Walka z terroryzmem (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest wspólna debata nad następującymi zapytaniami ustnymi:
Manfreda Webera, w imieniu grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, Martine Roure, w imieniu Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, Alexandra Alvaro, w imieniu Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy i Cristiny Muscardini oraz Robery Angelilli, w imieniu Grupy Unii na rzecz Europy Narodów, do Rady na temat walki z terroryzmem (B6-0139/2007) oraz
Manfreda Webera i Josepha Daula, w imieniu grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, Martine Roure, w imieniu Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, Alexandra Alvaro, w imieniu Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, i Cristiny Muscardini oraz Robery Angelilli, w imieniu Grupy Unii na rzecz Europy Narodów, do Rady na temat walki z terroryzmem (B6-0313/2007).
Kathalijne Maria Buitenweg
Panie przewodniczący, czy mogę prosić, żeby nie zaczynać dopóki nie przyjdzie Rada, ponieważ uważam to za dziwne, że zadajemy ustne pytania Radzie, jak i Komisji, a omawiamy sprawę tylko z Komisją. To nie ma sensu. Czy mogę prosić, żeby poczekać, aż ktoś z Rady przyjdzie nas wysłuchać?
Przewodniczący
Jeśli pani pozwoli, pani Buitenweg, nie uważam tego za stosowne, ponieważ nie mamy pojęcia, kiedy Rada się zjawi. Być może trzeba będzie czekać tak długo, że debata w ogóle się nie odbędzie. Ponadto, debata zaczyna się od wystąpień przedstawicieli grup politycznych. Dlatego proponuję, by właśnie od nich zacząć.
Czy Izba zgadza się z tym?
(Parlament postanowił rozpocząć debatę)
Joseph Daul  
Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Walka z terroryzmem jest obszarem, w którym Europa musi przełączyć się ze świata wirtualnego do świata rzeczywistego. Globalny wymiar terroryzmu wymaga globalnych działań. Integracja polityczna Europy wiąże się z możliwością wykorzenienia plagi terroryzmu; ciągle nam daleko do tego celu. Nasza grupa podjęła inicjatywę w tej debacie, ponieważ uważamy, że Europa jeszcze nie w pełni uświadomiła sobie skalę niebezpieczeństwa, wobec którego stoimy.
Pierwszym, najbardziej bezpośrednim zagrożeniem jest zagrożenie naszego codziennego bezpieczeństwa ze strony islamskich i innych grup terrorystycznych, takich jak ETA w Hiszpanii. Widzimy to codziennie, panie komisarzu. Drugim zagrożeniem, równie niepokojącym, jest możliwość, że te potężne sieci mogłyby przejąć kulturę polityczną europejskich demokracji dla podważenia naszych podstawowych wartości i zastąpienia ich swoimi religijnymi zasadami. Musimy dążyć do tego, by nasze państwa członkowskie bardziej współpracowały w walce z międzynarodowym terroryzmem. Rezygnacja w marcu Koordynatora Antyterrorystycznego UE, Hugo de Vriesa, i niemożność zastąpienia go do tej pory pokazuje, ile wciąż pracy przed nami. Prawdą jest, że pan de Vries zrezygnował z powodów osobistych, ale dobrze wiemy, że niedostatek zasobów, jakimi dysponował oznaczało, że nie był w stanie zakończyć trudnego zadania, które mu przypisano.
Prosimy Radę, nieobecną w tej chwili, oraz Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, pana Solanę, i przewodniczącego Komisji, José Manuela Barroso, do spełnienia swojego obowiązku i jak najszybszego powołania nowego Koordynatora Antyterrorystycznego UE z wystarczającymi środkami.
Panie i panowie! Walka z organizacjami terrorystycznymi wymaga wielkiej stanowczości i nie może dopuszczać negocjacji czy ustępstw. Organizacje terrorystyczne nie są tradycyjnymi scentralizowanymi formacjami, które można pokonać poprzez konwencjonalne działania militarne. Działają w formie sieci, używając najnowocześniejszej technologii dla wykonania swoich kryminalnych działań. Tylko poprzez zebranie znacznych środków finansowych, ludzkich i wywiadowczych będziemy mieli szansę zneutralizowania tych sieci. Szanując się nawzajem, respektując przepisy prawa i swobody publiczne, potwierdzając nasze ideały dotyczące człowieka i życia w społeczeństwie i działając razem, położymy kres terroryzmowi, który, dysponując techniką XXI wieku, jest inspirowany uprzedzeniami i wykorzystuje metody z najgorszych okresów ludzkości.
Nie jest to, jak się często uważa, konflikt cywilizacji, lecz konfrontacja pomiędzy tymi, którzy szanują życie ludzkie i pluralizm ponad wszystko, a tymi, którzy w imieniu dżihadu eliminują każdego, kto nie myśli tak jak oni czy posiada inny system wartości. Pamięć ofiar 11 września, których będziemy wspominać za kilka dni, sześć lat po tragicznych wydarzeniach na Manhattanie, oraz ofiar zamachów w Madrycie i Londynie, zobowiązuje nas do podjęcia zdecydowanych działań. Mieszkańcy Europy potrzebują bezpieczeństwa, bezpieczeństwa w życiu zawodowym, bezpieczeństwa w dostawach energii i bezpieczeństwa żywności. To, co musimy zrobić dla Europy, po zagwarantowaniu pokoju, to zrobić wszystko, co w naszej mocy, żeby zagwarantować podstawowe bezpieczeństwo, czyli bezpieczeństwo osobiste.
Martine Roure  
autor. - FR Panie przewodniczący, panie przewodniczący Rady, panie komisarzu! Państwa członkowskie wdrożyły wiele instrumentów do walki z terroryzmem. Mimo tego, wiele krajów europejskich ciągle jest narażonych na znaczne ryzyko terroryzmu i jest rzeczą słuszną po kilku latach obowiązywania tych instrumentów, aby ocenić efektywność wdrożenia europejskiego prawodawstwa w tym obszarze.
Mimo środków zachęcających krajowe organy odpowiedzialne za zwalczanie terroryzmu do współdzielenia informacji, potrzeba większego wzajemnego zaufania jest wyraźnie widoczna. Aby sprawić, by walka z terroryzmem była naprawdę skuteczna, nie musimy rozszerzać obecnej legislacji, ale musimy sprawdzić, czy państwa członkowskie stosują ją poprawnie. Myślę, że powinniśmy się skupić szczególnie na autentycznej poprawie współpracy między państwami członkowskimi.
Przeprowadzenie oceny pozwoliłoby nam na rewizję omawianych regulacji. Wydaje mi się konieczne, by w trakcie tego procesu przywrócić równowagę między potrzebą bezpieczeństwa naszych obywateli a zabezpieczeniem ich prawa do ochrony prywatności. Niektóre przyjęte środki są bardzo restrykcyjne dla naszych obywateli i możemy teraz zobaczyć z perspektywy czasu, że nie wszystkie przyniosły oczekiwane rezultaty i mogą, przeciwnie niż zamierzono, dawać jedynie fałszywe wrażenie bezpieczeństwa.
Walka z terroryzmem wymaga także lepszej współpracy między Unią Europejską i jej partnerami na całym świecie. W naszych stosunkach transatlantyckich, dla przykładu, musimy nalegać na opracowanie wspólnej strategii walki z terroryzmem, która szanować będzie podstawowe prawa i prywatność. Unia Europejska powinna przyjąć podejście globalne do tych problemów, aby ustalić generalne reguły wymiany informacji z naszymi amerykańskimi partnerami oraz reguły ochrony danych w ramach tych wymian.
Parlament Europejski często też pozostawał poza debatami Rady na temat terroryzmu. Myślę, że teraz ważnym jest dla nas, aby odbyć autentyczną debatę prowadzącą do lepszej kontroli demokratycznej przez Parlament Europejski i przez parlamenty krajowe.
Alexander Alvaro  
autor. - (DE) Panie przewodniczący! Lata 2001-2007 były sześcioma latami politycznie umotywowanej walki przeciw terroryzmowi. Jedyną rzeczą, którą widzieliśmy w przeciągu tych sześciu lat jest dążenie do odpowiedzi na każdy podjęty środek przez właściwe działanie. Nie mogę jednak zrozumieć podejścia do rozwoju polityki antyterrorystycznej w kontekście globalnym. Jaką rolę odgrywamy? Jaką rolę chcemy odgrywać w świecie? Czy mamy jakiś plan, który pozwoli nam to osiągnąć?
Do dziś nie zobaczyłem żadnego planu bądź dokumentu pochodzącego z Komisji lub Rady - lub nawiasem mówiąc, z któregokolwiek państwa członkowskiego - który by proponował krótko-, średnio- i długoterminową strategię antyterrorystyczną. Uruchomiliśmy środki krótkoterminowe, blokując przepływy finansowe, co było doskonałym posunięciem. Uruchomiliśmy środki do walki z terroryzmem w średnim terminie, włączając w to dane biometryczne w dokumentach identyfikacyjnych, czego ja osobiście nie uważam za właściwe podejście, lecz zostało to przyjęte przez polityczną większość.
Jeśli chodzi o długi termin, nie widziałem żadnego postępu bądź ruchu w obszarze wsparcia rozwoju, który mógłby być zrozumiały w kontekście bezpieczeństwa politycznego. Nie widzę też żadnych działań w odniesieniu do kultur, w których terroryzm może się przypuszczalnie rodzić, tj. naszych wysiłków, aby żyć globalnym życiem, aby przyzwoicie współistnieć ze sobą w zglobalizowanym świecie, zamiast jedynie próbować przekazać informacje o naszym społeczeństwie reszcie świata. Dlatego pytanie brzmi: jaką rolę przyjmie Europa?
Odpowiedź od 11 września 2001 roku składała się z różnorakich działań: przy okazji każdego ataku właściwe rządy usiłowały uspokajać ludzi, uruchamiając krótkoterminowe środki, czy była to brytyjska popędliwość do wdrażania prawa obowiązku przechowywania danych jako bezpośredniej odpowiedzi na tragiczne ataki w Londynie, czy niemieckie zabiegi dotyczące przeforsować poszukiwania on-line. Brak jest pod tym wszystkim planu. Naruszenia podstawowych praw, tak jak w przypadku praw dotyczących sytuacji nadzwyczajnych, same nie rozwiążą problemu. Jeżeli chcemy walczyć z terroryzmem z sukcesem, musimy zdefiniować światową rolę Europy w tej potyczce, zamiast zdawać się na działania krajowe, które przeprowadzane są jedynie w Europie.
Cristiana Muscardini  
autorka. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Fakt, że przełożywszy tę debatę z lipca na wrzesień, odbywamy ją w obecnych okolicznościach, przy braku Rady, w sprawach, które chcemy omawiać, pokazuje sam z siebie, że Europa jest w rzeczywistości nieprzygotowana do poradzenia sobie z problemem terroryzmu w sposób stanowczy i wyczerpujący oraz że ten parlament jest niestety nadal zbyt słaby pod względem politycznym.
Kiedyś istniały grupy terrorystyczne w różnych krajach EU, występowały wewnętrzne problemy, Europa była już w znacznym stopniu zjednoczona i prowadzono rozmowy już o wspólnej strategii, która nigdy się nie zmaterializowała. Dotarliśmy do roku 2001 i dowiedzieliśmy się, że terroryzm jest zjawiskiem globalnym, że nie jest to organizacja o strukturze piramidy, ale że jest złożona z komórek komunikujących się głównie przez Internet i przez najlepsze systemy IT, z korzeniami rozproszonymi na całym świecie i zdolne do zaatakowania, jak chcą i kiedy chcą.
Pomimo tego nie istnieje strategia Unii Europejskiej dotycząca kontroli Internetu lub wyznaczająca określone zasady bezpieczeństwa obywatelom, którzy nie rozumieją, jakie środki zostały przyjęte przez EU lub przyjęcie jakich przewiduje się w najbliższej przyszłości. Najważniejszym środkiem jest nałożenie odpowiedzialności na dostawców, którzy udostępniają strony, które promują, wspierają, bądź usprawiedliwiają działania terrorystyczne, na przykład poprzez obowiązkowe blokowanie stron, które mogą prowadzić bezpośrednio bądź pośrednio do osób, które głoszą, usprawiedliwiają bądź wzywają do przemocy. Szwajcaria robi to już od dawna, podczas, gdy Europa nadal się waha i dyskutuje na próżno.
Nie ma wspólnego stanowiska w sprawie monitorowania pozornych miejsc spotkania religijnego bądź imamów oszustów, którzy - jak to ostatnio zdarzyło się w Holandii i we Włoszech - wykorzystywali miejsca, które powinny być poświęcone modlitwie, na sianie nienawiści, na planowanie ataków, podjudzając do przemocy przeciw Zachodowi, demokracji, prawom człowieka, włączając w to prawa kobiet, przeprowadzając ataki terrorystyczne w naszych miastach.
Nie wystarczy już, panie przewodniczący, mówić o wspólnej strategii przeciw terroryzmowi. Potrzebujemy siły i odwagi do podjęcia decyzji, do działań w celu z jednej strony przeciwdziałania przyszłym atakom, a z drugiej neutralizacji komórek terrorystycznych, które czają się w cieniu i nawracają, korzystając z naszych wartości wolności, wolności religii i wolności słowa, aby atakować wolność samą w sobie.
Obecne aresztowania w Danii osób podejrzewanych o planowanie ataków przy użyciu materiałów wybuchowych, pokazują, że nie jest to czas na opuszczanie straży i że prawa antyterrorystyczne przyjęte przez Danię działają, ale aresztowania te wywołują także alarm w Europie. Nie możemy już sobie pozwalać na opieranie się jedynie na efektywności prawa krajowego i efektywności sił śledczych z indywidualnych krajów, lecz potrzebujemy więcej koordynacji.
Zbyt często polityczna poprawność przykrywa niemożność bądź niechęć do podejmowania decyzji. To, co jest zagrożone, to demokracja, wolność, prawo poszczególnych osób do życia w pokoju i wolności. Wolność osiąga się poprzez zasady. Musimy robić to, co jest politycznie słuszne dla strzeżenia nie tylko własnych obywateli, ale także tych osób na świecie, które przestrzegają swoich praw i są świadome swoich obowiązków. Jakiekolwiek opóźnienie sprawia, że jesteśmy współwinni przestępstwa.
Opuśćmy tę debatę z wspólnym postanowieniem podjęcia natychmiastowych kroków, nie z odrębnymi z stanowiskami z prawego bądź lewego skrzydła, ale silni i zjednoczeni. To będzie najlepsza forma hołdu pamięci tych istnień, które od 11 września do dziś zostały pozbawione życia na świecie poprzez zbrodnie. Niech każdy z nas zawsze uważa terroryzm za zbrodnię przeciwko ludzkości.
Kathalijne Maria Buitenweg  
autorka. - (NL) Panie przewodniczący! Moje najważniejsze pytanie do Rady jest właściwie następujące: czy uważa się ona za omylną? Czy jest do pomyślenia, że Rada myli się czasem, czy też jest wszechwiedząca? Czy Rada wierzy, że wszystkie środki przedsięwzięte w ostatnich latach przeciwko terroryzmowi były właściwe? Czy jest również poza jakąkolwiek wątpliwością, że nie nastąpiło żadne niewspółmierne naruszenie praw obywatelskich? Jeśli Rada jest nieomylna, wynika z tego, że nie ma potrzeby jej oceniać, ale jeśli jednak wierzy w możliwość poprawy swojego zrozumienia stanu rzeczy, należy dokonać rewizji. Chciałabym także by Rada poinformowała nas w trakcie debaty, czy uważa, że istnieją jakieś konkretne środki, których brakuje, jakieś środki, które uważa za niezbędne, a jeszcze nie zostały podjęte. W rzeczy samej, czy w tej chwili planowane jest wdrożenie jakiś nowych środków? Naruszenia praw obywatelskich są dopuszczalne w prawie europejskim, ale tylko wtedy, gdy spełnią one kryteria konieczności, proporcjonalności i efektywności i jeśli ludzie mogą chronić się przed nadużyciami. Chciałabym zobaczyć ocenę wszystkich środków podjętych w ostatnich latach przeprowadzoną przez Radę, a także ocenę ich zgodności z powyższymi kryteriami. Czy Rada może nam to dziś obiecać?
Proszę mi pozwolić na podkreślenie kilku aspektów, które wymagają obszernej oceny. Po pierwsze, nadużycia: czy jest możliwe, że obywatele mogli się stać mimowolnymi ofiarami? Jako przykład chciałabym podać tworzenie listy podejrzanych o terroryzm. Pytanie w tym kontekście brzmi nie tylko, jak ludzie i organizacje byli na tę listę wpisywani, ale także jak byli z niej usuwani. Przypuśćmy, że państwa nazwisko znajdzie się na takiej liście. Wszystkie państwa aktywa i depozyty bankowe zostałyby zamrożone, ale władze nie wniosłyby automatycznie oskarżenia. Oznacza to, że nie byłoby prawnego postępowania, w którym można przedstawić dowody. Zasada domniemania niewinności jest złamana. Poza tym, mogę wyobrazić sobie zamrożenie depozytów bankowych zanim ten fakt zostanie ujawniony, bo w przeciwnym wypadku pieniądze znajdą się w mgnieniu oka po drugiej stronie globu. Nie mogę jednak wyobrazić sobie naszej akceptacji faktu, że ludzie pozostają na liście i w ten sposób są karani bez ustalenia ich winy. Jest to nie dające się zaakceptować odwrócenie zasady prawa karnego mówiącej o obowiązku przedstawienia dowodów. Sąd Pierwszej Instancji wskazywał już wiele razy, że ta procedura musi zostać zmieniona. 11 lipca ogłoszono wyrok, że fundacja Al-Aqsa i José María Sison zostali błędnie wpisani na listę. Chciałabym się dowiedzieć, jakie lekcje wyciągnęła Rada z tych orzeczeń sądowych i czy jest przygotowana na zmianę lub rewizję procesu decyzyjnego dotyczącego tworzenia takich list oraz na przyjrzenie się szansom jednostki na uzyskanie sprawiedliwości.
Przechodząc do efektywności: czy środki są efektywne? Weźmy na przykład prawo o przewozie płynów. Ponad milion ludzi w Europie musi wciąż bawić się plastikowymi torebkami przed odprawą na swój lot, posłusznie wypełniając je 100ml butelkami, które często kończą w koszu, ponieważ pasażerowie zapomnieli o przepisie, i nie jest to nadmiernym naruszeniem praw obywatelskich, a nadużycia mogą być monitorowane. Czy ten przepis jest jednak skuteczny? Czy Rada przygotowana jest na ocenę tego na podstawie naukowych dowodów?
To prowadzi mnie do tematu proporcjonalności. Czy środki są proporcjonalne? To jest kolejny, ważny aspekt podlegający ocenie. Weźmy dla przykładu dane pasażera i umowę ze Stanami Zjednoczonymi. Moja grupa także może w pełni zrozumieć chęć państw do posiadania informacji, kto dostaje się na ich terytorium. Głównym problemem nie jest tak bardzo to, że wymagane są zbyt duże ilości informacji, ale że mogą być one wymagane w wielu różnych celach. Rada zawsze usprawiedliwia takie środki, mówiąc, iż są niezbędne by walczyć z terroryzmem. Jednakże dane mogą zostać wykorzystane także do innych celów "zgodnie z prawem USA”, jak mówi wspomniana umowa. Teoretycznie możliwe jest, że celem nie będzie jedynie walka z terroryzmem, ale także radzenie sobie z kradzieżami rowerów lub oszustwami bankowymi. Czy jest to proporcjonalne wykorzystanie danych? Czy Rada jest także gotowa na rewizję umowy w tym kontekście?
I w końcu konieczność. Chciałabym jako przykład podać przechowywanie danych o ruchu przez dwa lata, któremu sprzeciwiała się moja grupa, ale które zostało poparte przez większą część Izby. Wszystkie informacje, jakie widziałam do tej pory, pokazują jednak, że trzymiesięczne dane są najbardziej efektywne i wymagane. Czy Rada jest gotowa na zbadanie, czy dane przechowywane dłużej niż trzy miesiące są naprawdę wykorzystywane? W skrócie, czy jest przygotowana na przeprowadzenie oceny bazującej na kryteriach efektywności, proporcjonalności i konieczności oraz na zbadanie możliwości walki z nadużyciami?
Ostatnim aspektem oceny jest stanowisko Rady w sprawie łamania praw człowieka w Unii Europejskiej w związku z działalnością CIA. Parlament Europejski zbadał je jak najlepiej się dało i skandalicznym jest, w moim mniemaniu, że nigdy nie usłyszeliśmy w tej sprawie żadnego komentarza od Rady. Komentarz mógłby się składać z informacji na temat, co Rada o nim myśli, z którymi aspektami raportu się zgadza, z którymi nie i jakie rodzaje środków zamierza przedsięwziąć. Czy Rada jest przygotowana na reakcję na sprawozdanie pana posła Claudio Favy, czy będzie trwała w milczeniu?
Giusto Catania  
autor. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jesteśmy przyzwyczajeni do deklarowania, że walka z terroryzmem jest priorytetem i do powoływania nowych politycznych inicjatyw legislacyjnych.
Wierzę, że powinniśmy najpierw ocenić wybory, które zostały dokonane w ostatnich pięciu latach i zadać jakieś pytania. Po pierwsze, czy terroryzm jest silniejszy, czy słabszy w rezultacie naszych inicjatyw legislacyjnych? Po drugie, czy wsparliśmy w jakiś sposób rozwój naszej kultury prawnej i naszych wartości, czy zdradziliśmy je w imię kryzysu terrorystycznego?
Wierzę, że powinniśmy przede wszystkim odpowiedzieć na te dwa pytania, aby odkryć, że podjęte awaryjnie środki były często błędne i że lista organizacji terrorystycznych była nieprecyzyjna, często podyktowana bardziej przez motywy polityczne niż przez realne zagrożenie stwarzane przez te organizacje. Powołaliśmy osobę do koordynowania działań antyterrorystycznych, a poźniej okazało się, bez żadnego jasnego powodu, że możemy sobie poradzić bez funkcji wykonywanych przez tę osobę. Dlatego też proszę Radę, aby nie powoływała nowego koordynatora do spraw antyterroryzmu, ponieważ przez ostatnie kilka miesięcy okazało się, że możemy sobie bez problemów bez niego poradzić.
Często mówiliśmy i podkreślamy to stanowczo, a myślę, że powinniśmy to powiedzieć jeszcze raz w tej Izbie, że terroryzm jest wrogiem naszej cywilizacji, jest wrogiem zasad demokracji: terroryzm to barbarzyństwo. Ataki terrorystyczne reprezentują przejście od państwa prawa do państwa prymitywnego. To wszystko jest prawdą, ale zamiast skupiać się na debacie o przywróceniu zasad demokracji, wybraliśmy, by radzić sobie z problemem poprzez ograniczanie zasad współżycia obywatelskiego. Wybraliśmy walkę na polu naszego przeciwnika, konkurowanie w łamaniu praw człowieka, w kontrolach wojskowych ludności cywilnej, w negowaniu kluczowych zasad demokracji.
Obrazy z Abu Ghraib lub z bazy w Guantanamo są symbolem zwycięstwa kultury terroryzmu nad kulturą państwa prawa i kluczowymi zasadami naszej kultury prawa. Innym symbolem są naloty i porwania CIA w Europie, z jawnym zaangażowaniem rządów europejskich. Nad tymi wydarzeniami zawisła zawstydzająca cisza - tak jak mój kolega poseł ja także wzywam Radę do wyrażenia opinii na ten temat - panuje zawstydzająca cisza, każdy o tym wspominał! Ten parlament mówił o odpowiedzialności CIA, odpowiedzialności rządów europejskich, odpowiedzialności naszych służb wywiadowczych. Komisja wypowiadała się i Rada Europy o tym mówi. Jedynie ze strony europejskich rządów panuje zawstydzająca cisza i sądzę, że nie jest to do zaakceptowania. Miejmy nadzieję, że dziś Rada wyrazi swój pogląd na tej sprawie.
W Europie niestety wyjątek stał się regułą i teraz musimy przeprowadzić konkretną debatę na temat efektów naszych legislacyjnych wyborów: dane biometryczne w paszportach i wizach, system kontroli danych osobowych, bazy danych komunikacji telefonicznej, bazy danych pasażerów linii lotniczych, umowy PNR, system SWIFT, system przechowywania odcisków palców i nawet regulacje dotyczące płynów, które mamy nadzieję dziś stanowczo odrzucić, dając sygnał Komisji, że powinna dokonywać wyborów, które są proporcjonalne do tego, z czym chcemy walczyć.
Sądzę, że powinniśmy dobitnie powiedzieć, że wybraliśmy autorytarne odstępstwo od państwa prawa zamiast wybrania ochrony państwa prawa w celu walki z terroryzmem. Nie jest jasnym - i kończę już panie przewodniczący - czy w ciągu ostatnich kilku lat obywatele europejscy postawieni zostali przed większym zagrożeniem przez terroryzm czy przez środki podjęte w celu walki z terroryzmem? Amerykańska pisarka feministyczna powiedziała, że gdy ci, którzy są odpowiedzialni za nasze problemy, oferują nam ich rozwiązanie, powinniśmy się strzec. Wydaje mi się, że powinniśmy się strzec.
Manuel Lobo Antunes, p
rzewodniczący Rady - (PT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym na początku przeprosić za trochę opóźnione przybycie do Parlamentu, po prostu nie przewidziałem aż takich korków pomiędzy hotelem a Parlamentem.
Chciałbym także pozdrowić komisarza Frattiniego, który jest tu z nami i próbuje odpowiedzieć na pytania zadane przez posłów. Mam nadzieję na przedstawienie wszystkich wyjaśnień, o które zostaliśmy poproszeni.
Nie ma wątpliwości, że ostatnie wydarzenia w Londynie i Glasgow, jak też na granicy między Hiszpanią i Portugalią oraz atak w Jemenie, potwierdziły, że terroryzm stanowi znaczące zagrożenie dla bezpieczeństwa Europy i dla wartości demokratycznych społeczeństw, szczególnie dla praw i wolności obywateli europejskich.
Nie mamy wątpliwości, że państwa członkowskie muszą kontynuować współpracę we wzmacnianiu i wdrażaniu środków antyterrorystycznych, zawsze respektując prawa człowieka i podstawowe wolności, które są rdzennymi wartościami naszych społeczeństw, a ich ochrona i głoszenie pomoże w przeciwdziałaniu terroryzmowi.
Terroryzm musi być zwalczany zarówno na krajowym, jak i międzynarodowym poziomie. Współpraca międzynarodowa jest zasadniczym narzędziem dla efektywnej walki z tą plagą zarówno na krajowym, jak i międzynarodowym poziomie. Wiemy, że terroryzm reprezentuje globalne zagrożenie i dlatego wymaga globalnie skoordynowanej odpowiedzi, która będzie z konieczności zawierała wzmożony przepływ i wymianę informacji, międzynarodową koordynację stanowisk, koordynację / partnerstwo z państwami trzecimi, wdrożenie globalnej strategii antyterrorystycznej z Organizacją Narodów Zjednoczonych odgrywającą przywódczą rolę oraz bliską współpracę z różnymi regionalnymi i międzynarodowymi organizacjami zaangażowanymi w zwalczanie terroryzmu.
Działania Unii Europejskiej zinstensyfikowały się po 11 września 2001, a następnie po strasznych atakach w Madrycie w 2004 roku i w Londynie w 2005 roku. W grudniu 2005 roku Rada przyjęła strategię antyterrorystyczną UE, według której Unia zobowiązuje się do globalnej walki z terroryzmem, respektując prawa człowieka, pozwalając obywatelom żyć w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Strategia antyterrorystyczna UE zawiera cztery wątki prac: prewencja, ochrona, ściganie i odpowiedź. Prezydencja potwierdza, że Rada w rzeczywistości przeprowadza sześciomiesięczne oceny sytuacji dotyczącej wdrożenia strategii antyterrorystycznej UE i strategii przeciw finansowaniu terrorystów oraz roczną ocenę wdrażania strategii zwalczania radykalizmu i rekrutacji terrorystów. Rada dokonuje także rewizji planu działań dotyczącego zwalczania terroryzmu co sześć miesięcy i planu działań dotyczącego radykalizacji i rekrutacji co roku. Ten proces monitoringu pozwala Radzie na precyzyjne ustalenie, które z środków zaproponowanych na poziomie UE nie zostały przyjęte lub nie zostały należycie wdrożone na poziomie państw członkowskich. Pozwala to także Radzie na rozszerzenie niektórych działań. Prezydencja zadecydowała przykładowo o przyspieszeniu pracy w obszarze materiałów wybuchowych.
Wdrożenie niektórych środków w obszarze współpracy policji i sądów w sprawach kryminalnych zostało spowolnione poprzez wymóg jednomyślnych decyzji w tym obszarze. Przyjęcie i wdrożenie środków antyterrorystycznych zostanie przyspieszone przez ratyfikację traktatu, który ma zostać zaakceptowany przez konferencję międzyrządową na bazie mandatu przyjętego przez Radę Europejską na jej ostatnim spotkaniu w czerwcu.
Jeśli chodzi o potrzebę bliższej współpracy pomiędzy służbami egzekwującymi prawo a służbami bezpieczeństwa informacji, służby bezpieczeństwa państw członkowskich ściśle i bardzo wydajnie współpracują obecnie w ramach grupy antyterrorystycznej. Europol rozwinął bardzo wydajne akta analiz, które są coraz lepiej zasilane informacjami ze służb egzekwujących prawo w państwach członkowskich. Nie ma wątpliwości, że trzeba zrobić więcej. Parlament Europejski utrzymuje bliski bezpośredni polityczny dialog z Radą i Komisją.
16 maja 2007 roku przewodniczący Rady, wiceprezydent Komisji i przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych spotkali się, aby skontrolować różne strategie antyterrorystyczne i przyjrzeć się wdrażaniu strategii antyterrorystycznej UE. Te spotkania, które odbywają się co sześć miesięcy, są bardzo użyteczne w celu osiągnięcia konsensusu co do zasad, które mają zostać opracowane w obszarze zwalczania terroryzmu. Jeśli chodzi o stanowisko koordynatora UE ds. walki z terroryzmem, Sekretarz Generalny / Wysoki Przedstawiciel poinformował państwa członkowskie, że rozważał, w bliskiej współpracy z prezydencją, jak najlepiej skoordynować pracę na polu antyterroryzmu w ramach Rady. Jeśli chodzi o relację między koordynatorem UE ds. walki z terroryzmem a Centrum Sytuacyjnym, Centrum nie bierze udziału w tworzeniu antyterrorystycznej strategii UE ani w koordynacji pracy w obszarze antyterroryzmu wykonywanej przez Radę; nie monitoruje też wykonywania decyzji Rady.
W obszarze walki z terroryzmem jego kompetencje są ograniczone do prezentowania Radzie strategicznych ocen zagrożeń terrorystycznych na bazie informacji otrzymanej od służb krajowych. Wspiera także koordynację planów UE dotyczących sytuacji nadzwyczajnych i kryzysów, które mogą zostać wdrożone w celu wspomożenia skoordynowania na poziomie UE odpowiedzi na poważne kryzysy, które mogą potencjalnie dotyczyć też ataków terrorystycznych. To jest funkcja automatyczna, która dotyczy rozpowszechniania informacji, zapewniania infrastruktury do spotkań i wsparcia istniejących instytucjonalnych planów podejmowania decyzji. Nie jest to rola koordynująca. Niemniej jednak na bazie oceny zagrożeń opracowanej przez Centrum Sytuacyjne, Rada zaakceptowała rekomendacje do strategii w wielu obszarach, takich jak obszar materiałów wybuchowych, aby zapobiegać nielegalnemu ich wykorzystaniu przez terrorystów.
Prezydencja nie ma wątpliwości, że jej wysiłki w celu zwalczania terroryzmu mają poparcie obywateli europejskich, którzy podczas ostatnich ataków nie dość, że szeroko demonstrowali swoją solidarność z ofiarami ataków, ale także swoje pragnienie, aby została przygotowana odpowiedź UE. W tworzeniu takiej antyterrorystycznej strategii Prezydencja ma wsparcie swoich partnerów, którzy wnoszą do dyskusji na wysokim poziomie swoje idee, a Parlament Europejski, w szczególności, odgrywa bardzo ważną rolę.
Zgodność z postanowieniami artykułu 6 Traktatu o Unii Europejskiej jest pierwszorzędnej wagi dla Rady, tak jak zgodność ze wszystkimi innymi artykułami traktatów. Współpraca i dialog z państwami trzecimi są podstawą strategii walki z terroryzmem UE. W tej tylko połowie roku planuje się przeprowadzenie trójstronnego dialogu z Rosją, Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Algierią i Maroko, co pokazuje zainteresowanie w pogłębieniu dialogu z tymi krajami. Unia Europejska prowadzi także dialog w celu zwalczania terroryzmu z innymi krajami i organizacjami międzynarodowymi.
Wtedy, co się tyczy naszych partnerów śródziemnomorskich, będziemy przeprowadzać nasze zwyczajowe, powoływane ad hoc spotkania ekspertów Euromedu, które dają możliwość szerszych dyskusji z naszymi partnerami śródziemnomorskimi w sprawach o istotnym znaczeniu dla naszego regionu i które będą skupiały się na wdrażaniu priorytetowych obszarów Euro-Śródziemnomorskiego kodeksu postępowania w przeciwdziałaniu terroryzmowi.
Trzeba wspomnieć, iż - ze szczególnym naciskiem na Stany Zjednoczone Ameryki - prezydencja odbywa regularne rozmowy z różnymi organami na przeróżnych poziomach dotyczące walki z terroryzmem, które obejmują obszary takie jak radykalizacja i rekrutacja do terroryzmu, włączając w to wykorzystanie Internetu przez grupy ekstremistów, analizę zagrożeń terrorystycznych, kooperację na forach międzynarodowych, publiczno-prawne partnerstwa w celu zwalczania terroryzmu, w szczególności bezpieczeństwo materiałów wybuchowych, ochrona krytycznych obiektów infrastruktury, finansowanie terroryzmu oraz inne rodzaje współpracy między władzami cywilnymi i policyjnymi.
Prezydencja portugalska ma zamiar zorganizować wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi warsztaty dotyczące stosowania sankcji finansowych w zwalczaniu terroryzmu. Pytanie o poszanowanie praw człowieka podczas walki przeciwko terroryzmowi, także zostało poruszone przez obie strony przy różnych okazjach i Prezydencja twierdzi, że bardzo ważnym jest kontynuowanie tego dialogu, który uważa za istotny dla obu stron.
Podsumowując ten punkt, chciałbym wspomnieć, że wzmocnienie obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bazujących na programie z Hagi i odpowiedni plan działań jest jednym z podstawowych priorytetów wspólnego 18-to miesięcznego programu prezydencji niemieckiej, portugalskiej i słoweńskiej. Walka z terroryzmem jest jednym z największych wyzwań w tym obszarze. Wspomniane trzy prezydencje włączyły do swoich celów lepszą współpracę w zwalczaniu terroryzmu poprzez wdrażanie strategii antyterrorystycznej UE.
Za pana pozwoleniem, panie przewodniczący, chciałbym odpowiedzieć na pytanie ustne. Chciałbym także poinformować Izbę, że Rada Unii Europejskiej dokonuje okresowych rewizji, jak już wspomniałem, walki z terroryzmem i dokonujemy także rocznej rewizji strategii zwalczania radykalizmu i rekrutacji do terroryzmu. Następnie co sześć miesięcy dokonujemy rewizji strategii walki z finansowaniem terroryzmu. Rada zaprezentuje niedługo, po raz pierwszy, raport z wdrożenia strategii komunikacyjnej dla mediów zatwierdzonej w lipcu 2006 roku. Zgodnie ze strategią antyterrorystyczną spotkanie wysokiego poziomu dotyczące walki z terroryzmem musi odbyć się jeden raz podczas każdej prezydencji pomiędzy Radą, Komisją i Parlamentem Europejskim. Takie spotkania odbywały się podczas prezydencji austriackiej i niemieckiej. Rola parlamentów narodowych zostanie wzmocniona w ramach nowego traktatu rozważanego w ramach konferencji międzyrządowej. Wyższy priorytet ma wdrożenie środków już istniejących. Rada wykorzystuje do przeprowadzenia ocen różne mechanizmy, jak proces wzajemnej oceny w ramach UE dla krajowych środków walki z terroryzmem, ocena wdrożenia europejskiego nakazu aresztowania, ocena wymiany informacji między Europolem a krajami członkowskimi i pomiędzy państwami członkowskimi itd.
Nowe środki zostały już przeanalizowane, np. europejski program ochrony infrastruktury krytycznej lub środków dotyczących programu technologii biopreparacji itd. Rada zorganizowała ocenę wymiany informacji pomiędzy Europolem a państwami członkowskimi i pomiędzy państwami członkowskimi. Sekretarz Generalny, Javier Solana, zastanawia się, jak ta funkcja może być najlepiej wykonywana w ramach Sekretariatu Generalnego. Mandat i zakres obowiązków nowego koordynatora także są rozważane.
Jak wszystkie instytucje Rada zobowiązana jest do przestrzegania postanowień zawartych w artykule 6 Traktatu o Unii Europejskiej, który mówi, że Unia opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz na praworządności. Promowanie tych wartości jest jednym z priorytetów UE. Zaangażowanie państw członkowskich w poszanowanie podstawowych praw jest także opisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Co więcej, państwa członkowskie Unii Europejskiej jako członkowie Rady Europy są związane postanowieniami wynikającymi z europejskiej konwencji praw człowieka.
Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprawia zdolność UE do monitorowania i zbierania informacji, przez to promując jak największe poszanowanie praw podstawowych. Państwa członkowskie UE muszą zapewnić, że środki przez nie przyjęte do walki z terroryzmem są zgodne z ich zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, szczególnie z międzynarodowego prawa humanitarnego, praw człowieka i prawa o uchodźcach.
Prezydencja uważa, że walka z terroryzmem powinna być prowadzona w sposób zapewniający poszanowanie praw człowieka, zakładając, że praworządność, dobre sprawowanie rządów i ochrona podstawowych wolności to narzędzia do walki z terroryzmem. Ta zasada jest centralna dla strategii antyterrorystycznej przyjętej przez Radę, jak państwo wiedzą, w grudniu 2005 roku.
Przechodząc teraz do wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z 12 grudnia 2006 roku, do którego to pytanie się odnosi. Po pierwsze powinienem wspomnieć, że wyrok w sprawie T-228/02 z 12 grudnia 2006 roku, znany jako sprawa OMPI (Organisation des Modjahedines du Peuple d'Iran v Rada Unii Europejskiej), nie pozwala na wniosek, że praktyka UE dotycząca list terrorystów jest naruszeniem legislacji UE. Sąd w rzeczy samej nie wystąpił przeciwko praktyce list terrorystów, lecz stwierdził zaledwie, że niektóre fundamentalne prawa i gwarancje, włączając w to prawo do obrony, obowiązek uzasadnienia i prawo do skutecznej ochrony prawnej są, co do zasady, w pełni stosowalne w kontekście przyjęcia decyzji Wspólnoty o zamrożeniu funduszów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2580/2001.
Po drugie, powszechnie wiadomo, że Rada systematycznie podejmowała już konieczne poprawki swoich procedur w stosunku do list osób fizycznych i prawnych, do których odnosi się rozporządzenie (WE) nr 2580/2001. Rada przyjęła, w szczególności, poniższe środki do wdrożenia wyroku w sprawie T-228/02: zwróciła uwagę na możliwość zakwestionowania decyzji Rady przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich; pokazała, że możliwe było wysłanie do Rady prośby wraz ze wspomagającą decyzję dokumentacją, aby dołączenie lub zatrzymanie na liście zostało przebadane - takie prośby są rozpatrywane od razu po ich otrzymaniu; dostarczyła wszystkim osobom fizycznym, grupom, osobom prawnym, dla których było to wykonalne oświadczenia uzasadniające - w innym przypadku osoby fizyczne, grupy bądź osoby prawne zostały poinformowane poprzez opublikowanie informacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; przeprowadza całościową rewizję listy, przynajmniej raz na sześć miesięcy, w zgodzie z procedurami opisanymi powyżej, zawsze z należytym poszanowaniem jakichkolwiek dodatkowych informacji.
Rada zadecydowała także o stworzeniu nowej grupy roboczej - grupy roboczej ds. wspólnego stanowiska 931, której obowiązkiem jest zajmowanie się prośbami o włączenie lub wyłączenie z listy i przygotowywanie dla Komisji regularnej rewizji listy. Mandat, praktyczne ustalenia i metody działania tej nowej grupy zawarte są w jawnym dokumencie przyjętym przez Radę. Wszyscy znajdujący się na liście, do których odnosi się rozporządzenie (WE) nr 2580/2001, traktowani są w ten sam sposób, jak to wynika z poprzedniej odpowiedzi. Rola i kompetencje instytucji są zawarte w traktatach. Rada podejmuje niezbędne środki wymagane do wdrożenia wyroków Trybunału Sprawiedliwości w zgodzie z postanowieniami artykułu 233 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Co się tyczy kontroli parlamentarnej nad jej decyzjami, Rada zawsze postępuje zgodnie z procedurami opisanymi w traktatach.
Ważnym jest, by wspomnieć, że Parlament Europejski, zgodnie z artykułem 308 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zapytano o zdanie, gdy przyjmowano rozporządzenie (WE) nr 2580/2001. Dziękuję bardzo za państwa uwagę.
(Oklaski)
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Komisja pozostaje w pełni zaangażowana we wdrożenie strategii antyterrorystycznej UE, planu działań, jak Rada właśnie powiedziała, zatwierdzonego w 2005. Naszym celem politycznym pozostaje uchwycenie właściwej równowagi pomiędzy podstawowym prawem do bezpieczeństwa obywateli, które jest przede wszystkim prawem do życia a innymi podstawowymi prawami jednostek, włączając w to prawo do prywatności i prawa proceduralne. Wszystkie źródła wskazują, że zagrożenie nowymi atakami terrorystycznymi pozostaje duże. Władze naszych państw członkowskich zapobiegły dużej liczbie ataków, za co musimy być bardzo wdzięczni. Mówię o Hiszpanii, Włoszech, Belgii, Wielkiej Brytanii i Niemczech. Wczoraj władze duńskie rozwiązały grupę młodych terrorystów, także narodowości duńskiej, gotowych do przygotowania ataku bombowego. Minister Espersen powiedział, że to był najpoważniejszy przypadek terroryzmu w Danii.
Dzisiaj rano dowiedzieliśmy się, że podejrzani o terroryzm zostali zatrzymani we Frankfurcie, a niemiecki minister obrony powiedział, że atak był blisko.
Czy wierzą państwo, że we wszystkich tych przypadkach nie osiągnięto rezultatów? Czy nie wierzą państwo, że zapobieżenie ostatecznemu etapowi ataku terrorystycznego nie jest samo w sobie wspaniałym osiągnięciem Europy? Moja odpowiedź brzmi - tak, jest.
(Oklaski)
Tak więc nie ma miejsca na zadowolenie z siebie i opuszczanie straży. Chciałbym przede wszystkim skorzystać z tej bardzo dobrej sposobności by poinformować państwa o pakiecie środków, które są przygotowywane przez moje służby i które zostaną przyjęte przez Komisję tej jesieni przy bliskiej współpracy portugalskiej prezydencji. Pracujemy nad prewencją i prowadzeniem dochodzenia. Ten pakiet zawierać będzie europejski plan działań nad bezpieczeństwem materiałów wybuchowych, propozycję poprawek do ramowej decyzji w sprawie terroryzmu, aby przeciwdziałać wykorzystaniu Internetu przez terrorystów i propozycję dotyczącą strategii europejskiej wykorzystywania danych dotyczących rezerwacji pasażera (PNR). Dodatkowo, pakiet będzie zawierał raport z przeprowadzonej oceny wdrożenia przez państwa członkowskie ramowej decyzji w sprawie terroryzmu.
Kilka słów o każdym z tych elementów:
Europejski plan działań dotyczący materiałów wybuchowych jest kontynuacją komunikatu Komisji z 2005 roku na ten temat, ma na celu odpowiedź na ponawiane wezwanie Rady Europejskiej i Rady Ministrów Spraw Wewnętrznych, aby poprawić sytuację związaną z środkami wybuchowymi w Europie.
Bez wątpliwości pamiętają państwo, że ataki w Madrycie dokonane były przy użyciu dostępnych na rynku materiałów wybuchowych i detonatorów, co przyspieszyło działania UE w tym obszarze. Jestem zadowolony, że mogę złożyć państwu relację z dobrej pracy, która została wykonana przez nasze służby we współpracy z szerokim spektrum instytucji, włączając w to przedstawicieli sektora prywatnego. Otrzymałem coś, co, jak uważam, stanie się przełomowym sprawozdaniem publiczno-prywatnej grupy ekspertów, którą powołałem, który składa się z około 50 wartościowych rekomendacji mających na celu poprawę bezpieczeństwa związanego z materiałami wybuchowymi, prekursorami i detonatorami w UE. Te rekomendacje stworzą podstawy europejskiego planu działania, który powinien zostać przyjęty, jak powiedziałem, przed listopadem.
Środki, które zostaną w nim zaproponowane zawierają, na przykład, ustanowienie europejskiej bazy danych materiałów wybuchowych w Europolu, która połączona będzie ze wszystkimi właściwymi służbami w państwach członkowskich, a dodatkowo do systemu wczesnego ostrzegania, tak by służby te były bardzo szybko informowane gdy, na przykład, materiały wybuchowe zostaną skradzione albo odkryty zostanie nowy modus operandi terrorystów na podstawie wiarygodnych informacji wywiadowczych.
To prowadzi mnie do Internetu i do sposobu, w jaki to narzędzie, które przyniosło światu niesamowite korzyści, jest wykorzystywane w celach terrorystycznych. Wszyscy wiemy, że terroryści mogą korzystać z zalet Internetu tak jak zwyczajni obywatele, na przykład do planowania swoich ataków, bądź rozsyłania informacji o konkretnych sygnałach do przeprowadzenia ataków terrorystycznych.
Zalety e-learningu także nie umknęły uwagi terrorystów. Można znaleźć na stronach internetowych np. szczegółowe informacje i instrukcje o wszystkich rodzajach ataków terrorystycznych, włączając w to produkcję materiałów wybuchowych. Propozycja, o której teraz wspomniałem, będzie miała na celu zapewnienie, że takie formy negatywnego lub przestępczego zachowania będą karane w UE.
Innym elementem pakietu są środki związane z ideą posiadania strategii europejskiej dotyczącej PNR. Opracowywanie detali tej propozycji nadal trwa, ale głównym zamysłem Komisji jest zapewnienie, by każde państwo członkowskie zbierało dane PNR, przetwarzało je i, gdy to konieczne, wymieniało z innymi. Do tej pory, PNR związane były głównie z negocjacjami mającymi na celu zapewnienie, że dane o obywatelach europejskich są właściwie chronione przez naszych partnerów i sprzymierzeńców, w szczególności Stany Zjednoczone.
Myślę, że nadszedł czas, by częściowo zmienić nacisk i poświęcić środki na bezpieczeństwo Unii Europejskiej. Unia jest przynajmniej tak samo prawdopodobnym potencjalnym celem ataków terrorystycznych jak Stany Zjednoczone i wykorzystanie oraz analiza danych PNR jest istotnym narzędziem egzekwowania prawa do ochrony naszych obywateli, którzy zasługują na taką samą ochronę jak obywatele Stanów Zjednoczonych.
Końcowy element pakietu składa się z drugiego raportu na temat wdrażania ramowej decyzji w sprawie terroryzmu. Nowy raport zawierać będzie także informacje na temat sytuacji w nowych państwach członkowskich, które nie były dostępne w 2004 roku - wiadomo dlaczego.
To prowadzi mnie do ogólniejszej kwestii, która została podniesiona, dotyczącej całościowej oceny wszystkich środków do walki z terroryzmem przyjętych do tej chwili. Oczywiście jestem za zasadą oceniania efektywności działań. Jeśli chodzi o sprawiedliwość, wolność i zasady bezpieczeństwa w szczególności, mogą być państwo świadomi, że trwają pracę nad stworzeniem globalnych mechanizmów oceny. Jestem gotowy na współpracę, tak jak to robiłem w przeszłości, z Parlamentem, a w szczególności z Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, aby przeprowadzić ocenę istniejących środków, włączając w to międzynarodowe i europejskie umowy z naszymi międzynarodowymi parterami. Proszę jednak pozwolić mi na powiedzenie jasno, że moim celem jest wzmocnienie, nie osłabienie, naszej zdolności do przeciwdziałania i ścigania terroryzmu w bardziej skuteczny sposób.
Jeśli chodzi o wymianę informacji między państwami członkowskimi a instytucjami europejskimi, zgadzam się w pełni, że jest to istotny aspekt walki z terroryzmem. Jak państwo wiedzą, byłem aktywny w tym obszarze. W ostatnich latach przedstawiłem liczne propozycje dotyczące ochrony danych w trzecim filarze, zasady dostępności i przetrzymywania danych elektronicznych operatorów telekomunikacyjnych. Niestety, poza przetrzymywaniem danych, nie było do tej pory możliwe osiągnięcie zgody w Radzie w temacie tych propozycji, szczególnie w temacie ochrony danych w trzecim filarze. Będę jednak kontynuował walkę o ich przyjęcie i wraz portugalską propozycją mamy ogólną umowę, aby spróbować przeprowadzić końcowe przyjęcie ramowej decyzji o ochronie danych w trzecim filarze do grudnia.
Często mówi się, że wzajemne zaufanie jest podstawą sprawnej współpracy, szczególnie gdy walczy się z terroryzmem. Mój pogląd jest taki, że zaufanie może być stymulowane przez nas na dwa sposoby. Po pierwsze, przez zapewnienie jasnej i właściwej struktury prawnej, która daje pewność, że dostarczona informacja będzie traktowana we właściwy sposób i, po drugie, przez stymulowaniem jak największej ilości wspólnych doświadczeń międzynarodowych, włączając w to wspólne treningi, tak by ludzie wykonujący zadania operacyjne mogli poznać i docenić się wzajemnie.
Jeśli chodzi o Centrum Sytuacyjne ("SitCen”), powinienem wspomnieć, że dostarczało ono na pewno Radzie cennych analiz strategicznych zagrożenia terrorystycznego, oraz że ustanowiłem, dzięki współpracy z panem Javierem Solaną, bardzo dobrą praktykę współpracy w tym temacie. Niemniej jednak, nie widzę roli Centrum Sytuacyjnego w obszarze współpracy operacyjnej, na pewno nie jako narzędzia do koordynowania śledztw, jako że jego mandat jest ograniczony do pracy z informacjami niezawierającymi danych osobowych. To jest raczej zadanie Europolu lub Eurojustu. Sądzę, że te organizacje powinny zostać lepiej wyposażone do radzenia sobie z takimi zadaniami.
Nie powinniśmy zapominać, że większość naszych obywateli - 84% w ostatnim Eurobarometrze - opowiedziała się znacząco za akcjami UE zwalczającymi terroryzm i przestępczość zorganizowaną. Tak więc wzmocnijmy na tej podstawie Europol i Eurojust .
Oczywiście, każde podjęte przez nas działanie musi pozostawać w zgodzie z artykułem 6 Traktatu. Zamierzam wysłać państwom członkowskim kwestionariusz dotyczący środków antyterrorystycznych, które przyjęły, ich efektywności i tego, jak wpisują się one w przepisy dotyczące praw człowieka. Jestem gotów podzielić się z państwem danymi i rezultatami tego badania.
Podsumowując, wierzę, iż nasze wysiłki antyterrorystyczne wymagają w sposób oczywisty wspólnych działań i pełnego zaangażowania Rady, Parlamentu i Komisji. Jestem gotowy raz jeszcze pozytywnie odpowiedzieć na przyszłe możliwe zaproszenia ze strony tego Parlamentu i ze strony Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jak to do tej pory czyniłem od czasu nominacji do Komisji.
(Oklaski)
Manfred Weber
Panie przewodniczący, panie i panowie! Giusto Catania we wcześniejszej wypowiedzi stwierdził, że obywatele europejscy obawiają się, iż instytucja państwa prawa przeżywa kryzys. Czytają w dzisiejszej prasie o aresztowaniu w Danii terrorystów, mieli plan przeprowadzenia ataku terrorystycznego. W Niemczech podano do wiadomości, że trzech terrorystów planowało atak na lotnisku we Frankfurcie nad Menem. Europejczycy mają obawy. Boją się. Terroryzm był w Europie przyczyną śmierci i spowodował wiele cierpień. Społeczeństwo chce się czuć bezpiecznie. Naszym obowiązkiem jako europejskich polityków jest sprostać temu wyzwaniu.
Jaka jest reakcja Europy? Słuchając dziś urzędującego przewodniczącego Rady, zdałem sobie sprawę ze stagnacji, paraliżu, jaki nas ogarnął. Zawiodłem się. Terroryzm, jak wiemy, działa w sieci rozpostartej na obszarze całej Europy. Poszczególne jego komórki współpracują ze sobą przy pomocy internetu oraz używając wielu innych metod. Natomiast ministerstwa spraw wewnętrznych działają w swoim zakresie na poziomie krajowym, będąc w przekonaniu, że wszystko jest pod ich kontrolą.
Ja również jestem przychylny pomysłowi dokonania ewaluacji oraz poddaniu próbie stosowanych dotychczas środków. Potrzebny jest nam jednak również nowy impuls. Terroryzm nie został pokonany. Potrzebne jest nowe spojrzenie. Dlatego też Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów popiera inicjatywy Komisji.
Terroryzm wymierzony jest w nasz styl życia, dlatego pragnę podkreślić, że walka z nim stanowi wielkie kulturowe wyzwanie. Dla przykładu, Europa opowiada się za równością kobiet i mężczyzn, dlatego nie tolerujemy przymusowych małżeństw w Europie. Każdy, kto zmusza młodą dziewczynę do małżeństwa, powinien zostać ukarany. Europa promuje tolerancję, dlatego nie chcemy głosicieli nienawiści, potępiających inne religie. Jestem za wydalaniem tego typu osób z Europy. Należy im przy tym powtarzać, że żaden bóg nie opowiada się za mordowaniem.
Zwracam się z prośbą o potraktowanie dzisiejszej debaty jako poparcia dla Rady, a w szczególności dla Komisji, która przedstawiła dobre projekty, stanowiące nowy impuls w przedmiotowej kwestii.
Jan Marinus Wiersma
Panie przewodniczący! Jestem przekonany, że niniejsza debata ma dziś duże znaczenie. Ważne jest również, by Parlament Europejski kierował pytania na temat rozwoju współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w tym priorytetowym obszarze, jakim jest walka z terroryzmem. Istnieją pewne wątpliwości, czy współpraca ta jest satysfakcjonująca oraz czy Rada reaguje w odpowiedni sposób na owo zagrożenie, które nie raz było już opisane. Brak szybkiej reakcji Rady jest w kilku przypadkach ewidentny. Znaczenie ma również pojawienie się Gijsa de Vriesa - sukcesora koordynatora do spraw walki z terroryzmem. Stanowisko to przez kilka miesięcy pozostawało nieobsadzone. Bez odpowiedzi pozostaje też pytanie na temat reakcji Rady na sprawozdanie Claudio Favy - jest to obszerne sprawozdanie w sprawie CIA i niektórych praktyk stosowanych w walce z terroryzmem. Współpraca w tym zakresie nie zawsze przybiera pożądaną formę, pomimo - muszę to ponownie podkreślić - ogromnego poświęcenia komisarza Franco Frattiniego, który dał głęboki wyraz swojego zaangażowania w przedmiotową kwestię. Oczywiście jego wola i chęci determinowane są do pewnego stopnia przez możliwości, na jakie w tym obszarze pozwala Rada.
Dziś chciałbym zwrócić uwagę na jeden znaczący aspekt tego problemu, do którego odnieśli się zarówno pan komisarz, jak i urzędujący przewodniczący Rady. Mam na myśli radykalizację i werbowanie. Musimy znaleźć najlepszy środek do walki z radykalizmem - zarówno mającym podłoże religijne, jak i wywodzące się z prawicowego ekstremizmu. Walka ta powinna przybrać między innymi formę współpracy pomiędzy państwami członkowskimi na europejskim poziomie. W tym kontekście należy znaleźć sposób dotarcia do młodych osób, które są podatne na tego typu radykalizację. Jest to jeden z priorytetów Rady i Komisji. Parlament również odbędzie wkrótce debatę na ten temat.
Musimy podjąć próbę zrozumienia motywów kierujących młodymi osobami, które - wskutek radykalizacji - mają tendencję do angażowania się w działalność terrorystyczną. Wśród tych motywów wymienić można niezadowolenie z własnej sytuacji, z sytuacji na arenie międzynarodowej, polaryzację społeczeństwa, poszukiwanie w życiu znaczenia oraz frustrację sytuacją polityczną na świecie. Ubóstwo również może stanowić jeden z motywów. Aby znaleźć odpowiednie podejście do problemu, należy przeanalizować wszystkie te motywy. Motywy młodych Marokańczyków przeprowadzających ataki są zupełnie inne niż motywy kierujące takimi osobami mieszkającymi w Holandii, jak na przykład motywy mężczyzny, który zamordował Theo van Gogha. Musimy zjednoczyć się w poszukiwaniu argumentów mogących stanowić środek walki z radykalizacją oraz pracować nad poprawą warunków życia mieszkańców, tak by młode osoby nie ulegały tak łatwo zachętom do radykalizacji i używania przemocy.
Głównym wyzwaniem jest niedoprowadzenie do wzrostu liczby zradykalizowanych młodych osób. Odpowiednim podejściem w tym przypadku jest polityka represji: do rozwiązania pozostaje kwestia tych, którzy zachęcają innych do przemocy, wirtualnych sieci internetowych, które podżegają młodych do radykalnych zachowań, a także objęcie odpowiednich grup polityką prewencyjną. Tego typu działania znajdują początek na poziomie lokalnym, ale można je również przenieść na poziom krajowy, a nawet europejski. W tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę na nowe inicjatywy zaproponowane przez rząd holenderski, na które zarezerwowano znaczącą ilość środków finansowych. Mają one zostać użyte na poziomie lokalnym. Jest to narzędzie sąsiedztwa, które pomóc ma w identyfikacji młodych osób podatnych na radykalizację i tym podobne procesy.
Zachęcam, by Komisja wzięła pod uwagę doświadczenie Holandii i zastanowiła się, w jaki sposób państwa członkowskie mogą podzielić się nim między sobą. W celu promocji tego typu działań możliwe jest również skorzystanie z Funduszu Integracji Komisji Europejskiej, tak aby zostało wniesione także europejskie podejście jako wartość dodana w walce z terroryzmem. Niniejszym zwracam się ponownie do pana komisarza z pytaniem, czy mógłby również przewidzieć możliwość wymiany holenderskich doświadczeń z innymi państwami członkowskimi, borykającymi się z podobnym problemem, szczególnie w dużych ośrodkach miejskich.
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. -
Panie przewodniczący! Jeśli cofniemy się zaledwie o 2000 lat, przypomnimy sobie, że na jesieni roku 68 p.n.e. jedyne światowe supermocarstwo ucierpiało z powodu ataku terrorystycznego luźno zorganizowanej bandy piratów, a senat rzymski w panice nadał Pompejuszowi, a przynajmniej tak twierdzi Plutarch, "absolutną zwierzchność i niekontrolowaną władzę nad każdym” poprzez Lex Gabinia. Za pomocą starej sztuczki armia dokonała zamachu na wolność, demokrację i konstytucję przy zgodzie przerażonych obywateli rzymskich i minęło 1800 lat, zanim dojrzała demokracja ponownie zawitała w Europie.
Dziś znowu istnieje ryzyko, że prawa, które odbierają nam nasze swobody, mogą wrócić tylnymi drzwiami. Z zadowoleniem przyjmuję pytania ustne, które przedłożyli koledzy, w szczególności ich bardzo konkretne pytania do Rady i Komisji.
Nie twierdzę, że prawa antyterrorystyczne są niepotrzebne. Dzisiejsze aresztowanie trzech osób w Niemczech i zatrzymanie tego ranka kolejnych trzech w Danii pokazuje trwałość zagrożenia, jakie stwarzają terroryści dla naszego społeczeństwa. Moja grupa jest zjednoczona w przekonaniu, że potrzebujemy więcej współpracy sądowniczej, by doprowadzić do jak największej skuteczności Europolu i Eurojustu.
Poparliśmy w pełni europejski nakaz aresztowania, ufając, że Rada ustanowi minimalne gwarancje proceduralne. Udzielilibyśmy poparcia europejskiemu FBI. Liberałowie i Demokraci nie są pobłażliwi wobec przestępczości. W istocie jesteśmy zdumieni faktem, że zdominowanej przez prawicę Radzie nie udało się znaleźć spójnego podejścia do kwestii prawa i porządku. Mówimy jednak, że prawa muszą być proporcjonalne do zagrożeń.
Co więcej, jeśli zagrożenie jest tak wielkie, dlaczego Rada nie zadziałała, by zastąpić swojego koordynatora do spraw walki z terroryzmem, odkąd ten ostatni opuścił urząd w marcu?
Zwracam się do urzędującego przewodniczącego: powiedział nam pan, że "zastanawia się pan nad najlepszą metodą zapewnienia współpracy”. Cóż, terroryści mieli sześć miesięcy, od kiedy się pan zastanawia. Twierdzi pan, że "Stany Zjednoczone odgrywają wiodącą rolę w walce z terroryzmem”. My chcemy, by Unia Europejska ustanowiła swoją własną politykę. Twierdzi pan, że Parlament Europejski posiada, cytuję, "czołową rolę”, ale ta czołowa rola okazuje się być kurtuazyjnym spotkaniem co pół roku z przewodniczącym naszej komisji.
Z zadowoleniem przyjmuję dzisiejszą zgodę komisarza Frattiniego na wspólną z Parlamentem ewaluację skuteczności polityki Unii Europejskiej i mam nadzieję, że prezydencja Rady przybędzie wraz z nim na tę debatę.
Od 11 września mieliśmy strategię do walki z terroryzmem, plan działania, decyzję ramową i kilka inicjatyw na rzecz współpracy. Żadne z nich nie było poddane pełnej i otwartej ocenie, przynajmniej przez demokratyczne instytucje Europy. Rada i Komisja powinny włączyć Parlament w kompleksowy przegląd wszystkich przyjętych do tej pory działań.
Tutaj w Parlamencie powinniśmy nalegać na klauzule wygaśnięcia dla praw antyterrorystycznych, tak by prawa narażone na nadużycie nie pozostawały częścią prawodawstwa dłużej niż to konieczne.
Dla przykładu, stoimy obecnie przed trzecim i ostatecznym porozumieniem PNR, porozumieniem które na stałe zrzeka się pewnych praw dla niepewnych korzyści. Moja grupa kwestionuje, czy względy bezpieczeństwa na pewno wymagają, by rząd Stanów Zjednoczonych znał nasze preferencje żywieniowe.
Panie komisarzu Frattini! Mówi pan nam, że 85% obywateli europejskich wyraża silne poparcie dla działania na poziomie europejskim. Panie Lobo Antunes! Twierdzi pan, że prezydencja nie ma wątpliwości, iż jej działania znajdują poparcie wśród obywateli. Czy nie byli panowie tego lata na żadnym lotnisku ? Czy nie słyszeli panowie pytań młodych kobiet, dlaczego konfiskuje się ich szminki przed wejściem na pokład samolotu? Czy nie słyszeli panowie okrzyków frustracji starszych pań, którym zabiera się ich nożyczki do paznokci u nóg? Nie słuchali panowie wściekłości ludzi na to, jak prawa antyterrorystyczne są wykorzystywane dla zysku handlowego? Moje lokalne lotnisko liczy obecnie 50 pensów za plastikową torebkę, do której podróżujący muszą chować pastę do zębów. Wyborcy z mojego okręgu pisali do mnie o tym, ile kosztuje butelkowana woda w strefie granicznej po przekroczeniu kontroli bezpieczeństwa.
Lex Gabinia było klasycznym przykładem prawa o niezamierzonych konsekwencjach, ponieważ stanowiło fatalny w skutkach zamach na instytucje, które miało chronić. Mam nadzieję, że europejskie prawa antyterrorystyczne nie spowodują tego samego.
Karl Popper powiedział kiedyś: "Musimy planować z myślą o wolności, a nie tylko z myślą o bezpieczeństwie, choćby dlatego, że tylko wolność może uczynić bezpieczeństwo bezpiecznym”.
(Oklaski)
Konrad Szymański
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Po tragicznych doświadczeniach Nowego Jorku, Madrytu i Londynu nasza zdolność współpracy w sprawach przeciwdziałania terroryzmowi wzrosła, zarówno w kontekście Unii Europejskiej, jak i w kontekście transatlantyckim. Powinniśmy iść dalej tą drogą.
Nasza troska o prywatność i prawa obywatelskie nie powinna usprawiedliwiać blokowania skutecznych działań. Nie unikniemy w tej sferze ceny, jaką będziemy musieli zapłacić za bezpieczeństwo. To przede wszystkim bezpieczeństwa oczekują nasi obywatele.
Potrzebne są także zmiany w prawie międzynarodowym. Współczesny terroryzm wykształcił bowiem nieznane dotąd zjawisko bezpaństwowego żołnierza. Jego bezpaństwowość utrudnia stosowanie konwencji genewskich. Jednocześnie powinniśmy się zgodzić, że udzielanie terrorystom praw procesowych, charakterystycznych dla europejskiego procesu karnego, jest działaniem bezsensownym, które pozbawia nas skuteczności w walce z tym zjawiskiem.
Cem Özdemir
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, otrzymaliśmy dziś wiadomość o aresztowaniu podejrzanych terrorystów w Danii i w Niemczech, o czym wielokrotnie wspominano. To pokazuje, że omawiany problem to rzeczywistość, a nie teoria. Skoro tak jest, motto "im więcej, tym lepiej” nie może być naszym hasłem dnia; przeciwnie, potrzebujemy ukierunkowanych działań, które są koordynowane w całej Europie, a przede wszystkim dowodzą, że sprawdzają się w praktyce i faktycznie pomagają.
Dochodzę w tym miejscu do mojej pierwszej uwagi, mianowicie pilnej potrzeby przeglądu środków, które zostały dotychczas podjęte przez państwa członkowskie. Z zadowoleniem przyjmuję ogłoszony przez pana komisarza zamiar sporządzenia kwestionariusza. Potrzebujemy takiej oceny właśnie dlatego, że chcemy przekonać naszych obywateli o konieczności przyjęcia środków antyterrorystycznych. Jednakże aby to zrobić musimy dowieść, że są one faktycznie skuteczne.
Przecież chcemy się dowiedzieć, co jak dotąd uczyniono w dziedzinie walce z terroryzmem. W tym kontekście jesteśmy również zainteresowani godną ubolewania odmową zajęcia przez CIA jak dotąd stanowiska w sprawie nielegalnych uprowadzeń w Europie. Potrzebujemy odpowiedzi również w tej sprawie. Chciałbym podkreślić jedną rzecz: tajne więzienia i wydalenia do krajów trzecich, w których tortury są dozwolone, również wiążą się z walką z terroryzmem, mianowicie w jej wymiarze moralnym. Nie można pominąć wymiaru moralnego walki z terroryzmem, ponieważ jeżeli chcemy odnieść sukces, musimy wygrać również to starcie.
Niektórzy mówcy podkreślili znaczenie uwzględnienia Parlamentu Europejskiego w tej debacie. Uważam, że prezydencja musi zrozumieć, że włączenie swobodnie wybranych przedstawicieli społeczeństwa jest nieodzowne dla uzyskania akceptacji. Chciałbym, aby prezydencja w Radzie wzmocniła ten aspekt dyskusji. Jak pan urzędujący przewodniczący wie, Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie orzekał, że sporządzona przez UE lista organizacji terrorystycznych stanowi naruszenie zarówno wspólnotowego, jak i międzynarodowego prawa. Z zadowoleniem przyjmuję dzisiejsze głosy w tej sprawie. Chciałbym również dowiedzieć się, czy wspomniana przez pana ocena roczna zostanie udostępniona Parlamentowi oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Przecież potrzebujemy ich w naszej pracy, aby móc faktycznie ocenić, co dzieje się z tą "listą terroru”, której objęcie rządami prawa i kontrolą parlamentarną jest zagwarantowane, i w jakim stopniu możliwe jest zapewnienie jak najszybszego usunięcia z tej listy osób, które omyłkowo się na niej znalazły.
Kwestia antyterrorystycznego koordynatora UE została już poruszona. Chcielibyśmy znać przyszłe plany odnoszące się do tego stanowiska. Moja grupa zasadniczo nie jest przeciwna takiej koordynacji europejskiej. W teorii konsolidacja kompetencji w tej dziedzinie jest słuszna, aby postarać się zebrać doświadczenia uzyskane na szczeblu krajowym. Jednakże chcielibyśmy również dowiedzieć się, co prezydencja w Radzie może powiedzieć o dotychczasowych działaniach jednostki antyterrorystycznej na szczeblu europejskim. Jakie doświadczenia zebrano w tym kontekście? Stąd moje pytanie do urzędującego przewodniczącego: czego udało się jak dotąd nauczyć dzięki działaniom pana de Vriesa?
Tobias Pflüger
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący, moim zdaniem ta debata ma nieomal zasadnicze znaczenie dla demokracji w Unii Europejskiej. Czasem dobrze jest spojrzeć wstecz. Od 12 września 2001 r. wypowiedziano "wojnę” terroryzmowi. Tego dnia NATO powołało się na klauzulę wzajemnej obrony, niesłusznie uznając ataki na Nowy Jork i Waszyngton za ataki wojskowe. Nikt nie wie, w jaki sposób można odwołać tę klauzulę wzajemnej obrony. Obecnie "wojna z terroryzmem” prowadzona jest na całym świecie, na przykład w Afganistanie, gdzie stopniowo postępuje irakizacja, podczas gdy na szczeblu krajowym narusza się coraz więcej praw podstawowych i obywatelskich. Całą sytuację można opisać jako ciągły stan wyjątkowy.
UE przyjęła decyzję ramową w sprawie zwalczania terroryzmu. Określa ona wiele spraw, które zostały bądź powinny zostać wdrożone przez państwa członkowskie UE oraz samą Unię Europejską.
Obecnie jesteśmy świadkami powszechnego "akcjonizmu”, w szczególności w wykonaniu niemieckiego ministra spraw wewnętrznych, pana Wolfganga Schäuble, który wszystko określa mianem terroryzmu, przez co w jaskrawy sposób przekracza granice faktycznych potrzeb.
Po wydarzeniach w Londynie pisarka A.L. Kennedy poczyniła bardzo interesujące spostrzeżenie, które chciałbym tu zacytować: "Nikt nie mówi o tym, że liczba ofiar, która była horrendalna, w większość dni w Bagdadzie byłaby uznana zaledwie za przeciętną. Nikt nie mówi, że decydując się wysłać naszych żołnierzy na wojnę o zyski, Tony Blair naraził swój kraj na niebezpieczeństwo [...] Nikt nie wspomina, że nasze działania jedynie zwiększyły liczbę i natężenie aktów terroru. Nikt nie zauważa, że nawet my usprawiedliwiliśmy torturowanie więźniów mówiąc, że w ten sposób można zapobiec atakom. Nikt nie mówi o tym, że dla dużej części świata to my jesteśmy terrorystami.” Tego właśnie musimy uniknąć, i z tego względu konieczne jest zaprzestanie łamania praw podstawowych i obywatelskich.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Panie przewodniczący, na wstępie chciałbym serdecznie podziękować urzędującemu przewodniczącemu oraz wiceprzewodniczącemu Komisji Europejskiej za udzielone przez nich szczegółowe odpowiedzi na nasze pytania. Cieszę się, że ta debata stanowi dla nas okazję spojrzenia wstecz, aby ponownie uczynić krok naprzód. W centrum tej debaty jest pytanie, jakie działania podjęto w celu zwalczania terroryzmu i czy były one skuteczne. Jednakże istotniejszym pytaniem jest to, czy takie działania stoją w sprzeczności z demokratycznymi rządami prawa.
Dzisiaj będziemy głosować nad poprawkami zmieniającymi przepisy w zakresie bagażu ręcznego w transporcie lotniczym. Pan Watson już o tym wspominał. Mam nadzieję, że to głosowanie położy kres kontrowersyjnemu środkowi. Przepisy dotyczące płynów są nieskuteczne i wywołują duży sprzeciw. Musimy zapewnić, że zwalczanie terroryzmu nie stanie się polityką fikcyjną. Od chwili ataków w 2001 roku zebrano olbrzymią ilość informacji, ale zbieranie danych musi wiązać się z ich przetwarzaniem. Po atakach w Londynie i Madrycie okazało się, że służby wywiadowcze faktycznie posiadały informacje, ale nie podjęły działania na czas. Dane mogą być dostępne, ale ich wykorzystanie pozostaje problemem.
Niedawno w Holandii opublikowano książkę o terroryzmie i ludziach walczących z nim. Z perspektywy historycznej dowodzi, że skuteczność terroryzmu jest ograniczona. Z drugiej strony zwalczanie terroryzmu ma czasem znaczny wpływ na społeczeństwo, wywołując irytację. Osoby zwalczające terroryzm tracą w trakcie tej wojny wiarygodność moralną w oczach obywateli, co stanowi korzyść dla terrorystów. Z tego względu podejmując nowe działania musimy zachować równowagę między rządami prawa a skuteczną walką z terroryzmem. W tym kontekście monitoring stanowi uzasadniony instrument parlamentarny.
Były koordynator antyterrorystyczny, pan Gijs de Vries, stwierdził, że w jego odczuciu żadne państwo członkowskie nie chce europejskich sił policyjnych czy europejskiej służby bezpieczeństwa. Państwa członkowskie chcą, aby kwestie bezpieczeństwa były nadal organizowane na szczeblu krajowym. Mimo to dążymy do zorganizowania współpracy europejskiej. Wynikającym z tego problemem jest brak demokratycznej kontroli nad taką współpracą. Parlamenty krajowe monitorują swoje służby, ale nie tę współpracę. Co Rada sądzi o ciągłym i regularnym informowaniu Parlamentu Europejskiego? Nie mam tu na myśli przede wszystkim przedkładania nowych działań do akceptacji, ale odpowiadanie na pytania, które obecnie tak często się pojawiają. Podobnie jak ma to miejsce w parlamentach krajowych, takie spotkania powinny móc odbywać się za zamkniętymi drzwiami. Chciałbym dowiedzieć się, czy Rada chce podjąć współpracę w tej sprawie.
Andreas Mölzer
w imieniu grupy ITS. - (DE) Panie przewodniczący, ostatnie sprawozdania z Danii i Frankfurtu nad Menem w Niemczech dowodzą, że zagrożenie terroryzmem islamskim nie zniknęło. Ale najnowsze analizy pokazują, że to zagrożenie w mniejszym stopniu pochodzi z zewnątrz, czyli ze strony Al Kaidy, a bardziej ze strony samych młodych muzułmanów żyjących w Unii Europejskiej, którzy są podatni na radykalizację, a następnie stają się terrorystami.
Z tego względu terroryści nie pojawiają się znikąd; potencjalni przestępcy wzrastają w naszych równoległych społeczeństwach islamskich, w których w szczególności medresy i kaznodzieje nienawiści mają duże, niszczące znaczenie. Wskutek poprawności politycznej rodowitym mieszkańcom Europy wciąż zbyt łatwo przyczepia się metkę prawicowych ekstremistów czy nawet rasistów, ponieważ opowiadają się za swoją pierwotną kulturą, podczas gdy emigranci rzadko stykają się z tym problemem. Istniejące obecnie w Europie równoległe społeczeństwa islamskie są często niedoceniane.
Korzenie terroryzmu często wyrastają ze szkół. Następnie kontynuowane są w gangach młodocianych, a po takiej radykalizacji może nastąpić kulminacja w postaci ataków. Musimy zapełnić te luki w naszym społeczeństwie, w których terroryzm może rozkwitać, luki, które powstały wskutek źle rozumianej tolerancji. Musimy nakreślić granice; z pewnością nie ma potrzeby tolerowania wszystkiego. Zmiana naszego tradycyjnego sposobu życia i wyrzekanie się swojej własnej kultury stanowi najlepszy grunt krzewienia się terroryzmu. Z tego względu najwyższy czas, aby również Bruksela zaakceptowała, że wizja multikulturalna jest w strzępach i wsparła wreszcie rodzimych mieszkańców Europy, zamiast stale oczerniać ich pod pretekstem wykorzeniania rasizmu.
Jim Allister
Panie przewodniczący, chciałbym zasadniczo zgłosić dwie uwagi do tej istotnej debaty. Po pierwsze wszyscy lub większość z nas może zjawić się w tej Izbie i ubolewać nad terroryzmem bądź potępiać go tak, jak możemy, ponieważ jest on zły i nie do obrony w każdej postaci. Ale czy w UE stale czynimy to, co głosimy?
Wydarzenia z Frankfurtu czy Danii stanowią przypomnienie stale obecnego zagrożenia terrorystycznego. Jeżeli jakikolwiek minister z rządu któregokolwiek kraju UE potępiłby te aresztowania lub później sprzeciwił się związanym z nimi wydaleniom, wszyscy bylibyśmy oburzeni, ponieważ terroryzm to terroryzm, a upływ czasu go nie oczyszcza.
Ale kilka tygodni temu w moim małym kraju wicepremier Martin McGuiness, który wie więcej o obrzydliwych działaniach terrorystycznych, niż większość z nas, powrócił do formy i gwałtownie zaatakował aktualny wniosek rządu niemieckiego, złożony na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, o wydanie irlandzkiego republikanina podejrzanego w sprawie ataku bombowego wiele lat temu w Niemczech. Takie zachowanie nie może być tolerowane. Podobnie jak udzielanie przez Irlandię azylu trzem terrorystom należącym do IRA, skazanym przez sąd w Kolumbii.
Powiedziałbym, że wszyscy w Europie powinniśmy dawać przykład. Nie możemy dowolnie wybierać w sprawie atakowania i przeciwstawiania się terroryzmowi. Jeżeli jesteśmy mu przeciwni, musimy być temu przeciwni całkowicie i podjąć odpowiednie działania. Jeżeli faktycznie popieracie rządy prawa, to nie atakujecie środków służących zapewnieniu międzynarodowej sprawiedliwości i nie protestujecie przeciwko nim.
Moja druga uwaga odnosi się do tego, że uciekanie się przez ETA do aktywnego terroryzmu w odpowiednim momencie przypomina nam, że tygrys terroryzmu rzadko zmienia sposób działania. Osoby zniżające się do terroryzmu myślą w sposób amoralny, potrafią ze względów taktycznych udawać zaangażowanie na rzecz rozwiązań politycznych, jeżeli w danej chwili lepiej odpowiada to ich celom.
Wszyscy powinniśmy zwracać na to uwagę i nigdy nie popełnić błędu oceniania terrorystów za pomocą naszych standardów.
Jaime Mayor Oreja
(ES) Panie przewodniczący, na początku chciałbym stwierdzić, że walki nie prowadzi się ze zjawiskiem terroryzmu. W każdym przypadku jest to walka z konkretną organizacją, która ma konkretny program polityczny i szczególne cele polityczne.
Na początku powinniśmy zatem określić, z jakimi organizacjami terrorystycznymi mamy do czynienia, a w obecnej chwili zasadniczym niebezpieczeństwem grożącym Unii Europejskiej jest prowadząca świętą wojnę organizacja terrorystyczna, która nie jest zjawiskiem, lecz raczej organizacją, która już przełamała obawy przed prowadzeniem ataków na naszym kontynencie.
Różnica między tą organizacją a innymi tradycyjnymi organizacjami, które atakują bądź atakowały Unię Europejską polega na tym, że wciąż jest to siła nieznana, ponieważ nie rozumiemy rytmu przeprowadzania ataków i przesłanek wyboru krajów, oraz dlatego, że ich poczucie czasu jest zdecydowanie odmienne od naszego.
Z tego względu, jak słusznie stwierdził pan Watson, zadaniem instytucji UE nie jest stworzenie obszernej listy działań, ale obecnie konieczne jest raczej ustanowienie fundamentów, filarów, a nawet obszarów działania instytucji europejskich, aby mogły one odegrać rolę w zwalczaniu terroryzmu.
Musimy znaleźć kierunek. W tej dziedzinie nie chodzi o ogłaszanie coraz większej liczby działań. Musimy zrozumieć, że rolą instytucji UE powinno być ustanowienie tego, co jest zasadniczo potrzebne do zwalczania tej organizacji, czyli wywiadu i informacji.
Z tego względu przede wszystkim potrzebujemy europejskiego modelu walki z tą organizacją terrorystyczną, ponieważ w przeciwnym razie w 2025 roku w Europie, jeżeli Unia Europejska nie wniesie wartości dodanej, jeżeli nie będzie dobrze działać i nie będzie przydatna bądź postrzegana jako pomoc dla Europejczyków w tej walce z terroryzmem, będą się oni zastanawiać, jaki sens ma istnienie Unii Europejskiej.
Bárbara Dührkop Dührkop
(ES) Panie przewodniczący, uważam, że powtarzano już ad nauseam , że zjawisko terroryzmu - które stanowią oczywiście wyraźnie rozpoznawalne grupy - nie jest jedynie sprawą europejską, lecz sprawą globalną, jak stwierdziła Rada, i nie ma wątpliwości, że potrzebujemy reakcji na szczeblu globalnym i europejskim.
Uważam, także w świetle tego, co powiedział pan Frattini i co wydarzyło się we Frankfurcie dziś rano, o czym również słyszałam, że to prawdopodobnie najistotniejsze wyzwanie stojące przed UE, ponieważ dotyczy nie tylko bezpieczeństwa jej obywateli i ich nienaruszalności fizycznej, ale również dąży do osłabienia czegoś bardzo ważnego: osłabienia wartości społeczeństw demokratycznych. Właśnie dlatego szukanie wspólnych odpowiedzi jest tak istotne dla Unii Europejskiej.
Uważam, że ta interpelacja do Parlamentu pokazuje, jak bardzo Parlamentowi zależy na uczynieniu postępu w walce z terroryzmem, ale jednocześnie pokazuje, że mamy obawy, ponieważ pan Watson przedstawił szereg kwestii, które mogą naruszać zasady, w kontekście podejmowanych przez nas działań, jako że tocząc tę walkę przede wszystkim ponosimy odpowiedzialność wobec demokracji i wolności, co jest bardzo istotne i o czym nie można zapomnieć.
Chciałbym również powiedzieć, że moim zdaniem działania są potrzebne, podobnie jak wszystko, co dotąd uczyniliśmy oraz wszystko, co zapowiadał pan Frattini, a praca wykonana przez policję jest również bardzo istotna, ale niewystarczająca. Moim zdaniem musimy również wzmocnić politykę odpowiedzialną za integrację i dialog między kulturami. Uważam, że sojusz cywilizacji jest ważnym instrumentem walki z terroryzmem.
Musimy kontynuować to, o czym dyskutowaliśmy w Tampere oraz to, co robiliśmy w Hadze, aby skonsolidować to, o czym rozmawialiśmy: równowagę między wolnością, bezpieczeństwem i sprawiedliwością.
Właśnie dlatego Parlament Europejski przyśpieszał przyjmowanie traktatu Prüm przed nadejściem lata. Ta możliwość szybkiej i skutecznej wymiany informacji ma kluczowe znaczenie dla realizacji międzynarodowej współpracy przeciwko terrorowi.
To prawda, że opowiadamy się za koniecznością pogodzenia tych praw obywateli i ludzi z zapewnieniem bezpieczeństwa. Parlament Europejski ma rolę decydującą, ale jak stwierdza Rada, obecnie Parlament praktycznie nie ma prawa głosu w odniesieniu do działań podejmowanych w tej dziedzinie.
Rada albo podejmuje decyzję jednogłośną, albo nie podejmuje decyzji. Z tego względu uważam, że osłabia to zdolność Unii Europejskiej do reagowania na nowe wyzwania. Jak wyraźnie stwierdził pan Watson, jedyną szansą Parlamentu Europejskiego na współpracę z Radą są spotkania grzecznościowe, a jako demokratycznie wybrane zgromadzenie powinniśmy mieć prawo udziału w podejmowaniu decyzji.
Z zadowoleniem przyjmujemy ustanowienie Europejskiej Agencji Praw Podstawowych i mamy nadzieję, że ta agencja będzie w stanie właściwie monitorować wszystkie działania UE w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej.
Chciałbym również zwrócić uwagę, że nasza grupa popiera antyterrorystycznego koordynatora UE, ktokolwiek nim będzie, ale powinien pojawić się szybko. Istotne jest, aby nie był papierowym tygrysem, ale miał wyraźny i silny mandat.
Wreszcie, na czym zakończę, uważam, że należy stwierdzić, że działania Unii Europejskiej w walce przeciwko terroryzmowi i jego konsekwencjom powinny obejmować istotny wymiar: wsparcie i ochronę ofiar i ich rodzin.
Sarah Ludford
Panie przewodniczący, przybywając z Londynu w żaden sposób nie ograniczam zagrożenia terrorystycznego. My, Londyńczycy faktycznie znosiliśmy je przez dziesiątki lat, również wtedy, kiedy zagrożeniem był terroryzm ze strony irlandzkich republikanów, częściowo finansowany przez Stany Zjednoczone. Wyższość moralna to niepewna pozycja.
Według Europolu w zeszłym roku w UE doszło do nieomal 500 ataków terrorystycznych. Oczywiście są one dużym zagrożeniem kryminalnym, ale są nim również przemyt narkotyków, handel ludźmi i korupcja. Czy Rada podejmuje działania domagające się podpisania i ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie europejskiej konwencji przeciwko handlowi ludźmi? Gdzie był protest Rady, kiedy rząd brytyjski zakończył w styczniu duże dochodzenie korupcyjne przeciwko "krajowemu liderowi” w produkcji broni, BAE?
To, że liberałowie kwestionują skuteczność zakazu wnoszenia płynów na pokład samolotów w porównaniu z jego uciążliwością, bądź sprzeciwiają się masowemu zbieraniu danych osobistych, nie oznacza, że są łagodni wobec terroryzmu. Żadna dziedzina polityki nie powinna pozostać poza demokratyczną kontrolą.
Odczuwałam dumę z bycia wiceprzewodniczącą Komisji Śledczej Parlamentu Europejskiego do spraw wydalenia w trybie nadzwyczajnym i podzielam wściekłość wyrażoną przez innych z powodu absolutnego milczenia ze strony Rady wobec rezultatów naszego dochodzenia, mówiących, że wiele państw członkowskich jest współwinne ogromnych naruszeń praw człowieka, uprowadzeń i tortur.
Rada powinna spojrzeć na własne podwórko zanim zacznie połykać swobody obywatelskie mieszkańców UE. Posłowie nie otrzymali informacji w sprawie realizacji ramowej decyzji w sprawie zwalczania terroryzmu przyjętej 5 lat temu. Czy wszystkie państwa członkowskie w pełni ją transponowały? Ile przypadków miało miejsce? Ile dochodzeń i wyroków zanotowano? Wiemy, że agencje, nawet w ramach jednego państwa, nie podzielą się informacjami ze względu na zawiść, walkę o władzę i obszary wpływów, a tym bardziej we współpracy transgranicznej. Dlaczego to nie miałoby stać się priorytetem zamiast szalonego tworzenia prawa w celu pozbawienia nas przez cały czas prywatności?
A zatem istnieje olbrzymia niespójność w odniesieniu do zwalczania radykalizmu. To istotna kwestia, ale obejmuje ona również integrację znacznej większości umiarkowanych muzułmanów, a mimo to w niektórych częściach UE procedury budowania meczetów napotykają na znaczne trudności. Dlaczego nie przyjrzeć się tej sprawie?
Pan Szymański wygłosił opinię radykalnej prawicy, że nie może być zbyt wysokiej ceny za bezpieczeństwo. Nie mogłabym się z tym bardziej zasadniczo nie zgodzić. Czy komuniści nie twierdzili tak samo w celu usprawiedliwienia swoich represji? Zamiast sprzedawać zbyt wielką część wolności w zamian za bezpieczeństwo, sprawdźmy, co faktycznie działa: ukierunkowane dochodzenia i utrzymywanie porządku za pomocą wywiadu. To najlepsza metoda zachowania zaufania społeczeństwa i współpracy z jego strony.
Mario Borghezio
- (IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! W dniu 11 września w Brukseli wiele ruchów demokratycznych o katolickich i chrześcijańskich korzeniach zorganizowało dużą demonstrację przeciwko terroryzmowi islamskiemu oraz w hołdzie ofiarom 11 września, ale socjalistyczny burmistrz Brukseli uznał ją za nielegalną z zasługujących na pogardę powodów odnoszących się do polityki wewnętrznej.
To negatywny sygnał w sprawie terroryzmu, ale jeszcze poważniejsze są zaloty premiera Romano Prodiego i ministra spraw zagranicznych, pana D'Alemy, do terrorystów z Hamasu. Zamiast tego sygnały polityczne wysyłane przez Europę powinny być zjednoczone przeciwko terroryzmowi islamskiemu, a my powinniśmy wspólnie przeciwstawić się tym, którzy w meczetach nawołują przeciwko nam i naszemu bezpieczeństwu.
Z zadowoleniem przyjmuję stanowisko pana Komisarza, że obywatele europejscy muszą być lepiej chronieni i czuć się bezpieczniej, co najmniej tak samo, jak obywatele Stanów Zjednoczonych, i z tego względu konieczne jest wzmocnienie stosunków transatlantyckich. Mimo to pytam pana, panie Frattini, o niepokojące zagrożenie aktami terrorystycznymi z wykorzystaniem broni bakteriologicznej, na przykład - broń Boże - lub za pomocą broni nuklearnej: czy jesteśmy przygotowani? Okazało się, że południowa Europa nie jest przygotowana na niebezpieczeństwo pożarów, ale wydaje mi się, że w tej sprawie musimy zrobić więcej - o wiele więcej. Życzę panu wszelkiej pomyślności w pańskiej pracy, panie Frattini.
Kyriacos Triantaphyllidis
(EL) Panie przewodniczący, proszę pozwolić mi na wstępie zauważyć, że czynione w ostatnich latach wysiłki uczynienia terroryzmu głównym projektem i priorytetem Unii Europejskiej okazały się być niewypałem.
Służby wywiadowcze USA będą mogły bez ograniczeń monitorować rozmowy telefoniczne oraz aktywność w Internecie i pocztę elektroniczną każdej osoby na wszystkich serwerach znajdujących się w Stanach Zjednoczonych. Ten postęp stanowi jeszcze jedną próbę powszechnej kontroli i utrzymywania porządku wśród obywateli na szczeblu światowym, a Unia Europejska niestety udzieliła przyzwolenia przyjmując środki, które okazały się być barierą dla własnego rozwoju. Duża część budżetu UE jest przeznaczona na ustanowienie i wzmocnienie agencji policyjnych, operacji wojskowych, stworzenie ośrodków przetrzymywania migrantów, itp.
Chciałbym szczególnie wspomnieć o sporządzaniu list terrorystów. Te listy nie podlegają żadnej prawnej kontroli demokratycznej czy instytucjonalnej, ani żadnej procedurze audytu prawnego czy przeglądu odwołań. Nawet po wyroku Trybunału Europejskiego z 12 grudnia 2006 r., kiedy wydał on orzeczenie w sprawie niedostatecznej kontroli i braku zgodności z niezbędnymi instrumentami ochrony praw człowieka, Unia Europejska dokonała jedynie powierzchownych zmian.
Zasadnicze problemy pozostały. Państw członkowskich nie zmusza się do przesyłania materiału dowodowego odnoszącego się do osób, co do których składają wnioski wciągnięcia na listę, podczas gdy, co jest jeszcze groźniejsze, sama Komisja pozostaje organem odpowiedzialnym za dodawanie do listy i usuwanie z niej nazwisk osób i nazw organizacji. Inaczej mówiąc, panie przewodniczący, Komisja pozostaje sędzią, ławą przysięgłych i katem.
Koenraad Dillen
(NL) Panie przewodniczący, z ubolewaniem zauważam, że duża część ludzi na tej półkuli coraz bardziej wzbrania się przed nazywaniem łopaty - łopatą. Czy to nam się podoba, czy nie, niewygodną prawdą jest to, że terroryzm to czysta i zwykła wojna wypowiedziana Zachodowi i Europie przez islamskich ekstremistów. Musimy mieć odwagę uznać, że wróg znajduje się już wśród nas. Sieci dżihadu działają w całej Europie, a meczety wzywają wiernych do świętej wojny przeciwko naszemu otwartemu społeczeństwu. Wczoraj mieliśmy kolejny dowód na to w Danii. Z tego względu nigdy wcześniej nie było większej potrzeby podjęcia wszechstronnych działań przeciwko temu islamskiemu koniowi trojańskiemu. Przecież wszyscy mamy obowiązek i prawo bronić wartości naszego otwartego społeczeństwa.
Ale czy to czynimy? Jak stwierdził już mój kolega, pan poseł Borghezio, typowym przejawem europejskiego tchórzostwa jest decyzja Freddy'ego Thielemansa, socjalistycznego burmistrza Brukseli, zakazująca marszu sprzeciwu wobec zwiększającej się islamizacji Europy, zaplanowanego na 11 września, z tego powodu, że demonstracja może zostać odebrana jako afront wobec stale zwiększającej się społeczności islamskiej, stanowiącej interesujący elektorat. Europa chce na całym świecie propagować wartości otwartego społeczeństwa, głównie wolność wypowiedzi, jednocześnie kneblować obrońców tych samych wartości europejskich w swojej własnej stolicy. Fakt, że ten Parlament nie przyjął w tej sprawie jasnego stanowiska, wiele o nim mówi.
Timothy Kirkhope
Panie przewodniczący, ta debata dotyczy bezpieczeństwa naszych obywateli i zachowania naszego stylu życia, naszej liberalnej demokracji, rządów prawa i ochrony wolności.
Terroryzm uderza w samo sedno tych wszystkich wartości. W swoich wszystkich formach terroryzm oznacza walkę dobra ze złem, a my musimy być stale czujni. W Wielkiej Brytanii przez 30 lat musieliśmy zmagać się z IRA. Niedawno doszło do samobójczych ataków w Londynie i prób spowodowania masakry w Glasgow.
Moi koledzy z Hiszpanii walczą ze złą kampanią terroru prowadzoną przez ETA. Ich odważna reakcja ma nasze całkowite poparcie. Sprostanie radykalizacji to duże wyzwanie, ale żyjemy w świecie, w którym zagrożenie terrorystyczne stale się zmienia i staje się coraz bardziej wyrafinowane. Światowe systemy demokratyczne muszą pozostać czujne, w skuteczniejszy sposób dzielić się materiałami wywiadowczymi i być przygotowane na podjęcie zdecydowanych działań.
Terroryzm to akt wojny wobec struktury naszego społeczeństwa. Jest ona prowadzona przez przestępców i morderców, którzy nienawidzą naszej liberalnej demokracji i wolności. Konieczna jest delegalizacja grup terrorystycznych oraz zajęcie się tymi, którzy popełniają akty przemocy, nawołują do terroryzmu i wspomagają terrorystów. Jako przykład działań, które państwa członkowskie mogą wspólnie podjąć, w weekend byliśmy świadkami aresztowania wytwórców bomb dla ETA. To pokazuje, że wspólne zespoły dochodzeniowe stanowią wartość dodaną walki z terroryzmem.
Dzisiaj będziemy głosować nad ograniczeniami dotyczącymi płynów w samolotach. Bezpieczeństwo transportu publicznego musi być naszą najważniejszą troską - troską dla nas, dla rządów, operatorów lotnisk i linii lotniczych. Ale oprócz wszystkich przepisów, możliwe jest wprowadzenie usprawnień dzięki zdobytym doświadczeniom i wierzę, że jest to kwestia - i to dobra - do sprawdzenia, jak to działa.
Jednocześnie powinniśmy zasadniczo oprzeć się na dostępnych służbach wywiadowczych, aby takim jak my prawodawcom pomogły one określić rodzaj i zakres istniejącego zagrożenia. Przyklaskuję propozycjom pana komisarza Frattiniego, które w tym kontekście są właściwe.
Jak oceniam, istnieje chwiejna równowaga, ale w każdym przypadku zawsze musimy zrobić wszystko, co możliwe, dla ochrony naszych obywateli przed złymi i morderczymi zamiarami terroryzmu.
Claudio Fava
(IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Uważam, że ta debata pozwala nam jednocześnie przezwyciężyć, zanalizować, ale również przezwyciężyć niektóre groźne błędy - pierwszy błąd. Dyskutujemy nad strategią walki z terroryzmem, nie z islamem, i redukowanie przypadków terroryzmu w uproszczony sposób do fundamentalizmu islamskiego byłoby raczej rozwiązaniem powierzchownym, dość uproszczonym obrazem. Podobnie niepokoją mnie przekłamania, które właśnie usłyszałem: meczety wywołują wojnę w naszym społeczeństwie! To dość ogólne, gwałtowne i prostackie opinie. Wyobraźcie sobie, że jutro w tureckim parlamencie jeden z tureckich posłów wstaje i stwierdza "kościoły chrześcijańskie wywołują wojnę w naszym społeczeństwie” - jaka byłaby reakcja naszego zgorszonego Parlamentu?
Chciałbym również zasugerować panu Frattiniemu: wiemy, że działania wykonawcze mają absolutnie zasadnicze znaczenie, podobnie jak działania prewencyjne. Jednakże uważam, że kalkulacje należy robić nie na podstawie aresztowań domniemanych terrorystów, lecz raczej na podstawie faktycznie skazanych terrorystów. Korzystne byłoby monitorowanie lub jakieś działania przygotowawcze sprawdzające, ilu podejrzanych o terroryzm zostało w ostatnich latach aresztowanych w naszych krajach, a następnie zwolnionych.
Otrzymaliśmy pewne odpowiedzi z Rady, ale niektóre spośród nich były odpowiedziami fragmentarycznymi. Chciałbym skoncentrować się na trzech sprawach, które wymagają głębszego zastanowienia się: naszym zdaniem nie jest jasne, jaką rolę miałby odgrywać nasz Parlament i w jaki sposób miałby być związany ze strategią Unii Europejskiej. Nie sądzimy, o czym wspominali już inni posłowie, aby jedno spotkanie co sześć miesięcy między wiceprzewodniczącym, przewodniczącym Komisji Swobód Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Radą było wystarczające. Uważamy, że konieczne jest osiągnięcie pewnego poziomu jakości i porozumienia, który nie może ograniczać się do tych formalnych, rytualnych spotkań.
Nie jest dla nas jasne, co stanie się z zdaniami antyterrorystycznego koordynatora UE. Wyjaśniono nam, że ta funkcja wiąże się przede wszystkim z przygotowywaniem ocen strategicznych i rozpowszechnianiem informacji. Kiedy nasza komisja miała okazję rozmawiać z panem de Vriesem, dowiedzieliśmy się, że ta funkcja jest całkowicie pozbawiona treści i instrumentów. W takim przypadku uważam, że nic nie może być groźniejsze niż funkcja instytucjonalna, która nie ma narzędzi za pomocą których może zaistnieć i wykonywać swoje funkcje.
Wreszcie, panie przewodniczący, niejasne jest, jakie stanowisko przyjmie prezydencja portugalska w sprawie współpracy euro-atlantyckiej. Chciałbym wrócić do bardzo prostego i szczerego wniosku zawartego w naszym pytaniu. Pytanie brzmiało: czy ta współpraca będzie kontynuowana za pomocą metod zgodnych z art. 6 Traktatu, jak nasz Parlament zalecał po zakończeniu śledztwa w sprawie CIA? Potrzebujemy wyraźnej odpowiedzi. Wspólna strategia ma sens, jeżeli obejmuje pełne poszanowanie podstawowych praw obywateli, ale jak dotąd to nie zawsze miało miejsce.
Z zadowoleniem przyjmujemy zapowiedzianą przez pana wiceprzewodniczącego Frattiniego inicjatywę kwestionariusza, który zostanie rozesłany do państw członkowskich w celu sprawdzenia, jakie instrumenty zostały wdrożone i jakie wyniki dzięki nim osiągnięto, uwzględniając kwestię poszanowania podstawowych praw człowieka, ale w tym kontekście chcielibyśmy poinformować pana, że mimo to Parlament ma zamiar zachęcić do wykorzystania konkluzji komisji śledczej w sprawie CIA i zadać formalne pytanie: jakie działania Rada i Komisja podjęły w odniesieniu do wielu wniosków zawartych w tych sprawozdaniach?
Panie przewodniczący, podsumowując uważam, że zwalczanie terroryzmu wymaga wysokiego poziomu zgody społecznej, a my musimy uważnie przestrzegać zasad określonych w art. 6 Traktatu. Unikanie nadużyć i uproszczeń jest jedynym sposobem gwarantującym osiągnięcie takiej zgody.
Sophia in 't Veld Veld
(NL) Panie przewodniczący! Demokracja, prawa obywatelskie i rządy prawa to sprawy, które są mi wyjątkowo drogie; tak, jak drogie jest mi moje własne życie i życie braci Europejczyków. Mówienie w tym kontekście o rozwiązaniu kompromisowym to niebezpieczny nonsens. Należy sprzeciwiać się wrogom demokracji; pod tym pojęciem rozumiem terrorystów, lecz także takim zagrożeniom dla demokracji, jak nadmierne kompetencje państwa i eliminowanie demokratycznej kontroli. Ciągle słyszymy, że Rada, i w mniejszym stopniu Komisja, dyskutują o prawach podstawowych, prawach człowieka i demokracji, ale brzmi to nieco fałszywie, gdy dowiadujemy się, że kontrola państwa nad obywatelami szybko się zwiększa. Obecnie znany jest każdy intymny szczegół naszego życia prywatnego. Jednak z drugiej strony, obywatele w coraz mniejszym stopniu kontrolują państwo.
Co więcej, władze krajowe i Rada odmawiają ponoszenia odpowiedzialności. Chciałabym na przykład, aby Rada powiedziała nam, jaka jest sytuacja w odniesieniu do grupy kontaktowej wysokiego szczebla, która jest zaangażowana w negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie przekazywania naszych prywatnych danych. Zawsze powtarza się nam, że to tylko rozmowy wyjaśniające, ale Stany Zjednoczone wydają się sądzić, iż jesteśmy już skłonni podpisać umowę. Jaka jest sytuacja, panie przewodniczący? Jaki mandat posiadają negocjatorzy? Jaki jest przedmiot negocjacji? Omawiano to w dniach 19 i 20 lipca w Lizbonie. Dlaczego nie informuje się o tym parlamentów krajowych i Parlamentu Europejskiego - obywateli europejskich?
Inny przykład to niedawna amerykańska Ustawa o działaniach obcego wywiadu. Pan poseł Watson i ja kierowaliśmy pytania w tej sprawie. Przedmiotowa ustawa umożliwi Stanom Zjednoczonym monitorowanie niemal całej komunikacji wewnątrzeuropejskiej, rozmów telefonicznych i poczty elektronicznej. Dlaczego Rada twierdzi, że nie ma z tym nic wspólnego? Czy Rada nie ponosi żadnej odpowiedzialności za ochronę prywatności obywateli europejskich?
Trzeci przykład to przekazywanie danych pasażerów. Dyskutowaliśmy już na ten temat sto tysięcy razy. Atrament dawno wysechł już na umowie, a Stany Zjednoczone wycofały jedyny dobry jej element: stosowanie ustawy o ochronie prywatności wobec obywateli europejskich. Komisja twierdzi, że ma zostać wprowadzony europejski system przekazywania danych pasażerów, ale czy dokonano oceny wyników amerykańskiego programu przekazywania danych pasażerów? Jestem zadowolona, że pan komisarz twierdzi, iż będzie miała miejsce ocena obejmująca nie tylko realizację, lecz także rezultaty polityki antyterrorystycznej i wpływ na prawa podstawowe, ponieważ od dawna jest ona wskazana.
Ciekawe jest to, że kiedy krytykuje się lub zadaje krytyczne pytania na temat polityki antyterrorystycznej, często jest się określanym mianem przeciwnika Ameryki. Ale to sami Amerykanie podnoszą te krytyczne kwestie, dokonali w ciągu ostatnich miesięcy wszechstronnej oceny i stawiają duże znaki zapytania w odniesieniu do skuteczności takich środków. Zamiast zatem naśladować błędną politykę Stanów Zjednoczonych, Europa musi przyjąć właściwą politykę i wspólnie z USA zastanowić się, co jest konieczne, a co nie.
Paul Marie Coûteaux
(FR) Panie przewodniczący! Ja naturalnie nie wypowiadam się przeciw wzniosłym uczuciom, magicznym słowom i pobożnym życzeniom, które dominują w tej debacie. Nie mogę się jednak dopatrzeć w nich obiektywizmu, który wydaje się niezbędny dla zrozumienia zjawiska, które tak gwałtownie zaczęło zajmować nasze myśli - tak gwałtownie, że nie zadajemy sobie trudu, by zastanowić się nad jego szczegółami, przyczynami i skutkami. Panie i panowie! Czym jest polityka, jeśli nie cierpliwym ustalaniem przyczyn i skutków tego, co nagle nas zaniepokoiło?
Wszędzie, nawet w miejscach publicznych i na ulicach, instaluje się systemy nadzoru video. Dlaczego? Aby zwalczać terroryzm. Prowadzimy kartoteki obywateli, rozbudowujemy policję, a czasem nawet tajną policję. Dlaczego? Aby zwalczać terroryzm. Przywracamy tortury. Dlaczego? Aby zwalczać terroryzm. Zmieniamy prawo, a potem coraz bardziej je łamiemy, lekceważymy nawet prawa podstawowe, które miały zastępować dawne biblie. Dlaczego? Aby zwalczać terroryzm. Wszędzie, nawet w takich krajach, jak Czechy, instalujemy tarcze antyrakietowe, ku wielkiemu niezadowoleniu ich mieszkańców, którzy nigdy nie zetknęli się z terroryzmem, a to wszystko w imię walki z terroryzmem. Mówiąc w skrócie, dzielimy narody, stwarzamy między nimi nieufność, a przede wszystkim zastraszamy je. To właśnie miało miejsce w przypadku naszych europejskich narodów, zarówno na wschodzie, jak i na zachodzie. Dlaczego? Aby zwalczać terroryzm.
Panie i panowie! Czy nie jest jasne, że to nie terroryzm nas absorbuje, a walka z terroryzmem? Nie dostrzegamy nawet, jak zdradliwy welon zakrywa nasze oczy. Nie zaprzeczam oczywiście niegodziwości ataków na nasze narody w Hiszpanii i Wielkiej Brytanii. Jednak przypadki te mówią same za siebie - terroryzm dotyka kraje, które poparły wojnę: inwazję na suwerenne państwo. Nie boję się też stwierdzić, że to, co stało się w Iraku było nie tyle odpowiedzią na terroryzm, ale dawną, barbarzyńską formą terroryzmu, który sprawił, że napięcie międzynarodowe osiągnęło punkt kulminacyjny.
Tak naprawdę sam terroryzm jest konsekwencją wysoce niezrównoważonego świata, zdominowanego przez cesarstwo, które, podobnie jak inne cesarstwa światowe, kwestionuje granice i istnienie narodów, zmierzając do utworzenia wszędzie jednowymiarowej, jednolitej rzeczywistości, i obsesyjnie koncentrując się jedynie na wartości dóbr. Rzeczywistości tak ograniczonej i brutalnej wobec różnorodności narodów, że jedyną odpowiedzią jest inny rodzaj przemocy, która w sposób oczywisty jest równie niedopuszczalna: terror.
Miejmy odwagę naprawdę się nad tym zastanowić. A co, jeśli terroryzm jest przede wszystkim skutkiem tego nowego, kategorycznego imperatywu narzuconego przez siły rynkowe i częścią ich logiki: zniesienia granic. Znoszenie granic i moda na transgraniczność niweluje różnorodność świata i rozwściecza tych, którzy pragną ją zachować. Proces ten sprzyja jednak machinacjom gangów. Panie i panowie! Być może jest to aspekt dyskusji, który można by uwzględnić w debacie dotyczącej walki z terroryzmem?
Ryszard Czarnecki
Panie Przewodniczący! Rzeczywistość Europy starożytnej to Hannibal ante portas. Rzeczywistość Europy współczesnej to terroryzm ante portas, czyli u bram. Od roku Parlament Europejski zaangażowany jest formalnie w debatę międzyinstytucjonalną. To dobrze, tym bardziej, że Europa tak naprawdę stale doświadcza ataków terrorystycznych i zapewne będzie ich doświadczać. Chodzi o to, żeby realnie ograniczyć możliwości ich przeprowadzenia.
Stąd też słusznie chcemy wiedzieć, jakie państwa członkowskie Unii Europejskiej nie wdrożyły środków mających przeciwdziałać terroryzmowi, środków wcześniej ustalonych. To musi być jasne tak, aby poszczególne społeczeństwa nie budziły się w szoku tuż po zamachach na terytorium ich państw. Tak samo chcemy znać prawdziwe przyczyny rezygnacji unijnego koordynatora ds. walki z terroryzmem - pana de Vriesa. Czy powodem tej dymisji były spory kompetencyjne?
Terroryzm to nie abstrakcja, to coś bardzo realnego. Mówię to jako przedstawiciel kraju, którego wojska zaangażowane są w Iraku i Afganistanie. Dla mojego kraju, który nie ma doświadczenia w zamachach terrorystycznych, terroryzm mimo to pozostaje wyzwaniem.
Miguel Portas
(PT) Uważnie wysłuchałem opinii Rady i Komisji i muszę powiedzieć, że jestem pewien, że ta debata odbędzie się ponownie - z takimi samymi założeniami jak toczona obecnie - w przeciągu kilku miesięcy, ponieważ w oczach doktora Lobo Antunesa i komisarza Frattiniego wszystko, co zostało zrobione, zrobiono dobrze; nie popełniono żadnych uchybień i żadna ewaluacja nie wykaże błędów. Słyszymy w kółko to samo i to jest główny problem - oni się mylą. Tak długo jak będziemy traktować terroryzm jako problem policji i służb specjalnych, odkładamy na bok kwestię podstawową.
W obecnych czasach terroryzm jest ściśle związany z symetrią stosunków politycznych, które lansują zderzenie cywilizacji i wojny i w tym kontekście Państwa milczenie jest ogłuszające. Dla przykładu, komisarz Frattini ogłasza środki służące kontroli materiałów wybuchowych, a w tej samej chwili wojna w Iraku staje się prywatną transakcją handlową wartą miliony, a Stany Zjednoczone zbierają i przetwarzają zastrzeżone informacje.
Kontrola materiałów wybuchowych? Według mnie jest na to jeden sposób: nacjonalizacja produkcji i handlu. To jedyna droga zapobieżenia temu, aby terroryzm i walka z nim nie stały się dwiema stronami tej samej monety: zamianą życia i śmierci w biznes.
Viorica-Pompilia-Georgeta Moisuc
(RO) Pani przewodnicząca! Terroryzm jest złożonym zjawiskiem o długiej historii, przybierającym różnorodne formy, od ruchów wywrotowych, których celem jest zniesienie suwerenności państw i ich wewnętrznego porządku, poprzez wywoływanie wojen domowych, do zamachów, morderstw i pogromów. W związku z tym do kwestii terroryzmu należy podchodzić w sposób realistyczny i odpowiedzialny, zaś w debatach powinni brać udział specjaliści z różnych dziedzin.
Ataki z 11 września, dziesiątki tysięcy ofiar oraz ogromne zniszczenia wymagają od społeczeństwa, państwa oraz instytucji europejskich podjęcia zaplanowanych, systematycznych i stałych działań na kilku płaszczyznach, o których pragnę Państwu przypomnieć:
1. obiektywne poszukiwanie przyczyn tego zjawiska oraz stała poprawa tego stanu rzeczy;
2. odkrywanie źródeł finansowania aktów terrorystycznych oraz ponadnarodowych sieci współpracy politycznej i finansowej;
3. określenie związku pomiędzy terroryzmem jako takim, polityką zbrojeniową a wojnami wywoływanymi w celu zdobycia kontroli nad źródłami surowców strategicznych pod pretekstem walki z terroryzmem.
Jednostronne podejścia do kwestii terroryzmu nie przyczyniają się do odkrycia jego źródła i stłumienia tego niebezpiecznego zjawiska międzynarodowego.
Antonio Tajani
- (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Zwalczanie terroryzmu musi pozostać jednym z priorytetów Unii Europejskiej. Oczywiście potrzebne są do tego efektywne, stałe, skoordynowane działania, w związku z tym propozycje wygłoszone w tej Izbie przez pana komisarza Frattiniego są mile widziane.
Przede wszystkim nie powinniśmy tracić czujności w momencie, gdy ataki międzynarodowego terroryzmu mają miejsce z dala od Europy. Niestety, groźba fundamentalizmu islamskiego nie zmniejszyła się mimo faktu, iż ataki te mają miejsce daleko od naszych granic.
Skoordynowane działanie oznacza przede wszystkim współpracę w ramach UE, jak również ścisłe związki ze Stanami Zjednoczonymi: zerwanie naszych powiązań ze Stanami Zjednoczonymi w walce z terroryzmem byłoby niezwykle poważnym błędem i stanowiłoby ogromną szkodę dla Unii Europejskiej jako całości. Z drugiej strony powinniśmy mieć również powiązania z umiarkowanymi krajami arabskimi, włączając te, które znajdują się na celowniku Al-Kaidy.
Europa musi przyjąć na siebie rolę lidera, jeśli chodzi o środki przeciwdziałające i zwalczające terroryzm, upewniając się, iż więcej będzie konkretnych działań niż manewrów biurokratycznych. Niestety łatwiej jest zarządzić surowe kontrole nad pojemnikami z dezodorantami, które nie są transportowane w odpowiednich plastikowych woreczkach, niż nad terrorystami, którzy znaleźli się w danym kraju jako nielegalni imigranci. W związku z tym powtarzam, zdecydowane działanie Komisji Europejskiej będzie mile widziane.
Z drugiej strony walka z terroryzmem powinna być mierzona poprzez inicjatywy polityczne, aby wypracować w końcu jakieś rozwiązanie kryzysu izraelsko-palestyńskiego, włączając utworzenie państwa palestyńskiego i gwarantując bezpieczeństwo państwu izraelskiemu, nie czyniąc żadnych ustępstw wobec organizacji fundamentalistycznych, występujących pod przykrywką grup politycznych - mam na myśli Hamas i Hezbollah.
Jeśli chodzi o walkę z terroryzmem, musimy pamiętać, że w Europie, obok niebezpieczeństw związanych z islamem, istnieje niebezpieczna sieć grup zbrojnych powiązanych z wewnętrznymi i separatystycznymi ruchami politycznymi. Europa -i w tym momencie już zakończę - nie powinna tracić czujności również na tym froncie. Wydarzenia, które miały miejsce w Hiszpanii pokazują nam, że kiedy tracimy czujność bądź wybieramy drogę negocjacji, terroryści ponownie atakują.
Michael Cashman
Pani przewodnicząca! Przyjmuję z zadowoleniem odpowiedzi komisarza Frattiniego oraz urzędującego przewodniczącego Rady. Jakkolwiek prawda jest taka, iż w tej Izbie mamy luksus mówienia, mówienia i mówienia. Jednak w rządzie i Komisji należy działać - działać, aby zapobiegać atakom terrorystycznym: atakom, które nie są wyimaginowane; atakom terrorystycznym, które są rzeczywiste, które aktualnie są planowane. Rzeczywistość polityczna jest taka, iż gdybyście nie powzięli państwo żadnych działań, ci sami posłowie, którzy atakują was za działania, zaatakowaliby Was za ich brak.
W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję strategię i fakt, iż poddamy ją przeglądowi. Ponadto, jak już zostało powiedziane, musimy rozwiązać problemy leżące u podstaw terroryzmu. Pogrążeni w beznadziei i biedzie, głoszą nienawiść. Mówię to jasno i z całą pewnością ci, którzy łączą idee, tradycję lub religię ze swoimi aktami terrorystycznymi, sami podkopują swoją ideologię, swoją religię, swoje idee i swoją tradycję.
W chwili obecnej przede wszystkim musimy działać jako 27 krajów członkowskich - a nie oddzielnie - i działać w porozumieniu z naszymi sprzymierzeńcami, włączając Stany Zjednoczone. Stany Zjednoczone nie stanowią problemu. Ataki na Stany Zjednoczone nie miały miejsca 11 września, miały miejsce wcześniej, a atak na jedno z państw jest niewątpliwie atakiem na wszystkie.
Ignasi Guardans Cambó
Pani przewodnicząca! Wszyscy uznają groźbę terroryzmu i obowiązek reakcji na nią, nie zdradzając tego, kim i czym jesteśmy. Jesteśmy społeczeństwem demokratycznym, rządzonym literą prawa. W taki sposób, i jedynie w taki sposób, musimy reagować na akty kryminalne i wspomagać zapobieganie możliwym przyszłym atakom. Jednakże wchodzimy tu na bardzo niebezpieczną ścieżkę, gdzie wszystko wydaje się dozwolone pod pretekstem prewencji. Jesteśmy obiektem szantażu moralnego tych, którzy mówią: jeśli kwestionujecie te środki, wystawiacie nas na niebezpieczeństwo - nawet gdy dane środki są uwłaczające lub kompletnie bezużyteczne.
Jest to nie do zaakceptowania. Mimo to o to zostali oskarżeni niektórzy z nas przez urzędników Komisji kiedy na przykład kwestionujemy środki ostrożności na lotniskach bądź krytykujemy przepis, który kilka dni temu nie pozwolił grupie pielgrzymów wracających z Lourdes samolotem należącym do Watykanu na przewiezienie wody święconej z Lourdes, ponieważ zostałoby to uznane za zagrożenie bezpieczeństwa. Mamy prawo krytykować ten głupi przepis prawny i nie akceptować szantażu uznawania nas za przyjaciół terrorystów, podczas gdy w pełni wypełniamy nasze zobowiązania.
Panie komisarzu Frattini! Jest to obszar - i przykro mi jest to mówić - w którym unika pan swoich obowiązków, zostawiając legislację do spraw walki z terroryzmem w gestii transportu lotniczego i w rękach grupy zagorzalców Komisji, którzy wprowadzają ją w tajemnicy i w sposób anonimowy.
Pańska odpowiedzialność, jako wiceprzewodniczącego Komisji odpowiedzialnego za te kwestie - to zapobieganie temu i sprawienie, aby dalej nie miało to miejsca. Dziś będzie miał pan prawo głosu w Parlamencie, który da panu narzędzia nacisku na pana współpracownika odpowiedzialnego za kwestie transportu w ramach Komisji. Jest to pańska odpowiedzialność i wiele od pana oczekujemy.
Przemówienia na temat podstawowych praw stoją w rażącej opozycji do tajnego prawodawstwa, jak również arbitralnych ograniczeń prywatności i wolności jednostki.
Poza tym, o wiele skuteczniejsze środki, które zostały już zatwierdzone, nie zostały wcielone w życie. Proszę o wskazanie konkretnych państw członkowskich, które tego nie uczyniły. Wymienienie tych, które nie wcielają w życie środków dotyczących współpracy sądowej i politycznej, a w tej kwestii będziecie mieli państwo nasze pełne wsparcie.
Mirosław Mariusz Piotrowski
Pani Przewodnicząca! Do tej pory pojęcie terroryzmu nie zostało ostatecznie sprecyzowane i nie jest to wyłącznie problem werbalny. Wiąże się on bowiem z praktyczną realizacją strategii zwalczania jednego z największych zagrożeń współczesnego świata dotyczącego zwykłych obywateli.
Istotnym obszarem europejskiej strategii walki z organizacjami terrorystycznymi jest współpraca transatlantycka. To właśnie Stany Zjednoczone wzięły na siebie główny ciężar walki z tym groźnym zjawiskiem. Dotychczas niektóre instytucje takie jak Rada Europy i niestety Parlament Europejski podejmowały szkodliwe działania tak jak powoływanie kuriozalnych komisji zajmujących się poszukiwaniem rzekomych więzień CIA w Europie. Prace tych gremiów nie służyły współpracy transatlantyckiej, a co gorsza podsycały antyamerykańskie nastroje znacząco osłabiając system walki z terroryzmem.
Należy wyrazić nadzieję, że dzisiejsza debata zapoczątkuje rzeczywiste, a nie jedynie symboliczne się, jak dotąd, włączenie się Parlamentu w budowę strategii walki z terroryzmem, realnie działając na rzecz bezpieczeństwa wszystkich obywateli.
Mihael Brejc
(SL) Sposób, w jaki terroryzm jest zwalczany, jest odpowiedni i w tej kwestii w pełni popieram pana komisarza Frattiniego i środki powzięte przez Komisję. Jednak z drugiej strony musimy sobie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego się nam to przytrafia i kto nam zagraża.
W ubiegłym roku Komisja zasugerowała, aby nie używać zwrotów typu: "islamska święta wojna” i tym podobnych, i że ci ludzie są, cytuję, "terrorystami, którzy wykorzystują religię do swoich działań”. Ja uważam, iż zjawisko to trzeba nazywać po imieniu. I dla mnie tą właściwą nazwą jest terroryzm dżihadzki, ponieważ ludzie ci są fundamentalistami nienawidzącymi demokratycznego i pluralistycznego społeczeństwa. Ich ideologia przeciwstawia się diametralnie konwencjonalnym demokracjom, a ich celem jest stworzenie kalifatu. O dżihadzie mówi się często jako o religii walczącej z innymi religiami i jako o ideologii szukającej swego miejsca w świecie, ale to błąd. Dżihad nie jest inspirowany gospodarczo ani nie zmaga się z innymi religiami - to ideologia, której celem jest zniszczenie innych ideologii.
W związku z tym, konieczne jest utworzenie w Parlamencie Europejskim i instytucjach europejskich warunków do rozprzestrzeniania demokracji na świecie, być może jakiegoś planu działań oraz wzmocnienie współpracy gospodarczej i politycznej z krajami islamu.
W świecie islamskim istnieją siły demokratyczne zdolne do przeciwstawienia się innym siłom. Owym demokratycznym siłom można udzielać wsparcia na wiele sposobów, na przykład poprzez zakładanie ośrodków medialnych rozprzestrzeniających idee demokratyczne i demaskujących akty terroryzmu. Konieczne jest również stworzenie warunków odniesienia się do przeróżnych interpretacji i stymulowanie dyskusji, forów oraz stron internetowych dla wolnomyślicieli muzułmańskich. Ponadto europejska opinia publiczna musi mówić więcej o terroryzmie.
I w końcu należy również przyznać, że w walce z terroryzmem Unia Europejska musi być świadoma swoich wartości i bronić ich bez lęku i bez zamartwiania się o odpowiednią taktykę.
Dan Mihalache
(RO) Obecna debata jest niezwykle ważna, ponieważ daje nam możliwość przyjrzenia się z bliska spójności naszej polityki skierowanej przeciwko terroryzmowi. W dniu dzisiejszym mamy wystarczającą ilość danych, by stwierdzić, że sukces tej polityki zależy od bliskich powiązań pomiędzy kilkoma głównymi elementami.
Z jednej strony Unia Europejska posiada środki związane z bezpieczeństwem i sprawiedliwością, odpowiednią między nimi proporcję oraz szacunek dla podstawowych praw człowieka, a z drugiej strony mamy politykę zagraniczną UE, walkę przeciw wyłączeniu społecznemu oraz społeczne przyczyny terroryzmu.
Moim zdaniem działanie bez zapobiegania nie wystarcza; środki podejmowane wewnętrznie to za mało bez spójnego zewnętrznego dialogu. Ich odpowiednie proporcje powinny stanowić podstawę europejskiego modelu zwalczania terroryzmu, co mogłoby zapewnić bezpieczeństwo obywateli UE i ich podstawowe prawa.
Trzeba przyznać, iż są pewne braki w zależnościach pomiędzy Parlamentem Europejskim, jego władzą legislacyjną i polem walki z terroryzmem, a to z kolei wyzwala braki w demokracji. Aby odgrywać efektywną rolę w procesie decyzyjnym na poziomie europejskim, potrzebujemy pełnego włączenia się Parlamentu w procedurę współdecyzji.
Pragnę wezwać Radę do przyspieszenia procedury wyboru nowego koordynatora UE do spraw walki z terroryzmem, ze zwiększonymi uprawnieniami w związku z uzgodnioną strategią działań.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Pani przewodnicząca! Nowa strategia UE dotycząca zwalczania terroryzmu jest właściwa, ale podziękowania nie należą się nowym urzędnikom, instytucjom czy organizacjom. Odpowiedzialność zwalczania terroryzmu leży przede wszystkim w gestii rządów krajowych i niezależnych państw członkowskich. Jednak aby walka z terroryzmem na szczeblu krajowym kończyła się sukcesem, potrzebna jest wysoce skuteczna współpraca europejska i międzynarodowa oparta na zaufaniu. Jak powiedział komisarz Frattini, zaufanie jest warunkiem niezbędnym do współpracy. Zaufanie zależy od przejrzystego i precyzyjnego prawodawstwa europejskiego, jasnych form współpracy i poszanowania praw człowieka.
Walka z terroryzmem na lotniskach przybrała groteskowe rozmiary. Przykładowo, konfiskowane są szminki. Jednocześnie UE i wiele państw członkowskich zapomina, iż można również zapobiegać katastrofom naturalnym.
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Jan Tadeusz Masiel
Pani Przewodnicząca! Tak jak w medycynie zwalczając chorobę koncentrujemy się nie na jej objawach, lecz na jej głębszych ukrytych przyczynach, tak walcząc z terroryzmem musimy skupiać się nie tylko na kilku kamikadze podkładających bomby, lecz również nad tym, dlaczego to robią?
Terroryzm to ślepy akt przemocy zmierzający do zaspokojenia swoich potrzeb, zadający cierpienie otoczeniu, który oczywiście należy powstrzymać. To nie akceptowalny sposób zaspokajania potrzeb wynikających z pewnej hierarchii. To nie jest bezinteresowna agresja. Jest to zachowanie, które nam się nie podoba, ale które ma swój sens. Jak udowodnić teraz muzułmanom, że nasza hierarchia potrzeb jest lepsza od ich hierarchii? Nie da się, to jest złożony problem etyczny, ale od czegoś trzeba zacząć. Proponuję zacząć od większego szacunku dla potrzeb muzułmanów na ich terytorium, by zmniejszyć ich działanie w świecie zachodnim.
Barbara Kudrycka
Pani Przewodnicząca! W globalnej wojnie z terroryzmem tylko dobra identyfikacja i ocena zagrożeń terrorystycznych pozwala na to, by mniej ludzi ginęło z rąk ideologicznych morderców. Potrzebna jest w tym celu dobra i możliwa do realizacji europejska strategia do walki z terroryzmem. W tej strategii, moim zdaniem, kluczowe jest wypracowanie europejskiego kodeksu postępowania w walce z terroryzmem, dlatego z zadowoleniem przyjmuję inicjatywę Rady w tym zakresie.
Taki kodeks potrzebny jest nie tylko do harmonizacji działań podejmowanych przez państwa członkowskie. Powinien on również jasno określać, jakie środki dopuszczalne są w walce z aktami terroru. Potrzebna jest więc identyfikacja i dookreślenie sytuacji, w których zagrożenie terroryzmem traktujemy jako stan nadzwyczajny, oraz zgoda nas wszystkich na używanie określonych środków faktycznych i środków prawnych, ograniczających niestety część praw i wolności obywatelskich. Uzasadnione ograniczenie wolności obywatelskich jest potrzebne, bowiem bez takich ograniczeń możemy już teraz powiedzieć terrorystom: zależy nam bardziej na waszych prawach i wolnościach niż na prawach ludzi, których zabijacie w zamachach.
Ważne jest również określenie funkcji koordynatora do walki z terroryzmem. Mamy tu do wyboru: albo iść dalej drogą wzmacniania administracyjnych kompetencji i zdolności do koordynacji, tak jak było to za czasów pana de Vriesa - ta droga wymaga jednak poważnej refleksji i wyciągnięcia wniosków z okresu ostatnich czterech lat - albo też rozważymy wzmocnienie politycznego profilu takiej osoby. Tutaj jednak powstaje kwestia konkurencji z Javierem Solaną. Tak czy inaczej, decyzja w tej sprawie nie może sprowadzać się tylko do względów personalnych.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Zamieszki na francuskich przedmieściach i krwawe wybuchy terroryzmu w Londynie, które są dziełem młodych muzułmanów z trzeciego pokolenia, mówiących z akcentem Yorkshire, podkreślają kryzys integracji mniejszości w Europie Zachodniej. Przykładem tego jest Holandia, dawniej jedno z najbardziej tolerancyjnych państw w Europie, a obecnie stojące w obliczu kryzysu koegzystencji międzykulturowej.
Próbując poradzić sobie z przyczynami problemu tutaj w Europie wiele osób sugeruje, że czas znowu spojrzeć na kwestię integracji mniejszości. Europa nie zmierzyła się z tą kwestią twarzą w twarz. W Radzie Europy czy Unii Europejskiej wciąż brakuje "miękkich instrumentów prawnych” dotyczących migrujących mniejszości czy - jak sam zaproponowałem w Radzie Europy i zostało to zaakceptowane- problemu nowych mniejszości, chociaż wiadomo, że jeśli chodzi o problem mniejszości, tak mniejszości migrujących, jak mniejszości miejscowych, jedynie zaakceptowanie dwóch lub więcej tożsamości może stanowić jakąś gwarancję pokoju. Najlepszym przykładem mniejszości miejscowych jest południowy Tyrol, gdzie istnieje podwójna tożsamość, ale można by podać wiele innych przykładów.
Europa nie posunie się do przodu, jeśli w tej dziedzinie, polityki mniejszości nie zostanie przyjęty taki akt urzędowy.
Przewodnicząca
- Wytyka się mi, że nigdy nie mówię "panie pośle Kowalski/pani poseł Nowak, oddaje panu glos, dziękuję”. Nie jest to spowodowane brakiem kultury, ale szacunkiem dla państwa czasu, ponieważ ja nie chciałabym go marnować. W związku z tym chciałabym poprosić państwa o przestrzeganie limitów czasu, w przeciwnym razie nie zdołamy nigdy zakończyć.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Terroryzm stale stanowi groźbę dla Europy, która często jest obszarem działania ekstremistów muzułmańskich. Unia Europejska musi powziąć odpowiednie środki, wspólne dla wszystkich państw członkowskich. Przyszłe projekty legislacyjne Komisji łączące się pośrednio z tym zjawiskiem powinny zawierać przepisy przyczyniające się do zapobiegania terroryzmowi i zapobiegania intensyfikacji ataków terrorystycznych. Przykładem tego jest pakiet legislacyjny dotyczący legalnej i nielegalnej imigracji.
Właściwe instytucje europejskie muszą bezzwłocznie znaleźć efektywny sposób współpracy oparty na zaufaniu i wymianie informacji. Właściwe działanie Europejskiego Centrum Informacji będzie zależało od wzajemnego zaufania państw członkowskich.
Oprócz środków przyjętych na poziomie europejskim każde państwo musi przyczyniać się do efektywności wspólnych działań zwalczających wszelkie formy terroryzmu. Takie państwa członkowskie jak Rumunia, gdzie terroryzm islamski nie jest uważany za niebezpieczny, powinny być czujne w momencie, gdy inne państwa europejskie stoją w obliczu tej groźby.
Państwa te powinny otrzymywać informacje i brać udział we wspólnych programach europejskich, przyczyniając się do zapobiegania tak przyczynom, jak i sytuacjom wywołującym ataki terrorystyczne. Nie może nam wystarczyć prewencja czy odkrywanie aktów terroryzmu, musimy zidentyfikować i zwalczać czynniki przyczyniające się do rozwoju tych zjawisk, jak bieda, wyłączenie społeczne czy ekstremizm.
Do ograniczenia terroryzmu może w znaczący i decydujący sposób przyczynić się dialog międzyreligijny. Przywódcy religijni powinni uznać tę kwestię za priorytetową i włączyć się w te działania, w celu zapewnienia pokoju i stabilności społeczności, za które są odpowiedzialni. Dobrym przykładem jest Europejskie Stowarzyszenie Ekumeniczne odbywające się obecnie w Sibiu w Rumunii.
Obywatele europejscy muszą być świadomi niebezpieczeństw ucieleśnianych przez terroryzm. Kampania informacyjna i prezentacja wszystkich konfliktowych kwestii powinna obudzić zaangażowanie obywateli, aby razem z instytucjami działali w celu wykorzenienia tego zjawiska.
Genowefa Grabowska
Pani Przewodnicząca! Terroryzm jest oczywistym złem - godzi w życie i zdrowie obywateli, niesie zagrożenie dla państw, podcinając fundamenty ich demokratycznego funkcjonowania, ale jak dotąd terroryści nas wyprzedzają, uderzają znienacka i niestety często są skuteczni. My dopiero po tych atakach przystępujemy do kontrakcji, czyli działamy ex post. Przykłady Danii i Niemiec, przywołane dzisiaj przez Pana Komisarza, są tu chlubnymi wyjątkami. Gratulacje dla służb, ale to były działania narodowe, a ja chcę zapytać Pana Komisarza: co z prewencją na szczeblu europejskim? czy mamy system wymiany dobrych praktyk w zwalczaniu terroryzmu i jak on działa?
Unia Europejska przyjmuje nowe rozwiązania antyterrorystyczne i tworzy wyspecjalizowane instytucje: powstały Europol oraz Eurojust, mamy unijne Centrum Sytuacyjne SitCen, ale czy one ze sobą należycie współpracują, a zwłaszcza czy przekazują sobie informacje? Ja w tym kontekście, w kontekście instytucji, chcę jeszcze jedno pytanie skierować do Pana Komisarza: czy Pana zdaniem Frontex, instytucja odpowiedzialna za ochronę unijnych granic, nie powinien być lepiej wykorzystany i włączony w strategię antyterrorystyczną? Mam także wrażenie, że zwłoka we wdrożeniu SIS II poważnie osłabia tę strategię. Okazuje się, że Schengen II jest ważny nie tylko dla obywateli nowych państw, ale również, w kontekście walki z terroryzmem, jest ważny dla bezpieczeństwa całej Unii.
Bogdan Klich
Pani Przewodnicząca! Poniedziałkowe aresztowania w Kopenhadze pokazują, jak wciąż aktualne jest zagrożenie terrorystyczne w Europie. Ze sprawozdania opublikowanego przez Europol wynika, że w ubiegłym roku utrzymywało się ono wciąż na wysokim poziomie. Dość powiedzieć, że w ubiegłym roku odnotowano 498 aktów terrorystycznych.
Co prawda zagrożenie to rozkłada się nierównomiernie, bo aż 294 przypadki miały miejsce we Francji, a 145 w Hiszpanii, ale w dobie globalizacji tak naprawdę przedmiotem zainteresowania terrorystów jest całe terytorium Unii Europejskiej. Nie zmienia tego faktu także to, że znaczna większość tych aktów ma charakter (do którego Europa zdążyła się już przez dziesięciolecia przyzwyczaić) separatystyczny, jak w przypadku terroryzmu baskijskiego czy korsykańskiego, oraz lewacko-anarchistyczny, jak w Grecji.
Czy to przyzwyczajenie oznacza zatem, że w Europie jesteśmy dobrze przygotowani do zwalczania terroryzmu? W moim przekonaniu w dalszym ciągu nie. Wiele do życzenia pozostawia implementacja podstawowych dokumentów koncepcyjnych, chociażby tak zasadniczego jak strategia zwalczania terroryzmu, jak i instrumentów legislacyjnych w rodzaju decyzji ramowej z czerwca 2002 r.
Niewystarczająca jest także koordynacja prewencji oraz reakcji na akty terroryzmu. W związku z tym trzeba koniecznie usprawnić tę współpracę, zwłaszcza współpracę operacyjną i wymianę informacji między państwami członkowskimi, trzeba wzmocnić zdolności Europolu i Eurojustu, trzeba, o co wciąż apelujemy, wzmocnić ochronę krytycznej infrastruktury, zwłaszcza transportowej i energetycznej. A także koniecznie należy umieścić w nowym traktacie klauzulę solidarności zapisaną we wcześniejszym projekcie Traktatu Konstytucyjnego, a w umowach z państwami trzecimi odpowiednio wprowadzać klauzule antyterrorystyczne, o co apelowaliśmy przed wakacjami w moim sprawozdaniu.
Ana Maria Gomes
(PT) (niesłyszalne) ... opór Rady, aby przekazać Europolowi, Eurojustowi, koordynatorowi do spraw walki z terroryzmem oraz SitCenowi wsparcie instytucjonalne, prawne bądź finansowe, które mogłoby zmienić się w rzeczywistą strategię współpracy w walce z terroryzmem. Wiele państw członkowskich nawet jeszcze nie ratyfikowało głównych konwencji międzynarodowych na tym polu.
Al-Kaida i ETA nie szanują granic ani niezawisłości narodowej, lecz nasze służby policyjne i informacyjne są wciąż ograniczane. Europa musi być nie tylko bardziej efektywna, ale również bardziej surowa, ponieważ zasada "wszystko dozwolone stanowi właśnie sposób myślenia terrorystów. Międzynarodowy terroryzm nie uczynił kroku naprzód w Nowym Yorku, na Bali, w Madrycie, Londynie, czy nawet Bagdadzie. Jego największy triumf, dzięki któremu codziennie rekrutuje nowych ludzi, został mu wręczony przez rządy demokratyczne, przez łatwość, z jaką poświęcają podstawowe zasady, prawa i gwarancje: filary demokracji i cywilizacji.
Europa powinna oczyścić swoje imię, poplamione w nędzny sposób poprzez systematyczną współpracę rządów europejskich z administracją George'a W. Busha w uprowadzeniach, bezprawnych zatrzymaniach i torturowaniem podejrzanych o terroryzm. Parlament oczekuje wyjaśnień od tych rządów. Europa powinna być bardziej efektywna we współpracy strategicznej, wewnętrznie i ze swoimi sprzymierzeńcami w celu zwalczenia terroryzmu, lecz również w celu zwalczenia go poprzez idee polityczne oraz drogę prawną.
Prezydencja Portugalii, pod rządami socjalistów, powinna przyczynić się do wprowadzenia zmian.
Hubert Pirker
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Terroryzm jest zbrodnią przeciwko ludzkości i stanowi największe zagrożenie dla naszego społeczeństwa i niestety dotarł już do Europy. Pytanie brzmi: czy Unia Europejska powzięła jakieś działania. Odpowiedzią jest mocne "tak”, odniesione sukcesy pokazują, iż powzięte środki okazały się dobre. Miały miejsce aresztowania w Danii i Niemczech, dzięki Bogu. Czuję się zobowiązany komisarzowi Frattiniemu za jego zaangażowanie w tej kwestii; widać, że Komisja jest na właściwej drodze.
Z drugiej strony musimy zbadać, czy nasze działania są efektywne, jakie środki są efektywne oraz jakich jeszcze potrzebujemy. Powinniśmy również zadać sobie pytanie, czy nasza ogólna strategia jest wystarczająca. W każdej sytuacji powinniśmy kontynuować pracę nad taką strategią, po dokonaniu takiego przeglądu. Taka strategia jest rzeczywiście potrzebna zanim zdecydujemy, czy potrzebny jest nowy koordynator do spraw walki z terroryzmem. Państwa członkowskie muszą również zrozumieć, że jeśli miałby być kolejny taki koordynator, musiałby mieć odpowiednie uprawnienia i obowiązki, w innym przypadku bowiem takie stanowisko nie byłoby nam potrzebne.
Zgadzam się z wieloma osobami, iż musimy wzmocnić i czynić użytek z Europolu i Eurojustu. Odnoszą one sukcesy i mają środki do swojej dyspozycji. Podjęliśmy decyzje, jak wczorajsza, na temat wprowadzenia zasad upraszczających użycie analiz, jak również utworzenia bazy danych środków wybuchowych. Problemem jest jednak dostarczanie danych przez państwa członkowskie. Zwróciłbym się do urzędującego przewodniczącego z prośbą wywarcia presji na państwach członkowskich, aby dostarczały dane na czas.
Panie przewodnicząca! Powiedziała pani, że toczą się regularne rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi. To dobre i sensowne, lecz chciałbym pana poprosić o wykorzystywanie każdej okazji owocnej współpracy w interesie obydwu stron. Innymi słowy, prosiłbym panią o negocjowanie, o wynegocjowanie tego, iż w chwili podejrzewania aktu terrorystycznego Stany Zjednoczone zostałyby zobligowane...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie! Terroryzm stanowi poważną groźbę wobec pokoju, stabilności i dobrobytu w Europie.
Jak już zostało powiedziane, terroryzm stanowi również atak na podstawowe zasady, które są podstawą integracji europejskiej: prawa człowieka, zasady prawa, wolności i demokracji. Uważam w związku z tym, iż odpowiedź Unii Europejskiej i państw członkowskich na zagrożenia terroryzmu musi być radykalna i jednoznaczna. Ta decydująca odpowiedź nie powinna jednak polegać głównie na zastosowaniu represyjnych środków bezpieczeństwa. Przeciwnie - powinna skupić się na prewencji i środkach zapobiegawczych, bardziej niż było to czynione do tej pory, zarówno w ramach państw członkowskich, jak i zewnętrznie w relacjach z naszymi transatlantyckimi sąsiadami.
Celem naszej wspólnej polityki zagranicznej oraz bezpieczeństwa powinno być wzmocnienie rozwoju społeczno-gospodarczego, wspieranie społeczeństwa obywatelskiego oraz praw człowieka, walka o pokojowe rozwiązanie konfliktów międzynarodowych, włączając konflikt izralesko-palestyński. Nasza wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa powinny w większym stopniu koncentrować się na wspieraniu i rozwoju współpracy regionalnej w ramach polityki sąsiedztwa i procesu barcelońskiego.
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Wraz z naszymi przyjaciółmi z USA i innych krajów powinniśmy przygotować obszerną konwencję ONZ dotyczącą walki z terroryzmem.
Herbert Reul
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Byliśmy świadkami tragicznych wydarzeń w Madrycie i Londynie. Widzieliśmy niedoszłe do skutku ataki, z powodu ich wykrycia czy nieudanej detonacji materiałów wybuchowych, jak miało to miejsce w Niemczech. Poza tym w ostatnich dniach znów widzieliśmy efektywną pracę policji, jak i dzisiejsze dobre wieści również z Niemiec. To oczywiście pokazuje nam, że terroryzm jest rzeczywistym i ogromnym zagrożeniem i bez wątpienia jednym z naszych kluczowych zadań, jako polityków, jest ochrona ludzi, ochrona życia ludzkiego.
Wielu z moich kolegów posłów powiedziało dziś, że takie czy inne środki są na granicy moralności i że należy rozważyć, czy nie stanowią zbyt dużego zagrożenia dla praw obywatelskich i praw podstawowych. Uważam, że jest to zasadne pytanie i zgadzam się, iż powinno zostać rzetelnie zbadane, jednak badanie to nie może być przeciągane w nieskończoność. Wierzę, iż ciąży na nas odpowiedzialność ochrony ludzi i życia ludzkiego i że jest to najważniejsza sprawa. Jest to nasz priorytet i w związku z tym wzywam nas jako liderów politycznych do forsowania niezbędnych środków, a nie tylko mówienia o nich do znudzenia czy na przykład zostawienia na boku krytyki, aby przeważyła kwestia ludzi.
Nie mam czasu na komentarz dotyczący zachowania Stanów Zjednoczonych czy innych państw w tej kwestii. Jest to dla mnie niezrozumiałe. Naszym obowiązkiem jest ochrona życia ludzkiego i przedsięwzięcie odpowiednich środków i czuję się zobowiązany wobec komisarza w kwestii dalszych, bardziej szczegółowych propozycji, które dziś przedstawił. Czuję się zobowiązany wobec tych, którzy powiedzieli, iż należy zbadać, czy środki, które podejmujemy, mają rzeczywiście takie skutki, jakie im przypisujemy. Zdecydowanie opowiadam się po stronie tych, którzy wzywają do dokładnego przeglądu użyteczności nowych instytucji i zbadania, czy zadania te nie mogą być bardzo dobrze wykonywane przez już istniejące.
Walka z terroryzmem odgrywa niezwykle ważną rolę i tak właśnie powinno być. Nawiasem mówiąc, w przyszłości, jeśli ramowe porozumienie zostanie wcielone w życie, będziemy mieli...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Proinsias De Rossa
Pani przewodnicząca! Zdecydowanie popieram żądanie efektywnej, zrównoważonej i odpowiedzialnej ochrony w kwestii terroryzmu na płaszczyźnie europejskiej i międzynarodowej.
Jeśli mamy uniknąć karmienia bestii terroryzmu, niezbędna w celu zapewnienia równowagi i proporcji jest odpowiedzialność demokratyczna. Lecz odpowiedź na temat bezpieczeństwa, nieważne jak efektywna, nie jest wystarczająca. Musimy zareagować na nierówności międzynarodowe, polityczne i gospodarcze wykorzystywane przez niektóre demagogie jako "zawór głodu sprawiedliwości” młodych ludzi.
Ich atrakcyjność opiera się na historii z tabloidów, polityce tabloidowej, która neguje niuanse i sprzeczności stanowiące integralną część naszych tradycji politycznych i religijnych.
Bitwa o serca i umysły wymaga od nas unikania demonizowania całych społeczności osób wierzących. Wymaga otwartego dialogu, a nie konfrontacji; wymaga od nas zwrócenia się ku rzeczywistemu i odczuwalnemu wyłączeniu, które odczuwają niektórzy młodzi ludzie. Europejska idea spójności poprzez różnorodność może być pomocna, ale wymaga odważnego politycznego przywództwa, którego niestety brak jest na poziomie Rady.
Na koniec, czy mógłbym zwrócić się przynajmniej do obecnych tutaj osób, posłów tej Izby, aby unikać używania niechlujnego języka, który prowadzi do niechlujnego myślenia. Automatyczne łączenie fundamentalizmu z terroryzmem to niechlujne myślenie. Na świecie żyją tysiące katolików, protestantów, Żydów i muzułmanów, którzy wierzą dosłownie w Stary Testament, Nowy Testament i Koran, ale nie są terrorystami. Istnieje niewielka liczba osób, które dosłownie odczytują zasady swojej religii i są uwikłane w terroryzm. Musimy określić przyczynę takich zachowań.
Charlotte Cederschiöld
Pani przewodnicząca! Terroryzm jest zagrożeniem dla wszystkich państw i wszystkich narodów: jest poważnym zagrożeniem naszego bezpieczeństwa, wartości naszych demokratycznych społeczeństw oraz praw i wolności obywateli.
Rzecz jasna, mamy nowe środki i więcej pracy. Musimy pokazać, iż te pomysłowe metody rzeczywiście chronią obywateli i że są proporcjonalne do ograniczeń w sferze osobistej. Wątpię, czy regulacje dotyczące płynów w samolotach mieszczą się w tej proporcji. Niewinni ludzie tracą swoje ważne lekarstwa, nie wspominając o tonach konfiskowanych szamponów, szminek etc.
Jeśli przynosi to pełne bezpieczeństwo - będzie to zaakceptowane, jednak obywatele kwestionują sposób, w jaki się to odbywa - zapewne możliwe są pewne ulepszenia. Znalezienie równowagi to wzmocnienie walki z terroryzmem, walki ze zbrodnią oraz wzmocnienie podstawowych praw w demokratycznym społeczeństwie opartym na rządach prawa. Chodzi tu również o informowanie Parlamentu Europejskiego przed podpisaniem jakiegokolwiek porozumienia europejsko-amerykańskiego - i w tej kwestii mamy pełne zaufanie do komisarza Frattiniego i Komisji.
Aby osiągnąć prawowitość na tym polu, potrzebne jest zwiększenie kontroli demokratycznej poprzez procedurę współdecyzji - obywatele Europy powinni odgrywać większą rolę w procesie podejmowania decyzji; potrzebujemy większej przejrzystości i legitymizacji demokracji. Rada musi uzasadniać swoje działania na poziomie europejskim. Należy również poprawić stosunki transatlantyckie.
Istnieje także potrzeba zdecydowanych środków do walki z terroryzmem. Będzie to łatwiejsze do uzyskania, gdy zaakceptujemy nasze własne demokratyczne...
(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)
Giulietto Chiesa
- (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kwietniowy szczyt pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi był straconą możliwością. W świetle wyników pracy specjalnej komisji Parlamentu Europejskiego ds. tajnych lotów CIA, Waszyngton powinien zostać jasno poinformowany, że postęp we współpracy transatlantyckiej dotyczącej walki z terroryzmem może być oparty jedynie na przestrzeganiu art. 6 traktatu UE oraz pełnym przestrzeganiu praw człowieka.
Nie zrobiono tego, co oznacza, że walka z terroryzmem nie tylko nie zostanie wzmocniona, ale zostanie wręcz osłabiona, ponieważ, jak stwierdził sam Parlament, zwalczanie terroryzmu przy zastosowaniu nielegalnych, terrorystycznych metod nie tylko przynosi efekt przeciwny do zamierzonego, ale też jest niemożliwe do zaakceptowania.
Państwa członkowskie UE, które uległy naciskom Stanów Zjednoczonych, jeśli chodzi o stosowanie tych metod, nie tylko naruszyły podstawowe zasady UE, lecz także otworzyły drogę dla nielegalnych metod, narażając Europę na zwiększone ryzyko odwetu terrorystów. Nasilenie walki z terroryzmem oznacza przede wszystkim prowadzenie tej walki w pełnej zgodności z prawem.
Maria da Assunção Esteves
(PT) Terroryzm stanowi wyzwanie dla naszego wolnego i otwartego społeczeństwa. Czasem nawet kusi nas do opracowania prawodawstwa w dziedzinie bezpieczeństwa, które niebezpiecznie zbliża się do nadszarpnięcia wartości wykształconych w naszej cywilizacji.
Unia Europejska musi zatem pilnie sporządzić wspólny kodeks, w którym wyraźnie zawrze swoje zasady i metody działania.
Po pierwsze, musi zagwarantować przestrzeganie zasad godności ludzkiej oraz praworządności we wszystkich aspektach walki z terroryzmem. Nie możemy podważać zasad demokracji, które opierają się na tych właśnie wartościach. Jak powiedziała Simone de Beauvoir, nie możemy pozwolić, aby nasi kaci przekazali nam złe nawyki.
Po drugie, należy stworzyć jednolite prawodawstwo w państwach członkowskich. W tym aspekcie Unia musi faktycznie oznaczać unię. W walce z terroryzmem należy pilnie zastosować jednolite i spójne zasady; walka ta nie może być prowadzona pod wpływem chwilowych impulsów poszczególnych państw członkowskich oraz ich opinii publicznej.
Po trzecie, musimy zachęcić do pracy w ramach sieci oraz do promowania konsensusu poprzez przyjęcie środków w Parlamencie Europejskim i parlamentach krajowych.
Po czwarte, Unia Europejska musi pracować w kierunku utworzenia w ramach ONZ międzynarodowego mechanizmu monitorowania nadzwyczajnych procedur i prawodawstwa. Walka z terroryzmem jest toczona na wielką skalę; nie jest ograniczona wyłącznie do Europy i osi euroatlantyckiej.
Wreszcie, aby walczyć z terroryzmem musimy pracować na rzecz stworzenia społeczności międzynarodowej, która byłaby bardziej sprawiedliwa i pozostawałaby w większej równowadze; musimy wskazywać przyczyny i słabe punkty, promować kulturę praw, która obejmuje wszystkich ludzi, a także ciężko pracować w celu promowania dialogu między cywilizacjami. Terroryzm jest zjawiskiem złożonym. Nie możemy mu się przeciwstawiać stosując uproszczoną interpretację.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie w pierwszej kolejności skierować do Rady dwa zasadnicze pytania: po pierwsze, dlaczego stanowisko pana de Vries nadal jest nie obsadzone, nawet po upływie tak długiego czasu? Czy Rada zamierza je obsadzić? Czy Rada uważa takie stanowisko za pożyteczne? Tak czy nie?
Po drugie, dlaczego przyjęte środki na rzecz zwalczania terroryzmu nie były odpowiednio wdrażane przez wszystkie państwa członkowskie?
Bardziej istotne jest pytanie, czy w naszych wysiłkach, mających na celu zwalczanie terroryzmu, podejmowaliśmy kroki będące jedynie reakcją na działalność terrorystyczną. Czy w walce z przyczynami terroryzmu podążamy w myśl inteligentnej, zintegrowanej strategii? Nigdy nie wolno nam stracić tego z oczu. Obawa o nasze własne bezpieczeństwo powoduje, że przyjmujemy strategie, które tworzą fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
Niejednokrotnie zapewniałem w tej Izbie, że ochrona bezpieczeństwa publicznego jest naszym wspólnym, oczywistym celem. Jednakże stosowane przez nas metody świadczą o dojrzałości naszej cywilizacji. Poszanowanie naszych praw nie jest kwestią jedynie nam przypisaną; jest to nasza jedyna droga do dobrobytu i bezpieczeństwa.
Uważam, że musimy nie tylko ocenić skuteczność wszystkich dotychczas stosowanych środków na rzecz walki z terroryzmem, ale też zrobić dokładny bilans naszych postępów, który nie może składać się jedynie z serii reakcji na działalność terrorystyczną.
Dyskusje na linii Rada, Komisja i Parlament muszą zatem zostać nasilone. Współpraca państw członkowskich ma zasadnicze znaczenie. Wreszcie, jestem zdania, że powinniśmy zintensyfikować dialog z krajami trzecimi. Uważam to za element niezbędny, ponieważ już zaobserwowaliśmy, jak pożyteczna była współpraca ze Stanami Zjednoczonymi.
Józef Pinior
Pani Przewodnicząca! Dzisiejsza debata dotyczy walki z terroryzmem, kwestii bezpieczeństwa, rządów prawa, wolności osobistych, a więc najwyższych wartości w systemie Unii Europejskiej. Parlament Europejski stawia przed Radą oraz Komisją szereg kwestii, od rozwiązania których zależy bezpieczeństwo obywateli, poszanowanie prawa oraz stan wolności obywatelskich.
W mojej wypowiedzi pragnę się skupić nad kwestią przejrzystości strategii antyterrorystycznej Unii Europejskiej. Demokratyczna kontrola na tym polu, a szczególnie rola Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów krajowych, gwarantuje przestrzeganie fundamentalnych praw zawartych w Traktacie o Unii Europejskiej. Pragnę przypomnieć, że rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie domniemanego wykorzystania krajów europejskich przez CIA do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów zaleca używanie metod zgodnych z artykułem 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Geoffrey Van Orden
Pani przewodnicząca! Właśnie wracam z konferencji prasowej, na której apelowano o rygorystyczne wdrożenie sankcji gospodarczych wymierzonych w reżim irański, który jest znanym sponsorem terrorystów w regionie Bliskiego Wschodu i poza nim.
Jestem przekonany, że wszyscy z zadowoleniem przyjmujemy środki, które faktycznie wspomagają walkę z terroryzmem, lecz zastanawiam się, jak wiele spośród długiej listy działań UE, o których dzisiaj rano słyszeliśmy, zalicza się do tej kategorii.
UE doskonale opanowała rozbudowywanie swoich kompetencji i powiększanie aparatu biurokratycznego, ale w niewielkim stopniu może wykazać się działaniami czy odpowiednimi wydatkami.
Przeprowadziliśmy dyskusję na temat koordynatora UE ds. zwalczania terroryzmu. Nazwa jego funkcji sugeruje rolę nadzorczą, która jest całkowicie nieodpowiednia. Moim zdaniem osoba taka powinna koncentrować się na funkcjonowaniu UE oraz na ograniczonym zbiorze dziedzin, które charakteryzują się wyraźną wartością dodaną pochodzącą z zastosowania wspólnego działania.
Niezwykle szanuję pana komisarza Frattiniego, lecz UE naprawdę nie może przypisywać sobie zasług naszych krajowych służb policyjnych i wywiadowczych. Użytecznym krokiem byłoby przeprowadzenie niezależnego audytu tak zwanych środków na rzecz walki z terroryzmem podejmowanych w UE.
Walka z terroryzmem musi pozostać obowiązkiem poszczególnych krajów oraz przedmiotem współpracy międzynarodowej. UE powinna skupiać się na sposobach wspierania tego, rozdzielonego na poszczególne kraje. wysiłku na rzecz walki z terroryzmem.
Jedną z poważnych trudności w naszych wysiłkach mających na celu ochronę naszych obywateli jest niedostateczny poziom ochrony naszych granic; terroryści przez nie przenikają, a stała, niekontrolowana imigracja jest główną przeszkodą we właściwej integracji imigrantów, którzy osiedlają się w UE. Musi to być kluczowy element każdej strategii antyterrorystycznej.
Powyższy problem podważa również całą zasadę swobodnego przepływu osób - jest to kolejny obszar, który należy zbadać, również korzystając z usług niezależnego organu.
Wspomniałem o odpowiedzialności, jaką w tej kwestii ponoszą władze krajowe. Z przykrością stwierdzam, że władze brytyjskie poniosły katastrofalną porażkę w zakresie kontroli naszych granic. Nie tylko nie mamy pojęcia, kto wjeżdża i wyjeżdża z naszego kraju, istnieją też poważne wątpliwości co do działania Agencji ds. Granic i Imigracji, której obowiązkiem jest prowadzenie kontroli.
Z trwogą przeczytałem, że kobieta, która od wielu miesięcy znała podejrzanych terrorystów, sądzonych obecnie za przestępstwa terrorystyczne w Glasgow, i która najwyraźniej nie zgłosiła na policję ich działań, została zatrudniona jako...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Marianne Mikko   -
(ET) Panie i panowie! W dyskusji poświęconej walce z terroryzmem chciałabym skupić się na art. 6 traktatu z Maastricht, który mówi o podstawowych prawach i wolnościach.
Moja praca w charakterze przewodniczącej delegacji ds. Mołdawii oraz jako posłanki socjaldemokratycznej była poświęcona kwestii bezpieczeństwa w Europie, ochronie naszych wartości i ich rozpowszechnianiu w krajach objętych polityką sąsiedztwa. Zależy nam, aby w krajach sąsiadujących z Unią Europejską panował pokój i stabilizacja. W celu walki z terroryzmem potrzebne jest nam również wsparcie ze strony krajów, takich jak Pakistan, Rosja czy nawet Iran.
Skuteczna obrona naszych wartości zależy w wielkim stopniu od tego, w jaki sposób umiemy zaangażować naszych partnerów. Wszelkie ograniczenie podstawowych wolności i praw w Unii Europejskiej znajduje odbicie w piętnastu krajach objętych polityką sąsiedztwa, nie mówiąc już o Rosji czy Chinach. Kraje trzecie śledzą nasze działania, a nie nasze słowa.
Komisja i Rada muszą zrozumieć, że poparcie za strony naszych obywateli w walce z terroryzmem zniknie, jeżeli nie będziemy w stanie uszanować niektórych podstawowych praw zapisanych w naszych traktatach założycielskich.
Jana Hybášková
Pani przewodnicząca! Nie wezmę udziału w tej idiotycznej debacie na temat płynów. Jedynymi osobami, które są uprawnione do zabrania w niej głosu, są eksperci w dziedzinie bezpieczeństwa i techniki. Jeżeli dojdą oni do jednoznacznych wniosków, wtedy naszym obowiązkiem będzie natychmiastowa reakcja. Nic nie wywołuje większej obawy terrorystów niż nasza zdolność do reagowania.
Siatka terroryzmu wykorzystuje nasz brak elastyczności - brak elastyczności ustabilizowanych, konserwatywnych systemów - oraz nasz brak elastyczności w odniesieniu do dostosowywania się do nowego wymiaru komunikacji, przepływu informacji, przepływów pieniężnych i migrowania ludności. Jedyną postępową drogą jest tworzenie zmiennych struktur, zespołów ad hoc, horyzontalnych, interoperacyjnych metod dzielenia się informacjami oraz międzyagencyjnej i międzypaństwowej współpracy, a także nadawanie kompetencji Europolowi i Eurojustowi. Rezygnacja pana de Vriesa była wyraźnie złym znakiem. Było to potwierdzenie niemożności pokonania przez UE głupiego, przestarzałego i opartego na kryterium narodowym podejścia do bezpieczeństwa. Rezygnacja wskazała niestety na niemożność dzielenia się informacjami i wykonywania decyzji. Natomiast traktat reformujący wysyła silny i pozytywny sygnał.
Minimalne zasady dotyczące współpracy policyjnej, zbliżenie kodeksów karnych i cywilnych, wzajemne uznawanie wyroków w sprawach karnych i cywilnych oraz ochrona dowodów, ofiar przestępstw i samych przestępców w UE to środki, które świadczą o tym, że przy energicznym działaniu, przy zaangażowaniu pieniędzy i wysiłku politycznego, możemy poradzić sobie z problemem terroryzmu i możemy zapewnić określoną pomoc mieszkańcom Londynu, Glasgow czy innych zagrożonych miast.
Panie komisarzu, państwa członkowskie są zobowiązane do wdrożenia trzeciej dyrektywy w sprawie prania pieniędzy w okresie do grudnia 2007 r. Wzywam Komisję do wyraźnych i decyzyjnych działań związanych z wdrażaniem koniecznych środków bezpieczeństwa, mających na celu kontrolowanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Będzie to pomocą dla nas, natomiast my musimy pomóc Komisji. Wtedy będziemy mogli wyraźnie powiedzieć, że jesteśmy gotowi do walki oraz do zwycięstwa.
Paulo Casaca
(PT) 12 grudnia 2006 r. to historyczna data. Wówczas Trybunał Europejski w pełni potwierdził, że wiele lat temu, wbrew Radzie i Komisji, broniłem w tej Izbie prawa do informowania o oskarżeniach o terroryzm. Nie będzie jednak sprawiedliwości i rzeczywistej walki z terroryzmem tak długo, jak niewinne ofiary figurować będą na takich listach, jak lista Ludowego Mujahidina Iranu, a czołowa światowa organizacja terrorystyczna - Irańska Gwardia Rewolucyjna i organizacje satelickie w Iraku, Libanie, Zatoce i na całym świecie - nadal będą działać bezkarnie i bez przeszkód, ponieważ instytucje europejskie obawiają się konfrontacji z bestią terroryzmu.
Apeluję do instytucji, by robiły to, do czego faktycznie są powołane.
Manuel Lobo Antunes
urzędujący przewodniczący Rady. - (PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Uważam, że jest to wyjątkowo pożyteczna, interesująca i wysoce aktualna debata, szczególnie, jak już o tym wspomniano, w świetle ostatnich wydarzeń w Danii i w Niemczech.
Wiele z państwa sugestii, obaw i wskazówek przekażę Radzie, ponieważ jest to mój obowiązek. Pragnę państwa zapewnić, że prezydencja portugalska jest naturalnie otwarta na dialog i współpracę z Parlamentem, przy uwzględnieniu przepisów prawnych, jakim podlegamy.
Jest to oczywiście trudna i złożona debata. Niektórzy uważają, że powinniśmy pójść dalej; inni, że już posunęliśmy się za daleko i zapewne powinniśmy wykonać krok wstecz. Niektórzy krytykują, inni zaś przyklaskują; niektórzy potępiają, inni zachęcają. Jednak wszyscy zgadzamy się, że trzeba prowadzić zdecydowaną walkę z nową plagą zwaną terroryzmem. W żadnym wypadku nie wolno nam nawoływać do zawieszenia broni. Dla nas jest to również proces uczenia się, ciągły proces usprawniania. To nowe zagrożenie, którego wcześniej nie znaliśmy, nie byliśmy też przyzwyczajeni do zwalczania go i stawiania mu czoła. Dlatego ciągle musimy wprowadzać usprawnienia, uczyć się i podejmować działania w celu zapewnienia, że nie dojdzie już do takich ataków, jakich byliśmy świadkami.
Ciężko pracujemy i, co jest dość wskazane, szeroko współpracujemy z krajami trzecimi. Jest to walka międzynarodowa. Żadne państwo członkowskie działające w pojedynkę nie może skutecznie podjąć walki lub stawić czoła zagrożeniom, które na nas czekają. Nie może tego uczynić również żadna organizacja czy grupa krajów. Bardzo potrzebujemy silnej współpracy międzynarodowej.
Przygotowując się do tej debaty, zapoznałem się z zestawem środków i działań podjętych w dziedzinie zapobiegania, ochrony, wykrywania i reagowania na ataki terrorystyczne. Doszedłem do wniosku, że choć nadal jest wiele do zrobienia, dużo już zdziałaliśmy i powinniśmy starać się osiągać postęp w tych dziedzinach, w których nie poradziliśmy sobie tak dobrze, jak w innych. Należy tutaj wspomnieć o mechanizmach oceny, które stworzono specjalnie, by po pewnym okresie funkcjonowania środków umożliwić nam wyciągnięcie wniosków i usprawnienie przedsięwziętych środków.
Pragnę powiedzieć, że dla prezydencji portugalskiej, jak i dla Rady terroryzm może i będzie zwalczany tylko przy poszanowaniu naszych fundamentalnych wartości i zasad, które są zagrożone: chodzi tu o ochronę tych wartości i zasad. O tym mogę Państwa zapewnić. Na naszą korzyść nie działałoby lekceważenie czy pomijanie ich w walce z terroryzmem. Prezydencja portugalska wykaże się tu wyjątkową czujnością i nie będzie szła na kompromisy.
Na koniec chciałbym powiedzieć - a kwestia ta zwracała tu wielką uwagę i ja sam wspominałem o niej w moim pierwszym przemówieniu - że prezydencja ściśle współpracuje z Sekretariatem Generalnym przy analizowaniu kwestii koordynatora ds. zwalczania terroryzmu, czyli tego, jak poszerzyć jego kompetencje i uprawnienia i umożliwić efektywne odgrywanie roli, z myślą o której pierwotnie utworzono to stanowisko. Zdaję sobie sprawę, że może tu dojść do pewnych opóźnień. Prezydencja portugalska podejmuje się przyśpieszyć debatę w ramach organów Rady i we właściwym czasie ogłosi mianowanie nowego koordynatora ds. zwalczania terroryzmu.
Jak już powiedziałem, zapamiętam uwagi, sugestie i obawy wyrażane w trakcie tej debaty. Nie jesteśmy i nigdy nie powinniśmy stać się obojętni na państwa punkt widzenia; nie twierdzimy i nigdy nie twierdziliśmy, że jesteśmy idealni, ani że wszystko, co robiliśmy, robiliśmy dobrze. Nie jesteśmy niedostępni ani głusi na krytykę. Wprost przeciwnie, nasze wysiłki zawsze będą ukierunkowane na zagwarantowanie, by nasze społeczeństwa zawsze były wolne, otwarte i demokratyczne, sprzeciwiające się tym społeczeństwom, które tego nie chcą. Bardzo państwu dziękuję.
Franco Frattini
wiceprzewodniczący Komisji. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Pragnę podziękować wszystkim, którzy zabrali głos w tej tak ważnej debacie. Niektórzy twierdzili, że terroryzm podąża za strategią polityczną. Zgadzam się z tym, panie pośle Mayor Oreja. Terroryzm należy zwalczać w ramach globalnej strategii politycznej.
Wiele mówili państwo o zapobieganiu i zwalczaniu brutalnej radykalizacji. We wstępie przedstawiłem pewne konkretne wskazówki dotyczące niektórych wniosków. Mogę państwu powiedzieć, że powstała ważna inicjatywa dotycząca gwałtownej radykalizacji.
W niedługim czasie, w dniach 16 i 17 października, po raz pierwszy odbędzie się europejska konferencja dotycząca roli edukacji i szkół w eliminowaniu brutalnego radykalizmu wśród najmłodszych członków społeczeństwa. Zaprosiliśmy europejski świat nauki, zapraszamy też oczywiście obserwatorów z Parlamentu Europejskiego, którzy chcieliby w konferencji uczestniczyć. Będzie to okazja, by wyraźnie powiedzieć, że pragniemy zastąpić kulturę zła i przemocy kulturą tolerancji i współpracy.
Lokalizujemy wszystkie wdrożone w państwach członkowskich inicjatywy mające na celu zwalczanie radykalizacji i zapobieganie rekrutacji terrorystów. Wyniki i dobre praktyki ujawnione w ramach tego procesu zostaną oczywiście udostępnione Parlamentowi.
Dużo mówiliśmy o rozpowszechnianiu i wymianie danych i informacji. Panie i panowie! Często mamy dużo danych, a tak naprawdę zbyt dużo, ale nie dysponujemy żadną adekwatną analizą. To dlatego powinniśmy zwiększyć rolę Europolu. Bardzo dziękuję wszystkim, którzy poparli wzmocnienie Europolu, w tym panu posłowi Pirkerowi. W grudniu minionego roku przedłożyłem Radzie wniosek dotyczący tej sprawy i mam nadzieję, że prezydencja portugalska poprze zatwierdzenie jeszcze przed końcem bieżącego roku zwiększonej analitycznej roli Europolu.
W lipcu przedstawiono inicjatywę dotyczącą bioterroryzmu. Bardzo wyraźnie wskazywaliśmy sektory wrażliwe i obszary, w których konieczna jest ściślejsza europejska współpraca - zwracam się do pana posła Borghezio, który poruszył tę kwestię. Niektórzy wspominali o niemożności podjęcia działań po stronie państw członkowskich. Opowiadam się za "metodą wskazywania i piętnowania”. W lipcu ubiegłego roku opublikowałem dokument i bardzo wyraźnie wskazałem, które państwa członkowskie nawet nie wprowadziły w życie prawodawstwa w zakresie zwalczania terroryzmu. Pokazuje to, i zwracam się tu w szczególności do pana posła Guardansa Cambó, że jestem gotów określić odpowiedzialność, jednak działania te odniosą skutek tylko wówczas, gdy państwa członkowskie i Rada potraktują stwierdzenie o niewykonaniu zadania jako sugestię i zachętę do dalszych działań.
Wiele osób mówiło o stosunkach transatlantyckich. Panie i panowie! Wyrażam przekonanie, że konieczna jest ściślejsza współpraca ze Stanami Zjednoczonymi, a także, że jednocześnie potrzebujemy większego zaangażowania ze strony Europy. Pragnę podziękować między innymi panu posłowi Cashmanowi za podkreślenie tej zasady. Nie ma sensu, byśmy przygotowywali i rozwijali model europejski i jednocześnie czynili zarzuty Stanom Zjednoczonym, ponieważ one już taki model mają. Uważam, że potrzebny jest większy wkład europejski i bardziej ścisła współpraca ze Stanami Zjednoczonymi, ale nie trzeba twierdzić, że Europa jest problemem Stanów Zjednoczonych. Problemem są terroryści i ich działalność w sercu Europy. O tej kwestii musimy pamiętać.
(Oklaski)
I ostatnia uwaga: jestem pewien, że traktat europejski wyposaży nas w lepsze instrumenty, da nam instrument współpracy z Parlamentem tak, aby w końcu doprowadzić do współodpowiedzialności trzech instytucji. Umocni to też Komisję i Radę. Uważam, że teraz wszyscy obywatele będą mogli zrozumieć i w sposób przejrzysty zobaczyć, kto popełnił błąd, kto postępował prawidłowo, a kto nie podjął działań w odpowiednim czasie. Jest zatem nadzieja, że Traktat stanie się rzeczywistością, zostanie w końcu przyjęty, a ten Parlament stanie się wraz z nami instytucją w pełni dojrzałą do walki z terroryzmem.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję panu, panie komisarzu Frattini. Przepraszam za hałas, ale nie wynikało to z braku szacunku dla pana.
Wspólna debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się w dniu 11 października.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Pedro Guerreiro  
Podobnie jak w przypadku innych debat, PE, Komisja i Rada unikają szczegółów czy nawet poważnej analizy albo terroryzmu - we wszystkich jego postaciach, w tym terroryzmu państwowego - albo walki z terroryzmem; jasne jest, że ciągle starają się one pozbawić analizę terroryzmu jej kontekstu tak, aby okryć zasłoną podstawowe przyczyny terroryzmu i polityki, które leżą u jego podstaw.
Zachowanie takie staje się coraz bardziej poważne i politycznie znaczące, kiedy pojawia się coraz więcej dowodów, iż w walce z terroryzmem - w której USA i UE odgrywają wiodącą rolę - narody świata dostrzegają instrument łamania prawa międzynarodowego, naruszania ich suwerenności i stwarzania zagrożeń dla państw poprzez promowanie interwencji, agresji i wojny, w Afganistanie, Iraku czy Palestynie, które skutkują setkami tysięcy ofiar.
I choć niektórzy mówcy do znudzenia mówili o ochronie praw człowieka w związku z walką z terroryzmem i podejmowanymi środkami bezpieczeństwa, coraz większa liczba zdarzeń i faktów wskazuje na brak poszanowania podstawowych wolności, praw i gwarancji dla obywateli.
Alexander Stubb  
na piśmie. - UE polega na swobodnym przepływie ludzi, towarów, usług i kapitału. Przeszkody w tym zakresie powinny być traktowane bardzo poważnie. Nie wolno lekceważyć zwalczania terroryzmu, który jest fragmentem przestępczości międzynarodowej.
Jednak terroryzm to delikatna kwestia. Nie wolno nam zapominać, że polityka zwalczania terroryzmu musi opierać się na pełnym poszanowaniu praw podstawowych i godności ludzkiej.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa środki powinny być skuteczne i proporcjonalne. Mam wątpliwości, czy na przykład nowe ograniczenia dotyczące płynów na pokładach samolotów spełniają te kryteria.
Z zadowoleniem trzeba przyjąć wszelkie wysiłki mające na celu większą koordynację między państwami członkowskimi oraz państwami członkowskimi i instytucjami UE. Po ustąpieniu pana de Vries należy jak najszybciej mianować nowego unijnego koordynatora ds. zwalczania terroryzmu.
Sophia in 't Veld Veld
(NL) Panie przewodniczący! Chciałabym jedynie zauważyć, że podczas tej debaty do urzędującego przewodniczącego Rady, który już wyszedł, jak i do Komisji skierowano bardzo konkretne pytania, na które nie uzyskaliśmy odpowiedzi. Chciałabym otrzymać pisemną odpowiedź od Rady i Komisji na swoje pytania dotyczące grupy kontaktowej wysokiego szczebla ds. ochrony danych i amerykańskiej ustawy o inwigilacji zagranicznych służb wywiadowczych.
Przewodniczący
Będziemy kontynuować debatę zgodnie z Regulaminem, ale także uwzględniając przedstawione prośby.
