Przygotowanie szczytu dotyczącego zatrudnienia - Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji - Odnowiona agenda społeczna - Aktywna integracja osób wykluczonych z rynku pracy (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest wspólna debata na temat:
oświadczeń Rady i Komisji w sprawie przygotowania szczytu dotyczącego zatrudnienia,
sprawozdania w sprawie Europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji złożonego przez Gabriele Stauner w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - C6-0518/2008 -,
sprawozdania w sprawie odnowionej agendy społecznej złożonego przez José Albina Silvę Penedę w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,
sprawozdania w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy złożonego przez Jeana Lamberta w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych.
Alexandr Vondra
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Wszyscy jesteśmy świadomi, że nadal doświadczamy jednego z najdotkliwszych kryzysów finansowych o gospodarczych od lat. Unia i państwa członkowskie przyjęły wiele środków będących próbą zarówno złagodzenia skutków kryzysu, jak i wyeliminowania jego niektórych przyczyn, mając jednocześnie na uwadze palącą potrzebę lepszego przygotowania się do przyszłych wyzwań globalnej gospodarki.
Mamy również świadomość tego, że obecne trudności nie dotyczą wyłącznie wyników bilansowych lub zmiany prognoz gospodarczych. One wywierają rzeczywisty wpływ na ludzi: na ich środki utrzymania, rodziny i standard życia. Kryzys bezpośrednio i najbardziej uderza w tych, którzy już stracili pracę lub w tych - a jest ich wiele więcej - którzy mogą stracić pracę w nadchodzących miesiącach.
Na wiosennym szczycie Rady uzgodniono, że należy zwołać szczyt dotyczący zatrudnienia, aby umożliwić wymianę doświadczeń dotyczących skali powodzenia przyjętych środków naprawczych we wspieraniu zatrudnienia oraz tworzeniu nowych miejsc pracy i większej liczby miejsc pracy. Szczyt odbędzie się w Pradze w nadchodzący czwartek.
Prezydencja otrzymała precyzyjny mandat. Musimy przeanalizować takie kwestie jak poziom zatrudnienia w kontekście modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa zatrudnienia (flexicurity) oraz mobilności, tworzenie przyjaznego środowiska do inwestycji i tworzenia miejsc pracy przez przedsiębiorstwa, zwłaszcza małe i średnie, poprawa kwalifikacji i antycypowanie potrzeb rynku pracy. Musimy również zająć się usprawnieniem i restrukturyzacją rynku pracy, aby przygotować go na przyszłość. Dążymy do tego, aby szczyt nie był tylko okazją do rozmów, lecz szansą na konkretne wyniki i zalecenia, które będą korzystne dla całego społeczeństwa.
Wśród uczestników znajdzie się "trojka” odpowiedzialna za sprawy socjalne na szczeblu premierów i ministrów pracy obecnej prezydencji czeskiej oraz kolejnych prezydencji: szwedzkiej i hiszpańskiej. Partnerów społecznych będą reprezentowali przewodniczący i sekretarze generalni Business Europe i Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych wraz z przedstawicielami małych i średnich przedsiębiorstw i pracowników sektora publicznego. Komisję Europejską będą reprezentowali pan przewodniczący Barroso i pan komisarz Špidla.
Obecni będą również przewodniczący Komisji Zatrudnienia, Komisji Ochrony Socjalnej i Komisji Polityki Gospodarczej. Oczywiście przedstawiciele Parlamentu Europejskiego również zostali zaproszeni. Jak rozumiem, przewodniczący Parlamentu Europejskiego, pan Pöttering, także będzie obecny.
Aby pomóc przygotować szczyt, zorganizowano trzy warsztaty w krajach trzech uczestniczących delegacji: w Madrycie, w Sztokholmie i w Pradze. Uczestnicy warsztatów zajęli się przede wszystkim kwestiami podnoszenia kwalifikacji, zwiększenia dostępu do zatrudnienia i sposobów utrzymania zatrudnienia, tworzenia miejsc pracy i propagowania mobilności.
Dzięki warsztatom, wraz z partnerami społecznymi możemy skupić się na kluczowych problemach. Cieszymy się, że przedstawiciel Parlamentu Europejskiego w osobie pana posła Anderssona, przewodniczącego Komisji Zatrudnienia i Spraw Społecznych, uczestniczył w warsztatach przygotowawczych.
Na warsztatach dotyczących podnoszenia kwalifikacji, które odbyły się w Madrycie, podkreślono, że kwalifikacje są kluczowym elementem w przygotowaniach do przyszłych wyzwań. W ujęciu krótkoterminowym kwalifikacje przekładają się na wzrost produkcyjności i mobilności. W dłuższej perspektywie otwierają drogę do ożywienia, wzrostu konkurencyjności i mają kluczowe znaczenie w redukcji wykluczenia i propagowaniu równości społecznej.
Sprawa podnoszenia kwalifikacji znalazła poparcie wszystkich zainteresowanych stron; nie chodzi bowiem tylko o formalne kwalifikacje, lecz również o takie obszary promocji jak umiejętności komunikowania wśród młodzieży.
Nie można pomijać kwestii finansowania działań mających na celu podnoszenie kwalifikacji, zwłaszcza w czasach kryzysu. Potrzeba tu zaangażowania nie tylko organów publicznych, lecz również pracodawców, pracowników i osób poszukujących pracy. Na szczeblu UE istnieje potrzeba dalszego zbadania możliwości wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego. W zakresie, w jakim problem dotyczy pracodawców, ich interes w podnoszeniu kwalifikacji jest oczywisty, ponieważ ryzyko, że firmy, które nie inwestują w podnoszenie kwalifikacji pracowników i wypadną z rynku, jest dwu i pół krotnie większe niż w przypadku firm przeprowadzających takie inwestycje.
Uczestnicy warsztatów w Sztokholmie dotyczących zwiększenia dostępu do zatrudnienia skoncentrowali swoje działania na tym, jak skłonić osoby nieaktywne i osoby od niedawna bezrobotne do jak najszybszego podjęcia i ponownego podjęcia pracy. Osoby od niedawna bezrobotne nie powinny stać się osobami długotrwale bezrobotnymi. Jest to szczególnie ważne, jeżeli chcemy, aby system ochrony socjalnej nie był jedynie bierną siecią bezpieczeństwa, lecz pełnił funkcję trampoliny ku nowym miejscom pracy. Nie można pominąć zachęt do aktywnego poszukiwania pracy. Model flexicurity powinien przyczyniać się do podnoszenia atrakcyjności zmiany miejsca pracy, nie tylko zapewniając niezbędny element bezpieczeństwa.
W trakcie warsztatów w Sztokholmie podkreślono również, że środki krótkoterminowe nie powinny szkodzić celom długoterminowym. Systemy wcześniejszych emerytur nie stanowią właściwego rozwiązania problemu zapewnienia większej liczby miejsc pracy dla młodych, gdyż obniżają ogólną liczbę składek i w sposób nieunikniony wiążą się z wyższymi kosztami ubezpieczeń społecznych.
Na szczeblu UE rozważa się ewentualne wykorzystanie Europejskiego Funduszu Społecznego do finansowania środków aktywnej integracji, podobnie jak możliwość dalszego zatrudniania osób starszych poprzez obniżanie ich składek na ubezpieczenia społeczne.
Ostatnie warsztaty odbyły się w zeszłym tygodniu w Pradze. W czasie ich trwania podkreślono konieczność utrzymania zatrudnienia i poprawy środowiska sprzyjającego przedsiębiorczości i tworzeniu miejsc pracy. Tymczasowe krótkoterminowe ustalenia robocze mogą być korzystne, lecz należy zapewnić ich finansową stabilność. Musimy jednak wystrzegać się tendencji do protekcjonizmu, który może jedynie zaszkodzić całej Unii.
Musimy również aktywnie propagować mobilność i raz jeszcze, w tym kontekście, istotną rolę odgrywa większa elastyczność naszych rynków pracy. Pomimo wpływu kryzysu, wciąż jest wiele nieobsadzonych miejsc pracy w Europie, lecz brakuje koordynacji zarówno w państwach członkowskich, jak i pomiędzy nimi. Często ludzie są w niewłaściwym miejscu, lub nie posiadają odpowiednich kwalifikacji, lub mamy do czynienia z obydwoma tymi czynnikami.
Z warsztatów jasno wynika, że obecny kryzys nie należy do cyklicznych, lecz do strukturalnych. Będą potrzebne głębokie zmiany, aby sprostać twardej konkurencji w globalnej gospodarce i zachować długotrwałe zatrudnienie w UE. Jednakże, w wielu przypadkach, chodzi faktycznie o kontynuację inicjatyw lub nawet przyspieszenie zaległych reform, które były przeprowadzane przez wiele lat w kontekście europejskiej strategii zatrudnienia.
Oprócz ponoszenia wysiłków zmierzających do utrzymania obecnych miejsc pracy musimy również stworzyć inwestorom i przedsiębiorcom sprzyjający klimat do inwestowania i tworzenia nowych miejsc pracy. Nie możemy utrzymać wszystkich istniejących miejsc pracy: kryzys wymaga zmian strukturalnych, a ludzie będą tracić pracę. Musimy jednak stworzyć bezrobotnym szansę na poprawę kwalifikacji i zatrudnienie, aby mogli szybko znaleźć pracę w innym miejscu.
Chciałbym również powiedzieć kilka słów na inne tematy, które będą państwo dzisiaj dyskutować podczas debaty nad agendą społeczną. Pragnę pogratulować panu posłowi Silvie Penedzie, zwłaszcza szczegółowego i dalekosiężnego sprawozdania, które obejmuje szeroką gamę zagadnień, a w szczególności zawiera apel o ambitną agendę polityki społecznej.
W sprawozdaniu pana posła Penedy położono nacisk na tworzenie miejsc pracy i elastyczność w miejscu pracy będących elementami szeroko pojętej polityki społecznej. Uznano w nim również znaczenie zdobywania nowych kwalifikacji, uczenia się przez całe życie i propagowania współpracy między uczelniami a przedsiębiorstwami. To kluczowe aspekty, które zostaną również uwzględnione w naszej agendzie na najbliższy szczyt.
To szczegółowe sprawozdanie uzupełnia sprawozdanie pani poseł Lambert w sprawie integracji osób często wykluczonych z rynku pracy. Podczas nadchodzącego szczytu bezsprzecznie będziemy musieli uwzględnić ten istotny cel. Nie możemy i nie będziemy starać się tworzyć miejsc pracy dla nielicznych. Naszym celem - nawet bardziej w obecnych trudnych czasach - jest przyjęcie inkluzyjnego podejścia do polityki zatrudnienia.
Prezydencja czeska popiera długoterminowe cele zatrudnienia Unii Europejskiej i wielokrotnie powtarzała, że musimy lepiej motywować ludzi do poszukiwania pracy i poprawy szans na jej zalezienie. Wszyscy prawdopodobnie zgadzamy się, że lepiej, aby ludzie sami zarabiali na swoje utrzymanie i nie byli uzależnieni od systemu ochrony socjalnej. Dlatego właśnie musimy ograniczyć segmentację naszych rynków pracy.
Fundusz dostosowania do globalizacji zapewnia wsparcie pracownikom zwolnionym z pracy w wyniku globalizacji. Cieszę się z powodu porozumienia między Parlamentem a Radą w sprawie zmiany przepisów regulujących fundusz i dziękuję pani poseł Stauner za jej pracę nad tą kwestią. Wprowadzając większą elastyczność w korzystaniu z funduszu i ograniczając liczbę zwolnień z 1 000 do 500, uczynimy z niego jeszcze skuteczniejszy instrument pomocy w łagodzeniu skutków zawirowań gospodarczych.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że najpilniejszą potrzebą jest teraz wprowadzenie w życie wielu pomysłów, które wyłoniły się podczas warsztatów przygotowawczych i które będą nadawać ton debacie podczas najbliższego szczytu dotyczącego zatrudnienia. Jak powiedziałem na początku, szukamy konkretnego rozwiązania, które będzie korzystne dla całego społeczeństwa i dla obywateli europejskich.
Nie możemy liczyć na to, że podczas jednego spotkania zniwelujemy skutki obecnego kryzysu, lecz powinniśmy skoncentrować się na specjalnych zaleceniach i inicjatywach, które razem będą odgrywały rolę w łagodzeniu skutków kryzysu i pomogą nam wyjść z niego silniejszymi.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Znaczny wzrost bezrobocia jest najbardziej dramatyczną konsekwencją światowego kryzysu gospodarczego. Jego ofiarami są jednostki i rodziny, które z tego powodu popadają w poważne trudności. Bezrobocie uderza w społeczeństwo, pozbawiając go witalności, uderza w gospodarkę, która traci kompetencje i doświadczenie, których odtworzenie będzie trwało latami.
Kryzys najdotkliwiej uderza w jednostki i społeczeństwa. Bezrobocie jest zjawiskiem lokalnym, krajowym, lecz również europejskim. Na rynku europejskim, na którym coraz więcej obywateli korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się, zatrudnienie od bardzo dawna jest elementem polityki krajowej i polityki europejskiej. Dlatego potrzebujemy reakcji na miarę europejską.
Komisja martwi się przede wszystkim o bezrobocie. Bezustannie pracujemy nad tym, aby wszystkie osoby, na których spoczywa w Europie odpowiedzialność polityczna, usłyszały nasz apel i z całą energią poszukiwały wyjścia z kryzysu.
Wiem, że w Parlamencie Europejskim nie muszę tłumaczyć ciężaru i powagi bezrobocia. Co dzień jeden z państwa wyborców traci pracę, a trzech innych obawia się, że podzielą ten sam los.
W marcu Rada Europejska zatwierdziła inicjatywę Komisji i prezydencji czeskiej Rady, aby zorganizować szczyt dotyczący zatrudnienia w kontekście kryzysu gospodarczego i finansowego. Od początku kryzysu ten problem był głównym źródłem naszych zmartwień i skłonił nas w grudniu zeszłego roku do przyjęcia projektu europejskiego planu naprawy gospodarczej. Jego wdrożenie na szczeblu krajowym odgrywa dzisiaj ważną rolę w utrzymywaniu zatrudnienia i tworzeniu nowych miejsc pracy.
Należy jednak pilnie ocenić jego wpływ na zatrudnienie. Powinniśmy z niego wyciągnąć niezbędne wnioski, aby zmienić nasze działanie w nadchodzących miesiącach. Nadal uważam, że kwestia zatrudnienia zasługiwała na odrębny szczyt europejski z udziałem dwudziestu siedmiu szefów państw i rządów.
Bardzo żałuję, że Rada Europejska w marcu opowiedziała się za bardziej ograniczonym formatem. Nie jest to jednak powód, aby Komisja ograniczyła swoje ambicje w kwestii treści szczytu dotyczącego zatrudnienia i jego skutków podczas prezydencji szwedzkiej i hiszpańskiej.
Wymiar europejski jest w istocie niezbędny z dwóch kluczowych powodów. Po pierwsze musimy wysłać jasny sygnał obywatelom, że Unia Europejska rozumie prawdziwy charakter kryzysu, to znaczy, że nie jest to tylko sprawa ekonomistów i bankowców, lecz że chodzi o dobrobyt obywateli, pracowników i ich rodzin w każdym zakątku Europy.
Nasza reakcja na kryzys nie może ograniczać się do środków technicznych służących rozwiązaniu problemów regulacyjnych. Jej istota musi wynikać z naszych podstawowych wartości: przede wszystkim z solidarności i sprawiedliwości społecznej. Nasza reakcja musi też być tak postrzegana; jako odpowiedź wynikająca ze znaczenia, jakie przypisujemy niektórym podstawowym wartościom.
Uważam, że kryzys stanowi doskonałą okazję do odnowienia naszego europejskiego modelu społecznej gospodarki rynkowej, gospodarki mającej również charakter ekologiczny, do pokazania zdecydowanej gotowości Europy do przyczyniania się do dobrobytu swoich obywateli.
Po drugie, Europa naprawdę może zmienić bieg rzeczy i oferować coś więcej. Oczywiście - i mówię to z absolutną szczerością - ile mimo, że większość uprawnień leży na szczeblu krajowym, to Europa może wiele zdziałać. Instrumenty, którymi dysponujemy, mogą zostać nastrojone na maksymalną skuteczność. Europejskim Funduszem Społecznym można objąć znaczną liczbę osób. Dzięki niemu co roku można przeszkolić dziewięć milionów Europejczyków.
Możemy również pełnić funkcję ośrodka gromadzącego pomysły, swego rodzaju laboratorium. Rządy krajowe, władze lokalne, partnerzy społeczni, wszystkie zainteresowane strony w Europie starają się znaleźć rozwiązania łagodzące skutki bezrobocia. Potrzebują pomysłów i projektów. Unia Europejska stanowi idealną płaszczyznę do zbierania inicjatyw, wskazywania tych, które mogą działać, a przede wszystkim do pomagania w ich realizacji.
Właśnie nad takim procesem pracowaliśmy z prezydencją czeską, przyszłymi prezydencjami, szwedzką i hiszpańską, i partnerami społecznymi.
Panie przewodniczący! Jak pan wie, przygotowania do szczytu obejmowały intensywny proces konsultacji opierający się na trzech warsztatach przygotowawczych. Wkład obecnego Parlamentu w ten proces był niezwykle cenny. Chciałbym zwłaszcza wyrazić moje uznanie dla osobistego zaangażowania członków Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, a w szczególności przewodniczącego, pana posła Anderssona.
Warsztaty zorganizowane w Madrycie, Sztokholmie i Pradze dowiodły niezwykłej koncentracji na gromadzeniu pomysłów na to, co działa najlepiej. Wyrażam zadowolenie z powodu aktywnego udziału partnerów społecznych, a także wkładu innych zainteresowanych stron. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny odgrywał aktywną rolę w gromadzeniu pomysłów przekazywanych przez krajowe odpowiedniki, co wzbogaci debatę - faktycznie w Pradze odbędzie się posiedzenie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.
Chciałbym zwrócić uwagę na cztery kwestie, które wyłoniły się w toku tych wydarzeń.
Po pierwsze, głównym priorytetem musi być utrzymanie zatrudnienia: należy zrobić wszystko, co możliwe, aby zapobiec nowemu wzrostowi bezrobocia. Ci, którzy stracą pracę, muszą uzyskać pomoc w znalezieniu innej. Pomoc należy zapewnić bezzwłocznie: nie należy czekać, aż ludzie będą bezrobotni przez kilka miesięcy, w czasie których ich kwalifikacje zanikają, a ich poczucie pewności osiąga najniższy poziom. Długotrwałe bezrobocie jest tragedią dla tych, w których uderza, i rzeczywiście narusza naszą społeczną stabilność oraz długotrwałą konkurencyjność.
Po drugie, kryzys najmocniej uderza w najsłabszych - osoby nisko wykwalifikowane, osoby wchodzące na rynek pracy, osoby niepełnosprawne, którym trudno znaleźć pracę w czasach nawet największej prosperity. Teraz nadszedł czas na aktywną integrację, na natężenie wysiłków zmierzających do udzielenia szczególnego wsparcia tym grupom - o tym właśnie jest mowa w sprawozdaniu pani poseł Lambert w sprawie agendy.
Po trzecie, musimy również zwiększyć szanse młodzieży. Wiem, że ten obszar jest przedmiotem szczególnego zatroskania obecnego Parlamentu. Musimy działać, ponieważ istnieje ryzyko, że wiele młodych osób zakończy edukację i zasili szeregi bezrobotnych. Młodzież potrzebuje naszego aktywnego wsparcia w szukaniu praktyk zawodowych lub dokształcaniu, które pomogą im znaleźć pracę i utrzymać ją w przyszłości.
Na koniec poruszę kwestię podnoszenia kwalifikacji i dostosowywania się do potrzeb rynku pracy. W czasie gospodarczych zawirowań ludzie powinni bezwzględnie zdobywać te kwalifikacje, które poprawią ich szanse na znalezienie zatrudnienia w trakcie kryzysu, lecz również po jego zakończeniu. Musimy przygotować ludzi do przyszłościowych stanowisk: stanowisk dla "zielonych kołnierzyków” i stanowisk w innych sektorach generujących wzrost, na przykład w sektorze zdrowia i opieki socjalnej.
Obecna debata jest również okazją, aby wspólnie zająć się przeprowadzoną przez obecny Parlament analizą odnowionej agendy społecznej. Moim zdaniem kwestie uwzględnione w sprawozdaniu pana posła Silvy Penedy są ważną częścią spuścizny obecnej Komisji, która obejmuje podejście oparte na dostępie, solidarności i możliwości zagwarantowania, że nasza polityka jest dopasowana do naszych podstawowych wartości i rzeczywistości, w której funkcjonuje obecnie nasze społeczeństwo. Chciałbym naprawdę pogratulować panu posłowi Silvie Penedzie wspaniałej pracy. Uważam, że nasza współpraca, a dokładnie współpraca z moim kolegą w Komisji, panem Vladimírem Špidlą, miała ogromne znaczenie.
Wspomniana agenda, agenda integracji i innowacji społecznej ma dać Europejczykom narzędzie do radzenia sobie ze zmieniającą się rzeczywistością w wyniku globalizacji, postępu technologicznego i starzenia się społeczeństwa, i pomóc tym, którzy mają trudności z dostosowaniem się do takich zmian.
Nie możemy oddzielać naszej gospodarki od agendy społecznej: naprawa gospodarcza nie może opierać się na załamaniu społecznym, podobnie jak nie może być postępu społecznego na gospodarczej pustyni.
Jestem wdzięczny za szczegółowe zbadanie tych wniosków przez Parlament. Nieco później, podczas debaty, komisarz Špidla szczegółowo wypowie się na ich temat. Chciałbym zwrócić uwagę na jedną kwestię, która jest mi szczególnie bliska - chodzi o europejski fundusz dostosowania do globalizacji. Pragnę podziękować Parlamentowi za to, że tak szybko zajął się wnioskiem Komisji w sprawie przekształcenia funduszu. Nowe przepisy poprawią korzystanie z pomocy finansowej przeznaczonej na przenoszenie i szkolenie pracowników, którzy stracili pracę w wyniku obecnej recesji; więcej przedsiębiorstw będzie kwalifikować się do pomocy, a znaczna część kosztów zostanie pokryta z budżetu wspólnotowego. Wyniki głosowania w tym tygodniu są doskonałą wiadomością przed praskim szczytem dotyczącym zatrudnienia.
Szczyt dotyczący zatrudnienia daje szansę na utrzymanie kwestii zatrudnienia na najważniejszej pozycji w agendzie europejskiej; tam, gdzie się obecnie znajduje. Chcę, aby szczyt przyniósł konkretne, namacalne rezultaty. Mam nadzieję, że tak będzie. Mam również nadzieję, że nie stanie się jednym z wielu wydarzeń, lecz będzie kolejnym krokiem milowym w trwającym procesie, który rozpoczął się jeszcze przed kryzysem - procesie współpracy między Komisją, państwami członkowskimi i partnerami społecznymi - a który będzie trwał w czasie całego kryzysu i po jego zakończeniu.
Jako przewodniczący Komisji przedstawię agendę dwudziestu siedmiu szefom państw i rządów na szczycie Rady Europejskiej w czerwcu. Co najmniej tyle powinienem zrobić. Europa jest nie tylko projektem gospodarczym i politycznym. Zawsze była i zawsze będzie również projektem społecznym.
Gabriele Stauner
Panowie przewodniczący, panie i panowie! Tyle wysiłku, a tak marny skutek! Tak można streścić pracę nad przystosowaniem europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji do potrzeb wynikających z kryzysu gospodarczego i finansowego.
Marny skutek, ponieważ w opinii wielu zainteresowanych pracowników i z perspektywy skali kryzysu, łączne środki przydzielone na potrzeby tego instrumentu - to jest 500 milionów euro - wydają się być marginalną kwotą. Byłby to jednak całkowicie błędny wniosek. Wszyscy mogą się przekonać, jakie wyniki niesie fundusz w powiązaniu z innymi instrumentami solidarności i wsparcia, którymi dysponujemy na szczeblu europejskim.
Europejski fundusz dostosowania do globalizacji jest instrumentem najnowszym. Został utworzony w 2006 roku i miał być czytelnym sygnałem, że globalizacja nie przynosi wyłącznie pozytywnych skutków. Masowe zwolnienia, a zwłaszcza przenoszenie przedsiębiorstw, dowodzi możliwości również negatywnych następstw dla pracowników. Z tego względu nawet najbardziej oszczędni specjaliści od budżetu wyzbyli się wątpliwości i uruchomiliśmy kolejną transzę finansowania.
Teraz skutki globalizacji całkowicie przesłonił kryzys finansowy i gospodarczy, a naszą przemyślaną reakcją na to jest dostosowanie kryteriów finansowania funduszu. Równocześnie podczas przeglądu rozmawialiśmy między innymi o tym, że z powodu niedługiego istnienia funduszu Komisja nie ma dużego doświadczenia z nim związanego i wciąż trudno jest ocenić skuteczność obecnych uregulowań.
Chciałabym również zauważyć, że w przyszłości nie należy pomijać współistnienia europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji i Europejskiego Funduszu Społecznego.
Większość członków Komisji Zatrudnienia opowiedziała się za tymczasowym obowiązywaniem rozporządzenia, które ma zostać zmienione, co oznacza, że wszystkie przepisy będą teraz odnosić się do wszystkich obszarów zastosowania do dnia 31 grudnia 2011 r., a jeżeli chodzi o zawartość, będą dotyczyć tych pracowników, którzy stracili pracę bezpośrednio w wyniku globalnego kryzysu gospodarczego i finansowego. Oznacza to, że w 2012 roku ponownie musimy rozważyć dalsze obowiązywanie europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji.
Jeżeli chodzi o zawartość, bezsprzecznie możemy mówić o poprawie, skoro kryterium interwencyjne dotyczące zwolnionych pracowników w danym regionie zostało zmniejszone z 1 000 do 500, a jednocześnie okres płatności został wydłużony z dwunastu do dwudziestu czterech miesięcy. Te rozwiązania upraszczają proces stosowania i zapewniają trwałe wsparcie dla naszych pracowników do czasu znalezienia nowej pracy.
Duże kontrowersje wzbudził poziom finansowania UE i współfinansowania z budżetów krajowych. Znaleźliśmy kompromis. Zasadniczo wynosi on 50% - zatem 50 do 50 - a jedynie w szczególnych przypadkach część finansowana ze środków europejskich może wzrosnąć do 65%. Cieszę się z tego rozwiązania. W komisji położyliśmy zatem kres pobożnym życzeniom, żeby państwa członkowskie, które otrzymują środki finansowe dla swoich pracowników, były również świadome własnych obowiązków. Najlepiej można to od nich wyegzekwować, jeżeli będą musiały zapewnić własny wkład finansowy.
Odczuwam szczególną satysfakcję z faktu, że udało nam się doprowadzić do konsolidacji - 20% bezpośrednich kosztów - w naszych rozmowach z Radą i Komisją. Dokładnie ustaliliśmy to w komisji kilka dni temu w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Społecznego. Nadal istnieje dostateczne pole do zmian i usprawnień. Chciałabym podziękować za konstruktywną współpracę na każdym etapie, zarówno w komisji, jak i z Radą oraz Komisją. Proszę też o poparcie poprawki.
José Albino Silva Peneda
Panie przewodniczący, panie i panowie! W ciągu ostatnich kilku miesięcy, kiedy przygotowywałem sprawozdanie w sprawie odnowionej agendy społecznej, pogłębiały się negatywne skutki kryzysu gospodarczego, finansowego i społecznego w Europie i na świecie. Codziennie słyszymy o kolejnych zwolnieniach, upadkach kolejnych przedsiębiorstw i kolejnych rodzinach w strasznej sytuacji.
To więcej niż tylko kryzys gospodarczy i finansowy. Uważam, że doświadczamy kryzysu zaufania. Zgodnie z ostatnimi danymi Eurostatu, w lutym 2009 roku ponad 19 milionów kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej pozostawało bez pracy. Jeżeli nic nie zrobimy w tej sytuacji, wzrostowi bezrobocia będzie ostatecznie towarzyszyć większe ubóstwo, większe wykluczenie, większe poczucie braku bezpieczeństwa, większa przestępczość, a zwłaszcza większy brak zaufania.
Uważamy, że bezrobocie - najbardziej widoczna strona kryzysu - nie oznacza jedynie utraty dochodów dla tych, którzy stracili pracę, i dla ich rodzin: bezrobocie zniechęca i może prowadzić do utraty pewności siebie oraz utraty zaufania do otaczających nas osób. Nawet przed kryzysem, którego teraz doświadczamy, państwa członkowskie Unii Europejskiej pozostawały w konfrontacji z problemami społecznymi wynikającymi z niskiego wzrostu gospodarczego, skomplikowanej sytuacji demograficznej i trudów życia w coraz bardziej zglobalizowanej gospodarce.
W tym sprawozdaniu starałem się odzwierciedlić te obawy w jak najprecyzyjniejszy i najbardziej pragmatyczny sposób. Wiem, że agenda społeczna jest bardzo szeroką koncepcją, starałem się jednak stworzyć wyważone sprawozdanie oraz jasno i spójnie przedstawić prawdziwe priorytety.
Po pierwsze, instytucje Unii Europejskiej mogą odgrywać zasadniczą rolę, potwierdzając znaczenie modeli społecznych i infrastruktury państw członkowskich, co pomoże osiągnąć konsensus w kwestii znaczenia powszechnego dostępu do tych modeli i tej infrastruktury, ich wysokiej jakości, a zwłaszcza ich trwałości.
Po drugie, musimy uruchomić wszystkie dostępne instrumenty, aby zapewnić lepszą integrację na rynku pracy większej liczby osób.
Trzeci priorytet wynika z wniosku, że wciąż jest wiele do zrobienia, aby zapewnić pełną mobilność obywateli w Unii Europejskiej.
Moim zdaniem czwarty priorytet jest taki, że Unia Europejska powinna odgrywać aktywniejszą rolę w promowaniu standardów w obszarze polityki społecznej i środowiska, w ramach zewnętrznych stosunków ze wschodzącymi potęgami, takimi jak Brazylia, Rosja, Indie i Chiny. To szczególnie ważne, kiedy mówimy o umowach handlowych.
Piąty priorytet - który Komisja próbowała zrealizować, nawet dzisiaj, w ramach planowanego głosowania nad sprawozdaniem w sprawie europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji - dotyczy zapewnienia większej elastyczności europejskich funduszy strukturalnych.
Aby pozwolić obywatelom europejskim lepiej zrozumieć zmiany wynikające z obecnego kontekstu społecznego i lepiej sobie z nimi radzić, należy usprawnić dialog i w ten sposób zwiększyć przejrzystość procesu podejmowania decyzji w sprawie dostosowań społecznych i restrukturyzacji gospodarczej. Chcę powiedzieć, że należy przejść przez okres zawirowań, aby rozpocząć okres współpracy w kwestiach dotyczących dialogu społecznego. Należy również usprawnić otwartą metodę koordynacji, ponieważ stanowi ona istotne uzupełnienie prawodawstwa Unii Europejskiej. Polityka społeczna nie może być zbieraniną pojedynczych działań i pomysłów. Potrzebujemy lepszych powiązań między inicjatywami w dziedzinie gospodarki, pracy, polityki społecznej i środowiska.
Polityka społeczna musi iść ramię w ramię z polityką gospodarczą, aby zapewnić trwałą naprawę nie tylko struktury gospodarczej, lecz również struktury społecznej. Chciałbym jasno powiedzieć: kryzys, którego doświadczamy, nie może być pretekstem do cięcia wydatków socjalnych. Należy powiedzieć, że o ile teraz nie czas ciąć wydatki socjalne, o tyle nastał czas na zdecydowane działania zmierzające do wdrożenia niezbędnych reform strukturalnych. Chcę zatem pogratulować Komisji i panu przewodniczącemu Barroso, który w tak złożonych okolicznościach umiał skłonić Europę do stawienia czoła problemom wynikającym z kryzysu w sposób skoordynowany ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jean Lambert
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Ja również mam do dyspozycji kilka minut nieco później, aby poruszyć kilka innych kwestii przewidzianych na dzisiejsze popołudnie. Niemniej jednak sprawozdanie, którym się zajmowałam, dotyczy przede wszystkim aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy.
Po pierwsze, pragnę podziękować wszystkim kolegom zaangażowanym w to przedsięwzięcie oraz wielu organizacjom społeczeństwa obywatelskiego za ich wkład.
Słyszeliśmy dziś, że w czasach recesji wzrasta ryzyko wykluczenia, jeżeli nie zachowujemy wyjątkowej ostrożności: ryzyko to dotyczy osób, które teraz tracą pracę i być może nie powrócą na rynek pracy w najbliższej przyszłości; tych, które już doświadczają trudności i nie są zdolne do udziału w rynku pracy, i oczywiście tych, które nawet nie są częścią rynku pracy. Ryzykują, że o nich zapomnimy, i musimy mieć tego szczególną świadomość.
Przyjrzeliśmy się niektórym barierom strukturalnym, które my jako społeczeństwo często tworzymy, jeżeli chodzi o aktywną integrację. Uzgodniliśmy w komisji między innymi, że aktywnej integracji nie należy zastępować integracją społeczną oznaczającą obejmujące szerszą perspektywę odczucie, że ma się rolę do odegrania w społeczeństwie. Zasadniczo zgadzamy się z zaleceniami Rady i Komisji w tym przedmiocie, jeżeli chodzi o odpowiednie wsparcie dochodów, i to stwierdzenie znalazło się w sprawozdaniu.
Mówimy również o minimalnym dochodzie w miejscach, w których naprawdę chcemy o tym mówić. Ci ludzie potrzebują godności, którą taki dochód zapewnia, potrzebują wyboru i możliwości aktywnego udziału w społeczeństwie. To ważne, jeżeli chodzi o pomoc dla najsłabszych, dla opiekunów, dla osób potrzebujących opieki, dla osób potrzebujących wsparcia w niezależnym życiu, i niewątpliwie to ważne, jeżeli chodzi o poziom świadczeń emerytalnych.
W sprawozdaniu znalazł się również zapis, że państwa członkowskie powinny rozważyć minimalne wynagrodzenie, stykamy się bowiem w Unii Europejskiej z narastającym problemem "ubogich pracowników”.
W sprawozdaniu poruszyliśmy też kwestię trudności wiążących się z systemami zabezpieczenia społecznego i ich brakiem reaktywności, zwłaszcza jeżeli podejmuje się próby utrzymania przy pracy ludzi, którzy mogą wykonywać pracę okazyjnie, czasowo lub w ramach stałej umowy o pracę. Systemy zabezpieczenia społecznego nie zawsze są odpowiednio dostosowane do takich wariantów.
Niemniej jednak sformułowaliśmy również ostrzeżenie dotyczące środków z zakresu aktywizacji, zwłaszcza tych, które niekiedy obejmują kary mogące mieć pośredni wpływ, na przykład na rodziny zainteresowanych, lub tych, w ramach których młodzi ludzie uczestniczą w licznych programach szkoleniowych przygotowujących do zawodu, który po prostu nie istnieje.
Zgadzamy się również w kwestiach powiązanych z integracyjnym rynkiem pracy. Dlatego wybraliśmy kwestie dotyczące niedyskryminacji i odpowiedniego stosowania przepisów, kwestie szkoleń i edukacji służące zapobieganiu przedwczesnemu opuszczaniu szkół oraz kwestie bardziej zindywidualizowanego podejścia do potrzeb poszczególnych osób.
Osiągnęliśmy również porozumienie w kwestii dostępu do usług wysokiej jakości, ponieważ te są niezwykle ważne dla osób słabszych, które doświadczają trudności. Podkreśliliśmy rolę - którą muszą odgrywać tu organy samorządowe - oraz potrzebę lepszego uregulowania usług świadczonych w interesie ogólnym - abyśmy mogli zagwarantować ludziom usługi, których potrzebują.
Uważam jednak, że równie ważną kwestią jest mówienie o tych sprawach: że należy również uwzględniać integrację tych, którzy czują się wykluczeni, kiedy patrzymy na wprowadzone środki i zastanawiamy się, czy naprawdę odpowiadają potrzebom długotrwale bezrobotnych, osób starszych, młodzieży próbującej wejść na rynek pracy lub wszelkich innych osób. Kwestia ustrukturyzowanego głosu w ramach otwartej metody koordynacji jest niezwykle ważna i nie należy o niej zapominać.
Anne Ferreira
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jako sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności chciałabym podziękować panu posłowi Silvie Penedzie za zawarcie w sprawozdaniu informacji, że Komisja nie zaproponowała konkretnych środków zrównoważenia konsekwencji społecznych i zdrowotnych kryzysu ekologicznego i klimatycznego. Chciałabym również podziękować panu posłowi za wzmiankę o gospodarce społecznej, chociaż żałuję, że nie podkreślono jej roli w stosunku do polityki spójności i tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, które nie podlegają przenoszeniu.
W przededniu wyborów europejskich to sprawozdanie będzie raczej pożądane, jeżeli jego cele nie ucierpią z powodu wyraźnego braku ambicji. Czy można zadowalać się modelem flexcurity, minimalnymi normami w dziedzinie prawa pracy? Nie. Możemy jednak obawiać się, że jutro prawica odrzuci te normy minimalne, tak jak od pięciu lat odrzuca dyrektywę o usługach świadczonych w interesie ogólnym.
Czy wreszcie zatwierdzimy jutro wniosek o wynagrodzenie minimalne? Obywatele europejscy domagają się od lat zdecydowanie socjalnej Europy. Kolejny Parlament musi być zdolny do konkretyzacji różnych propozycji na rzecz rozwoju społecznego ujętych w sprawozdaniu. Mam nadzieję, że to pomoże zmobilizować wszystkich 7 czerwca.
Monica Giuntini
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jako sprawozdawczyni komisji opiniodawczej chciałabym przede wszystkim powiedzieć kilka słów o poprawkach dotyczących europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji i wyrazić moje uznanie dla wniosku Komisji w związku z porozumieniem z Parlamentem podczas pierwszego czytania.
Za szczególnie zachęcające uznaję następujące osiągnięcia: pierwsze, że tymczasowo rozszerzyliśmy możliwość korzystania z funduszu, czyniąc z niego instrument europejskiego planu naprawy gospodarczej w odpowiedzi na światowy kryzys finansowy i gospodarczy; służy wspieraniu pracowników, którzy stracili pracę; drugie, że obniżyliśmy minimalną liczbę zwolnień w ramach kryterium kwalifikowania do wsparcia z funduszu z 1 000 do 500; trzecie, że podnieśliśmy proporcję współfinansowania UE w szczególnych przypadkach do 65%, na tym etapie.
Na koniec mam nadzieję, jak stwierdzono w opinii Komisji Rozwoju Regionalnego, że Komisja przedłoży ocenę skuteczności tymczasowych środków do końca 2011 roku i umożliwi Parlamentowi przegląd przepisów, jeżeli okaże się to konieczne.
Cornelis Visser
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji. - (NL) Panie przewodniczący! Znaczenie odnowionej agendy społecznej jest oczywiste, zwłaszcza w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego. Sprawozdawca, pan poseł Silva Peneda, sporządził doskonałe sprawozdanie. Członkowie Komisji Kultury i Edukacji mają w tym swój udział w postaci przygotowanej opinii. Skierowaliśmy uwagę na cztery kwestie, to jest edukację i działalność gospodarczą oraz relacje między tymi dwoma obszarami, uczenie się przez całe życie, znaczenie wielojęzyczności i sport.
Na początku chciałbym poruszyć kwestię relacji między edukacją a działalnością gospodarczą. Potrzebny jest intensywniejszy dialog między przedsiębiorstwami, ośrodkami szkoleniowymi, związkami zawodowymi i sektorem wolontariatu w celu określenia nowych kompetencji dla gospodarki. Kształcenie dorosłych odgrywa swoją rolę w rozwoju tych kwalifikacji.
Treści edukacyjne muszą być dostosowane do wymogów zawodowych i praktycznych. Istnieje również potrzeba promowania współpracy między uczelniami a przedsiębiorstwami. Należy stworzyć łącznik między programami studiów a działalnością gospodarczą, a przedsiębiorcy powinni mieć możliwość uzupełniania programów nauczania, oferowania stażów i organizowania dni otwartych dla studentów.
Bardzo ważne jest również uczenie się przez całe życie. Istotne, aby zachować równowagę między życiem rodzinnym, pracą i nauką. Państwowe i prywatne placówki opieki nad dziećmi również odgrywają tu ważną rolę. Należy poszerzyć zakres ich działalności, aby rodzice mogli uczestniczyć w tego rodzaju procesie przez całe życie.
Kolejnym instrumentem jest sport. Chciałbym o tym wspomnieć z perspektywy Komisji Kultury i Edukacji, która zajmuje się również propagowaniem sportu. Sport sprzyja rozwojowi takich wartości, jak uczciwość, solidarność, poszanowanie zasad i działanie zespołowe. Jest również ważny dla zdrowia. Należy zachęcać państwa członkowskie do działań w tej materii.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. - (EL) Panie przewodniczący! Przygotowałam opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia na temat sprawozdania pani poseł Lambert w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy. Pragnę pogratulować pani poseł gotowości do uwzględnienia opinii Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia w jak największym zakresie.
Równouprawnienie i poszanowanie zasady niedyskryminacji w ujęciu ogólnym stanowią podstawowy warunek wstępny aktywnej integracji na rynku pracy i integracji społecznej, która musi jej towarzyszyć. Uważam, że należy położyć szczególny nacisk na wsparcie dla członków rodziny w każdym wieku, międzypokoleniową solidarność i pomoc dla najsłabszych grup ludności w trudnym okresie, który rodzina może przechodzić, tak aby tego rodzaju wsparcie było przydatne dla społeczeństwa w każdym czasie i aby trudne okoliczności nie pozostawiały śladu w życiu takich osób. Z tego względu bardzo ważne jest przejście z jednej sytuacji do drugiej. Należy je wspierać przy użyciu środków zapewnianych przez państwo, agencje socjalne, partnerów społecznych sektor wolontariatu, aby społeczeństwo odczuwało solidarność i wzajemną odpowiedzialność za wszystkich swoich członków.
Mam nadzieję, że sprawozdanie pani poseł Lambert będzie impulsem dla projektu rezolucji, który zgodnie z korektą również mojej grupy politycznej, nie powinien obejmować jedynie wspierania dochodów, lecz również ogólne wspieranie godnych warunków życia głównych i pomniejszych uczestników rynku pracy oraz osób nieuczestniczących w rynku pracy.
Othmar Karas
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Dyskutujemy teraz o trzech sprawozdaniach. Dwóch sprawozdawców to członkowie Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, a jeden - jest członkiem Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego. Mówię to, ponieważ jest to wyraźny dowód na to, że Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim nie ma monopolu na tematy społeczno-polityczne; te obszary dotyczą nas wszystkich.
Jako wiceprzewodniczący grupy PPE-DE, chciałbym szczególnie podziękować panu posłowi Silvie Penedzie i pani poseł Stauner za ich pracę, ponieważ są wiarygodnymi przedstawicielami europejskiego modelu społecznego i modelu życia w europejskiej gospodarce społecznej, a także ważnymi przodownikami pogłębionego dialogu społecznego w naszej grupie. Wspomniane sprawozdania powinny stanowić gwarancję, że polityka Unii Europejskiej może skutecznie reagować na wyzwania gospodarcze i społeczne. Ich celem jest stworzenie szans większej liczbie osób na poprawę dostępu do wysokiej jakości usług oraz okazanie solidarności tym, który odczuli negatywne konsekwencje zmian.
Wszystko, czego chcemy od Wspólnoty, musi znaleźć również poparcie większości na płaszczyźnie krajowej, ponieważ nie mamy uprawnień, aby zrobić wszystko to, czego oczekują od nas ludzie. Niestety w polityce społecznej jeszcze nie wszystko możemy uczynić. Traktat lizboński jest jednak ogromnym krokiem naprzód. Pełne zatrudnienie stanie się celem, trwała społeczna gospodarka rynkowa stanie się europejskim modelem społecznym i gospodarczym, a podstawowe prawa socjalne będą gwarantowane traktatem.
Niemniej jednak mamy nie tylko zbyt małe uprawnienia, mamy też za mało pieniędzy. Dlatego zwracam się do Komisji z apelem o złożenie wniosku dotyczącego podatku od transakcji finansowych do końca roku i przedstawienie konkretnej inicjatywy europejskiej służącej dwóm celom. Pierwszy cel dotyczy wykorzystania dochodów do tworzenia stałych miejsc pracy, ponieważ wszystko co powoduje powstanie miejsca pracy, przyczynia się do stabilności społecznej i bezpieczeństwa. Drugim celem jest przedstawienie precyzyjnego projektu europejskiego podczas wiosennego szczytu G20.
Teraz wsparcie mogą otrzymać również pracownicy zwolnieni w wyniku globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a wielkość współfinansowania podnieśliśmy do 65%.
Chociaż nadal jest co usprawniać, należy zadać sobie pytanie, jak wyglądałaby przyszłość bez europejskiego modelu społecznego? Musimy go wzmocnić - do tego wzywa pan poseł Silva Peneda - poprawiając podstawowe przepisy w dziedzinie pracy poprzez ustanowienie minimalnych standardów dotyczących praw w dziedzinie zatrudnienia, poprzez zwalczanie dyskryminacji w drodze zwiększenia spójności społecznej, poprzez modernizację systemów ubezpieczeń społecznych, poprzez propagowanie samozatrudnienia i usprawnianie funduszy strukturalnych. Robimy krok naprzód, lecz wciąż mamy dużo do zrobienia.
Jan Andersson
w imieniu grupy PSE. - (SV) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady! Skoncentruję się na tym, co miało być szczytem, a nie okazało się nim.
Jean-Claude Juncker powiedział wczoraj, że przechodzimy obecnie z kryzysu finansowego i gospodarczego do kryzysu społecznego. Zmierzamy również w kierunku kryzysu zatrudnienia. Będziemy mieć wyższą stopę bezrobocia przez najbliższe kilka lat, być może w ciągu roku bez pracy znajdzie się 26 milionów mieszkańców UE.
Taka jest sytuacja. W tych okolicznościach Rada i rządy centroprawicowe postanowiły ograniczyć szczyt do posiedzenia trojki. Wielu przywódców nie weźmie udziału w tym spotkaniu. To znak, że Rada i rządy nie traktują priorytetowo kwestii zatrudnienia. Podzielam opinię komisarza Barrosa. Komisja chciała szczytu. Czy to nieunikniony rozwój wydarzeń? Nie. Należy zrobić więcej i w bardziej skoordynowany sposób, należy coś zrobić już teraz. To kwestia solidnych inwestycji w dziedzinie środowiska, które są należą do długoterminowych i jednocześnie zapewniają miejsca pracy. To kwestia wydajności energetycznej w domach, która teraz daje miejsca pracy, lecz usprawnia też nasze domy na przyszłość. To kwestia uczenia się przez całe życie, które nigdy nie doprowadziło do osiągnięcia celów wzmocnienia Europy w przyszłości. Jeżeli zrobimy to teraz, ludzie otrzymają niezbędne szkolenia i wzmocnią Europę w przyszłości, a bezrobocie spadnie. Można ich zastąpić młodymi ludźmi, którzy studiują i mają mocną pozycję na rynku pracy zamiast zasilać szeregi bezrobotnych. Można inwestować w pomoc konsumpcyjną dla grup, które znajdują się w najgorszej sytuacji - emerytów, studentów i bezrobotnych. Takie działania będą przyczyniać się do powstawania miejsc pracy i pobudzać konsumpcję.
Jak stwierdzono podczas warsztatów w Pradze, mobilność jest ważna. Jest ważna - ogromnie ważna - zarówno w znaczeniu zawodowym, jak i geograficznym, lecz jeżeli nie zapewnimy równego traktowania, równych warunków i prawa do strajku, aby domagać się równego traktowania na europejskim rynku pracy, protekcjonizm będzie wzrastał. Dlatego Komisja jest odpowiedzialna za zmianę dyrektywy dotyczącej delegowania pracowników.
Podsumowując, należy działać teraz. Bezrobocie można ograniczyć, Europa może być silniejsza w przyszłości. Te dwie rzeczy są ze sobą powiązane, lecz dotychczas zrobiono zbyt mało.
Ona Juknevičienė
Panie i panowie, panie komisarzu! Naprawdę chciałabym szczerze pogratulować każdemu sprawozdania, które możemy w istocie nazwać sprawozdaniem dla narodu europejskiego. Europejczycy często pytają się bowiem, co robimy w Parlamencie Europejskim; co dobrego robimy dla nich.
Uważam, że jest to jedno z tych sprawozdań, które mają pomagać ludziom. Dlatego chcę pogratulować wszystkim moim kolegom, pani poseł Stauner, Komisji i Radzie za osiągnięcie porozumienia w pierwszym czytaniu. Sprawozdanie zostanie przyjęte jutro, w ramach szczególnie przyspieszonej procedury, nie tylko z powodu jego znaczenia dla ludzi, lecz ponieważ fundusz jest przewidziany na czas kryzysu, aby ludzie, którzy stracili pracę, mogli otrzymać wsparcie.
Mam tylko jedno pytanie. Czy sprawozdanie rzeczywiście zostało przygotowane dla ludzi i czy pomoc do nich dotrze? Panie komisarzu! Jak zapewne pan pamięta, w czasie wspaniałej debaty na posiedzeniu naszej Komisji my, Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, powiedzieliśmy, że będziemy popierać tę pomoc dla ludzi tak długo, jak długo nie będzie trafiać do biurokratów lub struktur biurokratycznych.
Niestety, roczne doświadczenie pokazało, że w moim kraju, tak jak to widzę, europejski fundusz dostosowania do globalizacji jest wykorzystywany tak jak Europejski Fundusz Społeczny, czyli na dokształcanie. Rzadko jest lub wcale nie jest stosowany do finansowania innych przewidywanych środków. Pieniądze muszą dotrzeć do ludzi, aby ci mogli otrzymać pomoc. To źle, że administracja, ośrodki szkoleniowe i ośrodki pracy zabierają pieniądze dla siebie, szkolą ludzi, a potem ludzie nie mogą znaleźć pracy.
Panie komisarzu! Chciałabym zwrócić pana uwagę na ten fakt. Proszę sprawdzić, czy rozporządzenie działa prawidłowo w państwach członkowskich, czy zostało prawidłowo transponowane do prawa krajowego? Często przepisy uniemożliwiają wdrożenie rozporządzenia.
Powie pan, że to należy do kompetencji rządów państw członkowskich, lecz ja oponuję! Zostaliśmy wybrani przez ludzi, nie jesteśmy przedstawicielami naszych rządów. Zostaliśmy wybrani, aby bronić interesów obywateli europejskich, aby bronić interesów ludzi, i mamy dopilnować, aby pieniądze nie dotarły do biurokratów, lecz do ludzi.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Dziękuję sprawozdawcom za ogromny wkład pracy w sprawozdania, które - jak widzimy - pojawiły się na początku debaty, w bardzo ważnym momencie, kiedy ludzie szukają odpowiedzi i pomysłów na to, co dalej robić.
Przypuszczam, że można je podzielić na wiele sposobów na cztery oddzielne, lecz powiązane obszary. Po pierwsze chodzi o edukację i szkolenia, bez względu na to, czy jest to uczenie się przez całe życie, podnoszenie kwalifikacji, czy zdobywanie nowych kompetencji.
Po drugie mam na myśl cały obszar innowacji i obserwowanie, gdzie w przyszłości będą powstawać miejsca pracy, tak aby dopilnować, by ludzie mieli kwalifikacje i odbyli odpowiednie szkolenia.
Po trzecie myślę o całym obszarze zrównoważonego rozwoju, gdzie osoby posiadające pracę zostaną objęte ochroną i swego rodzaju wsparciem zabezpieczającym przed utratą pracy i koniecznością przechodzenia przez cały cykl dokształcania i podnoszenia kwalifikacji w następnym rok lub dwóch, aby zdobyć nową pracę; chodzi o utrzymanie obecnych miejsc pracy.
Po czwarte chodzi o antycypowanie, o ile to możliwe, przyszłych ruchów.
Jeżeli koledzy zechcą wrócić pamięcią do lat dziewięćdziesiątych, kiedy mieliśmy pełny plan Delorsa z białą księgą w sprawie pakietu socjalnego i tym podobne, uznawano go za przełomowy i innowacyjny. Plan obejmował wiele trudnych obszarów i wiele trudnych pomysłów, którym sprzeciwiało się wiele osób, zwłaszcza z sektora przemysłu, lecz również wyjątkowo, wiele osób zaangażowanych w działalność związkową.
Jeżeli mamy wyciągnąć jakieś wnioski z naszego doświadczenia zdobytego od 1994 roku, przede wszystkim musimy dopilnować, aby cała polityka społeczna opierała się na wynikach odczuwalnych przez ludzi - nie tylko na zmanipulowanych danych, lecz na poprawie życia obywateli.
Po drugie wspomniane doświadczenia pokazują, że bez względu na to, jak dobre mamy wykształcenie, kwalifikacje, jak dobre odbyliśmy szkolenia, niektórzy stracą pracę, a wówczas należy im zagwarantować bezpieczeństwo oraz odpowiedni i godziwy standard życia.
Jak słusznie wspomniał pan przewodniczący Barroso, pomimo wysokiego uczestnictwa w rynku pracy w wielu krajach, w ostatnich latach wiele osób niepełnosprawnych, ogółem 74%, pozostawało bez pracy pomimo dostępu do edukacji i szkoleń z powodu istniejących barier i blokad psychologicznych.
Przepraszam, że mówiłem tak długo, lecz chciałbym bardzo krótko podsumować moje wystąpienie, cytując stare powiedzenie: "Daj człowiekowi rybę, a zapewnisz mu jedzenie na cały dzień, naucz człowieka łowić ryby, a zapewnisz mu jedzenie na całe życie”.
Jean Lambert
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Chciałabym zwrócić uwagę na kilka aspektów zatrudnienia - a zwłaszcza kontekstu, zważywszy że wiosenny szczyt miał być jednocześnie "szczytem dotyczącym zrównoważonego rozwoju” - i powiązać to z dokumentem Komisji z końca zeszłego roku w sprawie nowych kwalifikacji i nowych miejsc pracy. W dokumencie opisano, jak duży wpływ na zatrudnienie miałoby przejście na gospodarkę niskoemisyjną. Bardzo ważne, abyśmy pamiętali o tym aspekcie i nie pominęli go w ogólnej dyskusji, którą teraz prowadzimy.
Chciałabym, aby wiele obecnych obaw o zatrudnienie przełożyło się na bardzo spójny pakiet dotyczący nowych sektorów i nowych inwestycji. Nie widać tego teraz. Mamy obecnie doskonały przykład w sektorze technologii słonecznej, która doskonale rozwija się w części Niemiec, podczas gdy w Hiszpanii redukuje się zatrudnienie w tym sektorze, podobnie jak w sektorze turbin wiatrowych w Wielkiej Brytanii. Szukając nowych kwalifikacji w obszarze nowych technologii, ponosimy również ryzyko ich utraty z powodu braku przejrzystej strategii inwestycyjnej i przejrzystej strategii rozwoju kwalifikacji.
Kiedy mówimy zatem o wielu kwestiach dotyczących dokształcania i podnoszenia kwalifikacji itp., powinniśmy również pamiętać o tzw. programie sprawiedliwej transformacji (ang. Just Transition Programme), opracowanym przez MOP, ITUC i ONZ, ponieważ obecnie poszukiwane kwalifikacje zaczynają się zmieniać. Musimy rozwijać kwalifikacje tych, którzy wciąż mają problemy z czytaniem, pisaniem i liczeniem, a zatem i z informatyką, lecz poszukujemy również umiejętności o charakterze ogólnym, o których również wspomniano w dokumencie Komisji. Powinniśmy również rozważyć, co zrobić z sektorami, które należy uznać za zaniedbane pod względem rozwoju umiejętności - zwłaszcza jeżeli chodzi o sektor opieki w tym momencie - i jak naprawdę możemy zapewnić równowagę w tym obszarze.
Gabriele Zimmer
Panie przewodniczący, panie i panowie! Swoimi sprawozdaniami moi koledzy z Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych poruszyli czułą strunę i jasno pokazali, jak istotne jest wspólne działanie państw członkowskich i Unii Europejskiej, aby konsekwencji globalnego kryzysu gospodarczego i finansowego nie ponosili ci, którzy zostali przez niego najbardziej poszkodowani, czyli osoby z niższych szczebli drabiny społecznej.
Z tego powodu jestem głęboko zawiedziona, że tak zwany szczyt dotyczący zatrudnienia, który odbędzie się 7 maja, nie jest w istocie niczym innym niż farsą, a wszyscy ci z nas, którzy ponoszą w Unii Europejskiej odpowiedzialność za to, że nadano mu taką nazwę, powinni odczuwać z tego powodu ogromne zakłopotanie. W mojej opinii jest to wyraźny dowód, że obecna polityka wciąż nie odzwierciedla faktu, że z kryzysem gospodarczym i finansowym możemy walczyć tylko wtedy, gdy jednocześnie zwalczamy ubóstwo, wykluczenie społeczne, utratę miejsc pracy i wszechobecne obniżanie standardów pracy.
Komisja przedstawiła ostatnio wstrząsające dane dotyczące rozwoju zatrudnienia i sytuacji zatrudnienia w Unii Europejskiej i w strefie euro. Nadszedł czas na spójne działania! Należy wreszcie położyć kres prywatyzacji usług publicznych - systemów zabezpieczenia, w tym zaopatrzenia emerytalnego. Wciąż nie rozumiem, dlaczego podczas marcowego szczytu Komisja i Rada nadal wzywały państwa członkowskie do dalszej prywatyzacji systemów emerytalnych i tworzenia funduszy emerytalnych. To zupełny sabotaż - w wyniku tych działań coraz więcej ludzi popada w biedę, a problem ubóstwa osób starszych staje się coraz dotkliwszy.
Potrzebujemy systemów zabezpieczenia społecznego chroniących przed ubóstwem, potrzebujemy socjalnego paktu dla Europy, tak jak domagały się europejskie związki zawodowe. Walka z ubóstwem mogłaby być prawdziwie humanitarnym sposobem na rozpoczęcie globalnej walki z kryzysem gospodarczym i finansowym, a Unia Europejska ma obowiązek to zrobić.
Derek Roland Clark
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Jeżeli globalizacja prowadzi do zwolnień, spadną dochody, a zatem w europejskim funduszu dostosowania do globalizacji nie będzie dosyć pieniędzy. Proszę nie zwalczać globalizacji, proszę się w nią włączyć, zachęcając do konkurencji w UE i ucząc się, jak konkurować na rynkach światowych.
Chcą państwo odnawiać agendę społeczną za pomocą dyrektywy o czasie pracy, która ma dwa cele. Po pierwsze, ma zapewniać większą liczbę miejsc pracy poprzez ograniczenie godzin pracy i zwiększenie zapotrzebowania pracodawców na pracowników, lecz większa liczba pracowników oznacza większe koszty w postaci składek na ubezpieczenia społeczne, co oznacza wzrost kosztów jednostkowych. Małe przedsiębiorstwa przestają być wówczas konkurencyjne i tracą zamówienia, co powoduje przymusowe skrócenie wymiaru czasu pracy lub zamknięcie działalności. Wówczas pracownicy w ogóle nie mają pracy. Czy to jest ma walor socjalny?
Po drugie, takie rozwiązanie miało zapewnić więcej czasu dla rodziny, lecz jaki z niego użytek, skoro wynagrodzenie netto jest niewystarczające? Czy możemy mówić o socjalnym rozwiązaniu, jeżeli rodzina zostaje pozbawiona niektórych życiowych przyjemności? Niech każdy samodzielnie dąży do zbawienia. W wielu krajach istnieje struktura wynagrodzenia minimalnego. Popieram to rozwiązanie. Nie chcemy krzywdy społecznej osób wykorzystywanych, lecz UE zniszczyła teraz nawet to przy udziale jednej ze swoich instytucji, ETS, którego wyroki w sprawie Laval i w innych sprawach zrujnowały politykę minimalnych wynagrodzeń państw członkowskich. Czy można uznać za socjalne omijanie sposobów, jakie parlamenty narodowe zastosowały, aby próbować chronić pracowników? Te środki są niczym innym jak próbą przywrócenia gospodarki sterowanej w sowieckim stylu, a wszyscy wiemy, jak "dobrze” ten system działał.
Carl Lang
(FR) Panie przewodniczący! "Błądzić - rzecz ludzka, lecz trwać w błędzie - rzecz diabelska”. Słuchając dzisiejszej debaty, mogę jedynie stwierdzić, że ostatecznie, pomimo ogromnego oddziaływania gospodarczego, finansowego, społecznego i demograficznego kryzysu, którego doświadczamy, instytucje europejskie nie pojęły dramatyzmu sytuacji ani jej konsekwencji dla nas, podobnie zresztą jak szefowie rządów.
Słyszałem przed chwilą, jak przedstawiciel Rady mówił nam, że bezrobotni powinni mieć możliwość poprawy swoich kompetencji, że należy lepiej zachęcać ludzi do poszukiwania pracy. Czy jednak naprawdę wierzą państwo, że tysiące bezrobotnych padło ofiarami kryzysu, ponieważ są niezdolni do pracy? Widzimy dobrze, że wszystko to jest wynikiem przede wszystkim wyboru ideologicznego, doktrynalnego, swego rodzaju zbiorowego myślenia, teorii ekonomicznej, która jest teorią ekonomiczną otwartego rynku i wolnego handlu.
W końcu Unia Europejska, która rozwija pojęcie swobodnego przepływu kapitału, towarów, usług i osób, chciałaby nadać globalny wymiar temu wyborowi ekonomicznemu, tej doktrynie, lecz z gospodarczego i społecznego punktu widzenia to haniebne. Musimy wprowadzić konkurencję międzynarodową, światową.
Jeżeli nie jesteśmy zdolni do wprowadzenia polityki preferencji społecznej wynikającej z preferencji gospodarczej, polityki bezpieczeństwa społecznego wynikającego z bezpieczeństwa gospodarczego, jeżeli nie jesteśmy zdolni do wprowadzenia polityki ochrony handlu, to - panie i panowie - poddamy globalnemu prawu dżungli to, co zostało z naszych rolników, naszych rzemieślników, naszych przedsiębiorców.
W tej Izbie są liberalni globaliści, socjoglobaliści, alerglobaliści. Jestem dumny ze swojej przynależności do grupy antyglobalistów, tych, którzy chcą odzyskać rynek wewnętrzny, którzy chcą stosować zasadę preferencji krajowej i wspólnotowej oraz ochrony krajowej i wspólnotowej, przede wszystkim na potrzeby naszych mieszkańców.
Elisabeth Morin
(FR) Panie przewodniczący! Cieszę się, że mogę tu dzisiaj być, aby bronić przeglądu europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, ponieważ uważam, że z powodu kryzysu gospodarczego i finansowego oraz następującego po nim kryzysu społecznego, którego doświadczamy, należy chronić miejsca pracy.
Jeżeli mamy chronić przyszłość naszych pracowników, oczywiście musimy oferować im mobilność zawodową, aby mogli lepiej dostosować się do zmieniających się potrzeb przedsiębiorstw teraz i w przyszłości. Naprawa gospodarcza, przyszłość miejsc pracy, konkurencyjność naszych krajów, wszystko to zależy od rozwoju kwalifikacji pracowników, ponieważ to oni wyznaczają standardy w naszych przedsiębiorstwach.
Oczywiście pierwszym koniecznym krokiem w walce z wykluczeniem społecznym jest integracja na rynku pracy. Musimy propagować ten model społeczny i razem promować kapitał ludzki. Wszyscy pracownicy mają prawo do pracy.
Nasza skuteczność polityczna będzie mierzona szybkością, z jaką podejmiemy działania zapewniające mobilność, tak by zdolności dostosowawcze, potwierdzanie zdobytego doświadczenia mogły być w przyszłości istotnymi dźwigniami dla wszystkich kobiet i mężczyzn z naszych europejskich krajów, dla wszystkich kobiet i mężczyzn zatrudnionych w naszych przedsiębiorstwach. O to się troszczymy, to są elementy, które nadawały ton pracom naszej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych.
Jean Louis Cottigny
- (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Uważam, że pan komisarz Špidla słusznie zasugerował, że członkowie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych powinni przeprowadzić przegląd europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, który istnieje od 1 stycznia 2007 r.
Parlament powinien przyjąć ten wniosek bez poprawek, ponieważ jego celem jest rozszerzenie zakresu funduszu na sytuacje związane z kryzysem gospodarczym i finansowym. Przewodniczący naszej komisji, pan poseł Jan Andersson, słusznie zaproponował tekst przyjęty przez znakomitą większość członków Komisji Zatrudnienia, aby przekazać wszystkim komisjom, zwłaszcza Komisji Budżetowej, że kontakty z państwami członkowskimi są ważne, gdyż w ten sposób każdy pracownik, każdy członek związków zawodowych, każdy członek opinii publicznej może mieć dostęp do informacji o istnieniu funduszu w swoim języku.
Dzięki temu dialogowi i ze względu na fakt, że Komisja Zatrudnienia odrzuciła wszystkie poprawki zdecydowaną większością, możemy być z siebie dumni, ponieważ 65% współfinansowania przypadnie UE, a 35% - państwom członkowskim, liczba zwolnień jako kryterium kwalifikowania się do pomocy z funduszu została obniżona do 500 pracowników i jest liczona od ogłoszenia przez przedsiębiorstwo zwolnień grupowych; wykorzystywanie środków funduszu w związku z konsekwencjami kryzysu gospodarczego; system odstępstw bardziej sprzyjający używaniu funduszu, obowiązujący do końca 2011 roku; a na koniec okres dwudziestu czterech miesięcy na stosowanie funduszu.
Nasza komisja miała rację, lecz musimy pójść dalej. Chciałbym zwrócić się do wszystkich państw członkowskich, aby zrobiły wszystko, co w ich mocy, żeby pracownicy, którzy znajdą się w trudnej sytuacji mogli skorzystać z tych przepisów tak szybko, jak to możliwe. Chciałbym zapytać pana komisarza Špidla, czy ta poprawka może być stosowana od 1 maja 2009 r., przy założeniu, że jutro będziemy potrzebować znacznej większości, aby przyjąć ten wniosek w pierwszym czytaniu. Zamknijmy naszą kadencję przyjęciem poprawki do funduszu, która umożliwi nam niesienie pomocy pracownikom w trudnej sytuacji.
Czego chce zwolniony pracownik. Chce wiedzieć, jakie będzie jego życie pod koniec miesiąca. Chce wiedzieć, czy może wykorzystywać wiedzę, którą zdobył, pracując. Proszę pomyśleć o tym, że być może potrzebuje dalszych szkoleń, aby zmierzać ku przyszłości.
Na koniec tej kadencji zwracam się zatem do tych wszystkich, którzy są członkami Komisji Zatrudnienia, bez względu po której stronie sali siedzą: dopilnujmy, aby ten tekst mógł być bezzwłocznie stosowany.
Elizabeth Lynne
Pani przewodnicząca! Jako kontrsprawozdawczyni sprawozdania w sprawie aktywnej integracji chciałabym skoncentrować się przede wszystkim na tej kwestii. Pragnę pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Jean Lambert, która przygotowała doskonałe sprawozdanie. Wyrażam ogromne zadowolenie, że większość moich poprawek została uwzględniona przez komisję, zwłaszcza te, które dotyczą niedyskryminacji. Jak państwo wiedzą, to sprawa bliska mojemu sercu.
Ludzie są wykluczani z rynku pracy z wielu powodów, lecz dla mnie absolutnie niewiarygodny jest fakt, że wciąż przyczynami wykluczenia są niepełnosprawność, wiek, religia, poglądy lub religia, albo orientacja seksualna - pomimo dyrektywy dotyczącej zatrudnienia z 2000 roku. Problem polega na tym, że nie została ona należycie wdrożona we wszystkich państwach członkowskich, musimy zatem zyskać jeszcze większą pewność, że monitorujemy ją właściwie.
Cieszę się również, że moja poprawka o obowiązkowym wieku emerytalnym została przyjęta. Zawsze uważałam za coś niewłaściwego, że osoba osiągająca określony wiek jest spychana do lamusa. Niemniej jednak, nawet jeżeli ludzie nie są wykluczeni z pracy, lecz nie mogą pracować, ponieważ nie mogą uzyskać potrzebnego poziomu dostępu, to taka sytuacja również prowadzi do wykluczenia. Dlatego cieszę się, że komisja zaakceptowała również moją poprawkę pochwalającą nową, szczegółową dyrektywę o niedyskryminacji.
Żałuję jednak, że grupa PPE-DE złożyła alternatywną rezolucję. Sądzę, że zrobiono to, aby usunąć wszelkie odniesienia do nowej dyrektywy o niedyskryminacji, gdyż z tego, co wiem, większość jej członków sprzeciwia się jej. Uważam za zadziwiające, że ktokolwiek mógłby odmówić ludziom ich podstawowych praw na szczeblu UE ze względu na ich wiek, niepełnosprawność, religię lub poglądy, albo też orientację seksualną.
Inne problemy, którymi starałam się zająć, to zacieranie się różnicy między migracją gospodarczą a ubieganiem się o azyl oraz między migracją gospodarczą i ubieganiem się o azyl a nielegalną imigracją - są to odrębne zagadnienia, które wymagają innego podejścia. Uważam, że na przykład osobom ubiegającym się o azyl należy umożliwić podjęcie pracy w okresie oczekiwania na rozpatrzenie wniosku o azyl. To pozwoliłoby wyeliminować ich uzależnienie od świadczeń. Musimy również czynić więcej na rzecz integracji osób z zaburzeniami zdrowia psychicznego, oraz osób z problemem alkoholowym lub narkotykowym.
Na koniec chciałabym powiedzieć kilka słów o europejskim funduszu dostosowania do globalizacji. Cieszę się, że szybko podjęliśmy decyzję w tej kwestii. To ważne, że rozszerzono zakres stosowania funduszu, aby uwzględnić osoby zwolnione w wyniku zawirowań gospodarczych, nie tylko globalizacji, oraz że liczba wymaganych zwolnień będzie wynosić 500 zamiast 1 000. To niezwykle ważne dla ludzi w moim okręgu wyborczym West Midlands, jak i w całej Wielkiej Brytanii.
Ewa Tomaszewska
(PL) Pani przewodnicząca! Szesnaście procent Europejczyków jest zagrożonych ubóstwem. Kryzys skutkuje falą zwolnień grupowych. Brak pracy to główna przyczyna głębokiego ubóstwa. Ubóstwo sprzyja wykluczeniu społecznemu, ogranicza dostęp do edukacji i ochrony zdrowia. Mimo kryzysu gospodarczego chcemy zachować europejskie modele społeczne sprzyjające spójności społecznej i solidarności, także w przeciwdziałaniu ubóstwu. Samodzielność ekonomiczna gwarantuje godne życie. Dlatego tak ważne są dbałość o ochronę miejsc pracy i dochodów z pracy, a także poprawa kwalifikacji zawodowych zwiększających mobilność na rynku pracy.
Tym, co daje poczucie, że mamy realny wpływ na nasze życie, jest uczestnictwo w podejmowaniu decyzji. Dlatego konieczne jest poszanowanie zdania partnerów społecznych, dialogu społecznego, zawieranych układów zbiorowych i porozumień społecznych. Wspólnie winniśmy zapewnić warunki dla osiągania dochodów umożliwiających uczestnictwo w życiu społecznym, wspierając rodziny, szczególnie wielodzietne, zapobiegając dyskryminacji na rynku pracy, szczególnie osób niepełnosprawnych. Fakt, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji w okresie kryzysu został wykorzystany zaledwie w trzech procentach, oskarża polityków. Gratuluję sprawozdawcom.
Sepp Kusstatscher
(DE) Pani przewodnicząca! W agendzie lizbońskiej przewidziano, że projekt europejski będzie opierał się na trzech filarach: gospodarczym, społecznym i dotyczącym środowiska naturalnego. Często krytykowaliśmy fakt, że do filara gospodarczego przywiązuje się nadmierną wagę w porównaniu z dwoma pozostałymi. Specjalna agenda zdecydowanie wzmocniła filar społeczny. Chcę zatem podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Silvie Penedzie oraz większości członków Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych.
Przed nami leży dokument, który jest zdecydowanie lepszy niż pierwotna, nieprecyzyjna wersja Komisji. W Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych Zieloni, którzy zgłosili ponad czterdzieści propozycji poprawek, również przyczynili się do konkretnej poprawy głównych deklaracji społeczno-politycznych. Polityka społeczna to coś więcej! Polityka społeczna polega na czymś więcej niż na kilku ogólnych wnioskach o większą liczbę miejsc pracy. Potrzeba większej sprawiedliwości w dystrybucji majątku, zdecydowanej walki z ubóstwem, skutecznego równouprawnienia, integracji społecznej zamiast wykluczenia, międzynarodowej solidarności, restrukturyzacji, poszanowania praw podstawowych i praw człowieka - również jeżeli chodzi o imigrantów - troski o zdrowie i środowisko, tak aby można było poprawić warunki życia. Wreszcie istnieje potrzeba precyzyjnych dyrektyw UE, których Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie będzie mógł podważyć.
Wiele znalazło się w sprawozdaniu, które zostanie poddane pod głosowanie podczas obecnego ostatniego posiedzenia plenarnego Parlamentu. Możemy mieć jedynie nadzieję, że Rada i Komisja również potraktują te postulaty poważnie. Tylko wtedy będzie można zbudować solidną społeczną i zjednoczoną Europę, Europę, której obywatele UE oczekują i którą z zadowoleniem zaakceptują.
Roberto Musacchio
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Skoncentruję się na funduszu dostosowania do globalizacji. Nasza dyskusja na temat tego funduszu odbywa się w środku niezwykle głębokiego i dramatycznego kryzysu gospodarczego i społecznego, o czym wspomnieli już inni posłowie. Chociaż pomysł, aby fundusz wykorzystywać w bardziej bezpośredni sposób jako część środków służących złagodzeniu fali bezrobocia, jest dobry, to - tak jak powiedzieliśmy - potrzebujemy pogłębionej dyskusji na temat jego roli i kontekstu instrumentów niezbędnych do zmierzenia się z kryzysem.
Po pierwsze, musimy zatroszczyć się o to, aby nadzwyczajne sytuacje nie mnożyły się, a zatem jasno sprecyzować na przykład, że każdy, kto bierze europejskie pieniądze publiczne, ma obowiązek utrzymania pracowników. Potrzebujemy też europejskich środków interwencji kryzysowej, aby skierować wybory strategiczne w tych szczególnych okolicznościach na sektor motoryzacyjny; dotyczy to Włoch i naszych powiązań ze Stanami Zjednoczonymi i z Niemcami. Po drugie potrzebujemy polityki w obszarze przemysłu i środowiska, lecz również polityki spójności, aby położyć kres dumpingowi w Europie.
Po trzecie, środki są żałośnie nieadekwatne, zwłaszcza jeżeli porówna się je do tych, jakie wyasygnował na przykład rząd Stanów Zjednoczonych. Bufory nam się nie przydadzą, potrzebujemy radykalnej zmiany polityki.
Kathy Sinnott
Pani przewodnicząca! Wyrażam zadowolenie z powodu zmian wprowadzonych do europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji. Chociaż zmniejszenie liczby zwolnień niezbędnych do zakwalifikowania się do wsparcia z funduszu z 1 000 do 500 stanowi poprawę, to jednak wielkość ta nadal dyskryminuje małe kraje i pracowników, którzy stracili pracę w mniejszej liczbie.
W moim okręgu wyborczym ci, którzy stracili pracę w wyniku zamknięcia dwóch przedsiębiorstw - Waterford Crystal i Dell - mogliby się kwalifikować. To bardzo dobrze, dlatego wzywam rząd irlandzki, aby niezwłocznie wnioskował o finansowanie w ich imieniu. Niemniej jednak tysiące osób straciły pracę z powodu globalnych warunków i to niesprawiedliwe, że nie kwalifikują się do wsparcia, ponieważ nie pracowali w dużych wielonarodowych koncernach, lecz w małych i średnich przedsiębiorstwach.
Proponuję, aby uczynić ten system sprawiedliwszym albo poprzez zarzucenie liczbowego kryterium 500 miejsc pracy, albo postrzegać utratę pracy nie w kategorii przedsiębiorstwa, lecz obszaru. W ten sposób będziemy mogli rozszerzyć finansowanie na 500 pracowników, którzy stracili pracę w takim sektorze jak rolnictwo, przetwórstwo żywności lub technologie informatyczne lub na konkretnym obszarze, na przykład w Tipperary, Waterford, Limerick, Cork lub Kerry.
Kolejną przeszkodą dla pracowników próbujących skorzystać z funduszu globalizacji jest to, że instrument jest dostępny dla pracowników tylko wtedy, gdy ich rząd zamierza wnioskować o finansowanie i zapłacić jego krajową część. Co dzieje się z pracownikami, których rządy nie wnioskują o finansowanie? Myślę tu o rządzie irlandzkim, który dotychczas nie złożył takiego wniosku.
Te kraje, których gospodarki najbardziej ucierpiały i w których stopa bezrobocia jest najwyższa, mogą należeć do krajów najmniej mogących sobie pozwolić na opłacenie niezbędnego współfinansowania, aby pomóc swoim pracownikom, chociaż te właśnie kraje najbardziej potrzebują takiej pomocy.
Juan Andrés Naranjo Escobar
(ES) Pani przewodnicząca! Zamierzam zabrać głos w sprawie odnowionej agendy społecznej. Na początku pragnę szczerze pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Silvie Penedzie za jego pracę; uważam, że zważywszy jego wkład w działalność tej Izby w sprawach polityki społecznej i zatrudnienia, możemy mówić o "spuściźnie posła Silvy Penedy”.
Pani przewodnicząca! Brak zaufania i obawa zakorzeniły się w naszych społeczeństwach: bezrobocie rośnie - w moim kraju w sposób wstrząsający. Musimy odwrócić tę sytuację, a agenda społeczna powinna w tym pomóc. Postęp gospodarczy i postęp społeczny nie są rozbieżnymi drogami; wręcz przeciwnie: jeżeli chcemy stymulować wzrost i zapewniać więcej miejsc pracy lepszej jakości, powinniśmy i musimy wdrażać agendę społeczną, zaczynając od wszystkiego, co wzbudza powszechną akceptację.
Nie ma czasu do stracenia; nie możemy okopywać się na pozycjach obronnych, lecz wyjść poza lokalne, krótkoterminowe interesy i kierować się potrzebami przyszłych pokoleń. Europa społeczna powinna być obszarem, który łączy, nie dzieli, ponieważ mówimy o wspólnych interesach europejskich. Agenda społeczna nie może być oddzielona od odnowionej strategii lizbońskiej, ponieważ sukces gospodarczy podtrzymuje świadczenia socjalne, a świadczenia socjalne również przyczyniają się do sukcesu gospodarczego.
W nadchodzących latach Europa stoi w obliczu okresu stagnacji i stopniowego starzenia się społeczeństwa. Nie możemy chować głowy w piasek; musimy modernizować nasz model społeczny po to, aby go usprawnić, uczynić sprawiedliwszym i trwalszym. Pani przewodnicząca! Istnieją strukturalne wady, które dotkliwie nas obciążają i przeszkadzają nam postępować naprzód. Sami musimy uwolnić się od tego ciężaru i wdrożyć agendę społeczną.
Gabriela Creţu
(RO) Unia Europejska była długo podziwiana za swój model społeczny. Od kilku dobrych lat obserwujemy jednak podważanie prawa do pracy i praw socjalnych. Kraj zaludniony wszystkimi ubogimi w UE miałby taką samą liczbę mieszkańców co Niemcy.
Pojawia się nowe zjawisko społeczne. Po ostatnim rozszerzeniu wydaje się, że Europa rozwija się na dwóch poziomach, przy czym w obydwu przypadkach jest to ruch wsteczny. W odpowiedzi na to zjawisko Komisja przygotowała skromną agendę społeczną. Obecnie szaleje kryzys finansowy. Jego skutki gospodarcze są dość skromne, natomiast wzrosło zagrożenie pogorszeniem się sytuacji tych, którzy już teraz znajdują się w grupie ryzyka.
W tym kontekście musimy zastosować jedną główną zasadę: w przypadku konfliktu prawa cele socjalne muszą mieć przewagę nad swobodami gospodarczymi. Musimy sprzeciwić się długiej tradycji, zgodnie z którą wojny i kryzysy wywołują bogaci, a biedni za nie płacą. Odrzućmy ten umiłowany przez niektórych zamysł, że zyski dzieli się prywatnie, lecz straty ponosi całe społeczeństwo.
Potrzebujemy solidarności europejskiej i polityki spójności wspieranych konkretnymi środkami prawnymi, podatkowymi i finansowymi. Aby to jednak osiągnąć, potrzebujemy woli politycznej, a wola polityczna przejawia się w następujących kluczowych koncepcjach: aktywnej integracji, miejscach pracy, inteligentnej dystrybucji pracy, edukacji, równym traktowaniu i równym wynagrodzeniu oraz zrównoważonym ekologicznym rozwoju. Podpisanie i wdrożenie porozumienia dotyczącego postępu społecznego i zatrudnienia byłoby dowodem woli politycznej. Nie możemy na to czekać!
Philip Bushill-Matthews
Pani przewodnicząca! Na początku chciałbym podziękować urzędującej prezydencji za otwarte komentarze - komentarze, które były dalekowzroczne, wyważone i rozsądne, a tych przymiotników coraz częściej używa się w odniesieniu do prezydencji czeskiej.
Chciałbym również podziękować panu przewodniczącemu Komisji Bartosowi za uwagi przypominające nam zwłaszcza o znaczeniu pracy, a w szczególności potrzebie skoncentrowania się na tych nieszczęśnikach, którzy jeszcze pracy nie mają.
Obaj panowie przewodniczący słusznie odnieśli się do doskonałej pracy wszystkich trzech sprawozdawców, chciałbym jednak skupić się na ich odwołaniu do sprawozdania pana posła Silvy Penedy, ponieważ nazwali go "ambitnym i dalekosiężnym”. Takie właśnie jest i takie być musi ze względu na znaczenie tego szczególnego tematu.
Pan poseł Silva Peneda wskazał nam różne priorytety w tym, co należy zrobić. Chciałbym wspomnieć o kilku działaniach, których najlepiej nie podejmować. Musimy unikać zwłaszcza dwóch rzeczy: jedną są nadmiernie sztywne rynki pracy, które paraliżują szanse, propagują bezrobocie i po prostu zachęcają do działania na czarnym rynku. Obecnie widzimy to szczególnie dobrze w Hiszpanii, musimy zatem wyciągnąć wnioski z porażki socjalistów w tym kraju.
Po drugie, musimy unikać wyłącznej koncentracji na ochronie tych, którzy wciąż pracują kosztem tych, którzy szukają pracy i tych pracodawców, którzy starają się ją zapewnić. To są grupy, które faktycznie potrzebują naszej pomocy.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że wielu z nas ma wyraźnie odmienne poglądy - po każdej stronie tej Izby, lecz jedna rzecz nas łączy, a mianowicie wszyscy troszczymy się o kwestie, z powodu których większość z nas przekroczyła swój limit czasu na wypowiedź.
Cieszę się, że odbywamy tę kluczową debatę. Osobiście wyrażam zadowolenie, że moje końcowe wystąpienie jako koordynatora, a zarazem moje ostatnie przemówienie na tym posiedzeniu plenarnym, dotyczy tak ważnej kwestii. Chciałbym życzyć powodzenia wszystkim tym kolegom, którzy tu wrócą, a szczególne życzenia chciałbym złożyć panu posłowi Stephenowi Hughesowi. Stephen, pewnego dnia za mną zatęsknisz, a ja pewnie zatęsknię za tobą, ale nawet kiedy mnie tu nie będzie, będę cię obserwował!
Przewodnicząca
Będzie nam pana brakowało i pozostanie pan w naszych myślach.
Proinsias De Rossa
Pani przewodnicząca! Bez wątpienia nas też będzie lobbował!
Nie wróży dobrze fakt, że niektóre państwa członkowskie nie chcą szczytu dotyczącego zatrudnienia, który odbędzie się w najbliższy czwartek. Nie wróży też dobrze przyszłemu rozwojowi społecznej gospodarki rynkowej fakt, że garstka państw członkowskich zablokowała w zeszłym tygodniu kompromis w sprawie przejrzanej dyrektywy o czasie pracy. Jeżeli zaangażowanie Europy w społeczną gospodarkę rynkową jest faktyczne, musimy traktować politykę gospodarczą, społeczną i politykę w obszarze środowiska jako równe elementy całościowego pakietu.
Różnie kryzysy, których teraz doświadczamy, nie zostaną rozwiązane poprzez przekazanie bankom ogromnych kwot z oszczędności podatników z pominięciem potrzeb naszych obywateli jako bytów społecznych. Koordynacja polityki w obszarze emerytur, zatrudnienia, edukacji, zdrowia i opieki musi wykroczyć poza otwartą metodę koordynacji.
Niemniej jednak niektóre państwa członkowskie są wyraźnie niezdolne do myślenia wykraczającego poza sprawy gospodarcze, uznając politykę społeczną i politykę w obszarze środowiska za kosztowny luksus, który należy odrzucić, gdyż ogranicza rynek. Należy to pilnie zmienić, jeżeli chcemy zmierzać w kierunku lepszego społeczeństwa.
Anja Weisgerber
(DE) Pani przewodnicząca! Przed europejskimi modelami społecznymi stoją wielkie wyzwania. Zwłaszcza w kontekście obecnego kryzysu finansowego należy koordynować środki na szczeblu europejskim. Z tego względu chciałabym również bardzo podziękować sprawozdawcom za doskonałą pracę.
Musimy podjąć natychmiastowe środki, nie tylko po to, aby regulować rynek finansowy, musimy również koordynować środki socjalne i polityczne oraz tworzyć ramy społeczne. W tym względzie powinniśmy również pamiętać o kompetencjach państw członkowskich. Popieram priorytetowe traktowanie kwestii tworzenia i stymulowania tworzenia miejsc pracy w czasach kryzysu, a także dalszego wdrażania zasady flexicurity. Jednakże nie mogę zaakceptować wniosku o wprowadzenie minimalnego wynagrodzenia w państwach członkowskich, a taki zapis widnieje w ust. 14 sprawozdania pana posła Silvy Penedy, któremu przy okazji chciałabym podziękować za wkład pracy. Takie żądanie, wiążące się z decyzją, którą należy pozostawić wyłącznemu uznaniu państw członkowskich, narusza zasadę pomocniczości.
Uregulowania rynkowe i systemy rynkowe zdecydowanie różnią się między sobą w poszczególnych państwach członkowskich. W mojej opinii każdej osobie należy zagwarantować dostateczne dochody, aby prowadziła godziwe życie. Można to zrobić za pomocą minimalnych dochodów uzupełnionych dodatkowymi państwowymi świadczeniami socjalnymi. Na jakim poziomie należałoby ustalić wynagrodzenie minimalne? Być może na rumuńskim? Wówczas wynosiłoby ono około 72 euro miesięcznie.
Popieram zwłaszcza pomysł, że musimy zagwarantować każdemu podstawowe dochody, lecz odpowiednie limity powinny być ustalane w ramach kompetencji państw członkowskich. Sama opowiadam się za Europą socjalną. Europa musi stworzyć ramy socjalne, lecz jednocześnie musi mieć na względzie uprawnienia państw członkowskich.
Stephen Hughes
Pani przewodnicząca! Pierwotnie obiecywano nam pełnowymiarowy szczyt dotyczący zatrudnienia w tym tygodniu, lecz zamiast tego mam trojkę na posiedzeniu zajmującym pół dnia. Co za potworne przesłanie dociera do obywateli europejskich, którzy zasilają szeregi bezrobotnych w alarmującym tempie! Co za negatywne przesłanie dociera do jeszcze większej liczby tych, którzy obawiają się utraty pracy! Zgodnie z prognozami, do 2010 roku nawet 27 milionów osób może mieć status bezrobotnych w UE, a obawiam się, że dane te mogą być jeszcze gorsze. Mam szczerą nadzieję, że podczas czerwcowego szczytu co najmniej jeden pełny dzień zostanie poświęcony na poszukiwanie sposobu reagowania na to wyzwanie.
Zamiast twierdzić, że odpowiedzi należy szukać wyłącznie na szczeblu krajowym, potrzebujemy zdecydowanych, spójnych, ogólnoeuropejskich reakcji, koordynujących działania na szczeblu europejskim, krajowym i regionalnym. Musimy bezzwłocznie działać, aby utrzymać stałe miejsca pracy tam, gdzie to możliwe. Zwolnienie z pracy powinno być ostatecznością: w zamian należy stosować inteligentny podział pracy i przekwalifikowywanie. Musimy inwestować w tworzenie inteligentnych proekologicznych miejsc pracy w niskoemisyjnej gospodarce opartej na wiedzy. Musimy inwestować zdobywanie przez pracowników kwalifikacji umożliwiających podjęcie pracy w nowej gospodarce. Potrzebujemy zdecydowanej, aktywnej polityki w obszarze rynku pracy, aby szybko reintegrować zwolnionych pracowników, potrzebujemy też solidnych i wiarygodnych systemów ochrony socjalnej do wspierania osób pozostających bez pracy nie ze swojej winy.
To więcej niż trzeba, aby zapełnić cały dzień na czerwcowym szczycie.
A na koniec, będzie mi ciebie brakowało, Philipie - trochę tak jak bólu zęba!
(Śmiech)
Oldřich Vlasák
(CS) Pani przewodnicząca! Obok załamania rynków finansowych, wzrost bezrobocia jest jednym z dwóch głównych problemów wynikających z obecnego kryzysu gospodarczego. Jestem głęboko przekonany, że jeżeli Unia Europejska chce rozwiązać problem wzrostu, musi unikać wszelkich form protekcjonizmu. Uważam również to za zasadniczy warunek koordynowania indywidualnych środków w Unii Europejskiej. Potrzebne są środki do motywowania ludzi, którzy stracili pracę, aby podejmowali próbę znalezienia nowej. W tym kontekście mam pozytywną opinię o propozycji, aby ludzie, którzy stracili pracę w wyniku obecnego kryzysu gospodarczego, mieli możliwość szybkiego dostępu do środków z europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji. Pytanie brzmi jednak, czy poprawki do przepisów regulujących fundusz globalizacji nie są zbyt dalekosiężne. Moim zdaniem nowo proponowane współfinansowanie na poziomie 75% jest zbyt wysokie. Potrzebna jest tu współpraca państw członkowskich, nie zapominajmy zatem o konieczności uproszczenia zasad administrowania funduszem.
Panie i panowie! Z pewnością zgadzamy się, że utrzymanie zatrudnienia i tworzenie nowych miejsc pracy w następstwie kryzysu finansowego i gospodarczego jest jednym z kluczowych zadań Unii Europejskiej. W tym kontekście na nadchodzącym szczycie UE dotyczącym zatrudnienia należy jasno określić wspólne ramy i konkretne propozycje, należy również doprowadzić do końca dyskusję o zmianach funduszu dostosowania do globalizacji.
Jan Cremers
(NL) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kiedy w zeszłym roku po raz pierwszy dyskutowano o agendzie społecznej Komisji, powiedziałem, że moim zdaniem program jest mało ambitny, zbyt skromny i pojawia się zbyt późno. Chciałbym podziękować panu posłowi Silvie Penedzie za jego współpracę w dziedzinie opóźnienia. Uważam, że ze sprawozdania wynika, że mimo wszystko Parlament Europejski chciałby zdecydowanie więcej ambicji w tym obszarze.
Na początku, kiedy narodziła się idea Unii Europejskiej, było jasne, że chcemy opierać naszą politykę społeczną na ramowych uregulowaniach istniejących w prawie wszystkich państwach członkowskich, to jest na rzetelnym prawie pracy, aby zagwarantować, że nikt nie zostanie w tyle, oraz na zbiorowych negocjacjach, aby zabezpieczyć pozycję pracowników na rynku pracy.
Do tych wytycznych musimy teraz dodać ochronę socjalną najsłabszych osób w naszym społeczeństwie. Pomimo wzrostu, jaki odnotowywaliśmy w Europie, widzieliśmy nowe zjawisko: ubogich pracowników. Chciałbym również podziękować panu posłowi Silvie Penedzie za uwzględnienie tego problemu w sprawozdaniu.
David Casa
. - (MT) To dla mnie zaszczyt, że mogłem pracować w dwóch omawianych obszarach. Chciałbym gorąco podziękować sprawozdawcom i wszystkim tym, którzy byli zaangażowani w naszą pracę, którzy pomagali nam osiągnąć nasze obecne stanowisko. Musimy przede wszystkim bronić pracowników, którzy niestety zostali zwolnieni z pracy w wyniku kryzysu. Uważam, że dzisiaj jest łatwiej pomagać tym ludziom w powrocie na rynek pracy.
Dziś wieczorem zgodziliśmy się również, że należy zrobić, co w naszej mocy, aby tworzyć miejsca pracy w Europie. Możemy tworzyć więcej miejsc pracy, jak chcieliby socjaliści, ograniczając łączny czas pracy pracowników. Chcemy natomiast, aby pracownicy sami o tym decydowali. My, politycy, nie możemy dyktować komuś, ile czasu może pracować. Tę decyzję należy zostawić pracownikowi. Zatem, po oświadczeniu komisarza Almunii, że kryzys zatrudnienia pojawi się w strefie euro, musimy zrobić wszystko, co możliwe, aby tworzyć więcej miejsc pracy i lepsze miejsca pracy dla wszystkich europejskich pracowników.
Colm Burke
Pani przewodnicząca! Wyrażam duże zadowolenie z powodu rewizji kryteriów korzystania z europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji. Znajdujemy się teraz w okresie głębokiego kryzysu gospodarczego, najgłębszego od końca drugiej wojny światowej. Potrzebujemy zatem innowacyjnych rozwiązań, aby zmierzyć się z ogromnymi problemami gospodarczymi, których doświadczamy.
Europejski fundusz dostosowania do globalizacji jest jednym z takich rozwiązań. Byłem pierwszym irlandzkim posłem w tej Izbie, który wskazał na możliwość wykorzystania tego funduszu w związku z ostatnim kryzysem zatrudnienia w Limerick, Waterford i Tralee, trzech ważnych miejscowościach w moim okręgu wyborczym. Dlatego wyrażam zadowolenie z pracy sprawozdawców na rzecz uelastycznienia kryteriów stosowania funduszu w świetle kryzysu gospodarczego. Należy szczególnie wspomnieć o nowej proporcji finansowania między Komisją a państwami członkowskimi oraz o tymczasowym obniżeniu progu liczby bezrobotnych z 1 000 do 500.
Uważam, że te reformy są wyraźnym sygnałem płynącym z serca Europy do tych, którzy mieli dostatecznego pecha, aby odczuć gwałtowne wichry kryzysu gospodarczego, że mogą otrzymać pomoc, aby pomóc samym sobie poprzez dokształcanie i podnoszenie kwalifikacji na drodze do przyszłego dobrobytu.
Katrin Saks
(ET) Ja również popieram reorganizację funduszu dostosowania do globalizacji. W moim kraju, Estonii, fundusz nie był dotąd stosowany, a kiedy zapytałam dlaczego, usłyszałam, że warunki korzystania z funduszu są bardzo surowe, a ograniczenie, które dotychczas wynosiło 1 000 osób, uniemożliwiało jego stosowanie. Nie mamy przedsiębiorstw o takich rozmiarach, mamy mniejsze, które jednak zbankrutowały. Po zmniejszeniu ograniczenia do 500 Estonia - w której stopa bezrobocia już jest bardzo wysoka - ostatecznie będzie miała taką szansę. Również zmiana wielkości współfinansowania będzie bardzo korzystna. Raz jeszcze wyrażam zatem zadowolenie z powodu zmian wprowadzonych w odniesieniu do funduszu.
Theodor Dumitru Stolojan
(RO) Ja również chciałbym wyrazić zadowolenie z propozycji przekształcenia europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji w skuteczny instrument zwalczania najboleśniejszego skutku kryzysu gospodarczego, jakim jest utrata pracy. Uważam je za szczególnie użyteczne i opowiem się za nim podczas głosowania.
Ograniczenie dostępu do funduszu tylko w sytuacjach, gdy utrata pracy następowała w wyniku przeniesienia przedsiębiorstwa, co regularnie zdarzało się w krajach rozwiniętych, nie było właściwe. Dzięki proponowanym zmianom gorzej rozwinięte państwa członkowskie, do których zalicza się Rumunia, będą kwalifikowały się do korzystania z funduszu.
Alexandr Vondra
urzędujący przewodniczący Rady. - Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym podziękować za tę użyteczną debatę. Uważam ją za bardzo ważną i konstruktywną, mając na uwadze meritum sprawy. Przeprowadza się ją w bardzo odpowiednim czasie, tuż przed spotkaniem, które odbędzie się w czwartek w Pradze, co sprawia, że jest po prostu korzystna.
Dlatego chciałbym podziękować za wszystkie państwa uwagi. Sądzę, że niczego nie pominięto i o niczym nie zapomniano. Uważam też, że debata będzie miała wpływ na wynik szczytu w takim samym stopniu jak wszystkie prace przygotowawcze w Komisji, które przybrały postać wspomnianych trzech ważnych warsztatów w Sztokholmie, Madrycie i Pradze.
Zwracam się do wszystkich, którzy poruszyli kwestię wielkości lub zakresu spotkania: tak, pierwotnie zamierzaliśmy zorganizować większy szczyt, lecz musimy być świadomi ogólnej sytuacji w sferze zatrudnienia. To sfera, w której kompetencje krajowe są bardzo duże, a wkład Komisji nie jest jedynym instrumentem, którym dysponujemy. Powiedziałem to w moim wcześniejszym wystąpieniu, w którym podzieliłem się kilkoma nadziejami, jakie wiążę z nadchodzącym szczytem. Nie powinniśmy zapominać o fakcie, że - pomimo europejskiej strategii zatrudnienia, polityka zatrudnienia pozostaje głównie domeną państw członkowskich.
Kluczowym elementem strategii realizowanej od 1997 roku była rola wzajemnego uczenia się w procesie poszukiwania rozwiązania wspólnego problemu w obszarze zatrudnienia. To podejście wielkiej wagi również i dzisiaj, ponieważ stawiamy czoło jednemu z najgorszych kryzysów gospodarczych w ostatnich czasach. Będzie miało również swoje znaczenie podczas najbliższego szczytu.
Jednak, oprócz środków podejmowanych na poziomie krajowym, sama Unia ma do odegrania rolę i to w tym kontekście należy w pełni wykorzystać dostępne instrumenty finansowe, zwłaszcza środki z Europejskiego Funduszu Społecznego i europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, który jest obecnie zmieniany, oczywiście za zgodą Parlamentu, aby swoim zakresem obejmować utratę pracy w wyniku obecnego kryzysu.
Do tego właśnie dążymy i mamy powody, aby sądzić, że wynik spotkania w Pradze w obecności Komisji, obecnej prezydencji, przyszłych prezydencji i partnerów społecznych będzie mógł przybrać formę zaleceń i propozycji. Wówczas będziemy mieli ponownie okazję spotkać się w gronie dwudziestu siedmiu państw członkowskich na szczycie Rady Europejskiej w Czerwcu, aby rozpocząć dyskusję.
Mamy zatem nadzieję, że z pomocą europejskich partnerów społecznych i na podstawie przygotowań w postaci wspomnianych trzech warsztatów oraz obecnej debaty, podczas europejskiego szczytu dotyczącego zatrudnienia uda nam się określić dalsze kroki, które należy pilnie podjąć w odpowiedzi na powagę sytuacji doświadczanej przez naszych obywateli, także aby pomóc nam stworzyć Unię silniejszą i bardziej konkurencyjną w przyszłości.
Vladimír Špidla
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Przez pięć lat pracy w Komisji miałem wiele okazji do spotkań ze sprawozdawcami, zatem jakość ich sprawozdań nie jest dla mnie niespodzianką. Bezsprzecznie spotykamy się w czasie, gdy Europa i cały świat stoją w obliczu kryzysu. Obecny kryzys jest często porównywany do kryzysu z lat trzydziestych i często pojawiają się obawy, że jego konsekwencje będą podobne, a bez wątpienia mamy do czynienia z poważnym kryzysem. Jednakże wiele rzeczy uległo zmianie w porównaniu z wcześniejszym kryzysem. Mamy Unię Europejską, a kontynent europejski nie jest przesycony wzajemnymi napięciami i nienawiścią. Istnieje europejski model społeczny, w ramach którego opracowano bardzo wszechstronny system ochrony socjalnej, a to zasadnicza zmiana. Uważam, że mamy również do czynienia z coraz większą wolą i możliwością wspólnego działania, ponieważ teraz, po raz pierwszy Europa zareagowała na kryzys w skoordynowany sposób, przedstawiając plan odnowy gospodarczej i korzystając z uprawnień do koordynacji na szczeblu wspólnotowym i na szczeblu poszczególnych państw członkowskich. Jest również oczywiste, że mówiąc o kryzysie, myślimy głównie o bezrobociu i jego konsekwencjach społecznych. Komisja traktuje kwestię zatrudnienia i bezrobocia jako priorytet agendy i proponuje, aby stał się priorytetem agendy całej UE. Niektóre państwa członkowskie krytycznie odniosły się do faktu, że pierwotny format szczytu szefów państw lub rządów uległ zmianie. Przewodniczący Komisji jasno wyraził pogląd Komisji i taki jest pierwotny zamysł. Chciałbym jednak powiedzieć, że szczyt w Pradze jest wyjątkowym wydarzeniem. Przygotowywano się do niego w wyjątkowy sposób. Będą w nim uczestniczyły podmioty, które nigdy nie brały udziału w takim wydarzeniu, a to również jest krok na drodze do szczytu Rady Europejskiej. Oznacza to, że kwestia zatrudnienia i bezrobocia zostanie poruszona na szczeblu premierów i prezydentów.
Panie i panowie! Debatowaliśmy o wielu pojedynczych kwestiach wchodzących w zakres agendy społecznej, a w trakcie debaty poruszono wiele spraw powiązanych ze zmianami poszczególnych funduszy. Chciałbym podkreślić, że proponowana agenda była w znacznej części przygotowywana na początku kryzysu, lecz pomimo tego chcę wyraźnie zaznaczyć, że była i wciąż jest dobrą podstawą do walki z kryzysem. Dokument jest również dobrą podstawą do działań, które będą podejmowane po kryzysie. Uważam, że europejski model społeczny jest czymś więcej niż reakcją na kryzys, bez względu na to jak poważna jest sytuacja. To proces i bardzo długoterminowa strategia polityczna i społeczna, i to właśnie ten aspekt dłuższej perspektywy jest częścią agendy społecznej. W kwestii europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji i zmiany Europejskiego Funduszu Społecznego chciałbym złożyć podziękowanie za doskonałą współpracę, ponieważ dialog był bardzo konstruktywny, że osiągnięcie naszych celów jest w zasięgu ręki na obecnym posiedzeniu. Uważam, że to niezwykle ważne. Mamy w Czechach powiedzenie: "kto szybko daje, daje po dwakroć”. Nie wiem, czy nasi przodkowie dowiedli tego za pomocą dokładnych obliczeń, lecz szybka reakcja wyraźnie się liczy i jest bardziej pomocna niż wahanie.
Podczas debaty poruszono niektóre szczegółowe kwestie, na temat których chciałbym zabrać głos. Pierwsza z nich to pytanie pana posła Cottigny'ego dotyczące 1 maja bieżącego roku lub miesiąca maja tego roku i wykorzystania funduszu. Chciałbym wyjaśnić, że wszystkie wnioski złożone po 1 maja bieżącego roku zgodnie z tekstem, który znajduje się na końcowym etapie, będą rozpatrywane zgodnie z nowymi przepisami. Pani poseł Juknevičienwyraziła obawę, że pieniądze z funduszu często nie trafiają do tych, którzy ich potrzebują. Uważam, że skuteczność zawsze należy monitorować. Miałem okazję złożyć wizytę we wschodniej Karelii, gdzie prowadzono dyskusję o wykorzystywaniu funduszy na pomoc ludziom, którzy stracili pracę w wyniku restrukturyzacji w Nokii. Na podstawie tego doświadczenia mogę powiedzieć, że z dyskusji jasno wynikało, iż większość tych, którzy stracili pracę uznawało pomoc przyznaną im ze środków europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji za konieczną, szybką pomoc, która była dla nich przydatna. Kiedy tam byłem, 60% z tych osób już znalazło nową pracę. To oczywiście nie wszyscy, ale nawet wówczas nie było wątpliwości, że mechanizm działa. Inna podniesiona kwestia dotyczyła współfinansowania. Oczywiście pan poseł Vlasák ma rację, mówiąc, że współfinansowanie odgrywa istotną rolę; tym niemniej uważam, że propozycja zwiększenia poziomu współfinansowania w czasach kryzysu była słuszna, ponieważ niektóre państwa znajdują się w tak trudnej sytuacji, że mają poważne problemy z pozyskaniem pieniędzy na współfinansowanie. Aby to ułatwić, zaproponowaliśmy współfinansowanie na poziomie 75%. W następstwie debaty w Parlamencie proponowany poziom zmniejszono do 65%. Uważam, że to zasadniczy krok, który naprawdę ułatwia korzystanie z funduszu. Chciałbym również podkreślić coś, co nie zostało wyraźnie uwypuklone w debacie, chociaż Europejski Fundusz Społeczny jest solidną instytucją, która pomaga milionom ludzi rocznie i robi to bardzo skutecznie. Również w przypadku tego funduszu wspólnie zmieniliśmy zasady na podstawie dyskusji z państwem. Uważam, że zmiany ułatwią jego stosowanie i skuteczność. Pani poseł Lambert podkreśliła znaczenie integracji społecznej. Uważam, że należy podkreślić, że nasze stanowisko jest zupełnie jasne. Europejski model społeczny jest modelem aktywnego społeczeństwa, w którym aktywność na rynku pracy jest kluczowym elementem. Nie jest to jednak model, który akceptuje tylko osoby uczestniczące w rynku pracy, ponieważ znaczny odsetek naszych obywateli, z różnych powodów, nie uczestniczy w rynku pracy. Stąd jest bardzo ważne, aby takie osoby miały możliwość aktywnego udziału w społeczeństwie, w którym powinny odgrywać aktywną rolę. Pan poseł Silva Peneda położył nacisk na dialog społeczny. Mogę jedynie zgodzić się z jego punktem widzenia, że dialog społeczny jest ważniejszy niż kiedykolwiek w tych szczególnych czasach.
Panie i panowie! Chciałbym powiedzieć, że w mojej opinii agenda społeczna i agenda w sprawie zatrudnienia mają coraz większe znaczenie i są częścią procesu, który daje się coraz bardziej odczuć we wszystkich strategiach UE, ponieważ uwzględnia się go we wszystkich wnioskach dotyczących zmiany długoterminowych planów i prognoz Unii Europejskiej. Dziękując, pragnę na koniec wyrazić moje głębokie przekonanie, że europejski model społeczny jest modelem, który zachęca do integracji europejskiej; to nie jest model, który można by było opracować i utrzymać w granicach państw narodowych działających we własnym zakresie. Dlatego podsumowując, chcę powiedzieć, że w mojej opinii Europa i integracja europejska są istotnym warunkiem wstępnym dalszego rozwoju europejskiego modelu społecznego.
Gabriele Stauner
Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie komisarzu! Chciałabym uzupełnić uwagi pana komisarza na temat europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji. Ten fundusz również jest częścią europejskiego modelu społecznego. Pan komisarz słusznie mówi, że "szybka reakcja na problem pozwala oszczędzić dalszych kłopotów w przyszłości”. Odbyliśmy intensywne rozmowy z Komisją i chciałabym podkreślić, że w tym przypadku nasza reakcja jest szybka, lecz dużego kalibru, jeżeli chodzi o treść i jakość. To kompromis, z którego ja i moi koledzy jesteśmy dumni.
Chciałabym podsumować kilka opinii, które pojawiły się w dyskusji: o ile chodzi o europejski fundusz dostosowania do globalizacji, okazuje się, że na szczęście istnieje szeroki konsensus w sprawie przeglądu. Chciałabym skierować mały apel do Komisji: proszę nie zasilać europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji jedynie niewykorzystanymi środkami z Europejskiego Funduszu Społecznego, proszę zgromadzić inne niewykorzystane środki z budżetu. Dla tych z nas, którzy interesują się polityką społeczną, idealne rozwiązanie byłoby takie, że środki z EFS są wydawane wyłącznie na cele EFS, a środki na europejski fundusz dostosowania do globalizacji pochodzą z innych niewykorzystanych zasobów; wówczas moglibyśmy zrobić dwukrotnie więcej dobrego dla naszych pracowników.
Podpierając się przykładem, chciałabym powiedzieć moim kolegom, pani poseł Lynne, pani poseł Sinnott i panu posłowi Burke'owi, że europejski fundusz dostosowania do globalizacji może wiele zdziałać, lecz z pewnością nie może rozwiązać wszystkich regionalnych problemów. To dość oczywiste. Nie taki jest jego cel. Na państwach członkowskich wciąż spoczywa jakaś odpowiedzialność. Chciałabym skierować kolejny apel do Komisji: być może mogą państwo uniknąć marnowania pieniędzy na pomoc techniczną - 0.35% - które zgodnie z rozporządzeniem pozostają do państwa dyspozycji. Pracownicy mogliby na tym bardziej skorzystać. Komentarz pana posła Naranja Escobara był bardzo trafny i dotyczy zadania na przyszłość. W związku z kryzysem gospodarczym i finansowym musimy również przejrzeć strategię lizbońską.
Chciałabym skomentować wypowiedź pana posła Hughesa: szczyt dotyczący zatrudnienia z pewnością byłby pożyteczny, ale mówię panu zupełnie uczciwie, że spotkanie trojki jest również właściwe, jeżeli doprowadzi do czegoś racjonalnego. Nie potrzebujemy szczytu w tym celu. Potrzebujemy dobrych i szybkich wyników!
José Albino Silva Peneda
Na tym etapie debaty chciałbym przedstawić trzy komentarze. Po pierwsze chcę powiedzieć, że polityka społeczna nie jest monopolem żadnej siły politycznej w tej Izbie. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, siła polityczna, którą reprezentuję w tej Izbie, miała swój wkład w politykę społeczną w czasie obecnej kadencji, w sposób - jak sądzę - bardzo decydujący. Odgrywałem bardzo aktywną rolę w różnych sprawozdania na różne tematy, zwłaszcza na temat przeglądu Europejskiego Funduszu Społecznego, europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji, modelu flexicurity, w sprawozdaniu na temat europejskiego modelu społecznego, dyrektywy o czasie pracy, a teraz europejskiej agendy społecznej.
Na podstawie mojego doświadczenia zdobytego podczas obecnej kadencji jestem przekonany, że możemy osiągnąć szeroki konsensus w sprawach dotyczących polityki społecznej. Jednakże, oprócz szerokiego konsensusu w sprawie kształtu polityki - który w moim mniemaniu został osiągnięty - musimy bardziej domagać się osiągnięcia konsensusu w sprawie działań politycznych. W tym względzie mam poczucie, że w Komisji i w instytucjach europejskich powinniśmy tworzyć o wiele więcej zachęt do alokowania środków finansowych na szczeblu lokalnym i regionalnym pod warunkiem konwergencji między różnymi organami i działaniami, tak aby można było faktycznie rozwiązać problemy społeczne.
Mój trzeci komentarz dotyczy problemu zaufania. Zaufania nie można zadekretować ani nakazać przepisami; zależy ono w znacznym stopniu od zachowania instytucji. Uważam, że kultura współpracy w tworzeniu polityki pomoże przywrócić zaufanie. Jestem zdania, że podczas obecnej kadencji, tu, w Parlamencie Europejskim dawaliśmy dobry przykład tego, jak współpracować, a wynik pracy nad odnowioną agendą społeczną zdecydowanie opierał się na tej idei.
Zgadzam się z panem komisarzem, który powiedział, że dialog społeczny powinien stanowić centralny punkt debaty. Nie powinien to być jednak tylko dialog społeczny. Uważam, że jesteśmy obecnie na etapie, w którym polityka społeczna musi stanowić trzon debaty politycznej. Dlatego zdecydowanie popieram słowa, które padły w tej Izbie na temat szczytu dotyczącego zatrudnienia i polityki społecznej. Sądzę, że teraz jest bardzo odpowiedni czas, aby dyskutować o takich sprawach.
Na koniec - ponieważ to moje ostatnie przemówienie w tym Parlamencie - pragnę podziękować, w imieniu przewodniczącego, wszystkim posłom, komisarzowi i Komisji, za sposób, w jaki współpracowaliśmy przez ostatnie pięć lat intensywnej i ekscytującej działalności w Parlamencie Europejskim. Dziękuję bardzo.
Jean Lambert
sprawozdawczyni. - Pani przewodnicząca! Bardzo żałuję, że niektórzy z naszych drogich kolegów opuszczają nas wraz z końcem tej kadencji.
W trakcie debaty pojawiło się wiele kwestii, dotyczących w szczególności niedyskryminacji i znaczenia takich środków, nawet w czasach zawirowań gospodarczych. Wspomniano o naszej pracy w tej dziedzinie w Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. Poruszono również kwestię wzajemnego wsparcia.
Pragnę podkreślić w tym względzie, że jedną z płaszczyzn, które uwzględniliśmy w sprawozdaniu o integracji, była płaszczyzna szczebla lokalnego wraz niektórymi płaszczyznami lokalnej gospodarki. Wiele powiedziano o gospodarkach krajowych i gospodarce międzynarodowej, lecz gospodarka lokalna jest niezmiernie ważna: chodzi o dostęp jednostek do bankowości, nawet jeżeli nie są dobrze sytuowane, do mikrokredytów i do spółdzielni kredytowych. Nie możemy dopuścić, aby gorzej sytuowani coraz bardziej zadłużali się na wysoki procent, zaciągając lichwiarskie pożyczki i tym podobne. Musimy dopilnować, aby takie sytuacje nie miały miejsca, ponieważ naprawdę pogrążają ludzi.
Niemniej jednak, jeżeli chodzi o płaszczyznę organów lokalnych i płaszczyznę usług, o których również rozmawialiśmy w związku ze sprawozdaniem, kolejnym obszarem, na który komisja chciała szczególnie zwrócić uwagę, jest budownictwo, ponieważ raz jeszcze, w czasach gospodarczych zawirowań wzrasta presja na osoby, które być może same nie są w stanie utrzymać lokali, w których mieszkają. Będzie trzeba zatem zwrócić uwagę na ten obszar; być może istnieje możliwość zastosowania otwartej metody koordynacji, aby poznać najlepsze praktyki w państwach członkowskich.
Na koniec chciałabym poruszyć sprawę funduszu społecznego. Bardzo obawiamy się, aby zakres funduszu nie został znacznie zawężony w kwestii tego, co stanowi zatrudnienie i przygotowanie do podjęcia pracy, ponieważ nie chcemy, aby przepadło wiele twórczych i bardzo wydajnych i interesujących planów, w ramach których od tak dawna pomagano ludziom znaleźć drogę do zatrudnienia pomimo bardzo trudnych punktów wyjściowych.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 6 maja 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 regulaminu)
Kelam, Tunne  
na piśmie. - Za kilka dni europejscy przywódcy i inne zainteresowane strony spotkają się na szczycie europejskim. Szybko rosnące bezrobocie stało się kluczowym problemem w czasach obecnego kryzysu finansowego. To głęboko ludzki problem: faktycznie Europa doświadcza największej niesprawiedliwości społecznej. Szefowie rządów i politycy muszą zatem zmierzyć się z tą sytuacją z wyobraźnią i przy pomocy konkretnych środków.
Rok 2009 jest rokiem innowacji i kreatywności. Europa musi wykorzystać tę szansę, aby ograniczyć bezrobocie. Najlepszym sposobem jest zachęcanie do tworzenia nowych miejsc pracy. Kluczową kwestią jest wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw. Praktycznym rozwiązaniem jest również uproszczenie biurokratycznych zasad wnioskowania o środki z funduszy europejskich. Małe i średnie przedsiębiorstwa tworzą miejsca pracy i będą kluczowym instrumentem w redukowaniu bezrobocia w przyszłości, o ile UE będzie je skutecznie wspierać.
Ponadto Europa musi inwestować w edukację, zwłaszcza w uczenie się przez całe życie. Bezrobocie jest ogromnym szokiem dla każdego. Przede wszystkim UE i państwa członkowskie muszą pomagać ludziom w pokonaniu tego szoku i przygotowaniu się do alternatywnych rozwiązań, aby jak najszybciej ponownie znaleźć się na rynku pracy. Inwestowanie w innowacje, badania, rozwój i uczenie się przez całe życie to najlepsza droga, aby osiągnąć ten cel.
Magda Kósáné Kovács  
Pomimo wysiłków podejmowanych od naszego przystąpienia w 2004 roku, sytuacja "konkurencyjnego” ubóstwa stopniowo zmieniała się w UE. Kryzys gospodarczy bezsprzecznie pogorszył sytuację zarówno na szczeblu państw członkowskich i wśród zwykłych obywateli. Wiążące się z tym konflikty społeczne zagrażają istniejącym ramowym rozwiązaniom europejskim. Mimo wszystko zwykli obywatele słusznie oczekują, że instytucje Unii Europejskiej pomogą nie tylko bankom, lecz również zapewnią im bezpieczeństwo socjalne.
Konkurencja na rynku, która kurczy się w wyniku kryzysu, nasila się między przedsiębiorstwami i pracownikami. Ukryte napięcia społeczne UE najlepiej ilustruje przesadna reakcja wywołana wyrokami ETS w sprawach związanych z dyrektywą o delegowaniu pracowników.
Znajomość obecnej sytuacji prawnej ma zasadnicze znaczenie w rozpraszaniu bezpodstawnych obaw. Kolejna Komisja powinna ocenić transpozycję dyrektywy o delegowaniu pracowników w państwach członkowskich.
Oprócz środków zawartych w pakiecie socjalnym potrzebne są inne instrumenty do zwalczania kryzysu i rozładowywania napięć. Może być bardzo trudno zagwarantować spokój społeczny bez europejskiego wynagrodzenia minimalnego. Definicja godziwej pracy i godziwego życia oraz transgraniczne układy zbiorowe to tylko niektóre problemy, nad którymi Komisja musi dalej pracować.
Naturalnie w dłuższej perspektywie, aby osiągnąć cele społeczne, traktat lizboński i karta praw podstawowych ratyfikowane już przez dwadzieścia pięć państw członkowskich mogą gwarantować szersze kompetencje europejskie na podstawie równych praw gospodarczych i społecznych, lecz jednocześnie bez zastępowania pakietu szybkich środków krótkoterminowych.
Iosif Matula  
Europejski fundusz dostosowania do globalizacji jest ważnym instrumentem stosowanym przez Komisję Europejską do łagodzenia kryzysu gospodarczego i świadczenia pomocy ludziom odczuwającym bezpośrednie skutki kryzysu. Istnieją branże lub sektory gospodarczy, na przykład sektor finansowy, branża motoryzacyjna i sektor sprzedaży, które odczuwają skutki kryzysu dotkliwiej, ponieważ zostały zmuszone do ograniczenia działalności i zwolnienia pracowników, co obserwuje się również Rumunii. Zgodnie z jednym z badań, w pierwszym kwartale 2009 roku odnotowano w Unii Europejskiej trzykrotnie więcej przypadków redukcji etatów niż nowych miejsc pracy.
Wdrażając działania wymierzone w skutki globalnego kryzysu gospodarczego, możemy również osiągnąć cel spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej. W mojej opinii możemy osiągnąć lepsze wyniki w tym obszarze, jeżeli środki z europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji zostaną skierowany do bezrobotnych, którzy pochodzą z tego samego regionu lub sąsiednich regionów, a nawet z różnych państw członkowskich, jeżeli te mają wspólną granicę. Po pierwsze musimy okazać solidarność z tymi, którzy stracili pracę, a po drugie musimy pomóc im powrócić na rynek pracy. Dokształcanie zawodowe i specjalizacja zgodnie z obszarami rozwoju oraz specjalne zasoby dostępne w każdym regionie mogą pomóc w tworzeniu nowych miejsc pracy.
Siiri Oviir  
na piśmie. - (ET) W obecnych czasach globalnego kryzysu (to jest recesji gospodarczej i rosnącego bezrobocia) staje się faktem, że na rynku pracy UE coraz więcej osób straci pracę, co dodatkowo zwiększy liczbę osób dotkniętych ubóstwem i wykluczeniem w Europie.
Dzisiaj bardzo ważne jest, aby społeczne zaangażowanie i powiązana polityka w obszarze rynku pracy była również postrzegana przez pryzmat zintegrowanego i jednolitego podejścia w ramach planu naprawy europejskiej gospodarki.
Ponadto państwa członkowskie nie powinny poświęcać spraw socjalnych, zdrowia i edukacji przy cięciach wydatków podczas rewizji budżetów, ponieważ dokładnie te obszary przyczyniają się do przywracania społeczeństwu osób objętych ryzykiem ubóstwa.
Należy uznać, że często bardzo trudno powiązać pomoc socjalną państw członkowskich z aktywnym udziałem na rynku pracy, zwłaszcza wtedy, gdy praca ma charakter tymczasowy, sezonowy lub niepełny wymiar, a warunki uzyskania wsparcia i systemy pomocy społecznej lub minimalne stawki podatków nie motywują ludzi do jej podjęcia. W nowych warunkach musimy uelastycznić nasze systemy pomocy społecznej; wymaga tego obecna sytuacja.
Uważam, że w ramach pomocy społecznej należy zagwarantować dostateczny poziom dochodów umożliwiający godne życie powyżej granicy ubóstwa i dostateczną pomoc w wychodzeniu z ubóstwa. Systemy pomocy społecznej nie mogą pogłębiać ubóstwa w wyniku braku elastyczności.
Esko Seppänen  
na piśmie. - (FI) To zadziwiające, a w istocie niewybaczalne, że szczyt społeczny UE i dialog z partnerami społecznymi odbędzie się na szczeblu trojki, bez udziału szefów państw i rządów. To dowód, że przywódcy UE w niewielkim stopniu interesują się rozwojem wymiaru społecznego. To dowód, że daleko nam do celu uczynienia z UE Europy dla obywateli. Oczywiście ratujemy banki, przeznaczając fundusze państwowe na wykup ich długów, lecz nikt nie martwi się o dobrobyt ludzi.
