Przygotowania do konferencji w Cancún w sprawie zmiany klimatu (29 listopada-10 grudnia) (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie przygotowań do konferencji w Cancún w sprawie zmiany klimatu (29 listopada-10 grudnia).
Joke Schauvliege
Panie Przewodniczący, Szanowni Posłowie! Dość szybko po zakończeniu konferencji w Kopenhadze Unia Europejska podjęła decyzję o dalszym stopniowym i pragmatycznym postępowaniu. Niemożliwe jest dalsze opieranie się na podejściu "wszystko albo nic”. Stopniowo należy poukładać wszystkie klocki, tworzące ramy na okres po 2012 roku. Zdajemy sobie sprawę, że dotychczasowe negocjacje w procesie tworzenia ambitnego systemu walki ze zmianą klimatu po 2012 roku postępowały niezwykle wolno. Punkty widzenia uczestników procesu bardzo się między sobą różnią, o czym można się było przekonać niedawno, w trakcie ostatniej oficjalnej rundy negocjacji w Tianjin, podczas której osiągnięto bardzo niewielki postęp.
Szanowni Posłowie! To w tym kontekście Rada ds. Środowiska i Rada Europejska wprowadziły ostatnie drobne poprawki do stanowiska Unii Europejskiej na konferencję w Cancún. W procesie zwrócono uwagę na stanowiska prezentowane przez inne instytucje, jak również oczywiście na państwa projekt rezolucji. Stwierdzono już, że na spotkaniu w Cancún nie uda się przyjąć prawnie wiążących ram na okres po 2012 roku. Biorąc pod uwagę, że pakiet działań na konferencję w Cancún jeszcze nie jest znany, w stanowisku Unii Europejskiej, które zapewni negocjatorom europejskim również niezbędny margines elastyczności, uwzględniono różne elementy. W każdym razie wiadomo, że pakiet działań na konferencję w Cancún musi być wyważony, co oznacza, że musi zawierać elementy umożliwiające uwzględnienie interesów krajów zarówno rozwijających się, jak i uprzemysłowionych. Jakie są zatem główne elementy stanowiska UE?
Po pierwsze i najważniejsze, trzeba osiągnąć wyważone rezultaty; z jednej strony wyważyć prawa negocjacyjne w odniesieniu do protokołu z Kioto oraz konwencji, a z drugiej strony - w zakresie samych ram.
Po drugie, znalazły się w nim warunki dotyczące drugiego okresu zobowiązań w zakresie protokołu z Kioto.
Po trzecie, stanowisko zawiera zarysy najważniejszych elementów programu działań z Bali, czyli wspólną wizję, łagodzenie zmian klimatu, adaptację do niej, technologie i finansowanie. Unia Europejska podtrzymuje swoje stanowisko, że najlepszym rozwiązaniem problemu kształtu ram na okres po 2012 roku jest jednolity dokument, prawnie wiążący. Biorąc pod uwagę, że w zeszłym roku to stanowisko wywołało wiele nieporozumień, co ma ogromne znaczenie w negocjacjach międzynarodowych, UE zamierza przyjąć stanowisko elastyczne: elastyczne w odniesieniu do drugiego okresu zobowiązań, ale w zależności od spełnienia pewnych warunków. Co to za warunki? W ramach na okres po 2012 roku muszą uczestniczyć wszystkie największe gospodarki, ramy muszą być ambitne i skuteczne, należy też zagwarantować integralność ekologiczną oraz osiągnąć postęp w zakresie reformy obecnych mechanizmów rynkowych i ustanawiania nowych mechanizmów. Ponadto kraje uprzemysłowione muszą dowieść, że naprawdę realizują swoje zobowiązania finansowe, w szczególności w odniesieniu do szybko dostępnej pomocy finansowej. Unia Europejska i jej państwa członkowskie przedstawiły pierwsze szczegółowe sprawozdanie dotyczące realizacji tych zobowiązań finansowych i w 2010 roku przeznaczą na nią 2,2 miliarda euro. Mam nadzieję, że to sprawozdanie pomoże przywrócić zaufanie między stronami.
Zdaniem prezydencji belgijskiej zauważalne, konkretne działania pomogą spełnić oczekiwania stron, a także zapewnić zaufanie do procesu wielostronnego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC). Podejmiemy wszelkie wysiłki, aby przyczynić się do realizacji celów Unii Europejskiej. W tym kontekście liczymy, jak zwykle, na Państwa pomoc, Szanowni Posłowie, pomoc w rozpowszechnianiu i - oczywiście - we wzmacnianiu tego przekazu.
Connie Hedegaard
komisarz - Panie Przewodniczący! Oczywiście w znacznej mierze zgadzam się z tym, co przed chwilą usłyszeliśmy od prezydencji belgijskiej. Ja również cieszę się na myśl o współpracy z Państwem w Cancún. Niestety, bardzo wyraźnie widać, że w Cancún nie uda się dojść do prawnie wiążącego porozumienia, na które UE była przygotowana w zeszłym roku i na które nadal jest gotowa - nie z naszej winy, ale dlatego, że inni nie są jeszcze gotowi. To prawda, że dążymy do przyjęcia wyważonego pakietu, ale chciałabym stwierdzić, że jest on również znaczący i ambitny.
W rzeczywistości to my jako pierwsi, wiosną tego roku, na przełomie lutego i marca, przedstawiliśmy pomysł zastosowania stopniowego podejścia, opartego na porozumieniu z Kopenhagi i zagwarantowaniu wykorzystania impetu teraz, w Cancún. Ale choć wydaje się, że istnieje zgoda co do tego, jaki powinien być rezultat spotkania w Cancún - wyważony pakiet - to łatwo powiedzieć, co każda strona chciałaby uzyskać, ale trudno dojść do porozumienia, co to ma oznaczać.
Czym jest znaczący wyważony pakiet? Tutaj chciałabym powiedzieć, że z punktu widzenia Europy jasne jest, że będziemy nalegać na konieczność zagwarantowania zobowiązań w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, ustanowienia rozszerzonego systemu mierzalnego, raportowalnego i weryfikowalnego oraz wspierania rynków dwutlenku węgla. Oczywiście, potrzebujemy też decyzji w sprawie REDD+, adaptacji, technologii, finansowania i tworzenia potencjału. Te wszystkie elementy będą musiały znaleźć się w pakiecie, który uznajemy za wyważony.
Tym, co chciałabym podkreślić, jest konieczność wyraźnego przestrzegania przez Unię Europejską naszych warunków dotyczących drugiego okresu zobowiązań na mocy protokołu z Kioto. Musimy wykorzystać te warunki do podniesienia poziomu ambicji i skłonienia innych do podjęcia działań. Warunki związane z ewentualnym drugim okresem zobowiązań mają ogromne znaczenie dla integralności ekologicznej i dużych ambicji związanych z przyszłym systemem klimatycznym. W kontekście drugiego okresu zobowiązań sama tylko UE nie jest ani wystarczająca, ani wiarygodna. Dlatego musimy trzymać się naszych warunków, aby wzmacniać pozytywne reakcje ze strony naszych partnerów. Muszę powiedzieć, że odniosłam wyraźne wrażenie - również ze spotkania poprzedzającego COP - że nasze argumenty w tej sprawie są coraz szerzej uznawane.
Przedłożony nam projekt rezolucji dotyczy wszystkich wspomnianych przeze mnie zagadnień. Komisja z dużym zadowoleniem przyjmuje wskazówki przedstawiane przez Parlament, nawet jeśli nie wszystkie z nich jest w stanie w pełni uwzględnić.
Przywołam choćby jeden przykład: niektórzy z państwa sugerują, że powinniśmy mieć odmienny cel niż ten w wysokości 2 stopni. Naszym najważniejszym priorytetem na spotkanie w Cancún będzie to, by nie otwierać ponownie debaty w sprawie porozumienia z Kopenhagi i nie cofać się w porównaniu z tym, co już osiągnęliśmy.
Chciałabym również przy tej okazji podkreślić, że UE musi zrealizować nasze obietnice dotyczące szybkiego finansowania, złożone w Kopenhadze. Mogę Państwu dziś uczciwie powiedzieć: prawie się nam to udało. Ale nadal potrzebujemy dalszych 200 milionów euro od państw członkowskich, aby zrealizować dokładnie to, co obiecaliśmy w Kopenhadze. Zakładam, że słyszą Państwo różnicę między możliwością powiedzenia w imieniu Unii Europejskiej na spotkaniu w Cancún "Spełniliśmy nasze obietnice” a "Prawie spełniliśmy nasze obietnice”. Naprawdę uważam, że powinniśmy wykorzystać czas pozostały do spotkania w Cancún na próby realizacji naszych obietnic z Kopenhagi.
Nie wspomniałam o celach: nie dlatego, by były one nieważne - ponieważ zdecydowanie są ważne - a UE, zarówno w tym roku, jak i w zeszłym, chciałaby oznajmić, że nadal jest gotowa przyjąć cel wynoszący 30 %, jeżeli inni również podejmą działania. Nic się tu nie zmieniło. Jeżeli teraz nie prowadzimy tak ożywionej dyskusji w sprawie celów, to - moim zdaniem - wynika z tego, że wiele innych stron ze znanych Państwu powodów nie jest gotowych dyskutować w Cancún o celach. Uważam, że duże znaczenie ma zagwarantowanie w formalnym tekście obietnic z porozumienia z Kopenhagi. Potem możemy zacząć wprowadzać poprawki.
Ale muszę też powiedzieć, że bez względu na rezultaty konferencji w Cancún, naszym najistotniejszym zadaniem po tym spotkaniu będzie moim zdaniem prowadzenie inteligentnej polityki klimatycznej, obejmującej ambitne cele, przy jednoczesnym stawieniu czoła wyzwaniom energetycznym, o czym Państwo niedawno dyskutowali. Możemy dążyć do innowacji i tworzenia miejsc pracy oraz możemy przyjąć ambitne cele.
Moja ostatnia uwaga dotyczy tego, że prowadzimy działania na rzecz zagwarantowania realizacji traktatu lizbońskiego - co oczywiste - i mogę Państwa zapewnić, że na każdym etapie będziemy informować delegację Parlamentu o postępie w negocjacjach. Oczywiście codziennie będą się odbywały spotkania informacyjne z delegacją Parlamentu i spróbujemy bardzo ściśle ze sobą współpracować.
Z ogromnym zadowoleniem przyjmujemy poparcie wyrażone w projekcie rezolucji w celu zapewnienia, by UE mówiła jednym głosem. Uważam, że będzie to jednym z największych wyzwań w Cancún: bez względu na to, kto będzie się wypowiadać w imieniu Unii Europejskiej, nasi partnerzy spoza Europy powinni mieć pewność, że napotkają na takie same rodzaje priorytetów i takie same rodzaje sygnałów. Właśnie w ten sposób nasze argumenty będą najlepiej słyszalne.
Karl-Heinz Florenz
Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz! Jeżeli konferencja w Kopenhadze, której Pani, Pani Komisarz, oczywiście przewodniczyła, miała nas czegoś nauczyć, to tego, że w przyszłości na tego typu konferencjach Unia Europejska musi mówić jednym głosem. Nasze opinie w jednym czy dwu punktach mogą się różnić, ale jeżeli jako Europejczycy jesteśmy podzieleni w tym, co na nich mówimy, to nie będziemy uznawani za wiarygodnych, a jeżeli nie będziemy wiarygodni, to inni nie pójdą za naszym przykładem. Właściwie dlaczego mieliby to zrobić? Dlatego słuszne jest zasadnicze utrzymanie liczb, które ustaliliśmy pod przywództwem pani kanclerz Merkel, by stanowiły one podstawę negocjacji. Zgadzam się z Panią, że nie należy obecnie poważnie kwestionować ambitnego celu w wysokości 2 stopni i rozważać o wiele niższej wartości, ponieważ to znacznie utrudni realizację tych celów i zniechęci do nas społeczeństwo.
Jestem bardzo zaniepokojony tym, że tworzymy zagrożenie dla naszej własności intelektualnej. Nasz przemysł inwestuje w rozwój zasoby pieniężne i ludzkie. Jeżeli teraz zaczniemy rozbierać zasieki ochronne wokół tej własności intelektualnej i pozostawimy w nich luki, to utracimy cenne elementy, czyli naszą własność intelektualną. Jestem zwolennikiem transferu technologii, ale nasze przedsiębiorstwa także muszą widzieć sens takich inwestycji, dlatego nie wolno rozluźniać ochrony własności intelektualnej.
Jeżeli chodzi o zobowiązania, to jestem też skłonny domagać się poważnych zobowiązań od naszych partnerów na całym świecie. Muszą one jednak być dla tych krajów wiarygodne i wykonalne. W przeciwnym razie ich skutek będzie dokładnie odwrotny od naszych zamierzeń, inaczej mówiąc - te kraje zdystansują się od nas. Dlatego ogromne znaczenie ma nasz wiarygodny wizerunek w Cancún. Najważniejsze decyzje będą zapadać później, w Johannesburgu, ale w Cancún musimy przygotować pod nie grunt. Z zawodu jestem rolnikiem. Jeżeli grunt nie jest dobrze przygotowany, nie będzie żadnych plonów. Skoncentrujmy się na przygotowaniu dobrego gruntu.
Marita Ulvskog
Panie Przewodniczący! Przed szczytem w Kopenhadze mieliśmy ogromne oczekiwania. Rezultaty nie były zbyt korzystne. W dniu naszego wyjazdu z Kopenhagi padał gęsty śnieg, a w salach konferencyjnych było straszliwie zimno. Nie tylko Kopenhaga doświadczyła spadku temperatury, ale także cała debata o ochronie środowiska. Można powiedzieć, że dzisiaj klimat jest niżej na liście priorytetów debaty politycznej niż przed konferencją w Kopenhadze. To godne ubolewania, ale naszym zadaniem jest zapewnienie, aby szczyt w Cancún przyniósł lepsze rezultaty, aby zajął się wynikami kopenhaskiej konferencji i poprawił je. Jak to zrobimy? Jako przedstawiciele Europy zrobimy to, wchodząc w rolę lidera. Właśnie o to apelowała szefowa ONZ do spraw klimatu, pani Christina Figueres, kiedy za pośrednictwem wideokonferencji rozmawiała z tymi przedstawicielami Parlamentu Europejskiego, którzy pojadą do Cancún. Musimy pokazać zdolności przywódcze i zrobimy to, między innymi poprzez faktyczną realizację wszystkiego, co obiecaliśmy w Kopenhadze - nie tylko prawie wszystkiego, ale bezwzględnie wszystkiego.
W takiej sytuacji musimy oczywiście zapewnić zaangażowanie większej liczby ludzi. Wraz z innymi konkretnymi decyzjami w Cancún, dotyczącymi wylesiania, transferu technologii i dalszych działań na rzecz drugiego okresu zobowiązań w ramach protokołu z Kioto, może to być sposób na przygotowanie międzynarodowego porozumienia klimatycznego w 2011 roku. Nie uważam, by nasze oczekiwania przed konferencją w Cancún miały być zbyt niskie.
Chris Davies
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! Obecnie nie ma zbyt wielkiego entuzjazmu dla walki z globalnym ociepleniem, a raczej obserwuje się powszechny sceptycyzm społeczny. Choć na początku roku ziemię pokrywał śnieg, to rzut oka na statystyki pozwala ocenić, że pierwszych sześć miesięcy bieżącego roku było najcieplejszymi w historii na całym świecie. To po prostu fakt.
Chciałbym możliwie jak najszybszego globalnego porozumienia, ale mam obawy dotyczące charakteru takiego porozumienia. Rozróżnienie między krajami uprzemysłowionymi i rozwijającymi się wydaje mi się dziwne. Zastanawiam się, ile czasu minie, zanim niektóre kraje rozwijające się przegonią najuboższe kraje europejskie. Przyglądam się konferencjom klimatycznym i entuzjazmowi, jaki Arabia Saudyjska okazuje wobec koncepcji uwzględnienia w CDM wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla. Arabia Saudyjska z pewnością mogłaby zainwestować w to część swoich środków. Dlaczego mamy się do tego dokładać?
Niepokoi mnie, że przez tempo zmian Unia Europejska pozostaje w tyle i uważam, że inicjatywy w zakresie zmiany klimatu i nasza zdolność do walki z globalnym ociepleniem dają ogromne szanse. Chiny chcą zmniejszyć intensywność swoich emisji dwutlenku węgla o 45 % w ciągu najbliższego dziesięciolecia. Oznacza to inwestycje w nowe elektrownie zastępujące stare; oznacza to zwiększenie efektywności energetycznej. Mamy tu zatem prawdziwy problem, bo skoro już teraz nie jesteśmy w stanie konkurować z Chinami, to jak mamy zamiar konkurować z bardziej efektywnymi energetycznie Chinami w nadchodzących latach?
Chciałbym, aby nasz limit został zaostrzony. Chciałbym, żebyśmy zmienili cel z 20 % na 30 %. Chciałbym, aby ceny emisji dwutlenku węgla wzrosły, co zachęci w przyszłości do inwestycji niskoemisyjnych. Chciałbym mieć większą pewność, że w Komisji panuje zgoda, iż tak właśnie należy zadecydować i zrobić. Tylko że wydaje mi się, że tak się obecnie nie dzieje. Znam entuzjazm pani komisarz dla tej sprawy. Nie jestem pewien, czy cieszy się pełnym poparciem kolegium. Ale być może potrzebujemy planu awaryjnego?
Potrzebujemy planu awaryjnego i zasadniczo powinien on polegać na zwiększaniu naszej efektywności energetycznej. Zaledwie kilka minut temu słyszeliśmy plany pana komisarza Oettingera dotyczące przedłożenia pewnych aktów prawnych w przyszłym roku. Te akty prawne muszą być ambitne. Musimy oszczędzać nasze zasoby. Musimy stać się bardziej konkurencyjni.
Yannick Jadot
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! W tym wystąpieniu mógłbym ograniczyć się po prostu do przypomnienia pochodzących z ostatniego lata obrazów Rosji czy Azji Południowej, przypomnienia Państwu o bezwzględnie pilnej potrzebie przeciwdziałania zmianie klimatu i - skoro rozmawiamy o Europie - natychmiastowego, możliwie jak najszybszego przejścia do celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 30 % do 2020 roku. Jeżeli dzisiaj nie podejmiemy żadnych zmian, uda się nam osiągnąć 19 %. Praktycznie już zrealizowaliśmy postawiony cel, zatem jeżeli mówimy o 20 %, to nie możemy już mówić o ambitnym podejściu Europy.
Jeżeli o mnie chodzi, to nie jestem zagorzałym fanem rynku emisji dwutlenku węgla, ale jeśli pozostaniemy przy 20 %, to możemy być pewni, że będziemy traktować rynek emisji dwutlenku węgla niczym gatunek zagrożony wyginięciem, a nie jako dźwignię w przeciwdziałaniu zmianie klimatu. Przejście do celu w wysokości 30 % mogłoby dać budżetom europejskim nawet 8 miliardów euro dzięki aukcjonowaniu uprawnień. Wiemy, że można osiągnąć 30 %. W szczególności wiążący cel w postaci poprawy efektywności energetycznej o 20 % oznaczałby milion miejsc pracy w Europie. Oznacza to oszczędności w wysokości tysiąca euro w przeliczeniu na każde gospodarstwo domowe w Europie, a skoro pan komisarz Oettinger wspomniał o Nabucco, jest to równowartość piętnastu projektów Nabucco.
Czy zatem przejście do celu w wysokości 30 % zniszczy przedsiębiorstwa europejskie? Zdecydowanie nie. Pokazuje to każda z analiz. Będzie to miało wpływ na niektóre zagrożone sektory, ale istnieją sposoby; a jak dotychczas sektory, które groziły Europie wyginięciem, to te, które są beneficjentami europejskiej polityki energetycznej. Dzięki europejskiej polityce klimatycznej zyskały one miliardy euro.
Przejście na cel w wysokości 30 % oznaczałoby, że stajemy zdecydowanie po stronie tych, którzy wprowadzają zmiany, którzy budują świat przyszłości. Chciałbym przywołać pewne liczby. Według Barometru Ernst&Young za 2010 rok Chiny i Stany Zjednoczone są najatrakcyjniejszymi krajami dla rozwoju energii odnawialnej. Według niedawno przeprowadzonego badania jedynie trzy spośród 50 przedsiębiorstw będących światowymi liderami w zakresie technologii ekologicznych znajdują się w Europie; pozostałe są zlokalizowane w Azji lub Stanach Zjednoczonych.
Dlatego bezwzględnie należy przejść do celu 30 %, a na zakończenie chciałbym przypomnieć słowa prezydenta Baracka Obamy, który powiedział, że możemy zrezygnować z przyszłościowych miejsc pracy na rzecz naszych konkurentów lub skorzystać z okazji stulecia, co zresztą oni już zaczęli czynić. Jak powiedział, kraj, który stanie się pionierem energii przyszłości, będzie też pionierem XXI wieku. Przegrał wybory. Bądźmy takimi liderami w transformacji energetycznej i nowej gospodarce.
Miroslav Ouzký
Panie Przewodniczący! Chociaż jestem sygnatariuszem rezolucji dotyczącej planowanej konferencji klimatycznej, to mam również związane z nią pewne uwagi krytyczne i zastrzeżenia. Rozumieją Państwo: cieszę się, że tym razem nie dominuje aż tak bardzo optymizm, jaki zawsze dotąd prezentowaliśmy światu przed każdą konferencją, a który przekształcał się następnie w ogromny sceptycyzm. Ogromnie się cieszę, że rozumiemy, iż rezultatem tej konferencji nie będzie porozumienie międzynarodowe, a każdy w tej sali wie, że bez ogólnoświatowego porozumienia sama Europa, nawet gdyby ambitnie podniosła wyznaczane cele o 100 %, nie miałaby najmniejszego wpływu na światową zmianę klimatu.
Konsekwencją ślepego zaostrzania naszych standardów może być wystawienie Europy na ryzyko, i muszę Państwu wyznać, że zupełnie nie zgadzam się na skryte wprowadzanie podatków europejskich pod pretekstem przeciwdziałania zmianie klimatu.
Staram się nie prezentować wyłącznie negatywnego nastawienia, wiążę duże nadzieje ze wspieraniem współpracy z krajami rozwijającymi się, w szczególności przy ochronie wody pitnej, jak również z naszymi wysiłkami na rzecz zapewnienia dostępu do wody pitnej dla wszystkich ludzi, zwłaszcza w krajach rozwijających się. Chociaż mam krytyczne zastrzeżenia, to nie mam zamiaru wycofywać złożonego podpisu i mam nadzieję, że zbliżająca się konferencja mimo wszystko przyniesie pewien dalszy postęp.
Bairbre de Brún
Panie Przewodniczący! Nie możemy powtórzyć błędów, jakie popełniliśmy w Kopenhadze w zeszłym roku. Aby utrzymać wzrost temperatury poniżej 1,5oC, potrzebne są prawdziwe przywództwo i wola polityczna. To ważny cel.
Unia Europejska powinna działać jednomyślnie na rzecz zwiększenia celów redukcji emisji do 2020 roku oraz przekonać inne kraje uprzemysłowione do przyjęcia ogólnego celu - redukcji emisji o 80-95 % do 2050 roku. W ten sposób nie tylko ułatwimy negocjacje w Cancún; jest to też konieczne dla naszego własnego dobra.
Kraje uprzemysłowione powinny także zapewnić odpowiednie finansowanie na rzecz klimatu; a oprócz tego uruchomić szybkie finansowanie wraz z silnymi zobowiązaniami politycznymi i pełną przejrzystością. Potrzebne są również nowe źródła finansowania długookresowego. Wśród tych opcji powinny również znaleźć się podatek międzynarodowy oraz środki finansowe i finansowanie z międzynarodowych przewozów lotniczych i żeglugi.
Wzywam Państwa do głosowania za odrzuceniem poprawek osłabiających przesłanie naszego Parlamentu. Potrzebny jest silny sygnał. Nie można wykorzystywać światowego kryzysu gospodarczego jako wymówki usprawiedliwiającej bezczynność lub odmowę sprawiedliwości klimatycznej. Zmiana klimatu jest problemem, z którym należy zmierzyć się na arenie międzynarodowej, zaś do tego potrzebne jest zbudowanie wzajemnego zaufania.
Oreste Rossi
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chociaż tak na forum komisji, jak i w tej sali przewidziałem fiasko konferencji klimatycznej w Kopenhadze oraz dokumentu przedłożonego przez Parlament, jednak tamto doświadczenie niczego nas nie nauczyło.
Jeżeli będziemy uparcie trzymać się jednostronnych żądań, aby Europa ograniczyła emisje i to w znacznie większym stopniu niż przewidziano w protokole z Kioto, to kolejny szczyt w Cancún - COP 16 - również zakończy się fiaskiem, a Parlament po raz kolejny poniesie wizerunkową porażkę.
W przyjętej na forum komisji rezolucji nie tylko podkreśla się, że wpłaty na rzecz krajów wschodzących nie powinny być niższe niż 30 miliardów euro rocznie do 2020 roku, ale również zachęca się UE do wspierania utworzenia zielonego funduszu klimatycznego, gromadzącego 100 miliardów dolarów rocznie, począwszy od 2020 roku.
W tym dokumencie wskazano również, jak znaleźć te środki, czyli poprzez opodatkowanie wszystkich możliwych źródeł, na przykład transakcji finansowych, giełd i biletów lotniczych, w gruncie rzeczy zabierając pieniądze wprost z kieszeni obywateli i przedsiębiorstw.
Następnie w sprawozdaniu postawiono utopijne żądania. W tym miejscu wymaga się od nas nawet zmniejszenia emisji CO2 do atmosfery o 30 % zamiast 20 % do 2020 roku oraz wzywa się Komisję do przedłożenia wniosku, aby UE postawiła sobie takie cele jednostronnie.
Zwracanie się do naszych obywateli i przedsiębiorstw o takie poświęcenie w okresie kryzysu gospodarczego, jakiego doświadczamy obecnie, to ostatnie z szeregu europejskich głupstw. Jesteśmy tego samego zdania co Rada: Unia Europejska będzie mogła zastanawiać się nad drugim okresem zobowiązań na mocy protokołu z Kioto jedynie wówczas, jeżeli odbędzie się to w ogólnych ramach uwzględniających wszystkie największe gospodarki, przed zawarciem światowego, prawnie wiążącego porozumienia.
Nick Griffin
Panie Przewodniczący! Wybór słonecznego Meksyku na miejsce COP 16 był dobrym posunięciem. Powinno to nam oszczędzić zeszłorocznego zakłopotania, kiedy zwolennicy globalnego ocieplenia drżeli w Kopenhadze, gdzie było najzimniej od wielu dziesięcioleci. Podobnie stosowanie zwodniczo dwuznacznego określenia "zmiana klimatu” zamiast "globalnego ocieplenia” może zmylić nielicznych podatników brytyjskich wobec ironii organizowania go wtedy, kiedy nietypowo zimne lato przechodzi we wczesną, mroźną zimę. Jeszcze lepszym trikiem byłoby organizowanie tych spotkań wyłącznie wiosną; spójrzcie, każdego dnia jest coraz cieplej!
Jak długo jeszcze faszystowska UE może nakładać coraz bardziej retorsyjne podatki i środki kontroli na zwykłych obywateli pod pozorem antropogenicznego globalnego ocieplenia, podczas gdy coraz większa liczba prawdziwych naukowców odrzuca tę teorię jako nieuzasadnioną i skompromitowaną? Antropogeniczne globalne ocieplenie to nieuzasadniona propaganda, to ogromne kłamstwo na skalę Josefa Goebbelsa, wspierane przez kompleks przemysłu ekologicznego, który jest zwolennikiem ogromnych transferów bogactwa od małych ludzi do kanciarzy handlu emisjami, takich jak Al Gore czy Goldman Sachs. I to wykorzystują lewicowe elity polityczne, aby dopełnić procesu deindustrializacji Zachodu, ponieważ pozbawieni kręgosłupa konserwatyści są zbyt zastraszeni przez histerię globalnego ocieplenia, by powstać i powiedzieć wyjątkowo niewygodną prawdę: antropogeniczna zmiana klimatu to najbardziej zyskowne oszustwo w historii.
W ramach tegorocznej konferencji Bilderberga, która odbyła się w czerwcu w Hiszpanii, jedna z sesji dotyczyła niebezpieczeństw globalnego oziębienia. Kiedy nowy realizm ludzi, którzy naprawdę kształtują politykę globalną, dotrze tutaj, do ludzi, którym tylko się tak wydaje?
Richard Seeber
(DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jestem naprawdę zszokowany pomysłami, które tacy ludzie jak pan poseł Griffin propagują tutaj pod hasłem zmiany klimatu. Zupełną tajemnicą jest dla mnie związek między faszyzmem a zmianą klimatu. Uważam za skandaliczne to, o czym tu słyszałem, i moim zdaniem na takie oświadczenia nie ma miejsca w Parlamencie, ponieważ problem jest na to naprawdę zbyt poważny.
Obawiam się też, że faktycznie mamy zwiększone tempo emisji gazów cieplarnianych do atmosfery. Proszę zwrócić uwagę na liczby podawane przez Światową Organizację Meteorologiczną. Jestem też zszokowany niskim poziomem akceptacji w społeczeństwie. Pan poseł Griffin również na tym korzysta; ponadto wstrząsająca jest również niechęć największych emitentów, takich jak Stany Zjednoczone i Chiny, do przystąpienia do tego rodzaju porozumienia międzynarodowego.
Proszę przypomnieć sobie debatę, jaką toczyliśmy tutaj w zeszłym roku, przed konferencją w Kopenhadze. Jeżeli nie będziemy zbyt ambitni i przystąpimy do tych negocjacji z poczuciem realizmu, to jako Europa - mniej ważny emitent - nadal będziemy w stanie coś osiągnąć.
Jak możemy to uczynić? Pani Komisarz, wysoko cenię Pani entuzjazm, ale uważam, że niezwykle ważna jest komunikacja z obywatelami. Ludzie nie rozumieją problemu. Dlaczego? Ponieważ liczby podawane przez Światową Organizację Meteorologiczną są jednoznaczne - są to średnie. To prawda, że obecnie w Europie jest zimniej niż jeszcze kilka lat temu, niemniej jednak ogólnie na całym świecie następuje wzrost temperatury. To trzeba powiedzieć; a jeżeli nie zdołamy uzyskać poparcia obywateli, to pozwolimy takim ludziom jak poseł Griffin na wprowadzenie faszyzmu do zagadnienia zmiany klimatu. Na tym polega problem. Dlatego, Pani Komisarz, chciałbym się do Pani zwrócić o usprawnienia w tej kwestii.
Po drugie, musimy przestawić się na zrównoważone źródła energii za pomocą zachęt, które sobie cenimy. Mój kolega poseł przedstawił liczby. Najlepsze przedsiębiorstwa znajdują się w Chinach, a my w Europie wcale nie jesteśmy tacy dobrzy. Dlatego musimy przedstawić pewne dobre pomysły, aby pomóc naszym przedsiębiorstwom faktycznie dokonać zmian. Czy te wiążące cele faktycznie są takim panaceum, za jakie zawsze je tutaj uważamy?
Oczywiście, potrzebujemy również uczciwości na rynkach. Nie można pozwalać na to, co dzieje się w związku z mechanizmem czystego rozwoju - 60 % środków płynie do Chin. W tym przypadku nie wystarczy schować się wyłącznie za prawnymi argumentami. Musimy podejść do tej debaty w sposób uczciwy, ponieważ ta sprawa jest zbyt ważna. Ma Pani nasze poparcie, Pani Komisarz.
(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane za pomocą niebieskiej kartki zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Lucas Hartong
(NL) Panie Przewodniczący! Pan poseł Seeber powiedział, że społeczeństwo nie rozumie debaty klimatycznej. Chciałbym go zapytać o następującą rzecz: czy przypadkiem nie jest tak, że społeczeństwo to rozumie, ale po prostu ma odmienną opinię od mojego kolegi posła?
Richard Seeber
(DE) Panie Przewodniczący! Nie wiem, czy dobrze to zrozumiałem. Po prostu ważne jest przeprowadzenie tej debaty z naszymi obywatelami w sposób otwarty, i to - jak już powiedziałem - na podstawie liczb podawanych przez Światową Organizację Meteorologiczną. Są to po prostu średnie dla całego świata, wskazujące na wzrost temperatury o 0,63 stopnia, ale w przypadku Europy są to inne wartości. Dzieje się tak dlatego, że pogoda jest zjawiskiem lokalnym, a my rozmawiamy o klimacie, który jest długookresowym zjawiskiem globalnym. Dlatego powinniśmy podjąć tę decyzję. Jeżeli mówimy, że jest coraz zimniej, a zimy przychodzą coraz wcześniej, to musimy również o tym właściwie informować. Dlatego mój apel o lepszą komunikację jest ważny.
Jo Leinen
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz! Obawiam się, że miotamy się z jednej skrajności w drugą. Przed konferencją w Kopenhadze byliśmy być może nieco zbyt ambitni, a teraz obawiam się, że przed spotkaniem w Cancún jesteśmy niedostatecznie ambitni. Dlatego sądzę że to dobrze, iż w rezolucji Parlament omawia wszystkie kwestie, które naszym zdaniem będą potrzebne do osiągnięcia postępu i rezultatów nawet na spotkaniu w Cancún.
Mamy jeden ważny wniosek, dotyczy on tego, by UE zmieniła przyjętą strategię. Przed konferencją w Kopenhadze uzależniliśmy się od sytuacji w Stanach Zjednoczonych i być może w Chinach. To wówczas nie zadziałało i nie zadziała też na spotkaniu w Cancún. Dlatego powinniśmy przyjąć środki chroniące klimat, by chronić własne interesy. Z tego też wynika apel większości na forum komisji - a mam nadzieję, że jutro również na forum plenarnym - apel o zwiększenie naszych celów z 20 % do 30 %. W trakcie procesu będzie to tak czy inaczej potrzebne. Musimy osiągnąć ten cel, przynajmniej zanim udamy się na spotkanie w Afryce Południowej. Uważam też, że cały czas idziemy złą ścieżką w odniesieniu do protokołu z Kioto. Tu również polegamy na wszystkich innych. Uważam, że nasza oferta powinna opierać się na stworzeniu drugiego protokołu z Kioto. Nie będziemy mieć z tym żadnego problemu; nam uda się to osiągnąć.
Wreszcie co się tyczy następującej sprawy - aby Unia mówiła jednym głosem - to widziałem, jak to funkcjonowało na spotkaniu w Nagoi. Mieliśmy jeden mikrofon dla UE. Różne osoby mogły przemawiać, ale musiały wysyłać ten sam sygnał. Właśnie to chciałbym zobaczyć w wykonaniu Rady i Komisji także na konferencji w Cancún.
Corinne Lepage
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz! Po konferencji w Kopenhadze przynajmniej jedno jest pewne: kampania dezinformacji podjęta przed spotkaniem w Kopenhadze zakończyła się fiaskiem, a informacja, którą otrzymaliśmy od Międzyrządowego Panelu do spraw Zmiany Klimatu (IPCC), została w pełni potwierdzona przez wszystkich specjalistów, jakich Organizacja Narodów Zjednoczonych ma do dyspozycji. To pierwsza kwestia, którą chciałabym podkreślić.
Świadczy to o znaczeniu i pilności działań, które musimy podjąć. Musimy wyciągnąć konsekwencje z niepowodzenia, jakie spotkało nas na konferencji w Kopenhadze, a w efekcie bezwzględnie konieczne jest to, aby Unia wyznaczała sobie cele z własnej, nieprzymuszonej woli. Właśnie dlatego istotne jest - tak dla klimatu, jak i dla naszego przemysłu i naszych gospodarek - przyjęcie w jutrzejszym głosowaniu wspomnianego w rezolucji celu w wysokości 30 %.
Jak przed chwilą wspomniał mój kolega, cel w wysokości 20 % praktycznie został już zrealizowany. Jeżeli chcemy dać naszemu przemysłowi impuls, jeżeli chcemy pozostać lub stać się liderami w nowych sektorach, zarówno w zakresie efektywności energetycznej, jak i energii odnawialnej, to zasadnicze znaczenie ma postawienie sobie w Unii tego celu.
Drugą kwestią jest wiarygodność. Musimy dotrzymać zobowiązań wobec krajów Południa przy jednoczesnym rozróżnieniu między różnymi kategoriami krajów Południa, ponieważ zasadniczo nie można wrzucić Chin i Afryki do tego samego worka. To właśnie dlatego - moim zdaniem, bo wyrażam teraz moją prywatną opinię, a niekoniecznie opinię całej mojej grupy - zasadnicze znaczenie ma wdrożenie podatku od transakcji finansowych, co umożliwiłoby nam uzyskanie 100 miliardów dolarów, które obiecaliśmy do 2020 roku.
Mam też nadzieję, że w Cancún uda się wreszcie przyjąć porozumienie w sprawie lasów i porozumienie w sprawie zmniejszenia emisji z wylesiania i degradacji lasów (REDD), ponieważ byłby to już ogromny krok naprzód. Pamiętajmy, że wylesianie powoduje 20 % emisji gazów cieplarnianych.
Satu Hassi
(FI) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Zgadzam się z tymi wszystkimi, którzy zgłosili poparcie dla zwiększenia redukcji emisji w UE o 30 %. Chodzi nie tylko o przyszłość ludzkości; to w naszym własnym interesie leży utrzymanie konkurencyjności w trakcie rozpoczynającej się rewolucji w technologii energetycznej.
Jeżeli UE ma być wiarygodnym liderem klimatycznym, to na konferencji w Cancún trzeba wspierać prawdziwą strategię ochrony klimatu, a nie tworzyć nowe luki. Niestety, wydaje się, że UE działa inaczej, jeżeli chodzi o zasady rozliczania leśnych pochłaniaczy dwutlenku węgla. Wydawałoby się, że UE zgadza się, by w przypadku leśnych pochłaniaczy za punkt odniesienia uznać prognozy na przyszłość, które w nieunikniony sposób są subiektywne. Oznaczałoby to większe problemy dla krajów uprzemysłowionych, i to niemałe. Problemy, o których mówię, mogłyby być równoważne od 3 % do 5 % ich całkowitych emisji, co - jak należy podkreślić - równa się połączonym zobowiązaniom do redukcji emisji wszystkich krajów uprzemysłowionych na mocy protokołu z Kioto do 2012 roku.
Kolejnym problemem związanym z polityką UE jest outsourcing redukcji emisji do krajów rozwijających się za pomocą mechanizmu czystego rozwoju. Krótkowzroczne, ale też niemądre z punktu widzenia uczciwej konkurencji jest na przykład wykorzystywanie CDM do wspierania w Chinach tych sektorów przemysłowych, które tutaj narzekają na ryzyko wycieku emisji. Uprawnienia pochodzące z projektów powinny być ograniczone do najuboższych krajów rozwijających się.
Zbigniew Ziobro
(PL) Panie Przewodniczący! Walka z ociepleniem klimatu stała się bez wątpienia jednym z najważniejszych celów Unii Europejskiej. Istotnym jej czynnikiem wydaje się racjonalna polityka dotycząca obniżenia emisji dwutlenku węgla i gazów cieplarnianych do atmosfery. W projekcie unijnej rezolucji, przed szczytem w Cancún, znalazł się zapis o znacznym, ponad dwudziestoprocentowym, obniżeniu CO2 wśród krajów unijnych. Wydaje się, że Unia nie patrzy, lansując tego rodzaju politykę, na poważne konsekwencje dla gospodarek swoich państw członkowskich.
Przy tak dużej redukcji po stronie Unii bardzo miękko określone jest stanowisko Wspólnoty w stosunku do redukcji emisji gazów w Stanach Zjednoczonych czy krajach Azji. Jest to duży błąd. Dziś, gdy Europa przeżywa regres ekonomiczny, powinniśmy bardziej skupiać się na działaniach zmierzających do wzmocnienia wspólnotowej gospodarki, a nie obciążać jej dodatkowymi kosztami. To nie państwa Unii Europejskiej są głównymi emitentami, lecz szybko rozwijające się gospodarki krajów rozwijających się, takich jak Chiny i Indie, które nie zamierzają redukować emisji. Produkcja przemysłowa, a za nią miejsca pracy, mogą więc być przenoszone poza granice Unii Europejskiej. Nasza gospodarka będzie słabnąć, a emisja nie będzie spadać, ale rosnąć. Ta polityka prowadzi donikąd. Dlatego trzeba się jeszcze raz zastanowić nad tego rodzaju kierunkiem polityki w zakresie walki z globalnym ociepleniem.
Sabine Wils
(DE) Panie Przewodniczący! Konferencja klimatyczna w Cancún musi wywrzeć korzystną presję na nasze kraje, co pozwoli na postęp pod względem współpracy międzynarodowej i krajowego prawodawstwa ochrony klimatu. W ramach sojuszu odpowiedzialności UE musi okazać przywództwo polityczne, bez względu na to, co zrobią Stany Zjednoczone, oraz pozwolić na ocenę pod kątem zasady sprawiedliwości klimatycznej. Oznacza to w przypadku krajów uprzemysłowionych konieczność ustanowienia drugiego okresu zobowiązań na mocy protokołu z Kioto. Należy zapewnić dodatkowe środki finansowe na finansowanie działań klimatycznych. W zakresie finansowania długookresowego UE musi w trakcie negocjacji wyłożyć karty na stół. UE musi przedstawić ambitne cele redukcji emisji gazów cieplarnianych. Pod żadnym pozorem nie można pozwolić, by temperatura globalna wzrosła o więcej niż 1,5°C. Efektem przyjęcia takiego celu będą innowacje technologiczne i tworzenie miejsc pracy w okresie kryzysu gospodarczego.
Anna Rosbach
(DA) Panie Przewodniczący! W grudniu wszyscy - urzędnicy, politycy, dziennikarze, aktywiści i wielu innych - udadzą się na szczyt w Meksyku. Nasz Parlament również weźmie w nim udział, nawet jeżeli jak zawsze pojawi się zamieszanie, ilu posłów do PE ma zgodę na wyjazd.
Jadąc na szczyt klimatyczny, musimy pamiętać, by zabrać ze sobą jedną ważną rzecz: realizm. Doskonale zdaję sobie sprawę, że omawianie tej sprawy nie jest zbyt popularne, ale to ważne, by społeczeństwo międzynarodowe uznawało nas za wiarygodnych. UE powinna być pionierem, jak to się pięknie określa, inaczej mówiąc - powinna objąć przywództwo i dawać dobry przykład. To wszystko dobrze i pięknie, ale musimy upewnić się, że nie wyjdziemy aż tak daleko przed szereg, że nikt nie pójdzie za naszym przykładem. Nie ma sensu realizować polityki, którą naśladować będzie chciało lub mogło zaledwie kilka krajów. W ten sposób uda się nam osiągnąć tylko jedno, a konkretnie przenieść nasze pracochłonne gałęzie przemysłu poza Europę, do krajów, gdzie obowiązuje znacznie łagodniejsze prawodawstwo, gdzie są niższe płace i gorsze warunki pracy. Stracimy miejsca pracy, co będzie miało niekorzystne skutki dla naszych, europejskich gospodarek. Dlatego musimy działać na rzecz takich rozwiązań, które będą również w stanie zastosować szybko wschodzące kraje, na przykład Chiny, Indie i kraje południowoamerykańskie. Mam nadzieję, że wyciągniemy wnioski z zeszłorocznego spotkania w Kopenhadze i w tym roku będziemy dążyć do realistycznych celów, zamiast gonić za niemożliwością.
Lucas Hartong
(NL) Panie Przewodniczący! W przyszłym tygodniu w Cancún obędzie się konferencja klimatyczna Organizacji Narodów Zjednoczonych. Uczestnictwo UE w niej to wręcz parodia, ponieważ w rzeczywistości z naszym klimatem nie dzieje się nic złego. Mamy do czynienia ze zwykłymi zmianami temperatur. Czy mogę przez chwilę zatrzymać się nad realnymi faktami związanymi z tą zbędną konferencją? W przyszłym tygodniu setki uczestników wsiądą do samolotów do Meksyku, co spowoduje emisję CO2. A zatem: co było celem konferencji klimatycznej? Ach, tak, przecież było nim ograniczenie emisji CO2. Obecnie w Cancún wycina się 11 tysięcy hektarów lasu namorzynowego. Zatem: co było celem konferencji w sprawie zmiany klimatu? Ach, tak, była nim ochrona lasów. Panie przewodniczący! Czy mogę dać UE pewną skromną radę? Proszę pozostawić politykę klimatyczną faktycznie niezależnym ekspertom, ponieważ generuje ona wyłącznie ogromne koszty dla podatników; w ostatnich dziesięcioleciach nie przyniosła żadnych skutków poza tendencyjnymi sprawozdaniami Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) i przewodniczącego mu szarlatana, pana Rajendry Pachauri.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz! Na wstępie chciałabym powiedzieć, że w moim odczuciu oba wystąpienia, urzędującej przewodniczącej Rady i pani komisarz, dały bardzo odmienne punkty widzenia na konferencję w Cancún w porównaniu do perspektywy wobec konferencji w Kopenhadze. To bardziej realistyczny punkt widzenia, o wiele łatwiejszy do przyjęcia, w związku z czym istnieją o wiele większe szanse, że będzie skuteczny.
Jeżeli konferencja w Kopenhadze była szczytem z rodzaju "wszystko albo nic” - jak powiedziała urzędująca przewodnicząca Rady - to spotkanie w Cancún musi być szczytem, który zapewni szeroką paletę możliwych i skutecznych opcji.
Walka ze zmianą klimatu ma dwie zasadnicze cechy: po pierwsze, musi mieć charakter globalny, obejmować wszystkich najważniejszych emitentów, od Stanów Zjednoczonych po Brazylię, Chiny oraz Indie. Po drugie, musi polegać na szeregu działań, które wywrą skuteczny wpływ na zmianę klimatu, a my musimy być w stanie zmierzyć ten wpływ, przy czym nie mogą one mieć niekorzystnego oddziaływania na wzrost gospodarczy.
W tym kontekście trzeba również z pokorą przyznać, że globalne wyzwanie, jakim jest sprostanie zmianie klimatu, daje szereg możliwości technologicznych i politycznych.
Istnieją i mogą jeszcze powstawać porozumienia wiążące, istnieją porozumienia sektorowe, dochodzi do transferu technologii i wspiera się badania. Należy zastosować wszystkie możliwości, wraz z radykalnym wzrostem efektywności energetycznej we wszystkich sektorach gospodarki i społeczeństwa. To jedyny sposób na skuteczne rozwiązanie problemu zmiany klimatu. W takiej sytuacji, jeżeli na szczycie w Cancún uda się wypracować wiele wykonalnych i skutecznych porozumień, będzie to ogromny sukces.
Kriton Arsenis
(EL) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Jestem skłonny zgodzić się z panem posłem Leinenem, że faktycznie przeszliśmy z jednej skrajności w drugą. W Kopenhadze mieliśmy bardzo duże oczekiwania; być może powinniśmy mieć bardzo małe oczekiwania wobec spotkania w Cancún.
Nasze żądania zasadniczo dotyczą dwu kwestii: porozumienia REDD i finansowania. Jeżeli w tych dwu sprawach nie uda się nam osiągnąć postępu, to istnieje ryzyko, że w ogóle nie da się osiągnąć postępu w negocjacjach i być może będą one zagrożone. Jeżeli w Cancún w ogóle nie osiągniemy postępu, cały proces negocjacji będzie zagrożony. Właśnie dlatego polegamy na Państwa wysiłkach, wysiłkach Unii Europejskiej, by osiągnąć postęp, nawet jeżeli dokona się on jedynie w tych dwu kwestiach, oraz by nie narażać całych negocjacji.
Wielu posłów mówiło już, że właściwie już w 2009 roku osiągnęliśmy redukcję emisji w wysokości 17,3 %. Cel w wysokości 20 % do 2020 roku jest w naszym zasięgu; moglibyśmy zrealizować go w ciągu najbliższych kilku lat. Nie ma powodu, dla którego nie mielibyśmy przejść do 30 % lub więcej, jeżeli chcemy unowocześniać naszą gospodarkę, tworzyć nowe miejsca pracy i ponownie odzyskać konkurencyjność.
Pani poseł Hassi, która mówiła również o LULUCF, ma całkowitą rację. Stanowisko UE, zgodnie z którym nie powinniśmy porównywać redukcji emisji związanych z LULUCF z 1990 roku oraz wykorzystywać hasła BAU, nadmiernych emisji i tego, o ile mniej emitujemy niż w zakładanych celach, jest absurdalne.
Polegamy na Państwa wysiłkach, by w trakcie negocjacji w Cancún uzyskać rezultaty w odniesieniu do tych dwu kluczowych kwestii.
Bas Eickhout
(NL) Panie Przewodniczący! Chciałbym serdecznie podziękować pani komisarz i urzędującej prezydencji belgijskiej za ich otwierające wystąpienia, niemniej jednak chciałbym również przypomnieć temu Parlamentowi, że porozumienie z Kopenhagi było nadzwyczaj słabe, a czasami zapomina się nawet o tym, co się w nim znalazło. W porozumieniu z Kopenhagi wspomina się cel w wysokości 2ºC, a nawet 1,5ºC, a jeżeli chcemy go zrealizować, to musimy naprawdę zabrać się za zmniejszanie emisji - o więcej niż 20 % - a także za zapewnianie środków finansowych na pierwsze trzy lata. W porozumieniu z Kopenhagi nader jasno stwierdza się, że te środki muszą pochodzić z nowych i dodatkowych źródeł. Pani Komisarz Hedegaard! Powiedziała Pani, że prawie udało się nam to osiągnąć, ale to nie są środki nowe ani dodatkowe, zatem jesteśmy dalecy od celu. Bądźmy w tej sprawie szczerzy. Mamy też kwestię roli UE, przywództwa. W rzeczywistości to pytanie do belgijskiej prezydencji w Radze: w jaki sposób chcemy tego dokonać w Cancún? Otrzymaliśmy wprawdzie mandat od Rady, ale w Cancún potrzebne będą negocjacje. Jeżeli wprowadzimy w nim zmiany, to czy ponownie potrzebna będzie jednomyślność wszystkich państw członkowskich, czy też zmiany zostaną wprowadzone kwalifikowaną większością głosów? Przecież jedynie wtedy naprawdę możemy rzeczywiście pełnić tę przewodnią rolę. Potrzebujemy większych ambicji, więcej środków finansowych i lepszego prowadzenia negocjacji.
Peter van Dalen
(NL) Panie Przewodniczący! Wyzwanie związane ze spotkaniem w Cancún jest złożone i bardzo pilne, a jednak widzę szanse, ponieważ moim zdaniem wyniki konferencji w Nagoi napawają nadzieją i podnoszą na duchu. Odbyło się wiele dyskusji dotyczących tego, jak włączyć do tej debaty Unię Europejską. Czy dążymy do redukcji emisji CO2 o 20 %, a nawet o 30 %? W moim przekonaniu mniejsza ilość CO2 nie jest równoznaczna z niższą aktywnością gospodarczą, zatem możemy skupić się na celu redukcyjnym przekraczającym 20 %, ponieważ to da szansę na więcej ekologicznych miejsc pracy, innowacje i zrównoważony rozwój gospodarczy. Jednocześnie chciałbym wezwać Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) do naprawdę poważnego potraktowania krytyki dotyczącej sprawozdań oraz do stworzenia platformy otwartej dyskusji naukowej, aby uwzględnić wszystkie właściwe informacje i nie zamiatać ich pod dywan. W przeciwnym razie sprawozdania IPCC będą nadal przyjmowane w atmosferze nieufności, co moim zdaniem jest niepotrzebne i niepożądane.
Marisa Matias
(PT) Panie Przewodniczący! Chciałabym nawiązać do pewnych kwestii, o których już tutaj mówiono. Wspomniano o oczekiwaniach, zgodnie z którymi spotkanie w Cancún ma stać się połowicznie krokiem w walce ze zmianą klimatu, a także o tym, że nie można pójść dalej, ambitniej niż konferencja w Kopenhadze, nie można też zaakceptować wyników szczytu kopenhaskiego. Wiemy, że był on skromny, a chociaż w dostępnych nam dowodach i danych naukowych nie nastąpiła żadna zmiana, to wydaje mi się, że nastąpiła zmiana woli politycznej; tutaj brakuje odwagi, a my udajemy się do Cancún przepełnieni strachem.
Uważam, że rezygnacji w obliczu jednego z najpoważniejszych kryzysów naszych czasów nie można uznać za jedną z możliwości. Chciałabym też powiedzieć, że w Cancún mamy szansę sprawdzenia się w odniesieniu do wielu spraw, które zostały tutaj poruszone, a także szansę sprawdzenia naszych możliwości w zakresie redystrybucji i udzielania wsparcia uboższym krajom i najuboższym ludziom. Uważam, że reakcja na kryzys ochrony środowiska oznacza również wspólną i sprawiedliwą reakcję na kryzys gospodarczy i społeczny, którego obecnie doświadczamy. I to właśnie oznacza realistyczną postawę.
Derek Roland Clark
Panie Przewodniczący! Z radością przeczytam do wystąpienie w imieniu pana posła Blooma, który został dziś rano - moim zdaniem niesprawiedliwie - wyproszony z tej sali.
Rok temu w Kopenhadze ponieśliśmy klęskę, kiedy 15 tysięcy ludzi bez kwalifikacji, w tym posłowie do PE i cała świta, zgromadziło się w jednym miejscu, podwajając jego ślad węglowy na dwa tygodnie, i zostało beznadziejnie uwikłanych w aferę klimatyczną, zaplanowaną idealnie na czas, by zdusić obrady w zarodku.
Tak, wszyscy pamiętamy, jak pokazano, czym jest Uniwersytet Anglii Wschodniej: centrum fałszywej nauki, fabrykowanej przez podkupionych i opłaconych naukowców, którzy pod względem finansowania badań i laboratoriów opierają się na unijnej Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych i "super quasi pozarządowej organizacji” ONZ, a pod względem pensji - na podatnikach brytyjskich. Ukazano ich jako fałszerzy danych, fałszerzy komputerowych modeli klimatycznych, ukrywających niewygodne dane i konspirujących z zielonymi urzędnikami Obamy.
Rzesze podatników w sposób jednoznaczny dowiedziały się, że celem unijnego i światowego programu ochrony środowiska jest wyłącznie podniesienie naszych podatków od emisji dwutlenku węgla i zastraszenie nas, byśmy wyrazili zgodę.
Oczywiście, konferencja w Cancún nie będzie aż tak zła. Jest o wiele cieplej. To radosna zima, a konspiratorzy z o wiele większą uwagą będą w tym roku ukrywać swój program światowych rządów. Ale strzeżcie się: my, obywatele, depczemy wam po piętach.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Popieram aspiracje tego Parlamentu. Chciałbym, aby propozycje delegacji europejskiej uzyskały w Cancún takie wsparcie, na jakie zasługują.
W kontekście tej debaty zachodzi potrzeba podkreślenia znaczenia miast w procesie ochrony środowiska naturalnego. Ponad tysiąc burmistrzów w Unii Europejskiej zawarło porozumienie, pokazujące zrozumienie tego problemu przez te władze, które muszą podjąć działania, byśmy mogli osiągnąć sukces. Nasze piękne słowa nie mają żadnej wartości, jeżeli burmistrzowie miast nie będą współpracować.
Dla zagwarantowania tej współpracy bardzo istotne jest ujawnianie emisji, ponieważ miasta generują 80 % gazów cieplarnianych. Obecnie emisje nie są ujawniane, a co gorsza - nie ma wspólnego standardu ich pomiaru.
Istnieje organizacja non-profit o nazwie "CO2 disclosure project” ("Projekt ujawniania CO2”), która zbiera informacje od tysięcy przedsiębiorstw i którą, moim zdaniem, mogłyby wykorzystać również samorządy lokalne. Bez współpracy samorządów lokalnych i burmistrzów działania na rzecz środowiska naturalnego nic nie dadzą, a tego właśnie chcielibyśmy uniknąć.
Theodoros Skylakakis
(EL) Panie Przewodniczący! Mamy do czynienia z ogromnym skandalem w dziedzinie ochrony środowiska, z którym należy się zmierzyć na konferencji w Cancún. Aż 60 % uprawnień pochodzących z CDM, które są sprzedawane w ramach europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji, pochodzi z likwidacji przemysłowego gazu cieplarnianego, HFC-23, i to po koszcie siedemdziesięciokrotnie przekraczającym koszt rzeczywisty, za co płacą przede wszystkim europejscy użytkownicy energii elektrycznej.
Do tej pory zmarnowaliśmy około 1,5 miliarda euro, a jeżeli taka praktyka będzie kontynuowana, to do 2013 roku zmarnujemy kolejne 3,5 miliarda w porównaniu z rzeczywistym kosztem niszczenia tego gazu, który wynosi zaledwie 80 milionów euro. To powoduje ogromne, nieuzasadnione zyski dla kilku przedsiębiorstw na całym świecie, bez jakichkolwiek korzyści ekologicznych, skoro w ostatnich latach stężenie HFC-23 w atmosferze wzrosło.
To niedopuszczalna sytuacja, podważająca uczciwość naszej polityki ochrony środowiska i mechanizm protokołu z Kioto. Europa musi zmierzyć się z tym problemem w ramach COP 16, ponieważ zmiana polityki międzynarodowej w tej sprawie daje ogromną szansę natychmiastowego drastycznego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, przy bardzo niskich kosztach, i zwrócenia się o aktywniejsze zaangażowanie w wysiłki na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu przez takie kraje jak Chiny, które obecnie emitują do atmosfery wielkie ilości HFC-23, co można by zmniejszyć do zera, gdyby Chiny wykorzystały część pieniędzy z opodatkowania tych nieuzasadnionych zysków.
Niedopuszczalne jest zmarnowanie ponad 4 miliardów euro z kieszeni europejskich podatników. Naszym zadaniem w Parlamencie Europejskim jest obrona interesów społeczeństwa i konsumentów.
Edite Estrela
(PT) Panie Przewodniczący! Międzynarodowe okoliczności tej konferencji nie są korzystne: mamy światowy kryzys gospodarczy, niepewność polityczną i administracyjną w Stanach Zjednoczonych oraz pat w negocjacjach między nimi a Chinami. Dlatego oczekiwania są niskie, ale pomimo to należy postrzegać szczyt w Cancún jako szansę przywrócenia zaufania do procesu wielostronnego i zmiany klimatu oraz wzmocnienia porozumienia z Kopenhagi. To najmniej, co można uczynić, ale nawet to wymaga zdecydowania i przywództwa politycznego w trakcie negocjacji, wraz z ambitnym podejściem przy podejmowaniu decyzji. Postęp należy osiągnąć przede wszystkim w takich dziedzinach, które mają wpływ na kraje rozwijające się, czyli finansowaniu, transferze technologii i tworzeniu potencjału. Oczekuje się jednak postępu w sprawie łagodzenia zmiany klimatu, szczególnie poprzez określenie ambitnych i wiążących celów redukcji emisji oraz procesów transferu, zwłaszcza monitorowania, dostarczania informacji i kontroli.
Bez względu na wyniki porozumień międzynarodowych Unia Europejska powinna dążyć do zmniejszenia emisji CO2 o ponad 20 % w celu stworzenia "zielonych” miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. Podsumowując, wyniki szczytu w Cancún powinny pomóc nam określić definicje na okres po 2012 roku, co pozwoli doprowadzić w 2011 roku do prawnie wiążącego porozumienia międzynarodowego, które służyłoby realizacji globalnego celu ograniczenia wzrostu temperatury na świecie do dwóch stopni.
Roger Helmer
Panie Przewodniczący! Jako osoba prywatna chciałbym przypomnieć koleżankom i kolegom, że społeczeństwo przestało wierzyć w antropogeniczną zmianę klimatu. Wyborcy mają dość obwiniania ich o zmianę klimatu i nie mają już zamiaru za nią płacić.
Coraz większa liczba naukowców publicznie kwestionuje dominujące przekonania klimatyczne. Wiarygodność IPCC jest w strzępach. Niedawne minimalne zmiany klimatu są całkowicie zgodne z utrwalonymi długookresowymi cyklami klimatycznymi. Konferencja w Kopenhadze zakończyła się fiaskiem z tego samego powodu, z jakiego fiaskiem zakończy się szczyt w Cancún. Stany Zjednoczone, wraz z nową republikańską większością w Izbie Reprezentantów, nie zgodzą się na system limitów i handlu. Indie i Chiny nie zrezygnują z postępu w imię panikarstwa klimatycznego. Nasza zielona polityka jest prawdopodobnie zbędna, a z pewnością nieskuteczna i rujnująco droga.
Jeżeli Europa będzie działać w osamotnieniu, zniszczymy nasze gospodarki i zubożymy nasze wnuki, przy tym bez najmniejszego wpływu na klimat. Decydujemy się na ubóstwo z wyboru w imię wątpliwej teorii naukowej. Nadszedł czas na zmianę kursu.
Catherine Soullie
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz! Jutro okażemy jedność i realizm, a przynajmniej chciałabym, byśmy je okazali, kiedy będziemy głosować nad przyjęciem przedmiotowej rezolucji dotyczącej szesnastej sesji Konferencji Stron konwencji klimatycznej. Dlatego mam nadzieję, że nasza właściwa pani komisarz będzie w stanie nie tylko utrzymać pragmatyczne cele, które musimy wspólnie zrealizować, ale również bronić związanych z nimi, a bezwzględnie niepodlegających negocjacjom warunków, jakie określiła Europa.
Podczas tych negocjacji nie możemy też zapominać o oczekiwaniach dotyczących uczciwej równowagi, jakie wyrażają nasi obywatele i nasze sektory przemysłowe. To świat musi walczyć ze zmianą klimatu, a nie sama Europa.
Dlatego niezwykle istotne będzie uznanie znaczenia własności intelektualnej, która nie jest odpowiednio chroniona. Technologie ekologiczne muszą przynosić korzyści jak największej liczbie ludzi, ale to nie oznacza, że musimy tanio sprzedawać naszą obecną i przyszłą wiedzę, nawet w imię tej niezwykle istotnej walki ze zmianą klimatu.
Podobnie wydaje się, że jak najbardziej słusznym żądaniem, a nie taktyką negocjacyjną, jest zwracanie się o wspólne metody obliczania emisji oraz o weryfikację i publikację danych, aby wszystkie sektory emisyjne zostały zmierzone tą samą miarą.
Wreszcie, o czym przed chwilą mówili koleżanki i koledzy, bardziej kontrowersyjne są luki w obecnym mechanizmie czystego rozwoju, które również należy jasno pokazać. Panie i Panowie! Niestety, wszyscy zdajemy sobie sprawę, że Parlament Europejski nie dysponuje realnymi uprawnieniami negocjacyjnymi. Jednakże należy wspierać gotowość wielu posłów do PE, w tym również moją, do pracy i udziału w korzystnych rezultatach tej konferencji, a nie lekceważyć je, jak wydawało się nam przez kilka ostatnich dni. Jeżeli Europa chce z mężnym sercem przystąpić do dialogu międzynarodowego, to podobnie muszą je mieć jej wszyscy prawodawcy.
Rovana Plumb
Panie przewodniczący! Ponieważ jestem optymistką, uważam, że obecnie, na konferencji w Cancún, możliwy jest krok naprzód w postaci wyważonego pakietu, który umożliwi krajom podejmowanie szybszych i silniejszych działań we wszystkich dziedzinach zmiany klimatu. Dlatego niezwykle istotne jest przywrócenie wiodącej roli Europy w międzynarodowych negocjacjach klimatycznych poprzez wprowadzenie zasady dyplomacji klimatycznej, a Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny zdefiniować i wdrożyć zasadę sprawiedliwości klimatycznej, popierając w tej sposób klauzulę równości podczas przyszłych międzynarodowych negocjacji klimatycznych.
Podkreślam znaczenie ustanowienia mechanizmu regulującego finansowanie pieniężnych aspektów zmian klimatu. Nowe innowacyjne źródła dochodów, na przykład podatek od transakcji finansowych, zielone fundusze czy źródła prywatne, będą potrzebne, aby zebrać środki potrzebne do realizacji projektów łagodzenia zmiany klimatu i dostosowywania się do niej oraz aby uzyskać wzrost ekologiczny, co zapewni uczciwy rozwój, a obywatelom - dobre warunki życia. Nie możemy też zapominać o wymiarze równouprawnienia w polityce dotyczącej zmiany klimatu.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Przepaść między oczekiwaniami wobec konferencji w Kopenhadze a jej rezultatami była niedopuszczalnie duża i właśnie dlatego musimy wprowadzić pewne zmiany. Tym razem udajemy się do Cancún z o wiele bardziej realistycznymi, choć nadal ambitnymi celami. Pani Komisarz! Zasługuje Pani na uznanie za to, że zapewniła Pani, aby tym razem przed konferencją klimatyczną Unia była o wiele lepiej przygotowana, i za to pragnę Pani podziękować.
Chciałabym jednak odnieść się do niektórych przedłożonych poprawek. Osiągnięte przez nas w Kopenhadze porozumienie przyniosło pewne znaczące rezultaty, do których z pewnością zalicza się decyzja o konieczności podjęcia działań, aby ograniczyć wzrost temperatury na całym świecie do poniżej dwóch stopni Celsjusza. Musimy trwać przy tym celu, a teraz nie jest najlepsza chwila na jego zmianę, nawet gdyby oznaczało to dążenie do pomniejszego celu. Musimy zachować wiarygodność. Nie możemy z roku na rok zmieniać tak ważnych decyzji.
Chciałabym też odnieść się do propozycji, aby Unia jednostronnie zmniejszyła emisje gazów cieplarnianych o 30 %. Uważam, że nie powinniśmy ponownie oddalać się od krajów trzecich. Musimy podnieść ten cel i uczynimy to, ale dopiero wtedy, kiedy okoliczności będą odpowiednie. Musimy jednak zadbać, aby z góry określono procedurę dochodzenia do takiej decyzji oraz, oczywiście, aby Parlament Europejski został należycie włączony w proces decyzyjny.
Musimy również wspierać rozwój i wykorzystywanie czystych technologii na szczeblu globalnym. Chociaż porozumienie w sprawie transferu technologii jest niezwykle istotne, musimy również ustanowić odpowiednie warunki ochrony własności intelektualnej. Jedynie dzięki temu zmiana klimatu stanie się szansą, a nie tylko obciążeniem.
Wreszcie, w zakresie finansowania wysiłków na rzecz zmniejszenia skutków zmiany klimatu w krajach rozwijających się, chciałabym zauważyć, że Unia Europejska dysponuje już mechanizmem finansowania tego celu, mianowicie europejskim systemem handlu uprawnieniami do emisji, czyli ETS. Musimy zagwarantować właściwe funkcjonowanie tego systemu i jego skuteczność, jak również przejrzystą i ukierunkowaną alokację środków finansowych. Uważam, że tworzenie nowych obciążeń finansowych w okresie kryzysu finansowego i gospodarczego byłoby niewłaściwe.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Panie Przewodniczący! Niedługo świat usłyszy kolejne dobre lub - jak to ostatnio zdarzało się częściej - złe wieści o zmianie klimatu, tym razem z Cancún. Zdecydowana większość naukowców twierdzi, że powoli kończy się nasz czas na powstrzymanie zmiany klimatu, ale nie zmniejsza się liczba ludzi negujących wszystko czy odmawiających zrobienia czegokolwiek. Unia Europejska była i powinna pozostać siłą napędową postępu w rozmowach. W Cancún UE powinna lepiej skoordynować stanowiska państw członkowskich. Musimy odrobić to zadanie domowe, udowodnić, że możliwe jest osiągnięcie zrównoważonego rozwoju gospodarczego i przyjaznego środowisku naturalnego stylu życia. Jedynie zmieniając, się możemy skłonić innych do pójścia za naszym przykładem.
Naprawdę chciałbym poprzeć to jednostronne posunięcie UE, polegające na zmniejszeniu emisji gazów cieplarnianych o 30 % do 2020 roku. Szczególnie ważne jest uwzględnienie podczas szczytu w Cancún niedawno wypracowanej zasady sprawiedliwości klimatycznej. Jeżeli nie uda się powstrzymać lub co najmniej ograniczyć zmiany klimatu, to najuboższe kraje i najubożsi ludzie będą pierwszymi ofiarami naszej szybko przegrzewającej się planety.
Wydawałoby się, że niektórzy ludzie, niektóre przedsiębiorstwa i kraje kierują się starym, choć unowocześnionym hasłem: po mnie - kiedy już osiągnąłem ogromne zyski - choćby potop. Taka postawa nie może zwyciężyć w Cancún.
Elisabetta Gardini
(IT) Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Europejska wola ustanowienia ambitnych celów przed kolejną konferencją w sprawie zmiany klimatu to z pewnością zobowiązanie, do którego warto dążyć z uporem, a którego rezultaty zadecydują o przyszłości naszej planety.
Właśnie dlatego jednak, Panie i Panowie, musimy w naszych oczekiwaniach kierować się realizmem i większą ostrożnością. Jak wiemy, w przygotowawczych negocjacjach międzynarodowych przed konferencją w Cancún nie tylko nie udało się odnotować istotnego postępu na drodze do światowego porozumienia, ale też potwierdzono rezerwę i opór wobec zobowiązań przyjętych na spotkaniu w Kopenhadze.
Już o tym wspominano, ale chciałbym w tym miejscu nawiązać do Chin. Na przykład Chiny pozwalają sobie na zwiększanie swoich emisji CO2 o 5 miliardów ton do 2020 roku, czego skutki mogą być zrównoważone jedynie przez zmniejszenie emisji przemysłowych w Europie o 100 % do tego samego roku - 2020 - a nawet to może nie wystarczyć.
Ten fakt nie tylko sprawia, że propozycja bezwarunkowego zmniejszenia emisji o 30 % jest nierealistyczna - my zresztą zdecydowanie się jej sprzeciwiamy - ale również skłania wielu niezależnych obserwatorów do postawienia hipotezy dotyczącej wzrostu, a nawet znacznego wzrostu globalnych emisji do tego roku. W takiej pełnej sprzeczności sytuacji co najmniej ryzykownym, a nawet demagogicznym posunięciem byłoby przedstawianie liczb i kreślenie atrakcyjnych, acz nierealistycznych scenariuszy, w których nieznane ilości są w nieunikniony sposób uwzględniane wśród kosztów.
Mam nadzieję, że Unia Europejska zabierze na spotkanie w Cancún wspólną, realistyczną i zrównoważoną propozycję, ponieważ porozumienie gwarantujące realne, namacalne efekty zawsze i w każdej sytuacji jest lepsze od oczekiwań, które niechybnie są skazane na porażkę, i które czynią wysiłki rządów w najważniejszych kwestiach ochrony środowiska jeszcze mniej wiarygodnymi w oczach społeczności międzynarodowej, a to byłoby szczególnie trudne do naprawienia.
Jolanta Emilia Hibner
(PL) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Pani Minister! Przyjęcie rezolucji na konferencję COP 16 w Meksyku jest pierwszym krokiem w globalnej dyskusji. Jest to bardzo trudny dla wszystkich krajów kompromis. Nie łudźmy się, że osiągniemy natychmiastowe sukcesy. Musimy złożyć jak najdalej idącą propozycję, ale jednocześnie skupiającą jak najwięcej krajów uczestniczących w tej konferencji.
Głównym celem założonym w tej rezolucji jest osiągnięcie kompromisu zwalczającego zmiany klimatu, ocieplenie klimatu. Jeżeli chcemy osiągnąć ten cel, to musimy zjednać sobie największe państwa, największych emitentów. Do tych państw należą Stany Zjednoczone i Chiny. Musimy wspólnie z nimi debatować i prosić o to, żeby zechciały rozważyć swoje możliwości gospodarcze. Powinniśmy też skupić się na realizacji tych celów, które już zapisaliśmy w pakiecie ekologicznym Unii Europejskiej. Niektórzy koledzy mówią o skromnym pakiecie, który mówi o redukcji gazów cieplarnianych o 20 %. Osiągnijmy najpierw ten pierwszy krok, a potem mówmy o następnym.
Ważne są również zobowiązania, które wszystkie kraje mogą na siebie przyjąć. Jeżeli znów zapiszemy takie zobowiązania, których nikt nie zrealizuje, będą to martwe zapisy, tylko na papierze. Jednocześnie musimy skierować nasze zainteresowanie w kierunku tych krajów, które mają bardzo słaby rozwój gospodarczy i słabo rozwinięte gospodarki. Natomiast naszym celem jest, aby pieniądze trafiały absolutnie do tych najbiedniejszych krajów. One powinny mieć dostęp do pieniędzy z Unii. W imieniu wszystkich kolegów myślę, że każdy z nas będzie trzymać kciuki za Panią Komisarz. Ja również deklaruję daleko idącą pomoc w negocjacjach.
Sirpa Pietikäinen
Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym podziękować pani komisarz Hedegaard za jej bardzo dobrą i pełną zaangażowania pracę nad tymi kwestiami klimatu, na szczeblu unijnym i globalnym.
Ponieważ wiem, że obecnie negocjacje w ramach ONZ we wszystkich sprawach międzynarodowych są bardzo trudne, uważam, że musimy w pełni wykorzystać ukierunkowanie na działania. Wiemy, że stoi przed nami globalne wyzwanie we wszystkich krajach, zatem działania na rzecz zapobieżenia zmianie klimatu zawsze przynoszą korzyści, i dla środowiska naturalnego, i dla przedsiębiorstw.
Dysponujemy dość szeroką paletą analiz pokazujących, że UE mogłaby ograniczyć emisje CO2 o 30 %, a nawet o 40 %, do 2020 roku w sposób opłacalny i zyskowny ekonomicznie. Wymagałoby to przede wszystkim rezygnacji ze szkodliwych subsydiów, na przykład wydawanych corocznie w Europie 6 miliardów euro na paliwa kopalne, oraz bardziej restrykcyjnego wsparcia prawodawczego w stosunku do systemu handlu uprawnieniami do emisji, efektywnego wykorzystywania zasobów i efektywności energetycznej, a także takich instrumentów, jak bardziej restrykcyjna dyrektywa w sprawie ekoprojektu.
Moim zdaniem właśnie samodzielnie wskazując drogę naprzód, możemy przekonać innych, że: a) mówimy serio; b) to przynosi zyski; oraz c) robimy to z myślą o środowisku naturalnym i sukcesie gospodarki europejskiej.
Seán Kelly
(GA) Panie Przewodniczący! Dziękuję mojej grupie za szansę wypowiedzenia się na temat, którym jestem żywotnie zainteresowany.
Obecnie efekty konferencji w Cancún są istotne dla Unii Europejskiej ze względu zarówno na wizerunek, jak i na rezultaty. Musimy być uznawani za realistów i mówić jednym głosem. Trzeba bardzo zdecydowanie stwierdzić, że globalne ocieplenie jest problemem globalnym, wymagającym globalnego rozwiązania z globalnymi celami wiążącymi.
Z tego względu powinniśmy podtrzymywać nasze cele w wysokości 20 % do 2020 roku. Wszelkie inne decyzje dałyby efekty odwrotne od oczekiwań. To mogłoby zdziesiątkować naszą gospodarkę; uczyniłoby nas niekonkurencyjnymi, kiedy kraje rozwijające się pędzą naprzód.
Jeżeli około 2015 roku uda się nam osiągnąć cel w wysokości 20 %, to będziemy mogli go zmienić na 25 % lub 30 %; wówczas zostanie to uznane za sukces wizerunkowy. W przeciwnym razie nieskuteczne dążenie do 30 % byłoby wizerunkową katastrofą, podobnie jak to było w przypadku strategii lizbońskiej. To nam wystarczy. Nadszedł czas walczyć sprytnie, robić swoje, ale zapewnić, by reszta świata robiła to samo.
Wreszcie, jak słyszałem, niektórzy posłowie do Parlamentu Europejskiego udadzą się do Cancún być może celem zaprotestowania; mają do tego pełne prawo, ale mam nadzieję, że uczynią to jako osoby prywatne, a nie jako akredytowani delegaci.
Danuta Jazłowiecka
(PL) Panie Przewodniczący! Moi koledzy wielokrotnie podkreślali jednolite wewnętrzne stanowisko w sprawie polityki klimatycznej. Ja jednak chciałabym zwrócić uwagę, że na nadchodzącej konferencji klimatycznej powinniśmy wykorzystać również nasz największy atut, który, jak się w zeszłym roku okazało, jest także naszą największą słabością. Mam na myśli wielopoziomowe negocjacje, próbę zrozumienia racji partnerów, a także umiejętne szukanie satysfakcjonującego kompromisu. Spróbujmy wnieść to nasze unijne know-how w politykę klimatyczną. Osamotnienie, o którym mówiła pani komisarz, zależy od zaangażowania Stanów Zjednoczonych, Chin, Brazylii, Rosji czy Indii. Bez niego żadne unijne działania nie będą miały sensu. Trzeba też jasno powiedzieć, że skoro wschodzące polityki gospodarcze chcą odgrywać większą rolę międzynarodową, to muszą również wziąć na siebie większe zobowiązania. Państwa BRIC nie mogą w nieskończoność powoływać się na zapóźnienia cywilizacyjne, uzasadniając swoją niezgodę na radykalne działania chroniące klimat. Większa władza wiąże się z większą odpowiedzialnością.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Panie Przewodniczący! Sukces konferencji klimatycznej w Cancún ma kluczowe znaczenie dla wiarygodności procesu negocjacyjnego prowadzonego pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dlatego niezwykle istotne jest przyjęcie konkretnych zobowiązań i określenie realistycznych celów. Ogromne znaczenie ma dojście do porozumienia w takich aspektach, jak polityka ochrony lasów, transferu technologii do krajów rozwijających się czy finansowania.
Jeżeli nie uda się osiągnąć globalnego porozumienia, Europa nadal powinna zostawić sobie możliwość rozważenia drugiego okresu zobowiązań na mocy protokołu z Kioto, ale pod pewnymi warunkami, zwłaszcza w zakresie integralności ekologicznej protokołu, reformy mechanizmu czystego rozwoju oraz podjęcia zobowiązań przez największych światowych emitentów, w tym Chiny i Stany Zjednoczone.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie Przewodniczący! W procesie przygotowań do konferencji klimatycznej w Cancún Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny wreszcie uświadomić sobie, że przyjmowanie coraz to wyższych, nowych, jednostronnych celów nie pomoże w wywieraniu wpływu na Stany Zjednoczone, Chiny i Indie czy też w zachęcaniu gospodarek wschodzących do udziału w walce ze zmianą klimatu. W tym kontekście jednostronne zobowiązanie do zmniejszenia emisji dwutlenku węgla o 40 %, co zaproponowała Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie, wydaje się przesadą. Nawet jednostronne zobowiązanie wysokości 30 % ma sens jedynie wówczas, jeżeli będą za nim stały rzeczywiste działania. Zgadzam się z panią komisarz Hedegaard: Unia może odzyskać wiodącą rolę jedynie wtedy, jeżeli pokaże konkretne wyniki, inwestując w badania i rozwój, tworząc zielone miejsca pracy, rozwijając inteligentną sieć energetyczną oraz realizując politykę zrównoważonego wzrostu przyjaznego dla środowiska.
Karin Kadenbach
(DE) Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Schauvliege, Pani Komisarz! Parlament już wielokrotnie jasno zobowiązywał się do podjęcia działań na rzecz ochrony klimatu. Niestety, wydaje mi się, że taka postawa nie jest zbyt częsta wśród decydentów w państwach członkowskich. Ministrowie do spraw środowiska, często bardzo ambitni, w wielu przypadkach są pozostawieni sami sobie. Miejmy nadzieję, że ministrowie finansów i gospodarki, a także osoby odpowiedzialne za gospodarkę, również myślą w dłuższym horyzoncie czasowym. Najczęściej jednak działania podejmuje się na bardzo określony czas, mianowicie na okres poprzedzający najbliższe wybory. Przyroda nie jest jednak w stanie uwzględnić codziennych potrzeb polityki. Zareaguje na zmianę klimatu, ze wszystkimi wynikającymi z tego negatywnymi skutkami dla narodu, a nawet dla całej ludzkości. Jeżeli nie uda się nam przekonać o pilności tej kwestii, a zwłaszcza o pilnej potrzebie podjęcia działań, w niedalekiej przyszłości znaczną część naszych środków finansowych będziemy musieli poświęcić na pomoc w katastrofach.
Pani Komisarz! Pod hasłem "Jedna planeta, jeden głos” chciałabym życzyć Pani powodzenia w Cancún, dla dobra przyszłych pokoleń.
Sonia Alfano
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Wysoko cenię obecność pani komisarz Hedegaard oraz zaprezentowane przez nią stanowisko. Chciałabym Pani podziękować za zaangażowanie na rzecz stałego informowania Parlamentu o rozwoju sytuacji w odniesieniu do spotkania w Cancún.
Walkę ze zmianą klimatu należy prowadzić na szczeblu globalnym, angażując wszystkich, ale koncepcja, zgodnie z którą nasze stanowisko uzależnione jest od innych krajów, jest nieodpowiedzialna i nie uwzględnia roli, jaką dla siebie wybrała UE, czyli roli lidera w sterowaniu rewolucją kulturalną na szczeblu globalnym, zwłaszcza walką ze zmianą klimatu.
Musimy postawić sobie jeszcze ambitniejsze cele i zapewnić ich realizację przez poszczególne państwa członkowskie. Dlatego dziękuję pani komisarz za przypomnienie Włochom, kilka dni temu, o konieczności dotrzymania złożonych obietnic finansowych o kwocie 200 milionów euro na walkę ze zmianą klimatu. Niestety muszę poinformować Komisję, iż wydaje się, że w obecnym budżecie rządu włoskiego nie przewidziano tych środków.
Dlatego zwracam się do Komisji o wykorzystanie wszystkich dostępnych uprawnień, by skłonić państwa członkowskie do realizacji złożonych obietnic, zwłaszcza kiedy chodzi o tak ważną bitwę o najbliższą przyszłość ludności świata...
(Przewodniczący odebrał mówczyni głos.)
João Ferreira
(PT) Panie Przewodniczący! Unia Europejska przyczyniła się do fiaska konferencji w Kopenhadze i zahamowania procesu negocjacji międzynarodowych. Nie wystarczy zadeklarować ambicje i określić cele dla innych krajów uprzemysłowionych, nawet jeżeli nie spełniają one zaleceń Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu, skoro nie zwraca się uwagi na środki, za pomocą których można tego dokonać. Środki do osiągnięcia tych celów mają większe znaczenie niż cele, na których koncentruje się przedmiotowa dyskusja, i to jest sprawa najważniejsza.
Unia Europejska nalega na stosowanie podejścia rynkowego, mechanizmów rynkowych, które jak dotąd dowiodły dwu rzeczy: nieskuteczności i przewrotności. To manna z nieba dla spekulantów finansowych: już nie tylko żywność, nie tylko dług publiczny państw, ale również sama atmosfera - powietrze, którym oddychamy - stanie się dla miliarderów narzędziem nowego systemu służącego kreowaniu fikcyjnych aktywów finansowych.
Pani Komisarz! Możemy sprawdzić, czy przyczyną tej zmiany klimatu jest nieracjonalność obowiązującego systemu gospodarczego i społecznego. Likwidując ten system, znajdziemy rozwiązanie.
Iosif Matula
(RO) Panie Przewodniczący! Zmiana klimatu jest z pewnością największym wyzwaniem, przed którym obecnie stoi ludzkość.
Niestety, oczekiwania przed konferencją w Cancún są dość skromne z uwagi na fiasko spotkania w Kopenhadze. Oczekiwano wówczas, że kraje uprzemysłowione w różny sposób wesprą programy działania państw rozwijających się na rzecz walki ze skutkami zmian klimatu. Jednakże skutki kryzysu gospodarczego, szczególnie mocno odczuwanego przez państwa członkowskie UE, zmuszają nas do skoncentrowania się także na innych priorytetach.
Dojście do porozumienia w sprawie zmniejszenia emisji dwutlenku węgla ma kluczowe znaczenie. Na spotkaniu w Cancún UE musi przedstawić wspólne stanowisko wobec celów do osiągnięcia, pamiętając, że sukces strategii na 2020 rok zależy od realizacji celu w zakresie zmiany klimatu. W tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie partnerstwa służącego rozwojowi potencjału zrównoważonej energii na szczeblu regionalnym i zachęcania regionów do wykorzystywania energii odnawialnej.
Gilles Pargneaux
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Wiemy, jak bardzo jest Pani waleczna, jak bardzo Pani pragnie, aby na spotkaniu w Cancún Europa mówiła wreszcie jednym głosem. Dlatego chciałbym, aby miała Pani szansę przekazać nam swoją opinię o dwu kwestiach, dwu działaniach pojawiających się w naszej rezolucji, nad przyjęciem której będziemy jutro głosować. Przed jutrzejszym głosowaniem chciałbym publicznie poznać Pani zdanie na temat tych dwu propozycji.
Po pierwsze, w sprawie utworzenia zielonego funduszu, który wreszcie pozwoliłby nam zgromadzić, począwszy od 2020 roku, 100 miliardów dolarów do wydania na pomoc dla krajów najuboższych.
Po drugie, co się tyczy wprowadzenia podatku od transakcji finansowych w wysokości 0,01 %, co spowodowałoby powstanie funduszu w wysokości 20 miliardów euro, również na potrzeby pomocy krajom najuboższym. Sądzę, że to ważna kwestia natury finansowej, która umożliwiłaby nam szybszy i dalszy postęp.
Angelika Werthmann
(DE) Panie Przewodniczący! Celem konferencji klimatycznej jest ustanowienie następcy protokołu z Kioto, który wygasa w 2012 roku. Musimy pilnie osiągnąć postęp w walce ze zmianą klimatu. W sumie, relatywnie rzecz biorąc, UE znajduje się na właściwej ścieżce do realizacji swoich celów klimatycznych. Jednakże kluczowe znaczenie będzie miało dążenie przez UE, wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi i Chinami, do stworzenia prawnych warunków wstępnych dla przyjęcia porozumienia w sprawie globalnej ochrony klimatu. Zwłaszcza w tym trudnym okresie wzmocnienie polityki ochrony środowiska będzie też istotną szansą dla polityki gospodarczej, na przykład poprzez inwestycje w energię odnawialną i efektywność energetyczną.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Panie Przewodniczący! Prowadzone na międzynarodowych forach rozmowy w sprawie zmian klimatu ciągną się już od dwóch dziesięcioleci. Pomimo wzrostu świadomości na temat tego naprawdę globalnego problemu, z perspektywy politycznej można stwierdzić, że zmarnowaliśmy te dwie dekady.
Protokół z Kioto przestanie obowiązywać w 2012 roku, a fiasko zeszłorocznej konferencji klimatycznej w Kopenhadze nie pozostawia cienia nadziei na szybką zmianę na lepsze. Październikowe negocjacje klimatyczne jedynie potwierdziły rozłam między tak zwanymi krajami rozwiniętymi a krajami rozwijającymi się, dlatego w Cancún będzie wiele do zrobienia. Jeżeli chcemy, aby konferencja w Cancún zakończyła się sukcesem, to konieczna będzie zasadnicza zmiana stanowiska krajów bogatych. Najpierw musimy radykalnie zmniejszyć wielkość emisji krajowych. W tym kontekście tak zwana kompensacja emisji dwutlenku węgla nie jest żadnym rozwiązaniem. Jeżeli kraje bogate kupują uprawnienia od krajów ubogich w celu dalszego wytwarzania emisji, to w żaden sposób nie pomoże to klimatowi.
Kyriakos Mavronikolas
(EL) Panie Przewodniczący! Musimy odpowiedzieć na następujące pytanie: czy na spotkaniu w Cancún uda się osiągnąć postęp w zakresie zmiany klimatu. Wydaje mi się, że nasze stanowisko i nasze cele faktycznie nadają tempo zmianom potrzebnym do uniknięcia katastrofy ekologicznej.
Stanowiska zajmowane przez Unię pozostają słuszne, a my musimy nie tylko wyjaśnić je na tej konferencji; musimy też walczyć o osiągnięcie o wiele lepszych wyników niż te z konferencji w Kopenhadze.
Niestety, Pani Komisarz, nadal musimy liczyć się z tym, że to od nas będzie zależało przekonanie dużych krajów, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych i Chin, by przyłączyły się do tych wysiłków na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu. Wierzę, że te wysiłki zakończą się sukcesem.
Connie Hedegaard
komisarz - Panie Przewodniczący! Myślałam, że po tej ożywionej debacie będę mogła ograniczyć się wyłącznie do trzech podstawowych uwag, ale sądzę, że najpierw powinnam odpowiedzieć na bezpośrednie pytanie, które zadał pan poseł Pargneaux: uważam, że możemy osiągnąć odpowiedni postęp w zakresie struktury zielonego funduszu. Jednakże wiele stron prawdopodobnie będzie chciało dokładniej przyjrzeć się niektórym bardzo szczególnym źródłom finansowania - ponieważ minęły dopiero dwa tygodnie, od kiedy zespół wysokiego szczebla przy ONZ przedłożył te różnorodne propozycje.
Realistycznie rzecz biorąc, powinniśmy osiągnąć znaczny postęp. Powinniśmy wiedzieć, co chcemy zrobić z tym funduszem i w jaki sposób go ustanowić. Wówczas będę miała pewność, że wkrótce potem będziemy w stanie przedstawić również związane z tym wymogi. Sądzę, że będziemy musieli posuwać się naprzód stopniowo, ale jestem zdecydowaną zwolenniczką postępu w odniesieniu do zielonego funduszu.
Teraz moje trzy uwagi. Po pierwsze, pani poseł Marita Ulvskog powiedziała na początku tej debaty, że sprawy klimatyczne w tym roku przesunęły się w dół listy priorytetów międzynarodowych. To oczywiście prawda, ale prawdą jest również to, że jeżeli porównamy naszą obecną pozycję do sytuacji dwa lata wstecz - albo do pięciu czy dziesięciu lat temu - to zobaczymy, że obecnie klimat znajduje się bardzo wysoko na liście priorytetów.
Czy mogą sobie Państwo wyobrazić, że bez przygotowań do porozumienia z Kopenhagi kwestie zmiany klimatu, efektywności energetycznej i sposobów wspierania ekologicznego wzrostu byłyby w stanie przetrwać kryzys gospodarczy? Ja uważam, że prawdopodobnie nie. To nadal w ogromnej mierze znajduje się na liście priorytetów UE i musi na niej pozostać.
Pan poseł Ouzký wspomniał, że Europa jest zawsze "zbyt optymistyczna”; cóż, być może nie zawsze na próżno. Pesymiści nie osiągają wielkich rezultatów. Przyjmując cele, w 2008 roku Europa wyznaczyła kierunek, a podczas przygotowań do konferencji w Kopenhadze wiele gospodarek poszło tą drogą.
Dwa lata temu byliśmy praktycznie osamotnieni w przyjmowaniu celów. W trakcie przygotowań do szczytu w Kopenhadze tak wielkie gospodarki, jak Indonezja, Meksyk, Korea, Indie, Republika Południowej Afryki i inni - lista jest o wiele dłuższa - ustanowiły cele krajowe. Jeżeli wszystkie pozostałe kwestie są jednakowe, jest to również bardzo istotny czynnik, jeśli chodzi o przedsiębiorstwa europejskie. To coś, co faktycznie uzyskaliśmy. Teraz w wielu krajach te cele spowodują pewien rodzaj zmiany paradygmatu. Tak, pod wieloma względami ten proces następuje zbyt wolno, ale faktycznie udało się nam już dużo osiągnąć.
Ktoś wspomniał o gospodarkach wschodzących. Przedtem nie był to problem gospodarek wschodzących; dwa lata temu można było słyszeć, że to nie one powinny zajmować się problemem zmiany klimatu. To miało być zadanie krajów bogatych - krajów uprzemysłowionych. Dzisiaj, dzięki szczytowi w Kopenhadze, gospodarki wschodzące uznają swoją współodpowiedzialność. Musimy starać się dalej pracować na tej podstawie podczas konferencji w Cancún, i to uczynimy.
Pojawiło się kilka pytań dotyczących mechanizmu czystego rozwoju. Tak, jest to problem. W tej sprawie stoimy przed kilkoma wyzwaniami i to część naszej listy "spraw do załatwienia” na spotkaniu w Cancún: spróbować podjąć pewne kroki naprzód w zakresie reform potrzebnych w systemie mechanizmu czystego rozwoju.
Chciałabym powiedzieć panu posłowi Skylakakisowi, że z radością mogę ogłosić, iż jutro Komisja przedstawi naszą propozycję dotyczącą ograniczenia niektórych sposobów wykorzystania gazów przemysłowych. Współpraca z Parlamentem układała się bardzo dobrze przy jego zaangażowaniu, co jest potrzebne dla udanego dojścia do mety z państwami członkowskimi. Przedstawimy jutro naszą propozycję i sądzę, że uwzględni ona wiele uwag zgłaszanych przez ten Parlament.
Moja ostatnia uwaga skierowana jest do panów posłów Leinena i Arsenisa, którzy mówili o swoich obawach dotyczących nadmiernego deprecjonowania spotkania w Cancún. Sądzę, że stwierdzenie, iż dążymy do ambitnego, znaczącego i wyważonego rezultatu - obejmującego wszystkie elementy wspomniane przeze mnie i przez prezydencję belgijską - nie stanowi zbytniego deprecjonowania spraw. Jeżeli faktycznie uda się nam uzyskać decyzje dotyczące leśnictwa, dostosowania do zmian klimatu, technologii, sposobów pomiaru, raportowania i weryfikacji rynków dwutlenku węgla, a także różnych wspomnianych tutaj elementów, to moim zdaniem osiągniemy znaczny postęp.
Wszyscy wiemy, dlaczego nie możemy uzyskać jednej ze spraw tak przez nas pożądanych: porozumienia wiążącego w skali międzynarodowej. Jednym z powodów jest brak postępów w amerykańskim Senacie. Wszyscy wiemy, że właśnie to jest przyczyną. Uważam jednak, że jeżeli podtrzymamy impet, to nadal mamy duże szanse możliwie jak najszybciej zrealizować cel europejski, mianowicie doprowadzić do porozumienia wiążącego w skali międzynarodowej.
Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by osiągnąć tego rodzaju postęp na spotkaniu w Cancún. Alternatywa jest bardzo zła, to przygnębiające. Musimy zagwarantować, a ja mogę Państwa zapewnić, że delegacja europejska wspólnie będzie robić wszystko, co w jej mocy, by to osiągnąć, i będziemy to robić w taki sposób, aby świat mógł teraz usłyszeć, jak mówimy słynnym "jednym głosem”. Mam nadzieję, że będzie to ten słynny "jeden głos”, kiedy wszyscy mówimy to samo, kiedy przedstawiamy te same priorytety, bez względu na to, czy jesteśmy ministrami, pracownikami Komisji, specjalistami czy posłami do Parlamentu Europejskiego.
Cieszę się zatem na myśl o współpracy z Państwa delegacją po przyjeździe do Cancún.
Joke Schauvliege
Panie Przewodniczący, Szanowni Posłowie! Oczywiście, zgadzam się ze słowami pani komisarz i chciałabym również podziękować wszystkim posłom do Parlamentu za liczne uwagi, w tym wyrażone obawy. W każdym razie przyjęliśmy to do wiadomości i weźmiemy je pod uwagę. Chciałabym też podziękować Komisji i jej służbom za dotychczasową konstruktywną współpracę. Uważam, że powinniśmy nadal działać w tym kierunku, co będzie miało niezwykle istotne znaczenie w najbliższych dniach i tygodniach, zarówno w Cancún, jak i na samej konferencji klimatycznej. Pani komisarz odpowiedziała na wiele uwag, ja natomiast chciałabym wspomnieć o jeszcze kilku aspektach.
Usłyszałam wiele uwag o wiarygodności, o "mówieniu jednym głosem”, co oczywiście jest konieczne. Po udziale w X sesji Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej w Nagoi z własnego doświadczenia wiem, że Unia Europejska faktycznie może to uczynić i że to jedyny słuszny sposób na osiągnięcie dobrych wyników. Musimy wziąć pod uwagę nie tylko doświadczenia z Nagoi, ale również zeszłoroczne złe doświadczenia z Kopenhagi, i wyciągnąć z nich wnioski. W istocie Rada tak zrobiła; sami przyjęliśmy wyraźne stanowisko. Przygotowaliśmy konkluzje Rady, na podstawie których możemy ogłosić jednoznaczne przesłanie UE, również na szczeblu międzynarodowym.
Panie Pośle Eickhout! To oczywiste, że jeżeli Unia Europejska będzie musiała powrócić do konkluzji Rady, to skorzysta w tym celu z koordynacji UE, co zawsze było zwyczajową praktyką, i że w tych ramach przekaz będzie również dalej jednoznacznie uzgadniany. Usłyszałam też wiele uwag dotyczących przejścia do redukcji w wysokości 30 %. Jak Państwo wiedzą, Rada przyjęła również sprawozdanie prezydencji w tej sprawie: sprawozdanie opierające się na komunikacie Komisji zawierającym analizę skutków przejścia do celu 30 %. W tym sprawozdaniu, które zostało zatwierdzone przez Radę, zwróciliśmy się do Komisji o dalsze zbadanie skutków na szczeblu państw członkowskich. W tym kontekście obiecano również, że wiosną - na wiosennym szczycie Rady - przeprowadzona zostanie dyskusja, oparta na dalszych badaniach Komisji, a dotycząca przejścia do celu w wysokości 20 %.
Szanowni Posłowie! Kilkoro z Was słusznie zwróciło uwagę na znaczenie konferencji w Nagoi. Nie chodzi o dostosowanie naszego poziomu ambicji. Musimy być realistami, ale musimy też podjąć wszelkie wysiłki dla zagwarantowania dobrego rezultatu także w Cancún - wyważonego pakietu działań. My, prezydencja belgijska, uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by osiągnąć taki rezultat. Zrobimy to wspólnie ze wszystkimi państwami członkowskimi, z Komisją Europejską i przy Państwa poparciu; musimy w ten sposób zapewnić, aby dzięki sile zaufania przywróconego w Nagoi - gdzie działania na szczeblu wielostronnym zaowocowały ponownym osiągnięciem porozumienia - można było kontynuować działania w podobnym duchu w Cancún oraz przywrócić nadzieję dla klimatu.
Przewodnicząca
Otrzymałam jeden projekt rezolucji, przedłożony zgodnie z art. 110 ust 2. Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek, 25 listopada 2010 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
János Áder
Być może słyszeli już Państwo o skandalu związanym z HFC-23, o którym mówiono na zorganizowanej wczoraj przez grupę PPE konferencji prasowej. Również moim zdaniem niezmiernie oburzające jest to, że europejscy podatnicy mają płacić około 70 razy więcej za niszczenie gazu cieplarnianego wytwarzanego w trakcie produkcji gazu chłodzącego, który już obecnie jest wycofywany, co generuje ogromne dodatkowe zyski dla kilku, głównie chińskich i indyjskich przedsiębiorstw. Jakby tego skandalu było mało, Komisja Europejska, odwołując się do pewności inwestorów, nie ma zamiaru zawiesić handlu tymi emisjami natychmiast, przed 2013 rokiem, ani zmienić tej niezrównoważonej sytuacji.
Jest to tym bardziej oburzające w świetle faktu, że podczas międzynarodowych negocjacji klimatycznych Komisja korzysta ze wszystkich uprawnień do zablokowania utrzymania przez państwa, które niedawno przystąpiły do UE, kwot zapisanych w protokole z Kioto, stanowiących część ich majątku narodowego. Czyni to pomimo tego, że kwoty te, do których uprawnione są byłe kraje socjalistyczne, w tym Węgry, mają pokrycie w rzeczywistych redukcjach emisji, za które kraje Europy Wschodniej zapłaciły znaczną cenę od czasu zmiany systemowej. Jednakże najważniejszym elementem tego ujawnionego wczoraj skandalu jest właśnie to, że chociaż konsumenci europejscy zapłacili dotychczas 1,5 miliarda euro za likwidację HFC-23, to w okresie ostatnich dwu dziesięcioleci znacznie wzrosło stężenie atmosferyczne tego gazu, który jest 12 tysięcy razy silniejszy od dwutlenku węgla. Z tego względu dla nikogo z nas, Panie i Panowie, nie powinno być niespodzianką, że przy takich podwójnych standardach UE nie zajmie jednolitego stanowiska w Cancún, jak to miało miejsce już w Kopenhadze.
José Manuel Fernandes
na piśmie - (PT) Opowiadam się za wiążącym porozumieniem obejmującym międzynarodowy system sankcji na zaczynającym się w najbliższy poniedziałek szczycie klimatycznym w Cancún. To jasne, że takie porozumienie będzie miało sens jedynie wówczas, jeżeli będzie wiążące wobec najważniejszych emitentów światowych: Stanów Zjednoczonych, Chin i Indii. UE jest liderem w walce ze zmianą klimatu i należy ją zachęcać do dalszych działań w oparciu o tę wiodącą rolę, chociaż nie należy przy tym zapominać o ogromnych wysiłkach podjętych już przez nasze przemysły w reakcji na obowiązkowe zmniejszenie emisji w Europie. Należy zauważyć, że UE odpowiada za około 15 % światowych emisji, i szacuje się, że ten udział spadnie do 10 % do 2030 roku, podczas gdy Stany Zjednoczone, Chiny i Indie są odpowiedzialne za połowę światowych emisji, przy tendencji wzrostowej. W efekcie nie mogę się zgodzić z tym, że UE powinna jednostronnie ograniczyć swoje emisje raczej o 30 % niż o 20 %, jeżeli nie będzie się to wiązać z odpowiednimi zobowiązaniami innych państw, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych. To nie oznacza, że UE powinna podchodzić do sprawy mniej ambitnie. Wręcz przeciwnie, uważam, że nawet jeżeli inni nie pójdą za naszym przykładem, powinniśmy w dalszym ciągu koncentrować wysiłki na badaniach naukowych, innowacjach technologicznych związanych z bezemisyjnymi źródłami energii, efektywności energetycznej oraz tworzeniu ekologicznych miejsc pracy, aby poprawić naszą konkurencyjność.
Alajos Mészáros
Dla protokołu następującego po protokole z Kioto (...) XVI sesja Konferencji Stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która odbędzie się w grudniu w Meksyku, ma nawet jeszcze większe znaczenie po nieudanym szczycie w Kopenhadze. Chociaż na szczeblu międzynarodowym spotkanie w Kopenhadze można uznać za krok naprzód, to nie spełniło ono naszych oczekiwań. Protokół z Kioto wygasa w 2012 roku, z tego względu niezwykle istotne jest przyjęcie jasno określonych i zrozumiałych dla wszystkich celów globalnych. Relatywne porozumienie w tej sprawie w ramach UE nie wystarczy. Ważne, aby również Stany Zjednoczone i największe potęgi azjatyckie przyjęły nasze cele. Nawet jeżeli na spotkaniu w Cancún nie uda się dojść do porozumienia w odniesieniu do liczb i procentów, to bezwzględnie ważne jest, aby państwa-strony Konwencji uzgodniły konkretne plany i zobowiązania, w ten sposób przygotowując grunt pod przyjęcie w 2011 roku w Republice Południowej Afryki protokołu następującego po protokole z Kioto. Konieczne jest osiągnięcie porozumienia w takich kwestiach, jak finansowanie oraz mechanizmy monitorowania i kontroli. Unia Europejska musi dać dobry przykład, przedstawiając wspólne stanowisko.
Katarína Neveďalová
Na wstępie chciałabym zwrócić uwagę, że konferencja klimatyczna w Cancún jest kolejną wielką szansą, by uczynić coś dla przyszłych pokoleń i przynajmniej częściowo zrekompensować to, czego nie udało się nam osiągnąć na spotkaniu w Kopenhadze. Nie można dłużej negować globalnej zmiany klimatu. Przykładami na to są zakładanie winnic w regionach górskich oraz uprawa takich gatunków roślin, których nie uprawiano nigdy wcześniej, podobnie jak częstsze niż poprzednio klęski żywiołowe. Musimy przyjąć odpowiedzialne i długookresowe rozwiązanie. Nie jestem specjalistką w dziedzinie środowiska naturalnego, a teorie są rozbieżne, ale sądzę, że trzeba coś zrobić. Musimy skończyć z dyskusjami na temat tego, czy zmiana klimatu jest faktem, czy też nie, a zamiast tego skupić się na tym, jak z nią walczyć. Musimy przestać dyskutować, czy można powstrzymać zmianę klimatu, czy też nie, a zacząć coś z tym robić. UE musi być liderem w tych dyskusjach, podobnie jak wszystkie państwa członkowskie. Ponosimy odpowiedzialność za przyszłość całego świata. Musimy poprzeć znaczne zmniejszenie emisji, musimy zbliżyć regiony, miasta i obszary wiejskie na rzecz ochrony środowiska naturalnego, musimy spróbować stworzyć więcej ekologicznych miejsc pracy oraz wspierać inwestowanie w badania i innowacje. Sądzę, że nadal to my możemy uratować naszą planetę. Musimy jednak prezentować zdecydowane i ujednolicone stanowisko.
Bogusław Sonik
Negocjacje klimatyczne w Cancún rozpoczynają się już za tydzień. UE przyjęła ambitne plany w dziedzinie ograniczenia emisji, finansowania, leśnictwa i transferu technologii. Z jednej strony istotna jest pilność negocjacji w sprawie klimatu, jednak nie może to przysłonić znaczenia merytorycznych decyzji, jakie mają zapaść podczas konferencji. Należy również wyciągnąć wnioski z rozczarowujących wyników szczytu klimatycznego w Kopenhadze, na którym nie zapadły żadne ważne, konkretne decyzje. Dlatego podczas COP16 Unia Europejska powinna przyczynić się do przywrócenia zaufania do międzynarodowych negocjacji w sprawie zmian klimatu. Debata ta trwa już wystarczająco długo. Teraz w Cancún trzeba wypracować konkretne merytoryczne działania, na podstawie których będzie możliwe zawarcie kompleksowego międzynarodowego porozumienia w Republice Południowej Afryki w 2011 roku.
