Wyroby tekstylne (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem jest debata na temat:
ustne pytanie do Komisji w sprawie wygaśnięcia protokołu ustaleń między UE i Chinami w sprawie importu niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych zadane przez Pedro Guerreiro, Jacky'ego Hénina, Roberto Musacchio, Marco Rizzo, Ildę Figueiredo i Helmutha Markova w imieniu grupy GUE/NGL - B6-0388/2007);
ustne pytanie do Komisji w sprawie tekstyliów zadane przez Gianlucę Sustę, Ignasiego Guardansa Cambó i Johana Van Hecke w imieniu grupy ALDE, Roberta Sturdy, Tokię Saïfi, Georgiosa Papastamkosa i Vasco Graça Mourę w imieniu grupy PPE-DE, Erikę Mann, Glyn Ford, Kadera Arifa i Elisę Ferreirę w imieniu grupy PSE, Cristianę Muscardini i Eugenijusa Maldeikisa w imieniu grupy UEN, Caroline Lucas i Alain Lipietza w imieniu grupy Verts/ALE - B6-0383/2007).
Patrizia Toia
w imieniu autora. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wypowiadam się również w imieniu mojego kolegi Gianluki Susty, pierwszego sygnatariusza pytania, który nie jest dzisiaj obecny ze względu na ważne zobowiązania we Włoszech. Powtórzę, że Parlament pragnie się zająć złożoną sytuacją przemysłu włókienniczego, zwracając się do Komisji z prośbą o bardziej zdecydowaną i właściwą interwencję.
Sektor ten zatrudnia miliony pracowników w Europie i w wielu krajach zapewnia znaczące obroty, sprawiając że Europa jest drugim co do wielkości eksporterem na świecie, przyczyniając się jednocześnie niezwykle istotnie do europejskiego eksportu. Moim zdaniem nie powinno się go uznawać za sektor dojrzały, gdyż w wielu przypadkach istnieje jeszcze możliwość modernizacji dzięki innowacjom technologicznym i badaniom nowych materiałów. Ma on silne powiązania z modą, stylizacją i innymi specjalnościami, w których wiele krajów europejskich osiągnęło światowe mistrzostwo.
Rzecz jasna wymaga to istotnego wsparcia dla sektora ze strony polityk przemysłowych, które dają sektorowi faktyczną możliwość konkurowania na świecie. Utworzona grupa wysokiego szczebla również przedstawiła pewne sugestie, w związku z czym pytamy Komisję jedynie o to, jakie podjęła dalsze działania i co wdrożyła. W tej chwili najpilniejsze problemy dotyczą środków, które mają być podjęte do rozstrzygającego dnia 1 stycznia 2008 r.
Wymienię tylko trzy problemy: potrzebę bardzo dokładnych kontroli: jak Komisja zamierza wdrożyć system nadzoru w celu zapewnienia skutecznych zabezpieczeń; jak będzie sobie radzić z ryzykiem pośrednich ruchów, a w związku z nimi problemem podwójnych kontroli licencji? Zasadniczo w przypadku wszystkich instrumentów, które dobrze wyglądają na papierze, problem sprowadza się do ich wprowadzenia w życie. Pojawia się problem tego, jak zagwarantować autentyczność produktów, a w związku z tym potrzebę walki z fałszerstwem, piractwem i nieuczciwymi praktykami handlowymi. Mamy nadzieję, że Rada, której tu dzisiaj z nami nie ma, przyjmie rozporządzenie "made in”, które jest koniecznie i, które stanowić będzie prawdziwy środek ochronny.
Istnieje problem ochrony konsumenta, w tym z punktu widzenia zdrowia i bezpieczeństwa. Powinniśmy stosować te same standardy zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do produktów przywożonych, co w odniesieniu do wytwarzania produktów na rynku Europejskim.
Na koniec zwracam uwagę na problem chęci działania, przy czym uwagę tę kierujemy do Komisji. Jeśli na początku 2008 r. znów będziemy mieć do czynienia z ożywieniem przywozu, jeśli, jak w przeszłości, znów osiągniemy wartości szczytowe, zwracamy się z prośbą o prawdziwą chęć korzystania z nowych instrumentów i w miarę możliwości nowych środków i klauzul ochronnych.
Tokia Saïfi  
autorka. - Panie przewodniczący, panie komisarzu! Dwa lata temu po rezygnacji z kwot, w sektorze włókienniczym nastąpił prawdziwy wielki wybuch. Aby poradzić sobie z kryzysem, pan komisarz radził zastosowanie tymczasowych środków łagodzących na potrzeby kontroli i ograniczenia przywozu z Chin niektórych wyrobów włókienniczych. W ciągu kilku najbliższych dni te zabezpieczenia zostaną zniesione, a handel wyrobami włókienniczymi poddany zostanie wspólnemu nadzorowi Unii Europejskiej i Chin. Mam nadzieję, że okaże się on uważny i czujny.
W chwili obecnej nasz niepokój budzi sposób ustanowienia przedmiotowego systemu wspólnego nadzoru. Jakie są gwarancje na to, że system podwójnej kontroli będzie właściwy i skuteczny? Sektor włókienniczy zawsze miał charakter globalny, zarówno pod względem produkcji jak i konsumpcji, jednak to on zapłacił cenę globalizacji.
Globalizację można jednak przewidywać i regulować. Aby tak się stało, musi zaistnieć wola polityczna ustanowienia konkurencyjnych ram dla naszego europejskiego przemysłu włókienniczego. Musimy się skupić na wypracowaniu uczciwych i dwustronnych warunków dostępu do rynku. Nie możemy się obawiać korzystania z instrumentów pozostających do dyspozycji UE na rzecz ochrony naszego handlu. Podejście asekuracyjne nie oznacza podejścia protekcjonistycznego. Walkę z fałszerstwem powinniśmy potraktować priorytetowo. Europa jutra straci przemysł, jeśli nie będziemy bronić jego praw własności intelektualnej i znawstwa. Stosowanie tych samych zasad przez wszystkich w odniesieniu do wszystkich stanowi jedyną możliwość zaoferowania zainteresowanym stronom scenariusza korzystnego dla obu stron.
Mam zatem nadzieję, że razem z panem Mandelsonem będziemy mogli zastanowić się nad świetlaną przyszłością sektora włókienniczego w bardziej pokojowym otoczeniu.
Kader Arif  
autor. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Kilka tygodni po zakończeniu negocjacji w sprawie protokołu ustaleń wprowadzającego ograniczenia dotyczące przywozu chińskich wyrobów włókienniczych, ważne jest, aby Parlament Europejski przyjął stanowcze stanowisko w sprawie przyszłości sektora włókienniczego, którego struktury i metody organizacyjne są zagrożone przez jego nagłą konkurencyjność dla Chin.
Proponowana przez nas dzisiaj wspólna rezolucja nawołuje do wyraźnego zobowiązania w pewnych sprawach Komisji Europejskiej i państw członkowskich.
Po pierwsze zobowiązania na rzecz przedsiębiorstw i pracowników sektora, stojących w obliczu poważnego ryzyka związanego z restrukturyzacją, aby otrzymali pełne wsparcie przy pomocy odpowiednich środków społecznych i środków europejskich na rzecz modernizacja ich pomieszczeń produkcyjnych.
Ponadto musimy się zobowiązać do zwiększania konkurencyjności europejskiego sektora włókienniczego w bardziej ogólnych ramach silnej i ambitnej europejskiej polityki przemysłowej. Cel ten nie zostanie osiągnięty, dopóki nie obrócimy słów w czyny i dopóki nie zainwestujemy szeroko w badania i rozwój.
Ponadto w świetle nieuczciwej konkurencji ze strony niektórych z naszych konkurentów, którzy opierają swoją przewagę konkurencyjną na dumpingu socjalnym i ekologicznym lub na obu jego formach, Europa potrzebuje skutecznych narzędzi do obrony. Większej skuteczności nie da się osiągnąć w wyniku pospiesznego wprowadzenia reformy, która osłabi środki ochrony UE, lecz w wyniku bardziej przejrzystego i przewidywalnego wykorzystania istniejących instrumentów.
Na koniec Europa musi korzystać z eurośródziemnomorskiego partnerstwa jako podstawy dla zintegrowanego obszaru produkcji, który najbardziej korzysta na sąsiedztwie krajów śródziemnomorskich na rzecz podnoszenia konkurencyjności na międzynarodowym rynku włókienniczym. Rozwój państw śródziemnomorskich, z którymi chcemy nawiązać partnerstwo, zależy od naszej zdolności zaoferowania im stanowczych zobowiązań w zakresie polityk i sektorów leżących we wspólnym interesie.
Cristiana Muscardini  
autorka. - (IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Na kilka dni przed rozstrzygającym terminem 31 grudnia 2007 r., kiedy system kwotowania wyrobów włókienniczych z Chin zostanie zniesiony na dobre, w europejskim przemyśle nasilają się pewne obawy.
Chiny przystąpiły do Światowej Organizacji Handlu jakiś czas temu i czerpią z tego wiele korzyści, począwszy od zakazu ponownego wprowadzania kwot dotyczących wywozu wyrobów włókienniczych z Chin. Akceptując te korzyści, Chiny powinny odwzajemnić się spełnieniem wymogów określonych i ratyfikowanych przez Światową Organizację Handlu. Naszym zdaniem tak się nie stało, co ma niekorzystny wpływ na międzynarodową konkurencję, która nadal niewiele ma wspólnego z uczciwością i stosowaniem takich samych zasad w odniesieniu do wszystkich.
Nie chodzi mi bynajmniej o porównywalne korzyści społeczne i środowiskowe, które na nieszczęście nie zostały dotąd objęte wielostronnymi negocjacjami handlowymi, lecz które pewnego dnia, co mam nadzieję nastąpi bardzo szybko, muszą wejść w obręb handlu, który naprawdę będzie można nazwać uczciwym. Mówię dziś o zasadach rządzących mozolną walką z fałszerstwem, o normach bezpieczeństwa wielu produktów, począwszy od zabawek, na lekach skończywszy, o dostępnie naszych przedsiębiorstw do rynków Chin, które nie są jedynym państwem nadal utrzymującym bariery taryfowe, a w szczególności bariery nietaryfowe, nie tylko w odniesieniu do wyrobów włókienniczych, ale i innych sektorów. Bariery te sprawiają, że europejskiemu przemysłowi oraz małym i średnim przedsiębiorstwom sektora bardzo trudno jest się przebić na rynek chiński.
W świetle podobnej sytuacji w handlu międzynarodowym nie powinnyśmy się obawiać (pod warunkiem spełniania wymogów prawnych i gospodarczych) korzystania z dostępnych, uzasadnionych instrumentów, które zostały wprowadzone na mocy wielostronnych porozumień międzynarodowych na rzecz ochrony i zabezpieczenia przemysłu włókienniczego, w szczególności jako przeciwwagi dla potencjalnych negatywnych skutków rezygnacji z kwot. Chodzi mi o funkcję i skuteczność grupy wysokiego szczebla ds. nadzoru rynku włókienniczego, której celem będzie monitorowanie funkcjonowania rynku w Europie za pomocą systemu podwójnej kontroli licencji przywozowych i wywozowych. Jest to jedna z metod, które powinny określać pośrednie przedsięwzięcia handlowe i zapewniać informacje dotyczące przywozu.
Musimy zdobyć się na odwagę i znaleźć siły, by wdrożyć klauzulę ochronną opartą na zasadach WTO oraz wprowadzić ponownie kwoty, przynajmniej tymczasowo, gdy nasz przemysł dozna poważnych szkód w wyniku nieprawidłowych poziomów przywozu. Zastanawiam się nad ciągłym korzystaniem z instrumentów ochrony handlu, np. zasad na rzecz przeciwdziałania dumpingowi i dotowaniu, a w ujęciu bardziej ogólnym nad utrzymaniem otwartego kanału porównywania między Chinami a Unią Europejską.
Nasz przemysł włókienniczy nie obawia się konkurencji, jednak trzeba mu umożliwić radzenie sobie z nią. Wskutek tego musimy działać na dwóch różnych frontach. Z jednej strony ważne jest zachęcanie do procesu modernizacji i restrukturyzacji, który przyczyni się do większej konkurencyjności sektora, zaopatrzonego w amortyzatory wstrząsów społecznych na rzecz radzenia sobie z ewentualną gwałtowną reakcją. Z drugiej strony musimy dopilnować, aby sektor miał równe szanse, żeby w odniesieniu do wszystkich stosowane były te same zasady.
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Dlatego właśnie prosimy również Komisję i Radę, aby sprawiły, żeby identyfikacja pochodzenia produktu znalazła się na silniejszej i bardziej kategorycznej pozycji.
Caroline Lucas  
autorka. - Panie przewodniczący! Pragnę podkreślić, że Zieloni mają pełną świadomość faktu, że konsekwencje całkowicie liberalnego rynku włókienniczego i odzieżowego dla producentów z UE to wciąż niezwykle pilny problem, w szczególności w odniesieniu do niektórych stref produkcji w UE, w których przemysł jest mocno skoncentrowany. Od początku 2005 r. zwolniono kilkaset tysięcy pracowników, aczkolwiek mniej niż w najgorszym razie przewidywano.
Zieloni od początku sygnalizowali swoje obawy na temat wpływu konkurencji na producentów europejskich. Myślę, że musimy uważnie monitorować sytuację i przygotować się na wprowadzenie ograniczeń przywozowych, jeśli przyszłoroczny gwałtowny rozwój przywozu przekroczy możliwości dostosowawcze przemysłu odzieżowego UE, jak również, rzecz jasna, na zapewnianie temu sektorowi środków na badania i rozwój.
Niemniej jednak musimy być świadomi, że problem ten dotyka o wiele mocniej niektóre biedne kraje na północy, np. Bangladesz i Filipiny, które zostały nakłonione przez Bank Światowy i innych darczyńców do zainwestowania poważnych środków w wywóz wyrobów odzieżowych, kiedy obecnie ich możliwości wywozowe maleją, zobowiązania pieniężne pozostają, brakuje środków finansowych na dostosowanie sektora, obecny jest problem ubóstwa - szczególnie wśród milionów kobiet, które pracują na nocnych zmianach praktycznie za darmo, aby przebić najtańszą na rynku ofertę ofertą jeszcze tańszą.
Ta druga perspektywa w rzeczy samej podkreśla fakt, że w niektórych sektorach, w których zbyt wielu producentów wytwarza zbyt wiele produktów, konieczne są i leżą z interesie większości pewnego rodzaju narzędzia zarządzania na rzecz kontroli dostaw. Dlatego właśnie zachęcam moich kolegów do wsparcia poprawki złożonej wspólnie przez Zielonych i Socjalistów, zgodnie z którą: "Wzywa się Komisję do oceny przydatności narządzi zarządzania dostawami w sektorze odzieżowym w celu ustabilizowania światowej konkurencji i zapobieżenia szukaniu najmniejszego wspólnego mianownika w odniesieniu do norm społecznych i środowiskowych.”'
W pełni zliberalizowany rynek w sektorach charakteryzujących się zdolnością nadprodukcji dla prawie wszystkich stanowi niewiadomą. W związku z tym myślę, że powinniśmy skorzystać z przykładu przemysłu odzieżowego, aby domagać się nowego sposobu regulowania rynków przez politykę z korzyścią dla wszystkich. Ocena narzędzi zarządzania dostawami powinna uwzględnić ponowne wprowadzenie pewnych kwot.
Kolejną opcją wymienioną we wspólnej rezolucji, która zasługuje na bardziej rozległą ocenę, jest utworzenie strefy produkcji Euromed dla przemysłu odzieżowego. Opcja ta w rzeczy samej wskazuje na lepsze możliwości rozwoju południowych krajów rejonu Morza Śródziemnego, stwarzając jednocześnie możliwości dla producentów wyrobów włókienniczych i odzieżowych z Europy południowej, którzy skorzystaliby na krótszym czasie transportu na rynki UE. Jest to jeden z pozytywnych przykładów tego, jak można z wyczuciem kierować strefą ekonomiczną Euromed bez wciągania całego regionu Morza Śródziemnego w całkowitą liberalizację na mocy porozumienia o wolnym handlu. Z punktu widzenia mojej Grupy jest to opcja, która rządzi się własnymi prawami. Należałoby ją wspierać niezależnie od kwestionowanego projektu porozumienia o wolnym handlu Euromed 2010, który według ocen skutków w kontekście zrównoważonego rozwoju, przeprowadzonych przez DG Trade w Komisji obejmowałby istotną liczbę stosunkowo negatywnych skutków społecznych i środowiskowych.
Pedro Guerreiro  
autor. - (PT) Cieszy nas fakt odbywania się debaty, do której moja grupa parlamentarna wniosła duży wkład. Mamy nadzieję, że przyczyni się ona do ochrony miejsc pracy oraz działalności sektora włókienniczego i odzieżowego, sektora strategicznego dla Unii Europejskiej, który do tej pory był chroniony w tak niewielkim stopniu i był tak niedoceniany.
Nie mamy nic do dodania w kwestii pytań do Komisji. Zostały one odroczone. Jeśli chodzi o wspólny wniosek dotyczący rezolucji, który zostanie dziś przyjęty przez Parlament Europejski, chcemy zwrócić uwagę na to, że choć zawiera on pewne elementy, które w praktyce mogą chronić i promować sektor włókienniczy i odzieżowy w Unii Europejskiej, mamy uwagi co do niektórych innych elementów.
Oto zaledwie kilka przykładów: Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji nie powinien być wykorzystywano jako tymczasowe zabezpieczenie przed niedopuszczalnymi kosztami społecznymi i ekonomicznymi zamykania i przenoszenia przedsiębiorstw, skutkujących utratą miejsc pracy. Oznacza to, że powinniśmy interweniować w sferze przyczyn, a nie skutków. Należy unieważnić obecne polityki liberalizacji i udostępnić środki finansowe, które przyczynią się skutecznie do ochrony miejsc pracy, modernizacji sektora oraz promocji wprowadzania innego przemysłu, w tym przemysłu związanego z wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi, przyczyniając się w ten sposób do dywersyfikacji przemysłowej w regionach, w których taka działalność obecnie się skupia.
Nie ma sensu nakłanianie Unii Europejskiej do zachęcania innych do przeglądu ich polityk pieniężnych, jeśli UE nie dokona najpierw krytycznej, ponownej oceny surowej polityki w sprawie euro oraz jej wpływu na wywóz z niektórych państw członkowskich UE. Nie ma również sensu nawoływanie do wprowadzenia instrumentów ochrony handlu w kontekście Chin, wspierając jednocześnie utworzenie eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu.
W moim przemówieniu nie miałem czasu na podsumowanie wszystkich naszych propozycji w sprawie przemysłu odzieżowego i włókienniczego Unii Europejskiej. Zostały one przedstawione w naszym wniosku w sprawie rezolucji. Niemniej jednak chcielibyśmy wymienić kilka poprawek zgłoszonych razem ze wspólną rezolucją.
Ich celem jest złagodzenie skutków niewymienienia poważnych konsekwencji liberalizacji przemysłu włókienniczego i odzieżowego na szczeblu światowym, wraz z zamykaniem i przenoszeniem wielu przedsiębiorstw, w szczególności do Afryki Północnej i Azji, skutkując bezrobociem i poważnym kryzysem społeczno-gospodarczym; podkreślając jednocześnie fakt, że "system nadzoru” zakładający podwójną kontrolę jest bezsensowny, o ile zapobiega on powtórzeniu się sytuacji z 2005 r., podkreślając potrzebę nowych środków bezpieczeństwa, by umożliwić zatrudnienie i działalność w sektorze włókienniczym i odzieżowym, który ma być chroniony i promowany w UE. Propozycje podkreślają fakt, że niektóre kraje przyjęły środki bezpieczeństwa stosowane do końca 2008 r., w związku z czym trudno jest zrozumieć, dlaczego UE nie postąpiła podobnie.
Propozycje wyrażają ponadto zaniepokojenie zamierzeniami Komisji co do przeglądu instrumentów ochrony handlu według udziału firm, które przenoszą produkcję do krajów, w których koszty produkcji są niższe ze względu na niskie płace oraz normy społeczne i środowiskowe. Proponuje się opracowanie wspólnotowego programu dla sektora włókienniczego i odzieżowego, w szczególności dla regionów w trudniejszej sytuacji, które są od niego oraz od pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw uzależnione. Zgodnie z propozycjami trzeba określić ramy regulacyjne na potrzeby karania przenoszenia przedsiębiorstw, uzależnienia pomocy publicznej dla przedsiębiorstw od zobowiązań długoterminowych w zakresie rozwoju regionalnego i zatrudnienia, w tym wymogu zwrotu pomocy po spełnieniu wymienionych warunków. Na koniec propozycje te nawołują do zwiększenia roli przedstawicielstwa pracowników w radach przedsiębiorstw oraz podstawowym, organizacyjnym procesie decyzyjnym. Mamy nadzieję, że propozycje te spotkają się z poparciem Parlamentu Europejskiego.
Peter Mandelson
komisarz. - Panie przewodniczący! Posłowie tej Izby wiedzą, że w 2005 r. UE i Chiny przyjęły protokół ustaleń, który obejmował dwuipółroczne uzgodnienie przejściowe, które miało zapewnić odrobinę swobody producentom wyrobów włókienniczych z UE po przeprowadzeniu liberalizacji światowego handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi.
Uzgodnienie określało górne granice wzrostu każdego roku w odniesieniu do 10 szczególnie wrażliwych wyrobów włókienniczych i odzieżowych. Górne granice wygasną 31 grudnia 2007 r., choć sam protokół ustaleń pozostanie w mocy do końca 2008 r. Zobowiązuje on przemysł i rządy obu stron do zapewnienia ustabilizowanego przejścia do wolnego handlu wyrobami włókienniczymi.
Moim celem zawsze było zmuszanie Chin do dotrzymania tego zobowiązania. Komisja wynegocjowała z Chinami system nadzoru na zasadzie podwójnej kontroli na rok 2008. System ten ma objąć osiem kategorii szczególnie wrażliwych wyrobów włókienniczych.
Oznacza to, że Chiny wydadzą licencję wywozową na każdy wywóz, a jednocześnie urzędy wydające licencje UE w poszczególnych państwach członkowskich będą wydawały licencje przywozowe. Ten znany system spotkał się z pozytywną reakcją producentów, importerów i sprzedawców detalicznych. Jego wartość sprowadza się do umożliwienia nam monitorowania przywozu wyrobów włókienniczych, a w związku z tym, że przywóz wymaga licencji przed opuszczeniem chińskiego portu, możemy z wyprzedzeniem przewidzieć prawdopodobny rozwój wydarzeń.
Jako pierwszy odnotowuję fakt, że przemysł włókienniczy i odzieżowy przechodzi długi okres zmian strukturalnych. Rozpoczął się on na długo przed zniesieniem kwot. Odnoszące sukcesy firmy europejskie nie mierzą się bezpośrednio z producentami masowymi, a inwestują w technologię i jakość. Jesteśmy, co warto podkreślić, drugim co do wielkości eksporterem wyrobów włókienniczych na świecie. Obecnych jest u nas więcej marek mody i jakości niż w pozostałych częściach świata łącznie. Jest to znak pewności europejskich producentów wyrobów włókienniczych, ale jednocześnie odporności, która powstrzymała ich przed zachęcaniem do wprowadzenia kwot, by jeszcze bardziej się rozwinąć. Producenci ci twierdzili, że ich konkurencyjność zależy obecnie w większym stopniu od skutecznego działania przeciwko fałszerstwu oraz w zakresie dostępu do rynku w Chinach.
Nie trzeba przypominać, że jestem gotów zaangażować całą naszą politykę handlową w te dwie sprawy. Jeśli chodzi o dostęp do rynku, będziemy poszukiwać nowych miejsc dla wyrobów włókienniczych w ramach rundy dauhańskiej oraz wszystkich naszych nowych porozumień o wolnym handlu. Powołaliśmy także specjalną grupę roboczą ds. tekstyliów w ramach zrewidowanej strategii dostępu do rynku. Europa jest gotowa na korzystanie z nowych, wielkich rynków dóbr konsumpcyjnych wschodzących gospodarek. Nie będziemy zwyczajnie czekać i mieć nadzieję na to, że tendencje będą się rozwijać po naszej myśli.
Przeciwnie, fałszerstwo to jeszcze większy problem. Ochrona znaków towarowych i praw do wzorów jest dla przemysłu włókienniczego zasadniczą kwestią. Podnoszę te kwestie podczas każdego spotkania z Chińczykami.
Możemy się pochwalić pożyteczną współpracą z chińskimi władzami celnymi i organizatorami targów handlowych oraz chińskim urzędem patentowym. Jednak ogólnie rzecz biorąc Chiny nadal stanowią poważny problem dla posiadaczy praw własności intelektualnej. Rynki fałszerskie znikają w ciągu jednego dnia, a handlarze pojawiają się na kolejnych. Jak mówiłem w przeszłości, nie wykluczyliśmy możliwości wykorzystania WTO, gdyby sytuacja nie uległa poprawie. Pani Toia wymieniła wniosek "Made in”, który mógłby wesprzeć tekstylia: złożyłem ten wiosek, przedstawiłem go Komisji, Komisja wyraziła zgodę, jednak obawiam się, że nie wyraziła na niego zgody większość państw członkowskich. W tym świetle nie jestem już w stanie posunąć dalej wniosku, czy zrobić więcej niż do tej pory zrobiłem.
W ubiegłym miesiącu, podczas szczytu UE-Chiny w Pekinie, starałem się przekazać pewien szczery komunikat. Ma on takie samo zastosowanie do sektora włókienniczego, jak do każdego innego. Relacje handlowe między UE a Chinami uległy w ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci przemianie. Obie strony ogromnie na tym skorzystały, jednak brakuje w tej sytuacji równowagi. Podczas gdy Chiny dominują na naszym rynku przywozowym, nasze przedsiębiorstwa w Chinach przegrywają ze względu na fałszerstwo i bariery na drodze dostępu do rynku, przybierające formę utraconych możliwości handlowych o wartości 55 milionów euro dziennie. Wahający się w obie strony deficyt handlowy odzwierciedla oba te elementy.
Nie wynika to z braku konkurencyjności ze strony producentów europejskich. Zanotowaliśmy nadwyżkę w handlu towarami z resztą świata, a tam, gdzie możemy swobodnie konkurować, jesteśmy dla wszystkich godnymi przeciwnikami. W Chinach tak nie jest. Zamiast konkurować jak równy z równym, szala w poważnym stopniu przeważa na naszą niekorzyść. Nakładane są na nas ograniczenia w handlu i inwestycji, szaleje fałszerstwo, a bariery regulacyjne ograniczają nas praktycznie w każdym sektorze. Zobowiązania WTO Chin w sześć lat po tym, gdy zostały one członkiem organizacji, wciąż są często niespełniane.
Moim zdaniem problem wyrobów włókienniczych symbolizuje szerszy problem, na jaki natykamy się w Chinach. Jesteśmy dla Chin największym klientem kupującym wyroby odzieżowe i włókiennicze. Szanujemy przewagę konkurencyjną Chin w zakresie kosztów pracy i produkcji. Skupiamy się na naszej przewadze konkurencyjnej. Zmierzamy w górę łańcucha wartości dzięki temu, co produkujemy. Oczekujemy podobnych możliwości i uczciwego traktowania na rynku chińskim, jak producenci z Chin na naszym rynku.
Na ostatnim szczycie szef rządu chińskiego, Wen Jiabao, wydawał się słyszeć i rozumieć nasze poważne obawy i obiecał stworzyć wraz z UE strategiczny mechanizm wysokiego szczebla w celu skupienia się na odzyskaniu równowagi w zakresie naszego deficytu w handlu z Chinami.
Popieram ten pomysł z jednym oczywistym zastrzeżeniem: nie potrzebujemy jeszcze jednego dialogu ani jeszcze jednej mapy drogowej, potrzebne jest nam działanie - u podstaw, na rynkach, w sądach, tam, gdzie ma to znaczenie dla europejskich eksporterów. Działanie to musi podjąć nie tylko Ministerstwo Handlu, ale i agencje regulujące oraz ministerstwa ograniczające dostęp do rynku oraz egzekwujące prawo we wszystkich sferach chińskiej gospodarki. Otwartość rynków europejskich na towary z Chin nie będzie trwała pod względem politycznym, jeśli nie zostaną podjęte wymienione działania.
Mam na myśli wyroby włókiennicze i odzieżowe, ale i sektory, w których Europa ma udział eksportowy. Rzeczywista zmiana, jaka nastąpi dzięki nowemu mechanizmowi wysokiego szczebla w sprawie handlu, za zaprojektowanie i uruchomienie którego odpowiadamy ja i mój partner handlowy, stanowić będzie ostateczny test szczerości Chin. Mam nadzieję, że w kwestii rozwiązania istniejących problemów szczerość Chin będzie się równać naszej i że nie będziemy się musieli uciekać do niepotrzebnej konfrontacji.
Robert Sturdy
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Pragnę powiedzieć panu komisarzowi, że w końcu choć raz zaniemówiłem z wrażenia. Moje gratulacje! Myślę, że Izba chciała usłyszeć właśnie to i mam nadzieję, że nie straci zainteresowania podniesionymi dzisiaj kwestiami podczas negocjacji z Chinami. Wygląda to zachęcająco. Wydaje się, że pan komisarz w pełni i całkowicie panuje nad sytuacją. Nie spodziewałby się on po mnie takich słów, ale wypowiadam je, bo myślę, że dokonał dokładnie tego, co trzeba.
Bardzo krótko omówię jeszcze jedną, czy dwie, trzy rzeczy. Usłyszałem wczoraj w Izbie jedno z najlepszych przemówień, jakie kiedykolwiek wygłosiła głowa państwa. Było to przemówienie króla Jordanii. Wspominał między innymi o sytuacji w sprawie Euromed, która w sposób szczególny odnosi się do wyrobów włókienniczych i jest rzecz jasna istotna dla stabilności całego regionu Europy/Morza Śródziemnego. Być może pan komisarz mógłby jedynie dodać do tego swoje uwagi w tej sprawie w związku ze zbliżającymi się negocjacjami. Myślę, że ma to szczególne znaczenie, zwłaszcza gdy Turcja znajduje się po jednej stronie, a Maroko po drugiej. Nasze relacje z Chinami będą miały wpływ na wszystko.
Po drugie, jako osoba niewierząca w instrumenty ochrony handlu, a wierząca raczej w wolny rynek, wolny i uczciwy rynek, gdzie konkurencja ma równe prawa, cieszę się, że wybrał on tę drogę.
Po trzecie, co się dokładnie stanie po zakończeniu podwójnej kontroli Komisji (co pan komisarz przewiduje chyba na koniec 2008 r.), uwzględniając fakt, że Stany Zjednoczone Ameryki wprowadziły właśnie niezwykle surowe warunki przywozu? Czy miałoby się to wiązać z większą ilością niż do tej pory produktów na rynku europejskim?
Na koniec pragnę życzyć panu komisarzowi, pani Renate i pozostałym członkom personelu wesołych świąt i szczęśliwego Nowego Roku!
Harald Ettl
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący! Co przyniesie rok 2008 przemysłowi włókienniczemu w Unii Europejskiej? Na pewno nic dobrego. Chiny stały się najbardziej dynamiczną siłą w zakresie wyrobów włókienniczych na świecie, a w samym roku 2006 50-60% najnowocześniejszej techniki włókienniczej sprowadzono z Chin dla sektorów przędzarek obrączkowych, maszyn tkalniczych i używanych do teksturyzacji. Zdolność produkcyjna pozostaje w gotowości.
Europejscy sprzedawcy detaliczni i producenci przestali zamawiać. Czekają na lepsze oferty z Chin. Zanosi się na kolejne bankructwa. Skupienie się Europy na handlu ściągnie na nas jeszcze większe problemy w innych sektorach, nie tylko w sektorze włókienniczym.
Ilość produktów, które zostaną nam zaoferowane, rzecz jasna się zwiększy. Jednak różnorodność wyrobów włókienniczych spadnie. Jeśli kwestia ta ma nadal mieć jakiś sens, należy zabezpieczyć i skuteczniej chronić dalszą restrukturyzację przemysłu w Unii Europejskiej pod względem społecznym. Przetrwa zaledwie kilku producentów niszowych.
Tego rodzaju rozwój ma jednak jeszcze dodatkowy wymiar. Warunki pracy i płatności dla pracowników sektora włókienniczego, odzieżowego i skórzanego w Chinach nadal są fatalne. Oprócz tego sprzedawcy detaliczni i inwestorzy z Europy nakłaniają Chińczyków do obniżania cen. Obok przewagi konkurencyjnej w Chinach, w wyniku silnego wsparcia europejskiego na rzecz utrzymującego się europejskiego przemysłu włókienniczego, trudniejsze staje się przetrwanie. Szybki zarobek zawsze odbywa się kosztem mniejszych podmiotów.
Jako przedstawiciel związków zawodowych spodziewam się uwypuklenia przez gospodarkę sportową zaangażowaną w organizację Igrzysk sytuacji kobiet jako siły roboczej. W dzisiejszych czasach w chińskich fabrykach włókienniczych umiera dziennie 350-400 osób. Każdego dnia nawet 100 osób doznaje poważnych okaleczeń dłoni. Dziewięciu z dziesięciu chińskich producentów narusza międzynarodowe normy pracy, a nawet normy pracy określone w ustawodawstwie chińskim!
Niemniej jednak w handlu detalicznym sprawy mają się dla nas dobrze. Jako przedstawiciel związków zawodowych i wiceprzewodniczący Międzynarodowej Federacji Pracowników Przemysłu Tekstylnego, Odzieżowego i Skórzanego muszę powiedzieć, że jest już na to za późno, jednak nie jest za późno, żebyśmy podjęli działania społeczne.
Ignasi Guardans Cambó
w imieniu grupy ALDE - (ES) Panie przewodniczący! Myślę, że wszystkie przemowy prezentują podobne stanowisko. Niewiele było ostatnio debat, podczas których osoby z różnych stron Izby, reprezentujące różne poglądy polityczne posługiwałyby się tym samym językiem, kierując się dokładnie takim samym celem.
Bez wątpienia wspieramy wolny handel. Wsparciem tym kieruje bardzo wyraźna zasada. Nie chodzi w związku z tym o tworzenie barier: chodzi o zapewnienie tych samych zasad dla wszystkich i o zaakceptowanie faktu, że nieuczciwa konkurencja ze strony Chin, narzucających ograniczenia w dostępie do rynku, popełniających niezwykle poważne, trwałe i systematyczne naruszenia praw własności intelektualnej i przemysłowej, pozbawionych kontroli przywozu, które poprzez różnice kursowe, dotykające rzecz jasna nie tylko wyroby włókiennicze, ale i wiele innych sfer relacji handlowych, oraz inne środki, stawia przemysł w niezwykle poważnym i bardzo delikatnym położeniu. Przemysł nadal istnieje i się broni, aby przetrwać. Nie zabiega o ochronę, jak to słusznie ujął w swoim przemówieniu komisarz Mandelson, za co zdecydowanie mu gratuluję. Przemysł nie zabiega o bariery, ale o równe dla wszystkich zasady oraz o możliwość działania na tych samych warunkach.
Pod koniec roku sytuacja ulegnie kompletnemu przeobrażeniu, a Komisja nie może tego faktu jedynie odnotować, obserwując go tak, jak gdyby był tylko zjawiskiem meteorologicznym. Posiada ona do dyspozycji wiele rodzajów broni i narzędzi, np. kontrole przywozu, zapewniające faktyczne stosowanie tych samych zasad. Może również skorzystać z posiadanych mechanizmów obrony.
Ryszard Czarnecki
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Komisarz Mandelson, jak brytyjski dżentelmen, chce grać w szachy, tyle że jego przeciwnik, partner chiński, tak naprawdę chce grać w zupełnie inną grę, której reguły są kompletnie inne.
My oczywiście możemy tutaj mówić o monitorowaniu, o kontroli importu z Chin, ale nie zapominajmy o czymś, co nazywa się reeksport. Reeksport, czyli że Chiny wysyłają do krajów na przykład afrykańskich pewne rzeczy, które potem do nas przychodzą jako wyroby afrykańskie, a tak naprawdę są to wyroby z chińskich fabryk tam zlokalizowanych lub wręcz produkowane w Chinach.
Chciałbym podkreślić, o czym tu mówiono za mało, kwestię sztucznego zaniżania wartości chińskiego pieniądza. To oczywiście ułatwia eksport do Europy. Jest to poważne zagrożenie.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw pochwalić pana komisarza Mandelsona za jego wyraźne argumenty. Szczegółowe informacje na ich temat znalazłem w prasie europejskiej.
A teraz coś ode mnie. Przyszłość europejskiego sektora włókienniczego w świetle wzrostu gospodarczego Chin znajduje się na pierwszym planie naszej debaty. Unia wielokrotnie okazywała się niezdolna do prawidłowego przewidzenia rozwoju Chin. Powodem tego jest niezdolność Unii do wypracowania jednoznacznej polityki handlu. Unia Europejska dzieli się na obóz północny i południowy, czy to w sprawie kwot dotyczących wyrobów włókienniczych, czy reformy środków ochrony handlu.
Najwyższa pora, aby państwa członkowskie nauczyły się spoglądać poza własne interesy. Pierwszy krok w tym kierunku to uznanie przez obóz północny faktu, że ochrona własnego przemysłu przed piractwem i nielegalną pomocą państwa to nie protekcjonizm oraz że na rzecz tej ochrony wymagany jest skuteczny zestaw instrumentów. Obóz południowy musi zdać sobie sprawę z tego, że wzrost Chin ma swoje konsekwencje.
Unia nie może już więcej dawać się zaskoczyć, tak jak to się stało w 2005 r. po wygaśnięciu wielostronnego porozumienia tekstylnego. Przemysł europejski musi odpowiednio wcześnie znaleźć rynki niszowe. W końcu opcje związane z zastosowaniem kwot są ograniczone do końca 2008 r.
Luca Romagnoli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! W świetle zbliżającego się wygaśnięcia protokołu ustaleń między UE a Chinami, wydaje mi się, że przedstawiona kwestia wyraźnie odzwierciedla uzasadnione obawy przemysłu i przedstawicieli sektora związane z wpływem przeszłego i obecnego przywozu, a raczej zmasowanej inwazji produktów chińskich w państwach członkowskich UE.
Niejednokrotnie podkreślałem fakt (i nie byłem jedyną osobą o podobnej opinii), że prawdziwą konkurencję i konkurencyjność dla naszych produktów na rynku wewnętrznym o wiele bardziej niż na rynku zewnętrznym zapewnia nie tylko i nie tak bardzo system kwot, ale przede wszystkim ochrona sektora przed nieuczciwą konkurencją. Taka konkurencja jest nieuczciwa, gdyż opiera się na poważnie obniżonych kosztach i warunkach produkcji. Wartość dodana chińskiej produkcji przy takich kosztach jest nieproporcjonalna ze względu na dobrze znane czynniki, które są niespójne z czynnikami obecnymi na naszym o wiele bardziej cywilizowanym kontynencie.
Jak sobie wyrażamy, że możemy konkurować z produkcją, gdzie koszty są nieskończenie niższe, lecz gdzie nawet pod względem porównywalnej jakości produkty prawie niczym nie różnią się obecnie od produktów europejskich? Moim zdaniem mamy do wykorzystania tylko jedną możliwość, jedyną szansę na ponowne umocnienie choć odrobiny tego, co można nazwać wolnym handlem: system nadzoru nad przywozem z Chin powinien się moim zdaniem opierać na kontroli tego, czy warunki produkcji nie różnią się bardzo od warunków panujących w naszym przemyśle. Być może nie będziemy się mogli domagać tych samych kosztów pracy, jednak możemy się domagać, aby produkty zdecydowanie były wytwarzane bez zatrudniania dzieci i nie w karygodnych warunkach zbliżonych do niewolnictwa oraz żeby były produkowane bez rozległych zniszczeń środowiska wykraczających ponad niewystarczająco sprawdzone bezpieczeństwo środowiska, bezpieczeństwo konsumenta i certyfikowaną jakość.
Inną politykę trzeba również stosować w odniesieniu do przemysłu europejskiego przenoszonego poza granice UE i angażującego się w nieuczciwą konkurencję z przemysłem, który nadal produkuje w granicach UE, być może poprzez środki podatkowe, które zwalczają przewagę nad firmami, które nie przenoszą produkcji, aby osiągnąć nową równowagę.
Na koniec trzeba bardziej uważnie monitorować warunki dystrybucji w Europie, szczególnie w świetle tego, co dzieje się we Włoszech, gdzie faktyczna sprzedaż hurtowa naśladuje dystrybucję detaliczną.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Jako Unia Europejska jesteśmy wzywani, nawet teraz, do zmodyfikowania naszej strategii na potrzeby ważnego sektora wyrobów włókienniczych i odzieżowych.
Zarys ogólnej europejskiej strategii może być następujący: po pierwsze zapewnienie lepszego dostępu produktów europejskich do rynków zagranicznych poprzez w miarę możliwości najlepszą konwergencję ceł na niskich poziomach oraz wyeliminowanie barier celnych.
Po drugie zapewnienie skutecznego stosowania zasad pochodzenia w przywozie.
Po trzecie udzielanie istotnego wsparcia poprzez fundusz dostosowania do globalizacji, na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw, na które liberalizacja ma wpływ. Moim zdaniem przydatne byłoby także opracowanie wspólnotowego programu wspierania sektora, zwłaszcza w regionach o niekorzystnych warunkach w Unii.
Po czwarte zapewnienie skutecznego sposobu zwalczania piractwa i fałszerstwa, pod warunkiem że sektor włókienniczy i odzieżowy stanowi ponad 50% odnotowanych przypadków.
Po piąte utrzymanie i umacnianie instrumentów ochrony handlu, które są absolutnie konieczne do zwalczania niedozwolonych praktyk, mających negatywny wpływ na konkurencję.
Po szóste zagwarantowanie podlegania produktów przywożonych do Unii Europejskiej równorzędnym zasadom bezpieczeństwa i ochrony konsumenta.
Jeśli chodzi o Chiny, niepokoi nas zastosowanie systemu podwójnej kontroli zamiast rozszerzenia kwot na dziesięć kategorii produktów. Niezależnie od sytuacji zwracamy się do Komisji, zwłaszcza pana komisarza Mandelsona, aby stosowała system rygorystycznie i skutecznie. Przypominam także o "ultimum remedium” zabezpieczeń, do zastosowania których Unia Europejska posiada prawo.
Panie przewodniczący! Na koniec chciałbym powiedzieć, że liberalizacja światowego systemu handlu nie oznacza tolerancji dla nieuczciwej konkurencji, nielegalnej taktyki handlu, a w końcu zakłócenia modelu gospodarczego i społecznego.
Joan Calabuig Rull
(ES) Panie przewodniczący! Pragnę pogratulować panu komisarzowi stanowczości oraz porozumienia osiągniętego z Chinami w październiku w sprawie systemu podwójnej kontroli przywozu wyrobów włókienniczych do Unii Europejskiej.
W świetle zniesienia systemu kwot, co ma nastąpić w tym roku, porozumienie przyczyni się, a przynajmniej powinno się przyczynić do zagwarantowania, że przejście do wolnego rynku w 2008 r. odbędzie się w prawidłowy sposób. Jest to kwestia kluczowa dla europejskich firm produkcyjnych, które zdaniem innych mówców już teraz muszą sobie radzić z poważnymi wyzwaniami. Przemysł i władze będą musiały się zjednoczyć na rzecz ścisłego monitorowania rozwoju struktury handlu z Chinami oraz zapobieżenia powtórzeniu się sytuacji, która miała miejsce w 2005 r.
Ubolewamy jednak nad tym, że kategorie uwzględnione w porozumieniu z czerwca 2005 r. obejmują zaledwie 8 z 10 produktów podlegających ograniczeniom do 31 grudnia bieżącego roku. Chciałabym w związku z tym wyjaśnić, czym będzie strategia Komisji dla monitorowania dwóch kategorii produktów, które zostały wyłączone z uzgodnionego systemu podwójnej kontroli, tj. tkanin bawełnianych oraz bielizny stołowej i kuchennej.
Nie ma jednak wątpliwości co do tego, że oprócz przedmiotowego porozumienia, będziemy musieli kontynuować działania na innych polach w celu zagwarantowania zdolności przemysłu europejskiego do konkurowania na uczciwych i obustronnych warunkach, np. poprzez postępy w zakresie oznaczania pochodzenia (choć mamy do czynienia ze wskazanymi przez pana trudnościami) lub poprzez promowanie warunków pracy, warunków społecznych i środowiskowych podczas negocjowania porozumień handlowych.
Wszystkie instytucje i przedsiębiorstwa muszą się skupić na badaniach i rozwoju z wykorzystaniem szerokich możliwości, jakie oferuje siódmy program ramowy. Musimy przewidywać zmiany, a jednocześnie uwzględniać skutki restrukturyzacji poprzez podjęcie środków na rzecz wspierania pracowników.
Na koniec pragnę wyrazić moje zadowolenie z porozumienia osiągniętego na dziesiątym szczycie Europa-Chiny, o którym pan wspomniał, dzięki któremu utworzona zostanie grupa robocza wysokiego szczebla ds. kluczowych kwestii, np. deficytu handlowego, trudności związanych z dostępem do rynku chińskiego oraz prawa własności intelektualnej.
Jest to kolejny krok we właściwym kierunku pod względem poprawy naszych stosunków z Chinami oraz promowania korzystnego otoczenia dla obu stron.
Johan Van Hecke
(NL) Panie przewodniczący, panie i panowie! Czy europejski przemysł włókienniczy ma jeszcze jakąś przyszłość? Odpowiedzi na to pytanie może zasadniczo udzielić Komisja Europejska. W ubiegłym miesiącu w Pekinie komisarz Mandelson skrytykował mierne osiągnięcia w zakresie bezpieczeństwa produktów chińskich, ogromny napływ fałszowanych towarów oraz dumping chińskich towarów wywozowych. Nie bez racji zagroził on złożeniem skargi do WTO. Dzienny przywóz z Chin do Europy wynosi pół miliarda euro, przy czym osiem na dziesięć przechwyconych fałszowanych towarów pochodzi z Chin.
Oprócz fałszerstwa europejski sektor włókienniczy ponosi także straty związane ze słabością dolara amerykańskiego. Słaby dolar nie tylko zadłuża nasz wywóz, ale i sztucznie stawia w korzystnej sytuacji kraje, których walutą pozostaje dolar. Przypadkowo kraje te zlokalizowane są głównie w Azji, a już nieprzypadkowo dolara trzymają się Chiny. Dla sektora włókienniczego, który pracuje z ogromnymi ilościami i niskimi marżami zysku, jest to sytuacja nie do zniesienia.
Nasz przemysł nie może stać się ofiarą silnej waluty europejskiej. Z tego właśnie rodzi się potrzeba szerszego wykorzystania euro w naszych stosunkach handlowych. W końcu był to moim zdaniem jeden z powodów wprowadzenia pięć lat temu naszej wspólnej waluty.
Vasco Graça Moura
(PT) Skutkiem globalizacji na terenie Europy jest fakt, że przedsiębiorstwa produkcyjne są przegrane, a przedsiębiorstwa wywożące technologię są zwycięzcami. Spójność wewnętrzna wyraźnie odzwierciedla ten fakt. Jeśli chodzi o przemysł włókienniczy, fakt że w sektorze przeważają małe i średnie przedsiębiorstwa jest wadą na rynku, stanowiącym 6% ogólnego handlu na świecie, o obrotach równych 566 miliardów euro. Oprócz tego wiele regionów produkcyjnych ponosi skutki restrukturyzacji gospodarczej, przez co trudno jest w sektorze osiągnąć równowagę.
Produkcja europejska jest zmuszona do konkurowania z państwami, które sztucznie dewaluują walutę, nie respektują zasad ochrony środowiska ani nie ponoszą kosztów ochrony środowiska, które często naruszają prawa własności intelektualnej, a nawet w bardziej poważnym stopniu na froncie społecznym i dotyczącym zatrudnienia. Państwa te, oprócz dużo niższych kosztów płac, nie stosują tak rygorystycznych środków ochrony pracownika jak w Europie. W związku z tym potrzeba dopilnowania poszanowania zasad WTO jest jeszcze pilniejsza, podobnie jak potrzeba umożliwienia Komisji monitorowania przywozu, nie pozwalając jednocześnie na sztuczne przysłonięcie nadmiaru odnotowanego w praktyce w odniesieniu do Chin, jeśli chodzi o przywóz wyrobów włókienniczych, jak miało to miejsce w przeszłości.
Komisja musi przyjąć wszystkie środki, aby zabezpieczyć interesy Unii Europejskiej, w tym w razie konieczności narzucenie Chinom kwot, najlepiej do końca 2008 r. w ramach prawnych WTO. Ponadto musi ona nalegać na całkowite poszanowanie zasad uczciwej gry. Producenci europejscy nie podejmują inicjatyw w zakresie badania i rozwoju oraz poprawy kwalifikacji siły roboczej, nie posiadają odpowiedniego dostępu do rynków zewnętrznych lub skutecznych środków zapobiegania fałszerstwu. Własność intelektualna to podstawowa wartość dodana sektora, którą należy za wszelką cenę chronić w celu promowania produkcji o wysokiej wartości dodanej. Panie przewodniczący, panie komisarzu! Na koniec pragnę powiedzieć, że nie należy zapominać o bezpieczeństwie konsumenta. Zadaniem Komisji jest zapobieżenie wprowadzaniu do domów mieszkańców Europy produktów, które mogą się okazać szkodliwe dla naszych rodzin.
Stavros Arnaoutakis
(EL) Panie przewodniczący! W Europie, a zwłaszcza w Grecji sektor włókienniczy składa się głownie z małych i średnich przedsiębiorstw. Wiele z tych przedsiębiorstw rozwija się w regionie. Jako Unia Europejska mamy obowiązek zapewnienia rentowności sektora w naszych granicach oraz zagwarantowania ochrony dla naszych przedsiębiorstw przeciwko nieuczciwej konkurencji i nielegalnemu handlowi.
Europejski sektor włókienniczy musi stać się bardziej konkurencyjny na szczeblu międzynarodowym. Musimy wspierać działania na rzecz modernizacji naszych przedsiębiorstw, innowacji, badań i rozwoju. Rzecz jasna musimy poważnie uwzględnić fakt, że dnia 1 stycznia 2008 r. wygaśnie okres przejściowy dla kwot dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z Chin. Niemniej jednak w szerszym kontekście i dla dobra konsumentów europejskich będziemy także musieli zapewnić egzekwowanie wiążących zasad oznaczania wyrobów włókienniczych znakiem "made in...”oraz skuteczne stosowanie systemu nadzoru w odniesieniu do przywozu z państw trzecich.
Anne Laperrouze
(FR) Panie przewodniczący! Kiedy przemawiałam w tej Izbie na ten sam temat w lipcu 2005 r., stwierdziłam że doświadczenia, jakie zdobędziemy dzięki kryzysowi tekstylnemu ostatecznie pomogą nam utrzymać i rozwinąć inne sektory europejskiej gospodarki. Myślę, że poczyniliśmy pewien postęp, choć niewielki. Jesteśmy tu, wymagający dalszych badań i rozwoju oraz zwracający się do Komisji z prośbą o dopilnowanie poszanowania praw własności intelektualnej. Są to czynniki decydujące, choć niewystarczające. Zastanawiam się w związku z tym, czy zamiast być czynnikiem rozwoju handlu i gospodarki, WTO i jej zasady nie są hamulcami. Handel to rzecz jasna źródło rozwoju, jednak aby takim się stał, musi działać w obu kierunkach. Kwestia wyrobów włókienniczych podkreśla w rzeczywistości dwa podstawowe problemy: brak polityki przemysłowej UE oraz kwestię interesu europejskiego.
Jeśli chodzi o interes europejski, z pewnym zadowoleniem odnoszę się do komunikatu Komisji "Interes Europy: Sukces w dobie globalizacji”, opublikowanego w październiku, zgodnie z którym musimy: "stosować zasady, które nie ograniczą naszej zdolności do ochrony naszych interesów oraz do zapewniania naszych wysokich standardów w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i ochrony konsumentów”. Nie będziemy tolerować państw trzecich, które chcą działać w Unii Europejskiej, naginając zasady stosowane na rynku wewnętrznym.
Panie komisarzu! Zacznijmy stosować te zasady w sektorze włókienniczym.
Ivo Belet
(NL) Panie przewodniczący! Pragnę podziękować panu komisarzowi za jego wyraźną interwencję. Chciałbym jednak skierować w jego stronę dwie uwagi. Przemysł włókienniczy jest ważny nie tylko dla Europy południowej, gdyż Belgia na przykład również posiada niezwykle kwitnący przemysł włókienniczy, który zapewnia 25 000 miejsc pracy.
Panie komisarzu! Rezygnacja z kwot w odniesieniu do 10 gotowych produktów dnia 1 stycznia zagraża ponownymi poważnymi konsekwencjami nie tylko dla omawianego sektora, ale i dla przedsiębiorstw będących poprzednim ogniwem łańcucha produkcyjnego. Przyjrzyjmy się przykładowi sektora dżinsowego. Jeśli zostanie on zalany produktami z Chin, niezależnie od tego, czy będą one oferowane po cenach dumpingowych, bezpośrednie skutki odczują również producenci dżinsu i nici. W związku z tym implikacje są dużo szersze niż się na pierwszy rzut oka wydaje.
Panie komisarzu! Moja druga uwaga jest taka, że "system monitorowania” monitoruje obecnie jedynie ilość przywożonych towarów. O wiele bardziej wydajny byłby monitoring prowadzony również z uwzględnieniem cen - apriorycznie bądź w chwili wydawania licencji. Tylko w ten sposób można zapewnić autentycznie proaktywne, zapobiegawcze podejście.
Pani komisarzu! Chcemy się również dowiedzieć od pana, kiedy Komisja zamierza podjąć działania, gdyż jest to kwestia dosyć zagmatwana i niesprecyzowana. Innymi słowy, jak bardzo musi wzrosnąć przywóz z Chin i jak bardzo ceny przywozu muszą zmaleć, aby Komisja w końcu podjęła jakieś działania? Naszym zdaniem uzyskanie pewnej jasności w tej sprawie z wyprzedzeniem jest również jak najbardziej logiczne.
Peter Mandelson
komisarz. -Panie przewodniczący! Zgadzam się ogólnie z większością wygłoszonych podczas tej debaty opinii. Niemniej jednak już na wstępie odrzucę pogląd pana Beldera, że UE nie posiada wspólnej polityki handlowej oraz że państwa członkowskie są tak podzielone, że nie jesteśmy w stanie wypracować polityki dotyczącej, np. wyrobów włókienniczych.
Nasze doświadczenie w zakresie wyrobów włókienniczych wyraźnie wskazuje, że w rzeczy samej posiadamy wspólną politykę handlową, dzięki której udało się nam nakłonić państwa członkowskie o różnych celach i kierunkach do połączenia poglądów i opracowania wspólnej polityki handlowej w zakresie wyrobów włókienniczych, która jest konsekwentnie realizowana. W zakresie korzystania z instrumentów ochrony handlu mogą występować pewne różnice, lecz dzięki rewizji i spodziewanej reformie pragnę doprowadzić do nowego konsensusu i solidarności między państwami członkowskimi w zakresie korzystania z wymienionych instrumentów ochrony handlu, zwłaszcza w zakresie ich szerszego wykorzystania przez małe i średnie przedsiębiorstwa, którym chcę przedstawić propozycje.
Zgłoszono kilka konkretnych uwag, dotyczących np. podwójnego nadzoru, który zostanie wprowadzony w 2008 r. Komisja będzie monitorować przywóz wyrobów włókienniczych z Chin w czasie możliwie jak najbardziej rzeczywistym. Chodzi tu o podwójną kontrolę i wszelkie inne środki monitorowania do dyspozycji Komisji, np. nadzór TAXUD, który zapewnia dane dotyczące handlu w oparciu o handel rzeczywisty. W świetle gwałtownego napływu wyrobów włókienniczych z Chin Komisja jest gotowa na wykorzystanie wszystkich instrumentów, którymi dysponuje, o ile wymagać tego będzie sytuacja.
Niemniej jednak pragnę podkreślić, że układ z 2005 r. był układem na zawsze, a Komisja nie zamierza składać wniosków na rzecz rozszerzenia ustalonego poziomu. Jako taki nie sprzeciwia się on szerszemu handlowi, a wzrost można było przewidzieć. Natomiast jeśli napływ przybierze rozmiary uzasadniające podjęcie działań, będą się one opierać na istniejących wymogach i kryteriach. W przypadku gładkiego przejścia polegamy na współodpowiedzialności Chin. Chiny doskonale zdają sobie sprawę, że w ich interesie nie leży powtórzenie tego, co miało miejsce w 2005 r. Polegamy również na zaspokojeniu własnych interesów podmiotów gospodarczych w zakresie uniknięcia sytuacji z 2005 r. Wyroby włókiennicze wchodzą obecnie w zakres tej samej kategorii, co wszystkie inne produkty, w związku z czym zastosowanie mają zwykłe instrumenty, w tym instrumenty ochrony handlu, z zachowaniem zwykłych standardów.
Podniesiono kwestię wsparcia UE na rzecz przemysłu włókienniczego. Pozwolę sobie poczynić dwie ostatnie uwagi na ten temat. Na poziomie UE Komisja przeznaczyła ponad 70 milionów euro na badania i rozwój w ramach szóstego programu ramowego nad projektami dotyczącymi wyrobów włókienniczych i odzieżowych. Dwa wnioski dotyczące innowacji uzyskały finansowanie w ramach Europe Innova.
Jeśli chodzi o fundusz globalizacyjny, jest on tak samo otwarty dla sektora włókienniczego, jak dla innych sektorów. Do tej pory złożono osiem formalnych wniosków o środki z europejskiego funduszu na rzecz globalizacji, z czego cztery wnioski dotyczą wyrobów włókienniczych. Żaden z wniosków dotyczących wyrobów włókienniczych nie został do tej pory zaakceptowany przez organy budżetowe. Trwa ocena wniosków przez służby Komisji.
Na koniec chciałbym powrócić do kwestii eurośródziemnomorskiej, którą podniósł pan Sturdy. Komisja rozpoczęła formalny dialog eurośródziemnomorski w sprawie przyszłości przemysłu włókienniczego i odzieżowego w celu określenia wspólnych strategii na rzecz osiągnięcia większej konkurencyjności przemysłu w strefie eurośródziemnomorskiej. Celem dialogu jest zjednoczenie państw eurośródziemnomorskich i państw kandydujących w celu wypracowania wspólnych rozwiązań na rzecz poprawy ich konkurencyjności. Z niecierpliwością czekam na wnioski, jakie zostaną złożone w wyniku tego dialogu.
Przewodniczący
Otrzymałem sześć projektów rezolucji złożonych zgodnie z art. 108 ust. 5 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj o godz. 11:30.
