

De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0063/2006) van Thierry Cornillet, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in 2005 (2005/2104(INI)). 
Thierry Cornillet (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering in 2005 staat inderdaad op de agenda. Ik zal niet ingaan op details ervan, het volstaat te verwijzen naar de bijeenkomsten van Bamako in april 2005 en van Edinburgh in november 2005, en niet te vergeten naar de volgende bijeenkomst in Wenen in juni 2006. Ik zou hier willen onderstrepen dat het belangrijk is dat de bijeenkomsten die in Europa georganiseerd worden, plaatsvinden in het land van het voorzitterschap, zoals dat dit jaar het geval was. Het lijkt uitermate logisch om dat systeem, dat al twee jaar toegepast wordt, ook in de toekomst te handhaven. 
Ik zou ook de overtuigende deelneming van onze collega’s uit de ACS-landen willen benadrukken en hen ervoor willen feliciteren. We hebben samen zes gezamenlijke missies uitgevoerd en ik wil hier voor het eerst, maar niet voor het laatst, het adjectief ‘gezamenlijk’ benadrukken. Het is essentieel dat de Permanente Vergadering evenals de missies een gezamenlijke visie op de situatie delen. Het tegengestelde zou trouwens volledig zinloos zijn. Ik zou eveneens willen wijzen op een steeds toenemend aantal stemmingen in onderling overleg tussen ACS-landen en de vertegenwoordiging van de Europese Unie. De gescheiden stemming moet volgens mij zo weinig mogelijk gebruikt worden, wat niet noodzakelijk betekent dat we die uit ons Reglement schrappen. Op termijn moet ons doel namelijk zijn om steeds meer stemmingen te houden die een meerderheid ACS-EU mogelijk maken. 
Overigens lijkt het alsof onze collega’s van de ACS-landen minder ‘intellectueel’ betrokken zijn. Ik versta daaronder dat we het met hen eens zijn dat wat voor ons uitgaven waren – in werkelijkheid de uitgaven van de EU voor het ACS-budget – voor hen inkomsten betekenen. Ook voor hen wordt het steeds duidelijker dat er een parlementaire controle op die twee niveaus moet komen. Om die reden hebben we zelf gevraagd het EOF in de EU-begroting op te nemen, zodat het gebruik van die communautaire uitgaven aan een parlementaire controle onderworpen wordt. Tegelijkertijd moeten de parlementen van de ACS-landen echter ook dat wat zij als inkomsten beschouwen, onderwerpen aan een parlementaire controle. Die gezamenlijke strijd moeten we voeren om aan te tonen dat een parlementaire controle absoluut noodzakelijk is. 
Wat de toekomst van de ACS betreft, ben ik verheugd met de wijziging van de Overeenkomst van Cotonou. Het budget voor het tiende EOF bedraagt momenteel 22,682 miljard euro. We betreurden in deze Kamer reeds dat dit bedrag niet voldoet aan onze verwachtingen, namelijk 24 miljard euro. Het Oostenrijkse voorzitterschap heeft ons al geantwoord. Ik twijfel er niet aan dat mijn collega’s straks het woord zullen voeren over dat onderwerp om opnieuw een aanpassing te eisen. We willen niet eindeloos dezelfde vragen herhalen, maar we verlangen een duidelijker antwoord dan wat we tot nu toe gekregen hebben. 
Het overschot van het EOF vormt ook een probleem. Momenteel gaat het om bijna 11 miljard euro, wat natuurlijk vragen over de procedure en de ambities van de uitgekozen projecten oproept. Het is namelijk onaanvaardbaar dat 11 miljard euro nog niet uitgegeven werd in landen waar de nood zo hoog is. 
Wat heeft de toekomst voor het EOF in petto? Als we ons tegen 2010 houden aan onze politieke toezeggingen en als we erin slagen om 0,56 procent van ons BNP aan ontwikkelingshulp te besteden, zal de Europese Unie jaarlijks 50 miljard euro meer aan dat budget toekennen, terwijl ze zich er politiek voor ingezet heeft om slechts de helft van dat bedrag, namelijk 25 miljard euro, aan Afrika te besteden. Het is duidelijk dat – wanneer dat beleid gerespecteerd wordt – de extra beschikbare hulpmiddelen evenveel bedragen als de jaarlijkse begroting van het EOF. Nochtans kunnen we ons enkel vragen stellen als we nagaan op welke wijze we die middelen besteden. 
Bovendien plaats ik vraagtekens bij het deel van de ontwikkelingshulp dat de Europese Unie zal beheren en dat ongeveer 20 procent zal bedragen. In dat geval zal het EOF afgezwakt worden tot een marginaal hulpmiddel – de woordkeuze is misschien wat overdreven. Het probleem van de budgettering wordt zo nog prangender: die is absoluut noodzakelijk en moet zo snel mogelijk gebeuren. Ook het probleem van de ‘verwisselbaarheid’, namelijk de mogelijkheid om heel ambitieuze regionale projecten, zoals spoorweginfrastructuur, een plaats te geven in de algemene actiemiddelen van de Europese Unie, wordt steeds dringender. Dat zou de coördinatie tussen de lidstaten en de Europese Unie mogelijk kunnen maken. Het EOF kan de hefboom van die coördinatie worden en de Paritaire Parlementaire Vergadering zou als specifiek controleorgaan kunnen functioneren, wetende dat alle minst ontwikkelde landen ter wereld lid van de PPV zijn.
Ten slotte vormt de begrijpelijkheid van de activiteiten van de Europese Unie een probleem. Daarjuist had ik het over de communautaire uitgaven voor ontwikkelingshulp, welnu, onze belastingbetalers dragen daartoe bij. Daarom moeten onze activiteiten duidelijk zijn, opdat populisten cijfers, die ik u daarnet meedeelde, niet kunnen aanwenden om zich af te vragen: “Maar wat doen jullie in hemelsnaam met al dat geld?” We hebben dus behoefte aan politieke visie en duidelijkheid in dit dossier.
Mariann Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur heeft een uitstekend verslag samengesteld over de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU (PPV). Hij heeft de recente ontwikkelingen van de Vergadering zeer goed samengevat. De PPV groeit langzaam maar zeker uit tot een steeds belangrijkere pijler voor de samenwerking tussen de ACS en de EU. Door de oprichting van de vaste commissies en het gezamenlijk opstellen van verslagen door ACS- en EU-leden van de Vergadering zijn de contacten tussen de afgevaardigden zowel in frequentie als in intensiteit toegenomen.
De PPV heeft zich ontwikkeld tot een volwassen forum waar onderwerpen die door de afgevaardigden van de ACS-landen en de EU van belang worden geacht, op een open manier bediscussieerd kunnen worden. Er is met betrekking tot veel ontwikkelingskwesties ook steeds vaker sprake van een brede consensus, en gescheiden stemmingen behoren inmiddels tot de zeldzame uitzonderingen. Dankzij dit kader is de PPV erin geslaagd om een breed scala aan onderwerpen - van behoorlijk bestuur en financiële onderwerpen tot handelskwesties - te bespreken en hierover overeenstemming te bereiken.
In de ontwerpresolutie wordt de PPV opgeroepen om op regionaal en subregionaal niveau bijeenkomsten tussen parlementsleden van de EU en de ACS-landen te organiseren om de regionale integratie te verbeteren en de samenwerking tussen nationale parlementen te bevorderen. De Commissie is bereid en in staat om ook een bijdrage aan het succes van dergelijke regelingen te leveren.
Tot slot wil ik graag benadrukken dat de Commissie zich aansluit bij uw standpunt met betrekking tot de rol van de PPV als samenwerkingsmodel. Mijn collega, commissaris Michel, heeft aan alle Vergaderingen deelgenomen die gehouden zijn sinds hij in functie is. Hij ziet er ook naar uit om de volgende PPV bij te wonen die in juni van dit jaar in Wenen wordt gehouden. 
Michael Gahler
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Cornillet hartelijk bedanken voor zijn uitputtende verslag over onze activiteiten in het afgelopen jaar; als eerste Europese vice-voorzitter van de Vergadering heb ik vanzelfsprekend vaak aan vele hiervan deelgenomen. Ik wil tevens onze twee covoorzitsters – de Europese covoorzitster mevrouw Kinnock, die vandaag hier aanwezig is, en Sharon Hay-Webster, die afwezig is – hartelijk bedanken voor hun grote inzet in het afgelopen jaar, die navolging verdient, en wij verheugen ons erop dat zij hun werkzaamheden voortzetten. Doel van de Parlementaire Vergadering is in de eerste plaats om de parlementaire dimensie van de Overeenkomst van Cotonou te versterken. Door de talrijke activiteiten die wij samen ontplooien, willen wij onze collega’s helpen om in hun landen aan invloed te winnen en hetzelfde zelfbewustzijn te ontwikkelen dat wij in de loop der jaren hebben ontwikkeld in onze contacten met onze regeringen en de uitvoerende macht.
Uit onze gemeenschappelijke ervaringen en onze reizen naar verschillende regio’s hebben wij ook gemeenschappelijke conclusies getrokken, bijvoorbeeld op het gebied van de hervorming van de ordening van de suikermarkt. Het is een goede zaak dat de landbouwcommissaris vandaag hier aanwezig is, omdat hij de cijfers precies kent en weet wat wij in Europa doen om de gevolgen te verzachten van de hervorming van de ordening van de suikermarkt en hoe weinig in vergelijking hiermee beschikbaar is voor de betrokken landen. Hieruit blijkt duidelijk dat onze hervorming directe gevolgen heeft voor die landen, waarvan ik er twee – Guyana en Jamaica – zelf heb bezocht. In Guyana kunnen wij ongewild een bijdrage leveren aan de destabilisering van een heel land wanneer wij de gevolgen van onze hervorming niet verzachten door voor dit land adequate compensatie ter beschikking te stellen.
Ik wil nog op een ander belangrijk punt wijzen. Wij roepen de Commissie op een gepast deel van de middelen uit het Europees Ontwikkelingsfonds te reserveren voor de politieke vorming van parlementsleden en andere leiders zodat zich in deze landen een politieke cultuur kan ontwikkelen waardoor op den duur goed bestuur versterkt wordt.
Tot slot wil ik nog het officiële contact noemen dat wij eind vorig jaar hebben gelegd met het pan-Afrikaans Parlement. Mij viel toen de eer te beurt om namens de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU te spreken met Sharon Hay-Webster. Ik ben nu ook de voorzitter geworden van deze ad-hocdelegatie. Het is belangrijk dat wij Afrika ervan doordringen dat dit werelddeel een gemeenschappelijk lot deelt en dat het Parlement in dit opzicht daar een belangrijke rol kan vervullen. 
Marie-Arlette Carlotti,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mijn collega Thierry Cornillet geeft een beeld van de kwaliteit van de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering in 2005.
De PPV is een ruimte voor voortdurende politieke dialoog en wil een forum zijn voor de voorkoming en oplossing van conflicten en voor steun aan het democratisch proces. De PPV speelt dus een heel waardevolle rol in het kader van de Overeenkomst van Cotonou. Het is een uniek instrument voor de Noord-Zuid-dialoog. Morgen moet de PPV het beter doen, met name in grote crisissituaties zoals in Darfour, op voorwaarde dat ze er de middelen voor krijgt. Dat aspect is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de Europese Unie, die van haar partnerschap met de ACS-landen een politieke prioriteit moet maken. Daarbij moet ze rekening houden met haar toezeggingen tijdens de lopende onderhandelingen over het bedrag van het tiende EOF en eindelijk ophouden met te ontnemen wat ze net toegekend heeft, waarvan de suikerhervorming een mooi voorbeeld is. 
Laten we de PPV eindelijk de politieke waardering geven die ze verdient en laten we eindelijk de Overeenkomst van Cotonou in daden omzetten, namelijk dat de Vergadering in Europa plaatsvindt in het land dat de Unie voorzit. Laten we onze ACS-partners geen minderwaardige ontvangst aanbieden, dat zou een wel heel slecht politiek teken zijn. De verantwoordelijkheid ligt echter ook bij de PPV zelf! Ze moet vooruitgang boeken in haar hervorming, in haar werkmethoden, en de volgende evolutie zou door regionale conferenties vaste vorm kunnen krijgen. We zouden ons dat tot doel kunnen stellen tegen begin 2007. 
Ten slotte hebben wij, leden van de PPV, ook een politieke verantwoordelijkheid. We zouden bijvoorbeeld moeten afzien van gescheiden stemming; die staat namelijk haaks op het paritaire karakter en is tot nog toe maar al te vaak gebruikt om de uitkomst van een stemming te dwarsbomen. Ik vind dat allemaal terug in het verslag Cornillet en ik beschouw dat dan ook, wat ons betreft, als een stappenplan voor 2006. 
Gerard Batten,
   Mijnheer de Voorzitter, het antwoord op de vraag hoe wij de landen in Afrika en andere ontwikkelingslanden kunnen helpen, is cruciaal bij het creëren en in stand houden van een welvarender en daardoor stabielere wereld.
Wat Afrika met name nodig heeft, is eerbied voor de rechtsstaat, respect voor het verbintenissenrecht en de bescherming van privé-eigendommen. Als aan die voorwaarden wordt voldaan, zal dat ook tot economische groei en welvaart leiden. Die groei en welvaart is echter heel moeilijk te verwezenlijken in een situatie waarin veel regeringen socialistisch of quasi-socialistisch of zelfs regelrechte kleptocratieën zijn. Het verhaal van internationale steun aan dergelijke landen is er helaas een van verspilling, verduistering en corruptie.
Als de EU deze landen echt wil helpen, dient er een einde te worden gemaakt aan het in het zadel houden van die corrupte systemen door nog meer steun te verlenen. De EU moet juist de vrijhandel omarmen, de handelsbelemmeringen terugdringen en de invoerrechten verlagen. Wat de EU eigenlijk zou moeten doen, is het afschaffen van alle handelsbelemmeringen en invoerrechten die een obstakel vormen voor de economische ontwikkeling van deze landen. 
Koenraad Dillen (NI ).
   – Voorzitter, geachte collega's, de overeenkomst van Cotonou van 2000 had de goed bedoelde doelstelling om de ACS-landen met steun van de EU uit het slop te halen. Vandaag is er weliswaar vooruitgang geboekt, maar er zijn ook nog een aantal grote pijnpunten. Ik som er enige op.
Onder de ACS-landen tellen wij nog steeds zes dictaturen, namelijk Zimbabwe, Equatoriaal-Guinea, Soedan, Swaziland, Cuba en Eritrea. Dat de dictators aldaar een rem vormen op de economische ontwikkelingen in hun landen, is een feit. De Paritaire Parlementaire Vergadering en in het bijzonder de Commissie politieke zaken moeten prioritair werk maken van echte democratie in deze landen. Onder de ACS-landen zijn er tevens een aantal landen waar de religieuze gebruiken nog steeds de bovenhand hebben op de rechtsstaat. Het humanitaire drama in Darfour is hier onder meer een rechtstreeks gevolg van. In een aantal landen zijn de vrouwenrechten van geen tel en is vrouwenverminking nog steeds een dagelijkse praktijk, in weerwil van de reeds genomen initiatieven terzake.
In het akkoord van Cotonou werd voor het eerst erkend dat corruptie een obstakel voor de ontwikkeling vormt. Deze courante praktijk raakt maar niet uitgeroeid en vormt een ernstige rem op de leniging van de noden van de minstbedeelden in deze landen. Collega's, ik besluit met een citaat van Indiase Nobelprijswinnaar economie Sen: "Er is nog nooit honger uitgebroken in een democratisch land". Dus naast het principe moet ook de idee in overweging genomen worden. 
Maria Martens (PPE-DE ).
   – Voorzitter, commissaris, ik denk dat we met tevredenheid kunnen terugzien op de bijeenkomsten van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU afgelopen jaar in respectievelijk Bamako en Edinburgh. Er zijn goede verslagen aangenomen, en het vermogen om lastige onderwerpen aan te pakken en de kwaliteit van de politieke dialoog zijn verder toegenomen. Dat is belangrijk als we een bijdrage willen leveren aan de versterking van de politieke stabiliteit. Dat doen we door het versterken van de parlementen.
Maar uiteindelijk gaat het bij de samenwerking om de ontwikkeling in de ACS-landen en in dit verband willen we werken vanuit het idee van . De landen zijn immers zelf als eerste verantwoordelijk voor hun ontwikkeling. Via de dialoog in de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU hopen we met name goed bestuur, democratie en de bescherming van de mensenrechten verder te bevorderen. Ik ben overigens ook blij met de instelling deze week - het werd al genoemd - van de ad-hocdelegatie van het EP in het pan-Afrikaanse Parlement, die een aanvullend instrument kan zijn.
Voorzitter, ik wil vandaag in het bijzonder aandacht vragen voor twee onderwerpen die in het afgelopen jaar en ook in het komende jaar spelen, te weten de economische partnerschapsovereenkomsten en de hervorming van de suikermarkt. Het zijn twee onderwerpen met een grote weerslag zowel voor Europa als voor de ACS-landen. We moeten ervoor waken dat beide gericht blijven op de versterking van de economische positie van de ACS-landen. Goed overleg met deze landen is daarbij van cruciaal belang. Ook de parlementen van die landen moeten hierbij betrokken worden.
Voorzitter, de samenwerking ACS-EU neemt in het Europees Parlement een bijzondere plaats in, omdat het een Paritaire Parlementaire Vergadering betreft van 77 EP-leden en 77 leden van de nationale parlementen uit de ACS-landen. We debatteren gezamenlijk en nemen gezamenlijk resoluties aan. Dat is een unieke en kostbare formule. Als het gaat om vrede en politieke en economische stabiliteit in de landen, moeten we niet alleen financieel investeren, maar ook investeren in dit soort contacten waarin het gaat om overleg en dialoog, ten einde elkaar beter te leren kennen en beter te kunnen begrijpen. Daarin kunnen we niet genoeg investeren.
Voorzitter, ik kijk uit naar de 11de bijeenkomst in juni in Wenen dit jaar en hoop dat we dan een succesvolle bijeenkomst zullen hebben. Ik dank de rapporteur voor zijn uitstekende verslag en de plezierige samenwerking. 
Glenys Kinnock (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Cornillet voor zijn uitstekende en veelomvattende verslag waarin alle punten aan de orde komen die in het debat van vanochtend zijn besproken.
Iedereen die gedurende een aantal jaren de ontwikkelingen rondom de Paritaire Parlementaire Vergadering gevolgd heeft - en ikzelf heb dat in ieder geval de afgelopen twaalf jaar gedaan - heeft kunnen constateren dat er sprake is van een bemoedigende toename in vertrouwen, volwassenheid en zeker ook in de betrokkenheid bij kwesties die verband houden met de handel en met de politieke dialoog. Aan beide onderwerpen hechten wij een groot belang.
Iemand zei dat in Afrika alles verschrikkelijk is en dat er geen verbetering te bespeuren valt. Ik denk niet dat dat klopt. Er zijn uiteraard beperkingen, maar in Afrika werken wij op basis van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou op een unieke manier samen met parlementsleden. Er bestaat geen andere parlementaire Noord-Zuid-vergadering als de onze met dezelfde mogelijkheden om druk uit te oefenen teneinde een behoorlijk bestuur, de democratie en het eerbiedigen van de mensenrechten af te dwingen; dat is ook precies wat wij doen.
Wat het EOF betreft, maken wij ons kort gezegd nogal wat zorgen. Wij hebben daar een paar weken geleden tijdens de vorige zittingsperiode al een debat over gevoerd. Velen van ons zijn met betrekking tot het EOF bezorgd over de situatie van de overzeese landen en gebiedsdelen. Wij maken ons zorgen dat er geen voorzieningen zijn getroffen voor de toetreding van Oost-Timor tot de ACS-EU-betrekkingen en daarnaast hebben wij ook nog een aantal andere twijfels. Wij begrijpen nog steeds niet hoe het nu met die 3 of 4 procent administratiekosten zit. Ik begrijp niet waarom de Commissie geld in iets moet stoppen om zichzelf te betalen voor het werk dat zij doet. Ik vind dat nogal vreemd.
Sta mij toe om kort iets over de suiker te zeggen, een onderwerp waar de commissaris rechtstreeks bij betrokken is. Dit weekend ga ik naar Afrika - Swaziland - en naar Mauritius om de kwesties die verband houden met die suiker nader te bekijken. De commissaris zal zich ervan bewust zijn dat de beschikbare bedragen in de begrotingslijn (oplopend van 130 miljoen EUR naar 170 miljoen EUR in 2013) veel lager zijn dan de toezeggingen die de Commissie en anderen hebben gedaan, namelijk 190 miljoen EUR. Mijn eigen regering had het over 230 miljoen EUR. Eind 2013 hebben de betreffende landen dan 1,1 miljard EUR ontvangen en dan wordt er ook nog veel op de lange baan geschoven. Dat is toch niet redelijk. Wij dringen er bij de commissaris dan ook op aan om dit nog eens in heroverweging te nemen en voor een werkbare oplossing te zorgen. Stop met dat getreuzel en verhoog de bedragen in de begrotingslijn voor deze landen.
Het gaat niet alleen om de werkgelegenheid in de suikersector zoals de commissaris zou moeten weten - daar hebben wij in Europa immers genoeg ophef over gemaakt - maar ook over de andere ontwikkelingen die afhankelijk zijn van en profiteren van die bron van werkgelegenheid. In de achttien ACS-landen die partij zijn bij het suikerprotocol staat het levensonderhoud van duizenden mensen op het spel. U kunt ervan verzekerd zijn dat degenen van ons die deel uitmaken van de PPV deze kwestie aan de orde zullen blijven stellen.
Wij zitten in de fase van “werk in uitvoering”. Onze commissies functioneren goed en ik denk dat met recht gezegd kan worden dat de Paritaire Parlementaire Vergadering de komende jaren alleen nog maar sterker kan worden. Wij zullen blijven doorgaan met het controleren van het EOF, het oplossen van problemen en het strijden voor een verwezenlijking van de prioriteiten die wij delen met onze medeparlementsleden in de PPV. 
Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er staan veel dingen in het verslag van de ACS-delegatie waar ik in mijn hoedanigheid van lid positief tegenover moet staan. Ik heb het nu niet zozeer over de situatie van de ACS-landen als wel over het werk van de delegatie.
Allereerst wil ik het Bureau van het Europees Parlement complimenteren met zijn besluit toestemming te geven om de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in Edinburgh te organiseren. De bijeenkomst was een succes en het toenmalige Britse voorzitterschap en de gemeente Edinburgh verdienen lof voor de goede organisatie. Ik hoop dat het ook in de toekomst mogelijk is de Paritaire Parlementaire Vergadering in het voorzittende land te organiseren, want de plaats waar de bijeenkomsten worden gehouden brengt een concrete meerwaarde met zich mee, net als het feit dat de bijeenkomsten bij toerbeurt in de Europese Unie en de ACS-landen worden gehouden.
Het was ook uitstekend dat de vertegenwoordigers van de ACS en de Europese Unie konden deelnemen aan de informele Raad van Ministers van Ontwikkelingssamenwerking die in oktober door het Britse voorzitterschap werd georganiseerd. Hopelijk wordt deze praktijk voortgezet wanneer mijn land Finland in juli het voorzitterschap overneemt.
De Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU speelt een belangrijke rol bij het voeren van de politieke dialoog zoals bedoeld in artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou. Het doel is het versterken van de democratie, goed bestuur en de mensenrechtensituatie. Het is alleen jammer dat onze bijeenkomsten elke keer deels overlappen met de commissieweek. Voor mijzelf heeft dat betekend dat ik nooit een hele bijeenkomst heb kunnen bijwonen. Ik weet niet of de andere leden er net zo over denken, maar ik denk zelf dat het makkelijker is weg te gaan in de week waarin de fracties vergaderen. Het loont misschien de moeite deze optie te testen.
Ik ben ook tevreden over de oprichting van vaste commissies. Zij maken betere en tijdige samenwerking tussen het Europees Parlement en de leden van de ACS mogelijk. Toen ik zelf een verslag opstelde, heb ik gemerkt hoe goed het systeem werkt. 
Ana Maria Gomes (PSE ).
   – Ik wil om te beginnen de heer Cornillet gelukwensen met zijn verslag en de voorzitter van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU bedanken voor haar inzet en al het werk dat ze voor de Vergadering heeft verricht.
Ik wil graag de aandacht vestigen op de conclusies van het Vrouwenforum dat in de marge van de laatste, in Edinburgh gehouden zitting van de Vergadering heeft plaatsgevonden. Dat Forum heeft een debat gevoerd over de handel in meisjes en vrouwen uit de zich ontwikkelende landen en de armste regio’s van Europa naar de rijkste delen van West-Europa. Ieder jaar weer worden er tussen de 600 000 en 800 000 vrouwen over de internationale grenzen gesmokkeld. Dat is meer dan de gehele bevolking van sommige ACS-landen – Kaapverdië, Djibouti of de Comoren, bijvoorbeeld.
Het Vrouwenforum heeft een brug geslagen tussen de oorsprongs- en de bestemmingslanden. Er is een levendig debat gevoerd en veel collega’s uit de ACS-landen hebben daarin hun stem laten horen. In de slotconclusies riepen de deelnemers aan het Forum de Paritaire Vergadering op een verslag uit te werken met voorstellen voor maatregelen om deze verschrikkelijke handel in alle landen die de ACS-overeenkomst hebben ondertekend – of dat nu Europese, Afrikaanse of Caribische landen zijn – te bestrijden.
Men zij erop gewezen dat dit Forum in de marge van de Paritaire Vergadering heeft plaatsgevonden en dat er geen middelen voor beschikbaar waren gesteld. Daarom roep ik de diensten van het Parlement en de Conferentie van voorzitters op om te overwegen fondsen beschikbaar te stellen voor deze nuttige en op resultaten gerichte organisatie. In meer algemene zin heeft de Paritaire Vergadering vorig jaar de toestand in Darfour en West-Afrika besproken. Er is evenwel niet gesproken over de ontwrichting van de rechtstaat, het dwarsbomen van de verkiezingen en de ernstige schendingen van de mensenrechten in een aantal belangrijke landen met een symbolische betekenis, waaronder Ethiopië, waar ook het hoofdkwartier van de Afrikaanse Unie gevestigd is.
Er hebben zich echter ook belangrijke nieuwe ontwikkelingen voorgedaan met betrekking tot de bestrijding van de straffeloosheid in Afrika – dictator Charles Taylor is opgepakt en aan justitie overgeleverd. Van belang is dat nu ook andere dictators – zoals Hissène Habré of Mengistu, voormalig dictator van Ethiopië, thans verblijvend in ACS-landen als Zimbabwe en Senegal – voor de rechter worden gebracht. Ook in deze gevallen kan de Vergadering een sleutelrol spelen bij het beëindigen van de straffeloosheid in Afrika.
Ik moet wel zeggen dat het volgens mij heel nuttig zou zijn als het debat met betrekking tot dit onderwerp eerlijker zou zijn. ACS-landen zijn vaak geneigd om als ambassadeurs voor hun regering op te treden in plaats van kritiek te leveren op de toestand in hun landen. Ik geloof dat wij als leden van het Europees Parlement verplicht zijn manieren te vinden om onze ambtsgenoten in de ACS-landen die bereid zijn de waarheid naar buiten te brengen te helpen en aan te moedigen, zodat zij iets kunnen ondernemen om veranderingen af te dwingen en de van hun landen te verbeteren. 
John Bowis (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, naar mijn idee is de relatie tussen de ACS en de EU in volle bloei. Dat klinkt misschien meer als een beschrijving van een langdurige liefdesaffaire, maar het is een feit dat wij elkaar goed kennen, dat wij elkaar begrijpen, dat wij elkaar soms prikkelen en soms met elkaars onvolkomenheden worden geconfronteerd en dat wij uiteindelijk elkanders kwaliteiten steeds meer gaan waarderen.
Mijn boodschap aan de ACS-landen is dat wij in principe nog steeds graag zien dat de ACS-delegatie uitsluitend uit parlementsleden en niet uit ambassadeurs bestaat. Die parlementsleden dienen bij voorkeur afkomstig te zijn uit regerings- en oppositiepartijen omdat dit beter zou aansluiten bij de evenwichtige samenstelling van de delegatie van het Europees Parlement. Ik ben er niet zeker van of wij ooit zullen meemaken dat het EP bijeenkomt met het AP - het Afrikaans Parlement, inclusief uiteraard, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan - maar wij moeten absoluut een bijdrage blijven leveren aan het ondersteunen en ontwikkelen van dat Afrikaans Parlement-concept.
Mijn boodschap aan het Europees Parlement is dat REACH heeft aangetoond hoe nauw elkaars werkzaamheden met elkaar verbonden zijn. Wij hebben zeer nuttige discussies in Bamako en Edinburgh gevoerd en ik ben ervan overtuigd dat dit Parlement rekening zal houden met de ACS-standpunten. Vaak ontwikkelen wij in het Europees Parlement wetgeving op basis van goede uitgangspunten, maar hebben wij de twijfels van de ACS-landen niet gehoord omdat wij niet hebben geluisterd. Daarom zeg ik tegen de commissaris dat er niet alleen naar de ACS-landen geluisterd moet worden door onze gewaardeerde commissaris, de heer Michel, maar door alle commissarissen in het College.
Ik ben zeer verheugd dat dit Parlement zijn Voorzitter teruggefloten heeft met betrekking tot de vraag waar de laatste PPV in de Europese Unie zou moeten plaatsvinden. Het was een juiste beslissing om die PPV in het land te houden dat als fungerend voorzitter van de EU optrad, net zoals de bijeenkomsten van de PPV ook in de ACS-landen rouleren. Daardoor krijgen ACS-leden de gelegenheid om kennis te maken met uiteenlopende aspecten van verschillende beleidsvormen in Europa, zoals het onderzoek naar het malariavaccin in Edinburgh. Zo hebben wij op onze beurt veel geleerd door het aanschouwen van de desertificatie van de Niger en de tenuitvoerlegging van het vaccinfonds ter plaatse in Mali. Daar hebben wij kunnen zien hoe de mensen die dit het hardst nodig hebben, van onze activiteiten profiteren. Uit de reële dreiging van een grieppandemie en een vogelgrieppandemie blijkt tot slot hoe belangrijk het is dat wij - Europa en landen van de ACS - nauw blijven samenwerken omdat wij daar allemaal baat bij hebben.
Karin Scheele (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, de heer Cornillet, gelukwensen, die in zijn verslag een werkelijk uitstekend overzicht heeft gegeven van het goede werk dat de Paritaire Parlementaire Vergadering heeft verzet.
Vele sprekers zijn ingegaan op het Vrouwenforum, dat tijdens elke bijeenkomst van de Paritaire Vergadering plaatsvindt, en ik wil dat ook doen omdat de diepgaande discussie over de specifieke politieke en economische problemen van vrouwen in de ACS-landen zeer nuttig is, niet alleen voor het Vrouwenforum zelf, maar ook voor de aansluitende plenaire debatten in de Vergadering. Ik hoef het Parlement alleen maar te herinneren aan het spannende debat over genitale verminking dat we hebben gevoerd in Bamako, de hoofdstad van Mali, een land waar deze praktijken nog niet wettelijk verboden zijn. Wij hebben toen urenlang gediscussieerd en kregen het zelfs voor elkaar dat die discussie door de radio werd uitgezonden.
Ik wil nog enkele gedachten te berde brengen over de werkzaamheden van de commissies, die de werkzaamheden van de ACS-EU-Vergadering wezenlijk hebben verbeterd. Er worden minder amendementen ingediend tijdens de plenaire vergadering, en dankzij het toegenomen vertrouwen tussen de leden van het Europees Parlement en de vertegenwoordigers van de ACS-landen bereiken we steeds vaker een compromis. Ik wil echter ook iets herhalen wat reeds is gezegd, namelijk dat het belangrijk is na te denken over de planning van de vergaderingen van de commissies in Europa, die in Brussel worden gehouden. Het is soms werkelijk jammer dat we geacht worden deel te nemen aan stemmingen in onze eigen commissies van deskundigen, die urenlang kunnen duren, en hierdoor niet kunnen deelnemen aan de spannende en belangrijke debatten in de ACS-EU-commissies, wat soms ten onrechte wordt gezien als een teken van gebrek aan belangstelling. 
Mariann Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met de sprekers eens dat de Paritaire Parlementaire Vergadering uitgegroeid is tot een erkend en gewaardeerd forum voor het voeren van een dialoog. Door de resoluties die door deze Vergadering worden aangenomen, worden soms zelfs debatten in gang gezet die het doel van dat forum overstijgen. De heer Bowis verwees naar de resolutie inzake REACH die in november in Edinburgh is aangenomen en die geleid heeft tot een veel gerichtere discussie over de effecten van REACH voor de ontwikkelingslanden.
De volgende Paritaire Parlementaire Vergadering belooft ook een interessante te worden. Daar zullen namelijk belangrijke onderwerpen aan de orde komen zoals de rol van de regionale integratie bij het bevorderen van vrede en veiligheid, de problematische kwestie van de energie in de ACS-landen en de maatschappelijke en milieuaspecten van de visserijsector in ontwikkelingslanden. Ik weet van mijn collega, de heer Michel, dat hij zich verheugt op het bijwonen van die bijeenkomsten.
Wat de suikerkwestie betreft, ben ik inderdaad op de hoogte van de problemen rondom de financiering voor de landen van het suikerprotocol. Ik wil alleen nog maar een keer herhalen dat er in 2006 40 miljoen EUR beschikbaar is. Belangrijker is echter dat wij niet uit het oog mogen verliezen dat de prijsdaling zoals die in de Europese Unie is afgesproken, tot 2008 geen gevolgen zal hebben voor de ACS-landen. Zij hebben dus nog twee jaar de tijd om te proberen hun productie aan te passen met het geld dat de Europese Unie beschikbaar stelt. U weet daarnaast allemaal dat er tussen 2007 en 2013 aanzienlijke fondsen beschikbaar zullen zijn.
De Europese Unie heeft laten blijken dat zij ook een verantwoordelijkheid heeft ten opzichte van de landen die de gevolgen ondervinden van onze interne wetgeving. In dat verband is het noodzakelijk dat wij ons landbouwbeleid afstemmen op een meer mondiale handel en ik ben ervan overtuigd dat iedereen er zo over denkt. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   De Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU heeft geweldig werk verricht bij het aanhalen van onze banden met de ACS-landen, waardoor zij over een essentiële ingang beschikken voor het volgen van onze beraadslagingen. Dat is met name van belang nu wij eindelijk op het punt staan om ons handelsbeleid te evalueren; een beleid dat maar al te vaak de ontwikkeling van die landen heeft belemmerd en niet bevorderd. Schotland loopt in het voorste gelid van de landen die in 2005 opgeroepen hebben om veranderingen in gang te zetten. Ik denk daarbij aan de “Armoede de wereld uit”-mars in Edinburgh, aan de G8-Top in Gleneagles in de zomer en uiteraard aan het gastheerschap voor de PPV in Edinburgh dat wij met veel genoegen op ons hebben genomen. Wat wij nu nodig hebben, is dat de regeringen van onze lidstaten onze mooie woorden in daden omzetten zodat ons ontwikkelingsbeleid niet alleen maar een kwestie is van het uitdelen van steun, maar ook van een samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op een eerlijke handel die tot voordeel strekt van iedereen. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0048/2006) van Margrietus van den Berg, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de doeltreffendheid van hulp en de corruptie in ontwikkelingslanden (2005/2141(INI)). 
Margrietus van den Berg (PSE ),
   . – Voorzitter, commissaris, ik ben verheugd dat wij vandaag in dit Parlement een serieus debat voeren over een onderwerp dat niet altijd even gemakkelijk bespreekbaar is geweest in een discours over ontwikkelingssamenwerking. Europa is de grootste donor ter wereld in kwantitatief opzicht, maar de laatste tijd groeit mondiaal het besef dat de doeltreffendheid van de hulp minstens zo belangrijk is als de kwantiteit.
De Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van de hulp uit 2005 vormt een belangrijk ijkpunt voor actie op dit vlak en de Europese Commissie heeft onlangs gevolg aan deze verklaring gegeven door middel van een pakket maatregelen inzake de doeltreffendheid van de hulp, dat we binnenkort in de Commissie ontwikkelingssamenwerking zullen bespreken.
Mijn initiatiefverslag, waarover wij vandaag stemmen, geeft ook een aantal serieuze aanbevelingen om hulp effectiever te maken. Goed bestuur dat gevrijwaard is van corruptie is een belangrijke voorwaarde voor de doeltreffendheid van de hulp. Het voorkomt niet alleen dat hulpgeld aan de strijkstok blijft hangen. Corruptie vormt ook een hinderpaal voor ontwikkeling en drukt onevenredig zwaar op de allerarmste delen van de bevolking. De toegang tot essentiële diensten, zoals basisonderwijs en basisgezondheidszorg, wordt door corruptie bemoeilijkt en soms zelfs belemmerd.
Corruptie vormt over de hele wereld een gigantisch probleem. Volgens schattingen van de Wereldbank wordt jaarlijks meer dan 1 biljoen dollar, dat is 1.000 miljard, aan steekpenningen betaald. In Afrika, het armste continent ter wereld, gaat een geschat bedrag van 148 miljard dollar, ongeveer gelijk aan 25 procent van het Afrikaanse BNP, verloren. Bovendien zit corruptie in alle lagen van de samenleving en zijn bijna alle maatschappelijke actoren erbij betrokken: politici, ambtenaren, de media, multinationale ondernemingen en ook de internationale donorgemeenschap. Goed bestuur en doeltreffendheid van hulp zijn de gezamenlijke verantwoordelijkheid van de donorgemeenschap en de ontwikkelingslanden. . Daarom gaan mijn voorstellen ook concreet over wat wij als Europese Unie, Commissie en lidstaten kunnen doen, liefst in samenwerking met de hele internationale gemeenschap.
Mijn belangrijkste voorstel is het opstellen van een zwarte lijst van corrupte regimes waaraan niet meer geleend mag worden door banken en andere financiële instellingen. Wie wél uitleent aan regeringen die op deze lijst staan, draait zelf voor de eventuele schuld op en kan niet komen aankloppen bij de internationale gemeenschap. Zo voorkomen we dat de bevolking uiteindelijk de dupe wordt van Marcos, Kabila, Abacha of een van hun opvolgers.
Daarnaast stel ik voor een klein percentage, een half procent, van het bedrag dat rechtstreeks aan de regering van een land wordt uitbetaald in de vorm van begrotingssectorsteun, verplicht te geven aan waakhonden van maatschappelijke organisaties. Deze groepen uit het maatschappelijk middenveld voeren publieke controle uit op de inkomsten en uitgaven van de regering en de resultaten op het stuk van de ontwikkelingsdoelstellingen. Ook moet er steun zijn - en dat kan uit hetzelfde bedrag - aan nationale parlementen opdat zij beter hun controlefunctie samen met die waakhonden kunnen uitoefenen.
Een volgend voorstel is om bedrijven die betrokken zijn geweest bij corruptie bij projecten in ontwikkelingslanden, in het vervolg uit te sluiten van aanbestedingen vanuit Europa. Ook hier stel ik voor een zwarte lijst aan te leggen waarop deze bedrijven terechtkomen. Wie kan aantonen dat er verbetering is, door bijvoorbeeld aanpassing van het management, krijgt een nieuwe kans en kan van de lijst verdwijnen.
Tot slot moeten alle Europese lidstaten haast maken met het ratificeren van het VN-Verdrag tegen corruptie uit 2003. Momenteel is dit verdrag slechts door twee lidstaten geratificeerd: Frankrijk en Hongarije. Dat moet anders. Dit verdrag is de eerste internationale overeenkomst waarmee internationale rechtsmiddelen worden ingesteld om corruptie aan te pakken. Ik noem daarbij het voorkomen en vervolgen van witwasserij, het in een vroeg stadium bevriezen van financiële tegoeden bij banken in het buitenland en het terughalen van deze tegoeden bij bewezen vormen van corruptie.
Voorzitter, dit zijn enkele van de voorstellen die ik in mijn verslag doe. Natuurlijk zijn het slechts een paar stappen die Europa kan zetten in het gigantische probleem dat corruptie voor de samenleving vormt. Laten we hier allemaal - Commissie, Parlement en lidstaten - een prioriteit van maken en niet alleen met de vinger wijzen naar de ontwikkelingslanden, maar ook de hand in eigen boezem steken. Ik ben benieuwd wat de reactie van de Commissie op deze concrete voorstellen is. Want onthoud: . 
Mariann Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende verslag. De Commissie is er met name op gespitst om ervoor te zorgen dat de hulp die zij beheert ook een bijdrage levert aan het bestrijden en uiteindelijk uitbannen van armoede. In dat verband is een daadkrachtig beheer van de financiële middelen cruciaal. Het besluit om behoorlijk bestuur in het algemeen tot een horizontaal en centraal thema uit te roepen voor de programmering van het EOF is dan ook logisch aangezien het bestrijden van corruptie alleen maar succesvol kan zijn indien dat binnen het bredere kader van de capaciteitsopbouw gebeurt.
Wat dat betreft, sluiten wij ons aan bij het standpunt van de rapporteur, de heer Van den Berg, over het belang en de omvang van het corruptieprobleem. Corruptie vormt inderdaad een belangrijk obstakel voor ontwikkeling en hierdoor worden de armste mensen in ontwikkelingslanden het hardst getroffen. Corruptie is ook verantwoordelijk voor politieke instabiliteit en voor schendingen van mensenrechten en het reduceert de hoeveelheid middelen die beschikbaar zijn voor de ontwikkelingsfinanciering.
In de tweede plaats vinden ook wij dat corruptie een zeer complex verschijnsel is dat via een breed scala aan verschillende maatregelen aangepakt dient te worden. Internationale verdragen vormen daarvan een belangrijk onderdeel. In het verslag wordt geconstateerd dat het VN-Verdrag tegen corruptie nog steeds door een aantal lidstaten geratificeerd dient te worden. Voor de bestrijding van corruptie dienen wij ook samen te werken met organisaties in de particuliere sector en hebben wij ogen en oren binnen de maatschappelijke organisaties nodig.
In het kader van onze steunprogramma’s beschikken wij over uiteenlopende maatregelen om goed bestuur te bevorderen, zoals hervormingen van het rechtssysteem en steun voor hogere auditinstanties, maatschappelijke organisaties en nationale parlementen. Dit is ook onderwerp van gesprek geweest tijdens de laatste Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Wij ondersteunen op dit moment al maatschappelijke organisaties die een waakhondfunctie vervullen. Zo steunen wij in een aantal landen bijvoorbeeld “Internationale Transparantieafdelingen”.
Met betrekking tot de begrotingssteun gaat de aandacht van de heer Van den Berg terecht ook naar dat onderwerp uit, niet alleen vanwege de bijzondere gevoeligheid voor corruptie, maar met name omdat die steun deel van de oplossing vormt. Het grote voordeel van begrotingssteun is dat deze direct de kern raakt van een belangrijke corruptiebron, namelijk het slechte beheer van overheidsfinanciën.
Voor die begrotingssteun komen uitsluitend landen in aanmerking die zich duidelijk verplicht hebben om hun stelsel van overheidsfinanciering te hervormen. Door deze vorm van steun zijn gevoelige gebieden als de openbare aanbestedingsprocedures beter controleerbaar, hetgeen weer een belangrijke bijdrage levert aan de strijd tegen corruptie. Projectmatige ondersteuning daarentegen is weliswaar ook stevig verankerd in dat systeem van openbare aanbestedingen maar hierdoor kunnen de zwakke plekken in het systeem niet aangepakt worden.
U bent op de hoogte van het speciale verslag van de Rekenkamer over het beheer van overheidsfinanciën in het kader van de begrotingssteun aan ACS-landen. Het verslag sluit zich aan bij de aanpak die de Commissie voorstaat. Ik zou ook graag op het belang willen wijzen van de harmonisatieagenda die centraal stond tijdens het forum over de doeltreffendheid van hulp in maart van dit jaar in Parijs. In die agenda wordt benadrukt hoe belangrijk het is om de systemen van begunstigde landen voor het beheer van en de controle op de financiën te verbeteren en dat is ook precies waar wij naar streven. Daarbij is een waarschuwing echter op zijn plaats: begrotingssteun wordt niet uitgetrokken voor een specifieke sector. Via specifieke sectorale hervormingsmaatregelen en targets kunnen de voorwaarden gecreëerd worden om voor financiering in aanmerking te komen, waarna dat geld uiteraard ten behoeve van de algemene begroting wordt uitgekeerd.
Ten vierde wordt in de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van hulp ook het belang onderstreept van het verbeteren van de transparantie in de openbare aanbestedingsprocedures in onze partnerlanden. Dergelijke procedures vormen vaak een bron van corruptie.
Mijn laatste punt heeft betrekking op onze collega’s in het veld. Een van de belangrijkste doelstellingen van het decentralisatieproces is dat er een strikter toezicht op locatie wordt uitgevoerd met betrekking tot de besteding van de hulp. Daarbij moet optimaal gebruik worden gemaakt van de gedetailleerde lokale kennis van onze “binnenlandse” medewerkers. Delegaties kunnen controleren of hulp op de juiste wijze wordt gebruikt. Voor bepaalde contracten zijn daarnaast voortaan eerst externe audits vereist voordat de laatste betaling plaatsvindt. Bovendien is er in 2003 een uitgebreid systeem ingevoerd voor het programmeren van externe audits, waaronder zowel audits die door het hoofdkantoor worden geïnitieerd, als audits op initiatief van de delegaties.
Samengevat kunnen wij ons in een groot gedeelte van de analyse van de heer Van den Berg vinden. Naar ons idee zou er echter nog meer aandacht aan de openbare aanbestedingen besteed kunnen worden, en wij vinden dat een aantal van de uitgebreide maatregelen die zijn voorgesteld herzien en nader besproken dienen te worden. 
Nirj Deva,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn collega, de heer Van den Berg, feliciteren met zijn uitstekende en waardevolle verslag. Er bestaat geen twijfel over dat corruptie rondom de ontwikkelingshulp een van de belangrijkste uitdagingen voor ons is met het oog op het verwezenlijken van de millenniumontwikkelingsdoelen.
Wij moeten ervoor zorgen dat er hulp wordt verstrekt aan ontwikkelingslanden en dat die op efficiënte wijze wordt toegewezen, ook al brengt dat het risico met zich mee dat er dan te weinig financiële middelen zullen zijn voor het realiseren van die millenniumdoelen. Naarmate de omvang van de hulp toeneemt, groeit de bezorgdheid dat politici en functionarissen dit geld, dat bestemd is voor de armste mensen op de wereld, zullen misbruiken. De heer Van den Berg zei het al, corruptie is wijdverbreid en komt in alle sectoren en ambtelijke geledingen voor.
Wij mogen echter niet uit het oog verliezen dat dit bij lange na niet een probleem is dat zich alleen in de ontwikkelingslanden voordoet. Het is een veel gehoord argument dat hulp niet via regeringskanalen verspreid moet worden en toch verhogen wij de begrotingssteun. Daarom ben ik blij dat de commissaris heeft gezegd dat de capaciteit van instellingen verbeterd moet worden om de corruptie terug te dringen via die begrotingssteun en de hervorming van de publieke sector.
Het is noodzakelijk dat er een ingrijpende herstructurering plaatsvindt van het financieel beheer bij ambtenaren en andere overheidsinstanties. De verantwoordelijkheid voor dergelijke hervormingen berust echter vaak bij een beperkt aantal ambtenaren. Ambtenaren in ontwikkelingslanden moeten, gezien de lage lonen in de publieke sector, veel moeite doen om te voorkomen dat hun gezin in armoede moeten leven. Zij zijn gevoelig voor smeergeld en hebben vaak (illegale) bijbaantjes om hun inkomsten aan te vullen. Hoe kunnen wij van mensen verwachten dat zij de noodzakelijke hervormingen ten uitvoer leggen als zij daarvoor niet adequaat worden betaald?
Ik zou de commissaris willen voorstellen dat wij in elk ontwikkelingsland niet alleen ongeveer tweehonderd ambtenaren aanwijzen als hoofdrolspelers in het besluitvormingsproces, maar dat wij ze ook integreren in de begrotingssteun. Waarom zouden wij het voorbeeld van Singapore niet volgen? In dat land geven zij dergelijke ambtenaren een aanvullend inkomen, vergelijkbaar met onze salarisniveaus, zodat zij niet in de verleiding komen om steekpenningen aan te nemen en hun gezinnen in de stijl kunnen blijven leven waaraan ze gewend zijn geraakt.
Er is ook behoefte aan deregulering, omdat regulering de moeder van alle corruptie is. Door de macht van het papierwerk worden mensen gedwongen om vergunningen en toestemmingen aan te vragen en dat is een ideale voedingsbodem voor corruptie. Wij kunnen dat probleem aanpakken als wij erin slagen om zoveel mogelijk te dereguleren. Uiteindelijk is die regulering ooit als koloniaal instrument ingevoerd: de macht van het papier, in tegenstelling tot de soldaten in het dorp, om de wensen van de imperiale machthebber uit te voeren. Na de onafhankelijkheid hebben de betreffende landen deze controlemechanismen behouden. Zij hebben die imperiale controlemechanismen niet gedereguleerd en doordat er daarna nog eens regel op regel werd gestapeld, tiert de corruptie nu welig. Wij moeten ervoor zorgen dat de nationale parlementen in ontwikkelingslanden de beschikking krijgen over vergaande onderzoeksmogelijkheden in verband met de corruptie op overheidsniveau.
Wij zitten op het juiste spoor. Ik feliciteer de heer Van den Berg met zijn uitstekende verslag en ik ben zeer verheugd over datgene wat de commissaris heeft gezegd. 
Ana Maria Gomes,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de heer van den Berg gelukwensen met zijn uitstekende verslag. Het is een heel belangrijk verslag en het komt precies op het juiste moment. Als gevolg van de besluiten van de Europese Lenteraad en de Top van de G8 in Gleneagles zal de internationale steun de eerstvolgende tien jaar namelijk aanzienlijk toenemen.
Als we de millenniumdoelstellingen naar behoren willen verwezenlijken zullen we de nodige mechanismen voor transparantie moeten ontwerpen om te garanderen dat de ontwikkelingshulp terecht komt bij de mensen voor wie die hulp is bestemd. In het verslag-Van den Berg wordt terecht gesteld dat een zorgvuldig beheer van de ontwikkelingshulp voor een goede in de ontvangerlanden van cruciaal belang is. Als voorbeeld haal ik het ACS-land Ethiopië aan. Dit land ontvangt van alle landen de meeste externe hulp – die hulp komt overeen met 25 procent van de begroting. En toch zien we dat de rechtstaat en de democratie er ernstig zijn aangetast, terwijl er bovendien zware schendingen van de mensenrechten worden begaan.
Volgens de artikelen 96 en 97 van de herziene Overeenkomst van Cotonou kunnen ernstige gevallen van corruptie aanleiding geven tot politieke enquêtes. De EU moet niet terughoudend zijn bij het inzetten van dit instrument. Het is van fundamenteel belang dat we op de middellange en lange termijn bijdragen tot een dynamisch maatschappelijk middenveld en vrije, evenwichtige media. Dat is voor de burgers van de zich ontwikkelende landen de enige manier om corrupte regeringen aan te klagen en zich ervan te verlossen. Meer concreet zal de EU druk moeten uitoefenen op de parlementen en regeringen van de zich ontwikkelende landen om ervoor te zorgen dat ze uitgaven op militair vlak beter onder controle houden.
Schaduwbegrotingen en parallelle begrotingen zijn op zich een vorm van corruptie, en ze hebben rechtstreekse gevolgen voor de veiligheid – niet alleen die van de betrokken landen zelf, maar ook die van de regio en de rest van de wereld. Gebrek aan transparantie op dit gebied is een duidelijk voorbeeld van het verband tussen corruptie, failliete landen en veiligheid. Als we het over corruptie hebben, hebben we het dus ook over oorlog en vrede. En dat is niet alleen een probleem van de zich ontwikkelende landen. De regeringen van de EU en het Westen in het algemeen hebben hier immers vaak alles mee te maken. De landen van de G-8 bijvoorbeeld, nemen tezamen meer dan 80 procent van de wapenuitvoer naar deze wereld voor hun rekening.
Ik vind het daarom een goede zaak dat de lidstaten van de EU met de communautaire Gedragscode voor de Wapenuitvoer proberen de export van wapens uit de Unie te laten aansluiten op de technische en economische capaciteiten van de landen die deze wapens invoeren. Dat is van groot belang om te verzekeren dat geld voor ontwikkeling niet gebruikt wordt voor wapens. Helaas is het zo dat we nog steeds geen gedetailleerde rapporten van de lidstaten hebben ontvangen over de tenuitvoerlegging van de in deze Gedragscode opgenomen normen.
In deze troebele atmosfeer waar wapens, corruptie en geweld met elkaar verstrengeld zijn, is Europa het aan zichzelf verplicht te garanderen dat de wapens die door Europese ondernemingen en regeringen verkocht worden terechtkomen bij de mensen voor wie ze bedoeld zijn, en bij niemand anders – niet bij gewapende milities, criminelen of repressieve regeringen. De lidstaten – waaronder ook mijn eigen land – hebben het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 2003 over wapens maar voor een deel aanvaard, en dat betekent dat in Europa op dit gebied nog mazen in de wet zitten. We zullen binnen onze eigen grenzen een strengere controle op wapens moeten uitoefenen – anders zal het heel moeilijk zijn de corruptie die zich in de zich ontwikkelende landen op dit gebied voordoet te bestrijden. 
Marios Matsakis,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Van den Berg van harte feliciteren met zijn uitstekende verslag. De corruptieplaag is niet nieuw noch zeldzaam. Corruptie is sinds de oudheid al onlosmakelijk verbonden met menselijke activiteiten, en het verschijnsel is zowel in ontwikkelingslanden als in de ontwikkelde wereld wijdverbreid. Het enig verschil is dat corruptie in de ontwikkelde landen professioneler en subtieler plaatsvindt en daardoor moeilijker op te sporen is.
Als die corruptie zo gewoon en wijdverbreid is, zouden wij ons eens af moeten vragen hoe effectief de pogingen op internationaal gebied zijn geweest om die corruptie in te dammen. Niet erg effectief, ben ik bang. Het geschatte bedrag van 1 triljoen dollar dat tegenwoordig aan smeergeld wordt betaald, is niet lager dan het corresponderende bedrag in voorgaande jaren; sterker nog, dat bedrag ligt nu zelf hoger. De reden daarvoor is simpel: corruptie kan niet beteugeld worden door alleen maar verdragen en verklaringen te ondertekenen. Dat kan alleen maar indien betrokken partijen dergelijke verdragen en verklaringen ook zeer strikt ten uitvoer leggen.
Voordat wij een oordeel vellen over de corruptie in de ontwikkelingslanden, moeten wij eerst eens goed naar onszelf kijken. Laten wij daarnaast ook eens kritisch de stand van zaken evalueren en onszelf beoordelen aan de hand van een aantal eenvoudige vragen: Hoe vrij van corruptie is een systeem dat toestaat dat regeringsfunctionarissen op het allerhoogste niveau in de Verenigde Staten - namen als Cheney en Rumsfeld dringen zich in dat verband op - zogezegd betrokken zijn bij en een persoonlijk belang hebben in bedrijven waaraan miljoenencontracten in Irak en Afghanistan zijn gegund? Hoe vrij van corruptie is een land waarin mevrouw Blair, de echtgenote van de Britse minister-president, werkzaam is voor een groot advocatenkantoor dat politiek gevoelige zaken in behandeling heeft die rechtstreeks van invloed zijn op en beïnvloed worden door politieke besluiten van haar man? Moet hier niet het oude spreekwoord uit de kast worden gehaald dat de vrouw van Caesar niet alleen eerlijk moet zijn maar dat ook in het openbaar moet laten zien? En hoe vrij van corruptie is een systeem waarin functionarissen en andere personen van de Verenigde Naties, inclusief de zoon van de secretaris-generaal van de VN, ervan beschuldigd worden dat zij betrokken zijn bij olie-voor-voedsel-schandalen?
Er zijn echter ook voorbeelden dichter bij huis. Hoe vrij van corruptie is een systeem waarin afgevaardigden, of hun naaste familie, van het Europees Parlement en andere communautaire instellingen die betrokken zijn bij het wetgevingsproces, tegelijkertijd lid zijn van de raad van commissarissen van bedrijven of een belang hebben in bedrijven die dankzij die wetgeving enorme winsten zullen gaan maken? Is een eenvoudige opgave van de financiële belangen van Parlementsleden daarvoor echt afdoende?
Tot slot zou ik uw aandacht willen vestigen op twee amendementen van de heer Kristovskis met betrekking tot overweging N en paragraaf 22. Door deze amendementen wordt een fout gecorrigeerd die in het oorspronkelijke verslag in overweging N stond, namelijk dat Cyprus niet voorkwam op de lijst van lidstaten van de EU die het OESO-Verdrag van 1997 nog niet hebben geratificeerd. Cyprus heeft namelijk herhaaldelijk geprobeerd om tot de OESO toe te treden, maar dat is uit politieke overwegingen, die niets met het onderwerp te maken hebben, steeds door Turkije geblokkeerd. Door uw steun te geven aan deze twee amendementen, krijgen Malta, Litouwen, Letland en Cyprus de mogelijkheid om het OESO-Verdrag te ratificeren. 
Marie-Hélène Aubert,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zou op mijn beurt Margrietus van den Berg willen feliciteren met zijn uitstekende verslag. Hij zal overladen worden met complimenten en dat mag ook wel. Het mag duidelijk zijn dat de strijd tegen corruptie bittere noodzaak is, niet enkel voor de doeltreffendheid, maar ook voor de geloofwaardigheid van de Europese hulp. Hoe kunnen we anders onze medeburgers of de lidstaten ervan overtuigen om meer te geven als de corruptie endemisch blijft? Dat is ook de voorwaarde om een rechtsstaat en een economie leefbaar te houden. Deze fundamentele strijd moeten we dus voortdurend voeren. Die strijd is nog wat ingewikkelder gemaakt door de economische mondialisering en het gemak waarmee kapitaal wordt verplaatst en door het nieuwe proces van begrotingssteun op Europees niveau. 
De rapporteur benadrukt goed alle vragen die dat nieuwe systeem van begrotingssteun oproept wat betreft de bestrijding van corruptie evenals het toegenomen probleem in de huidige context door de stijgende druk op grondstoffen en vooral op aardolie, die steeds zeldzamer wordt. We vrezen dan ook dat er meer pogingen tot corruptie zullen plaatsvinden om toegang te krijgen tot de laatste vindplaatsen van fossiele energie en dat er meer conflicten, verbonden met wapenhandel en -smokkel, zullen uitbreken. Wapens en olie zijn macro-economisch gezien immers de twee belangrijkste sectoren waarin corruptie zich aanzienlijk ontwikkelt. 
De rapporteur benadrukt terecht twee vragen: de transparantie en de verantwoordelijkheid. Transparantie is inderdaad een sleutelelement als we een duidelijk en helder beeld van de aangewende budgetten willen krijgen. Op dat vlak moeten we enkele initiatieven veel sterker ondersteunen, zoals of het initiatief van extractieve bedrijfstakken, die echter het nadeel hebben enkel op vrijwillige basis te werken. We hebben behoefte aan vooruitgang op wetgevend gebied. We mogen niet enkel rekenen op de goede wil van de economische of politieke spelers om de bedragen of de leningen die ze aan de betrokken regeringen toekennen, openbaar te maken, als ze daar al zin in hebben. 
De budgettering van de olie- en mijnbouwinkomsten vormt ook een belangrijk aspect van de begrotingstransparantie. De Europese Unie moet dat als voorwaarde stellen, zodat er geen begrotingssteun kan gaan naar een regering die de winsten uit de olie-, mijnbouw- of bosbouwondernemingen niet duidelijk bekendmaakt. De publieke opinie kan niet begrijpen dat de Europese Unie hulp blijft bieden aan landen die normaal gezien zouden moeten beschikken over aanzienlijke middelen die de goede werking van een staat garanderen.
Ten slotte staat in het verslag dat ook militaire uitgaven van een regering moeten worden bekendgemaakt. De rol van de nationale parlementen en van het maatschappelijk middenveld moet ongetwijfeld uitgebreid worden, ook financieel: door meer steun kunnen zowel de parlementen als het maatschappelijk middenveld op dat vlak hun rol spelen.
Een laatste punt gaat over de transparantie wat betreft de verschillende donoren. De regeringen van die landen worden ook geholpen door steden, regio’s of landen, op alle niveaus. We beschikken niet over een gegevensbank waarin zou staan hoeveel door een bepaald land gestort wordt aan die staat, die regio of die stad. Momenteel beschikken we niet over die gegevens, wat in de kaart van de corruptie speelt. 
Ten slotte ben ik van mening dat we de hand in eigen boezem moeten steken, zoals al opgemerkt werd, en dat corruptieaangelegenheden ook deel uitmaken van de Europese actualiteit. De vraag van de machtsuitoefening en van de financiering van de politiek stelt zich zowel in het noorden als in het zuiden. 

Luisa Morgantini,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vind dat de heer Van den Berg heel goed gesproken heeft. Het lijdt geen twijfel, uitbanning van corruptie is een centrale doelstelling als wij de doeltreffendheid van de hulpacties willen waarborgen. Van den Berg heeft duidelijk gemaakt met welke middelen dat mogelijk kan worden: transparantie, participatie en verantwoordelijkheid.
De parlementen en het maatschappelijk middenveld hebben hierin een fundamentele rol te vervullen en er is grote behoefte aan transparantere procedures en verspreiding van informatie. Daarnaast moeten alle maatschappelijke partijen meer betrokken worden bij het bepalen van strategieën voor armoedebestrijding, want op dat vlak is er nog te weinig participatie, ook op nationaal niveau. Ten slotte zijn er speciale geldmiddelen nodig om controle uit te oefenen op de samenwerkingsacties.
Volgens mij kan men niet spreken over corruptie van de ontwikkelingslanden zonder de keerzijde van de medaille te zien: in hoeverre zijn wij, ontwikkelde landen, verantwoordelijk voor hun corruptie en wat voor profijt behalen wij daarmee? De heer Matsakis heeft heel precieze voorbeelden aangereikt. Dit betekent hoe dan ook niet dat er minder druk moet komen op de daadwerkelijke corruptie van veel leiders en regeringen van ontwikkelingslanden en soms ook van NGO’s.
De strijd tegen corruptie in de ontvangende landen moet ook gericht worden tegen de corrumperende bedrijven in de industrielanden, en die strijd tegen “corrumperende corrupten” zou moeten worden gevoerd in het kader van een doeltreffend en transparant partnerschap. De instellingen van donorlanden die in de ontvangende landen aanwezig zijn, moeten de corruptie ter plekke helpen bestrijden. Dat kan – en dat zeg ik ook tegen de heer Van den Berg – door de corrumperende bedrijven op te sporen en het land uit te zetten, ongeacht tot welke lidstaten zij behoren. Men moet de moed hebben op te treden, ook als de corruptie zich genesteld heeft in onze instellingen ter plaatse. Corruptie is een morele kwestie, maar dat niet alleen: de kosten komen voor rekening van iedereen, ook van de Europese belastingbetalers.
Loskoppeling van de hulp is een ander cruciaal aspect van de relatie tussen corruptie en doeltreffendheid van hulp. Ethisch gezien is loskoppeling een pure noodzaak. Het garandeert een grotere transparantie van de procedures, bij het organiseren en toewijzen van aanbestedingen. Ook kan loskoppeling zorgen voor verhoging van de hulp. De cijfers spreken wat dat betreft heldere taal: gekoppelde hulp zorgt voor een gemiddelde verhoging van de kosten van goederen en diensten van 15 naar 30 procent, en in het geval van voedselhulp kan dat zelfs tot 40 procent oplopen.
Het zou ook wenselijk zijn te komen tot een goede definitie van openbare ontwikkelingshulp. Deze ontwikkelingshulp wordt dikwijls met massale bedragen verhoogd, om een schuld kwijt te schelden, om acties van , en conflictpreventie te kunnen voeren, om terugkeer van migranten en grenscontroles mogelijk te maken. Ik vind dat die hulp niet gewijzigd mag worden.
In een dergelijk scenario kan begrotingshulp een belangrijk steunmiddel worden voor de armste landen die het diepst in de schulden zitten, om de armoede te bestrijden en de millenniumontwikkelingsdoelen te bereiken. Maar ik geloof dat het cruciaal is – zoals overigens ook wordt gesteld in het tripartiete document over de Europese consensus inzake ontwikkelingsbeleid – dat de regeringen van de lidstaten en de Europese instellingen proberen zichzelf te coördineren en hun beleid te harmoniseren, ook binnen de internationale financiële instellingen. Op die manier kunnen wij niet alleen de grootste donor ter wereld worden, maar ook de meest verantwoorde en de meest doortastende donor, omdat wij dan beleid zullen maken waarmee de groeispiraal van de buitenlandse schuld in het zuiden van de wereld wordt doorbroken. Dan zullen wij echt een steentje bijdragen tot uitbanning van armoede en – waarom ook niet? – van een stukje ongerechtigheid, en misschien zelfs van oorlog. 
Hélène Goudin,
   Mijnheer de Voorzitter, internationale solidariteit en de mogelijkheid om daarmee mensen in ontwikkelingslanden te helpen liggen mij zeer na aan het hart. Ik vind dat hulp een belangrijk instrument is in deze strijd voor een betere wereld. Het hulpbeleid van de EU is op zich al heel slecht, maar wordt bovendien ondermijnd door andere politieke terreinen. Ten eerste voert de EU een landbouwbeleid waarbij absurde subsidies worden gegeven aan relatief rijke boeren. Samen met de invoerrechten van de EU voor landbouwproducten uit arme landen leidt dit ertoe dat het landbouwbeleid actief tegen de hulp ingaat.
Ten tweede heeft het handelsbeleid van de EU tot gevolg dat arme landen worden beroofd van de mogelijkheid om onze markt met hun concurrerende producten te betreden. Een actueel en illustratief voorbeeld van dit soort schadelijk protectionisme zijn de invoerrechten die de EU onlangs heeft ingevoerd op schoenen uit onder andere Vietnam. Ten derde en laatste vind ik dat ontwikkelingssamenwerking op het niveau van de lidstaten moet worden bedreven. Coördinatie van inspanningen op het gebied van de hulp is natuurlijk altijd van cruciaal belang om de hulp zo effectief mogelijk te maken.
Deze coördinatie moet echter plaatsvinden op het niveau van de Verenigde Naties, waar donoren uit de hele wereld, en niet alleen uit de EU, samenwerken met het oog op een effectieve hulp die werkelijk tot vermindering van de armoede leidt. Dat zou echt tot gevolg hebben dat de armste landen van de wereld het beter krijgen, wat het hoofddoel van de hulp zou moeten zijn. 
Eoin Ryan,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer ingenomen met het verslag van de heer Van den Berg over de doeltreffendheid van hulp en de corruptie in ontwikkelingslanden en ik wil hem daarmee graag feliciteren.
Corruptie is het op één na grootste obstakel voor het geven van hulp aan de armen. Wij moeten ons afvragen waarom de EU nog steeds hulp probeert te bieden via corrupte regimes. Hoe kunnen wij passief toezien als in veel Afrikaanse landen de hongerdood rondwaart terwijl de leiders zich met pracht en praal omringen die getuigen van een buitengewone rijkdom? De EU dient een onverzettelijke houding aan te nemen ten opzichte van regeringen die zich bedienen van schaamteloos corrupte bestuurspraktijken.
Er bestaat een grote behoefte aan meer transparantie. De EU is de grootste donor van steun ter wereld en heeft dan ook de verantwoordelijkheid om toezicht te houden op en goedkeuring te geven voor de tenuitvoerlegging van die hulp. Er dient meer hulp rechtstreeks naar specifieke projecten toe te vloeien in plaats van dat die hulp overgedragen wordt aan nationale schatkisten waardoor het onduidelijk is waaraan het geld precies wordt uitgegeven. Er moet serieus gekeken worden naar de mogelijke rol van maatschappelijke organisaties in ontwikkelingslanden met een waakhondfunctie. Ik roep de Commissie dan ook op om een bepaald percentage van de begrotingssteun aan dergelijke waakhonden toe te wijzen.
Daarnaast moeten onderwijs en opleidingen verbeterd worden en dient het aantal vrouwen in het hoger onderwijs vergroot te worden zodat zij meer bij de politiek betrokken worden. Iedereen die Afrika wel eens bezocht heeft, weet hoe belangrijk de rol van de vrouwen op dit continent is. Zij zouden een veel grotere rol kunnen spelen als zij daar de kans toe krijgen en dat is dan ook iets wat nader bestudeerd en bevorderd dient te worden.
Een groot probleem voor de ontwikkelingslanden is de illegale verkrijging van publieke middelen door regeringsfunctionarissen, die dat geld vervolgens op buitenlandse rekeningen stallen. Ik roep de financiële instellingen die deze gestolen middelen in bewaring houden, op om de betreffende fondsen te bevriezen en te confisqueren. Zij weten waar dat geld vandaan komt. Als ik 10 000 euro op mijn bankrekening in Ierland deponeer, is de manager van de bank verplicht om te vragen waar dat geld vandaan komt. In de betreffende landen waar corrupte mensen miljoenen deponeren, wordt geen enkele vraag gesteld.
Ik stel voor om bepaalde regeringen en personen op een zwarte lijst te zetten om te voorkomen dat zij grote sommen geld van welvarende landen kunnen lenen. Pas op het moment dat zij een grote, duidelijke stap in democratische richting hebben gezet, mogen zij van die lijst verwijderd worden.
Wij moeten echter ook zelf in de spiegel kijken. Neem bijvoorbeeld eens het geval van Kenia en het -schandaal. De heer John Githongo, de koning van de corruptiebestrijding, moest vanwege zijn ontdekkingen gedwongen het land verlaten. Hij heeft overigens ook gevraagd om een onderzoek naar een aantal Britse burgers in verband met dit schandaal.
Er zijn ook mensen in Europa betrokken bij zwendelarijen en bij nepbedrijven die geld lenen en geven aan Afrika, en daar moet een eind aan komen. Een aantal jaren geleden is er in alle Europese landen een campagne gevoerd op grond waarvan toen in Ierland wetgeving is ingevoerd waardoor mensen die betrokken waren bij seksuele misdrijven in landen in de derde wereld, in hun eigen land vervolgd konden worden. Eenzelfde soort wetgeving zou in Europa ook met betrekking tot corruptie ingevoerd kunnen worden. Daardoor zou iedereen in Europa die betrokken is bij corruptie of bij het omkopen van functionarissen in Afrika en andere derdewereldlanden, vervolgd kunnen en moeten worden uit hoofde van de wetgeving in zijn of haar land van herkomst.
In die richting moeten wij het zoeken als wij corruptie willen tegengaan. Wij kunnen niet alleen Afrikaanse mensen de schuld geven. Wij moeten ook naar onszelf kijken en ons afvragen op welke manier wij bij dergelijke praktijken betrokken zijn. 
Koenraad Dillen (NI ). –
   Voorzitter, geachte collega's, de ACS-landen staan bijna allemaal in de onderste regionen van de jongste editie van de , een veel gehanteerd meetinstrument van Transparency International. Dat moet ons niet verwonderen. Wat echter verontrust is de evolutie van die index in heel wat ACS-landen. Er was de laatste vijf jaar nauwelijks verbetering.
Dit verdienstelijke verslag maakt duidelijk dat het uitroeien van de corruptie het bruto binnenlandse product van Afrika beduidend kan doen stijgen. Voor vele Afrikanen maakt corruptie bijgevolg het verschil tussen leven en dood, aangezien de corruptie in de eerste plaats de allerarmsten treft. Het is dus van levensbelang de strijd tegen corruptie met adequate middelen voort te zetten in plaats van aan te nemen, zoals sommige illustere figuren dat doen, dat de strijd tegen corruptie van ondergeschikt belang is.
Van even groot belang is het voorzichtig omspringen met rechtstreekse begrotingssteun. Dit komt erop neer dat de EU blanco cheques uitdeelt aan ongecontroleerde buitenlandse instellingen. Laat ons op de eerste plaats hulp verlenen aan NGO-projecten die tastbare resultaten kunnen opleveren en waarvoor resultaatverbintenissen en kwaliteitseisen gesteld kunnen worden. 
Michael Gahler (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, net als de vorige sprekers wil ik mijn waardering uitspreken voor de heer Van den Berg en zijn uitstekende verslag, dat duidelijk maakt op hoeveel verschillende wijzen de omstandigheden ertoe kunnen bijdragen dat onze steun minder doeltreffend wordt terwijl corrupte structuren goed gedijen.
Het spreekt vanzelf dat hoofdzakelijk degenen die in deze landen bij de vleespotten zitten, crimineel actief zijn. Al zeer snel blijkt echter dat verduisterd geld ergens gedeponeerd moet worden, en dan komen wij in Europa zeer snel in beeld. Het zijn vaak onze banken die dictators rekeningen aanbieden waarop ze hun geld kunnen oppotten, en het zijn vaak Europese ondernemingen die samenspannen met structuren in hun landen, wat uiteindelijk ten koste gaat van de mensen die daar wonen.
Laten we er derhalve voor zorgen dat wij nauwgezet controleren waar begrotingssteun heen gaat. Ik betwijfel of wij als EU werkelijk begrotingssteun kunnen geven aan 28 landen en of daar de structuren zodanig zijn dat wij dit met een gerust hart kunnen doen. Laten we de wettige middelen gebruiken die ons ten dienste staan, om bij banken te onderzoeken waar het besmette geld gebleven is, en laten we voor het welzijn van de mensen die in die landen wonen, ervoor zorgen dat het teruggaat. Laten we onze wetgeving zo wijzigen dat ondernemingen steekpenningen niet meer als bedrijfskosten van de belasting kunnen aftrekken, en laten we in Europa diegenen die dat doen in het openbaar met naam en toenaam noemen. is namelijk een goede manier om de poel van corruptie droog te leggen. Laten we ook gebruik maken van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou om maatregelen te nemen tegen notoir corrupte regimes. Ik zou willen onderstrepen wat mevrouw Gomes hierover heeft gezegd. Ik hoop dat al die mensen - en ook hun echtgenoten - nooit meer een visum krijgen om te komen winkelen in Europa, waarbij ze het geld uitgeven dat zij hebben gestolen van hun eigen mensen. 
Karin Scheele (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de doeltreffendheid van hulp en van de corruptiebestrijding loopt als een rode draad door vele discussies, vooral echter door de discussies die we sinds gisteravond voeren. Vandaag staat het verslag van de heer Van den Berg over de doeltreffendheid van hulp en de corruptiebestrijding in ontwikkelingslanden op de agenda. Ook ik wil me aansluiten bij de gelukwensen en de dankwoorden die aan zijn adres zijn gericht. Zijn verslag en zijn inleidende woorden laten zeer goed zien dat corruptie moet worden bestreden en geen belemmering meer mag zijn voor ontwikkeling.
In een tijd waarin wij ons ervan bewust moeten zijn dat wij de uitgaven voor ontwikkelingssamenwerking aanzienlijk moeten verhogen, is het noodzakelijk serieus te praten over corruptiebestrijding zodat corruptie niet meer als een gemakkelijk smoesje kan dienen.
Corruptie is een wereldwijd en complex verschijnsel; we moeten niet alleen in de ontwikkelingslanden naar de oorzaken ervan zoeken. Het OESO-Verdrag inzake de bestrijding van omkoping van buitenlandse ambtenaren is een belangrijk instrument om de verbanden aan te pakken tussen de corruptie in onze landen en de corruptie in de ontwikkelingslanden. Ik vind dat wij als Europese Unie al het mogelijke moeten doen opdat Letland, Litouwen en Malta – EU-lidstaten – dit verdrag zo snel mogelijk ratificeren.
Ik wil nog iets anders zeggen over rechtstreekse begrotingssteun. Binnen de Europese Unie bestaat de tendens om steeds meer te kiezen voor rechtstreekse begrotingssteun in plaats van projecten. Hoewel dit in principe wel begrijpelijk is, bestaan er zeer veel twijfels hierover, die vandaag ook zijn geuit. Er bestaan twijfels of wij over genoeg capaciteit en genoeg mensen beschikken om de volledige controle, die noodzakelijk zal zijn, te waarborgen. 
Gabriele Zimmer (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Van den Berg gelukwensen met zijn verslag, waarmee hij een van de heetste hangijzers aanvat op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking. Uit schattingen van de Afrikaanse Unie dat de Afrikaanse nationale economieën door corruptie jaarlijks ongeveer 150 miljard dollar, een vierde van hun bruto binnenlands product, verliezen, blijkt hoe groot de noodzaak is dat hiertegen actie wordt ondernomen.
Ik zou graag willen beginnen met hetzelfde aspect dat de heer Gahler heeft genoemd, te weten het onderstrepen van de noodzaak tot handelen van onze kant, ook al doet ons dit de meeste pijn. Er wordt jaarlijks een miljard aan steekpenningen betaald. Door wie? Wie beschouwt de betaling van dit soort geld als een investering en maakt het over op afgeschermde rekeningen, in de hoop op nog hogere winsten? Hoe belangrijk het ook is om bij onze partners erop aan te dringen de corruptie te bestrijden en hen daarbij te ondersteunen, toch zou onze belangrijkste taak moeten zijn om diegenen uit te schakelen die in onze landen dergelijke enorme bedragen aan steekpenningen kunnen betalen en deze gebruiken om Afrika en andere delen van de wereld te ruïneren.
Ik wil expliciet verwijzen naar artikel 15 van het VN-Verdrag tegen corruptie, op grond waarvan de lidstaten van de Europese Unie omkoping strafbaar moeten stellen. In mijn land, Duitsland, konden steekpenningen tot voor kort nog van de belasting worden afgetrokken, en mensen die ze betalen, kunnen nog steeds niet worden gestraft.
Als Parlement moeten wij zelf eerst schoon schip maken. Net als u en de hele Commissie ontwikkelingssamenwerking steun ik uitdrukkelijk de “-campagne en wil ik zelfs zo ver gaan om te eisen dat multinationale ondernemingen worden gedwongen informatie openbaar te maken over betalingen die zij doen aan regeringen.
Tot de anderen die profiteren van omkoping en aan wier praktijken wij een einde moeten maken, behoren de banken die hun diensten aanbieden voor de afhandeling van dergelijke transacties en die in hun nopjes zijn met rekeningen propvol steekpenningen. Dit kunnen we binnen de EU niet tolereren, en daarom moeten we de EU en haar lidstaten oproepen de kanalen voor steekpenningen ook buiten haar grenzen te blokkeren. Wanneer wij in onze eigen landen omkoping strafbaar hebben gesteld, wanneer wij onze levensstandaard niet langer zelfs maar gedeeltelijk financieren met de winsten uit corruptie, wanneer wij niet langer de loftrompet steken over onze banken omdat ze winsten behalen uit het beheer van corruptie en wanneer wij aan onze opsporingsdiensten de middelen ter beschikking stellen om jacht te maken op degenen die steekpenningen betalen, dan kunnen we onze partners met een zuiver geweten tegemoet treden en hen vragen dezelfde bijdrage te leveren ter bestrijding van de corruptie. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ). –
   Voorzitter, het verslag van collega van den Berg verdient alleszins mijn steun. Corruptie staat immers een optimale doelmatigheid van de hulpverlening in de weg. Een voortvarende aanpak van corruptie is derhalve gewenst. Het verslag reikt concrete en zinvolle instrumenten aan voor een versterking van de controlemechanismen. Zo ontstaat een beter juridisch kader voor corruptiebestrijding. Het juridische kader is echter niet de enige factor. Verwerping van corruptie als maatschappelijk verschijnsel houdt evenzeer verband met heersende waarden in een samenleving. Maatschappelijke organisaties, met name ook religieuze leiders, moeten derhalve worden aangesproken op hun rol bij de bevordering van goed bestuur en corruptiebestrijding.
Versterking van het debat op dat ideëel niveau is noodzakelijk. Immers, zowel donorlanden als donateurs van hulporganisaties moeten erop kunnen vertrouwen dat hun gelden voor het bestemde doel efficiënt worden aangewend. Mijnheer de Voorzitter, een expert die ik raadpleegde over het verslag-Van den Berg zei mij eergisteren dat hij hoopt dat de Nederlandse regering dit uitstekende verslag onverkort zal toepassen. Een beter compliment kan ik mijn collega niet geven. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, volgens ramingen van de Wereldbank wordt er mondiaal elk jaar 1 biljoen US dollar aan steekpenningen betaald. Volgens schattingen van de Afrikaanse Unie kost corruptie de Afrikaanse economieën meer dan 25 procent van het Afrikaanse BBP op jaarbasis.
Als we over corruptie in ontwikkelingslanden debatteren, mogen we de schandelijke praktijk niet buiten beschouwing laten dat landen als de Verenigde Staten, Denemarken of Duitsland bedrijven toestonden om steekpenningen betalen en deze vervolgens als fiscaal aftrekbare posten op te voeren. Dit deed zich ook voor in Centraal- en Oost-Europese landen, waaronder Polen.
Corruptie is een ernstige bedreiging van ontwikkeling. Teneinde dit probleem te begrijpen en een doeltreffende oplossing te vinden, is het zaak om resolute actie te ondernemen, zoals het opstellen van een zwarte lijst, wat zou voorkomen dat banken corrupte regeringen of hun vertegenwoordigers financieren door middel van leningen. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, gisteravond is het woord “corruptie” een aantal keren gevallen in ons debat over Wereldgezondheidsdag 2006. Vanochtend debatteren wij over de omvang en verspreiding van corruptie. Allereerst wil ik echter de rapporteur feliciteren met een uitstekend verslag.
Sommige afgevaardigden hebben gewezen op het feit dat corruptie een wereldwijd probleem is. Ook ik denk dat wij onszelf zand in de ogen strooien als wij zeggen dat dit probleem alleen maar in de derde wereld speelt. Ik zou eerder zeggen dat de landen aldaar hun licht hebben opgestoken bij de ontwikkelde wereld en wij ze wat trucjes hebben geleerd. Wij zijn dan ook ten opzichte van hen en onszelf verplicht om de scherven op te ruimen. Ik steun mijn collega, de heer Ryan, die gezegd heeft dat gedurende het hele proces de banken en financiële instellingen onder de loep moeten worden genomen. Als het geld nergens veilig ondergebracht kan worden, is de drang tot corruptie wellicht minder groot.
Ik sprak vanochtend met een aantal hulporganisaties met een lange ervaring op dit gebied. Hun centrale boodschap was dat wij de controlecapaciteit in de systemen en het ambtenarenapparaat van de ontwikkelingslanden moeten vergroten waarna wij dat controlemechanisme in al onze steunprogramma’s moeten integreren. Zij hebben ook gezegd dat dit een proces voor de lange termijn zal zijn en dat wij niet van de ene op de andere dag resultaten zullen zien. Wil onze strijd tegen corruptie succesvol zijn, dan moeten wij volgens mij eerst de corruptie in de ontwikkelde wereld elimineren en daarna wellicht pas ondersteuning bieden bij het uitbannen van corruptie in de ontwikkelingslanden.
Ongeacht de richting die wij inslaan, mogen wij echter nooit de mensen benadelen die juist onze hulp, ons geld en onze steun het hardste nodig hebben. Als wij over corruptie praten, heb ik altijd het gevoel dat zij toch weer op de een of andere de dupe zullen worden van onze maatregelen. Dat moet te allen tijde worden voorkomen. Laten wij de strijd tegen corruptie in onze programma’s integreren, maar laten wij er daarbij ook voor zorgen dat onze hulpprogramma’s intact blijven en dat de hulp bij de juiste mensen terechtkomt in plaats dat zij het slachtoffer van onze acties worden. 
Robert Evans (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, in zijn inleiding ging de heer Van den Berg - evenals enkele anderen - in op de gigantische geldbedragen die aan de orde zijn. In dit Parlement moeten wij realistisch zijn over wat wij kunnen doen. In het verslag wordt aandacht besteed aan een aantal gebieden waarop wij iets kunnen betekenen. Ik zal in dat verband de nadruk leggen op de rol van de parlementen.
Het Europees Parlement onderhoudt zeer goede contacten met parlementen in veel landen verspreid over de wereld, ook in de landen waar wij ons zorgen over maken. Soms vormen de parlementen zelf het probleem. Daar kan ik mee leven. In andere landen kunnen parlementen echter buitenspel worden gezet zoals de vorige spreker zojuist aangaf; zij worden in het proces overgeslagen zodat corrupte functionarissen zich meester kunnen maken van de steungelden zonder dat de regering daar weet van heeft. Ik ben dan ook van mening dat wij meer moeten ondernemen om steun te geven aan democratisch gekozen regeringen. Wij moeten die regeringen helpen om de mechanismen in hun land te verbeteren die gebruikt worden voor de verdeling van de hulp en ervoor zorgen dat de gedoneerde steun op velerlei gebieden gebruikt kan worden.
De heer Ryan wees op een interessant punt in het verslag: er zijn aanwijzingen dat de corruptie afneemt naarmate het percentage vrouwelijke parlementsleden toeneemt. Die ontwikkeling moeten wij bevorderen. Wij moeten meer acties in democratieën ontplooien om te zorgen dat het aantal gekozen vrouwen gestaag stijgt. Ik was er bijzonder trots op dat ik deel mocht uitmaken van de delegatie van het Europees Parlement in Afghanistan ter ondersteuning van de eerste parlementaire verkiezingen in dat land. Wij hebben daar meegemaakt dat vrouwen hun stem uitbrachten op vrouwelijke kandidaten. Des te meer wij kunnen doen om de ontwikkelingen van vrouwen en parlementen te bevorderen, des te beter. 
Tunne Kelam (PPE-DE ).
   - Corruptie is het bijproduct van een zwak bestuurssysteem, maar komt ook voort uit het gebrek aan vaste waarden. Het is daarom van groot praktisch belang dat een samenleving over een ethisch kader en goede praktijken beschikt om dit probleem op te lossen.
Zwakke morele beginselen bevorderen zowel egoïstische transacties als het verborgen houden van die transacties. Het is voor hulpgevers verleidelijk te geloven dat hun geld voor de juiste doeleinden wordt gebruikt. De ontvangers van hulp doen ons vaak geloven dat dit ook zo is. De corruptie die met hulpverlening gepaard gaat, is vooral zo drastisch, omdat de mensen in nood dubbel lijden. Zij verliezen niet alleen de materiële hulp die zij moeten krijgen, maar worden ook beroofd van de hoop op een verbetering van hun leven en de hoop op solidariteit.
Het is daarom onze plicht corruptie en de daarmee gepaard gaande goedgelovigheid adequaat aan te tonen en, nog belangrijker, te voorkomen. Volgens de Rekenkamer houden de hulpprogramma's van de Europese Commissie onvoldoende rekening met de risico's van corruptie.
Ik wil twee voorbeelden geven. Ten eerste de hulp van de Europese Unie aan het Palestijnse zelfbestuur. Wij moeten nu erkennen dat de diepgewortelde corruptie van de vorige regering een van de hoofdredenen was dat de extremistische Hamas aan de macht is gekomen. Ten tweede stuurt de Commissie humanitaire hulp naar Tsjetsjenië. Wat wordt er gedaan om vast te stellen of dit geld daadwerkelijk terechtkomt bij de plaatselijke bewoners die onder ambtelijke corruptie lijden?
Tot slot wil ik enkele belangrijke punten in dit zeer goede verslag onderstrepen. De lidstaten moeten het VN-Verdrag tegen corruptie ratificeren. Daarnaast moet er alleen begrotingssteun worden gegeven aan regeringen die duidelijk proberen het beheer van publieke financiën te verbeteren. Ik ben blij dat de commissaris deze koers steunt. Een bepaald percentage van de aangeboden hulp moet worden toegewezen aan organisaties uit het maatschappelijk middenveld die publieke controle uitvoeren.
En als laatste het hoofdprobleem, namelijk het onder druk zetten van landen met financiële centra om illegale tegoeden die corrupte heersers daar hebben ondergebracht te bevriezen en terug te halen. Dit is een zeer lastige eis, maar de uitvoering ervan is een test die aantoont of wij corruptiebestrijding wel of niet serieus nemen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de strijd tegen corruptie is inderdaad een strijd voor vrede, democratie, uitroeiing van armoede en consolidering van het maatschappelijk middenveld in de ontwikkelingslanden. Amartya Sen, een groot intellectueel en winnaar van de Nobelprijs voor economie, heeft beter dan wie ook aangetoond en bevestigd dat er verbanden bestaan tussen democratie en economische ontwikkeling in de ontwikkelingslanden.
Het is werkelijk verbazingwekkend dat zowel in de internationale gemeenschap als in de Europese Unie het vraagstuk van corruptiebestrijding zo vaak taboe was. Dit kwam omdat politiek opportunisme, belangen en invloedsfeer van de lidstaten van de Europese Unie en nationaal cliëntelisme de overhand hadden.
De balans van de verwezenlijking van de Millenniumontwikkelingsdoelstellingen was negatief. Niemand heeft echter de rol ter sprake gebracht die corruptie heeft gespeeld bij dit falen. Mijns inziens moet de internationale gemeenschap een nieuw ontwikkelingsdoel vaststellen, namelijk democratisch bestuur en corruptiebestrijding.
Tot slot wil ik hier nog aan toevoegen dat de Europese Unie, en met name de Europese Commissie, strenge conditionaliteitsmechanismen moet invoeren in haar nieuwe ontwikkelingsstrategie voor Afrika. De Europese Unie moet met de VN, de internationale financiële instellingen en met niet-gouvernementele organisaties samenwerken opdat zij allen tezamen de strijd kunnen aanbinden tegen dit verschijnsel en daarbij de klemtoon kunnen leggen op consolidering van het maatschappelijk middenveld en onafhankelijke media. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, volgens ramingen van de Wereldbank wordt er elk jaar 1 biljoen US dollar aan steekpenningen betaald. Stelt u zich eens voor hoeveel voortreffelijke initiatieven met dat bedrag zouden kunnen worden voorzien van middelen. Ieder jaar zou er 1 biljoen US dollar kunnen worden uitgetrokken voor hulp aan degenen die deze echt nodig hebben.
Corruptie beperkt de toegang van de armen tot goederen. Het vermindert de doeltreffendheid van openbare diensten en leidt, bovenal, tot een verlies van vertrouwen in de machtscentra. De Europese Unie zou, als de grootste donor van hulp aan de ontwikkelingslanden, een bijzonder actieve rol moeten spelen in het borgen van de transparantie van hulpprogramma’s uit de begroting van de Gemeenschap.
Daarom is het niet voldoende om een internationale ‘zwarte lijst’ op te stellen van corrupte regeringen. Politici, overheidsdienaren, NGO’s, internationale ondernemingen en de media zouden allemaal betrokken moeten raken bij de strijd tegen de corruptie. Slechts door de activiteiten van internationale donors kunnen de hulpgelden effectiever worden besteed, waardoor wordt voorkomen dat hulpgelden op de verkeerde plek terechtkomen door toedoen van corrupte ambtenaren.
Daarom is het verslag van de heer Van den Berg ook zo belangrijk en komt het op zo’n geschikt moment. Ik zou hem graag willen complimenteren met deze uitstekende tekst. 
Mariann Fischer Boel,
   Mijnheer de Voorzitter, het is een goede zaak dat wij dit debat vandaag voeren. Naar mijn idee is het belangrijk dat wij blijven benadrukken dat het corruptieprobleem nooit als opgelost beschouwd kan worden. Daarom is bij externe acties - en dat zijn acties met een hoog risico - op alle niveaus en in alle omstandigheden constante waakzaamheid vereist. Dergelijke acties worden namelijk uitgevoerd in landen met een verre van toereikende regeringscontrole en zonder tegenwicht vanuit en voldoende capaciteit op het niveau van de maatschappelijke organisaties.
Aangezien corruptie niet geïsoleerd benaderd kan worden binnen de bestuurlijke agenda, is de aanpak van de Commissie voor het voorkomen en bestrijden van corruptie op twee uitgangspunten gebaseerd. Die aanpak bestaat enerzijds uit het integreren van goede bestuurlijke praktijken in steunprogramma’s en projecten voor communautaire steun, en anderzijds in de tenuitvoerlegging van specifieke programma-interventies.
Nationale strategiedocumenten en nationale indicatieve programma’s tussen de Europese Unie en begunstigde landen omvatten in het algemeen ook specifieke interventies op het gebied van de rechtsstaat, de democratisering, de hervorming van de overheidsdiensten, het beheren van de overheidsfinanciën en het versterken van de positie van maatschappelijke organisaties.
Sta mij toe om nu een paar kanttekeningen te plaatsen bij een aantal kwesties die hier vandaag aan de orde zijn gesteld. Wat het bedrijfsleven betreft, moeten wij ervoor zorgen dat ondernemingen niet van corruptie kunnen profiteren. Wij moeten daartoe alles in het werk stellen door bijvoorbeeld bedrijven uit te sluiten van onze aanbestedingsprocedures als zij schuldig zijn bevonden aan fraude of corruptie. Wij kunnen ook onze financiering van een project opschorten als wij in een bepaalde fase constateren dat er sprake is van fraude of corruptie. Van die optie hebben wij een keer gebruik gemaakt bij een project in Zimbabwe.
Met betrekking tot de steun voor nationale parlementen is de Commissie van mening dat het versterken van de toezichthoudende rol van die parlementen een belangrijk middel is om de algemene effectiviteit en impact van onze ontwikkelingsinspanningen in deze landen te verbeteren. Zo is bijvoorbeeld middels het EOF en de begrotingslijn voor Zuid-Afrika de capaciteit van de nationale parlementen van elf ACS-landen uitgebreid. Het gaat daarbij sinds 2000 om een totaalbedrag van 35 miljoen euro.
Wat de waakhondfunctie betreft, is het correct dat wij samenwerken met organisaties uit de particuliere sector. Zonder deze waakhonden zouden wij veel slechter af zijn.
Een aantal leden heeft de aandacht op transparantie gevestigd en dat is inderdaad een essentieel aspect. Daarom ondersteunen wij verschillende programma’s op het gebied van toezichthoudende begrotingsfuncties. Het bevorderen van een efficiënt en transparant beleid voor de begroting en de overheidsbestedingen staat centraal in onze programma’s voor begrotingssteun.
Tot slot bevordert de Commissie via een permanente dialoog met de partnerregeringen en de verschillende regio’s een zo breed mogelijke participatie van instellingen op allerlei niveaus, met name op parlementair niveau. Overigens heb ik kennis genomen van het standpunt over de positieve invloed van een grotere participatie van vrouwen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt zo dadelijk om 12.00 uur plaats.
Marios Matsakis (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik constateer dat wij twintig minuten te vroeg klaar zijn. Sta mij toe om voor te stellen dat de Voorzitter in de toekomst, als wij te vroeg klaar zijn, de mogelijkheid heeft, althans over de mogelijkheid kan beschikken, om het debat op basis van de “”-procedure voort te zetten zodat wij de tijd die het Parlement tot zijn beschikking heeft, op een efficiëntere wijze in kunnen vullen. 
De Voorzitter.
   – Ik zal het door u geopperde idee met plezier doorgeven. Dat zou inderdaad een doeltreffende manier kunnen zijn om onze werktijd te gebruiken.

De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de stemmingen.

Avril Doyle (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, gezien de unilaterale verklaring die de Commissie tijdens het debat van gisteravond heeft laten optekenen over de verordening inzake bepaalde gefluoreerde broeikasgassen, heb ik verzocht om de stemming over de beide verslagen in ieder geval tot vandaag uit te stellen. De tekst van de verklaring is niet tijdens de bemiddeling naar voren gebracht en vormt niet alleen een smet op de geest van de bemiddelingsovereenkomst, maar is ook een teken van een gebrek aan respect en minachting tegenover de duidelijke wil van het Parlement en de Raad. Het uitstel was dan ook nodig om samen met de collega’s uit alle andere politieke Fracties de ernstige gevolgen te kunnen onderzoeken die deze belediging, tenminste zo zien wij dat, aan het adres van het Parlement heeft voor onze rol als wetgevers, en dat allemaal alleen maar vanwege een interne loopgravenoorlog tussen twee DG’s binnen de Commissie.
De rol van de Commissie als hoedster van de Verdragen en initiator van wetgeving verdient en krijgt alle respect van dit Parlement. Dat hoeft niet voortdurend herhaald te worden. Op onze beurt verdienen en eisen wij als wetgevers alle respect van alle geledingen en diensten binnen de Commissie voor onze taak.
De vele uren die de Commissie en het Europees Parlement gezamenlijk hebben besteed aan het discussiëren over een betere regelgeving en onderlinge betrekkingen, zijn nutteloos als zij in dit Parlement door de Commissie en haar woordvoerders worden genegeerd.
Ik zou graag een brief willen laten vastleggen die gisteren door professor Trakatellis, de voorzitter van het bemiddelingscomité, en mijzelf, in mijn hoedanigheid als rapporteur, aan voorzitter Barroso is gestuurd:
"Deze brief is een uiting van onze teleurstelling omtrent de inhoud van de verklaring over de definitieve tekst van de verordening inzake de gefluoreerde broeikasgassen die tijdens de plenaire zitting van het Europees Parlement op 4 april 2006 unilateraal door de Commissie is afgelegd.
Zoals u weet, betekent de verordening een belangrijke stap op weg naar de verwezenlijking van de doelstellingen zoals neergelegd in het Protocol van Kyoto en is deze ook in overeenstemming met het Europese actieprogramma ter bestrijding van de klimaatverandering. Wij vrezen dat de verklaring van de Commissie een poging is om de moeizame politieke overeenstemming die tussen het Europees Parlement en de Raad met steun van de Commissie is bereikt, te compromitteren.
Op 31 januari hebben zowel het Europees Parlement als de Raad de goede wil getoond om een politieke oplossing te vinden voor het probleem van de nationale maatregelen die al door sommige lidstaten zijn genomen om de emissies van f-gassen te verminderen. De verklaring van de Commissie is op de valreep afgelegd en kan niet als een positieve stap worden beschouwd voor het proces van het vaststellen van communautaire wetgeving. Wij hopen oprecht dat de Commissie haar volgende stappen zorgvuldig zal overwegen, niet alleen vanuit een zuiver wetgevend oogpunt, maar ook in overeenstemming met de geest van de overeenkomst die via de bemiddelingsprocedure is gesloten."
De brief is ondertekend door mijn collega, professor Trakatellis, en mijzelf.
De heer Verheugen, de commissaris voor Ondernemingen en Industrie en tevens vice-voorzitter van de Commissie, heeft mij gisteravond persoonlijk de volgende verzekering gegeven en met zijn toestemming wil ik hem hier graag citeren: "Als de nieuwe verordening van kracht wordt, zal ik de Commissie voorstellen om de inbreukprocedures tegen Oostenrijk en Denemarken in te trekken".
In goed vertrouwen zou ik commissaris Kyprianou, die hier vanavond als vertegenwoordiger van de Commissie aanwezig is, willen vragen om namens de Commissie te reageren op de grote bezorgdheid die is ontstaan door de tekst van de verklaring van dinsdagavond.
De Voorzitter.
   – Zoals u kunt zien, dames en heren, is dit een belangrijke kwestie. We wachten nu op een verklaring van de Commissie – meer bepaald van commissaris Kyprianou – waarna we kunnen besluiten hoe we verder gaan. 
Markos Kyprianou,
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb kennis genomen van de punten die mevrouw Doyle aan de orde heeft gesteld. Namens de Commissie kan ik dit Parlement de verzekering geven dat de Commissie bezig is met een evaluatie van de lopende inbreukprocedures met betrekking tot het gebruik van f-gassen in Denemarken en Oostenrijk. Daarbij wordt terdege rekening gehouden met de geest van de definitieve overeenstemming zoals deze tijdens de bemiddelingsprocedure is bereikt. De stemming kan dan ook gewoon vandaag plaatsvinden. 
De Voorzitter.
   Ik zie dat de rapporteur genoegen neemt met de verklaringen van de commissarissen Verheugen en Kyprianou, dus we kunnen overgaan tot de stemming. 

De Voorzitter.
   Dan zijn we nu aangekomen bij de verkiezingen in Belarus, of Wit-Rusland. Met permissie van het Parlement wil ik de heer Milinkevitsj, die heeft plaatsgenomen op de officiële tribune, van harte welkom heten. Hij heeft als kandidaat deelgenomen aan deze verkiezingen en heeft gestreden voor de democratie in Wit-Rusland. Van harte welkom!
Zoals u kunt zien, mijnheer Milinkevitsj, willen wij allen, ongeacht de partij waartoe we behoren, dat er in Wit-Rusland democratie komt, en dat wensen we ons buurland dan ook toe. We wensen u veel succes in uw eigen land. 

Charles Tannock (PPE-DE ).
   Afgelopen dinsdagavond waren alle fracties het erover eens om het woordje “integratie” in paragraaf 8 te veranderen in “perspectief” zodat een en ander in overeenstemming zou zijn met het verslag over het Europese nabuurschapsbeleid, waarvoor ik de rapporteur was, en met het verslag van de heer Brok over de uitbreiding. Vreemd genoeg hebben de diensten die voor de zittingen verantwoordelijk zijn, op eigen houtje besloten om zonder overleg met de fracties het woordje “aspiraties” te gebruiken; wellicht dat zij zich niet realiseerden hoe gevoelig dat ene woordje ligt. Kunnen wij de gemeenschappelijke tekst aanpassen en het afgesproken woord “perspectief” invoegen?

Bruno Gollnisch (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. We hebben zojuist resoluties aangenomen over de verkiezingen in Wit-Rusland en in Oekraïne. Ik vind dat ons Parlement een resolutie over de presidentsverkiezingen in Frankrijk op de agenda moet plaatsen. Tijdens de vorige verkiezingen in 2002 werd er druk uitgeoefend op de publieke opinie en vonden er gewelddadige betogingen plaats.
De Voorzitter.
   Hiermee is de stemming beëindigd. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   – Volgens de thans geldende regels worden in Zwitserland of Liechtenstein afgegeven verblijfstitels niet erkend als geldig document voor een kort verblijf of een doorreis in het Schengen-gebied.
Onderdanen van derde landen voor wie een visumplicht geldt om het Schengen-gebied binnen te komen zullen dus zo’n visum moeten aanvragen – ook als ze over een verblijfstitel voor opgemelde landen beschikken.
Migranten en hun families zullen tijdens bepaalde perioden van het jaar – vooral gedurende de vakanties – het land willen uitreizen. Alleen in Zwitserland al ging het in 2003 om meer dan een half miljoen mensen. Dat betekent dat de consulaten in een aantal lidstaten tijdens die perioden overbelast worden. De migranten zelf worden geconfronteerd met lange wachttijden en eindeloze formaliteiten.
Ik ben daarom voorstander van een vereenvoudigde regeling voor de doorreis van deze personen. Er is geen risico van illegale immigratie en de veiligheid is niet in het geding. De betrokken personen zijn bij de afgifte van een verblijfstitel immers door de autoriteiten van Zwitserland of Liechtenstein aan een controle onderworpen. Een ander argument ten gunste van een vereenvoudigde regeling is het wederkerigheidsbeginsel. Sinds 2000 geldt in de genoemde twee landen namelijk een zelfde type vrijstelling voor de houders van een EU-verblijfsvergunning. 
Jörg Leichtfried (PSE ),
   . Ik wil met mijn stemverklaring dit voorstel ondersteunen omdat we deze procedure hiermee naar mijn mening aanzienlijk kunnen verbeteren. De huidige situatie leidt tot een enorme werkdruk voor de consulaten van de lidstaten in Zwitserland en Liechtenstein en tot kosten voor burgers van derde landen. We moeten verandering brengen in deze onbevredigende situatie.
Bij de afgifte van de verblijfstitel voeren Zwitserland en Liechtenstein nauwkeurige controles en screenings uit, waarbij ze veel aandacht schenken aan de veiligheid. Tevens wil ik erop wijzen dat zowel Zwitserland als Liechtenstein in elk geval dezelfde kwalitatief hoogwaardige veiligheidsnormen toepassen als de andere staten die lid zijn van de EU.
Ik vind het belangrijk om met mijn stemverklaring steun te geven aan Zwitserland en vooral aan diegenen in Zwitserland die ernaar streven toe te treden tot de Europese Unie. Ik zou het zeer toejuichen wanneer Zwitserland zich zou aansluiten bij de EU, aangezien Zwitserland synoniem is met strenge normen en zich onder andere onderscheidt door een uitstekend vervoersbeleid, waaraan vele lidstaten een voorbeeld zouden moeten nemen. 
Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   Wij stellen vast dat de landen die een krachtige dierenbeschermingswetgeving hebben om goede levensomstandigheden voor de dieren te garanderen en tegelijkertijd de risico’s voor de verspreiding van besmettelijke ziekten te reduceren en dus ook het gevaar van negatieve effecten voor de volksgezondheid te verminderen, niet zijn getroffen door een lagere verkoop van kippenvlees.
Wij willen daarom in de huidige situatie met nadruk wijzen op de noodzaak om de dierenbescherming en de voedselveiligheid te versterken, opdat de levensmiddelenproducenten op legitieme wijze het vertrouwen van de consumenten kunnen winnen. De EU moet dan ook actie ondernemen om dit doel te bereiken.
We willen in deze acute situatie echter niet het gevaar lopen dat fokkers uit angst voor negatieve financiële gevolgen een besmetting geheimhouden of op een andere manier het gevaar voor verspreiding van besmettingen vergroten. Daarom steunen wij in de huidige situatie de mogelijkheid van financiële compensatie voor getroffen fokkers. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – We zijn teleurgesteld dat onze voorstellen zijn verworpen. We hadden ervoor gepleit om compenserende marktmaatregelen voor 100 procent met communautaire middelen te financieren, precies zoals dat met de varkenspest en BSE is gebeurd. In een aantal landen is de sociaal-economische toestand namelijk zo ernstig dat ze problemen zullen ondervinden bij de cofinanciering.
We hebben toch vóór de amendementen gestemd, aangezien daarin werd voorgesteld de producenten te steunen. Compensatie voor de beperkingen op het vrije verkeer die eventueel kunnen worden opgelegd om de verspreiding van dierziekten te verhinderen zou voor slechts 50 procent met communautaire middelen worden gecofinancierd, maar daar staat tegenover dat er in deze amendementen een communautaire financiering van 100 procent wordt voorgesteld als er zich ernstige verstoringen van de markt voordoen omdat de consumenten naar aanleiding van gezondheidsrisico’s voor mensen of dieren hun vertrouwen verliezen.
Een essentieel deel van hetgeen wij hadden voorgesteld wordt op deze wijze alsnog gerealiseerd. We hopen nu dat de Commissie en de Raad rekening zullen houden met dit besluit van het Parlement. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij stemmen tegen de amendementen van het Europees Parlement. Wij vinden het te vroeg om een standpunt in te nemen over de vraag welke schade de pluimveehouderij oploopt in verband met een pandemie onder de vogels. Het is karakteristiek voor dit Parlement dat men zodra er iets onverwachts gebeurt, begint te roepen om financiële steun voor opslag van goederen, financiële compensatie voor voedselvernietiging en financiering van voorlichtingscampagnes om het vertrouwen van de consumenten te herwinnen. Wij zien geen reden om op dit moment aan deze eisen tegemoet te komen.
Hoever mag de planeconomie gaan in de levensmiddelenbranche? De consumenten moeten altijd eten, en als ze geen vogelvlees kunnen eten, dan profiteren andere levensmiddelensectoren daarvan. Wij vinden dat de markt zich heel goed kan aanpassen aan de huidige situatie. Als bij voorbaat compensatie wordt toegezegd, is de pluimveesector minder gemotiveerd om preventieve maatregelen te nemen.
Richard Seeber (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil namens de delegatie van de Oostenrijkse Volkspartij een stemverklaring afgeven over het verslag-Doyle. De Oostenrijkse delegatie heeft uitdrukkelijk vóór gestemd onder de voorwaarde die mevrouw Doyle heeft genoemd, en op grond van de verklaring van commissaris Kyprianou. Wij veroordelen de eenzijdige verklaring van de Commissie, die zij heeft afgegeven nadat de Raad en het Parlement een compromis hadden bereikt, zeer scherp, en wij gaan er tegen de achtergrond van de vandaag afgelegde verklaringen van uit dat de inbreukprocedures tegen Denemarken en Oostenrijk worden gestaakt op grond van de nieuwe wetgeving. 
Paul Rübig (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met betrekking tot het onderwerp van het verslag-Doyle wil ik zeggen dat het voor ons allen zeer belangrijk is dat we de doelstellingen van Kyoto bereiken. 
Edite Estrela (PSE ),
   – Ik heb voor het verslag-Doyle over de gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake bepaalde gefluoreerde broeikasgassen gestemd, aangezien daarmee een juridisch kader wordt opgezet voor dit soort gassen met een hoog uitstootniveau. Sommige daarvan zijn schadelijker dan CO2 en kunnen wel 50 000 jaar in de atmosfeer blijven hangen. 
Met het oog op de bescherming van het milieu en de verwezenlijking van de doelstellingen van Kyoto wordt via deze verordening verzekerd dat apparaten die met dit soort gassen werken gerecycled, opnieuw gebruikt of vernietigd worden. Deze verordening zal er bovendien toe bijdragen dat Europese consumenten beter geïnformeerd zullen worden met betrekking tot het broeikasgaspotentieel van deze gassen. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Het binnen het bemiddelingscomité tot stand gekomen akkoord is heel bevredigend. Met betrekking tot de uitstoot van gassen in de atmosfeer zijn er zo belangrijke verbeteringen tot stand gebracht.
De voorgestelde dubbele rechtsgrondslag is geschikt voor dit type verordening. Deze stelt een aantal lidstaten in de gelegenheid strengere wetgeving op te stellen zonder dat daardoor het evenwicht op de interne markt in Europa verstoord wordt. Het in de hand houden van de uitstoot en het voorkomen van lekken zijn volgens mij de beste manieren om de doelstelling – het terugdringen van de uitstoot van gefluoreerde gassen in de atmosfeer – te verwezenlijken.
Men wordt nu verplicht om de Commissie elk jaar informatie te verschaffen over de certificatie van personeel; apparatuur moet worden verzameld voor recycling of hergebruik. Dat zijn maatregelen waar ik achter sta.
Ik ben het dus eens met het besluit van het bemiddelingscomité. 
Karin Scheele (PSE ),
   . Namens de SPÖ-delegatie en als haar vertegenwoordigster in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid wil ik zeggen dat Oostenrijk en Denemarken algemene verboden hebben uitgevaardigd op het gebruik van gefluoreerde broeikasgassen. Door die wetgeving moet gewaarborgd worden dat strengere regels gehandhaafd kunnen worden.
De ontwerptekst van het bemiddelingscomité bepaalt dat de lidstaten strengere nationale maatregelen mogen handhaven tot eind 2012. Deze stap is mogelijk op grond van artikel 95, lid 10, van het Verdrag en zorgt ervoor dat Oostenrijk en Denemarken hun strengere regelingen tijdelijk kunnen handhaven. Dit betekent tevens dat het wetenschappelijke bewijs genoemd in artikel 94, lid 4, niet geleverd hoeft te worden. Elke beperkende uitleg van de beschermingsclausule moet worden afgewezen omdat de vrijheid van handelen van de lidstaten op geen enkele wijze beperkt mag worden. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ),
   In januari is er in Cork een nieuwe recyclingfaciliteit geopend. Ik ben er zaterdagavond langs gekomen en heb kunnen constateren dat er nu al een indrukwekkende hoeveelheid stapel koelkasten opgeslagen ligt en dat in minder dan tien weken. Deze bergen verouderde koelkasten en, in warmere klimaten, airconditioners liggen in elk bevolkingscentrum van de EU weg te roesten.
Wij hadden al veel eerder over een solide wetgeving voor gefluoreerde broeikasgassen moeten beschikken om de fouten uit het verleden recht te zetten en ons klimaat in de toekomst te beschermen. Ik feliciteer alle partijen die bij dit proces betrokken waren met de bereikte overeenkomst om de strengere wetgeving in landen als Denemarken te beschermen en om een etikettering in te voeren. Ik constateer weliswaar dat de Commissie nu plotseling weer haar bedenkingen heeft, maar ik vind dat wij haar aan het gegeven woord moeten houden. Ik zie uit naar de dag dat de EU aan haar verplichtingen uit hoofde van het Protocol van Kyoto voldoet met betrekking tot de f-gassen. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Het binnen het bemiddelingscomité tot stand gekomen akkoord is bevredigend. Met betrekking tot de uitstoot van gassen in de atmosfeer zijn er zo belangrijke verbeteringen tot stand gebracht.
Het beperken van het gebruik van HFC-134a en andere gassen met een hoog broeikasgaspotentieel in alle nieuwe voertuigen die vanaf 2011 op de markt worden gebracht zal leiden tot een belangrijke reductie van de uitstoot. De toepassing van die maatregelen op alle voertuigen – vanaf 2017 – zal daar ook toe bijdragen.
De ontwikkeling van alternatieven bevindt zich nog in een experimenteel stadium. Daarom is het terecht dat het gebruik van HFC-152a wordt toegestaan, maar wel onder de voorwaarde dat ook dit gas geleidelijk aan wordt uitgebannen.
Ik ben het dus eens met het besluit van het bemiddelingscomité. 
Andreas Mölzer (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, steeds weer worden wij geschokt door berichten over vluchtelingendrama’s en door verhalen van slachtoffers van meedogenloze smokkelaarbendes. Veel mensen hebben niets meer te verliezen behalve hun leven, en zelfs dat verliezen ze vaak op weg naar het vermeende luilekkerland Europa. Als ze al hun plaats van bestemming bereiken, zijn ze verplicht tot in lengte van dagen te werken om hun schulden bij de smokkelaars af te lossen, onder mensonwaardige omstandigheden, onder andere als prostituee. Deze vicieuze cirkel kunnen wij alleen maar doorbreken met een restrictief gemeenschappelijk immigratiebeleid.
In dit kader hebben wij natuurlijk nog steeds vluchtelingenkampen nodig buiten Europa, aangezien onze kampen in Europa vaak overvol zijn, waardoor er tussen de bewoners uit verschillende culturen ernstige gewelddadigheden uitbreken. Onder andere om die reden en om vluchtelingen de illusie te ontnemen dat ze de EU illegaal kunnen binnenkomen, heb ik tegen deze resolutie gestemd. 
Romano Maria La Russa (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is zeker een positief gegeven dat het Parlement zich heeft uitgesproken over de immigratiecentra op Malta, overigens een paar dagen na het bezoek van de Commissie burgerlijke vrijheiden, justitie en binnenlandse zaken, waar ik als afgevaardigde aan meegedaan heb.
De aangenomen resolutie, die het resultaat is van de waardevolle bijdrage van alle fracties, wijst op de ernstige situatie waarin de vluchtelingen verkeren: zij leven in onmenselijke omstandigheden en zijn praktisch verstoken van basisgezondheidsdiensten en persoonlijke bijstand. De resolutie laat echter duidelijk doorschemeren dat Europa een grote verantwoordelijkheid heeft voor wat er op Malta gebeurt. Het spreekt vanzelf dat de bezoeken van onze delegatie aan de opvangcentra in heel Europa niet bedoeld zijn om een lijst op te stellen van goede of slechte centra. Toch valt te stellen dat de situatie op Malta, die qua levensomstandigheden van de vluchtelingen absoluut niet te vergelijken is met die van Lampedusa, qua omvang en opvangcapaciteit wel doet denken aan het Zuid-Italiaanse eiland.
Er is dringend behoefte aan een duidelijk en sterk standpunt van de Raad, om zo snel mogelijk, en uiteraard overeenkomstig het solidariteitsbeginsel, een gemeenschappelijk en rechtvaardig immigratiebeleid op te zetten; een beleid waarmee voorkomen wordt dat de kosten van deze clandestiene immigratiegolf alleen afgewenteld worden op een paar perifere lidstaten in Zuid-Europa, die absoluut niet in staat zijn zichzelf financieel te bedruipen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De Zweedse partij Junilistan is tegen een gemeenschappelijk Europees asiel- en vluchtelingenbeleid. We vinden dan ook dat dit geen kwestie voor het Europees Parlement is. We vinden dat de lidstaten zelf de vrijheid moeten hebben om te bepalen hoe hun immigratie- en asielbeleid eruit moet zien, zolang dat in overeenstemming is met het geldende internationale recht. Mensenrechten mogen niet worden geschonden.
Wij verdedigen een humaan vluchtelingenbeleid en zijn ertegen dat asielzoekers in detentiecentra worden geplaatst.
Wij stemmen tegen het verslag in zijn geheel.
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – De plenaire discussie in het bijzijn van Alexander Milinkevitsj is een blijk van de solidariteit van het Europees Parlement met het Wit-Russische volk in hun strijd tegen totalitarisme en voor vrijheid en een nieuwe toekomst. Het Europees Parlement spreekt in zijn resolutie in niet mis te verstane bewoordingen over de gemanipuleerde presidentsverkiezingen. Deze resolutie luidt de alarmbel over de gewapende onderdrukking door de dictator van een vreedzame demonstratie van het Wit-Russische volk. Deze mensen hebben hun angst achter zich gelaten, hoewel ze niet weten wat hun te wachten staat.
De aandacht van het Europees Parlement is gericht op de aangehouden oppositieleiders, wier onmiddellijke vrijlating we eisen. De resolutie doet recht aan het enorme enthousiasme van de jonge mensen die nu van de universiteit zijn gejaagd. Zij zijn het die hulp nodig hebben, aangezien ze de toekomst van hun land vorm zullen geven. Slowakije heeft zich al bij de landen gevoegd die beloofd hebben die studenten te helpen, zodat ze hun studie in Slowakije kunnen afmaken. Door voor deze resolutie te stemmen wilde ik ook de aandacht vestigen op de noodzaak om zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen in Wit-Rusland te houden. Hoewel Loekasjenko de verkiezingen door fraude heeft gewonnen, heeft hij zijn tegenstanders niet verslagen. De isolatie van Loekasjenko als persoon zal tot zijn ondergang leiden.
Tot slot spreek ik de overtuiging uit dat het verzoek dat ik in de plenaire vergadering van het Europees Parlement heb gedaan – om als blijk van onze solidariteit met het Wit-Russische volk op de 16e van elke maand om 16.00 uur een kaars op te steken – gehonoreerd zal worden en dat iedereen dit graag zal doen. Ik geloof dat het vuur van de solidariteit nooit zal uitdoven in het Europees Parlement. 
Esko Seppänen (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, over paragraaf 2 van de resolutie werd een stemming in twee delen gehouden. Ik had geen enkel probleem met het aannemen en steunen van het eerste deel, maar het tweede was wel een probleem en daarom onthield ik mij daarbij van stemming.
Naar mijn mening waren de verkiezingen in Wit-Rusland niet vrij, maar werd het resultaat niet vervalst. Daarentegen waren de hieraan voorafgaande Amerikaanse presidentsverkiezingen - niet de meest recente maar de presidentsverkiezingen daarvoor - wel vrij maar werd het resultaat vervalst. Daarover nam het Parlement geen enkel standpunt in. Ik hoop dat het Parlement wel een standpunt inneemt over de presidentsverkiezingen in de olielanden Kazachstan, Oezbekistan, Turkmenistan en Azerbeidzjan en de andere landen die niet vrij zijn en waar de resultaten zijn vervalst. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   . – In Oekraïne vond de Oranje Revolutie plaats, maar het leven bleef er grijs. In Moskou vond de Witte Revolutie plaats met als resultaat: vermindering van de levensverwachting met tien jaar, een demografische achteruitgang, misdaad, verval van het gezondheidssysteem en een plundering van de nationale goederen ten voordele van oligarchen. Nog even en het zwartboek van het liberalisme zal niet onderdoen voor dat van het communisme. 
We mogen Wit-Rusland niet alle zegeningen van de markt ontnemen. Ook de Wit-Russen hebben recht op de vrijheid die geboden wordt door een oligarchie die de media, het leger en de politiek beheerst en die werkloosheid, passieve euthanasie van bejaarden, culturele neergang, economische stagnatie, ongerept individualisme en sociale eenzaamheid zaait. 
We begrijpen dat het Europees Parlement verheugd is met de politieke mediademocratie van magnaten als Berlusconi, Bouygues, Lagardère of Murdoch. Ook Wit-Rusland heeft recht op de liberale ellende van volkeren en op een holle, mediagestuurde democratie.
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Namens mijn fractie heb ik deelgenomen aan de onderhandelingen over de compromisresolutie over Wit-Rusland. Mijn advies om die resolutie mee te ondertekenen is uiteindelijk niet opgevolgd. Ook ik vond niet alle delen van de formulering ideaal.
Essentieel blijft echter dat de door intimidatie en vervalsing tot stand gekomen herverkiezing van president Loekasjenko door de buitenwereld niet erkend moet worden, dat oppositionele bewegingen en publicaties steun van buitenaf verdienen en dat studenten die het land ontvluchten, onderwijsmogelijkheden in hun eigen taal moet worden aangeboden. Dat standpunt heb ik eerder in dit parlement verdedigd en ook in manifestaties buiten dit parlement. Helaas blijkt mijn fractie niet in staat om een resolutie met deze strekking eensgezind te ondersteunen. Waarschijnlijk hebben de tegenstanders van deze resolutie voorlopig gelijk als zij zeggen dat van alle voormalige sovjetrepublieken de arbeiders en gepensioneerden in Wit-Rusland de meeste bestaanszekerheid hebben. Dat geldt helaas alleen zolang Rusland dit land denkt te kunnen inlijven door goedkope olie te leveren. Die bestaanszekerheid rechtvaardigt geen dictatuur of verkiezingsfraude. Mijn partij, de SP, haat dictatuur. Socialisme heeft alleen een toekomst als democratische beweging, in open concurrentie met andere opvattingen, en vooral niet als dictatuur. Ik blijf bij mijn steun aan de resolutie. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   De Communistische Partij van Griekenland heeft tegen de gezamenlijke resolutie van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement en de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie gestemd en geeft uiting aan zijn solidariteit met het volk van Wit-Rusland.
Deze resolutie is een flagrante inmenging in de interne aangelegenheden van een onafhankelijk land, schendt elk begrip van internationaal recht en staat gelijk met een oorlogsverklaring aan een volk dat zich verzet tegen de imperialistische barbaarsheid.
Het Europees Parlement is gekozen door 30 procent van de EU-burgers en wil een volk, dat met een verkiezingsopkomst van 93 procent, en met 80 procent van de stemmen een president heeft gekozen, een les leren in democratie! De Europese Raad heeft de gekozen president van Wit-Rusland, de heer Loekasjenko een inreisverbod opgelegd en het Europees Parlement biedt bescherming en overvloedige financiële middelen aan de heer Milinkevitsj, die zich opwerpt als vertegenwoordiger van het volk maar ondanks het pak geld tijdens de verkiezingen het ‘fantastische’ resultaat van 6 procent heeft behaald en tijdens de ‘indrukwekkende’ demonstraties niet minder dan 2000 betaalde demonstranten de straat op heeft gekregen!!
De felle reacties van de politieke vertegenwoordigers van het imperialisme zijn gemakkelijk verklaarbaar, aangezien er ondanks de overvloedige financiering en de interventies geen ‘oranje, ‘roze’ of ‘groengele’ revoluties konden worden bewerkstelligd. Na het trotse antwoord van het volk van Wit-Rusland proberen zij nu met terrorisme, laster en fascistisch getinte sancties het land en zijn volk te isoleren.
De werknemers en de volksbeweging moeten de imperialistische plannen veroordelen, het volk steunen in zijn strijd en in zijn recht om over zijn toekomst te beslissen en zijn eigen weg te kiezen. 
Jonas Sjöstedt en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   De delegatie van de Zweedse partij Vänsterpartiet in de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links distantieert zich krachtig van het regime-Loekasjenko en zijn schendingen van de democratische rechten en mensenrechten.
Wij vinden dat bij de presidentsverkiezingen in Wit-Rusland diverse fundamentele beginselen van democratische en eerlijke verkiezingen zijn geschonden, en daarom stemmen we voor de resolutie.
Dat betekent niet dat we elke afzonderlijke formulering in de resolutie steunen, maar het is doorslaggevend voor ons dat we protesteren tegen de schendingen van de democratische rechten en mensenrechten in Wit-Rusland. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Wit-Rusland wordt elke dag slechter en wij moeten de ontwikkelingen daar dan ook nauwlettend in de gaten blijven houden. Het is een soeverein recht van landen om zichzelf te besturen op de wijze zoals hen dat goeddunkt. Dat recht is echter wel gebaseerd op de veronderstelling dat er sprake is van een rechtvaardige en vrije samenleving en dat is in Wit-Rusland duidelijk niet het geval. Het is dan ook een goede zaak dat wij vandaag onze bezorgdheid en niet-aflatende steun voor de democratie en dialoog in Wit-Rusland uitspreken. Als de onderdrukking voortduurt, dienen wij voor de toekomst echter ook hardere maatregelen in overweging te nemen. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – De parlementsverkiezingen in Oekraïne zijn een belangrijke mijlpaal geworden na de consolidatie die begon met de Oranje Revolutie. De Oekraïners hebben bij de verkiezingen laten zien dat ze de vrijheid die ze hebben herwonnen door de straat op te gaan, koesteren. Ze hebben duidelijk bevestigd dat ze deel willen gaan uitmaken van de Europese Unie op basis van het aanvaarden van haar grondbeginselen en fundamentele criteria. Het is prijzenswaardig dat het Europees Parlement zich niet louter heeft beperkt tot het ondersteunen van de Oranje Revolutie, maar ook de ontwikkelingen in Oekraïne op de voet blijft volgen via zijn waarnemers.
Parlementaire democratie is niet iets vanzelfsprekends. Zij moet geleidelijk worden opgebouwd en worden gevolgd. Als directe buur heeft Slowakije een duidelijk belang bij het welslagen van het proces in Oekraïne. Slowakije zal Oekraïne helpen om daar te geraken waar het thuishoort, namelijk in de schoot van de EU-lidstaten. Omdat dit natuurlijk niet van de ene op de andere dag zal gebeuren, moet de Europese Unie een vorm van partnerschap aanbieden die het Europees perspectief van Oekraïne zal verruimen. Uit de gezamenlijke resolutie blijkt dat het Europees Parlement politiek gezien rijp is, en in staat is een politiek akkoord te bereiken op basis van een brede consensus en een duidelijk signaal af te geven aan het Oekraïnse volk. Daarom heb ik voor de resolutie gestemd. 
Glyn Ford (PSE ),
   Ik zal deze ontwerpresolutie steunen. Op tweede kerstdag 2004 was ik in Kiev als een van de waarnemers van dit Parlement in het kader van de hernieuwde presidentsverkiezingen en wij hebben gezien hoe de Oranje Revolutie alles en iedereen heeft overvleugeld. De belofte van die revolutie is echter niet op de juiste wijze ingelost doordat sommige bondgenoten het hebben laten afweten en er corruptie wordt gepleegd in die rangen en standen die beloofd hebben om die corruptie weg te vagen. Ik kan dan ook alleen maar hopen dat deze nieuwe verkiezingen alle politici in Oekraïne de lessen hebben geleerd die geleerd moesten worden opdat dit land zich kan voegen bij de Europese democratische naties op hun tocht in partnerschap. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Men weigert op provocerende wijze om de resultaten van de verkiezingen in Wit-Rusland te erkennen maar beschouwt de verkiezingen in Oekraïne, die in het teken stonden van geweld en fraude, en waarvan vooral de communistische partij van Oekraïne het doelwit was, wel als democratisch. Wat de ‘internationale waarnemers’ en de leiders van de EU en het imperialisme niet hebben gezien is dat twee vooraanstaande leden van de CP werden vermoord, de kantoren van de communistische partij werden bestormd, 200 000 kiezers in het gebied Lugansk werden geschrapt en werden belet te stemmen, en op de Krim verkiezingsfraude werd gepleegd.
Ze konden dit natuurlijk ook niet zien omdat de verslagen over de ‘geldigheid en het democratisch gehalte van de verkiezingen’ vóór de verkiezingen waren geschreven. Voor de EU en het Europees Parlement zijn landen democratisch als zij zich onderwerpen aan het imperialisme, aan bezettingsregeringen, zoals die in Irak en Afghanistan, en aan de politieke krachten die de belangen van de werknemers en hun landen uitverkopen aan het kapitaal. Daarom zijn ze ook zo blij met de resultaten in Oekraïne, ofschoon hun favoriet het onderspit moest delven.
De ‘operatie democratie’ die de VS en de EU bevorderen via interstatelijke en internationale organisaties komt er in feite op neer dat deze landen het kapitalisme opgelegd krijgen en aan de imperialistische zegekar worden gebonden.
De politieke krachten die dit beleid steunen, goedkeuren of dulden zijn medeverantwoordelijk en medeplichtig in de ogen van de volkeren. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de periode van de Oranje Revolutie was een tijd van veel hoop, maar inmiddels is duidelijk geworden dat de overgang naar een functionerende democratie in Oekraïne zeer moeizaam blijft verlopen. Dit Parlement moet daarbij zijn eigen rol blijven spelen, zoals wij ook gedaan hebben tijdens de Oranje Revolutie zelf, alleen moeten wij nu de krachten voor vooruitgang en democratie in Oekraïne steunen. De EU verkeert in de beste positie om als eerlijke bemiddelaar, adviseur en zelfs vriend voor de Oekraïners te fungeren. Wij moeten onze betrokkenheid bij dit proces voortzetten en ik steun dan ook graag de ontwerpresolutie van vandaag. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   . – Deze resolutie stelt het ernstige probleem aan de orde dat de opgeleide elite van de derde wereld wordt weggekaapt door de ontwikkelde landen, met name in de medische sector. 
We bevinden ons in een totaal krankzinnige situatie. In mijn land, Frankrijk, heerst er een enorm tekort aan personeel doordat er onvoldoende is ingespeeld op de gezondheidsbehoeften van een vergrijzende bevolking, door de belabberde loopbaanvooruitzichten en door de toepassing van de 35-urige werkweek in de openbare ziekenhuizen. Door een blijft echter de toegang tot deze beroepen beperkt en haalt men verpleegsters en dokters uit het buitenland. Tegelijkertijd heeft de bevolking in ontwikkelingslanden geen toegang tot gezondheidszorg en sturen wij dure humanitaire missies, vaak naar afgelegen gebieden. Dit is te gek voor woorden, temeer daar de toegang tot gezondheidszorg een van de redenen voor massale clandestiene immigratie is geworden: het Franse eiland Mayotte, dat wordt overspoeld met vluchtelingen, is er een perfect voorbeeld van. 
Ik wil deze gelegenheid te baat nemen om de immigratiewet die mijnheer Sarkozy heeft ‘gekozen’, aan de kaak te stellen. Door die wet komt de grootschalige overheveling van de elite tot stand, waardoor de ontwikkeling van de landen waar die elite vandaan komt in gevaar wordt gebracht en de emigratie van de bevolking automatisch toeneemt. En dat terwijl het onderwijsstelsel op instorten staat en geen opleiding meer kan bieden aan de jeugd, die gedoemd is tot werkloosheid of tot kluswerk waar geen toekomst in zit. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De wereldwijde strijd tegen ziekten en armoede is een zeer belangrijk vraagstuk, dat een omvangrijke internationale betrokkenheid vereist. Wij zijn echter van mening dat dit vraagstuk niet moet worden aangepakt in het kader van de EU-samenwerking. Wij vinden dat de strijd tegen ziekten moet worden gevoerd door de afzonderlijke lidstaten van de Unie en in het kader van de Wereldgezondheidsorganisatie, de WHO.
De Zweedse partij Junilistan streeft naar een beperkte samenwerking binnen de EU en zou het liefst zien dat het hulpbeleid werd gerenationaliseerd. Verder zijn we ertegen dat de Unie invloed krijgt en haar invloed uitbreidt inzake vraagstukken die reeds worden aangepakt door andere internationale organisaties. Wij stemmen daarom tegen deze resolutie.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   In het verslag wordt een cruciaal aspect van de EU-hulp aan de orde gesteld, namelijk de ineffectiviteit ervan. Het standpunt van de Zweedse partij Junilistan is dat hulp niet moet worden verschaft door de EU, maar door elke lidstaat.
De hulp van de EU is, zoals de rapporteur met nadruk stelt, ondoeltreffend. Er worden relatief grote bedragen geïnvesteerd in een ontwikkelingsbeleid onder regie van de EU, maar tegelijkertijd voegt de EU nieuwe handelsbelemmeringen toe aan de reeds bestaande belemmeringen, waardoor het voor de arme landen op de wereld onmogelijk wordt om de EU-markt met hun producten te betreden. Bovendien is het gemeenschappelijke handels- en landbouwbeleid van de EU zeer schadelijk, omdat de ontwikkelingslanden vanwege de invoerrechten en de subsidies niet kunnen concurreren met hun landbouwproducten.
Als het verslag betrekking had gehad op hulp op het niveau van de lidstaten, hadden wij het natuurlijk gesteund, omdat ineffectiviteit en corruptie twee grote belemmeringen vormen voor een goede en effectieve ontwikkelingssamenwerking. Nu gaat het echter om hulp onder regie van de EU, en daarom hebben we tegen het verslag in zijn geheel gestemd. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik ben blij met dit verslag over de doeltreffendheid van hulp en de corruptie in ontwikkelingslanden. Corruptie is een nevenproduct van zwak bestuur. Aangezien bij corruptie vaak een belangrijke rol voor de staat is weggelegd, wordt corruptie soms gedefinieerd als misbruik van openbare macht voor particulier gewin. Zwakke instellingen en bestuursorganen met een beperkte verantwoordingsplicht maken het vaak mogelijk dat politici of ambtenaren misbruik maken van openbare goederen.
Ik ben ervan overtuigd dat versterking van de rol van de parlementen van essentieel belang is om hervormingen in het beheer van de overheidsfinanciën aan te zwengelen, en dat binnen het parlement mechanismen moeten worden ingesteld of versterkt waarmee de regering ter verantwoording kan worden geroepen. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil onze rapporteur gelukwensen met dit verslag over een probleem dat van cruciaal belang is voor de hulpagenda, maar dat toch vaak wordt verdoezeld. De schaal waarop geld voor ontwikkelingshulp, hoe goed bedoeld ook, corruptie in de hand werkt, is vaak schrikbarend. Wij moeten daar goed op blijven letten, zodat zowel onze belastingbetalers als de burgers van de begunstigde landen waar voor hun geld krijgen. Ik sta vierkant achter de aanbevelingen in dit verslag en zal het vandaag van harte steunen. 
De Voorzitter.
   Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd. 


De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in Zuidoost-Turkije. 
Markos Kyprianou,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is bezorgd over de gebeurtenissen in het zuidoosten van Turkije en over de uitbarstingen van geweld en de terreuraanslagen die zich naar andere steden in het land hebben uitgebreid. Wij volgen de ontwikkelingen op de voet.
Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, begon de geweldsgolf op 28 maart in de zuidoostelijke stad Diyarbakir na de begrafenis van enkele PKK-leden. Ik wil de geachte afgevaardigden eraan herinneren dat de PKK op de lijst van terreurorganisaties van de Europese Unie staat.
Op 29 maart werden de eerste slachtoffers gemeld in Diyarbakir, en in de daaropvolgende dagen werd melding gemaakt van meer dodelijke slachtoffers in de hele regio. In het weekend breidden de rellen zich ook uit naar Istanbul, waar een molotovcocktail in een volle stadsbus werd gegooid. Daarbij werden drie burgers gedood. Sindsdien zijn er nog meer dodelijke slachtoffers gerapporteerd, ook onder de veiligheidstroepen.
Laat ik er heel duidelijk over zijn dat de Europese Unie terrorisme ondubbelzinnig veroordeelt. De PKK is een terroristische organisatie. Wij zijn zeer bezorgd over de recente activiteiten van deze organisatie in Turkije. Wij voelen ons slachtoffers van deze terreurdaden. Tegelijkertijd betreuren wij echter ten diepste dat er slachtoffers zijn gevallen. Wij doen een beroep op de Turkse autoriteiten om helderheid te verschaffen over deze gebeurtenissen door een alomvattend onderzoek in te stellen, en om ervoor te zorgen dat de veiligheidstroepen de nodige zelfbeheersing tonen bij hun confrontaties met de demonstranten.
De mensen in het zuidoosten van Turkije zitten niet te wachten op geweld en confrontatie; zij willen vrede, stabiliteit en welvaart. Wij dringen er bij de Turkse regering op aan om de problemen van deze regio en de mensen daar, die overwegend van Koerdische afkomst zijn, integraal aan te pakken, en niet alleen vanuit de optiek van de veiligheid.
De Turkse regering moet maatregelen nemen die erop gericht zijn de economische, sociale en culturele mogelijkheden voor alle Turkse burgers te vergroten en te garanderen. In dit verband zien wij uit naar de follow-up van de toespraak van premier Erdogan in augustus 2005. De Commissie wijst er nog eens met nadruk op dat Turkije krachtens de politieke criteria van Kopenhagen culturele diversiteit moet waarborgen en de culturele rechten van al zijn burgers moet bevorderen, zoals is vastgelegd in het herziene toetredingspartnerschap voor Turkije dat in januari 2006 door de Raad is goedgekeurd.
Het is ook belangrijk dat Turkije de terugkeer van binnenlandse ontheemden naar hun oorspronkelijke dorpen vergemakkelijkt, een redelijke schadevergoeding beschikbaar stelt voor mensen die als gevolg van de veiligheidssituatie verlies en schade hebben geleden, en werk maakt van de afschaffing van het systeem van dorpswachters.
Wij zullen de situatie in het zuidoosten nauwgezet blijven volgen. Wij zullen deze kwesties bij de Turkse autoriteiten aankaarten in het kader van ons periodieke toezicht op de politieke criteria. Ik zie uit naar een heel interessant debat. 
Camiel Eurlings,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de situatie die wij hier vanmiddag bespreken is tragisch, omdat de recente gebeurtenissen heel slecht zijn voor Turkije en voor de Koerdische burgers in Turkije.
Wij moeten ons goed realiseren dat de PKK een terroristische organisatie is, en voor terrorisme is geen enkel excuus. Als lid van het Europees Parlement merk ik op dat het nationale parlement van Nederland er hard voor heeft geknokt om de PKK op de terrorismelijst geplaatst te krijgen. Voor terrorisme kan nooit een excuus zijn.
Tegelijkertijd moeten wij ons echter ook afvragen of al die mensen die protesteren ook werkelijk geweld voorstaan. Veel analisten hebben een heel andere conclusie getrokken. Zij zeggen dat de meeste Koerden geen geweld willen, zij willen gewoon een welvarende toekomst, met economische, sociale en culturele ontwikkelingen, binnen de Turkse staat. Meer dan ooit moeten wij nu in die mensen investeren.
In het verslag dat dit Parlement eind 2004 heeft goedgekeurd, hebben wij aangedrongen op de ontwikkeling van het zuidoosten en op meer culturele rechten voor het Koerdische volk. Het moet worden gezegd dat premier Erdogan sindsdien een aantal indrukwekkende redevoeringen heeft gehouden. In deze moeilijke tijd moeten deze woorden echter meer dan ooit worden gevolgd door daden. Wij moeten sociaal en economisch investeren, zodat de mensen en hun gezinnen een welvarende toekomst hebben, zodat zij geen geweld willen voor hun kinderen. Wij moeten investeren in meer culturele vrijheid. Als de Turkse radio en televisie meer zendtijd beschikbaar zouden stellen voor Koerdische programma’s, dan zou Roj-tv in Denemarken niet meer zo belangrijk zijn.
Het systeem van dorpswachters moet inderdaad worden afgeschaft en ontheemden moeten worden geholpen bij de terugkeer naar hun geboortestreek.
Nu is het tijd voor wijsheid in plaats van grote woorden. Het is tijd dat de Turkse regering gesprekspartners zoekt die bescheiden zijn en vrede willen. Ik noem de heer Baydemir en de heer Türk, de covoorzitter van de DTP. Deze mensen moeten zich blijven uitspreken tegen geweld; maar als zij dat dan doen, laat de Turkse regering dan ook met hen samenwerken in plaats van hen, zoals de minister van Binnenlandse Zaken doet, met een proces te dreigen. Volgens mij zijn samenwerking en wijsheid de juiste weg. Laten wij ervoor zorgen dat de Koerdische burgers zich thuis voelen in één Turkse staat. Dat is de enige oplossing. 
Emine Bozkurt,
   . – Voorzitter, Turkije gaat de Fractie van de Europese socialisten aan het hart. Hartverscheurend is het dan ook om te zien dat het land momenteel wordt geteisterd door geweld. De PSE-Fractie roept op om verdere escalatie van het geweld te voorkomen. In dit verband verwelkomen we de woorden van premier Erdoğan, die heeft aangegeven het tij van geweld te willen keren door meer democratische en economische hervormingen te bewerkstelligen.
Hij heeft hiermee een hand uitgestoken naar de Koerdische gemeenschap, een hand die moet worden aangenomen. De PSE-Fractie onderstreept ook de oproep van de burgemeester van Diyarbakir aan die Koerden die geweld gebruiken, om hiervan af te zien, want de PSE-Fractie wijst excessief geweld definitief af. Als het geweld ophoudt dan kunnen en moeten de tanks vertrekken uit de straten van de steden en de dorpen in het zuidoosten. Tanks in de straten is niet wat de mensen in Europa willen zien, als ze denken over de mogelijke toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Ik wil benadrukken dat iedereen in Turkije, ook de Koerden, baat heeft bij een ononderbroken proces op weg naar het Turkse lidmaatschap van de Europese Unie. De bescherming van en het respect voor de mensenrechten van iedereen in Turkije, is namelijk een absolute voorwaarde voor lidmaatschap van de Europese Unie.
We moeten nu het onderhandelingsproces niet laten saboteren door provocateurs nog voordat het goed en wel begonnen is. Het is jammer dat het huidige geweld een periode van toenadering onderbreekt, want er waren al vorderingen gemaakt. Koerdische tv was bijvoorbeeld een van de nieuwe maatregelen die de regering van Turkije mogelijk heeft gemaakt. De afspraken die er waren voordat het recente geweld uitbrak, moeten worden uitgebreid en vooral worden geïmplementeerd. Papier moet praktijk worden.
Tenslotte, nog enkele woorden voor de slachtoffers. Zij moeten worden betreurd en er wordt terecht om hen gerouwd. Laten we voorkomen dat er meer slachtoffers vallen. Maak van dit moeilijke moment in Turkije een kans voor een nieuw gevoel van saamhorigheid in het land, saamhorigheid die hard nodig is op de lange en moeilijke weg naar het lidmaatschap van de Europese Unie. 
Sarah Ludford,
   . Mijnheer de Voorzitter, er is duidelijk sprake van een onzalige - zij het onbedoelde en niet erkende - alliantie tussen de Turkse veiligheidstroepen, de PKK en de Europese tegenstanders van toetreding van Turkije. Allemaal werken zij op hun eigen wijze de vorderingen van Turkije op de weg naar de Europese Unie tegen.
De Turkse politie en het leger dienen de belangen van de Turkse regering niet met hun gebruik van excessief geweld tegen de demonstranten in Diyarbakir en andere steden. Die regering heeft geen democratische controle over de 'diepe staat'. De militairen hebben er in feite belang bij dat het geweld voortduurt, omdat daardoor hun macht, hun rol en hun financiële positie worden versterkt.
De PKK bedient zich inderdaad van terroristische methoden en heeft ongetwijfeld voor een deel het recente geweld uitgelokt en aangewakkerd, maar de doelstellingen van deze organisatie, namelijk erkenning van de culturele, linguïstische en politieke identiteit van het Koerdische volk, worden door veel Koerden die tegen geweld zijn wel gedeeld. In die zin worden de PKK-strijders gezien als vrijheidsstrijders. De uitdaging is de fanatieke voorstanders van geweld en degenen die via democratische middelen een politieke oplossing willen bereiken, van elkaar te scheiden, en dat is waar de Turkse autoriteiten falen.
De gematigde oproepen van mensen als Ahmet Türk en Osman Baydemir, de burgemeester van Diyarbakir, om een einde te maken aan het geweld en politieke gesprekken te beginnen, vormen een zeer hoopvolle ontwikkeling van de afgelopen dagen. Ik vind het nogal teleurstellend dat de Commissie op geen enkele wijze heeft aangegeven dat zij de Turkse regering wil aanmoedigen om deze koers te volgen, de weg niet alleen van sociaal-economische vooruitgang, die duidelijk ook nodig is, niet alleen van erkenning van linguïstische en culturele rechten, maar ook van werkelijke gesprekken over politieke dialoog en een politieke oplossing in de Koerdische regio in het zuidoosten van Turkije in het kader van de opbouw van de Turkse staat.
Het lijkt erop dat de Commissie ervoor terugschrikt om de Turkse regering die aanmoediging te geven. Wij moeten met zijn allen premier Erdogan te hulp komen en hem aanmoedigen door te gaan met waar hij afgelopen augustus mee leek te beginnen, maar waarin hij is blijven steken, ongetwijfeld vanwege het leger. Wij moeten hem helpen de politieke dialoog over een oplossing op gang te brengen. 
Cem Özdemir,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik dank de commissaris voor zijn toespraak. Ik wil namens mijn fractie onze grote bezorgdheid uitspreken over de situatie in Turkije waarover wij in de media horen. In de afgelopen week zijn ten minste vijftien mensen omgekomen bij confrontaties tussen demonstranten en Turkse veiligheidstroepen in het zuidoosten en bij terreuraanslagen in Istanbul. Wij veroordelen het gebruik van disproportioneel geweld door de politie in Diyarbakir en Kiziltepe ten sterkste.
Tegelijkertijd hebben wij echter ook geen goed woord over voor de provocaties van de PKK, wier leiders het geweld en de onlusten moedwillig aanwakkeren. Nadat drie gemeentelijke bussen in Istanbul in brand waren gestoken zonder dat er slachtoffers vielen, kwamen zondagavond bij een aanslag op een bus twee zusjes om het leven. De meerderheid van de Koerden wil een fatsoenlijk leven in de steden opbouwen of naar hun dorpen terugkeren. Zij mogen niet worden gegijzeld door cynische leiders die nauw gelieerd zijn aan de militaire tak van de PKK, die het conflict wil laten escaleren, en door sommigen in de 'diepe staat' in Turkije.
In het licht van de recente gebeurtenissen hebben wij het gevoel dat sommige van onze collega’s in het Europees Parlement niet het hele verhaal hebben verteld in de e-mails die de laatste tijd zijn rondgestuurd. Zij suggereren dat er sprake is van een zwart-wit tegenstelling, waarbij geen enkele Turk bereid is de Koerden meer rechten te geven en iedere Koerd een onderdrukt slachtoffer is. Daarom is het mijns inziens belangrijk dat wij de aandacht vestigen op het debat dat momenteel gaande is in het maatschappelijk middenveld in Turkije, tussen intellectuelen van Turkse en Koerdische afkomst.
Zij hebben het volgende gezegd: (i) de Koerdische identiteit in Turkije moet nu eindelijk officieel door de Turkse staat worden erkend; (ii) het beleid gericht op assimilatie van de Koerden is volledig mislukt; (iii) de Turkse staat moet het vertrouwen van de Koerden en van alle burgers in Turkije terug zien te winnen; en (iv) er kan geen vreedzame oplossing komen als men blijft vasthouden aan de PKK als officiële onderhandelingspartner van de staat, want dat zal de PKK niet worden.
Tot slot citeer ik een voormalige burgemeester van Diyarbakir, die onlangs heeft gezegd: "Als wij hier werkelijke vrede willen, moet de PKK zich aan de nieuwe situatie in de wereld aanpassen. De Turkse staat wordt democratischer. Dat moet de PKK ook doen. Zij moet het idee van de gewapende strijd opgeven en een respectvolle dialoog aangaan met Koerden die er anders over denken. Zij moet ook nieuwe leiders kiezen. Deze organisatie werd opgericht met een koudeoorlogmentaliteit. Zij moet zich ontwikkelen." 
Feleknas Uca,
   . – Mijnheer de Voorzitter, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links en vooral namens mijn collega, de heer Agnoletto, wil ik uiting geven aan mijn afschuw over de onlusten in Zuidoost-Turkije. Sinds meer dan een week bereiken ons verschrikkelijke beelden en verschrikkelijke berichten uit een land waarmee de EU in oktober 2005 toetredingsonderhandelingen is begonnen, waarmee mijn fractiegenoten en ik toentertijd hebben ingestemd. De Turkse regering heeft sinds het begin van de toetredingsonderhandelingen met de EU weliswaar een hervormingsproces op gang gebracht, maar dit is onvoldoende om de maatschappelijke en politieke problemen en conflicten in dit land op te lossen.
Wat dit betreft zou één ding voor Turkije en voor ons allen duidelijk moeten zijn, namelijk dat de democratische tekorten van Turkije nauw verbonden waren en zijn met het Koerdische vraagstuk. Zolang Turkije dit probleem probeert op te lossen met militaire middelen, door de burgerbevolking en de vrijheid van mening en meningsuiting te onderdrukken, zal er in dit land geen vrede en zodoende geen basis zijn voor een democratische staat. De kloof die door de samenleving loopt, mag niet nog dieper worden zodat hij onoverbrugbaar wordt.
Het Turkse staatshoofd, de heer Erdogan, heeft de moorden op vrouwen en kinderen omschreven als noodzakelijke acties tegen de instrumenten van het terrorisme. Tot nu toe zijn vijftien mensen omgekomen, onder andere drie kinderen, van wie het jongste pas drie jaar oud was. Van de 278 personen die in Diyarbakir worden vastgehouden, zijn er 91 jonger dan achttien jaar. Als de Turkse veiligheidstroepen blijven schieten op burgers in Diyarbakir, Batman, Mardin en in vele andere Koerdische steden en als het dodental blijft stijgen, wordt die kloof breder en wordt het steeds moeilijker een vreedzame oplossing te bereiken.
Het is nu hoog tijd dat de Commissie en de Raad alle hun ter beschikking staande middelen gebruiken om Turkije ertoe te bewegen een eind te maken aan het geweld. We moeten erover discussiëren of de toetredingsonderhandelingen kunnen worden opgeschort als de Turkse regering en het Turkse leger democratische beginselen met voeten blijven treden en de mensenrechten blijven schenden. Ik eis dat een ad-hocdelegatie naar Turkije wordt gestuurd om tot op de bodem uit te zoeken wat daar gebeurt. Ik doe een beroep op allen die betrokken zijn bij dit conflict, om onmiddellijk te stoppen met het geweld, en ik roep de Turkse regering op de wettelijk gekozen vertegenwoordigers van de Koerden te accepteren als onderhandelingspartner en de recente aanklachten tegen hen te seponeren.
Wij kunnen en mogen niet langer tolereren dat twintig miljoen Koerden hun politieke en culturele rechten alsmede hun sociale en maatschappelijke medezeggenschap worden ontzegd. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de houding van de Turkse autoriteiten ten aanzien van de huidige gebeurtenissen in Diyarbakir en het crisismanagement in het zuidoosten van Turkije zijn onaanvaardbaar vanuit het gezichtspunt van het Europees Parlement. Een Turkije dat geen respect opbrengt voor de 12 miljoen Koerden die op zijn grondgebied leven, zal ook de culturen en godsdiensten van de landen van de Europese Gemeenschap niet respecteren.
Het zelfvertrouwen van de Turkse premier, Recep Erdogan, grenst aan arrogantie.
Laat hem zich niet verbeelden dat de Europese Unie ook maar enige verplichtingen heeft jegens Turkije. Ik geloof, commissaris, dat juist het tegendeel het geval is. Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Unie, op basis van het besluit om de onderhandelingen te beginnen met Turkije, nu het recht heeft om deze onderhandelingen op te schorten. 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, helaas zijn wij getuige van geweld in Zuidoost-Turkije. Vol afschuw zien wij hoe soldaten en onschuldige burgers in Turkije worden vermoord. Daaruit mogen wij echter niet de conclusie trekken dat dit het enige probleem is in Turkije. Er doet zich tevens een enorm probleem voor bij de rechten van de Koerden, dat wij in het debat van vandaag niet onder het tapijt mogen vegen.
Turkije heeft gekozen voor een perspectief, voor een Europees perspectief. Dankzij dit perspectief kon de afgelopen jaren vooruitgang worden geboekt op het gebied van de mensenrechten van de Koerden, wier bestaan enkele jaren geleden zelfs niet erkend werd.
Deze ontwikkeling mag echter niet tot stilstand komen. Het onbeheerste optreden van het leger van de laatste tijd mag er niet toe leiden dat de Koerden de rechten worden ontnomen die zij moeten hebben als Turkije lid wil worden van de Europese Unie. Zij moeten dezelfde rechten hebben als de burgers van de Europese landen.
Premier Erdogan heeft recentelijk verklaard: “Wij wijken niet af van ons doel inzake democratie en ontwikkeling. Wij zullen zorgen voor meer vrijheden, meer democratie, voor sociale bescherming, rechten en rechtvaardigheid”. Dit is een juiste verklaring, maar het mag niet bij een verklaring blijven: dit moet ook hard worden gemaakt.
Er zijn maatregelen nodig op drie niveaus: (i) er zijn rechten nodig, (ii) er is economisch en sociaal beleid nodig en (iii) het leger, dat een ongecontroleerde macht is, moet worden beteugeld. Als Turkije daarin slaagt, zal het zijn Europees perspectief serieus hebben genomen. Als Turkije zijn beloften nakomt op dit gebied en op alle andere gebieden, en als het dus dat doet wat de Europese Unie vraagt, dan zal dat goed zijn, niet alleen voor de Koerden maar voor alle andere inwoners van Turkije.
Turkije mag derhalve niet aarzelen. De woorden van de heer Erdogan moeten van nu af aan geheel stroken met de daden. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tot onze grote ongerustheid zien wij hoe het geweld en de terreur door het Turkse leger en de PKK opnieuw oplaaien. Daarom moeten wij mijns inziens met dit debat een boodschap de wereld in sturen en duidelijk maken dat wij de tegen onschuldige burgers in Istanbul en andere steden gerichte terreurdaden, maar ook het militair geweld van de Turkse repressiemacht tegen de Koerdische bevolking veroordelen.
Verantwoordelijk voor de situatie in Zuidoost-Turkije zijn de krachten die aansturen op een oorlogslogica, op een logica van militaire overheersing ten koste van alles. De verstokte overheid en het leger gebruiken het optreden van de PKK als een voorwendsel om hun bemoeienis met het politieke leven voort te zetten en om voorwaarden te creëren voor de oplossing van het Koerdisch probleem. Anderzijds gebruikt de PKK de ernstige economische en sociale problemen, de onderontwikkeling en de armoede om de cyclus van geweld en bloedvergieten in stand te houden.
Het is een feit - en het zou een politieke fout zijn dat te onderschatten - dat het Europees perspectief van Turkije de weg heeft geopend voor hervormingen door de regering van de heer Erdogan. De hervormingen zijn echter nog maar pas begonnen; ze zijn nog lang niet af en staan in het teken van de historische angst die het Turkse leger koestert voor het Koerdische volk.
Wij moeten consequent en vastberaden steun geven aan de culturele, linguïstische en educatieve rechten van de Koerdische gemeenschap. Wij moeten de politieke rechten steunen en aandringen op een verandering van het kiesrecht, dat een democratische vertegenwoordiging van de Koerdische gemeenschap in het politieke leven van Turkije verbiedt.
De Turkse politieke leiding en de regering-Erdogan moeten moedige en vastberaden stappen zetten. Zij zijn verantwoordelijk voor de voltooiing van de hervormingen en voor een soepele politieke, economische en sociale integratie van het Koerdische volk. Een strategie van vreedzame conflictregeling veronderstelt echter dat een dialoog ontstaat tussen beide partijen, dat beide kanten de logica van een militair conflict en een militaire oplossing afzweren. Het Koerdisch probleem kan niet met repressie en geweld worden opgelost, maar alleen met een democratische dialoog, met ontwikkeling en volledige eerbiediging van de rechten van het Koerdische volk.
De Europese Unie heeft haar eigen politieke verantwoordelijkheid en moet een geïntegreerde strategie voor het Koerdisch probleem in Turkije opstellen. Daarbij moet zij:
- het Europees perspectief standvastig en consequent blijven ondersteunen, en tegelijkertijd toezicht blijven uitoefenen op de naleving door Turkije van zijn verplichtingen, zonder hieraan concessies te doen en zonder opportunistisch te zijn;
- haar steun aan de territoriale integriteit en eenheid van de Turkse staat opnieuw bevestigen en alle afscheidingspogingen die de PKK met zijn uitzichtloze strategie onderneemt, veroordelen;
- initiatieven ontplooien om een democratische dialoog op gang te brengen over een politieke oplossing van het Koerdische probleem en de rol en rechten van de Koerdische gemeenschap in de Turkse instellingen en samenleving verzekeren.
Tot slot moet de Europese Unie, in samenwerking met de Turkse en Koerdische instanties, een bijdrage leveren aan de totstandkoming en verwezenlijking van programma’s voor economische en sociale wederopbouw, opdat armoede en onderontwikkeling kunnen worden bestreden, de instellingen en het maatschappelijk middenveld kunnen worden versterkt en de gematigde, democratische politieke krachten in het Zuidoosten van Turkije steun krijgen. 
Marios Matsakis (ALDE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, de situatie in het zuidoosten van Turkije is inderdaad buitengewoon verontrustend, maar dat zou niemand hoeven te verbazen. Geweld en grove schending van de mensenrechten, vooral door de Turkse staat, zijn in die regio al decennia lang min of meer aan de orde van de dag, en dat zal nog jaren voortduren tenzij de Turkse regering erkent dat zij het probleem van de Koerden niet simpelweg kan laten verdwijnen door de generaals van het leger de vrije hand te geven om het op te lossen op de enige manier die zij kennen: door bruut geweld.
De Turkse regering moet inzien dat de mensenrechten van de miljoenen Koerden die in de regio wonen volledig geëerbiedigd moeten worden. Zij moeten het recht krijgen hun eigen taal, het Koerdisch, te gebruiken, en hun eigen tradities en cultuur in ere te houden. Verder moet de Turkse regering accepteren dat de Koerden recht hebben op een zekere mate van autonomie. Als over dergelijke zaken zou worden onderhandeld, zou dat geen nadelige gevolgen hebben voor het welzijn van het Turkse volk; doordat het zou leiden tot langdurige stabiliteit, zou het juist vrede en welvaart brengen voor heel Turkije. Bovendien moet de Turkse regering de moedige stap zetten om in te gaan op het recente verzoek van de leider van de Koerdische Democratische Partij, Masoud Barzani, om de federale structuur van Irak te accepteren en een algemene amnestie af te kondigen voor militante PKK-leden.
De regering van de heer Erdogan heeft signalen afgegeven dat hij drastische democratische hervormingen in Turkije wil doorvoeren. Wij weten dat zulke hervormingen op sterk verzet stuiten van het machtige militaire establishment. Het Turkse volk moet inzien dat de werkelijke vijanden van Turkije in feite degenen zijn die veranderingen tegenhouden. De heer Erdogan voert een moeilijke en gevaarlijke strijd tegen de generaals. Wij moeten hem aanmoedigen en steunen, want als de generaals winnen, zal de ontwikkeling van Turkije in de richting van democratisering tot stilstand worden gebracht, evenals zijn vorderingen op de weg naar toetreding tot de EU, en zal het land weer wegzinken in de achterlijkheid van een totalitair militair bewind. 
Alyn Smith (Verts/ALE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, als begunstiger van de campagne Vrede in Koerdistan en bestuurslid van de Civiele Commissie EU-Turkije (EUTCC) beschouw ik mijzelf als belanghebbende in dit debat. Ik sta vierkant achter de opmerkingen van mijn fractiegenoot, de heer Özdemir, over de dialoog en over het feit dat het bij dit proces geen kwestie is van zwart of wit. Alle partijen hebben hun tekortkomingen en wij moeten in dit Parlement doorgaan met daar waar nodig aan te moedigen en daar waar nodig kritiek te leveren. Ik wil benadrukken dat wij ook onze eigen integriteit in het oog moeten houden en ervoor moeten zorgen dat onze legitieme zorgen over het pijnlijk trage tempo van de voortgang van het vredesproces binnen Koerdistan en Turkije als geheel, niet onbedoeld een signaal worden naar diegenen in dit Parlement en in de EU die meer tegen het EU-lidmaatschap van Turkije dan voor democratie zijn.
De criteria van Kopenhagen vormen de routekaart. De criteria van Kopenhagen inzake de erkenning van culturele, historische en politieke rechten zijn duidelijk, die liggen al vast. Wij moeten in dit Parlement onze eigen handen schoon houden. De EU moet als kampioen van de dialoog en de democratie blijven vasthouden aan haar eigen beginselen en haar eigen rol als eerlijke, onpartijdige bemiddelaar, die waar nodig kan helpen of bekritiseren. 
Frederika Brepoels (PPE-DE ). –
   Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, het is duidelijk dat sinds de Europese Unie de toetredingsonderhandelingen met Turkije is opgestart, ons wekelijks berichten bereiken van geweld en grove schendingen van de mensenrechten. U heeft zelf een lijstje opgesomd, maar ik wil toch even uw aandacht vragen voor de brute moord op de bejaarde ouders van de voorzitter van het Koerdisch Instituut in Brussel, zonder natuurlijk de andere slachtoffers tekort te doen.
In een eerste reactie stelt commissaris Rehn dat hij vast vertrouwen heeft in de Turkse overheid. Ik vind dat toch nogal een vreemde houding, aangezien steeds meer elementen wijzen op een actieve betrokkenheid van diezelfde autoriteiten. Ik weet niet of u het rapport heeft gezien van de mensenrechtenorganisatie IHD over de moord op het echtpaar Ferho en ook het gerechtelijk onderzoek naar de bomaanslag in Şemdinli. Die wijzen beide in de richting van het Turkse leger. Toen een openbare aanklager enkele weken geleden de directe betrokkenheid van de nummer twee en ook de kandidaat-stafchef van het leger wilde onderzoeken, werd dit door de legerleiding meteen afgeblokt. Dit zijn dus de autoriteiten waar de Europese Commissie alle vertrouwen in heeft.
Nu, mijnheer de commissaris, deze gebeurtenissen leggen toch wel op een pijnlijke manier bloot dat Turkije geenszins streeft naar een vreedzame oplossing van dit conflict met de Koerden. Turkije weigert simpelweg de culturele en democratische rechten op zelfbeschikking van de Turkse Koerden te erkennen. Een land dat 15 miljoen van zijn burgers alle politieke en culturele rechten ontzegt, is voor mij geen democratie. Een land waarvan de autoriteiten actief betrokken zijn bij grove schendingen van mensen- en volkerenrechten, is voor mij ook geen rechtsstaat. Het negeren van die realiteit en ook het uitblijven van een krachtig signaal van Europa maken ons ook medeplichtig.
Ik zou eens echt willen weten wat de Commissie terzake gaat ondernemen. Zal commissaris Rehn nu eindelijk, zoals hij beloofd heeft, in de associatieovereenkomst de bescherming van de minderheden opnemen of niet? Ik denk dat het aangaan van een rechtstreekse en structurele dialoog door de Europese Unie - aangezien Turkije het niet doet of niet wil - met vertegenwoordigers van de Koerdische gemeenschap in Turkije in dezen reeds een heel belangrijke stap zou kunnen zijn. Ik zou graag uw visie hierover horen. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als de Koerdische extremisten de mensen in het zuidoosten van Turkije werkelijk een dienst willen bewijzen, dan doen ze dat volgens mij het beste door hun campagne van geweld en terrorisme te staken. Kenmerkend voor terroristische campagnes is wel dat de slachtoffers bijna altijd gewone burgers zijn die niets anders verlangen dan een eerlijke kans om kinderen groot te brengen in een sfeer van vrede, stabiliteit, vrijheid en groeiende welvaart. Dat is niet mogelijk als terroristen en opstandelingen voor hun eigen egoïstische doeleinden Koerdische gemeenschappen in eigen land en daarbuiten mobiliseren, onderdrukken en intimideren en de internationale opinie tegen de Turkse autoriteiten opzetten. Ik kan me niet voorstellen dat er veel vrijheid is in de gebieden die door de PKK gecontroleerd worden.
De PKK, een organisatie die uit de Koude Oorlog stamt, kondigt af en toe een staakt-het-vuren af. Het meest recente staakt-het-vuren werd in augustus aangekondigd en heeft niet meer dan een maand geduurd. Daarna heeft de PKK zijn campagne van moord en geweld voortgezet. Zoals de commissaris en een aantal andere sprekers hebben opgemerkt zijn er sinds het afgelopen weekend tussen de tien en twintig mensen omgekomen ten gevolge van terroristisch geweld. Het terrorisme heeft in al deze jaren bij elkaar tienduizenden slachtoffers geëist.
Er wordt nu met Turkije onderhandeld over toetreding tot de EU. Dat gegeven speelt mee in de campagne van de PKK. De PKK is niet geïnteresseerd in een stabiel, bloeiend en democratisch, op het Westen gericht Turkije. De PKK wil een klein marxistisch staatje, om dan in het verleden te leven.
Uiteraard willen wij dat Turkije in zijn pogingen om het land te moderniseren hervormingen doorvoert; uiteraard willen wij dat de economische situatie in het zuidoosten van Turkije verbetert. Ik heb te doen met mensen die in angst en armoede leven. Wij geloven dat aan de gerechtvaardigde eisen van de Koerden op een billijke wijze tegemoet moet worden gekomen – via onderhandelingen. Dat kan niet in een sfeer van geweld of onder een voortdurende dreiging van geweld.
De Koerdische extremisten moeten het terrorisme afzweren. Dan kunnen de Turkse autoriteiten reageren met gebaren van goede wil. 
Markos Kyprianou,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de leden van dit Parlement graag bedanken voor deze interessante discussie. Ik heb met belangstelling naar uw opmerkingen geluisterd en zal daarmee rekening houden.
Ik denk dat we het er wel over eens zijn dat de toestand in het zuidoosten van Turkije ernstig is. Wij hopen daarom allemaal dat er een alomvattende strategie voor deze situatie wordt ontwikkeld. Die strategie moet niet uitsluitend rekening houden met overwegingen van veiligheid, hoe gerechtvaardigd die ook zijn; ze zal ook aandacht moeten hebben voor de sociale en economische ontwikkeling van de regio en de mogelijkheden om culturele rechten tot uitdrukking te brengen.
Ik wil graag verwijzen naar een toespraak van eerste minister Erdogan van 2005, dezelfde toespraak waar ik het zojuist ook al over heb gehad. Daarin benadrukte de eerste minister dat er een democratische oplossing moet worden gevonden voor wat hij de “Koerdische kwestie” noemt. De Commissie zal de Turkse regering en de eerste minister aanmoedigen om op basis van de belofte die ze tijdens deze in Diyarbakir gehouden speech gedaan hebben stappen te ondernemen.
De stabiliteit van de regio is een absolute voorwaarde voor het formuleren van een antwoord op deze problemen. De voortzetting van de terroristische aanvallen is daarom heel gevaarlijk. Het is echter ook heel belangrijk dat de autoriteiten en de veiligheidstroepen terughoudendheid betrachten en in de omgang met de burgers geen overdadig geweld gebruiken.
Ik wil ook graag iets zeggen over een aantal kwesties die u hier aan de orde heeft gesteld. Wat de incidenten in Semdinli betreft: ik kan u vertellen dat er een onderzoek is ingesteld en dat zowel de gerechtelijke autoriteiten als het parlement wachten op de resultaten van dit onderzoek. We zullen de ontwikkelingen blijven volgen.
U vraagt of er vooruitgang is geboekt. We blijven er bij de Turkse regering op aandringen de hervormingen voort te zetten en de Koerden meer rechten te gunnen. Dan heb ik het nu over een recente – en positieve – ontwikkeling: het feit dat er op de televisie en radio nu op gezette tijden uitzendingen in de Koerdische taal worden toegestaan. Wij hopen dat er in dit opzicht meer zal volgen.
Ik kan u verzekeren dat we de toestand in het zuidoosten zullen blijven volgen. Al deze ontwikkelingen zullen met de Turkse autoriteiten worden besproken: het maakt deel uit van de controle op de politieke criteria die we regelmatig uitvoeren. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Darfour(1).
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben herhaalde malen gesproken over de situatie in Darfour, sinds enige tijd echter niet meer, hoewel de situatie daar helaas dramatisch is verslechterd. Alleen al in de weinige maanden sinds het begin van dit jaar zijn volgens de heer Egeland, de voor Darfour verantwoordelijke adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties, meer dan 200 000 mensen verdreven uit hun geboortestreek en meer dan 96 dorpen platgebrand – meer dan een jaar na een internationaal initiatief om hieraan een eind te maken. Hieruit blijkt hoe ongelooflijk zwak de internationale gemeenschap is als het gaat om Darfour, en het feit dat de adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties zelfs werd belet naar het crisisgebied te reizen, toont aan dat het regime in Khartoem de internationale gemeenschap schaamteloos uitdaagt, negeert en belachelijk maakt.
Daarom is het hoog tijd dat wij ophouden alleen maar af en toe stilletjes te protesteren. De Verenigde Naties, de NAVO, de Verenigde Staten, de Europese Unie en de Afrikaanse Unie moeten veeleer samen aan één tafel gaan zitten om eindelijk een gezamenlijk beleid ten aanzien van Darfour te voeren, dat meer omvat dan papieren resoluties. Wij moeten aanzienlijk massaler interveniëren dan we tot nu toe hebben gedaan.
Het spreekt vanzelf dat hier in de eerste plaats een taak is weggelegd voor de Afrikaanse Unie, maar wij kunnen ons niet afzijdig houden terwijl openlijk volkerenmoord wordt gepleegd – zoals de Verenigde Staten openlijk hebben gezegd, hoewel ze hieruit niet de nodige conclusies hebben getrokken. We hebben hier gewoonweg te maken met genocide. Wij organiseren momenteel droevige bijeenkomsten waarop we het begin herdenken van de genocide in Rwanda en Burundi – toen hebben we ook de andere kant op gekeken. Nu zegt iedereen dat we toen hadden moeten ingrijpen. Wij bevinden ons thans in een vergelijkbare situatie: wij kijken de andere kant op, wij handelen niet, wij maken geen gebruik van de toch al schaarse middelen die ons ter beschikking staan, maar laten het bij verbale protesten.
Hierdoor wordt Darfour niet alleen een schandvlek voor het Soedanese regime, maar ook voor de internationale en Europese instellingen. Daarom verheugt het mij dat wij in dit Parlement weer spreken over dit onderwerp. Wij moeten gewoonweg inzien dat normale of ook maar enigszins normale betrekkingen met Soedan alleen maar mogelijk zijn wanneer dit land zich voor één keer houdt aan zijn toezeggingen en de internationale instellingen toestaat hun werk te doen. 
Fiona Hall (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, toen we in september 2004 in het kader van een missie van de Commissie ontwikkelingssamenwerking een bezoek aan Darfour brachten, waren we geschokt toen we daar met eigen ogen konden zien dat mensen in het kreupelhout schuilden omdat hun dorp was gebombardeerd. We hebben destijds aangedrongen op een sterkere rol van de waarnemersmissie van de Afrikaanse Unie. En die missie heeft in oktober 2004 inderdaad opdracht gekregen burgers die rechtstreeks gevaar liepen te beschermen.
We zijn nu achttien maanden verder en de bombardementen, aanvallen en verkrachtingen gaan helaas gewoon door, ondanks de inspanningen van de Afrikaanse Unie, die in Abuja vredesonderhandelingen voert en in Darfour fysiek aanwezig is. Er zijn eenvoudigweg niet voldoende troepen van de Afrikaanse Unie om het geweld onder controle te houden. Vooral bij de grens met Tsjaad en in de corridor tussen Tawila en Graida is het geweld intens. Daarom moet de VN zo spoedig mogelijk in Darfour worden ingezet.
De Verenigde Naties moeten de Afrikaanse Unie gedurende de laatste fase van haar mandaat steunen en bereid zijn de vredesmissie in oktober 2006 over te nemen.
De regering van Soedan beweert dat dit kolonialisme is. Dat is het niet. Het is de treurige erkenning dat eerdere initiatieven om het geweld in te tomen zijn mislukt. Zelfs de humanitaire hulp in Darfour wordt nu bedreigd, aangezien de toegang tot de humanitaire organisaties wordt geblokkeerd. Meer dan 3,5 miljoen mensen zijn afhankelijk van voedselhulp en medische assistentie. We moeten iets ondernemen – het geweld moet ophouden. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, sinds ik voor het eerst in het Parlement werd verkozen, discussiëren wij over de situatie in Soedan. Wat gebeurt daar? Stel je voor dat een van je vrienden wordt gedood en wat voor een tragedie en ellende dat is. Stel je dan voor dat er in dit conflict nu al 180 000 vrienden zijn gedood. Stel je voor dat het huis van een vriend in brand wordt gestoken en dat hij uit zijn huis wordt verdreven, wat voor een gevoel is dat? Stel je dan voor dat zijn tranen op dit moment in Darfour met twee miljoen worden vermenigvuldigd. Stel je voor dat een familielid wordt verkracht, en dat dat tienduizenden keren wordt herhaald. Dat is de omvang van de humanitaire ramp die Soedan heeft getroffen
Wat doet de regering daar nu aan? In de ene resolutie na de andere eisen wij dat ze de Janjaweed-guerrilla ontwapent, maar er gebeurt niets. In de ene na de andere resolutie eisen we dat ze samenwerkt met de internationale gemeenschap om haar eigen bevolking te helpen, maar er gebeurt heel weinig. De zaak wordt er niet beter op doordat men weigert om de afgezant van de Verenigde Naties, Jan Egeland naar Darfour te laten reizen als hij dat passend acht. De Commissie geeft reeds op dit moment 160 miljoen euro aan hulp, en mijn eigen land 330 miljoen Zweedse kroon. Wil dit geld enig nut hebben, dan is het vereist dat de regering samenwerkt, en niet dat ze onze inspanningen tegenwerkt. Ik vind dat we een wapenembargo moeten invoeren, ongeacht wat Rusland en China zeggen, en dat alle landen die zich achter dat wapenembargo scharen elkaar moeten helpen en eraan moeten bijdragen dat een schending van het embargo wordt voorkomen.
Verder is het absurd dat vrouwen die zich tegen verkrachting verzetten gevangen worden gezet, en de betrokken vier vrouwen moeten natuurlijk onmiddellijk worden vrijgelaten. 
Margrietus van den Berg (PSE ),
   . – Voorzitter, commissaris, in Darfour zijn miljoenen mensen op de vlucht. De vluchtelingenkampen zitten bomvol als gevolg van massale en chaotische vluchtbewegingen van mensen in nood, aangevallen door de rebellen en door de Janjaweed, vaak met afgrijselijke verhalen van plundering en verkrachting. Een uitzichtloze situatie met een Afrikaanse Unie die te zwak is en een Soedanese regering die de Janjaweed lijkt te steunen en aan de internationale rechtsorde, vertegenwoordigd door de Afrikaanse Unie en de Verenigde Naties, geen kans lijkt te willen geven. Daarin lijkt ze nog gesteund te worden door China en Rusland.
Gisteren werd bekend dat Jan Pronk, speciaal gezant van de VN in Darfour, zijn functie opheeft. Als zelfs Jan Pronk, die ik ken als een onverbeterlijke doorzetter en optimist, geen kans meer ziet voor het vredesproces, dan is het echt tijd om de noodklok te luiden. In Darfour woedt een ongekend wreed conflict waarin de Europese Unie de mogelijkheid heeft te tonen wat haar rol buiten Europa kan zijn. Deze week worden de honderd dagen van de genocide in Rwanda hier in een fototentoonstelling getoond. Die gebeurtenis is het symbool voor het falen van de hele internationale gemeenschap.
Nu worden we opnieuw op de proef gesteld. China en Rusland blokkeren iedere actie. De Afrikaanse Unie probeert de Soedanese regering alsnog mee te trekken, maar het is te weinig, te laat en het duurt te lang. Nu is het aan de Europese trojka om met geld en ondersteuning van de vredesmacht van de Afrikaanse Unie daadwerkelijk aanwezig te zijn met logistieke steun, toegang tot voedselhulp en bescherming van burgers. Deze chaotische moordpartij, gekenmerkt door een ongekend wrede belangenstrijd, moet nu eindelijk eens stoppen. De oproep, vandaag van ons parlement, in een uitstekende gezamenlijke resolutie geeft daartoe een duidelijke richting en impuls aan Solana, de Raad, de Commissie en onze regeringen. De geloofwaardigheid van Europa's rol in de wereld staat op het spel. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ),
   – Het is vreemd dat er niet veel over Darfour werd gesproken, totdat er olie in zuidelijk Sudan werd gevonden. Landbouwers onderhielden hun akkers, veetelers hoedden hun vee. Het is duidelijk dat de regio Darfour op sommigen een bijzondere aantrekkingskracht uitoefent. Afscheidingspogingen van potentieel rijke regio’s in Afrika zijn niets nieuws. Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan Biafra, Katanga en andere problematische delen van een continent dat rijk is aan natuurlijke hulpbronnen. Daar waar die rijkdom ontbreekt, doen zich niet van die omvangrijke problemen voor. Hoe dan ook zullen we zeker niet alleen Russische en Chinese wapens in de regio aantreffen, en ook in de buitenlandse militaire bases in Tsjaad zullen we wapens uit andere landen aantreffen.
Interessant is dat we ons zorgen maken over het feit dat de secretaris-generaal van de VN niet tot Darfour is toegelaten. Toen zich soortgelijke gebeurtenissen in Eritrea voordeden, keurde het Parlement humanitaire hulp voor de regering goed. Waarom zou onze resolutie in paragraaf 7 de EU, de VS en anderen niet oproepen om ook aan de situatie in Eritrea een eind te helpen maken? Hoewel het Sudanese regime zeker geen toonbeeld van democratie is, zou het verkeerd zijn om het conflict met geweld op te lossen. Ik stem in met de resolutie, zij het onder dit voorbehoud. 
Ari Vatanen,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn collega’s hebben er al op gewezen dat we dit onderwerp al vele malen besproken hebben. Als het gaat om mensenrechten en de waarde van menselijke waardigheid is er altijd sprake van een variabele geometrie: een mensenleven doet ertoe, als het maar dicht in de buurt is – is het ver weg, dan slagen we er niet in iets concreets te ondernemen.
Ik heb vaak in dat deel van de wereld rondgereden. Ik ken het kale land. Ik weet hoe de mensen in zulke omstandigheden leven (of liever: overleven), ook als er geen conflict is. Ze hebben te maken met voedselgebrek of hongersnood en er is gebrek aan drinkwater. U kunt zich niet voorstellen hoe moeilijk hun leven is. Nu worden er honderdduizenden gemarteld en vermoord – de overblijvers zijn hun huizen ontvlucht. En wij stellen wederom een resolutie op. Dat toont aan hoe machteloos de internationale gemeenschap is ten aanzien van menselijk lijden. Want daar komt het toch op neer.
Hoeveel conflicten moeten er nog komen? Ook in de Balkan hebben we pas doeltreffend ingegrepen toen het eigenlijk al veel te laat was. En Darfour is veel te ver weg. China en Rusland zijn heel cynisch en dwarsbomen ons bij onze pogingen via de Verenigde Naties iets te bereiken. Dat smerige regime van Soedan – het spijt me dat ik zulke ondiplomatieke taal moet gebruiken – dwarsboomt de acties van de VN. En wij staan machteloos.
Als er zich internationale conflicten of problemen voordoen, hebben we behoefte aan internationale . Anders zullen toekomstige generaties zeggen: “Je wist dat er een probleem was waar je iets aan kon doen. Je zag de donkere wolken aan de einder en je deed niets.” 
Ana Maria Gomes,
   – Ik heb Darfour in september 2004 als lid van een delegatie van het Parlement bezocht en daar met eigen ogen de omvang van de tragedie – zoals mevrouw Hall het zojuist genoemd heeft – kunnen vaststellen. Het Parlement en de EU hebben daarna hun steun gegeven aan de pogingen van de Afrikaanse Unie om dit geschil op te lossen. Het conflict duurt nu al drie jaar, het heeft 200 000 mensen het leven gekost en er zijn twee miljoen vluchtelingen en ontheemden.
De VN-Missie in Soedan – UNMIS – heeft al het mogelijke reeds ondernomen en bij de onderhandelingen in Abuja worden geen vorderingen gemaakt. De situatie is verslechterd en het conflict dreigt nu ook naar het buurland Tsjaad over te slaan. Jan Egeland heeft geen toestemming gekregen Darfour te bezoeken en dat moet gezien worden als wederom een belediging van de VN door het Soedanese bewind. En dan hebben we het nog niet eens over de verschrikkelijke oorlogsmisdaden en de misdaden tegen de menselijkheid die door de troepen, waaronder ook de Janjaweed-milities, worden begaan. We mogen ons niet laten intimideren door de in Khartoem geuite provocerende bedreigingen om Darfour te veranderen in een kerkhof voor VN-troepen.
De internationale gemeenschap mag zich niet onttrekken aan haar plicht om bescherming te bieden. We moeten dus zo snel mogelijk op basis van hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties een sterke en goed uitgeruste troepenmacht sturen en zo de weg bereiden voor een VN-vredesmissie van de juiste omvang. Europa dient zowel in eerstgenoemde troepenmacht als in de vredesmissie sterk vertegenwoordigd te zijn.
Alle leden van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties moeten hun verantwoordelijkheid aanvaarden, en dus ook leden als China. Dat land heeft het corrupte, criminele en dictatoriale regime in Khartoem steeds gesteund. Een duurzame vrede kan echter alleen worden bereikt als de daders van misdaden in Darfour bestraft worden. Het is daarom van groot belang dat we het onderzoek van het Internationaal Strafhof steunen en de sancties tegen Khartoem opvoeren. Het wapenembargo moet strikt worden nageleefd en er moet een embargo komen op de uitvoer van olie uit Soedan. 
Kathy Sinnott,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn informanten die contact onderhouden met de mensen die zich in het zuiden van Soedan bevinden vertellen me dat daar een nieuw probleem is ontstaan waar we dringend aandacht aan moeten besteden. De regering in Khartoem beweert dat ze de vredesakkoorden naleeft, maar we weten dat ze dat niet doet: ze verschaft middelen aan de uit Oeganda afkomstige LRA – het Verzetsleger van de Heer – om voor haar de genocide voort te zetten.
De LRA overvalt dorpen in het zuiden van Soedan: de volwassenen worden vermoord, de kinderen worden meegenomen. Jonge meisjes worden weggevoerd om als slaven – voor seks en werk – te dienen. Ze worden ook verhandeld en bij wijze van geschenk aan wapenhandelaren van de LRA gegeven. Jonge jongens worden met geweld tot slavernij gedwongen: ze worden als bewakers en soldaten gebruikt. De LRA is een betrekkelijk kleine militie, maar ze wordt steeds groter omdat de meegevoerde jongens als strijders worden ingezet.
In Soedan is het nu tijd om te zaaien. Burgers moeten zaaien, maar dat kan niet vanwege de dreiging van de LRA. En die LRA wordt door de regering gesteund. Als er niet gezaaid wordt zal er een hongersnood uitbreken. De situatie is dus kritiek. Deze mensen hebben nu onze bescherming nodig. We moeten ons daarom afvragen: als Rusland en China deze regering kunnen steunen, waarom kunnen wij de lijdende bevolking van Soedan dan niet steunen? 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, opnieuw komt Darfour hier in het Europees Parlement aan de orde. Het lijkt wel een gebed zonder eind.
Tot ons leedwezen moeten wij toegeven dat de Soedanese regering de volledige verantwoordelijkheid draagt voor het feit dat er nog steeds wordt gevochten in deze regio. De regering in Khartoem eerbiedigt noch de internationale overeenkomsten, noch de autoriteit van de Verenigde Naties; zij beschouwt de meest recente VN-vredesoperatie immers als een terugkeer naar het kolonialisme. Maar let wel: de Soedanese regering durft zich alleen zo op te stellen omdat zij niet is geïsoleerd door de internationale gemeenschap. Zoals de geachte sprekers voor mij al zeiden, waarborgen landen als Rusland wapenleveranties aan dit land.
Laten we er niet omheen draaien. In Darfour hebben we te maken met volkenmoord, die ondubbelzinnig zou moeten worden veroordeeld door de Verenigde Naties. Het is uiterst ongepast dat sommige landen, zoals Rusland, het werk van de Veiligheidsraad van de VN blokkeren met betrekking tot deze zaak. Het Europees Parlement zou druk moeten uitoefenen op de internationale gemeenschap om te zorgen dat Darfour straks geen symbool meer is van geweld en misstanden. 
Karin Scheele (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de oorlog in Darfour, het westelijke deel van Soedan, is reeds sinds 2003 aan de gang. 200 000 doden en drie miljoen vluchtelingen zijn het schokkende resultaat van deze verwoestende burgeroorlog, die door waarnemers wordt omschreven als “Rwanda in slow motion”.
De Europese Unie en de Verenigde Staten hebben hun steun uitgesproken voor de overdracht van de missie van de Afrikaanse Unie – waarvan de 7 000 soldaten niet opgewassen zijn tegen hun taak - aan troepen van de Verenigde Naties. De speciale VN-afgezant voor Soedan, Jan Pronk, vat de situatie in bittere woorden samen door te zeggen dat de vredespogingen van de Verenigde Naties in Darfour zijn mislukt en dat er te weinig te laat is gedaan. Soedan wordt door sommige landen met fluwelen handschoenen aangepakt. Hoewel die landen zelf verschillen, is de reden bijna altijd dezelfde: grondstoffen en aardolie.
Met onze resolutie roepen wij de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties met klem op in vergadering bijeen te komen om te spreken over het geweld in Darfour en om zijn verantwoordelijkheid te nemen voor de bescherming van de burgers. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat we ons moeten schamen. We leven in wat we een diplomatieke maatschappij en beschaving noemen. Het zou zelfs één van de meest geavanceerde beschavingen in de wereldgeschiedenis zijn. En toch zien we werkloos toe terwijl mensen – vrouwen, kinderen, onschuldige burgers – worden afgeslacht. We praten erover, we voeren een debat, en dan proberen we onszelf wijs te maken dat de Verenigde Naties iets ondernemen.
De Verenigde Naties kunnen echter niets doen. We beginnen nu te begrijpen dat de Verenigde Naties, als ze geconfronteerd worden met een regime dat overal toe bereid is – of het nu gaat om een land dat kernwapens ontwikkelt of een land dat onschuldige mensen vermoordt – , niet eens toegang kunnen krijgen tot de plaats waar de wreedheden worden begaan. We hebben echter ook gezien dat het leger van een land onafhankelijk kan ingrijpen. Dat is in Irak gebeurd. En nu roepen we de Amerikanen en de Europeanen op om de onschuldige mensen in Darfour te redden. Maar we veroordelen diezelfde Amerikanen voor wat ze in Irak gedaan hebben, terwijl het regime dat daar zat nu ook niet zo geweldig was.
Tot slot wil ik erop wijzen dat de toestand zo ernstig is dat in mijn land, Malta, eenderde van alle vluchtelingen – we hebben over deze kwestie tijdens deze zitting al een debat en een stemming gehad – uit Darfour afkomstig is. Dat toont wel aan hoe hopeloos de situatie is. 
Markos Kyprianou,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie maakt zich ernstige zorgen over de toestand in Darfour. Dit is het laatste open conflict op het Afrikaanse continent. Er blijven regelmatig gevechten uitbreken tussen oorlogszuchtige groeperingen en de burgerbevolking. Het voortdurende geweld en gebrek aan veiligheid maakt veel slachtoffers, vooral vrouwen en kinderen.
De Afrikaanse Unie heeft er via snelle interventie voor gezorgd dat het niet bewaarheid is geworden, maar de bereikte status quo is erg fragiel en kan niet veel langer voortduren. Bijna drie miljoen mensen zijn afhankelijk van humanitaire hulp, terwijl de toegang tot de humanitaire organisaties en de veiligheidsomstandigheden waarin deze organisaties opereren als gevolg van het voortdurende geweld verre van optimaal zijn. Er zijn zelfs rechtstreekse aanvallen op hulporganisaties uitgevoerd.
Het conflict verspreidt zich snel en slaat nu over naar buurland Tsjaad. Dat kan negatieve gevolgen hebben voor het moeizame vredesproces in Soedan, dat is ingezet met de ondertekening van het vredesakkoord tussen Khartoem en de SPLM op 9 januari 2005. Er is een internationale consensus dat alleen een politieke oplossing een uitweg kan bieden bij de crisis in Darfour. De Commissie, de lidstaten en de internationale gemeenschap steunen de Afrikaanse Unie in haar opzet om bij de onderhandelingen in Abuja snel tot een vredesakkoord te komen. Dan kunnen de militaire verantwoordelijkheden die de Afrikaanse Unie in deze regio heeft gemakkelijker worden overgedragen op de Verenigde Naties. De Afrikaanse Unie is daar voorstander van en het moet ook gebeuren, maar Soedan blijft zich ertegen verzetten.
De Commissie gelooft dat het hoog tijd is dat de partijen onder voorzitterschap van de Afrikaanse Unie en met de steun van de internationale gemeenschap een stappenplan opzetten voor vrede in Darfour en de overname van de taken van de AU door de VN. Er moeten in dat plan specifieke worden opgenomen en de verdeling van de verantwoordelijkheden moet heel duidelijk zijn. Dan kan de internationale gemeenschap alle diplomatieke pressiemiddelen inzetten – waaronder sancties – om te garanderen dat er bij dit proces vorderingen worden gemaakt.
Een politieke oplossing voor Darfour kan echter alleen duurzaam zijn als er rekening wordt gehouden met de justitiële aspecten van deze kwestie en de internationale gemeenschap laat zien dat ze hulp wil verlenen bij de wederopbouw van de regio. Het is heel belangrijk dat Khartoem en de rebellen samenwerken met het Internationaal Strafhof voor Darfour. Bovendien moet de donorgemeenschap gereed en bereid zijn om direct een vredesdividend uit te keren, zodra blijkt dat Abuja positieve resultaten begint op te leveren. 

 – Het debat is gesloten. De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Irak: Assyrische gemeenschap, situatie in de gevangenissen(1).
Nicholson of Winterbourne (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de resolutie die we nu bespreken heeft betrekking op twee mensenrechtenkwesties. In het huidige Irak zijn er namelijk twee zeer kwetsbare groepen die ernstige risico’s lopen. De eerste groep wordt gevormd door religieuze minderheden; gevangenen vormen de tweede groep.
Ik begin met de religieuze minderheden. Er zijn de laatste tijd veel aanvallen uitgevoerd op christenen. Voor de mensen die naar de buurlanden Syrië en Jordanië gevlucht zijn – dat zijn Assyrische christenen – is geen hulp beschikbaar.
Laat ik om te beginnen duidelijk maken dat religieuze vervolging niet islamitisch is. De profeet Mohammed – vrede zij met hem – heeft verklaard dat christenen de beste vrienden van zijn volgelingen, de moslims, behoorden te zijn. De koran bevat een aantal duidelijke bepalingen aangaande het respect dat tegenover andere geloofsovertuigingen verschuldigd is. De mensen die de zojuist genoemde aanvallen uitvoeren zijn anarchisten. Ze misbruiken de naam van de islam voor hun eigen anarchistische doeleinden – het wederom instellen van een dictatuur waarin ze het zelf voor het zeggen krijgen.
Wat kunnen we doen? We kunnen er bij de huidige overheid op alle niveaus op aandringen – en dat doen we ook in onze krachtige resolutie – om religieuze minderheden te beschermen, inzonderheid de Assyrische christenen, de groep waar het in deze resolutie in de eerste plaats om gaat. Vanuit de Europese Unie roepen we de internationale gemeenschap op om steun te verlenen aan vluchtelingen. In buurlanden als Syrië en Jordanië zijn dat er als ik het goed begrepen heb reeds enige honderdduizenden. Ik vraag u daarom deze resolutie te steunen.
Met betrekking tot het tweede onderwerp – rechten van gevangenen – dienen we iedereen erop te wijzen dat een rechtsstaat ook inhoudt dat de rechten van gevangenen gerespecteerd worden. De internationale gemeenschap weet dat, en de nieuwe regering van Irak weet dat ook. Laten er daarom op aandringen dat de rechten van politieke en andere gevangenen volledig worden gerespecteerd. De Europese Unie moet haar steun uitspreken voor de instelling van een rechtsstaat op alle niveaus en het opzetten van een gerechtelijk systeem dat de door het Iraakse volk gekozen regering kan assisteren. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, sinds de invasie van Irak in maart 2003 zijn duizenden mensen door buitenlandse troepen gearresteerd, voornamelijk door de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.
In vele gevallen is er niet eens sprake van een concrete beschuldiging en zijn deze mensen zelfs verstoken gebleven van de rechtswaarborgen die een rechtsstaat eigen zijn.
Volgens meerdere bronnen bevinden zich nog 15 000 mensen in Noord-Amerikaanse detentiecentra in Irak, terwijl een onbekend aantal mensen op onbekende plaatsen wordt vastgehouden zonder enige vorm van contact met de buitenwereld, zelfs niet met het Rode Kruis, wat een onmiskenbare en flagrante schending is van de internationale rechtsnormen.Dat zijn de zogenaamde “spookgevangenen”. Duizenden van deze mensen verkeren bovendien al langer dan een jaar in die omstandigheden.
De beschuldigingen en bewijzen van martelingen, vernederingen en mishandelingen nemen niet alleen toe, maar ze komen veel vaker voor en zijn steeds verontrustender.
Daarbij komt de vervolging van bepaalde groepen om redenen van hun geloof, waarop hier al gewezen is, en zoals in deze resolutie terecht wordt benadrukt.
Behalve de Assyrische gemeenschap die met name wordt genoemd in de resolutie, vind ik dat we ook andere minderheidsgroepen in aanmerking moeten nemen die geen moslim zijn, zoals de Yazidi en de Turkmenen.
In elk geval zou ik nu twee voorstellen willen doen die van fundamenteel belang zijn, ook al zijn ze niet als zodanig in de compromisresolutie opgenomen.
In de eerste plaats wil ik de multinationale troepenmacht en de Iraakse overheden oproepen om de namen van de gearresteerden openbaar te maken, om hun de vereiste rechtsbijstand te verschaffen en hen toe te staan om familiebezoek te ontvangen, zoals wij dat onlangs ook voor Guantánamo hebben bepleit.
In de tweede plaats denk ik dat dit Parlement met luide en krachtige stem ertoe moet oproepen eenieder te berechten die op grond van internationale rechtsnormen van misdrijven zoals marteling en onwettige arrestatie en opsluiting wordt beschuldigd.
Dames en heren, dit staat in nauw verband met de kwestie waarmee wij ons bezighouden in de tijdelijke commissie voor het vermeende gebruik van Europese landen door de CIA voor de doorvoer en onwettige arrestatie van gevangenen. 
Glyn Ford (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, namens de PSE-Fractie wil ik graag zeggen dat we allemaal weten hoe verschrikkelijk de situatie in Iraakse gevangenissen is. We weten allemaal wat er in Abu Ghraib en elders is gebeurd. Daarom steunen we deze resolutie: om er op aan te dringen dat de omstandigheden in deze gevangenissen aansluiten bij de internationaal aanvaarde normen. We zullen stemmen voor het amendement waarin wordt gepleit voor het bekend maken van de namen van degenen die in gevangenissen worden vastgehouden en het toelaten van bezoek van familieleden. Daarnaast roepen we de regering van Irak op om het Verdrag tegen foltering te ratificeren.
Ik wil het vooral hebben over de Assyriërs. Ik steun – en heb zelf de steun van – de Save-the-Assyrian-campagne, waarvan Lord Carey, de voormalig Aartsbisschop van Canterbury, honorair voorzitter is. Ik weet dus van het bestaan van dit vergeten volk van Irak. We horen steeds praten over de Soennieten, de Sjiieten en de Koerden, maar wie heeft het ooit over de 800 000 Assyriërs die in Irak wonen? Ze vormen 8 procent van de bevolking, en dat percentage zou nog veel hoger liggen als er niet zo veel van hen om aan vervolging te ontkomen hun toevlucht hadden gezocht in Jordanië en Syrië, waar ze in erbarmelijke omstandigheden leven.
We dringen er bij de Iraakse autoriteiten op aan om alle geweld tegen de Assyriërs, Chaldeeën, Syrische christenen en andere christelijke minderheden te veroordelen. We roepen de autoriteiten en de multinationale troepen ook op om degenen die misdaden tegen deze groepen bedrijven op te sporen. Ze moeten het de Assyriërs mogelijk maken terug te keren en zich te vestigen op veilige plaatsen waar hun gewoonten en levenswijze worden gerespecteerd. We roepen de constitutionele commissie van de Iraakse Raad van Afgevaardigden op om bij de voorstellen voor amendementen op de Grondwet rekening te houden met de culturele en religieuze rechten van alle minderheden. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . Mijnheer de Voorzitter, volgens de laatste informatie worden in Irak minstens 14 000 gevangenen vastgehouden zonder concrete aanklacht. Amnesty International windt er geen doekjes om en zegt dat de bezettingsmachten – de Verenigde Staten en Groot-Brittannië – het internationale recht flagrant schenden door hen gevangen te houden en dat zij geen lessen hebben getrokken uit Abu Ghraib.
Het staat als een paal boven water dat die gevangenissen in Irak deel uitmaken van het bezettingsbeleid. De bezetting van Irak is het ware politieke probleem, en dat moeten we klip en klaar zeggen.
Helaas is een groot aantal EU-lidstaten rechtstreeks betrokken bij deze bezetting, onder andere Groot-Brittannië en Polen. De EU zelf heeft een aandeel in de gebeurtenissen in Irak, bijvoorbeeld met het EUJUST LEX-programma. Ik vind dat dit programma herzien moet worden, want als we het huidige rechtsstelsel moeten beoordelen naar het grote aantal gevangenen, dan kan dat programma eigenlijk nauwelijks doeltreffend zijn.
Wij moeten derhalve op een duidelijke wijze eisen dat er een eind wordt gemaakt aan de bezetting van Irak en aan de schendingen van de mensenrechten in de gevangenissen. Die eis moet het Europees Parlement in zeer, zeer duidelijke bewoordingen stellen. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen moet ik zeggen dat ik het schandalig vind dat de heer Pflüger met geen woord heeft gerept van de situatie van de christenen in Irak, hoewel dat misschien begrijpelijk is wanneer men bedenkt dat zijn partij nog steeds teert op het geld van een andere staat waar christenen massaal werden vervolgd, namelijk de DDR.
Ik moet hem echter wel zeggen dat ik het in veel opzichten met hem eens ben. Ik was en ben nog steeds een scherp criticus van de interventie in Irak en ik vind dat wij de resultaten ervan zeer objectief moeten beoordelen. De belangrijkste reden die de pleitbezorgers ter rechtvaardiging van deze interventie aanvoerden, was dat de situatie van de mensenrechten onder het wrede regime van Saddam Hussein verbeterd moest worden. Er is inderdaad sprake van een aantal verbeteringen, maar wij moeten helaas ook constateren dat een aantal zaken ten kwade zijn gekeerd.
De eerste – belangrijke – negatieve ontwikkeling is dat de interventie het zeer complexe etnische evenwicht heeft verstoord in deze kunstmatige staat die na de Eerste Wereldoorlog in het leven is geroepen door de koloniale mogendheden, en dat niemand weet hoe in Irak een echte staat gesticht moet worden.
Het hardst getroffen worden hierdoor de kleinere volkeren en met name de kleine minderheden, zoals de Assyriërs en andere kleine etnische groepen. Het bevreemdt mij zeer hoeveel moeite velen hier in het Parlement ermee hebben om op te komen voor de rechten van christenen en zich sterk voor hen te maken. Deze minderheid wordt vervolgd vanwege haar christelijke geloof. Wie moet voor haar opkomen anders dan ons Europa, waarvan 85 procent van de inwoners christen is?
Wij in dit Parlement moeten solidair zijn met iedereen die vervolgd wordt, met iedereen wiens mensenrechten worden geschonden. Er zou echter een soort natuurlijke band moeten bestaan tussen het grotendeels christelijke Europa en de oude christelijke minderheden in deze regio, die een zeer bewogen verleden met zich mee torsen en die zeer zwaar lijden onder de huidige instabiele omstandigheden. Ze worden vervolgd omdat ze christen zijn, en wel door extremistische elementen die – zoals Lady Nicholson het zo mooi onder woorden heeft gebracht – om politieke redenen misbruik maken van de islam om de hun onwelgevallige minderheden te onderwerpen en te knechten. Deze minderheden worden vervolgd door een gepolitiseerd islamisme.
We zijn terecht kritisch ten aanzien van de situatie in de gevangenissen. Wij moeten duidelijk inzien dat wij, nu we een dictatuur ten val hebben gebracht en betrokken zijn bij de opbouw van een democratie en een rechtsstaat – een doel dat ik toejuich en dat de EU sterk moet ondersteunen – bereid moeten zijn beoordeeld te worden aan de hand van adequate maatstaven. De omstandigheden waaronder gevangenen worden vastgehouden en de rechtspraak zijn de eerste stappen op weg naar een functionerende rechtsstaat. Dit geldt met name voor gevangenissen die beheerd worden door anderen dan de Irakezen zelf.
Al met al moeten we stellen dat mensenrechten ondeelbaar zijn en dat we niet effectief kunnen opkomen voor de mensenrechten wanneer we een oogje dichtknijpen. 
Michał Tomasz Kamiński (UEN ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mijn partij en ik hebben altijd onze steun verleend aan het ingrijpen door de westerse democratieën in Irak ter verdediging van de fundamentele waarden en van de mensenrechten, en wij steunen het nog steeds. Als voorstander van ingrijpen in Irak door de Verenigde Naties en andere democratische krachten, moet ik zeggen dat ik met grote bezorgdheid en tot mijn leedwezen het nieuws ontvang dat er aanwijzingen zijn dat de mensenrechten worden geschonden door een regering die werd geacht democratisch te zijn en die Irak democratie had moeten brengen.
We bevinden ons in de ongelukkige omstandigheid dat we getuige blijven van schendingen van de mensenrechten in Irak nadat wij de dictatuur van Saddam Hussein ten val hebben gebracht. Hoewel ik het niet eens ben met vele vorige sprekers en ik de term ‘invasie’ niet zou willen gebruiken om te beschrijven wat er in Irak is gebeurd, is dat precies de reden waarom ik in dit geval moet toegeven dat we gezamenlijk dienen te handelen in dit Parlement en duidelijk moeten eisen dat zowel de westerse democratieën als de nieuwe democratische regering in Irak de mensenrechten dienen te eerbiedigen. Want alleen eerbied voor de mensenrechten kan de acties rechtvaardigen die ook werden gesteund door mijn land, om het even welke regering er op dat moment ook aan de macht was.
Ik zou ook met kracht willen onderstrepen dat het prijzenswaardig is dat dit Parlement de kracht heeft gevonden om op te komen voor een christelijke minderheid. We moeten ook erkennen dat christenen niet alleen in Irak worden vervolgd, maar mondiaal. En wij als Europeanen zouden de gemeenschap moeten verdedigen die werd genoemd door de vorige spreker.
In het huidige Europa, en met name in de Europese Unie, worden de rechten van minderheden gewaarborgd. Eveneens gewaarborgd zijn de rechten van de religieuze minderheden, van moslims en van alle denkbare minderheden in Europa. Dat is de norm en dat is een van de grote verworvenheden van de Europese Unie. Dit geeft ook aan op welk niveau de Europese beschaving zich op dit moment bevindt.
Juist daarom hebben wij het recht om mensenrechten te eisen voor christenen. De gebeurtenissen in Irak raken, en dat is van bijzonder belang, een oude bevolkingsgroep in die regio. Het is een bevolkingsgroep wiens christelijk geloof en etnische wortels, die onlosmakelijk verbonden zijn met de Iraakse grond, diep verankerd zijn in de geschiedenis van het land. Het zijn geen immigranten en het zijn geen bezetters. Het zijn de autochtone bewoners van die gebieden.
Zoals vaak het geval is in dit Parlement, vormt deze resolutie de weerslag van een compromis dat fractieoverschrijdende steun geniet. Ik hoop dat wij met deze resolutie de nieuwe Iraakse democratische regering ondubbelzinnig duidelijk maken dat zij de mensenrechten dient te eerbiedigen en de godsdienstvrijheid dient te waarborgen van alle inwoners van Irak. 
Józef Pinior,
   . Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen paar maanden hebben we in Irak een toename gezien van het geweld tegen religieuze minderheden. Op 29 januari bijvoorbeeld zijn er aanslagen gepleegd op vier kerken, op de Vaticaanse ambassade in Bagdad en op twee kerken in Kirkuk. Daarbij kwamen drie mensen om het leven, onder wie een 14-jarige jongen, en vielen er nog veel meer gewonden. Dit geweld is gericht tegen de Assyrische gemeenschap in het bijzonder, maar ook tegen andere christelijke minderheden. De Assyrische gemeenschap stamt af van een oud volk dat deze gebieden bewoonde, en zij wordt bedreigd met deportatie. Zodoende wordt de wereldcultuur geconfronteerd met de dreigende verdwijning van de Assyrische cultuur in Irak.
De belangrijkste kwestie met betrekking tot de wederopbouw van Irak blijft het waarborgen van de rechtsstaat. De politieke situatie draagt de kenmerken van een naderende burgeroorlog, en zij mag niet afglijden naar een smerige oorlog waarin de handhavers van recht en orde voortdurend folteren, waarin er gijzelaars worden genomen en waarin wetteloosheid kenmerkend is voor de strijd tegen de rebellen. Irak heeft meer rechters nodig, een professionele politiemacht en een strafsysteem dat voldoet aan internationale normen.
Het Iraakse ministerie voor de Mensenrechten en de geïntegreerde rechtsstaatmissie van de Europese Unie voor Irak, EUJUST LEX, dienen een buitengewoon belangrijke rol te spelen bij het beheersen van dit probleem. De Europese Unie dient nu te besluiten tot uitbreiding van het mandaat van deze missie met betrekking tot de opleiding van de Iraakse politieautoriteiten en forensisch geneeskundigen. 
Marios Matsakis,
   – Mijnheer de Voorzitter, “De mensenrechtensituatie in Irak is nu, drie jaar na de invasie door de Verenigde Staten en de geallieerden en de val van het regime van Saddam Hoessein, nog steeds erbarmelijk”. Zo begint het meest recente verslag van Amnesty International over gevangenissen en martelingen in Irak. Dit rapport en andere goed gedocumenteerde verslagen zijn niet prettig om te lezen. Er wordt melding gemaakt van willekeurige gevangennemingen, terwijl foltering een alledaagse praktijk blijkt te zijn – gevangenen worden geslagen, botten worden gebroken, er worden elektrische schokken toegediend, nagels worden uitgetrokken, mensen worden met kettingen aan het plafond opgehangen, er worden brandwonden veroorzaakt, er is sprake van verkrachtingen en seksuele vernederingen, aanvallen door honden, buitengerechtelijke executies en ga zo maar door.
Beste collega’s, deze verschrikkelijke dingen gebeuren niet in duistere gevangenissen zoals die van Saddam Hoessein, maar in gevangenissen die door de VS en Groot-Brittannië worden gerund. We wezen Saddam Hoessein aan als schuldige voor al hetgeen er drie jaar geleden gebeurde – en terecht. Dan moeten we nu Bush en Blair toch dezelfde verwijten maken en hen verantwoordelijk houden voor het gebrek aan eerbied voor het menselijk leven en de menselijke waardigheid zoals dat thans in gevangenissen in Irak tentoongespreid wordt? Wij in het Westen moeten immers garanderen dat we de strengst denkbare normen aanhouden en dat we ons niet schuldig maken aan de mishandeling van mensen die aan ons zijn overgeleverd.
Erik Meijer,
   . Voorzitter, Irak had lange tijd een verschrikkelijk regime, verschrikkelijk voor opposanten, verschrikkelijk voor gevangenen, verschrikkelijk voor minderheden en zelfs verschrikkelijk voor de grote meerderheid. Wij hebben inmiddels praktijkervaring met de vraag of je zo'n situatie echt kunt verbeteren door middel van interventie van buitenaf. Misschien is dat het geval voor enkele groepen. Dat geldt voor de Koerden in het noorden, die zich feitelijk reeds lang van Irak hadden afgescheiden, en ook voor de politieke opposanten die naar het buitenland waren gevlucht.
Voor de meeste mensen is Irak niet hun gezamenlijke staat, maar een strijdterrein tussen buitenlandse belangen en de zeer uiteenlopende groepsbelangen en opvattingen van sjiieten, soennieten, Koerden en ook de uit de periode van vóór de islam overlevende christelijke minderheden, die anders dan de andere groepen niet beschikken over een eigen grondgebied als mogelijke deelstaat in een federatie.
Wij delen de zorgen van de heer Posselt over deze groep volledig. Toch kan niemand onder de huidige omstandigheden een echte oplossing bieden. De buitenlandse bezetter heeft het gevangeniswezen verder laten verloederen en het opnieuw invoeren van doodstraffen toegestaan, en kan de overgrote meerderheid van de bevolking geen toekomstperspectief bieden. Hoewel de voorgestelde resolutie een aantal foute zaken terecht constateert, is zij nog veel te optimistisch en draagt zij niet echt bij aan een oplossing van de problemen. Het is belangrijk om de les te trekken dat militaire interventies niets oplossen. 
Urszula Krupa,
   . Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag gaat over de Assyrische gemeenschap in Irak en het probleem van foltering in Iraakse gevangenissen. Terwijl individuele soldaten die behoren tot de internationale bezettingsmacht van Irak worden veroordeeld wegens schendingen van de mensenrechten van gedetineerden, is het toegenomen geweld jegens christenen afkomstig van islamitische extremisten. Zij maken gebruik van chantage en afpersing, plegen aanslagen op kerken en plegen andere wandaden die het bestaan bedreigen van de oudste Assyrische gemeenschap in deze gebieden, een gemeenschap die Chaldeeuws Aramees spreekt.
Pogingen om het Assyrische volk uit te roeien, zijn niets nieuws. Dat is sinds de derde eeuw al 33 keer geregistreerd, maar het doet zich steeds vaker voor in het recente verleden. Maar agressie en geweld vormen geen oplossing voor de complexe problemen in deze regio. Geweld voedt geweld, agressie voedt agressie. De situatie vergt een nationale dialoog, aanvaarding van religieuze verschillen en, zoals in de resolutie staat, vergt dat de identiteit van de geweldplegers wordt vastgesteld en dat ze worden berecht. Het moet vluchtelingen gemakkelijker worden gemaakt om terug te keren, en de Irakezen moeten echte hulp krijgen bij de wederopbouw van hun land.
Geweld is geen goede en langdurige oplossing voor problemen waar ook ter wereld. Daarom roepen wij op tot eerbied voor de rechten van de mensen en voor de menselijke waardigheid. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ). –
   () Mijnheer de Voorzitter, in het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten staat dat niemand zonder vorm van proces mag worden gevangen gehouden en dat detentie in overeenstemming moet zijn met de letter van de wet. Dat staat in de wet, maar hoe is de werkelijkheid?
Het is algemeen bekend dat de omstandigheden in de Iraakse gevangenissen spotten met alle humanitaire en hygiënische normen. Foltering en ander wreed, onmenselijk of vernederend gedrag komen voor. De Amerikaanse autoriteiten laten zich erop voorstaan dat zij alle berichten onderzoeken van ongepaste behandeling van gedetineerden. Het Pentagon verklaart dat er de afgelopen paar jaar disciplinaire maatregelen zijn getroffen tegen tweehonderd soldaten die waren beschuldigd van ongepaste behandeling van gedetineerden. Als wij democratie willen zaaien in dit land, dan zullen we daar zeker niet in slagen als onze vertegenwoordigers aldaar geweld plegen in plaats van hulp bieden. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   – De humanitaire ramp in Irak is het gevolg van de agressie van de Verenigde Staten en de ‘coalitie van de bereidwilligen’. Mochten sommigen van u niet weten welke landen hiermee worden bedoeld, vooraan in die rij staan het Verenigd Koninkrijk en Polen, gevolgd door een aantal andere landen. Vertegenwoordigers uit deze landen hebben zich onder meer beziggehouden met het trainen van Iraakse politieagenten, en ik weet zeker dat ze van deze gelegenheid gebruik zullen hebben gemaakt om er bij die politiemannen op aan te dringen zich aan de internationale normen voor de behandeling van gevangenen te houden. Ik weet ook zeker dat de gevangenen uit hoofde van paragraaf 9 ter van deze resolutie duidelijk zal zijn gemaakt hoe ze op effectieve wijze bezwaar kunnen maken voor de rechter. Ik denk dat de andere procedures waar de ontwerpresolutie correct naar verwijst, ook met hen besproken zullen zijn. Jammer genoeg heb ik nog geen politieagenten in Irak zien protesteren tegen de situatie van gevangenen of de mishandeling van minderheden. Daarom moeten we een krachtig standpunt in dezen innemen en deze ontwerpresolutie in haar geamendeerde vorm aannemen. Het zou dan ook goed zijn om de in de resolutie vervatte criteria als uitgangspunt te nemen voor de richtsnoeren voor toekomstige onderhandelingen over hulp aan de huidige bezettingsmacht en het marionettenregime. Ik steun de resolutie. 
Markos Kyprianou,
   – Mijnheer de Voorzitter, we maken ons steeds meer zorgen over het etnische en religieuze geweld in Irak en de mogelijkheid dat dit geweld escaleert. Het in Irak heersende gebrek aan respect voor de mensenrechten en de rechtstaat is voor de internationale gemeenschap aanleiding tot ernstige bezorgdheid. Alle etnische en religieuze gemeenschappen in Irak – de Assyriërs inbegrepen – hebben recht op bescherming. Ze moeten in staat worden gesteld hun etnische, religieuze, politieke, administratieve en culturele rechten uit te oefenen.
De Europese Unie steunt de ontwikkeling van een veilig, stabiel en democratisch Irak, met een parlement en een regering gekozen op basis van een grondwet die garandeert dat iedereen in Irak aanspraak kan maken op de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Dat is voor de Europese Unie één van de centrale doelstellingen zoals vervat in de strategie voor de middellange termijn die in juni 2004 is geformuleerd.
De Commissie benadrukt het belang van de bevordering en doeltreffende bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. We roepen de regering van Irak op om hiervoor de nodige actie te ondernemen. Dat betekent ook dat de doodstraf moet worden afgeschaft. Die is door de Iraakse autoriteiten in 2004 namelijk opnieuw ingevoerd, tot grote teleurstelling van de Europese Unie.
We sluiten ons aan bij de internationale gemeenschap als wij zeggen dat we heel bezorgd zijn over berichten dat gevangenen in Irak gemarteld en mishandeld zouden worden. We veroordelen elke mishandeling van gevangenen in Irak, wie daarvoor ook verantwoordelijk mogen zijn – de leden van de multinationale troepenmacht of Iraakse soldaten zelf. Mishandeling is in strijd met het internationale humanitaire recht. We dringen er dus op aan dat de schuldigen voor de rechter worden gebracht. We weten dat het VK, de VS en de Iraakse autoriteiten een onderzoek hebben ingesteld naar berichten over mishandelingen. Een aantal mensen dat zich aan foltering of mishandeling schuldig heeft gemaakt is reeds veroordeeld. We wijzen daarbij op de uit de Geneefse verdragen voortvloeiende plichten: het martelen of onmenselijk behandelen van gevangenen is een ernstige schending van deze verdragen.
Het is heel belangrijk dat Irak en de internationale gemeenschap samenwerken om te verzekeren dat het internationale recht – en dus ook de bepalingen betreffende mensenrechten en humanitaire normen – volledig wordt nageleefd.
De Europese Unie heeft zicht ertoe verbonden actief mee te werken aan de stabilisering van Irak. De Europese Commissie en de lidstaten werken samen om de rechtsstaat te consolideren, en wel via EUJUST LEX, een operatie binnen de context van het Europees Veiligheids- en Defensiebeleid (EVDB). Het gaat hier om een geïntegreerde rechtsstaatmissie in het kader waarvan 770 hoge officieren en kaderpersoneel werkzaam bij de magistratuur, de politie of het gevangeniswezen in Irak in de lidstaten bijscholing krijgen op het gebied van bestuur en strafrechtelijk onderzoek. Een belangrijk deel van deze operatie is gewijd aan de mensenrechten.
Wij steunen de bevordering van de mensenrechten; het bestrijden van marteling en het rehabiliteren van de slachtoffers zijn daarvan een belangrijk onderdeel. Verder steunen we verkiezingen en het grondwetgevende proces. Voor dat doel werken we met de VN samen.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over de zaak-Ayman Nour in Egypte. 
Nicholson of Winterbourne (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, in deze krachtige resolutie vestigen we de aandacht van dit Parlement op de beproevingen van de heer Ayman Nour. Hij is parlementariër en leider van de oppositiepartij Al-Ghad. We roepen de Egyptische autoriteiten op ons standpunt in dezen te respecteren.
We zijn in de Europese Unie terecht trots op onze hechte betrekkingen met Egypte. Dit land is medevoorzitter van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering en we hebben samen een Europees nabuurschapsbeleid vastgelegd. Dat beleid is gericht op het consolideren van de dialoog. Zo werken we met Egypte – in de Arabische Liga – samen om vrede en stabiliteit te bevorderen. Voor het verwezenlijken van die doelstellingen is de medewerking van Egypte onontbeerlijk. 
Daarom vinden wij het heel teleurstellend dat de heer Nour na de presidentsverkiezingen in november 2005 en de parlementaire verkiezingen van december in datzelfde jaar is gearresteerd. Het is niet erg waarschijnlijk dat hij zich inderdaad schuldig heeft gemaakt aan de feiten op grond waarvan hij tot vijf jaar gevangenisstraf is veroordeeld. Honderden – of liever: duizenden – mensen steunen Ayman Nour. Het is daarom heel moeilijk te geloven dat hij werkelijk een aantal van de vijftig handtekeningen die hij nodig had om zijn kandidatuur wettelijk mogelijk te maken zou hebben vervalst. We maken ons bovendien ernstige zorgen over zijn gezondheid. En we zijn bezorgd over het feit dat zijn beroep wordt behandeld door een rechter voor wie deze zaak mogelijk een sterke verstrengeling van belangen inhoudt. We willen de regering en de rechtbanken van Egypte er daarom aan herinneren dat de mensenrechten binnen het kader van het Europees-Egyptische partnerschap – een partnerschap waar wij veel belang aan hechten – een fundamentele rol spelen. 
We wijzen er ook op dat ons standpunt aansluit bij het Egyptische recht. Daarom verzoeken we de Egyptische regering om deze zaak opnieuw te bekijken en de regels bij te stellen, zodat ook oppositiekandidaten zich verkiesbaar kunnen stellen. We vragen de regering bovendien te overwegen of het niet mogelijk is de rechter die over het beroep van de heer Nour gaat oordelen te vervangen.
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, we moeten goed beseffen dat dit al de derde resolutie is over de mensenrechten in Egypte; en het is ook de derde resolutie over de situatie waarin de heer Ayman Nour verkeert.
De heer Nour is veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijf jaar omdat hij de registratiedocumenten van zijn politieke partij zou hebben vervalst. Hij is bij de meest recente presidentsverkiezing als tweede geëindigd en zit toch nog steeds in de gevangenis. Zijn gezondheidstoestand blijft verslechteren. In zekere zin is het positief dat zijn zaak op 18 mei 2006 door het Hof van Cassatie opnieuw zal worden behandeld; we zullen die behandeling in beroep evenwel nauwlettend moeten volgen. In overweging I van de resolutie zeggen we dat we een ad-hocafvaardiging zullen samenstellen om te proberen rechtstreeks contact met de heer Nour te krijgen als zijn gevangenschap na het beroep wordt voortgezet. Het is echter duidelijk – voor onze fractie althans – dat hij direct op vrije voeten moet worden gesteld. De delicten waarvan hij wordt beschuldigd en op grond waarvan hij is veroordeeld hebben hoogstwaarschijnlijk geen basis in de werkelijkheid.
Het is van belang dat de Egyptische regering goed beseft dat we deze zaak goed in de gaten zullen houden. Wat met de heer Nour gebeurt is maar één voorbeeld van wat er in Egypte in het algemeen met de mensenrechten mis is. Deze resolutie doet in dat opzicht een stap voorwaarts. In paragraaf 7 en 8 van de resolutie verzoeken wij de Commissie om in de context van de associatieovereenkomst tussen Egypte en de EU een speciaal subcomité voor de mensenrechten op te zetten. Ik zou graag willen dat u daar later op de middag wat verder op inging, mijnheer de commissaris. De mensenrechten zijn in Egypte niet naar behoren gegarandeerd, en daar moet iets aan worden gedaan. Als we een speciaal comité opzetten om de ontwikkelingen in het kader van het actieplan te volgen en hervormingen af te dwingen, dan beschikken we over een concreet instrument om de welwillende woorden die dit Parlement maar al te vaak voortbrengt kracht bij te zetten.
Egypte is in het kader van het vredesproces een gewaardeerde partner van de EU en dit Parlement. Het is in vele opzichten een bondgenoot en een partner bij ontwikkeling. We dienen echter wel te erkennen dat Egypte niet aan onze normen voldoet. We moeten de associatieovereenkomst indien nodig gebruiken om in Egypte ten behoeve van het Egyptische volk een maatschappelijk middenveld te ontwikkelen. Dat zou het partnerschap tussen de EU en Egypte een extra constructieve waarde verlenen.
Carlos Carnero González (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening is het belangrijkste punt van deze ontwerpresolutie het een na laatste, waarin staat: “het Parlement van de Republiek Egypte wordt verzocht de aanzet te geven tot een proces van democratisering en eerbiediging van de rechtsstaat en de mensenrechten, zodat Egypte in de toekomst een toonaangevende rol kan vervullen in de regio als voorbeeld van een parlementaire democratie”.
Egypte is in het Midden-Oosten van fundamenteel belang, het speelt een sleutelrol in het mediterrane gebied en het is een bevoorrechte partner van de Europese Unie, en dat moet zo blijven. Om al deze redenen staat het echter buiten kijf dat Egypte een democratie moet zijn. Helaas moeten wij constateren dat dit nog niet het geval is, zoals blijkt uit het geval van de heer Nour.
Ik heb de heer Nour leren kennen tijdens de eerste zitting van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering, nadat die in maart 2005 in Caïro was opgericht. Dankzij onze druk werd hij in vrijheid gesteld. Ik had samen met de heer McMillan-Scott en mevrouw Flautre een ontmoeting met hem. Hij is een echte democraat en naar mijn mening valt er niets anders te zeggen dan dat hij in vrijheid moet worden gesteld.
Dat is wat wij willen van het Hof van Cassatie, dat mei aanstaande bijeenkomt. Het zou een duidelijk teken zijn dat Egypte vrijheid van meningsuiting, van vergadering en van gedachte zal toestaan, en dat iedereen in een toekomstig verkiezingsproces vrij zal zijn om zijn mening te verkondigen. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Voorzitter, de stabiliteit in Egypte berust sinds lang op het model van een eenpartijstaat. Die partij vertegenwoordigt na de periode van president Nasser geen gemeenschappelijke ideologie meer, maar alleen het gezamenlijk belang bij het bezit van de regeringsmacht. Buiten dit monopolie op de staatsmacht kunnen tegenwoordig wel individuele buitenstaanders aan verkiezingen deelnemen, maar alleen zolang ze geen bedreiging worden voor die gevestigde machtspositie. Daardoor lopen oppositiekandidaten voortdurend het risico om hinderlijk gevolgd, geïntimideerd of opgesloten te worden. Zij mogen vooral geen kans krijgen om een goed gestructureerde en permanente beweging om zich heen te vormen.
De in 1981 uitgeroepen noodtoestand is nog steeds een belangrijk instrument voor voortzetting van die situatie. Deze keer is oud-parlementslid en voormalig presidentskandidaat Ayman Nour daarvan het slachtoffer geworden. Vanwege de bijdrage van de Egyptische staat aan de stabiliteit in het Midden-Oosten, met name aan de sinds 1978 bestaande vreedzame co-existentie met buurland Israël, bestaat er vanuit Europa opvallend weinig kritiek op deze situatie. Integendeel, de Europese Unie zoekt een goede samenwerking met alle staten langs de kust van de Middellandse Zee. Mijn fractie steunt van harte de eis dat Egypte democratiseert, een eind maakt aan de noodtoestand en opposanten niet verder hindert. 
Ari Vatanen (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zou een mondeling amendement willen indienen met het oog op inlassing van een nieuwe paragraaf 5 bis. De tekst luidt als volgt: “roept op tot vrijlating van doctor Ayman Nour”.
Mijnheer de Voorzitter, vanochtend was de Wit-Russische oppositieleider, de heer Milinkevitsj, hier. Hij is vrij, maar Ayman Nour is niet vrij, hoewel deze twee mannen zich in hun respectievelijke landen in een vergelijkbare positie bevinden. De heer Milinkevitsj zei dat hij zelf drinkwater moest meenemen wanneer hij naar een verkiezingsdebat ging. Welnu, ieder mens heeft de aangeboren wil het zuivere water van de democratie te drinken; wat de heer Milinkevitsj in Wit-Rusland doet, probeert Ayman Nour in Egypte te doen. Hij probeert het Egyptische volk hoop te geven. Hij wil hoop geven aan die mensen die geloven in een vrije toekomst.
Egypte vervult op vele wijzen een cruciale rol in het Midden-Oosten. Wanneer dit land de rest van de regio niet de weg wijst naar democratisering, is zijn toekomst bij voorbaat verloren. Egypte vervult een belangrijke rol wat betreft zijn betrekkingen met de Verenigde Staten en zijn constructieve toenadering tot Israël, maar als het zijn betrekkingen met de EU wil verdiepen, moet Egypte stappen nemen die leiden naar democratie. Het Egyptische volk verdient democratie.
Waarom zit Ayman Nour in de gevangenis? Hij zit daar op grond van onnozele beschuldigingen; hij wordt vastgehouden om niets; hij wordt vastgehouden omdat hij de euvele moed had het op te nemen tegen president Mubarak. Wanneer we willen dat de democratie tot bloei komt in Egypte, moeten we ervoor zorgen dat dr. Ayman Nour wordt vrijgelaten. Wanneer hij wordt vrijgelaten, worden ook de democratische krachten in dit deel van de wereld vrij, wat eveneens van belang is voor de toekomstige stabiliteit in dit deel van de wereld. 
Markos Kyprianou,
   – Mijnheer de Voorzitter, het verheugt mij dat u zoveel belangstelling heeft voor de mensenrechtensituatie bij ons in de buurt, in dit geval Egypte, en het geval-Nour. 
De Commissie heeft de procedure tegen de heer Nour, de leider van de Egyptische oppositiepartij Al-Ghad, vanaf zijn arrestatie in februari 2005 nauwlettend gevolgd. Zoals u weet heeft de Europese Unie in haar reactie op de veroordeling van de heer Nour tot vijf jaar gevangenisstraf (in december 2005) benadrukt dat deze uitspraak een negatief signaal is met betrekking tot de democratische hervormingen in Egypte.
Wij geloven dat deze zaak gezien moet worden in de context van het democratiseringsproces in Egypte. Ook de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht is hier in het geding. De Commissie verwacht van het Hof van Cassatie dat het de zaak zal beoordelen overeenkomstig het Egyptisch strafvorderingsrecht en de in dit verband geldende internationale normen. De Commissie is bereid met Egypte in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid een politieke dialoog over de mensenrechten op te zetten. De onderhandelingen over het gereed maken van een actieplan zijn reeds in een vergevorderd stadium. We vertrouwen erop dat we de nu volgende weken vorderingen zullen maken en dat de onderhandelingen de komende maanden kunnen worden afgesloten.
Om de tenuitvoerlegging van dat actieplan te volgen – en hiermee geef ik antwoord op de vraag van de heer Smith – zullen er in het kader van de associatieovereenkomst subcomités worden opgezet. Deze subcomités zullen zich bezig houden met de politieke hervormingen in Egypte en de wijze waarop de mensenrechten in die hervormingen zijn opgenomen.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats, met andere woorden over enkele ogenblikken. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

Ari Vatanen (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou een mondeling amendement willen indienen met het oog op inlassing van een nieuwe paragraaf 5 bis. De tekst luidt als volgt: “roept op tot vrijlating van doctor Ayman Nour”.
Dit amendement is goedgekeurd door de belangrijkste politieke fracties.

– Hiermee is de stemming beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
