


Marco Cappato (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, artikel 96 van het Reglement bepaalt dat onze werkzaamheden openbaar moeten worden gemaakt, en ik denk dat het daarom belangrijk is ook rekening te houden met de mogelijke consequenties van de beweringen die in deze zaal gedaan worden.
Ik doel hier op de verklaring die collega De Keyser afgelopen maandag heeft afgelegd over de acht dodelijke slachtoffers in Gaza, waarbij zij beweerde – en ik citeer – dat het een moedwillige daad betrof en dat in 1987 een minder ernstig incident de aanleiding vormde voor de eerste intifada.
Aangezien deze bewering, die in dit Parlement met applaus werd ontvangen, is gelogenstraft door een Israëlisch onderzoek waaruit blijkt dat het hier om een bomaanslag ging, vind ik dat wij als Parlement voortaan verstandiger moeten reageren op dit soort berichten en moeten wachten tot we weten hoe de dingen zich daadwerkelijk hebben afgespeeld, want anders lopen we het risico dat we ongewenste gevolgen uitlokken. 
De Voorzitter.
   – Het spijt me, dat is geen beroep op het Reglement. We nemen nota van wat u hebt gezegd, maar dit is geen beroep op het Reglement. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0185/2006) van Herbert Bösch, namens de Commissie begrotingscontrole, over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en de fraudebestrijding - Jaarverslag 2004 (2005/2184/INI)). 
Herbert Bösch (PSE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, uit het zogenaamde fraudeverslag over het jaar 2004 kunnen we concluderen dat de omvang van de onregelmatigheden, en ik herhaal het, onregelmatigheden, niet de gevallen van fraude, die zeer zelden voorkomen, tamelijk stabiel blijft; het gaat om iets minder dan 1 procent van de EU-begroting. Het is echter wel interessant dat er binnen deze categorie bepaalde verschuivingen plaatsvinden, en dat kan op de middellange en lange termijn worden vastgesteld. Daarom zijn we blij en terecht trots dat we er in de loop der jaren in geslaagd zijn om de onregelmatigheden in de grootste sector, de landbouw, drastisch te verminderen. De schade is van 2003 tot 2004 met bijna 50 procent gedaald, van 170 miljoen naar 80 miljoen euro. Aan de andere kant moeten we helaas vaststellen dat de schade in de structuurfondsen van 482 miljoen is gestegen tot 694 miljoen euro.
We zijn het er wel over eens dat de daling in de landbouwsector te danken is aan het blijkbaar goed functioneren van het geïntegreerde beheers- en controlesysteem. Overal waar het wordt toegepast levert het goede resultaten op. Dat is reden te meer om erop aan te dringen dat dit systeem ook daadwerkelijk wordt toegepast. In het verslag hebben we er kritiek op dat een oude lidstaat, en wel Griekenland, ook zeven jaar na het verstrijken van de termijn voor de omzetting nog altijd in gebreke blijft. We moedigen de Commissie natuurlijk aan dit recht te zetten, want we moeten tenslotte overal dezelfde procedures toepassen.
Een andere sector waar we vreemde dingen vaststellen is de pretoetredingssteun. Alles wat met de uitbreiding te maken heeft ligt politiek gevoelig, maar ook hier moeten we ervoor zorgen dat het geld uit de begroting correct wordt uitgegeven. De omvang van de vermoede onregelmatigheden is zorgwekkend, maar nog veel erger is het feit dat de Commissie zelf toegeeft dat ze eigenlijk niet weet van welke aard de vastgestelde onregelmatigheden waren. Daarom weet ze in 90 procent van de gevallen dus ook niet wat ze kan terugvorderen, en hoe!
Dat betekent dat de Commissie op dat terrein vrijwel blind is, en wij moeten daaraan iets doen. We weten dat de administratieve capaciteiten van de toetredende landen waarschijnlijk nog wat bescheiden zijn, maar toch verzoek ik het Parlement en de Commissie hiermee in toekomstige begrotingen rekening te houden. De emmers zijn al vol, en we willen er geen druppel meer bij gieten, anders lopen ze uiteindelijk over!
Vorig jaar hebben we in het verslag over de fraudebestrijding de sigarettensmokkel tot topprioriteit gemaakt, en we zijn er eigenlijk trots op dat de Commissie en OLAF op dit gebied goed werk hebben geleverd. Intussen hebben 24 landen, waaronder de nieuwe lidstaten, zich aangesloten bij de overeenkomst met Philip Morris. Eén land houdt zich afzijdig: Groot-Brittannië, en dat betreuren we. We vinden het ook jammer dat de Commissie tot nu toe niet in staat was om de bedragen die Philip Morris moet betalen, al met al ongeveer 1 miljard euro, op een zinvolle manier uit te geven. We willen van de Commissie graag concrete voorstellen horen voor initiatieven om dit geld te besteden.
Wij schatten dat de EU in 2004 door sigarettensmokkel ongeveer 418 miljoen euro aan douaneheffingen is misgelopen, en we zien een stijgende tendens. Dit is een zaak die we op Europees niveau moeten aanpakken. De maatregelen van de lidstaten leveren hier niet veel op.
Voor het eerst zijn we ook op de BTW-fraude ingegaan. We schatten dat de lidstaten door BTW-fraude ieder jaar 10 procent van de BTW-inkomsten mislopen, en ik wil de Commissie met nadruk willen om op dit gebied te blijven samenwerken met het Europees Parlement en geef hieraan mijn steun.
Tot slot wil ik nog ingaan op de komende hervorming van OLAF: de Commissie heeft het voorstel voor een verordening op 24 mei aangenomen, maar het tot nu toe helaas niet doorgestuurd aan het Parlement. Daardoor kan de parlementaire procedure nog niet beginnen. Vandaag zullen we echter duidelijke richtsnoeren voor dit onderwerp voorstellen. Zo zal het Parlement bijvoorbeeld niet instemmen met een verordening die zijn rechten op enige manier beperkt.
Wat het werk van OLAF betreft, kan ik wel zeggen dat de prioriteiten in de afgelopen jaren al verder zijn verschoven van de oorspronkelijke hoofdtaak van OLAF, het onderzoek, naar het vervullen van een coördinerende en platformfunctie. De toename van de coördinatieactiviteiten mag zeker niet ten koste gaan van het onderzoek, want dat zou naar buiten toe rampzalige gevolgen kunnen hebben. Als er in verband met de hervormingen sprake is van een eventuele uitbreiding van de activiteiten van OLAF, moet het voor de Commissie en het Parlement van meet af aan duidelijk zijn dat daarvoor meer geld en meer personeel nodig is. Dat moeten we dan tegelijkertijd afspreken. 
Vladimír Špidla,
   –Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie zou ten eerste de rapporteur, de heer Bösch, willen bedanken voor de ijver waarmee hij zich al jarenlang inzet voor de strijd tegen fraude en voor de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie.
Het gaat hier om een van de meest positieve verslagen van de afgelopen jaren over dit onderwerp. Uiteraard is het document de weerslag van de stand van zaken. De Commissie is ingenomen met dit opbouwende verslag en onderschrijft het merendeel van de hierin naar voren gebrachte standpunten.
Ten eerste wil ik graag stilstaan bij de statistieken en tendensen met betrekking tot de door de lidstaten in 2004 gemelde onregelmatigheden. We moeten vooral zeer voorzichtig zijn om geen overhaaste conclusies te trekken uit deze statistieken. De lidstaten die zeer veel gevallen melden, zijn veelal de staten die zich harder inzetten voor de naleving van hun verplichtingen dan de lidstaten die maar weinig gevallen melden. Daarbij gaat het om schattingen en die komen niet terug in de begroting, omdat er altijd meteen corrigerende maatregelen worden getroffen.
Op het gebied van de eigen middelen en de landbouw laten de bedragen, zoals geconstateerd, een dalende trend zien, maar bij de structuurfondsen stijgen deze daarentegen. Het geïntegreerde beheers- en controlesysteem heeft, zoals het Parlement al benadrukte, in de landbouwsector veel succes geoogst. De Commissie tracht niet alleen het aantal onregelmatigheden terug te dringen alsook de hiermee verbonden stappen, maar zij heeft in 2005 ook een aantal maatregelen getroffen waarmee verschillende oude lidstaten de methode voor het melden van fraudegevallen heeft weten te verbeteren door gebruikmaking van elektronische systemen.
Ik zou me nu graag willen richten op de inhoud van het verslag. Over de hervorming van het Europees Bureau voor fraudebestrijding, OLAF, wil ik het volgende zeggen: de Commissie heeft op 24 mei 2006 een voorstel tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1073/1999 goedgekeurd, op basis waarvan OLAF werd opgericht. Wat zijn de belangrijkste aspecten van de hervorming van OLAF? Allereerst dient te worden benadrukt dat de huidige structuur – waarin OLAF bij het onderzoeken van fraudegevallen optreedt als een onafhankelijke operationele eenheid van de Commissie – naar tevredenheid functioneert. De Europese Rekenkamer heeft dit feit in haar speciaal verslag over de oprichting van het bureau bevestigd. Tegen deze achtergrond leidt het wetgevingsvoorstel tot een versterking van de doeltreffendheid van de onderzoekswerkzaamheden van het bureau en van de politieke leiding ervan, waarbij de procedurele en individuele rechten tijdens het hele onderzoeksproces en bij de overdracht van gegevens in verband met onderzoeken worden geëerbiedigd, en de onafhankelijkheid en de vertrouwelijkheid van de onderzoeksactiviteiten van het bureau behouden blijven. De Commissie beschouwt het voorstel, dat tot doel heeft het functioneren van het bureau te verbeteren, als evenwichtig en is van mening dat het bureau ook daadwerkelijk beter functioneren zal.
De Commissie hoopt dat het Parlement zich zo snel mogelijk zal kunnen buigen over dit voorstel. In de Raad is er door de desbetreffende werkgroep reeds voor de eerste maal over gedebatteerd.
Dan kom ik nu toe aan strijd tegen sigarettensmokkel: graag zou ik hieraan enige woorden willen wijden, met name met betrekking tot de overeenkomst over de strijd tegen sigarettensmokkel die gesloten is met het bedrijf Philip Morris International. De Commissie bedankt het Parlement voor zijn voortdurende steun op dit gebied. De Commissie is verheugd dat 24 van de 25 lidstaten zich reeds bij de overeenkomst hebben aangesloten; alleen het Verenigd Koninkrijk heeft dit nog niet gedaan. Dit feit toont het succes en belang aan van deze op samenwerking tussen de overheid en het bedrijfsleven gebaseerde overeenkomst – de eerste op dit vlak.
De cijfers met betrekking tot de inbeslagname van door Philip Morris International geproduceerde sigaretten zijn voor OLAF en de lidstaten van buitengewoon groot belang. Om u een indruk te geven: OLAF en de lidstaten hebben in 2005 ongeveer driehonderd inbeslagnames aan Philip Morris gemeld, bij elkaar goed voor meer dan 400 miljoen sigaretten, waarvan 85 tot 90 procent namaak was. Dankzij de inbeslagnames is het mogelijk om speerpunten in de strijd tegen smokkel en namaakproducten vast te stellen, hetgeen uitermate belangrijk is. In de praktijk is de overeenkomst een zeer effectief middel gebleken in de strijd tegen de sigarettensmokkel. De Commissie hoopt dat zij aldus als voorbeeld zal dienen voor andere sigarettenfabrikanten.
In het verslag werd de kwestie van de inzet van de verkregen middelen aangestipt. De Commissie is van plan om op korte termijn een voorstel te doen voor een gewijzigd Pericles-programma voor de periode 2007-2013, waarin de strijd tegen smokkel en namaakproducten een belangrijke plaats krijgt binnen het geheel van doelstellingen waaraan financiële middelen zouden kunnen worden toegewezen.
In het verslag wordt terecht stilgestaan bij het specifieke vraagstuk van BTW-fraude in de Gemeenschap en de grote bedragen die de lidstaten als gevolg ervan mislopen. Alle mogelijke inspanningen om de samenwerking tussen de lidstaten onderling en tussen de Commissie en lidstaten te intensiveren, verdienen de grootst mogelijke steun. De positief door het Europees Parlement ontvangen voorgestelde procedure met betrekking tot wederzijdse administratieve bijstand, is een belangwekkend initiatief.
In welke gevallen biedt OLAF in de hoedanigheid van eenheid van de Commissie de lidstaten toegevoegde waarde? Dit initiatief sluit op perfecte wijze aan op de mededeling inzake een Europese strategie voor de strijd tegen belastingontduiking, die op 31 mei door de Commissie is goedgekeurd. Hierin wordt geconstateerd dat belastingontduiking steeds verontrustender vormen begint aan te nemen en dat de lidstaten in hun eentje niet doeltreffend kunnen optreden. De Commissie wil de mechanismen voor praktische samenwerking tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en de Commissie verbeteren.
Zoals u kunt zien, is er op dit moment een hele reeks wetgevingsmaatregelen in voorbereiding of in behandeling door de Raad en het Parlement. Deze maatregelen zullen op allerlei niveaus de bescherming van de financiële belangen versterken en te zorgen voor betere samenwerking tussen de verschillende organen. Op het terrein van de bescherming van de financiële belangen bestaat er een gedeelde bevoegdheid, met een voor het welslagen ervan doorslaggevende rol voor de lidstaten. De Commissie en OLAF hopen dat zij ook in de toekomst kunnen blijven rekenen op het Parlement als sterke bondgenoot. Een doeltreffende structuur voor de strijd tegen misbruik van Europese gelden is van essentieel belang voor het verkrijgen van het vertrouwen van de burger. De betrouwbaarheid van onze organen is des te meer van belang in het licht van het moeizaam bereikte akkoord over de nieuwe financiële vooruitzichten.
Nu zou ik graag het standpunt willen geven over de ingediende wijzigingsvoorstellen. De Commissie accepteert de amendementen 1, 3, 4 en 5. Wat betreft amendement 2 over Eurostat: de Commissie heeft op 12 april 2006 een voortgangsverslag ingediend naar aanleiding van de Eurostat-affaire. In het verslag wordt aangetoond dat het hele scala aan goedgekeurde maatregelen een goede garantie biedt voor het voorkomen van soortgelijke onregelmatigheden in de toekomst. OLAF heeft op een na alle onderzoeken afgerond. Wat betreft de financiële gevolgen van de onregelmatigheden en de betaling van de verschuldigde bedragen kan de Commissie momenteel niet meer informatie verstrekken dan in haar verslag te vinden is. Een aantal zaken is nog steeds in behandeling bij nationale rechtbanken en daarom is het niet mogelijk hierover meer gedetailleerde inlichtingen te verschaffen.
Wat amendement 6 betreft, is de Commissie van mening dat het huidige interne systeem van de Commissie voor de uitsluiting van bedrijven, in voldoende mate voldoet aan deze vereiste. Dit systeem is toegankelijk voor en wordt onderhouden door alle directoraten-generaal van de Commissie, dus niet alleen door het Directoraat-generaal Onderzoek. De opzet van een zwarte lijst als preventief instrument is uitermate veelbelovend. Daarom heeft de Commissie in het kader van de herziening van het Financieel Reglement voorgesteld om de database van uitgesloten bedrijven zodanig uit te breiden dat ook de lidstaten en andere partners die betrokken zijn bij het beheer van Gemeenschapsfondsen er toegang toe krijgen. Het probleem in verband met het amendement is niet zozeer de abstracte inhoudelijke essentie ervan, maar het feit dat het slechts een deelvoorstel is in het kader van een uitgebreider systeem dat in ontwikkeling is, dat doeltreffend is, en waarvan de verdere ontwikkelingsmogelijkheden nog steeds open staan naar wat de Commissie betreft. 
Simon Busuttil,
   . – Allereerst wil ik mijn collega, de heer Bösch, feliciteren met zijn verslag, dat – de commissaris zei het al – een goed en positief verslag is en dat op onze steun kan rekenen. Ik heb twee korte opmerkingen.
Ten eerste zou ik, nu de aanstelling van de directeur van OLAF een feit is, het signaal willen afgeven dat wij dit bureau gewoon zijn werk moeten laten doen zonder dat wij het voor de voeten lopen. OLAF is onontbeerlijk in de strijd tegen fraude en het is daarom zaak dat wij het bureau in alle rust zijn werkzaamheden laten verrichten en het niet voortdurend onder druk zetten. Laten we aan een nieuw hoofdstuk beginnen en OLAF de ruimte geven om zijn werk te doen. Als OLAF dan niet met resultaten komt, kunnen we de discussie alsnog heropenen.
Ten tweede, de Commissie heeft onlangs nieuwe voorstellen ter tafel gelegd voor de herziening van de oprichtingsverordening van OLAF. Wij stellen veel belang in dit proces en zouden graag zien dat deze wijziging leidt tot een veel sterker, veel efficiënter en veel effectiever bureau. Dit zou echter ook moeten inhouden dat OLAF onafhankelijk wordt.
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie hecht grote waarde aan de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie, om de eenvoudige reden dat we duidelijk moeten laten zien dat ons er niet alleen veel aan gelegen is dat het geld van de belastingbetalers goed wordt besteed, maar dat ook zichtbaar is dat het goed wordt besteed. Aangezien de Europese Unie geld van belastingbetalers gebruikt, is dat onze plicht. 
Inés Ayala Sender,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de algemene waardering voor het werk van mijn fractiegenoot, de heer Bösch, voor zijn onverdroten bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, en voor zijn toezicht op de werkzaamheden van OLAF.
Dit jaar verheugen we ons dus – ikzelf in het bijzonder in verband met de opmerkingen over bepaalde aspecten van de landbouw die betrekking hebben op mijn land – over de duidelijke verbetering en over de kwaliteit, evenals over de afname van fraude in de lidstaten en vooral over het succes dat is bereikt in de bestrijding van de sigarettensmokkel, hetgeen aantoont dat de Unie haar wil kan opleggen aan die multinationals die soms onbeheersbaar lijken.
Dit jaar hebben we echter ook te maken met een nieuw verschijnsel dat aanleiding is voor grote bezorgdheid en dat ons allen – maar met name de Commissie – meer verantwoordelijkheid geeft: is de eerbiediging van de grondrechten van de onderzochte personen gegarandeerd? Ik zeg dit omdat het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 6 april 2006 in de zaak- IRELA, waarin de Commissie wordt veroordeeld tot betaling van een schadeloosstelling aan een ambtenaar en waarin het door OLAF verrichte onderzoek, voor het eerst, heel duidelijk wordt veroordeeld, ons noopt tot bezinning en tot een diepgravende, radicale reactie om in de herziene verordening betreffende onderzoeken van OLAF, waarvan de presentatie juist in voorbereiding is, de onafhankelijkheid van de controle op de wettigheid van de verrichte onderzoeken en vooral de maximale eerbiediging van de grondrechten van degenen die aan een onderzoek worden onderworpen, onweerlegbaar en glashelder te garanderen door volledige toepassing van het preventiebeginsel.
Het kan niet zo zijn dat onze Unie, de Gemeenschappen en onze instellingen alle omringende landen en zelfs de eigen lidstaten vertellen hoe ze de grondrechten van personen dienen te eerbiedigen, terwijl we zelf niet in staat zijn tot naleving van het preventiebeginsel en eerbiediging van de grondrechten bij onderzoeken naar personen die hier werken. Achteraf is altijd te laat. 
Bart Staes,
   . – Voorzitter, collega's, mijnheer de commissaris, een Parlement heeft vele taken. Niet alleen het maken en vereenvoudigen van wetten, maar ook het houden van toezicht op bepaalde beslissingen en op de vraag of die beslissingen al dan niet correct zijn uitgevoerd. Tot de kern van die controletaken behoort de controle op de uitvoering van de begroting. Nagaan of de meer dan 100 miljard euro waarmee het Europese beleid wordt gerealiseerd goed en correct besteed is. Nagaan of het geld van de Europese belastingsbetaler nuttig en efficiënt gebruikt wordt en controleren of het in de juiste handen terechtkomt.
Voor het begrotingsjaar 2004 bedroegen de door de lidstaten gemelde onregelmatigheden en fraude bijna 1 miljard euro. Terwijl we vroeger konden vaststellen dat de meeste van die meldingen vooral betrekking hadden op de landbouw en minder op de uitgaven van het structuurbeleid, zien we nu, zoals de heer Bösch terecht heeft gezegd, een omgekeerde trend. Meer meldingen binnen de structuurfondsen, minder binnen landbouw. Die daling binnen de landbouw heeft natuurlijk alles te maken met de goede werking van het geïntegreerde beheers- en controlesysteem. Tegen deze achtergrond – ik wil het benadrukken – is het onaanvaardbaar dat één lidstaat, Griekenland, zeven jaar na de feiten nog steeds in gebreke blijft.
Collega Bösch geeft in zijn verslag een goed overzicht van wat fout loopt en hij aarzelt daarbij niet man en paard te noemen. Hij gebruikt terecht de uiterst efficiënte methode van . Mede door de steun van antifraude-commissaris Kallas slaagden we er in het voorbije jaar in om een aantal lidstaten ertoe te dwingen de namen van de eindbegunstigden van de landbouwgelden openbaar te maken. Dat verschaft ons een goed inzicht in de besteding van landbouwgelden en een goed inzicht in de anomalieën. Het leerde ons vooral eens te meer dat het geld niet altijd bij de landbouwers terechtkomt, maar bij de grote voedselgiganten.
Ik denk dat we nu een stap verder moeten gaan en de lidstaten moeten dwingen om ook de eindbegunstigden van de structuurfondsen, onder andere het regionaal fonds en het sociaal fonds, openbaar te maken. Ik wil van dit debat ook gebruik maken om de mensen van OLAF hier te prijzen. Zij doen schitterend werk. Zij krijgen soms kritiek. De heer Bösch vermeldt in zijn verslag terecht een aantal kritiekpunten, maar we moeten daarbij ook steeds voor ogen houden dat in de voorbije acht jaar enorme vooruitgang is geboekt.
Tenslotte nog iets over twee zeer fraudegevoelige terreinen, de BTW-fraude en de sigarettensmokkel. De BTW-fraude moet worden aangepakt en ik verwelkom de mededeling van de Commissie terzake. Ten aanzien van de sigarettensmokkel wordt later dit jaar een initiatiefverslag van mijn hand gepubliceerd. Ik ben heel blij dat, ondanks het feit dat er een initiatiefverslag komt, de heer Bösch in zijn verslag reeds een aantal paragrafen aan deze problematiek heeft gewijd. We hebben een akkoord met Philip Morris. Het geld dat we daaruit krijgen, moet voor het antifraudebeleid gebruikt worden. Ik denk dat we samen met de Commissie, zoals commissaris Špidla terecht zei, moeten kijken hoe dat geld moet worden gebruikt, bijvoorbeeld in het Hercules-programma. We zullen de komende maanden daarin heel veel tijd en energie moeten steken. 
Kartika Tamara Liotard,
   . – Mijnheer Bösch, allereerst bedankt. Maar wat nu? In 2004 zijn een kleine tienduizend onregelmatigheden bij de besteding van Europees geld gemeld, maar dit zijn natuurlijk alleen de bekende gevallen van fraude en incompetentie. Hoe vaak er precies met Europees geld gesjoemeld wordt zonder dat wij daar weet van hebben, daar kunnen we alleen naar raden. Ik ben zelf bang dat dit slechts een top van de ijsberg is waarop het schip van de Europese Unie uiteindelijk in stukken zal breken. De Europese burger wordt steeds kritischer jegens de EU en geldverspilling is een van de belangrijkste redenen van deze terechte kritiek. 2 procent van de structuurfondsen gaat op aan fraude of een of andere vorm van wanbeheer. Ik vind dat, gezien de enorme bedragen die hiermee gemoeid zijn, een zeer verontrustend percentage. We hebben het dan over honderden miljoenen verspilde euro's waarvan volgens de Commissie minstens 20 procent aan directe fraude verloren is gegaan. Zelfverrijking op Europees, nationaal en regionaal niveau. Een Europa-brede evaluatie van de effectiviteit en de fraudegevoeligheid van met name de ESF-middelen lijkt mij wenselijk.
De Europese antifraudeorganisatie OLAF zou van fraudebestrijding in Europa haar werk moeten maken. Helaas is deze waakhond tot nu toe in veel gevallen toch vaak slechts een schoothondje gebleken. Tekenend voor deze situatie is het feit dat het Parlement nog steeds geen duidelijkheid heeft over de omvang en de gevolgen van de Eurostat-fraude die toch al in 2004 bekend werd. Dit staat volstrekt haaks op de efficiëntie en transparantie die de Commissie in haar mededeling zegt na te streven.
Het zou echter onterecht zijn om de vinger alleen naar Brussel te wijzen als het gaat om falende fraudebestrijding, want de lidstaten zijn zelf zeker even schuldig. Zij laten gesjoemel oogluikend toe of treden in ieder geval niet hard genoeg op. Dat in oude, relatief rijke lidstaten, zoals Duitsland en Spanje, het leeuwendeel van alle fraudegevallen voorkomt en dat deze landen dan ook nog eens onjuist en onvolledig verslag doen van de fraudegevallen op hun grondgebied, is onaanvaardbaar. Hier zou een duidelijk lik-op-stukbeleid moeten worden gevoerd. Als lidstaten niet afdoende optreden tegen fraude en verspilling van Europees geld, zou dit gevolgen moeten hebben voor de hoeveelheid subsidies die zij ontvangen. Dat geldt trouwens net zo goed voor mijn eigen land, Nederland, wanneer dat weigert om specifieke daders te noemen bij fraudezaken. Nog belangrijker is het voorkomen van fraude. Dit kunnen we doen door de meest fraudegevoelige geldstromen gewoon af te snijden, bijvoorbeeld de exportsubsidies in de landbouw. Het is bekend dat hierbij relatief veel fraudegevallen plaatsvinden. Naast alle andere morele bezwaren die ik tegen exportsubsidies heb, lijkt me dit een uitstekende reden om deze belachelijke en schadelijke vorm van steun stop te zetten. 
Janusz Wojciechowski,
   – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben een doeltreffend controlesysteem nodig om de financiële belangen van de Gemeenschappen te beschermen en de fraude te bestrijden, want daar ontbreekt het aan in de Europese Unie.
Ik heb de hoogste achting voor de Europese Rekenkamer, maar de verslagen die er vandaan komen zijn heel oppervlakkig en eigenlijk hebben we niet zo heel veel zicht op hoe de EU-middelen worden besteed. Fraude komt niet aan het licht door de begrotingscontrole te baseren op het systeem voor de betrouwbaarheidsverklaring (DAS), of, met andere woorden, door positieve verklaringen af te leggen over de betrouwbaarheid van de rekeningen. Fraude wordt dan ook eerder door de pers ontdekt dan door de aangewezen controleorganen. Wat het erger maakt is dat het Europese model wordt aanbevolen aan de lidstaten. In dit verband heb ik in Polen geconstateerd dat hoe meer de door het hoogste controleorgaan opgestelde verslagen over de uitvoering van de begroting en de verslagen van de Europese Rekenkamer op elkaar lijken, des te minder informatie bevatten ze over onregelmatigheden en fraude.
Wij moeten ons ernstig herbezinnen op het systeem voor begrotingscontrole in de Europese Unie; de hervorming daarvan zou zich moeten bewegen in de richting van intensievere controleactiviteiten. Prominente onderdelen van het controlesysteem in de Europese Unie zouden moeten zijn: niet alleen de betrouwbaarheid van de rekeningen controleren, maar ook nagaan of er sprake is van onregelmatigheden en fraude; de oorzaken ervan onder de loep nemen en aanbevelingen doen over hoe de situatie kan worden rechtgezet; daarnaast corruptie bevorderende mechanismen in kaart brengen en onze inspanningen daarop richten. Voorts moeten wij de noodzakelijke randvoorwaarden scheppen voor het gebruik van verslagen die afkomstig zijn van nationale controleorganen door het Europees Parlement. Daarin staat enorm veel informatie over hoe EU-middelen worden besteed en daarvan hebben wij tot dusver nog helemaal geen gebruik gemaakt. Dit vraagstuk dient op systematische wijze opgelost te worden.
Mijnheer de Voorzitter, nu wij het toch over onregelmatigheden hebben, permitteer ik mij met uw welnemen een kleine verbale overtreding door kort in te gaan op een ander onderwerp: in dit Parlement is mijn land, Polen, beschuldigd van racisme en vreemdelingenhaat. Ik spreek mijn diepe afkeuring uit over deze aantijging en verklaar dat in Polen al heel veel jaren niemand ook maar één haar is…
…gekrenkt vanuit racistische motieven. Ik heb dit willen uitspreken omdat ik niet de kans kreeg om het woord te voeren in het debat van gisteren. 
Nils Lundgren,
   –Mijnheer de Voorzitter, de heer Bösch heeft een zeer consciëntieuze en in bepaalde opzichten briljant onderzoek verricht naar onregelmatigheden en fraude die plaatsvinden in diverse delen van de Europese Unie en bij een aantal van haar autoriteiten. Ontdekken wat er aan de hand is, is één ding maar om er vervolgens ook voor te zorgen dat daaraan iets wordt gedaan, is weer iets anders. Het is de taak van dit Parlement om verantwoording te eisen. Het Parlement kwijt zich echter niet van zijn taak op dit gebied.
Ten eerste moeten we kunnen bepalen wie verantwoordelijk is. Velen van ons hebben geprobeerd om een regeling aangenomen te krijgen die inhoudt dat een kabinetslid of een gevolmachtigd minister in elk land uit zijn of haar naam garandeert dat de EU-middelen in zijn of haar land correct zijn gebruikt, zodat men weet dat die politicus verantwoordelijk is. Ten tweede moeten wij, als we de verantwoordelijke persoon hebben gevonden, deze ter verantwoording roepen. Dit Parlement moet dat doen door te weigeren om kwijting te verlenen als er problemen zijn. Dat gebeurt niet. Er zijn verborgen verbanden die wij niet kennen. Zelf heb ik als rapporteur misstanden ontdekt in het Comité van de Regio’s en ik heb toen verzocht om uitstel van het besluit over de kwijting, maar bijna iedereen stemde daartegen. Alleen de ALDE-Fractie veranderde van standpunt, wat haar tot eer strekt, terwijl de fracties van de PSE en de PPE-DE zoals gewoonlijk weigerden om verantwoording te eisen. Dat is een situatie die moet veranderen. 
Hans-Peter Martin (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wanneer iemand echt belangstelling heeft voor dit onderwerp – de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen – wil ik diegene aanbevelen eens na te lezen wat we in dit Parlement tijdens vergelijkbare debatten al hebben besproken, en vooral ook na te lezen welke amendementen in de commissie zijn ingediend op dit verslag, maar niet aangenomen. Ik bedoel daarmee het volgende: wat we hier doen is niet veel meer dan een oppervlakkige behandeling van de structurele problemen van deze Unie. Als we dieper graven, zien we dat het niet gaat om onregelmatigheden bij 1 procent van de begroting, maar om veel meer geld, dat in ieder geval niet op een zinvolle manier wordt besteed. Ik denk daarbij aan 5 tot 7 miljard voor het Tacis-programma, en aan allerlei andere sectoren, zoals onze administratieve diensten, waar veel geld wordt verspild.
De behandeling van dit verslag is eigenlijk niet veel meer dan een rookgordijn, want de echt cruciale vragen worden hierin namelijk niet behandeld. De rapporteur zelf heeft zelfs gezegd dat niemand weet wat voor onregelmatigheden zich voordoen in verband met de uitbreiding. Toch worden er nieuwe landen opgenomen, omdat de instelling die eigenlijk bevoegd is voor het onderzoeken van onregelmatigheden het Parlement mogelijk in grote verlegenheid zou kunnen brengen. De Commissie heeft dan ook de nodige voorstellen gedaan voor het hervormen van OLAF. In ons verslag gaan we veel minder ver. Er zijn amendementen verworpen waarin werd geëist dat OLAF in ieder geval op dat kleine terrein waarop het tot nu actief is geweest degelijk, betrouwbaar en begrijpelijk werk moet leveren. Al deze eisen zijn door de commissie echter afgewezen. En dan roept iedereen nu: "wat geweldig dat we al zover zijn gekomen!"
Nee, we zijn nog lang niet ver genoeg gekomen. Het onderzoek is willekeurig, als het al plaatsvindt, en de procedures zijn in strijd met de regels van de rechtsstaat, als men al de schijn ophoudt dat men de fraude bestrijdt. De Unie heeft een groot probleem, er wordt links en rechts gewoon geld verspild. De meesten van u weten het, dus moeten we niet zo doen alsof dit verslag plotseling de feiten aan het licht brengt. 
Ingeborg Gräßle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, OLAF en zijn medewerkers verdienen onze dank en ons respect voor hun bijzonder moeilijke en belangrijke werk. De balans ziet er goed uit: OLAF is voor Europa een heel belangrijke en daadkrachtige partner op het vlak van fraudebestrijding. Ik zou de heer Martin willen verzoeken om hard te maken wat hij heeft gezegd over procedures die in strijd met de regels van de rechtsstaat zouden zijn.
Wij zijn deel van de begrotingsautoriteit, en het is in ons hoogsteigen belang dat OLAF een steeds sterkere partner wordt. Wanneer we de afgelopen vijftien maanden echter de revue laten passeren, zien we dat de Commissie eigenlijk niet veel heeft gedaan voor de versteviging van OLAF. Er is een lange beroepsprocedure gevoerd, en dat is ten koste gegaan van de daadkracht van de instelling. Bovendien zijn er mensen beschadigd. Nu wordt aangekondigd dat we OLAF sterker moeten maken. Het Europees Parlement zal de onafhankelijkheid van OLAF met de nieuwe rechtsgrondslag met argusogen bekijken. Ik zou werkelijk een beroep op de Commissie willen doen om hiermee in de ontwerptekst rekening te houden. We zullen precies bekijken of de Commissie fraudebestrijding werkelijk zo serieus neemt. Hoe onafhankelijker OLAF wordt, des te meer belangstelling er zal zijn voor fraudebestrijding.
Ik kan u onze steun toezeggen. Er staan nog heel wat initiatieven op stapel die direct gericht zijn op fraudebestrijding, zoals het Groenboek over een Europees transparantie-initiatief, en de vraag of de namen van ontvangers van subsidies moeten worden gepubliceerd, of althans aan de Commissie moeten worden meegedeeld. We hebben een eerste ontwerp-tekst waarin dat staat, en wel het reeds beschikbare ontwerp voor een Financieel Reglement. Op dit moment is het in ons gezamenlijk belang om ook de Raad aan zijn plicht te herinneren. Anders blijft de fraudebestrijding altijd onvolledig, een papieren tijger. 
Paulo Casaca (PSE ).
   – Ook ik wil de rapporteur graag gelukwensen met zijn uitstekende verslag. Ik sluit me aan bij het merendeel van de opmerkingen die hier door mijn collega’s van de verschillende fracties zijn gemaakt. Dat geldt in het bijzonder voor wat onze collega Bart Staes heeft gezegd. Hij heeft terecht de landbouw ter sprake gebracht. De landbouw vormt binnen het kader van de gemeenschapsfondsen immers het belangrijkste probleemgebied.
Maar wat ik vooral wil doen is de Commissie rechtstreeks vertellen dat de veroordeling van OLAF door het Gerecht van eerste aanleg in zaak T-309/2003 – de zaak waarop mevrouw Ayala Sender ons heeft gewezen – concrete gevolgen moet krijgen. Het gaat er niet alleen om dat de Commissie gedwongen wordt een schadevergoeding uit te keren aan de medewerker van de Europese Commissie. Het gaat erom dat we een hele reeks door OLAF gebruikte onderzoekspraktijken veroordelen nu blijkt dat OLAF de regels zoals die in iedere rechtsstaat moeten gelden aan zijn laars lapt. OLAF heeft zich niet aan het immuniteits- en onpartijdigheidsbeginsel gehouden en de verdachte niet de gelegenheid gegeven zich te verdedigen. Verder heeft OLAF ervoor gezorgd – en dat is wel het ergste – dat er een onderzoek werd ingesteld tegen mensen die met de hele zaak niets van doen hadden, in plaats van tegen de werkelijke schuldigen.
Dit deugt niet, en als er verder niets ondernomen wordt, moet ik eerlijk zeggen dat ik niet begrijp wat de Commissie met haar transparantiebeleid hoopt te bewerkstelligen. Er moet dus actie worden ondernomen. Een rechtstaat mag onder geen beding toestaan dat er aan een gerechtelijke uitspraak van dit type geen consequenties worden verbonden. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in mijn bijdrage aan dit debat de aandacht vestigen op de punten die naar mijn mening het belangrijkst zijn.
Het eerste punt betreft de almaar toenemende maatregelen in de lidstaten om onregelmatigheden en fraude met EU-middelen bloot te leggen, al zijn er onder de oude lidstaten helaas landen die informatie over fraude pas enkele jaren na ontdekking aan de Commissie doorgeven.
Het tweede punt is dat bij de landbouwuitgaven de waarde van het gemelde schadevolume scherp is gedaald met meer dan 50 procent, van 170 miljoen euro in 2003 tot 82 miljoen euro in 2004. Dit verdient speciale vermelding omdat er bij de EU-landbouwsteun sprake is van enkele miljoenen begunstigden, waardoor de kans op onregelmatigheden en fraude heel groot is.
Het derde punt is de verontrustende toename van de schade bij de structuurfondsen – met name in de oude lidstaten – van 482 miljoen euro in 2003 tot bijna 695 miljoen euro in 2004.
Het vierde en laatste punt is de enorme schade bij de eigen middelen door een toename van de smokkel – met name van rookwaar –, het in de handel brengen van namaakproducten en BTW-fraude. Deskundigen schatten dat de lidstaten elk jaar ongeveer 10 procent van hun BTW-inkomsten mislopen. Vanwege de schade als gevolg van toenemende smokkelactiviteiten moeten er extra middelen worden uitgetrokken voor een betere beveiliging van met name de oostgrenzen van de Europese Unie. 
John Whittaker (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we kijken niet op een beetje fraude meer of minder! In dit verslag wordt een waslijst aan mislukkingen opgesomd en het onvermogen weergegeven om de enorme hoeveelheid EU-middelen in de juiste banen te leiden. De EU-middelen worden echter op allerlei manieren verspild. Ondanks de ogenschijnlijk goede bedoelingen wordt een groot deel van het geld geïnvesteerd in onzinnige projecten die de EU of haar schandalige gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten promoten. Hiertoe wordt een hele batterij ambtenaren ingezet die niets anders doet dan de papiermolen voor subsidieaanvragen in beweging houden. Evenzeer een enorme verkwisting!
EU-geld is gemakkelijk te verdienen; je vult de formulieren correct in of vervalst ze. Het hele systeem is vervallen tot een farce. Wat is er terecht gekomen van de prikkel voor de lidstaten om uit de eigen middelen het toezicht op de subsidieaanvragen te betalen? Laten we een einde maken aan het muggenziften over de mogelijkheden de fraude – zoals wij het noemen – marginaal te reduceren en in plaats daarvan dieper nadenken over de toegevoegde waarde die dit misbruik van de belastingcenten van de Europese burger eigenlijk oplevert. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in plaats van aldoor te zoeken naar nieuwe geldbronnen, bijvoorbeeld in de vorm van nieuwe Europese belastingen, en in plaats van de uitgaven steeds verder te laten stijgen is het mijns inziens de allerhoogste tijd om meer te doen aan de bestrijding van fraude en de geldverspilling. Vooral bij de uitbetaling van Europese subsidies, vaak door instanties van de lidstaten, worden telkens weer onregelmatigheden vastgesteld. Daarbij is de stijging van het aantal fraudegevallen in bepaalde lidstaten van de EU opvallend. Zij moeten eindelijk eens iets doen aan de tekortkomingen van hun overheidsdiensten, of de daardoor ontstane schade vergoeden. Ik vind het wel belangrijk dat we ervoor zorgen dat OLAF beter kan functioneren, en dat we telkens weer overwegen hoe we de fraudebestrijding kunnen verbeteren, maar al die veranderingen zullen niet veel zoden aan de dijk zetten als de dossiers van OLAF niet snel worden behandeld, en de ten onrechte betaalde bedragen niet consequent worden teruggevorderd, omdat de bevoegde instanties in de betrokken lidstaten te zwaar worden belast. Volgens mij moeten we nu eindelijk spijkers met koppen slaan, zodat de fraudebestrijding niet eeuwig een vrome wens blijft. 
Béla Glattfelder (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in het verslag wordt uitgebreid aandacht besteed aan sigarettensmokkel. Het is van groot belang tegen sigarettensmokkel op te treden omdat het niet alleen onze financiële belangen schaadt, maar ook de gezondheid van de consument. Met name in Hongarije neemt de omvang van de smokkel problematische vormen aan omdat het belastingpercentage aanzienlijk hoger ligt dan in naburige staten die geen lid van de EU zijn. Dit heeft inmiddels geleid tot een toename van 25 procent in de handel van niet belaste tabaksproducten. De Hongaarse schatkist loopt hierdoor flink aan inkomsten mis.
Vanuit de Oekraïne, Roemenië en andere Balkanlanden worden sigaretten gesmokkeld. Ik zou in het bijzonder de aandacht willen vragen voor de belastingvrije winkels aan de Roemeense zijde van de grens tussen Roemenië en Hongarije. Reizigers kopen daar belastingvrij sigaretten, die ze vervolgens vaak in Hongarije en andere lidstaten van de EU verkopen. De Roemeense regering zou deze belastingvrije winkels met het oog op de aanstaande toetreding van Roemenië met onmiddellijke ingang moeten sluiten. 
De smokkel zal echter ook nadat Roemenië tot de Europese Unie is toegetreden nog een probleem blijven. Roemenië heeft immers een tijdelijke vrijstelling gekregen om de belastingen zo laag mogelijk te houden. Dit betekent dat we nauwlettend zullen moeten blijven controleren of Roemenië de hand houdt aan de accijnsheffingen van de EU en het smokkelen naar andere lidstaten, zoals buurland Hongarije, kan voorkomen. Dit geldt uiteraard niet alleen voor tabaksproducten, maar is vanwege het gebrek aan organisatie op de Roemeense markt en de tijdelijke vrijstelling tevens een belangrijke kwestie voor de handel in alcoholische dranken.
Vladimír Maňka (PSE ).
   – Het is teleurstellend dat er, zoals de heer Bösch in zijn verslag heeft aangetoond, bij het beheer van de Gemeenschapsgelden onregelmatigheden zijn begaan die miljoenen, zelfs miljarden euro’s hebben gekost. Ik zou graag willen herhalen dat in dit verslag de situatie in 2004 wordt beschreven. De onregelmatigheden die in de nieuwe lidstaten zijn geconstateerd, betreffen maar een fractie van het totale bedrag dat niet capabel beheerd is. Dit geeft ons des te meer aanleiding deze onthullingen als een uitdaging te zien. Als de oude lidstaten met hun jarenlange ervaring er al niet in slagen om genoeg transparantie te verschaffen omtrent het gebruik van de Gemeenschapsgelden, dan staat het buiten kijf dat er in de nieuwe lidstaten soortgelijke afwijkingen kunnen worden verwacht. De gegevens over de hoeveelheden en de totale waarde van de smokkel in sigaretten en namaakproducten zijn zeer verontrustend. Het gevolg is dat de EU grote financiële verliezen lijdt. De oostgrens van de Europese Unie is in dit opzicht het meest kwetsbaar, met name de strook waar Slowakije en Polen grenzen aan de Oekraïne en daar waar Polen aan Wit-Rusland grenst.
Ik dring er daarom op aan dat er meer aandacht wordt besteed aan het beschermen van die gebieden en het tegengaan van illegale handel. Tegelijkertijd wil ik erop wijzen dat deze gebieden tot de armste van de Europese Unie behoren en dat de omvang van de smokkel indirect het gevolg is van de economische situatie. Dames en heren, de schade en onregelmatigheden in verband met de structuurfondsen zijn dramatisch gestegen in het jaar dat hier wordt besproken. In 2004 lag dit percentage 44 procent hoger dan in 2003; het gaat dan om een bedrag van ongeveer 700 miljoen euro. Hier gaat voor ons allemaal een waarschuwing en tegelijkertijd een uitdaging van uit. De uitdaging ligt enerzijds in het nemen van effectieve maatregelen tegen de betreffende lidstaten en anderzijds in het zoeken naar structurele oplossingen waarmee de financiële belangen van de Gemeenschap worden beschermd tegen fraude en andere illegale activiteiten.
Dan Jørgensen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Bösch graag bedanken voor zijn goede verslag. Er is sprake van werk van zeer hoge kwaliteit, zoals altijd als de heer Bösch erbij betrokken is.
We weten helaas dat de EU een legitimiteitsprobleem heeft. De EU heeft een imagoprobleem als het gaat om de manier waarop de EU het geld van de belastingbetalers beheert. Dat probleem vloeit voort uit twee feiten. Het eerste is dat er eenvoudigweg wordt gefraudeerd met EU-middelen. Het andere is dat er onvoldoende transparantie is. Dat plaatst de instellingen – het Europees Parlement, OLAF en de andere instellingen – voor een aantal uitdagingen. Ten eerste gaat het er natuurlijk om, de bestaande problemen op te lossen door eenvoudigweg beter te controleren. Ten tweede moet er voor meer openheid worden gezorgd.
Onlangs las ik een artikel in een Deense krant, met als kop “Iedereen praat over openheid, maar niemand doet er wat aan.” Ik denk helaas dat dit artikel nogal symptomatisch was voor de visie van de Europese bevolking op de EU. Iedereen praat over openheid. We willen allemaal graag openheid, maar we doen er niets aan. Gelukkig gebeurt er nu iets. Gelukkig werkt de Commissie nu aan een initiatief dat de verplichting bevat om de namen van de ontvangers van landbouwsubsidies openbaar te maken. Dat is een stap in de goede richting. We zouden graag zien dat hetzelfde beginsel ook gold voor middelen uit de structuurfondsen. Natuurlijk moet het zo zijn dat alle journalisten, burgers enzovoort, heel eenvoudig naar een website kunnen gaan en kunnen zien wie er geld van de Unie krijgt.
Ook op het gebied van controle is er echter meer nodig. In de PSE-Fractie erkennen we dat het geïntegreerde financiële controlesysteem goed functioneert, maar tegelijk vinden we het problematisch dat het systeem nog niet volledig is geïmplementeerd – meer dan zeven jaar nadat het had moeten zijn geïmplementeerd. Hetzelfde geldt voor de middelen uit de structuurfondsen, waar evenmin sprake is van bevredigende controle is.
Het is heel eenvoudig om deze dingen te vergeten als men het over de grote lijnen in de Europese samenwerking heeft. Moeten we bijvoorbeeld een Grondwettelijk Verdrag hebben? Moet Turkije lid worden? De waarheid is echter dat deze vragen ontzettend belangrijk zijn om legitimiteit te verwerven onder de bevolking van Europa. Ook om zuiver idealistische redenen moeten we er natuurlijk voor zorgen dat elke euro die de Europese belastingbetalers betalen op verantwoorde wijze wordt beheerd en dat dit op een transparante wijze gebeurt. 
Vladimír Špidla,
   –Dames en heren, ik wil u graag zeggen dat ik zeer ingenomen ben met het debat dat zojuist heeft plaatsgevonden, want het betrof een onderwerp dat van buitengewoon belang is. Het staat volledig buiten kijf dat de geloofwaardigheid van de Europese Unie in grote mate afhangt van een geloofwaardige en doeltreffende besteding van de Europese financiële middelen.
Het moge duidelijk zijn dat het verslag een verdere stap is op weg naar een betere en doeltreffendere besteding van de financiële middelen en een verkleining van het risico van misbruik en fraude.
Graag wil ik nog kort iets zeggen over een paar punten die tijdens de discussie naar voren kwamen. Zo werd de vrees uitgesproken dat de onafhankelijkheid van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) zou worden aangetast. Ik kan niet anders dan vaststellen dat in de voorstellen van de Commissie, die eveneens bij het Parlement zijn ingediend voor behandeling, juist het tegenovergestelde het geval is. Van een dergelijk gevaar is in het geheel geen sprake, en zonder enige twijfel zal tijdens het diepgravende debat worden aangetoond dat de voorstellen van de Commissie in het geheel niet zullen leiden tot aantasting van de onafhankelijkheid van het Europees Bureau voor fraudebestrijding OLAF.
Verder werd er gewezen op de zeer gewichtige kwestie van procedurele rechten en vormvoorschriften. Ook hierover kan ik verklaren dat het voorstel van de Commissie in overeenstemming is met de tijdens het debat geuite opvattingen, en wel dat een aantal aspecten – zoals bijvoorbeeld met betrekking tot de overdracht van informatie over onderzoeken, en tot onafhankelijkheid en vertrouwelijkheid – op een zodanige wijze wordt versterkt dat de rechten van de betrokken partijen overeenkomstig de rechtsbeginselen van de Europese Unie in acht worden genomen.
Dames en heren, graag wil ik nog even kort de Eurostat-affaire aanstippen. Deze zaak is nog in behandeling en zolang er procedures lopen, zal het niet mogelijk zijn om de gevolgen op de gebruikelijke manier in cijfers te vangen, hetgeen uiteraard wel gedaan zal worden op het moment dat de situatie duidelijker wordt.
Dames en heren, graag wil ik benadrukken dat de Commissie en het Parlement een gemeenschappelijk belang hebben om verder de reeds ingeslagen weg af te leggen, want die leidt tot een doeltreffend en volledig eerlijk gebruik van Europese middelen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats.

De Voorzitter.
   – Het is mij een groot genoegen u te kunnen meedelen dat een delegatie van het parlement van Zuid-Afrika op de officiële tribune heeft plaatsgenomen.
De delegatie staat onder leiding van de heer Obed Bapela, voorzitter van de Kamer, en bestaat uit acht leden, die de verschillende politieke stromingen van het land vertegenwoordigen. Het is de eerste keer sinds 1998 dat we onze Zuid-Afrikaanse collega's hier in Europa mogen ontvangen.
Zuid-Afrika en de Europese Unie zijn beide de overtuiging toegedaan dat internationale problemen via een multilaterale aanpak opgelost moeten worden. Ook hebben ze een aantal politieke en sociale waarden gemeen. Beide zetten ze zich actief in voor vrede, stabiliteit en de bestrijding van armoede op het hele Afrikaanse continent. We hopen dat we nu de parlementaire dimensie van onze samenwerking verder kunnen versterken.
Mij is meegedeeld dat de bijeenkomsten die u bij het Europees Parlement hebt gehad succesvol zijn verlopen. Ik hoop dat u uw missie met goed gevolg kunt voorzetten, en ik wens u tevens een goede reis terug naar huis. 
De Voorzitter.
   – We gaan nu over tot de stemming.

Philippe Busquin (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij zouden aan de activiteiten “hernieuwbare energieën” en “energie-efficiëntie” het punt “waterstof en brandstofcellen” willen toevoegen. 
De Voorzitter.
   – Heeft iemand bezwaar tegen de indiening van dit mondeling amendement?

Jerzy Buzek (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle leden van het Europees Parlement bedanken voor de bloeiende en vruchtbare samenwerking. Er waren 1 700 amendementen en dat is typerend voor het enorme belang dat aan het zevende kaderprogramma wordt gehecht.
Ik wil met name dank betuigen aan mijn collega's van de Commissie industrie, onderzoek en energie, die de grootste bijdrage aan de werkzaamheden hebben geleverd. De samenwerking met de schaduwrapporteurs verliep uitstekend en ik bedank mijn collega's voor hun medewerking. De functionarissen van de Commissie en de fractieadviseurs hebben eveneens een flink steentje bijgedragen.
Met het zevende kaderprogramma willen wij het potentieel benutten van alle 25 EU-lidstaten. Wij willen profiteren van de ervaring van de beste mensen en van de beste infrastructuur. Het Europees Parlement heeft snel, doeltreffend en verantwoord opgetreden. We moeten nu niet op de rem trappen. Ik pleit ervoor het programma op 1 januari 2007 in gang te zetten.

Inés Ayala Sender (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het is ons opgevallen dat de stemlijst een probleem bevat: er staat namelijk dat amendement 12 vervalt bij aanname van amendement 91, terwijl ze elkaar in feite aanvullen, bis het ene, en ter het andere. Met andere woorden, 12 vervalt niet maar eerst wordt 91 al dan niet aangenomen, en daarna wordt gestemd over 12. 
De Voorzitter.
   – Dat is precies wat ik u wilde meedelen, geachte afgevaardigden, wanneer we over artikel 2 zouden gaan stemmen. Anders dan wat op uw stemlijsten staat aangegeven, komt amendement 12 inderdaad niet te vervallen. We zullen hierop letten als het moment daar is. 

Thierry Cornillet (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Tunesië heeft inderdaad voortdurend aandacht gekregen van ons Parlement, maar afgezien van veroordelingen uitspreken kunnen wij ook een bemiddelende rol spelen. Dat is de strekking van dit mondeling amendement dat aansluit op paragraaf 3 en dat ik u zal voorlezen: “Het Europees Parlement verzoekt alle partijen die belang hechten aan de toekomst van de Tunesische mensenrechtenvereniging LTDH de dialoog te hervatten teneinde een oplossing te vinden die voor iedereen aanvaardbaar is.”
Mochten er collega’s zijn die zich ertegen verzetten dat dit amendement in stemming wordt gebracht, dan zou ik mijn collega’s willen oproepen zich met betrekking tot deze ontwerpresolutie van stemming te onthouden, aangezien deze dan onevenwichtig zou zijn. 
De Voorzitter.
   – Heeft iemand bezwaar tegen de indiening van dit mondeling amendement?

Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ondanks dat u een beetje lacherig deed over de entree van deze richtlijn betreffende de markten voor financiële instrumenten in het Europees Parlement, zou ik willen benadrukken dat het aannemen van deze ontwerpresolutie niet alleen een technische kwestie is. Dit is de eerste keer dat het Parlement zijn bevoegdheden op het gebied van gedelegeerde wetgeving volgens de comitologieprocedure concreet heeft uitgebreid. We hebben geprobeerd meer zeggenschap te krijgen over de gedelegeerde wetgeving volgens de comitologieprocedure. Het was een aanfluiting voor het Parlement dat deze kwestie gisteren als laatste op de agenda stond. Het verwerven van deze bevoegdheden was een historisch moment voor het Europees Parlement. We moeten hard vechten voor deze bevoegdheden; juist op dit moment, nu we opnieuw onderhandelen over het comitologiebesluit en een interinstitutioneel akkoord. Ik weet dat alle fracties deze uitbreiding van de bevoegdheden van het Europees Parlement steunen. Dit is geen technische kwestie.
Dergelijke kwesties moeten overdag aan de orde komen, niet rond middernacht.
De Voorzitter.
   – Ik ben het met u eens, mevrouw Kauppi, te meer daar ik gisteravond om middernacht, toen dit debat plaatsvond, de voorzittershamer hanteerde. Ik besef dus hoe belangrijk deze zaak is. Het is inderdaad een historisch moment: voor het eerst is de Lamfalussy-procedure door dit Huis volledig toegepast. 

Anders Wijkman (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een mondeling amendement indienen, dat zou moeten worden aangegeven in de stemlijsten van de collega’s. Ik ben verzekerd van de steun van alle grote fracties en ik hoop dat het amendement wordt aangenomen. Indien dit inderdaad het geval is, dan is er geen stemming in onderdelen nodig. De tekst van het amendement zou als volgt luiden:
"Is van mening dat duurzame ontwikkeling moet worden beschouwd als een economische buitenkans meer dan als dwang en als aansporing tot technologische innovering en investering; verzoekt de Commissie daarom om te zorgen voor effectieve coördinatie van de groeistrategieën van de Unie door integratie van informatica en communicatietechnologieën en efficiënte technologieën voor duurzame ontwikkeling en ' zowel in binnen- als in buitenland."
Ik hoop dat het Parlement hiermee instemt. 
De Voorzitter.
   – Heeft iemand bezwaren tegen de indiening van dit mondeling amendement?

Martine Roure (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil in feite een simpele, structurele verandering voorstellen voor paragraaf 2, om deze evenwichtiger en daardoor krachtiger te maken. Op dit moment hebben wij een algemene inleidende zin, gevolgd door een lijst voorbeelden. Ik stel voor om het tweede deel van het zesde streepje te verplaatsen en dit aan de inleidende zin toe te voegen, zodat de oproep om de schuldigen te straffen op alle nationale autoriteiten van toepassing is. Daarnaast stel ik voor om de term “door haat geïnspireerde” toe te voegen in paragraaf 2. Dit zou het volgende opleveren – ik lees u het begin voor: “veroordeelt in krachtige bewoordingen alle racistische en door haat geïnspireerde aanslagen en dringt er bij alle nationale autoriteiten op aan alles in het werk te stellen om de schuldigen te straffen en het klimaat van straffeloosheid ten aanzien van dit soort kwesties te bestrijden”, enz. 
De Voorzitter.
   – Heeft iemand bezwaar tegen de indiening van dit mondeling amendement?
Sophia in ‘t Veld (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij stellen voor “equality” in te voegen tussen “gay pride” en “parade’, zoals in de officiële naam van de parade. Deze luidt dus: “the Gay Pride Equality Parade”. 
De Voorzitter.
   – Heeft iemand bezwaar tegen de indiening van dit mondeling amendement?
Sophia in ‘t Veld (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij stellen voor in overweging A de woorden “en zigeunerhaat” na het woord “homohaat” toe te voegen. 
De Voorzitter.
   – Heeft iemand bezwaar tegen de indiening van dit mondeling amendement?
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het mondeling amendement beoogt omwille van de consistentie met een van de aangenomen amendementen de toevoeging van Spanje aan de lijst van landen waar recentelijk sprake is geweest van ernstige vormen van geweld, van de schending van rechten om racistische en xenofobische redenen. Dat is de aanleiding van het mondelinge amendement en de aanleiding om het op te nemen. Dus nogmaals, ook omwille van de consistentie met wat we hebben gezegd: het gaat niet om het veroordelen van een land maar om een feit dat zich heeft voorgedaan in een land, en dat recentelijk heeft plaatsgevonden. 
De Voorzitter. –
   Heeft iemand er bezwaar tegen dat Spanje aan de lijst van de genoemde landen wordt toegevoegd?
Martine Roure (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even iets benadrukken. Wij waren er namelijk niet op tegen dat er een mondeling amendement werd ingediend, maar wij wilden tegen dit mondeling amendement stemmen. Dat is iets anders, lijkt mij. Maar laten we er maar over ophouden.
De Voorzitter.
   – Ik weet niet of mijn uitleg even duidelijk is als die van u, mevrouw Roure, maar ons Reglement is op dit punt volstrekt helder. Wanneer een lid een mondeling amendement indient en 37 leden bezwaar maken door te gaan staan, wordt het niet in aanmerking genomen. Zo simpel is het. 
De Voorzitter. –
   Ik zou erop willen wijzen dat de Conferentie van voorzitters tijdens haar vergadering van gisteren besloten heeft toestemming te verlenen voor de wijziging van de titel van het verslag als volgt: "Kustvisserij en de problemen van de kustvisserijgemeenschappen".
De Voorzitter. –
   Hiermee is de stemming beëindigd. 
David Casa (PPE-DE ),
   Het doel van dit verslag is degenen die werkzaam zijn in deze sector te steunen en de mogelijkheid te bieden op een betere bedrijfsvoering zodat ze zich kunnen concentreren op het leiden van hun onderneming. Dit geldt met name voor middelgrote en kleine ondernemingen.
Dit zal de wetgeving beduidend vereenvoudigen en een einde maken aan onnodige bureaucratie.
Ik ben ervan overtuigd dat ook de lidstaten verheugd zullen zijn over dit voorstel, aangezien hun werkdruk hierdoor aanzienlijk wordt verlicht.
In dit voorstel wordt erkend dat alle landen met een bloeiende visserijsector op eigen wijze georganiseerd zijn en als gevolg daarvan verschillende behoeften hebben. Wij zullen de gelegenheid krijgen ervoor te zorgen dat de gegevens gecoördineerd worden verzameld. Bovendien zullen deze gegevens gemakkelijk beschikbaar kunnen worden gesteld aan alle betrokken partijen.
Ik ben het met de rapporteur eens dat er een kosten-batenanalyse van het systeem moet worden gemaakt, met verslagen over de beste praktijken voor het verlichten van de werkdruk voor de nationale instanties, waarbij de bruikbaarheid en de kwaliteit van de gegevens moet worden vergroot. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – Dames en heren, ik ben zeer teleurgesteld over de opstelling van het Europees Parlement in ethische kwesties. Ik ben met name tegen het verlenen van financiële steun aan onderzoek waarbij menselijke embryo’s voor reproductie worden gebruikt. Dit is verboden in een aantal lidstaten en druist in tegen de bescherming van het leven en de waardigheid van de mens vanaf het moment van conceptie tot de natuurlijke dood. Ondanks deze bedenkingen heb ik vóór het verslag-Buzek over het zevende kaderprogramma gestemd, omdat ik me realiseer hoe belangrijk dit is voor de toekomst van Europa en voor zijn streven de meest concurrerende internationale economie te worden.
Ik zie dit programma als een soort handleiding voor de Lissabon-strategie. Het geeft mij de hoop dat het toewijzen van middelen voor onderzoek en ontwikkeling ervoor zorgt dat Europa zijn onderzoekskennis behoudt en gebruikt voor de ontwikkeling van kwalitatief hoogwaardige projecten waarmee de kwaliteit van het leven van de Europese burger op het gebied van milieu, vervoer, energie en in de gezondheidssector wordt verbeterd. Staat u mij toe mijn eigen land als voorbeeld te nemen. Slowakije is onder andere van het zevende kaderprogramma afhankelijk om de bouw van het Cyclotron behandelingscentrum te kunnen afronden en in gebruik te kunnen nemen. Hier zullen verschillende vormen van kanker worden behandeld met inwendige protonenbestraling, een vorm van therapie die veel minder ingrijpend is dan conventionele radiotherapie. Tot op heden zijn veertigduizend patiënten behandeld met deze uiterst effectieve moderne behandeltechniek. 
Cristina Gutiérrez-Cortines (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Europese burgers en onderzoekers feliciteren met de goedkeuring van het verslag Buzek over het zevende kaderprogramma.
Ik denk dat dit een hoopgevende zaak is voor degenen die geloven in fundamenteel onderzoek, met de instelling van een Europese Onderzoeksraad, en in het meest geavanceerde grensverleggende onderzoek, ondanks alle risico's die dat soort onderzoek met zich meebrengt.
Ik denk ook dat dit een steun betekent voor het midden- en kleinbedrijf en perspectieven biedt aan al diegenen die afhankelijk zijn van onderzoek op gezondheidsgebied, iets waarop sterk is gehamerd en waarvoor de begroting van dit programma is verruimd, en bovendien met steun van alle fracties.
Ik denk dat de situatie hoopgevend is. Nu moeten we onderzoekers stimuleren deel te nemen aan het project, universiteiten en regio's de ondersteuning bieden om ervoor te zorgen dat zij meedoen aan deze gemeenschappelijke taak, zodat wij allen kunnen samenwerken voor iedereen.
Ten slotte is het een programma dat veel flexibeler en opener is dan vorige programma's, en dat enthousiast put uit humaniora, historisch erfgoed en andere culturele aspecten. Mijn felicitaties aan iedereen. 
Lapo Pistelli (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het zevende kaderprogramma heeft vanmorgen in dit Parlement grote, vrijwel unanieme bijval geoogst. Zoals wij weten, gaat het hier om een aanzienlijke economische krachtsinspanning die Europa onderneemt in overeenstemming met de strategie van Lissabon.
Het zal u niet ontgaan zijn dat er een uitgebreide discussie is ontstaan rond artikel 6 over bio-ethiek; het zogenaamde compromis daarover van de Commissie industrie, onderzoek en energie is aangenomen met een marge van net iets meer dan veertig stemmen. Dat is zonder meer een ruime marge, maar een ruime meerderheid is het niet. Tegelijkertijd zijn strengere amendementen over dit onderwerp, bijvoorbeeld het amendement van collega Niebler over stamcellen, die volgens sommigen van ons verstandiger waren, verworpen met minder dan twintig stemmen.
De delegatie van de Italiaanse partij La Margherita heeft deze amendementen gesteund. Met deze verklaring wil ik onderstrepen dat het Parlement en de Commissie, gezien het hevige debat dat is ontstaan naar aanleiding van een vraagstuk waarmee uiteindelijk minder dan 1 procent van de middelen gemoeid is, het voorzorgsbeginsel in acht zouden moeten nemen. We moeten immers niet onderschatten welke impact dit onderwerp heeft op diezelfde publieke opinie waarop wij een beroep doen wanneer we vragen om steun voor Europa. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil zonder enig voorbehoud zeggen dat de leden van de Oostenrijkse Volkspartij (ÖVP) achter de duidelijke houding van de Bondsregering staan in verband met de kwestie-Euratom. Ons stemgedrag was in overeenstemming met het resultaat van het referendum in Oostenrijk. Ik vind het ook jammer dat het amendement van mevrouw Niebler over de ethische vraagstukken is verworpen. De ÖVP-delegatie is absoluut tegen onderzoek waarbij embryo’s worden vernietigd. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, volgens mij probeert de atoomlobby telkens nieuwe miljarden te ontfutselen voor kernenergieprojecten door ons schone, veilige en milieuvriendelijke energie te beloven, zonder werkelijk alle kosten te noemen, en zonder die belofte te kunnen houden.
De begroting voor onderzoek naar kernenergie is zeven tot acht keer hoger dan de bedragen die worden uitgegeven voor hernieuwbare energiebronnen. Als we de eigenlijk kosten zouden meetellen, bijvoorbeeld voor de definitieve opslag van het kernafval, en de indirecte kosten van een mogelijke nucleaire besmetting, dan zou duidelijk worden dat kernenergie niet alleen heel gevaarlijk is, maar ook niet rendabel.
Volgens mij mag er zeker geen nieuw geld worden uitgegeven aan de kernenergie. Dat geld moet worden gebruikt om hernieuwbare energiebronnen te bevorderen, en de energie-efficiëntie te verbeteren. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben absoluut tegen de atoomtechnologie en tegen het gebruik van deze technologie voor het opwekken van energie. Daarom is het voor mij vanzelfsprekend dat ik bij de eindstemming tegen het verslag-Buzek heb gestemd. Ik wilde ook tegen amendement 24 stemmen, maar heb de indruk dat de apparatuur het niet deed. Daarom herhaal ik het voor alle duidelijkheid: ik heb tegen amendement 24 gestemd. 
James Hugh Allister (NI ),
   Ik heb mijn stem gebruikt om als protest tegen het financieren van onderzoeksactiviteiten die zijn gericht op het klonen van menselijke embryo’s de amendementen 354 en 352 te steunen. Het voorstel van de commissie heeft de maatregelen in het originele voorstel van de Commissie afgezwakt door de financiering van onderzoek naar zogenaamde overschotembryo’s toe te staan en daarbij geen verbod in te stellen op het verkrijgen van financiële steun die in strijd is met het Verdrag van Oviedo (het klonen voor onderzoeksdoeleinden en ingrepen in de kiemlijn). Ik blijf er bovendien bij dat nationale normen en wetgeving niet ondergeschikt mogen worden gemaakt of verwaterd mogen raken door activiteiten vanuit de EU, waaronder door de EU gefinancierd onderzoek. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ),
   Het besluit van het Europees Parlement in eerste lezing is een ramp. Het Parlement is er niet in geslaagd om duidelijke, ethische grenzen te stellen voor de Europese Commissie met betrekking tot het onderzoeksbeleid. Het krappe resultaat van de stemming is echter hoopgevend, en misschien kunnen we dit resultaat in de Raad en in de tweede lezing corrigeren.
Het is een bewijs van onvermogen dat het Parlement de kans om ethisch onbedenkelijke en veelbelovende alternatieven te bevorderen niet heeft benut. Het is onaanvaardbaar om menselijke embryo’s als grondstof te misbruiken. Dat zou het gevaar met zich mee kunnen brengen dat het menselijk leven tot handelswaar wordt, en dat vrouwen worden misbruikt als donor van eicellen. Bovendien zou het vertrouwen in de EU er wel eens onder kunnen lijden wanneer er subsidies worden gegeven voor onderzoek met embryonale stamcellen, waarbij glashelder is dat de menselijke waardigheid en de mensenrechten ondergeschikt worden gemaakt aan financiële belangen.
Het zou ongehoord zijn als we van de Duitse belastingbetaler zouden verwachten dat hij opnieuw betaalt voor projecten die volgens de Duitse wet verboden zijn. In het huidige zesde kaderprogramma voor onderzoek worden nu al zes projecten gesubsidieerd die niet in overeenstemming zijn met het Duitse recht, hoewel het Europees Parlement was beloofd dat dit niet zou gebeuren.
Nu is de Raad aan zet. Hij moet deze ethische wantoestand corrigeren. De Duitse Bondsregering moet duidelijk maken dat dit indruist tegen het subsidiariteitsbeginsel, en het bovendien zeer problematisch is om onderzoek te subsidiëren dat ethisch dermate omstreden is, en bovendien niet verenigbaar is met het Duitse recht. 
Proinsias De Rossa (PSE ),
   Ik onderschrijf de noodzaak die in het verslag-Buzek wordt geschetst om het Intas-programma voort te zetten en de activiteiten die onder dit programma vallen te financieren uit de programma’s “Samenwerking”, “Mensen” en “Capaciteiten”. Intas is het enige pan-Europese door de EU gefinancierde programma ten behoeve van wetenschappelijke samenwerking met de NIS-landen, waaronder de wetenschappelijke gemeenschap in Ierland en Noord Ierland. Het programma moet blijven bestaan.
De onderzoeks- en opleidingsnetwerken moeten eveneens worden voortgezet, met name de flexibele steun uit hoofde van KP5 en KP6 die een positieve combinatie van zowel beginnende als ervaren onderzoekers tot stand heeft gebracht. Beginnende onderzoekers profiteren zeer van de praktische steun en het advies van meer ervaren onderzoekers. De combinatie van beide draagt bij aan een toename van de mobiliteit van onderzoekers. Deze aanpak moet blijven bestaan. 
Brigitte Douay (PSE ),
   . – De groei en het concurrentievermogen van de Unie hangen voor een groot deel samen met haar vermogen om onderzoek en innovatie te ontwikkelen. In 2000 hebben de staatshoofden en regeringsleiders in Lissabon toegezegd dat zij de Europese kenniseconomie zouden bevorderen door hieraan vanaf 2010 3 procent van het bruto nationaal inkomen te besteden.
In het verslag van de heer Buzek, waar ik donderdag vóór gestemd heb, wordt het accent gelegd op de doelstellingen en uitdagingen van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling. Er zijn twee onderdelen die mij in het bijzonder voor de geest staan en die betrekking hebben op regionale ontwikkeling: de kennisregio’s en de steun aan KMO’s. Het is noodzakelijk het onderzoekspotentieel van de regio’s van de Unie te versterken door het bevorderen van regionale onderzoeksclusters, waaraan universiteiten, onderzoekscentra, ondernemingen en regionale autoriteiten deelnemen. In het verslag wordt tevens aanbevolen de innovatiecapaciteit van de KMO’s te versterken door hen aan te moedigen zich bij netwerken aan te sluiten en door de toegang van KMO’s tot het kaderprogramma te vergemakkelijken.
Op deze manier wordt met het verslag beoogd van onderzoek een echt instrument voor regionale ontwikkeling te maken, hoewel het te betreuren valt dat de aan deze belangrijke Europese ambitie toegewezen middelen verminderd zijn, vanwege de vermageringskuur die de financiële vooruitzichten hebben ondergaan. 
Edite Estrela (PSE ),
   – Ik heb gestemd vóór het verslag-Buzek over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende het zevende kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007 tot 2013). Ik geloof namelijk dat het voor het slagen van de Strategie van Lissabon van fundamenteel belang is dat we investeren in onderzoek en technologische ontwikkeling.
Er moet meer worden geïnvesteerd in het onderzoek naar klimaatverandering en de samenhang tussen klimaatverandering en natuurrampen. Er zullen ook extra investeringen moeten worden gedaan in het onderzoek naar energiebronnen die als alternatief voor fossiele brandstoffen kunnen dienen.
Ik geloof dat onderzoek naar embryonale stamcellen – een uiterst veelbelovend onderzoeksterrein dat heel bemoedigende resultaten heeft opgeleverd voor de behandeling van, onder andere, de ziekte van Parkinson en de ziekte van Alzheimer – gefinancierd moet worden via dit kaderprogramma. De ethische comités dienen daarbij per geval zeer strikt te beoordelen of middelen kunnen worden toegewezen. 
Glyn Ford (PSE ),
   . Ik heb vóór dit verslag gestemd. De toekomst van Europa hangt af van de mogelijkheden hightech banen te scheppen die een hoog kennisniveau vereisen en een grote toegevoegde waarde hebben. Die werkgelegenheid wordt gecreëerd door te investeren in marktgericht onderzoek en ontwikkeling. Er is inmiddels meer geld beschikbaar maar het is nog niet genoeg, met name gezien de ongelofelijke verkwisting van gelden ten gunste van het gemeenschappelijk landbouwbeleid; Europese koeien hebben met twee dollar per dag meer te besteden dan 700 miljoen Chinezen.
Verder ben ik verheugd over het goedkeuren van het door de commissie ingediende amendement 66. Volgens dit amendement mogen fondsgelden voor stamcelonderzoek worden aangewend wanneer het onderzoek op grond van nationale wetgeving is toegestaan en nauwkeurig wordt gecontroleerd. We weten allemaal dat stamcelonderzoek het leven van mensen drastisch kan veranderen. Ik wil hun dat politieke voordeel niet onthouden, noch het verplaatsen van stamcelonderzoek van Europa naar het verre Oosten stimuleren. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Ik geloof dat dit één van de belangrijkste documenten van deze zittingsperiode is. Het gaat immers over een cruciaal onderwerp: het financieren van projecten voor technologische ontwikkeling op een aantal verschillende gebieden.
In het hoofdstuk over de visserij zijn amendementen opgenomen gericht op een onafhankelijker benadering van deze sector. De voorstellen zijn volgens mij heel zinvol. Gelet op de crisis die de visserijsector doormaakt, vertegenwoordigen ze een stap in de juiste richting.
De Europese visserijsector kan alleen met meer en betere technologie weer rendabel en concurrerend worden.
Ik geef derhalve mijn onvoorwaardelijke steun aan de suggestie om in het zevende kaderprogramma een apart hoofdstuk te wijden aan de visserij en de duurzame exploitatie van de oceanen. Ook de overige in dit verslag voorgestelde maatregelen kunnen op mijn steun rekenen. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   . – Om ethische redenen die voor de hand liggen, moet het klonen van mensen volledig verboden worden. Wij mogen hierover geen twijfel laten bestaan. Helaas werken het zevende kaderprogramma en bepaalde amendementen die ons vandaag worden voorgelegd, twijfel hierover in de hand, doordat uitsluitend het klonen voor reproductieve doeleinden van communautaire financiering wordt uitgesloten, en niet het klonen voor therapeutische doeleinden. Deze semi-legitimering is gevaarlijk. Hierbij wordt uitgegaan van het idee dat een menselijk wezen, als dit nog in ontwikkeling is, simpelweg als materiaal kan worden beschouwd, en dat is onaanvaardbaar.
Bovendien voorziet dit programma ook in de mogelijkheid om onderzoek naar embryonale stamcellen te financieren. Ik weet – hoewel ik het niet goedkeur – dat bepaalde lidstaten van de Europese Unie dit toestaan. Het is ongepast dat wij ons, in het kader van een stemming over de financiering van onderzoek, uitspreken over de wetgeving van lidstaten. Aan de andere kant zouden landen die deze praktijken verbieden, niet verplicht moeten worden ze met Gemeenschapsgelden te financieren, en daarom zou voor dit onderzoek dus geen gebruik mogen worden gemaakt van de financiële middelen van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling.
Daarom hebben wij tegen deze bepalingen gestemd, en hebben wij onze goedkeuring voorbehouden aan andere onderzoeksprogramma’s uit dit verslag. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Als we ons standpunt over diverse kwesties bepalen, moeten we altijd nadenken of besluiten over deze vraagstukken werkelijk op EU-niveau moeten worden genomen, en niet zoals in dit geval, over de vraag hoe de EU het door een bepaald establishment gewenst wetenschappelijk onderzoek erdoor kan drukken.
Er komt niet méér geld voor onderzoek beschikbaar doordat lidstaten dat geld via autoriteiten van de EU ter beschikking stellen. Wel komt er meer bureaucratie en stijgen de kosten. Institutionele concurrentie tussen landen om goede oplossingen te vinden leidt tot snellere vooruitgang dan een centrale sturing op hogere niveaus.
De vraag die in plaats daarvan had moeten worden gesteld, is: wat kan de EU voor het wetenschappelijk onderzoek doen wat de landen zelf niet kunnen? In beginsel kan dat onderzoek worden beperkt tot het vrije verkeer van onderzoekers in de EU, netwerken van onderzoekers en grootschalig onderzoek op terreinen als energie uit kernfusie. Dat zijn de gebieden waartoe het onderzoeksbeleid van de EU moet worden beperkt, conform het subsidiariteitsbeginsel.
We kunnen dus geen steun geven aan stamcelonderzoek op communautair niveau, omdat dat ertoe kan leiden dat lidstaten worden gedwongen om deel te nemen aan de financiering van onderzoek dat strijdig is met nationale wetten op dat gebied. We willen er echter op wijzen dat wij warme aanhangers zijn van de Zweedse wetten en regels voor dit soort onderzoek.
Aangezien hier duidelijk niet in termen van subsidiariteit is gedacht, heeft de Zweedse partij Junilistan tegen het verslag in zijn geheel gestemd. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Het standpunt van het Parlement met betrekking tot het zevende kaderprogramma voor de periode 2007-2013 bevat een contradictie als je de retoriek afzet tegen de omvang van de middelen. De EU beweert een maatschappij te zijn die gericht is op “kennis, onderzoek en technologie”, maar toch blijkt dat er in de EU-begroting voor het verwezenlijken van deze doelstelling 21 miljoen euro minder beschikbaar wordt gesteld dan de Commissie aanvankelijk had voorgesteld.
Ik wil er ook graag op wijzen dat er in de context van de prioriteiten voor dit zevende kaderprogramma pogingen zijn ondernomen om ook onderzoek als een op de markt verhandelbaar “product” te beschouwen. Een heel winstgevend product, overigens. Het komt er dus op neer dat men via dit zevende kaderprogramma probeert onderzoek te commercialiseren, met alle negatieve gevolgen van dien voor publiek onderzoek.
Dit voorstel bevat een aantal positieve punten, maar wij geloven wel dat publiek onderzoek op het gebied van het milieu, onderwijs en gezondheidszorg ook tot de prioriteiten van een dergelijk belangrijk instrument zouden moeten behoren. We zijn daarom ernstig teleurgesteld dat een aantal voorstellen met betrekking tot veiligheid op het werk, de preventie van met het werk samenhangende aandoeningen en het gebruik van ICT voor duurzame ontwikkeling en economische en sociale insluiting is verworpen.
We hebben daarom tegen gestemd. 
Gay Mitchell (PPE-DE ),
   Ik ben een groot tegenstander van onderzoek naar menselijke embryo’s. Ik heb vóór de Gargani/Záborská-amendementen gestemd. Deze amendementen zijn verworpen. Omdat ik van mening was dat dit in het belang was van het grote geheel, heb ik vervolgens – zoals werd aanbevolen door de heer Gargani (en vooraanstaande christelijke organisaties) – vóór de amendementen van mevrouw Niebler gestemd. Ik heb dit gedaan in de overtuiging dat hiermee het stamcelonderzoek met menselijke embryo's van vóór 31 december 2003 (reeds vernietigde embryo's dus) aan banden zou worden gelegd en dat er geen nieuwe menselijke embryo’s gecreëerd zouden worden om vervolgens voor onderzoeksdoeleinden vernietigd te worden.
Ik heb dit met name gedaan omdat de twee reeksen amendementen (van de commissie en de heer Purvis) als volgende aan de beurt waren en het er in dat stadium op leek dat ze aangenomen zouden worden. Dat is voor mij de slechtst denkbare situatie. Terwijl de amendementen van zowel de heer Gargani als mevrouw Niebler werden verworpen, werd het volgende amendement (commissie) zoals ik al vreesde, aangenomen. Ik heb hiertegen gestemd. Ik voel me niet prettig bij het stemmen voor het amendement-Niebler, maar ethisch gezien is het een beter standpunt dan het creëren van nieuwe embryo’s voor vernietiging. Iemand doden omdat je zijn lever wilt hebben voor onderzoek is moord. Het gebruiken van een lever van een overledene voor onderzoek is een ander verhaal, maar werpt evengoed belangrijke morele en ethische vragen op. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   In het zevende kaderprogramma voor onderzoek van de EU wordt voor het eerst een eigen begrotingslijn vastgesteld voor het zogenaamde veiligheids- en defensieonderzoek. Vanaf 2007 zal de EU enorme bedragen investeren in dit onderzoek, waaraan heel wat problemen kleven. Bovendien zal er bij het verdelen van dit geld voor onderzoek ten dele worden samengewerkt met het Europees Defensieagentschap (EDA). Defensiebedrijven als EADS en BAE Systems zullen in hoge mate kunnen meebepalen hoe het geld wordt gebruikt.
Ten eerste is het de bedoeling om in het kader van de zogenaamde Lissabon-strategie van de wapentechnologie een toonaangevende technologie te maken. Ten tweede bereikt de EU door de enorme steun voor het wapenonderzoek weer een mijlpaal op weg naar het oprichten van een snelle interventiemacht en gevechtsgroepen.
Ten derde wordt er geprobeerd om een militaire dimensie te geven aan het ruimtevaartonderzoek. Het is bijvoorbeeld de bedoeling om subsidies te geven voor GMES (wereldwijde monitoring van milieu en veiligheid), terwijl officieel is aangekondigd dat dit systeem bedoeld is om de Europese Unie in staat te stellen om haar strategische rol te spelen.
Uit de geschiedenis is gebleken dat toenemende defensie-uitgaven, en dus ook voor het onderzoek op dat gebied, altijd een teken zijn dat er meer oorlogen en conflicten op komst zijn. Ondanks alle beweringen dat de wapens met een “chirurgische precisie” worden ingezet, is het aantal oorlogsslachtoffers, vooral onder de burgerbevolking, parallel met de technische ontwikkeling van de wapens gestegen. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   – Het communautaire kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling is bijzonder belangrijk, al was het alleen maar omdat het een van de programma’s is waarvoor de EU het meeste geld vrijmaakt.
Het kaderprogramma is in vier specifieke programma’s onderverdeeld – Samenwerking, Mensen, Ideeën en Capaciteiten. Het zal aanzetten tot innovatie en bijdragen tot het bevorderen van het concurrentievermogen van Europa.
Van deze vier specifieke programma’s noem ik met name “Samenwerking”. Dit onderdeel heeft de ruimste begroting en is gericht op de deelname van de industrie aan onderzoek, de ontwikkeling van nieuwe projecten, en het bevorderen van de samenwerking met onderzoekscentra en universiteiten.
In het verslag wordt ook de nodige aandacht geschonken aan de KMO’s. De deelname van deze categorie ondernemingen wordt in dit nieuwe kaderprogramma vergemakkelijkt door de technologieplatforms een ondersteunende rol te geven.
Dit programma speelt ook een belangrijke rol in de context van de regionale ontwikkeling, omdat er een verband wordt gelegd met de structuurfondsen. Er wordt gewezen op de noodzaak om bij het toekennen van middelen rekening te houden met de convergentieregio’s. Vrijwel het gehele Portugese grondgebied valt onder die noemer. Het programma stelt tot slot dat lokale en regionale autoriteiten betrokken moeten worden bij de besluitvorming aangaande de toekenning van fondsen voor de aanleg van nieuwe infrastructuur. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ),
   . Ik heb vóór de amendementen 352, 353, 354, 355, 356 en 357 van Gargani, Záborská en anderen gestemd omdat het volgens deze amendementen niet is toegestaan dat de EU embryonaal stamcelonderzoek financiert, maar dat het aan de lidstaten zelf is om vanuit de nationale begroting subsidies te verstrekken als ze dat willen. In deze amendementen wordt erkend dat het verwerven van embryonaal materiaal voor onderzoek uitbuitend en ethisch onverantwoord is en dat EU-middelen bovendien niet kunnen worden aangewend voor onderzoek dat illegaal is in verschillende lidstaten omdat dit is strijd is met het subsidiariteitsbeginsel. Desalniettemin wordt in deze amendementen ander veelbelovend en niet controversieel stamcelonderzoek aangemoedigd – zoals volwassen- en navelstrengstamcelonderzoek. Deze amendementen zijn reeds goedgekeurd door de Commissie juridische zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid.
Op het moment dat de Gargani-amendementen werden verworpen heb ik in een poging de schade te beperken vóór de amendementen 319 en 358 van Niebler en anderen gestemd. In deze amendementen wordt het met EU-gelden financieren van onethisch stamcelonderzoek bij bestaande embryo's van vóór 31 december 2003 toegestaan. Dit amendement is een compromis. Hiermee wordt een poging gedaan de schade te beperken door het creëren van nieuwe embryo's voor onderzoek tegen te houden en elke ontwikkeling op het gebied van klonen te verhinderen. 
Peter Skinner (PSE ),
   . Ik ben verheugd dat ik onder andere vóór het opnemen van stamcelonderzoek in dit verslag heb gestemd. Wetenschappelijk onderzoek kan leiden tot verbetering van de behandelmethoden voor chronische ziekten die met de traditionele wetenschappelijke benaderingen niet kunnen worden behandeld.
Iedereen die in zijn omgeving patiënten heeft meegemaakt die leden aan slopende, chronische ziekten hoopt op nieuwe behandelmethoden. Ik weet uit eigen ervaringen met familieleden dat de stemming van vandaag het leven van honderden burgers in de EU kan veranderen.
Er is, op een ander terrein, een toenemende noodzaak om een aantal bedrijfstakken te betrekken bij de onderzoeksprogramma's. Er wordt nog te weinig gedaan om die bedrijfstakken hiervoor gereed te maken. Er moet meer gebeuren. 
Marc Tarabella (PSE ),
   . – Afgezien van de teleurstelling die de vermindering van de financiële middelen heeft teweeggebracht, is de stemming over dit verslag van essentieel belang en biedt deze hoop voor de onderzoekswereld, maar ook voor al diegenen die lijden en die er verlangend naar uitzien dat er met dit onderzoek vooruitgang wordt geboekt.
Ik wil hier het obscurantisme van bepaalde conservatieve afgevaardigden aan de kaak stellen, die het embryo-onderzoek verwerpen, terwijl dit juist een bron van zo veel hoop is. Geavanceerd onderzoek in deze sector heeft namelijk al tot enorme vooruitgang geleid in onze kennis van ziekten als de ziekte van Parkinson en de ziekte van Alzheimer. Gelukkig zijn de amendementen 352, 354, 319, 356, 357 en 358 van de heer Gargani, mevrouw Niebler en mevrouw Záborská verworpen. Het spreekt niettemin vanzelf dat dit embryonaal stamcelonderzoek onder zeer strikte ethische voorwaarden dient plaats te vinden.
Ten slotte wil ik behalve de rapporteur, de heer Buzek, in het bijzonder ook mijn collega en leider van de Belgische socialistische delegatie, de heer Busquin, prijzen, die zich in aansluiting op zijn indrukkende werk als Europees commissaris voor Onderzoek, onvermoeibaar blijft inzetten om onderzoek te promoten binnen onze parlementaire gelederen. 
Dominique Vlasto (PPE-DE ),
   . – Ik heb vóór dit nieuwe kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling gestemd, omdat wij het voorstel van de Commissie wezenlijk verbeteren en omdat wij ambitieuzer zijn dan de Raad.
Met een budget dat past bij onze ambities – ruim 50 miljard euro, oftewel drie keer zoveel als hiervoor – verschaffen wij voldoende middelen om onze onderzoekers in Europa te houden en om onderzoekers uit derde landen aan te trekken.
Met het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, en zijn vier specifieke programma’s, zal het mogelijk zijn de Europese onderzoeksruimte rond tien hoofdthema’s op te bouwen. Ik heb ook mijn steun gegeven aan de instelling van een specifieke rubriek voor veiligheid, aangezien deze kwestie een speerpunt blijft voor onze burgers. Daarnaast verheugt het mij dat mijn amendementen met betrekking tot het thema “gezondheid” voor het merendeel zijn aangenomen.
Dit programma omvat tevens een aantal nieuwe aspecten, zoals de gezamenlijke technologie-initiatieven, die ondernemingen, en met name de kleinste ondernemingen, in staat zullen stellen zich aan te sluiten bij onderzoekscentra in een specifieke sector. Wij streven er dus ook naar om de innovatie in Europa weer op gang te brengen, en daarmee onze ondernemingen en onze werkgelegenheid te steunen. 
Anna Záborská (PPE-DE ),
   . – Ik eerbiedig de nationale wetgeving van mijn land, Slowakije, de wens van mijn kiezers en mijn eigen geweten. Daarom heb ik de wetgevingsresolutie niet gesteund.
Eerbiediging van het menselijk leven en van de integriteit van vrouwen is heilig. Het is onverantwoord om projecten uit hoofde van het kaderprogramma voor onderzoek te financieren waarbij eicellen van vrouwen worden geëxploiteerd of het menselijk embryo wordt vernietigd.
Uit het kaderprogramma wordt onderzoek gefinancierd dat in verschillende lidstaten verboden is, waaronder mijn eigen land, Slowakije, met geld van de Slowaakse belastingbetalers. Is het dan geen leugen om te beweren dat de Europese Unie, en met name de Commissie, de diversiteit en soevereiniteit van de lidstaten eerbiedigt, als zij bereid is illegale projecten te financieren?
Als de communautaire begroting al tekortschiet om aan onze alledaagse behoeften te voldoen, waarom zou men dan het geld van de belastingbetalers over de balk gooien voor onderzoek dat geen enkel tastbaar voordeel oplevert?
Daarom hebben de Commissie juridische zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, waarvan ik lid ben, zich uitgesproken voor een verbod op de financiering of medefinanciering van onderzoek dat in sommige lidstaten illegaal is of dat de vernietiging van menselijke embryo’s, het klonen van mensen, het uitbuiten van vrouwen voor het verkrijgen van hun eicellen, het ingrijpen in de menselijke kiemlijn voor eugenetische doeleinden of het creëren van hybride cellen zoals chimaeren met zich meebrengt. 
Philip Bradbourn (PPE-DE ),
   – De Britse Conservatieven steunen de gemeenschappelijke regels voor de beveiliging van de burgerluchtvaart in de EU. Wij zijn echter tegen het uitbreiden van de bevoegdheden van de Commissie. Deze uitbreiding zou de lidstaten namelijk kunnen belemmeren bij hun zware taak vast te stellen of er op hun grondgebied meer beveiligingsmaatregelen genomen moeten worden. Wij kunnen bovendien geen steun geven aan het uitbreiden van de regelgeving met betrekking tot de veiligheid tijdens de vlucht, noch aan het uitbreiden van de bevoegdheden van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart – in ieder geval totdat het agentschap heeft bewezen dat het in staat is zijn huidige veiligheidstaken naar behoren en op efficiënte wijze uit te voeren.
Derhalve hebben de Conservatieven zich bij de eindstemming van stemming onthouden. 
Glyn Ford (PSE ),
   Ik heb gestemd vóór deze amendementen, die zijn opgesteld om de belangen van kiezers in Gibraltar te beschermen. Het is een schandaal dat de gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart niet automatisch op Gibraltar van toepassing zijn omdat Spanje weigert Gibraltar als volwaardig onderdeel van de Europese Unie te zien. Deze voortdurende pesterij roept in Gibraltar uiteraard felle reacties op. Naar mijn menig is het beter goedschiks naar een langetermijnoplossing te zoeken dan kwaadschiks. 
Jörg Leichtfried (PSE ),
   Ik zou in deze stemverklaring willen toelichten waarom ik me van stemming heb onthouden over de amendementen 90 en 91. Het is toch onaanvaardbaar dat we regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart voor alle luchthavens op het grondgebied van de lidstaten vastleggen, en dat we in een speciale clausule bepalen dat deze verordening niet geldt voor het vliegveld van Gibraltar? Hoe kunnen we het woord Unie in de mond nemen als algemeen geldige wetten plotseling niet meer gelden voor bepaalde gebieden?
Zowel Spanje als het Verenigd Koninkrijk maken deel uit van de Europese Unie. Ik ben van mening dat hun conflicten niet ten koste van de Europese Unie mogen gaan, en vooral niet ten koste van de beveiliging van de burgerluchtvaart, het onderwerp van dit verslag. De maatregelen en regels die in dit verslag worden behandeld hebben betrekking op het verhinderen van wederrechtelijke daden in de burgerluchtvaart, en zouden in het belang van het welzijn van alle passagiers op alle luchthavens van de EU moeten gelden. 
Seán Ó Neachtain (UEN ),
   Ik juich het voorstel voor gemeenschappelijke regels op het gebied van de burgerluchtvaart dat vandaag op tafel ligt, van harte toe. Na de ervaring die in de nasleep van 11 september op het gebied van beveiliging is opgedaan, denk ik dat nu de tijd is aangebroken om basisbeginselen in de wetgeving te verankeren om te bepalen wat er gedaan moet worden om de burgerluchtvaart te beschermen tegen wederrechtelijke daden.
Alle lidstaten moeten één lijn trekken met betrekking tot gemeenschappelijke regels over veiligheidscontroles, doorzoekingen, bewaking, verboden voorwerpen en veiligheidspatrouilles, om maar een paar zaken te noemen.
Ik ondersteun de innovatieve aanpak van de Commissie, die regels voorstelt over veiligheidsmaatregelen tijdens vluchten. Een minder warm voorstander ben ik echter van de amendementen op dit voorstel die het gebruik van gewapende meereizende beveiligingsagenten of verplicht te stellen. Ik denk dat het belangrijk is dat lidstaten niet wettelijk verplicht worden om gewapende meereizende beveiligingsagenten op binnenlandse of buitenlandse vluchten in te zetten of te aanvaarden. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   . – Vanmorgen heeft het Parlement het verslag-Costa over gemeenschappelijke regels op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart aangenomen. Nu het vakantieseizoen nadert en miljoenen passagiers zich opmaken voor een vlucht naar hun droombestemming – ongeveer 16 miljoen per jaar vanaf de Luchthaven Brussel-Nationaal –, lijkt het mij niet overbodig nog eens te wijzen op bepaalde essentiële veiligheidsvoorschriften aan boord van vliegtuigen. Hoewel sommige mensen wellicht zullen mopperen omdat ze zich aan strenge controles moeten onderwerpen, denk ik dat dit de prijs is die wij moeten betalen. De doorstroming zal er misschien onder lijden, maar uiteindelijk zal iedereen er baat bij hebben wat de veiligheid betreft.
Dit verslag omvat een reeks herzieningen van een verordening die in 2002 werd aangenomen naar aanleiding van de aanslagen van 11 september 2001. In de discussies over veiligheid zou de nadruk moeten worden gelegd op de basisnormen voor controles, bewaking, verboden voorwerpen en veiligheidsagenten aan boord van vliegtuigen. Er is maar één doelstelling, namelijk een grotere samenhang in het gevoerde beleid, gericht op “” in alle lidstaten van de Europese Unie. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   . – Slovenië voldoet aan de criteria van Maastricht, die de heer Prodi zelf onlangs nog als “stom” betitelde. Daarom kan dit land de eenheidsmunt aannemen, waar het om heeft verzocht. Overigens zal Slovenië het enige land in de eurozone zijn dat aan deze fameuze criteria voldoet.
Het feit dat wij ons met betrekking tot deze kwestie van stemming onthouden, betekent niet dat wij het verzoek van Slovenië verwerpen. Wij zullen niet tegen het Sloveense verzoek stemmen, als dat werkelijk is wat dit land, en vooral zijn bevolking, wil. Wij kunnen echter niet toestaan dat een nieuw land toetreedt tot de minst dynamische economische ruimte ter wereld, die opgezadeld is met een monetair beleid dat onze toch al geringe groei om zeep helpt, en met een ongunstig – want niet-bestaand – wisselkoersbeleid.
De euro aannemen is geen goed idee. Wij Fransen weten dit. Frankrijk heeft het gedaan en betaalt er een hoge prijs voor. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Wij hebben besloten om ons bij de eindstemming over dit verslag van stemming te onthouden. Het is aan de burgers van Slovenië om, liefst door middel van een referendum, te beslissen of ze willen dat hun land zich bij de EMU aansluit.
Wij vinden dat Zweden buiten de EMU moet blijven, en we bevelen andere landen ook niet aan om zich erbij aan te sluiten, maar het is zoals gezegd aan de burgers van elk land om daarover te beslissen. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in verband met mijn stemgedrag bij de resoluties over Tunesië zou ik op willen merken dat ik uit loyaliteit met mijn partij heb gestemd. Ik ben echter van mening dat we niet met twee maten moeten meten. Dat houdt in dat wanneer er in een korte periode gestemd wordt over een aantal resoluties die gericht zijn tegen een specifiek land, men of het tempo van die resoluties en veroordelingen moet terugschroeven of dezelfde maatstaf als voor andere landen moet hanteren. 
Simon Busuttil (PPE-DE ).
   – Onze PPE-DE-Fractie heeft zich van stemming onthouden, omdat zij vindt dat deze resolutie overbodig is en Tunesië geen recht doet.
Ik zou erop willen wijzen dat dit de vierde keer is in een tijdsbestek van enkele maanden dat wij Tunesië in de kijker zetten, terwijl er diverse andere landen zijn waar de situatie veel erger is en waarover wij niets gezegd hebben. Wij hebben ons dus van stemming onthouden, omdat wij, hoewel we het ermee eens zijn dat Tunesië nog heel wat moet doen om zijn staat van dienst op het gebied van de mensenrechten te verbeteren, vinden dat onze boodschap aan dit land constructief moet zijn en niet op een heksenjacht moet lijken.
Even belangrijk is het feit dat, al is de resolutie aangenomen, er een meerderheid in de zaal was die ofwel zich van stemming onthield ofwel tegen de ontwerpresolutie stemde. Het valt dus in hoge mate te betwijfelen of deze resolutie veel effect zal sorteren. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Wij steunen de gemeenschappelijke ontwerpresolutie van de centrumlinkse fracties, ook al is het eigenlijk aan de Raad van Europa en het Europees Hof voor de rechten van de mens om te controleren, zowel politiek als juridisch, of alle staten van Europa zich aan de Universele Verklaring van de rechten van de mens van de VN houden. De Raad van Europa en het Europees Hof voor de rechten van de mens zijn de instellingen die in dit geval moeten worden ingeschakeld, in het bijzonder om bijvoorbeeld te zorgen dat de democratische vrijheid van Gay Pride in Rusland kan worden gehandhaafd.
Het is moeilijk om een volledige lijst samen te stellen van verschillende geweldsincidenten met racistische of homofobe achtergronden in heel Europa. Er zijn echter sterke redenen om van deze gelegenheid gebruik te maken om alle bekende uitspraken en uitingen van geweld met achterliggende racistische of homofobe motieven te veroordelen.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Wij zijn ervan overtuigd dat het milieubeleid belangrijke economische mogelijkheden biedt voor het scheppen van banen, hetzij direct, hetzij indirect. Van belang is dan wel dat het innovatie- en industriebeleid vooral gericht worden op het bevorderen van duurzame ontwikkeling. Er moet dus een macro-economisch kader worden opgezet dat de duurzame ontwikkeling in elk land onderbouwt, werkgelegenheid schept, de sociale cohesie versterkt en het milieu beschermt.
Het nu gevoerde neoliberale beleid staat de verwezenlijking van die doelstellingen in de weg. De “Strategie van Lissabon” en het fiscale en monetaire beleid van de EU hebben negatieve gevolgen gehad voor de economische groei, de werkgelegenheid en het milieu.
We willen er graag op wijzen dat er in de EU nog steeds sprake is van veel werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting, en een zeer ongelijke inkomensverdeling. Daarom geloven wij dat echte convergentie en de bestrijding van inkomensongelijkheid bovenaan de economische en sociale agenda zouden moeten staan. 
Caroline Jackson (PPE-DE ),
   De Britse Conservatieven steunen de doelstellingen achter de strategie voor duurzame ontwikkeling, maar zijn van mening dat deze resolutie uitermate negatief is over de vooruitgang die wordt geboekt.
Het Europees Parlement moet erkennen dat duurzame economische groei in plaats van een bedreiging of een alternatief een noodzakelijke voorwaarde en een katalysator is voor duurzame ontwikkeling.
Wij juichen het toe dat men zich toelegt op het nakomen van onze internationale verplichtingen, maar zijn van mening dat de tijd is aangebroken om ons te concentreren op het uitvoeren en controleren van bestaande doelstellingen en regels, in plaats van dat we een niet-aflatende stroom wetgeving genereren die op zijn best inconsistent uitgevoerd wordt.
Als we er niet in zouden slagen de reeds afgesproken milieudoelstellingen te halen, zou dat de geloofwaardigheid van Europa op het gebied van duurzame ontwikkeling fundamenteel ondermijnen. 
Jean Lambert (Verts/ALE ),
   . Ik juich de zeer positieve stemming van vandaag toe en hoop dat de inhoud ervan niet vergeten zal worden, wanneer we in de toekomst naar ons groeibeleid zullen kijken: de nadruk op kwaliteit en de ontkoppeling van groei en gebruik van hulpbronnen zijn erg belangrijke punten. Ook stel ik op prijs dat het Oostenrijkse voorzitterschap bereid was te luisteren naar de punten die zijn aangehaald in ons overleg ter voorbereiding van deze resolutie.
In hun voorstel aan de Raad hebben zij een historische stap gezet door te erkennen dat er een betere opleidingsstrategie ontwikkeld moet worden, zij het momenteel alleen in bepaalde sectoren, om de bouw, architecten enz. de nodige vaardigheden te verschaffen om milieuvriendelijk te werken. Sinds enige tijd heb ik er bij de Europese Commissie op aangedrongen om dit over te nemen en ik hoop op een positief antwoord.
We kunnen onze klimaatdoelstellingen niet halen als we geen beroepsbevolking hebben met de nodige vaardigheden om vooruitgang te boeken. Ook ben ik ingenomen met de erkenning dat sociale samenhang een noodzakelijk onderdeel van duurzame ontwikkeling vormt: de armste mensen leven en werken vaak in de slechtste milieuomstandigheden, of dat nu in de EU is of in Afrika. Ons beleid moet voor iedereen vruchten afwerpen. 
Carl Lang (NI ),
   . – Milieubescherming is niet alleen een ecologische noodzaak, maar ook een economische noodzaak. Belangrijke beschavingen, zoals de Maya’s in Midden-Amerika, zijn verdwenen omdat zij hun natuurlijke hulpbronnen hadden vernield.
In de twintigste eeuw was het meest destructieve systeem het communisme, dat niet alleen verantwoordelijk was voor de dood van tientallen miljoenen mensen, maar ook voor de aantasting van het milieu. Voorbeelden hiervan zijn onder andere de kerncentrales naar het model van Tsjernobyl en het droogvallen van het Aralmeer. Het land dat op dit moment het meest vervuilend is, is communistisch China.
In Europa zijn er twee overheersende ideologieën in Brussel die een bedreiging vormen voor de ontwikkeling van onze landen. De ene is de vrijhandelsdoctrine, die onze industriële structuur vernietigt en in 2000 tot de Lissabon-strategie heeft geleid, en de andere is het malthusianisme, dat enerzijds heeft geleid tot de ondergang van onze wijngaarden en de braaklegging van onze meest vruchtbare gronden, en anderzijds tot de afname van onze bevolkingsgroei.
Het is geen oplossing om dit gebrek aan aanwas te compenseren door een oproep tot immigratie, en om onze fabrieken naar het buitenland te verplaatsen. De echt noodzakelijke voorwaarden voor een waarachtige duurzame ontwikkeling van onze naties worden gevormd door het opnieuw instellen van onze grenzen en door een substantieel gezinsbeleid. 
Carlo Casini (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen de ontwerpresolutie gestemd omdat ik het onacceptabel vond dat geprobeerd werd racisme en homofobie op één lijn te stellen.
Het is niet nodig te herinneren aan de gruwelen van rassendiscriminatie, die, lang voordat zij in de praktijk wordt gebracht, in de gedachten van mensen wordt voorbereid. Het is goed dat iedere uiting van minachting en geweld jegens mensen met een andere seksuele geaardheid wordt veroordeeld, maar je kunt de visie van de instellingen en van de kerk toch niet als onmenselijk beschouwen wanneer ze opkomen voor het gezin als een structuur die van groot belang is voor het gemeenschappelijk welzijn en daarbij uitgaan van het verschil tussen de geslachten en de gemeenschap tussen man en vrouw, met andere woorden: heteroseksualiteit.
De doctrine van de mensenrechten schrijft die bescherming zelfs voor. Laten we artikel 16 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens niet vergeten – een document waarvan de seculiere aard toch zeker buiten kijf staat – waarin gesteld wordt dat het gezin de natuurlijke en fundamentele groepseenheid van de maatschappij is en recht heeft op erkenning en bescherming door de maatschappij en de staat.
We moeten dus niet alleen zowel racisme als homofobie veroordelen, maar ook het feit dat zij op één lijn worden gesteld, want welbeschouwd is dat een poging om een essentieel onderdeel van de mensenrechten teniet te doen. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, ik heb gisteren in het debat reeds gezegd waarom deze resolutie mij dwaas en ondemocratisch lijkt zodat ik vandaag niet meer daarop moet terugkomen en ik sluit mij trouwens reeds bij voorbaat aan bij al het kwade wat mijn collega Philip Claeys daarover straks gaat zeggen. Ik wil daaraan vandaag nog enkel toevoegen dat er ook een andere, hele grote categorie zeer reële slachtoffers van zeer reëel racisme bestaat waar blijkbaar niemand om bekommerd is en waarover deze instelling ook nooit resoluties neerpent.
Dat is de categorie van de zeer vele autochtone mensen die zich niet meer thuis mogen voelen in hun eigen straat of in hun eigen stad, die slachtoffer worden van racistisch, anti-autochtoon geweld. Dat zijn oudere mensen en vrouwen die na zonsondergang niet meer de straat op kunnen en die geterroriseerd worden in het openbaar vervoer. Maar ja, deze mensen staan nu eenmaal niet in de gunst van de politiek correcte, linkse, modieuze meningsmaffia, die jammer genoeg ook in deze instellingen veel te veel het hoge woord voert. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de gezamenlijke resoluties van de andere fracties gestemd. Helaas heeft de PPE-DE-Fractie de resolutie als fractie niet ondertekend. Als individuen hebben echter vele collega’s ervoor gestemd.
Ik denk dat het bestrijden van elke vorm van discriminatie een erg belangrijk deel van het werk van een Europees parlementslid is. Hoewel de gezamenlijke resolutie soms wat dubbelzinnig en niet 100 procent perfect was, kan ik ze steunen, aangezien ze voor dit Parlement tamelijk evenwichtig was. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat ik precies hetzelfde standpunt heb als mevrouw Kauppi.
Wat mij betreft, ging het hier om een ontwerpresolutie tegen racisme, vreemdelingenhaat, antisemitisme en homofobie. Ik heb voorgestemd, omdat ik het een zeer belangrijke ontwerpresolutie vind. De vorige keer hadden wij een gezamenlijke ontwerpresolutie tegen homofobie, waarover alle fracties het eens waren. Ik denk dat het voorbereidende werk dit keer helaas niet goed is uitgevoerd. Misschien dat wij er de volgende keer in zullen slagen om homofobie in dit Parlement unaniem te veroordelen. 
Ivo Strejček (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb in dit geval tegen de ontwerpresolutie gestemd. Graag zou ik daar enige toelichting op willen geven. Hoewel vreemdelingenhaat en discriminatie afkeurenswaardige fenomenen zijn, denk ik toch dat dit een typisch modieuze ontwerpresolutie is, van het soort dat regelmatig in verschillende vormen in dit Parlement wordt behandeld. Verder heb ik tegengestemd, omdat ik niet denk dat in een soortgelijk document individuele lidstaten en hun regeringen bij naam dienen te worden genoemd of te worden opgeroepen om anders te werk te gaan. Alles is immers in handen van de kiezers van deze regeringen. We moeten die dan ook geen cijfers gaan geven.
In paragraaf twee gaat het inderdaad om zeer afkeurenswaardige handelingen, maar ik denk niet dat het hier gaat om de dominante opinie in Europa, hetgeen nog een reden is om tegen te stemmen. Het is verder niet juist, en ik herhaal het nog eens, dat het Europees Parlement in de paragrafen 4 en 5 zich op een voor mij enigszins ongepaste wijze mengt in de binnenlandse aangelegenheden van soevereine staten als Polen en Rusland. In paragraaf 11 wordt Polen opnieuw expliciet bij naam genoemd, en ook daarom heb ik tegengestemd. 
Philip Claeys (NI ).
   – Voorzitter, ik heb tegen de resolutie over racistisch en homofoob geweld gestemd omdat ik niet kan aanvaarden dat een op zich legitiem doel wordt bezoedeld door partijpolitieke overwegingen. Ik denk aan overweging E waar politieke partijen op de korrel worden genomen die de mislukking van het multiculturele model aan de orde stellen en die opkomen voor de vrijwaring van de nationale identiteiten in Europa.
Paragraaf 11 is geïnspireerd door het onvermogen van de linkerzijde om te aanvaarden dat rechtse partijen democratische verkiezingen winnen en een regering vormen. Paragraaf 12 wil dan weer het typisch Belgische systeem veralgemenen waarbij partijen van hun financiering worden beroofd wanneer ze het falende immigratiebeleid aan de kaak stellen. Dit is een bedreiging voor het recht van vrije meningsuiting, net zoals trouwens overweging K die censuur wil invoeren op het internet.
Bijna alle fracties die deze resolutie indienden, zijn voor de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Misschien kunnen ze eens kijken hoe het dáár gesteld is met de discriminatie van minderheden en de homofobie. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil van de gelegenheid gebruik maken om hier te verklaren waarom ik tegen deze ontwerpresolutie tegen racistisch en homofoob geweld gestemd heb. Uiteraard is geen weldenkend mens voorstander van racistisch en homofoob geweld, en zal eenieder dergelijke vormen van geweld veroordelen waar die zich daadwerkelijk voordoen. Het komt mij echter voor dat in de onderhavige ontwerpresolutie iedereen die zich sterk maakt voor de eigen cultuur en de eigen nationale identiteit, al te gemakkelijk beticht wordt van racisme. Evenzo komt het mij voor dat degenen die opkomen voor het traditioneel-christelijke, Europese beeld van het gezin, er al te snel van worden verdacht homofoob geweld zelfs toe te juichen. Als een en ander dan ook nog met individuele lidstaten van de EU wordt geassocieerd, is dat naar mijn mening volstrekt ontoelaatbaar. 
James Hugh Allister (NI ),
   . Racistisch geweld is op dit moment helaas wijdverspreid in Europa en moet krachtig aangepakt worden. Ik betreur het echter dat de resolutie over dit belangrijke onderwerp is misbruikt als instrument om zware kritiek te uiten op de interne regeringssamenstelling in bepaalde lidstaten. Die samenstelling vloeit namelijk voort uit een democratisch proces en valt eerlijk gezegd buiten het mandaat van het Europees Parlement. Daarom heb ik tegen de resolutie gestemd. Ten aanzien van de normen en ethische regels die verwacht worden van democratische partijen betreur ik het ten zeerste dat de Ulster Unionist Party in Noord-Ierland het gepast heeft geacht in hun parlementaire vertegenwoordiging in het Noord-Iers parlement de politieke vertegenwoordiger van de UVF op te nemen, een illegale organisatie die zich heeft ingelaten met racistisch, sektarisch en ander geweld. Deze schandelijke samenwerking doet niet alleen afbreuk aan diegenen die zich daardoor laten bezoedelen, maar ondermijnt wat een gezamenlijke stellingname zou moeten zijn van alle democratische partijen tegen de misdaad, of die nu van racistische of andere aard is. 
Gerard Batten en Thomas Wise (IND/DEM ),
   . Bij het overwegen van de onderwerpen die in dit verslag aan de orde worden gesteld, moet duidelijk gemaakt worden dat hoewel we tegen onverdraagzaamheid zijn, we denken dat kritiek op de nieuw Poolse regering contraproductief is en dat de Polen deze zaken zelf op democratische wijze moeten oplossen. 
Manuel António dos Santos (PSE ),
   – Ik heb niet vóór deze ontwerpresolutie tegen racisme en homofobie gestemd, terwijl ik het met de algemene strekking van de resolutie roerend eens ben en geloof dat deze resolutie politiek gezien opportuun is.
Mijn bezwaar – ik heb me van stemming onthouden – heeft uitsluitend betrekking op een “zaak” die zich in Portugal heeft voorgedaan en dat symptomatisch zou zijn voor een sterk homofobe cultuur in Portugal.
De zaak-Gisberta, die in Porto heeft plaatsgevonden, was uiteindelijk niets meer dan een daad van jeugddelinquentie. Zo heeft de Portugese maatschappij het voorval ook opgevat. De zaak is door de gerechtelijke autoriteiten correct afgehandeld.
Er is dus geen enkele reden waarom dit geval in een zo’n belangrijke resolutie met deze strekking zou moeten worden opgenomen. 
Glyn Ford (PSE ),
   . Als nationaal penningmeester van de Anti-Nazi League in Groot-Brittannië en lid van het stuurcomité van Unite Against Fascism had ik het voorrecht onlangs te mogen spreken op de manifestatie Love Music, Hate Racism op Trafalgar Square om erop aan te dringen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in het geweer te komen tegen Engelands eigen fascistische partij, de BNP.
In mijn toespraak heb ik er opnieuw voor gewaarschuwd dat racisme in Europa de wind in de zeilen heeft. Maar al te snel werd mijn gelijk aangetoond. We hebben racistische en fascistische partijen in Frankrijk, Italië, België en Denemarken die nu al een tijdje meegaan. Het meest verontrustend is de plotse heropleving van racisme, homofobie en antisemitisme in Polen, die wordt gesteund en geschraagd door meelopende collega’s in de huidige Poolse regering en het Europees Parlement. Al diegenen die gekant zijn tegen racisme in Europa moeten hun krachten bundelen tegen deze nieuwe golf van haat en onverdraagzaamheid. 
Patrick Gaubert (PPE-DE ),
   De Europese Unie is gegrondvest op een gemeenschap die zich baseert op de ondeelbare en universele waarden van menselijke waardigheid, vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Toen zij zich verenigden, hebben de 25 lidstaten besloten deze waarden te handhaven en te bevorderen.
De talrijke racistische, xenofobe, antisemitische en homofobe aanslagen die de laatste tijd in Europa hebben plaatsgevonden, zijn dus onacceptabel en niet te tolereren. Het is van het grootste belang dit geweld publiekelijk te veroordelen.
Daarom heb ik namens mijn fractie een resolutie opgesteld. Daarin heb ik de instellingen van de Europese Unie, de lidstaten en alle Europese democratische politieke partijen verzocht elke daad van onverdraagzaamheid en aanzetten tot haat te veroordelen.
Waakzaamheid blijft geboden, maar we moeten niet alles op één hoop gooien door individuele gevallen van geweld in staten die tegen racisme en homofobie strijden, in één adem te noemen met de extreme standpunten die openlijk door bepaalde regeringen worden ingenomen. Bovendien is de lijst van tragische voorbeelden die in de gezamenlijke resolutie van de Verts/ALE-Fractie, de ALDE-Fractie, de PSE-Fractie en de GUE/NGL-Fractie worden vermeld, niet volledig.
Ik wil echter duidelijk stellen dat de bestrijding van elke vorm van racisme niet het monopolie van rechts of van links is. Daarom heb ik vóór de resolutie van de PPE-DE-Fractie en voor de gezamenlijke resolutie van de andere fracties gestemd. 
Lissy Gröner (PSE ),
   . – Homofobie en racisme horen niet thuis in Europa. Artikel 13 van het EG-Verdrag verbiedt elke vorm van discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afstamming, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid.
Met name na de schandelijke en schokkende gebeurtenissen rondom de Gay Pride-parade in mei 2006 in Moskou, is het zaak om een sterk signaal af te geven met betrekking tot tolerantie in Europa. Ik heb afgelopen zaterdag in Warschau in de mars voor gelijkheid gedemonstreerd tegen de toenemende homofobe tendensen, met name in EU-lidstaat Polen. Het recht van de Europese burger op seksuele zelfbeschikking is een mensenrecht, en dat recht wordt door ons, Sociaal-democraten, in het Europees Parlement verdedigd, of dat nu in Warschau, in Riga of in Frankfurt is. Daarom heb ik vóór de ontwerpresolutie gestemd. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   – Het is niet goed in eenzelfde tekst racisme en homofobie aan elkaar gelijk te stellen.
Deze resolutie bevat paragrafen die ik niet kan steunen, zoals de paragraaf over beschuldigingen van politiegeweld, en ik spreek hierbij nog eens uit dat ik tegen elke vorm van adoptie door homoseksuelen ben.
Hoe zouden we echter tegen een tekst kunnen zijn waarin bewezen racistische daden in Europa krachtig worden veroordeeld?
Laten we onze normen en waarden niet vergeten, laten we niet vergeten waarom we Europa hebben gecreëerd. Vooral de toename van vreemdelingenhaat die wij de laatste tijd in Europa waarnemen, baart mij grote zorgen. 
Lívia Járóka (PPE-DE ),
   . Ik heb vóór de resolutie gestemd. Schaamteloos racisme is nog steeds wijdverspreid in de Europese Unie en geen groep lijdt daar meer onder dan de Roma. Er zijn veel gevallen gemeld waarin Roma verbaal, emotioneel en lichamelijk werden belaagd, soms door de politie. Hoewel de Roma als specifiek onderwerp onvoldoende aan bod komen in deze resolutie, is het van essentieel belang dat het Parlement ervoor ijvert om racisme in heel Europa te verslaan. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   . Ik en mijn collega’s van de Britse Conservatieven verafschuwen elke actie van individuen, regeringen of politieke partijen die aanzet tot racisme, antisemitisme of homofobie. Iedereen of iedere organisatie die zich schuldig maakt aan of aanzet tot een dergelijke vorm van discriminatie zou zonder pardon wettelijk vervolgd moeten worden. Wij geloven in vrijheid en het recht van individuen om te leven zonder de angst voor vervolging of vooroordelen.
We kunnen de gezamenlijke ontwerpresolutie echter niet steunen, omdat deze het pleidooi voor verdraagzaamheid ondermijnt door willekeurig een aantal specifieke incidenten, specifieke gebeurtenissen en organisaties op te sommen. De ontwerpresolutie lijkt te zijn ingegeven door nodeloze confrontatiezucht, in plaats van dat ze een echte poging doet verdraagzaamheid en non-discriminatie te bevorderen. Bij de eindstemming hebben we ons dan ook van stemming onthouden. 
Ewa Klamt (PPE-DE ),
   . – Wij van de PPE-DE-Fractie veroordelen alle vormen van geweld en discriminatie die voortkomen uit racistische motieven, en wijzen racistische tendensen scherp af. Dat hebben we klip en klaar tot uitdrukking gebracht in de in januari aangenomen resolutie over homofobie, en ook nu weer in onze huidige resolutietekst. We roepen de EU-instellingen, de lidstaten en alle politieke partijen in de EU op om dat voorbeeld te volgen.
De gezamenlijke ontwerpresolutie van de PSE-Fractie, de Verts/ALE-Fractie en de ALDE-Fractie kunnen wij niet steunen, aangezien de desbetreffende tekst willekeurige lidstaten aan de schandpaal nagelt en een parlementair instrument, de resolutie, aanwendt voor het uiten van onwaarheden en insinuaties.
Ik noem er slechts twee.
In paragraaf 2 wordt het volgende vastgesteld: "de gewelddadige aanval op (…) een Duits burger van Ethiopische afkomst (...) in het bijzonder vanwege de racistische achtergrond". De Duitse procureur-generaal, die bevoegd is inzake strafzaken van groot belang die de binnenlandse vrede van Duitsland bedreigen, heeft deze zaak naar het desbetreffende gerechtshof terugverwezen als zijnde niet voornamelijk racistisch geïnspireerd.
De tekst van de ontwerpresolutie bevat algemene beweringen over de politiekorpsen in de lidstaten: "… dat de lidstaten zich in dit opzicht zouden moeten bezinnen over de vraag of hun politiële en justitiële bestel niet gebukt gaat onder 'institutioneel racisme' ….". Ik ben niet bereid om mensen die dag in, dag uit hun gezondheid en hun leven op het spel zetten voor ons aller veiligheid, als racisten over één kam te scheren. 
Roger Knapman, Michael Henry Nattrass en John Whittaker (IND/DEM ),
   . Bij het overwegen van de onderwerpen die in dit verslag aan de orde worden gesteld, moet duidelijk gemaakt worden dat hoewel we tegen onverdraagzaamheid zijn, we denken dat kritiek op de nieuw Poolse regering contraproductief is en dat de Polen deze zaken zelf op democratische wijze moeten oplossen. Bovendien moet men inzien dat Polen een door en door katholiek land is en zijn inwoners derhalve hun katholieke overtuiging op precies dezelfde manier zullen uiten als moslims het islamitisch standpunt over homoseksualiteit uiten. Het komt zelden, zo niet nooit, voor dat het Parlement moslims om dergelijke standpunten bekritiseert en als katholieken anders behandeld worden, getuigt dit van meten met twee maten. 
Jean Lambert (Verts/ALE ),
   . Ik juich deze resolutie toe en heb er met trots mee ingestemd. Uit het debat van gisteren bleek duidelijk welke weg er nog afgelegd moet worden om ervoor te zorgen dat iedereen in de EU in gelijke mate gerespecteerd wordt. Velen hebben hun bezorgdheid geuit over de homofobe geluiden die in dit Parlement werden geventileerd. Gelukkig heeft een overgrote meerderheid van dit Parlement deze uitingen verworpen en heeft zware kritiek uitgeoefend op ten minste twee lidstaten en op racistische daden in andere lidstaten. Dat is een welkome stap. Politici spelen een cruciale rol in het creëren van een klimaat waarin geweld en haatdragende taal verworpen wordt: dat is onderdeel van het creëren van een inclusieve samenleving. Als we de confrontatie aangaan met politici die vooroordelen in de hand werken, dan moeten we hetzelfde doen wanneer de media en onze instellingen dat doen. We moet de mensenrechtenschendingen in de EU onder ogen zien. De positieve stemming van vandaag is onderdeel van dat proces. 
Hubert Pirker (PPE-DE ),
   . – De delegatie van de Oostenrijkse Volkspartij heeft zich, evenals de PPE-DE-Fractie, dit jaar en de voorgaande jaren in alle resoluties ter zake sterk gemaakt tegen racistisch geïnspireerd geweld en vreemdelingenhaat, tegen discriminatie van homoseksuelen en voor het streven naar de hoogst bereikbare normen inzake de mensenrechten en het verbieden van discriminatie. Zij steunt daarom ook de ontwerpresolutie van Patrick Gaubert, die namens de PPE-DE-Fractie is ingediend.
De delegatie van de Oostenrijkse Volkspartij stemt echter tegen de gezamenlijke ontwerpresolutie van de fracties van de GUE/NGL, ALDE, Verts/ALE en PSE, omdat zij geen enkele poging hebben ondernomen om met de PPE-DE-Fractie tot een gezamenlijke tekst te komen. Andere overwegingen die een rol spelen, zijn dat dergelijke ontwerpresoluties sterk aan inflatie onderhevig zijn, dat deze ontwerpresolutie een zuiver politiek document boordevol fouten en generalisaties is, en dat de thema's racisme en intolerantie louter worden aangewend voor het uitzenden van ideologische boodschappen. 
Anna Záborská (PPE-DE ),
   – Elke vorm van menselijk geweld moet worden veroordeeld. Het onontvreemdbare recht op leven, het recht op vrijheid en veiligheid en de eerbiediging van de menselijke waardigheid gelden voor alle mensen. Deze rechten worden door nationale wetten gewaarborgd.
Door uitspraken over homoseksuelen en over racisme aan elkaar gelijk te stellen, wordt de verdediging van de mensenrechten in diskrediet gebracht. Bestraffing van schendingen van deze rechten is de verantwoordelijkheid van iedere lidstaat afzonderlijk en valt onder de werkingssfeer van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens van de Raad van Europa, dat alle lidstaten van de Unie hebben ondertekend. Daarom moeten zij in voorkomend geval verantwoording afleggen aan het Europees Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg.
Is het waar dat er een nieuwe vorm van totalitarisme in opkomst is die zich tegen democratisch gekozen regeringen keert? Zowel ter linkerzijde als ter rechterzijde groeit het extremisme, omdat de gevestigde partijen coalities vormen waardoor zij de geloofwaardigheid en politieke visie ontberen die voor gezinnen in de lidstaten acceptabel is. Wanneer we nee zeggen tegen de manipulatie en de desinformatie in deze resolutie, strijden we tegen de opkomst van extremisme en geweld en weigeren we de haat aan te wakkeren tegen de sociale groepen die in de resolutie worden genoemd.
Daarom heeft mijn fractie besloten deze ontwerpresolutie niet te steunen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Wij zijn voorstander van technologische en vooral digitale oplossingen voor het verbeteren van de signalerings- en controlesystemen voor spoorwegen. Die dragen bij tot meer veiligheid en helpen bovendien bij het oplossen van de knelpunten in het spoornetwerk.
Als de treinen veel sneller gaan rijden en de capaciteit van de spoorlijnen aanzienlijk wordt verhoogd is veiligheid des te belangrijker.
We twijfelen er echter aan of het voorgestelde systeem (ERTMS) inderdaad beter is dan de bestaande nationale systemen. De grensoverschrijdende interoperabiliteit zal met ERTMS verbeteren, maar we mogen niet vergeten dat dit voorstel deel uitmaakt van de strategie om het spoorvervoer te liberaliseren en van de filosofie van de interne markt.
De kernvraag luidt uiteindelijk als volgt: hoe zullen de extra kosten die dit systeem voor de spoorwegmaatschappijen met zich zal meebrengen worden opgebracht? Wie gaat die extra kosten betalen en hoeveel zal elke lidstaat moeten bijdragen? De omvang van de communautaire begroting is immers beperkt.
We zien eenzelfde situatie bij de trans-Europese netwerken en de Europese programma’s voor het vervoersbeleid. Voor deze programma’s zijn in het volgende financieel kader minder middelen gereserveerd.
We hebben ook onze twijfels over het idee om de structuurfondsen in het kader van het vervoer uitsluitend voor de implementatie van dit systeem te gebruiken.
We hebben ons daarom van stemming onthouden. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – De traditionele kustvisserij speelt binnen de plaatselijke economie van een hele reeks vissergemeenschappen een cruciale rol.
Het feit dat er voor de kustvisserij geen apart rechtskader bestaat heeft ernstige consequenties, zowel voor deze sector als voor de industrie die ervan afhankelijk is.
Er moeten manieren worden gevonden om deze trend te keren, zeker nu: de vloot moet immers worden gemoderniseerd, terwijl de sector meer jongeren zal moeten aantrekken.
Ik geloof dat de goedkeuring van dit verslag een stap in de juiste richting is voor de bescherming van de belangen van de visserijgemeenschappen, en dan met name die in Portugal en de Azoren.
Ik heb daarom vóór dit verslag gestemd. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Wij betreuren het dat enkele voorstellen die we hadden ingediend het uiteindelijk niet hebben gehaald, ook al konden ze rekenen op de steun van ongeveer tweehonderd afgevaardigden. Het gaat om de volgende voorstellen:
- het opzetten van een communautair programma voor kleinschalige traditionele visserij;
- het instellen van een overgangsuitkering ter compensatie van de stijgende brandstofprijzen;
Andere voorstellen zijn echter wel aangenomen en in het oorspronkelijke verslag opgenomen en vandaag bekrachtigd. Ik vestig hier de aandacht op de volgende voorstellen. Daarin dringen we erop aan:
- het specifieke karakter van kust- en traditionele visserij in het gemeenschappelijk visserijbeleid te erkennen en na te gaan in hoeverre de bestaande instrumenten volstaan om aan de behoeften van deze sector tegemoet te komen;
- dat het nieuwe Europese visserijbeleid moet blijven voorzien in de financiering van vernieuwingsmaatregelen voor de kustvisserijvloot;
- specifieke onderwijs- en opleidingsprogramma's voor de kustvisserij voor te stellen, vooral om jonge vakmensen voor deze sector aan te trekken;
- dat kustvissers aan het handelsproces deelnemen, dat de mechanismen voor de afzet van hun producten worden verbeterd en dat een herziening van de COM inzake visserijproducten wordt nagestreefd, zodat de eersteverkoopprijzen eerlijker worden en de toegevoegde waarde beter over de hele waardeketen wordt verdeeld;
- dat kustvissers en hun vertegenwoordigende organisaties deelnemen aan het besluitvormingsproces binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid, de bescherming van het mariene milieu en het herstel van visbestanden en dat hiertoe het beginsel van gezamenlijk beheer en decentralisatie van het GVB moeten worden nagestreefd. 
Fernand Le Rachinel (NI ),
   Het verslag over kustvisserij is een uitstekend verslag waarin op een adequate manier de problemen worden benoemd waarmee de vissers die deze vorm van visserij beoefenen, worden geconfronteerd. In het verslag worden realistische en doeltreffende oplossingen aangedragen.
Als wij niet willen dat de visserij verdwijnt, zoals met zo veel andere economische sectoren is gebeurd, wordt het hoog tijd een aantal maatregelen te treffen, zoals de versterking van de visserij door de oprichting van een bedrijfschap om visserijproducten te exploiteren en te promoten, vanaf het moment van aan land brengen tot de rechtstreekse verkoop, de opneming van een rubriek “kustvisserij” in het toekomstige Europees Visserijfonds of de versterking van de controles en sancties om oneerlijke concurrentie tegen te gaan van schepen uit derde landen die minder kosten hebben en zich niet aan dezelfde veiligheidsnormen houden.
Paradoxaal genoeg stijgt de consumptie van vis in alle EU-lidstaten. Het is onverstandig de waakzaamheid nu te laten verslappen, omdat de kustvisserij een zeer milieuvriendelijke vorm van visserij is die heel weinig energie verbruikt en erg veel banen oplevert.
De sector moet met voorrang worden gesteund zodat hij zijn economische evenwicht hervindt en de werkgelegenheid op zee wordt veiliggesteld. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   De EU geeft op dit moment te veel geld aan grote visserijondernemingen en vissersvaartuigen. Dat geld moet worden herverdeeld ten behoeve van kleinschalige visserij. Daarom stem ik vóór de amendementen 7 en 9. Deze investering in kleinschalige visserij moet plaatsvinden binnen het bestaande begrotingskader. Ik wil onder geen beding dat voorgestelde maatregelen tot een stijging van de begroting leiden. 


De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende mondelinge vragen:
- O-0060/2006 van Vincenzo Lavarra, Roberta Angelilli, Katerina Batzeli, Jean Marie Beaupuy, Giovanni Berlinguer, Giusto Catania, Thierry Cornillet, Giuseppe Castiglione, Donata Gottardi, Umberto Guidoni, Giovanni Claudio Fava, Janelly Fourtou, Lilli Gruber, Claire Gibault, Nathalie Griesbeck, Anne Laperrouze, Pia Elda Locatelli, Andrea Losco, Mario Mauro, Sebastiano (Nello) Musumeci, Francesco Musotto, Philippe Morillon, Pasqualina Napoletano, Pier Antonio Panzeri, Giovanni Pittella, Umberto Pirilli, Lapo Pistelli, Vittorio Prodi, Guido Sacconi, Matteo Salvini, Francesco Enrico Speroni, Luciana Sbarbati, Gianluca Susta, Marc Tarabella, Riccardo Ventre, Donato Tommaso Veraldi, Marcello Vernola, Armando Veneto, Marta Vincenzi, Sepp Kusstatscher, Mauro Zani en Nicola Zingaretti, aan de Commissie over het gebruik van houtspaanders voor het verouderen van wijn (B6-0308/2006), en
- O-0062/2006 van Giuseppe Castiglione, namens de PPE-DE-Fractie, aan de Commissie over het gebruik van spaanders in Europese wijnen (B6-0309/2006). 
Vincenzo Lavarra (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, commissarissen, in een vergadering van het Comité van beheer voor wijn is overeenstemming bereikt over een wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 1622/2000, nr. 884/2001 en nr. 753/2002, opdat het gebruik van houtspaanders voor het verouderen van wijn wordt toegestaan.
Ik wilde een mondelinge vraag indienen, met de steun van meer dan veertig collega’s – die ik hierbij wil bedanken – over de toelaatbaarheid van dit oenologisch procédé, omdat ik vind dat het Parlement zich moet kunnen uitspreken over een kwestie die slechts ogenschijnlijk technisch is, maar die in feite belangrijke vragen opwerpt over de kwaliteit en de toekomst van Europese wijn.
Men heeft dit voorstel willen rechtvaardigen door aan te voeren dat het nodig was ons aan te passen aan landen buiten Europa waar dit procédé al is toegestaan. Ik vraag mij daarentegen af of de eigenheid van Europese wijn en de kracht ervan op de internationale markt niet juist gelegen zijn in de hoge kwaliteit en in de traditionele procédés die worden toegepast. Heeft de Commissie erover nagedacht wat de gevolgen van dit voorstel zullen zijn voor kwaliteitswijnen? Welke maatregelen is zij van plan te nemen om deze praktijk ten minste voor kwaliteitswijnen te verbieden? Wat de etikettering betreft: acht de Commissie het verenigbaar met onze richtsnoeren inzake transparantie dat dit procédé niet vermeld wordt op het etiket? Tot slot, wat zou er gebeuren in de onderhandelingen binnen de WTO als wij, in plaats van ernaar te streven de standaard van de oenologische praktijk te verhogen, deze standaard naar beneden zouden bijstellen?
Ik zou de Commissie dankbaar zijn als zij deze punten zou willen verhelderen, vooral ook met het oog op de komende hervorming van de marktordening voor wijn. 
Giuseppe Castiglione (PPE-DE ),
   –Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, dit is een historisch moment voor onze Europese wijnsector. De liberalisering van de internationale landbouwmarkten en de steeds toenemende internationale concurrentie hebben de wijnproductie en marketingsystemen ter discussie gesteld en onze producenten tot meer flexibiliteit gedwongen.
Het gebruik van "moderne" oenologische procédés in veel derde landen en de minder radicale toepassing wereldwijd van de "geheel en al verkregen"-regel houden onze producten weg van onze eigen markten. Een markt die op zichzelf twee derde van de wereldwijde wijnhandel beslaat. Als het om die reden echt noodzakelijk is om de striktheid van onze regels opnieuw onder de loep te nemen en als deze mondiale uitdaging werkelijk meer flexibiliteit van ons verlangt, is het uiterst belangrijk om grenzen en voorwaarden te stellen aan het gebruik van deze oenologische procédés. Dan wordt het noodzakelijk om een evenwicht te vinden tussen deze toename in flexibiliteit en de behoeften aan traditie, kwaliteit en consumentenbescherming. Deze liberalisering moet tot behoud en aanscherping van de sterke punten van onze wijnsector leiden en deze een nieuwe impuls geven. Het mag in geen geval de productie van kwaliteitsartikelen belemmeren in het voordeel van wijnen met kunstmatige organoleptische kwaliteiten.
De Commissie wil het voorstel dat we momenteel bespreken, rechtvaardigen door aan te voeren dat het nodig is om het risico op verwarring voor de consument en concurrentievervalsing onder de producenten te voorkomen. Mijnheer de commissaris, als dit echt het gewenste doel en het beoogde plan is, dan spijt het mij u te moeten vertellen dat we hiermee een enorme misstap zullen begaan.
Wezenlijke consumentenbescherming en een oprechte wens om iedere vorm van concurrentievervalsing te voorkomen, zouden geleid hebben tot een verplichte maatregel, dat wil zeggen dat het verplicht vermelden van het gebruik van houtspaanders op het etiket. Iedere andere maatregel is en zal totaal niet doeltreffend zijn voor de consumentenbescherming en al helemaal niet voor het voorkomen van concurrentievervalsing.
Alleen een duidelijk etiket waarop de inhoud van het product vermeld staat, kan ervoor zorgen dat de informatie transparant is. Alleen op die manier weet de consument precies wat hij of zij koopt. Alleen op die manier kan zijn of haar keuzevrijheid worden bewaakt, samen met die van de wijnboer.
Wanneer we deze informatie niet op de etiketten vermelden, maken we op korte termijn een deel van de Europese wijnsector kapot, een sector die gebaseerd is op traditie, diversificatie en plaatselijke eigenschappen en op een echte wijncultuur die symbool staat voor onze landen.
Europese wijnboeren hebben geen keus in deze kwestie. Vroeg of laat zullen ze genoodzaakt zijn om hun traditionele methodes op te geven omdat hun producten, zonder aanwijsbare reden, te duur blijken te zijn in de ogen van de consument, die het ontbreekt aan juiste en duidelijke informatie.
Mijnheer de commissaris, is dit het beleid van de Gemeenschap met betrekking tot de consumentenbescherming? Is dit het beleid van de Gemeenschap met betrekking tot transparantie en etikettering? Is dit de toename in kwaliteit van landbouwproducten waarover we zo veelvuldig spreken? Ik zou het waarderen als u het Parlement zo spoedig mogelijk te woord staat. 
Vladimír Špidla,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zal nu antwoord geven op beide vragen over het gebruik van houtspaanders bij de productie van wijn.
Het doel van het voorstel voor een verordening van de Commissie, dat nu voorligt aan het Comité van beheer voor wijn, is het vaststellen van voorwaarden voor de toepassing van eikenhouten spaanders bij de productie van wijn. De Raad heeft zich in Verordening (EG) nr. 2165/2005 van 20 december 2005 over dit nieuwe oenologische procédé uitgesproken. De Commissie is van mening dat de in het voorstel omschreven bepalingen voor de etikettering van wijnen voldoet aan de vereisten wat betreft transparantie voor de consument en wat betreft de productkwaliteit. Het voorstel omvat regels voor de etikettering van wijn, met als doel de consument te behoeden voor misleiding. Tegelijkertijd blijft het mogelijk om op wijnen die verouderd of gerijpt zijn op houten vaten en die nooit in aanraking zijn geweest met eikenhouten spaanders de omschrijving "eiken vat" of "eiken " te vermelden. Op deze manier kan wijn die is verouderd door middel van contact met eikenhouten spaanders en die de smaak heeft van wijn die gerijpt is in contact met hout, niet worden verward met wijn die op traditionele wijze is gerijpt in eiken , en is het in het geval van zulk soort wijn niet nodig om enige speciale aanduiding aan te brengen.
Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1493/1999 van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt, kunnen lidstaten bij wijnbereidingsprocédés voor kwaliteitswijnen afkomstig uit vastomlijnde wijngebieden en voor tafelwijnen met een geografische aanduiding strengere voorwaarden stellen, met als doel de voor deze kwaliteitswijnen specifieke kenmerken te behouden. De Commissie heeft geen zeggenschap over deze nationale bevoegdheden. De Raad heeft deze methode nu goedgekeurd voor de producenten uit de Unie. De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding heeft de toepassing ervan reeds enkele jaren geleden goedgekeurd. De Commissie gaat ervan uit dat de klassieke methode van rijping in voor de productie van wijnen van hoge kwaliteit behouden zal blijven, zoals dat ook het geval is in derde landen waar de nieuwe methode al enige jaren geleden werd toegestaan.
Uit langdurige toepassing door derde productielanden en uit vele onder toezicht van de Europese Unie uitgevoerde experimenten is gebleken dat deze methode geen negatieve gevolgen heeft voor de gezondheid van de consument. De Commissie is van mening dat een grotere flexibiliteit bij het toestaan van nieuwe wijnbereidingsprocédés de producenten van de Gemeenschap in staat zal stellen hun markt uit te breiden en meer consumenten te bereiken, vooral via de export, alsook om het concurrentievermogen ten opzichte van derde landen te verbeteren. 
Iles Braghetto,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zoals we hebben gehoord staat de huidige Europese wetgeving het gebruik van houtspaanders voor het verouderen van wijn niet toe aan Europese producenten.
De wetgeving van andere wijnproducerende landen, met name de Verenigde Staten, Chili en Zuid-Afrika, kent een soortgelijk verbod echter niet. Op basis van een recente overeenkomst met de Europese Unie kunnen deze landen hun eigen wijnen zelfs naar de interne markt van de Europese Unie exporteren zonder etiketten op de flessen aan te brengen waarop het gebruik van houtspaanders wordt vermeld.
De Italiaanse wijnindustrie is derhalve slachtoffer van oneerlijke concurrentie. Tot op heden kon deze industrie terugvallen op haar diversiteit, op haar oude wijnstokken en op de kwaliteit en gezondheid van haar product. Het beeld van een betrouwbare en geloofwaardige markt, zoals de Italiaanse markt wordt gezien, zal ondermijnd worden.
Het is onvermijdelijk dat de globalisering ook effect zal hebben op een sector waarop de wereld jaloers is. We zullen er zeker niet in slagen dit proces een halt toe te roepen, maar we hebben behoefte aan passende garanties. We zijn niet van plan deze verouderingsmethode te weren van de Europese markt, maar we eisen bescherming van het recht van consumenten om te weten wat ze eten en drinken, en om te weten wat voor kwaliteit ze mogen verwachten voor een bepaalde prijs. Italiaanse en Europese producenten hoeven geen trucjes te verzinnen of zich in allerlei bochten te wringen om hun producten, die wereldwijd bekend staan vanwege hun kwaliteit, te verkopen.
Het Comité van beheer voor wijn staat op het punt een amendement op de huidige normen voor oenologische procédés goed te keuren, met de bedoeling om het gebruik van houtspaanders voor het verouderen van wijn toe te staan, in plaats van de traditionele methode van wijnveroudering in vaten. Twintig jaar geleden diende het schandaal, dat veroorzaakt werd door het gebruik van methanol tijdens de wijnproductie, als een waarschuwing voor ons. Alleen een productieproces dat serieus en professioneel wordt uitgevoerd, kan de strijd op de markt aan. Achter de uitdrukking schuilt een zekere waarheid, maar we laten het nu eens aan de etiketten over om ons te voorzien van de informatie waarop we recht hebben. 
Katerina Batzeli,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijns inziens is uw mening over de oenologische praktijken en het gebruik van houtspaanders nogal algemeen, en misschien heeft de Commissie niet begrepen welk fundamenteel probleem dit gebruik oplevert. Ik zal het kort samenvatten.
U zei dat de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding deze oenologische praktijken toestaat. Maar heeft iemand u, mijnheer de commissaris, ooit gezegd dat de Europese praktijken precies dezelfde moeten zijn als de internationale, en dat wij, Europeanen, gedwongen zijn om deze oenologische praktijken van de nieuwe landen die de Europese markt ondermijnen, over te nemen? Heeft iemand u, mijnheer de commissaris, ooit gezegd dat de Commissie naar de WTO-onderhandelingen mag gaan zonder eerst de producten met geografische aanduidingen, waaronder ook de wijn valt, te hebben verankerd? Is er iemand uit de samenleving, uit de wijnbouw, uit de wijnsector, uit het Europees Parlement die u, mijnheer de commissaris, heeft gezegd dat u oneerlijke concurrentie mag veroorzaken op de Europese markt? De boodschap die u voorlas is wel heel algemeen, en natuurlijk ben ik het met mijn collega’s eens dat het vermelden van de nieuwe praktijken op het etiket van de flessen, zodat wij de consumenten kunnen beschermen, de laatste stap is. Wie beschermt echter de Europese wijn? Niemand hier in deze zaal zegt dat de Europese wijn dezelfde moet zijn als honderd jaar geleden. Niemand hier in deze zaal zegt dat er niet gemoderniseerd moet worden en niemand in deze zaal zal, als hij weet dat er een nieuwe herziening komt van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt, weigeren innovatieve voorstellen te doen. Wat ons echter zorgen baart, is dat dit eenvoudige en vrij onschuldige gebruik van houtspaanders – dat naar uw zeggen maar één ding doet, namelijk de commerciële wijnen van lage kwaliteit liberaliseren of concurrerend maken – op de commerciële markt, mijnheer de commissaris, zal leiden tot een prijsdaling van de kwaliteitswijnen, van de wijnen met beschermde benamingen, van de wijnen met geografische aanduidingen, van de wijnen die onverslaanbaar zijn op de wereldmarkt. En u laat nu de achterdeur open! Zo kan men de Europese kwaliteitswijnen op een heel goedkope manier onderuit halen!
Mijnheer de commissaris, ik zal u niet lang bezighouden, want over een maand spreken wij hierover met de bevoegde commissaris en de volgende week in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Eén ding wil ik u echter wel, namens alle collega’s hier in deze zaal, vragen: wilt u ervoor zorgen dat gefragmenteerde praktijken die de toekomst van de wijn kapot maken en de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in gevaar brengen, worden vermeden? Wij vragen u om hulp. Anders komt er een discussie die er niet om zal liegen. 
Jean Marie Beaupuy,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, over zes maanden wellicht en in ieder geval over een jaar zullen we gereorganiseerde wijnmarkt hebben. Daarom wil ik ons onderwerp bestuderen in het licht van de ontwikkelingen die de laatste jaren wereldwijd hebben plaatsgevonden en die de komende jaren plaats zullen vinden.
Allereerst wil ik onderstrepen – bijna geheel in tegenstelling tot de vorige spreker – dat de consument uiteindelijk bepaalt wat er op wijngebied gebeurt. We zijn niet verplicht om wijn te drinken of voor een bepaalde soort wijn te kiezen. De consument beslist.
En wat heeft de consument de afgelopen jaren gedaan? We zien een afname van de consumptie van tafelwijnen en een toename van de consumptie van kwaliteitswijnen. We zien ook een zeer sterke groei van het aantal consumenten en als u de laatste tijd de berichtgeving in de pers over de besluiten en de wensen van China hebt gevolgd, weet u dat er de komende tien jaar wereldwijd miljoenen nieuwe wijndrinkers bij zullen komen.
Daarnaast hebben wij gezien hoe in de hele wereld nieuwe smaaktypen zijn ontstaan die aan de eisen van de consument voldoen, vooral met de opkomst van nieuwe wijngaarden in de Nieuwe Wereld. Dit is allemaal in dezelfde periode van slechts twintig jaar gebeurd, terwijl in Frankrijk de wijnconsumptie is gehalveerd.
Wij constateren dus dat zich op het gebied van wijnconsumptie talrijke en ingrijpende ontwikkelingen hebben voorgedaan. Europa moet zich goed in deze mondiale markt positioneren. Ik vind – en volgens mij is iedereen hier het daarmee eens – dat we de zeer hoge kwaliteit van onze uitstekende wijnen uit Spanje, Italië en Frankrijk – ik kom zelf uit de Champagne – moeten behouden. Het betreft wijnen waarvan de topkwaliteit wereldwijd wordt erkend. Het gaat erom zowel de kwaliteit als de naamsbekendheid in de hele wereld te beschermen. Tegelijkertijd moet onze Europese wijnproductie zich echter aanpassen aan de mondiale vraag van de consument.
Daarom, dames en heren, lijkt het mij vanzelfsprekend dat we de mogelijkheid hebben om deze houtspaanders bij de productie van onze Europese wijnen te gebruiken, aangezien de smaak van onze consumenten zich ontwikkelt en sommige consumenten verdwijnen om plaats te maken voor nieuwe. Een voorwaarde daarbij is wel dat deze mogelijkheid geen verplichting wordt en dat het gebruik van de spaanders plaatsvindt binnen het kader van onze diverse verordeningen en dat iedere lidstaat de vereiste beperkende voorwaarden kan stellen.
Laten we tot slot niet vergeten dat er op ons continent, in onze 25 lidstaten, met de wijnproductie verscheidene miljoenen, misschien wel 5 miljoen, banen gemoeid zijn en dat de omzet ervan 17 miljard euro bedraagt. Dit cijfer komt vrijwel overeen met de omzet van de graansector en ligt duidelijk hoger dan de omzet in de suikersector, die viermaal zo klein is. Om al deze redenen vind ik dat we aan de vraag van onze consumenten tegemoet moeten komen. 
Thomas Wise,
   – Mijnheer de Voorzitter, in de wijnhandel zou ik beschreven worden als een . In gewonemensentaal betekent dit dat ik een bordeaux van een rijnwijn kan onderscheiden. Ik heb zelfs examens afgelegd bij het Britse Wine and Spirit Education Trust en heb het niveau bereikt dat net onder Master of Wine ligt, dus misschien spreek ik hier met enige autoriteit.
De Britse markt is atypisch binnen de EU, omdat zij al vele jaren spectaculair aan het groeien is. Maar we laten wijnen uit de EU links liggen ten gunste van wijnen uit de hele wereld, met name Australië en Californië. Hoe dat toch komt? Zou het gewoon kunnen dat ze wijnen maken die bij de consumenten in de smaak vallen? Producenten in deze en andere landen uit de Nieuwe Wereld zijn niet gebonden aan pietluttige bureaucratie die hun voorschrijft welke druiven ze moeten telen en hoe ze hun wijn moeten maken. Zij produceren ongesubsidieerde wijnen die mensen willen kopen tegen een betaalbare prijs.
Maar er speelt nog een andere factor mee en dat is productinformatie. Stelt u zich de volgende situatie voor: je staat in een supermarkt naar honderden flessen wijn te kijken. Je neemt een fles in je hand – deze elegante Pomerol bijvoorbeeld – en probeert er iets over te weten te komen. Niet iedereen heeft op zak. Waarom zouden ze ook? Ze kijken gewoon op de fles voor informatie. Op de Pomerol is het gebrek aan informatie schrijnend. Deze fles wijn uit Californië vertelt je op een etiket van drie bij drie inch – dat is 10 cm – echter meer over wijn dan de meeste mensen ooit hoeven te weten, waaronder het feit dat hij twaalf maanden heeft gerijpt op Amerikaans eiken.
In de handel draait het om het aantrekken en vasthouden van klanten. Als we meer regels opstellen waaraan EU-producenten zich moeten houden, zal dat hen en de bedrijfstak verlammen en zal geen enkele subsidie hen nog kunnen redden. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, volgens artikel ... – ik weet het nummer niet meer! – mag een verkoper geen commerciële producten verkopen in dit Parlement, iets wat de heer Wise volgens mij zojuist heeft gedaan. 
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, terwijl de Commissie dezer dagen waarschijnlijk bezig is met het afronden van de hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt, gaat het in het debat hier vandaag vooral over het concurrentievermogen van de Europese wijnbouw tegenover die van derde landen, een concurrentievermogen dat de Commissie naar eigen zeggen een impuls wil geven met haar hervorming.
Het gebruik van eiken houtspaanders bij de bereiding van wijnen is toegestaan door de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding. De omstandigheden waaronder dit gebruik mag worden toegepast, moeten echter nog worden vastgesteld door het Comité van beheer voor wijn. De wijnsector geniet tegenwoordig zo weinig bescherming dat het inmiddels nodig is om het behoud van traditionele gebruiken, zoals het rijpen op vat, te combineren met de mogelijkheid voor die Europese wijnbouwers die daartoe besluiten, om onder gelijke omstandigheden te concurreren met de producenten van derde landen, een en ander vanzelfsprekend met maximale garanties op transparantie en informatie voor de klant.
Naar ons oordeel zou dit gebruik niet moeten worden gevolgd voor wijnen die worden onderworpen aan een rijpingsproces of die worden aangegeven met traditionele benamingen als "", "a" en "". Het etiket is juist bedoeld om verwarring onder consumenten te voorkomen door duidelijk aan te geven of voornoemd gebruik al dan niet is gevolgd, en door bijvoorbeeld de term "eiken" voor te behouden aan de traditionele rijping op vaten.
Bovendien is het de lidstaten krachtens de basisverordening van deze gemeenschappelijke marktordening toegestaan om oenologische gebruiken en behandelingen te onderwerpen aan strengere nationale voorwaarden ter garantie van het behoud van de eigenschappen van de kwaliteitswijnen. In mijn land zijn de raden van toezicht de belangrijkste instanties voor de bewaking van de kwaliteit van de Spaanse wijnen.
Op dit moment is de Europese Commissie echter nog belast met het vaststellen van de voorwaarden waaronder dit gebruik op communautair niveau is toegestaan. Ons verzoek aan haar is derhalve om dit met de vereiste transparantie te doen, teneinde verwarring onder consumenten te voorkomen, en om te garanderen dat dezelfde maatregelen ook van toepassing zullen zijn op wijnen die uit derde landen worden ingevoerd.
Verder zouden we graag zien dat de Commissie ons uitlegt waarom zij het debat over oenologische praktijken opdeelt, terwijl die gezamenlijk behandeld zouden moeten worden. Sterker nog, in het najaar van 2005 werd ons mededeling COM(2005) 395 toegezonden. Dat document bevatte een reeks technische wijzigingen van de basisverordening: vervanging van verplichting tot distillatie van bijproducten van de wijnbereiding door verplichting tot uit de markt laten nemen van deze producten in Slovenië en Slowakije; gewijzigde indeling van de beplante wijnbouwoppervlakten in Polen of nieuwe aanduidingen op de etiketten.
De toevoeging van eiken houtsnippers kwam in die wijzigingen echter niet voor. Ik denk niet dat dit met de vertaling te maken heeft, want de wijziging kwam noch in de Spaanse versie noch in de Franse versie voor. Was dat wel het geval geweest, dan had de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling mogelijk niet gekozen voor de vereenvoudigde procedure om deze kwestie te behandelen.
Kan de Commissie ons daarom zeggen wanneer zij denkt dit nieuwe element te introduceren en waarom zij daarmee niet heeft gewacht tot de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening? 
Anne Laperrouze (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, net als een aantal van mijn collega’s heb ik de mondelinge vraag over het gebruik van houtspaanders als oenologisch procédé in Europese wijnen ondertekend. Dat heb ik gedaan, omdat ik mij afvraag of er garanties worden gegeven dat de kwaliteitswijnen die wij in Europa produceren, als kwaliteitswijn erkend worden en blijven. Het is mijn wens dat dergelijke waarborgen worden geboden.
Ik zou het geen probleem vinden als dit procédé wordt erkend en toegestaan. De wijnsector zit op deze erkenning te wachten omdat sommigen daardoor aan de verwachtingen van internationale consumenten kunnen voldoen. Bovendien is er geen sprake van een algemene verplichting. De lidstaten blijven de mogelijkheid houden om voor kwaliteitswijnen, die in bepaalde streken worden geproduceerd, beperkende wetgeving op te leggen.
Niettemin vind ik dat er garanties moeten komen wat betreft de informatie over de wijnen waarop dit procédé is toegepast. Daarnaast zijn er kwaliteitsgaranties nodig. Ik wil met nadruk stellen dat de erkenning van dit procédé, dat van buiten de Europese Unie afkomstig is, geen legitimatie mag vormen voor andere procédés die op het vlak van gezondheid en identiteit niet de benodigde kwaliteitsgaranties bieden. Wijn is een bijzonder product dat een identiteit en een wijze van leven uitdraagt. We moeten ons niet te snel laten verleiden tot het toestaan van “patchwork”-wijnen.
Tot slot wil ik graag van deze gedachtewisseling gebruik maken om nog eens nadrukkelijk de aandacht te vestigen op de komende herziening van de gemeenschappelijke marktordening, die de Europese wijnbouw een werkelijke oplossing voor de toekomst moet bieden. Het is nodig dat de Europese wijnbouwers profiteren van de mondiale groei van de wijnmarkt. Dat dient te gebeuren via een herverdeling van de financiële steun van de gemeenschappelijke marktordening. De oplossing kan wellicht worden gevonden in ontkoppeling van de steun waardoor de sector zelf voor de productie verantwoordelijk wordt, met als voordeel dat alle wijn op de consumptiemarkten kan worden afgezet. De distillatievoorwaarden – voor consumptiealcohol en crisisdistillatie – moeten opnieuw worden bestudeerd als onderdeel van een systeem dat gebaseerd is op een degressieve richtprijs die geldt in het verkoopseizoen. Ook moet voor de verrijking van de wijnen het gebruik van wijnproducten worden aangemoedigd. Zo kan most worden gebruikt in plaats van suiker.
Om ervoor te zorgen dat de Europese wijnen hun toonaangevende positie op de wereldmarkt behouden, dient de Europese Unie de gemeenschappelijke marktordening te gebruiken om een beleid te ontwikkelen dat gericht is op promotie en marketing, onderzoek en ontwikkeling en opleiding. Zij moet tevens een economisch waarnemingscentrum in het leven roepen. De regelingen voor herstructurering, aanplanten en rooien moeten beslist worden hervormd, zodat op de middellange en lange termijn in de behoeften van de markt wordt voorzien. Ook moet het wijnbouwareaal, ofwel het wijnproductiepotentieel van de Europese Unie, behouden blijven.
Het is toch onvoorstelbaar dat de wijngaarden zouden verdwijnen uit ons landschap, uit onze geschiedenis en uit ons landschappelijk en cultureel erfgoed, dat jarenlang door wijnboeren gevormd is op stukken grond die uitsluitend voor de druiventeelt geschikt zijn? Wat zou er dan gebeuren met die streken en de mensen die er wonen en die hard hebben gewerkt aan de verbetering van hun vak tot groot genoegen van de consumenten, of liever de fijnproevers? 
Christa Klaß (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, wijn is een product van regionale herkomst, dat niettemin wereldwijd aangeboden en verhandeld wordt. Om die reden hebben wij een internationaal kader nodig dat de oenologische procédés beschrijft en de internationale concurrentiepositie waarborgt. We kennen allemaal het speciale rijpingsprocédé in de : een oude traditie, maar een traditie die haar rechtvaardiging vindt in het feit dat de opslag in houten vaten het rijpingsproces van wijn positief beïnvloedt.
De ontwikkelingen op het gebied van wijnopslag staan echter niet stil. In het streven om met onze wijnen optimaal tegemoet te komen aan de wensen van de consument, doen we steeds meer kennis op en ontdekken we nieuwe mogelijkheden, die in landen buiten de Europese Unie hun toepassing vinden.
Op dit punt aangekomen, stel ik mezelf de vraag hoe we de waarde van enerzijds traditionele en anderzijds moderne procédés beoordelen. We willen vandaag de dag toch ook niet meer met paard en wagen reizen? Ik denk dat het een het ander niet mag uitsluiten, maar we zijn niet meer zo zeker van onze zaak. Dat collega Castiglione vragen stelt over de concrete juridische implicaties van toelating van het gebruik van houtspaanders en over de etikettering, is daarom terecht.
Ik denk dat we ervoor moeten waken dat onze wijnetiketten ontaarden in het soort bijsluiters zoals we die bij geneesmiddelen kennen. De consument wil een mooi opgemaakte fles wijn met een duidelijke weergave van de belangrijkste informatie. De etikettering is een gevoelige kwestie, die mijns inziens het beste nationaal of regionaal kan worden afgehandeld. Het kan niet de taak van de Europese Unie zijn om alles tot in de kleinste details te regelen. Anders belanden we in een soortgelijke situatie als we hebben gezien met de etikettering van allergene stoffen, waarbij een etikettering in alle denkbare talen vereist werd.
We moeten ook inzien dat we niet kunnen gaan controleren of er sprake is van rijping in het vat of met gebruik van houtspaanders. Wijn is juist op het punt van het rijpingsprocédé een regionaal product. De volksgezondheid is in deze kwestie niet in het geding: wijn rijpt al vele generaties lang op hout, waarbij de heilzame werking van wijn nog altijd onomstreden is. 
Ari Vatanen (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens mijnheer Daul. Ik ben zelf wijnbouwer en ben het mogelijk niet eens met alles wat hij heeft geschreven, maar in de politiek zeggen we dingen die we niet altijd menen. Zijn toespraak is geschreven in het Frans, maar gelukkig beschikken we hier over goede tolken. 
 Mijnheer de Voorzitter, de wijnbouw vormt voor de Europese Unie een zeer belangrijke bron van werkgelegenheid en inkomsten. Dit is grotendeels te danken aan kleine en middelgrote familiebedrijven die een fundamentele rol spelen in de ontwikkeling van plattelandsgebieden.
We zijn getuige van een crisis in de Europese wijnbouwsector die meerdere Europese regio’s teistert als gevolg van een geleidelijke afname van de vraag naar wijn. De Europese autoriteiten moeten in hun wijnbouwbeleid uitgaan van de noodzaak om de landbouwkwaliteit van de traditionele productie te verbeteren en te bevorderen en om deze te beschermen tegen de oprukkende concurrentie van derde landen.
Maar al te vaak wordt een verlies aan marktaandeel voor de traditionele producenten vooral veroorzaakt door een slecht etiketteringsbeleid. Om oneerlijke concurrentie op de wijnmarkt te voorkomen, alsmede de rampzalige gevolgen hiervan voor onze producenten, dienen we de consumenten te beschermen met behulp van etiketteringsregels die gebaseerd zijn op transparante informatie over productkenmerken, de gebruikte technieken, de oorspronkelijke eigenschappen en de gebruikte methoden voor de rijping van de wijn.
De gemiddelde consument, dat wil zeggen de man in de straat, ziet wijnbereiding als een rijpingsproces in eiken vaten. Daarom moeten we voorkomen dat de consument in verwarring raakt of wordt misleid als het gaat om de kwaliteit en de methode van rijping van de wijn. Daartoe moet er passende informatie worden verstrekt die de keuzevrijheid van de consument waarborgt. Het is dus van het grootste belang dat een eventueel gebruik van houtspaanders in het rijpingsproces van wijn verplicht op het etiket wordt vermeld.
Misschien is nu het moment gekomen om een glas rode wijn te drinken, bij voorkeur een Saint-Émilion. 
Astrid Lulling (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wellicht verbaast het u dat ik als voorzitter van de intergroep “wijn, kwaliteit, traditie” van dit Parlement zelf geen mondelinge vraag heb gesteld over het gebruik van houtspaanders bij de wijnbereiding.
De komende dagen zullen we hier debatteren over een mededeling van de Commissie over de hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt. Daarom wil ik het paard niet achter de wagen spannen, maar de tijd nemen voor de hervorming van regelgeving die heel delicaat is en de Europese wijnproducenten sterk verdeelt.
Sommige wijnbouwers laten ons weten dat zij al tien jaar wachten op de mogelijkheid om spaanders te gebruiken. Anderen beschouwen het als een aanslag op de Europese wijnbouwtradities en vrezen dat de consument op grote schaal zal worden misleid. Weer anderen wijzen op de verantwoordelijkheid van de lidstaten, vooral wat betreft de wetgeving voor de kwaliteitswijnen die in een bepaalde streek worden geproduceerd. En ten slotte mogen we de verantwoordelijkheden van de Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding niet vergeten, die het communautaire kader overschrijden.
Zoals altijd zit ook hier het venijn in de details en het is onmogelijk die vandaag in deze context te behandelen. Daarom wil ik de Commissie waarschuwen voor overhaaste stappen die talrijke gevaren met zich meebrengen. Het grootste gevaar is dat we voor voldongen feiten worden gesteld door via de comitologieprocedure een verordening aan te nemen met betrekking tot een oenologische praktijk die moet worden vastgesteld wanneer wij de hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt bespreken. Een ander risico is dat we een moeilijk te controleren bureaucratisch gedrocht creëren met kans op misleiding en concurrentievervalsing.
Daarom vraag ik de Commissie dringend de ontwerpverordening tot wijziging van de Verordeningen nr. 1622/2000, nr. 884/2001 en nr. 753/202 niet aan te nemen. Bij mijn weten is deze ontwerpverordening tenminste nog niet goedgekeurd. Wat betreft de etikettering wil ik waarschuwen tegen het scheppen van een precedent dat nadelig kan uitpakken voor de etiketten op alcoholische dranken. Tot op heden hebben we etiketten kunnen vermijden die het product schade berokkenen en voor de consument onleesbaar zijn. Laten we derhalve niet met vuur spelen op dit delicate terrein dat mevrouw Klaß zo voortreffelijk heeft beschreven. 
Werner Langen (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot de auteurs van de mondelinge vragen, heb ik geen principiële bezwaren tegen het besluit van de Commissie. Met dat besluit wordt een techniek gelegaliseerd waaraan bijvoorbeeld in het wijnhandelsakkoord tussen de EU en de VS en in afzonderlijke concessies met derde landen al sinds 1984 wordt gerefereerd. Dit amendement is op initiatief van de Italiaanse regering tot stand gekomen, reden waarom ik me erover verbaas dat het amendement is ingediend door twee Italiaanse collega's uit verschillende fracties. Het besluit van de Commissie komt ook ten goede aan de consument, want het -procédé, het laten rijpen van de wijn op houten vaten, wordt traditioneel toegepast bij witte wijn, maar vooral bij rode wijn. Zo'n eikenhouten vat met een inhoud van 250 liter kost ergens tussen de zeshonderd en achthonderd euro, en kan maximaal drie keer gebruikt worden. Wanneer de wijn in het vat gerijpt is, wordt rode wijn dus minstens één euro per liter duurder dan wanneer het houtsnipperprocédé wordt toegepast, een techniek overigens waartegen vanuit het oogpunt van de consument of om gezondheidstechnische redenen geen enkel bezwaar bestaat.
Het besluit komt de consument dus ten goede: deze kan een kwalitatief goede wijn aanschaffen tegen een lagere prijs. Daar denk ik dus totaal anders over dan de auteurs van de mondelinge vragen. Aan mevrouw Batzeli, die vindt dat we niet moeten toestaan dat dergelijke kwaliteitswijnen tegen lage kosten worden geproduceerd, zou ik willen vragen waar we heen gaan als het Europees Parlement de technische vooruitgang wil gaan verbieden? Natuurlijk moeten we deze discussie voeren in samenhang met de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt. De Commissie wordt echter onder druk gezet om in te grijpen door de Italiaanse vragen. Wat dat betreft, onderschrijf ik het standpunt van de heer Špidla dus ten volle. Voor de consument ontstaan er geen problemen. We zullen erover moeten nadenken of we een positieve etikettering toestaan – let wel, toestaan, niet voorschrijven –, waarbij bijvoorbeeld als reclameslogan de term "op houten vat gerijpt" gebruikt wordt. Dat zou het concurrentieprobleem oplossen. In elk geval is het beter deze praktijk te legaliseren dan deze decennialang te gedogen. Ik vind de gekozen weg dus juist. 
Albert Jan Maat (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik heb altijd het voorrecht wanneer ik naar Straatsburg rijd dat ik door prachtige regio's rijd, door de Pfalz en door de Elzas waar ik wijn haal. Ik ben altijd onder de indruk van de kwaliteit van de producten van de Europese wijnboeren. Ook in mijn eigen land zijn inmiddels acht wijnboeren, maar namens die zal ik niet spreken. Hij lijkt mij een belangrijk onderwerp, wanneer Europa heeft gevraagd om deze techniek toe te staan. Dat blijkt ook uit de grote importen van wijnen waarop deze techniek wordt toegepast en het lijkt me toch te zot voor woorden om Europese wijnbouwers deze mogelijkheid te onthouden.
Tegelijkertijd zou ik het betreuren wanneer de kwaliteit van Europese wijnen daarmee onder druk zou komen te staan. Ik denk ook niet dat dit zal gebeuren, want als je echte kwaliteit hebt, kun je aantonen dat er een verschil is tussen het gebruik van houtsnippers en het gebruik van houten vaten. Een mooie gerijpte wijn, een rode wijn of witte wijn op goede oude vaten, heeft immers een betere verteerbaarheid. Dat is het verschil tussen het gebruik van houtsnippers en houten vaten. Wat dat betreft, zou ik willen beklemtonen – en ook de Europese wijnbouwers willen oproepen, degenen die goede kwaliteitswijn maken en nu hun wijn goed kunnen afzetten – om in ieder geval houten vaten te blijven gebruiken.
Ik wijs ook op andere ontwikkelingen die zich in Europa hebben voorgedaan. Toen men overstapte van grote houten vaten op staal werd niet gevraagd om dat op het etiket te zetten. Dat is ook niet gebeurd. Nu wordt nadrukkelijk gevraagd om wel het gebruik van houtsnippers op het etiket te zetten en ik kan daarin zover meegaan dat men wel vrijheid aan de regio's geeft om al dan niet die verplichting gewoon in te voeren. Men mag in ieder geval niet vermelden dat wijn op hout gerijpt is, als er alleen houtsnippers gebruikt zijn. Dat lijkt mij essentieel.
Wat dat betreft wil ik mij aansluiten bij de woorden van mijn collega Werner Langen wanneer hij zegt dat we terughoudend moeten zijn met bureaucratie op het wijnetiket. Duidelijkheid is op dat punt op zich wel gewenst. Ook vanuit een land waar men meer wijn consumeert dan produceert, zou ik een oproep aan de Europese Commissie willen doen om hiermee ook in het nieuwe wijnbeleid rekening te houden. 
Vladimír Špidla,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, hartelijk dank voor uw bijdragen aan de discussie. Ik zal mijn collega, commissaris Fischer Boel inlichten over de belangstelling die u hier heeft getoond.
Zoals ik reeds in mijn inleidende verklaring aangaf, is het gebruik van eikenhouten spaanders bij de bereiding van wijn reeds vorig jaar op politiek niveau door de Raad aangenomen. Binnen het Comité van beheer voor wijn is er van gedachten gewisseld over de technische regels voor deze methode, waarbij het Commissievoorstel de steun kreeg van de meerderheid van de lidstaten. Het debat dat vandaag plaatsvindt, beschouw ik als een bijdrage van het Parlement aan de discussie. Het is een belangrijke discussie, want het gaat hier om een deel van een bredere problematiek, namelijk de verbetering van de concurrentiekracht van de Europese wijnsector. Het is overduidelijk dat er iets moet worden gedaan. De Commissie is onlangs begonnen met de crisisdistillatie van 5,6 miljoen hectoliter wijn, hetgeen voor de Europese begroting een kostenpost is van in totaal 131 miljoen euro. Er wordt regelmatig meer dan 500 miljoen euro per jaar uitgegeven aan crisisdistillatie. Op de lange termijn is dat uiteraard niet houdbaar.
De Commissie keurt binnenkort een mededeling over de hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt goed, die daarna ongetwijfeld aan een uitgebreide analyse zal worden onderworpen en in detail zal worden besproken door het Parlement. Mijn collega, commissaris Fischer Boel, heeft wat betreft de toekomst van de wijnsector al meerdere malen gesteld dat het concurrentievermogen van de wijnproducenten in de Europese Unie dient te worden vergroot, dat de reputatie van kwaliteitswijnen uit Europa als de beste wijnen ter wereld dient te worden verbeterd, dat oude markten moeten worden teruggewonnen, en dat er nieuwe markten moeten worden veroverd, zowel in de Europese Unie als in de rest van de wereld. Er moet een marktordening worden gecreëerd die werkt op basis van duidelijke, eenvoudige en doeltreffende regels, zoals het evenwicht tussen vraag en aanbod. Een marktordening die de beste wijnproductietradities in de EU koestert, de structuur van talrijke plattelandsgebieden versterkt en ervoor zorgt dat alle wijnproductie milieuvriendelijk is.
De maatregelen die we vandaag bespreken, zijn volledig in overeenstemming met de genoemde doelstellingen. De toekomst van de wijnsector hangt mede af van een symbiotische verbintenis van de beste tradities in de sector met moderne technologische ontwikkelingen.
Graag wil ik nu kort ingaan op een aantal tijdens het debat genoemde zaken. Er werd ten eerste gevraagd waarom de Commissie niet de verplichting invoert om te vermelden dat wijn is geproduceerd met gebruikmaking van houtspaanders. In de richtlijn van de Raad wordt een specifiek aantal verplicht te vermelden gegevens vastgesteld, en alleen de Raad kan het besluit nemen om de verplichting in te voeren het gebruik van houtspaanders op het etiket te vermelden. Deze vermelding kan niet verplicht worden gesteld door middel van een richtlijn van de Commissie, zoals ook al in het voorstel staat dat nu op tafel ligt bij het Comité van beheer voor wijn. De Commissie is in elk geval van mening dat het huidige etiketteringssysteem voor wijn te ingewikkeld en te rigide is, en dat het dus gewenst zou zijn de huidige procedures te vereenvoudigen en flexibeler te maken.
De toepassing van eikenhouten spaanders en stukjes eikenhout die tijdens het rijpingsproces in contact staan met de wijn is in de meeste wijnproducerende landen buiten Europa reeds tien jaar toegestaan, en de aldus geproduceerde wijn voldoet aan de wensen van de consument. De Internationale Organisatie voor Wijnbouw en Wijnbereiding, dé internationale referentieorganisatie in deze sector, heeft deze methode in 2001 goedgekeurd en beschouwt deze als een goed oenologisch procédé. Er bestaat dus geen enkele reden voor een verbod hiervan, noch op een verbod op de invoer van op deze wijze geproduceerde wijn in de Europese Unie.
Dames en heren, het vraagstuk van de wijnproductie is van buitengewoon belang, omdat wijn onderdeel is van de traditie van onze Europese landbouw. Zoals ik eerder al zei, werkt de Commissie aan documenten hierover, die vervolgens ook in het Parlement zullen worden behandeld. Als het gaat om wijn en de mogelijkheden die de Commissie heeft met betrekking tot de etikettering van wijn die door middel van of met behulp van houtspaanders is geproduceerd, denk ik dat er in mijn mededeling voldoende informatie staat over de procedurele mogelijkheden waarover de Commissie beschikt. 
Astrid Lulling (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een vraag naar aanleiding van de uitleg van de commissaris. Heb ik hem goed begrepen? Hij heeft gezegd dat er sinds vorig jaar op politiek niveau een akkoord ligt. Volgens mijn informatie is de beruchte ontwerpverordening tot wijziging van de Verordeningen nr. 1622/2000, nr. 884/2001 en nr. 753/2002 echter nog niet aangenomen.
Ik heb de Commissie eenvoudigweg gevraagd of zij deze verordening niet via de comitologieprocedure wil aannemen vóór de debatten die wij over de hervorming van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt gaan houden, omdat deze kwestie onze aandacht heeft. Achter onze rug om worden zeer bureaucratische verordeningen opgesteld en daarom vraag ik om de verordening niet aan te nemen in afwachting van de debatten in dit Parlement over de praktijken…
Inés Ayala Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij de vraag van mevrouw Lulling over de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt: waarom is er niet gewacht tot het debat?
Verder wil ik u vragen in de notulen op te laten nemen dat ik heb gesproken namens mevrouw Miguélez Ramos, op dezelfde manier als waarop de heer Vatanen heeft gesproken namens de heer Daul. 
Vladimír Špidla,
   – Het besluit op politiek niveau waarover ik heb gesproken, betreft een besluit van de Raad waarin wordt gesteld dat dit procédé wordt toegestaan. Deze zaak is dus eenvoudigweg gesloten, hetgeen mij duidelijk lijkt.
Het document waarvan u gewag maakt, is in behandeling, maar volgens de juridische informatie waarover ik beschik, is het om procedurele redenen niet mogelijk de behandeling ervan te stoppen. 
De Voorzitter.
   – De gecombineerde behandeling is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over Oost-Timor(1).
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, voor velen van ons heeft Timor jarenlang dienst gedaan als een soort laboratorium om te leren omgaan met conflicten die samenhangen met de koloniale erfenis. Tegelijk heeft deze kwestie gediend als een voorbeeld dat ons in staat heeft gesteld bepaalde praktijken op het gebied van de internationale hulpverlening uit te proberen, te verbeteren en te corrigeren.
Het internationale begeleidingsproces dat ertoe heeft geleid dat Oost-Timor weer onafhankelijk is geworden, kent, zoals zo vaak gebeurt in dit soort gevallen, echter veel grijze gebieden. Gelet op wat zich dezer dagen afspeelt, is de eerste constatering die zich opdringt dat de internationale terugtrekking waarschijnlijk wat prematuur is geweest. Om die reden vind ik het zonder meer terecht dat de Veiligheidsraad heeft besloten tot verlenging van de VN-missie in dat land.
Verder moeten wij oog hebben voor en mogen we ons sterk verheugen over het besluit van de autoriteiten van Timor om te verzoeken dat een internationale commissie een onderzoek verricht naar de gewelddadigheden van 5 mei, toen een groep van honderden militairen die hun functie hadden neergelegd de strijd aanbond met andere militairen die nog in functie waren. Deze gebeurtenissen vonden bovendien plaats tegen een achtergrond van min of meer algemeen geweld dat enkele doden en gewonden en duizenden vluchtelingen tot gevolg had.
Dat is uiteraard niet de situatie die de internationale gemeenschap voor ogen had voor Timor. We mogen ons nu dan ook niet afzijdig houden maar we moeten ons volledig solidair opstellen met degenen die zich momenteel inzetten om een oplossing voor het probleem te vinden. We moeten met name steun verlenen aan de maatregelen die president Xanana Gusmão en minister Ramos Horta namens de regering nemen.
Ten slotte ben ik van oordeel dat we er goed aan doen om van onze fouten te leren, en daarom verzoeken wij in deze resolutie dat er kanalen worden opgericht voor horizontale communicatie en samenwerking tussen de internationale vredesmachten, om de belangen van het Oost-Timorese volk optimaal te dienen, de openbare orde daadwerkelijk te herstellen en onmiddellijk terug te keren naar een volkomen normale institutionele situatie. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Oost-Timor is nu al vier jaar een onafhankelijke en soevereine staat. De bevolking van dit land heeft tientallen jaren moeten strijden tegen bezetting door Indonesië. Het is een staat die zijn bestaan moest beginnen met een land dat door die bezetting volledig was verwoest. Men kan de Timorese instellingen niet vragen democratischer te zijn dan ze de afgelopen jaren geweest zijn. De recente gebeurtenissen doen daaraan niets af.
Wat we op dit moeilijke en complexe moment moeten proberen te doen is volgens ons hulp bieden bij het herstel van de normale situatie, en daarbij denk ik in de eerste plaats aan de veiligheidsaspecten. Dat gebeurt overigens nu al. We moeten de soevereiniteit van de het volk van Oost-Timor blijven verdedigen: we dienen het recht van dit volk om zelf zijn vertegenwoordigers te kiezen steeds te respecteren. We mogen de legitimiteit en het democratisch functioneren van de Timorese instellingen niet in twijfel trekken. Daarom moeten we elke poging tot buitenlandse inmenging door mogendheden uit de regio – Australië en Indonesië – afwijzen, aangezien dat alleen maar zou leiden tot een verslechtering van de situatie. We moeten oprechte solidariteit en samenwerking met Oost-Timor bevorderen om zo bij te dragen tot de economische en sociale ontwikkeling van het land en het welzijn van de bevolking.
Deze ontwerpresolutie komt aan een aantal van deze punten tegemoet. De inhoud ervan wordt evenwel gekenmerkt door een bevooroordeelde interpretatie van de politieke situatie, en die partijdigheid kan leiden tot pogingen binnen en buiten Oost-Timor om politieke munt uit de situatie te slaan. En dat kan tot nieuwe spanningen leiden.
Het Parlement moet de inspanningen van de Timorese instellingen op een onpartijdige en ondubbelzinnige wijze steunen – en dat is niet wat er met deze resolutie gebeurt. Erger nog is dat er niet gewezen wordt op de gevaren van buitenlandse inmenging. Zulke inmenging heeft zoals bekend de gang van de gebeurtenissen beïnvloed.
Deze benadering is om twee redenen gevaarlijk. Om te beginnen omdat een van de soevereine Timorese autoriteiten zo volledig verantwoordelijk wordt gehouden voor de situatie. In de tweede plaats omdat we niet waarschuwen voor de destabiliserende gevolgen die kunnen voortvloeien uit de al dan niet rechtstreekse interventie in een land dat nog steeds de sporen vertoont van de Indonesische bezetting en de herhaalde pogingen van de gewapende milities om een chaos te creëren.
Tot slot geloven we dat dit niet het geëigende moment is om over het sturen van blauwhelmen te spreken. Het is nu vooral zaak om ervoor te zorgen dat de strijdkrachten die zich nu in de regio bevinden daar blijven tot de rust is weergekeerd. Deze strijdkrachten moeten de orders van hun eigen land en die van de politieke autoriteiten op Timor opvolgen, overeenkomstig de bilaterale overeenkomsten, het Timorese constitutionele kader en de normen van het internationale recht. Samenvattend zijn wij van mening dat in deze resolutie geen rekening wordt gehouden met de complexiteit van de situatie en de ontwikkelingen die zich ter plaatse hebben voorgedaan. 
Anneli Jäätteenmäki (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, enkele jaren geleden was iedereen begaan met Oost-Timor vanwege zijn slechte ervaringen bij het streven naar onafhankelijkheid en het leed dat de wrede bezetting in de kwarteeuw ervoor had veroorzaakt. De vorderingen die het land boekte op weg naar onafhankelijkheid, het herstel van de orde en het snel op gang komen van internationale steun maakten Oost-Timor voor ons Europeanen al snel tot een voorbeeld van de mogelijkheden van internationale solidariteit en samenwerking.
De recente onrust, het geweld en het grote aantal vluchtelingen in Oost-Timor zijn daarom een teleurstelling voor de internationale gemeenschap. De teleurstelling is vooral zo groot, omdat is gebleken dat het geloof van de internationale gemeenschap in een voortdurende verbetering van de situatie in Oost-Timor veel te voorbarig was.
Nu moeten wij de waarheid onder ogen zien en erkennen dat er vaak meer tijd nodig is voor het oplossen van diepgewortelde problemen en het bieden van vervolgsteun dan mogelijk is met de middelen van de Verenigde Naties, die al met veel crisishaarden zijn belast, als er geen aanvullende investeringen worden gedaan. De gezamenlijke ontwerpresolutie van zes fracties over Oost-Timor krijgt de steun van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa en verdient ruime steun van het hele Europees Parlement. 
John Bowis (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik heb hier foto's van de dood en vernietiging in Oost-Timor. Dit zouden foto's uit 1999 kunnen zijn, maar helaas is dat niet zo. Een vriend heeft deze foto's een maand geleden opgestuurd, na die verschrikkelijke achtentwintigste april, toen in Dili opnieuw doden vielen en rellen plaatsvonden.
In 2002 leidde ik een EU-waarnemingsmissie tijdens de presidentsverkiezingen, die gevolgd werden door de onafhankelijkheid. Het was toen duidelijk zichtbaar dat UNTAET goed werk had verricht onder de alom betreurde wijlen Sergio Vieira de Mello. Wij zagen hoe Australië en de overige internationale troepen de vrede hadden bewaard. Wij zagen hoe UNHCR had geholpen bij de terugkeer van vluchtelingen uit West-Timor en elders. Toen vertrok iedereen en enige tijd lang zag het er goed uit onder het bewind van president Xanana en de regering van Oost-Timor. Maar vervolgens legden de verliezers, degenen in de oude milities die geen nieuw werk konden vinden, en andere ontevreden personen die sluimerende etnische breuklijn tussen Loro Monu en Loro Sae, het westen en het oosten van Oost-Timor, weer bloot, alsmede de spanningen tussen het leger en de politie, enzovoort.
Nu moeten wij de Verenigde Naties en haar organisaties terugroepen, inclusief de burgerpolitie, maar deze keer moeten zowel zij als de internationale troepen van Australië en Maleisië en andere partijen ook blijven om de stabiliteit te waarborgen. Verder moet de Europese Unie ook deze keer nauw betrokken zijn en mag zij in geen geval haar hulp zo drastisch inperken als na 2002 gebeurde.
Het jongste lid van de ACS is Oost-Timor. Komende week treffen wij hen tijdens de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in Wenen en ik hoop dat wij één lijn kunnen trekken om hun te garanderen dat wij de mensen van Oost-Timor eensgezind steunen, zodat zij opnieuw kunnen toewerken naar vrede, stabiliteit en voorspoed. 
Ana Maria Gomes (PSE ).
   – Ik was onlangs in Dili en ben daar getuige geweest van het begin van de meest recente gewelddadigheden tussen Timorezen, waaronder tragische confrontaties tussen onderdelen van het politiekorps en de strijdmachten. Ik ben ook getuige geweest van een dramatisch en roerend moment van institutionele eenheid, toen de president, de eerste minister en de voorzitter van het parlement zich gedwongen voelden om de hulp van buitenlandse strijdkrachten in te roepen teneinde de orde en de politieke stabiliteit in het land te herstellen.
Ik wil er graag op wijzen dat het Timorese volk de GNR – de Nationale Republikeinse Garde, een onderdeel van de Portugese, en derhalve de Europese politie – een warm onthaal hebben gegeven. De Timorese autoriteiten hebben twee dagen geleden ook eendracht getoond toen ze bij de VN-Veiligheidsraad een verzoek indienden om het mandaat van UNOTIL uit te breiden en te verlengen. Timor heeft de VN verder gevraagd om een politiemissie te sturen; deze zou onder supervisie van de VN blijven. Indien nodig kan er zelfs een missie voor vredeshandhaving worden gestuurd onder het mandaat en leiderschap van de VN. Deze ontwerpresolutie van het Europees Parlement steunt deze verzoeken en toont zo dat het Parlement en de EU bezorgd zijn over de ontwikkelingen. We laten zo echter ook zien dat we erop vertrouwen dat Oost-Timor deze ernstige crisis met de hulp van vrienden zal weten te overwinnen.
Wij, de Europese Sociaal-democraten, zijn ervan overtuigd dat het volk van Oost-Timor deze crisis – die een weerslag is van de problemen die een zich ontwikkelende democratie ondervindt – zal overwinnen, net zoals het andere, ernstiger crises – crises die het bestaan van het land zelf bedreigden – heeft weten te bezweren. We weten ook dat wij, Europeanen, en de internationale gemeenschap als geheel hierin een belangrijke rol moeten spelen. Op de internationale gemeenschap rust een bijzondere plicht om te verzekeren dat zowel de staat Oost-Timor als de Timorese bevolking, een volk dat om zijn vrijheid en soevereiniteit te herwinnen strijd heeft moeten leveren tegen onderdrukking, de toekomst krijgen die ze verdienen.
Zoals Kofi Annan eerder deze week heeft gezegd is wat in Oost-Timor gebeurt des te tragischer omdat dit land – ik citeer – “een kind van de internationale gemeenschap is”. Dat de fundamenten van de Timorese democratie kwetsbaar zijn, is door deze crisis wel duidelijk geworden. De heer Annan heeft ook gezegd dat “zowel de Timorezen als de internationale gemeenschap als geheel een belangrijke les kunnen trekken uit deze gebeurtenissen”. Een aantal permanente leden van de Veiligheidsraad zal gewetensonderzoek moeten verrichten. Het is onmogelijk om in niet meer dan een paar jaar een natie met solide democratische instellingen op te bouwen. Als men om geld te besparen zegt dat de missie volbracht is, zal dat later veel kosten – en het merendeel van die kosten op het volk zal worden afgewenteld.
Deze situatie kan worden rechtgezet. Laat niemand de levensvatbaarheid van de onafhankelijke en soevereine staat Oost-Timor in twijfel trekken. Bedenk ook dat ditzelfde Oost-Timor eveneens onafhankelijk en soeverein is met betrekking tot de aanzienlijke natuurlijke hulpbronnen waarover het land beschikt. Ian Martin, hoofd van UNAMET, de VN-missie in Oost-Timor, heeft in 1999 meegewerkt aan de totstandkoming van de staat Oost-Timor en bekleedt sinds enige tijd de functie van gezant van de secretaris-generaal van de VN. Hij heeft eergisteren uitgelegd dat we ons niet moeten gaan afvragen of Oost-Timor een mislukte staat is. We moeten inzien dat dit een land is dat pas vier jaar bestaat. Het leert nu om te gaan met de verantwoordelijkheden die uit onafhankelijkheid voortvloeien; het moet dus proberen een antwoord te formuleren op de uitdagingen die elk democratisch systeem een land oplegt.
Op dat punt kan de EU een doorslaggevende rol spelen. De aanbevelingen in deze ontwerpresolutie aan de Commissie en de Raad zijn bedoeld om de Europese hulp bij het verstevigen van de democratische instellingen, het respect voor de mensenrechten en de inspanningen om tot verzoening te geraken uit te breiden. Daarom is het Parlement heel tevreden met de unanieme beslissing van de Timorese autoriteiten om een internationale commissie opdracht te geven een onderzoek in te stellen naar de recente incidenten die aan velen het leven hebben gekost en er bovendien toe hebben geleid dat duizenden Timorezen hun huizen zijn ontvlucht.
Het Parlement zal waakzaam blijven. Het is de bedoeling om in oktober een ad-hocmissie naar Timor te sturen. We hopen dat de president Xanana Gusmão en minister Ramos Horta – winnaar van de Nobelprijs voor de vrede – erin zullen slagen deze politieke crisis te bezweren en wel zodanig dat voornoemde missie zich kan concentreren op Europese ontwikkelingshulp voor Oost-Timor. 
Marcin Libicki (UEN ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, Oost-Timor werd in 1975 formeel onafhankelijk. Het land werd destijds echter onmiddellijk bezet door Indonesië met zijn links-islamitische dictatoriale bewind. Dit kleine katholieke land met 300 000 inwoners bleef 25 jaar lang bezet door deze wrede vijand. Nadat het zijn onafhankelijkheid had herwonnen, fungeerde het land als speelbal in verschillende internationale conflicten, onder andere vanwege zijn natuurlijke hulpbronnen.
Oost-Timor moet worden gesteund door internationale organisaties en de VN-missie moet worden voortgezet. Deze missie mag niet beperkt blijven tot 130 soldaten; er moeten zo veel troepen worden ingezet als nodig zijn om de naar rust snakkende katholieke bevolking van Oost-Timor te beschermen tegen maatschappelijke beroering en conflicten.
Dames en heren, als wij kijken naar de moordzuchtige regimes van Gaddafi en Castro, die beiden lid zijn van de VN-Mensenrechtencommissie, en naar andere moorddadige regimes die bij deze VN-commissie zijn aangesloten, kunnen wij ons slechts afvragen of de internationale organisaties wel over het morele gezag beschikken om in te kunnen grijpen.
Als wij daarnaast het feit in ogenschouw nemen dat het Parlement, dat het goede voorbeeld zou moeten geven, vandaag wederom debatteert over het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht en dat één van de lidstaten van de Europese Unie besloten heeft om burgerrechten toe te kennen aan mensapen, moeten wij ons terdege afvragen of wij wel het morele gezag hebben om bijstand te verlenen aan mensen die zo zeer worden beproefd door vervolging en leed. Dit zijn mensen die het zo veel zwaarder hebben dan zekere anderen waarover in dit Huis vaak wordt gedebatteerd. 
Charles Tannock,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het stemt mij droevig dat ik in 1999 mijn allereerste toespraak in het Europees Parlement hield over Oost-Timor, kort voordat de Verenigde Naties een vredesmacht stuurden die de weg zou vrijmaken voor de uiteindelijke onafhankelijkheid. Tot op heden blijft Oost-Timor het jongste lid van de Verenigde Naties, sinds 2002.
We bespreken hier nu opnieuw gewelddadige onlusten in het gebied en opnieuw hebben Australië, Nieuw-Zeeland, Portugal en Maleisië moeten interveniëren om orde en rust te herstellen in wat nu een onafhankelijke staat is.
Ik wil met name mijn waardering uitspreken voor de inspanningen van Australië in diens rol van vredestichter in de regio, zoals we recentelijk ook hebben kunnen zien in de kwestie van de Salomonseilanden. Ik steun de pogingen van president Xanana Gusmão en de internationale gemeenschap om voorbij te gaan aan de premier, die niet lijkt te willen aftreden en zeer onbuigzaam is, en om de paramilitaire groeperingen te ontwapenen, het gezag te herstellen en hulp en wederopbouw weer toe te laten tot het gebied.
Ik weet zeker dat dit Parlement de Europese Unie en de Verenigde Naties op elke noodzakelijke manier zal steunen om permanente vrede en verzoening te bereiken op dit tragische maar mooie afgelegen eiland. 
John Attard-Montalto,
   . – Ik moet zeggen dat het me verbaast dat deze gebeurtenissen in Oost-Timor pas vier jaar na de erkenning van dat land hebben plaatsgevonden. Naar mijn idee hadden ze namelijk al eerder kunnen plaatsvinden, omdat alle elementen daarvoor helaas al aanwezig waren.
Iedereen die veronderstelt dat Oost-Timor, omdat het internationaal erkend werd, daarmee ook over democratische en andere structuren beschikte en zijn zaken op orde had wat betreft onderwijs, het milieu, mensenrechten en de rechtspraak, maakt zichzelf wat wijs. Ik denk dat we onszelf voor de gek hebben gehouden door te denken dat Oost-Timor, omdat we de onafhankelijkheid van het land erkend hadden en omdat de relevante structuren daar nu zogenaamd waren gecreëerd, onze hulp niet langer nodig had om vooruit te komen op weg naar democratie en eerbiediging van de mensenrechten.
Iedereen die aandachtig volgde wat er in Oost-Timor gebeurde zou beseft hebben dat het land in veel gevallen uitsluitend bij elkaar gehouden werd door de bezettingstroepen. Na de erkenning van de onafhankelijkheid van Oost-Timor was het duidelijk dat de situatie er niet op vooruit zou gaan. Armoede speelde natuurlijk een rol – zoals we weten is Oost-Timor een van de armste landen ter wereld – evenals het feit dat structuren ontbraken. En dan was er ook nog de mogelijkheid, die vervolgens werkelijkheid werd, dat er plotseling olie zou worden ontdekt.
We moeten dus ons voordeel doen met het voorbeeld van Oost-Timor en lering trekken uit de gebeurtenissen die daar hebben plaatsgevonden. Tot besluit wil ik opmerken dat als Oost-Timor hulp nodig heeft, wat in feite het geval is, deze hulp geboden moet worden door zowel de internationale gemeenschap als de religieuze en de vrijwilligerssector. 
Alyn Smith,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de woorden van mijn fractiegenoot, de heer Romeva i Rueda, herhalen en alles benadrukken wat hij en anderen hebben gezegd over de situatie in Oost-Timor.
We zijn hier opnieuw bijeen voor een spoeddebat waarin de weinige aanwezige leden het er grotendeels over eens zullen zijn dat het verkeerd is dat er ergens in de wereld slechte dingen gebeuren. De commissaris zal het ongetwijfeld met ons eens zijn. Desondanks zou ik willen voorstellen, en graag wil ik de commissaris hierin om zijn mening vragen, dat het nuttig zou zijn als de Raad bij dergelijke debatten zou worden vertegenwoordigd, opdat de debatten net wat relevanter en zinvoller worden.
Zoals gezegd, benadruk en herhaal ik de standpunten van de heer Tannock en de heer Romeva i Rueda over de situatie in Oost-Timor. Deze ontwerpresolutie bevat een aantal concrete stappen die wij zelf kunnen nemen om de situatie in dat geteisterde deel van de wereld te verbeteren. Het is tragisch dat een land zijn onafhankelijkheid terug heeft gekregen om vervolgens te vervallen tot een dergelijke anarchie en dat het zo veel jaren later nog altijd niet veel verder is gekomen. Deze ontwerpresolutie bevat een aantal ideeën waarmee de situatie kan worden verbeterd en ik hoop dat wij naar deze ideeën zullen handelen. 
Kathy Sinnott,
   . – Mijnheer de Voorzitter, soms is het belangrijk om de achtergrond van een situatie te bestuderen. Oost-Timor is een land dat lijdt onder de vloek van olie en gas. Als een land rijk, machtig en ontwikkeld is, kan het gezegend zijn met dergelijk natuurlijke grondstoffen, maar het lijkt het lot van arme landen dat dergelijke rijkdommen leiden tot uitbuiting, conflicten en internationale bemoeienis. Zoals vele andere landen, bijvoorbeeld Ivoorkust, Oezbekistan, Tsjetsjenië, enzovoort, is Oost-Timor uitgebuit door grotere mogendheden. Het is onvergeeflijk dat Australië, een land dat zichzelf graag ziet als een ontwikkelde en vreedzame natie, de Timorzee bezet en hier gas- en olieboringen verricht, en dat Australië die diefstal rechtvaardigt door te zeggen dat het van Indonesië, de jongste uitbuiter van Oost-Timor, het recht heeft gekregen om hier te boren. Nog onvergeeflijker is dat wij dit hebben getolereerd.
Wij moeten Oost-Timor op elke mogelijke manier stimuleren en hen ervan overtuigen dat onze bedoelingen hierbij oprecht zijn en niet zijn ingegeven door een streven naar een gunstige positie op het gebied van olie of gas, en het land verder laten gaan met de ontwikkeling tot een gezonde, vreedzame en stabiele natie. 
Vladimír Špidla,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de huidige crisis in Oost-Timor roept een hele reeks aan complexe vragen op. Heeft de internationale gemeenschap gefaald bij het voorkomen van deze uitbraak van geweld? Welke lessen kunnen de donorlanden hieruit trekken?
Volgens de laatste berichten is de veiligheidssituatie enigszins verbeterd, hoewel er nog steeds sprake is van plunderingen en schermutselingen, als gevolg waarvan meer dan 100 000 mensen naar vluchtelingenkampen zijn uitgeweken. Deze vluchtelingen krijgen nu de nodige humanitaire hulp, onder meer van partners van de Commissie die in dit land reeds eerder hulp verstrekten. Er moet echter nog veel meer worden gedaan, vooral op het gebied van veiligheid, bescherming, voedsel, water en hygiënische voorzieningen, alsook op het gebied van gezondheidszorg en onderdak.
De politieke situatie in het land is uiterst gecompliceerd. Als gevolg van het naar huis sturen van een derde van de strijdmachten, kwamen er in het hele land grote sociale en economische spanningen aan het oppervlak. Massale werkloosheid en chronische armoede zijn hoofdzakelijk het gevolg van politieke factoren. Afgezien daarvan spelen etnische verschillen wellicht ook een rol, hoewel die op zichzelf niet de oorzaak zijn van de fundamentele politieke en economische problemen.
Wat kan de Europese Commissie hieraan doen? Op korte termijn is de Commissie vastberaden het land te helpen de huidige crisis te overwinnen door de verstrekking van humanitaire hulp aan gevluchte burgers. De Commissie heeft reeds een aantal van haar partners op humanitair gebied opdracht gegeven om de huidige hulpprojecten zodanig aan te passen dat deze zich voortaan vooral richten op het lenigen van de grootste noden van de mensen in de kampen. Daarnaast werkt de Commissie aan een financieringsbesluit ter dekking van verdere humanitaire hulp aan de bevolking. Tegelijkertijd moeten we ons best doen om een manier te vinden waarop bijgedragen kan worden aan het politieke proces. Al vanaf het allereerste begin is de Europese Unie vastberaden om de regering en de bevolking van Oost-Timor de helpende hand te bieden. Het zal niet gemakkelijk zijn een oplossing te vinden, aangezien de huidige crisis zich zowel op regeringsniveau als onder achtergestelden in de samenleving afspeelt.
De VN en de internationale gemeenschap blijven hierin een rol spelen. De situatie in Oost-Timor kan echter, noch nu, noch in de toekomst, niet alleen ten goede worden gekeerd door middel van de vredestichtende inspanning van de VN; dit zal vooral via economische ontwikkeling en democratie moeten gebeuren. De eerstvolgende parlementsverkiezingen in 2007 zijn een goede gelegenheid om de democratie te ondersteunen en zullen tegelijkertijd een lakmoesproef zijn voor de regering en de bevolking van Oost-Timor. Zij zullen dan beslissen welke weg zij in wensen te slaan. De Commissie voert over al deze kwesties nauw overleg met de lidstaten, met partnerlanden en met VN-agentschappen. Uiteraard zet de Commissie de politieke dialoog met de Oost-Timorese autoriteiten voort, zowel op bilateraal niveau, als in het kader van de Overeenkomst van Cotonou.
Elke levensvatbare democratische staat heeft sterke instellingen nodig die werken volgens transparante regels. De regels waarin de mensenrechten zijn vervat vormen de hoeksteen van de democratie. Ik vrees echter dat een aantal instellingen op Oost-Timor wat dat betreft niet aan onze verwachtingen heeft voldaan. Dit land heeft zijn onafhankelijkheid nu juist verworven om zijn burgers de rechten te kunnen verlenen die hun in het verleden werden ontzegd. De internationale non-gouvernementele organisatie Human Rights Watch heeft een gedetailleerd rapport over dit onderwerp gepubliceerd en daarom richt ik mij slechts op enkele specifieke aandachtspunten.
Er is duidelijk enige vooruitgang zichtbaar. Als voorbeeld zou ik graag de mensenrechtenbemiddelaar willen noemen. Met genoegen kan ik hier ook de bilaterale commissie voor waarheid en vriendschap met Indonesië noemen; ik hoop dat zij voorzien zal worden van een breed mandaat. Er dient echter vooruitgang te worden geboekt wat betreft het functioneren van de politie en het rechtssysteem in het algemeen, alsook op het gebied van de vrijheid van meningsuiting en het recht op vereniging.
Onze steun op dit gebied zal worden voortgezet. Ons laatste project is de financiering van de commissie voor erkenning, waarheid en verzoening. Dankzij dit project is het mogelijk geweest om belangrijke gegevens te vergaren over de schending van de mensenrechten in het verleden. Het rapport van deze commissie is uitgebracht in 2005. Momenteel overwegen wij een verdere bijdrage aan het vredesproces in het land.
Zowel de leden van dit Parlement als de inwoners van Oost-Timor dienen te weten dat de Europese Unie de ontwikkeling van de vrede in het land vastberaden steunt. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over Syrië en de schendingen van de mensenrechten(1).
Marios Matsakis (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, Syrië heeft de afgelopen jaren koers gezet in de richting van democratische hervormingen, met name nadat president Bashar Al-Assad aan de macht kwam. Helaas is de vooruitgang teleurstellend traag verlopen, vooral doordat de noodwetten, die 43 jaar geleden onder uitzonderlijke omstandigheden in het leven werden geroepen, nog altijd van kracht zijn. Vooral de afgelopen maanden zijn er helaas talloze schendingen van de mensenrechten van politici, advocaten, schrijvers en andere burgers gemeld en bevestigd door onafhankelijke organisaties zoals Amnesty International. Enkele van die incidenten staan vermeld in de ontwerpresolutie, maar niet allemaal.
Wij hopen en verwachten dat de Syrische regering onmiddellijke en doorslaggevende stappen zal ondernemen om de mensenrechten in het land te verbeteren. De onmiddellijke ratificatie van het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing zou een eerste stap in de goede richting zijn. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor de onmiddellijke vrijlating van en een beëindiging van de vijandigheden jegens mensenrechtenactivisten die in Syrië wonen en werken.
Syrië en de EU onderhouden vele politieke, economische en culturele banden en het is onze uitdrukkelijke wens en oprecht verlangen dat deze banden in de toekomst nog verder worden aangehaald. Daarom ligt er momenteel een associatieovereenkomst klaar om te worden ondertekend door de EU en Syrië. Wij zijn vol vertrouwen dat de Syrische overheid met gepaste ernst kennis zal nemen van de zorgen die tot uitdrukking komen in deze ontwerpresolutie en dat zij de noodzaak zal inzien van een beter toezicht op de mensenrechten in het land, zodat dit onderwerp eindelijk de aandacht krijgt die het verdient. Verder vertrouwen wij erop dat zij zich bijgevolg op correcte en verantwoordelijke wijze zullen houden aan het internationale beginsel van de eerbiediging van de mensenrechten. 
Józef Pinior (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft zich vele malen gebogen over de schendingen van de mensenrechten en fundamentele politieke vrijheden in Syrië.
Het komt voor dat burgerrechtactivisten, advocaten die actief zijn in politiek gekleurde rechtszaken en personen die terugkeren van een congres in het buitenland worden opgepakt en opgesloten – de Syrische autoriteiten zijn daar berucht om. Deze arrestaties zijn in strijd met artikel 38 van de Syrische grondwet, die het recht van elke burger garandeert om "vrij en openlijk, schriftelijk en mondeling of op welke andere wijze dan ook, de eigen overtuiging te belijden". De Syrische wet inzake de noodtoestand, die van kracht is sinds 8 maart 1963, biedt eveneens geen rechtvaardiging om mensen op te pakken en zonder proces gevangen te houden omdat ze vrij hun mening hebben geuit.
In mei van dit jaar heeft de Syrische veiligheidsdienst Amn al-Dawla twaalf personen in hechtenis genomen die een petitie hadden ondertekend waarin een oproep wordt gedaan aan de Syrische autoriteiten om de betrekkingen tussen Syrië en Libanon te verbeteren en waarin wordt verzocht de soevereiniteit van beide landen te eerbiedigen. In de eerste helft van mei werd de petitie ondertekend door ongeveer driehonderd intellectuelen en burgerrechtactivisten in zowel Syrië als Libanon. Op 14 mei werd de bekende journalist en wereldwijd gerespecteerde vertegenwoordiger van de binnenlandse oppositie, Michel Kilo, gevangengezet. Op 16 mei werden twee andere mensenrechtenactiviteiten, Nidal Darwish en Mahmud Mer’i, gearresteerd; de dag erop volgden er meer aanhoudingen, onder andere van de bekende advocaat Anwar al-Bunni. Tien dagen voordat Anwar al-Bunni gevangen werd gezet, had de Syrische advocatenbalie diens lidmaatschap ingetrokken. Het was de bedoeling dat Anwar al-Bunni directeur zou worden van het door de EU gefinancierde centrum voor de rechten van de mens dat in Damascus zou worden geopend. De meeste personen die tussen 14 en 17 mei zijn gearresteerd, worden vastgehouden in de centrale gevangenis van Adra, in de buurt van Damascus.
Het Europees Parlement roept de regering en het parlement van Syrië op deze personen onverwijld in vrijheid te stellen en ervoor te zorgen dat binnen het politieke stelsel van Syrië de fundamentele politieke en burgerrechten worden geëerbiedigd. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, Syrië staat bloot aan zeer onverholen bedreigingen vanuit het buitenland. De Verenigde Staten hebben Syrië bijvoorbeeld ingedeeld bij de landen die deel uitmaken van de zogenoemde "As van het Kwaad" en ook de EU oefent forse kritiek uit op het Syrische regime.
Tegelijkertijd is er echter ook sprake van een zeer nauwe samenwerking met Syrië. Terreurverdachten worden bijvoorbeeld naar Syrië gevlogen en daar gemarteld. Ook in verscheidene EU-landen wordt innig met Syrië samengewerkt: de Nederlandse staat confronteert Syrische vluchtelingen bijvoorbeeld rechtstreeks met vertegenwoordigers van het Syrische regime.
Binnenslands is in Syrië sprake van toenemende onderdrukking van de democratische oppositie, met name van de ondertekenaars van de zogeheten Damascus-Beiroet-petitie, waarin de noodzaak van een definitieve erkenning door Syrië van de Libanese soevereiniteit wordt onderstreept. In deze verklaring staat echter ook dat de invloed en de agressie vanuit het buitenland, bijvoorbeeld van de zijde van Israël en de VS, wordt afgewezen. Dat staat in deze zelfde petitie.
De GUE/NGL-Fractie heeft enige maanden geleden Michel Kilo van de Syrische oppositie uitgenodigd voor een bezoek aan het Europees Parlement. Nu zit Kilo in Syrië in de cel. Ik merk overigens op dat er onder de gearresteerden nogal wat aanhangers van links zitten. Wij roepen op tot de vrijlating van al deze gevangenen en vinden dat er eindelijk een eind moet komen aan de buitenlandse bedreiging van Syrië, die vooral afkomstig is van de VS, maar ook van de EU. We moeten de democratische oppositie in Syrië ondersteunen. 
Jana Hybášková (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik vier afgevaardigden van de Syrische oppositie welkom heten, die vanuit verschillende delen van Europa hierheen zijn gereisd om hun landgenoten te steunen.
Anwar al-Bunni, Michel Kilo, Khalil Hoessein, Safwan Tayfour, Mahmoud Issa, Fateh Jammous, Suleiman Achmar, Nidal Derwiche, Suleiman Shummor, Ghalem Amer, Muhammad Mahfud, Mahmoud Mer’i en Kamal Labwani zijn slechts enkele van de mensen die op 19 mei gevangen zijn gezet in de wrede en onmenselijke gevangenissen van de Syrische veiligheidsdienst. Zij zijn gevangengezet omdat zij, samen met vijfhonderd andere intellectuelen, een petitie hebben ondertekend waarin werd opgeroepen tot normalisering van de betrekkingen met Libanon. Zij zijn gevangengezet omdat zij vrede, stabiliteit en een normaal leven willen in het Midden-Oosten. Zij zijn gevangengezet omdat zij hetzelfde willen als wij.
Kamal Labwani kwam hier een jaar geleden om zijn visie op de situatie in Syrië met ons te delen. Hij vertelde ons dat hij gevangen zou worden gezet als hij zou terugkeren. Hij kwam aan op het vliegveld van Damascus en werd inderdaad gevangengezet. Momenteel hangt hem een levenslange gevangenisstraf boven het hoofd en tot op heden hebben wij niets gedaan om hem te helpen. Anwar al-Bunni was pas directeur geworden van een centrum voor de rechten van de mens dat door de Europese Unie wordt gefinancierd. Hij werd daarom onmiddellijk gevangengezet.
Onze verantwoordelijkheid voor hun gevangenzetting is duidelijk. Laten we ook onze verantwoordelijk nemen voor hun vrijheid. Hoe kunnen wij hier met waardigheid werken en leven als degenen die hier komen spreken en die voor ons komen werken een levenslange gevangenisstraf tegemoet zien? Daarom willen wij u dringend verzoeken, Commissie, Raad, lidstaten en met name het Europese publiek, om ons te helpen hen te bevrijden die worden gemarteld, misbruikt, gevangengezet en vermoord omdat zij willen dat hun land en hun landgenoten in waardigheid en vrede kunnen leven.
Het autoritaire regime in Syrië heeft een zeer groot aantal uitzonderlijk wrede politieke gevangenissen. Laat Syrië alle politieke gevangenen vrijlaten voordat wij verder praten over de associatieovereenkomst met Syrië. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, wij doen er goed aan en zijn moreel verplicht om aandacht te schenken aan de schendingen van de mensenrechten in Syrië en deze te benadrukken. Uiting geven aan onze bezorgdheid is wel het minste wat we kunnen doen. In wezen doet deze ontwerpresolutie ook niet veel meer dan dat.
Ik ben opgegroeid in het Midden-Oosten en ken de regio dus behoorlijk goed. We moeten ook rekening houden met de bredere achtergrond van deze kwesties. Het feit is dat wij in Europa niet worden gezien als "de goeden". Men vindt niet dat wij schone handen hebben. Ik wijs u op de officiële verklaring van het Syrische ministerie van Buitenlandse Zaken, die is uitgegeven op 19 mei 2006. Hierin staat: "Staten die toestemming hebben gegeven om geheime vliegende gevangenissen door hun luchtruim te laten vliegen en hun luchthavens te gebruiken, en die geheime gevangenissen op hun grondgebied hebben toegestaan die een duidelijke schending vormen van de meest fundamentele mensenrechten en internationale verdragen hierover, hebben niet het recht om de verdediging van mensenrechten te propageren."
Wij hebben onszelf in een positie gebracht waarin Syrië ons kan beschuldigen van het schenden van de mensenrechten. We leven in een gekke wereld. We worden niet gezien als "de goeden". Hypocrisie is de meest afschuwelijke misdaad waarvan wij kunnen worden beschuldigd. Toch worden wij daarvan nu beschuldigd, en niet geheel onterecht. Wij moeten meer doen om in eigen huis orde op zaken te stellen, en tegelijk de situatie in Syrië blijven volgen. 
Bogusław Sonik,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik was onlangs in Libanon waar ik steeds meer tekenen zag van hoop dat er gebouwd kan worden aan een democratie, aan de opbouw van een democratisch land, en dat het mogelijk zal worden de nationale soevereiniteit uit te breiden naar het gehele grondgebied.
Syrië is een van de landen die kan zorgen voor vrede in het Midden-Oosten, maar het weigert Libanon te erkennen en diplomatieke betrekkingen met dit land aan te gaan. Het Syrische bewind laat personen opsluiten die de petitie van Beiroet hebben ondertekend, waarin wordt opgeroepen tot normalisering van de betrekkingen tussen beide landen. Journalisten, advocaten, arbeiders, ambtenaren en leden van de oppositie worden op basis van triviale beschuldigingen gevangengezet.
Wij moeten er bij de Syrische autoriteiten op aandringen dat personen die illegaal worden vastgehouden in vrijheid worden gesteld. De omstandigheden waaronder personen gevangen worden gehouden moeten worden verbeterd. Voorts dient Syrië bepaalde personen vrij te laten die al jarenlang in hechtenis worden gehouden en door Libanon als vermist zijn opgegeven. Hun moeders hebben opgeroepen tot ingrijpen en om hun vrijlating gevraagd. Wij moeten erop aandringen dat Syrië het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing ratificeert. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ieder mens wil leven in waardigheid en vrijheid, en verdient dat ook. De bevordering van de mensenrechten en democratische beginselen is een mondiale taak waarmee ook het Europees Parlement belast is.
Voorbeelden uit de geschiedenis, vaak ook uit het recente verleden, hebben aangetoond dat de mensenrechten in een goed functionerende democratische staat het best gewaarborgd zijn; een staat waarin de burgerrechten worden gerespecteerd en waarin alle burgers, ongeacht geslacht, godsdienst of achtergrond, gelijk worden behandeld.
Wij kunnen niet toestaan dat in de 21e eeuw het leven van een vrouw wordt geofferd op het altaar van de familie-eer. Wij kunnen niet toestaan dat in een beschaafde wereld onder de dekmantel van de noodtoestand, die misstanden moet rechtvaardigen, mensen zonder reden worden gearresteerd en burgers, journalisten, advocaten of mensenrechtenactivisten worden gemarteld of vermoord. Daarom ben ik voor de aanneming van deze ontwerpresolutie. 
Tadeusz Zwiefka (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de vorige sprekers maakten gewag van dramatische gevallen waarin Syrische leden van de oppositie de afgelopen maanden gevangen zijn gezet. Schendingen van de grondrechten komen echter al veertig jaar lang voor in Syrië.
Het is onaanvaardbaar dat in een land dat in de nabijheid van de Europese Unie ligt, de absolute macht in handen is van één familieclan en zijn vrienden en relaties. De noodtoestand is al meer dan veertig jaar van kracht. Het parlement is een instelling die volledig ondergeschikt is aan één partij, de Baath-partij, en over geen enkele wetgevende bevoegdheid beschikt. Burgers hebben geen electorale en politieke rechten en geen recht van vrije vereniging. Van een legale oppositie is derhalve geen sprake. Kritiek op de autoriteiten is uit den boze en de alom aanwezige veiligheidsdiensten en corrupte rechtbanken, die de vrije hand hebben als het gaat om arrestaties en folteringen, maken het dramatische beeld compleet.
Een van de meest urgente problemen in Syrië is echter de discriminatie van de Koerden. De anderhalf miljoen Koerden vormen een minderheid aan wie de meest basale burgerrechten worden ontzegd. Er heerst een totaal verbod op het gebruik van de Koerdische taal en op uitingen van de Koerdische cultuur. Koerden hebben geen Syrisch burgerschap en dus geen paspoort, geen toegang tot onderwijs en gezondheidszorg en geen recht op eigen land.
Gezien deze situatie mogen wij niet afzijdig blijven. 
Michael Gahler (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb op het laatste moment de één minuut spreektijd van mijn collega Maat overgenomen. Ik deel zijn grote bezorgdheid over de mensenrechtensituatie in Syrië. Van enig recht op vrije meningsuiting is in de praktijk geen sprake. De repressie richt zich niet alleen tegen journalisten en burgerrechtactivisten, maar in toenemende mate ook tegen etnische en religieuze minderheden. Het is van cruciaal belang dat de EU pas een associatieovereenkomst met Syrië ondertekent wanneer de mensenrechtensituatie wezenlijk verbeterd is. We weten allemaal dat papier geduldig is. Zodra we de overeenkomst ondertekenen, neemt de druk op het regime af, ook al worden aanhangers van de oppositie nog altijd geïnterneerd en gemarteld, ook al verandert er niets in de situatie met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting en ook al streeft Syrië niet naar verzoening met Libanon. De druk die de EU op Syrië uitoefent, vormt geen bedreiging, maar is mijns inziens de legitieme opstelling van een unie van democratische staten jegens een tamelijk autoritair regime. 
Vladimír Špidla,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hartelijk dank voor de mij vandaag geboden gelegenheid om hier te spreken over de ernstige situatie op het gebied van de mensenrechten in Syrië.
De Commissie volgt de situatie nauwlettend en is verontrust over de recente ontwikkelingen.
Aan het begin van het jaar hadden we enige reden om optimistisch te zijn. De regering stelde honderden gevangenen in vrijheid en tevens verbond zij zich ertoe het gebruik van noodwetgeving te beperken door deze voortaan slechts nog toe te passen op handelingen die de staatsveiligheid in gevaar brengen. Verder bereidde zij de oprichting van een nationale raad voor de mensenrechten voor. We hebben deze positieve stappen destijds van harte toegejuicht.
Maar nu kunnen wij nu slechts met droefheid in ons hart de tegenslagen vaststellen. De autoriteiten drukken verdere beperkingen van de fundamentele vrijheden door. De arrestatiegolf in mei van intellectuelen en mensenrechtenverdedigers die de verklaringen van Damascus en Beiroet hadden ondertekend, is een van de meest in het oog springende voorbeelden van deze verontrustende ontwikkeling.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zowel u als ik kennen enkele van deze mensen uit het maatschappelijk middenveld persoonlijk. Zij hebben vredelievende bedoelingen. Wij kunnen de vervolging en intimidatie van verdedigers van de mensenrechten en critici van het regeringsbeleid niet accepteren, noch de willekeurige aanhoudingen en het gebruik van eenzame opsluiting. Syrië komt de verplichtingen die voortvloeien uit de VN-verdragen inzake burgerlijke en politieke rechten niet na. Daarom heeft de EU hierop op 19 mei vastberaden gereageerd met een publieke verklaring waarin wordt opgeroepen alle politieke gevangen onmiddellijk in vrijheid te stellen.
De Commissie maakt zich des te meer zorgen omdat een van de gevangengezette personen een project leidt in het kader van het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten.
Een publieke verklaring afleggen is echter niet voldoende. We moeten de individuele gevallen volgen en onze betrokkenheid bij onze Syrische partners vergroten. Aangezien er geen Euromediterrane associatieovereenkomst met Syrië bestaat, beschikken wij niet over een politieke basis waarop deze vraagstukken op openhartige wijze met de regering kunnen worden besproken, zoals bij andere landen wel het geval is. Samen met de ambassades van de lidstaten in Damascus bedienen we ons echter ten volle van de beschikbare diplomatieke kanalen, hetgeen we ook zullen blijven doen.
Ik ben ervan overtuigd dat het Europees Parlement onze rotsvaste bondgenoot zal zijn bij de steun aan deze inspanningen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over Noord-Korea en de schendingen van de mensenrechten(1).
István Szent-Iványi (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het belangrijkste doel van ons debat vandaag is het redden van het leven van een onschuldige man. Son Jong Nam is een Noord-Koreaan van 48 jaar die in januari 2006 door de regering van Noord-Korea is gearresteerd en gemarteld en vervolgens zonder proces ter dood werd veroordeeld. De datum waarop de executie zal plaatsvinden is nog niet bekend. We hopen vurig dat hij nog in leven is en dat hij onder internationale druk zal worden vrijgelaten.
Son Jong Nam is onschuldig. De misdaad die hij heeft begaan, is het verlaten van zijn land omdat hij de onderdrukking niet meer kon verdragen. Vervolgens werd hij christen. De Chinese autoriteiten stuurden hem terug naar Noord-Korea. Ondertussen schreef hij artikelen waarin hij het systeem bekritiseerde. Hij maakte slechts gebruik van zijn mensenrechten. Vandaag de dag staat daar in Noord-Korea de doodstraf op. Zijn verhaal illustreert de afgrijselijke mensenrechtensituatie in Noord-Korea. Tienduizenden mensen worden opgesloten in gevangenenkampen of gedwongen te werk gesteld in werkkampen. Politieke gevangenen worden aan de lopende band gemarteld, velen van hen worden geëxecuteerd. Het merendeel van de bevolking is straatarm en miljoenen mensen sterven van de honger in dit land. De leiders van het land zijn verantwoordelijk voor hun burgers en ik hoop ten zeerste dat ze er niet in slagen hun verantwoording te ontlopen. 
De Europese Unie heeft diverse malen aangegeven bereid te zijn een mensenrechtendialoog te voeren, maar de Noord-Koreaanse autoriteiten hebben dit altijd afgewezen. Wij zijn tevens bereid humanitaire hulp te verlenen, onder voorwaarde dat de hulp terecht komt bij degenen die het echt nodig hebben. We hebben er geen behoefte aan de regering te steunen met onze hulp. 
Tot slot is het handelen van de Chinese autoriteiten onacceptabel. De Chinezen sturen Noord-Koreaanse vluchtelingen aan de lopende band terug in de wetenschap dat het merendeel van de vluchtelingen direct zal worden opgesloten in kampen. We doen dan ook een beroep op de Chinese autoriteiten om deze kwestie volgens de internationale vluchtelingenverdragen te behandelen. Daarnaast doen we een beroep op de Europese Commissie en de Europese Raad om harder tegen de Noord-Koreaanse regering op te treden, hen duidelijker te informeren dat wij niet ongevoelig zijn voor de omstandigheden waaronder mensen in Noord-Korea leven, dat wij deze mensen steunen en dat we willen dat Noord-Korea de mensenrechten respecteert.
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . – Bij journalisten en wetenschappers die kennis verzamelen over Noord-Korea kreeg dit land de aandacht als het merkwaardigste stukje van de wereld. Bij onderhandelingen met andere staten gedraagt het zich grillig en onvoorspelbaar. Binnenslands lijken de mensen er te leven in een onvoorstelbare eensgezindheid en discipline met onbeperkte loyaliteit aan de geheimzinnige leider en in ongeëvenaarde rouw als die leider overlijdt. Ondanks het vrijwel volledig isolement van de buitenwereld heeft het land een grootstedelijk leefmilieu opgebouwd en een eigen kernindustrie ontwikkeld.
Sommige mensen buiten dat land roemen de door het regime gepubliceerde opmerkelijke successen. Volgens die opvatting zijn die successen behaald dankzij een superieur systeem en ondanks de tegenwerking van de vijandige buitenwereld sinds het eind van de oorlogssituatie in 1953. Toch overtuigen die successen vrijwel niemand. Afgezien van een kleine schare bewonderaars zou vrijwel geen Europeaan daar willen en kunnen leven. Na de succesverhalen kwam het voedseltekort. Ook blijft het niet langer volledig stil over hoe het in Noord-Korea uiteindelijk afloopt met mensen die niet in dat model blijken te passen.
Ondanks de grondwettelijke godsdienstvrijheid en ondanks ratificatie van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten wordt er willekeur toegepast tegen ieder die lastig kan zijn voor het regime. Als politiek instrument wordt ook de doodstraf toegepast. Repressie en honger leiden ertoe dat tienduizenden naar China zijn gevlucht.
In de resolutie wordt niet gekozen voor herhaling van tientallen jaren koudeoorlogstaal, maar hierin worden verstandige voorstellen aan de regering gedaan over mensenrechten, doodstraffen, vrijlating van gevangenen, vrijheid van meningsuiting, aanpassing van wetgeving en toelating van internationale inspecties. Er wordt ook een beroep op buurlanden gedaan om geen vluchtelingen terug te sturen en voedselhulp wordt gesteund. Mijn fractie vindt dat de goede aanpak. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, er bereiken ons steeds vaker alarmerende berichten over wijdverbreide schendingen van de mensenrechten in Noord-Korea. Intimidatie van burgers, foltering en openbare terechtstellingen behoren in dat land tot het miserabele leven van alledag, nog afgezien van de beknotte vrijheid van meningsuiting en godsdienst.
Volgens talrijke getuigenverklaringen worden mogelijk meer dan 200 000 mensen gevangengehouden in kampen waar ze dwangarbeid moeten verrichten. Er wordt gefolterd in die kampen en de gevangenen leven er in erbarmelijke omstandigheden. Alle oppositie en verzet tegen de Koreaanse Arbeiderspartij wordt rigoureus de kop ingedrukt, en straffen worden niet alleen uitgedeeld aan de tegenstanders van het regime, maar ook aan hun gehele families. Het opleggen van de doodstraf, die nog steeds wordt voltrokken in Noord-Korea, wordt voornamelijk ingegeven door politieke motieven. Plaatselijke media worden gecensureerd en toegang tot internationale media is uiterst beperkt.
Niet alleen de politieke, maar ook de economische situatie in Noord-Korea is abominabel. De plaatselijke bevolking vlucht massaal naar China, niet alleen vanwege de politieke onderdrukking, maar ook vanwege het stijgende voedselgebrek. Bij de verdeling van het schaarse voedsel door de autoriteiten krijgen de hooggeplaatste functionarissen van de partij en het leger voorrang, gewone burgers hebben het nakijken. De Noord-Koreaanse regering blijft categorisch weigeren VN-waarnemers en niet-gouvernementele mensenrechtenorganisaties toegang te verlenen tot het land. Daar komt bij dat het Noord-Koreaanse bewind de aanbevelingen van de VN-Mensenrechtencommissie volkomen aan zijn laars lapt.
Geconfronteerd met het gebrek aan wil en samenwerking van de zijde van de Noord-Koreaanse regering kan de internationale gemeenschap niet werkloos blijven toekijken hoe in dat land de individuele levens en de menselijke waardigheid worden vertrapt. Wij moeten reageren op de huidige situatie in het land en de Noord-Koreaanse regering dwingen de fundamentele mensenrechten te eerbiedigen. De eerste stap zou moeten zijn dat de grenzen worden opengesteld voor onafhankelijke internationale organisaties die bereid zijn om humanitaire hulp te verlenen aan de plaatselijke bevolking.
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, wanneer men de situatie in Noord-Korea in ogenschouw neemt, dan komt deze over als deprimerend en uitzichtloos. Ik moet er echter steeds weer aan terugdenken hoe ik 25 jaar geleden als jonge assistent in het Parlement het geluk had om mee te mogen werken aan de eerste resolutie – een resolutie ter ondersteuning van Charta 77. Met name drie afgevaardigden hebben zich toen intensief voor die resolutie ingezet: Klaus Hänsch, die nu nog altijd in dit Parlement zit, Otto von Habsburg en Jiři Pelikán, die destijds in het Europees Parlement Italië vertegenwoordigde.
Vandaag debatteren we weer over de mensenrechten, maar nu met een Tsjechische Voorzitter en met een Tsjechische commissaris, en is het IJzeren Gordijn alweer zo'n vijftien, zestien jaar verleden tijd – niet in de laatste plaats dankzij de moed van de volkeren van Midden- en Oost-Europa. Daaruit kunnen we de kracht putten om vast te blijven houden aan het feit dat ook het onmenselijke communistische regime in Noord-Korea moet verdwijnen, en zal verdwijnen.
Het is naast Cuba en enkele andere staten een van de laatste communistische terreurregimes ter wereld, en we moeten, zowel op politiek als op economisch vlak, alle vreedzame drukmiddelen inzetten om te bereiken dat deze communistische dynastie en haar repressieve systeem ten val worden gebracht, dat de meer dan tweehonderdduizend vrijheids- en verzetsstrijders in dat land worden vrijgelaten, dat degenen die slechts hun godsdienst willen belijden of hun recht op vrijheid van meningsuiting willen uitoefenen, eindelijk gewetensvrijheid kunnen genieten, en dat de burgers van Japan, Zuid-Korea en vele andere landen die onder de meest doorzichtige voorwendselen in Noord-Korea zijn gevangengezet, worden vrijgelaten. Van velen van hen weten we zelfs niet of ze nog in leven zijn; er moet dringend een onderzoek worden ingesteld naar de verblijfplaats van deze mensen. Dat is toch wel het minste dat dit regime moet doen.
Ik wil daarom duidelijk de juistheid onderstrepen van de in de ontwerpresolutie vervatte eis, namelijk dat we de dialoog over de mensenrechten met dit land, die in 2003 is afgebroken, weer op gang brengen en dat we de Commissie en de Raad verzoeken om in dat kader intensieve besprekingen over de mensenrechten te voeren. Als leden van dit Parlement hebben we echter bovendien nog de taak om zware druk uit te blijven oefenen en ervoor te zorgen dat er niet alleen wordt gereageerd met woorden, maar ook met daden, en met passende politieke en economische drukmiddelen.
Bastiaan Belder (IND/DEM ),
   . – Als historicus heb ik door studie enigszins weet van de verschrikkingen van de totalitaire regimes in de 20e eeuw. Wat moet het echter zijn geweest voor de burgers van deze dictaturen? Collega Posselt heeft het al gezegd: dat kunnen wij ons in het vrije Westen moeilijk voorstellen. Vanmiddag staan wij een kort moment stil bij het communistische schrikbewind van Noord-Korea. De combinatie, mijnheer de Voorzitter, van Noord-Korea met het door dit Parlement zo vaak gebruikte woord mensenrechten klinkt in wezen stuitend en zou ons tot zwijgen moeten brengen. Daarmee zouden we echter het zo gemaltraiteerde Noord-Koreaanse volk aan zichzelf overlaten.
Natuurlijk, dierbare leider Kim Jong Il heeft alle belang bij onze politieke passiviteit. Overigens hoeven wij hem en zijn trawanten niet te ontmaskeren. Terreurregimes zorgen daar, huiveringwekkend genoeg, in eerste instantie altijd zelf voor. Ook al is de berichtgeving uit en over het zo hermetisch mogelijk afgesloten Pyongyang zeer schaars. De levensverhalen van Noord-Koreaanse vluchtelingen spreken immers boekdelen.
Hier is de urgente vraag: wat staat de Europese Unie in deze beklemmende situatie in Noord-Korea te doen? Mijns inziens dienen Raad en Commissie vooral China te bewegen om zijn groeiende invloed in buurland Noord-Korea ten goede aan te wenden. Ten goede in de zin van een dringende en externe matiging van het beleid van Pyongyang. Per slot van rekening is Peking daarbij evenzeer gebaat.
Dit mag erg pragmatisch klinken, maar deze boodschap beoogt louter een verlichting van het materiële en geestelijke lijden van Noord-Koreaanse burgers. Mensen, medeschepselen van God, van gelijke beweging als wij, haken naar vrijheid van bewegen en niet te vergeten, denken, spreken en vooral geloven. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, Noord-Korea is helaas nog altijd een constante wat schendingen van de mensenrechten betreft.
Bovendien bereikt de Noord-Koreaanse regering met haar houding op sommige punten bepaald geen verbetering van haar imago maar juist een verslechtering. Een voorbeeld daarvan is de hardnekkigheid waarmee de regering de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie en de speciale rapporteur van de VN voor het recht op voeding, diverse niet-gouvernementele humanitaire en mensenrechtenorganisaties, de toegang blijft ontzeggen.
Talrijke rapporten waarschuwen voor de toenemende aantallen mensen die het land ontvluchten, en voor het bestaan van praktijken als folteringen, standrechtelijke executies, willekeurige arrestaties en opsluiting onder onmenselijke omstandigheden en zonder garanties op een eerlijk proces.
Iedere vorm van oppositie tegen het regime is verboden en iedere vorm van kritiek op het regeringsbeleid leidt tot harde represailles. Het geval van de heer Son Jong Nam, die is gemarteld en ter dood veroordeeld, ondanks herhaalde verzoeken om zijn zaak opnieuw te behandelen met meer procedurele waarborgen, is hiervan slechts één voorbeeld, zoals andere sprekers voor mij al hebben opgemerkt.
Gelet op dit alles, moeten wij deze gelegenheid nogmaals aangrijpen om de Noord-Koreaanse regering te verzoeken: in de eerste plaats, dat zij de verplichtingen en de beginselen die in het internationaal recht zijn vastgelegd betreffende de mensenrechten, eerbiedigt en verwerkt in haar eigen wetgeving; in de tweede plaats, dat zij de doodstraf afschaft; in de derde plaats, dat zij alle personen vrijlaat die gevangen zijn genomen omdat zij hun fundamentele mensenrechten in vrijheid wilden uitoefenen; en ten slotte dat zij de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van verkeer waarborgt.
Daarnaast moeten wij buurland de Volksrepubliek China vragen te stoppen met het repatriëren van Noord-Koreaanse vluchtelingen die op weg zijn naar Zuid-Korea.
Ten slotte nog dit: aangezien de Europese Unie als eerste en enige partij een mensenrechtendialoog aanging met de regering van Noord-Korea, en aangezien die in 2003 werd onderbroken toen de Raad van ministers een verklaring over de mensenrechtensituatie in Noord-Korea steunde binnen het Hoge Commissariaat voor de mensenrechten, moeten wij die dialoog zo snel mogelijk opnieuw opstarten om dat forum, zoals is gezegd, te kunnen herstellen. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is geen toeval dat de ontwerpresolutie over het communistische Noord-Korea door vrijwel alle fracties in ons Parlement is ingediend. Het betekent dat we in dit geval met één stem spreken. Dat is goed nieuws want het maakt ons standpunt robuuster.
We hebben hier te maken met een eigenaardig soort van politiek , met een regime dat vijftig of dertig jaar geleden als het ware bevroren is in de tijd. De situatie daar is uniek in de wereld, want zelfs in het Cuba van Fidel Castro is er oppositie en Castro kan niet iedereen gevangenzetten. Wij moeten in alle openheid spreken over die doorgeroeste politieke machine in Noord-Korea. Wij moeten de diplomatieke activiteiten van de Trojka steunen. Zoals al is gezegd, moeten we een einde maken aan de gedwongen repatriëring van vluchtelingen uit Noord-Korea die zich in China schuilhouden, hoe vreemd dit ook mag klinken. Het is goed dat de meningen van de afgevaardigden over het communistische Noord-Korea eensgezind zijn. Laten we hopen dat de Europese Commissie en de Raad ons standpunt onderschrijven. 
Koenraad Dillen (NI ).
   – Voorzitter, verschillende van de vorige sprekers hebben er reeds op gewezen: de vrijheid, onze eerste Europese waarde, waarvoor vele van de nieuwe lidstaten een halve eeuw hebben moeten vechten, is het belangrijkste mensenrecht hier op aarde. Naast Cuba is Noord-Korea, waarover we vandaag spreken, een van de laatste communistische tirannieën op aarde. Ook voor het even meedogenloze communistische regime in Noord-Korea is een mensenleven niets waard, tenzij men een trouwe slaaf is van het regime.
In dit communistische paradijs gaat het schaarse voedsel – er is al op gewezen – in de eerste plaats naar de bevoorrechte nomenclatuur, naar de militairen en de veiligheidsdiensten. Voor de rest van de bevolking geldt een rantsoeneringssysteem, het zogenaamde publieke distributiesysteem, dat zó is opgezet dat eenieder immobiel en gehoorzaam blijft. Recentelijk werden de operaties van het Wereldvoedselprogramma door het regime opgeschort en werd de particuliere verkoop van graan verboden. Een soortgelijk crimineel beleid in het begin van de jaren negentig kostte het leven aan miljoenen mensen en dan te bedenken dat er in sommige fracties van dit Parlement van een dergelijk regime ook nog vrienden zitten. 
Vladimír Špidla,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Noord-Korea is een van de meest problematische landen waarover de Europese Unie uitspraken heeft gedaan met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten.
Daarvoor zijn twee fundamentele redenen: ten eerste is er in Noord-Korea sprake van een zeer streng regime dat alle aspecten van het leven beheerst, waardoor er slechts zeer fragmentarische berichten over schendingen van de mensenrechten naar buiten komen. Ten tweede ziet Noord-Korea internationale interventies op het gebied van de mensenrechten als een verdekte poging om hun samenleving te destabiliseren en zelfs om de regering van het land omver te werpen. Een duidelijke illustratie van deze houding is de recente reactie op de resolutie over Noord-Korea die de Europese Unie vorig jaar bij de Algemene Vergadering van de VN indiende. Noord-Korea riep hierna de Europese Unie en andere donoren op om hun humanitaire hulpprogramma’s op te schorten. En wat te denken van de explosieve reactie op de brief die de speciale rapporteurs van de VN in april stuurden, waarin zij wezen op de situatie van de heer Son Jong Nam.
Noord-Korea is bovendien een van de landen met de slechtste staat van dienst als het om de mensenrechten gaat. De Commissie en de lidstaten van de Europese Unie hebben daarom bij hun contacten met de Noord-Koreaanse autoriteiten gewezen op de kwestie van de eerbiediging van de mensenrechten, en zullen dit in de toekomst zeker ook blijven doen. Ondanks het feit dat de laatste bijeenkomst van drie politieke leiders werd uitgesteld als vergelding voor de resolutie in de Algemene Vergadering van de VN, blijven zij aan dit standpunt vasthouden.
De dreigende terechtstelling van de heer Son Jong Nam en zijn gevangenschap, waarover men ongebruikelijk veel informatie heeft kunnen bemachtigen, is een zeer ernstige aangelegenheid. Op 2, 3, 11 en 24 mei hebben vertegenwoordigers van de Commissie en een aantal lidstaten ontmoetingen gehad met topambtenaren van Noord-Korea, om hun grote verontrusting uit te spreken over deze aangelegenheid en om te onderstrepen dat zij zich steeds meer zorgen beginnen te maken over de toestand in Noord-Korea met betrekking tot de mensenrechten in het algemeen. In dit verband hebben zij in het bijzonder gewezen op de doodstraf.
Ik wil u opnieuw verzekeren dat de Commissie ook voor de toekomst met betrekking tot al deze kwesties nauw wenst samen te werken met de voorzittende landen, en dat zij hierover contact zal onderhouden met het Europees Parlement.
Naar aanleiding van het feit dat de Chinese overheid vluchtelingen naar Noord-Korea terugstuurt, heeft de Europese Unie in het kader van de met China gevoerde mensenrechtendialoog reeds meerdere malen haar ernstige bezorgdheid geuit over de hieruit voortvloeiende situatie. Het gebrek aan wil van de zijde van de Chinese organen om zich met deze problematiek bezig te houden, weerhoudt de Europese Unie er niet van om vastberaden te blijven zoeken naar een oplossing voor het probleem. De kwestie blijft op de agenda staan.
Dames en heren, de mensenrechtensituatie in Noord-Korea is een thema dat onze aandacht verdient en ook zal krijgen. Daaraan twijfel ik geen moment. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – We gaan nu over tot de stemming.

Ana Maria Gomes (PSE ).
   – We hebben een mondeling amendement waarmee alle fracties het eens zijn. In dit amendement wordt rekening gehouden met het feit dat de autoriteiten van Oost-Timor gisteren aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een verzoek hebben gericht tot het sturen van een VN-vredeshandhavingsmissie, indien dat nodig mocht blijken te zijn. De wijziging is dus bedoeld om het verzoek van de Timorese autoriteiten expliciet te noemen. De betreffende paragraaf komt er dus als volgt uit te zien: 
"Benadrukt dat het proces van de geleidelijke afbouw van de VN-missie in Oost-Timor gedurende de afgelopen vier jaar moet worden omgekeerd en verzoekt dringend om de ontplooiing van een door de VN geleide politiemacht om de stabiliteit te helpen herstellen, en een VN-vredeshandhavingsmacht zoals de Oost-Timorese autoriteiten op 13 juni 2006 ook zelf hebben gevraagd;" 


Tobias Pflüger (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we waren het er in het debat al over eens dat we eisen dat de gevangenen worden vrijgelaten, met name de gevangenen die de Damascus-Beiroet-petitie hebben ondertekend. Twee dagen geleden werden nog twee mensen gearresteerd, en mijn mondelinge amendement bestaat erin hun beider namen toe te voegen, zodat de tekst nu luidt: "... en meer recentelijk Yasser Melhem en Omar Adlabi ..."; in het Engels: "... ...". 

De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
