Deficyt białka w UE (krótka prezentacja) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie, sporządzone przez pana Häuslinga w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w sprawie deficytu białka w UE: jak rozwiązać istniejący od dawna problem?.
Martin Häusling
Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Na wstępie chciałbym bardzo podziękować kontrsprawozdawcom za miłą współpracę przy sporządzaniu przedmiotowego sprawozdania. Sprawozdanie jest bardzo ambitne. Chciałbym poruszyć kilka ważnych spraw, ale nie omieszkam wspomnieć również o aspektach kontrowersyjnych.
W Unii Europejskiej mamy ogromny deficyt białka. Import pokrywa osiemdziesiąt procent naszego zapotrzebowania na uprawy wysokobiałkowe i przykro mi o tym mówić, ale tendencja ta ma charakter wzrostowy. Oznacza to, że korzystamy z około 20 mln hektarów terenów uprawnych w innych krajach lub, mówiąc inaczej, uprawę 10 % naszych gruntów powierzamy innym krajom, zlecając im produkcję roślin wysokobiałkowych. Jedną z przyczyn takiej sytuacji jest porozumienie z Blair House, które zawarto na początku lat dziewięćdziesiątych i które bardzo niekorzystnie wpłynęło na konkurencyjność europejskich upraw roślin wysokobiałkowych. To z tego powodu nasz rynek został zalany tanią soją. Produkcja roślin strączkowych w Unii Europejskiej zmniejszyła się o 30 %, a produkcja roślin wysokobiałkowych w UE zajmuje obecnie jedynie 3 % powierzchni gruntów ornych. W Niemczech zaledwie 1 %.
Produkcja w Europie znalazła się w krytycznym momencie, zagrażającym badaniom naukowym i rozwojowi w obszarze europejskich upraw roślin wysokobiałkowych. Konieczne są środki polityczne wspierające przywrócenie upraw roślin wysokobiałkowych w Europie; w innym wypadku znajdziemy się poniżej progu zagrażającego przetrwaniu upraw roślin wysokobiałkowych w Europie. Dopuszczając do tego, stracilibyśmy również pozytywne aspekty upraw roślin wysokobiałkowych, zwłaszcza celową organizację płodozmianu w rolnictwie.
Europejskie uprawy roślin wysokobiałkowych mają ogromny potencjał. Trzeba jednak przywrócić uczciwą konkurencję; mówiąc inaczej, trzeba zakwestionować porozumienie z Blair House i ostatecznie je rozwiązać.
Najważniejsze w naszym odczuciu jest jednak nadanie przyszłym uprawom roślin wysokobiałkowych ważnej, podstawowej roli w reformie wspólnej polityki rolnej, gdyż uprawy te oferują liczne korzyści dla zreformowanej polityki rolnej. Są ważne z punktu widzenia ochrony naszych wód i klimatu oraz zachowania bioróżnorodności. Chciałbym przytoczyć tylko jeden przykład. Uprawy roślin strączkowych są bardzo ważne, jeśli chodzi o wiązanie CO2. Mogą przyczynić się do zminimalizowania przywozu czy wykorzystania azotu mineralnego. Chcielibyśmy zatem, aby uprawy roślin strączkowych stanowiły stały element naszych przyszłych płodozmianów we wspólnej polityce rolnej, podlegając pierwszemu filarowi.
Uważamy również, że trzeba zmniejszyć nasze uzależnienie od importu, zapewniając w ten sposób docelowo możliwość produkowania w Europie mięsa, bez konieczności jego przywożenia. Europa jest drugim co do wielkości importerem na świecie. Pierwsze miejsce zajmują Chiny, które obecnie importują więcej białka niż Unia Europejska. Mamy zatem konkurenta w tym obszarze.
Określiwszy w ten sposób nasz podstawowy cel, musimy mieć świadomość, że niektóre sprawy poddane pod głosowanie nad przedmiotowym sprawozdaniem można zakwestionować; chodzi o wprowadzenie koncesji importowych dla soi przez zakwestionowanie polityki zerowej tolerancji. Sprawy tej nie należy poruszać w przedmiotowym sprawozdaniu, a jej uwzględnienie w tym dokumencie może wręcz przynieść efekt odwrotny od zamierzonego. Usiłujemy stymulować rozwój europejskich upraw roślin wysokobiałkowych, a nie ułatwiać przywóz. Wszyscy muszą zdawać sobie z tego sprawę.
Jeżeli poważnie podchodzimy do omawianego sprawozdania, musimy zgodzić się na usunięcie z niego tych punktów; w innym wypadku - i otwarcie to potwierdzam - będę miał problem, aby podpisać się pod nim moim nazwiskiem.
Mairead McGuinness
Panie Przewodniczący! Chciałabym powiedzieć naszemu sprawozdawcy, że wykonał bardzo dobrą pracę, sporządzając przedmiotowe sprawozdanie, w którym uwydatnia nasze uzależnienie od przywozu produktów w celu zaspokojenia naszego zapotrzebowania na białko. Uważam, że słusznie porównał naszą sytuację z sytuacją w Chinach, gdyż musimy na nią spojrzeć z perspektywy bezpieczeństwa żywnościowego.
Chcę zwrócić uwagę na dwie konkretne sprawy. Rozumiem Pańskie wyczulenie na sprawę GMO w przedmiotowym sprawozdaniu, ale w obecnej sytuacji sprawa przypadkowej obecności niezatwierdzonych GMO niepokoi hodowców zwierząt gospodarskich w Unii Europejskiej. Musimy znaleźć techniczne rozwiązanie i uważam, że idziemy z duchem postępu.
Moim zdaniem, bardzo ważny jest również ust. 12, w którym mowa o przetworzonym białku zwierzęcym, w zakresie, w jakim stosujemy przepisy w danym obszarze. Jest to jednak jeden z wielu problemów, z jakimi borykamy się w Unii Europejskiej, w której bardzo słusznie zakazaliśmy stosowania niektórych białek zwierzęcych z łańcucha, uzasadniając naszą decyzję zdrowiem ludzi i zwierząt, i stąd obecny niedobór.
Popieram przedmiotowe sprawozdanie i uważam, że uwydatniono w nim jeden z podstawowych problemów Europy, jeśli chodzi o zaspokojenie jej zapotrzebowania na pasze dla sektora zwierząt gospodarskich.
Marc Tarabella
(FR) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować Martinowi Häuslingowi za to ważne sprawozdanie i pochwalić go, mimo że jestem zawiedziony ostateczną wersją tego dokumentu. Sprawozdawca nie miał jednak na nią wpływu. Z tego powodu w końcowym głosowaniu w komisji wstrzymałem się od głosu, tak samo jak sam sprawozdawca.
Po pierwsze przykro mi, że treść sprawozdania wypaczono, uwzględniając w nim sprawę zerowej tolerancji. Wezwanie do złagodzenia przepisów regulujących przywóz niedozwolonych GMO nie rozwiązuje problemu, jakim jest deficyt białka w UE, w związku z czym nie powinno się w ogóle znaleźć w tym sprawozdaniu.
Po drugie, zdecydowanie musimy zatrzymać znaczny spadek upraw roślin wysokobiałkowych w Unii Europejskiej, ograniczając tym samym nasze niepokojąco wysokie już uzależnienie od przywozu białka. Chcę też zakwestionować porozumienia z Blair House, których ukierunkowane na rynek cele przyczyniły się do skrajniej zmienności cen. Ponadto porozumienia te są całkowicie sprzeczne z protokołem z Kioto i jego celami w obszarze globalnego ocieplenia.
Na koniec chcę powiedzieć, że w przyszłości musimy włączyć uprawy roślin wysokobiałkowych do cyklu płodozmianu, aby rozważnie i w odpowiedzialny sposób zarządzać użytkowaniem gleb.
João Ferreira
(PT) Panie Przewodniczący! Deficyt białka roślinnego z upraw roślin wysokobiałkowych w Europie to kolejny przykład nierówności wynikających z realizowanej polityki rolnej i handlowej. Taka zależność bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo i jakość europejskich dostaw żywności, w niepokojący sposób zwiększając bezbronność europejskich hodowców żywego inwentarza wobec zmienności cen pasz. Musimy przyjąć szereg środków zachęcających do produkcji roślin wysokobiałkowych, przede wszystkim zapewniając lokalnej produkcji krótkie łańcuchy dostaw, aby przezwyciężyć aktualny deficyt i stopniowo ograniczać przywóz.
Środki te mogłyby obejmować konkretne wsparcie, przykładowo na rzecz systemów płodozmianów, usługi doradztwa w dziedzinie rolnictwa oraz badania i rozwój. Problem ten jednak nie może skutkować jeszcze innymi, poważniejszymi problemami. Nie uzasadnia on zatem złagodzenia stosowania zasady ostrożności czy zerowej tolerancji wobec obecności organizmów modyfikowanych genetycznie, ani ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Diane Dodds
Panie Przewodniczący! Chcę podziękować sprawozdawcy za przedmiotowe sprawozdanie.
Wzrost cen pasz i zakaz przywozu wprowadzony przez inne kraje uwydatniły tylko uzależnienie UE od dostaw pasz. Dostawy białka to sprawa najważniejsza dla sektora zwierząt gospodarskich, warunkująca jego rentowność. Rolnicy z tego sektora w moim okręgu wyborczym znajdują się aktualnie w bardzo poważnych tarapatach, zwłaszcza hodowcy trzody chlewnej.
Mimo zastrzeżeń przedstawionych przez sprawozdawcę, chciałabym powiedzieć, że moim zdaniem Europa musi kierować się w stronę rozwiązania polegającego na zerowej tolerancji. Nie dalej, jak w ubiegłym tygodniu rozmawiałam z obywatelami z mojego okręgu wyborczego, którzy importują paszę. Powiedzieli, że ostatnie działania to tylko polityczne ukłony, które nie zapewniają ani nie zapewnią długoterminowego rozwiązania problemu, i że w rzeczywistości musimy skłaniać się ku rozwiązaniu w formie zerowej tolerancji.
(Przewodniczący odebrał mówczyni głos)
Michel Dantin
(FR) Panie Przewodniczący! Jako kontrsprawozdawca z ramienia mojej grupy, ja również chciałbym podziękować sprawozdawcy za warunki, jakie stworzył, umożliwiając nam współpracę nad daną sprawą.
Szanowni Państwo! Moim zdaniem, na tę chwilę jest to sprawa o wymiarze prawdziwie strategicznym. Słyszeliśmy już o Chinach. Chciałbym przytoczyć jedną liczbę: w 2010 roku Chińczycy zakupili 49 % wprowadzonej do obrotu śruty sojowej. Według prognoz na 2011 roku ci sami nabywcy zakupią 57 % całej śruty sojowej, która zostanie wprowadzona do obrotu.
Rozwiązanie tego problemu w perspektywie średnioterminowej to zatem sprawa europejskiej niezależności. Proszę sobie przez chwilę wyobrazić, że niektóre regiony o szeroko zakrojonej działalności rolniczej zostają pozbawione na tydzień przywożonej soi: co by się wtedy stało? Musimy pilnie przywrócić te uprawy w naszym regionie.
W moim kraju wprowadzono politykę w kontekście art. 68 z 2010 roku. Polityka ta dowiodła, że produkcję można dostosować do polityki.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie Przewodniczący! Chciałbym pogratulować panu Häuslingowi, przedstawicielowi Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, jak również osobom, które sformułowały opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, tak jak chciałbym podziękować sprawozdawcy za wspaniałą współpracę. W sprawozdaniu trafnie dowiedziono, że przyszłość europejskiego sektora hodowli zwierząt gospodarskich jest zagrożona z uwagi na obecny niedobór białka i brak realnych szans na przełom w tym obszarze; ani nasze warunki klimatyczne, ani system dopłat w ramach wspólnej polityki rolnej nie zachęcają do uprawy roślin strączkowych. Chciałbym zwrócić uwagę pani komisarz Damanaki na jeden bardzo ważny aspekt: Komisja Europejska musi niezwłocznie zdjąć zakaz stosowania białek zwierzęcych w paszach dla nieprzeżuwaczy, drobiu i trzody chlewnej. Nie ma ani jednego wskazania, czemu zakaz taki miałby obowiązywać w stosunku do nieprzeżuwaczy ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Czesław Adam Siekierski
(PL) Nieroztropna polityka rolna Unii doprowadziła do tego, że produkcja roślin wysokobiałkowych stała się nieopłacalna dla europejskich rolników. Deficyt białka pokazuje, że polityka Unii w kwestii otwarcia naszych rynków na import w rolnictwie powinna być przemyślana. Dziś na rynkach europejskich mamy np. soję prawie całkowicie importowaną z Argentyny, Brazylii, USA czy rynków azjatyckich. Soja jest genetycznie modyfikowana, przez co jej produkcja jest stosunkowo tania. Oddzielną kwestią pozostaje problem dopuszczenia zmodyfikowanej genetycznie produkcji rolniczej na rynek Unii. W tym względzie jesteśmy zdecydowanie niekonsekwentni. Z jednej strony prowadzimy debatę nad dopuszczeniem lub zakazem produkcji GMO w Unii, a jednocześnie pomijamy fakt, że genetycznie zmodyfikowaną soję dla potrzeb produkcji paszy importujemy z krajów trzecich i ostatecznie w sposób pośredni jesteśmy jej konsumentami.
Åsa Westlund
(SV) Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować sprawozdawcy za bardzo dobrze napisane sprawozdanie - dużo lepiej niż wiele innych sprawozdań poddawanych pod głosowanie na tej sali. Zgadzam się, że zapisy przedmiotowego sprawozdania dotyczące GMO i zerowej tolerancji są bardzo nie na miejscu. Są całkowicie sprzeczne ze sprawozdaniem i oczywiście bardzo niefortunne.
Chciałabym też uwydatnić pozytywny wpływ ewentualnych liczniejszych upraw roślin wysokobiałkowych w Europie na klimat. Są powody, by zapewnić rozwój w tym obszarze. Jest jednak jeszcze jeden problem, którego nie porusza się w przedmiotowym sprawozdaniu, czyli rosnące spożycie mięsa. Im więcej mamy pieniędzy, tym więcej mięsa spożywamy i tym większa potrzeba wpływu na klimat oraz zapewnienia liczniejszych upraw roślin wysokobiałkowych. Co robimy, by rozwiązać ten podstawowy problem, stanowiący sedno naszej całej debaty? To jest pytanie na przyszłość, które powinniśmy zadać zarówno sobie samym, jak i Komisji Europejskiej.
Seán Kelly
(GA) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim gratuluję sprawozdawcy - panu Häuslingowi wniesienia tej ważnej sprawy na forum Parlamentu. Faktycznie, to zakrawa na skandal, że w Unii Europejskiej coraz bardziej brakuje białka.
Dla mnie to był ogromny szok, kiedy uzmysłowiłem sobie, że import stanowi 80 % całej konsumpcji białka w UE. Jak to możliwe w Unii Europejskiej, która jest liderem w produkcji rolnej, zarówno jeśli chodzi o uprawy, jak i hodowlę bydła i innych zwierząt gospodarskich? Sprawozdawca podnosi dwie bardzo ważne kwestie - jedna to płodozmian. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić, zatem to rynek musi zachęcić rolników do zmiany praktyk. Po drugie chciałbym powiedzieć, że sprawie tej należy nadać status celu w ramach nadchodzącej reformy WPR, abyśmy mogli sobie zapewnić samowystarczalność w obszarze produkcji białka.
Maria Damanaki
komisarz - Panie Przewodniczący! Niezawodne i trwałe dostawy białka mają faktycznie zasadnicze znaczenie dla sektora zwierząt gospodarskich w UE. Chciałabym zatem podziękować sprawozdawcy - panu Häuslingowi oraz posłom z Komisji Rolnictwa za wprowadzenie tego ważnego tematu do porządku obrad.
Państwa sprawozdanie to mile widziany wkład w dyskusję nad reformą wspólnej polityki rolnej do 2020 roku. Jak Państwu wiadomo, jesienią Komisja zamierza przedłożyć wnioski ustawodawcze.
Chciałabym zaznaczyć, że krajowa produkcja białka wzrosła wraz ze wzrostem ilości produktów ubocznych pochodzących z produkcji biopaliw. Znacznie zwiększyła się produkcja śruty rzepakowej i produktów z koprodukcji etanolu. Stanowią one obecnie 22 % konsumpcji składników pasz bogatych w białko, natomiast pięć lat temu wartość ta wynosiła 12 %.
Jednym z głównych założeń Państwa sprawozdania jest wsparcie rolników korzystających z systemów płodozmianu. Jak Państwu wiadomo, płodozmian to jeden z elementów rozważanych w kategoriach "zielonych” płatności bezpośrednich.
Z zadowoleniem przyjmuję zatem Państwa poparcie dla zapewnienia większej równowagi środowiskowej w obszarze upraw. Dostrzegam dalsze możliwości przeanalizowania synergii, przykładowo ze zintegrowaną ochroną roślin. Wprowadzenie "zielonych” płatności bezpośrednich nie powinno jednak zagrażać oddzieleniu bezpośredniego wsparcia od wymogu dotyczącego produkcji konkretnych roślin.
Takie jest podstawowe założenie orientacji rynkowej wypracowanej za sprawą poprzednich reform. Proszę mi pozwolić powiedzieć, że kilka państw członkowskich korzysta obecnie z możliwości łączenia bezpośredniej pomocy z celami w obszarze środowiska, aby wspierać uprawy roślin wysokobiałkowych.
Chciałabym podkreślić, że znaczny wzrost upraw jadalnych nasion roślin strączkowych i soi w UE prawdopodobnie skutkowałby zmniejszeniem produkcji zbóż z uwagi na ograniczoną dostępność gruntów w Europie.
Na koniec chciałabym wspomnieć o dwóch innych obszarach polityki, które mogą odegrać ważną rolę, a mianowicie o polityce w obszarze badań oraz rozwoju obszarów wiejskich. Oba te obszary mogą odegrać swoją rolę w maksymalnym wykorzystaniu naszych różnych źródeł białka. Pomoc ta może mieć przykładowo formę szkoleń poświęconych jak najlepszemu wykorzystaniu upraw roślin wysokobiałkowych oraz optymalnym praktykom żywienia zwierząt. Mogą zapewnić również pomoc za sprawą stworzenia nowych odmian roślin.
Kończąc, chcę powiedzieć, że Komisja z zadowoleniem przyjmuje Państwa pomysły w świetle przygotowań wniosków dotyczących reform. Proszę jednak pozwolić, że jasno określimy nasze stanowisko. Płodozmian czy środki zachęty za sprawą polityki w obszarze badań oraz rozwoju obszarów wiejskich mogą pomóc. Oczywiście, że mogą pomóc. UE będzie jednak nadal uzależniona od przywozu białka.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w południe we wtorek, 8 marca.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Jarosław Kalinowski
Polityka dotycząca upraw roślin wysokobiałkowych oraz produkcji pasz w UE wymaga weryfikacji. Obecne ustalenia w polityce handlowej dotyczące importu pasz z USA też nie są satysfakcjonujące. Warunki obszarowe i klimatyczne pozwalają na to, aby produkcja roślin wysokobiałkowych w Unii zmieniła swoją strukturę, a nawet jest to wskazane z uwagi na bioróżnorodność i przeciwdziałanie zmianom klimatycznym. Pasze sprowadzane z krajów trzecich nie są objęte tak ścisłymi kontrolami, jak pasze europejskie, dlatego też nie możemy być w 100 % pewni ich jakości. Nie znamy do końca pochodzenia surowców, które wchodzą w ich skład. Dlatego też należy podjąć niezwłoczne działania, aby tę sytuację zmienić, gdyż inaczej nasze zapewnienia o bezpiecznej, zdrowej i najwyższej jakości europejskiej żywności staną się puste.
Kolejne rozwiązanie problemu deficytu białka w UE to złagodzenie przepisów zakazujących skarmiania zwierząt mączką mięsno-kostną. W przypadku drobiu i wieprzowiny nie stwierdzono niebezpieczeństwa rozprzestrzeniania się tym sposobem karmienia jakichkolwiek chorób. Możliwość wykorzystania mączki w hodowli zmniejszy koszty produkcji, co jest niezwykle istotne w obliczu spadku opłacalności produkcji mięsa. Taka możliwość pozwoliłaby również zmniejszyć import pasz wysokobiałkowych z Ameryki.
Elisabeth Köstinger
UE nie jest w stanie zaspokoić za sprawą własnej produkcji swojego zapotrzebowania na paszę i uzależnia się od państw trzecich. W UE produkuje się zaledwie 30% roślin wysokobiałkowych wymaganych do żywienia zwierząt. Nasi rolnicy zaczynają odczuwać skutki takiego uzależnienia, po pierwsze za sprawą ogromnej zmienności cen, a po drugie z powodu nieidentyfikowalności przywożonych produktów. Popieram wezwanie do szerszego propagowania upraw roślin wysokobiałkowych w sektorze rolnictwa UE. Europa musi wejść na spójną, niezależną drogę, jeśli chodzi o zapewnienie paszy. Życzyłabym sobie jednak więcej uczciwości i obiektywizmu w całej sprawie pasz; potrzebne nam są nowe oceny naukowe dotyczące organizmów modyfikowanych genetycznie oraz zakazu stosowania białka zwierzęcego. Rolnictwo nie może paść ofiarą populizmu, gdyż wykonuje wspaniałą pracę i ponosi ogromną odpowiedzialność za zapewnienie żywności dla całej UE. Musimy stworzyć rolnikom lepsze ramy. Lepsza identyfikowalność wymaga lepszego systemu oznakowań. Dla mnie to oczywiste, że każde państwo członkowskie powinno samodzielnie decydować, czy chce genetycznie modyfikowanych upraw; austriaccy rolnicy nie chcą genetycznie modyfikowanych upraw na swoich gruntach. W perspektywie długoterminowej możemy jedynie zmniejszyć nasze uzależnienie, koncentrując politykę rolnictwa bardziej na regionalnych przedsiębiorstwach o zrównoważonej produkcji, krótkich trasach transportu i wysokim udziale tak zwanego "self-marketingu”.
Rareş-Lucian Niculescu
W sprawozdaniu uwydatniono wysoki poziom uzależnienia UE od przywozu białka z państw trzecich oraz konieczność przyjęcia środków, które zapewnią nam w większą autonomię w tym obszarze. Ułatwienie procesu wydawania zezwoleń na uprawę genetycznie modyfikowanej soi na terytorium państw europejskich mogłoby rozwiązać omawiany problem, zapewniając jednocześnie ważne źródło dochodów europejskiemu rolnictwu, które ciężko doświadcza kryzysu finansowego. W kontekście nowych ram ustawodawczych proponowanych przez Komisję Europejską w kwestii prawa państw członkowskich do zakazania upraw GMO na swoich terytoriach przez zastosowanie zasady pomocniczości, państwa europejskie mogłyby samodzielnie decydować, czy chcą u siebie takich upraw, czy też nie.
Pavel Poc
Jakiekolwiek uzależnienie od dostaw żywności skutkuje bardzo niekorzystnym położeniem UE. W przypadku produkcji roślin wysokobiałkowych mamy do czynienia również z licznymi korzyściami dla gospodarki, środowiska i rolnictwa. Mniejsze spożycie mięsa i większy udział białka roślinnego w naszej diecie pozytywnie wpływa zarówno na środowisko, jak i zdrowie ludzi. Nadmierny przywóz roślin wysokobiałkowych i ich pochodnych destabilizuje europejskie rolnictwo, wpływając przede wszystkim na małych i średnich producentów rolnych oraz przyczyniając się do zmienności cen. Mała krajowa produkcja roślin wysokobiałkowych ogranicza działalność badawczą, dostawy nasion oraz znajomość zrównoważonych technologii, zwłaszcza w odniesieniu do wykorzystania roślin strączkowych w płodozmianie oraz odpowiedniego wykorzystania użytków zielonych. Koniecznie należy przyjąć kilka podstawowych środków. Komisja powinna sporządzić sprawozdanie dotyczące możliwości zwiększenia krajowej produkcji roślin wysokobiałkowych, powinna wspierać badania naukowe w dziedzinie roślin wysokobiałkowych oraz możliwości zwiększenia ich jakości i uprawiania ich w UE, natomiast uprawy roślin wysokobiałkowych powinno się propagować jako wysokiej jakości źródło pasz w kontekście rozwoju obszarów wiejskich. Koniecznie trzeba stworzyć mechanizm monitorowania pochodzenia przywożonych roślin wysokobiałkowych, koncentrujący się na zrównoważonym charakterze praktyk stosowanych do celów upraw roślin wysokobiałkowych w państwie pochodzenia. Wzywa się również Komisję, aby przedstawiła środki zachęcające do uprawy gruntów ugorowanych, mogące się przyczynić do znacznego zmniejszenia deficytu białka w UE. Produkcję roślin wysokobiałkowych w Unii Europejskiej należy zwiększyć oraz celowo wspierać również w kontekście zmiany klimatu, żyzności gleby, ochrony wód i bioróżnorodności.
