Wspólna polityka rolna: wspólne zasady wsparcia bezpośredniego i określone systemy wsparcia dla rolników oraz wsparcie rozwoju obszarów wiejskich (debata)
Przewodnicząca
Następny punkt posiedzenia to sprawozdanie Jana Muldera, w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w sprawie wniosku o rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - C6-0283/2007 -.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chciałabym zacząć od podziękowania parlamentowi za jego wysiłki w sprawie tego sprawozdania i oczywiście zwłaszcza sprawozdawcy posłowi Mulderowi i członkom Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Wiem z różnych rozmów, że poseł Mulder uważnie śledzi ten temat; wraz ze swymi służbami uważnie oceniłam różne zaproponowane poprawki. Czytałam z wielkim zainteresowaniem sprawozdanie sporządzone przez posła Muldera. Naprawdę wyrażam uznanie dla wielkiego zaangażowania posła Muldera oraz Parlamentu europejskiego w tym temacie. Wyrażam także uznanie dla poparcia, jakie sprawozdawca niejednokrotnie wyraził w swoim sprawozdaniu, dla zasady współzależności.
Jak mówiłam kilkakrotnie, ten system jest właściwy i potrzebny i musi pozostać, jeśli chcemy by społeczeństwo popierało dotacje dla rolnictwa. Wiem, że w tym przypadku myślimy całkiem tak samo.
Mogę się na ogół zgodzić z wyjaśnieniami towarzyszącymi poprawkom zaproponowanym w sprawozdaniu. W szczególności mogę podpisać się pod wezwaniem o możliwie najprostszy system bez osłabiania jego skuteczności. Myślę, że spełniliśmy ten cel w dużym stopniu za sprawą wniosku dotyczącego systemu kontroli i kar. Oczywiście mamy możliwość i szansę kontynuować tę pracę w trakcie naszej rewizji polityki rolnej, w czasie której skupimy się głównie na zakresie zastosowania systemu współzgodności.
Jeśli chodzi o poprawki przedstawione do naszego wniosku o rozporządzenie Rady, my wszyscy musimy pamiętać, że dyskusje w Radzie były bardzo żywiołowe. Nasz wstępny wniosek ewoluował i teraz mamy kompromis uzgodniony przez Komisję, który jest rezultatem intensywnych dyskusji.
Prezydencja portugalska odzwierciedliła w tym kompromisie w możliwie największym stopniu idee, jakie przyświecały autorowi przygotowanego sprawozdania i Parlamentowi.
Jeśli chodzi o konkretne poprawki do przepisów prawnych, które teraz proponuje Parlament, muszę powiedzieć, że nie są one adekwatne do rozporządzenia Rady, nad którym teraz dyskutujemy: wiele z nich dotyczy przepisów o kontroli, które to leżą w kompetencji Komisji, a jak powiedziałam, nowy regulamin Komisji zostanie niedługo ostatecznie przyjęty.
Myślę, że główne obawy posła Muldera zostały rozważone, tak się stało w szczególności jeśli chodzi o poprawę elastyczności, jaką państwa członkowskie będą musiały wprowadzić do systemu kontroli w swojej organizacji administracyjnej. Poza tym bardzo rozszerzyliśmy możliwość wczesnego zawiadamiania o kontrolach.
Inny zestaw wniosków Parlamentu został dogłębnie przedyskutowany w Radzie a kompromis odzwierciedla wszystkie zróżnicowane opinie. Chodzi o możliwość zniesienia reguły 10 miesięcy - myślę, że ustalenie daty jest o wiele lepszym pomysłem - działania następcze w przypadku spraw de minimis i drobnych naruszeń, i wprowadzenie pełnej reguły współzgodności dla nowych państw członkowskich, które teraz stosują system uproszczony. Trzymamy się tego tekstu kompromisowego, który był tak intensywnie negocjowany.
Wreszcie skorzystamy z okazji, aby przedyskutować nasz wniosek o rozszerzenie okresu przedłużenia systemu jednolitej płatności obszarowej (SAPS); będziemy mieć tę możliwość w dyskusji o rewizji WPR. Jak mogliście zauważyć, osobiście uważam to za bardzo dobry pomysł.
Zabiorę ponownie głos w celu przekazania ostatecznych uwag.
Jan Mulder
Pani przewodnicząca! Po wprowadzeniu pani komisarz niepotrzebna jest właściwie dalsza debata, ale ja chciałbym rzucić jeszcze światło na stanowisko Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Pierwszy element to zasada współzależności. Nie wiem, jak ona się nazywa w innych językach, ale my przyjęliśmy to słowo w niderlandzkim. Jest to znany termin wśród rolników. W rzeczy samej popieramy to, co pani komisarz właśnie powiedziała: jest to podstawowy aspekt produkcji rolnej i myślimy, że można go bronić, bo określa on wymogi dla produkcji rolnej, które wychodzą poza to, co jest konieczne ażeby produkty rolne nadawały się do spożycia przez ludzi. Wychodzimy poza tę konieczność we wszystkich rodzajach dyrektyw: dyrektywach o ptakach i siedliskach, dyrektywie o środowisku, standardach dobrostanu zwierząt itp.
Należy zadać sobie w związku z tym pytanie: jaką formę powinny przyjąć kontrole? Jeśli chodzi o kontrole, myślę, że ponieważ mamy coraz więcej reform, potrzebne będzie szerokie poparcie i zrozumienie systemu współzgodności wśród rolników. Jeśli te metody będą zbyt biurokratyczne, jak to jest teraz, współzależność nie będzie się rozwijać. Co możemy zmienić w tym obszarze?
Po pierwsze, w poszczególnych państwach członkowskich istnieje zbyt wiele agencji kontrolujących, które poza tym kontrolują w różne dni. Naszym zdaniem, które wyraziliśmy w sprawozdaniu, że liczba agencji kontrolujących powinna być zmniejszona do minimum, kontrole powinny być także przeprowadzane jednego dnia, a rolnik powinien zostać o nich odpowiednio wcześniej powiadomiony. Z jakim wyprzedzeniem wysyłać zawiadomienie o kontroli zdecydujemy w dzisiejszym głosowaniu.
W naszym przekonaniu ponadto powinien istnieć przepis de minimis za drobne naruszenia, małe przewinienia: władze nie powinny reagować zbyt gwałtownie w tym przypadkach. Nie można szukać dziury w całym, a poza tym rolnicy nie powinni być karani dwa razy za coś, co jest objęte zarówno prawem europejskim i krajowym. To oznaczałoby podwójną karę, a my jesteśmy przeciwko temu.
Ważnym punktem sprawozdania - i myślę, że Komisja także tak uważa - jest to, że wiele rzeczy, które są sprawdzane przez państwo w ramach zasady współzależności, sprawdzają także kontrolerzy z sektora prywatnego. Dlaczego mamy mieć dwa systemy kontroli? Dlaczego nie jest tak, że jeśli sektor prywatny przeprowadza jakąś kontrolę, wówczas organ państwowy stwierdza "w porządku, skontrolujemy od czasu do czasu prawidłowość procedur sektora prywatnego, nie musimy przeprowadzać kontroli w gospodarstwach rolnych”. To byłaby wielka różnica, także z perspektywy rolników. Myślę, że byłaby to wspaniała forma współpracy z sektorem prywatnym.
Zwracając się do Komisji i Rady, pragnę powiedzieć, że jesteśmy zgodni co do zniesienia reguły 10 miesięcy. Myślę, że termin składania wniosków w państwach członkowskich jest datą orientacyjną w przypadku ubiegania się o wsparcie.
My, w Komisji Rolnictwa, uważamy za rozsądne, by nowe państwa członkowskie także miały dodatkowy czas na adaptację i powiedzieliśmy, że jeśli otrzymają w końcu 100% płatności w ramach wsparcia rolnictwa, muszą także przestrzegać wszystkich reguł współzgodności. Nie wiemy, jaka będzie przyszłość systemu, ale wiemy, że obecnie jest on niezwykle kosztowny.
Czy Komisja mogłaby zebrać szacunkowe dane dotyczące tego, ile kosztuje wdrożenie go w każdym państwie członkowskim, jak koszty w jednym państwie członkowskim porównują się z kosztami w innym, i jak się te koszty mają do całkowitych wydatków związanych z współ-zgodnością? Taką analizę także można by przeprowadzić w przypadku różnych opcji, jak można to zrobić tańszym kosztem przy współpracy z przedsiębiorstwami prywatnymi.
Obecnie rolnicy muszą przestrzegać przepisów około osiemnastu dyrektyw, aby nie zmniejszono im subsydiów. W przyszłości przepisów tych może być więcej. W przygotowaniu znajduje się np. dyrektywa glebowa. Komisja powinna zbadać, czy nie można by zmniejszyć tej liczby, a ja także myślę o zniesieniu jednej czy dwóch dyrektyw.
To śmieszne, że mamy zarówno dyrektywę azotową, jak i dyrektywę o wodach gruntowych. Dyrektywa o wodach gruntowych mówi, że dozwolony poziom azotanów w wodzie gruntowej to 50 mg na litr (jeśli się go przekroczy, płaci się karę); dyrektywa azotowa mówi o 1,7 DJP na hektar. Powinien obowiązywać jeden lub drugi przepis, a nie oba. To za dużo dobrego. Jedno uregulowanie trzeba znieść, moim zdaniem dyrektywę azotową.
Mairead McGuinness
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować pani komisarz za jej poranne wnioski, a posłowi Mulderowi za jego współpracę przy tym sprawozdaniu.
W ubiegłym tygodniu na kanale telewizyjnym RTE (dla którego kiedyś pracowałam) zadano bardzo proste pytanie, "Ilu kontrolerów potrzeba do kontroli gospodarstwa rolnego?” W przypadku jednego rolnika, Eamona Healy'ego z Redcross w powiecie Wicklow, w ciągu trzech miesięcy dziewięciu kontrolerów przeprowadziło siedem kontroli! A ja myślę, że w oparciu o jakiekolwiek normy, to za dużo i niezdrowo w aktywnym gospodarstwie, w którym się pracuje. Myślę, że ten przykład mówi dużo o konieczności radykalnej zmiany sposobu przeprowadzania przez nas kontroli współzgodności w gospodarstwach, a także o konieczności uproszczenia - jak mówił poseł Mulder - wielu różnych rodzajów kontroli, bez względu na to, czy są niezbędne z punktu widzenia państwa członkowskiego, sektora prywatnego czy UE.
Około 68% przypadków niezgodności uważa się za drobne, a jednak prowadzą one do kar, i myślę, że potrzebujemy tu pewnego stopnia elastyczności. Moim zdaniem powinno się zrezygnować z nakładania kary mniejszej niż 250 EUR. Wiem, że Komisja ma inny pogląd na tę sprawę, ale mam nadzieję, że nasze argumenty ją przekonają do zmiany zdania.
Ponad 70% przypadków niezgodności dotyczy zgubienia kolczyka przez zwierzę hodowlane lub innych drobnych kwestii identyfikacyjnych, niestanowiących problemu czy ryzyka dla zdrowia ludzi lub zwierząt, i myślę że potrzebna więcej elastyczności w tym względzie. Musimy zachować proporcje. Myślę, że naprawdę musimy wcześniej zawiadamiać rolników o planowanej kontroli. Wielu z nich pracuje na pół etatu i takie zawiadomienie pozwala im zaplanować tę kontrolę. Nie mogą przecież dużo zmienić na swej farmie w krótkim czasie.
Myślę więc, że musimy być praktyczni. Wątpię bardzo, czy Eamon Healy, rolnik o którym wspomniałam, jest świadom naszej dzisiejszej porannej debaty. Raczej nie siedzi przed telewizorem i jej nie słucha. Wiem jednak, że bardzo go ucieszy wynik naszej pracy i głosowania. On nie chce siedmiu kontroli lub dziewięciu kontrolerów w swoim gospodarstwie w ciągu trzech miesięcy i mówi nam, że musimy uprościć sposób wykonywania naszej pracy. Myślę, że jesteśmy mu to winni i innym rolnikom też, i musimy załatwić tę sprawę.
Bernadette Bourzai
w imieniu grupy PSE. - (FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz, szanowni państwo! Najpierw chciałabym podziękować i pogratulować posłowi Mulderowi za jego pracę, także za jego metodologię i różne przeprowadzone konsultacje.
Jego sprawozdanie dotyczące wdrożenia współzgodności w celu wypłaty wsparcia rolnego uznaje fazę początkową zastosowania tego raczej skomplikowanego systemu. Celem jest większa akceptacja tego systemu przez głównych jego uczestników. Zaleca się rozróżnienie między sprawami powstałymi w ramach Wspólnoty a tymi, których wdrożenie zależy od poszczególnych krajów. Podkreśla ono wagę zasady pomocniczości, regulacji i żądań przystosowanych do ryzyka i wymogów lokalnych, ale także wagę wspólnych ram gwarantujących europejskim rolnikom równe traktowanie.
Ten podwójny poziom reguł niezwykle utrudnił wdrożenie systemu. Rolnicy nie dostali dość informacji. Kryteria ryzyka stosowano niezwykle rzadko; zarządzanie, kontrola i system ograniczania płatności jest zbyt skomplikowany; nie poświęcono wystarczającej uwagi sprawom dotyczącym drobnych niezgodności; częstotliwość kontroli nie jest zharmonizowana; wcześniejsze zawiadamianie o kontrolach sprawia problem.
Osobiście nie chciałabym kwestionować ducha współzgodności, który jest odpowiedzią na uprawnione oczekiwania naszego społeczeństwa: szacunek dla środowiska, wykrywalność, bezpieczeństwo żywności i przejrzystość. Z drugiej strony chciałabym zasygnalizować wielki ciężar regulacji, trudności wiążące się z ich przestrzeganiem na gruncie negatywnej percepcji przez niektórych rolników, którzy postrzegają je jako kwestionowanie ich profesjonalizmu i wiedzy. Chciałabym wskazać na potrzebę uproszczenia.
Rozczarowały mnie wnioski Komisji, bardzo ograniczone, i mam nadzieję, że wnioski Parlamentu zostaną przyjęte i Komisja podczas rewizji WPR zaprezentuje bardziej ambitne sugestie.
Chcę podkreślić, że nie zgadzam się wcale z logiką kompensacyjną, że skoro rolnicy europejscy muszą przestrzegać surowych wymogów produkcji (dobrostan zwierząt, praktyki weterynaryjne) powinni otrzymywać pomoc pieniężną. Pomoc w rolnictwie do pewnego stopnia umożliwia sprawiedliwą konkurencję z rolnikami z krajów trzecich, którzy nie muszą przestrzegać tych samych wymogów produkcji. Jednak uważam, że to dlatego, że rolnicy otrzymują pomoc publiczną, powinni oni w zamian przestrzegać wielu zasad produkcji. Rolnik powinien funkcjonować w oparciu o swoisty kontrakt z UE. Musimy jakoś przejść z poziomu ograniczeń do poziomu kontraktu.
W związku z tym cieszę się, że moją poprawkę na ten temat przyjęto, i że kiedy rolnik sporządzi wniosek i zadeklaruje obszar używany do celów rolniczych, będzie to oznaczać, że przyjmuje do wiadomości konieczność przestrzegania pewnych kryteriów dotyczących zdrowia publicznego, dobrostanu zwierząt i poszanowania dla środowiska.
Wielkość ograniczenia płatności musi być różna w zależności od tego, czy niezgodność jest uważana za akt umyślny, czy też jest skutkiem nieumyślnego zaniedbania. Cieszę się także, że kary będą proporcjonalne do znaczenia sfery działania, w której stwierdzono niezgodność, szczególnie w gospodarstwie prowadzącym uprawy mieszane i hodowlę zwierząt.
Rolnicy w różnych państwach członkowskich muszą także być zobowiązani do przestrzegania tych samych zasad, a więc ważne jest w związku z tym zapewnienie harmonijnej transpozycji wymogów dotyczących zarządzania, określonych w tych dyrektywach. Cieszę się także z adaptacji środków dla nowych państw członkowskich.
Z drugiej strony nawet choć popieram wprowadzenie progu, ponad którym państwo członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu żadnej redukcji pomocy bezpośredniej, progu de minimis, jestem całkowicie przeciw podnoszeniu tego progu do 250 euro, jak zaproponowano w poprawce 16. Jeśli tak miałoby się stać, większość przypadków naruszenia prowadzących do redukcji pomocy nie byłaby karana i system współzgodności w celu wypłaty wsparcia nie miałby sensu. W związku z tym wnoszę o poparcie poprawki 13 posła Muldera proponującej próg 100 euro, kompromis, wydaje mi się że do przyjęcia dla wszystkich.
Nathalie Griesbeck
w imieniu grupy ALDE. - (FR) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Także chcę podziękować naszemu koledze posłowi Janowi Mulderowi za jego dzisiejsze sprawozdanie i za jego metodologię. Cieszę się, że parlament przygląda się mechanizmom współzgodności WPR, które ujawniły - od czasu głównej reformy w 2003 r. - ograniczenia systemu, którego reguły są często zbyt drobiazgowe, i robią z rolnika pewnego rodzaju urzędnika ad hoc administracji europejskiej, podczas gdy w rzeczywistości wypełnia on misję podstawową dla rodzaju ludzkiego: karmi nas.
Reforma z 2003 r. jest bezbłędnym krokiem naprzód, który powinien pomóc naszemu sektorowi rolnemu chronić środowisko i zdrowie, i to w tym duchu w 2005 r. głosowaliśmy za nowym rozporządzeniem o EAFRD zastępującym Sekcję Gwarancji EFOGR.
Uczestniczę w tej dzisiejszej debacie jako stały sprawozdawca funduszy strukturalnych dla Komisji Budżetu aby podkreślić - jak wielu moich kolegów - jej znaczenie dla redukcji biurokracji w zarządzaniu tymi funduszami. Jeśli chodzi o budżet, po pierwsze moim zdaniem ważne jest, by wszystkie podmioty w gospodarcze rolnej i rozwoju obszarów wiejskich, główni gwaranci ochrony środowiska, zredukowali bezsensowne ciężary administracyjne tak, by mogli skoncentrować się na działalności głównej, którą jest oczekiwane przez nas rolnictwo dobrej jakości, a co za tym idzie, rolnictwo przyjazne środowisku.
Po drugie chciałabym także, aby kontrole skoncentrowały się na dwóch sprawach, które są bardzo użyteczne w gwarantowaniu właściwej proporcji koszt-zysk. Myślę, że ważne jest, by reguły jakie tworzymy nie utrudniły stosowania dostępnych kredytów, o które tak zażarcie walczymy podczas każdej rundy negocjacji z państwami członkowskimi w Radzie. To nie jest normalne, że tak dużo środków niewykorzystano pod koniec 2007 r.
W związku z tym zamierzam głosować za tymi wszystkimi środkami w zakresie, w jakim próbują one zredukować ciężar administracyjny.
Janusz Wojciechowski
w imieniu grupy UEN. - Pani Przewodnicząca! W mieniu grupy UEN wyrażam poparcie dla sprawozdania pana Muldera. Sprawozdanie jest sporządzone w duchu troski o to, by zasada współzależności i związane z nią kontrole nie prowadziły do nieuzasadnionych krzywd rolników.
Rolnictwo nie jest zwykłą działalnością gospodarczą, ale jest szczególną misją społeczną. Dopłaty uzależnione od spełnienia wielu warunków środowiskowych służą nie tylko rolnikom, ale całemu społeczeństwu. To ogólnospołeczne znaczenie dopłat powinniśmy zawsze podkreślać i wyjaśniać, bo znaczna część społeczeństwa o tym nie wie.
I rzecz szczególnie ważna - wymagamy współzależności od naszych rolników, stawiamy im warunki - wymagajmy takich samych warunków od tych, którzy eksportują swoje produkty rolne do Europy. Zwłaszcza wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt powinny być bezwzględnie stosowane w imporcie. Przemawiają za tym zarówno względy humanitarne, jak i gospodarcze.
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca, pani Komisarz! Po pierwsze słowo podziękowania dla sprawozdawcy, który z pewnością uporał się z nie lada kłopotem, nawet jeśli Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie przyjęła wszystkich jego wniosków, czego żałuję. Nie zamierzam zagłębiać się w szczegóły, ale powiem tylko, że obowiązkowym wymogiem jest oczywiście zgodność z prawem. Nowością jest teraz to, że po zerwaniu zależności pomiędzy wielkością produkcji a wielkością wypłacanego wsparcia, ta zgodność z prawem stanowi podstawę wypłaty wsparcia.
Ci, którzy nie pobierają dotacji, nie mogą cierpieć z powodu ich zmniejszenia. Hodowcy muszą tylko powstrzymać się od składania wniosków. I tak muszą przestrzegać prawa. Zwracam się do pani poseł McGuinness, gdy mówiła pani o siedmiu kontrolach i dziewięciu kontrolerach - czy też odwrotnie - powinna pani raczej mieć pretensje do swojego rządu, bo liczba przeprowadzanych kontroli zależy od państwa członkowskiego, no więc jeśli brak w waszym kraju koordynacji z powodu zbyt dużej liczby różnych urzędów odpowiedzialnych za przestrzeganie poszczególnych praw, i każdy urząd wysyła oddzielnie swoich kontrolerów, coraz bardziej obciążając rolników, to nie jest to problem UE, ale zarządzania na poziomie kraju. Uporządkujcie to, a wszystko będzie dobrze.
Myślę, że istnieje pilna potrzeba uwarunkowania tych funduszy. Na kongresie słyszeliśmy, jak ktoś mówił, że to są fundusze rolników. Nie to nie są fundusze rolników: one są przyznane rolnikom. Proszę mnie źle nie zrozumieć: to dobrze, że te fundusze się przyznaje, ale to także dobrze, że społeczeństwo oczekuje przyznawania ich tym, którzy spełniają pewne warunki.
Sam właśnie przeszedłem kontrolę. Przyszło dwóch kontrolerów po uprzednim zawiadomieniu o wizycie. Chociaż nie pozwolili wybrać mi terminu wizyty, uprzedzili o niej; przyszli, i bardzo sprawnie skontrolowali. Oczywiście, tu zwracam się do pani komisarz, te kontrole powinny być także stosowane po to, aby rozwijać usługi doradcze, aby pomóc rolnikom poprzez informowanie ich, jak najlepiej być w zgodzie z prawem i stosować to prawo w gospodarstwie.
To, jak pani wie, zostało poruszone z inicjatywy Parlamentu, a więc możliwość istnieje. Proszę uczynić to obowiązkiem państw członkowskich, a wówczas uczynimy jeden krok do przodu.
Jacky Hénin
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Pani przewodnicząca, szanowni państwo! Teoretycznie wspólna polityka rolna miała zagwarantować bezpieczeństwo żywności, stabilność dla produkcji i cen UE, a także wystarczające dochody dla wszystkich rolników. Niestety w imię dogmatu o dzikiej konkurencji, WPR 2003 i jej system uniezależnienia wielkości wypłacanego wsparcia od ilości produkcji stanowi drugi krok w kierunku porzucenia tych celów, chociaż stanowią one ważne składniki europejskości.
Uprawnienia do płatności jednolitej przyczyniają się do poważnych trudności w sektorach wina, mleka, mięsa, buraków owoców i warzyw. Zasada współzgodności, mająca znaczenie dla tych uprawnień, jest niczym więcej niż trickiem opracowanym po to, by sprzedać tę reformę dla tej cyganerii, która nazywa siebie bojownikami o ochronę środowiska dlatego tylko, że to jest w modzie. Jak można sobie wyobrazić wzrost bezpieczeństwa środowiska w sektorze rolniczym i obniżenie cen na żywność jednocześnie? Te dwa wymogi są sprzeczne ze sobą: niemożliwe jest połączenie niższych kosztów produkcji ze zwiększeniem uregulowań w zakresie ochrony środowiska.
Analogicznie, natychmiastową konsekwencją uniezależnienia od produkcji premii za krowy mamki będzie zanik łąk naturalnie absorbujących związki węgla - łąk tak skutecznych w walce z emisjami gazów cieplarnianych.
Ochrona planety i utrzymanie produkcji wysokiej jakości europejskiej wołowiny oznacza, że należy zejść z drogi oddzielania dopłat od produkcji. W bardziej ogólnym kontekście, to czego właściwe nam potrzeba - to inna polityka rolna.
Jeffrey Titford
w imieniu grupy IND/DEM. - Pani przewodnicząca! Wyjaśnienia sprawozdawcy są bardzo pouczające, ponieważ określają współzgodność jak warunek kontynuacji wsparcia publicznego, i mówią nam, że rolnikom obecnie płaci się za "zgodność z ustawodawstwem Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, zdrowia publicznego, roślin i zwierząt oraz dobrostanu zwierząt”. Dalej mówi się o tym, że takie regulacje są bardzo surowe w porównaniu ze standardami na świecie.
To sformułowanie zgrabnie ujmuje wszystko, co złe w europejskim podejściu do rolnictwa, na czele z agresywnym reżimem regulacyjnym, który odciąga rolników od ich naturalnego zajęcia, jakim jest produkcja żywności i traktuje ich jak kustoszy środowiska, czy jak to się nazywa, w tym sprawozdaniu politykę rozwoju obszarów wiejskich, wszystko to zwiększa tylko koszty rolnictwa i zmniejsza produkcję. Sprawia też, że rolnicy muszą bezpośrednio konkurować z przedsiębiorstwami w rodzaju parków krajobrazowych czy rezerwatów dzikiej przyrody, które normalnie nie byłyby ich konkurentami.
Jestem świadom, że intencją tego wniosku jest uproszczenie współzgodności, ponieważ głośno przyznaje się, że nałożyła ona wielki, biurokratyczny ciężar na rolników i państwa członkowskie, jeśli chodzi o przestrzeganie zasad. Moim zdaniem to był po pierwsze zły pomysł, a uproszczenie tego wygląda mi raczej na przyklejenie plastra aniżeli na wyleczenie. Jak zwykle w mowie parlamentarnej "uproszczenie” oznacza większe ujednolicenie i więcej kontroli Komisji. A należy podkreślić, że różnice typowe dla rolnictwa krajów, położonych w różnych strefach klimatycznych, jak to jest w UE, uniemożliwiają tego typu ujednolicenia. To sprawozdanie z entuzjazmem głosi punkt widzenia, że współ zgodność jest ważnym argumentem w uzasadnieniu publicznego wsparcia dla rolników. Wątpię, czy nawet jeden procent opinii publicznej słyszało o współzgodności, a co dopiero rozumie, co ona oznacza. W celu rzeczywistego uproszczenia pozbądźmy się tej całej współzgodności i pozwólmy rolnikom robić to, co umieją najlepiej, tj. uprawiać rośliny i hodować zwierzęta.
Jim Allister
Pani przewodnicząca! Rolnicy to nie bezrozumne istoty, ani z reguły nie są oni nieszczerzy, a jednak współzgodność często jest powodem niesprawiedliwego ich traktowania i nakładania nieproporcjonalnych kary za drobne przewinienia i niezapowiedziane kontrole. Słyszeliśmy, że 68% wszystkich przypadków niezgodności klasyfikuje się jako drobne, a jednak kary nakłada się zbyt często, co osłabia działalność rolnika. Różnice w administrowaniu współzgodnością pomiędzy różnymi państwami mnożą niechęć, jaką współzgodność wzbudza w niektórych z nich.
W moim obwodzie w Irlandii Płn. mieliśmy szczególny problem z duplikacją pól uprawnych, powstałą z powodu naszego specyficznego systemu conacre. Zamiast pragmatycznego poszukiwania rozwiązania mieliśmy zbyt sztywny rygor. Wiele winy leży po stronie lokalnego departamentu rolnictwa, ale zarówno on, jak i Bruksela, mogli zrobić więcej dla rozwiązania tego problemu. Tak więc idąc dalej, mój wniosek jest oczywiście o uproszczenie i elastyczność, i skuteczną dawkę dobrego, staroświeckiego zdrowego rozsądku, żeby zastąpił on brak elastyczności u niektórych nadgorliwych mandarynów.
James Nicholson
Pani przewodnicząca! Najpierw chciałbym powitać dzisiejsze sprawozdanie i pogratulować sprawozdawcy jego pracy.
Współzgodność i sposób jej wdrażania na poziomie państwa członkowskiego to podstawa. Nie wolno nam pozwolić sobie, i żadnemu państwu członkowskiemu - na własne interpretacje. Jeśli posłuchacie tego, co pani poseł McGuinness i pan poseł Graefe zu Baringdorf powiedzieli dziś rano, ukazuje to różnicę w interpretacji w różnych państwach członkowskich. Musimy uporządkować tę sprawę na poziomie państw członkowskich, i musimy spowodować, by każde państwo członkowskie wdrażało tę dyrektywę we właściwy sposób w każdym państwie członkowskim.
Rolnicy potrzebują i wymagają mniej kontroli, a nie więcej. Przed kontrolą należy wysłać do nich stosowne zawiadomienie. To szaleństwo, moim zdaniem, że karze się rolnika za najmniejszy szczegół niezgodności, a tak się teraz dzieje. Rolnikom powinno się pozwolić na naprawę wszelkich uchybień, jakie zostaną zidentyfikowane, a nie wystarczy powiedzieć, że zrobili źle i zostaną ukarani. Istnieje ogromna potrzeba zredukowania biurokracji w rolnictwie. Współzgodność nie może zamienić się w system, który pozwala na karanie rolników. Powinniśmy pomóc im i zaoferować dobrą radę, wskazać im sposób najlepszego postępowania. Współzgodność może być siłą dobrego, a ci którzy dokonują kontroli powinni przejść właściwe przeszkolenie i znać swoje obowiązki.
Zwracam się do posła Graefe zu Baringdorf - tak, to jest właściwe. Sam miałem kontrolę w moim gospodarstwie. Trwała siedem godzin. Jedyna rzecz, jaką znaleźli, to że jedna mała część gospodarstwa niebyła już uznawana za ziemię uprawną i musieliśmy zbudować kurnik, o czym nie poinformowaliśmy władz. Ach, co za przeoczenie, zbudować kurnik na własnej farmie i nie poinformować o tym władz w ciągu 12 miesięcy - wydaje mi się, że to nie jest coś, za co należy zasadniczo karać rolnika. Należy natomiast pozwolić mu na naprawienie niezgodności w najkrótszym możliwym terminie.
Francesco Ferrari
(IT) Pani przewodnicząca, pani komisarz, szanowni państwo! Myślę, że sprawozdanie posła Muldera stanowi godny podziwu wysiłek naprawy polityki rolnej w Europie.
Rolnictwo przyciąga coraz większe zainteresowanie w Europie. Mając na względzie, że połowa obszaru Unii Europejskiej jest obszarem rolnym, wierzę, że warunkowość jest jednym z najważniejszych sygnałów wyjaśniających chęć potwierdzenia naszego poparcia dla sektora rolnego, podczas gdy uzależniamy to wsparcie od szacunku dla środowiska naturalnego. Chciałbym podkreślić sposób, w jaki te reguły łączą się z naszymi obywatelami, z konsumentami: mamy tu bardzo znaczący instrument podnoszenia świadomości na tak ważny temat jak ochrona środowiska.
Zatwierdzam wysiłki sprawozdawcy, zmierzające do uproszczenia warunkowości: w rzeczy samej moim zdaniem nieproduktywne jest wymagać tak surowo od rolników drobiazgowego przestrzegania ustawodawstwa. W związku z coraz to nowymi wyzwaniami, takimi jak zmiana klimatu, biopaliwa, zasoby wodne i zarządzanie ryzykiem, Komisja pokazuje swoją wolę kroczenia do przodu, nawet choć pewna dwuznaczność wiąże się ze sposobem przestrzegania warunkowości, jeśli sprowadza się ona do określenia ogólnego wymogu uproszczenia bez wyjaśniania sposobu i celu jego wdrożenia.
Elementy takie jak uproszczenie, deregulacja i - z mojej strony dodam - przejrzystość, muszą zawsze leżeć u podstaw wszelkich inicjatyw emanujących z Unii Europejskiej. Zatrzymam się tu, ale - zwracam się do pani komisarz - jestem świadom, że dziesięć dni temu była pani w Brescii, mojej prowincji, i nawet jeśli nie dotyczy to obecnej debaty - mogła pani spróbować win i typowych produktów Brescii: wierzę, że niedodawanie cukru do wina jest sposobem osiągnięcia właściwej równowagi jakości i sprawiedliwego wynagradzania producentów.
Seán Ó Neachtain
(GA) Pani przewodnicząca! Gwarantowane unijne wsparcie dla rolników powinno być świadczone w ramach wspólnej polityki rolnej na lata 2007 do2013. I oto dlaczego nie mogę zgodzić się z tym, że Komisja powinna starać się zmniejszyć tę gwarancję poprzez ostatnio ogłoszoną "rewizję WPR”. Komisja chce obniżyć bezpośrednie płatności dla rolników do mniej niż 13%. To naruszenie gwarancji jest, w moim mniemaniu, niedopuszczalne, ponieważ rolnicy zawarli umowy o odłogowaniu na te lata i nie byłoby właściwe ich rozwiązywanie.
Jeśli chodzi o standardy, mówię tak: jeśli mają być przestrzegane w całej Unii, powinny stosować się także do żywności importowanej do UE - a rolnicy w całej Europie nie powinni być przedmiotem bezsensownych kontroli.
Powinniśmy zwracać uwagę na normy obowiązujące żywność, którą wpuszczamy do Europy, a Komisja powinna działać zamiast gnębić rolników, którzy starają się jak mogą we wszystkich częściach Europy, także w moim kraju, w Irlandii.
Maria Petre
(RO) Pani przewodnicząca! Po pierwsze, chciałabym pogratulować naszym kolegom, sprawozdawcom i pomocniczym sprawozdawcom, którzy podjęli tę trudną misję zaprezentowania nam tego pakietu skomplikowanych poprawek, które są niezbędne dla przyszłości wspólnej polityki rolnej.
Oczywiste jest, że bardzo wielka liczba regulacji, jakich rolnicy muszą przestrzegać, utrudnia im dostęp do programów pomocowych. Reguły systemu płatności jednolitej należy uprościć, jeśli chodzi o warunkowość. Podstawa prawna zezwala na zastosowanie minimalnej reguły do redukcji płatności, oraz na wyjątki od redukcji w przypadku przypadków minimalnych naruszeń.
Mniej administracyjnych obowiązków, zharmonizowane kontrole, połączenie kontroli na poziomie instytucji europejskich, i płatności dokonywane na czas usprawniłyby całą pomoc świadczoną rolnikom, podnosząc efektywność wspólnej polityki rolnej.
Należy także zapewnić więcej pomocy na przygotowanie kontroli, o której moim zdaniem należy zawiadamiać w pewnym ograniczonym terminie i którą powinny przeprowadzać właściwie przeszkolone osoby.
Wreszcie, w przypadku Bułgarii i Rumunii nowych państw członkowskich, uważam rozszerzenie fakultatywności artykułów 3, 4, 6, 7 i 9 do 2013 roku za słuszne, o ile przepisy tych artykułów odnoszą się do wymogów ustawowych w kwestii administracji.
Czesław Adam Siekierski
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Każda działalność i produkcja rolnicza powinna spełniać wymogi ochrony środowiska, wymogi bezpieczeństwa i jakości oraz dobrostanu zwierząt. Sprawozdanie pana Muldera zawiera wiele ważnych w tym zakresie postulatów.
Proszę Panią Komisarz o zwrócenie uwagi zwłaszcza na cztery poprawki: nr 19, 26, 27 i 29. Aby umożliwić właściwe wdrożenie systemu cross-compliance w nowych państwach członkowskich, uwzględniając przy tym oczekiwania społeczne, należy go wprowadzać stopniowo.
Pełny zakres wymagań powinien obejmować te kraje dopiero w momencie osiągnięcia pełnych dopłat bezpośrednich, to jest w 2013 roku. Pamiętajmy, że środki z perspektywy finansowej 2007-2013 służą tym dostosowaniem gospodarstwom rolnym, służą tym inwestycjom. Pani Komisarz, wymogi, standardy stawiane naszym rolnikom są bardziej restrykcyjne niż w krajach trzecich. Powinniśmy ich wspierać i chronić przed nieuczciwą konkurencją. Importowane produkty powinny podlegać tym samym standardom w procesie produkcji, co produkty unijne.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Pani przewodnicząca! Chcę bardzo podziękować posłom za ich wkład w tę debatę.
Wszyscy tu obecni wiedzą, że redukcja biurokracji i wprowadzenie uproszczeń jest priorytetem agendy Komisji od samego początku. Oto dlaczego, gdy otwieraliśmy tę debatę o współzgodności, zleciliśmy Rambøll Management sprawozdanie na temat uproszczenia WPR, szczególnie w aspekcie współzgodności. Jest to wąska analiza, która obejmuje jedynie pięć różnych państw członkowskich, ale jest bardzo interesująca, dlatego rozdam wszystkim po egzemplarzu.
Pokazuje ona, jak słusznie zauważa poseł Graefe zu Baringdorf, że istnieją duże różnice w państwach członkowskich. Sposób w jaki system współzgodności jest wdrażany w państwach członkowskich jest zróżnicowany. Tak więc jak słusznie powiedziano, rola systemu doradztwa jest zasadnicza.
Myślę, że powinniśmy wykorzystać tę analizę do dalszych dyskusji, w ramach rewizji WPR, na temat tego, co możemy zrobić w celu uproszczenia systemu współzgodności bez rozmydlania idei leżących u jego podstaw.
To jest pierwszy krok, wraz z dyskusją w Radzie i sprawozdaniem posła Muldera, ale to nie jest krok ostatni. Kontynuujmy rewizję WPR i zobaczmy, co można zrobić, i wykorzystajmy wszystkie dostępne informacje. Warto będzie zajrzeć do tego sprawozdania i zobaczyć, co można zrobić, co państwa członkowskie mogą zrobić i jak państwa członkowskie mogą zdefiniować najlepszą praktykę spośród tych wdrażanych w każdym z nich, ażeby znaleźć dogodne dla wszystkich rozwiązanie.
Dziękuję za tę dyskusję. Jestem pewna, że powrócimy znów do tego tematu.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Witold Tomczak  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjmuję opóźnienie wprowadzenia kosztownych wymogów związanych ze współzależnością dla nowych państw członkowskich (NPC, UE-10). Jest to uzasadnione. Państwa te nie otrzymują bowiem pełnych dopłat bezpośrednich, które stanowią już największą część wszystkich wydatków na rolnictwo w Unii Europejskiej.
Z zadowoleniem można też przyjąć przedłużenie możliwości stosowania jednolitych płatności obszarowych (SAPS) przez nowe państwa członkowskie z 2010 r. do końca 2013 r. Uniknie się w ten sposób zbędnego i dużego obciążenia finansowego NPC na wprowadzanie systemu jednolitych płatności (SPS).
Te kierunkowo dobre rozwiązania nie mogą nam jednak przesłaniać dramatycznej sytuacji w dystrybucji środków między nowe i stare państwa członkowskie. NPC, według najnowszych dostępnych danych (2005 r.), otrzymały 1,5 mld € dopłat bezpośrednich tj. 21 razy mniej od starych państw członkowskich (SPC, UE-15) - beneficjentów miały natomiast tylko 2,4 razy mniej (odpowiednio 2,0 i 4,9 mln). Te ogromne różnice mają także odbicie w średniej płatności otrzymywanej przez beneficjenta - dla NPC wynosiła ona 723 €, a dla SPC 6 327 € czyli prawie dziewięciokrotnie więcej!
Przedłużająca się dyskryminacja NPC krzywdzi nie tylko rolników z tych państw, ale kompromituje istotę Wspólnej Polityki Rolnej (WPR) i rozwój rolnictwa w całej Unii Europejskiej!
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.25 i wznowione o godz. 11.30)
