
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 16 februari 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
Struan Stevenson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil op grond van artikel 144 van het Reglement een kwestie van politiek belang aan de orde stellen.
Met belangstelling heb ik uw opmerkingen over mogelijke interne hervormingen in het Parlement gelezen en het siert u bijzonder dat u het wenselijk acht dat de afgevaardigden in groteren getale de debatten bijwonen en daaraan deelnemen. Blijkbaar had u echter zo’n haast om alle afgevaardigden bij de werkzaamheden van het Parlement te betrekken, dat u uw ontwerpvoorstel meteen aan de pers kenbaar hebt gemaakt, zonder te overleggen met de afgevaardigden die u zo graag wilt assisteren. Ik ben daar nogal van geschrokken.
Waarom staat dit punt niet op de agenda? Ik ben ook geschrokken van uw oplossing voor het netelige vraagstuk van de deelname van de afgevaardigden aan de parlementaire werkzaamheden. U beveelt de volledige centralisering van de besluitvorming bij de Conferentie van voorzitters aan, waarvan u de vergaderingen leidt. Mijnheer de Voorzitter, kunt u mij en de rest van het Parlement misschien uitleggen hoe uw grote visioen van democratische integratie en participatie door centralisering en uitsluiting kan worden verwezenlijkt? Om met de woorden van de heer Poettering, de voorzitter van onze fractie, te spreken: dit komt neer op ongericht bestuurlijk micromanagement binnen het Parlement.
De Voorzitter.
   Het artikel waar u zich op beriep, mijnheer Stevenson, vormde niet de juiste basis voor uw opmerkingen. Uw interpretatie van het Reglement is onjuist. Ik heb u laten uitpraten om de schijn te vermijden dat ik u zonder reden het woord zou ontnemen. Uw beroep op het Reglement was onterecht.
U hebt de Voorzitter ervan beschuldigd een document te hebben gelekt dat in handen was van maar liefst dertig personen. Uw uitleg van de procedure is eveneens volkomen onjuist. De Conferentie van voorzitters heeft erover gediscussieerd en zal dat blijven doen en als de tijd rijp is, zult u volledig op de hoogte worden gesteld van de besluiten die zij zal nemen.
Ik verzoek u de volgende keer het juiste artikel te kiezen als u een beroep doet op het Reglement, want als u dat niet doet, zal de Voorzitter u niet toestaan het woord te nemen. 
Martin Schulz
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb een opmerking over wat de heer Stevenson net heeft gezegd. De Fractie van de Europese Sociaal-democraten in dit Parlement is dankbaar dat u dit initiatief voor de nodige hervormingen heeft genomen, wij staan daar achter. Tijdens de Conferentie van voorzitters had ik de indruk dat we het erover eens waren, en dat we het eerst in alle rust in de fracties wilden bespreken.
De heer Poettering heeft er met nadruk op gewezen dat zijn fractie hierover nog overleg moet plegen. Dat geldt, zoals gezegd, ook voor mijn fractie en voor anderen. Er zal in de fracties dus een uitvoerig debat moeten worden gevoerd. Ik wil echter met nadruk vaststellen – en zou de diensten willen verzoeken om dat in de notulen op te nemen – dat de Voorzitter voor zijn hervormingsplannen het absolute vertrouwen van de Sociaal-democratische Fractie geniet. 
De Voorzitter.
   Mijnheer Schulz, we zullen kijken wat het geschikte artikel is, maar dit is geen vertrouwensvotum in de Voorzitter, nog niet althans, dus de Conferentie van voorzitters zal haar werk voortzetten, de fracties zullen aan het debat deelnemen en de fractievoorzitters zullen de standpunten van de fracties verwoorden. Ik ben er zeker van dat we gezamenlijk met voorstellen zullen komen die het functioneren van ons Parlement zullen verbeteren.
Dat, en niets minder dan dat, is wat iedereen beoogt, en dat geldt ook – en daarmee richt ik mij tot u, mijnheer Stevenson – voor uw Voorzitter. 
De Voorzitter.
   Ik zal nu een verklaring afleggen over twee recente gebeurtenissen.
Op 8 maart is wereldwijd de Internationale Dag van de vrouw gevierd en ter gelegenheid daarvan zal ik namens – denk ik – alle leden van het Parlement onze afkeuring uitspreken over het geweld dat de politie heeft gebruikt tegen vrouwen die in Teheran door middel van een vreedzame demonstratie opkwamen voor hun rechten.
Het Parlement veroordeelt deze repressie en spreekt zijn solidariteit uit met elke vrouw in de wereld die vreedzaam demonstreert voor en oproept tot eerbiediging van haar rechten.
Het is voor ons een belangrijk moment om stil te staan bij het probleem van ongelijkheid, niet alleen op 8 maart, maar het hele jaar door.
Ik wil deze gelegenheid tevens te baat nemen om de felicitaties van het Parlement over te brengen aan de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, die deze dag op een belangrijke en gepaste wijze heeft ingevuld. Met het oog op het aanstaande wereldkampioenschap voetbal heeft onze Commissie rechten van de vrouw een seminar georganiseerd, waarvan de gegevens breed zijn verspreid, over het vraagstuk van gedwongen prostitutie bij mondiale sportevenementen.
Voorts dienen wij stil te staan bij de tweede Europese Dag van de slachtoffers van het terrorisme, ter ere waarvan ons Parlement dit jaar, net als vorig jaar, een herdenkingsplechtigheid heeft gehouden ter nagedachtenis van de slachtoffers van het terrorisme.
Zeshonderd leerlingen van diverse scholen in Londen en Brussel die waren uitgenodigd, verwoordden hun meningen over terrorisme in een waardevol debat waaraan verschillende leden van ons Parlement hebben deelgenomen en dat werd voorgezeten door de heer Lambrinidis, vice-voorzitter van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken. Ik bedank hem dat hij mij bij die gelegenheid heeft vervangen.
Ik ben van mening dat wij de tragische terroristische aanslag die twee jaar geleden in Spanje is uitgevoerd en waarbij 192 mensen om het leven kwamen, alsmede de aanslag in Londen van juli vorig jaar, moeten herdenken.
De strijd tegen alle vormen van terrorisme dient te worden voortgezet. Ons Parlement, dat altijd voor de waardigheid van mensen heeft gestreden, is vastbesloten om de strijd aan te gaan die geen enkel Europees land in zijn eentje kan winnen. Alleen met vereende krachten kunnen de democraten in Europa aan deze dreiging het hoofd bieden.
Ik wilde u herinneren aan wat we afgelopen weekend op dit vlak hebben gedaan.
De Voorzitter.
   Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van 9 februari 2006. De volgende wijzigingen zijn voorgesteld:
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft verzocht de stemming over het verslag-Cottigny, die morgen zou plaatsvinden, te verschuiven naar de woensdag.
Is er iemand die dit verzoek van de zijde van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten wenst toe te lichten? 
Ria Oomen-Ruijten,
   Voorzitter, de schaduwrapporteur heeft nog enig overleg nodig met de schaduwrapporteurs en de rapporteurs van de verschillende fracties; er is een groot aantal amendementen ingediend en er moeten ook een aantal split votes komen. Dat is de reden dat we graag zouden hebben dat de stemming zou tot woensdag wordt uitgesteld. 

Martin Schulz
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb een verzoek in verband met de ontwerpagenda voor woensdag. Op de ontwerpagenda staat een verklaring van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad en de Lissabon-strategie, en ik moet zeggen dat de manier waarop wij dat debat organiseren volgens mij niet redelijk is. Dat geldt ook voor de debatten die ´s middags van 15.00 tot 19.00 uur plaatsvinden – over de verklaring van de Raad inzake de vergadering in Gymnich, over het verslag-Brok en over andere verslagen. Zo zie ik dat, en ik zou dat aan de hand van een aantal cijfers voor de spreektijd willen toelichten.
De spreektijd voor de verklaring van Raad en Commissie over de Top, met aansluitend debat, is als volgt verdeeld: de Raad krijgt dertig minuten spreektijd, de Commissie twintig minuten, en alle leden samen zestig minuten. Dat betekent dat de twee andere instellingen ongeveer evenveel tijd krijgen als alle leden en alle fracties samen. Dat leidt ertoe dat de EVP-Fractie in dit belangrijke debat achttien minuten spreektijd heeft, mijn fractie veertien de Liberalen zeven en de Groenen vierenhalf.. Ik heb tijdens de vergadering van mijn fractie net gezegd: dat zou wel eens tot een vechtpartij in de fracties kunnen leiden. Als ik al mijn deskundigen spreektijd beloof, zou ik meer tijd nodig hebben dan voor dit hele debat is voorzien. Dat betekent dat de fracties hun tijd over zoveel leden verdelen dat niemand meer dan een minuut het woord krijgt, en dat is niet zinvol. Dan heerst er vrede in de fracties, maar het komt de kwaliteit van het parlementaire debat niet ten goede. Daarom doen we een dringend beroep op u om de hervormingen waarmee u bent begonnen voort te zetten. Voor dergelijke debatten hebben we gewoon meer tijd nodig.
We moeten echter ook de instellingen verzoeken om, gezien de omstandigheden waaronder we tegenwoordig moeten werken, hun spreektijd wat in te korten. Ik weet vrij zeker dat de Raad en de Commissie de kern van hun betoog ook in minder dan dertig of twintig minuten over kunnen brengen. Ik moet de kern van mijn betoog namelijk ook in vijf minuten overbrengen, en ik heb tot nu toe niet de indruk gehad dat me dat niet gelukt is. Als ik eens twintig minuten spreektijd zou krijgen zou dat grandioos zijn, voor mij, maar ook voor het hele Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, zover is het nog niet, dus zou ik u en de diensten van het Parlement willen verzoeken om voor woensdag met de andere instellingen te spreken, met de voorzitter van de Raad of met de voorzitter van de Commissie, of met allebei, als dat kan. Misschien kunt u ze vragen om hun spreektijd enigszins in te korten, zodat de fracties wat meer tijd voor het debat kunnen krijgen. Ik wil even voorlezen hoe de cijfers er ’s middags uitzien: dan krijgt de Raad vijftig minuten voor de verslagen die ik net heb genoemd, en de Commissie ook. De rapporteur, de heer Brok, die toch een zwaargewicht is, krijgt vijf minuten, en alle andere leden krijgen samen negentig minuten! Dat is niet redelijk, mijnheer de Voorzitter. Daarom zou ik u willen verzoeken om nog voor woensdag met de andere instellingen te bespreken of hun spreektijd wat kan worden ingekort. Dat is zinvol op de korte termijn. Voor de lange termijn zou ik de collega’s willen verzoeken om ervoor te zorgen dat we op onze agenda´s voor belangrijke debatten genoeg tijd reserveren.
De Voorzitter.
   Mijnheer Schulz, zoals u weet is de spreektijd voor de andere instellingen niet aan regels gebonden. Het Reglement voorziet niet in eeen vaste spreektijd voor deze instellingen. Ze mogen dus spreken zo lang als ze dat nodig achten. Dat geldt niet voor de leden van het Parlement; zij beschikken over zeer beperkte spreektijd.
Ik denk dat de Commissie en de Raad terdege nota hebben genomen van uw verzoek, mijnheer Schulz. Ik ben er zeker van dat zij dienovereenkomstig zullen handelen. Houdt u er rekening mee dat dit onderwerp gepaard gaat met drie verklaringen en de reacties daarop. Die verklaringen en reacties zullen ongeveer vijftig minuten in beslag nemen. Gezien het krappe tijdsschema ben ik er zeker van dat de twee instellingen de duur van hun redevoeringen zullen beperken, zodat de leden van het Parlement tijd hebben om aan het woord te komen. 
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp uw reactie niet helemaal, vooral wanneer we terugdenken aan het applaus dat voor één keer opsteeg uit alle hoeken van het Parlement naar aanleiding van de uitspraken van de heer Schultz, de voorzitter van die grote partij, de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement.
Wij vragen u te onderhandelen over beperking van de duur van de toespraken van de Commissie en de Raad over de strategie van Lissabon. Zij hebben ons de strategie van Lissabon reeds drie keer uitgelegd; wij kennen die nu. Zij kunnen dus ieder zeer goed toe met vijftien minuten spreektijd om hun mening uiteen te zetten over de strategie van Lissabon zodat wij tijd hebben voor een debat. Mensen mogen niet voor gek worden versleten. Wij kennen de problemen ten aanzien van de strategie van Lissabon. De heer Barroso heeft hierover reeds drie keer uitgeweid in dit Parlement, en het zou me verbazen wanneer hij deze keer met iets nieuws op de proppen zou komen. Vijftien minuten spreektijd voor de instellingen en de rest voor het Parlement lijkt mij derhalve legitiem. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Cohn-Bendit. Als ik het wel heb verwees de heer Schulz naar de woensdagmiddag, terwijl u aan de ochtend refereerde.
We zullen het in ieder geval opnemen met de Commissie om te verzekeren dat een en ander in overeenstemming is met de beschikbare tijd.
De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang.
Ik moet u waarschuwen dat niet iedereen die het woord heeft gevraagd aan de beurt zal komen, omdat we anders de beschikbare tijd van 30 minuten overschrijden. Ik geef daarom voorrang aan de leden die bij eerdere vergaderingen geen toespraken van één minuut hebben gehouden en ik verzoek u allen de spreektijd van één minuut strikt in acht te nemen om het aantal leden dat door tijdgebrek niet aan het woord komt zo veel mogelijk te beperken. Laten we proberen iedereen aan het woord te laten komen. Nogmaals, ik begin met de leden die bij eerdere vergaderingen niet aan de beurt zijn gekomen. 
Frederika Brepoels (PPE-DE ). –
   Voorzitter, ik zou het Parlement vandaag willen oproepen om meer aandacht te besteden aan de situatie van de Koerden in Turkije, want vorig weekend bereikte ons het verschrikkelijke nieuws dat de bejaarde ouders van de voorzitter van het Koerdisch instituut in Brussel brutaal vermoord werden in Turks-Koerdistan. Er zijn aanwijzingen dat dit het werk zou zijn van Turkse moordcommando's. Jammer genoeg is dit geen alleenstaand feit, want elke week bereiken ons berichten van dit soort misdaden tegen Koerden. U weet dat de tweede man van het Turkse leger vorige week zelfs aangewezen werd als organisator van een criminele bende die tot doel heeft Koerdische separatisten uit de weg te ruimen.
Ik heb dan ook aan commissaris Rehn in een brief gevraagd om een grondig en onafhankelijk onderzoek door de Commissie te gelasten naar de omstandigheden van deze brutale moorden, die niet ongestraft mogen blijven. Ik hoop dat het Europees Parlement in de commissies en de Turkije-delegatie de nodige aandacht zal besteden aan deze gebeurtenissen. 
Catherine Guy-Quint (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil u ervan op de hoogte brengen dat het bedrijf LG Philips reeds enkele jaren banen schrapt, niet alleen in het stemdistrict Dreux, maar ook in Aken, Nederland en Hongarije.
Het is weer het oude liedje. We moeten echter bedenken dat deze onderneming in 2001 is opgericht om ervoor te zorgen dat de holdingmaatschappij, Philips, geen nadelen zou ondervinden van de problemen op de markt van beeldschermen met vloeistofkristallen. Dit is een zeer ernstige zaak omdat onze grote ondernemingen zich op deze wijze kunnen onttrekken aan hun economische, sociale en bedrijfsmatige verantwoordelijkheden. Er zijn beloftes gedaan aan de werknemers van deze drie fabrieken, maar tot op de dag van vandaag zijn op die beloftes geen daden gevolgd. Bovendien doet deze faillissementsaanvraag denken aan de gebeurtenissen bij HP in de regio Isère en toont hij aan dat de grote concerns hun eigen gang gaan en het Europese industriebeleid stap voor stap om zeep helpen. 
Libor Rouček (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sta zeer positief tegenover de maatregel die de Commissie vorige week heeft genomen, namelijk het vaststellen van het Groenboek over energie, dat naar mijn idee op een uiterst gelegen moment komt. Europa wordt steeds afhankelijker van energieleveranties, en het is duidelijk dat we energieproblemen samen zullen moeten oplossen. Zo moeten we de liberalisering van de interne markt afronden en samenwerken om energie te besparen en alternatieve energiebronnen te ontwikkelen, waaronder kernenergie We moeten ook het probleem van de energiezekerheid samen aanpakken. Ik heb al eerder gezegd dat ik een uitgesproken voorstander van dit groenboek ben en dat het een discussie op gang moet brengen. De uitkomst van dit debat moet een echt gedeeld energiebeleid in Europa zijn. 
Diana Wallis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vanmiddag noemde u internationale Vrouwendag. Vorige week was ook Endometriosis Awareness Week (week van de bewustmaking van endometriose). De cijfers met betrekking tot deze vrouwenziekte zijn nagenoeg dezelfde als toen ik vorig jaar dit onderwerp in het Parlement aan de orde stelde: 14 miljoen vrouwen in Europa lijden aan deze ziekte en de kosten voor de economie in de EU bedragen 30 miljoen euro in termen van verlies aan werkdagen.
Endometriose is een aandoening die gepaard gaat met foutieve diagnoses, onwetendheid en onbegrip; het kan maar liefst elf jaar duren voordat de juiste diagnose wordt gesteld. Ik beloof u dat ik, ook al vind ik het niet prettig, in dit Parlement elke gelegenheid zal aangrijpen om over dit onderwerp te spreken, totdat elke vrouw en elke gezondheidswerker in Europa weet heeft van deze ziekte, de symptomen en effecten ervan en de behandelingsmogelijkheden. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, ik wil het hebben over de Europese Dag van de slachtoffers van het terrorisme die 11 maart jongstleden voor de tweede keer is gevierd.
Ik ben u dankbaar, mijnheer de Voorzitter, voor de informatie die u ons heeft verstrekt over de manier waarop het Europees Parlement aandacht heeft besteed aan deze dag. Ik zou u, mijnheer de Voorzitter, en de diensten van het Europees Parlement willen vragen stappen bij de Raad te ondernemen om de viering van deze dag meer weerklank en waardigheid te geven in alle landen van de Europese Unie. Dat is hoognodig, Ik ben er ook sterk voor dat de nationale parlementen bij deze dag worden betrokken en dat de Europese Dag van de slachtoffers van het terrorisme in de toekomst zichtbaarder wordt gememoreerd. Ik denk dat dit erg belangrijk is om dit grote probleem en deze enorme bedreiging het hoofd te bieden. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals reeds werd gezegd, zijn de ouders van Derwich Ferho, voorzitter van het Koerdisch Instituut in Brussel en al achtentwintig jaar lang politiek vluchteling in België, op verschrikkelijke wijze vermoord door bandieten die, naar wordt vermeld, in dienst zijn van de Turkse overheid. Dit is een zeer ernstige zaak, mijnheer de Voorzitter! Afgelopen week is er in Brussel een demonstratie geweest, en de Vlaamse minister van Buitenlandse Zaken heeft de Turkse ambassadeur in Brussel een brief gestuurd waarin hij om uitleg vraagt.
Aangezien Turkije een toetredingsland is, en aangezien een dergelijk gedrag in het geheel niet strookt met het Europees profiel dat Turkije zo graag ten toon spreidt, wil ik vragen dat ook wij, als Europese instelling, om uitleg vragen over deze wrede moord. Wij mogen bij de Europese burgers niet de indruk wekken dat wij naar de pijpen van bepaalde belangengroepen dansen. 
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de kans is vrijwel nihil dat de presidentsverkiezingen in Wit-Rusland volgende week zondag vrij en eerlijk zullen verlopen. De sfeer tijdens de verkiezingscampagne is gevaarlijk. Zo is presidentskandidaat Aleksandr Kozoelin zwaar mishandeld door leden van de geheime dienst. Daarnaast worden veel activisten gearresteerd en bedreigd, om te voorkomen dat zij de democratische kandidaat Aleksandr Milinkjevitsj steunen.
Tegen deze achtergrond hebben enkele ambtsdragers van de EU uitspraken gedaan die ik teleurstellend vond. Nadat bekend was geworden dat het Europees Parlement van plan was een ad-hocdelegatie naar Minsk te sturen, verklaarde commissaris Ferrero-Waldner dat de delegatieleden alleen voor zichzelf mogen spreken. Mijnheer de Voorzitter, ik wil u vragen de Commissie eraan te herinneren dat de leden van dit Parlement de enige gekozen vertegenwoordigers van de EU-burgers zijn, in tegenstelling tot de leden van de Europese Commissie. De leden van het Europees Parlement hebben het recht te spreken namens degenen die hen hebben gekozen en niet uitsluitend namens zichzelf.
Het is uitermate jammer dat de Europese Commissie betreurenswaardige uitspraken doet en niet ten minste de afgevaardigden die in Minsk als waarnemers bij de verkiezingen fungeren, moreel ondersteunt. Het is uitermate jammer dat de Europese Commissie niet heeft uitgesproken dat zij de parlementariërs zal verdedigen wanneer er van de kant van het Loekasjenko-regime een provocatie komt. 
De Voorzitter.
   Mevrouw Andrikienė, als onze collega’s deelnemen aan een waarnemingsmissie, gaan ze niet voor eigen rekening. Ze vertegenwoordigen niet zichzelf, maar deze instelling.
Het is mogelijk dat er een misverstand is gerezen bij de commissaris en ik ben er zeker van dat zij daar ook zo over denkt. Als ik in de gelegenheid ben om met haar te spreken zal ik haar eraan herinneren, maar ik denk niet dat het nodig is, want ik ben ervan overtuigd dat de commissaris zich wel degelijk bewust is van de rol die het Parlement toekomt. 
Miguel Angel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als socialist en mensenrechtenactivist en gewoon als militant bestrijder van de doodstraf wil ik u allen deelgenoot maken van de angst van de familie van Pablo Ibar, een Spaanse burger die door de rechtbanken van Florida ter dood is veroordeeld op beschuldiging van een moord in het jaar 2000.
Op 2 februari jongstleden heeft de Hoge Raad van die staat de doodstraf ingetrokken van de vermeende mededader van de moord, na te hebben geconstateerd dat er fouten waren gemaakt in het voorafgaande proces en de overlegde bewijzen tegen de veroordeelden ongegrond te hebben verklaard.
De verwachtingen die hierdoor werden gewekt, is op 9 maart echter de bodem ingeslagen toen diezelfde Hoge Raad alsnog de doodstraf van de Europese burger Pablo Ibar heeft bekrachtigd.
Vanuit de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement roepen wij de bevoegde autoriteiten in de Verenigde Staten op om een uitweg te zoeken uit deze onrechtvaardige, onmenselijke situatie. Verder verzoek ik u, mijnheer de Voorzitter, alsook de voorzitter van de Delegatie voor de betrekkingen met de Verenigde Staten, om contact op te nemen met de genoemde autoriteiten om enerzijds ons – reeds bekende – standpunt te herhalen dat wij de doodstraf radicaal afwijzen, en er anderzijds op aan te dringen dat er recht wordt gedaan in de zaak Pablo Ibar, die ten onrechte is veroordeeld, zoals bewezen lijkt met de vrijspraak voor degene die destijds als mededader van dezelfde vermeende misdaad werd aangemerkt. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie neemt alle maatregelen die noodzakelijk zijn om de vogelgriep te bestrijden, en terecht. De vogelgriep heeft echter enorm veel paniek veroorzaakt onder de consumenten, met als gevolg dat het verbruik van pluimveevlees met maar liefst 80 procent en de consumptie van eieren met 45 procent is afgenomen.
Daardoor is de pluimveesector in grote moeilijkheden komen te verkeren. De Europese Unie neemt echter niet de maatregelen die noodzakelijk zijn om deze bedrijfstak te helpen. Dat mogen wij in geen geval dulden. Daarom vraag ik dat de geëigende maatregelen worden genomen om de pluimveehouders te helpen. Als wij deze maatregelen niet nemen en als op een gegeven ogenblik de storm voorbij is, zullen er in de Europese Unie niet meer voldoende pluimveebedrijven zijn om tegemoet te komen aan de vraag. Bovendien zijn de pluimveeproducten van de Europese Unie van veel betere kwaliteit dan de uit derde landen ingevoerde producten. Daarom vraag ik dat wij blijk geven van solidariteit met deze bedrijfstak. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zes jaar geleden raakte de rivier de Tisza vervuild met cyanide. Deze vervuiling werd veroorzaakt door de goudmijn in Baia Mare, Roemenië. Hierdoor werden wij ons bewust van de gevaren van het delven van goud in het hart van Europa. Destijds was Hongarije nog geen lid van de Europese Unie, maar de gehele EU betoonde zich solidair met ons, de slachtoffers van de verontreiniging van deze rivier.
Onlangs heeft de Europese Unie een richtlijn over mijnafval aangenomen op grond waarvan alle mijnwerkzaamheden die gevaarlijk zijn voor de natuur, zullen worden stopgezet. We waren meer dan tevreden toen de Roemeense regering de bereidheid toonde zich aan deze richtlijn te houden, ook al is het land nog geen EU-lid. Het laatste nieuws is echter dat in sommige politieke en zakelijke kringen het zorgwekkende gerucht gaat dat er plannen zijn voor de opening van een nieuwe goudmijn in Roemenië waarbij gewerkt wordt met cyanidetechnologie. Wij moeten een krachtig en definitief nee laten horen tegen dergelijke gevaren en risico’s. Laten wij de Roemeense regering verzoeken haar beloften na te komen. 
Andrzej Jan Szejna (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb een aantal opmerkingen over de verkiezingen in Wit-Rusland en Oekraïne.
De situatie in Wit-Rusland is overduidelijk, en heel moeilijk. De verkiezingen zullen waarschijnlijk niet democratisch en vrij zijn. We weten nu al, dat de oppositieleiders en de kandidaten veel feller onderdrukt worden dan verwacht.
We mogen echter niet vergeten, dat er ook andere verkiezingen op handen zijn. Er loopt nog een andere verkiezingscampagne, namelijk in Oekraïne, waar de regering juist een pro-Europees beleid heeft laten zien.
Ik ben namens de PSE-Fractie in Lvov geweest om de verkiezingscampagne van de socialistische partij in Oekraïne te steunen. Wat ik daar gezien heb, heeft veel indruk op me gemaakt. Ik zag Oekraïne en ik zag veel pro-Europese verkiezingsslogans. Maar ik wil de aandacht vestigen op een belangrijk en verontrustend punt. Men heeft me erop gewezen, dat de kiezerslijsten niet in alle gevallen correct zijn opgesteld. Daaruit blijkt, hoe enorm belangrijk het werk van onze delegaties van het Europees Parlement kan zijn, niet alleen in Wit-Rusland, maar ook in Oekraïne. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, tot dusver is het optreden van Mahmoud Abbas, die ons aanstaande woensdag zal toespreken, als president van de Palestijnse Autoriteit zeer teleurstellend geweest. Hij kan of wil geen afdoende maatregelen treffen tegen plegers van zelfmoordaanslagen, inclusief de al-Aqsa Martelarenbrigade van zijn eigen Fatah. Hij heeft verzuimd de militanten van Hamas en de Islamitische Jihad te ontwapenen en lijkt niet in staat de wijdverbreide corruptie te stoppen die mede tot de verkiezingsoverwinning van Hamas heeft geleid. De EU moet de routekaart voor de vrede van het Kwartet onpartijdig en krachtig steunen, maar we mogen geen Palestijnse Autoriteit financieren die geleid wordt door een onveranderde Hamas, een terroristische organisatie die door de EU in de ban is gedaan en die zich sterk maakt voor de jihad en een kalifaat gegrond op de shariawetgeving.
Allereerst moet Hamas het geweld afzweren en het bestaansrecht van Israël erkennen. Dat kan betekenen dat de Palestijnse Autoriteit geld van Iran en Saoedi-Arabië krijgt. Het zij zo. In ieder geval heeft Iran dan minder middelen om kernwapens te fabriceren. 
Malcolm Harbour (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 28 februari hebben vier commissarissen – voor ondernemingen, milieu, mededinging en energie – in Brussel de eerste vergadering geleid van een werkgroep op hoog niveau die vraagstukken bestudeert op het gebied van energie, milieu en concurrentievermogen. Aan tafel zaten ook vier kabinetministers, twaalf algemeen directeuren van energieproducenten en energiegebruikers, drie NGO’s, de voorzitter van het Europees Vakverbond en drie regelgevers.
Er waren echter vier lege stoelen bij die cruciale adviesbijeenkomst, waarop de agenda voor de komende twee jaar werd vastgesteld. Mijn collega’s zullen wellicht verrast zijn om te horen dat deze vier stoelen bestemd waren voor leden van dit Parlement. Ik beschouw die lege stoelen niet slechts als onbeleefdheid jegens de Commissie. Er worden fundamentele zaken besproken en als we daarbij betrokken willen zijn, kunt u mij en het Parlement dan uitleggen waarom deze stoelen leeg waren? Wilt u alstublieft de procedure starten om de personen aan te wijzen die deze stoelen mogen bezetten? Als u dat zelf niet kunt doen, waarom hebben we dan geen benoemingen en een verkiezing om deze vier lege stoelen bezet te krijgen? 
De Voorzitter.
   Ik hoop dat ik het goed heb als ik zeg dat de plaatsen leeg waren, omdat de Conferentie van voorzitters had besloten geen leden van het Parlement aan te wijzen om ze te bezetten. Zij heeft de Commissie verzocht duidelijkheid te scheppen omtrent de status, het doel en de rol van de leden van het Parlement in dit technisch comité. Die duidelijkheid is niet gegeven en dus heeft de Conferentie van voorzitters besloten geen leden van het Parlement aan te wijzen. Er is dus niet zozeer sprake van dat de leden afwezig waren, maar eerder dat er geen leden waren aangewezen om acte de présence te geven. 
Malcolm Harbour (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik geloof u op uw woord. Ik ben echter een jaar lid geweest van een niet meer bestaande werkgroep op hoog niveau voor de automobielindustrie. De opdracht van deze werkgroep was helder omschreven en naar mijn mening was het van wezenlijk belang dat een afgevaardigde van dit Parlement daarbij vanaf het allereerste begin aanwezig was. Als u mij om advies had gevraagd, zou ik hebben uitgelegd hoe het systeem werkte.
Bovendien was er in het Parlement een hoorzitting over de werkgroep op hoog niveau. Het is absoluut essentieel dat wij erbij betrokken worden. Ik vind het bijzonder verontrustend dat dit niet voor de eerste vergadering geregeld was. Deze werkgroep komt namelijk slechts eens in de drie maanden bijeen, en cruciale zaken zoals het vaststellen van de agenda en de formulering van de werkzaamheden voor de komende twee jaar vinden nu plaats zonder afgevaardigden van dit Parlement. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Harbour. Ik wil benadrukken dat de Conferentie van voorzitters heeft besloten de heer Barroso om uitleg te vragen over het doel van de aanwezigheid van de leden in de groepen. De heer Barroso zal het doel ervan toelichten aan de Conferentie van voorzitters.
U kunt het met het besluit eens zijn of niet; ik deel het u simpelweg mee. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, in de afgelopen dagen is er een golf van arrestaties verricht van oppositieleiders in Wit-Rusland. De Europese Unie mag niet werkloos toezien hoe de basisprincipes waar alle beschaafde samenlevingen op gegrondvest zijn worden geschonden.
Ik wil de Europese Commissie oproepen om onmiddellijk een zwarte lijst op te stellen van de Wit-Russische . Op die lijst moeten zoveel mogelijk namen worden opgenomen. Iedereen die behoort tot de directe entourage van dictator Loekasjenko moet de toegang tot het grondgebied van de Europese Unie worden ontzegd. Dit moet eveneens gelden voor de personen die verantwoordelijk zijn voor de inzet van ordediensten en die aan het hoofd staan van de veiligheidsdiensten. En deze sanctie moet gelden voor personen die deel uitmaken van de propagandamachine van de media. Als de EU aan die personen visumsancties oplegt verzwakt de positie van de Wit-Russische regering, zonder dat wij de samenleving als geheel benadelen. Zo geven we een duidelijk signaal aan de oppositie dat wij als westerse buurlanden niet onverschillig staan jegens hun situatie. Degenen die verantwoordelijk zijn voor deze laatste arrestaties moeten daarvoor gestraft worden.
Met de aankondiging van een dergelijke zwarte lijst kunnen we het leven van veel mensen redden en hen beschermen tegen repressie. Zo bewijzen we, dat de Europeanen zich eenstemmig achter de bescherming van de mensenrechten scharen. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de Tsjechische regering wil de Communistische Unie van de Jeugd van Tsjechië onwettig verklaren, omdat die marxistisch-leninistische opvattingen verkondigt en spreekt over klassenstrijd. Dit is pure provocatie en heeft grote verontwaardiging gewekt onder duizenden democratische mensen in Europa en heel de wereld. Ik heb u en de fractievoorzitters in kennis gesteld van een memorandum met handtekeningen van mensen die hiertegen protesteren. Een dergelijke houding is onduldbaar, aangezien de communistische partij van Bohemen en Moravië een politiek zeer actieve partij is, die grote invloed uitoefent onder het Tsjechische volk en veel erkenning geniet. Deze partij is hier in het Europees Parlement vertegenwoordigt met zes afgevaardigden. Hoe zou u zich voelen als de legitimiteit van de jeugdorganisatie van de partij waar u vandaag komt, zou worden betwist? 
Dergelijke daden maken deel uit van de anticommunistische strategie en stuiten op groot verzet onder de overgrote meerderheid van de volkeren. Daarom vraag ik deze te veroordelen en op die manier duidelijk te maken dat de democratische rechten en de vrijheid van politieke activiteiten en ideologische meningsuitingen moeten worden beschermd. Ook vraag ik van de Tsjechische regering en autoriteiten te eisen dat zij onmiddellijk een eind maken aan de ideologische en politieke vervolging van de Tsjechische communistische jeugdorganisatie. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de kunst van het briefschrijven bloeit. De commissarisssen van de Europese Commissie amuseren zich met het schrijven van brieven waarin ze de lidstaten de les lezen, in plaats van de mouwen op te stropen en zich bezig te houden met hun gewone werk om de autoriteit van de Europese Unie nog enige geloofwaardigheid te geven.
Een mooi voorbeeld is een van de meest controversiële commissarissen, de Nederlandse Neelie Kroes, die tijdens de hoorzittingen in ons Parlement werd beschuldigd van een belangenconflict en lobby-activiteiten. Zij schreef onlangs een brief aan de Poolse regering betreffende de fusie van twee Poolse banken. Ik dacht, dat mevrouw de commissaris de Poolse regering wat tips wilde geven, aangezien zij in Nederland met het referendum over de Grondwet geleerd heeft wat de regering in elk geval niet moet doen. Maar de commissaris voelde zich geroepen de Poolse regering op de vingers te tikken, ook al was nota bene een Nederlandse bank, ING, een van de eerste die profiteerde van een gunstige overname van een van de grootste Poolse banken, . In deze aanmatigende brief slaat de commissaris een extreem paternalistische toon aan, typisch voor de houding van de oude lidstaten jegens de nieuwe lidstaten. Misschien kan de commissaris haar pijlen beter op de Nederlandse regering richten, en daar gaan vertellen hoe men nationalistische en raciale spanningen kan voorkomen, want die zijn in haar land, jammer genoeg, tegenwoordig aan de orde van de dag.
Ashley Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, u hebt ervoor gepleit dat het Parlement meer bij allerlei zaken wordt betrokken. Dit is echter geen parlement zoals de Britten het zien of erkennen. Dit Parlement lijkt op de Opperste Sovjet, alleen de vlaggen zijn anders. Het gaat te werk zoals de Opperste Sovjet, en de gevoerde debatten zijn beslist geen debatten in de ware zin van het woord.
Als gewoon Parlementslid mag ik blij zijn als ik één minuut spreektijd krijg. Die spreektijd wordt vastgesteld door ambtenaren en niet op basis van kennis of noodzaak. Er zijn geen interventies, er wordt geen bakzeil gehaald en er is geen enkele mogelijkheid om ingebrachte ideeën te betwisten of te toetsen. Het is voornamelijk een goed uitgewerkt democratisch vijgenblad en we zijn allemaal onderdeel van deze schertsvertoning. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de uitschakeling van de voormalige president van Joegoslavië, Slobodan Milosevic, die in de gevangenis van het Internationaal Strafhof van Den Haag op wrede wijze werd vermoord, werd bekokstoofd door de imperialisten van de Verenigde Staten en de Europese Unie – die ook verantwoordelijk zijn voor de oorlog tegen en het uiteenvallen van Joegoslavië – en is een nieuwe schakel in de lange keten van misdaden tegen de volkeren die zich verzetten tegen de imperialistische barbaarsheid
De aanstichters tot en de uitvoerders van de ontvoering en gevangenneming van Slobodan Milosevic en van het proces tegen hem in Den Haag, hebben geweigerd om maatregelen te nemen ter bescherming van zijn leven, ondanks het feit dat hij ernstige gezondheidsproblemen had. Op die manier hebben ze hem omgebracht. De VS en de Europese Unie hebben een schijnproces opgezet in Den Haag om zichzelf vrij te kunnen spreken van de misdaden tegen het Joegoslavische volk, dat zij in 1999 78 dagen lang hebben gebombardeerd omdat Joegoslavië weigerde NAVO-bezettingstroepen op zijn grondgebied toe te laten, ofschoon het geheel had ingestemd met het akkoord van Rambouillet.
De imperialistische oorlogsinterventies en de bezetting van Irak en Afghanistan, die volgden op de bombardementen op het Joegoslavische volk, hebben eens te meer in volle omvang het weerzinwekkende gelaat van het Amerikaans en EU-imperialisme en zijn afschuwelijke misdaden tegen de volkeren en de mensheid getoond.
De volkeren zullen blijven strijden tegen het imperialisme en hun eigen ontwikkelingsweg banen. 
Harald Ettl (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou nogmaals willen herinneren aan het lot van de vijf Bulgaarse verpleegsters en de Palestijnse arts die in Libië gearresteerd zijn. In 1999 zijn ze ervan beschuldigd dat ze meer dan 400 kinderen bewust door bloedtransfusies zouden hebben geïnfecteerd met het aidsvirus. In 2004 zijn ze ter dood veroordeeld. Daarna zijn de doodvonnissen, die juridisch omstreden waren, vernietigd. We zijn blij met dit besluit van het Hooggerechtshof, en hopen dat de procedure transparanter en het proces rechtvaardiger wordt.
Deze mensen hebben zeven jaar in de gevangenis gezeten en zijn ook gemarteld. Daarom hopen we dat dit proces niet voor politieke doelen zal worden gebruikt of misbruikt. Zolang deze mensen niet worden vrijgelaten is het onze taak als leden van het Parlement om de aandacht op deze zaak te vestigen en aan de bal te blijven. 
Inés Alaya Sender (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil dit Parlement blijk geven van mijn tevredenheid en opluchting naar aanleiding van het besluit van de directie van General Motors van 15 februari jongstleden, om het nieuwe model Opel Meriva in de fabriek van Figueruelas in Zaragoza te produceren, waarmee het gevaar van een bedrijfsverplaatsing, dat de 7 600 werknemers en het nog veel groter aantal toeleveranciers maandenlang in zijn greep heeft gehouden, definitief geweken is.
Ik wil de werknemers gelukwensen met hun betrokkenheid bij de productiviteit, de Spaanse directieleden en de ingenieurs met hun adequate management, en de regionale regering, met aan het hoofd president Marcelino Iglesias, met hun inzet.
Dit alles is echter niet voldoende. Concurrent was de fabriek in Gliwice in Polen, die als enige tegenpartij lagere arbeidskosten te bieden had. Dankzij de contacten van de afgelopen maanden hebben we nu meer begrip voor de frustraties van de Poolse werknemers, en ondersteunen wij het voorstel van het Europese Werknemersforum om het model Agila in Gliwice te produceren.
Intussen heeft de Spaanse regering ter compensatie onlangs het vrije verkeer van werknemers mogelijk gemaakt, maar ook dat is ontoereikend. Wat we nodig hebben, is een Europees industriebeleid. 
Sophia in ’t Veld (ALDE ). –
   Voorzitter, ik ben blij dat ik het volgende onderwerp kan aanspreken in aanwezigheid van commissaris Frattini. De Nederlandse minister voor integratie, mevrouw Verdonk, heeft onlangs aangekondigd het terugkeerbeleid voor homoseksuelen en christelijke asielzoekers uit Iran te wijzigen. Zij zegt dat homoseksualiteit en christendom niet verboden zijn in Iran, dus dat asielzoekers gewoon terug kunnen. Dat is strikt genomen misschien waar, maar homo’s en christenen moeten in de praktijk wel degelijk vrezen voor hun veiligheid. Homoseksuele activiteit kan wel degelijk met de doodstraf worden bestraft.
Mijn vraag aan commissaris Frattini is, of de Commissie wil uitzoeken of het Nederlandse terugkeerbeleid in lijn is met de Europese minimumnormen voor asielzoekers volgens de richtlijn die in oktober van dit jaar geïmplementeerd moet zijn, en of het in lijn is met internationale afspraken. 
Joseph Muscat (PSE ).
   – Het tijdperk van de digitale televisie wordt geacht een tijdperk van meer concurrentie te zijn, en een tijdperk waarin consumenten een ruimere keus hebben uit kwaliteitsdiensten. Helaas zorgt de omschakeling naar digitale tv in Malta voor nieuwe monopolies, waarbij de consument simpelweg gevraagd wordt te betalen voor het bekijken van populaire sportevenementen die tot nu toe gratis bekeken konden worden. Bovendien ontstaat er een feitelijke situatie waarin de verschillende systemen van digitale televisie niet interoperabel zijn. Dit betekent dat de systemen vrijwel niet inwisselbaar zijn, met als gevolg dat de keuze voor de consument beperkt is. En wat nog erger is: van onze consumenten wordt verlangd dat ze particuliere omroepen betalen voor het ontvangen van nationale kanalen die ze tot nu toe gratis konden ontvangen, terwijl de autoriteiten van hen nog steeds hetzelfde bedrag verwachten voor hun televisievergunning. Het digitale tijdperk wordt geacht zodanig in elkaar te steken dat informatie en amusement voor iedereen toegankelijk zijn, en niet alleen maar voor een steeds kleinere groep mensen. 
Åsa Westlund (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik had de eer om een verklaring in ontvangst te nemen van een groep jongeren die afgelopen donderdag het Europees Parlement bezochten. Die waren nogal teleurgesteld dat ze niet meer Parlementsleden konden ontmoeten en daarom heb ik beloofd om u mee te delen wat zij wilden zeggen. Het waren leerlingen van de Second Chance School en hun boodschap luidt als volgt: 
 “Wij, Europese jongeren die deelnemen aan de E2C-jeugdtop in Kopenhagen in juni 2005, verklaren hierbij het volgende: ‘Alle jongeren hebben het recht zelf over hun leven te beslissen en aan hun eigen toekomst te bouwen. Alle jongeren hebben recht op onderwijs – op elk niveau. Alle jongeren hebben het recht anders te zijn en te zijn wie ze werkelijk zijn. Iedereen moet elkaar respecteren en respect moet van twee kanten komen. Geen jongere mag worden gediscrimineerd of onderdrukt. Alle jongeren hebben recht op huisvesting, voeding en zorg.’”
 Ik vind echt dat we hiermee in ons toekomstige politieke werk rekening moeten houden, als een boodschap van de scholen waar we zo hard voor vechten, namelijk de scholen die levenslag leren voor allen garanderen.
Margie Sudre (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de chikungunya-epidemie waardoor La Réunion momenteel wordt getroffen, stort dit ultraperifere gebied van de Europese Unie in een zeer zorgwekkende gezondheids- en economische crisis, en de omvang van de langetermijneffecten is zeer moeilijk in te schatten.
Dit virus, dat wordt overgebracht door muskieten, heeft reeds 200 000 van de 760 000 bewoners van het eiland La Réunion besmet en wordt beschouwd als de directe oorzaak van de dood van vijf mensen.
De vorm van deze ziekte – waarvan de ernst pas begin dit jaar is onderkend – is een rechtstreekse bedreiging voor enkele zeer kwetsbare bevolkingsgroepen, met name ouderen, jonge kinderen, zwangere vrouwen en patiënten die reeds een ziekte onder de leden hebben.
Juist nu de Europese Unie zich – volkomen terecht – bezighoudt met de bestrijding van een andere gezondheidscrisis, die de landbouwsector treft, maar die de bevolking slechts potentieel bedreigt, zou ik u oneindig dankbaar zijn wanneer u vandaag nog uiting zou willen geven aan uw solidariteit en aan die van het Europees Parlement met de burgers van de Unie die in reële angst leven voor het chikunguyavirus. Ik wil u bij voorbaat danken namens alle bewoners van La Réunion. 
Sylwester Chruszcz (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee punten naar voren brengen in verband met het Servische district Kosovo.
Het eerste punt is dat we zien aankomen dat zich in de komende maanden een ware humanitaire ramp voltrekt in de delen die bewoond worden door Servische vluchtelingen. Daar is vaak maar een uur per dag stroom, en voor het invoeren van medicijnen moeten steekpenningen betaald worden aan terroristische bendes. Bovendien is er geen enkele garantie op veiligheid. Daarbij komt dat in Kosovo terroristische bendes orthodoxe kerken opblazen, die niet alleen plaatsen van gebed zijn, maar ook tot ons gezamenlijk Europees erfgoed behoren. Een dergelijke misdaad, het vernietigen van orthodoxe kerken, kan denk ik alleen vergeleken worden met het vernietigen van de Buddhabeelden in Afganistan door Al-Qaeda.
Voorzitter, ik denk dat Europa Kosovo en de Serviërs de rug heeft toegekeerd, en dat is betreurenswaardig. De democratie en de mensenrechten liggen de Serviërs na aan het hart. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Chruszcz. Tot mijn spijt moet ik mededelen dat er vijftien leden zijn die door tijdgebrek niet het woord kunnen nemen.
Hiermee is dit onderdeel beëindigd. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- de mondelinge vraag (O-0006/2006) van Anna Záborská, namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, aan de Commissie over gedwongen prostitutie bij grote internationale sportevenementen (B6-0008/2006),
- de mondelinge vraag (O-0011/2006) van Karin Riis-Jørgensen en Elizabeth Lynne, namens de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa, aan de Commissie over EU-acties tegen mensenhandel en lancering van een dag tegen de mensenhandel (B6-0011/2006),
- de mondelinge vraag (O-0017/2006) van Hiltrud Breyer, namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, aan de Commissie over EU-acties tegen mensenhandel en de invoering van een Dag tegen de mensenhandel (B6-0014/2006),
- de mondeling vraag (O-0019/2006) van Lissy Gröner, namens de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, aan de Commissie over EU-acties tegen mensenhandel en de invoering van een Dag tegen de mensenhandel (B6-0015/2006), en
- de mondelinge vraag (O0021/2006) van Eva-Britt Svensson, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Kartika Tamara Liotard, Feleknas Uca, Ilda Figueiredo en Věra Flasarová, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, aan de Commissie over EU-acties tegen mensenhandel en de invoering van een Dag tegen de mensenhandel (B6-0016/2006). 
Anna Záborská (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, Commissaris, dames en heren, ik spreek vandaag als voorzitster van de Commissie rechten van de vrouw en gender equality van dit Parlement. Ik spreek tevens als vrouw die solidair is met vrouwen die tot prostitutie worden gedwongen.
Het is onaanvaardbaar dat een vrouw wordt gedwongen tot prostitutie; het is onaanvaardbaar dat zij haar lichaam moet verkopen. Dames en heren, nog nooit is het nieuws zo droevig geweest. In de hoofdstad van Duitsland is onlangs vlak bij het Olympisch Stadion een “megabordeel” geopend van 3 000 vierkante meter, dat 650 klanten tegelijk kan ontvangen. Meer dan 40 000 arme jonge vrouwen worden uit het Oosten “geïmporteerd” om te voldoen aan de behoeften van de bezoekers van het wereldkampioenschap voetbal na de wedstrijden.
De bestrijding van vrouwenhandel en de bestrijding van gedwongen prostitutie vormen eveneens een prioriteit voor vrouwelijke politici, zonder twijfel ook voor Angela Merkel. Laten wij een beroep op haar doen zich bij ons aan te sluiten.
Als volksvertegenwoordigers van alle politieke richtingen beschikken wij over krachtige middelen. Laten wij die decadentie afwijzen en laten wij onze stem horen, niet alleen hier, in het Europees Parlement, maar ook in onze lidstaten, in de Raad van Europa en in alle fora waar wij onze stem kunnen laten horen. Wij moeten luid en duidelijk van ons laten horen. Het is niet de eerste keer dat de verschillende organisaties van de Verenigde Naties, de Raad van Europa en de EU-instellingen de sport gebruiken als een instrument om een boodschap uit te dragen van goed burgerschap en vooruitgang.
De verantwoordelijken willen ons doen geloven dat het hier om een ongelukkige samenloop van omstandigheden gaat. Maar de advocaat van het concern dat dit “paleis van plezier” heeft gebouwd, heeft verklaard dat ”voetbal en seks hand in hand gaan”. Hoe komt het dat niemand in de hoogste regionen van het voetbal hieraan aanstoot lijkt te nemen?
Niemand lijkt geschokt te worden door het feit dat jonge mannen worden aangemoedigd om deel te nemen aan georkestreerde beestachtigheden tegen jonge vrouwen, en er wordt niet verontwaardigd gereageerd op het feit dat niets wordt ondernomen om deze praktijken te voorkomen en de slachtoffers te beschermen tegen deze georganiseerde perversie. De voorzitter van de FIFA, Joseph Blatter, heeft de Commissie rechten van de vrouw schriftelijk laten weten dat zijn organisatie niet verantwoordelijk is voor datgene wat buiten de stadions gebeurt. Noch de UEFA noch de helden van de nationale elftallen hebben zich hierover uitgelaten.
De UEFA heeft zich ten doel gesteld het voetbal in Europa te bevorderen, in een geest van vrede, zonder enige vorm van discriminatie. De wereld van het voetbal is een mannenwereld: dat blijkt wel uit de taferelen in de stadions. Mannen vragen om de diensten van prostituees en misbruiken vrouwen. Daarom richt ik mij ook tot de mannen, tot de mannelijke leden van het Parlement en tot alle mannen in een machtspositie.
Tot slot, dames en heren, wil ik erop wijzen dat wij reeds kunnen rekenen op de openbare steun van mannen in onze strijd tegen de vrouwenhandel en de gedwongen prostitutie.
Ik wil onze collega Heaton-Harris, die zelf scheidsrechter is, bedanken dat hij van de gemengde parlementaire commissie Sport een spreekbuis heeft gemaakt tegen de vrouwenhandel en de gedwongen prostitutie. Ik wil onze collega Coveney bedanken, die als lid van dit Parlement de activiteiten van “zakenlieden tegen de vrouwenhandel” en de campagne “Stop the Traffic” leidt.
Ik roep u allen ten slotte op om het indrukwekkende werk te ondersteunen van de Raad van Europa, die op 16 mei 2005 in Warschau het eerste “Verdrage inzake acties ter bestrijding van mensenhandel” in het leven heeft geroepen: tot op de dag van vandaag hebben slechts elf van onze lidstaten deze ondertekend. Geen van hen heeft deze nog geratificeerd.
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, alle wettelijke instrumenten en alle mogelijke politieke maatregelen moeten worden aangewend om te voorkomen dat vrouwen handelsartikelen worden die alleen maar dienen als seksobject, niet alleen in Berlijn, maar ook op de hele wereld. 

Elizabeth Lynne (ALDE ),
   Mevrouw de Voorzitter, het kwaad van de mensenhandel vormt een duidelijk voorbeeld van een terrein waarop de EU kan en moet handelen. Daarom hebben Karin Riis-Jørgensen en ik onze mondelinge vraag gesteld. Indien mogelijk willen we vandaag nog antwoord krijgen.
Er wordt onvoldoende publiciteit gegeven aan deze immorele handel. In veel gevallen worden de slachtoffers als de daders beschouwd: we moeten dat omdraaien. Ik ben blij met de aandacht die dit onderwerp recentelijk op EU-niveau heeft gekregen. Er is een initiatiefverslag van het Parlement in de maak; de Raad heeft in december een actieplan goedgekeurd; we hebben het Verdrag van de Raad van Europa; en toch wordt er nog maar weinig vooruitgang geboekt. Het heeft geen zin dat de lidstaten met elkaar gaan praten tenzij er snel concrete actie wordt ondernomen.
Op dit moment krijgen deze vrouwen – het gaat hoofdzakelijk om vrouwen en meisjes – geen gegarandeerde bescherming. Zij worden als illegale immigranten behandeld en uitgezet en vervolgens in veel gevallen opnieuw verhandeld. Er kunnen bepaalde acties worden ondernomen: deze zijn onder meer neergelegd in het Europees Verdrag tegen mensenhandel. We hebben een veilige haven nodig zodat jonge vrouwen en meisjes beschermd kunnen worden. We hebben ten minste de adempauze van dertig dagen nodig die in het verdrag wordt genoemd, zodat deze vrouwen kunnen beslissen of ze mee willen doen aan de vervolging van de handelaren.
In het Verenigd Koninkrijk is slechts één opvangcentrum met 25 plaatsen. Naar schatting worden per jaar meer dan 1 000 mensen het Verenigd Koninkrijk binnengesmokkeld seksueel te worden uitgebuit. We kunnen niet volstaan met de constatering dat dit probleem niet wordt aangepakt. Het Verenigd Koninkrijk en andere landen moeten het Verdrag van de Raad van Europa ondertekenen.
Ten slotte moeten we in de aanloop naar het WK voetbal in Duitsland veel meer doen om mensen bewust te maken van deze problematiek. Verwacht wordt dat gedurende het WK duizenden vrouwen en kinderen verhandeld en tot prostitutie gedwongen zullen worden. Bij deze mondelinge vraag en in dit debat gaat het niet om een vorm van prostitutie waarbij de prostituees weten wat ze doen. Het gaat hier om moderne slavernij waarbij vrouwen en kinderen niet kunnen kiezen of ze al dan niet als prostituee willen werken. Deze twee verschillende zaken moeten we gescheiden houden. Daarom neem ik deel aan de campagne om een rode kaart aan gedwongen prostitutie te geven en ik hoop dat alle fans, voetballers en sportbonden zich samen met alle andere organisaties achter deze campagne zullen scharen, zodat we dit kwaad uit de wereld kunnen helpen. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ),
   Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat deze resolutie een voltreffer wordt. Ik hoop dat we ervoor kunnen zorgen dat dit onderwerp eindelijk uit de taboesfeer wordt gehaald, dat het in het openbaar wordt besproken. Over gedwongen prostitutie willen de daders het niet hebben, en de slachtoffers helaas ook niet. We moeten veel beter duidelijk maken wat het verband is tussen het migratiebeleid en het werkgelegenheidsbeleid.
Het is een enorm succes dat er een bres is geslagen in de verdedigingsmuur van de Duitse Voetbalbond, die dit onderwerp taboe vond en er liever niet over had willen praten. Er is al gezegd dat we de mensenhandel en de gedwongen prostitutie de rode kaart moeten geven. We moeten duidelijk maken dat fair play in de sport natuurlijk ook betekent dat we heel duidelijke nee zeggen tegen gedwongen prostitutie. We mogen geen enkel geval van gedwongen prostitutie dulden. Maar, mijnheer Frattini, we verwachten ook dat u zich niet alleen bezighoudt met de daders, en natuurlijk ook met de mensensmokkelaars, maar dat u ook zoekt naar een oplossing waardoor niet meer alleen de vrouwen worden gecriminaliseerd, zoals dat tot nu toe het geval was. Ik hoop dat u daarop in zult gaan wanneer u straks het woord tot ons richt.
Ik verwacht dat we niet alleen maar een visum gaan eisen, want daarvan zouden de vrouwen het slachtoffer worden. We moeten ook aan preventie doen, we moeten deze vrouwen ook begeleiden. We moeten net als in de Italiaanse immigratiewet vrouwen die bereid zijn om als getuige op te treden garanderen, dat ze in het land mogen blijven. We moeten meer doen om de vrouwen in staat te stellen om uit de gedwongen prostitutie te stappen. 
Lissy Gröner (PSE ),
   Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega´s, “De wereld te gast bij vrienden”, dat is het motto van het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland. De sportfans bereiden zich voor, maar ook georganiseerde smokkelbendes staan klaar om duizenden vrouwen naar Duitsland te halen en ze te exploiteren. De vrouwen wordt van alles voorgespiegeld om ze naar Duitsland te lokken, en daarna worden ze met geweld tot prostitutie gedwongen. Armoede is een van de belangrijkste oorzaken hiervoor, en dat moet ons uitgangspunt zijn. Bij de gastvrijheid in Duitsland hoort ook dat we niet de andere kant opkijken, dat we de vrouwen beschermen die in een noodsituatie zitten.
Overal ter wereld worden tot 800 000 vrouwen het slachtoffer van mensenhandel, 100 000 daarvan komen uit de EU. Hoeveel het er deze zomer in Duitsland zullen zijn kunnen we niet zeggen, maar we moeten de mensenhandelaren een rode kaart geven. Mijnheer Frattini, ik verwacht dat u concrete maatregelen zult nemen aan de hand van de voorstellen die de Vrouwencommissie in het verslag-Prets heeft gedaan en van de voorstellen in het Actieplan tegen vrouwenhandel.
We moeten ervoor zorgen dat er voldoende financiële middelen zijn om de campagnes van de vrouwenorganisaties te ondersteunen, om telefoonhotlines in allerlei talen aan te bieden. We moeten zorgen voor een goede bescherming van de slachtoffers. Er is al gezegd dat de asielrichtlijn uit 2002 in de lidstaten maar halfslachtig is omgezet, dus moeten we meer druk uitoefenen. België biedt vrouwen die bereid zijn om getuigenis af te leggen en willen proberen om uit de prostitutie te stappen sinds kort een verblijfsrecht, en helpt die vrouwen dan ook. Dat is een uitstekend beleid.
Europol moet nauwer worden betrokken bij die programma’s voor een werkelijk doelmatige strijd tegen de moderne vrouwenhandel. Bovendien moeten de sportbonden natuurlijk ook een bijdrage leveren. Daarom verwachten we dat ze mee zullen helpen en dat ze met de fans spreken. Die moeten namelijk ook hun ogen open houden en iets doen. Het is echter wat kort door de bocht om van vrouwen een speciaal visum te eisen. Denk alstublieft nog eens goed na over de maatregelen. 
Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   Mevrouw de Voorzitter, miljoenen mensen over de hele wereld verheugen zich op het komende WK voetbal, maar hoeveel duizenden vrouwen moeten het slachtoffer worden van de wens om niet alleen voetbal te zien maar ook gemakkelijk toegankelijke seksuele diensten te kopen? Om voldoende seksuele diensten te kunnen aanbieden moeten tienduizenden vrouwen, vaak onder dwang, de reeds grote groep prostituees in Duitsland aanvullen. Deze mensenhandel is schandelijk en diep onmenselijk en geeft blijk van een onderdrukkende visie op de vrouw en ook van een onderschatting van alle mannen die naar het voetbal komen kijken.
Om het geweld tegen vrouwen en kinderen te stoppen moet de verantwoordelijkheid voor de handel in seksslavinnen en de prostitutie niet bij de slachtoffers worden gelegd, maar bij degenen die zich het recht toe-eigenen om de lichamen van vrouwen te kopen en te verhandelen. De term “gedwongen prostitutie” kan worden uitgelegd alsof het tegendeel bestaat, dus een vorm van zogenaamde vrijwillige prostitutie. Er bestaat echter geen vrijwillige prostitutie. Vrouwen kiezen niet voor prostitutie; ze worden er door diverse factoren toe gedwongen. Het kan zijn dat ze het slachtoffer van de georganiseerde misdaad zijn, maar armoede en werkloosheid zijn andere oorzaken. Er zijn echter vooral duidelijke verbanden tussen prostitutie en eerdere blootstelling aan lichamelijke, psychische en seksuele gewelddaden.
Het verband tussen de legalisering van prostitutie en de toenemende handel in seksslavinnen moet nader worden toegelicht. Wat betekent het feit dat prostitutie in Duitsland legaal is bijvoorbeeld voor de toename van het aantal slachtoffers van de handel in seksslavinnen in verband met het WK voetbal? Wetgeving die prostitutie toestaat moet worden geëvalueerd en moet worden vergeleken met bijvoorbeeld de Zweedse wetgeving, waarin de klant strafbaar wordt gesteld. De Zweedse wetgeving heeft aangetoond dat als de vraag vermindert, daarmee ook het aantal slachtoffers van trafficking en prostitutie afneemt. De verantwoordelijkheid wordt op de juiste plaats gelegd, namelijk bij de klanten. Zij zijn degenen die de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen voor hun seksualiteit, zonder de lichamen van vrouwen te kopen.
Als wij accepteren dat mannen zich het recht toe-eigenen om lichamen van vrouwen te kopen, dan betekent dat ook dat we moeten accepteren dat ongeveer vier miljoen vrouwen en kinderen in en tussen landen worden getransporteerd om seksueel te worden uitgebuit.
Het veroordelen van seksuele exploitatie en prostitutie betekent niet dat men vrouwen in de prostitutie de schuld geeft. Integendeel. Wij willen alle vrouwen recht op seksualiteit geven, zonder onderdrukking en op gelijke voorwaarden. Vrouwen zijn geen handelswaar. Vrouwen zijn niet te koop.
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de vragen die de voorzitter van de Vrouwencommissie, mevrouw Záborská, en andere afgevaardigden hebben gesteld vereisen een gedetailleerd antwoord van mijn kant. Het is juist en ook mijn plicht u concrete antwoorden te geven. In totaal zijn er zestienverschillende punten aan de orde gesteld met zeer precieze vragen, waar ik op zal proberen te antwoorden.
In het algemeen gesproken vind ik het onvoorstelbaar dat een sportevenement – dat in principe juist positieve waarden zou moeten stimuleren – wordt misbruikt om gedwongen prostitutie te tolereren of aan te moedigen. Ik heb daarover de zeer droevige opmerking gehoord dat voetbal en seks samengaan, alsof gedwongen prostitutie het onvermijdelijke gevolg zou zijn van een groot sportevenement. Dat zou echter de ontkenning betekenen van de meest gezonde waarden van de sport.
Daarom is het noodzakelijk te beginnen bij de Europese wetgeving die we op dit terrein hebben goedgekeurd. Die voorziet de strafbaarstelling van degenen die met hun handelingen bijdragen tot de gedwongen prostitutie van personen, met name vrouwen en kinderen maar – het moet gezegd – ook mannen.
Zoals u weet, bestaat er in dit verband een Europees kaderbesluit. In Duitsland is in 2005 een nationale wet in werking getreden die al volledig toepasbaar is. Voor eind april zullen we de Raad en het Parlement een verslag voorleggen over de toepassing van het kaderbesluit inzake mensenhandel en maatregelen in verband met de strafbaarstelling van dat misdrijf. Het doel is te garanderen dat alle lidstaten wettelijke maatregelen nemen om het kaderbesluit om te zetten voor het wereldkampioenschap voetbal begint.
Tot de belangrijkste voorschriften van het kaderbesluit behoort de plicht van de lidstaten om verdachten strafrechtelijk te vervolgen in het land van herkomst en niet in het land waar het misdrijf is gepleegd. Het kaderbesluit heeft daarmee tot doel te verzekeren dat er daadwerkelijk wordt geprocedeerd en straffen worden opgelegd.
Nadat wij uiterlijk eind april het rapport zullen hebben voorgelegd, zullen de Raad en – als het dat nodig acht – ook het Parlement zich inhoudelijk kunnen bezighouden met verdere wetgevende maatregelen die op Europees niveau zouden kunnen worden getroffen. Zonder nu al vooruit te lopen op definitieve antwoorden zou mijns inziens in dat verband gedacht moeten worden aan maatregelen als het strafbaar stellen van klanten die weten dat zij gebruik maken van de diensten van slachtoffers van dwang en, in bepaalde gevallen, van ware mensenhandel die tot slavernij leidt.
De wetgeving van de lidstaten betreffende het al of niet legale karakter van prostitutie loopt natuurlijk sterk uiteen. Voor de situatie echter waarin de klant beseft dat hij zich ophoudt met een persoon die het slachtoffer is van mensenhandel of van dwang, moet er volgens mij nog verder nagedacht worden, ook met het oog op mogelijke strafrechtelijke sancties.
In dit verband dienen Europol en Eurojust natuurlijk een grotere rol te spelen. Tijdens mijn gesprekken met de voorzitter van Eurojust en de directeur van Europol heb ik als een van de prioritaire onderwerpen de versterking van de bevoegdheden van Europol en Eurojust aan de orde gesteld bij de toepassing van het actieplan ter bestrijding van mensenhandel dat wij, zoals het Parlement weet, eind vorig jaar hebben gepresenteerd. Europol kan een zeer belangrijke rol spelen bij het coördineren van acties op Europees niveau tegen deze vreselijke vorm van criminaliteit. Bij het bestrijden van pedofilie hebben wij daar al succes mee geboekt. Dankzij een actie van Europol zijn we erin geslaagd een netwerk van pedofielen in 13 Europese landen op te rollen. Ook deze weg dienen wij te bewandelen.
Voorts hebben we dan het specifieke probleem van het wereldkampioenschap voetbal. Bij de eerste discussie hierover had ik het Parlement beloofd dit thema formeel onder de aandacht te brengen van de Duitse minister van Binnenlandse Zaken. Dat heb ik natuurlijk gedaan en minister Schäuble heeft mij enkele dagen geleden in zijn antwoord de formele verzekering gegeven dat de van kracht geworden federale wet strikt zal worden toegepast en dat hij bovendien met bijzondere aandacht de initiatieven ter preventie van dit verschijnsel zal volgen in alle Duitse steden waar tijdens het WK wedstrijden zullen worden gespeeld.
Ik kan dan ook met stelligheid beweren dat de Duitse federale regering zich bij monde van haar minster van Binnenlandse Zaken niet alleen bereid verklaart volledig samen te werken maar tevens de Raad van ministers van Binnenlandse Zaken die in april bijeenkomt zal aansporen het onderwerp te bespreken teneinde een operationele strategie te formuleren. In dit geval gaat het niet om wetgeving maar om operationele preventieve maatregelen in het veld om te voorkomen dat dit sportevenement gebruikt wordt om met dat verschrikkelijke middel een groot aantal mensen te verhandelen.
Nu zou ik twee opmerkingen willen maken over de concrete maatregelen die ik als vertegenwoordiger van de Commissie voornemens ben te presenteren tijdens de vergadering van de Raad van ministers van Binnenlandse Zaken eind april. Ten eerste kan ik wat betreft de visa de geachte afgevaardigde Gröner, maar ook degenen die mij na het seminar van 8 maart daarover een brief hebben gestuurd, met stelligheid bevestigen dat ik van plan ben geweest noch de wil of de gedachte heb gehad visa voor vrouwen in te voeren. Visumplicht is niet gebaseerd op categorieën mensen maar op landen, nationaliteiten. Ik had aangekondigd te zullen nagaan of er voor bepaalde derde landen die een aanzienlijk risico vormen nu nog geen visumplicht geldt. Op basis van die beoordeling zou het dan eventueel raadzaam kunnen zijn ook voor landen die een mogelijke bron van mensenhandel zijn een tijdelijke visumplicht in te voeren. Het gaat om de inwoners van zo’n land en natuurlijk niet om de vrouwen. Daarom verontschuldig ik mij als mijn woorden op het seminar van 8 maart verkeerd begrepen zijn.
Ik heb me in het onderwerp verdiept en ik kan u antwoorden dat er volgens de gegevens van de verschillende politiediensten geen mensenhandel bestaat richting Europese Unie vanuit derde landen die geen visumplicht kennen voor reizen naar de lidstaten. Het is derhalve niet nodig wijzigingen aan te brengen in de huidige visumregeling, daar volgens de statistieken alle zogenaamde risicolanden al onder de visumplicht vallen. Maar er zou hoe dan ook nooit een visum voor vrouwen zijn ingevoerd, er zou alleen voor bepaalde landen meer controle zijn geweest. Het probleem is dus onbestaand, maar het is wel duidelijk dat er meer controle moet worden uitgeoefend door de consulaten op de werkelijke reisdoelen van groepen bezoekers en ik zal de Raad daar een voorstel voor doen. Het is namelijk klip en klaar dat degenen die vrouwen verhandelen met seksuele uitbuiting als doel daarvoor valse redenen opgeven of laten opgeven.
De controle moet dus plaatsvinden aan de grenzen en in de consulaten – waarvoor samenwerking tussen alle lidstaten van de Europese Unie nodig is – en dient op intensievere wijze het waarheidsgehalte van de opgegeven reisdoelen na te gaan. Zoals u weet, wordt er vaak verklaard dat een reis toeristische doeleinden heeft terwijl dat niet waar is. Daarom is grondiger controle noodzakelijk.
Zoals meerdere sprekers hebben gezegd, zijn ook concrete maatregelen noodzakelijk ter ondersteuning van de slachtoffers. Persoonlijk ben ik voorstander van het opzetten van telefonische hulpdiensten met simultaanvertolking om in zo veel mogelijk talen onmiddellijk bijstand te kunnen verlenen.
Die maatregelen gelden natuurlijk zowel voor het wereldkampioenschap voetbal als voor de periode daarna, daar je dergelijke diensten niet vanaf juli dit jaar kunt stopzetten. Deze op het bieden van directe en concrete bijstand gerichte maatregelen kunnen dankzij Europese projecten en kredieten voor dergelijke concrete voorstellen een plaats krijgen in het Europees actieprogramma.
Een andere maatregel die mij noodzakelijk lijkt, is een vergelijkende studie van de wetgeving van alle lidstaten betreffende prostitutie en de relatie tussen prostitutie en mensenhandel met seksuele oogmerken in de landen waar prostitutie is toegestaan. Er bestaat een duidelijke relatie tussen de stijging van de vraag en, laten we het zo maar noemen, de prikkel voor de handelaars hun verachtelijke activiteit te bedrijven. Het Parlement heeft een studie laten uitvoeren naar transnationale criminaliteit. Op basis daarvan ben ik voornemens een vergelijkende studie te laten maken teneinde een duidelijker beeld te krijgen van de band tussen de stijging van de vraag en de toename van de handel.
In het kader van het Daphne-programma kan de Europese Unie natuurlijk initiatieven cofinancieren ter versterking van het bewustzijn van de publieke opinie betreffende de noodzaak de vraag naar prostitutie te verminderen. Het verminderen van de vraag leidt of draagt bij tot de beperking van mensenhandel met seksuele doeleinden.
Een ander mogelijk voorstel is het intensiveren van de contacten met de lagere overheid, dat wil zeggen met regionale en stedelijke bestuurders. Verschijnselen als mensenhandel kennen natuurlijk hun vertakkingen over het hele grondgebied van de Unie. Zoals u weet bestaat er een Europees netwerk voor criminaliteitspreventie. We zullen nagaan of dit Europees netwerk of andere verbanden de mogelijkheid bieden de lagere overheid meer te betrekken bij enerzijds preventieactiviteiten en anderzijds hulp aan de slachtoffers van mensenhandel.
Voor slachtofferhulp is het bovendien mogelijk de normen toe te passen die net genoemd zijn. Op basis daarvan hebben vrouwen en slachtoffers van mensenhandel of gedwongen prostitutie in het algemeen een gegarandeerde status. De Europese wetgeving, en meer in het bijzonder de Europese richtlijn van 2004, garandeert een verblijfsvergunning, waar een spreker hier zo juist om gevraagd heeft. De lidstaten hebben tot 6 augustus dit jaar de tijd om de richtlijn om te zetten en gelukkig heeft een aantal lidstaten de richtlijn al verwerkt in nationale wetgeving. Om de lidstaten die aan het eind van de lente – dus ruim voor de maand augustus – de richtlijn nog niet hebben omgezet aan te moedigen, zal ik een technische bijeenkomst met de vertegenwoordigers van alle lidstaten organiseren om duidelijk te krijgen welke problemen de nationale omzetting van de richtlijn tot dan toe hebben tegengehouden. Dan zal ik tevens voor het verstrijken van de termijn alle lidstaten formeel verzoeken uiterlijk eind augustus de slachtoffers van seksuele uitbuiting en mensenhandel de voorkeursbehandeling te geven die de Europese regelgeving voorschrijft.
Er zijn nog andere belangrijke zaken die regeling behoeven, zoals bijvoorbeeld de noodzaak te beschikken over concrete statistische data betreffende dit verschijnsel. Zoals ik al heb laten weten, zijn we van plan over enkele weken met een publicatie over dit thema een aanzet te geven tot verder denkwerk. Tevens zullen we een Europese mededeling het licht laten zien over een typologie voor Europese criminaliteitsstatistieken, met een speciale verwijzing naar dit soort misdrijven. Daarmee moeten we dan in ieder geval de zekerheid hebben te beschikken over betrouwbare statistische gegevens over dit verschijnsel, de slachtoffers, het aantal ingediende aanklachten en de opgelegde straffen.
Het initiatief richt zich natuurlijk niet uitsluitend op het WK voetbal in Duitsland maar ook op de middellange termijn. Mevrouw de Voorzitter, ik ben aan het eind van mijn betoog aangekomen en ik verontschuldig mij voor de lengte ervan. Ik had echter 16 verschillende punten te behandelen en ik wilde het verwijt voor zijn bepaalde vragen niet beantwoord te hebben.
We zullen een programma starten om op Europees niveau het bewustzijn betreffende het verschijnsel groter te maken. Persoonlijk ben ik voor een Europese dag tegen mensenhandel en gedwongen prostitutie. De komende weken ben ik van plan een seminar te organiseren op technisch niveau – dat natuurlijk voor iedereen toegankelijk zal zijn – om de beste praktijken ter voorkoming van dit verschijnsel met elkaar uit te wisselen. Dank u wel. 
De Voorzitter.
   Dank u, commissaris, u was zo gedreven aan het woord dat ik het hart niet had u te onderbreken toen uw tien minuten spreektijd waren verstreken. Maar de tijd dringt en daarom gaan we nu snel verder. 
Nicole Fontaine,
   Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de beschaafde wereld heeft duizenden jaren nodig gehad om de slavenhandel, de onmenselijke arbeidsomstandigheden en de onderdrukking van de vrouw uit te roeien, om nog maar te zwijgen over de doodstraf, hoewel de strijd hiertegen nog niet afgelopen is.
De eeuw die pas is begonnen, moet de eeuw worden waarin we die nieuwe vorm van slavernij, de gedwongen prostitutie, waarvan elk jaar duizenden vrouwen en kinderen het slachtoffer worden, uit onze samenleving verbannen. Dat is de boodschap van de mondelinge vragen die onze Commissie rechten van de vrouw en gender equality vandaag heeft ingediend.
Het Europees Parlement – het verheugt me hierop te kunnen wijzen – wordt in geheel Europa en ook ver daarbuiten beschouwd als een onvermoeibaar pleitbezorger voor de universele waarden van de mens en de menselijke waardigheid. Toen wij op 16 januari met een overweldigende meerderheid stemden voor het verslag van mevrouw Prets, gaven wij reeds een zeer sterk signaal af dat bij u, mijnheer Frattini, in goede aarde is gevallen, wat u zojuist hebt bevestigd met uw opmerkingen, als dat nodig al was.
Onze mondelinge vragen van vandaag liggen in het verlengde van de stemming in januari en van onze actie op 8 maart en brengen opnieuw onze verontwaardiging tot uiting. Wij zijn diep geschokt dat in het kader van de voorbereidingen voor het komende wereldkampioenschap voetbal niet alleen de bouw maar ook de commerciële promotie oogluikend wordt geduld van een etablissement dat sommigen zelfs durven op te hemelen als het grootste bordeel ter wereld. Zoals u, mijnheer Frattini, reeds hebt gezegd, is het onaanvaardbaar dat internationale sportwedstrijden zijn verworden tot afzetmarkt voor gedwongen en georganiseerde prostitutie.
Mijnheer Frattini, hoe luid onze protesten ook mogen zijn, ze zijn niet toereikend, en u hebt dat begrepen. Wij willen u bedanken dat u het merendeel van onze vragen hebt beantwoord. Aangezien binnenkort het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland plaatsvindt, is haast geboden. Alle initiatieven die u zojuist hebt genoemd, zijn uitstekend, maar ik wil uw aandacht vestigen op het feit dat ze op tijd uitgevoerd moeten worden. Daarom moeten wij ze nauwlettend in de gaten houden. Het Europees Parlement zal alles doen wat in zijn macht ligt om hieraan een bijdrage te leveren. 
Christa Prets,
   Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben blij dat veel van de voorstellen in mijn verslag zijn aangenomen. Het is belangrijk dat dit werkelijk een brede discussie wordt. We moeten daarvoor kunnen beschikken over de cijfers en de statistieken, maar ook over gezamenlijke regels, niet alleen binnen de Europese Unie, maar ook in derde landen. We weten namelijk dat de vrouwen uit derde landen komen, dus moeten ook zij hierbij worden betrokken.
Mijnheer de commissaris, ik ben blij dat u dit onderzoek met de titel “Gevolgen van de prostitutie voor de mensenhandel” wilt laten verrichten. Dat mag echter niet alleen ingaan op de legale prostitutie, maar moet ook de illegale prostitutie behandelen. Ook de vraag hoe het eruitziet in de landen waar de prostitutie verboden is moet worden beantwoord. Hoe zit dat met de mobiliteit van de klanten? Ook dat moet in het onderzoek aan de orde komen.
U heeft al uitgelegd wat u wilt bereiken met een visumplicht voor het WK. Ik hoop en ik ga ervan uit dat u daarmee wilt zorgen voor een betere controle op het verstrekken van visa, en niet een tijdelijk visum wilt invoeren. Dan zou namelijk de vraag zijn: waar begin je, en waar hou je op? Nu is het wereldkampioenschap voetbal de aanleiding, omdat het een goede gelegenheid is om op dit probleem te wijzen, daarmee bereiken we een groot publiek. Gedwongen prostitutie vindt echter ook plaats in de marge van congressen en beurzen, en ook hier in Straatsburg wanneer het Europees Parlement er vergadert. Daarom is het geen goed idee om een tijdelijke visumplicht in te voeren.
Ik zou u willen verzoeken om tijdens de vergadering van de Raad in april prioriteiten te stellen. Oostenrijk moet zich voorbereiden op de aanpak van dit probleem, want in 2008 vindt het Europees kampioenschap daar plaats. Daarom hebben we allemaal goede ideeën nodig.
U heeft gewezen op het belang van Europol. Dat betekent de facto echter ook dat Europol meer personeel en meer bevoegdheden moet krijgen, anders wordt het niets. Er valt nog heel veel te zeggen over deze kwestie, maar misschien doen mijn collega's dat. 
Maria Carlshamre,
   Mevrouw de Voorzitter, we bevinden ons nu op een kruispunt in de strijd tegen de mensenhandel. Vorige week op 8 maart en ook nu weer heeft commissaris Frattini aangekondigd dat er dit jaar uitgebreid onderzoek zal worden gedaan naar de wijze waarop de prostitutiewetgeving de mensenhandel in de verschillende lidstaten beïnvloedt. Dat is beslist goed nieuws.
Vorig jaar september heeft de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid een soortgelijk maar kleiner onderzoek naar deze kwestie gepresenteerd. Het was het eerste onderzoek op dit gebied. Dat onderzoek gaf ons sterke aanwijzingen dat criminalisering van de vraag naar mensenhandel een zeer krachtige uitwerking had en dat het aantal gesmokkelde meisjes en jonge vrouwen daardoor sterk wordt verminderd. Legalisering heeft het tegenovergestelde effect. Het aantal slachtoffers van mensenhandel neemt erdoor toe.
Uit de cijfers blijkt ook duidelijk dat door de legalisering van prostitutie niet alleen het legale deel van de bedrijfstak, maar ook de illegale prostitutie groeit. Met het komende onderzoek van de Commissie zullen we de feitelijke basis voor maatregelen tegen mensensmokkel versterken en vooral de vraag criminaliseren. Het gaat niet langer om een meningsverschil; de feiten spreken heldere taal. Ik ben bijzonder blij met het werk dat commissaris Frattini op dit punt verricht. Willen we de mensenhandel werkelijk bestrijden? Er is een manier om dat te doen. De vraag is of we voldoende lef hebben om de daad bij het woord te voegen. 
Margrete Auken,
   Mevrouw de Voorzitter, persoonlijk houd ik niet van de term “gedwongen prostitutie”, want alle prostitutie is min of meer gedwongen, maar onze fractie steunt natuurlijk de gepresenteerde resolutie. Mensenhandel is slavenhandel – een discriminerend, onwaardig en een afschuwelijk misdrijf. Het is van cruciaal belang dat we een extra inspanning leveren om deze extreem kwetsbare en zwakke groep verhandelde kinderen en vrouwen te hulp te komen.
Op persoonlijke titel wil ook graag ik mijn genoegen uitspreken over het feit dat er überhaupt een goed debat over prostitutie wordt gevoerd. Het is belangrijk dat we een eind maken aan de mythe van de gelukkige prostituee. Het merendeel van de prostituees leidt een armzalig leven, met gevaar voor overvallen, verkrachting, geslachtsziekten enzovoort. Nergens anders in onze samenleving wordt geaccepteerd dat het uitoefenen een beroep zulke grote risico’s met zich meebrengt. En wie van de aanwezigen hier zou blij zijn als zijn of haar dochter prostituee werd? We moeten dus zorgen dat hierover een debat op gang komt.
Vittorio Agnoletto,
   . Mevrouw de Voorzitter, geachte collega’s, het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland is een gelegenheid om de strijd aan te binden tegen de uitbuiting van mensen.
Volgens mij dienen we de initiatieven van de Vrouwencommissie te steunen. Ik ben het eens met het idee een educatieve informatiecampagne op te zetten om seksuele uitbuiting te bestrijden.
We dienen op Europees niveau initiatieven te nemen, mede via internationale instrumenten als het Verdrag van de Raad van Europa. Het is echter net zo belangrijk een duidelijk onderscheid aan te brengen tussen gedwongen prostitutie en de beoefening van dit beroep uit vrije keuze. Er bestaan namelijk verenigingen van vrouwen en mannen die zich prostitueren. Een delegatie van die verenigingen is hier in het Parlement geweest teneinde de erkenning van hun beroep te vragen, om te beginnen met het opstellen van een handvest van rechten en een beginselverklaring.
Op politiek vlak is het noodzakelijk te bepalen of een vrouw die daartoe niet gedwongen is de vrijheid heeft zich te prostitueren of niet. Het erkennen van vrijwillige prostitutie en het verlenen van een beroepsstatus aan deze activiteit betekent de erkenning van een reeks rechten en plichten. Daaronder vallen het recht in vrijheid en veiligheid te leven, zonder enige dwang zijn beroep uit te oefenen en te trouwen, daar dat in een aantal landen niet is toegestaan.
Urszula Krupa,
   Mevrouw de Voorzitter, het debat van vandaag over mensenhandel en gedwongen prostitutie rondom grote internationale sportevenementen maakt het drama zichtbaar van duizenden vrouwen die worden uitgebuit in de sexindustrie, en toont aan hoe absurd de liberale visie op vrijheid is. Die vrijheid waarin "alles moet kunnen" leidt tot geweld, het verspreiden van ziekten, drugsverslaving, prostitutie en andere ellende.
Ware vrijheid heeft pas betekenis wanneer ze ten dienste staat van de liefde en de waarheid. Dat betekent dat geweld, manipulatie en zwendel als destructief en ontoelaatbaar worden beschouwd, maar ook dat prostitutie wordt gezien als misbruik van mensen. De zogenaamde "rode kaart" voor de gedwongen prostitutie om te proberen deze moderne vorm van slavernij te bestrijden lijkt me een zwakke en nogal willekeurige maatregel die weinig effect zal hebben binnen de contekst van de liberale propaganda. Er moeten wettelijke maatregelen komen. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ). –
   Mevrouw de Voorzitter, ik heb in 1999 in België meegemaakt hoe een Poolse vrouw, die was verkracht door een Albanees, werd behandeld. Nadat ze aangifte had gedaan bij de politie kreeg ze het bevel het land te verlaten. Wat er met de verkrachter is gebeurd, is niet bekend. Misschien wel niets, want hij was een arme asielzoeker. Het slachtoffer kreeg van niemand enige vorm van schadevergoeding, en ook geen slachtofferhulp, ook al wilde men haar die hulp wel geven. Ze kon geen gebruik maken van die hulp omdat ze binnen drie dagen het Belgisch grondgebied moest verlaten.
Daarom is het belangrijk dat we een speciale status verlenen aan de slachtoffers van geweldsdelicten, verkrachtingen en gedwongen prostitutie, door hen een tijdelijke verblijfsstatus en wat financiële hulp te geven. 
Edit Bauer (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Frattini, mensenhandel vormt ontegenzeglijk een fundamentele schending van de mensenrechten en een van de meest ellendige verschijnselen in de wereld van vandaag. In een beschaafde samenleving kan geen plaats zijn voor deze vorm van slavernij waar wij getuige van zijn. Het betreft een grootschalige illegale handel waar honderdduizenden in Europa het slachtoffer van zijn. Naar schatting beloopt het aantal seksueel misbruikte vrouwen en meisjes 85 procent van alle slachtoffers.
In dit verband zou ik graag op twee punten willen ingaan. Het Europees Verdrag inzake de bestrijding van mensenhandel dient als rechtsinstrument, maar volgens informatie op de website van de Raad van Europa hebben dertien Europese landen, lidstaten van de Europese Unie, dit verdrag niet ondertekend en is het tot nu toe nog door geen enkel land geratificeerd. Zelfs de Europese Gemeenschap heeft dit document niet ondertekend. Wat gaat de heer Frattini, de verantwoordelijke commissaris, hier aan doen? Daarnaast zou ik de vraag willen stellen hoe wij mensenhandel doelmatig kunnen bestrijden als de vraag grotendeels onopgemerkt blijft, op enkele gevallen na, en als deze diensten gedoogd blijven worden. Volgens sommige analyses geven Europeanen miljarden euro’s uit aan dergelijke diensten, waardoor de vraag de drijvende kracht wordt achter deze succesvolle handel.
Ik zie uit naar de strategie en de toegezegde mededeling over actieplannen om mensenhandel te bestrijden. Deze zullen mijns inziens een passend kader bieden om onze discussie over deze ernstige zaken voort te zetten en onze meningen te uiten. 
Martine Roure (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, in vele landen worden duizenden vrouwen uitgebuit en gedwongen tot prostitutie, en de slachtoffers van die gedwongen prostitutie zijn voor het merendeel jong en kwetsbaar.
De zwaksten zijn overgeleverd aan souteneurs, die hen in de gaten houden en hen lichamelijk, financieel en geestelijk straffen; ze worden vaak met de dood bedreigd. Het is derhalve de vraag waarom deze vrouwen hun souteneurs niet aangeven. Ze worden soms tegengehouden door liefde, maar meestal door angst. Deze weerloze vrouwen laten deze nachtmerrie over zich heen komen omdat ze geen keus meer hebben.
Sommigen van hen ervaren de prostitutie in het begin bijna als iets aangenaams. Wij zien deze nieuwe slavinnen tegenwoordig echter steeds vaker op straat, zonder echt notitie van hen te nemen. Wanneer het meisje niet genoeg werkt, wordt ze keer op keer mishandeld. De souteneur oefent constant druk op haar uit om haar tot werken aan te zetten. Als de prostitutie legaal is, komt de souteneur op voor het meisje, brengt haar in contact met bordeelhouders en dwingt haar zich te voegen naar de wensen van het milieu waarin hij verkeert. Hij verleidt, dreigt en gebruikt geweld om zijn doelen te bereiken. Het slachtoffer wordt gedwongen haar inkomsten rechtsreeks of via een tussenpersoon af te staan.
Blootgesteld als ze worden aan geweld, moeten deze jonge vrouwen grote schulden terugbetalen om de kosten te vergoeden van hun reis en hun identiteitspapieren. Aangezien ze illegaal in een land verblijven en meestal geen geld meer hebben, hebben ze geen enkele hoop meer op verbetering van hun situatie. Wanneer ze zich verzetten tegen de druk van de smokkelaars, worden zij, hun kinderen of hun families bedreigd. Deze situatie is uitzichtloos, en door de aard van de omgeving waarin ze werken, raken ze vaak verslaafd aan drugs.
Niemand kan zijn handen in onschuld wassen ten aanzien van dergelijke tragische zaken. Wij hebben een plicht: deze verachtelijke praktijken bestrijden, zoals anderen hebben gestreden tegen slavernij, racisme en willekeurige opsluiting. Dit debat gaat ons allen aan, in alle landen van Europa. 
Milan Horáček (Verts/ALE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, het is een goede zaak dat de strijd tegen de vrouwenhandel en tegen de mensenhandel aan de vooravond van het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland wordt besproken. Het gaat namelijk om duizenden prostituees meer, en het merendeel zal dit werk niet vrijwillig doen, maar onder dwang. Ik heb jaren ervaring met NGO's die zich bezig houden met de bestrijding van kinderprostitutie aan de Tsjechisch-Duitse en aan de Tsjechisch-Oostenrijkse grens. Daarom ben ik van mening dat we deze criminaliteit alleen maar kunnen bestrijden door de wetten te verbeteren en de verschillende instellingen en organen meer bevoegdheden te geven. Bovendien moet er een grensoverschrijdende samenwerking komen met de landen in Centraal- en Oost-Europa. Op de lange termijn moeten we de armoede bestrijden en informatiecampagnes voeren. Zo kunnen we de gedwongen prostitutie de rode kaart geven. We kunnen de burgers attent maken op dit probleem door een “Dag tegen de mensenhandel” te organiseren. 
Johannes Blokland (IND/DEM ). –
   Voorzitter, de ingediende vragen zijn verdienstelijk ten aanzien van de aanpak van mensenhandel en prostitutie. Vooral de vragen over een onderzoek naar het verband tussen beide en die over de gang van zaken rond het WK voetbal ondersteun ik van harte. De beantwoording van commissaris Frattini vond ik uitstekend. Ik ben verheugd dat de Commissie bereid is vergelijkend onderzoek te doen naar de wijze waarop lidstaten prostitutie in juridische en praktische zin behandelen en welk effect dat beleid heeft.
Mijnheer de Commissaris, mijnheer Frattini, wilt u daarbij ook letten op de mate van transparantie in en de beheersbaarheid van de prostitutie, op de mate van gedwongen prostitutie, op de mogelijkheden van prostituees om het beroep te verlaten en op de vraag naar prostitutie. Het antwoord interesseert mij, omdat het nuttige informatie kan opleveren over de meest effectieve wijze waarop de nadelige gevolgen van prostitutie kunnen worden bestreden. Tenslotte, ik ben erg verheugd over de toon van dit debat. 
Christa Klaß (PPE-DE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, een vriendin van mijn twintigjarige dochter vertelde mij onlangs dolgelukkig dat ze een baantje had gekregen als hostess tijdens het wereldkampioenschap voetbal. Ik heb haar toen gevraagd hoe ze dat baantje had gekregen, en zij vertelde dat ze aan sport doet en bij de Duitse Sportfederatie had gesolliciteerd.
In dit geval weet ik zeker dat het een serieuze zaak is. Stelt u zich echter eens voor dat u in armoede leeft, en dat uw dochter u vertelt dat ze de kans krijgt om in de zomer naar Duitsland te reizen omdat ze daar een fantastische baan kan krijgen! Iedere vader, iedere moeder is natuurlijk blij als het eigen kind een kans krijgt, maar wie denkt er aan de gevaren? Wie probeert werkelijk om er achter te komen of het een serieuze zaak is? Dat is slechts een van de vele manieren waarop zulke dingen kunnen gebeuren.
Dat moet ons uitgangspunt zijn, de voorlichting in de landen van herkomst. Er is al veel onderzoek verricht, mijnheer de commissaris, daar heeft u al op gewezen. We moeten er echter ook voor zorgen dat de mensen – de ouders en de kinderen – te horen krijgen wat de gevaren zijn die achter dergelijke dubieuze voorstellen schuil kunnen gaan. We weten dat de vraag naar seksuele diensten tijdens dergelijke grote evenementen enorm stijgt, en dat geldt natuurlijk ook voor de criminaliteit, zoals mensenhandel en gedwongen prostitutie.
Er zijn maar heel weinig vrouwen die dit werk buiten een bordeel en zonder souteneur verrichten. Duizenden worden onder valse voorwendsels hier naartoe gebracht uit Centraal- en Oost-Europa, uit Afrika, Azië en Latijns Amerika. Ze komen vanwege de armoede in hun eigen land, en om hun familie te onderhouden. Ze komen hier naartoe, worden met geweld gewillig gemaakt en geëxploiteerd, en daardoor verliezen ze uiteindelijk ook hun waardigheid en hun trots.
Naast de voorlichting in de landen van herkomst zijn ook de maatregelen in de landen waar de evenementen plaatsvinden belangrijk. We moeten het publiek informeren, zorgen voor een meertalige telefoonhotline, 24 uur per dag, dat is allemaal al voorbereid, en daarom steunen wij deze acties. Binnenkort begint het wereldkampioenschap voetbal, en het is de hoogste tijd voor een rode kaart. We moeten hierover spreken. 
Katerina Batzeli (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de vrouwenhandel en het rondsleuren met vrouwen vormen een probleem met een werelddimensie. Dit verschijnsel doet zich vooral sterk voor tijdens sportevenementen. Het lijdt geen twijfel dat geen onderscheid gemaakt mag worden tussen gedwongen en “vrijwillige” prostitutie, aangezien beide vormen dezelfde wortel hebben. Zij komen voort uit bittere armoede, sociale uitsluiting, uit verschijnselen die vrouwen op de rand van uitbuiting brengen. Ook vanuit juridisch oogpunt bekeken moet men zich afvragen hoe, in geval van een proces, een onderscheid gemaakt kan worden tussen iemand die het slachtoffer is van gedwongen prostitutie en iemand die zich prostitueert, en hoe dit onderscheid gemaakt kan worden bij de bestraffing van degenen die tot prostitutie aanzetten.
Het is absoluut noodzakelijk duidelijk te maken dat sportwedstrijden in eenieders bewustzijn verankerd moeten zijn als een soort routekaart van waarden en beschavingen. Alles wat een schaduw kan werpen op dergelijke culturele bijeenkomsten moet worden afgeschaft. Mijnheer Frattini, de voorstellen die u zojuist noemde, maar ook de voorstellen van mevrouw Prets, vormen mijns inziens een serieus kader op Europees en internationaal vlak. 
Carlos Coelho (PPE-DE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, vice-voorzitter Frattini, beste collega’s, om te beginnen zou ik commissaris Frattini willen feliciteren met de aandacht die hij heeft geschonken aan het probleem mensenhandel. Het is inderdaad een de van meest weerzinwekkende uitdrukkingsvormen van de internationale criminaliteit. Het is een ernstige schending van de mensenrechten en van de wetgeving betreffende immigratie en arbeid en vormt zowel voor de nationale als voor de internationale veiligheid een ernstig gevaar.
Deze vorm van criminaliteit heeft een zorgwekkende omvang aangenomen. Volgens data van de VN is het nu de derde winstgevende activiteit voor de georganiseerde misdaad. Het is een transnationaal verschijnsel dat vele landen van herkomst, doorvoer of bestemming grote zorgen baart.
Er is derhalve een globaal en gecoördineerd antwoord nodig, waarvoor de inspanningen op wetgevend en operationeel vlak dienen te worden geïntensiveerd. Op wetgevend vlak was het belangrijk dat in 2002 het kaderbesluit werd goedgekeurd dat de strafrechtelijke bepalingen van de lidstaten en de bijbehorende sancties onderling heeft aangepast. Op basis daarvan kan de rechter van een lidstaat een Europees arrestatiebevel uitvaardigen voor misdadigers die zich schuldig maken aan mensenhandel.
Dat kaderbesluit had begin augustus 2004 moeten zijn omgezet. Wij wachten nog steeds op een evaluatieverslag over de door de lidstaten genomen maatregelen en op informatie of alle lidstaten het kaderbesluit inderdaad hebben uitgevoerd.
Op operationeel vlak is het mijns inziens vooral van belang de rol van Europol, die niet voldoende uit de verf komt, te versterken. Er bestaat behoefte aan globale instrumenten om slachtoffers snel hulp te kunnen verlenen. Door direct hulp te bieden moeten zij beschermd worden. Ook dient er een betere uitwisseling van informatie en statistische gegevens te komen, waar de commissaris in zijn inleidend betoog al op gewezen heeft. 
Edite Estrela (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, vice-voorzitter van de Commissie, beste collega’s, mensenhandel is een plaag die we met alle mogelijke middelen dienen te bestrijden. Elke jaar worden er 700 000 vrouwen en kinderen door de netwerken van handelaars gestrikt. Alleen al in Europa worden er jaarlijks 100 000 vrouwen verhandeld en onderworpen aan praktijken die hun fysieke integriteit en geestelijke gezondheid aantasten.
Handel in vrouwen en kinderen is de sterkst gegroeide misdadige activiteit. Het is bekend dat de omvang ervan verder toeneemt rond grote sportevenementen. Vrouwenhandel is verbonden met illegale immigratie. Duizenden arme vrouwen worden gelokt met de belofte van een fatsoenlijke en goed betaalde baan om vervolgens als prostituee aan het werk gezet te worden.
Gezien alles wat hier is gezegd heeft de Commissie met het wereldkampioenschap voetbal een uitmuntende gelegenheid op voorbeeldige wijze vrouwenhandel en seksuele uitbuiting van vrouwen te bestrijden en snel doeltreffende maatregelen te nemen voor slachtofferhulp. Bij dergelijke maatregelen denk ik met name aan programma’s die zijn gericht op sociale integratie en terugkeer in de maatschappij, juridische, medische en psychologische hulp en bijstand door een tolk. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de uitbuiting van vrouwen en kinderen via gedwongen prostitutie, vooral tijdens grote sportevenementen, is een van de hedendaagse plagen. In een tijd waarin gelijkheid van mannen en vrouwen, vrijheid van gedachten en mensenrechten in het middelpunt van onze belangstelling staan, is het mijns inziens een provocatie dat dankzij de open grenzen van de vrije en democratische Europese Unie de georganiseerde misdaad de mogelijkheid heeft om ongehinderd zijn gang te gaan en vrouwen en kinderen te dwingen tot prostitutie. 
De cijfers die worden genoemd in verband met de wereldkampioenschappen in Duitsland tarten elke verbeelding. Het is nauwelijks voorstelbaar dat veertig-, vijftig-, honderdduizend vrouwen en kinderen uit heel de wereld naar dit Europese land zullen toestromen om daar aan de slag te gaan. Dat zijn vrouwen en kinderen die door hun armoede, maar ook door het onvermogen van de publieke opinie van de wereld om het probleem op te lossen, worden gedwongen seks te verkopen en zich te prostitueren.
Goede raadgevingen noch nationale wetgevingen volstaan, mijnheer de commissaris, om dit verschijnsel te bestrijden. Evenmin is het voldoende om ernstige, voor de gezondheid gevaarlijke ziekten ten gevolge van gekochte seks te voorkomen door tijdens grote sportevenementen gratis duizenden, miljoenen condooms uit te delen. Het is onze plicht om te voorkomen dat wij met ons stilzwijgen het vernederen van vrouwen en kinderen legitimeren, die door gedwongen prostitutie in de afgrond van de belangen worden gestort, en daarin heel de samenleving meesleuren.
Tot slot wil ik, mijnheer de commissaris, er nog op wijzen dat u tijdens uw recente bezoek aan Athene hebt voorgesteld om 25 maart uit te roepen tot de internationale dag tegen vrouwenhandel. Ik wil u verzoeken die datum met een dag te verplaatsen, aangezien 25 maart een nationale feestdag is in Griekenland, een van de belangrijkste feestdagen in onze geschiedenis. Vrouwen verdienen gerespecteerd te worden, maar hetzelfde geldt voor nationale feestdagen. Bij voorbaat dank. 

De Voorzitter.
   Er is één ontwerpresolutie(1) ingediend, overeenkomstig artikel 108, lid 5, van het Reglement
Het debat is gesloten.
De stemming vindt op woensdag om 11.30 uur plaats.
Godfrey Bloom (IND/DEM ).
   – Mensenhandel, of slavernij zoals we vroeger zeiden, werd door het Britse Imperium met behulp van de Royal Navy uitgeroeid. Helaas heeft deze slavernij onder het nieuwe Brusselse Imperium weer de kop opgestoken. Deze weerzinwekkende handel wordt onbewust bevorderd door een beleidsagenda die bepaald wordt door mannen hatende lesbiennes die geen kennis of begrip van de echte wereld hebben. Als u daaraan twijfelt, ga dan maar eens naar hun website en oordeel zelf. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0013/2006) van Alain Hutchinson, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over bedrijfsverplaatsingen in het kader van de regionale ontwikkeling (2004/2254(INI)). 
Alain Hutchinson (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het onderwerp van mijn verslag, bedrijfsverplaatsingen, ligt gevoelig maar is desondanks actueel. Ik werd me meteen bewust dat het een delicate kant heeft toen ik mijn eerste ontwerpverslag voorlegde aan de Commissie regionale ontwikkeling. Zelden heb ik – hoewel ik nog niet lang lid ben van dit Parlement – een dergelijk verhit debat meegemaakt in een commissie. Feit is en blijft dat inzicht vaak voortvloeit uit een botsing van ideeën, en ik denk dat we een goede, evenwichtige tekst hebben opgesteld, waarin verschillende interessante ideeën tot uiting komen en waarmee wij de ingewikkelde mechanismen van een echt maatschappelijk probleem kunnen demystificeren, verhelderen en beter begrijpen. Ik wil tevens van de mij toegewezen tijd gebruik maken om de schaduwrapporteurs en al mijn collega’s te bedanken die een bijdrage hebben geleverd aan de totstandkoming van dit verslag.
Dames en heren, velen van ons in dit Parlement – misschien niet vanavond maar over het algemeen – hebben kunnen constateren dat bedrijfsverplaatsingen meestal belangrijke economische gevolgen hebben voor de betrokken regio’s. Maar een bedrijfsverplaatsing betekent tevens verlies van banen en drama’s voor de gezinnen die het slachtoffer ervan zijn, en dat gaat ons allen aan.
Voorts heb ik tijdens de voorbereidingen voor dit verslag allereerst kunnen constateren dat Europa op dit gebied beschikt over een gebrekkig statistisch hulpmiddel. Ik heb tevens kunnen constateren dat ons Parlement deze kwestie reeds heeft aangesneden in de vorm van andere verslagen. In een ontwerpresolutie van 13 maart 2003 over de sluiting van ondernemingen na financiële steunverlening door de Europese Unie wees het Parlement met nadruk op het grote gevaar dat bedrijfsverplaatsingen vormen voor de eerste doelstelling van het regionale beleid, namelijk de economische en sociale cohesie. Vervolgens diende ons medelid, de heer Hatzidakis, op 6 juli 2005 een resolutie in over de hervorming van de structuurfondsen. Bij die gelegenheid heeft het Parlement meerdere voorstellen geformuleerd inzake bedrijfsverplaatsingen.
In mijn verslag heb ik vanzelfsprekend de ideeën overgenomen uit de resoluties die het Europees Parlement reeds heeft aangenomen. Ik heb geprobeerd de belangrijkste beginselen van die resoluties weer te geven. In het verslag dat is aangenomen door onze Commissie regionale ontwikkeling wordt er eerst op gewezen dat het beleid voor regionale ontwikkeling tot doel heeft de ontwikkeling van de regio’s van de Europese Unie te bevorderen en dat de overheidssteun niet mag dienen als stimulans voor de verplaatsing van economische activiteiten; vervolgens wordt voorgesteld om zowel op communautair als nationaal niveau maatregelen te treffen om de eventuele negatieve gevolgen van verplaatsingen voor de economische ontwikkeling alsmede de sociale drama's tengevolge hiervan te voorkomen.
Ten eerste vragen wij om een hulpmiddel waarmee wij toegang kunnen krijgen tot nauwkeurigere informatie. Wij stellen daarom voor om aan de Waarnemingspost van Dublin de bestudering, evaluatie en follow-up op te dragen van het verschijnsel bedrijfsverplaatsingen, teneinde een objectief oordeel te kunnen vellen over de gevolgen ervan op economisch en sociaal gebied en voor het cohesiebeleid en het beleid voor regionale ontwikkeling. Behalve dit hulpmiddel en bij afwezigheid van een betere coördinatie van de nationale sociale systemen is de Commissie regionale ontwikkeling van mening dat het noodzakelijk is een Europese strategie goed te keuren ter voorkoming, begeleiding en follow-up van bedrijfsverplaatsingen in de Unie maar ook daarbuiten. Wij stellen een aantal maatregelen voor die wij zeer concreet ter sprake brengen in het verslag.
Ten tweede verzoeken wij de Commissie alle nodige maatregelen te nemen om te voldoen aan een van de in mijn ogen cruciale eisen van dit verslag: voorkomen dat het Europese regionale beleid de verplaatsingen van bedrijven aanmoedigt.
Ten derde steunen wij het voorstel van de Commissie dat beoogt sancties op te leggen aan bedrijven die financiële steun van de Europese Unie hebben ontvangen en binnen een termijn van zeven jaar hun activiteiten verplaatsen. Wij wensen tevens dat die ondernemingen geen recht meer hebben op overheidssteun voor hun nieuwe vestigingsplaats wanneer zij de nationale en internationale wetten niet naleven.
Wij verzoeken de Commissie na te denken over maatregelen ten aanzien van verplaatsingen die ik “omgekeerde” verblijfsverplaatsingen noem, namelijk die welke leiden tot een verslechtering van de werkgelegenheid zonder verplaatsing van de bedrijfsactiviteit. Wij vinden dat de toekenning van steun ten gunste van ondernemingen afhankelijk gemaakt moet worden van exacte toezeggingen op het vlak van werkgelegenheid en lokale ontwikkeling. Wij stellen de Commissie voor een wetstekst voor te bereiden met de bedoeling sancties op te leggen aan bedrijven die overheidssteun hebben ontvangen en hun activiteiten in hun geheel of gedeeltelijk naar buiten de Europese Unie verplaatsen. Tevens verzoeken wij de Commissie sociale bepalingen op te nemen in internationale verdragen en de tenuitvoerlegging van deze sociale bepalingen te flankeren door positieve maatregelen en prikkels voor landen en bedrijven die zich aan deze verdragen houden. Wij ondersteunen het voorstel van de Commissie voor de oprichting van een globalisatiefonds om economische en sociale schokken ten gevolge van herstructureringen en verplaatsingen te voorkomen en aan te pakken.
De Commissie regionale ontwikkeling is ten slotte van mening dat de gevolgen van de vele bedrijfsverplaatsingen moeten stimuleren tot het voeren van een open en constructieve discussie over de vorming van een echte Europese sociale ruimte. In dit verband menen wij dat de sociale dialoog een uiterst belangrijke rol kan spelen bij de voorkoming van verplaatsingen en het omgaan met de gevolgen.
Dames en heren, zoals wij allen weten en zoals herhaalde malen gezegd is, maakt de Europese Unie momenteel een grote crisis door. Het erge aan deze crisis is dat de Europeanen zonder twijfel hun vertrouwen in en hun belangstelling voor het geweldige project van de Europese eenwording hebben verloren. Wij, leden van het Europees Parlement, die zijn gekozen door het Europese volk, hebben de plicht te luisteren naar die zorgen, hetzij door middel van deze resolutie over bedrijfsverplaatsingen, hetzij door middel van andere teksten. Ik denk dat het verslag dat wij als commissie hebben goedgekeurd, enkele interessante aanknopingspunten bevat en dat het de legitieme vragen beantwoordt die onze medeburgers stellen over dit onderwerp. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Hutchinson, en de Commissie regionale ontwikkeling van harte gelukwensen en bedanken voor hun uitstekende verslag. Het gaat daarbij om een heel gevoelig thema, dat de afgelopen maanden onderwerp is geweest van diepgaande en breedvoerige besprekingen in verschillende lidstaten.
Ofschoon ik mij van de gevoeligheid van dit thema bewust ben, moet ik er toch aan herinneren dat het recht om zich overal in de Gemeenschap te vestigen, deel uitmaakt van de grondrechten en een hoeksteen is van de interne markt. Investeringen ontmoedigen of verbieden zou schadelijk zijn. Specialisering en verplaatsing van economische activiteiten maken deel uit van de economische ontwikkeling en zijn onontbeerlijk als wij niet alleen groei maar ook meer en betere banen willen.
Zoals ook de heer Hutchinson zojuist al zei, zijn bedrijfsverplaatsingen en banenverlies in de Unie zeer zorgwekkende verschijnselen, en de Commissie weet dat maar al te goed. Wij kunnen ons natuurlijk niet bemoeien met de besluiten die bedrijven of industriëlen nemen met betrekking tot hun activiteiten, maar wij kunnen wel proberen om de sociale gevolgen van deze besluiten op te vangen, en wij zijn ook vastbesloten om dat te doen.
Net als in de vorige programmaperiode hebben de structuurfondsen ook nu weer tot doel te zorgen voor nieuwe banen en voor groei en economische vooruitgang. Zij zijn flexibel en daarmee kunnen wij heel goed de moeilijkheden opvangen en beperken die in een bepaalde regio en voor bepaalde burgers ontstaan als een bedrijf sluit of zijn economische activiteiten geheel of gedeeltelijk verplaatst naar een andere lidstaat, of ook naar buiten de Europese Unie.
Zowel in de huidige als in de toekomstige verordeningen – waarvan de definitieve vorm nog niet klaar is – wordt gesteld dat als een door de structuurfondsen van de Europese Unie gesubsidieerd bedrijf zich binnen vijf jaar na de ontvangst van de subsidie verplaatst, het deze subsidie moet terugbetalen. Dankzij deze regel zal een eind kunnen worden gemaakt aan het ‘subsidieshoppen’ van bedrijven.
Tot slot wil ik u verzekeren dat de Commissie tijdens de bespreking van de toekomstige verordeningen elk concreet voorstel van het Parlement zorgvuldig zal onderzoeken. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, we weten dat bedrijfsverplaatsingen in meerdere lidstaten van de Europese Unie ernstige gevolgen hebben. Werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting nemen erdoor toe en de sociale ontwikkeling van grote gebieden raakt erdoor geblokkeerd. Dat laatste geldt met name voor zwakke economieën als de Portugese, waar traditionele takken van nijverheid als textiel en kleding, schoeisel en kabels nog domineren.
Zoals het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken stelt, is het een feit dat bedrijfsverplaatsingen niet alleen voorkomen in de zogenaamde traditionele industrietakken maar ook in zeer kapitaalintensieve sectoren als staal, luchtvaart, machinebouw, elektronische apparatuur en scheepsbouw. Ook belangrijke delen van de dienstensector, zoals computerprogrammatuur, financiële diensten, informatie en logistiek blijven echter niet gevrijwaard van dit verschijnsel.
Het is een positieve zaak dat de Commissie regionale ontwikkeling via zijn rapporteur, de heer Alain Hutchinson de meeste adviezen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken heeft overgenomen. Ik wil met name wijzen op het voorstel om sociale clausules in internationale verdragen op te nemen, waarbij de ILO-conventies het uitgangspunt vormen, teneinde bij landen en ondernemingen de naleving van dergelijke bepalingen af te dwingen. Persoonlijk vind ik deze maatregelen overigens nog niet voldoende. Net als bij het debat en de stemming op 13 maart 2003 in dit Parlement over de resolutie over bedrijven die sluiten nadat zij subsidies van de Europese Unie hebben ontvangen, pleiten wij er ook nu weer voor dat de Commissie en de lidstaten met hun beleid ervoor zorgen dat een halt wordt toegeroepen aan deze ware economische en sociale plaag, die alleen voordelig is voor de internationale winstgroei van concerns die geen enkele sociale verantwoordelijkheid tonen.
Het is van fundamenteel belang dat dit debat een aantal praktische effecten sorteert: de eerbiediging van de werknemersrechten en de stopzetting in alle lidstaten van de Europese Unie van de financiering van economische groepen die in het verleden al bepaalde bedrijfsonderdelen hebben verplaatst met werkloosheid als gevolg.
De Europese Commissie dient met spoed in samenwerking met de lidstaten – en rekening houdend met de adviezen van Europese ondernemingsraden – een zwarte lijst te maken en te verspreiden van ondernemingen en economische en/of financiële groepen die bedrijfsverplaatsingen gebruikt hebben voor het verhogen van hun winst; terugvordering te verlangen van de toegekende steun; en in de komende verordeningen van de Europese fondsen strengere eisen te stellen wat betreft de verdediging van de werkgelegenheid en de regionale ontwikkeling. 
László Surján,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie regionale ontwikkeling heeft dit verslag in grote meerderheid gesteund. De rapporteur moest volstrekt tegenstrijdige opvattingen met elkaar verzoenen en verdient onze erkentelijkheid daarvoor.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft nooit ingestemd met de inperking van vrijheden, zoals in dit geval het vrije verkeer van kapitaal. Dat beginsel vormde het uitgangspunt voor ons compromis, en ook in de toekomst moeten we blijven weigeren om oplossingen voor lokale problemen te verwachten van de inperking van vrijheden. Helaas hebben we kort geleden al een verontrustend voorbeeld hiervan gezien, met betrekking tot de dienstenrichtlijn.
Protectionisme dat is ingegeven door zelfzucht en angst zal altijd ongewenste gevolgen hebben. In de landen die hun arbeidsmarkt hadden opengesteld voor werknemers uit de nieuwe lidstaten is de productie gestegen en zijn de werkloosheidscijfers juist gedaald. Op andere terreinen hebben ondernemingen hun productie verplaatst naar regio’s met lagere lonen. Bedrijfsverplaatsingen wekken veel bezorgdheid. Als de eigenaren van bedrijven enkel uit zijn op winst slagen ze er misschien in hun winsten te vergroten, maar ze zouden anderen schade berokkenen. Stijgende inkomsten voor aandeelhouders vormen geen troost voor werknemers die hun baan kwijtraken omdat hun bedrijf naar een ontwikkelingsland is verplaatst, of zelfs maar naar een andere regio binnen de Europese Unie.
Daarom moeten we gepaste methoden vaststellen om het algemeen belang te ondersteunen, maar ik ben bang dat geen enkele wet ooit een vervanging kan zijn van het wederzijdse gevoel van verantwoordelijkheid tussen eigenaren en werknemers voor elkaars welzijn. De relatie eigenaar-werknemer kan alleen een “menselijk gezicht” dragen als ze niet alleen op economische maar ook op ethische overwegingen berust. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we, terwijl we zoeken naar nieuwe wegen en nieuwe oplossingen, moeten terugkomen op het vraagstuk van de bedrijfsverplaatsingen. 
Constanze Angela Krehl,
   Mijnheer de Voorzitter, in het begin lagen de standpunten in de commissie ver uit elkaar, en daarom ben ik blij dat de rapporteur er met zijn verslag toch in geslaagd is om een breed draagvlak te vinden voor dit compromis. Ik sta er helemaal achter.
Ik zou op drie punten nog eens nader in willen gaan. Ten eerste: het was voor mij een interessant nieuw feit dat maar heel weinig ondernemingen die hun productie verplaatsen daarvoor ook werkelijk Europese steun krijgen, dus subsidies uit Europees belastinggeld. Volgens mij wil niemand in dit Parlement afdingen op het Cohesie- en Structuurbeleid, dat gebaseerd is op solidariteit met de zwakkere regio's.
Ten tweede: we moeten zorgen voor meer helderheid, het moet duidelijk zijn welke ondernemingen welke overheidssteun krijgen. Op die manier kunnen wij onze kiezers laten zien wat wij als Europese Unie allemaal doen, waaraan wij steun geven. We geven in ieder geval geen steun aan .
Ter derde moeten we een instrument ontwikkelen waardoor we diegenen kunnen helpen die hun baan verliezen vanwege bedrijfsverplaatsingen. Het globaliseringsfonds zou een dergelijk instrument kunnen zijn. 
Jean Marie Beaupuy,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verheugt me dat wij na vele uren werk aan het verslag van ons medelid, de heer Hutchinson, misschien geen algehele overeenstemming, maar in ieder geval wel een akkoord hebben bereikt over de meeste punten, zoals mijn twee medeleden zojuist hebben gezegd.
Terugkomend op het verslag en de gemaakte opmerkingen denk ik dat wij vanzelfsprekend rekening moeten houden met datgene wat de heer Hutchinson heeft gedreven, namelijk de schok die een bedrijfsverplaatsing teweegbrengt bij de betrokken werknemers en in de betrokken regio. Elke grote personeelsverplaatsing is immers een werkelijk traumatische ervaring, zowel voor de werknemers als voor de regio.
Zoals de rapporteur tevens heeft gezegd, is het niet aanvaardbaar dat sommige verantwoordelijken van bedrijven gebruik maken van chantage. Wij moeten echter constateren dat er in een vrije economie, zelfs binnen onze regio’s – er is immers soms sprake van bedrijfsverplaatsingen binnen onze eigen landen –, verschillen bestaan in salaris en technische concurrentiepositie, waardoor een onderneming inderdaad ertoe gedwongen kan worden sommige van haar productiemiddelen te verplaatsen, ongeacht of ze nu goederen of diensten produceert.
Laten we niet vergeten dat wij op grond van de Europese akte uit 1986 het vrije verkeer van goederen, personen en diensten in onze lidstaten mogelijk moeten maken. Voordat we over bedrijfsverplaatsingen spreken, moeten we de volgende fundamentele vraag stellen: wanneer een onderneming die moet wedijveren met concurrenten en die een dienst moet leveren aan haar klanten, haar activiteiten niet verplaatst, wat doet zij dan? Ik spreek hier niet over oplichters. Ik spreek over enkele ondernemingen die voor die keuze hebben gestaan. Feit is dat sommige van hen de perfecte oplossing hebben gevonden door een afdeling Onderzoek en Ontwikkeling in het leven te roepen en uit te breiden, door nieuwe markten te creëren en door enkele bedrijfsactiviteiten te verplaatsen.
Tot slot wil ik nog onderstrepen dat, zoals mevrouw Krehl heeft gezegd, het belangrijk is dat de Europese Unie haar fondsen niet oneigenlijk gebruikt om bedrijfsverplaatsingen te steunen. Wij moeten de beschikbare fondsen veeleer gebruiken om de werknemers en de regio’s te steunen die in moeilijkheden raken wanneer dergelijke bedrijfsverplaatsingen plaatsvinden. 
Elisabeth Schroedter,
   Mijnheer de Voorzitter, is in de Europese Unie een geliefd chantagespelletje, en de belastingbetaler is natuurlijk het kind van de rekening. Dit spel wordt niet pas sinds de toetreding van tien nieuwe lidstaten gespeeld. Toen Zweden toetrad hebben we al vastgesteld dat een onderneming uit Bremen die net overheidssteun had gekregen is weggelokt naar een nieuw Zweeds gebied van doelstelling II. Alle pogingen van de overheid om de werkloosheid in Bremen te bestrijden waren dus voor niets geweest.
Dat voorbeeld toont aan waar het om gaat. Het is niet de bedoeling om de vrijheid van vestiging in te perken, het is de bedoeling om van ondernemingen die overheidsgeld krijgen te eisen dat ze zich ertoe verplichten om in de regio werkgelegenheid te creëren. Dat moet bij de wet worden geregeld.
De Commissie heeft een periode van vijf jaar voorgesteld. Dat is volgens mij veel te kort, het is zuiver symbolisch en zet helemaal geen zoden aan de dijk. Als we bedenken dat sommige ondernemingen tot vijftig procent van hun investeringen van de overheid terugkrijgen, moet die periode langer zijn, minstens zeven jaar. Dat was het voorstel van de vorige Commissie. Vijf jaar is aanzienlijk korter, terwijl zeven jaar al heel weinig is. Als we werkelijk iets willen doen tegen s moeten we dus kiezen voor deze langere periode.
In het verslag van de heer Hutchinson worden volgens mij een aantal belangrijke punten genoemd; het is een belangrijk verslag. Ik verwacht dat de Commissie nog eens nadenkt over die periode van vijf jaar. De overheidssteun is bovendien zo hoog dat dit de concurrentie vervalst. Ik verzoek de Commissie om in te gaan op de aanbeveling van het Europees Parlement en een periode van zeven jaar op te nemen in de verordening inzake overheidssteun. Bovendien moet de Commissie zorgen voor meer controle op bedrijven die aan sdoen, die moeten op een zwarte lijst komen te staan, zoals de rapporteur heeft voorgesteld. 
Pedro Guerreiro,
   . Precies drie jaar geleden, 13 maart 2003, heeft het Europees Parlement naar aanleiding van de lange strijd van werknemers in vele bedrijven voor het behoud van de werkgelegenheid en de overlevingskansen van hun bedrijf – zoals bij CG [amp] Clark in Portugal – een resolutie aangenomen met een reeks aanbevelingen betreffende bedrijven die sluiten na subsidies van de Europese Unie te hebben ontvangen.
Wat heeft de Europese Commissie de afgelopen drie jaar gedaan om de aanbevelingen in de praktijk te brengen? Wat heeft de Commissie gedaan om communautaire steun afhankelijk te maken van langetermijnovereenkomsten over werkgelegenheid en plaatselijke ontwikkeling? Heeft de Commissie het register met bedrijven die hun contracten niet zijn nagekomen doordat zij hun activiteiten verplaatst hebben nadat zij direct of indirect overheidssteun hebben ontvangen al openbaar gemaakt? Hoe vaak heeft de Commissie communautaire steunverlening geweigerd of terugbetaling gevorderd van communautaire subsidies van bedrijven die de gesloten overeenkomsten niet volledig zijn nagekomen? Welke concrete maatregelen heeft de Commissie genomen om werknemers te steunen en het economisch herstel van door bedrijfsverplaatsingen getroffen regio’s te bevorderen? Heeft de Commissie al een gedragscode opgesteld om bedrijfsverplaatsingen te voorkomen?
Dit verslag, dat drie jaar na dato nog eens dezelfde aanbevelingen tot de Europese Commissie richt, geeft een duidelijk antwoord op die vragen. Bedrijven investeren over het algemeen in de verplaatsing van hun activiteiten door zich te verzekeren van allerlei vormen van prikkels en overheidssteun en goedkope en rechteloze arbeidskrachten uit te buiten. Daarmee proberen zij in weinig tijd hoge winsten te behalen tot zij een rendabeler alternatief vinden en hun activiteiten weer verplaatsen, waarbij zij soms niet eens de aangegane verplichtingen nakomen en de zeer ernstige economische en sociale schade die zij aanrichten negeren.
Bedrijfsverplaatsingen zijn eigenlijk een vorm van permanente chantage van de werknemers, zetten de lonen onder druk, stimuleren de verlenging van de arbeidstijd en de toename van de flexibiliteit. Om kort te gaan: zij zetten de rechten van de werknemers onder druk. Wij stellen voor een adequaat regelgevend rechtskader ter bestrijding van bedrijfsverplaatsingen goed te keuren, zodat we over drie jaar dit debat niet nog eens over hoeven te doen. 
Graham Booth,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over rechtstreekse overheidssteun als instrument van regionale ontwikkeling, waarop de heer Hutchinson in zijn verslag doelt. Dit concept is zeer nauw gerelateerd aan het idee van structuurfondsen en regionale cohesie. Mijn land, het Verenigd Koninkrijk, betaalt een hoge prijs als gevolg van dit beleid.
De rapporteur pleitte ervoor dat bedrijven die overheidssteun hebben ontvangen en vervolgens hun activiteiten binnen de EU hebben verplaatst, gedurende zeven jaar geen recht hebben op overheidssteun of structurele financiering. Maar hoe zit het met gerespecteerde bedrijven die geheel volgens de regels overheidssteun hebben aangevraagd, maar geen antwoord van de Britse regering hebben gekregen omdat de Commissie het groene licht maar steeds niet gaf, en die vervolgens hun activiteiten naar een ander deel van de EU hebben verplaatst? Dat past heel goed bij de Brusselse opvatting van cohesie en daarom zouden deze obstakels niet voor dergelijke bedrijven moeten gelden.
In 2002 verzocht Peugeot de Europese Commissie een pakket maatregelen voor overheidssteun goed te keuren om in Ryton in het Engelse West Midlands het nieuwe 207-model te vervaardigen. Meer dan twee jaar later had de Europese Commissie nog steeds niets van zich laten horen. Peugeot gaf het op en kondigde aan dat de 207 in Frankrijk en Slowakije zou worden gemaakt. Ongetwijfeld beschouwde Brussel dat als de voltooiing van een economische missie. Ondertussen is de toekomst voor Ryton onzeker. Wanneer de productie van het 206-model – dat daar tot op heden zo vakkundig en zo concurrerend wordt vervaardigd – ophoudt en deze fabriek vervolgens gesloten wordt na vele jaren productie onder diverse eigenaars, kan dat als een soort bedrijfsverplaatsing worden aangemerkt. Daar kun je Peugeot echter nauwelijks de schuld van geven. Misschien moet het de Commissie gedurende zeven jaar worden verboden uitspraken over overheidssteun te doen en het bedrijfsleven te overreguleren. Dat zou zeker in de Engelse West Midlands worden toegejuicht, waar geschoolde werknemers lijden onder het economische beleid van de EU.
Om nog maar eens zout in de wonde van onze arbeiders te wrijven, is nu meegedeeld dat Peugeot met Kia Motors heeft afgesproken de 206 in Indonesië te vervaardigen. Er zijn onbevestigde berichten dat ook de 207 daar zal worden gemaakt. Niets kan de dwaasheid van het economische beleid van de EU beter illustreren. Als we de werkgelegenheid willen laten groeien, moeten we het juiste evenwicht zien te vinden tussen regulering en bedrijfsflexibiliteit. Overregulering zorgt voor kunstmatige arbeidsplaatsen, die economisch niet gerechtvaardigd zijn. 
Seán Ó Neachtain,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit verslag van de heer Hutchinson over bedrijfsverplaatsingen in het kader van de regionale ontwikkeling. Het laat zien hoe belangrijk het cohesiebeleid van de EU is om achtergebleven gebieden te helpen hun achterstand te in te lopen.
Ik kom uit een land dat baat heeft gehad bij de structuurfondsen van de EU. Ik ben dus blij met dit verslag vanuit een Iers gezichtspunt, maar ik ben vooral blij voor mijn eigen regio, het westen en noordwesten van Ierland. Het is een voornamelijk landelijke regio – 70 procent van de bevolking woont op het platteland – en het is vatbaarder voor de gevolgen van bedrijfsverplaatsingen dan de meeste andere gebieden. Europa moet regio’s als het westen en noordwesten van Ierland beschermen, vooral als het gaat om vestigingspatronen, wat alleen mogelijk is via een evenwichtige regionale ontwikkeling. Europa moet erop staan dat er iets gedaan wordt aan de gebrekkige infrastructuur, met name op gebieden als vervoer, energie en moderne breedbandcommunicatie. Deze gebreken beperken de regionale concurrentiepositie.
Wat dit betreft juich ik van harte toe dat de Europese Commissie afgelopen week haar goedkeuring heeft gehecht aan het besluit van de Ierse regering om 170 miljoen euro uit te trekken voor de uitbreiding van het breedbandnetwerk in zeventig steden in het hele land. Door zulke maatregelen wordt de concurrentiepositie van de regio’s bevorderd en worden mobiele investeringen aangetrokken. Hopelijk zal dit er ook toe leiden dat ondernemingen zich niet langer richten op locaties die reeds verstopt zijn. Dit is de beste manier om bedrijfsverplaatsing tegen te gaan en om de regio’s die het meest hulp nodig hebben, te versterken. 
Jana Bobošíková (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, uiteraard wil ik niet dat het geld van de belastingbetalers in de EU wordt gebruikt voor de financiering van de ontwikkeling van bedrijven die zich buiten de EU gaan vestigen of zich niet aan de regels houden. Desalniettemin wijs ik dit verslag volledig van de hand, omdat ik denk dat het invoeren van een bevriezingsperiode van zeven jaar voor bedrijven, gedurende welke zij hun activiteiten niet mogen verplaatsen, duidt op een volledige miskenning van de wereldeconomie.
Evenmin begrijp ik waarom een bedrijf in de EU zich niet naar een ander gebied zou mogen verplaatsen als er concurrentie is tussen de soorten staatssteun die door individuele lidstaten worden verleend. Een bevriezing van de verplaatsing van bedrijven vormt geen garantie voor het behoud van duurzame werkgelegenheid, en zal slechts leiden tot de overbelasting van een nu al inflexibel systeem van werkgelegenheid en hoge belastingen, en verdere immobiliteit. Dit zal de opmaat zijn naar meer zinloze bureaucratie en de verdere verspreiding van de onzinnige strategie van de bestrijding van bedrijfsverplaatsingen. Ambtenaren zijn verwikkeld in een doelloze strijd, vechtend tegen windmolens met geld van de Europese belastingbetalers. Of anders gezegd, het kapitaal gaat altijd daar naartoe waar het het meest oplevert, en zal zich niet laten leiden door de instructies van het Parlement of de Commissie. 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement wil met het verslag-Hutchinson bedrijven niet verbieden om zich naar andere landen te verplaatsen. Dat lijkt mij wel duidelijk, want dat zou onvrij en ondemocratisch zijn. Tenminste in de Europese Volkspartij zijn wij ons er van bewust dat als een bedrijf wil overleven, het concurrerend moet zijn. De afzonderlijke lidstaten moeten dan ook zorgen voor een dusdanig fiscaal en – meer algemeen – economisch klimaat dat investeringen kunnen worden aangetrokken.
Het is echter niet juist dat de Europese Unie bedrijfsverplaatsingen ook nog aanmoedigt met middelen van de Europese begroting. Daarom wordt met het verslag-Hutchinson voor de zoveelste keer voorgesteld sancties op te leggen aan bedrijven die financiële steun hebben ontvangen van de Europese Unie en hun activiteiten binnen een tijdspanne van zeven jaar sedert de toekenning van die steun verplaatsen. In het verslag wordt tevens voorgesteld dat bedrijven die staatssteun hebben gekregen, en met name bedrijven die niet alle daaruit voortvloeiende verplichtingen hebben geëerbiedigd, niet meer in aanmerking mogen komen voor staatssteun op de nieuwe plek van activiteiten en bovendien in de toekomst moeten worden uitgesloten van steun uit de structuurfondsen.
In het verslag-Hutchinson wordt er trouwens op gewezen dat wij nog strenger moeten zijn met bedrijven die zich naar buiten de Europese Unie verplaatsen. Mijns inziens zijn de voorstellen van het Europees Parlement realistisch en een evenwichtig antwoord op een reëel probleem. Ik wil bovendien het voorstel onderstrepen dat in het verslag-Hutchinson wordt gedaan voor het globaliseringsfonds. Wij juichen het voorstel van de Europese Commissie toe. Wij zijn van mening dat het globaliseringsfonds spoedig het daglicht zal aanschouwen en ons de mogelijkheid zal bieden om het hoofd te bieden aan de negatieve gevolgen van deze hedendaagse realiteit, die kansen biedt maar tegelijkertijd ook gevaren inhoudt, gevaren die wij op efficiënte wijze moeten opvangen. 
Gábor Harangozó (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het zag ernaar uit dat velen dit debat wilden aangrijpen om nog weer een nieuwe tweedeling te creëren tussen de oude en de nieuwe lidstaten van de Europese Unie. Onze taak bestaat in het maken van wetgeving waarmee gezorgd kan worden voor een beter, veiliger en breder Europa voor iedere burger in iedere lidstaat. Als de wetgeving niet deugt kan het cohesiebeleid – dat is gebaseerd op solidariteit, een van onze belangrijkste fundamentele waarden – de minst ontwikkelde regio’s helpen, maar elders kan het wel tot onzekerheid en kwetsbaarheid leiden.
Aan de auteur van het verslag was de moeilijke taak ervoor te zorgen dat het vraagstuk van de bedrijfsverplaatsingen niet tot een verdere tweedeling tussen Oost en West leidt, maar juist de vereniging van Europa verder brengt. Het werk van de rapporteur heeft evenwichtiger voorstellen opgeleverd. Met de meeste daarvan kunnen de doelstellingen van het regionaal beleid worden gehaald en bovendien versterken ze de sociale en economische zekerheid in alle 25 lidstaten. Ik wil de rapporteur daarmee feliciteren. 
Alfonso Andria (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ook ik zou collega Hutchinson willen gelukwensen met zijn uitstekende werk. Het is duidelijk dat we een doeltreffend beleid dienen te voeren om verschijnselen als fiscale tussen de verschillende lidstaten te bestrijden.
De keuze om productieactiviteiten te verplaatsen binnen de Unie is ingegeven door het grotere concurrentievermogen van bepaalde gebieden in vergelijking met andere, maar kan voordelen opleveren voor de Europese economie in haar geheel. Bedrijfsverplaatsingen naar landen buiten de Europese Unie zijn echter een andere kwestie en baren ons zorgen. Over het algemeen zijn die verplaatsingen het gevolg van de zeer soepele arbeidswetgeving in veel derde landen.
Het is duidelijk dat het Europees sociaal model duur is en dat op de eerste plaats het concurrentievermogen van onze bedrijven daarvoor de nodige tol betaalt. Dat betekent evenwel niet dat wij minimalistische compromissen kunnen aanvaarden. In de eerste plaats dienen wij de Europese productie te stimuleren op basis van kwaliteit en specialisatie. In de tweede plaats dienen we de sociale kosten van verplaatsingen te reduceren door scholing en omscholing van de werknemers in de door herstructureringsmaatregelen getroffen regio’s.
In het verleden hebben we ons met een soortgelijk onderwerp beziggehouden toen het Parlement debatteerde over de crises in de staalindustrie en meer in het bijzonder over de problemen bij Thyssen Krupp in de Italiaanse stad Terni. Ik ga akkoord met het opleggen van zware sancties aan bedrijven die Europese of nationale overheidssteun ontvangen hebben en vervolgens besluiten een deel van hun productie te verplaatsen naar buiten de Europese Unie.
Ik ben klaar met mijn betoog, mijnheer de Voorzitter, maar ik zou alleen nog willen verwijzen naar het voorstel een Europees keurmerk in te stellen voor producten die volledig in de Unie zijn gemaakt. Volgens mij is dat een belangrijke prikkel voor de productie binnen de Europese Unie. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris Danuta Hübner heeft de vorige maand in een interview met een Frans financieel dagblad gezegd dat wij bedrijfsverplaatsing binnen de Europese Unie gemakkelijker moeten maken. De commissaris is van mening dat dit een van de grondbeginselen van de interne markt is en dat de toepassing van technische regels om de interne markt aan banden te leggen, negatieve gevolgen zal hebben voor het mededingingsvermogen van de communautaire bedrijven.
Als de Europese Commissie echter een concurrentiekrachtige Europese economie wil ontwikkelen, moet zij oppassen dat nier ergens onderweg de Europese verzorgingsstaat in duigen valt, dat de rechten van de werknemers met voeten worden getreden, of dat bedrijven dankzij het gunstig bedrijfsklimaat die rechten met voeten kunnen treden. Een concurrentiekrachtige Europese economie is geen slechte ontwikkeling voor de Europese werknemers, maar de middelen die worden ingezet om dat doel te bereiken en de hele filosofie die aan de plannen ten grondslag ligt, hebben ontegenzeggelijk alleen maar problemen veroorzaakt voor de werknemers.
Het verslag van collega Hutchinson is ongetwijfeld een stap in de goede richting. Ik kan zijn verslag alleen maar toejuichen en ondersteunen, aangezien ik het met het grootste deel daarvan eens ben. Ik moet echter tevens opmerken dat dit een van de weinige verslagen is van de hand van een socialistisch lid van het Europees Parlement dat is geschreven door een echte socialist. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil het woord nemen in dit debat om twee belangrijke kwesties onder de aandacht te brengen.
Bedrijfsverplaatsingen, het verplaatsen van economische activiteiten naar het buitenland, vormen een objectief economisch proces. Het is een gevolg van de noodzaak om gelijke tred te houden met de steeds fellere concurrentie, waardoor de produktiekosten verlaagd moeten worden. Het is waar dat bedrijfsverplaatsingen een verlies aan banen betekenen in sommige landen, maar dat geldt alleen op korte termijn. Uit onderzoek blijkt, dat na een bedrijfsverplaatsing op de langere termijn juist meer banen gecreëerd worden.
Het consultancy-bureau McKenzie heeft onderzoek verricht bij 600 Duitse ondernemingen. Daaruit is gebleken dat het verplaatsen van banen naar Oost-Europa de werkgelegenheid in Duitsland juist bevordert. Voor 40 procent van de onderzochte bedrijven kwamen er na het verplaatsen van een baan naar het buitenland drie nieuwe banen in Duitsland. Datzelfde geldt voor Britse en Franse ondernemingen die investeren in het buitenland.
In dat geval is het economisch simpleweg niet zinnig om administratieve belemmeringen op te werpen en financiële sancties op te leggen aan bedrijven die hun activiteiten willen verplaatsen naar een ander land, of aan plaatselijke overheden die subsidies geven om investeerders aan te trekken. Ik zal dus tegen het verslag van de heer Hutchinson stemmen. 
Carl Lang (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als gekozen vertegenwoordiger van de Franse regio Nord-Pas de Calais, waar in het bedrijfsleven, met name in de textielindustrie, elk jaar duizenden banen verloren gaan, juich ik vanzelfsprekend het voorstel toe om terugbetaling te eisen van Europese steun die is toegekend aan ondernemingen die hun fabrieken verplaatsen.
Dit is een verstandig economisch en sociaal voorstel, dat het Front National tijdens de regionale verkiezingen in 2004 heeft gedaan ten aanzien van de subsidies die de regionale raden uitkeren.
Deze maatregel, hoe cruciaal hij ook moge zijn, biedt echter niet meer soelaas dan de oprichting op 1 maart van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering. De Europese Commissie repareert op dit gebied slechts met haar ene – schijnbaar sociale – hand de schade die haar andere, ultraliberale hand heeft aangericht.
Bedrijfsverplaatsingen vormen geen onontkoombaar noodlot , maar het gevolg van de commerciële ideologie van de Europese Unie. Door de vernietiging van economische grenzen levert deze ideologie onze ondernemingen over aan de concurrentie van concerns met zeer lage loonkosten. Deze sociale dumping is niet alleen in het voordeel van niet-Europese landen, maar vindt ook plaats binnen Europa zelf. Er zijn legio Europese richtlijnen die de facto bedrijfsverplaatsingen tussen lidstaten ondersteunen en de sociale wetgeving nivelleren.
Als wij onze banen en onze manier van leven willen behouden, moeten wij onze handelsbarrières weer in het leven roepen en een sociale BTW invoeren op importartikelen. Wij zullen op een dag moeten kiezen tussen de herinvoering van een nationaal en Europees beschermingsbeleid en uw beleid van liberaal fundamentalisme, dat leidt tot algemene sociale achteruitgang. 
Rolf Berend (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, u weet dat in het EG-Verdrag staat dat in de Unie vrij verkeer van personen, goederen en kapitaal heerst. Dat betekent dat het vrijwel onmogelijk is om een bedrijf te verbieden om zelf te kiezen waar het zich vestigt. Een dergelijk verbod zou bovendien leiden tot een verstarring van de Europese economie. We moeten deze principes van het vrij verkeer echter wel in de juiste banen leiden, natuurlijk op basis van het cohesiebeleid. Dat betekent dat de structuurfondsen en de regels voor de overheidssteun moeten worden herzien. Dat betekent ook dat het de hoogste tijd is dat de Commissie er bij het toekennen van subsidies en van steun uit de structuurfondsen voor zorgt dat de toekenning van deze bedragen gekoppeld is aan een garantie op de middellange termijn dat het bedrijf niet verplaatst wordt en dat de werkgelegenheid gehandhaafd wordt. Dat is echt een taak voor Europa.
Er is in de commissie heftig gediscussieerd over het verslag van de heer Hutchinson, maar het is toch duidelijk geworden dat ondernemingen die overheidssteun ontvangen verplicht zijn om iets te doen voor de economische, sociale en territoriale cohesie. Dat betekent in de praktijk dat het voorstel dat de Commissie heeft gedaan voor de structuurfondsen consequent moet worden uitgevoerd: ondernemingen die overheidssteun hebben gekregen, maar zich niet houden aan de verplichtingen die daaraan gekoppeld waren, moeten dat geld terugbetalen, ze mogen zeker geen overheidssteun krijgen voor de bedrijfsverplaatsing, en ze komen voor een periode van minstens vijf jaar – zeven jaar zou beter zijn – na de bedrijfsverplaatsing niet meer in aanmerking voor geld uit de structuurfondsen of voor overheidssteun.
In dit verslag willen we duidelijk maken dat we alle nodige maatregelen moeten nemen om te verhinderen dat het Europees Regionaal Beleid een stimulans biedt voor bedrijfsverplaatsingen die tot het verlies van werkgelegenheid leiden. Het verslag van de heer Hutchinson is heel evenwichtig geworden, en verdient onze steun. 
Jacky Henin (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, onder druk van het Franse en Nederlandse nee tegen de Grondwet houdt het Parlement zich eindelijk bezig met bedrijfsverplaatsingen. Ik kan de voorgestelde maatregelen alleen maar toejuichen. Er is haast geboden bij de tenuitvoerlegging van deze maatregelen omdat elke dag die voorbijgaat, de vernietiging van duizenden banen met zich mee brengt. Ik betreur het dat wij op dit gebied alleen maar homeopathische doses toedienen terwijl een paardenmiddel nodig is.
Dit relatief weifelende verslag illustreert echter de grote contradictie van het economische beleid van de Unie: concurrentie kan nooit tegelijkertijd helemaal vrij en niet vervalst zijn. Ondernemingen gebruiken bedrijfsverplaatsingen als chantagemiddel om werknemers te dwingen sociale omstandigheden te accepteren die niet in overeenstemming zijn met de wetten van hun land. Deze sociale chantage gaat gepaard met fiscale chantage. Er wordt stelselmatig gedreigd met bedrijfsverplaatsingen om fiscale vrijstellingen te verkrijgen.
Succesvolle bestrijding van bedrijfsverplaatsingen impliceert een snelle harmonisatie op het hoogste niveau van de belastingen en de sociale wetten in Europa. Bovendien moeten we een einde maken aan de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank, die voortdurend de belangen bevordert van staatsleningen ten nadele van die van de arbeidsmarkt. 
Zdzisław Zbigniew Podkański (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, Polen vindt dat bedrijven hun productie in de Europese Unie vrij moeten kunnen verplaatsen. We denken dat het straffen van bedrijven die hun activiteiten verplaatst hebben, door deze ondernemingen zeven jaar uit te sluiten van EU-subsidies, te streng is en niet valt te rechtvaardigen. Bovendien begrijp ik niet waarom ondernemingen in de Europese Unie niet mogen inspelen op de behoeften van de markt, als dat in het belang is van consumenten en producenten.
We verzetten ons tegen een speciale lijst van bedrijven die gekozen hebben voor bedrijfsverplaatsingen, omdat een dergelijke lijst indruist tegen de basisbeginselen van de Europese Unie. Wij doen een beroep op alle leden van het Europees Parlement om deze oneerlijke maatregelen te verwerpen. Ze zijn strijdig met de beginselen van de vrije markt en zijn met name schadelijk voor de nieuwe lidstaten. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, verplaatsing van bedrijven naar lagelonenlanden leidt tot economische en sociale problemen die de regio’s van Europa eerder verdelen dan verenigen. Binnen de EU is het natuurlijk deels het gevolg van het vrije verkeer dat in het EG-Verdrag wordt gewaarborgd en het is actueel geworden door de overhaaste snelheid waarmee de uitbreiding plaatsvindt en de omvang daarvan.
Nu het cohesiebeleid op de nieuwe lidstaten wordt toegespitst, zal de situatie ongetwijfeld verslechteren. Andere Europese regio’s zullen een ontwikkelingsachterstand oplopen. Zo wordt de sociale cohesie aangetast door een beleid dat bedrijfsverplaatsing bevordert. Het is dringend nodig dat EU-fondsen minder kwistig worden toegekend en dat deze gelden kunnen worden teruggevorderd van bedrijven die hun productie naar een andere lidstaat verplaatsen.
Vijf jaar is een veel te korte periode. Een beleid waarbij de oude lidstaten arbeidsplaatsen kwijtraken ten gunste van de ontwikkeling van de nieuwe lidstaten, biedt geen perspectief. Daarvoor mogen geen EU-fondsen worden gebruikt en evenmin moeten we ondernemingen de gelegenheid geven om subsidies op te maken en vervolgens te verhuizen. 
Oldřich Vlasák (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de reden waarom we het onderwerp van de bedrijfsverplaatsingen behandelen, is de begrijpelijke poging om een evenwicht te vinden tussen, enerzijds, de impact van de regels van de interne markt, en, anderzijds, de steun voor het cohesiebeleid en het creëren van gelijke omstandigheden voor de Europese regio’s. We mogen echter niet vergeten dat we ons niet om dit probleem zouden hoeven te bekommeren als alle EU-beginselen, waaronder dat van het vrije verkeer van diensten en werknemers, geëerbiedigd zouden worden. Het feit dat op dit moment eigenlijk alleen vrij verkeer van goederen en kapitaal mogelijk is, vormt min of meer een stimulans voor het verplaatsen van de productie naar gebieden waar de kosten lager zijn.
Regionale hulp mag inderdaad niet de regels van de interne markt verstoren, en het Europese regionaal beleid mag geen stimulans zijn voor bedrijfsverplaatsingen. Daar zou het, wat de interventie van de EU in de economie van Europa betreft, echter bij moeten blijven. Ik sta niet achter het idee van de bescherming van inflexibele bedrijven en werknemers. Naar mijn mening is het blokkeren van bedrijfsverplaatsingen een inbreuk op het vrije verkeer, een van de basisvrijheden van de Europese Gemeenschap. Ik ben het principieel met mevrouw Schroedter oneens, en huldig het standpunt dat een periode van vijf jaar voor het instandhouden van activiteiten die via de structuurfondsen worden ondersteund, al lang genoeg is en dat er geen reden is die nog langer te maken. Deze periode moet worden gekoppeld aan de investeringsdoelstelling waarvoor middelen zijn gereserveerd, en mag de werkelijke levensduur van het project en zijn werkingssfeer niet overschrijden. Het is niet goed om ondernemers tegen te houden die zich daar willen vestigen waar ze kunnen beschikken over goedkopere, beter opgeleide en mogelijk kwalitatief betere arbeidskrachten. Ook is het niet mogelijk om nationale regeringen af te houden van hun pogingen buitenlandse investeringen aan te trekken, net zomin als het mogelijk is de lidstaten voor te schrijven hoeveel directe belastingen ze moeten heffen.
Dames en heren, elke poging om deze trend te onderdrukken zal leiden tot inertie en verspilling binnen de EU-economie. Het gaat hier toevallig wel om de vrije markt, en de beginselen van de vrije markt zouden langzaam maar zeker verdampen bij strengere regels voor bedrijfsverplaatsingen. Als we het hebben over verplaatsingen, kunnen we ons naar mijn mening beter richten op bedrijfsverplaatsingen buiten de EU, het echte doemscenario. 
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, steeds meer ondernemers worden met lage loonkosten en schijnbaar betere productievoorwaarden naar het Oosten gelokt. Voor een dergelijke beslissing willen ze natuurlijk graag ook middelen van de EU krijgen, want een dergelijke bedrijfsverplaatsing kost veel geld.
Tot nu toe ging het hoofdzakelijk om de arbeidsintensieve productie van technologisch simpele objecten. Nu wordt langzaam een stijgende trend zichtbaar om ook onderzoek en ontwikkeling in die landen te verrichten, en nu zouden we de alarmbel toch allemaal wel moeten horen luiden. Ook de grootste optimisten moeten nu toch wel begrijpen dat het de multinationale concerns niets kan schelen of ze het milieu vervuilen, of ze het midden- en kleinbedrijf ruïneren, of ze een leger van werklozen achterlaten. Dat kunnen we niet veranderen met Europese middelen en nationale subsidies, en ook niet met een garantie dat een bedrijf minstens zeven jaar open blijft. Zulke garanties zijn het papier waarop ze geschreven zijn nauwelijks waard.
Het gaat al lang niet meer om solidariteit of concurrentie tussen de lidstaten. Het gaat om het pure overleven van onze Europese economie, en die economie bestaat niet alleen uit grote concerns, die verwachten dat wij al hun bedrijfsverplaatsingen financieren, die bestaat ook uit het midden- en kleinbedrijf, dat eindelijk dezelfde rechten moet krijgen op steun en subsidies. 
Jan Olbrycht (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de tekst van de resolutie waarover we gaan stemmen is lang en breed bediscussieerd en er zijn al veel concessies gedaan in de zoektocht naar een compromis. Desondanks wil ik in dit debat de aandacht vestigen op enkele essentiële punten.
Ten eerste vraagt de tekst terecht aandacht voor het risico op onrechtmatig gebruik van Europese fondsen als subsidies worden gebruikt om de productie te verplaatsen, terwijl de fondsen juist gekoppeld zijn aan structurele interventiegebieden in een specifieke regio en die regio dus eigenlijk ten goede moeten komen.
Ten tweede heeft de tekst van deze resolutie een interventionistisch karakter en vormt de tekst een geheel van preventieve en repressieve maatregelen.
Ten derde worden in de tekst bedrijfsverplaatsingen als een echt gevaar gezien, ook al wordt alleen verwezen naar de potentieel schadelijke gevolgen ervan. De resolutie geeft alleen bij de aanhef aan dat er verschillende redenen bestaan voor verblijfsverplaatsingen in verband met de productiviteit en winstmogelijkheden, maar verder spitst de tekst zich toe op de negatieve ontwikkelingen. De tekst vraagt maar in beperkte mate de aandacht voor het onderscheid tussen bedrijfsverplaatsingen binnen en buiten de EU, en roept te weinig op tot het creëren van positieve mechanismen om investeerders binnen de Europese Unie te houden. Bovendien maakt de tekst geen onderscheid tussen grote en kleine ondernemingen in de verschillende categoriën, wat wel gebeurt bij het toekennen van overheidssteun. In het vervolg moeten bij zulke teksten precieze economische analyses gemaakt worden waarin de aandacht wordt gevestigd op de economische omstandigheden en de duur van de productiecyclus. 
Ambroise Guellec (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het fenomeen bedrijfsverplaatsingen houdt de gehele Europese Unie bezig, maar met name de oude lidstaten. Wij kennen de redenen hiervoor, ze zijn genoemd door onze medeleden: globalisering van de economie, concurrentievervalsing op zowel het sociale als het fiscale vlak enzovoorts. Het ligt voor de hand dat deze kwestie een onmiskenbare invloed heeft gehad op het recente debat over de Grondwet, en wij in ons land, Frankrijk, weten wat de gevolgen zijn.
Dit verslag komt derhalve juist op tijd, en ik persoonlijk juich het werk van onze rapporteur en de verbeteringen toe die de Commissie regionale ontwikkeling heeft aangebracht. Wij beschikken nu over een evenwichtige tekst, die een echte bijdrage kan leveren aan de maatregelen ter bestrijding van bedrijfsverplaatsingen en ter voorkoming van de negatieve effecten die zij kunnen sorteren.
Ik wil een specifiek punt benadrukken, en wij spreken hier vanzelfsprekend over de regionale ontwikkeling: het verslag onderstreept het belang van een adequaat gebruik van de structuurfondsen om het risico van bedrijfsverplaatsingen op de korte, middellange en lange termijn te voorkomen. Het gaat hierbij hoofdzakelijk om de steun die rechtstreeks wordt verleend aan de economische sectoren die steun nodig hebben, maar het is duidelijk dat de geïsoleerde ligging en de slechte bereikbaarheid van productie-eenheden een belangrijke factor is die ondernemingen kan bewegen hun activiteiten te verplaatsen. Het is derhalve belangrijk dat de nieuwe generatie structuurfondsen ten behoeve van de concurrentiepositie en de werkgelegenheid onder andere prioriteit geeft aan de verbetering van de bereikbaarheid van de regio’s die in dit opzicht behoorlijk in het nadeel zijn. Op deze wijze wordt de voortzetting van de economische activiteiten in deze regio’s het beste gegarandeerd.
Persoonlijk hoop ik dat de Commissie niet alleen aandacht zal schenken aan de verzoeken en aanbevelingen in het verslag, maar ook open zal staan voor deze speciale oproep, die vast en zeker gedaan zal worden bij het opstellen van de nieuwe programma’s voor regionale ontwikkeling. 
Hynek Fajmon (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag een kritisch geluid laten horen over het voorliggende verslag over bedrijfsverplaatsingen in het kader van de regionale ontwikkeling. Zolang Europa bestaat, is het vertrouwd met het verschijnsel van wat wordt aangeduid met bedrijfsverplaatsingen. We kijken er op dit moment naar, en dat zal nog wel vaker gaan gebeuren. Kortom, mensen en bedrijven zoeken de plek waar hun ideeën, diensten en producten het best gedijen, en daar is niets mis mee, toen niet, nu niet en ook in de toekomst niet. Eigenlijk is het niets meer dan een uiting van rationeel gedrag, dat tot de kern van de Europese beschaving behoort. Vechten tegen economisch rationalisme leidt tot Europese armoede. De EU was vanaf het prilste begin gestoeld op bewegingsruimte voor het vrije verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal, hetgeen ook bewegingsruimte voor Europese bedrijven inhoudt. Dankzij dat liberaliseringsbeleid hebben de West-Europese landen een zeer hoge levensstandaard bereikt; niet door hun markten af te schermen, maar juist door hun markten open te stellen.
In dit verslag wordt precies het tegenovergestelde voorgesteld, een beleid gebaseerd op nieuwe belemmeringen voor het kapitaalverkeer, iets waar ik onder geen enkele voorwaarde mee akkoord kan gaan. De kwestie Europese steun versus vrij verkeer van kapitaal binnen de EU is een feit. De oplossing is echter niet gelegen in het aanscherpen van de voorwaarden voor het verlenen van steun aan bedrijven, of het koppelen van de steun aan de plaats waar het bedrijf actief is. Wat in plaats daarvan moet gebeuren, is het definitief stopzetten van Europese steun aan bedrijven. Dergelijke investeringen missen een economische onderbouwing en leiden slechts tot de verstoring van de Europese markt. Als de Commissie in de veronderstelling verkeert dat ‘verplaatsing’ een probleem is, moet zij veel meer aandacht besteden aan het verbeteren van de voorwaarden voor ondernemers en bedrijven. Zij moet eens serieus bij zichzelf te rade gaan en zich afvragen of bedrijven niet uit Europa worden weggejaagd door haar eigen overregulering. Want dat is volgens mij echt gaande op dit moment. De last van de Europese wetgeving is te zwaar, en moet bij de eerste de beste gelegenheid worden verlicht. Dit zal leiden tot een vloedgolf van bedrijven die naar de EU komen, en een groei van de werkgelegenheid in de EU. 
Markus Pieper (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Europees structuurbeleid wordt gevoerd onder omstandigheden die zeer sterke veranderingen ondergaan. De globalisering versnelt de structurele aanpassing en ondernemingen worden met een al sterkere concurrentiedruk geconfronteerd. Tegelijkertijd leidt de zegetocht van de mondiale markteconomie ertoe dat er ook een groeiend aanbod is aan potentiële vestigingsplaatsen voor de productie. Dat heeft als logisch gevolg dat de bedrijven steeds vaker worden verplaatst. Daarbij speelt het bedrijfsleven een rol: door telkens nieuwe vestigingen te vinden, creëert men nieuwe afzetmarkten, en de druk op de kosten leidt er ook toe dat men gedwongen is de productie naar lagelonenlanden te verplaatsen. Dat kan een verplaatsing binnen de Europese Unie zijn, maar ook naar Azië of naar Oekraïne.
Deze bedrijfsverplaatsingen zijn een feit, ze zijn een normaal gevolg van de structurele aanpassingen. De EU mag dat niet met wetten verhinderen. Het is echter ook een feit dat we geen subsidies mogen geven voor beslissingen die ondernemers al lang hebben genomen. Geen ondernemer zal zijn bedrijf verplaatsen alleen omdat hij één keer een subsidie krijgt. Hij doet dat alleen maar als de productiefactoren ter plaatse gunstig zijn en blijven. Daarom zijn deze subsidies voor bedrijfsverplaatsingen vaak onverhoopte meevallers, en dat is precies wat we in de toekomst moeten verhinderen, de middelen voor het Europees structuurbeleid zijn daarvoor te kostbaar.
Er is nog een argument dat pleit tegen subsidies voor bedrijfsverplaatsingen: hoe kunnen we de burger ervan overtuigen dat Europa een goede zaak is als werknemers met hun eigen belastinggeld de bedrijfsverplaatsing subsidiëren waardoor ze hun baan verliezen?
We betreuren dat de Commissie en ook de Duitse Sociaal-democraten ontkennen dat er subsidies voor bedrijfsverplaatsingen worden gegeven. Sommige bedrijven profiteren natuurlijk ten onrechte van deze steun voor bepaalde Europese regio’s. Het is waar dat er niet veel gevallen bekend zijn, maar dat is alleen maar omdat er veel te hoge hindernissen moeten worden overwonnen voor een dergelijke melding. Daarom doen we een beroep op de Commissie om de voorstellen van het Parlement en de Raad eindelijk serieus te nemen. We vinden dat we ervoor moeten zorgen dat Europees geld nooit meer zo zinloos kan worden verspild, en daarvoor moet er een regeling komen die voor de rechter kan worden afgedwongen. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank u en de afgevaardigden van het Europees Parlement voor de zeer positieve opmerkingen. De Europese Commissie erkent dat bedrijfsverplaatsingen en het daarmee gepaard gaand banenverlies zeer zorgwekkende problemen zijn. Daar zijn wij het mee eens.
De Commissie heeft in overeenstemming met de lidstaten, tijdens de laatste top in Hampton Court, duidelijk gemaakt dat sociale bescherming en bescherming van de werknemersrechten een vast bestanddeel zijn van de Europese waarden. In een mondiale omgeving neemt elk bedrijf zijn besluiten over het vestigen of verplaatsen van ondernemingsactiviteiten echter op geheel zelfstandige wijze.
Die besluiten worden ingegeven door een groot aantal factoren. Uit de beschikbare gegevens blijkt bijvoorbeeld dat het al dan niet voorhanden zijn van geschoolde werknemers, de mogelijkheid van toegang tot infrastructuur en het niveau van de administratieve, bureaucratische formaliteiten vaak factoren van doorslaggevend belang zijn. Met een goed werkende interne markt zijn de bedrijven in staat om hun productieproces aan te passen aan de kansen die zich voordoen. Dit dynamische aspect van de interne markt levert op lange termijn voor alle regio’s voordelen op.
Zoals ik zojuist al in mijn inleiding zei, heeft de Commissie maatregelen voorgesteld en in werking gesteld om het gebruik van de structuurfondsen voor doelstellingen die geen verband houden met de duurzame ontwikkeling van elk gebied, te beperken. Bovendien heeft de Commissie voorgesteld een fonds voor de aanpassing aan de globalisering in te stellen, en daar heeft de Europese Raad in december jongstleden zijn steun aan gegeven.
Tot slot wil ik erop wijzen dat de Commissie stimuleert dat er meer relevante gegevens worden verzameld en dat er meer studies naar de voordelen en kosten van bedrijfsverplaatsing worden verricht. 

 – Het debat is gesloten. De stemming vindt morgen plaats. 
Francesco Musotto (PPE-DE ). –
   Het is altijd van belang de doelen van het beleid voor regionale ontwikkeling voor ogen te houden: economische, sociale en territoriale cohesie, volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang.
Het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap heeft het vrij verkeer van goederen, kapitaal en diensten vastgelegd. Daarom is het moeilijk een absoluut verbod te bepleiten voor de keuze van de vestigingsplaats van een bedrijf, met name omdat een dergelijk verbod zou leiden tot immobilisme met negatieve gevolgen voor de Europese economie.
Het beleid voor economische en sociale cohesie is essentieel voor het behoud van de consensus en de verbondenheid van de burgers met de EU. Dat beleid is gebaseerd op de harmonieuze en solidaire ontwikkeling van alle regio’s van Europa. Een beleid dat gericht is op het inhalen van de achterstand in economische en sociale ontwikkeling van bepaalde regio’s met methoden die kunnen leiden tot minder ontwikkeling van andere Europese regio’s zou daar derhalve mee in strijd zijn. Dergelijke bedrijfsverplaatsingen vergroten niet de totale omvang van de investeringen op Europese schaal maar leiden alleen maar tot een andere verdeling van de investeringen vanwege een tijdelijk kostenvoordeel. Daarom zouden ondernemingen in een lidstaat die besluiten hun activiteiten naar een andere lidstaat te verplaatsen geen bijdragen mogen ontvangen uit de structuurfondsen. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het debat over een mondelinge vraag aan de Commissie van Roberto Musacchio, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, Caroline Lucas en Alain Lipietz, namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie, en Glyn Ford, Giovanni Berlinguer en Béatrice Patrie over het 4e World Water Forum in Mexico-stad (16-22 maart 2006) (O-0001/2006 B6-0003/2006). 
David Hammerstein Mintz (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, het Wereldwaterforum wordt gehouden op een bijzonder belangrijk moment, want meer dan twee miljard bewoners van de aarde hebben geen of onvoldoende toegang tot drinkwater of water voor sanitaire doeleinden, en jaarlijks komen meer dan twee miljoen mensen om het leven door gebrek aan water, een basiselement van het leven.
Het is zaak dat het water eerlijker verdeeld wordt, maar tegelijkertijd is het een feit dat de hoeveelheid zoetwater als gevolg van de klimaatverandering en de vernietiging van ecosystemen, zoals die van vochtige gebieden, bossen, oevers en rivieren, ieder jaar verder afneemt.
We moeten dit aanpakken met concrete en overtuigende maatregelen, met financiële afspraken, met een Wereldwaterverdrag, en door goed waterbeheer te bevorderen. Er is internationale regelgeving nodig die het mogelijk maakt om water op efficiëntere wijze te beheren.
De Europese Unie dient de kaderrichtlijn waterbeheer toe te passen in al haar acties, in de verschillende vormen van samenwerking en in bilaterale overeenkomsten. Verder is het zaak in de landbouw de juiste gebruiken te stimuleren. Als we buiten Europa zijn, moeten we dezelfde Europese wet toepassen, en we moeten ervoor zorgen dat de hoeveelheid water die op complexe wijze wordt verkregen door middel van ecosystemen, door middel van de strijd tegen de klimaatverandering, op lange en middellange termijn beschermd wordt.
Dat lukt niet alleen met cement of met grote werken, maar wel met een geraffineerd totaalbeleid. 
Roberto Musacchio (GUE/NGL ),
   . Dank u wel mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, water moet een gemeenschapsgoed en een mensenrecht zijn, dat voor iedereen, mannen en vrouwen, in alle continenten is gegarandeerd. Wij wensen dat het Parlement zich op plechtige wijze achter deze veeleisende uitspraak stelt en dat we die woorden de komende dagen ook tijdens het Wereldwaterforum in Mexico City laten doorklinken. In het licht van de dramatische werkelijkheid zijn dergelijke woorden ook hard nodig. Miljarden mensen ontberen het recht op toegang tot water, dat wil zeggen op leven. Ten gevolge daarvan sterven miljoenen mensen en worden miljoenen anderen ziek.
Er worden oorlogen gevoerd en conflicten uitgevochten om water. De beschikbaarheid van deze fundamentele hulpbron wordt in gevaar gebracht door slecht beleid dat de levenscyclus van het water heeft veranderd en de beschikbare watervoorraden drastisch heeft verminderd. Sommigen willen zelfs water privatiseren en het behandelen als een goed dat je alleen krijgt als je ervoor kunt betalen. Dat zou hetzelfde zijn als lucht te privatiseren en alleen degenen die geld hebben te laten ademen.
Het is nu het moment om veeleisende keuzes te maken, waarbij Europa met rechtvaardig beleid een hoofdrol dient te spelen en niet moet deelnemen aan de aanval van de multinationals op het water. In Johannesburg heeft men niet op papier willen zetten dat water een recht is en is water alleen maar een behoefte genoemd. De conferentie in Mexico City – wij zouden het wenselijk hebben gevonden als de VN in plaats van andere instanties daar op een veel rechtstreeksere manier de organisatie in handen had – moet daarentegen dit recht plechtig bekrachtigen. De talloze mensen in alle continenten – om te beginnen met Afrika – die dat recht op toegang tot water en daarmee het recht op leven ontzegd wordt, vragen ons dat. Laten we hen niet teleurstellen en ervoor zorgen dat het Parlement met zijn stem hoop en concrete verplichtingen biedt! 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, het Wereldwaterforum is een internationale instantie waarbinnen men van gedachten wisselt en ervaringen deelt die zijn opgedaan met beste praktijken voor waterbeheer en de aanpak van het droogteprobleem.
De vierde bijeenkomst van het Forum zal eind deze maand in Mexico City plaatsvinden en zich bezighouden met de acties die op lokaal vlak kunnen worden ondernomen om de mondiale uitdaging van de droogte het hoofd te bieden. Het doel is ideeën te bespreken omtrent de manier waarop lokale acties het beste ondersteund kunnen worden op mondiaal vlak. Het resultaat van deze besprekingen zal een essentiële bijdrage zijn aan de speciale afdeling voor water en gezondheidsvraagstukken van de zestiende bijeenkomst van de VN-Commissie voor duurzame ontwikkeling in 2008.
Tijdens het Vierde Wereldwaterforum zullen naar verwacht geen nieuwe beleidsinitiatieven of besluiten worden genomen. Bijgevolg zullen van de Europese Commissie en de lidstaten geen nieuwe standpunten worden gevraagd. De Commissie heeft dan ook geen onderhandelingsmandaat nodig om deel te kunnen nemen aan de gedachtewisselingen. Ofschoon in Mexico City vertegenwoordigers van de Commissie en de lidstaten aanwezig zullen zijn, zal de Europese Unie geen officiële delegatie sturen naar het Vierde Wereldwaterforum.
Het doel van de Commissie is om op het Vierde Wereldwaterforum bepaalde beleidsvormen en middelen waarover overeenstemming is bereikt tussen de Europese Unie en andere belanghebbende partijen, op de voorgrond te plaatsen en te promoten. Ik noem bijvoorbeeld het waterinitiatief van de Europese Unie, de financieringfaciliteiten voor Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan en de Europese Unie op watergebied, en talrijke andere aspecten van het Agenda 21-actieprogramma.
Bovendien zal de Commissie informatie verschaffen over de resultaten die zijn bereikt met de innovatieve technologieën voor waterbeheer van het communautaire kaderprogramma voor onderzoek en over de resultaten van het heronderzoek van projecten voor geïntegreerd beheer van waterbronnen.
Wat waterbeheer en interne markt betreft zal de Commissie zo nodig uitleg verschaffen over het standpunt van de Europese Unie, dat wil zeggen dat de bestaande regels van de Europese Unie neutraal zijn wat het eigendom van water en waterbedrijven betreft.
De Commissie is van mening dat een geregelde drinkwatervoorziening een fundamentele humanitaire behoefte is, zoals ook de rapporteur zojuist al zei, en dat met de beleidsvormen voor duurzame ontwikkeling het hoofd moet worden geboden aan het probleem van een gelijkwaardig en duurzaam beheer van de waterbronnen, met inachtneming van de belangen van heel de samenleving. Deze houding wordt ook weerspiegeld in het initiatief van de Europese Unie voor water.
In het huidig stadium is de vraag of er behoefte is aan een internationale overeenkomst inzake het veiligstellen van een geregelde watervoorziening in alle gebieden van de aarde, nog steeds open. Het Wereldwaterforum is hoe dan ook niet de juiste instantie voor een debat daarover. 
Eija-Riitta Korhola,
   Mijnheer de Voorzitter, de steun die de Europese Unie en haar lidstaten geven om de watersituatie in de wereld te verbeteren, bedraagt in totaal 1,4 miljard euro per jaar, wat van ons de grootste afzonderlijke hulpverlener maakt. Rekening houdend met dit enorme bedrag is het evident dat de boodschap van de Europese Unie ook zal worden gehoord op het Wereldwater forum, dat deze week begint, en dat die boodschap daarom niet onbelangrijk is. De getallen zijn alarmerend: dagelijks sterven 3 900 kinderen door gebrek aan schoon water. Een vijfde van de wereldbevolking, ongeveer 1,1 miljard mensen, heeft te kampen met gebrek aan schoon water, terwijl meer dan 40 procent niet over fatsoenlijke water- en rioleringsdiensten beschikt. Deze getallen zeggen ons ook dat de geruchten over dreigende wateroorlogen zeer serieus moeten worden genomen. Er is dus niet alleen sprake van een onhoudbare ontwikkeling, maar ook van een gevaar voor de veiligheid.
In het vorige week gepubliceerde VN-rapport “Water: A Shared Responsibility” staat dat slecht beheer de voornaamste oorzaak is van de slechte watersituatie in de wereld. Bureaucratie en hiërarchische besluitvorming zorgen ervoor dat hulp trager op de plaats van bestemming komt. Besluiten over hoe en wanneer water wordt verdeeld, en aan wie, worden niet alleen op nationaal niveau genomen, maar ook in lokale besturen, de particuliere sector en het maatschappelijk middenveld. Er is vooral steun nodig om de regionale besluitvorming en samenwerking te verbeteren, en dit alles in de geest van billijkheid. Het doet deze zaak zeker geen goed dat veel landen die aan een ernstig gebrek aan water lijden ook hoog op de corruptielijst staan. Bijvoorbeeld in India verdwijnen in de watersector jaarlijks miljoenen dollars door politieke corruptie, aldus Hindu.com. Bijna een derde van de Indiërs die aan een enquête hebben meegedaan, beaamt dat zij smeergeld hebben moeten betalen om water- en rioleringsdiensten te krijgen.
Ik wil iedereen er ook op wijzen dat verbeteringen in de regionale watersituatie niet los mogen worden gezien van andere terreinen van het ontwikkelingsbeleid. Er zijn de laatste tijd onderzoeken gepubliceerd die aantonen dat het enkel en alleen oplossen van het waterprobleem de algemene situatie zelfs kan verslechteren als hierdoor de bevolkingsgroei toeneemt, wat tot een gebrek aan voedsel kan leiden. Alleen het maken van een waterput is dus niet toereikend. Bij alle ontwikkelingshulp moeten wij het geheel in ogenschouw nemen, zodat het oplossen van één probleem niet tot meer tekorten leidt, wat wij natuurlijk niet willen. 
Pierre Schapira,
   Mijnheer de Voorzitter, een Wereldwaterforum is een unieke gelegenheid om allen die wereldwijd betrokken zijn bij water bijeen te brengen, of het nu gaat om officiële agentschappen, ontwikkelingsbanken, staten, beroepsorganisaties, NGO’s of lokale autoriteiten.
Deze bijeenkomsten kunnen een rechtvaardiger en uniformer mondiaal waterbeleid uitstippelen en garanderen dat het recht op water wordt gerespecteerd als een wezenlijk onderdeel van de menselijke waardigheid.
De organisatoren hebben ervoor gekozen de debatten in Mexico-Stad toe te spitsen op het hoofdthema van dit Forum, “Plaatselijke acties voor een mondiale uitdaging”. Het is de bedoeling dat plaatselijke autoriteiten de centrale spelers worden in het kader van het waterbeheer. Met het oog hierop moeten de ontwikkelingslanden worden aangespoord de budgettaire middelen en de uitvoering van het waterbeleid te delegeren aan hun plaatselijke autoriteiten. Het waterbeleid zou altijd uitgestippeld moeten worden op basis van de specifieke kenmerken van de lokale situatie, waarbij zoveel mogelijk rekening wordt gehouden met de behoeften van de gebruikers.
In de resolutie van het Parlement wordt de Commissie opgeroepen meer te doen om het hoge niveau van het personeel en van de financiële expertise bij de plaatselijke autoriteiten in Europa te erkennen en te gebruiken. Met hun rijkdom aan succesvolle ervaring en technische vaardigheden zijn de steden uit het Noorden graag bereid hun collega’s in de ontwikkelingslanden de helpende hand te bieden.
Om deze ontwikkelingsacties, die van stad tot stad worden gedecentraliseerd, te bevorderen, vragen wij de Commissie de financiering aan te moedigen van projecten die de steden uit het Noorden indienen, en hieraan voorrang te geven. Wat de toewijzing van middelen uit het Europese waterfonds betreft, zou de Commissie met name die operatoren voor deze middelen in aanmerking kunnen laten komen die het beste in staat zijn de autoriteiten in het Zuiden te helpen.
Uit de resultaten van de eerste oproep tot het indienen van voorstellen voor het Waterfonds ACS-EU blijkt dat nauwelijks 3 procent van de goedgekeurde projecten ingediend is door lokale autoriteiten. Dat is zeer onbevredigend, gezien de toegevoegde waarde die plaatselijke autoriteiten hebben op dit gebied. 
Fiona Hall,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over de ACS-EU-waterfaciliteit waarop de commissaris doelde. Daarover is onlangs ook gesproken in de Commissie sociale zaken en milieu van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU.
Ik ben blij dat de ACS-EU-Raad heeft besloten de waterfaciliteit van 500 miljoen euro in 2004 op te zetten, maar er heerst grote teleurstelling over het feit dat dit initiatief zo traag van de grond is gekomen. Er wordt zelfs beweerd dat nog niemand er schoon drinkwater door heeft gekregen. Het is van belang dat zorgvuldig naar de procedure wordt gekeken en dat hoge normen van bestuurlijke integriteit in acht worden genomen, vooral omdat er zo veel geld mee gemoeid is. De eindbeoordeling van de voorstellen heeft echter pas in januari van dit jaar plaatsgevonden en uiteindelijk zijn er 97 voorstellen geselecteerd. Ik wil dan ook graag weten of we nu op koers liggen en zoals gepland in 2010 nog eens tien miljoen mensen van drinkwater kunnen voorzien, en of de procedure van de tweede oproep tot het indienen van voorstellen sneller zal verlopen. 
Marie-Arlette Carlotti (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, een miljard 200 miljoen mensen hebben geen toegang tot drinkwater, zodat er elke minuut op de wereld vijftien mensen sterven, van wie de helft kinderen zijn. We hebben dus te maken met een ware race tegen de klok. Daarom moet het Wereld Forum voorstellen doen op drie gebieden.
In de eerste plaats ten aanzien van de rechten. Water is een gemeenschapsgoed van de mensheid en de toegang tot water is een van de fundamentele mensenrechten. Dit moet worden vastgelegd in een internationaal verdrag.
In de tweede plaats ten aanzien van de middelen: de doelstelling om het aantal mensen dat geen toegang heeft tot water, per 2015 te halveren, getuigt van ambitie. We moeten wel nog 100 miljard dollar extra per jaar zien te vinden. Daarom moeten we alle middelen mobiliseren door de officiële ontwikkelingshulp (ODA) en de middelen te verhogen die zijn toegewezen aan het tiende EOF en de steun verwerven van innovatieve partners in de publiek-private sector of van operaties waarbij schulden worden geruild tegen investeringen.
In de derde plaats ten aanzien van het management. Het waterbeleid moet worden gevormd door middel van een inspraakbevorderende, democratische aanpak die de gebruikers, het maatschappelijk middenveld en de rol van de vrouw erbij betrekt, en het beheer moet op plaatselijk niveau plaatsvinden, waarbij een tarievenbeleid wordt ingevoerd dat de armste burgers toegang tot water garandeert tegen betaalbare prijzen. Ik hoop dat de Commissie deze richtsnoeren zal verdedigen op het Wereldwaterforum in Mexico-Stad. 
Karin Scheele (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, u hebt gezegd dat u tijdens het vierde Wereldwaterforum bij uw standpunten zult blijven. Een ding is zeker: u zult hard moeten werken. U hebt gezegd: het recht op toegang tot water is een mensenrecht. Dat is precies waarover men het tijdens het vorige Water Forum niet eens kon worden. Dat er verschillende belangen op het spel staan, bleek wel uit het meningsverschil over de vraag of de beschikbaarheid van schoon drinkwater een mensenrecht is dat de overheid moet garanderen, of een behoefte die door de markt moet worden bevredigd. Ondanks de heftige protesten van de actievoerders hebben de ministers indertijd geweigerd om het recht op water op te nemen in de slotverklaring. Ik wens u veel succes bij uw pogingen om er in Mexico Stad voor te zorgen dat dit als mensenrecht wordt erkend.
De vraag is ook wat de democratische legitimiteit van dit Wereldwaterforum is. Het wordt georganiseerd door de Wereldwaterraad, een organisatie die sterk wordt gedomineerd door door particuliere ondernemingen. Als de directeur van een filiaal van Franse waterconcerns tegelijkertijd de directeur van de Wereldwaterraad is, is het toch de vraag wat de invloed van het bedrijfsleven is en hoe zinvol de oplossingen zijn die van deze Wereldwaterraad zullen komen. Ik zou wensen dat we deze kwestie in de toekomst in de Verenigde Naties bespreken, die over de nodige democratische legitimiteit beschikt. In de Wereldwaterraad wordt enorme druk uitgeoefend door bedrijven voor wie het leveren van drinkwater en het zuiveren van afvalwater in heel veel landen overal ter wereld een goudmijn is. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, het debat heeft aangetoond dat wij het in grote mate met elkaar eens zijn wat betreft het Wereldwaterforum, en ik hoop dan ook dat de deelneming aan de besprekingen nuttig zal zijn voor de Commissie. Zoals ik zojuist al zei, verwachten wij niet dat besluiten zullen worden genomen. Of besluiten nodig zijn is natuurlijk een andere vraag. Hoe dan ook, wij verwachten geen besluiten, maar er zal natuurlijk wel een serieuze discussie worden gevoerd en wij zullen meningen uit heel de wereld horen over deze uitermate belangrijke vraagstukken, op het belang waarvan ook u hebt gewezen.
Met name zal, naar ik hoop, het vraagstuk van de lokale acties, waar het Vierde Wereldwaterforum op is toegespitst, worden aangepakt, en wij verwachten dat er interessante ideeën over waterbeheer naar voren zullen komen. Ik wilde nog vermelden dat wij dit jaar zijn begonnen met de financiering van de eerste projecten en in juni het tweede stadium van deze financieringen zullen inluiden. Ons doel is in 2010 tien miljoen mensen toegang te geven tot drinkwater en vijf miljoen tot gezondheidsdiensten, en hopelijk zullen wij dat bereiken.
Ik dank u hartelijk voor uw belangstelling en hoop dat wij samen, in nauwe samenwerking en met vereende krachten, iets kunnen doen voor dit o zo belangrijke vraagstuk voor de mensheid. 
De Voorzitter.
   Er zijn zes ontwerpresoluties(1) ingediend, overeenkomstig artikel 108, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0027/2006) van Papadimoulis Dimitrios, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot instelling van een instrument voor snelle respons en paraatheid bij ernstige noodsituaties (COM(2005)0113 – C6-0181/2005 – 2005/0052(CNS)). 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Europees Parlement en met name de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van harte bedanken. Ook dank ik de rapporteur, de heer Papadimoulis, voor het werkelijk uitstekende verslag dat hij vandaag ter bespreking heeft voorgelegd.
Het voorstel van de Commissie tot instelling van een financieel instrument voor snelle respons en paraatheid bij ernstige noodsituaties heeft tot doel ervoor te zorgen dat er een uniform financieel kader wordt geschapen voor maatregelen op het gebied van civiele bescherming. Deze respons- en paraatheidsmaatregelen vallen nu onder verschillende financiële instrumenten, zoals het actieprogramma of het communautair mechanisme voor civiele bescherming.
Nog belangrijker is evenwel het feit dat in het voorgesteld financieel instrument rekening wordt gehouden met de verzoeken van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot de versterking van het responsvermogen op het gebied van civiele bescherming in Europa. Dit is ook de grondslag voor een verdere ontwikkeling van de samenwerking op het gebied van civiele bescherming, via de versterking van de reeds ondernomen activiteiten maar ook via het op stapel zetten van nieuwe maatregelen.
Wat dat betreft moet ik wijzen op twee nieuwe elementen. Ten eerste stellen wij voor de transportkosten van hulpverlening in het kader van civiele bescherming te financieren. In veel gevallen zijn wij geconfronteerd met een situatie waarin hulp weliswaar beschikbaar was maar er geen middelen waren om die naar de plaats van de ramp te vervoeren. Het resultaat was dat de hulp ofwel helemaal niet, ofwel met grote vertraging werd verleend. Daarom heeft de Commissie voorgesteld dat de Europese Commissie de mogelijkheid wordt gegeven om de noodzakelijke transportmiddelen te huren van derde landen of van particuliere ondernemingen.
Een soortgelijk probleem doet zich ook voor bij de uitrusting voor civiele bescherming. Als er een noodsituatie ontstaat in meerdere Europese landen tegelijk – zoals bijvoorbeeld het geval was bij de bosbranden in de afgelopen zomer of bij de overstromingen in het voorjaar – of als zich een terroristische dreiging voordoet in heel Europa, dan is het voor de getroffen lidstaten waarschijnlijk moeilijk om andere landen te hulp te schieten, aangezien zij in hun eigen behoeften moeten voorzien. In die gevallen moet de Gemeenschap in staat zijn om de getroffen lidstaten te helpen. Daarom stelt de Commissie voor om op communautair vlak een financieel veiligheidsnet in te stellen waarmee extra uitrusting kan worden ingehuurd.
Voor ambitieuze maar niettemin noodzakelijke hervormingen als deze zijn ongetwijfeld belangrijke financiële middelen nodig, en om met Demosthenes te spreken ‘δει δη χρημάτων’: alles hangt af van het geld.
De Commissie is er stellig van overtuigd dat het Europees Parlement de enorme voordelen van deze hervormingen inziet. Dat blijkt trouwens ook uit het verslag dat vandaag besproken wordt. Met een versterkte samenwerking op het gebied van civiele bescherming zullen de burgers van de Europese Unie en de bevolkingen in derde landen beter beschermd kunnen worden. Dat is ook de enige manier om ervoor te zorgen dat de Gemeenschap in staat is om elk land dat getroffen wordt door een grote ramp, op een beter gecoördineerde, efficiëntere en snellere manier te hulp te schieten. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met de heer Dimas eens dat wij meer moeten doen als wij de Europese Unie in staat willen stellen om de steeds erger wordende natuurrampen – zoals overstromingen, droogte en bosbranden – in Europa maar ook buiten onze grenzen – zoals de tsunami, de orkaan in Missisippi en Louisiana – efficiënter en krachtiger aan te pakken. Wij moeten dus allen tezamen meer doen, en we moeten het beter doen. Als ons dat lukt, kunnen wij tegemoet komen aan de vraag van de Europese burgers naar meer veiligheid en een betere levenskwaliteit, maar ook economische schaalvoordelen bereiken, aangezien een efficiënter Europees mechanisme geldbesparing kan betekenen voor elke lidstaat afzonderlijk.
Ik wil duidelijk maken dat die uitdaging nu realiteit is geworden en wij een efficiënt mechanisme van civiele bescherming moeten instellen. Om dat doel te bereiken is het noodzakelijk dat niet alleen Demosthenes hier mee instemt – die 2500 jaar geleden inderdaad terechte woorden sprak – maar ook de Raad. De Raad moet de middelen die hiervoor beschikbaar zijn, verhogen. Commissie en Raad zijn het er beide mee eens dat wij ergens extra middelen moeten zien te vinden voor de bestrijding van zich ook buiten de Europese Unie voordoende natuurrampen. Maar als wij die mogelijkheid willen hebben, moeten wij ook zorgen voor de noodzakelijke financiële middelen. Als wij nu meer en beter investeren, als wij blijk geven van een verre blik en onze eigen samenwerking versterken, kunnen wij een groot verlies aan mensenlevens en zware materiële schade voorkomen, waarvoor wij anders in de toekomst misschien veel meer communautaire begrotingsmiddelen zouden moeten uitgeven.
Ik wil de schaduwrapporteurs van alle fracties bedanken voor de uitstekende samenwerking in de Milieucommissie. Dankzij die samenwerking kon mijn verslag, samen met een aantal amendementen op het oorspronkelijk voorstel van de Commissie, bijna met eenparigheid – 49 stemmen voor en slechts 1 stem tegen – worden goedgekeurd.
De in de Milieucommissie goedgekeurde en in het verslag opgenomen amendementen gaan, geachte collega’s, voornamelijk over vier punten.
Het eerste punt betreft de verandering van de rechtsgrondslag. Deze geeft het Europees Parlement de mogelijkheid om de zaak beter in te kaderen en met name te voorkomen dat wij ons moeten beperken tot een raadplegende rol. Daarmee zullen wij bij deze zaak betrokken worden via de medebeslissingsprocedure, waardoor wij onze instelling dichter bij de burgers kunnen brengen en in de toekomst een sterkere invloed kunnen uitoefenen op de besluitvorming.
De tweede wijziging betreft de opneming van preventie in het toepassingsgebied van het instrument. Het is vanzelfsprekend dat een geïntegreerd beheer van door natuurrampen ontstane noodsituaties niet alleen betekent dat paraatheids- en responsmaatregelen worden getroffen, maar ook dat wordt geïnvesteerd in preventie. Preventie is een van de pilaren waarop de aanpak van dit probleem stut, en daarom verheugt het mij dat de Commissie en de Raad deze opvatting delen.
Dat geldt ook voor het derde punt, namelijk de noodzaak om de maatregelen van dit instrument uit te breiden tot landen buiten de Europese Unie, omdat natuurrampen geen grenzen kennen.
Het vierde voorstel tot wijziging betreft de opname van volksgezondheid in het toepassingsgebied van het instrument. Dit is uitermate belangrijk in een tijd waarin zich een serieus risico voordoet op een pandemie ten gevolge van de vogelgriep.
Waarde collega’s, tot slot wil ik u vragen morgen tijdens de stemming blijk te geven van dezelfde eensgezindheid als in de Milieucommissie en een duidelijke boodschap te sturen aan niet alleen de Europese burgers maar ook de Raad, zoals wij ook in het verleden hebben gedaan met een reeks resoluties over natuurrampen en rampen ten gevolge van menselijk falen. Deze boodschap is noodzakelijk omdat wij daarmee misschien een samenwerking tot stand kunnen brengen onder de drie instellingen en op die manier snel tot goede resultaten kunnen komen. 
Marcello Vernola,
   . Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, aan wat collega Papadimoulis heeft gezegd over de aanvulling van het Commissievoorstel door de Milieucommissie met de verbreding van de werkingssfeer van de verordening naar zeevervuiling, zou ik nog willen toevoegen dat er op dit moment geen andere specifieke instrumenten bestaan voor het beheer van de gevolgen van rampen op zee.
De Milieucommissie heeft met haar bijna unanieme steun voor het verslag-Papadimoulis ook een aantal specifieke amendementen van mij goedgekeurd, onder meer het voorstel betreffende de centrale rol van milieuproblemen bij rampenbeheer. De Milieucommissie vraagt de Commissie in het kader van de verschillende communautaire mechanismen en instrumenten op het vlak van civiele bescherming meer aandacht te garanderen voor de vanwege hun geografische ligging, bodemgesteldheid en sociale en economische omstandigheden afgelegen en ultraperifere regio’s. Voorts hebben we de Commissie verzocht in de lespakketten en communicatie- en voorlichtingscampagnes maatregelen inzake civiele bescherming op te nemen om het bewustzijn van de noodzaak van preventie en snelle respons en paraatheid te vergroten en de participatie van de samenleving bij preventie en respons te garanderen. Met andere woorden: we moeten ons richten op de jongeren en educatie op de scholen.
Een ander belangrijk amendement dat de Milieucommissie heeft goedgekeurd betreft het op bredere schaal gebruik maken van vrijwilligers in individueel en in groepsverband, daar zij bij afwezigheid van professionele rampenbestrijders – die bijvoorbeeld bij een grote ramp zijn opgehouden – essentiële diensten kunnen verlenen. Ik denk dat de verordening met deze voorstellen een veel bredere visie biedt op het beheer van ernstige rampen. 
Åsa Westlund,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Papadimoulis, dank voor uw uitgebreide werk aan dit verslag.
We leven in een tijd waarin rampen steeds gewoner lijken te worden. Een paar jaar geleden werd Iran getroffen door een verschrikkelijke aardbevingsramp. Ik herinner me dat heel goed omdat ik elke dag op de tv kon zien dat de Iraniërs geen hulp kregen bij het uitgraven van de levenden die onder de ruïnes lagen. Ruim een jaar geleden werd Zuidoost-Azië door een tsunami getroffen, waarbij ook mijn land hard geraakt werd. Er zijn verslagen van deze ramp waaruit blijkt dat bepaalde EU-lidstaten hun eigen burgers kwamen redden, maar anderen aan hun lot overlieten.
Het is in elk geval duidelijk dat de inspanningen om mensen te redden beter hadden gewerkt als de EU-samenwerking beter had gefunctioneerd. Het is ook een feit dat de hulp ook beter had kunnen werken in de gevallen waarin de lidstaten van de EU werden getroffen door grote overstromingen, bosbranden enzovoort. Dit soort rampen zal vermoedelijk gewoner worden naarmate de klimaatveranderingen groter worden. Daarom is dit instrument uiterst belangrijk.
Wij sociaal-democraten hebben speciaal benadrukt dat dit instrument zowel binnen als buiten de EU moet worden gebruikt, deels omdat onze eigen burgers zich vaak buiten de Unie bevinden, maar vooral uit solidariteit met andere mensen. We vinden het ook geweldig belangrijk dat de EU hierbij ook samenwerkt met de Verenigde Naties, die in dat verband de vanzelfsprekende organisatie is.
We hebben ook een eigen amendement ingediend over de begroting voor dit instrument. We hopen dat iedereen dat kan steunen omdat er iets vanzelfsprekends in staat, namelijk dat de begroting afhankelijk is van de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten. Ook steunen we de rapporteur wat betreft de rechtsgrondslag en wat betreft de uitbreiding van het instrument tot rampen op het gebied van de volksgezondheid.
Als we prioriteiten moeten stellen bij de verdere begrotingswerkzaamheden, zullen wij sociaal-democraten de hoogste prioriteit toekennen aan de directe inspanningen en de voorbereidingen daarop, zowel binnen als buiten de EU. 
Sajjad Karim,
   Mijnheer de Voorzitter, door de tragiek van de tsunami die in Zuid-Azië plaatsvond, zijn mensen zich voor het eerst sterker bewust geworden van het feit dat soortgelijke extreme gebeurtenissen onze huizen en onze bestaansmiddelen kunnen bedreigen. Slechts enkele weken later werd de vernietigende kracht van de natuur op kleinere schaal voelbaar in Carlisle, een stad in mijn kiesdistrict. De stad werd geteisterd door een zware storm, die in combinatie met orkaanwinden en hoge waterstanden voor uitzonderlijke regenval zorgde. Hierdoor werden verdedigingswerken overspoeld en 3 000 huizen en honderden bedrijven kwamen onder water te staan. Twee oudere dames verdronken terwijl ze in bed lagen en duizenden mensen moesten hun huis verlaten, van wie sommigen pas na vele maanden konden terugkeren.
Ik ervoer de verwoesting in Carlisle even sterk als de ravage aangericht door de tsunami en de aardbeving in Zuid-Azië enkele maanden later. In al deze gevallen was er sprake van persoonlijke tragedies in de EU, aangezien onze vakantiegangers in Sri Lanka en Thailand werden weggespoeld en onze vrienden en families in Pakistan en Kashmir onder het puin kwamen te liggen.
Positief aan al deze gebeurtenissen was dat ons collectieve geloof in de kracht van de wereldwijde gemeenschapszin werd versterkt. Regeringen en individuele personen waren gul met hun steun en ijver. Bij al deze rampspoed kwam het beste in de mens naar boven. Echter, ook de welwillendste mensen raken vermoeid en toen de inwoners van Kashmir in november door ziekte en blootstelling met een tweede golf van sterfgevallen te kampen kregen, werd duidelijk dat de donorgemeenschap niet adequaat kan reageren wanneer de politieke wil ontbreekt.
Het EU-instrument voor snelle respons en paraatheid bij ernstige noodsituaties moet deze leemte opvullen en daarbij dient nauw te worden samengewerkt met het VN-stelsel om te profiteren van onze gebundelde middelen en ervoor te zorgen dat wij indien nodig onze vrienden te hulp kunnen schieten. Gezien de gevolgen van de klimaatverandering moeten wij er rekening mee houden dat er steeds vaker extreme situaties zullen optreden.
In Carlisle hebben we een nieuwe strategie voor hoogwaterbeheer. We maken ruimte voor water en voeren testprogramma’s uit voor geïntegreerde stadsafvoer om te onderzoeken hoe de dreiging van overstromingen beter kan worden beheerst. Preventie is van wezenlijk belang en milieuoverwegingen als een verantwoord beheer van natuurlijke hulpbronnen zoals bossen en wetlands zijn essentieel ter voorkoming van rampen of ter beperking van de gevolgen daarvan voor mensen, hun huizen en hun levensonderhoud.
Welke preventiestrategieën er ook worden toegepast en hoeveel er ook wordt geïnvesteerd, het is niet realistisch te denken dat deze rampen kunnen worden uitgebannen. We moeten ervan leren. Er moeten grote bedragen worden vrijgemaakt voor waarschuwingsmechanismen, risicokaarten en bewustwordingscampagnes om onze burgers van de gevaren op de hoogte te stellen.
We moeten ervoor zorgen dat de preventie-, vertragings- en waarschuwingsmechanismen voor natuurrampen in Europa en wereldwijd robuust zijn. Van Carlisle tot Kashmir moeten onze burgers over het beste instrumentarium beschikken om rampen te voorkomen, zich daarop voor te bereiden en daarop te reageren.
In dit verslag heeft het Parlement het voorstel van de Commissie sterk verbeterd en ik kan het van harte aan dit Parlement aanbevelen. 
Satu Hassi,
   Dames en heren, ik wil de heer Papadimoulis bedanken voor zijn uitstekende werk. Wanneer wij het hebben over het vermogen van de Europese Unie om op rampen te reageren, moeten wij beseffen dat het aantal met het weer samenhangende rampen de afgelopen decennia is toegenomen en dat men ervan uitgaat dat het door de klimaatverandering nog verder zal toenemen. De reductie van broeikasgasemissies is daarom de belangrijkste manier om het aantal verwoestende overstromingen en stormen in de toekomst te verminderen.
Na 1990 hebben in de wereld jaarlijks ten minste twintig grote, met het weer samenhangende rampen plaatsgevonden. In de voorafgaande twintig jaar vonden er slechts in drie jaren net zoveel van dit soort rampen plaats. Statistieken van verzekeringsmaatschappijen tonen aan dat de jaarlijkse schade ten gevolge van met het weer samenhangende rampen na 1990 meer dan verdubbeld is en dat de daarvoor uitgekeerde vergoedingen zijn verviervoudigd. Volgens onderzoekers worden stormen en overstromingen niet alleen steeds algemener maar ook steeds heviger. Het Wereld Natuur Fonds publiceerde onlangs een onderzoek waaruit blijkt dat de klimaatverandering vooral voor meer stormen zorgt rond de Noordzee, op de Britse Eilanden, in Nederland en in Frankrijk. De grootste windsnelheden kunnen tot het eind van deze eeuw met maar liefst 15 procent toenemen. De ervaring leert dat door een dergelijke groei van de windsnelheid in het Verenigd Koninkrijk de stormschade met 50 procent kan toenemen en dat in Nederland een groei van de windsnelheid met 6 procent de schade kan vervijfvoudigen, vanwege de grote gevoeligheid voor overstromingen in dat land. Dames en heren, wij moeten dus beseffen dat klimaatbescherming essentieel is voor de afname van met het weer samenhangende rampen in de toekomst. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Dames en heren, ook ik zou mij willen aansluiten bij degenen die onze collega-afgevaardigde, de heer Papadimoulis, hebben bedankt en hun waardering hebben uitgesproken voor zijn werk aan het opstellen van dit verslag. De Europese Unie heeft de laatste tijd een toenemend aantal natuurlijke, technologische en industriële rampen meegemaakt. Ik ben het eens met, en schaar mij volledig achter, het idee om de handen ineen te slaan om deze rampen te voorkomen en te zorgen voor snelle maatregelen achteraf. In feite zijn beide activiteiten niet los van elkaar te zien, maar we kunnen alleen over de preventie van een potentiële ramp spreken als deze ook werkelijk van tevoren kan worden aangetoond. Veel rampen zijn echter onmogelijk te voorspellen, waardoor er geen sprake kan zijn van preventie. We kunnen dan dus alleen de gevolgen van de ramp aanpakken.
Ik ben blij dat mijn amendementen op dit verslag zijn aanvaard. Het hoofddoel van de verordening is om mensen te beschermen, maar het is ook noodzakelijk de aard van deze bescherming te specificeren, in het bijzonder de bescherming van de volksgezondheid en de veiligheid. Het zou bovendien gepast zijn om, in overeenstemming met het solidariteitsbeginsel, derde landen bij dit proces te betrekken. We moeten beseffen dat natuurlijke, technologische en industriële rampen, evenals terroristische aanslagen, geen grenzen kennen.
Ik zou er verder op willen wijzen dat het essentieel is de financiële belangen van de Gemeenschap te beschermen, en daarom stel ik voor artikel 12 van het voorstel als volgt de amenderen: “Indien een begunstigde van financiële steun het gebruik van de steun niet bevredigend kan documenteren en, na hiertoe te zijn aangespoord, niet kan aantonen dat de steun in overeenstemming met de verordening is gebruikt, moeten er terugvorderingsbepalingen gelden. De Commissie moet – veeleer dan ‘kan’ – de financiële steun stopzetten en moet terugbetaling van de uitbetaalde bedragen eisen.” 
Richard Seeber (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ook ik zou de rapporteur willen bedanken voor zijn uitstekende werk. Uit het resultaat van de stemming is toch wel gebleken dat hij met alle fracties heeft samengewerkt en namens het hele Parlement spreekt.
Ik zou ook de Commissie willen bedanken omdat ze kwestie van onze reactie op crisissituaties en natuurrampen als geheel aanpakt. Dit instrument voor snelle respons en paraatheid bij noodsituaties is tenslotte slechts een deel van een serie maatregelen waarmee de Europese Unie probeert om deze noodsituaties onder de knie te krijgen en de nodige antwoorden te vinden. In dat verband wil ik er op wijzen dat ik ook uit een regio kom die wordt geteisterd door een overstroming. Op vrijdag heeft de Commissie een aanzienlijk bedrag toegezegd om de gevolgen ervan op te vangen, en ik ben dankbaar voor deze Europese solidariteit.
Het is essentieel dat we ons aansluiten bij de aanbeveling van de rapporteur en de rechtsgrondslag veranderen. Ook ik ben van mening dat artikel 175 de juiste rechtsgrondslag voor dit instrument is. Het is volgens mij ook heel belangrijk dat we het toepassingsgebied uitbreiden tot preventie van rampen in derde landen en van de vervuiling van de zee.
Hier ligt voor ons een kans om in te gaan op de zorgen van de Europese burgers, hun vragen te beantwoorden, door snel en zonder veel formaliteiten hulp te bieden. Zo kunnen we laten zien wat de Gemeenschap heel concreet betekent, en daarom moeten we van dit instrument dan ook gebruik maken. Als de EU zegt dat er ingewikkelde bureaucratische procedures moeten worden gevolgd en dat er eerst nog een paar commissies moeten vergaderen, heeft niemand daar iets aan. De hulp moet op een snelle en eenvoudige manier worden verleend. Daaraan hebben we veel maar dan aan dure informatiecampagnes, die toch doodlopen.
Tot slot wil ik de Franse staatsman Talleyrand citeren. Die heeft gezegd: “Wees vooral niet overijverig!” Op dit vlak geldt het tegendeel, we kunnen nooit teveel doen om de gevolgen van natuurrampen op te vangen. 
Edite Estrela (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris Dimas, beste collega’s, ook ik begin met gelukwensen voor de rapporteur voor zijn uitstekende werk.
Zoals hier al is opgemerkt, is het aantal natuurrampen de afgelopen jaren gestegen ten gevolge van klimaatveranderingen, aanslagen op het milieu, slechte ruimtelijke ordening, enzovoort. Om snel en doeltreffend te kunnen reageren op ernstige noodsituaties heeft de Europees Unie de beschikking over een reeks instrumenten, onder andere deze verordening, die nog in de ontwikkelingsfase verkeert. 
De ernstige natuurrampen in de zomer van 2005 – grote overstromingen in Midden-Europa, ernstige droogte in Zuid-Europa en bosbranden die in mijn land, Portugal, maar ook in Spanje duizenden hectaren bos hebben verwoest – vereisen met spoed gepaste maatregelen op het vlak van preventie en civiele bescherming.
In mijn hoedanigheid van rapporteur namens de Milieucommissie voor het initiatiefverslag betreffende natuurrampen heb ik zes landen bezocht waar rampen hebben plaatsgegrepen. In de werkvergaderingen hebben de plaatselijke, regionale en nationale autoriteiten van die landen sterk de nadruk gelegd op het feit dat de communautaire instrumenten voor respons bij noodsituaties vereenvoudigd en de toepassingsregels voor de verordeningen versoepeld moeten worden teneinde de maatregelen ten goede te laten komen aan de bevolking. Naast deze dringende verzoeken om vereenvoudiging en versoepeling kreeg ik de aanbeveling de coördinatie op Europees niveau te versterken en natuurlijk de kredieten te verhogen. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank de afgevaardigden van het Europees Parlement voor hun zeer opbouwende opmerkingen. U hebt een reeks zeer belangrijke amendementen ingediend, die tot doel hebben de capaciteiten voor civiele bescherming op Europees vlak de versterken. Daarbij gaat het om preventie, om de noodzaak van financiële middelen voor operaties van civiele bescherming in derde landen, en om efficiënte vroegewaarschuwings- en meldingssystemen. De Commissie geeft steun aan de meeste amendementen die zijn ingediend.
Ik wil met name iets zeggen over preventie. Het is het vermelden waard dat preventie bijzondere aspecten heeft, zoals preventie van bosbranden of overstromingen, die reeds onder specifieke communautaire financiële instrumenten vallen. De Commissie wil geen overlapping met reeds bestaande financiële instrumenten. Wij erkennen evenwel dat het noodzakelijk is de algemene aspecten van preventie in het kader van civiele bescherming te versterken, en daarom zijn wij graag bereid om de desbetreffende amendementen op te nemen in het voorgestelde financiële instrument.
Ofschoon de Commissie het merendeel van de ingediende amendementen kan overnemen, kan zij een aantal daarvan in hun huidige vorm niet aanvaarden, omdat daardoor problemen veroorzaakt worden.
Ten eerste, mijnheer Papadimoulis, is de Commissie van mening dat de vervanging van de rechtsgrondslag door artikel 175, lid 1, van het Verdrag niet van toepassing is als het gaat om een financieel instrument van civiele bescherming. Het Verdrag bevat geen specifieke rechtsgrondslag voor civiele bescherming, en daarom is daarvoor altijd artikel 308 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gebruikt. De bestaande financiële instrumenten voor civiele bescherming, het actieprogramma en het communautair mechanisme voor civiele bescherming zijn op dit artikel gebaseerd. Bovendien gaat de rechtsgrondslag die u voorstelde over milieubescherming en volksgezondheid, terwijl civiele bescherming ook maatregelen moet omvatten ter bescherming van mensen en bezittingen, met inbegrip van het cultureel erfgoed.
Wat het opnemen van maatregelen in noodsituaties buiten de Europese Unie betreft, is de Commissie het met het Europees Parlement eens dat het noodzakelijk is de voor een dergelijk optreden noodzakelijke financiële middelen te verzekeren.
De Commissie heeft besloten de financiering van de interne communautaire maatregelen los te koppelen van die van externe maatregelen, en daarvoor aparte juridische instrumenten vast te stellen. Op die manier worden de maatregelen van civiele bescherming die worden uitgevoerd in de bij het mechanisme van civiele bescherming betrokken landen, gedekt door het financieel instrument voor snelle respons en paraatheid, terwijl het optreden van civiele bescherming in derde landen zal worden gefinancierd door het stabiliteitsinstrument.
Als wij echter willen dat het stabiliteitsinstrument een duidelijke basis is voor de financiering van dit soort maatregelen buiten de Europese Unie, moeten wij ervoor zorgen dat hierin uitdrukkelijk wordt verwezen naar civiele bescherming.
Dit zijn de vraagstukken ten aanzien waarvan het standpunt van de Commissie afwijkt van het verslag van het Europees Parlement. Ik wil er evenwel op wijzen dat deze meningsverschillen geen schaduw mogen werpen op onze gemeenschappelijke doelstellingen, die zeer belangrijk zijn. Wij scharen ons volledig achter de ambities van het Europees Parlement. Ook wij willen een grotere Europese capaciteit als het gaat om maatregelen van civiele bescherming zowel in als buiten de Europese Unie, en ook wij zijn van mening dat daarvoor meer financiële middelen moeten worden uitgetrokken. Wat dat betreft wil ik u van harte bedanken voor uw steun.
Ik wil echter onderstrepen dat onze civiele bescherming en het mechanisme dat wij in de Europese Commissie hebben, ook met de bestaande middelen, met de bestaande capaciteit en de bestaande bevoegdheden, een heel goede respons hebben kunnen geven op de crises van het afgelopen jaar. Ik noem de bosbranden in bijvoorbeeld Portugal, de overstromingen in landen als Bulgarije en Roemenië – wij zijn veertien keer opgetreden -, de grote crisis in Zuidoost-Azië met de tsunami, toen de Europese Unie met haar mechanisme van civiele bescherming de eerste was die vertegenwoordigers stuurde naar het gebied, en de rampen die werden veroorzaakt door de orkaan Katrina, toen de Europese Unie de hulp verleende die zij drie dagen eerder had voorgesteld aan de bevoegde autoriteiten van de Verenigde Staten. Daarom kregen wij ook lovende woorden van de Europese Raad. Het is niet verkeerd om zo nu en dan ook terug te denken aan hetgeen goed is gedaan met de bestaande – let wel, bestaande – capaciteiten. Maar natuurlijk moeten wij, zoals ook in het verslag van de heer Papadimoulis staat, de civiele bescherming versterken.
Ik zal het secretariaat van het Parlement de volledige lijst geven met de standpunten van de Commissie ten aanzien van de amendementen(1). Ik dank nogmaals de rapporteur en alle afgevaardigden die het woord hebben gevoerd. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Véronique Mathieu (PPE-DE ).
   – Door het natuurgeweld van de afgelopen tijd worden wij geconfronteerd met de kwetsbaarheid van onze samenlevingen ten aanzien van natuurrisico's: in twintig jaar hebben natuurrampen wereldwijd aan 1,5 miljoen mensen het leven gekost. Preventie, aandacht voor natuurrampen in het onderwijs, voorlichting aan de bevolking en prognoses aan de hand van risico-evaluatie zijn onmisbare elementen voor een doelmatige aanpak van dit probleem.
De EU heeft preventie en noodhulp tot prioriteiten uitgeroepen door het oprichten van ECHO in 1992, het programma DIPECHO in 1996 en het SFEU in 2002. Ze heeft bovendien in 2005 besloten een Europese coördinatiestructuur op touw te zetten, mogelijk op basis van een Europees vrijwilligerskorps voor humanitaire hulpverlening.
Voor de periode 2007-2013 stelt de Commissie voor om een nieuw instrument voor snelle respons en paraatheid bij ernstige noodsituaties in te stellen. Op zich is dat natuurlijk prijzenswaardig. De rechtsgrondslag van dat instrument zou echter moeten worden gewijzigd door gebruik te maken van artikel 174, waarmee het instrument onder de medebeslissingsprocedure zou komen te vallen. Bovendien zouden de preventiemaatregelen moeten worden uitgebreid tot burgerbescherming in derde landen en vervuiling van de zee. Tot slot moet het budget voor dit instrument een grotere doelmatigheid van de noodhulp waarborgen, zowel als het gaat om flexibiliteit als om reactiesnelheid, evenals een betere zichtbaarheid van de communautaire solidariteit binnen en buiten de Unie.

Tot mijn genoegen kan ik bekendmaken dat er 52 amendementen zijn die de Commissie geheel, gedeeltelijk of in beginsel kan steunen. Dit zijn de amendementen 1, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 16, 17, 18, 23, 24, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 43, 44, 45, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 66, 67, 68, 69, 70, 73 en 75.
De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: 2, 3, 4, 13, 14, 15, 19, 20, 21, 22, 26, 27, 35, 42, 46, 53, 54, 63, 64, 65, 71, 72 en 74. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0044/2006) van Marios Matsakis, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over de communautaire strategie inzake kwik (2005/2050(INI)). 
Marios Matsakis (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik alle schaduwrapporteurs bedanken voor hun zeer constructieve samenwerking tijdens de opstelling van dit verslag. Mijn dank gaat ook uit naar iedereen die amendementen heeft ingediend en die een bijdrage levert aan het debat over het onderwerp van dit strategiedocument.
Kwik en de bestanddelen ervan zijn bijzonder giftig voor de mensen en voor de wilde flora en fauna. Nadat kwik in het milieu verandert in methylkwik, de meest giftige vorm, kan het de bloed-hersen-barrière doorbreken en zenuwcellen ernstig beschadigen. Ook doorbreekt het snel de placentabarrière waardoor het de ontwikkeling van het zenuwstelsel van een foetus nadelig kan beïnvloeden. Kwik vormt een wereldomvattend gevaar, dat nationale en regionale grenzen overschrijdt, lange afstanden door de atmosfeer aflegt en Europese en mondiale voedselvoorraden besmet in een omvang die een groot gevaar voor de gezondheid van de mens vormt.
De EU is de grootste kwikexporteur ter wereld. Het feit dat de EU het voortouw neemt bij de oplossing van de problemen die kwik veroorzaakt, is dan ook zonder meer een economische, politieke en morele noodzaak. Voor de bescherming van de gezondheid van mens en milieu is optreden van de EU en internationale inzet vereist. De Europese strategie inzake kwik met haar integrale aanpak vormt dan ook een belangrijke bijdrage aan de bestrijding van dit wereldomvattende gevaar.
Algemeen kan worden gezegd dat het Parlement zich in het verslag ingenomen betoont met de mededeling van de Commissie en de algehele aanpak beklemtoont die wordt gevolgd om op Europees niveau de emissies te laten afnemen en uiteindelijk stop te zetten, vraag en aanbod te verminderen, en voorts het overtollig kwik te beheren en bescherming tegen blootstelling te bieden.
Specifiek gaat de strategie in op zaken als: introductie van een doeltreffend uitvoerverbod en veilige opslag; invoering van emissiegrenswaarden voor kwik uit stookinstallaties en andere daarmee verband houdende activiteiten; zo mogelijk een verbod op kwik in meet- en controleapparatuur; ophalen en behandelen van kwikafval; geven van voldoende voorlichting en toezicht op kwetsbare bevolkingsgroepen; en ondersteuning en bevordering van internationale gezamenlijke actie om de dreiging van kwik weg te nemen.
Van belang is de aanbeveling om te komen tot een verbod op het gebruik van kwik bij de productie van vaccins, zodra er een geschikt en veiliger alternatief bestaat. Van belang is tevens dat instrumenten met een historische waarde van de strategie worden uitgesloten.
Wat betreft de dertien definitieve amendementen die voor u liggen, steun ik de amendementen 3, 4, 7, 9, 10, 11 en 12. Met name amendement 10 is volgens mij belangrijk, want daarin wordt mijn oorspronkelijke artikel 17 over amalgaamvullingen grotendeels opnieuw opgenomen. Ik wil hierover het volgende zeggen.
In artikel 17 wordt de Commissie gevraagd om eind 2007 voorstellen in te dienen om het gebruik van kwik in amalgaamvullingen te beperken (niet onmiddellijk te verbieden). In mijn ogen is het namelijk onacceptabel om een dergelijke potentieel giftige stof in de mond van mensen aan te brengen wanneer er veiliger alternatieven bestaan. Veel tandartsen, inclusief de mijne, maken allang geen gebruik meer van kwikhoudende amalgaamvullingen, omdat de modernere alternatieven – de witgekleurde amalgaamvullingen – veiliger en esthetischer zijn en evenveel kosten. Daarom roep ik u met klem op voor amendement 10 te stemmen.
Ik wil nogmaals iedereen bedanken die aan de totstandkoming van dit verslag heeft bijgedragen.

Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil allereerst mijn waardering tot uiting brengen voor het goede werk dat is verricht met het onderhavige verslag. Met name dank ik de heer Matsakis voor zijn bijzonder opbouwende en inhoudelijke bijdrage hieraan.
Ik wil kort iets zeggen over het fundamentele oogmerk en de doelstellingen van de strategie inzake kwik. Het fundamentele oogmerk van de strategie is de vermindering van de kwikniveaus in het milieu, en de vermindering van de blootstelling van mensen aan kwik, en met name methylkwik, dat in vissen voorkomt. Kwik en kwikverbindingen zijn bijzonder toxisch, niet alleen voor mensen maar ook voor ecosystemen en wilde vogels. In hoge doses kunnen deze fataal zijn voor de mens, maar zelfs met betrekkelijk geringe doses kunnen de gevolgen voor de menselijke gezondheid aanzienlijk zijn.
De strategie heeft de volgende doelstellingen: de vermindering van de kwikemissie, de vermindering van de beschikbare hoeveelheden kwik door de beperking van vraag en aanbod, de regeling van een langetermijnprobleem, te weten de beperking van de kwikvoorraden en van de nog steeds gebruikte of de afgelopen jaren opgeslagen, kwikhoudende producten, de bescherming tegen blootstelling aan kwik, de verbetering van het begrip van de door kwik veroorzaakte problemen en de juiste gebruikswijzen, de ondersteuning en bevordering van internationale maatregelen voor de aanpak van het kwikvraagstuk.
Tijdens de afgelopen decennia hebben wij op communautair vlak talrijke maatregelen getroffen om het kwikprobleem aan te pakken, en de kwikemissie en het kwikgebruik, en de blootstelling aan kwik te verminderen. Maar wat wij ook hebben gedaan, het is niet voldoende. Er moet nog veel meer gebeuren. Bij de voorbereiding van de strategie heeft de Commissie bijzondere aandacht geschonken aan de vraag wat de belangrijkste, nog steeds bestaande aspecten zijn van het kwikprobleem en in welke sectoren de Europese Unie meer kan ondernemen.
De belangrijkste sectoren die onder de loep werden genomen, en waarvoor wij ook maatregelen op korte termijn voorstellen, zijn de volgende: het kwikaanbod op de markt en de uitvoer van kwik, de kwikvoorraden in de chloor-alkali-industrie, het gebruik van kwik in meet- en controleapparatuur, en de kwikemissie door kolenverbranding. Wij mogen niet uit het oog verliezen dat er tientallen jaren nodig zullen zijn om het kwikprobleem helemaal de wereld uit te helpen. De huidige niveaus zijn het gevolg van kwikemissies uit het verleden, en zelfs zonder nieuwe kwikemissie zal er veel tijd nodig zijn om deze niveaus te stabiliseren.
Ik wil eveneens wijzen op de betekenis van gezamenlijk internationaal optreden, zeer zeker aan de hand van de initiatieven die op het vlak van de Europese Unie worden ontplooid. Kwik veroorzaakt verontreiniging in heel de wereld en de Commissie is dan ook van plan om op 26 en 27 oktober een internationale conferentie te beleggen in Brussel om de dynamiek op internationaal vlak bij de aanpak van dit vraagstuk te versterken.
Tot slot wil ik nogmaals de heer Matsakis en heel het Parlement bedanken voor hun werk. Ik beloof u te zullen bijdragen aan de pogingen om in de Europese Unie nog krachtigere beleidsmaatregelen te treffen voor een betere bescherming van gezondheid en milieu. 
Martin Callanan,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Matsakis graag bedanken voor al het werk dat hij met betrekking tot dit verslag heeft verricht. De stemmen in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid hebben een verslag opgeleverd dat de eerste stap vormt naar een coherente aanpak van de kwikproblematiek en de uiteindelijke beperking van kwikniveaus. Dat is een eerbetoon aan het werk dat de heer Matsakis heeft gedaan.
De PPE-DE-Fractie heeft twee amendementen ingediend op het verslag dat in de commissie is goedgekeurd. Dankzij een van die amendementen, die over traditionele meetapparatuur als barometers gaat, kan het uiterst kleine aantal mensen binnen de EU dat barometers repareert, onderhoudt en recyclet, onder strikt gecontroleerde voorwaarden blijven werken. Een verbod zou het einde betekenen van een traditie van barometers maken en vakmanschap, die meer dan 400 jaar geleden begon met de introductie van de eerste kwikbarometers. Als deze bedrijven worden gedwongen te sluiten, kunnen mensen hun apparatuur niet langer behoorlijk laten repareren. Mogelijk zullen zij hun instrumenten rechtstreeks bij het huishoudelijk afval deponeren, wat in niemands belang is.
Ik ben echter een zeer groot voorstander van wetgeving die het publiek beschermt tegen de uiterst giftige stof die kwik nu eenmaal is, maar als het gaat om milieuvraagstukken moeten we voor een evenredige en evenwichtige benadering kiezen.
Een totaalverbod zou mijns inziens een buitenproportionele reactie zijn. Barometers worden slechts door een kleine groep mensen in Europa gemaakt en deze ondernemers die uiterst goed en veilig met kwik kunnen werken en op de hoogte zijn van alle gevaren die ermee gepaard gaan, kunnen ons het beste helpen de verontreiniging te verminderen. Door passende veiligheidswaarschuwingen en de vergunningverlening voor bedrijven die aan de eisen voldoen, kan de toepassing van kwik gecontroleerd en bewaakt worden. Mensen kunnen hun barometers blijven gebruiken, zoals al eeuwenlang het geval is, zonder gevaar voor het milieu of de gezondheid.
Het tweede amendement heeft betrekking op chloor-alkali-installaties met kwikcellen. Ik geloof dat mijn collega’s deze later zullen bespreken. 
María Sornosa Martínez,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Matsaksis, wij zijn het met uw doelstellingen eens: zowel met de opheffing van de kwikemissies op Europese schaal, als met het verbod op de export van kwik dat, net als zijn bestanddelen, een voor mens en milieu uiterst giftige substantie is, zoals hier al is opgemerkt.
Ook al is de Europese Unie de voornaamste kwikexporteur ter wereld en al zou een exportverbod aanzienlijk helpen om de handel in kwik en de wereldreserves van dit metaal te beperken, toch roep ik de Raad op om ervoor te zorgen dat de Europese Unie blijft deelnemen aan internationale activiteiten en fora, dat zij bilaterale verbintenissen aangaat en projecten met derde landen opzet, met name op het gebied van technologieoverdracht, om het probleem van de kwikvervuiling aan te pakken. In dat opzicht zou het te wensen zijn dat er op internationaal niveau bindende juridische maatregelen werden genomen.
Anderzijds verzoek ik de Commissie de bevolking meer bewust te maken door voorlichtingscampagnes op te zetten over de gezondheidsrisico’s die de blootstelling aan kwik met zich meebrengt, en over de milieuproblemen waartoe deze stof kan leiden, want ik ben bang dat de burgers nog onvoldoende over de giftigheid van dit metaal geïnformeerd zijn.
Een ander aspect dat mij met name zorgen baart is het gebruik van kwik in de vorm van thiomersal in vaccins, omdat dit immers schadelijke effecten zou kunnen hebben op de gezondheid van de mens. We zouden er dus nota van moeten nemen dat kwik in landen als Denemarken al sinds 1992 niet meer in vaccins voor kinderen gebruikt wordt.
Ik ben blij dat de Raad in zijn conclusies de sociale en ecologische problemen erkent die voortvloeien uit de sluiting van de kwikmijnen die al sinds lange tijd in Almadén geëxploiteerd worden, en dat hij mogelijkheden ziet om de mijnen van Almadén als opslagplaats aan te wenden voor de veilige opslag van de bestaande reserves van metaalkwik of secundair metaalkwik afkomstig van de Europese industrie – maar nooit van haar afvalstoffen – waarbij gebruik kan worden gemaakt van de daar aanwezige infrastructuur, arbeidskrachten en technische kennis.
Dan wil ik nu alleen nog de rapporteur en alle schaduwrapporteurs gelukwensen, omdat zij werkelijk uitstekend werk hebben verricht. 
Carl Schlyter,
   Ik wil de heer Matsakis bedanken voor zijn voorbeeldige werk als rapporteur.
Reeds in het Parcom-besluit van 1990 kwam men overeen dat de chloor-alkali-industrie kwik gefaseerd zou afschaffen in de periode tot 2010. Nu moeten we een exportverbod tot stand zien te krijgen dat voordien van kracht wordt, anders zal deze industrie enorme hoeveelheden kwik exporteren. De grootste voorraden in Europa zijn juist in deze bedrijfstak te vinden. Het is belangrijk dat er vóór 2010 een exportverbod komt.
We hebben het over veilige opslagplaatsen, maar de grootste opslag bevindt zich op dit moment op tiencentimeter van onze hersens. Ik kreeg 21 jaar geleden mijn eerste amalgaamvrije vulling. Die houdt nog steeds. De kwaliteit is uitstekend. Op dit moment bevat slechts 0,05 procent van de tandvullingen bij kinderen en jongeren in Zweden amalgaam, terwijl de het overeenkomstige getal voor volwassenen op 2 procent ligt, en dat getal daalt nog steeds. De chemicaliëninspectie in Zweden heeft aangetoond dat milieu en gezondheid de voornaamste redenen zijn om een eind aan te maken aan het gebruik van amalgaam, en er zijn goede alternatieven. De amalgaamvullingen staan voor het allergrootste deel van de kwiklozingen in het afvalwater – u ziet hier dat drie vierde van amalgaam komt en dat het grootste deel hiervan van tandartsklinieken komt. Ik roep u daarom op om voor mijn amendement 10 te stemmen om van deze problematiek af te komen. Nogmaals dank, mijnheer Matsakis, voor uw constructieve werk.
Adamos Adamou,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Matsakis gelukwensen en hem bedanken voor zijn verslag. Hij heeft enorm zijn best gedaan om in de onderhavige resolutie rekening te houden met de mening van alle collega’s.
Ondanks het feit dat er veel positiefs staat in dit document, zijn wij van mening dat de communautaire strategie inzake kwik nog verder versterkt zou kunnen worden. Wij zijn van mening dat het verbod op de uitvoer van kwik uit de landen van de Europese Unie uiterlijk in 2008 van kracht zou moeten worden, en niet in 2010, zoals de meerderheid van de commissie wil.
Tevens willen wij erop wijzen hoe belangrijk het is dat er een strenger stelsel komt voor de vrijstellingen van voornoemd verbod. Vrijstellingen mogen alleen worden toegekend als er geen goede alternatieve oplossingen zijn.
Tot slot zijn wij van mening dat de Europese Unie de ontwikkelingslanden moet helpen bij het afschaffen van kwik door niet alleen technische maar ook economische bijstand te verlenen. 
Kathy Sinnott,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de Commissie complimenteren met het feit dat zij besloten heeft het gebruik van kwik uit te bannen. Dat besluit had al veel eerder moeten worden genomen. We weten al heel lang dat kwik gevaarlijk is. Ik wil de heer Matsakis complimenteren met een uitstekend verslag dat verdergaat dan het voorstel van de Commissie. Daarin wordt met name (ter informatie voor de Commissie) een van de gevaarlijkste toepassingen van kwik genoemd: thermerasol – kwik dat rechtstreeks in gangbare medicamenten als griepvaccins wordt gespoten. Sinds kwik in Californië niet langer in kindervaccins wordt gebruikt, is het aantal gevallen van autisme blijven toenemen. Voor het eerst in meer dan twintig jaar is deze groei echter sterk verminderd. Commissaris, zorg er alstublieft voor dat een eventuele injectie tegen de vogelgriep geen kwik bevat.
Er is nog een kwikhoudende stof die ik u wil vragen uit te bannen. De Ierse regering vervuilt de Ierse watervoorziening met hexafluorokiezelzuur, een afvalproduct van de kunstmestindustrie, dat behalve kwik nog andere toxinen bevat zoals lood, arsenicum, beryllium, vanadium, cadmium, radionucliden en silicone. Wilt u daar ook tegen optreden? 
Thomas Ulmer (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega´s, allereerst zou ik de heer Matsakis willen bedanken voor de constructieve en faire samenwerking bij het opstellen van dit verslag over de inhoud van toekomstige wetgevingsinstrumenten. We geven hier dus wel aan wat de koers moet zijn, maar we maken nog geen definitieve keuzes. De wetgevingsinstrumenten volgen later.
Het is intussen algemeen bekend dat kwik zeer toxisch is, en alleen al daarom moet het uiteraard uit de omloop worden gehaald. Onze intentie om de uitvoer van kwik vanaf 2010 te verbieden en overtollig kwik veilig op te laten slaan is slechts een eerste signaal, maar wel een belangrijk signaal. Ook het substitutieprincipe is hier al ten dele terug te vinden. Dat is heel belangrijk, ook al omdat kwik niet biologisch afbreekbaar is, het blijft eeuwig in het milieu. Ieder microgram kwik komt via de voedselketen vroeger of later weer bij de mens terecht. Wie aan de kust woont en veel vis eet heeft nu vaak al een kwikgehalte in het weefsel dat boven de grenswaarde ligt. Daaraan kunnen we op dit moment helaas niets veranderen, en we kunnen er ook geen gevolgen aan verbinden. Voor de milieugeneeskunde is echter duidelijk dat er een absoluut verbod op kwik moet komen.
Ik ben ook nog niet tevreden met de formulering van de tekst over kwik in amalgaamvullingen. We hebben nog steeds alle reden om te vermoeden dat allerlei aandoeningen mede daardoor worden veroorzaakt. Ik zou als voorbeeld aandoeningen van het immuunsysteem kunnen noemen, maar ook Hashimoto thyreoditis, de ziekte van Alzheimer, multiple sclerose, amyotrofe laterale sclerose en beschadigingen van de foetus. De deskundigen zijn het hierover niet helemaal met elkaar eens, maar volgens mij is de tendens duidelijk en bestaat het risico wel degelijk. Daarom moeten voorzorg en preventie als opperste principe beschouwen, en niet experimenteren met levende wezens. Mijn patiënten vertrouwen me, en ik zal ze aanraden om geen amalgaamvullingen te laten plaatsen en contact met kwik te mijden. Ik pleit ervoor om kwik zo snel mogelijk en voor zover het maar mogelijk is uit de omloop te halen. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, over het algemeen ben ik het eens met de heer Matsakis en zijn uitstekende verslag. Al mijn amendementen zijn door de commissie aanvaard. Ik wil de inhoud daarvan nog even kort uiteenzetten.
Publieke voorlichting is van essentieel belang. Iedereen moet weten wat de risico's van kwik zijn voor gezondheid en milieu. Omdat vervuiling niet bij de grens stopt, moeten we ook onze buurlanden oproepen ons strikte kwikbeleid uit te voeren. Het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument vormt een fundamenteel middel om de buurlanden aan te moedigen op milieugebied juist te handelen. Hetzelfde geldt voor de etikettering van goud dat zonder gebruik van kwik is gedolven, zowel binnen als buiten de Europese Unie.
Last but not least verzoek ik de Europese Unie een voorzichtig beleid te voeren als het gaat om amalgaamvullingen. Echte risico’s moeten worden vermeden, maar we moeten meer tijd vrijmaken voor onderzoek en bestudering van de wetenschappelijke gegevens. Mijns inziens zou een volledig verbod op dit moment te drastisch zijn. 
María del Pilar Ayuso González (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, in de eerste plaats wil ik de heer Matsakis en alle schaduwrapporteurs gelukwensen met hun uitmuntende werk.
Kwik is een giftig element, dat negatieve effecten heeft op de gezondheid, en de Commissie stelt dan ook voor om over te gaan op de veilige isolatie van kwik, en tegelijkertijd het gebruik daarvan te beperken en de handel hierin te beëindigen, maar zoals de Mededeling onder punt 9 zeer terecht stelt, bestaan er nog vele vragen over de effecten van kwik op de menselijke gezondheid, over de wijze waarop kwik zich in het milieu verspreidt of daar wordt opgeslagen, over zijn giftigheid en de kwetsbaarheid van de ecosystemen.
Ik denk dat het belangrijk is en een prioriteit zou moeten zijn dat deze vragen allemaal onderzocht worden en dat de beslissingen terzake op wetenschappelijke gronden berusten, en niet op pure veronderstellingen die door de media worden opgeblazen en daardoor paniek zaaien.
Verder, commissaris, is Almadén de enige streek in Europa waar kwik geproduceerd wordt, ofschoon de mijnen er al gesloten zijn. Deze regio was bijzonder welvarend dankzij het kwik, dat er al sinds de Romeinse tijd in de mijnen gewonnen werd, en nu is hij, ook door toedoen van het kwik, een desolaat gebied geworden. Daarom moet deze regio gecompenseerd worden met speciale maatregelen, infrastructuren en steunregelingen die de impact van de te nemen maatregelen deels kunnen ondervangen. Het is juist daar dat, onder andere, de veilige opslag van het vloeibare kwik dat van de markt zal worden gehaald, moet plaatsvinden.
De chloor-alkali-industrie heeft een akkoord getekend om het kwikgebruik in 2020 volledig te hebben afgebouwd. Dit akkoord moet worden nageleefd en zijn naleving moet gecontroleerd worden.
Als gedenkwaardig feit zou ik alleen nog willen vertellen dat ik gewoond heb in de regio Almadén, dat ik het kwik heel vaak in mijn handen heb gehad, dat ik kwikvullingen heb gehad, die ik uit esthetische overwegingen heb laten verwijderen, en ik kan u verzekeren dat ik hierdoor nooit een enkel gezondheidsprobleem heb gehad, net zomin als de mensen, de dieren of de planten die daar leven, want, zoals de toxicologen terecht zeggen: de giftigheid zit hem in de hoeveelheid. 
Miguel Angel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik zou doctor Matsakis willen gelukwensen met zijn verslag en met de ontwerpresolutie die hij aan onze Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft voorgelegd, en ik zou mijn collega’s van die commissie willen bedanken voor hun bijdragen, die de onderhavige tekst hebben verbeterd.
Gedurende meer dan 22 jaar ben ik lid van het Spaanse parlement geweest als afgevaardigde van de provincie Ciudad Real, waarin Almadén en de mijnen van Almadén zich bevinden, en waar al twintig eeuwen lang het grootste deel van het in Europa en in de wereld gewonnen kwik geproduceerd wordt.
Deze regio, die een ingrijpend diversificatieproces heeft doorgemaakt, zal opnieuw worden getroffen door de verboden die de kwikproductie en export door de communautaire strategie krijgen opgelegd.
De opstelling van het verslag van doctor Matsakis is met belangstelling gevolgd in en rond Almadén, en de tekst van de resolutie die we morgen zullen aannemen, beantwoordt aan de verwachtingen van mijn streekgenoten, omdat hierin wordt aanbevolen hun aanzienlijke schadeloosstellingen te verstrekken om het sociale en economische herstel van deze gebieden veilig te stellen.
Verder hebben zij met sympathie het idee gevolgd dat hier meerdere malen is voorgesteld, om de in de communautaire strategie voorziene opslagplaats van metaalkwik in Almadén te vestigen, daar hier immers de benodigde ervaring, technologie en arbeidskrachten voorhanden zijn om die opslagplaats met de vereiste veiligheidsgaranties te beheren.
Commissaris, ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om u uit te nodigen om doctor Matsakis en mij te vergezellen naar Almadén, zodat u de overweldigende schoonheid van het landschap, de vriendelijkheid van de mensen en hun Europees enthousiasme om vooruit te komen, van nabij kunt aanschouwen.
Dames en heren, ik dank u voor uw begrip en uw solidariteit. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ga graag op uw uitnodiging in. Staat u mij toe om allereerst iedereen te bedanken voor de zeer opbouwende opmerkingen. De bijdrage van het Europees Parlement is zeer belangrijk. Alleen met een nauwe samenwerking van alle instellingen zullen wij de Europese Unie in staat kunnen stellen om de negatieve gevolgen van kwik voor de menselijke gezondheid en het milieu efficiënt aan te pakken. Daarom juich ik de steun toe die in uw verslag en in uw opmerkingen over de strategie tot uitdrukking komt.
Tot mijn grote voldoening stel ik vast dat het Parlement onze mening met betrekking tot de belangrijkste maatregelen van de strategie inzake kwik deelt. Dat zal een stevige grondslag zijn voor de uitvaardiging van nieuwe, concrete maatregelen bij de toepassing van de strategie. Deze maatregelen bevinden zich reeds in een voorbereidingsstadium.
Ik zal het niet lang maken en mij beperken tot enkele opmerkingen over de door de heer Callanan genoemde punten. De milieugevolgen van kwik zijn nog steeds groot en er zijn alternatieve oplossingen. Er is verder geen aanpassingsprobleem in verband met kleine producenten, en daarom heeft de Commissie voorgesteld het gebruik van kwik in die meetapparatuur te verbieden. Wat tandamalgaam betreft, zal de Commissie de bevoegde medische groep vragen nieuwe maatregelen te bestuderen. Ook zullen wij het Wetenschappelijk Comité voor gezondheid en milieu om advies vragen.
Tot slot wil ik nogmaals het Parlement en met name de heer Matsakis bedanken voor hun bijzonder positieve opstelling ten aanzien van de strategie. De Commissie wil de uitstekende samenwerking met het Parlement bij dit uitermate serieuze probleem graag voortzetten. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.30 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het laatstste onderwerp van vandaag: het debat over de mondelinge vraag (O-0013/2006) aan de Commissie van István Szent-Iványi, Graham Watson en Ignasi Guardans Cambó, namens de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa, over vrij verkeer van werknemers en overgangsperioden (B6-0012/2006). 
István Szent-Iványi (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit jaar is uitgeroepen tot het Europees Jaar van de mobiliteit van werknemers. Voor 30 april moeten alle lidstaten beslissen of ze al dan niet hun arbeidsmarkt zullen openstellen. Het zal van deze beslissing afhangen of dit jaar echt het jaar van de mobiliteit van werknemers wordt of slechts in naam. We kunnen ons niet neerleggen bij een situatie waarin werknemers uit de nieuwe lidstaten tweederangs- en in bepaalde opzichten zelfs derderangsspelers op de arbeidsmarkt blijven.
Het vrije verkeer van personen is een van de vier fundamentele vrijheden, een fundamentele gedachte van de Europese Unie. Tijdens de Voorjaarsraad zullen de Europese staatshoofden en regeringsleiders het proces van Lissabon bespreken. Het proces van Lissabon is gedoemd te mislukken als we niet een verenigde, flexibele arbeidsmarkt creëren, en dat is niet mogelijk de liberalisering en de vrijheid van de arbeidsmarkt.
Onlangs heeft de Commissie een onderzoek gepubliceerd waaruit glashelder is gebleken dat de angsten en bezorgheden die in de oude lidstaten blijven bestaan ongegrond zijn. Lange tijd is men bang geweest voor een massale toevloed van arbeidskrachten in Groot-Brittannië, Ierland en Zweden, de drie landen die hun arbeidsmarkten hebben opengesteld. Deze is echter uitgebleven. Tegen alle verwachting in zijn de werkloosheidscijfers in deze landen niet gestegen.
Anderzijds is de hoeveelheid zwartwerk gedaald, zijn de overheidsinkomsten gestegen en is het concurrentievermogen van bedrijven verbeterd. In landen die hun arbeidsmarkt blijven afschermen daarentegen vindt illegale tewerkstelling nog steeds op aanzienlijke schaal plaats. Dit heeft de Commissie tot de ondubbelzinnige slotsom gebracht dat de winnaars van dit verhaal de landen zijn die het verkeer van arbeidskrachten uit de nieuwe lidstaten hebben geliberaliseerd.
Tot nu toe heb ik het gehad over het feit dat de burgers uit de nieuwe lidstaten tweederangsburgers zijn op de arbeidsmarkt. Sinds 23 januari echter zijn zij feitelijk in zeker opzicht derderangsburgers geworden, want op die datum werd de richtlijn van kracht waarin wordt bepaald dat de Europese Unie burgers van derde landen die ten minste vijf jaar legaal op het grondgebied van de Europese Unie hebben verbleven, toegang verleent tot werk in loondienst en als zelfstandige. Op zich hebben wij daar geen problemen mee, maar het betekent wel dat zelfs deze derdelanders in een gunstiger situatie verkeren dan de werknemers uit de nieuwe lidstaten.
Daarom wil ik de commissaris vragen hoe hij dit probleem denkt recht te zetten en hoe ervoor gezorgd kan worden dat werknemers uit de nieuwe lidstaten zich geen derderangsburgers voelen op de arbeidsmarkt. In dit stadium zou ik graag het besluit van Finland, Spanje en Portugal willen verwelkomen. Dit is zeer goed nieuws voor de liberalisering van de arbeidsmarkt, maar we wachten nog altijd op Frankrijk, Nederland en België om mee te doen en ook hun arbeidsmarkten te liberaliseren. Dat is namelijk in eenieders belang. 
Franco Frattini,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wordt in het Toetredingsverdrag gekozen voor een genuanceerde benadering en heldere oplossingen, waardoor zowel de richtlijn betreffende langdurig ingezetenen en de overgangsregelingen voor het vrije verkeer van werknemers juridisch volledig compatibel kunnen worden toegepast. Ik zal dit uitvoerig toelichten.
In de eerste plaats gaat het om de toegang tot de arbeidsmarkt (voor de eerste maal). In een dergelijk geval wordt in het toetredingsverdrag bepaald dat een oude lidstaat voorrang moet geven aan onderdanen van de nieuwe lidstaten boven de onderdanen van derde landen. Deze regel geldt wanneer de oude lidstaat overgangsmaatregelen treft.
De tweede situatie betreft onderdanen van de nieuwe lidstaten die reeds in een oude lidstaat verblijven. Ook in dat geval bepaalt het toetredingsverdrag dat de onderdanen van nieuwe lidstaten die reeds verblijven en werken in een lidstaat die overgangsmaatregelen toepast, niet restrictiever mogen worden behandeld dan onderdanen van derde landen die eveneens in die lidstaat verblijven en werken. Dit betekent het volgende: een onderdaan uit een derde land kan op grond van de richtlijn als langdurig ingezetene wordt aangemerkt. In dat geval fungeert het toetredingsverdrag zodanig dat de oude lidstaten burgers van de nieuwe lidstaten die reeds legaal op hun grondgebied verblijven en werken, ten minste moeten behandelen volgens de normen die in de richtlijn worden gewaarborgd. Dit sluit het recht op vrije toegang tot de arbeidsmarkt in.
Dezelfde logica geldt ook in de derde situatie die in de richtlijn wordt beschreven: het verkeer van langdurig ingezetenen tussen de lidstaten. Hier luidt de regel als volgt: werknemers uit een derde land die langdurig in een nieuwe lidstaat verblijven, mogen geen voorkeursbehandeling krijgen ten opzichte van de onderdanen van die staat. Met andere woorden, als er sprake is van mobiliteit naar een tweede lidstaat, kan een oude lidstaat een langdurig ingezetene uit een derde land geen vrije toegang tot zijn arbeidsmarkt verlenen, voorzover diezelfde vrije toegang niet verleend wordt aan een onderdaan van een nieuwe lidstaat. Hetzelfde geldt voor gelijksoortige situaties waarbij twee oude lidstaten zijn betrokken. Indien voor zowel de onderdaan van een nieuwe lidstaat als de langdurig ingezetene nationale maatregelen als een werkvergunning gelden, krijgt de onderdaan van de nieuwe lidstaat, die een Europees burger is, voorrang. Deze regel is van toepassing op beide gevallen van mobiliteit tussen de lidstaten.
Uit het bovenstaande blijkt dat de rechten die in de richtlijn zijn vastgelegd, in overeenstemming kunnen worden gebracht met de bepalingen van het toetredingsverdrag. Er hoeven geen voorstellen worden ingediend om de regels te veranderen, omdat er geen enkele afbreuk kan worden gedaan aan de voorkeursbehandeling van burgers van de nieuwe Europese lidstaten.
De Commissie is het er evenwel mee eens dat er ter verduidelijking betere informatie voor de lidstaten beschikbaar dient te komen en daarom ben ik van plan alle lidstaten een brief te sturen waarin de bestaande regels helder worden uiteengezet. 
Csaba Őry,
   . – Mijnheer de Voorzitter, er is een mondelinge vraag aan de Commissie ingediend. Deze betreft de kwestie van het vrije verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten en de vraag of, binnen het huidige wetgevingskader, bepaalde groepen burgers van derde landen een aanmerkelijk gunstiger positie genieten dan burgers uit de nieuwe lidstaten, als het gaat om het verkeer tussen lidstaten voor arbeidsdoeleinden. Als dat inderdaad zo is, dan is dat duidelijk verkeerd en zouden we daar iets tegen moeten doen, om inbreuk op het beginsel van de communautaire preferentie zoals dat is neergelegd in de standstillbepaling van het toetredingsverdrag te voorkomen.
Echter, in artikel 21 van Richtlĳn 2003/109/EG wordt bepaald dat onderdanen van derde landen die een vergunning tot langdurig verblijf in een tweede lidstaat hebben verkregen, toegang hebben tot de arbeidsmarkt. De interpretatie van het “toegang hebben” moet hier zijn dat, indien de betrokken personen al een vergunning tot langdurig verblijf hebben verkregen, de aanvraag van een werkvergunning niet kan worden afgewezen.
In feite vloeit de werkvergunning dus automatisch voort uit de vergunning tot langdurig verblijf. Dat betekent dat als bedrijven in het land van bestemming hen willen hebben, onderdanen van derde landen die afkomstig zijn uit andere lidstaten automatisch en onbeperkt toegang hebben tot de arbeidsmarkt, terwijl de toegang voor burgers uit de nieuwe lidstaten onmiskenbaar beperkt en beperkbaar is.
Een doelstelling om grotere mobiliteit te bewerkstelligen en de arbeidsmarkt flexibeler te maken en sterker te verenigen verdient natuurlijk te worden verwelkomd. Dat is duidelijk ook de bedoeling van Richtlijn 2003/109/EG, maar we moeten wel opletten dat de zaken in de juiste volgorde verlopen. Persoonlijk verwelkom ik de argumentatie die ik ook van de commissaris heb gehoord, en zou ik de aandacht willen vestigen op het feit dat we meer nodig hebben dan alleen een brief – wat we nodig hebben is een of andere procedurele regeling waarin precies wordt uiteengezet wat er moet gebeuren als er sprake is van concurrentie tussen een burger van een derde land en een burger van de Europese Unie. Wat ik bedoel is dat we een preciezere, gedetailleerdere leidraad nodig hebben, en dat is wat ik van de Europese Commissie zou verwachten. 
Alejandro Cercas,
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, los van de reacties op wat er gebeurt en los van de interpretaties van de richtlijn, is dit ook een goede gelegenheid om onze stem te laten horen, en ik voeg de mijne bij degenen die zeggen dat dit probleem niet eerder kan worden opgelost dan wanneer deze overgangsperiode definitief is afgesloten. Hopelijk is dat zo snel mogelijk, zodat wij als Europeanen allemaal gelijk zijn, en we van het vrije verkeer van werknemers een belangrijk instrument maken voor het bevorderen van ons concurrentievermogen, onze werkgelegenheid en de integratie van de Europese Unie.
Ik schaar mij dan ook achter degenen die ervoor pleiten zo snel mogelijk een open-deuren-beleid in te voeren, en het lijkt mij wat dat betreft bijzonder belangrijk – en als Spanjaard ben ik er heel bij mee – dat de regering van mijn land heeft aangekondigd de beperkingen op te heffen die in deze overgangperioden van kracht waren.
We hebben dat gedaan, commissaris, omdat we als land een bepaalde ervaring hebben, omdat we een immigratieland en een emigratieland zijn. Bovendien is de afgelopen twee jaar opnieuw duidelijk gebleken dat die beperkingen die de landen van Midden- en Oost-Europa door het Europa van de vijftien zijn opgelegd, moeten worden opgeheven, om redenen van rechtvaardigheid en solidariteit, maar ook om redenen van rationaliteit en gezond verstand, en dat geldt nu meer dan ooit, in dit jaar van het vrije verkeer.
In de eerste plaats moeten we gehoor geven aan de behoefte aan rechtvaardigheid en solidariteit. Als Spanjaarden hebben wij ook zeven jaar in een overgangsperiode gezeten, en we voelden ons vernederd en onbillijk behandeld door toedoen van een situatie die niet gerechtvaardigd was, want naar bleek sloegen die xenofobe en racistische betogen de plank grotendeels mis. Er kwam helemaal geen golf van arbeidskrachten. De Spaanse werknemers hebben in de ontvangende landen nooit voor problemen gezorgd, integendeel.
De afgelopen twee jaar hebben we datzelfde zien gebeuren met de werknemers uit de nieuwe lidstaten: niet alleen creëren ze geen problemen, ze vormen ook een oplossing voor het gebrek aan arbeidskrachten, ze worden meer gekwalificeerd, en ze bevorderen het beeld van een globaal Europa.
Commissaris, mijn verzoek is dan ook dat de studie van de Europese Commissie gebruikt wordt om ervoor te zorgen dat meer landen de beperkingen opheffen, en dat er een dag komt waarop Europa werkelijk een Europa van alle Europeanen is, en waarop alle Europese werknemers dezelfde rechten hebben, omdat dat consequent is, omdat dat heel goed is voor het vrije verkeer en omdat Europa dat vrije verkeer nodig heeft als het de productie- en concurrentiestrijd van de Verenigde Staten wil winnen.
Het is zaak die grote markt van vrije burgers te creëren waarin geen problemen zullen bestaan, en waardoor we bovendien ons concurrentievermogen, ons productievermogen en het leven van onze burgers zullen kunnen verbeteren, zodat we niet alleen concrete problemen oplossen maar ook trachten om een visie op de toekomst te creëren, commissaris, teneinde deze belemmeringen uit de weg te ruimen. 
Sophia in ’t Veld,
   Voorzitter, ik kan me helemaal vinden in wat de voorgaande spreker gezegd heeft en overigens goedenavond commissaris Frattini voor de derde keer vandaag. We hoeven hier vanavond geen redenen op te voeren waarom burgers uit de nieuwe landen toegang moeten krijgen tot de arbeidsmarkt. Integendeel, het zijn de landen die hun markten blijven afschermen die moeten uitleggen waarom ze volwaardige mede-EU-burgers hun elementaire rechten blijven ontzeggen. Maar natuurlijk is het ook gewoon gezond economisch beleid om de beperkingen op te heffen.
De Europese economie en de arbeidsmarkt hebben de mensen nodig. Als wij als Europese Unie en als interne markt willen concurreren met grote markten buiten Europa, dan hebben we dynamische, jonge, goed opgeleide mensen nodig die mobiel zijn. Dat is waar we altijd naar gestreefd hebben binnen de Europese economie. Dus het dichthouden van de arbeidsmarkten is absoluut onzinnig. Bovendien is het een illusie dat deze beperkingen de werkers uit Oost-Europa tegenhouden. Die Oost-Europese werkers zijn er namelijk al lang, maar ze worden door malafide werkgevers uitgebuit en leven in mensonterende omstandigheden in ónze landen; ik vind dat een schande.
Het is dus om reden van de burgerrechten, de economie en solidariteit dat de beperkingen moeten worden opgeheven. Ik ben dan ook blij dat mijn land, Nederland, de beperking waarschijnlijk ook gaat opheffen – daar tekent zich nu toch een meerderheid voor af – en ik zou alle lidstaten willen oproepen om datzelfde te doen in het jaar van de mobiliteit. 
Elisabeth Schroedter,
   Mijnheer de Voorzitter, in sommige landen wil men de overgangsregeling handhaven, maar daar wordt vaak de verkeerde discussie gevoerd. Dat gebeurt ook in Duitsland. Het is namelijk heel populair om de mensen een rad voor ogen te draaien, en vooral om ze wijs te maken dat de arbeidsmarkt met overgangsregelingen kan worden beschermd. Het tegendeel is waar. Werknemers uit andere landen laten zich door overgangsregelingen niet tegenhouden. Aangezien ze geen legaal arbeidscontract kunnen krijgen moeten ze toevlucht nemen tot illegaal werk.
Vooral aan de buitengrens van Oost-Duitsland, waar ik vandaan kom, is het aantal gevallen van zwart werk en van schijnzelfstandigheid enorm gestegen, en wel vanwege de overgangsregelingen. Die drijven het loonniveau op. Legale arbeidscontracten kunnen we controleren, zwart werk niet. Dat leidt tot exploitatie en discriminatie van de werknemers.
In Europa moeten we zorgen voor een geordende arbeidsmarkt met minimumnormen en een duidelijk basisprincipe: hetzelfde loon voor hetzelfde werk op dezelfde plaats. De overgangsregelingen leiden alleen maar tot uitstel van de dringend nodige hervormingen, en vooral creëren ze een vruchtbaar klimaat voor rechtse populisten. Dat is vooral schadelijk voor de Europese gedachte. Daarom doe ik als Duitse een beroep op u, zorg ervoor dat de overgangsregelingen niet worden verlengd, zorg ervoor dat de markt ook in Duitsland geopend wordt en er een duidelijke situatie ontstaat. 
John Whittaker,
   Mijnheer de Voorzitter, de fundamentele zwakte van de bouw van het huis dat Europa heet, ligt in het feit dat de lidstaten voor zichzelf zorgen zodra er nationale belangen op het spel staan. Zo werkt de politiek, ondanks beloften van solidariteit en Verdragsverplichtingen.
Deze specifieke klacht houdt in dat werknemers uit derde landen in de Unie niet gelijk worden behandeld. We hebben echter ook geen vrije dienstenmarkt en er is geen sprake van een uniforme toepassing van de EU-wetgeving. Wellicht het meest opvallende voorbeeld van niet-nakoming van de regels is het Stabiliteitspact, en zonder begrotingsdiscipline zal de euro het niet erg lang uithouden.
Wanneer bepaalde staten zich misdragen, vragen we de Commissie om actie te ondernemen. De Commissie kan echter niet veel doen en ik ben er niet van overtuigd dat het voorlichtingsoffensief van de heer Frattini zal helpen. Als de Commissie gelijke behandeling van werknemers eist, zullen sommige landen nog steeds gewoon nee zeggen. Als ze na aandringen toch ja zeggen, kunnen ze daar gemakkelijk onder uit komen. 
Adam Jerzy Bielan,
   Mijnheer de Voorzitter, de situatie waarin we ons sinds januari van dit jaar bevinden is paradoxaal. Tenslotte zijn de zogenaamde vijftien oude lidstaten verplicht om inwoners met een langdurige verblijfsstatus dezelfde behandeling op de arbeidsmarkt te geven als hun eigen burgers. Maar tegelijkertijd profiteren veel van diezelfde landen van de mogelijkheid die hen wordt geboden door het Toetredingsverdrag en houden ze een vrij verkeer van werknemers uit de tien nieuwe lidstaten tegen. Die situatie is strijdig met de bepalingen van het Toetredingsverdrag, die luiden dat de burgers van de lidstaten voorrang op de arbeidsmarkt hebben ten opzichte van burgers uit derde landen. Die strijdigheid kan worden weggenomen door de overgangsperiodes met beperkingen op toegang tot de arbeidsmarkt van de oude lidstaten voor burgers uit nieuwe lidstaten af te schaffen. Jammer genoeg hebben slechts drie lidstaten, Ierland, Zweden en Groot-Brittannië, hun arbeidsmarkten vanaf 1 mei 2004 opengesteld. Twee andere lidstaten, Spanje en Portugal, hebben aangegeven dat ze hun markten openstellen vanaf 1 mei van dit jaar. Helaas is men in de meeste andere lidstaten, zoals in Duitsland volgens mevrouw Schroedter, nog altijd bang voor een onbeheersbare toestroom van goedkope arbeid en verlies van banen. Die angst is volledig ongegrond. Gegevens van de Europese Commissie wijzen uit, dat in de meeste landen het aantal burgers uit de tien nieuwe lidstaten op de arbeidsmarkt voor en na de uitbreiding min of meer gelijk gebleven is. Afgezien van Oostenrijk is het aantal werknemers uit de nieuwe lidstaten in geen van de oude lidstaten hoger dan 1 procent van de actieve beroepsbevolking. In geen van de landen van de Europese Unie heeft een toestroom van werknemers uit de nieuwe lidstaten ervoor gezorgd dat de plaatselijke werknemers hun banen verloren. De werknemers uit de nieuwe lidstaten vullen bovendien vacatures die niet gevuld konden worden of doen werk dat voorheen niet bestond.
Mijnheer de Voorzitter, we moeten beseffen dat de Europese economie de concurrentie met Amerika niet aankan als we op ons continent niet zorgen voor meer arbeidsmobiliteit. Ook al registreren we in de Europese Unie een werkloosheid van acht procent, er zijn regio’s met een tekort aan werknemers. En dat terwijl niet alle Europeanen vrij werk mogen zoeken in de hele Unie. Jammer genoeg is het waarschijnlijk dat het grootste deel van de Europese arbeidsmarkt nog vijf jaar lang gesloten zal blijven voor burgers uit de nieuwe lidstaten. Daarom moet de Europese Commissie maatregelen nemen om deze strijdigheden in het communautair recht weg te nemen en het vrij verkeer van werknemers te vergroten. 
Jacek Protasiewicz (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik herinner me hoe ik bijna twee jaar geleden, enkele dagen na de historische uitbreiding van de Europese Unie, in deze zaal het woord nam om de regeringen van de zogenaamde “oude” lidstaten op te roepen meer moed te tonen en af te zien van de overgangsregelingen. Ik heb ze opgeroepen hun arbeidsmarkten te openen voor de burgers van de nieuwe lidstaten. Jammer genoeg hebben destijds slechts drie landen, Groot-Brittannië, Ierland en Zweden, de moed gehad om hun arbeidsmarkten te openen. De andere twaalf hebben toegegeven aan de angst van hun burgers, en misschien ook aan de druk van de publieke opinie, en hun markten gesloten voor de komst van werknemers uit de nieuwe lidstaten, vooral uit Midden- en Oost-Europa. Wat blijkt na twee jaar? Het blijkt dat de drie lidstaten, die de moed hadden hun arbeidsmarkten te openen, de grote winnaars zijn.
De mededeling van de Europese Commissie van ongeveer een maand geleden, van februari als ik me goed herinner, geeft overduidelijk aan, dat juist in die landen die besloten hebben om hun arbeidsmarkten open te stellen, de werkloosheid niet gestegen is en de sociale problemen niet zijn toegenomen. Juist het tegenovergestelde is gebeurd. Hun economieën kregen een nieuwe impuls, en extra belastinginkomsten. Dat zijn de positieve gevolgen van het in praktijk brengen van een van de elementaire vrijheden van het Verdrag. Misschien is het wel de meest elementaire vrijheid van allemaal. De elementaire vrijheden vormen de basis van de Europese Unie. Wij moeten deze vrijheid in de praktijk brengen in alle 25 lidstaten van de Europese Unie.
Ik ben blij dat, nu binnenkort de eerste overgangsperiode afloopt nog enkele regeringen opnieuw overwegen hun arbeidsmarkten te openen, maar ik wil hier wel onderstrepen, dat het nog altijd een minderheid van de oude lidstaten betreft. Het gaat om een belangrijk probleem en vanuit deze zaal, waarin wij het woord nemen om over de resolutie van het Parlement te debatteren, moeten we de regeringen van de lidstaten oproepen om niet alleen te overwegen hun arbeidsmarkten te openen, maar om hun markten volledig te openen voor een vrij verkeer van werknemers. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijn collega, István Szent-Iványi, willen bedanken dat hij dit onderwerp nogmaals op de agenda heeft gezet; dit is niet alleen van belang voor de lidstaten maar voor heel Europa. Ik zou commissaris Spidla willen bedanken voor het uitstekende samenvattende verslag dat hij heeft voorbereid en waarin hij een nauwkeurig en betrouwbaar beeld presenteert van de arbeidsmarktprocessen van de afgelopen tijd.
Waar Hongarije en de andere nieuwe lidstaten op uit zijn, is dat alle wettelijke en administratieve belemmeringen die het vrije verkeer van werknemers in de Europese Unie in de weg staan, worden opgeheven. Wij willen graag gelijkwaardige burgers van de Unie zijn. De openstelling van de arbeidsmarkt en de totstandbrenging van vrij verkeer van werknemers is geen cadeautje en geen gunst, maar een verstandig besluit van de negen oude lidstaten, dat gunstige effecten zou hebben voor alle burgers van de Europese Unie.
De concurrentiekracht van de EU staat op het spel. Ik hoop dat de negen oude lidstaten dat beseffen, en dat zij in april 2006, aan het einde van de overgangsperiode van twee jaar, een positief besluit zullen nemen en zich daarmee zullen aansluiten bij Finland, Spanje en Portugal, landen die hun arbeidsmarkten nu al openstellen.
Wij zijn het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden dank verschuldigd, want zij waren de eersten die hun arbeidsmarkten openstelden. Deze stap heeft hun aanzienlijk voordeel opgeleverd. In Ierland is het werkloosheidscijfer de afgelopen twee jaar gedaald, onder andere vanwege de positieve effecten die werden teweeggebracht door de werknemers uit de nieuwe lidstaten. In het Verenigd Koninkrijk heeft de instroom van werknemers bijgedragen tot economische groei en een verbeterd concurrentievermogen. Beschuldigingen en angsten met betrekking tot massale immigratie en sociale dumping missen dan ook simpelweg iedere grond.
Ook Finland, Spanje en Portugal worden bedankt omdat zij hebben aangekondigd dat ook zij hun arbeidsmarkt zullen openstellen.
Het is buitengewoon hypocriet dat de negen oude lidstaten die hun beperkingen niet opheffen, wel arbeidskrachten uit derde landen toelaten, maar werknemers uit de nieuwe lidstaten de toegang ontzeggen. Op dit late uur wil ik commissaris Frattini tegenspreken. Wat hij zei geldt alleen voor de landen die hun arbeidsmarkten hebben opengesteld. In die landen is het inderdaad mogelijk om werknemers uit de nieuwe lidstaten voorrang te geven boven werknemers uit derde landen. In landen die hun arbeidsmarkt niet hebben opengesteld komt deze vraag niet eens aan de orde. De openstelling van de arbeidsmarkten is dus een kwestie van principes, van concurrentievermogen en van het uitbannen van discriminatie, en ook een kwestie van gelijkheid tussen de vijftien oude en de tien nieuwe lidstaten. 
Šarūnas Birutis (ALDE ).
   – Wat kan ik nog toevoegen aan de opmerkingen die alle collega’s die voor mij aan het woord zijn geweest al hebben gemaakt? Het vrije verkeer van personen is een fundamentele vrijheid die wordt gewaarborgd maar vooralsnog alleen afgekondigd in het Gemeenschapsrecht. De nieuwe lidstaten verwachten van de oudgedienden in de Europese Unie dat deze hun arbeidsmarkten zo snel mogelijk openstellen voor de nieuwkomers, menende dat de oudgedienden hier enkel baat bij zullen hebben, hoewel het het soevereine recht van elk van hen is om dit niet te doen totdat het ook werkelijk verplicht wordt. Volgens de statistieken van de Europese Commissie was de toevloed van arbeidskrachten uit de nieuwe landen niet zo groot als werd gedreigd. Meerdere lidstaten verdienen onze felicitaties met hun besluit hun arbeidsmarkt met ingang van mei open te stellen voor de nieuwe leden van de Europese Unie. Vrij verkeer van arbeid, liberalisering van de dienstenmarkt en andere maatregelen zouden bijdragen tot een grotere concurrentiekracht van de Europese Unie en bovendien het vertrouwen van de burgers in het EU-lidmaatschap opvijzelen. Naar mijn mening moeten de lidstaten van de Europese Unie maatregelen treffen om onmiddellijk de discriminatoire beperkingen op legale tewerkstelling waar de burgers van Litouwen en andere nieuwe lidstaten mee te maken hebben, op te heffen. Dan zouden mensen daadwerkelijk van hun rechten kunnen profiteren en zouden zij de gelegenheid krijgen om legaal belasting te betalen. Het is tijd om de stereotiepe oude denkpatronen te doorbreken en te beseffen dat vrijheid en gezonde concurrentie de drijvende kracht vormen achter de vooruitgang in Europa. 
Konrad Szymański (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de waarheid is hard. De oude lidstaten hebben hun markten maar al te graag geopend, waar zij een concurrentieel voordeel hadden, namelijk voor het vrij verkeer van kapitaal, maar waar de nieuwe lidstaten het overwicht hebben, houden zij hun markten gesloten. Voorbeelden hiervan zien we op de dienstenmarkt en ook op de arbeidsmarkt.
Sinds 23 januari, door de meest recente toepassing van de inwonersrichtlijn kan de situatie op de arbeidsmarkt van burgers van buiten de Europese Unie zelfs gunstiger zijn dan die van burgers van de nieuwe lidstaten. Uw uitleg, mijnheer de Commissaris, is interessant, maar niet helemaal overtuigend. Het lijkt me, dat het Parlement hier veel meer over moet horen. Dit is duidelijk in tegenspraak met de beginselen van de toetredingsverdragen. Het loont de moeite om hier in deze zaal voor de zoveelste keer te onderstrepen, dat alle lidstaten, die hun arbeidsmarkt hebben geopend, hun werkloosheid niet hebben zien toenemen, en ook geen andere problemen hebben ondervonden van maatschappelijke aard, zoals uitkeringsfraude. Integendeel, de goedkopere arbeid uit de nieuwe lidstaten gaf hun economieën een nieuwe impuls. Na twee jaar kunnen we categorisch vaststellen, dat er geen economische rechtvaardiging is voor de overgangsregeling.
Zoals de bedoeling van de Commissie was, staat dit jaar in het teken van de mobiliteit van werknemers. Dan moeten we benadrukken, dat de lage mobiliteit van werknemers mede samenhangt met het gesloten houden van de arbeidsmarkten in de meeste lidstaten. Als de lidstaten vasthouden aan deze regeling waar economisch geen reden voor is, dan wordt het jaar 2006 misschien niet het jaar van de Europese mobiliteit, maar het jaar van de Europese hypocrisie.
Othmar Karas (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik ben blij met deze discussie. Ik ben namelijk niet een van diegenen die deze vraag willen beantwoorden door vast te stellen wie de winaars en wie de verliezers zijn, door de ouderen en de jongeren tegen elkaar uit te spelen. In een samenleving moeten we samenleven.
Het is heel belangrijk dat we hier en nu in alle duidelijkheid vaststellen dat de vier vrijheden grondrechten van de Europese Unie zijn. Een van de principes van de Europese Unie is het verbod op discriminatie. De vier vrijheden zijn de kern van de Interne Markt. Door de vier vrijheden te garanderen maken we van de interne markt een thuismarkt. Deze politieke principes van de EU zijn duidelijk, we staan er allemaal achter en we moeten ze zo snel mogelijk toepassen. Een van de redenen waarom we dat nog niet hebben gedaan, is dat de wetgeving van land tot land varieert. De sociale wetgeving, de lonen, het belastingrecht en het arbeidsrecht zijn verschillend. We hebben 19 miljoen werklozen, de economische groei is laag – al gaat het in de nieuwe lidstaten godzijdank wat beter dan in de oude lidstaten. Dat leidt ertoe dat de burgers bang zijn en zich zorgen maken. Ook in mijn land, dat de langste buitengrens met de nieuwe lidstaten heeft, werken al meer werknemers uit die nieuwe lidstaten.
We moeten echter, voor zover het Verdrag en het Europese recht dat toelaten, ingaan op de zorgen en de angsten van de burgers. Wij blokkeren niet, we zorgen voor aanvaardbare overgangsregelingen. Overgangsregelingen zijn echter niet ons doel, het is ons doel om de vier vrijheden toe te passen, de angst van de burgers weg te nemen en samen te zoeken naar oplossingen. We moeten elkaar niet de schuld geven, we moeten met elkaar praten. 
Harald Ettl (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, met elkaar praten is niet altijd even makkelijk, met al die talen. Daarom is er een goede reden waarom we in het Europees Parlement de voorstellen van de Europese Commissie in de Parlementaire Commissies behandelen en bespreken. De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is bevoegd voor deze kwestie. Nu is er echter plotseling een vraag gesteld en vindt er tussentijdse discussie plaats. Dat had volgens mij echt niet gehoeven. Er zullen wel redenen voor zijn, maar het had volgens mij echt niet gehoeven.
Ik wil ter inleiding wel zeggen dat de mededeling van de Commissie, die bedoeld is om de overgangsperiode voor het vrije verkeer van werknemers snel af te sluiten, volgens mij inhoudelijk nog gebrekkig en in deze vorm economisch nog niet consequent is. Degenen die deze vraag vandaag hebben gesteld, beweren dat de burgers uit de tien nieuwe lidstaten (EU-10) slechter worden behandeld dan burgers uit derde landen. Ze hebben de feiten echter niet goed bestudeerd. Het is een feit dat de participatie op de arbeidsmarkt van burgers uit de EU-10 die in Duitsland wonen drie procent hoger is dan die van burgers van derde landen. In Oostenrijk is dit verschil zelfs zes procent. Het voordeel van de EU-10 is nog groter in Groot-Brittannië en in Ierland. Bovendien hebben we sinds de toetreding slechts gegevens voor één jaar. Daarom kunnen we nog geen serieuze prognoses maken voor de ontwikkeling op de arbeidsmarkt op de middellange en lange termijn, wat de Commissie wel doet.
De conclusie van de Commissie dat het openen van de arbeidsmarkt positieve gevolgen heeft gehad voor de economische groei en voor de werkgelegenheid is voor de referentieperiode gewoon fout. In de EU-25 is de economische groei in 2005 vergeleken met 2004 duidelijk gedaald, vooral in Groot-Brittannië, waar de groei 1,4 procent lager lag, en waar de immigratie tien keer hoger lag dan de Britse regering had voorspeld. Ook de werkloosheid is vrijwel niet meer gedaald, wat in de jaren daarvoor wel was gebeurd. Daarom doe ik een beroep op de Commissie om snel onderzoek te laten verrichten en zonder vooroordelen te analyseren welke migratiestromen van werknemers er plaats vinden en wat de gevolgen daarvan zijn.
Dat is goed voor de Commissie, maar het is ook goed voor het voortzetten van een zinvolle dialoog. Bovendien kunnen we de overgangstermijnen alleen maar snel inkorten – en ook ik wil dat graag – als we zorgen voor een degelijk concept en goede begeleidende maatregelen. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan de herziening van de detacheringsrichtlijn. Daarvan zou iedereen profiteren, zo kunnen we zorgen voor een betere dialoog tussen de partijen en kunnen we de angst en de zorgen van de ene partij een beetje wegnemen. De discussie die we vandaag voeren is volgens mij volkomen fout. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   – We zijn nu twee jaar verder sinds het begin van de laatste uitbreidingsronde, en het eerste deel van de zevenjarige overgangsperiode loopt ten einde. De oude lidstaten moeten tot een besluit komen om de overgangsperiode te verlengen dan wel te beëindigen. Het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden hebben hun arbeidsmarkten direct al opengesteld en hebben daarvan geprofiteerd. Tegelijkertijd hebben zij de nieuwe lidstaten gestimuleerd hun eigen arbeidskrachten wat anders te bezien en beter op waarde te schatten. De arbeidsmarkt van de Unie van vijftien is niet overspoeld door arbeidskrachten uit de nieuwe lidstaten. De openstelling heeft de aanzet gegeven tot legalisering van wat voordien zwartwerk was. Wie echt weg wil, wordt door geen overgangsperiode tegengehouden. Het vrije verkeer van personen is de kernwaarde van de Europese Gemeenschap. Op 26 januari is een richtlijn van de Raad van kracht geworden volgens welke burgers van derde landen die vijf jaar in de EU hebben gewoond de vrijheid krijgen om zich in ieder EU-land te verplaatsen, te studeren, te werken of eenvoudigweg te wonen. Waarom heeft de Raad een richtlijn goedgekeurd die discriminerend is jegens de nieuwe landen? Waarom is er zo enorm veel verzet tegen het herstellen van het recht? Het is goed nieuws dat Finland, Spanje en Portugal van plan zijn de overgangsperiode te beëindigen. Het initiatief om de overgangsperioden in te voeren kwam van Oostenrijk en Duitsland. Uit de resultaten van de afgelopen twee jaar is gebleken dat de nieuwe landen geen bedreiging vormen. Ik dring er bij Oostenrijk en de overige resterende lidstaten op aan om de discriminerende overgangsperiode en deze discriminerende opvatting van de nieuwe lidstaten los te laten. 
Toomas Hendrik Ilves (PSE ).
   – Ik wil in ruimere zin vragen: waarom hebben de nieuwe lidstaten het gevoel dat de kloof tussen hen en de oude lidstaten steeds breder wordt?
Ten eerste noem ik de dienstenrichtlijn. De vrees bestond dat de nieuwe lidstaten hoogwaardiger diensten zouden gaan aanbieden dan de oude lidstaten en daarom werd de tenuitvoerlegging van een van de Europese grondrechten, die vijftig jaar lang alleen op papier bestond, tegengehouden. Op denigrerende wijze werd gezegd dat er bij het vrij verkeer van diensten sprake was van “sociale dumping” en werden de burgers van de oude lidstaten bang gemaakt met de mythische Poolse loodgieter. Deze retoriek vernederde de nieuwe lidstaten en gaven hun burgers het gevoel dat zijn geen mensen zouden zijn. Er was echter geen conflict tussen linkse en rechtse krachten en de oude lidstaten vonden gemakkelijk een compromis: sommigen beschermden hun grote ondernemingen en anderen hun vakbonden. De Oost-Europese landen openden echter hun markten al lang voordat zij lid werden van de Europese Unie en daarom hebben grote ondernemingen uit de oude lidstaten jarenlang gemakkelijk ondernemingen in Oost-Europa kunnen opkopen, zonder beperkingen van een dienstenrichtlijn. Men kwam op onze markt en kocht die op, maar toen wij aan de beurt waren, werd de deur voor ons gesloten. Hieronder lijden niet alleen de kleine ondernemingen en de burgers van de nieuwe lidstaten, maar ook de consumenten in de oude lidstaten.
Ten tweede maakt de beperking van het vrij verkeer van werknemers tweederangsburgers van de nieuwe Europeanen. Afhankelijk van hun nationaliteit hebben sommige burgers van de Europese Unie het recht zich vrij te bewegen en anderen niet. Neoprotectionisme in de Europese Unie beperkt de rechten van de burgers van de nieuwe lidstaten, waarbij vaak gebruik wordt gemaakt van xenofobe retoriek, zoals wij in de debatten over de dienstenrichtlijn hebben gemerkt. Hoewel de arbeidsmarkt gesloten is, werven de oude lidstaten al jarenlang maar wat graag de werknemers waaraan zij een gebrek hebben, zoals artsen, verplegers en IT-specialisten. Zij zullen het niet in hun hoofd halen deze werknemers te beledigen door ze met dumping te associëren, want de werving is vaak zelfs door de overheid gefinancierd.
Ten derde is er nu een richtlijn ten uitvoer gelegd die stelt dat niet-EU-burgers die vijf jaar in een lidstaat wonen het recht hebben zich vrij te bewegen, terwijl de burgers van de nieuwe EU-lidstaten dat recht niet hebben. Wat kan men hieruit concluderen? Burgers uit de nieuwe lidstaten zijn niet eens tweederangs-, maar derderangsburgers.
Mijn vraag is welke maatregelen Europa gaat nemen om ervoor te zorgen dat dit ontoelaatbare protectionisme en deze evidente discriminatie niet het onlangs herenigde Europa zullen splijten. 
Vladimír Maňka (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Frattini, dames en heren, ik heb het verslag van de Commissie van 8 februari, waarin naar voren komt dat de mobiliteit van werknemers binnen de Europese Unie positieve gevolgen heeft gehad, met belangstelling gelezen. Arbeidsmigranten hebben bijgedragen tot het oplossen van tekorten op de arbeidsmarkt, omdat zij gezorgd hebben voor een grotere geschoolde beroepsbevolking, een kleiner potentieel voor illegale tewerkstelling en, over het geheel genomen, voor meer efficiëntie in Europa.
Een maand geleden hebben wij in eerste lezing een verslag behandeld en aangenomen over de openstelling van de dienstenmarkt in de Europese Unie. Ik noem deze dienstenrichtlijn omdat er een moment kan komen dat deze nauw zal raken aan de vrijheid van verkeer voor werknemers. Er kan namelijk een kritiek punt worden bereikt als enerzijds de dienstenrichtlijn van kracht wordt en anderzijds een land nog steeds verkiest om het vrije verkeer voor werknemers te belemmeren. Dit zou betekenen dat werknemers worden beperkt in hun vrijheid om van baan te veranderen, ook al zouden niet alleen zijzelf baat hebben bij dergelijke veranderingen maar ook het land van bestemming. Een land kan dit risico vermijden door af te zien van de overgangsperiode te beëindigen.
Dames en heren, vrij verkeer van werknemers is op zichzelf natuurlijk geen oplossing voor de instandhouding van het sociale model van een bepaalde staat. Met de verslechterende overheidstekorten als gevolg van de globalisering, de vergrijzing en technologische veranderingen is het hoe dan ook niet mogelijk om inefficiënte modellen in stand te gehouden. Vrij verkeer van werknemers is echter zeker niet de oorzaak van deze problemen en kan dat ook niet zijn. Vanuit de Europese wetgeving kan lidstaten niet worden opgelegd al dan niet af te zien van de overgangsperiode. Deze staten zouden echter alle mogelijke maatregelen moeten treffen om de werkelijke oorzaken van hun economische problemen aan te pakken. Dan zullen ze het vrije verkeer van werknemers als een voordeel zien in plaats van als een bedreiging. 
De Voorzitter.
   Hiermee is dit onderdeel beëindigd.
Jules Maaten (ALDE ). –
   De VVD-Eurofractie is er voorstander van dat de “oude” lidstaten de beperkingen op werknemers uit de nieuwe lidstaten opheffen. Alle Europese landen hebben er economisch baat bij de grenzen open te stellen. Bijvoorbeeld in Nederland kampen we met tekorten in de sectoren metaal, tuinbouw, landbouw en de gezondheidszorg. In Groot-Brittannië, Ierland en Zweden zijn de open grenzen een succes gebleken. Als we de voordeur van het slot halen hebben we zelf in de hand wie we binnen laten in plaats van dat we krampachtig proberen de illegale achterdeurtjes gesloten te houden. Dat blijkt onmogelijk, want elk jaar zien we weer dat vooral de seizoensgebonden arbeid door illegale werknemers wordt verricht. 

De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken. 
