Czas na zapytania (zapytania do Rady) 
Przewodniczący
Następnym punktem porządku dziennego są pytania do Rady (B6-0382/2007).
Zadano następujące pytania.
Dotyczy: polityki imigracyjnej "drzwi wahadłowych”
Niektóre postaci polityczne i specjaliści podnieśli kwestię możliwości osiągania porozumienia pomiędzy państwami członkowskimi, porozumienia, które będzie łączyło monitorowanie zewnętrznych granic Unii z nową imigracyjną polityką "drzwi wahadłowych” po to aby umożliwić legalnie przyjętym imigrantom do Unii powrót do krajów, z których pochodzą unikając problem zamkniętej granicy podczas wyjazdu z UE.
Czy według Rady propozycja ta jest wykonalna i czy będzie możliwe ustanowienie polityki za pomocą bezpośredniej współpracy międzyrządowej, czy też będzie konieczne ustanowienie nowych instytucjonalnych mechanizmów do zrealizowania tego celu?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak szanowny pan poseł wie, w maju 2007 Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów komunikat o cyrkularnej migracji i partnerstwie na rzecz mobilności pomiędzy Unią Europejską, a państwami trzecimi. W komunikacie tym Komisja uważa migrację wahadłową za użyteczny środek, który rozwinięty na szczeblu europejskim może zapewnić bardziej skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi. We wnioskach z czerwca 2007 dotyczących rozszerzania i rozwijania globalnego podejścia do migracji obradująca Rada podkreśliła, że okazja do legalnej migracji, włączając w to dobrze zarządzaną migrację wahadłową, będzie mogła dać potencjalne korzyści wszystkim zaangażowanym partnerom.
Rada uważa, że wszystkie dobrze zarządzane możliwości migracji wahadłowej powinny być zatem przeprowadzane w bliskiej współpracy ze wszystkimi istotnymi stronami, w perspektywie przyjęcia wniosków Rady, nie później niż pod koniec 2007 roku. Potrzeba zbadania możliwości migracji wahadłowej w oparciu o komunikat Komisji z 16 maja 2007 była raz jeszcze omówiona we wnioskach Rady Europejskiej z czerwca 2007. Rada obecnie sprawdza kwestię wprowadzenia specyficznych instrumentów i środków do usprawnienia migracji wahadłowej oraz kwestię zrozumienia, jak te środki mogą zostać wdrożone.
Komisja nie zaproponowała jak dotąd żadnych specyficznych środków.
Manuel Medina Ortega
(ES) Panie przewodniczący! Uważam, iż prezydencja portugalska poświęca sporo uwagi tej kwestii, uważam, że jej reakcja była odpowiednia.
Jestem świadomy tego, że prezydencja portugalska zbliża się ku końcowi, okres pół roczny to bardzo mało; nie wiem czy państwa zdaniem uda się przed 31 grudnia sformułować specyficzną propozycję, nie wiem, czy będą państwo zachęcać Komisję do składania bardziej specyficznych propozycji dotyczących w szczególności aspektów instytucjonalnych, czy nasze dzisiejsze mechanizmy są wystarczające, czy w celu usprawnienia migracji wahadłowej lepiej będzie powołać pewnego rodzaju instytucję.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować szanownemu panu posłowi za jego słowa. Prezydencja jest zawsze tak naprawdę nieco krótsza w drugiej połowie roku z powodu wakacji letnich, nie jestem pewien, czy to dobrze, czy nie. W rzeczywistości chciałbym poczynić znaczący postęp w tej sprawie do końca tego roku, ale oczywiście do pewnego stopnia zależni jesteśmy od inicjatyw, które Komisja chce nam zaprezentować. Takie są nasze zamiary i nasze pragnienia. W chwili obecnej nie mogę tego zagwarantować, ale gdy tylko będzie taka możliwość i będziemy mieli ku temu sposobność, z pewnością z tego skorzystamy.
Josu Ortuondo Larrea
(ES) Panie przewodniczący! Podzielam pogląd przewodniczącego Rady w sprawie polityki "drzwi wahadłowych” dla imigracji oraz nowe pomysły dotyczące niebieskich kart mających być zachętą dla wykształconych imigrantów.
Chciałbym jednakże zapytać prezydencję Rady, czy jest przekonana o tym, że będziemy w stanie opanować potężny napływ imigrantów do Unii Europejskiej, z jakim spotykamy się każdego roku, mając na uwadze to, że jest wiele państw na świecie, których poziom rozwoju jest tak ubogi i niski.
Emanuel Jardim Fernandes
(PT) Pytanie, jakie chciałbym zadać w sprawie migracji wahadłowej, dotyczy tego, czy nie powinniśmy zaopatrzyć się w specjalny mechanizm regulujący taką imigrację; w szczególności mowa tu o szkoleniach państw, których ta sprawa dotyczy. Mam na myśli przykładowo lekarzy i pielęgniarki z Malawi, którzy przebywają w Wielkiej Brytanii.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Zagadnienie migracji wahadłowej było już czy też jest wciąż dyskutowane i gwałtownie zostało poruszone przez Komisję podczas szerszej debaty dotyczącej kwestii imigracji w Europie, w szczególności zaś kwestii nielegalnej i legalnej imigracji; zagadnienie to było jednym z mechanizmów, do których się odnosiliśmy podczas debaty nad sprawami związanymi z imigracją. Komisja rozważała tę sprawę i zaprosiła Radę do tego samego oraz do dyskusji. W moim przekonaniu same mechanizmy migracji wahadłowej nie rozwiążą wszystkich problemów powstających w tym obszarze oraz podczas tej debaty. Jest to środek, który może być propozycją oraz który może być sposobem ułatwiającym ruch graniczny oraz rozwiązującym problemy związane z imigracją, w tym wypadku nawet problemy związane z legalną imigracją, ale z pewnością nie rozwiąże on wszystkich związanych z tym problemów. Aby rozwiązać te problemy, potrzeba nam szerszego zakresu strategii, nad którymi - jak państwo wiedzą - Rada już dyskutuje, odpowiadając na wniosek Komisji.
Z pewnością uświadomią sobie państwo, że wszystkie priorytety programowe prezydencji portugalskiej odnoszą się do imigracji, nielegalnej lub legalnej. Podczas mającego odbyć się za miesiąc grudniowego posiedzenia Rady, oznaczającego koniec naszej prezydencji, chcielibyśmy móc przedstawić komplet wniosków w sprawie szeroko rozumianej legalnej imigracji oraz w sprawie zwalczania nielegalnej imigracji; byłoby to namacalnym postępem w tych dwóch obszarach.
Jeśli chodzi o skierowane do specjalnych grup konkretne pytania techniczne, refleksja dotycząca tego, że Rada jest i musi być zaangażowana, nadal nie została zakończona decyzją i jestem pewien, że szanowny pan poseł uwzględni to, iż w tym momencie nie jesteśmy w stanie podać rezultatów naszej pracy, szczególnie w sprawie tych bardzo doraźnych i specyficznych kwestii.
Przewodniczący

Dotyczy: podziału obciążenia związanego z azylem i imigracją
Jaki postęp dokonał się w sprawie koncepcji 'podziału obciążenia' w kontekście programu ramowego "Solidarność a zarządzanie przepływami migracyjnymi” 2007-2013?
Jakie praktyczne kroki podejmowane są przez państwa członkowskie, aby osiągnąć uczciwy podział obowiązków w sprawie azylu i imigracji pomiędzy nimi?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) W maju 2007 Parlament Europejski i Rada zatwierdziły trzy decyzje: decyzję ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców 2008-2013, decyzję ustanawiającą Fundusz Granic Zewnętrznych 2007-2013 oraz decyzję ustanawiającą Europejski Fundusz Powrotu Imigrantów 2008-2013. W czerwcu 2007 Rada zatwierdziła także decyzję powołania europejskiego funduszu dla integracji obywateli państw trzecich 2007-2013. Te cztery decyzje stanowią integralną część programu generalnego "Solidarność a zarządzanie przepływami migracyjnymi”.
W zgodzie z celami wyłożonymi przez Radę Europejską celem tego programu jest uczciwy podział obowiązków pomiędzy państwami członkowskimi w kwestii finansowych obciążeń wzrastających od momentu wprowadzenia zintegrowanego zarządzania zewnętrznymi granicami UE oraz w kwestii wprowadzenia wspólnej polityki azylu i imigracji.
Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców jest zgodny z zobowiązaniami ustalonymi w artykule 63 punkt 2 lit. b) traktatu dotyczącego wprowadzenia środków zmierzających do uzyskania równowagi wysiłków pomiędzy państwami członkowskimi w przyjmowaniu i ponoszeniu konsekwencji związanych z napływem uchodźców i wysiedleńców.
Rada szuka również sposobów na rozwijanie solidarności za pomocą innych środków. Konkluzje Rady z 18 września 2007 w sprawie wzmacniania południowych granic morskich UE m.in. zachęciły państwa członkowskie do udzielenia wsparcia państwom członkowskim narażonym na szczególne naciski na zasadzie dwustronnej, stwierdzając, że takie wsparcie może być udzielone na poziomie operacji dotyczących powrotu, warunków przyjęcia, ekspertyzy dotyczącej konkretnych przypadków lub dobrowolnych przedsięwzięć dążących do tego, aby wziąć odpowiedzialność za szukających azylu, uciekinierów, beneficjentów ochrony uzupełniającej lub osób nieletnich pozostawionych bez opieki.
Claude Moraes
Było to wyczerpujące oświadczenie teoretycznego stanowiska w sprawie podziału obciążenia. Wiemy jakie są narzędzia, ale muszę zapytać państwa szczerze, jak ma wyglądać ich wdrożenie w takich miejscach jak Malta, Lampedusa czy Wyspy Kanaryjskie. Czy wiedzą państwo, że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy członkowie Rady, włączając członków z Europy Zachodniej, poważnie potraktowali zobowiązanie w sprawie podziału obciążeń, mając na uwadze te miejsca, które znajdują się w nadzwyczajnej sytuacji? Niektórzy z państwa zdają sobie z tego sprawę i widzą to każdego dnia.
Nikt nie mówił o Portugalii, że jest apatyczna w tej sprawie. Co jednak z Radą aktywnie podejmującą się podziału obciążeń? Czy podział ten jest rzeczywiście wprowadzany? Proszę o szczerą odpowiedź.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Bardzo cieszy mnie możliwość udzielenia odpowiedzi szanownemu panu posłowi; oczywiście przemawiam w imieniu prezydencji portugalskiej, w zgodzie z jej opinią na ten temat. Szanowny pan poseł wie, że migracja i przepływy migracyjne, w szczególności zaś nielegalne przepływy migracyjne, zwłaszcza z obszarów na południu Europy, pokazuje nowy problem, któremu nie musieliśmy sprostać jeszcze kilka lat temu.
Zatem musimy oczywiście odpowiednio zareagować na to nowe i nieznajome zjawisko, musimy też podjąć odpowiednie środki. Środki te, do których odnosi się nasza reakcja i instrumenty, jak to zawsze się dzieje, kształtują się stopniowo, tak jak i stopniowo kształtuje się nasza świadomość znaczenia i wagi tego problemu. W związku z tym muszę powiedzieć, że kluczowym słowem dla prezydencji portugalskiej i dla Portugalii jako państwa członkowskiego w tej sprawie jest "solidarność”. Wszyscy rozumiemy, że w momencie, gdy inne problemy dotykają jedno lub dwa państwa członkowskie, muszą być one postrzegane jako problem wszystkich państw; dlatego też w związku z nielegalną imigracją, odkąd świadomi jesteśmy tego, że zjawisko to dotyka w szczególności pojedynczego państwa, odpowiednim słowem jest tu właśnie "solidarność”.
Prawdą jest, że często to, co robimy, kończy się na rozmowach, prawdą jest też to, że musimy i powinniśmy robić więcej, niż tylko rozmawiać. Jednakże świadomość tego, że sprawa, jakiej dotykamy jest globalnym problemem dotykającym każdego, problemem za który wszyscy musimy wziąć odpowiedzialność, jest pierwszym krokiem, jaki musimy podjąć. Oczywiście jesteśmy pewni, że wciąż możemy stopniowo i realistycznie, ale też z konieczną pilnością odnosić się do "solidarności”, równocześnie wcielając ją w konkretne działania i środki. Taka jest rola prezydencji i to musi Portugalia uczynić jako państwo członkowskie. Muszą też państwo zrozumieć, że pomimo szczerych chęci nie jest możliwe, aby jedno państwo członkowskie czy pojedyncza prezydencja miała wpływ na wszystkie zdarzenia i wszystkie środki. Mogę jednak państwa zapewnić, że mamy bardzo wysoką świadomość tego, że musimy dzielić się tą odpowiedzialnością w celu realizowania wspomnianej solidarności.
Simon Busuttil
(MT) Z całym szacunkiem, panie urzędujący przewodniczący, ale pańska odpowiedź mnie nie przekonała; podczas gdy Rada Ministrów dyskutuje nad tym tematem, w Morzu Śródziemnym toną ludzie, a kraje regionu śródziemnomorskiego nie są w stanie poradzić sobie ze stanem wyjątkowym; z tego powodu nie jestem przekonany. Chciałbym zadać panu specjalne pytanie: Malta przedłożyła Radzie wniosek dotyczący podziału obciążenia. Zapytała, czy uratowani z morza poza wodami UE imigranci - na przykład na terytorium Libii - powinni być rozdzieleni pomiędzy wszystkie państwa UE. Chciałbym wiedzieć, jaka jest na to odpowiedź Rady.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jestem dobrze obeznany z tą sytuacją i jestem też bardzo obeznany z problemem, jaki rząd Malty przedstawił w odniesieniu do tej kwestii; do pańskiego pytania odnosi się odpowiedź, którą już udzieliłem mojemu koledze posłowi: prezydencja jest świadoma tego, że Portugalia jako państwo członkowskie też jest świadoma tego, że jest państwem południowym; my także będziemy robić to, co w naszej mocy, aby zapewnić, że słowo "solidarność” jest obecnie wdrażane, mając na uwadze istniejące trudności i problemy, co jak w wielu innych przypadkach wymaga od nas wytrwałości i uporu.
Przewodniczący

Dotyczy: środków zapewniających nielegalnym imigrantom, w szczególności kobietom i dzieciom, godne warunki życia
Jakie środki Rada zamierza podjąć, aby zapewnić nielegalnym imigrantom, w szczególności kobietom i dzieciom, godne warunki życia, tak aby państwa członkowskie jednolicie respektowały swoje międzynarodowe zobowiązania?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący! Nie wiem, czy jest to możliwe i uwzględnione w przepisach, ale jeśli przedstawiane jest pytanie, chciałbym wiedzieć dokładnie, który z szanownych posłów jest jego autorem, ponieważ moja odpowiedź w oczywisty sposób będzie skierowana najpierw do niego.
Jestem pewien, iż wiedzą państwo, że we wniosku dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych standardów i procedur w państwach członkowskich dla powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich wyłożone są specjalne zasady traktowania tych obywateli. Artykuł 13 wniosku dotyczącego dyrektywy przewiduje ochronę i określa warunki pobytu osób oczekujących na powrót ujętych w ramach tej dyrektywy. Artykuł 15, który ustanawia tymczasową opiekę, określa, jakiego postępowania mogą spodziewać się obywatele państw trzecich w oczekiwaniu na powrót do domu. Artykuł 13 punkt 3 oświadcza, że szczególną uwagę należy poświęcić sytuacji osób zagrożonych oraz że ustanowiono specjalne przepisy w sprawie osób niepełnoletnich. Wiedzą państwo również, Parlament Europejski oraz Rada analizują obecnie ten wniosek dotyczący dyrektywy.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
- (EL) Dziękuję, panie przewodniczący. Proszę mi pozwolić powtórzyć uwagi pana posła Mores: teoretycznie odpowiada pan na nasze pytania bardzo dobrze i szczegółowo. Ponieważ jednak wciąż nie mamy wyników analiz pana w tej sprawie, proszę powiedzieć, co należy do obowiązków państw członkowskich? Czy są jakieś międzynarodowe traktaty, które mają takie same zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, czy też niektóre państwa członkowskie z szczególnych powodów stosują się do nich w większym lub mniejszym stopniu? Jakie obowiązki mają państwa nowo przyjęte do Unii, które służą za szlak tranzytowy dla nielegalnych imigrantów, zwłaszcza kobiet i dzieci? Podczas wczorajszego posiedzenia wspomniałam panu komisarzowi, że aresztowano 14-letniego nielegalnego przewoźnika utajonej imigracji.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Powiedziałem przed chwilą, że wniosek dotyczący dyrektywy jest obecnie dyskutowany pomiędzy Radą a Parlamentem Europejskim, do którego został pierwotnie skierowany. Ponieważ wniosek dotyczący dyrektywy nie został jeszcze zatwierdzony, nie mogę dokładnie powiedzieć, jakie środki dyrektywa zaproponuje dla obrony i ochrony najsłabszych jednostek potrzebujących ich w najwyższym stopniu. Zobaczymy. We wniosku dotyczącym dyrektywy tak rozpatrzono ten problem, aby ochronić najsłabszych.
Mogę też z pewnością państwu powiedzieć, że gdy my, prezydencja portugalska, odnosimy się do kwestii nielegalnej imigracji, zawsze mówimy, iż walka przeciw niej oparta jest na dwóch fundamentalnych zasadach: solidarności i szacunku dla ludzi oraz szacunku dla humanitarnej tragedii, jaka leży u podstaw tego zjawiska. Nie możemy traktować ludzi przedmiotowo; zarówno prezydencja, jak i Portugalczycy nigdy nie akceptowali i nadal nie akceptują tego, aby wymiar humanitarny nie był brany pod uwagę albo aby był uważany za sprawę drugorzędną w tej kwestii. Takie jest zasadniczo nasze stanowisko jako prezydencji, takie jest zasadniczo nasze stanowisko jako państwa członkowskiego; jest to stanowisko, którego nie porzucimy, bez względu na okoliczności.
Przewodniczący

Dotyczy: europejskiej strategii bezpieczeństwa
Jakie są rezultaty wprowadzenia europejskiej strategii bezpieczeństwa? W szczególności, jakie są rezultaty poszerzenia strefy bezpieczeństwa o peryferia Europy? Czy Rada jest usatysfakcjonowana strategiami: "Pokój poprzez regionalną integrację” oraz "Regionalna integracja poprzez pokój” dotyczącymi granic geopolitycznych UE?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! W ciągu czterech lat, odkąd w grudniu 2003 wprowadzona została europejska strategia bezpieczeństwa, zagraniczna polityka Unii Europejskiej oraz polityka bezpieczeństwa rozwinęły się dynamicznie. Udało nam się szczęśliwie odpowiedzieć na zagrożenia zidentyfikowane w strategii europejskiej, podążając za głównym wątkiem naszego podejścia. Mieliśmy być bardziej aktywni, bardziej spójni i bardziej kompetentni. Nowe zagrożenie terroryzmem, rozprzestrzenianiem się broni masowego rażenia, konfliktami regionalnymi, degeneracją państwa oraz zorganizowaną przestępczością spotkało się z konkretnymi działaniami, które są odzwierciedleniem zakresu instrumentów obecnie dostępnych Unii Europejskiej. Należą do nich działania dyplomatyczne, misje cywilne i wojskowe, działalność handlowa i rozwojowa.
Poparliśmy efektywne działania wielostronne wspierające i zacieśniające naszą współpracę z Organizacją Narodów Zjednoczonych w zarządzaniu kryzysowym, w wojnie przeciw terroryzmowi i przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia. Nasze operacje dotyczące europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony są najbardziej widocznym wkładem w globalny pokój i bezpieczeństwo, ukazują naszą gotowość do podjęcia globalnych zobowiązań. Od 2003 zainicjowaliśmy 16 operacji zarządzania kryzysowego, cztery wojskowe i 12 cywilnych, w różnych częściach świata. Te przeprowadzane w ramach polityki bezpieczeństwa i obrony operacje objęły trzy kontynenty i obejmowały czysto wojskowych operacji, wraz z reformą sektora bezpieczeństwa i rozwojem instytucjonalnym, po misje policyjne mające na celu zapewnienie zasad państwa prawa. Od Acehu po Ramallah, od Kinszasy po Sarajewo, UE chce, aby główne katalizatory pokoju i stabilności powróciły na swoje miejsce.
Jednakże naciski na Unię ciągle rosną. Zdecydowaliśmy się zasadniczo na przeprowadzenie misji militarnej do Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej po to aby położyć kres regionalnym konsekwencjom kryzysu darfurskiego. Jesteśmy też przygotowani na przeprowadzenie politycznej misji w celu zabezpieczenia zasad państwa prawa w Kosowie. Od Bałkanów Zachodnich oraz od Europy Środkowej po region śródziemnomorski aktywnie walczyliśmy o pokój i stabilność w naszym sąsiedztwie, używając wszystkich środków, jakimi dysponowaliśmy. Wierzę, że praca wykonana przez wysokiego przedstawiciela Javiera Solanę, politykę rozszerzenia UE, proces barceloński, europejską politykę sąsiedztwa niedawno tutaj omawianą, specjalnych przedstawicieli UE w Bośni i Hercegowinie, Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, Mołdawii i Południowym Kaukazie oraz poprzez proces pokojowy na Bliskim Wschodzie oraz rolę UE jako członka kwartetu bliskowschodniego i trójki dla Kosowa wraz z innymi misjami w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, do których się odnosiłem tutaj, jest wyrazem determinacji, aby stworzyć bezpieczeństwo w naszym sąsiedztwie.
Georgios Papastamkos
- (EL) Dziękuję, panie przewodniczący, za pańską odpowiedź. Naprawdę uważam, iż europejska strategia bezpieczeństwa odnosi większy skutek w przypadku misji poza kontynentem europejskim niż w przypadku wyzwań powstałych wewnątrz UE. Uważam, że sytuacje takie jak ta w Kosowie, zarządzanie nagłymi kryzysami, polityka warunkowości w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, kraju kandydującym, którego polityczny system poważnie niedomaga oraz uzasadniony czy też nie strach przed Rosjanami, który towarzyszy naszym kolegom z państw byłej Europy Wschodniej - wszystko to wzywa nas do utworzenia bardziej spójnej i efektywnej europejskiej strategii bezpieczeństwa.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Podczas sesji plenarnej dyskutowaliśmy na temat europejskiej polityki sąsiedztwa dotyczącej naszych partnerów na kontynencie. Zakładam, że ogólna konkluzja była taka, że pomimo mogących wystąpić trudności i możliwych do wprowadzenia ulepszeń europejska polityka sąsiedztwa stanowiąca część naszej strategii działała dobrze i zapewniła, że wielu naszych partnerów i sąsiadów może cieszyć się stabilnością, ekonomicznym postępem oraz ekonomicznym i społecznym rozwojem.
Z dobrze znanych historycznych powodów wielu z naszych partnerów naturalnie doświadcza teraz czegoś, co może być nazwane etapami zmiany, demokratycznym wzmocnieniem oraz wzmocnieniem zasad państwa prawa oraz, jak to często się dzieje, proces ten nie jest pozbawiony trudności, wstrząsów czy problemów. Być może takie są realia panujące w niektórych z tych państw. Rozmawialiśmy ostatnio o Gruzji, kiedy oświadczyłem tutaj, że przewodniczyłem Radzie Stowarzyszenia w związku z Gruzją jakieś trzy tygodnie temu oraz miałem możliwość poinformowania naszych gruzińskich kolegów, że w obszarze gospodarki, na przykład, odnotowaliśmy znaczący postęp pod względem ekonomicznym, pomimo problemów, które sprawiała Rosja. Musimy zatem być przygotowani na znaczący postęp, którego oczekujemy i chcemy, ale z wiadomych powodów musimy również czasami spodziewać się kroków w tył, które, jak mamy nadzieję, będą tylko tymczasowe; mamy nadzieję, że państwa członkowskie oraz kraje zdecydowanie powrócą na drogę postępu oraz na drogę wzmacniania zasad państwa prawa.
Z całą szczerością muszę zatem powiedzieć szanownemu panu posłowi, że chociaż my - obywatele Unii Europejskiej - czasami jesteśmy bardzo skromni, jeśli chodzi o wydajność naszych osiągnięć oraz osiągnięcia same w sobie, musimy być trochę bardziej przyjacielsko nastawieni w stosunku do samych siebie. Wydaje mi się, że mimo tych trudności coś już osiągnęliśmy .
Gay Mitchell
Mając na uwadze to, o czym jest mowa w traktatach unijnych na temat bezpieczeństwa i obrony oraz zawartość traktatu reformującego, mając na uwadze to, co prezydent Republiki Francuskiej powiedział tutaj wczoraj oraz fakt, że Francja obejmie prezydencję w przyszłym roku, czy Rada może powiedzieć Izbie czy przewiduje utworzenie wspólnej polityki obrony w obrębie Unii Europejskiej w ramach prac tego Parlamentu lub następnego i kiedy jej zdaniem to się stanie?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak szanowny pan poseł wie, Rada nie komentuje przemówień wygłoszonych przez głowy państw należących do Unii Europejskiej. Jednakże zanotowałem opinie prezydenta Sarkozy, który jest głową państwa będącego jednocześnie bardzo ważnym państwem członkowskim UE. Jeśli mamy uczynić postęp w tym kierunku lub nie, w kierunku Europy ze wzmocnioną obroną, Rada będzie musiała o tym zadecydować; jak państwo mogą sobie wyobrazić, nie jestem w stanie przewidzieć decyzji Rady. Jeśli taka będzie decyzja Rady - a jak wiedzą państwo, obrona jest specyficznym obszarem, który wymaga bardzo silnego konsensusu - wtedy naturalnie będziemy mogli dalej podążać tą drogą, ale decyzja leży w rękach Rady. Nie mam kryształowej kuli, a zatem nie mogę państwu powiedzieć, jak dalej ten pomysł się rozwinie. Zobaczymy. Jednak ponieważ wniosek ten wysunął prezydent Sarkozy, będziemy się mu przyglądać bardzo uważnie, jak i wszystkim jego propozycjom.
Przewodniczący

Dotyczy: Negocjacji akcesyjnych z Macedonią
Jaki etap w ocenie Rady osiągnęła Macedonia w przybliżaniu się do UE oraz kiedy zdaniem Rady będzie możliwe i pożądane ustanowienie daty rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Decyzja Rady Europejskiej, aby przyznać Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii status kraju kandydującego, spowodowana była rozpoznaniem osiągnięć tego państwa w przeprowadzaniu reform. Rada Europejska oświadczyła, że dalsze kroki w stronę członkowstwa w UE powinny być uznane po pierwsze w świetle debaty dotyczącej strategii rozszerzenia, jak przewidziano w konkluzjach Rady z 12 grudnia 2005, która zakończyła się z "odnowionym konsensusem” w sprawie rozszerzenia, konsensusem uzyskanym przez Radę Europejską 14-15 grudnia 2006; po drugie, w świetle zgodności Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii z kryteriami kopenhaskimi; po trzecie, w świetle wymogów procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego oraz skutecznego wdrożenia porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu; i ostatecznie, w świetle potrzeby dalszego znaczącego postępu, aby odpowiadał innym kwestiom i kryteriom członkowstwa zawartym w stwierdzeniach Komisji oraz aby zgodny był z priorytetami europejskiego partnerstwa.
W swoich wstępnych sprawozdaniach Komisja zanalizowała wydarzenia bardzo dokładnie. Zgodnie z oceną sytuacji w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, która przedstawiona jest w sprawozdaniu Komisji z grudnia 2006 w posiedzeniu z 11-12 grudnia 2006, Rada z żalem przyznała, że tempo obserwowanych reform w 2006 zmalało. Podczas posiedzenia 14-15 grudnia 2006 Rada Europejska ponownie przyznała, że postęp każdego państwa ku Unii będzie w dalszym ciągu zależał od wysiłków tego państwa, aby postępować zgodnie z kryteriami kopenhaskimi oraz warunkowością procesu stabilizacyjnego i stowarzyszeniowego. Rada wezwała Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii do przyspieszenia tempa reform w kluczowych obszarach oraz do wprowadzenia priorytetów wskazanych w partnerstwie europejskim po to, aby uczynić postęp w procesie akcesyjnym. Czwarte posiedzenie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia pomiędzy Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii odbyło się 24 lipca zeszłego roku. Wiadomością szczególnie ważną pośród wiadomości przedstawionych w wspólnym stanowisku Unii dla Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia był jej nacisk na to, aby stabilność oraz regularne funkcjonowanie instytucji demokratycznych były fundamentalnymi aspektami politycznego kryterium niezbędnego dla zapewnienia postępu w kierunku integracji europejskiej.
Instytucje takie jak rząd czy Parlament wraz z przewodniczącym muszą działać i współpracować skutecznie. Muszą też odgrywać ich zróżnicowane role i współdziałać tak, jak zapisano to w Konstytucji. Musi być ustanowiony i utrzymany konstruktywny klimat polityczny, tak aby państwa mogły skoncentrować się na reformach koniecznych do uczynienia postępu w stronę Unii. Muszą być też podjęte dalsze wysiłki do stworzenia zaufania pomiędzy wspólnotami etnicznymi na wszystkich szczeblach. Unia przypomniała, że zrównoważone wprowadzenie porozumienia ramowego z Ochrydy było kluczowym elementem kryterium politycznego. Należy podjąć wszelkie wysiłki, aby osiągnąć możliwie najszersze polityczne porozumienie w sprawie reform w całkowitej zgodzie z literą i duchem porozumienia.
Posiedzenie przypomniało też o tym, jak ważne jest czynienie postępów w odniesieniu do wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, w szczególności w zwalczaniu zorganizowanej przestępczości oraz korupcji. W tym samym czasie Rada przypomniała, że regionalna współpraca oraz dobre relacje sąsiedzkie są podstawowym elementem procesu integracji UE. Na koniec chciałbym oświadczyć, że Rada analizuje bardzo uważnie sprawozdanie Komisji opublikowane 6 listopada, które będzie przedmiotem wniosków podczas Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych w grudniu przyszłego roku.
Bernd Posselt
(DE) Dziękuję panu, panie urzędujący przewodniczący, za pana bardzo wyczerpującą odpowiedź. Mam tylko dwa krótkie uzupełniające pytania. Po pierwsze, czy uważa pan za możliwe, aby data rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych była ustalona w przeciągu następnego roku? Macedonia ma status państwa ubiegającego się o przyjęcie do Unii już ponad dwa lata; z pewnością najwyższy czas pomyśleć już o tej dacie.
Moje drugie uzupełniające pytanie jest takie: jakie podejście jest tu wprowadzane? Czy podejmowane są jakiekolwiek próby połączenia przystąpienia Macedonii do Unii z innymi państwami, takimi jak Serbia, czy też sprawy tego kraju rozpatrywane są rozłącznie od spraw innych państw?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Jak szanowny pan poseł rozumie, nie mogę powiedzieć, czy jesteśmy w stanie ustalić daty rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w przyszłym roku. Zanim te negocjacje się rozpoczną, będą musiały zostać spełnione trudne i wymagające kryteria, tak więc Była Jugosłowiańska Republika Macedonii będzie dalsza lub bliższa poinformowania o dacie rozpoczęcia negocjacji zgodnie z tym, w jakim stopniu spełni te kryteria i warunki. Chciałbym jednak powiedzieć, że kandydujące państwo w większym stopniu może udzielić odpowiedzi na to pytanie niż Unia Europejska.
W odniesieniu do procesów akcesyjnych połączenia prezydencja utrzymuje i zawsze utrzymywała, że każde państwo kandydujące musi być oceniane osobno na podstawie swoich własnych zasług. Jeśli państwo kandydujące odpowiednio spełnia zobowiązania i warunki rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych, powinien mu być przyznany ten status, bez względu na to, co może się zdarzyć w równoległych procesach angażujących inne państwa kandydujące.
Przewodniczący

Dotyczy: ochrony tygrysów
Co do tej pory UE zrobiła i jakie dalsze kroki brane są pod uwagę w celu zabezpieczenia oraz towarzyszenia Indiom oraz innym stosownym państwom w ochronie populacji tygrysów w sposób angażujący lokalną społeczność oraz umożliwiający im udział w tym procesie?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) daje międzynarodowe ramy prawne dla ochrony tygrysów oraz innych zagrożonych gatunków. UE i jej państwa członkowskie mocno wspierają CITES zarówno pod względem politycznym, jak i finansowo.
W ostatnich latach UE położyła szczególny nacisk na potrzebę większego skoncentrowania wysiłków w praktycznym zastosowaniu kontroli CITES w celu zredukowania nielegalnego uboju i handlu oraz zagwarantowania zrównoważonego handlu gatunkami. Aby podkreślić tę potrzebę, Komisja opublikowała zalecenie nr 207/425/WE z lipca 2007, wskazując na zestaw działań wzmacniających zalecenie Rady (WE) nr 338/97 dotyczące ochrony dzikich gatunków zwierząt i roślin poprzez regulowanie handlu nimi. W międzyczasie gatunek "pantera tigris” umieszczono w spisie załącznika A zaleceń Komisji (WE) nr 1332/2005 z 9 sierpnia 2005 oraz w spisie załącznika I CITES; oznacza to, że okazy tego gatunku mogą zostać przemieszczone tylko w wyjątkowych okolicznościach, podlegających rygorystycznym kryteriom. Jeśli kryteria te zostaną spełnione i jeśli będzie możliwa do podjęcia decyzja umożliwiająca handel, będziemy musieli mieć pewność, że działalność ta nie przynosi szkody ochronie tych gatunków.
Chcielibyśmy również zwrócić państwa uwagę na potrzebę międzynarodowej współpracy, a w szczególności na budowanie zdolności do przyspieszenia wprowadzenia polityki ochrony i zrównoważonego eksploatowania dzikiej flory i fauny w tych państwach, w których takie gatunki odnaleziono. UE, mając na uwadze wzmożenie wysiłków związanych z wdrożeniem i ochroną, poparła decyzje w sprawie azjatyckich dużych kotów, zatwierdzoną podczas 14 posiedzenia stron zaangażowanych w CITES na początku tego roku.
Jesteśmy też przygotowani na to, aby dać wsparcie Indiom i innym państwom obszaru dystrybucji we wdrażaniu tych decyzji. Rozumiemy, że skuteczne wprowadzenie środków ochrony wymaga uczestnictwa lokalnej społeczności. Za pomocą CITES podkreśliliśmy potrzebę zabezpieczenia wsparcia oraz współpracy lokalnych i wiejskich społeczności w zarządzaniu dzikimi zwierzętami i roślinnością oraz w zwalczaniu nielegalnego handlu nimi.
Sarah Ludford
Dziękuję bardzo prezydencji, zapoznam się z dokumentami, o których była tu mowa. Problemem jednakże jest to, że sytuacja tygrysów jest kryzysowa. Liczba tygrysów żyjących na wolności wynosi prawdopodobnie tylko 3000. Z uwagi na to mogą one wyginąć do 2020 roku. Głównym problemem jest kłusownictwo wywołane rozciągającym się po Europę Wschodnią lukratywnym, nielegalnym handlem skórami tygrysa itp. Indyjskie władze gospodarki leśnej twierdzą, że z powodu nieustannego braku dofinansowania nie są w stanie poradzić sobie z kłusowniczymi gangami. Czy UE może pomóc w tej sprawie? Czy przygotowaliśmy specjalne projekty?
Władze chińskie przyznały ostatnio, że bardzo ciężko jest sprzeciwiać się naciskom położonym na otworzenie handlu tygrysami. Z całą pewnością kluczowa jest tu z jednej strony edukacja, ale też umożliwianie lokalnej społeczności udziału gospodarczego w utrzymywaniu wysokiego poziomu. Co UE robi obecnie w sprawie specjalnych projektów?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Szanowny panie pośle! Proszę zauważyć że wyczerpująco, obszernie i szczegółowo odniosłem się już do międzynarodowych ram prawnych i sądowych, w których Unia Europejska istnieje i działa. Wyraziłem również chęć Rady, jej gotowość i zaangażowanie do uczynienia wszystkiego, co w jej mocy w ramach przedmiotowych międzynarodowych ram w celu zapewnienia, że dostarczane przez nią środki są skutecznie stosowane.
Jednoznacznie przyznałem również, że rozpoznajemy potrzebę pracy wspólnie z lokalną społecznością, która ma bezpośredni kontakt z tymi zagrożonymi gatunkami. Walka z kłusownictwem oraz podobną nielegalną działalnością nie jest łatwa, o czym dobrze wiedzą osoby mające doświadczenie w tej kwestii. Są oni świadomi tego, że to trudna, ale konieczna walka; z tą oceną również ja się zgadzam.
Cała europejska opinia publiczna jest z państwem, ponieważ to, czego byliśmy świadkiem ostatnio w związku z nielegalnym handlem zagrożonymi gatunkami, pokazuje, że ludzie są o wiele bardziej świadomi potrzeby zwracania uwagi na te sprawy, niż byli do tej pory. Nacisk opinii publicznej oraz uwaga, jaką się zwraca na to w związku z tą sytuacją, są zatem znacznie większe niż były. Mogą zatem państwo liczyć na świadomość publiczną w tej kwestii, świadomość konieczną, aby przyznać, że my, UE, oraz państwa członkowskie jesteśmy zdolni do bardziej skutecznych działań. Jak powiedziałem, musimy przyznać, że jest to trudna walka.
David Martin
Urzędujący panie przewodniczący! Bardzo jasno przedstawił pan swoje i Rady zaangażowanie w sprawę ochrony tygrysów. Premier Indii w wielu wypowiedziach również jasno potwierdził swoje wielkie zaangażowanie w tę sprawę. W związku z tym, że jesteśmy zaangażowani w dwustronne negocjacje z Indiami, zmierzające ku stworzeniu nowego, dwustronnego traktatu pomiędzy UE a Indiami - czy pana zdaniem kwestię tę moglibyśmy poruszyć w traktacie oraz czy jesteśmy gotowi wykroczyć poza nasze bieżące zobowiązania wynikające z CITES, aby wspomóc edukację, szkolenia, ochronę - środki, o których mówiła pani poseł Ludford?
Reinhard Rack
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący! Moje pytanie ma związek z tą kwestią, ale odnosi się do całkiem innego jej aspektu. Uważam - i pan słusznie się do tego odniósł - że pytania takie jak to poddane dyskusji wywołują silne emocje opinii publicznej. Z drugiej strony - i pan również odniósł się do sytuacji prawnej - czy rzeczywiście uzasadnione jest, abyśmy my, w Unii Europejskiej, byli uprawnieni do przyznawania sobie władzy ustawodawczej i kontraktowej? Czy nie powinniśmy być nieco bardziej powściągliwi w tej kwestii?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący! Przyznaję szczerze, że nie zrozumiałem w pełni drugiego pytania, być może z powodu opóźnień w tłumaczeniu.
Mając na uwadze kwestię zagrożenia dla gatunku tygrysa oraz kwestię dialogu z Indiami, muszę powiedzieć z całą uczciwością i szczerością, że są to specyficzne kwestie, nad którymi się nie zastanawiałem, ale nad którymi będziemy zastanawiać się w przyszłości; sugestie pana posła wezmę zatem pod uwagę. W naszym dwustronnym dialogu z Indiami - ma się odbyć szczyt UE-Indie - będziemy być może poruszali również sprawę chronionych gatunków oraz tego, w jaki sposób możemy lepiej ochraniać zagrożone gatunki.
Muszę przyznać, że najwyraźniej z powodu tłumaczenia nie mogłem zrozumieć pańskiego drugiego pytania.
Reinhard Rack
(DE) Dziękuję panu bardzo. Przepraszam za tak szybkie przemawianie. Świadomie chciałem uniknąć przekroczenia limitu czasowego. Wspominałem o tym, że ważne jest, abyśmy zajmowali się takimi obawami, jeśli mają znaczenie dla ludzi z Europy. Z drugiej strony powinniśmy być też świadomi ograniczeń prawnych Unii oraz zadbać o szanowanie tych ograniczeń w takim stopniu, jak tylko możemy.
Zaproponowane przez pana podejście brzmi interesująco, jednakże nie powinniśmy narażać się na zarzut, że Unia przypisuje sobie kompetencje do radzenia sobie z wszystkimi globalnymi sprawami.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Zgadzam się z szanownym panem posłem, że Unia Europejska nie może i nie powinna być odpowiedzialna za wszystko, jak i nie powinna być oskarżana czy sądzona za wszystko. Zgodnie z traktatami wiele z tych aspektów i zobowiązań spoczywa na państwach członkowskich; w tym wypadku odpowiedzialność leży zarówno po stronie państw członkowskich, jak i po stronie państw, w których do tych sytuacji dochodzi.
Unia Europejska nie jest i nie może być uniwersalnym panaceum, w szczególności zaś dzieję się tak, odkąd mamy zasadę pomocniczości, którą zawsze musimy respektować.
Przewodniczący

Dotyczy: punktów usług finansowych poza obszarami UE
Czy Rada złoży oświadczenie dotyczące tego, w jaki sposób radzi sobie z punktami usług finansowych w obszarach wzajemnego zainteresowania?
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! W konkluzjach wprowadzonych w maju 2006 Rada przyjęła białą księgę Komisji w sprawie polityki usług finansowych na lata 2005-2010. Rada w szczególności przyjęła - cytuję: "pomysły przedłożone przy uwzględnieniu rosnącego znaczenia zewnętrznego wymiaru w sektorze usług finansowych - głównie po to, aby pogłębić i poszerzyć rozmowy regulujące z państwami trzecimi oraz aby zmierzać w kierunku dalszego otwierania się globalnych rynków usług finansowych”.
Z inicjatywy prezydencji portugalskiej 9 października zeszłego roku Rada ds. Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN) zanalizowała obecną sytuację, mając na uwadze makroekonomiczne, finansowe oraz regulacyjne dialogi z podstawowymi partnerami Unii - Stanami Zjednoczonymi, Japonią, Rosją, Indiami i Chinami. Wagę tych strategicznych dialogów podkreślono podczas tej dyskusji. Dzięki tym dialogom możliwe jest wzmocnienie konwergencji, współpracy i wzajemnego zrozumienia pomiędzy globalnymi partnerami, a przez to pomoc w przyspieszeniu dostępu do istotnych rynków oraz rozwijanie makroekonomicznej i finansowej stabilności, zwłaszcza w usługach finansowych. Rozmowy doprowadziły do znacznego postępu w kwestii konwergencji i równoważności standardów rachunkowości.
Rada popiera pracę, jaką wykonała Komisja, i uważa, że globalizacja rynku finansowego wymaga większego wysiłku, aby osiągnąć konwergencję i współpracę na międzynarodowym szczeblu; powinno się to odbywać w zgodzie ze strategiczną wizją Komisji i Rady dotyczącą potrzeby wzmocnienia zewnętrznego wymiaru strategii lizbońskiej poprzez promocję i międzynarodowe podejście do regulacyjnej współpracy, konwergencji i równoważności standardów.
Nacisk położono też na to, jak ważne jest dla Unii Europejskiej zabezpieczenie spójnego podejścia w tym obszarze; stwierdzono, że informacja dotycząca rozwoju takich dialogów wciąż powinna być Radzie regularnie przekazywana.
Gay Mitchell
Chciałbym podziękować prezydencji Rady za odpowiedź. Czy prezydencja Rady świadoma jest tego, że zgodnie z jedną ze szkół myślenia rozwijający się świat mógłby bardzo skorzystać z posiadania sektora finansowego? Mając na uwadze doświadczenia Portugalii związane z Afryką, chciałbym zapytać przewodniczącego Rady, czy w swoim streszczeniu nie ma odpowiedzi dotyczącej tego, czy mógłby sprawić, aby zbadano i kontynuowano tę kwestię, ponieważ może ona być wsparciem nie tylko dla rozwijającego się świata, ale też dla wymiany międzynarodowej, która byłaby wielką korzyścią dla też dla tej części świata
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Szanowny pan poseł ma rację, nie mam napisanej odpowiedzi w moim streszczeniu, tak abym mógł ją państwu przekazać, ale przekażę państwu moją opinię na ten temat. Dzisiaj rano przeprowadziliśmy bardzo interesującą dyskusję na temat globalizacji; dyskutowaliśmy również o usługach finansowych i kwestiach związanych z zawirowaniami na niektórych rynkach.
W związku z Afryką jedna sprawa jest moim zdaniem fundamentalna; dotyczy ona wyraźnie związku pomiędzy Europą a Afryką. Podczas szczytu zastanawialiśmy się, jakie miejsce ma Afryka w procesie globalizacji: czy Afryka powinna być w problemach i wyzwaniach, jakie stawia przed nami globalizacja pełnomocnym partnerem, tak jak my uważamy; czy Afryka powinna być aktywnym partnerem oraz czy ma do dyspozycji efektywne instrumenty umożliwiające bycie pełnomocnym partnerem w procesie globalizacji; czy też chcemy mieć Afrykę skazaną na wojnę, brak bezpieczeństwa, zacofanie gospodarcze i biedę?
W tym kontekście z zadowoleniem będziemy przyjmować w dziennym porządku obrad dyskusje i kwestię globalizacji, jak i instrumenty finansowe lub inne instrumenty, inicjatywy czy mechanizmy pozwalające umieścić Afrykę obok nas, Unii Europejskiej czy obok innych rozwijających się bloków.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący i panie urzędujący przewodniczący! Dziękuję państwu za bycie tu z nami poza godzinami pracy; doceniamy to.
Jakie państwa zdaniem są przeszkody do lepszego postępu w tym obszarze oraz czy uważają państwo, że mając na uwadze obecny stan rzeczy, zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy? To, o czym mówimy, dotyczy zaufania konsumenta w sektorze usług finansowych zarówno w Europie, jak i poza nią.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Ta kwestia, prowadzenie dyskusji w tym obszarze, co jest częścią zadanego mi pytania, została skierowana przez Komisję i należy do zakresu jej obowiązków. Muszę przyznać, że nie jestem specjalistą finansowym, a zatem nie posiadam szczegółowej wiedzy niezbędnej do tego, aby dać państwu techniczną odpowiedź. Proszą państwo o techniczną odpowiedź, a ja nie potrafię państwu takiej dać. Mogę dać państwu polityczną odpowiedź, która zarysuje nową rzeczywistość, nowe problemy i nowe wyzwania, ale także nowe możliwości. Ten problem powinien być i jak dotąd był analizowany i rozwijany w dużym zakresie. My, w Unii Europejskiej, musimy poszukiwać odpowiednich odpowiedzi na powstające problemy; tam gdzie mowa o rozwoju i robieniu postępu musimy dysponować odpowiednimi instrumentami.
Nie potrafię powiedzieć państwu dokładnie, jakie przeszkody mogły powstać albo jakie wciąż mogą powstać; mogę przedstawić państwu zarys tego, jaka była polityka UE i jakie były zobowiązania Rady w tym obszarze. Na koniec chciałbym powiedzieć, że jest dla mnie wielką przyjemnością móc dłużej przebywać tutaj z państwem, zwłaszcza teraz, kiedy mój mandat zbliża się ku końcowi. Ponieważ mam jeszcze tylko jedną możliwość przebywania tutaj z państwem, muszę z niej skorzystać jak najlepiej.
Przewodniczący
Odpowiedzi na pytania nieudzielone z braku czasu bez odpowiedzi zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
