Absolutorium budżetowe 2007: Rada (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest debata nad sprawozdaniem sporządzonym przez Sorena Bo Søndergaarda, w imieniu Komisji Kontroli Budżetowej w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja II - Rada (C6-0417/2008 -.
Søren Bo Søndergaard
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Najpierw w sprawie pierwszego punktu porządku dziennego, ponieważ chciałbym się jedynie upewnić, że Rada otrzymała zaproszenie na obrady w sprawie tej pozycji. Ze względu na fakt, iż mamy omawiać sprawę dotyczącą Rady, byłoby bardzo źle, gdyby Rada takiego zaproszenia nie otrzymała. Po prostu chcę uzyskać od pana przewodniczącego potwierdzenie, że Rada została zaproszona.
Przewodniczący
Panie pośle Søndergaard! W imieniu prezydencji mogę zapewnić, że Rada rzeczywiście została zaproszona do wzięcia udziału w debacie nad tym punktem. Ponadto tę nieobecność odnotowuję ze szczerym żalem ze strony prezydencji oraz w imieniu Parlamentu jako całości; uważam, że tak również było dziś rano, kiedy przewodniczący Parlamentu witał Radę, natomiast nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Chociaż nad tym ubolewam, nie mogę nic uczynić, by tę sytuację naprawić, a więc jesteśmy zobowiązani przeprowadzić debatę zgodnie z planem. Dlatego proszę pana jako sprawozdawcę o zabranie głosu i rozpoczęcie debaty nad omawianym sprawozdaniem i nad tym punktem.
Søren Bo Søndergaard
sprawozdawca. - (DA) Panie przewodniczący! Pragnę rozpocząć od stwierdzenia, że bardzo żałuję, iż mamy prowadzić obecną debatę pod nieobecność Rady - tej właśnie Rady, której budżet zamierzamy omawiać. To oczywiście jest absurdalne, że po prostu Rada postanowiła zlekceważyć tę debatę w podobny sposób, zważywszy że Komisja Kontroli Budżetowej ogromną większością przegłosowała wniosek do Parlamentu o odroczenie decyzji dotyczącej udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Rady w roku 2007.
Dlaczego to zrobiliśmy? Czy dlatego, że podejrzewamy oszustwo finansowe lub nieprawidłowości? Odpowiedź brzmi "nie”, ponieważ nie mamy żadnych oznak ani informacji, które na to wskazują. A więc dlaczego w takim razie to zrobiliśmy? Zaproponowaliśmy odroczenie decyzji dotyczącej udzielenia Radzie absolutorium, ponieważ nasza komisja dotychczas nie otrzymała od Rady żadnej oficjalnej odpowiedzi dotyczącej szeregu niejasności związanych z budżetem. Niejasności te mogą w rzeczywistości równie dobrze być wynikiem nieporozumień; Rada odmówiła jednak wyjaśnienia tych nieporozumień. Mogła to oczywiście uczynić odpowiadając na nasze pytania.
Zgodnie z punktem 42 porozumienia międzyinstytucjonalnego, w budżecie Rady nie mogą występować środki operacyjne przeznaczone na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. Nasze zadanie jako przedstawicieli podatnika europejskiego polega na zapewnieniu zgodności z tym porozumieniem. Aby to jednak uczynić, musimy mieć nie tylko możliwość zadawania pytań dotyczących budżetu Rady, lecz także szansę uzyskania na nie odpowiedzi.
W załączniku do sprawozdania wymieniliśmy szereg pytań; część z nich jest naprawdę sformułowana całkiem jasno i udzielenie na nie odpowiedzi nie powinno być trudne. Na przykład: ile kont pozabudżetowych miała Rada w 2007 roku? Jakie środki finansowe one obejmują i na co zostały one wydatkowane? Kolejne pytanie brzmi: czy Rada potrafi wyjaśnić, na jakiej podstawie jej własny kontroler wewnętrzny stwierdził, że w kontroli i weryfikacji faktur wystąpiły uchybienia? Jeszcze jedno: czy istnieje jakieś wyjaśnienie konieczności przesuwania - co roku - znacznych kwot z linii budżetowej przeznaczonej na tłumaczenia do linii budżetowej przeznaczonej na koszty podróży? Pomimo wielokrotnych monitów z mojej strony jako sprawozdawcy oraz ze strony komisji jako całości, do dnia dzisiejszego Rada nie udzieliła oficjalnej odpowiedzi na wymienione pytania.
Powoduje to oczywiście ogromne trudności nie tylko dla komisji, ale także dla całego Parlamentu, albowiem w jaki sposób możemy udzielić absolutorium z wykonania budżetu, a mówiąc inaczej - jak możemy w sposób odpowiedzialny utrzymywać wobec naszego elektoratu, że ten budżet jest prawidłowy, skoro nie wiemy, co kryje się za tymi liczbami? Byłoby to niedorzeczne.
My w Komisji Kontroli Budżetowej jesteśmy ludźmi uprzejmymi. Dlatego dajemy Radzie jeszcze jedną szansę, by mogła udzielić odpowiedzi na nasze pytania. Dlatego proponujemy, by Parlament odroczył decyzję dotyczącą udzielenia absolutorium z wykonania budżetu Rady. Umożliwi to ponownie podjęcie tej kwestii w listopadzie i da Radzie kilka miesięcy więcej na refleksję, czy przejrzystość jest lepsza niż tajemnica, czy też nie.
Liczę na to, że poprzez dzisiejszą debatę i jutrzejsze głosowanie wyślemy wyraźny sygnał, iż nie chcemy być marionetkami sił zła. Chcemy otwartości, chcemy przejrzystości i chcemy pełnego wglądu w sposób wydatkowania pieniędzy podatników. Tego właśnie chcemy dzisiaj i tego chcemy po wyborach w czerwcu.
José Javier Pomés Ruiz
Panie przewodniczący! W stosownym rozporządzeniu finansowym czytam, że Sekretarz Generalny i Wysoki Przedstawiciel ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, wraz z wspierającym go zastępcą Sekretarza Generalnego ponoszą pełną odpowiedzialność za administrowanie środkami finansowymi występującymi w sekcji II budżetu - Rada - i podejmują wszelkie konieczne kroki w celu zapewnienia należytego zarządzania tymi środkami.
Gdzie jest Javier Solana? Gdzie jest zastępca Sekretarza Generalnego, skoro nie ma go podczas tej debaty? Dzieje się tak, mimo że jedyny fragment informacji, jaki posiadamy, a mianowicie sprawozdanie kontrolera wewnętrznego, zawiera informacje o istnieniu w Radzie konta B, konta pozabudżetowego. Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, to nie prezydencja czeska ani francuska, lecz Javier Solana, wraz ze swoim zastępcą, ponosi odpowiedzialność za Radę.
Czym jest to konto pozabudżetowe?
Kontroler stwierdza, że sekcja ta powinna być usunięta. Chcielibyśmy wiedzieć, do jakich celów to konto było wykorzystane i dlaczego.
Chcielibyśmy wiedzieć, dlaczego w 2006 roku z 650 milionów euro administrowanych przez Javiera Solanę, za które on odpowiada, 13 milionów euro przesunięto z tłumaczeń ustnych na wydatki na podróże, a w 2007 roku nie zwiększono środków przydzielonych na wydatki na podróże. Ponownie dzieje się to samo i nie wiemy, co znaczą te liczne podróże i dokąd w końcu trafiają omawiane środki finansowe.
Ogarnia nas gniew, ponieważ istnieje tylko jeden wyjątek w demokratycznej kontroli tego Parlamentu sprawowanej nad wszystkimi kontami finansowanymi przez podatników w Unii Europejskiej: konta prowadzone przez Radę. Nie poddawane są one audytowi. My, członkowie tego Parlamentu, nie byliśmy nawet w stanie doprowadzić do jednego oficjalnego spotkania z Radą w celu omówienia tych kont.
Rada odmawia przekazania nam dokumentów. Wie, że w zakresie naszych kompetencji nie leży nadzór nad Radą; wszystko było w porządku dopóty, dopóki Rada wykonywała wyłącznie obowiązki administracyjne, natomiast obecnie wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa jest związana z wydatkami operacyjnymi i nie rozumiemy, dlaczego miałoby to być wyłączone spod demokratycznego nadzoru.
Dlatego w tym miejscu chciałbym powiedzieć, że stanowisko prezentowane przez Sekretarza Generalnego, Javiera Solanę, jest nie do przyjęcia i że dlatego przy tej okazji nasz Parlament ma zamiar zaproponować, by nie zatwierdzać sprawozdań finansowych Rady - podobnie, jak się to zdarzyło 10 lat temu, kiedy to pan poseł Elles powiedział, iż odmawia zatwierdzenia sprawozdań finansowych Komisji, doprowadzając tym samym do ustąpienia Komisji kierowanej przez Jacquesa Santera.
Costas Botopoulos
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Decyzja, która mamy niebawem podjąć, jest bardzo ważna. Grupa Socjalistów opowiada się za proponowanym odroczeniem z czterech powodów o charakterze zasadniczym.
Powód pierwszy to wiarygodność i rola naszego Parlamentu. Należy zdecydowanie określić - na samym początku - co Parlament może, a czego nie może robić. Może i musi kontrolować w sposób demokratyczny także konta Rady, niezależnie od istnienia umowy dżentelmeńskiej.
Drugi powód to równowaga międzyinstytucjonalna. Ważne jest, aby nie robić czegoś, czego nie możemy robić jako Parlament, ale należy też zdecydowanie stwierdzić, że mamy prawo do oceny, do formułowania opinii na temat kont Rady w przypadku, gdy te konta mają charakter operacyjny i gdy te operacyjne konta muszą być wyjaśnione. Jest to zasada demokratyczna i na tym polega nasze zadanie. A więc nie mówimy, że chcemy robić coś innego. Mówimy, że chcemy wykonywać nasze obowiązki.
Powód trzeci to respektowanie traktatu lizbońskiego i przygotowania do tego traktatu. Koleżanki i koledzy! Bardzo dobrze wiecie, że w kontekście traktatu lizbońskiego wspólna polityka zewnętrzna staje się znacznie głębsza i nabiera większego impetu. Wspólna polityka zyskuje znacznie większą wagę i na samym początku nie możemy powiedzieć, że Parlament nie będzie miał w ogóle związku z tą polityką. Musimy mieć teraz możliwość określenia roli Parlamentu.
Punkt ostatni - i przypuszczalnie najważniejszy - to przejrzystość względem obywateli. Nasza rola jako Parlamentu to odpowiedzialność przed obywatelami. Nie możemy i nie wolno nam mówić obywatelom, że wspólna polityka w ważnej dziedzinie, np. w dziedzinie stosunków zewnętrznych i bezpieczeństwa, będzie pozostawała poza demokratyczną kontrolą naszego Parlamentu.
Tak więc z wymienionych czterech ważnych powodów o charakterze zasadniczym uważamy, że musimy głosować za odroczeniem.
Kyösti Virrankoski
w imieniu grupy ALDE. - (FI) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować panu posłowi Søndergaardowi za doskonałe sprawozdanie.
Sprawozdanie w sprawie absolutorium dla Rady jest bardzo obszerne i szczegółowe. Jest także oparte na odniesieniach do dokumentów i Traktatu UE.
Kwestią najbardziej problemową jest przejrzystość. Budżet Rady tylko częściowo odnosi się do administracji, ponieważ poważna część środków finansowych idzie na działania operacyjne, np. na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. Rada dość niechętnie rozmawia z Komisją Kontroli Budżetowej o wykonaniu budżetu, ani też się nie pali do przekazania żądanych dokumentów.
Parlament Europejski, wraz z Radą, to organ odpowiedzialny za budżet UE. Jego zadaniem jest także nadzorowanie wykorzystania środków finansowych oraz ogólne wykonanie budżetu.
O ile mogę stwierdzić, to raczej wyraźny brak współpracy, niż przypuszczalny sposób zarządzania tymi funduszami, zmusił Komisję Kontroli Budżetowej do zaproponowania odroczenia decyzji dotyczącej absolutorium,. Sytuacja jest kłopotliwa, ponieważ odpowiedni poziom współpracy między Parlamentem i Radą stanowi fundament owocnej polityki europejskiej. Dlatego moja grupa podejmie dzisiaj wieczorem ostateczną decyzję dotyczącą swojego stanowiska.
Bart Staes
w imieniu grupy Verts/ALE. - (NL) Panie pośle Søndergaard, dziękuję! Pańskie sprawozdanie to prawdziwy majstersztyk, zawierający - tak jest - wszystkie trafne punkty. Pragnę jednak zwrócić się do pana przewodniczącego i do Prezydium Parlamentu o zwrócenie uwagi na nieobecność przedstawicieli Rady i niepoprzestanie na tym. Nie powinniśmy pozwolić, aby mieli nad nami przewagę. Pragnę zachęcić Prezydium, by rozważyło skierowanie do Rady bardzo stanowczego listu protestacyjnego z przesłaniem, że podobna postawa jest nie do przyjęcia.
Rzeczywiście, tak jak rzeczy się obecnie mają, odmawiamy udzielenia absolutorium. Jest to teraz poza dyskusją. Nie możemy udzielić Radzie absolutorium. Nie chodzi tutaj tyle o oszustwa finansowe, ile o kwestię zasad, a mianowicie o przejrzystość. Javier Solana zarządza 650 milionami euro z budżetu europejskiego w dziedzinie polityki obrony, bezpieczeństwa i polityki zagranicznej, a odbywa się to poza jakimkolwiek systemem monitorowania. W demokracji jest to nie do przyjęcia. To musi się skończyć. Stąd uzasadnione żądania dotyczące przedstawienia sprawozdania z działalności, domaganie się przejrzystości i jasności.
To jednak nie wszystko. Jako sprawozdawca w sprawie oszustw finansowych związanych z VAT, w swoim sprawozdaniu zatwierdzonym w dniu 4 grudnia, wyraźnie prosiłem Radę o udzielenie odpowiedzi na szereg pytań. Cztery lub pięć miesięcy już minęło, a w tym okresie panowała głucha cisza ze strony Rady, podczas gdy szacowane oszustwo finansowe, o które chodzi, sięga 60-100 miliardów rocznie. Rada musi działać. W walce z oszustwami finansowymi związanymi z VAT konieczna jest koordynacja i jak długo ze strony Rady brak będzie woli działania, tak długo nie udzielę Radzie absolutorium.
Jens Holm
w imieniu grupy GUE/NGL. - (SV) Panie przewodniczący! Ja również chciałbym postawić to samo pytanie i brzmi ono następująco: gdzie jest Rada w czasie, gdy odbywa się ta debata? Mamy oczywiście poddać kontroli Radę i zarządzanie jej budżetem. Uważam to za godne odnotowania, że podczas omawiania obecnego punktu nie ma tutaj nikogo z Rady, aby odpowiedzieć na nasze pytania. Członkowie naszej Komisji Kontroli Budżetowej, w szczególności nasz sprawozdawca pan poseł Søndergaard, postawili kilka znaków zapytania w odniesieniu do zarządzania przez Radę Ministrów jej finansami. Wskazywaliśmy na to przy wielu okazjach, natomiast nie otrzymaliśmy żadnych zadowalających odpowiedzi.
Niech mi będzie wolno podać dwa przykłady. W roku 2006 Rada wydała 12,6 milionów euro na koszty podróży. Pieniądze te przeznaczone były na tłumaczenia ustne. Chciałbym zadać Radzie pytanie, ale skoro Rada nie może odpowiedzieć, być może Komisja potrafi to uczynić: dokąd przedstawiciele Rady podróżowali w roku 2006? Co się kryje za tymi 12 milionami euro?
Rada posiada również konta poufne, tak zwane comptes hors budget. Kontroler wewnętrzny nalegał, aby Rada zlikwidowała te konta, jednak bez powodzenia. Chciałbym zapytać, dlaczego tak się nie stało. Ile tego rodzaju kont znajduje się w całym budżecie? Co te konta zawierają?
Nasze rola, jako członków Parlamentu Europejskiego, polega na sprawdzaniu wykorzystywania przez Radę zasobów budżetowych. Czynimy to, ponieważ reprezentujemy podatników. Obowiązek Rady polega na udzielaniu odpowiedzi na nasze pytania. Żądamy teraz odpowiedzi na te pytania! Co się stało z tymi 12 milionami euro? Co zawierają poufne konta? Ile jest poufnych kont?
Jeżeli nie otrzymamy zadowalającej odpowiedzi - której do tej pory nie mamy - wówczas w dniu jutrzejszym nie udzielimy absolutorium Radzie.
Nils Lundgren
w imieniu grupy IND/DEM. - (SV) Panie przewodniczący! Stoimy tutaj w obliczu jednego z rzeczywiście ważnych, fundamentalnych pytań. Mógłby pan powiedzieć, że jako przedstawiciel partii eurosceptyków uważam, iż to Rada powinna zawsze dominować w dziedzinie współpracy europejskiej, a Parlament powinien koncentrować się na kwestiach rynku wewnętrznego i transgranicznych problemach ekologicznych. Jest jednak trzecia kwestia, która obecnie wysuwa się na plan pierwszy. Rada i ten Parlament ponoszą w zasadzie w równym stopniu odpowiedzialność za budżet i przeznaczenie pieniędzy podatników. W mojej ocenie doszło obecnie do bezprecedensowego zjawiska polegającego na trzymaniu w tajemnicy przez Radę przeznaczenia tych pieniędzy. Dlatego nie ma żadnej przejrzystości. Obywatele nie są w stanie powiedzieć "Akceptuję to, ponieważ wiem, na co te pieniądze są wykorzystane”. Dlatego powiedziałbym - a o ile się orientuję, choć ten jeden raz wszyscy mówcy w tej Izbie są co do tego zgodni - że nie może być mowy o udzieleniu Radzie absolutorium, dopóki nie dowiemy się, na co poszły te pieniądze.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! Zabieram tutaj głos jako gorący euroentuzjasta i jestem przekonany, że aktualnie dostajemy nauczkę, jak demokracja UE nie powinna wyglądać. Fakt, że Rada nie uważa żadną miarą za konieczne przyjęcie bardzo wyraźnych słów krytyki ze strony Parlamentu w jakiejkolwiek dopuszczalnej formie, pokazuje niestety, że wszelkie krytyczne oceny dotyczące UE są słuszne i że rację mają ci, którzy tę instytucję odrzucają, ponieważ jawnie okazujemy brak poszanowania dla owych podstawowych zasad, na których powinna opierać się demokracja.
Z traktatu na traktat pozwalaliśmy tak naprawdę na pozostawanie ośrodka władzy poza wszelkim nadzorem, a Radzie - jest to do udowodnienia - na lenistwo i niekompetencję oraz na działanie w głównej mierze potajemne. Mówię o "lenistwie”, ponieważ można udowodnić, że większość ministrów - czyli tych, którzy za zamkniętymi drzwiami podejmują rzeczywiście ważne decyzje dla Europy - często nie jest nawet obecna, a pracownicy służby cywilnej podejmują decyzje dotyczące wyjątkowo ważnych kwestii o charakterze podstawowym. Tak się zwykło dziać w Austrii przed rokiem 1848, po którym sytuacja się nieco poprawiła. To nie jest demokracja.
Rada nie chce nawet ujawnić pozycji w porządku dziennym, które są przedmiotem dyskusji. Posłowie mogą to sobie dokładnie odtworzyć, szczegół po szczególe, za pośrednictwem pytań parlamentarnych - tak jak ja to zrobiłem - i wyniki są zatrważające. Ci ludzie po prostu się lenią. Osoby, które w rzeczywistości są ważniejsze z punktu widzenia legislacyjnego niż my posłowie, pozwalają innym pojawiać się na swoich miejscach.
Twierdzi się również, że obecnie jest większa przejrzystość w działaniu Rady, gdy w istocie w tej instytucji jest mniej przejrzystości od czasu decyzji Rady z 2006 roku. W 2008 roku tylko jeden z łącznej liczby 130 punktów porządku dziennego najważniejszej Rady - Rady ds. Stosunków Zewnętrznych - był omawiany publicznie. Wszystko inne było omawiane przy drzwiach zamkniętych. Wszystko inne jest mniej przejrzyste niż mafia.
Następnie mamy kwestię wykorzystania środków finansowych. Na co idzie tak wiele milionów euro? Dlaczego Rada odmawia współpracy w tym względzie? Jakie jest stanowisko Izby w kwestii wywiadu coraz szerzej rozbudowywanego pod kierownictwem Javiera Solany? Javier Solana ma siedzibę w Hiszpanii, która przyznaje, że oczywiście wywiad UE istnieje. Na co idą te pieniądze? Na ile skorumpowani są ci ludzie i na ile brak przejrzystości w ich działaniu?
Herbert Bösch
(DE) Panie przewodniczący! Pragnę powiedzieć dwie rzeczy w imieniu tej komisji. Gratulacje dla sprawozdawcy, który zadał jasne pytania i nie otrzymał odpowiedzi. Gratulacje dla komisji, która przyjęła sprawozdanie pana posła Søndergaarda przytłaczającą większością głosów - 27:2. Zwraca uwagę nieobecność państw członkowskich w dniu dzisiejszym, chociaż - chciałbym to przypomnieć, panie przewodniczący - umieściliśmy ten punkt specjalnie w popołudniowym porządku obrad, aby uwzględnić problemy kalendarza Rady. Przedstawiciele państw członkowskich postępują tutaj w sposób, w jaki u siebie nie odważyliby się postępować.
Teraz będziemy prowadzić kampanię wyborczą, podczas której sprawy ponownie przenoszą się do Brukseli. Problemy tkwią w poszczególnych stolicach, a nie w Brukseli. Chciałbym widzieć od czasu do czasu, że Komisja daje nam nieco większe wsparcie w tym zakresie. W mojej ocenie jej zachowanie jest niekiedy raczej zbyt tchórzliwe. Kiedy, jak mówi sprawozdawca, mamy comptes hors budget - w moim kraju nazywamy to czarnymi kontami - przypomina to Eurostat i podobne historie. To nie będzie długo funkcjonować. Zadaniem tej komisji było ostrzec przed omawianym zjawiskiem i jestem dumny, że komisja to uczyniła taką większością głosów. Uważam - i to pozytywne przesłanie wezmę ze sobą, jeżeli Izba podąży za nami, co jak mam nadzieję, przełoży się na równie dużą większość w dniu jutrzejszym - że sprawiliśmy, iż system kontroli naprawdę działa. Jest ktoś, kto się tym zajmie. Koniec końców przyjrzymy się skutkom.
Paulo Casaca
(PT) Panie przewodniczący! Składam gratulacje dla naszego sprawozdawcy w związku z jego pracą, a także różnym grupom politycznym, Komisji Europejskiej i naszej komisji w osobie jej przewodniczącego. Muszę powiedzieć, że dla nas absolutnie nie do przyjęcia jest nie tylko istnienie "lewej kasy”. W mojej ocenie rzekoma umowa dżentelmeńska, która liczy sobie 39 lat, również nie ma obecnie racji bytu.
W dzisiejszych czasach nie jesteśmy klubem kibica. Zdecydowanie nie. Jesteśmy Europą obywateli. Musimy być odpowiedzialni w stosunku do każdego.
Tutaj w Parlamencie Europejskim, właśnie teraz po zakończeniu reform i wprowadzeniu ich w życie, jesteśmy całkowicie przygotowani, aby począwszy od nowej kadencji parlamentarnej odpowiadać w pełni za zarządzanie wszystkimi sprawami związanymi z naszymi kontami.
Rada musi robić to samo. Godnym najwyższego ubolewania jest fakt, iż Rada nie skorzystała z oferowanej jej możliwości wzięcia udziału w dzisiejszym posiedzeniu. Wybraliśmy ten termin właśnie po to, by taka możliwość powstała. Pragniemy powiedzieć, że z pewnością tak dalej być nie może i że uczynimy wszystko, aby sprawić, że Rada zostanie zmuszona do zdania sprawy ze sposobu wykonywania budżetu.
Karl von Wogau
(DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Z punktu widzenia Komisji Budżetowej, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony pragnę wprowadzić trochę inne akcenty do dzisiejszej debaty. Część przemówień, które słyszeliśmy, mogłaby sprawiać wrażenie, że brak jest nadzoru parlamentarnego nad wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, natomiast jest to dalekie od prawdy. Między Radą i Podkomisją Bezpieczeństwa i Obrony rozwija się doskonała współpraca i jesteśmy informowani o wszystkich szczegółach - łącznie z aspektami budżetowymi. Komisja Kontroli Budżetowej w tym nie uczestniczy - to sprawa wewnętrzna Parlamentu Europejskiego - natomiast przewodniczący Komisji Budżetowej, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony systematycznie otrzymują informacje na temat aspektów budżetowych. Tutaj ma miejsce nadzór parlamentarny.
Następnie istnieją aspekty poufne, którymi zajmuje się specjalna komisja również otrzymująca regularnie informacje o wszystkich szczegółach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony. Informacje te przekazuje Javier Solana osobiście.
Z punktu widzenia Komisji Kontroli Budżetowej sprawy przyjęły prawdopodobnie w tym względzie bardzo niezadowalający obrót. Przyznaję, że nieobecność Rady podczas tej debaty budzi niezadowolenie. Niemniej jednak niedorzeczne uwagi w rodzaju zgłoszonych przez pana posła Martina sprawiają wrażenie, że w Unii Europejskiej brak jest jakiejkolwiek kontroli demokratycznej nad tak ważną sprawą, jak polityka zagraniczna i bezpieczeństwa. Są ważniejsze sprawy, np. konta, z których finansowane są podróże Javiera Solany. To kwestia operacji w Czadzie, Kongu, Gruzji i wielu innych krajach. Dialog i skuteczna kontrola demokratyczna naprawdę tutaj istnieją.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! Pragnę wygłosić oświadczenie osobiste zgodnie z art. 149 Regulaminu - w poprzedniej wersji był to art. 145 Regulaminu. Wymieniono moje nazwisko; zarzucono mi wygłoszenie niedorzecznych uwag. Zdecydowanie odrzucam to oskarżenie. Wszystkie dane można udokumentować. Prawdą jest, że w wielu przypadkach pracownicy służby cywilnej podejmują decyzje w ważnych komisjach ministrów spraw zagranicznych i w innych - specjalistycznych Radach - ponieważ, z różnych powodów, podróż ministrów nie dochodzi do skutku. Niekiedy można udowodnić, że wolą oni uczestniczyć w konferencjach partyjnych.
Prawdą jest również - i może należałoby zwrócić na to uwagę - że przewodniczący komisji, którego prywatne transakcje powinny być wreszcie zbadane, wypowiedział słowa, jakie nie mogą przejść bez echa. Wspomniany nadzór parlamentarny nie istnieje, brak jest jakichkolwiek mechanizmów kontroli w odniesieniu do różnych systemów bezpieczeństwa, które w odpowiedni sposób powstały - dziedziny wywiadowcze, o to chodzi. W tym kontekście podam następujący przykład: Wydział Wywiadu (INT), z 30 pracownikami...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon i przywołał mówcę do porządku)
Przewodniczący
Proszę mi wybaczyć - ma pan głos w celu udzielenia odpowiedzi w sprawie osobistej, a nie w celu wygłoszenia mowy na ten temat, i w sprawie osobistej już pan odpowiedział.
Hans-Peter Martin
(DE) Zatem pragnę po prostu ponownie poprosić osobiście pana posła von Wogau o ujawnienie, z kim jego firma prawnicza prowadzi interesy i od kogo czerpie zyski, a potem możemy dalej rozmawiać.
Przewodniczący
Sądzę, że pańskie słowa wypowiedziane przed chwilą są znacznie poważniejsze niż to, co powiedział pan poseł von Wogau. Z kolei on poprosił o możliwość wypowiedzenia się w sprawie osobistej, tak więc udzielam mu głosu.
Karl von Wogau
(DE) Panie przewodniczący! Przed chwilą pan poseł Martin skierował do mnie swoją wypowiedź w sposób najbardziej skandaliczny z możliwych. Jakkolwiek z pewnością nie udzielę samemu panu posłowi Martinowi żadnych informacji na temat mojej osobistej sytuacji, gotów jestem dostarczyć szczegółowych danych w każdym czasie w odpowiednim trybie, ponieważ to, co dano tutaj do zrozumienia, jest całkowicie bezpodstawne.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Panie i panowie! Pragnę rozpocząć od stwierdzenia, że byłoby dobrze, gdyby wówczas, gdy pan prezydent Klaus był tutaj obecny podczas posiedzenia plenarnego, ustosunkował się on do oskarżeń, które są już dobrze znane. Niewątpliwie pomogłoby to przedstawić we właściwym świetle podział kompetencji, który na szczeblu europejskim bardzo dobrze funkcjonuje.
Po drugie, pragnę wyrazić sprzeciw wobec porównywania Rady z mafią. Po prostu w prawdziwej demokracji nie można mówić takich rzeczy.
Ponadto uważam, że krajowe organy kontroli miały rzeczywiście możliwość intensywniejszej współpracy z Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Nadzór szczebla krajowego realizowany przez parlamenty krajowe jest także bardzo ważnym działaniem, zwłaszcza w przypadku Rady; naturalnie chodzi tutaj o działania, które powinny być prowadzone w sposób systematyczny. Po drugie, oczywiście konieczne jest również, aby Europejski Trybunał Obrachunkowy szczegółowo badał te działania i dostarczał potrzebną dokumentację.
Uważam, że owa przejrzystość, o którą wszyscy apelujemy, jest uzasadniona także w świetle traktatu lizbońskiego i dlatego musimy zdecydowanie domagać się, aby sprawa tego traktatu jak najszybciej została doprowadzona do pomyślnego końca.
Herbert Bösch
Panie przewodniczący! Pragnę się krótko odnieść do tego, co powiedział pan poseł von Wogau. Panie pośle von Wogau! Może istnieć podmiot, w ramach którego prowadzi się bardzo interesujące dyskusje na temat przyszłych projektów. Absolutorium nie jest kwestią odpowiedzialności trzech przewodniczących czy też innego podmiotu, lecz Komisji Kontroli Budżetowej, a następnie posiedzenia plenarnego. Jeżeli może nam pan powiedzieć, co się dzieje z pozabudżetowymi kontami Rady, proszę to zrobić. Jestem pewien, że podobnie jak my, pan tego nie wie. Udzielając jednak absolutorium bierzemy pełną odpowiedzialność za to, co Rada zrobiła lub czego nie zrobiła.
To nie jest przedszkole; jeżeli nie wiemy, co Rada zrobiła, nie możemy za to brać odpowiedzialności, w przeciwnym razie wystawiamy się na pośmiewisko całego świata. Każdemu, kto chce to jutro uczynić, wolno to zrobić, natomiast ze swej strony proponuję, aby absolutorium nie udzielać i wybrać odroczenie.
Ingeborg Gräßle
(DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Znalezienie rozwiązania obecnego sporu leży w naszym interesie. ale będzie to możliwe tylko wtedy, gdy Rada wykona pewien ruch.
Przestrzegaliśmy procedur, wysłaliśmy sprawozdawców, a czterech koordynatorów pisało listy i zadawało pytania. Nie nadchodziły żadne odpowiedzi, a jedynie robiono aluzje do umowy dżentelmeńskiej, która z pewnością nigdy nie dotyczyła absolutorium, jeżeli kiedykolwiek odnosiła się do posiedzenia w sprawie budżetu. Nawet wówczas miała zastosowanie tylko w odniesieniu do części administracyjnej. Wspomniana umowa dżentelmeńska nie była nigdy stosowana w odniesieniu do części operacyjnej; faktem jest, że w czasie, gdy ją zawarto, części operacyjnej nie było.
Rada musi nam zaproponować rozwiązanie tej sprawy; ma czas na to, by je przedstawić i nalegalibyśmy, aby to uczyniła. Trochę mi za nią wstyd wobec przedstawicieli społeczeństwa, którzy są tutaj obecni, ponieważ jest to negatywna twarz, arogancka twarz Europy. Nie żyjemy już w czasach monarchii i pora, aby w omawianym zakresie Rada dołączyła się do nas na szlaku demokracji - większej demokracji - którą, nawiasem mówiąc, zawsze promuje również w traktatach.
Nalegalibyśmy, aby Rada przestała wystawiać tę Izbę na pośmiewisko, jak również powinna skończyć z wystawianiem samej siebie na pośmiewisko.
Pierre Pribetich
(FR) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! W sposób symboliczny w tym trójkącie instytucjonalnym, dzisiaj, gdy w Parlamencie Europejskim ma miejsce istotne wydarzenie - jakim jest absolutorium - ze zdumieniem ponownie widzimy, że brak jednego z kluczowych uczestników. Panie i panowie! Myślę w rzeczy samej o gościach będących świadkami tej sceny, gdzie część mówców oświadcza, iż istnieją konta pozabudżetowe, których ujawnić nie można - co oznacza, że nie można zajmować się nimi w sposób przejrzysty - i gdzie nie ma tutaj przedstawicieli Rady, aby mogli w razie potrzeby przedstawić konkretne trudności czy okoliczności.
Uważam, że jako posłowie do PE nie możemy zaakceptować takiego stanu rzeczy, tej godnej ubolewania nieobecności Rady; możemy jedynie zaprotestować i w szczególności zaaprobować propozycję wysuniętą przez przewodniczącego Komisji Kontroli Budżetowej, a mianowicie odroczyć decyzję dotyczącą udzielenia absolutorium, ponieważ w przeciwnym razie Parlament się zbłaźni poświadczając konta, o których nie ma pojęcia i których nie ma możliwości zbadać.
Panie przewodniczący! Szczerze mówiąc, Rada musi wziąć się w garść i być w stanie przedstawić informacje konieczne z punktu widzenia przejrzystości, tak aby mogła powstrzymać eurosceptyków od uchwycenia się tej kwestii i utrzymywania, że w naszym działaniu brak jest przejrzystości i że popełniamy błędy, zwłaszcza gdy chodzi o demokrację.
Søren Bo Søndergaard
sprawozdawca. - (DA) Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw wyrazić zadowolenie z jednomyślności poglądów, jakie mogliśmy dzisiaj usłyszeć, i mam nadzieję, że będą one miały pewien wpływ na Radę. W pełni podpisuję się pod słowami przewodniczącego Komisji Kontroli Budżetowej, pana posła Böscha, skierowanymi pod adresem pana posła von Wogau, i chciałbym też panu posłowi von Wogau powiedzieć jeszcze jedną rzecz: dlaczego Parlament powinien udzielić absolutorium, skoro odmawia mu się informacji?
Oczywiście, gdyby była to sprawa jakiegoś innego podmiotu, nie byłoby powodu, byśmy się angażowali. Chciałbym jednak pokreślić, że jeżeli udzielimy absolutorium, przejmiemy na siebie pewien zakres odpowiedzialności. Udzielenie absolutorium oznacza przejęcie pewnego zakresu odpowiedzialności, a my możemy wziąć na swoje barki tę odpowiedzialność tylko wówczas, gdy otrzymamy informacje. Możliwe, że te informacje zostały udostępnione jakimś innym kręgom w Parlamencie, lecz dlaczego Komisji Kontroli Budżetowej odmawia się do nich dostępu, skoro ma ona się tą sprawą zajmować?
Sądzę również, że pan poseł Staes wysunął słuszną propozycję, abyśmy poprosili Prezydium o skierowanie do Rady formalnego protestu, zwłaszcza że krążyły niepodpisane dokumenty, których - jak się zdaje - źródłem jest Rada, zawierające częściowe odpowiedzi Rady na postawione przez nas pytania. Jest to oczywiście całkowicie niedopuszczalna sytuacja, w której niepodpisane dokumenty, rzekomo zawierające odpowiedzi na nasze pytania, są przekazywane dziennikarzom, podczas gdy Rada nie uczestniczy w obecnej debacie, by przedstawić swoje zdanie. Dlatego dobrze byłoby, gdybyśmy przystali na propozycję skierowania przez Prezydium noty protestacyjnej do Rady.
Kończąc chciałbym podziękować komisji za znakomitą pracę, jaką wykonała. Wiele uwagi poświęcono...
Aha, przybyła Rada! Bardzo dobrze.
(Oklaski)
Może spróbujmy rozpocząć dyskusję od początku! Dam panu przewodniczącemu możliwość ponownego rozpoczęcia całej dyskusji, tak abyśmy mogli kierować pytania do Rady. Zaproponuję to więc panu przewodniczącemu.
Przewodniczący
Oczywiście witamy przedstawicieli Rady, lecz przybyli tutaj na następną debatę.
(Protesty)
Upewnię się jednak, że urzędujący przewodniczący Rady rozumie obawy Parlamentu wyrażone podczas ostatniej debaty na temat absolutorium budżetowego. Jestem pewien, że pan minister weźmie ze sobą to przesłanie do Pragi.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro.
