Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 30 april 1998 werd onderbroken, te zijn hervat.

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van donderdag 30 april 1998 zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, teneinde niet te veel tijd van het Parlement in beslag te nemen heb ik schriftelijk mijn stem gewijzigd, maar de wijziging is niet juist geregistreerd. Mijn verzoek is dat dit wordt rechtgezet en dat mijn stem over amendement 2 inzake het verslag-Desama wordt veranderd van "tegen' in "voor'.

De Voorzitter
Dank u. Dat zullen wij doen.
(De notulen worden goedgekeurd)

Samenstelling van het Parlement
De Voorzitter
Ik deel u mede dat mevrouw Dury met ingang van 1 mei 1998 tot gouverneur van Brussel is benoemd. Ik feliciteer haar met deze benoeming.

Eenheidsmunt
De Voorzitter
Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, collega's, wij maken vandaag iets mee wat zich nog niet eerder in de geschiedenis heeft voorgedaan. Elf landen die zich erg hebben ingespannen om economische convergentie te bereiken, staan op het punt de enorm belangrijke stap naar een gemeenschappelijke munt te zetten. Dat doen zij vrijwillig, met de steun van hun respectieve parlementen, maar krachtens het Verdrag van Maastricht moet ook het Europees Parlement, wettig vertegenwoordiger van niet alleen die elf landen maar van alle burgers van de Unie, zich uitspreken. Vandaag gaat het debat in onze vergadering over het voorstel van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën en moeten wij ons advies bekrachtigen of herzien in overeenstemming met een besluit dat de toekomst van onze volkeren zal veranderen.
De muntunie is weer een stap verder op de door ons allen ingeslagen weg in de richting van een steeds nauwere unie tussen de Europese volkeren, zoals genoemd Verdrag in herinnering brengt. De gemeenschappelijke munt is een middel om dat doel te bereiken. Op dit historische moment wens ik u allen helder inzicht en succes toe.
Het is mij een groot genoegen de verschillende hooggeplaatste personen op de tribune in het Europees Parlement te verwelkomen, die op deze voor de toekomst van Europa zo bijzondere dag bij ons aanwezig willen zijn, alsmede de vertegenwoordigers van de pers die zich enorme inspanningen getroosten om de burgers van onze beraadslagingen op de hoogte te stellen.

De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling van de Raad betreffende de lidstaten die aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van één munt voldoen overeenkomstig artikel 109 J, leden 2 en 4, van het EU-Verdrag (7884/98 - C4-0250/98-98/0812(CNS)) en het ontwerpadvies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid overeenkomstig artikel 79 bis van het Reglement (Rapporteur: de heer von Wogau).
Het woord is aan de heer Fabre-Aubrespy voor een motie van orde.

Fabre-Aubrespy
Mijnheer de Voorzitter, bij de opening van dit debat zou ik de prealabele kwestie willen stellen teneinde, overeenkomstig artikel 128 van het Reglement, voor te stellen over dit agendapunt niet te beraadslagen wegens niet-ontvankelijkheid van het onderwerp. Ik doe zulks om procedurele en om inhoudelijke redenen.
Ten aanzien van de procedure wijs ik erop dat artikel 109 J van het Verdrag betreffende de Europese Unie niet is nageleefd en dat artikel 79 bis van ons Reglement, dat in een vloek en een zucht is aangenomen, niet kan worden geacht daaraan conform te zijn. Wij hebben thans een voorstel van de Commissie economische zaken dat ons mondeling is voorgelegd. Ons wordt gevraagd om op het geheel van de aanbevelingen van de Raad met ja of nee te antwoorden. Er mogen geen amendementen worden ingediend. Dat is een instemmingsprocedure en niet een adviesprocedure zoals het Verdrag dat verlangt. De Raad zelf heeft zich vergist door in zijn aanbeveling het advies van het Europees Parlement van afgelopen donderdag te vermelden, hetgeen noch staatsrechtelijk, noch politiek door het Verdrag wordt verlangd. Dit nu is een echt institutioneel gesjoemel waarbij de Raad zijn verantwoordelijkheden niet uitoefent, niet de rol vervult die het Verdrag hem toebedeelt, en het Parlement het hem gegeven recht op debat niet respecteert. Ik weet best dat debat niet gewenst is. Daar komt nog bij, mijnheer de Voorzitter, dat inhoudelijk...

De Voorzitter
Mijnheer Fabre-Aubrespy, artikel 128 van het Reglement schrijft voor dat dit voorstel onmiddellijk in stemming gebracht moet worden. Ik ga dus onmiddellijk over tot de stemming.
(De Voorzitter brengt het voorstel in stemming) Over de uitslag kan geen twijfel bestaan. Wij gaan verder.

De Voorzitter
Het woord is aan de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Brown.

Brown
Mijnheer de Voorzitter, leden van het Parlement, ik zou aan het begin van deze dag van historische betekenis voor Europa namens de Raad onze hartelijke dank willen uitspreken ten aanzien van het Parlement voor zijn bijdrage aan het verloop van de procedures die tot de besluiten van vandaag hebben geleid. Door samen te werken behalen we resultaat. De belangrijke rol die voor dit Parlement is weggelegd bij de belangwekkende besluiten die we nu nemen sluit geheel aan bij de democratische omstandigheden en tradities van dit continent. Ik weet dat ik ook namens de Raad spreek, die vanmiddag bijeenkomt, als ik hier zeg dat de mening van het Parlement, zoals die uit de besprekingen van hedenmorgen naar voren zal komen, door ons allen bijzonder op prijs zal worden gesteld.
Toen de oprichters van de Europese Gemeenschap vijftig jaar geleden aan hun taak begonnen, lag de hoogste prioriteit bij het instellen van voorzieningen voor permanente vrede in West-Europa. De Gemeenschap werd opgericht om eeuwenoude vetes en vijandschappen te overwinnen en een kader voor samenwerking en vooruitgang voor alle Europese volkeren te scheppen. In hun wijsheid voorzagen de oprichters dat duurzame vrede in onze landen alleen kon worden gevestigd op basis van welvaart voor de volkeren van Europa. Met dit uitgangspunt gaven ze vorm aan deze Europese Unie, beginnend met het Verdrag van Rome. De Gemeenschap is een uniek experiment in de menselijke geschiedenis en ligt ten grondslag aan meer dan een halve eeuw van vrede in West-Europa en een ongekende welvaart voor de Europese naties.
Van het begin af aan hebben de oprichters koers gezet in de richting van de historische besluiten op het gebied van de Monetaire Unie die we vandaag zullen nemen. In de resolutie die tijdens de Conferentie van Messina bijna 43 jaar geleden werd goedgekeurd, deden de oprichters al een beroep op de lidstaten om hun monetaire beleid te coördineren voor de opbouw en ontwikkeling van een interne markt. Nu, een halve eeuw later, een periode waarin de Europese landen, herrijzend uit de puinhopen van de oorlog, nader tot elkaar zijn gekomen, betreden we een nieuw tijdperk. Met de invoering van de Europese eenheidsmunt die we vandaag in het leven roepen geven we vorm aan onze ambitie meer werkgelegenheid en welvaart te creëren voor de volkeren van Europa in de toekomst.
Als de euro eenmaal is geïntroduceerd, zullen 290 miljoen mensen in Europa er gebruik van maken, ofwel 5 % van de wereldbevolking. Deze eenheidsmunt van elf landen zal een vijfde van de totale wereldproductie omvatten, hetzelfde volume als dat van de Verenigde Staten. Het gebied van de euro wordt een van de grootste import- en exportmarkten ter wereld. Onze gezamenlijke doelstellingen - hoge groei en werkgelegenheid voor iedereen - zijn in hoge mate afhankelijk van het succes waarmee de euro wordt ingevoerd.
Ik wil daarom ten eerste verslag uitbrengen aan het Europees Parlement over de aanbevelingen van de ministers van Financiën van onze vijftien lidstaten die ze tijdens hun vergadering gisterenavond hebben opgesteld. Teneinde een duurzame Economische en Monetaire Unie te bewerkstelligen, zijn de besluiten die we aanbevelen gebaseerd op de overweging of de lidstaten voldoen aan de voorwaarden inzake zowel economische als juridische convergentie die in het Verdrag van Maastricht zijn opgenomen. We hebben ons unaniem geschaard achter de aanbeveling van de Commissie dat elf lidstaten - België, Duitsland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk, Portugal en Finland - voldoen aan de noodzakelijke voorwaarden die aan de invoering van de eenheidsmunt verbonden zijn.
We zijn overeengekomen dat al deze lidstaten de noodzakelijke stappen hebben genomen om hun nationale wetgeving in overeenstemming te brengen met het Verdrag en de Statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken. Daarmee hebben ze aan de voorwaarde voor juridische convergentie voldaan. Daarnaast zijn we het erover eens dat deze landen een hoge mate van duurzame economische convergentie hebben bereikt, vooruitgang in hun streven naar prijsstabiliteit, een grote mate van stabiliteit op het gebied van de wisselkoersen en convergentie inzake de langetermijnrente. Bovendien is er vooruitgang geboekt bij het beheersen van de begrotingstekorten en het terugdringen van de nationale schuld, hoewel het EMI-verslag erop wijst dat verdere fiscale consolidatie gewenst is om ook op langere termijn aan de fiscale criteria te kunnen blijven voldoen. Daarnaast is het echter ook belangrijk er bij de aanbeveling van dit belangwekkend besluit op te wijzen dat de vooruitgang die door de verschillende landen is geboekt niet het resultaat mag zijn van een eenmalige poging de doelen voor een specifiek jaar te bereiken, maar een deel moet uitmaken van een onafgebroken inzet voor stabiliteit en discipline.
Namens de Raad wil ik u ook verslag uitbrengen over de belangrijke verklaring die we gisterenavond hebben opgesteld. Teneinde de voorgenomen fiscale discipline en economische hervormingen kracht bij te zetten geeft de verklaring aan hoe we de toezeggingen die al in het stabiliteits- en groeipact zijn opgenomen nu en op de langere termijn op de meest efficiënte en minst tijdrovende manier ten uitvoer moeten brengen. Alleen door onze inzet voor monetaire en fiscale discipline stevig te verankeren, kan de Monetaire Unie zich ontwikkelen tot het platform voor duurzame stabiliteit, het fundament van groei en werkgelegenheid.
De verklaring benadrukt daarnaast ook de noodzaak van economische hervormingen. Dit onderwerp geldt nu dan ook als de volgende grote uitdaging voor Europa. Het gaat er bij de hervormingen om werkgelegenheid voor iedereen te creëren, de effectiviteit van de product-, arbeids- en kapitaalmarkt te vergroten, het aanpassingsvermogen van de banenmarkt te verbeteren, nationale onderwijs- en opleidingssystemen effectiever te maken, het ondernemerschap te bevorderen, kleine en middelgrote ondernemingen betere toegang te verschaffen tot de kapitaalmarkt, de belastingwetgeving te stroomlijnen en schadelijke belastingconcurrentie te vermijden. Al deze maatregelen zijn erop gericht de groei te bevorderen en meer banen te scheppen.
De verklaring laat zien dat we ons er terdege van bewust zijn dat de behoeften van de 18 miljoen werklozen moeten worden onderkend als we het succes van de Monetaire Unie willen optimaliseren. De verklaring benadrukt het belang van hervormingen in het welvaartsbeleid, de belastingwetgeving en de sociale zekerheid in de strijd tegen de werkloosheid, en van maatregelen gericht op opleiding, onderwijs en beëindiging van het sociale isolement die genomen moeten worden om ons te verzekeren van zowel een sterke eenheidsmunt als een succesvolle economie.
(Applaus) De Monetaire Unie is niet alleen een prestatie op zich, maar biedt ons ook de uitdaging de economische hervormingen die onmisbaar zijn voor de door ons allen nagestreefde hoge groeicijfers en werkgelegenheid ook inderdaad door te voeren. Medeparlementsleden, de Economische en Monetaire Unie komt voort uit de doelstellingen voor groei en werkgelegenheid die we allemaal onderschrijven. Ze is gestoeld op onze gezamenlijke inzet voor duurzame stabiliteit, en wordt nu aangedreven door het belang dat we allemaal hebben bij fiscale discipline en economische hervormingen, teneinde een maatschappij te kunnen creëren die zowel ondernemend is als rechtvaardig.
Tot slot zou ik vandaag vanuit dit Parlement de boodschap willen doen uitgaan dat onze grootste prestatie, de werkelijke toetssteen van ons succes, niet is gelegen in verklaringen of documenten, en zelfs niet in nieuwe instituten of procedures. De grootste prestatie is het scheppen van banen voor de mensen, groei voor de mensen, welvaart voor de mensen - een Europa voor mensen waarin alle burgers gelijke kansen hebben en waaraan iedereen een bijdrage kan leveren.
(Applaus) Dat is de taak waar we samen - het Parlement en de nationale regeringen - aan werken, en die we op langere termijn ook zullen verwezenlijken.
(Levendig en langdurig applaus)
Santer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, u bent hier in buitengewone vergadering bijeen teneinde, tussen de bijeenkomst van de ministers van Financiën en die van de staatshoofden en regeringsleiders, het advies van het Europees Parlement uit te brengen. Aldus zult u de verantwoordelijkheid van uw Parlement in deze beslissing zonder weerga waarmaken. De euro is het heden, want vandaag de dag maken elf van onze landen zich gezamenlijk op om het lot van onze Unie te veranderen. Vandaag maken de Europeanen van een visie een realiteit, mede dank zij u, dames en heren afgevaardigden, die van meet af aan hier naartoe gewerkt hebt. Het is sedert maanden, sedert jaren zo dat de Commissie alles in het werk heeft gesteld om de einddatum van vandaag tot een succes te maken. Dat was voor haar een belangrijke doelstelling. Zo is het scenario van Madrid realiteit geworden. Toch was het zo dat - en ik hoef daar niet aan te herinneren - van te voren niets vaststond. Een economische convergentie van het niveau dat nu is bereikt werd een jaar geleden nog niet voor mogelijk gehouden. Aan de lidstaten, dat wil zeggen aan de naties en hun bevolking, zijn nooit geziene offers gevraagd en het goede resultaat daarvan zij geprezen!
Mijnheer de Voorzitter, deze investering in convergentie was een investering in welvaart. Nog nooit zijn de economische omstandigheden zo gunstig geweest. De convergentie-inspanningen hebben een basis gecreëerd voor groei, investeringen en werkgelegenheid. Morgen reeds zal de euro de interne markt in het volle licht plaatsen door het wegnemen van de transactiekosten, door een eind te maken aan de speculaties, door het verbeteren van de prijstransparantie, door het verdiepen van de financiële integratie. De euro zal de handel, de investeringen en ook de verplaatsingen van de Europeanen van het ene land naar het andere vergemakkelijken. De euro zal niet alleen een waarborg voor de onomkeerbaarheid van de inspanningen zijn, maar tegelijkertijd ook een formidabele katalysator voor veranderingen.
Onomkeerbaarheid om te beginnen, want met de euro is er geen weg terug meer mogelijk. De hoge mate van convergentie wordt een intrinsieke realiteit van de Monetaire Unie en een formidabele katalysator voor veranderingen, want met de euro wordt de creatieve geest, de ondernemings- en innovatiegeest van een sterk Europa in staat gesteld zich te roeren, en in die zin is de euro, zoals ik na mijn benoeming tot voorzitter van de Commissie steeds heb gesteld, wel degelijk een instrument. Het is geen doel op zichzelf. Daarom moeten wij doorgaan met onze strijd tegen de werkloosheid en de uitsluiting, zulks op basis van de tijdens de werkgelegenheidstop van Luxemburg genomen besluiten en geruggensteund door de gezonde macroeconomische omstandigheden die door het convergentieproces van de Economische en Monetaire Unie zijn geschapen.
Tenslotte wordt de euro voor de burgers het meest tastbare bewijs van de integratie. Daarom mag de invoering ervan, zoals ik al zei, niet op kosten van de consument gebeuren. Geen extra kosten, totale prijstransparantie en een optimale voorbereiding zijn de onontbeerlijke voorwaarden voor de acceptatie ervan. Vervolgens zal men, dankzij de euro, in de wereld op financieel en monetair gebied ineens niet meer om Europa heen kunnen. Europa staat nu klaar om bij te dragen aan de totstandkoming van een evenwichtig en stabiel internationaal monetair bestel, een veilige haven in tijden van crisis, en een pool van aantrekkingskracht voor onze partners. Het zal aldus een sterke Unie zijn die onze vrienden en partners uit Middenen Oost-Europa zal opnemen.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, nu bent u met de stemming aan zet. Uw stemming zal een historische stemming zijn!

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, dit weekeinde worden beslissingen van historisch belang voor de toekomst van de Europese Unie genomen. Beslist wordt welke landen op 1 januari 1999 aan de start verschijnen voor de gemeenschappelijke munt. Wij verwachten ook dat dit weekeinde de kandidaten voor de top van de Europese Centrale Bank worden benoemd en dat er voorlopige beslissingen worden genomen in verband met de toekomstige omrekeningskoersen van de munten. Deze beslissingen zouden grote uitwerkingen kunnen hebben op de financiële en valutamarkten en derhalve was het noodzakelijk een tijdstip te kiezen waarop de beurzen gesloten zijn. Dat is de reden waarom wij, de drie betrokken instellingen, namelijk de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën, het Europees Parlement en de Europese Raad, dit weekeinde hier in Brussel vergaderen teneinde deze beslissingen voor te bereiden en te nemen.
Wij moeten vandaag advies uitbrengen over de vraag welke lidstaten aan de criteria van het Verdrag van Maastricht voldoen. Het Verdrag van Maastricht geeft het Europees Parlement een institutionele rol op dit vlak. Het Parlement moet geraadpleegd worden over het voorstel van de ministers van Economische Zaken en Financiën, voordat de regeringsleiders en de staatshoofden hun besluit nemen. Aangezien de aanbeveling van de ministers van Financiën pas gisteravond kon worden afgegeven, was een buitengewone vergadering van het Parlement op deze zaterdagochtend nodig en dat is ook de reden voor de mondelinge procedure.
De fungerend voorzitter van de Raad, de Engelse minister van Financiën Gordon Brown, heeft de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid vanmorgen medegedeeld dat de Raad de aanbeveling van de Europese Commissie overneemt. Dit betekent dat het Europees Parlement vandaag bij zijn beslissing kan uitgaan van de resolutie die wij afgelopen donderdag met een zeer grote meerderheid hebben aangenomen.
Het Europees Parlement heeft in deze resolutie op basis van mijn verslag vastgesteld dat alle lidstaten van de Europese Unie sinds het Verdrag van Maastricht aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt op het gebied van de convergentie. Dit komt tot uiting in de lage inflatiepercentages, de lage langetermijnrente, geringe koersschommelingen en een duidelijke consolidatie van de overheidsfinanciën.
Het Verdrag van Maastricht stipuleert dat alleen de landen die over een stabiele munt beschikken, worden toegelaten tot de Monetaire Unie. Dat is van bijzonder belang, omdat een stabiele munt een fundamentele voorwaarde voor het succes van een sociale markteconomie is. Prijsstabiliteit is in feite alleen te meten aan het inflatiepercentage. De centrale banken gaan ervan uit dat inflatiepercentages van minder dan 2 % in de praktijk prijsstabiliteit betekenen. De onderhavige verslagen bevatten heuglijk nieuws. De elf kandidaat-landen hebben inflatiepercentages van minder dan 2 %. Dat betekent dat alle lidstaten die aan de start verschijnen, momenteel over een stabiele munt beschikken. Vier kandidaat-landen, namelijk Italië, Nederland, Portugal en Spanje, hadden in het referentiejaar 1997 een inflatiepercentage van 1, 9 %. In twee landen, België en Duitsland, lag dit op 1, 5 %. In Luxemburg bedroeg het percentage 1, 4 % en in Frankrijk 1, 3 %. Drie landen bereikten zelfs een percentage van 1, 2 %, namelijk Finland, Ierland en Oostenrijk.
Het gemiddelde inflatiepercentage van de elf kandidaat-landen was 1, 5 % in het referentiejaar. Daaruit blijkt dat met het oog op de Monetaire Unie nu al in de gehele Europese Unie een stabiliteitscultuur tot stand komt. Dat de markten ervan uitgaan dat deze ontwikkeling zich voortzet, blijkt uit de langetermijnrente. In de elf kandidaat-landen liggen de percentages voor de langetermijnrente duidelijk onder de referentiewaarde van 7, 8 %.
De stabiliteit van de euro is bij de invoering ervan in januari 1999 gegarandeerd! Dit stellen wij vast, mede op grond van alle onderhavige verslagen. De grote inspanningen van de afgelopen maanden en jaren hebben vruchten afgeworpen. Het is nu echter zaak hetgeen bereikt is ook veilig te stellen voor de toekomst. Alexandre Lamfalussy, de eerste president van het Europees Monetair Instituut, heeft ons telkens weer nadrukkelijk gezegd, dat men niet te veel van de instrumenten van de monetaire politiek mag verwachten. Om de stabiliteit van de munt op lange termijn veilig te stellen, moet het begrotingsbeleid van de lidstaten ook een bijdrage leveren. Daarom hebben wij zorgvuldig gecontroleerd of voldaan is aan de in het Verdrag gestelde criteria inzake schulden. Alle kandidaat-landen voldoen aan het criterium dat het begrotingstekort niet meer dan 3 % van het bruto binnenlands product mag bedragen, en op grond van de begrotingsplannen en prognoses kan een verdere daling van de tekorten worden verwacht.
Wat de stand van de schulden in de lidstaten betreft, hebben wij in onze resolutie van donderdag vastgesteld dat in sommige landen de totale schuld zorgwekkend blijft. Hier moet gecontroleerd worden of de schuldenlast van deze landen binnen de door het Verdrag van Maastricht toegestane marge ligt. Daarbij is het van belang of de schulden overwegend intern gefinancierd worden en of het om verplichtingen op lange of korte termijn gaat. Er moet worden vastgesteld dat de twee landen met de hoogste schuld tegelijkertijd een hoge spaarquote kennen die boven het gemiddelde ligt en dat de schulden in grote mate intern gefinancierd worden. Bovendien wordt de structuur van de schulden beter, aangezien de looptijden geleidelijk, zij het ook langzaam, verlengd worden.
Daarenboven hebben wij in de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid diepgaande gesprekken gevoerd met de ministers van Financiën van de betrokken lidstaten. Ik stel met nadruk vast dat de uiteenzettingen van minister van Financiën Ciampi over de grote en succesvolle inspanningen ter consolidatie van de budgettaire situatie in Italië wezenlijk hebben bijgedragen tot de positieve beoordeling van de leden van de commissie. De Commissie voor economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft met deze feiten rekening gehouden. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat er ingestemd moet worden met de positieve beoordeling van de Commissie en de Raad dat alle elf kandidaat-landen voldoen aan de criteria inzake de overheidsschuld. Om deze resultaten voor de toekomst veilig te stellen, hebben wij in onze resolutie van 30 april 1998 geëist dat het stabiliteits- en groeipact in alle elf landen strikt toegepast wordt. Ook verwachten wij van de regeringen van de betrokken lidstaten concrete toezeggingen inzake de voortzetting van het consolidatieproces.
De ontwikkeling van de werkloosheid is weliswaar geen formeel convergentiecriterium in het Verdrag van Maastricht, maar is wel de grootste uitdaging waarvoor de landen van de Europese Unie zich momenteel geplaatst zien. Derhalve hebben wij de werkgelegenheidskwestie ook in aanmerking genomen bij onze beoordeling en eisen wij dat de besluiten van de Top van Luxemburg consequent ten uitvoer worden gelegd.
Ik kom dan nu bij mijn mondelinge voorstel voor een besluit. Tijdens de vergadering van 2 mei 1998 zijn de leden van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid in kennis gesteld van de aanbeveling van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën van 1 mei 1998, overeenkomstig artikel 109 J, lid 2, van het Verdrag. In deze aanbeveling komt de Raad tot het besluit dat de volgende lidstaten voldoen aan de noodzakelijke voorwaarden voor de invoering van de gemeenschappelijke munt: België, Duitsland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk, Portugal en Finland. In deze niet-openbare vergadering heeft de fungerend voorzitter van de Raad, de Engelse minister van Financiën Gordon Brown, de tekst van de aanbevelingen voorgelegd aan de commissie. In aansluiting daarop werd een debat gevoerd. De leden van de commissie konden vaststellen dat het door de Raad aangenomen voorstel overeenkomt met de aanbeveling van de Commissie van 25 maart, op grond waarvan het Parlement op 30 april 1998 een positief advies heeft uitgebracht.
Op basis hiervan heb ik de commissie verzocht u voor te stellen met de aanbeveling van de Raad van 1 mei 1998 in te stemmen. Mijn voorstel werd met 54 stemmen voor en 3 tegen bij 2 onthoudingen goedgekeurd. Op grond hiervan vraag ik deze Vergadering in de mondelinge procedure voor de aanbeveling van de Raad te stemmen.
Pierre Werner, Valéry Giscard d'Estaing en Helmut Schmidt, Jacques Delors, François Mitterrand en Helmut Kohl zijn de eminente staatslieden die dit grote werk van de Europese Economische en Monetaire Unie op doorslaggevende wijze gestalte hebben gegeven en dat nog steeds doen. Zonder hun inzet zouden wij deze historische besluiten vandaag niet kunnen nemen. De vele anderen die hieraan hebben meegewerkt en van wie er vandaag velen aanwezig zijn, mogen wij evenmin vergeten.
Als u voor mijn voorstel stemt, dan spreken wij ons uit voor de invoering van de gemeenschappelijke munt in elf lidstaten op 1 januari 1999. Dan zeggen wij ja, omdat de euro een wezenlijke stap vormt van de interne markt naar een echte Europese thuismarkt. Dan zeggen wij ja, omdat de euro het Europa van de 21ste eeuw de weg wijst en omdat de euro de concurrentiepositie van de Europese bedrijven duidelijk zal verbeteren. Dan zeggen wij ja, omdat de geschiedenis van de Europese munt sinds het Verdrag van Maastricht nu al een succesverhaal is op het vlak van de stabiliteit. Dan zeggen wij ja, omdat de euro een munteenheid van mondiaal belang zal zijn die de positie van Europa in de wereld zal versterken. Dan zeggen wij ja in het besef dat dit het belangrijkste besluit in de geschiedenis van Europa zal zijn sinds de vaders van de Verdragen van Rome deze in 1957 op het Capitool hebben ondertekend. Derhalve vraag ik u voor te stemmen!
(Levendig applaus)

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik zou ten eerste mijn dank willen uitspreken aan de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën voor het verslag dat hij vandaag aan ons presenteert. Daarnaast wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken u te zeggen hoe verheugd ik ben in deze plenaire vergadering eindelijk eens een Britse Labour-minister van Financiën te kunnen verwelkomen...
... en hem te vragen zijn Labour-regering namens de socialistische fractie te feliciteren met het eerste grandioze jaar van Labour als regeringspartij.
(Tekenen van onrust) Terwijl dit Parlement vandaag zijn bijdrage levert aan de verwelkoming van de euro in elf lidstaten van de Unie, ben ik ook bijzonder blij met de positieve en verstandige benadering van Gordon Brown met betrekking tot de invoering van de euro in Groot-Brittannië. Dankzij de zorgvuldige voorbereidingen kunnen de voorstanders van het Britse lidmaatschap - waaronder ikzelf - de campagne voor de introductie van de munt gaan voeren in het vertrouwen dat de voor- en nadelen beter zijn afgewogen dan onder de laatste regering zelfs maar denkbaar was.
Ondanks het feit dat Groot-Brittannië zich niet bij de eerste groep landen van de eenheidsmunt zal voegen, is het het Britse voorzitterschap ten deel gevallen de euro in de laatste fase van zijn invoering te begeleiden. Natuurlijk waren er mensen die er hun twijfels bij hadden of een land dat zelf niet aan de eenheidsmunt deelneemt de invoering integer, streng en energiek zou kunnen of moeten begeleiden. Ik hoop dat ze de ondubbelzinnige en veelvuldig herhaalde verklaringen van u en van premier Blair hebben gehoord, waarin u aangaf dat de euro een succes moet worden als hij eenmaal is gelanceerd, niet alleen voor de deelnemende lidstaten - dat belang is evident - maar juist ook voor die lidstaten die er vooralsnog buiten blijven. De economieën van de vijftien lidstaten zijn zo nauw en onlosmakelijk met elkaar verweven, dat de problemen waar de euro mee te kampen krijgt niet alleen de problemen van de elf zijn, maar ook die van Groot-Brittannië, Zweden, Denemarken en Griekenland. Daarom is het noodzakelijk dat de euro een succes wordt. Het Britse voorzitterschap doet alles wat in zijn vermogen ligt om dat succes te verzekeren.
Wat dat betreft wil mijn fractie haar waardering uitspreken voor de Commissie, waaraan dit positieve resultaat te danken is, maar ook voor het geïnspireerde werk van de voormalige voorzitter van de Commissie, Jacques Delors, die zo'n buitengewone bijdrage heeft geleverd aan Europa en de euro.
(Applaus) De socialistische fractie is verheugd over het feit dat elf landen vandaag het groene licht krijgen om verder te gaan in de richting van de Economische en Monetaire Unie. Mijn fractie is er altijd voorstander van geweest zoveel mogelijk lidstaten van het begin af aan deel te laten nemen aan de EMU. Wij geloven niet dat een euro van de elf lidstaten een zwakke euro zou betekenen. We hoeven daarvoor alleen naar de fenomenale convergentie te kijken die in alle vijftien lidstaten heeft plaatsgevonden; zelfs in de lidstaten die nu nog niet meedoen. Nooit eerder hebben zoveel landen vrijwillig en tegelijkertijd dezelfde doelstellingen nagestreefd, en met zoveel succes. De schaal van het hele project is zonder weerga en laat zien waartoe de Europese Unie in staat is als de politieke wil er is en het besluit tot samenwerking eenmaal is genomen. De EMU is van het begin af aan een enorm succes geweest. Het is goed dat te erkennen en onze waardering uit te spreken voor de regeringsleiders die deze unie hebben doorgevoerd.
We moeten vandaag echter ook duidelijk maken waarom het nu meer dan ooit tevoren noodzakelijk is ons van een eenheidsmunt te verzekeren. Sommige burgers van Europa zien de komst van de euro en de economische gevolgen daarvan met angst tegemoet. Veel anderen geloven dat de bezuinigingen van de afgelopen jaren en de daaruit voortvloeiende stijging van de werkloosheid uitsluitend het gevolg zijn van de voorbereidingen voor de invoering van de euro. We moeten erkennen dat we er maar ten dele in zijn geslaagd een goed beeld te scheppen van de wereldwijde context, waarin de eenheidsmunt veel meer betekent dan louter een hulpmiddel bij de totstandkoming van de Europese integratie. Naarmate we de wereldmarkt de afgelopen acht jaar hebben zien groeien, werd steeds duidelijker dat we met nieuwe en innovatieve strategieën voor de dag moeten komen als we een toekomst willen scheppen voor de jongeren van morgen, waarmee we de negatieve gevolgen van de wereldmarkt en de informatiemaatschappij kunnen bestrijden en de positieve gevolgen juist versterken.
De eenheidsmunt kan stabiliteit met zich meebrengen, evenals zekerheid voor investeerders, besparingen op transactiekosten, doorzichtige prijzen enzovoorts, en biedt daarmee buitengewoon belangrijke mogelijkheden voor Europese vernieuwing. Misschien zijn we ons er nog niet voldoende van bewust dat de wereldeconomie drastisch zal veranderen, of we nu wel of geen eenheidsmunt invoeren, en dat het beroepsleven zoals we dat kennen nu al een transformatie ondergaat en over vijf of tien jaar nog veel ingrijpender zal zijn veranderd.
Vandaag beginnen we dus aan een nieuwe fase. Inderdaad, een uitdagende nieuwe fase. Inderdaad, een fase die een aantal risico's met zich meebrengt. Maar het ontbreekt ons in ieder geval niet aan de moed en de visie om ons een voorstelling te maken van een nieuwe munteenheid voor Europa, en deze munt ook daadwerkelijk te organiseren en in het leven te roepen: een nieuwe kans voor Europa. We weten allemaal dat de euro de werkloosheid en dalende levensstandaard alleen met succes kan bestrijden als hij ondersteund wordt door een beleid dat is gericht op groei, werkgelegenheid en investeringen. Mijn fractie heeft altijd gestreefd naar intensivering van de samenwerking en coördinatie met betrekking tot het economische en werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, en zal dat ook blijven doen.
Tenslotte zou ik twee dingen willen noemen waar mijn fractie in het bijzonder aan hecht. Ten eerste heeft dit Parlement altijd buitengewoon ernstig gedaan over onze rol bij de invoering van de euro. We kunnen er niet bepaald van worden beschuldigd het concept of welk onderdeel van het proces dan ook schade te hebben berokkend. Waarom is dat zo? Omdat het geld in de zak van de Europese burger veel te belangrijk is om er spelletjes mee te gaan spelen. We verwachten daarom dat de Raad zich de komende vierentwintig uur even serieus toont bij de uitvoering van zijn deel van de overeenkomst en zijn verplichtingen volgens het Verdrag. We gaan ervan uit dat de Raad de kandidaten voor het presidentschap en het bestuur van de Centrale Bank morgen in overeenstemming met het Verdrag zal voordragen - dat wil zeggen een presidentstermijn van acht jaar. Dit is de eerste toets die de euro moet ondergaan en het is aan de Raad ervoor te zorgen dat hij die doorstaat!
(Applaus) Ten tweede hebben we de afgelopen weken, door de schadelijke speculaties in de pers over de president van de Bank en al het politieke geharrewar er omheen, een voorproefje gekregen van het soort politieke druk waaraan de Centrale Bank bloot zal staan. We weten allemaal precies wat voor soort telefoontjes de president midden in de nacht zal krijgen en ook wie hij dan aan de telefoon heeft. Het is daarom van nog groter belang dat er absolute duidelijkheid ontstaat over de verantwoording die de Centrale Bank ten opzichte van het Europees Parlement zou moeten gaan afleggen. We onderschrijven de onafhankelijke status van de Centrale Bank zoals die in het Verdrag is vastgelegd.
Maar aansprakelijkheid doet aan onafhankelijkheid niets af; het zijn twee heel verschillende begrippen. De euro zal moeten gaan bijdragen tot bevordering van het welzijn van alle lidstaten en de burgers in het gebied waar hij wordt ingevoerd. De enige pan-Europese instelling die over voldoende drijfkracht beschikt om de Bank verantwoording te laten afleggen, is dit Europees Parlement. Iedere bankbestuurder die een knip voor zijn of haar neus waard is, zal begrijpen dat dit Parlement politiek tegenwicht kan bieden aan de politieke druk uit de afzonderlijke lidstaten en ernaar zal streven zo spoedig mogelijk een goede werkrelatie met dit Huis op te bouwen. Mijn fractie zal hier tijdens de openbare hoorzittingen van de bankpresident en de directie de komende weken zeker op letten.
Vandaag hebben we wat te vieren. De komst van de euro betekent voor de Unie een belangrijke stap voorwaarts. Het betekent niet dat ons werk nu gedaan is, maar wel dat een gigantische taak nu met succes is afgerond.
(Applaus)
Martens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, waarde collega's, wij zijn ons er allen van bewust dat zich hier een gebeurtenis zonder voorgaande voltrekt. Het Europees Parlement intervenieert in het hart van een beslissing die de loop van de Europese integratie ingrijpend zal wijzigen. Het voorstel van de Raad dat wij zullen goedkeuren, is het resultaat van een zeer strenge procedure en een zeer strikte timing opgelegd door het Verdrag van Maastricht. Elf leden van de Unie hebben de criteria vervuld die er borg voor staan dat de eenheidsmunt sterk en stabiel zal zijn en de belangen van Europa en zijn burgers zal dienen. Door de vastberaden wil van de regeringen kan deze voorbeeldige en voor de geschiedenis van ons continent unieke hervorming worden ondernomen. Zij is ook het bewijs van de overwinning die onze volken op zichzelf hebben behaald. Zij hebben de drastische sanering van de overheidsfinanciën als onderpand voor dit succes aanvaard. Wij, de EVP-fractie, hebben de muntunie altijd verdedigd als één van de belangrijkste doelstellingen van de Europese integratie. Zij is het logische sluitstuk van een eenheidsmarkt die zich voltooit en waarbinnen de koersschommelingen de mededinging niet meer zullen verstoren. Het kan ook een nieuwe fase betekenen en zoals het plan-Schuman een feitelijke solidariteit tot stand brengen tussen de deelnemende landen.
Wij willen in het uitvoeren en het functioneren van de muntunie ons Parlement de rol laten spelen die het krachtens het Verdrag toekomt. Reeds op 2 april hebben wij in het verslag betoogd dat wij onze democratische verantwoordelijkheid ten aanzien van de Europese Centrale Bank willen betuigen.
Bij de benoeming van de president en de directie kunnen wij onze verantwoordelijkheid ook au sérieux nemen. Wij kunnen zonder te raken aan haar onafhankelijkheid het vertrouwen van onze medeburgers in deze Centrale Bank versterken.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik richt mij tot u en ik reken erop en ik denk het ganse Parlement rekent erop, dat de resolutie die wij twee dagen geleden hier hebben aangenomen ook door de Raad vandaag of morgen zal vervuld worden dat één kandidaat voor het presidentschap van de Europese Centrale Bank zal worden benoemd.
Waarde collega's, de elf landen die nu deel gaan uitmaken van de eurozone zijn de pioniers van het stoutmoedige Europa. Europa kan zich nu in de wereld bewijzen als een partner met een krachtig instrument van internationale soevereiniteit. Onze relaties met de Verenigde Staten, met Azië, met de andere grote mogendheden zullen grondig worden gewijzigd. Wij kunnen onze economieën een tijdperk zonder inflatie en overheidstekorten binnenloodsen. Wij kunnen duurzaam werk creëren. Wij kunnen de koopkracht veiligstellen. Wij kunnen in een geglobaliseerde wereld een menselijk Europa blijven tot stand brengen waarvan het beginsel is de sociale markteconomie, niet alleen de economie maar ook de mens en de sociale zekerheid voor onze bevolking.
(Applaus) Wij hebben het acquis communautaire verrijkt met een eenheidsmunt. Zij zal als een ijkpunt fungeren voor de landen die willen toetreden tot de Europese Unie. Zij moet hen motiveren om een stabiele munt te verwerven als embleem van een gesaneerde, tegen de concurrentie opgewassen economie.
De eurozone kan dus het ganse continent inspireren. Zij kan als anker fungeren en de ambities van de Europese Unie verhogen. Zo zullen wij de uitbreiding niet moeten betalen met een inhoudelijke verwatering. Want de hervorming van de instellingen is nodig. Eenieder zal de noodzaak daarvan inzien naarmate de landen van de eurozone nauwer met elkaar verbonden zullen worden.
Ik spreek ook de wens uit, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat alle lidstaten - en ik hoop ook, onder uw impuls, uw land - zich binnen een redelijke termijn zullen aansluiten bij de dynamische en integratiebevorderende eurozone die wij vandaag tot stand brengen. Ik wil mijn waardering uitspreken, namens onze fractie, voor allen die de muntunie in de steigers hebben gezet. Ik denk in de geschiedenis en voor zijn bijdrage, aan Pierre Werner. Ik denk aan Commissievoorzitter Jacques Santer, met wie ik als eerste minister van mijn land over het Verdrag van Maastricht mede onderhandeld heb, aan commissaris de Silguy, aan Karl von Wogau en alle leden van onze Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. Maar ik denk vooral aan degenen die de inspirators zijn van wat Time heeft genoemd: The European Union is the real political masterpiece of the twentieth century , in haar artikelen over degenen die deze 20ste eeuw hebben beheerst. Dat is Jean Monnet. Dat is Jacques Delors in de creatie van de muntunie, maar dat zijn ook president Mitterrand en de Duitse Bondskanselier Helmut Kohl onder inspiratie van Jean Monnet.
(Applaus) Zij zijn degenen die dat politieke meesterwerk tot stand hebben gebracht. Helmut Kohl die Duitsland herenigd heeft en verankerd heeft in Europa. Het grote symbool van de laatste tien jaar om dit echte politieke meesterwerk tot stand te brengen.
(Applaus) Dat is de betekenis ook van de beslissing die wij straks zullen nemen.
(Applaus)
Azzolini
Mijnheer de Voorzitter, heren voorzitters van de Commissie en van de Raad, waarde collega's, heden, de tweede mei 1998, vieren wij een historische gebeurtenis voor Europa en de gehele wereld: de euro is geboren, een nieuw symbool van eenmaking en versterking - zo zie ik het - voor Europa en voor onze volkeren, en zulks in een geest van stabiliteit, solidariteit en vrede. Want Klaus Emmerle, de toenmalige bisschop van Aken, heeft tijdens het vijfde symposium van de Europese bisschoppen immers gezegd: " In de geschiedenis van Europa wordt de eenheid steeds gevoeld, maar dan een eenheid die niet de verschillen nivelleert, doch wel de spanningen verzacht, die de verscheidenheid bewaart en die het uiteindelijk naar een innerlijke synthese voert" .
De euro is eigenlijk een synthese van onze wil tot eenheid; de euro is belangrijk als visitekaartje, omdat hij aan de hele wereld de geschiedenis van Europa vertelt, met zijn successen en zijn problemen, maar ook de gezondheidstoestand van onze economie meldt. De Europese Centrale Bank zal volledig autonoom zijn bij het waarborgen van de monetaire stabiliteit, maar het zullen de regeringen zijn die met hun economisch en begrotingsbeleid zullen moeten zorgen voor de optimale voorwaarden voor een stabiele en sterke euro die ook stabiel en sterk blijft. Daarom staat het buiten kijf dat de viering van dit historische ogenblik slechts de aanzet is tot een nog belangrijker en moeilijker weg, die een aanhoudende bevestiging vergt van de wil van de nationale regeringen om in volledige harmonie samen te werken voor een sterke en stabiele munt.
Dat nu zijn de onontbeerlijke voorwaarden opdat het stabiliteitspact - in de praktijk de garantie dat de tot de euro toegelaten lidstaten moeten instaan voor de doeltreffendheid van hun arbeid - niet in zijn opdracht tekortschiet, want dat leidt tot niet onaanzienlijke boetes.
Het verheugt ons dat vrijwel alle kandidaat-landen in de Monetaire Unie werden opgenomen. Wij weten allen welke buitengewone prestaties enkele tot de euro toegelaten landen hebben moeten verrichten om hun rekeningen op orde te krijgen. Ik geloof dat de beslissing om een Monetaire Unie met zijn elven in het leven te roepen, mede is ingegeven door de overtuiging dat de structureel meer achtergebleven landen in staat deze ongelofelijke prestaties om te zetten in serieuze, permanente en in hoge mate verantwoorde sanerings- en ontwikkelingsprogramma's in een nieuw beleidskader. Het beleid, dat voortaan - dat zij in herinnering gebracht - zowel in goede als in kwade dagen gemeenschappelijk zal zijn, is niet langer een beleid van inflatie, steun en uitputting van de hulpbronnen maar is definitief overgestapt op een beleid gericht op een goed beheer van de overheidsfinanciën en een hoge inzet voor de werkgelegenheid via economisch herstel, en zulks niet via steunen weldadigheidsinstrumenten maar via een alert fiscaal beleid dat is gericht op productieve investeringen, flexibiliteit en herscholing van de arbeidskrachten. Dat zijn vandaag de dag immers de enige waarborgen voor ontwikkeling via het scheppen van nieuwe arbeidsplaatsen en het totstandbrengen van een waarachtige en meer solide sociale solidariteit.
Tot besluit zou ik, mijnheer de Voorzitter, nogmaals de aandacht willen vestigen op de eis dat het monetaire Europa en het Europa van de markten behoefte hebben aan een politiek Europa, dat wil zeggen aan een Europese regering die duidelijk democratischer is en die dichter bij de wil van de burgers staat, teneinde een op brede schaal geïntegreerd Europa te besturen met besluitvormingsprocessen die een voldoende democratisch legitimiteitsgehalte hebben.
Tenslotte gaan onze gedachten uit naar diegenen die zich, vanaf de oprichting van de Europese Unie tot de dag van vandaag toe, hebben ingespannen opdat Europa deze historische stap zou kunnen zetten, de aartsvaders van Europa en de andere architecten, die het "project Europa" met overtuiging en doorzettingsvermogen vooruit hebben geholpen. Als dank aan en uit eerbied voor hen wil ik hier stellen dat de fameuze zegswijze c'est l'argent qui fait la guerre (door het geld komt er oorlog) voortaan voor ons luidt: c'est l'argent, l'euro, qui fait la paix (door de euro komt er vrede).

De Vries
Mijnheer de Voorzitter, de cynici hielden het niet voor wenselijk, de sceptici hielden het niet voor mogelijk, maar het waren de idealisten die gelijk kregen. Morgen besluiten de landen van de Europese Unie dat elf van hen hun munten zullen versmelten tot één gezamenlijke Europese munt. Wat gisteren nog een utopie scheen, wordt morgen werkelijkheid.
Op de drempel van een nieuwe eeuw blijkt het model van Jean Monnet nog altijd springlevend. Het model van vrede door samenwerking, gebaseerd op gemeenschappelijke belangen créant d'abord une solidarité de fait . Het model van de soevereiniteitsparadox die inhoudt dat economisch interdependente staten aan macht terugwinnen waar zij soevereiniteit delen.
Dat de euro nog voor de eeuwwisseling van start zal gaan, is het werk van velen. Ik hecht er vandaag aan bovenal hulde te brengen aan een man die de geschiedenis zal ingaan als de grootste naoorlogse staatsman van zijn land, Helmut Kohl. In Helmut Kohl eer ik ook de andere toonaangevende politici van Duitsland die ijveren voor een Europees Duitsland. Met de euro verbindt Duitsland zijn lot onverbrekelijk met dat van zijn buren en levert het een onmisbare bijdrage aan de stabiliteit van ons continent. In dit Parlement past respect en erkentelijkheid voor deze historische keuze.
Ik vertrouw erop dat ook het Verenigd Koninkrijk binnen afzienbare tijd tot de euro zal willen toetreden. Ik hoop dat hetzelfde zal gelden voor Zweden dat vooralsnog niet aan de voorwaarden heeft willen voldoen.
Bij alle gepaste trots past echter ook een woord van waarschuwing. Gezond geld vereist een onafhankelijke Centrale Bank. Volgens het Verdrag bedraagt de ambtstermijn van de Bankpresident acht jaar. Het besluit om twee kandidaten te benoemen, elk voor vier jaar, zou in strijd zijn met het Verdrag. Parijs is een dergelijke mis niet waard. Ik wil er geen misverstand over laten bestaan dat een kandidaat die zich voor zo'n compromis zou lenen, niet op de steun kan rekenen van het Europees Parlement.
Gezond geld vereist ook gezonde overheidsfinanciën. Ik twijfel aan de duurzaamheid van de begrotingshervormingen in de meeste lidstaten. Zodra de economische groei tegenvalt, zullen de tekorten weer oplopen, zeker in landen met een hoge staatsschuld zoals België. Bovendien is er de rekening van de vergrijzing. De meeste landen in Europa financieren pensioenen op grond van het pay as you go -stelsel. Die pensioenverplichtingen zijn in wezen verborgen staatsschuld. Wie als overheid nu niet spaart, kan straks zijn pensioenen niet betalen.
Weinig onderwerpen roepen om de Europeanen zoveel emotie op als het gevaar dat zij minder pensioen zullen ontvangen dan waar zij recht op hebben. Om de pensioenen betaalbaar te houden, is het onder andere nodig dat de rol van private pensioenverzekeringen wordt vergroot. Pensioenverzekeraars moeten maximaal gebruik kunnen maken van de euro en in de hele Unie kunnen beleggen.
Ik doe vandaag een dringend beroep op president Santer en de Commissie om voorstellen uit te werken voor een gezamenlijke aanpak van de pensioenproblematiek. De begrotingen van onze lidstaten vormen de achillespees van de euro. Als de begrotingen niet verder worden hervormd, dreigt het gevaar dat de euro een politieke reus wordt op economisch lemen voeten.
Mijn derde waarschuwing geldt opnieuw de politieke consequenties van de euro. Voor de steun van de burger aan zijn nieuwe munt is doorslaggevend of Europa erin slaagt de werkloosheid terug te dringen. Europa, dat wil zeggen de lidstaten, want zij beschikken over de drie belangrijkste instrumenten. Om werk te scheppen moeten de arbeidskosten voor werkgevers omlaag, moeten werklozen meer scholing krijgen en dienen werklozen meer prikkels te krijgen om aan de slag te gaan. Deze structurele hervormingen zouden ook nodig zijn zonder de euro. Zij zijn nu echter dubbel nodig.
Geld is een kwestie van vertrouwen. Met de invoering van de euro wordt Europa voor miljoenen Europeanen voor het eerst tastbare werkelijkheid. Ontwikkelen zij vertrouwen in hun nieuwe munt dan zal dit het draagvlak voor de Europese integratie belangrijk kunnen versterken. Groeit dit vertrouwen echter niet dan loopt de Europese integratie op termijn ernstig gevaar. Vertrouwen ontstaat alleen bij voldoende communicatie. Daarom zullen niet alleen de bestuursleden van de Europese Centrale Bank openheid moeten tonen, maar ook onze ministers van Financiën. Dat geldt in het bijzonder op drie terreinen: de vaststelling van de globale economische richtsnoeren, het multilateraal toezicht en de vaststelling van een situatie van een uitzonderlijk tekort.
Deze politieke besluiten zijn te belangrijk om ze te laten nemen zonder serieuze democratische controle. In het belang van de burgers roep ik de Raad daarom op zich alsnog tot overleg met het Europees Parlement te verplichten op elk van deze drie politieke hoofdpunten.
Zijn mijn voorstellen utopisch, zoals ooit werd beweerd over het voorstel van één Europese munt? Ik denk het niet. In kleinere zaken dikwijls elkaars rivalen zijn de landen van Europa in de grote zaken ten diepste elkaars bondgenoten. Als het om de werkelijke hoofdvragen gaat, om de vragen van vrede, van welvaart en van recht dan valt het nationaal belang van elk van onze lidstaten samen met het Europees belang. Bij de invoering van de euro blijkt de kracht van dit grote Europese idee opnieuw groter dan de tegenkracht van verkeerd begrepen nationalisme. Dat, Voorzitter, is reden tot hoop en zeker ook reden tot voorzichtig optimisme.
(Applaus)
Puerta
Mijnheer de Voorzitter, met de invoering van de euro en het besluit over de landen die gaan deelnemen aan de ene munt, beleven we een bijzonder moment in het moeilijke, maar hoopgevende proces van het Europees bouwwerk. Het adjectief "historisch" is vandaag niet overdreven en is geheel in overeenstemming met het belang van het besluit en de gevolgen ervan voor de toekomst. De Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, die gezien haar veelheid aan landen en partijen een verscheidenheid aan ervaringen en gevoeligheden in zich verenigt - een verscheidenheid die in de stemming tot uiting zal komen - neemt met tegenstrijdige gevoelens van hoop en bezorgdheid aan deze parlementsvergadering deel, gevoelens die beide worden ingegeven door de balans van voordelen en risico's die er aan de EMU zijn verbonden.
Ik kan dit vanuit mijn persoonlijke visie, die met die van heel wat collega's overeenkomt, in een kort zinnetje samenvatten: " Wel voor de euro, maar niet zo" .
" Wel voor de euro" , voorzover de EMU in alle opzichten het sluitstuk is van een voltooide interne markt en een middel voor de burgers als consumenten om meer inzicht in de prijzen te krijgen. En ook omdat de euro een besparing van binnenlandse middelen betekent en een verdediging is tegen de agressieve Amerikaanse dollar en Japanse yen; een middel in de strijd tegen de al te gemakkelijke speculaties op de internationale geldmarkt ten koste van de huidige nationale munten. Bovendien zal de euro voor de burgers psychologisch ongetwijfeld het voornaamste element zijn van de Europese eenheid, dat veel meer indruk maakt dan de huidige symbolen en de EG-instellingen, hetgeen op de middellange termijn kan betekenen dat ook de politieke unie wordt aanvaard en zelfs wordt verlangd.
" Maar niet zo" , omdat er ons een model voor één munt is opgelegd, waarbij het verplicht is aan nogal willekeurige convergentiecriteria te voldoen, die bovendien negatieve gevolgen hebben voor de bestrijding van de werkloosheid en het sociaal beleid van de lidstaten. Een van de vaders van de eenheidsmunt, de Duitse oud-kanselier Helmut Schmidt, heeft gezegd dat nooit is aangetoond waarom een nationaal begrotingstekort niet meer dan 3 % van het BBP mag bedragen. Hetzelfde gebeurt met het plafond van 60 % voor de staatsschuld. Naar zijn oordeel zijn het criteria die voortvloeien uit een deflationistische ideologie, waarbij economische en monetaire dogma's voorrang krijgen boven een redelijke bestrijding van de inflatie. Hieraan kunnen wij nog toevoegen dat op grond van deze dogma's recepten voor een ultraliberaal economisch beleid in de Europese Unie zijn ontwikkeld, en dat dit in heviger mate het geval zal zijn als men die criteria door het stabiliteitspact in stand wenst te houden.
Ook vinden wij het bijzonder zorgelijk dat tegelijkertijd een Europese Centrale Bank in het leven wordt geroepen die zich niet aan politieke richtsnoeren hoeft te houden en waarop geen echte democratische controle wordt uitgeoefend, een bank die van nature economische groei en werkgelegenheid opoffert bij de geringste aanwijzing van inflatie.
Het moet duidelijk worden gezegd dat de afgesproken Euroraad niet de bevoegdheid heeft om bindende richtsnoeren op te stellen en dat dit Europees Parlement evenmin voldoende bevoegdheden heeft om effectieve democratische controle uit te oefenen.
Verder kunnen in de context van mondialisering asymmetrische crises in de Europese monetaire ruimte zeer schadelijk zijn voor de zwakste landen als er geen Europese regering voor economische zaken is en er tussen de verschillende landen geen mobiliteit van arbeidskrachten bestaat.
Het is niet onwaarschijnlijk dat de rivaliteit tussen dollar en euro in Europa zou kunnen uitlopen op een grotere werkloosheid en lagere lonen als gevolg van oneigenlijke concurrentie. Desondanks zijn er nog die zeggen dat de solidariteitsfondsen omlaag zouden moeten en dat de euro-landen geen structuur- en cohesiefondsen meer zouden mogen ontvangen.
Geachte collega's, vertegenwoordigers van de Europese burgers, wij zijn geen doemdenkers en al helemaal geen eurosceptici. Wij zijn overtuigde aanhangers van één Europa, maar met een kritische opstelling vanuit de linkerzijde. Wij beschouwen het Europees bouwwerk als een wenselijk, democratisch en vooruitstrevend project, waarbij gestreefd moet worden naar solidariteit en welvaart voor iedereen. Maar ook zijn wij van mening dat het huidige monetaristische model een instrument in dienst van ultraliberaal beleid kan worden en dat daardoor de reeds bestaande bedreiging voor de welvaartsstaat en de Europese sociale dimensie wellicht groter wordt. Zoals president Mitterrand eens in dit Parlement heeft gezegd, kan Europa niet van de grond komen tegen de belangen van de arbeiders in.
Wij brengen vandaag de Top van Luxemburg over de werkgelegenheid in herinnering, de prioriteit die de bestrijding van de werkloosheid heeft, alsmede het grote doel van economische en sociale cohesie. Wij herinneren aan de noodzaak de communautaire begroting te verhogen om te voorkomen dat regionale verschillen gaan ontstaan als mogelijk gevolg van één markt en één munt. Wij willen dat men in de Europese monetaire ruimte komt tot harmonisatie op het gebied van arbeid, alsmede op sociaal en fiscaal terrein. Ik verzoek het fungerend voorzitterschap van de Raad hier goede nota van nemen.
Vanuit onze positie van linkse partijen verenigd in de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, vragen wij om een heroriëntatie van de Europese constructie, gebaseerd op solidariteit, op medeverantwoordelijkheid en op volledig democratische instellingen. Als het Europa van de euro ontstaat, is ook een Europese politieke unie vereist, die deelname van de burgers mogelijk maakt.
Tenslotte wil ik namens mijzelf en namens mijn fractie de wens uitspreken dat de euro, met alle voor- en nadelen ervan, in de elf deelnemende landen, waaronder het mijne, een succes wordt. Voor ons zijn Britten, Denen, Grieken en Zweden echter niet minder Europees. Het is geen geringe paradox dat het voorzitterschap van de Unie op dit moment Brits is. De toekomst is van ons allemaal en wij moeten met zijn allen volledig delen in de Europese Unie.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, Bert Brecht schrijft dat hij niets zo lief heeft als ontevredenheid over wat veranderd kan worden, maar ook niets grondiger haat dan ontevredenheid over datgene wat niet veranderd kan worden. De meerderheid van de groenen zal vandaag instemmen met het voorstel inzake de euro. Er heersen uiteenlopende opvattingen in de fractie. Wij zullen vandaag in meerderheid voorstemmen; met overtuiging, maar niet zonder bezorgdheid en geleid door de gedachte van Brecht. Wij zijn altijd voorstanders geweest van een gemeenschappelijke munt in Europa, maar wij hebben ook vanaf het begin gewaarschuwd voor de economische en sociale risico's van een strikt monetaristisch beleid. De euro komt er, daar is niets aan te veranderen. De euro komt er zelfs beter dan wij hadden verwacht en dat komt omdat de ontevredenheid van de sociale krachten in Europa tot daadwerkelijke veranderingen heeft geleid. Ik zou willen dat het Europees Parlement ook deze wil tot verandering zou tentoonspreiden. Het Parlement mag echt geen figurantenrol spelen!
Met elf deelnemende landen zal de euro geen verdeeldheid zaaien in de Europese integratie. De euro zal de kern niet van de periferie scheiden en dat is goed. Wij juichen het toe dat er bij de beslissing over de deelname gebruik is gemaakt van het volledige interpretatiekader van het Verdrag. Ook dat is goed. Maar dan mag er niet worden nagekaart, zoals de verkiezingskandidaat Waigel gisteren al als Europese tuchtmeester heeft geprobeerd. Dus geen aanvullende voorwaarden die de politieke en fiscale vrijheid van handelen van de individuele lidstaten zouden beperken.
Iedereen heeft het vandaag over een historische dag. Overal bespeurt men het verlangen van grote mannen om geschiedenis te schrijven. Ik zou willen dat deze mannen echter ook lering trekken uit de geschiedenis. Het Europees bouwwerk mag niet zo eindigen als de toren van Babel. Deze toren werd nimmer afgewerkt, want de bouwlieden waren in de war. Zij begrepen elkaar niet meer. Het gemeenschappelijke bouwplan was verdwenen. Er kwam ruzie. Er werd prutswerk afgeleverd. De bouwlieden verdwenen en het bouwwerk raakte in verval.
Wij moeten weten wat en waarvoor wij bouwen. Het verhaal van de Europese Unie is vandaag nog niet uit. Het moet een vervolg krijgen en dat vereist nu een coördinatie en heroriëntatie van het economisch beleid, een grotere rol van het Europees Parlement en de democratische verantwoordingsplicht van de Europese Centrale Bank.
De schadelijke fiscale concurrentie moet worden bestreden door middel van een gemeenschappelijk fiscaal beleid en vooral door een krachtdadig werkgelegenheidsbeleid. Stabiliteit is veel meer dan een boekhoudkundige grootheid. Democratie en sociale rechtvaardigheid zijn de basisvoorwaarden voor stabiliteit.
(Applaus) Wij mogen dan ook niet alleen aan een Monetaire Unie bouwen. Als er niet tegelijkertijd een sociale, een democratische unie wordt opgebouwd, dan zullen de mensen de Monetaire Unie beschouwen als een bouwwerk waar zij bang voor moeten zijn. De mensen willen merken en ervaren dat dit Europa hun Europa is, een Europa dat hun werk, innerlijke rust, brood, schoon water, goede wijn, kortom, toekomst geeft. De Monetaire Unie is goed, maar zij is echt niet alles. Het zou fataal zijn, als de Europese energie hiermee opgebruikt zou zijn. Vandaag onthullen wij geen monumenten. Vandaag vieren wij feest omdat de pannen op het dak van het Europese bouwwerk liggen. De ruwbouw staat en nu moeten wij het bouwwerk bewoonbaar maken. De heer Brown en mevrouw Green hebben zo enthousiast gesproken - Pauline and Gordon, if it's so important, why the hell you do not join?
(Applaus)
Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, het gebeurt maar zelden dat monetaire kwesties emoties oproepen, behalve dan soms paniek in geval van crisis. Maar vandaag ondergaan velen van ons hier een positieve emotie, een gevoel van ernst doch met een optimistische ondertoon. In de eerste plaats omdat een waarachtige politieke wil aan de dag is getreden. De elf uiteindelijk gekozen landen hebben zeer grote inspanningen geleverd. De ene groep heeft zijn achterstand ingelopen, en ik heb lof en bewondering voor onze vrienden uit het zuiden. Maar ik vergeet zeker niet de inspanningen van de achtereenvolgende regeringen van mijn land. Anderen hebben dan weer hun vooroordelen en hun terughoudendheid moeten overwinnen; laten wij hulde betuigen aan Duitsland en aan de moedige stemming in de Bundestag. Al die inspanningen zijn op zichzelf een teken van politieke vitaliteit: dat is stimulerend.
Onze fractie is ook niet ongevoelig voor het feit dat de Europese Unie tevens een overwinning is op de geld- en kapitaalmarkten. Eindelijk kunnen onze landen een beetje vrijer ademen, want zij ontkomen beter dan voorheen aan de greep van degenen die met hun valuta speculeren en de regeringen onder druk zetten. Ook al is voortaan niet iedere druk van buitenaf helemaal uitgesloten, toch zal de ene munt, stabieler als zij is, een grotere weerstand bieden: ook dat is politiek een belangrijke stap vooruit.
Tenslotte zal de euro naar verwachting de politieke integratie in de Europese Unie versnellen, als men tenminste van dit instrument gebruik weet te maken. Op institutioneel gebied behoren wij tot degenen die verder willen gaan dan de bescheiden verworvenheden van het Verdrag van Amsterdam. Maar men kan ervan uitgaan, men kan hopen dat de werking van de ene munt daartoe zal aanzetten, en dat zal een goede zaak zijn. Meer speciaal moet de rol van het Europees Parlement worden versterkt, want dit Parlement en alleen dit Parlement bezit de democratische legitimiteit om toe te zien op de politieke koers waar de Centrale Bank bij haar werkzaamheden van uit zal gaan.
Wat het inhoudelijke aspect betreft van verscheidene vormen van beleid die voor onze medeburgers van essentieel belang zijn, de economische politiek, het sociaal beleid, in het bijzonder ten aanzien van de werkgelegenheid, het milieubeleid, enzovoorts, kun je ook denken dat de euro een tweeledig heilzaam effect zal hebben, namelijk het aansporen tot een toenadering, ja zelfs tot harmonisatie van die beleidsvormen, en het de Europese instanties ertoe dwingen hun verantwoordelijkheden volledig op te nemen.
Laten wij daarom hopen dat, nu deze fase van de creatie van de euro tot een goed einde is gebracht, de Europese Raad en de Raad van Ministers erin zullen slagen de nog openstaande kwesties op te lossen. In het bijzonder denk ik aan de keuze van de president van de Europese Centrale Bank. De wijsheid verlangt, nee gebiedt, een snelle en duidelijke oplossing: dat is de strekking van de stemming in het Europees Parlement van afgelopen donderdag. Het is toch echt niet zinnig de ambtstermijn van de eerste president van de Centrale Bank in tweeën te splitsen door twee achtereenvolgende ambtsdragers aan te wijzen; dat zou een inbreuk op het Verdrag zijn en zeker ook een kwalijk precedent vormen terwijl vandaag, mijnheer de Voorzitter, niets aan deze glorieuze dag afbreuk zou mogen doen.
Tenslotte hopen wij dat de landen die heden niet konden of wilden toetreden tot de ene munt, zich spoedig bij ons zullen aansluiten, zodat de familie weer verenigd zal zijn.
(Applaus)
Blokland
Voorzitter, in de afgelopen maanden zijn er berichten in kranten en vakliteratuur verschenen waarin met zware argumenten wordt betoogd dat de Europese Unie niet goed is voorbereid op de EMU. Weliswaar zijn door de opleving van de economie de perspectieven op korte termijn gunstig. Het gevaar bestaat echter dat EMU-deelnemers vergeten dat er structurele economische hervormingen nodig zijn om - in EMU-verband - het hoofd te kunnen bieden aan een eventueel optredende recessie. Het is een teken aan de wand dat de Raad in zijn aanbeveling met geen enkel woord rept over de torenhoge staatsschulden.
Waarom dan toch de EMU? Dient ze het doel van welvaartsvergroting, dan geldt dat vooral de goed functionerende economieën in West-Europa, terwijl de Midden- en Oost-Europese landen in een positie van derderangslanden geraken. Of bestaat er niet zoiets als een morele plicht om deze landen zo spoedig mogelijk als volwaardig lid tot de Unie toe te laten?
Er is nog een moreel bezwaar. De EMU heeft een vliegwieleffect voor de overdracht van bevoegdheden op andere beleidsterreinen. Dat geldt vooral voor het sociaal en fiscaal beleid. Dit ondanks de niet mis te verstane uitspraken van de regeringsleiders in december vorig jaar dat economisch beleid en loonpolitiek nationale verantwoordelijkheden blijven. De EMU leidt tot een onaanvaardbaar hoge machtsconcentratie bij Europese instellingen die gewoon zijn om de meeste politieke vraagstukken langs de maatlat van efficiency te beoordelen. Met materialisme en marktdenken is echter lang niet altijd het welzijn van de samenleving en het welbevinden van haar burgers gediend.
Voorzitter, wij kiezen voor een zo breed mogelijke Europese Unie van zelfstandige, democratische Europese staten. Het EMU-keurslijf zet de samenwerking op termijn onder druk en plaatst minder welvarende landen op te grote achterstand. Bovendien zijn burgers meer gebaat bij een bestuur dat dichter bij hen staat en een beleid voert waarin niet alleen op materiële belangen wordt gelet. Wij zullen dus tegenstemmen.

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, toch een wat angstig gevoel: markeert de euro de uitbreiding tot de 19 miljoen werklozen die in de Unie wonen? Een rilling in het hart: door het verwezenlijken van die sedert het einde van de jaren 1960 nagestreefde doelstelling, hoop die zekerheid wil worden: de gemeenschappelijke munt moet het uitgangspunt worden om eindelijk de politieke unie tot stand te brengen. De munt op zichzelf zal nooit de problemen kunnen oplossen die de Europese samenleving nog beklemmen en die het nog niet mogelijk hebben gemaakt een begin te maken met de politieke unie. Een technische constructie als die van de euro, hoe noodzakelijk en onontkoombaar ook, zal geen bevredigend antwoord kunnen geven op het verschijnsel van de werkloosheid, waarvoor op communautair niveau gecoördineerde politieke strategieën en oplossingen noodzakelijk zijn.
Ik complimenteer de rapporteur, de heer von Wogau, met zijn uitvoerige arbeid en omdat hij heeft benadrukt dat er een communautair akkoord over de kwestie van de werkloosheid moet komen. Namens de delegatie van de Alleanza nazionale verheug ik mij over de gelukkige afloop van een van de meest omstreden doelstellingen van het Verdrag van Maastricht, maar op deze feestdag gaan onze echte gelukwensen uit naar de volkeren van Europa die ernstige economische offers hebben geaccepteerd voor het bereiken van een ideaal dat niet van louter economische aard mag en kan zijn.
Alleanza nazionale wijst er allen en iedereen op dat de opzet van de aartsvaders van Europa de politieke unie, de sociale en culturele integratie, de doelstelling van de duurzame vrede was, die alleen door middel van wederzijds respect kan worden gegarandeerd. Zodoende zie ik de dringende noodzaak van een versterkte complementariteit tussen het economisch beleid en een actief arbeidsmarktsbeleid en passende strategieën voor het opvullen van de sociale en economische kloof tussen de regio's van de Unie; daarom sluit ik mij aan bij het voorstel om een parlementaire dialoog met de monetaire autoriteit in te stellen.
Daarmee mag de instemming die wij betuigen met de aanbeveling van de Raad, geen afbreuk doen aan de inzet van het Europees Parlement voor de totstandkoming van de politieke unie, zonder welke wij de afscheiding tussen de twee Europa's, dat van de gemeenschappelijke munt en dat van de nationale munteenheden, zouden verdiepen. Aan deze gevaren die een aanslag op onze eenheid betekenen, kan alleen het hoofd worden geboden door het verwezenlijken van de politieke unie.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, het is vandaag een grote, historische dag. De Monetaire Unie zal Europa veranderen. Voor het eerst zal er van Flensburg tot Sicilië, van Dublin tot Helsinki eenzelfde munt worden gebruikt en dat is een belangrijke en juiste stap op weg naar het steeds hechtere verbond tussen de Europese volkeren. De burgers zullen door het gebruik van de euro de Europese integratie dagelijks aan den lijve ervaren. Voor het eerst ontstaat een Europese federale autoriteit. Voor het eerst hebben nationale staten vrijwillig, zonder dwang of oorlog, hun monetaire soevereiniteit opgegeven. Deze afstand van soevereiniteit leidt in werkelijkheid echter tot een grotere soevereiniteit voor alle landen. Met 300 miljoen mensen, een bruto binnenlands product en een aandeel in de wereldhandel van bijna 20 % zal de Europese Monetaire Unie namelijk meer soevereiniteit en politieke armslag ten gunste van Europa en haar burgers krijgen en ook beter bestand zijn tegen de dreigingen van de mondialisering.
De invoering van de euro verhelpt storingen in het economisch verkeer van de interne markt, neemt het wisselkoersrisico weg, zorgt voor een grotere zekerheid inzake planning, vermindert de transactiekosten en leidt zo tot een beter gebruik van de marge voor groei, van de mogelijkheden voor innovatie en van de kansen voor werkgelegenheid. Wij weten dat wij samen sterker zijn dan alleen. Europa is klaar voor de euro. De euro wordt een stabiele en sterke munt. Tenslotte is er in Europa een stabiliteitscultuur tot stand gekomen met historisch lage inflatiepercentages. De convergentie zal van de Monetaire Unie een stabiliteitsgemeenschap maken. Ten tijde van ingrijpende veranderingen ziet niet iedereen de toekomst tegemoet met vreugde, bij sommigen heerst ook twijfel en onzekerheid. Als Europees Parlement is het onze taak, deze mensen leiding en vertrouwen te geven, want de euro dient tenslotte niet alleen door de markten te worden aanvaard, maar ook door de burgers.
Gelukkig hebben wij lering getrokken uit het verleden. Prijsstabiliteit is een noodzakelijke basis voor sociale en politieke stabiliteit. Wisselkoersstabiliteit is een basisvoorwaarde voor prijsstabiliteit in een open en geïntegreerde interne markt. Beide kunnen alleen worden bereikt door een uniform monetair beleid. Daarvoor is het noodzakelijk dat de Europese Centrale Bank onafhankelijk is. In de toekomst wordt het monetair beleid bepaald in het belang van alle deelnemers aan de Europese Economische en Monetaire Unie, waar gelukkig elf lidstaten aan deelnemen en hopelijk zullen de overige lidstaten spoedig volgen. Het Verdrag van Maastricht verplicht de Europese Centrale Bank terecht het economisch beleid in de Europese Unie te steunen. In zoverre zal de Europese Monetaire Unie bijdragen tot reële economische stabiliteit, waar wij in het belang van investeringen, groei en werkgelegenheid zo dringend behoefte aan hebben. Bijgevolg is de economische unie ook al een stuk politieke unie.
Ook in het werkgelegenheids- en het sociale beleid moet vooruitgang worden geboekt. Dumping en oneerlijke concurrentie door middel van verlaging van sociale en milieunormen zijn niet verenigbaar met de Europese gemeenschapszin en de interne markt, evenmin als schadelijke fiscale concurrentie. Wij moeten dan ook vooruitgang boeken op het vlak van de werkgelegenheidsunie en het sociale beleid. De volgende generaties zullen ons vragen waarom wij de euro niet al eerder hadden. De Monetaire Unie brengt een nieuwe Europese gemeenschap tot stand. In dit opzicht is de Monetaire Unie van grote invloed op de rol van Europa in de 21ste eeuw. Willy Brandt heeft ooit gezegd: dit Europa is van ons allen. Het is onze taak, op het juiste tijdstip het juiste antwoord te vinden op de uitdagingen van onze tijd. De euro komt op het juiste moment. Laten wij deze kans benutten. Daarom is ook deze euro van ons allen!
(Applaus)
Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, als wij willen dat de economische en monetaire eenmaking een uiting is van Europa's presentie, van Europa's gemeenschappelijke wil, mogen wij geen problemen opwerpen die de geloofwaardigheid van de EMU op het spel kunnen zetten. Dat zou een grote politieke fout zijn, zeer zeker nu de ontwikkelingen van de laatste maanden alle verwachtingen hebben overtroffen. Dit is mijns inziens de politieke boodschap bij uitstek van dit belangrijke moment.
Kleinzieligheid, muggenzifterij of misplaatste nationale trots - en ik denk daarbij aan het vraagstuk van de president van de Centrale Bank - mogen onze aandacht niet afleiden van de realiteit. Waar gaat het bij de Economische en Monetaire Unie in feite om? De EMU is een ideaal, een zeer belangrijk stuk Europese integratie, hetgeen betekent dat geen enkel land buitengesloten of gemarginaliseerd mag worden.
Daarom wilde ik de aandacht vestigen op het vraagstuk van Griekenland. Griekenland is het enige land dat tegen zijn wil buiten de EMU moet blijven. Ik wil niet ingaan op de redenen waarom Griekenland de criteria niet heeft kunnen halen, alhoewel wel gezegd zij dat de hoge uitgaven voor defensie daar niet geheel vreemd aan zijn. Griekenland heeft een betrekkelijk kleine economie. Als het opgenomen zou worden, zouden de economieën van de andere landen daar nauwelijks enige schade van ondervinden. De niet-deelneming zal Griekenland echter wel extra problemen bereiden. Dit land zal nu verhoudingsgewijs grotere inspanningen moeten ondernemen om de convergentie te kunnen bewerkstelligen en de criteria voor de rentevoeten en de monetaire stabiliteit te kunnen respecteren. Als lid van de EMU zou dat veel gemakkelijker zijn geweest.
Ik bedoel hiermee niet dat geen voorwaarden mogen worden verbonden aan de opneming in de EMU. Volkomen terecht heeft men de Griekse regering duidelijk gemaakt dat zij dringend de noodzakelijke structurele en andere maatregelen moet nemen. Dat moet terstond en op consequente wijze geschieden. Tegelijkertijd moet men echter concreet en vast afspreken dat bij het besluit tot toetreding van Griekenland dezelfde interpretatie zal worden gevolgd als bij de toetreding van de eerste elf leden. De euro zal dan inmiddels een sterke munt zijn en niet zo maar uit zijn evenwicht gebracht kunnen worden. Ik zeg dit omdat ik hoop dat ook het Griekse volk reden heeft deze blijde dag mee te vieren, dat het niet teleurgesteld hoeft te zijn op een moment waarop andere volkeren met optimisme hun officieel aangekondigde deelneming aan de gemeenschappelijke munt tegemoet kunnen zien.

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de datum 2 mei 1998 zal een belangrijk keerpunt in de geschiedenis van de Europese integratie vormen doordat definitief, en voorzeker op onomkeerbare wijze, de weg naar de invoering van de euro is geopend, de ene munt voor elf van de vijftien landen van de Europese Unie.
De invoering van de euro is een sluitstuk, maar ook en vooral een uitgangspunt voor een nieuwe toekomst die wij van nu af samen moeten opbouwen. Een sluitstuk omdat het de voltooiing van de grote interne markt bezegelt, die het door de monetaire wanorde van het verleden vaak hard te verduren heeft gehad, maar die tevens het resultaat is van de geduldige inspanningen voor economische convergentie die de lidstaten zich sedert 1992 met volharding hebben getroost. Maar de hardste noot moet beslist nog gekraakt worden, en de invoering van de euro zal het startsein zijn voor een nieuw vertrek op een weg bezaaid met obstakels.
Vanaf nu moet er een nieuwe Europese economische orde worden uitgestippeld opdat de euro bij het volk zal aanslaan, hetgeen impliceert dat hij niet alleen het resultaat van economische convergentie mag zijn, maar dat hij ook de sociale convergentie mogelijk maakt die de uiteindelijke doelstelling van de Europese onderneming moet blijven. De euro zal, doordat hij de wisselkoersfluctuaties tussen Europese valuta doet verdwijnen, de concurrentie tussen de ondernemingen van de Unie nog effectiever en transparanter maken, waardoor deze laatste op het gebied van ondernemingsbeleid, innovatie en aanpassing aan de markt nog grotere inspanningen zullen moeten leveren.
Omdat de economische aanpassingen niet meer via een wijziging van de monetaire pariteiten kunnen verlopen, mag het risico dat die zich via het werkgelegenheids- of het loonniveau zullen voltrekken, niet worden onderschat. Om die gevaren te vermijden - zij zouden dodelijk voor de Europese integratie zijn - moet de aansturing van de economieën van de verschillende lidstaten gebeuren met als vaste doelstelling het zorgen voor het hoogst mogelijke groeipercentage teneinde zo veel mogelijk banen te creëren. Daarnaast moeten er sterke aansporingen komen om de noodzakelijke structuurhervormingen te bespoedigen, waarbij voorrang moet worden gegeven aan de opleiding van mensen, aan hun constante vermogen zich aan te passen aan de technische vooruitgang die steeds sneller verloopt, door begeleiding te geven aan de mobiliteit waar die nodig is en door met alle middelen het wetenschappelijk en technisch onderzoek en de innovatie in de hand te werken.
De geloofwaardigheid en de internationale rol van de euro, met name ten opzichte van de dollar en de yen, hangen daarvan af. Sterke en dynamische economieën brengen sterke en gerespecteerde munten voort en niet andersom. De invoering van de euro maakt het "op de pof" voeren van populair beleid onmogelijk. De Europese burgers en regeringen moeten weten dat de euro nieuwe begrenzingen stelt, die zij moeten aanhouden om hen ertoe te verplichten deugdzame wegen te bewandelen - en iedereen weet immers dat de deugd niet vanzelf komt: het individu moet worden beloond voor zijn inspanning en de regeringen voor een fiscaal verstandig beleid en het bestrijden van verspilling. De weg die voor de invoering van de euro openligt, houdt vele beloften in als wij ons maar weten aan te passen aan de verkeersregels, zodat wij niet van de weg raken en in de sloot terechtkomen, de typische gevaren waaraan onvoorzichtige of domweg nalatige bestuurders blootstaan.
Tot slot zou ik, mijnheer de Voorzitter, mijn betoog willen illustreren met een beeldspraak: binnen enkele weken zal mijn land de wereldbeker voetbal organiseren. Voor rugby zouden wij graag samen met onze Britse vrienden een rugbyteam van vijftien hebben gevormd. Wij zullen een voetbalploeg met elf spelers hebben die enorme inspanningen hebben moeten leveren om zich te kwalificeren; de ploeg van de euro zal de strijd moeten aangaan tegen de ploeg van de dollar en die van de yen, en dat in een zeer open, maar keiharde internationale kamp.
Onze ploeg is door trainer Yves Thibault de Silguy goed voorbereid, maar de supporters op de tribunes, dat wil zeggen de diverse publieke opinies, vertegenwoordigd door de Europese en de nationale parlementariërs, zijn bezorgd: zij vrezen dat de scheidsrechter die op de naleving van de spelregels moet toezien, de president van de ECB, nog niet is aangewezen; en ook de supporters zijn ongerust omdat zij niet weten wie het spel zal leiden en de strategie zal uitstippelen waarmee de europloeg zal kunnen winnen.
Maar één ding staat vast - en, mijnheer de Voorzitter, hiermee besluit ik - de supporters zullen hoge eisen stellen aan de spelers: zij zullen niet aarzelen de ploeg uit te fluiten als hij in eigen doel schiet of te veel doelpunten moet incasseren. Waarde collega's, wij willen allen dat onze ploeg wint, laten wij ons dan ook als supporters gedragen, dus zowel aanmoedigen als heel veeleisend zijn!

Van Dijk
Voorzitter, het lijkt wel alsof je vandaag geen kritiek mag leveren op de euro, maar juist omdat de Unie mij aan het hart gaat, wil ik toch ook wijzen op de risico's die deze euro met zich meebrengt. De munt die een krachtig symbool van Europese eenwording zou moeten zijn, dreigt immers verdeeldheid te gaan zaaien. Een meerderheid in dit Huis vroeg afgelopen donderdag om strikte naleving van het stabiliteitspact. Onverstandig, Voorzitter. Dat pact vergoot paradoxaal genoeg de kans dat de muntunie weer uiteen valt. Het is een recept voor politieke én monetaire crisis zolang tegenover de strikte begrotingseisen en de draconische sancties geen Europese solidariteit staat.
Sommigen zeggen dat juist de muntunie solidariteit zal afdwingen op sociaal gebied, op milieugebied, op fiscaal terrein. Maar dat is vooralsnog een vrome wens. Er zijn sterke tegenkrachten, zoals de nettobetalers die de Europese begroting willen uitkleden en in Nederland boeken de vier grootste partijen alvast een forse bezuiniging in op de contributie.
Ons parlementair vluggertje van vandaag is een zinloze applausoefening. Toch zal ik de stemming serieus nemen, die gaat in feite over Italië. De auteurs van het Verdrag van Maastricht wilden Italië afkoppelen van het continent en daarmee de Unie splijten. Zij komen gelukkig bedrogen uit. Omdat ik mij niet aan de zijde van de "spaghettifobe" wil scharen, stem ik dus vandaag met "ja" .
Het eurodebat is teveel over de bijzaken gegaan. Wordt het de Fransman Trichet of wordt het de model Duitser Duisenberg die president van de Bank moet worden. Is Italië wel klaar voor de euro? Maar de vraag of Europa wel klaar is voor de euro, die vraag is helaas te weinig gesteld. Het Europa van markt en munt moet ook het Europa van mens en milieu worden. Als wij daar niet snel serieus aan gaan werken, zou de euro wel eens kunnen eindigen als monopoliegeld.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, misschien denken sommigen van u dat zij, omdat zij hun definitieve instemming betuigen met de overgang naar de ene munt, een stem uitbrengen voor de Europese Unie. Maar in werkelijkheid zal het een stem voor het tegendeel zijn. De gemeenschappelijke munt, alsmede de convergentie- en de eenwordingsideologie die daarmee gepaard gaan, beogen uniforme wetten op te leggen aan volkeren die wel degelijk verschillend blijven met ieder hun eigen tradities, hun vrijheid, hun democratie, hun eigen nationale soevereiniteit.
Door aan die verscheidenheid, die de rijkdom van Europa vormt en die men juist tot gelding zou moeten laten komen, de eenwordingsideologie op te leggen, zal men in de komende jaren diepgaande conflicten oproepen. In plaats van Europa sterker te maken, zal deze ideologie ertoe leiden dat Europa zich op zijn interne conflicten fixeert, en dat ten minste een decennium lang, en dat Europa uiteindelijk tegenover zijn belangrijke partners in de wereld verzwakt. Ook zal zij de groei en de werkgelegenheid tegengaan doordat elk afzonderlijk land wordt belet te beslissen over een economisch beleid dat is aangepast aan zijn eigen specifieke kenmerken. Tenslotte zal zij de nationale democratieën onderhorig maken zonder dat zij daar iets tegenover kan stellen dat op Europees niveau dezelfde waarde heeft.
Want in feite zult u, door de overgang naar de ene munt goed te keuren, gestemd hebben voor een echte volmachtwet die de macht in handen legt van een college van internationale deskundigen en bankiers, die een ernstige achteruitgang zal betekenen voor de democratie in Europa. De volkeren van Europa zijn vandaag de dag niet eerlijk voorgelicht over de uiteindelijke doeleinden van die gemeenschappelijke munt. Als het u lukt haar op deze wijze door te drukken, dan voorspelt dat weinig goeds voor onze vrijheden op de drempel van de 21ste eeuw.
Maar zo zal het niet gebeuren. Wij denken dat de volkeren bij de eerste toepassingen van de euro de valstrik die men hen spant, door zullen hebben: de mensen zullen snel begrijpen dat de euro de vijand van Europa is. Dat is het moment waarop wij kunnen beginnen aan het verwezenlijken van ons ideaal, een Europa van de nationale vrijheden en democratieën dat het "Europa van de naties" heet.

Le Pen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we maken thans heus een belangrijk moment mee, deze zaterdag waarop wij met spoed zijn opgetrommeld om in feite de dood van elf van onze munten te bezegelen. Juist omdat deze daad belangrijk is, en vooral omdat deze munteenheden de sublimatie zijn van de arbeid van onze volkeren die ze hebben gecreëerd, hadden deze laatste geraadpleegd behoren te worden. Maar onze volkeren, die toch de eigenaars van hun valuta zijn, worden van dit onteigeningsbesluit uitgesloten; zelfs twee keer, namelijk nu en voorgoed.
De uitsluiting vindt nu plaats want hier, in het Europees Parlement, dat de volkeren van Europa vertegenwoordigt, heeft uw stem staatsrechtelijk gezien niet meer waarde dan een conversatie tussen intellectuelen. Maar de uitsluiting van onze medeburgers, die toch soeverein zijn, is ook van blijvende aard. Het beheer van de euro die er komt, wordt toevertrouwd aan de Europese Centrale Bank, waarvan de Raad van bestuur in zijn torengebouw in Frankfort van niemand orders aanneemt en door niemand wordt gecontroleerd, behalve dan door een vage en schimmige Euroraad, en waar derhalve alleen een handjevol hoge ambtenaren het voor het zeggen hebben. De euro wordt oligarchisch bestuurd.
De bevolking is er dus wel degelijk van uitgesloten, hetgeen niet zonder schade kan verlopen. In de eerste plaats schade aan de saamhorigheid die binnen de naties bestaat. Want in een Europa zonder grenzen, waarin vrij verkeer van goederen en mensen bestaat, zal de gemeenschappelijke munt immers een premie stellen op het goedkoopste product, dus het product dat met de laagste sociale kosten is vervaardigd.
Daarom betekent Europa lagere sociale minima, minder sociale bescherming, minder solidariteit. Het Europa van de euro zal het Europa zijn van, door en voor het kapitaal. Door bovendien onze samenlevingen op te zadelen met een tweedeling - 20 miljoen werklozen - zal Europa de vrijheid van onze naties de das omdoen. Het doel is, en dat weten wij, één enkel economisch en begrotingsbeleid met één enkele regering, hetgeen betekent dat onze natie-staten zullen verdwijnen.
Maar een munt is iets levends, vormt het kloppende hart van een volk; dat lijkt een beetje op het overdoen van het opofferen door Abraham van zijn zoon Isaak, maar God was daar en gebood de stopzetting van het gebeuren. Zal Hij de stemming kunnen stopzetten op het moment dat over het offer wordt gestemd? Ik hoop van wel, maar u zult op uw handen het beschamende kenteken dragen van het bloed van onze naties die u hebt doen verdwijnen, en de geschiedenis zal over u zeggen: " Ruont in servitudinem" .
(Levendig applaus van uiterst rechts)

Hoppenstedt
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, op het historische aspect van deze dag is al voldoende de nadruk gelegd. Ik wil graag al die mensen bedanken die achter de coulissen werken en die meegeholpen hebben dit historische weekeinde mogelijk te maken en daar horen vanzelfsprekend ook alle aanwezige tolken bij. De euro zal een sterke euro worden, bestand tegen negatieve opmerkingen zoals die van de kanselierskandidaat uit Hannover/Nedersaksen, dat de euro een zwakke, te vroeg geboren baby zou zijn. De euro wordt hier echter ter wereld gebracht na een dieet van enkele jaren en een strikt en consequent fitnessprogramma. De daarmee gepaard gaande afspraken inzake stabiliteit die gisteren tijdens de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën nogmaals zijn bevestigd en onderstreept, helpen de eurobaby zich, met de ogen duidelijk op de toekomst gericht, te ontplooien en daar hij niet onder een hoge overheidsschuld gebukt gaat het doel onderweg evenmin uit het oog te verliezen.
Voorzien van de nodige instrumenten kan de euro nu het vertrouwen van de burgers winnen. Degenen die door onbedachtzame uitingen verwarring stichten, zullen dan ook niet meer favoriet zijn. De komende maanden moeten in het teken staan van een doelgerichte informatiestrategie, vooral met behulp van de elektronische media, zodat de nog bestaande vragen van de burgers kunnen worden beantwoord. Het moet voor alle lidstaten duidelijk zijn dat niet alleen de grote en middelgrote ondernemingen vanaf 1999 de euro als giraal geld zullen gebruiken, maar dat de overheid het goede voorbeeld moet geven. De overheid moet bij haar transacties gebruik maken van de euro en deze munt zo snel mogelijk integreren in het dagelijkse leven en daardoor in het bewustzijn.
De consument heeft recht op transparantie, vooral ook in de verhouding tussen de nationale munteenheid en de euro. Hiertoe dient de vrijwillige dubbele prijsaanduiding van 1999 tot einde 2002, waardoor dure overgangsscenario's in het eerste halfjaar mogelijk te vermijden zijn. Vandaag op 2 mei wordt het licht op groen gezet voor de euro. Als Fractie van de Europese Volkspartij in het Europees Parlement zien wij het als onze taak, de duidelijk gestelde doelen succesvol te steunen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement zal vandaag vermoedelijk met grote meerderheid instemmen met een voortijdige geboorte. Een baby met de naam euro zal het levenslicht aanschouwen op een tijdstip dat belangrijke voorwaarden voor een harmonische ontwikkeling van het kind nog niet zijn vervuld. Wij zijn er niet voor een geboorte voortijdig in te leiden als dit niet echt noodzakelijk is en de FPÖ zal dan ook tegenstemmen. Dat maakt mij echter nog geen tegenstander van de baby euro op zich. Het is in het belang van de Europese burgers, dat deze voortijdige geboorte niet op een miskraam uitloopt. Vanaf nu moet alles in het werk gesteld worden om de harmonisatie verder te versnellen, zodat de Monetaire Unie een sterke basis krijgt.
Ik verbind mij ertoe aan deze inspanningen deel te nemen, ook al stem ik vandaag tegen, en ik wil alle collega's die tegen stemmen, ertoe oproepen niet al te veel in het verleden te kijken, maar de toekomst van onze munt kritisch en constructief te benaderen...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken wegens overschrijding van de spreektijd)

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, wij Spaanse socialisten zijn erg verheugd dat dit moment is aangebroken. Gedurende de bijna 14 jaar dat Spanje een socialistische regering heeft gehad met Felipe González als president, is ons land niet alleen toegetreden tot de Europese Unie, maar heeft het ook zeer intensief meegewerkt aan het Europees bouwwerk. De naam van de hoofdstad van Spanje, Madrid, is in concreto bij tenminste twee belangrijke gelegenheden aan de euro gekoppeld: de Europese Raad van Madrid van juli 1989 heeft het plan Delors over de Economische en Monetaire Unie goedgekeurd en op 15 december 1995 roept de Europese Raad van Madrid deze nieuwe Europese munt daadwerkelijk in het leven.
In overeenstemming daarmee heeft de Spaanse socialistische regering zich beijverd om de convergentiecriteria vast te stellen. In 1994 kwam de toenmalige minister van Economische Zaken en Financiën, Pedro Solbes, met het convergentieplan voor de Spaanse economie. De koers van de Spaanse politiek is door de regeringswijziging van 1996 niet gewijzigd. De huidige regering is op dezelfde weg verder gegaan en daarvoor zwaai ik haar lof toe. Allemaal hebben wij dus redenen om ons gelukkig te prijzen met het feit dat er een nieuwe fase in het Europees bouwwerk is aangebroken.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de weg die naar de euro leidde was vanaf den beginne dor en bezaaid met obstakels. Er is veel vastberadenheid, veel moed nodig geweest om het punt te bereiken waar wij vandaag staan. Dank zij betuigd aan allen die aan deze prestatie hebben meegewerkt. Ik zal hen in mijn twee minuten niet allen noemen. De geschiedenis zal hun namen bewaren.
Toch gaat het vandaag alleen maar om het begin van de voorstelling: er moet nog veel gedaan worden voordat de vruchten groter zijn dan de belofte van hun bloemen. Opdat de euro kan genieten van het vertrouwensklimaat dat hij nodig heeft, moet de Europese Raad heden nog een eind maken aan die uit de tijd zijnde ruzie. Vanaf het moment dat men erkent dat er maar één enkele munt zal zijn, dat er maar één monetair beleid zal zijn en dat de Centrale Bank onafhankelijk moet zijn, wat voor waarde kan men dan nog hechten aan dat psychodrama met een nationalistisch luchtje om te weten of de verantwoordelijke een Fransman, een Nederlander, een Fin of wie dan ook zal zijn. Wat doet de nationaliteit van die kandidaat ertoe, wanneer de persoon in kwestie maar competent, geloofwaardig en onafhankelijk is? Dit kennelijke misbruik van het vetorecht, die mogelijkheid tot chantage die vandaag de dag nog bestaat, valt niet meer te tolereren wanneer het gaat om de benoeming van degenen die zeer hoge ambten bekleden. Dat is iets waar wij morgen, wanneer vóór de uitbreiding de Verdragen moeten worden gewijzigd, aan zullen moeten denken.
Er wacht de Raad een andere taak, namelijk het coördineren van het economisch beleid van de lidstaten dat op nationale leest geschoeid blijft, met het monetair beleid dat federaal wordt. Wat er daarover in het Verdrag staat is misschien niet voldoende, en vooral het gedrag dat de Raad tot nu toe aan de dag heeft gelegd, wijst erop dat er een impuls van buiten had moeten komen, met name van het Europees Parlement.
Laatste opmerking tenslotte, omdat wij voortaan ten opzichte van de buitenwereld en in de grote internationale organisaties nog maar één gemeenschappelijk beleid hebben, moet Europa dan ook met één stem gaan spreken.

Moretti
Mijnheer de Voorzitter, waar is Europa nu? Waar is het echte Europa dat zo vaak publiekelijk wordt afgeschilderd als de enige remedie tegen de grote kwalen die de Europese volkeren teisteren, van de werkloosheid tot aan de georganiseerde criminaliteit toe? De almacht van de regeringen heeft de euro gebaard, maar heeft niet het Europa van de mensen willen bouwen, niet het Europa van de regio's, niet het federale Europa, niet het Europa van de volkeren.
Vandaag wordt de overwinning gevierd van het grote gesubsidieerde kapitaal, de victorie van de economische potentaten die, geholpen door de desinformatie, de burgers en de kleine ondernemingen laten opdraaien voor de enorme kosten van de euro. De opbloei van het midden- en kleinbedrijf wordt met de dag meer verstikt door een steeds dirigistischer technocratie die zich laat leiden door de belangen van het grootkapitaal dat dit Europa bestiert. Het zullen zeker niet die financiële formules zijn die de grote problemen van Europa zullen oplossen. Wederom worden de echte wortels en de grondslagen van deze Unie, de betekenis van de autonomie, van de gemeenten en van de regio's, over het hoofd gezien.
Vandaag sterft de droom van een federaal Europa!

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, mijn visie is volledig tegengesteld aan die van de vorige spreker. De Europese Unie zet vandaag een voor de toekomst van dit continent beslissende politieke stap, en wijst de andere grote regio's van de wereld de weg, een weg van samengaan, van het overwinnen van de nationalistische krachten die veroorzakers zijn van conflicten en oorlogen. Het is onze belangrijkste bijdrage aan een nieuwe wereldorde.
Wij zijn er trots op dat Italië sterk in deze onderneming heeft geloofd: het is de verdienste van de Italianen dat inzicht te hebben getoond en de rekening te hebben betaald, en van de heersende klasse die geloofwaardig en vastbesloten is gebleken. Vandaag kan Italië, na een eclips van meerdere decennia, met een adequate rol aan de toekomst van de Unie bijdragen. Laten wij daaraan bijdragen met zodanige beslissingen dat de Unie een echt gemeenschappelijk economisch beleid zal krijgen en sterke vertegenwoordigende politieke instellingen. Van nu af aan is Europa als voorbeeld van supranationale eenheid meer geloofwaardig. Het zal voor de Europese burger nog geloofwaardiger worden wanneer Europa de kracht van de euro zal gebruiken om het probleem van de werkgelegenheid en de toekomst van de miljoenen jongeren van dit werelddeel op te lossen.

Peijs
Voorzitter, wij staan op een keerpunt in de Europese geschiedenis. De invoering van de euro is het symbool van het slechten van muren tussen landen, van de wil om samen te werken, het eerste teken van eenheid dat de burgers iedere dag in de hand zullen hebben.
Na de Tweede Wereldoorlog en ook al daarvoor zijn er pogingen gedaan om de munten van Europa aan elkaar te koppelen, eerst indirect aan de dollar, later in de slang en het monetair systeem. Van tijd tot tijd deden zich spanningen voor, zoals in 1992 en 1993, maar ook in het begin van het monetair systeem. Door tegengestelde reacties van de centrale banken waren soms landen gedwongen het systeem te verlaten. De euro maakt nu een einde aan nationaal monetair beleid van de eurolanden en aan decennia van wisselkoersaanpassingen, aan onenigheid over de te volgen strategie voor het monetair beleid.
Nu is de tijd gekomen voor geïntensiveerde samenwerking en coördinatie van het economisch beleid. Ik wil op deze plaats een dringend beroep doen op de Europese Raad om onenigheid over het monetair beleid niet te vervangen door onenigheid over de president van de Centrale Bank. Het zal Europa onzegbare schade doen als het beeld van harmonieuze overgang naar de nieuwe munt verstoord wordt door het nastreven van nationale belangen.
Uitstel van de keuze wijs ik af omdat het van het grootste belang is dat de Europese Centrale Bank onmiddellijk van start kan gaan om ervoor te zorgen dat op 1 juli het eigen Huis op orde is en de Bank op volle sterkte is om de zware taak van het Europese monetair beleid adequaat ter hand te kunnen nemen. De kandidatuur van de president van het EMI, dat de voorloper is van de Centrale Bank, brengt continuïteit in de overgang van EMI naar de Centrale Bank. Dat was de reden waarom Alexander Lamfalussy voortijdig het Europees Monetair Instituut verliet. Ik doe een beroep op de Raad om die lijn vast te houden.
Tenslotte wens ik in het belang van de Europese burger de euro een stabiel en veilig bestaan toe ook bij economisch slecht weer.

Fourçans
Eindelijk is het zover, waarde collega's. Eindelijk raken onze voeten het beloofde land. Eindelijk komt de euro tot leven. En hoe staat het met de convergentiecriteria? Denk nog eens aan al die Cassandra's die beweerden dat die criteria de doodsteek voor onze economieën zouden betekenen. Precies het tegenovergestelde is gebeurd. Zij hebben de noodzakelijke voorwaarden geschapen voor groei en hoge en duurzame werkgelegenheid.
De euro is er dus gekomen. Nu komt het erop aan zodanig te handelen dat hij functioneert, met andere woorden dat hij goed wordt beheerd. In dit opzicht kan men vertrouwen hebben in de Europese Centrale Bank en in haar bestuurders, van welke nationaliteit zij ook zijn. De ECB moet en zal, het kan niet genoeg gezegd worden, onafhankelijk zijn. Dat wil niet zeggen dat haar bestuurders boven de gewone stervelingen verheven zijn. Zonder dat aan hun onafhankelijkheid afbreuk wordt gedaan, dienen zij te zijn onderworpen aan een duidelijk omschreven democratische controle waarin ons Parlement een centrale rol moet spelen.
Maar de euro zal alleen een succes zijn als men er tevens in slaagt het economisch beleid van de lidstaten beter te coördineren. Daarom is de Raad van de euro zo belangrijk, niet - en daar wil ik de nadruk op leggen - om wat voor tegenwicht dan ook voor de Centrale Bank te vormen, maar wel om gezamenlijk de gemeenschappelijke economische beleidsdoelstellingen uit te stippelen.
Maar nu een waarschuwing: we mogen de publieke opinie niet misleiden en aan onze bevolking, die vol bewondering staat, diets maken dat de euro als bij toverslag al onze werkloosheidsproblemen zal oplossen of, erger nog, dat hij iedereen voorspoed en geluk zal brengen. Wat de werkloosheid betreft, moeten we duidelijk zijn. Laten we, om het simpel te houden, stellen dat het verloop ervan voor een kwart afhangt van Europese maatregelen en voor drie kwart van nationale maatregelen. Maar de gemeenschappelijke munt zal een onschatbare steun in de rug geven. Hij zal zorgen voor gunstige voorwaarden voor het doorvoeren van de nationale structuurhervormingen die, en daar ben ik van overtuigd, onvermijdelijk zullen worden.
Tot besluit zou ik, beste collega's, een wens willen uitspreken, namelijk dat de euro bij ons het gevoel zal versterken dat wij tot één volk behoren, het Europese volk, en dat zal hij ook doen. Hij zal dat doen zonder daarom nog onze nationale en regionale eigenheden uit te vlakken, die eveneens deel uitmaken van onze rijkdom.

Avgerinos
Mijnheer de Voorzitter, de PASOK-delegatie in het Europees Parlement is verheugd over het historische besluit waarmee vandaag de gemeenschappelijke munt officieel wordt ingevoerd. Wij delen het ideaal van Europa's eenmaking, van een Europa zonder conflicten en haat tussen de volkeren. Wij geloven in een Europa waar wederzijds vertrouwen, wederzijds begrip en politieke eenheid tussen de volkeren bestaan. De invoering van de gemeenschappelijke munt is een beslissende stap dankzij welke het Europese eenmakingproces meer diepgang zal kunnen verwerven. Daarom geven wij hier onze volledige steun aan.
Wij koesteren echter geen illusies. Politieke samenwerking tussen de lidstaten en gemeenschappelijke munt volstaan niet om de economische problemen van de Europese werknemer op te lossen, om werkloosheid, armoede en marginalisatie uit de wereld te helpen en een eind te maken aan beroepsdiscriminatie naar leeftijd en geslacht. Politieke samenwerking en gemeenschappelijke munt volstaan niet om een echte convergentie te bewerkstelligen tussen de rijke en de minder rijke samenlevingen. Daarom moeten wij beginnen met de opbouw van een echt sociaal beleid. De gemeenschappelijke munt moet in dienst daarvan staan. Een sterke economie moet heel de samenleving ten goede komen. Laten wij ervoor zorgen dat een nieuw, groot tijdperk voor een sociaal Europa kan worden ingeluid en nieuwe hoop, nieuwe inspiratie kan worden gegeven aan al onze burgers.

Areitio Toledo
Mijnheer de Voorzitter, vandaag is het een dag van hoop. Geld is dikwijls aanleiding tot conflicten tussen staten en volkeren geweest. Vandaag is het voor Europa aanleiding tot vereniging van de burgers onderling. Het is een lang en lastig proces geweest. Burgers en regeringen hebben zich gedurende de laatste jaren van convergentie veel inspanning getroost. In het geval van de Spaanse regering is die inspanning exemplarisch en doorslaggevend geweest voor het feit dat er vandaag 11 lidstaten aan de euro deelnemen.
Morgen - en ik gebruik uw woorden, mijnheer de Voorzitter - zullen de burgers Europa in hun broekzak voelen. En dat is onze grote verantwoordelijkheid: dat de munt - tastbare uitdrukking van het verenigde Europa - de geloofwaardigheid, stabiliteit en soliditeit heeft die zij nodig heeft en die wij voor Europa wensen. Om dit te verwezenlijken moet dit Parlement op deze historische dag, die een nieuwe fase in de Europese constructie aankondigt, een drievoudige afspraak met de burgers vernieuwen: ten eerste, de onafhankelijkheid en doelmatigheid van de Europese Centrale Bank bewaken; ten tweede, erop toezien dat economische beleidsvormen die arbeidsplaatsen opleveren worden gecoördineerd; tenslotte, de solidariteit en cohesie tussen alle burgers en regio's in de Unie bevorderen. Als we daarvoor zorgen, laten wij onze kinderen niet alleen een gemeenschappelijke munt na, maar ook de waarborg van een toekomst in vrede, de werkelijke bestaansreden van de Europese constructie.

Marinho
Mijnheer de Voorzitter, de verklaring, waar een ruime meerderheid van de Portugezen naar uitgezien heeft, dat Portugal behoort tot de elf lidstaten die het eerst de euro zullen invoeren, vervult de gehele natie met trots en versterkt de banden die ons nu reeds elf jaar lang verenigen met de Europese Unie.
Voor het eerst in deze eeuw gaat Portugal voorop, zij aan zij met de Europese landen en volkeren die momenteel het verst ontwikkeld zijn. Dit is de vrucht van de democratie die wij nog maar nauwelijks meer dan twintig jaar geleden veroverd hebben, en van de welbewuste en succesvolle keus voor samensmelting met Europa. De uitdaging was enorm, de inspanningen niet minder. Maar het was de moeite waard, want we hebben op het juiste tijdstip de bestemde plek bereikt. Portugal treedt aan de hand van zijn regering en zijn eerste minister, António Guterres, alsook met de steun van een ruime meerderheid der Portugezen, toe tot het hart van de Europese eenwording.
Maar de geschiedenis houdt hier niet op. Wij beleven vandaag de eerste dag van de verwezenlijking van een oude droom: een verenigd Europa. Met dezelfde vastberadenheid als waarmee wij voor Europa hebben gekozen en met dezelfde vaste hand als waarmee wij aan de convergentiecriteria hebben voldaan, zal Portugal, stabiel als het is in zijn beleid, een factor van geloofwaardigheid van de euro blijven. De Portugezen blijven Europa nodig hebben. En Europa kan vanaf vandaag, meer dan ooit te voren, rekenen op de warme adhesie, de toewijding en de werkkracht van het Portugese volk.

Berès
Mijnheer de Voorzitter, iedereen zal begrijpen dat ik op dit ogenblik hulde wil brengen aan Jacques Delors en François Mitterrand, wier Europese blauwdruk veel heeft bijgedragen aan de fase die de Unie nu op het punt staat te beginnen. Maar wanneer heden de euro voor Europa mogelijk is, komt dat omdat de volken van Europa de noodzakelijke inspanningen hebben geaccepteerd opdat hun landen een gedeelde soevereiniteit, een nieuwe vrijheid zullen herwinnen.
Deze herwonnen soevereiniteit heeft alleen maar zin als zij wordt gebruikt. Daarvoor hebben wij een collectieve politieke wil nodig. Wij mogen niet sjoemelen met de doelstellingen van de Economische en Monetaire Unie en haar alleen aan de wetten van de markt onderwerpen. Wij hebben behoefte aan vorderingen langs de weg van de coördinatie van het economisch beleid van de lidstaten. Daartoe moeten wij een democratisch gecontroleerde economische regering hebben, waarbij ons Parlement een hoofdrol moet vervullen. Bij de volgende hervorming van onze instellingen mag dat niet uit het oog worden verloren.
De overgang naar de euro toont de levensvatbaarheid van de communautaire methode. Morgen moet dezelfde vastberadenheid aan de dag gelegd worden om een politieke unie in het leven te roepen, een sociaal Europa en een Europa van de solidariteit. De euro geeft Europa de kans op een nieuwe start. Nu is het de taak van de politiek verantwoordelijken om van deze nieuw verworven soevereiniteit gebruik te maken.

Castagnetti
Mijnheer de Voorzitter, heden schenken wij aan de naoorlogse generaties, die de opdeling van het continent hebben meegemaakt, de vrucht van een vleesgeworden utopie, en aan de nieuwe generaties schenken wij een reden voor vertrouwen in en hoop voor de toekomst, in de woorden van Alcide De Gasperi: een concrete mythe. Er ontstaat een munt die het aanzicht van de wereld verandert: die zal voortaan meer een monetaire bipolariteit tonen; in de betrekkingen tussen de Europese Centrale Bank en de nationale banken zijn de grondslagen van een nieuw Europees federalisme gelegd; er komt weer een ethisch houvast in de Europese samenleving rond de vaste waarden van de verantwoordelijkheid en van de burgerdeugden, die door de verplichtingen van de nieuwe munt vereist zijn, en voor ons ligt het tracé voor een verdergaande weg: na de Monetaire Unie moet de economische unie er komen. Samen elk jaar de keuzes van het economisch beleid bespreken, dat is politiek bedrijven. Er zullen dan nieuwe Europese instellingen komen die efficiënter, transparanter en meer besluitvaardig zijn.
Nog maar drie jaar geleden, mijnheer de Voorzitter, dacht men dat de Monetaire Unie vijf landen zou omvatten. Vandaag gaat het om elf landen, dank zij hun buitengewone prestaties, niet in het minst die van mijn eigen land dat, nu het erin geslaagd is vertrouwen in zichzelf en de Europese ambities te hervinden, ertoe heeft bijgedragen de zone van de nieuwe munt uit te breiden en aan deze dag het historische reliëf te verlenen dat hem toekomt.

Metten
Voorzitter, hoe velen in Europa realiseren zich het historische karakter van de stap die wij vandaag zetten. Want de beslissing die wij vandaag nemen om met elf lidstaten een Economische en Monetaire Unie aan te gaan, zal Europa diepgaander veranderen dan welk besluit dan ook sinds de oprichting van de EEG in 1957. Maar laten wij ons niet vergissen: één munt en één monetair beleid is niet genoeg. De EMU kan alleen succes hebben als de economische samenwerking wezenlijk wordt verbeterd. Hij zal alleen door onze bevolking aanvaard en gekoesterd worden als hij niet alleen meer stabiliteit, maar ook meer groei en werkgelegenheid brengt. Daarom is de euro niet alleen de finish van een groot project, maar moet het ook de start zijn van een nog groter project om door gezamenlijke inspanning de werkloosheid in Europa omlaag te brengen. Laten wij inderdaad vandaag al aan dat nieuwe, economische en sociale project beginnen.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, deze dag is van grote betekenis voor Europa en voor de wereld: vandaag wordt een besluit genomen dat van doorslaggevende invloed zal zijn op de vooruitgang van en de toenadering tussen mensen en volkeren.
Nu aan de nodige voorwaarden voldaan is, komt de euro naar voren als een sterke en geloofwaardige munt die van meet af aan door het grootste deel van de lidstaten, zowel in Noord- als in Zuid-Europa, wordt ingevoerd. De tijd zal leren dat er geen grond bestaat voor de vrees van sommigen, die de aanvankelijke invoering van de euro wilden beperken tot een aantal landen in de buurt van het areaal van de mark; het feit dat de afgelopen maanden niet gespeculeerd is met onze munten - terwijl dit nog wel had kunnen gebeuren - is een onmiskenbaar teken van het wederzijdse vertrouwen dat reeds gegroeid is. De nieuwe munt geeft een geheel ander beeld te zien dan sommigen vreesden: zij verdeelt niet, maar begint reeds alle Europeanen die betrokken zijn bij de eenwording, te verenigen.
Wat Portugal betreft, vormt de toetreding tot de euro, gekoppeld aan het feit dat het land duidelijk aan de verplichtingen van Maastricht heeft voldaan, ook een onmiskenbaar teken van onze capaciteiten en van het feit dat wij eendrachtig de weg bewandelen waarop wij ons onder de vorige regering begeven hebben en die voortgezet wordt onder de huidige regering, welke een groot deel van de bevolking vertegenwoordigt. Het gehele proces is gepaard gegaan met aanzienlijke groeipercentages en een van de laagste werkloosheidscijfers van het Europese continent. Thans echter vergt de Europese eenwording aanvullende, structurele hervormingen die niet langer kunnen worden uitgesteld.
Wij zijn getuige van een onomkeerbaar en gewenst proces van opening naar buiten toe, in een wereld waarin de Portugeestalige landen, waarmee wij nauw verbonden zijn, een steeds belangrijker rol gaan spelen; hierbij juichen wij het nog eens extra toe dat wij behoren tot de eersten die een nieuwe munt invoeren welke niet tégen iemand is gericht maar die juist, zowel in als buiten Europa, een belangrijke factor van stabiliteit en vooruitgang zal zijn.

Lööw
Mijnheer de Voorzitter, wij weten allemaal dat de mensen in Zweden ernstig twijfelen aan de Monetaire Unie. Ik geloof echter dat iedereen - zowel wij die in de euro geloven als een logisch gevolg van een gemeenschappelijke markt en als een manier om het economisch beleid in Europa te versterken, als degenen die twijfelen of regelrechte tegenstanders zijn van het hele idee - dat iedereen het erover eens is dat wij vandaag een historisch besluit nemen. Wij zijn het er vast ook over eens dat dit een belangrijk besluit is, niet alleen voor de aansluiting van de landen waarover wij spoedig zullen stemmen, maar ook omdat dit in hoge mate een besluit is dat iedereen aangaat die er om uiteenlopende redenen buiten staat.
Ik wil hier vandaag graag zeggen dat het zelfs voor ons, die niet vanaf het begin mee zullen doen, belangrijk is dat de euro zal slagen, dat de euro een platform zal worden voor groei en werkgelegenheid. Ik hoop dat mijn eigen land toch aan het beleid dat gericht is op groei en werkgelegenheid zal kunnen bijdragen, zelfs al kiezen we er nu voor om buiten de EMU te blijven.

Stenzel
Mijnheer de Voorzitter, zelden werd een geboorte met zoveel gemengde gevoelens tegemoet gezien als die van de euro. Het is echter noch een voortijdige geboorte, noch een misgeboorte. Voor een land als Oostenrijk, dat al sinds twee decennia aan de Duitse mark is gekoppeld, is het alleen maar zinvol om samen met de mark deel te nemen aan de Monetaire Unie. Wij zijn ook opgelucht dat Italië erbij is, want door de valutaschommelingen van de lire hebben wij in de afgelopen jaren grote verliezen geleden. Een grote interne markt kan alleen functioneren met een gemeenschappelijke munt. De euro op zich is echter nog geen garantie. De waarde ervan moet blijvend beschermd worden. Europees geld verplicht tot een Europese stabiliteitscultuur, met name ten gunste van de sociale zekerheid en de werkgelegenheid in Europa. De euro moet ons vertrouwen verdienen. Het conflict over wie de topfunctie van de Europese Centrale Bank gaat bekleden, heeft dit vertrouwen reeds geschaad.
De ouders moeten niet al voor de geboorte ruzie maken. Alleen als de euro een politiek bindmiddel is, mag dit weekeinde in Brussel de geschiedenis ingaan als een historisch weekeinde!

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, tot op heden is de euro de sterkste band die de Europese landen verenigt en bijeenhoudt. Als Oostenrijker ben ik er trots op dat ons land vanaf het begin deelneemt aan de Monetaire Unie en ik ben blij dat dit ook geldt voor onze belangrijkste handelspartners, in het bijzonder Duitsland en Italië. Er is evenwel veel inlevingsvermogen voor nodig om onze bevolking te tonen dat wij met de invoering van de euro een gemeenschappelijk Europa, een Europa van de burgers willen consolideren. Daaronder valt met name het scheppen en consolideren van arbeidsplaatsen. Wij moeten duidelijk tonen dat het voor ons onaanvaardbaar is dat er 20 miljoen werklozen zijn. Iedere dag opnieuw moeten wij het bewijs leveren dat onze besparingen gericht zijn op een gezondere en krachtigere staatsstructuur waarmee wij een doelgericht werkgelegenheidsbeleid kunnen voeren.
Door een hervorming van het belastingstelsel moeten de ondernemers in Europa gestimuleerd worden arbeidsplaatsen te creëren. Rationeel hebben wij de euro en de Monetaire Unie al aanvaard, gevoelsmatig is dit echter voor veel burgers nog niet het geval. Dat bewerkstelligen is onze taak voor de komende jaren.

Ilaskivi
Mijnheer de Voorzitter, vandaag worden de burgers van elf lidstaten van de Europese Unie nog nauwer met elkaar verbonden. Eén munt betekent niet alleen een nieuwe dimensie voor de economische samenwerking, ze is ook een aspect op het gebied van de politiek en het veiligheidsbeleid. Ik ben er trots op dat Finland, hoewel het op de lijst van deelnemende landen als laatste wordt genoemd, een van de drie deelnemende landen is die aan alle oorspronkelijke convergentiecriteria voldoen. Dit is het gevolg van een doelbewust en bijvoorbeeld ook deugdelijk economisch beleid dat in Finland is gevoerd.
Straks wordt de directie van de Europese Centrale Bank gekozen. Ik hoop dat ze een brede kijk op het economisch beleid zal hebben. Ik hoop tevens dat ook het gelijkheidsbeginsel in acht wordt genomen. Finland heeft een uitstekende kandidaat die aan beide voorwaarden voldoet: de huidige directeur van de Finse Centrale Bank, doctor in de handelswetenschappen, mevrouw Sirkka Hämäläinen.

Willockx
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, dit weekend is een historisch moment voor de Europese eenwording. De invoering van de euro is tegelijk een eindpunt van een lang proces, maar ook een historisch nieuw begin. Op zich biedt de komst van de euro grote kansen, niet louter economisch maar ook inzake tewerkstelling. De lage wisselkosten, de stabiele prijzen en de renteontwikkeling die daaruit voortvloeien, werken groeibevorderend. Het komt er nu op aan de invoering van de euro sterk te flankeren, niet alleen met een coördinatie van de economische politiek van de lidstaten maar ook met een voluntaristisch economisch beleid van Europa zelf.
Het verheugt ons dat vooral sedert de regeringswissels in Frankrijk en in het Verenigd Koninkrijk de laatste tijd stappen in de goede richting zijn gezet. Er komt een eerste embryo van de economische regering. Wij moeten nu op deze weg doorzetten. Werkgelegenheid moet echt het centraal objectief van Europa worden. Daarnaast moeten wij de komst van de euro proberen te gebruiken als breekijzer voor een betere fiscale, sociale en ecologische coördinatie. Dit is nodig om te garanderen dat de meerwaarde van de euro maximaal bijdraagt tot een meer leefbaar Europa voor al zijn inwoners.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd met de gelegenheid tijdens dit historische debat te mogen spreken. De Europese Unie heeft vandaag een enorme stap voorwaarts gezet in de richting van zowel haar politieke als economische integratie. Ik hoop dat de euro zich ontwikkelt tot een symbool van onze onderlinge afhankelijkheid en tot een stimulans voor verdere samenwerking tussen de lidstaten. Ik zou graag in het bijzonder willen verwijzen naar de inspanningen van Karl von Wogau en zijn commissie, maar uiteraard ook naar die van dit Parlement, vanwege de toewijding waarmee alle betrokkenen jarenlang aan dit project hebben gewerkt. We moeten hierbij ook de leidende rol onderkennen van bondskanselier Kohl: zonder zijn kracht en visie zouden we dit punt nooit hebben bereikt.
Ik zou bij deze historische gelegenheid ook willen zeggen dat ik hoop dat alle lidstaten binnen afzienbare tijd aan de eenheidsmunt zullen deelnemen. Ik zou in het bijzonder het Ierse Parlement willen danken voor zijn pragmatische en verstandige benadering van het project. Toen Ierland lid werd van de Europese Unie, zat het economisch op 59 % van het gemiddelde in de Gemeenschap. Het land heeft dat gemiddelde inmiddels bereikt. Het Europese kader heeft Ierland veel goed gedaan. De eenheidsmunt zal de situatie nog verder verbeteren, niet alleen in Ierland maar in alle kleine lidstaten. Voor ons is de eenheidsmunt belangrijker dan voor de grotere lidstaten.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, Denemarken heeft bewezen dat het mogelijk is tegelijkertijd te ijveren voor een solide economie en de werkloosheid te bestrijden. Dat moet ook het doel van de EU zijn. Op een dag als vandaag moeten wij elkaar eraan herinneren dat de Economische en Monetaire Unie het project van de burgers moet zijn. Werkgelegenheid is niet alleen een kwestie van economische stimuli, maar ook van gekwalificeerde arbeidskrachten. Het lijdt geen twijfel dat de euro niet alleen gevolgen zal hebben voor de elf deelnemende landen, maar ook voor de landen die als toeschouwers toekijken. Denemarken zal ongetwijfeld goed varen bij een succesvolle start van de derde fase van de EMU. Binnenkort wordt in Denemarken een referendum gehouden over het Verdrag van Amsterdam. Laat mij duidelijk stellen dat de Deense uitzonderingen betreffende de EMU onwrikbaar zijn. Het is de beslissing van de Denen. Namens de Deense sociaaldemocraten wens ik de elf landen echter succes toe met de euro. De Deense uitzonderingen beletten niet dat de andere landen aan de EMU deelnemen.

Reding
Mijnheer de Voorzitter, de controverse rond de benoeming van de president van de Europese Centrale Bank is zeker niet essentieel. Op deze historische dag waarop de Europeanen hun gemeenschappelijke lotsbestemming consolideren, mag ons alleen de invoering van de euro interesseren.
De Luxemburgers zijn er trots op dat zij al deze decennia lang hebben bijgedragen aan de genesis van de gemeenschappelijke munt. Zij stonden zelfs aan de wieg ervan. Ik verwijs hier naar het rapport-Werner van het begin van de jaren 1970, waarin de toenmalige Luxemburgse premier de elementen had uitgedokterd die de toekomstige Europese munt zouden vormen, de elementen die uiteindelijk dienst hebben gedaan om de euro tot stand te brengen.
De gemeenschappelijke munt is voor ons een zaak van gezond economisch verstand, een doeltreffend middel om de positie van Europa in een geglobaliseerde wereld te versterken, en vooral een instrument om de Unie onomkeerbaar te maken teneinde voor de toekomstige generaties de vrede te consolideren. Mijnheer de Voorzitter, samen met het Luxemburgse volk ben ik ontroerd en trots, dat ik vandaag mag deelnemen aan deze ongeëvenaarde bijdrage aan de geschiedenis van de volkeren van Europa.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, we bevinden ons bij het nemen van besluiten over de toekomst van Europa en de Europeanen in dezelfde situatie als de Russische schrijver Leo Tolstoi in "Oorlog en vrede" , namelijk midden in een voortdurende reeks van gebeurtenissen. We begrijpen een moment de historiciteit, maar we moeten bekennen dat we de totaliteit ervan nog niet zien. Ook gebeurtenissen die historisch worden, ontwikkelen zich stap voor stap, gebeurtenis na gebeurtenis, moment na moment. In zijn totaliteit is de gebeurtenis pas te zien als ze is gerealiseerd en geschiedenis is geworden. Finland is als nieuwe lidstaat, en na de hevige economische crisis van het begin van de jaren "90, dankzij vastberaden politieke maatregelen volop betrokken bij het maken van de toekomst van Europa. De besluiten zijn welbewust genomen op basis van bestaande feiten en de best mogelijke voorspellingen.

Fayot
Mijnheer de Voorzitter, het doet mij bijzonder deugd getuige te zijn van de geboorte van het monetaire Europa. Als verdere verdieping van de Europese integratie vormt de Monetaire Unie derhalve een extra garantie tegen de agressieve nationalistische krachten die deze eeuw mijn land en heel Europa zoveel ongeluk hebben berokkend, en die weer de kop dreigen op te steken. De beste methode om deze agressieve nationalistische krachten te bestrijden, is samen te zorgen voor onze economische en sociale welvaart. De euro zal daartoe bijdragen, mits wij daartoe de politieke wil opbrengen.
Als burger van een klein land ben ik ervan overtuigd dat de euro ons een sterkere gemeenschappelijke monetaire soevereiniteit zal bezorgen dan wanneer wij elk in ons eigen hoekje zouden zijn blijven zitten. Daarom moet er een beroep gedaan worden op de staten die geen animo tonen om deel te nemen aan het monetaire Europa. Vrienden uit Groot-Brittannië, Zweden, Denemarken en Griekenland, sluit u bij ons aan. Dat is goed voor u, goed voor ons, goed voor ons allemaal!

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ook de Ierse socialisten zijn bijzonder verheugd dat we inmiddels zo ver zijn gekomen. Net als een aantal vorige sprekers denk ook ik dat dit waarschijnlijk het meest belangwekkende moment van de afgelopen veertig jaar is in Europa. Ik denk dat de euro een succes zal worden. Ik zou in mijn bijdrage echter de aandacht willen vestigen op een vraagstuk dat mijns inziens nog niet afdoende is behandeld. Ik heb het over artikel 109 M van het Verdrag van Maastricht, volgens hetwelk het wisselkoersbeleid moet worden behandeld als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang. Ik vind dat de Commissie en de Raad nog niet voldoende aandacht aan dit vraagstuk hebben besteed.
Alle lidstaten dragen hierbij verantwoordelijkheid, maar vooral de landen die hebben besloten niet vanaf het begin mee te doen met de eenheidsmunt. Ik heb het natuurlijk over het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Denemarken. Zij dienen hun munteenheid met het oog op het gemeenschappelijk belang te beheren. Dit is van cruciaal belang voor mijn eigen land, Ierland, en voor Finland. Ik hoop dat Groot-Brittannië van plotselinge devaluaties van het Britse pond zal worden weerhouden. Wellicht kan de fungerend voorzitter ons op dit punt geruststellen.

David
Mijnheer de Voorzitter, ik zou namens de Britse Labour-afvaardiging dit historische besluit van harte willen verwelkomen. Europa heeft de afgelopen veertig jaar een lange weg afgelegd, en het besluit van vandaag is ongetwijfeld een van de meest belangwekkende die er ooit zijn genomen. Er wordt een nieuw hoofdstuk geopend in de ontwikkeling van Europa. We zijn hier getuige van de vorming van een Europa dat wordt gekenmerkt door steeds nauwere samenwerking, werkelijke vrede en stabiliteit en economische welvaart. Ik ben er trots op dat dit besluit onder het Britse voorzitterschap is genomen. Ik ben er niet minder trots op dat de Britse Labour-regering de eerste Britse regering is die in principe voorstander is van het Britse lidmaatschap van de eenheidsmunt.
Ik ben ervan overtuigd dat de euro een sterke en succesvolle munt zal worden en dat de Britse en andere Europese economieën steeds intensiever zullen gaan samenwerken, waarmee de weg wordt vrijgemaakt voor de Britse deelname aan deze grootse Europese onderneming. Laten we vanaf vandaag gezamenlijk verder gaan, verenigd door de wil van de euro een succes te maken ten voordele van al onze volkeren.

Brown
Mijnheer de Voorzitter, ik beschouw het als een voorrecht, niet alleen als een van de vijftien ministers van Financiën maar ook als Europees staatsburger, hier vandaag in dit Parlement aanwezig te zijn geweest en bijna vijftig sprekers hun steun voor de aanbevelingen van de ministers van Financiën te hebben horen uitspreken. Ik zou ten eerste mijn waardering willen uitspreken voor de welsprekendheid, de bevlogenheid, de betrokkenheid en het historisch besef waarvan we bij de debatten van vanmorgen getuige zijn geweest. Ik kan u ervan verzekeren dat de rechten en verantwoordelijkheden van dit Parlement niet alleen vandaag, maar ook in alles wat we in de toekomst gaan doen, zullen worden onderkend.
Ik zou me willen aansluiten bij al diegenen die hun dank hebben uitgesproken voor de Commissie, het Europees Monetair Instituut en de medewerkers van het Parlement, voor de vlotte en ordentelijke manier waarop we uiteindelijk bij deze grote historische beslissing zijn aangekomen. Ik wil daarnaast ook al diegenen danken die de afgelopen vijftig jaar, terwijl de douane-unie zich ontwikkelde tot een gezamenlijke markt, en de gezamenlijke markt zich ontwikkelde tot een interne markt die nu de eenheidsmunt heeft voortgebracht, met hun visie hebben bijgedragen aan deze prestatie, die inmiddels overal ter wereld wordt geprezen.
(Applaus) Als reactie op de opmerkingen die tijdens deze bespreking zijn gemaakt, kan ik het Parlement er niet alleen van verzekeren dat het besluit dat we vandaag aanbevelen unaniem door de ministers van Financiën is genomen, maar ook dat we hebben gehandeld en zullen blijven handelen in de geest en naar de letter van onze verplichtingen volgens het Verdrag. Ik kan daaraan toevoegen dat de coördinerende rol van de Ecofin-Raad - de vijftien ministers van Financiën - bij de totstandbrenging van de Euro-X niet alleen wordt erkend maar ook wordt versterkt door de wijze van toezicht en controle op het economisch beleid in de Gemeenschap als geheel.
Er zijn ook vragen gesteld over de Europese Centrale Bank. Ik kan het Parlement mededelen dat er voortgang is geboekt en denk dat we u daar al spoedig verslag van kunnen uitbrengen. Verder zou ik, net als bijna alle voorgaande sprekers, willen benadrukken dat we met de besluiten die we vandaag nemen niet alleen het proces van onderhandelingen en overeenkomsten afsluiten, maar tegelijkertijd een nieuwe uitdaging voor ons werelddeel aangaan. Ik sluit me bij vrijwel al mijn voorgangers aan, die erop hebben gewezen dat de eenheidsmunt niet omwille van zichzelf wordt ingevoerd, maar om een doel te bereiken. Dat doel is het stimuleren van de groei, werkgelegenheid en welvaart in geheel Europa.
(Applaus) Dit is waarom de ministers van Financiën zoveel waarde hechten aan de actieplannen voor werkgelegenheid en de nieuwe richtsnoeren voor hervormingen die ik vandaag aan u voorleg. En ik zou nog iets willen zeggen. De besluiten die we vandaag nemen getuigen van een Europa dat niet alleen intern de banden steviger aanhaalt, maar ook beter in staat zal zijn naar buiten te kijken, zich internationaal op te stellen en ruimhartig op te treden om de noden van de armen in de wereld te lenigen.
Tenslotte zijn we ons goed bewust van onze gemeenschappelijke belangen en de verwevenheid van onze toekomst. We zijn allemaal vastbesloten te werken aan onze gezamenlijke doelstellingen door middel van hervormingen en gedisciplineerd beleid. We zullen er alles aan doen om groei en werkgelegenheid te bevorderen en zo iedereen in de welvaart te kunnen laten delen. We zijn ons terdege bewust van de problemen van de werklozen en de mensen die in een sociaal isolement terecht zijn gekomen. Laten we op grond van dit alles de toekomst vastberaden en vol vertrouwen tegemoet treden en laten we, met dezelfde heldere visie die de oprichters van de Europese Unie de afgelopen vijftig jaar heeft gekenmerkt, de grote uitdagingen waar we voor staan gezamenlijk aannemen en met succes volbrengen.
(Levendig en langdurig applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Alvorens tot de stemming over te gaan, wil ik al die ambtenaren van ons Parlement en andere communautaire instellingen bedanken die er met hun inzet in deze vakantieperiode voor hebben gezorgd dat wij dit besluit op doeltreffende wijze kunnen nemen.
De stemming over de aanbeveling van de Raad betreffende de lidstaten die aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van één munt voldoen overeenkomstig artikel 109 J, leden 2 en 4, van het EG-Verdrag (7884/98 - C4-0250/98-98/0812(CNS)) en het ontwerpadvies van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid overeenkomstig artikel 79 bis van het Reglement van het Europees Parlement steunt op de volgende grondslagen:
de aanbeveling d.d. 1 mei 1998 van de Raad in de samenstelling van de ministers van Economische Zaken en Financiën betreffende de lidstaten die aan de nodige voorwaarden voor de aanneming van één munt voldoen; -de raadpleging door de Raad in de samenstelling van de staatshoofden en regeringsleiders, overeenkomstig artikel 109 J, leden 2 en 4, van het Verdrag van de Europese Gemeenschap; -artikel 79 bis van ons Reglement; -het mondeling voorgelegde voorstel van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid.Het woord is aan de heer Gollnisch voor een motie van orde.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het erg kort houden. Wij hebben geluisterd naar het zeer ontroerende pleidooi van de Raadsvoorzitter, die naar ik meen te weten Brits minister is, en je kunt je er bij het beluisteren van dat ontroerende betoog alleen maar over verbazen dat de regering...

De Voorzitter
Mijnheer Gollnisch, dit is geen motie van orde. Het spijt mij, u zet het debat voort terwijl dat gesloten is.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement hecht zijn goedkeuring aan de aanbeveling en brengt hiermee zijn advies uit over de tekst)
(Het Parlement begroet het resultaat van de stemming met levendig en langdurig applaus)
De Voorzitter
Ik zal het advies van het Parlement aan de Raad in de samenstelling van de staatshoofden en regeringsleiders, alsmede aan de Commissie doen toekomen.
(In aanwezigheid van de heer Brown, fungerend voorzitter van de Raad, de heer Santer, voorzitter van de Commissie, de heer von Wogau, voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en rapporteur, en mevrouw Randzio-Plath, voorzitter van de Subcommissie monetaire zaken, gaat hij over tot de ondertekening van de brief betreffende de toezending van het advies)

Garosci
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, heden zijn wij erin geslaagd het schip de haven in te loodsen dat alle producten aan boord had die noodzakelijk zijn om de Europese gemeenschappelijke munt tot stand brengen: vertrouwen, een grotere stabiliteit, een gemeenschappelijke inzet en een collectieve logica die de individuele logica overwint. Zoals bij alle schepen die een lange reis achter de rug hebben, zijn er ook enige ziektekiemen aan boord gekomen en meegebracht, zoals onzekerheid en scepticisme, maar die zullen worden overwonnen met dat geweldige medicijn dat hoop heet. Voor de eerste keer sedert de dagen van het Romeinse Rijk zullen de Europeanen van Ierland tot de Middellandse Zee dezelfde munt gebruiken. De verdienste van dit alles, ofschoon er nog veel gedaan moet worden, ligt niet alleen bij ons of bij enig tijdelijk beleid van een regering van een lidstaat, maar bij de offers van de werkenden en van de economische beroepsgroepen en bij alle, maar dan ook alle, burgers.
Onze fractie staat achter die inzet en heeft voorgestemd, op enkele collega's na die op persoonlijke titel anders hebben gestemd. In het document van heden hebben wij de synthese gezien van het werk dat al die jaren door het Europees Parlement en door alle Europese Instellingen is verricht. Na de euro moeten wij nu Europa tot stand gaan brengen. Wij moeten alles in het werk stellen om de grote problemen van de Gemeenschap te lijf te gaan: werkloosheid, onrecht, geweld, bescherming van het milieu, bevordering van de cultuur en de persoonlijke vrijheden. We moeten aan alle burgers duidelijk maken dat Europa vandaag de gemeenschappelijke munt is, maar vanaf morgen de politieke unie zal zijn, mede dank zij de munt.
Vandaag hebben wij de ene munt tot stand gebracht, en dat is veel, heel veel, maar niet alles. De Europese burgers verwachten thans van ons belangrijke en spoedeisende zaken. Zij willen dat wij strijd leveren om ook op het "sociale" terrein die victories te behalen die wij heden op het "economische" terrein hebben geboekt, teneinde bij te dragen aan de oplossing van de grote problemen van alledag. Maar voor het ogenblik kunnen wij in gemoede herhalen wat Gandhi heeft gezegd: " één stap tegelijk is voor mij voldoende" .

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, een ruime meerderheid van de groenen heeft er voor gestemd dat elf landen begin volgend jaar de eurozone in gang zetten. Een brede basis is belangrijk voor de eurozone, omdat ze de Europese Unie niet mag verdelen.
De grootste uitdaging in de wereld is het scheppen van stabiliteit nu het kapitaal zich vrij en wereldwijd verplaatst. De euro moet gebruikt worden in samenwerking met andere grote valuta's om een wereldwijde stabiliteit te creëren, maar tegelijkertijd is het belangrijk de democratie in de Europese Unie te versterken. De burgers moeten aanzienlijk beter dan nu invloed op de Unie kunnen uitoefenen, zodat de kloof tussen de burgers en de besluitvormers niet groter wordt.
Deze politieke mogelijkheden mogen echter niet het inzicht wegnemen dat de economische problemen van de euro in grote mate niet te voorzien zijn. Er is risicobesef en solidariteit nodig. De economieën zijn nog steeds heel verschillend en de economische ontwikkeling ervan vindt niet gelijktijdig plaats. De schokken en crises waarin een lidstaat terecht kan komen, moeten voortaan ook met communautaire maatregelen opgevangen worden. De sanering van de economieën mag niet sneller gaan, omdat dat de maatschappelijke rust en de werkgelegenheid aanzienlijk in gevaar brengt.
Het monetair beleid moet open en gerechtvaardigd zijn. Het Europees Parlement heeft de belangrijke taak ervoor te zorgen dat de Europese Centrale Bank openlijk haar besluiten verantwoordt, dat ze ze überhaupt verantwoordt. De euro moet gebruikt worden om een sociaal Europa te creëren en de Unie moet zich losmaken van neoliberale stromingen die het opbouwen van een sociaal Europa bemoeilijken.

Bonde
Mevrouw de Voorzitter, ik voel mij op dit ogenblik alsof ik op de kade sta te wuiven naar het prachtige schip Titanic, dat gegarandeerd niet kon zinken. Ik hoop dat jullie niet te veel ruzie maken op de commandobrug en het schip doen zinken. Als het moet zinken, is het echter beter dat dit nu gebeurt, zodat de passagiers al zwemmend nog aan land kunnen geraken en hun nationale munt als reddingsboei gebruiken. De echt gevaarlijke tocht begint in het jaar 2002 als de reddingsboeien overboord worden gegooid. Het kan gebeuren dat er dan gevaarlijke muiterij en ruzies uitbreken en wat erger is bijvoorbeeld tussen Frankrijk en Duitsland. De euro is een gevaarlijk experiment dat kan eindigen met een afkeer voor de internationale samenwerking. Daarom heeft mijn fractie tegengestemd.
Ik wens de elf eurolanden anders veel succes in hun poging om elke economische theorie te vergeten. In welk leerboek staat dat een muntunie het beste werkt met alleen maar geld en monetair beleid? Waar staat in hemelsnaam geschreven dat de wisselkoers gelijk moet blijven wanneer het concurrentievermogen daalt of toeneemt? Ik hoop voor de elf landen dat het experiment slaagt. Ondanks alles zijn de slaagkansen groter dan bij de Chinese culturele revolutie, waarbij ook elke economische theorie verworpen werd. Iedereen met gezond verstand weet echter dat de EMU in haar huidige vorm schipbreuk zal lijden bij de confrontatie met de marktkrachten of dat ze zal uitmonden in een politieke unie met een gemeenschappelijke regering die een inkomensbeleid, een begrotingsbeleid en andere vormen van juist gedoseerd economisch beleid zal moeten voeren in het belang van de burgers. Vergeet niet dat een gemeenschappelijke munt geen levensdoel is, maar ten hoogste een instrument om de mensen gelukkig te maken. Toen besloten werd de muntunie op te richten, waren er 12 miljoen werklozen. Nu zijn er 18 miljoen mensen zonder baan. Wie de muntunie een succes noemt, hanteert duidelijk de verkeerde maatstaf.

Van Bladel
Voorzitter, de Nederlanders binnen de Unie voor Europa zijn voor de euro, maar hebben tegengestemd. Voor de euro omdat de historische noodzaak ons duidelijk is. Tegen de euro omdat aan de voorwaarden voor een stabiele euro op de korte termijn onvoldoende is voldaan en er geen afdwingbare sancties zijn om zich aan de criteria te houden. Uitstel van de euro zou het beste zijn. Daarom willen wij in ons land alsnog een volksraadpleging, anders dreigen de ouderen die Europa hebben opgebouwd de dupe te worden en dreigt de instemming met een mogelijke verdere integratie van Europese politiek te ontbreken. Geen van de traditionele politieke partijen in Nederland heeft de euro tot een belangrijk punt gemaakt bij de komende verkiezingen aanstaande woensdag. Dat is een uiterst slecht voorteken voor een democratisch Europa. Daaraan willen wij beslist niet meedoen.

Ripa di Meana
Mevrouw de Voorzitter, het Verdrag van Amsterdam heeft de Europese instellingen in hun prehistorische staat gelaten, om te beginnen het Parlement dat beslissende en uiteindelijke bevoegdheden ontbeert. De monetaire integralisten zeggen hierover dat de gemeenschappelijke munt de enige weg vormt om op de Europese politieke eenheid te anticiperen. Die dirigistische orthodoxie koestert de naïeve hoop de nationale staten van binnen uit te desintegreren. Maar de geschiedenis leert dat de staten altijd de politieke eenheden zijn geweest die bepalend waren voor de munt, en niet omgekeerd. Vandaag wordt voorgesteld dat niet de Europese staat de munt slaat, maar dat de munt de Europese staat slaat.
De Europese Unie schrijdt vooruit met een supranationale centrale bank zonder een politieke eenheid, zonder een gemeenschappelijk belastingstelsel. De huidige monetaristische integratie geeft haar limieten aan; hoge jeugdwerkloosheid, geen enkel gemeenschappelijk economisch beleid, de sociale staat verkeert overal in crisis, stagnatie in het milieubeleid, nieuwe armoede, marginalisering van de allerzwaksten.
Er wordt gezegd dat de gemeenschappelijke munt deel uitmaakt van de dwingende logica van de globalisering. Maar past hij niet veel meer bij de gedachte een regionaal blok te creëren teneinde een harde concurrentiestrijd tegen de Verenigde Staten en Japan te voeren?
Zo is kortom het Europese scenario omgedraaid: in plaats van uit te gaan van de logica van verdragen tussen staten, van de logica van het toegaan naar de Europese grondwet, wordt gekozen voor de gemeenschappelijke munt die in het luchtledige wordt geworpen. Dat is een kansspel met zeer grote risico's zonder dat daar garanties tegenover staan.
Ik heb jarenlang gewerkt aan een ander Europa, en ik kan niet mijn stem geven aan een Europa dat ik beschouw als een autoritair en onlogisch avontuur.

Farassino
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik stem anders dan mijn fractie omdat ik persoonlijk van mening ben dat geen enkel probleem rond de gemeenschappelijke munt in deze historische fase een echt gewetensprobleem vormt, en daarom, in mijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement, die zelf steeds het Europa van de volkeren en het Europa van de regio's in zijn vaandel heeft gevoerd, kan ik de komst van de ene munt alleen maar toejuichen, de eerste grote en echte schop tegen de soevereiniteit van de centralistische nationale staten die de vijand van elke autonomie zijn.
Ik zie dat als de nakoming van een engagement dat ik bewust ben aangegaan jegens die kiezers van Piemonte, Val d'Aosta, Ligurië en Lombardije die echt geloven in de ratio van het streven naar politieke en culturele autonomie.
Tot zover de verantwoording van mijn persoonlijke stem voor, die afwijkt van de verklaringen van de woordvoerder van mijn fractie.

Macartney
Mevrouw de Voorzitter, ik zou me net als de meeste collega's hier in dit Huis willen aansluiten bij de algemene uitingen van vreugde over deze grote en historische dag. Toch ben ik niet onverdeeld gelukkig, want mijn eigen land, Schotland, zal bij deze historische sprong voorwaarts moeten achterblijven. Ik zou hier als Schot graag mijn overtuiging willen uitspreken dat de meerderheid van de Schotse bevolking zich voorstander zou hebben getoond van deelname aan de eenheidsmunt, als ze zich daarover in een referendum had kunnen uitspreken.
Misschien vraagt u zich af waarom Schotland dan niet eenzelfde sprong voorwaarts maakt? De heer Bonde heeft de analogie met de Titanic al getrokken. Schotland is de reddingsboot op de Titanic. Helaas heeft de regering in Londen een volstrekt onjuiste koers genomen. Ik vind het nogal ironisch dat precies een jaar nadat de heer Brown en de heer Blair hun intrede in Downing Street hebben gedaan, dat vandaag lijken te vieren door opnieuw de euroboot zonder hen te zien vertrekken. Dit is echter slechts een tijdelijke dwaling. Ik ben ervan overtuigd dat het niet lang meer zal duren voordat een Schots Parlement zich bij de Europese eenheidsmunt zal aansluiten en Schotland zich bij de rest van Europa zal voegen op weg naar onze gezamenlijke toekomst.

Mann, Thomas
Mevrouw de Voorzitter, een visie op de toekomst wordt vandaag werkelijkheid. De euro wordt een nieuw symbool van de Europese eenheid. De euro verschaft de noodzakelijke basis voor meer investeringen, een solide groei en duurzame arbeidsplaatsen. De werknemers, ofwel de grote meerderheid van onze Europese bevolking, zullen er baat bij hebben dat de inflatiecijfers laag zijn, dat de overheidsschulden verder omlaag gebracht worden, dat de langetermijnrente daalt en er geen valutaschommelingen meer voorkomen. De Europese Commissie heeft haar aanbeveling voor de elf lidstaten voor de eurozone allereerst aan ons, het Europees Parlement, bekendgemaakt. Eergisteren hebben wij ons advies uitgebracht, evenals daarnet. Ik sta erop de Duitse bondskanselier, Helmut Kohl, hier en nu te bedanken voor zijn volharding en zijn bekwaamheid de euro vroegtijdig op politiek vlak te lanceren. Hij heeft blijk gegeven van een groot uithoudingsvermogen en heeft zich nooit van de wijs laten brengen door weifelaars en onzakelijke critici. Deze houding is de basis voor een gerechtvaardigd vertrouwen in de euro en in een stabiele toekomst van Europa.

Nordmann
Mevrouw de Voorzitter, ik ben u erkentelijk dat u aan een liberale stem gelegenheid geeft de historische betekenis van onze stemming en van deze intrede in de euro tot uitdrukking te brengen. Deze stemming is, via de keuze voor een stabiele munt, een keuze voor een maatschappijtype en een soort grandioos afscheid van de 20ste eeuw, afscheid van het slot van deze grootse en funeste periode die begon met de Eerste Wereldoorlog, waarin monetaire fluctuaties en verlies van houvast hand in hand zijn gegaan ten koste van een samenhang die gebaseerd was op vertrouwen in het maatschappelijk contract dat het wezen van het geld is.
Tevens is het een keuze voor kracht, voor het vermogen om in de aangelegenheden van de wereld invloed uit te oefenen, een vermogen dat door de wereldoorlogen was uitgehold en dat in de lijn ligt van de keuze die generaal de Gaulle had willen maken met een terugkeer naar de gouden standaard. Natuurlijk is het instrument anders. In plaats van een materiële standaard krijgen we een contractueel geheel dat wordt bepaald door regels van beheer, maar de uiteindelijke doelstellingen zijn van dezelfde orde: het aan de willekeur van een bevoorrechte speler onttrekken van het monopolie van een voor het algemeen belang essentiële functie.
Laten wij daarom, mevrouw de Voorzitter, deze paradoxale en postume gezamenlijke victorie van generaal de Gaulle en Raymond Poincaré de eer geven die haar toekomt.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, bij wijze van uitzondering vraag ik u, uit respect voor uzelf, voor mijn collega's en voor de hier aanwezige wachtende ambtenaren van wie vandaag veel is gevergd, toestemming om mijn stemverklaring schriftelijk af te leggen.

Sjöstedt
Mevrouw de Voorzitter, als Zweed ben ik opgelucht dat ik op de kade blijf staan terwijl de Titanic, waarover collega Bonde sprak, vertrekt. Als Europeaan spijt het me echter dat arbeiders, vrouwen en sociaal uitgeslotenen van elf landen gedwongen worden om als derdeklaspassagiers mee te gaan op deze riskante reis.
Als het EMU-schip nu vertrekt, zit het roer vast; de kapitein neemt geen raad aan, noch van de bemanning noch van de passagiers. De EMU sluit ons op in een dogmatisch monetarisme en een in de wet vastgelegd conservatief beleid. De prijs voor dit beleid wordt reeds nu betaald door de werklozen en het groeiende klasseverschil.
De EMU is economisch riskant, democratisch onvolwaardig en wordt verwezenlijkt uit politieke motieven: de droom over een Europese superstaat, een droom die niet door grote delen van de bevolking van de Unie wordt gedeeld.

Eriksson
Mevrouw de Voorzitter, na alle mooie woorden en beloftes over de voortreffelijkheid van de EMU die hier vandaag geuit zijn, neem ik nu het woord om de mening naar voren te brengen van de vele miljoenen burgers die helemaal niet gevraagd zijn en ook niet gevraagd zullen worden om hun mening te geven, niet door hun politieke noch door hun andere vertegenwoordigers.
Omwille van mezelf, mijn partij en onze kiezers heb ik vandaag tegengestemd, ook al heeft Zweden er zojuist voor gekozen om buiten de EMU te blijven. Ik geloof dat ik daarmee voor vele miljoenen vrouwen, werklozen en armen in Europa heb gestemd die erop achteruit zullen gaan door het huidige economische beleid, het beleid waarvan nu vastgesteld wordt dat het enige juiste is voor Europa: nieuw liberalisme. Ik betreur deze historische gebeurtenis.

Fassa
Mevrouw de Voorzitter, wanneer ik uitleg geef over mijn stem voor de aanbeveling van de Raad, kan ik niet voorbijgaan aan het noemen van drie motieven: in de eerste plaats geloof ik dat de ene munt de eerste belangrijke stap vooruit is naar de totstandkoming van een authentieke Europese soevereiniteit van het type dat eens alleen van de staten uitging. In de tweede plaats geloof ik dat het Europa van de euro een onontbeerlijk instrument is voor de opbouw van dat federale Europa - het Europa via de andere benadering van Altiero Spinelli - dat mede openstaat voor de actieve inbreng van de volkeren en van de regio's; in de derde plaats is de ene munt de meest veelzeggende reactie op alle pogingen die nu al, ook in mijn land, zijn ondernomen om Europa af te breken. Het weer de kop opstekende etatisme en de nationalistische krachten laten namelijk geen enkele kans onbenut om gebruik te maken van welke economische moeilijkheid dan ook die zich bij de Europese integratie voordoet. Laten we daarom elk neo-etatistisch egoïsme terzijde schuiven, niet alleen ter wille van de ene nieuwe munt, maar ook voor een nieuw beleid en vooral voor een nieuwe Europese samenleving.

Ojala
Mevrouw de Voorzitter, ik heb bij de stemming van zojuist voorgestemd. Het is echter belangrijk dat er aan het aan de EMU verbonden pact voor groei en stabiliteit geen nieuwe restricties toegevoegd worden, maar dat er daarentegen economische speelruimte wordt gecreëerd om de werkgelegenheid te verbeteren en een sociaal Europa te scheppen. De werkgelegenheidsdoelstellingen waaraan de Europese lidstaten zich op de Top in Luxemburg verbonden hebben, moeten net zulke sterke criteria worden als de EMU-criteria. Als we de goedkeuring van de Europese bevolking voor de EMU willen, moet de enorme werkloosheid worden verminderd. Het EMU-project moet de welvaart en de werkgelegenheid onder de bevolking bevorderen. De ontwikkeling van de interne markt mag men niet aan de markt overlaten. Het is belangrijk dat de welvaart en de werkgelegenheid rechtvaardig over de burgers zijn verdeeld.

Seillier
Mevrouw de Voorzitter, de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. Het is er mij nu niet om te doen de bedoelingen van alle collega's in twijfel te trekken, maar ondanks de ervaringen met het communisme stel ik bedroefd vast dat het marxisme in Europa triomfeert. Ik geloof niet, ik aanvaard niet dat de monetaire infrastructuur of de economische infrastructuur bepalend is voor wat Marx de politieke en andere bovenbouw noemde. Zo hebben wij vandaag het ware "pappen en nat houden" meegemaakt en niet het echte zoeken naar remedies voor de in alle opzichten rampzalige toestand van onze verschillende landen in Europa.
Want wat heb je aan een monetaire stabiliteit als er geen sociale stabiliteit bestaat, als wij getuige zijn van een ware desintegratie van onze samenlevingen? Ik vraag dan ook dat door een hernieuwd contact met het grote intellectuele en humanistische erfgoed van Europa, een diepgaande hervorming plaatsvindt van de economische wetenschap die geen wetenschap als alle andere is, maar een menselijke wetenschap. Heden zijn wij getuige geweest van een nederlaag van het denken, het economisch en het politiek denken.

Ephremidis
Mevrouw de Voorzitter, de twee afgevaardigden van de Communistische Partij Griekenland hebben tegen gestemd. Wij hebben namelijk gegronde redenen om aan te nemen dat voor de werknemers in en buiten Europa de Economische en Monetaire Unie enkel meer uitbuiting zal betekenen. Ook vandaag weer werd tijdens dit debat onze mening bevestigd. Met name bepaalde regio's in Europa zullen het zwaar te verduren krijgen. Wij hebben momenteel 25 miljoen werklozen en 50 miljoen mensen die honger lijden. De EMU zal deze cijfers zelfs niet met één miljoen kunnen verminderen. Werkloosheid en honger zijn problemen die al jarenlang bestaan en de oorzaak daarvan was niet het ontbreken van een euro of een Economische en Monetaire Unie. De oorzaak ligt elders en zal niet worden opgeheven met het instrument van de EMU en de euro. Integendeel, deze problemen zullen zich toespitsen.
Ten tweede hebben wij tegen gestemd omdat wij geconfronteerd zijn met een dubbele, elke opvatting inzake democratie tartende provocatie. U hebt allen gezegd dat vandaag wordt gestemd over het heden en de toekomst van Europa en de Europese volkeren. De besluiten die wij vandaag nemen, worden echter achter de rug van de Europeanen om genomen. Hun mening is niet gevraagd. U was als de dood voor referenda. U wilde absoluut niet dat de burgers hun mening gaven. Daar de woorden "historisch" en "historische stap" reeds meerdere malen zijn gevallen, wilde ik met enige variatie iets aanhalen wat de geschiedenis is ingegaan als "le mot de Cambronne" . Met de resultaten van vandaag hebt u de overwinning behaald. Als u, de winnaars van deze stemming, met uw zege naar de mensen gaat en geconfronteerd wordt met hun toorn, zult u zeggen: "o wee, de zegevierders" .

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, op deze - mede door de toetreding van mijn land tot de gemeenschappelijke munt - historische dag, kan ik de dag niet laten voorbijgaan zonder te wijzen op en de staf te breken over het feit dat er in Italië zoiets is en blijft bestaan dat wij de "Italiaanse pest" noemen. De secretaris van de Partito democratico della sinistra, Massimo D'Alema, heeft enkele dagen geleden gezegd: " In Italië bestaat er geen persvrijheid" . Maar zijn partij, mevrouw de Voorzitter, vooral zijn partij verstikt de vrijheid van informatie in Italië, verstikt de mogelijkheid dat bijvoorbeeld een radiozender zoals Radio Radicale kan doorgaan met het vervullen van zijn institutionele opdracht, namelijk het waarborgen van de rechten van het Parlement, de rechten van het democratisch bestel van ons land: een land dat weliswaar toetreedt tot de euro maar waarin onze ex-collega Marco Pannella en duizenden anderen momenteel aan het vasten zijn om te zorgen voor deze vrijheid van informatie die ons thans ontzegd wordt, die aan ons land ontzegd wordt - iets wat ons echt verontrust - reden waarom wij de collega's van het Europees Parlement willen vermanen: Italië is bij de euro, maar de "Italiaanse pest" , althans in dit opzicht, dreigt in Europa opnieuw op de voorgrond te treden.

Ribeiro
Mevrouw de Voorzitter, de leden van de Portugese Communistische Partij verklaren, met de bij deze gelegenheid passende plechtigheid - een gelegenheid die overigens geen aanleiding geeft voor de euforie waarmee getracht wordt indruk te maken op de publieke opinie - het volgende:
de stem van onze partij is de coherente uitdrukking van ons standpunt tegen de invoering van de euro, de wijze waarop de invoering verlopen is en de belangen die de euro dient. Het is geen stem tegen stabiele prijzen, begrotingsevenwicht of de beheersing van schulden, dus niet tegen mechanismen en instrumenten. Het is wél een stem tegen het gebruik van de munt om een beleid door te drukken dat de rijkdom in handen van enkelen legt, de werkloosheid zal doen toenemen, de ongelijkheid zal verscherpen, bestaande armoede zal vergroten en nieuwe armoede en maatschappelijke uitsluiting zal veroorzaken, nationale zelfstandigheid zal terugdringen en de democratisch tekorten nog zal doen toenemen; -het is voorts een stem tegen de vorming van de harde kern voor het Uitvoerend Comité van de Europese Centrale Bank, waardoor bepaalde geografisch-monetaire gebieden bevoordeeld worden en invloed verdeeld wordt tussen grote partijfamilies; en dat alles gebeurt duidelijk door het concentreren van de macht in een instituut dat alle beleidsterreinen van de lidstaten zal gaan bepalen; -na deze stap zullen de communisten de reeds bestaande en de voorspelbare euvels van het gemeenschappelijke-muntproject, die voortvloeien uit de gecreëerde mechanismen en instrumenten, blijven bestrijden; zo ook zullen zij ernaar streven de goede kanten van de euro tot gelding te laten komen; -tot besluit betreuren de communisten het dat het Parlement de kans voorbij heeft laten gaan om als democratisch instituut geloofwaardigheid te verwerven, nu het heeft toegegeven aan de pracht en praal van het ritueel van goedkeuring of bevestiging van hetgeen het Parlement werd voorgelegd.
Ahlqvist en Theorin
Wij hebben ervoor gekozen om bij deze stemming tegen te stemmen. En wel om de volgende redenen.
Het is niet aan ons om te besluiten welke landen mee zullen doen aan de EMU. De landen die aan de EMU willen deelnemen moeten dat zelf besluiten.
De EMU betekent meer supranationaliteit en beperkt de vrijheid van de afzonderlijke landen om het economisch beleid te voeren dat ze willen. De EMU betekent daarmee de facto een beperking van de democratie. Door de beslissingsbevoegdheid over het monetair beleid over te laten aan een gecentraliseerde ECB wordt de nationale parlementen een belangrijk economisch-politiek middel ontnomen. In de praktijk betekent dit ondertussen dat de nationale parlementen afstand doen van het recht te besluiten over hun financiële beleid en het belastingbeleid, aangezien deze niet met elkaar in strijd mogen zijn.
De EMU is een grootschalig riskant project, waarvan wij de consequenties nu niet met zekerheid kunnen overzien, maar het betekent dat de zwaksten uit de samenleving het meest te verliezen hebben, mocht het project niet slagen.
Nog een goede reden voor onze stellingname is dat er in de meeste EU-lidstaten grote twijfel bestaat ten aanzien van de EMU. Opinieonderzoeken wijzen uit dat een groot deel van de bevolking tegen de EMU is, in het bijzonder in Zweden. Politici dragen de verantwoordelijkheid om de bevolking te sturen en te overtuigen, maar ook om naar de burgers te luisteren. Dit is een veel te belangrijk besluit om overhaast te nemen.
Wij zijn van mening dat de convergentiecriteria niet eenzijdig gericht moeten zijn op prijsstabiliteit en groei, maar dat ook de zorg voor de individuele mens vorm gegeven moet worden door een werkloosheidscriterium en sociale criteria.

Amadeo
De EP-leden van Alleanza nazionale spreken hun voldoening uit over de invoering van de euro en over de deelneming van Italië. Tegelijk bevestigen zij dat de Italianen wel degelijk willen toetreden tot en blijven in de familie van de euro, maar dan wel zonder enige onderdanigheid of "met de pet in de hand" .
Vandaag zijn het niet alleen onze regering en de krachten die haar steunen, die vanwege de bereikte doelstelling verheugd zijn en de vlag uitsteken, maar geldt dit voor heel het land en dus ook voor de oppositiepartijen: een oppositie die weliswaar een andere beoordeling had van de strategie voor het verwezenlijken van de deelneming aan de Monetaire Unie, en die weliswaar liever had gezien dat vóór die toetreding de politieke en institutionele eenheid van Europa was versterkt, maar die tijdens het proces van de sanering van de Italiaanse economie nimmer spaken in het wiel heeft gestoken - ook al had zij er de voorkeur aan gegeven dat zulks via structurele en duurzame hervormingen en zonder onnodige kosten zou gebeuren - maar zij heeft in de twee geledingen van het Parlement nimmer obstructie gepleegd en, meer nog, zij heeft vooral niet de toegenomen belastingdruk als argument gebruikt om in het land aversie tegen en wantrouwen in de Europese integratie teweeg te brengen.
En de staat Italië in zijn geheel, die dus nu toetreedt tot de euro, doet dit zonder die verdeeldheid en openlijke vijandigheid die in diverse staten van de Unie op zo'n gevaarlijke wijze aan de dag zijn getreden. Frankrijk is bijna in tweeën verdeeld, waarbij extreem rechts en extreem links verenigd zijn in hun afwijzing van de gemeenschappelijke munt, en centrum-rechts zelf tekenen van onzekerheid vertoont.
In Duitsland wijzen de communistische partij en extreem rechts de euro af, en hebben ook de sociaal-democraten een kritische houding. Een vijandige houding wordt ingenomen door links in Oostenrijk, door extreem links in Spanje en Portugal, en een deel van de politieke klasse en van de publieke opinie in Engeland is minstens even wantrouwend, om nog maar te zwijgen van de storm van euroscepticisme die door Denemarken raast.
De Europese blauwdruk - zeker wanneer die onvermijdelijk moet worden aangevuld met de politieke unie en derhalve met een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - kan niet zonder de Italiaanse geestdrift en participatie ten uitvoer worden gelegd.
Mede daarom betreedt Italië de eurozone door de voordeur en niet door de dienstingang. En ook om andere redenen moeten de oprechte Europagezinde Europeanen blij zijn dat Italië van meet af aan aan de gemeenschappelijke munt deelneemt.

Anttila en Ryynänen
Wij hebben in de plenaire vergadering van het EP tegen de EMUaanbeveling van de ministers van Financiën gestemd. We verzetten ons net als Finlands Centrum tegen de huidige EMU en de deelname van Finland daaraan in de eerste fase. Als motivering willen wij het volgende mededelen.
1.Finland is wat de economische structuur betreft een nogal afwijkend land, waar de conjuncturele gevoeligheid groter is dan in de andere Europese lidstaten. Als Finland in de EMU zijn zelfstandig monetair beleid verliest en de mogelijkheden van het financieel beleid worden beperkt, zijn er nieuwe maatregelen nodig om conjuncturele problemen op te vangen. De EMU versterkt de ontwikkeling van een wereldeconomie die de productie en knowhow concentreert in dichtbevolkte gebieden. De economische structuur van de provincies in Finland, het meest perifere land in de EU, wordt al eenzijdiger, wat bij conjuncturele problemen zorgt voor problemen in de regionale economie. Als tegenwicht voor de ontwikkeling van concentratie in dichtbevolkte gebieden moet het nationale regiobeleid versterkt worden.2.Finland is slecht voorbereid op de harder wordende concurrentie en de structurele veranderingen die de EMU met zich meebrengt. Toetreding is voor Finland dan ook een risico dat men in de huidige situatie van massale werkloosheid en enorme staatsschulden niet moet nemen. Het nemen van het risico vereist de hervorming van de economische structuren ten gunste van ondernemerschap en werkgelegenheid.3.Het voorgestelde model van een EMU bestaande uit elf landen is voor Finland nadelig. Dat men de criteria van Maastricht niet meer strikt naleeft, is geen goede basis voor het ontstaan van een stabiele EMU. Als Zweden, Denemarken en GrootBrittannië buiten de EMU blijven, wordt de eurozone voor Finland nadelig. Daarom zouden de risico's groter kunnen zijn dan de voordelen.4.De welvaart en werkgelegenheid onder de mensen zouden in de EMU beter in acht genomen moeten worden. De huidige EMU is een bedreiging voor de noordelijke welvaartsmaatschappij, de harmoniserende rol van de overheid en zowel de regionale als de sociale gelijkheid.
Marinho, Torres Couto, Apolinário, Barros Moura, Campos, Candal, Correia, Torres Marques, Lage, Moniz
De euro zal op 1 januari 1999 in werking treden. Deze zekerheid logenstraft categorisch de ongunstige voorspellingen die velen in de loop van de tijd hebben laten horen.
Portugal is, in strijd met de voorspellingen van hen die geen cent gaven om de mogelijkheden van het land, op briljante wijze voor alle examens geslaagd en behoort thans tot de eerste landen die de euro invoeren. Portugal beleeft dit ogenblik met gepaste trots; dit is immers een cruciaal moment in de geschiedenis van Europa, een Europa dat hierdoor te kennen geeft dat het niet wil verouderen of in verval raken. Dit proces heeft zich bovendien voltrokken in strijd met de arrogante beweringen van hen die steevast volhielden, dat de onmiddellijke belangen van de burgers zouden moeten worden opgeofferd om de euro in te kunnen voeren en dat een crisis in de nationale productie in het verschiet lag. Portugal heeft in deze laatste fase vóór de invoering van de euro alle academische theorieën en alle ideeën die hierover in omloop waren, gelogenstraft: de economische groei is toegenomen, de levensstandaard is verbeterd en het exportvermogen is gegroeid.
Dit alles is bereikt omdat een ruime meerderheid van de Portugezen zich vereenzelvigt met dit belangrijke proces, omdat werknemers en werkgevers de gunstige conjunctuur hebben weten te benutten en omdat - dit mag best eens gezegd worden - de socialistische regering erin geslaagd is de groei van de binnenlandse koopkracht handig te combineren met openbare investeringen. Ook heeft zij ingezet op het particuliere initiatief, dat een impuls kreeg door de lage rentetarieven. Dit alles is bereikt in een klimaat van sociale rust en solidariteit, waarvan de invoering van het minimuminkomen wel het belangrijkste symbool vormt.
Vanaf nu zullen de critici van de integratie en de sceptici een andere toon aanslaan. Feiten zijn nu eenmaal feiten. De onheilsprofeten beginnen nu reeds hun twijfels te uiten over het vermogen van de Portugese economie om in de Economische en Monetaire Unie de concurrentie met de overige lidstaten vol te houden. Ze voorzien of voorspellen crises aan de horizon van Portugal.
Men kan niet ontkennen dat er problemen en moeilijkheden zullen optreden. Echter, zoals het land ook in staat is geweest om de onverwachte prestaties te leveren die het uiteindelijk op zijn conto kan schrijven, zo zal het ook bij machte zijn om, in dezelfde geest en met eendere dynamiek, de kansen te benutten die zich voordoen en sneller het gemiddelde welvaartsniveau en het concurrentievermogen te bereiken van onze partners in de euro, met wie wij deze nieuwe weg in het huidige tijdsgewricht opgaan. Deze weg ontslaat ons overigens niet van de plicht om de politieke en sociale dimensie van de Europese eenwording te intensiveren; eerder is het zo dat deze intensivering juist nú vereist is. Het politieke Europa is nu aan het woord, het democratisch functioneren van de Europese Unie en de betrokkenheid van de burger hebben nu prioriteit.
Wij die ons altijd beijverd hebben voor en gedroomd hebben van dit moment, en zo vaak in stilte gevreesd hebben dat wij deze heuglijke gebeurtenis niet zouden meemaken, wij erkennen wie ons deze weg gewezen heeft en wie deze mogelijk heeft gemaakt. Wij beleven een bijzondere gebeurtenis in de geschiedenis van Europa, een begin en niet een einde, en wij zijn ons ervan bewust dat het Europees Parlement in deze nieuwe etappe van de eenwording geroepen is een belangrijkere rol te spelen in de lotsbestemming van Europa.

Banotti
Ik heb alle hoop en vertrouwen dat de euro een succes zal worden. Een dag van dergelijke historische betekenis hebben we sinds het einde van de oorlog niet meer meegemaakt. De eenheidsmunt zal ingrijpende gevolgen hebben die ongetwijfeld niet allemaal even gemakkelijk te verwerken zullen zijn, maar zal toch voornamelijk een grote symbolische betekenis krijgen voor alle volkeren van Europa, zowel de deelnemende landen als de landen die buiten het proces blijven.
We hebben een lange reis achter de rug, maar tijdens die reis hebben we elkaar wel goed leren kennen en waarderen en zijn we ook onvermijdelijk dichter bij elkaar komen te staan. Ik ben geweldig trots dat mijn land zich bij de kopgroep kan aansluiten.
Dit hebben we te danken aan het weloverwogen beleid van verschillende Ierse regeringen en het voorspelt veel goeds voor de toekomst van de jongste bevolking van Europa.
We moeten ervoor zorgen dat deze jonge mensen de indrukwekkende visie en prestaties van de Europese leiders uit het verleden zullen blijven waarderen.
We moeten er zelf echter ook alles aan doen om de Europese zaak bij alle generaties aan te bevelen.
De komst van de euro is een baken bij de overgang naar het nieuwe millennium.

Barros Moura
Ik wil thans, om redenen van transparantie en politieke verantwoordelijkheid, het standpunt dat ik heb ingenomen ten aanzien van de invoering van de gemeenschappelijke munt, duidelijk verantwoorden en beargumenteren.
Ik heb van meet af aan het Verdrag van Maastricht gesteund met de leus "ja, méér" ! Ik heb de gemeenschappelijke munt en de participatie van Portugal op de vastgelegde voorwaarden en data gesteund. Ik verheug mij over het beleid van het kabinetAntónio Guterres, dat de voorwaarden geschapen heeft waaronder de inspanningen van de gehele Portugese samenleving tot een succes konden worden. Ik ben blij dat ik een actief aandeel heb gehad in deze historische verandering, waarvan, ondanks de moeilijkheden, een grotere openheid, snellere modernisering en een krachtiger ontwikkeling van Portugal te verwachten valt.
Ik ben van oordeel dat deze kwalitatieve verandering in de EU een versterking - in federale termen - van de politieke en sociale integratie vergt - die de democratie en de onderlinge afstemming van het economisch beleid van de lidstaten zekerstelt -, alsook een echte "economische regering" die in staat is de rampzalige gevolgen van het neo-liberalisme te overwinnen, de werkloosheid te bestrijden en het Europese sociale model te behouden door het te hervormen. Ook zijn nodig een Europees belastingstelsel en een communautaire begroting die de economische en sociale samenhang kan waarborgen. Tot slot is een buitenlands en defensiebeleid geboden dat de zelfstandigheid van Europa, steun aan ontwikkeling, de rechten van de mens en de vrede waarborgt.
Deze politieke dimensie is geen automatische consequentie van de euro, maar vergt politieke wil en inzet van alle democraten en progressieve krachten in Europa.

Berthu
Voor Europese zaken geldt er een constante wet: mooie principes waarvan de voordelen breed worden uitgemeten, worden ter ratificatie voorgelegd. Pas later ontdekken de burgers de nadelen, en een daarvan is de rekening.
De gemeenschappelijke munt zal deze wet zeer strikt volgen. Zopas nog heeft Commissievoorzitter Jacques Santer geproclameerd dat "er met een euro geen weg terug meer mogelijk is" . De Voorzitter van het Europees Parlement, José Maria Gil-Robles Gil-Delgado, heeft dan verklaard dat de euro ons brengt "op een weg naar de integratie zonder terugkeer" . Vandaag nog zijn alle pro-euro sprekers - dus de meerderheid - met nieuwe eisen komen aanstormen, volgens het thema: " om de voordelen van de Monetaire Unie volledig tot hun recht te laten komen, moeten we bij de convergentie van de besluitvorming veel verder gaan" . De Europese afgevaardigde Karl von Wogau, voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, heeft met name gezegd dat we met de euro van de "ongedeelde markt" moeten overgaan naar de "binnenlandse markt" , dat wil zeggen dat de lidstaten tot louter regio's van een Europese staat worden gedegradeerd.
Aldus tekenen zich de contouren af van de volledige rekening van de euro: in de komende tijd wordt het schip geladen met de afgedankte stukken soevereiniteit, en elk jaar komen er nieuwe stukken bij die zogezegd onmisbaar zijn voor de goede werking van datgene wat men al weggegeven had. En ze zullen er nooit genoeg van hebben. De uitkomst van dit raderwerk zou in theorie het einde van de naties zijn.
En dan zal men merken dat de volledige factuur van de euro enorm groot is geworden: de volkeren zullen hun autonome bevoegdheid om hun lot te bepalen kwijt zijn geraakt ten gunste van verre internationale organen die onverschillig staan tegenover de concrete behoeften van de burgers, en die niet langs democratische weg af te zetten zijn; daar staat tegenover dat deze zelfde volkeren zullen ontdekken dat men hen luttele kruimels heeft gegeven: enkele tienden van percentages BBP besparing op de transactiekosten en andere zogenaamde voordelen, die bij het gebruik gering of onbestaand zullen blijken.
Veel beloftes beginnen trouwens al af te kalven. Ik noem maar één belangrijk voorbeeld: hoeveel officiële redeneringen zijn er de afgelopen jaren niet gepubliceerd met de verzekering dat de euro de groei en de werkgelegenheid zou bevorderen? Maar hoe dichter we bij de uiteindelijke ingangsdatum van de euro komen en de promotoren ervan van oordeel zijn dat de volkeren voorgoed zijn vastgesnoerd, wordt ons verteld dat we toch maar niet te veel op nieuwe banen moeten rekenen. Dat was de strekking van een recente toespraak van kanselier Helmut Kohl, en nu hebben alle Europese federalisten zich bij deze lijn aangesloten. De redenen van dit overstag gaan liggen voor de hand: de federalisten beginnen bang te worden voor afwijzende reacties die zijn opgewekt door de valse hoop die zij hebben doen ontstaan.
En zij hebben gelijk met hun wantrouwen. Nu zal de euro tegen, of zonder de volkeren worden gelanceerd, of uitgaande van een door bedrog afgedwongen instemming. Wanneer de bevolkingen van de lidstaten zich de grootte van de rekening gaan realiseren, zal de desillusie heel hard aankomen.

Buffetaut
Er zijn elf lidstaten toegelaten tot de euro. Er bestond trouwens geen enkele spanning, aangezien de betrokken regeringen zo zorgvuldig waren geweest iedere raadpleging van hun bevolking over de uiteindelijke overgang naar de gemeenschappelijke munt uit de weg te gaan. Iedereen wist welke landen door de Raad werden geaccepteerd, en de uitslag van de stemming in het Europees Parlement stond bij voorbaat vast.
Toch zijn er enkele opmerkingen over deze belangrijke aangelegenheid te maken. De convergentiecriteria werden enigszins gemanipuleerd om te kunnen komen tot de acceptatie van elf staten in de gemeenschappelijke munt, want als men zich aan de oorspronkelijke criteria had gehouden, zouden er zeven zijn uitgesloten. De Raad heeft zich op zeer formele en bovendien gemanipuleerde convergentiecriteria gebaseerd door het bewust buiten beschouwing laten van zeer diepgaande divergentiecriteria die wel overeenkomen met de economische, sociale en psychologische realiteit van de naties.
De Commissie, die vlees-noch-vis-zijnde instelling zonder echte politieke verantwoordelijkheid, gaat uit naam van het stabiliteitspact de regeringen van de aan de euro deelnemende staten bij de uitoefening van hun economisch beleid op de vingers kijken, en kan daarbij zo ver gaan dat ze boetes oplegt.
Tenslotte geven de Raad en het Europees Parlement toe dat de Europese Centrale Bank zonder controle of verantwoordingsplicht de monetaire soevereiniteit zal krijgen. De Soevereine Bank met absolute macht, dat is nog eens een novum in de geschiedenis van de regeringen van volkeren!
Deze feiten drukken een angstwekkend stempel op de invoering van de euro, en onze regeringen en collega's zouden stellig blijk moeten geven van een minder stompzinnig optimisme. Maar de politiek is de kunst van het werkelijk mogelijke. Men moet zich dus naar de toekomst richten. De strijd van morgen zal die van de democratische controle over de Europese Unie zijn. Meer dan ooit is het nodig een alarmkreet te slaken, een SOS voor de democratie uit te zenden.
Het Europa dat men voor ons bouwt, beschut tegen de inkijk van de volkeren, dreigt de Europese gedachte om zeep te helpen. Er moet een debat over institutionele hervormingen worden aangegaan waarbij gevraagd moet worden om een einde te maken aan de hegemoniemacht van de Commissie waarvan de rol moet worden gereduceerd tot een louter ambtelijke.
De Raad moet zichzelf het initiatiefrecht voor Europese wetsteksten geven en de uitvoerende macht waarnemen. De nationale parlementen moeten samen met het Europees Parlement in een vroeg stadium bij de wetgevende arbeid worden betrokken. Er moet komaf gemaakt worden met de gecentraliseerde staatsconceptie - die veel verder gaat dan een federale conceptie - die de Europese integratie domineert. Wij moeten ons absoluut bezighouden met het bereiken van een transparante en democratische Europese samenwerking die gecontroleerd wordt door de publieke opinies.
Europa mag niet tegen de naties in, maar moet samen met deze worden opgetrokken, zulks ter wille van het geluk en de vrede van onze volkeren.

Burenstam Linder, Carlsson, Cederschiöld, Stenmarck en Virgin
De Zweedse leden van de EVP-fractie heeft er in het Europees Parlement aan gewerkt om het EMU-project te bevorderen en wij hebben vandaag het besluit welke landen zullen gaan behoren bij de kring van de eerste lidstaten van de Monetaire Unie gesteund.
Wij betreuren het dat de Zweedse sociaal-democratische regering, ondanks de verplichtingen die zijn aangegaan met het Verdrag, er niet voor heeft kunnen zorgen dat Zweden tot deze groep hoorde.
Wij zetten ons in om binnen Zweden meer begrip te kweken voor de grote betekenis die de EMU zal hebben voor de toekomst van Europa. De Zweedse opinie heeft zich in een positieve richting ontwikkeld. Het is onze hoop dat Zweden binnenkort lid zal worden van de EMU.

Chichester
Door te stemmen tegen de bewering dat elf landen aan de noodzakelijke voorwaarden voor de derde fase van de Economische en Monetaire Unie voldoen en dat die Unie op 1 januari 1999 van start zou moeten gaan, spreek ik mij niet uit tegen het recht van die elf landen op deze weg voort te gaan. Dat is uiteraard hun goed recht en hun eigen keus.
De voornaamste reden waarom ik tegenstem, is mijn overtuiging dat de voorwaarden zoals die in het Verdrag zijn vastgelegd, niet zijn vervuld en dat de elf landen de Unie zullen ingaan op basis van gebrekkige en gemanipuleerde convergentiecriteria. Tussen de regels door geeft het verslag dat de Commissie economische en monetaire zaken over de invoering van de eenheidsmunt heeft uitgebracht overigens blijk van dezelfde opvatting. Ik doel hier met name op de onderdelen die uit het verslag zijn weggelaten en dus door een meerderheid van dit Parlement zijn gecensureerd.
Mijn tegenstem geldt ook als protest tegen de tactiek van de Franse regering, die de grondbeginselen van het Verdrag inzake de onafhankelijkheid en integriteit van de op te richten Europese Centrale Bank probeert te ondermijnen, niet alleen door deze aan overmatige politieke interventie te willen onderwerpen, maar ook door te elfder ure nog een eigen kandidaat voor het presidentschap van de ECB naar voren te schuiven, tegen de consensus die al door de andere lidstaten was bereikt. Deze handelwijze, in combinatie met geruchten over een onderhandse afspraak dat de ambtstermijn van de eerste ECB-voorzitter zal worden verkort, zal het vertrouwen van de wereldmarkt in de ECB ongetwijfeld ernstig hebben geschaad.
Ik heb nog talloze andere bedenkingen over de eenheidsmunt en de mogelijke toekomstige deelname van het Verenigd Koninkrijk. Deze bedenkingen worden naar mijn overtuiging door vele burgers in mijn kiesdistrict gedeeld, vooral onder kleine bedrijven en kleine zelfstandigen in Devon, voor wie dit project eigenlijk alleen extra kosten en andere nadelen met zich meebrengt. Ik zal daar echter niet verder op in gaan, aangezien het lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk hier momenteel niet ter discussie staat.
Nu er geen sprake van is dat het Verenigd Koninkrijk bij de kopgroep van de EMU zal behoren, zou het volgens sommigen goed te verdedigen zijn als de Britse leden van dit Parlement zich van stemming zouden onthouden of in het geheel niet aan de stemming zouden deelnemen. Mijns inziens is het echter bij een zo belangwekkende gelegenheid en een zo belangrijke stemming des te noodzakelijker dat wij, Britse EP-leden, van ons stemrecht in dit Parlement gebruik maken en uiting geven aan de opvattingen die naar onze overtuiging in ons eigen kiesdistrict leven.
Tenslotte ben ik me ervan bewust dat ik met mijn tegenstem waarschijnlijk tot een kleine afvallige minderheid behoor. In de op consensus en coalitievorming gebaseerde politiek die door het systeem van evenredige vertegenwoordiging, dat in het Europees Parlement overheerst, wordt voortgebracht bestaat de neiging om opvattingen die niet door de meerderheid worden gedeeld ongeduldig van de hand te wijzen, omdat de meerderheid nu eenmaal gelijk heeft en eigenlijk geen tegenspraak duldt. Dit is mijns inziens niet goed voor de democratie; met mijn tegenstem zal ik dus proberen ook hier wat roet in het eten te gooien.

Cassidy
Het Verenigd Koninkrijk zal van twee kanten kunnen profiteren. Iedere Britse burger die de euro wil gebruiken, kan dat doen. Maar diegenen die niet willen, zullen ook niet hoeven. Ze kunnen gewoon onze nationale munteenheid blijven gebruiken.
De Londense City, met name de banken en de handelaren op de termijn- en optiemarkt, zal met evenveel succes in euro's gaan handelen als ze dat nu al in ecu's doet. Sommige Britse bedrijven krijgen inmiddels van hun opdrachtgevers het verzoek hun prijzen in euro's op te geven. Weer andere bedrijven vragen zelf hun leveranciers dat te doen. Ook Britse vakantiegangers zullen de euro in het gebied van de eenheidsmunt gebruiken.
Maar buiten het bedrijfsleven en voor de Britten die niet in het buitenland met vakantie gaan (de meerderheid van mijn landgenoten bevindt zich in die tweede categorie) zal er niets veranderen.
Ik kan de aanbevelingen van de ministers van Financiën niet ondersteunen, omdat ze hebben toegestaan dat er "gesjoemeld" is met het Italiaanse en Belgische overheidstekort, en omdat ze de waarschuwingen van het Europees Monetair Instituut over de dreigende pensioencrisis in met name Frankrijk, Duitsland, Italië en Spanje volkomen negeren.
Tegenstemmen zou echter getuigen van gebrek aan respect voor de elf soevereine staten die hebben besloten zich wel bij de euro aan te sluiten.
Gezien het feit dat het Verenigd Koninkrijk van beide kanten zal kunnen profiteren, zal ik mij dus van stemming onthouden.

Caudron
Vandaag, de tweede mei 1998, stem ik met enthousiasme en ontroering voor de euro!
Als Europees federalist vanaf mijn kinderjaren, stem ik zonder voorbehoud of aarzeling voor dat essentiële federalistische instrument van de ene munt, onze gemeenschappelijke munt: de euro. Maar voor mij is het alleen maar een fase en niet een doel op zichzelf. Na de gemeenschappelijke munt zullen wij heel hard moeten bouwen aan het politieke Europa, het sociale Europa, het Europa van de burgers, het Europa tegen de werkloosheid. Het is de inzet van de vijf jaren die voor ons liggen. Niets mag meer worden stopgezet, alles moet sneller gaan.
Voor mij als socialist is het kader aanwezig om in die richting verder te gaan, mits men dat echt wil, en om vervolgens alles in het werk te stellen om dat doel te bereiken. Dat is een politieke strijd van essentieel belang, en ik ben optimistisch over onze kansen om te winnen.
Daarom is, en ik herhaal dat, de stemming van heden over de euro een zeldzame gebeurtenis. Het is het resultaat van de actie van de Europese activisten, aan wie dank toekomt.
Het is vooral een nieuw begin.

Crowley
Ik zou hier in dit Huis graag officieel willen verklaren dat ik de invoering van de euro ten volle ondersteun en de besluiten van de Raad van ministers van Financiën over de deelname van elf lidstaten toejuich.
We hebben nu de kans ervoor te zorgen dat het probleem van de financiële instabiliteit voor eens en voor altijd tot het verleden behoort. Dat wil echter niet zeggen dat alle problemen nu zijn opgelost. Het is nog altijd buitengewoon droevig gesteld met de informatie over de euro naar de consument, ondanks de gigantische bedragen die aan de promotie van de eenheidsmunt worden uitgegeven. Dit kan zo niet doorgaan. Zonder informatie en begrip zullen we er nooit in slagen het noodzakelijke draagvlak voor de eenheidsmunt te creëren. We mogen er dus niet van uitgaan dat het vanzelf wel goed komt.
Er zijn ook andere problemen die met name de detailhandel treffen, vooral het midden- en kleinbedrijf. De noodzakelijke technische veranderingen mogen niet uitlopen op een zware administratieve of financiële last voor deze sector. De regeringen moeten hier hulp bieden, in de vorm van belastingverlichting of financiële steun.
Tenslotte moeten we ons door het huidige conflict over het presidentschap van de Europese Centrale Bank niet laten afleiden van de voorwaarden waaronder die Bank zal gaan optreden. De Europese economie als geheel zal gekenmerkt worden door regionale verschillen; we kunnen de Bank de mogelijkheid tot interventie niet bij voorbaat ontzeggen.
Het nieuwe tijdperk dat vandaag is aangebroken zal worden gekenmerkt door grotere economische stabiliteit, verdere economische groei en betere vooruitzichten voor toekomstige generaties.

Cushnahan
Het is me een eer hier vandaag aanwezig te zijn en bij deze historische beslissing betrokken te zijn. De invoering van de eenheidsmunt zal grote voordelen opleveren voor het land dat ik vertegenwoordig en voor Europa in zijn geheel. We kunnen nu de toekomst met hernieuwd vertrouwen tegemoet zien. Dit is met name van belang in het licht van het feit dat we meer dan 70 % van onze totale productie exporteren. De productie zal in de toekomst plaatsvinden tegen een achtergrond van economische, financiële en monetaire stabiliteit. Ook de burgers van Ierland en andere Europese landen zullen profiteren vanwege de lagere inflatie, lagere rente, lagere hypotheeklasten, goedkopere consumentenproducten enzovoort, die de euro op termijn met zich mee zal brengen. Verder zal er binnen het gebied van de euro eindelijk een punt worden gezet achter het ongemak en de exorbitante kosten die aan valutatransacties verbonden waren.
Ik ben er trots op dat mijn land aan de criteria heeft voldaan en zich bij de eerste groep deelnemers aan de eenheidsmunt kan aansluiten. Toch is het feit dat het Verenigd Koninkrijk niet mee zal doen enigszins een demper op de vreugde. Niet alleen zou het onze economie voor problemen kunnen plaatsen, maar het heeft ook ingrijpende gevolgen voor de betrekkingen tussen de twee delen van Ierland.
Velen van ons hadden gehoopt dat Europa een kader zou bieden voor de verzoening van de twee delen van Ierland. De Britse keuze voor niet-deelname betekent helaas dat de economische grens die door ons eiland loopt, verder wordt versterkt. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de moed die de huidige Britse regering niet alleen inzake Europa maar ook in de kwestie Noord-Ierland heeft getoond, zal uitmonden in een besluit om toch deel te gaan nemen aan de eenheidsmunt, en dat die beslissing zo spoedig mogelijk wordt genomen.

Daskalaki
Ik heb voor de euro gestemd omdat dit mijns inziens een historisch besluit is voor de Europese opbouw. "Ja" zeggen tegen de euro betekent in de huidige omstandigheden "ja" zeggen tegen Europa. Ook zonder de criteria van Maastricht zouden wij gedwongen zijn geweest na te gaan wat de Europese volkeren van ons verwachten. "Nee" zeggen zou immers hebben betekend dat wij de offers die de Europese volkeren hebben gebracht om zover te komen, aan onze laars lappen. Met name voor ons zou dat gebrek aan respect zijn geweest voor de grote offers die het Griekse volk moet brengen om, zoals beloofd, in januari 2001 alsnog op de trein van de gemeenschappelijke munt te kunnen springen. Ook zou "nee" een gevaarlijk soort isolement hebben veroorzaakt.
Tot slot betekent "ja" tegen de euro, "nee" tegen de anti-Europese stemmen van extreem rechts en een gedeelte van links in Europa en "ja" tegen het Europa dat juist is opgebouwd om extreme ideologieën uit te bannen.

Delcroix
De euro is een werktuig. Het is een essentieel werktuig om te voorkomen dat de averechtse effecten van het ontstaan van de grote Europese markt blijven voortbestaan.
De oneerlijke concurrentie als gevolg van concurrerende devaluaties, de verplaatsingen van bedrijven die op zoek zijn naar gebieden waar de belastingen lager en de lonen en salarissen minder hoog zijn, en de massale werkloosheid hebben het vertrouwen van de burgers in de Europese integratie geschokt.
De euro zal helpen met het verminderen van de verschillen die we hebben meegemaakt sedert de goedkeuring van de Europese Akte. Maar dat zal niet voldoende zijn, en er moeten spoedig andere maatregelen volgen, anders zal de oneerlijke concurrentie die geen voedingsbodem meer vindt in de fluctuaties van de wisselkoers, andere vormen zoeken die weer nieuwe schade zullen aanrichten.
Het werk om Europa verder in evenwicht te brengen, moet worden voortgezet teneinde de legitimiteit van het volk van Europa te herstellen.
Ik ben verheugd dat ik met mijn eerste stem van deze buitengewone vergaderperiode, de toetreding van mijn land tot de euro kan goedkeuren.

Díez de Rivera Icaza
Het lijdt geen twijfel dat na deze stemming een politiek van één munt haar intrede in de Europese Unie doet, een feit dat van bijzonder groot belang is. De introductie van één munt in elf lidstaten is een historische mijlpaal, die echter enigszins wordt overschaduwd door de hoge structurele en aanhoudende werkloosheid in sommige lidstaten en door de grote staatsschuld in andere.
Vandaag is een dag die ons van de Europese droom naar de realiteit van de burgers brengt. Wij zijn blij met deze gigantische stap, maar tegelijkertijd verlangen wij vandaag ook een betere omschrijving en uitwerking van andere beleidsvormen, sociaal, politiek, fiscaal, milieubeleid, enzovoort, zodat de eenheidsmunt ook werkelijk een factor van stabiliteit, groei en vrede is.

Fabre-Aubrespy
Zonder bang te zijn geïsoleerd te raken tussen de medespelenden in de zogenaamde historische dag die onze vergadering van vandaag zou zijn, heb ik tegen de aanbevelingen gestemd welke de Ecofin-Raad aan de Europese Raad heeft voorgelegd en waarin deze wordt voorgesteld zich uit te spreken over het van start gaan van de gemeenschappelijke munt met deelneming van elf van de vijftien lidstaten.
Ik heb dat zonder enige aarzeling gedaan, want ik blijf van mening dat de gemeenschappelijke munt grote gevaren inhoudt voor de verdere Europese integratie en dat zij niet overeenstemt met de economische en sociale toestand van de lidstaten.
Door het instellen van een Europese centrale bank, waarvan men om het hardst roept dat zij onafhankelijk en soeverein is, die zonder controle door enige democratische instantie zal functioneren, en door het aan onze lidstaten opleggen van een stabiliteitspact dat deze voorgoed zal beroven van elke vrijheid op het gebied van de economie, de begroting, de financiën en zelfs op sociaal gebied, brengt de euro aan de soevereiniteit van de Europese naties een fatale slag toe.
Deze dodelijke aanslag vindt plaats zonder enige democratische raadpleging, aan het einde van een gang van zaken die men wel als totalitair moet bestempelen: het debat over de voordelen van en de bezwaren tegen de gemeenschappelijke munt heeft nooit echt plaatsgevonden, en de volkeren van de lidstaten van de Europese Unie zijn niet echt geraadpleegd, terwijl hen voor de toekomst wel het recht wordt ontnomen zich uit te spreken over de meeste vormen van beleid die hen rechtstreeks raken. Het ontwaken zou pijnlijk kunnen zijn, wanneer onze bevolkingen het echte trauma zullen beleven dat hun leiders hen bezorgen door het afschaffen van hun respectieve nationale valuta.
Bovendien wordt deze gemeenschappelijke munt ingevoerd in een context die gekenmerkt blijft door een grote werkloosheid welke de inzet van alle economische actoren zou vergen, terwijl deze benadeeld zullen worden door de concrete gevolgen van de snelle overgang naar de euro. De koortsachtige wedloop voor de naleving van de criteria van Maastricht, veelal met gebruikmaking van boekhoudkundige en budgettaire hoogstandjes, is in termen van werkgelegenheid reeds zeer kostbaar gebleken. Ik durf er helaas op te wedden dat morgen de consequenties van het stabiliteitspact nog negatiever zullen zijn.
De grote fasen van de Europese integratie, beste collega's, zijn afgelegd met omzichtigheid en met de democratische inachtneming van de wil van de bevolkingen van onze grote en oude naties. Maar op het monetaire gebied is dat niet zo gegaan. Men had namelijk door moeten gaan op de weg van het Europees Monetair Stelsel met het invoeren van een gemeenschappelijke munt die niet in de plaats treedt van de nationale munten en waarbij, doordat zo'n keuze niet onomkeerbaar zou zijn geweest, na enkele jaren de balans had kunnen worden opgemaakt voordat men eventueel en met goedkeuring van de burgers, de overgang naar een verdere fase overweegt.
De vandaag gemaakte keuze is vooral van ideologische aard: de stilzwijgend opgelegde federale staat zonder enige inperking van democratische en politieke aard. Daarbij wordt niet echt rekening gehouden met onze economische omgeving. Voor mijn geweten kan ik er dus niet mijn toestemming aan geven.

Ferrer
De toelichting bij mijn stem voor de aanbeveling van de Raad heeft geen ander doel dan deel te nemen aan het zo belangrijke debat dat wij net hebben gevoerd en dat ons tot bevoorrechte mede-hoofdrolspelers heeft gemaakt in het hoofdstuk Europese geschiedenis dat wij vandaag schrijven.
Een debat dat de deur opent voor het invoeren van één munt door 11 landen van de Europese Unie op 1 januari 1999 en daarmee ook voor het instellen van een platform voor economische stabiliteit, waarop gebouwd kan worden voor een stabiele groei en werkgelegenheid, en zo ook voor het verwezenlijken van een van de belangrijkste doelstellingen van het proces van Europese integratie: het economisch en sociaal welzijn van de burgers in de Unie. Vandaar het belang van het stabiliteitspact, want van het bestaan van een gezonde en stabiele economie hangt het af of de baten van de euro vertaald worden in het scheppen van werkgelegenheid.
Maar de euro, en daarmee de Monetaire Unie, is ook en vooral een symbool van Europese eenheid. Vandaar dat de vergadering van vandaag een historisch karakter heeft, want de eenheidsmunt stelt ons in staat een kwalitatieve sprong te maken naar de vereniging van Europese volkeren die de basis en de grondslag vormt van de Europese constructie. Immers, naast de onmiskenbare economische voordelen van één munt, naast de bijdrage die deze levert aan het scheppen van werkgelegenheid, naast de verbeteringen die deze op de lange termijn onvermijdelijk met zich meebrengt op fiscaal of sociaal gebied dan wel heel in het bijzonder op het belangrijke terrein van de politieke unie, zal het bestaan van één munt er zonder enige twijfel toe bijdragen dat bij de burgers van de Unie het gevoel wordt opgeroepen dat zij tot eenzelfde gemeenschap behoren, een gevoel dat onontbeerlijk is voor de voltooiing van het werk van vrede en solidariteit dat door de utopische architecten van het Europees bouwwerk is ontworpen.

Gallagher
Ik ben verheugd over het feit dat Ierland vanaf 1 januari 1999 gaat deelnemen aan de nieuwe eenheidsmunt. De eenheidsmunt zal de volgende voordelen hebben voor de Ierse economie:
lagere rente, en dat is goed nieuws voor het midden- en kleinbedrijf; -afschaffing van de transactiekosten, en dat is goed nieuws voor onze exporteurs. De munt zal daarmee ook een duidelijk positief effect hebben op het aantal buitenlandse toeristen in Ierland.Het Ierse Instituut voor Sociaal-Economisch Onderzoek meldt in een rapport dat Ierland er duidelijk baat bij heeft zich al in de eerste fase van de Europese Economische en Monetaire Unie aan te sluiten. Het instituut heeft ook aangegeven dat de Ierse economie er belang bij heeft deel te nemen aan de Europese eenheidsmunt, zelfs indien Groot-Brittannië zou besluiten zich niet meteen in de eerste fase aan te sluiten.
Het is absoluut noodzakelijk dat alle supermarkten en winkels hun prijzen al van te voren in twee munteenheden gaan voeren, zodat consumenten en diegenen die gebruik gaan maken van de euro zich een beeld kunnen vormen van de werkelijke waarde van de eurobiljetten en -munten in vergelijking met de waarde van het Ierse pond, en om eventuele verwarring te kunnen voorkomen. De gebrekkige informatie over de Europese eenheidsmunt vormt een serieus probleem en moet met een reeks maatregelen worden aangepakt.
De invoering van de Europese eenheidsmunt stelt ons voor een indrukwekkende uitdaging. De fouten die in 1972 bij de invoering van het decimale stelsel werden gemaakt, moeten nu koste wat kost worden voorkomen.
De Europese eenheidsmunt is de logische stap voorwaarts vanuit de interne markt die onlangs binnen de Europese Unie is gevestigd en die tot het vrije verkeer van personen, diensten, kapitaal en goederen heeft geleid. Het Ierse volk kan deze stap alleen maar toejuichen, omdat onze economie en onze toekomst er baat bij zullen hebben.

Girão Pereira, Rosado Fernandes, Cardona
Zaterdag 2 mei 1998. Vandaag is het een historische dag, zo meent men. Dat zal het ook zijn voor de Europese volkeren, voor de Europese Unie en voor de wereld. De gemeenschappelijke Europese munt is de bestaansreden van deze historische dag, de wil van de staten die mee willen doen aan de euro, de eerste oorzaak. Zoals met alle historische dagen het geval is, zal ook deze herdacht worden, in positieve of in negatieve zin.
Aangezien wij altijd hebben gemeend dat het Portugal niet zou lukken overeind te blijven in een monetaire competitie die zo vaak oneerlijk was, hebben wij in het verleden immer, overigens op verantwoorde wijze, het proces bekritiseerd dat in de gemeenschappelijke munt moest uitmonden. Als het aan ons had gelegen, had het proces er anders uitgezien en was het meer in de richting van reële convergentie tussen de Europese volkeren gestuurd. Wij hadden wellicht nog wat langer gewacht, en we hadden vast en zeker de Europese volkeren betrokken bij het besluit om met de munt van start te gaan.
Wij hebben, verslagen, in het Portugese parlement tegen het Verdrag van Maastricht gestemd. We eerbiedigen echter de regels van de democratie, en een besluit dat door de Portugese volksvertegenwoordiging wordt genomen, heeft kracht van wet, ook al zijn wij het er niet mee eens. Indien het een wet is, respecteren wij die als zodanig.
Wat vandaag wordt voorgesteld aan het Europees Parlement, is dat wij ons oordeel geven over een besluit dat reeds genomen is: de lijst van landen die kunnen toetreden tot de derde fase van de Europese en Monetaire Unie. Aangezien men volgens ons geen neen kan zeggen tegen een loutere constatering, geven wij, Portugese leden van het EP, er de voorkeur aan vandaag met nadruk te releveren dat wij tot een volk behoren dat met grote ontberingen de grootst mogelijke moeilijkheden heeft weten te overwinnen opdat wij vandaag hier in het Parlement getuige kunnen zijn van het resultaat van een deel van die inspanningen. Thans valt te hopen dat de solidariteit die mede tot uiting komt in de economische en sociale samenhang en overigens ook in de Verdragen is neergelegd, niet vergeten wordt, vanaf vandaag, zaterdag 2 mei 1998.

Gutiérrez Díaz
Een paar leden van onze fractie, waaronder de afgevaardigden van Nueva Izquierda en Iniciativa per Catalunya, gaan stemmen voor het voorstel van de landen die deelnemen aan de eenheidsmunt.
Wij zijn van mening dat het proces onvolledig in gang gezet wordt.
Voor een minimaal solide functioneren van het economisch beleid is, naast de ene munt, fiscale harmonisatie vereist.
En een stap verder: voor het verwezenlijken van een rechtvaardige Unie is niet alleen een economisch beleid, maar ook een sociaal beleid en het volledig democratisch functioneren van de instellingen nodig.
Niets daarvan is in de benodigde mate aanwezig.
Desondanks zullen wij voorstemmen, want wij zijn van mening dat om goed te lopen het amputeren van het aanwezige been geen oplossing is, maar dat men moet proberen bij te dragen aan het met spoed bemachtigen van het ontbrekende.
Wij denken ook dat wij ons vanuit een constructief standpunt meer gerechtigd zullen voelen te eisen dat met spoed in de tekorten wordt voorzien.
Het politieke, economische en sociale belang van de uitspraak die wij vandaag doen en waaraan wij onze stem geven, zou tot een rookgordijn verworden, dat wil zeggen tot mislukken zijn gedoemd, als wij met zijn allen geen verantwoorde bijdrage leveren aan het in de Europese Unie invoeren van fiscale en sociale rechtvaardigheid en volledige democratische legitimiteit.

Hindley
Ik zal de ontwerpresolutie waarin wordt beweerd dat de landen die vanaf 1 januari 1999 aan de eenheidsmunt willen deelnemen daar inderdaad geschikt voor zijn, niet steunen. Evenmin zal ik de ontwerpresolutie steunen volgens welke dat de eenheidsmunt in het licht van deze criteria en dit invoeringsschema wenselijk en haalbaar is. Ik twijfel niet aan de ernst van diegenen die deze resoluties wel ondersteunen; sommigen zijn meer overtuigd dan anderen, iedereen is op de hoogte van de risico's, maar velen hebben hun financiële en economische bedenkingen aan de kant gezet in de overtuiging dat een daad van politieke wil de gewenste Europese integratie kan bewerkstelligen door het afdwingen van economische convergentie op basis van monetaire discipline. Ik geloof echter dat deze koers fundamenteel onjuist is.
Degenen die in dit hele project daadwerkelijk de touwtjes in handen hebben - en die zijn hier in deze vergaderzaal niet aanwezig - genieten een misplaatst vertrouwen, net als de kapitein die vastbesloten is de zee op te gaan, ondanks de waarschuwingen die hem manen tot voorzichtigheid vanwege de ontwerp- en constructiefouten in zijn schip, en die gelooft dat hij met zijn goede wil en wat wind in de zeilen de reis wel aankan. Hier in het Parlement worden verder alleen de dekstoelen verplaatst en probeert men de schijn op te houden dat men meer invloed heeft dan in werkelijkheid het geval is. Als u mij toestaat deze metafoor door te trekken, kan ik eraan toevoegen dat het brede publiek zich vooralsnog wijzer heeft getoond en niet warm blijkt te lopen voor de uitnodiging voor deze reis. Dat alleen al zou een teken aan de wand moeten zijn; per slot van rekening worden wij als democraten niet alleen geacht leiding te geven, maar ook te volgen.
Als een aantal landen zich heeft gekwalificeerd maar deelname aan het project niet opportuun acht, terwijl andere die er overduidelijk nog niet aan toe zijn juist wel deelnemen, zijn we terechtgekomen in het rijk van de fantasie, waar alles draait om politieke schijn en economische realiteit geen enkele betekenis heeft.
Ik wil duidelijk stellen dat ik de eenheidsmunt niet zou willen tegenhouden: die ontwikkeling lijkt bij een effectieve interne markt bijna onontkoombaar.
De eenheidsmunt is echter niet essentieel voor de interne markt. De werkelijke reden voor de invoering van de euro is het bevorderen van de politieke integratie. Het is waanzin om de onverenigbare Europese economieën in een keurslijf te willen persen. Ik ben absoluut geen tegenstander van economische integratie: ook dat is iets waar de interne markt toe kan leiden. De maatschappij die uit de samenvoeging van dergelijke marktgerichte economieën te voorschijn komt zal echter nauwelijks rechtvaardig te noemen zijn, en ik blijf uiteindelijk een socialist die gelooft dat het enige zinnige en humanistische doel van economische planning de verwezenlijking is van een samenleving die rechtvaardig en op basis van gelijkheid is ingericht. Ik geloof dat zo'n samenleving alleen realistisch en haalbaar is als de bestaande landen er zich met hun gezamenlijke macht en vermogens voor inzetten, en niet kan worden bereikt met een zogenaamde unie die nog altijd wordt aangevoerd door een niet-gekozen Commissie en met een eenheidsmunt die door niet-gekozen bankiers wordt beheerd.
De eenheidsmunt die ons wordt aangeboden, kan niet worden ingevoerd zonder verdere bezuinigingen op de sociale uitgaven, die de sociale structuur van ons werelddeel alleen maar verder zullen ontrafelen en de sociale voorzieningen nog verder zullen aantasten - voorzieningen waarvoor mijn partij destijds juist in het leven werd geroepen.
De eenheidsmunt zal ons op zijn best gevangen houden in het rigide wisselkoersmechanisme dat de West-Europese economieën weinig meer heeft opgeleverd dan lage groei en hoge werkloosheid.
Het is waanzin om het variabele wisselkoersmechanisme op te geven, dat juist als economisch instrument dient om de onvermijdelijke en evoluerende verschillen in economische output op te vangen tussen de verschillende landen en regio's en tussen de verschillende economische sectoren onderling. Volgens het slechtste scenario stevenen we met deze eenheidsmunt rechtstreeks af op een botsing met de speculanten, die staan te popelen om de werkelijke kracht te testen van de link tussen de fictieve Europese economie enerzijds en een verhandelbare Europese eenheidsmunt anderzijds. Er zijn nog altijd verschillende Europese economieën, en het is daarom verstandig voorlopig ook verschillende Europese munten aan te houden.
Ik heb echter nog een ander en meer fundamenteel bezwaar tegen de eenheidsmunt, en dat betreft de ondemocratische aard ervan. Als ik werkelijke invloed op de toekomst van Europa had willen hebben, zou ik niet zo dom zijn geweest mijn politieke overtuiging openlijk te verkondigen, openlijk om goedkeuring door een politieke partij te vragen en mijn opvattingen vervolgens openlijk uit te testen in vrije en democratische verkiezingen.
Nee, ik zou in plaats daarvan een sluwe bureaucratische bankier zijn geworden, mijzelf hebben ingegraven in een duistere wereld vol intrige tussen allerlei commissies, me opzettelijk verbergen achter stapels statistieken, de groten der aarde naar me doen luisteren en er in geen geval zelfs maar van dromen me voor welk parlement dan ook verkiesbaar te stellen. Het mag nooit zo zijn dat een enkele persoon, of zelfs een grote groep personen, bij een bank of een financieel instituut de macht in handen heeft als die bank niet is onderworpen aan democratische controle. De Centrale Bank die nu wordt opgericht, druist regelrecht in tegen een eeuwenlange West-Europese democratische traditie. Ik, als gekozen parlementslid, word geacht de opvattingen van de bank over mijn begroting als bindend te beschouwen, terwijl die bank verplicht is mijn democratisch mandaat te negeren.
Een Parlement dat hiermee instemt doet daarmee jaren, decennia van inspanningen teniet waarin er juist vastberaden naar werd gestreefd om economische macht verantwoording te doen afleggen. Ik niet; ik zal tegenstemmen, geen negatieve tegenstem maar een tegenstem als principieel uitgangspunt voor het streven naar een ander Europa, een Europa dat blijvende sociale structuren hoger acht dan blinde monetaire orthodoxie.

Hyland
Als Iers EP-lid verwelkom ik de eenheidsmunt, waarmee we een nieuwe en positieve stap zetten in de richting van de Europese integratie.
Ik ben met name trots op het feit dat mijn land aan alle aspecten van de convergentiecriteria heeft voldaan.
Ierland heeft aangetoond wat er bereikt kan worden door middel van zorgvuldige economische planning en vastberadenheid in het streven naar de verwezenlijking daarvan.
Het strikte fiscale beleid van de EMU biedt een duurzame basis voor aanhoudende groei en zal ons helpen de kortzichtige politieke verleiding te weerstaan om besluiten afhankelijk te maken van politieke populariteit.
Op langere termijn zullen de besluiten die het Parlement vandaag neemt een doorslaggevende rol spelen in de strijd tegen de werkloosheid en het economische fundament van de EU verder verstevigen, zodat de Unie de uitdagingen op de wereldmarkt met vertrouwen tegemoet kan treden.

Imaz San Miguel
De PNV stemt voor de euro. Om economische redenen, maar ook vanwege de politieke consequenties ervan.
De euro zorgt voor consolidatie van de interne markt, maakt een eind aan de kosten voor het wisselen van Europese munten, draagt bij aan het verbeteren van de concurrentiepositie van onze bedrijven en zorgt voor vergroting van de stabiliteit, hetgeen de investeringen en de werkgelegenheid ten goede kan komen.
Ook de consumenten zullen beter af zijn. Voor hen betekent de euro een beter inzicht in de prijzen en minder kosten wanneer zij door Europa reizen.
De euro laat ons een gunstig scenario voor de mededinging zien, dat ons echter dwingt te letten op diegenen die wellicht meer problemen hebben. Daarvoor is meer territoriale solidariteit in de Europese Unie vereist, alsmede versterking van de sociale en economische cohesie in onze maatschappijen.
Maar de euro leidt vooral een politiek proces in. Het uitoefenen van de monetaire macht in Europa vereist een betere coördinatie van economische beleidsvormen en impliceert een versnelling van de Europese integratie. Een goed bericht voor diegenen onder ons die voorstander van een federaal Europa zijn.
Dit integratieproces verzwakt bovendien de rol van de lidstaten en biedt een historische gelegenheid voor rechtstreekse deelname van volkeren en naties, zoals het Baskische volk, aan een verenigd Europa dat de verscheidenheid van de deelnemende volkeren respecteert.

Kaklamanis
Ongeveer vijftig jaar zijn verstreken sedert de dag waarop de oprichters van de Europese Gemeenschappen besloten hebben gezamenlijk de weg van de Europese eenmaking te bewandelen.
Vijftig jaar lang hebben vele politici en miljoenen mensen geloofd in en gewerkt aan de opbouw van Europa, van een Europa van solidariteit, arbeid, kwaliteit - en niet kwantiteit - en veeltaligheid, van een Europa van de geest.
Vandaag, 2 mei, één dag na de dag van de arbeid, heeft de Europese Raad, helaas met de zegen van het Europees Parlement, besloten het Europa van de idealen te begraven. De Europese regeringen hebben hun volkeren uitgeleverd aan de bankiers. Met boekhoudkundige kunstgrepen zijn zij zelfs over de door henzelf vastgestelde criteria van Maastricht heen gestapt.
Niemand heeft ons uitgelegd aan de hand van welke criteria landen zoals België en Italië worden toegelaten tot de eerste "golf" van de EMU.
Niemand heeft ons gezegd wanneer licht zal schijnen in de donkere tunnel van de werkloosheid en de armoede, waardoor in Europa een "tweederde samenleving" is ontstaan.
Niemand heeft ons uitgelegd waarom de politieke eenmaking van Europa is opgeofferd op het altaar van de cijfers en de besluiten van de bankiers, van mensen zoals de Fransman Trichet, die kandidaat is voor het presidentschap van de Europese Centrale Bank. Heel toevallig betekent het woord "tricher" in het Frans "vals spelen" .
Al degenen die indirect, met hun stem in het Europees Parlement, en direct, met hun stem in de Europese Raad, bijdragen aan het monstrueuze klonen van het "eengemaakte Europa" , zullen spoedig voor hun besluit verantwoording moeten afleggen ten overstaan van hun volkeren.
Ik hoop dat zij, kort voor de komende Europese verkiezingen, de politieke moed zullen hebben om hun standpunten en meningen trouw te blijven.
De Europeanen met een hoofdletter (en niet de europeanen met een kleine letter) zeggen "ja" tegen echte politieke en economische convergentie in Europa en "nee" tegen nominale convergentie, tegen schijnconvergentie. Ik wilde mij in het Europees Parlement hiertegen verzetten en daarom heb ik mij tijdens de stemming onthouden.

Kreissl-Dörfler
Het staat onomstotelijk vast dat de euro op 1 januari 1999 in elf landen van de Europese Unie wordt ingevoerd. Ik juich dit uitdrukkelijk toe. Als de euro in slechts zes of zeven kernlanden van de Europese Unie zou worden ingevoerd, zoals de Beierse minister-president Edmund Stoiber, de Europees afgevaardigde Ingo Friedrich en de Duitse minister van Financiën Theo Waigel wensten (alle drie lid van de CSU), had ik er niet mee ingestemd. Dit zou namelijk onvermijdelijk tot verdeeldheid in de Europese Unie hebben geleid en tot een verlies aan solidariteit tussen de bevolkingen en de landen in de EU.
Wij mogen nu echter niet op onze lauweren rusten en het verdere beleid overlaten aan de Europese Centrale Bank. De extreem hoge werkloosheid in de lidstaten van de EU, die door deskundigen op 34 miljoen mensen wordt geschat, maakt een gecoördineerd economisch en werkgelegenheidsbeleid in de EU noodzakelijk. Als de nadruk louter en alleen op prijsstabiliteit wordt gelegd, zal de werkloosheid verder toenemen en tot onvermoede sociale spanningen leiden. Een door ons groenen niet gewenste hernationalisatie in de landen en een ruk naar rechts zouden de gevolgen hiervan zijn. Het is dan ook absoluut noodzakelijk dat de Europese Centrale Bank een doeltreffende democratische inbedding krijgt, zodat zij zich niet, losgekoppeld van een gemeenschappelijk Europees economisch, sociaal en arbeidsmarktbeleid, enkel en alleen richt op prijsstabiliteit, hoe belangrijk deze ook is. Derhalve dient de Europese Centrale Bank ter zijde gestaan te worden door een economische raad, zodat het beleid van de ECB gebonden is aan dezelfde beleidsdoelstellingen als een gemeenschappelijk Europees beleid.
De eis van de Duitse minister van Financiën Waigel om tussentijds de spelregels te veranderen en bijvoorbeeld enkele landen als Italië en België uitzonderingsregels op te leggen, dient te worden verworpen. Het stabiliteitspact dient geen voorkeur te krijgen en er kan niet worden vastgelegd dat extra inkomsten in de staatsbegroting uitsluitend voor de vermindering van het overheidstekort mogen worden gebruikt. Hierdoor zou de handelingsbevoegdheid van een regering om bijvoorbeeld een werkgelegenheidsprogramma op te leggen, aanzienlijk worden beperkt en dat is een ontoelaatbare inbreuk op de nationale soevereiniteit. De politiek moet zich richten op het welzijn van allen en niet alleen op dat van de vermogenden. Wij hebben dringend behoefte aan een doeltreffende coördinatie van het macro-economisch beleid dat de bestrijding van de werkloosheid als hoogste prioriteit moet stellen. De ECB moet zich derhalve niet uitsluitend op een rigide monetair beleid richten, zoals in het verslag-von Wogau wordt geëist. Mede om deze reden heb ik tegen het verslag-von Wogau gestemd, dat het welzijn van de mensen in de Europese Unie enkel en alleen ondergeschikt wil maken aan een monetaristisch, neoliberaal beleid.
Het is ook niet mijn doel om met de euro een Europese hegemonie op te bouwen. De Europese Unie zou haar bevoegdheden en haar macht, die zij met de euro zeker zal uitbreiden, moeten inzetten voor de ontwikkeling van een sociaal, ecologisch en ook solidair mondiaal economisch bestel. De euro mag niet misbruikt worden om de muren rondom Europa hoger en sterker te maken. Gelet op de zo graag geciteerde "mondialisering van de wereldeconomie" zou dit de verkeerde weg zijn, die alleen maar zou leiden tot extra spanningen en afwijzingen, niet alleen in de lidstaten van de EU, maar in de gehele wereld. Het door de CSU-verantwoordelijken voorgestelde monetair beleid moet worden afgekeurd. Met de steun van Frankrijk en andere EUlanden, alsmede een ander Duits beleid na de Bondsdagverkiezingen op 27 september, dat zich weer op de meer dan gerechtvaardigde wensen van de burgers zal concentreren, kan de euro als instrument dienen voor een verdieping en openstelling van de Europese Unie. Het succes en de stabiliteit van de euro, en vooral ook de acceptatie ervan door de burgers, zal afhangen van een sociaal en ecologisch georiënteerd economisch beleid. Ik juich de invoering van de euro uitdrukkelijk toe, juist met het oog op de politieke inbedding van Duitsland in de Europese Unie, en het is nu van belang de noodzakelijke corrigerende maatregelen te treffen.

Lienemann
In deze fase kan de stemming van het Europees Parlement, dat zich zonder commentaar uitspreekt, geen invloed meer hebben op de gang van zaken en op de voorwaarden voor de overgang naar de euro.
Ik zal mij vandaag van stemming onthouden. Ik had op dit historische moment graag voor willen stemmen, omdat ik positief sta tegenover de gemeenschappelijke munt. Maar het kader dat ons thans wordt voorgesteld, biedt te veel risico's voor onze democratie en voor ons sociaal model om er mijn steun aan te kunnen geven.
De euro had een fantastische troef voor onze volkeren kunnen zijn, als daardoor de politieke unie en de democratische versterking van Europa konden worden versneld, indien hij economische speelruimte had gegeven om de werkloosheid uit te bannen en een tijdperk van sociale vooruitgang in te luiden, indien hij ons werelddeel de kans zou bieden om tegenover de Amerikaanse hegemonie een andere conceptie van de toekomst van onze planeet uit te dragen.
Dit nu is thans niet het geval. Het kader van de invoering van de euro leidt niet tot een overdracht van soevereiniteit van de natie-staten aan democratische Europese instanties (wat positief zou zijn) maar wel tot een soevereiniteitsafstand van de volkeren.
De ECB, die de meest onafhankelijke centrale bank ter wereld zal worden, beslist veel almachtiger dan de Amerikaanse federale bank of de huidige Bundesbank, zal absolute macht hebben zonder parlementaire controle, zonder dat zij het beleid van een Europese regering hoeft uit te voeren, want omdat er geen economische regering is gevormd, heeft de Europese Unie zich dit onmisbare stuk gereedschap ontzegd.
Op die manier hebben de volkeren van Europa geen enkele zeggenschap meer over de monetaire keuzen. Met het stabiliteitspact van Dublin hebben zij ook niets meer te zeggen over de macro-economische keuzen, die toch voor hun leven en hun toekomst doorslaggevend zijn.
Door het stabiliteitspact worden onze economieën niet alleen in een monetair keurslijf geperst. Hierdoor wordt, erger nog, een echte economische grondwet ingevoerd die de regeringen of parlementen van elke macro-economische armslag berooft en die zelfs zo ver gaat dat in overtreding zijnde staten worden bestraft.
Waartoe dienen dan verkiezingen, indien aan deze zo belangrijke beslissingen niets meer valt te veranderen? Ik weiger om onze gemeenschappelijke lotsbestemming uit te leveren aan de machten van het geld en aan de bezitters van de monetaire dogma's.
Sommigen zien in de euro een fase die leidt tot een sterkere politieke integratie van Europa. Maar die hoop wordt nergens door gestaafd. De uitgestrekte markt, de vrijhandelszone, die momenteel voor Europees project doorgaat, heeft een politiek sterk Europa niet nodig. In het uiterste geval is het eerder omgekeerd, want je neemt waar dat het autonoom worden van de economische en financiële wereld die elke collectieve en democratische regelgeving van zich afschudt, de neiging vertoont de politiek in een hoekje te drukken. Tijdens het Verdrag van Maastricht was trouwens voorzien dat er een Intergouvernementele Conferentie zou worden gehouden ter versterking van de politieke integratie, ter verbetering van de instellingen. Op die manier zou de vooruitgang van het politieke Europa hand in hand gaan met de verwezenlijking van de Economische en Monetaire Unie.
Maar je kunt niets anders dan constateren dat Amsterdam geen zinnige vooruitgang heeft gebracht. Het politieke Europa is futloos, en van het in Maastricht aangekondigde evenwicht tussen het monetaire, het economische en het politieke aspect is niets terechtgekomen.
Als antwoord op de bezorgdheid van de Europeanen over de stijging van de werkloosheid, hebben de Europese instanties de schepping van 1 miljoen banen en het uitbrengen van een witboek aangekondigd. Sedertdien is geen nadere invulling meer gegeven aan de grote werken en ook niet aan een betere belasting van het kapitaal teneinde de druk op de arbeid te verlichten.
De werkloosheid in de eurozone is toegenomen, vooral als men ervan uitgaat dat de officiële werkloosheidscijfers geen rekening houden met alle werkzoekenden en evenmin met de "onderbetaalde" werknemers, wier aantal steeds groter wordt.
Zo zijn de beloften van Maastricht, vooral ten aanzien van de politieke en democratische versterking van Europa en van de werkgelegenheid, niet nagekomen. Erger nog, het stabiliteitspact laat aan de lidstaten alleen speelruimte voor fiscale en sociale dumping om het hoofd te bieden aan de verscherpte concurrentie. Het huidige kader voor de overgang naar de euro houdt het gevaar in dat het liberale afglijden van Europa en het zich richten naar het Amerikaanse model worden versneld. Onze volkeren hebben daarbij niets te winnen en veel te verliezen.
Ik spreek de wens uit dat de grote sprong voorwaarts om een politiek en een sociaal Europa af te dwingen die die naam waardig zijn, en die voor de overgang naar de euro niet heeft kunnen plaatsvinden, zich later kan voltrekken.
De veeleisende Europeaan in mij zal daar zijn prioriteit van maken.
Lindqvist (ELDR), Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling (V), schriftelijk. (SV) De EMU is een zeer riskant centralistisch project met geringe verankering in de bevolking. De EMU geeft prioriteit aan prijsstabiliteit en een lage inflatie. De EU is geen optimaal monetair gebied en de economieën van de afzonderlijk lidstaten zijn al te verschillend om een gemeenschappelijke munt te kunnen invoeren. Het risico is groot dat de EMU door eenzijdig gericht te zijn op inflatiebestrijding zal leiden tot een grotere werkloosheid. De verschillen tussen groeiregio's en de gebieden die ontvolkt raken, kunnen groter worden met meer instabiliteit tot gevolg.
De EMU leidt tot een sterke centralisatie en een minder democratische vorm van het economische beleid, het interne en externe monetaire beleid, dat op den duur ook het belastingbeleid en het financiële beleid kan gaan omvatten. Dit blijkt ook uit het verslag dat spreekt over "een intensievere coördinatie van belastingsystemen en belastingtarieven" .
Bij de EMU gaat het om economie, maar het is in hoge mate een politiek project in de richting van supranationaliteit en centralisatie. De EMU versterkt de federale elementen van de EU die in de richting wijzen van staatsvorming, de staat EU.
De EMU en de nieuwe munt, de euro, zullen geleid worden door de Europese Centrale Bank, de ECB. De ECB krijgt meer onafhankelijkheid en macht dan welke bank ook ter wereld. De leden van de ECB, die voor een periode van acht jaar gekozen worden en niet afgezet kunnen worden, krijgen een ongekende invloed op het munt-, rente- en overige economisch beleid dat directe gevolgen heeft voor mensen, regio's en landen. De democratische controle is zwak.
De Commissie heeft een aanbeveling gedaan om op 1 januari 1999 in elf lidstaten de gemeenschappelijke munt in te voeren. De Ecofin-Raad heeft zich achter deze aanbeveling geschaard. Dit is de keus van die landen. Het Zweedse parlement heeft besloten om niet deel te nemen aan de EMU-etappe van 1 januari 1999. Dit is een verstandig besluit. De EMU heeft economische en democratische gebreken, los van het aantal landen dat lid is van de Monetaire Unie. Tegen de achtergrond van bovenstaande hebben wij tegen het verslag gestemd.
Dit is geen stellingname tegen het besluit van de afzonderlijke landen of hun economie, maar een verwoording van onze mening over de EMU als zodanig.

Lucas Pires
Ik heb voor het besluit van de Raad gestemd dat de grondleggers van het Europa van de elf aanwijst, waaronder zich ook Portugal bevindt.
Voor Europa betekent dit besluit de totstandkoming van een geweldig identiteitssymbool, een hefboom van macht in de wereld en een middel om economische ontwikkeling, de cohesie binnen Europa en de solidariteit tussen de burgers te bevorderen. Voor 300 miljoen mensen met verschillende talen zal de euro een wachtwoord worden.
We kunnen echter niet op onze lauweren rusten. Er moet werk gemaakt worden van een meer gemeenschappelijk fiscaal beleid, een betere democratische legitimering, een adequaat sociaal beleid, grotere mobiliteit binnen Europa, een meer communautaire begroting en solidariteit om de eventuele schokken in de ontwikkeling op te vangen.
Voor Portugal betekent invoering van de euro toetreding tot de grondleggers van het Europa van de toekomst en genoegdoening - door hoop - voor decennia van isolement en achterlijkheid. Wij dragen thans dus een grotere verantwoordelijkheid, maar wij zullen opgewassen zijn tegen deze omwenteling van de Europese geschiedenis, de belangrijkste sinds het begin van de Europese eenwording en de beste garantie van de onomkeerbaarheid van dit proces.

Lulling
Als lid van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, die de laatste jaren veel tijd en energie heeft gestoken in de totstandkoming van de gemeenschappelijke munt maar die in dit debat geen spreektijd heeft gekregen, wil ik duidelijk maken dat ik voor heb gestemd ondanks het feit dat de Raad in zijn aanbeveling het criterium van de schuld op lange termijn, die niet hoger mag zijn dan 60 % van het BBP, domweg onder tafel heeft geveegd.
Zoals de zaken er op dit gebied nu voorstaan, is dat toch uiterst merkwaardig, want het naar mijn mening veel minder belangrijke criterium van de deelneming aan het wisselkoersmechanisme wordt wel in aanmerking genomen, onder meer om te constateren dat Zweden niet aan de voorwaarden voldoet. Het is zo dat Zweden nog geen deel van de eurozone wil uitmaken.
Gelukkig ligt daar wel de verklaring van de Ecofin-Raad, die trouwens op een aantal punten die mij na aan het hart liggen, wel degelijker te werk is gegaan, en welke in de resolutie die in het kader van ons verslag over de convergentie is aangenomen, bij de socialistische fractie niet in goede aarde is gevallen. Daarom ben ik blij dat het stabiliteitspact per 1 juli in werking treedt, iets wat de meerderheid van dit Parlement niet heeft durven opschrijven; dat de Raad erkent dat wij met betrekking tot de financiering van de pensioenstelsels op een tijdbom zitten als gevolg van de demografische situatie; dat met betrekking tot de fiscaliteit de eerste zorg niet gelegen mag zijn in de afschaffing van de fiscale concurrentie, maar in het vermijden van oneerlijke en schadelijke concurrentie, dat wil zeggen, niets meer en niets minder dan hetgeen in de EcofinRaad van 1 december 1997 was besloten.
Met inachtneming van deze kanttekeningen heb ik voor gestemd, en dat toch wel met overtuiging.

Marin
Aan de collega's, leden van het Europees Parlement, de vertegenwoordigers van vijftien staten en tevens van meer dan een honderdtal historische regio's en naties, gemeenschappen en volkeren, wil ik getuigenis afleggen en de stem laten horen van een historische natie, de streek van Venetië - la Venetie, the Veneto, das Venetland - die als zodanig heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de economie en de beschaving van Europa, die in de verschillende cycli van zijn geschiedenis voortdurend heeft vooruitgelopen op de grote gebeurtenis waaraan wij heden mogen deelnemen: de totstandkoming van de ene Europese munt.
Heden ten dage vormen de streek Venetië, haar bevolking en de bestuurseenheid Venetië, samen met de andere regio's en bevolkingen van het Europese kiescollege van het Noord-Oosten van de Republiek Italië, een van de rijkste en meest dynamische economische en productieve stuwende krachten van Europa.
Zo heeft de streek van Venetië honderd dertig jaar lang - waarvan meer dan de helft ontstoken van democratie - door haar werk en kunde bijgedragen aan de sterkte van de Italiaanse geldeenheid, nadat tenslotte de kunstmatige en verstikkende barrières van de Savoie-dynastie en van het nationalisme waren geslecht, wist de streek van Venetië nog meer bepalend te worden voor de stabiliteit, de rijkdommen en de kracht van een munt waarin wij ons tenslotte, net als tijdens de duizenden jaren van onafhankelijkheid, weer volledig kunnen herkennen.
In de preromaanse tijden waren de Venetianen aanwezig en actief langs de talloze handelswegen en handelscentra - over land, langs de rivieren en ter zee - van ons werelddeel, en ook in Cyrenaica (kustgebied van Oost-Libië) en Klein-Azië, langs de Oostzee en in Midden-Europa, langs de handelsroutes van het barnsteen en het tin, in de huidige streek van Venetië, in Latium, in Bretagne en de Britse eilanden, op het Balkan-schiereiland en het Iberische schiereiland, langs het Bodenmeer en bij de Zwarte Zee, waarbij zij zich steeds toelegden op een arbeidzaam en handeldrijvend vreedzaam samenleven en niet op het voeren van oorlogen en het plegen van gewelddadigheden of plunderingen.
De Venetianen gaven, zoals in "Vita di San Girolamo Manni" van Suzanne Chantal door de Jood Abraham wordt beschreven, de voorkeur aan het algemeen belang boven hun particuliere belangen. Daarom streefden zij er, drieduizend jaar lang, naar republikeinse instellingen te stichten en evenwichtige en dus welvarende samenlevingen op te bouwen, waarbij zij diplomatieke oplossingen in plaats van het uitvechten van conflicten bepleitten, aan federale grondwetten de voorkeur gaven boven een feodaal bestel, aan het vrije verkeer van goederen, personen en ideeën boven autarkische en stagnerende stelsels. Ten tijde van de Trojaanse oorlogen stonden de Venetianen aan de zijde van de aangevallen partij teneinde gezamenlijk hun vrijheid, die tevens de vrijheid van het handelsverkeer tussen heel Europa en Azië was, te verdedigen.
Even leerzaam is de monetaire ervaring van de streek Venetië voordat het eerste grote Europese keizerrijk werd gesticht: terwijl de naburige Keltische, Griekse of gehelleniseerde en Italische nederzettingen een overstelpende hoeveelheid munten voortbrachten - een per stam, per clan of per nederzetting - die in een beperkt gebied circuleerden, sloegen de Venetianen eeuwenlang in verscheidene Munten in hun onderling verbonden steden of gemeenschappen, één enkele zilveren munt met een constante en stabiele waarde, die niet alleen in de streek van Venetië en Istrië, maar ook in een groot deel van het Europese vasteland in omloop was: een veelzeggend voorteken van de roeping en het vermogen van de Venetianen voor een supranationaal economisch en monetair bestel of, beter gezegd, een stelsel dat een continentaal en supracontinentaal karakter ging verwerven.
De Venetianen namen op vreedzame wijze en op voet van gelijkheid deel aan het Romeinse Rijk - net zoals nu Spanje en Ierland, Oostenrijk en Finland zijn toegetreden tot de uitgebreide Europese Unie en vandaag tot de euro - waarbij zij gedurende heel het Romeinse Rijk hun autonomie, hun handel en hun welvaart in stand hielden, een welvaart die zij met een groeiend aantal volkeren deelden.
Deze handel nu is nooit geheel verdwenen, zelfs niet in de tijd van de Hunnen en de Goten, en nam zelfs beetje bij beetje in intensiteit, omvang en kwaliteit toe dankzij de nieuwe hoofdstad Venetië, alwaar de republikeinse en federale instellingen van de streek van Venetië zich hadden geconcentreerd.
De moderne Republiek Venetië, die zich uitstrekte van Zwitserland tot de Zwarte Zee, is in onze ogen niet alleen die multietnische en multiculturele federale staat, maar ook nog een duizendjarig vaderland van de burgerlijke en godsdienstige vrijheden en van behoorlijk bestuur, maar ook van dat uitgesproken stabiele en stabiliserende economisch en financieel bestel van heel Europa, waarvan noch in de ruimte, noch in de tijd de duur werd overtroffen van de waarden van de Venetiaanse munt - in omloop van de Atlantische Oceaan van de gebroeders Zen tot aan de Middellandse Zee en in de florissante landen en markten langs de routes van de zijde en van Marco Polo, tot in Perzië en nog verder.
Heden ten dage, nu binnen de Europese Unie vele van de beste kenmerken van de Venetiaanse instellingen weer naar voren komen, is het mij een grote eer, als Venetiaan en als Europeaan, met mijn stem bij te dragen tot de concrete verwezenlijking van de ene munt waarmee wij ons allen op democratische wijze kunnen identificeren, in die zin dat hij niet slechts louter een economisch instrument is maar tevens een element van tolerantie, dialoog, waarachtige solidariteit en beschaving.

Marset Campos
Izquierda Unida heeft haar kritiek op het huidige economisch-sociaal model dat de laatste jaren vanuit de monetaristische discipline volgens de criteria van Maastricht in de EU wordt ontwikkeld, reeds voldoende tot uitdrukking gebracht.
Evenzo hebben wij ernstige kritiek geuit op de inhoud van het stabiliteitspact, dat grotere werkloosheid en onzekerheid voor de welvaartsstaat betekent.
Er is juist een ander economisch beleid nodig dat absolute prioriteit toekent aan volledige werkgelegenheid en sociaal welzijn.
Het huidige model waarop de euro is gebaseerd betekent hegemonie van de markt ten koste van de democratie en de politieke unie.
Op dit moment, het moment dat uitsluitend wordt getoetst welke landen voldoen aan de voorwaarden voor deelname aan de euro, kunnen wij ons slechts terughoudend opstellen, want wij zijn nu juist van mening dat de euro, de eenheidsmunt zoals deze is geïntroduceerd, de werknemers in onzekerheid laat. De ene munt had op andere parameters gebaseerd moeten zijn, ingegeven door solidariteit, volledige werkgelegenheid en sociaal welzijn.

Martinez
Ziezo, het is gebeurd! Met 467 stemmen tegen 65 heeft de sekte van de euromonetaire tempel besloten tot de moord op elf naties.
De lire van het Italië van de oude steden, de peseta van Spanje, het rijk dat zich tot hier in Brussel uitstrekte, het pond van het Ierland van de wilde pony's, de escudo van het grote Portugal van Vasco da Gama, al die munten die de neerslag, het symbool en de identiteit van de naties uitmaakten, zijn zojuist weggevaagd.
Buiten het halfrond, beste collega's, u moet het wel horen, speelt een orkest van het Duitse leger. U hoort de trommels, de trompetten, de schellenboom. Wat spelen zij? Preussen Gloria. Niets minder dan dat, een mars van de ganzenpas, een mars van het Pruisen van Frederik de Tweede, uitgerekend hier, op 2 mei 1998 in het Parlement, om het overlijden van de nationale munteenheden en de invoering van de euro te vieren.
Wat willen we dan nog meer? De Centrale Bank in Frankfort, de ganzenpas en de muziek van het Duitse leger, het door Theo Waigel opgelegde begrotings-rantsoeneringspact, de euro, dat is de monetaire Anschluß van tien munteenheden, waaronder de Franse frank, bij de Duitse mark.
Alles is men hier vergeten. Onze munteenheden zijn gesmeed uit de offers van duizenden en nog eens duizenden werkers in de hoogovens, de kolenmijnen en de textielfabrieken van Pas-de-Calais of Lotharingen tot in Asturië, van de offers van de vissers van Bretagne tot aan Spaans Galicië, van het zwoegen van de boeren van Europa. Dat alles vormt een munt, het bloed en het hart van de volkeren.
Een munteenheid afschaffen, dat is heel die periode van zweet en opofferingen van tafel vegen. Omdat u dat doet, bent u uw boekje te buiten gegaan. U bent buiten uw bevoegdheden getreden. De volkeren hebben het recht monetair te overleven. Wat het Europees Parlement daar ook van moge denken of daar ook mee doet!

Megahy
Ik stem tegen dit voorstel om protest aan te tekenen tegen dit slecht ontworpen, ondemocratische en economisch rampzalige plan voor een eenheidsmunt.
Ik weet dat velen er jarenlang aan hebben gewerkt om deze muntunie te verwezenlijken. Hun euforie is daarom begrijpelijk. Ik geloof echter ook dat ze over niet al te lange tijd met spijt zullen terugkijken op deze euforie, zoals de passagiers van de Titanic aan hun inscheping gedacht moeten hebben toen het schip in de Noordelijke IJszee ten onder ging.
Men heeft er ons Britten herhaaldelijk op gewezen dat we van meet af aan moesten meedoen, dat we anders de boot zouden missen. De Titanic heeft echter laten zien dat je sommige boten inderdaad maar beter kunt missen. Ik geloof niet dat dit schip zeewaardig is en weet zeker dat er ijsbergen op de route drijven. Net als op de Titanic zullen het met name de passagiers op het onderdek zijn die het het zwaarst te verduren zullen krijgen. De meesten van diegenen die dit hele plan erdoor hebben gedrukt, zonder dat er sprake is geweest van daadwerkelijke reflectie of een echte democratische discussie, zijn verzekerd van een plaats in de reddingsboten als het euroschip ten onder gaat. Het zijn de arbeiders, de werklozen en de meest kwetsbare groepen in onze samenleving die, zoals altijd, het onderspit zullen delven wanneer dit lekke vaartuig verdwijnt in het ijzige water van de economische realiteit.

Moreau
De zojuist gehouden stemming legt een hypotheek op de toekomst van onze landen. Er ligt geen met rozen omzoomde weg voor ons open, maar een die bezaaid is met voetangels en klemmen en met offers voor de bevolking.
De invoering van de euro zal namelijk een nieuwe fase van het ultraliberale Europa inleiden, dat op zijn passiefzijde reeds bijna 18 miljoen werklozen en 57 miljoen armen telt. Drastische beperkingen zullen (en zijn reeds) aan de nationale begrotingen opgelegd door de convergentiecriteria en de dreiging met de sancties van het stabiliteitspact, dat vervroegd ten uitvoer wordt gelegd. Dat de wisselkoers één en dezelfde zal zijn, legt een enorme druk op de lonen en leidt tot overexploitatie van de werknemers met deregulering en flexibiliteit.
Omdat het door de geld- en kapitaalmarkten beheerst wordt, is en wordt Europa steeds meer het Europa van de economische oorlogvoering, dat een progressief beleid in de weg staat. Het is dit Europa dat wij bekritiseren, terwijl wij uit alle macht naar een ander Europa streven. Wij willen bijdragen aan de heroriëntering van de Europese opbouw in de richting van een sociaal Europa, samenwerking en het samen ontwikkelen van gelijke en soevereine naties, een Europa van het delen van de kosten en de kennis, een Europa dat openstaat voor de wereld en dat zijn betrekkingen stoelt op solidariteit en wederzijds belang.
Kortom, een Europa dat bij machte is te reageren op de uitdagingen van de 21ste eeuw, dat in staat is de middelen bijeen te brengen voor het bestrijden van werkloosheid en uitsluiting, dat de sociale wetgeving wil harmoniseren op het hoogste niveau, dat de bekwaamheid heeft om conflicten te voorkomen en om de veiligheid van elk land te waarborgen.
Met het oog daarop zijn wij vastbesloten een breed front op te zetten, bijvoorbeeld: om het stabiliteitspact op losse schroeven te zetten en in plaats daarvan een groei- en werkgelegenheidspact te sluiten, of bijvoorbeeld om status en taak van de Centrale Bank te herzien; voor een waarachtige monetaire samenwerking, met een gemeenschappelijke maar niet dezelfde munt, die gebaseerd is op de nationale valuta, hetgeen de kredietverlening ten gunste van de werkgelegenheid mogelijk zou kunnen maken; opdat de sociale dienstverlening, die bijdraagt aan de sociale samenhang, ook de middelen krijgt voor haar dienstverlenende taak in het algemeen belang.
Europa heeft voor zijn existentie de inspraak van de volkeren nodig. In de laatste twee jaar hebben de eerste grote euromanifestaties plaatsgevonden: zij tonen aan dat het mogelijk is de strijdbare convergentie te vergroten om neen te zeggen tegen de recessie, om de wurggreep van de geld- en kapitaalmarkt te lossen, om alternatieve oplossingen te bevorderen die aansluiten bij de ongelooflijke capaciteiten van de mensen, in één woord, om de Europese constructie eindelijk te democratiseren.
Wij willen daar al onze krachten aan geven. En onze tegenstem van vandaag is onderdeel van ons bouwen aan een ander Europa.

Müller
Ik heb voor de invoering van de euro gestemd, omdat ik er ten stelligste van overtuigd ben dat deze gemeenschappelijke munt de Europeanen dichter bij elkaar brengt, en weliswaar sneller en intensiever dan dit ooit door een regeringsconferentie bereikt zou kunnen worden.
Als Duits afgevaardigde betreur ik het echter dat het besluit voor de invoering van de euro, dit revolutionaire project, gewoon tijdens een regeringsconferentie werd genomen en niet geflankeerd werd door een referendum in mijn land.
Dit democratisch tekort heeft ertoe geleid dat veel mensen bij ons te slecht geïnformeerd zijn over de voordelen van de euro. Ook in Duitsland hadden wij de moed op moeten brengen een brede, heldere en bewuste besluitvorming voor dit integratieproces te organiseren.
De burgers in Europa groeien naar Europa toe als zij ervaren dat zij een actieve rol spelen in de besluitvorming.
Ten tweede wil ik er de nadruk op leggen dat men snel het vertrouwen in deze munt zal verliezen als dit gemeenschappelijke en in de toekomst ook uitgebreide Europa niet in evenwicht wordt gehouden. Evenwicht betekent in deze context echter vooral dat stabiliteit niet uitsluitend in de zin van prijsstabiliteit moet worden gezien, maar dat wij ook met dezelfde inzet strijden voor de sociale stabiliteit.
Derhalve is de invoering van de euro niet een soort eindpunt van een politieke visie van Europa. Integendeel, de euro vormt juist het startpunt voor meer Europa, meer integratie, voor een efficiëntere coördinatie van het economisch beleid en voor een consolidatie van de sociale grondrechten van de burgers in Europa.

Nicholson
Het besluit om de eenheidsmunt door te zetten is voorbarig en werd doorgedrukt om politieke redenen, niet omwille van de economische groei en verbetering van de werkgelegenheid in de EU.
Ik maak me zorgen over de gevolgen van dit voorbarige besluit voor de mensen in Noord-Ierland die ik vertegenwoordig. Nu de criteria van Maastricht met betrekking tot enkele van de elf landen zijn genegeerd, met name België en Italië, gaat het hele europroject op een erg wankele basis van start. De invoering van de euro zal de landen die buiten het project blijven even zwaar beïnvloeden als de landen die in de eerste fase al gaan deelnemen. Mijn kiesdistrict is het enige deel van het Verenigd Koninkrijk dat een grens deelt met een deelnemende lidstaat. Ik maak me er daarom ernstige zorgen over dat de te verwachten negatieve invloed van België en Italië op het project ook de economie in mijn eigen district zou kunnen treffen.
Ik ben verheugd dat de Britse regering verantwoordelijk genoeg is geweest om zich niet bij de eerste groep aan te sluiten. Het europroject zou het succes van de Europese unie wel eens teniet kunnen doen. De Britse regering heeft wijselijk besloten het Britse volk niet de sprong in het luchtledige te laten maken.

Newens
Ik ben altijd voorstander van een Europese eenheidsmunt geweest om ervoor te zorgen dat goederen overal binnen de Europese Unie tegen dezelfde prijs kunnen worden gekocht, de kosten van valutatransacties in de afzonderlijke lidstaten te elimineren en de handel te bevorderen. De eenheidsmunt zou het speculanten onmogelijk maken zich op nationale munteenheden te richten en enorme winsten op te strijken ten koste van de gewone burger, zoals in het verleden is gebeurd.
Desalniettemin bevatten de huidige voorstellen nauwelijks afdoende voorzorgsmaatregelen om de meest kwetsbare bevolkingsgroepen te beschermen.
Banen zijn naar mijn mening even belangrijk als prijsstabiliteit. Met de beperkingen op de overheidsuitgaven en de stringente limieten die aan de begrotingen zijn gesteld, worden de lidstaten echter de monetaire middelen ontnomen waarmee ze achtergestelde gebieden, die de werkgelegenheid en investeringen achteruit zien gaan, zouden kunnen helpen.
We zijn getuige geweest van de enorme toename van de werkloosheid in Duitsland, met name in achtergestelde gebieden sinds de hereniging en sinds de oprichting van een Duitse eenheidsmunt.
Er moet nog veel meer werk worden verricht in de strijd tegen werkloosheid en armoede. Ik heb mijzelf onthouden van stemming om uitdrukking te geven aan mijn zware teleurstelling over hetgeen op dit gebied tot op heden is bereikt.

Olsson
Een geleidelijk aan steeds hechter samensmelten van de Europese landen is al sinds 1950 het hoofddoel geweest van de Europese integratie.
Dat wij nu besluiten over een gemeenschappelijke munt en een Economische en Monetaire Unie is een van de grootste en belangrijkste beslissingen in dit proces. De EMU is daarbij een belangrijke bijdrage aan het vredesproject en steunt de Europese Unie bij het werken aan de uitbreiding naar Midden- en Oost-Europa. Het besluit accentueert Europa als een eenheid vormende, eensgezinde en sterke deelnemer aan de wereldeconomie.
Tijdens het debat over de EMU in Zweden en binnen mijn partij heb ik voortdurend de opvatting verdedigd dat Zweden de verantwoordelijkheid voor en de voordelen van deze samenwerking zou moeten delen. Ik ben er ook van overtuigd dat Zweden zich, na een zekere bedenktijd, bij dit historische project zal aansluiten.
Met name om deze redenen vind ik het van belang om vóór te stemmen en wil ik daarmee mijn overtuiging voor de Europese samenwerking laten zien.

Orlando
Dat de euro een groot gemeenschappelijk huis wordt en geen onvoltooide toren zoals die van Babel, hangt af van ons, van de volkeren en de staten, van het Europees Parlement. Licht en schaduw, voorzeker, ook over de euro: zo gaat dat nu eenmaal voor de zaken die slecht kunnen aflopen, maar ook voor de zaken die goed kunnen aflopen, voor de ambitieuze projecten. Monetaire integratie, ja zeker, maar onmiddellijk daarna de juridische integratie en die van het gerecht, de integratie van het defensiesysteem, die van de ontwikkeling van de economie en van het milieu - en meer dan alle andere - die van het sociale leven en van de werkgelegenheid.
Twee positieve kanttekeningen: het van meet af aan deelnemen van Portugal, Spanje, Italië en Frankrijk geeft een samenhangende en concrete invulling aan het vereiste van de opbouw van één Europa: zowel Midden-Europa als het mediterrane Europa. Dat Italië vanaf het begin deelneemt, heeft de weg afgesneden voor afscheidingspogingen, waarmee werd belet dat een rijk noorden de kaart van de afscheiding zou kunnen spelen ten nadele van een zuiden dat "schuldig" zou zijn aan het niet-doorgaan van die integratie.
Nu Italië als één geheel deelneemt in het Europese bestel, kan iedere plaatselijke realiteit veilig - en moet dat ook met fantasie - originele wegen bewandelen: zo hoop ik dat Sicilië en Sardinië dat zullen doen, en zo hoop ik dat dit in de regio's zal worden begrepen, op de eilanden die ik de eer heb in dit Europees Parlement te vertegenwoordigen.
Palermo zal in juni de euro-mediterrane bijeenkomst herbergen van de 27 ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese staten en van de aan de Middellandse Zee gelegen Afrikaanse staten, en dat met alle gedrevenheid en zekerheid die samenhangen met de Italiaanse deelneming aan de Monetaire Unie.

Pailler
Al lang geleden heb ik mijn keuze voor Europa gemaakt, voor een Europa van werkgelegenheid, van sociale vooruitgang, voor een democratisch Europa dat dicht bij de bevolking staat en respect toont voor de nationale culturen, voor een Europa dat in staat is weerstand te bieden aan het hegemonistisch optreden van Amerika.
Dat ik mij heb verzet tegen het Verdrag van Maastricht, dat draaide om de gemeenschappelijke munt, komt omdat ik van mening was dat dit niet aan deze conceptie van Europa niet zou kunnen voldoen. Het sedertdien opgebouwde Europa bevestigt mijn angstige voorgevoelens.
De verklaringen en de resoluties over het sociale aspect hebben, ook al zijn ze niet zonder belang, niet werkelijk de loodzware ultraliberale tendensen van de Europese integratie gecorrigeerd.
De gemeenschappelijke munt vormt zowel het eindpunt als een nieuw beginpunt van een Europese Unie die harder wordt voor de zwakken en op maat is toegesneden voor de sterken.
In plaats van het bevorderen van de samenwerking, verscherpt zij de concurrentie tussen landen, tussen regio's tussen volkeren. Ik citeer nu de heer Tietmeyer, president van de Bundesbank, een van de voornaamste architecten van de euro: " De inzet van vandaag is het scheppen van de gunstige voorwaarden voor een duurzame groei en voor het vertrouwen van de investeerders; derhalve moeten de overheidsfinanciën onder controle worden gebracht, moet het niveau van de belastingen en retributies worden verlaagd totdat zij een op lange termijn houdbaar niveau hebben bereikt, moeten de stelsels van sociale bescherming worden herzien, moeten de rigiditeiten op de arbeidsmarkten worden ontmanteld zodat pas weer een nieuwe groeifase zal worden bereikt indien wij in de arbeidsmarkten flexibiliteit weten aan te brengen" .
De euro zal het economisch en sociaal beleid van de lidstaten in een dwangbuis persen - dat Duitsland nog eens extra heeft willen aansnoeren door middel van de zogenaamde Waigel-verklaring in de Ecofin-Raad van gisteren - zonder echte democratische controle door de nationale parlementen of door het Europees Parlement.
Dat op de gemeenschappelijke munt en het stabiliteitspact gebaseerde Europa zal een grote hinderpaal worden voor de door de Fransen gewenste veranderingen - zij hebben immers hebben gestemd voor een linkse regering - en zal elke wil tot echte veranderingen de pas afsnijden.
Om al die redenen heb ik tegen de euro gestemd.
Zoals recentelijk door de socioloog Pierre Bourdieu werd beklemtoond: " Er moet gekozen worden tussen het vertrouwen van de markten en het vertrouwen van het volk. Een beleid dat mikt op het behoud van het vertrouwen van de markten, zal het vertrouwen van het volk verliezen" . Ik geef voor wat mij betreft, de voorkeur aan het vertrouwen van het volk en het geven van vertrouwen aan het volk, want ik denk dat de strijd nog niet is afgelopen. Het aanscherpen van de tegenstellingen in verband met de invoering van de euro, kan de volkeren ertoe brengen andere eisen te stellen aan, andere richtsnoeren te eisen voor de Europese integratie.
Het is mijn bedoeling door te gaan met het geven van informatie en uitleg teneinde bij te dragen aan de ontwikkeling en de coördinatie van de strijd op Europees niveau, met als doelstelling de werkgelegenheid, cultuur, sociale vooruitgang en democratie in het middelpunt van de Europese opbouw te plaatsen.

Papayannakis
Met dit buitengewoon debat wordt een hoofdstuk afgesloten dat met het Verdrag van Maastricht werd geopend. De monetaire eenmaking is hiermee echter niet voltooid. Dat zal pas het geval zijn wanneer alle lidstaten van de Europese Unie lid zijn geworden van de EMU. Daarom ben ik blij met de verklaring van de ECOFIN-Raad waarin de overtuiging wordt uitgesproken dat mijn land, Griekenland, vanaf 1 januari 2001 zal toetreden tot de euro, onder dezelfde voorwaarden als de andere elf leden die de convergentie reeds hebben bewerkstelligd en aan de euro kunnen deelnemen.
De invoering van de euro is inderdaad van historisch belang. Daarmee wordt de interne markt voltooid. De euro staat in dienst van de interne markt. Europa krijgt aldus de mogelijkheid een beslissende rol te spelen in de wereld en niet alleen in de wereldeconomie of op de wereldmarkten. Belangrijker dan deze rol is echter het feit dat met de euro een duidelijke en concrete politieke wil de overhand heeft gekregen boven de "natuurlijke gang van zaken" in de economie en op de markten. Daaruit blijkt hoe doeltreffend de Europese politieke wil kan zijn, wanneer deze in eensgezindheid en volharding tot stand wordt gebracht.
Ik hoop dat dezelfde sterke wil ook tot uiting zal komen in de bestrijding van de werkloosheid en de sociale uitsluiting, in de bevordering van de duurzame ontwikkeling en natuurlijk in de bewerkstelliging van een op federale leest geschoeide, institutionele en politieke eenmaking van de Europese Unie.
Met de euro hebben wij nu een belangrijk instrument in handen gekregen. Laten wij besluiten deze euro voor onze doelstellingen te gebruiken. Met deze overwegingen, deze hoop en deze voorwaarden, die de voorwaarden zijn van radicaal en ecologisch Europees Links, zeg ik "ja" tegen het voorstel voor de invoering van de euro.

Pinel
De meest toegewijde aanhangers van het federale Europa trekken bij wijze van mirakelremedie de Economische en Monetaire Unie op, gaan prat op de heilzame gevolgen in elke context en veelal zonder enige context; zij beweren graag dat de euro een grotere economische en sociale samenhang in de hand zal werken, of dat hij zal helpen de werkloosheid te bestrijden, terwijl zelfs kanselier Kohl duidelijk te verstaan heeft gegeven dat "de euro geen banen zal scheppen" .
In werkelijkheid zal de EMU de onevenwichtigheden aanscherpen tussen de welvarende gebieden van het centrum van Europa (Benelux, Parijse bekken, de dalen van Rijn en Rhône, het noorden van Italië), en de perifere gebieden die door hun verre ligging benadeeld zijn (Finland, Mezzogiorno, het zuiden van Italië en van Spanje) maar ook de dunst bevolkte plattelandsgebieden.
Wanneer een markt groeit, neemt men in iedere regio en in iedere stad industriële specialisaties waar. Iedere regio, elke stad zal proberen aan zijn trekken te komen. In die mate kunnen de regio's met moderne infrastructuur de hoop koesteren er goed van af te komen, terwijl de regio's die het verst verwijderd zijn van het economische centrum van Europa, de agrarische gebieden, de Economische en Monetaire Unie moeten vrezen. Deze laatste zijn immers veel dunner bevolkt, vormen minder interessante markten, die door de grote bedrijven zullen worden genegeerd, temeer omdat de transportkosten er ook nog hoger zijn. Te vrezen valt dat het milieu onder deze onevenwichtigheden te lijden zal hebben.
Weliswaar bestaan er de structuurfondsen om de wonden te verbinden; het communautaire manna zal de ontevredenheid sussen. Toch zullen volgens eminente economisten, zoals pater Rosa, de structuurfondsen, zelfs wanneer ze efficiënt zouden worden gebruikt, wat momenteel bijlange niet het geval is, de plaatselijke verschillen niet "meer kunnen verminderen dan de steun uit Milaan de problemen van de Mezzogiorno heeft kunnen oplossen" .
Eens te meer is aangetoond dat het Europa van de gemeenschappelijke munt een Europa is van het egoïsme, dat de zwaksten in de hoek drukt en dat alleen aan een handjevol lieden ten goede komt.

des Places
Het behoort hier net als elders tot de goede toon verheugd te zijn over de totstandkoming van de euro. Maar in werkelijkheid blijven er vele problemen bestaan en de voorstanders van de ene munt laten bewust de negatieve gevolgen van de euro buiten beschouwing, vooral dan voor de Europese landbouw.
Eerste onjuiste argument voor de euro: de prijsstabiliteit. Om te beginnen wijs ik erop, zoals ik reeds heb gezegd en heb beschreven in mijn verslag over de landbouwprijzen dat in juni in de plenaire vergadering zal komen, dat in de landbouw de prijzen en de compensaties worden uitgedrukt in groene ecu's. Ons wordt nu verteld dat een euro gelijk zal zijn aan een ecu. Zal er een groene euro komen? Geen antwoord van de Commissie. Als er geen groene euro komt, zal er dan wel een compensatiecoëfficiënt komen? Geen antwoord van de Commissie, behalve dan dat zulks aan de communautaire begroting 400 miljoen ecu zal kosten per procent verschil tussen de groene ecu en de euro. Het gemiddelde verschil tussen de pariteit van de groene ecu en de euro bedraagt momenteel 2, 5 %. Een eenvoudige rekensom leert dat de kosten van de invoering van de euro voor de Europese landbouw in de orde van grootte van 1 miljard ecu moeten liggen, dat wil zeggen meer dan 6 miljard Franse frank. En daar heeft niemand het over: niet degenen die politieke verantwoordelijkheid voor de landbouw dragen en ook niet de beroepsorganisaties in de landbouw. De euro zal dus ongunstig uitpakken voor de prijzen en het inkomen van de landbouwers.
Tweede onjuiste argument voor de euro: de afschaffing van de agromonetaire maatregelen. Tijdens de laatste Raad van de ministers van Landbouw van 20 en 21 april 1998 is met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een wijziging aangenomen van verordening 724/97 tot vaststelling van de maatregelen en de compensaties in verband met de monetaire schommelingen die van invloed zijn op het inkomen van de landbouwers, en dat uiteraard voor de lidstaten die buiten de euro blijven. De agromonetaire maatregelen blijven dus wel bestaan voor de landen die buiten de eurozone blijven. De Britse landbouwers zullen een "veiligheidsnet" krijgen terwijl uitgerekend hun regering, en vele leden van het Europees Parlement uit het Verenigd Koninkrijk, zich met hand en tand tegen het GLB blijven verzetten en niets liever willen dan de communautaire preferentie volledig beëindigen ter wille van de mondialisering van het handelsverkeer. Dus, geheel anders dan de grote denkers van de euro ons hebben verteld, blijven de agromonetaire maatregelen bestaan.
Derde onjuiste argument voor de euro: het tegenwicht voor de dollar. Zoals blijkt uit het laatste rapport van de OESO over de mondiale perspectieven voor de landbouw, blijft het marktaandeel van de Europese Unie in de werelduitvoer van graan, zuivelproducten en vleesproducten dalen en zal dit blijven dalen. Wij weten allemaal dat de wereldmarktprijzen uitgedrukt zijn en blijven in dollars. De termijnmarkt van Chicago is er en zal blijven bestaan. De ecu was een mand valuta die niet alle op dezelfde wijze op de schommelingen van de dollar reageerden. De ecu had derhalve een zekere stabiliteit. Maar de euro zal veel sterker gaan fluctueren. Ik herinner eraan dat de waarde van de restituties voor periodes van twee weken worden vastgesteld. De Europese exporteurs zullen om met hun activiteit te kunnen doorgaan, poker moeten spelen en in werkelijkheid speculanten moeten worden. De verantwoordelijken van de Commissie zullen dat risico niet nemen: dat hebben zij ons nog onlangs laten zien met de exportcertificaten. Dat zal de grote rem op de Europese export worden. Sommigen zien in die moeilijkheden de kans schoon om op den duur het beginsel als zodanig van de restituties en de heffingen overboord te gooien. De Europese prijzen zullen dus worden aangepast aan de prijzen op de wereldmarkt en de communautaire preferentie zal volledig verdwijnen.
Vierde onjuiste argument voor de euro: het beperken van de concurrentievervalsingen tussen de lidstaten. In zijn toespraak op 30 april jongstleden voor de commissie van het Europees Parlement belast met economische en monetaire zaken en industriebeleid, heeft commissaris de Silguy het zo gezegd: " De aan de euro deelnemende landen met een lager loonniveau dan het gemiddelde zullen bijvoorbeeld niet mogen verwachten onmiddellijk aansluiting te vinden op het loonniveau in de rijkste lidstaten, omdat daardoor een grote werkloosheid zou ontstaan: allereerst moet er een stijging van de arbeidsproductiviteit komen" . De Franse producenten van groenten en fruit zullen dat weten te waarderen. De Spaanse aardbeien kunnen doorgaan met het verdringen van de Franse productie. Hoe het ook zij, de gespecialiseerde arbeidsintensieve landbouw zal zich steeds meer verplaatsen naar de lidstaten met het laagste loonniveau. Commissaris de Silguy vergeet namelijk dat arbeidsproductiviteit in macro-economische termen niet de zelfde waarde heeft als die welke uit de analyse van de sectorale arbeidsproductiviteit naar voren komt.
Behalve het noemen van deze onjuiste argumenten, sluit ik mij uiteraard aan bij hetgeen gezegd is door alle collega's van mijn fractie, en zal ik tegen de invoering van de euro stemmen. Binnenkort zullen de Europese en de Franse landbouwers zich er rekenschap van geven dat de euro in werkelijkheid het instrument is voor de vernietiging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, dat tot op heden de enige vorm van gemeenschappelijk beleid is die functioneert.

Reding
Het Europa van de Monetaire Unie moet ook het Europa van de burgers zijn!
Hoewel het begrip "historisch" vandaag de dag vaak wordt misbruikt, is het het juiste woord voor de gebeurtenissen van dit weekeinde. Na twintig bewogen jaren werd nu het startschot gegeven voor de gemeenschappelijke munt, de euro. Wat veelal als een hersenschim en een illusie werd afgedaan, wordt nu werkelijkheid.
Het kleine Luxemburg heeft de gemeenschappelijke munt altijd bepleit en gesteund. Al vroeg werd beseft dat deelname aan een grote, gemeenschappelijke Europese munt voordelen zou hebben op het vlak van het financieel en economisch beleid. De voormalige Luxemburgse regeringsleider Pierre Werner had al in 1969, in het zogenaamde "verslag-Werner" , de basiselementen uitgewerkt die nu de grondslag vormen van de gemeenschappelijke munt.
De Luxemburgse economie zal baat hebben bij de euro. Voor onze bedrijven, die hoofdzakelijk op export gericht zijn, zal de nieuwe muntstabiliteit een geringer financieel risico en derhalve besparingen betekenen, waardoor het concurrentievermogen versterkt wordt. Op langere termijn zal deze ontwikkeling zeker een positieve invloed op de werkgelegenheid hebben.
Aangezien Luxemburg relatief klein is, moet de Luxemburgse consument permanent met andere valuta's overweg kunnen en heeft hij constant te maken met transactiekosten en problemen bij de prijsvergelijking. Met de euro zullen deze problemen wegvallen: geen lastige wisselkosten meer en transparantie bij het vergelijken van prijzen. Overigens kunnen wij er trots op zijn dat wij het enige land zijn dat een overeenkomst heeft getroffen tussen de handel en consumentenbescherming waardoor een overzichtelijke en correcte overgangstermijn wordt gegarandeerd. Er zullen namelijk geen verborgen prijsverhogingen zijn en de prijzen zullen zowel in euro als in Luxemburgse frank worden aangeduid.
Naast deze praktische aspecten van de invoering mogen de politieke doelstellingen en gevolgen echter niet uit het oog worden verloren. De euro is een grote stap in de richting van "een steeds hechter verbond tussen de Europese volkeren" . De gemeenschappelijke munt is een krachtig symbool van de verdieping van het gevoel deel uit te maken van een gemeenschappelijk Europa. Ook de betrekkingen tussen de lidstaten zullen worden verdiept: de Monetaire Unie zal de noodzaak van gemeenschappelijke politieke besluiten regelrecht opdringen.
Om die reden is het wenselijk dat alle lidstaten van de EU op korte of lange termijn toetreden tot de EMU, zodat zij deel kunnen hebben aan dit proces van het naar elkaar toegroeien. Bovendien maakt de euro Europa onomkeerbaar en vormt zo een veilige garantie voor de volgende generaties.
Tot slot blijft alleen nog maar te wensen dat de financiële en economische samenwerking ook haar sociaal-politieke tegenhanger zal hebben, zodat het Europa van de Economische en Monetaire Unie ook het Europa van de burgers wordt.

de Rose
Laat ons hopen dat deze dag in de geschiedenisboeken als "historisch" zal worden bestempeld!
Raad, Commissie en Parlement zijn het op een merkwaardige manier eens over merkwaardige criteria waarvan zij er enkele onder tafel vegen; daar zal nog veel over te doen zijn!
Het resultaat:
11 staten in plaats van 15, een halve mislukking; voor de Monetaire Unie bestaat er geen unanimiteit...-de publieke opinie in de lidstaten is vijandig of gelaten.Ik kan derhalve alleen maar bezwaar maken tegen deze voorbarige beslissing, die tot het laatste moment geen echt democratische weg heeft gevolgd.
Door stortvloeden van propaganda heeft men diets gemaakt dat voor de euro hetzelfde geldt als voor pudding: " Je moet het eerst maar slikken, dan merk je het wel hoe het smaakt" .
Nu moet men ervoor oppassen dat het monetaire proces niet alles met zich meesleurt, zodat de staten in economisch opzicht geen armslag meer overhouden, iets wat zij niet meer tegenover hun burgers kunnen verantwoorden. Dezen hebben immers tal van offers geaccepteerd ter wille van hypothetische voordelen die steeds weer tot morgen worden verdaagd.
Het grote probleem van Europa is vandaag de werkloosheid - 20 miljoen burgers wachten op werk - terwijl dit niet onvermijdelijk is, want de Verenigde Staten kondigen tezelfdertijd aan dat zij minder dan 5 % werklozen hebben. Kan de werkgelegenheid in redelijkheid aan de criteria worden onttrokken?
De tevredenheid over de politiek zou alleen maar die van de bevolking behoren te zijn.

Seppänen
De euro is een politieke munt met slechte economische grondslagen. Het is een belangrijke en naar men zegt onomkeerbare stap in de richting van een Europese bondsstaat. Als de EMU leidt tot een verdieping van de politieke unie, dan leidt ze tot het versterken van de Europese structuren die kenmerkend zijn voor een bondsstaat. De EMU wordt onherroepelijk gevolgd door een institutionele hervorming (het afschaffen van het vetorecht van de lidstaten en het vergroten van het aantal besluiten met gekwalificeerde meerderheid) en een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid dat voor militair neutrale landen misschien een onoverbrugbare druk met zich meebrengt om lid te worden van de NAVO.
Menig land dat tot de EMU mag toetreden, voldoet niet echt aan de convergentiecriteria van Maastricht. De criteria die door de parlementen van de verschillende landen zijn geratificeerd wordt politiek geweld aangedaan als de euro binnen onnatuurlijk snelle tijd in gebruik wordt genomen nog voordat de economische grondslagen ervoor aanwezig zijn.
Volgens het Verdrag van Maastricht komt het monetair beleid onder communautair gezag, maar ook de stabiliteit van Dublin, ofwel het disciplinair verdrag vormt een belangrijk onderdeel van het EMU-proces. Dat doet afbreuk aan de economische onafhankelijkheid van de verschillende landen en neemt ze de instrumenten van hun eigen financieel beleid af. Het economisch beleid van de EU wordt beheerst door de conjuncturele problemen van de grote lidstaten.
Voordat de eenheidsmunt in de verschillende landen kan worden ingevoerd, moeten de landen geharmoniseerd worden. Dat leidt onherroepelijk tot deflatiepolitiek en zo tot het voortduren van de massale werkloosheid. Hoewel de vaststaande valutakoersen bij het van start gaan van de EMU juist zouden kunnen zijn en de munt wellicht stabiel, kan de invoering van de euro vanwege de verschillende geschiedenis en de verschillende structuren in de landen grote problemen veroorzaken. Vooral vanwege de verschillen tussen de landen zijn de voor- en nadelen van de EMU ongelijk verdeeld.
De EMU wordt bestuurd door de Europese Centrale Bank, die weer op een ondemocratische en onparlamentaire wijze wordt bestuurd. De ECB vertegenwoordigt een enorme stap terug in de ontwikkeling van de politieke democratie. Hiermee verbonden zijn de verering van de markt en de onomkeerbare machtsverschuiving van de politici naar de zogeheten marktwerking.
De EMU heeft geen goede economisch-wetenschappelijke grondslagen. Nooit eerder is een politiek besluit genomen waarbij een politieke munt in gebruik werd genomen zonder verantwoordelijke politieke wetgevende, controlerende en uitvoerende organen.
Nu scheppen we geen statenbond ofwel een Europa van zelfstandige staten, maar een bondsstaat: een politieke unie met supranationale wetgevende organen. Op die manier worden de afzonderlijke lidstaten door de besluiten van anderen gedwongen een nieuwe economisch-politieke afhankelijkheid in te voeren die uit het gezichtspunt van de vakbonden en het Noordse welvaartsmodel hoogstwaarschijnlijk onhoudbaar is.
Voor de noordse landen betekent de EMU meer sociale ongelijkheid en ook meer ongelijkheid tussen man en vrouw.

Sornosa Martínez
Mijn stem is, in overeenstemming met de standpunten van de partij Nueva Izquierda, een stem voor het voorstel met betrekking tot de landen die aan de EMU gaan deelnemen.
Ik ben van mening dat invoering van de eenheidsmunt een nieuw perspectief opent in het Europees bouwwerk, dat consolidatie van de interne markt omvat en tegelijkertijd behoefte heeft aan economische praktijken die leiden tot werkgelegenheidsbeleid en fiscale harmonisatie, zonder dat uit het oog verloren wordt dat de doelstelling een solidair en meervoudig Europa is.
Ik stem voor omdat ik van mening ben dat ik, vanuit mijn medeverantwoordelijkheid voor de besluitvorming, gerechtigd ben een rechtvaardig fiscaal beleid te blijven eisen dat het totale communautaire erfgoed bewaakt, in het bijzonder de "welvaartsstaat" , en vanaf nu voor de politieke unie te blijven werken.

Souchet
Wij zijn hier aanwezig voor een belangrijke gebeurtenis.
Tegenover de georkestreerde euforie en de massa's propaganda die gepaard gaan met het zich storten in de euro, zijn wij met enkelen, zijn wij een minderheid die zich niet wil laten meeslepen in de algemene zelfingenomenheid, in wat naar ons oordeel en dat van onze volkeren een ernstige politieke fout is tegen onze naties en tegen Europa.
Terzake van de gemeenschappelijke munt probeert men te doen geloven in een onweerstaanbare en onomkeerbare "loop van de geschiedenis" waartegen het nutteloos is weerstand te bieden. Maar laat ons oppassen voor utopieën: we hebben geen excuus, we weten waar zij op uitdraaien.
Wanneer je, zoals thans het geval is in het Europa van de Elf of van de Vijftien, en a fortiori morgen in het grote continentale Europa, te maken hebt met een samenstel van verschillende samenlevingen en heterogene economieën, vormt het opleggen van een gemeenschappelijke munt die kunstmatig wordt doorgedrukt, een factor van spanningen en conflicten, terwijl de schommelingen van de wisselkoersen tussen de verschillende valuta, een factor van rust is.
Leert de recente geschiedenis ons niet dat kunstmatige bouwsels voorbestemd zijn in te storten?
Zelfs wie maar weinig diplomatieke ervaring heeft, weet dat wisselkoersschommelingen een neutrale en onpersoonlijke beheersindicator zijn die ertoe bijdragen de passie uit conflicten te halen, terwijl de van een centrale autoriteit uitgaande keuzen, aanwijzingen en onderscheiden, deze conflicten daarentegen op de voorgrond plaatsen en doen aanwakkeren.
Hoe immers zullen de naties en volkeren die zo verschillend blijven en daarbij ook zo gehecht zijn aan het behoud van hun identiteit, in het bijzonder de middenklassen en het volk, reageren op de bij het stabiliteitspact ingestelde sancties? Hoe zullen onze volkeren reageren op de oordelen, de veroordelingen, de boetes, de uitsluitingen die een persoonlijk karakter gaan krijgen en die rechtstreeks de beleidsdaden in een kwaad daglicht stellen die worden gesteld door de regeringen die zij hebben gekozen om hun wil tot uitdrukking te brengen? Hoe zullen zij reageren op de aanwijzingen die zullen uitgaan van gecentraliseerde en herkenbare organen maar waar de volkeren zich niet mee identificeren, zoals de Ecofin-Raad en vooral de soevereine Europese Centrale Bank? Zullen zij dat niet als een onaanvaardbare inmenging beschouwen?
Wanneer de economische, sociale en culturele gedragingen niet homogeen zijn, lijkt de wisselkoers een onvervangbare uitlaatklep te zijn om te voorkomen dat een lokale crisis zich over het gehele geografische gebied verspreidt. Zullen de rigiditeiten van een gemeenschappelijke munt niet juist de verspreiding van lokale crises in de hand werken zodat zij, wanneer zich een flinke schok voordoet, een directe bedreiging worden voor de stabiliteit van heel Europa?
Het valt in elk geval moeilijk in te zien hoe dergelijke spanningen kunnen worden overwonnen wanneer er geen perfect samengesmede Europese natie bestaat, en die is er helemaal niet. Maar wel valt goed in te zien hoe die spanningen aan de basis zouden kunnen liggen van het uiteenvallen van de pas verworven eenheid van Europa en van het weer opkomen van in het vergeetboek geraakte tegenstellingen tussen met name Frankrijk en Duitsland. Zal de euro in de komende jaren niet de Frans-Duitse betrekkingen gaan bederven?
Het is geen goed voorteken dat de geschiedenis van de ECB begint met een bittere ruzie om het presidentschap. En hoe zal het dan gaan wanneer de geschillen geen betrekking meer hebben op personen die dezelfde benadering hebben, maar over de vaststelling van rentetarieven die bepalend zijn voor de vitaliteit van welbepaalde economieën?
Waarom moet je op het ogenblik waarop de naties zich eindelijk los hebben gemaakt van de blokken die hadden gepoogd ze te doen oplossen, met alle geweld proberen via de eurozone een "imperium van een nieuw type" te stichten, in de woorden van de heer Moscovici in Aken, een nieuw blok, dat wil zeggen, een nieuwe bron van verdeling en ruzie in Europa? Het raderwerk van de gemeenschappelijke munt was rechtstreeks door het rapport-Delors in gang gezet vóór de val van de Berlijnse muur in de context van de blokken van die tijd. Verre van het kenteken van het nieuwe post-sovjet-Europa te zijn, is de euro juist bij uitstek het symbool van een Europese constructie die in en vanuit de koude oorlog is ontstaan en die haar funderingen en haar doelstellingen niet in het licht van de nieuwe geopolitieke toestand heeft herzien.
Het nu lanceren van de euro is het lanceren van de euro van alle kwade kansen. Het avontuur staat te veel bol van bedreigingen om daar lichtvaardig aan te beginnen. Wanneer men in een Prometheus-achtige exercitie wil proberen om door middel van de gemeenschappelijke munt de huidige economieën en samenlevingen van de Europese naties geforceerd gelijk te schakelen, dan ga je de stap te ver die het risico in zich bergt het gehele schip van het weer verzoende Europa te doen stranden en de totstandkoming van het grote Europa, dat toch voorbestemd was het door Jalta verminkte Europa op te volgen, onmogelijk te maken.
De kracht van Europa schuilt in de synergie van de ondernemende naties waaruit het bestaat, en niet uit het wegwalsen van hun soevereiniteit ten gunste van een centraal gezag. Het is alleen maar een oneigenlijk taalgebruik om van de Europese opbouw te spreken als je op die manier via de monetaire eenmaking de veerkracht als zodanig van de Europese dynamiek wegneemt. Je moet dan eerder spreken van een avontuur van zelfvernietiging.
Later zal men zich afvragen hoe de vreemde ontstaansgeschiedenis van de gemeenschappelijke munt in elkaar zat. Want wie heeft er nu om het einde van de nationale munten gevraagd en om de invoering van de gemeenschappelijke munt? Welke volken waren dat? En waar was de democratie? Wat was daarvoor de economische noodzaak? Waar bleef de zorg om het algemeen belang?
In werkelijkheid staan wij tegenover een technocratische oekaze die is opgesteld door een klein clubje van onder één hoedje spelende lieden, die blindelings is overgenomen door de staatshoofden en regeringsleiders, die zich de verantwoordelijkheden welke hen door hun volkeren waren toevertrouwd hebben laten ontfutselen. Zij hebben zich allen onderworpen aan de arrogantie van deskundigen die bezield worden door een hunkering naar macht. Het voortbestaan van de naties staat die macht in de weg reden waarom zij besloten hebben deze een kopje kleiner te maken. Door dit falen van de Raad zijn de volkeren en hun wilsuiting bij deze discussie de grote afwezigen.
De uitvinders van de gemeenschappelijke munt hebben daarin het instrument bij uitstek van de supranationaliteit gevonden, zonder dat er nog een spoortje intergouvernementele invloed te bekennen valt, het beslissende instrument waarmee de nog overgebleven nationale beslissingsbevoegdheden één voor één kunnen worden opgezogen. Zo werd het stabiliteitspact door de Ecofin-Raad reeds aangescherpt, terwijl de federalisten uitroepen dat de gemeenschappelijke munt pas effecten zal sorteren als men vlug overgaat tot nog veel meer samenwerking en convergentie. Het door ons verfoeide raderwerk draait op volle toeren!
Maar dat beleid spoort niet met de wil van de volkeren. Zij wensen geen Europese constructie die op verwarring gebaseerd is, waar de Britse minister van Financiën ons zojuist voorstellen indient waar zijn regering niet aan meedoet, waar de leden van het Europees Parlement uit de landen die niet aan de EMU deelnemen, meestemmen over een eurozone waaraan hun landen niet meedoen...
De volkeren zijn niet gediend - en dat zal men spoedig merken - van een vaag Europa dat berust op een voortdurende vlucht naar voren. Er zijn drempels die niet overschreden mogen worden. Door de invoering van de gemeenschappelijke munt wordt een raderwerk op gang gebracht dat heel goed de volkeren er eens toe zal kunnen brengen om en bloc de gedachte van een Europese integratie als zodanig af te wijzen. Op dat moment zal de zware verantwoordelijkheid in het daglicht treden van degenen die dit project hebben gelanceerd en ondersteund.
Opdat de naties kunnen doorgaan met hun dienstverlening aan het algemeen belang ten bate van de volkeren die zij vertegenwoordigen, in naam van het behoud van de eenheid en de stabiliteit van Europa, in naam van de duurzame toekomst van de Frans-Duitse vriendschap, om al die redenen wijzen wij de aanbeveling van de Ecofin-Raad af: wij achten het absoluut noodzakelijk dat, in tegenstelling tot wat het "onomkeerbare" proces van de ons voorgestelde gemeenschappelijke munt wil doen geloven, het recht van de volkeren op zelfbeschikking overeind blijft.

Spiers
Ik heb me met betrekking tot de aanbeveling van de Raad van stemming onthouden.
Ik zou mijn erkentelijkheid willen betuigen over het werk dat het Britse voorzitterschap onder moeilijke omstandigheden heeft verricht om de overgang naar de derde fase van de EMU soepel te laten verlopen. De elf gekozen landen zijn duidelijk van zins de eenheidsmunt vanaf 1 januari 1999 in te voeren en het was de taak van de voorzitter alles te doen om aan die wens tegemoet te komen.
Desalniettemin betreur ik deze hele onderneming, de Economische en Monetaire Unie, die inmiddels al heel wat economische tegenspoed heeft veroorzaakt en in de toekomst onvermijdelijk voor nog meer onrust zal gaan zorgen. Ook de meeste voorstanders van de eenheidsmunt zullen beamen dat de eenheidsmunt een politiek project is, een middel om politieke eenheid te scheppen.
Dat is de burgers van Europa helaas nooit verteld. Zij hebben nooit ingestemd met de vergroting van de macht van de Europese Unie, die een onvermijdelijk gevolg van de EMU zal zijn. Bovendien kunnen de huidige democratische structuren in de EU niet de garantie bieden dat deze macht naar behoren zal worden gecontroleerd.
Het hele project van de eenheidsmunt drijft op geloof, niet op de rede. Er is sinds het Verdrag van Maastricht naar geen enkel tegenargument serieus geluisterd. Dit is een moderne "Mars van de Waanzin'.
Nu het besluit echter is genomen kunnen we maar het beste hopen dat de eenheidsmunt een succes wordt. Ik vrees echter dat het project of uitloopt op recessie en werkloosheid in de economisch minder sterke lidstaten, of leidt tot een enorme toename van de bevoegdheden en de begroting van de EU tegen de wil van de Europese burgers. Ik zie in beide gevallen niets om verheugd over te zijn.

Striby
Ik wil mij op persoonlijke titel onthouden van de historische stemming van vandaag.
Ik besef ten volle de betekenis van de zojuist door ons genomen beslissing. De gedachte van een gemeenschappelijke munt is wellicht verleidelijk, maar ik heb altijd bezwaar gehad tegen de invoering ervan door een beperkt aantal lidstaten. Ik heb steeds als mijn overtuiging uitgesproken dat de gemeenschappelijke munt de bekroning van de Europese Unie had moeten zijn, en niet één van de vele methoden om die te bereiken.
Wij zijn zojuist in zee gegaan met een euro voor slechts elf van de vijftien landen; ik betreur dat ten stelligste.
De voorbarige invoering van de euro zal destabiliserende economische, politieke en sociale gevolgen hebben waarvan wij nu de omvang nog niet kunnen bevroeden.
Daarom zal ik mijn standpunt over de euro pas kunnen herzien op het moment dat alle vijftien lidstaten aan de Economische en Monetaire Unie zullen deelnemen.

Theonas
De geboorte van de euro is een mijlpaal in de verwezenlijking van het Europa van het kapitaal en de multinationale ondernemingen, van het autoritaire en repressieve Europa. De Calvarieberg voor de werknemers wordt steeds hoger en ontoegankelijker.
Het Europa zonder grenzen, zonder discriminatie, het Europa van de volkeren, de werknemers, de samenwerking, de vrede en de democratie blijft een droom van miljoenen Europese burgers en werknemers. Zij zullen volharden in hun strijd voor hun samenleving, voor een samenleving van rechtvaardigheid, gelijkheid en harmonische ontwikkeling, van een samenleving waarin de mens en de menselijke waarden en niet de winst en het geld in het middelpunt staan.
Met de euro wordt hun strijd bemoeilijkt. Met de euro wordt een nieuwe hoeksteen gelegd voor de samenleving van de uitbuiting en de sociale onrechtvaardigheid. De huidige leiders van de EU en de lidstaten tarten met hun meedogenloze beleid de gevoelens en het verstand van de Europese burgers. Zij zullen in opstand komen tegen de plannen van het multinationale kapitaal en niet lijdelijk toezien hoe deze plannen worden verwezenlijkt.
Het Europa van de gemeenschappelijke munt wordt opgebouwd op de ruïnes van de zogenaamde Europese sociale welvaartsstaat, met alle gevolgen van dien voor de sociale rechten, de sociale zekerheid en de arbeidsrelaties van de werknemers.
In zijn standpunt zwijgt het Europees Parlement niet alleen over de verantwoordelijken die met hun besluiten en hun beleid hebben bijgedragen aan deze catastrofale situatie, maar geeft het zelfs groen licht aan de staatshoofden en regeringsleiders en de beruchte Ecofin. Deze kunnen nu ongehinderd voortgaan met hun reactionair en tegen de belangen van het volk indruisend beleid.
Het stabiliteitspact en de afspraken inzake begrotingsdiscipline en "vergrendelde" valutapariteiten zijn een instrument voor een ongebreideld monetaristisch beleid. Daarmee worden enkel de belangen van het grote kapitaal behartigd en zijn de lidstaten gedwongen een op deze belangen afgestemd economisch beleid te voeren. De zogenaamde onafhankelijkheid van de in oprichting zijnde Europese Centrale Bank zal de marginalisatie van de Europese volkeren bespoedigen en het kapitaal de mogelijkheid bieden de besluiten te nemen die het nemen wil, zonder lastig gevallen te worden door niet alleen de volksbewegingen, maar zelfs de regeringen.
Uitbuiting, bezuinigingen, pogingen tot afbraak van het sociaal bestel en de sociale verzekeringen, herstructurering van de arbeidsmarkt: dit alles zal met de drastische bepalingen uit de verschillende pacten, de voorschriften inzake de invoering van de euro en de versterkte mechanismen voor multilateraal toezicht, een dramatische omvang aannemen.
Zodra echter het feestrumoer zal verstommen, zodra zal blijken hoezeer de Europese eenheid een drogbeeld en de dromen illusies zijn, zal het reële beeld van de ellende van de Europese werknemers en volkeren voor ons opdoemen. Dan zullen de nominale convergentiecriteria afketsen op de realiteit. Dan zal blijken hoe groot de verschillen zijn tussen de economieën van de lidstaten, hoe ernstig de sociale tegenstellingen zijn en tot welke, relatieve en absolute, misère de werknemers in heel Europa gedoemd zijn te vervallen. Dan zullen de gevolgen van het Europa van de vele versnellingen en de homocentrische cirkels ten volle aan het daglicht treden.
Hoezeer men echter de macht en de belangen van het kapitaal ook probeert te bestendigen, de sociale reacties zullen niet op zich laten wachten. De werknemers zullen met hun strijd het stabiele bouwsel aan het wankelen en uiteindelijk ten val brengen en dan zullen zij hun eigen Europa opbouwen, een Europa waarin de mens in het middelpunt staat, een Europa van vrede, samenwerking, wederzijds belang, vooruitgang en sociaal welzijn. Dat zal het Europa van het Socialisme zijn.

Torres Marques
In mijn hoedanigheid van enig Portugees lid van het Parlement dat sinds het begin van deze zittingsperiode lid is van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, heb ik de gelegenheid gehad om niet alleen van dag tot dag deel te nemen aan de fascinerende werkzaamheden ter voorbereiding van de euro en aan alle wetgevende en politieke maatregelen ter implementatie van de gemeenschappelijke munt, maar ook om vanaf 1995 mee te werken aan de samenstelling van een van de veertien verslagen die het Parlement over deze aangelegenheid heeft goedgekeurd.
Het was een enorm karwei, maar zeer dankbaar. Van meet af aan heb ik mij sterk gemaakt voor inwerkingtreding van de euro op 1 januari 1999 met het grootst mogelijke aantal deelnemende landen. Vanaf het begin ook heb ik erop gewezen dat de politieke en economische consequenties van eventueel uitstel buitengewoon ernstig zouden zijn voor het model van de Europese Unie waar ik mij voor beijver, en zelfs voor de toekomst van Europa.
De euro zal leiden tot een veel grotere integratie van het economisch, fiscaal en werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, tot de noodzaak om de economische, sociale en regionale cohesie te versterken, en tot duidelijk meer steun voor onderwijs, wetenschappelijke en technologische innovatie en beroepsopleiding van de Europese burger.
Deze uitdaging is niet gemakkelijk, noch zonder hinderpalen. Maar net zoals Portugal in staat is geweest deze uitdaging aan te gaan en voor het eerst zich onder de landen te scharen die een historische wending - de invoering van de euro - teweegbrengen, zo ook heeft de Europese Unie getoond dat het met vastberadenheid en politieke wil mogelijk is, binnenlands en buitenlands verzet tegen verandering te overwinnen. In die geest heeft de Unie gewerkt aan de totstandbrenging van een politieke ruimte die bepalend zal zijn in de wereld van morgen.
Daarom heb ik voor het besluit gestemd inzake de elf landen die vanaf 1 januari 1999 zullen toetreden tot de derde fase van de Economische en Monetaire Unie.

Van Dam
Velen spreken van een historisch moment vandaag. Ze hebben gelijk. Het eigenaardige is vooral dat zelden zo'n ingrijpende beslissing op zo'n onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen.
Raad, Commissie en Parlement hebben de toelatingscriteria dusdanig opgerekt dat de EMU met een te grote, heterogene groep landen van start gaat. De structurele begrotingstekorten van twee deelnemers liggen ruim boven drie procent van het BBP, ondanks de conjuncturele flattering. De ideeën over economische politiek en de rol van de overheid daarin staan soms haaks op elkaar. In deze context is het onverantwoord dat lidstaten zeer belangrijke beleidsinstrumenten uit handen geven en overgeleverd zijn aan de grillen van gelegenheidscoalities in de Ecofin- en de Euro-11-Raad.
De grotere fracties in het EP draaien als tollen om de pensioenproblematiek heen. Het belang van reductie van de staatsschuld is evident, gelet op de toekomstige vergrijzing van de bevolking. Terwijl een paragraaf hierover uit de resolutie werd geschrapt, blijkt een passage hierover in de verklaring van de Raad door iedereen te worden gesteund. Onzorgvuldig? In ieder geval weinig vertrouwenwekkend.
Om politieke redenen ben ik tegen de vorming van de EMU en de introductie van de euro. Maar de verbazingwekkende, oppervlakkige onzorgvuldigheid is een reden te meer tegen te stemmen.

Väyrynen en Virrankoski
Wij ondergetekenden en vertegenwoordigers van Finlands Centrum in het Europees Parlement steunen de standpunten van onze partij waarin men zich verzet tegen het realiseren van de EMU en de deelname van Finland als een van de eerste landen aan de derde fase ervan.
We zijn om politieke en economische redenen tegen het besluit van start te gaan met de derde fase van de EMU en de deelname van Finland daaraan.
De EMU leidt ertoe dat de Europese Unie zich tot een bondsstaat ontwikkelt. Hier zijn wij tegen. We vinden dat de Unie zich moet ontwikkelen tot een statenbond van zelfstandige staten.
De Europese Unie vormt geen zogeheten optimale valutazone waar het stelsel van één munt met succes kan functioneren.
Eerdere pogingen om voor de EU een volledig gemeenschappelijk valutakoersbeleid te creëren zijn mislukt. De laatste valutachaos hebben we aan het begin van dit decennium meegemaakt, toen ook de valutakoers van menige centrale lidstaat veranderde. Het is onrealistisch ervan uit te gaan dat de economieën van de Europese lidstaten na deze gebeurtenissen zodanig zijn geharmoniseerd, dat een eenheidsmunt met succes kan functioneren.
Als de EMU ondanks dit alles wordt gerealiseerd, ontstaat de toenemende behoefte om maatregelen te treffen waarmee de toenemende regionale verschillen in ontwikkeling worden vereffend en waarmee de lidstaten worden gesteund als ze om conjuncturele of structurele redenen in grote economische problemen komen.
We zijn ook tegen het voor het Parlement genomen ontwerp-besluit en vooral vanwege het feit dat Finland naar onze mening samen met Groot-Brittannië, Denemarken en Zweden buiten de derde fase van de EMU moet blijven.
De overgang naar een eenheidsmunt is een enorm politiek project. De landen die deelnemen aan de eenheidsmunt verliezen hun eigen nationale valuta, wat in grote mate afbreuk doet aan hun economische zelfstandigheid. Zo krijgt ook Finland een munt waarbij we op het renteniveau en de internationale wisselkoers ervan geen enkele werkelijke invloed hebben. Het economisch beleid en de economische ontwikkeling van andere landen hebben daarentegen een enorme invloed op onze economie en samenleving.
Finland is geografisch gezien een afgelegen land: we bevinden ons ver van de belangrijkste Europese markten. De structuur van onze maatschappij en economie verschilt aanzienlijk van de omstandigheden in de landen in het midden van Europa. Finland zal zowel om structurele als om conjuncturele redenen te lijden hebben onder de eenheidsmunt. Op het oplossen van deze problemen is men bij het van start gaan van de EMU niet voorbereid.

Voggenhuber
Een gemeenschappelijke munt in de Europese Unie betekent een geweldige vooruitgang in de Europese integratie. De euro maakt de vereniging van Europa tot een voor alle mensen ervaarbare werkelijkheid en brengt een nieuwe wederzijdse verantwoordelijkheid van alle landen en maatschappijen van de Unie tot stand. Een gemeenschappelijke munt kan zo ook een belangrijke stap zijn voor de overwinning op het nationalisme. De euro brengt een reeks economische voordelen met zich mee en kan op lange termijn een tegengewicht worden voor de globale macht van de Amerikaanse dollar. Om deze redenen heb ik vandaag voor het verslag-von Wogau over de aanbeveling van de Raad gestemd.
Het is echter in geen geval gepast dat het Parlement over het huidige ontwikkelingspeil van de Monetaire Unie in gejubel uitbarst. Te zwaarwegend zijn de verkeerde beslissingen inzake een eenzijdig monetaristisch beleid, te angstaanjagend is in dit verband de mislukking van de Top van Amsterdam om de voor een Monetaire Unie noodzakelijke politieke unie vooruit te helpen en de Europese integratie eindelijk een dimensie te geven die zich uitstrekt tot het sociale en werkgelegenheidsbeleid. Te schandalig is het dat bij de concrete ontwikkeling van de Monetaire Unie de massale werkloosheid, de nieuwe armoede en de steeds onrechtvaardigere verdeling van welvaart en inkomen niet in aanmerking zijn genomen.
Deze foutieve beslissingen maken het voor de Europese burgers moeilijker het integratieproject te aanvaarden en hebben ook grote sociale risico's meegebracht. De groenen hebben vastberaden weerstand geboden tegen dit misbruik van de grote idee van een gemeenschappelijke munt door de heersende, steeds agressiever wordende neoliberale ideologie en de buitensporige invloed van de financiële markten.
Ondanks deze zeer bedenkelijke algemene voorwaarden neem ik nota van de door de gevestigde politieke krachten geschapen werkelijkheid, op grond waarvan het in dit vergevorderde stadium niet zonder onverantwoorde risico's mogelijk is de verzuimde stappen met het oog op de politieke en sociale integratie nog vóór de toetreding tot de Monetaire Unie te zetten.
Ik wil echter evenmin verzwijgen dat er in de afgelopen maanden ook positieve ontwikkelingen zijn geweest waardoor sommige gevaren duidelijk konden worden verminderd. Hieronder valt met name het besluit de Monetaire Unie met elf lidstaten op te starten, waardoor het gevaar van verdeeldheid van de Unie door een "kern-Europa" is bezworen. Het gebruik van de politieke speelruimte binnen de beslissingsbevoegdheid inzake de convergentiecriteria dient net zo positief te worden beoordeeld als de eerste, nog volledig ontoereikende aanzet tot een gecoördineerd economisch beleid, de beëindiging van schadelijke fiscale dumping en een Europees werkgelegenheidsbeleid.
De achterwege gebleven verdere ontwikkeling van een politieke unie, de vestiging van een Europese democratie en de totstandkoming van een sociale unie zijn echter van essentieel belang en vormen de beslissende uitdaging van de Europese integratie voor de komende vier jaar.

Wolf
Wij stemmen vandaag over de vraag of de gemeenschappelijke munt op 1.1.1999 met 11 deelnemende landen moet worden ingevoerd. Deze vraag kan ik uit volle overtuiging met "ja" beantwoorden. Door deelname van alle lidstaten die dit kunnen en willen, is voldaan aan de minimumvoorwaarde dat een sociale en ecologische ontwikkeling, om het duidelijk te zeggen, een koerswijziging tegenover de tot nu toe overheersende neoliberale en monetaristische opvatting over de euro, tenminste nog doorgezet kan worden.
Het concept van een gereduceerd kern-Europa, dat de materiële basis had moeten bieden voor een hegemonie van de machtigste landen, is stukgelopen op de realiteit - vooral door de sterke wil van de Zuid-Europese volkeren, die niet afgesplitst willen worden, en door het onvermogen van Duitsland om de rol van een met autoriteit beklede tuchtmeester echt geloofwaardig te spelen.
Bovendien heeft de Franse hervormingsregering, die op de aspiraties van de sociale bewegingen in Frankrijk is ingegaan, de voorwaarden van het politiek dispuut op Europees vlak gewijzigd en toch in elk geval de weg enigszins vrijgemaakt om het oorspronkelijke Maastrichtse project van de euro nog te corrigeren.
Het gaat er nu om tot 1 januari 1999 en in de eerste jaren van de Monetaire Unie deze corrigerende maatregelen ook doeltreffend uit te voeren. Wij maken onszelf en anderen geen illusies dat dit eenvoudig zal worden. Integendeel, een doeltreffend Europees werkgelegenheidsbeleid, rationele coördinatie van het macro-economisch beleid, toereikende coördinatie op fiscaal gebied om fiscale dumping in de toekomst uit te sluiten, een echte democratische verantwoordingsplicht van de ECB en het ESCB alsmede een gematigde, defensieve inzet van de euro op weg naar een wereldwijde stabilisering van het monetair stelsel - dit zullen nog moeilijke etappes worden op weg naar een ecologisch, democratisch en sociaal Europa.
Deze weg is nog nooit bewandeld. Als wij ons best doen, zullen wij deze weg vrij kunnen maken en vervolgens ook echt begaan. En vanaf nu is dat ons streven!

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Het Parlement heeft zijn agenda afgewerkt.
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt om 13.06 uur gesloten)

