- 2050: Przyszłość zaczyna się dziś - zalecenia dla przyszłej zintegrowanej polityki UE w zakresie walki ze zmianami klimatu (debata) 
Przewodniczący
- Kolejnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie, sporządzone przez Karla-Heinza Florenza, w imieniu Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych w sprawie 2050: przyszłość zaczyna się dziś - zaleceń dla przyszłej zintegrowanej polityki UE w zakresie walki ze zmianami klimatu.
Karl-Heinz Florenz
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym przede wszystkim powitać moich kolegów posłów, którzy przez wiele miesięcy pracowali nad tym sprawozdaniem w sprawie klimatu. Jestem państwu bardzo wdzięczny za sprawiedliwą i prowadzoną w duchu porozumienia współpracę ze mną nad stworzeniem tego sprawozdania.
Zastosowana w komisji horyzontalnej procedura była nowa. Nie prowadziliśmy dyskusji z ekspertami w ramach grupy, lecz z przedstawicielami sektora transportu i, całkiem słusznie, z przedstawicielami gospodarki oraz oczywiście z przedstawicielami sektora energetyki. W trakcie tego procesu dość wyraźnie było widać, że pierwsze godziny i dni tej debaty były nieco trudniejsze, ponieważ było to nowe zagadnienie. Chciałbym w tym miejscu ponownie podziękować naszemu przewodniczącemu i mojemu dobremu przyjacielowi, panu Sacconiemu, który zawsze prowadził obrady w doskonały i sprawiedliwy sposób.
Jak zauważyliśmy, obecne osiągnięcie zasadniczo polega na tym, że ta współpraca horyzontalna stanowi ogromną szansę, a w kolejnej kadencji Parlamentu powinniśmy zagwarantować, że ludzie będą ze sobą więcej rozmawiać i że nie będziemy mieć wyłącznie poszczególnych grup, przeciwstawiających się sobie wzajemnie.
To była największa zaleta tej komisji. Zaprosiliśmy specjalistów dość wysokiego szczebla, na przykład laureata nagrody Nobla, Rajendę Pachauriego, oraz ekspertów z dziedziny nauki, badań i oczywiście polityki. Dzisiaj mamy wreszcie efekt, pokazujący, że sprawozdanie okazało się bardzo korzystne.
Wiemy bardzo dobrze, że za pomocą zakazów, kar i zaniecha nie można wiele osiągnąć. Zamiast tego musimy wspierać zmiany w świadomości oraz innowacje i motywacje. Naszym celem musi być to, aby każdego dnia w Europie inżynierowie wstawali i czerpali przyjemność z podejmowania prób konstruowania urządzeń, które działałyby w tym świecie wydajniej oraz umożliwiały lepsze i zdecydowanie efektywniejsze wykorzystywanie surowców, należących do naszych dzieci.
Sprawozdanie jest również szczere. Stwierdziliśmy, że nie dysponujemy żadną magiczną bronią. Nie ma przełącznika, który można by przestawić, ani w Brukseli, ani na Bali, ani w Polsce w grudniu; istnieje raczej pełna gama środków. Dokładnie na tym polega nasza szansa: szansa uświadomienia ludziom, że oni sami są odpowiedzialni za jedna trzecią tych zmian klimatu, na przykład w wyniku ogrzewania swoich domów. Jako obywatele wszyscy jesteśmy jednak odpowiedzialni za jedną trzecią, na przykład na skutek mobilności i wszystkiego, co się z nią wiąże, a ponadto przemysł jest również odpowiedzialny za jedną trzecią. Z tego względu sprawozdanie jest skierowane do nas wszystkich. To jego wspaniała cecha. Nie musimy szukać złoczyńcy; wszystkich nas wzywa się do uczestnictwa w innowacyjnych dyskusjach. To mnie szczególnie cieszy.
Jest również jasne, że to sprawozdanie jest dobrze wyważone, a ja chciałbym podkreślić to po raz kolejny, ponieważ nie reprezentuje ono programu jakiejkolwiek partii. Nie lekceważy się w nim również żadnej dziedziny. Zwracamy raczej uwagę, że w niektórych dziedzinach istnieje więcej możliwości, podczas gdy w innych istnieje ich mniej. Z tego względu w sprawozdaniu stwierdza się, że stanowi ono ostateczne wskazanie kierunku, w szczególności dla Europy, ponieważ w Europie dysponujemy dużą liczbą technologii ekologicznych, których zakres jest porównywalny z europejskim przemysłem samochodowym. Ich liczba będzie się zwiększać, a my musimy nad tym pracować w celu wprowadzenia innowacji.
Stwierdziłem już, że musimy zaangażować naszych obywateli, aby mogli zrobić coś w swoich domach. W tym kontekście lokalni politycy, izby handlowo-przemysłowe oraz stowarzyszenia handlowe mogą wiele zdziałać w zakresie motywacji oraz dostarczania informacji.
Na zakończenie chciałbym stwierdzić, że liczne korzyści, które przedstawiliśmy w niniejszym sprawozdaniu, powinny uświadomić nam, że szanse polegają na innowacjach, a nie na depresji. Jeżeli sobie to uświadomimy, wtedy to zadanie się opłaciło.
Przewodniczący
- Panie Florenz! Bardzo panu dziękuję za wykonaną przez pana pracę i za pańskie sprawozdanie.
Martin Bursík
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Cieszę się, że mam szansę uczestniczyć w dzisiejszym posiedzeniu i podzielić się z państwem moją opinią w sprawie czekającego nas ważnego roku. Po pierwsze chciałbym pogratulować Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych z okazji całej pracy wykonanej przez nią od chwili jej ustanowienia w kwietniu 2007 roku: konsultacji, konferencji, sprawozdań, rezolucji, wymiany opinii ze innymi podmiotami. Jej niestrudzone działania w znacznej mierze przyczyniły się do wypracowania stanowiska UE w zakresie zmian klimatu.
Ostatnia rezolucja, "2050 - przyszłość zaczyna się dziś: zalecenia dla przyszłej zintegrowanej polityki UE w zakresie walki ze zmianami klimatu”, przyjęta przez Komisję tymczasową do spraw zmian klimatycznych w dniu 2 grudnia 2008 r., i którą państwo przyjmiecie w trakcie obecnego posiedzenia, będzie również stanowić bardzo użyteczną podstawę dla dyskusji, dotyczących porozumienia klimatycznego w sprawie działań po 2012 roku oraz dalszego pogłębienia polityki UE w zakresie walki ze zmianami klimatu.
Jak państwo wiecie, działania w trakcie prezydencji będą koncentrować się na międzynarodowym procesie negocjacji. A propos, udaję się dziś w podróż ze Strasburga do Delhi, gdzie będę prowadził negocjacje z rządem Indii i przedstawicielami tego kraju. Dwa tygodnie później w Nairobi w Kenii odbędzie się spotkanie UE-Afryka, a ponadto nawiązaliśmy kontakt z administracją amerykańską, do czego wrócę później.
Przyjmując pod koniec 2008 roku pakiet legislacyjny w zakresie zmian klimatu i ochrony środowiska UE wysyła bardzo silny sygnał polityczny wszystkim naszym partnerom na całym świecie. Przyjęcie tego pakietu w okresie kilku miesięcy będzie świadczyć o tym, że zaangażowanie UE w globalną walkę ze zmianami klimatu oraz jej przywództwo w tej dziedzinie są równie silne, jak zawsze. UE będzie faktycznie pierwszym regionem świata, który jednostronnie zobowiąże się do ograniczenia swoich emisji gazów cieplarnianych o 20% do 2020 roku.
Jak państwo wiecie, pakiet energetyczno-klimatyczny umożliwi przeprowadzenie po 2013 roku. reformy unijnego systemu handlu emisjami (EU ETS), ustanowienie pułapów emisji poza systemem handlu emisjami, wsparcie technologii wychwytu i magazynowania CO2 oraz zwiększy wykorzystanie odnawialnych źródeł energii.
W odniesieniu do ETS zostanie ustanowiony wspólny pułap dla całej UE, zmniejszający się w sposób liniowy, stopniowo zostanie wprowadzony system aukcji jako metoda rozdziału uprawnień oraz wzmocnieniu ulegnie system monitorowania, sprawozdawczości oraz weryfikacji. Ale UE podkreślała oczywiście wielokrotnie, że jej celem nie jest 20%, lecz dążenie do 30%, i z tego względu mamy nadzieję, że w Kopenhadze zostanie zawarte ambitne i kompleksowe porozumienie ogólnoświatowe.
Konferencja w Kopenhadze odbędzie się już za 10 miesięcy. W trakcie konferencji klimatycznej, która odbyła się w grudniu 2008 roku w Poznaniu, uzgodniono program działań na 2009 rok zawierający jasno określone etapy na drodze do Kopenhagi. Podjęta w Poznaniu decyzja, dotycząca uruchomienia Funduszu Adaptacji, stanowi istotny postęp w negocjacjach w zakresie finansowania - jednego z głównych elementów kompleksowego porozumienia ogólnoświatowego.
W trakcie poznańskiej konferencji na szczeblu ministrów potwierdzono również wspólne dążenie państw uprzemysłowionych i rozwijających się do znalezienia skutecznego i uzgodnionego na szczeblu światowym rozwiązania problemu niebezpiecznych zmian klimatu w okresie po 2012 roku. Obejmuje ono dalsze działania w zakresie redukcji emisji, adaptacji oraz środków w dziedzinie finansowania i technologii, aby to rozwiązanie zostało wprowadzone w życie.
Konferencja w Poznaniu stanowiła również sygnał, że obecny kryzys finansowy nie może być postrzegany jako przeszkoda dla dalszych działań w walce ze zmianami klimatu, lecz raczej jako kolejna szansa przeprowadzenia zasadniczej reformy naszego systemu gospodarczego i zdecydowanej transformacji do gospodarki niskoemisyjnej.
Prezydencja czeska ma zamiar opierać się na tych istotnych osiągnięciach i realizować na szczeblu międzynarodowym wysiłki służące zawarciu korzystnego porozumienia w grudniu 2009 roku w Kopenhadze.
Posiedzenie Rady Środowiska w dniu 2 marca 2009 r. oraz późniejsze spotkanie Rady ECOFIN i wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej będą stanowić pierwsze szanse dalszego wypracowania stanowiska UE w tej dziedzinie, na podstawie komunikatu Komisji "W kierunku ogólnego porozumienia kopenhaskiego w sprawie zmian klimatu”, który otrzymaliśmy tydzień temu, jak również na podstawie naszego wkładu.
Oprócz wspólnej wizji długookresowych działań na rzecz technologii ograniczenia emisji i adaptacji, kluczowym aspektem przyszłych rozważań na szczeblu UE będzie określenie właściwych sposobów finansowania skutecznej i długoterminowej polityki w zakresie walki ze zmianami klimatu. W tym kontekście mogę jedynie przyłączyć się do wezwania Komisji do spraw zmian klimatycznych, skierowanego do Komisji i państw członkowskich, "do przejęcia na płaszczyźnie dwustronnej w procesie rokowań w sprawie porozumienia dotyczącego okresu po roku 2012 roli pośredniczącej między stanowiskami państw uprzemysłowionych, aby za pomocą wyważenia interesów zagwarantować sukces negocjacji w sprawie zmian klimatu, obejmujących wszystkich głównych emitentów gazów cieplarnianych”.
UE będzie również w dalszym ciągu angażować się w aktywny dialog z najważniejszymi partnerami negocjacyjnymi i głównymi gospodarkami wschodzącymi, jak również z nową administracją amerykańską. Przeprowadziłem rozmowę telefoniczną z Carol Browner, doradczynią prezydenta do spraw energetyki i zmian klimatu. Złożyłem jej wstępną propozycję zorganizowania na początku marca, prawdopodobnie 2 lub 6 marca, spotkania wysokiego szczebla z udziałem przedstawicieli Stanów Zjednoczonych, Komisji UE - pana komisarza Dimasa, prezydencji czeskiej i przyszłej prezydencji szwedzkiej (czyli Trójki).
Stwierdziłem, że UE jest zainteresowana możliwie jak najściślejszą współpracą ze Stanami Zjednoczonymi w zakresie rozwoju i łączenia rynków emisji. Zauważamy, że pan kongresman Waxman poinformował, że będzie dążył do przyjęcia do końca maja projektu legislacyjnego, przygotowanego przez jego komisję, dotyczącego systemu limitów i handlu. To dość pozytywna reakcja Stanów Zjednoczonych na działania prowadzone przez Unię Europejską.
Liczymy również, że Parlament Europejski zapewni szersze nagłośnienie stanowiska UE i wysoko cenimy podejmowane przez państwa w przeszłości wysiłki w zakresie dialogu. Mogę jedynie państwa zachęcić do dalszych działań w tym duchu i życzyć państwu powodzenia w nadchodzącym roku.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Panie przewodniczący, szanowni posłowie Parlamentu Europejskiego! Końcowe sprawozdanie Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, której sprawozdawcą był pan Florenz, zawiera ambitne cele i obejmuje szerokie spektrum zagadnień, co potwierdza duże znaczenie, jakie Parlament Europejski przywiązuje do kwestii zmian klimatu. Chciałbym pogratulować Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, a w szczególności sprawozdawcy, panu Florenzowi, z okazji ich doskonałej pracy.
W zeszłym roku naszym priorytetem był pakiet działań w zakresie zmian klimatu i energetyki. Nasze wysiłki przyniosły owoce, i możemy obecnie być dumni z tego bardzo istotnego pakietu aktów legislacyjnych. W tym roku musimy skoncentrować się, w szczególności w Unii Europejskiej, na przygotowaniu działań wdrażających ten pakiet. Na szczeblu międzynarodowym naszym priorytetem będą negocjacje w sprawie zmian klimatu, które zostaną zintensyfikowane w trakcie przygotowań do konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kopenhadze, a jak państwo właśnie usłyszeli, prezydencja czeska przywiązuje ogromną wagę do tych negocjacji i przygotowała szereg dwu- i wielostronnych spotkań i negocjacji. Z tego względu państwa sprawozdanie pojawiło się we właściwym momencie. W procesie przygotowań do spotkania w Kopenhadze musimy zebrać nasze wszystkie siły i współpracować, aby - uwzględniając szczególną rolę Europy - osiągnąć możliwie jak najlepsze rezultaty.
Bardzo się cieszę, że w państwa sprawozdaniu, zgodnym z analizą Komisji, podkreślono, że kryzys finansowy nie może być pretekstem dla opóźniania działań służących walce ze zmianami klimatu. Zgadzamy się również, że podejmowanie działań służących walce ze zmianami klimatu stanowi element rozwiązania stojącego przed nami kryzysu gospodarczego.
Dzięki pakietowi działań w zakresie zmian klimatu i energetyki Europa kieruje się ku gospodarce, charakteryzującej się niskimi emisjami dwutlenku węgla. Jednocześnie pomoże on ograniczyć zależność Europy od importowanej energii, co jest równie istotną korzyścią, jak mogliśmy niedawno ocenić na podstawie kryzysu gazowego. Realizując cel ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 20% lub 30%, i pod warunkiem, że inne państwa uprzemysłowione zaakceptują takie ograniczenia w ramach porozumienia międzynarodowego, bez wątpienia przyjmiemy najbardziej ambitne stanowisko w porównaniu do jakiegokolwiek innego państwa czy grupy państw. Dajemy reszcie świata przykład, który nada negocjacjom międzynarodowym korzystną dynamikę.
Zanim skupimy się w naszej debacie na negocjacjach międzynarodowych, chciałbym krótko odnieść się do zagadnienia, które słusznie zostało uwypuklone w sprawozdaniu. Zawiera ono cenne propozycje dotyczącego tego, co należy zrobić w celu skuteczniejszego i wydajniejszego korzystania z zasobów naturalnych, ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i oszczędzania energii.
W zeszłym roku Komisja podjęła wstępne działania w tym zakresie, zatwierdzając plan działań w dziedzinie zrównoważonej produkcji i konsumpcji. Niedawno za pomocą działań, służących uzupełnieniu pakietu działań w zakresie zmian klimatu i energetyki, wzmocniła ona działania służące oszczędzaniu energii i jej wydajniejszemu wykorzystywaniu. Nawet jeżeli tak się stanie, wciąż należy bardzo wiele zrobić w zakresie zrównoważonego korzystania z zasobów naturalnych, a także oczywiście nadal istnieje ogromny potencjał wydajniejszego wykorzystywania energii. Dobitnym przykładem jest zgłoszony niedawno przez Komisję wniosek dotyczący wydajności energetycznej budynków. To sektor nadający się do realizacji wielu celów, ponieważ wiąże się ze znacznymi korzyściami zarówno w zakresie oszczędzania energii, jak i ochrony klimatu, a jednocześnie tworzy miejsca pracy i przyczynia się do rozwoju innowacji technologicznych.
Obecnie bardziej niż kiedykolwiek musimy wzmacniać nasze gospodarki, podejmując działania przyspieszające wdrażanie i wykorzystywanie czystych technologii, które pomogą tworzyć czyste miejsca pracy. Jednocześnie wraz z szybkim rozwojem rynków czystych technologii zostaną stworzone znaczne możliwości dla naszego handlu zagranicznego. Biorąc to pod uwagę, w grudniu zeszłego roku Komisja zaproponowała między innymi konkretne działania w ramach europejskiego programu naprawy gospodarczej.
W odniesieniu do międzynarodowych negocjacji w sprawie zmian klimatu pakiet działań w zakresie zmian klimatu i energetyki bezsprzecznie wzmocnił nasze argumenty i wysiłki, służące przekonaniu naszych partnerów międzynarodowych, że podejmowanie skutecznych działań jest nie tylko konieczne, ale również możliwe. Oczywiście negocjacje międzynarodowe będą niewątpliwie bardzo trudne, również z tego względu, że są tak skomplikowane. Niemniej jednak uważam, że w Kopenhadze uda się osiągnąć porozumienie. Możemy i musimy osiągnąć porozumienie. Nie ma czasu do stracenia. Jest to kwestia woli politycznej i uważam, że taka wola istnieje.
Obecnie, kiedy zwiększa się intensywność negocjacji międzynarodowych, Komisja przyjęła w zeszłym tygodniu komunikat, określający jej stanowisko w odniesieniu do najważniejszych aspektów negocjacji. Przede wszystkim to kraje uprzemysłowione wzywa się do tego, aby w dalszym ciągu odgrywały wiodącą rolę. Ze Stanów Zjednoczonych napływają pozytywne informacje, ponieważ - jak już wspomniał minister Republiki Czech - prezydent Obama obiecał, że USA zaangażują się aktywnie w proces negocjacji międzynarodowych. Ogłosił on również, że w Stanach Zjednoczonych powstanie system handlu emisjami gazów cieplarnianych, a do 2050 roku emisje zostaną ograniczone o 80% w porównaniu do 1990 roku.
Te wszystkie sygnały są korzystne, ale my chcemy zobaczyć przełożenie ich na działania praktyczne w najbliższym okresie, rzeczywiście w tym roku, ponieważ pod koniec roku musimy osiągnąć porozumienie w Kopenhadze, a Stany Zjednoczone mają dług do spłacenia, i - uwzględniając deklaracje prezydenta Obamy - będą musiały wnieść decydujący wkład wspólnie z Unią Europejską, aby udało się nam osiągnąć porozumienie w Kopenhadze. Oczywiście z zadowoleniem przyjmujemy trwającą w Stanach Zjednoczonych dyskusję, której rezultatem będzie podjęcie dalszych istotnych działań służących walce ze zmianami klimatu. Przykładowym elementem są działania ogłoszone niedawno w odniesieniu do przemysłu samochodowego.
W komunikacie Komisji Europejskiej potwierdzono cel wspólnego ograniczenia emisji w krajach uprzemysłowionych o 30% i zdefiniowano koncepcję porównywalnych nakładów. Porównywalność będzie miała decydujące znaczenie zarówno dla osiągnięcia celów ochrony środowiska, jak również dla zagwarantowania sprawiedliwych warunków konkurencji. Komisja zaproponowała szereg kryteriów, służących zdefiniowaniu porównywalności.
Chociaż od państw rozwijających się nie wymaga się wysiłków, mających podobny charakter i zakres jak działania krajów uprzemysłowionych, mimo to duże znaczenie ma zapewnienie, że w dalszym ciągu będą one podejmowały działania służące zapewnieniu, że potrzebny im rozwój gospodarczy będzie się charakteryzował mniejszymi emisjami. Aby osiągnąć cel, polegający na ograniczeniu wzrostu temperatury do co najwyżej 2 stopni Celsjusza w 2050 roku, kraje rozwijające się będą musiały ograniczyć tempo wzrostu swoich emisji o 15-30% w porównaniu do tego, jakie wystąpiłoby w przeciwnym razie, bez podejmowania przez nie wysiłków służących ograniczeniu emisji przed 2020 rokiem. Oczywiście nakłady, które będzie musiało ponieść każde państwo oddzielnie, będą uzależnione od jego poziomu rozwoju gospodarczego oraz zasobów. Oznacza to, że będziemy oczywiście oczekiwać więcej od państw, w których następuje szybki rozwój gospodarczy, niż od pozostałych.
Wszyscy wiemy, że w Kopenhadze nie uda się osiągnąć pożądanych przez nas rezultatów, jeżeli nie uda się nam zwiększyć inwestycji i zapewnić większych środków finansowych na działania ograniczające emisje i adaptacyjne. Oczywiście część potrzebnych inwestycji, nawet w krajach rozwijających się, będzie pochodzić z sektora prywatnego poszczególnych państw, podczas gdy około jednej trzeciej, według szacunków Komisji, będzie pochodzić z rynku emisji dwutlenku węgla. Ponadto pewną część muszą stanowić środki publiczne, a my musimy znaleźć sposób zapewnienia tych środków. To nie będzie łatwa debata w chwili obecnej, w trakcie recesji. Mimo to musimy być przygotowani i znaleźć argumentację na tę debatę, pamiętając o tym, że koszt zaniechań będzie o wiele wyższy, niż koszt jakichkolwiek działań.
Wreszcie w komunikacie Komisji podkreśla się znaczenie światowego rynku emisji dwutlenku węgla i stworzenia do 2015 roku porównywalnych systemów handlu emisjami pomiędzy państwami należącymi do OECD, podczas gdy w odniesieniu do bogatszych państw rozwijających się proponuje się, aby nastąpiło to w późniejszym okresie przed 2020 rokiem.
To najważniejsze elementy komunikatu Komisji, a ja jestem bardzo zainteresowany państwa opiniami na ich temat. Negocjacje międzynarodowe będą toczyć się szybko i w tym roku będziemy musieli podejmować intensywne działania dyplomatyczne. Z zadowoleniem przyjmuję państwa wkład w to ogromne zadanie.
Romana Jordan Cizelj
w imieniu grupy PPE-DE. - (SL) Zmiany klimatu to szeroka dziedzina i zgadzam się ze stwierdzeniem sprawozdawcy, że jako członkowie Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych musieliśmy znaleźć innowacyjne sposoby uwzględnienia pełnego zakresu i treści tego zagadnienia. Jednakże po zakończeniu naszych prac mogę potwierdzić, że faktycznie mieliśmy ogromną szansę wymiany wielu zróżnicowanych stanowisk i opinii oraz przedstawić różne propozycje przyszłych działań. Nasza dyskusja toczyła się dynamicznie, właśnie ze względu na różnorodność przedstawianych opinii. W rezultacie sprawozdanie zawiera szeroką paletę opinii i wiele dobrych propozycji, ale również umożliwia nam koordynację dalszych prac w komisjach stałych w zakresie tworzenia polityki w poszczególnych sektorach. Uważam, że dobrym pomysłem byłoby dalsze korzystanie z tej konkretnej metody.
Z pewnością dziedziny, o których wcześniej wspominaliśmy, na przykład energetyka, transport i przemysł, dają największe możliwości podejmowania działań, ale inne dziedziny również okazały się być ważne, i chciałabym wymienić w tym kontekście rolnictwo, hodowlę bydła, zrównoważoną gospodarkę leśną, technologie informacyjne i komunikacyjne oraz politykę rozwojową UE w odniesieniu do państw trzecich.
Nasze przejście do społeczeństwa niskoemisyjnego będzie oczywiście możliwe, jeżeli w dalszym ciągu będziemy inwestować w badania i zwiększymy tempo rozwoju i innowacji, oraz jeżeli będziemy dążyć do realizacji innych celów określonych w strategii lizbońskiej. Jednakże to wszystko nie wystarczy. Musimy również zmienić nasz styl życia, ale uda się nam to jedynie wtedy, jeżeli społeczeństwo uzna, że ochrona środowiska ma rzeczywistą wartość. Z tego względu musimy osiągnąć znacznie lepsze rezultaty w zakresie kampanii informacyjnych i zwiększania świadomości.
Zgadzam się również z wygłaszanymi opiniami w sprawie związku między kryzysem finansowym a zmianami klimatu. Jednakże nawet on stanowi dla nas szansę, a nieuzasadnione są obawy, że walka ze zmianami klimatu może mieć niższy priorytet niż kryzys finansowy, ponieważ należy zaproponować takie działania, służące ożywieniu gospodarki, które wspierałyby zrównoważony rozwój, a nie tylko wydatki konsumentów.
Ponieważ naszym celem jest ograniczenie wzrostu temperatury na całym świecie, musimy oczywiście podejmować również działania na szczeblu międzynarodowym. W tym kontekście Europa musi zainicjować i pogłębić dialog z państwami uprzemysłowionymi, ponieważ wspólnie musimy ograniczyć i zlikwidować ciężar naszych przeszłych emisji, a jednocześnie musi przysłuchiwać się głosom krajów rozwijających się i najuboższych oraz umożliwić im rozwój w sposób zrównoważony, nawet jeżeli wiąże się to z wyższymi kosztami.
Na zakończenie chciałabym pogratulować sprawozdawcy, panu Karlowi-Heizowi Florenzowi, za otwartość okazaną przez niego w trakcie naszej pracy.
Dorette Corbey
w imieniu grupy PSE. - (NL) Chciałabym przede wszystkim serdecznie podziękować panu Florenzowi za autentyczne zaangażowanie i determinację, z jaką tworzył to sprawozdanie. Moim zdaniem to sprawozdanie obejmuje wszystkie zagadnienia, zawierając blisko 200 zaleceń, i jest faktycznie wartościowe. Zawiera wiele rozsądnych zaleceń, mogących być źródłem inspiracji dla Parlamentu kolejnej kadencji, parlamentów krajowych i władz lokalnych.
Chciałabym odnieść się do pięciu głównych zagadnień, mających kluczowe znaczenie dla naszej grupy. Po pierwsze, to sprawozdanie uznaje zmiany klimatu za problem kompleksowy, mający rzeczywisty wpływ na wszystkie sektory, nie tylko na przemysł, transport i energetykę, w odniesieniu do których już ustanowiliśmy przepisy, ale również w odniesieniu do rolnictwa, opieki zdrowotnej, nauki i technologii, technologii informacyjnych i komunikacyjnych, edukacji, wykorzystania gleb, wody i gruntów. Wszystkie te dziedziny wymagają naszej pełnej uwagi i skutecznych rozwiązań.
Po drugie polityka w zakresie zmian klimatu musi mieć również wymiar społeczny i powinna wykazać się solidarnością. Musimy rozwiązać problemy związane z zatrudnieniem, kwestiami dochodowymi i ubóstwem energetycznym. Musimy wiedzieć, w jaki sposób będzie się płacić za nowe technologie i kto powinien ponieść ich koszt. Chcemy wiedzieć, ile miejsc pracy powstanie i czy jakieś miejsca pracy zostaną zlikwidowane. Domagamy się programów zmiany kwalifikacji dla pracowników nowych sektorów technologii ekologicznych. Bez możliwie jak największego zaangażowania społecznego utrzymanie poparcia politycznego dla polityki w zakresie zmian klimatu będzie niezwykle trudne.
Trzecie kluczowe zagadnienie odnosi się w naszej opinii do kryzysu gospodarczego, gdzie również potrzebujemy kompleksowego rozwiązania. Nowy Zielony Ład stał się już koncepcją, mającą nasze pełne poparcie. Konieczne są znaczne inwestycje. Interwencje, służące wsparciu banków i przedsiębiorstw, powinny przynajmniej zawierać jakiś element zrównoważonego rozwoju. Inwestycje w domy i bloki mieszkalne w Europie Wschodniej muszą stanowić priorytet, ponieważ będzie to miało korzystny wpływ na zatrudnienie, bezpieczeństwo energetyczne i klimat.
Naszym czwartym kluczowym zagadnieniem jest rolnictwo. Zwykle nie dyskutujemy o nim w kontekście zmian klimatu. Dzisiaj pokazujemy, że w rzeczywistości jest to konieczne i okazało się być kwestią kontrowersyjną. Długo dyskutowaliśmy nad tym, czy konieczne jest ustanowienie wiążących celów w odniesieniu do rolnictwa, i uznaliśmy, że musimy poważnie się nad tym zastanowić. Widać również wyraźnie, że rolnictwo nie tylko stanowi problem, ale również oferuje rozwiązania. Zdrowe rolnictwo, wydajne zagospodarowanie gruntów i właściwe wykorzystanie biomasy mogą przyczynić się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.
Wreszcie piątą kwestią, mającą dla nas kluczowe znaczenie, jest zaangażowanie społeczeństwa. Wymaga to zapewnienia informacji i przejrzystości. Jeżeli chcemy zmienić nasze wzorce konsumpcji, musimy dokładnie wiedzieć, które produkty wiążą się z wysoką emisją gazów cieplarnianych, abyśmy mogli odpowiednio dostosować nasze wzorce konsumpcji. To niełatwe, ale jak przed chwilą stwierdził pan Florenz, problemu zmian klimatu nie da się rozwiązać za pomocą kilku sztuczek technicznych. W każdym razie będziemy musieli podjąć wszelkie możliwe działania dla zaangażowania możliwie jak największej liczby ludzi, w celu sprostania wyzwaniom, stojącym przed nami. W tym kontekście bardzo cenne są inicjatywy lokalne: darmowy audyt energetyczny budynków, lepszy transport publiczny oraz lokalna i regionalna produkcja żywności. Wspólnie możemy wiele osiągnąć.
Ten pakiet działań daje nam podstawy do optymizmu. Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych jest możliwe i przyczyni się do osiągnięcia innowacji, wzrostu gospodarczego, lepszego zaopatrzenia w energię, lepszej produkcji żywności, zwiększenia zatrudnienia i stabilniejszego klimatu. Jestem wdzięczna wszystkim kolegom posłom, którzy przyczynili się do tego rezultatu.
Chris Davies
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Nad tą debatą wisi ogromny cień, którego - jak się wydaje - nie chcemy dostrzec. Niniejsze sprawozdanie praktycznie się do niego nie odnosi, a kompleksowa strategia Komisji na rzecz osiągnięcia w Kopenhadze porozumienia dotyczącego zmian klimatu jedynie krótko o nim wspomina. Tym cieniem jest fakt, że liczba ludności na świecie wzrasta w niespotykanym i niezrównoważonym tempie. W okresie życia wielu spośród tu obecnych liczba ludności tej planety ulegnie potrojeniu. Zwiększa się ona w tempie 200 tysięcy osób dziennie: 80 milionów rocznie.
Dlaczego co tydzień Chiny potrzebują nowej elektrowni opalanej węglem? Ponieważ ich liczba ludności wzrosła ponad dwukrotnie w okresie 50 lat, nadal szybko się zwiększa, a wraz z nią zwiększa się zapotrzebowanie na energię, a Chińczycy chcą posiadać to, co mamy na Zachodzie, i mają ku temu pełne prawo. Pan minister wylatuje dzisiaj do Indii. Tam liczba ludności wzrasta nawet jeszcze szybciej i tam również sięga się po węgiel w celu produkcji energii.
Ale zasoby tej planety są ograniczone. Musimy spowolnić i odwrócić wzrost liczby naszej ludności. Musimy tego dokonać w sposób całkowicie dobrowolny, i nigdy nie możemy arogancko zapominać o tym, że mieszkańcy krajów uprzemysłowionych w zdecydowanie większym stopniu przyczyniają się do zmian klimatu, niż mieszkańcy krajów rozwijających się.
Zgodnie z informacjami Funduszu Ludnościowego ONZ każdego dnia co minutę 380 kobiet zachodzi w ciążę, z czego połowa tego nie planuje. Antykoncepcja musi być dostępna dla wszystkich. Kobiety muszą mieć kontrolę nad swoją płodnością: to o wiele lepsze rozwiązanie od alternatywy niebezpiecznej aborcji.
Konieczne jest zwiększenie zasobów medycznych, aby kobiety w bezpieczny sposób mogły do późniejszego wieku odłożyć macierzyństwo, ale to zagadnienie musi przede wszystkim znaleźć się w politycznym programie działań. Nasza odmowa uwzględnienia w nim tego zagadnienia oznacza ogromne głupstwo. Rodziny na całym świecie powinny o tym rozmawiać. Rządy powinny ustanawiać cele dotyczące ustabilizowania lub zmniejszenia liczby ludności. Uznanie największego znaczenia wzrostu populacji stanowi kluczowy element rozwiązania tego problemu, i bez tego nie uda się nam rozwiązać problemu zmian klimatu lub osiągnąć zrównoważonego rozwoju.
Liam Aylward
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Ja również chciałbym wyrazić szacunek dla pana Florenza oraz jego wysiłków i zaangażowania dla stworzenia tego sprawozdania, jak również oczywiście dla jego umiejętności słuchania i rozumienia wielu zróżnicowanych opinii.
W okresie znacznej recesji gospodarczej naszym nadrzędnym celem jako legislatorów powinno być działanie na rzecz technologii energii ekologicznej. Możemy stać się światowymi liderami w zakresie różnych zagadnień energetyki odnawialnej, co powinno doprowadzić do opracowania restrykcyjnej, skutecznej i skoordynowanej strategii, uwzględniającej administrację rządową, organizacje pozarządowe, środowiska akademickie, biznesowe i wizjonerów, której celem nie będzie dyskutowanie, lecz rozwiązywanie problemów. Musimy ograniczyć biurokrację oraz wesprzeć MŚP i podmioty rozwijające technologię.
Rynek istnieje. Ramy regulacyjne są jasne. Ustanowiliśmy cele w odniesieniu do odnawialnych źródeł energii. Chociaż środki finansowe są ograniczone, to mają kluczowe znaczenie dla rozwoju technologii i zachowania kompetencji. Banki i instytucje finansujące będą musiały podjąć ryzyko finansowania rozpoczynających działalność przedsiębiorstw, rozwijających technologie ekologiczne. Jeżeli uda się nam zrealizować nasze cele, osiągniemy długoterminowe zyski. Zwiększy się liczba miejsc pracy i poziom bogactwa. Jeżeli natomiast będziemy guzdrać się w tym cennym okresie, nie wykorzystamy naszej szansy, a inne kraje będą nadzwyczaj zainteresowane zajęciem naszego miejsca.
Na przykład Irlandia może uzyskać taką pozycję w zakresie technologii fal morskich, jaką Finlandia ma w dziedzinie technologii telefonii komórkowej. Bezsprzecznie dysponujemy potencjałem dzięki pogodzie i położeniu na Atlantyku. Mamy opatentowaną technologię. Mamy na miejscu kompetencje i mamy ramy prawne określające cele. Rynek jest jasny, a więc stanowi to doskonałą szansę tworzenia miejsc pracy, zmniejszenia cen energii elektrycznej, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego i ograniczenia emisji związków węgla, nie wspominając o wpływach z tytułu patentów.
Teraz musimy wesprzeć nasze przedsiębiorstwa, które od ponad dekady pracowały, aby osiągnąć tę pozycję. Podejmowały ryzyko, a my musimy wesprzeć je za pomocą zwiększonego finansowania. W tym momencie opóźnienia byłyby szkodliwe. Technologie ekologiczne to nasza przyszłość. Teraz mamy szansę, więc skorzystajmy z niej.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący! Ja również chciałabym podziękować panu Florenzowi, w szczególności za jego cierpliwość okazaną w trakcie negocjacji. Długość sprawozdania świadczy o ogromnej ilości kwestii wymagających rozpatrzenia.
Chciałabym jednak zadać pytanie, jak trwałe jest porozumienie, o którym wspomina niniejsze sprawozdanie na początku bieżącego roku. Bardzo dobrze przypominam sobie międzynarodową konferencję klimatyczną w Poznaniu oraz bardzo mierną rolę, jaką odgrywali w jej trakcie Europejczycy, ponieważ byli zajęci umniejszaniem swoich ambitnych obietnic i ambitnych deklaracji, złożonych w trakcie międzynarodowej rundy negocjacji na Bali, a wobec coraz wyraźniejszego kryzysu finansowego i gospodarczego zajmowali się obniżaniem priorytetu polityki klimatycznej.
Uważam, że kolejny rok będzie miał decydujące znaczenie w ocenie tego, czy faktycznie jesteśmy gotowi - jak teraz obiecujemy - do dostosowania naszego typu gospodarki, do którego przyzwyczailiśmy się w krajach uprzemysłowionych, uwzględniając naszą wiedzę w zakresie zmian klimatu. Uważam, że wciąż jeszcze nie podjęto decyzji dotyczącej tego, czy będziemy podążać w kierunku trwałego rozwoju.
W Poznaniu Ban Ki-Moon i Achim Steiner zdecydowanie zalecali, aby wszystkie działania podejmowane przez państwa członkowskie w ramach stymulowania gospodarki i pakietów ratunkowych dla banków były obecnie łączone z programami zwalczania ubóstwa w państwach rozwijających się i strasznych konsekwencji zmian klimatu w tych krajach, jak również z działaniami służącymi osiągnięciu faktycznie ambitnego poziomu ochrony klimatu i nowej polityki energetycznej.
Uważam, że każde prawodawstwo na szczeblu europejskim, odnoszące się do tych zagadnień, będzie musiało na nowo określić kierunek działań. Nie ma żadnej pewności, że Europie uda się znaleźć ścieżkę, prowadzącą do nowoczesnego społeczeństwa oszczędzania energii i odnawialnych źródeł energii. Obecnie tak jak wcześniej wszystko opiera się na decyzji: czy będziemy w dalszym ciągu opierać się na starym koszyku energetyki węglowej i atomowej, czy też podążamy nową ambitną ścieżką? Mam nadzieję, choć nie mam pewności, że będziemy nadal dążyli do rozwiązania tego problemu w równie konstruktywny sposób, jak robiliśmy to w Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych.
Jens Holm
w imieniu grupy GUE/NGL. - (SV) Wreszcie, po ponad 18 miesiącach pracy, przystępujemy do podejmowania decyzji w sprawie tej rezolucji dotyczącej zmian klimatu. Chciałbym w szczególności zwrócić uwagę na trzy kwestie.
Długookresowe cele redukcji: w ustępie 3 wzywamy do ograniczenia emisji w UE o 25-40% do 2020 r. oraz o co najmniej 80% do 2050 r. To dobrze i to oznacza, że ustanawiamy bardziej restrykcyjne wymogi, niż w zeszłorocznym pakiecie klimatycznym.
Wzywamy również do podjęcia działań w odniesieniu do przemysłu mięsnego. Według sprawozdania Organizacji Żywności i Rolnictwa ONZ (FAO), zatytułowanego "Livestock's long shadow”, przemysł mięsny odpowiada za 18% światowej emisji. Zauważamy to w niniejszym sprawozdaniu i domagamy się ograniczenia konsumpcji mięsa. To odważna i w pewnym sensie historyczna decyzja Parlamentu, który zwykle woli popierać dopłaty dla tego sektora, ale w szczególności Grupie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów wstyd przynosi chęć głosowania za zniesieniem tych wymogów. W taki sam sposób, w jaki musimy ograniczyć jazdę samochodem, powinniśmy odważyć się stwierdzić, że aktualna gwałtownie wzrastająca konsumpcja mięsa nie jest zgodna z zasadą trwałego rozwoju.
Proszę mi również pozwolić przypomnieć państwu, że przemysł mięsny jest w rzeczywistości podstawową przyczyną niszczenia amazońskich lasów deszczowych, służącego tworzeniu zarówno pastwisk dla zwierząt, jak gruntów dla produkcji żywności. Duża część tej żywności jest eksportowana do Europy jako soja. To niezgodne z zasadą trwałego rozwoju.
Kolejnym narastającym problemem jest przemysł samochodowy. W latach 1990-2005 emisje, pochodzące z europejskiego sektora transportowego, wzrosły o 32%. Potrzebujemy ogromnych inwestycji w transport publiczny i inne rodzaje transportu, które byłyby przyjazne dla środowiska. Konieczne jest zastąpienie samochodów napędzanych paliwami kopalnymi przez samochody elektryczne, a w przyszłości być może również przez samochody napędzane wodorem. Musimy zadać sobie pytanie, czy sytuacja związana z tymi wszystkimi formami transportu nie narusza równowagi ekologicznej. Czy nie powinniśmy raczej wspierać lokalnej produkcji i konsumpcji?
Wreszcie chciałbym wyrazić ostrzeżenie w odniesieniu do poprawek 12 i 28, w których mówi się o zwiększeniu udziału energetyki jądrowej. Jeżeli zostaną one przyjęte, moja grupa nie będzie w stanie poprzeć rezolucji. Z tego względu zwracam się z prośbą o głosowanie przeciwko poprawkom 12 i 28. Dziękuję bardzo.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Uwzględniając fakt, że obecnie duża część Europy Zachodniej znajduje się pod wpływem fali straszliwego zimna, debata w sprawie ocieplenia klimatu odbywa się być może w nieco niewłaściwym momencie. Jednakże jak sugeruje tytuł sprawozdania, w niniejszej debacie zajmujemy się perspektywą długoterminową. Z tego względu nie możemy pozwolić, aby powstrzymały nas wydarzenia krótkoterminowe. Ostateczna wersja sprawozdania pana Florenza okazała się być dobrze przemyślaną i rozsądną, stanowiąc silny sygnał.
Dla ograniczenia lub zapobieżenia negatywnym konsekwencjom zmian klimatu konieczne są zdecydowane działania w wielu dziedzinach. Potrzebujemy ambitnych celów, odnoszących się do lat 2020-2050. Żadna część społeczeństwa nie może uniknąć uczestnictwa w nakładach. W procesie przygotowań do konferencji klimatycznej w Kopenhadze musimy utrzymać nasz poziom ambicji, wspierając go szeroką gamą działań. To sprawozdanie stanowi szczególnie cenny wkład do tego procesu.
Roger Helmer
- Panie przewodniczący! 500 lat temu między ludźmi wykształconymi panowało zgodne przekonanie, że ziemia jest płaska. Mylili się. W latach 70. XX wieku, po trzech dziesięcioleciach globalnego ochłodzenia, naukowcy byli zgodni, że stoimy w przededniu nowej epoki lodowcowej. Mylili się. W 1999 roku wszyscy wierzyli, że błąd milenijny spowoduje globalną katastrofę, wyłączając systemy komputerowe na całym świecie. Popsują się systemy broni, stanie handel, samoloty będą spadać z nieba. Mylili się. Absolutnie nic się nie stało.
Obecnie mówi się nam, że istnieje konsensus w sprawie katastrofalnego antropogenicznego globalnego ocieplenia. To również pomyłka. Ani nie ma żadnego konsensusu. Mit konsensusu stanowi triumf propagandy szerzonej przez panikarzy, ale wielokrotnie przeprowadzane badania zarówno literatury naukowej, jak i wśród aktywnych klimatologów pokazują szerokie spektrum opinii po obu stronach debaty, a wiele osób wierzy, że werdykt nadal nie zapadł.
Prawdą jest, że świat uległ niewielkiemu ociepleniu w okresie ostatnich 150 lat, aczkolwiek było ono powolne i nieregularne, ale jest to całkowicie zgodne ze znanymi długookresowymi cyklami klimatycznymi, które były przyczyną optimum rzymskiego, ciepłego średniowiecza i małej epoki lodowcowej. Istnieją jaskrawe dowody, że choć świat uległ niewielkiemu ociepleniu, to inne ciała niebieskie w systemie słonecznym również mu uległy. Na Marsie zmniejszyły się czapy lodowe, ale nikt nie wyobraża sobie obwiniana za to emisji przemysłowych czy samochodów z napędem na cztery koła.
Obecnie planujemy wydanie niewyobrażalnych sum pieniędzy na działania ograniczające emisje, które po prostu nie będą działać i które, szkodząc naszej gospodarce, odbiorą nam środki finansowe potrzebne na rozwiązanie rzeczywistych problemów ochrony środowiska. Jak zauważył brytyjski dziennikarz, Christopher Booker, panika związana z globalnym ociepleniem stanowi największy w historii ludzkości przypadek zbiorowego oderwania od rzeczywistości.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Panie przewodniczący! Chciałabym przede wszystkim podziękować panu Florenzowi za wykonaną przez niego pracę, jak również oczywiście przewodniczącemu komisji oraz wszystkim koordynatorom i członkom komisji.
To sprawozdanie jest kolejnym ujęciem problemu, który stał się przedmiotem ciągłej uwagi Unii Europejskiej, mianowicie zmian klimatu i ich skutków.
Niedawno zatwierdzony pakiet energetyczny stanowi najnowszy zestaw działań. Omawiane przez nas dzisiaj sprawozdanie odzwierciedla to samo podejście do walki ze zmianami klimatu i wyraża te same obawy ze strony Unii Europejskiej.
Jak już powiedziano, leżące przed nami sprawozdanie składa się na pewien pakiet zaleceń. To kompleksowy zestaw zróżnicowanych działań i zaleceń, które z kolei zawierają różne "mapy drogowe” dla poszczególnych sektorów, w tym dla rybołówstwa, rolnictwa, gospodarki wodnej i leśnej i tak dalej. Wszystkie "mapy drogowe” prowadzą w tym samym kierunku, ale dla każdej z nich konieczne będzie opracowanie odpowiednich środków.
Ograniczę się jednak do tego, co w moim przekonaniu stanowi podstawową zasadę, niezbędną dla uzyskania efektów. W obliczu zmian klimatu musimy zwiększyć wydajność; według mnie stanowi to podstawową zasadę, na której opierają się wszystkie podejmowane działania.
Zwiększenie wydajności oznacza nadanie priorytetu innowacjom technologicznym; oznacza to zwracanie uwagi na cele w zakresie wydajności w procedurze przyznawania pomocy i dopłat; oznacza to podkreślanie celów w zakresie wydajności podczas przyznawania niektórych ułatwień podatkowych, i tak dalej. Jedynym sposobem zapewnienia faktycznej skuteczności naszych działań jest zwiększenie wydajności.
Guido Sacconi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Występujący przede mną mówcy dobrze pokazali, w jaki sposób udało się nam pogodzić bardzo zróżnicowane opinie, które zostały połączone w formie wspólnego projektu.
Sprawozdanie pana Florenza, zasługujące na uznanie ze względu na sukces osiągnięty dzięki uważnemu przysłuchiwaniu się wszystkim opiniom, dotyczy w ostatecznym rozrachunku powtórnej konwersji energii i powszechnej zmiany w systemach produkcji, stylu życia i konsumpcji. To więcej, niż tylko deklaracja filozoficzna, i wiemy, że to nie będzie bułka z masłem, ale przewiduje się w nim zbliżenie następujące etapowo. Na przykład w schedzie, pozostawianej kolejnemu Parlamentowi, znajdują się wskazówki dotyczące tego, jakie zadania powinny mieć priorytetowe znaczenie w kolejnej kadencji parlamentarnej, w trakcie przygotowań do spotkania w Kopenhadze i w późniejszym okresie.
Chciałbym jednak skupić się na jego zawartości. Uważam, że moim najważniejszym obowiązkiem jest podziękowanie przede wszystkim głównemu uczestnikowi tych prac, sekretariatowi. Mam tu kilka danych statystycznych, dotyczących naszej pracy. Aby dać państwu pojęcie na temat znaczenia jego pracy, powiem jedynie, że sekretariat zorganizował osiem sesji tematycznych, w których uczestniczyło 60 wiodących ekspertów światowych.
Teraz chciałbym przede wszystkim zwrócić się z apelem, czy też wyrazić swoje nadzieje wobec nowego Parlamentu. Panie przewodniczący Pöttering! Pan sam wyraził swoje przekonanie, że ryzyko podejmowane w związku z ta komisją się opłaci, nawet mimo tego, że - szczerze mówiąc - nie spotkałem się z entuzjazmem ze strony wszystkich w tym Parlamencie, kiedy była tworzona 18 miesięcy temu. Dwukrotnie zwracał się pan do Izby z apelem, okazując swoje osobiste wsparcie dla tego problemu i naszego zadania, a zatem jeżeli pan pozwoli, zwrócę się do pana osobiście. Byłoby wielką stratą, gdyby kolejny Parlament nie stworzył podobnego instrumentu w kolejnej kadencji, również dlatego, że w międzyczasie wiele parlamentów i rządów krajowych dokonało reorganizacji swoich działań, dzięki której zmiany klimatu stały się odrębnym zagadnieniem. Z tego względu mam nadzieję, że kolejny Parlament nie wróci do ścisłego podziału na dziedziny, gdzie połączone zagadnienia zostaną rozdzielone pomiędzy poszczególne komisje, lecz - jak zalecamy - przygotuje się na długi marsz w kierunku gospodarki niskoemisyjnej.
Vittorio Prodi
- (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym podziękować panu Florenzowi za jego pracę.
Wreszcie będziemy głosować nad tym sprawozdaniem, które jest efektem 18 miesięcy pracy Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych. Osobiście uważam, że to sukces, nawet jeżeli jest on niewielki. Jest to sukces, ponieważ Parlamentowi udało się pokazać, że jest jedną z instytucji potrafiących najlepiej reagować, poprzez zaopatrzenie się w instrument ad hoc - Komisję tymczasową - w celu zebrania danych i pomysłów w odniesieniu do problemu, który dotyczy nas wszystkich i któremu musimy wspólnie stawić czoła, zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Jest on niewielki, ponieważ mimo wszystkich naszych wysiłków oraz jakości uczestnictwa i przeprowadzonych analiz ostatecznemu efektowi wciąż brakuje siły wyrazu, którą powinna mieć rezolucja w tej dziedzinie.
Jak wielokrotnie wspominałem, zmiany klimatu stanowią pilny i poważny problem, wymagający ukierunkowanych i skutecznych instrumentów. Główną przesłanką stworzenia tej komisji było dla nas uzyskanie powiązania między polityką w różnych dziedzinach, które jak dotąd zawsze były traktowane zbyt odrębnie. Mam nadzieję, że to powiązanie utrzyma się w kolejnej kadencji Parlamentu, a ta Izba będzie nadal zaangażowana w proces negocjacji kopenhaskich.
Tym, czego potrzebujemy, jest globalny konsensus, i dla jego osiągnięcia musimy mieć coś do zaoferowania, przede wszystkim krajom rozwijającym się. Obecnie nadal brakuje jednakowych warunków, które przekonają obywateli państw rozwijających się do realizacji tej polityki. Jest ona nieco zbyt eurocentryczna, jak również zbyt rozczłonkowana. Mamy do czynienia ze zmianą stylu życia. Z punktu widzenia polityki musimy zgłosić propozycje, koncentrujące się przede wszystkim na tej polityce, a następnie na stopniowym zmniejszeniu roli materializmu w naszym stylu życia, ponieważ w przeciwnym razie nie będzie on zgodny z zasadą zrównoważonego rozwoju.
Alessandro Foglietta
- (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym wyrazić uznanie dla przewodniczącego Florenza. Nazywam go przewodniczącym, wyrażając szacunek i uznanie dla jego zaangażowania, które zawsze okazywał naszemu Parlamentowi.
Przyjmując pakiet energetyczno-klimatyczny Unia Europejska stworzyła własne ramy prawne, dające jej prawo do objęcia roli lidera. Okazana niedawno przez administrację amerykańską otwartość pozwala nam mieć nadzieję, że w przyszłości uda się wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi zaangażować się w działania służące zatrzymaniu skutków zmian klimatu.
Jednakże pełny sukces inicjatywy będzie uzależniony od zaangażowania gospodarek wszystkich państw rozwijających się, na przykład Chin i Indii. Jak wyraźnie przedstawił to chiński minister do spraw środowiska w trakcie spotkania z przedstawicielami Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, będzie to możliwe jedynie przy zdecydowanej pomocy ze strony państw bogatszych w formie odpowiednich środków finansowych, służących wsparciu zrównoważonego rozwoju.
Postęp w tym zakresie udało się osiągnąć dzięki konferencji w Poznaniu i podjęciu decyzji o uruchomieniu Funduszu Adaptacji, jak również dzięki przekazaniu państwom rozwijającym się 50 milionów euro na badania i rozwój technologii, w celu wsparcia rozwoju technologii ekologicznych na szczeblu globalnym.
Musimy zapewnić, że konferencja w Kopenhadze będzie stanowić punkt zwrotny pod względem praktycznego wspólnego zobowiązania się przez silniejsze gospodarki do stworzenia funduszu, który zagwarantuje stały dopływ środków finansowych na zrównoważony rozwój krajów wschodzących. Jedynie dzięki zobowiązaniom podjętym na szczeblu międzynarodowym i przy zaangażowaniu krajów wschodzących uda się osiągnąć sukces, polegający na ochronie środowiska przed skutkami nieodwracalnymi, a jednocześnie na ochronie konkurencyjności przedsiębiorstw europejskich przed rezultatami i społeczno-gospodarczymi kosztami dumpingu ekologicznego na rynku światowym.
Caroline Lucas
- Panie przewodniczący! Przyłączam się do podziękowań dla pana Florenza za jego sprawozdanie, ale uważam, że mimo wszystkich gratulacji dla sprawozdawcy i komisji za wykonaną przez nich pracę musimy przyjąć do wiadomości pewne nieprzyjemne fakty: UE nadal robi za mało i za późno.
Nie oczekuję, że powiedzenie tego spotka się z poklaskiem, ale powinniśmy oceniać postęp UE nie w porównaniu do tego, co robią inne państwa, lecz do tego, co powinno zostać zrobione. Przy takich kryteriach nadal ponosimy porażkę.
Naszą porażką jest brak dostatecznego poziomu ambicji w trakcie tej debaty. Najnowsze odkrycia naukowe świadczą, że co roku musimy ograniczać emisje o około 9%. Cele wyznaczone w niniejszym sprawozdaniu i w pakiecie klimatycznym UE są po prostu za mało ambitne.
Naszą porażką jest brak dostatecznego poczucia pilności tej debaty. Jeżeli w okresie kolejnych 8-10 lat nie uda się nam dokonać znacznego postępu na drodze do gospodarki niskoemisyjnej, stracimy szansę zahamowania najcięższych skutków zmian klimatu.
Naszą porażką jest brak spójności. Dziś wspominamy o odnawialnych źródłach energii i oszczędzaniu energii. Wczoraj większość w tej Izbie przyjęła sprawozdanie Laperrouze'a, dzięki któremu z dumą utrzymano znaczenie węgla w Europie.
Nasza porażką jest powodowanie wrażenia, że debata o zmianach klimatu w całości polega na rezygnacji z pewnych rzeczy, pozbawianiu się ich. Musimy znacznie lepiej okazywać rzeczywiste przywództwo polityczne i pokazywać, że działania służące walce ze zmianami klimatu zaowocują lepszą jakością życia. Nie chodzi o drżenie nad kagankiem w jaskini: chodzi o przyszłość, która może być korzystniejsza i atrakcyjniejsza, niż teraźniejszość.
A zatem zachęcam państwa do koncepcji przyjęcia nowego zielonego ładu w Europie, sposobu walki zarówno z kryzysem gospodarczym, jak i z kryzysem klimatycznym za pomocą ogromnych inwestycji w oszczędzanie energii i odnawialne źródła energii, w celu stworzenia milionów nowych ekologicznych miejsc pracy w Europie.
Ale nie chodzi o przyspieszenie wzrostu gospodarczego w kierunku "takim, jak zwykle”. Chodzi o pilnie potrzebne przejście nie do Europy opierającej się na stale zwiększającym się zużyciu zasobów naturalnych, lecz do gospodarki stanu stacjonarnego na rzecz Europy; nie chodzi o zsumowany wzrost ilościowy, lecz o rzeczywisty rozwój jakościowy. Konieczne jest pilne wszczęcie takiej debaty, a Europa znajduje się w doskonałej pozycji do jej rozpoczęcia.
Roberto Musacchio
- (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym pogratulować panu Florenzowi dobrze wykonanej pracy; niniejsze sprawozdanie jest hołdem dla jego ciągłej obecności, uwagi i zaangażowania.
Stanowi ono odzwierciedlenie jego wkładu w prace komisji, której umiejętnie przewodniczył pan Sacconi, i która dokonała pogłębionej analizy zagadnień, przeprowadziła dyskusje oraz przede wszystkim wniosła wkład do roli, jaką ten Parlament odegrał w procesie przyjęcia pakietu klimatycznego. Panie przewodniczący Pöttering! Ja również wzywam pana do rozważenia, w jaki sposób możliwe jest kontynuowanie naszych prac w procesie przygotowań do konferencji w Kopenhadze.
W odniesieniu do sprawozdania, sporządzonego przez pana Florenza, obecnie błędem byłoby zaburzanie jego aktualnego wyważenia wskutek ideologicznych poprawek dotyczących zagadnienia energetyki jądrowej. Są one nierozsądne, wyrwane z kontekstu z punktu widzenia każdego, poza ich autorami, zmieniając nasze wspólne stanowisko. Mimo to zwracam się do kolegów posłów o rozważenie możliwości uwzględnienia zgłoszonej przeze mnie poprawki, dotyczącej związku między zmianami klimatu a wodą. Uważam to zagadnienie za wartościowe, uwzględniając coraz większe zainteresowanie ze strony organizacji międzynarodowych, na przykład Międzyrządowego Panelu ds. Zmian Klimatu czy Programu Środowiskowego Organizacji Narodów Zjednoczonych, które wskazywały na tę dziedzinę jako mającą kluczowe znaczenie dla przyszłości, jak również uwzględniając zbliżające się Światowe Forum Wodne w Stambule.
Jim Allister
- Panie przewodniczący! W tej szalonej debacie dotyczącej zmian klimatu chciałbym zgłosić obawy i ostrzeżenia, szczególnie dlatego, że może ona mieć wpływ na produkcję żywności. Mówi się nam, że liczba ludności na całym świecie gwałtownie wzrośnie do 9 miliardów do 2050 roku, a zatem produkcja żywności musi wzrosnąć analogicznie. Mimo to w ramach proponowanego pakietu, dotyczącego zmian klimatu, mamy wnioski dotyczące ograniczenia emisji, których spełnienie wiązałoby się ze spadkiem produkcji żywności w chwili, kiedy jest ona najbardziej potrzebna.
Mam w szczególności na myśli cele odnoszące się do metanu i tlenku azotu, jak również zamach na spożycie mięsa i nabiału. Osiągnięcie tych celów redukcji nie jest możliwe bez poważnego zmniejszenia produkcji żywności. Wobec wyboru, czy wyżywić świat, czy też odznaczać kolejne pozycje na liście korygującej zmiany klimatu, obawiam się, że popieram zdrowy rozsądek i konieczność.
John Bowis
- Panie przewodniczący! Obecnie kierujemy się w stronę Kopenhagi, a doskonałe sprawozdanie, sporządzone przez mojego szanownego przyjaciela, stanowi - o ile mogę tak powiedzieć - dobrą mapę drogową czy też mapę kolejową, w jaki sposób powinniśmy tam dotrzeć.
Dwadzieścia procent do 2020 roku to był początek - ale zaledwie początek. Być może przyjęty przez nas pakiet działań w zakresie walki ze zmianami klimatu mógłby być lepszy, ale stanowiły one jedynie początek - krok naprzód. Teraz, po zmianie rządu w Stanach Zjednoczonych, nie możemy już dłużej chować się za odmową współpracy z ich strony. Prezydentura Obamy stanowi dla nas szansę zatrzymania wymiany słów, a rozpoczęcia wymiany pomysłów. Powiedziano nam, że spotkanie odbędzie się w dniu 6 marca 2009 r. Wracamy tutaj tydzień później i mam nadzieję, że będziemy dysponować oświadczeniem Rady, dotyczącym wyników tego spotkania w Waszyngtonie. Wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi możemy teraz przejść do celu w wysokości 30%, a nawet więcej.
Teraz przechodzimy do ekoprojektowania, uświadamiając sobie, że - podobnie jak we wszystkich innych dziedzinach - oznacza to ogromne możliwości w zakresie innowacji i tworzenia miejsc pracy. Musimy również podjąć działania w zakresie żeglugi i emisji pochodzenia rolniczego. Pan komisarz wspomniał o pilnej potrzebie dialogu z państwami rozwijającymi się o niskich dochodach. Ulegną one zniszczeniu, choć nie spowodowały tego problemu. Wyspy znikną pod falami, a malaria, choroby układu oddechowego, nowotwory skóry i problemy ze wzrokiem występują już obecnie. Rolnictwo także odniesie szkody. Te państwa musza podjąć działania, ale potrzebują naszej pomocy.
Oczywiście naukowcy mogą się mylić, podobnie jak politycy, czego przykładem był pan Mbeki i kwestia AIDS. Mogę się mylić w odniesieniu do możliwej pandemii grypy. Mogę się mylić w kwestii prawdopodobnych skutków zmian klimatu. Ale większość naukowców może mieć rację; większość polityków może mieć rację. Zarówno ja, jak i my wszyscy będziemy winni w obu kwestiach, jeżeli ja sam i my wspólnie nie podejmiemy działań zapewniających, że żadna z tych rzeczy się nie wydarzy.
Riitta Myller
- (FI) Pani przewodnicząca! Zgłoszona wiosną 2007 roku przez Socjaldemokratów inicjatywa, dotycząca ustanowienia Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, przynosi obecnie rezultaty. Efektem negocjacji i dyskusji pomiędzy grupami jest pojawiający się ambitny, długoterminowy program działań, służących walce ze zmianami klimatu. Z tego względu chciałabym serdecznie podziękować sprawozdawcy, panu Karlowi-Heinzowi Florenzowi, oraz sprawozdawcom pomocniczym ze wszystkich grup, którzy doskonale współpracowali w tej sprawie.
Wiele osób ma wątpliwości, czy Komisja do spraw zmian klimatycznych wniesie jakąś wartość dodaną do działalności Parlamentu. Teraz możemy zobaczyć, jakie korzyści wynikają z obecności posłów do Parlamentu, mających zróżnicowane stanowiska odnoszące się do tego zagadnienia, ich współpracy i wspólnego przysłuchiwania się najlepszym ekspertom światowym. Jak widzimy, można dzięki temu osiągnąć wiarygodne rezultaty.
Jestem również pewna, że samo istnienie komisji i prowadzone przez nią prace dodatkowo przyczyniły się do tego, że pakiet klimatyczny został tak sprawnie i szybko przyjęty w grudniu zeszłego roku. Popieram również zdecydowanie wezwanie, wystosowane przez pana Guido Sacconiego, przewodniczącego komisji, aby Parlament wyłoniony w kolejnych wyborach zajął się tym zagadnieniem i zapewnił, że kwestia zmian klimatu spotka się z jak najbardziej zdecydowanym podejściem.
Od długiego czasu w Unii Europejskiej panuje przekonanie, że musimy podejmować działania zapobiegające zmianom klimatu. Jednakże jak dotąd brakowało nam instrumentów finansowych. Obecnie projektowany Fundusz Klimatyczny, którego środki pochodziłyby z przeprowadzania aukcji uprawnień do emisji, jest ważną inicjatywą i życzę mu powodzenia w przyszłości. Potrzebujemy go dla przeprowadzenia zmian w naszej strukturze przemysłowej, abyśmy faktycznie osiągnęli jakieś efekty dzięki temu nowemu zielonemu ładowi.
Lena Ek
- (SV) Niniejsze sprawozdanie jest bardzo obiecujące. Dotyczy ono praktycznie każdego zagadnienia, które było omawiane w kontekście debaty klimatycznej w okresie ostatnich co najmniej dwóch lat. Mimo to uważam, że rezultatowi prac brakuje siły uderzeniowej i mocy, potrzebnej dla faktycznej realizacji kierunku politycznego, obranego w Europie w dziedzinie zmian klimatu.
Nie proponuje się żadnych działań odnoszących się do ochrony gruntów i gleb. W odniesieniu do zasobów wodnych Światowe Forum Wodne proponuje cały pakiet działań, które mogły zostać uwzględnione. W zakresie oszczędzania energii w tych dziedzinach, w których Parlament ma kompetencje decyzyjne, istnieją możliwości, które nie zostały uwzględnione. Sprawozdanie odnosi się również zbyt oszczędnie do zagadnienia paliw alternatywnych. W bardzo istotnej dziedzinie ochrony zdrowia sprawozdanie koncentruje się na zbieraniu faktów i ograniczaniu liczby ukąszeń przez komary, podczas gdy w Europie potrzebujemy ważnych decyzji strategicznych, aby móc sobie poradzić z konsekwencjami zmian klimatu dla zdrowia ludzkiego.
Tutaj istnieją również możliwości. W tym kontekście należało uczynić więcej w zakresie wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy. Oczywiście tworzenie miejsc pracy w Europie jest możliwe. Są one tutaj potrzebne.
Musimy powiązać działania z polityką gospodarczą. Za kilka tygodni Rada Ministrów zbierze się, aby omówić zagadnienie finansowania decyzji, które mają być podjęte w Kopenhadze - nadzwyczaj ważnych decyzji, na które możemy mieć bardzo istotny wpływ w Parlamencie. Bez takiego powiązania z polityką gospodarczą oraz polityką na rzecz zatrudnienia i wzrostu istnieje niebezpieczeństwo, że to sprawozdanie stanie się "świecą na wietrze”, ładnym dokumentem, któremu brakuje siły i zdecydowania potrzebnego w tej dziedzinie.
Bogdan Pęk
- (PL) Pani przewodnicząca! Czuję się tu jak na kongresie założycielskim nowej religii, religii fałszywej, pełnej fałszywych proroków i fałszywych idei.
W obliczu tego kryzysu, za który odpowiedzialność ponoszą te same siły polityczne, które zmierzają do radykalnego ograniczenia emisji dwutlenku węgla kosztem zmniejszenia rozwoju cywilizacji ludzkiej, bez podstaw naukowych, należy obciążyć tych, którzy na drodze tej cywilizacji zmierzają do tworzenia rządu światowego złożonego z tych samych gremiów, które zarobią ogromne pieniądze na handlu emisjami, a jednocześnie będą mogły łudzić maluczkich groźbami zmian klimatycznych.
Musimy tworzyć podstawy rozwoju energii. Ludzkości do przetrwania i rozwoju potrzebne są nowe, potężne źródła energii, a Europie równowaga energetyczna i samowystarczalność. Czy wy tego nie pojmujecie? Jeżeli stworzycie to, co dzisiaj zostało uchwalone, zmniejszycie szanse Europy na konkurowanie ze światem.
Dimitrios Papadimoulis
- (EL) Pani przewodnicząca! Sprawozdanie pana Florenza stanowi potwierdzenie ocen, sporządzonych przez naukowców, i w znacznej mierze podziela obawy obywateli. To krok naprzód w porównaniu do pakietu energetycznego, zatwierdzonego w grudniu przez Radę, ale musimy wyjść poza oceny i przejść do konkretnych działań, uregulowań, harmonogramów, ponieważ zmiany klimatu i ich konsekwencje następują teraz i nie ma czasu na dalsze opóźnienia.
Musimy być ostrożni i nie pozwolić, aby kwestia energetyki jądrowej, która nie ma żadnego znaczenia dla tego sprawozdania, wróciła do niego przez tylne drzwi za pomocą sprytnych poprawek, których domagają się niektóre rządy. Musimy zagwarantować, że to sprawozdanie, bez zmian wpływających na jego wyważenie, przekona Radę i Komisję do dokonania kolejnego kroku i niewykorzystywania kryzysu gospodarczego jako wymówki dla osłabiania już podjętych wysiłków. Kryzys ekonomiczny i polityka ochrony środowiska mogą współistnieć, przynosząc nam korzystne rezultaty zarówno w zakresie ochrony środowiska, jak i tworzenia miejsc pracy.
Urszula Krupa
- (PL) Pani przewodnicząca! Z polityki ochrony klimatu, podobnie jak z pakietu energetyczno-klimatycznego z drastyczną redukcją gazów cieplarnianych, wyłania się przewodni cel, jakim jest kontrola i przekształcenie narodowego charakteru gospodarek, w stronę znanej nam z przeszłości gospodarki sterowanej centralnie. Abstrakcyjna koncepcja wpływu człowieka na klimat ma przebiegać poprzez ograniczenie możliwości rozwoju, w tym korzystania z paliw kopalnych, wprowadzanie niebezpiecznych technologii CCS, co w Polsce utrudni korzystanie z naturalnych bogactw, w tym z bogatych źródeł energii geotermalnej.
Po likwidacji polskiego przemysłu w ramach dostosowań do Unii Europejskiej próbuje się nie tylko zmusić Polaków do emigracji, ale resztę zubożyć poprzez wymuszenie najwyższych cen energii spośród wszystkich państw Unii Europejskiej. Pozostaje retoryczne pytanie: czy głównym celem polityki unijnej jest bankructwo moich rodaków wraz z wymazaniem Polski z mapy Europy?
Irena Belohorská
- (SK) Panie i panowie! Na wstępie chciałabym podziękować sprawozdawcy, panu Florenzowi, za jego doskonałe i obszerne sprawozdanie. Obejmuje ono wszystkie najważniejsze aspekty życia społecznego, które wywierają wpływ na dramatyczne przyspieszenie zmian klimatu. Najwyższy czas, abyśmy przygotowali niezbędne działania w ramach UE.
Jako lekarz jestem szczególnie zainteresowana zmianami w zakresie zdrowia, na przykład zwiększoną częstotliwością występowania chorób typowych dla obszarów tropikalnych. Musimy o tym pamiętać, kiedy wspieramy przemysł farmaceutyczny, planujemy szpitale i jednostki hospitalizacji pacjentów, szkolimy personel ochrony zdrowia i przede wszystkim systematycznie podnosimy poziom świadomości społecznej. Ponieważ te choroby występują rzadko w naszej części świata, możemy założyć, że sytuacja stanie się znacznie dramatyczniejsza.
Sytuacja w rolnictwie i w zakresie zapewnienia dostatecznej ilości żywności na potrzeby konsumpcji ludności również stanie się bardzo poważna. Jestem przekonana, że to sprawozdanie jest o wiele ważniejsze, niż inne sprawozdania z inicjatywy własnej, i zapewni dobrą podstawę dla Parlamentów kolejnych kadencji, które będą musiały poradzić sobie z rzeczywistymi skutkami zmian klimatu.
Avril Doyle
- Pani przewodnicząca! Czas na dyskusje dobiegł końca i wiemy, co należy uczynić - przynajmniej ci spośród nas, którzy zgadzają się ze zweryfikowanymi danymi naukowymi, dotyczącymi przyczyn niespotykanej skali ocieplenia klimatu i jego decydującego znaczenia dla wszystkich aspektów różnorodności biologicznej, w szczególności w najuboższych i najgęściej zaludnionych regionach świata. Zwracając się do moich kolegów, którzy są sceptyczni wobec zmian klimatu, chciałabym powiedzieć, że należy wziąć pod uwagę zasadę ostrożności, i chciałabym im ją polecić.
Chciałabym podziękować Karlowi-Heinzowi Florenzowi za jego sprawozdanie. Zwiększa ono nasz zasób wiedzy, przedstawiając bezsprzecznie horyzontalny przegląd opinii szeregu komisji w tej Izbie, z jednym istotnym przeoczeniem - Komisji Rybołówstwa, biorąc pod uwagę decydujące znacznie postępującego zakwaszenia naszych mórz i oceanów, będącego efektem zwiększonych emisji CO2 do atmosfery.
Mam jedno pytanie do pana komisarza Dimasa: po osiągnięciu porozumienia w pierwszym czytaniu w odniesieniu do mojego sprawozdania w sprawie zmienionego systemu handlu emisjami w UE, co miało miejsce sześć tygodni temu, czy pan komisarz mógłby oficjalnie poinformować, jaki program prac jest realizowany w celu przygotowania decyzji w procedurze komitologii, w szczególności w zakresie terminów i zaangażowania Parlamentu oraz zainteresowanych podmiotów?
Podsumowując, naszym celem musi być ograniczenie emisji CO2 o przynajmniej 30% do 2020 roku będące częścią światowego porozumienia dotyczącego okresu po 2012 roku, oraz ograniczenia o co najmniej 80% w 2050 roku, co jest o wiele ważniejszym celem. Wyniki dyplomacji klimatycznej, która będzie prowadzona w okresie kolejnych 8 miesięcy, zapiszą się w podręcznikach historii wielu pokoleń, a wspólnie, jako liderzy polityczni w naszych społecznościach, nie możemy złamać naszych zobowiązań.
Panie komisarzu! Nasz pakiet klimatyczno-energetyczny musi być powiązany z rzeczywistymi środkami finansowymi, i z niecierpliwością oczekujemy, że podczas marcowego szczytu, który ma się odbyć za sześć tygodni, 27 szefów państw i rządów osiągnie porozumienie i nie zawiedzie nas, obywateli UE, jak również najbiedniejszych i najbardziej narażonych społeczności na całym świecie.
Linda McAvan
- Pani przewodnicząca! Ponieważ to już koniec prac Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, chciałabym podziękować przede wszystkim panu Karlowi-Heinzowi Florenzowi za jego pracę, ale również reprezentującym moją grupę, Grupę Socjalistów, Riitcie Myller, Doretcie Corbey i naszemu przewodniczącemu, Guido Sacconiemu. Wszyscy doskonale się spisali i zapewnili dobrą podstawę dla prac Parlamentu kolejnej kadencji.
Przedłożone nam sprawozdanie jest długie; zawiera wiele uwag. Chciałabym zwrócić szczególną uwagę tylko na jedną kwestię, o której już tu wspominano, a mianowicie na ważny związek między miejscami pracy a walką ze zmianami klimatu, jak również między wydobyciem się z kryzysu gospodarczego a walką ze zmianami klimatu. Albowiem jeżeli nie zauważymy tego powiązania i nie wprowadzimy odpowiednich programów naprawy gospodarczej, obywatele zaczną mówić - w rzeczywistości już nawet zaczęli - że ta cała afera ze zmianami klimatu była słuszna w okresie wzrostu gospodarczego, ale obecnie nie możemy sobie pozwolić na te wszystkie inwestycje.
Musimy bardzo wyraźnie podkreślać, jak robili to już niektórzy spośród nas, że nie możemy sobie pozwolić na to, aby nie zrealizować tych inwestycji. Uważam, że osoby mówiące o bankructwie swoich krajów, jeżeli takie inwestycje zostaną podjęte, całkowicie się mylą. Ich państwa zbankrutują, jeżeli nie będziemy inwestować w odnawialne źródła energii i jeżeli nie zmniejszymy naszej zależności energetycznej od niepewnych źródeł paliw kopalnych. A więc musimy zrealizować ten pakiet działań.
Prezydent Obama zwrócił już uwagę na to powiązanie w swoim przemówieniu, dotyczącym programu naprawy gospodarczej dla Stanów Zjednoczonych, a my musimy zrobić to tutaj. Dorette Corbey wspominała o tym, co można zdziałać poprzez działania w dziedzinie oszczędzania energii. Biorąc pod lupę mój okręg wyborczy, Yorkshire, już obecnie zauważam znaczne inwestycje w technologie odnawialnych źródeł energii, w działania w zakresie oszczędzania energii w różnych przedsiębiorstwach. Obecnie planujemy rozwój wychwytywania i magazynowania węgla w wielu spośród naszych elektrowni i największych zakładów przemysłowych. Dzięki temu zostaną stworzone miejsca pracy, jak również pomoże to ograniczyć nasze emisje, co oczywiście jest celem wszystkich podejmowanych przez nas działań.
Johannes Lebech
- (DA) Pani przewodnicząca! Jak zalecono w sprawozdaniu, problem walki ze zmianami klimatu musi wpłynąć na cały nasz sposób myślenia, kiedy podejmujemy działania we właściwych obszarach prawodawstwa, na przykład w rolnictwie, rybołówstwie, przemyśle budowlanym, rozwoju i polityce zagranicznej. Polityka klimatyczna nie może funkcjonować w oderwaniu, lecz musi zostać włączona w całe nasze prawodawstwo.
Niemal dwa lata temu szefowie państw i rządów UE podjęli decyzję, że UE powinna objąć rolę lidera w celu zapewnienia, że w Kopenhadze zostanie zawarte globalne porozumienie w sprawie klimatu. Nie zostało wiele czasu. Obecnie w Parlamencie przyjęliśmy nasz pakiet klimatyczny. Mógłby on być bardziej ambitny, ale wreszcie się pojawił i teraz musimy wesprzeć negocjatorów europejskich, aby umożliwić im osiągnięcie ambitnego celu w Kopenhadze. Pakiet obejmuje okres do 2020 roku, ale w niniejszym sprawozdaniu podkreśla się konieczność rozpoczęcia już teraz planowania dalszych działań po 2020 roku. Rządy państw UE muszą wziąć to pod uwagę. Musimy myśleć długookresowo. Kryzys finansowy nie ułatwia wielu spraw, ale musimy postrzegać ten kryzys jako dynamiczne wyzwanie. Wykorzystajmy go jako szansę rozwoju pilnie potrzebnych technologii odnawialnych źródeł energii i oszczędzania energii. Stwórzmy nowe miejsca pracy w przyszłościowych sektorach ekologicznych, zamiast chronić miejsca pracy w dotychczasowych przestarzałych sektorach .
Na koniec chciałbym podkreślić, że cieszę się ze zwrócenia uwagi na konieczność ratyfikowania traktatu lizbońskiego, ponieważ zgodnie z traktatem lizbońskim UE walka ze zmianami klimatu na szczeblu międzynarodowym musi być konkretnym celem działania UE.
Inese Vaidere
- (LV) Panie i panowie! Wypracowanie polityki klimatycznej ma ogromne znaczenie zarówno z punktu widzenia ochrony środowiska, jak również ze względu na konieczność modernizacji sektora energetyki. Z zadowoleniem należy przyjąć sposób, w jaki podkreślono postęp w zakresie realizacji protokołu z Kioto przez te państwa, którym udało się ograniczyć emisje o ponad 20% w porównaniu do 1990 roku, jak również wpływ zamknięcia elektrowni w Ignalinie na zaopatrzenie Litwy i Łotwy w energię, zapewniając możliwość uzyskania odszkodowań, ale każde państwo członkowskie powinno opracować jasną strategię oszczędzania energii. Chociaż dodatkowe kwoty dla przemysłu zwiększają jego konkurencyjność, to utrudniają uzyskanie finansowania. Z zadowoleniem przyjmuję plan uproszczenia procedur starania się o środki finansowe Unii Europejskiej oraz zwiększenia zakresu udzielania pożyczek przez Europejski Bank Inwestycyjny, w szczególności z korzyścią dla małych i średnich przedsiębiorstw. Dla osiągnięcia zakładanych celów dla 2020 roku musimy stworzyć ogólnoeuropejski system zachęt, wspierania przedsiębiorstw i osób fizycznych, które korzystają lub zaczynają korzystać z odnawialnych źródeł energii. Można to osiągnąć, pokrywając odgórnie część kosztów przeprowadzenia tych zmian. Komisja musi podjąć aktywne działania w celu zapewnienia, że reszta świata podąży za naszym przykładem oraz w celu udostępnienia naszych technologii krajom rozwijającym się. Dziękuję.
Bairbre de Brún
- (GA) Pani przewodnicząca! Z zadowoleniem przyjmuję pełne i szczegółowe sprawozdanie, sporządzone przez pana Florenza i Komisję tymczasową do spraw zmian klimatycznych.
Zmiany klimatu stanowią wyzwanie dla naszego sposobu myślenia o transporcie, użytkowaniu gruntów, zagospodarowaniu odpadów, pracach budowlanych i korzystaniu z energii. Państwa rozwijające się nie są odpowiedzialne za powstanie warunków, które prowadzą do nieodwracalnych szkód, ale to one cierpią najbardziej. Europa musi przejąć rolę pioniera i wziąć odpowiedzialność za realistyczne, potrzebne działania na szczeblu międzynarodowym.
Siły, które nie są tak postępowe, próbowały wykorzystać kryzys gospodarczy jako wymówkę, aby nie realizować niezbędnych zobowiązań w zakresie walki ze zmianami klimatu. To straszliwa krótkowzroczność.
Niestety, w moim okręgu wyborczym minister środowiska, Sammy Wilson, jest jednym z tych krótkowzrocznych polityków, którzy nie rozumieją naukowych i praktycznych realiów zmian klimatu. Mam nadzieję, że pan minister odzyska rozsądek i postara się rozwiązać problem, który jest już postrzegany jako priorytet przez resztę Europy.
Kathy Sinnott
- Pani przewodnicząca! Mamy przed sobą ambitny plan. Plan nie mniejszy, niż uratowanie całego świata: w najlepszych czasach to ogromne zadanie. Kiedy projekt sprawozdania był pierwotnie przedstawiany przez pana Florenza, jego pierwszy apel dotyczył tego, abyśmy pamiętali, że człowiek jest obrońcą stworzenia. To proste stwierdzenie zostało zaatakowane i usunięte. Co w nim było tak problematyczne dla komisji? Słowo "stworzenie”. Dlaczego? Ponieważ tworzenie ma stwórcę.
Dla mnie nie ma znaczenia, w jaki sposób lub kiedy świat został stworzony. Dla mnie liczy się to, że istnieje Bóg, a my jesteśmy obrońcami, którzy - jak stwierdza poprawka 22 - musimy chronić stworzenie. A zatem, jak już powiedziałam, stawiamy dziś sobie zadanie uratowania świata, określenia kierunku działań, które od każdego i wszędzie będą wymagały współpracy i poświęcenia, które dla odniesienia sukcesu będą wymagały współpracy wiatru, wody i słońca. Ale nawet wiedząc o tym, jednocześnie podkreślamy, podobnie jak czyniliśmy w przeszłości w przypadku innych wielkich wyzwań, że według nas możemy sprostać temu ogromnemu i pilnemu zadaniu bez pomocy sił wyższych. Cóż, wszystko, co mogę powiedzieć, to: powodzenia, i niech Bóg ma nas w swojej opiece.
Jerzy Buzek
- (PL) Pani przewodnicząca! Chciałem dołączyć do gratulacji i podziękowań dla Karla-Heinza Florenza za dobre sprawozdanie. Nie chciałbym wchodzić w szczegóły tego sprawozdania. Dla mnie jest ono po prostu do przyjęcia.
Chciałbym jeszcze wrócić do pakietu klimatycznego, który uchwaliliśmy w grudniu i podkreślić, że Unia Europejska ma rzeczywiście pakiet bardzo zrównoważony, który nie zagraża gospodarce. W ciągu kilkumiesięcznej dyskusji dokonaliśmy w tym pakiecie daleko idących zmian. To jest nasz wielki sukces. Chciałem teraz sformułować dwa najważniejsze, według mnie, zadania dla Unii Europejskiej. Pierwszym zadaniem jest odpowiednie finansowanie tego, co uchwaliliśmy, czyli pakietu, a także finansowanie, które wynika ze sprawozdania Florenza.
W zeszłym roku byłem sprawozdawcą SET-Planu i mówiliśmy przede wszystkim o tym, że nowe technologie, które mogą dać gospodarce europejskiej innowacyjność i nowy napęd ekonomiczny, muszą być na początku finansowane na poziomie Unii Europejskiej. Dlatego chciałem bardzo pogratulować Komisji, a gratulacje składam na ręce pana komisarza Dimasa, decyzji o przeznaczeniu 3,5 miliardów euro z niewykorzystanych środków właśnie na inwestycje i na badania w zakresie technologii energetycznych, służących także ochronie klimatu. Panie komisarzu, to jest bardzo dobra decyzja. Teraz musimy szybko rozpatrzyć ją w Parlamencie. Zwracam się do pana ministra Bursíka: także Rada powinna szybko rozpatrzyć tę wstępną decyzję Komisji Europejskiej.
Drugą bardzo ważną sprawą jest to, że musimy oprzeć się na światowym porozumieniu. Przy takim założeniu pisane było sprawozdanie Florenza. Nie wystarczą negocjacje dwóch krajów - Polski i Kopenhagi - odpowiedzialnych za COP 14 i COP 15. Musimy włączyć się my wszyscy - dyplomaci europejscy, a nie tylko przedstawiciele prezydencji czeskiej. Nasi dyplomaci powinni na całym świecie negocjować, bo bez tego porozumienia światowego nasz pakiet i sprawozdanie Florenza mają małe znaczenie. To jest dla nas dzisiaj najważniejsze.
Catherine Guy-Quint
- (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Sprawozdanie, sporządzone przez naszego kolegę, pana Florenza, doskonale podsumowuje rezultaty naszych długich rozważań, dotyczących tego ogromnego problemu, jakim jest globalne ocieplenie.
Wszyscy wiemy, że istnieją ogromne plany, które mają zostać zrealizowane, i że przede wszystkim musimy zapewnić sobie instrumenty zmiany naszej kultury niepohamowanego rozwoju poprzez wspieranie zmian w naszej gospodarce.
Problem polega obecnie na znalezieniu sposobu realizacji wszystkich zaleceń, zawartych w sprawozdaniu. Musimy pilnie znaleźć metody walki ze zmianami klimatu. Aktualny budżet Unii Europejskiej jest niewystarczający dla osiągnięcia związanych z tym celów; nie będziemy również w stanie rozwiązać tego zasadniczego problemu finansowania poprzez odwołanie się do budżetów narodowych czy funduszy prywatnych.
Zgodnie z szacunkami Komisji Europejskiej dla przeciwdziałania globalnemu ociepleniu konieczne są inwestycje w wysokości 175 miliardów euro rocznie. Dysponując budżetem w wysokości 76 miliardów euro jesteśmy nader odlegli od tego celu. Z tego względu Komisja sporządzi wykaz wszystkich dostępnych instrumentów, ale przygotowanie projektu przyszłych ram finansowania będzie znaczącym przedsięwzięciem.
W celu optymalizacji naszych działań, służących walce z tym kryzysem klimatycznym, potrzebujemy nowych zasobów, umożliwiających ustanowienie Europejskiego Funduszu Zmian Klimatu, który może być finansowany za pomocą systemu handlu uprawnieniami do emisji i który zostanie wykorzystany w celu wsparcia adaptacji, ograniczenia emisji, zrównoważonej konsumpcji i oszczędzania energii, a zatem jego duża część musi być przeznaczona dla państw najuboższych.
Wymaga to odwagi politycznej ze strony Rady, Komisji i posłów naszego Parlamentu, ale to warunek konieczny, niezbędny, jeżeli nasza planeta ma sprostać temu wyzwaniu.
Nasza cywilizacja nie przetrwa, jeżeli my, Europejczycy, nie podejmiemy działań służących wprowadzeniu samodyscypliny, w celu ochrony naszego klimatu. To ogromne zadanie polityczne, zadanie polityczne mające kluczowe znaczenie dla zapewnienia stabilnej przyszłości naszemu kontynentowi oraz innym...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon.)
Holger Krahmer
(DE) Pani przewodnicząca! Chciałbym serdecznie podziękować panu Florenzowi za jego sprawozdanie, które niestety nie stanowi ogromnego sukcesu, być może częściowo z tego względu, że dyskusja nad nim odbywała się w znacznej mierze w cieniu pakietu prawodawstwa dotyczącego zmian klimatu.
Musimy zmierzyć się z konsekwencjami zmian klimatu; nie ma co do tego wątpliwości. Nie mogę jedynie w pełni zgodzić się z obranym w sprawozdaniu sposobem realizacji tego zadania. Po pierwsze, to prawda, że UE powinna podjąć pierwsze kroki w celu ochrony klimatu, ale samotne wychodzenie przed szereg bez zaangażowania partnerów nie przynosi żadnych korzyści. Wiodąca prym Europa nie wystarczy dla przekonania reszty świata. Bardziej realistyczne podejście musi uwzględniać państwa uprzemysłowione oraz co najmniej Chiny, Indie i Brazylię, ponieważ w przeciwnym razie gospodarka europejska będzie w dalszym ciągu nadmiernie obciążona, bez jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na wielkość światowej emisji CO2. Po drugie, przy naszym obecnym poziomie wiedzy odnawialne źródła energii nie mogą w pełni zastąpić kopalnych źródeł energii. Domaganie się tego może być motywujące na szczeblu politycznym, ale nie jest realistyczne. Bez względu na rozmiar woli politycznej nie jest ona w stanie zanegować praw fizyki. Po trzecie, biopaliwa są wychwalane jako alternatywa ekologiczna. Jednakże jak dotąd nie udało się uzyskać kontroli nad negatywnymi skutkami ubocznymi, mającymi wpływ na ceny żywności, wzrastające w związku ze stosowaniem tych biopaliw, oraz na lasy deszczowe, które są wycinane. Po czwarte, rozsądnym celem jest mobilność, służąca długookresowej ochronie naszych zasobów. Możemy pomóc osiągnąć ten cel dzięki zapewnieniu zachęt. Jednakże musimy rozważyć, jaki zakres interwencji państwa jest nadmierny i kiedy możemy uznać, że dysponujemy wiedzą, której nam obecnie brakuje.
Obecnie nikt nie ma pojęcia, jakie technologie będą w najlepszy sposób spełniać potrzeby mobilności jednostek za 50 lat, a politycy z pewnością nie mają na ten temat lepszego pojęcia, niż inżynierowie.
Chociaż na początku mieliśmy dobre intencje, to pozostaje nam niestety jedynie sprawozdanie wypełnione myśleniem życzeniowym w formie pisemnej, zawierającym apele moralne i wskazywanie palcem. Niestety niemieccy liberałowie nie mogą tego poprzeć.
Bogusław Rogalski
- (PL) Pani przewodnicząca! Upłynie jeszcze wiele czasu, zanim politycy przekonają się, że to nie spalanie węgla, a słoneczna aktywność leży u podstaw zjawisk klimatycznych. Jeszcze dłużej będzie trwało przekonywanie o tym społeczeństw ogłupianych natrętną propagandą ekologiczną.
Skoro klimat ziemski zależy od zjawisk rozgrywających się w kosmosie, to trzeba zgodzić się z tym, że ludzkie próby wpływania na klimat są skazane na niepowodzenie. Wielokrotnie na ziemi bywały okresy ocieplenia i podwyższonego stężenia dwutlenku węgla w powietrzu, ale ocieplenie pojawiało się zawsze kilkanaście wieków wcześniej niż wzrost stężenia dwutlenku węgla. W czasie intensywnych zlodowaceń oziębieniu klimatu nie przeszkadzało, że powietrze zawierało wtedy do kilkunastu razy więcej dwutlenku węgla, niż obecnie.
Gdyby ten fakt został uznany, ludzkość mogłaby zaoszczędzić miliardy dolarów poprzez rezygnację z działań, które nie mają sensu. Te pieniądze można przeznaczyć na walkę z ubóstwem i nowe technologie. Jeśli nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze, o handel emisjami. Brawo! Cóż za klimatyczny majstersztyk!
Derek Roland Clark
- Pani przewodnicząca! Wokół rzekomych zmian klimatu narosła otoczka mistyki, granicząca z wyznawaniem wiary. Naukowiec w dziedzinie ochrony środowiska odbył dzień pracy w terenie, ale świat naturalny działa zgodnie z prawami fizyki i chemii, których to przedmiotów nauczałem przez 39 lat.
Teoria globalnego ocieplenia uczyniła diabelskim gazem CO2, naturalny składnik atmosfery. Ma on niewielki wpływ na zatrzymywanie ciepła na całym świecie, ale w jaki sposób? Chcąc pokazać, w jaki sposób CO2 być może powoduje ocieplenie, konieczne jest narysowanie schematu.
Czy jest to schemat arytmetyczny - muszę zacząć stosować język techniczny - w którym jednakowe zagrożenie CO2 powoduje jednakowe zagrożenie ociepleniem? Czy to schemat wykładniczy - ucieczki - w którym nadmierna ilość CO2 wywiera coraz większy wpływ na globalne ocieplenie? Czy też jest to schemat logarytmiczny, w którym dodatkowe ilości CO2 powodują coraz mniejsze dodatkowe ocieplenie, stający się w końcu linią prostą?
Podejrzewam, że mamy do czynienia z tym ostatnim przypadkiem, a Hadley Centre, wiodący brytyjski autorytet w tej dziedzinie, potwierdził, że chodzi właśnie o ten ostatni schemat. Zbliżamy się do linii prostej, o ile już się na niej nie znajdujemy. Dodatkowe ilości CO2 nie spowodują dodatkowych skutków. Nie ma problemu.
Anders Wijkman
Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować panu Florenzowi. To sprawozdanie jest bardzo szczegółowe i zawiera mnóstwo konkretnych propozycji. Jeden z konkretnych apeli dotyczy wykorzystania pakietów zachęt na całym świecie w celu wspierania czystej energii i technologii ekologicznych, podkreślając w ten sposób, że kryzys finansowy i kryzys klimatyczny mają te same źródła - wykorzystywanie zasobów w sposób niezrównoważony.
Chociaż popieram sprawozdanie, podobnie jak Caroline Lucas chciałbym, aby większą uwagę zwrócono na najnowsze sygnały, które świadczą o tym, że zmiany klimatu są gwałtowniejsze i poważniejsze, niż wydawało się nam kilka lat temu - przeciwnie do tego, o czym mówili niektórzy koledzy, w szczególności pan Helmer. Zresztą niedawny przegląd ponad 900 artykułów w periodykach naukowych z dziedziny klimatologii - niezależny przegląd - pokazał, że żaden z nich nie negował głównej idei IPCC.
Jestem szczególnie zaniepokojony nie tyle samymi emisjami CO2, ale dodatnim sprzężeniem zwrotnym, który obecnie funkcjonuje w systemie planety, obejmującym zakwaszenie oceanów, zmniejszone albedo i ewentualne emisje metanu z rozmarzającej tundry. Wszystkie te czynniki przyczynią się do przyspieszenia ocieplenia. Mamy kontrolę nad emisjami, ale nie możemy kontrolować tych czynników.
To główny powód, dla którego moim zdaniem redukcje emisji muszą być w najbliższej przyszłości zdecydowanie ambitniejsze, niż obecnie omawiane na forum UE i ONZ.
Oznacza to również, że konieczna jest ponowna analiza celu 2°C i że konieczne jest zmniejszenie stężeń gazów cieplarnianych, zamiast ich dalszego zwiększania. Właśnie z tego względu niektórzy z nas zdecydowanie opowiadają się za celem w wysokości 350 ppm. W sprawozdaniu wspomina się o tym problemie, ale jedynie ogólnikowo. Chciałbym, aby ten problem stanowił najważniejszy punkt sprawozdania. Zakładam, że zaledwie za kilka lat sprzężenia, o których wspominałem, będą stanowić główny przedmiot debaty.
Na koniec proszę pozwolić mi poprzeć to, co powiedział Guido Sacconi. Mimo swoich wad, komisja tymczasowa była odpowiednim sposobem rozpatrzenia zagadnienia horyzontalnego, takiego jak to. Mam nadzieję, że Parlament kolejnej kadencji oprze się na naszym doświadczeniu i w podobny sposób zajmie się problemami zmian klimatu i zrównoważonego rozwoju.
Katerina Batzeli
- (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Wszyscy zgadzamy się, że konferencja w Kopenhadze musi zakończyć się sukcesem, ponieważ stawką jest wiarygodność polityków i przetrwanie przyszłych pokoleń. Nasze propozycje muszą odnosić się do rozwoju, zatrudnienia i solidarności: trzech haseł przewodnich, które będą miały decydujące znaczenie dla przyszłości kolejnych pokoleń. Czego wymaga się od nas dzisiaj? Dla zapewnienia odpowiedniego finansowania głównego planu rozwoju walki ze zmianami klimatu oraz nowych, dynamicznych porozumień rozwojowych, wykraczających poza i ponad restrykcyjne porozumienia handlowe i odrębnych od nich, konieczne są odpowiedzialność i zdecydowanie.
Istnieje jednak jeden problem związany z naszą taktyką i musimy przede wszystkim przekonać ogół społeczeństwa, a następnie podjąć dynamiczne działania, służące włączeniu niektórych sektorów produkcji do przeskoku kwantowego dokonanego przez rolnictwo: właśnie z tego względu musimy pamiętać, że rolnictwo zostało już uwzględnione w krajowych zobowiązaniach do ograniczenia emisji o 10% do 2020 roku, że w ramach WPR istnieją już istotne propozycje dotyczące ekologicznych praktyk rolnych, oraz że międzynarodowe porozumienia w dziedzinie rolnictwa muszą mieć charakter wzajemny w odniesieniu do wszystkich partnerów międzynarodowych.
Panie komisarzu! Model żywnościowy jest bezpośrednio powiązany z modelem klimatycznym i wszystko, co musimy zrobić, to starannie przekonać samo społeczeństwo. Zmiany klimatu powodują zwiększony udział demokratyczny społeczeństwa, które kieruje się różnymi wartościami kulturowymi.
Lambert van Nistelrooij
- (NL) Współpraca z panem Florenzem i pozostałymi członkami komisji tymczasowej stanowiła dla mnie ogromną przyjemność. Udało się nam stworzyć rozpaczliwie potrzebne podstawy polityki, która w przyszłości będzie bardziej zintegrowana i ambitniejsza, i która może liczyć na powszechne poparcie, nawet tutaj, w Parlamencie, w ramach celu 20-20-20.
Odpowiednią reakcją jest sprawienie, aby gospodarka była bardziej ekologiczna, a przedsiębiorstwa, gospodarstwa domowe i rząd - bardziej zrównoważony. Przedsiębiorcy zabiegający o wsparcie dla takiej koncepcji, polegającej na rozwoju zrównoważonych inicjatyw na rzecz takiej technologii ekologicznej, wciąż napotykają na ogromną ilość przeszkód. Jeżeli domagają się szkoleń dla pracowników, zderzają się z polityką, która jest bardzo podzielona. W tym sprawozdaniu wzywa się o stosowanie zintegrowanego podejścia, które byłoby również spójne terytorialnie. Jeżeli nie uda się tego osiągnąć, w ostatecznym rozrachunku poniesie się porażkę.
Na szczęście moja poprawka, dotycząca wykorzystania regionów i miast, została przyjęta. W przyszłym tygodniu w budynku Parlamentu 150 miast podpisze porozumienie burmistrzów z Komisją. Będą oni w ten sposób realizować wnioski niniejszego sprawozdania, blisko obywateli i przedsiębiorstw. Moim zdaniem to właściwe podejście. W tym kształcie może ono liczyć na moje poparcie. Jestem jednak przeciwny zbyt uproszczonemu podejściu w odniesieniu do sektora rolnego, o którym mowa w ustępie 189. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów nie przeciwstawia się konsumpcji mięsa, i słusznie. Będziemy przeciwko temu ustępowi w tym kształcie.
Na koniec chciałbym zwrócić się do Komisji, aby w przyszłości stosowała bardziej zintegrowane podejście i do minimum ograniczyła stopień rozczłonkowania. We współpracy z Parlamentem można osiągnąć znaczny postęp, łącząc prawodawstwo, wspieranie polityki i aktywizację na szczeblu zdecentralizowanym. W tej dziedzinie można zdziałać bardzo wiele.
Inés Ayala Sender
(ES) Pani przewodnicząca! Chciałabym przede wszystkim podziękować panu Florenzowi za jego hojność i otwartość, jak również wszystkim grupom uczestniczącym w tym procesie politycznym i debacie, dotyczącej zarówno kwestii podstawowych, jak i przyszłości. Dzięki temu otrzymaliśmy informacje i wyjaśnienia, jak również zyskaliśmy potrzebną odwagę połączoną z roztropnością, niezbędną w celu zajęcia się innymi ważnymi, równoległymi działaniami prawodawczymi, także wiążącymi się z wysokim poziomem ryzyka, na przykład pakietem klimatycznym, polityką w odniesieniu do samochodów, strategią lizbońską i takimi sektorami, jak energetyka, transport, przemysł i turystyka.
Uważam, że był to dobry proces, a co ważniejsze, sposób nieodwracalnego wejścia w XXI wiek oraz - jak stwierdził pan komisarz - dania przykładu, który chcemy ustanowić na przyszłość.
Ten proces był przykładem porównania i hojności, która pojawiła się w odpowiednim czasie, w chwili kryzysu, powodującego znaczne zagrożenia społeczne i prawdopodobieństwo pojawienia się protekcjonizmu, stanowiącego krok wstecz. Panuje również ogromna niepewność, co sprawia, że pewność ma tak wielkie znaczenie. Musimy jednak spoglądać również w przyszłość.
Jak stwierdzono, nowa epoka zaczyna się dla Stanów Zjednoczonych i mamy nadzieję, że po oczekiwanej w najbliższym okresie ratyfikacji traktatu lizbońskiego również dla Unii Europejskiej.
A zatem to nowa epoka, i to istotna, w której pojawiają się zagrożenia, ale również znaczne możliwości w ogromnych nowych obszarach i dziedzinach polityki. Tak dzieje się w Brazylii, Chinach i Rosji, wielkich wschodzących potęgach, jak również w najważniejszych regionach, na przykład Ameryce Łacińskiej i krajach rozwijających się, w szczególności w Afryce.
Uważam, że stanowi to decydujący krok w kierunku nowego modelu rozwoju oraz wzrostu gospodarczego i społecznego, ale istnieje potrzeba zapewnienia trwałego rozwoju i ograniczenia konsekwencji. Panie komisarzu, pani przewodnicząca! Wciąż stoi jednak przed nami wyzwanie przedstawienia tego problemu naszym obywatelom.
Na koniec chciałabym zwrócić uwagę na postępy poczynione w zakresie wdrażania działań adaptacyjnych w dziedzinie zaopatrzenia w wodę i walki z suszą, jak również w zakresie zrównoważonej mobilności, którą w moim odczuciu...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon.)
Markus Pieper
(DE) Pani przewodnicząca! Sprawozdanie, sporządzone przez pana Florenza, faktycznie zawiera wiele dobrych zaleceń. Jedną z korzyści, wynikających z debaty w sprawie zmian klimatu, jest fakt, że będzie ona stanowić katalizator dla procesu transformacji do epoki odnawialnych źródeł energii. Jest to bardzo wyraźnie pokazane w sprawozdaniu, wraz z wieloma szansami dla nowych technologii i rozwoju gospodarczego.
Moim zdaniem szkoda jednak, że ogromne dziedziny nauki zostały wykluczone. Po prostu zignorowano badania i naukowców, którzy postrzegają zagadnienie zmian klimatu w mniej mrocznych, czy nawet pozytywnych barwach. Odpowiadające im wnioski zostały odrzucone przez większość, i już. Nauką jest tylko to, co pasuje do koncepcji politycznych. To nie będzie działać, ponieważ nauka nie pozwoli na manipulowanie sobą. Z tego względu w ostatecznym rozrachunku sprawozdanie czeka twarde lądowanie.
Każdy, kto na tej podstawie domaga się ograniczenia emisji CO2 o 80% i więcej, kładzie na szali gospodarkę i osiągnięcia socjalne. Każdy, kto jednocześnie domaga się rezygnacji z energetyki jądrowej, świadomie nie chce przyjąć do wiadomości rzeczywistej sytuacji. Każdy, kto domaga się standardów rachunkowości, obejmujących wszystkie dziedziny życia ludzkiego, stoi w sprzeczności z podstawową zasadą wolności. Każdy, kto domaga się nowych uregulowań w zakresie gleb i rolnictwa, nadużywa debaty w sprawie zmian klimatu w celu wprowadzenia sankcji, które i tak chciał wprowadzić, a które nie mają nic wspólnego ze zmianami klimatu. A każdy, kto domaga się ubiorów ochronnych przeciwko skutkom zmian klimatu, świadomie szerzy panikę.
Mam nadzieję, że te radykalne i nieuzasadnione ideologie nie zostaną uwzględnione w sprawozdaniu. W takiej sytuacji będę mógł je poprzeć, zwłaszcza, że ochrona środowiska ma dla mnie duże znaczenie, zwłaszcza, jeżeli można ją pogodzić z osiągnięciami socjalnymi i konkurencyjnością gospodarki.
Matthias Groote
- (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Komisja tymczasowa do spraw zmian klimatycznych wykonała bardzo dobrą pracę. Obecnie mamy przed sobą ostateczną wersję sprawozdania, nad którą będziemy głosować. Pokazuje ono, w jaki sposób my, jako Parlament Europejski, wspieramy przyszłą politykę klimatyczną i jakie działania należy podjąć w zakresie adaptacji do zmian klimatu.
Mam nadzieję, że w trakcie następnego procesu prawodawczego uda się nam w Parlamencie osiągnąć równie wysoki poziom porozumienia, aby to, co udokumentowaliśmy w sprawozdaniu, zostało zrealizowane w praktyce. Dzięki metodzie pracy, którą obrała komisja, udało się zapewnić, że to sprawozdanie reprezentuje horyzontalny punkt widzenia. Muszę powiedzieć, że powinniśmy utrzymać tę metodę pracy komisji również w kolejnej kadencji parlamentarnej, jak już zaproponował pan Sacconi.
Europa nie może samotnie podejmować się walki ze zmianami klimatu. Musimy zatem zaangażować inne kraje i kontynenty. Również w tym zakresie komisja wykonała dobrą robotę, ponieważ jako Parlament po raz pierwszy zostaliśmy dostrzeżeni w dziedzinie dyplomacji klimatycznej, a ja chciałbym jeszcze raz zwrócić na to uwagę Izby.
Mówiąc o działaniach adaptacyjnych, rozmawiamy również o finansowaniu. Chciałbym ponownie zaapelować w tym kontekście do pozostałych dwu instytucji, Komisji i Rady, aby potraktować to zagadnienie priorytetowo w ramach kolejnej perspektywy finansowej.
Możemy tu przyjąć najdoskonalsze sprawozdania, ale jeżeli nie będą dostępne środki na działania, to za pomocą sprawozdania niczego nie uda się osiągnąć. Musimy zatem po raz kolejny zbadać, w jakim zakresie podejmowane już przez nas działania finansowe są skuteczne, i chciałbym, abyśmy mieli tę kwestię podsumowaną w formie audytu.
Zita Pleštinská
- (SK) Panie i panowie! Ponieważ Unia Europejska ma ambicję objęcia roli lidera w międzynarodowej walce ze zmianami klimatu, powinna nie tylko określić cele w zakresie ochrony klimatu, ale musi również zrealizować je za pomocą działań politycznych. Międzysektorowe sprawozdanie, sporządzone przez pana Florenza, stanowi potwierdzenie, że walka ze zmianami klimatu musi toczyć się w oparciu o podejście horyzontalne i musi uwzględniać wszystkie uregulowania prawne.
Woda odgrywa istotną rolę w zmianach klimatu. Musimy uświadomić sobie, że skutki zmian klimatu dla gospodarki wodnej mogą spowodować efekt domina i mogą mieć wpływ na wiele sektorów gospodarki. Stale pogłębiające się światowe problemy z wodą wymagają prowadzenia skoordynowanej polityki gospodarowania wodami przez państwa członkowskie oraz wdrożenia zasad ekologicznych w zintegrowanym zarządzaniu zasobami wodnymi.
Musimy wdrożyć programy tworzenia obiektów retencjonowania wód deszczowych w obszarach zalesionych, rolnych i zurbanizowanych, za pomocą instrumentów prawnych oraz środków inwestycyjnych i nieinwestycyjnych, które w zasadniczy sposób przyczynią się do retencjonowania wody deszczowej w regionach wiejskich. Jak dotąd woda deszczowa była traktowana niczym ściek, który musi być jak najszybciej unieszkodliwiony. Nowe podejście do wód opiera się na zasadzie, że woda deszczowa jest niezbędna dla życia. Bardzo się cieszę, że będzie ona przedstawiona przez grupę ekspertów, składającą się z czeskich i słowackich naukowców. To interesujące podejście, panie ministrze Bursík, i wierzę, że spotka się ono z pańskim poparciem.
Prowadzenie zrównoważonego trybu życia nie jest możliwe bez wkładu ze strony gospodarki, nauki, mediów, sektora wolontariatu i obywateli. Ważne, aby nie pomijać tak istotnego problemu. Stoimy przed wyzwaniem i musimy działać teraz, ponieważ nasze dzisiejsze działania będą miały zasadnicze znaczenie dla naszej przyszłości. Głównym celem naszego działania powinno być nieodbieranie przyszłym pokoleniom podstaw życia, które otrzymaliśmy od Boga.
Uda się nam odnieść zwycięstwo w konkurencji globalnej jedynie wtedy, jeżeli wprowadzimy do obrotu wydajne, innowacyjne i inteligentne technologie w sposób przejrzysty i pozbawiony biurokratycznych przeszkód. Uda się nam wygrać jedynie wtedy, jeżeli damy "zielone światło” wszystkim postępowym rozwiązaniom w Europie.
Justas Vincas Paleckis
- (LT) Gratuluję sprawozdawcy i wszystkim podobnie myślącym ludziom, którzy walczą z zagrożeniem, związanym ze zmianami klimatu. Mieszkańcy Litwy i pozostałych państw bałtyckich faktycznie potrzebują europejskiej sieci elektrycznej. Jeżeli nie uda się jej stworzyć w okresie najbliższych kilku lat, dyskusje o bezpieczeństwie energetycznym pozostaną jedynie w sferze dyskusji. Bardzo istotne jest wezwanie do zwiększenia środków funduszy strukturalnych, służących ogrzewaniu budynków wielorodzinnych. Cuda zdarzają się rzadko. Jednakże wydłużenie czasu funkcjonowania elektrowni jądrowej w Ignalinie, cud, na który wciąż ma się nadzieje na Litwie, pozwoliłoby na ograniczenie zanieczyszczenia i utrzymanie wzrostu PKB na poziomie 4-5% rocznie, co jest szczególnie potrzebne państwu tak mocno dotkniętemu i zniszczonemu kryzysem gospodarczym. W obliczu kryzysu coraz większa liczba obywateli UE myśli raczej o przetrwaniu, niż o zahamowaniu zmian klimatu, ale jeżeli uda się nam zrezygnować z naszego rozrzutnego trybu życia i zacząć oszczędzać, nie tylko uratujemy środowisko i powstrzymamy przegrzanie się planety, ale również napełnimy nasze kieszenie. Oszczędności w naszym codziennym życiu, związane z wykorzystywaniem zasobów, oraz rezygnacja z krótkich podróży samochodem umożliwią nam oszczędzenie nawet 1000 euro rocznie.
Françoise Grossetête
- (FR) Pani przewodnicząca! Niektórzy mogą powiedzieć, że po głosowaniu w sprawie pakietu energetyczno-klimatycznego, które odbyło się w grudniu zeszłego roku, to sprawozdanie jest zbędne. Jednakże to sprawozdanie ma tę zaletę, że stanowi doskonałe podsumowanie tego, co musimy wziąć pod uwagę w walce ze mianami klimatu, a ja chciałabym skorzystać z tej okazji i pogratulować sprawozdawcy, Karlowi-Heinzowi Florenzowi, który zaprezentował taką wyobraźnię w trakcie sporządzania tego sprawozdania.
Wyjdźmy poza sferę dyskusji. Upewnijmy się, że państwa członkowskie dokonają szczerych zobowiązań. Zgadzam się z kolegami posłami, którzy wskazali na konieczność wypracowania takiego budżetu, który odpowiadałby naszym ambicjom. Po sukcesie, jakim było przyjęcie pakietu energetyczno-klimatycznego w trakcie prezydencji francuskiej, musimy uczynić wszystko, co się da, aby w Kopenhadze zawrzeć zadowalające porozumienie międzynarodowe.
Mimo to istnieje pewien powód do niepokoju. W 2009 roku w Europie odbędą się wybory i zmieni się Komisja Europejska. Jesteśmy głęboko zaniepokojeni, kiedy czytamy oświadczenia prezydenta Republiki Czeskiej, że nie ma czegoś takiego, jak globalne ocieplenie.
Nawet jeżeli ma rację, to nasz cały plan walki ze zmianami klimatu stanowi reakcję na poważny kryzys gospodarczy, z jakim mamy obecnie do czynienia. Zmniejszanie się zasobów energetycznych, potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, wylesianie, duszenie się naszych wielkich miast, będących domem dla większej części ludności, wynikająca z tego konieczność wykorzystywania zrównoważonych środków transportu, niekończący się głód na całym świecie i konieczność wyżywienia planety; wszystkie te czynniki wspierają rozwiązania proponowane dla walki ze zmianami klimatu.
Wchodzimy w epokę zrównoważonego wzrostu, tej trzeciej rewolucji przemysłowej, która stanowi ogromną korzyść dla badań naukowych, innowacji, zatrudnienia i konkurencyjności naszych przedsiębiorstw. Oszczędzanie energii już obecnie powinno być elementem planów naprawy gospodarczej, ponieważ opiera się na technologiach innowacyjnych. To sposób zmniejszenia rachunków za energię, który ucieszy konsumentów. Ograniczając zużycie energii, pochodzącej z paliw kopalnych, Unia Europejska uzyskuje większą niezależność i emituje mniej związków węgla, a stawką są tysiące nowych miejsc pracy.
Tak, walka ze zmianami klimatu stanowi jedną z reakcji na kryzys gospodarczy. Stanie się nią dzięki rozwojowi gospodarki niskoemisyjnej, wspieraniu lokalnych społeczności, przedsiębiorstw, naukowców i wszystkich obywateli.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) W sprawozdaniu przedstawiono zarówno dane naukowe, jak zalecenia dotyczące walki ze zmianami klimatu, odnoszące się do adaptacji i do ograniczenia przyczyn problemu. Walka ze zmianami klimatu jest nie tylko obowiązkiem, abyśmy mogli zabezpieczyć przyszłość kolejnych pokoleń, ale również szansą ożywienia gospodarki światowej.
Nalegam, aby znaczenie oszczędzania energii znalazło swoje odzwierciedlenie zarówno w budżecie Wspólnoty, jak i w dostępnych instrumentach finansowych. Zwiększenie wydajności transportu dzięki zastosowaniu inteligentnych systemów transportowych, wspieranie transportu kolejowego i żeglugi, zapewnienie rozwoju międzymodalnego i inwestycji w bardziej ekologiczne samochody - to środki, które pomogą nam ograniczyć emisje tego sektora.
Zalecałam rozwój bardziej ekologicznych form turystyki, na przykład turystyki sportowej czy kulturalnej. Chciałabym również podkreślić, że doskonałymi celami turystyki powinny być te, które szanują i chronią środowisko. Uważam, że musimy rozważyć stworzenie międzynarodowego funduszu sadzenia drzew na niewykorzystanych gruntach.
Na zakończenie chciałabym powiedzieć, że musimy przeprowadzić badania w zakresie nauk medycznych i w przemyśle farmaceutycznym, służące stworzeniu lekarstw i szczepionek, które będą dostępne w przystępnej cenie dla całej ludności, dotkniętej niektórymi schorzeniami.
Etelka Barsi-Pataky
- (HU) Pani przewodnicząca! Obecnie nie da się rozdzielić zmian klimatu i transportu, podczas gdy naszą z trudem zdobytą i ściśle chronioną mobilność, swobodę przemieszczania się osób, towarów i kapitału, uda się w przyszłości utrzymać jedynie wtedy, jeżeli wprowadzimy zmiany i postanowimy podjąć zdecydowane działania w tym zakresie. Jako osoba wiodąca w Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych w odniesieniu do piątego tematu - transportu, wzywam do przyjęcia i jednoczesnej realizacji kompleksowego pakietu.
Co musimy zrobić? Po pierwsze, konieczna jest transformacja środowiska gospodarczego, ukierunkowana na dwa cele: pierwszy - wsparcie ekoinnowacji za pomocą podatków i zamówień publicznych, i drugi - rzeczywistą realizację zasady "zanieczyszczający płaci”. Ekoinnowacje są potrzebne w technologiach napędu spalinowego, w celu opracowania alternatywnych paliw dla tego sektora, inteligentnych rozwiązań transportowych oraz systemów zarządzania logistycznego. Zasada "zanieczyszczający płaci” musi odnosić się do wszystkich pojazdów, jak również do handlu emisjami i uwzględnienia kosztów zewnętrznych.
Konieczne jest przyspieszenie każdej podjętej przez nas inicjatywy. Nie wystarczy dyskutować o tych zagadnieniach: musimy sprawić, aby stały się rzeczywistością. Jakie zagadnienia, na przykład? Wspólna europejska przestrzeń powietrzna, jednolite niebo europejskie i nasze systemy zarządzania. Konieczne jest ich skuteczne wdrożenie, ponieważ skuteczna regulacja przemysłu i konsumpcji będzie możliwa jedynie po realizacji naszych własnych zadań.
Przede wszystkim musimy rozwiązać problem naszych miast i innych trudnych obszarów. Właściwie to prawdopodobnie najtrudniejsze zadanie. Musimy wspierać nową kulturę transportową i dążyć do zdecydowanie wydajniejszego wykorzystania dostępnych nam obecnie narzędzi. Chcielibyśmy podziękować Karlowi-Heinzowi Florenzowi, ponieważ dzięki temu sprawozdaniu ponownie dysponujemy wiarygodną, wielopłaszczyznową mapą drogową, zapewniającą podstawę, w oparciu o którą możemy zacząć realizować nasze cele i z dumą usiąść przy stole negocjacyjnym w Kopenhadze, zachęcając wszystkich do przyłączenia się do nas.
Adam Gierek
- (PL) Pani przewodnicząca! W preambule omawianego sprawozdania pan Florenz powołuje się na swoje wcześniejsze sprawozdanie w sprawie naukowych faktów dotyczących zmian klimatu, w którym niestety nie znalazłem żadnych faktów poza wiarą w nieomylność sprawozdań IPCC. Zarówno obecna rezolucja jak i ta z maja 2008 roku nie mogą więc w żaden sposób legitymizować politycznych decyzji Komisji Europejskiej, jako że brak w nich obiektywnego podejścia naukowego. Jedynie bowiem spójny model zmian klimatycznych uwzględniający wszystkie czynniki zmienności, tj. wpływ gazów cieplarnianych, pyłów zawieszonych, a przede wszystkim aktywności słońca, tłumaczyłby celowość tych decyzji.
Zawarte w sprawozdaniu treści jednostronnie akcentują hipotetyczny mechanizm ocieplenia, tj. emisje CO2, pomijając konieczność międzynarodowej walki z faktycznymi skutkami zmian klimatu. Komisja tymczasowa do spraw zmian klimatu w sposób jednostronny skoncentrowała się na problemie ograniczania emisji gazów cieplarnianych, zaś marginesowo potraktowała walkę z rzeczywistymi skutkami zmian klimatycznych.
Agnes Schierhuber
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Chciałabym również przede wszystkim podziękować sprawozdawcy, który faktycznie starał się osiągnąć jak najwięcej dla nas wszystkich.
Zmiany klimatu mają szczególnie negatywny wpływ na rolnictwo, ponieważ jego produkty są wytwarzane na zewnątrz. Myślimy o suszach i pustynnieniu, z którymi mamy do czynienia na przykład w południowych Włoszech, lub o innych zjawiskach pogodowych, takich jak niespodziewane opady deszczu czy intensywne ulewy i powodzie, które często mają negatywny wpływ na źródła utrzymania naszych rolników.
Rolnictwo jest często przedstawiane jako istotna przyczyna zmian klimatu. W rolnictwie powstaje około 10% światowych emisji gazów cieplarnianych, z których większość jest jednak pochodzenia naturalnego, na przykład metan.
Moim zdaniem rolnictwo jest, wręcz przeciwnie, wiodącym sektorem w walce ze zmianami klimatu. Chciałabym udowodnić to za pomocą badania przeprowadzonego w Austrii w 2008 roku: za pomocą takich roślin, jak trawy, kukurydza i zboża, oraz gleb, rolnictwo i leśnictwo pochłaniają i wiążą zdecydowanie więcej gazów cieplarnianych, niż wytwarzają. Według badania z 2008 roku emisje pochodzenia rolniczego i leśnego wynoszą około 8 milionów ton równoważnika CO2 rocznie, w porównaniu do efektu pochłaniania, wynoszącego 58 milionów ton CO2 lub jego równoważnika. Świadczy to o tym, że rolnictwo nie powinno być uważane za ekologicznego złoczyńcę. Raczej odwrotnie. Kilka kolejnych liczb: od 1990 roku rolnictwo w Austrii zmniejszyło swoje emisje CO2 o 1,3 miliona ton.
Kolejnym istotnym sektorem, za pomocą którego rolnictwo przyczynia się do walki ze zmianami klimatu, jest energetyka. Na przykład rolnictwo w Austrii zużywa około 2,2% wytwarzanej energii. Udział odnawialnych źródeł energii wynosi 23%, z czego znaczna część również należy do rolnictwa.
Na zakończenie chciałabym stwierdzić następujący fakt. Duże znaczenie powinno...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon.)
Satu Hassi
- (FI) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałbym serdecznie podziękować panu Florenzowi za doskonałą pracę, jaką wykonał jako sprawozdawca. Obecnie największym wyzwaniem, stojącym przed nami, jest zawarcie kolejnego międzynarodowego porozumienia klimatycznego. Dwoma najbardziej niewygodnymi kwestiami, związanymi z porozumieniem, są cele redukcji emisji dla poszczególnych krajów i sposób, w jaki państwa uprzemysłowione przyczynią się do finansowania inwestycji w ograniczanie zmian klimatu w krajach rozwijających się. W obu tych sprawach UE musi rozszerzyć swoje perspektywy, chociaż w teorii możemy być dumni z faktu, że zawsze odgrywaliśmy wiodącą rolę w ochronie klimatu na świecie.
Najnowsze wyniki badań wskazują, że ograniczenie emisji o 30% do 2020 roku nie wystarczy - konieczne jest ustanowienie bardziej restrykcyjnych celów. W odniesieniu do finansowania działań w zakresie klimatu w krajach rozwijających się ubolewam, że w swoim nowym komunikacie Komisja w dalszym ciągu przedstawiła bardzo ogólne spostrzeżenia i nie zaproponowała dostatecznie konkretnych modeli.
W Parlamencie w różnych okolicznościach, także w ramach debaty nad pakietem klimatycznym, pokazaliśmy, że jesteśmy gotowi przyczynić się w znacznej mierze do wysiłków, służących ograniczeniu emisji w krajach rozwijających się. To jedna z tych dziedzin, w odniesieniu do których Unia Europejska powinna zachęcać nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych do zmiany kierunku działań. Jak dotąd Stany Zjednoczone nie przedstawiły swojego stanowiska, w jakim zakresie chcą wesprzeć cele redukcji emisji w krajach rozwijających się. Można zrealizować zadanie ochrony klimatu, ale konieczne jest pilne podjęcie spójnych działań.
Mairead McGuinness
- Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować sprawozdawcy. Odniosę się bardzo konkretnie do kwestii rolnictwa i dwóch ustępów sprawozdania, które w moim przekonaniu nie są potrzebne. Sprawozdanie bez nich byłoby prawdopodobnie lepsze. Odnoszą się one konkretnie do konsumpcji mięsa i nie uważam, by sprawozdanie było odpowiednim miejscem dla tych ustępów.
W kolejnym ustępie, dotyczącym racji żywnościowych, ignoruje się rzeczywiste badania, które są od wielu lat prowadzone w wielu państwach członkowskich w celu osiągnięcia dokładnie tego, czego dotyczy ten ustęp, a zatem w porównaniu do rzeczywistości jest on nieaktualny.
Jedną z dziedzin, które w moim przekonaniu należy rozszerzyć, jest informacja dotycząca tego, w jaki sposób rolnicy i osoby korzystające z gruntów mogą prowadzić bardziej "przyjazną dla klimatu” działalność rolniczą. Uważam, że błędem naukowców był brak współpracy z rolnikami, i potrzebujemy dalszych wysiłków w odniesieniu do rozszerzenia usług, aby rozpowszechnić tę koncepcję, aby zachęcać, a nie przymuszać.
Marusya Ivanova Lyubcheva
- (BG) Panie i panowie! Z oczywistych względów zmiany klimatu znajdują się w centrum uwagi polityki europejskiej, i nie tylko europejskiej.
Ani pojedyncze państwo, ani unia nie może samodzielnie i niezależnie sprostać wyzwaniom zmian klimatu. Z tego względu musimy zintegrować polityki na płaszczyźnie horyzontalnej i wertykalnej. Konieczna jest współpraca między sferami polityki, prawodawstwa i finansów. Sprawozdanie stanowi dla niej doskonałą platformę.
Chciałabym zwrócić uwagę na dwie kwestie, bez których nie uda się nam zrealizować naszych działań w sposób korzystny dla walki ze zmianami klimatu. Nauka: w sprawozdaniu zwraca się szczególną uwagę na nowe technologie, ale musimy w większym zakresie dyskutować o nauce i ukierunkować inwestycje w tej dziedzinie, za pomocą których należy szukać rozwiązań. Bez tego będziemy skazani na trywialność i prozaiczność.
Badania naukowe stanowią dla nas podstawę. Nowe technologie, opracowywane wspólnie przez przedsiębiorstwa i naukowców, stanowią naszą przyszłość. Zwracam się o inwestowanie w naukę i uznanie zmian klimatu za istotny priorytet wszystkich programów naukowych UE.
DanutBudreikait
- (LT) W walce ze zmianami klimatu należy zwrócić szczególną uwagę na sektor transportu, który obecnie odpowiada za emisję prawie jednej trzeciej CO2 w UE. Sektor transportu musi ograniczyć emisje CO2 o 20% do 2020 roku. Dla realizacji tego celu kluczowe znaczenie ma wdrożenie stabilnego pakietu działań w polityce transportowej, obejmującego innowacje ekologiczne, opodatkowanie emisji CO2, zmiany w przyzwyczajeniach związanych z kierowaniem samochodem i wykorzystywaniem go, oraz inne działania. Chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że w związku z kryzysem finansowym i spowolnieniem gospodarczym w niektórych państwach członkowskich wzrasta stawka podatku od wartości dodanej, i doszło do sytuacji, w której obywatele uznają podróżowanie samochodem za tańsze, ponieważ wzrosły ceny transportu publicznego. Z tego względu wzywam państwa do stosowania zachęt podatkowych i promocji transportu publicznego wśród obywateli. Konieczne jest również zachęcanie do korzystania z pociągów poprzez inwestycje w rozwój infrastruktury kolejowej. Chciałabym przypomnieć państwu, że na dystansie jednego kilometra pociąg emituje średnio trzy razy mniej CO2 niż samochód i aż do 8 razy mniej niż samolot.
Marie Anne Isler Béguin
- (FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Możemy gratulować sobie osiągnięcia szerokiego konsensusu w tej sprawie, ale mimo to jesteśmy samotni: panie komisarzu do spraw środowiska, panowie ministrowie do spraw środowiska, jakie znaczenie ma środowisko dla Komisji, Rady i rządów? Wiemy, jakie.
Osobiście byłam całkowicie przeciwna ustanowieniu tej komisji, ponieważ uważam, że nic nie służy lepiej odseparowaniu czegoś, niż stworzenie nowej komisji. We Francji nazywamy to "komisją Théodule”.
Zastanawiam się nad przyszłością tego sprawozdania z punktu widzenia uwzględnienia go w polityce europejskiej w różnych dziedzinach. Chciałabym jedynie przypomnieć tym posłom, którzy byli obecni tu w 1992 roku, że wtedy pojawiło się doskonałe sprawozdanie dotyczące zrównoważonego rozwoju. Jak tylko zostało przyjęte - co więcej, jednogłośnie - to doskonałe sprawozdanie zostało całkowicie zapomniane. Być może gdybyśmy uwzględnili je w polityce europejskiej w różnych dziedzinach, nie bylibyśmy dziś w tym miejscu.
Chciałabym zwrócić się do sprawozdawcy, który zaprzecza, jakoby przedstawiał projekt polityczny. Panie Florenz, przedstawia pan projekt polityczny, ponieważ stanowi on całkowitą zmianę kierunku polityki europejskiej w takich dziedzinach, jak rolnictwo, rybołówstwo i transport. A więc tak, musimy być ambitniejsi i oczekujemy na rezultaty.
Herbert Reul
(DE) Pani przewodnicząca! Poważne wzięcie pod uwagę konsekwencji zmian klimatu oznacza wysłuchanie wszystkich zróżnicowanych stron, biorących udział w debacie, w tym naukowców. To prawda, że w komisji dysponowaliśmy całą rzeszą naukowców. Niestety reprezentowali oni tylko jedno stanowisko. Nie mieliśmy szansy wysłuchania wszystkich stron, biorących udział w debacie. Uważam, że to błąd.
Przedstawiono nam wstępny projekt sprawozdania pana Florenza, który był zdecydowanie lepszy od tego, co zostało nam dziś przedłożone i na czym musimy oprzeć naszą decyzję. Wiele sugestii zamieszczonych w obecnej wersji jest dobrych, ale moim zdaniem wiele spośród nich jest błędnych. Ciągłe odwoływanie się do nowych uregulowań i działań nie ma sensu. Jedynym rozwiązaniem może być poparcie innowacji i badań. Rozwiązaniem jest podjęcie odpowiedzialności przez jednostki, a nie stale zwiększająca się ilość uregulowań, nakładanych przez państwo. Istnieje wiele bezsensownych uregulowań, na przykład obowiązek prowadzenia rachunkowości, zapobieganie spożyciu mięsa i związane z nim sankcje, oszczerstwa w odniesieniu do rolnictwa i wiele innych. Moim zdaniem to błędny kierunek i z tego względu uważam, że w obecnym kształcie to sprawozdanie jest problematyczne.
Martin Bursík
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Uświadomiłem sobie, że posłowie do Parlamentu używają swoich języków ojczystych. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że tłumacze mówią dziesięć razy lepiej po angielsku, niż ja, zatem jeżeli państwo pozwolą, będę mówił po czesku i postaram się odpowiedzieć na tę debatę w Parlamencie Europejskim.
(CS) Chciałbym wyrazić uznanie dla szczegółowości debaty w Parlamencie Europejskim, jego biznesowego podejścia i odpowiedzialnej postawy posłów do PE. Chciałbym odnieść się do około siedmiu punktów, które zostały poruszone w dyskusji. Po pierwsze, chciałbym zwrócić uwagę na rolę Międzyrządowego Panelu ds. Zmian Klimatu, ponieważ w niektórych wystąpieniach kwestionowano wnioski IPCC. Moim zdaniem wynoszący od 1200 do 1400 stron rozmiar jest pewną wadą publikowanych przez IPCC kwartalnych sprawozdań, dotyczących faktów w dziedzinie zmian klimatu oraz adaptacji i redukcji emisji, zawierających bardzo szczegółowe kompletne prace naukowe, wraz z przypisami odwołującymi się do właściwej literatury naukowej. Jednakże później sporządzane jest podsumowanie tych sprawozdań, mające formę "podsumowania dla decydentów”, które ma długość około 20 stron i już nie zawiera żadnych odniesień. Moim zdaniem źródłem wielu nieporozumień jest fakt, że jako decydenci nie mamy czasu - i bardzo przepraszam, jeżeli nie odnosi się to do państwa - na czytanie tych 1200 czy 1500 stron. Należy podkreślić, że IPCC nie tylko otrzymało Nagrodę Nobla, ale w trakcie konferencji na Bali 192 uczestniczące w niej państwa uznały, że jest to najbardziej kompleksowe źródło informacji o najwyższej jakości, najspójniejsza dostępna nam informacja, służąca podejmowaniu decyzji, czy i w jaki sposób reagować na zmiany klimatu. To była opinia 192 delegatów krajowych i taka jest również moja odpowiedź na niektóre sugestie, dotyczące wywoływania paniki, argument, do którego przywykłem w moim kraju.
Moim zdaniem doskonale rozpoczynamy 2009 rok. Z jednej strony mówimy jednym głosem, znowu jako Unia Europejska. Na Bali uświadomiłem sobie wynikającą z tego ogromną wartość. Udało się nam osiągnąć znaczny postęp w negocjacjach z naszymi partnerami z grupy G77 oraz innymi gospodarkami, i faktycznie byliśmy jedyną dużą gospodarką światową, naciskającą na przyjęcie celów redukcji emisji gazów cieplarnianych o 30% do 2020 roku. Drugim źródłem nadziei na początku bieżącego roku jest zmiana w Stanach Zjednoczonych, o której wiele osób tutaj wspominało. W mojej opinii problem polega na tym, że gdzieś w Kopenhadze znajduje się pokój, którego drzwi są zaopatrzone w około 200 zamków. Jeżeli uda się nam otworzyć wszystkie zamki, to podpiszemy nowe światowe porozumienie dotyczące ochrony klimatu od 2013 r. Moim zdaniem właśnie udało się nam otworzyć pierwszy zamek, jakim jest Unia Europejska. Drugim z kolei zamkiem są Stany Zjednoczone i właśnie z tego względu kładziemy tak duży nacisk na jak najszybsze nawiązanie kontaktu z nową administracją amerykańską, i z tego względu planujemy wspólną wizytę w ramach Trójki, wraz ze zbliżającą się prezydencją szwedzką i komisarzem ds. środowiska, panem Stavrosem Dimasem. I to jest moja odpowiedź na uwagę, zgłoszoną przez pana Jerzego Buzka; inaczej mówiąc - zdecydowanie nie mamy zamiaru samodzielnie prowadzić negocjacji międzynarodowych. W ogóle. Mamy zamiar koordynować negocjacje. Dania jest oczywiście nadzwyczaj zainteresowana tym, aby konferencja w Kopenhadze zakończyła się sukcesem. Na zamkniętej sesji ministerialnej w trakcie nieformalnego wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej mamy zamiar przedłożyć sprawozdanie z przebiegu dwustronnych negocjacji w sprawie międzynarodowego porozumienia dotyczącego zmian klimatu. A zatem podejmiemy próbę określenia wspólnie przyszłej strategii, w jaki sposób należy koordynować negocjacje międzynarodowe, oczywiście przy zaangażowaniu dyplomatów. Ponadto będziemy omawiać kwestię adaptacji, która będzie głównym zagadnieniem nieformalnego wiosennego szczytu Rady w Pradze.
Kolejny punkt mojej odpowiedzi odnosi się do faktu, że znaleźliśmy się w bardzo interesującym okresie, kiedy starania UE w zakresie ambitnej i aktywnej polityki zmian klimatu nagle zderzyły się ze skutkami kryzysu finansowego i gospodarczego. W tym kontekście uważam za bardzo korzystne, że głosy wzywające do opóźnienia naszych długookresowych celów w walce ze zmianami klimatu są nieliczne i rozproszone. Przeciwnie, zdecydowana większość głosów - również tutaj, w Parlamencie Europejskim, za co jestem bardzo wdzięczny - wzywa nas do wykorzystania tego zbiegu okoliczności i potraktowania go jako szansy, ponieważ umożliwi nam to wdrożenie strategii "sześciokrotnych korzyści”, inaczej mówiąc strategii "korzyść - korzyść - korzyść - korzyść - korzyść - korzyść”, ponieważ jeżeli poszczególne gospodarki są przygotowane do zareagowania na kryzys finansowy i gospodarczy poprzez inwestycje - a nawet najbardziej konserwatywne gospodarki są gotowe zaakceptować odstępstwa - to stanowi to szansę transformacji naszej obecnej gospodarki do gospodarki niskoemisyjnej i wsparcia nowoczesnych technologii ochrony środowiska. Skąd sześć "korzyści”? Ponieważ zmniejszymy wydatki na energię dzięki działaniom służącym oszczędzaniu energii. Ponieważ zmniejszymy naszą zależność od importowanej energii, ponieważ zmniejszymy nasze zużycie nieodnawialnych zasobów naturalnych, ponieważ stworzymy nowe miejsca pracy - a nie zapominajmy, że różne programy w Europie, stanowiące reakcję na kryzys finansowy i ekonomiczny, pozwolą stworzyć nowe możliwości zatrudnienia właśnie w dziedzinie "ekologicznych miejsc pracy” i w zakresie nowych technologii ochrony środowiska w dziedzinie odnawialnych źródeł energii i oszczędzania energii - a jednocześnie ograniczymy nasze emisje gazów cieplarnianych.
Z tego względu prezydencja czeska uznaje tę sytuację za wyjątkową szansę zmiany wzorców zachowań i skierowania naszej gospodarki w bardziej zrównoważonym kierunku. Największą szansą reformy gospodarki jest rynek emisji. W porównaniu do polityki ekologicznej lat 70. XX wieku, kiedy opieraliśmy się na zakazach i nakazach, stosując przede wszystkim tak zwaną politykę "końca rury”, obecnie mamy 2009 rok, kiedy w zdecydowanie większym zakresie wykorzystujemy instrumenty finansowe w celu poprawy stanu środowiska. Moim zdaniem fakt, że pakiet klimatyczno-energetyczny obejmuje nowy system handlu emisjami, opierający się na aukcjach, stanowi doskonałą podstawę stworzenia światowego rynku emisji. Przypomnijmy sobie, jakie mamy ambicje. W 2013 roku stopniowo zaczną być prowadzone aukcje energii elektrycznej, a w 2015 roku chcemy doprowadzić do stworzenia globalnego rynku emisji na szczeblu OECD. Z tego względu bacznie śledzimy rozwój sytuacji w Stanach Zjednoczonych i tego, w jaki sposób będzie przebiegał proces przyjmowania systemu "ograniczenie-handel” w amerykańskim Kongresie.
Kolejną kwestią, o której chciałbym wspomnieć, jest znaczenie odnawialnych źródeł energii oraz oszczędzania energii. W trakcie naszych negocjacji z krajami rozwijającymi się musimy zaoferować tym państwom coś, musimy im zaproponować rozwój gospodarczy, ale jednocześnie musimy im zaproponować taki sposób rozwoju, który zapewni realizację celów nakreślonych przez IPCC, a zatwierdzonych przez nas, polityków. I w tym kontekście odnawialne źródła energii będą miały kapitalne znaczenie, ponieważ zasadniczo mamy dwie opcje do wyboru. Miliardy ludzi nie mają dostępu do elektryczności, chociaż jej rozpaczliwie potrzebują, po prostu z tego względu, że to atrakcyjna perspektywa dla konsumentów i dążenie, za które nikogo nie można obwiniać. Faktem jest, że ci ludzie albo będą zmuszeni do przeniesienia się do miast, w celu korzystania z elektryczności dystrybuowanej w aktualny, konwencjonalny sposób - duże scentralizowane źródła, sieć dystrybucji, obciążenie dla środowiska - albo też elektryczność przyjdzie do nich, do miejsc, w których żyli od pokoleń i gdzie mogą w dalszym ciągu żyć w tradycyjny sposób w harmonii z przyrodą. Druga opcja będzie możliwa jedynie przy wykorzystaniu zdecentralizowanych odnawialnych źródeł energii. Inaczej mówiąc, rozwijając technologię odnawialnych źródeł energii w Europie czynimy tak nie tylko z korzyścią dla krajów uprzemysłowionych, ale również w celu zwiększenia liczby instalacji na całym świecie, ograniczenia kosztów inwestycyjnych i operacyjnych oraz sprawienia, aby te technologie były dostępne dla ludności krajów rozwijających się. To ogromne zadanie polityczne, stojące przed nami w stosunkach z krajami rozwijającymi się.
Na koniec chciałbym państwa zapewnić, że prezydencja czeska ma rzeczywiście znaczne ambicje osiągnięcia postępu w negocjacjach w sprawie zmian klimatu. Obejmiemy bardzo intensywną rolę wiodącą w międzynarodowych negocjacjach. Jednocześnie chciałbym państwa zapewnić o spójnym stanowisku prezydencji czeskiej, a jeżeli premier Republiki Czeskiej bronił prezydenta Republiki Czeskiej, pana Klausa, w trakcie debaty w Parlamencie Europejskim, to w dziedzinie zmian klimatu i polityki klimatycznej muszę zdystansować się od oświadczeń i stanowiska prezydenta Czech. Chciałbym państwa również zapewnić, że rząd czeski decyduje o stanowisku prezydencji czeskiej. Zwracam się do państwa, abyście pamiętali, że bez względu na to, jakie deklaracje mogą państwo usłyszeć w trakcie prezydencji czeskiej - ponieważ nasz prezydent przygotowuje się również do odwiedzenia Stanów Zjednoczonych - polityka klimatyczna jest kształtowana przez rząd czeski, a my mamy jednolite stanowisko i współpracujemy z Komisją i kolejną prezydencją, szwedzką, w ramach Trójki. Na tym chciałbym zakończyć swoje wystąpienie. Chciałbym państwu ponownie serdecznie podziękować za bardzo wydajną, prowadzoną w duchu biznesowym i przede wszystkim bardzo odpowiedzialną dyskusję na forum tego czcigodnego zgromadzenia.
Stavros Dimas
komisarz. - Panie przewodnicząca! My również cieszymy się na myśl o dalszej ścisłej współpracy z prezydencją czeską, czeskim rządem, a w szczególności z panem ministrem Martinem Bursíkiem. Jestem przekonany, że w pierwszym półroczu 2009 roku uda się osiągnąć znaczny postęp w negocjacjach.
Chciałbym podziękować wszystkim, którzy zabrali głos w trakcie dzisiejszej dyskusji, za ich przydatny wkład.
Jak wskazuje tytuł państwa sprawozdania, dalszy rozwój światowego klimatu w 2015 roku i później będzie uzależniony od działań, jakie wspólnota międzynarodowa zdecyduje się teraz podjąć. Kluczowe znaczenie w dalszym ciągu ma opieranie się na dostępnej nam solidnej wiedzy naukowej i naciskanie na wiodącą rolę nauki w negocjacjach. Musimy szerzej przedstawić odkrycia naukowe społeczeństwu oraz zwiększyć świadomość konsumentów, dotyczącą wpływu emisji gazów cieplarnianych na ich styl życia i wzorce konsumpcji.
Takie zwiększonej świadomości muszą jednak towarzyszyć silne zachęty gospodarcze dla przedsiębiorstw, skłaniające je do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z dostarczanych przez nie towarów i usług. Konieczne jest przejście do gospodarki niskoemisyjnej w skali ogólnoświatowej, a to można osiągnąć jedynie za pomocą kompleksowego i zintegrowanego działania, obejmującego emisje we wszystkich sektorach.
Jedynie ambitna postawa w chwili obecnej może podtrzymać nasze szanse ustabilizowania stężenia gazów cieplarnianych na niskich poziomach, jeżeli w przyszłości IPCC stwierdzi, że jest to konieczne. Wspólnie z Komisją jesteśmy przekonani, że państwo również odgrywacie ważną rolę w rozpowszechnianiu tych istotnych informacji.
Rok 2009 będzie miał kluczowe znaczenie dla negocjacji klimatycznych na szczeblu globalnym. Dla Komisji rok 2009 będzie rokiem wdrażania: obecnie pracujemy nad mapą drogową wdrażania. Musimy przeprowadzić procedury komitologii dotyczące około 15 środków; w ramach zmienionego systemu handlu uprawnieniami do emisji funkcjonuje lista ostatecznych terminów, których zamierzamy dotrzymać: na przykład lista sektorów, których dotyczy problem ucieczki emisji, powinna być gotowa do grudnia 2009 roku. W dniu 30 marca 2009 r. odbędzie się duże spotkanie zainteresowanych podmiotów. Większość pracy zostanie zrealizowana w lecie, a do końca 2009 roku powinniśmy mieć gotową listę.
Zharmonizowane przepisy dotyczące przeprowadzania aukcji powinny być gotowe do czerwca 2010 roku. W lutym odbędzie się duże spotkanie zainteresowanych podmiotów, a państwo macie dostęp do informacji dotyczących wszystkich terminów i programów pracy. Ale jak już powiedziałem, rok 2009 będzie miał kluczowe znaczenie dla negocjacji klimatycznych na szczeblu globalnym.
Oczekuje się, że na grudniowej konferencji w sprawie zmian klimatu w Kopenhadze świat zawrze porozumienie dotyczące dalszych działań międzynarodowych, służących walce ze zmianami klimatu. Jednakże wcale nie ma gwarancji osiągnięcia porozumienia w Kopenhadze: wciąż wiele pozostaje do zrobienia.
Pakiet klimatyczno-energetyczny dał nam przewagę w tej transformacji i zapewnił doskonałą podstawę dla udowodnienia, że ambitna polityka klimatyczna jest nie tylko możliwa, ale również w znacznej mierze korzystna dla naszych gospodarek i społeczeństw. Komunikat w sprawie konferencji w Kopenhadze stanowi podstawę dla dalszego opracowania stanowisk Unii Europejskiej w odniesieniu do tych kluczowych elementów, umożliwiając nam zachowanie pozycji lidera i pomagając w doprowadzeniu negocjacji do osiągnięcia sukcesu w Kopenhadze.
Wyraźnie widać, że wyzwaniu zmian klimatu nie można sprostać bez zdecydowanego zwiększenia finansowania czystych technologii i inwestycji w nie, jak również bez działań służących dostosowaniu do nieuniknionych skutków zmian klimatu. Szacuje się, że wielkość niezbędnych środków dla państw rozwijających się wzrośnie w 2020 roku do około 120-150 miliardów euro rocznie.
Do 2020 roku te środki finansowe mogą w znacznej mierze pochodzić z sektora gospodarstw domowych w krajach rozwijających się. Na przykład znaczna część redukcji w sektorze energetycznym będzie wynikać z działań zwiększających wydajność, których zyski zrekompensują koszty. Mogą być one częściowo wsparte międzynarodowymi porozumieniami pożyczkowymi w celu zmobilizowania międzynarodowych środków finansowych sektora prywatnego.
Kolejną istotną część dodatkowych środków finansowych i inwestycji uda się zmobilizować poprzez rynek emisji, zarówno dzięki przeprowadzaniu w przyszłości aukcji uprawnień do emisji związków węgla, jak i dzięki jednostkom redukcji emisji, uzyskanym dzięki mechanizmowi czystego rozwoju (CDM). Za pomocą swojego pakietu klimatyczno-energetycznego Unia Europejska stworzyła znaczny popyt na jednostki redukcji emisji z CDM do 2020 roku Prawdopodobnie spowoduje to zwiększenie zakresu stosowania czystych technologii w krajach rozwijających się.
Jednakże im biedniejsze są kraje rozwijające się, tym większej dalszej publicznej pomocy finansowej ze strony państw uprzemysłowionych będą wymagać. Bez tej pomocy nie uda im się ograniczyć swoich emisji gazów cieplarnianych w dostatecznym stopniu. Bez tej pomocy kraje najbiedniejsze i najbardziej narażone odczują negatywne konsekwencje zmian klimatu. Bez tej pomocy nie uda się osiągnąć porozumienia w Kopenhadze.
Pytanie brzmi: w jaki sposób możemy zapewnić, aby ten dodatkowy dopływ publicznych środków finansowych był przewidywalny, wydawany w sposób przejrzysty i skuteczny, oraz że ciężar wkład w te kwoty będzie dzielony w skali międzynarodowej?
Oprócz naszego wkładu w negocjacje prowadzone na szczeblu ONZ, dostrzegamy, że po sukcesie, jaki odniósł system handlu emisjami w Unii Europejskiej, w wielu częściach świata tworzone są rynki emisji. Australia przedstawiła najważniejsze elementy swojego systemu. Jesienią 2008 roku, tuż po swoim wyborze, prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama potwierdził, że jego celem jest stworzenie rynku emisji, obejmującego całe Stany Zjednoczone.
Wspólnie te systemy handlu emisjami mogą stworzyć zaczątek rozwijającego się przyszłego światowego rynku emisji. Jak już podkreślałem, wyzwaniem stojącym obecnie przed Unią Europejską jest ułatwienie rozwoju takich połączonych rynków emisji, w szczególności przed 2015 rokiem między państwami należącymi do OECD.
W komunikacie dotyczącym konferencji w Kopenhadze Komisja odnosiła się do tych kwestii, przedstawiając konkretne propozycje, które są nie tylko ambitne, ale również realistyczne, i które w znacznej mierze przyczynią się do odniesienia sukcesu w Kopenhadze, którego nasza planeta tak bardzo potrzebuje.
Na zakończenie chciałbym skorzystać z tej okazji i podziękować Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, panu Florenzowi i Parlamentowi za wasze zdecydowane poparcie dla naszych propozycji oraz za powagę i tempo rozpatrzenia pakietu.
(Oklaski)
Karl-Heinz Florenz
sprawozdawca. - (DE) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady! Bardzo się cieszę, że na końcowym etapie istnienia tej Komisji tymczasowej to zagadnienie spotkało się z tak ogromnym zainteresowaniem, co bardzo doceniam. Chciałbym również podziękować wszystkim, którzy wnieśli wkład do tej debaty i tym, którzy z nami współpracowali. Udało się nam wypracować mapę drogową, kierującą nas do Kopenhagi, która oczywiście zawiera znaki drogowe, jak również znaki "stop” i znaki znoszące ograniczenia, ale również znaki, wskazujące na czekające nas utrudnienia drogowe. Mówiliśmy o nich dzisiaj.
Cieszę się, że pojawiły się uwagi krytyczne, a niektóre z nich możemy uwzględnić. Sugestia pana Holma, aby obywatele Europy przestali jeść mięso, jest - przykro mi to stwierdzić - dość absurdalna, ale każdy ma prawo do swojej opinii. Ten proces zakończy się sukcesem, do którego wszyscy się przyczynimy. Jeszcze raz serdecznie państwu dziękuję.
Przewodnicząca
- Zamykam debatę
Głosowanie odbędzie się w dniu dzisiejszym.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Constantin Dumitriu  
Panie i panowie! W okresie ostatnich kilku miesięcy mogliśmy przekonać się, co oznacza krach kredytowy, bowiem światowa gospodarka przeżywa niespotykany kryzys. Jednakże kryzysy klimatyczny, żywnościowy i społeczny odciskają swoje piętno równie mocno.
W Rumunii w ostatnich latach mieliśmy do czynienia ze spadkami produkcji, wywołanymi skutkami zewnętrznymi, na przykład powodziami, suszami i ptasią grypą, przy problemach gospodarczych nakładających się na to w kilku ostatnich miesiącach. W okresie obecnego kryzysu finansowego coraz trudniej będzie nam pokrywać z budżetu państwa straty spowodowane powodziami i suszami. Przez cały czas, od kiedy jestem członkiem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, popierałem koncepcję stworzenia samodzielnego mechanizmu interwencyjnego na szczeblu wspólnotowym, bez względu na wysokość limitów krajowych.
Uważam również, że w obliczu wyzwania o tej skali konieczne jest uznanie inwestycji w czyste technologie i odnawialne źródła energii za priorytety. Zapewniają one rozwiązania kryzysu klimatycznego, a jednocześnie ożywiają gospodarkę dzięki tworzeniu nowych miejsc pracy. W ramach naszego mandatu europejskiego naszym obowiązkiem jest przekonanie naszych rządów do zwiększenia inwestycji w innowacje i nowe technologie ochrony środowiska.
Gábor Harangozó  
na piśmie. - Dla wielu osób uznanie walki ze zmianami klimatu w obecnym okresie głębokiego kryzysu finansowego i zmniejszonej wiarygodności systemów ekonomicznych za priorytet może wydawać się błędem. "Zazielenianie” jest procesem kosztowym, a wysiłek, konieczny dla przeprowadzenia zasadniczej reformy wielu sektorów w celu realizacji ambitnych celów, jest ogromny.
Mimo to "zielone” inwestycje i polityka w różnych dziedzinach, stanowiące element wspierający naprawę gospodarki i stabilność, otwierają wiele możliwości. Rozwój gospodarki niskoemisyjnej stanowi rzeczywiste wyzwanie, ale nie możemy sobie pozwolić na jego zlekceważenie. Potrzebujemy ambitnych, ale realistycznych celów i nie możemy obawiać się podążania ścieżką nieuniknionej rewolucji przemysłowej. Dla zagwarantowania naprawy gospodarki i lepszych warunków życia dla naszych obywateli potrzebujemy kompleksowego i ambitnego podejścia, wspierającego innowacje i tworzenie nowych miejsc pracy oraz przedsiębiorstw w ramach technologii ekologicznych.
Wreszcie potrzebne są oczywiście dostateczne środki finansowe w celu przeprowadzenia niezbędnych inwestycji w "zielone” innowacje, a te koszty nie mogą oczywiście być poniesione ze stratą dla innych kluczowych obszarów polityki Wspólnoty, których nie stać na poniesienie ciężaru zmian klimatu bez dodatkowych środków finansowych.
Gyula Hegyi  
na piśmie. - (HU) Jedną z najpoważniejszych długookresowych konsekwencji zmian klimatu jest ograniczenie źródeł słodkiej wody i coraz większy niedobór czystej wody pitnej. Nie jest przesadą stwierdzenie, że woda będzie najważniejszym zasobem strategicznym XXI wieku. Z tego względu konieczna jest ściślejsza niż dotychczas realizacja europejskiej polityki ochrony środowiska w celu ochrony powierzchniowych zbiorników wody, zapobiegania zanieczyszczeniu wody i gleb oraz wspierania odpowiedniego gospodarowania naturalnymi i sztucznymi siedliskami wodnymi.
Następujące po sobie okresy powodzi i suszy, jak również nadzwyczajne zjawiska pogodowe wymagają lepszego gospodarowania wodą deszczową. Nie ma czegoś takiego, jak nadmiar wody, jedynie źle zagospodarowane zasoby wodne. W kolejnej kadencji Parlamentu i w ramach nowego budżetu Unia Europejska musi zapewnić, że dostępne będą znaczne środki finansowe na ochronę przeciwpowodziową, ochronę zbiorników wodnych, zwiększenie liczby miejskich zbiorników wód płynących i programy oczyszczania ścieków. Zasoby wodne Węgier są doskonałe, a węgierscy inżynierowie wykonują od blisko 200 lat doskonałą pracę w dziedzinie gospodarki wodnej. Z tego względu jestem przekonany, że nasz kraj odegra aktywną i twórczą rolę w procesie tworzenia wspólnej europejskiej polityki wodnej.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
na piśmie. - (PL) Zabierając głos w debacie poświęconej polityce ochrony klimatu do 2050 roku, chcę zwrócić uwagę na następujące kwestie.
1. Jeżeli Stany Zjednoczone i kraje Azji Południowo-Wschodniej nie przystąpią do programu ograniczenia emisji CO2 z równym zaangażowaniem jak Unia Europejska, to ogromny wysiłek finansowy i nieuchronne spowolnienie rozwoju gospodarki Unii Europejskiej okażą się bardzo wysoką ceną za znikome ograniczenie emisji CO2. Unia Europejska odpowiada bowiem za zaledwie 14% emisji światowej, a USA i kraje Azji Południowo-Wschodniej aż za blisko 80% tej emisji.
2. Zobowiązanie się przez poszczególne kraje członkowskie do redukcji CO2 o 20% do roku 2020, z jednoczesną koniecznością kupowania praw do emisji, będzie oznaczało znaczące podwyżki cen energii elektrycznej i cieplnej dla ludności, a także jeszcze wyższe podwyżki cen energii dla przemysłu, szczególnie w nowych krajach członkowskich, jak np. Polska, w których energetyka oparta jest na węglu. Może to spowodować, że wiele energochłonnych dziedzin przemysłu w tych krajach zostanie zlikwidowanych ze wszystkimi tego negatywnymi skutkami społecznymi.
3. Powinny zostać dostrzeżone osiągnięcia w ograniczeniu emisji CO2 w nowych krajach członkowskich, a w szczególności w Polsce, gdzie na skutek głębokiej restrukturyzacji gospodarki w latach 1990- 2005 nastąpiła redukcja CO2 o ok. 30%, co wiązało się z ogromnymi kosztami społecznymi i bezrobociem sięgającym przez wiele lat tego okresu poziomu ponad 20%.
Adrian Manole  
Uważam, że sporządzone przez pana Florenza sprawozdanie "2050: przyszłość zaczyna się dziś - zalecenia dla przyszłej zintegrowanej polityki UE w zakresie walki ze zmianami klimatu” pojawiło się w odpowiednim momencie i było potrzebne, uwzględniając efekty już obserwowane, jak również oczekiwane w wyniku zmian klimatu.
Rumunia była jednym z pierwszych państw w Europie, które podpisały protokół z Kioto, co oznacza, że podjęła swój obowiązek wsparcia walki ze zmianami klimatu za pomocą redukcji emisji gazów cieplarnianych o 8% do 2012 roku.
Jestem przekonany, że te działania są nam potrzebne, chociaż w porównaniu z wieloma innymi krajami europejskimi poziom emisji gazów cieplarnianych w Rumunii jest niski. Rolnictwo i leśnictwo rumuńskie mogą odgrywać istotną rolę w walce ze zmianami klimatu, których skutki były wyraźnie odczuwalne w ostatnich latach, szczególnie w postaci powodzi, wysokich temperatur i przedłużających się susz. Te zjawiska naturalne mają wpływ nie tylko na wydajność produkcji rolnej i leśnej, ale również na cenne siedliska i ekosystemy.
Oczekuje się, że rolnictwo i leśnictwo w dalszym ciągu będą w istotnym stopniu przyczyniać się do walki ze skutkami zmian klimatu, poprzez zalesienia, których celem jest zwiększenie pochłaniania i magazynowania gazów cieplarnianych, oraz stosowanie biomasy jako odnawialnego źródła energii.
Marian-Jean Marinescu  
Unia Europejska odgrywa istotną rolę w wysiłkach, służących wypracowaniu kompromisu w celu przyjęcia światowego porozumienia, odnoszącego się do okresu po obowiązywaniu protokołu z Kioto. Możliwe, że współpraca z nową administracją amerykańską umożliwi nam opracowanie konkretnych sposobów realizacji tego porozumienia.
Konkretne działania, służące walce ze skutkami zmian klimatu, stanowią również szansę na zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy i tworzenie nowych miejsc pracy. Są one ukierunkowane przede wszystkim na nowe, dynamiczne sektory, mające duży potencjał wzrostu, w których poziom dotychczasowych inwestycji był nieodpowiedni. Oprócz korzystnego wpływu na proces walki ze zmianami klimatu, te działania będą miały również korzystny wpływ i umożliwią likwidację skutków kryzysu finansowego i gospodarczego, a w długim okresie mogą się przyczynić do zmniejszenia zależności Unii Europejskiej od importu energii.
Mówimy w tym przypadku o nowych, znacznych inwestycjach w infrastrukturę transportową, odnawialne źródła energii, biotechnologie, zbieranie i przetwarzanie odpadów, energetykę jądrową i remont zbiorczych systemów ogrzewania.
W średnim okresie możliwe jest osiągnięcie spektakularnych rezultatów również dzięki ponownemu zalesianiu i środkom przeciwdziałania pustynnieniu.
David Martin  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie, sporządzone przez pana Florenza, którego celem jest opracowanie polityki zahamowania globalnego ocieplenia na poziomie poniżej 2°C w porównaniu do epoki poprzedzającej rewolucję przemysłową. Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję wezwanie do zwiększenia oszczędności energii o 20%, wezwanie o ustanowienie wiążących celów w dziedzinie rolnictwa oraz wniosek dotyczący stworzenia Europejskiego Funduszu Klimatycznego.
Te propozycje, wraz z działaniami już przyjętymi przez UE, dają nam silny mandat, umożliwiający domaganie się na szczycie w Kopenhadze podjęcia światowych działań na rzecz walki ze zmianami klimatu.
Péter Olajos  
Chciałbym pogratulować panu Florenzowi sporządzonego przez niego sprawozdania, które stanowi doskonały materiał, przygotowujący do konferencji w Kopenhadze, która odbędzie się pod koniec roku.
Uważam, że bardzo ważne jest spostrzeżenie, że kryzys finansowy i gospodarczy oraz kryzys klimatyczny mają te same źródła. Z tego względu również rozwiązanie tych kryzysów jest jednakowe. We wszystkich dziedzinach życia potrzebujemy kompleksowych innowacji i zmiany wzorca w celu ograniczenia i zahamowania konsekwencji tych kryzysów.
Zgadzam się z komisarzem Dimasem, że koszty powinny być pokryte w pierwszej kolejności dzięki systemowi handlu emisjami, w drugiej - dzięki inwestycjom przedsiębiorstw prywatnych, a w trzeciej - dzięki zachętom państwowym.
Każdy wypatruje przełomu, sposobu zwiększania zatrudnienia, jak najszybszego uruchomienia silnika gospodarki światowej i powstrzymania zmian klimatu. Autorem koncepcji znanej pod nazwą "nowego zielonego ładu” jest Sekretarz Generalny ONZ, Ban Ki-moon. W skrócie oznacza ona, że światowe zachęty gospodarcze muszą stać się częścią inwestycji w technologie ekologiczne. Nowy sposób organizacji gospodarki, opierający się na innowacjach w dziedzinie technologii ekologicznych, mający poparcie międzynarodowych rynków kapitałowych, jest również podstawowym elementem programu prezydenta Stanów Zjednoczonych, Baracka Obamy.
Innowacje w dziedzinie ekologicznych i przyszłościowych technologii przemysłowych zwiększyłyby wydajność państwa i gospodarki, zainteresowanie podmiotów gospodarczych oraz wrażliwość konsumentów na ceny i koszty oferowanych produktów i usług.
Rovana Plumb  
12 punktów wymienionych w sprawozdaniu stanowi jasny program przyszłych działań. Jednakże potrzebujemy poparcia dobrze poinformowanych obywateli, aby móc go zrealizować na szczeblu lokalnym, krajowym, regionalnym i globalnym.
Według przeprowadzonej wiosną 2008 roku specjalnej ankiety Eurobarometru w sprawie zmian klimatu, około 41% Europejczyków stwierdziło, że są niedostatecznie poinformowani o przyczynach i konsekwencjach zmian klimatu oraz sposobach walki z nimi. W Rumunii ponad 65% obywateli stwierdziło, że nie dysponuje żadnymi informacjami na ten temat.
Nadanie temu zagadnieniu większego priorytetu w oczach społeczeństwa, poprzez kampanie edukacyjne i zwiększające świadomość, realizowane w dziedzinach życia codziennego, stanowi kluczowy krok w tym kierunku. Komisja i państwa członkowskie muszą sfinansować kampanie zwiększające świadomość społeczną i stworzyć warunki dla szkolenia osób do nowych karier, dostosowanych do konkretnych wyzwań rynku pracy, wynikających ze zmian struktury gospodarczej, przyspieszanych przez zmiany klimatu i ich skutki.
W okresie obecnego kryzysu gospodarczego UE musi zaangażować się politycznie i finansowo w kluczowych dziedzinach zachowania i rozwoju "czystych” technologii, służących walce ze mianami klimatu, wspieraniu transgranicznych działań dostosowawczych, zwiększeniu efektywności energetycznej i zapewnieniu pomocy w przypadkach katastrof, zgodnie z unijną zasadą solidarności. Rezultatem tych wszystkich działań będzie stworzenie "zielonych” miejsc pracy w nowych, konkurencyjnych przedsiębiorstwach.
Flaviu Călin Rus  
Panie i panowie! Każda debata w sprawie klimatu, ekosystemów i energetyki ma kluczowe znaczenie, ponieważ każda zmiana w tych dziedzinach może mieć wpływ na życie na tej planecie. Bez względu na rodzaj przyczyn czy argumenty naukowe, przedstawiane przez różne grupy naukowców, jedną rzeczą pewną jest fakt, że doświadczamy globalnego ocieplenia. Oprócz wszystkich użytecznych i cennych informacji, dostarczanych przez to kompleksowe, dobrze napisane sprawozdanie, zachęca ono nas do postawienia następującego pytania: co mamy zamiar zrobić dla siebie i dla przyszłych pokoleń?
W kontekście zmian klimatu uważam, że są trzy rodzaje projektów, nad którymi powinny pracować państwa członkowskie UE i które powinny wspierać, jako mające priorytetowe znaczenie:
1. Projekty dotyczące standardowej polityki możliwie jak najbardziej wydajnego zarządzania zasobami energetycznymi i poszukiwania rozwiązań, służących ograniczeniu zanieczyszczeń, w szczególności w obszarach przemysłowych i parkach biznesowych.
2. Projekty obejmujące finansowanie badań naukowych, ukierunkowanych na rozwój czystych technologii.
3. Projekty wspierające natychmiastowe konkretne działania, służące przywróceniu ekosystemów zarówno na szczeblu europejskim, jak w jakimkolwiek innym regionie świata.
Daciana Octavia Sârbu  
Unia Europejska objęła wiodącą rolę w walce ze zmianami klimatu. Opracowanie długookresowej strategii wydajnego zarządzania zasobami naturalnymi świata pomoże osiągnąć cel, jakim jest światowa gospodarka emitująca mniej dwutlenku węgla.
Ta strategia musi opierać się na zasadzie solidarności, służącej osiągnięciu równowagi między państwami bogatymi i rozwijającymi się, które potrzebują pomocy, aby zmniejszyć swoją wrażliwość na negatywne skutki zmian klimatu. Wyraźne sygnały globalnego ocieplenia są widoczne w postaci ubóstwa, niedoborów produktów żywnościowych i ograniczonych zasobów energii. Powszechnie wiadomo, że ropa nie jest wystarczająco potężnym źródłem energii, aby zaspokoić popyt, który - jak się szacuje - wzrośnie o co najmniej 60% do 2030 roku.Znalezienie źródeł alternatywnych i rozsądne wykorzystanie istniejących zasobów - to wyzwania, przed którymi UE stanie w przyszłości. Rolnictwo jest jedną z dziedzin najbardziej narażonych na zmiany klimatu, ze względu na swoje uzależnienie od warunków pogodowych.
Pamiętając o tym, że ten sektor zapewnia produkty żywnościowe dla ludności całego świata, zagadnienia zrównoważonego zarządzania zasobami gleb i wód, połączonego z ochroną lasów i różnorodności biologicznej, będą musiały znaleźć się w programie długookresowej strategii walki ze skutkami zmian klimatu.
Richard Seeber  
na piśmie. - (DE) Obecnie Europa i świat stoją w obliczu ogromnych wyzwań. Kryzys na rynku kapitałowym nie jest jedynym naglącym problemem. Musimy również możliwie jak najszybciej wdrożyć zrównoważony program walki ze zmianami klimatu. Tak wielka organizacja gospodarcza i polityczna, jaką jest Unia Europejska, jest w stanie samodzielnie przejąć pozycję wiodącego partnera w walce ze zmianami klimatu.
Pierwsze kroki w tej dziedzinie już podjęto - Unia uzgodniła wiążące cele w zakresie ochrony klimatu, a przyjmując pakiet klimatyczny w grudniu 2008 roku uzyskała już obecnie dostęp do wielu odpowiednich środków ochrony klimatu. Obecnie najważniejszym priorytetem musi być zawarcie międzynarodowego porozumienia klimatycznego w Kopenhadze, a jednocześnie uniknięcie regresu w uprzemysłowieniu Europy i zbędnych obciążeń dla gospodarki europejskiej. Zamiast tego powinniśmy zwiększyć nasze inwestycje w technologie ekologiczne i badania nad nimi. W ten sposób Europa może osiągnąć postęp, nie tylko w dziedzinie ochrony środowiska, ale również w dziedzinie gospodarki.
Theodor Dumitru Stolojan  
Unia Europejska stała się wiodącym podmiotem, podejmującym konkretne działania poprzez przyjęcie polityki, która służy walce z globalnymi wyzwaniami spowodowanymi zmianami klimatu.
Polityka europejska w tej dziedzinie może być skuteczniejsza na szczeblu światowym i w ramach UE, jeżeli: a) wysiłki Europy uzyskają wsparcie innych potężnych państw uprzemysłowionych spoza UE, wraz z takimi krajami, jak Chiny, Indie, Brazylia, Rosja i tak dalej; b) wspiera się rozwój energetyki jądrowej, a nie zniechęca do niego, przynajmniej w okresie najbliższych 30-40 lat, do czasu opracowania technologii umożliwiających korzystanie z odnawialnych źródeł energii, których koszt będzie akceptowalny dla rynku bez wsparcia za pomocą dopłat; c) Komisja Europejska udzieli większego wsparcia projektom ukierunkowanym na oszczędzanie energii i wytwarzanie energii z biomasy, w tym transferowi technologii, w mniej rozwiniętych państwach członkowskich UE, dysponujących dużym potencjałem rolnictwa.
Rumunia będzie w dalszym ciągu rozwijać swój program korzystania z energetyki jądrowej dla wytwarzania energii elektrycznej. Jednocześnie zmodernizuje swoje elektrownie węglowe i zwiększy wysiłki na rzecz wytwarzania energii z biomasy. Pamiętając o tym, potrzebujemy partnerstwa z państwami członkowskimi i wzywamy Komisję Europejską do przyspieszenia procesu upraszczania procedur pozyskiwania funduszy europejskich.
Csaba Sándor Tabajdi  
na piśmie. - (HU) Zielone inwestycje muszą odgrywać kluczową rolę w państwowych pakietach ożywiania gospodarki, służących przeciwdziałaniu negatywnym skutkom międzynarodowego kryzysu gospodarczego. Te inwestycje, które zostaną wykorzystane w celu wydajniejszego korzystania z odnawialnych źródeł energii oraz ograniczenia emisji dwutlenku węgla i innych gazów cieplarnianych, wiążą się nie tylko z korzyściami gospodarczymi, ale również ze znacznymi korzyściami społecznymi. W interesie Węgier leży koordynowanie i wzajemne wspieranie swoich wysiłków w tej dziedzinie przez państwa członkowskie UE. Przy określaniu celów w zakresie ochrony środowiska musimy zwracać uwagę również na możliwości gospodarcze i społeczne państw członkowskich UE. Musimy ustanawiać tylko osiągalne cele, uwzględniając ich wpływ na kryzys gospodarczy. Cele te można osiągnąć jedynie wtedy, jeżeli społeczeństwo wykaże się solidarnością. Działalność rządu nie jest wystarczająca dla ich realizacji; konieczna jest również stopniowa zmiana nastawienia społeczeństwa. Do tej zmiany nastawienia społecznego przyczyniają się konkretne zalecenia dotyczące działań, zawarte w sprawozdaniu Florenza, na przykład wsparcie budowy "pasywnych” domów, o zerowym bilansie energii, ustanowienie europejskiego funduszu wspierania badań nad odnawialnymi źródłami energii, połączenie sieci energetycznych na szczeblu europejskim i podnoszenie świadomości wśród obywateli UE, w szczególności dzieci.
Ponadto musimy dążyć do zapewnienia, że zachowamy wiodącą pozycję technologiczną Europy w zakresie rozwoju ochrony środowiska w XXI wieku i że stanie się to naszą przewagą gospodarczą i społeczną. Uwzględniając doskonały potencjał Węgier w zakresie rolnictwa, mogą pojawić się znaczne możliwości w zakresie wytwarzania energii z biomasy czy powtórnego wykorzystania roślinnych i zwierzęcych produktów ubocznych, odpadów nieprzydatnych do innych celów handlowych, w formie biogazu.
