Recente aardbeving in Haïti (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is verklaring over de recente aardbeving in Haïti van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en vicevoorzitter van de Commissie, barones Ashton.
Commissaris De Gucht zal ook nog spreken maar het woord is eerst aan barones Ashton. Het is mij een groot genoegen haar te begroeten, want ik heb elders uitvoerig met haar samengewerkt en wens haar alle goeds op haar nieuwe post.
Catherine Ashton
hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor uw vriendelijke woorden. Geachte afgevaardigden, ik had om dit debat gevraagd om dit Parlement te kunnen informeren over de situatie in Haïti na de verschrikkelijke aardbeving van 12 januari. Het aantal doden is verpletterend en de schade is enorm. Zo'n drie miljoen mensen zijn het slachtoffer geworden van deze tragedie en het dodental stijgt nog steeds.
Dit is een omvangrijke humanitaire en politieke ramp. Op dit moment is onze aandacht erop gericht samen met de Verenigde Naties en de Haïtiaans autoriteiten het lijden van het Haïtiaanse volk te verlichten. Onze betrokkenheid bij de wederopbouw van Haïti is een zaak van de lange termijn. Er zijn ook veel Europese burgers om het leven gekomen en er worden nog ongeveer duizend Europeanen vermist.
De EU heeft snel gereageerd, volledig gericht op hulpverlening voor de mensen in nood zonder daarbij de voorpagina te willen halen. Op advies van de Verenigde Naties hebben wij de drang om meteen naar Haïti af te reizen, onderdrukt. Dat zou alleen maar ten koste zijn gegaan van de aandacht en de schaarse middelen die beschikbaar zijn voor de hulpverlening. Zodra het geschikte moment daar is, zullen we natuurlijk naar Haïti reizen en ik heb met commissaris De Gucht afgesproken dat hij deze week naar Haïti gaat om namens de EU de condoleances over te brengen en te onderstrepen dat de bevolking op onze steun kan rekenen. Hij zal ook van de gelegenheid gebruik maken om onze hulpverlening tot dan toe te beoordelen en met de Verenigde Naties en onze mensen ter plaatse te bespreken wat de meest dringende behoeften voor de komende weken en maanden zijn.
Ondertussen kunnen we ons op alle terreinen - op humanitair en politiek vlak en op het gebied van de veiligheid - met alle kracht blijven inzetten. De afgelopen dagen heb ik doorlopend in contact gestaan met minister van Buitenlandse Zaken Clinton, met de VN-autoriteiten, met de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU en met Canada, dat de leiding heeft over de groep landen die samen de "Vrienden van Haïti” vormen; dit alles om te zorgen voor een effectieve en gecoördineerde internationale reactie. Ik reis deze week naar de Verenigde Staten om samen met de Amerikaanse regering en met de secretaris-generaal van de VN en anderen in New York te bespreken welke maatregelen naar aanleiding van deze en andere kwesties moeten worden genomen.
De VN heeft met spoed gevraagd om financiële hulp - 575 miljoen dollar - en logistieke ondersteuning voor het vervoer van humanitaire hulp. Gisteren heeft de secretaris-generaal van de Verenigde Naties ook gevraagd om politie- en militaire versterking voor de VN-vredesmissie.
Om onze reactie te helpen mobiliseren en coördineren heb ik het Spaanse EU-voorzitterschap gisteren gevraagd een buitengewone Raad Buitenlandse Zaken bijeen te roepen. Voor het eerst sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon combineren we nu de inspanningen van de Commissie en het secretariaat van de Raad en die van de lidstaten in een allesomvattende benadering, waarover ik de algehele coördinatie heb. Dit is een baanbrekende ontwikkeling.
We hebben gisteren een vruchtbare vergadering van de Raad gehouden. Iedereen was het erover eens dat een snelle reactie en nauwe coördinatie met de Verenigde Naties noodzakelijk zijn. In termen van financiële steun is de Raad tot de volgende conclusies gekomen. De Raad verwelkomt de tussentijdse toezegging van de Commissie voor 30 miljoen euro aan onmiddellijke humanitaire steun naast 92 miljoen euro aan tussentijdse toezeggingen van de lidstaten.
De Raad verwelkomde de tussentijdse toezegging van de Commissie van 100 miljoen euro voor vroegtijdige niet-humanitaire steun, bijvoorbeeld voor herstel en wederopbouw, en heeft nota genomen van de tussentijdse indicatie van de Commissie dat er 200 miljoen euro beschikbaar gesteld wordt voor maatregelen op de langere termijn.
De Raad heeft ertoe opgeroepen om te zijner tijd, als een volledige inschatting is gemaakt van de hulp die na de urgentiefase nodig is, een internationale conferentie over Haïti te houden.
Dit is alles bijeen genomen een grote reactie in korte tijd. Er zal ook steun worden toegekend aan de Dominicaanse Republiek. Het is op het moment eenvoudiger om genoeg geld bij elkaar te krijgen dan om ervoor te zorgen dat het aankomt bij de mensen die het nodig hebben. We moeten ervoor zorgen dat het geld wordt besteed aan duurzame politieke en fysieke wederopbouw. Naar aanleiding van het verzoek van de secretaris-generaal van de VN om hulp bij het vervoer van humanitaire hulp en extra politie-eenheden heeft de Raad mij uitgenodigd de bijdragen van EU-lidstaten te inventariseren en voorstellen te doen voor deze mobilisatie. Daar ben ik nu mee bezig.
Meteen na de bijeenkomst van de Raad hebben we een bijeenkomst van het Politiek en Veiligheidscomité belegd als vervolg hierop. De eerste indicaties van bijdragen van de lidstaten, waaronder mogelijke bijdragen via het Europees Gendarmeriekorps, zijn inmiddels beschikbaar. Met het oog op een snelle, gerichte reactie zal de komende dagen verder gewerkt worden in de voorbereidende groepen van de Raad.
De Raad Buitenlandse Zaken komt volgende week maandag weer bijeen. We zullen dan verder praten over Haïti en verdere maatregelen overwegen.
Dit is een belangrijke test van het buitenlands beleid van de EU in de nieuwe wereld van het Verdrag van Lissabon. De bevolking van Haïti - en ook onze eigen bevolking - verwacht een snelle, effectieve en gecoördineerde reactie. We zijn van mening dat we dat ook bieden.
Ik verheug me erop op dit terrein met het Parlement samen te werken en ik ben blij dat ik hier vandaag ben om u deze informatie te kunnen geven en kennis te nemen van uw standpunten.
Karel De Gucht
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de ongekende aard van deze ramp onderstrepen - in termen van de humanitaire gevolgen maar ook in termen van de gevolgen voor het land als geheel.
Haïti is een van de armste landen ter wereld. Het is een land dat structureel in een kwetsbare toestand verkeert en waarvan de bestaande basisfuncties en capaciteiten nu ernstig ontregeld zijn. De internationale gemeenschap is ook hard getroffen. Er worden nog steeds medewerkers van de Verenigde Naties, NGO's en onze eigen Commissie vermist en dat verklaart ook waarom het zo moeilijk is ter plaatse hulp te organiseren. De mensen moeten begrijpen dat dit niet komt door een gebrek aan deskundigheid, maar doordat de hulpverleningsgemeenschap zelf getroffen is. Hulpoperaties verlopen niet zo voorspoedig als men zou wensen, hoewel het van uur tot uur beter gaat.
Met andere woorden: het gaat niet alleen om het redden van mensenlevens. In feite moeten we het land als geheel redden. Daarom had de hoge vertegenwoordiger, Cathy Ashton, opgeroepen tot deze buitengewone bijeenkomst van de Raad, waarin het probleem op zeer zinvolle wijze aan de orde is gesteld. Ik zal me in het kort toespitsen op vier belangrijke uitdagingen.
Ten eerste moeten we ons natuurlijk buigen over de humanitaire behoeften. Deze zijn enorm en hebben vooral betrekking op medische noodhulp voor de gewonden, water en sanitaire voorzieningen - omdat er bijvoorbeeld cholera dreigt uit te breken - voedsel en onderdak. Er is vooral een tekort aan medische voorzieningen, primaire gezondheidszorg en geneesmiddelen, waterzuiveringssets, voedselhulp, noodopvang en logistieke ondersteuning. Zoek- en reddingscapaciteit is er in voldoende mate.
Wat betreft de organisatorische coördinatie ligt de prioriteit bij het voltooien van de inventarisatie van de behoeften, het verkrijgen van een gedetailleerder beeld van de behoeften en het organiseren van de vervoerslogistiek. Ook in het kader van de EU-instellingen zal hiernaar worden gekeken.
Tot slot moeten we de coördinatie van de internationale hulpverlening organiseren. Dat is altijd heel moeilijk onder dergelijke omstandigheden. Ik wil benadrukken dat, slechts uren na de aardbeving, ter plaatse Europese teams van het Europees Bureau voor humanitaire noodhulp (ECHO) en het waarnemings- en informatiecentrum (MIC) werden ingezet. Die hebben daar vanaf dat moment onafgebroken gewerkt aan een inventarisatie van de behoeften en de coördinatie van de hulp. We werken met teams van OCHA, een VN-organisatie, en staan voortdurend in contact met John Holmes, de noodhulpcoördinator van de VN.
Het tweede punt is het opzetten of opnieuw opzetten van de basiscapaciteit van het land. Dit is van groot belang. Dit land moet weer gaan functioneren, niet alleen fysiek - de meeste gebouwen staan er niet meer - maar ook bestuurlijk: er worden diverse hoge ambtenaren vermist en de overheidsstructuren zijn ernstig ontregeld.
De Raad verwelkomt het feit dat we met spoed een team met EU-deskundigen sturen met de specifieke taak een inschatting te maken van de meest essentiële behoeften van de Haïtiaanse overheid en het civiele bestuur om vervolgens technische ondersteuning te kunnen bieden. Ons diplomatieke personeel en de hulpverlening ter plaatse zijn natuurlijk het beste in staat om dat te doen maar zijn zwaar overbelast. Dit zal de komende dagen een steeds belangrijker rol gaan spelen. Als Europese Unie en Europese Commissie kunnen we, samen met de Raad, een leidersrol vervullen bij het herstel van overheidsinstellingen, zowel fysiek als in termen van mensen.
Het derde punt is natuurlijk het plan voor de wederopbouw van het land, waarbij we verder moeten kijken dan de eerste noodhulpfase. Over een paar weken zijn veel noodhulpteams en middelen die momenteel worden ingezet, vertrokken en bestaat het risico op een tweede ramp - dat zeer kenmerkend is voor dit soort rampen - als we onze hulp en ondersteuning niet verlengen.
Ter bestrijding van de crisis moeten we onmiddellijk grootschalige, gecoördineerde gezamenlijke EU-noodplannen voor de middellange en lange termijn opzetten. Onze diensten zijn daar nu mee bezig. Een en ander dient gericht te zijn op een goede verdeling van het werk over de EU-instellingen en lidstaten en op een koppeling van noodhulp, herstel en ontwikkeling, met een onafgebroken en naadloze overgang van de eerste noodhulp naar activiteiten die na de urgentiefase nodig zijn.
We hebben alle lidstaten opgeroepen zich hier volledig voor in te zetten en al onze toezeggingen op het gebied van coördinatie en effectieve hulpverlening in daden om te zetten. In een tijd als deze wordt getest hoe hard onze toezeggingen zijn en om te kunnen slagen moeten ze hard zijn.
Tot slot de financiële reactie. Zoals de hoge vertegenwoordiger al schetste, zal de Europese Commissie een grote bijdrage leveren, ten eerste in termen van humanitaire hulp - 30 miljoen euro, waarvan het grootste deel, 22 miljoen euro om precies te zijn, vers geld is dat boven op de reeds bestaande humanitaire verplichtingen komt die we met Haïti zijn aangegaan. De eerste steun voor herstel - dat is geen humanitaire hulp en wat ik net zei over de overheidsinstellingen valt natuurlijk onder deze paraplu - bedraagt 100 miljoen euro. Dit bedrag bestaat voor de helft uit opnieuw toegewezen geld en voor de helft uit vers geld. En dan is er nog de steun voor wederopbouw voor de langere termijn, waarvoor nu een beginbedrag van 200 miljoen euro beschikbaar is.
Vervolgens moeten we kijken hoe we ervoor staan. Er worden nu bedragen genoemd van rond de 10 miljard dollar. Dat lijkt me nogal veel en dat is in ieder geval niet in overeenstemming met de begroting van de Commissie. We zullen tijdens de donorconferentie en samen met de lidstaten moeten bekijken hoe we uiteindelijk met hogere bedragen over de brug kunnen komen. Dat is het EU-brede pakket dat nu is voorbereid en dat boven op alle huidige en toekomstige bijdragen van de lidstaten komt.
Zoals de hoge vertegenwoordiger zei, vertrek ik morgenochtend naar de regio - Haïti en de Dominicaanse Republiek - om overleg te voeren met de autoriteiten, onder andere over het herstel van de overheidsinstellingen. De president en belangrijke NGO's zijn daar ter plaatse. Ik ga ook naar de Dominicaanse Republiek. Het is belangrijk dat we de autoriteiten daar ook spreken. Het is immers een buurland. Het begint nu al duidelijk te worden dat de situatie uiteindelijk tot enige overbelasting aan de grens kan leiden en daarom wil ik ook de Dominicaanse autoriteiten spreken.
Dat is het voor dit moment wat mij betreft. Na mijn terugkeer zal ik maandagmiddag weer verslag uitbrengen aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking.
Gay Mitchell
namens de PPE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik weet zeker dat het Parlement in gedachten zal willen stilstaan bij het vermiste personeel van de VN en de EU en al die anderen die momenteel in Haïti worden vermist of zwaar te lijden hebben.
Ik ben ook blij dat commissaris De Gucht erheen gaat en dat hij maandag, als hij terug is, verslag komt uitbrengen aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Dit is een zeer welkome ontwikkeling. Om zijn eigen bewoordingen te gebruiken: dit is een ramp van ongekende aard. En dat zegt volgens mij heel wat voor een land als dit. Ik vind dan ook echt - en ik noem het slechts in het voorbijgaan - dat de Europese Unie zichtbaarder moet zijn.
Nu we een hoge vertegenwoordiger hebben die ook vicevoorzitter van de Commissie is, moet deze persoon zichtbaarder zijn als het gaat om dit soort kwesties.
De Europese Unie is de grootste hulpdonor ter wereld. Ze doneert 60 procent van de hulp en ze is waarschijnlijk ook de grootste donor als het puur om humanitaire hulp gaat. Maar terwijl we daar de hospitaalschepen van de VS zien, zien we van de EU alleen maar mensen uit België, Ierland, Groot-Brittannië of andere individuele lidstaten naar binnen gaan. De EU zou zichtbaar aanwezig moeten zijn. Waarom geen gevechtstroepen? Waarom niet een aantal permanente groepen die klaar staan om in toerbeurt het gebied in te gaan wanneer er iets dergelijks gebeurt?
Tot slot wil ik nog zeggen dat wat zich in Haïti afspeelt, voortkomt uit armoede. Laten we Haïti niet vergeten wanneer deze vreselijke tragedie over haar dieptepunt heen is en uit beeld verdwijnt. Het wordt tijd dat we de onderliggende armoede in Haïti voor eens en voor altijd aanpakken.
Linda McAvan
namens de S&D-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, onze gedachten gaan vandaag uit naar de bevolking van Haïti die door deze tragedie getroffen is en ik weet zeker dat alle Parlementsleden hun condoleances aan de bevolking van Haïti willen overbrengen. Het is een tragedie maar, zoals Gay Mitchell zei, het is een tragedie in een land waar 75 procent van de bevolking toch al onder de armoedegrens leeft. Als we naar de toekomst kijken, zullen we ons daar echt over moeten buigen.
Het publiek heeft op indrukwekkende wijze gereageerd op de nood in Haïti. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk heeft het publiek - tijdens deze financiële crisis - in een paar dagen tijd 30 miljoen pond bijeengebracht, dus we weten dat het publiek onze inspanningen om fondsen voor Haïti bij elkaar te krijgen, steunt.
Hoge vertegenwoordiger, ik dank u voor het werk dat u hebt verricht om een snelle reactie van de EU mogelijk te maken. Van de tsunami hebben we geleerd dat een goede coördinatie in feite net zo zwaar telt als de fondsen die we uiteindelijk ter plaatse inzetten. Het gaat er niet om welke vlag er aan de hulp wordt gekoppeld. Het gaat erom dat we de hulp, in samenwerking met de Verenigde Naties, op de juiste plaats afleveren.
Wat de langere termijn betreft, ben ik blij dat er een internationale conferentie over Haïti komt. Ik denk dat we de hele kwestie Haïti moeten bekijken, ook de uitstaande schulden van het land, en ik hoop dat de schuldenlast van Haïti op de agenda van de internationale conferentie komt te staan. Haïti heeft een schuld van 890 miljoen dollar bij de internationale crediteuren en een groot deel daarvan is het verschuldigd aan het IMF. Het IMF heeft een lening van 100 miljoen dollar aan Haïti verstrekt. Kan dat niet worden omgezet in een schenking? Het heeft geen zin om dit land nog eens honderd jaar met armoede op te zadelen. Ik hoop dus dat u dat op de agenda van de vergadering van het IMF zult zetten.
Ik hoop ook dat we andere zaken aan de orde zullen stellen. Ik denk dat u gelijk hebt dat de kwestie van de grens met de Dominicaanse Republiek evenzeer van belang is. Ik dank u nogmaals voor uw inspanningen en ik hoop dat het hele Parlement er hard aan zal werken om tot een goed gecoördineerde aanpak te komen.
Liam Aylward
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de hoge vertegenwoordiger, barones Ashton, succes wensen met de vele uitdagingen waarvoor ze staat tijdens haar mandaat. Zoals ze heel goed weet en zoals de Verenigde Naties hebben aangegeven, vormt de situatie in Haïti de grootste humanitaire ramp van de afgelopen decennia en het aantal vermisten, gewonden en doden stijgt nog steeds.
Het menselijk leed van deze tragedie is onmetelijk. Terwijl de noodhulp op gang begint te komen, zijn we ons allemaal bewust van de substantiële problemen waarmee hulpverleners worden geconfronteerd bij hun pogingen om hulp te bieden aan degenen die dit het hards nodig hebben.
De NGO's ter plaatse hebben gesignaleerd dat een verhoogde staat van beveiliging en logistieke en bureaucratische problemen de hulpverlening in de weg staan en de desastreuze situatie nog verder verergeren. Door deze problemen schommelen Haïtianen tussen leven en dood.
Bij de bemoeilijkte inspanningen om het lijden en de chaos te verlichten is er behoefte aan duidelijk leiderschap en een gecoördineerde hulpverlening. NGO's, overheidsinstanties, internationale organisaties en plaatselijke autoriteiten moeten samenwerken om multisectorale noodhulp op de plaats te krijgen waar die nodig is.
Het is duidelijk dat het land onmiddellijk grootschalige internationale steun nodig heeft. De respons van Europese burgers en de ongekende vrijgevigheid en solidariteit zijn immens. De aankondiging van gisteren dat de Europese Unie ruim 420 miljoen euro aan humanitaire hulp voor Haïti beschikbaar stelt, is een teken van leiderschap en betrokkenheid, maar het is van groot belang dat de hulp op gecoördineerde en effectieve wijze wordt geleverd.
De Europese Unie heeft zich als doel gesteld de algemene hulpverlening te consolideren en versterken. Mevrouw Ashton, ik hoop dat u en commissaris De Gucht tijdens uw achtereenvolgende bezoeken aan de Verenigde Staten, Haïti en elders later deze week alles in het werk zullen stellen om dit doel te bereiken.
De ontwikkeling op de lange termijn van het armste land van het westelijk halfrond moet een prioriteit worden. De toewijzing van 200 miljoen euro aan hulp van de Europese Unie voor de wederopbouw van Haïti op de lange termijn is een positief begin, maar als de camera's verdwenen zijn en de aandacht van de wereld op andere plaatsen gericht is, moet de Europese Unie, als mondiale leider, handelen en haar verantwoordelijkheid waarmaken.
Eva Joly
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, mijnheer de commissaris, dames en heren, deze nieuwe humanitaire crisis waardoor Haïti wordt getroffen, overtreft qua omvang misschien wel alle voorgaande crises. Ik twijfel dan ook of wij wel de juiste woorden kunnen vinden om de slachtoffers te gedenken, om met de overlevenden te praten en om tegen de families te zeggen hoezeer wij hun verdriet delen en ons bewust zijn van onze verantwoordelijkheid.
Hoe hevig de aardbeving ook was, dit is niet de enige verklaring voor de omvang van de schade. Dit heeft ook te maken met de chronische armoede waarin Haïti al vele jaren verkeert. En tot nu toe is de internationale gemeenschap niet in staat gebleken hier ook maar iets aan te veranderen. Erger nog: door Haïti een beleid op te dringen waarvan we nu weten dat het niet werkte, hebben de internationale instellingen, Europa en zijn partners de sociale structuur, de economie en de instellingen van het land juist kwetsbaarder gemaakt.
In de jaren zeventig kon Haïti zich bijna zelfstandig redden wat de voedselvoorziening betreft. Haïti produceerde toen negentig procent van zijn behoeften op het gebied van de landbouw zelf. Tegenwoordig importeert het meer dan de helft van deze behoeften. Het kan niet anders dan dat dit ten koste van de lokale productie is gegaan. Vóór deze aardbeving was Haïti al een land zonder middelen, omdat het verstoken was van de middelen waarop het recht had.
Wij moeten dus om te beginnen zoveel mogelijk steun bieden aan Haïti, om in de meest urgente behoeften te voorzien. Vanuit dit oogpunt kunnen wij alleen maar betreuren dat het voor de internationale hulpverlening zo moeilijk is geweest de getroffen gebieden te bereiken. Wat de toekomst betreft, moeten wij onze procedures verbeteren. Wij moeten ons echter bovenal realiseren dat ontwikkelingshulp op lange termijn niet effectief kan zijn als wij datgene wat wij als de juiste prioriteiten beschouwen, opdringen, terwijl iedereen in het land zelf ons vertelt dat wij ons vergissen. Wat wij moeten doen, is onze eigen methoden ter discussie stellen, en dat kan niet zonder de middelen die wij op de lange termijn voor ontwikkelingsbeleid uittrekken, te verhogen. De Europese Unie heeft aangekondigd welk bedrag aan steun zij voor Haïti zou vrijmaken, en de lidstaten hebben hetzelfde gedaan. Daarbij hebben wij het over 130 miljoen euro op de korte termijn, en 200 miljoen euro voor behoeften op de lange termijn.
Ik zou deze cijfers willen vergelijken met andere cijfers, met de 155 miljard dollar die de banken in de City en op Wall Street bereid zijn te betalen aan een paar duizend mensen die bij deze banken werken. Dit brengt de vraag naar voren welk ontwikkelingsmodel wij op mondiaal niveau willen bevorderen.
Humanitaire noodhulp is nodig, maar is niet voldoende. Deze hulp mag in geen geval de plaats innemen van ontwikkelingshulp, terwijl ontwikkelingshulp zelf door de landen die ervan profiteren niet moet worden beschouwd als een dictaat. De beste manier om landen te helpen die met grote problemen te kampen hebben, is hen te blijven respecteren en hen in staat te stellen hun eigen hulpbronnen te benutten. Wij moeten de schuld van Haïti kwijtschelden en onze eigen schuld aan dat land inlossen.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij zijn het aan de slachtoffers in Haïti verplicht hen te helpen bij de wederopbouw van een land dat al verwoest was voordat het door een natuurramp volledig op zijn kop werd gezet.
(Applaus)
Nirj Deva
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, in ons hart en in onze gedachten zijn we in deze tijd van nood bij de bevolking van Haïti. Ik prijs barones Ashton en Karel De Gucht voor alles wat, naar hun zeggen, al gebeurd is en momenteel gedaan wordt. Er zullen zonder twijfel fondsen beschikbaar worden gesteld. Ik was erbij toen de tsunami Sri Lanka en later Indonesië trof. Ik ben getuige geweest van aardbevingen in Turkije. Ik heb gezien wat er in China is gebeurd. We kunnen nooit optimaal reageren als er zoiets gebeurt, niet omdat we niet genoeg waterzuiveringstabletten hebben, of tenten of schoon water, maar vanwege de infrastructuur. We zeggen, oh, de infrastructuur is verwoest. Natuurlijk is de infrastructuur verwoest. We moeten heel snel in een noodinfrastructuur kunnen voorzien.
Hoe doen we dat? Wat dacht u van een vliegdekschip? Dat beschikt over elektriciteit, kernenergie, generatoren voor de waterzuivering en helikopters. Kunnen we geen algemene reddingsoperatie opzetten, die direct paraat is en die voorziet in noodhavens, noodopvang en de hele infrastructuur die verwoest is? We moeten ons opnieuw afvragen hoe we onmiddellijk na een ramp levens kunnen redden.
Patrick Le Hyaric
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vicevoorzitter en hoge vertegenwoordiger, mijnheer de commissaris, ik zou nogmaals willen zeggen hoe ontsteld wij zijn over hetgeen het Haïtiaanse volk, de kinderen van Haïti te verduren hebben.
Zij leven, en overleven, nu al zeven dagen in een ware hel. De spontane blijken van mondiale solidariteit zijn hartverwarmend, maar moeten nog versterkt en beter gecoördineerd worden, met als enige doel om de bevolking te helpen, die honger en dorst heeft, dakloos is geworden en de meest elementaire medische zorg moet ontberen. Wij willen onze complimenten overbrengen aan alle mannen en vrouwen die hier een bijdrage aan leveren.
De Europese Unie heeft besloten een eerste bedrag aan steun vrij te maken. Daar mogen wij het echter niet bij laten. De steun van de Europese Unie moet aanzienlijk worden verhoogd en daarnaast moet het mondiale bankwezen erbij worden betrokken. Europese voedseloverschotten moeten met spoed naar de Haïtiaanse bevolking worden vervoerd.
Laten wij eerlijk zijn. Ons continent heeft echt een schuld jegens Haïti, en het heeft de plicht iets goed te maken na zo veel jaren van overheersing en plundering. Wij moeten lering trekken uit de manier waarop dit eiland, de parel van de Caraïben, onder voogdij is gesteld door internationale financiële instellingen, die het hebben verstikt met een verfoeilijke schuld en met een even verfoeilijke rente op deze schuld.
Ons Parlement zou zich moeten uitspreken vóór onmiddellijke, onvoorwaardelijke en volledige kwijtschelding van deze schuld. Onze fractie wil dat er tijdens de conferentie die binnenkort in Montréal wordt gehouden, effectief wordt gewerkt aan de voorbereiding van een internationale conferentie over het herstel, de wederopbouw en duurzame ontwikkeling van Haïti, met inbreng van de Haïtiaanse bevolking.
Deze wederopbouw moet onder de vlag van de Verenigde Naties plaatsvinden, zodat het Haïtiaanse volk zijn economische en politieke soevereiniteit terugkrijgt. Haïti mag niet de inzet worden van een strijd tussen de grote mogendheden over de overheersing van dat land. Hoewel wij de solidaire inzet van de Verenigde Staten toejuichen, moeten wij er dan ook voor oppassen en ons ertegen verzetten dat de Noord-Amerikaanse leiders deze vreselijke ramp aangrijpen als excuus om het eiland te bezetten, te besturen en er militaire bases te vestigen.
Europa moet een voorbeeld stellen. Het mag slechts één doelstelling, één zorg hebben: het volk, de kinderen van Haïti.
Fiorello Provera
namens de EFD-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn oprechte medeleven gaat uit naar iedereen die is getroffen door deze natuurramp.
In situaties zoals deze, waarbij gebouwen en infrastructuur op grote schaal zijn verwoest en waarbij duizenden doden zijn gevallen, is het bijna onmogelijk op doeltreffende wijze hulp te bieden zonder minimale voorwaarden ten aanzien van openbare orde en veiligheid. Elke hulpactie is moeilijk zonder een strakke coördinatie bij het verzamelen van de benodigde goederen en een ordelijke distributie van de noodhulp. Het is van essentieel belang te weten wat nodig is, voor wie en wanneer.
Een ander punt dat aandacht verdient is het feit dat de gulheid van publieke en private donateurs te vaak is beschaamd en dat grote sommen geld niet ten goede zijn gekomen aan personen die er daadwerkelijk behoefte aan hadden. Daarom is een streng controlesysteem nodig om te voorkomen dat geld verspild of gestolen wordt, met name in kwetsbare landen waar veel corruptie heerst en waar weinig governance is. Europa moet zijn eigen efficiëntie tonen. Ik hoop op een gunstige afloop.
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, wat in Haïti is gebeurd, is gruwelijk. Het is niet meer dan menselijk dat we meeleven met de onschuldige slachtoffers van de natuurramp daar.
Wij worden hier allemaal goed betaald en kunnen het ons veroorloven geld te geven. Ik doneer mijn dagtoelage voor vandaag als alle andere Britse Parlementsleden dat ook doen. Met alle belastingen kunnen onze kiezers zich uw vrijgevigheid echter niet permitteren.
Globalisme heeft onze industrieën om zeep geholpen. De banken hebben onze economieën verwoest. De bureaucratie van de EU houdt onze ondernemers in een wurggreep en door de koolstofbelastingzwendel gaan miljoenen mensen gebukt onder brandstofarmoede.
Het dodental in Haïti is schokkend, maar deze winter sterven meer dan vijftigduizend bejaarden alleen in Groot-Brittannië al een voortijdige dood ten gevolge van de kou en de hoge verwarmingskosten.
In heel Europa loopt het dodental op tot honderdduizenden, maar omdat de politieke elite zich schaamt voor deze waarheid en omdat de ongemakkelijke waarheid over de afkoeling van de aarde hierdoor wordt benadrukt, zal dit schandaal, net als onze dode bejaarden, wel in stilte worden begraven.
Honderdduizenden van onze eigen bevolking sterven door veronachtzaming door de regering en de koudebelasting van de EU, en toch staat u erop het geld van anderen uit te geven aan een ramp bij iemand anders in de achtertuin. Dat is geen medeleven: dat is smerige hypocrisie.
Ik weet dat dit Parlement zich ongemakkelijk voelt bij ons christelijk erfgoed, maar zoals altijd onthult onze bijbel een eeuwige waarheid die de meesten hier liever niet zien - 1 Timotheüs 5:8: "doch zo iemand de zijnen, en voornamelijk zijn huisgenoten, niet verzorgt, die heeft het geloof verloochend, en is erger dan een ongelovige.”
Michèle Striffler
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, zoals al eerder is gezegd hebben wij, vanwege de kracht van de aardbeving, te maken met een ramp van extreme omvang, die zonder twijfel een van de ergste rampen uit de geschiedenis is. Te vrezen valt dus dat het aantal slachtoffers schrikwekkend hoog zal uitvallen.
Ik ben niettemin verheugd over de snelle reactie van de Europese Commissie en de lidstaten en over hun toezegging om een substantieel bedrag van 429 miljoen euro uit te trekken voor humanitaire noodhulp en voor de wederopbouw van Haïti. Het valt evenwel te betreuren dat de Europeanen versnipperd hebben gereageerd en dat het optreden van de Europese Unie onvoldoende zichtbaar is, hetgeen een schril contrast vormt met de doeltreffendheid van de Amerikaanse steunmachinerie en doet vergeten dat de Europese Unie wereldwijd gezien de grootste donor van humanitaire en ontwikkelingshulp is.
De Europese Commissie heeft tevens het communautair mechanisme voor civiele bescherming in werking gesteld, dat het hulpaanbod van de lidstaten coördineert en op dit moment de belangrijkste factor van het responssysteem bij crises vormt. De recente gebeurtenissen bevestigen dat de wijze waarop de Europese Unie op crises reageert, verbeterd moet worden. Het is van essentieel belang om de capaciteiten op het gebied van civiele bescherming daadwerkelijk te organiseren, en daarom wil ik nog eens wijzen op het voorstel van de heer Barnier, dat dateert uit 2006 en waarin wordt voorgesteld een Europese macht voor civiele bescherming op te richten. Dit voorstel ligt klaar en hoeft alleen maar toegepast te worden.
Daar komt bij dat de voorzitter van de Europese Raad, de heer Van Rompuy, zich vandaag vóór een snellereactiemacht heeft uitgesproken. In een paar dagen tijd hebben de Amerikanen een dominante rol op zich genomen in de reddings- en coördinatiewerkzaamheden. Het is essentieel om te wijzen op de rol die op het gebied van centrale en overkoepelende coördinatie wordt vervuld door OCHA, het Bureau voor de coördinatie van humanitaire kwesties van de Verenigde Naties, dat het best gekwalificeerd is om deze coördinatie uit te voeren.
Vergis u niet: het gaat er niet om een vlaggenoorlog te voeren. Maar een goede organisatie betekent tijdwinst en geldwinst, en ik vind dat de Europese burgers het recht hebben om te weten wat de Europese Unie doet.
Patrice Tirolien
(FR) Mijnheer de Voorzitter, zou Haïti veroordeeld zijn tot tegenspoed?
Sinds de onafhankelijkheid van Haïti volgden natuurrampen en politieke rampen elkaar daar op, en op dit moment hebben wij te maken met een tragedie met historische proporties. Er is sprake van doden, gewonden en ontelbare verwoestingen, terwijl de nationale politieke structuren en de samenwerkingsstructuren in elkaar zijn gestort.
Wij moeten het noodlot te boven komen. De Europese Unie moet een bijdrage leveren aan deze tweeledige inspanning gericht op noodhulp en op wederopbouw. Wij zijn dit verschuldigd aan de talrijke banden die wij met Haïti hebben. Allereerst de historische banden: als kolonie was Haïti vroeger de welvarendste van alle koloniën. Vervolgens de diplomatieke banden: dankzij de Overeenkomst van Cotonou is het eiland een bevoorrechte partner. En tot slot de geografische banden, aangezien Haïti dankzij de ultraperifere regio's een buurland van de Unie is.
De crisis in Haïti vormt tevens de eerste test voor de nieuwe Europese dienst voor extern optreden, waarvan u de leiding hebt, mevrouw Ashton. En die is tot nu toe overtuigend geweest. Deze ramp doet ook duidelijk uitkomen welke uitdagingen en verbeteringen wij in deze dienst moeten doorvoeren, want los van de solidariteitsbeweging van ons continent doet de Amerikaanse reactie vragen rijzen over ons mobilisatievermogen.
De bijzondere inspanningen om tot Europese coördinatie te komen, de bijdragen van de lidstaten, mogen dan ook niet verhullen welke problemen er zijn geweest bij de besprekingen over het sturen van een Europese politiemacht. Hoewel het van cruciaal belang is dat de uitgaven van de Europese Unie door de Verenigde Naties worden aangestuurd, leiden deze problemen tot de constatering dat de Europese Unie zich moet uitrusten met een autonome, geïntegreerde structuur die beschikt uit over de juiste middelen om een complexe taak als humanitaire noodhulp te kunnen uitvoeren.
Tot slot: de fase van de wederopbouw vormt een enorme uitdaging. Er is genoeg te doen: op politiek, administratief, economisch, sociaal en milieugebied. Wij bevinden ons misschien wel in het jaar nul van een nieuw tijdperk voor Haïti. Dit is een belangrijke politieke uitdaging voor een Europa dat zich in dit proces als zichtbare leider moet doen gelden.
Charles Goerens
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het 8 uurjournaal kunnen wij iedere avond zien dat het leed in Haïti onbeschrijfelijk is.
Misschien wordt dit leed slechts geëvenaard door het medeleven dat mensen vrijwel overal ter wereld voor Haïti voelen. Dit medeleven is weliswaar spontaan en oprecht, maar van voorbijgaande aard. Over twee weken, als de media zich weer op andere gebeurtenissen zullen richten, slaat het uur van de waarheid. Als het stokje dan niet wordt overgenomen, bestaat het risico dat de Haïtianen er opnieuw alleen voor komen te staan en aan hun lot worden overgelaten.
In een land waar alles moet worden aangepakt, te beginnen met herstelwerkzaamheden en wederopbouw, is het belangrijk ervoor te zorgen dat de verschillende, opeenvolgende vormen van hulpverlening uiteindelijk echt tot ontwikkeling leiden. De Europese Unie heeft een uitgebreid scala aan werktuigen en een grondige ervaring op dit gebied. Daarom betekenen de uitdagingen die de in schrijnende armoede verkerende Haïtiaanse samenleving het hoofd moet bieden, ook het uur van de waarheid voor de Europese Unie.
De komende dagen en maanden zullen wij op effectieve en vastberaden wijze moeten optreden. Vanuit het oogpunt van wederopbouw is dit het belangrijkste aspect, nadat eerst de veiligheid en de openbare orde zijn hersteld, want dat zijn absoluut noodzakelijke voorwaarden voor iedere vorm van gecoördineerde actie in een land waar alles onder de aardbeving heeft geleden, met inbegrip van de institutionele structuren.
Het lijkt me dan ook verstandig een essentieel aspect te benadrukken: het herstel, de wederopbouw van de Haïtiaanse staat moet het werk van de Haïtianen zelf zijn. Het gaat om hun ontwikkeling. Wij kunnen hen daarbij helpen, in een sfeer van partnerschap. Europa zou er goed aan doen dit te bevestigen op de geplande internationale conferenties over deze kwestie.
Ja tegen partnerschap; nee tegen paternalisme en neokolonialisme!
Edvard Kožušník
(CS) Het is iedereen wel duidelijk dat dit de grootste ramp is in dit gebied van de afgelopen 200 jaar. Ik zou dan ook namens mijn collega's van de Fractie Europese Conservatieven en Hervormers alsook mijn Tsjechische medeburgers mijn medeleven en deelneming willen overbrengen aan alle slachtoffers en getroffenen. Even niet naar de tragedie zelf kijkend zien we dat ook na de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon de Europese Unie een ongecoördineerd geheel is dat niet tot daden weet te komen. De EU doet me een beetje denken aan een vierkoppige draak: we hebben een president, de premier van de voorzittende lidstaat, de voorzitter van de Commissie en ook nog eens een ter zake bevoegde commissaris. Dames en heren, er is maar één conclusie mogelijk: de Europese Unie heeft zitten slapen. De burgers in de lidstaten zelf waren daarentegen juist klaarwakker en verlenen dan ook dag in dag uit de nodige materiële en financiële hulp.
Ilda Figueiredo
(PT) Mijnheer de Voorzitter, ook wij sluiten ons aan bij het medeleven en het verdriet van de rest van de wereld in verband met de tragedie die het Haïtiaans volk heeft getroffen. Wij betuigen onze innige solidariteit met dat volk, maar we moeten een aantal zaken benadrukken die wij essentieel achten.
Wij verwerpen elke poging van personen of landen om deze ramp te benutten om de draad van het neokolonialisme weer op te pakken. Het sturen van duizenden gewapende Amerikaanse militairen schijnt daar op te duiden. Er wordt echter voorbijgegaan aan de armoede waarin de meerderheid van de bevolking leeft. De meeste Haïtianen zijn nog steeds het slachtoffer van uitbuiting door multinationals en van buitenlandse inmenging, met name van de Verenigde Staten.
Dit is het moment voor alle mogelijke vormen van humanitaire hulp, samenwerking en steun voor wederopbouw die het waardige en dappere Haïtiaanse volk verdient. Er zij aan herinnerd dat in dat land vierhonderdduizend Afrikaanse slaven die door Europeanen waren verhandeld, in opstand kwamen tegen de slavernij en zo de eerste grote sociale omwenteling op het Amerikaanse continent tot stand brachten.
Er moet direct goed gecoördineerde noodhulp komen zonder echter te zwichten voor neokoloniale verzoekingen.
Roberta Angelilli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op Haïti voltrekt zich een enorme tragedie. Deze wordt veroorzaakt door de natuur, maar ook door de afwezigheid van een staat die deze benaming waardig is, die bij machte is om ook maar enige sturing te geven ten aanzien van de ramp en de humanitaire noodsituatie en die bij machte is hulp voor de burgerbevolking, die inmiddels ten prooi valt aan gewetenloze lieden, in goede banen te leiden.
Het Rode Kruis heeft de noodklok geluid. Tijdens de Conferentie van Montréal op 25 januari moet de EU met één mond spreken en vragen om een gecoördineerde en eenduidige aanpak van de humanitaire interventie, anders lopen we het risico dat er chaos ontstaat en de interventies tevergeefs zijn, ook de grootschalige en waardevolle maatregelen waarover de Commissie vandaag heeft gesproken en die van de lidstaten.
Mevrouw Ashton, er moet een buitengewone inspanning worden geleverd voor de kinderen, met name de weeskinderen, die het verdienen als eerste geholpen te worden, ook wat betreft psychologische ondersteuning, omdat zij anders veroordeeld zijn tot armoede en uitbuiting. Ook moet worden voorkomen dat de internationale gemeenschap er alleen maar voor zorgt dat de adoptieprocedures worden vereenvoudigd. Dit zou slechts kunnen leiden tot een vorm van gelegaliseerde deportatie van kinderen en daaraan heeft Haïti geen behoefte.
De Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken, de heer Frattini, heeft terecht voorstellen gedaan voor het bouwen van instellingen en opvanghuizen, zodat de kinderen fatsoenlijk kunnen opgroeien in hun eigen land, en voor het bevorderen van tijdelijke reizen naar het buitenland om daar vakanties door te brengen en met name om te leren. Ik sluit af met een vraag: zijn wij, op internationaal niveau, bereid de schuld van Haïti te verminderen of kwijt te schelden?
Corina Creţu
(RO) Werkelijk de gehele wereld toont deze dagen zijn solidariteit en compassie voor de slachtoffers van de catastrofe in Haïti. Hierdoor wordt opnieuw duidelijk dat snelle en gecoördineerde acties noodzakelijk zijn in dergelijke situaties. Het beperken van de verliezen is nu afhankelijk van de efficiëntie van de inzet en, zoals hier al is vermeld, de internationale organisaties hebben op voorbeeldige wijze gehandeld: de afdeling voor humanitaire hulp van de EU, maar ook individuele lidstaten.
Ik ben van mening dat het nodig is om een snelle operationele interventiemacht van de Europese Unie te creëren. De situatie in Haïti laat ons namelijk zien dat het niet alleen noodzakelijk is steun te bieden aan de overlevenden, maar ook de openbare orde en de veiligheid van de bevolking te verzekeren. We verkeren weliswaar vandaag de dag in de situatie waarin velen protesteren en beschuldigingen uiten dat de humanitaire hulpverlening een dekmantel is voor militaire bezetting, maar indien de VN-macht onvoldoende is of niet tegen de situatie is opgewassen, moet de Europese Unie een actievere rol spelen - vooral omdat wij in de regio veel geloofwaardigheid hebben.
Ik ben van mening dat wij, als Europese Unie, het voortouw moeten nemen in een breed wederopbouwproces in Haïti, en tegelijkertijd de stabiliteit van de staatsstructuren moeten stimuleren. Daarnaast is het uiteraard zeer belangrijk om onze saamhorigheid te tonen met de zwaar getroffen inwoners, onder andere door adoptieprocedures te vereenvoudigen voor kinderen die door de ramp wees zijn geworden en door concrete hulp te bieden aan de bevolking die zo zwaar beproefd is.
Paweł Robert Kowal
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, wij luisteren vandaag naar de standpunten van verschillende zijden van dit Parlement. Al deze standpunten hebben één ding gemeen. Alle sprekers komen tot dezelfde vaststelling: de reactie van de Europese Unie, haar politieke reactie, was ontoereikend en niet goed gecoördineerd. Ik ben van oordeel dat we de liefdadigheidsorganisaties moeten bedanken omdat ze zo spontaan en, zoals steeds, feilloos op de behoeften hebben ingespeeld.
Daarenboven dienen wij ons af te vragen wat we in het vervolg beter kunnen doen. Eigenlijk heb ik maar één vraag voor mevrouw Ashton. Dit is de eerste situatie van dit kaliber waarmee u in uw nieuwe functie wordt geconfronteerd. Wat is de belangrijkste conclusie die u uit deze gebeurtenis trekt, evenals uit de fouten waarover we hier allemaal spreken? Belangrijker nog, wat kunnen we in de toekomst veranderen? Ik denk dat dit veruit het belangrijkste thema is waarover we moeten nadenken en het is in grote mate ook onze taak om dit te doen.
Philippe Juvin
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, zo is het genoeg! Het is genoeg. Bij iedere ramp is het hetzelfde liedje: de Fransen sturen een vliegtuig en hulptroepen; de Belgen, de Italianen, de Duitsers, iedereen doet hetzelfde, en het is telkens ieder in zijn eigen hoekje, het is iedere keer hetzelfde. Ter plaatse leidt dit steeds weer tot hetzelfde resultaat: geen coördinatie, gemiste kansen voor de slachtoffers en een gebrek aan organisatie.
Wanneer houdt dit nu eens op? Wanneer komt de Commissie eindelijk eens in actie? En vertel ons nu niet dat dit ingewikkeld is, want de projecten liggen klaar. We hoeven ze alleen maar toe te passen. In 2006 heeft Michel Barnier voorgesteld een Europese macht voor civiele bescherming op te richten, waaraan de lidstaten op basis van vrijwilligheid zouden deelnemen, zonder te hoeven wachten op een hypothetische unanimiteit van de 27 lidstaten, door bestaande nationale eenheden voor burgerbescherming samen te voegen, door ze gezamenlijk te trainen met gemeenschappelijke reddingstechnieken, gemeenschappelijke communicatiemiddelen en een gemeenschappelijk hoofdkwartier.
Het is eenvoudig, mevrouw Ashton: doet u dit met de lidstaten die willen! Wat de anderen betreft, zij zullen zich bij ons aansluiten als ze inzien dat dit de toekomst is. Na de tsunami waren er beloftes gedaan. Tot op heden is er echter niets gebeurd.
Ik zeg het u weloverwogen: dit gebrek aan actie van de Commissie is misdadig. Mevrouw Ashton, waarom is Europa ertoe veroordeeld zijn fouten te herhalen? Mevrouw Ashton, niemand twijfelt aan uw goede wil, maar kondig alstublieft vandaag de oprichting van deze Europese coördinatiemacht aan. Het Parlement zal zich bij u aansluiten. Als u behoefte hebt aan steun, zullen wij u graag helpen. Maar houdt u alstublieft op om over coördinatie te praten; breng deze coördinatie in de praktijk! Wacht niet tot de volgende ramp!
Michael Cashman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, sommige mensen zijn doeners en andere praters. Daarom feliciteer ik de Raad, de Commissie en de hoge vertegenwoordiger met de maatregelen die ze hebben genomen. Niets van dit alles was te voorzien. Het gaat hier om iets wat volslagen ondenkbaar was.
Ik heb zitten luisteren naar goedkope politieke argumenten gericht tegen de hoge vertegenwoordiger, tegen de lidstaten en tegen de Commissie op grond van het denkbeeld dat je een Amerikaanse hulpverlener die iemand levend uit het puin haalt, aan de kant moet schuiven omdat je tegen neokolonialisme bent en dat je het leven van de slachtoffers in Haïti verbetert door Haïti aan te vallen. U moet zich schamen.
Laten we zorgen voor coördinatie van de hulpverlening. Laat de coördinatie over aan de Amerikanen - als zo levens kunnen worden gered, moeten we dat zeker doen. Laten we de politieke retoriek vergeten.
Mijn felicitaties voor het vrijmaken van dit bedrag. Gefeliciteerd, mevrouw Ashton, omdat u niet voor het publiek speelt en vliegcapaciteit in beslag neemt om in Haïti te geraken, alleen maar om er te zijn en te laten zien dat u er bent. Wat schieten we daarmee op? Absoluut niets. Ik ben boos namens de mensen die gered willen worden, dus laten we onze actie afstemmen op die van de Amerikanen. Laten we de Verenigde Naties een schop onder de kont geven zodat er hulp wordt geleverd en laten we ophouden goedkope politieke punten te scoren.
(Applaus)
Róża, Gräfin von Thun Und Hohenstein
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik zou me willen aansluiten bij het standpunt van de heer Juvin - de humanitaire hulp is inderdaad slecht gecoördineerd. Ik wil het niet alleen hebben over humanitaire hulp, maar ook over zogenaamde technische, structurele of ontwikkelingshulp. Deze catastrofe was niet te voorzien, maar we wisten allemaal in wat een verschrikkelijke toestand Haïti zich bevond. Tot overmaat van ramp werd het land ook nog door dit onheil getroffen. We wisten al geruime tijd hoe slecht Haïti eraan toe was en hoe slecht de structuren van het land functioneerden. We weten ook dat, indien deze structuren beter hadden gewerkt en indien we onze hulp aan Haïti en onze technische samenwerking met dit land reeds voor de aardbeving beter hadden georganiseerd, deze structuren nu beter hadden gefunctioneerd. Als gevolg daarvan was het nu ook mogelijk geweest om onze hulp efficiënter te benutten en hadden vele duizenden mensenlevens kunnen worden gered. Dat is echter niet gebeurd.
Is mevrouw Ashton, in haar hoedanigheid van hoge vertegenwoordiger en lid van de Raad, voornemens om specifieke actie te ondernemen - en hierbij concrete data te noemen - om de technische samenwerking van verschillende Europese landen zodanig te coördineren dat de derde landen die steun krijgen deze hulp ook goed gebruiken? Willen we werk maken van een vorm van uitwisseling van beste praktijken tussen landen die veel ervaring hebben en waar de technische samenwerking zeer goed verloopt, en landen die nu pas een begin maken met deze technische samenwerking? Zal er een goed, gemeenschappelijk en sterk Europees beleid ontstaan waarvan derde landen daadwerkelijk gebruik zullen maken, zodat we niet in het wilde weg en inderhaast humanitaire hulp verlenen wanneer honderdduizenden mensen zich onverwachts in een tragische situatie bevinden?
David-Maria Sassoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, dames en heren, de enorme tragedie die Haïti heeft getroffen vraagt om een onmiddellijke reactie en er worden veel hulp- en reddingsacties uitgevoerd door de afzonderlijke lidstaten, ook al bestaat er flinke concurrentie tussen de Europese landen.
Het nieuwe Europa met zijn hoge vertegenwoordiger moet in staat zijn om zijn eigen hulp te bieden aan de getroffen bevolking. De aardbeving heeft overigens het armste land op het westelijk halfrond getroffen, waar 80 procent van de bevolking onder de armoedegrens en 54 procent in absolute armoede leeft.
Maar achter deze noodsituatie schuilt nog een andere, namelijk die van de minderjarigen, die onderdeel uitmaken van de zwakste bevolkingsgroep en zijn achtergebleven zonder familie, zonder bescherming en zonder staat. Daarom wil ik de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid vragen om maatregelen in overweging te nemen die erop zijn gericht het mogelijk te maken dat Haïtiaanse kinderen tot tien jaar worden opgevangen en beschermd door de Europese landen.
Mevrouw Ashton, Europa kan hen opvangen en goede levensomstandigheden bieden, voor een beperkte periode welteverstaan, totdat de omstandigheden voor de kinderen goed genoeg zijn om terug te keren naar hun vaderland. Dit alles zou door de Europese landen eenvoudig te regelen kunnen zijn. Het zou een goede manier zijn om gehoor te geven aan de behoefte aan saamhorigheid, maar het zou ook een manier zijn om te voorkomen dat over de rug van de kinderen speculatieve en illegale handelingen plaatsvinden. We hebben het hier over kinderen en dus over de waardevolste rijkdom die wij op Haïti moeten beschermen.
Laima Liucija Andrikien
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen dagen zijn er klachten geweest over de ondoelmatigheid en traagheid van de reactie op de Haïtiaanse crisis.
Velen wijzen naar de toenemende onveiligheid, de groeiende wanhoop onder de overlevenden van de aardbeving en het afgrijselijke tekort aan voedsel en kleding.
Het is waar dat deze problemen zich voordoen en ze moeten zo snel mogelijk worden opgelost, maar de betrokkenheid van diverse internationale spelers, variërend van regeringen tot maatschappelijke organisaties en individuele personen wereldwijd, moeten we toejuichen.
De Europese Unie is zeker een van de instellingen die hun oprechte solidariteit met het Haïtiaanse volk hebben uitgesproken. Ook nu hadden velen zelfs vandaag kritiek op de veronderstelde trage reactie van de EU op de crisis, maar het draait in de EU niet alleen om in Brussel genomen besluiten. Nationale regeringen hebben reeds duizenden mannen en vrouwen uitgezonden om de Haïtianen te helpen en hebben miljoenen euro's aan hulp toegekend.
De rol van de EU moet meer op hulp voor de middellange en lange termijn worden toegespitst en gericht zijn op de wederopbouw van steden en dorpen en de infrastructuur en scholen en ziekenhuizen in Haïti.
De EU kan zeker het forum zijn, de paraplu waaronder de Europese hulp voor de lange en middellange termijn kan worden gedistribueerd en gecoördineerd.
De recente toezegging van de Commissie en de lidstaten om bijna 500 miljoen euro vrij te maken is zeker een grote en belangrijke stap in deze richting en daar moeten we allemaal achter staan.
Enrique Guerrero Salom
(ES) In de eerste plaats wil ik mijn condoleances en mijn solidariteit overbrengen aan het volk van Haïti, dat zo zwaar getroffen is door deze ramp.
De Europese Unie is geen militaire mogendheid. Dat willen wij ook niet zijn. Maar wij nemen wel een krachtige positie in de wereld in vanwege ons sociale model. En wij zijn een macht om rekening mee te houden, en dat willen we ook zijn, vanwege onze bijdrage aan ontwikkelingssamenwerking en vanwege de humanitaire hulp die wij bieden.
De nieuwe instellingen die met het Verdrag van Lissabon zijn gecreëerd, worden nu door de ramp op Haïti voor een uitdaging geplaatst. Op dit moment moeten wij humanitaire hulp bieden, maar weldra is het tijd voor de wederopbouw, voor de eerste stappen op weg naar ontwikkeling en voor hulp bij de inrichting van het bestuur en de instellingen van het land. Wij zullen een eenstemmig antwoord moeten geven op datgene wat de Haïtiaanse bevolking van ons verwacht. Daarbij zal het optreden van de hoge vertegenwoordiger afgestemd moeten worden op dat van de commissarissen voor ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp.
Waarom? Waarom is het van belang dat wij gezamenlijk handelen? Welnu, om de hulp van de verschillende landen beter te kunnen coördineren, om te zorgen dat onze hulp zo effectief mogelijk is, om te zorgen dat de Europese stem in de wereld herkenbaar zal zijn, en om beter in staat te zijn datgene te doen wat de wereld op dergelijke momenten van ons verwacht: hulp bieden bij deze humanitaire crisis en een aanzet geven tot de wederopbouw. En dat is vandaag in Haïti, morgen bij een andere ramp en overmorgen weer op een andere plek in de wereld.
Jim Higgins
(EN) Mijnheer de Voorzitter, een van de armste landen van de wereld - slachtoffer van slecht bestuur, slachtoffer van dictatuur en corruptie - is in vijftien seconden verwoest. Vijftigduizend doden, duizenden vermisten en drie miljoen daklozen.
De reactie van de Verenigde Staten was prijzenswaardig, die van de Verenigde Naties iets minder, maar ik ben het eens met alles wat is gezegd. We hebben het niet over politiek, mijnheer Cashman: onze reactie was ontoereikend. We zijn achtergebleven in het kielzog van de Verenigde Staten.
De logistieke moeilijkheden zullen worden opgelost - schoon water, geneesmiddelen, voedsel en onderdak - dat komt in de loop van de tijd. Maar wat Haïti nodig heeft om deze ramp te boven te komen is een volledig functionerende democratie met een economie waarbinnen de bevolking in haar levensonderhoud kan voorzien. Het herstel moet verspreid over de jaren worden gemeten en niet alleen maar in de weken en maanden na deze crisis.
Zoals al vele malen is gezegd, zal Haïti van de televisie verdwijnen. Van onderwerp één wordt het de komende twee, drie weken onderwerp drie en vervolgens verdwijnt het uit beeld. Maar daar ligt de echte uitdaging, want in 2008 is Haïti getroffen door twee verwoestende orkanen, die een hoop armoede en verwoesting achterlieten. De wereldleiders beloofden in dat stadium 600 miljoen euro. Uiteindelijk is er slechts 40 miljoen euro geleverd.
Wat we nodig hebben is de wedergeboorte, de heropleving, de herrijzenis en de herontwikkeling van Haïti. Dit proces moet op behoorlijke wijze worden geleid en gestuurd. Maar bovenal moet er een duidelijke en haalbare strategie worden opgezet om Haïti tot het trotse, onafhankelijke en democratische land te maken dat het zou moeten zijn maar nooit geweest is, met als gevolg de huidige catastrofe.
Roberto Gualtieri
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de humanitaire ramp van ongekende omvang op Haïti raakt ons diep en verplicht de Europese Unie om met alle beschikbare middelen zo goed mogelijk een bijdrage te leveren aan de inspanningen van de internationale gemeenschap.
De afgelopen uren en dagen is er veel vooruitgang geboekt op het gebied van de financiële middelen. Er moet nog worden nagedacht over de overige aspecten van het Europese antwoord op de crisis. Daarbij moeten we ons echter niet druk maken om ons imago, maar moeten we ons concentreren op de inhoud, zoals de hoge vertegenwoordiger terecht heeft gezegd.
De centrale rol van de VN-missie MINUSTAH is inmiddels duidelijk gebleken, zowel op het gebied van civiele bescherming als op het gebied van veiligheid. Hierdoor wordt de mogelijkheid tot een zelfstandige GVDB-missie uitgesloten, maar de coördinerende rol van de EU blijft centraal staan bij de ondersteuning van de VN-missie.
Wat dit betreft wil ik de heer Juvin eraan herinneren dat deze coördinatie bestaat: op het gebied van de civiele bescherming worden de maatregelen gecoördineerd door het waarnemings- en informatiecentrum en op het gebied van de veiligheid door het situatiecentrum. Het is wenselijk dat dit werk uitmondt in het uitzenden van de Europese Gendarmerie, waarom uitdrukkelijk is verzocht door de Verenigde Naties.
Het is zinvol om van de hoge vertegenwoordiger en van de Commissie te weten te komen hoe het waarnemings- en informatiecentrum en het situatiecentrum concreet omgaan met hun taken en de zo veeleisende beproevingen, hoe hun coördinatie functioneert en of hun instrumenten en middelen toereikend zijn.
Dit zal ons ook helpen wanneer we naderhand de geschiktheid van deze instrumenten en de capaciteit van de ondersteunende bescherming moeten evalueren. Dit is echter niet het moment voor deze discussies, dit is het moment voor actie en inzet. Wij staan vierkant achter de actie van de hoge vertegenwoordiger.
Milan Zver
(SL) Ook ik wil graag mijn medeleven betuigen in verband met de gebeurtenissen in Haïti en tevens de Europese Commissie en Europese instellingen feliciteren met hun relatief gepaste reactie.
Desondanks vraag ik me net als enkele van mijn collega's ook af of onze reactie wel snel genoeg is geweest. Wellicht is het een goed idee dat mevrouw Ashton, vicevoorzitter van de Commissie, een persoonlijk bezoek brengt aan de plaats waar deze tragedie plaatsvond, aangezien dat om meerdere redenen belangrijk zou kunnen zijn.
Ik ben het niet eens met degenen onder u die suggereren dat de aanwezigheid van soldaten en ander wetshandhavingspersoneel mogelijk het begin inluidt van een koloniale benadering van Haïti onzerzijds. Naar mijn mening zijn zulke uitspraken oneerlijk en ongepast.
Wat echter wel belangrijk is, is dat we tijdens het volgende internationale overleg over Haïti maatregelen voor de lange termijn aannemen voor het herstel van de staatsinstellingen, zodat deze hun werk weer kunnen verrichten. Hier refereer ik vooral aan het beleid voor gezondheid en onderwijs. Alleen met een dergelijk beleid en alleen met ontwikkeling op deze gebieden en van deze instellingen kan Haïti een stabieler land worden dan het tot op heden is geweest.
María Muñiz De Urquiza
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog eens onderstrepen hoe belangrijk het is dat de Europese Unie niet alleen leiding geeft aan de eerste humanitaire noodhulp, maar ook aan de samenwerking op langere termijn, gericht op de wederopbouw van het land. Daarbij dient zij samen te werken met de lokale overheden, met de regering van Haïti en met lokale niet-gouvernementele instellingen. Als wij de overheidsinstellingen van Haïti door internationale organisaties zouden vervangen, zou het land nog verder verzwakt worden, terwijl het al zo kwetsbaar is.
Ik wil hierbij tevens mijn waardering uitspreken voor de snelle reactie van het Spaanse voorzitterschap. Enerzijds is de coördinatie van de hulp snel op gang gekomen, en anderzijds heeft de Europese Unie snel de hulpmiddelen gekregen die Spanje in het land en in de regio al beschikbaar had. Spanje is immers niet alleen in Latijns-Amerika maar ook in Haïti de belangrijkste Europese verstrekker van hulp.
Marielle De Sarnez
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, bij de politiek draait het in de eerste plaats om symbolen, en daarom vind ik dat u niet hier, maar in Haïti zou moeten zijn, en dat u niet naar de Verenigde Staten, maar naar Haïti zou moeten gaan.
Ik heb het gevoel - en dat zeg ik met veel verdriet - dat u zich de omvang van de gebeurtenis, van deze verschrikkelijke tragedie, niet hebt gerealiseerd. En als we dit alles in ogenschouw nemen, heeft Europa in wezen nog nooit zo verstek laten gaan. Wij zijn de grootste donoren, en toch bestaan we niet.
Ik heb nog een tweede gevoel en dat is dat hoe meer benoemingen wij doorvoeren, hoe meer functies en titels wij creëren, hoe minder wij bestaan, en dit zou ons ertoe moeten aanzetten om bij onszelf te rade te gaan. Hoeveel rampen moeten er nog gebeuren, voordat de leiders van de Europese Unie eindelijk hun verantwoordelijkheid nemen? Het verslag van de heer Barnier ligt sinds 2006 op tafel. Waar wachten wij nog op om dit aan te nemen? Waar wachten wij nog op om dit in praktijk te brengen?
James Nicholson
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat al onze gedachten onder woorden zijn gebracht en moeten uitgaan naar al diegenen die om het leven zijn gekomen: de mensen van de Verenigde Naties, de bevolking van Haïti zelf en de mensen die nog leven maar in ellende verkeren.
Wat we nodig hebben is een goede, krachtige gecoördineerde inspanning en niets - maar dan ook niets - mag dat in de weg staan. Ik wil graag zeggen dat ik de toezeggingen die we in Europa aan de bevolking van Haïti hebben gedaan, toejuich. Ik hoop dat we hier een vervolg aan geven, want ik maak me - heel terecht - zorgen over wat er over twee weken gebeurt als Haïti weer uit de media is verdwenen en niet langer in het nieuws is. Wat moeten deze mensen dan?
Ja, het is duidelijk dat Haïti herbouwd moet worden, zowel op de korte termijn als op de lange, maar het belangrijkste is nu dat de hulp terechtkomt bij de hulpbehoevenden en noodlijdenden. Ik moet zeggen dat ik het volkomen eens ben met het eerdere commentaar van de heer Cashman. Deze kwestie is te belangrijk om goedkope politieke punten te scoren.
Luís Yáñez-Barnuevo García
(ES) Ik neem even een paar seconden om, in de eerste plaats, de hoge vertegenwoordiger, de Raad, de Commissie en het roulerend voorzitterschap van de Europese Unie te complimenteren met de snelheid van handelen, de goede coördinatie en de inzet die zij vanaf het eerste moment hebben laten zien.
Zij hebben dan misschien niet de grote media-aandacht gekregen die wel losbarstte toen tienduizend mariniers uit de Verenigde Staten op het eiland arriveerden, maar alles is op een snelle en efficiënte manier verlopen, althans, dat is mijn oordeel, en ik heb een ruime ervaring op dit gebied. Ik zal slechts één ding noemen, waarnaar in dit debat tot nu toe niet is verwezen: 50 procent van de mensen die gedurende de eerste 78 uur levend onder het puin vandaan zijn gehaald, werd gered door teams uit Europese landen en uit de lidstaten van de Europese Unie.
Frédérique Ries
(FR) Mijnheer de Voorzitter, zoals mevrouw Joly al zei, zijn er omstandigheden waarin woorden en cijfers iedere betekenis verliezen en belachelijk worden: 2 miljoen vluchtelingen - werd ons gezegd - en misschien meer, meer dan 200 000 doden, een land dat verwoest is, een hoofdstad die nagenoeg van de kaart geveegd is.
Wat nu het meest urgent is, is om de laatste overlevenden - als die er nog zijn - uit te graven, de doden te begraven, de levenden voedsel te geven, water uit te delen, gewonden te verzorgen en opereren, en aan de wederopbouw te beginnen. Ieder land is snel, zeer snel, naar Haïti gegaan, met zijn eigen hulpmiddelen, zijn honden, zijn mensen en zijn vrijgevigheid. Het gaat om een enorme, fantastische inspanning, maar het is een nationale inspanning.
Het is nu absoluut noodzakelijk dat Europa aan stootkracht wint en gestalte geeft aan dit idee dat sommigen van ons, velen van ons hier in het Europees Parlement en elders al enkele jaren verdedigen, namelijk om een Europees korps voor civiele interventie op te richten, groenhelmen of withelmen - de kleur doet er niet toe - mensen, middelen en gemeenschappelijke strategieën.
EU-FAST, het initiatief dat de heer Verhofstadt in 2003 introduceerde, of EuropeAid, dat Michel Barnier in 2006 voorstelde: het maakt uiteindelijk niet uit wie het heeft bedacht; het idee is om snel te kunnen handelen, om samen klaar te staan.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Mijnheer de Voorzitter, ik vind het vreemd dat men hier over zichtbaarheid spreekt en de motieven van de Verenigde Staten in twijfel trekt, want juist nu is er hulp nodig. Ik vind het vooral tragisch dat zich op dit moment mensen onder de puinhopen bevinden die nog gered zouden kunnen worden. Alles wat er voor hen kan worden gedaan, moet ook worden gedaan.
Toen indertijd de crisisbeheersingstroepen werden opgericht in het kader van het Europees buitenlands- en veiligheidsbeleid, met inbegrip van het defensiebeleid, werd mij in ieder geval in Finland verteld dat deze troepen er ook zijn voor natuurrampen en dat zij dus kunnen helpen wanneer zich in de wereld, en natuurlijk ook in Europa, dergelijke rampen voordoen. Nu hebben de crisisbeheersingstroepen echter niets te doen in de verschillende delen van Europa waarin zij zich bevinden. Er zijn gelukkig geen crises in Europa en daarom hebben zij niets te doen. Wat weerhoudt ons ervan om deze crisisbeheersingstroepen in te zetten in crises zoals deze in Haïti wanneer er om hulp wordt verzocht?
Zigmantas Balčytis
(LT) Vandaag, na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, hebben we waarschijnlijk te maken met de grootste tragedie die ooit heeft plaatsgevonden en moeten we de positie van de hoge vertegenwoordiger begrijpen, die aan het prille begin van haar ambtstermijn een behoorlijk ingewikkelde taak op zich moet nemen, een taak zoals we nog nooit eerder hebben meegemaakt zou ik haast willen zeggen. Het klopt inderdaad dat er momenteel sprake is van enkele tekortkomingen en dat we in de toekomst beter voorbereide gemeenschappelijke strijdkrachten van de Europese Unie nodig hebben, die zouden kunnen deelnemen aan reddingsoperaties. Ik denk dat de grootste bijdrage vandaag zou zijn dat het genoemde geld naar Haïti zou worden gestuurd, waar het dan zo snel mogelijk kan worden gebruikt en besteed aan het herbouwen van de infrastructuur, zoals de president van Haïti noemde, en het wellicht ook kan worden gebruikt om enkele van die ingestorte woningen te verwijderen die nu nog op de straten liggen.
Catherine Ashton
hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, zoals ik aan het begin zei, ben ik naar dit Parlement gekomen om kennis te nemen van uw standpunten. Ik heb alle begrip voor de frustratie van de geachte afgevaardigden over het feit dat sommige zaken beter moeten worden aangepakt.
Er waren Parlementsleden die vragen stelden over de zichtbaarheid en de coördinatie. Het is zonder meer een feit dat je op de televisie vooral beelden van Amerikanen ziet. Dit komt doordat Amerika dichter bij Haïti ligt en doordat Amerika het vermogen heeft om zo snel hulp te mobiliseren. Het feit dat we zo nauw met de Verenigde Staten hebben samengewerkt, bepaalt ook voor een belangrijk deel wat we nu en in de toekomst doen.
Het is ook zonder meer waar dat we, nadat ik 's nachts werd gewekt en van de aardbeving hoorde, onze mensen zo snel als we konden hebben gemobiliseerd. Er werden eenentwintig lidstaten gemobiliseerd om te reageren. We hebben een hoop werk verzet, waarbij de Raad en de Commissie voor de allereerste keer samenkwamen, en ik wil er even op wijzen dat het nog maar acht dagen geleden is dat ik hier voor u stond tijdens mijn hoorzitting.
Eenentwintig lidstaten met elf zoek- en reddingsteams, vijf veldhospitalen, zes medische voorposten, veertig medische teams, zes waterzuiveringseenheden; we hebben deze zo snel mogelijk uitgezonden en ik heb alle respect voor het werk dat de lidstaten verrichten. Ik heb ook alle respect voor de ambtenaren die dag en nacht in touw zijn geweest en dat nog steeds zijn om deze operatie voor elkaar te krijgen.
Al in een heel vroeg stadium heb ik de Verenigde Naties ter plaatse en secretaris-generaal Ban Ki-moon gevraagd waar ik mijn inspanningen het beste op kon richten. Het was duidelijk dat ik ter plaatse niets te zoeken had en alleen maar kostbare ruimte in beslag zou nemen terwijl de vliegtuigen niet konden landen en boven het vliegveld rondcirkelden omdat het vliegveld momenteel in zeer slechte staat verkeert. Ik ben geen arts. Ik ben geen brandweerman. Het was mijn taak om de coördinatie op te zetten, te praten met de Vrienden van Haïti en samen met de Verenigde Staten de hulpverlening zodanig te coördineren dat alles ter plaatse optimaal verloopt.
Net als een aantal geachte afgevaardigden spreek ik mijn waardering uit voor de NGO's en de mensen in het veld. De Verenigde Naties zijn enorm zwaar getroffen door de verwoesting die daar heeft plaatsgevonden, waarbij talrijke leden van de leiding om het leven zijn gekomen, en ook NGO's waren niet in staat om snel genoeg te reageren omdat een aantal van hun mensen zijn omgekomen.
Dat heeft de zaken zeer bemoeilijkt. U hebt net als wij de mensen gezien die wanhopig hulp nodig hebben en zich afvragen waar de hulp blijft. Het was ongelooflijk moeilijk om onder deze omstandigheden hulp ter plekke te krijgen en, nogmaals, mensen hebben zich onvermoeibaar ingespannen om hulp te bieden. Er zit nu schot in de zaak, er is hulp aanwezig, maar men moet niet onderschatten hoe moeilijk de omstandigheden ter plaatse geweest zijn.
Heeft het gewerkt? Ja. Ben ik tevreden? Nee. Ik zeg in deze eerste week in deze functie heel duidelijk tegen u: ik hoor wat u zegt. Ik hoor de frustratie. Ik heb er begrip voor. En u hebt gelijk als u kritiek op mij hebt omdat een en ander niet zo goed is geregeld als in de toekomst het geval kan zijn. U hebt gelijk. Het moet steeds beter.
Wat mij te doen staat is lering trekken uit wat er nu is gebeurd en ervoor zorgen dat we in de toekomst beter samenwerken, maar dat doet niets af aan het geweldige werk dat tot op vandaag van uur tot uur en van dag tot dag wordt verricht.
Wat de lange termijn betreft, hebben de geachte afgevaardigden volkomen gelijk. Als de camera's vertrokken zijn, moeten wij er zijn. We moeten er fysiek aanwezig zijn, we moeten er zijn met alle steun die we kunnen bieden. Ik ben het ermee eens dat schuldenkwesties onderdeel moeten zijn van de gevoerde besprekingen. Ik ben het ermee eens dat alles wat wordt gedaan, gebeurt in samenwerking met de Haïtiaanse bevolking met alle respect voor hun wensen. Ik ben het ermee eens dat de wederopbouw van de infrastructuur van groot belang is en ik ben het ermee eens dat we ervoor moeten zorgen dat de rol van de Verenigde Naties erkend wordt en dat zij hun rol naar behoren kunnen vervullen.
Daarom ga ik niet alleen naar de Verenigde Staten voor een ontmoeting met minister van Buitenlandse Zaken Clinton maar ook naar de Verenigde Naties om met de secretaris-generaal en leidende figuren te bespreken wat we nu kunnen doen om in de toekomst goed te kunnen samenwerken, want, zoals u zegt, dat is van enorm belang.
Tot slot wil ik stilstaan bij de realiteit van de situatie. Zoals een aantal geachte afgevaardigden opmerkten, is dit een land waar meer dan 70 procent van de bevolking al onder de armoedegrens leefde. Het is van groot belang, zoals geachte afgevaardigden al zeiden, dat er goede zorg is voor de kinderen, vooral de weeskinderen. En ten gevolge van de verwoesting is de komende jaren veel steun nodig.
Ik zal u iets vertellen over de infrastructuur op dit moment. Ziekenhuizen, elektriciteit, communicatie, de watervoorziening, de zeehavens en de luchthavens zijn zwaar beschadigd. De belangrijkste overheidsgebouwen, het presidentiële paleis, het parlementsgebouw, de ministeries van Financiën, Justitie, Planning, Volksgezondheid en Binnenlandse Zaken zijn volledig verwoest. Veel van de hoge ambtenaren worden vermist. De Haïtiaanse regering functioneert niet. Het is, zoals u zegt, toch al een van de armste landen ter wereld en omdat we de infrastructuur opnieuw moeten opbouwen, deel ik uw vastberaden voornemen om ervoor te zorgen dat dat ook gebeurt.
(Applaus)
Karel De Gucht
Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik tegen de heer Le Hyaric zeggen, die vraagt om voedseloverschotten naar Haïti te brengen, dat dit niet de aanpak van de Europese Unie is, om de eenvoudige reden dat de Commissie er de voorkeur aan geeft deze producten in de regio te kopen. We zullen eerst bekijken of we ze in de regio kunnen kopen in plaats van onze overschotten naar Haïti te vervoeren.
(EN) Ten tweede wil ik drie dingen opmerken over de kwestie coördinatie en civiele bescherming en aanverwante zaken.
Om te beginnen valt civiele bescherming onder de bevoegdheden van de lidstaten en dat moet het uitgangspunt zijn voor alle initiatieven op het gebied van coördinatie. Dat was ook wat werd voorgesteld in het verslag-Barnier maar tot nu toe zijn we nog niet tot een conclusie gekomen. Het valt onder de bevoegdheden van de lidstaten en niet van die van de Commissie als zodanig.
Mijn tweede punt betreft civiele bescherming en de coördinatie ervan. Sinds de tsunami van 2004 is de EU-coördinatie van de civiele bescherming krachtiger en veel efficiënter geworden. Helaas kunnen we door middel van virtuele oefeningen natuurlijk nooit op dezelfde manier testen hoe doelmatig onze samenwerking is als tijdens een natuurramp. In deze crisis bellen niet-EU-lidstaten het MIC om te vragen hoe ze met EU-faciliteiten een bijdrage kunnen leveren aan de hulpoperaties.
Ten derde moeten we niet vergeten dat humanitaire hulp en civiele bescherming tijdens de tweede Commissie-Barroso onder één commissaris vallen en dat is, mijns inziens, een waardevol gegeven. Bovendien hebben we nu ook een hoge vertegenwoordiger, die twee petten op heeft. Wat we in het verleden hebben gezien is dat het niet zozeer ontbreekt aan coördinatie binnen bijvoorbeeld de Commissie - ik kom daar zo nog op terug - maar soms eerder tussen de Europese instellingen en de lidstaten en tussen de Europese Commissie en de Raad. Het hele idee achter die twee petten was nu juist dat dit zou leiden tot een betere samenwerking tussen de Raad en de Commissie en ik denk dat tijdens deze crisis is gebleken dat dit inderdaad een hele vooruitgang is.
Tot slot wil ik nog zeggen dat de woorden van sommige sprekers mij droevig stemmen. Natuurlijk is het niet mijn rol als commissaris om droevig te zijn, maar moet ik gewoon nota nemen van wat er wordt gezegd. Maar we doen alle mensen die zich zonder klagen uur na uur, dag na dag, tijdens het weekeinde, ter plaatse en in Brussel hebben ingespannen, zonder hiervoor enige vergoeding te vragen, tekort. Zij hebben heel hard gewerkt en waren binnen een paar uur ter plaatse actief, hoewel ook hun voorzieningen hard getroffen waren.
U moet niet vergeten dat een omvangrijke ramp als deze niet te voorzien is. Je kunt er pas op reageren op het moment dat deze zich aandient en dan moet je laten zien dat je in zeer korte tijd een reactie kunt organiseren. Ik vind dat de Commissie dit heeft laten zien. Ik ben van mening dat de lidstaten onze actie onmiddellijk en massaal hebben gesteund en ik vind dat we wel iets minder kritisch mogen zijn als het om die diensten gaat.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt tijdens de vergaderperiode in februari plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Maria Da Graça Carvalho  
schriftelijk. - (PT) Ik betuig mijn solidariteit met het Haïtiaanse volk dat op 12 januari getroffen is door een aardbeving en ik ben blij met de toegezegde steun van de EU. De Europese Unie is de grootste donor voor humanitaire en ontwikkelingshulp in de wereld. Slechts enkele uren na de ramp heeft de EU 3 miljoen euro aan hulp beschikbaar gesteld voor de eerste steunoperaties. Er is 134 miljoen euro vrijgemaakt voor de eerste herstel- en wederopbouwactiviteiten. Verder zal er nog 200 miljoen euro worden gereserveerd voor herstel op de langere termijn, naast het bedrag van 92 miljoen euro dat verschillende lidstaten van de EU hebben verstrekt. Al die bedragen bij elkaar leveren een totaal van 429 miljoen op. Dat kan nog worden verhoogd op grond van een nadere beoordeling van de behoeften. Ik feliciteer de Europese Commissie met de coördinatie van de hulp, maar ik betreur het dat de EU niet voldoende zichtbaar is geweest in het veld. Dat is schadelijk voor het imago van de EU bij de internationale publieke opinie. Daar staat het goede imago van de VS tegenover, terwijl de hulpbijdrage van dat land slechts 91,6 miljoen euro was. Tijdens deze crisis is duidelijk de noodzaak aan medische zorg gebleken en ook is er een oproep gedaan om het aantal artsen en gezondheidswerkers te vergroten, evenals de logistieke steun.
Gaston Franco  
Het verbaast mij dat de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid geen bezoek heeft gebracht aan de gebieden in Haïti die door de natuurramp zijn getroffen. Ondanks de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon kost het de Europese Unie dus nog steeds moeite haar gezicht te laten zien op het internationale toneel, en dat is hoogst betreurenswaardig. Het lijkt mij dat het Europese systeem om op crises te reageren, te zeer versnipperd, te complex en onvoldoende geslaagd is. Welk gedeelte van de steun die is uitgetrokken voor het herstel van Haïti (100 miljoen euro) en voor de wederopbouw van dat land (200 miljoen euro) zal precies door het Europees Ontwikkelingsfonds en het stabiliteitsinstrument worden gefinancierd? Verder zal de Europese Unie, als zij gehoor wil geven aan het dringende verzoek van de VN om ondersteuning te bieden op het gebied van logistiek en veiligheid, volgens mij in staat moeten zijn om alle instrumenten te gebruiken waarin het Verdrag van Lissabon voorziet, met inbegrip van een militaire reactie. Ik pleit ervoor om snel een Europese macht voor civiele bescherming op te richten, zoals de heer Barnier in 2006 had bedacht met als doel om tot een geplande, daadwerkelijk gecoördineerde en effectieve Europese reactie te komen. De recente verklaringen van de heer Van Rompuy gaan in de goede richting. Hij heeft zich uitgesproken vóór de oprichting van een humanitaire snellereactiemacht. Wat zal dit project precies inhouden en wanneer zal het daadwerkelijk het levenslicht aanschouwen?
Filip Kaczmarek  
schriftelijk. - (PL) Dames en heren, de berichten die wij uit Haïti krijgen, zijn schokkend. Dit is een van de meest verschrikkelijke rampen ooit. We kunnen echter nu al een aantal conclusies trekken die in de toekomst van nut kunnen zijn. Het is zonneklaar dat de mechanismen voor de coördinatie van humanitaire hulp niet optimaal zijn. De hulpverlening aan de Haïtianen had efficiënter kunnen verlopen indien de donoren van humanitaire hulp over betere instrumenten hadden beschikt om hun werk te coördineren. Het verbeteren van de samenwerking is echter niet alleen een taak voor de Europese Unie. Om op dit gebied vooruitgang te boeken, is niet alleen een constructieve analyse, maar ook de inzet van alle belangrijke donoren vereist. In situaties zoals die in Haïti vandaag, zijn snelheid, adequaatheid en flexibiliteit van wezenlijk belang. Het is vandaag niet het geschikte ogenblik om bijvoorbeeld te debatteren over wie de controle zou moeten krijgen over de luchthaven in de hoofdstad van Haïti. Dat is uiteraard van belang, maar beslissingen over het gebruik van specifieke oplossingen kunnen beter op een ander tijdstip worden genomen. Nu moeten we alles in het werk stellen om ons op het belangrijkste doel - het redden van mensenlevens - te concentreren.
Alan Kelly  
schriftelijk. - (EN) De recente aardbeving in Haïti toont ons allen hoe breekbaar het leven op deze aarde soms is. We zijn de afgelopen dagen allemaal geraakt door de beelden en verhalen in de media. De reactie van de wereldwijde gemeenschap op deze natuurramp was verbazingwekkend en ik heb alle lof voor al diegenen die aan de hulpoperatie meewerken of die de hulpverlening vanaf thuis financieren. Het zal generaties duren voor de bevolking van Haïti deze gebeurtenis, die hopelijk geen tweede keer in een mensenleven plaatsvindt, volledig te boven is. Het is belangrijk dat dit Parlement solidariteit met deze mensen betoont. Ik hoop dat de Europese Unie een leidende rol zal spelen bij de inspanningen om deze mensen hoop op een betere toekomst te geven. Noodhulp op de korte termijn moet worden gevolgd door hulp voor de langere termijn om toekomstige generaties te helpen over deze afschuwelijke beproeving heen te komen. De wijze waarop Parlementsleden van alle fracties tot nu toe hebben gereageerd, is bijzonder bemoedigend. Ik verheug me erop om samen met mijn collega's al het mogelijke voor de bevolking van Haïti te doen. De EU moet laten zien dat ze als groep van rijk bedeelde landen altijd bereid is de minder fortuinlijken de helpende hand te bieden.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska  
schriftelijk. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, elke dag bereiken ons tragische berichten over de rampzalige aardbeving in Haïti. Uit dit nieuws blijkt overduidelijk dat Haïti, dat in totale chaos verkeert en aan zijn lot wordt overgelaten, niet is opgewassen tegen de gevolgen van deze verschrikkelijke tragedie. De gehele internationale gemeenschap, met inbegrip van de Europese Unie, is verplicht om humanitaire hulp te bieden aan de slachtoffers van deze ramp, die totaal verstoken zijn van de elementaire middelen van bestaan. Derhalve zou ik de bevoegde structuren van de Europese Unie willen oproepen om onverwijld doeltreffende maatregelen te nemen, teneinde zo spoedig mogelijk de nodige hulp en steun te verstrekken om de gevolgen van de aardbeving in Haïti te bestrijden.
