Commissie. Hoeveel medewerkers wensen niet dat er eindelijk een einde komt aan bepaalde misstanden en dat eindelijk de waarheid wordt gezegd? U dient ook in het belang van uw geëngageerde en rechtschapen medewerkers te handelen.
De Commissie leeft in een ivoren toren. Het stilzwijgen tussen het Parlement en de Commissie komt vooral omdat de Commissie ons verzoek om informatie en controle als wantrouwen opvat. Het principe dat een goed beheer praktisch altijd publiek toegankelijk moet zijn, is door de Commissie volledig verdraaid, in ieder geval daar waar er kritiek geuit wordt en het Parlement gebruikt maakt van zijn controlerecht.
Mijn spreektijd is ten einde. Ik wilde het nog hebben over de cultuur van wantrouwen, over het recht op toepassing van artikel 206 en over het feit dat de Commissie rekening moet houden met een weigering om kwijting te verlenen als zij niet duidelijk zegt wat zij voornemens is. De tekst van mijn uiteenzetting kan worden nagelezen, ook door u mijnheer Santer. Ik laat u deze tekst onmiddellijk toekomen.

Vandemeulebroucke
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het verslag van collega Bösch verdient onze volle steun. Dit Parlement heeft reeds 14 jaar geleden aangedrongen op een vliegende brigade die controles zou verrichten in de lidstaten en die maatregelen zou nemen tegen fraude en corruptie. De UCLAF werd pas in 1989 opgericht en kende heel wat kinderziektes. Intussen was ik in de gelegenheid een aantal grensoverschrijdende schandalen van zeer nabij te volgen. Ik denk aan de affaire Transnuclear met de grootste smokkel van nucleair afval. Er was het dossier over illegaal gebruik van hormonen in de veeteelt. Dat zorgde in mijn land voor intimidatie, bedreigingen en zelfs de moord op een dierenarts-inspecteur. Er was het letterlijk grenzeloos gesjoemel met vlees dat door maffieuze bendes werd georganiseerd en dat zorgde voor vele miljoenen oplichting aan BTW, invoerheffingen en exportrestituties. Het Parlement installeerde een onderzoekscommissie communautaire transitfraude met speciale aandacht voor het dossier sigarettenfraude. Onlangs nog waren er corruptieschandalen en corruptiedossiers in de toerismesector en momenteel loopt een onderzoek rond de zaak ECHO.
De Europese Rekenkamer heeft het werk van de UCLAF gecontroleerd en de conclusie is echt ontmoedigend. Ik moet noteren dat elektronische databanken nog maar in een beginfase zijn, dat er geen uniform systeem bestaat volgens welk dossiers worden geopend, behandeld en afgesloten, dat er heel wat lacunes zijn bij de coördinatie en de evidente samenwerking met lidstaten, ook dat er zelfs bij de vaststelling van manifeste vergrijpen in vele gevallen geen tuchtprocedures worden opgestart. De rapporteur Bösch stelt dan ook terecht dat de UCLAF zou moeten omgevormd worden tot een bureau voor fraudebestrijding, zogenaamd OLAF, dat onafhankelijk kan opereren van de Commissie en dat bovendien verantwoordelijkheid zou dragen voor alle Europese instellingen. Vanzelfsprekend moet het personeelsbestand worden uitgebreid tot 300 specialisten die daadwerkelijk kunnen samenwerken met de nationale gerechtelijke instanties. Magistraten die vandaag de dag internationale fraude en corruptie-onderzoeken moeten leiden, lopen immers hopeloos achter op de feiten. Zij verliezen ontzaglijk veel tijd, energie en geld in het overwinnen van de 15 landsgrenzen en deze situatie in ons Europa zonder grenzen komt nog onvoldoende aan bod in het verslag.
De UCLAF of het OLAF zou een dienst moeten worden met quasi gerechtelijke bevoegdheid zodat transnationale corruptie en fraudedossiers behoorlijk behandeld kunnen worden in nationale rechtbanken. Pas op die manier zijn er ook zichtbare resultaten. Voor we zover zijn is het voorstel zeer belangrijk om de samenwerking van het OLAF met de nationale gerechtelijke instanties wettelijk te regelen via nieuwe verordeningen.
Voorzitter, collega's, dit is mijn laatste tussenkomst in plenaire zitting. Ik verlaat op 15 oktober het Europees Parlement dat ik vanaf februari 1981 heb meegemaakt. Toen hadden we nog maar 434 leden. Ik heb de toetreding meegemaakt van zes nieuwe lidstaten en ik heb ook de bevoegdheden stelselmatig, gelukkig maar, zien toenemen. Ik ben sterk pro-Europees gericht en tezelfdertijd ben ik regionalist want onze democratie is een leven in kringen. Dit Parlement is daar de ruimste kring van. We zijn er allen voor verantwoordelijk dat onze burgers in Europa blijven geloven als een vanzelfsprekende meerwaarde. Een Europa dat meer doorzichtig zou kunnen zijn, meer open en meer onbesproken. Daarom vind ik de goedkeuring van dit verslag ongetwijfeld een belangrijke bijdrage.
Ik wil mijn tussenkomst eindigen met de mensen die ik hier in zoveel jaren heb ontmoet uitdrukkelijk te danken en ik wil over alle politieke grenzen heen iedereen bedanken voor de collegialiteit, voor de openheid en voor de manifeste correctheid die jullie allen hebben betoond. Tenslotte wil ik de administratie echt bedanken en ook de tolken en vertalers.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Vandemeulebroucke voor uw toespraak en dank u voor uw ernstig werk tijdens al die jaren. Uw collega's hebben u met een groot applaus bedankt en ook ik wil u nog eens bedanken.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, ik dank collega Jaak voor de 17 jaar dat wij elkaar kennen en met elkaar bevriend zijn. Ik hoop dat wij elkaar nog vaak zullen ontmoeten, ook nadat je het Parlement hebt verlaten. Je hebt je enorm ingezet voor de bestrijding van de hormonenmaffia in België. Je hebt altijd een groot sociaal hart gehad. Ik hoop dat we elkaar weerzien.
In de gemeente waar ik woon, zou geen enkele belastingbetaler aanvaarden dat 10 % van de gemeentelijke begroting aan corruptie zou worden besteed. De rest van mijn land zou dit evenmin aanvaarden. Ik denk dat dit ook voor iedereen hier in de zaal hier geldt. Hoe kunnen wij dan toestaan dat 10 % van de begroting aan corruptie wordt besteed, alleen omdat het via Brussel gaat? De oorzaak is naar mijn mening de afstand tussen Brussel en de kiezers, die moeten betalen. De besluitvormingsprocedures in de EU maken de goedkeuring van steunregelingen mogelijk, die in geen enkel ander land dat zelf de rekening moet betalen, goedgekeurd zouden kunnen worden. De oplossing is dan ook niet meer Brussel met meer ambtenaren, meer subsidies, een gemeenschappelijke strafrechtelijke ruimte en EU-politie. De oplossing bestaat erin het grootste deel van de steunregelingen af te schaffen en zich op minder, alleen op het grensoverschrijdende te concentreren en het werk beter te doen. Het goedkoopste en allerbeste middel tegen corruptie is totale openheid over de subsidies. Iedereen die steun krijgt van de EU, moet aanvaarden dat de kiezers en belastingbetalers kunnen zien hoeveel de subsidie bedraagt en waarvoor ze dient. Zo moeten de pers en een kritische publieke opinie ervoor zorgen dat alles rechtvaardig gebeurt. Maak de bijlagen openbaar op het Internet en de rest zal vanzelf gaan. Wij verkiezen totale openheid boven een nieuwe bureaucratie in Brussel, een slankere en doorzichtige EU in plaats van vette jaren voor nog meer fraudeurs.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de voortdurende fraude ten nadele van de communautaire begroting is een probleem dat om onmiddellijke oplossing vraagt, met name omdat het fenomeen de laatste maanden ook tot de instellingen zelf schijnt te zijn doorgedrongen. Wij willen het hier niet meer hebben over de negatieve ECHO-episode met betrekking tot de onregelmatigheden in ex-Joegoslavië of in het gebied van de Grote Meren, waarover momenteel het onderzoek nog lopende is, noch over de onregelmatigheden die zouden hebben plaatsgegrepen in de onderzoekssector en op de opheldering waarvan de Commissie begrotingscontrole wacht, maar wij kunnen zeker niet tevreden zijn over de behaalde resultaten noch wat het vaststellen van de onregelmatigheden en de fraudes betreft noch vanwege het gebrek aan doeltreffende gerechtelijk maatregelen op Unieniveau.
Wij memoreren hier dat de Commissie begrotingscontrole, met name dankzij het werk en de inzet van haar voorzitter, mevrouw Theato, reeds geruime tijd van plan was een rechtsgrond in het Verdrag in te lassen die de toepassing van een regeling ter bestrijding van fraude mogelijk moest maken, waarbij zij terzake een medebeslissingsprocedure wenste en bovendien een juridisch instrument wilde creëren dat de lidstaten zou kunnen verplichten de communautaire financiën te beschermen zoals ze dat ook met hun eigen financiën doen.
De harmonisering van de normen moet op administratief niveau plaatsvinden, waarbij sancties en controles gecentraliseerd moeten worden, maar bovendien ook op wetgevend niveau met de ratificatie van de overeenkomst van "95 inzake de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, die tot nu toe een dode letter is gebleven tezamen met de twee weliswaar belangrijke protocollen die eraan toe zijn gevoegd, maar die het wantrouwen van de lidstaten hebben gewekt, waardoor een ratificatie onwaarschijnlijk is geworden.
Ook wij zijn van mening dat de gerechtelijke autoriteiten en niet de UCLAF bevoegd zijn om in de persoonlijke sfeer van de verdachten in te grijpen, maar wij moeten hier wel onderstrepen dat de Commissie, ook daar waar de UCLAF of de begrotingscontrole voldoende bewijzen van ernstige overtredingen hebben verzameld, nooit om ingrijpen van de rechterlijk macht heeft verzocht.
Indien er een bureau voor de corruptiebestrijding wordt opgericht, dat bevoegd is inzake corruptie- en fraudebestrijding in alle instellingen van de Europese Unie, moet dat wel kunnen rekenen op de hulp van de betreffende instellingen; ik doel met name op de mogelijkheid snel toegang tot documenten te hebben en deze eventueel in beslag te kunnen nemen, waarbij de taak de corruptie vast te stellen en te bestraffen aan de gerechtelijke autoriteiten, die over politionele en gerechtelijke bevoegdheden beschikken, moet worden overgelaten.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter van de Commissie, dank u voor uw betoog. Ik wil echter ook mijn twijfel uitdrukken en wel met een citaat: "De woorden hoor ik wel, maar het geloof ontbreekt!" . Ik zou het willen wijzigen in: "Help ons te geloven" dat wij samen een einde maken aan de misstanden.
Ik wil terugkomen op het verslag-Bösch, dat vandaag op de agenda staat, en allereerst mijn dank en waardering uitspreken omdat de heer Bösch talrijke moeilijkheden overwonnen heeft en het verslag nu op tafel ligt. Uit de titel en de inhoud van het verslag komt duidelijk naar voren dat hij zich baseert op verslag 8/98 van de Rekenkamer en zo op artikel 206 van het Verdrag. Voor de Commissie begrotingscontrole kon de rechtsgrondslag slechts op één manier worden geïnterpreteerd. Helaas waren er misvattingen daarover en dit heeft ertoe geleid dat het verslag pas zo laat in de plenaire vergadering wordt behandeld, want na het bekend worden van de vermoede misstanden in het Bureau voor humanitaire hulp zou het nuttig geweest zijn indien het Parlement snel had kunnen reageren met voorstellen om deze uit de weg te ruimen.
Intussen kreeg het geval ECHO voldoende commentaar in de media. Wij hadden gewenst dat de Commissie sneller en volledigere informatie had verstrekt, want dit geval is voor ons opnieuw een duidelijk bewijs van de tekortkomingen van de EU op het vlak van doeltreffende bestrijding van het misbruik van EU-middelen. Reeds lang bekende gevallen zoals MED, transit, tabak - en zo kan ik nog wel even doorgaan - zijn nog steeds niet volledig opgehelderd. Het speciaal verslag van de Rekenkamer toont aan dat het Parlement terecht ontevreden is met de huidige structurele bevoegdheid van de UCLAF, vooral indien het om intern onderzoek in de Commissie gaat. Dit kan niet verweten worden aan de ambtenaren en de - in te veel gevallen - "tijdelijke" functionarissen van de UCLAF. Het ligt veeleer aan de onsystematische wijze waarop de dossiers worden behandeld. De Rekenkamer meldt tot april 1997 alleen al meer dan 1300 nog niet afgesloten dossiers. De heer Bösch heeft hier reeds over gesproken.
Een tekort aan informatie en een slechte coördinatie komen daar nog bij. Volgens de Rekenkamer ontbreken bij vermoedens van fraude in de Commissie niet alleen duidelijke regelingen, maar kan er evenmin een openbaar ministerie worden ingeschakeld. Met de invoering van de euro en de uitbreiding van de EU kan men in de toekomst voor nog meer fraude vrezen. Dit zijn maar een paar redenen voor de eis om de rol, opbouw en bevoegdheden van de UCLAF slagvaardiger en onafhankelijker vorm te geven in een bureau voor de fraudebestrijding. De heer Bösch heeft dit voorgelegd.
Wij riskeren vandaag met OLAF evenwel geen definitieve stap. Maar dit Parlement als controleorgaan moet er iets voor doen opdat wij samen uitwerken hoe wij de nieuwe uitdagingen kunnen aannemen. Wij willen dan ook geen juridisch gefundeerd voorstel doen, maar geven bepaalde uitgangspunten. Wij vragen de Commissie vriendelijk deze uitgangspunten serieus en in aanmerking te nemen. Anders vrees ik dat ons een hele lange discussie wacht voordat wij tot een echt doeltreffende fraudebestrijding komen.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk een urgent probleem. Mijn belangstelling gaat hiernaar uit omdat ik als voormalig directeur-generaal bij de Commissie de moeilijkheden in verband met personeelskrapte en nieuwe taken ken. Maar er moeten snel beslissingen worden genomen.
Het verslag-Bösch geeft een duidelijk politiek signaal dat onze aandacht verdient. Persoonlijk twijfel ik nog over wat er in een concrete situatie moet gebeuren. Ik wil dit graag met een aantal specifieke punten toelichten. Terecht heeft de heer Bösch gezegd dat de huidige situatie zo niet kan doorgaan. Institutioneel gezien betwijfel ik of zijn standpunt inzake een structuur die half binnen en half buiten de Commissie ligt, de juiste is. Een raad van bestuur van vijf instellingen betekent dat de directeur van de UCLAF of het OLAF vijf bazen zal hebben en iemand die vijf bazen heeft, heeft er geen. Dat punt verdient toch wel aandacht.
Gezien de zeer korte tijd die mij ter beschikking staat, wil ik mij tot de voorzitter van de Commissie richten. De heer Santer had het over een externe onderzoekstaak en ik begrijp dat. Maar betekent dat niet dat de Commissie in de strijd tegen de fraude uiteindelijk haar eigen verantwoordelijkheid zal verliezen? Dat is een zeer belangrijk punt. Dit Parlement heeft alleen de instelling die verantwoordelijk is voor de begroting als instelling waarmee het in dialoog treedt. Als die situatie verdwijnt, aan wie moet dit externe onderzoeksorgaan dan verantwoording afleggen? Allereerst zou ik graag een sterkere UCLAF zien binnen de Commissie, maar met volledige onafhankelijkheid. Misschien dient de directeur benoemd te worden door de Rekenkamer of door het Hof van Justitie en met een institutioneel akkoord om samen te werken met andere instellingen. Maar ik vraag me af of in dit stadium de externe optie wel de juiste oplossing is als we niet weten tegenover wie het extern orgaan verantwoordelijk is. Zijn we dan niet nog slechter af? Ik hoop dat er een positief antwoord komt. Er moet iets gebeuren, zodat het verslag van de heer Bösch niet wordt verworpen. Ik denk echter niet dat dit het einde van het debat is. Zoals mevrouw Theato al opmerkte, is dit het begin van het debat en daarmee moeten we snel doorgaan.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, het onderzoek van de Rekenkamer naar de materie die we nu behandelen legt de vinger op de wonde. Fraude en corruptie zijn een feit, het probleem is alomtegenwoordig, en we beschikken zelfs niet over de meest fundamentele middelen of mechanismen om er iets aan te doen.
De UCLAF beschikt niet over voldoende personeel. En niet alle functionarissen waarover de UCLAF beschikt kunnen ter plaatse worden ingezet. De structuur waarin zij is ondergebracht maakt een effectieve horizontale interventie op het niveau van de instellingen onmogelijk. Om fraude en corruptie te kunnen bestrijden dient er hier dus veel te veranderen - niet alleen op het gebied van externe interventie, maar ook op het gebied van interne interventie. Ik wil niet al te specialistisch worden, maar ik kan hier wel zeggen dat zo'n verandering twee essentiële zaken zal moeten zien te verwezenlijken. Allereerst moeten de mogelijkheden om op communautair niveau te interveniëren uitgebreid worden, en dan vooral door uitbreiding van het personeel, dat zonder allerlei restricties moet kunnen handelen en over voldoende middelen moet kunnen beschikken. Daarnaast moet gestreefd worden naar een bevredigende samenwerking met gelijksoortige diensten in de lidstaten.
Een organisme dat zich tot doel stelt fraude te bestrijden en daarbij op het niveau van alle instellingen - inclusief de Commissie - kan interveniëren zal allereerst transparant en onafhankelijk moeten zijn. Het geval ECHO, en de op zijn minst dubieuze wijze waarop dit geval door de Commissie is benaderd - vooral in de betrekkingen met het Parlement - leiden onafwendbaar tot die conclusie. Het voorstel om van de UCLAF een onafhankelijk bureau te maken dient dus positief beoordeeld te worden.
Natuurlijk mogen de verwachtingen niet te hoog gespannen zijn. Ik zeg dit met nadruk, en dan vooral met het oog op externe interventie, waar men maar weinig zal opschieten als er geen sprake is van een klimaat van samenwerking met de lidstaten en er van de zijde van laatstgenoemde geen werkelijke politieke wil bestaat om te handelen. Bovendien is het zaak om - vooral op het gebied van de criminaliteit en de externe interventie - behoedzaam te zijn.
Maar dat betekent niet dat er met hetgeen de rapporteur voorstelt geen belangrijke stap voorwaarts wordt gedaan: een essentiële stap als we een antwoord willen formuleren op het soort situaties dat we allen kennen.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, het huidige systeem van de Commissie, dat fraude mogelijk maakt, is de laatste jaren in meerdere opzichten volstrekt onaanvaardbaar gebleken. Vooral de laatste fraudegevallen die door de Europese Rekenkamer zijn aangedragen, hebben aangetoond dat er een externe eenheid nodig is voor de bestrijding van de interne corruptie en de interne fraude die blijkbaar in de organen van de EU voorkomen. Ik geloof echter niet dat dat voldoende is. Jacques Santer heeft nogmaals de fraaie woorden gesproken: "Er is openheid en openbaarheid nodig" . Mooie woorden zijn echter onvoldoende, mijnheer Santer, wij willen ook daden zien!
Openbaarheid is een van de betere manieren om interne corruptie te verhinderen, en de Commissie zou dat moeten weten. Mijnheer Santer, u moet de rechten van de werknemers niet als excuus gebruiken om openheid te verbieden, en u moet vertellen wat er feitelijk in de Commissie gebeurt. Het gaat om geld van de belastingbetalers. Wij eisen dat wij te weten krijgen wat er gebeurt. En u moet ons ook geen informatie onthouden die wij in de Commissie begrotingscontrole nodig hebben om decharge te kunnen verlenen, want zo kan het niet langer.
Tenslotte wil ik er nog even op wijzen dat ik niet wil dat de nieuwe eenheid OLAF een gerechtelijke autoriteit wordt. De resultaten moeten naar de nationale gerechtelijke overheid. In een Openbaar Ministerie op EU-niveau ben ik absoluut niet geïnteresseerd. Ik ben alleen geïnteresseerd in een externe eenheid die kan controleren wat de Commissie doet.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega's, ik wens allereerst namens de Fractie Europese Radicale Alliantie Jaak Vandemeulebroucke van harte te danken voor de 17 jaar die hij in het Europees Parlement heeft doorgebracht en het gezamenlijke werk dat hij in deze jaren heeft kunnen verrichten. Wij wensen hem alle goeds toe voor wat hij zal gaan ondernemen na zijn vertrek bij het Europees Parlement.
Mijnheer de voorzitter, ik wil u danken voor uw bijdrage en omdat u de vragen gesteld hebt die gesteld moesten worden in een debat waarvan het onderwerp grotendeels overschaduwd werd door een aantal problemen die zeker ernstig zijn, maar die ons het voorliggende verslag uit het oog deden verliezen. U hebt er goed aan gedaan de puntjes op de i te zetten en een aantal sprekers is overigens op de kern van de zaak ingegaan. Anderen verkozen evenwel verder aan opbod te doen over kwesties die beter elders en op andere momenten behandeld worden. De beslissingen hierover dienen op doorzichtige wijze genomen te worden, maar deze doorzichtigheid, waaraan wij allen gehecht zijn, mag niet gepaard gaan met oproepen tot verklikking en lekken, want die bedaren de gemoederen niet en verzuren alleen maar de sfeer tussen ons. Uw bijdrage was dus heel opportuun.
U hebt ons gezegd dat u met de Voorzitter van het Parlement gesproken hebt en dat u maatregelen zult nemen zodat wij de inlichtingen waarom wij in het kader van een andere aangelegenheid - waarover ik het vandaag niet zal hebben - gevraagd hebben, zo snel mogelijk krijgen. In het belang van onze beide instellingen hoop ik dat dit inderdaad het geval zal zijn.
Mijns inziens werd onvoldoende verwezen naar het verslag van de Rekenkamer, waaraan het verslag-Bösch gewijd is. Dit document is vrij bezwarend en het doet mij de vraag stellen die ook al in het oude Rome gesteld werd: Quis custodiet custodes ? Zoals in het verslag-Bösch gezegd wordt, heerst er een klimaat van onzekerheid: wij vragen ons terecht af waaraan de communautaire middelen besteed worden en vooral welk gebruik er op een bepaald ogenblik van gemaakt wordt, maar wij laten na vast te stellen dat in het verslag van de Rekenkamer op ernstige tekortkomingen in de werking van UCLAF zelf wordt gewezen: gebrek aan doorzichtigheid, gebrek aan zekerheid, gebrek aan vast personeel - de helft van het personeel van UCLAF is tijdelijk - gebreken in de databank van de eenheid... Men vertelt dat het informaticasysteem van UCLAF door Perry-Lux geïnstalleerd werd en sommigen gaan zelfs zo ver te wijzen op het risico van manipulatie van de gegevens.
Mijnheer de voorzitter, wanneer u "ja" zegt tegen een betere werking van UCLAF en "neen" tegen de oprichting van een nieuw orgaan, zoals de heer Dankert ook al zei, ben ik het met u eens. Ik ben van oordeel dat wij meer en grotere inspanningen moeten leveren opdat UCLAF echt onafhankelijk is in het licht van de mogelijke structuren, met andere woorden de huidige structuren, opdat de Eenheid versterkt wordt en opdat er een einde komt aan deze oproepen tot verklikking en aan deze lekken, die het klimaat enkel vergiftigen en ons of Europa geen enkele dienst bewijzen.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, voorzitter en leden van de Commissie, dat de fraudebestrijding binnen de Europese instellingen sterk moet worden verbeterd, staat buiten kijf. Het verslag van de Rekenkamer brengt een aantal ernstige lacunes aan het licht. Een daarvan is het feit dat de UCLAF tot nu toe alleen onderzoeken binnen de Commissie heeft kunnen instellen, niet bij andere EU-instellingen.
Terecht benadrukt de rapporteur dat voor alle instellingen een doeltreffende bescherming tegen fraude noodzakelijk is. Hij bepleit de oprichting van een Bureau voor fraudebestrijding met een interinstitutionele taak. Met onder andere de collega's Dankert en Wemheuer zou ik liever de bestaande UCLAF die ruimere taakstelling geven.
Daarbij wil ik evenwel benadrukken dat deze instantie zich alleen met interne opsporing, dus met fraude binnen de EU-instellingen, moet bezighouden. De bevoegdheid tot onderzoek buiten de instellingen, zoals fraude in lidstaten ten nadele van de Gemeenschapsbegroting, blijft een verantwoordelijkheid van de lidstaten. Ook na de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam zal dat niet veranderen.
Onderzoek buiten de instellingen verdraagt zich niet met de grondwetten van de lidstaten noch met hun stelsels voor strafrecht. De overwegingen L en M uit het verslag, waarin de rapporteur pleit voor een Europese strafrechtelijke ruimte en een Europees Openbaar Ministerie, wijs ik daarom van de hand.
Verbetering van fraudebestrijding buiten de EU-instellingen dient gezocht te worden in optimalisering van het functioneren van de nationale opsporingsdiensten en de samenwerking daartussen. De fraudebestrijdingsdiensten van de Commissie hebben daarbij een belangrijke coördinerende rol.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Bösch geeft een duidelijk overzicht van de situatie en formuleert een duidelijke eis. Mijns inziens is het echter niet doelmatig als de benoemingsbevoegdheid voor het personeel van OLAF bij de Commissie ligt. Het voorstel om OLAF door een vijfkoppig, onafhankelijk controleorgaan te controleren dient wel te worden toegejuicht. De onafhankelijkheid van OLAF is echter niet volledig gewaarborgd als de Commissie nog over indirecte bevoegdheden op personeelsvlak beschikt. Alleen een onafhankelijk, met de Rekenkamer en natuurlijk met de Commissie samenwerkend en aan het Europees Parlement verantwoordingsplichtig OLAF kan een slagvaardig instrument bij de bestrijding van fraude en corruptie worden.
Ik ben van mening dat een controleorgaan in een vacuüm, zoals de heer Bösch zei, succesvol kan zijn als er voldoende uitstekend personeel voor wordt aangesteld. Deze investering zal zeker renderen.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, ik presenteer mij hierbij als het parlementslid dat verantwoordelijk was voor de aanbeveling van de kwijting 1996. Ik heb met grote aandacht naar dit debat zitten luisteren; het betreft immers een van de belangrijkste onderwerpen waarover we, binnen de context van de kwijting 1996, voor het einde van het jaar een beslissing moeten nemen.
Ik zou in dit debat graag een aantal persoonlijke opmerkingen willen maken. Ten eerste ben ik erg blij dat de Voorzitter van de Commissie deze vergaderzaal vanmiddag heeft bezocht om ons te laten weten hoe hij over de hele gang van zaken denkt en om een blik vooruit te werpen.
Wat het eerste punt betreft, de manier waarop de zaken worden geleid, ben ik bijzonder verheugd met zijn wens ons van nadere informatie te voorzien, zodat we een beter begrip krijgen van wat er zich binnen de Commissie afspeelt. Het is precies dit gebrek aan informatie, en het daaruit voortkomende onvermogen voor onszelf te kunnen oordelen, dat sommigen van ons ertoe gebracht heeft het ECHO-budget voor humanitaire hulp in 1999 in beraad te houden. Ik hoop dat we die informatie zo snel mogelijk zullen krijgen.
Een van de opmerkingen van de voorzitter was nogal eigenaardig. Hij zei dat het onjuist zou zijn individuele sancties op te leggen aan functionarissen die de onregelmatigheden waarvan ze worden beschuldigd uitsluitend hebben begaan om hun afdeling draaiende te houden. Je vraagt je af waar de grenzen van de verantwoordelijkheid liggen. Edith Müller had volkomen gelijk toen ze opmerkte dat functionarissen die onregelmatigheden hebben begaan in bepaalde gevallen hun verantwoordelijkheid zouden moeten nemen, uiteraard zonder dat daarbij een heksenjacht hoeft te worden geopend.
Ten tweede willen we voor wat betreft het meer algemene punt van verbetering van het systeem, zoals het verslag van de Rekenkamer al aangaf, het functioneren van de UCLAF versterken en niet afzwakken. De PPE spreekt haar steun uit voor het verslag-Bösch, zelfs al wordt het door de collega's van de heer Bösch zelf niet gesteund, omdat het in onze opvatting zaak is dat er vooruitgang wordt geboekt. Ik twijfel er niet aan dat we ons, na afloop van dit debat en na de stemming, ook rekenschap kunnen geven van de opmerkingen van de voorzitter van de Commissie, zodat we met een daadwerkelijk efficiënte antifraudeprocedure de eenentwintigste eeuw kunnen ingaan.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, er zit systematiek in de waanzin en die systematiek moet dan ook veranderen. Het verslag-Bösch bevat goede voorstellen waarmee akkoord moet worden gegaan. De gebeurtenissen rondom het verslag waren echter absoluut niet goed. Het verslag-Bösch is op de lange baan geschoven en hetgeen sindsdien aan het licht is gekomen, is catastrofaal. Het is weer net als bij BSE, net als bij andere probleemgevallen die vandaag ter sprake zijn gekomen. Documenten verdwijnen, ze zijn er niet en wij kunnen niets meer controleren. De schuldigen zijn er ook niet meer. Ofwel zijn zij bevorderd of met een gouden handdruk ergens anders naartoe gestuurd. De bevoegde commissaris is er ook niet. Ook vandaag, en met het actuele geval van ECHO op de achtergrond betreur ik dat ten zeerste, is noch commissaris Marín, noch commissaris Bonino aanwezig en vorige keer bij de hoorzitting was dat eveneens gedeeltelijk het geval.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, uw voorstellen om de ideeën van collega Bösch verder uit te werken juichen wij toe. Het is ons inziens belangrijk en juist dat dat gebeurt. In contact treden met de Voorzitter van het Parlement is een eerste stap waarop nog vele andere, en vooral snelle stappen moeten volgen. Wij kunnen ons niet op langetermijnoplossingen richten, want wij moeten geloofwaardige signalen naar buiten toe uitzenden.
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, u heeft politieke verantwoordelijkheid aanvaard. Wanneer doen de twee belangrijkste beschuldigden, commissaris Marín en commissaris Bonino, dat? Hoe snel zal het beloofde disciplinaire recht toegepast kunnen worden? Hoelang zullen wij moeten wachten tot de documenten op tafel liggen?
Ik zou het echt problematisch vinden als wij dit debat, dat wij heden over dit verslag voeren, pas volgend jaar bij de aanstelling van een nieuwe Commissie zouden voeren en dan moeten bestraffen wat in deze vijfjarencyclus verkeerd is gelopen.
Tot slot, dat de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten haar rapporteur in de kou laat staan, geeft mij te denken, moet ons te denken geven. Zou zij hetzelfde doen als de beschuldigde commissarissen andere affiniteiten zouden hebben?

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, aan het eind van dit debat zou ik de strijdpunten willen laten rusten, zodat wij tot afspraken kunnen komen. Daarom wil ik op de kern van de zaak ingaan. Ik ga het hebben over een punt uit het verslag- Bösch waarover zeker overeenstemming bestaat. Ik denk dat wij het er met zijn allen over eens kunnen zijn dat er bij de UCLAF een tijdlang meer dingen goed dan fout zijn gegaan, maar dat er momenteel behoefte is aan meer financiële en personele middelen en aan uitbreiding van de bevoegdheden naar alle communautaire instellingen. Met name is het moment gekomen dat het bureau voor zijn geloofwaardigheid behoefte heeft aan transparantie. Ik hoop dat niemand er aanstoot aan zal nemen als ik zeg dat het Parlement, dat volop met het bestuderen van het ECHO-verslag bezig is, het vertrouwen in de fraudebestrijdingseenheid heeft verloren.
Daarom is het moment gekomen om de UCLAF niet alleen van al het nodige te voorzien, maar om een echte omvorming van de UCLAF te verwezenlijken, zodat zij weer geloofwaardig wordt. De UCLAF zelf moet de speerpunt worden in de overgang van het huidige systeem naar een echt recherchebureau, waarin strafrechtspecialisten hun krachten bundelen. We moeten voor een nieuwe opzet van de organisatie en wijziging van het wettelijk kader het moment aangrijpen waarop de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie zich nu bevinden. Laten we de uitdaging die zich aan ons voordoet aanvaarden: wij hebben als Raad, Commissie en Parlement de verantwoordelijkheid om van onze kant al het nodige te doen voor de oprichting van een bureau voor fraudebestrijding, met ervaren speurders en specialisten, waarvan de gedragscode het eerbiedigen van de legaliteit is en dat, hoewel het organisatorisch onder de Commissie valt, politiek volstrekt onafhankelijk is. Kortom, een bureau dat zodanig evenwichtig is dat de werkzaamheden in het belang van de Unie en niet van een bepaald land zijn.
Mijnheer de Voorzitter, bij het stemmen over het verslag-Bösch is slechts een antwoord mogelijk: men is voor verandering of men is niet voor verandering.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mijn dank uitspreken voor deze constructieve en zeer goede discussie. Ik vind het heel belangrijk dat wij af en toe debatteren over dit voorstel, om te komen tot de noodzakelijke, op vertrouwen gebaseerde samenwerking tussen het Parlement en de Commissie.
UCLAF is een jonge organisatie, nog geen tien jaar oud, dus uiteraard zijn er de nodige aanloopproblemen geweest. Ik geloof echter dat UCLAF zich langzamerhand heeft ontwikkeld tot een zeer goede organisatie. Terwijl het drie jaar geleden nog een organisatie was die over de Commissie verspreid was, is ze inmiddels onder één dak verenigd en kan ze zich op verschillende manieren inzetten om de smokkel van sigaretten aan te pakken. Daarbij gaat het om de samenwerking met Midden- en Oost-Europa, met het TACIS- en het PHARE-programma en dergelijke.
Laat ik een paar misverstanden uit de wereld helpen. Sommige sprekers hebben gezegd dat de Rekenkamer misstanden en geknoei heeft ontdekt. Dat is helemaal niet ontdekt door de Rekenkamer, maar door UCLAF zelf. Het rapport van de Rekenkamer gaat over de manier waarop UCLAF is georganiseerd. Daarbij is naar voren gebracht dat er een moderner datasysteem moet komen. Er is gezegd dat er een beter archief nodig is, iets wat wij zowel in de Commissie als in UCLAF serieus hebben genomen door onze arbeidsmethoden te veranderen en door in juli een nieuw programma voor de onderzoeksmethode van UCLAF aan te nemen, vooral vanuit het oogpunt van bescherming van het individu in dit verband.
Ik geloof dat wij ook kunnen vaststellen dat UCLAF nu het platform heeft geschapen voor hetgeen de heer Bösch en vele anderen in het Parlement willen, namelijk de UCLAF nog beter maken, zodat we kunnen voldoen aan de eisen die de belastingbetalers in onze lidstaten aan ons stellen. Parallel hiermee hebben wij ook SEM 2000 in het leven geroepen, om onze administratie en de cultuur in onze administratie te wijzigen en zodoende te komen tot een organisatie die moderner is dan die van vandaag.
Tenslotte wil ik graag zeggen dat het mijn persoonlijke ervaring is dat openbaarheid een goed instrument is als men geknoei en fraude in een organisatie wil verhinderen. Dat is ook de reden dat wij zowel van de kant van de Commissie als van anderen, er met behulp van het Verdrag van Amsterdam voor proberen te zorgen dat er meer openbaarheid in onze activiteiten komt.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Gradin.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Kwijting 1996
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0289/98) van de heer Miranda, namens de Commissie begrotingscontrole, over de kwijtingsprocedure voor het begrotingsjaar 1996
Afdeling I - Europees Parlement/Bijlage Ombudsman-Afdelingen IV - Hof van JustitieV - RekenkamerVI - Economisch en Sociaal Comité en Comité van de regio's.
Miranda
Mijnheer de Voorzitter, laat ik beginnen met te vertellen dat dit meer is dan een verslag van mijn hand alleen. Het is eerst en vooral een verslag van de Commissie begrotingscontrole. Er is lang gewikt en gewogen, maar uiteindelijk is het verslag bijna unaniem goedgekeurd.
Ik wil hier ook aangeven dat ik volledig achter dit verslag sta - ook al kunnen er verschillen bestaan tussen het verslag dat we nu bespreken en het verslag zoals ik dat het liefst gezien had. Ik maak deze schijnbaar overbodige opmerkingen om twee redenen. Allereerst omdat ik de toelichtingen die er met betrekking tot dit verslag zijn verschaft - vooral in bevoegde instanties van het Parlement - niet anders dan eigenaardig kan vinden. Die toelichtingen zijn altijd buiten de Commissie begrotingscontrole om gedaan, zonder de medewerking van de rapporteur of welk ander lid van die commissie dan ook. In de tweede plaats - en dat is minstens even belangrijk - omdat ik vrees dat er een controverse zal ontstaan rond een zeer bepaalde kwestie, en dat dit, hoe belangrijk die kwestie ook mag zijn, ertoe zal leiden dat men uit het oog verliest wat de onderliggende problemen zijn waarop zo dringend een antwoord moet worden geformuleerd.
Dit gezegd zijnde, kunnen we nu overgaan tot de bespreking van de kernpunten van het verslag. Twee omstandigheden zijn typerend voor de kwijtingsprocedure met betrekking tot 1996. Aan de ene kant heeft het Parlement geen gebruik gemaakt van de gelegenheid om de uiteindelijke kosten van D3-gebouw met 30 miljoen ecu terug te dringen, terwijl dat toch een prioriteit voor voornoemd boekjaar was; aan de andere kant is gebleken - en nu heb ik het over het Economisch en Sociaal Comité - dat de onregelmatigheden zoals die zijn vastgesteld tijdens audits die door de Rekenkamer en het Comité zelf zijn uitgevoerd onoverkomelijk zijn.
Van belang is dat deze bijzonder ernstige situaties ons niet blind maken voor andere aspecten die met de uitvoering van de begroting samenhangen. Deze aspecten verdienen ook onze aandacht, zelfs in die gevallen waarin geen sprake is van correctieve interventie.
Maar laten we eerst eens kijken naar de kwestie van die 30 miljoen ecu. Ik wil hier niet de plaats innemen van het bureau, dat besloten heeft een onderzoek in te stellen en dat ook heeft afgesloten, maar duidelijk lijkt me wel dat een aantal diensten hier bijzondere verantwoordelijkheden hebben - in de eerste plaats de ordonnateurs, maar daarnaast ook andere diensten die bij het geval betrokken zijn. Dat er tussen hen geen enkele samenwerking bestaat is overduidelijk gebleken. Vanaf het begin heb ik geprobeerd in dit verslag deze twee aspecten van het probleem te benadrukken. Alleen zo kan men de omissies begrijpen die ertoe hebben geleid dat het eerder genoemde bedrag verloren is gegaan, en daarmee dus ook de mogelijkheid om D3 vervroegd af te lossen.
Er is een aantal fouten gemaakt. Men heeft in het onderhavige geval - net als in vergelijkbare situaties, overigens - geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid unilateraal het bedrag van de betaling vooraf vast te stellen. Daarbij is verwezen naar de usance. Maar nog even afgezien daarvan, is de hele zaak bij de formulering van het aanhangsel bij het contract absurd gecompliceerd gemaakt. Dat is vooral het geval geweest bij het in te vullen bedrag, waarbij men vergeten lijkt te zijn dat zoiets in eerdere gevallen ook al was gebeurd. En zo werd alles nog gecompliceerder. Alsof er geen termijnen te respecteren zouden zijn, terwijl die termijnen op het punt stonden te vervallen. Er zijn adviezen uitgebracht en er zijn toelichtingen opgesteld. Sommige daarvan waren strijdig met elkaar, andere waren niet ter zake of kwamen te laat tot stand. De toestand werd zo alleen maar gecompliceerder en geen van genoemde adviezen of toelichtingen heeft bijgedragen tot een tijdige en bevredigende oplossing van de zaak.
Op die wijze is nagelaten zorg te dragen voor iets dat als een prioriteit was aangemerkt. Er is zelfs niet voor gezorgd dat de verliezen minimaal bleven. En dat had gekund, als er tenminste de garantie had bestaan van een betaling vooraf van 29, 5 miljoen ecu. Daaruit zal toch lering moeten worden getrokken, opdat herhaling van dit soort toestanden vermeden wordt. Het is van essentieel belang dat men er alles aan doet om te verzekeren dat de belangrijkste managers van een instelling niet alleen over de nodige beroepskwalificaties beschikken, maar ook over een - bewezen - ervaring. Voor het voorzien in deze posten zijn een zo groot mogelijke transparantie en rigueur een eerste vereiste, net als die gelden voor alle overige zaken die door een soepele en voortgezette samenwerking tussen de verschillende afdelingen van ons Huis moeten worden gegarandeerd.
Ik wil deze zaak op een positieve noot afsluiten. Ik verwijs daarbij naar de maatregelen die intussen door het Secretariaat-generaal genomen zijn om dit soort administratieve fouten te verhelpen en zorg te dragen voor een degelijke opzet van de openbare aanbestedingen.
Nog steeds met betrekking tot het Parlement wil ik hier de aandacht vestigen op een aantal punten: de toename van het aantal kredietannuleringen, de herhaalde weigering van visa, vooral met betrekking tot de tolken, en de noodzaak het verschil dat er nu al enige jaren tussen kas en rekeningen bestaat - welk verschil 4 miljoen ecu bedraagt - te regulariseren.
Wat het Economisch en Sociaal Comité betreft, ik heb al aangegeven dat zowel bij een audit georganiseerd door de Rekenkamer als bij een interne audit is gebleken dat er sprake is van duidelijke onregelmatigheden en een manifest gebrek aan administratieve zorgvuldigheid met betrekking tot de uitgaven voor de verplaatsing van leden. Ik herinner eraan dat de Raad zich, na de resultaten van die audits te hebben vernomen, op ondubbelzinnige wijze heeft uitgesproken over deze zaak. Ondertussen zijn er weliswaar maatregelen getroffen en terugbetalingen gedaan, maar voor het verlenen van kwijting is het noodzakelijk dat de Rekenkamer en de UCLAF hun conclusies openbaar maken, en dan vooral die met betrekking tot de verantwoordelijkheden, de betrouwbaarheid van het nieuwe systeem van terugbetalingen en de mogelijkheden voor het terugvorderen van de onverschuldigd betaalde bedragen. Zolang die kwesties nog niet bevredigend zijn geregeld, kunnen we natuurlijk geen kwijting verlenen.
Spijtig genoeg moeten we vaststellen dat de Rekenkamer ook met betrekking tot het Comité van de regio's onregelmatigheden vastgesteld heeft. We hebben nota genomen van het voortgangsrapport dat ons intussen toegezonden is met betrekking tot de terugvordering van de onverschuldigd betaalde bedragen en de genomen administratieve maatregelen. We begrijpen dat de Rekenkamer nog moet vaststellen of de getroffen maatregelen afdoende zijn.
Dan nu twee korte opmerkingen over het Hof van Justitie en de Rekenkamer. Ik noem de eerste instelling in verband met de noodzaak om te komen tot een verbetering van de financiële raming met betrekking tot de kredieten en de motiveringen voor de verschillende begrotingslijnen. Ik noem de tweede om aan te geven dat deze op systematische wijze dient te worden geïntegreerd in alle horizontale audits die georganiseerd gaan worden.
En dan tenslotte een opmerking om het volgende te benadrukken: degenen die bij het Parlement voor de kwijting verantwoordelijk zijn verlangen dat de Commissie zo spoedig mogelijk voorstellen formuleert tot wijziging van het Financieel Reglement. Bovendien dient het Parlement gehoord te worden bij de benoemingen voor de posten van rekenplichtige en financieel controleur bij de genoemde twee instellingen en de ervan afhangende gedecentraliseerde agentschappen.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de socialistische fractie in afwezigheid van mevrouw Wemheuer, de coördinator, en de heer Tomlinson, onze woordvoerder op dit gebied. Ik kan binnen de mij toebedeelde vijf minuten natuurlijk niet veel zeggen, maar er waren in ieder geval vier punten waarop de heer Tomlinson de aandacht wilde vestigen, namelijk de volgende.
Ten eerste de "collectieve overschrijvingen', zoals de rapporteur het zo fraai verwoordt in zijn verslag. Dit was niets minder dan een ramp voor het Parlement. Veel van ons onderschrijven die opvatting. We hebben de gevolgen ervaren, we hebben de oorzaken achterhaald en alles wat er verder over te weten valt, bekeken. We kunnen alleen nog maar hopen dat dit voorgoed tot het verleden behoort. Het verslag bevat een verklaring waarin de maatregelen van de secretaris-generaal die hier voorgoed een einde aan moeten maken, worden verwelkomd. Het had niet mogen gebeuren; het feit dat het toch gebeurde heeft de begroting van het Parlement geen millimeter vooruit geholpen. Hier heeft de rapporteur het al over gehad.
Ten tweede het vraagstuk van gekwalificeerd personeel dat in paragraaf 14 wordt vermeld. In de opvatting van de heer Tomlinson is er een gebrek aan gekwalificeerd personeel, zeker voor wat betreft boekhouding en auditing binnen het Parlement. Ook in dit geval zijn wij verheugd over de maatregelen van de secretaris-generaal. We moeten niet vergeten dat dit verslag gebaseerd is op de begroting van 1996; we hopen dat het personeel dat is belast met het beheer van de middelen binnen dit Parlement voldoet aan de verwachtingen van de secretaris-generaal en zeker ook aan onze eigen verwachtingen.
Ten derde de inventaris. In paragraaf 19 staat het volgende: "Het Europees Parlement betreurt dat de driejarige inventariscontrole waarmee in 1994 een begin werd gemaakt aan het eind van het begrotingsjaar 1996 niet was voltooid" . Met andere woorden, we weten niet wat het Parlement bezit. We weten niet welke middelen het Parlement in totaal ter beschikking staan. Enige tijd geleden ontving ik in mijn kantoor een stukje papier dat een inventariscontroleformulier bleek te zijn. Ik werd verzocht in te vullen wat er zich in mijn kantoor bevond. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het praktisch als een uitnodiging beschouwde er met de helft van de inventaris vandoor te gaan. Ik had het bureau en de stoel kunnen opgeven en al het andere zonder pardon mee naar huis kunnen nemen. Dit is niet de manier waarop je een inventaris opmaakt, en ik weet dat de heer Tomlinson en onze fractie al een hele tijd op dit punt hebben gehamerd. We kunnen alleen maar hopen dat er iets aan wordt gedaan.
Het belangrijkste punt waar de heer Tomlinson echter de aandacht op wilde vestigen betreft de opmerking over de Juridische Dienst in paragraaf 15. Ik weet dat er amendementen op deze paragraaf zullen worden ingediend en zal hem daarom hardop voorlezen, zodat de opmerking in ieder geval wordt vastgelegd voordat ze wordt gewijzigd. De tekst luidt als volgt: "Het Europees Parlement bevestigt dat het veel waarde hecht aan de kwaliteit van de adviezen van de Juridische Dienst, aan de hand waarvan de besluitvormers de belangen van de instelling doeltreffend en snel moeten kunnen behartigen" . Het gedeelte waar men over schijnt te vallen is het volgende: "Het Europees Parlement constateert dat de kwaliteit van de juridische advisering door de interne Juridische Dienst van deze instelling tekortkomingen vertoont, zoals die door zijn rapporteur zijn geconstateerd en tot uiting kwamen in voor nationale rechtbanken, het Europese Hof van Justitie en het Gerecht van Eerste Aanleg verloren zaken; verzoekt zijn secretaris-generaal een studie te laten maken van de effectiviteit van de advisering door de Juridische Dienst over de afgelopen tien jaar; verzoekt zijn secretaris-generaal om de Commissie Begrotingscontrole uitvoerige taakomschrijvingen te doen toekomen voor de A-ambtenaren bij de Juridische Dienst" . Dit is de volledige tekst van paragraaf 15.
Als deze tekst uiteindelijk ingrijpend wordt gewijzigd, zijn de oorspronkelijke bewoordingen nu in ieder geval te boek gesteld. Ik hoop dat de Juridische Dienst zich rekenschap geeft van hetgeen hier wordt gezegd en ook passende maatregelen zal nemen. We moeten deze opmerking niet beschouwen als een veroordeling van individuele leden van deze dienst, maar als een uiting van hoop dat de juridische dienstverlening voor dit Parlement in de toekomst zal verbeteren.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Miranda bedanken voor zijn verslag dat drie voorstellen bevat voor besluiten tot verlening van kwijting en een besluit tot uitstel van het verlenen van kwijting. Ik wil hier de kwijting voor het Comité van de regio's belichten en aan het Comité van de regio's meedelen dat wij erg verontrust zijn over zijn personeelsbeleid en dat de recente uitwisseling van de door de begrotingsautoriteit toegestane posten met het ESC nu niet bepaald als een vooruitgang kan worden gezien.
Wat het Parlement betreft, volgen wij aandachtig de maatregelen die op basis van het verslag van de Rekenkamer met betrekking tot de uitgaven van de leden werden genomen. De kwijting aan de secretaris-generaal van het Parlement die nu verleend kan worden, hebben wij enkele maanden uit moeten stellen omdat onze commissie de resultaten van het onderzoek wilde afwachten dat het Bureau over de vervallen kredieten van ongeveer 30 miljoen ecu heeft ingesteld.
Het Bureau heeft een besluit genomen inzake de verantwoordelijkheid van de bij deze zaak betrokken personen en wij respecteren dit besluit. Het is echter onze taak om op te merken dat de besluiten van de begrotingsautoriteit niet ten uitvoer gelegd konden worden en dat dit te wijten is aan gebrekkige procedures en ontoereikende administratieve structuren. Wij nemen de hervormingen en besluiten die de secretaris-generaal genomen heeft ter kennis en hopen dat de misstanden daarmee uit de wereld zijn.
Het begrotingsbeleid in het Parlement kent nog veel andere moeilijkheden die in het verslag van de heer Miranda worden genoemd. Ik wil er alleen op wijzen dat de problemen die de Rekenkamer in haar verslag over de vergoedingen van leden heeft behandeld, in onze kwijting voor het begrotingsjaar 1997 gecontroleerd dienen te worden aangezien wij dit verslag pas twee weken geleden ontvingen. Ik wil echter onderstrepen dat wij niet tevreden zijn met de huidige situatie waarin wij de secretaris-generaal kwijting verlenen, terwijl het Bureau er verantwoordelijk voor is dat er over de visumweigering heengestapt wordt. Bij de begroting van 1996 werden wij niet geconfronteerd met een dergelijke ongerijmdheid, maar het zou goed zijn als wij zo snel mogelijk met het Bureau tot overeenstemming kunnen komen.
Wat mij het meeste zorgen baart in het verslag van de heer Miranda is het uitstel van het besluit tot verlening van kwijting voor het Economisch en Sociaal Comité. De door de Rekenkamer beschreven situatie is zo ernstig, dat de Raad in zijn aanbeveling voor de kwijting de Rekenkamer en de UCLAF verzocht heeft een onderzoek uit te voeren naar de juiste omvang en draagwijdte van de onregelmatigheden.
Om deze reden staan wij ook achter het verslag-Bösch over de onafhankelijkheid van de UCLAF en eisen wij dat de UCLAF ook in andere instellingen onderzoek kan doen. Met de informatie waarover wij tot nu toe beschikken neemt het ESC onze eisen niet serieus. Het ESC beschouwt de zaak blijkbaar als afgedaan en niets duidt erop dat dergelijke onregelmatigheden in de toekomst niet meer voorkomen in het ESC. Er werd een financieel controleur aangesteld, zonder dat wij de noodzakelijke garanties wat zijn onafhankelijkheid betreft hebben gekregen. Derhalve kunnen wij momenteel niet waarborgen dat wij de kwijting zullen verlenen. Alles hangt ervan af hoe het ESC op onze eisen reageert. Ik hoop dat wij de mogelijkheid zullen krijgen om de nieuwe secretaris-generaal bij onze volgende vergadering in te lichten over de situatie.
Mijns inziens is het noodzakelijk om apart te stemmen over de drie voorstellen.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik de rapporteur prijzen voor de moedige wijze waarop hij deze netelige kwestie gedurende zo vele maanden heeft aangepakt. Het is geen sinecure de verantwoordelijkheid te dragen die zijn positie met zich meebrengt, en om aanbevelingen te doen aan de Commissie begrotingscontrole en aan het Parlement, omdat onze controleactiviteiten op andere instellingen zijn gericht. Ik weet dat de heer Elles verantwoordelijk is voor de kwijting van de Commissie, maar de heer Miranda gaat over de rest.
Dit Parlement mag nooit worden beschuldigd van het meten met twee meetlatten. We kunnen anderen pas bekritiseren als we onze eigen financiën geheel op orde hebben. Als we reden hebben tot schaamte moeten we die niet verbergen; evenmin kunnen we het maken om de vereisten inzake de transparantie van onze eigen procedures en administratieve verantwoording aan de laars te lappen.
In paragraaf 4 wordt verwezen naar het vraagstuk van de 30 miljoen ecu. Het woord "betreurt" is nogal sterk. Er wordt echter niets gezegd over het feit dat de financieel controleur al voor deze gebeurtenis had gewaarschuwd geen gebruik te maken van de automatische overdrachtsprocedure. Er was niet genoeg tijd. Desalniettemin werd deze procedure toch toegepast, je zou bijna zeggen juist vanwege die aanbeveling. Wat gebeurde er? Het Parlement heeft zijn vingers gebrand en we hebben de deadlines niet gehaald.
Ik ben ervan overtuigd dat in veel van onze lidstaten een minister in zo'n geval zou hebben moeten opstappen. Ik heb een amendement ingediend, maar dat is verworpen. Daar kom ik in de toekomst nog op terug; ik zal het bij die gelegenheid ook niet nalaten namen te noemen. Het is voor de secretaris-generaal een stuk eenvoudiger zorgvuldigheid af te dwingen. Hij moet ervoor zorgen dat het personeel van het Parlement het Financieel Reglement en de interne regels van het Parlement naleeft. Als dat inderdaad was gebeurd, zouden we geen 30 miljoen ecu hebben verloren.
In paragraaf 13 hebben we het over adviseurs. Ik ben in principe niet tegen het raadplegen van externe adviseurs, want ik geloof niet dat dit Huis alle wijsheid in pacht heeft. We moeten bereid zijn anderen om advies te vragen, maar daarbij moeten wel de regels in acht worden genomen. Deze regels dienen te worden vastgelegd en er zouden gedegen contracten moeten worden opgesteld om ervoor te zorgen dat we de adviseurs niet doorlopend voor hun advies hoeven te betalen.
In paragraaf 19 wordt gesproken over de inventaris van 1994, die in 1996 nog steeds niet was afgerond. Dit is schandelijk. De vorige inventarisatie was echter een farce. We hebben dit niet tot op de bodem kunnen uitpluizen. Onderzoek heeft aangetoond dat bepaalde artikelen die als vermist waren opgegeven nooit door het Parlement waren ontvangen, hoewel de factuur wel was betaald.
Er wordt ook verwezen naar het vraagstuk betreffende de Ledenkas, en de verliezen die in 1982 aan het licht kwamen. Dat is inmiddels 16 jaar geleden. Nog altijd is dit probleem niet opgelost. De zaak is naar de rechtbank verwezen, ik weet het, en die is verantwoordelijk voor de vertraging. Maar een deel van die vertraging is het gevolg van het feit dat we in dit Huis in 1982 niet de juiste procedures hebben gevolgd. De hele zaak werd destijds op de verkeerde manier behandeld. Daarom zitten we nu met een bijzonder ernstig probleem. Jaar in jaar uit moeten we in de boeken vermelden dat het Parlement bepaalde bedragen verloren heeft, en we weten nog altijd niet of we dat geld ooit nog van de verzekeringsmaatschappijen terug zullen krijgen. Deze hele affaire, niet alleen het ontstaan ervan maar ook de vertraging die naderhand is opgetreden, is het gevolg van onzorgvuldige procedures in dit Huis.
Ik zou de heer Miranda willen feliciteren met de manier waarop hij het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's heeft bekeken. Zijn zorgvuldige aandacht was in beide gevallen zeer op zijn plaats.

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, wij beleven ingewikkelde tijden waarin iedere tekortkoming in het toezicht aanleiding voor onregelmatigheden of fraude kan zijn. Op verzoek van de heer Santer zal ik proberen beide begrippen goed uit elkaar te houden.
De media luiden dagelijks de noodklok om te laten zien dat er in de Europese Unie dingen zijn die niet goed functioneren. De media wijzen erop dat het ogenschijnlijk doelmatige communautaire apparaat niet zo doelmatig, zo zuiver en zo onomkoopbaar is als wij altijd hebben gedacht. Dit is niet een proces dat gisteren is begonnen. Al een paar jaar zijn er symptomen van achteruitgang. Daarover bestaan boeken, krantenberichten, televisieprogramma's, individuele en collectieve aanklachten.
Aan het begin van deze zittingsperiode waren wij, nieuwe parlementsleden, erg verrast over het onderwerp vastgoedbeleid van het Parlement. Waarschijnlijk stammen veel van de problemen van nu nog uit die tijd en zijn zij het gevolg van een tekortschietend vastgoedbeleid, dat ertoe heeft geleid dat wij als leden van het Europees Parlement hoofdrolspelers werden in een toneelstuk waar wij eigenlijk - passieve - toeschouwers van moesten zijn. In de politiek telt een omissie of een passieve houding dubbel zo zwaar: zij druisen in tegen de wettigheid van het systeem en vormen een aanslag op de goede wil van de burgers die naar de stembus gaan. In deze Vergadering mogen wij nooit, en vanaf nu al helemaal niet, toestaan dat wij door het uitblijven van actie of door een omissie voorbijgaan aan situaties die later dodelijke projectielen blijken te zijn, gericht tegen wat het hart van de Europese Unie is, dat wil zeggen, haar geloofwaardigheid en haar zuivere image. Daarom is de kwijtingsprocedure zo belangrijk. Indien het Parlement de uitvoering niet goedkeurt van de begroting waarover in dit Parlement is gestemd, is onmiddellijk de zuiverheid van het beleid in het geding en moeten onmiddellijk middelen tot herstel van vrijheid, zuiverheid en vertrouwen worden ingezet.
Rapporteur Miranda stelt de kwijting voor bepaalde afdelingen van de begroting voor. Deze Vergadering heeft het volste vertrouwen in de heer Miranda en wij nemen zijn conclusies dan ook over. Ik zou echter twee bijzondere nuanceringen willen aanbrengen. Ten eerste, dat mijn collega Edward Kellett-Bowman groot gelijk heeft: wij zijn een Parlement en hebben de plicht onregelmatigheden met naam en toenaam aan de kaak te stellen. Transparantie doet niemand kwaad en draagt er vaak toe bij dat de lucht wordt geklaard. In de tweede plaats moeten wij geen schade toebrengen aan de instellingen van het Parlement die op juridische zekerheid toezien. De Juridische Dienst van deze Vergadering mag dan zijn beperkingen hebben - zijn werking behoeft beslist verbetering - maar het komt ons werk niet ten goede als wij hem in twijfel trekken. Het door ons ingediende amendement is van deze strekking en wij hopen dat de Vergadering het ondersteunt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0338/98) van de heer Tappin, namens de Begrotingscommissie, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van de verordening (EG) van de Raad nr. 297/95 inzake de vergoedingen die aan het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling dienen te worden betaald (COM(98)0021 - C4-0284/98-98/0135(CNS)).

Tappin
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie en de collega's van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming en de Commissie begrotingscontrole willen danken voor hun steun aan dit verslag. Ook zou ik de Raad en de Commissie ervoor willen danken dat ze erkennen dat het Parlement als deel van de begrotingsautoriteit zeggenschap heeft over de toekomst van het vergoedingenstelsel voor dit Bureau.
Volgens de basisverordening hoeft de sector alleen te worden geraadpleegd voordat de Commissie haar voorstellen aan de Raad voorlegt. Het Parlement is pas na een flinke vertraging over dit voorstel geraadpleegd, waardoor het Bureau in Londen flink in de problemen kwam. Alleen al dit jaar heeft het Bureau zijn budget met 4 miljoen ecu overschreden, waardoor de directeur het risico loopt dat hij vanuit een illegale positie handelt. De Commissie is een procedure gestart om de benodigde middelen over te maken, maar door de vertraging die is opgetreden zullen de moeilijkheden slechts ten dele kunnen worden opgelost.
Deze situatie moet in de toekomst voorkomen worden. We hebben de plicht ervoor te zorgen dat de communautaire organen op legale en doelmatige wijze kunnen functioneren en de Gemeenschap uiteindelijk optimaal ten goede komen. Daarom moeten met betrekking tot dit verslag in eerste instantie twee zaken benadrukt worden. Ten eerste moet het Parlement voortaan automatisch en onmiddellijk worden geraadpleegd over beslissingen met betrekking tot de hoogte van de vergoedingen. Ten tweede moeten toekomstige herzieningen van de vergoedingen aan een begrotingstermijn onderworpen worden zodat het Bureau zijn zaken op een duidelijke en doelmatige wijze kan regelen. Als er binnen de gestelde termijn geen overeenkomst bereikt wordt, krijgt de Commissie automatisch de verplichting ervoor te zorgen dat het Bureau niet wordt belemmerd in de uitvoering van zijn taken.
Het EMEA heeft zich altijd heel inschikkelijk opgesteld tegenover de wensen van het Parlement inzake de begrotingen van de gedecentraliseerde organen van de Gemeenschap. Het Bureau verdient ook alle lof voor het uitstekende beoordeling die het van de Rekenkamer heeft gekregen. Op de volgende punten hebben we altijd de nadruk gelegd: allereerst moeten de inkomsten van een communautair orgaan op de begroting worden ingeschreven; in de tweede plaats moeten de organen als instrumenten van Europees beleid transparant zijn voor de begrotingsautoriteit, die ze tevens verantwoording verschuldigd zijn; in de derde plaats moeten overschotten naar de communautaire begroting worden teruggeboekt. In het verslag van de heer Kellett-Bowman worden deze punten behandeld. Het EMEA heeft zich altijd zoveel als mogelijk achter deze principes geschaard. Het kon me echter niet alle benodigde informatie geven over de kosten die zijn ontstaan bij onder meer de behandeling van aanvragen, eenvoudigweg omdat het niet over deze informatie beschikt.
Het EMEA beschikt niet eens over een specificatie waaruit blijkt hoe de lidstaten de middelen gebruiken die ze ontvangen van een bureau voor het bekostigen van het onderzoek naar een specifiek geneesmiddel. De evaluaties zelf worden uitgevoerd door de rapporteurs van de lidstaten, die 50 % van de vergoedingen van het Bureau ontvangen voor het bekostigen van het opstellen van het verslag. Het Bureau had geen inspraak in de hoogte van deze vergoeding, net zo min als het zeggenschap heeft over wat de farmaceutische bedrijven moeten betalen voor de evaluaties als geheel.
De Commissie beweert dat de vergoedingen niet toereikend zijn om de kosten van de lidstaten of die van het Bureau zelf te dekken, en dat ze daarom verhoogd moeten worden. Mijn collega's in dit Parlement kunnen zich wellicht herinneren dat het de Raad was die de vergoedingen de laatste keer heeft verlaagd. In algemene zin zijn we het eens met de Commissie en met de heer Valverde López, die namens de milieucommissie een uitstekend advies heeft opgesteld dat ik van harte onderschrijf en waarvoor ik hem bij deze wil danken. Maar de cijfers van de Commissie zijn op zijn best globale schattingen. We zijn dan ook van mening dat toekomstige evaluaties moeten worden uitgevoerd op basis van harde cijfers die zowel door het Bureau als door de lidstaten zelf worden aangeleverd.
Onze volgende aanbevelingen zijn derhalve, ten eerste, dat het Bureau, met de hulp van de Commissie - waar we de heer Mingasson en zijn medewerkers hartelijk voor willen danken - de invoering van een compleet en geautomatiseerd financieel stelsel voltooit. Dit stelsel kan de benodigde specificaties leveren en daarnaast bijdragen tot de opstelling van een kostenanalyse van de activiteiten van het Bureau. Onze tweede aanbeveling is dat de Commissie de bureaus in de lidstaten verplicht ons, als begrotingsautoriteit, van soortgelijke gegevens over hun kosten te voorzien. Ten derde bevelen we aan dat we over twee jaar het vergoedingenstelsel opnieuw gaan bekijken op basis van een evaluatie van reële cijfers. Zo kunnen we er bijvoorbeeld achter komen of de evaluatie van een aanvraag voor een veterinair product meer tijd in beslag neemt als het gaat om een geneesmiddel dat uiteindelijk in de voedselketen terechtkomt, en of een variant van een oorspronkelijke toepassing evenveel werk vereist of slechts de helft of een kwart.
Een dergelijke analyse biedt ook een antwoord op de vraag hoeveel tijd het Bureau besteedt aan de evaluatie van commerciële producten, of aan taken op het gebied van de volksgezondheid ten behoeve van de Gemeenschap als geheel. De farmaceutische bedrijven vinden het niet rechtvaardig dat ze deze kosten voor hun rekening moeten nemen. Ze hebben al gewaarschuwd dat ze zullen gaan bezuinigen op onderzoek en ontwikkeling als de vergoedingen op een zodanig hoog niveau worden vastgesteld dat hun winstgevendheid erdoor zou worden bedreigd. Ze zijn klaarblijkelijk vastbesloten hun gevestigde belangen te beschermen, net als alle andere belanghebbenden.
De leden van dit Parlement zijn wellicht op de hoogte van het feit dat de Europese Unie onlangs een hele reeks besluiten heeft genomen over de wenselijkheid van weesgeneesmiddelen, over technische samenwerking met landen in de pretoetredingsfase, over overeenkomsten inzake de wederzijdse erkenning met derde landen enzovoort. Het is in het belang van ons allen dat deze belangrijke activiteiten van de Unie op doelmatige en efficiënte wijze worden uitgevoerd.
Het is eveneens in ons aller belang, ook in het belang van de lidstaten, de kosten van geneesmiddelen te verlagen, aangezien een groot deel van die kosten uiteindelijk door de staat wordt gesubsidieerd in de vorm van volksgezondheidsprogramma's en gezondheidszorg. Hoewel het in eerste instantie de bedoeling was dat het Bureau zichzelf zou kunnen bedruipen, moeten we nu erkennen dat hier in de nabije toekomst geen sprake van zal zijn, ondanks het feit dat het aandeel van de EU-bijdrage in de begroting van het Bureau al jarenlang is verminderd. Daarnaast is het duidelijk dat de toekomstige financiering van dit Bureau afhankelijk zal zijn van de structurele mechanismen die we invoeren om de stabiliteit te garanderen die het nodig heeft om naar behoren te functioneren.
Deze principes zijn van toepassing op alle bureaus, niet alleen het EMEA in Londen. Hoewel het centrale uitgangspunt dient te zijn dat ieder bureau anders is en daarom ook individueel moet worden behandeld, is het kader van het type waar ik naar verwijs zodanig ontworpen dat het een constant hoog niveau van controleerbaarheid, duidelijkheid en financiële efficiëntie kan garanderen nadat dit niveau eenmaal is bereikt.
Ten eerste heeft het Parlement behoefte aan een mechanisme waarmee de begrotingen van de bureaus automatisch naar boven of naar beneden kunnen worden bijgesteld om de effecten van schommelingen van de wisselkoersen of van wijzigingen in de institutionele toelagen te kunnen opvangen. Het is krankzinnig dat organen zoals de bureaus, die gebonden zijn aan institutionele statuten en waarvan de begroting wordt vastgesteld na uitvoerige discussies en raadpleging door de begrotingsautoriteit, zouden moeten toezien hoe al dat overleg halverwege het jaar overbodig gemaakt zou worden door een dwingend institutioneel besluit over de aanpassingen van hun Titel 1 of door een beslissing van de heer Soros of een van zijn bevriende speculanten om een bepaalde munt te versterken dan wel te ruïneren.
Het EMEA heeft als gevolg van het sterke Britse pond zware verliezen geleden. Het gaat er echter niet om of het geld verliest of verdient, maar dat een begroting waar overeenstemming over bestaat, ook daadwerkelijk moet worden uitgevoerd.
We hebben dit jaar ook een nieuwe begrotingslijn ingevoerd waarmee aanvullende reserves worden aangehouden voor alle bureaus behalve Torino, dat zich in categorie 4 bevindt en daarom geen aanspraak kan maken op categorie 3 ter dekking van de kosten van activiteiten en programma's binnen het kader van Europees beleid dat door de bureaus kan worden uitgevoerd. Deze reserves dienen niet als een soort extra potje te worden gebruikt. We zullen eisen dat de bureaus de kostenbeheersing uitermate serieus nemen. Dit komt niet in de plaats van de toezegging van de Raad en de Commissie de middelen te verhogen als de bureaus meer werk willen aannemen - het is belangrijk dat u zich daarvan vergewist.
Nu er over de hele linie op de begrotingen wordt gesnoeid, denken sommigen misschien dat ze activiteiten bij de bureaus kunnen uitzetten zonder de daarbij behorende middelen over te hevelen, en dat op deze manier hun begrotingsproblemen op iemand anders kunnen afschuiven.
Met deze nieuwe begrotingslijn kunnen aanvullende activiteiten worden opgenomen in het werkprogramma van de bureaus, zolang de bestaande budgetten voor personeel en andere kosten maar niet worden overschreden.
Teneinde ervoor te zorgen dat het Bureau in Londen en alle andere bureaus in de toekomstige uitwerking van het principe steun kunnen blijven leveren, hebben we een gedragscode opgesteld en ingevoerd. Deze code heeft bijvoorbeeld betrekking op overeenkomsten inzake verslaglegging en transparantie. Ten eerste worden de bureaus verzocht iedere verandering in hun begroting te melden bij de begrotingsautoriteit. Ten tweede worden hun organisatiestructuren en werkprogramma's beschikbaar gesteld, zodat daar bij het opstellen van hun begroting rekening mee kan worden gehouden. Om ervoor te zorgen dat er geen vertraging optreedt bij het formaliseren van deze overeenkomsten houden we 10 % van alle begrotingen van de bureaus achter totdat ze de overeenkomsten hebben ondertekend en teruggestuurd. Dit zou voorafgaande aan de tweede lezing kunnen plaatsvinden.
Ik wil graag benadrukken dat de overgrote meerderheid van de bureaus hun volledige medewerking hebben verleend bij de invoering van de gedragscode, die overigens is opgesteld in overleg met de betrokken partijen.
We hebben ook in grote lijnen overeenstemming bereikt over de harmonisatie van de oprichtingsstatuten. Hoewel de harmonisatie inmiddels door het Parlement is aangenomen, ligt ze nog bij de Raad in afwachting van goedkeuring. Dit duurt inmiddels al veel te lang, en we moeten via de begrotingsprocedure alle mogelijke druk uitoefenen op de Raad om deze zaak als urgent te behandelen.
We hebben in de algemene begroting ook een hoofdstuk opgenomen met betrekking tot de gebouwen van de bureaus. Het lijkt absurd dat we niet over de details kunnen beschikken van alle bezittingen en verplichtingen van de EU in de verschillende lidstaten.
Welke conclusies kunnen we uit dit alles trekken? Gedurende de drie jaar dat ik voor de Begrotingscommissie vaste rapporteur voor de bureaus ben geweest, heb ik de volle steun mogen genieten van mensen als Edward Kellett-Bowman, mijn collega aan de overkant, en van de heer Mingasson en de directeuren van de bureaus zelf. We hebben gepoogd de satellietorganen van alle mystiek te ontdoen en ze realistisch te benaderen. We willen ervoor zorgen dat ze ondanks hun afstand tot de centrale werkplekken gewoon deel blijven uitmaken van communautaire organen, gewoon verantwoording schuldig zijn aan de democratisch gekozen parlementsleden en onder het toezicht staan van, maar niet worden overdonderd door, allerlei groepen die langskomen om hun organisatie en activiteiten te controleren, of de bureaucratische eisen van mensen die van op een afstand proberen te achterhalen wat er in de bureaus precies gaande is. We hebben voor een zeker evenwicht willen zorgen. Veel van deze bureaus bevinden zich nog in de oprichtingsfase. Vele andere kwamen halverwege hun groeiproces tot stilstand als gevolg van de stagnerende begroting van de afgelopen twee jaar. Enkele bureaus zullen wellicht nooit de omvang bereiken die de oprichters aanvankelijk voor ogen stond, terwijl er nog steeds plannen zijn voor de oprichting van nieuwe bureaus in de toekomst. Als er eenmaal een gedragscode is opgesteld en als de regelgeving eenmaal is geharmoniseerd, zijn we verzekerd van alle transparantie die nodig is om de begrotingsautoriteit of de vaste commissies de gelegenheid te geven de juiste vragen te stellen.
De geautomatiseerde financiële stelsels die in de nabije toekomst niet alleen in Londen maar ook in vrijwel alle andere bureaus zullen worden ingevoerd, zullen hun steentje bijdragen. Dit project, ontwikkeld in de geest van samenwerking tussen de bureaus onderling, is een mooi voorbeeld van wat we hebben bereikt door de bureaus te vragen dubbele inspanningen te vermijden en zich beter bewust te worden van de noodzaak van efficiëntie in hun eigen functioneren. Dit project schept ook mogelijkheden voor elektronische financiële controle. De kwaliteit van onze verbindingen met de satellietorganen zal beter zijn dan ooit tevoren.
De nieuwe begrotingen voor de bureaus zullen tijdens de volgende zittingsperiode worden vastgesteld. Het is de bedoeling dat alle benodigde mechanismen en structuren tegen die tijd zijn ingevoerd. Zo zullen we in staat zijn de begrotingsniveaus op basis van veel nauwkeurigere gegevens te beargumenteren.
De begrotingsautoriteit moet in staat worden gesteld te oordelen op basis van realistisch bewijsmateriaal met betrekking tot behoeften en prestaties. Niemand zal ontkennen dat dit de beste basis vormt voor een gefundeerd oordeel.
Concluderend zou ik met name de aandacht willen vestigen op mijn aanbevelingen inzake de vergoedingenstructuur voor het EMEA, maar meer in het algemeen ook op mijn aanbevelingen die invloed zullen hebben op de mate waarin het EMEA en andere bureaus in staat zijn het werk te leveren dat we van ze eisen, en wel op de meest doelmatige en efficiënte wijze. Ik hoop dan ook dat dit Huis mijn amendementen en de amendementen van de Begrotingscommissie en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming zal steunen.

Kellett-Bowman
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de heer Tappin feliciteren. Hij is duidelijk een erkende expert geworden in de werking van de gedecentraliseerde organen en bureaus.
De conclusies van de commissie zijn kort en luiden als volgt: "De Commissie begrotingscontrole is verheugd over het Commissievoorstel, dat inhoudt dat het EMEA aan zijn cliënten vergoedingen in rekening brengt die meer in overeenstemming zijn met de kosten en wil deze gelegenheid tevens aangrijpen om het Bureau geluk te wensen met de vooruitgang die het met zijn werkzaamheden heeft gemaakt" .
Ik wil vier punten aanstippen. Ten eerste is het Bureau een voortreffelijk voorbeeld van subsidiariteit. Farmaceutische bedrijven in heel Europa kunnen zich nu laten registreren op één plaats die voor alle lidstaten geldig is. Dit is veel efficiënter en vooral goedkoper. Het vergoedingenprobleem werd degelijk uiteengezet door de heer Tappin. Zoals we er nu mee omgaan, zit het Bureau in nauwe schoentjes. Er is echter een punt dat ik niet begrijp - waarom zouden veterinaire producten een veel lagere vergoeding krijgen dan producten voor menselijk gebruik? Behoorlijk wat van de eerstgenoemde producten komen uiteindelijk terecht in de menselijke keten en ik vraag me dan ook af of zij eigenlijk geen hogere vergoeding moeten krijgen, maar dit is nog niet gebeurd. Een paar maanden geleden heeft het Huis amendementen op de Statuten goedgekeurd, zoals vermeld door de heer Tappin. De Raad heeft mij verzekerd dat die amendementen niet geblokkeerd worden in de Raad, maar dat ze gewoon achter op het schema liggen. Ik hoop dat we op de overlegbijeenkomsten de gelegenheid zullen vinden om deze zaak bij de Raad aan te kaarten.
Het vierde punt gaat over het feit dat het oorspronkelijke verslag van de Europese Rekenkamer dit Bureau voor wat betreft het afgelopen jaar een schone lei geeft. Dit is een zeer verdienstelijk feit. Het ziet ernaar uit dat het Bureau zelfs het eerste orgaan zou kunnen zijn dat het certificaat van assurance krijgt binnen de Europese Gemeenschap. Dit certificaat is aan de Commissie en alle andere organen voorbijgegaan sinds het gecreëerd werd door het Verdrag van Maastricht, maar ik zie binnenkort dit Bureau nog met het erelint weglopen.
De heer Tappin heeft een uitstekend rapport gemaakt. Ik zou het Huis willen aanmoedigen om de amendementen en zijn rapport te steunen.

Valverde López
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mij ook aansluiten bij de felicitaties aan het adres van rapporteur Tappin, want hij heeft uitstekend werk verricht dat in dit geval met name betrekking had op het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, maar dat zijn weerslag heeft op de algemene structuur van het functioneren en de controle op de financiering van de rest van het Bureau. De bureaus blijken een uitstekend werkinstrument binnen de Commissie te zijn. Hoewel het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling nog maar sinds 1995 echt functioneert, kan het al op internationale erkenning rekenen. De hele sector en alle betrokkenen zijn heel tevreden over het voorbeeldig functioneren van dit Bureau. Dat is ook de reden dat de drie commissies die verslagen hebben gemaakt, praktisch gelijkgezind zijn in hun steun aan dit Bureau vanwege het uitstekende werk dat hier wordt verricht.
Dat wij ons nu bezighouden met het aanpassen van de hoogte van de vergoedingen was nodig en was ook in de oprichtingsverordening gepland. Ik ben dan ook van mening dat het goed is dat dit Parlement instemt met de wijziging van deze vergoedingen. Met name ben ik van mening dat de door de Commissie voorgestelde jaarlijkse vergoeding heel belangrijk is, want die zal ertoe bijdragen dat het hoofd kan worden geboden aan de kosten van toezicht en onderhoudsactiviteiten na vergunning, die in deze sector hoog kunnen oplopen. Maar misschien moet er ook aan herinnerd worden dat de vergoedingen geen belastingen zijn en dat ze uitsluitend voor verrichte diensten betaald hoeven te worden; vandaar enkele van de amendementen die ik heb ingediend - en ik neem de gelegenheid te baat rapporteur Tappin te bedanken voor het opnemen van de zeven amendementen die wij in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming hebben opgesteld. Deze hebben de strekking een gradatie in de vergoedingen aan te brengen overeenkomstig het werk dat is verricht.
Terwijl ik verhoging van de vergoedingen ondersteun, mijnheer de Voorzitter, onderstreep ik tegelijkertijd de dringende noodzaak dat het Bureau onafhankelijk blijft. De bijdrage uit de begroting van de Europese Unie moet veilig worden gesteld - dat wil zeggen dat deze zonder verlagingen gehandhaafd moet blijven -, want het Bureau werkt dan wel voor de farmaceutische sector in Europa, ook de belangen van miljoenen patiënten, in de gezondheidszorg werkzame personen en consumenten zijn in het geding. Ik wil eraan herinneren dat deze zo essentiële onafhankelijkheid van het Bureau altijd door dit Parlement is gesteund.
De Europese Unie en de Europese farmaceutische industrie - de belangrijkste ter wereld - hebben behoefte aan een krachtig bureau, een bureau dat wetenschappelijk goed is uitgerust. Dit zullen wij uitsluitend met een transparante en adequate financiering kunnen bereiken.

Eisma
Voorzitter, nog onlangs hebben wij bij het op de markt brengen van de Viagra-pil gemerkt hoe nuttig het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling is, want de Europese Commissie heeft op basis van het advies van dit bureau tot het op de markt brengen van de Viagra-pil besloten. Het is slechts een voorbeeld dat aantoont hoe belangrijk dit instituut is. Het belang van dit instituut zal in de toekomst alleen maar toenemen als men alleen al beseft dat dit bureau nog maar drie jaar operationeel is.
Wij zijn ook van mening dat het EMEA voor een deel een overheidsinstantie is. Ik ben het met de rapporteur geheel eens omdat dit bureau voor een deel belast is met de uitvoering van het internemarktbeleid en de waarborging van de volksgezondheid. Daarom vind ik ook dat de inkomsten van het EMEA grotendeels uit de vergoedingen afkomstig moeten zijn, maar voor een bepaald gedeelte uit de begroting van de EU moeten blijven komen. Alleen is het, en de rapporteur heeft daar heel goed op gewezen, een beetje onbevredigend om te weten dat nog steeds geen uitgebreide studie is gemaakt van de kosten die ontstaan bij de behandeling van de aanvragen. Ik betreur dat met de rapporteur. Dan kunnen wij ook beter weten welk deel van de werkzaamheden van het bureau in de toekomst wordt ingenomen door de volksgezondheidsachtige taken die door de instellingen worden opgelegd. Ik hoop dat wij hierover snel resultaat kunnen verwachten.
De rapporteur heeft ook geschreven dat de valutaschommelingen en het effect van de correctiecoëfficient het bureau een verlies van 20 % hebben opgeleverd. Mag ik vragen aan de vertegenwoordiger van de Commissie om daar een reactie op te geven. Hoe lost de Commissie deze kwestie van valutaschommelingen en correctiecoëfficient bij het bureau op?
Tenslotte, wij vinden het van belang dat er een bijdrage, dat zal duidelijk zijn, uit onze begroting wordt gewaarborgd. Als begrotingsrapporteur voor de milieucommissie heb ik nog gepleit voor twee miljoen ecu extra ten opzichte van het huidig bedrag van twaalf miljoen. In de Begrotingscommissie is vorige week besloten om één miljoen ecu meer te geven, dus de helft van wat wij hebben gevraagd. Maar u ziet, als milieucommissie doen wij ons best om de begroting van dit bureau te waarborgen.

Gradin
Ik ben zeer tevreden dat dit onderwerp zo snel op de agenda van de plenaire vergadering is gezet. Graag wil ik bij deze iedereen bedanken die een aanzienlijke hoeveelheid werk heeft verzet voor dit ontwerpvoorstel.
Het huidige niveau en de structuur van de vergoedingen te betalen door de farmaceutische industrie aan het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, werden in 1995 bij verordening van de Raad vastgesteld. In overeenstemming met artikel 10 van die verordening diende de Commissie een rapport in over de uitvoering ervan. In het licht daarvan stelden we in januari 1998 de definitieve verordening voor.
Bij de voorbereiding van dit rapport heeft de Commissie getracht twee doelstellingen te realiseren: ten eerste, aanvragers niet overdreven belasten; ten tweede, de verwezenlijking van de voornaamste taak van het EMEA, met name hoogstaand wetenschappelijk advies verstrekken aangaande vergunning van en het toezicht op geneesmiddelen, niet in gevaar brengen.
De voorgestelde verhoging van de vergoedingen wordt duidelijk gemaakt en bevestigd door een kostenoverzicht van de nationale bevoegde autoriteiten en het EMEA. Bijzondere aandacht werd besteed aan het feit dat de vergoedingen normaliter lager zouden moeten liggen dan het totaal bedrag aan vergoedingen aangerekend door de vijftien lidstaten. De voorstellen van de Commissie duiden ook een aantal belangrijke nieuwe richtingen aan: de invoering van een jaarlijkse vergoeding; de invoering van een vergoeding voor wetenschappelijk advies en assistentie bij het protocol; een verminderde vergoeding voor bepaalde gevallen die geen gedetailleerde wetenschappelijke evaluatie inhouden; vergoedingen voor het vaststellen van maximumwaarden van residuen voor klinische proeven; administratieve onkosten; de invoering van gedifferentieerde vergoedingen voor het opstarten van verwijzingsprocedures binnen de Gemeenschap.
Ik ben verheugd te kunnen aankondigen dat de Commissie een aantal van de amendementen die voorgesteld zijn door het Europees Parlement zal overnemen. We zullen daarom ook binnenkort een geamendeerd voorstel voorleggen met de volgende onderwerpen: het voorstel toekomstige herzieningen van de vergoedingsregeling te baseren op een volledige evaluatie van alle kosten van het Bureau - amendement 16; verduidelijking van het feit dat de evaluatievergoeding alle toegelaten doseringen en farmaceutische vormen van een product dekt - amendementen 10 en 11; een verhoging van de bijkomende vergoeding voor arbitrage van een veterinair geneesmiddel - amendement 12; een verhoging van de vergoedingen voor wijzigingen van de maximumwaarden van residuen van een veterinair geneesmiddel - amendement 13; de invoering van een flexibele vergoeding voor wetenschappelijk advies; amendement 14.
Helaas kunnen we niet alle amendementen overnemen, en wel om verschillende redenen. Sommige zaken kunnen niet worden ingevoerd om juridische redenen. Het is bijvoorbeeld niet mogelijk om de rechtsgrondslag van de verordening te wijzigen.
Artikel 10 van de verordening van 1995 stelt al een precieze en specifieke rechtsgrondslag vast, die gerespecteerd moet worden. In andere gevallen denken we dat de voorgestelde amendementen een mogelijk risico voor de volksgezondheid kunnen inhouden, bijvoorbeeld door een overaanbod van de verschillende aanbiedingsvormen van één medisch product aan te moedigen.
Het voorstel om de eerste bepaling van een maximumwaarde van een residu voor verschillende diersoorten duurder te maken, kan niet worden aanvaard. Dit zou ingaan tegen het beleid van de Commissie om aanvragen voor bepalingen van nieuwe maximumwaardes van residuen aan te moedigen en te stimuleren.
Andere zaken zullen vastgelegd worden in horizontale wetteksten en niet in de vergoedingenverordening. Hieronder vallen bij voorbeeld het europrobleem en begrotingsdetails. Ik wil u graag nogmaals danken voor uw snelle en vruchtbare samenwerking op dit vlak.

Eisma
Voorzitter, ik had de commissaris gevraagd wat haar oplossing is met betrekking tot de valutaschommelingen en het effect van de correctiecoëfficient. Daarmee heeft het bureau 20 % verlies geleden. Wat gaat de Europese Commissie daaraan doen?

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, ik vertegenwoordig de heer Bangemann en ik zal hem vragen u schriftelijk te beantwoorden.

Tappin
Mijnheer de Voorzitter, zoals de heer Kellett-Bowman zeker zou bevestigen, denk ik dat we aan de regelingen voor de begroting 1999 een reeks amendementen hebben toegevoegd om te verzekeren dat de Commissie ieder jaar bovenop de derde of vierde betaling de verliezen afrondt die door bureaus gemaakt worden vanwege fluctuerende wisselkoersen of vanwege de correctiecoëfficiënt. Na de eerste lezing van de begroting begin december zal deze regeling al in werking treden. Evenzo geldt dat, als de bureaus geen verlies maken, zij hun toelage het jaar erop verliezen, wat niet leidt tot een "win-win" -situatie maar eerder tot een "win-lose" -situatie. Ik hoop dat dit het standpunt verduidelijkt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 17.25 uur onderbroken en om 17.30 uur hervat)

Vragenuur (Commissie)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Commissie (B4-0483/98).

De Voorzitter
De heer Liikanen komt net binnen. Hij heeft zeker de Finse tijd, die niet precies dezelfde is als de onze. Wij heten hem welkom en verzoeken hem over te gaan tot het beantwoorden van vraag nr. 30 van Marjo Matikainen-Kallström (H-0885/98):
Betreft: De gevolgen van de crisis in Rusland voor de energieproductie en nucleaire veiligheid in dat land
De steeds erger wordende economische, sociale en politieke crisis in Rusland geeft aanleiding tot ernstige bezorgdheid over de grote problemen rond de energievoorziening die komende winter in dat land kunnen ontstaan. Bovendien wordt gevreesd dat de grote economische problemen, die onder andere leiden tot het niet uitbetalen van lonen en mogelijk ook tot het achterwege blijven van onderhoud, ervoor kunnen zorgen dat Rusland niet meer in staat is op veilige wijze kernenergie op te wekken. In Rusland bevindt zich bijvoorbeeld niet ver van de Finse grens een kerncentrale waarvan de technische staat en de veiligheid in twijfel getrokken kunnen worden, zelfs wanneer er geen crisis heerst. Om deze reden moeten de gevolgen die de snel erger wordende crisis heeft voor de energievoorziening en de nucleaire veiligheid zo grondig en vooral zo spoedig mogelijk worden onderzocht.
Hoe ernstig schat de Commissie de gevolgen van de zich uitbreidende crisis in Rusland voor de energievoorziening en de nucleaire veiligheid in dat land? Welke maatregelen gaat de Commissie nemen om de Russische autoriteiten te helpen bij het voorkomen en oplossen van mogelijke veiligheidsproblemen in verband met bovengenoemde kwesties op het gebied van de energievoorziening? Mijnheer Liikanen, ik nodig u uit de vraag van mevrouw Matikainen-Kallström te beantwoorden.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, niets wijst erop dat de huidige situatie waarin Rusland verkeert een negatieve invloed heeft op de energiesector en de nucleaire veiligheid. We hebben enige aanwijzingen gekregen dat de regering van plan is de werknemers in de sectoren in kwestie de nog niet uitbetaalde lonen te betalen. Dit kan een positieve invloed hebben op de huidige moeilijke situatie. De Commissie houdt de situatie in de gaten en beoordeelt dagelijks de ontwikkelingen, hoofdzakelijk via haar vertegenwoordiging in Moskou. Ook de huidige tenuitvoerlegging van het TACIS-programma, in het bijzonder op het gebied van kernenergie, maakt het mogelijk de benodigde informatie te verkrijgen. Op deze manier kan de situatie van de kerncentrales voortdurend in de gaten worden gehouden. Rekening houdend met het programma in kwestie, zijn de Commissie en de Russische autoriteiten hun strategie opnieuw aan het ontwikkelen. Vanaf de aanvang van het programma is er voor het verbeteren van de nucleaire veiligheid in Rusland ongeveer 300 miljoen ecu gegeven. De veiligheid is in het bijzonder verbeterd wat betreft de contacten tussen instellingen van de Europese Unie en verscheidene Russische kerncentrales. Gehoopt wordt dat de strategie gereed is vóór de ontmoeting tussen Viktor Klima, Jacques Santer en Boris Jeltsin op 27 oktober in Wenen.

Matikainen-Kallström
Mijnheer de Voorzitter, mijn dank aan de commissaris voor zijn antwoord. Ik zou mijn vraag nog willen preciseren. Welke garantie hebben de Russische autoriteiten gegeven dat de lonen worden uitbetaald, want dat is immers de voorwaarde om de werknemers in de centrales te laten blijven en de veiligheid daar te waarborgen?

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen informatie over enige juridische garanties in deze kwestie, alleen over politieke verbintenissen. Laten we hopen dat de kwestie wordt opgelost. Ons probleem is natuurlijk dat de Russische economische problemen niet alleen met de steun van de internationale gemeenschap opgelost kunnen worden. Rusland moet uiteindelijk zelf de structurele problemen, waartoe onder andere het niet uitbetalen van de lonen hoort, oplossen. Ik zal de verantwoordelijke commissaris over deze vraag informeren. Als we meer informatie hebben, dan geven we deze graag door aan het parlementslid.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Liikanen. Ik laat u nog even wachten met het beantwoorden van deze vraag, want er zijn twee aanvullende vragen gesteld conform het Reglement. De eerste vraag is van de heer Rübig, die gedurende een minuut het woord heeft. Het woord is aan u, mijnheer Rübig.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, wij weten dat wij heel veel geld uitgeven voor de veiligheid van kerncentrales, dat gebeurt in het kader van Euratom. Maar hoe zit het eigenlijk met de minimumnormen? Is er niet gepland om ook in de Europese Unie minimumnormen, veiligheidsnormen voor kerncentrales vast te leggen, in het bijzonder met het oog op de uitbreiding van de EU? Mijns inziens is het nu tijd eens bij elkaar te gaan zitten en een gemeenschappelijk programma inzake veiligheidsnormen te ontwikkelen, omdat dat ook voor de landen die willen toetreden een basis zou kunnen zijn om hun normen te verhogen.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik geef dit voorstel graag door aan commissaris Papoutsis. Hij is morgen aanwezig op de bijeenkomst van de Commissie. Ik zal hem vragen u apart hierop een antwoord te geven.

Flemming
Mijnheer de Voorzitter, heeft de Commissie eigenlijk enig idee hoe gevaarlijk de Russische kerncentrales zijn en in welke toestand zij zich bevinden? Wij weten dat een ongeval op dit vlak echt een groot gevaar voor de bevolking van de Europese Unie vormt.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik in het begin heb gezegd, is er via het TACIS-programma veel met de Russische autoriteiten samengewerkt om de nucleaire veiligheid te vergroten. Hiervoor is 300 miljoen ecu aan financiële middelen aangewend en de samenwerking met deskundigen is zeer uitvoerig. Ik geloof dat de Commissie een vrij goede algemene kennis over de kwestie heeft, maar als u dit wilt ben ik bereid onze betrokken deskundigen te verzoeken het parlementslid over dit detail te informeren.

De Voorzitter
Vraag nr. 31 van Pedro Aparicio Sánchez (H-0896/98):
Betreft: Vereiste van Spaanse nationaliteit voor gezagvoerders van Spaanse vliegtuigen
Artikel 48 van het Verdrag verbiedt elke vorm van discriminatie op grond van nationaliteit tussen de werknemers van de EG. Toch geeft de Spaanse regering de Spaanse luchtvaartmaatschappijen geen toestemming om gezagvoerders aan te stellen die niet de Spaanse nationaliteit hebben. Zij rechtvaardigt deze beperking (die is vastgelegd in een wet van 1960) onder meer met het argument dat bepaalde taken van een gezagvoerder kenmerkend zijn voor de uitoefening van een openbaar ambt, dat normalerwijs wordt toevertrouwd aan een ambtenaar. De Spaanse overheid blijft bij deze restrictieve interpretatie ondanks verzoeken van verschillende particulieren en met name van de Spaanse Vereniging van Luchtvaartmaatschappijen, die zesentwintig Spaanse particuliere luchtvaartmaatschappijen vertegenwoordigt.
Is het volgens de Commissie in strijd met artikel 48 van het EG-Verdrag om te eisen dat gezagvoerders van Spaanse vliegtuigen de Spaanse nationaliteit bezitten?
Zo ja, is de Commissie voornemens de Spaanse regering te verplichten deze situatie recht te zetten? Mijnheer Liikanen, het woord is aan u om de vraag van de heer Aparicio Sánchez te beantwoorden.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, voor de burgers van het eigen land mogen alleen functies worden gereserveerd, waarbij overheidsbevoegdheden worden gebruikt of waarbij het algemeen belang van het land wordt veilig gesteld. Dit zijn bijvoorbeeld de werkzaamheden van politie, rechters, ministers of directeuren op bestuurlijk gebied. De taken van de bemanning van vliegtuigen in het commerciële luchtverkeer behoren duidelijk niet tot de zojuist genoemde werkzaamheden. Volgens het internationale recht en gebruik vertegenwoordigt de gezagvoerder van een vliegtuig echter in het vliegtuig een land, want hij is verantwoordelijk voor de veiligheid van het vliegtuig en de openbare orde alsmede uiteindelijk voor het leven van de passagiers. Op basis hiervan kan algemeen worden gezegd dat de gezagvoerder van een vliegtuig overheidsbevoegdheden gebruikt of in ieder geval de mogelijkheid heeft om overheidsbevoegdheden te gebruiken. Dit is ook de door veel lidstaten gerespecteerde en door de Commissie goedgekeurde praktijk.
De nationaliteitsvoorwaarde voor een bepaalde functie is echter een uitzondering op het grondbeginsel in het Gemeenschapsrecht dat alle Europese burgers gelijkwaardig worden behandeld bij het in dienst treden. De uitzondering moet dus restrictief worden geïnterpreteerd. Het is mogelijk dat in bepaalde gevallen van de gezagvoerder niet wordt geëist in het vliegtuig overheidsbevoegdheden te gebruiken vanwege de aard van het vliegtuig of andere omstandigheden. In dergelijke gevallen is de nationaliteitsvoorwaarde ongegrond. Het genoemde geval is echter een uitzondering op het algemene voorschrift betreffende de typische taken van gezagvoerders, zodat op degene die een beroep doet op deze uitzondering bewijslast rust.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de commissaris, hartelijk dank voor uw vriendelijke antwoord waar ik persoonlijk erg blij mee ben. De Spaanse regering redeneert dat de gezagvoerder van een vliegtuig taken heeft als het sluiten van huwelijken aan boord, het inschrijven van pasgeborenen of het bewaren van diplomatieke post. Zij verleent gezagvoerders weliswaar niet de status van ambtenaar, maar wel die van een autoriteit. Naar mijn oordeel is dit een ouderwetse en achterhaalde interpretatie van de taken van een gezagvoerder van een vliegtuig, maar ik vrees dat deze omissie van de Spaanse regering wordt ingegeven door de zeer invloedrijke Spaanse vakbond voor piloten, die zijn invloed uitoefent om de arbeidsmarkt beperkt te houden.

De Voorzitter
Vraag nr. 32 van Frode Kristoffersen (H-0910/98):
Betreft: Examens in verband met de algemene vergelijkende onderzoeken van de Commissie COM/A/8/98, COM/A/9/98, COM/A/10/98, COM/A/11/98 en COM/A/12/98
Hoe denkt de Commissie ervoor te zorgen dat toekomstige examens voor een functie bij de Commissie zodanig verlopen dat er geen antwoorden hoeven te worden weggegooid, en welke strafmaatregelen overweegt zij tegen de personen binnen de Commissie die verantwoordelijk zijn voor de onregelmatigheden, en tegen de kandidaten die hebben gehandeld in strijd met de vigerende regels voor het verloop van de examens? Mijnheer Liikanen, ik nodig u uit de vraag van de heer Kristoffersen te beantwoorden.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft op 23 september 1998 besloten de op 14 september van dit jaar gehouden preselectie van de vergelijkende onderzoeken COM/A/8/98 tot en met COM/A/12/98 te annuleren, omdat er voldoende reden is te veronderstellen dat er informatie is uitgelekt bij in ieder geval één examen en in ieder geval één taal van het vergelijkend onderzoek. Om zeker te zijn van een gelijke behandeling van alle deelnemers organiseert de Commissie zo spoedig mogelijk begin 1999 een nieuwe preselectie.
Er zijn onmiddellijk onderzoeken begonnen om uit te zoeken wie verantwoordelijk is voor de omstandigheden waarin het uitlekken heeft plaatsgevonden. Er wordt contact opgenomen met de rechterlijke macht met het oog op mogelijke strafrechtelijke gevolgen. Alle personen die verantwoordelijk blijken te zijn, dienen tevens de schade die ze de Commissie hebben berokkend te compenseren.
De Commissie heeft weet van de problemen die zich op 14 september op in ieder geval twee plaatsen bij het examen zijn geconstateerd, zoals het gebruik van een mobiele telefoon en dat bepaalde deelnemers de voorschriften van de toezichthouders in de wind hebben geslagen. Daarom is de Commissie van plan de voorschriften inzake de vergelijkende onderzoeken en de controle hierop aanzienlijk aan te scherpen, zodat alle sollicitanten onder gelijke omstandigheden aan de vergelijkende onderzoeken kunnen deelnemen. De Commissie betreurt ten zeerste alle schade die deze situatie de sollicitanten heeft berokkend die op eerlijke wijze en te goeder trouw aan het vergelijkend onderzoek hebben deelgenomen.

Kristoffersen
Mijnheer de Commissaris, ik wil graag weten of de Commissie al heeft overwogen hoe ze de regels voor vergelijkende onderzoeken strenger en beter kan maken met het oog op de toekomst. Mijnheer de commissaris, bent u het niet met mij eens dat dit in feite een zeer ernstig en triest voorval is, omdat het een groot aantal jonge mensen in Europa betreft die een baan bij de EU proberen te krijgen? Het heeft ook met reputatie te maken en, mijnheer de commissaris, u zult het toch met mij eens zijn dat we deze zaak moeten oplossen om het imago van Europa te verbeteren? Ik kan u garanderen, mijnheer de commissaris, dat we moeilijke tijden tegemoet gaan bij de komende verkiezingen. Al deze negatieve dingen die de instellingen van Europa tegenwoordig omgeven, maken het er voor ons niet gemakkelijker op de Europese zaak te promoten. Deelt u mijn bezorgdheid hieromtrent, mijnheer de commissaris?

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het hier volledig mee eens. Ik heb persoonlijk al drie vergaderingen over de kwestie georganiseerd en we hebben onder andere moeten constateren dat de regels verbonden aan de deelname aan het vergelijkend onderzoek, die dezelfde zijn als voorheen, voor de deelnemers niet streng genoeg zijn. We moeten ze duidelijk aanscherpen, bijvoorbeeld waar het gaat om wat de deelnemers tijdens het vergelijkend onderzoek bij zich mogen hebben.
Een tweede omstandigheid waarbij de regels naar mijn mening ook gebreken vertoonden, heeft betrekking op de rechten van de toezichthouders om in te grijpen bij onregelmatigheden en bijvoorbeeld fraude tijdens de examens. Naar mijn mening moeten de toezichthouders het recht krijgen onmiddellijk in te grijpen en niet alleen, zoals voorheen het gebruik was, later na klachten over de opdrachten.
Ik ben het met het geachte parlementslid eens dat er sprake is geweest van een zeer betreurenswaardige gebeurtenis. Daarom is het belangrijk dat de afwijzende beslissing over het vergelijkend onderzoek van de Commissie snel is genomen en dat er nu zorgvuldig en grondig een nieuw groot vergelijkend onderzoek wordt voorbereid.
De derde vraag die natuurlijk ook in overweging moet worden genomen is natuurlijk, of het in de toekomst nog op zijn plaats is deze grote massale vergelijkende onderzoeken te organiseren of dat het beter is ernaar te streven het aantal deelnemers te beperken, zodat de vergelijkende onderzoeken beter beheersbaar zijn. U zult goed begrijpen dat het organiseren van een vergelijkend onderzoek voor dertigduizend deelnemers in elf talen en op veertig plaatsen een zeer grote logistieke activiteit is. Dit is onvoldoende excuus om de fraude te verdedigen, maar het dwingt ons te overwegen of we de aard van de vergelijkende onderzoeken in de toekomst kunnen ontwikkelen in de richting van betere beheersbaarheid.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Liikanen. Dit onderwerp wekt zodanig veel belangstelling in de Vergadering, dat ik een verzoek voor vier aanvullende vragen heb ontvangen. Conform het Reglement kan ik er slechts twee toestaan. Ik geef dan ook eerst het woord aan de heer De Coene en daarna aan de heer Rack.
Mijnheer De Coene, gedurende een minuut heeft u het woord.

De Coene
Mijnheer de commissaris, uw principiële houding strekt u tot eer en u hebt de nodige maatregelen genomen. Desalniettemin had ik nog een verduidelijking willen vragen over het element "sanctie" . Zoals de vraagsteller terecht heeft gezegd en zoals u beaamt, is hier zowel morele schade als financiële schade toegebracht. Mijn vraag is dan ook: stelt u inderdaad dat zij die verantwoordelijk zijn voor die schade, hetzij de organisatoren of de toezichthouders, hetzij de deelnemers aan het examen, ook zullen moeten instaan voor de financiële schade geleden door de instelling.
Ten tweede, mag ik van u weten wat het exacte bedrag is, de kostprijs voor deze preselectie, die door het toedoen van deze mensen geannuleerd moest worden. Ik zou dus heel precies willen weten of u de kosten zult verhalen, want ik kan mij geen enkele werkgever inbeelden die tolereert dat door toedoen van die personeelsleden de faam van de Unie zo wordt besmeurd.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, drie partijen hebben natuurlijk te maken gehad met de problemen van deze situatie en twee van deze drie partijen zijn schuldig. De eerste schuldigen zijn natuurlijk de deelnemers die door middel van fraude hebben deelgenomen aan het vergelijkend onderzoek. Zo nodig zal deze groep strafrechtelijk worden aangepakt. De tweede groep schuldigen zijn de ambtenaren, als het ambtenaren zijn, waardoor het onmiskenbare lek heeft plaatsgevonden, omdat dit een grote schade voor het bestuur heeft aangericht. Ten derde moeten we apart de verantwoordelijkheid beoordelen van het administratief personeel bij de ontstane situatie en dit moet worden beoordeeld tegen de achtergrond van de mogelijkheden die de huidige voorschriften geven om toezicht te houden. Ook dit moet natuurlijk worden geëvalueerd. Maar de grootste verantwoordelijkheid voor de fraude ligt bij de fraudeurs en degenen die bij de fraude hebben geholpen.
Wat de kosten betreft, waren de totale kosten van het vergelijkend onderzoek hoog. De kosten bedroegen 1, 2 miljoen ecu. Het is waarschijnlijk dat het volgende vergelijkend onderzoek niet veel goedkoper zal kunnen zijn. Wat de financiële verantwoordelijkheid betreft, hier komen we natuurlijk op terug wanneer alles tot op het bot is uitgezocht.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, worden degenen die toegelaten zijn voor dit examen ook voor het volgende examen toegelaten? Is er een mogelijkheid om degenen die op bedrog betrapt zijn, niet toe te laten tot het volgende examen omdat wij in de toekomst zulke ambtenaren zeker niet in de Commissie willen hebben? Ten derde, is er ook een mogelijkheid van een schadevergoeding voor de kandidaten die kosten hebben gemaakt om aan dit examen deel te nemen, die een vrije dag hebben genomen en die in sommige gevallen ook de reiskosten zelf hebben moeten betalen?

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij moeilijk de toekomstige juridische besluiten te voorspellen. Ik ben het echter volledig met de vraagsteller eens: de Commissie of welke instelling van de Gemeenschap dan ook heeft geen behoefte aan personeelsleden die al bij de preselectie alle regels van de Gemeenschap overtreden. Tegenover deze zaken moet men zeer streng staan en hier moet men ook dienovereenkomstig tegen optreden.
De problemen die ontstaan bij het opnieuw organiseren van een vergelijkend onderzoek probeert men op dit moment op te lossen. Ik kan hier nog geen gedetailleerd antwoord op geven. Helaas ben ik bang dat het grootste deel van de deelnemers deze opoffering nog een keer moet doen. Daarom is de fraude die heeft plaatsgevonden zo betreurenswaardig. Belangrijk voor hun rechten is echter dat niemand van de fraude heeft geprofiteerd en dat iedereen zich bij een nieuw vergelijkend onderzoek zeker in een gelijke positie bevindt.

De Voorzitter
Vraag nr. 33 van Angela Sierra González (H-0912/98):
Betreft: Dood van Semira Adamu in België
De dood door verstikking van een jonge Nigeriaanse als gevolg van het optreden van de Belgische politie bij uitzetting naar Togo van de vrouw, die in het vliegtuig dat haar van Brussel naar Lomé moest brengen twee kussentjes op het gezicht geduwd kreeg, heeft onder de Europese burgers grote bezorgdheid gewekt.
Semira Adamu vroeg in België politiek asiel omdat zij verplicht werd tot een huwelijk met een 65-jarige polygame man. Is de Commissie niet van mening dat seksuele mishandeling in het communautaire asielbeleid in aanmerking moet worden genomen als grond voor het verlenen van politiek asiel? Ik heet mevrouw Gradin welkom en nodig haar uit de vraag van mevrouw Sierra González te beantwoorden.

Gradin
Ik deel het verdriet en de geschoktheid van vele mensen over de omstandigheden rond de dood van Semira Adamu. Hoe een en ander precies is gegaan, wordt nu onderzocht door de Belgische autoriteiten. Wat de verklaring ook moge zijn, zoiets mag gewoon niet gebeuren. Wat de behandeling van de zaak-Semira Adamu zelf betreft, daar kan de Commissie geen commentaar op geven. Wij hebben noch de zakelijke gegevens noch de bevoegdheid om ons over afzonderlijke zaken uit te spreken.
Het geachte parlementslid vraagt ook naar de mogelijkheid politiek asiel te verlenen aan een persoon die aan seksuele mishandeling wordt blootgesteld, of daaraan blootgesteld zou kunnen worden als het tot een afwijzing komt. De grondregel is te vinden in het Verdrag van Genève van 1951. Daarin staat dat een persoon als vluchteling moet worden beschouwd als hij of zij een gegronde vrees heeft te worden vervolgd op grond van ras, godsdienst, nationaliteit, het behoren tot een bepaalde maatschappelijke groepering, of politieke overtuiging. De betrokkene moet zich bovendien buiten het land bevinden waarvan hij of zij staatsburger is en geen gebruik willen of kunnen maken van de bescherming die zijn land biedt.
Al jarenlang huldig ik de opvatting dat een als oorlogshandeling gepleegde verkrachting moet worden beschouwd als marteling. Een vrouw die slachtoffer wordt van een dergelijke verkrachting komt naar mijn mening in aanmerking voor de vluchtelingenstatus. De lidstaten van de EU hebben getracht te komen tot een gemeenschappelijke interpretatie van het Verdrag van Genève. Op 4 april 1996 is een gemeenschappelijk standpunt aangenomen over een geharmoniseerde interpretatie van de vluchtelingendefinitie in artikel 1 van het Verdrag van Genève. In deze overeenkomst wordt echter geen aandacht besteed aan seksegebonden vervolging of seksuele mishandeling. Dat is betreurenswaardig, en er is alle reden om deze kwestie opnieuw aan de orde te stellen.
Naast de vluchtelingenstatus bieden de lidstaten van de EU vaak ook alternatieve vormen van bescherming aan mensen die behoefte hebben aan internationale bescherming. Het kan bijvoorbeeld gaan om schrijnende gevallen, waarin om zuiver humanitaire redenen sterke redenen bestaan om iemand te laten blijven. De vaststelling van de gronden om een dergelijke bescherming te verlenen is geheel en al een zaak van de lidstaten zelf, en er bestaan in de praktijk aanzienlijke verschillen. Er is reeds een discussie gestart over de invoering van bepaalde minimumnormen binnen de Unie voor deze vormen van bescherming. De vraag staat op het werkprogramma van de Raad. Dit voorjaar zijn de verschillende nationale regelingen en praktijken in kaart gebracht, en de desbetreffende gegevens vormen de grondslag voor de verdere activiteiten. Daarnaast is een soortgelijk werk gaande in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Ik ga ervan uit dat deze commissie zich ook buigt over de moeilijke vraag hoe wij ons moeten opstellen tegenover mensen die bescherming zoeken op grond van verschillende vormen van seksuele vervolging. Ik zie met belangstelling uit naar het resultaat van dit werk.

Sierra González
Bij de dood van Semira Adamu is er sprake van twee schokkende feiten: ten eerste de gewelddadige dood van een jonge vrouw die naar de Europese Unie was gekomen op zoek naar bescherming tegen het morele geweld dat men in haar land onder het mom van bestaande tradities op haar wilde uitoefenen; ten tweede het niet minder belangrijke feit dat de - niet alleen gewelddadige maar ook vernederende - middelen die door de politie werden gebruikt, volstrekt legaal waren.
Acht de Commissie het, gelet op deze feiten en op soortgelijke gebeurtenissen die zich in andere landen van de Europese Unie bij uitwijzingen hebben voorgedaan, niet nodig te komen tot herziening van de strikte toepassing van deze procedures die onder de Schengen-akkoorden vallen?

Gradin
Zoals ik in mijn antwoord zei, ben ik het met de vraagstelster eens dat zoiets gewoon niet mag gebeuren. Wij moeten echter bedenken dat het de verantwoordelijkheid van de nationale overheden is ervoor te zorgen dat hun politie en autoriteiten fatsoenlijk optreden wanneer iemand uit hun land wordt uitgewezen. Ik ga ervan uit dat ieder land deze verantwoordelijkheid aankan.

McKenna
Dit heeft niet alleen te maken met het feit dat aan veel mensen het recht op asiel wordt ontzegd, maar ook met hoe ze achteraf worden behandeld. Het is volstrekt onaanvaardbaar dat een persoon, zelfs als hij geen asiel heeft gekregen, slechter behandeld wordt dan een dier. De EU heeft een verantwoordelijkheid. Men prijst hier het Verdrag van Amsterdam juist omdat de mensenrechten vanaf nu in de verdragen worden verwerkt. Vele landen - en België in het bijzonder - handelen in strijd met de mensenrechten. Er moeten zeker maatregelen getroffen worden tegen de landen die dit doen. Het gaat niet alleen om België. De behandeling van mensen die asiel zoeken in de EU-lidstaten is gewoonweg verschrikkelijk. Ze worden niet als mensen behandeld, ze worden ook niet als gewone mensen behandeld. Ze worden op een minderwaardige manier behandeld die hen totaal geen basisrechten of waardigheid geeft. De Commissie en de EU moeten hier samen werk van maken. Er moeten correcte gedragscodes en goede maatregelen worden ingevoerd die ervoor kunnen zorgen dat iets dergelijks niet meer kan gebeuren.

Gradin
Zoals ik al zei, ik betreur het even zeer als u dat dit meisje op een dergelijke manier behandeld werd. Maar het is de verantwoordelijkheid van België om het gedrag van zijn politieagenten te controleren wanneer die een persoon het land uitzetten. Dit is iets wat ieder land toch zou moeten doen.

Sornosa Martínez
Mevrouw de commissaris, naar aanleiding van uw interventie over het Vluchtelingenverdrag en de Conventie van Genève, zou ik u willen vragen of de Commissie voornemens is de landen van de Europese Unie de aanbeveling te doen om in alle zaken van politiek asiel aan vrouwen, in zaken die uitsluitend op vrouwen betrekking hebben - mishandeling en zaken die hun seksualiteit betreffen - dit politiek asiel uit te breiden.

Gradin
Zoals u weet is er al vele jaren gedebatteerd over de vraag of we de definitie van de status van politiek vluchteling kunnen verruimen. Dit is tot nu toe niet gelukt. Niemand wil de Conventie van Genève veranderen maar we kunnen de Conventie wel aanvullen. We kunnen dit doen op een manier die we ook voor andere gebieden in de Unie hebben voorgesteld, zoals bijvoorbeeld bij de vervolging van derden, of vluchtelingen die kortere periodes blijven. Mijn persoonlijke wens zou zijn dat we, met de steun van het Parlement - en vooral de steun van de vrouwen - het probleem van verkrachting en seksueel misbruik van vrouwen aankaarten, vanuit een humanitaire invalshoek.

De Voorzitter
Vraag nr. 34 van Mark Watts (H-0864/98):
Betreft: Registratie van EU-burgers die een bezoek brengen aan een andere lidstaat
Mogen lidstaten van de EU van hotels en pensions verlangen dat zij bezoekende EU-burgers alleen onderdak verlenen, indien zij uitvoerige gegevens verstrekken betreffende hun reisdocumenten (zoals type van het reisdocument, wanneer en waar het is afgegeven, geldigheidsduur en documentnummer)? Hebben de autoriteiten in de lidstaten het recht eigenaren van dergelijke bedrijven een boete op te leggen wanneer zij de desbetreffende gegevens van gasten niet bijhouden? Is de Commissie het ermee eens dat deze praktijk, die naar ik heb vernomen in Oostenrijk wordt gehanteerd, een lachertje maakt van het beginsel van het vrije verkeer, en welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen om aan deze gang van zaken een einde te maken? Mijnheer Oreja Aguirre, behalve dat ik u welkom heet, wil ik u ook bedanken voor de moeite die u heeft gedaan bij het trotseren der elementen. Het was ons bekend dat u problemen ondervond om naar deze vergadering te komen. Ik dank u daarom voor uw aanwezigheid en nodig u uit de vraag van de heer Watts te beantwoorden.

Oreja Aguirre
Het geldende communautaire recht over het vrije verkeer van EU-burgers geeft de lidstaten het recht van burgers uit andere lidstaten te verlangen dat deze hun aanwezigheid op hun grondgebied kenbaar maken. In sommige landen moeten EU-burgers die kort in dat land verblijven een kennisgeving van aankomst aan de plaatselijke autoriteiten of politie overleggen. Om dit te vergemakkelijken staan sommige staten toe dat burgers uit andere landen van hun aankomst kennisgeven in de vorm van de kaartjes die zij in hotels, campings of pensions krijgen en waarvan een kopie naar de plaatselijke autoriteiten moet worden gestuurd. Zo wordt voorkomen dat burgers een extra formaliteit dienen te vervullen. Op die voorgedrukte kaartjes staan alle gegevens die nodig zijn om de desbetreffende persoon te kunnen identificeren, waaronder het nummer, de plaats en datum van afgifte van het legitimatiebewijs of paspoort.
Het Hof van Justitie heeft bekrachtigd dat de regelingen aangaande de kennisgeving van aankomst met het communautaire recht verenigbaar zijn. Volgens het Hof van Justitie kan een regeling van deze aard in strijd zijn met het beginsel van het vrije verkeer van personen, indien de voor de kennisgeving gestelde termijnen onredelijk zijn of indien de sancties voor het niet voldoen aan deze verplichting niet in verhouding staan tot de ernst van de overtreding, bijvoorbeeld indien zij gevangenisstraf of uitwijzing met zich meebrengen.

Watts
Commissaris, ik dank u voor uw antwoord. Het probleem is dat dit de twee- of drievoudige standaarden toont die in de Commissie worden gehanteerd. We veronderstellen immers dat vrij verkeer een van de voordelen van de Gemeenschap is. Als, bij voorbeeld, men een dagtrip maakt naar een andere lidstaat of ergens privé logeert, dan wordt men niet gevraagd om gedetailleerde identiteitsdocumenten of paspoorten te tonen. Gaat men echter voor zaken of als toerist naar een hotel, dan worden deze nogal belachelijke en kleingeestige bureaucratische restricties opgelegd. De burgers van Europa eisen een antwoord van de Commissie op de vraag waarom deze dubbele standaarden worden toegepast. Als het in het belang is van de veiligheid of van informatie over bezoekers, waarom wordt deze informatie dan niet aan elke bezoeker gevraagd? Dit gebeurt duidelijk niet. De informatie is dus niet effectief en, zoals de commissaris impliceerde, zou er een overeenkomst moeten zijn tussen de lidstaten om te proberen deze artificiële barrière voor vrij verkeer neer te halen.

Oreja Aguirre
Zoals de heer Watts heel goed weet, is er niet in alle staten sprake van eenzelfde regeling, dat wil zeggen dat dit in de praktijk nogal uiteenlopend geregeld is. In sommige landen - bijvoorbeeld Denemarken, Griekenland, Portugal, Zweden, Verenigd Koninkrijk - bestaat er voor EU-burgers die daar slechts kort verblijven geen regeling voor de kennisgeving van aankomst en ook geen registratiesysteem in hotels dat onder toezicht van de politie staat. In de andere landen is zo'n regeling er wel. Tot de eerste groep behoren een paar landen waar een algemene regeling voor de kennisgeving van aankomst geldt die ook op EU-burgers wordt toegepast. Er zijn ook landen die, hoewel ze voor EU-burgers geen systeem voor de kennisgeving van aankomst hebben, wel over een speciaal systeem beschikken dat de overnachtingen in hotels en andere openbare logementen bijhoudt en dat onder de algemene politietaken valt.
Er is derhalve geen sprake van een voor alle landen gelijke regeling. Belangrijk vind ik hetgeen het Hof van Justitie tot nu toe heeft bepaald, te weten de verenigbaarheid van de regelingen aangaande de kennisgeving van aankomst met het communautaire recht. Misschien luidt de vraag van de heer Watts of er in de toekomst geen harmonisatie van deze regelingen zou moeten komen, oftewel of er ten behoeve van het vrije verkeer van personen geen identieke regeling in alle lidstaten zou moeten worden ingevoerd. Dit is een onderwerp dat nog moet worden uitgewerkt. De gedachten van dit moment zijn: er zijn regels, namelijk die welke door het Hof van Justitie zijn aangegeven, en er zijn verschillende wijzen van behandeling, waarbij altijd een aantal beperkingen geldt, namelijk dat de regels in verhouding moeten staan tot de ernst van de overtreding indien zij bijvoorbeeld - zoals ik al eerder heb gezegd - gevangenisstraf of uitwijzing met zich meebrengen. Dit is de regel die er op dit moment is, maar ik neem nota van de opmerking van de heer Watts met betrekking tot de mogelijkheid van een toenadering in de standpunten van de verschillende lidstaten.

De Voorzitter
Vraag nr. 35 van Joan Vallvé (H-0865/98):
Betreft: De "Misteri d'Elx" : erfgoed der mensheid
Er gaan stemmen op om de UNESCO voor te stellen de "Misteri d'Elx" (of "Festa d'Elx" ) te verklaren tot "erfgoed der mensheid" . De "Festa" gaat terug tot het einde van de 14de eeuw en wordt elk jaar op 14 en 15 augustus in de stad Elx (Elche) gehouden, naar aanleiding van Maria-Hemelvaart. Deze manifestatie is in haar soort de enige in Europa nog bestaande, uit de Middeleeuwen stammende theatervoorstelling.
Is de Commissie bereid, gezien de grote artistieke en culturele waarde van de "Festa" , dit voorstel, dat een expliciete erkenning van deze eeuwenoude traditie tot doel heeft, te steunen? Mijnheer Oreja Aguirre, ik verzoek u de vraag van de heer Vallvé te beantwoorden.

Oreja Aguirre
De Europese Commissie is zich bewust van het belang en de betekenis die het Mysterie van Elche in de geschiedenis van het Europese religieuze muziektheater heeft. Overeenkomstig de procedure die voor plaatsing op de werelderfgoedlijst geldt, is het werelderfgoedcomité van de UNESCO de instantie die statutair voor de besluitvorming over dit onderwerp verantwoordelijk is. Zoals de heer Vallvé weet, ligt het initiatief voor het in gang zetten van de UNESCO-procedure bij de gemeentelijke en nationale autoriteiten, die ieder project dat zij als werelderfgoed erkend willen zien, moeten ondersteunen.
De Unie heeft op grond van artikel 128 van het Verdrag geen formele of materiële bevoegdheden om in de procedure te treden die tot plaatsing op de werelderfgoedlijst moet leiden. De Commissie wil wel tot uiting brengen dat zij hoopt dat het initiatief van de autoriteiten van Elche tot een goed resultaat leidt, want daarmee zou een belangrijk evenement dat tot het culturele erfgoed van Europa behoort een welverdiend universeel stempel krijgen opgedrukt.
Ik ben mij natuurlijk ten volle bewust van de betrokkenheid van de heer Vallvé bij dit onderwerp en ik deel deze ook volkomen, want ik heb het voorrecht gehad het Mysterie van Elche bij te wonen. Het is echt een bijzonder indrukwekkende gebeurtenis en een voorbeeld van wat de betekenis van de culturele identiteit van een volk is, iets wat naar mijn mening heel belangrijk is.
Ik vind dat we moeten proberen binnen de Europese cultuur te kijken naar die dingen die de verschillende culturen van de lidstaten van elkaar onderscheiden. Het Mysterie van Elche behoort daar ongetwijfeld toe, maar het heeft tegelijkertijd ook een universele dimensie. Dat wil zeggen, het is een plaatselijk evenement maar tegelijkertijd heeft het een universeel karakter, reden waarom wij van oordeel zijn dat het in aanmerking komt voor erkenning als erfgoed der mensheid.
De heer Vallvé hoeft er niet aan te twijfelen dat de Commissie, indien zij hierover wordt geraadpleegd, het belang van het Mysterie van Elche zeker zal benadrukken.

Vallvé
Ik wil de commissaris bedanken voor de woorden die hij heeft gesproken. Ik twijfelde niet aan zijn betrokkenheid bij een kwestie als de erkenning van deze culturele gebeurtenis, die zeer oude wortels heeft - het "Misteri d'Elx" stamt uit het einde van de 14de eeuw - en die tot de dag van vandaag voortduurt. Op een bepaalde manier toont zij ook de in Europa bestaande verscheidenheid van culturen aan: de "Misteri d'Elx" is een voorstelling in het Catalaans die ieder jaar ter gelegenheid van deze feesten wordt opgevoerd. Het evenement krijgt bovendien erkenning op Europese en universele schaal. Daarom ben ik blij met de woorden van de commissaris en ik ben ervan overtuigd dat de plaatselijke autoriteiten van Elche het nodige zullen doen om deze voorstelling de verdiende erkenning door de UNESCO te doen krijgen als zijnde Europees erfgoed dat voor iedereen toegankelijk is.

Sornosa Martínez
Mijnheer de commissaris, als u de "Misteri d'Elx" kent, als u het heeft gezien, dan weet u hoe spectaculair, hoe buitengewoon het is Maria-Hemelvaart te aanschouwen en de Europese kunst en cultuur in dit stuk weer tot leven gebracht te zien. In ieder geval wilde ik dit ook vertellen aan degenen die hier in deze Vergadering naar ons luisteren, want ik ben een trouwe fan van deze voorstelling.
Echter, gezien het belang van het feit dat genoemd feest door de UNESCO tot erfgoed van de mensheid wordt verklaard en omdat u hier toch bent, wil ik de gelegenheid niet voorbij laten gaan u, los van deze bijzondere erkenning, iets te vragen dat binnen uw bevoegdheden valt - al weet ik wel dat de Commissie niets kan doen -namelijk of er een mogelijkheid zou zijn, of er misschien ergens een begrotingslijn is - niet een voor zoiets als het erfgoed der mensheid, maar mogelijk een andere begrotingslijn - die deze groep kunstenaars, die natuurlijk uitsluitend in de vrije tijd met deze voorstelling bezig is - kan ondersteunen opdat dit prachtige Europese cultuurgoed behouden blijft.

Oreja Aguirre
Mevrouw Sornosa, het onderwerp dat u aansnijdt heeft natuurlijk ook mijn belangstelling en ik zie wel een mogelijkheid. U weet dat wij op het ogenblik in de twee takken van de wetgevende macht - in de Raad en in het Parlement - het nieuwe kaderprogramma voor cultuur hebben dat vanaf het jaar 2000 van kracht zal zijn. Daarin worden drie soorten acties genoemd: het bevorderen van netwerken, bijzondere acties en symbolische acties. Als er één symbolische actie is, dan is dat de "Misteri d'Elx" wel. Dus waarom zouden we de procedure niet in gang zetten? Ik nodig u en iedereen die in het onderwerp geïnteresseerd is uit de nodige formaliteiten te verrichten om dit in de Commissie behandeld te krijgen. Ik verzeker u dat ik de zaak zeer aandachtig zal volgen. Uiteindelijk ben ik niet degene die beslist. De beslissing is aan een comité. Echter, als mijn collega's dat goedvinden, ben ik van plan het comité namens de Commissie in te fluisteren dat erkenning van het Mysterie van Elche een goede zaak zou zijn.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben zelf een bewonderaar van de feesten van Elche, maar in dit verband wil ik u nog iets vragen, omdat dit aantoont hoe belangrijk cultuur voor onze toekomst is. Is het geen tijd dat de Commissie een eigen systeem ontwikkelt om deze volksculturen niet alleen op te tekenen, maar ook daadwerkelijk te ondersteunen, zodat er bij ons geleidelijk een nieuwe houding tot stand komt? Aangezien wij in gedachten toch al in Elche zijn, wijs ik ook op de moros y cristianos -feesten, bijvoorbeeld in de provincie Alicante. Zij vormen een prachtig stukje volkscultuur en het zou misschien nuttig zijn de mensen te stimuleren dergelijke initiatieven te nemen, die dan door de Commissie ondersteund zouden moeten worden. Zou u bereid zijn dit te ondernemen?

Oreja Aguirre
Ik ken de grote betrokkenheid van de heer von Habsburg bij dit onderwerp. Ik moet zeggen dat ik nog geen week geleden in een van de dorpen in die streek was, waar toevallig een straat naar Otto von Habsburg is genoemd. In dat dorp heb ik ook gezien hoe het feest "moren en christenen" werd voorbereid. Ik denk dan ook - en ik wil dit graag benadrukken - dat dit alles een ding betekent: de rijkdom van Europa is dat er zoveel verschillende Europese culturen zijn. Het zou een opdracht voor de Commissie kunnen zijn om in de eerste plaats eens te kijken naar wat de verschillende Europese culturen gemeen hebben, daarbij wel uitgaande van de verschillen in die culturen.
Ik denk daarom dat die verschillende cultuuruitingen onder de symbolische of de bijzondere acties moeten kunnen vallen. Van al deze initiatieven neem ik dan ook goede nota en ik hoop dat men ermee door blijft gaan. Juist nu wij met de wetgeving hierover bezig zijn, zou ik u willen verzoeken de behandeling in het Parlement zo vlot mogelijk te laten verlopen. Als u de eerste lezing snel kunt afronden, kan de Raad op 17 november misschien een gemeenschappelijk standpunt innemen en kan deze kaderovereenkomst er over een jaar al zijn. Onder deze overeenkomst vallen ongetwijfeld ook de initiatieven waarover we het hier vanmiddag hebben gehad.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Oreja Aguirre. Wij nemen goede nota van het feit dat u ons tot snelheid maant. Wij zijn u erkentelijk voor uw aanwezigheid hier. Het vragenuur voor vragen aan de heer Oreja Aguirre is gesloten. Wij nemen afscheid van hem en hopen dat hij zijn snelheid op de weg beperkt. Wij wensen hem een rustige en voorspoedig reis.

De Voorzitter
Vraag nr. 36 van Patricia McKenna (H-0833/98):
Betreft: Het Iloi-volk op de Chagos-eilanden
Is de Commissie op de hoogte van het feit dat het VK ten tijde van de onderhandelingen over zijn toetreding tot de toenmalige EEG ongeveer 2000 oorspronkelijke bewoners (het Iloi-volk) dwong te verhuizen van de Chagos-eilanden, thans een overzees gebiedsdeel van de EU genaamd het "British Indian Ocean Territory" , en dat het heimelijke doel van deze operatie was om één van de eilanden, Diego Garcia, als militaire basis aan de VS te kunnen verhuren? Heeft de Commissie deze zaak eerder onderzocht, en beschouwt zij de leden van dit volk als burgers van de Europese Unie, hoewel zij in gedwongen ballingschap op Mauritius wonen - waar velen in zeer armoedige omstandigheden leven en een groot aantal voor zelfdoding heeft gekozen - en een aantal jaren geleden een financieel akkoord met de regering van het VK werd bereikt? Is de Commissie, los van de vraag of het EU-burgers zijn of niet, van mening dat deze mensen binnen de Unie als ontheemde bewoners van wat een gebiedsdeel van de Unie is, of in zekere zin als EU-vluchtelingen, over wettelijke rechten beschikken? Welke maatregelen is de Commissie voornemens te treffen om de Verdragen met betrekking tot deze ongelukkige mensen in stand te houden? Mijnheer Pinheiro, het woord is aan u om de vraag van mevrouw McKenna te beantwoorden.

Pinheiro
De Europese Commissie is op de hoogte van het geval Chagos maar heeft nog nooit deelgenomen aan officiële discussies hierover. De vraag of het Iloi-volk van de Chagos-archipel aanspraak heeft op het Britse burgerschap is een zaak tussen de Britse regering en deze mensen. De Europese Gemeenschap is een belangrijke donor in Mauritius en financiert, via het Europees Ontwikkelingsfonds, een aantal projecten en programma's die als doelstelling hebben de armoede terug te dringen onder de zwakste groep van de bevolking, van welke origine ook. De Commissie is onlangs een gedetailleerde studie begonnen over armoedeproblemen in Mauritius om een duidelijk overzicht van dit probleem te hebben. Hoewel algemene armoede totaal is weggewerkt in Mauritius, dankzij de geweldige economische ontwikkeling in de laatste twintig jaar, bestaat er nog steeds armoede onder kleinere gemarginaliseerde bevolkingsgroepen. Het scherp omlijnde armoedeverlichtingsprogramma zal begin 1999 van start gaan. Het wordt gefinancierd door het EOF, waar organisaties of NGO's van het Iloi-volk uiteraard van kunnen profiteren.

McKenna
Ik denk niet dat de Commissie de kwestie echt aankaart. Het probleem is dat dit eigenlijk overzeese gebieden van de EU zijn. De mensen van Diego Garcia werd het recht ontzegd om in hun eigen land te leven. Zij hebben toch zeker enkele rechten als EU-burgers onder de Europese wetgeving. Ze zijn van hun eilanden verdreven om elders in ballingschap te leven. Dit is onaanvaardbaar. De EU moet hier aandacht aan besteden.
Ik wil ook graag weten of de Commissie hierover enig juridisch advies kan geven. Ik zou zeer dankbaar zijn als u mij het juridisch advies dat er nu over bestaat zou kunnen bezorgen. Ik denk echter niet dat dit alleen maar een probleem is voor de lidstaat in kwestie, want als dat het geval is, kan dan niet iedere regering in de EU beslissen dat minderheden waar ook te lande naar elders kunnen afgevoerd worden? Hebben zij dan geen rechten uit hoofde van de EU-wetgeving? Dit houdt geen steek.
Krachtens het feit dat zij woonden op een eiland dat Brits was, zouden ze rechten moeten krijgen als Europese burgers. Het is onaanvaardbaar dat ze nu bijna 30 jaar in ballingschap hebben gewoond. Het is de plicht van de EU om zich het lot van deze mensen aan te trekken.

Pinheiro
Hoewel de Europese Commissie zich bewust is van het probleem, is dit de eerste keer dat het ter tafel wordt gelegd, door hetzij de regering van Mauritius, hetzij de Britse regering, hetzij het betrokken Iloi-volk zelf. We hebben dan ook geen juridisch advies te bieden, tenzij de vaststelling dat het een complexe zaak is. We weten dat de regeringen en het betrokken volk het probleem bespreken maar afgezien daarvan kan ik er niet verder op in gaan.

De Voorzitter
Vraag nr. 37 van Glenys Kinnock (H-0845/98):
Betreft: Studies van de Commissie over de handel met de ACS-regio's
Kan de Commissie meedelen hoe de stand van zaken is wat betreft de studies over de handelsbetrekkingen met de ACS-regio's? Is het waar dat ze zijn voltooid, maar op last van de Commissie door de auteurs worden herzien?
Wanneer krijgen de leden van het Europees Parlement toegang tot deze documenten die hun was toegezegd om hun de gelegenheid te bieden een reactie te formuleren op het onderhandelingsmandaat voor Lomé? Mijnheer Pinheiro, ik verzoek u de vraag van mevrouw Kinnock te beantwoorden.

Pinheiro
Ik ben verheugd mevrouw Kinnock te kunnen meedelen dat de studies over de economische invloed van de invoering van reciprociteit in de handelsbetrekkingen tussen de Europese Unie en groepen ACS-staten nu in hun laatste fase zijn. Tijdens de zomer heeft de Commissie de ontwerp-eindrapporten ontvangen voor vijf van deze studies. We hopen dat het laatste spoedig toegestuurd wordt. Overeenkomstig de onderzoeksopdracht en de normale praktijk van de Commissie, gaven de diensten hun commentaar om de duidelijkheid en volledigheid van de rapporten te verzekeren.
We hebben net drie eindrapporten ontvangen over het Caraïbische gebied, de Stille Oceaan en de SAADAC-regio. Zoals ik al uiteengezet heb tijdens de Algemene Vergadering van de ACS-EU, is het altijd mijn bedoeling geweest om de resultaten met u en iedereen te delen zodra dat kon, zodat iedereen een gedetailleerd zicht heeft op de onderwerpen die aan de orde zullen komen bij de aanstaande onderhandelingen. U en andere geïnteresseerde leden zullen tegen begin november een exemplaar ontvangen van alle eindrapporten, via het Secretariaat van het Europees Parlement. De Commissie is bovendien een synthese van alle studies aan het voorbereiden, die u samen met de rapporten zult ontvangen.

Kinnock, Glenys
Ik bedank de commissaris voor dit bijzonder nuttige antwoord. Commissaris Pinheiro, u gaat er waarschijnlijk van uit dat die studies het standpunt van de Commissie bijtreden dat vrijhandelsovereenkomsten effectief de ACS-staten helpen om zich te integreren in de wereldeconomie. Daarom wil ik u graag vragen of u op de hoogte bent - waar ik niet aan twijfel - van de duidelijke waarschuwing die we vorige week bij de opening van de onderhandelingen kregen vanwege minister Billie Miller van Barbados, die zei dat ACS-economieën veel te zwak zijn om bestand te zijn tegen welke soort van asymmetrische overeenkomst dan ook met de Europese Unie? In het licht van de recente stopzetting van de onderhandelingen met Zuid-Afrika, bent u bereid te verklaren dat minister Billie Miller het bij het verkeerde eind heeft?

Pinheiro
We kunnen allemaal wel een oordeel hebben over de toekomst en over wat de toekomst voor ons in petto heeft. Mijn veronderstellingen en mijn standpunt zijn dat ik hoop en verwacht dat onze voorstellen de ACS-staten zullen helpen, maar ik ben geen dogmaticus. Daarom moeten we erg aandachtig de studies bekijken die momenteel en ook later worden uitgevoerd met het oog op een grondig overzicht, want niet elk land is hetzelfde en de situatie zou verschillend kunnen zijn van land tot land en van regio tot regio. Ik ben bereid om een bijzonder open discussie aan te gaan over dit onderwerp, maar tot nu toe blijf ik bij mijn mening.
Wat betreft de toespraak van de minister van Barbados, vrees ik dat het antwoord alleen op de positie van Barbados van toepassing is, wat al eerder door de eerste minister verklaard werd. Voor zover ik het begrijp was de toespraak niet goedgekeurd door de ACS-groep. Uit wat ik hoor van veel ambassadeurs en ministers van andere regio's, delen zij niet onvoorwaardelijk sommige bezorgdheden van mevrouw Miller. Dit gezegd zijnde, meen ik dat de asymmetrie en het openstellen van de grenzen onvermijdelijk is als de tendens naar liberalisering zich voortzet. We stellen voor dat het openstellen geleidelijk aan gebeurt en dat landen hierbij bijgestaan moeten worden in plaats van dat ze met een blinde en horizontale openstelling geconfronteerd worden, zoals bijvoorbeeld opgedragen door de WHO. Tegelijkertijd is het duidelijk dat die economieën zodanig zwak staan dat ze geen enkele schok kunnen verdragen. Wat de oplossing dan ook moge zijn, er zal niet alleen geleidelijk aan moeten gewerkt worden maar alles zal ook van dichtbij moeten worden opgevolgd om een ontsporing te voorkomen.
Wat Zuid-Afrika betreft - ik weet dat u daar zeer binnenkort naartoe gaat - zijn er drie belangrijke problemen, eerder politiek van aard dan economisch, die hopelijk opgelost kunnen worden. Eind vorige week diende ik een aantal informele voorstellen in en midden oktober zal ik de minister van Handel en Industrie ontmoeten om te kijken of we deze politieke problemen op een of andere manier kunnen oplossen. Ik ben echter nog steeds overtuigd dat het mogelijk zal zijn de onderhandelingen met Zuid-Afrika tegen eind oktober/ begin november af te ronden.

De Voorzitter
Vraag nr. 38 van Ulla Sandbæk (H-0847/98):
Betreft: Het vonnis van de Supreme Court inzake de financiering van nieuwe projecten in verband met de EU-rechtsgrondslag voor het verlenen van bijstand
Wat is de Commissie voornemens te ondernemen met betrekking tot projecten gericht op bewustwordings- en promotiewerkzaamheden in verband met de voorbereidingen voor de derde ministeriële conferentie van de WHO in de Verenigde Staten in 1999, in het licht van de opschorting van alle bijstand krachtens een aantal begrotingslijnen (mogelijk met inbegrip van de lijn in verband met geslachtsspecifieke acties bij WHO-projecten) waarbij DG VIII van de Commissie is betrokken en waardoor alle projecten ten minste tot het voorjaar van 1999 worden uitgesteld? De voorbereidende werkzaamheden in verband met onderwerpen op de overeengekomen WHO-agenda, alsmede mogelijke nieuwe onderwerpen zijn op nationaal niveau reeds op gang gekomen na de zomervakantie en zullen in de winter van 1998/99 en het voorjaar van 1999 op EU-niveau worden voortgezet. (Het vonnis van de Supreme Court heeft een aantal met de WHO verband houdende projecten geblokkeerd, die op het punt stonden te worden goedgekeurd.) Mijnheer Pinheiro, ik verzoek u de vraag van mevrouw Ulla Sandbæk te beantwoorden.

Pinheiro
De Commissie is zich ten volle bewust van het belang van de integratie van ontwikkelingslanden - de ACS-staten in het bijzonder - in de wereldeconomie. Daarom steunt de Commissie de volledige participatie van ACS-staten in de WHO en zijn er verschillende initiatieven ondernomen om dit te bevorderen. Tegelijkertijd kan de WHO alleen goed functioneren als de bezorgdheden van alle participerende staten aan bod komen. Dat is de reden waarom ik insisteer dat handel en ontwikkeling duidelijk op de WHO-agenda moeten staan en dat de bijzondere beperkingen van ontwikkelingslanden voldoende onder ogen moeten worden gezien en in aanmerking worden genomen bij alle multilaterale handelsonderhandelingen. Dit is van essentieel belang.
Ik heb me hier persoonlijk toe verbonden, en ik maak gebruik van alle gelegenheden die zich in het kader van onze betrekkingen met handelspartners voordoen om steun voor ons standpunt te verwerven. Ik kom trouwens net terug uit Washington, waar ik deelnam aan een G8-vergadering over ontwikkeling, en dankzij mijn interventie wordt er nu voor gezorgd dat op de volgende G7/G8-vergadering over ontwikkeling als een van de hoofdonderwerpen handel en ontwikkeling en de bezorgdheid van ontwikkelingslanden op de agenda staan.
Wat betreft de initiatieven inzake de WHO die de Commissie voor de ACS-staten heeft genomen, waar ik daarnet al naar verwees, zou ik graag het volgende zeggen. In het voorjaar van 1998 werd er met het ACS-secretariaat een informele werkgroep opgezet om informatie uit te wisselen, te discussiëren en om waar mogelijk standpunten te coördineren voor de volgende onderhandelingsronde van de WHO. Vanaf januari 1999 - en dit is van groot belang - zal er een antenne van het ACS-secretariaat in Genève geïnstalleerd worden om ACS-standpunten binnen de WHO te coördineren. De Commissie financiert dit.
We hebben ook een voorbereidend seminarie gefinancierd voorafgaand aan de tweede WHO ministerconferentie van mei 1998. We financieren daarenboven zeven binnenkort te houden regionale seminaries over de WHO overeenkomst en de implementatie daarvan. De Commissie bevestigt ook dat ze een voorstel heeft ontvangen voor een genderactie in het kader van de WHO, voorgelegd door de ICDA. De financiering zou onder begrotingspost B7-611 vallen. Door het arrest van het Hof van Justitie is de implementatie van deze begrotingspost tijdelijk ingetrokken. Het is dan ook niet mogelijk om op dit moment een positief antwoord te geven op het voorgaande verzoek.
De Commissie is echter bereid te onderzoeken of projectvoorstellen niet in aanmerking kunnen komen voor financiering uit binnen andere bestaande begrotingsposten die openstaan voor projecten rond scholing op het gebied van ontwikkeling en mondigheid en die al een rechtsgrond hebben, waardoor ze de financiering voor projecten kunnen accepteren.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, het laatste deel van het antwoord van de commissaris betreffende andere rekeningen is precies wat mij interesseert. Indien men andere rekeningen vindt, zegt men dan aan de NGO's dat deze rekeningen geopend zijn of zegt men gewoon dat er via deze rekeningen reeds subsidies zijn betaald? Neem nu bijvoorbeeld de NGO-cofinanciering. Normaal gebeuren grote transacties via deze rekening, maar vele van de subsidies die momenteel voor seminaries of andere opleidingsvormen in de ACS-landen worden aangevraagd, zijn zeer kleine bedragen. Zal men het geld hiervoor van de NGO-cofinancieringsrekening nemen, ook al zijn de bedragen zeer klein, om op die manier dit zeer belangrijke gebied te financieren? Ook wij vinden het essentieel de ontwikkelingslanden bij de WHO-onderhandelingen te betrekken.

Pinheiro
Er zijn hier verschillende zaken aan de orde. De eerste betreft de WHO in het algemeen. De tweede gaat over de vrouwenproblematiek en de promotie ervan als iets wat niet alleen de WHO maar alle aspecten van ontwikkeling aangaat. Dit is al goedgekeurd en is nu in alle beleidsvormen en acties geïntegreerd. Naar mijn mening is het dan ook volledig verantwoord dat de WHO ook op het gebied van handel en ontwikkeling en andere handelszaken - ook de vrouwenproblematiek integreert.
Mijn suggestie, om het wat concreter te zeggen, was dat we voor een aantal optredens een beroep zouden kunnen doen op de begrotingspost B7-6000 voor cofinanciering met NGO's, wat mogelijkheden biedt voor het project in kwestie. Als het zo wordt voorgesteld maakt het een goede kans om te worden uitgekozen.

De Voorzitter
Vraag nr. 39 van Marie-Arlette Carlotti (H-0907/98):
Betreft: EU-steun voor de presidentsverkiezingen in Gabon
Gezien de steun die de Europese Unie de ACS-landen traditioneel verleent om eerlijke en democratische verkiezingen te houden: welke technische en financiële middelen denkt de Commissie in te zetten voor de presidentsverkiezingen die in december van dit jaar in Gabon gepland zijn? Mijnheer de commissaris, ik verzoek u de vraag van mevrouw Carlotti te beantwoorden.

Pinheiro
De Gabonese eerste minister heeft de Commissie in een brief van 23 juli 1998 verzocht een delegatie waarnemers te zenden die op het volledige verkiezingsproces kunnen toezien.
De Commissie bevestigde in haar antwoord van 3 september hetgeen zij al eerder gezegd had tijdens eerdere contacten en antwoordde met name dat zij in het kader van een gecoördineerde inspanning met de regering en belanghebbende externe partners bereid was Gabon te helpen bij de voorbereiding en het houden van presidentsverkiezingen. De Commissie kan een bijdrage leveren op het gebied van vorming, met name van kiesbeambten of Gabonese waarnemers.
Wanneer met instemming van alle politieke krachten een dergelijke benadering gevolgd wordt, kunnen in Gabon de nodige voorwaarden gecreëerd worden om bij de komende verkiezingen de onontbeerlijke doorzichtigheid te verzekeren. De Commissie wacht momenteel op een reactie van de Gabonese autoriteiten op dit aanbod.

Carlotti
Mijnheer de commissaris, ik dank u voor uw nauwkeurig antwoord, maar ik maak mij zorgen omdat de Gabonese autoriteiten het bericht, het gerucht verspreiden dat zij geen antwoord ontvangen hebben van de Commissie, hoewel de Commissie, zoals u zelf al zei, op 3 september geantwoord heeft.
Wat kunnen wij doen om iedereen in Gabon, meerderheid en oppositie, te doen inzien dat de bal wel degelijk in hun kamp ligt? Wat kunnen wij doen om publiekelijk bekend te maken dat wij wel degelijk belangstelling hebben voor het democratisch proces in Gabon? Wat kunnen wij onmiddellijk doen? U had het over vorming en de vorming van waarnemers zal inderdaad almaar moeilijker worden naarmate de tijd verstrijkt.

Pinheiro
Ik deel uw bezorgdheid over de tijd die verstrijkt, vooral omdat Gabon op dit ogenblik een uiterst belangrijk land in dit deel van Afrika is. Wij weten allemaal dat president Omar Bongo de nestor van de Afrikaanse leiders is. Hij heeft getracht hier en daar een bemiddelingsrol te spelen en het is absoluut noodzakelijk dat de presidentsverkiezingen in Gabon volledig transparant verlopen.
Er is geen reden om financiële bijstand te verlenen, want die heeft Gabon niet nodig, maar vorming, degelijke vorming is absoluut noodzakelijk. Ons schrijven van 3 september verdient een antwoord en mijns inziens zullen we ook een antwoord krijgen. Mevrouw Carlotti, ik kan u verzekeren dat ik na deze vraag persoonlijk inlichtingen zal inwinnen over de stand van zaken en op een zo spoedig mogelijk antwoord zal aandringen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris. Dames en heren, met deze vraag is het vragenuur voor vragen aan de heer Pinheiro gesloten. Wij bedanken hem voor zijn antwoorden.

De Voorzitter
Vraag nr. 40 van Eryl McNally (H-0844/98):
Betreft: Richtlijn rationele planning
Welke vooruitgang is er geboekt bij de herinvoering van de richtlijn inzake rationele planning of gelijkwaardige wetgeving? Mijnheer Papoutsis, ik heet u welkom en geef u het woord om de vraag van mevrouw McNally te beantwoorden.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie heeft het voorstel voor een richtlijn betreffende rationele planningstechnieken in september 1995 goedgekeurd. Zoals u weet, willen wij met dit voorstel een bijdrage leveren aan het communautaire doel van vermindering van de kooldioxide-uitstoot. Het Europees Parlement heeft met het uitstekende verslag van mevrouw McNally van 12 november 1996 zijn steun gegeven aan dit Commissievoorstel. Met de amendementen van het Parlement, waarvan er talrijke in het gewijzigd Commissievoorstel zijn overgenomen, kon de richtlijn aanzienlijk worden verduidelijkt. Tijdens de werkzaamheden in de werkgroep van de Raad moesten wij echter vaststellen dat dit voorstel niet echt in goede aarde viel. Een aantal lidstaten verklaarde zelfs de voorkeur te geven aan verandering van de richtlijn in een aanbeveling. In haar recente mededeling over energieopbrengst bekrachtigde de Commissie haar standpunt inzake rationele planningstechnieken. Daarin onderstreept de Commissie dat deze richtlijn voor haar zeer belangrijk is, met name ook met het oog op de ontwikkeling van de dienstverlening in de energiesector ten gevolge van de liberalisering. Ook hebben wij verklaard dat wij zullen nagaan hoe wij dit vraagstuk het best kunnen behandelen.

McNally
Ik dank de heer Papoutsis voor zijn voortdurend werk in dit domein. Is hij het met mij eens dat een richtlijn van deze aard zeer goed zou bijdragen tot een grotere geloofwaardigheid bij de onderhandelingen in Buenos Aires, die vanuit de Europese Unie gecoördineerd zullen worden door commissaris Bjerregaard, met wie hij, naar ik begrijp, nauw samenwerkt? Efficiënt energiegebruik is echt de sleutel om de beloftes die we in Kyoto gemaakt hebben na te komen, vooral in de huishoudelijke sector. In deze sector moeten we manieren vinden om bedrijven aan te moedigen niet simpelweg elektriciteit of gas te leveren, maar wel elektriciteit of gas die zorgt voor koele of warme huizen of koelkasten, elektriciteit die nuttig is. Veel mensen kunnen dergelijke investeringen alleen niet aan. Zij hebben aanmoediging nodig en de firma's hebben hulp nodig.

Papoutsis
Ik ben het roerend met u eens, mevrouw McNally. Dit is een zeer belangrijk en actueel doel, zeer zeker nu wij aan het onderhandelen zijn over de in Kyoto aangegane verplichtingen. Elektriciteitscentrales veroorzaken meer dan een derde van de totale kooldioxide-uitstoot in de Europese Unie en daarom moeten wij nieuwe methodes vinden om deze uitstoot te beperken. Ik ben van mening dat wij met een richtlijn de lidstaten aanzienlijk kunnen helpen bij de bewerkstelliging van dit doel en daarom dringt de Commissie hierop aan.

De Voorzitter
Vraag nr. 41 van Ludivina García Arias (H-0852/98):
Betreft: Goedkeuring van staatssteun aan de mijnbouwmaatschappij HUNOSA
De Commissie heeft uiteindelijk haar goedkeuring gegeven aan het Spaanse steunprogramma voor de mijnbouw, maar zij verlangt van het bedrijf HUNOSA opnieuw de productie van steenkool te verminderen, hetgeen betekent dat zij de overeenkomst tussen de Spaanse regering en de sociale partners voor de tweede keer niet erkent. Is de Commissie niet van mening dat zij in de toekomst aan dezelfde onderhandelingstafel plaats moet nemen, zodat haar interventie doorzichtiger wordt en door de publieke opinie in Asturië niet wordt gezien als een overeenkomst tussen de Spaanse overheid en Brussel om de productie verder terug te schroeven? Mijnheer Papoutsis, ik verzoek u de vraag van mevrouw García Arias te beantwoorden.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het verheugt de Europese Commissie dat tot de bedrijfsherstructurering waar mevrouw García Arias naar verwijst, besloten werd in het kader van de sociale dialoog. Met dit besluit is zorg gedragen voor de toekomst van de betrokken werknemers en hun gezinnen en is voorzien in maatregelen voor de economische omschakeling in de steenkoolgebieden. De bedoeling is met alternatieve methoden nieuwe wegen te vinden voor economische ontwikkeling.
Bij het opstellen van een advies over bedrijfsherstructurering moet de Commissie echter altijd nagaan of de genomen besluiten stroken met de bepalingen van het Verdrag. Dit geldt ook voor dit geval. Uiteindelijk heeft de Commissie ingestemd met een aanzienlijke subsidie aan de Spaanse mijnbouwindustrie. Alleen al aan de onderneming HUNOSA mag subsidie worden verleend voor een bedrag van 262, 4 miljard peseta, oftewel 1, 59 miljard ecu. De Commissie heeft werkelijk haar uiterste best gedaan om ervoor te zorgen dat enerzijds daadwerkelijke steun kon worden verleend aan de mijnbouwindustrie en anderzijds het communautair recht werd gerespecteerd. Wij moeten immers in staat zijn dit besluit, indien nodig, voor het Europese Hof van Justitie te verdedigen.
Tijdens de gehele duur van de onderhandelingen over de akkoorden in Spanje heeft de Commissie zo veel mogelijk respect willen tonen voor de bij de dialoog betrokken partijen. Daarbij heeft zij wel duidelijk gemaakt dat zij ten alle tijde bereid was tot samenwerking en advies zou uitbrengen indien zij daarom werd gevraagd. De Commissie moet echter aantekenen dat geen van de betrokken sociale partners contact met haar heeft opgenomen, ondanks het feit dat de sociale partners op de hoogte waren van hun rechten.
Mevrouw García Arias maakt melding van wijzigingen in het akkoord van de Spaanse autoriteiten. Ik kan u verzekeren dat de Commissie nooit heeft gevraagd om nieuwe productiebeperkingen door HUNOSA. De opmerkingen van de Europese Commissie over de productie van dit bedrijf in het jaar 2001 zijn het resultaat van een diepgaand en doorzichtig onderzoek van de ontwikkelingen in de laatste jaren. Uit dit onderzoek is gebleken dat de gegevens voor de berekening van de productiebeperking in de onderaardse mijngangen voor het jaar 2001 een theoretisch grondslag hadden en deze productiebeperking derhalve niet overeenkwam met de werkelijkheid. De Commissie kon derhalve niet akkoord gaan met deze berekening van de productiebeperking en verlangde dat het akkoord werd gerespecteerd aan de hand van daadwerkelijke gegevens.
Ik wil tot slot nog opmerken dat mevrouw García Arias tijdens haar besprekingen met de Commissie over de problemen in verband met HUNOSA persoonlijk heeft kunnen vaststellen hoe open en welwillend de Europese Commissie stond tegenover deze vraagstukken.
Wij zijn altijd bereid mevrouw García Arias op de hoogte te stellen van al hetgeen ons in verband met deze vraagstukken is voorgelegd en bekendgemaakt.

García Arias
Misschien had de vraag moeten luiden: hoe overtuigend heeft de Spaanse regering de verschillende aspecten van het programma-HUNOSA verdedigd of toegelicht? In de geruchten hierover is namelijk sprake van een overeenkomst tussen de Spaanse overheid en de heer Benavides met betrekking tot de tweede fase van de productievermindering.
Ik heb echter een punt van twijfel, mijnheer de commissaris. Ik was rapporteur toen besluit 3632 hier in het Parlement aan de orde was. U weet dat dit besluit de communautaire interventies regelt. Zowel in de Raad als in het Parlement werd het Europese kostenaspect uitdrukkelijk buiten beschouwing gelaten. Dit is de reden dat er in de tekst gesproken wordt van sociale motieven, regionale omstandigheden of trendmatige kostenvermindering. Bij verschillende gelegenheden heb ik met uw vertegenwoordigers in de Commissie gesproken, maar ik ben nooit duidelijk te weten gekomen - omdat er geen verordening is die genoemd besluit regelt - wat die specifieke criteria zijn. Ik ben er zelfs niet van overtuigd dat men in de Commissie op de hoogte is van bedrijfskundige criteria op grond waarvan de Commissie inderdaad kan zeggen dat het personeel of de productie in een bepaalde mate moet worden teruggeschroefd. Bovendien denk ik dat de richtlijn restrictief wordt geïnterpreteerd, want we hebben het over de trendmatige kostenvermindering, wat niet hetzelfde is als productievermindering. Ieder willekeurig bedrijf kan meer produceren en de kosten van het product verminderen. Ik begrijp die bedrijfskundige criteria nog steeds niet.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals herhalen dat de Europese Commissie altijd bereid is met de lidstaten samen te werken wanneer deze geconfronteerd zijn met gevoelige problemen. Dit geldt met name voor problemen met een ernstige sociale en regionale weerslag. In het onderhavige geval heeft de Europese Commissie werkelijk haar uiterste best gedaan en geen mogelijkheid onbenut gelaten om de problemen op correcte wijze bij de horens te vatten.
De Europese Commissie respecteert het akkoord inzake productiebeperking dat tussen de sociale partners in Spanje is gesloten. Het meningsverschil tussen de Commissie en de Spaanse sociale partners vloeit voort uit het feit dat de Commissie in haar streven naar doorzichtigheid is uitgegaan van het daadwerkelijke productieniveau, terwijl de Spanjaarden theoretische gegevens hebben gebruikt voor de productieberekening. De diensten van de Commissie hebben een analyse gemaakt van deze gegevens en daaruit is gebleken dat de 2, 1 miljoen ton die voor het bedrijf HUNOSA wordt voorgesteld als productieniveau in de onderaardse mijngangen voor het jaar 2001 evenveel is als de productie in 1997. Dat betekent dat de productie in de onderaardse mijngangen niet beperkt zou worden en dus ook van beperking van de bedrijfsactiviteiten geen sprake zou zijn. De Commissie neemt het doel ten grondslag dat in het akkoord is aangegeven en dat is een nettovermindering van de jaarlijkse productie. Dat doel respecteren wij. Wij hebben niet gevraagd om nog grotere productiebeperkingen en ik herhaal nogmaals dat wij deze zaak met zo veel mogelijk sociale gevoeligheid behandelen. Wij geven ons wel degelijk rekenschap van de moeilijke problemen in Asturië.

González Álvarez
Ik denk dat de heer Papoutsis niet verbaasd zal zijn dat bij het onderwerp HUNOSA het woord wordt gevoerd door mevrouw García Arias en door mij, want wij komen allebei uit Asturië. Ik begrijp wat hij zegt over de steun die de Commissie heeft verleend. Ik begrijp wat hij zegt over de noodzaak van vermindering en ik ben ook verheugd over zijn voorstel om met de sociale partners te onderhandelen. Maar kijkt u eens, mijnheer Papoutsis, wat er aan de hand is, is dat de Spaanse regering een afspraak maakt met de sociale partners: een afspraak om de werkgelegenheid en de productie te verminderen. Het lijkt even rustig, maar al heel gauw staat er in de regionale pers - en we kunnen het er in de hemerotheek allemaal op naslaan - dat de Europese Commissie erop aandringt die afspraak niet in al haar onderdelen na te komen en de productie en werkgelegenheid verder te verminderen - terwijl u weet dat Asturië toch al een geteisterde regio is. Onze zorg is dan ook: waarom maakt de Europese Commissie in overleg met de Spaanse regering en de vakbonden geen definitief programma, een programma dat niet wordt gewijzigd als de situatie van de regering of van de Commissie daar op dat moment toevallig aanleiding toe geeft?

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nogmaals herhalen dat de Europese Commissie zich bereid had verklaard tot samenwerking met de Spaanse autoriteiten en sociale partners tijdens de onderhandelingen over dit akkoord. Er is uiteindelijk een akkoord gesloten en de Commissie respecteert dit volledig. Wij zijn van mening dat de afgesproken productiebeperking inderdaad moet worden bewerkstelligd en men daarbij dient uit te gaan van het daadwerkelijke productieniveau. Het enige wat de Commissie doet, is nagaan of het gesloten akkoord strookt met het Verdrag. De Commissie heeft na sluiting van dit akkoord absoluut niet gevraagd om nog grotere productiebeperkingen. Ik heb dit ook zojuist al duidelijk gemaakt in mijn antwoord op de aanvullende vraag van mevrouw García Arias. Wij hebben enkel aangedrongen op een juiste berekening van het productieniveau voor het jaar 2001. Dat is het, meer niet.

De Voorzitter
Vraag nr. 42 van Esko Seppänen (H-0858/98):
Betreft: Kredieten voor energieprogramma's
De EU streeft naar een verdubbeling van het gebruik van duurzame energiebronnen tegen het jaar 2010. Momenteel bedraagt het aandeel duurzame energie 6 %, het streven is dus 12 %.
Het grootste deel van de hernieuwbare energie bestaat uit waterkracht. Een uitbreiding van deze vorm van energiewinning is in de praktijk moeilijk. Om deze reden is een stijging van 6 procentpunten zeer ambitieus en ongetwijfeld niet haalbaar met de huidige kredieten.
Is de EU voornemens de kredieten voor programma's die gericht zijn op het behalen van bovengenoemde doelstelling te verhogen? Mijnheer Papoutsis, het woord is aan u om de vraag van de heer Seppänen te beantwoorden.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, met het actieplan uit het Witboek over hernieuwbare energiebronnen wordt gestreefd naar een verdubbeling van het marktaandeel van hernieuwbare energiebronnen. Wij willen dat dit aandeel in het jaar 2001 oploopt van 6 % tot 12 % van de totale voorziening van de Unie. De Commissie is het ermee eens dat dit een ambitieus doel is. Dit is echter geen onrealistisch doel. In het Witboek wordt vrij gedetailleerd uiteengezet hoe dit doel kan worden bereikt. Daarbij wordt uitgegaan van de meest betrouwbare schattingen over de mogelijke bijdrage van elke hernieuwbare energiebron afzonderlijk.
Het voorstel voor de strategie die men moet volgen om het aandeel van de hernieuwbare energiebronnen te verhogen, is gebaseerd op een optimale combinatie van de verschillende technologieën. Dit voorstel biedt de Unie de mogelijkheid haar doel ondanks de technische, praktische en financiële beperkingen te bereiken. De raming van het toekomstige aandeel van hernieuwbare energiebronnen is echter hoe dan ook een indicatie. Deze is voor ons niet alleen een maatstaf om de geboekte vooruitgang te meten, maar tevens een middel om de toepassing van een bepaalde technologie in een duidelijk politiek kader te plaatsen.
Inderdaad bevinden de meeste technologieën voor hernieuwbare energiebronnen zich momenteel nog in een rijpingsproces. Dat betekent dat de productiekosten van energie uit hernieuwbare bronnen gestadig zullen dalen. In dit stadium moeten wij dan ook grote inspanningen ondernemen om deze energie een plaats te doen veroveren op de markt en ons beleid inzake hernieuwbare energiebronnen in alle lidstaten van toepassing te laten worden. Natuurlijk moeten wij doorgaan met het financieren van fundamenteel onderzoek en demonstratie, maar wij moeten ook doorgaan met financiële ondersteuning van hernieuwbare energiebronnen.
Wat het financieringsniveau betreft, is de Commissie het met u eens dat voldoende kredieten moeten worden uitgetrokken voor de bevordering van hernieuwbare energiebronnen. Dat is zeer belangrijk. Met het ALTENER-programma willen wij het gebruik van hernieuwbare energiebronnen in de Gemeenschap aanmoedigen. Dit programma is onderdeel van het Commissievoorstel voor het kaderprogramma voor acties in de energiesector dat donderdag aanstaande in de voltallige vergadering van het Europees Parlement zal worden besproken. Dit Commissievoorstel behelst ook een indicatieve verdeling van de begrotingskredieten voor de periode 1998-2002.
Uit deze verdeling blijkt dat wij de begroting voor het ALTENER-programma willen verhogen van 14, 4 miljoen ecu tot 17, 1 miljoen ecu in het jaar 2002. Dit is mijns inziens een aanzienlijke verhoging in vergelijking met het huidige kredietvolume voor ALTENER. U weet echter dat u, als Europees Parlement, samen met de Raad het laatste woord heeft over de begroting. De Europese Commissie wacht dus op uw antwoord.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, de technologische mogelijkheden van hernieuwbare energie zijn onuitputtelijk en zijn in het Witboek geanalyseerd. Er zijn echter ook politieke besluiten nodig. In de Europese Unie zijn nog geen politieke besluiten genomen die het gebruik van hernieuwbare energiebronnen bevorderen. Wat zou de Commissie ervan vinden als elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen voor een andere prijs op het elektriciteitsnet mag komen dan elektriciteit die op traditionele wijze is geproduceerd, dus als hernieuwbare elektriciteit wordt gesubsidieerd door middel van een geoorloofde prijsberekening?

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie heeft haar uiterste best gedaan om alle voorstellen in te dienen die zij als Europese Commissie in het kader van de gemaakte afspraken kon indienen. Wij willen werkelijk het gebruik van hernieuwbare energiebronnen een hart onder de riem steken. Daarom hebben wij trouwens ook eerst het Groenboek over hernieuwbare energiebronnen en daarna het Witboek met een concreet actieplan gepresenteerd. Dit actieplan zal ons inziens de hernieuwbare energiebronnen een nieuwe impuls kunnen bieden.
Ik herinner u eraan dat het actieplan is gebaseerd op vier concrete initiatieven: 1 miljoen fotovoltaïsche installaties, ongeveer 1 miljoen daken, grote windparken met een vermogen van 10.000 MW, biomassainstallaties met een vermogen van 10.000 MW en de invoering van het gebruik van hernieuwbare energiebronnen in 100 gemeentes. Wij hebben het bedrijfsleven, de lidstaten en alle betrokken instanties uitgenodigd initiatieven te ontplooien in het kader van dit actieplan en een gemeenschappelijke poging te doen tot bevordering van hernieuwbare energiebronnen.
Ik wilde u echter verder nog in herinnering brengen dat de Europese Commissie in de richtlijn voor de interne stroommarkt een voorstel heeft opgenomen voor preferentiële toegang van hernieuwbare energiebronnen tot het distributienet. Wij hopen dat alle lidstaten dit voorstel zullen overnemen en in de praktijk zullen brengen.
Meer dan dat kan de Europese Commissie helaas niet doen. Het is de taak van de lidstaten ervoor te zorgen dat de in het wetgevend kader van de Europese Unie opgenomen mogelijkheden daadwerkelijk worden benut en goed gebruik wordt gemaakt van de financiële mogelijkheden in de verschillende communautaire programma's. Wij moeten allen de industrie helpen bij het produceren van goedkopere technologie en tegelijkertijd de regio's van de lidstaten en de grote steden de mogelijkheid bieden de nieuwe technologieën voor hernieuwbare energiebronnen toe te passen.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt vraag nr. 43.
Vraag nr. 44 van Mihail Papayannakis, die wordt vervangen door de heer Alavanos (H-0916/98):
Betreft: Kindersekstoerisme
Uit de resultaten van een opinieonderzoek van Eurobarometer (april-mei 1998) blijkt dat de Europese burgers het sekstoerisme waarbij kinderen misbruikt worden veroordelen en dat 88 % van hen van mening is dat de Europese Unie dringend maatregelen moet nemen ter bestrijding van dit verschijnsel. Het Comité voor toerisme van de EU deelde in een verklaring mede dat de eerste reacties van de Europese openbare mening voor de EU een aanmoediging vormen om concrete, praktische maatregelen te nemen ter bestrijding van vormen van toerisme waarbij sprake is van seksuele uitbuiting van kinderen. Dit verschijnsel neemt bijzonder schrijnende vormen aan in Azië en Latijns-Amerika, maar ook in Midden- en Oost-Europa, en hangt voornamelijk samen met armoede en sociale uitsluiting. Maar ook de internationale kinderhandel speelt hierbij een rol.
Kan de Commissie mededelen of er een gemeenschappelijke aanpak bestaat bij de bestrijding van dit verschijnsel en of de tot op heden genomen maatregelen reeds enig effect hebben gesorteerd bij de uitroeiing van deze misstanden? Welke concrete maatregelen denkt zij te nemen om hieraan effectief paal en perk te stellen? Mijnheer Papoutsis, ik verzoek u over te gaan tot het beantwoorden van vraag nr. 44 van de heer Papayannakis, vervangen door de heer Alavanos.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, het onderzoek van Eurobarometer, dat in opdracht van de Europese Commissie werd verricht, heeft zeer interessante gegevens opgeleverd voor al degenen die betrokken zijn bij de bestrijding van sekstoerisme met kinderen.
De Commissie kent de bestrijding van dit verschijnsel een absolute prioriteit toe. Uit het onderzoek is gebleken dat verreweg de meeste burgers van de Europese Unie actie van de Europese Commissie als wenselijk en zelfs als absoluut noodzakelijk beschouwen. 88 % van alle ondervraagden is van mening dat communautaire actie onontbeerlijk is. Alle in de mededeling van de Commissie van november 1996 vermelde acties worden versneld ten uitvoer gelegd. De Commissie is van plan voor eind 1998 aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's een verslag voor te leggen over de tenuitvoerlegging van deze acties en de daarbij gemaakte vorderingen. Het feit dat de Europese burgers communautaire actie als noodzakelijk beschouwen, is voor ons een reden te meer om onze inspanningen voort te zetten.
Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, dat u mij toestaat kort in te gaan op een initiatief ter coördinatie van de nationale voorlichtingscampagnes voor de bestrijding van sekstoerisme met kinderen. Dit initiatief wordt momenteel overal, met steun van de Europese Commissie, ten uitvoer gebracht. De grondslag daarvoor wordt gevormd door twee aanvullende programma's die in de lidstaten moeten worden toegepast.
Het eerste programma beoogt de productie en distributie van een videofilm voor vliegtuigen naar landen waar dit verschijnsel zich in versterkte mate voordoet. Met een dergelijke videofilm wil men tevens het personeel van de verschillende luchtvaartmaatschappijen gevoelig maken voor deze problematiek.
Het tweede programma beoogt de opstelling van brochures voor reizigers en de samenstelling van dossiers met alle beschikbare gegevens over sekstoerisme. Dit materiaal moet worden gebruikt bij de personeelsopleiding in de toeristenbranche. Naast deze voorlichtingsactiviteiten organiseren wij ook Europese bijeenkomsten van de organisaties die zich bezighouden met de bestrijding van sekstoerisme met kinderen. De eerste bijeenkomst vindt van 24 tot 26 november in Brussel plaats, ter gelegenheid van de Brussels Travel Fare 1998 . De Commissie beschikt op deze beurs over een expositieruimte waar zij al haar initiatieven voor de bestrijding van sekstoerisme met kinderen kan tonen. Ook willen wij daar ontmoetingen beleggen van experts en vooraanstaande persoonlijkheden en zes ronde tafels organiseren tijdens welke, in aanwezigheid van niet-gouvernementele organisaties, bedrijven en regeringen van lidstaten, alle vraagstukken diepgaand kunnen worden besproken en kan worden nagedacht over mogelijke toekomstige acties.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, ik dank commissaris Papoutsis. Hij heeft mijns inziens zeer belangrijke initiatieven genomen die zich niet beperken tot mooie woorden, maar ook praktische maatregelen behelzen, alhoewel het niet gemakkelijk zal zijn dergelijke maatregelen in praktijk te brengen. Waarschijnlijk zullen heel wat hinderpalen moeten worden overwonnen.
Ik wil twee korte vragen stellen. Mijn eerste vraag gaat over de landen in Oost-Azië waar het sekstoerisme hoogtij viert en waar niet zelden kinderen bij zijn betrokken. Ik wilde graag weten of de Europese Unie stappen op politiek vlak heeft ondernomen bij de regeringen van de betrokken lidstaten. Ten tweede wilde ik graag weten of volgens de Commissie de vijftien lidstaten voldoende gevoelig zijn voor deze vraagstukken en de noodzakelijke praktische maatregelen treffen.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn in voortdurend overleg met de regeringen van de lidstaten. Na de resolutie van het Europees Parlement van november 1997 heeft de Raad op voorstel van de Commissie op 26 november 1997 een verklaring afgelegd. Uit deze verklaring blijkt dat de lidstaten het in grote mate met elkander eens zijn. Zoals ik al zei, heeft de Commissie praktische voorstellen gedaan voor de bestrijding van sekstoerisme met kinderen. Deze voorstellen zijn toegespitst op een klein aantal doelstellingen waarmee wij aan vier fundamentele behoeften willen voldoen:
ten eerste, seksuele exploitatie van kinderen voorkomen en de degenen die zich daar schuldig aan maken bestraffen; -ten tweede, de stroom sekstoeristen uit lidstaten naar derde landen stoppen; -ten derde, bijdragen aan de bestrijding van sekstoerisme in derde landen; -ten vierde, de lidstaten van de Europese Unie aansporen tot een gemeenschappelijke houding bij de bestrijding van sekstoerisme met kinderen. In bepaalde gevallen zijn hiervoor wijzigingen van nationale wetgevingen noodzakelijk. Met die wijzigingen is langzaam maar zeker een begin gemaakt. Niet alleen hebben de regeringen politieke verplichtingen op zich genomen, maar ook de publieke opinie oefent in veel lidstaten, en ik hoop binnenkort in alle lidstaten, steeds meer druk uit.Wat de derde landen betreft, kan ik u verzekeren dat deze vraagstukken onderwerp van gesprek zijn in het kader van de externe betrekkingen van de Europese Unie. Wij zijn echter voorzichtig. Wij willen ten eerste deze landen niet in een kwaad daglicht stellen en ten tweede de strijd tegen dit verschijnsel gemeenschappelijk met hen leveren. Daarvoor hebben wij de steun van de toeristenindustrie nodig. Ik moet toegeven dat de toeristenindustrie reeds belangrijke initiatieven in deze richting heeft genomen. Voor ons is belangrijk dat met de medewerking van de industrie, de lidstaten en natuurlijk ook de regeringen van de derde landen en van met name de landen waar dit verschijnsel zich sterk voordoet, gemeenschappelijke inspanningen worden ondernomen voor een morele gedragscode in het toerisme en tegelijkertijd mogelijkheden worden gezocht tot het verlenen van steun voor de bevordering van de economische ontwikkeling. De levensstandaard van de burgers en met name van de jongeren in deze derde landen moet worden verhoogd en er moet meer werkgelegenheid komen. Dat is de beste manier om dit verschijnsel te bestrijden en uitbreiding ervan te voorkomen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Papoutsis. Het vragenuur voor vragen aan de Commissie is tien minuten uitgelopen. Ik weet niet of ik een beroep op uw grootmoedigheid en op de clementie van de zittingsdiensten durf te doen, maar de heer Gary Titley is hier. Wat vindt u? Kunnen we de vraag van de heer Gary Titley beantwoorden? Ik ben u en de zittingsdiensten zeer erkentelijk.

De Voorzitter
Vraag nr. 45 van Gary Titley (H-0900/98):
Betreft: Follow-up van de steun van het Parlement voor het verslag-Harrison over betalingsachterstanden
Wat onderneemt de Commissie om ervoor te zorgen dat zij zich houdt aan de letter en de geest van het verslag-Harrison over betalingsachterstanden, dat in september is aangenomen, en te garanderen dat kleine en middelgrote ondernemingen die werkzaamheden voor de Commissie uitvoeren, niet het slachtoffer worden van laattijdige betaling door de Commissie? Mijnheer Papoutsis, het woord is aan u om de vraag van de heer Titley te beantwoorden.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft reeds haar voldoening uitgesproken over het verslag van de heer Harrison over de ontwerprichtlijn inzake betalingsachterstanden. Wij zullen rekening houden met een groot deel van de amendementen uit dit verslag. Overeenkomstig ons voorstel vallen betalingen van communautaire instellingen niet onder het toepassingsgebied van het voorstel. De Commissie zal echter ook voor deze betalingen voorstellen doen en daarbij zullen wij proberen voorschriften uit te werken die gelijkwaardig zijn met de bepalingen van de richtlijn inzake overheidsbetalingen. Uit het werkdocument voor wijziging van het Financieel Reglement van 22 juli 1998 blijkt dat de Commissie van plan is te zorgen voor harmonisatie van de huidige bepalingen inzake betalingen. Wij willen dat in alle instellingen van de Gemeenschap de regelgeving van de ontwerprichtlijn wordt toegepast. Tegelijkertijd is de Commissie begonnen met een onderzoek naar haar eigen betalingsachterstanden. Voor het einde van het jaar zullen de bevindingen van dit onderzoek en de desbetreffende voorstellen bekend worden gemaakt. Ik kan u echter verzekeren dat de bevoegde diensten van de Commissie in afwachting daarvan alles in het werk zullen stellen om ervoor te zorgen dat de oriëntaties van de door ons voorgestelde richtlijn nu al in de praktijk worden gerespecteerd.

Titley
Geeft de Commissie niet toe dat zij een probleem creëert doordat zij enerzijds zegt een richtlijn inzake late betalingen te willen uitwerken, terwijl zij zich anderzijds geregeld zelf schuldig maakt aan betalingsachterstand door bedrijven lang op hun geld te laten wachten? Bedrijven beklagen zich daar voortdurend over bij mij en ik weet dat zij ook klachten hadden voor de commissaris, toen die zo goed was naar mijn kiesdistrict te komen. Geeft de commissaris toe dat dit politiek onaanvaardbaar is tenzij de Commissie actie onderneemt?

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik geef toe dat de Commissie inderdaad in bepaalde gevallen te laat heeft betaald. Ik begrijp dan ook heel goed dat er klachten zijn gekomen van bedrijven en misschien ook van bedrijven uit het kiesdistrict van de heer Titley. Ik moet er echter nogmaals op aandringen dat de Commissie werkelijk haar best doet om op tijd te betalen. Soms doen zich procedurele moeilijkheden voor met facturen en is tijd nodig om vast te stellen of de facturen wel kloppen. Wij stellen nogmaals alles in het werk om ervoor te zorgen dat het kader van de voorgestelde richtlijn in de praktijk wordt gerespecteerd. Afgezien daarvan wil ik nog vermelden dat de Commissie in juli 1997 haar instemming heeft betuigd met het beginsel van betaling van achterstallige rente in geval van te late betalingen. De rechthebbenden kunnen aldus schadeloosstelling verlangen voor de betalingsachterstand. Voor zover wij weten betaalt geen enkele andere internationale organisatie achterstallige rente. Ik wil daar graag de klemtoon op leggen. Daaruit blijkt immers dat de Europese Commissie in de praktijk zich reeds aanpast aan het kader en de geest van de door haar voorgestelde richtlijn inzake betalingsachterstanden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Papoutsis. Eveneens dank aan de zittingsdiensten.
Dames en heren, ik deel u mede dat de vragen 46 t/m 86 schriftelijk zullen worden beantwoord.
Het vragenuur voor vragen aan de Commissie is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.18 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Ro-ro-veerboten en hogesnelheidspassagiersvaartuigen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0310/98) van de heer Watts, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende voorwaarden voor het onderhouden van geregelde diensten met ro-ro-veerboten en hogesnelheidspassagiersvaartuigen in de Gemeenschap (COM(98)0071 - C4-0162/98-98/0064(SYN)).

Watts
Mijnheer de Voorzitter, net vier jaar geleden in september 1994 zonk de rij-op-rij-af-passagiersveerboot Estonia in de Baltische Zee waarbij meer dan 900 mensen het leven verloren. Dit Parlement besloot toen dat zo'n ongeluk nooit meer mocht gebeuren. De Estonia-tragedie was slechts een van de vele veerbootrampen van de afgelopen tien jaar. Andere zijn The Herald of Free Enterprise, in 1987, of recenter de Scandinavian Star.
Het Parlement stelde toen de vraag: waarom had men niets geleerd uit die ongevallen? Waarom drong de les van The Herald niet door? Waarom werd er zo goed als niets ondernomen? Nooit meer, dat is het doel van dit Parlement.
Als rapporteur van het Parlement over de veiligheid van veerboten, ben ik zeer tevreden dat we vandaag de dag grote vooruitgang boeken op het gebied van de veiligheid van veerboten. Dankzij de vastberadenheid van commissaris Neil Kinnock zijn er een reeks maatregelen getroffen om de lessen niet alleen te leren maar ook toe te passen. Ten eerste is de Internationale Maritieme Veiligheidscode verplicht gesteld om te verzekeren dat zowel de directie als de gezagvoerder, de officieren en de bemanning veiligheid eerst plaatsen. Ten tweede zullen passagiers in de toekomst geteld worden, en gegevens die een vitale rol spelen in noodgevallen zullen verzameld worden. Ten derde worden de stabiliteitsproblemen van ro-ro-vaartuigen aangepakt als resultaat van de Overeenkomst van Stockholm, die nu in de praktijk wordt toegepast.
Vandaag behandelen we de laatste en meest ambitieuze maatregel tot dusver. Voortaan zullen het de lidstaten zijn die vergunning verlenen voor de inzet van iedere veerboot en ieder hogesnelheidsvaartuig in de EU, ongeacht de vlag waaronder zij varen. Met andere woorden, exploitanten zullen niet langer de internationale veiligheidswetten kunnen ontduiken door een vlag te kiezen die hun goed uitkomt.
Bovendien zullen in de toekomst reisgegevensrecorders verplicht worden. Lidstaten zal in de toekomst niet langer het recht ontzegd worden om maritieme ongelukken te onderzoeken.
Als rapporteur sta ik volledig achter deze maatregelen, niet in het minst omdat veel veerboten nog steeds niet veilig genoeg zijn, ondanks de recente tragische gebeurtenissen. Een recent onderzoek, gesponsord door de Commissie, meldt dat bijna een op drie van de gecontroleerde veerboten ernstige veiligheidsproblemen vertoonde. Het betrof onder meer dichtgeroeste brandkranen, gebrekkige reddingsvesten, gebrekkige reddingsbootmotoren en gesloten nooduitgangen. We moeten dan ook tot een snelle aanvaarding van dit voorstel komen en ervoor zorgen dat het in de hele Gemeenschap ten uitvoer wordt gebracht.
Hoewel we volledig achter deze maatregel staan, zouden we graag een vereenvoudiging en een verscherping zien van een aantal belangrijke aspecten.
Ten eerste vinden we dat alle veerboten - oud en nieuw - binnen de vijf jaar uitgerust moeten zijn met reisgegevensrecorders. Aldus willen we het achterpoortje van artikel 5 sluiten dat vrijstellingen van naleving voor onbepaalde tijd zou toestaan. Ten tweede menen we dat de resultaten van de veiligheidsonderzoeken die aan de Commissie uit hoofde van deze richtlijn zijn doorgegeven, algemeen beschikbaar moeten worden gemaakt. Ten derde zou er binnen 12 maanden na de inwerkingtreding van dit voorstel een grondige evaluatie moeten plaatsvinden om te bepalen of er voldoende is gedaan, dan of er verdere maatregelen nodig zijn.
Als een bijkomende garantie voor de veiligheid van veerboten, menen we dat er een jaarlijks veiligheidsrapport gemaakt moet worden. Deze informatie moet dan algemeen beschikbaar worden. Deze drie amendementen tonen onze vastbeslotenheid om veerboten veiliger te maken, om de veiligheid van veerboten bovenaan onze agenda te laten staan, en om ook de steun van de burger en de passagier in te roepen om deze hoge veiligheidsnormen te bereiken. Ik hoop dat de Commissie vanavond akkoord kan gaan met deze maatregelen.
Ik heb vervolgens een aantal vragen voor de commissaris. Ten eerste, gezien wij vertrouwen op de lidstaten om het nieuwe veiligheidsplan in werking te stellen, welke middelen zullen er beschikbaar worden gesteld om de naleving ervan te verzekeren in de gehele Gemeenschap? Ten tweede, wanneer is de Commissie van plan de Overeenkomst van Stockholm te herzien om te garanderen dat de normen voor veerbootstabiliteit gelijke tred houden met de nieuwste technologische ontwikkelingen? Ten derde, gezien het falen van beide reisgegevensrecorders tijdens de laatste minuten van de vlucht van het Swiss Air-toestel dat onlangs voor de Canadese kust neerstortte, gaat de Commissie ervoor zorgen dat de reisgegevensrecorders in alle veerboten uitgerust worden met bijkomende energievoorziening?
Tenslotte wil ik graag al mijn collega's en ons personeel bedanken. Samen zijn we vastbesloten om verder veerbootrampen te voorkomen. Nooit meer! Als dit voorstel, met onze amendementen, correct wordt uitgevoerd, zullen de 141 miljoen passagiers die ieder jaar in een veerboot over Europese wateren reizen, gegarandeerd veilig op hun bestemming aankomen.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, in een verkiezingsjaar zoals dit wordt ons vaak gevraagd wat wij hier in het Parlement eigenlijk doen. Ik ben altijd blij te kunnen vertellen dat wij in de vervoerscommissie van het Parlement in Straatsburg en in Brussel met volharding werken aan een betere veiligheid voor alle vormen van transport. Het transnationale, grensoverschrijdende verkeer moet veiliger gemaakt worden via Gemeenschapsverplichtingen. Ons engagement op het gebied van de veiligheid van veerboten is bekend, wat ook tot uiting komt in het verslag van vandaag. De cijfers - meer dan 140 miljoen passagiers verspreid over 500 veerboten - spreken voor zich. Ik wil u graag vertellen dat ik persoonlijk jaarlijks 200 overtochten per veerboot maak, zodat ik weet waarover ik spreek. Eigenlijk is het grappig dat wij voor de handhaving van de internationale IMO-regels een richtlijn moeten maken. Deze regels zouden toch overal ter wereld moeten gelden. Maar zo is het nu eenmaal. In een wirwar van vlagstaten en verschillende wetgevingen is een richtlijn noodzakelijk om een goede opleiding van de zeelui, port state control enzovoort te garanderen.
Degenen die niet van deze richtlijn houden, zullen beslist proberen nieuwe vluchtwegen te vinden. Veerboten zullen de EU verlaten enzovoort. Het is echter te hopen dat het verslag-Watts en het voorstel van de Commissie het startsein geven voor een wereldwijd initiatief om overal ter wereld een veilige scheepvaart te garanderen. We maken keer op keer mee dat wij IMO-regels moeten omzetten in Gemeenschapsrecht. Het ware beter dat er universele regels zijn.
Een dezer dagen komt in Denemarken, jammer genoeg zou men kunnen zeggen, een boek uit over het ongeluk met de Estonia. Sommigen onder ons zullen het ongeluk dus nog een keer kunnen meemaken. Ik hoop dat deze richtlijn en vooral de tenuitvoerlegging ervan, zal bijdragen tot een gemeenschappelijke wetgeving en een betere veiligheid in de toekomst.
Tenslotte wil ik wijzen op enkele Deense problemen met betrekking tot deze richtlijn. Het betreft de amendementen 2, 15, 16 en 17, waarbij de vraag moet worden gesteld in hoeverre de Commissie hier bevoegd is om te handelen. Nadat men alle statistische gegevens verzameld heeft, is dit misschien de eerste vraag die gesteld dient te worden. Maar laat ons dit probleem nu even buiten beschouwing laten. Ik steun het verslag zoals het in de commissie is goedgekeurd, maar ik ben wel bezorgd over de amendementen 16 en 17.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, de Fractie van de Europese Volkspartij juicht het verslag van de heer Watts toe, onder voorbehoud van twee kleine uitzonderingen, met name de amendementen 9 en 14. De heer Watts gaat hier naar mijn mening iets te ver, maar onze collega staat dan ook bekend als een perfectionist. Wij zijn het echter volledig met hem eens. De scheepvaart heeft de laatste jaren meer dan 2000 levens geëist.
Een recent onderzoek van de ADAC heeft jammer genoeg uitgewezen dat ook de vlagstaten van de Gemeenschap veiligheidsmaatregelen vaak onvoldoende in acht nemen. U begrijpt wat ik bedoel, mijnheer de commissaris. Wij moeten ervoor zorgen dat alle schepen in de Gemeenschap die onder Europese vlag varen voldoen aan de veiligheidsnormen. Wij zijn het eens met de heer Watts en diens collega's dat de voorstellen van de Commissie inzake exploitatievoorwaarden voor ro-ro-schepen nog moeten worden verscherpt.
Het volstaat inderdaad niet langer al het vertrouwen in de veiligheidscontroles van de vlagstaten te stellen. Dat bleek te vaak een verkeerde beslissing. In de staten waarvan de havens worden aangedaan en waarvan de burgers regelmatig per schip reizen moet worden gestreefd naar een verplicht en efficiënt controlestelsel.
Passagiersschepen dienen te worden uitgerust met reisgegevensrecorders die op een eigen batterij werken. Bovendien dienen de huidige overgangsmaatregelen zo strikt mogelijk te worden gehouden. Ook daarmee zijn wij het eens. Het is namelijk van wezenlijk belang dat de veiligheid van alle passagiers in gelijke mate wordt gewaarborgd en dat ook het onderzoek met betrekking tot ongevallen uniform is, ongeacht de leeftijd en het land van registratie van het schip.
Wij delen eveneens de mening van de heer Watts inzake een gegevensbestand bij de Commissie over incidenten op en met schepen. Dit bestand dient ook toegankelijk te zijn voor burgers die een reis per schip willen maken, zodat zij zich kunnen informeren over de veiligheid van scheepvaartlijnen en schepen, en dienovereenkomstig kunnen handelen, en mag niet alleen ter beschikking staan van de lidstaten. Dat zou eventueel het positieve effect kunnen hebben dat rederijen met het oog op het aantal boekingen, en met name het afnemen daarvan, ertoe worden aangespoord hun schepen volgens de laatste norm uit te rusten om een verlies aan passagiers tegen te gaan.
Met het oog op het feit dat er strengere normen dienen te komen moeten we ons richten op de veiligheidsnormen die gelden bij de controle en niet op de normen die gelden na goedkeuring van deze richtlijn. Tot slot had ik graag de aandacht gevestigd op een ander thema dat al vaak werd aangesneden. Ik ben benieuwd naar het antwoord van de Commissie op de aanvullende vragen van mijn collega Watt. Al keuren wij steeds de juiste richtlijnen goed en hopen wij dat de lidstaten deze adequaat omzetten, er blijven een reeks belangrijke vragen onbeantwoord. Worden de richtlijnen door de lidstaten ook daadwerkelijk omgezet en in welke mate gebeurt dat? Is de controle overal even streng en worden gebreken overal in gelijke mate bestraft? Ik zie hier een belangrijke opgave voor ons en ben benieuwd of de aanwezige commissaris hier nog iets aan toe kan voegen.

Teverson
Mijnheer de Voorzitter, we verwelkomen deze uitgebreide wetgeving van harte. Ze is absoluut noodzakelijk voor de veiligheid van de passagiers voor wie dit een van de belangrijkste manieren is om tussen de lidstaten te reizen. Er zijn een aantal belangrijke zaken in dit verslag, zoals het feit dat ook hogesnelheidsvaartuigen aan bod komen. Gezien de toenemende concurrentie tussen de ro-ro-vaartuigen en dit soort van vaartuigen moeten we ervoor waken ze allebei gelijke aandacht te geven.
Ik heb wat commentaar, in het bijzonder omtrent de naleving. Dit werd ten berde gebracht door de EVP -Fractie en het belangt ook mij aan vanwege het wetgevende aspect. Europa maakt, heel terecht, vorderingen met zijn veiligheidswetgeving voor ro-ro-veerboten. Dit is immers een vorm van transport is die zowel in theorie als, zoals we hebben gezien, in de praktijk met een zeer onstabiel soort vaartuigen plaatsvindt.
Wat ik vooral zou willen horen van de Commissie is hoe er, in het algemeen belang, voor een systematische naleving van de wetgeving zal worden gezorgd.
Het Europees Parlement moet deze kwestie centraal stellen. Onze burgers reizen regelmatig met veerboten en wij moeten hun veiligheid kunnen garanderen.
Ik wil graag de heer Watts bedanken voor zijn voortreffelijke verslag. De naleving ervan is van het grootste belang.

Alavanos (GUE/NGL)
 Mijnheer de Voorzitter, inderdaad is het verslag van de heer Watts over veiligheidscontrole op ro-ro-veerboten en hogesnelheidspassagiersvaartuigen in de Gemeenschap zeer belangrijk. Na de talrijke scheepsrampen heeft men een aantal initiatieven tot regelgeving genomen en dit verslag is ons inziens daar een onderdeel van.
Er worden enkele stappen in de goede richting gedaan. Ik noem bijvoorbeeld het voorstel voor de installatie van reisgegevensrecorders en de voorstellen van de Commissie vervoer voor de indiening van een jaarverslag over de veiligheid op schepen en voor de instelling van een voor het publiek toegankelijke databank. Deze stappen volstaan echter niet. Er moet een meer algemene wetgeving worden uitgevaardigd voor de veiligheidsvraagstukken van de scheepvaart en met name moet worden gezorgd voor toezicht op de toepassing van een dergelijke wetgeving. De praktijk is immers mijlenver verwijderd van hetgeen wij hier vandaag eisen en van de door de Europese Unie genomen maatregelen.
Als maatregelen worden genomen, moeten zij ook worden toegepast. Helaas stellen wij vast dat de Europese Commissie zelf soms hinderpalen daarvoor opwerpt. Bij deze gelegenheid wil ik ons grote ongenoegen tot uiting brengen over hetgeen is gebeurd met de richtlijn voor de veiligheid van passagiersschepen. Daarin is sprake van een plicht tot ombouw van schepen die in het jaar 2000 ouder zijn dan 27 jaar. Griekse schepen zijn daarvan uitgezonderd. Als Grieks lid van het Europees Parlement wil ik duidelijk maken dat deze uitzondering absoluut onaanvaardbaar is. Dergelijke uitzonderingen zijn eventueel aanvaardbaar om economische of sociale redenen en ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de textiel- of schoensector. In een reglementering voor de veiligheid van passagiersschepen zijn dergelijke uitzonderingen echter volledig uit den boze. De Griekse schepen zijn nu dus voorlopig uitgezonderd van de plicht tot ombouw, maar tegelijkertijd is het voor deze schepen verboden een Europese haven aan te doen. Zo wordt van ons land een bananenrepubliek gemaakt!

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de rampen met de Herald of Free Enterprise en de Estonia zijn terecht niet vergeten. Ze toonden eens te meer aan dat in het scheepvaartverkeer het veiligheidsbeleid hoge prioriteit verdient. Als dit wordt veronachtzaamd, heeft dat grote negatieve gevolgen zowel voor mensenlevens als voor het milieu. Daarom is een stringent veiligheidsbeleid voor zowel goederen- als personenvervoer op zee noodzakelijk. Dit beleid moet worden toegepast op de zeewaardigheid van de schepen en de kwaliteit van de bemanning. Het recente ADAC-onderzoek naar de zeewaardigheid van een aantal auto- en passagiersschepen heeft uitgewezen dat de veiligheidsstaat van een aantal Europese veren te wensen overlaat. Ik steun dan ook van harte het voorstel tot wetgeving van de Commissie en het merendeel van de amendementen van de rapporteur, die ik graag complimenteer met dit verslag. Ik stem ermee in dat beleid voor veiligheid op zee een communautaire reikwijdte moet hebben. Anders bestaat de mogelijkheid dat reders havens met het stringentste veiligheidsregime mijden en uitwijken naar havens waar lagere eisen aan de schepen worden gesteld. Dat komt natuurlijk de veiligheid niet ten goede. Dat de wetgeving geldt voor alle schepen die havens in de Gemeenschap aandoen, ongeacht hun vlaggenstaat, hun nationaliteit, is noodzakelijk om een effectieve uitwerking van het veiligheidsbeleid te garanderen.
De voorgestelde maatregelen creëren een raamwerk waarbinnen IMO-regelingen op communautair niveau worden ingevoerd waardoor de zeewaardigheid van de scheepsvloot op een verantwoord peil blijft. De aanpassing van de IMO-regeling zorgt tevens voor een overzichtelijk geheel voor alle betrokkenen.
Het verhalen van de onderzoekskosten op de reder als zodanige gebreken worden geconstateerd dat het onverantwoord is het schip in de vaart te houden, staat op gespannen voet met gelijke behandeling van ondernemingen. Immers, voor elk gecontroleerd schip wordt hetzelfde onderzoek uitgevoerd. De kosten zijn derhalve onafhankelijk van geconstateerde gebreken. Ik kan dan ook het op dit punt ingediende amendement niet steunen.
Ik wil ook wijzen op het belang van een goede informatievoorziening in de richting van alle betrokkenen. De beschikking over volledige en relevante informatie geeft de klant een overzicht van de risico's die hij bij gebruik van de diensten van een bepaalde maatschappij loopt. Om dezelfde reden ben ik ook voorstander van een jaarlijks onderzoek naar de resultaten van het gevoerde beleid en de openbaarmaking daarvan.
Tot slot, Voorzitter, dit voorstel heeft mijn hartelijke instemming en ik ben ervan overtuigd dat veel persoonlijk en materieel leed met de invoering van deze richtlijn kan worden voorkomen.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik rapporteur Watts graag bedanken voor het verslag dat hij heeft gepresenteerd. Zoals gewoonlijk wanneer het gaat om vraagstukken rond de veiligheid op zee, zijn wij het over alle fundamentele punten eens.
Het Europees veerbootverkeer is het laatste decennium zwaar getroffen door een aantal zeer ernstige ongevallen. Dat heeft de EU gedwongen tot optreden. Een lange reeks voorstellen heeft in de loop der jaren tot meer veiligheid geleid. Daarbij ging het onder andere om een betere opleiding voor de werknemers. Het ging om uitbreiding van het SOLAS-Verdrag, zodat dit ook binnenlands veerbootverkeer omvatte. In elk van die gevallen zijn wij het ook eens geworden over het standpunt dat ook in de toekomst nog veiligheidsverhogende maatregelen noodzakelijk kunnen zijn. Veel van wat nog te doen staat, is alleen te verwezenlijken in een brede internationale samenwerking. Voor de EU zijn communautaire maatregelen nodig om te burgers een hoge mate van veiligheid te bieden, naar welke lidstaat zij ook reizen.
Waar het om gaat, is dat we hier een doelmatiger naleving tot stand brengen van veiligheidseisen voor ro-ro-veerboten en hogesnelheidspassagiersvaartuigen. Een groot aantal veiligheids- en bedrijfseisen die zijn overeengekomen binnen de IMO, worden verplicht voor de lidstaten. En bij dit alles gaat het eigenlijk maar om één doel, namelijk te zorgen voor wat de laatste jaren talloze malen in dit Parlement is gezegd: "Dit mag nooit weer gebeuren!"
Tenslotte wil ik de commissaris nog een vraag stellen, namelijk welke maatregelen volgens hem nodig zijn om de veiligheid van het Europese veerbootverkeer nog verder te vergroten.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, zoals reeds is gezegd, is deze richtlijn een belangrijke schakel in de vergroting van de veiligheid op zee. Dat geldt ook voor een aantal maatregelen waartoe de Raad heeft besloten na de ramp met de Estonia in december 1994. Het zal niemand verbazen dat ik deze richtlijn steun, aangezien de toenmalige Finse minister van Verkeer, Ole Norrback, vroeger mijn partijleider en daarvoor mijn partijvoorzitter was.
Zoals bekend is de belangrijkste inhoud van de richtlijn dat de verplichte controles worden gesteund, dat er helderder regels voor onderzoek van ongelukken op zee worden gegeven en dat men eist dat er een zwarte doos voor de zeevaart wordt ingevoerd. Dat betekent weliswaar meer kosten voor de zeevaart, maar dat verandert niets aan mijn standpunt - ik steun deze richtlijn. Deze is ook nodig omdat de IMO-regels niet eenduidig worden geïnterpreteerd, wat tot onveiligheid leidt.
De ervaringen die tot het voorstel voor een richtlijn hebben geleid, tonen ook aan dat privatisering van overheidswerk onuitvoerbaar is wanneer de economische belangen te groot zijn. Volgens mij is het een goed idee dat we in de toekomst ook voor deze overheidsactiviteit kwaliteitscontroles en kwaliteitswedstrijden invoeren.
Het is ook verheugend dat deze voorstellen nu tevens worden gesteund door de insulaire lidstaten van de Unie, Ierland, Groot-Brittannië en Finland. Ik steun van ganser harte amendement 3, omdat dat zal gelden voor verkeer vanuit en naar dezelfde haven, een soort verkeer dat in mijn nabije omgeving voorkomt.
Amendement 12 daarentegen voldoet niet aan het subsidiariteitsbeginsel. Ik geloof dat de kwestie van de verdeling van de controlekosten moet worden geregeld door de lidstaten.
Beste vrienden, gewoonlijk spreek ik geen woorden van dank, maar deze keer wil ik onze collega Watts bedanken voor zijn uitstekende werk. Ik wens hem succes, namens ons allen, bij de evaluatie van de resultaten van het ADAC-rapport dat hij in zijn toelichting noemt. Ik vind zijn verslag een uitstekende manier om de nagedachtenis van de Estonia-slachtoffers te eren.

Sarlis
Mijnheer de Voorzitter, zoals ieder ander in deze zaal wil ook ik de heer Watts van harte gelukwensen met zijn verslag. Hij heeft uitstekend werk verricht en mijns inziens zullen de door hem ingediende amendementen morgen met grote meerderheid in het Parlement worden aangenomen.
Inderdaad heeft de Commissie enorm veel werk verzet in deze sector. Zij heeft talrijke richtlijnen en verordeningen opgesteld voor de veiligheid van schepen. Het is goed dat deze richtlijnen worden aangenomen en toegepast. De Commissie heeft echter de Europese scheepvaart als dusdanig verwaarloosd. Ook daarvoor moeten maatregelen worden getroffen. Tot het eind van de jaren "80 werd het Parlement letterlijk bedolven onder voorstellen van de Commissie voor maatregelen ter ondersteuning van de Europese scheepvaart. Op een gegeven ogenblik kwam daar echter een einde aan en werd met geen woord meer gerept over positieve maatregelen tot instandhouding van de Europese scheepvaart. Nu houdt de Commissie zich uitsluitend bezig met veiligheidsvraagstukken. Natuurlijk mag men daar geen verkeerd woord over zeggen, maar het evenwicht is wel zoek. De reders die deze geregelde diensten moeten onderhouden, zien de exploitatiekosten van hun schepen de pan uit rijzen. Hun schepen moeten, terecht, modern zijn en uitgerust zijn met al hetgeen in het verslag van de heer Watts staat.
Positieve maatregelen voor de scheepvaart ontbreken echter. De Commissie heeft de scheepvaart als bedrijfstak vergeten. Zij interesseert zich niet meer voor de scheepvaart. Daarom verlaat Hapag Lloyd Duitsland, P&O Groot-Brittannië en Stena Line de Scandinavische landen. Deze maatschappijen zoeken een beter onderkomen in de zogenaamde belastingparadijzen. Slechts met belastingvrijstellingen zijn zij in staat het hoofd te bieden aan de hoge exploitatiekosten van hun schepen. Ik zeg dit omdat ik graag een antwoord van de Commissie hierop wil. Ik wil graag van haar weten wat zij, zij het dan te elfder ure, van plan is te doen voor de ondersteuning van de Europese scheepvaart. Zonder Europese scheepvaart zullen er geen Europese zeelieden zijn. Het opdoeken van de schepen onder Europese vlag is de beste methode om van de Europese zeelieden een met uitsterven bedreigde soort te maken.

Donnay
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, veiligheid op zee, het doel van voorliggend voorstel voor een richtlijn, is van essentieel belang. De Europese Unie moest hier stilaan tussenbeide komen. Ik feliciteer de Commissie en de Raad dan ook omdat zij de wetgeving die zij de afgelopen jaren geleidelijk opgebouwd hebben, aldus afronden, nadat in het begin van de jaren "90 een aantal rampen plaatsvonden.
Het voorliggende voorstel voor een richtlijn volgt inderdaad op tal van initiatieven die tot doel hadden het probleem van de veiligheid van ro-ro-veerboten te regelen. Dit is de derde tekst die de Commissie presenteert om tegemoet te komen aan de verwachtingen van de Raad inzake de veiligheid van passagiersvervoer over zee.
Na de verordening die vervroegd de toepassing van de internationale veiligheidsbeleidscode op alle geregelde diensten van ro-ro-passagiersveerboten verplicht stelde, na de richtlijn die voorziet in de verplichte registratie van de passagiers aan boord van deze schepen, heeft het voorstel voor een richtlijn dat in het verslag van onze collega Mark Watts behandeld wordt, tot doel een verplicht stelsel voor het toezicht op alle ro-ro-passagiersveerboten die verbindingen van of naar communautaire havens onderhouden in te voeren. Het wil er tevens voor zorgen dat de lidstaten de veiligheid van al deze schepen kunnen controleren en ook het recht hebben om een onderzoek in te stellen bij ongevallen op zee.
Dit geheel van wetteksten volgt op een resolutie van de Raad van 22 september 1994 over de veiligheid van ro-ro-passagiersveerboten, die werd aangenomen nadat zich tal van dramatische ongevallen hadden voorgedaan aan boord van veerboten die verbindingen tussen Europese havens onderhouden. Wij denken hierbij allemaal aan de rampen met de Herald of Free Enterprise, de Scandinavian Star en de Estonia, om slechts de meest recente te vermelden. Er zij aan herinnerd dat deze rampen bijna 2000 mensenlevens geëist hebben. De Unie moest ingrijpen.
De ontwerprichtlijn zal betrekking hebben op zo'n 550 schepen en hogesnelheidsvaartuigen en 277 Europese havens. De rapporteur verduidelijkt dat in 1996 141.818.786 passagiers vervoerd werden. Hieruit blijkt hoe belangrijk het is dat aandacht besteed wordt aan deze kwestie.
In dit verband is de uniformisering, de harmonisatie van de veiligheidsvoorschriften op het niveau van de Unie zeker van primordiaal belang, zodat we de passagiers optimale veiligheidsvoorwaarden kunnen bieden.
Tenslotte wil ik de rapporteur feliciteren met de uitstekende analyse die hij in zijn verslag maakt. Ik weet dat de veiligheid op zee hem na aan het hart ligt. Ik wil het opmerkelijke werk dat hij verricht heeft en de inspanningen die hij terzake geleverd heeft dan ook toejuichen.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst moet ik u zeggen dat ik het woord voer namens mijn collega, de heer Kinnock, die vanavond helaas niet aanwezig kan zijn. Hij neemt in Luxemburg deel aan de bijeenkomst van de Milieuraad waar hij commissaris Bjerregaard vervangt. Mevrouw Bjerregaard heeft een ongelukje gehad en is momenteel absent.
Het verheugt mij dat het Parlement met het verslag van de heer Watts steun geeft aan de verplichte invoering in de Gemeenschap van een uitgebreid inspectiesysteem en een stelsel van onderzoek naar ongevallen op zee tijdens geregelde diensten van ro-ro-veerboten. Het verheugt mij tevens u te kunnen mededelen dat de Europese Commissie een groot aantal van de amendementen uit het verslag kan overnemen. Onder voorbehoud van her en der enkele redactionele wijzigingen kan de Commissie instemmen met de amendementen 1, 2, 4, 5, 10 en 11. Ook kunnen wij inhoudelijk de amendementen 9, 12 en 15 overnemen. De bedoeling van talrijke amendementen is de samenhang met de andere richtlijnen en verordeningen inzake veiligheid in de scheepvaart te garanderen. Juist omdat wij consequent moeten zijn, kunnen wij de amendementen 3, 7 en 14 niet overnemen. In amendement 6 wordt voorgesteld de richtsnoeren van de IMO-resolutie A.746 toe te passen, zoals deze gelden ten tijde van het onderzoek overeenkomstig artikel 13. Ik begrijp heel goed dat men de meest moderne voorschriften wil toepassen, maar als wetgevers kunnen wij niet akkoord gaan met een automatische toepassing van toekomstige wijzigingen van officiële IMO-voorschriften. De diensten van de Commissie werken momenteel een voorstel hiervoor uit en ik ben ervan overtuigd dat het Parlement hierover voldaan zal zijn.
Een van de belangrijkste maatregelen die in het stelsel van onderzoek naar ongevallen wordt voorgesteld, is de verplichte aanwezigheid aan boord van een reisgegevensrecorder.
De Commissie heeft aandachtig de moeilijkheden bestudeerd die bestaande schepen zouden kunnen ondervinden bij installatie van dergelijke recorders. Daarom staat in ons voorstel dat de Commissie kan voorzien in vrijstellingen van een aantal technische eisen waaraan dergelijke reisgegevensrecorders moeten voldoen. Deze mogelijkheid tot vrijstelling is ons inziens van fundamenteel belang en daarom kunnen wij niet instemmen met amendement 8, waarin sprake is van een maximum periode van vijf jaar. Amendement 13 gaat over de inspectie op veerboten. Hierin staat dat de desbetreffende gegevens openbaar gemaakt moeten worden en tevens de grondslag moeten vormen voor het jaarverslag van de Commissie. Wij stemmen weliswaar in met de noodzaak van doorzichtigheid, maar willen toch de aandacht van het Parlement vestigen op de risico's van een dergelijke openbaarmaking voor de geloofwaardigheid en de veiligheid. Ook zou handelsfraude daardoor in de hand kunnen worden gewerkt. De Commissie hecht groot belang aan dit vraagstuk en daarom hebben wij de comitologieprocedure voorgesteld voor de vaststelling van de voorwaarden waaronder toegang tot de betrokken gegevens mogelijk zal zijn. De noodzaak van doorzichtigheid was ook de reden tot opstelling van amendement 15. Daarin vraagt u de Commissie om een evaluatie van de vooruitgang die, de resolutie van de Raad van 1994 in overweging nemend, is geboekt op het gebied van de veiligheid van schepen en vaartuigen. De Commissie stemt natuurlijk in met de noodzaak de toepassing van de genomen communautaire maatregelen op gezette tijden aan een evaluatie te onderwerpen. Wij willen echter wel dat deze evaluaties efficiënt zijn en derhalve moeten zij op het geschikte tijdstip plaatsvinden en na een logisch tijdsbestek. Daarom stel ik voor deze evaluatie drie jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn te doen plaatsvinden en het jaarverslag op te nemen in het reeds bestaande kader voor verslagen over de toepassing van de communautaire wetgeving. Met de amendementen 16 en 17 wordt voorgesteld de lidstaten om extra inlichtingen te vragen over, ten eerste, het vermogen en de classificatie van de voor passagiers beschikbare plaatsen en, ten tweede, het aantal bemanningsleden in vaste dienst en het aantal tijdelijke of incidentele bemanningsleden. Aangezien dergelijke vraagstukken noch in internationale overeenkomsten, noch in de communautaire wetgeving voor veiligheid in de scheepvaart worden behandeld, zie ik de noodzaak en de waarde van dergelijke extra inlichtingen niet in. Ik wil tot slot de rapporteur, de heer Watts en ook het Europees Parlement bedanken voor hun prompte behandeling. Daardoor zal het gemeenschappelijk standpunt voor dit belangrijke vraagstuk snel kunnen worden goedgekeurd. Ik ben ervan overtuigd dat deze maatregelen de weg zullen effenen voor een daadwerkelijke verbetering van de veiligheid van de Europese schepen. Er zijn tot slot enkele vragen gesteld door de rapporteur, de heer Watts, de heer Jarzembowski en de heer Teverson. Daarop wil ik als volgt antwoorden. Natuurlijk zijn de lidstaten bevoegd voor de toepassing van de communautaire wetgeving. De Commissie moedigt de toepassing van deze besluiten aan. Ook zal zij ervoor zorgen dat de nationale wetgevingen snel worden aangepast en natuurlijk zal zij optreden als er protesten zijn. Juist omdat dit zulk een belangrijk vraagstuk is, zijn wij van mening dat de lidstaten snel gevolg moeten geven aan deze voorstellen. Op de tweede vraag van de heer Watts wil ik antwoorden dat de Commissie toeziet op de toepassing van de overeenkomst van Stockholm en op de toepassing van de richtlijn betreffende voorschriften voor passagiersschepen. Ik kan u verzekeren dat, als er behoefte bestaat aan optreden van de Commissie, de Commissie daar prompt gevolg aan zal geven.
Op de derde vraag van de heer Watts kan ik antwoorden dat wij duidelijk moeten zijn wat de betrouwbaarheid van zwarte dozen voor schepen betreft. Zelfs in de luchtvaart kan men geen 100 % betrouwbaarheid van zwarte dozen garanderen, zeer zeker niet wanneer zij al ettelijke jaren in gebruik zijn. Desalniettemin wil ik u verzekeren dat de Commissie zich zal inzetten voor de hoogste IMO-standaards inzake uitrusting en bedrijf.
In mijn antwoord op de vraag van de heer Stenmarck naar de verbetering van de veiligheid van ro-ro-veerboten kan ik zeggen dat wij de daarvoor in de afgelopen jaren uitgevaardigde communautaire wetgeving volledig moeten toepassen. Dat is de uitdaging waarmee wij zijn geconfronteerd en deze moeten wij het hoofd bieden.

Watts
Mijnheer de Voorzitter, ik hou het kort. Op een aantal punten zouden de meesten van ons de opmerkingen over amendement 15 inzake de veiligheidsevaluatie verwelkomen. Maar we moeten nog steeds een duidelijke verklaring krijgen van de Commissie waarom die reisgegevensrecorders niet geïnstalleerd kunnen worden binnen de toch wel rijkelijk lange periode van vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn. Ten tweede, waarom kunnen we er niet op vertrouwen dat het publiek voor zichzelf beslist of een veerboot veilig is of niet? Als we de informatie ter beschikking stellen van de exploitanten, moeten we, overtuigd als we zijn, de informatie algemeen beschikbaar maken en uiteraard ook aan de passagiers doorgeven.
Ik verwelkom de antwoorden inzake naleving van de Stockholm-herziening, maar ik stip aan dat de commissaris niet geantwoord heeft op mijn specifieke vraag naar bijkomende energievoorziening voor de reisgegevensrecorders. Zonder deze voorziening zijn deze noodrecorders potentieel waardeloos. Hoewel ik begrijp dat hier niet onmiddellijk een antwoord op zal komen, zou ik het wel appreciëren mocht ik een geschreven antwoord hierop ontvangen. Ik wil desondanks de commissaris bedanken.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, ik dacht dat ik een volledig antwoord had gegeven op de vragen met betrekking tot amendement 8. Ik geloof niet dat ik daarover meer kan vertellen. Dit geldt met name voor de technische eisen waaraan reisgegevensrecorders moeten voldoen. Wel beloof ik de heer Watts dat hij van de Europese Commissie een schriftelijk antwoord zal krijgen op zijn technische vragen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Pan-Europees vervoersnetwerk
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0241/98) van de heer Sisó Cruellas, namens de Commissie vervoer en toerisme, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de verbinding van het vervoersinfrastructuurnetwerk van de Unie met de buurlanden - Op weg naar een samenwerkingsbeleid inzake het pan-Europees vervoersnetwerk (COM(97)0172 - C4-0206/97).

Sisó Cruellas
Mijnheer de Voorzitter, het samenwerkingsbeleid op het gebied van de pan-Europese vervoersnetwerk moet beschouwd worden als een dynamisch proces, dat begonnen is in de eerdere ontwikkelingen en de pan-Europese conferenties van Praag en Kreta, en dat zeker niet afgerond is met Helsinki.
Waar het nu echter om gaat is het vertalen van de resultaten van de conferenties in ideeën die in de praktijk kunnen worden toegepast. Het uitwerken en consolideren van een algemene strategie die uiteindelijk zal leiden tot de verwezenlijking van een geïntegreerd multimodaal pan-Europees vervoersinfrastructuurnet heeft hierbij prioriteit. Een zo ambitieuze doelstelling kan alleen verwezenlijkt worden door middel van een complex en volgehouden proces van coördinatie tussen de verschillende deelnemers, complementariteit van de beschikbare middelen en harmonisatie van de beginselen en criteria die ten grondslag liggen aan de te nemen maatregelen, zodat de Unie op grond van de zeer uiteenlopende uitgangssituaties de voortrekkersrol kan spelen die haar in de algemene context toekomt. Er moet vooral ook kunnen worden gerekend op de medewerking van de regeringen, de internationale financiële instellingen en de particuliere sector. Maar om ervoor te zorgen dat dit proces de gewenste resultaten oplevert, zal het transparant moeten zijn. Het is noodzakelijk dat er op ieder moment informatie voorhanden is om te zien wat er bereikt is en wat er nog bereikt moet worden.
De TINA-werkgroep moet de bestaande vervoersinfrastructuur analyseren, de te verwachten groei van de transport ramen, de vereisten voor een goede infrastructuur evalueren en bepalen hoe het transport via de trans-Europese netwerken er in de toekomst in een uitgebreid Europa uit zal zien. Het is van groot belang dat conclusies op dit gebied met grote voorzichtigheid worden getrokken, aangezien alleen dan verzekerd kan worden dat de middelen en inspanningen van de Gemeenschap op de juiste manier worden aangewend.
Ik denk dat de belangrijkste vraagstukken waar we ons op moeten richten bij het overwinnen van de problemen bij de verwezenlijking van de vervoersinfrastructuurnetwerken die Europa nodig heeft, de interoperabiliteit, financiering, langlopende projecten en het in kaart brengen van onzekerheden zijn.
De maatregelen die moeten zorgen voor de interoperabiliteit van de netwerken vereisen zowel nu als in de toekomst belangrijke technische inspanningen en investeringen. Dit is steeds het geval wanneer de moderne vervoersinfrastructuurnetwerken van de lidstaten zich ontwikkelen aan de hand van een concept dat volkomen vreemd is aan de mogelijkheden van een markt zonder grenzen en de rol die de infrastructuur moet spelen bij de verwezenlijking daarvan.
Er moet dus dringend worden gezorgd voor interoperabiliteit van de netwerken, aangezien er geen vrij verkeer is als er geen interoperabiliteit is. Maar om de obstakels weg te nemen die de interoperabiliteit in de weg staan, denk ik dat naast het uitwerken van gedetailleerde communautaire normen, het minstens zo belangrijk of nog belangrijker is om een situatie te creëren waarin de standpunten en belangen die de operabiliteit in de weg staan, verdwijnen.
Zoals gewoonlijk is het grote probleem de vraag hoe de opbouw van de vervoersinfrastructuur gefinancierd moet worden. In publieke debatten over de financiering van de vervoersinfrastructuur wordt het woord "financieren' vaak zonder nuancering gebruikt, en wordt er niet stilgestaan bij het feit dat er een verschil is tussen de handeling van het financieren in de strikte betekenis en de handeling van het betalen, of wordt hier een verkeerde uitleg aan gegeven. Men vergeet dat de gebruikte middelen en de elementen die een rol spelen bij al deze handelingen geheel verschillend kunnen zijn, wat vaak ook het geval is.
Het financieren van de vervoersinfrastructuur in de strikte betekenis is een handeling met bemiddelend karakter, bestaande uit het verkrijgen en inbrengen van de initiële kosten waarmee de investering gerealiseerd kan worden en haar doelen kan bereiken.
Het betalen van de vervoersinfrastructuur echter, is een handeling met definitief karakter, bestaande uit het inbrengen van de laatste kosten waarmee de economische cirkel van de investering gesloten kan worden.
Met de huidige economische situatie in de Europese Unie, die gekenmerkt wordt door grote beperkingen ten gevolge van de financieringstekorten en staatsschulden, is het moeilijk om de nodige investeringen bij elkaar te krijgen voor de transeuropese vervoersinfrastructuurnetwerken.
De verscheidenheid aan formules die theoretisch gezien aanvaardbaar zijn voor de initiële financiering van de vervoersinfrastructuur, zijn het gevolg van de verscheidenheid van de mogelijke interpretaties bij het bepalen en inschatten van de economische stromen die financiële stromen zouden kunnen worden en in de particuliere sector terecht kunnen komen.
De particuliere financiering van de vervoersinfrastructuur houdt de Unie uiteraard bezig en leidde tot een mededeling van de Commissie over partnerschappen van de openbare en de particuliere sector bij projecten op het gebied van de trans-Europese vervoersnetwerken.
Bij een aandachtige lectuur van de mededeling en een evaluatie van de aangegeven problemen, blijkt dat de sleutelproblemen dezelfde zijn als die ik zojuist heb gesignaleerd: tekort aan langetermijnkapitaal op de Europese kapitaalmarkten, markten die cruciaal zijn om het risico van een investering op lange termijn te kunnen dragen; ontbreken van langlopende projecten; het gebrek aan vertrouwen en de weifelende houding van de particuliere sector met betrekking tot de huidige en toekomstige aanpak van de openbare sector, met name ten aanzien van de door de Commissie voorgestelde pan-Europese samenwerking op het gebied van de vervoersnetwerken tussen de Unie, de regeringen van de lidstaten, de regeringen van andere geïnteresseerde staten, de internationale financiële instellingen en de particuliere sector. De mogelijke investeerders, de bouwbedrijven, de vervoersdiensten en de kapitaalgoederenindustrie moet een stabiele markt worden geboden voor hun financiële transacties. Die stabiliteit zal natuurlijk mede worden bepaald door de mate waarin de regeringen van de lidstaten hun verantwoordelijkheden nakomen door een duidelijk politiek en wettelijk kader te creëren, zodat de investeerders de politieke en administratieve risico's van de projecten kunnen signaleren en aan de andere kant de bepalingen van de Europese Unie op het gebied van concurrentie, milieu en overheidsopdrachten kunnen respecteren.

Leperre-Verrier
Mijnheer de Voorzitter, het bevorderen van de samenhang van het Europees vervoersinfrastructuurnetwerk met de netwerken van onze buurlanden is een doel dat de Europese Unie al jarenlang nastreeft. Dit gezegd zijnde verliep het proces lange tijd fragmentarisch en zelfs chaotisch en leidde het tot een mozaïek van bepalingen. De mededeling van de Commissie over de verbinding van de infrastructuur is een samenhangend en rationeel antwoord en past volledig in de tenuitvoerlegging van de conclusies van de derde pan-Europese vervoersconferentie in Helsinki. Wij moeten dit streven naar synthese dan ook toejuichen, vermits het actieplan onbetwistbaar een stap vooruit is.
Het concept van interoperabiliteit, met alles wat dat inhoudt inzake aanpassing van normen en regelgevende maatregelen, is bijzonder interessant omdat het het mogelijk moet maken heel uiteenlopende technologieën te combineren en tevens overheidsstructuren en particuliere structuren te doen samenwerken. Het spreekt vanzelf dat het vooruitzicht van de uitbreiding van de Unie deze aanpak in verschillende richtingen zeker onontbeerlijk maakt.
We moeten er evenwel op wijzen dat deze strategie evenzeer voor de nieuwe onafhankelijke landen als voor de landen van de Euro-mediterrane zone geldt. Toch betreft de invoering van de 9 corridors, die er nu 10 geworden zijn, in de eerste plaats de landen van Midden- en Oost-Europa. Dit betekent dat de kandidaat-lidstaten hun infrastructuur moeten moderniseren en de nodige financiële middelen moeten vinden. Dat is natuurlijk de doelstelling van PHARE, maar deze landen moeten ook van leningen van de EIB, de EBWO of de Wereldbank kunnen genieten.
De Commissie externe economische betrekkingen feliciteert de Commissie met de algemene structuur van deze mededeling, maar wil in haar advies toch een aantal vragen stellen. Ik dank de rapporteur omdat hij in zijn uitstekende verslag rekening gehouden heeft met onze opmerkingen. Wij zijn inderdaad van oordeel dat de versterking van de vervoersinfrastructuur een factor van ontwikkeling en dus van groei is en dat dit uiteindelijk de toenadering tussen de landen van Midden- en Oost-Europa en de landen van de Unie ten goede zal komen, maar de financiering van deze netwerken zou wel eens moeilijk kunnen blijken.
Daarnaast mogen we de gevolgen van de ontwikkeling van het vervoer en met name van het wegvervoer voor het milieu en op sociaal vlak niet onderschatten. Wij dienen dan ook passende oplossingen te vinden: rij-op-rij-af-vervoer, de vaststelling van antivervuilingsnormen, enzovoort... Deze opmerkingen gelden voor alle aspecten inzake de verbindingen in het Middellandse-Zeebekken, maar het probleem is ook aan de orde in onze relaties met Zwitserland. Waarde collega's, ik wil het hier dan ook even in eigen naam en namens mijn fractie over hebben.
Het betreft hier inderdaad de stand van de onderhandelingen tussen de Europese Gemeenschap en Zwitserland op het gebied van vervoer en de regeling van het geschil dat wij met dit land hebben, voor zover de mogelijke doortocht over Zwitsers grondgebied de Alpenvalleien zou ontlasten.
Wij kunnen de uitslag van het op 27 september jongstleden in Zwitserland gehouden referendum dan ook alleen maar toejuichen, ook al zijn de onderhandelingen nog niet volledig afgerond. Gelooft u mij, waarde collega's, deze kwestie is zeker niet bijkomstig in het debat dat wij hier vanavond houden.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de heer Sisó Cruellas feliciteren met zijn verslag. Als het Europees vervoersbeleid zo uitvoerig en gestructureerd zou zijn als dit verslag dan zouden wij, althans met betrekking tot het vervoersbeleid, in een zeer gelukkig Europa leven. De realiteit ziet er echter niet zo rooskleurig uit. Analoog met het verslag van de Commissie wordt in dit verslag de aansluiting op de vervoersinfrastructuur van de kandidaat-lidstaten uit Oost-Europa en die van noordelijke en zuidelijke staten behandeld. Een blik op de trans-Europese netwerken op het gebied van verkeer volstaat om te zien dat wij hier tekort zijn gekomen.
De Commissie heeft een verslag opgesteld voor de Top van Cardiff. Ik heb bewondering voor commissaris Kinnock en weet zijn optimisme zeer te waarderen. Hij ziet het kwart-volle glas en niet het driekwart-lege.
Er moet echter op worden gewezen dat wij de doelstellingen van het Witboek-Delors die betrekking hebben op onze bevoegdheden hoegenaamd niet hebben verwezenlijkt en dat wij ons niet aan het tijdschema hebben gehouden. Er zijn niet genoeg financiële middelen beschikbaar en we hebben de politieke doelstellingen niet voldoende vastgelegd. Pas door het referendum in Zwitserland werd enige tijd geleden duidelijk dat het land ertoe bereid is financiële middelen in de vorm van heffingen op zwaar verkeer, afhankelijk van het vermogen, uit te trekken voor de uitbreiding van het spoorwegnet. Dit zou een aanzet voor de EU moeten zijn. Als wij van een vervoersinfrastructuur spreken, hebben we het noodgedwongen over een gemeenschappelijke infrastructuur. Naast het wegennet is vooral het spoorwegnet van belang en er zijn financiële middelen nodig om dit uit te breiden.
De heer Jarzembowski zal mij - zij het met enige tegenzin - niet tegenspreken als ik met vreugde vaststel dat de verkiezingen in Duitsland al belangrijke veranderingen op dit gebied teweeg hebben gebracht. Vooral met betrekking tot de uitbreiding van het spoorwegnet en deze heroriëntering van het vervoersbeleid zie ik de toekomst positief in. Door veranderingen en nieuwe initiatieven kunnen we het openbare vervoer en met name de spoorweginfrastructuur beter uitbreiden om zo het intermodale verkeer en de interoperabiliteit verder te garanderen. Dat is van wezenlijk belang aangezien we pas met een goed geweten met onze lidstaten kunnen onderhandelen als wij zelf doen wat wij van hen verlangen.
Wij staan dus voor een belangrijke taak. De rapporteur heeft de aandacht al op TINA gevestigd. TINA heeft zijn secretariaat in Wenen en dat is bevoegd voor de beoordeling van de infrastructuurbehoeften, een taak die het secretariaat al voor een deel heeft uitgevoerd. Hoe groot zijn de infrastructuurbehoeften eigenlijk en zijn er wel genoeg financiële middelen voorhanden? Volgens TINA moeten ongeveer 18.000 km wegen en 20.000 km spoorwegen in dit vervoersnet worden aangelegd. Daar komen uiteraard de luchthavens, de zee- en binnenscheepvaart bij. De kosten voor deze uitbreiding tegen het jaar 2015 worden op circa 87 miljard ecu geraamd, wat goed is voor 1, 5 % van het BNP van onze buurlanden. Dat is iets meer dan de 1, 2 % die de Europese Unie aan de uitbreiding van het vervoerssysteem besteedt. Een deel van deze landen is echter zeer arm en het zijn uiteraard vaak juist de armste landen waar het meest moet worden gedaan. Met name in Roemenië, Bulgarije en Litouwen liggen de nodige investeringen hoger dan 1, 5 %. Dat betekent dat de Europese Unie deze landen financieel zal moeten steunen om hun de kans te geven de infrastructuur uit te breiden, aan te passen aan het West-Europese niveau of dit zelfs te overtreffen. Het ligt voor de hand dat de aanpassing door beide partijen moet worden uitgevoerd.
Mijn aandacht gaat vooral uit naar de uitbreiding van het spoorwegnet, zonder echter het wegennet uit het oog te verliezen. In het licht daarvan is het ook van wezenlijk belang dat de Europese spoorwegmaatschappijen meer verantwoordelijkheid nemen met betrekking tot de uitbreiding van het spoorwegnet in zowel West- als Oost-Europa. Om dit te verwezenlijken dienen de spoorwegmaatschappijen samen te werken. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om de hen ertoe aan te sporen niet langer alleen te handelen op initiatief van Brussel of andere instellingen. Het is belangrijk dat er meer initiatief van hen zelf uitgaat om meer tegemoet te komen aan de noden en wensen van de klant. Dit geldt uiteraard zowel voor het personen- als voor het openbare vervoer. Agence Europe heeft er vandaag op gewezen dat een zeker onbehagen de kop op heeft gestoken in het debat over de uitbreiding naar het Oosten. Dat wil ik niet betwisten en we mogen daar niet gewoon overheen praten. De Europese burger zal pas volledig achter de uitbreiding staan als duidelijk wordt dat er in Oost- en West-Europa grotere inspanningen worden geleverd om het dagelijkse leven, mede op het gebied van vervoer, te vergemakkelijken.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, aan het uitstekende verslag van de heer Sisó Cruellas wens ik niets meer toe te voegen, mijn collega heeft het onderwerp uitputtend behandeld. Ik had alleen graag iets gezegd over een punt dat de socialisten in de beraadslaging hebben binnengesmokkeld en dat niks met het eigenlijke verslag te maken heeft, namelijk paragraaf 25. Deze wordt door ons verworpen. De ontwerp-overeenkomst tussen de EU en Zwitserland inzake vervoer over land die is bereikt door commissaris Kinnock, en die wordt ondersteund door de Europese Sociaal-Democraten is onaanvaardbaar. Wij zien daarin een dramatische verhoging van de transitheffingen voor vrachtwagens die zal leiden tot heffingen voor de vervoersbedrijven, de economie en uiteindelijk ook voor de consument.
Een rit van Basel naar Chiasso zou voor vrachtwagens vanaf het jaar 2001 worden belast met een heffing van 325 Zwitserse frank in plaats van de huidige 25 Zwitserse frank. Dat is onaanvaardbaar, zelfs in het licht van de dan toegelaten 40 ton. Mijn collega Swoboda en de dame die voor mij heeft gesproken hebben er al op gewezen dat 57 % van de Zwitserse bevolking in het referendum van 27 september heeft ingestemd met de invoering van een heffing op zwaar verkeer afhankelijk van het vermogen. Dat mag dan het standpunt van de Zwitserse regering bevestigen, ik zie hierin nog lang geen dictaat voor de onderhandelingen met de Europese Unie. Dan zouden we de rollen namelijk ook kunnen omdraaien en een referendum houden in de Europese Unie dat vervolgens door Zwitserland moet worden aangenomen. U begrijpt dat dit niet kan.
In het licht daarvan zou ik de Commissie willen vragen het Zwitserse referendum weliswaar als een bevestiging van de Zwitserse regeringspositie te zien, maar het onder geen enkele voorwaarde te aanvaarden. Met het oog op de expediteurs, onze industrie en onze consumenten is het van wezenlijk belang dat we een akkoord bereiken over redelijke transitheffingen.
Wij weten nog niet eens of in Zwitserland zal worden ingestemd met de bouw van twee nieuwe spoorwegtunnels over een maand en de daarmee verbonden financiering. Alleen al dit feit, beste collega's van de Europese sociaal-democraten maakt de ontwerp-overeenkomst met Zwitserland onacceptabel. Als de Zwitserse bevolking de bouw van de twee spoorwegtunnels en de financiering daarvan verwerpt, is ook de basis van de overeenkomst verdwenen. Je kunt niet enerzijds het verkeer over het land duurder maken met de belofte als tegenprestatie het gebruik van de spoorwegtunnels toe te staan en dan vervolgens de bouw van de tunnels verwerpen. Dat gaat niet! We moeten daarom Zwitserland duidelijk maken dat we elkaar hier tegemoet dienen te komen, en wij verwachten dat het land zich als een volwaardige partner gedraagt.
Tot slot had ik graag nog iets gezegd met betrekking tot de vraag van de heer Swoboda. Ook wij zien het belang van het spoor in. Wij stellen met vreugde vast dat het Duitse, Nederlandse en Zweedse spoor richtlijn 91/440 momenteel omzetten. Andere lidstaten daarentegen zijn nog niet eens begonnen met het omzetten van de richtlijn uit 1991, die al in 1995 had moeten zijn omgezet. Mijnheer Swoboda, u heeft heel wat energie in het spoor gestoken en ik zou daarom graag nog iets opmerken. Ik ben het met u eens dat wij niet van Oost-Europa kunnen verlangen wat we zelf niet doen. In het licht daarvan dienen wij dan echter na te denken over het speciale project van de besluiten van Essen, namelijk de bouw van de basistunnels door de Brenner. Misschien kunt u dit met uw regering bespreken.

Wijsenbeek
Voorzitter, laat ik allereerst Don Joaquín complimenten maken, want hij begint zo langzamerhand een echte expert te worden op het gebied van de infrastructuur en de aanvulling van de infrastructuur. Maar we zullen toch met elkaar moeten constateren dat we eigenlijk steeds verder weg raken van datgene waarvoor de trans-Europese netwerken en hun aanvulling naar derde landen voor bedoeld waren. Want oorspronkelijk ging het erom de nationale netwerken met elkaar te verbinden. Wat we nu aan het doen zijn, zijn een soort hemelbestormende plannen die ons de hemel gaan kosten en dat geld hebben we niet. Zeker niet voor Oost-Europa, want daar is inderdaad gewoon niks aan infrastructuur. Nu worden we dus met het probleem geconfronteerd dat men in Oost-Europa ook wegvervoer wil gaan invoeren, dat ze willen dat wij dat gaan betalen en dat datgene wat ze eigenlijk hadden, namelijk railinfrastructuur en binnenwateren, bijzonder verwaarloosd wordt. Ik denk daarom dat we moeten blijven hameren op die multimodaliteit.
Nu kom ik op het punt waarmee we vanavond eigenlijk een beetje bezig zijn, namelijk een debat - ook al is dat hier niet de bedoeling - over Zwitserland. Laten wij heel duidelijk zijn. Mijnheer Swobada is weggelopen, maar Oostenrijk heeft nog geen spa in de grond gestoken om iets aan zijn eigen Brennerbasistunnel te gaan doen. Ik kan dus mooi gaan roepen over Zwitserland, maar laten ze eerst eens in de spiegel kijken.
Het tweede punt is dat we omwegverkeer door Oostenrijk willen vermijden, maar dat betekent wel dat de Zwitsers bezig zijn zelf hun infrastructuur uit te bouwen en dat we dus een redelijke oplossing met elkaar moeten zien te bereiken. Dat betekent dus ook dat paragraaf 25, zoals die hier staat en zoals die door mijnheer Jarzembowski veroordeeld wordt, hier zeer wel op zijn plaats is. Mijn fractie steunt die dan ook.

Lagendijk
Voorzitter, het spijt me te moeten constateren dat naast alle goeie zaken in het verslag van de heer Sisó zijn verslag helaas ook het verwijt treft dat hijzelf de Commissie maakt, namelijk dat het een buitengewoon algemeen voorstel is zonder heel veel concrete punten. Er is mij alles aan gelegen dat we snel in het Parlement overgaan tot concrete invulling van wat zowel de Commissie als de heer Sisó voorstellen. Daarbij doet zich het probleem voor, hoe we het nou ook wenden of keren, dat het openstellen van Centraal-Europa, bijvoorbeeld door trans-Europese netwerken aan te sluiten, zal leiden tot een enorme stijging in zowel het goederenvervoer als het personenverkeer en dus tot een belasting van het milieu. Ik ben dan ook blij dat in het verslag van de heer Sisó op een aantal plaatsen daar in ieder geval aandacht voor gevraagd wordt en ook wordt aangegeven hoe de belasting van het milieu in de toekomst beperkt kan worden als Centraal-Europa aansluiting vindt bij de Europese Unie.
Die mogelijkheid is er ook omdat in mijn opvatting, mijn inschatting in dit geval, niet zozeer de wet van de remmende voorsprong zal gelden maar, wat ik zou noemen, de wet van de innovatieve achterstand. Wat bedoel ik daarmee? Volgens mij is het mogelijk, of moet het mogelijk zijn om in de toekomst in Centraal-Europa gebruik te maken van de nieuwste duurzame en milieuvriendelijke technieken die we pas sinds kort in West-Europa kunnen toepassen en op die manier de fouten te vermijden die we in West-Europa te lang gemaakt hebben, namelijk door te weinig aandacht te besteden aan openbaar vervoer en te lang door te gaan met het aanleggen van te veel asfalt. Die mogelijkheden zijn er in Oost-Europa, die moeten we alleen aangrijpen. Daarbij zijn er wat mij en mijn fractie betreft twee prioriteiten. Ik ben het eens met de mensen die gezegd hebben dat ook vanwege de beperkte financiële middelen het nodig is om ons te beperken en niet een heel scala van prachtige plannen op te stellen, maar ons te beperken tot een aantal plannen die voldoen aan de eisen van duurzaamheid en transparantie en om daarnaast niet uit het oog te verliezen dat er ontwikkelingen in Oost-Europa zijn die wijzen op het ineenstorten van op zich redelijk functionerende vormen van openbaar vervoer en dat juist veel meer mensen met privé-vervoer gaan werken. Er is mij alles aan gelegen dat de Unie tijd en geld steekt in het omdraaien van die tendens en dat ook daar duurzaam verkeer mogelijk wordt.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, het geeft een heerlijk vrij gevoel om aan een computer te zitten, infrastructuur, wegen en spoorwegen te tekenen, daarna enkele berekeningen te maken en tenslotte in de handen te klappen en te zeggen dat het zo moet zijn. Collega Swoboda heeft dit overigens ook opgemerkt. Velen van ons hebben dezelfde opvatting over de ingenieurs die de verkeersplannen maken. Wij beschuldigen hen er graag van dat ze het niet eenvoudig genoeg maken. Maar laat mij u zeggen dat er een groot verschil is tussen de theorie en de praktijk. We moeten voor ogen houden dat de strategie in de mededeling van de Commissie wordt uitgevoerd. Er mag geen twijfel over bestaan dat ik deze mededeling steun. De strategie is echter slechts uitvoerbaar als alle buurlanden en lidstaten het spel ernstig spelen en hun verplichtingen nakomen. Ik heb hierbij drie opmerkingen van algemene aard.
Ten eerste, het partnerschap dat een vervoersnetwerk voor de volgende eeuw tot stand moet brengen, zal in het kader van de uitgebreide interne markt ook groeimogelijkheden doen ontstaan en een belangrijke invloed hebben op de duurzaamheid van het pan-Europees project. Het heeft te maken met prioriteiten en realistische economie. Ik ben het niet eens met de opmerkingen van de heer Wijsenbeek over de nieuwe kandidaat-landen. Zij besteden momenteel immers een groter deel van hun BNP aan hun verkeersnet dan wij.
Ten tweede maakt de mededeling een reuzesprong, maar zonder tussendoelen noch methodebeschrijving. Dit is ook door anderen opgemerkt. Het is op dit ogenblik misschien ook niet noodzakelijk, maar wij weten zelf hoe het is wanneer verschillende landen het niet met elkaar eens zijn over een strategie of methode. Het is nog moeilijker wanneer de Unie van mening verschilt met haar buurlanden. Ik denk dat een soort stap-voor-stap-overeenkomst in dergelijk geval een uitkomst kan zijn. Misschien zegt de commissaris zo dadelijk dat hij voor deze oplossing gekozen heeft. Ik kan weliswaar goede en slechte voorbeelden noemen. De scheepvaart in het Baltisch gebied is een goed voorbeeld, de ontwikkeling van autosnelwegen een slecht.
Ten derde zijn er de ambitieuze technologische initiatieven zoals satelliet, telematica, traffic service enzovoort. Dit zijn goede initiatieven, maar ze kunnen slechts gebruikt worden met de vereiste uitrusting en daarvoor is wetgeving nodig. Wij hadden het reeds over een zwarte doos. Nu ben ik reeds voor het vierde jaar rapporteur voor wat men vessel traffic service noemt, dit wil zeggen dat men naar analogie met de air traffic control via satelliet vaarroutes voor schepen kan aanwijzen. Dit zou al een stap vooruit zijn waardoor vele ongelukken vermeden zouden kunnen worden, maar helaas kunnen wij deze voorstellen niet verwezenlijken.
Ik ben ervan overtuigd dat wij op de juiste weg zijn, maar ik ben er ook zeker van dat er problemen zullen ontstaan als we onze beslissingen niet concreet ten uitvoer leggen.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, weinig zaken vind ik zo belangrijk als het streven dat de kandidaat-landen zuiver fysiek aan de huidige lidstaten worden gekoppeld. Ieder die de situatie in Europa bestudeert, ziet duidelijk waar de buitengrens loopt van de landen die na de Tweede Wereldoorlog Marshallhulp hebben gekregen. Ik vind dat die scheiding moet verdwijnen, in het kader van het herenigings- en integratieproces dat nu is gestart. Velen zeggen dan dat dat allemaal wel veel geld kost. Dat klopt. Het betekent ook dat het noodzakelijkerwijs een tamelijk groot aantal jaren zal gaan duren. Spreiding van welvaart is echter in ons aller voordeel. Als het wegennet en het spoorwegnet ook aan de andere kant van het voormalige IJzeren Gordijn verbeteren, is dat uiteraard positief voor de landen daar, maar het schept ook betere voorwaarden voor ons allen. In die inspanningen zijn de positieve gevolgen voor allen gelegen. Er zijn goede kansen om de groei te verhogen en nieuwe werkgelegenheid te scheppen, niet alleen in de huidige kandidaat-landen, maar binnen heel het veel grotere gebied waaruit de EU in de toekomst hopelijk zal gaan bestaan.
Er is in dit verband een groot probleem, waarop ook de rapporteur al heeft gewezen, namelijk de toegang tot privé-kapitaal. Ik zou daarom een vraag willen stellen aan de verantwoordelijke commissaris: welke verdere inspanningen denkt de Commissie te leveren om privé-investeringen in verkeerswegen en spoorwegen in het voormalige Oost-Europa te stimuleren?

Schifone
Mijnheer de Voorzitter, ongetwijfeld bestaat er juist in de vervoerssector behoefte aan een globale strategie. De vervoerssector is van fundamenteel belang en voorwaarde sine qua non voor elke vorm van sociaal-economische ontwikkeling van de Gemeenschap. Bij het uitstippelen van een dergelijke strategie moet er zowel met de toekomst rekening worden gehouden als met de verschillende richtingen waarin de sociale betrekkingen van de Gemeenschap zich zouden kunnen ontwikkelen.
Er moet een evenwichtig pan-Europees, multimodaal vervoersnetwerk komen, zowel op continentaal als op mediterraan niveau. De Commissie heeft hierover een waardevolle mededeling gedaan die gebaseerd is op vijf actieprogramma's: ontwikkeling van het project van negen pan-Europese corridors plus de laatste, de Joegoslavische; uitbreiding van de netwerken tot de kandidaat-landen; gemeenschappelijke benadering voor het aanwenden van technologieën die interoperabiliteit mogelijk maken; toepassing van telematica voor het intelligent gebruik van vervoerssystemen; samenwerking op het gebied van onderzoek.
We lopen echter het risico dat dit alles theorie blijft, indien er niet voldoende aandacht wordt besteed aan de aan te boren financieringsbronnen. Wij verzoeken de Commissie dan ook wat nauwkeuriger te zijn en duidelijker omschreven informatie te verstrekken, zowel aangaande de ontwikkeling en de tijdschema's van deze maatregelen, als met betrekking tot de financieringsbronnen.
Tenslotte vraag ik de aandacht van de Commissie voor het feit dat de nieuwe verplichtingen ter verbetering van de verbindingen met de Oost-Europese landen niet ten koste mogen gaan, noch de aandacht mogen afleiden van de even zo noodzakelijke inspanningen van de Europese Gemeenschap om het vervoer naar en de verbindingen met de landen rond de Middellandse Zee te bevorderen en te verbeteren; deze zijn immers onmisbaar en van fundamenteel belang voor de Europese Unie.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste dames en heren, sinds mensenheugenis is de groei van handel en economie niet meer los te denken van verkeerswegen. De economische groei van een bepaalde regio en de welvaart van de burgers zijn sterk afhankelijk van de vervoersinfrastructuur. Vooral plattelandsgebieden moeten beschikken over een efficiënte vervoersinfrastructuur waardoor, mede dankzij een reeks andere structurele maatregelen, ontvolking met alle gevolgen van dien kan worden tegengegaan. De producten vinden hun weg naar de afnemers en de consument, en de werkgelegenheid in de plattelandsgebieden stijgt, wat dan weer een versterking van de concurrentiepositie in het geheel teweegbrengt.
Daaruit blijkt de noodzaak van een coherent, efficiënt, veilig en tegelijk milieuvriendelijk vervoerssysteem in de Unie, waarbij rekening moet worden gehouden met de aansluiting op de buurlanden en de uitbreiding van de vervoersinfrastructuur van de staten uit Midden- en Oost-Europa. Zowel de Europese Unie als de staten uit Midden- en Oost-Europa zullen baat hebben bij een verbetering van de verkeerswegen, aangezien dat tot een sterkere positie van export en handel zal leiden.
In het kader van de PHARE- en TACIS-programma's moeten interregionale en grensoverschrijdende projecten worden gesteund. In de plattelandsgebieden van de staten in Midden- en Oost-Europa moet een doordachte verkeersinfrastructuur worden ontwikkeld om het massale wegtrekken van de bevolking uit de plattelandsgebieden naar de stad tegen te gaan en de werkgelegenheid en de economische groei in de hand te werken. We moeten ons er echter van bewust zijn dat het van wezenlijk belang is dat we binnen de Unie en met het oog op de uitbreiding in de eerste plaats moeten streven naar milieuvriendelijke vervoermiddelen. Ik denk daarbij in het bijzonder aan het gecombineerd vervoer, het vervoer per spoor en vooral de binnenscheepvaart.

Pomés Ruiz
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Sisó Cruellas feliciteren met zijn uitstekende verslag. Zoals al eerder is opgemerkt, is het een eer om iemand in dit Parlement te hebben die zoveel weet op het gebied van vervoer als de heer Sisó.
Ten tweede zou ik kort iets willen zeggen over de titel van deze mededeling, die de Commissie goed heeft gekozen, "Op weg naar een samenwerkingsbeleid inzake het pan-Europees vervoersnetwerk'. Het vervoersbeleid moet inderdaad een communautair beleid zijn, een communautair beleid blijven en moet dan ook blijven vallen onder deel twee van de begroting en niet deel drie, zoals sommigen menen, wat een structurele uitgave kan zijn. Het is een strikt communautair beleid, dus deel drie.
Vervoersnetwerken zijn ongetwijfeld een van de meest directe factoren bij vooruitgang en we doen er dan ook goed aan ons te realiseren dat we bij een toekomstige uitbreiding van de Unie prioriteit moeten geven aan deze netwerken, maar we moeten ook niet te veel willen: de financiering is een groot probleem. We mogen geen verwachtingen creëren die we vervolgens niet kunnen financieren. Het zou goed zijn om zoveel mogelijk te introduceren voor de constructie en financiering van de netwerken op de vrije markt, bij de particuliere bedrijven en de particuliere investeerders, zodat het geld uit de begroting dat bedoeld is voor de financiering van de netwerken, dat helaas weinig is, de bron kan zijn die de investeringen van die bedrijven, banken en beleggingsgroepen op middellange termijn winstgevend kan maken.
Het lijdt geen twijfel dat de trans-Europese netwerken de Europese Unie zullen maken. Vandaag de dag en ook morgen, met de uitbreiding, zal de Europese Unie meer een unie zijn naarmate ze meer verbonden is en naarmate de trans-Europese netwerken geen ideaalbeeld meer zijn, maar financiële vruchten afwerpen, wat voldoende zal zijn om het particulier initiatief en het overheidsinitiatief om de netwerken te ontwikkelen te motiveren.

Pinel
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur wenst een samenhangend, veilig en milieuvriendelijk systeem. Dat is positief. De verpletterende druk van het goederenvervoer over de weg is vandaag het voorbeeld bij uitstek van onsamenhangende, gevaarlijke en verontreinigende praktijken. De spoorwegen lopen leeg en de binnenscheepvaart verkommert. De enorme toename van het aantal vrachtwagens leidt echter niet alleen tot hogere kosten voor het onderhoud van het wegennet, maar ook tot veel meer verkeersdoden.
De rapporteur verzwijgt een nochtans fundamentele vraag: wie moet de infrastructuur betalen, de gebruiker of de belastingbetaler?
Momenteel bestaan de twee systemen naast elkaar voor het wegvervoer, hetgeen tot dubbele regelingen en enorme verspilling leidt. Dat is niet goed voor het milieu, maar het is ook niet goed voor onze financiën. Wij zullen ooit een keuze moeten maken tussen beide systemen. Welnu, wij beschikken op dit ogenblik over voldoende technische middelen om het principe "de gebruiker betaalt" te veralgemenen. Met behulp van moderne elektronica kunnen wij voortaan precies de kosten van elk voertuig berekenen. Dat is milieuvriendelijker, rechtvaardiger en goedkoper voor de belastingbetaler.
Bepaalde aspecten van dit verslag zijn een probleem. Allereerst worden in het actieplan de adequate maatregelen niet verduidelijkt, worden de concrete problemen niet aangeduid en wordt geen tijdschema gegeven. De rapporteur betreurt dit zelf. Bovendien is het duidelijk de bedoeling de Europese belastingbetaler te doen betalen voor infrastructuur in landen als de Maghreb-landen, Turkije en de landen van het Midden-Oosten en daar ben ik zelf volledig tegen.
Wat Rusland betreft, of zelfs nog verder, zoals in het verslag verduidelijkt wordt, ben ik voor bepaalde samenwerkingsovereenkomsten met het Oosten, maar het ziet ernaar uit dat er dringender noden zijn, alleen al op het gebied van energie, voor we de portefeuille bovenhalen voor de aanleg van Russische infrastructuur. Er zij aan herinnerd dat het Westen die eerder ook al met volledig verlies gefinancierd heeft.
Om al deze redenen en omdat ik van oordeel ben dat hier niet voldoende over is nagedacht, ben ik voor terugverwijzing van deze kwestie naar de commissie.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, in ons beleid op het gebied van de vervoersinfrastructuur maken wij een duidelijk onderscheid tussen enerzijds de strategie betreffende het vervoersnetwerk op het Europese vasteland in zijn geheel en anderzijds de specifieke situatie in de kandidaat-landen voor toetreding tot de Europese Unie.
In de mededeling van de Commissie wordt de klemtoon gelegd op drie doelstellingen: ten eerste de uitbreiding van het trans-Europese vervoersnet in de Europese Unie, bij de planning waarvan werd uitgegaan van de behoeften van de interne markt en de economische en sociale samenhang in de Unie na de toetreding, ten tweede de verwezenlijking van goede verbindingen op heel het vasteland door middel van pan-Europese vervoerscorridors en verkeersgebieden en ten derde de verwezenlijking van Euro-Aziatische verbindingen. Ik hoef niet in detail uit te leggen wat deze begrippen precies behelzen. Uit het verslag van de heer Sisó Cruellas blijkt immers dat u akkoord gaat met de mening en de aanpak van de Commissie.
Wij hebben voorgesteld voor de totstandkoming van het trans-Europese vervoersnet een vervoersnetwerkpartnerschap op te richten dat heel het vasteland dekt. Dit idee heeft de steun gekregen van de Conferentie van Helsinki, waar het belang hiervan werd erkend. Dit partnerschap is belangrijk voor iedereen: voor de betrokken landen, de Europese Unie, de Europese Investeringsbank, de andere internationale financiële instellingen, de particuliere investeerders en de sociale partners. Wij zullen geconfronteerd zijn met enorme uitdagingen en deze kunnen alleen met vereende krachten en met soepele, efficiënte samenwerkingsinstrumenten het hoofd worden geboden.
In het verslag van de heer Sisó Cruellas wordt de klemtoon gelegd op de noodzaak te zorgen voor goede coördinatie van de infrastructuurinvesteringen in Europa en toe te zien op de totstandkoming van de juiste vervoersinfrastructuur. Hiermee moeten immers de belangen van zowel de Europese burgers en reizigers als ook het bedrijfsleven en de handel worden behartigd. Daarom hebben wij ook juist dit partnerschap voorgesteld. Alhoewel dit partnerschap geen formeel karakter zal hebben, kan het een belangrijke bijdrage leveren aan de onderlinge samenwerking en het toezicht op de gemaakte vooruitgang. De Gemeenschap stelt voldoende financiële middelen beschikbaar om haar beleid hard te maken. Ook dit is voor ons een fundamenteel begrip waar wij groot belang aan hechten. Ons beleid op het gebied van de vervoersinfrastructuur heeft twee grote prioriteiten: ten eerste de totstandbrenging, tegen redelijke prijzen, van een samenhangend vervoersnet in Europa en ten tweede het mobiliseren van de voor de bouw van dit net noodzakelijke financiële middelen. Het is duidelijk dat de kosten van deze investeringen vooral gedragen moeten worden door de belanghebbende landen. Er zal een enorme inspanning worden gevraagd van hun sowieso al onder druk staande begrotingen. Natuurlijk zullen grote leningen beschikbaar worden gesteld door de internationale financiële instellingen en met name door de Europese Investeringsbank. Ook zal de Europese Unie met haar begroting een belangrijke bijdrage leveren aan tenminste de toetredingskandidaten.
In de periode 1992-1998 is met het PHARE-programma ongeveer 1 miljard ecu uitgegeven. Wij hopen dat vanaf het jaar 2000 voor de vervoerssector jaarlijks een bedrag van 500 miljoen ecu uitgegeven kan worden via het PTIS, het pretoetredingsinstrument voor het structuurbeleid. Er zijn uiteenlopende schattingen over de kosten van goede, moderne vervoersnetten in Europa. Bij wijze van indicatie kan ik u mededelen dat voor de modernisering van 20.000 km spoorwegen en wegen in Midden-Europa tot het jaar 2015 ongeveer 100 miljard ecu nodig zal zijn.
Ook hechten wij groot belang aan de mobilisering van voldoende financiële middelen voor bepaalde, buiten de toekomstige Europese Unie liggende onderdelen van de Europese vervoersnetten. Ik denk bijvoorbeeld aan bepaalde stukken in de GOS-landen en het Middellandse-Zeebekken waar ook tijdig voor de noodzakelijke infrastructuur moet worden gezorgd. De mogelijkheden voor communautaire financiering in deze gebieden zijn echter beperkt, daar met de MEDA- en TACIS-programma's voorlopig alleen technische steun kan worden gegeven.
Wat de cofinanciering van overheid en particulieren betreft, kan ik u mededelen dat wij ons wel degelijk rekenschap geven van de realiteit. Zelfs indien wij uitgaan van de meest optimistische hypotheses, is het duidelijk dat de nationale begrotingen, de begroting van de Europese Unie en de internationale financiële instellingen nooit voldoende middelen kunnen verschaffen om alle gaten in de infrastructuur te dichten. Ik ben er derhalve van overtuigd dat de behoefte aan financiële middelen voor de kwalitatieve verbetering van de infrastructuurwerken en de noodzaak de economische rentabiliteit te verhogen, hetgeen de landen van de Europese Unie aanzette tot het opzetten van allerlei samenwerkingsverbanden tussen overheid en particulieren, ook voor de landen in Midden- en Oost-Europa een belangrijke stimulans zullen zijn om soortgelijke partnerschappen op te zetten. De economie in de Midden- en Oost-Europese landen bevindt zich in een omwentelingsfase. Er ontstaan nieuwe behoeften, nieuwe kansen, nieuwe problemen en ook nieuwe praktijken en daardoor zal zich geleidelijk aan het terrein effenen voor de invoering van nieuwe financierings- en beheersinstrumenten op het gebied van de infrastructuur.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie verleent reeds aanzienlijke steun bij de aanpassing van de vervoersnetwerken in Europa aan de vereiste normen en zij zal deze steun voortzetten. Natuurlijk zullen wij het Europees Parlement op gezette tijden informeren over de gemaakte vorderingen.
Dan wil ik tot slot nog het Europees Parlement aanbevelen het verslag van de heer Sisó Cruellas aan te nemen. Ik dank de rapporteur voor zijn werk en zijn inzet voor de vervoersnetten in Europa.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Telematica voor het wegvervoer
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0246/98) van de heer Baldarelli, namens de Commissie vervoer en toerisme, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over een communautaire strategie en een communautair kader voor de invoering van telematica voor het wegvervoer in Europa en voorstellen voor eerste maatregelen (COM(97)0223 - C4-0239/97).

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de mededeling van de Commissie beoogt een kader in het leven te roepen voor maatregelen zowel op EU-niveau als op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau en geeft vijf prioritaire sectoren aan: verkeersinformatiediensten via RDS-TMC, uitwisseling van gegevens en informatiebeheer inzake het verkeer, elektronische tolheffing, mens/machine-interface en systeemarchitectuur.
De vervoerscommissie heeft niets tegen het voorstel van de vijf gebieden waarop strategieën ontwikkeld moeten worden, maar meent dat deze lijst moeten worden uitgebreid tot het goederenvervoer en dat het voor het openbaar vervoer gereserveerde kader beter moet worden gespecificeerd met name om de intermodale capaciteit van het wegvervoer te verhogen én een bijdrage te leveren aan de intermodale vervoersketens via de toepassing van interoperabele telematica. Dit gedeelte is in het document van de Commissie niet alleen niet goed uitgewerkt, maar bovendien ondergebracht bij de andere maatregelen van de Commissie. Daar kunnen we ons absoluut niet in vinden.
Er is nog een punt dat betrekking heeft op de Commissie. De Commissie heeft zich tot doel gesteld de telematica te ontwikkelen, terwijl anderzijds ook de voordelen ervan worden toegelicht zonder dat overigens de kosten van de "non-telematica" worden geanalyseerd. Het lijkt wel een soort woordspelletje, maar in feite bestaat er een nauw verband tussen de kosten van de "non-telematica" en de voordelen. Wat de voordelen betreft, zou het VMS-systeem het aantal ongevallen met 30 % kunnen terugdringen en het aantal verkeersslachtoffers met 40 %, de gemiddelde snelheid zou met 10 % kunnen dalen, terwijl de ongevallen bij regen met 30 % en bij mist met 85 % zouden kunnen teruglopen.
Het systeem van noodoproepen via satelliet of GSM zou de tijd tussen oproep en interventie met ruim 40 % moeten kunnen verkorten en daardoor de overlevingskansen met 7 à 12 % verhogen. Het anti-botsingssysteem en de boordcomputer kunnen de veiligheid van bestuurders verhogen en het SVM-systeem zou de vertraging als gevolg van verkeersdrukte met 20 % kunnen verminderen.
Al deze aspecten zijn uiterst belangrijk en bieden uiteraard, zo ze ook op de kosten worden doorgelicht, significante voordelen. Er is een interessant onderzoek gedaan naar de internationalisatie van de kosten van de infrastructuurwerken. Deze gegevens zouden mijns inziens nader moeten worden bekeken, ook voor wat de kosten van de "non-telematica" betreft, waarbij bij de beoordeling van de financiële implicaties zeker ook rekening moet worden gehouden met de voordelen op het sociale vlak.
Wat de kwesties betreft die de Commissie ons inziens niet punctueel heeft aangepakt en die hoe dan ook via verdere maatregelen en mededelingen beter kunnen worden geregeld, mogen we zeker de op alle burgers toegepaste telematica niet vergeten. In feite bepaalt de telematica hiërarchische processen en zet bovendien principes van democratisch autoritarisme in werking; in zeker zin moeten we bekijken hoe telematica voor iedereen toegankelijk kan worden en welk principe van kosteloosheid en universaliteit gehanteerd moet worden. Vanuit dit standpunt bezien stellen wij voor dat enkele diensten kosteloos en universeel moeten zijn; we denken dan aan telematicadiensten voor noodgevallen, verkeerscongestie, vervoer van gevaarlijke goederen en voor speciale weersomstandigheden.
Zoals u ziet, kunnen deze aspecten zeer nuttig zijn en worden aangepakt op grond van het algemeen belang. Zij kunnen dientengevolge worden gerekend tot de speciale referentiekanalen ten voordele van de gebruiker. Vanuit dit oogpunt bezien moeten er natuurlijk nog meerdere acties worden ontwikkeld. Het financiële aspect, vervat in het Vijfde onderzoeksprogramma, heeft onze volledige aandacht. Wij menen dat dit een goed stuk werk is en stimuleren de Commissie in dit kader verder te werken. Wij zijn er echter ook van overtuigd dat in zekere zin ook de financiële middelen van de trans-Europese netwerken aan bepaalde voorwaarden moeten worden onderworpen - we hebben het daar zojuist over gehad - en dat met name de regionale activiteiten daarbij moeten worden betrokken.
Ter afsluiting nog enkele woorden over de plaatselijke autonomie, en de regionale en landelijke overheden. Wat dit onderwerp betreft, is er sprake van onderwaardering van de regionale en plaatselijke autonomie, ook van de zijde van de overheid. Er moet met name veel meer gebeuren in de richting van diensten van het openbaar vervoer.

Camisón Asensio
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Baldarelli, feliciteren met zijn goede verslag, waar wij het in grote lijnen mee eens zijn. Er zijn zoals hij al weet echter een paar punten waar we niet tevreden over zijn. Het zou bijvoorbeeld logisch zijn geweest om de verplichte uitrusting van voertuigen met technische instrumenten te wijzigen en iets te doen aan het misbruik van de tolwegen, ook in de beschermde zones.
Als rapporteur voor advies van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie zou ik de aandacht willen vestigen op de belangrijkste punten van deze communautaire strategie. Natuurlijk verdient deze de onverkorte en vastberaden politieke steun van alle Europese instellingen en natuurlijk van dit Parlement. Het lijkt ons duidelijk dat er geen wezenlijke vooruitgang zal zijn als het O&O niet optimaal wordt gestimuleerd, en het vijfde kaderprogramma mag derhalve niet voorbijgaan aan deze noodzaak.
Mijnheer de Voorzitter, deze strategie moet de eerste zijn in een reeks waarin achtereenvolgens aandacht wordt besteed aan de verschillende interfaces van de overige vervoermiddelen, aangezien de telematicatoepassingen voor de afzonderlijke vervoermiddelen moeten passen in een strategie voor de ontwikkeling van een algemeen en geïntegreerd vervoerssysteem.
De Commissie moet ook een raming maken van de kosten die gemoeid zullen zijn met het globale programma, zodat er een oordeel gevormd kan worden over de correlatie tussen de gemobiliseerde middelen en de verwachte prestaties.
Voorts moet worden uitgegaan van het beginsel van herstel van territoriale evenwichtsverstoringen.
Ook moet er in het onderzoeksprogramma aandacht worden besteed aan de ontwikkeling van telematicasystemen ter ondersteuning van het rijden bij mist en aan ontvangstapparatuur in de auto met GSM-functie van het "hand-free' type.
Tevens moet de communautaire strategie ter bevordering van telematicatoepassingen met het oog op de veiligheid in de sector vervoer van gevaarlijke stoffen geïntensiveerd worden, zoals de heer Baldarelli al heeft benadrukt.
De vervoerbeheerssystemen moeten nodig verbeterd worden, in ieder geval in belangrijke stedelijke centra binnen de EU, teneinde via telematica de mobiliteit in de verstopte steden te verbeteren. Ook moet worden voorzien in vormen van samenwerking tussen de particuliere sector en de overheidssector.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, hoewel dit misschien vanzelf spreekt, moet er gelet worden op de bescherming van de consument.

Stockmann
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, op basis van het goede verslag van onze collega Baldarelli kunnen we de gedachtewisseling over de vervoerstelematica die we bij het begin van onze zittingsperiode zijn begonnen voortzetten. De huidige mededeling van de Commissie verschilt op twee punten van de toenmalige. Met name gaat het enerzijds niet langer om één enkele toepassing in de telematica maar om communautaire strategieën en om de randvoorwaarden om telematica in heel Europa toe te passen. Daaruit blijkt dat er op dit gebied al heel wat is veranderd, althans met betrekking tot de telematica voor het wegvervoer.
Anderzijds gaat het om een raamwerk voor toepassingen voor één enkel onderdeel van het vervoer, namelijk het wegvervoer. Aangezien verdere concrete voorstellen tot actie volgen kan men dit toejuichen. Er is echter ook een negatieve kant aan verbonden. Met betrekking tot het wegvervoer wordt hoegenaamd niet intermodaal gedacht. Als wij in het kader van het vervoersbeleid van een geïntegreerd algemeen vervoerssysteem spreken en van mening zijn dat dit de enige weg naar duurzame mobiliteit is, dan houdt dat integratie op twee gebieden in. Enerzijds is er sprake van kwantitatieve, grensoverschrijdende integratie van de verschillende vervoermiddelen, anderzijds van een kwalitatieve integratie, namelijk een verbinding van alle vervoermiddelen onder elkaar om zo tot een intermodaal vervoerssysteem te komen.
De telematica is met name voor het tweede aspect van groot belang. Wanneer alleen een integratie van het vervoer over de weg zou plaatsvinden zou dit een negatieve invloed kunnen hebben op het vervoerssysteem in zijn geheel. Wij verwachten daarom dat de Commissie binnen afzienbare tijd concrete voorstellen op tafel legt voor telematica voor het intermodale vervoer.
Verder zou ik de aandacht willen vestigen op de strategieën voor de telematica in het wegvervoer zelf, ongeacht het feit dat de mededeling en het verslag erg laat komen, aangezien het gros van de strategieën al is omgezet. Ten eerste, wij begroeten de strategie om verkeersinformatiediensten die worden ondersteund door RDS-TMC in te voeren. Wij verwachten uiteraard dat dit niet alleen in Duitsland over het hele gebied gebeurt, maar ingang vindt in heel Europa. Tegelijkertijd willen wij een parallelle strategie voor de invoering van het technisch betere DAB-systeem.
Ten tweede, de uitwisseling van vervoersinformatie en de ontwikkeling van een systeem om informatie te beheren dient vanaf het begin een intermodale dimensie te krijgen.
Ten derde, er moet worden nagegaan welke invloed het memorandum of understanding op de technische normen en bedrijfsprotocollen heeft.
Ten vierde, er dienen grotere politieke inspanningen te worden geleverd om de interoperabiliteit van de vervoerssystemen te verhogen en tot een systeem van elektronische kostenberekening te komen. Als we de zogenaamde externe kosten van het wegverkeer door middel van de telematica in kunnen perken, moeten we ook de resterende kosten op een uniforme manier doorberekenen en omslaan.
Ten vijfde, er dient uitvoerig sociaal-economisch onderzoek te worden gedaan naar mens/machine-interface.
Ten zesde, de inspanningen om een open Europese systeemarchitectuur te definiëren lopen achter op de feiten. Om deze reden wachten wij vol spanning de volgende mededeling van de Commissie inzake telematica af.

Jarzembowski
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het lijkt vanavond wel een familiefeest!
De Fractie van de Europese Volkspartij steunt de ontwikkeling van een raamwerk voor de invoering van telematica voor het wegvervoer. Wij zijn van mening dat verkeerstelematica de verkeersveiligheid zal verhogen en het verkeer vlotter zal laten lopen waardoor de milieubelasting wordt beperkt.
Wij danken de rapporteur voor zijn uitstekende verslag. Ik had echter graag twee kritische opmerkingen gemaakt. Wij christen-democraten zijn van mening dat het van wezenlijk belang is dieper in te gaan op de voor- en nadelen van de invoering van road pricing . Daarenboven zijn wij nadrukkelijk gekant tegen het invoeren van nieuwe heffingen voor het binnenrijden van steden.
Over deze eerste kwestie zou ik het volgende willen zeggen. Ik betwist niet dat het systeem van elektronische heffingen die afhankelijk worden gemaakt van de afgelegde afstand - of gewoon road pricing in ons jargon - eerlijker is voor het vrachtvervoer over de weg of het particuliere vervoer dan de algemene verkeersbelasting. Maar wij vrezen dat de kosten voor de invoering en het onderhoud van een dergelijk monstrueus, elektronisch systeem veel te hoog zullen liggen. Zoals de heer Stockmann al vermeldde betreft dit alle 15 lidstaten, en niet slechts één of twee. Een dergelijk systeem voor personenvoertuigen zal kosten teweegbrengen die op de schouders van de lidstaten, de particuliere vrachtwagenondernemingen, en zelfs van de burger terecht zullen komen. In het licht daarvan wegen de voordelen van het road pricing niet op tegen die van het huidige systeem van verkeersbelasting en tolgeld. In dit geval is het beter er volledig van af te zien.
Wij christen-democraten zijn in ieder geval gekant tegen een systeem van road pricing op basis van speciale heffingen voor vrachtwagens en personenwagens in de binnenstad.
De parkeertarieven in het centrum liggen nu al zeer hoog, of dat nu aan de kant van de weg is of in parkeergarages. Althans in Duitsland, waar een half uur parkeren in Hamburg, de stad waar ik vandaan kom, 2 DM kost. Dat is een smak geld. Ik ben van mening dat de invoering van road pricing voor het binnenrijden van het stadscentrum een overbelasting betekent voor de consument of de klant. De hoge heffingen zouden tot gevolg hebben dat leveren in de steden bijna onmogelijk wordt en de winkelcentra vrijwel onbereikbaar worden voor klanten die met hun eigen auto komen.
Enerzijds benadrukken we voortdurend dat we nieuw leven moeten blazen in onze binnensteden. Anderzijds jagen we de autobestuurders blijvend weg uit het stadscentrum naar de voorstad, met name naar de grote winkelcentra. Wij willen werkgelegenheid in de binnenstad, wij willen levendige, vitale binnensteden. Daarom wijzen wij tolgeld voor het binnenrijden van het stadscentrum met klem af!

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, namens de Europese Commissie wil ik de rapporteur, de heer Baldarelli, bedanken voor zijn uitstekende verslag. Wij zijn het met de heer Baldarelli eens dat telematicadiensten voor het wegvervoer zeer belangrijk zijn en bijdragen aan een veilig, concurrentiekrachtig en doeltreffend verkeer en aan schone wegen.
Telematica is dienstig voor velen: burgers, beheerders van wagenparken, noodhulpdiensten en natuurlijk diensten van openbaar vervoer. Tevens kan men met telematica nieuwe werkgelegenheid creëren in bedrijven en bijdragen aan een doeltreffender energiegebruik. Daarom heeft de Commissie ook de onderhavige mededeling opgesteld. In deze mededeling wordt een kader gegeven voor de ontwikkeling van talrijke telematicadiensten en -systemen in het wegvervoer. Om te kunnen inhaken op lokale behoeften moet dit een soepel kader zijn.
Wij zijn het met u eens dat deze telematicadiensten in het wegvervoer (RTT-diensten) alleen zoden aan de dijk zullen zetten, indien zij een onderdeel vormen van concrete vervoersstrategieën waarmee specifieke politieke doelstellingen worden beoogd. Met andere woorden, de telematicadiensten vormen een instrument voor de uitvoering van politieke besluiten.
In de in mei 1997 gepubliceerde mededeling worden specifieke activiteiten aangegeven voor de sectoren van eerste prioriteit. Ook staan hierin activiteiten voor andere sectoren. Zoals de leden van het Europees Parlement weten zijn de meeste prioritaire activiteiten reeds voltooid. Ik verwijs wat dat betreft naar de uitstekende hoorzitting die uw Commissie vervoer en toerisme aan het begin van dit jaar heeft georganiseerd. Wij hebben bijvoorbeeld reeds memoranda van understanding gesloten voor overeenkomsten inzake verkeersinformatie (RDS-TMC-diensten) en voor de uitwisseling van gegevens. Deze memoranda zijn reeds door de grootste belanghebbenden in deze sector ondertekend.
Ook is er aanzienlijke vooruitgang geboekt bij de afspraken in de bevoegde instanties voor de inwerkingstelling van de memoranda in kwestie. Naast de werkzaamheden in deze instanties zijn er momenteel belangrijke ontwikkelingen gaande in de nationale en euroregionale projecten die worden gefinancierd met middelen voor de trans-Europese vervoersnetwerken. Ook zijn wij begonnen met het onderzoek van enkele andere sectoren die in het verslag van de heer Baldarelli terecht als zeer belangrijk worden beschouwd. Ik noem bijvoorbeeld de verkeersinformatie voor en tijdens de reis, het openbaar vervoer en het multimodale vervoer. Wij zullen in de komende weken een mededeling voorleggen over interoperabele systemen voor elektronische tolheffing in Europa.
De euroregionale projecten vormen een belangrijke stimulans voor de ontwikkeling van telematicadiensten. Ook in het onderhavige verslag wordt het belang hiervan onderstreept. Het doel van deze projecten is te zorgen voor toepassing van telematicadiensten in het grensoverschrijdend verkeer. Reeds twaalf van de vijftien lidstaten hebben hun medewerking hieraan gegeven. De inspanningen van de lidstaten zijn van doorslaggevend belang om de interoperabiliteit van de RTT-systemen en de voortzetting van de RTT-diensten aan weerszijden van de grenzen in deze landen te garanderen. De voorwaarde daarvoor is dat het verkeer op de hoofdwegen wordt gecontroleerd en beheerd, nieuwe routes worden uitgewerkt en voor het begin en tijdens de reis verkeersinformatie wordt verschaft door middel van RDS-TMC-systemen. Dat betekent tevens dat de verkeerscontrolecentrales aan weerszijden van de grens onderling inlichtingen moeten uitwisselen. In bepaalde projecten bestaat reeds een samenwerking op het gebied van interoperabele systemen voor elektronische tolheffing.
De Commissie is het ermee eens dat op dit gebied hoge technische normen moeten worden uitgewerkt. Wij hebben dan ook het CEN, het Europees Normalisatiecomité, belast met het onderzoek van deze vraagstukken die voor ons van doorslaggevend belang zijn voor de bewerkstelliging van onze doelstellingen. Wij hebben het CEN gevraagd een werkprogramma op te stellen waarin rekening wordt gehouden met deze prioriteiten. Aangezien de RTT-markten een globaal karakter hebben zullen wij in samenwerking met het CEN nagaan in hoeverre de afspraken, in samenwerking met de ISO, over gemeenschappelijke normen ons voldoening geven en ons in staat stellen zowel onze doelstellingen in het kader van het vervoersbeleid als die van het bedrijfsleven te bereiken. Het lijdt geen twijfel dat de veiligheid van RTT-systemen in voertuigen ons allen nauw aan het hart moet liggen. Daarom is dit ook opgenomen onder de activiteiten die de hoogste prioriteit hebben.
Tot mijn genoegen kan ik u vanavond mededelen dat de door de Europese Commissie opgerichte werkgroep een tekst met beginsels heeft opgesteld. Deze tekst zal in gemeenschappelijk overleg nader worden uitgewerkt en uiteindelijk zullen hierin nauwkeurige inlichtingen voorkomen over wat precies wordt vereist. De Commissie hoopt gedetailleerde voorstellen te kunnen voorleggen aan zowel het Europees Parlement als de Raad voor de opneming van dergelijke vereisten in memoranda of understanding voor het sluiten van overeenkomsten, in praktische gedragscodes waartoe zowel producenten van uitrusting en motoren als ook assemblagebedrijven zich vrijwillig verbinden. Ik kan u hoe dan ook verzekeren dat als mocht blijken dat een dergelijk vrijwillig stelsel niet werkt, de Commissie niet zal aarzelen om voorstellen te doen voor regelgeving in deze sector.
Tot slot komt in heel het verslag van de heer Baldarelli de zorg tot uiting dat dergelijke RTT-systemen niet beperkt mogen worden tot een selecte groep. De Commissie deelt deze zorg volledig. Wij zullen echter nauw met het Parlement en de lidstaten moeten samenwerken om dit in praktijk te kunnen brengen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.

Toerisme
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0247/98) van de heer Novo Belenguer, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het verslag van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de regio's over communautaire maatregelen die van invloed zijn op het toerisme (1995/1996) (COM(97)0332 - C4-0576/97).

Novo Belenguer
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega's, het verslag dat ik vandaag presenteer zal mijn laatste parlementaire initiatief zijn aangezien ik morgen helaas mijn parlementszetel zal verlaten, het begin van een heus communautair toerismebeleid in uw handen achterlatend.
Met het oog op de toekomst van het communautaire toerismebeleid, komt het verslag van de Commissie op een cruciaal moment, namelijk na de problemen ten gevolge van de fraude begin jaren negentig en aan de vooravond van een uitdagend nieuw millennium. Om deze reden heb ik als rapporteur een verslag willen brengen dat meer is gebaseerd op een strategisch uitgangspunt, dan op de communautaire maatregelen op het gebied van toerisme in de jaren 1995 en 1996, hoewel gezegd moet worden dat deze talrijk en zeer gevarieerd zijn geweest.
De mededeling van de Commissie aan het Parlement over de communautaire maatregelen in 1995 en 1996 die van invloed zijn op het toerisme voldoet aan de eisen bepaald in artikel 5 van de beschikking van de Raad van 1992 dat er een communautair actieprogramma voor steun aan het toerisme zou komen. Ik wijs erop dat de geldigheid hiervan op 31 december 1995 is verlopen en dat deze niet is verlengd wegens het ontbreken van een rechtsgeldige basis in de vorm van een meerjarenprogramma. Wij hebben dan ook een amendement voorgesteld, amendement 9, dat de Raad dringend verzoekt een communautair kader in het leven te roepen voor acties in deze zo belangrijke sector. De resolutie stelt voor door te gaan met de gewoonte jaarlijks verslag te doen aan het Parlement over de communautaire maatregelen die een weerslag hebben op het toerisme en tevens een evaluatie van de maatregelen te geven. Op die manier kan het Parlement hier jaarlijks over vergaderen en zorgen voor een democratisch toezicht op toekomstige communautaire maatregelen.
Ik zou ook willen wijzen op de voornaamste factoren die de ontwikkeling van een communautair beleid naar mijn mening in de weg staan. Op de eerste plaats is dit de onwil van de nationale autoriteiten om de Europese Unie activiteiten te laten coördineren en de toeristische sector te steunen. Dit weerspiegelt zich in de weigering vorig jaar om het programma PHILOXENIA aan te nemen, wat tot gevolg had dat er geen rechtsgeldige basis is voor het financieren van complementaire acties op communautair niveau. We lopen het risico dat hetzelfde zich voor zal doen in het jaar 1999. Op de tweede plaats is er een gebrek aan vertrouwen, tevens aangegeven door de nationale regeringen, in het vermogen van de diensten van de Commissie om een actieprogramma op te stellen, wat voornamelijk het gevolg is van de fraude vastgesteld in 1991, het Europese jaar van het toerisme, en in het laatste actieprogramma. Op de derde plaats maakt het gebrek aan menselijke en financiële hulpbronnen het de Commissie heel moeilijk om een toeristisch beleid te realiseren met een goede coördinatie tussen de verschillende communautaire beleidsvormen in deze belangrijke sector.
En tot slot is er het gebrek aan planning en strategie op lange termijn. Het is schandalig, mijnheer de Voorzitter, commissaris, dat de communautaire instellingen en de verschillende lidstaten geen gezamenlijke visie delen over een sector die ongeveer 14 procent van het BNP uitmaakt en ongeveer 10 procent van de werkgelegenheid verschaft. Ik denk echter dat het moment om te zorgen voor een communautaire strategie op het gebied van toerisme nu is gekomen. Ik heb vanaf het moment dat de voorbereidingen voor dit verslag begonnen, gepleit voor een volledige reorganisatie van de diensten van de Commissie die een nieuw begin voor het Europees toerisme zal betekenen, door de diensten van de Commissie de infrastructuur te geven die nodig is om een echte toegevoegde waarde te geven aan de activiteiten van de lidstaten en de verschillende regio's. Ik ben dan ook, vanzelfsprekend, blij met de aankondiging van de commissaris deze zomer dat er een directoraat toerisme binnen DG XXIII wordt ingesteld, onderverdeeld in drie units. Ik denk dat we het in grote lijnen eens zijn met de capaciteiten of bevoegdheden van deze units, waaronder het zorgen voor een systematische samenwerking met en raadpleging van andere directoraten-generaal, het tot stand brengen van een nauw en permanent overleg met de toeristische industrie en de nationale toerismediensten, de evaluatie ex-ante en ex-post van alle communautaire maatregelen bedoeld om het toerisme te stimuleren en het verbeteren van de informatie voor toeristen over alle aspecten van hun rechten en plichten als consument. Wij vinden dit ook een goed moment omdat de Commissie in juli haar officiële antwoord publiceerde op het verslag van de Rekenkamer over de maatregelen in het verleden die frauduleus zouden zijn. Zonder tekort te doen aan de rechtszaken die de nationale rechtbanken moeten uitvoeren, heeft de Commissie de meest problematische maatregelen in die bewuste periode uitgezocht en ze schat dat ongeveer 9 procent van alle maatregelen die in de periode 1990-1995 zijn gerealiseerd of gefinancierd onregelmatigheden kunnen vertonen. De Commissie wijst erop dat ze bezig is het te veel betaalde geld terug te vorderen en waar nodig de nationale autoriteiten inschakelt. Ook vinden wij de oproep van de deskundigengroep inzake toerisme en werkgelegenheid, voorgezeten door de commissaris, een zeer goed initiatief en we kijken uit naar de bekendmaking van hun conclusies en aanbevelingen.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik zeggen dat ik geloof in de toegevoegde waarde die de Europese Gemeenschap aan het toerisme in Europa kan geven. Alleen moeten de lidstaten dit erkennen.

Wijsenbeek
Voorzitter, ik kan namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger de conclusies die ik daar getrokken heb weer opnieuw opnoemen, maar dat zal ik niet doen. Ik moet wel constateren dat het toerismebeleid, en de commissaris weet dat maar al te goed, een beetje het stiefkindje van het communautair beleid is geweest en dat is eigenlijk merkwaardig, want ook dat hoef ik de commissaris niet te vertellen en de rapporteur ook niet, het toerisme is de grootste werkgever in de Gemeenschap en bovendien een sector die juist in economisch moeilijke streken op het platteland weer veel economische activiteit zou kunnen brengen. Kortom, er rust een verantwoordelijkheid op onze schouders om te zorgen dat het toerismebeleid ook echt iets wordt. Dat betekent allereerst dat wij veel meer moeten doen aan kwaliteitszorg en dat betekent ook, zoals wij in ons advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger gezegd hebben, dat we iets moeten doen aan de erkenning en de gelijke waardering van diploma's. In de tweede plaats, mijnheer de Voorzitter, hebben wij gewezen op het fiscaal beleid. Het fiscaal beleid leidt, juist omdat het toerisme veel meer grensoverschrijdend wordt, tot een enorme verstoring van het level playing field , met name op het vlak van de BTW. Ik geef u één voorbeeld. De zogenaamde attractieparken worden in het ene land...
bijvoorbeeld het land van de Voorzitter, gezien als een culturele attractie, zodat het Asterix-park van een laag BTW-tarief geniet, terwijl dit soort parken in andere landen als toeristische attracties beschouwd wordt, waarvoor een hoog BTW-tarief geldt.
(NL) Dit gezegd zijnde, Voorzitter, wijs ik tenslotte nog op amendement 9, artikel 7 bis nieuw, waarin de rapporteur zegt dat een kaderprogramma een juridische basis verschaft. Neen, rapporteur, dat is niet waar. Kaderprogramma's zijn geen juridische basis, dat zijn alleen artikelen van het Verdrag. Onze Commissie dringt er dus nog eens op aan dat er een werkelijk toeristisch artikel in het Verdrag wordt opgenomen.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, ik wil niet alleen de rapporteur, de heer Novo Belenguer, bedanken, maar ook de rapporteur van het advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger. Beide rapporteurs reiken ons een reeks bijzonder belangrijke conclusies aan. De helderheid en beknoptheid van het advies van de heer Wijsenbeek en de reikwijdte van de erin opgenomen voorstellen kunnen het verslag volgens mij alleen maar verrijken.
Commissaris Papoutsis is er ondanks het ontbreken van een specifieke juridische basis voor het toerisme in geslaagd de diensten voor dat toerisme te reorganiseren volgens de aanwijzingen van het Europees Parlement, en hij blijft ons voorstellen doen die waarneembare consequenties zullen hebben voor deze activiteit die voor Europa van zulk belang is. In principe is het subsidiariteitsbeginsel op deze sector van toepassing, volgens het principe dat elk land zijn eigen karakteristieken dient te behouden, aangezien het juist deze verschillen zijn die de toerist tot reizen aanzetten. Maar we dienen daarbij wel zeer behoedzaam te zijn: teneinde diezelfde specifiek regionale kenmerken te behouden hebben de landen van de Europese Unie immers steeds een beroep kunnen doen - en ook gedaan - op van de middelen van de structuurfondsen, vooral waar het ging om het behoud van het cultureel erfgoed.
Alles wat samenhangt met de euro en het vrijere verkeer zoals dat binnen Schengen-zone mogelijk is geworden dient binnen de Gemeenschap overal in gelijke mate gelding te kunnen krijgen, aangezien 90 % van de toeristen die de landen van de Europese Unie bezoeken uit die Unie zelf afkomstig zijn. Het kan bovendien nuttig zijn om als Gemeenschap in derde landen actie te ontwikkelen. Elk land kan dat afzonderlijk doen, maar is dat niet bijzonder efficiënt: de impact van gezamenlijke actie zal voor de Europese toeristenindustrie van veel groter gewicht blijken te zijn.
Ik wil hier opnieuw wijzen op de noodzaak voor een degelijke juridische basis voor het toerisme in de Verdragen. Maar zolang dat nog niet het geval is, hoop ik dat u, mijnheer Papoutsis, de 6 % van de structuurfondsen die worden besteed aan het toerisme blijft coördineren, en dat u alle mogelijke juridische gronden zult gebruiken om het optreden van de Commissie ten behoeve van de mededinging binnen de Europese toeristenindustrie voort te zetten.

Bennasar Tous
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, beste collega's, ik wil de heer Novo Belenguer feliciteren met zijn verslag en met het goede beleid dat hij gedurende zijn aanstelling in dit Parlement heeft gevoerd.
Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om te wijzen op de absolute noodzaak van een actieprogramma dat alle reeds genoemde aspecten van het toerisme omvat, zoals de toegevoegde waarde op Europees niveau voor deze sector, aangezien het, met alle respect voor het subsidiariteitsbeginsel, noodzakelijk is de kwaliteit en het concurrentievermogen van deze sector te verbeteren.
Met de hervorming van de structuurfondsen en de uitbreiding naar het Oosten staan we op een keerpunt. Het toerisme heeft bewezen de sector bij uitstek te zijn om gebieden met een laagconjunctuur nieuw leven in te blazen door economische activiteit en werkgelegenheid te creëren. Het toerisme heeft een zeer gunstige invloed op de ontwikkeling van de regio, zowel in de stad als op het platteland en aan de kust. We kunnen de landen in het Oosten veel leren zodat ze niet dezelfde fouten maken als wij en zodat ze hun historisch erfgoed kunnen behouden en rendabel maken door middel van het toerisme. Dit, dames en heren, is toegevoegde waarde.
Alle verantwoordelijke Europeanen zijn zich ervan bewust dat het toerisme in stand moet worden gehouden en dat de bestemmingen schoon moeten zijn. Wij pleiten voor de bescherming van het milieu. Toerisme kan tegenwoordig niet meer losgekoppeld worden van de factor milieu: geïntegreerde projecten, geïntegreerde hotels, geen lozingen, waterzuivering, controle op vast afval, schone energie en strengheid ten aanzien van luchtverontreiniging, geluidshinder en zichtbare vervuiling.
Het toerisme in Europa komt aan het hoogtepunt van een lang proces dat eindigt bij een goede prijs-kwaliteitverhouding en concurrentievermogen van het MKB. Sommige landen stimuleren het cultureel toerisme en anderen het toerisme gericht op het platteland, zon, strand, sport, handel, de jeugd of ouderen. Maar ze proberen allemaal het aanbod zo divers mogelijk te maken, stagnatie tegen te gaan en werkgelegenheid te creëren. Toegevoegde waarde wil zeggen, de kwaliteit van de kennis verhogen en ervaringen uitwisselen. Toegevoegde waarde wordt bereikt door nieuwe technieken toe te passen op het toerisme en de reserves op dit gebied.
Wij willen de Commissie feliciteren met het initiatief een conferentie te organiseren over de gevolgen van de euro voor de toeristische sector, om de bedrijven en consumenten overgangsstrategieën te bieden. De euro zal gunstig zijn voor het toerisme en voor de keuze van Europa als bestemming.
Wij kijken met ongeduld uit naar het verslag van het Comité van wijzen en staan volledig achter de voortzetting van de strijd tegen het sekstoerisme. Al het voorgaande, beste collega's, staat voor toegevoegde waarde. We moeten de Raad informeren en overtuigen. Ik ben van mening dat we voldoende elementen hebben om een actieprogramma te presenteren dat voor de rechtsgrond zal zorgen en dat enthousiast door de lidstaten aangenomen zal worden. Ik hoop dat de Raad een vooruitziende blik heeft.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, allereerst moet ik zeggen dat ik het eens ben met het verslag van de heer Novo Belenguer; ik acht de door hem aan het Parlement verschafte elementen van groot belang. Met name ben ik van mening dat het juist is te benadrukken hoe sterk toerisme verweven is met tal van andere sectoren die onder de competentie van de Europese Unie vallen en, ook al ontbreekt er inderdaad een duidelijke rechtsgrond, het is evenzeer waar dat het toerisme nauw verbonden is met tal van andere activiteiten waarvan de rechtsgrond duidelijk is.
Het probleem van de rechtsgrond bestaat natuurlijk wel en er moet dan ook naar een oplossing worden gezocht. Helaas weten wij dat de Intergouvernementele Conferentie van Amsterdam geen bevredigende oplossing heeft weten te formuleren en de gevolgen daarvan blijken onder andere duidelijk uit het feit dat het programma PHILOXENIA, dat al sinds 1996 ter tafel ligt, nog niet is goedgekeurd vanwege het ontbreken van rechtsgronden en dus van een begrotingslijn.
Wat genoemde situaties betreft menen wij dat we ons moeten inspannen om eindelijk een rechtsgrond te vinden, een adequaat programma en adequate begrotingslijnen en dat de problematiek van het toerisme volledig moet worden onderkend. Concreet betekent dat voor de groenen: "nee" zeggen tegen een toerisme dat destructief is voor het milieu, "nee" zeggen tegen een toerisme dat in vele gevallen tot "wildgroei' van beton heeft geleid, en daarentegen "ja" zeggen tegen een niet-agressief en milieuvriendelijk toerisme.
Daarom hebben de groenen enkele amendementen ingediend; ik wil met name uw aandacht vragen voor een amendement dat bij de beoordeling van het toerisme rekening wil houden met de belasting die de gebieden die zich voor toeristische activiteiten lenen, kan verdragen en een voorstel tot een milieumerk, ecolabe l, voor toeristenplaatsen en -structuren. Op deze wijze kunnen wij duidelijk aan geven hoe ook het toerisme kan worden opgenomen in een project van duurzame ontwikkeling.

Schifone
Mijnheer de Voorzitter, ik ben drie jaar wethouder voor toerisme van de regio Campania geweest en in deze periode heb ik van meerdere zijden horen beweren dat het toerisme een belangrijke ontwikkelingsfactor is en essentieel voor de economische activiteiten. Helaas heb ik nooit mogen meemaken dat op dergelijke verklaringen concrete administratieve en wetgevingsmaatregelen volgden en al evenmin economische steun.
Ook in het verslag van de Commissie wordt het belang van het toerisme onderkend, zowel voor wat betreft de bescherming en de waardering van landschap, geschiedenis en cultuur als gezien vanuit de economische expansie en werkgelegenheid; ondanks dit alles ontbreekt bij de Europese instellingen echter elke erkenning van de activiteiten van deze sector.
Het is mijns inziens dan ook noodzakelijk onmiddellijk actie te ondernemen met betrekking tot drie essentiële punten die zowel in het verslag als door de sprekers zijn aangegeven. Ten eerste, het definiëren van de rechtsgrond op basis waarvan er inzake toerisme op Europees niveau kan worden gehandeld. Ten tweede, er ontbreekt in het Verdrag van Maastricht dienaangaande een hoofdstuk en ook in dat van Amsterdam wordt er geen gewag van gemaakt. Ten derde, de noodzaak van een grote inzet om te zorgen dat er in de komende herziening van het Verdrag een specifiek hoofdstuk aan het toerisme wordt gewijd, zoals is vastgesteld tijdens de Europese dagen in 1996 in Napels.
Tenslotte moet er een speciaal Directoraat-generaal voor toerisme worden opgericht en moeten we ons inzetten opdat er in de hervormingen van de structuurfondsen speciale aandacht wordt besteed aan geïntegreerde projecten die in staat zijn het toerisme te onderkennen als element van ontwikkeling, milieubescherming en opwaardering van toeristische ontwikkelingskernen.

Schierhuber
 Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, toerisme is een belangrijke bron van inkomsten voor de Europese Unie en is bovendien een belangrijke factor voor het creëren van werkgelegenheid. In deze context zou ik erop willen wijzen dat niet alleen het toerisme in de steden of aan de kust van belang is, maar dat de aandacht met name uit dient te gaan naar het toerisme in de plattelandsgebieden. Daar zorgt toerisme voor een extra inkomen, wat op zijn beurt de regionale ontwikkeling ten goede komt. Er worden arbeidsplaatsen gecreëerd, wat een positieve invloed op de gehele regio uitoefent. De aandacht moet hier vooral uitgaan naar natuur- en milieusparend toerisme.
Zoals al in het kader van het PHILOXENIA-programma wordt besproken, dient de Europese Unie een passend raamwerk voor de toekomstige ontwikkeling van een toerismebeleid te creëren. Bovendien zou de Commissie nu in de lijn van het groenboek een witboek op moeten stellen, waarin de toekomstige strategie wordt uiteengezet. Het gaat er niet om het vervoersbeleid een communautaire dimensie te geven, maar om een strategie uit te stippelen. Het is van wezenlijk belang dat het voortbestaan van de specifieke, individuele tradities en de eigen cultuur worden bevorderd. Eveneens van prioritair belang is de noodzaak van een goede opleiding van het personeel in de toeristische sector.
Tot slot wil ik bij deze gelegenheid het sekstoerisme nogmaals ten strengste afwijzen. Het is de taak van de Commissie deze onwaardige vorm van toerisme met alle mogelijke middelen te bestrijden en eindelijk af te schaffen.

Linser
Mijnheer de Voorzitter, Als vertegenwoordiger van het land in de Europese Unie waar toerisme de grootste rol speelt, had ik graag een paar opmerkingen gemaakt over het uitstekende verslag. Tenslotte zijn de inkomsten uit het internationale toerisme in Oostenrijk goed voor 6 % van het BBP. Er gaat een enorme druk uit op onze toeristische sector van de goedkoopste aanbieders in regio's met een gunstiger klimaat. De bedrijven worden geconfronteerd met het volkomen ondoelmatige, niet-gecoördineerde toerismebeleid van de Unie. Er bestaat geen uniform concept voor het toerisme. Het PHILOXENIA-programma, dat zeer wel goede ideeën omvat, werd al twee maal door de Raad afgewezen. Er dient een actieprogramma te komen waarin meer rekening wordt gehouden met het subsidiariteitsprincipe en waarin de verschillende regio's worden gepromoot. Dit is naar mijn mening de optimale manier om klanten uit derde landen voor de Europese markt te winnen.
In het verslag wordt de begrotingsautoriteit ertoe aangespoord uiterlijk in 1999 een doeltreffend budget voor rechtstreekse communautaire maatregelen te reserveren. Slechts in één begrotingslijn wordt expliciet gesproken van maatregelen ter bevordering van het toerisme, met name in begrotingslijn B5-325. Daaruit blijkt dat de toch al zeer kleine begrotingspost van 2 miljoen ecu op voorstel van de Raad en Commissie nog zal worden ingekort. In het licht van het feit dat de Commissie het toerisme heeft uitgeroepen tot één van de vijf belangrijkste economische factoren voor de creatie van werkgelegenheid lijkt mij dit zeer onlogisch.
Het toerisme wordt afgescheept met middelen uit hoofde van de structuurfondsen en verschillende communautaire initiatieven die niet in de eerste plaats voor de toeristische sector werden gecreëerd. Zoals in het verslag van de Commissie vermeld, leidt dit tot een oneerlijke verdeling van de financiële middelen. Ook Oostenrijk wordt in deze context sterk benadeeld.

Mendes Bota
Mijnheer de Voorzitter, binnen de Europese Unie heeft het toerisme geen eigen bestel. In de Verdragen wordt er geen specifieke aandacht aan besteed, en daarom heeft deze sector geen juridische basis. En aangezien een rechtsgrond ontbreekt, kunnen er op dit vlak geen acties ontwikkeld worden: het PHILOXENIA-programma is in de ijskast opgeborgen en ligt daar nog steeds. Er is dus ook geen budget: het begrotingsvoorstel had al niet veel om het lijf, en dan heeft de Begrotingscommissie er ook nog eens alles aan gedaan om het door de Commissie vervoer en toerisme ingediende wijzigingsvoorstel zoveel mogelijk te ontkrachten - en dat terwijl het ging om het zeer bescheiden bedrag van 3, 5 miljoen ecu voor 1999.
Iedereen erkent dat de sector toerisme binnen de Europese Unie op het gebied van werkgelegenheid, economische activiteit, investeringen en duurzame ontwikkeling van buitengewoon belang is. Hoe is het dan mogelijk dat het Verdrag van Amsterdam aan het toerisme zelfs niet één enkele miezerige alinea wijdt? Is het soms een subversieve activiteit, die kennelijk zo schadelijk is voor de Europese integratie dat beslissingen op dit gebied in de Raad van Ministers bij unanimiteit moeten worden genomen, zelfs als het acties van ondergeschikt belang betreft? Het gaat hier om die sector die het meeste raakpunten met andere sectoren heeft, van vervoer en milieu, regionaal beleid en werkgelegenheid, tot handel, landbouw en platteland. En toch blijft de Raad weigeren aan deze sector zelfs maar de geringste institutionele waardigheid te verlenen: toerisme is ondergebracht in een donker hoekje op zolder bij DG XXIII!
Ik ben me ervan bewust dat subsidiariteit de regel moet zijn. We weten allemaal dat het regionaal beleid van 1994 tot 1999 voor 9 miljoen ecu steun heeft gegeven voor aanmoedigingsprojecten, maar daarmee is het ontbreken van een actieprogramma ten behoeve van het toerisme nog niet goedgemaakt. Er bestaan hier namelijk mogelijkheden voor het verwezenlijken van een communautaire meerwaarde, maar daarvoor moeten we buiten de Europese Unie campagne voeren, de seizoengebondenheid terugbrengen, de acties op het gebied van toerisme die voortvloeien uit de diverse programma's coördineren, zorg dragen voor harmonisatie op fiscaal gebied, en tot een classificatie van de sector trachten te komen. Verder moet er worden gedacht aan zaken als veiligheid en informatie voor de toerist in diens hoedanigheid als consument.
De sector toerisme kan alleen waardigheid verleend worden, als het toerisme zichtbaar in de begroting figureert. Het woord is nu aan de fracties in dit Parlement om eensgezind handelend te verhinderen dat deze irrationele situatie, waarin de sector toerisme op los zand is gebaseerd, blijft voortbestaan.

Cornelissen
Voorzitter, er is goed nieuws en slecht nieuws met betrekking tot het toerisme in de Europese Unie. Ik begin met het goede nieuws. De invoering van de euro zal toerisme en reizen in "Euroland" gemakkelijker en goedkoper maken. Ik heb uitgerekend dat men dankzij de euro op een veertiendaagse vakantie in de Europese Unie een dag extra cadeau krijgt. Ander goed nieuws is, dat alles erop wijst dat in de komende jaren toerisme en reizen groeisector nummer één zal zijn, hoewel door de minder florissante economische vooruitzichten die groei vermoedelijk minder spectaculair zal zijn dan tot voor kort werd aangenomen.
Dan het slechte nieuws. De crisis in Azië en Rusland zal een drukkend effect hebben op het aantal toeristen uit die landen naar Europa. Tegelijkertijd zal de concurrentie vanuit deze landen door de devaluatie van de munt aldaar toenemen. Ik denk met name aan de belangrijke sector van het congrestoerisme. Men zal daar meer voor minder geld krijgen. Mijn vraag is: wat is het antwoord van de Commissie op deze ontwikkeling? Het is dringend geboden een strategie te ontwikkelen om Europa voldoende mee te laten profiteren van de te verwachten groei. Steekwoorden in deze strategie moeten zijn: kwaliteit en versterking van het concurrentievermogen van de Europese toerisme-industrie, in het bijzonder van het MKB. In dit kader pleit ik voor een uniform laag BTW-tarief op het toerisme. Immers, toerisme kan veel banen opleveren. Het moet in toenemende mate gaan om duurzaam toerisme.
Mijn tweede vraag is daarom hoe DG XXIII betrokken is bij de besteding van de aanzienlijke bedragen uit de regionale fondsen ten behoeve van het toerisme? Mijn laatste vraag is, Voorzitter, hoe de Commissie de kansen inschat om nog dit jaar PHILOXENIA goedgekeurd te krijgen gelet op de energieke inzet van het Oostenrijks voorzitterschap.

Vaz da Silva
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, Europa moet op het gebied van toerisme aangeven dat het duidelijk anders is, net zoals het op de informatiemaatschappij een geheel eigen stempel drukt. Het toerisme in Europa zal steeds meer een kwaliteitstoerisme zijn. Er bestaat een Europese opvatting met betrekking tot toerisme, waarbij toerisme, milieubehoud, cultuur, regionale ontwikkeling, gezondheidszorg, zekerheid en welzijn onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Het verslag-Novo Belenguer doet een oproep tot het opstellen van een Europees beleid voor het toerisme, en doet dat op gedegen wijze. Dit beleid moet binnen de Commissie een structuur creëren voor het doen van onderzoek, het vergelijken van statistisch materiaal, het verzorgen van onderwijs, het stimuleren van innovatie en het vormen van samenwerkingsnetwerken. Bovendien zou zo'n beleid de lidstaten ertoe moeten bewegen samenwerkingsstructuren op te zetten om ervoor te zorgen dat Europa haar positie als voornaamste toeristenbestemming kan handhaven. Het netwerk "Europa Traditionis Consortium" , onlangs opgericht om het toerisme naar traditionele, door particulieren gerunde herenhuizen te promoten, is maar een voorbeeld van een gezamenlijk initiatief van particuliere zijde. Het is een stap in de goede richting, maar als dit voorbeeld niet door andere gevolgd wordt, is het niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat.
De Europese Unie kan en behoort hier een rol te spelen, zowel bij het stimuleren van samenwerkingsnetwerken, als bij het opleiden van vakmensen, die dan gewezen moeten worden op de voordelen die op de middellange en lange termijn voor de sector behaald kunnen worden als men omschakelt op een duurzaam soort toerisme, dat respect voor het milieu en het cultureel erfgoed toont.
Mijnheer de Voorzitter, als de Raad nalaat het beleid voor het toerisme een communautaire basis te geven, dan zal hij zich toch rekenschap moeten geven dat dit dralen gevolgen zal hebben voor het concurrentievermogen van deze sector in Europa en de ontwikkeling van de perifere regio's. In de huidige omstandigheden, met de voortdurend toenemende concurrentiedruk, is het ontwikkelen van gerichte acties en een gemeenschappelijk beleid tot herscholing van de in de sector werkzame mensen - met efficiënte communicatie en marketing - onontbeerlijk. Anders gezegd: als we de gehele sector niet spoedig een opknapbeurt geven, zal dit ertoe leiden dat we onze leiderspositie verliezen. En het zal niet gemakkelijk zijn die te herwinnen.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, als laatste spreker zal ik bij enkele onderwerpen stilstaan die door de vorige sprekers slechts zijn aangestipt, met name bij onderwerpen die betrekking hebben op de economische implicaties en de werkgelegenheid in deze sector.
Volgens de statistieken vormt het toerisme vandaag de dag de derde industrie in de wereld: het neemt de derde plaats in na de olie- en de automobielindustrie. Volgens dezelfde statistieken zal het toerisme in 2000 de eerste plaats in de wereldindustrie innemen. Er bestaan cijfers die deze bewering staven. Tussen 1990 en 1995 zijn de inkomsten uit toerisme met 8, 5 % gestegen; in 1996 ging het om 400 miljard dollar, in 2000 worden dat er al 700 miljard. Momenteel neemt het toerisme 12, 5 % van het bruto nationaal product voor zijn rekening; in 2007, nog altijd volgens de statistieken, stijgt dit cijfer tot 12, 8 %. Nog een paar cijfers: momenteel werken er 19, 1 miljoen personen in de sector toerisme, wat 12, 8 % van het totaal aantal beschikbare banen betekent; ruim 65 % van deze banen worden door vrouwen bezet. In 2007 zullen er 1, 8 miljoen meer banen zijn.
Dit is de economische omvang van een sector die vooruitgaat, die groeit, die steeds groter wordt en die door Europa, door de instellingen, nog maar steeds niet op waarde wordt geschat. Het subsidiariteitsbeginsel ten spijt - dat overigens een altijd waardevol beginsel op lokaal niveau blijft - meen ik dat er ook plaats moet zijn voor promotie van Europees toerisme. Ja, laten we ons oude Europa toch promoten als tegenhanger van de inmiddels unitaire propaganda die de Verenigde Staten en bepaalde landen van het Oostblok maken, want als gevolg van de mondialisering bestaat er competitie op wereldniveau. Wij hebben alle reden voor promotie, maar helaas ontbreekt het geld: 10, 5 miljoen ecu voor de Europese promotie. Mijn regio, met het Gardameer en de Dolomieten als voornaamste toeristische trekpleisters, telt slechts 450 duizend inwoners, maar wij geven wel 7 miljoen ecu aan promotie uit, dat is bijna evenveel als in heel Europa. Laten we hopen dat ons goede voorbeeld wordt gevolgd!

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Novo Belenguer, van harte bedanken voor zijn volledige verslag. Ook dank ik de heer Wijsenbeek voor zijn advies namens de commissie juridische zaken. Met dit verslag stuurt u een belangrijke boodschap de wereld in. U maakt duidelijk dat het hoog tijd is de doeltreffendheid van de communautaire activiteiten op het gebied van toerisme te versterken en het toerisme in staat te stellen optimaal bij te dragen aan de bewerkstelliging van de doelstellingen van de Unie. Natuurlijk is daar geld voor nodig. Wij moeten de noodzakelijke middelen daarvoor beschikbaar stellen. Te weinig geld op de begrotingslijn voor toerisme zou een sterke beperking van onze mogelijkheden tot optreden betekenen. Ik ben echter optimistisch. Ik hoop dat de inspanningen van het Oostenrijks voorzitterschap in de komende maanden vruchten zullen afwerpen en zullen uitmonden in een akkoord over het broodnodige PHILOXENIA-programma. Ik wil nu kort ingaan op de belangrijkste prioriteiten uit uw ontwerpresolutie. Talrijke sprekers maakten daar gewag van. Ten eerste ben ik het met u eens dat wij bij onze activiteiten ten behoeve van het toerisme geconfronteerd zijn met vraagstukken zoals werkgelegenheid en beroepsopleiding. Zoals u weet hebben wij na de Conferentie van Luxemburg over toerisme en werkgelegenheid een werkgroep op hoog niveau opgericht en deze belast met het onderzoek naar de beste wijze waarop het toerisme kan bijdragen aan de werkgelegenheid.
Het eerste stadium van deze procedure is reeds afgesloten. De volgende week krijg ik de aanbevelingen van deze werkgroep. Ik ben van plan voor het einde van dit jaar een mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad uit te vaardigen waarin deze aanbevelingen aan een algemene evaluatie worden onderworpen en de oriëntaties voor de volgende stappen worden uiteengezet.
Ten tweede zijn wij geconfronteerd met de noodzaak de toeristenindustrie te moderniseren en het mededingingsvermogen van met name het midden- en kleinbedrijf in deze sector te verbeteren. Ik ben het roerend met u eens dat de toepassing van nieuwe technologieën en de soepele werking van de interne markt absolute voorwaarden zijn voor de handhaving van de sterke concurrentiepositie van de Europese toeristenindustrie in de wereld. Als wij de dienstverlening in het toerisme willen verbeteren, moeten wij mijns inziens een initiatief ontplooien voor de ontwikkeling en de verspreiding van knowhow op het gebied van informatietechnologie. De Commissie onderzoekt momenteel welke behoeften bestaan en welke activiteiten noodzakelijk zijn. Daar zal dan rekening mee moeten worden gehouden bij de toepassing van het vijfde kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling.
Ten derde noem ik het vraagstuk van de euro en alle daarmee verband houdende uitdagingen voor toeristen en bedrijven. Zoals u weet, heeft er een breed overleg plaatsgevonden over de maatregelen ter voorbereiding van de invoering van de euro. Aan dit overleg hebben banken, kredietinstellingen, bedrijven in de toeristensector en natuurlijk consumentenverenigingen deelgenomen. De resultaten van dit overleg zullen bekend worden gemaakt tijdens de conferentie van Brussel van 18 oktober aanstaande. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan de redactie van gebruiksvriendelijke gidsen voor bedrijven. Deze gidsen zullen voor het eind van dit jaar beschikbaar zijn.
Ten vierde zijn wij geconfronteerd met het vraagstuk van de hervorming van de structuurfondsen, waartoe voorstellen worden gedaan in het kader van Agenda 2000. Hierdoor kunnen nieuwe kansen ontstaan voor de minder bevoorrechte of in verval geraakte gebieden van Europa. Zij zullen in staat worden gesteld hun mogelijkheden op het gebied van het toerisme volledig te benutten. De lidstaten werken in het kader van de structuurfondsen projecten uit en geven hun sectorale prioriteiten aan. Wij kunnen de lidstaten en de regio's niet zeggen dat zij investeringen moeten bezigen in het toerisme. Uit de ervaring is echter wel gebleken dat in bijna alle gebieden die in aanmerking komen voor steun uit de structuurfondsen projecten worden verwezenlijkt voor de bevordering van het toerisme en de toepassing van de desbetreffende programma's. De nieuwe bepalingen voor de werking van de structuurfondsen bieden de belanghebbende regionale en nationale autoriteiten een gelegenheid om hun projecten voor de ontwikkeling van het toerisme te evalueren en eventueel te herzien. Op die manier kunnen zij de toeristische infrastructuur op consequente wijze verbeteren en zorgen voor betere kwaliteit van de dienstverlening in het toerisme in deze gebieden.
Ten vijfde wilde ik kort ingaan op de toepassing van het beginsel van duurzame ontwikkeling in het toerisme. Ik ben het met u eens dat zonder eerbiediging van dit beginsel het toerisme nooit succesvol kan worden bevorderd. Ook ben ik het met u eens dat in het toerisme meer gebruik moet worden gemaakt van de communautaire instrumenten voor milieubeheer en bescherming en bevordering van het cultureel erfgoed in Europa. Wij zullen samen met de lidstaten moeten zorgen voor een zo breed mogelijke verspreiding van de resultaten van een aantal zeer waardevolle projecten uit het verleden. Dan moet ik tot slot nog iets zeggen over het vraagstuk betreffende het algemeen toezicht op en de evaluatie van de gemaakte vooruitgang en de opstelling van verslagen over de communautaire activiteiten met een weerslag op het toerisme. Ik ben het met u eens dat deze verslagen een middel vormen om de doorzichtigheid en de democratische controle op de communautaire activiteiten te verbeteren.
Tot slot wilde ik u bij deze gelegenheid op de hoogte stellen van de ontwikkelingen in de administratieve vraagstukken. Hiervan wordt ook in de aan de voltallige vergadering voorgelegde ontwerpresolutie gewag gemaakt. Kort geleden hebben wij in DG XXIII geen nieuwe afdeling of werkgroep, maar een nieuw directoraat opgericht. Dit directoraat is belast met de coördinatie van de communautaire maatregelen en activiteiten op het gebied van het toerisme. Dit directoraat bestaat uit drie eenheden die zich bezighouden met respectievelijk beleid, mededinging en duurzame ontwikkeling.
Voordat ik afsluit, wilde ik nog ingaan op de communautaire activiteiten ter bestrijding van sekstoerisme met kinderen. Dankzij uw steun en met name dankzij het besluit van de begrotingsautoriteit tot instelling van een begrotingslijn kon aanzienlijke vooruitgang worden geboekt bij de voorlichting van de publieke opinie over dit vraagstuk.
Wij zetten onze initiatieven in die richting voort en tegen het eind van het jaar zal ik het Parlement een verslag kunnen voorleggen over de activiteiten die de afgelopen twee jaar op dit gebied zijn verricht.
Dan dank ik nogmaals de rapporteur, de heer Novo Belenguer, voor zijn werk en tevens alle leden van het Parlement voor hun ononderbroken steun aan het toerisme. Het toerisme is een belangrijke, dynamische industrietak die actieve, ja zelfs nog actievere ondersteuning van de Gemeenschap verdient.

Cornelissen
Voorzitter, ik bedank de commissaris voor zijn antwoord. Ik heb evenwel het antwoord gemist op mijn vraag hoe hij de kansen inschat om nog dit jaar PHILOXENIA goedgekeurd te krijgen, gelet op de energieke inzet van het Oostenrijks voorzitterschap. Mag ik van deze gelegenheid tevens gebruik maken, Voorzitter, om er mijn waardering voor uit te spreken dat er op dit late uur nog een vertegenwoordiger van de Raad onze debatten bijwoont. Zo hoort het, maar niettemin daarvoor dank.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, inderdaad heeft het Oostenrijks voorzitterschap aanzienlijke inspanningen ondernomen en een compromisvoorstel op tafel gelegd waarin wordt voortgeborduurd op het compromis van het Luxemburgs voorzitterschap. De ideeën die daarin voorkomen stroken mijns inziens volledig met de geest van het PHILOXENIA-programma. Momenteel voert het Oostenrijks voorzitterschap overleg hierover met de andere lidstaten. Wij hebben echter nog geen nieuwe regering in Duitsland na de recente verkiezingen. Wij moeten dus nog afwachten. U weet dat, afgezien van het Verenigd Koninkrijk, waar men een aantal vraagtekens had bij het compromis, Duitsland zich als enige verzet tegen het PHILOXENIA-programma.
Ik hoop dat het overleg spoedig met succes kan worden bekroond. Het Oostenrijks voorzitterschap heeft voor begin december een bijeenkomst van ministers voor toerisme gepland. Ik hoop van ganser harte dat dan het PHILOXENIA-programma kan worden goedgekeurd. Ook hoop ik het Europees Parlement van zijn kant alles in het werk zal stellen om deze pogingen te doen slagen.
Het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de regio's, heel de toeristensector in de Europese Unie en alle toeristenorganisaties in veertien van de vijftien lidstaten zijn voor dit programma. Mijns inziens is het uur gekomen om het PHILOXENIA-programma als rechtsgrondslag te nemen voor een meerjarenprogramma ten behoeve van het toerisme.

De Voorzitter
Ik maak van de gelegenheid gebruik om de heer Novo Belenguer te danken, want dit is het laatste verslag dat hij presenteert. Ik wil hem het beste toewensen nu hij ons verlaat en nieuwe horizonten gaat verkennen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats.
(De vergadering wordt om 23.40 uur gesloten)

