Stan negocjacji w sprawie pakietu klimatycznego i energii (ciąg dalszy debat) 
Przewodnicząca
Wznawiamy debatę na temat stanu negocjacji w sprawie pakietu klimatycznego i energii.

Struan Stevenson
Pani przewodnicząca! W kwestii formalnej, chciałbym poinformować posłów tej Izby, że dziś rano Sąd Pierwszej Instancji w Luksemburgu orzekł, że Organizację Mudżahedinów Ludowych Iranu należy skreślić z listy organizacji terrorystycznych UE. Wyrok został wydany po raz trzeci i powinno to stanowić ostrzeżenie dla Rady i Komisji, że ich próby ugłaskania mułłów i opresyjnego reżimu w Teheranie poprzez wpisanie Organizacji na listę organizacji terrorystycznych UE stanowią przestępstwo przeciwko wolności.
(Oklaski)

Przewodnicząca
Panie i panowie! Jeżeli państwo pozwolą, wznowimy debatę zgodnie z porządkiem czasu wypowiedzi.
Herbert Reul
(DE) Pani przewodnicząca, prezydencjo Rady, Komisjo, panie i panowie! W ostatnich latach obecny Parlament zawsze był bardzo odważny w korzystaniu z posiadanych uprawnień. Nie daliśmy sobie zamknąć ust ani wtedy, gdy zaprosiliśmy Dalajlamę, ani wtedy, gdy podjęliśmy decyzję o przyznaniu nagrody im. Sacharowa, ani w sprawie udziału w Igrzyskach Olimpijskich.
Jestem zatem bardzo zaniepokojony, że nie korzystamy w dostatecznym stopniu z naszych praw, jeżeli chodzi o tak ważną kwestię, która ewidentnie wzbudza dzisiaj jedynie niewielkie zainteresowanie, a którą niektórzy koledzy opisali jako sprawę stulecia. Chciałbym zatem zwrócić się do prezydencji Rady i przywódców Parlamentu, aby zapewnili, że nie będziemy jedynie rozmawiać o lepszych uregulowaniach, lecz rzeczywiście będziemy mieć możliwość zapoznania się z tekstami i przeanalizowania ich. Na przykład teraz, co się tyczy kwestii handlu uprawnieniami, rozmowy opierają się nie na opinii Parlamentu, lecz jedynie na decyzji jednej komisji. Opinię wydały cztery komisje, a ich założenia nie zostały uwzględnione podczas rozmów trójstronnych. Jeden sprawozdawca negocjuje, a 784 posłów nie ma możliwości wyrażenia swoich uwag.
Harmonogram procedury jest następujący: 10/11 grudnia Rada, 15 grudnia rozmowy trójstronne, podczas których zostaną podjęte decyzje. To oznacza, że my, poszczególni posłowie, nie mamy możliwości zapoznania się z tekstem, dokonania jego oceny, omówienia go i podjęcia rzetelnej decyzji w tej sprawie. Już dzisiaj mieliśmy trudności z poważnym prowadzeniem rozmowy, musieliśmy zacząć później, musieliśmy zawiesić posiedzenie, teraz prawie nikt nie słucha. To mówi wszystko. Podejmujemy decyzje o opodatkowaniu ludzi na kwotę siedemdziesięciu miliardów euro, a nie dajemy sobie kilku godzin, kilku dni, aby się temu dogłębnie przyjrzeć.
Uważam, że to nieodpowiedzialne. Zwracam się do prezydencji Rady, a także do przewodniczących tej Izby, aby dopilnowali, byśmy dysponowali niezbędnym czasem.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Romana Jordan Cizelj
(SL) Panie i panowie! Dobrze się stało, że dokładnie w tym okresie mamy bardzo ambitną prezydencję, która rzeczywiście ciężko pracowała, aby doprowadzić do porozumienia w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego. Pomimo tego wszystkiego mam wątpliwości co do słuszności procesu zawierania porozumienia w pierwszym czytaniu, ponieważ tak obszerne i problematyczne dokumenty rodzą pytanie o przejrzystość i adekwatne przedstawienie opinii większości w Parlamencie, a to naturalnie wiąże się z pytaniem, jak bardzo demokratyczny jest ten proces.
Chciałabym zatem, abyśmy następnym razem przemyśleli sprawy trochę lepiej, zanim potwierdzimy, że będziemy zajmować się niektórymi dokumentami w ramach porozumienia w pierwszym czytaniu. Nie byłoby nic złego w przeprowadzeniu pierwszego czytania w normalnym trybie w grudniu, a następnie drugiego czytania przed końcem naszej kadencji i osiągnięciu odpowiedniego porozumienia z Radą. Nie jest zatem zaskakujące, że nie było szczegółowych dyskusji podczas tej debaty, skoro posłowie nie zapoznali się dobrze z tematem.
Chciałabym zabrać głos przede wszystkim w sprawie wykorzystania środków z aukcji. Uważam, że w tym obszarze musimy uwzględnić pewne zasady, a zwłaszcza musimy wykorzystywać pozyskane środki wyłącznie do stawiania czoła wyzwaniom w dziedzinie środowiska i klimatu, do łagodzenia skutków i dostosowania, do rozwoju technologii, które służą redukcji emisji gazów cieplarnianych, a nie mają jeszcze komercyjnego charakteru - innymi słowy, należy w tym uwzględnić projekty pilotowe dotyczące wychwytywania i składowania dwutlenku węgla.
Jest to ważne nie tylko dla Unii Europejskiej, lecz również dla krajów trzecich, takich jak Chiny. W tym wypadku musimy wykorzystywać fundusze na środki w Unii Europejskiej i na współpracę z krajami trzecimi, a kiedy mówimy o poziomie emisji, musimy uwzględniać naszą odpowiedzialność za globalne emisje, które obecnie plasują się na poziomie 13-14%, dodając do tego naszą odpowiedzialność historyczną za emisje. Musimy również wykorzystać środki finansowe na już istniejące mechanizmy, co oznacza, że nie powinniśmy tworzyć żadnych nowych funduszy.
Chciałabym podziękować całej grupie negocjacyjnej i powiedzieć jej członkom, że porozumienie zastanie nas w drodze na negocjacje do Poznania w przyszłym tygodniu.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Pani przewodnicząca! Bardzo dobrze wiemy, że stanowisko Parlamentu w sprawie pakietu klimatycznego nie jest jednolite. W wielu sprawach mojej grupie bliżej do stanowiska Rady niż do stanowiska Parlamentu. Należy jednak pamiętać, że jesteśmy zupełnie jednomyślni w kwestii redukcji emisji: emisje należy zmniejszyć. Pozostaje kwestia, jak to zrobić. Niektórzy chcą zrobić to w kosztowny sposób, za pomocą aukcji, my chcemy zrobić to w sposób ekonomiczny, za pomocą benchmarkingu.
Przedstawiciel Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego otwarcie wyraził podczas negocjacji życzenie, aby podnieść ceny i w ten sposób być może skłonić konsumentów do zmiany nawyków. Nasza grupa nie wierzy w taką logikę tak długo, jak długo handel uprawnieniami jest jednostronny. Dopóki tak jest, to tylko podatek. Gdyby handel uprawnieniami miał charakter globalny, wówczas aukcje byłyby dobrym wyborem. Cena praw do emisji mogłaby łatwo odzwierciedlać ceny konsumenckie, co zachęcałoby konsumentów do szybkiego wyboru czystszych produktów. Nigdy nie wiadomo, lecz sektory wyłącznie wysokoemisyjnej produkcji mogłyby wrócić do źródeł. Niestety środowisko konsumenta nie funkcjonuje obecnie w ten sposób. Produkty, które są wytwarzane w mniej czysty sposób poza UE, są bardziej konkurencyjne na globalnych rynkach. Ma to zasadnicze znaczenie dla miejsc pracy. Mam nadzieję, że Rada będzie mogła poprawić te ustalenia w satysfakcjonujący sposób.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) Unia Europejska podjęła zobowiązanie do zamknięcia sprawy zmian klimatu do stycznia 2009 roku.
Wynik negocjacji będzie szczególnie ważny w kontekście konferencji ONZ, która odbędzie się w Poznaniu, gdzie zobowiązanie UE do redukcji emisji dwutlenku węgla i wspierania uboższych krajów zostanie poddane ocenie.
Musimy mieć pewność, że nasze cele pozostają ambitne, tak aby podpisać międzynarodowe porozumienie, które będzie dostatecznie motywować kraje rozwijające się do podążania za naszym przykładem.
Jeżeli międzynarodowe porozumienie zostanie podpisane, wciąż musimy traktować priorytetowo zwiększenie naszych celów z 20% do 30% po 2020 roku, nawet jeżeli takie przejście będzie wynikiem nowych negocjacji.
Bardziej ambitny cel długoterminowy pozwoli Unii Europejskiej zachować wiarygodność głównego gracza w walce z globalnym ociepleniem i pomoże osiągnąć pomyślne wyniki w trakcie przyszłych negocjacji w Kopenhadze.
Carl Schlyter
(SV) Pani przewodnicząca! Obiecaliśmy ONZ i innym, że zredukujemy emisje o 20-45%. Teraz nie chcemy nawet przystać na 20%. Zamiast tego Rada Ministrów próbuje w trakcie negocjacji zdjąć z nas odpowiedzialność i przerzucić ją na kraje rozwijające się. Mechanizmy czystego rozwoju coraz bardziej oznaczają brudny rozwój, do którego zmusza się biedne kraje, aby wzięły naszą odpowiedzialność na swoje barki, podczas gdy my oczekujemy, że będziemy tam mogli zabezpieczyć inwestycje dla nas samych. Kiedy te państwa muszą stworzyć własną politykę klimatyczną, muszą za nią drogo płacić. Polityka klimatyczna musi obejmować zarówno pomoc, jak i środki na szczeblu krajowym.
Pakiet dotyczący przemysłu motoryzacyjnego, który odnosi się do emisji pochodzących z pojazdów, jest tak bezwartościowy, że emisja wynikająca z produkcji papieru, na którym został zapisany, jest większa niż to, co będzie można zachować w obszarze klimatu Europy i Ziemi. Pakiet jest zły dla przemysłu motoryzacyjnego, zły dla środowiska i dla konsumentów, którzy w przyszłości chcą samochodów o niskim zużyciu energii.
Bairbre de Brún
- (GA) - Pani przewodnicząca! Unia Europejska musi uzgodnić ambitne cele, tak aby Europa zajmowała wiodącą pozycję w walce ze zmianami klimatu. Mamy okres gospodarczej niepewności, lecz recesja gospodarcza powinna obudzić w nas odwagę do szybkiego przestawienia się na nową ekologiczną gospodarkę, tak aby uporać się z wieloma starymi problemami związanym z popytem na ropę i wyczerpywaniem się źródeł energii.
Jeżeli chodzi o zakłady ogólnego spalania stacjonarnego, ważne jest, aby powstała nowa norma wydajności dotycząca emisji, którą należy wdrożyć w każdej elektrowni najpóźniej od 2015 roku. Ważne jest również, aby wprowadzić stałe kryteria monitorowania i bezpieczeństwa.
Colm Burke
Pani przewodnicząca! Kwestii zmian klimatu nie można dłużej postrzegać wyłącznie z perspektywy środowiska, musi ona zostać włączona w główny nurt działań, jako przekrojowa koncepcja w różnych obszarach polityki, włącznie z rozwojem i prawami człowieka. To problem nie tylko przyszłości, lecz również teraźniejszości. Zmiany klimatu negatywnie wpływają na podstawowe zasoby naturalne ubogich społeczeństw, w tym na glebę i zasoby wody. Następnie ludzie są zmuszani do migracji, aby przeżyć. Takie fale migracyjne mogą mieć skutki destabilizujące i zagrażać ogólnemu bezpieczeństwu wewnętrznemu poszczególnych krajów, regionów lub obszarów nadbrzeżnych.
Jako członek Komisji Spraw Zagranicznych byłem w tym roku z wizytą na obszarach nadbrzeżnych w Czadzie i w Sudanie. Widziałem zniszczenia spowodowane wojną i brakiem jedzenia. Zmiany klimatu jeszcze pogorszą tego rodzaju sytuacje. Niestety ci, którzy są narażeni na największe ryzyko, ponoszą najmniejszą odpowiedzialność za powstanie takiej sytuacji. Dlatego cieszę się, że moi koledzy w Parlamencie chcą odgrywać wiodącą rolę w tej sprawie. UE, Stany Zjednoczone i inne światowe mocarstwa muszą działać.
Jean-Louis Borloo
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu Piebalgs, panie komisarzu Dimas, panie i panowie! W pierwszej kolejności chciałbym podziękować państwu za przeprowadzenie tej debaty, która ma zasadnicze znaczenie dla tych z nas, którzy jednocześnie uczestniczą w konferencji w Poznaniu i w posiedzeniu Europejskiej Rady ds. Środowiska, i którzy wezmą udział w posiedzeniu Rady ds. Energetyki w przyszły poniedziałek, a następnie w posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 11-12 grudnia. To ważne, że każdy mógł wyrazić opinię na prawdopodobnie jeden z najtrudniejszych tematów, którymi przyszło nam się zajmować, ponieważ wiąże się on z radykalną zmianą wielu aspektów naszej polityki gospodarczej i społecznej, energia jest bowiem niezwykle ważnym czynnikiem w tym wszystkim, wraz ze swoim wymiarem moralnym, etycznym i przyrodniczym, poszanowaniem przyrody i oczywiście zmianami klimatu.
Na początek chciałbym zwrócić się do wszystkich tych, którzy wyrażają wątpliwości co do zmian klimatu, aby powiedzieć im, że sama potrzeba ewentualnego odzwyczajenia się od ropy sprawia, że dyrektywa ma zasadnicze znaczenie. Czy robimy to ze względu na zmiany klimatu, czy też w celu zmiany koszyka energetycznego i jego terytorializacji, w każdym przypadku cały pakiet jest odpowiedni.
Druga uwaga, którą chciałbym poczynić, jeżeli mogę, jest skierowana do Komisji, która niezwykle dokładnie wykonała bardzo ważną pracę wstępną. Na tym etapie uwzględniono cele zaproponowane przez komisje i popierane przez Rady Europejskie podczas prezydencji niemieckiej, należy zatem uznać je za prawidłowe. Sądzę, że każdy je popiera, a ten ogromny trud koncepcyjny, aby ująć rzeczy, które wydają się tak różne, tak nieprzystające, bezwzględnie zasługuje na uznanie. Uważam, że z tego punktu widzenia istnieje szerokie porozumienie między instytucjami. Pytania dotyczą metod.
Z mojej strony zależy mi bardzo na tym, aby wspomnieć raz jeszcze o płaszczyźnie zaufania uzgodnionej z Parlamentem w ramach rozmów trójstronnych, przy czym mam świadomość trudnego stosunku posłów do PE do rozmów trójstronnych; to nie umyka niczyjej uwadze. Niemniej jednak nasze międzynarodowe zobowiązania, nasze międzynarodowe spotkania mają ogromne znaczenie. Konferencja w Kopenhadze jest prawdopodobnie najważniejszym spotkaniem, jakie ludzkość odbędzie ze samą sobą. Nie możemy nie pokazać, że Europa jest zdolna do porozumienia w tych kwestiach.
Oczywiście mamy różne problemy dotyczące konkurencyjności. Panowie posłowie Watson, Hoppenstedt i Davies! Tak, finansowanie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla należy oczywiście uwzględnić w takiej czy innej formie, teraz lub nieco później. To oczywiście kwestia metody. Podobnie należałoby uznać za nieodpowiedzialne popieranie ucieczki emisji. Uważam, że w tej kwestii znaleźliśmy rozwiązania, które zasadniczo są dość rozsądne.
Co do istoty, chciałbym naprawdę powiedzieć, że zawsze przychodzi w życiu czas, kiedy koncentrujemy się bardziej na metodzie metody niż na celu i sposobie jego osiągnięcia. Metody mogą się zmieniać, nawet jeżeli cel i gwarancja jego osiągnięcia na to nie pozwalają. Istnieje logika praw autorskich do metody; dotyczy to Komisji, jak również sprawozdawców różnych komisji Parlamentu. Jedyna rzecz, która do nas należy, polega na tym, że dysponujemy policzalnymi publicznymi środkami finansowymi, aby osiągnąć w ujęciu krótko-, średnio- i długoterminowym cele, które sobie wyznaczyliśmy.
Na koniec, moja ostatnia uwaga będzie skrupulatnym echem tego, co zostało powiedziane w tej bardzo ważnej Izbie. Nie mamy do czynienia z negowaniem negocjacji, lecz z przyspieszeniem wszystkich procesów. Mogę państwu powiedzieć, że posłowie do PE pracowali wczoraj do 2 w nocy i jeszcze dziś rano, aby osiągnąć porozumienie w sprawie emisji CO2 pochodzących z samochodów. Można dyskutować o pierwszych trzech latach, lecz można również dyskutować o celu wyznaczonym na poziomie 95 gramów, który jest kluczowym czynnikiem rozwoju naszego przemysłu.
We wszystkich naszych kwestiach można dyskutować o tym, jak zająć się stopniowością. Jedyna ważna sprawa dla nas polega na tym, aby nie penalizować, lecz umożliwiać konkurencję i gwarantować osiągnięcie każdego z trzech celów, ponieważ wszystkie one współdziałają i są całkowicie współzależne.
To w skrócie chciałem powiedzieć, mając na uwadze, że zrobiłem notatki z każdej wypowiedzi, punkt po punkcie. Mogą być państwo pewni, że przekażę je Radzie na dzisiejszym spotkaniu i Radzie, która odbędzie się 11 grudnia. W każdym razie chciałbym państwu szczerze podziękować.
Andris Piebalgs
komisarz. - Pani przewodnicząca! Dzisiejsza debata skupiała się głównie na wyzwaniu związanym ze zmianami klimatu. To prawda, że wyzwanie jest ogromne, lecz dotyczy to również wyzwania wiążącego się z energetyką, któremu stawiamy czoło. Obserwowaliśmy zmienność cen niosącą ze sobą wyzwania w obszarze bezpieczeństwa dostaw, a jest to obszar szczególnie ważny dla Unii Europejskiej, w której rośnie zależność od importu energii. Pakiet stanowi również podstawę do rozwiązania problemu bezpieczeństwa energetycznego nie tylko w Unii, lecz również w innych częściach świata. Jeżeli dokonamy zmian technologicznych, uzyskamy bardzo różne i bezpieczne źródła energii, które będą mogły być stosowane na całym świecie.
Uważam, że dzisiejsza debata była bardzo pozytywna i bardzo wyraźnie dowiodła zaangażowania Parlamentu w szybkie znalezienie rozwiązań. Jestem za to bardzo wdzięczny. Z mojej strony i ze strony moich kolegów mogę zapewnić, że Komisja podejmie wszelkie starania, aby ułatwić porozumienie między Parlamentem a Radą jeszcze w grudniu.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Pani przewodnicząca! Ja również chciałbym podziękować posłom do Parlamentu Europejskiego za udział w dzisiejszej debacie i za ich konstruktywne opinie. Ponadto chciałbym podziękować prezydencji francuskiej, która niestrudzenie pracowała wraz z Parlamentem Europejskim i z Komisją nad znalezieniem rozwiązań, które byłyby zgodne z naszymi celami w obszarze środowiska, z naszą sytuacją i problemami państw członkowskich czy sektorów europejskiego przemysłu, a także przedsiębiorstw.
Rada i Parlament Europejski wykazały wolę osiągnięcia porozumienia w pierwszym czytaniu i sądzę, że do czasu następnego posiedzenia Parlamentu Europejskiego za dwa tygodnie, wszystkie pozostałe kwestie zostaną rozstrzygnięte. Do tego czasu będziemy mieć już porozumienie, które umożliwi nam osiągnięcie naszych celów w dziedzinie środowiska, a należy do nich redukcja emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej. Unia Europejska tego potrzebuje, aby mogła odpowiednio zwalczać skutki zmian klimatu i uniknąć innych problemów, na przykład problemu przenoszenia przedsiębiorstw poza terytorium Unii Europejskiej, gdzie nadal można emitować dwutlenek węgla bez żadnych ograniczeń. Musimy zatem podjąć wszelkie niezbędne środki. Taki jest cel propozycji Komisji, taki jest również cel współpracy między trzema instytucjami: chcemy umożliwić znalezienie odpowiednich rozwiązań. Jestem przekonany, że za dwa tygodnie, na posiedzeniu będziemy mieli porozumienie.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 142 rozporządzenia)
Alessandro Battilocchio  
na piśmie. - (IT) Ochrona środowiska i walka ze zmianami klimatu są ważnymi priorytetami całej wspólnoty międzynarodowej. Jak zawsze utrzymywałem przez ostatnie lata, postęp w badaniach umożliwia nam przyjęcie obiektywnego rozumowania, również w stosunku do źródeł energii, które są często demonizowane. W świetle obecnego postępu technologicznego, aby wspierać proces stabilizacji geopolitycznej i zapewnić większe bezpieczeństwo na szczeblu międzynarodowym, należy dywersyfikować źródła energii i ograniczać zależność od dostaw. Z tej perspektywy, w celu poprawy sytuacji krajów zapóźnionych w tym względzie, tak jak na przykład Włochy, potrzebujemy poważnej debaty o energii jądrowej ze szczególnym odniesieniem do obiektów trzeciej generacji .
Ivo Belet  
na piśmie. - (NL) Stoimy w Europie na rozdrożu historii. Postanowiliśmy objąć światowe przywództwo w walce z globalnym ociepleniem. Nadszedł czas, aby spełnić obietnicę.
Rozumiemy, że - między innymi - nasi przyjaciele w Polsce chcą gwarancji, że nie będą płacić największego rachunku za porozumienie klimatyczne. To dlatego UE musi więcej inwestować w nową czystą technologię węglową oraz wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla.
Porozumienie w sprawie redukcji emisji CO2 pochodzących z nowych samochodów, które zostało zawarte w tym tygodniu, spotkało się z krytyką, ponieważ nie jest dostatecznie ambitne. O ile ten krytycyzm jest częściowo uzasadniony, powinniśmy również dostrzec pozytywne aspekty. Na pewno zaczniemy działać od 2012 roku, choć stopniowo, i musimy utrzymać cel osiągnięcia maksymalnie 95 g CO2/km do 2020 roku.
Na szczęście w porozumieniu znajdują się również zdecydowane zachęty do produkcji samochodów elektrycznych lub hybrydowych. Producenci powinni zrozumieć, że nie mają nic do stracenia, otwarcie stawiając na pojazdy przyjazne środowisku. Rządy powinny zachęcać do tego zwrotu z większą stanowczością, stosując zachęty podatkowe. Z punktu widzenia konsumentów, którymi również jesteśmy, co powstrzymuje nas od kupowania tych przyjaznych środowisku samochodów już teraz? Dzisiaj dostępne są samochody klasy średniej, które nie spełniają normy europejskiej na 2012 rok. Zatem ...
Richard Corbett  
na piśmie. - Wyrażam zadowolenie z powodu postępów w rozmowach między Parlamentem a Radą, które były prowadzone w ciągu kilku ostatnich dni i wczoraj do późna w nocy. Został jeszcze odcinek do pokonania, zatem wzywam obie strony, aby ostatni raz podjęły trud osiągnięcia porozumienia, które będzie mogło być zatwierdzone w Parlamencie przed świętami Bożego Narodzenia. Aby pakiet środków mógł zostać zaakceptowany przez Parlament, musi być dostatecznie solidny, by prowadził do osiągnięcia uzgodnionych celów UE dotyczących 20% redukcji emisji CO2 i 20% wzrostu wykorzystania odnawialnych źródeł energii do 2020 roku, ale również by umożliwił nam dalsze zwiększenie celu do 30% w przypadku międzynarodowego porozumienia. Cieszę się również, że prawdopodobnie osiągnięto porozumienie w sprawie zastosowania surowego kryterium zrównoważonego rozwoju w stosunku do celu dotyczącego biopaliw.
Niektórzy uznali omawiany pakiet środków za skrajny. Jeżeli tak, to ja jestem ekstremistą - lecz chciałbym powiedzieć, że umiarkowanie w obliczu zagrożenia dla przyszłości planety nie byłoby cnotą, ani zdecydowane działanie - wadą.
András Gyürk
, na piśmie. - (HU) Kiedy rozmawiamy o stanie pakietu klimatycznego Unii Europejskiej, nie możemy pomijać ewentualnych konsekwencji kryzysu gospodarczego. Mianowicie, jeżeli rządy wydadzą zgromadzone rezerwy finansowe przede wszystkim na ratowanie banków, wówczas istotne inwestycje energetyczne mogą ulec opóźnieniu.
Pomimo kryzysu Europa potrzebuje jak najszybciej inwestycji w rozwój odnawialnych źródeł energii i istotną poprawę efektywności energetycznej. Musimy inwestować dzisiaj, aby odnawialne źródła energii mogły być konkurencyjne w bliskiej przyszłości.
Z powyższych względów utworzenie funduszu energetycznego UE jest pilnym zadaniem. Ten instrument pieniężny służyłby przede wszystkim wspieraniu poprawy efektywności energetycznej i rozpowszechnianiu wykorzystywania odnawialnych źródeł energii. Ponadto, jeżeli naprawdę chcemy usprawnić wspólną politykę klimatyczną i energetyczną Unii Europejskiej, ten zamiar musi również znaleźć odzwierciedlenie w następnym siedmioletnim budżecie. Oprócz poprawy wsparcia UE należy zagwarantować państwom członkowskim dostateczną swobodę nie tylko w uwzględnianiu różnic regionalnych, lecz również w tworzeniu własnych instrumentów polityki klimatycznej.
Tymczasowe złagodzenie cen tradycyjnych dostawców energii nie powinno wzbudzać samozadowolenia u decydentów, ani prowadzić do odkładania na później zobowiązań podjętych w odniesieniu do odnawialnych źródeł energii. Jeżeli w cieniu kryzysu Unia Europejska przestanie patrzeć na cele, które sama wyznaczyła, może to być szkodliwe dla jej wiarygodności i roli przywódcy w obszarze zmian klimatu.
Marusya Ivanova Lyubcheva  
Zbyt długo dyskutowaliśmy o jednym problemie, jednakże mniej czasu pozostaje na jego rozwiązanie. Globalne procesy związane ze zmianami klimatu należy rozwiązać na podstawie długoterminowego planu i konkretnych środków, które muszą podjąć wszyscy gracze w globalnej gospodarce.
Istnieje kilka kluczowych działań, które należy poddać pod dyskusję:
· inwestycje w nowe technologie - przemysł tworzy problemy, lecz z pomocą nowych technologii będzie można je rozwiązać. Dlatego musimy dać przemysłowi szansę na inteligentny rozwój, który odpowiada naszym celom;
· obowiązkowe wdrożenie alternatywnego wariantu, jednak bez negatywnego oddziaływania na środowisko; zapewnienie zabezpieczeń w używaniu energii jądrowej, której również należy dać szansę - stwierdzam to również jako przedstawicielka Bułgarii, która brała udział w tym procesie;
· inwestycje w edukację i naukę w służbie zrównoważonego rozwoju - bez tego nie można mówić o skutecznej walce ze zmianami klimatu, ponieważ te inwestycje zapewniają odpowiednie przygotowanie indywidualne i organizacyjne.
Rovana Plumb  
W dniu 23 stycznia 2008 r. Komisja Europejska przyjęła pakiet w sprawie odnawialnych źródeł energii i zmian klimatu.
W pakiecie - na podstawie kryteriów i celów - podzielono między państwa członkowskie cele UE przyjęte na wiosennym szczycie Rady Europejskiej. Są nimi: redukcja emisji gazów cieplarnianych co najmniej o 20% na szczeblu UE do 2020 roku i - w tym samym okresie - 20% wzrost odnawialnych źródeł energii w ogólnym zużyciu energii oraz 20% wzrost efektywności energetycznej.
Możemy podjąć negocjacje w każdym obszarze, lecz nie możemy negocjować z przyrodą. Z tego względu, aby móc spełnić zobowiązania w kwestii redukcji emisji gazów cieplarnianych i zwiększenia wykorzystania odnawialnych źródeł energii, konieczne są poważne reformy strukturalne w każdym z obszarów gospodarki.
Rumunia przyjmie krajowe zobowiązania wynikające z pakietu legislacyjnego, które będą miały istotne oddziaływanie na płaszczyźnie gospodarczej i społecznej.
Zakończenie negocjacji na temat pakietu w sprawie odnawialnych źródeł energii i zmian klimatu stwarza okazję do znalezienia równowagi między walką ze zmianami klimatu, większym bezpieczeństwem dostaw a propagowaniem konkurencyjności i wzrostu gospodarczego, jak również tworzeniem miejsc pracy.
Nicolae Vlad Popa  
Cieszymy się, że negocjacje między Parlamentem Europejskim a Radą na temat pakietu w sprawie odnawialnych źródeł energii i zmian klimatu prowadzą do osiągnięcia porozumienia.
Na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 11-12 grudnia 2008 r. zostaną podjęte decyzje w sprawie wszystkich elementów związanych z pakietem.
Przygotowując się do dyskusji, która odbędzie się w dniach 11-12 grudnia, 28 listopada Rumunia wraz ze Słowacją, Węgrami, Bułgarią, Litwą i Łotwą złożyła propozycję podziału wpływów z aukcji uprawnień do emisji CO2 na podstawie następującego wzoru: (90 - x)% + 10% + x%, gdzie x oznacza kwotę przekazaną tym państwom członkowskim, którym udało się zredukować emisje o ponad 20% zgodnie z pułapami emisji określonymi w Kioto w 2005 roku.
Rumunia uważa również, że należy bezwzględnie przewidzieć klauzulę o przeglądzie w 2014 roku, jednakże bez rozważania zwiększenia 20% (lub 10%) celów redukcji, a jedynie po to, by ułatwić ewentualne dostosowanie mechanizmów przy uwzględnieniu specjalnych warunków występujących w danym okresie (których nie można teraz przewidzieć).
Esko Seppänen  
na piśmie. - (FI) System handlu uprawnieniami do emisji zawiera dwa warianty do wyboru. Z jednej strony mamy model maklerski, a z drugiej model przemysłowy. Model maklerski daje szansę trzykrotnego spekulowania tym, którzy nie potrzebują praw do emisji do produkcji, lecz kupują je w celu odsprzedania przedsiębiorstwom wytwórczym po wyższej cenie. Takie podmioty mogą kupować uprawnienia na aukcjach i na wtórnym rynku giełd uprawnień do emisji, i wciąż spekulować nimi na giełdach energetycznych. Chociaż są uprawnienia do emisji, ludzie mogą nawet spekulować pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi, unikając całkowicie giełd. Dlatego musimy wybrać model przemysłowy pozbawiony możliwości spekulacji, gdzie cele ograniczenia emisji osiąga się za pomocą benchmarkingu, przy zastosowaniu najlepszej dostępnej technologii wprowadzającej standardy redukcji.
Søren Bo Søndergaard  
na piśmie. - (DA) W poniedziałek wieczorem największe grupy polityczne w Parlamencie Europejskim uzgodniły z Radą Ministrów kompromis w sprawie wymogów dotyczących emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych, na mocy którego przemysł motoryzacyjny będzie mógł dalej podążać brudną drogą, bez konieczności wprowadzania zmian aż do 2019 roku.
UE przyjęła cele klimatyczne ONZ, zgodnie z którymi kraje uprzemysłowione mają ograniczyć emisje CO2 od 25 do 40% do 2020 roku. Porozumienie w sprawie emisji CO2 pochodzących z samochodów jest ukłonem w stronę przemysłu motoryzacyjnego i potwierdza jedynie, że obietnice UE dotyczące zmian klimatu nie są warte papieru, na którym zostały spisane.
Każdorazowo gdy UE rzekomo podejmuje konkretny krok, aby spełnić własne obietnice i cele, słyszymy wszystkie możliwe wymówki, dlaczego nie można tego robić.
To niewiarygodne, że większość w Parlamencie Europejskim jest gotowa poprzeć trwanie w tej hańbie.
María Sornosa Martínez  
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Przyjęcie pakietu energetyczno-klimatycznego powinno służyć jako list intencyjny, dający nam możliwość wysłania krystalicznie czystego sygnału całemu światu, aby zawrzeć w przyszłym roku w Kopenhadze ambitne porozumienie.
W pełni popieram stwierdzenie komisarza Dimasa, że kryzys finansowy pokazał, jak lekkomyślnym posunięciem jest brak poważnego traktowania oczywistych sygnałów alarmowych.
W przypadku zmian klimatu nie możemy sobie pozwolić na powtórzenie tego błędu, jeżeli chcemy zapobiec niebezpiecznym i prawdopodobnie katastroficznym z gospodarczego i społecznego punktu widzenia konsekwencjom w nadchodzących dziesięcioleciach.
Musimy wykazać się poczuciem odpowiedzialności i podjąć śmiałe decyzje o przyjęciu czystego, efektywnego modelu energetycznego, a także zapewnić narzędzie, którego potrzebują nasi obywatele, aby mieć świadomość zmian klimatu i odpowiednio postępować. Nadszedł na to czas.
Dlatego publicznie apeluję do Izby i państw członkowskich o poparcie tego pakietu legislacyjnego podczas nadchodzącego posiedzenia plenarnego, ponieważ ten z pewnością pozwoli nam podjąć główne wyzwania, przed którymi stoimy.
Andrzej Jan Szejna  
na piśmie. - (PL) Oszustwa podatkowe godzą w zasadę sprawiedliwego i przejrzystego opodatkowania oraz zwyczajnie szkodzą podstawom funkcjonowania Wspólnot. Niższe wpływy do budżetu Unii powodują, iż nie jesteśmy w stanie w pełni realizować polityk.
Walka z oszustwami podatkowymi w dużym stopniu należy do kompetencji państw członkowskich, jednak nie powinny one działać osobno. Istnieje wyraźna potrzeba skoordynowania współpracy na szczeblu wspólnotowym oraz wzmocnienia współpracy pomiędzy administracją państw członkowskich i Komisją Europejską.
W związku z faktem, iż poważna reforma podatku VAT jest działaniem długofalowym, ale i bardzo czasochłonnym, w omawianym sprawozdaniu postanowiono, iż należy podjąć środki konwencjonalne. Dotyczą one zmiany prawodawstwa w zakresie odpowiedzialności podatnika w przypadku niezłożenia lub nieprawidłowego złożenia w terminie wymaganych dokumentów, skrócenia terminu uzyskiwania danych oraz szybkiego korygowania nieścisłych danych, a także przyspieszenia wymiany informacji związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.
