Jednominutowe wypowiedzi w znaczących kwestiach politycznych
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są jednominutowe wypowiedzi w znaczących kwestiach politycznych.
Elena Băsescu
(RO) Dnia 8 lutego 2010 r. Rumunia przyjęła zaproszenie wystosowane przez prezydenta Stanów Zjednoczonych do uczestniczenia w budowie amerykańskiego systemu obrony przeciwrakietowej. To dowód zaufania, jakim obdażany jest mój kraj między innymi z uwagi na profesjonalizm, jakim rumuńska armia wykazała się w Afganistanie i Iraku. Na terytorium Rumunii rozlokowane będą trzy baterie po osiem pocisków każda. Według harmonogramu ustalonego ze stroną amerykańską system obrony zacznie funkcjonować w 2015 roku.
Uważam, że temat obrony przeciwrakietowej musi być traktowany priorytetowo i stać się jednym z głównych punktów unijnego programu prac, ponieważ musimy być informowani o ryzyku rozbudowywania programów rozmieszczania pocisków balistycznych.
Należy wspomnieć, że nowy system nie jest wymierzony w Rosję. Uwzględniono wręcz niektóre uwagi i żądania wysuwane przez Moskwę, tworząc architekturę amerykańskiego systemu od nowa. Niedługo zostaną rozpoczęte obustronne negocjacje z myślą o podpisaniu koniecznych umów, które będą musiały być ratyfikowane przez rumuński parlament.
Dziękuję za uwagę.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Zakładam, że za uzdrowienie finansów publicznych jednego z państw członkowskich strefy euro odpowiada sama strefa euro. Mimo to wymagana jest skoordynowana interwencja na rzecz ochrony wspólnej waluty przed spekulacją.
Katastrofalny kryzys finansowy w Grecji i brak równowagi finansowej w innych państwach członkowskich wskazują na potrzebę politycznie uwarunkowanego europejskiego nadzoru gospodarczego. W swoim pytaniu do Komisji z 17 lutego 2010 r. zaproponowałem, by powołano Europejski Fundusz Walutowy. Bardzo cieszy mnie to, że komisarz Rehn skłania się w tym kierunku. Wszyscy oczekujemy zintegrowanego wniosku Komisji.
Carlos José Iturgaiz Angulo
(ES) Panie przewodniczący! Sędzia hiszpańskiego naczelnego sądu karnego potwierdził to, o czym wielu z nas już wiedziało, a mianowicie że Hugo Chávez, prezydent Wenezueli, współpracuje z terrorystami z organizacji ETA i FARC. To dowód, że prezydent Chávez trzyma z terrorystami, że daje schronienie zabójcom-terrorystom w Wenezueli i że pomaga im, powierzając urzędowe stanowiska w wenezuelskim rządzie. Krótko mówiąc, prezydent Chávez współpracuje z przestępcami z ETA.
Jako Bask, Hiszpanin i Europejczyk pragnę odrzucić i potępić to zatrważąjące zachowanie dyktatora Hugo Cháveza. Zachęcam europejskie instytucje, by podjęły wszelkie konieczne środki i potępiły prezydenta Cháveza, a tym samym również politykę wspierania terrorystów.
Pragnę również przypomnieć rządowi Rodrígueza Zapatero, który sprawuje obecnie rotacyjną prezydencję Unii Europejskiej, że nie warto być tak miłym i miękkim wobec prezydenta Cháveza jak dotychczas. Nie warto również okazywać ciepłych uczuć, ani czynić przyjaznych gestów i współpracować, ponieważ kiedy rząd hiszpański nie dotrzymuje swojego słowa i korzy się przed prezydentem Chávezem, jak to uczynił niedawno, jest to równoznaczne z karaniem ofiar terroryzmu, gardzeniem hiszpańskim wymiarem sprawiedliwości, a tym samym karceniem wolności i demokracji.
Vasilica Viorica Dăncilă
(RO) Chociaż generalnie Fundusz Solidarności Unii Europejskiej funkcjonuje dobrze, doświadczenia z wczesnej fazy jego realizacji wskazują, że nadal istnieją zasadnicze ograniczenia i słabe strony działania tego funduszu. Są one związane z opieszałością w wypłacie środków z funduszu, poziome przejrzystości kryteriów uruchamiania środków w przypadku katastrof o zasięgu regionalnym, a także ograniczeniem jego zakresu do klęsk żywiołowych.
Przypominam państwu, że Rumunia otrzymała wsparcie finansowe z Unii Europejskiej na projekty wdrażane na terenach dotkniętych przez powódź. Jednakże środki z funduszu zostały uruchomione późno w stosunku do czasu, w którym można było osiągnąć maksymalną efektywność.
W związku z tym myślę, że możliwość przyznawania pomocy w formie programów wypłaty zaliczek, w oparciu o wstępne szacunki bezpośrednich strat, krajowi dotkniętemu daną klęską, na jego wniosek, zaraz po wystąpieniu klęski, byłaby znacznym ułatwieniem korzystnym dla poszkodowanych terenów.
Dziękuję za uwagę.
Antonio Masip Hidalgo
(ES) Panie przewodniczący! Fidel Castro i jego oligarchowie zdradzili ideały kubańskiej rewolucji już dawno temu. Ideały te były wyznawane przez ludzi na całym świecie, przede wszystkim przez elitę międzynarodowej młodzieżówki, dla której były one inspiracją.
Obecnie jednak dyktaturę braci Castro charakteryzuje brak współczucia dla więźniów politycznych i więźniów sumienia, a także dla własnego narodu. Przypomina mi to okres, kiedy Franco leżał na łożu śmierci, ponieważ wówczas podobnie traktowano więźniów politycznych, postrzegając ich jako pospolitych przestępców i okazywano taką samą obsesyjną pogardę wobec emigrantów.
Castro skończył jak Franco i wszyscy inni wrogowie wolności, którym powierzono władzę. Mimo wszystko apeluje się do nas, byśmy ratowali ludzkie życie i okazywali solidarność z tymi, którzy walczą i cierpią. To nasz obowiązek jako Europejczyków, którym na sercu leży demokracja, wolność i prawa człowieka.
Gianni Vattimo
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wiemy, że Komisja i prezydencja hiszpańska przyspieszają tempo negocjacji z niektórymi krajami Ameryki Środkowej i Południowej na rzecz podpisania umów o stowarzyszeniu z tymi krajami przed majowym szczytem między Unią Europejską a Ameryką Łacińską.
Jako jeden z wiceprzewodniczących EuroLat chciałbym zwrócić uwagę Parlamentu na fakt, że w przypadku niektórych krajów istnieje ryzyko, że przyspieszając negocjacje, zaniedbamy jednocześnie ważne kwestie związane z prawami człowieka i ich poszanowaniem w różnych regionach. Na przykład w Kolumbii zabójstwa związkowców nadal zdarzają się praktycznie na porządku dziennym. W Hondurasie, z którym negocjujemy jedną z umów, władzę sprawuje rząd, który jest po prostu produktem zeszłorocznego wojskowego zamachu stanu. W Gwatemali istnieją podobne problemy, niezwiązane z prawami człowieka, ale z pewnymi aspektami umów, które zdają się być pomijane.
Moim zdaniem ważne jest, by Komisja i prezydencja postępowały z większą ostrożnością.
Diana Wallis
Panie przewodniczący! W związku z obchodami Międzynarodowego Dnia Kobiet chciałam poruszyć pewną sprawę istotną dla kobiet, która jest ciągle zamiatana pod dywan. Przemawiałam tu dwa, może trzy lata temu, mówiąc o cichej, niewidocznej, bolesnej i osłabiającej ogranizm kobiecej chorobie - endometriozie: chorobie, która niszczy życie, rodziny i płodność; tak naprawdę niektóre kobiety nie mają nawet szansy zostać matkami. Być może nie chcemy o niej mówić, ponieważ w grę wchodzi menstruacja; nie chcemy nawet wymieniać jej nazwy. Dlatego wymienię ją jeszcze raz - endometrioza.
Nadal nie jest znana jej przyczyna, nadal nie ma na nią lekarstwa i nadal choruje na nią jedna na dziesięć kobiet, i wskaźnik ten rośnie. Obchodzimy właśnie w całej Europie Tydzień Świadomości Endometriozy. Zatem kiedy zamierzamy potraktować poważnie kobiety chore na endometriozę, ich rodziny i ich cierpienie? To dobrze, że jest pan tu, panie komisarzu, by wysłuchać moich słów; być może przeznaczyć na ten cel środki, i to - mam nadzieję - przed rozpoczęciem przyszłego roku.
Sandrine Bélier
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Poruszono tu temat huraganu Xynthia, który właśnie uderzył w zachodnią Europę, zabijając prawie 60 osób i czyniąc znaczne straty materialne.
Jestem dziś bardzo smutna, ale również zła, ponieważ tej tragedii ludzkiej można było uniknąć; przynajmniej można było ograniczyć jej skutki. Do niedawna we Francji, a dziś w całej Europie, zabudowuje się strefy przybrzeżne i tereny zalewowe, naruszając obowiązujące przepisy europejskie i krajowe.
Są to często tereny Natura 2000, których ochrona przed urbanizacją ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia ograniczania skutków podobnych zdarzeń naturalnych. Naszym zadaniem jest okazywanie większej odpowiedzialności i zapewnienie, by wspólnotowe przepisy - w szczególności dyrektywa ptasia i dyrektywa siedliskowa - były ściśle przestrzegane przez państwa członkowskie i by wypłata środków z funduszy strukturalnych była uzależniona od spełnienia wymogów dotyczących zrównoważenia, bezpieczeństwa i bioróżnorodności.
Strategia UE 2020 stanowi wyjątkową okazję do ponownego określenia naszego stosunku do środowiska.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Ivo Strejček
(CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Liczące się czeskie media doniosły w zeszłym tygodniu, że niemiecka policja drogowa wprowadziła surowsze kontrole wobec czeskich kierowców podróżujących w Niemczech. Według doniesień kontrole są częstrze i na ogół bardziej szczegółowe. Według świadków sytuacja pogarsza się, ponieważ w trakcie kontroli niektórzy kierowcy muszą nawet oddawać próbki moczu do analizy w warunkach urągających ludzkiej godności. Nie jest to zatem kwestia rutynowych kontroli drogowych w połączeniu z kontrolą dokumentów podróży lub dokumentów związanych ze stanem technicznym albo pochodzeniem pojazdu. Obywatele czescy podróżujący swobodnie w strefie Schengen nie powinni być traktowani jak obywatele drugiej kategorii. Są oni pełnoprawnymi, równymi i suwerennymi obywatelami jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej i muszą być w związku z tym odpowiednio traktowani. Panie przewodniczący! Chciałbym, by przekazał pan te informacje właściwym organom, tak by mogły one je odpowiednio zbadać i podjąć stosowne działania naprawcze.
Kyriacos Triantaphyllides
Panie przewodniczący! Europejski Dzień Walki z Otyłością jest wspólną inicjatywą pracowników służby zdrowia, pacjentów i polityków polegającą na świadczeniu pomocy dla europejskich obywateli borykających się z nadwagą i otyłością. Jego celem jest ustanowienie 22 maja corocznym Europejskim Dniem Walki z Otyłością, podnoszenie świadomości potrzeby działań na szczeblu europejskim i zapewnienie, by głos osób cierpiących na nadwagę i otyłość był słyszany.
Otyłość to choroba, a nie problem. Każde państwo członkowskie powinno stawić czoło temu wyzwaniu i zapewnić skuteczne wsparcie na rzecz tej grupy ludności. Według Światowej Organizacji Zdrowia statystyki dotyczące otyłości w całej Europie - nie tylko w UE - są zatrważające i osiągają rozmiary epidemii. Szacuje się, że o ile nie zostaną podjęte żadne działania, w regionie tym do 2020 roku liczba otyłych dorosłych sięgnie 150 milionów - 20 % populacji - a otyłych dzieci i nastolatków - 15 milionów - 10 % populacji.
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Świętujemy dziś setną rocznicę ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet, który stał się symbolem rewolucyjnej walki. W tym ogólnoświatowym dniu walki kobiet o ich prawa i z wszelkimi formami dyskryminacji pragnę oddać cześć wszystkim kobietom, a w szczególności tym, które nadal padają ofiarą dyskryminacji, nierówności i różnego rodzaju przemocy.
Obecnie ważne jest również podkreślenie niezwykłej wagi tej walki na rzecz równości wobec prawa i równego traktowania w życiu codziennym, zważywszy że kryzys kapitalizmu ma konkretne konsekwencje w życiu kobiet jako głównych ofiar niepewnej i niskopłatnej pracy oraz ubóstwa! Większość spośród 85 milionów osób żyjących w ubóstwie w Unii Europejskiej to kobiety.
Dlatego, obchodząc teraz ten dzień i zachęcając wszystkie kobiety, by nie rezygnowały ze swoich marzeń, powtarzamy znaczenie walki z niesprawiedliwością i dyskryminacją, otwierając nowe horyzonty dla lepszego życia w równości.
John Bufton
Panie przewodniczący! Chciałbym państwa poinformować, że teraz będziemy mieli w Walii prawdziwe referendum. Tak, możecie państwo wierzyć, albo i nie, referendum. Odmówiono nam prawa do referendum w sprawie konstytucji, odmówiono nam prawa do referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, ale będziemy mieli referendum w sprawie dodatkowych uprawnień walijskiego Zgromadzenia.
Teraz przyszła kolej na tę kwestię, ale jest pewien szkopuł. Pomysł ten popierają, chcąc większych uprawnień, wszystkie partie polityczne w Walii - Lejburzyści, Plaid Cymru, Liberalni Demokraci i Konserwatyści. No cóż, mam im do zakomunikowania jedną rzecz: ja nie chcę.
Traktują one Walijczyków jak durniów. Teraz, gdy następną kwestią do załatwienia będzie kwestia niepodległości, będziemy mieli najprawdopodobniej 80 członków Zgromadzenia. W Walii zagrożone są domy opieki, zagrożone zamknięciem są szkoły, nasze drogi przypominają te w krajach trzeciego świata, a mimo to nasza klasa polityczna z Cardiff Bay, podobnie jak tutejsza, jest zdecydowana kontynuować ten chory pomysł.
Cieszy mnie to referendum, ale mam nadzieję, że dobrzy ludzie Walii powstaną i zagłosują "nie”.
Miroslav Mikolášik
(SK) Pragnę wyrazić najszczersze wyrazy współczucia i solidarności z ofiarami klęski żywiołowej na Maderze.
Tamtejsza sytuacja wyjątkowa wymaga elastycznych działań w celu szybkiego zaspokojenia potrzeb ludności i przekazania jej pomocy materialnej, a także szybkiego odbudowania kluczowych obiektów zniszczonej infrastruktury. Mam nadzieję, że portugalskie władze jak najszybciej oszacują wielkość strat oraz że nie będzie żadnych przeszkód formalnych dla przekazania pomocy finansowej ze środków Funduszu Solidarności Unii Europejskiej.
Ponieważ uruchomienie środków z Funduszu Solidarności wymaga zgody Parlamentu Europejskiego, ufam, że Parlament da przykład, reagując niezwłocznie i uchwalając rezolucję w tym duchu. Pozwolicie państwo, że wyrażę jeszcze jedno zdanie solidarności w związku z klęską w zachodniej Francji spowodowaną niedawnymi ulewnymi deszczami w Vendée.
Lena Kolarska-Bobińska
Panie przewodniczący! W Parlamencie Europejskim przyjęliśmy niedawno rezolucję w sprawie Ukrainy, w której sprzeciwiliśmy się przyznaniu przez byłego prezydenta Ukrainy wysokiego odznaczenia państwowego Stepanowi Banderze, przywódcy walki o niepodległość tego kraju. Jeden z ustępów naszej rezolucji wywołał falę krytyki w zachodniej Ukrainie.
Chciałabym powiedzieć, że w tej rezolucji nie kwestionuje się celu, jaki przyświecał Banderze, czyli niepodległości Ukrainy. Wręcz przeciwnie, w rezolucji poparto silną, zjednoczoną i wolną Ukrainę, posiadającą pełne poparcie Unii Europejskiej i mojej ojczyzny - Polski, niemniej jednak rzeczywiście wyrażono ubolewanie, że odznaczenie to zostało przyznane bez uwzględnienia tragicznych okoliczności walk o niezależną Ukrainę w czasie II wojny światowej. A były nimi czystki etniczne przeprowadzane między innymi w imieniu Bandery.
Moje zdanie jest takie, że w uzasadnieniu przyznania tego odznaczenia Banderze zabrakło wyrażenia żalu w związku z niewinnymi ofiarami tej walki. Tylko gdyby takowe zamieszczono, odznaczenie przysłużyłoby się celowi budowania niezależnej ukrainy współistniejącej pokojowo z jej sąsiadami. Odznaczeniu winny były towarzyszyć wysiłki na rzecz pojednania z rodzinami ofiar.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Csaba Sógor
(HU) Język słowacki jest od niedawna przedmiotem wielu krytycznych uwag. Chciałbym teraz zwrócić państwa uwagę na opinię służb prawniczych Komisji Europejskiej. Według nich ustawa o języku oraz przepisy wykonawcze do niego nie są w swej obecnej formie zgodne z prawami podstawowymi i odpowiednimi dokumentami Rady Europy, a nawet ze słowacką ustawą o ochronie mniejszości. W przedstawionej opinii potępiono brak racjonalności i proporcjonalności wymagań językowych. Uznano w niej, że ustawa zagraża swobodnemu przepływowi pracowników, który jest jednym z największych osiągnięć integracji europejskiej, i stanowi ponadto zagrożenie dla funkcjonowania wewnętrznego rynku Unii Europejskiej. Dodatkowo służba prawna uznała zmienioną ustawę o języku za sprzeczną z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych oraz z art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który dotyczy swobody świadczenia usług. W raporcie stwierdzono, że w praktyce rozdział o placówkach służby zdrowia może prowadzić do dyskryminacji i że jeżeli chodzi o podstawowe prawa człowieka przepisy ustawy zabezpieczają interesy państwa w o wiele większym stopniu niż prawa jednostki. Żądam, by Komisja podjęła konieczne kroki na rzecz zapewnienia, by wspólnotowe prawo było egzekwowane z całą stanowczością.
Rovana Plumb
(RO) Muszę odnieść się do tematu uczestnictwa kobiet w rynku pracy. Dane Eurostatu potwierdzają pozytywny trend. Podczas gdy w latach 70. ubiegłego wieku kobiety nie stanowiły nawet 30 % europejskiego rynku pracy, w 2008 roku wskaźnik ten osiągnął 43 %, a światowy kryzys gospodarczy spowodował jego dalszy wzrost do około 50 %.
Również Rumunia wpisuje się w ten trend w związku z kryzysem gospodarczym, który uderzył w sektor przedsiębiorstw zatrudniający przede wszystkim mężczyzn. Niemniej na rynku pracy panuje dyskryminacja kobiet. Dlatego ważne jest, by pakiet legislacyjny przewidywany przez Komisję obejmował cele związane ze zlikwidowaniem tych różnic płacowych między kobietami a mężczyznami, tak by możliwe było wspieranie większego uczestnictwa kobiet w rynku pracy. Ten pakiet legislacyjny musi się również znaleźć w strategii Unii Europejskiej 2020.
Evelyn Regner
(DE) Panie przewodniczący! Niedawne wydarzenia w Turcji raz jeszcze potwierdziły, że gwarancje praw związków zawodowych i pracowników są nadal niewystarczające. Przez ponad 2 miesiące 12 tysięcy pracowników sprywatyzowanego obecnie byłego państwowego monopolisty tytoniowego, przedsiębiorstwa Tekel, walczyło ze zwolnieniami zbiorowymi, skróconym czasem pracy i utratą praw społecznych, które uzyskano wcześniej.
Kilkakrotnie w czasie strajku prezydent Erdoğan groził, że obóz protestujących w Ankarze zostanie usunięty przez policję. Na początku strajku policja zaatakowała pracowników przy pomocy gazu łzawiącego i armatek wodnych.
Chciałbym poprosić o wystosowanie apelu do władz tureckich o traktowanie związków zawodowych jako równoprawnych partnerów i uchwalenie przepisów ustawodawczych gwarantujących bezwarunkową ochronę praw związkowych. Prawa te muszą spełniać standardy UE i konwencji MOP.
Luigi de Magistris
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Niedawno zdarzyła się kolejna katastrofa ekologiczna we Włoszech, na rzekach Lambro i Po. Ponadto niedawno Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu potępił Włochy za powodowanie zagrożenia dla ludzkiego życia w związku z nielegalnym składowaniem odpadów i niezdolnością do kontrolowania wywozu śmieci w Kampanii. Niedawno donoszono również o zwiększonej zachorowalności na białaczkę w Tarano w związku z działalnością huty Ilva, o utylizacji azbestu w Crotone i o dioksynach w Kampanii. Ta katastrofa ekologiczna ciągle trwa.
Domagam się od Komisji odpowiedzi na pytanie, co zamierza uczynić na rzecz zapewnienia, by włoski rząd zastosował się do norm określonych w unijnych dyrektywach, szczególnie w świetle niedawnego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, który zdecydowanie potępił Włochy za niezdolność do poradzenia sobie z wywozem odpadów w Campanii. Przez wiele tygodni i miesięcy Neapol był pośmiewiskiem całego świata.
Nicole Kiil-Nielsen
(FR) Panie przewodniczący! Londyńska konferencja w sprawie Afganistanu wywołała falę paniki w społeczeństwie Afganistanu, szczególnie wśród kobiet. Plan pokojowy uzgodniony przez 70 krajów obejmuje fundusz na rzecz wspierania resocjalizacji Talibów, a w najbliższych miesiącach musi się odbyć Loja Dżirga - rada pokojowa - której zadaniem będzie doprowadzenie do pojednania.
Kobiety nie chcą i nie mogą ponosić kosztów tego pojednania. Talibowie nadal domagają się ograniczenia praw kobiet i powrotu szariatu. Istnieją obawy, że Loja Dżirga zmieni konstytucję i że artykuły chroniące prawa kobiet znikną, w szczególności art. 22 rozdziału 2.
Dziś, 8 marca 2010 r., zdecydowanie domagam się, by Unia Europejska stała się gwarantem przyszłości Afganek, ponieważ nie można przystać na powrót do władzy najbardziej wrogiego kobietom reżimu w historii.
Simon Busuttil
(MT) Incydent dyplomatyczny między Szwajcarią a Libią eskalował i ma bardzo poważne konsekwencje dla wielu unijnych obywateli, którzy chcą podróżować do Libii i którym odmawia się wjazdu do tego kraju. Konsekwencje te są szczególnie dotkliwe dla pracowników, którzy zarabiają na życie w Libii oraz dla europejskich inwestorów, którym uniemożliwia się wysyłanie pracowników do tego kraju. Tymczasem pracownicy, którzy przebywają już na terytorium Libii, starają się tam pozostać jak najdłużej, by zastępować tych, którzy nadal nie mogą dostać się do tego kraju. Unia Europejska nie ma nic wspólnego z tym incydentem i stała się zakładnikiem problemu między dwoma krajami trzecimi. Dlatego apeluję do Unii Europejskiej, by podjęła wszelkie możliwe kroki na rzecz niezwłocznego rozwiązania tego problemu.
María Muñiz De Urquiza
(ES) Panie przewodniczący! Rząd Hiszpanii zażądał od rządu wenezuelskiego wyjaśnień w związku z orzeczeniem sądowym dotyczącym domniemanej współpracy między rządem Wenezueli a ETA.
Pan Iturgaiz powinien zweryfikować swoje informacje, ponieważ w sobotę rząd Wenezueli i rząd Hiszpanii wydały wspólny komunikat w tej sprawie. W komunikacie tym obydwa rządy potwierdziły swój zamiar pełnej współpracy i wspólnych działań w ramach walki z terroryzmem.
Wszyscy powinniśmy cieszyć się z tego zamiaru i pogratulować rządowi Wenezueli wyrażonego przezeń pragnienia współpracy z rządem Hiszpanii w walce z terroryzmem i ETA, a nie wysyłać zaogniające konflikt informacje lub podejmować próby zbijania kapitału politycznego na tak ważnej kwestii, jaką jest terroryzm.
Uważam, że równie ważne jak walka z terroryzmem są poszanowanie niezależności sądownictwa, stosunki dyplomatyczne, a nade wszystko, współpraca międzypaństwowa.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący! W sobotę Islandczycy głośno powiedzieli "nie” układowi w sprawie Icesave. Zaledwie tydzień temu Komisja zaleciła UE podjęcie negocjacji członkowskich z Islandią.
Prawdą jest, że ministrowie finansów w Londynie i Hadze mają słuszność, ale mimo wszystko mają również znaczną odpowiedzialność. Ci konsumenci, którzy byli na tyle nierozważni, by inwestować w Icesave, również mają prawo do odszkodowania z tytułu poniesionych przez siebie strat. Roszczenia muszą być jednak rozsądne i proporcjonalne. Teraz potrzebujemy nowych negocjacji z rządami w Londynie i Hadze.
Islandczycy muszą się czuć mile widziani w UE, ale oczywiście nigdy nie zagłosują za przystąpieniem do UE, jeżeli pozwoli się decydować o losie ich kraju ministrom finansów z Londynu i Hagi. Nie wolno pozwolić brytyjskiemu i duńskiemu skarbowi państwa, by kontrolowały Unię Europejską. Nadszedł czas, by UE podjęła działania i okazała solidarność z Islandczykami.
Chciałbym przytoczyć cytat z Hávamál, z pieśni Odyna Najwyższego, z Eddy poetyckiej: (Mówca przemawia po islandzku)
Te islandzkie słowa oznaczają: "Musimy wspólnie rozwiązać problemy”.
Yannick Jadot
(FR) Panie przewodniczący! W nocy z 27 na 28 lutego z ogromnym impetem uderzył w zachodnie wybrzeże Francji huragan Xynthia, pozbawiając życia wielu ludzi. Oczywiście myślami jesteśmy z ofiarami i wszystkimi tymi, którzy się zmobilizowali, by im pomóc. Z całą stanowczością domagamy się od Komisji Europejskiej, by jak najszybciej udostępniła środki z Funduszu Solidarności, by pomóc najbardziej poszkodowanym. Musimy jednak również wyciągnąć lekcje z tej tragedii.
Jak to możliwe, by w strefach zalewowych mieszkało między 5 a 6 milionów ludzi? Najwyraźniej istnieje lobbying ze strony deweloperów, ale prawdą jest również to, że przed kilkoma miesiącami prezydent Sarkozy poparł dopuszczenie do zabudowywania stref zalewowych. Zatem odpowiedzialność ponoszą politycy.
Apelujemy, by całość pomocy z europejskich środków na rzecz odbudowy i likwidacji zniszczeń była uzależniona od poszanowania prawa: prawa dotyczącego wybrzeża i planów zapobiegania zagrożeniom powodziowym. Naturalnie raz jeszcze apelujemy, byśmy pośpieszyli ze wsparciem dla najbardziej dotkniętych sektorów, w szczególności dla sektora hodowli skorupiaków.
Ashley Fox
Panie przewodniczący! Buckfast Abbey produkuje wzmocnione wino w Devon, w moim okręgu wyborczym, od 1890 roku. Niestety wino to jest obecnie przedmiotem ataków ze strony niektórych polityków Partii Pracy. Są oni bardziej skłoni obciążać winą za nasilenie się antyspołecznych zachowań jeden z produktów alkoholowych, niż dostrzec, że nie powiodła się ich polityka społeczna.
Według niektórych trzeba zakazać sprzedaży wina Buckfast, ponieważ zawiera ono zarówno alkohol, jak i kofeinę. Jeżeli faktycznie do tego dopuścimy, co stanie się później? Czy młodym ludziom zakaże się mieszania Red Bulla z wódką? Czy zakazana zostanie kawa po irlandzku? Jak dopilnujemy przestrzegania tych zakazów?
Wygląda na to, że "państwo niańczące” oszalało. Domaganie się zakazania jednego produktu nie rozwiąże problemu nieodpowiedzialnego picia. Powinniśmy ufać konsumentom i pozwolić im pić taki alkohol, jakiego sobie zażyczą. Większość nie powinna być karana za czyny kilku prymitywów.
Czy ludzie rzeczywiście myślą, że gdyby zakazano wina Buckfast, huligani, którzy obecnie nadużywają tego trunku, zaczną pić herbatę?
Rui Tavares
(PT) Panie przewodniczący! Rok czy dwa lata temu, gdy euro stało mocno, "Wall Street Journal” wieszczył jego koniec i wyjaśniał, jak do niego dojdzie. Pisano, że gospodarki strefy euro są bardzo nieróżnorodne. Do upadku euro wystarczą najsłabsze państwa tej strefy.
Tak właśnie się stało i teraz wszyscy narzekają na zagranicznych spekulantów. Lepiej byłoby jednak, gdyby narzekali na siebie i na europejskich liderów. Nikt nas nie zmuszał do utworzenia unii monetarnej bez unii politycznej i spójności społecznej. Tak jak nikt nie zmusza nas, byśmy wahali się i zastanawiali co robić, gdy atakowane są gospodarki peryferyjne.
Powiedzmy sobie szczerze jedną rzecz: nie ma czegoś takiego jak gospodarki peryferyjne. Gdy dana gospodarka strefy euro jest atakowana, w istocie atakowane jest euro. Atakowana jest Unia i powinna w związku z tym odpowiadać solidarnie; to jest ta sama solidarność, która liczyła się dla Europy Wschodniej i która liczyła się dla Niemiec w trakcie ich ponownego zjednoczenia.
Jeżeli nie przez wzgląd na solidarność dziś, to przez wzgląd na własny interes jutro, zważywszy na rozmiar rynków oraz rozmiar ich długów a także ryzyko, jakie niosą one dla europejskich banków centralnych. Lepiej gdyby motywacją dla naszych działań była solidarność.
John Stuart Agnew
Panie przewodniczący! Unijna polityka "harmonizowania wszystkiego” przyniosła wiele ofiar. Jedną z nich jest brytyjski system przyznawania uprawnień prywatnym pilotom do latania w warunkach meteorologicznych dla lotów według wskazań przyrządów (Instrument Meteorological Conditions). To ważne rozwiązanie z punktu widzenia bezpieczeństwa, które umożliwia pilotom posiadającym te uprawnienia latanie w warunkach słabej widzialności, do czego nie uprawnia licencja prywatnego pilota. To szczególnie ważne rozwiązanie dla Wielkiej Brytanii z racji naszych kapryśnych warunków pogodowych, a ponadto bardzo korzystne z punktu widzenia bezpieczeństwa.
Opracowując sharmonizowaną licencję pilota, Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego jest bliska zlikwidowania oceny IMC, co uniemożliwi wielu pilotom latanie, chyba że będą w stanie zagwarantować bezchmurne niebo w trakcie całego lotu. To tak jak gwarantować, że Anglia zdobędzie puchar świata w piłce nożnej w rzutach karnych. Po utracie perspektywy wizualnej nieprzeszkolony pilot ma około 50 sekund na jej odzyskanie, zanim utraci kontrolę nad samolotem. Dlatego zlikwidowanie uprawnień IMC jest poważnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa i przyszłości lotnictwa prywatnego.
Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego musi to ponownie przemyśleć. To kolejny przykład, jak sensowne, praktyczne prawo brytyjskie jest podporządkowywane przesadnemu i kosztownemu prawodawstwu UE.
Angelika Werthmann
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jednym z celów milenijnych jest ograniczenie światowego ubóstwa o połowę. Komisja ogłosiła rok 2010 Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Szesnaście procent Europejczyków - to znaczy 79 milionów ludzi - żyje poniżej granicy ubóstwa. Siedemdziesiąt dziewięc milionów Europejczyków musi wiązać koniec z końcem, dysponując jedynie 60 % średniego dochodu swojego kraju. Jeżeli jesteś biedny, tracisz możliwość wnoszenia wkładu w wiele dziedzin życia społeczeństwa obywatelskiego. Jeżeli jesteś biedny, cierpisz. Strategie na Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym 2010 muszą być realizowane, nawet w okresie kryzysu gospodarczego.
Rosa Estaràs Ferragut
(ES) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zabieram głos, by podkreślić i potępić wdrażanie przygotowanej przez hiszpański rząd ustawy w sprawie wybrzeży, w szczególności jest skutki dla wyspy Formentera. Formentera jest jedną z Wysp Balearskich. Wzdłuż ma ona 19 kilometrów, a jej obwód wynosi 69 kilometrów.
Wdrożenie tej ustawy będzie miało pozytywny wpływ na obszary zniszczone w związku z rozwojem miast. Nie będzie ona jednak korzystna dla Formatery, ponieważ wymaga zlikwidowania większości obiektów turystycznych zlokalizowanych na wyspie, co oznacza koniec dla małych firm rodzinnych. Obiekty te są źródłem utrzymania wyspy i powstały zgodnie z prawem 30-40 lat temu. Weźmy dla przykładu hotel Rocabella, który był pierwszym hotelem na wyspie, czy też bar i restaurację Blue Bar, która jest znana na świecie i pomogła wypromować wyspę za granicą. W związku z wprowadzeniem tej ustawy ucierpi siedemdziesiąt procent tych obiektów, mimo że powstały one zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem. Jedynym pożytkiem z tej ustawy będzie zezwolenie na konfiskatę mienia.
Dlatego domagamy się sprawiedliwego systemu demarkacyjnego dla wyspy Formentery. Wzywam hiszpańskie władze, by przyjęły nową linię demarkacyjną, szanując własność prywatną, w duchu wielu orzeczeń w tej materii wydanych przez Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu. Nie należy już nigdy więcej dopuścić do przyjmowania podobnych obowiązujących z mocą wsteczną ustaw. Przedmiotowa ustawa czyni ogromne szkody. W szczególności należy pamiętać, że wszystkie te obiekty zostały wybudowane z poszanowaniem środowiska naturalnego. Ponadto wybrzeże jest chronione na mocy przepisów krajowych i lokalnych. Przepisy nie dopuszczają zabudowy w odległości 300 metrów od wybrzeża ani zwiększania bazy hotelowej.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Odpowiedź, jaką niedawno przewodniczący Buzek otrzymał od premiera Netenjahu, uzasadniającą swoją odmowę wpuszczenia delegacji Parlamentu do Strefy Gazy w grudniu zeszłego roku wymaga zdecydowanej reakcji. Nikt nie broni mu sprzeciwiać się naszym spotkaniom z Palestyńczykami w Gazie i we Wschodniej Jerozolimie, ale nie może nam ich zabraniać - ani rzecz jasna ingerować w demokratyczne prawa Parlamentu.
Wysoka przedstawiciel Ashton musi domagać się umożliwienia jej odbycia wizyty w Gazie; musi nalegać na Izrael, by zakończył oblężenie i kryzys humanitarny, który sędzia Goldstone opisał jako nielegalna kara zbiorowa na ludności.
Wreszcie pragnę wyrazić swoje zadowolenie z umowy w sprawie tzw. rozmów zbliżeniowych, ale mam poważne obawy, że eskalacja napięć wokół miejsc kultu religijnego we wschodniej Jerozolimie i Hebronie może zniweczyć szanse na postęp. Uważam, że wysoka przedstawiciel Ashton powinna podjąć się działań na rzecz ograniczenia eskalacji napięć.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Przewodniczący Parlamentu przypomniał nam 11 marca o 20. rocznicy przyjęcia przez Litwę i Estonię dwóch fundamentalnych aktów prawnych.
Kiedy litewska Rada Najwyższa przyjmowała deklarację niepodległości, w Talinie, na pierwszym posiedzeniu Kongresu Estonii, przyjmowano deklarację w sprawie przywrócenia legalnej władzy państwowej w nadal okupowanym przez wojska radzieckie kraju.
Kongres Estonii stanowił szczególną demokratyczną alternatywę dla istniejących instytucji radzieckich. Jako organ wybrany przez 90 % nowo zarejestrowanych estońskich obywateli, zjednoczył bezwzględną większość Estończyków, reprezentowanych przez blisko 30 partii i ruchów politycznych, w poszukiwaniu możliwości odzyskania prawdziwej niepodległości i państwa narodowego. Poszukiwania te zakończyły się sukcesem między innymi dzięki solidarności Europy.
Corina Creţu
Panie przewodniczący! Tak ściśle przestrzega pan Regulaminu, że moim zdaniem, w trakcie tych jednominutowych wypowiedzi, przynajmniej dziś, w Międzynardowy Dzień Kobiet, powinien pan był wykonać gest wspaniałomyślności wobec kobiet.
(RO) Chciałabym dziś zwrócić państwa uwagę na liczne przypadki dyskryminacji Rumunów w Europie, których liczba niestety stopniowo rośnie. Całkiem niedawno rzecznik kopenhaskiej policji wygłosił kilka rasistowskich i ksenofobicznych uwag pod adresem Rumunów, podczas gdy duńska prasa piętnuje cały naród w związku z przestępstwami popełnionymi rzekomo przez jednego rumuńskiego imigranta.
Na początku tego roku 13-letnia rumuńska dziewczynka popełniła we Włoszech samobójstwo, pozostawiając szokujący list wskazujący na dyskryminację, jaka spotkała ją ze strony koleżanek i kolegów ze szkoły. Również państwo być może mieliście okazję widzieć plakaty w pociągach francuskich kolei państwowych, SNFC, na których pasażerowie są proszeni o zgłaszanie wszelkich czynów popełnianych przez Rumunów centralnej agencji ochrony SNCF.
Ufam, że wszyscy państwo zgodzą się ze mną, że każda osoba, która łamie prawo, musi ponieść karę. Jednakże piętnowanie całego narodu w ten sposób jest niedopuszczalne. W istocie przypadki, o których tu państwu wspomniałam, obrazują pogorszenie się klimatu współegzystowania różnych grup etnicznych w krajach o tradycji demokratycznej. Te przejawy przeczą zasadom budowania fundamentu Unii Europejskiej i poważnie zakłócają ducha Wspólnoty Europejskiej, ujawniając istnienie haniebnej żelaznej kurtyny między unijnymi obywatelami.
Seán Kelly
(GA) Panie przewodniczący! Pragnę powiedzieć kilka słów w sprawie strategii atlantyckiej.
W ostatnich kilku tygodniach i miesiącach słuchałem z zainteresowaniem i aprobatą dyskusji dotyczących strategii dla Dunaju i strategii bałtyckiej, ale nie padło ani jedno słowo o strategii atlantyckiej. Myślę, że również w tym zakresie pozostaje dużo miejsca na poprawę.
W strategii 2020 bardzo wyraźnie wskazano, że żadne państwo nie upora się z tą kwestią w pojedynke, i oczywiście kraje położone wzdłuż wybrzeża Atlantyku, takie jak Irlandia, Wielka Brytania, Francja, Portugalia i Hiszpania mogą poczynić ogromne postępy w wielu obszarach, szczególnie w obszarze przybrzeżnych elektrowni wiatrowych, badań morskich, rybołówstwa, budownictwa morskiego i budowy statków, portów i bioróżnorodności. Chciałbym wezwać prezydencję hiszpańską, by uczyniła z tego w najbliższych miesiącach priorytet.
(GA) Jeżeli uda jej się tak zrobić, odniesie ogromny sukces jeszcze przed upływem jej kadencji.
Maria do Céu Patrão Neves
(PT) W ciągu ostatnich trzech miesięcy zdarzyło się w Portugalii sześć poważnych wypadków morskich, w których życie straciło 13 rybaków. W ośmiu przypadkach nie udało się jeszcze odnaleźć ciał, a ponadto wiele innych osób utraciło w tych wypadkach łodzie i źródło utrzymania.
Rybacy z gmin Castelo de Neive, Matosinhos, Setúbal, Areosa, Peniche i Caminha są nadal pogrążeni w żałobie; swoim wystąpieniem pragnę połączyć się z nimi w bólu.
W związku z dość surową zimą, w wyniku której liczba dni połowowych była zmniejszona oraz w związku z niewystarczającym wsparciem dla rybaków pozostających na lądzie, rybacy byli zmuszeni wychodzić w morze przy niekorzystnych warunkach. Starzenie się niektórych kutrów, brak bezpieczeństwa na pokładzie oraz odpowiedniego przeszkolenia w zakresie bezpieczeństwa czynią wypadki jeszcze bardziej prawdopodobnymi. To niedopuszczalna sytuacja, której niezwłocznie należy położyć kres.
W tym kontekście stworzenie warunków, które mogłyby zapewnić bezpieczeństwo rybaków, powinno być jednym z głównych celów reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Powinno się to odbywać poprzez modernizację floty, wzmocnienie środków bezpieczeństwa, szkolenia rybaków w zakresie podstawowego bezpieczeństwa i zapewnienie godziwych warunków życia, gdy warunki panujące na morzu wymagają pozostania na lądzie.
Alajos Mészáros
Panie przewodniczący! W swoim wystąpieniu pragnę podkreślić potrzebę wspólnego podejścia do uznania Kosowa. Przyjmując traktat lizboński, nasze państwa członkowskie przyjęły na siebie szereg obowiązków. Jednym z nich jest nowe zintegrowane oraz ujednolicone postępowanie w polityce zagranicznej i sąsiedztwa.
Jak dotąd Kosowo zostało uznane za niepodległy kraj przez 65 krajów świata, w tym 24 sposród 28 krajów NATO i 22 spośród 27 krajów UE. To odpowiedni czas, by zachęcić nasze niezdecydowane państwa członkowskie, a mianowicie Cypr, Grecję, Rumunię, Słowację i Hiszpanię, by odłożyły na bok swoje obawy w tej materii i przyłączyły się do większości, uznając jak najprędzej Kosowo. To byłby ważny znak pokazujący wzrastającą jedność i integrację UE.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! Globalny kapitalizm oznacza przerzucanie ludźmi - legalnie czy też nie - po całym świecie, jak gdyby byli jedynie zbywalnymi czynnikami produkcji.
Globalny kapitalizm oznacza przerzucanie towarów i usług po całym świecie z myślą o podcinaniu cen, które prowadzi do zamykania fabryk, gospodarstw rolnych i biur, a także wyrzucania pracowników na bruk.
Globalny kapitalizm oznacza przerzucanie pieniędzy po całym świecie, co prowadzi do likwidacji miejsc pracy w Europie i w rozwiniętym świecie i ich tworzenia w miejscach, w których płace stanowią zaledwie ułamek kosztów.
Wspieranie przez Unię globalnego kapitalizmu przyniesienie nam wszystkim zgubę. Gdy tylko zaczyna się kryzys gospodarczy, politycy zgodnie krytykują protekcjonizm. Ale tylko protekcjonizm umożliwi nam odbudowanie naszej bazy produkcyjnej i zagwarantuje naszym obywatelom środki do życia. Gospodarki są po to, albo przynajmniej powinny być po to, żeby służyć ludziom. My nie jesteśmy po to, by służyć siłom gospodarczym.
Europa nie będzie mogła konkurować z trzecim światem, o ile nie stanie się jego częścią, a to już zaczyna się dziać.
Carlos José Iturgaiz Angulo
(ES) Panie przewodniczący! Żałuję, że niektórzy posłowie obecnie w tej Izbie gratulują Hugo Chávezowi, który trzyma z terrorystami i mianuje na stanowiska w swoim rządzie przywódców ETA. Moja grupa, w tym ja, w obliczu wyboru pomiędzy Hugo Chávezem a sędzią Centralnego Sądu Karnego pokroju pana Velasco pochodzącym z państwa prawa, nie wahamy się ani chwili, wybierając sędziego Centralnego Sądu Karnego.
Ponadto gdyby premier Rodríguez Zapatero przestał kumplować się z Hugo Chávezem i korzyć się przed nim i zamiast tego traktował pana Cháveza jako poplecznika terorystów, którym ten jest, wzrosłaby wiarygodność hiszpańskiej polityki zagranicznej na arenie międzynarodowej.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Raz jeszcze pragnę odnieść się do naszej dyskusji w trakcie poprzedniej debaty dotyczącej wystąpień jednominutowych, w której zgłaszaliśmy, że ciężko jest się zorientować, kto kiedy ma występować i że po pięciokrotnym zgłoszeniu dobrze byłoby wiedzieć, kiedy kto ma zabrać głos. Z prośbą tą zwróciło się do przewodniczącego kilkoro kolegów. Wówczas prośby te najwyraźniej padły na podatny grunt. Ciężko jest mi zrozumieć, dlaczego nie wyciągamy z tego wniosków i nie staramy się ułatwić życia posłom i nie ogłosimy jasnej procedury, której się będziemy trzymać. Zgłosiłem się o godz. 17:00 i nie całkiem potrafię połapać się w procedurze.
Przewodniczący
Przestrzegamy procedury, ale musi pan wziąć pod uwagę, że mamy ponad 60 zgłoszeń, a dysponujemy 30 minutami na tę procedurę. Udzieliliśmy głosu prawie 35 posłom.
Odnotujemy pańskie nazwisko i mogę panu obiecać, że następnym razem znajdzie się pan wśród pierwszych zabierających głos, ale taka jest właśnie ta procedura. Chciałbym oddać głos wszystkim państwu, ale niestety nie mamy tyle czasu.
László Tőkés
(HU) Panie przewodniczący! Ja z tą samą skargą. Nie udzielono mi głosu od sześciu miesięcy. Nie znam tego punktu regulaminu. Zawsze wysiadujemy tu w trakcie tego rodzaju debat, i okazuje się to być bez celu.
Nie zabierałem głosu od pół roku. Nie orientuję się w regulaminie, zatem siedzę tu na próżno.
Przewodniczący
Panie pośle Tőkés! Osobiście udzieliłem panu głosu przynajmniej raz. Nie wydaje mi się, by słuszne było twierdzenie, że nigdy nie zabierał pan głosu.
Chciałbym przypomnieć posłom, by zgłaszali swoje nazwiska jakiś czas przed rozpoczęciem debaty, ponieważ sporządzamy listę. Mogę pana zapewnić, że następnym razem będzie pan wśród pierwszych osób zabierających głos.
