Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Janssen van Raay
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek in het Frans, maar dat kan ik maximaal 30 seconden volhouden.
De Raad geeft geen antwoord op mijn vragen van 15 augustus en evenmin op de vragen van mevrouw Van Bladel. Helpt u ons alstublieft om van de Raad antwoord op onze vragen te krijgen.

De Voorzitter
Mijnheer Janssen van Raay, ik ben het helemaal met uw verzoek eens. Jammer genoeg is de Raad hier niet aanwezig en heeft u niet gehoord. Natuurlijk zullen wij uw opmerking aan de Raad doorgeven.

Hager
Mevrouw de Voorzitter, ik zou, omdat ik iets goed wil maken, willen verklaren dat u mijn favoriete Voorzitter bent.

De Voorzitter
Ik geloof eigenlijk niet dat dit een voorstel van orde is en het gaat ook niet over de notulen, maar uw woorden doen mij veel genoegen.
Zijn er nog andere opmerkingen?
(De notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Rosado Fernandes
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat het een beetje laat is, maar mijn fractie heeft mij gevraagd om u, om de Vergadering voor te stellen de stemming uit te stellen tot de volgende vergaderperiode. Ik geloof dat veel leden het er niet mee eens zullen zijn en in dat geval wordt er over dit belangrijke verslag gestemd in aanwezigheid van een beperkt aantal leden.

De Voorzitter
Mijnheer Rosado Fernandes, er is over deze kwestie reeds een debat gevoerd. Nu zijn we bezig met de stemming. Ik stel overigens met veel genoegen vast dat we toch met velen deelnemen aan de stemming over dit inderdaad zeer belangrijke verslag.
Betreffende amendement 2
Bontempi
Mevrouw de Voorzitter, ik zou hier een mondeling amendement willen voorstellen, dat rekening houdt met de discussie en met de gemaakte opmerkingen. Ik zou willen voorstellen om na "rechtsfiguur" het begrip "een soort Europese openbare aanklager" toe te voegen. Dit betekent een afzwakking van het voorstel, dat misschien, zoals velen terecht gezegd hebben, bestudeerd en uitgetest moet worden. Ik zou dus na "rechtsfiguur" "een soort Europese openbare aanklager" willen opnemen. Dat is het mondelinge amendement, dat logischerwijze voortvloeit uit de discussie die we hier gevoerd hebben.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen deze kleine wijziging?
(Er wordt geen bezwaar gemaakt tegen het mondeling amendement)
(Het Parlement neemt de resolutie aan) Ik feliciteer de heer Bontempi en hoop dat hij begrip heeft voor deze behandeling en stemming die jammer genoeg enigszins met horten en stoten zijn verlopen. Ik verzeker u dat dit niet weer zal gebeuren.

Tillich
Mevrouw de Voorzitter, gistermiddag en vanmorgen vroeg hebben wij een groot aantal hoofdelijke stemmingen gehad. Nu is er een nieuwe regeling van het Bureau volgens welke alleen de hoofdelijke stemmingen tot donderdagmiddag worden aangerekend. Mag ik ervan uitgaan dat de collega's die gistermiddag en vanmorgen vroeg aan de hoofdelijke stemmingen hebben deelgenomen, daarvoor een bonus ontvangen?

De Voorzitter
Het Bureau zal uw voorstel serieus in overweging nemen, mijnheer Tillich. Ik kan u wel zeggen dat de fracties de presentielijsten zeer nauwkeurig bijhouden. Het is ook heel belangrijk dat dit op gedegen wijze wordt gedaan, met name in het licht van de naderende verkiezingen.

Falconer
Ik zou de heer Tillich erop willen wijzen dat hij het bij het verkeerde eind heeft. Volgens de aanwijzingen van het Bureau ging het om dinsdag, woensdag en donderdag en geldt er voor donderdag geen tijdslimiet. De stemming van gisterenavond telt dus wel degelijk mee.

De Voorzitter
Dat had mijnheer Tillich heel goed begrepen en dat is ook de reden dat hij dit aanvullende voorstel doet.

Martens
Enkel om u te doen opmerken dat het systeem vandaag niet van toepassing is.

De Voorzitter
Ja, inderdaad.

Falconer
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Ik zat zojuist na te denken over de buitengewoon zinvolle opmerking van de heer Tillich. Kan het Bureau niet uitzoeken of de leden die hier van maandag tot en met vrijdag zijn een deel van de vergoeding kunnen opeisen die werd ontnomen aan degenen die op dinsdag, woensdag en donderdag niet aan de stemming hebben deelgenomen? Dat zou de leden geweldig motiveren hier op vrijdag aanwezig te zijn.

Andersson
Ik wil de rapporteur graag bedanken voor zijn van inzicht getuigende verslag. Ik vind dat de strijd tegen de grensoverschrijdende misdaad een belangrijk onderwerp is, dat in de Europese Unie grote aandacht verdient. Ik wil echter benadrukken dat het belangrijk is, bij het beraad over een justitiële harmonisatie eerbied te hebben voor de heersende verschillen die er op grond van justitiële culturen en tradities tussen de verschillende lidstaten en hun rechtstelsels bestaan. Om deze reden heb ik er moeite mee, het voorstel tot invoering van een Europees openbaar ministerie volgens het zogenaamde Corpus Juris te steunen.

Van Bladel
De wetboeken van de lidstaten verschillen op het gebied van strafrecht en strafvervolging aanzienlijk van elkaar, en dat vormt het voornaamste obstakel om strafvervolging in te zetten buiten de nationale grens. Een ander obstakel dat harmonisering van het strafrecht en strafvervolging belet zijn interne hervormingen binnen de justitiële apparaten van de lidstaten. Zo is in Nederland gedurende lange tijd geen actie ondernomen middels een internationaal arrestatiebevel jegens de Surinaamse oud-legerleider Desi Bouterse, verdacht van grootschalige cocaïnehandel. Bouterse heeft in Nederland een netwerk weten op te bouwen, en weet middels informanten welke stappen justitie voornemens is te gaan zetten, en is zodoende justitie telkens een stap voor. Dit soort criminele organisaties met grensoverschrijdende activiteiten vormen een bedreiging voor onze rechtsstaat.
Ter intensivering van de samenwerking tussen de justitiële apparaten van de lidstaten vinden er uitwisselingen van ambtenaren plaats. Deze uitwisselingen boeken slechts met grote moeite vooruitgang in de samenwerking. Een ander aspect van de trage ontwikkeling op het gebied van de samenwerking, is dat de opleiding van justitie-ambtenaren in sommige lidstaten tekortschiet.
Tot slot zou ik er in het kader van dit verslag op willen wijzen dat het voor een intensivering van de betrekkingen met landen buiten de EU van belang is om zowel multi- als bilaterale verdragen, zoals het WOTS-verdrag, te ondertekenen om de samenwerking op het justitieel niveau ook met landen buiten de Unie verder te verfijnen.

Caudron
Er wordt ons regelmatig gevraagd om een uitspraak te doen over de problemen bij justitie en politie. Tot nu toe waren al deze verslagen van goede kwaliteit. Dit laatste verslag vormt hierop geen uitzondering, maar dat kan ook niet anders met een verslag van collega Bontempi.
Ik ben het eens met de richting die ons wordt voorgesteld. Ik wil alleen inhoudelijk een aanvulling op de tekst geven. Als de justitiële overheden zich namelijk moeten aanpassen aan de nieuwe vormen van criminaliteit, is het noodzakelijk dat de financiële middelen in overeenstemming zijn met de kosten van de voor een goede rechtsgang noodzakelijke instrumenten.
Ik steun van harte de wens van Rinaldo Bontempi met betrekking tot bespoediging van de procedures voor ratificatie van de verdragen binnen de Unie.
Ik ben overigens van mening dat wij op dezelfde wijze relaties moeten verdiepen of aanknopen met landen buiten de Unie. Alle vormen van criminaliteit komen voor op wereldschaal. Bij de bestrijding ervan mag justitie geen achterstandspositie hebben.
Corruptie van ambtenaren in de uitoefening van hun functie tenslotte vormt zowel een plaag als een bedreiging, omdat het een scherpe veroordeling betekent voor de overgrote meerderheid van mensen die zich in een dergelijke functie gedreven en eerlijk van hun taak kwijten.
Vechten tegen corruptie betekent ook extreem-rechts, een van de kankergezwellen van onze maatschappij, uit onze vergaderingen verwijderen.

Cushnahan
We hebben de afgelopen tien jaar gezien hoe de binnengrenzen van de EU grotendeels zijn vervaagd, mede als gevolg van het Schengenakkoord. Als we hier dan ook nog het Internet aan toevoegen, dat zich per definitie niet aan landsgrenzen stoort, wordt duidelijk hoe eenvoudig het is geworden voor mensen, goederen en informatie om zich binnen de Unie te verplaatsen. Dit heeft het leven voor de burgers van de EU weliswaar een stuk eenvoudiger gemaakt, maar tegelijkertijd is het ook voor misdadigers en criminelen veel gemakkelijker geworden naar believen de binnengrenzen over te steken.
Helaas heeft de Unie heel wat meer moeite gehad met de bestrijding van de internationale criminaliteit. Zoals de heer Bontempi in zijn verslag uitlegt, biedt het Verdrag van Amsterdam de Unie weliswaar krachtiger rechtsmiddelen, maar waar we voor moeten waken is dat de criminaliteit onze justitiële instanties boven het hoofd groeit.
Ik ben het roerend eens met de oproep van de rapporteur voor meer samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van justitie. Ik kan me ook geheel vinden in zijn stelling dat de Ministeries van Justitie zonder diplomatieke protocollen met elkaar moeten kunnen samenwerken.
Wij hebben de bureaucratie rond de grensoverschrijdende criminaliteit weggewerkt. Nu wordt het tijd de bureaucratie weg te werken rond de misdaadbestrijdende instanties.

Lindqvist (ELDR), Eriksson (GUE/NGL), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), Sandbæk (I-EDN)
Wij staan duidelijk positief tegenover alle vormen van samenwerking, ook op justitieel gebied, als die op internationaal niveau plaatsvindt en de nationale soevereiniteit of de nationale democratie niet schendt of inperkt.
De algemene doelstelling van het verslag is het scheppen van een gemeenschappelijk Europees justitieel gebied. Dat vereist onder andere een harmonisatie van het strafrecht, die ertoe zou leiden dat het nationale zelfbestuur zou worden opgeheven.
Om dit doel te bereiken worden ook bijvoorbeeld uniforme definities van misdrijven voorgesteld en de mogelijkheid van geavanceerde technische controles, bijvoorbeeld via satellieten en afluisteren, erkenning van de rol van de gerechten en de overweging om een Europees openbaar ministerie in te stellen, iets waar wij ons fel tegen verzetten.
De voornaamste rechtsgrond hiervoor is een interpretatie van een verdrag dat nog niet is geratificeerd en nog niet van kracht is geworden, het Verdrag van Amsterdam, wat wel als een vrij merkwaardige rechtsgrond beschouwd kan worden.
De internationale georganiseerde misdaad kan het beste worden bestreden met internationale, wereldwijde samenwerking op internationaal niveau en met een goed ontwikkelde samenwerking via onder andere Interpol.
Op grond van het bovenstaande hebben wij dan ook tegen het verslag gestemd.

Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen voor een efficiëntere strafrechtelijke samenwerking in de EU. Wij moeten de samenwerking verbeteren om de grensoverschrijdende en georganiseerde criminaliteit in de EU onder controle te krijgen. Wij zijn echter van mening dat we de bestaande instrumenten in de derde pijler als uitgangspunt moeten nemen, omdat zij voor de toekomstige samenwerking een goede basis vormen. Het Verdrag van Amsterdam heeft de samenwerking op het gebied van justitie nader gepreciseerd en verbeterd. Verdere harmonisatie is overbodig. Wij zijn tegen standaardisering als een doel op zich. De cultuur, de traditie en het systeem van elk land moet geëerbiedigd worden en nationale verschillen op het gebied van straf en bewijsvoering zijn niet noodzakelijk slecht.
Wij moeten ervoor zorgen dat de misdadigers niet ontsnappen en dit kan het best gebeuren door de praktische samenwerking tussen de lidstaten te verbeteren. Er is al een uitstekende strafrechtelijke samenwerking in de EU, waarvan we gebruik kunnen maken in de strijd tegen de grensoverschrijdende criminaliteit.

Ribeiro
Wij delen op wezenlijke punten de bezorgdheid van de rapporteur en zijn het ook eens met zijn uitspraak dat er sprake is van een verergering van de criminaliteit, vooral van de georganiseerde misdaad.
Net als in de rest van de wereld neemt ook in de Europese Unie de handel in mensen, wapens en nucleair materiaal steeds ernstiger vormen aan, en dat geldt ook voor ernstige corruptie, gevallen van fraude en economische en financiële criminaliteit, die zo vaak gepaard gaan met de handel in verdovende middelen.
Naar ons oordeel is niet zozeer invoering van nieuwe regelgeving geboden, zoals de rapporteur naar voren brengt, maar is het vooral belangrijk om de controlemechanismen van de bestaande wetgeving doelmatiger en praktischer te maken. Daarnaast dienen de lidstaten nog andere maatregelen te overwegen, waarvan de rapporteur er enkele voorstelt.
De tenuitvoerlegging van bestaande regelgeving en van overige maatregelen die nodig zijn om de bestaande regels aan te vullen - zoals maatregelen die gepaard moeten gaan met de op handen zijnde invoering van de euro, die, zoals een orgaan van de OESO onlangs onderstreepte, " de deur zal openen voor het witwassen van zwart geld" - moet in handen worden gelegd van de lidstaten, en andere landen moeten worden aangemoedigd zich hierbij aan te sluiten. Immers alleen met doelmatige en moedige maatregelen kunnen de belastingparadijzen en andere mogelijkheden om gemakkelijk winst te maken waarvan de georganiseerde misdaad profiteert, worden aangepakt.
Wij distantiëren ons evenwel van de wijze waarop dit soort maatregelen volgens het verslag concrete vorm moet krijgen. Volgens ons moet dit gebeuren in het kader van een daadwerkelijke juridische samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie. Een dergelijke aanpak moet gestimuleerd en uitgewerkt worden op het niveau van de intergouvernementele samenwerking, met name door vereenvoudiging van procedures en door een toenadering van de strafrechtwetgeving van de lidstaten, zonder dat dit evenwel noodzakelijkerwijs leidt tot juridische uniformiteit of harmonisatie.
Wij zijn het er dan ook niet mee eens, dat in het verslag wordt aangedrongen op het schrappen van de verklaringen van voorbehoud die enkele landen hebben afgelegd met betrekking tot de internationale conventies. Deze bieden namelijk ieder land in laatste instantie de mogelijkheid een uitzondering te maken en op bepaalde punten de eigen soevereiniteit te bewaren.
Verslag Robles Piquer (A4-0080/98)
Gillis
Ik ondersteun het verslag-Robles Piquer van ganser harte, met name in de roep om sancties tegen ontwikkelingslanden die de omvangrijke financiële steun niet ten goede aanwenden maar gebruiken om er hun defensiebegroting mee te spekken.
Als eerste stap in de goede richting moeten we ervoor zorgen dat de Europese ontwikkelingshulp, die voor veel ontwikkelingslanden niet alleen de belangrijkste bron van inkomsten is maar ook een grote morele steun vertegenwoordigt, niet voor onheuse militaire doeleinden wordt aangewend.
Daarnaast moet de Europese hulp aan landen die weigeren hun defensie-uitgaven te verminderen en meer dan 1 % van hun jaarlijks binnenlands product blijven uitgeven aan wapens en het leger, worden gekort of zelfs helemaal worden beëindigd.
In verschillende delen van Afrika worden de positieve effecten van ontwikkelingshulp tenietgedaan door burgeroorlogen, die door de enorme defensie-uitgaven worden gevoed. Miljoenen mensen raken op deze manier dakloos, wat weer een gigantisch vluchtelingenprobleem veroorzaakt.
Ik geloof dat de ontvangers van onze ontwikkelingshulp nu maar eens te kennen moet worden gegeven dat overmatige uitgaven aan defensie rechtstreeks hun weerslag zullen hebben op vermindering van de ontwikkelingshulp.
Uiteraard mag er nooit worden gekort op voedselhulp in geval van heersende of dreigende hongersnood.

Schörling
De Fractie De Groenen in het Europees Parlement steunt het verslag van de heer Robles Piquer over de werkzaamheden van de Paritaire Vergadering ACS-EU in 1997. Wij hebben zelfs gestemd voor het voorstel een verordening op te stellen waarbij vertegenwoordigers van de parlementen van de landen en gebieden over zee (LGO) als permanente waarnemers aanwezig zullen mogen zijn bij vergaderingen van de Paritaire Vergadering ACS-EU.
Wij zijn er zeer tevreden over dat niet-gouvernementele organisaties uit zowel de ACS als de EU nu een waarnemersstatus toegekend hebben gekregen. Volgens ons kunnen vooral NGO's uit de ACS-landen een belangrijke rol spelen in het streven naar meer democratie, fundamentele mensenrechten en het betrekken van de burgers bij het ontwikkelingswerk.

Regeling betreffende een satellietvolgsysteem in het 
gebied van de NAFO - Controle op het 
gemeenschappelijk visserijbeleid
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A4-0086/98 van de heer Varela Suanzes-Carpegna, namens de Commissie visserij, over een voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 3070/95 van 21 december 1995 voor de instelling van een experimentele regeling voor een satellietvolgsysteem in het gereglementeerde gebied van de NAFO (COM(97)0671 - C40666/97-97/0346(CNS)); -A4-0019/98 van de heer Teverson, namens de Commissie visserij, over het verslag van de Commissie over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid 1995 (COM(97)0226 - C4-0334/97).
Varela Suanzes-Carpegna
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, collega's, in het kader van de samenwerking in de wateren van de NAFO werd in september 1995 een proefproject goedgekeurd betreffende een satellietvolgsysteem voor schepen die vissen in het gereglementeerde gebied van de NAFO. Dit proefproject zou lopen van 1 januari 1996 tot 31 december 1997. Afgelopen december werd besloten deze experimentele regeling met een jaar te verlengen, dus tot 31 december van dit jaar.
De Commissie raadpleegt het Parlement over deze verlenging, die in principe onvermijdelijk is aangezien hiertoe al in de NAFO is besloten en de voorgeschreven tijd om protest aan te tekenen verstreken is.
Wij zijn dan ook voorstander van de verlenging. Toch zijn wij van mening dat we van deze gelegenheid gebruik moeten maken om ons te bezinnen op de manier waarop de verschillende inspectie- en controlesystemen in de NAFO-zone momenteel in praktijk worden gebracht. Veel van deze systemen zijn van experimentele aard, en het Europees Parlement moet goed op de hoogte zijn van de manier waarop zij in werkelijkheid functioneren, temeer daar deze zone, zoals iedereen weet, de meest geïnspecteerde en gecontroleerde ter wereld is geworden.
Het Parlement moet tevens op de hoogte zijn van de manier waarop de andere verdragsluitende partijen in de NAFO de normen toepassen en of zij dit in dezelfde mate doen als de Europese Unie, zodat deze tijdens de jaarvergadering van de NAFO in september een sterk standpunt zal kunnen innemen waar dit Parlement achter staat, waardoor er een definitief, consequent en eenvormig controlesysteem voor de schepen die in de NAFO-wateren vissen tot stand kan komen.
Het oogmerk van het door de Commissie visserij goedgekeurde amendement is deze Vergadering te betrekken bij een dergelijk stringent en doorzichtig beleid.
Het is niet overbodig erop te wijzen dat het NAFO-verdrag betrekking heeft op de visserij in een internationale zone buiten de territoriale wateren, die grenst aan de zone waar Canada de exclusieve economische rechten op heeft, wat altijd bepalend is geweest voor de betrekkingen, en de spanningen en conflicten in deze zone.
Na de zogenaamde schepenoorlog, die ontstond door het onrechtmatige opbrengen door Canada van het communautaire schip Estai in internationale wateren, zijn de Europese Unie en Canada - niet geheel probleemloos - tot verscheidene bilaterale akkoorden gekomen, die door middel van de NAFO multilateraal worden, waarbij ook niet vergeten mag worden dat de Canadese exterritoriale wetgeving niet van toepassing was op schepen van de EG.
Ten gevolge van dit conflict zijn de controleactiviteiten op verzoek van Canada uitgebreid, en op dit moment is er een veelomvattend inspectieprogramma, waarin onder andere is opgenomen dat verdragsluitende partijen met tien of meer visserijschepen in de zone, naast de inspectie in de haven ook begeleid moeten worden door ten minste één inspectieschip.
Ook zijn de schepen verplicht het seinprogramma Hail te gebruiken, en ieder schip moet een waarnemer aan boord hebben. Verder moeten de schepen uitgerust zijn met nauwkeurige instrumenten die het mogelijk maken ze per satelliet te volgen, overeenkomstig het proefproject dat verlengd is en dat, zoals uit het verslag van de Commissie blijkt, grote inspanningen heeft gevergd van de Commissie en de lidstaten. De lidstaten dragen een deel van de kosten, die 500.000 ecu bedragen voor de uitrusting van 21 schepen met de benodigde instrumenten.
Het lijkt ons dus tijd om de situatie opnieuw te bekijken en een systeem te ontwikkelen dat geen enkele vloot uitsluit, dat op alle vloten op dezelfde manier wordt toegepast, efficiënt is, geen onnodige overlappingen van systemen met zich meebrengt, dat consequent is en dat zal zorgen voor de nodige stabiliteit.
In het licht van deze situatie en de manier waarop de Europese Unie de verplichtingen is nagekomen, kan men zich ook afvragen hoe de bilaterale, multilaterale en internationale verdragen worden nagekomen door de andere partijen, met name door Canada. Een goede samenwerking en wederzijds vertrouwen zijn niet verenigbaar met de instandhouding van de exterritoriale wetsontwerpen die onlangs nog zo schadelijk zijn gebleken.
Het grootste gevaar voor de visserij en de vrede in de NAFO-zone, zoals u ook heel goed weet, commissaris, komt voort uit een houding zoals die van Canada en wetsontwerpen zoals het huidige C-27, die in strijd zijn met het internationaal recht en met het zeerecht in bijzonder en die het Verdrag van New York met betrekking tot transzonale handelsactiviteiten op zo'n manier uitleggen dat de reglementering en werkzaamheid van het NAFO-verdrag zelf in twijfel worden getrokken en waardoor het vertrouwen, waar de Europese Unie altijd zo trots op is geweest, schaamteloos en onnodig op de proef wordt gesteld.
Ik verzoek de Commissie dan ook zich over deze zaak te buigen.

Teverson
Mevrouw de Voorzitter, zonder enige twijfel is het gemeenschappelijk visserijbeleid het belangrijkste instrument dat we in handen hebben om de visstand in de Europese wateren duurzaam te beheren. Zoals we allemaal weten is de controle op de visserij een van de moeilijkste taken waar we voor staan. Onderdeel van het probleem is het aanzienlijke wantrouwen tussen de verschillende nationale overheden - en zelfs, lijkt me, tussen de leden van dit Huis - maar zeker ook binnen de visserij zelf, over het precieze doen en laten van de verschillende vloten en over de manier waarop het gemeenschappelijk visserijbeleid en het bijbehorende controlemechanisme worden toegepast.
Het was een heel goed idee om hier jaarlijks verslag over uit te brengen aan het Parlement. We hebben inmiddels het tweede verslag ontvangen. Toen ik voor het eerst over dit idee hoorde, hoopte ik dat we de misverstanden en geruchten eindelijk uit de wereld zouden kunnen helpen en reële gegevens zouden krijgen over de daadwerkelijke effectiviteit van het gemeenschappelijk visserijbeleid. We zouden inzicht krijgen in het daadwerkelijk functioneren van het controlemechanisme, niet alleen binnen de Unie als geheel maar ook tussen de afzonderlijke lidstaten.
Maar in plaats van dat alles krijgen we nu voor de tweede keer een verslag voorgeschoteld dat zo boordevol statistieken en tabellen staat dat er geen doorkomen aan is. De statistieken voor de verschillende landen zijn niet onderling vergelijkbaar en moeilijk te interpreteren. Het verslag zal daarom niet bijdragen aan het wederzijds vertrouwen of begrip tussen de lidstaten, of binnen de visserij zelf, als het gaat om de effectiviteit van de controle op deze sector. Er wordt daarentegen wel heel wat ruimte besteed aan de verklaring voor allerlei fouten en problemen. Uit de twee verslagen die tot nu toe zijn gepubliceerd blijkt dat er de afgelopen twee jaar nauwelijks enige vooruitgang is geboekt.
Daar komt nog bij dat het verslag erg laat komt. We behandelen nu het verslag voor 1995 en liggen dus duidelijk achter. De voornaamste gebreken van dit verslag zijn het gebrek aan onderling vergelijkbaar cijfermateriaal, het ontbreken van een plan van aanpak en het feit dat er niemand verantwoordelijk wordt gehouden voor de staat waarin het gemeenschappelijk visserijbeleid zich momenteel bevindt. Bij de beschouwing van het onderhavige jaar wordt er geen enkele verbetering geconstateerd en blijft de werkelijke omvang van de problemen onduidelijk. We weten allemaal dat er sprake is van illegale visvangst en dat er illegale vangsten aan land worden gebracht. Toch wordt er geen poging ondernomen om dit probleem te kwantificeren. We worden dus andermaal opgezadeld met een krachteloos verslag.
Waar iedereen die bij de visserij is betrokken zich misschien nog het meest zorgen om maakt, en zeker ook de leden van dit Huis, is opnieuw het absolute gebrek aan politieke wil bij de afzonderlijke lidstaten om het beleid ook echt te laten werken. Als we er niet voor zorgen dat het beleid werkt, kunnen we de hoop op een duurzaam beheer van de visserij en van de visstand wel laten varen. Dit is een grote bron van zorg voor dit Huis. Volgens de verordening dienen de lidstaten na publicatie van het verslag te rapporteren over de maatregelen die ze hebben genomen om verbeteringen aan te brengen. Na de laatste publicatie heeft echter niet één lidstaat verslag uitgebracht; geen enkel land heeft de moeite daartoe genomen. Dit is een zeer ernstige zaak.
Mijn advies aan de Commissie is het volgende: wees moedig. Als er sprake is van schuld, noem dan ook maar de namen van de schuldigen. Laten we de lidstaten waar het beleid niet werkt gewoon bij de naam noemen. We moeten niet al te bescheiden zijn. Dit verslag heeft nota bene tot doel de problemen waar het gemeenschappelijk visserijbeleid mee kampt, openbaar te maken. We moeten er dan ook in openheid over praten. De Commissie heeft haar eigen inspecteurs, vakkundige mensen die precies weten wat er speelt. Het zou mooi zijn als ze ook voor ons een tipje van de sluier zouden oplichten. Laten we niet doen alsof deze statistieken ons werkelijk iets melden. De waarheid is dat er ontzettend veel problemen zijn.
Ik hoop dat toekomstige verslagen wel op tijd worden uitgebracht, dat ze duidelijk aangeven waar de schoen wringt en getuigen van een visie voor de toekomst. Ik had gehoopt dat er een plan van aanpak zou worden opgesteld en het doet me deugd te kunnen zeggen dat de Commissie sinds de publicatie van dit verslag inderdaad zo'n plan heeft uitgebracht. Het werd in februari al gepubliceerd en zal te zijner tijd aan het Parlement worden voorgelegd. Hoewel dit verslag weliswaar alle bekende problemen de revue laat passeren maar weinig zegt over de werkelijke omvang, hoop ik toch dat we aan een nieuw hoofdstuk zijn begonnen. Ik beschouw dit verslag als een gemiste kans, maar hoop desalniettemin dat er met het plan van aanpak dat in het Parlement zal worden besproken daadwerkelijke hervormingen in gang zullen worden gezet.

Kindermann
Mevrouw de Voorzitter, ik ga het hebben over het verslag-Teverson. Wie het verslag van de Commissie bekijkt, kan het alleen maar met de rapporteur eens zijn. Het moet ons toch met bezorgdheid vervullen dat er sedert de publicatie van het eerste verslag een jaar geleden, geen verbetering van de controles heeft plaatsgevonden en dat het bij de lidstaten kennelijk aan politieke wil ontbreekt. Maar het valt ook te betreuren dat het verslag van de Commissie zo zwak en zo weinigzeggend is. Je zou haast gaan denken dat de Commissie zich hiervan met een jantje-van-leiden heeft willen afmaken. Zij is te passief en te aarzelend waar een krachtig optreden nodig zou zijn.
Het zou bijvoorbeeld absoluut nodig zijn dat de Commissie de lidstaten duidelijker aangeeft wat voor informatie zij moeten doorgeven, zodat je uniforme gegevens krijgt, want alleen op die manier kun je ze vergelijken en alleen op die manier kun je een verslag opstellen dat meer vragen beantwoordt dan er opwerpt.
Verder zou er in elk geval een actieplan ter verbetering van de controles door de lidstaten nodig zijn, een actieplan dat alle sectoren van het gemeenschappelijk visserijbeleid omvat, dus bijvoorbeeld ook de afzetkanalen. Het zou een wezenlijk doel van het actieplan moeten zijn de samenwerking tussen de lidstaten, maar ook de samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie te bevorderen.
Maar de Commissie zal er ook niet onderuit kunnen eens serieus na te denken over een harmonisatie van de sancties, want tegen overtredingen helpt alleen afschrikking, en alleen uniformiteit van de sancties kan de vissers van de verschillende lidstaten de geloofwaardigheid van de controlemaatregelen bijbrengen.
Dat is ook het motto van mijn laatste opmerking. Een zin uit het verslag van de heer Teverson zou ik in het bijzonder willen onderstrepen: " Het verslag van de Commissie is derhalve een cruciaal element voor de instandhouding van de geloofwaardigheid van het gemeenschappelijk visserijbeleid" . Ik vrees dat op dit punt het verslag van de Commissie niet geheel aan de normen heeft voldaan.

Langenhagen
Mevrouw de Voorzitter, conflicten kunnen we alleen gezamenlijk de baas worden. Dat wordt ook in het verslag-Varela gesteld. Tegen de achtergrond van de ruzie tussen de EU en Canada, die op haar hoogtepunt in maart 1995 tot een schending van het volkenrecht leidde, is het huidige besluit van de NAFO bijzonder positief te noemen. De verlenging van het proefproject voor het per satelliet volgen van vissersschepen in het NAFO-gebied geeft uitzicht op een kalme zee voor het internationale visserijbeleid. Waarschijnlijk was dat ook de reden voor de continuering van het project. Dat is goed, want de huidige rustige toestand kan aldus worden geconsolideerd. Het kan immers alleen maar ons doel zijn om een verplicht satelliettoezicht van bepaalde vissersschepen in het NAFO-gebied in te voeren. Als controle op de instandhoudingsmaatregelen is dat in elk geval noodzakelijk.
In de Commissie vervoer en toerisme zullen we volgende week stemmen over de eerste mededeling van de Commissie over de invoering van een Europees satelliet-navigatiesysteem in de burgerluchtvaart. Niet alleen in mijn ogen is deze nieuwe technologie voor Europa noodzakelijk en overtuigend. De drie jaar zijn wat de NAFO-sector betreft voldoende om daar een beslissing over de controle per satelliet te nemen. Die beslissing is dringend, want reeds op de jaarvergadering van de NAFO in september van dit jaar moet er een eensgezind standpunt van de EU over controle- en uitvoeringsmaatregelen in de visserijsector zijn. Daarom steunt de Commissie visserij amendement 1, want een uniformisering van de controlesystemen in de NAFO-sector is weer een stap naar een conflictvrije toekomst. Evenzeer moet het verslag van de Commissie over de aldaar toegepaste controle ons eindelijk in staat stellen conclusies te trekken. Daarom worden het Parlement en de Commissie verzocht de daartoe nodige maatregelen te nemen.
Inzake het verslag-Teverson: het is waar, het is hoog tijd te komen tot permanente en uitvoerbare controlemethoden voor de naleving van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Wat heb je aan wetten en overeenkomsten als ze maatschappelijk niet functioneren? Vele van mijn bezoekers verbazen zich erover dat hier in het parlementsgebouw overal wordt gerookt terwijl dat blijkens de vele bordjes verboden is. En hoe staat het ervoor op de Europese zeeën? Daar staan helemaal geen borden, en de richtlijnen van het gemeenschappelijk visserijbeleid zijn ons allen bekend. Niettemin worden ze vaak genegeerd en onvoldoende gehandhaafd of gecontroleerd. De geloofwaardigheid van een heel systeem wordt door zulke gedragswijzen onderuitgehaald. Overbevissing zal alleen verhinderd kunnen worden als de controle op de visserijactiviteiten fijnmazig wordt en wanneer effectieve sancties worden ingevoerd of, nog beter, zoals de Commissie zegt, steun - ook financieel - wordt verleend aan de verantwoordelijk handelende lidstaten, en Gode zij dank groeit hun aantal.
Behalve dit beginsel van lof in plaats van straf, kan ook een uitvoerig actieplan van de Commissie aan de verbetering van de situatie bijdragen. Wij wachten de opstelling daarvan af.
De Commissie prijst in haar verslag weliswaar de samenwerking tussen de lidstaten om een effectievere controle mogelijk te maken. Maar enkele lidstaten - en dat is toch een publiek geheim - hebben helaas nog niet de juiste instelling ten opzichte van het visserijbeleid. Zonder die instelling blijft ons werk onbemind en genegeerd, net als de bordjes "Verboden te roken" in dit parlementsgebouw.

Virrankoski
Mevrouw de Voorzitter, het verslag van de Commissie over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid 1995 is geen aangename leesstof. Het gebruik van gemeenschappelijke visbestanden is egoïstisch. Verscheidene lidstaten houden zich niet aan de gemeenschappelijk aangenomen voorschriften, maar staan voortdurend overschrijdingen van de contingenten en andere overtredingen toe. De heer Teverson heeft in zijn verslag deze problemen vrijmoedig naar voren gebracht en strikte maatregelen geëist. Ik wil de heer Teverson bedanken voor zijn moedige en onpartijdige verslag alsmede voor de onbevooroordeelde behandeling van het onderwerp.
De visserij verschilt van andere sectoren doordat visbestanden niet vergroot kunnen worden. Maatregelen richten zich alleen op de instandhouding van de bestaande bestanden en de controle op het gebruik ervan. De middelen van het gemeenschappelijk visserijbeleid zijn dus voornamelijk beperkend en hiermee kunnen de bestaande capaciteiten niet vergroot worden.
Omdat visserij vaak op zee en in kleine eenheden plaatsvindt, is controle in het algemeen moeilijk. Maar het wordt alleen maar moeilijker als een lidstaat niet tot controle bereid is. De mogelijkheden van de EU zijn beperkt. De geldende voorschriften zijn complex en technisch gezien moeilijk te controleren. Hoewel er verschillende methodes zijn en worden ontwikkeld, zijn de resultaten niet bijzonder goed.
De visserijsector wordt beheerst door de achterdocht tussen de grote visserijlanden. De ontwikkeling tot nu toe heeft al aangetoond dat complexe voorschriften een dood spoor lijken. Daarom zijn de liberalen van mening dat de voorschriften eenvoudig en de controle makkelijk, goedkoop en doeltreffend moet zijn.
Het gemeenschappelijk visserijbeleid kan in de toekomst alleen succesvol zijn als het de daadwerkelijke steun van de lidstaten heeft. Toenemende voorschriften, een toenemende bureaucratie en een doeltreffender controle kan op zich nooit een garantie zijn voor een succesvol beleid. Daarom hangt de toekomst van het visserijbeleid af van de wil om het te ontwikkelen.
De visbestanden vormen een belangrijke en wat voedingswaarde betreft waardevolle voedselbron. Daarom moeten ze beschermd worden tegen overbevissing, zodat ze ook voor de komende generaties omvangrijk blijven.

Seppänen
Mevrouw de Voorzitter, de belangrijkste doelstelling van het gemeenschappelijk visserijbeleid is een duurzame instandhouding van de visbestanden. In de Middellandse Zee kent men de problemen die worden veroorzaakt door de vangst van tonijn met drijfnetten. Dat is uitbuiting van de natuur.
Bij ons in het Noorden hebben we een specifiek probleem dat economisch, ecologisch, maar ook taalpolitiek van aard is. Het gaat om het vangen van zalm. De zogeheten natuurzalm wordt geboren in bepaalde riviergebieden, leeft in de Oostzee en in de zeearmen ervan en keert terug naar de rivier van herkomst om kuit te schieten. Vanwege de specifieke genetische eigenschappen wordt deze zalm natuurzalm genoemd. Volgens de classificatie van de EU is hij een bedreigde soort.
Naast natuurzalm leven er in de Oostzee gekweekte soorten die niet de waardevolle oorspronkelijke genen van de natuurzalm hebben. Het grootste deel hiervan wordt met drijfnetten in de zuidelijke delen van de Oostzee gevangen, maar als bijvangst zwemmen in dezelfde netten natuurzalmen die onderweg zijn om zich voort te planten en die zo'n 10 % van de hele zalmpopulatie in de Oostzee uitmaken.
De Finse regering eist een uitzondering voor de Oostzee op het algemene verbod van drijfnetten waar de Commissie naar streeft. Op die manier wil men de Finse zalmvangst in handen geven van 30 à 40 voornamelijk uit Åland afkomstige boten ten koste van het feit dat men zo de specifieke genen van de natuurzalm verliest en men de voorwaarden voor een productievere visserij in de rivieren van herkomst van de zalm vernietigt. Als de zalmen de rivieren van herkomst bereiken om zich voort te planten zijn ze 2 keer zo zwaar als de zalmen die in zee gevangen worden als bijvangst van de gekweekte zalmen.
Voorzitter, het Verenigd Koninkrijk moet eind deze maand op de bijeenkomst van ministers van Visserij doelbewust de lijn doorzetten waarmee het vissen met drijfnetten wordt verboden. Daarover moet dan in een verslag over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid gerapporteerd worden. Aangezien het visserijbeleid een communautaire zaak is, moet de Commissie ook aan het gemeenschappelijke beginsel vasthouden wanneer de regeringen, in dit geval de regering van mijn eigen land Finland, ongelijk hebben.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, wij steunen het verslag en de bevindingen van de heer Teverson. We onderschrijven de resolutie, met name als het gaat over het uitblijven van een omvattende analyse, en de kritiek die de Commissie op de lidstaten heeft geleverd en het gebrek aan vooruitgang bij de controle op de afzetkanalen. Toen ik in 1994 zelf rapporteur was van een verslag over dit onderwerp, kwam ik tot de ontdekking dat het niveau van het toezicht en de controle op EU-schepen van lidstaat tot lidstaat aanzienlijk verschilde en nergens geheel tot tevredenheid stemde. Het ontbreekt de lidstaten klaarblijkelijk aan de politieke wil om aan hun verplichtingen te voldoen. Dit is een groot probleem. Als de lidstaten niet kunnen voldoen aan wat er van hen wordt verwacht, wordt het tijd dat de Commissie streng optreedt en juridische stappen gaat overwegen om ze tot handelen te bewegen. Misschien moeten we er uiteindelijk over gaan denken om het toezicht tot een communautaire aangelegenheid te maken, aangezien de lidstaten momenteel niet aan hun verplichtingen voldoen. Het lijdt geen twijfel dat het gaat om een gebrek aan politieke wil. Hier moet iets aan gedaan worden.

Weber
Mevrouw de Voorzitter, we hebben het vandaag opnieuw over het belangrijke probleem van het beheer van natuurlijke hulpbronnen. Het conflict tussen Canada en de Europese Unie ontstond in 1995, toen de vis massaal buiten de exclusieve zone van 200 zeemijl trok en de Canadezen besloten om die vis ook in extraterritoriale wateren te beschermen. In tegenstelling tot de meerderheid van mijn collega's in het Parlement was ik het indertijd volkomen eens met de maatregelen die de Canadezen hadden genomen, en ik geloof nog steeds dat ze gelijk hadden. Vissen weten nu eenmaal niet waar de 200mijlszone ophoudt en waar de internationale wateren beginnen.
Ik ben echter blij dat het conflict aan de onderhandelingstafel werd bijgelegd. De Canadezen stemde in met het niet toepassen van hun wetgeving inzake extraterritoriale visserij in de internationale wateren van de NAFO. Er werd ook overeenstemming bereikt over verschillende controlemaatregelen, waaronder de afspraak dat alle schepen zouden worden uitgerust met apparatuur voor een satellietvolgsysteem. Over die laatste afspraak hebben we het vandaag.
Mijn fractie ondersteunt het proefproject met het satellietvolgsysteem ten volle, in de overtuiging dat het een belangrijke controlemaatregel is waarmee overbevissing kan worden voorkomen. We onderschrijven daarom ook alle aanbevelingen van de heer Varela Suanzes-Carpegna en de heer Teverson. We zouden hen ook willen feliciteren met het bereiken van unanimiteit in de visserijcommissie.

Van Dam
Mevrouw de Voorzitter, de geloofwaardigheid van het Europese visserijbeleid staat of valt met een goed controlebeleid in alle lidstaten. Het jaarlijks verslag van de Commissie over de controle-activiteiten in de lidstaten vervult dan ook een nuttige functie. Maar om een goed beeld te krijgen van de controle-intensiteit in elk van de lidstaten zal de verslaglegging aanzienlijk beter moeten worden. Het jaarverslag 1995 komt feitelijk niet verder dan een interessant overzicht van de uiteenlopende inspectieactiviteiten in de lidstaten.
Vergelijking van de doeltreffendheid tussen de lidstaten is niet mogelijk op basis van dit verslag. De controlesystemen zijn daarvoor te divers en de vastlegging van de resultaten daarvan in het rapport van de Commissie te beperkt.
De verslaglegging over de geconstateerde overtredingen is zelfs uiterst summier. Zulke gegevens zijn uiterst essentieel om een goed beeld te krijgen van de omvang van dit probleem. Sommige lidstaten verstrekken zelfs in het geheel geen informatie over de overtredingen, terwijl andere volstaan met vermelding van het aantal overtredingen, zonder de aard daarvan aan te geven. De meeste lidstaten laten informatie over opgelegde straffen en boetes geheel achterwege.
Zonder te pleiten voor Europees strafrecht wil ik wijzen op de noodzaak dat de sancties tussen de lidstaten zoveel mogelijk worden afgestemd. Het afschrikkende effect behoort in de gehele Unie vergelijkbaar te zijn.
Tot slot de problematiek van de illegale aanlandingen. Het is zaak deze beter in kaart te brengen. Er bestaat een ernstig vermoeden dat in een aantal lidstaten grote hoeveelheden vis illegaal aan land worden gebracht, waarmee de quota omzeild worden. De BBC wist eind 1996 te melden dat in het Verenigd Koninkrijk een kwart van de vis illegaal aan land komt. Tot nu toe heeft de Commissie dat bericht bevestigd noch ontkend. Maar ook in veel andere landen zijn stelselmatige controles bij aanlanding, in combinatie met een meldingsplicht, noodzakelijk. In lidstaten met veel havens levert dat zeker de nodige organisatorische problemen op. De problematiek is evenwel ernstig genoeg om de controles aanzienlijk te intensiveren.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot het verslag van de heer Teverson over het verslag van de Commissie over de controle op het gemeenschappelijk visserijbeleid, zou ik vijf punten onder de aandacht van de commissaris willen brengen.
Ten eerste het tijdstip, dat wil zeggen, het verslag dateert van 1995 en het is nu maart 1998. Ik zou de Commissie willen vragen of het niet mogelijk is om in bijvoorbeeld 1999 met een volledig verslag te komen waarbij 1996, 1997 en 1998 samen worden genomen, zodat de zaken sneller bekeken kunnen worden.
Ten tweede, commissaris, worden we niet veel wijzer van dit verslag, aangezien de Commissie, beter gezegd de diensten van de Commissie, in feite gewoon de verschillende nationale verslagen samen hebben gebracht in een dossier en dit hebben doorgegeven, wat te zien is op pagina 10 tot en met 59. De Commissie zelf heeft slechts gezorgd voor pagina 3 tot en met 8 - dit zijn 5 pagina's -, en voor een paar uiterst summiere tabellen. Ik hoop dat het mij niet kwalijk wordt genomen dat ik hier een voorbeeld van geef, maar deze tabellen zijn zelfs zo summier dat in één ervan wordt vermeld dat er in Spanje 30 inspecteurs zijn, waaraan vervolgens in een voetnoot (nummer vier) wordt toegevoegd dat men bij dit cijfer, dat betrekking heeft op de nationale inspecteurs die vanuit Madrid werken, de 232 inspecteurs moet optellen die in dienst zijn van de autonome gewesten. Oftewel, er zijn geen 30, maar 252 inspecteurs. Aan de andere kant wordt er over Italië gezegd dat er hier zo'n 5200 personen direct of indirect betrokken zijn bij het controleren van de visserij. Als je bedenkt dat de visserij niet zo'n belangrijke activiteit is in Italië, wekt dit de indruk dat iedere vis door een of andere Italiaan wordt gecontroleerd, en ik geloof niet dat dat werkelijk zo is. Ik verzoek de Commissie dan ook om de volgende keer te zorgen voor een meer eenvormig verslag, of om op zijn minst de cijfers beter uit te werken.
Ten derde, het ontbreken van communautaire controle. Ik vind het niet alleen verontrustend dat er geen communautaire controles zijn, maar ook dat alle conclusies op de laatste pagina van het verslag gericht zijn op de samenwerking tussen de staten, wat wil zeggen dat alles gebaseerd is op controle door de lidstaten zelf. Aan visserijlanden de controle op hun eigen vissers toevertrouwen is net zoiets als jachtorganisaties vragen hun eigen jagers te controleren. Dat is onmogelijk. Wij willen dit ten zeerste benadrukken.
Ten vierde, weinig financiering. Dit wordt zelfs erkend in het verslag van de Commissie zelf, waarin staat dat ten gevolge van de fraude ongeveer 7000 tot 8000 miljoen ecu per jaar verloren gaat. We verdienen 300 miljoen ecu, wat dus wil zeggen dat we geld zouden besparen door meer geld uit te geven. De vraag is of het niet mogelijk is om te zorgen voor meer middelen, zodat deze controle in stand kan worden gehouden. Ik weet dat de commissaris zal zeggen dat de begrotingsbevoegdheid bij het Parlement ligt.
Om met een positieve opmerking te besluiten, commissaris, goede ontwikkelingen zijn de nieuwe systemen, de satellietvolgsystemen en het NAFO-controlesysteem waarover de heer Varela heeft gesproken. Ik ben het op één punt niet met de heer Varela eens, namelijk met zijn verzoek om een ander verslag over de NAFO. De vraag is of het niet mogelijk is dat er spoedig een gezamenlijk verslag komt, zodat we niet met verschillende verslagen zitten maar over één verslag beschikken waarin ook de NAFO en de nieuwe systemen worden behandeld.

McCartin
Mevrouw de Voorzitter, ik beschouw het verslag van de heer Teverson als een eerlijke poging om de opvattingen van de visserijcommissie ondubbelzinnig weer te geven. Ik heb aandachtig zitten luisteren naar mevrouw McKenna. Het was opvallend dat mevrouw McKenna, hoewel ze de Europese Unie voortdurend lijkt te willen bestrijden, er vandaag toch blijkbaar anders over denkt en de bevoegdheden van de Unie zelfs wil uitbreiden bij het toezicht op zee. Ik ben het in ieder geval volkomen met haar eens.
Als iemand die belang hecht aan het imago van de Europese Unie denk ik wel eens dat we wat dat betreft beter af zouden zijn zonder een gemeenschappelijk visserijbeleid. We hadden er iets nuttigs van kunnen maken voor de Europese Unie, een juweel van een prestatie. Het enige positieve wat erover gezegd kan worden, ben ik bang, is dat de vissers uit de Europese Unie elkaars schepen in ieder geval nog niet tot zinken hebben gebracht en elkaar in de strijd om de vis niet letterlijk naar het leven staan, wat in andere delen van de wereld wel gebeurt. Maar voor de rest is het beleid grotendeels mislukt.
Het gaat hierbij om twee vraagstukken: de gezondheid van de zee enerzijds en de economie anderzijds. We hadden ervoor kunnen zorgen dat het mariene milieu zich zou herstellen en dat tegelijkertijd de economische situatie van de vissers zou verbeteren, in ieder geval op langere termijn. Het lijkt er echter op dat we alle tekenen aan de wand hebben genegeerd. Telkens als er hier in dit Huis wordt geklaagd over fraude met de communautaire uitgaven worden we tevredengesteld, worden er statistieken gepubliceerd en stappenplannen opgesteld - maar nooit als het over de visserij gaat. Ik geef de schuld niet aan de Commissie: het hele probleem is terug te voeren op een gebrek aan politieke wil in de afzonderlijke lidstaten en een gebrek aan vertrouwen tussen de vissers en de autoriteiten. Als we alle betrokken partijen willen overtuigen moeten we daar ook op gemeenschapsniveau nog veel harder aan werken. Als er ergens in een stroompje, meertje of vaart een dode vis wordt aangetroffen is het meteen oorlog: er wordt iemand voor de rechter gesleept en het recht kan zegevieren. Maar bij de zeevisserij worden jaarlijks ontelbare kleine vissen dood overboord gegooid; dat loopt in de duizenden tonnen. Niemand besteedt daar enige aandacht aan.
Ik heb ook een heel specifieke klacht. Het gaat over zaken waarmee ik in mijn eigen kiesdistrict te maken krijg: de vissers daar klagen over grootschalige overbevissing bij de Ierse westkust door schepen die in Nederland staan geregistreerd. Ze beweren dat deze vis in Las Palmas aan land wordt gebracht en dat er van geen enkel toezicht of controle sprake is. Ik wil niet nationalistisch doen, en geloof dat alle vissers zich aan dit soort dingen schuldig maken. Toch vind ik dat specifieke klachten moeten worden gemeld en dat ze een reactie verdienen.

Hardstaff
Mevrouw de Voorzitter, ook ik zou willen beginnen met mijn felicitaties aan het adres van de rapporteurs. Zowel het verslag-Varela Suanzes-Carpegna als het verslag-Teverson maken zich sterk voor doelmatig toezicht op de naleving en handhaving van internationale en communautaire visserijovereenkomsten. Zoals al eerder is gezegd is het voor een duurzaam beheer van de visstand belangrijk dat de maatregelen waar die overeenkomsten in voorzien ook inderdaad worden uitgevoerd.
We zijn ons allemaal bewust van het enorme wantrouwen tussen de visserijgemeenschappen in de Unie. Ze verdenken elkaar ervan ongestraft de regels aan hun laars te lappen en zien daarom niet in waarom ze zelf zich er dan wel aan zouden moeten houden. Dit is de belangrijkste oorzaak van de woede en de verontwaardiging die het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft opgeroepen. Het feit alleen al dat het verslag van de Commissie over het toezicht op het GVB in 1995 nu pas, in maart 1998, wordt besproken zal de indruk alleen maar versterken dat men het bij de controle op naleving niet zo nauw neemt.
Ik ben daarom verheugd over het voorstel van de Commissie om het proefproject met een satellietvolgsysteem voor vissersboten in het gereglementeerde gebied van de NAFO te verlengen tot 31 december 1998. Ik hoop dat het ook niet bij een proefproject zal blijven, dat aan het eind van het jaar gewoon wordt afgerond, maar dat het de eerste aanzet zal blijken te zijn voor een veel omvangrijker programma waarbij het satellietvolgsysteem uiteindelijk in een veel groter gebied zal worden toegepast, ook in de Middellandse Zee, waar de schepen van de lidstaten onderworpen zijn aan quota's en controle.
Tegen het eind van het jaar dient er verslag te worden uitgebracht over de effectiviteit van het experiment. Op basis daarvan kan het systeem waar nodig worden gewijzigd en uitgebreid, als het inderdaad de gewenste bijdrage blijkt te kunnen leveren aan het behoud van de visstand.

Imaz San Miguel
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteurs Varela en Teverson feliciteren.
Het is een feit dat de controle op de visserij, hier is iedereen het mee eens, een aanzienlijk aantal tekortkomingen vertoont, wat ook blijkt uit dit verslag. Aan de ene kant, zoals de heer Medina al opmerkte, doordat de Commissie niet over voldoende middelen beschikt, waarvoor dit Parlement als begrotingsautoriteit gedeeltelijk verantwoordelijk is, en aan de andere kant doordat het veel lidstaten aan politieke wil ontbreekt. Deze houding is verkeerd, want als er onvoldoende controle is op de visserij voeren wij een zwak beleid, in zoverre dat we de middelen waar het voortbestaan van de visserij van afhangt, vernietigen.
Maar er zijn ook nog vloten die zich aan de wet houden. Er zijn vloten die alle technische maatregelen treffen. Doordat de controle zoveel tekortkomingen vertoont, zorgen wij ervoor dat het concurrentievermogen van de vloten die zich aan de voorschriften houden kleiner wordt en door de technische eisen te verscherpen zorgen wij ervoor dat de verhoudingen ten aanzien van het concurrentievermogen van de vloten die aan alle technische eisen voldoen, steeds schever komen te liggen. Er moet dan ook een oplossing worden gevonden voor dit probleem. In het verslag worden een aantal maatregelen van deze strekking genoemd, waarmee ik de rapporteurs wil feliciteren.
In het verslag is echter nog een belangrijk punt opgenomen, namelijk dat er niet alleen controle moet zijn in de fase van het binnenhalen van de vis, maar dat er ook nadruk gelegd moet worden op de controle op de markten en de verkoop. Ook wordt de Commissie verzocht onderzoek te doen naar mogelijke fraude, zoals bijvoorbeeld de fraude in het systeem van de preferentiële rechten voor de drugslanden, ten aanzien van tonijn.
Commissaris, u hebt gisteren een heel mooi artikel geschreven over drugs en de wantoestanden die er op dit gebied zijn geweest. Ik denk dat er ook in de visserij gefraudeerd wordt en dat het bovendien niet gaat om een gebrek aan solidariteit op dit gebied alleen, maar dat alle economische sectoren de solidariteit in de Europese Unie zouden moeten ondersteunen, en niet alleen die van de visserij in het bijzonder.
Er is nog een ander aspect ten aanzien van de fraude dat ik zou willen onderstrepen, waar ook op wordt gewezen in het verslag, namelijk de mogelijke fraude met kabeljauw. Via Noorwegen kan er kabeljauw binnenkomen, die valt onder het quotum van andere landen. Beter gezegd, er is een gegrond vermoeden dat naast de 800.000 ton kabeljauw uit de Noordelijke IJszee, waar Rusland vrijwel 50 % van het quotum heeft, ook een deel de communautaire markt bereikt via Noorwegen. Dit verslag benadrukt dan ook dat het controlesysteem beter uitgewerkt moet worden, en ik zou de commissaris willen aansporen om met de voor haar kenmerkende moed, met de conclusies van dit onderzoek en natuurlijk met het beleid van de Commissie, aan de slag te gaan en de controle op de visserij verder uit te werken, want het staat vast dat dit noodzakelijk is voor de instandhouding van de visserij.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, het verslag-Teverson dat ik zou willen bespreken, is een van de meest deprimerende teksten die men ooit heeft kunnen lezen. Want wie zich zoals ik herinnert dat ons gezegd werd dat de zee de toekomst zou hebben, dat daar levensmiddelen onbeperkt voorhanden zouden zijn, dat ons dat allemaal ter beschikking zou worden gesteld, en dan maar weinige jaren later moet vernemen wat de heer Teverson heeft gezegd, die moet tot de slotsom komen dat dit een treurig beeld is. Aan de andere kant moeten wij onszelf voorhouden dat er toch vele goede redenen zijn om optimistisch te zijn, niet in het minst omdat we een uitstekende commissaris voor de visserij hebben die veel zaken met energie heeft doorgevoerd. Maar het is ook een feit dat wij vandaag de dag nog steeds afhankelijk zijn van de nationale regeringen die geen van allen een wil opbrengen. Zij zijn veel te zwak, of het nu om politiek of om veiligheid gaat. De zwakte van onze regeringen is de zwakte van Europa, en zo ontstaat de droevige figuur die ons werelddeel op heel dit gebied slaat, nog geheel los van het feit dat de discussie steeds weer over de Europeanen gaat. De ware criminelen van de zee zijn de Russen, de Amerikanen en de Japanners, die met hun grote fabrieksschepen de vis in hele gebieden uitroeien. Je hoeft maar naar de kusten van Zuid-Amerika te kijken om te weten wat daar gebeurt.
Ik vind dat het verslag-Teverson voor ons een signaal is om zo spoedig mogelijk weer eens van onze regeringen te eisen dat zij eindelijk wakker worden, want anders zullen zij Europa nog ten gronde richten.

Bonino
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik ben verheugd over deze twee verslagen, niet alleen omdat hierin zeer nauwkeurig antwoord wordt geven op verschillende vragen, maar ook omdat hiermee de gelegenheid wordt geboden voor een belangrijk debat over de controlemaatregelen en de verdeling van de verantwoordelijkheid. Er moet namelijk worden vastgesteld wat ieders verantwoordelijkheid is in het kader van het gemeenschappelijk beleid en het maakt niet uit of het gaat om visserij of landbouw, want vanuit juridisch oogpunt behoren we allemaal tot hetzelfde systeem.
Ik heb allereerst twee overwegingen. Zoals u weet ben ik zeer pro-Europees en over een aantal van de betogen die ik vandaag heb gehoord, zijn mijn verwachtingen hooggestemd, want zelfs de leden die met betrekking tot de visserijcontrole een enigszins terughoudend standpunt innemen, hebben gevraagd om meer bevoegdheden voor de Commissie. Ik ben daar verheugd over, want het is een van de redenen waarom de situatie ten aanzien van de controle, zowel op het gebied van visserij als op andere beleidsterreinen, niet bevredigend is.
Mijn tweede overweging heeft betrekking op de twee verslagen waarover wij samen debatteren. Het eerste verslag, dat van de heer Varela, suggereert grosso modo dat de Commissie enigszins te strikte controles aanvaardt. Is het niet mijnheer Varela? Dat is tenminste wat ik meen te begrijpen. Ik benadruk overigens dat de Commissie wel zou willen en het zelfs wenselijk zou achten om zoals de heer Varela heeft gesuggereerd samen met het Parlement een uitgebreidere analyse van alle controlesystemen en -maatregelen te doen. Maar als het erom gaat dit alles op schrift vast te leggen, dan zult u begrijpen, mijnheer Varela, dat wij hiertoe vanzelfsprekend minder bereid zijn om duidelijke redenen van geheimhouding ten opzichte van zowel de verdragsluitende partijen als derde partijen. Ik denk dat wij hier een nogal pragmatische aanpak moeten voorstaan.
Het tweede verslag, dat van de heer Teverson, lijkt te suggereren dat de Commissie met betrekking tot de controles niet strikt genoeg is. Het zij zo, maar ik ben van mening dat het belangrijk is om enige aspecten nader te bekijken. Ik zal me hierbij misschien laten leiden door het raamwerk dat de heer Medina heeft geschetst en mezelf zijn vijf vragen stellen.
In de eerste plaats de termijnen. Het is nu maart 1998 en wij behandelen hier een verslag dat betrekking heeft op 1995. U weet hoe verslagen worden uitgewerkt, u kent de procedure maar al te goed. De lidstaten stellen nationale tussenverslagen op. Vervolgens, mijnheer Medina, volstaat de Commissie er niet mee om de woorden gewoon achter elkaar te zetten, maar moet zij bilaterale debatten over de tussenverslagen organiseren, want de lidstaten hebben het recht om met de diensten van de Commissie opnieuw te discussiëren voordat er ook maar iets wordt gepubliceerd en moet de Commissie antwoord geven op alle vragen. Voor dit doel beschikt de Commissie over tweeëntwintig inspecteurs; misschien moet in de notulen worden opgenomen dat de Commissie voor het gemeenschappelijk visserijbeleid beschikt over "tweeëntwintig inspecteurs" en dat uiteindelijk de controles in feite onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten zelf vallen. Dit wordt bepaald in het Verdrag en de verordening. Vindt u dat net als ik niet een onbevredigende manier om Europa op te bouwen? Hoe dan ook, voorlopig behoort de controle in de eerste plaats tot de verantwoordelijkheid van de lidstaten. Vandaar enkele zwakke plekken op het gebied van het recht, menselijke hulpbronnen en financiële middelen. Het is derhalve moeilijk, mijnheer Medina, te weten over hoeveel inspecteurs wij nu eigenlijk beschikken. Wij nemen namelijk de gegevens over die de lidstaten ons verstrekken.
Misschien is dit het moment en de plaats om u de inhoud van artikel 32, lid 3 van de verordening inzake de controle voor te lezen waarin staat, dat indien de ambtenaren van de Commissie - dat wil zeggen tweeëntwintig personen voor de vijftien lidstaten op volle zee, markten en havens - deelnemen aan een onderzoek of een inspectie, dit onderzoek altijd wordt geleid door de ambtenaren van de lidstaat. De ambtenaren van de Commissie mogen niet op eigen initiatief de aan de nationale ambtenaren voorbehouden bevoegdheid tot inspectie uitoefenen. En zo zou ik kunnen doorgaan. Alle inspecties dienen te geschieden onder de verantwoordelijkheid van nationale inspecteurs van wie er theoretisch in Italië bijvoorbeeld een x-aantal zijn voor de visserijcontrole. Het zou echter interessant zijn om te weten hoeveel er bijvoorbeeld in Spanje zijn, vooropgesteld dat deze lidstaat ons net als de andere lidstaten zou kunnen laten weten niet alleen hoeveel inspecteurs er in de hoofdstad zijn, maar ook hun aantal in de autonome gewesten.
De Commissie heeft dus geen geheime politie, maar heeft alleen een coördinerende rol bij de controles die geheel tot de prioriteiten van de lidstaten behoren. Dit neemt niet weg dat het spijtig is dat de gegevens gebrek aan homogeniteit vertonen. Dat is een ding dat zeker is en bij elke Raad herinnert de Commissie de lidstaten aan de opgelopen achterstand en de aangegane verplichtingen. En zo ligt de situatie. Misschien kan er, zoals de heer McCartin heeft gezegd, iets worden gedaan. De vraag is alleen wat, want wat is nu eigenlijk het probleem? In 1995 hebben de Commissie en het Parlement gestemd over nieuwe controlevoorschriften, met name satellietcontrole, en deze voorschriften treden binnenkort in werking. Ik ben van mening dat de nieuwe wettelijke voorschriften zullen bijdragen tot een betere controle, maar ik geloof ook dat er misschien een synergie moet komen tussen de Commissie, het Europees Parlement en indien mogelijk de nationale parlementen om daar waar nodig druk te kunnen uitoefenen. Dat is een zware opgave, mijnheer Teverson, en daarmee wil ik eindigen. U heeft de Commissie gevraagd: " be brave, don't be shy, name the Member States" . Het spijt me, maar dat is niet mogelijk.
De juridische dienst keurt het terecht af dat er naar de lidstaten wordt gewezen indien er geen rechtsgeldige bewijzen zijn. Daar er geen autonomie is met betrekking tot onderzoek is het onmogelijk om rechtsgeldige bewijzen te verkrijgen.
Daarom is het eenvoudigweg onmogelijk om bij de huidige stand van zaken, waarbij er sprake is van een scheiding van de verantwoordelijkheid voor de controle en het gemeenschappelijk beleid, rechtsgeldig bewijs te vergaren over datgene wat iedereen weet, " black landing" , enzovoort, enzovoort. Het is praktisch onmogelijk.
Dames en heren, de Commissie zal er ongetwijfeld baat bij hebben dat het Engelse voorzitterschap het controlesysteem wil verbeteren. Wij denken met name aan een wijziging van de controleverordening van 1993 en wij hopen dat wij dankzij het gebruik van nieuwe technieken als satellieten en dergelijke in staat zullen zijn om de situatie te verbeteren. Maar het is zeker dat zonder de druk en de wil van de lidstaten, u en wij als Commissie voor behoorlijk frustrerende situaties komen te staan met betrekking tot termijnen, harmonisatie van de gegevens, toezicht en rechtstreekse toepassing.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
We gaan nu over tot de stemming.
Eerst de stemming over het verslag-Varela Suanzes-Carpegna (A4-0086/98)
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan) We gaan nu over tot de stemming over het verslag-Teverson (A4-0019/98)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Oriëntatieprogramma's voor de visserijvloot
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag A4-0046/98 van de heer Cunha, namens de Commissie visserij, over het jaarlijkse verslag aan de Raad en het Europees Parlement over de resultaten van de meerjarige oriëntatieprogramma's voor de vissersvloot aan het einde van 1996 (COM(97)0352 - C4-0393/97).

Cunha
Mevrouw de Voorzitter, in het begin van de jaren tachtig nam de overbevissing van de visbestanden door een veel te omvangrijke communautaire vloot zorgwekkende vormen aan. Begin 1983 diende de Commissie, gezien de ernst van de situatie, een eerste meerjarig oriëntatieprogramma (MOP) in voor inkrimping van de visserij, uitgaande van de tonnage en het motorvermogen van de schepen.
MOP I werd gevolgd door MOP II en MOP III, dat de periode 1992-1996 bestreek en waarin gedifferentieerde richtsnoeren voor de vangstbeperking werden vastgesteld: 20 % voor het vlootsegment dat op demersale vissoorten vist en 15 % voor bentonische soorten. De algehele inkrimping van de vloot hing derhalve af van de structuur, de vissoorten en het gebruikte vistuig. Het resultaat van MOP III, waarover wij thans beraadslagen, is een inkrimping van de capaciteit van de vloot met 15 % (gemeten in tonnage) of, gemeten in termen van motorvermogen, met 9, 25 %.
Zoals het verslag laat zien, hebben niet alle landen de doelstellingen in dezelfde mate verwezenlijkt. Landen als Denemarken, Duitsland en vooral Spanje en Portugal hebben de capaciteit en het motorvermogen van hun respectieve vloten verminderd. Portugal en Spanje zijn de nagestreefde vermindering zelfs voorbijgeschoten. In andere gevallen zijn de doelstellingen echter niet gehaald, en enkele lidstaten hebben hun capaciteit zelfs verhoogd.
Bij deze situatie kunnen de volgende opmerkingen worden gemaakt. Uit de in de mededeling van de Commissie verstrekte informatie blijkt dat er in vrijwel alle lidstaten technische moeilijkheden bestaan als het gaat om de inachtneming van de vastgestelde termijnen voor harmonisatie van de eenheden voor het meten van de tonnage van schepen. Het is te hopen dat deze technische problemen in looptijd van MOP IV worden opgelost.
Wat het motorvermogen betreft, is de situatie veel zorgwekkender, omdat iedere lidstaat er een ander systeem voor de berekening op na houdt. De Commissie moet dringend met voorstellen komen die vergelijking van de criteria voor het berekenen van het motorvermogen vergemakkelijken. Dat is de enige manier om te komen tot een vergelijkende analyse voor de lidstaten en om te kunnen nagaan of de vastgestelde doelstellingen zijn gehaald.
Veel ernstiger nog is de indruk die men uit het verslag van de Commissie krijgt, van de geringe bereidheid van sommige nationale overheden om de Commissie betrouwbare gegevens te verstrekken over de situatie van de vloot, en het geringe belang dat zij kennelijk hechten aan het nemen van passende maatregelen ter beperking van de capaciteit overeenkomstig de in de MOP's vastgelegde normering.
De niet-naleving van eerdere programma's wordt successievelijk doorgeschoven naar volgende programma's. Wanneer die programma's worden uitgevoerd, is men alweer vergeten wat er eerder gebeurd is. Het is zorgwekkend dat het naleven van de in de meerjarige oriëntatieprogramma's vastgestelde doelstellingen aan de goede wil van de lidstaten worden overgelaten. De middelen waarover de Commissie beschikt om de naleving af te dwingen zijn weinig doeltreffend en prikkelen de lidstaten niet tot passende maatregelen om de visserij-inspanning van de vloot tot de in de programma's opgenomen maxima te beperken.
In het licht van deze situatie en gegeven het feit dat de evenwichtige herstructurering van de nationale vloten onontbeerlijk is voor de instandhouding van de visvoorraden en de toekomst van een rendabele en concurrerende visserij in de Europese Unie, is het absoluut noodzakelijk dat de Raad en de lidstaten hun verantwoordelijkheid nemen en doeltreffende sanctiemaatregelen instellen voor het geval de vastgestelde doelstellingen niet worden gehaald.
In de huidige situatie is het wenselijk om na te gaan of het mogelijk is (als een van dergelijke maatregelen), eventuele verlagingen van de vangstquota van de lidstaten in te stellen indien zij de in de MOP's voorziene doelstellingen niet halen en er duidelijk sprake is van kwaad opzet.
Tot besluit wil ik de Commissie complimenteren met de kwaliteit van haar verslag en er bij de Raad op aandringen dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt en een sanctiesysteem invoert waarmee effectieve maatregelen kunnen worden getroffen indien de doelstellingen niet nageleefd worden. Als dat niet gebeurt, blijven wij elkaar zand in de ogen strooien, en in dat geval is het maar beter een eind te maken aan de schijnvertoning die de meerjarige oriëntatieprogramma's dan onvermijdelijk zullen worden.

Kindermann
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de meerjarige oriëntatieprogramma's I, II en III van 1983 tot eind 1996 hebben er niet toe kunnen leiden dat de wanverhouding tussen de veel te grote visserijvloten van de Europese Unie en de kritieke toestand van de visbestanden is verdwenen. Daar zijn verscheidene redenen voor. Enerzijds waren dat volgens de rapporteur de uiteenlopende meetmethoden in de lidstaten bij de invoering van de meerjarige oriëntatieprogramma's en anderzijds de houding van de lidstaten bij het realiseren van de doelstellingen.
Het is duidelijk dat op dit laatste punt zeer grote verschillen tussen de lidstaten bestonden. Met alle goede wil van de Commissie - en ik veronderstel die ook bij de lidstaten - is er nog een aanzienlijke inhaalbehoefte bij het realiseren van de doelstellingen. Weliswaar is het verheugend dat er van 1992 tot 1996 vooruitgang was. Het is mogelijk geweest de EUvisserijvloot qua tonnage en qua motorvermogen terug te brengen. Maar dat heeft weinig veranderd aan de kritieke toestand van de betrokken visserijbestanden. Daarom valt te betwijfelen of MOP IV een principiële verbetering tot stand zal brengen.
Dat bleek reeds uit de weerstand van enkele lidstaten tegen de eerste doelstellingen van MOP IV. De uiteindelijk overeengekomen doelstellingen zijn volgens mij ook maar halfslachtig. Wil MOP IV het gewenste resultaat opleveren - en op dat punt ben ik het met de rapporteur eens - dan moet de Commissie instrumenten inzetten die ook effectief zijn en niet van de goede wil van de lidstaten afhankelijk zijn.
Een belangrijk punt wil ik niet onbesproken laten: de sociaal- economische effecten voor de vissers zelf, maar ook voor het totaal van de kustgebieden. Hier zie ik in de toekomst de grootste moeilijkheden voor de lidstaten opdoemen, en ik hoop dat in de debatten over de structuurfondsen de visserij niet alleen maar marginaal ter sprake komt.

Fraga Estévez
Mevrouw de Voorzitter, het meest interessante dat in het verslag van de heer Cunha, die ik wil feliciteren, naar voren komt is dat na drie meerjarenprogramma's nog steeds blijkt dat bepaalde lidstaten zich niet aan de voorschriften houden. Deze houding is egoïstisch en oorzaak van het feit dat de doelstellingen ten aanzien van de instandhouding niet verwezenlijkt kunnen worden. Bovendien leidt dit tot oneerlijke concurrentie ten opzichte van de lidstaten die zich wel aan de voorschriften houden.
Zoals de heer Cunha aangeeft in overweging C van zijn verslag, is verwezenlijking van de doelstellingen van de meerjarige oriëntatieprogramma's onontbeerlijk om een duurzame ontwikkeling van de sector te bewerkstelligen. Wanneer je zoals ik dezelfde mening bent toegedaan, betekent dit dat je met frustratie moet vaststellen dat het feit dat bepaalde lidstaten zich niet aan de voorschriften houden deze duurzame ontwikkeling belet, wat blijk geeft van een onacceptabel gebrek aan solidariteit.
Met de goedkeuring van MOP IV hebben we kunnen vaststellen dat er wel vorderingen zijn gemaakt, met name door de afspraak dat de Commissie zich meer zal inzetten om ervoor te zorgen dat deze nieuwe oriëntatieprogramma's op een rechtvaardige manier ten uitvoer worden gebracht, zonder dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de vloten van de verschillende lidstaten.
Ik zou echter nog verder willen gaan en willen vragen om een meer doortastend optreden. Het verzoek van de heer Cunha om doeltreffende sancties op te leggen, die zelfs zover kunnen gaan als het verlagen van de quota, lijkt ons dan ook geschikt, en is ook een van de redenen waarom wij zijn verslag steunen.
In dit verslag wordt ook gewezen op het gebrek aan homogeniteit in de metingssystemen, en ik zou graag willen wijzen op de noodzaak om onze krachten te bundelen bij het zoeken naar een homogeen equivalentiesysteem en een beleid dat alle lidstaten dwingt om met cijfers te komen, en wel met juiste cijfers.
Alleen op deze manier, mevrouw de Voorzitter, kunnen we erachter komen welke maatregelen genomen moeten worden om te komen tot een duurzame ontwikkeling van de vloten van de EG, of, zoals ik liever zeg, van de vloot van de EG.

d'Aboville
Hulde, mevrouw de voorzitter van de visserijcommissie.
In zijn evaluatie van de resultaten van het derde oriëntatieprogramma spreekt de rapporteur zijn ongerustheid uit over de geringe belangstelling die bepaalde lidstaten aan de dag leggen om maatregelen te nemen voor de inkrimping van hun vloot. Dat lidstaten weinig haast tonen is betreurenswaardig maar kan geenszins verbazing wekken. Van sommige havens is namelijk weinig meer over dan een geraamte. Als een bepaald punt eenmaal is overschreden, wordt de gehele sociaal-economische structuur bedreigd, inclusief de visafslag, de scheepswerven, de groothandel in zeevis, de bevoorrading van de schepen enzovoort. Ook moet niet worden onderschat dat capaciteitsvermindering voor landen waar men liever het sleepnet dan de hengel hanteert veel grotere problemen met zich meebrengt.
Tenslotte moet er bij de berekeningen ook rekening gehouden kunnen worden met de schepen die zogezegd stateloos zijn of een bepaalde nationaliteit hebben aangenomen en varen onder een bepaalde vlag, terwijl bekend is dat zij eigenlijk onder een andere vlag zouden moeten meetellen, zowel wat betreft de quota als wat betreft het motorvermogen.
De rapporteur benadrukt dat alleen toepassing van een doeltreffende sanctieregeling de nationale instanties dwingt zich te houden aan de vastgelegde doelstellingen. Een van de maatregelen die hij voorstelt is de automatische quotaverlaging. Ikzelf denk dat dit geen goede oplossing is, want dit idee kan alleen worden uitgevoerd als een bepaalde vloot op een enkele vissoort vist. Wat moet er dan gebeuren indien schepen op meer vissoorten vissen en vooral indien meer dan 50 % van de vangst bestaat uit niet onder de quota vallende vissoorten?
Ik denk overigens dat de opschorting van de steun aan de scheepsbouw al een uiterst belastende en soms zelfs te verstrekkende maatregel is, zeker als deze maatregel de veiligheid in gevaar brengt of een verbetering van de arbeidsomstandigheden in de weg staat. Ik wil de rapporteur dan ook bedanken dat hij deze overweging heeft opgenomen in de considerans van zijn verslag.

Novo
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, mevrouw de commissaris, het jaarlijkse verslag van de Commissie over de resultaten van het derde meerjarige oriëntatieprogramma (MOP III) laat niets aan duidelijkheid te wensen omtrent de vraag hoe de communautaire vloot zich ontwikkeld heeft, en omtrent de rol die de regeringen van de lidstaten in die ontwikkeling hebben gespeeld.
Het verslag maakt bijvoorbeeld duidelijk dat Portugal het verst is gegaan in de toepassing van MOP III ten aanzien van het cruciale punt van de inkrimping van de vlootcapaciteit in haar diverse componenten en segmenten. Portugal heeft zelfs de voorgestelde reductiewaarden overschreden - hetgeen in het licht van de in het verslag gesignaleerde feiten werkelijk onbegrijpelijk moet worden genoemd. Ik sta werkelijk paf van dit brave gedrag; immers, terwijl Portugal zich aan de regels hield, vergrootten cynisch genoeg - zo kan men dat toch wel stellen - andere lidstaten de capaciteit van hun vloot, hetzij qua tonnage, hetzij qua motorvermogen, of beide.
De in dit verslag neergelegde, gedetailleerde kennis van de feiten had op meer beslissende wijze de waarden en strategieën moeten beïnvloeden waartoe in het kader van het huidige, voor het tijdvak 1997-2001 geldende MOP IV is besloten. Deze gegevens hadden meer in aanmerking moeten worden genomen, hetzij door de Commissie bij haar uitwerking van de voorstellen voor het MOP IV, hetzij door de Raad bij zijn besluit om niet aan te dringen op nieuwe inkrimping van de capaciteit van lidstaten die zich gehouden hebben aan de MOP III-programma's of zelfs tot op zekere hoogte een extra inspanning hebben geleverd.
Ook de Commissie is in deze kwestie niet helemaal vrij te pleiten, aangezien zij niet getoond heeft in staat te zijn het besluit ten uitvoer te leggen om de methode voor het meten van de tonnage van de verschillende vloten te harmoniseren. De Commissie is evenmin bij machte geweest om een normatief kader op stellen teneinde de vaststelling van het vermogen en de productiviteit van de verschillende vloten op één lijn te brengen.
Bij ontstentenis van deze cruciale voorwaarden om betrouwbare vergelijkingen te kunnen maken en controles uit te kunnen voeren, en gegeven het feit dat heel wat lidstaten, die juist beschikken over de vloten met de hoogste capaciteit en productiviteit, niet aan de MOP's voldoen, is het lastig de vissers te overtuigen van de rechtvaardigheid, de transparantie en de billijkheid waarmee de Commissie en bepaalde lidstaten in theorie althans communautaire beleidsplannen ter aanpassing van de communautaire vlootcapaciteit aan de visbestanden bepleiten, plannen die vanzelfsprekend noodzakelijk zijn.
Er moet in de naaste toekomst een eind komen aan het volkomen ontbreken van duidelijke maatregelen tegen hen die zich niet aan de doelstellingen van de MOP's houden, maatregelen die, zoals de rapporteur - die ik trouwens complimenteer met zijn werk - terecht bepleit, zich bijvoorbeeld zouden moeten richten op het intrekken of verminderen van de toegekende quota. Zo moet er ook een eind komen aan het feit dat er geen rekening wordt gehouden met hen die hun verantwoordelijkheden wél genomen hebben of zelfs verder gegaan zijn.
Staat u mij toe om in naam van de vissers en de organisaties van Portugese producenten in de visindustrie, die de laatste jaren hard getroffen zijn door de ontwikkelingen in deze sector, dit appèl te doen, een appèl dat ook een eis voor de naaste toekomst inhoudt.

McKenna
Zowel de Commissie als de heer Cunha hebben uitstekend werk verricht bij hun analyse van de resultaten van het laatste jaar van het derde meerjarig oriëntatieprogramma. Bij zowel het verslag-Teverson als het verslagCunha gaat het om zaken die in wezen vallen onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten, namelijk controle en toezicht enerzijds en de omvang van de nationale visserijvloot anderzijds. Beide verslagen hebben overtuigend aangetoond dat de lidstaten hun verantwoordelijkheden niet serieus nemen. Slechts vier van de vijftien landen hebben de doelstellingen van MOP III bereikt. Alle andere hebben de limieten overschreden, qua tonnage of motorvermogen, in ten minste een van de segmenten van de vloot. De vier landen die de doelstellingen hebben bereikt zijn Spanje, Portugal, Denemarken en Finland.
Het verslag van de Commissie gaat uitvoerig in op de mate waarin de verschillende lidstaten aan hun verplichtingen hebben voldaan. Toch zou de kwaliteit van het verslag mijns inziens nog verder verbeteren als werd aangegeven hoe bijvoorbeeld Spanje en Portugal de doelstellingen hebben kunnen bereiken, wat er is gebeurd met de schepen die uit het register zijn verwijderd, hoeveel schepen er uit bedrijf zijn genomen, hoeveel er zijn verschroot, hoeveel er zijn gezonken etc. Het zou ook nuttig zijn te weten hoeveel schepen onder een andere vlag zijn gaan varen, want er zijn ook vissersschepen die hier in de Gemeenschap of daarbuiten gewoon onder een goedkope vlag blijven varen.
Het visserij-akkoord met Argentinië biedt subsidies voor schepen die onder Argentijnse vlag gaan varen. In hoeverre is de vermindering van de capaciteit in de lidstaten ten goede gekomen aan de Argentijnse vloot, en wat zijn hiervan de gevolgen voor de visstand in die regio? Het mag niet zo zijn dat er gewoon maar wat met de cijfers wordt gegoocheld, en dat schepen in het ene land uit het register worden geschrapt om ze in een ander land weer te laten registreren. We moeten precies weten waar deze schepen naar toe gaan en wat er met ze gebeurt. Geen enkele lidstaat heeft reden zichzelf te feliciteren zolang er geen duidelijkheid bestaat over de precieze gevolgen van de maatregelen die ze hebben genomen. Alleen als alle gegevens worden geanalyseerd komen we erachter wat er zich precies afspeelt.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, dit is een zinvol debat dat inmiddels al heel wat heeft opgeleverd. Dat is soms wel eens anders.
Er zijn natuurlijk historische redenen voor het probleem, niet in de laatste plaats de houding van de voormalige conservatieve regering van Groot-Brittannië, die geen fondsen voor ontmanteling ter beschikking stelde maar het subsidiariteitsbeginsel toepaste, en het principe van dagen op zee. We hebben hier dus meteen al met een reëel historisch probleem te maken, namelijk dat bepaalde regeringen volkomen legitiem een andere en mijns inziens onjuiste maatstaf konden toepassen, of we het daar nu wel of niet mee eens waren. Je kunt dat niet onder het vloerkleed vegen en het volkomen negeren. Dit is een van de fundamentele problemen. Daarnaast zijn er ook andere problemen, zoals mevrouw McKenna al heeft aangegeven, bijvoorbeeld wat er nu precies wordt gemeten als het gaat om vermindering van de vlootcapaciteit.
Ik zou de rapporteur en anderen die zo lichtvaardig over het afschaffen van quota praten willen zeggen dat ze wat dat betreft echt met vuur spelen. Ik vind het verontrustend dat de Europese Volkspartij en de GUE/NGL-Fractie hun steun afhankelijk lijken te hebben gemaakt van de automatische vermindering van de quota. Niet alleen is dit het soort ideeën waar vissers erg onrustig van worden, maar het zou ook de regeringen van Europa moeten alarmeren dat er mensen blijken te zijn die denken dit soort maatregelen gewoon te kunnen nemen en dan ook nog beweren dat het Europees Parlement erachter staat. We moeten ons politiek echt wat volwassener en verantwoordelijker opstellen. Het doet me overigens deugd dat de commissaris hier bij dit debat aanwezig is.
Toen ik afgelopen maandag voorstelde komende vrijdag niet over dit enorm belangrijke en gevoelige onderwerp te stemmen, kwam het als een verrassing voor me dat ik op dat punt tot een kleine minderheid behoorde. De grote fracties vonden het onderwerp niet controversieel. Persoonlijk kan ik weinig onderwerpen bedenken die controversiëler zijn dan de ondermijning van het fundament van het gemeenschappelijk visserijbeleid, namelijk de relatieve stabiliteit.
We moeten dit onderwerp op een heel andere manier benaderen; ik wil hier nogmaals pleiten voor een meer rationele aanpak. Ik ben in ieder geval blij dat het een initiatiefverslag is dat verder geen bindende kracht heeft, want als het dat wel zou hebben, zou de schade in de sector niet te overzien zijn.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Macartney.
De heer Van Dam kan nu twee en een halve minuut spreken namens de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, het behoeft geen betoog dat alle lidstaten zich moeten houden aan de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Wanneer de lidstaten deze voorschriften aan hun laars lappen, moeten er doeltreffende sancties worden opgelegd. Op dat punt ben ik het eens met de rapporteur. Ik acht het evenwel geen juiste aanpak om het opleggen van sancties uitsluitend aan de omvang van de vloot te koppelen. Gegevens over het aantal schepen en het motorvermogen geven zeer onvolledige informatie over de feitelijke visserijdruk, zeker als die gegevens zijn gebaseerd op onbetrouwbare en niet geharmoniseerde metingen in de lidstaten, zoals in het jaarverslag 1996 het geval is. Om een juist beeld te krijgen van de mate waarin de lidstaten de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid hebben nageleefd, moet er bovendien op meer zaken worden gelet. Daarbij denk ik aan het quoteringsbeleid van de Unie, feitelijk de ruggengraat van het Europese beleid tot instandhouding van de visbestanden. De meerjarige oriëntatieprogramma's zijn daaraan nauw gerelateerd. Met dat instrument worden de lidstaten immers gestimuleerd hun vlootcapaciteit af te stemmen op de beschikbare quota. Het zou in dat verband dienstig zijn geweest wanneer de rapporteur naast een overzicht van de tonnage en het motorvermogen in de diverse lidstaten, ook een overzicht had gegeven van de mate waarin de quota werden nageleefd. De geachte collega's en ook de rapporteur hadden dan bijvoorbeeld kunnen zien dat in Nederland de quota volledig zijn gerespecteerd ondanks het feit dat de vloot niet of nauwelijks is ingekrompen.
Daarmee wil ik aangeven, collega Cunha, dat inkrimping van de vloot niet de enige mogelijkheid is om de visserijdruk te verminderen. Het koninkrijk der Nederlanden heeft zich aan de quota kunnen houden door de inzet van de vloot, het aantal dagen dat de vloot vist, te beperken. Dergelijke regelingen voor het beheer van de visserij-inspanning moeten worden verdisconteerd in de resultaten van de meerjarige oriënteringsprogramma's.
Ook de visserijmethoden beïnvloeden de visserijdruk. Zo is in Nederland de lengte van de boomkor teruggebracht van 14 naar 12 meter. Volgens deskundigen is daardoor de visserijdruk met tien procent verminderd. In het jaarverslag over 1996 is daarmee nog geen rekening gehouden.
Samenvattend, het pleidooi van de rapporteur voor aanscherping van de sancties, zoals een verlaging van de quota bij overtreding, onderschrijf ik. Maar dan moeten de lidstaten niet op één aspect van het gemeenschappelijk visserijbeleid worden beoordeeld maar op het beleid als geheel. Dat betekent dat ook rekening moet worden gehouden met de inzet van de vloot en met het al dan niet naleven van de quota. Ik heb een tweetal amendementen, 7 en 8, van die strekking ingediend en ik hoop dat de rapporteur daarmee akkoord kan gaan.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het jammer dat de commissaris er niet is omdat dit debat zonder haar aanwezigheid iets minder interessant is. Ik wilde de Commissie namelijk feliciteren met het verslag dat zij heeft gemaakt, en nu de commissaris er niet is kan ik haar dit genoegen helaas niet schenken. Maar de rapporteur, die een uitstekend verslag heeft geschreven, is er gelukkig wel, en hem wil ik ook feliciteren. De rapporteur is iemand die goed op de hoogte is van de situatie, en ik zou er graag op willen wijzen dat het verslag van de heer Cunha eenvoudig en degelijk is. Naast de amendementen die de Commissie visserij heeft goedgekeurd lijkt het mij dan ook moeilijk andere amendementen aan te nemen die de inhoud van dit amendement zouden kunnen verknoeien.
Ik zou de aandacht van de Commissie willen vestigen op iets waar mevrouw McKenna ook al op heeft gewezen, maar dan met een kleine correctie. Mevrouw McKenna zei dat er slechts vier landen zijn die de doelstellingen van MOP3 hebben nageleefd. Dit zijn er geen vier, maar drie, want wie pagina 49 van het verslag van de Commissie aandachtig leest, zal zien dat de Commissie kanttekeningen plaatst bij Finland. In feite hebben dus alleen Spanje, Portugal en Denemarken de doelstellingen van MOP III volledig nageleefd. Hieruit blijkt dat de landen die in verhouding meer afhankelijk zijn van de visserij er het meeste belang aan hechten om de doelstellingen na te leven.
Wij zijn het eens met een aantal punten waar de heer Cunha in zijn verslag op wijst, namelijk de noodzaak om geharmoniseerde criteria te ontwikkelen, de vlootcapaciteit, het motorvermogen van de schepen, et cetera, en met name de noodzaak om een systeem te ontwikkelen voor het opleggen van sancties. De Gemeenschap is begonnen met sancties ten aanzien van het concurrentievermogen, en onlangs ook ten aanzien van de convergentie.
Hetgeen de heer Cunha voorstelt, namelijk dat de quota van de landen die niet voldoen aan de eisen van de EG worden verlaagd, is heel redelijk.
Wat de heer Cunha in overweging B aangeeft is echter ook belangrijk, namelijk dat het doel van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet noodzakelijkerwijs uit het terugbrengen van de visserij hoeft te bestaan. Het doel van het gemeenschappelijk visserijbeleid is te zorgen voor een evenwichtig visserijstelsel, want in de zee geldt de regel dat de grote vis zich voedt met het kleine visje en hier is een zeker biologisch evenwicht, en de mens is (met de visserij) ook een factor in dit biologisch evenwicht. Maatregelen die slechts gericht zijn op het verminderen van de visserijdruk en die geen rekening houden met dit biologisch evenwicht, kunnen, paradoxaal genoeg, negatieve gevolgen hebben. Wanneer wij bijvoorbeeld zouden stoppen met het vangen van roofvissen, zouden de vissen die door deze roofvissen worden opgegeten in aantal afnemen.
Ik ben van mening dat de Commissie al met al goed bezig is, dat het verslag van de heer Cunha uitstekend is en dat we zowel de Commissie als de heer Cunha kunnen feliciteren met hun verslagen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, sedert het begin van de jaren "80 kennen wij de schadelijke effecten van de overbevissing in de zeeën van de EU. Als tegenmaatregel werden de thans aan de orde zijnde meerjarenprogramma's, de zogenaamde MOP's, ingevoerd; dit jaar gaat het bijvoorbeeld om MOP IV, de vierde generatie. Absurd is het ontbreken van uniforme maatstaven. Wordt de uniformisering bewust afgeremd, of waarom kunnen we anders noch aan de hand van de tonnage, noch op basis van het motorvermogen komen tot voor heel Europa deugdelijke resultaten? Dat probleem had allang opgelost moeten zijn. Ook in het register van de visserijvaartuigen van de Gemeenschap zijn leemtes die afbreuk doen aan de effectiviteit ervan. Ook dat probleem moet toch echt op te lossen zijn. Een sterkere wil om de richtlijnen toe te passen is derhalve een absoluut vereiste. De nationale belangen mogen niet de overhand krijgen op het Europese visserijbeleid, dat van een hogere orde is. In elk geval zal het niet-bereiken van de doelstellingen vast en zeker leiden tot de vernietiging van ook vele visserijbedrijven op het land, en wel ten laatste wanneer de visbestanden te sterk zijn achteruitgegaan.
De reductie van de totale capaciteit door de bijzonder plichtbewuste landen mag ons niet blind maken voor de tekortkomingen in dezen bij de andere landen. Wij kunnen ons niet veroorloven dat de landen die hun verplichtingen zijn nagekomen, zich daarbij neerleggen. Veeleer moet hun inspanning een aansporing zijn voor de achterblijvers, anders zal er in de toekomst geen vooruitgang meer geboekt worden.
Het lijkt alsof er onvoldoende prikkels zijn voor het bereiken van de gestelde doelen. De erfenis van de vorige MOP's heeft niet een echt motiverend effect. De naleving van limieten moet verplicht zijn, ook wanneer er momenteel nog geen effectieve sancties als dwangmiddel bestaan zoals door mij beschreven.
Effectief zou ook een korting op de quota kunnen zijn, zoals door de rapporteur overwogen. Maar belangrijker - en ik wijs daar nogmaals op - zou de houding van de lidstaten zijn want zij, de lidstaten, dragen de verantwoordelijkheid. Bij deze gelegenheid zou ik u, mevrouw Bonino, en Directoraat-generaal XIV dank willen zeggen voor het belangrijke gesprek van deze week over Agenda 2000 en de daaruit voortvloeiende wetsontwerpen voor de visserijsector. Het was een goed gesprek, en ik verheug mij op de verdere samenwerking.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Langenhagen.
Collega's, deze bijdrage van mevrouw Langenhagen was de laatste van de bijdragen van de leden, en voor ik het woord aan mevrouw Bonino geef wil ik haar meedelen dat de heer Medina Ortega haar toen zij tijdelijk en met reden afwezig was, graag had willen feliciteren met het goede werk van de Commissie. Ik herhaal de woorden van de heer Medina Ortega dan ook, en ik begrijp heel goed dat zij de vergaderzaal even moest verlaten. Ik zou haar nu zoals altijd graag het woord willen geven.
U hebt het woord, mevrouw Bonino.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zou vooral de heer Cunha willen feliciteren met zijn verslag, dat volgens mij de behandelde onderwerpen goed analyseert. De Commissie is van mening dat de meerjarige oriëntatieprogramma's inderdaad belangrijke instrumenten zijn en dat het naleven van hun doelstellingen een essentieel element vormt voor de toekomst van de sector. In dit kader zou ik het Parlement eraan willen herinneren dat de Commissiediensten de mogelijkheid aan het bestuderen zijn wettelijke stappen te ondernemen ten opzichte van die lidstaten, die hun verplichtingen vermeld in MOP III niet zijn nagekomen, en die dus de doelstellingen van het programma niet gerealiseerd hebben of die de gegevens met betrekking tot hun vloot niet up-to-date gehouden hebben in het communautair scheepsregister - dit ook als reactie op bepaalde opmerkingen van mevrouw McKenna - of die nagelaten hebben de capaciteit van hun vloot om te rekenen in bruto tonnage. De ambtenaren van de Commissie onderzoeken momenteel dus of er juridische stappen kunnen worden ondernomen jegens lidstaten die de bepalingen niet hebben toegepast.
En dan nu slechts twee opmerkingen met betrekking tot bepaalde amendementen en een verdere precisering over de herberekening van de vlootcapaciteit. Deze laatste vormt nu precies een tegemoetkoming aan de eis van de Commissie, het Parlement welbekend, om met uniforme eenheden te werken bij het bepalen van de vlootcapaciteit. Dit vormde een groot probleem. De Commissie heeft externe deskundigen de opdracht gegeven de wijze, waarop de tonnage van de schepen van iedere lidstaat gemeten wordt, te bestuderen. Deze deskundigen zullen de kwaliteit van de door de lidstaten verstrekte informatie beoordelen, waarna zij de Commissie aanbevelingen zullen voorleggen omtrent de mogelijkheden dit herberekeningsproces te versnellen. De Commissie is bovendien op zoek naar geschikte modaliteiten voor het harmoniseren in de hele Gemeenschap van definitie en meetsysteem voor het motorvermogen en is bezig met het inzamelen van alle beschikbare informatie om ook deze kwestie verder uit te kunnen diepen.
Wat betreft de beslissingen in het kader van MOP IV, die december jongstleden zijn genomen, is de Commissie aan het onderzoeken hoe bijgedragen kan worden aan de herstructurering van de vloot door middel van financiële maatregelen of stimulansen, zoals deze door mevrouw Langenhagen genoemd werden, en dergelijke bepalingen zullen dan toegepast worden samen met percentages voor de vissersschepen, zowel die die de vloot verlaten als die die er aan toegevoegd worden.
Ik zou er verder nog op willen wijzen, dat voor die lidstaten die de doelstellingen van MOP III niet gehaald hebben, de Commissie niet aanvaardt dat er schoon schip gemaakt wordt, daar, zoals het Parlement wel weet, rekening werd gehouden met deze backlog bij het opstellen van MOP IV. Voor lidstaten die zich niet aan hun verplichtingen gehouden hebben wordt, buiten eventuele wettelijke procedures, rekening gehouden met de last uit het verleden bij de opstelling van MOP IV.
Dan nog twee opmerkingen. Wat sancties betreft, zoals via een amendement voorgesteld, moet ik zeggen dat de Commissie het niet eens kan zijn met een dergelijk voorstel en dat om een aantal redenen: in de eerste plaats, omdat een automatisch korten van de quota voor tekortschietende landen het basisprincipe van het gemeenschappelijk visserijbeleid, te weten de relatieve stabiliteit ernstig in het gedrang zou brengen; in de tweede plaats, omdat, indien wij een dergelijke procedure zouden opstarten, het duidelijk is dat andere lidstaten om gelijkaardige sancties zouden gaan vragen voor andere zaken zoals het overschrijden van contingenten, te weinig controle, het aanlanden van ondermaatse vis enzovoorts. Daarom zou ik het Parlement willen vragen wat voorzichtiger te zijn met de wens als sanctie een quotavermindering te hanteren, want dat zou immers dergelijke consequenties kunnen hebben.
Met betrekking tot het intrekken van financiële steun voor het moderniseren of bouwen van vissersschepen, dat is een maatregel die al van kracht is. En over het opnemen van het element productiviteit in de capaciteitsbeoordeling hoop ik dat het Parlement mij toestaat te zeggen dat iets dergelijks niet echt realistisch is. Het is volstrekt onduidelijk hoe men deze productiviteit zou kunnen meten en deze maatregel is dus niet aanvaardbaar, omdat ze niet toegepast kan worden.
Over het bepalen van tonnage en motorvermogen heb ik het al uitgebreid gehad. Ik zou daar alleen nog het volgende stukje informatie aan willen toevoegen: de Commissie staat op het punt een contract te sluiten met de Seafish Industry Authority uit het Verenigd Koninkrijk om, zoals ik al zei, de herziening van de procedures en de methoden die de lidstaten hanteren voor het meten van tonnage toe te vertrouwen aan een groep externe deskundigen. Wat het vermogen betreft daarentegen is de situatie wat ingewikkelder. De Commissie erkent in ieder geval de absolute noodzaak van een verdere harmonisatie van het meten van dit vermogen, temeer daar dit de hoeksteen vormt voor MOP IV.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
Betreffende paragraaf 3
Cunha
Mijnheer de Voorzitter, als de Vergadering ermee akkoord gaat, wil ik een mondeling amendement voorstellen op paragraaf 3, de laatste regel. Daar wordt gesproken van "een automatische quotaverlaging" . Ik zou willen voorstellen het woordje "automatische" te schrappen.

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen het mondelinge amendement van de heer Cunha om het woord "automatische" te schrappen?
Mevrouw Macartney heeft het woord.

Macartney
Ik begrijp dat er sprake is van een verbetering en dat doet me deugd, maar daarmee is het probleem nog niet opgelost, dus blijven we erbij dat er over die paragraaf hoofdelijk moet worden gestemd.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

De Voorzitter
Wij feliciteren de heer Cunha.

Andersson
Dit is een belangrijk verslag over een al even belangrijk terrein, het behoud van de visstand. Het MOP is ondanks zijn grofheid het belangrijkste instrument om een consequent behoud van de visstand te bereiken. Tegelijkertijd is het van belang te benadrukken dat het behoud van de visstand moet worden gezien in het licht van het hele visserijbeleid.
Voor het behoud van de visstand moet men ook kijken naar de feitelijke vangstcapaciteit van de nationale vissersvloten, de behoefte aan een serieus optreden tegen de bedreiging van bepaalde soortbestanden en de effecten van de overeenkomsten met derde landen, die de Unie tekent met landen buiten de Gemeenschap. Op het punt van de overeenkomsten met derde landen is er reden voor een zeer kritische kijk op het beleid van de Unie. Zoals het er nu uitziet, houdt de Unie onvoldoende rekening met de behoefte aan ontwikkeling van de visserij voor de wereldvoedselvoorziening en vooral aan versterking van de eigen economische capaciteit van de ontwikkelingslanden op dit gebied, en beseft men ook niet dat de EU-steun aan overeenkomsten met derde landen voor de visserij van bepaalde lidstaten leidt tot handhaving van nationale visserijcapaciteit in een situatie waarin de hele Europese visserij aanzienlijk moet worden beperkt. Uit de evaluatie van MOP III blijkt dat er reden is om de opzet van het gemeenschappelijk visserijbeleid nog eens grondig te bekijken.

Instandhouding van de visbestanden in de
Middellandse Zee
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0045/98) van de heer McMahon namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) nr. 1626/94 betreffende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden in de Middellandse Zee (COM(97)0459 - C4-0510/97-97/0237 (CNS)).
De heer McMahon krijgt gedurende 6 minuten het woord.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dit verslag over de instandhouding van de visbestanden in de Middellandse Zee namens de Commissie visserij te kunnen presenteren.
Er is sprake van een zeer ernstig probleem in de Middellandse Zee. Het gaat niet alleen over de gewone tonijn die in het verslag de hoofdrol speelt. Het verslag gaat over de manier waarop we de communautaire verordening kunnen opnemen in de ICCAT, de Internationale Commissie voor de Instandhouding van de Tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan. Het probleem betreft de andere vissoorten in de Middellandse Zee. Vanwege het gebruik van drijfnetten in de Middellandse Zee worden er jaarlijks zo'n achtduizend walvissen en dolfijnen gedood bij de visserij-activiteiten van verschillende landen in het MiddellandseZeegebied.
Met het voorstel dat nu voor ons ligt wordt een bijdrage geleverd aan een oplossing voor dit probleem, dat een serieuze bedreiging vormt voor het mariene leven in de Middellandse Zee. Het voorstel behelst een verbod op het gebruik van helikopters en een visserijverbod in juni en augustus, met name tijdens de paaitijd van de gewone tonijn.
Een ander probleem betreft de activiteiten van derde landen. We maken ons in de Commissie visserij ernstige zorgen over de activiteiten van schepen uit landen als Guatemala en Honduras, die in de Middellandse Zee drijfnetten gebruiken en vissen op tonijn, bruinvis, dolfijnen en walvissen. Ze vernietigen daarmee het mariene ecosysteem van de Middellandse Zee. Voor wat betreft de traditionele visserij en de Italiaanse zwaardvisvangst hebben we tijdens het debat over het verslag-Baldarelli overeenstemming bereikt over een gefaseerd verbod op het gebruik van drijfnetten. De Commissie stemde er toen, in 1994, mee in de Italiaanse vissers tot een bedrag van honderd miljoen ecu te compenseren voor het afbouwen van hun visserij-activiteiten. Het is spijtig dat ik het Huis moet mededelen dat er van de in totaal zo'n 2700 Italiaanse vissers die voor deze regeling in aanmerking kwamen, slechts 42 van het aanbod gebruik hebben gemaakt en hun vergunning hebben verkocht om in een andere sector te gaan werken.
Wat de drijfnetten betreft is het duidelijk dat het huidige beleid, dat een maximumlengte van 2, 5 kilometer voorschrijft, niet werkt. We moeten ervan uitgaan dat het gebruik van drijfnetten in de Middellandse Zee geleidelijk wordt afgebouwd. Het doet me deugd dat er bij de huidige voorzitter, het Verenigd Koninkrijk, en in het bijzonder bij de minister van Visserij, de heer Elliott, veel belangstelling bestaat voor dit dossier. Ik heb met de heer Elliott herhaaldelijk en uitvoerig gesproken over de mogelijkheden vooruitgang te boeken op dit terrein. De heer Elliott heeft toegezegd dit vraagstuk bij de komende Visserijraad op de agenda te plaatsen.
Als leden van dit Parlement hebben we ons ten doel gesteld de commerciële visserij te beschermen en in stand te houden. We willen het voortbestaan garanderen van gemeenschappen die van de visvangst afhankelijk zijn. Maar tegelijkertijd moeten we ons inspannen voor de bescherming van het mariene ecosysteem. We moeten proberen de dolfijnen, walvissen en zeehonden te beschermen en hun populaties in stand te houden. Als het mariene ecosysteem wordt aangetast zal de gehele voedselketen daaronder lijden. Toekomstige generaties zullen het dan niet alleen zonder dolfijnen en walvissen moeten stellen, maar ook zonder tonijn; sterker nog, er zal maar heel weinig vis overblijven, van welke soort dan ook. We zijn hard op weg de natuurlijke hulpbronnen van de wereld uit te putten. Als Parlement, als Europeanen in de Europese Unie hebben we de plicht om, in het zicht van het nieuwe millennium, maatregelen te nemen die ons in staat stellen een evenwicht te vinden tussen de commerciële visserij enerzijds en de bescherming van de visstand en van het mariene ecosysteem anderzijds.
Dit is waar het in het verslag over gaat. Het verslag betreft slechts een klein onderdeel van het probleem, namelijk dat van maatregelen in het Middellandse-Zeegebied. Maar wij, als leden van dit Parlement, zouden het moeten beschouwen als algemeen uitgangspunt voor toekomstig beleid.

Provan
Mijnheer de Voorzitter, dit is een buitengewoon technisch verslag. We hoeven er ook niet uitgebreid op in te gaan, want waar het om gaat is dat het Parlement zijn goedkeuring verleent zodat de Commissie maatregelen kan nemen waar mijn fractie en ik volledig achter staan.
Zoals rapporteur Hugh McMahon al heeft aangegeven hebben we het hier feitelijk over een instandhoudingsmaatregel. Alles wat de Commissie aan instandhoudingsmaatregelen voorlegt kan op een warm onthaal rekenen hier in het Parlement.
Voor wat betreft het Middellandse-Zeegebied moeten we een aantal belangrijke problemen onderscheiden. We moeten onderkennen dat het met de visstand in de Middellandse Zee wellicht minder goed gesteld is dan we zouden mogen hopen. Er is sprake van overbevissing, net als in het verleden in de Noordzee en de Atlantische Oceaan.
Desalniettemin zou ik nog even met de heer McMahon en misschien met de hele Commissie willen terugkomen op amendement 1. Ik heb de indruk dat de rapporteur hier complimentjes uitdeelt aan zijn eigen regering in Londen. Dit is misschien niet helemaal gepast in een verslag van het Europees Parlement. Ik twijfel er niet aan dat de Britse regering het geleidelijk verbod op drijfnetten hoog op haar agenda heeft staan, maar ik zou graag van de commissaris willen weten of dat voor de Raad ook geldt. De Raad is namelijk ernstig verdeeld over een dergelijk verbod en denkt er wellicht heel anders over dan de Britse regering. Ik zou er de rapporteur op willen wijzen dat amendement 1 mijns inziens één regering in de Raad in het zonnetje lijkt te zetten, terwijl de opvatting die de Raad als geheel huldigt natuurlijk belangrijker is dan die van de regering van een enkele lidstaat.
Mijnheer de Voorzitter, hiermee ben ik aan het einde gekomen van mijn betoog. Ik zou tot slot willen benadrukken dat we de inspanningen van de Commissie op dit gebied volledig ondersteunen.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de tonijn in het Middellandse-Zeegebied wordt met speciale verboden en voorschriften beschermd. Dit geeft aan dat de Commissie bestuursrechtelijke middelen heeft om de visbestanden veilig te stellen. Maar net als commissaris Bonino al zei zijn de lidstaten in grote mate verantwoordelijk voor de controle.
Tot de bestuursrechtelijke middelen die de Commissie ter beschikking heeft behoort ook de mogelijkheid dat men samen met de regeringen van de verschillende landen het vissen met drijfnetten verbiedt. Hiernaar verwees ook rapporteur McMahon. Op die manier kan een standpunt worden ingenomen inzake het feit dat moderne visserijtechnieken een gevaar vormen voor de instandhouding van de visbestanden in alle zeeën.
In de Middellandse Zee vormt tonijn het probleem. In het Noorden vormt de Noorse zalm het economische en ecologische probleem. Naast de Middellandse Zee moet er in de EU ook aandacht geschonken worden aan de visserijproblemen in de noordelijke gebieden.
De Noren kweken zalm in de riviermondingen waar zich ook natuurlijke visbestanden bevinden. Zo vervuilen ze de zee en kunnen ze vooral aan de monding van de Tenorivier visziektes verspreiden. De dumpprijs van de Noorse zalm dwingt ook de vissers van andere landen de visserij door middel van roofmethodes te intensiveren. Verslagen als deze hebben we ook nodig met betrekking tot de noordelijke visgebieden.

Ripa di Meana
Mijnheer de Voorzitter, alleen de aanbevelingen van de ICCAT overnemen met betrekking tot het beheer van de tonijnbestanden in de Middellandse Zee, zoals de Commissie voorstelt, is absoluut niet voldoende. Op een periode van slechts drie jaar zijn de vangsten verdubbeld, van 20 duizend ton in 1992 is men gegaan naar 40 duizend in 1995 en iedereen weet dat deze cijfers nog ver beneden de werkelijkheid liggen. Indien deze escalation zich voortzet dan zal er binnenkort in de hele Middellandse Zee geen tonijn meer te vinden zijn.
Wij moeten de Commissie vragen om veel strengere regels. De ICCAT moet met een echt inhaalplan komen en een programma ter bescherming van de tonijn, waarin exemplaren van minder dan zeven kilo als "ondermaats, met een absoluut vangstverbod" bestempeld worden en dit zonder eventuele afwijkingen, waarbij tegelijkertijd alle bestaande vangsttechnieken gericht op jonge exemplaren op de zwarte lijst geplaatst worden.
De Commissie moet volgens ons op dit punt een embargo voorstellen op de invoer van tonijn uit Panama, Honduras en Belize, die een goedkope vlag bieden aan vissersvaartuigen die zich op die manier aan alle regels onttrekken, omdat deze landen immers geen deel uit maken van de ICCAT. In veel gevallen, helaas, verschuilen zich achter deze goedkope vlaggen Europese eigenaars, reders en marktdeelnemers. Dit omzeilen van de regels, deze ware piraterij van de visserij, alsmede het helaas voortduren van de verwoesting aangericht door drijfnetten, met name door Italiaanse vaartuigen, vragen om actie en dwingen de Europese Unie tot een stringenter beleid en nieuwe beperkingsmaatregelen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer McMahon feliciteren met zijn verslag, omdat dit het Commissievoorstel ondersteunt om de maatregelen ten aanzien van rode tonijn, al in 1996 aanbevolen door de ICCAT, op te nemen in de communautaire wetgeving. Dit is onomstotelijk van groot belang, gezien de aard van de maatregelen die nu voorhanden zijn, en ik zou graag willen dat het onderwerp van gesprek zich hierop richt, en niet op andere maatregelen die niet direct in verband staan met dit debat.
Het verslag verdient onze steun ook omdat het de aandacht vestigt op andere beslissingen die door de ICCAT zijn genomen, en die de Commissie nog steeds niet heeft opgenomen in de communautaire wetgeving. Ik doel op het verbod op de import van tonijn uit Honduras en Belize ten gevolge van de weigering van hun vloten om zich te houden aan de meest minimale voorschriften inzake de visserij.
Wij weten dat de schriftelijke procedure om dit te laten bestuderen door comité 113 in werking is gezet, maar wij zijn bang dat de discussie eindeloos zal voortslepen voor ze bij de Raad komt, en aangezien van verschillende kanten is vastgesteld dat dit embargo niet in strijd is met de voorschriften van het GATT, noch met die van de WHO, willen wij de Commissie verzoeken ervoor te zorgen dat het comité hier zo snel mogelijk een rapport over uitbrengt, zodat dit embargo van kracht kan worden.
Zoals u weet heeft de ICCAT echter ook een soortgelijk embargo aanbevolen voor de schepen die een Panamese vlag voeren; dat embargo had op 1 januari van dit jaar in moeten gaan. De Commissie is nog niet begonnen met de voorbereidingen hiervoor, en verschuilt zich achter het feit dat Japan en de Verenigde Staten dit embargo ook niet opleggen, wat natuurlijk geen goed voorbeeld is.
De Commissie is lid van de ICCAT, en de landen die deel uitmaken van de Europese Unie willen alle aanbevelingen van deze commissie ten uitvoer brengen. Ik wil de Commissie dan ook nogmaals verzoeken maatregelen te treffen zodat dit embargo uitgevoerd kan worden, wat van groot belang is om te kunnen voorkomen dat de verdragsluitende partijen de aanbevelingen van de ICCAT niet opvolgen.

Piha
Mijnheer de Voorzitter, de tonijnvangsten zijn de laatste jaren in omvang enorm toegenomen. Men moet dan ook onmiddellijk beginnen met het beperken van de vangst als we de levensvatbaarheid van tonijn in de toekomst willen garanderen.
Op internationaal niveau bestaan er door de Internationale Commissie voor de Instandhouding van Tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan goedgekeurde aanbevelingen voor de verzorging van en de instandhoudingsmaatregelen voor de visbestanden in de Middellandse Zee. Het probleem zit niet zozeer in de maatregelen maar in het in de wind slaan ervan. Het vissen met drijfnetten veroorzaakt tevens voortdurend een onwenselijke situatie voor andere ecosystemen, onder andere voor dolfijnen en zeehonden.
De voorstellen van de Commissie komen overeen met de voorstellen van de ICCAT en het Parlement moet ze aannemen. Het is evenwel noodzakelijk dat alle staten die in de genoemde gebieden vis vangen betrokken worden bij de maatregelen en dat de controle efficiënt verloopt. Als de vangstbeperkingen alleen gelden voor vaartuigen die onder communautaire vlag vissen komt er geen concrete verandering in de situatie en is de situatie voor de vissers oneerlijk. De Unie moet ook druk uitoefenen zodat er resultaten worden geboekt.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement is vermoedelijk op de hoogte van het feit dat in november jongstleden de Gemeenschap is toegetreden tot de Internationale Commissie van de ICCAT en nu ook deel uitmaakt van de Algemene Raad voor de visserij in de Middellandse Zee. De Gemeenschap was in het verleden weliswaar al op basis van het internationaal recht verplicht samen te werken met deze organisaties, maar nu zij er lid van is, dient zij zich natuurlijk zo snel mogelijk te gaan houden aan de door deze organisaties uitgevaardigde aanbevelingen op het vlak van bestandsbeheer.
Ik zou het Parlement duidelijk willen maken dat het onderhavige voorstel een stap in die richting betekent, weliswaar beperkt tot twee aanbevelingen, en dat de andere ICCAT-aanbevelingen al op stapel staan in de betrokken wetgevingsgroep, dat wil zeggen dat deze een onderdeel zullen vormen van andere wetgevingsvoorstellen, die aan het Parlement ter beoordeling zullen worden voorgelegd. Ik zie bijvoorbeeld dat de Commissie visserij de wens uit om in dit voorstel een overslagverbod op te nemen, van of naar niet-samenwerkende landen. Ik geloof eerlijk gezegd niet dat verordening nr. 1626, waar wij het nu over hebben, de meest geschikte tekst is voor een dergelijk amendement, temeer daar deze bijna alleen technische maatregelen bevat voor het in stand houden van de visbestanden. De Commissie heeft echter de intentie te komen met een voorstel voor een verordening van de Raad over controle op aanlandingen en overslag: dit voorstel is al in de maak en zou naar de mening van de Commissie een geschikter kader vormen.
Dezelfde opmerkingen gelden voor de amendementen 3 en 5. Ik wil het Parlement ervan op de hoogte brengen dat de Commissie al op 30 januari een voorstel aan de Raad heeft voorgelegd met betrekking tot een embargo op de invoer van tonijn afkomstig uit Belize en Honduras. De Commissie heeft dus reeds op 30 januari een dergelijk voorstel voor een embargo geformuleerd en dit voorstel is nu in behandeling bij de Raad. Wat betreft Panama, waarvoor de juridische aspecten wat ingewikkelder liggen, zijn de Commissiediensten de zaak nog aan het bestuderen en is er ook al een voorstel in de maak.
Dan, ten laatste, nog twee hele korte opmerkingen met betrekking tot de amendementen over de drijfnetten. Wij kennen de situatie en ook het standpunt van het Europees Parlement over het Commissievoorstel. Drijfnetten vallen onder het toepassingsgebied van de verordening betreffende technische maatregelen, binnen een ruimere context dus dan die van de Middellandse Zee, zoals iedereen weet. Vandaar dat ik van mening ben, zonder in te gaan op de merites van de voorgestelde amendementen, dat de amendementen over de drijfnetten niet thuishoren in het juridisch kader van dit voorstel, en de Commissie kan deze dus niet overnemen, omdat het bij drijfnetten niet alleen om de Middellandse Zee gaat. En trouwens met betrekking tot drijfnetten, zoals hier ook al gezegd, gaat de Raad op 24 maart over dit dossier praten op basis van een compromisvoorstel van het voorzitterschap.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Bonino.
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
Betreffende amendement 1
Provan
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat ik dat amendement wel zou kunnen goedkeuren, maar ik zou wel graag zien dat de formulering enigszins word aangepast, zodat er komt te staan: " terwijl de Raad prioriteit dient toe te kennen aan een geleidelijk verbod" .

De Voorzitter
Het woord is aan de rapporteur, de heer McMahon.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur heb ik de plicht het standpunt van de commissie te verdedigen, maar ik vertrouw bij het besluit over de te nemen stappen op de wijsheid van dit Huis. Ik weet dat de heer Provan hier tijdens het debat over heeft gesproken en wil erop wijzen dat zijn fractie in de commissie voor het amendement heeft gestemd toen we die verwijzing maakten. Misschien is het verstandiger naar de Raad te verwijzen in plaats van naar het Britse voorzitterschap. Ik laat het over aan dit Huis om die beslissing te nemen, in plaats van te verwijzen naar een enkele lidstaat in de Raad.

De Voorzitter
De heer Medina Ortega verzoekt te mogen spreken.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, aangezien u de Spaanse taal beheerst, zult u bij het lezen van de Spaanse tekst kunnen zien dat hetgeen waar de heer Provan op doelt, hierin niet van toepassing is. In de Spaanse tekst staat namelijk: " rekening houdend met de prioriteiten van de Raad met het oog op de geleidelijke afschaffing van drijfnetten." Er staat dus geen "is" , noch "should" .
Ik stel voor dat we stemmen over de Spaanse versie van de tekst, met weglating van "het Britse voorzitterschap" . Ik lees voor: " rekening houdend met de prioriteiten van de Raad met het oog op de geleidelijke afschaffing van drijfnetten, " waarmee het probleem of het "is" of "should" moet zijn van de baan is.

De Voorzitter
Dat zal geschieden.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Andersson
Ik wil de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende werk aan dit verslag. Het vraagstuk van het behoud van de visstand is van het grootste belang. Daarom is het belangrijk steun te geven aan de maatregelen die de Commissie voorstelt inzake tonijn. Ik wil er echter op wijzen dat de kwestie van een eventueel embargo tegen Honduras, Belize en Panama gezien moet worden in het bredere kader van het behoud van de wereldwijde visstand. Een importembargo tegen deze landen kan niet uitsluitend worden beschouwd als een eenzijdige concurrentiebescherming van bepaalde vissers in de Europese Unie.

Hernieuwd onderzoek van richtlijn 85/384/EEG
(diploma's op het gebied van de architectuur)
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het rapport (A4-0079/98) van mevrouw Berger namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger over het rapport van de Commissie inzake de herziening, vanaf de opgedane ervaring, van richtlijn 85/384/EG van de Raad van 10 juni 1985, overeenkomstig artikel 30 (COM(97)0350 - C4-0487/97).
Het woord is aan de rapporteur, mevrouw Berger.

Berger
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de richtlijn inzake de onderlinge erkenning van diploma's op het gebied van de architectuur zou wel eens een van de weinige EU-richtlijnen kunnen zijn waar alle betrokkenen vrijwel helemaal tevreden over zijn. Zowel de betrokken beroepsgroep zelf als de bevoegde nationale autoriteiten en de Commissie hebben naar aanleiding van het thans ter tafel liggende verslag over het hernieuwd onderzoek vastgesteld dat de richtlijn in de praktijk zeer goed heeft gewerkt. Deze grote tevredenheid en het daardoor ontbreken van amendementen - de Commissie stelt maar twee minimale wijzigingen voor - moet evenwel beklemtoond en gesteund worden, ook wanneer dat voor een rapporteur van het Europees Parlement misschien geen dankbare of prestigieuze taak is.
Een van de voornaamste redenen voor het goede functioneren van de richtlijn in de praktijk is dat deze sectoriële richtlijn, in tegenstelling tot het eerste algemene systeem voor de erkenning van diploma's, voorziet in een automatische erkenning en zodoende een snelle en niet-bureaucratische uitoefening van de vrijheid van vestiging en dienstverrichting mogelijk maakt. Dit doorslaggevende voordeel moet ook in de toekomst blijven bestaan en mag niet worden opgeofferd aan een misplaatst streven naar uniformisering en stroomlijning.
Het doet mij plezier dat zowel de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, als de medeadviserende commissie cultuur, zich hebben uitgesproken tegen een integratie - in het kader van het SLIM-initiatief - van de architectenrichtlijn in het eerste algemene systeem dat deze automatische erkenning niet heeft en dat vooral daarom ook in de praktijk nog niet zo goed functioneert.
Op een ander punt waren beide commissies het echter niet eens. Dit gaat dan om de kwestie van de voorgeschreven minimumduur van de opleiding. Momenteel schrijft de richtlijn bij een voltijdse studie ten minste vier jaar voor. De commissie cultuur heeft een verhoging tot vijf jaar voorgesteld. De ten principale bevoegde Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft op mijn instigatie dit voorstel niet gevolgd, en ik beveel derhalve ook de plenaire Vergadering van het Europees Parlement aan, amendement 1 in de huidige versie af te wijzen omdat dat dezelfde kant opgaat.
Het is mij bekend dat in vele lidstaten tegenwoordig de gemiddelde studieduur van de architectenopleiding veel langer is dan de voorgeschreven minimumduur van vier jaar. Dat heeft echter niets te maken met het feit dat de benodigde kennis niet in kortere tijd kan worden verworven, maar vooral met de veelal slechte uitrusting van de universiteiten, het tekort aan universitaire docenten en een slechte organisatie van de studie. In de erkenningsrichtlijn mogen wij deze misstanden niet legitimeren en aanvaardbaar maken. Bovendien zou een verlenging tot vijf jaar de afgestudeerden van de hogere beroepsopleidingen automatisch de erkenning van hun diploma's ontnemen.
De vaak al te lange studieduur en de late intrede in het beroep zijn tegenwoordig zeker een van de ernstige problemen van de architecten in Europa. Een ander probleem is echter dat steeds meer overheidsopdrachtgevers de rompslomp van de voor heel Europa geldende aanbesteding ontwijken en teruggrijpen op de in de aanbestedingsrichtlijnen nog net toegelaten beperkte aanbestedingsprocedures.
Dit benadeelt meestal de jongere architecten tegenover de gevestigde architecten, hetgeen een negatieve invloed kan hebben op de kwaliteit van de architectuur in Europa. De oplossing kan evenwel niet gelegen zijn in een door vele ordes van architecten besproken regionale beperking van de aanbesteding. Veeleer zou in het kader van een hervorming van de aanbestedingsrichtlijnen moeten worden bekeken hoe de aanbesteding wel verder blijvend op Europese schaal, maar qua afwikkeling eenvoudiger gemaakt kan worden.
Met het verzoek aan het Parlement om mijn verslag te steunen zou ik willen afsluiten, en mij er ook voor willen verontschuldigen dat ik mogelijkerwijs nog voor de stemming het Parlement moet verlaten. Mijn trein gaat om 12.00 uur. Daarna is er tien uur lang voor mij geen trein meer naar Oostenrijk, en ik vraag daar begrip voor. In dat geval zal collega Evelyne Gebhardt van de commissie juridische zaken mij vertegenwoordigen.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Berger. Wij begrijpen heel goed dat het niet prettig is om de trein te missen, zeker als deze naar een mooie stad als Wenen gaat. Ik wens u alvast een goede reis voor als u ons voor de stemming verlaat.
De rapporteur voor advies, mevrouw Baldi, heeft gedurende 5 minuten het woord.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de richtlijn "architecten" baart ons ernstig zorgen en dit ook door de houding van bepaalde lidstaten. Ik zou naar het standpunt willen verwijzen van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, dat hierover voldoende duidelijk is. Eerst zou ik echter de rapporteur willen bedanken dat zij rekening heeft gehouden met de volgende punten, die door onze commissie werden aangekaart: in de eerste plaats, dat de Commissie ter gelegenheid van het opnieuw bekijken van de richtlijn die de erkenning regelt van diploma's welke toegang geven tot het beroep van architect, de nadruk dient te leggen op directe erkenning van diploma's door de beroepsorganen om op die manier de bureaucratische formaliteiten te vereenvoudigen. In de tweede plaats, dat verlangd wordt dat de bevoegde autoriteit in het gastland duidelijk aangewezen wordt en systematisch medegedeeld aan de Commissie. In de derde plaats, het feit dat ook de Commissie juridische zaken en rechten van de burger zich erover verbaast dat de Commissie in staat is een eventuele integratie te voorzien van de architectuur in het algemene stelsel van richtlijn 89/48/EEG, daar zij zelf erkent dat richtlijn 85/384/EEG, in tegenstelling tot het algemene systeem, een voor de architecten gunstiger specifiek stelsel van gewone dienstverlening oplevert en dat de resultaten qua mobiliteit van architecten, zoals die bereikt werden dankzij het automatisch karakter van de erkenning, nu ter discussie gesteld worden.
Het lijdt geen twijfel dat wij enigszins bezorgd zijn over het feit dat geen rekening wordt gehouden met de conclusies die wij prioritair vinden, zoals bijvoorbeeld het versterken van de rol van het raadgevend comité, een rol, die niet afgezwakt mag worden door een comitologieprocedure. Het is namelijk zo dat een dergelijk comité dankzij zowel zijn samenstelling - drie deskundigen per lidstaat: een architect, een docent en een vertegenwoordiger van de bevoegde autoriteiten - als zijn rol bij het beoordelen van diploma's bewijst hoe hard convergentie nodig is. Zijn taakstelling dient dan ook uitgebreid te worden door het bovenop een gewone adviesfunctie de bevoegdheid te geven aanbevelingen op te stellen en onderzoek te doen inzake beoordeling van nieuwe opleidingen.
En dan nu de wonde plek: de duur van de opleiding. Wij zijn bijzonder verbaasd over wat hier gaande is. Het is toch zo dat het raadgevend comité zich heeft uitgesproken in 1992, waarbij het duidelijk stelde dat de duur van de opleiding vijf jaar moest worden plus twee jaar stage. Zoals bekend heeft de discussie hierover meer dan 18 jaar aangesleept. Volgens ons dient de beroepsgroep op Europees niveau te zorgen voor een dergelijke opleiding, anders is er geen sprake meer van beoefenaars van vrije beroepen maar van technici en dat hebben wij als Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media voldoende benadrukt. Wij vinden opleiding van het allergrootste belang, vooral wanneer het gaat om beroepen die het ons mogelijk maken een rol te spelen in de rest van de wereld.
Wij zijn misschien geneigd ons zo kostbare culturele en architectonische erfgoed te vergeten en ook te vergeten dat als men capabele professionals wil, men ze een geschikte opleiding moet geven. Daarom vinden wij dat de studie niet slechts een paar jaar kan duren. Wij denken niet dat een universitaire studie van enkele jaren de mogelijkheid biedt een beroep op concurrerende wijze uit te oefenen, met als achtergrond de basisopleiding die wij nodig achten. De Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media is hierover heel duidelijk. Wij begrijpen niet waarom de Commissie juridische zaken en rechten van de burger daarentegen aandringt op het soort opleiding dat thuishoort bij een ander type beroep.
Wij maken ons zorgen, want als een dergelijke houding ingenomen wordt, hebben we het ongetwijfeld slechts over technici, over opzieners, terwijl een aantal lidstaten van de Europese Unie, zoals Griekenland, Frankrijk en Italië reeds het aantal studiejaren verhoogd hebben. Wij willen hier komen tot het innemen van een correct standpunt en ons niet aansluiten bij de houding van een enkele lidstaat, die op een hele andere reden gebaseerd is.
Wij vinden het van fundamenteel belang dat het beroep van architect zijn ware erkenning krijgt en de architect vervolgens zijn eigen rol binnen de Unie. Wanneer er sprake is van mobiliteit, heeft men het over de mogelijkheid bepaalde doelstellingen na te streven, maar in het kader van een opleiding gaat het ook om het stellen van duidelijke normen, om deontologie en een degelijke opleiding dus. Het treft mij, en nu spreek ik als architecte, dat wanneer men het in de commissie heeft over specifieke sectoren men er niet de nodige opleiding voor voorziet. Wanneer het gaat om stedenbouwkunde, om restauraties, om de belangrijkste sectoren binnen de architectuur, zijn de luttele jaren opleiding, zoals passend geacht door de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, absoluut niet voldoende.
Ik hoop, dat hier nog eens over nagedacht kan worden en ik vraag eveneens de Commissie op te letten wanneer zij een advies uitbrengt.

Gebhardt
Mijnheer de Voorzitter, de commissie juridische zaken heeft zeer nauwkeurig overwogen wat zij doet. Waarde collega's, Maria Berger heeft over de ervaringen met de zogeheten architectenrichtlijn van 1985 een uitputtend verslag opgesteld en daar het nodige over gezegd. Inhoudelijk hoef ik aan dat degelijke werk niets toe te voegen. Wij hebben alle aanleiding om het verslag en de conclusies goed te keuren.
Maar wij moeten ons ook afvragen waarom wij dit onderwerp pas na acht jaar vertraging op de agenda hebben staan. Bij het beantwoorden van die vraag stuiten we op een duister hoofdstuk van Europa dat voor onze burgers aanleiding is ons terecht en veelvuldig met een kreet om de oren te slaan: van dit Europa baal ik. Het is het Europa van de onwil en de langzame bureaucratische molens. De erkenningsrichtlijn die de architecten vrijheid van dienstverlening in de Unie moest verschaffen, vormt een nauwelijks te overtreffen voorbeeld van schrikbarende onwil en traagheid. Medewerkenden aan deze tragedie zijn de Raad, de regeringen en ook de Commissie.
Eerste bedrijf van deze eindeloze tragedie: achttien jaar zijn verstreken voordat de richtlijn er in juni 1985 eindelijk was. Al die tijd is, afgemeten aan de opleidingsduur, voor vier generaties architecten het elementaire recht van vrij verkeer in Europa beknot. Tegelijkertijd groeide de Europese Gemeenschap sneller dan de architectenrichtlijn. Dientengevolge moesten met de uitbreidingen van 1973 en 1981 vier nieuwe wetgevingskaders worden verwerkt in de uiteindelijk tien pagina's tellende wetstekst.
Tweede bedrijf: in plaats van de overeengekomen 24 maanden waren meer dan tien jaren nodig voor de volledige omzetting van de richtlijn! In de tussentijd groeide de Gemeenschap van Europese staten door de hereniging van Duitsland en daarna nog eens door een uitbreiding met drie nieuwe leden. In deze moeilijke tijd was het alleen aan het halsbrekende werktempo van de Duitse regering te danken dat een simpele brief van de Commissie reeds na twee jaar werd beantwoord.
Derde, maar nog niet het laatste bedrijf: in plaats van uiterlijk in 1990 komt de Commissie, met het welnemen van de lidstaten, ongeveer acht jaar later met het verslag over de opgedane ervaring. Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik ben ervan overtuigd dat de burgers voor zoveel tijdverlies niet het geringste begrip zullen opbrengen.
Vierde bedrijf en voorlopige climax van dit kwalijke verhaal: nog voordat wij ons konden uiten over de ervaringen met de oude richtlijn, brengt de Commissie een nieuwe versie in omloop. Daarmee geeft zij blijk van minachting voor het vrij en rechtstreeks gekozen Europees Parlement en heeft zij zijn democratische rechten met voeten getreden.
Tot besluit zou ik nog dit willen zeggen: aan de grondregel dat de Europese Unie er is voor de burger en niet omgekeerd, moet toch echt beter de hand worden gehouden.

Fontaine
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het gaat om een van de richtlijnen die bedoeld zijn om de vrije vestiging van beroepsbeoefenaars te garanderen en betrekking heeft op het Europa van de burgers en het concrete Europa. Het beroep van architect waarover wij vandaag spreken behoort zeker tot de beroepen waarvan de problemen zeer netelig zijn.
In vier lidstaten is op het gebied van de architectuur namelijk niets geregeld; in de andere lidstaten vertonen de opleidingen bijzonder grote verschillen; sommige lidstaten tenslotte hadden in 1985 niet om de ontheffingen gevraagd waarop zij recht hadden. Dit geldt met name voor Ierland en Nederland waar een aantal bijzonder oude opleidingen bestaan.
Daar komt nog bij dat er grote vertraging is opgetreden bij de omzetting van de richtlijn in nationaal recht en misschien zijn al deze redenen er wel de oorzaak van dat wij moeten vaststellen dat uiteindelijk slechts een heel klein aantal beroepsbeoefenaren tot nu toe van deze richtlijn heeft geprofiteerd. Slechts 1500 in acht jaar tijd. Zoals u ziet, geachte collega's, is dat echt heel weinig.
Het is dus van belang om de richtlijn te herzien in het licht van de opgedane ervaring en ik wil mevrouw Berger van harte gelukwensen met haar uitstekende verslag. Net als onze rapporteur betreuren wij het dat het Europees Parlement niet om advies is gevraagd over de voorstellen tot herziening die de Commissie heeft gepland en in dit verband keuren wij alle voorstellen van onze rapporteur goed, met name wat betreft de noodzaak om de jurisprudentie "Vlassopoulo" inzake de automatische erkenning van diploma's algemeen toe te passen.
Met betrekking tot de landen die geen ontheffing hebben gevraagd, heeft de Commissie ons gezegd dat het probleem zal worden opgelost in het kader van het voorstel voor een richtlijn van 2 december tot herziening van de algemene richtlijn en wij nemen van deze toezegging in positieve zin nota, mevrouw de commissaris.
Tenslotte zijn wij erg terughoudend wat betreft het door de Commissie ingenomen standpunt om het beroep van architect te laten aansluiten op de algemene regeling. U moet weten, geachte collega's, dat wij altijd van mening zijn geweest dat een dergelijke keuze in de eerste plaats gemaakt moet worden door de betrokken beroepsgroep zelf en wij hebben op dit moment absoluut niet de indruk dat een dergelijke aansluiting de wens van de Europese architecten is.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, wanneer wij ons in het Europees Parlement steeds weer bekennen tot het Europa van het vrije verkeer en tegelijkertijd tot het Europa van de pluriformiteit, komt dat in de praktijk meestal neer op de kwadratuur van de cirkel, althans op een kunststuk dat telkens weer een buitengewoon moeilijk te vervullen opgave is. Het nastreven van beide idealen zou best kunnen inhouden dat het Europa van de interne markt, het Europa van de eenheid, telkens de hoogste culturele verworvenheid, de hoogste culturele en sociale ontwikkelingsstand van een land tot basis van het gemeenschappelijk recht neemt. Dan zou namelijk de rijkdom van Europa een gemeenschappelijke rijkdom worden.
Deze opgave wordt onoplosbaar wanneer zij wordt misbruikt voor deregulering, en dat is hier het geval. Over de toestand van de architectuur gaat het helemaal niet. De eisen van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media worden genegeerd. Het gaat helemaal niet om opleiding en slecht toegeruste universiteiten, het gaat erom of wij architectuur erkennen als kunst, als cultuur, als wetenschap, of dat wij toegeven aan de geldzucht van de bouwondernemingen en de vastgoedmarkten. Daarom vraag ik het Europees Parlement om het zeer zorgvuldig uitgewerkte compromisvoorstel van onze Italiaanse collega aan te nemen, dat ten minste nog iets wil behouden van de culturele en sociale pretenties van de architectuur.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ik wil me graag aansluiten bij de felicitaties aan het adres van de rapporteur. In haar verslag biedt ze een oplossing voor een probleem dat de Commissie zelf in het leven heeft geroepen.
Het verslag van de Commissie had eigenlijk in 1990 moeten verschijnen maar werd om verschillende redenen pas de afgelopen zomer gepubliceerd. Wat de reden voor die vertraging ook geweest moge zijn, de Commissie zag er in haar verslag van 1997 aanleiding in ons niet bezig te houden met de problemen die Ierland met de richtlijn van 1985 had ondervonden, ondanks het feit dat de vertraging, zoals ik zei, geheel en al te wijten was aan de Commissie zelf.
Zoals mevrouw Fontaine al aangaf kreeg de Ierse regering in 1985 geen vrijstelling van de meest stringente voorwaarden in de richtlijn inzake de erkenning van architectendiploma's. Die vrijstelling zou betrekking hebben gehad op ervaren, competente en officieel bevoegde architecten. In andere landen, zoals Nederland, genoten architecten met vergelijkbare kwalificaties die vrijstelling wel.
Per saldo kwam het er dus op neer dat een groep professionele Ierse architecten werd gediscrimineerd en dat hun bewegingsvrijheid op de interne markt werd beperkt. Het is hoog tijd dat de Commissie erkent dat deze architecten dezelfde behandeling verdienen als hun tegenhangers op het Europese vasteland en als andere beoefenaars van vrije beroepen. De bevoegde autoriteiten, zoals het Ierse Ministerie van Onderwijs, hebben de kwalificaties van deze architecten inmiddels erkend.
Ik zou de rapporteur willen gelukwensen met het feit dat ze erin is geslaagd de Commissie te dwingen haar standpunt opnieuw in overweging te nemen. Ik hoop dat deze architecten alsnog de rechten zullen krijgen die hun toekomen.

Heinisch
Mijnheer de Voorzitter, de richtlijn inzake de onderlinge erkenning van de diploma's op het gebied van de architectuur is er een van de serie noodzakelijke regelingen ter voltooiing van de gemeenschappelijke Europese markt. De vrijheid van dienstverlening en van vestiging vormen de premisse voor een gemeenschappelijke markt, die uiteraard alleen bereikt kan worden wanneer de in de ene lidstaat verworven getuigschriften van afgesloten beroepsopleidingen in de andere lidstaten worden erkend. Door mijn werk in de Commissie verzoekschriften krijg ik steeds weer verzoeken onder ogen van EUburgers die de erkenning van diploma's en getuigschriften verlangen. Nu spreek ik als lid van de commissie cultuur, en wij hebben hier werkelijk heel goed over nagedacht. Het is ons allen duidelijk dat van ons grote inspanningen worden verlangd aan het erom gaat voorschriften te maken voor een onderlinge erkenning van diploma's.
Bij al onze inspanningen is het evenwel van belang dat wij de culturele soevereiniteit van de afzonderlijke lidstaten in het oog houden en niet vergeten dat de regelingen voor een onderlinge erkenning van diploma's niet mogen leiden tot een uniformisering van de inhoud van de opleidingen.
In Duitsland bijvoorbeeld kennen wij behalve de klassieke architectuurstudie aan de universiteiten ook de studie aan zogenaamde hogere beroepsopleidingen. Ondanks de kortere studieduur kan er geen sprake zijn van een lagere kwalificatie van de afgestudeerden. Bij de opstelling van de leerplannen werd juist bijzonder veel waarde gehecht aan efficiency en een sterke praktijkgerichtheid en ook aan de culturele dimensie. Via de instandhouding van de culturele soevereiniteit van de lidstaten moet de pluriformiteit van de Europese cultuur overeind blijven. Daar hoort ook bij dat de diversiteit van opleidingsstelsels in de EU-staten wordt gewaarborgd.
Wij moeten ons vooral concentreren op een vergelijkbaarheid van onze opleidingsstelsels. Als wij erin slagen die koninklijke weg te bewandelen, zullen we ook verder zinvolle regelingen vinden voor de wederzijdse erkenning van diploma's, die ons op onze weg naar de Europese eenheid vooruit zullen helpen.
(Applaus)
Elchlepp
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik ben het met het betoog van mevrouw Berger eens en ik complimenteer haar met haar verslag. Ik zou nog enkele kanttekeningen willen plaatsen. Alle erkenningsrichtlijnen hebben de grote verdienste dat zij Europa voor het individu tastbaarder maken - en dat vragen wij toch steeds - de vrijheid van vestiging meteen in de praktijk verwezenlijken en vooral ook nieuwe werkgelegenheid creëren. Ik zou er in dit verband de aandacht op willen vestigen dat de onderlinge erkenning van diploma's in de EU mede de logische consequentie is van de EUopleidingsprogramma's waarbij maatregelen voor het meetellen van studieprestaties in andere landen financieel worden gesteund, en alleen daarom al pleit ik ervoor om de middelen in het kader van ERASMUS en ECTS aanzienlijk op te voeren.
Verder moeten we weerstaan aan alle verleidingen om de erkenningsrichtlijnen uit te hollen, zoals dat bijvoorbeeld om nationaal-egoïstische redenen telkens weer gebeurt bij de leraren. Dat is zeer schadelijk voor de Europese gedachte in het veld en zorgt voor het negatieve imago van de EU in de pers. De architectenrichtlijn heeft zich over het algemeen in de praktijk bewezen, ofschoon ook langer bestaande opleidingen met langere praktijkstages aan de huidige diploma's moeten worden gelijkgesteld, en dat moet hier ook eens gezegd worden.
Tenslotte kom ik nog op een belangrijk punt: de eis van mevrouw Baldi - die overigens tegen de stemmen van mijn fractie in de commissie cultuur in tot stand is gekomen - om als voorwaarde voor de onderlinge erkenning de minimale studieduur tot vijf jaar te verlengen, is uit Europees oogpunt hoogst bedenkelijk omdat, zoals reeds gezegd, daardoor de mobiliteit van duizenden architectuurstudenten aan de HBO-opleidingen in één klap teniet zou worden gedaan. Dat zou uit Europees oogpunt een grote achteruitgang zijn die wij hier niet kunnen verantwoorden.
Dat voorstel is ook inhoudelijk niet verantwoord en prematuur, want enkel de officiële minimumstudieduur zegt niet veel over de kwaliteit van de opleiding, maar wel de van land tot land verschillende effectieve studietijden en het gemiddelde aantal uren per week in een semester. Ik wil hier niet verder op ingaan, maar wil alleen maar zeggen dat amendement 1 met het voorstel compenserende maatregelen in te voeren voor uiteenlopende studieduren, dubieus is en daarom dient te worden afgewezen.

Bonino
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie neemt een positieve houding in met betrekking tot de evenwichtige ontwerpresolutie van de juridische commissie en ik zou dan ook de rapporteur, mevrouw Berger willen feliciteren met haar werk. De Commissie is van mening dat de richtlijn haar waarde bewezen heeft en het verdient haar plaats te handhaven temidden van de sectoriële richtlijnen. Ik geloof dat wat betreft het tempo en de vertragingen, waarvan melding werd gemaakt, een zekere verklaring te vinden is in het begin van het verslag; de frustraties daarentegen kunnen wij volledig delen.
Vandaar dat er slechts een paar wijzigingen van secundair belang worden voorgesteld, die de essentie van de richtlijn intact laten. De Commissie stelt immers vast dat op basis van de ontwerpresolutie de inhoud van de richtlijn overeind kan blijven. Voor de toekomst blijven alle opties open en ik geloof dat er wat dat betreft ruimte is voor verdere overwegingen.
Uit deze voorafgaande opmerkingen wordt duidelijk dat de Commissie het voorgestelde amendement niet kan overnemen, omdat dat het evenwicht, waarop deze richtlijn gebaseerd is, in gevaar zou brengen. Verder zal de Commissie oplettend zijn met betrekking tot de stemming door het Parlement, maar we moeten toch nu al vaststellen dat de juridische commissie van het Parlement na rijp beraad tot de conclusie is gekomen dat een wijziging van de duur van de opleiding niet gerechtvaardigd is. Buiten deze korte opmerkingen kan ik alleen maar zeggen dat de Commissie natuurlijk met veel aandacht zal luisteren naar de stemming van het Parlement, maar het lijkt mij onmogelijk al een standpunt in te nemen voor deze plaatsvindt.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Bonino.
Het debat is gesloten.
We gaan over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik heb paragraaf 8 afgewezen omdat voor mij de kwaliteit van de opleiding absolute voorrang heeft. Permanente bijscholing is een basis voor een succesrijke beroepsuitoefening. Deze gekwalificeerde voorwaarden voor de toegang tot het beroep stemmen ook overeen met de wereldwijd door de Verenigde Staten gepropageerde tendens om een hoog niveau voor de toegang tot het beroep te eisen.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, enerzijds wil ik mij inhoudelijk helemaal aansluiten bij hetgeen mijn collega Rübig net heeft opgemerkt, maar ik zou nog daarbij willen zeggen dat ik het amendement daarom heb afgewezen omdat ik vind dat het indruist tegen ons basisbeginsel van de subsidiariteit in de Europese Unie, en omdat dat beginsel voor mij eigenlijk boven alles gaat moest ik het amendement afwijzen.

De Voorzitter
De heer Hallam heeft het woord gevraagd voor een beroep op het Reglement.

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement. We hebben vandaag een buitengewoon interessant en fascinerend debat meegemaakt. Het probleem is echter dat van alle plenaire vergaderingen alleen die van vrijdagmorgen niet op televisie wordt opgenomen. Als we de vrijdagochtenden serieus nemen - en daar geeft het debat van vanmorgen alle reden toe - wordt het onderhand hoog tijd dat ze net als alle andere debatten worden opgenomen. Ik zou u willen verzoeken dit punt ter tafel te brengen tijdens de Conferentie van voorzitters.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Hallam. Ik zal het aan het Bureau voorleggen.
Het woord is aan de heer Ford.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, een beroep op het Reglement. Ik heb veel begrip voor de interventie van de heer Hallam, maar ik denk dat we weinig anders kunnen dan concluderen dat de vrijdagochtenden inderdaad niet serieus worden genomen. Gisteren namen er nog meer dan vijfhonderd mensen deel aan de stemming, vandaag zijn we met ongeveer zestig leden. De conclusie dat het Parlement de vrijdag niet serieus neemt lijkt dus onontkoombaar, maar misschien zou de houding van de leden veranderen als we inderdaad ook de vrijdagochtend zouden opnemen.

De Voorzitter
Mijnheer Ford, ik moet u zeggen dat de afgevaardigden die hier aanwezig zijn de vrijdagochtenden wel serieus nemen.
De heer Habsburg-Lothringen heeft het woord voor een beroep op het Reglement.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ik moet eerlijk zeggen dat het uiteraard het probleem is van de heer Ford of hij dat serieus neemt of niet. Het is een feit dat de discussies op vrijdagmorgen meestal niet van belang zijn voor de totale Europese bevolking maar voor een bepaalde doelgroep. Maar ze zijn net zo belangrijk als welke andere discussie dan ook. Daarom zou ik mij nadrukkelijk willen aansluiten bij de constatering van de heer Hallam, dat het stellig ook gepast zou zijn ook dan een televisie-uitzending te hebben. Evenzeer zou het van belang zijn dat de nachtzittingen meer voor het voetlicht komen. De verslaggeving over het resultaat van de nachtzittingen correspondeert niet met de verslaggeving over de normale vergaderingen overdag. Dat is net zo goed onacceptabel! Ik zou u vriendelijk willen vragen - ik weet immers dat u de vrijdag net als alle nachtzittingen heel serieus neemt - in het Bureau initiatieven te nemen en ervoor te zorgen dat ze gelijkwaardig zullen worden behandeld.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb mij voor hetzelfde punt aangemeld en ik wil het volgende zeggen: al meer dan achttien jaar lang - vanaf de eerste Europese verkiezingen - is het in het Europees Parlement zo dat over de nachtzittingen en de vrijdagvergaderingen, net als over alle andere vergaderingen, op dezelfde voet verslag werd gedaan. Sedert enige tijd wordt de verslaggeving systematisch teruggeschroefd. Dan zou het zinvol zijn juist te berichten over momenten waarop wellicht minder verslaggevers aanwezig zijn, dat dus met de passende maatregelen van onze voorlichtingsdiensten te compenseren. Wij moeten het grootste belang hechten aan de absolute gelijkheid van alle debatten in dit Parlement, ongeacht wanneer zij plaatsvinden!

Wieland
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u nog op een ander probleem in verband met het Reglement attent willen maken. Ik heb bij de goedkeuring van de notulen vanmorgen niet het woord gevraagd omdat het mij voorkwam dat de vergadering van gisteren correct was weergegeven. We hebben gisteren gestemd over het verslag-Fontaine, en wel met een hoofdelijke stemming en bloc over tien amendementen van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger. In de notulen is terecht sprake van een veelvoud aan hoofdelijke stemmingen. Ik heb intussen gelegenheid gehad de resultaten van de hoofdelijke stemmingen in te zien. Het blok van tien amendementen is daar als een enkele hoofdelijke stemming opgevoerd. Tegen de achtergrond van de besluiten van de Conferentie van voorzitters moet volgens mij uitgezocht worden of deze stemming van gisteren nu als tien hoofdelijke stemmingen telt of slechts als één. Ik denk het eerste.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Wieland. Ik neem nota van uw opmerking en zal ervoor zorgen dat het Bureau zich over deze zaak buigt.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Collega's, wij zijn aan het einde gekomen van deze vergadering. Ik maak u erop attent dat de notulen van deze vergadering aan het begin van de volgende vergadering ter goedkeuring worden voorgelegd aan het Parlement. Als er geen bezwaren zijn zullen de zojuist aangenomen resoluties meteen naar hun respectievelijke bestemmingen worden gezonden.
Collega's, zoals op alle vrijdagen heb ik ook vandaag de dankbare taak om voor de lichten uitgaan de zittingsdiensten te bedanken voor hun inzet. U weet ook, collega's, dat wij onze taken niet ten uitvoer zouden kunnen brengen zonder het aanvullende werk van deze diensten, maar staat u mij toe om deze week speciaal de nadruk te leggen op het goede werk van de leden van de diensten die het volledig verslag van de vergaderingen opstellen, omdat ik mij persoonlijk heb kunnen vergewissen van hun zorgvuldigheid en uitmuntende oplettendheid.
Aan het begin van de vergadering van deze ochtend maakte een afgevaardigde gebruik van artikel 126, zoals wij veelvuldig doen, door zijn waardering uit te spreken over mevrouw Fontaine. Collega's, ik denk dat er velen onder ons zijn (ik ook), die mevrouw Fontaine benijden om haar goede werk en haar bekwaamheid, maar staat u mij toe gebruik te maken van artikel 19 om u te zeggen dat de vrijdagochtenden dankzij u productief, rustig, ordelijk en positief verlopen. Ik zou ook graag willen zeggen dat u wat mij betreft de beste afgevaardigden bent.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 12.00 uur gesloten)
