Umowa o transporcie lotniczym między UE a USA - Umowa o transporcie lotniczym między UE a Kanadą - Umowa o transporcie lotniczym między UE a Wietnamem (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest wspólna debata na temat:
zalecenia sporządzonego przez pana posła Zasadę w imieniu Komisji Transportu i Turystyki, w sprawie projektu decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie zawarcia protokołu zmieniającego Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (15381/2010 - C7-0385/2010 - 2010/0112(NLE)),
zalecenia sporządzonego przez panią poseł Ticău w imieniu Komisji Transportu i Turystyki, w sprawie projektu decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie zawarcia Umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kanadą, z drugiej strony (15380/2010 - C7-0386/2010 - 2009/0018(NLE)) oraz
zalecenia sporządzonego przez pana posła Riqueta w imieniu Komisji Transportu i Turystyki, w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy między Unią Europejską a rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie pewnych aspektów przewozów lotniczych (14876/2010 - C7-0366/2010 - 2007/0082(NLE)).
Artur Zasada
Pani Przewodnicząca! Protokół, który zostanie poddany pod głosowanie jest dokumentem o szczególnej wadze. Rynki lotnicze Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych ujęte łącznie to około 60 % światowego ruchu lotniczego. Otwarcie rynku dla przedsiębiorstw lotniczych Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych w oparciu o niedyskryminacyjne podstawy zaoferuje pasażerom i przewoźnikom lepsze usługi, przyniesie znaczące korzyści gospodarcze oraz stworzy nowe miejsca pracy. Moim marzeniem jest, aby z korzyścią dla pasażera linie lotnicze konkurowały ze sobą w oparciu o zasady rynkowe, aby pasażer lecący tranzytem do Stanów Zjednoczonych przechodził przez jeden security point, aby pasażerowie w Unii Europejskiej i Stanach Zjednoczonych mieli takie same prawa, i żeby oczywiście znali te prawa.
Czy ten protokół to zagwarantuje? Nie. Ale jestem przekonany, że stanowi krok w dobrym kierunku i w przyszłości znacząco ułatwi realizację tych celów. W czasie kolejnych tur negocjacyjnych pomiędzy Wspólnotą a Stanami Zjednoczonymi kwestia podpisania protokołu kilkakrotnie wisiała na włosku. Ostatecznie jednak udało się go przyjąć. Uniknięto dzięki temu szeregu zagrożeń włącznie z największym, czyli uruchomieniem klauzuli zawieszającej, co w konsekwencji doprowadziłoby do zawieszenia ustaleń i anulowania wyników negocjacji obu etapów. Oznaczałoby to powrót do sytuacji prawnej sprzed siedmiu lat. Jest to nie do przyjęcia. Sześć państw członkowskich Unii Europejskiej nie ma bilateralnych umów lotniczych ze Stanami Zjednoczonymi, odrzucenie dokumentu oznaczałoby dla tych państw zablokowanie możliwości połączeń lotniczych z ich lotnisk na terytorium Stanów Zjednoczonych.
Drugi etap umowy nie osiąga ostatecznego celu całkowitego otwarcia rynku, bez jakichkolwiek ograniczeń po obu stronach, jednak zawiera szereg zachęt sprzyjających wprowadzaniu reform, w szczególności po wprowadzeniu w prawie amerykańskim zmiany, która umożliwi podmiotom z Unii Europejskiej przejmowanie pakietów większościowych przedsiębiorstw lotniczych ze Stanów Zjednoczonych, Unia Europejska pozwoli podmiotom z USA na podobną możliwość.
Szczególnie cieszy mnie podkreślenie wagi wymiaru społecznego umowy. W tym kontekście Komisja powinna wykorzystać umowę do promowania zgodności ze stosownymi międzynarodowymi przepisami dotyczącymi praw socjalnych, w szczególności z normami zatrudnienia zawartymi w konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy, OECD oraz konwencją rzymską. Zapewni to lepsze przestrzeganie obowiązujących praw pracowników przedsiębiorstw lotniczych. Umowa wzmocni też współpracę w kwestiach środowiskowych dzięki wymogowi zgodności i współdziałania w zakresie wykorzystania ekologicznych technologii oraz zarządzaniu paliwami i ruchem lotniczym.
Jako poseł sprawozdawca starałem się uchwycić szerszy kontekst i przedstawić zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty protokołu, bez ulegania pokusie skupiania się tylko i wyłącznie na słabych lub mocnych stronach dokumentu. Nie rozpocząłem pracy od założenia a priori, że musimy poprzeć lub odrzucić ten protokół. Po bardzo wielu odbytych spotkaniach i rozmowach doszedłem do wniosku, że dużo bardziej opłaca się UE przyjąć dokument niż go odrzucić.
Silvia-Adriana Ţicău
Pani Przewodnicząca! Na mocy Traktatu z Lizbony, który wszedł w życie 1 grudnia 2009 r., rozszerzono zakres okoliczności wymagających zgody Parlamentu na zawarcie umowy międzynarodowej. Kategorii tej podlegają teraz umowy o transporcie lotniczym, ponieważ dotyczą dziedziny, do której ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.
Przed zawarciem obecnej umowy lotnictwo podlegało umowom dwustronnym z 19 państwami członkowskimi UE. Mam oczywiście na myśli umowy między Unią Europejską a Kanadą. Wiele z tych umów zawierało liczne ograniczenia, nie gwarantując też pełnego dostępu do odpowiednich rynków.
W listopadzie 2002 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że niektóre postanowienia tych dwustronnych umów były niezgodne z prawem wspólnotowym.
Mandat negocjacyjny obejmuje cel, jakim jest stworzenie otwartego obszaru lotniczego między Unią Europejską i Kanadą. W ten sposób powstałby jednolity rynek dla usług transportu lotniczego, charakteryzujący się swobodą inwestowania, a linie lotnicze z Unii Europejskiej i Kanady miałyby możliwość świadczenia usług transportu lotniczego bez żadnych ograniczeń, w tym także na krajowych rynkach obu stron.
Prace nad umową o transporcie lotniczym między UE a Kanadą rozpoczęto 30 listopada 2008 r., po czym została ona zatwierdzona na szczycie UE - Kanada dnia 6 maja 2009 r., a podpisano ją w dniach 17-18 grudnia 2009 r.
Jaka jest treść przedmiotowej umowy? Umowa przewiduje stopniowe udostępnianie praw przewozowych i możliwości dotyczących inwestowania, a także daleko idącą współpracę w różnych dziedzinach, m.in. w zakresie bezpieczeństwa, ochrony, spraw socjalnych, interesów konsumentów, środowiska, zarządzania ruchem lotniczym, pomocy przyznawanej przez państwo i konkurencji.
Wszystkie linie lotnicze Unii Europejskiej będą mogły wykonywać bezpośrednie loty do Kanady z dowolnego punktu w Europie. Za sprawą umowy znosi się wszelkie ograniczenia dotyczące tras, cen i liczby tygodniowych lotów między Kanadą a UE. Linie lotnicze będą miały swobodę przystępowania do porozumień handlowych, takich jak umowy o dzieleniu oznakowania linii, które mają duże znaczenie dla linii obsługujących znaczną liczbę tras, oraz swobodę ustalania własnych taryf zgodnych z prawem o konkurencji.
Umowa zawiera postanowienia dotyczące stopniowego otwarcia rynku. Etap pierwszy dotyczy okresu, w którym posiadanie udziałów w liniach lotniczych przez podmioty zagraniczne jest ograniczone do 25 %, czyli stanu w chwili zakończenia negocjacji w sprawie umowy. Etap drugi rozpoczyna się wtedy, gdy Kanada podejmie niezbędne kroki w celu umożliwienia inwestorom europejskim posiadania w kanadyjskich liniach lotniczych do 49 % udziałów uprawniających do głosowania. Etap trzeci rozpocznie się z chwilą, kiedy obie strony zezwolą inwestorom na zakładanie nowych linii lotniczych oraz sprawowanie nad nimi kontroli na rynku drugiej strony. Etap czwarty jest etapem końcowym, w ramach którego uzyskuje się pełne prawa do wykonywania przewozów między oboma rynkami, w ich obrębie oraz poza nie, włącznie z przewozami między punktami na terytorium drugiej strony. Mam tu na myśli kabotaż.
Chciałabym nawiązać w kilku słowach do sprawozdania. Chociaż przedmiotowa umowa jest ambitniejsza od umowy z USA pod względem dostępu do rynku, to jest mniej wyraźna w kategoriach uznania znaczenia wymiaru socjalnego.
Ważne jest, by Komisja wykorzystała umowę, a zwłaszcza możliwość odwoływania się do wspólnego komitetu, do promowania zgodności ze stosownymi międzynarodowymi przepisami dotyczącymi praw socjalnych, w szczególności z normami pracy zawartymi w podstawowych konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy.
Ze względu na istotną rolę wspólnego komitetu, w tym w odniesieniu do politycznie wrażliwych takich kwestii jak normy środowiskowe i normy pracy, ważne jest, by Komisja zadbała o to, aby Parlament był w pełni informowany o pracach komitetu oraz aby konsultowano się z nim odnośnie do tych prac oraz przyszłych zmian w Traktacie.
Dominique Riquet
Pani Przewodnicząca! Wypowiem się bardzo krótko i bynajmniej nie dlatego, żeby umowa z Wietnamem była mniej ważna, ale dlatego, że pani poseł Ticău przypomniała w poprzednim sprawozdaniu w sprawie Kanady ramy prawne i regulacyjne mające zastosowanie do takich umów o transporcie lotniczym zawieranych przez Unię Europejską z państwem trzecim.
Kontekst naszej umowy jest więc dokładnie taki sam, ale jest ona prostsza i nie tak ambitna, gdyż dążymy w niej do horyzontalnej regulacji 17 dotychczasowych dwustronnych umów w sprawie transportu lotniczego między krajami europejskimi a Wietnamem, usiłując naturalnie rozszerzyć ich zakres na wszystkie państwa członkowskie UE. Przedmiotowa umowa nie dotyczy otwarcia rynku, ponieważ wietnamska gospodarka jest regulowana przez państwo i oczywiście nie ma mowy o otwarciu rynku. Jak powiedziała zatem poprzednia sprawozdawczyni, naszym celem jest dostosowanie do europejskiego prawodawstwa istniejących dwustronnych umów w sprawie transportu lotniczego, zawartych dotychczas między Unią Europejską a Wietnamem.
Jedną z podstawowych cech charakterystycznych tej umowy jest klauzula wyznaczania dotycząca wszystkich przewoźników lotniczych w UE. Zapewni ona wszystkim przewoźnikom unijnym niedyskryminujący dostęp do tras między Unią Europejską a Wietnamem. Umowa zawiera również postanowienia w zakresie bezpieczeństwa, mające na celu normalizację i wyrównanie tego rodzaju postanowień w uzupełnieniu do klauzuli o antykonkurencyjnych praktykach. Mieliśmy pewne trudności, które tłumaczą, czemu tak długo trwało wypracowanie tej umowy - w rzeczywistości kilka lat.
Jeśli chodzi o włączenie klauzuli o podatkach paliwowych, to Wietnam ostatecznie ją odrzucił. Klauzula ta, cechująca zazwyczaj umowy o transporcie lotniczym negocjowane przez Komisję, umożliwia opodatkowanie przewoźnika z państwa trzeciego w przypadku, gdy obsługuje on trasy w UE. Oczywiście trzeba mieć na uwadze, że Wietnam nie obsługuje ani na razie nie będzie obsługiwał żadnych tras w obrębie Unii Europejskiej.
Ponadto rząd wietnamski obiecał przystąpić do dwustronnych negocjacji z państwami członkowskimi, jeżeli zajdzie taka konieczność lub jeżeli krajowe linie wietnamskie miałyby wykonywać planowe loty na terytorium Unii Europejskiej.
Na zakończenie chcę powiedzieć, że ratyfikacja umowy w oczywisty sposób jest korzystniejsza od braku takiej umowy, mimo że nie zawiera klauzuli o podatkach paliwowych. Zapewni ona jednak dwustronne przestrzeganie przepisów prawa UE, obejmując swym zakresem wszystkie państwa członkowskie UE. Wzywamy zatem Parlament Europejski do ratyfikowania przedmiotowej umowy.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Pani Przewodnicząca! Chciałbym podziękować Parlamentowi, zwłaszcza sprawozdawcom, za wsparcie Komisji w pracach nad tymi ważnymi umowami. Komisja Transportu i Turystyki zdecydowanie popiera wszystkie trzy umowy.
Jeśli chodzi o umowę z USA, to proszę pozwolić, że na wstępie podziękuję sprawozdawcy - panu posłowi Zasadzie za bardzo pozytywną rekomendację w kwestii wyniku negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi umowy o transporcie lotniczym na drugim etapie. Pamięta Pan, że celem rozmów na drugim etapie było ułatwienie normalizacji rynku transatlantyckiego oraz rozszerzenie zakresu i pogłębienie bardzo dobrych wzajemnych stosunków w dziedzinie lotnictwa, nawiązanych za sprawą umowy zawartej na pierwszym etapie w marcu 2008 roku.
Teraz chcę wspomnieć o podstawowych elementach umowy o transporcie lotniczym drugiego etapu. Umowa drugiego etapu zapewnia perspektywy na dodatkowe inwestycje i możliwości dostępu do rynku. Umacnia też ramy współpracy w dziedzinach środowiska, ochrony socjalnej, konkurencji i bezpieczeństwa.
W kwestii środowiska umowa dostarcza wyraźnych ram dla rozwiązania problemów o wymiarze lokalnym i światowym. Za sprawą umowy dąży się do ograniczenia obciążeń związanych z bezpieczeństwem tak dla pasażerów, jak i linii lotniczych oraz portów lotniczych w całej Europie. Po raz pierwszy w takiej umowie o transporcie lotniczym uznano konieczność zapewnienia równowagi między możliwościami dostępu do rynku a dobrą ochroną socjalną za sprawą zobowiązania do wdrożenia postanowień umowy w sposób niezagrażający prawom pracowniczym.
Od strony handlowej Europa zyskała dodatkowe prawa, w tym bezpośredni dostęp do programu "Fly America”, z wykluczeniem aspektów obronnych.
Umowa drugiego etapu nie jest idealna. Tak samo jak Państwo, ja również wolałbym, aby USA zmieniły niezwłocznie i nieodwołalnie swoje prawo regulujące kwestie własności i kontrolowania amerykańskich linii lotniczych. Nie było takiej możliwości, ale zdołaliśmy uzyskać od USA zobowiązanie do prac nad zreformowaniem tych przepisów w przyszłości. UE i Stany Zjednoczone zobowiązały się w ramach umowy do realizacji celu, jakim jest usunięcie pozostałych barier rynkowych w danej branży, w tym przeszkód ograniczających liniom lotniczym dostęp do światowego kapitału.
Proszę pozwolić, że przejdę teraz do umowy z Kanadą. Dziękuję Komisji Transportu i Turystyki, zwłaszcza pani poseł Ţicău. Ta ambitna umowa ma na celu całkowite otwarcie rynków dla praw przewozowych i inwestycji, zapewniając jednocześnie bezprecedensowy poziom konwergencji regulacyjnej oraz współpracy między władzami.
W kwestii dostępu do rynku, przedmiotowa umowa obejmuje cały zakres praw przewozowych i możliwości inwestycyjnych: oznacza to 100 % własności i kontroli. Realizację tego celu umożliwia stopniowe otwarcie rynku, obejmujące cztery etapy. Wśród wielu korzyści dla obu stron warto wymienić zapewnienie równych szans w danej branży oraz wspólne lub zgodne standardy bezpieczeństwa, ochrony i zarządzania ruchem lotniczym. I na koniec chcę powiedzieć o sprawie nie mniej ważnej, a mianowicie o tym, że jestem przekonany, iż za sprawą wyeliminowania istniejących ograniczeń regulacyjnych przedmiotowa umowa zaowocuje wzrostem liczby pasażerów oraz różnymi korzyściami dla konsumentów i nowymi miejscami pracy.
Jeśli chodzi o Wietnam, to proszę pozwolić, że na wstępie podziękuję sprawozdawcy - panu Riquet za wsparcie w wypracowaniu tej horyzontalnej umowy. Mamy obecnie wynegocjowanych 45 takich horyzontalnych umów z krajami partnerskimi na całym świecie. 4 października 2010 r., podczas wizyty w Unii Europejskiej, wietnamski premier podpisał umowę, która stanowi ważny krok w kierunku umacniania stosunków w dziedzinie lotnictwa między UE a Wietnamem.
Przedmiotowa horyzontalna umowa przywróci pewność prawa w naszych stosunkach w dziedzinie lotnictwa z Wietnamem, dostosowując do prawa UE dwustronne umowy o przewozach lotniczych zawarte między 17 państwami członkowskimi UE a Wietnamem. Najważniejsze, że wyeliminuje ograniczenia w obszarze przynależności państwowej cechujące dwustronne umowy o przewozach lotniczych zawarte między państwami członkowskimi UE a Wietnamem. Pozwoli tym samym liniom lotniczym UE korzystać z istniejących dwustronnych umów między Wietnamem a danym państwem członkowskim.
Dziękuję bardzo Państwu za uwagę. Czekam na debatę.
Mathieu Grosch
Pani Przewodnicząca, Panie Kallas, Szanowni Państwo! Ja również chcę podziękować wszystkim sprawozdawcom za sprawozdania, które sporządzili. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) popiera te umowy.
W tym przypadku 27 ewentualnych umów w danej dziedzinie zastąpiono jedną. Dla nas ważnym elementem jest również harmonizacja techniczna. Zwiększa ona poziom bezpieczeństwa nie tylko linii lotniczych, ale też pasażerów. Obie strony mogą na równi traktować otwarcie rynku i współpracę na szczeblu europejskim. Koniecznie należy podkreślić, że bardzo dobrym przykładem jest tu umowa z Kanadą, natomiast umowa z USA nie spełnia wszystkich oczekiwań.
Kolejny obszar niespełnionych oczekiwań dotyczy braku regularnych kontroli socjalnych i środowiskowych aspektów tych umów, które to aspekty powinny wchodzić w zakres wszystkich przyszłych umów, ponieważ uproszczenie sfery gospodarczej powinno umożliwić nam również wykorzystywanie tych umów nie tylko na rynku europejskim, ale też na światowym. Ważny jest również fakt, że przedmiotowe umowy są również z korzyścią dla pasażerów, gdyż mogą skutkować uproszczeniem kontroli, które zarazem będą pozbawione wszelkich zaniedbań.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że popieramy przedmiotową umowę, ponieważ zastępuje ona ostatecznie 27 ewentualnych umów, o czym już wspominałem. Mam nadzieję, że stanowi ona wyraźną zapowiedź, iż zamiast 27 przestrzeni powietrznych będziemy mieli ich w niedalekiej przyszłości zaledwie siedem lub nawet trzy, a to za sprawą środków mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa lotniczego i urzeczywistnienia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. To znacznie uprości negocjacje nad uproszczeniem przedmiotowych umów.
Saïd El Khadraoui
w imieniu grupy S&D - (NL) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo, Panie Komisarzu! Przede wszystkim chcę podziękować sprawozdawcom za wykonaną pracę oraz pomocną współpracę z ich strony. Inicjując niebawem ogólniejszą debatę w odpowiedzi na sprawozdanie pana posła Briana Simpsona w sprawie umów o komunikacji lotniczej, będziemy mieli okazję dokładniej rozważyć ogólne podejście do tego rodzaju umów oraz strategię postępowania.
Nasza Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim zdecydowanie popiera zastąpienie wszechstronnymi umowami na szczeblu europejskim starych dwustronnych umów zawartych przez nasze państwa członkowskie z państwami trzecimi. To najlepsza gwarancja równych szans dla wszystkich naszych linii lotniczych. Umocni również integrację naszego sektora lotnictwa i oczywiście naszą pozycję w negocjacjach z państwami trzecimi.
Ważne jest, abyśmy zwrócili tu uwagę nie tylko na otwarcie rynku dla dodatkowych praw przewozowych i tym podobnych, ale też na umocnienie ram regulacyjnych w dziedzinie środowiska i w sferze socjalnej oraz w dziedzinach bezpieczeństwa i ochrony. Musimy je wszystkie zdecydowanie bardzo dokładnie wzajemnie dostosować. Inna ważna sprawa, o której trzeba wspomnieć, to fakt, że od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony rola Parlamentu nie ogranicza się do wydawania opinii, ale odpowiada on również za zatwierdzanie tych umów. Chciałbym zatem zwrócić się do Komisji i Rady, aby w pełni wykorzystały te uprawnienia, dając Parlamentowi prawo głosu przy okazji zatwierdzania lub zmiany załączników czy innych zmian na dalszym etapie.
Jeśli chodzi o umowy, które mamy przed sobą, nasza grupa uważa, że najbardziej zbliżona do naszego założonego modelu jest umowa z Kanadą, gdyż przewiduje szeroko zakrojoną współpracę w dziedzinach bezpieczeństwa, spraw socjalnych oraz ochrony konsumentów i środowiska. Sprawozdawczyni słusznie zauważyła, że sekcje dotyczące spraw socjalnych powinny być sformułowane nieco bardziej zdecydowanie, ale tę sprawę można rozwiązać w ramach wspólnego komitetu, który będzie teraz musiał skonkretyzować kilka aspektów. Oprócz współpracy, umowa przyczynia się również do stopniowego wprowadzania dodatkowych praw przewozowych, zwiększając też stopniowo możliwości udziału w liniach lotniczych drugiej strony.
Umowa z Wietnamem przypomina nam również o coraz większym znaczeniu rynku azjatyckiego i moim zdaniem w tym miejscu powinniśmy zwrócić uwagę na wieloletnią opieszałość Rady, jeśli chodzi o upoważnienie Komisji do prowadzenia negocjacji z takimi krajami jak Chiny i Indie. Upoważnienie takie ma zasadnicze znaczenie, jeżeli zamierzamy osiągnąć postęp w tym obszarze.
Podsumowując, chciałbym powiedzieć kilka słów o umowie ze Stanami Zjednoczonymi, zwłaszcza o umowie drugiego etapu. Dotyczy ona obszaru, który odpowiada za 60 % światowego ruchu lotniczego, w związku z czym jest niezmiernie ważna. Osobiście pełniłem funkcję sprawozdawcy w tym Parlamencie, kiedy kilka lat temu zatwierdzano umowę pierwszego etapu. Nie jesteśmy całkowicie usatysfakcjonowani umową ze Stanami Zjednoczonymi, ponieważ wymaga ona jeszcze dopracowania pod względem dostępu do rynku. Apelujemy do Komisji, aby zapewniła nas, iż na tym nie poprzestanie, aby zobowiązała się kontynuować działania na rzecz otwarcia rynku, w pełni angażując Parlament w prace wspólnego komitetu.
Gesine Meissner
Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim ja również chcę podziękować sprawozdawcy. Omawialiśmy już fakt, że wskutek wejścia w życie Traktatu z Lizbony Parlament ma teraz możliwość głosować nad przyjęciem lub odrzuceniem tego rodzaju umów o transporcie lotniczym. Nie możemy zmienić treści tych umów, ale możemy się z nią zgodzić lub jej sprzeciwić. To nie zawsze ułatwia sprawę, ale my bardzo poważnie traktujemy to nowe zadanie.
Zastąpienie licznych umów dwustronnych jedną znormalizowaną umową na szczeblu UE ma sens. Oczywiste jest, że przestrzeń powietrzna pozbawiona jest granic, a umowa to dobra sposobność, żeby to wyjaśnić. Unia Europejska to silna wspólnota gospodarcza, zatem omawianie umów zawieranych przez UE z różnymi państwami trzecimi to działanie rozsądne, które właśnie realizujemy.
Mamy dzisiaj przed sobą kilka bardzo różnych umów. Zacznę od umowy z Wietnamem. Jest to najmniej złożona umowa. Dotyczy różnego rodzaju dostępu i usług oraz regulacji w sferze bezpieczeństwa, ale jest to umowa stosunkowo krótka, w związku z czym ja również tylko krótko o niej wspominam.
Najbardziej złożona jest umowa z Kanadą. W tej umowie nie chodziło jedynie o zapewnienie swobodnego dostępu do usług przewozów lotniczych, ale też o rozwiązanie takich kwestii jak środowisko, bezpieczeństwo i dostęp do rynku oraz prawo własności. Dużo czasu minęło zanim zrealizowano pierwszy etap zakładający 25 % udziału podmiotów zagranicznych w liniach lotniczych oraz etap drugi, który umożliwia posiadanie 49 % udziałów w rynku usług lotniczych drugiej strony. Teraz przechodzimy do etapów 3 i 4. Na etapie 3 założono możliwość zakładania nowych linii lotniczych w drugim kraju i regionie. Na etapie 4 europejskie linie lotnicze będą mogły wykonywać przewozy między punktami położonymi na terytorium Kanady.
Mimo długotrwałych negocjacji nie zdołaliśmy tak dużo osiągnąć w umowie z USA. Chciałbym poczynić jeszcze jedną uwagę. Pan Kallas powiedział, że wszyscy gorąco popieraliśmy dążenia w tej sprawie, ale w przypadku USA jesteśmy bardziej powściągliwi, ponieważ umowa nie odzwierciedla prawdziwego partnerstwa. USA chcą otrzymać od nas więcej aniżeli są gotowe nam zaproponować. Musimy kontynuować negocjacje. Pomijając ten problem, będziemy głosować na "tak” z uwagi na oczywisty postęp w danym obszarze.
Jacqueline Foster
w imieniu grupy ECR - Pani Przewodnicząca! My również cieszymy się z udanego zakończenia drugiego etapu umowy UE o otwartym niebie. Sprawa w istocie przeciągała się przez kilka lat. Przedmiotowa umowa w oczywisty sposób stanowi ważny przełom i należy ją poprzeć. Przyznaję, że negocjatorzy poczynili ogromne postępy w dziedzinach bezpieczeństwa, konkurencji, dostępu do rynku i współpracy na rzecz ochrony środowiska. Tak samo jednak jak pan komisarz, jestem rozczarowana, że za sprawą umowy nie udało się zrealizować najważniejszego celu, jakim jest całkowite otwarcie rynku, bez ograniczeń po żadnej stronie. Jeżeli europejscy przewoźnicy mają naprawdę odnosić korzyści, w przyszłych rozmowach trzeba rozwiązać problem zagranicznych udziałów i kontroli (kabotażu). Oczywiście umowy są wyrazem kompromisu, ale nie za wszelką cenę.
Sektor przewozów lotniczych jest dla Europy niezmiernie ważny. Stymuluje wzrost gospodarczy, handel, inwestycje i turystykę. Umowy o transporcie lotniczym zapewniają naszym liniom lotniczym wielkie możliwości na zagranicznych rynkach i apeluję do Komisji, aby nadal dążyła do zawierania uczciwych i solidnych umów o transporcie lotniczym, które będą prowadziły do całkowitej liberalizacji z korzyścią dla europejskich przewoźników i konsumentów. Na koniec chcę powiedzieć, że możemy poprzeć umowę UE z Wietnamem.
Eva Lichtenberger
Pani Przewodnicząca, Panie Kallas, Szanowni Państwo! W ostatnich latach zawarliśmy wiele umów o transporcie lotniczym, które zawsze stanowiły podsumowanie starych umów krajowych na szczeblu europejskim. Teraz sprawy zaczynają przybierać inny obrót w kategoriach zaangażowania Unii Europejskiej i moim zdaniem jest to bardzo ważne.
Umowa z Wietnamem w dużym stopniu odzwierciedla stary wzorzec, z którego zawsze korzystaliśmy. Umowa z Kanadą jest jednak ambitniejsza, co mnie cieszy. Współpraca w dziedzinie środowiska oraz w zakresie spraw socjalnych jest bardzo pożądana, ale uważam, że należałoby jeszcze bardziej ją rozszerzyć. W przypadku umowy z USA sytuacja przedstawia się nieco inaczej. Uważam, że tu za wcześnie posunęliśmy się zbyt daleko. Dostęp do rynku to kwestia uczciwości, a postanowienia przedmiotowej umowy nie są uczciwe. Poszliśmy jednak na ustępstwa. W dużym stopniu dotyczyły one niektórych aspektów socjalnych. Osiągnięcia w tym obszarze są dużo za małe. Musimy zapobiec dumpingowi socjalnemu, ponieważ w przypadku linii lotniczych w grę wchodzi również bezpieczeństwo. Musimy tę sprawę ostatecznie wyjaśnić.
Moja druga uwaga dotyczy dużych problemów w sprawach związanych ze środowiskiem. USA zaczynają mocno naciskać na ograniczenie lotów nocą, aby chronić mieszkańców, zapewnić im spokój i odpoczynek. Naciski w tym przypadku są ogromne i obawiam się, że będziemy musieli się poddać. Musimy sobie uzmysłowić, że takie loty to katastrofa dla wszystkich, którzy mieszkają w pobliżu lotnisk. W kwestii bezpieczeństwa USA stopniowo dokręcają śrubę i niestety, nie da się zakwestionować wdrożenia postanowień w Europie. To błąd i chciałabym to bardzo wyraźnie wszystkim uzmysłowić.
Na koniec chciałabym wspomnieć o umowie o wspólnej obsłudze połączeń, którą przedstawia się jako duże osiągnięcie. Chcę powiedzieć tylko jedno. To ostatecznie ograniczy pasażerom możliwość wyboru. Nie będę mogła wybrać sobie linii, którą chcę lecieć i po przejściu przez bramkę może okazać się, że lecę inną linią. Koncepcja konkurencji w branży lotniczej to fikcja, która zaostrza się jeszcze bardziej, jeśli chodzi o położenie pasażerów.
Juozas Imbrasas
w imieniu grupy EFD - (LT) Pani Przewodnicząca! Na mocy Traktatu z Lizbony, który wszedł w życie 1 grudnia 2009 r., rozszerzono zakres okoliczności wymagających zgody Parlamentu na zawarcie umowy międzynarodowej. Do kategorii tej zaliczają się teraz umowy o transporcie lotniczym, gdyż dotyczą dziedziny podlegającej zwykłej procedurze ustawodawczej. Uważam, że wdrożenie tych umów przyniosłoby znaczne korzyści gospodarcze, przyczyniając się również do tworzenia miejsc pracy. Ponadto konwergencja regulacyjna sprzyjałaby uczciwej konkurencji. Chociaż umowa drugiego etapu stanowi ważny krok naprzód, to bardzo ważne jest, aby nie traktować jej w kategoriach uwieńczenia całego procesu tworzenia transatlantyckiego rynku przewozów lotniczych.
Jeśli chodzi o Kanadę, to dobrze, że linie lotnicze UE będą mogły realizować bezpośrednie loty do Kanady z każdego miejsca w Europie. Za sprawą umowy znosi się wszelkie ograniczenia w zakresie tras, cen czy tygodniowej liczby lotów na trasie między Kanadą a UE. Ambitny charakter tej umowy bardzo cieszy. Powinna ona służyć przykładem, jeśli chodzi o docelowy wynik prowadzonych aktualnie innych negocjacji. Uważam zatem, że Parlament powinien zgodzić się na zawarcie umowy o transporcie lotniczym między UE a Kanadą.
To samo można powiedzieć o umowie między Unią Europejską a rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie pewnych aspektów przewozów lotniczych. Wszystkie te umowy są korzystne i potrzebne Unii Europejskiej, naszym liniom lotniczym i obywatelom.
Hella Ranner
(DE) Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim chcę skorzystać z okazji, żeby bardzo podziękować wszystkim sprawozdawcom za ciężką pracę. Przedmiotowe umowy mają bardzo duże znaczenie dla podróży lotniczych i stąd też dla Unii Europejskiej. Chciałabym jednak skorzystać z okazji i ponownie nawiązać do umowy ramowej z dnia 20 listopada 2010 r. Mam nadzieję, że w interesie dobrej współpracy międzyinstytucjonalnej i efektywnego przepływu informacji Komisja Europejska przekaże stosownie i we właściwym czasie Parlamentowi Europejskiemu informacje na temat negocjacji w sprawie przyszłych umów.
Wiemy, że negocjacje w sprawie tych i innych umów prowadzone są na najwyższym poziomie jakości, ale musimy sobie koniecznie zdawać sprawę ze słabych i mocnych stron tych umów, kiedy już wejdą w życie, abyśmy mogli zapewnić lepszy wkład w ich sporządzenie. W ten sposób łatwiej będzie uzyskać poparcie Parlamentu dla ich zawarcia.
Inés Ayala Sender
(ES) Pani Przewodnicząca! Jutro upłynie rok od dnia, w którym po ośmiu rundach ciężkich negocjacji podpisano w końcu umowę drugiego etapu w sprawie transportu lotniczego między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi. Myślę, że możemy czuć się usatysfakcjonowani - a ja w szczególności - że wydarzyło się to w czasie hiszpańskiej prezydencji i pod zwierzchnictwem Ministra Robót Publicznych i Transportu - Joségo Blanco, który dokonał znacznego postępu w sprawach związanych z przewozami lotniczymi, w tym w obszarze wspólnej przestrzeni powietrznej i stosunków pracowniczych w sektorze kontroli ruchu lotniczego, w którym wynegocjowano porozumienie.
Cieszy mnie również, że Parlament korzysta z nowych uprawnień w celu zatwierdzania takich umów międzynarodowych, zwłaszcza w dziedzinie transportu.
Umowa drugiego etapu w sprawie transportu lotniczego między UE a USA nie zawiera klauzuli zawieszenia, co wymusza dalsze postępy i poprawę w zakresie licznych aspektów związanych ze środowiskiem, konkurencją i prawami pasażerów, które to aspekty nie do końca jeszcze nas satysfakcjonują.
Umowa po raz pierwszy obejmuje również stosunki pracy. Uważam, że to sprawa najwyższej wagi, gdyż po raz pierwszy umożliwia się ochronę praw pracowników oraz przyszłe zastosowanie konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy i Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.
Umowa zawiera również jasne wytyczne - co moim zdaniem ma spore znaczenie - w kwestii budowania wzajemnego zaufania w obszarze bezpieczeństwa. Możliwość wprowadzenia systemu jednolitego obszaru ochrony musi pozostać otwarta.
Uważamy zatem, że jest to dobra umowa, zapewniająca niedyskryminującą podstawę oraz lepszą obsługę obywateli i przedsiębiorstw, korzystna z gospodarczego i społecznego punktu widzenia oraz stymulująca uczciwą konkurencję. Tym razem jednak również nie jest ona idealna, gdyż w obliczu europejskich ambicji musimy dążyć do wyjścia poza ten drugi etap.
Musimy zatem zbadać i wykorzystać cały potencjał, którym dysponujemy, w tym wspólny komitet z jego nowymi uprawnieniami, jak również nowe możliwości, jakie stwarza Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w obszarze europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji oraz inne możliwości. Apelujemy zatem do wiceprzewodniczącego Kallasa, aby dążył do zawarcia tej umowy, dokładnie ją monitorował, informując oczywiście o wszystkim Parlament.
Philippe Boulland
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Szanowni Państwo! Umowa o otwartej przestrzeni powietrznej między Europą a Stanami Zjednoczonymi to postęp, ale to zaledwie jeden etap i stawia Europę przed dylematem. Komisja Transportu i Komisja Europejska same to zauważyły. Albo zgodzimy się na umowę niekorzystną dla europejskich przedsiębiorstw albo wstrzymamy ją, ryzykując utratę korzyści, które czerpaliśmy od 2008 roku.
Proszę zatem pozwolić, że dla porównania odniosę się do licencji zawodowych i licencji prywatnych pilotów - czyli do tekstu, który będzie poddany debacie przed rozpoczęciem lata - ponieważ piloci, do których ja również się zaliczam, stanęli przed dylematem. Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego, która chce harmonizacji licencji w całej Europie, uczyni to ze szkodą dla około 80-90 tysięcy pilotów lotnictwa ogólnego, wśród których są piloci posiadający licencje USA, jak również ze szkodą - co ważne - dla przedsiębiorstw i miejsc pracy związanych z tego rodzaju działalnością.
Chcę zwrócić Państwa uwagę na ten projekt, który nie ma nic wspólnego z bezpieczeństwem. Liczba wypadków wśród posiadaczy licencji USA jest 31 razy mniejsza. W podstawowym rozporządzeniu (WE) nr 216/2008 przewidziano uznawanie licencji i równoważnych uprawnień, w przypadku których uznano, że trzeba poczekać na hipotetyczne umowy, odłożone do 2014 roku.
Proponuję zatem umowę o otwartej przestrzeni powietrznej i zapraszam Państwa do mojej kabiny, kiedy przylatuję na posiedzenia Parlamentu własnym samolotem, żeby mogli Państwo przekonać się, że licencja pilota USA zapewnia całkowite bezpieczeństwo.
Przewodnicząca
Panie Boulland! Dziękuję Panu za zaproszenie i zobaczę, co się da zrobić.
Vasilica Viorica Dăncilă
(RO) Pani Przewodnicząca! Chcę pogratulować pani poseł Ţicău ambitnej umowy z Kanadą. Umowa ta stanowi ważny etap w procesie otwierania rynku. Pomoże jednocześnie w tworzeniu nowych tras lotniczych i zapewni nowe możliwości inwestorom po obu stronach Atlantyku zarówno w kategoriach realizacji nowych inwestycji, jak i wprowadzenia nowych usług na rzecz obywateli europejskich i kanadyjskich.
Decyzję o umożliwieniu liniom lotniczym działalności bez ograniczeń w każdym miejscu w Europie i Kanadzie uważam za wartościową i korzystną dla konsumentów, linii lotniczych oraz gospodarek obu stron ogólnie. Wdrożenie przedmiotowej umowy zaowocuje większym zakresem usług świadczonych przez linie lotnicze oraz nowymi możliwościami w obszarze przewozu ładunków. Rozwój ten jednak trzeba lepiej rozważyć pod kątem wpływu na zmianę klimatu.
Umowa przyczyni się również do zwiększenia bezpieczeństwa rynków europejskich i kanadyjskich, umacniając współpracę w odniesieniu do przestrzegania procedur certyfikacji oraz inspekcji mających na celu zapewnienie maksymalnego poziomu bezpieczeństwa pasażerów i towarów.
Philip Bradbourn   -
Pani Przewodnicząca! Jako przewodniczący Delegacji ds. stosunków z Kanadą z wyjątkową przyjemnością wypowiadam się na temat tej umowy między UE a Kanadą. Uważam, że warto ponownie przytoczyć niektóre ważne cechy przedmiotowej umowy. Jak już zostało powiedziane, na etapie 1 linie lotnicze mają nieograniczoną swobodę wykonywania bezpośrednich przewozów między dowolnymi punktami w Unii Europejskiej i dowolnymi punktami w Kanadzie, bez ograniczeń liczby linii lotniczych dokonujących przewozów i liczby przewozów dokonywanych przez daną linię. Przechodzimy do etapu 3, na którym inwestorzy będą mogli zakładać nowe linie lotnicze na terytorium drugiej strony, natomiast na etapie 4 będziemy mieli pełne prawa do kabotażu oraz możliwość posiadania pełnej własności linii lotniczych drugiej strony.
W umowie określa się też wzajemne standardy w odniesieniu do bezpieczeństwa i ochrony. Ten aspekt jest ważny, ponieważ oznacza efektywniejsze podejście do transferu pasażerów, bagażu i ładunków.
To ważna umowa dla UE i naszego sektora lotnictwa. Umożliwi większą konkurencję, zapewniając jednocześnie większy wybór podróżującym. Nie tylko, bo uważam, że wszechstronny charakter tej umowy może posłużyć za odniesienie dla przyszłych umów z innymi krajami. Przedmiotowa rezolucja wyraźnie określa stanowisko Kanady będącej naszym najaktywniejszym partnerem międzynarodowym i gorąco ją popieram.
João Ferreira
(PT) Pani Przewodnicząca! Przedmiotowe umowy to element procesu liberalizacji, który ma aktualnie miejsce w sektorze transportu lotniczego. Są wyraźnie nacechowane ideologią. Nawet w tak strategicznym sektorze dąży się do okaleczenia interwencji państwa i regulacji, otwierając drzwi monopolistycznej koncentracji, która zawsze wywodzi się z wolnej konkurencji otoczonej świętością.
Pod pretekstem ułatwienia działalności gospodarczej w ramach międzynarodowego transportu lotniczego wspiera się interesy wielonarodowych podmiotów w danym sektorze kosztem przedsiębiorstw krajowych i ich strategicznych interesów, również w przypadku Portugalii, gdzie linie lotnicze TAP są własnością publiczną.
Oznacza to straty zarówno dla pracowników, jak i dla pasażerów. Pracownicy tracą, ponieważ liberalizacja ułatwia dumping ze strony podmiotów wielonarodowych, prowadząc do braku bezpieczeństwa związanego z zatrudnieniem z powodu gorszych warunków pracy. Pasażerowie też tracą, między innymi dlatego, że bezpieczeństwo lotnicze uwarunkowane jest coraz bardziej aspektami kosztów i korzyści przedsiębiorstw.
To nic nowego. Sytuacja w innych sektorach, takich jak sektor kolejowy, który charakteryzuje większy stopień liberalizacji, wystarczająco pokazuje konsekwencje praktycznego urzeczywistnienia zasad wolnego rynku.
Siim Kallas
wiceprzewodniczący Komisji - Pani Przewodnicząca! Chciałbym serdecznie podziękować szanownym posłankom i posłom za uwagi. Najbardziej skomplikowaną sprawą jest oczywiście umowa i proces negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi. Mogę Państwa zapewnić, że daleko nam jeszcze do zakończenia tego procesu. To tylko jego jeden etap i zdecydowanie kontynuujemy negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi, ale chcę podkreślić, że jest to bardzo trudny partner. Jak wielu z Państwa wspominało, rynki lotnicze Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych ujęte łącznie to około 60 % światowego ruchu lotniczego. Nasze decyzje w kwestii współpracy będą też określały całe ramy i warunki działalności lotniczej na całym świecie, zatem współpraca ma niezwykle duże znaczenie dla całego świata. Należy koniecznie podkreślić też, że Amerykanie mają takie same procedury parlamentarne: mają kongres, z którym współpraca jest bardzo ciężka z uwagi na protekcjonistyczne nastawienie, ale współpracujemy i zacieśniamy nasze wzajemne stosunki.
Za kilka tygodni lecę do Waszyngtonu i zobowiązaliśmy się, że nasze prace ukierunkujemy na pięć obszarów: pierwszy to bezpieczeństwo, drugi - ochrona, trzeci - współpraca technologiczna - podpisaliśmy w Budapeszcie ważną umowę o interoperacyjności systemów zarządzania ruchem lotniczym, która ma wielkie znaczenie dla Europy z uwagi na utrzymanie naszej konkurencyjnej pozycji, czwarty obszar to środowisko, natomiast piąty obejmuje handel i działalność gospodarczą.
Jeśli chodzi o działalność gospodarczą, to borykamy się z absurdalnymi ograniczeniami w obszarze praw własności, o czym Państwo wiedzą i o czym wspominali. Trzeba jednak jasno powiedzieć, że nie możemy zmusić Stanów Zjednoczonych, aby ustąpiły w tej kwestii; musimy negocjować, a czasami nie jest to takie oczywiste. Musimy negocjować, uwzględniając ich obawy. Sprawa przedstawia się dość obiecująco, ale nie możemy doprowadzić do żadnej konfrontacji handlowej czy technologicznej: tej należy unikać, gdyż może być bardzo niebezpieczna.
Jak już zatem powiedziałem, w październiku zobowiązaliśmy się do ukierunkowania negocjacji na tych pięć obszarów i będziemy zdecydowanie dążyć do zawarcia kolejnych umów, usiłując we współpracy z kongresem USA ułatwić otwarcie rynków, co będzie najtrudniejszym etapem, o czym już kilkoro z Państwa wspomniało.
Chciałbym również powiedzieć, że oczywiście umowa z Wietnamem ma dużo mniejszy zakres niż pozostałe umowy, ale bardzo ważne jest, że tworzymy przestrzeń lotniczą podlegającą tym samym zasadom, a taki jest dokładnie cel tych umów, zwłaszcza uznanie przewoźników z UE, co jest trudnym elementem w negocjacjach z państwami trzecimi. Wiedzą Państwo, że to bardzo wrażliwa sprawa, a za sprawą tych umów z państwami trzecimi zapewniamy europejskim liniom lotniczym również większe możliwości.
Dziękuję Państwu za uwagi. Obiecuję, że będziemy Państwa informować o dalszym rozwoju sytuacji. W Komisji Transportu i Turystyki odbyliśmy kilka dyskusji na temat koncepcji tych negocjacji i dalszego postępu, a tu ponownie trzeba negocjować z trudnymi partnerami. Taka jest nieodłączna natura wszystkich negocjacji, ale sytuacja nie przedstawia się tak źle. Osiągnęliśmy wiele, jeśli chodzi o uznawanie przewoźników z UE oraz kilka innych spraw, w tym również w przypadku Stanów Zjednoczonych. Mogę Państwa zapewnić, że ponownie spotkam się z liderami polityki transportowej USA; jesteśmy bezdyskusyjnie gotowi do współpracy i szukania sposobów na rozwiązanie naszych problemów, które ze sobą kolidują.
Artur Zasada
Pani Przewodnicząca! Bardzo dziękuję za wszystkie opinie w sprawie porozumienia lotniczego pomiędzy Unia Europejską a Stanami Zjednoczonymi. Zgadzam się, że nie jest to porozumienie doskonałe, jest to kolejny krok naprzód, ale z pewnością nie jesteśmy jeszcze na końcu drogi. Z uwagi na procedurę nie mieliśmy możliwości poprawienia tego dokumentu. Jednak odrzucenie porozumienia oznaczałoby utratę korzyści, wynikających z obu etapów negocjacji.
W moim sprawozdaniu zawarłem wezwanie do zmian, które powinno być przedmiotem prac wspólnego komitetu, bądź też powinno stanowić podstawę do trzeciej fazy negocjacji. W szczególności domagam się dalszej liberalizacji praw przewozowych, dodatkowych możliwości inwestycji zagranicznych, zajęcia dużo ambitniejszego stanowiska w kwestii ochrony środowiska, lepszej koordynacji strategii politycznych dotyczących praw pasażerów w celu zapewnienia im najwyższego poziomu ochrony.
Szanowni Państwo! Moja praca nad tym dokumentem jeszcze się nie kończy. Zamierzam monitorować działania wspólnego komitetu, który został powołany do tego, aby zapisy porozumienia były odpowiednio wdrożone, a nawet rozszerzone. Będę dążył do tego, aby z ramienia Parlamentu Europejskiego we wspólnym komitecie zasiadał stały obserwator. Jeżeli komitet nie spełni pokładanych w nim nadziei, Parlament powinien wezwać Komisję do rozpoczęcia trzeciego etapu negocjacji.
Na zakończenie chciałbym oczywiście podziękować bardzo serdecznie wszystkim kontrsprawozdawcom za ich uwagi i pomoc przy pisaniu tego sprawozdania.
Silvia-Adriana Ţicău
Pani Przewodnicząca! O umowie o transporcie lotniczym między Unią Europejską a Kanadą można powiedzieć, że jest to najambitniejsza umowa o transporcie lotniczym zawarta przez Unię Europejską z wielkim partnerem światowym.
Umocni ona znacznie powiązania rynków i obywateli po obu stronach, zapewniając jednocześnie sektorowi lotnictwa nowe możliwości za sprawą stopniowej liberalizacji zagranicznych przepisów regulujących prawo własności. Przede wszystkim przedmiotowa umowa jest ambitniejsza i bardziej szczegółowa od umowy Unii Europejskiej ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie praw przewozowych, własności i kontroli, nawet po tymczasowym zastosowaniu protokołu zmieniającego, skutkującego umową etapu drugiego.
Według badania przeprowadzonego przez Komisję otwarta umowa z Kanadą może skutkować w pierwszym roku jej zastosowania zwiększeniem liczby pasażerów o 500 tysięcy, natomiast w ciągu kilku lat można się spodziewać, że z możliwości oferowanych przedmiotową umową skorzysta 3,5 miliona nowych pasażerów.
Za sprawą nowych traf umowa może przynieść korzyści dla konsumentów w kwocie co najmniej 72 milionów euro, przyczyniając się również do tworzenia nowych miejsc pracy.
Pani Przewodnicząca! Cieszy nas ambitny charakter tej umowy. Powinna ona wytyczać cel i służyć za wzór dla innych negocjacji, które są właśnie prowadzone.
Na zakończenie chciałam zalecić Parlamentowi zatwierdzenie umowy o transporcie lotniczym między Unią Europejską a Kanadą.
Dominique Riquet
Pani Przewodnicząca! Wypowiem się najkrócej, jak można, ponieważ jak zaznaczył komisarz Kallas, umowa z Wietnamem jest prosta i wszyscy się na nią zgadzają. Nie przysporzyła żadnych problemów przy sporządzaniu sprawozdania, a jej ogromną zaletą jest otwarcie rynku wietnamskiego dla wszystkich europejskich zainteresowanych stron na zasadzie wzajemności w kraju o innym modelu gospodarczym.
Moim zdaniem umowę tę należy również traktować jako ważny krok w kategoriach geograficznych, gdyż otwiera nam drogę na wschód i do krajów Azji Południowo-Wschodniej. Nie sądzę zatem, aby było jeszcze coś do dodania. Jestem szczęśliwy, że udało nam się wypracować zadowalające rozwiązanie za sprawą przedmiotowej umowy, która trochę bardziej umożliwia podróże na trasie między Wietnamem a Europą.
Przewodnicząca
Zamykam wspólną debatę.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj o godz. 11.30.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Nuno Teixeira
W ostatnich latach Unia Europejska negocjowała i zawarła z innymi państwami kilka umów w dziedzinie transportu lotniczego.
Według Trybunału Sprawiedliwości tradycyjne klauzule wyznaczania w istniejących dwustronnych umowach naruszają prawo UE, gdyż skutkują dyskryminacją przewoźników UE mających siedzibę w państwie członkowskim, ale należących do obywateli innych państw członkowskich i przez nich kontrolowanych. Mając na uwadze, że umowy te naruszają zasadę swobody przedsiębiorczości, określoną w art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, UE zapoczątkowała i prowadzi negocjacje mające na celu zawarcie umów o transporcie lotniczym między UE a państwami trzecimi. Podstawowe aspekty tych umów dotyczą bezpieczeństwa, praw pasażerów, wzajemnego uznawania certyfikatów oraz współpracy w obszarze regulacji.
W tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę na ograniczoną rolę Parlamentu, jeśli chodzi o tę dokumentację. Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony opinia Parlamentu jest wiążąca, ale tylko w odniesieniu do ostatecznej wersji tekstu, którą już podpisano; Parlament nie może przedstawić żadnych propozycji ani zmienić treści tych dokumentów.
Judith A. Merkies
na piśmie - (NL) Delegacja holenderskiej Partii Pracy w Parlamencie Europejskim zdecydowanie nie uważa przedmiotowej umowy drugiego etapu za idealną, ale uważa, że umowa ta zapewni postęp w ważnych obszarach. Ponadto uniemożliwi ona Stanom Zjednoczonym uruchomienie klauzuli zawieszenia, co te mogłyby uczynić w przypadku braku takiej umowy. Zawieszenie mogłoby pozbawić europejskich pasażerów oraz europejskie linie lotnicze znacznych korzyści, które mogli czerpać od marca 2008 roku za sprawą tego protokołu. Do korzyści i pozytywnych aspektów należy w szczególności zaliczyć umowy w sprawie warunków pracy personelu linii lotniczych, wymianę dobrych praktyk w obszarze ochrony przed hałasem, zacieśnienie współpracy w dziedzinie ochrony środowiska itd. Delegacja holenderskiej Partii Pracy w Parlamencie Europejskim uważa, że zachodzi potrzeba odbycia odpowiedniej debaty na temat wymogów w zakresie bezpieczeństwa (takich jak wymóg stosowania urządzeń do prześwietlania osób) oraz skutków takich wymogów w kategoriach prywatności i zdrowia pasażerów. Ponadto chciałabym podkreślić, iż koniecznie trzeba się skoncentrować na ochronie prywatności pasażerów w procesie wymiany ich danych osobowych między UE a USA. Bardzo ważne jest zaangażowanie Parlamentu w prowadzone negocjacje oraz dopilnowanie, by europejskie przepisy nie uległy z tej okazji degradacji.
Kinga Gál
Trzeba koniecznie poważnie potraktować obawy europejskich obywateli w kwestii ochrony ich danych osobowych. Uważamy, że ważne jest, aby Unia Europejska miała ze Stanami Zjednoczonymi podpisaną umowę w sprawie ochrony danych w dziedzinie współpracy sądowej i w sprawach karnych. Cieszy nas aktywne zaangażowanie prezydencji węgierskiej w sprawę ochrony danych. Musimy szczególnie uwzględnić w tym obszarze konkluzje Rady dotyczące ochrony danych, przyjęte w lutym na posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Czekamy na propozycje Komisji dotyczące poszanowania naszych wolności i zapewnienia ochrony naszych danych.
