Rozwiązanie problemu dotyczącego niedoboru wody i susz w Unii Europejskiej (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie pana posła Richarda Seebera w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, w sprawie sposobu rozwiązania problemu dotyczącego niedoboru wody i susz w Unii Europejskiej.
Richard Seeber
Panie przewodniczący! Najpierw chciałbym podziękować kontrsprawozdawcom i Komisji za doskonałą współpracę podczas przygotowywania przedmiotowego sprawozdania.
Wszyscy wiemy, że woda jest podstawą wszelkiego życia. Jednak to podstawowe dobro nie jest dostępne w sposób niewyczerpany. W przyszłości do trzech miliardów ludzi dotkniętych zostanie niedoborem wody. Według danych Europejskiej Agencji Środowiska, już w 2007 roku jedna trzecia ludności Europy mieszkała w regionach, gdzie zasoby wody są ograniczone. Problem ten dotyka takich państw jak Cypr, Bułgaria, Belgia, Węgry, Malta, Włochy, Wielka Brytania, Niemcy, Hiszpania i - niestety - wielu innych. Oznacza to nadmierne zużycie wody. Oczywiście zmiany klimatu zaostrzają ten problem. Zjawiska suszy stały się zatem częstsze w ostatnich 30 latach, kosztowały do tej chwili ponad 100 milionów euro. Na skutek suszy w 2003 roku gospodarka UE poniosła straty w przybliżonej wysokości około 8,7 miliarda euro. Te skrajne zjawiska pogodowe miały nie tylko skutki gospodarcze, ale wywarły również wpływ na sytuację społeczeństw i jednostek. W rezultacie fali upałów w 2003 roku, poza ogólnym pogorszeniem się stanu zdrowia ludzkiego, zmarło w Europie około 35 000 osób.
Zauważamy również, że struktura zużycia wody jest bardzo zróżnicowane w obrębie Europy. Średnie zużycie wody w UE waha się od 100 do 400 litrów, choć w rzeczywistości dzienne zużycie 80 litrów na osobę powinno być wystarczające do utrzymania europejskiego standardu życia. Bierze się to z nieefektywności związanej ze stosowaniem przestarzałych technologii oraz z marnotrawstwa wody. Przykładowo, 30% wody we francuskich sieciach wodociągowych po prostu znika. Wskazuje to na ogromny potencjał oszczędności wody w Europie.
Zachodzi zatem pilna potrzeba, żeby Wspólnota także podjęła działania. Komisja podjęła problematykę wodną w szeregu dyrektyw, jak na przykład w sprawie wody do kąpieli, wody pitnej, powodzi, ekologicznych norm jakości wody itp. Jak dotąd niewątpliwie kamieniem milowym w tej dziedzinie była w 2000 roku ramowa dyrektywa wodna wraz z działaniami wdrażającymi. Szczególnie ważne jest obecnie, żeby Komisja zadbała o wykonanie przez państwa członkowskie ich zobowiązań wynikających z tego prawodawstwa.
Zmieniające się ramowe warunki środowiskowe i klimatyczne, większe zużycie wody przez przedsiębiorstwa, w rolnictwie i w gospodarstwach domowych, a także, oczywiście, zmiana zachowań w zakresie zużycia wody, spowodowały zaostrzenie niedoborów wody. Niestety, coraz częściej obserwujemy ekstremalne warunki pogodowe. Z jednej strony występują ulewy, którym towarzyszą powodzie, z drugiej strony coraz częściej zdarzają się okresy suszy, pustoszące całe połacie Europy.
Komunikat, który przedstawiła nam teraz Komisja, stanowi ważny krok we właściwym kierunku, ale niezbędne są działania w celu polepszenia sytuacji. Po pierwsze należy postrzegać niedobory wody i susze jako zjawisko globalne. Nie możemy tutaj, w Europie, skupiać się tylko na naszych problemach, nie zapominajmy o wielkiej liczbie migrantów przybywających do Europy, często z powodu susz.
Po drugie, państwa członkowskie potrzebują współpracy transgranicznej w celu zwalczania niedoborów wody i suszy. Plany zarządzania zawarte w ramowej dyrektywie wodnej wymagają uzupełnień z uwzględnieniem suszy i niedoboru wody. Wzajemna solidarność państw członkowskich w odniesieniu do zasobów wodnych nie oznacza jednak, że zostanie zniesiona ich suwerenność przy podejmowaniu decyzji dotyczących tych zasobów. Moim zdaniem rozwiązanie problemu nie leży również w przerzutach wody na wielkie odległości.
Po trzecie, dokument Komisji nie zawiera ani konkretnych ram czasowych, ani podlegających weryfikacji celów. Bez nich ta strategia nie może zostać wdrożona.
Po czwarte, Europa rzeczywiście powinna starać się zostać światowym liderem w dziedzinie technologii oszczędzania wody. Wymaga to zajęcia się zarówno ludzkim aspektem zagadnienia, jak i, oczywiście, również bieżącymi potrzebami gospodarczymi.
Podsumowując: uważam, że przedstawiono nam dokument wprowadzający istotne ulepszenia do dokumentu Komisji.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Niedobór wody i susza stanowią problem globalny, jest też sprawą oczywistą, że zmiana klimatu pogorszy sytuację i doprowadzi do poważnych niedoborów wody. Ten kierunek zmian został potwierdzony w innym sprawozdaniu w sprawie skutków zmian klimatu, opracowanym przez Europejską Agencję Środowiska w ubiegłym tygodniu.
Częstość i natężenie susz w Unii Europejskiej wzmogły się drastycznie podczas ostatnich 30 lat, dotykając w roku 2003 ponad 100 milionów ludzi w prawie jednej trzeciej UE. Od czasu przedstawienia przez Komisję komunikatu w sprawie niedoboru wody i susz, odnotowaliśmy dalsze dowody na istnienie tej tendencji. Cypr doświadcza najgorszej suszy od 1990 roku. W lecie wstrzymano dostarczanie wody do nawadniania, w rezultacie czego rolnicy stracili 80% plonów. W niektórych okolicach plony uległy całkowitemu zniszczeniu. Szkody szacowane są na 1,5% PKB Cypru. Nie było to zdarzenie odosobnione - rok 2008 jest trzecim kolejnym rokiem suszy na Cyprze.
Jest to zatem odpowiednia chwila, żeby Parlament przeprowadził debatę nad swoim sprawozdaniem dotyczącym niedoboru wody i susz. Z zadowoleniem zauważam, że Parlament skorzystał z tej okazji, dając wyraźny sygnał, że istotne jest rozwiązanie tego problemu.
Globalne ocieplenie, wzrost liczby ludności i wzrastające zużycie wody na mieszkańca oznaczają większy nacisk na zasoby wodne. W rezultacie niedobory wody oraz susze stają się coraz bardziej prawdopodobne i powodują skutki dotykające bezpośrednio ludności i sektorów gospodarki, które zależą od zaopatrzenia w wodę, jak na przykład rolnictwo, turystyka, przemysł, energetyka i transport. Występują też niekorzystne skutki uboczne w zakresie różnorodności biologicznej i jakości wody. Wzrasta zagrożenie pożarami lasów i powierzchnia użytkowanych gruntów. Jeśli nie podejmie się pilnych działań, całe regiony staną w obliczu zagrożenia pustynnieniem, zarówno w obrębie Unii Europejskiej, jak i poza nią.
W celu zapobieżenia tej sytuacji, naszym głównym priorytetem musimy uczynić przeniesienie nacisku na praktyki prowadzące do efektywnego wykorzystania i oszczędności wody. Równocześnie na wszystkich szczeblach zastosowane zostaną środki mające na celu oszczędność wody. Aby to osiągnąć, trzeba będzie zaangażować całą ludność, nie wystarczą środki podjęte przez rządy.
Najnowszy sondaż Eurobarometru, w którym pytano mieszkańców o ich stosunek do zmian klimatycznych, wskazuje, że 62% Europejczyków uznaje zmianę klimatu/ocieplenie globalne za dwa najpoważniejsze problemy dzisiejszego świata, podczas gdy 68% uważa, że najpoważniejszym problemem jest "ubóstwo, niedobór żywności i wody pitnej”. W tym kontekście dobrą wiadomością jest to, że obawy wyrażane przez społeczeństwo znajdują odzwierciedlenie w postępowaniu ludzi - 61% Europejczyków deklaruje, że podjęli osobiście działania w celu zwalczania zmiany klimatu, a ponad połowa zmniejszyła domowe zużycie wody.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem bardzo rad, że państwa w sprawozdaniu z zadowoleniem przyjęto komunikat Komisji oraz poparto proponowany pierwszy pakiet środków politycznych. Pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Seeberowi, za doskonałą pracę włożoną w przygotowanie sprawozdania, jak również pani poseł Herranz Garcíi i pani poseł Garcíi Pérez z Komisji Rolnictwa i Komisji Rozwoju Regionalnego, za ich pozytywny i konstruktywny wkład. Pomiędzy sprawozdaniem i wnioskami przyjętymi w poprzednim roku przez Radę występuje daleko idąca zgodność w zakresie proponowanych działań. Zadaniem na dziś jest przekształcenie tego politycznego poparcia w realne działania.
Iratxe García Pérez
Panie przewodniczący! Chciałabym rozpocząć od pogratulowania panu posłowi Seeberowi tego sprawozdania oraz stwierdzenia, że w Komisji Rozwoju Regionalnego jesteśmy świadomi, iż niedobór wody stał się jednym z podstawowych wyzwań dla polityki spójności, gdyż do tej pory dotyka 11% ludności i 17% obszaru Unii Europejskiej.
Należy wziąć pod uwagę ten aspekt w przyszłej polityce spójności, wykorzystując środki i instrumenty niezbędne do osiągnięcia tego celu. Władzom regionalnym i lokalnym należy zwrócić uwagę na oferowane przez fundusze strukturalne możliwości rozwiązania problemu efektywnego wykorzystywania wody w zakresie oszczędności i powtórnego wykorzystywania.
Musimy również wezwać Komisję do wsparcia uruchomienia Europejskiego Obserwatorium ds. Susz, do działania na rzecz uzupełniania danych krajowych, regionalnych i lokalnych.
Na koniec, musimy przyjąć do wiadomości, że niedobór wody i susze wywierają bezpośredni wpływ na spójność społeczną, gospodarczą i terytorialną, ponieważ wpływ ten występuje wyraźniej w pewnych regionach, gdzie dochodzi do porzucania ziemi, pożarów lasów i degradacji gleby, a także znacznych trudności w rozwoju tych regionów.
Esther Herranz García
Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałabym pogratulować panu posłowi Seeberowi wykonanej pracy, ponieważ jego sprawozdanie podejmuje szereg podnoszonych w tej Izbie problemów o kluczowym znaczeniu dla całej Unii Europejskiej - niedoboru wody i susz, które przestały być już tylko problemem południowych krajów europejskich.
Jestem zadowolona, że projekt obejmuje niektóre z poglądów zawartych w opinii, której sprawozdawcą byłam w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, sprzyjających działalności rolniczej, na przykład poprzez podkreślenie znaczenia rolników w zrównoważonym wykorzystaniu dostępnych zasobów. Dotyczy on również kwestii suszy i niedostatku wody jako czynników windujących ceny surowców; jest to aspekt, który w obecnym klimacie jest, jak sądzę, wart podkreślenia, abyśmy zdawali sobie sprawę nie tylko z wymiaru ekologicznego tego problemu, ale także z niektórych najważniejszych konsekwencji gospodarczych.
Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zawarła także pomysł ustanowienia Europejskiego Obserwatorium ds. Susz, wspomnianego również w opinii Komisji Rolnictwa, które pewnego dnia, mam nadzieję, stanie się rzeczywistością.
Tekst, nad którym będziemy jutro głosować, nie obejmuje jednak złożonego przez Komisję Rolnictwa wniosku do Komisji, żeby rozważyła ustanowienie funduszu adaptacyjnego na cele dostosowania gospodarki do przeciwdziałania suszom, co przyniosłoby korzyści wszystkim sektorom, w tym rolnictwu.
Osobiście pragnę wyraźnie stwierdzić, że będę nadal orędować za ustanowieniem tego funduszu. Zaproponuję Parlamentowi ponownie ten pomysł, kiedy Komisja za kilka miesięcy przedstawi swój planowany komunikat w sprawie dostosowania się do zmian klimatycznych.
Sądzę, że po ustanowieniu Funduszu Solidarności, utworzonego w celu złagodzenia strat spowodowanych katastrofami klimatycznymi, nadszedł czas, żebyśmy pomyśleli o instrumencie, który działać będzie zawczasu, finansując działania zapobiegawcze na rzecz obniżenia kosztów ekologicznych i finansowych tych katastrof.
Péter Olajos
w imieniu grupy PPE-DE. - (HU) Dziękuję, panie przewodniczący! Chciałbym najpierw przyłączyć się do pochwał moich koleżanek i kolegów pod adresem pana posła Seebera. Włożył w to zadanie wiedzę fachową oraz ciężką pracę i bardzo zasługuje na sukces i pochwałę. Muszę zaznaczyć, że mamy do czynienia z bardzo ważną sprawą. Dziewięćdziesiąt procent mojego kraju, Węgier, to ziemie zagrożone suszą. Regularne pojawianie się suszy w ostatnich kilku latach spowodowało niebywałe straty w rolnictwie węgierskim, sięgające miliarda euro w samym tylko ostatnim roku. Susza jest zjawiskiem, które nie ogranicza się do krajów na południu. Spowodowała wielkie szkody na Węgrzech, nawet pomimo tego, że przepływają tędy zarówno największa rzeka Europy, Dunaj, jak i siódma co do wielkości Cisa. Mimo to, szeroki na sto kilometrów obszar pomiędzy tymi dwiema obfitymi w wodę rzekami ucierpiał na skutek pustynnienia, a proces ten toczy się i następuje coraz szybciej. Pokazuje to, że Unia Europejska potrzebuje nadrzędnego programu gospodarki wodnej, a zatem przyjmuję z zadowoleniem przedmiotowe sprawozdanie, pokazujące, że Unia Europejska zdecydowała się podjąć działanie w walce o ograniczenie pustynnienia i w interesie jego zwalczania.
Wczoraj na mój wniosek Komisja Budżetowa poparła projekt pilotażowy wzywający do pomocy w zwalczaniu pustynnienia. Wszyscy jednak musimy wnieść większy wkład w rozwój efektywnych praktyk w rolnictwie i nadrzędnego programu gospodarki wodnej. Istotne są także działania, jakie musimy podjąć w celu zracjonalizowania wykorzystania wody przez ogół mieszkańców. W wyniku zmiany klimatu skutki regularnych okresów niedoboru wody będą prawdopodobnie coraz wyraźniejsze i każda kropla wyparowanej wody będzie powodować jakieś konsekwencje.
Na koniec, pragnę zwrócić państwa uwagę na sprawę odpowiedzialności w skali globalnej. Ze względu na utrzymujący się dynamiczny wzrost liczby ludności na świecie i coraz większy nacisk na przemysł, rolnictwo i zasoby wodne w krajach rozwijających się, Europa musi ponownie ocenić swoje rezerwy wody. Oszczędzanie i zwiększanie tych zasobów jest naszą powinnością i jesteśmy za to odpowiedzialni. Dziękuję.
Edite Estrela
W imieniu mojej grupy, Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, chciałabym podziękować sprawozdawcy za jego pracę. To ważne sprawozdanie, zawierające właściwe propozycje dotyczące tego, w jaki sposób Unia Europejska może podjąć wyzwanie związane z niedoborem wody i suszami. Nie jest to nowy problem, ale sytuacja stała się bardziej dotkliwa i powszechniejsza. Susza w roku 2003 dotknęła ponad 100 milionów ludzi i jedną trzecią terytorium UE, a także kosztowała gospodarkę europejską 8,7 miliona euro. Niedobór wody nie dotyka już tylko krajów na południu Europy; jak już tu wspomniano, jego oddziaływanie stało się już odczuwalne w środkowej i północnej Europie, a sytuacja ta ulega pogorszeniu z powodu zmiany klimatu.
Unia Europejska musi podjąć pilne działania zmierzające do rozwiązania dwu kwestii - nadmiernego zużycia i marnotrawstwa wody. Zgodnie z danymi Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, istnieją ogromne potencjalne możliwości oszczędności wody w Europie. W przybliżeniu można oszczędzić 40% wody zużywanej w Europie. Co więcej, w Europie nadal marnotrawi się co najmniej 20% wody z powodu nieefektywnego wykorzystania. A zatem w pełni uzasadnione są poprawki dotyczące powtórnego wykorzystania ścieków i odsalania, które wniosłam, a które Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności przyjęła. Ponadto, ponieważ wycieki z rur prowadzą do znacznego marnotrawstwa, sugeruję, żeby państwa członkowskie mogły wykorzystywać fundusze strukturalne w celu doskonalenia i odnawiania istniejącej infrastruktury. Nie jest możliwe szerzenie kultury oszczędzania wody bez zaangażowania obywateli. Niezbędne jest zatem propagowanie świadomości społecznej i prowadzenie kampanii informacyjnych. Woda jest dobrem publicznym, ale jej brakuje. Wszyscy musimy przyczyniać się do obniżania konsumpcji i zwalczać marnotrawstwo, tak by woda była dostępna wszystkim po godziwej cenie.
Zanim zakończę, chciałabym zapytać Radę i Komisję, kiedy mechanizm wsparcia z Funduszu Solidarności zostanie uelastyczniony. Ponieważ susza jest anormalnym zjawiskiem naturalnym, wywierającym poważny, trwały wpływ na warunki życia i stabilność socjoekonomiczną dotkniętych regionów; byłoby pomocne, gdyby z funduszu można było udzielać wsparcia w sytuacjach o charakterze lokalnym, a także, gdyby istniała możliwość finansowania szkód publicznych i prywatnych,
Anne Laperrouze
w imieniu grupy ALDE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Ożywione debaty, które prowadziliśmy ostatnio w sprawie energii wykazały, że energia jest wartościowym zasobem i podstawową potrzebą. No dobrze, a jak to jest z wodą? Jest jeszcze bardziej drogocenna. Jesteśmy świadomi niedoboru wody w krajach rozwijających się. A co w Europie? Dla Europy woda jest też cennym zasobem. Przestańmy ją marnować; zacznijmy oszczędzać ten zasób.
Sprawozdanie, które zostanie jutro poddane pod głosowanie, jest wyczerpującym sprawozdaniem uwzględniającym aspekty techniczne, jak np. wycieki z sieci wodociągowych służących do dystrybucji wody, jak również aspekty polityczne i społeczne, takie jak zużycie wody i podnoszenie poziomu świadomości oszczędnego używania wody. Nasza odpowiedzialność za wodę jest indywidualna i zbiorowa. Sprawozdanie dotyczy problemów wywołanych niedoborem wody i suszą, które bywają zarówno bezpośrednie, jak i długofalowe, w kontekście zmiany klimatu.
Chciałabym zwrócić uwagę, że istotne jest dzielenie się dobrymi praktykami, ponieważ Europa dotknięta jest niedoborem wody i suszą w rozmaitym stopniu, a zatem kluczowe znaczenie ma praktyczne doświadczenie wszystkich regionów, jeśli chcemy uniknąć tych zjawisk lub radzić sobie z nimi. Powiem nawet więcej - można się uczyć zarówno z dobrych jak i złych praktyk.
Jestem również zadowolona, że powiązano kwestie dostępności i jakości wody. Rzeczywiście, Parlament przywiązuje wielką wagę do kwestii jakości wody, w swoich tekstach dotyczących norm jakości środowiska lub obecnej debacie o pestycydach.
Rozwiązanie problemu niedoboru tego zasobu ma wiele aspektów - trzeba zachęcać do prowadzenia badań i wprowadzania innowacji, należy poprawić wykorzystanie w technice i rolnictwie, trzeba zmieniać indywidualne zachowania. Działajmy już teraz, zadając kłam staremu angielskiemu porzekadłu "nigdy nie żałuje się wody, dopóki studnia nie wyschnie”.
Marie Anne Isler Béguin
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Ja również chciałabym podziękować sprawozdawcy za jego pracę. Możemy jedynie podkreślić, że woda stała się drogocennym i rzadkim zasobem.
Sprawozdawca powiedział nam, że 3,2 miliarda ludzi może stanąć w obliczu niedoboru wody. Wiemy też, że Europa nie jest przed tym zabezpieczona. Powinniśmy zatem czynić wszystko co możliwe, żeby oszczędzać ten rzadki zasób. Woda jest wspólnym dobrem i źle się stało, że niektóre z moich poprawek nie zostały przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności.
Oto dlaczego zwracam się bezpośrednio do Komisji. Mam nadzieję, że w ramach reformy WPR przeanalizujemy również niektóre metody uprawy - myślę tu głównie o niektórych technikach nawadniania, które są nieodpowiednie w pewnych regionach Europy, a które należy zarzucić, jeśli mamy przestać marnotrawić wodę.
Szkoda też, że nie uwzględniono poprawki w sprawie chłodzenia elektrowni jądrowych, ponieważ w moim kraju, we Francji, w porze roku, kiedy stany wód w rzekach są bardzo niskie, elektrownie jądrowe muszą być zamykane lub chłodzone przez zraszanie. Jest to absurdalne i szalenie niebezpieczne dla naszych obywateli.
Kartika Tamara Liotard
w imieniu grupy GUE/NGL. - (NL) Panie przewodniczący! Chciałabym zacząć od wyrażenia moich gorących podziękowań dla pana posła Seebera. Wiele osób spośród nas myśli, że czysta woda pitna wygląda tak. Chcę pokazać, że w wielu krajach ta szklanka jest pusta. Wielu ludzi albo wcale nie ma wody, albo wodę, która wygląda tak.
Debaty nad niedoborami ropy są niezwykle gorące, a ja czasem zastanawiam się, dlaczego nie dzieje się tak w przypadku wody. Przecież woda to sprawa życia lub śmierci. Ludności na świecie wciąż przybywa, a ilość dostępnej czystej wody pitnej wciąż się zmniejsza. Niedobory wody występują nawet w Europie. Obejmuje to "ukryty” niedobór wody, kiedy, na przykład, gospodarstwom domowym odcina się dostawy wody pitnej. Przyczyny bywają różne, na przykład kiepski systemy kanalizacyjne, "pełzająca” liberalizacja usług użyteczności publicznej, stosowanie pestycydów i nawozów sztucznych i intensywna gospodarka hodowlana. Czy państwo wiedzą, że na wyprodukowanie 100 gramów wołowiny potrzeba 2 400 litrów wody?
Komunikat Komisji w dużej mierze skupia się na oszczędności wody. Jeśli chodzi o mnie, to wygląda mi to niczym wożenie drewna do lasu, gdyż należy zacząć od zajęcia się źródłami problemów, o których właśnie wspomniałam. Po pierwsze, potrzebujemy inwestycji we właściwe systemy kanalizacji i oczyszczania wody w całej Europie i poza nią. Należy ponadto ostrożniej stosować pestycydy, przemyśleć wpływ intensywnej gospodarki hodowlanej na gospodarkę wodną i podejmować działania przeciwdziałające zmianom klimatycznym.
Dostęp do czystej wody pitnej jest jednym z praw obywatelskich, czymś, do czego każdy jest uprawniony. Problem nie polega na dostępności lub niedostępności wystarczającej ilości wody pitnej, ale na dystrybucji czystej wody pitnej, niepotrzebnym zanieczyszczeniu i nacisku na prywatyzację. Żeby dać tylko jeden przykład: w Wielkiej Brytanii prywatyzacja doprowadziła do nagłej i ostrej zwyżki cen i do odcięcia dostaw wody do wielu gospodarstw domowych. To hańba. Będę orędować za pozostawieniem dostarczania wody pitnej w sektorze publicznym.
Johannes Blokland
Panie przewodniczący! Niedobór wody i susza dotykają szczególnie południową część Unii Europejskiej, a wynika to zarówno z przyczyn klimatycznych, jak i społecznych. Turystyka też stwarza duże zapotrzebowanie na zasoby wodne, i to właśnie w krajach, gdzie problem wody jest i tak już poważny. Wyniki badań IPPC pokazały, że w nadchodzących latach zagrożenia będą się tylko zwiększać. Zatem musimy zadbać o to, żeby sytuacja w zakresie wody jeszcze bardziej się nie pogorszyła.
Sądzę więc, że to sprawozdanie stanowi dobry sygnał Efektywne zużywanie wody ma kluczowe znaczenie w walce z niedoborami wody i suszami. Podkreśliłbym szczególnie zasadę dotyczącą ceny wody, również zawartą w sprawozdaniu. Niektóre z państw członkowskich mają już w tej dziedzinie pozytywne doświadczenia. Jestem też rad z zawartego w sprawozdaniu nawiązania do ramowej dyrektywy wodnej. Myślę, że to jest właściwe miejsce dla problematyki niedoboru wody oraz susz. Wreszcie, wyrazy uznania dla sprawozdawcy, pana posła Seebera, za dobrze wykonane zadanie.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Dopóki zagwarantowane jest, że zasoby wodne pozostają w wyłącznej gestii państw członkowskich i ani UE, ani ETS, nie mogą w żaden sposób interweniować, posiadanie wspólnej strategii zwalczania niedoborów wody jest z pewnością sensowne.
Jednakże ma to sens tylko wtedy, gdy podejdziemy do tego problemu całościowo i zajmiemy się problemami powiązanymi przyczynowo, takimi jak eksplozja ludnościowa i zmiana klimatu. W sektorze rolnictwa, odpowiedzialnym za 70% światowego zużycia wody, są z pewnością ogromne potencjalne możliwości oszczędności wody. Jednak przez swoje wymaganie przyłączenia i używania systemów kanalizacyjnych, UE również dodała swoje trzy grosze do marnowania wody.
Do tego jeszcze obecne niedobory wody często nasilają się na skutek niewłaściwych decyzji - jak na Cyprze, gdzie obywatele płacą cenę w formie racjonowania wody za budowę nowych pól golfowych, pomimo nieustających niedoborów wody.
A zatem, kiedy idzie o wodę, zasób niezbędny do życia, musimy być bardziej świadomi i elastyczni, ale w żadnym razie nie wolno narzucać wszystkim państwom członkowskim wątpliwych korzyści, w stylu typowym dla UE.
Antonio De Blasio
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Panie i panowie! Kwestia niedoborów wody i suszy jest jedną z najpilniejszych kwestii stojących teraz przed Unią Europejską, a że jest to złożone zagadnienie, ściśle powiązane z innymi problemami środowiska, musi być uregulowane z uwzględnieniem tej sytuacji. Zużycie wody nie jest ograniczone do konkretnego obszaru geograficznego. Możliwość rozciągania się poza granice wymaga uregulowań na szczeblu Unii Europejskiej. Musimy podkreślać ten istotny aspekt transgranicznej gospodarki wodnej. Warunki związane z powodziami powodującymi wielkie szkody są ściśle powiązane z szeroko rozpowszechnioną praktyką wycinania lasów; innymi słowy, wylesienie powoduje z jednej strony pustynnienie i powstawanie nieużytków, z drugiej zaś niszczycielskie powodzie.
Ważne jest, by położyć nacisk na utrzymanie zasady pomocniczości w dziedzinie gospodarki wodnej. Należy wzmocnić rolę władz lokalnych i regionalnych oraz wybieranych rad, ponieważ te ciała mogą wnieść znaczący wkład w łagodzenie trudności powodowanych przez niedobory wody i susze, poprzez regulacje dotyczące użytkowania gruntów i przepisy budowlane.
Podobnie jak o władzach lokalnych i regionalnych, musimy też pamiętać o organizacjach obywatelskich. Są one ważnym czynnikiem w kampaniach informacyjnych i edukacyjnych, i tę ich rolę trzeba w przyszłości wspierać. Istotne jest, żeby organizować kampanie motywacyjne i medialne, ponieważ poprzez te fora nie tylko podkreśla się istnienie problemów, ale można też dodatkowo pokazać społeczeństwu, w jaki sposób realizuje się w praktyce idee i propozycje.
Pragnę również zwrócić państwa uwagę na to, jak ważne jest pozostawienie państwom członkowskim pewnej elastyczności, by mogły regulować inne sprawy dotyczące nawadniania i gospodarki wodnej w sposób odpowiadający ich szczególnym uwarunkowaniom. Organy regulacyjne na różnych szczeblach muszą pracować razem, żeby stworzyć ramy zrównoważonej gospodarki wodnej. Chciałbym podziękować panu posłowi Seeberowi za całą pracę, jaką włożył w to sprawozdanie, a państwu podziękować za uwagę.
Cristina Gutiérrez-Cortines
(ES) Panie przewodniczący! Jestem zadowolona, że mamy dokument w sprawie wody, chociaż sądzę, że ze względu na kwestię zmiany klimatu dokument ten został niefortunnie zredukowany do cząstkowego i bardzo szczególnego postrzegania tematu, to jest do kwestii oszczędności wody.
Mimo to, chciałabym pochwalić je za kilka spraw, które pan poseł Seeber uwypuklił i rozwinął, opierając się na dokumencie Komisji, stawiając jasno sprawę, że woda jest prawem każdego - woda dla wszystkich - jak też, że powinniśmy uznać potrzebę ściślejszej współpracy pomiędzy regionami, a więc zjawiska, które nie sądzę, żeby obecnie miało miejsce, a które jest dobrą nauką dla tych, którzy uważają, że woda należy do każdego, kto ma ją w rzece, tuż obok.
Muszę jednak powiedzieć, że uważam za konieczne, żebyśmy zaczęli myśleć o wodzie i zmianie klimatu z perspektywy ogólnej. Na świecie mamy dziś trzy problemy: pierwszym jest głód i niedobory żywności, drugim jest zmiana klimatu, a następnym susza - problem występujący od wielu stuleci.
Istotną sprawą jest zwiększanie zasobów, a tego nie poruszono. Musimy pomnożyć istniejące zasoby, a jest to wspomniane tylko w poprawkach Parlamentu. Nie chodzi jedynie o odsalanie, będziemy musieli znów regulować rzeki i myśleć o nowej inżynierii wodnej i nowym paradygmacie dotyczącym wody, obejmującym wszelkie wysiłki na rzecz utrzymania wody na lądzie: poprzez zalesianie, zbiorniki wodne na okres suszy, pozwalające zebrać wodę podczas powodzi, dopełniać warstwy wodonośne podczas powodzi i przez inny zestaw działań.
Musimy również pomyśleć o strategii rolnictwa, żeby wytwarzać produkty, które wygenerują taką samą masę roślin, jak produkowana obecnie, ale ze strategią ukierunkowaną na nowe uprawy, które mogą rosnąć przy niewielkiej ilości wody. Z tego samego powodu musimy mówić o oszczędności wody, ponieważ nie jest to tylko sprawa wzrostu cen, jak tu wspominano, ani cen realnych, ale znacznie bardziej skomplikowana kwestia gospodarki wodnej.
A zatem - strategia rolnictwa, strategia zużycia, zabiegi na gruntach, regulacja rzek, a jeśli wodę trzeba przerzucić, należy to zrobić. Istotne jest, żeby świat nadal pozostał w zrównoważeniu, z uwzględnieniem ludzi i gospodarki.
Inés Ayala Sender
(ES) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym podziękować Komisji za przedstawienie wreszcie dokumentu w sprawie problemu suszy i niedoboru wody, do czego nawoływaliśmy w Parlamencie już od jakiegoś czasu. Szczególnie po tym, jak widzieliśmy, że przypadki wielkich powodzi potraktowane zostały w sposób, jaki uważamy za właściwy i wystarczający, ale zawsze zapomina się o tym, że w innych miejscach susza staje się problemem strukturalnym, a także że problem niedoboru wody ma skutki nie tylko społeczne, ale i gospodarcze, a jeszcze większy wpływ wywiera na wszystkie aspekty zrównoważenia.
Muszę pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Seeberowi, jego wyśmienitej pracy, jak również podziękować mu za aktywne uczestnictwo i obecność na debatach Światowego Dnia Ochrony Środowiska na Międzynarodowej Wystawie EXPO 2008 w moim mieście, Saragossie.
Muszę mu za to podziękować, ponieważ na wystawie EXPO Unia Europejska mogła za pośrednictwem pana posła Seebera wyrazić swe obawy dotyczące zrównoważenia gospodarki wodnej oraz określić swoje potrzeby i problemy z perspektywy Unii i Parlamentu Europejskiego.
Muszę także powiedzieć, że teraz wiemy, iż problemy niedoboru wody są bardzo ściśle powiązane z cyklem walki ze zmianą klimatu, ponieważ wiemy, że w tym cyklu niepowstrzymane wylesianie i rozwój miast przyczyniają się do coraz większego niedoboru wody, a zatem przy planowaniu zagospodarowania gruntów zainteresowane organy muszą poświęcić uwagę uwarunkowaniom związanym z wodą, szczególnie w powiązaniu z rozwijaniem działalności gospodarczej w coraz wrażliwszych dorzeczach rzek.
W tym względzie, jak zasadniczo zaproponowała Komisja, opowiadamy się za ustanowieniem hierarchii sposobów wykorzystywania wody i, jak stwierdza pan poseł Seeber w swoim sprawozdaniu, nie sądzimy oczywiście, by przerzuty wody na wielkie odległości były w jakichkolwiek warunkach rozwiązaniem problemu niedoboru wody.
Przeciwnie, naszym punktem odniesienia powinno być zawsze prawidłowe stosowanie ramowej dyrektywy wodnej jako podstawy do osiągnięcia dobrego stanu wszystkich wód Europy, z poszanowaniem jednostek dorzeczy, a także celów poprawy jakości.
Jak słusznie przyznano w raporcie pana posła Seebera, występują straty wody do 50% w miastach i do 20% ogólnie w Europie. Poprzez zastosowanie różnych mechanizmów i technologii, a także nowych form oszczędzania i efektywnego wykorzystywania wody, byłoby możliwe zaoszczędzenie 40%.
By to zrobić, trzeba promować zrównoważone zużycie wody, ochronę dostępnych zasobów wodnych i ich efektywne i zrównoważone wykorzystywanie.
Z zadowoleniem przyjmujemy propozycję pozostawienia Europejskiego Obserwatorium ds. Susz w ramach Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, a także utworzenia sieci miast na rzecz promowania zrównoważonego zużycia wody.
Rolf Berend
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Jak bardzo wyraźnie widać z tej debaty, włączenie tematyki wodnej do wszystkich obszarów polityki i opracowanie całościowego planu poradzenia sobie z tym problemem jest prawdziwym wyzwaniem, któremu musimy z powodzeniem stawić czoła. Wszystkie szczeble polityki - krajowe, regionalne i lokalne - muszą być objęte tym procesem.
Jako sprawozdawca Funduszu Solidarności, uwzględniając także fakt, że Parlament zajął stanowisko w tej sprawie już dawno, bo jeszcze w maju 2006 roku, jeszcze raz wzywam Radę, żeby podjęła szybką decyzję w sprawie projektu rozporządzenia dotyczącego Funduszu Solidarności UE w celu uzupełnienia zestawu kryteriów i działań kwalifikujących się do finansowania poprzez włączenie występowania suszy, aby skuteczniej, elastyczniej i stosowniej można było uporać się ze szkodami wywoływanymi katastrofami naturalnymi.
Moje wezwanie kieruję jednak także do władz regionalnych i lokalnych, żeby w swoich działaniach na rzecz ochrony zasobów wodnych wykorzystywały wszystkie możliwości oferowane przez fundusze strukturalne w odniesieniu do inwestycji w infrastrukturę, uwzględniając zarówno efektywne wykorzystywanie wody, jak i zapobieganie negatywnym skutkom. Rozumie się samo przez się, że nie trzeba chyba podkreślać, iż takie wezwanie wiąże się zawsze z innym - do mieszkańców obszarów miejskich i wiejskich - żeby poważniej potraktowali działania na rzecz oszczędności wody.
Chciałbym podziękować panu posłowi sprawozdawcy.
Zita Pleštinská
(SK) Woda to życie. Życie na Ziemi jest niemożliwe bez wody. Deszcz jest darem Boga, którym należy gospodarować w odpowiedzialny sposób. Daru od Boga nie można wylewać do kanalizacji. Musimy go wykorzystywać do odżywienia gruntu, aby przyniósł nowe życie.
Każdego roku ponad 20 miliardów m3 wody deszczowej spływa z europejskich miast przez kanalizację i rury odwadniające do mórz i oceanów. To jest prawdziwy powód wysychania kontynentu europejskiego, ponieważ woda deszczowa we wszystkich swoich formach jest źródłem wszystkich zasobów wodnych na kontynentach.
Z zadowoleniem przyjmuję zaangażowanie sprawozdawcy, pana posła Richarda Seebera, w poszukiwanie rozwiązań problemu niedoboru wody i susz w UE. Oczekiwałam jednak, że sprawozdanie będzie nieco ambitniejsze. Tylko w ustępie 48, który znalazł się w sprawozdaniu dzięki mojej sugestii w Komisji Rozwoju Regionalnego, wspomina ono o potrzebie zbierania deszczówki, a i wtedy tylko na marginesie.
Uważam, że nowy paradygmat wodny, opracowany przez zespół słowackich i czeskich naukowców pod kierownictwem Michala Kravčíka, wpłynie również na naszego sprawozdawcę, a w przyszłości doprowadzi do zmiany ramowej dyrektywy wodnej UE. O ile wiem, pan komisarz Špidla również wyraził swoje poparcie dla tej sugestii i przedmiotowego programu.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Chcę podziękować panu posłowi Richardowi Seeberowi za jego zaangażowanie na tym ważnym polu. W pełni popieram zmianę w kierunku efektywnej i wodooszczędnej gospodarki, jak również, oczywiście, pełne wdrożenie ramowej dyrektywy wodnej, w co byłam bardzo zaangażowana kilka lat temu, kiedy sprawozdawczynią była moja ówczesna koleżanka z Austrii, pani poseł Marilies Flemming.
Tak naprawdę, to treść art. 9 ramowej dyrektywy wodnej, na którą chcę dziś zwrócić uwagę państwa, była wynikiem poprawki, którą wniosłam do pierwotnego tekstu wniosku. Chciałabym mieć zapewnienie Komisji, że wszelkie propozycje dotyczące taryf za wodę lub obowiązkowego posiadania liczników, jeśli się pojawią, zostaną wyrażone zgodnie z art. 9 ramowej dyrektywy wodnej, który pozwala na kontynuowanie ustalonej irlandzkiej praktyki niepobierania opłat od krajowych gospodarstw domowych.
Proszę, nie każcie mi państwo tu i teraz uzasadniać zrównoważonego charakteru tego przepisu, ale proszę mi wierzyć, że jest to sprawa o dużej wrażliwości politycznej i, jeśli mogę zasugerować, najlepiej radzą z nią sobie rządy Irlandii, a nie przepisy dyrektywy UE. Jesteśmy wilgotną wyspą na zachodzie Europy, ale, zważywszy wpływ zmian klimatu na wodę, też stajemy w obliczu niedoboru wody.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Żywność i woda nabrały tego samego znaczenia strategicznego, co ropa i gaz. W jednej chwili mamy niedobory wody, a w następnej - zalania wodami śródlądowymi i powodzie. Jest to problem europejski i sprawozdanie pana posła Seebera jest tu niezwykle ważne. Chciałbym wnieść poprawkę do wniosku pani poseł Esthery Herranz Garcíi, w tym sensie, że nie potrzebujemy wspólnego europejskiego stanowiska w sprawie powodzi, tylko w sprawie gospodarki wodnej, ponieważ zalania wodami śródlądowymi i powodzie stanowią tak samo wielki problem jak susza, a członkowie komisji nazbyt dobrze wiedzą, że nie ma czegoś takiego, jak jedna europejska podstawa zarządzania ryzykiem. Opanowywanie zjawiska suszy musi się odbywać w tym kontekście, nie zaś tylko w krajach śródziemnomorskich. Mój kolega, pan poseł Péter Olajos, wspomniał, że w ciągu ostatniego czterdziestolecia zwierciadło wody gruntowej w Homokhátság, pomiędzy Dunajem a Cisą, obniżyło się o cztery metry. Pustynnienie dotarło obecnie do Węgier i Europy Środkowej. jest to problem paneuropejski. Możemy się wiele nauczyć od naszych izraelskich kolegów, nie wstydzę się uczyć, mają oni doskonałe metody nawadniania. Dziękuję państwu za uwagę.
Andrzej Jan Szejna
- (PL) Panie przewodniczący! Ochrona zasobów wodnych, ekosystemów wodnych oraz wody pitnej to jeden z fundamentów ochrony środowiska naturalnego. Konieczne są zatem skoordynowane działania na szczeblu Unii Europejskiej, aby zapewnić skuteczną ochronę tego cennego zasobu. Trzy główne wyzwania, które stoją przed Unią Europejską w zakresie zużycia wody to zużycie oszczędne, zrównoważone i efektywne.
Zmiany klimatyczne to nie jedyne wyzwanie stojące przed Europą. Pomimo zwiększającego się zapotrzebowania na zasoby wodne wciąż mamy do czynienia z nadmiernym, niezrównoważonym i nieefektywnym zużyciem wody, które rośnie prawie dwa razy szybciej niż światowa populacja. W samej Europie z powodu niewydajnego gospodarowania marnuje się co najmniej 20% zasobów. Należy zatem preferować środki regulujące popyt zamiast zwykłego zwiększania zaopatrzenia w wodę. Środki regulujące podaż powinny być brane pod uwagę jedynie po wyczerpaniu możliwości związanych z bardziej oszczędnym gospodarowaniem wodą, lepszą kontrolą popytu i działaniami edukacyjnymi. Współpraca regionalna i wykorzystanie funduszów strukturalnych może również odegrać niebagatelną rolę.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję państwu za debatę na temat gospodarki wodnej i problemów związanych z wodą, która ukazała szereg różnych punktów widzenia. Chociaż nie odpowiem każdemu z poszczególnych mówców, chciałbym jednak odnieść się do kilku kwestii ujętych w sprawozdaniu, które uważam za szczególnie ważne. Po pierwsze, sprawozdanie potwierdza znaczenie ramowej dyrektywy wodnej. Pełne wdrożenie tej dyrektywy jest priorytetem, który będzie pomocny przy rozwiązaniu problemu kiepskiej gospodarki wodnej. W sprawozdaniu wskazano też, że powinno się preferować działania po stronie popytowej i wyrażono zadowolenie, że przy opanowywaniu tego problemu oszczędność wody jest najwyższym priorytetem Komisji. Potencjał w zakresie oszczędzania wody w Europie jest ogromny, wynosi 33% w gospodarstwach domowych i 43% w rolnictwie.
W sprawozdaniu podkreślono również powiązanie pomiędzy zmianą klimatu, niedoborem wody i suszą, a także potrzebę uwzględniania problematyki związanej z wodą w polityce dotyczącej innych zagadnień, jak np. w planowaniu zagospodarowania gruntów, gdzie w przeszłości niewłaściwe decyzje pogłębiły ten problem. W raporcie wezwano również władze regionalne i lokalne do skorzystania z możliwości oferowanych w ramach funduszy strukturalnych, oraz podkreślono rolę, jaką odgrywają programy w dziedzinie środowiska w ramach drugiego filara wspólnej polityki rolnej. To połączenie będzie priorytetem w przestawianiu się na praktyki zmierzające do oszczędności wody.
W sprawozdaniu potwierdzono również wagę wysokiej jakości informacji i wezwano Komisję do działania na rzecz uruchomienia działalności Europejskiego Obserwatorium ds. Susz. W odpowiedzi na komunikat, Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej opracowuje obecnie jego projekt.
Wreszcie, w sprawozdaniu podkreślono potrzebę dokładnie określonych działań i konkretnego harmonogramu ich wdrażania. Mogę państwa zapewnić, że Komisja zamierza podać więcej szczegółów na temat celów podanych w komunikacie, a także pracuje nad sprawozdaniem, w którym oceni postępy w rozwiązywaniu odnośnych problemów. Ponadto Komisja jest w pełni zaangażowana w podkreślanie znaczenia wyzwania, jakim jest niedobór wody i susze na szczeblu międzynarodowym, w szczególności w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie walki z pustynnieniem oraz ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że zagadnienia związane z wodą pozostaną w samym centrum naszego programu politycznego, a państwa sprawozdanie jest bardzo użytecznym i aktualnym wkładem w nieustające wysiłki Komisji na rzecz dostosowania się do zmian klimatu.
Panie i panowie! Myślę, że ta debata pokazała wyraźnie, iż gospodarka wodna jest kwestią złożoną i mogę jedynie zgodzić się z państwa opinią, że kwestia ta musi zostać włączona do polityki we wszystkich sektorach i ma także niezwykle ważny aspekt międzynarodowy.
Richard Seeber
Dziękuję, panie przewodniczący, dziękuję, panie komisarzu i dziękuję państwu, panie i panowie, za wasz bardzo cenny wkład. Chciałem z góry zaznaczyć, że suwerenne zarządzanie zasobami wodnymi musi pozostać w gestii poszczególnych państw. Tym niemniej musimy wykazać solidarność, jednak musi być ona dobrowolna.
Posłanki i posłowie przedstawili wiele dobrych i bardzo szczegółowych sugestii. Uwzględniłem tylko niektóre z nich, z tego prostego powodu, że było to sprawozdanie z własnej inicjatywy, które musiało pozostać stosunkowo ogólne i ilustrować ogólne zasady. Nie mogę się doczekać możliwości zapoznania się z dokumentem, który, mam nadzieję, Komisja przedstawi w ciągu kilku następnych tygodni - tj. zielonej księgi w sprawie dostosowania do zmian klimatycznych, której wszyscy niecierpliwie oczekujemy, gdyż wszyscy wiemy, iż rozdział zatytułowany"Dostosowanie i zmiany klimatyczne” odnosi się głównie do wody. Z niecierpliwością czekamy, by zobaczyć jakie konkretne sugestie przedstawi Komisja.
Chciałbym przypomnieć państwu, że z naszego punktu widzenia "mainstreaming” jest niezwykle ważnym działaniem. Co do polityki dotyczącej wody, istotne jest, by została ona włączona we wszystkie inne obszary polityki i kwestie polityczne, jak wskazał to też mój kolega, pan poseł Berend. Fundusze europejskie nie mogą być używane w sposób, który przyczynia się do krótko- lub długotrwałego niedoboru wady. Każdy musi sobie zdawać sprawę - i musimy podnosić świadomość tego w świecie polityki i biznesu - że woda nie jest zasobem niewyczerpalnym. Moja koleżanka, pani poseł Doyle, wspomniała o ustalaniu cen za wodę. Sprawa jest jasna - artykuł 9 musi zostać wdrożony, ale państwa członkowskie mają w tym względzie szeroki zakres swobody, a konieczna elastyczność i tradycje w poszczególnych państwach muszą być brane pod uwagę.
Popieram działania po stronie popytowej, chociaż należy również uwzględnić stronę podaży, jak powiedziała nasza koleżanka pani poseł z Hiszpanii. Bywają pewne szczególne sytuacje, które wymagają po prostu rozwiązań po stronie podaży.
Podsumowując, chciałbym, jak najszczerzej podziękować za inspirującą debatę.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w dniu jutrzejszym.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Louis Grech  
na piśmie. - Wszystkie narody coraz bardziej obawiają się niedoboru wody, ale jego skutki są zwykle silniej odczuwane w najbiedniejszych regionach, prowadząc do nieszczęśliwych zdarzeń w dziedzinie gospodarki i ochrony środowiska. Niektóre kraje zostają dotknięte bardziej niż inne, a to ze względu na swoje położenie geograficzne i kluczowe sektory przemysłu w gospodarce. Takim przypadkiem jest region śródziemnomorski, gdzie niedobór wody będzie dotkliwym problemem ze względu na możliwe sparaliżowanie turystyki. Ochrona wody jako zasobu wykazującego niedobory jest sprawą podstawową dla ochrony środowiska i rozwoju gospodarczego.
Konieczne jest stworzenie w odniesieniu do zużycia wody spójniejszej polityki na szczeblu europejskim, edukacji i integracji, żeby zagwarantować odpowiedzialną i skuteczną ochronę zaopatrzenia w wodę i ochronę środowiska w państwach członkowskich. Potrzeba także więcej badań związanych z zakładami odsalania i technologią recyklingu wody, aby system stał się tańszy i efektywniejszy.
Ponadto w samej UE - w co najmniej kilku państwach członkowskich - potrzebujemy lepszego i bardziej rygorystycznego prawodawstwa, by ograniczyć nadmiernie wykorzystanie i zanieczyszczanie poziomu wód gruntowych. Ponadto, w niektórych regionach, należy wspierać alokowanie funduszy strukturalnych na projekty związane z wodą. Jest sprawą o krytycznym znaczeniu, żeby zainteresowane strony w naszym społeczeństwie, politycy, przemysł i sami konsumenci, byli przekonani do tego priorytetu, aby mogli podejmować przemyślane decyzje.
Marian-Jean Marinescu  
na piśmie. - (RO) Zmiana klimatu może wywrzeć nieodwracalny wpływ na wszystkie zasoby wodne naszej planety, jest zatem istotne, żeby dostosować wszystkie aspekty życia społeczno-gospodarczego w celu zapobieżenia skutkom niedoboru wody.
Europejskie i międzynarodowe ramy prawne oferują skuteczne dźwignie, potrzebujemy jednak rzeczywistego postępu w postaci szybkiego wdrożenia przyjętych środków, szczególnie zawartych w konwencji w sprawie walki z pustynnieniem i ramowej dyrektywie wodnej, których przeciągające się terminy wdrożenia zagrażają zrównoważeniu zasobów.
Apeluję do Komisji i państw członkowskich, aby wykorzystując aktywne zaangażowanie wszystkich upoważnionych organów i władz lokalnych, przyśpieszyły procesy formułowania przejrzystych i spójnych taryf, poprzez oparcie ich na zasadzie "użytkownik płaci” oraz przez eliminowanie strat systemowych.
Zalecam także przyspieszenie realizacji konkretnych działań na rzecz racjonalizacji wykorzystania dorzeczy, szczególnie tam, gdzie pobudowano elektrownie wodne oraz, co najważniejsze, działań dotyczących rzek zapewniających chłodzenie siłowni jądrowych, ponieważ ich nieracjonalne wykorzystanie w połączeniu z pogłębionymi spadkami przepływów może prowadzić do zamknięcia wielu zakładów wytwarzających "czystą” energię elektryczną, co w konsekwencji może wytrącić europejski system elektroenergetyczny ze stanu równowagi, i spowodować poważne zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego Unii w sektorze elektroenergetyki.
Maria Petre  
na piśmie. - (RO) Chciałam włączyć się do dyskusji, ponieważ jestem posłanką do PE z południa Rumunii, z regionu dotkniętego w ciągu kilku ostatnich lat poważnymi problemem suszy.
Ostatnia susza w 2007 roku dotknęła ponad 80% gospodarstw rolnych w moim regionie, Jałomicy. Uważam, że zjawisko to można ograniczyć i że możemy osiągnąć wyniki, jakich wszyscy pragniemy, jeśli zbadamy je również z perspektywy rozwoju regionalnego. Państwa członkowskie muszą uważnie postępować we wrażliwych dorzeczach, gdzie występuje niedobór wody, ale muszą być szczególnie ostrożne, kiedy pozwalają prowadzić działalność gospodarczą na tych wrażliwych obszarach.
Przy przydzielaniu fundusze na infrastrukturę wodną, priorytet musi być nadany przedsięwzięciom obejmującym czyste technologie, efektywnie wykorzystującym wodę, jak również obejmującym działania zapobiegające zagrożeniom.
Uważam też, że tak Komisja, jak i państwa członkowskie, muszą sprzyjać pojawieniu się w Europie kultury opartej na oszczędności wody i na zasadach zarządzania nabytych poprzez edukację.
Niedobór wody jest jednym z nowych wyzwań. Jak dotąd dotknął on 11% ludności Europy i 17% jej terytorium. Polityka spójności powinna sprostać temu wyzwaniu.
Kończąc dodam coś, co uważam za także bezpośrednio istotne dla osiągnięcia wyników - to optymalizacja wykorzystania Funduszu Solidarności i wspólnotowego mechanizmu ochrony ludności.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - (RO) Niedobór wody i susze stały się problemem wielkiej wagi zarówno w Unii Europejskiej, jak i w skali globalnej, szczególnie w kontekście zmian klimatycznych, które pogarszają jeszcze tę sytuację. Zjawiska takie wywierają niekorzystny wtórny wpływ na różnorodność biologiczną, jakość wody i gleby, a także zwiększają ryzyko pożarów lasu, jak dowiodły tego obecne niszczycielskie pożary w Europie południowej.
W Europie południowo-wschodniej, dotacje ze wspólnej polityki rolnej spowodowały wzrost zużycia wody, co niesie konieczność pełnego wstrzymania dotacji, wspierania natomiast zarządzania zasobami wodnymi, w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich. Obecne rosnące zapotrzebowanie na biopaliwa zmusza nas także do dostosowywania produkcji i innych rodzajów działalności gospodarczej do ilości wody dostępnej w skali lokalnej.
Głównym priorytetem prowadzącym do znalezienia rozwiązań wspomnianych problemów jest przejście na efektywne wykorzystanie wody i jej oszczędzanie. Powinno ono wynikać z przyszłych działań polegających na wprowadzeniu opłat za wodę w celu pobudzenia racjonalnego zużywania wody, z realizacji celów przewidzianych w ramowej dyrektywie wodnej oraz ze skorelowania ich z innymi rodzajami polityki w sektorze wodnym.
