
Moretti
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde hier iets ernstigs aan de kaak stellen, namelijk de inbreuk op elementaire burger- en democratische rechten die de Italiaanse politie heeft begaan tegen de partij in Italië die ik vertegenwoordig. Met deze acties is iedere grens van fatsoen overschreden. Het waren intimiderende en provocerende acties uitgevoerd tegen de partij die ik vertegenwoordig. Hier blijkt duidelijk uit dat de staat vast van plan is ieder democratisch recht met voeten te treden. Zo vastberaden heeft de Italiaanse politie nooit opgetreden tegen de georganiseerde misdaad...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

De Voorzitter
Geachte collega, wat u hier verklaart, gaat niet over de orde. U had zich gemeld voor een aangelegenheid betreffende de orde, maar wat u zegt, gaat niet over de orde, en ik kan u daarom niet verder laten spreken.

Fraudebestrijding
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag (A4-0257/96) van mevrouw Wemheuer, namens de Commissie begrotingscontrole, over het actieprogramma van de Europese Commissie (COM(96)0017 - C4-0117/96) op het gebied van de bestrijding van fraude ten nadele van de communautaire begroting 1996; -het verslag (A4-0263/96) van mevrouw Theato, namens de Commissie begrotingscontrole, over de follow-up van de Interparlementaire conferentie over de bestrijding van fraude ten nadele van de Gemeenschapsbegroting (23 en 24 april 1996) voor een gecoördineerd optreden van Unie en de lid-staten; -de mondeling vraag aan de commissie (B4-0840/96 - O-0179/96) van mevrouw Theato, namens de Commissie begrotingscontrole, en de heer Marinho, namens de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken, over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen.
Wemheuer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, geachte mevrouw commissaris Gradin, alvorens ik onze afzonderlijke eisen ga behandelen, wil ik dit verslag in een ruimere context plaatsen, ook als dit op sommige mensen nogal aanmatigend mocht overkomen. Wij hebben deze week, en niet alleen deze week, zeer uitvoerig gesproken over de toestand waarin de Europese Unie zich bevindt. Wij voeren een debat over uitbreiding, wij voeren een debat over de Regeringsconferentie, en wij voeren - niet in het laatst vaak met een zeer betreurenswaardige ondertoon - een debat over de toekomstige financiering van de Europese Unie.
Wij voeren met een zeer betreurenswaardige ondertoon een debat in de zogenaamde nettobetalerslanden; en steeds meer burgers vragen zich niet alleen af: " Wat kost ons deze Unie?" maar ook "Wat komt ervoor terug? Willen we daar in de toekomst geld voor blijven geven?" Al deze debatten hangen met elkaar samen. Wij hebben gehoord dat de Unie zich alleen maar kan ontwikkelen, wanneer zij wordt geaccepteerd door de burgers, de 370 miljoen mensen die in deze Europese Unie wonen, en ook door al diegenen die willen toetreden en die natuurlijk ook een steentje daaraan moeten bijdragen.
Acceptatie is niet alleen een zaak van het verstand. De Voorzitter heeft er steeds weer op gewezen dat wij ook de gevoelens en hoe men in het algemeen tegen de dingen aankijkt, erbij moeten betrekken. Wij moeten de mensen voor Europa winnen. Maar als nu dit debat in een tijd speelt, waarin het geld schaars is en er overal op moet worden bezuinigd, dan dringt zich natuurlijk al gauw de vraag op: " Wat kost dit allemaal?" Deze vraag is altijd verbonden met vragen als: " Gaan zij wel zorgvuldig met ons geld om? Zijn zij correct? Zijn zij wel zo nauwkeurig als zij zouden moeten zijn?" Het is niet alleen: " Betalen wij misschien teveel?" , maar ook: " Wat gebeurt er dan mee? Wordt er dan niet overal in Europa gefraudeerd?" Je kunt het toch elke dag in de krant lezen: fraude en corruptie, subsidiefraude en nog meer onverkwikkelijke zaken, is dat niet een Europese ziekte?
Naar mijn mening is die ene vraag natuurlijk niet juist gesteld, want fraude en corruptie zijn geen Europese uitvindingen, maar vinden helaas op alle niveaus plaats. Wij weten dat het op gemeenteniveau begint en op het Europese niveau nog lang niet ophoudt. Dit is een strijd die wij met ons allen samen moeten strijden, en daarvoor hebben wij de publieke opinie nodig. Hoe winnen wij de publieke opinie voor ons? Hoe winnen wij de burgers voor ons om ons in deze strijd te steunen? Om te beginnen alleen al doordat wij ze goed informeren over wat wij nu al doen, dat wij ze op begrijpelijke wijze informeren en duidelijk maken, waar de verantwoordelijkheden liggen, wie er functies uitoefenen en wie misschien ook iets achterwege laten.
Mevrouw de commissaris, de Commissie heeft dit verslag over uw maatregelen op het gebied van de bestrijding van fraude in alle talen op Internet gepubliceerd. Ik vind dat een prima idee en hoop dat u zo doorgaat. Daarmee wordt een openbaarheid tot stand gebracht die op papier nooit is te bereiken. Maar wanneer wij ons tot de brede publieke opinie richten, dan moeten wij dit verslag ook heel wat duidelijker formuleren, want dan wordt het niet geschreven voor een paar vakmensen, niet alleen voor de Commissie begrotingscontrole, niet alleen als verantwoording tegenover dit Parlement, maar dan wordt het geschreven voor 370 miljoen burgers, en die hebben het recht om te kunnen begrijpen wat erin staat.
Ik wil nu mijn eisen niet afzonderlijk herhalen want ik heb mijn verslag zo beknopt gehouden omdat ik hoop dat enkele van de collega's die net niet op dit moment hier kunnen zijn, het misschien alsnog lezen. Er is niet veel tijd voor nodig en ik heb getracht, zelf zo duidelijk te zijn als ik het van u vraag.
Er zijn echter twee punten die ik nog eens naar voren wil brengen. In de eerste plaats is het belangrijk dat het werkprogramma in de toekomst duidelijk herkenbaar is gebaseerd op het verslag van het jaar daarvoor. Vandaar mijn eisen, en ik weet dat u daarachter staat. Ik zou u dankbaar zijn als u deze beide zaken qua tijdstip met elkander verbindt. Dat betekent ook dat het werkprogramma duidelijk herkenbare punten noemt waarbij men net zo duidelijk en onmiskenbaar kan nagaan of ze in acht zijn genomen.
Het andere wat ik wil vragen en wat misschien nieuw is, betreft het volgende. De Commissie zou zich in haar verslag niet alleen moeten uiten over de fraudebestrijdingsprogramma's die zij heeft doorgevoerd, dus fraudebestrijding met terugwerkende kracht, maar ook aangeven, hoe zij haar eigen programma's, haar eigen subsidiebeleid op die punten waar zij dat zelf kan formuleren, preventief onderzoekt op fraudegevoeligheid. Ik zou willen dat zij zich daarover in het verslag uitspreekt. Wij horen steeds weer, ook van commissaris Liikanen, en van u ook in het kader van de discussie SEM 2000, dat het belangrijk is om de fraudegevoeligheid vooraf weg te nemen en niet alleen maar achteraf te controleren en dan te constateren dat er fraude is gepleegd. Als u daarover uw standpunt wilt bepalen, als u daarover niet alleen ons maar de gehele Europese publieke opinie eens rekenschap zou geven over wat u op dit punt doet, dan zou dat bijdragen aan de acceptatie en geloofwaardigheid in de Europese Unie, en ik hoop dan niet alleen op financieel maar ook op politiek gebied, waar wij allen zo dringend behoefte aan hebben.

Theato
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, het verslag dat ik vandaag namens de Commissie begrotingscontrole bij u mag inleiden, heeft een bijzondere voorgeschiedenis. Op uw initiatief, mijnheer de Voorzitter, hebben afgevaardigden van de nationale parlementen samen met afgevaardigden van ons Huis in april van dit jaar beraadslaagd over de vraag, hoe het geld van de Europese belastingbetalers beter kan worden beschermd. Deze Interparlementaire conferentie in Brussel is voor alle betrokkenen een zeer belangrijke en productieve ervaring geweest. Aan het eind waren er de overtuiging en de wil om samen iets te doen ter bescherming van de financiële belangen van de Unie en op te houden met beschuldigingen over en weer, zoals die er in het verleden wel zijn geweest.
Het verslag van de Commissie begrotingscontrole pakt de resultaten van deze conferentie op en doet concrete voorstellen voor de omzetting ervan, geheel in de zin van de tien criteria ter verbetering van de fraudebestrijding die u, mijnheer de Voorzitter, ter afsluiting van de conferentie hebt geformuleerd. Mijn verslag noemt de punten die op lidstaatniveau moeten worden aangepakt. Het geeft aan, op welke punten initiatieven van de Commissie nodig zijn, en het doet voorstellen voor een beter partnerschap tussen Commissie en lidstaten. Iets daarvan bevindt zich ook in het werkprogramma van de Commissie, waarover zojuist mevrouw Wemheuer verslag heeft gedaan.
Met veel eisen en voorstellen zijn wij - neemt u mij niet kwalijk dat ik dit zeg - veel duidelijker en moediger dan de Commissie. Ik refereer hier ook aan de voorstellen van de heer Bontempi, wiens standpunt van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken ons helaas niet op tijd heeft bereikt om daarover in de commissie te kunnen stemmen. Nu we ons in een situatie bevinden, waarin alom moet worden bezuinigd, waarin ook op pijnlijke wijze moet worden gesneden in de begroting van de Europese Unie, wordt het volkomen onverteerbaar dat wij bij de fraudebestrijding in zekere zin vaak onszelf de handen binden.
Begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd: het is niet zo dat er in de afgelopen jaren niets op dit punt is gebeurd. Uit het toenemende aantal opgespoorde gevallen op alle terreinen blijkt heel duidelijk dat de inspanningen zijn versterkt, vooral van de zijde van het Parlement en de Commissie, maar voor een deel ook van de zijde van de lidstaten, die per slot van rekening zo'n 80 % van de financiële middelen van de Unie beheren. Onze knelpunten liggen elders. Hoe krijgen wij de daders te pakken? Hoe brengen wij hen voor de rechter en wat voor straffen krijgen ze? Dat is de beslissende vraag waar wij een antwoord op moeten geven. Daarvan hangen de afschrikkende werking en de efficiënte preventie af.
Slechts in een klein aantal van de gevallen worden de voor fraude verantwoordelijke personen ook werkelijk ter verantwoording geroepen. Die situatie zal niet echt veranderen, zolang wij in de Unie niet het gehele administratieve juridische en justitiële arsenaal hebben doorgelicht en op elkaar hebben afgestemd. Op dit gebied hebben wij een harmonisering nodig van strafregisters in de lidstaten en een wederzijdse aanpassing van de strafmaat, opdat overal op dezelfde wijze recht wordt gesproken. Wij hebben nauwkeurig geformuleerde regels nodig voor de samenwerking tussen opsporingsdiensten en rechtbanken, zo mogelijk ook instellingen die op dit gebied competent zijn, zoals de Guardia di Finanza in Italië, en instanties of afdelingen bij de rechterlijke macht. Dat moet elkaar allemaal goed overlappen, want elk hiaat kan een ontduikingsmogelijkheid worden voor de georganiseerde misdaad.
In dit kader moet ook worden onderzocht of het mogelijk is, een instantie op Europees niveau op te zetten die bij delicten ten nadele van de financiële belangen van de Unie tot strafrechtelijke vervolging kan overgaan, met name in gevallen waarin ambtenaren van de Unie zich hebben laten omkopen.
Een tweede vraag is hoe wij en hoe de lidstaten de fraudebestrijding moeten opzetten. De UCLAF, het Coördinatieteam Fraudebestrijding van de Commissie, heeft zijn eerste beproevingen doorstaan en successen geboekt. Maar de UCLAF zou nog doelmatiger kunnen zijn als er in alle lidstaten net zulke teams zouden zijn met duidelijke bevoegdheden en beslissingsstructuren, waarmee de UCLAF in contact kan staan. Wat wij verder ook helaas maar al te vaak aantreffen is een versnippering van bevoegdheden, die ook vandaag nog angstvallig wordt verdedigd. De burgers verwachten van ons niet alleen dat wij fraude aan het licht brengen en dat de schuldigen voor de rechter komen. De burgers verwachten ook dat wij het verduisterde geld terughalen. Tot op heden bereikt het terugvorderingspercentage in het gunstigste geval amper de 20 %. Op dit punt hebben wij dringend behoefte aan een actieprogramma voor meer en beter geschoold personeel; ook moeten wij juridische obstakels opruimen, zoals te korte verjaringstermijnen die terugvorderingen onmogelijk maken.
Tot slot moeten wij onze regels en verordeningen in de toekomst stelselmatig op fraudegevoeligheid onderzoeken en eventueel aan de hand van de uitkomsten veranderen. Een actueel voorbeeld is de subsidieregeling voor olijfolie. In deze sector zullen wij dit jaar ruim 300 miljoen ecu meer uitgeven dan de oorspronkelijk voorziene 1, 8 miljard. Wij weten heel zeker dat een aanzienlijk deel hiervan direct gaat terechtkomen in de zakken van fraudeurs. Op dit punt wachten wij dringend op hervormingsvoorstellen van de Commissie. In dit kader moet ook worden herinnerd aan de beslissing van de Raad over de begrotingsdiscipline, die nadrukkelijk de mogelijkheid biedt, de betaling van landbouwuitgaven op te schorten wanneer er sprake is van oneigenlijk gebruik van communautaire middelen.
Een paar woorden over de op handen zijnde hervorming van de EG-verdragen. Op dit punt verwachten wij van de Regeringsconferentie dat artikel 209 a, dus het artikel over fraudebestrijding, doelmatiger wordt geformuleerd, dat wil zeggen dat rechtsmiddelen moeten worden uitgewerkt die doelmatig, evenredig, afschrikkend en op een gelijkwaardig niveau werkzaam zijn, zoals reeds is beslist in oordeel nummer 68/88 van het Europese Hof van Justitie in de zaak over Griekse maïs. Fraudebestrijding dient als zaak van gemeenschappelijk belang te zijn vastgelegd, en wetsbesluiten dienen in de toekomst volgens de medebeslissingsprocedure te worden genomen, dus met de volle medewerking van het Europees Parlement! De ervaringen tot nu toe met de medebeslissingsprocedure op andere gebieden tonen aan dat deze niet alleen democratische winst betekent maar ook leidt tot snellere resultaten.
Voor precies het tegenovergestelde, en hiermee kom ik aan mondelinge vraag, heeft de Raad helaas een besluit genomen op het gebied van de strafrechtelijke bescherming van de financiële belangen, namelijk voor een internationale conventie in het kader van de "derde pijler" . De Raad heeft deze beslissing genomen op 26 juli vorig jaar, maar tot op heden is zij door geen enkele lidstaat geratificeerd. En als ik goed ben geïnformeerd, is er ook geen uitzicht op ratificatie hiervan, alleen al niet omdat er nog geen duidelijkheid bestaat over het geschilpunt aangaande de bevoegdheid over het Europese Hof van Justitie. Open is ook nog het vraagstuk van de aanvullende protocollen bij de conventie, die onder andere het probleem van omkoping moeten regelen. Ook op dit punt hebben wij onze kritische opmerkingen gemaakt en voorstellen gedaan.
Helaas zijn wij vandaag niet in de gelegenheid om de Raad te vragen naar de stand van zaken, de bank is helaas niet volledig bezet. Maar u, beste mevrouw Gradin, als bevoegde Commissaris, u bent er wel, en ik wil u herinneren aan wat u op 15 maart 1995 voor dit Huis hebt gezegd, namelijk dat de Commissie ondanks de waarschuwingen van het Parlement meegaat op de weg van de conventie om een blokkadesituatie te voorkomen. Maar deze blokkadesituatie is er nu, en wij worden ongeduldig. U hebt de volle rugdekking van dit Parlement, dat blijkt uit de beslissingen tot nu toe, en ik vraag u: " Hoe lang hebt u nog geduld met de lidstaten, wanneer kunnen wij ratificatie tegemoet zien, of gaat u met ons de weg van de voorgestelde richtlijn op dit gebied?" Ik ben u dankbaar voor uw antwoord, en ik ben van mening dat u onze steun hebt.

Bontempi
Mijnheer de Voorzitter, de commissie waarvoor ik het woord voer heeft heel positief geoordeeld over het verslag van mevrouw Theato, vooral omdat het via doelgerichte voorstellen tracht een sterke impuls te geven aan een actie waar het Parlement al een hele tijd voor pleit.
Wat betreft de voorstellen die onze commissie heeft uitgedokterd, er is één voorstel bij dat een algemene strekking heeft doch van groot belang is, omdat het een kwestie van goede wetgeving betreft. Wij dreigen in deze materie een opstapeling van middelen te krijgen, vooral van conventies en protocollen, misschien zelfs allemaal protocollen en conventies over hetzelfde onderwerp, bijvoorbeeld over corruptie, met het onverantwoorde resultaat dat daar geen enkel effect mee gesorteerd wordt. Al die conventies blijven een dode letter, maar de verwarring wordt er niet minder om. Het wordt hoog tijd dat al die middelen gebundeld worden. Op het vlak van de corruptie bijvoorbeeld bevelen wij aan dat men één autonoom instrument aanneemt dat zowel gerechtelijke vervolging kan regelen in geval van kwetsing van de financiële belangen van de Unie, als corruptie van buitenlandse functionarissen. Hier is duidelijk sprake van een leemte in de internationale wetsstelsels.
Dan wilde ik nog een andere kwestie te berde brengen in verband met onze bevoegdheden inzake corruptiebestrijding. Wij eisen dat in het nieuwe Verdrag corruptie expliciet vermeld wordt als zijnde een probleem van gemeenschappelijk belang. Corruptie is namelijk een misdrijf dat ten grondslag ligt aan internationale fraudeplegingen, aan fraude ten koste van de communautaire begroting, en corruptie is tevens het bindweefsel van de georganiseerde misdaad. Andere organisaties zijn trouwens al in actie gekomen, met name de OVSE en de Raad van Europa.
Ik geloof dat een van de sterke punten van de herziening van het Verdrag moet zijn dat corruptie gerekend wordt bij de vraagstukken die van gemeenschappelijk belang zijn. Tegen de commissaris, mevrouw Gradin, die zich zo heeft ingezet op dit vlak, wilde ik vooral zeggen dat preventieve maatregelen even belangrijk zijn. Ik geloof dat wij veel aandacht moeten schenken aan preventieve maatregelen, aan transparantie, aan vereenvoudigde, begrijpelijke en bruikbare mechanismen.
Het tweede punt dat ons na aan het hart ligt betreft het tweede protocol over de verantwoordelijkheid van rechtspersonen. Ik ga niet uitgebreid vertellen waarom wij dit probleem aan moeten pakken, want dit is gewoon een sleutelkwestie. De verantwoordelijkheid wordt steeds meer in de schoenen geschoven van niet alleen fysieke personen, maar ook rechtspersonen, bedrijven. Dit probleem ligt juridisch nogal gevoelig, maar het moet hoe dan ook het hoofd geboden worden, want alleen met geschikte sancties tegen rechtspersonen, bedrijven en zo kunnen wij een groter afradingseffect verkrijgen ten aanzien van fraude en criminaliteit.
Tot slot een belangrijk punt dat misschien alle andere punten dekt: wij vragen dat er een algemeen en horizontaal juridisch besluit wordt aangenomen zowel voor justitiële samenwerking als voor gerechtelijke bijstand. Ik herinner iedereen aan het thema van uitwijzingen en de betrekkingen tussen magistraten. De misdaad rent steeds harder, maar de strijd tegen de misdaad wordt ondanks onze inspanningen steeds trager, als er überhaupt sprake is van strijd. Wij moeten dus beseffen dat een algemeen juridisch besluit een mogelijke strategie voor de toekomst is. Dit staat trouwens ook allemaal in het verslag. Het spijt mij alleen dat wij door tijdgebrek niet een en ander hebben kunnen aanvullen, maar ik behoud me het recht voor om in de vorm van een mondeling amendement drie voorstellen in te dienen. Als het Huis ermee akkoord gaat, kunnen aan dit uitmuntende verslag van mevrouw Theato die drie punten worden toegevoegd die in het kader van de fraudebestrijding heel nuttig kunnen blijken. Wat de vragen van mevrouw Theato betreft, ik sluit me aan bij haar bekommernis en bij de stimulerende voorstellen die ze doet.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, fraude is niet alleen een financieel misdrijf waarmee men zich schuldig maakt aan bedrog ten nadele van de begroting en de Europese belastingbetaler. Het is in toenemende mate een kanker die woekert in het lichaam van de Europese Unie. Naar mijn mening tast dit kwaad onze geloofwaardigheid in de ogen van de Europese burgers buiten alle verhoudingen aan en geeft het de tegenstanders van de Europese Unie, alsmede de nationale regeringen, een gemakkelijk excuus om alle euvelen daaraan te wijten. De burgers hebben een negatiever beeld van de Unie door de beweringen dat fraude veel voorkomt dan om enige andere reden. Daarom zijn deze verslagen waarover wij vanmorgen debatteren zo belangrijk.
Ik wil eerst mevrouw Wemheuer complimenteren met haar voortreffelijke verslag. Het zet zeer duidelijk en zakelijk het voornemen uiteen om met de Commissie samen te werken in het nieuwe cultuurpatroon dat zich duidelijk begint te manifesteren in de Commissie, teneinde de fraudebestrijding nu ernstiger te nemen dan in het verleden misschien het geval is geweest. Het voegt daaraan enkele verstandige, pragmatische voorstellen toe met betrekking tot het soort zaken dat in het werkprogramma opgenomen dient te worden en de verhouding tussen het werkprogramma en het jaarverslag. Ik hoop dat commissaris Gradin - en het verheugt mij haar vandaag hier te zien - positief zal kunnen reageren op het verslag-Wemheuer. Het is een constructief verslag, dat met algemene stemmen is goedgekeurd in de Commissie begrotingscontrole, en ik hoop dat de Commissie het zal erkennen als zijnde wat het werkelijk is - een verstandige benadering van de samenwerking om het dubbele probleem waarmee wij geconfronteerd worden aan te pakken.
Ik richt mij nu op het verslag-Theato. Alvorens mevrouw Theato geluk te wensen, moet ik u eigenlijk gelukwensen, mijnheer de Voorzitter, omdat u zelf door uw interventie tijdens de Top van Essen de geestelijke vader van het verslag-Theato bent. De Europese Raad van Essen heeft de grondslag gelegd voor een conferentie die de partijen bijeenbracht die werkelijk moeten gaan samenwerken, wil de strijd tegen fraude succes opleveren. Wij mogen niet verwachten dat mevrouw Gradin en de UCLAF dat alleen klaarspelen. Zoals wij allen weten, wordt 80 % van de begroting door de lid-staten besteed en fraude in de lid-staten komt minstens in even grote mate voor als fraude met geld dat collectief beheerd en uitgegeven wordt in het centrum van de Unie, in Brussel. Wij hebben dus deze conferentie gehad en mevrouw Theato heeft een voortreffelijk verslag uitgebracht, dat mijn fractie steunt als followup van het initiatief waartoe u de eerste aanzet hebt gegeven en dat tot deze conferentie heeft geleid.
Wij moeten deze twee verslagen - het verslag-Theato en het verslag-Wemheuer - beschouwen als een samenhangend antwoord op één enkel probleem; het verslag-Wemheuer is aan de Commissie gericht, het verslag over de follow-up van uw conferentie is voornamelijk aan de lid-staten gericht. Als wij niet allen samenwerken, laten wij de burgers van Europa in de steek. Fraude is niet alleen een misdrijf. Fraude is niet alleen een politieke ramp. Fraude is ook de prijs die een ieder van ons volgende maand moet betalen, als wij beginnen met de bespreking van de begroting. Het is de prijs die wij betalen op het punt van de alternatieve kosten voor beleid dat wij op Europees niveau willen voeren, maar ons niet kunnen veroorloven, omdat het geld aan de begroting is onttrokken.
In onze strijd tegen fraude moeten wij aanvaarden dat de Europese burgers ons niet meer middelen toevertrouwen, als wij niet kunnen aantonen dat wij de huidige middelen effectief en efficiënt gebruiken. Dat is de eenvoudige boodschap die uit deze twee verslagen naar voren komt. Als wij niet gaan samenwerken, zal de Europese Unie te kort schieten jegens de burgers van Europa.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik begin met de beide rapporteurs te feliciteren, mevrouw Wemheuer en mevrouw Theato, en uzelf ook voorzitter voor het initiatief van de gemeenschappelijke zitting die we gehad hebben in Brussel.
Vorige zondag was er in het Europees Parlement een opendeurdag waar meer dan 12.000 personen door het Europees Parlement zijn gewandeld en er met parlementsleden gesproken hebben. Eén van de vele vragen die regelmatig terugkwam, was precies de vraag van de burgers naar deze, laat ik maar zeggen massale fraude die men vaststelt met communautaire gelden. Wat gebeurt er met het geld van de belastingbetaler? Wat onderneemt de Europese Unie om deze fraude te bekampen? Dat zijn in feite de twee vragen van onze burgers.
Wij moeten telkens opnieuw uitleggen dat het gaat over een gemeenschappelijke strijd en over een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid, zowel van de communautaire instellingen als van de nationale autoriteiten. De vraag stelt zich hier ook voor ons: welke is de communautaire bevoegdheid? Mevrouw de commissaris, ik zou meer speciaal uw aandacht willen vestigen op een arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg in Luxemburg, bij het Europese Hof. In een arrest van 24 april 1996, van dit jaar dus, bevestigen de rechters van de Vierde Kamer, dat er wel degelijk een rechtsgrondslag voorhanden is om het optreden van de Commissie in de bestrijding van de fraude te wettigen. Ik weet niet of wij reeds voldoende beseffen wat de betekenis van dit arrest is? Dit arrest zegt ook uitdrukkelijk dat de rol van de Europese Commissie ter zake onontbeerlijk is. Zonder de bevoegdheid van de Commissie zouden de geviseerde onregelmatigheden gewoonweg niet bestraft worden. Dit komt trouwens volledig overeen met de mening van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken.
Ik zou willen overstappen - inderdaad, het is onderstreept - naar die vele conventies waarmee we geconfronteerd worden. De ene keer komen die van de Commissie, de andere keer van de Raad, de andere keer weer van het voorzitterschap en we geraken er niet meer uit. Ik kan u zeggen, het is niet zo eenvoudig om nog te weten over welke conventie, uitgaande van welke instantie, we het hebben. Die worden naderhand ook niet geratificeerd.
Ik wil verder aanstippen dat de samenwerking tussen Europese instanties en de nationale parlementen ook moet verbeterd worden. Ik geef u mijn ervaring van een paar maanden geleden. Ikzelf ben rapporteur van het adviescomité in het Belgisch parlement voor Europese aangelegenheden en daar breng ik verslag uit over de controle op de financiële stromen tussen de Unie en België. In die hoedanigheid heb ik een hoorzitting georganiseerd in het Belgische parlement in de maand mei over de bestrijding van de Europese fraude in België. Toen was er geen sprake van ernstige misbruiken. Maar twee maanden later komt een Vlaamse krant uit met een rapport van de Commissie over gevallen van grootschalige Europese fraude met landbouwsubsidies in België. Dit verslag, mevrouw de commissaris, is niet aan het Belgische parlement en niet aan het Europees Parlement meegedeeld, maar verschijnt wel in de krant. Hoe kunnen wij dan een strategie ontwikkelen van gemeenschappelijk optreden. Het is duidelijk dat wij een strategie moeten ontwikkelen van doorzichtigheid, maar ook een strategie van samenwerking, anders komen wij nooit tot een resultaat.

De Luca
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega's, al die aandrang van dit Parlement om ervoor te zorgen dat het fraudeprobleem een reële prioriteit wordt voor de instellingen van de Europese Unie, is op den duur dan toch beloond in de vorm van deze eerste concrete resultaten. Er is een nieuwe aandacht voor het hele probleem gekomen toen op 25 juli 1995 de Raad de Conventie over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap ondertekende in het kader van de derde pijler van het Verdrag van Maastricht.
Een andere belangrijke gelegenheid was de Interparlementaire Conferentie over fraudebestrijding van 23 en 24 april, waardoor - zoals vandaag al is gezegd - de mensen zich bewust zijn geworden van de ernst van het probleem, ook omdat de nationale parlementen erbij betrokken werden en de zaak een zekere weerklank kreeg in de pers.
Maar kunnen wij eigenlijk wel beweren dat de geboekte resultaten en vooruitgang opgewassen zijn tegen de inspanningen die onze Vergadering zich heeft getroost? Bij het opmaken van een eerste balans moeten wij ons concreet afvragen of en wat wij meer hebben gedaan, of wij de zaken echt beter hebben aangepakt en zo ja wat. Krachtens verordening nr. 307 van 1991 mag de Europese Unie ieder jaar 20 miljoen ecu aan de lid-staten geven om hen te helpen bij het organiseren van controles naar de landelijke uitvoering van de uitgaven van de EOGFL, afdeling Garantie.
Tot onze grote teleurstelling moeten wij constateren dat in 1994 maar voor amper 30 procent gebruik werd gemaakt van die communautaire steun. Hoe kan de Raad zo'n onderbesteding verklaren? Voelen de lid-staten zich dus maar zo weinig betrokken bij de fraudebestrijding op landbouwgebied? En kan de Commissie precies zeggen of zij heden ten dage beschikt over een globaal juridisch kader dat de onderzoeksbevoegdheden op het grondgebied van de Unie langs reglementaire weg omschrijft? Zijn die bevoegdheden al operationeel? Kunnen de controles echt uitgevoerd worden en hoe efficiënt zijn ze? Heeft de Commissie rekening gehouden met de op- en aanmerkingen van het laatste verslag van de Rekenkamer en de daaruit voortvloeiende suggesties die in het document over het intern beleid staan dat door mij bij de Commissie begrotingscontrole is ingediend en door haar goedgekeurd? De bedoeling daarvan was iets te doen aan de slechte financiële uitvoering van bepaalde aspecten van het binnenlands beleid.
Welke maatregelen heeft de Commissie bijvoorbeeld genomen voor de selectieprocedures van de projecten en de controle op de contracten die voor de gekozen projecten zijn opgemaakt? En als de Commissie die maatregelen heeft genomen, kan dan daarmee inbreuk of fraude teruggedrongen worden en worden dan vooral de risico's op fraude tegengegaan via een steeds snellere en steeds efficiëntere controle aan het begin van de selectieprocedure?
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik zal niet verder gaan vragen want ik kan wel een hele waslijst opsommen, zo groot is het probleem namelijk en zo ongerust zijn wij ook. We mogen niet vergeten dat wij als enige rechtstreeks door het volk gekozen instelling politiek aansprakelijk zijn voor de besteding van de openbare fondsen van de Unie. Ik denk er vandaag nog net zo over als altijd, en ik wil dan ook in dit debat duidelijk stellen dat ik me echt afvraag of het fraudeprobleem een probleem is van technische middelen, van personeel of van juridische middelen. Ook met de bestaande middelen kun je immers al meer zoden aan de dijk zetten, mits men beter zijn best doet om bestaande middelen toe te passen. Laten we er maar geen doekjes om winden, het echte probleem draait om de politieke bereidheid: om iets te doen moet je de wil daartoe hebben. Alleen maar zeggen hoe belangrijk iets gaat worden, zoals de Raad met de regelmaat van de klok doet, is absoluut niet voldoende.

Kjer Hansen
Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft nog eens een aantal initiatieven voorgesteld ter bescherming van de financiële belangen van de EU. We nemen geen genoegen met mooie woorden over de manier waarop wij de fraude met Europees geld kunnen tegengaan, wij doen ook concrete voorstellen voor een EU-regelgeving zodat we over de noodzakelijke instrumenten kunnen beschikken om de fraude te bestrijden. Terzelfdertijd zien wij echter dat de Raad zich helemaal niet verroert. De Raad is duidelijk niet in staat om de vereiste beslissingen te nemen of ten uitvoer te leggen. Dit ligt wel aan het feit dat de lid-staten helemaal niet bereid zijn hun soevereiniteit af te staan om het probleem onder controle te krijgen. Het blijft bij mooie woorden en de concrete handelingen blijven achterwege.
Een goed voorbeeld van het gebrek aan bereidheid om de problemen op te lossen is het feit dat de conventie over de bescherming van de financiële belangen van de EU nog niet bekrachtigd is. Hoewel de conventie vorig jaar in juli is aangenomen, heeft nog geen enkel land ze bekrachtigd. Ik vind het pijnlijk voor de EU omdat het toont hoe handelingsonbekwaam de lid-staten zijn. Er is geen uiterste termijn vastgesteld voor de bekrachtiging van de conventie, er zijn geen sancties en geen mogelijkheden om de lid-staten onder druk te zetten als ze de conventie niet bekrachtigen, waardoor deze haar inhoud en haar betekenis verliest. Ook mijn eigen land, Denemarken, heeft de conventie niet bekrachtigd. Denemarken dat anders altijd zo hoog van de toren blaast wanneer het om fraudebestrijding gaat, brengt er in de praktijk ook niets van terecht. Het is huichelarij wanneer de bevoegde minister op de ene bijeenkomst na de andere bevestigt en eist dat er meer inspanningen moeten worden gedaan voor de fraudebestrijding en terzelfdertijd de vereiste wetgeving niet wil verwezenlijken. Een belangrijk probleem is natuurlijk het hele wetgevingsproces, waarin een duidelijke rechtsgrondslag voor het nemen van de noodzakelijke maatregelen ontbreekt.
Tenslotte wil ik nog een oproep doen tot onze collega's in de nationale parlementen. Zij hebben blijkbaar ook niet zoveel belangstelling voor deze zaak, want anders zouden ze hun regeringen wel onder druk kunnen zetten en in hun eigen parlement een debat houden over de onwil van de lid-staten om de vereiste beslissingen te nemen.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links juicht alle communautaire initiatieven toe die de doeltreffendheid van de fraudebestrijding in de Europese Unie kunnen verhogen. Onze fractie staat tevens achter de verslagen en de activiteiten van mevrouw Wemheuer en mevrouw Theato. Voorts zijn we het ook eens met de tien punten die u samenvattend genoemd heeft bij de officiële sluiting van de Interparlementaire Conferentie over fraude.
Toch zijn er drie aspecten met betrekking tot fraude die ik hier zou willen belichten. Ten eerste moeten we erkennen dat fraude deels mogelijk wordt gemaakt door de neoliberale filosofie, en door de negatieve image van overheidsingrijpen die door het huidige Europese beleid wordt bevorderd, dat op de gedachte stoelt dat alles wat er op de markt gebeurt, positief is, en dat ingrijpen door de overheid als negatief moet worden beschouwd, en derhalve dient te worden beperkt. Zoals ik zei, betekent dit dat de positie van de staatskas en van de openbare dienstverlening verzwakt worden.
Ten tweede zijn wij juist om díe reden van mening dat er bij de herziening van het Verdrag van Maastricht, op de Intergouvernementele Conferentie, een hoofdstuk, een aparte paragraaf moet worden opgenomen over strategisch beleid, over jurisprudentie, coördinatie op politioneel en belastinggebied, over het gelijktrekken van deze terreinen, omdat we anders onmogelijk de juiste mentaliteit kunnen kweken bij de bevolking zodat die zich voor deze kwesties medeverantwoordelijk voelt. Het is ongelofelijk dat openbare instellingen, ambtenaren, vakbonden, en werkgeversorganisaties zich lenen voor misbruik van Europese publieke fondsen door te frauderen met communautaire belastingen.
Op de derde plaats tenslotte acht ik het onontbeerlijk dat de Europese Commissie doeltreffender tewerk gaat. Ikzelf heb onaangename ervaringen op dit gebied, toen ik de Commissie op een geval van fraude heb gewezen met betrekking tot het Europees Sociaal Fonds, fraude die door instellingen van mijn land gepleegd was, waarbij ik de aanklacht bovendien heb ingediend met overlegging van bescheiden inzake overheidsfinanciën. De Commissie deed echter of haar neus bloedde, ze zei dat die kwestie niet onder haar verantwoording viel, en heeft die aan de Spaanse regering overgedragen. Naar mijn idee is het absoluut noodzakelijk dat we alle krachten bundelen ten behoeve van een zo belangrijke zaak als het verbeteren van de belastingstelsels.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het verslag van mevrouw Theato over de resultaten van de Interparlementaire conferentie over de bestrijding van fraude lezen wij terecht dat - ik citeer - " de vinger is gelegd op een aantal belangrijke gebreken in de nationale en communautaire instrumentaria ter bescherming van de financiën van de Unie" . Aan deze hiaten in de instrumentaria waren echter duidelijke hiaten in het bewustzijn voorafgegaan. Op de conferentie gebeurde het toch meer dan eens dat het bij vertegenwoordigers van de lidstaten plotseling te dagen, als zij kennis namen van de plannen, wensen en bedoelingen van het Parlement.
Ik kan alleen maar hopen dat deze hiaten in het bewustzijn uiterlijk bij de Regeringsconferentie toch ten minste voor een deel zijn aangevuld. De lidstaten moeten eindelijk tot het inzicht komen dat een doelmatige fraudebestrijding, ook en vooral met betrekking tot de door de lidstaten zelf beheerde middelen, alleen succes heeft als wij eindelijk voor een doelmatige rechtsgrondslag zorgen, als wij harmoniseringen op dit punt doorvoeren en als het Parlement over deze kwestie medebeslissingsbevoegdheid bezit. Zolang dit niet gebeurt, blijven de inspanningen oppervlakkig. Maar of de politieke wil bij de Raad aanwezig is, lijkt mij twijfelachtig gezien de voorgestelde kortingen op het gebied van de fraudebestrijding voor het komende begrotingsjaar en gezien de dominantie van de Raad in onze huidige discussie.
Met nadruk wil ik de eis in het verslag van mevrouw Wemheuer steunen, om de richtlijnen en verordeningen aan een risicoanalyse te onderwerpen. Er is een fraudegevoeligheidsonderzoek vooraf nodig. Maar niets lijkt gemakkelijker - en dat bevestigen onze inzichten in de enquêtecommissie communautair douanevervoer - dan in de wirwar van subsidies en vergoedingen te vissen in troebel water. Een vereenvoudiging van normen en een vermindering van het subsidiebeleid zijn even noodzakelijk als een doelmatige bestraffing van fraude ten laste van de Gemeenschap. Tenslotte, en ook dat blijkt reeds uit de enquêtecommissie, moeten wij zorgen voor een beter inzicht in de gevaren van de georganiseerde misdaad alsmede van het zwartegeldcircuit; en ik verzoek de Commissie, in het bijzonder de UCLAF, het Parlement te voorzien van deugdelijke informatie op dit punt.
Als laatste, mijnheer de Voorzitter, zou het mij interesseren hoe uzelf, als initiator van de Interparlementaire conferentie over de bestrijding van fraude, aankijkt tegen de resultaten tot nu toe en de initiatieven van de lidstaten.

Vandemeulebroucke
Mijnheer de Voorzitter, nogal wat mensen vinden in Europa dat het verspilziek is. Daar bovenop komen de berichten als zou een flink gedeelte van de Europese begroting in handen komen van mensen en organisaties die de geïnde gelden helemaal niet nodig hebben of er geen recht op hebben.
Ik ben lid van de landbouwcommissie en wie het mechanisme van restitutie en interventiesteun ook maar enigszins bestudeert, weet waarover het gaat. Miljoenen ecu's komen terecht bij beroepsfraudeurs, misdaadorganisaties of zelf georganiseerde criminaliteit. Dat het om verschrikkelijk veel geld gaat, bewijzen enkele voorbeelden uit de vleessector zelf. In 1994 werd bijvoorbeeld in Italië een groot fraudenetwerk opgerold. Er werden bijna 200 mensen verhoord, 50 werden in hechtenis genomen en in staat van beschuldiging gesteld. Zij bleken omgekocht te zijn. In februari 1996 komt er dan een tweede vleesfraudezaak in Italië. Maar ook in andere lid-staten wordt er aardig geknoeid met vlees. Denken we alleen maar aan de geruchtmakende onthullingen rond de Goodman International Imperium in Ierland. Tussen 1991 en 1994 onderzocht een speciale onderzoekscommissie daar alle malversaties. Een onderzoek van de Europese Commissie toonde zelfs aan dat er over de periode 1990-1992 voor 100 miljoen ecu alleen in Ierland werd gefraudeerd. Maar ook België, mijn land, bleef niet achterwege. Dit jaar werd daar een gigantisch fraudenetwerk ontdekt. Het vlees dat normaal officieel in doorvoer moest binnenkomen, diende inderdaad geen invoerheffingen te betalen en vandaar dat het vlees in België werd herverpakt en uitgevoerd naar andere landen, zoals Frankrijk en Spanje. Bij dit alles werd gebruik gemaakt van vervalste douanestempels. Later onderzoek wees uit dat rond de beschuldigingen een ingenieus netwerk werd opgezet, met uitlopers naar slachthuizen, immobiliënmaatschappijen, stromannen, de horecasector. Ook een Iers slachthuis was er bij betrokken. Boekhoudkantoren waren betrokken. Er waren ingewikkelde fiscale constructies. Dat zijn maar enkele voorbeelden uit een groep van tientallen voorbeelden. Maar zij illustreren alvast het belang van het debat.
De beide verslagen die wij vandaag bespreken, verdienen ook onze volle steun. Mijn partij en onze fractie zijn essentieel pro-Europees gericht, maar dan een ander Europa, vanzelfsprekend een Europa zonder fraude. In dit dossier ligt de hoofdverantwoordelijkheid voor het uitgeven en beschermen van het geld van de Unie bij de nationale overheden, en dat moet nog eens duidelijk beklemtoond worden. Maar ook Europa draagt verantwoordelijkheid. Vandaar dat ik nog even wil herinneren aan de belangrijke eisen van die twee verslagen. De absolute nood aan meer transnationale samenwerking, het geheel van een juridisch kader waarbij de gerechtelijke samenwerking heel sterk wordt verbeterd. De nood aan wijzigingen in het administratieve recht, betere samenwerking ook daarin, betere opleidingsprpogramma's, het inschakelen van diensten van douane en accijnzen in de fraudebestrijdingen, dat alles gebeurt thans veel te weinig en vooral ook veel meer aandacht voor de inschakeling van de nieuwe technologieën in de strijd tegen de fraude. Wij vinden het twee buitengewoon goede verslagen die echt op tijd komen en daarom zullen wij die steunen.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als men, zoals nu in Oostenrijk het geval is, in het kader van de verkiezingsstrijd voor het Europees Parlement veel mensen ontmoet, dan kan één ding worden geconstateerd: er is nauwelijks een thema dat de emoties van de Europese belastingbetaler zo hoog doet oplaaien als de wetenschap dat een aanzienlijk deel van de begroting door fraude en verkwisting spoorloos verdwijnt. Er bestaat een direct verband tussen de steeds vaker voorkomende afwijzing van de Europese Unie en de wetenschap dat deze wantoestand plaatsvindt. Fraude en verkwisting ten nadele van de communautaire begroting zijn natuurlijk in eerste instantie fraude en verkwisting ten nadele van de belastingbetaler in de lidstaten. Een doelmatige fraudebestrijding is daarom vooral een dienst aan de Europese belastingbetaler. Sociaal zwakke staatsburgers die grote offers moeten brengen om hun land te laten voldoen aan de criteria van Maastricht, hebben er absoluut geen begrip voor dat misdadige individuen of instellingen zich indirect verrijken op hun kosten.
De fraudebestrijding moet in het kader van het communautaire beleid een zeer hoge prioriteit hebben. De instrumenten daarvoor moeten worden gecreëerd en wel op het gebied van de wetsvoorschriften, van het fraudebestrijdingsapparaat en vooral bij het creëren van de grondslagen voor de samenwerking. Een doelmatige controle is noodzakelijk. Maar vooral moet fraude zeer streng worden gestraft. Er moet een gemeenschappelijk, uniform, doelmatig en afschrikkend sanctiebeleid tot stand worden gebracht. Ook moet echter worden voorkomen dat lidstaten zich onder het voorwendsel van het subsidiariteitsbeginsel proberen te onttrekken aan een doelmatige controle. Dat zou een onacceptabele oneigenlijke toepassing zijn van het subsidiariteitsbeginsel. Wie geld uit de communautaire begroting ontvangt, moet zich ook dienovereenkomstig onderwerpen aan de controle. Voorop moet echter staan dat fraude wordt voorkomen. Een regionaal stimuleringsbeleid dat lukraak financiële middelen uitdeelt, opent de deur voor corruptie. Een stimuleringsbeleid daarentegen dat consequent en doelmatig op duidelijke doelen afstevent en deze nastreeft, is ook veel minder kwetsbaar voor het gevaar van verkwisting, corruptie en fraude.

Blak
Mijnheer de Voorzitter, voor ik lid werd van het Parlement, was ik een ijverig lezer van misdaadromans en ik ben dol op misdaadseries en -films op televisie. Nu hoef ik maar te gaan werken om miljardenfraudes mee te maken. Ik klaag de regeringen in Europa aan wegens medeplichtigheid omdat ze de omvang van de fraude kennen, maar liever hun ogen sluiten. Indien we de fraude met EU-middelen moeten bestrijden en ervoor zorgen dat deze efficiënt gebruikt worden, moet het noodzakelijkerwijs op internationaal niveau gebeuren. De fraude houdt geen halt bij de nationale grenzen. De fraude vaart er in vele gevallen wel bij dat de nationale autoriteiten en de Europese controleurs in hun pogingen om de fraude te stoppen, gehinderd worden door de nationale barrières die de Europese regeringen instandhouden met het excuus dat ze hun soevereiniteit bedreigen. Als we de internationale fraude onder controle kunnen krijgen door een beetje soevereiniteit af te staan, is het voor mij best. Ook ondanks de Deense uitzonderingen. Vorige week noemde mijn collega en landgenoot, Kirsten Jensen, de Deense uitzonderingen een politieke noodzaak, die echter een remmende werking kunnen hebben op de EU-samenwerking en ze heeft gelijk. Ook mevrouw Kjer Hansen heeft gelijk. In Denemarken is er tijdens de tien jaar met een burgerlijke regering niets gebeurd. Ik vind het dan ook ongelooflijk moedig dat de Deense premier durft te zeggen dat hij bereid is om de internationale samenwerking binnen de EU op gebied van fraudebestrijding uit te breiden. Hier kunnen een aantal staatsleiders van andere lid-staten een voorbeeld aan nemen.
Het gaat er in feite om dat de Europese controleurs overal de toegang moeten kunnen krijgen en overal overtredingen moeten kunnen vervolgen. De criminaliteit stopt niet bij de grenzen en kent ook geen grenzen. Om de criminaliteit te kunnen bestrijden moeten we kunnen samenwerken van regeringsniveau tot controleursniveau over de nationale grenzen heen. Het gaat erom samen te werken voor een gemeenschappelijk doel: internationale fraude met EU-middelen bestrijden. Dat is iets wat de burgers kunnen begrijpen. Daarom is het zo belangrijk.

Bardong
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, geachte mevrouw Gradin, in het Parlement presteren we het keer op keer om steeds weer nieuwe fraudegevallen te beschrijven. Wij presteren het ook dat deze dan door de media worden opgepakt, die daarover verslag doen. Maar wat wij werkelijk moeten doen, is een doelmatig optreden daartegen tot stand brengen. De internationale media schatten onze inspanningen in die richting nauwelijks op waarde. Men moet echter ook duidelijk zien dat daar redenen voor zijn.
Er is al meer dan eens gezegd dat er aanzienlijke hiaten bestaan in de fraudebestrijding, aanzienlijke hiaten in de strijd om de financiële belangen van de Gemeenschap te beschermen, hiaten bij de Gemeenschap en bij de lidstaten.
Zoals wij weten zijn de inspanningen van het Europees Parlement niet zonder succes, maar vaak ook lopen zij op niets uit. Wat wij werkelijk nodig hebben is een totale strategie. Wij mogen ons er niet toe laten verleiden, bij afzonderlijke verslagen steeds maar in te gaan op details, anders worden onze inspanningen over het hoofd gezien.
Artikel 209 a ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, dat voorschrijft dat de lidstaten ter bescherming van de communautaire belangen dezelfde maatregelen treffen als voor de bescherming van hun eigen belangen, is onvoldoende en wordt ook niet gerealiseerd. Wij hebben concrete voorstellen nodig, en wij hebben niet alleen behoefte aan een handelwijze per sector. Hoe goed de overeenkomst misschien ook zou kunnen helpen, deze is toch zwak, en ik ben er vast van overtuigd dat er binnen vijf jaar of meer nog geen ratificatie van deze communautaire conventie of de aanvullende protocollen zal zijn.
Wat wij werkelijk nodig hebben is een communautaire richtlijn; daarbij gaat het erom dat gemeenschappelijke strafregisters worden bijgehouden, dat een gelijke strafrechtelijke vervolging plaatsvindt en dat de communautaire organen worden betrokken bij de strafprocessen. Dat is toch wel het minimum.
Ik persoonlijk dank mevrouw Theato en mevrouw Wemheuer zeer hartelijk voor hun verslagen, die hebben bijgedragen tot een gezamenlijke bewustmaking. Belangrijk in het verslag van mevrouw Wemheuer vind ik vooral de eis dat de koppeling van werkprogramma, risicoanalyse en jaarverslag duidelijker moet worden en dat de Commissie in deze verslagen de geringere verdere ontwikkeling van de wettelijke grondslagen heel duidelijk moet beschrijven.
In elk geval kunnen wij deze strijd alleen maar dan preventief of afschrikkend voeren - en zonder dit is het geheel zinloos -, als wij echt de moed hebben om ook over de band te spelen tegen de lidstaten en tegen de Raad. Laat hem ons maar tegenhouden! Maar dan zeggen wij ook in alle duidelijkheid wie ons tegenhoudt.

Rosado Fernandes
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het Europees Parlement heeft de laatste tijd inderdaad een belangrijke rol gespeeld bij de bestrijding van communautaire fraude, het heeft op alle mogelijke manieren getracht de idee te ontkrachten dat Europa een soort zeef met gaatjes is waar alles doorheen valt, zodat een idee van onveiligheid is ontstaan zowel bij de consumenten als bij de investeerders.
Europa, zoals het is samengesteld uit het oogpunt van transitcontrole en goederencontrole boezemt geen vertrouwen in. Omdat het inderdaad erg moeilijk is alles te controleren wat er op communautair vlak gebeurt, te wijten aan de slechte wil van de lid-staten. Wat evenwel de reële getroffen maatregelen betreft, is enorm veel vooruitgang geboekt, hier in het Parlement met de actie van mevrouw Theato, de actie van mevrouw Wemheuer, die van collega Tomlinson en van vele anderen om uit te pluizen waar de verantwoordelijkheden liggen en welke maatregelen dienen te worden getroffen.
Het is zo dat er na de interparlementaire conferentie van 23 en 24 april al verordeningen zijn over de te voeren actie, er zijn ook akkoorden over verantwoordelijkheden en bevoegdheden, er is een mogelijke tussenkomst op communautair en nationaal niveau, er is uitvoerige wetgeving ter verduidelijking van de bepalingen inzake sancties, controles, rechtsprocedures en er is niet-verschuldigd geld teruggevorderd.
Maar kunnen wij rekenen op de medewerking van de lid-staten? Kan de Commissie zich echt burgerlijke partij stellen in de lid-staten? Zullen zij echt meewerken? Zijn zij zich bewust van de problemen - volgens mij niet - voor zover een groot deel van de BTW-inkomsten niet is toegepast in de informatisering? Zijn zij bereid zich verantwoordelijk op te stellen voor het welzijn en het handhaven van enige mate van eerlijkheid op handelsgebied? Het is namelijk zo dat zelfs in de dievenwereld er bepaalde regels zijn waaraan men zich moet houden. Op dit moment zijn er in Europa helemaal geen regels! In mijn land, Portugal, zien wij overal vee verschijnen zonder minimale controle van sanitaire, financiële of fiscale aard.
Wanneer zal het lukken dat de lid-staten zich echt verbinden en zich verantwoordelijk stellen, zodat zij samen met de Commissie en de Raad verantwoording afleggen voor wat er op hun grondgebied gebeurt? Zonder schaamte onder eerlijke mensen, zal de schaamte in het kamp van de dieven blijven.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, beste collega's, ik feliciteer onze collega's Wemheuer en Theato met hun uitstekende verslagen die nu een verplichte referentie worden en onderstreep daarnaast drie aspecten. Dit is een kwestie die omwille van haar aard iedereen moet aangaan, zowel de Europese Unie in het algemeen als elk van de afgevaardigden in het Europees Parlement, zowel de lid-staten als elkeen van de vertegenwoordigers van de regionale en lokale macht. En tot slot alle burgers. Deze actie moet bovendien permanent zijn: men kan er nooit van uitgaan dat alle werk gedaan is en bewonderend toekijken. Wij zullen des te doeltreffender zijn als de acties op de diverse niveaus, gaande van de Europese Unie tot de lokale macht, effectiever en beter gecoördineerd zijn.
In deze context krijgt de ratificatie van de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen een bijzondere betekenis, die een consensueel standpunt en actie inzake fraudebestrijding zal waarborgen en een effectieve taakverdeling met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel. Met de opgedane ervaring in het kader van het gebruik van de Structuurfondsen met betrekking tot het regionaal beleid, waar gezegd moet worden dat de fraudesituatie niet is geëvolueerd, ben ik ervan overtuigd dat wat gedaan moet worden het vereenvoudigen is van de procedures, het beperken van de bureaucratie en het overslaan van etappes. De complexe procedures zijn één van de vruchtbaarste terreinen voor de toename van fraude en corruptie. Eenvoudige procedures zijn daarentegen de beste manier om deze verschijnselen effectief te bestrijden. Op de weg van de vereenvoudiging is ook nog veel te doen.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, in haar doelgerichte verslag reikt mevrouw Theato een reeks maatregelen aan waarmee gestalte gegeven kan worden aan de politieke wil om een efficiënte bestrijding op te zetten van fraudepleging tegen de Gemeenschapsbegroting, namelijk door middel van een grotere harmonisering van bestaande voorschriften en hechtere samenwerking tussen communautaire en nationale overheden. De voorstellen van mevrouw Theato zijn een voorloper van de invoering in het Verdrag van een rechtsgrondslag waarmee een reglementering voor fraudebestrijding van de grond kan komen, en in het verslag wordt de hoop geuit dat er een procedure van medebeslissing komt en een juridisch middel in het leven wordt geroepen om de lid-staten te dwingen tot bescherming van de communautaire middelen, dus naast het beheer van hun eigen financiën.
Die harmonisering van bestaande voorschriften moet zowel op bestuursniveau geschieden, dus via sancties en controles, als op wetgevingsniveau, met de snelle ratificatie van de in 1995 aangenomen Conventie voor de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en de ondertekening van de twee begeleidingsprotocols: één protocol voor het opzetten van een strafrechtelijke procedure tegen ambtenaren die schuldig zijn bevonden aan corruptie, en een ander protocol over de aansprakelijkheid van niet alleen ambtenaren maar ook leden van nationale instellingen en regeringen.
Dit klinkt uiteraard heel verdienstelijk, maar wij willen toch ook wel graag weer met beide benen op de grond terechtkomen. We zijn er immers van overtuigd dat de Commissie zelf niet eens gelooft dat de Conventie van 1995 ook echt geratificeerd gaat worden door alle communautaire regeringen, gezien de objectieve moeilijkheden die er zijn om de diverse politieke standpunten van de vijftien landen te coördineren. Deze ratificatie zal fors tegenvallen, vooral omdat ze gekoppeld is aan de twee extra protocols die niet alleen reppen over de aansprakelijkheid van ambtenaren, maar die tevens afgevaardigden, instellingen en regeringen op het matje roepen. Wij geloven dat het serieuzer en eerlijker zou zijn als de Commissie zich zou bezinnen over de uitvoering van een instrument dat kan fungeren als een verordening van de Europese Gemeenschap, om eindelijk een doeltreffende communautaire fraudebestrijding op poten te zetten.

Perry
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben in dit debat telkens weer gehoord dat burgers in heel Europa verlangen dat de hoogste prioriteit wordt verleend aan fraudebestrijding. Ik kan u zeggen dat de mensen van Hampshire en het eiland Wight, die ik vertegenwoordig, die eis zeker onderschrijven.
Wij moeten de zaken echter niet opblazen, maar in hun juiste verhoudingen zien. Soms kreeg ik in het debat de indruk dat de Europese Unie de enige organisatie is die met bedrog te maken heeft. Wij mogen niet vergeten dat de lid-staten hun eigen problemen op dit gebied hebben. Wij moeten allen deelnemen aan de strijd tegen fraude, waar ook gepleegd.
Ik wil de Commissie complimenteren met het werk dat zij gedaan heeft, met het opvoeren van haar inspanningen, en de Voorzitter van dit Parlement gelukwensen, omdat hij zijn gezag heeft aangewend om de conferentie tot stand te brengen.
Wij kunnen ons allemaal nog wel de ouderwetse westerns herinneren waarin de bandieten in galop de staatsgrens oversteken, terwijl de sheriff met de troep achtervolgers voor de grens halt moet houden. Zijn wij werkelijk zoveel verder gekomen? Wij moeten de boodschap zien over te brengen dat wij in staat moeten zijn die nationale grenzen te passeren, en de ratificering van de Overeenkomst is beslist een zaak van zeer hoge prioriteit.
Ik zou de aandacht willen vestigen op de twee manieren waarop wij misschien verbeteringen tot stand kunnen brengen. De ene manier is door middel van transparantie, zoals andere leden reeds hebben gezegd. Als het publiek weet waar het geld wordt uitgegeven, dan kan het voor ons de boel in de gaten houden en het oor te luisteren leggen. De Commissie heeft de directe telefoonverbinding al in werking gesteld. Als het publiek over informatie beschikt, zal het een veel praktischer gebruik kunnen maken van die rechtstreekse lijn.
Verder kan ik wat de samenwerking betreft - samenwerking tussen de Gemeenschap en de nationale regeringen en tussen de nationale regeringen onderling - het Parlement mededelen dat de Britse regering deze noodzaak van samenwerking zeer ernstig opvat. Sterker nog, de Britse regering heeft mij verzocht voorzitter te worden van een werkgroep bestaande uit leden van het Lagerhuis, het Europees Parlement en het Hogerhuis, teneinde gezamenlijk de problemen in verband met fraude te onderzoeken en te bekijken hoe wij de controle op de communautaire uitgaven op nationaal niveau kunnen verbeteren.
Een Britse premier kwam ooit naar de Europese Gemeenschap om haar geld terug te vragen. Ik denk dat als wij dit probleem niet oplossen, het niet bij slechts één premier van één lid-staat zal blijven die geld terugvraagt, maar dat alle burgers al hun geld zullen terugvragen. Daarom moeten wij deze kwestie in orde brengen.

Martinez
Mevrouw de Voorzitter, de verslagen van mevrouw Theato en mevrouw Wemheuer zijn spannend: fraude, corruptie, georganiseerde misdaad, witteboordencriminaliteit. Je zou zeggen de "notulen" van de socialistische Internationale.
Natuurlijk zijn er ook de spannende rapporten van de Rekenkamer, de vonnissen van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, de fraudes met olijfolie, granen, uitgaven en inkomsten, de boten die van voren worden geladen en van achteren weer worden uitgeladen om daartussenin de restituties te innen, de haven van Rotterdam. Dat alles is fascinerend. We moeten dit voorkomen. We zouden het wellicht moeten bestrijden, de oorzaken aanpakken en in de eerste plaats de nationale oorzaken, Griekenland, Portugal, die de nationale boekhouding vervalsen voor de berekening van het BNP.
Maar is er in het Europees Parlement geen affaire rond de vergaderzaal geweest? Hebben we geen Voorzitter gehad die vijftien minuten voor het einde van zijn mandaat een bizar contract heeft getekend? En de Europese Commissie, die de BTW-fraude heeft mogelijk gemaakt? Diegenen die de grenzen hebben opgeheven! Wie heeft de fraude met besmet vleesmeel mogelijk gemaakt? Diegenen die de grenzen hebben opgeheven! Is er niet een mijnheer geweest met de naam Andriessen, die in 1992 een geheim akkoord heeft getekend in Blair-House waarin onder meer de microscopische controles aan de grenzen, waardoor Amerikaanse fraude met graanvervangende produkten had kunnen worden opgespoord, konden worden geschrapt? Is er geen brief geweest van mevrouw Scrivener, die begon met "Beste Frans, als de ministers ooit zouden horen dat je een geheim akkoord hebt getekend, " enzovoort...? Wie laat ieder jaar 25 miljard ecu voor de communautaire begroting verloren gaan met het stelsel van algemene preferenties? Wie laat er elk jaar 850 ecu per ton ingevoerde bananen verloren gaan ten gunste van de multinational Chiquita? Is het niet de Europese Commissie die dat doet?
Ook al geeft artikel 113, of artikel 130 W een rechtsgrondslag voor het algemeen preferentiestelsel, toch is het zo dat dergelijke zaken bestaan. Wie heeft niet het boek gelezen van de trotskist Gérard de Celis, journalist bij de Belgische radio en televisie, getiteld " Privé de public" , waarin de dagen, uren en restaurants worden genoemd waar de topambtenaren van de Europese Commissie, de ministers en vertegenwoordigers van de multinationals elkaar ontmoeten en onderhandelen over het verkwanselen van de staatsondernemingen! Dat boek bestaat echt!
De waarheid is dat u van deze fraude wilt profiteren om nog verder te gaan met de Europese integratie. U wilt communautair recht. U heeft overigens in 1995 een overeenkomst voor justitiële en politiële samenwerking getekend. Wanneer krijgen we een Europese FBI? Voor de heer Hoover zou de Belgische minister Van der Biest een uitstekende FBI-baas / FBI-chef kunnen zijn, de heren Gonzales en Tapie zouden waarschijnlijk technisch adviseurs kunnen worden.
De waarheid is dat de opperste fraude de Europese Unie zelf is! U heeft de volkeren hun vrijheid, hun onafhankelijkheid, hun werk, hun geld en hun democratie ontnomen. U heeft de grootste schroothoop van de geschiedenis van de mensheid gemaakt, de nationale soevereiniteit op de schroothoop gegooid. Houdt uw logica dan ook maar tot het bittere einde vol en vestigt u de Europese Commissie in Palermo!

Gradin
Mevrouw de Voorzitter, de strijd tegen fraude en de georganiseerde misdaad staat nu hoog op de agenda van de Unie. De Top van Florence heeft vastgesteld dat deze vraagstukken prioriteit moeten krijgen. Op de grote Oostzee-conferentie in Visby werd de behoefte aan versterkte inspanningen even krachtig benadrukt als op de Interparlementaire Conferentie over fraude met de middelen van de Europese Unie, een conferentie waartoe zoals bekend de Voorzitter van deze Kamer het initiatief heeft genomen. Het Ierse Voorzitterschap legt ook zeer sterk de nadruk op de drugsbestrijding. Nu is ook de mensenhandel ten behoeve van seksuele uitbuiting hoog op de agenda gekomen.
Ik ben het met veel van de sprekers eens, dat wij betere instrumenten moeten hebben om de grote uitdagingen van al dit werk aan te kunnen. Uit het huidige debat in deze vergadering is gebleken dat het Parlement en de Commissie het er in grote lijnen over eens zijn hoe de strijd dient te worden gevoerd. Het is belangrijk dat wij samenwerken om te komen tot een veiliger en beschermder Europa. Wij moeten de belastingbetalers bijv. kunnen verzekeren dat hun geld op de juiste plaats terechtkomt en goed wordt gebruikt. Wij moeten ook een doelmatiger strijd kunnen leveren tegen de georganiseerde misdaad, die niet alleen met groot gemak geld uit de Europese fondsen graait, maar zich in steeds sterkere mate bezighoudt met drugs- en mensenhandel, fraude en het witwassen van geld.
Het verslag van mevrouw Theato benadrukt dat de huidige Intergouvernementele Conferentie de voorwaarden voor het werk in de derde pijler moet wijzigen. Ik ben het volkomen met haar eens. Zoals u weet, heeft de Commissie ook voorgesteld dat alle gebieden in de derde pijler behalve de strafwetgeving en de politiële samenwerking worden overgebracht naar de eerste pijler. Daarmee zou ook de medebeslissingsprocedure van de Unie worden toegepast, en het Parlement zou op die manier ten volle bij het werk worden betrokken. De Intergouvernementele Conferentie moet daarom een vaste juridische basis leggen voor de fraudebestrijding, of de fraude nu de eigen middelen van de Unie treft of die van de lid-staten. Ik stem daarom in met de voorstellen uit de resolutie om een zo breed mogelijke rechtsgrond te scheppen. De besluiten inzake de wijze van bestrijding van zwendel, fraude en misdaad moeten met een gekwalificeerde meerderheid worden genomen, en medebeslissing dient de regel te worden. Zo te zien zal het ook nodig zijn om in de nieuwe verdragstekst te wijzen op de behoefte aan een gelijke bescherming van de hele Unie tegen fraude.
Ik heb mijn collega's in de Commissie voorgesteld om fraude met de middelen van de EU op te nemen in een omvangrijk hoofdstuk over binnenlandse en juridische vraagstukken in de eerste pijler. De Commissie steunt dit voorstel, en de volgende stap is een standpuntbepaling hierover van de Interparlementaire Conferentie. Wij hebben grote vooruitgang geboekt in de strijd tegen fraude, maar om deze strijd werkelijk effectief te doen zijn, hebben wij eerst krachtiger steun in het EU-verdrag nodig.
Wij hebben in het jaarverslag 1995 over fraude met de middelen van de Unie ook kunnen wijzen op succes. Het verslag van mevrouw Wemheuer, waarvoor ik hierbij mijn dank uitspreek, bemoedigt ons in ons streven om het verslag nog verder te structureren en te verbeteren. Ik heb de Commissie begrotingscontrole van het Parlement al beloofd dat wij in het vervolg niet langer twee verslagen zullen publiceren. Het werkprogramma en het jaarverslag zullen volgend jaar gelijktijdig worden gepubliceerd. Om het verslag toegankelijker en leesbaarder te maken, zijn wij van plan het in te korten en de inhoud beknopter te maken, aangezien het jaarverslag vaak wordt gebruikt als referentiemateriaal voor het grote publiek en de pers. Dan is het niet passend om die te overladen met een massa aanvullende gegevens. Ook staat er een aantal voorstellen in het verslag van mevrouw Wemheuer, die de moeite waard zijn om verder te bestuderen. In dit verband zou ik nog willen toevoegen dat enige van de voorstellen van mevrouw Wemheuer inzake het gebruik van de middelen van de EU zullen worden ingewilligd door het project SEM 2000 van de Commissie, dat wil zeggen het project betreffende "Sound and Efficient Management" .
Er is een begin gemaakt met intensieve inspanningen voor een doelmatiger en beter gebruik van de middelen van de Unie. Hiertoe behoren een verbeterde financiële en algemene controle en een onderzoek naar de fraudebestendigheid van de EU-regelgeving, met andere woorden een preventieve actie.
Ik kom nu terug op enige belangrijke punten in het verslag-Theato over de follow-up van de Interparlementaire Conferentie, die een goede stimulans betekende voor de verdere strijd tegen fraude binnen de EU. Ik ben er zeker van dat de leden van de nationale parlementen ook met nieuwe kennis naar huis zijn teruggekeerd, en dat dit tot resultaat moet leiden in hun eigen parlement.
De conferentie is van direct belang geweest voor het huidige wetgevingsproces in de Raad. De ministers van financiën hebben bijv. tijdens hun vergadering in juni een zeer belangrijk principebesluit genomen inzake controles ter plaatse, zogenaamde "on the spot controls" . Dit besluit wordt op dit moment behandeld door het Parlement, en de verordening betekent een belangrijke stap voorwaarts op verschillende gebieden. Wij krijgen voor het eerst een juridisch bindend systeem, of een plicht, om het geld van de belastingbetalers op dezelfde wijze in alle lid-staten te beschermen. De conferentie heeft geresulteerd in een aantal zeer praktische voorstellen van Voorzitter Hänsch. Het verslag van mevrouw Theato bouwt op zijn beurt verder op deze voorstellen. Ik vind het een uitstekend verslag met vele interessante voorstellen, die voor zowel de Commissie als de Raad de moeite waard zijn om nader en diepgaander te bestuderen.
Over het fundamentele en belangrijkste punt, betreffende een wijziging van de derde pijler, heb ik reeds gesproken. Ik zal ook de verordening aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen aanvullen met bepalingen betreffende sectoriële sancties en controles. De Commissie is op dit gebied begonnen met omvangrijke voorbereidende activiteiten. Wij moeten speciaal nagaan of de lid-staten het nieuwe beginsel van gelijkwaardige bescherming tegen fraude naleven. Ik verwacht dat het voorstel op dit punt zal worden ingediend tijdens het komende Nederlandse Voorzitterschap, begin volgend jaar.
De resolutie van het Parlement roept op tot een snelle ratificatie van de Overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen. Zoals bekend, is de Overeenkomst een voorwaarde om de fraude serieus te kunnen aanpakken, en om er zeker van te zijn dat de fraudeurs op gelijke wijze worden berecht in alle lid-staten. Zoals velen van u hebben benadrukt, heeft nog geen enkel land de Overeenkomst geratificeerd, ook al ligt ze nu al een jaar lang op de regeringstafels. Ik weet dat het proces in sommige landen is gestart en dat het Ierse Voorzitterschap van plan is om een serieuze discussie aan te gaan met haar regeringscollega's. Ik denk tegelijkertijd dat de moeilijkheden met de ratificatie van de overeenkomsten de schijnwerper richten - en ook dat is in het debat vermeld - op het interstatelijke karakter van de derde pijler. Wij worden nu gedwongen om te werken met overeenkomsten die van kracht worden na een slepende ratificeringsprocedure - als ze überhaupt al van kracht worden. Daaraan zouden wij zijn ontsnapt als het Verdrag van Maastricht een doelmatiger besluitvormingsregeling voor de derde pijler had gehad. De Intergouvernementele Conferentie discussieert overigens over een zeer interessant voorstel van het Ierlandse Voorzitterschap over deze kwestie. Daarom zal de resolutie van het Parlement op tijd komen voor de extra Top van Dublin.
De lid-staten zijn al begonnen met het oprichten van speciale eenheden ter bestrijding van fraude, met een brede competentie. Ik ben het ermee eens dat deze ook een tegenhanger moeten krijgen in de Commissie, zowel in juridische als in administratieve zin. Daarom heb ik begrip voor de wens dat aan de UCLAF ook meer speciale status wordt toegekend en dat haar werk meer gewicht krijgt ten opzichte van de lid-staten. De Commissie en de lid-staten moeten meer samenwerken om de fraude aan te pakken. Daarom hebben wij een voorstel ingediend voor een protocol inzake meer juridische samenwerking.
Laat ik eindigen, mevrouw de Voorzitter, met nog enige woorden over de huidige Intergouvernementele Conferentie. De Commissie discussieert nu over de wijze van follow-up van het eerdere principevoorstel inzake wijzigingen in de derde pijler. Wij zullen een totaalvoorstel indienen, waarin wordt gestreefd naar het garanderen van vrijheid, veiligheid en rechtszekerheid voor alle mensen. Drugs, corruptie en internationale misdaad vormen een ernstige bedreiging, en er is een gezamenlijk front van tegenmaatregelen nodig. Dit is speciaal van belang met het oog op de grote minachting voor politici, die in heel Europa steeds sterker wordt. Daarom moeten wij samen vertrouwen scheppen en tegemoetkomen aan de eisen van de burgers inzake veiligheid en geborgenheid.

Theato
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij toe dat ik namens onze Commissie begrotingscontrole, en ook namens mijzelf onze hartelijke dank uitspreek. Verder, denk ik ook, namens het Huis, want er zijn geen amendementen op de verslagen ingediend. Dat betekent dat wij op één lijn zitten, mevrouw Gradin! Uw bemoedigende woorden en uw duidelijke uitspraken geven ons ook verder de moed om op dit punt samen te werken. Wij zullen het klaarspelen, daarvan ben ik overtuigd.

De Voorzitter
Ik heb ter afsluiting van dit debat een voorstel voor een resolutie ontvangen van de Commissie begrotingscontrole en de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken (B4-1009/96).
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 12.00 uur plaats.

De verkiezingen in Bosnië
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de verkiezingen in Bosnië.

Papoutsis
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, hoewel het onderwerp niet op de agenda van de Algemene Vergadering is ingeschreven, gaat de Commissie in op het verzoek van het Parlement om een verklaring over de verkiezingen in Bosnië af te leggen.
De Commissie wil het Parlement enkel in kennis stellen van de inlichtingen die haar tot dusver over de verkiezingen hebben bereikt, en zal - zoals overeengekomen - niet antwoorden op vragen van de leden.
De officiële resultaten van de verkiezingen in Bosnië bevestigen dat de heer Alija Izetbegovic het drieledig presidentschap van Bosnië-Herzegowina zal voorzitten. De heren Kresimir Zubak en Momcilo Krajisnik werden verkozen tot co-president, respectievelijk van de Kroaten en van de Serven. Het gaat om een verkiezingsuitslag die, zoals verwacht, de nationalistische tendensen in Bosnië weerspiegelt en - jammer genoeg - de terugkeer van moslimvluchtelingen naar de Servisch-Bosnische republiek zal bemoeilijken.
Naast presidentsverkiezingen werden in Bosnië ook verkiezingen gehouden voor de aanduiding van zowel de leden van het nationale parlement en de regionale parlementen als de voorzitters van de gemeenteraden.
Meer dan 1.000 internationale waarnemers hebben in meer dan 3.000 verkiezingscentra op het verloop van de verkiezingen toegezien. Het Parlement heeft een delegatie van 16 waarnemers gezonden, die werd bijgestaan door de vertegenwoordiging van de Commissie in Sarajevo. Drie ambtenaren van de Commissie hebben de heer van Thijn, die de opdracht van de internationale waarnemers heeft gecoördineerd, bijgestaan. Ik wil in dit verband herinneren aan de bijdrage die de tijdelijke verkiezingscommissie, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa en de groep internationale waarnemers hebben geleverd tot de voorbereiding en uitvoering van de verkiezingen in Bosnië.
Er waren weinig technische problemen, en het verkiezingsproces werd - vooral door de gevoelige aanwezigheid van de IFOR-troepen - niet echt verstoord. Veel mensen die de etnische scheidingslijnen moesten oversteken, zijn evenwel niet naar hun oorspronkelijke woonplaats teruggekeerd om er te stemmen. Hoewel bepaalde routes waren vrijgemaakt en speciale vervoermiddelen werden ingezet om de veiligheid van de stemgerechtigden te verzekeren, had de vrees uiteindelijk de overhand. Dat neemt niet weg dat tal van burgers uit Bosnië-Herzegowina - vaak in moeilijke omstandigheden - hun stem hebben uitgebracht.
Er is ook kritiek op de wijze waarop het beginsel van vrije meningsuiting tijdens de verkiezingsperiode werd toegepast. Daar de partijen van de oppositie en de drie etnische groepen slechts een beperkte toegang tot de media hadden en iedereen het erover eens is dat de Partij van Democratische Actie (SDA), de Kroatische Democratische Unie (HDZ) en de Servische Democratische Partij (SDS) de verkiezingsstrijd hebben gedomineerd, kan er nauwelijks sprake zijn van een politiek neutraal klimaat - een voorwaarde die in het Dayton-akkoord werd vastgelegd.
De heer van Thijn - die, zoals ik zoëven al heb gezegd, de internationale waarnemingsoperatie heeft gecoördineerd en geleid - heeft evenwel gelijk als hij beweert dat de verkiezingen in Bosnië een eerste stap zijn in de overgang van een periode van hevige en gewelddadige conflicten naar een tijdperk dat door democratie moet worden gekenmerkt. Het proces dat er werd ingeleid, zal ongetwijfeld nog op tal van moeilijkheden stuiten. Thans moeten alle betrokken partijen bewijzen dat ze tot samenwerking bereid zijn, moeten de instellingen operationeel worden en moet een nieuwe centrale regering worden gevormd, wat onmogelijk is zonder de intense en gecoördineerde steun - en druk - van de internationale gemeenschap.
De plaatselijke verkiezingen worden een eerste belangrijke "test case" op dit vlak. Hoewel de datum van 30 november voor deze verkiezingen naar voren werd geschoven, is het niet zeker dat daartegen alle organisatorische problemen - zoals de samenstelling van nieuwe kiezerslijsten - kunnen worden opgelost. Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dat is de informatie over de verkiezingen in Bosnië die de Commissie vooralsnog aan het Parlement kan meedelen.

Wilson
Mevrouw de Voorzitter, ik moet de heer Imbeni, die het woord zou voeren, verontschuldigen. Hij moest voor dringende zaken naar huis terugkeren.
Er zijn verschillende verkiezingen gehouden: voor het presidentschap van het gehele land, voor het presidentschap van de republiek Srpska, voor het presidentschap van de federatie en bovendien nog de regionale verkiezingen. De gemeenteraadsverkiezingen zijn uitgesteld.
Deze verkiezingen waren uniek. Zij waren uniek, omdat zij georganiseerd en geleid werden door buitenlanders - door ons in feite. Er zijn bepaalde klachten geuit. Sommige stembureaus waren vlakbij begraafplaatsen, in de nabijheid van muren waarvoor executies waren voltrokken of in mijnenvelden gelegen. Een algemene klacht betrof het feit dat 15-20 % van de mensen die hun stem wilden uitbrengen dat niet konden doen, omdat zij niet in het kiezersregister waren opgenomen. De lont werd uit het kruitvat gehaald door overeen te komen dat één stembureau per gemeente open mocht blijven tot de klachten onderzocht waren.
Dus gelukwensen voor de organisatoren en de missie van de Europese Gemeenschap. Er is goed werk geleverd onder ontzettend moeilijke omstandigheden; geen volmaakt werk, maar goed werk.
Het grootste probleem was dat meer dan 50 % van de inwoners niet meer in het huis woonde waarin zij vijf jaar geleden woonden. Een kwart van de bevolking woont in andere landen; een derde van de bevolking leeft als vluchteling in andere delen van Bosnië-Herzegowina.
Zij konden op drie manieren hun stem uitbrengen: zij konden stemmen in de plaats waar zij woonden; zij konden hun stem in absentia uitbrengen; of zij konden reizen naar de plaats waar zij vroeger gewoond hadden en daar stemmen. De reisroute zou door de IFOR-troepen beschermd worden.
Om er zeker van te zijn dat mensen niet twee keer konden stemmen - omdat zij in de meeste gevallen overal hun stem konden uitbrengen - werd hun vinger met een viltstift gemerkt. Ik heb slechts één persoon ontdekt die geprobeerd heeft om twee keer te stemmen, een oude vrouw van een jaar of tachtig. Naar mijn mening werd het verkiezingsproces door de mensen gerespecteerd. Er zullen klachten komen van de Bosniërs dat de Serviërs hen niet toestonden om elders hun stem uit te brengen etc., maar daar hun kandidaat waarschijnlijk de eerste president zal zijn, zullen die klachten in de toekomst misschien niet zo krachtig geuit worden.
Alles bij elkaar genomen, moeten wij de uitslagen respecteren. Het is slechts een kleine stap in het vredesproces en het wederopbouwprogramma. Wat moeten wij nu doen? Er worden vier aanbevelingen gedaan. In de eerste plaats moeten de troepen blijven - IFOR moet daar blijven. IFOR zorgt voor stabiliteit. Wij mogen de troepen niet naar huis laten gaan voordat de veiligheid in het land is toegenomen. Wij hebben de plaatselijke bevolking geleerd de zes miljoen tegen personen gerichte mijnen in de grond onschadelijk te maken. Bezoek het land, maar zet nooit een stap buiten het wegdek.
In de tweede plaats zullen er gemeenteraadsverkiezingen gehouden worden, waarschijnlijk in november, maar misschien volgend jaar pas. Ik wil verzoeken om een waarnemerskorps te sturen, omdat er meer moeilijkheden kunnen rijzen bij deze plaatselijke verkiezingen dan bij de andere verkiezingen. De dag van de verkiezingen was een dag waarop niemand werd gedood, een zeldzaamheid in dat land. De burgemeesters en gemeenteraadsleden hebben echter een enorme macht. De verkiezingen voor de gemeenteraden zullen van groot belang zijn. Wij moeten er daarom toezicht op houden.
In de derde plaats moeten wij op de een of andere manier een schakel leggen tussen alle verschillende organisaties in het land. Er moet een soort overkoepelende organisatie komen die hen verbindt en coördineert. Zij werken wel samen, maar hierin zou verbetering gebracht kunnen worden.
In de vierde plaats moeten wij een speciaal hulpprogramma opstellen. Er komt hulp binnen, maar wij moeten die hulp coördineren.
In Srpska, dat etnisch gezuiverd is, werd een ander soort politiek bedreven. In de federatie stemde iedereen nationalistisch. Zij hebben nota bene de mensen gekozen die wij ervan beschuldigen het eigenlijke probleem te hebben veroorzaakt. De verkiezingen hebben geen democratie gebracht. De campagne werd niet vrij en eerlijk gevoerd, omdat de media partijdig waren. Op de dag van de verkiezingen hadden de mensen vrijheid, maar geen vrijheid van informatie.
Alle drie de grote partijen huldigen autoritaire beginselen. Wij moeten ons afvragen of onze toekomstige hulp niet gekoppeld moet worden aan betere standpunten en meer burgerrechten. Ik ben ervan overtuigd dat wij hierover op een later tijdstip nog een debat zullen voeren.

Pack
((DE) Mevrouw de Voorzitter, als leidster van de ad-hocdelegatie die voor waarneming van de verkiezingen naar Bosnië is gereisd, wil ik graag samenvatten wat wij gezamenlijk over deze verkiezingen moeten constateren.
Aangezien er in Bosnië-Herzegowina noch bewegingsvrijheid noch vrijheid van informatie is, kunnen deze verkiezingen niet naar onze maatstaven worden gemeten. De woorden free and fare zult u dus in de beoordeling vergeefs zoeken. Voor de oppositiepartijen was het heel moeilijk om de aandacht op zich te vestigen, aangezien vooral de televisie in het Servische en in Kroatische deel hun niet de mogelijkheid bood, zich te presenteren. Daardoor is de verkiezingsstrijd eenzijdig verlopen.
Over de verkiezingsdag zelf moet worden geconstateerd dat de verkiezingen in de etnisch zuivere gebieden zonder moeilijkheden verliepen. Of dit nu was dankzij het gezonde verstand van de leidende partijen of door de afwezigheid van de andere bevolkingsgroep, maar zeker ook dankzij de aanwezigheid van de IFOR-troepen. De fouten die wij allemaal moesten vaststellen, waren niet zo gering als wij tot nu toe op deze plaats hebben vernomen. Maar de fouten lagen hoofdzakelijk bij de OVSE, die de verkiezingen moest voorbereiden. De onvoldoende verkiezingsvoorbereiding, die ervoor had moeten zorgen dat de vluchtelingen in hun huidige woonplaats in de federatie hun stem voor hun oude woongebied in het nu Servische deel van Bosnië konden uitbrengen, zorgde bij duizenden vluchtelingen voor toestanden die voor een deel chaotisch waren. Ik heb dit met eigen ogen kunnen waarnemen. Moeilijkheden waren er ook bij de moslimvluchtelingen die het waagden, de zogenaamde demarcatielijn over te steken om in hun oude woonplaats in de huidige Republiek Srbska te stemmen. De Serviërs controleerden hen bewust op treuzelende wijze, zodat velen hun stem niet konden uitbrengen. In geheel Bosnië was de kiezersregistratie door de OVSE ongelooflijk gebrekkig. Zeker 20 % van de mensen was niet geregistreerd. Dit kon alleen maar worden gecorrigeerd op die plaatsen waar de kiezers de bewegingsvrijheid hadden om hun beklag hierover te doen bij het plaatselijke verkiezingscomité. De vluchtelingen die over de grens kwamen, werd dit echter door de Serviërs onmogelijk gemaakt. Zij hadden niet de bewegingsvrijheid om naar het plaatselijke comité te gaan. Maar de grootste fout was naar mijn mening de beslissing van de OVSE om nog een derde mogelijkheid om te stemmen toe te voegen aan de beide mogelijkheden die er al waren, volgens welke men kon stemmen óf waar men nu woont, óf waar men na de volkstelling van 1981 heeft gewoond. Die derde mogelijkheid was, dat men mocht stemmen waar men wilde stemmen. Op papier betekende dat de plaats waar men van plan was te wonen, wat door niemand behoefde te worden gecontroleerd. Dat leidde aan alle kanten tot nationalistische manipulaties en tot een stabilisatie van de etnische verdeling, zoals bijvoorbeeld in Brcko, waar 80 % Serviërs stemden, hoewel dit gebied in 1991 een bijna zuiver moslimgebied was! Gelukkig zal dit bij de plaatselijke verkiezingen, die om deze reden waren opgeschort, niet meer zijn toegestaan, anders zou de agressor over de gehele linie hebben gewonnen.
Wij doen een appel op de OVSE, van de fouten te leren en de verkiezingen voor eind november beter voor te bereiden! Dat slechts ongeveer 20 % van de verdreven moslims hun stem in hun vroegere woongebied heeft uitgebracht, lag voor een deel ook aan het feit dat zij daar hun stem alleen konden uitbrengen op een Servische presidentskandidaat. Hoe zwaar moest het hun vallen, bijv. in Priedor of bij Srebrenica, hun stem uit te brengen op de directe of indirecte veroorzaker van de massamoorden aldaar!
Namens de Fractie van de Europese Volkspartij wil ik echter zeggen dat het alternatief voor het houden van deze verkiezingen zou zijn geweest dat een steeds moeilijker houdbare situatie zou voortduren, waarin de dominerende nationale respectievelijk nationalistische partijen het zonder legitimatie verder voor het zeggen zouden hebben gehad. Deze verkiezingen kunnen het begin zijn van een mogelijke en noodzakelijke democratisering, en ook het begin van een moeizame integratie van de bevolkingsgroepen die na negen maanden staakt-het-vuren geen vrede hebben, die nog steeds vijandigheid, zelfs haat, moeten ondervinden. Maar voor het eerst zal er nu een democratische oppositie zijn, want er waren stemmen voor de oppositie. Voor het eerst is er een staatspresidium waarin de drie vertegenwoordigers van de bevolkingsgroepen de macht moeten delen. Wij zullen zien of dit lukt. Maar aangezien alle bevolkingsgroepen aan deze verkiezingen hebben deelgenomen, is de kans aanwezig dat de samenwerking in gemeenschappelijke organen de opbouw van democratische structuren mogelijk maakt en er zich nu eindelijk ook weer een burgermaatschappij kan ontwikkelen.
Natuurlijk blijft het gevaar aanwezig dat Bosnië-Herzegowina uiteenvalt, een gevaar dat door het verdrag van Dayton immers niet is bezworen, maar door de strikte opdeling van het land en door de beloning van de agressor in de vorm van land zelfs in de hand is gewerkt. Maar, dames en heren, zonder deze verkiezingen zou het gevaar aanzienlijk groter zijn geweest. Om te zorgen dat de nieuw gecreëerde democratische structuren bij de nog steeds volledig aanwezige vijandigheid - begrijpelijk na de zojuist beëindigde oorlog - werkelijk tot democratie leiden, dat het staakt-het-vuren in Bosnië-Herzegowina een echte vrede kan worden, daarvoor is een voortzetting van de bescherming door de internationale vredestroepen en onze aanwezigheid en hulp nodig. Ik vind dat die collega gelijk heeft die zegt dat de hulp beter moet worden gecoördineerd. Het mag niet zo zijn dat daarginds talloze organisaties langs elkaar heen werken. Maar wij als Parlement hebben deze hulp aan voorwaarden gekoppeld, en nu moeten wij opletten dat ook verder aan deze voorwaarden wordt voldaan. Nodig is echter ook een snelle arrestatie van de oorlogsmisdadigers, namelijk de heren Karadzic en Mladic. En als het waar is dat Karadzic zaterdag in Pale heeft gestemd, dan kan ik alleen maar vragen of dat werkelijk te rijmen viel met onze eis aan IFOR om hem op de kortst mogelijke termijn eindelijk te arresteren.

Girão Pereira
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, geachte commissaris, ik geloof dat er over deze materie grote consensus bestaat, zowel over de informatie die de commissaris hier heeft verstrekt als over de al door de vertegenwoordigers van de sociaaldemocratische fractie en de Europese Volkspartij gegeven informatie. Bepaalde aspecten zullen dus worden herhaald, maar ik wil bondig terugkomen op de punten die volgens mij fundamenteel zijn.
In de eerste plaats was het nuttig en belangrijk dat er verkiezingen werden gehouden. Ook al waren zij misschien een beetje verbonden aan de Amerikaanse hulp, de waarheid is dat dit een eerste stap was. Zoals hier is gezegd, mogen wij niet de fout begaan te verkondigen dat de verkiezingen volkomen vrij waren. Ook al waren zij dit uit technisch oogpunt - de voorwaarden waren aanwezig om effectief vrij te stemmen, ondanks het gebrek aan stembriefjes, ondanks het gebrek aan registers, ondanks de beperkte bewegingsvrijheid - de waarheid is dat in de periode voor de verkiezingen de politieke voorwaarden voor echte vrije verkiezingen niet aanwezig waren; de kiescomités behoorden allemaal aan de grootste partijen toe, de informatiemiddelen stonden ten dienste van deze partijen, er was duidelijk sprake van manipulatie.
Maar toch zal, zoals een vertegenwoordiger van een oppositiepartij zei, " niks meer zijn zoals daarvoor" , wat betekent dat de oppositie en de meest gematigde partijen een stem zullen krijgen en dit is belangrijk voor de toekomst van deze Europese regio.
Laten wij enkele aspecten die tot nadenken stemmen nader bekijken. Wij zijn het eens met het hier genoemde beeld dat het fundamenteel is dat IFOR doorgaat. Zonder IFOR zal de oorlog opnieuw uitbreken. Zonder IFOR zullen de democratische instellingen niet veilig functioneren. Men heeft over een periode van een jaar gesproken, maar dit kan ook langer zijn.
Tweede opmerking, het imago van de Europese Unie: slecht, bar slecht. De Europese Unie wordt beschuldigd van alles wat er gebeurd is, ondanks de hier genoemde humanitaire hulp. Wij hadden geen gemeenschappelijk beleid, omdat de lid-staten een bilateraal beleid voerden, enigszins in overeenstemming met het historisch verleden, overeenkomstig diverse strategische belangen, en de waarheid is dat het imago van de Europese Unie bar slecht is.
Hier is al gezegd dat de oorlogsmisdadigers moeten worden berecht: volgens mij is dat fundamenteel. Als zij vrijuit gaan, bekrachtigt de internationale gemeenschap deze criminaliteit en zal haar aanzien verminderen. Het isolement van de Servische Republiek lijkt mij gevaarlijk. De neiging bestaat om de Republiek Servië te isoleren, maar dit kan ernstige radicale opvattingen voor de vrede in dit gebied ten gevolge hebben.
Tot besluit, mevrouw de Voorzitter, de humanitaire hulp is genoemd. Ik ga akkoord: de humanitaire hulp dient te worden herzien, wellicht niet alleen in Bosnië, maar de hele humanitaire hulp van de Europese Unie. Ik sluit af met een hoopvolle boodschap: er is iets nieuws begonnen. Als de democratische instellingen functioneren denk ik dat men begonnen is met het bouwen van een huis vanaf het dak, zoals iemand uit de oppositie heeft gezegd. Het dak wordt gevormd door de democratische instellingen: als zij functioneren, kan het probleem van de vluchtelingen, de daklozen en ten slotte van alle ethische kwesties worden opgelost. Ik denk dat er een hoopvolle boodschap en een prijzend woord is voor de organisatie, die volgens mij perfect was, en ook voor ons hoofd van de delegatie, die dat ook was.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, voor de goede orde ik maakte geen deel uit van het waarnemerskorps, maar ik was wel een week daarvoor in Bosnië, in bijna alle plaatsen waar men problemen verwachtte.
In technische zin, het is al gezegd, kunnen de verkiezingen, onder die omstandigheden in ieder geval, in Bosnië een voldoende krijgen. Duidelijk is geworden dat organisatoren ook de OVSE hun best hebben gedaan. Waarom eigenlijk ook niet? Maar de verkiezingen zijn dus ook redelijk vreedzaam verlopen en dat is een belangrijk feit na zoveel jaren van oorlogsterreur. Technische problemen rond de registratie daar gelaten, hebben de mensen die hebben gestemd, dat waarschijnlijk democratisch gedaan. Maar er zijn ook zovelen die niet hebben kunnen stemmen of niet daar kunnen hebben stemmen, waar zij wilden stemmen. Door intimidatie, nog steeds, en desinformatie is ervoor gezorgd dat de interentiteitengrens ook een echte grens was. Mevrouw Pack heeft dat duidelijk verwoord. Slechts zeer kleine groepen moslims zijn gaan stemmen in de republiek Srpska. En daar waar zij gingen stemmen in de andere entiteit werden zij geconfronteerd met hen opwachtende meutes en veel politie.
Aan de noodzakelijke voorwaarden van de verkiezingen is dus niet voldaan. Het is algemeen bekend; zonder onder andere vrij verkeer van personen, toegang tot de onafhankelijke media is dus ook geen echte en democratische campagne mogelijk geweest.
Nu de etnische zuivering eigenlijk geofficialiseerd is en gelegitimeerd, moeten wij zeggen dat dit een trieste conclusie is van deze verkiezingen. De opdeling van Bosnië is in feite een feit, de facto een feit. De vraag is of sterke instellingen op het niveau van de Bosnische eenheidsstaat deze deling ongedaan kunnen maken. Kunnen wij multietniciteit opdringen aan mensen die zich daar volledig van hebben afgekeerd.
Wij zullen roeien met de riemen die wij hebben. Wat moeten wij nu doen? Wat willen wij aanraden? In ieder geval IFOR, het is al vaker gezegd vanmorgen, blijft noodzakelijk. De mensen willen rust. Dat begrijp ik. Maar misschien kunnen wij ook een bijdrage leveren bij de volgende verkiezingen, niet de verkiezingen van eind november voor de gemeenteraden, maar de verkiezingen over twee jaar. Laten wij dan zorgen dat de bereikbaarheid van de onafhankelijke media met name de televisie, ervoor zorgt dat men weet waarvoor men stemt en dat men weet wat de toekomst zal zijn.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijn fractie is zich ten volle bewust van het politieke gewicht van deze eerste politieke en presidentiële verkiezingen in Bosnië. Doch ik moet met klem zeggen dat deze verkiezingen zeker niet een definitieve oplossing zijn voor de nog bestaande problemen in de regio en dat de eenheid van Bosnië en het multi-etnische karakter van dit land stellig niet door deze verkiezingen gewaarborgd worden.
Paradoxaal genoeg dreigt de verkiezingsstrijd een boemerangeffect te krijgen, aangezien de etnische verdeeldheid van het land nog verder uitgekristalliseerd kan worden en de extremistische stellingen van het Bosnische politieke toneel thans gelegitimeerd dreigen te worden. Een bewijs daarvan wordt geleverd door de belangrijke opkomst van de Servisch-Bosnische kandidaat, die heel dicht bij de standpunten van Karadjic, de theoreticus van de etnische opdeling, staat. In zeker opzicht wordt met de opkomst van Izetbegovic de integriteit van Bosnië al evenmin gegarandeerd, omdat deze laatste zijn verkiezingscampagne heeft gebaseerd op een mengeling van persoonlijkheidsverheerlijking en nationalisme die ik potentieel gevaarlijk vind.
Er zijn echter ook positieve aspecten die wij niet over het hoofd mogen zien. Ik doel onder meer op de winst van die democratische groeperingen die juist pleiten voor een multi-etnische samenleving, een samenleving die in die vier oorlogsjaren zo zwaar op de proef is gesteld. Ook hopen wij het beste van de goede stembusuitslag van de voormalige eerste minister van Bosnië, Siladic. In ieder geval duidt dit erop dat er afweermechanismen binnen de Bosnische maatschappij zijn.
Tot slot wilde mijn fractie nog een ander aspect van de Bosnische kwestie belichten, een aspect dat gelijk opgaat met de institutionele stabiliteit van Bosnië: de programma's van economische wederopbouw van het land. Naar ons gevoel moet de Europese Unie deze blijven financieren, omdat er immers geen vrede zonder ontwikkeling komt. En juist aan de hand van de economische wederopbouw kan opgemeten worden in hoeverre de Commissie en de Raad politiek bereid zijn om daadwerkelijk mee te helpen met de maatschappelijke en civiele wederopbouw van een land wiens oorlog tegen elk grondbeginsel van de Europese Unie indruiste.
De economische wederopbouw is doorslaggevend voor de oplossing van de Bosnische crisis en dit wordt dan ook de testcase voor de Europese Unie, die maar al te vaak te laat is gekomen en maar al te vaak een bijrol heeft gespeeld op de beslissende momenten van de oorlog.

Tamino
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil erop wijzen dat de verkiezingen waar ons Parlement een waarnemingsdelegatie naar had toegestuurd, vanuit een strikt formele invalshoek bezien volgens de regels zijn verlopen. Naar schatting waren er voor drie procent problemen in de stembureaus. Maar waar ik vooral op wilde duiden, is dat de verkiezingen alleen uit officieel oogpunt volgens de regels zijn verlopen: we moeten ook rekening houden met alle maatschappelijke en politieke omstandigheden die na het militaire conflict, tijdens de verkiezingscampagne en tijdens de verkiezingen zelf waren ontstaan. Als we dat allemaal bezien, kunnen we niet om de constatering heen dat een van de fouten waardoor de kans op democratische verkiezingen is misgelopen, al in de akkoorden van Dayton lag. Met deze akkoorden werd immers het resultaat dat met wapengeweld was bereikt de facto bevroren.
Op die manier werden nationalistische krachten onvermijdelijk in de kaart gespeeld en dus stond van een politiek oogpunt uit bezien het resultaat al van te voren vast. Men hoefde alleen nog maar uit te vissen hoeveel procent winst elk van de drie nationalistische partijen in de wacht zou slepen. De oorzaak ligt dus bij de omstandigheden, omdat die hebben voorkomen dat er genoeg democratisch gehalte en gelijke kansen waren tijdens de verkiezingscampagne. De schuld ligt in de eerste plaats bij de nieuwsvoorzieningsdiensten, die noch vrij noch onafhankelijk zijn. In dit verband moet ook onderstreept worden dat wij als Europese Unie daar de nodige steunacties voor hebben gefinancierd, maar die hulp heeft niet de gehoopte resultaten opgeleverd. De fractie De Groenen in het Europees Parlement is van mening dat er een onderzoek ingesteld moet worden om uit te maken hoe het allemaal zo gekomen is.
Een en ander geldt ook voor de toekomst, want alle hulp die geleverd zal worden voor de wederopbouw moet nauwkeurig geëvalueerd worden, aangezien zelfs de humanitaire hulp door de machthebbers, door de nationalistische partijen is misbruikt, onder meer als chantagewapen voor de verkiezingscampagne om meer consensus te kweken. In dergelijke omstandigheden is er gewoon geen waarborg gekomen voor gelijke kansen.
En dan wilde ik nog op iets anders wijzen in verband met de vluchtelingen en de moeilijkheden waar zij op stuiten zodra ze naar hun land van herkomst terugwillen, het gebrek aan bewegingsvrijheid, het feit dat de demarcatielijnen tot ware grenzen zijn uitgegroeid. Tegen die algehele achtergrond kun je toch niet beweren dat dit vrije en democratische verkiezingen waren! Hooguit mag je zeggen dat deze verkiezingen een eerste stap naar democratie kunnen zijn, maar dan wel tegen precieze voorwaarden, namelijk dat er nu terstond een engagement komt op internationaal niveau en specifiek van de Europese Unie en het Europees Parlement om ervoor te zorgen dat de ontwikkeling die met deze verkiezingen in gang is gezet een positieve mogelijkheid tot dialoog tussen de partijen met zich meebrengt. Wij als Europees Parlement en Europese Unie moeten dus tezamen met de internationale organisaties ook een militaire aanwezigheid garanderen, om te voorkomen dat er weer een situatie van oorlogvoering ontstaat. Voorts moet de hulp gericht worden op bevordering van onafhankelijke informatieorganen, van een maatschappelijk en cultureel overlegkader. Op die manier kan ernaar gestreefd worden de volgende gemeenteraadsverkiezingen - die gelukkig uitgesteld zijn, omdat de P2 module een echt democratisch systeem verhinderd zou hebben en een verdere opsplitsing van Bosnië zou hebben bezegeld - zodanig te doen verlopen dat er meer garantie op democratie en gelijke kansen komt.

Hory
Mevrouw de Voorzitter, de waarnemingsopdracht die wij onder leiding van mevrouw Pack hebben volbracht, heeft plaatsgevonden in het theater van de ruïne en de grootst mogelijke troosteloosheid, te midden van een bevolking die in onze ogen voor het merendeel niet meer wil samenleven, helaas, en in een algemeen klimaat van onverdraagzaamheid, geweld, totalitarisme, religiositeit en - daarbij komend - corruptie, dat gold voor ieder van de drie grote regio's van Bosnië, zij het in verschillende mate. In deze context hebben wij verkiezingen waargenomen, die technisch correct, maar politiek weinig bevredigend waren.
Op technisch niveau zijn de stemmingen correct verlopen ondanks enkele incidenten die naar mijn gevoel overdreven zijn opgeblazen en ondanks de duidelijke tekortkomingen van de verkiezingscampagne die wij zelf niet hebben kunnen waarnemen. Er heeft geen intimidatie, geweld, manifeste en omvangrijke fraude tijdens de verkiezingen plaatsgevonden, met name dankzij de aanwezigheid van de waarnemers.
Politiek zijn de twee, aan deze verkiezingen inherente risico's bewaarheid. De eerste vraag was of de vluchtelingen de demarcatielijn zouden oversteken om in de gebieden te gaan stemmen, waar zij waren verjaagd, en daar was geen sprake van. De tweede vraag was of de democratische oppositie in iedere regio de dominantie van de grote nationalistische partijen zouden kunnen betwisten. In werkelijkheid zijn zij gemarginaliseerd. Beide risico's lagen echter in lijn van de akkoorden van Dayton, wat - en dat doen wij wellicht niet voldoende - de verantwoordelijkheid onderstreept van de westerse landen en de Europese Unie in de escalatie van de Joegoslavische crisis.
Thans is het risico van deling zeer reëel. Bosnië kan worden beschouwd als een land dat op de rand van de afgrond staat. Het is paradoxaal dat de hoop is gekomen van Belgrado, omdat een door Belgrado gewenste kandidaat de verovering van het presidentschap van Bosnië-Herzegowina door een Servische extremist heeft verhinderd, wat werkelijk onverdraaglijk zou zijn geweest.
Laten we dit sprankje hoop aangrijpen om in vier richtingen te handelen. Ten eerste: hoe gekunsteld en vol conflictstof het ook kan zijn, wij moeten tegen elke prijs de onafhankelijkheid en territoriale integriteit van BosniëHerzegowina handhaven.
Ten tweede. we moeten de protagonisten wellicht wat genuanceerder beoordelen en in ieder geval diegenen aanmoedigen, die de Dayton-akkoorden loyaal willen uitvoeren.
Ten derde: we moeten vragen - alle waarnemers zijn het hiermee eens - u heeft het gehoord - om handhaving van IFOR, wier aanwezigheid vandaag de dag de waarborg is voor de stabiliteit in Bosnië.
Ten slotte moeten we vragen om uitstel van de gemeenteraadsverkiezingen, die onder de huidige technische omstandigheden niet kunnen plaatsvinden. Onder die voorwaarden en enkel en alleen onder die voorwaarden zal het ergste niet waarschijnlijk worden, of zelfs zeker zijn.

Wiebenga
De verkiezingen zijn van tevoren en ook later omstreden geweest. Technisch, zoals al is gezegd, door problemen met de registratie, maar bijvoorbeeld in het kiesdistrict dat ik heb waargenomen, waren er ook aanplakbiljetten van dr. Karadjic te zien. Politiek waren de verkiezingen omstreden vanwege de beperkte bewegingsvrijheid en de beperkte meningsvrijheid en strategisch waren ze omstreden vanwege de wettiging, de bijna-wettiging van de feitelijke verdeling van het land. Toch zullen we met de uitkomst van de Bosnische verkiezingen moeten leven. Het is al gezegd, technisch liep het al met al niet zo slecht en strategisch gezien, is natuurlijk de feitelijke verdeling van Bosnië niet gekomen door de verkiezingen, maar door het vredesakkoord van Dayton en dat vredesakkoord was destijds nodig om de wapens te doen zwijgen. Better ballots than bullets , zeggen Engelsen, was te horen. Beter stembiljetten dan kogels. En dat is een misschien wat magere rechtvaardiging van het feit dat we met de uitslag moeten leven.
De toekomst van Bosnië ziet er somber uit. De Bosnische Serven hebben veel gekregen in hun Republiek Srpska. Een eigen president en een eigen parlement, en dat lijkt mij niet zo goed voor de samenhang van het land. In het staatspresidium van het nieuwe Bosnië zijn nu twee potentieel separatistische co-presidenten gekozen, namelijk de Bosnisch-Servische co-president en de Bosnisch-Kroatische co-president.
De oorlogsmisdadigers, ik heb het over de toekomst, moeten nu worden aangehouden. De verkiezingen zijn voorbij en IFOR is er nog. Niet lang meer, en wat er daarna met de troepenmacht gaat gebeuren, is de vraag. En ten slotte, het belangrijkste is: de haat moet verdwijnen, maar dat moeten de Bosniërs zelf doen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.

Stemming
De Voorzitter
Op verzoek van de fractievoorzitters zullen alle onder de stemming ingeschreven documenten tot en met de ontwerp-resoluties over de politieke situatie in Turkije nu in stemming worden gebracht.

Todini
Mevrouw de Voorzitter, als ik het goed begrepen heb, zal vanochtend alleen gestemd worden tot en met de resoluties over de politieke situatie in Turkije, en dus zal de stemming over kindermisbruik moeten worden uitgesteld tot een tijdstip waarop waarschijnlijk veel collega's hier niet aanwezig zullen zijn. Het komt me voor dat over zo een gewichtig vraagstuk absoluut vanochtend gestemd moet worden wanneer de collega's er nog zijn.

De Voorzitter
Luister, hoe sneller wij beginnen, hoe verder wij met de stemmingen kunnen komen.

Castellina
Mevrouw de Voorzitter, gisteren is er iets gebeurd dat niet volgens de regels was. Een bepaald verslag is namelijk vóór andere verslagen geplaatst, met verandering van de aanvankelijk vastgestelde volgorde. Ik wil vragen om dit vandaag recht te zetten door namelijk de verslagen van Herman, Barzanti en Tongue vóór het verslag-Thyssen in te lassen.

De Voorzitter
Beste collega's, ik kan u verzekeren, dat wij over ten minste tot en met de resoluties over Turkije zullen stemmen. Ik zal dan tijdig met u overleggen of u verder wilt gaan.

Mezzaroma
Mevrouw de Voorzitter, dit Parlement schenkt geen enkele aandacht aan het feit dat een oud en ziek staatshoofd in deze dagen het mikpunt is van een smaadcampagne, terwijl hier in Frankrijk kerken worden geschonden. Ik vraag dat het Europees Parlement een standpunt inneemt van solidariteit met een staatshoofd dat tevens aan het hoofd van de Kerk staat.

Augias
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek namens de heer Barzanti die zich verontschuldigt bij u en de geachte collega's, omdat hij onverhoeds moest vertrekken. Ik wilde drie opmerkingen maken. Ten eerste, in alle talen is een corrigendum rondgedeeld dat moet worden gezien als vast onderdeel van de tekst. Daar moet dus samen met de rest van de tekst over gestemd worden. Voorts dient u rekening te houden met twee belangrijke correcties. De eerste correctie betreft paragraaf 26, waar de oorspronkelijke tekst luidt: " problemen in verband met de rechthebbenden" . Het woord "rechthebbende" is in veel talen vertaald met "eigendom van rechten" . Rechthebbende is natuurlijk iets anders dan eigendom van rechten. Men moet dus het woord "rechthebbende" in de oorspronkelijke tekst bezien.
Dan nog wat paragraaf 9 betreft: daar zit een tussenzin die geschrapt moet worden. Over die paragraaf zal dus in onderdelen gestemd moeten worden, om die zin die middenin staat te schrappen.

De Voorzitter
Dat zullen we dan wel zien. Ik zal u vragen het woord te nemen om een mondeling amendement te presenteren, want ik kan dat nu niet zo aan het begin van de stemmingen aanvaarden.

Pasty
Mevrouw de Voorzitter, ik zou graag zien dat wij een delegatie van het Parlement van Québec op de tribune begroeten.

De Voorzitter
Ik heet u van harte welkom.

Sakellariou
Mevrouw de Voorzitter, namens de opstellers van deze gezamenlijke ontwerp-resolutie wil ik graag een aanvullend mondeling amendement voorstellen. Na overweging A moet het volgende worden ingevoegd:
"overwegende het recente arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens over de situatie van de mensenrechten in Turkije, " .

De Voorzitter
Zijn er bezwaren tegen deze toevoeging?

McMillan-Scott
Mevrouw de Voorzitter, het is in principe zeer onverstandig om in dit soort zaken mondelinge amendementen te accepteren, hoe waardevol zij ook mogen klinken. Ik hoop dat het Parlement bij deze gelegenheid zal besluiten om geen mondeling amendement te aanvaarden. Het spijt mij, mijnheer Sakellariou, maar ik acht het niet dienstig om deze kwestie op dit moment aan de orde te stellen.

De Voorzitter
Waarde collega, ik heb naar de fractievoorzitters gekeken en zij leken me akkoord te gaan. Maar u heeft persoonlijk uiteraard absoluut het recht u te verzetten tegen indiening van een mondeling amendement. Artikel 124 is daarvoor. Zijn er twaalf collega's die bezwaren hebben tegen dit mondelinge amendement?
(Het mondelinge amendement wordt aanvaard)
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Todini
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde het volgende mondeling amendement voorstellen, en ik wijs er hierbij op dat gisteren tijdens het debat in dit Huis alle aanwezige politieke fracties en trouwens ook de Ierse fungerend voorzitter van de Raad zich akkoord hebben getoond met het amendement dat ik nu ga oplezen.
Het amendement luidt als volgt: " Europol de middelen leveren om een actieve opsporing te verzekeren van de criminele middelen door middel van uitwisseling van ervaringen en door bijzondere informatie, ook via de vorming van speciale databanken voor degenen die zich schuldig hebben gemaakt aan pedofiliepraktijken" .

De Voorzitter
Zijn er twaalf collega's die zich verzetten tegen de indiening van dit mondelinge amendement?
Beste collega's, artikel 124 is er voor dergelijke situaties.

Roth
Wij hebben niet voor het voorstel gestemd omdat datgene wat de indienster heeft gezegd, zo gewoon niet klopt. Wij waren gisteren bij de beraadslaging in zeer groten getale aanwezig en er is niet gediscussieerd over een mondeling amendement. Wij hebben hierover pas zojuist voor het eerst gehoord, en daarom vinden wij dat het niet mogelijk is, voor dit amendement te stemmen.
(De indiening van het mondelinge amendement wordt geweigerd)

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, omdat ik gisteren het gehele debat heb bijgewoond, moet ik zeggen dat mevrouw Todini wel gezegd heeft dat zij een mondeling amendement zou indienen. Zij heeft niet gezegd wat dat zou inhouden, maar zij heeft gisteren tijdens het debat zeker te kennen gegeven dat het aan de orde zou komen.

De Voorzitter
Er is geen debat. Artikel 124 is heel duidelijk. Twaalf collega's verzetten zich tegen de indiening van het mondelinge amendement, dus is het niet ontvankelijk, ongeacht onze mening over de inhoud van het amendement.

Todini
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde opmerken dat ook in het verslag het mondelinge amendement staat dat ik vandaag heb voorgesteld en ik herhaal dat de Ierse fungerende voorzitter eveneens volledig akkoord ging met dat mondelinge amendement. De leden die zijn opgestaan moeten dus wel de politieke verantwoordelijkheid voor hun besluit op zich nemen.

De Voorzitter
Wij gaan geen inhoudelijk debat voeren terwijl het reglement heel duidelijk is.
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Falconer
Mevrouw de Voorzitter, de verwarring wordt veroorzaakt doordat u thans de vergadering voorzit. Mijn motie van orde speelt al heel lang en betreft het volgende: het wordt een onwelkom gebruik in dit Parlement dat de leden mondelinge amendementen indienen. Als een amendement gewenst is, dan moet daaraan vooraf aandacht geschonken worden en anderen moeten daarvan schriftelijk in kennis gesteld worden, zodat zij het kunnen overwegen. Daarom verzoek ik u deze kwestie aan het Bureau voor te leggen om de ontvankelijkheid te onderzoeken van mondelinge amendementen, zoals in het geval van de vorige spreker. Dat was ongegrond en ongewenst. Als het amendement de moeite waard is, dan moet het vóór de stemming op schrift gesteld worden.

De Voorzitter
Mijnheer Falconer, u weet evengoed als ik dat het niet het Bureau van het Parlement is dat ons Reglement kan veranderen, maar de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten. Dat is een geschreven regel en in dit geval pas ik enkel het Reglement toe.

Caudron
Dit meerjarenprogramma voor het MKB biedt, in de nieuwe versie, een grotere helderheid en kan ertoe bijdragen dat de minimale voorwaarden voor de ontwikkeling van het MKB in de Europese Unie aanwezig zijn. We mogen immers niet vergeten dat het in deze crisisperiode eerder de kleine en middelgrote ondernemingen zijn dan de grote concerns die werk scheppen en moeten scheppen.
Onze collega Thyssen heeft dan ook een vrij brede instemming gekregen met de inhoud van haar verslag, waarvan de algemene filosofie een verbetering van de administratieve en financiële voorwaarden betreft voor de ontwikkeling van het MKB in een informatiemaatschappij, waar het streven naar een optimaal concurrentievermogen overheerst.
Niettemin heerst er nog enige ongerustheid en gaan hier en daar stemmen op dat de geplande bedragen, 180 miljoen ecu voor drie jaar, te groot zijn. Dat geloof ik niet. Ik beweer zelfs dat dit pakket het minimum minimorum is van wat voor het Europese MKB moet worden gedaan.
Ik wijs erop dat de Commissie economische en monetaire zaken van het Parlement bepaalde amendementen betreffende onderzoeksprojecten binnen dit programma heeft verworpen om zoveel mogelijk middelen te kunnen toewijzen aan directe actie voor de ondernemingen.
Hoe zit het nu? Zullen we eindelijk inzien dat de Unie op een mislukking uitdraait als zij geen significant initiatief neemt ten behoeve van de werkgelegenheid en als zij zich blijft bedienen van haar steriele diplomatieke commentaar? De Raad moet hier zijn verantwoordelijkheden nemen tegenover de burgers van de Unie, die van Europa de juiste antwoorden op de werkelijke problemen verwachten.

Gasòliba i Böhm
Hierbij wil ik te kennen geven dat mijn fractie het verslag van mevrouw Thyssen over het meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf zal ondersteunen. Mijn gelukwensen aan mevrouw Thyssen, die met dit verslag eens te meer heeft laten blijken hoe goed zij deze belangrijke sector kent.
Ik zou willen wijzen op het belang van het midden- en kleinbedrijf voor de Europese economie, de meest dynamische bedrijfssector als het gaat om het scheppen van werkgelegenheid en om de aanpassing aan de nieuwe vereisten van een open, globale economie. Om in te spelen op deze positieve invloed van het MKB op de economie van de Unie, heeft de Commissie verscheidene meerjarenprogramma's gelanceerd, waarvan het onderhavige het derde is.
Ik moet zeggen dat de uitvoering van dit programma mij in zekere zin verontrust, omdat die namelijk te routinematig dreigt te worden. De laatste jaren heb ik gemerkt dat de uitvoering van deze programma's weinig dynamiek vertoont, en dat er een buitensporige bureaucratisering heeft toegeslagen onder de betrokken diensten van de Commissie, die er te weinig vaart achter zetten om de acties van de Commissie aan het MKB over te brengen. Verder zijn er evenmin oplossingen gevonden voor de fiscale kwestie en het probleem van de toegang van het MKB tot kredietverlening onder gunstige voorwaarden, zodat de huidige vorm van kredietverlening voortduurt, die het het MKB moeilijk maakt de herkomst van de kredieten vast te stellen, door de methode die gehanteerd wordt om kredieten toe te kennen. Bij de uitvoering van de acties en voorstellen van het Derde meerjarenprogramma ten behoeve van het MKB in de Europese Unie moeten de verantwoordelijke diensten van de Commissie derhalve dynamischer en doeltreffender tewerk gaan.

Titley
Als vurig voorstander van het kleinbedrijf, zal ik met genoegen voor dit verslag stemmen.
Ik juich het toe dat de Commissie zich concentreert op beperking van de administratieve rompslomp voor kleinere ondernemingen, waardoor het voor hen gemakkelijker wordt om financiële steun te ontvangen, en - wat zeker niet prematuur is - op de aanpak van laattijdige betalingen door het grootbedrijf, maar ik ben vooral voor bevordering van het ondernemerschap.
Opleiding is de sleutel tot succes, zowel voor directeuren als voor hun personeel. De opleidingen voor het kleinbedrijf moeten echter zorgvuldig toegesneden zijn op de behoeften daarvan.
Zo'n opleiding kan men krijgen door bijvoorbeeld de MBA-cursus kleinbedrijf te volgen aan de Bolton Business School in mijn kiesdistrict, die ik deze zomer heb gestart. De manier waarop deze school overheidsmiddelen en particuliere middelen aanwendt ten behoeve van kleine ondernemers zou model moeten staan voor projecten elders in de EU.
Het is natuurlijk de taak van ons allen in dit Parlement ervoor te zorgen dat de voorstellen van de Commissie verwezenlijkt worden, gezien het grote belang van kleinere ondernemingen voor de toekomst van onze economie.
Verslag-Herman
Cushnahan
De opkomst van de wereldwijde informatiemaatschappij heeft de internationale communicatiesystemen veranderd. Zij belooft grote voordelen voor afgelegen gebieden als Ierland, waar de communicatiekosten de economische ontwikkeling hebben afgeremd. Dankzij de enorme vooruitgang van de techniek worden deze nadelen nu uit de weg geruimd.
De komst van de informatiemaatschappij heeft directe toegang tot overheidsbesluiten (op plaatselijk, nationaal en Europees niveau) mogelijk gemaakt. Zij kan de democratische en open aard van de Europese samenleving alleen maar verbeteren.
Helaas wordt van het bekendste mondiale communicatiesysteem "Internet" in één belangrijk opzicht misbruik gemaakt. Er wordt een enorme hoeveelheid pornografisch en gewelddadig materiaal uitgebracht op Internet. Pedofielen organiseren netwerken om informatie uit te wisselen en kinderen in hun smerige wereld te lokken. Dat moet ophouden. Mensen die pornografisch materiaal uitbrengen op Internet moeten strafrechtelijk vervolgd kunnen worden. Wij moeten normen invoeren om misbruik van Internet te voorkomen, omdat het rechtstreeks bij ons thuis komt en gemakkelijk toegankelijk is voor kinderen.

Wolf
Wij als Groenen hebben gestemd voor dit verslag, nadat het in de plenaire vergadering nog op wezenlijke punten is verbeterd. Ik wil echter nog een keer van de gelegenheid gebruik maken om hier te constateren dat het "actieplan" in de vorm van een "mededeling" naar onze overtuiging niet het noodzakelijke kader biedt voor een brede maatschappij-politieke discussie over de tendensen en alternatieven bij de doorvoering van de "informatiemaatschappij" . Wij blijven van mening dat een richtlijn nodig blijft, die de vele afzonderlijke richtlijnen van de Commissie in een samenhangend geheel plaatst!
Op grond van de procedure-Gomes is het Europees Parlement tot een standpunt gekomen dat als geheel aanzienlijk evenwichtiger is dan bij vroegere gelegenheden wanneer het zich over het totale beleid moest uitspreken. Het blijft echter altijd nog te hopen dat de Commissie (en ook de Raad) begrijpen dat er hier een reeks maatschappij-politieke beslissingen op controversiële wijze moeten worden genomen. Het gaat om veel meer dan marketing en het verkrijgen van acceptatie, voor een lot dat toch al vastligt. Maar wij zullen de hoop niet opgeven dat het ons toch nog lukt, in dit Huis en daarbuiten in de Europese publieke opinie op dit punt over deze toekomstproblematiek een discussie " by contradictory argument" te voeren.
Verslag-Barzanti
Montesano en Baldarelli
Als Parlementsleden zien wij ons genoopt uiting te geven aan onze bekommernis voor de Europese culturele werken, want als deze als goederen worden beschouwd en over één kam worden geschoren met andere consumptiegoederen, ontstaat het ernstige gevaar van artistieke nivellering en verdorring. Wij zijn ervan overtuigd dat de culturele veerkracht van Europa afhangt van de politieke bereidheid om niet te zwichten voor allerlei vormen van pressie komende van een kruideniersmentaliteit die de produkties van het artistieke genie op hetzelfde peil plaatst als flessen jenever.
Met het Groenboek van de Commissie, dat van juli 1995 dateert, lijkt een stap vooruit te zijn geboekt. Met het debat van vanochtend lijkt ook het Europees Parlement zover gekomen dat het die "politieke bereidheid" duidelijk onder woorden wil brengen. Het is alsof een raderwerk dat lange tijd vast heeft gezeten nu opnieuw in beweging komt. Namens de artiesten van Europa willen wij dan ook onze dank uiten voor het werk dat door de Commissie en dit Parlement is verricht, met name met het oog op het briljante verslag van collega Barzanti.
Toch, als zo'n delicaat thema ter sprake komt als dat van de bescherming van auteursrechten en aanverwante rechten, is het waarschijnlijk niet voldoende blijk te geven van een politieke bereidheid. Het is zaak dat nu terstond wordt begonnen de achterstand in te halen die op wetgevingsvlak is opgelopen. Er is behoefte aan een richtlijn om de nationale wetgevingen te harmoniseren en vooral moet men de moed hebben om in de bres te springen voor de volgende drie grondbeginselen.
A. Ook op een sterk geliberaliseerde markt blijft het kunstwerk een uitzondering vormen. Kunstwerken moeten beschermd worden via een herorganisatie en reglementering van alle aspecten die verband houden met het auteursrecht en aanverwante rechten. Bij ontstentenis van regels zal het risico van vervlakking steeds op de loer liggen, met alle ernstige gevolgen van dien voor de gehele Europese cultuur.
B. Het auteursrecht moet altijd en hoe dan ook beschermd worden, los van de vormen of middelen waarmee een kunstwerk gerealiseerd wordt. Het kan niet langer door de beugel dat er een ongelijke behandeling is tussen musici en filmacteurs, of tussen vertolkers en toneelspelers, of nog erger tussen scheppers van software en scheppers van literaire werken, toneel- of filmwerken. Bij de nieuwe richtlijn zal men van alles moeten doen om gelijke rechten te verkrijgen, te beginnen bij de bescherming van de oorspronkelijkheid van het kunstwerk.
C. Iedere vorm van in de publiciteit brengen van een origineel werk is in feite een kwestie van distributie, en het recht van distributie is een van de hoekstenen van het auteursrecht. Deze gedachte moet naar ons gevoel in de reglementering op efficiënte wijze verwoord worden, precies zoals een communautaire richtlijn dat kan doen. Het zou een spectaculaire revolutie zijn als het zou lukken een van de meest verontrustende aspecten van de Europese culturele business te regelen.
Concluderend, wij stellen de Commissie en de collega's in kennis van de waardering van de artiesten van Europa voor het werk dat tot nu toe is gedaan. Wij verwachten dat de nieuwe richtlijn op zeer korte termijn gelanceerd wordt, zodra deze parlementaire passage achter de rug is, en we hopen daarbij dat de kunstenaars, auteurs en vertolkers van Europa op meer constante en intensieve wijze betrokken worden bij alle fases van de besluitvorming.
Verslag-TongueDarras (PSE) en Bernardini (PSE), schriftelijk. (FR) Ik betrek mijn collega François Bernardini bij mijn stemverklaring, omdat wij samen aan dit onderwerp hebben gewerkt.
Wij staan volledig achter het uitstekende verslag van Carole Tongue.
Nu de informatiemaatschappij en de nieuwe telecommunicatietechnologieën voor de deur staan, is het absoluut terecht de rol van de publieke televisie-omroep te willen herbevestigen door hem te verdedigen.
De publieke omroep heeft tot wezenlijke taak te zorgen voor informatie, vorming en vermaak van de burgers. Juist omdat zij zich geen zorgen over de kijkcijfers behoeven te maken, kunnen zij een breed scala aan programma's bieden die alle burgers interesseren en kunnen zij deel uitmaken van dit zo verlangde Europese sociale model.
De publieke televisie-omroep moet de taken van openbare dienst in volledige onafhankelijkheid kunnen waarborgen en om deze reden moet de Europese Unie iedere financiering uit openbare middelen voor deze omroepen als legitiem beschouwen, voor zover zij uiteraard hun verplichtingen als publieke omroep strikt in acht nemen. Dergelijke financieringen kunnen dan ook niet worden gelijkgesteld aan "laakbare" staatssteun, in de bewoordingen van het Verdrag van Rome van 1957. De concurrentieregels moeten hier op intelligente en flexibele wijze worden geïnterpreteerd.
De zenders van de publieke omroep staan garant voor een vrije communicatie, van hoge kwaliteit, toegankelijk voor iedereen, en met respect voor de diverse culturen. Zij dragen bij tot wederzijdse kennis en begrip, ontwikkelen het idee van Europees burgerschap en zijn, uiteindelijk, de hoeders van onze democratieën.
Daarom is hun bestaan in een audiovisuele omgeving die voortdurend evolueert zeer zeker te verdedigen.

Gallagher
Met de komst van zoveel door particulieren gesponsorde televisiekanalen, heeft het publieke omroepbestel de laatste jaren ware en ingrijpende veranderingen ondergaan. Met het oog op de toekomst moeten de publieke omroepen echter de basis blijven vormen voor de levering van een zo breed mogelijk aanbod van diensten aan het grote publiek. Daar de concurrentie tussen de commerciële omroepen toeneemt en de commerciële kanalen die de heersende stromingen volgen elkaar steeds meer evenaren in aantrekkelijkheid voor de massamarkt, biedt de publieke omroep de beste methode om een zo ruim mogelijk aanbod te handhaven en toegankelijk te houden voor het publiek.
Ik steun het verzoek om publieke omroeporganisaties toegang te verlenen tot belangrijke sportevenementen. De Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media van het Europees Parlement heeft gelijk, als zij vindt dat, wanneer betaaltelevisie de exclusieve uitzendrechten krijgt van sportmanifestaties of andere evenementen van bijzondere waarde of belang voor het kijkerspubliek, hoogtepunten daarvan moeten kunnen worden uitgezonden door algemene televisie-omroepen die voor ieder vrij toegankelijk zijn.
Ik deel de bezorgdheid dat de Europese samenleving zich kan opdelen in een informatie-rijk en een informatie-arm gedeelte, als de toegang tot informatie duurder wordt door de ontwikkeling van betaaltelevisie en pay-per-viewsystemen. De publieke omroepen moeten voor alle burgers beschikbaar blijven. Ik ben het ermee eens dat kabelexploitanten en satelliet-televisiemaatschappijen ertoe verplicht moeten worden om programma's van de publieke omroep aan te bieden.
Resumerend, de publieke omroep zal onder de toenemende druk van marktkrachten als pay-per-view en andere diensten meer programma's en sportevenementen kopen, maar op dit punt moet een juist evenwicht gevonden worden tussen particuliere en publieke diensten.

Holm
Dit initiatief-verslag over de publieke televisie-omroep is een goed verslag.
Daarentegen is het betreurenswaardig dat zoveel passages in het verslag enkel gaan over het versterken van de culturele identiteit en belangen van de EU, bijvoorbeeld "de collectieve belangen van de Europeanen behartigen" (par. 19), " belangrijke actuele Europese kwesties" (par. 22), " verspreiding van Europese programma's" (par. 28), " afgaande op het maatschappelijk debat dat in alle lid-staten van de Europese Unie gaande is" (par. 30), " de verplichting dat het merendeel van de uitgezonden programma's een Europees product is" (par. 33) en "" een grotere dimensie voor het publieke omroepbestel aan te moedigen" (par. 46).
Er bestaat in werkelijkheid een grote wereld buiten de EU en als wij het ernstig menen met de bestrijding van vreemdelingenhaat, racisme en uitstoting, dan zou het in ons belang moeten zijn om kennis te nemen van de producten van andere landen en werelddelen. Hierbij doel ik niet op de VS, maar meer op bijv. India, dat een grote filmnatie is, Rusland, de Arabische wereld en Afrika.

Lulling
Ik stem tegen het verslag dat onze Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media ons heeft voorgelegd over de rol van de publieke televisie-omroep in een plurimediale samenleving, omdat de ideeën die hierin worden verdedigd ernstige concurrentieverstoringen zouden veroorzaken. U weet heel goed dat er in de afgelopen tijd steeds meer klachten bij de Commissie zijn ingediend over staatssteun aan publieke televisieomroepen, omdat in de televisiesector in Europa het steeds moeilijker wordt onderscheid te maken tussen "publieke televisie-omroep" en "commerciële televisie" . Verwarring van de taken wordt steeds duidelijker, want de publiekrechtelijke ondernemingen hebben op de concurrentie met een steeds commerciëler programma gereageerd, terwijl de commerciële zenders onderworpen zijn aan talrijke voorschriften en verplichtingen.
Bij de ideeën die in het verslag Tongue worden verdedigd, moeten we waarschuwen tegen een verhoging van de publieke uitgaven, die voor een nog grotere concurrentievervalsing zou zorgen en het scheppen van werk in de particuliere sector zou bedreigen.

Vieira
Wij hebben vooral vóór het verslag-Tongue gestemd, omdat wij geloven in de publieke radio-omroep (PRO) als fundamenteel instrument voor de verspreiding van datgene dat een land voor zichzelf wil.
Het begrip openbare dienst kan niet beperkt worden tot cultuur, sport, vrijetijd, gezondheid, onderwijs, maar moet ook wetenschap, milieu, technologische innovaties en de economische sectoren omvatten die de bevolking het meest interesseren; en zij moet ook bestemd zijn voor alle burgers van een land, hoe ver weg die zich ook bevinden, zelfs in gemeenschappen in het buitenland.
Het is evenmin belangrijk of de PRO in de praktijk via één of meer kanalen of eigen zenders uitzendt of via particuliere omroepen door middel van betaling voor de verleende diensten of indien zij uitsluitend wordt gefinancierd door de Staat of ook met reklame-opbrengsten. Wat de Staten moeten doen, is ervoor instaan dat deze dienst bestaat!
Het is voor ons ook duidelijk dat er in Europa een geheel van PRO's in het meervoud moeten bestaan en niet één enkele Europese PRO. Een goed voorbeeld hiervan - en dit vervult ons met trots - is de RTP Internacional, een voorbeeld bij uitstek van een nationale openbare dienst die bedoeld is voor de grote gemeenschap van Portugese emigranten.
Een nauwe samenwerking tussen alle PRO's is evenwel noodzakelijk, vooral voor de behandeling van gemeenschappelijke problemen die betrekking hebben op Europa en de Wereld.
Samengevat moet er slechts één PRO-begrip zijn, waarvan de concretisering echter talrijke vormen kan aannemen op grond van de doelgroep. Wij van onze kant vinden dat het belangrijkste de verwezenlijking van de hoofddoelstelling is: opkomen voor het bestaan van publieke radio-omroep(en)!

Wolf
Wij als Groenen zijn blij met - en steunen ook - de krachtige inzet van mevrouw Tongue, voor een krachtige publiekrechtelijke omroep, die permanent in staat is om maatschappelijke communicatie en culturele programma's van eigen bodem als een wezenlijk voor iedereen toegankelijk product tot stand te brengen.
Daarbij is het van bijzonder belang dat
de heffing van de daarvoor noodzakelijke omroepbijdrage is gegarandeerd en niet onder druk komt of in gevaar wordt gebracht, bijv. als gevolg van een zuiver op het particuliere bedrijfsleven georiënteerd concurrentiebeleid op audiovisueel gebied, en dat-belangrijke gebeurtenissen van de zogenaamde massacultuur gevrijwaard blijven van particuliere toeëigening en commerciële exploitatie, dit wil zeggen dat bijvoorbeeld belangrijke sportieve gebeurtenissen ongecodeerd en door publiekrechtelijke omroepen kunnen worden blijven uitgezonden.Vanzelfsprekend ondersteunen wij vooral enkele belangrijke groene formuleringen, zoals met betrekking tot het begrip omroep, die sinds februari 1996 zijn opgenomen in de besluitvorming van het Parlement.
Resolutie over Turkije
Antony
Mevrouw de Voorzitter, wij verheugen ons erop dat het akkoord betreffende de douane-unie met Turkije wordt opgeschort.
Wij herinneren ons dat hier in deze zaal onze collega Jean-Thomas Nordmann zei dat we Ankara niet tot wanhoop moeten drijven en men voorspelde dat men door voor deze integratie-overeenkomst met Turkije te stemmen, de overwinning van islamieten in Istanbul zou voorkomen.
Welnu, de islamieten hebben gewonnen en Turkije zal voortaan een evolutie kennen, die wordt gekenmerkt door de transformatie van de St.Sofia, een voormalige kerk die al tot museum was omgedoopt, en die binnenkort haar bestemming als moskee zal vinden.
Europa is toch geen christenclub, beweerde mevrouw Tansu Ciller in de woorden van de heer Attali, maar wat wij vaststellen, is dat heel ons beleid van opening naar Turkije uiteindelijk alleen maar heeft geleid tot een versterking van de invloed van de islam in Turkije, juist op het moment dat dit land op Cyprus een volkomen ontoelaatbaar imperialisme ten toon spreidt en daar de rechten van de volkeren en van de mens grof schendt. Dat hadden wij nog te zeggen, mevrouw de Voorzitter.

Cars
Mevrouw de Voorzitter, ik heb voor de resolutie over Turkije gestemd, omdat ik het belangrijk vond om te benadrukken dat Turkije werkelijk in zeer, zeer veel opzichten inbreuk maakt op de mensenrechten. Ik betreur echter het gebrek aan evenwicht in de resolutie. Onder andere vind ik het onredelijk dat men enige personen aan Grieks-Cypriotische zijde noemt die zijn gedood. Dit vind ik op zichzelf niet onredelijk, integendeel. Het onredelijke is dat niet tegelijkertijd wordt vermeld dat Turkse burgers op Cyprus door vergelijkbare handelingen zijn getroffen. Dit vind ik een gebrek aan evenwicht. Waar het gaat om respect voor mensenrechten, moeten wij dat naar beide kanten durven tonen.

Caudron
Ik wil het al meteen duidelijk stellen, om iedere verkeerde interpretatie van mijn gedachten en woorden te vermijden: Turkije is een groot land dat bijzonder belangrijk is op het mondiale politieke schaakbord. Het is een machtig land. Het is een bondgenoot van Europa en moet dit ook blijven en wij moeten alles in het werk stellen dat dit ook gebeurt. Deze werkelijkheid vormt een belangrijk element om de recente ontwikkeling van onze betrekkingen met Turkije en de besluiten die enkele maanden geleden zijn genomen, te kunnen begrijpen. Het verklaart eveneens onze teleurstelling en ongerustheid vandaag. Dit gegeven verklaart en rechtvaardigt ten slotte onze vastberadenheid voor de toekomst.
Als lid van de paritaire commissie Europa-Turkije in de jaren 1989 tot 1994, heb ik de ontwikkeling van de mentaliteit van onze gesprekspartners kunnen volgen; zij vervielen in een tijdbestek van vijf jaar van een warm en herhaald verzoek om toetreding tot onze Unie, met democratische en bijna pathetische intentieverklaringen, tot een veeleisende, harde, soms zelfs agressieve houding, in antwoord op onze twijfels ten aanzien van de situatie van de rechten van de mens. Gezegd moet worden dat de islam intussen was opgekomen en dat de USSR uiteen was gevallen, wat Turkije deed dromen van een dominante positie in de regio.
In deze geest is een jaar geleden, eind 1995, aan de vooravond van de Turkse parlementaire verkiezingen, een fantastische overredingsmachine op gang gekomen om ons te vragen de douane-unie te aanvaarden en in het Europees Parlement goed te keuren. Acties van ambassadeurs en ambassades, telefoongesprekken van ministeries, velerlei beloften aangaande de mensenrechten en democratie voor de Koerden... en zelfs Cyprus. Met ten slotte een doorslaggevend argument: als de douane-unie niet zou worden goedgekeurd, zouden de fundamentalisten aan de macht komen!
Wij hebben voor de douane-unie gestemd en net als vele anderen met lood in de schoenen. Moesten wij eerst wachten op de verwezenlijking van de beloften voordat wij voor de douane-unie zouden stemmen? Of moesten wij voor de douane-unie stemmen om de verwezenlijking van de beloften mogelijk te maken? Wij hebben een keuze gemaakt... en wij hebben ons vergist!! De binnenlandse politieke onderdrukking in Turkije is harder dan ooit; de gevangenissen zitten vol; er wordt geen enkele inspanning gedaan voor de Koerden; er hebben zich nieuwe dodelijke provocaties op Cyprus voorgedaan. En toppunt van teleurstelling, daags na de verkiezingen vindt er een scheuring in de rechtse lekenpartij plaats en geeft mevrouw Ciller - die ons in december nog vroeg om haar te helpen het fundamentalisme te bestrijden - een verklaard islamiet, de heer Erbakan, de post van minister-president.
Het is vandaag duidelijk dat de politieke voorwaarden op grond waarvan het Europees Parlement zijn toestemming heeft gegeven, niet meer bestaan. Zij zijn door Turkije zelf gecompromitteerd. Europa moet dus alle kredieten onder het financiële protocol Europa-Turkije en die welke in het programma MEDA zijn voorzien, blokkeren. Ik voeg hieraan toe dat zij ook de voorwaarden moet bestuderen om de douane-unie zelf ter discussie te stellen.
Dit is nu immers nog het enige en laatste middel dat ons rest om Turkije te dwingen zijn verplichtingen na te komen en dus op termijn ons enige en laatste redmiddel om Turkije te helpen, aan de rand van Europa, een groot, nietreligieus, democratisch, vreedzaam land en bondgenoot te blijven.
Hebben we nog tijd? Is dit nog mogelijk? Ik wil het graag geloven en ik ben ervan overtuigd dat alleen een ferme houding dit nog mogelijk kan maken.

Dillen
Bij de bespreking van het al dan niet tot stand komen van de douane-unie met Turkije, heeft men in dit Europees Parlement meer dan één naïeve stem gehoord. Ja, er was allerlei kritiek mogelijk op Turkije. Maar men diende Turkije vertrouwen te schenken. En het concrete teken van dit nodige vertrouwen was de douaneunie. Eens deze erdoor gehaald, zou alles wel beteren. De douane-unie werd gestemd, maar er veranderde en verbeterde niets. Voor de naïeven was het tevergeefse moeite. Wie ook maar een greintje gezond verstand bezit, wist dit van tevoren. Wie ook maar een greintje politieke werkelijkheidszin bezit, kon dit zonder angst zich te vergissen, zonder meer voorspellen. Zich met een kluitje het riet laten insturen, is geen teken van schrandere staatsmanszin. Maar ja, van heel wat Europese politici kan en kon men veel verwachten, maar onder dit "veel" komt politieke wijsheid niet voor.
Dit gezegd zijnde, mag en moet onderstreept worden dat wel geen enkele Europeaan gespannen verhoudingen wenst tussen Europa en zijn gebuur Turkije. Wij wensen goede betrekkingen met al onze buren, dus ook met de buur Turkije. Maar ten eerste moet hij een buur blijven. Niet minder maar ook niet meer. En ten tweede moet erop gehamerd worden dat goede betrekkingen alleen mogelijk worden wanneer er een einde komt aan de bezetting van Europees gebied, namelijk van een deel van Cyprus. Blijvende bezetting en Turkse massa-immigratie in Cyprus kunnen slechts één eis luid laten worden: gedaan met de douane-unie.
Resolutie over Irak
Gahrton
Mevrouw de Voorzitter, de Fractie De Groenen heeft uiteraard vóór de resolutie over Irak gestemd. Het spreekt vanzelf dat een krachtige veroordeling van het optreden van de Iraakse strijdkrachten in Koerdistan noodzakelijk is, maar tegelijkertijd moet ook het ingrijpen van de VS worden bekritiseerd. Weliswaar is het volkomen op zijn plaats om de belangen van de Koerden te verdedigen en bij te dragen aan pogingen om het regime van Saddam Hoessein te doen verdwijnen; maar wij vinden niet dat dit dient te gebeuren met eenzijdige Amerikaanse maatregelen zonder eenduidige besluiten van de VN.
Het regime van Saddam Hoessein is zonder twijfel een van de ergste op de aardbol. Ik ben zelf in de gelegenheid geweest om Irak een flink aantal malen te bezoeken tijdens het regime van Saddam Hoessein, en vergeleken met de meeste andere dictatoriaal geregeerde staten die ik heb bezocht, is Irak toch nog een geval apart. Het is het enige land waar men nooit iemand treft, zelfs niet in een kamer apart of midden in de woestijn, die ook maar één woord kritiek durft te uiten op Saddam Hoessein.
Wij hebben de resolutie uiteraard gesteund, maar wij vinden het toch jammer dat onze amendementen niet zijn aangenomen, speciaal het amendement over een te nemen initiatief tot een internationale conferentie om het Koerdische probleem op te lossen. Dit oude probleem moet worden opgelost, en dit moet gebeuren op een manier die de Koerden het natuurlijke zelfbestemmingrecht geeft waarop alle volkeren recht hebben.

Cushnahan
De recente gebeurtenissen in Irak hebben opnieuw de tekortkomingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid aan het licht gebracht. De lid-staten reageerden met verschillende uitspraken op de ontstane crisis. Het Verenigd Koninkrijk steunde de acties van de Verenigde Staten; andere landen bleven een ambivalente houding aannemen, terwijl een behoorlijk aantal beslist niet te spreken was over de Verenigde Staten.
De huidige IGC moet een eind maken aan deze absurde toestand. Wij moeten het proces en de procedures wijzigen, teneinde te bewerkstelligen dat de Unie over een samenhangend gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid beschikt. Dat kan het best bereikt worden door de regel dat besluiten op dit gebied unaniem genomen moeten worden af te schaffen. Hierdoor wordt voorkomen dat elke lid-staat afzonderlijk (of een kleine minderheid) de vorming van een effectief beleid in een bepaalde situatie kan tegenhouden.
Bovendien zouden lid-staten met een afwijkende mening, hoewel zij er niet toe verplicht kunnen worden zich aan te sluiten bij het overeengekomen beleid, geen gedragslijn mogen volgen die het standpunt van de meerderheid ondermijnt.
Dit soort hervormingen zou ertoe kunnen bijdragen dat er een situatie ontstaat waarin de EU een even grote invloed kan uitoefenen op geopolitieke ontwikkelingen als zij thans op economische ontwikkelingen in de wereld uitoefent.
Resolutie over misbruik van kinderen
Antony
Mevrouw de Voorzitter, de meerderheid van dit Parlement heeft in de afgelopen tijd veel krokodillentranen geplengd, daarbij vergetend dat zij stelselmatig, herhaaldelijk heeft gestemd voor het huwelijk van homosexuelen, van wie men weet welk een lot zij de kinderen kunnen laten ondergaan, die zij zelf niet hebben kunnen krijgen. Het is ook waar dat dit Parlement onophoudelijk de pogingen tot herstel van een morele orde aan de kaak stelt en zonder meer aan de immorele wanorde de voorkeur geeft.
En wat stellen we vast? Hier, vandaag nog, in het dagblad de Libération , de apologie van Thierry Meyssan, die vanuit zijn vrijmetselaarsloge Grand-Orient van Frankrijk en met zijn netwerk Voltaire tegen de komst van paus Johannes-Paulus II een ongehoorde stortvloed van extreme haat en anti-christelijk racisme heeft georganiseerd. Hier heb je het netwerk Ornicar van Thierry Meyssan, met al zijn propaganda voor pedofilie op Internet. Hier heb je in France-Soir - en daar kun je niets tegen beginnen, dit is politiek correct! - de heer Duvert, vriend van de heer Matzneff, die prat gaat op het feit dat hij alleen maar de liefde bedrijft met kinderen van vijf en zes jaar! Zijn boek is zojuist in alle boekhandels in de verkoop gebracht.
Hoe zouden we ons dus moeten verbazen over de weerzinwekkende daden van het netwerk-Dutroux in België, die banden heeft met alle connecties van pasteur Doucet in Frankrijk? Hoe zouden we ons dus moeten verbazen, terwijl men overal, ook weer in de Libération , reclame maakt voor het blad Charlie Hebdo, waarvan de hoofdmedewerker, Patrick Font, zojuist gevangen is gezet voor pedofilie.
Dus vandaag zijn het krokodillentranen! De vrijmetselarij is heer en meester in dit Parlement, en zij roert de trom van alle haat, want alle gezonde vrijheden van het individu moeten tegenwoordig worden onderdrukt maar voor de pedofielen bestaat daarentegen in dit Parlement enkel tederheid!

Hallam
Mevrouw de Voorzitter, ik zou de stemming over het onderwerp pedofilie graag toejuichen, maar een van de opzichten waarin de resolutie in haar uiteindelijke vorm mij teleurstelt, is dat wij in paragraaf 1 slechts vluchtig het woord "familie" gebruiken, als wij doelen op de moed van de families die het slachtoffer zijn geworden van kindermisbruik in België.
Het wordt tijd dat wij in West-Europa het feit accepteren dat de beste manier om kinderen te beschermen tegen de plaag van pedofilie is in te zien dat de pedofiel zich richt op de kinderen die het kwetsbaarst zijn. Dat zijn de kinderen die de voordelen van een stabiele en liefdevolle huiselijke omgeving missen. Het wordt tijd om te zeggen dat wij iets moeten doen om de mensen aan te moedigen om bij hun kinderen te blijven wonen; om duidelijk te maken dat alle kinderen recht hebben op twee ouders die van hen houden, vanaf hun geboorte totdat zij volwassen zijn. Het wordt tijd dat Europa zich realiseert dat wij, als wij niet zorgvuldig overwegen hoe wij ons huishouden organiseren en ons gezinsleven inrichten, wind zaaien en een vreselijke storm zullen oogsten.

Caudron
Zoals vaak in onze samenleving doet de brandende en mediagevoelige actualiteit ons reageren. Moeten we dat betreuren of hiermee blij zijn? Laten we dit betreuren, want dit afschuwelijke verschijnsel is niet nieuw en tot op heden heeft de wet van het zwijgen geheerst. Maar laten we hiermee ook blij zijn, want eindelijk lijken we ons hiermee bezig te houden, maar dan moeten we er ook voor zorgen altijd waakzaam en vastbesloten te blijven tegenover dergelijk onaanvaardbaar fysiek en moreel geweld dat kinderen ondergaan.
Al lange tijd is het sekstoerisme immers een bekend verschijnsel, weliswaar afgekeurd, maar nooit bestreden. Hoe moeten we dit gebrek aan daadkracht verklaren? Naar mijn mening zijn er talrijke antwoorden, die wellicht niet allemaal persé goed zijn, maar het zal toch eens moeten. Tegenover de uitbuiting voor seksuele doeleinden van menselijke wezens die van nature kwetsbaar zijn, moeten wij onverzoenlijk en vastbesloten zijn.
We hebben eerst moeten beseffen dat jonge westerse, Europese kinderen slachtoffer waren van al die perversiteiten, voor we reageerden. Dat is jammer en zeker erg laat, te laat voor al diegenen die op dit moment nog hieronder lijden, maar laten wij ons dan ook de middelen verschaffen om alle potentiële slachtoffers, de kinderen uit de hele wereld, te beschermen.
Laat de VN strenge maatregelen treffen voor het aanklagen en uitroeien van dit verschijnsel. Laat Europol op Europees niveau zich hiermee met voldoende middelen bezighouden. Laat de Europese Raad het erover eens worden, alle onderdanen die van dergelijke walgelijke perversiteiten houden, strenger te straffen. Laat de Unie snel handelen ten behoeve van de landen die uit economische wanhoop hun kinderen voor laaghartige doeleinden gebruiken.
Het is niet voldoende om aan te klagen! We moeten handelen! Luisteren naar de verenigingen, naar de ouders die de werking van deze schaamteloze markt kennen en die iedere dag hiertegen vechten. We moeten al diegenen die hieraan hun brood verdienen, durven treffen, of zij nu in de straten van Zuidoost-Azië leven of in de Europese hoofdsteden.
De conclusies van de Conferentie van Stockholm moeten worden gehoord en de oplossingen ten uitvoer worden gelegd. Ik schaam me er vandaag net als vele anderen voor, wat mensen kunnen uitrichten. Maar vandaag en morgen blijf ik geloven in de menselijke natuur en in haar capaciteit om te reageren.

Cushnahan
De vreselijke en tragische gebeurtenissen in België hebben onze aandacht gericht op de noodzaak onze kinderen te beschermen tegen internationale pedofilienetwerken en criminelen die bij de sekshandel betrokken zijn.
Wij hebben te maken met een internationaal probleem en moeten dienovereenkomstig reageren. De rol van Europol in het bijzonder moet versterkt worden, vooral wat betreft de invoering van een centrale databank voor vermiste kinderen en de samenstelling van een gecentraliseerd register van bekende pedofielen. Europol moet de benodigde bevoegdheden krijgen om een herhaling van de smerige zaken en verderfelijke gebeurtenissen in Charleroi te voorkomen.
De Europese Unie moet ook actie ondernemen tegen het kindersextourisme. Iedere lid-staat afzonderlijk moet ervoor zorgen dat zijn wetten toereikend zijn om zijn eigen onderdanen te kunnen vervolgen wegens betrokkenheid bij deze snode handel, ongeacht welk deel van de wereld zij bezoeken om hun perverse lusten bot te vieren. Daarenboven moet er een onderzoek ingesteld worden naar en opgetreden worden tegen misbruik van Internet om reclame te maken voor pornografie, met inbegrip van kinderpornografie.
De tijd van praten is voorbij, het moet nu tot daden komen.

Dillen
De volmaakte maatschappij heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan. Misdaad is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Dit is geen reden om zich neer te leggen bij het menselijk tekort en nog minder om een laat-maar-begaan te prediken. Het losgooien van alle remmen berokkent echter beslissende en blijvende schade aan maatschappij, gezin en enkeling:
Wanneer alle religieuze maatstaven verdwijnen (en dan vaak nog door zogeheten progressieve kerkbedienaars zelf); wanneer zedelijke normen op het stort terechtkomen; wanneer de permissiviteit ten top gedreven wordt; wanneer laksheid troef is; wanneer alles-kan-en-alles-mag de waanzinnigste vormen aanneemt; wanneer fatsoen belachelijk gemaakt wordt en voor ouderwets en aftands versleten wordt; wanneer waarden als orde, tucht, innerlijke waardigheid, discipline, zelfbeheersing en andere verdacht gemaakt worden; wanneer het gezin ondermijnd wordt; wanneer het onderwijs ontdaan wordt van zijn hoge opvoedingswaarden; wanneer abnormaliteiten goedgepraat worden; wanneer het optreden van de ordehandhavers gekneveld wordt; wanneer het gerecht het slachtoffer tot schuldige en de schuldige tot slachtoffer maakt; wanneer alle streven naar zedelijke en geestelijke elite voor fascistisch uitgekreten wordt.
Dan ja, ligt de weg breed open voor alle misdaden en voor alle perversiteiten. Dan, ja dan, is niet alleen de rechtstreeks schuldige verantwoordelijk doch is de verantwoordelijke maatschappij medeplichtig, medeschuldig.

Féret
Het voorstel voor een gezamenlijke resolutie over minderjarige slachtoffers van geweld zit vol goede bedoelingen maar vergeet het belangrijkste. De verpletterende verantwoordelijkheid van de Belgische minister van Justitie, die de vrijlating van de pedofiel Dutroux heeft toegestaan, tegen de mening van de procureur des Konings in, wordt echter vergeten, of men wil dit vergeten.
Deze minister, die momenteel rechter is bij het Europese Hof van Justitie in Luxemburg, wordt op geen enkele wijze vervolgd, tegen hem wordt geen enkele maatregel getroffen. Maar Melchior Wathelet is toch een multirecidivist van dit soort ernstige fouten.
In juni 1990 heeft minister Wathelet in een vertrouwelijke nota aan de Staatsveiligheidsdienst de vrijlating toegestaan van 215 gedetineerden die hoge straffen hadden gekregen voor diefstal met geweld, maar ook voor verkrachting, terwijl de wet voorzag in hun repatriëring naar hun land van oorsprong in de Maghreb. Melchior Wathelet heeft zelf toegegeven dat verscheidene van hen hebben gerecidiveerd, en dat anderen in het niets zijn verdwenen.
Wij stikken van verontwaardiging wanneer we vaststellen dat mijn Vlaamse, Brusselse en Waalse collega's die deze resolutie hebben ingediend, erop gokken dat niet wordt gevraagd naar de flagrante schuld van een voormalige minister van Justitie, die gewend is aan dergelijke criminele procedures.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
De strijd tegen geweld jegens minderjarigen moet op alle niveaus worden geleverd, zowel door individuen als door lid-staten en op internationaal niveau. Dit geweld kan nooit worden aanvaard! Wij hebben daarom de resolutie gesteund, maar wij benadrukken dat wij volledig afstand nemen van de passages over Europol.
De strijd tegen pedofilie en geweld jegens minderjarigen kan het best worden gevoerd door een uitgebreider internationale politiële samenwerking via Interpol.
Wij willen erop wijzen hoe belangrijk het is om deze samenwerking ook buiten de EU te ontwikkelen, bijv. met politiecorpsen in de Baltische staten en met landen in Zuidoost-Azië.

Sjöstedt
De tragische gebeurtenissen in België hebben het vraagstuk van seksuele vergrijpen jegens kinderen in het centrum van de belangstelling geplaatst. Ik vind alle vormen van seksuele vergrijpen jegens kinderen misdadig en volstrekt onaanvaardbaar. Er zijn krachtige en gecoördineerde internationale maatregelen nodig om te verhinderen dat kinderen seksueel worden uitgebuit in Europa en in andere delen van de wereld.
Daarom stem ik vóór het resolutievoorstel, ook al vind ik dat er nog meer maatregelen moeten worden genomen dan die welke er alleen op gericht zijn om de derde pijler van de EU te versterken.
(De vergadering wordt te 13.25 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
B4-0994/96 van de heer Bertens, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de situatie op Cyprus; -B4-1024/96 van de heer Kaklamanis en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over de Grieks-Cyprioten die werden vermoord in de "groenzone" ; -B4-1039/96 van de heer Hatzidakis en mevrouw Oomen-Ruijten, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de moord op twee jonge Grieks-Cyprioten op Cyprus; -B4-1043/96 van mevrouw Aelvoet en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de moorden in Cyprus; -B4-1058/96 van de heer Puerta en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de moord op twee Grieks-Cyprioten door de Turkse bezettingsmacht; -B4-1073/96 van de heer Avgerinos en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten, over de moord in koelen bloede op twee jonge, ongewapende Grieks-Cyprioten, door de Turkse bezettingsmacht.
Bertens
De Liberale Fractie is diep geschokt door de moorden die vorige maand hebben plaatsgevonden tijdens een vreedzame demonstratie voor de hereniging van het eiland. Alles moet gedaan worden om te voorkomen dat de situatie zou kunnen escaleren. Het gedrag van de Turkse regering lijkt erop te wijzen dat zij juist uit zijn op een dergelijke escalatie. Wij moeten hier ten scherpste veroordelen dat de Turkse regering de overtocht van gewapende "Grijze Wolven" financiert om de situatie te stabiliseren op Cyprus. De Turkse regering haalt criminelen uit Turkije omdat de Turks-Cyprioten niet voor het Turkse karretje te spannen waren. Wij moeten van de Turkse regering eisen dat de schuldigen aan deze aanslagen worden gearresteerd en berecht.
Dit incident maakt eens te meer duidelijk dat de Unie zich zal moeten inzetten om een vreedzame oplossing van de kwestie Cyprus te bewerkstelligen. Voor de zoveelste keer roep ik daarom de Raad op een gemeenschappelijke actie inzake Cyprus vast te stellen. Vrede en stabiliteit in Europa is toch een van de doelstellingen van het gemeenschappelijke buitenlandse veiligheidsbeleid.
Het Ierse voorzitterschap heeft een goede start gemaakt door het benoemen van een extra speciale gezant, ambassadeur Heaslip, maar meer is nodig. Een van de elementen daarvan is de opvoering van de druk op Turkije, die nu openlijk toegeeft nationale middelen ter beschikking te stellen van de destabilisatie van Cyprus. Wij moeten vasthouden aan de ongedeelde erkenning van het eiland. Ons verzet tegen de illegale Turkse bezetting blijven aantekenen en de VN-resoluties als leidraad blijven nemen in ons optreden.
Er is werk aan de winkel. Ik roep alle partijen op in het conflict hun hoofd koel te houden en te blijven strijden naar een vreedzame oplossing. De Unie moet het aanstaande lid van de Unie, Cyprus, daarbij helpen. Dat zijn onze internationale verdragsverplichtingen.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, daar de hele wereld getuige was van de barbaarse wijze waarop Isaac en Solomou door Turken werden vermoord, wil ik hier niet dieper op de gebeurtenissen van augustus op Cyprus ingaan.
Ik wens er wel op te wijzen dat het Parlement meer moet doen dan alleen maar verklaren dat het die voorvallen betreurt. Als we ons daartoe beperken, raken we nooit uit de impasse en zal Turkije in de toekomst nog vrijpostiger optreden. Het is nu al zo ver gekomen dat de Turks-Cypriotische autoriteiten leden van de Turkse extremistische organisatie "Grijze Wolven" naar het eiland halen om betogers om te brengen en dat de minister van Landbouw van de onwettige Turks-Cypriotische regering deelneemt aan de moord op de Grieks-Cypriotische Solomos Solomou, die - zoals Tassos Isaac - opkwam voor het herstel van de legitimiteit op het eiland, dat al langer dan twintig jaar wordt gegijzeld en gemarteld.
Het is mede de schuld van de Europese Unie - die passief blijft toezien - dat het probleem zulke dimensies heeft aangenomen. Het debat van vandaag heeft dan ook geen enkele zin als het niet bijdraagt tot een concrete actie van de Unie, die zich actief moet inzetten om de internationale rechtsorde naar de regio terug te brengen.
We tillen zwaar aan het standpunt dat de Raad hier gisteren over de situatie in Turkije heeft ingenomen. Daarom moet het Parlement de regering in Ankara vandaag de boodschap zenden dat het niet bereid is Turkije te steunen zolang de mensenrechtensituatie in het land erop achteruitgaat en zijn gedrag een gevaar is voor de stabiliteit in het gebied.
We moeten Turkije evenwel nog een andere boodschap zenden, namelijk dat het niet mag denken dat het Parlement ten gevolge van de tragische gebeurtenissen op het eiland niet langer op de regeling van de kwestie Cyprus aandringt en het proces van toetreding van het land tot de Unie zal terugschroeven. Integendeel, de moorden op het eiland zijn voor het Parlement een bijkomende reden om zich intenser met het Cyprische probleem bezig te houden en het besluit betreffende de opening van toetredingsonderhandelingen met het eiland opnieuw te bevestigen - wat als katalysator kan werken op de regeling van de kwestie Cyprus.

Aelvoet
Voorzitter, collega's, de groenen betreuren dat de nu al 22 jaar aanslepende crisis in Cyprus, weer geleid heeft naar confrontaties die mensenlevens hebben gekost. De moord op twee jonge Griekse Cyprioten door het Turks bezettingsleger van paramilitairen, vraagt niet alleen een scherpe veroordeling, maar eist ook de opsporing van de verantwoordelijken voor deze misdrijven.
Ook zijn wij van mening dat de moord op de Turkse soldaat opheldering vraagt, want daar is ook aan Turkse zijde iemand vermoord. De terugtrekking van de Turkse troepen is een conditio sine qua non om tot een demilitarisering van het eiland te kunnen overgaan. Wij denken dat het werkelijk tijd is om te zeggen dat in het vooruitzicht op de toetredingsonderhandelingen van Cyprus tot de Europese Unie, alles in het werk moet worden gesteld om een doorbraak te krijgen van de geblokkeerde situatie. Een doorbraak die aan beide bevolkingsgroepen in Cyprus veiligheidsgaranties moet bieden. Daar moet dus op korte termijn zwaar in worden geïnvesteerd. Dat valt niet uit de lucht. Men is al 22 jaar aan het aanmodderen en ondanks internationale veroordelingen, VN-resoluties enzomeer, is er niets veranderd. Als de Europese Unie niet echt ertoe komt om druk uit te oefenen op zo'n manier dat er een politieke oplossing komt, dan gaat men een situatie krijgen waarin een eventueel lid van de Europese Unie voor een deel bezet is. Dat is een politiek onhoudbare situatie.

Rothe
Voorzitter, deze zomer hebben wij met ontsteltenis en verbijstering kennis moeten nemen van de ernstige gebeurtenissen op Cyprus. Nadat Turkije al 22 jaar in strijd met het volkenrecht meer dan een derde van het grondgebied van Cyprus bezet houdt, is het gekomen tot een escalatie van geweld die men bijna niet meer voor mogelijk hield. Abusievelijk werd aanvankelijk in enkele media de indruk gewekt dat het hier ging om een confrontatie tussen de bevolkingsgroepen. Maar het feit is dat ongewapende Griekse Cyprioten die in de bufferzone tegen de opdeling van hun land demonstreerden, werden geconfronteerd met grof, Turks militair geweld en op georganiseerde wijze aangevoerde leden van de fascistische jeugdorganisatie "Grijze Wolven" .
Uit de Turkse staatskas werd een bedrag van 65 miljard Turkse lira uitgetrokken voor de reis van deze extremistische organisatie. Het was dus geen confrontatie tussen Griekse en Turkse Cyprioten. Twee jonge ongewapende Cyprioten werden vermoord door leden van deze terreurgroep en een Turkse bezettingsofficier, ook vielen er zwaargewonden.
Namens mijn fractie veroordeel ik deze afschuwelijke daden ten scherpste. Voor elke rechtsstaat zou het vanzelf spreken, de daders op te sporen, te arresteren en te vervolgen. In Noord-Cyprus, dat geen staat is en al helemaal geen rechtsstaat, wordt één van de daders benoemd tot minister van landbouw. Dat is toch een ongelooflijke gang van zaken!
Deze ernstige gebeurtenissen op Cyprus zeggen niets over de verhouding van de twee bevolkingsgroepen ten opzichte van elkaar. Griekse en Turkse Cyprioten hebben het recht om met elkaar te kunnen leven, en dat willen zij ook. Op de Europese Unie is een appel gedaan om alles te doen wat in haar macht ligt - en dat betekent meer dan tot nu toe het geval was -, om de bezetting van Cyprus te beëindigen en te komen tot een verenigd Cyprus.
Reeds in juni vorig jaar heeft het Europees Parlement de Raad opgeroepen om te besluiten tot een gemeenschappelijke actie ten opzichte van Cyprus. Voor mijn fractie bevestig ik deze eis nog eens met grote nadruk. Pas vanmorgen heeft het Europees Parlement Turkije ook met betrekking tot de schending van de mensenrechten en van het volkenrecht op Cyprus scherp veroordeeld en besloten, de financiële middelen voor Turkije te blokkeren.
Nu ligt er het dringende appel aan de Commissie en de Raad om de Turkse regering ondubbelzinnig aan het verstand te brengen dat voor een verbetering van de betrekkingen met de Europese Unie ook een oplossing van het Cyprus-probleem nodig is.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement en de openbare opinie verbazen zich over de gebeurtenissen op Cyprus waarbij twee Grieks-Cyprioten werden omgebracht en een groot aantal mensen, waaronder twee VN-blauwhelmen, werden gewond. Ze zien blijkbaar niet in dat het gaat om georganiseerde incidenten en moorden die de valse indruk moeten wekken dat Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten niet vreedzaam op het eiland kunnen samenleven, hoewel ze dat eeuwen hebben gedaan.
De voorvallen zijn erop gericht de feitelijke verdeling van Cyprus - die na de inval van het Turkse leger werd opgelegd - en de bezetting van het noordelijk deel van het eiland - die nu al meer dan twintig jaar aanhoudt - te rechtvaardigen en te legitimeren.
Dat is het klimaat waarin incidenten als die van augustus - welke in de toekomst nog zullen toenemen - worden uitgebroed. Aan de boosaardige, duivelse, chauvinistische en totaal onaanvaardbare plannen van Turkije liggen evenwel andere bedoelingen ten gronde. Zo is aan het licht gekomen dat de Verenigde Staten de verdeling van het Cyprus willen handhaven en - daarenboven - de opsplitsing van de hele Egeïsche-Zeeregio onderzoeken, zulks om toe te zien op zowel de olievoorraden die zich vermoedelijk in de Egeïsche Zee bevinden als de olieleverancies uit het Zwarte-Zeegebied, de Kaukasus, de Kaspische-Zeeregio en elders.
Hoewel de resolutie van het Parlement geen aandacht heeft voor die problemen en - daarom - ontoereikend is, is iets beter dan niets en stemmen we voor.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie heeft met diepgaande bezorgdheid de verslechtering van de politieke situatie op Cyprus gevolgd naar aanleiding van diverse botsingen tussen de twee gemeenschappen die, zoals is gezegd, de dood van twee Grieks-Cypriotische burgers ten gevolge hadden, en meer recentelijk, de dood van een Turks-Cypriotisch soldaat. Onmiddellijk na de tragische gebeurtenissen in augustus heeft de Europese Unie een verklaring afgelegd waarin zij alle partijen oproept tot kalmte en het geweld buiten proportie van de zogenaamde "Turks-Cypriotische veiligheidstroepen" betreurt. De Commissie heeft op haar beurt onderstreept dat dergelijke incidenten de verbintenis van de Europese Unie ten overstaan van Cyprus absoluut niet bedreigen en dat de toetredingsonderhandelingen zes maanden na afloop van de Intergouvernementele Conferentie zullen beginnen. De Commissie is tevens voornemens actief door te gaan met haar voorlichtingsactie over de Europese Unie bij de Turks-Cypriotische gemeenschap, ten einde deze in te lichten over de voordelen van een toetreding tot de Europese Unie en ook over de beginselen en regels die dit meebrengt. Deze acties zijn voornamelijk bestemd voor de leden van de Turks-Cypriotische gemeenschap en vinden zowel op als buiten het eiland plaats. Wat de politieke oplossing van het Cypriotische probleem betreft, zal de Europese Unie de door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties ondernomen missie blijven steunen met het oog op een algemene oplossing en, meer concreet, de huidige inspanningen om een basis te vinden waarop de directe besprekingen tussen de leiders van de twee gemeenschappen kunnen worden hervat. De dringende noodzaak van een oplossing werd eens te meer geïllustreerd door de tragische doden die onlangs op het eiland zijn gevallen. De aanwezigheid bij de opening van de 51ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van president Klaridis, van mijn collega Van den Broeck en van de lid-staten via hun ministers van Buitenlandse Zaken is een geschikte gelegenheid voor alle bij de oplossing van de Cypriotische kwestie betrokken partijen om te discussiëren over de jongste voorvallen op Cyprus en het vredesproces een nieuw elan te geven, daar ben ik van overtuigd.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
B4-1010/96 van mevrouw Maij-Weggen en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de situatie in Burundi; -B4-1015/96 van mevrouw André-Léonard en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over Burundi; -B4-1019/96 van de heer Pradier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de situatie in Burundi; -B4-1033/96 van de heer Carnero González, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over Burundi en de staatsgreep van 25 juli 1996; -B4-1038/96 van mevrouw Baldi en anderen, namens de Fractie Unie voor Europa, over Burundi; -B4-1045/96 van mevrouw Aelvoet en de heer Telkämper, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over Burundi; -B4-1074/96 van mevrouw Sauquillo Pérez del Arco en anderen, namens de Fractie van de Partij en van de Europese Sociaal-Democraten, over Burundi.
Berend
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de politieke situatie in Burundi is de afgelopen twee maanden weer eens helemaal op z'n kop gezet. De staatsgreep van 25 juli laat zien dat het leger van Burundi er alles aan is gelegen, de absolute macht te behouden, ook als het land daardoor te gronde gaat. Mijn fractie is van mening dat we deze staatsgreep scherp moeten veroordelen. Daarmee geven wij de bevolking van Burundi blijk van onze steun bij hun inspanningen om een democratie op te bouwen en orde in hun door de burgeroorlog verwoeste land te scheppen.
Een staatsgreep, mijnheer de Voorzitter, mag nooit worden gehonoreerd. Om deze reden moeten wij ook onze steun uitspreken aan de zeven Afrikaanse landen die met hun embargo een internationalisering van dit onrecht willen verhinderen. Maar de enige hoop voor Burundi die tot iets kan leiden, is dat alle strijdende partijen zonder voorwaarden vooraf aan de onderhandelingstafel gaan zitten. In dit opzicht houden wij onze bijzondere aandacht gericht op de pogingen van de Tanzaniaanse president, om deze taak te vervullen.

André-Léonard
Voorzitter, sedert de staatsgreep van de Tutsi-officieren heerst een betrekkelijke kalmte in Bujumbura. Dat is helaas niet het geval buiten de stad, waar de guerilla woedt, die het werk van de NGO's buiten de hoofdstad onmogelijk maakt.
Ondanks de onvermoeibare inspanningen van ex-president Nyerere heeft men geen enkele oplossing kunnen vinden om de crisis in Burundi te overwinnen. Het ontbreken van de wil tot nationale verzoening te komen is betreurenswaardig. De heer Ajello heeft echter de onderhandelingen die door de extremistische krachten in gang zijn gezet voortgezet, wat diegenen die het idee verdedigen om een internationale strijdmacht te zenden, gelijk lijkt te geven. Deze interveniërende macht, waarin ook Afrikanen zijn opgenomen, zou moeten verhinderen dat in Burundi een vergelijkbare tragedie zal plaatsvinden als in Rwanda in het voorjaar van 1994.
Maar wij vragen ons oprecht af, mijnheer de Voorzitter, of onze resoluties nog enige kans maken te worden gehoord. Wij hopen echter dat er een dialoog tot stand komt om nieuw bloedvergieten te voorkomen.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, het is toch rampzalig dat we nu al een tiental achtereenvolgende resoluties hebben over een land dat zojuist slachtoffer is geworden van een staatsgreep. Natuurlijk zal een van de eerste reacties zijn, de legitimiteit van de huidige autoriteiten niet te erkennen.
De tweede, belangrijke reactie zou kunnen zijn, of moet zijn, een verzwaring van het embargo, in het bijzonder voor alle strategische goederen. Ik denk met name aan brandstoffen, wapens en munitie, want voor het overige is het de bevolking die meestal de prijs van een embargo betaalt. Hier zullen het de strijdkrachten zijn.
De derde reactie vloeit voort uit het feit dat de slachting doorgaat en daarbij kunnen we alleen maar ervan uitgaan dat er een nieuwe fase is aangebroken met de koelbloedige moord op Monseigneur Ruhuna, aartsbisschop van Gitega, een man van de vrede, een moedig man en alle extremisten hadden er belang bij hem te zien verdwijnen.
Op dit moment, wat ons in ieder geval betreft, moeten we druk uitoefenen opdat er onderhandelingen op gang komen tussen alle betrokken partijen, met inbegrip van diegenen die tot op heden de wapens hebben opgenomen. De vredesmacht - waarover een beginselakkoord was gesloten in Arusha - moet ook bereid zijn te interveniëren en moet, kortom, nu reeds ingrijpen. Enfin, alleen met een belangrijke reorganisatie van de grote staatslichamen kan men de vrede in dit land herstellen.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, achter de selectieve volkerenmoord die nog steeds in Burundi woedt, onder meer ten gevolge van de militaire staatsgreep van 25 juli jongstleden die Pierre Buyoya in het zadel heeft geholpen, zit ongetwijfeld de heimelijke bedoeling de wilskracht en het denkvermogen van dit geteisterde volk uit te schakelen.
Ondanks dat de internationale gemeenschap iedere poging voortzet om de democratie te herstellen en vrede en nationale verzoening te garanderen in de verschillende landen van de regio van de Grote Meren, wordt de situatie steeds dramatischer. Wij zijn hevig geschokt door de moord op 9 september op aartsbisschop van Gitega, monseigneur Ruhuna, en wij betreuren de andere slachtoffers die daarbij zijn gevallen.
De staatsgreep van Buyoya, waar alle regeringen hun veroordeling over hebben uitgesproken, is ongelooflijk genoeg gebeurd op het moment dat de Organisatie van Afrikaanse Eenheid met logistieke steun en financiële hulp van de Europese Unie en de Verenigde Naties besloten had tussenbeide te komen, om te trachten een eind te maken aan deze dramatische situatie.
Er is behoefte aan een duidelijke interventie, aangezien er helemaal geen veiligheid meer heerst in dat land en de schuldigen aan dat conflict ongestraft hun gang kunnen gaan. Dit conflict wordt door sommigen bestempeld als louter een vorm van rassehaat tussen Tutsi's en Hutu's. De wanhopige roep om hulp die van verschillende zijden van het land tot ons wordt gericht om economische sancties op te leggen en een totaal embargo af te roepen, met inbegrip van een wapenembargo in alle landen van de Grote Meren, moeten wij absoluut inwilligen. Een wapenembargo is hoe dan ook noodzakelijk.
Veel vragen blijven nog onbeantwoord. Waarom is de militaire interventie geweigerd waartoe in Arusha was besloten door de OAE waar ook Burundi aanwezig was? Waarom worden personen vermoord die behoren tot bepaalde politieke groeperingen? Waarom bestaat deze toestand van onveiligheid en straffeloosheid al meer dan dertig jaar lang? Als er kennelijk toch de wil is om een eind te maken aan deze situatie, waarom lukt het dan niet om de rechtsstaat te herstellen? En tot slot, waarom lukt het ondanks alle inspanningen van de gehele gemeenschap maar niet om beslissende veranderingen door te drukken en te komen tot een democratische staat zonder wapengeweld?

Aelvoet
Voorzitter, collega's, ik verheug mij zeer over het feit dat de resolutie van dit Parlement die voorligt duidelijk is, veel duidelijker dan de mededelingen van de Raad en dan de stellingname van verschillende regeringen - ik verwijs naar Frankrijk, België en andere. Het grote verschil is dat dit Parlement de moed heeft om te zeggen dat het die staatsgreep veroordeelt, en ten tweede, dat het niet alleen zegt steun te geven aan Nyerere, maar dat men ook zegt steun te geven aan het embargo. Dat is absoluut noodzakelijk, wil men greep krijgen op de machthebbers in Burundi vandaag. Als men daaraan voorbijgaat, dan maakt men zichzelf wat wijs. Ik denk dus dat de oproep die hierin begrepen is, namelijk dat het embargo er moet toe leiden dat opnieuw de twee partijen aan tafel gaan zitten om akkoord te raken over een project van machtdeling, want alleen als er een akkoord zal zijn over machtdeling tussen Tutsi's en Hutu's zal er vrede kunnen zijn in Burundi.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een mondeling amendement indienen op de ontwerp-resolutie waarover we nu gaan stemmen. Het gaat om paragraaf 7, waarin wordt gezegd dat het Europees Parlement kennis neemt van de terugkeer van de Nationale Vergadering en van de opheffing van het verbod op politieke partijen, stappen die op zich wel positief zijn, maar ontoereikend voor het herstel van de constitutionele orde. Die paragraaf moet worden ingetrokken omdat het, zoals we rechtstreeks uit democratische bronnen in Burundi hebben vernomen, onjuist is dat het verbod op politieke partijen zou zijn opgeheven. Het gaat alleen om een poging van het regime, leden van de oppositie voor zich te winnen. In de tweede plaats, en dit is een essentieel gegeven, kan de grondwettelijke orde nadat er een staatsgreep heeft plaatsgevonden, maar op één manier worden hersteld. En dat is door de macht terug te geven aan degene die vanuit constitutioneel, democratisch opzicht gerechtigd is hem uit te oefenen. Op dit ogenblik is dat president Ntibantunganya, die zijn toevlucht heeft gezocht in een westerse ambassade, terwijl zijn gezin naar het buitenland is uitgeweken.
Andere oplossingen dan het herstel in hun macht van de afgezette autoriteiten of het uitschrijven van verkiezingen - zoals deze hoogst twijfelachtige terugkeer van de Nationale Vergadering - zijn niet meer dan onhandige pogingen om de staatsgreep te legitimeren. De Nationale Vergadering is hersteld - dat zijn de letterlijke woorden van het regime - in het wettige kader van het institutionele overgangsstelsel. Naar mijn idee is dit commentaar van de plegers van de coupe over het herstel van de Nationale Vergadering, heel veelzeggend.
Wij Europeanen zijn vaak in de verleiding om schijndemocratieën in Afrika als een onvermijdelijk kwaad te beschouwen. Als we manoeuvres als deze pikken, waarbij een dictator de hoegenaamd democratische instellingen naar zijn hand probeert te zetten, dan dragen we ertoe bij dat de lijst met landen waarvan het regime ons in Europa met afschuw vervult maar die we voor Afrika wel geschikt vinden, steeds langer wordt.
Om al die redenen stel ik voor, paragraaf 7 zoals hij in de gezamenlijke ontwerp-resolutie staat, te schrappen.
Overigens wil ik erop wijzen dat dit Parlement volgende week de gelegenheid heeft om de beginselen toe te passen waaraan we veel meer belang hechten dan aan het al dan niet goedgekeurd worden van resoluties. De Paritaire Vergadering ACS-EU komt dan bijeen. Ik hoop, en in elk geval wil ik dat hier bepleiten, dat de afgevaardigden uit Burundi inderdaad de wettige parlementaire afgevaardigden zijn wier mandaat op de verkiezingen van 1993 berust, en niet de diplomatieke koeriers van een regime dat de Europese Unie niet zou mogen erkennen.
Burundi is thans het toneel van moordpartijen die worden uitgevoerd uit naam van een "etnische zuivering" , een begrip dat in Bosnië tot interventie geleid heeft. In Burundi zijn na de staatsgreep van 25 juli, waarbij Buyoya de macht greep, meer dan 7.000 mensen omgebracht, waaronder aartsbisschop monseigneur Ruhuna, die ik persoonlijk heb leren kennen en met wie ik over Burundi van gedachten heb gewisseld. Het geweld in Burundi is niet verminderd maar juist toegenomen. De enige oplossing is dat we Julius Nyerere, de Afrikaanse leiders en de OAE steunen bij hun pogingen om de ernstige crisis waaronder Burundi en het hele gebied van de Grote Meren gebukt gaan, tot een einde te brengen.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw Sauquillo.
Ik heb naar u geluisterd met de belangstelling die uw woorden mijns inziens altijd verdienen, en ik zou u erop willen wijzen dat de mondelinge ontwerp-resolutie van uw hand bij de stemming aan de orde zal komen, welke, zoals ik aan het einde van dit debat zal laten weten, vanmiddag zal worden gehouden vanaf 17.30.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, gisteren hebben wij gehoord hoe het voorzitterschap van de Europese Unie het vermeed om een duidelijk standpunt in te nemen ten opzichte van de situatie in Irak en Turkije. Vandaag zal het ongetwijfeld tot de Commissie en het voorzitterschap doordringen dat het Parlement niet langer om de kwestie Burundi heen wil draaien.
De tragedie van Burundi duurt voort, al lange tijd worden de mensenrechten totaal genegeerd en vinden standrechtelijke executies en massamoorden op duizenden mensen plaats. Er rust geen embargo op de invoer van wapenen in die regio. Ik heb, samen met mevrouw Baldi en andere leden van mijn fractie, aangedrongen op een embargo op wapens in het gebied, wegens het grote aantal moorden en schendingen van de mensenrechten, dat werkelijk zeer beangstigend is.
Ik verzoek de commissaris, in wie ik persoonlijk veel vertrouwen stel en van wie ik geloof dat hij iets kan bereiken in de Commissie, om aan te dringen op een embargo van deze aard in de regio. Ik zou de commissaris ook willen verzoeken om nog eens goed na te denken over de situatie met betrekking tot de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid en haar wens om rechtstreeks te interveniëren in de toestand aldaar, teneinde vrede en stabiliteit tot stand te brengen, voorzover dat mogelijk is.
Er moet een eind komen aan het aanhoudende gebrek aan stabiliteit in Burundi, alsmede aan de escalatie van de gevechten, en de Europese Unie mag zich niet langer neutraal opstellen bij het zoeken naar een oplossing van de problemen. Een speciaal probleem, commissaris, is een wapenembargo - niet alleen in Burundi, maar laten wij met Burundi beginnen en daarna bekijken hoe wij de controle tot stand kunnen brengen op wapens uit de Europese Unie, die bijdragen tot de vreselijk droevige gebeurtenissen die wij zien plaatsvinden in Burundi, Rwanda en andere gebieden.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, de liberale fractie veroordeelt de staatsgreep in het instabiele Burundi. De staatsgreep heeft geleid tot een verdere escalatie van het geweld. Er is hoge nood aan een stabiel en democratisch gezag, dat eindelijk de controle over het leger herstelt en de schuldigen voor de gewelddaden berecht. Daarom moet er zo snel mogelijk een dialoog met alle partijen op gang worden gebracht - mevrouw Aelvoet heeft daar al op gewezen.
Daarom verwelkomen wij, liberalen, ook de druk die vanuit de internationale gemeenschap op het nieuwe regime wordt uitgeoefend. Daaronder zou ook een embargo op wapens en munitie moeten vallen. Dat is ook het minste om te voorkomen dat de situatie opnieuw escaleert. Dit embargo moet natuurlijk ook gelden voor Zaïre dat met kracht moet worden bewogen zijn steun aan de extremistische bendes te staken.
De internationale gemeenschap mag niet blijven toekijken. De bemiddelingspogingen zullen slechts succes hebben indien er een internationale interventiemacht voor Burundi wordt ingesteld. Het voorstel van Boutros Ghali kan nu snel werkelijkheid worden, aangezien een aantal Afrikaanse landen hun bereidheid hebben getoond om aan deze troepenmacht een bijdrage te leveren. Daarom roep ik de Raad op de Europese leden van de Veiligheidsraad te verzoeken dit idee te steunen.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de delegatie van Alleanza Nazionale staat achter de inhoud van de resolutie en zal dus voor stemmen. Maar wij vragen ons wel af hoe doeltreffend deze resolutie kan zijn als de Europese Unie toch niet met één stem spreekt en geen eensgezinde reacties heeft ten aanzien van de menselijke tragedies die zich zo ongeveer alom in de wereld voordoen.
Ik heb de indruk dat, nadat de elites van Afrika eenmaal de communistische utopieën de rug toegekeerd hadden en zij zich ook duidelijk niet konden vinden in de politiek-culturele boodschap van het Westen, de bevolkingen van Afrika thans gevaarlijk afglijden naar tribalisme.
Hier komt nog bij dat het spreekgestoelte vanwaar wij op grond van onze beginselen een belerende vinger opsteken, enigszins aan het wankelen is gekomen, nu ook in het hartje van Europa rampzalige etnische conflicten zijn uitgebroken en nu ook in Italië de Lega-partij separatistische neigingen begint te vertonen.
Een beetje zin voor realiteit zou dus geen kwaad kunnen. Maar wat kunnen wij als Europese Parlementsleden realistisch beschouwd doen? De volgende week komt in Luxemburg de Paritaire Vergadering ACS-UE bijeen. In het kader van die vergadering zouden wij economische vergeldingsmaatregelen moeten nemen, want dat kan heel wat meer effect sorteren dan al die plechtige principeverklaringen.

Pinheiro
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie is uiteraard nog steeds erg bezorgd over de huidige situatie in Burundi en kan niet anders dan dit keer in het bijzonder de moord op de aartsbisschop van Gitega betreuren. Wij delen de mening van de afgevaardigden dat de enige oplossing voor de problemen in Burundi bij zijn eigen volk ligt. Zo moeten onderhandelingen worden gevoerd door alle bij het conflict betrokken partijen, ten einde een systeem vast te stellen dat stabiel en rechtvaardig is voor alle mensen uit alle ethnieën en het is belangrijk dat wij alle partijen blijven oproepen een einde te maken aan de gevechten en over vrede te praten. De Commissie heeft meermaals meegedeeld dat zij bereid is al het mogelijke te doen om de wederopbouw van Burundi te steunen in samenwerking met de buurstaten, de betrokken internationale organisaties en andere belanghebbenden. Wij overwegen uiteraard de mogelijkheid om bij te dragen aan de financiering van waarnemers voor de vrede en de mensenrechten als een belangrijke maatregel in het kader van het vredesproces. Wij willen ook blijven meewerken om een nationale dialoog op gang te krijgen, de grondwet en het rechtssysteem te herzien, alsmede een aanzienlijk pakket maatregelen op te stellen inzake herstel en ontwikkelingssteun, zodra de omstandigheden dit toelaten.
Maar het is belangrijk erop te wijzen dat wij, nadat wij in diverse instanties ertoe hebben opgeroepen dat organisaties als de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid of subregionale organisaties een actieve en prioritaire rol hadden in het debat over de problematiek in Afrika ten zuiden van de Sahara, nu de gelegenheid hebben, waarvan wij gebruik maken, om de groep van buurlanden te steunen die op een bijeenkomst in Arusha belangrijke en ik zou zelfs zeggen moedige besluiten hebben genomen om de grondwettelijke legaliteit te herstellen. Vandaar dat de Unie haar ondubbelzinnige steun verleent aan het proces en de richtsnoeren van de Afrikaanse staatshoofden uit de regio en dit doet zowel via haar verklaringen als via de opmerkelijke actie van haar speciale gezant, de heer Aldo Ajello, speciaal gezant van de Europese Unie voor de Grote Meren. Ik wil nog onderstrepen dat er, ondanks het afschuwelijke scenario dat ons dagelijks uit Burundi bereikt, toch enkele hoopvolle tekenen zijn.
Ik kan niet nalaten het Europees Parlement mee te delen dat ik enigszins aangemoedigd ben sinds ik weet dat de extremistische groepen uit Burundi in Rome enkele voorbereidende contacten hebben gehad met de Gemeenschap van Sint-Egidius, een gemeenschap die een doorslaggevende rol heeft gespeeld bij het vredesproces in Mozambique. Het zijn voorbereidende contacten, maar dit is een lichtpunt aan het eind van de tunnel, die uiteraard niet ingaan tegen de rest van het proces, dat zich parallel hieraan op een meer formele aard heeft ontwikkeld, dit waarschijnlijk op een aanvullende en nuttige manier.
Met uw goeddunken, geachte afgevaardigden en mijnheer de Voorzitter, wil ik ook onderstrepen dat de embargoen de wapenkwestie al is besproken in diverse instanties. De Commissie heeft nooit haar sympathie voor dit embargo verborgen, maar ik wens te benadrukken dat wapenhandel op dit moment, ten gevolge van de sancties die worden getroffen, vrijwel onmogelijk is, voor zover er geen grote fysieke bewegingen over de grenzen mogelijk zijn. Ik denk evenwel dat dit tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en de ontmoetingen die zullen plaatsvinden, dat dit volgende week in New York één van de agendapunten is voor contacten, zowel met onze partners, met name de Noord-Amerikanen, als uiteraard met onze Afrikaanse partners, en ik hoop dat er uit deze Newyorkse week nieuwe eensgezinde richtsnoeren mogen komen. Ik besluit, mijnheer de Voorzitter, met de opmerking dat het Europees Parlement nogmaals de vinger op de wonde legt in verband met bepaalde topics in de Burundi-kwestie en het doet mij genoegen dat deze resolutie wordt aangenomen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerp-resoluties:
Permanent Internationaal Strafgerecht
B4-0992/96 van de heren Bertens en de Vries, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de instelling van het Permanent Internationaal Strafgerecht; -B4-1021/96 van de heer Dell'Alba en anderen, namens de Fractie van de Europese Radicale Alliantie, over de instelling van het Permanent Internationaal Strafgerecht; -B4-1042/96 van de heer Kouchner, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, over de instelling van het Permanent Internationaal Strafgerecht; -B4-1050/96 van mevrouw Aglietta en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de instelling van het Permanent Internationaal Strafgerecht; -B4-1059/96 van mevrouw Sierra González en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de instelling van een Internationaal Strafgerecht; -B4-1060/96 van mevrouw Lenz en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over het Internationaal Strafgerecht inzake misdaden tegen de mensheid; Indonesië
B4-0997/96 van mevrouw Gredler en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de situatie in Indonesië; -B4-1011/96 van de heer Moorhouse en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de toenemende repressie in Indonesië; -B4-1031/96 van de heer Ribeiro en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de mensenrechten in Indonesië; -B4-1041/96 van de heer Vandemeulebroucke en anderen, namens de Fractie van de Europese Radicale Alliantie, over de situatie van de mensenrechten in Indonesië; -B4-1048/96 van de heer Telkämper an anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over Indonesië; -B4-1075/96 van de heer Newens en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese SociaalDemocraten, over de mensenrechten in Indonesië; Alexander Nikitin
B4-0995/96 van de heer Eisma en anderen, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de arrestatie, de voortdurende hechtenis en het proces tegen Alexander Nikitin; -B4-1020/96 van de heer Mamère, namens de Fractie van de Europese Radicale Alliantie, over de arrestatie van Alexander Nikitin door de FSB en het tegen hem gevoerde proces; -B4-1036/96 van mevrouw González Alvarez, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de situatie van Alexander Nikitin; -B4-1046/96 van de heer Hautala en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over Alexander Nikitin; Roemenië
B4-1057/96 van de heer Vinci en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de onderdrukking van de homoseksualiteit in Roemenië; -B4-1063/96 van de heer Ripa di Meana en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de steeds strengere straffen tegen homoseksuelen; -B4-1081/96 van de heren Dupuis en Pradier, namens de Fractie van de Europese Radicale Alliantie, over het toenemen van de discriminatie van homoseksuelen in Roemenië; Colombia
B4-1049/96 van mevrouw Müller en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de schendingen van de mensenrechten in Colombia; -B4-1053/96 van mevrouw González Alvarez, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de mensenrechten in Colombia.We beginnen met het debat over de instelling van het Permanent Internationaal Strafgerecht.
Permanent Internationaal Strafgerecht

Bertens
Voorzitter, de liberale fractie heeft zich altijd een sterk voorstander getoond voor de instelling van een Permanent Internationaal Strafgerecht. Universele rechten van de mens moeten internationaal worden verdedigd en overtredingen moeten internationaal worden bestraft. De internationale ad-hoc-rechtbanken voor Rwanda en voormalig Joegoslavië doen goed werk, maar de tijd is rijp om nu permanent aan het werk te gaan, een permanent orgaan te creëren. De tijd die steeds verloren gaat met de oprichting van een ad-hoc-tribunaal kan zo gewonnen worden en wellicht is het ook goedkoper zelfs.
Gelukkig maakt men aanzienlijke vorderingen en het voorbereidend Comité tot vaststelling van de statuten heeft zijn werk afgerond en gevraagd voor het einde van 1998 een diplomatieke conferentie bijeen te roepen om het Tribunaal op te richten. Er is echter nog veel werk aan de winkel en de Unie moet hierin een leidende rol spelen.
Om maximale invloed uit te kunnen oefenen moet de Unie een gemeenschappelijk standpunt innemen, zo snel mogelijk, betreffende de noodzaak om een dergelijk tribunaal op te richten en tijdens de volgende Algemene Vergadering van de VN een gezamenlijk optreden te bewerkstelligen. Daar moet de Unie pleiten voor de vernieuwing van het mandaat van het voorbereidend Comité en er bij de Algemene Vergadering op aandringen voor eind 1998 inderdaad een diplomatieke Conferentie bijeen te roepen.
Als de lid-staten gezamenlijk optreden kunnen ze veel invloed uitoefenen. Dat weten wij. Dat is de basisgedachte van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, waarin iedereen zich kan vinden. Laten de lid-staten dat dan ook maar eens in praktijk brengen en dit moet toch zeker gelden in het geval van de bescherming van de universele rechten van de mens en de bestraffing van misdaden tegen de mensheid.

Dell'Alba
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, dit debat vind ik bijzonder belangrijk, want dit Parlement vraagt nu voor de derde keer in drie jaar hardop dat de Europese Unie vaart zet achter een proces waar ze trouwens vanaf het begin al achterstond, een proces dat moet voeren tot een politiek besluit ter instelling van een Internationaal Strafgerecht.
Mijnheer Pinheiro, u weet heel goed dat bij de Verenigde Naties en tijdens de voorbereidende vergaderingen voor het bepalen van een standpunt van de Europese Unie de kwestie van de rechtbank een van de agendapunten is. Het zesde comité van de VN zal zich in november uit moeten spreken over twee verzoeken van het voorbereidend comité: namelijk het verzoek om vernieuwing van het mandaat om de werkzaamheden over het statuut af te sluiten, en het heel belangrijke politieke verzoek om nog dit jaar op de eenenvijftigste Algemene Vergadering te besluiten dat in 1998 hoe dan ook de Gevolmachtigde Conferentie bijeengeroepen moet worden.
Het Parlement vraagt derhalve aan de Europese Unie, aan het Ierse voorzitterschap en ook aan de Commissie - vandaar dat ik me tot u richt, mijnheer de commissaris, hopend op een positief antwoord - om te doen wat uiteraard in uw aller bevoegdheid ligt, om een eensgezind standpunt van de Unie uit te kristalliseren en er zodoende voor te zorgen dat de 15 landen met één stem kunnen spreken.
Wij hebben voor dit debat en deze resolutie gepleit omdat wij allen weten dat minstens twee landen nog reserves hebben, landen die oorspronkelijk de instelling van de ad hoc rechtbanken voorstonden en die - althans een van beide - zelfs het idee hadden geopperd van een permanente rechtbank. Deze ontwikkeling baart ons zorgen, maar wij hopen nochtans dat met behulp van de Commissie de Raad deze belangrijke knoop zal weten door te hakken.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in deze discussie interesseert mij vooral de vraag van de geloofwaardigheid van dit Huis. Wij spannen ons in voor een Permanent Internationaal Strafgerecht, maar waren voor het zomerreces helaas niet in staat om financiële middelen ter beschikking te stellen voor de noodzakelijke werkzaamheden van het Gerechtshof - dat momenteel bezig is met onderzoek naar de oorlogsmisdaden in voormalig Joegoslavië. Wanneer dit geachte Huis werkelijk wil dat er is voorzien in een internationale strafrechtelijke vervolging voor deze soort oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid, dan kunnen wij ons ook niet onttrekken aan de financiële verantwoordelijkheid voor zulke projecten. Ik verzoek daarom dat dit Huis, zowel in de procedure-Notenboom als ook voor de komende begroting van 1997 de voorstellen steunt van de Fractie De Groenen en van de Fractie Europese Radicale Alliantie om de financiële steun voor het werk van het Internationale Hof van Justitie inzake voormalig Joegoslavië te vragen. Waar blijven wij met onze geloofwaardigheid als wij enerzijds onze politieke wil voor een zaak uitspreken, anderzijds deze in de weg staan doordat wij de middelen niet ter beschikking stellen.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat men, zoals collega Dell'Alba al pleitte, nu werkelijk eens met de vuist op tafel gaat slaan om die militaire rechtbank te krijgen, want anders lopen wij het risico dat wij wel veel vragen maar geen gehoor vinden. Ik geloof dat de internationale gemeenschap dit permanente strafgerecht hard nodig heeft om de misdaden tegen de mensheid te kunnen berechten.
Het wordt onderhand hoog tijd dat men korte metten gaat maken met de juridische en politieke straffeloosheid die de daders van volkerenmoord genieten. In het voormalige Joegoslavië en Rwanda bijvoorbeeld is de menselijke waardigheid diep geschonden en zijn de grondvesten van de burgerlijke samenleving aangetast: alleen een mondiale rechtspraak, met een rechtbank en internationale rechters, kunnen garanderen dat het recht zal zegevieren. Daarom moeten de Raad en de Commissie een gemeenschappelijke actie uitwerken volgens de modaliteiten die bepaald worden door het Verdrag van Maastricht, zodat Europa het voorbereidend comité van de Verenigde Naties kan steunen bij de oprichting van deze strafrechtbank.
Ik wijs er in de verband op, en hopelijk houdt de Commissie hier rekening mee, dat de regering van mijn land zich al bereid heeft verklaard om als gastland te fungeren voor de Gevolmachtigde Diplomatieke Conferentie.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, even dacht ik dat wij overgeslagen zouden worden. Namens onze fractie, en mevrouw Lenz die hier helaas niet aanwezig kan zijn, voer ik het woord om te zeggen dat wij volledig achter deze resolutie staan. Ik ben van mening dat wij deze internationale oorlogsmisdaden op een samenhangende wijze moeten aanpakken en dat er geen schuilplaats mag zijn voor degenen die deze misdaden begaan.
Ik wil ook zeggen dat het mij persoonlijk zeer verheugt dat de doodstraf in de resolutie verworpen wordt. Welke straf de rechtbanken ook zullen opleggen aan deze mensen, ik geloof niet dat de doodstraf juist is. Ik acht het noodzakelijk dit op dit moment te zeggen, omdat er tegenwoordig vaak toe wordt opgeroepen de doodstraf weer in te stellen voor bepaalde misdaden, en het verheugt mij werkelijk zeer dat de resolutie verwerping daarvan insluit.
Indonesië

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, commissaris Deus Pinheiro, collega's, met een dramatische frequentie klaagt het Europees Parlement de totale schending van de mensenrechten door Indonesië aan. Elke keer dat wij weer op dit onderwerp terugkomen is de situatie verslechterd, en niet alleen op Oost-Timor. Wat moet er nog meer gebeuren vooraleer de wapenverkoop aan dat land stopt, met name door lid-staten van de Europese Unie? Dit is namelijk niet handelen met politiek pragmatisme, maar het leveren van de middelen voor de repressie. En wat zeggen van de woorden die vergadering na vergadering worden uitgesproken ten gunste van de eerbiediging van de mensenrechten, gevolgd door lovende uitspraken? Het is juist dat het Europees Parlement zich uitspreekt ter afkeuring van de situatie in Indonesië. Maar, ofwel neemt de Europese Unie als geheel het standpunt van het Europees Parlement over, of het krediet dat wij volgens mij verdienen zal duidelijk verminderen. Wanneer komt er in het licht van de situatie in Indonesië een gemeenschappelijk standpunt dat effectieve gevolgen heeft op het vlak van de politieke en economische betrekkingen?

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, het stemt mij droevig dat ik het Parlement wederom moet toespreken over een opvallend gebrek aan democratie en mensenrechten in een derde land, te weten Indonesië. Dit is een land dat een snelle economische groei doormaakt en lid is van de belangrijke Associatie van Zuidoostaziatische Staten.
Dergelijke kwalificaties staan, zoals wij allen weten, en met name degenen die aan deze debatten deelnemen, natuurlijk niet garant voor democratie of eerbiediging van de mensenrechten. De met onnodig geweld gepaard gaande bezetting van het hoofdkwartier van de Indonesische Democratische Partij, slechts enkele dagen na de ministeriële conferentie van de ASEAN, is het zoveelste voorbeeld van het streven van de regering om iedere oppositie tegen het regime in Indonesië de kop in te drukken. Bij deze gebeurtenis raakten 90 mensen gewond en werden meer dan 180 personen gearresteerd; de meesten van hen bevinden zich nog steeds in de gevangenis. De Democratische Volkspartij, een andere oppositiepartij, is ook strafbaar gesteld en veel aanhangers van die partij bevinden zich eveneens in hechtenis. Bovendien worden democratisch gezinde activisten in eenzame opsluiting gehouden wegens deelname aan vreedzame activiteiten. Dat mag zeker niet toegelaten worden.
De Indonesische media hebben te horen gekregen dat zij moeten oppassen voor communistische propaganda. Journalisten zijn geïntimideerd door de veiligheidstroepen en er heerst een sfeer van censuur.
Als fractie betogen wij dat wij onze ogen niet mogen sluiten voor de onderdrukking in Indonesië. De structuren voor de democratie zijn wel aanwezig en alles moet in het werk gesteld worden om die in stand te houden. Ik vestig vooral uw aandacht op paragraaf 8 van onze gezamenlijke resolutie, die de Commissie verzoekt om het aanknopen van handelsrelaties met de ASEAN afhankelijk te blijven stellen van de eerbiediging van de rechten van de mens en ik verzoek de commissaris hierop commentaar te leveren.

Ribeiro
Voorzitter, de strijd voor democratie in Indonesië is nog meer zichtbaar geworden en het oppressieve karakter van het regime kan nog minder verborgen worden. Vermeden moet worden dat het groeiende belang van de Indonesische economie en de aanverwante belangen een rookgordijn optrekken voor een politieke situatie waarvan de internationale gemeenschap niet kan doen alsof zij niet op de hoogte is. Daarnaast is het vanzelfsprekend dat er in een resolutie over de mensenrechten in Indonesië geen plaats is voor een verwijzing naar de mensenrechten op Oost-Timor. Maar er dient aan herinnerd te worden dat hetzelfde politieke regime dat de mensenrechten van zijn bevolking met de voeten treedt, dit ook doet en met nog meer geweld ten opzichte van het Timorese volk door middel van een militaire bezetting die sedert twee decennia voortduurt en dat tot de door het Indonesische regime met de voeten getreden rechten het recht op zelfbeschikking behoort van een volk dat met genocide wordt bedreigd. Dat vergeten wij niet en wij zullen niet nalaten hier bij elke gelegenheid aan te herinneren.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, toen Nederlands Indië Indonesië werd, verheugden velen van ons zich over deze stap in het dekolonisatieproces en in de richting van de democratie. Maar wat een desillusie is deze droom en dit visioen geworden! De dagen van de Conferentie van Bandung, die het symbool was van de bevrijding, lijken eeuwen geleden, omdat het huidige regime repressief is. Het bewijs daarvan vormen niet alleen de aanvallen op de eigen burgers, maar ook het feit dat het zelfbeschikkingsrecht nog steeds ontzegd wordt, niet alleen aan Oost-Timor, waarvan collega's reeds getuigd hebben en waarop dit Parlement al vele malen nadrukkelijk heeft gewezen, maar ook aan WestNieuw-Guinea oftewel Irian Jaya.
Wij moeten de Commissie vragen wanneer zij druk zal gaan uitoefenen op Indonesië - wij nemen tenminste aan dat zij dat zal doen - met betrekking tot de mensenrechten, om deze ontzegging van het democratische recht op zelfbeschikking op de voorgrond te laten treden en bovenaan de agenda te laten plaatsen, opdat deze gebieden, wanneer Indonesië eindelijk een terugkeer tot de democratie weet te verwezenlijken, bevrijd kunnen worden, evenals Catalonië en Baskenland profiteerden toen Spanje een democratie werd.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, na hetgeen wij onlangs uit Indonesië hebben gehoord, kan worden geconstateerd dat dit geen democratisch land is, en ook geen land is waar mensenrechten worden geëerbiedigd. Op 27 juli werd het hoofdkantoor van de PDI, de Indonesische Democratische Partij, door militairen en paramilitairen overvallen: 5 doden, 74 vermisten en 149 gewonden, dat zijn de aantallen die minimaal te betreuren zijn. Wij zijn woedend over het feit dat ook in de dagen daarna vreedzame demonstranten van de democratische beweging werden vervolgd. Volgens de ons bekende cijfers zijn er tenminste 100 personen willekeurig gearresteerd die vallen onder de anti-subversiewet. Er is geen vrijheid van meningsuiting en van drukpers, integendeel, journalisten worden ook vervolgd.
Indonesië heeft het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten niet geratificeerd. Een overeenkomst tegen foltering is er niet, en daarom zijn wij zeer bezorgd. Wij eisen daarom drie punten. Ten eerste de vrijlating van de gearresteerden; ten tweede datgene wat wij met betrekking tot Oost-Timor en Irian Jaya altijd hebben geëist, namelijk het stopzetten van elke militaire hulp vanuit Europa, en ten derde dat de mensenrechten worden opgenomen in de handelsbetrekkingen met ASEAN. De Europese Commissie heeft handelsovereenkomsten afgesloten zonder daarbij het probleem van de mensenrechten te noemen. Dit dient weer te worden veranderd van de zijde van de Commissie. Het gaat erom dat de rechten van de mens worden geëerbiedigd. Dat is onze verplichting.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, gewelddadige onderdrukking van een vreedzame beweging voor democratische hervorming in Indonesië, met arrestaties, beperking van de vrijheid van meningsuiting van journalisten, doden en gewonden, is iets waartegen dit Parlement moet reageren. Dit is niet een op zichzelf staande gebeurtenis die afwijkt van het beleid dat de Indonesische regering normaliter voert. Dit Parlement heeft herhaaldelijk openlijk stelling genomen tegen de schendingen van de mensenrechten waarvoor de Indonesische regering verantwoordelijk is.
Het ergste geval van de laatste jaren was dat van Oost-Timor, waar naar schatting een derde van de bevolking om het leven is gekomen. Er zijn echter helaas nog vele andere voorbeelden te noemen van flagrante schendingen van de mensenrechten, die de Indonesische regering op grote schaal heeft gepleegd.
Het Europees Parlement moet daarom verlangen dat alle leveranties van wapenen en militaire apparatuur voorgoed worden stopgezet en dat alle mogelijke moeite wordt gedaan om de Indonesische regering ertoe te dwingen een eind te maken aan haar beleid om ieder protest met geweld de kop in te drukken. Degenen die wegens zuiver politieke overtredingen gevangen zitten, waaronder Muchtar Pakpahan, moeten worden vrijgelaten, evenals de politieke gevangenen van Timor en Irian Jaya. Alle processen tegen mevrouw Megawati Sukarnoputri moeten gestaakt worden.
Als er geen verandering in de situatie komt, moeten de Indonesische autoriteiten goed begrijpen dat het feit dat zij de internationale normen op het gebied van de mensenrechten absoluut niet in acht nemen, invloed zal hebben op de economische en politieke betrekkingen tussen Europa en de Indonesische regering, en de Raad en de Commissie moeten zorgvuldig overwegen welke actie daar onmiddellijk tegen ondernomen kan worden.
Wij wensen de best mogelijke relaties met Indonesië te onderhouden, maar die kunnen slechts tot stand gebracht worden op grond van een aanzienlijke verbetering op het gebied van de mensenrechten. Dat is een boodschap die wij duidelijk moeten overbrengen aan de Indonesische regering.

Barros Moura
Voorzitter, ik wijs op de nogmaals bevestigde consensus tussen de politieke fracties over de verdediging van de rechten van de Mens in Indonesië en de noodzaak aan concrete maatregelen van de kant van de Europese Unie en haar lid-staten. Bij andere gelegenheden heeft het Parlement de ernstige schendingen van de mensenrechten door het in dat land aan de macht zijnde regime beoordeeld en veroordeeld tegen zijn eigen volk en tegen andere volkeren in de regio die onder zijn illegaal beheer staat. Hier is onder meer naar het geval van Timor verwezen. Wat nieuw is in de door de gebeurtenissen van juli aangetoonde situatie, die interessante ontwikkelingen belooft, is de veralgemening van de protesten en de opkomst van een brede democratische beweging met geloofwaardige leiders van een authentieke oppositie die deze praktijken hekelt en ik durf te hopen ook de overleving van het dictatoriale en onderdrukkende regime van Suharto. Het is dan ook noodzakelijk dat de Europese Unie het aanblijven van dit regime niet begunstigt, wat erop zou neerkomen dat zij haar beginselen en waarden inruilt tegen handel.

Maij-Weggen
De gezamenlijke resolutie over de toenemende repressie in Indonesië geeft aan dat in brede kringen van dit Parlement heel kritisch wordt gesproken over een aantal kanten van het beleid in Indonesië. Ik zeg, een aantal kanten, want we weten dat Indonesië op een aantal vlakken ook een goede politiek voert. Maar desondanks is het zo, dat het slecht gesteld is met het respecteren van mensenrechten in het land en ook met het democratisch gehalte van het land. Als ik denk aan de machinaties in de richting van mevrouw Megawati Soekarnoputri en haar Democratische Volkspartij, die eigenlijk een democratische oppositie onmogelijk maken in Indonesië, als ik denk aan de arrestatie van Muchtar Pakpahan, de leider van de SBSI-vakbond, als ik denk aan het grote aantal politieke gevangenen, als ik denk aan de raids die er recent zijn gehouden, als ik dan nog denk aan de smet die er blijft op Indonesië met betrekking tot de zaak Timor, dan moeten wij eigenlijk vaststellen dat de Indonesische regering op dit punt weinig vooruitgang boekt, ja, we moeten zelfs vaststellen dat de situatie eerder achteruit gaat.
Vandaag staan denk ik vooral de situatie van mevrouw Megawati en van de heer Pakpahan centraal in deze resolutie. Het gaat ons er in de eerste plaats om, om haar een betere positie te geven door haar ruggesteun te geven en het gaat ons erom om deze vakbondsmensen vrij te krijgen, overigens samen met andere mensen.
Dat betekent dat ook een paar punten in de resolutie staan die niet ter zake doen op dit moment en die misschien niet zo handig en verstandig zijn. Ik denk aan paragraaf 7, maar vooral ook aan paragraaf 8. Als we die misschien uit de resolutie weg kunnen krijgen, dan hoop ik eigenlijk dat deze resolutie op een hele brede meerderheid kan rekenen en dat zou de Indonesische regering tot nadenken moeten forceren. Als een zo breed geheel hier in dit Parlement aan de bel trekt, dan mogen we toch hopen dat de Indonesische regering daarnaar wil luisteren en ernaar wil handelen.

Girão Pereira
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, de jongste gebeurtenissen in Indonesië die naar voren komen uit de ontwerp-resolutie versterken het standpunt van allen die in de loop van de jaren de situatie op Oost-Timor hebben aangeklaagd. In dit verband zijn wij van mening dat de Commissie, maar vooral het Ierse voorzitterschap een belangrijke rol kan spelen. In de eerste plaats moeten zij rekening houden met het al door de Raad ingenomen gemeenschappelijk standpunt en moeten zij deze bepalingen toepassen in alle geschikte instanties en bij alle gelegenheden, met name op de 51ste Vergadering van de Verenigde Naties en tijdens de vergadering van de Europese Raad ter afsluiting van het Ierse voorzitterschap, naar analogie van wat in 1995 in Madrid is gebeurd. In de tweede plaats moet de kwestie Oost-Timor altijd wanneer mogelijk opgenomen worden bij de problemen van internationale actualiteit die de Europese Unie zorgen baren. In de derde plaats moeten acties worden gesteund en bevorderd die bestemd zijn om de ter beschikking van de Europese Unie staande middelen te gebruiken, ten einde de mensenrechten op Timor te verbeteren en, tot slot zijn wij van mening dat de publikatie van een Witboek moet worden bevorderd, waarin getuigenissen en documentatie over de schendingen op OostTimor gebundeld worden.
Alexander Nikitin

Eisma
Ik ben blij dat ons initiatief om deze zaak op de agenda van de urgenties te krijgen, zo breed door mijn collegae wordt gesteund. Dit Huis krijgt vrij regelmatig het verwijt dat er te vaak over het zelfde onderwerp wordt gepraat, maar helaas, als wij het over Nikitin hebben, de milieu-activist in Rusland, dan blijkt het helaas noodzakelijk om deze zaak hier voor de derde keer in tien maanden te bespreken. Want ondanks twee eerdere urgentieresoluties van het Parlement en activiteiten van de Europese Commissie in Moskou, lijkt de positie van Alexander Nikitin zich alleen maar te verslechteren. Niet voor niets heeft Amnesty International verklaard hem als een politieke gevangene te beschouwen. Wij moeten niet vergeten dat Nikitin voor zijn rapport alleen gebruik heeft gemaakt van openbare bronnen. Van het publiceren van geheime informatie die de staat in gevaar kan brengen, is dus helemaal geen sprake in dit geval. Het is onaanvaardbaar dat iemand in een land dat nota bene lid is van de Raad van Europa, om politieke redenen gevangen zit. Om die reden zou Nikitin na een eerlijk proces door een civiele rechtbank vrijgesproken moeten worden. Ik hoop dat de Commissie extra aandacht aan deze zaak zal besteden en dat zij wederom de Russische autoriteiten zal benaderen. Ik wacht met veel belangstelling het antwoord van de Commissie af.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, de zaak-Nikitin is om twee redenen belangrijk.
Wij staan hier immers voor een politieke vervolging door de Russische autoriteiten van een oud-officier die zijn plicht als Russisch en Europees burger heeft vervuld zonder daarbij ook maar het geringste militaire geheim te onthullen.
Wat heeft de heer Nikitin gedaan? Hij heeft de toestand aan de kaak gesteld van de nucleaire installaties op het schiereiland Kola: een ware nucleaire vuilnisbelt. Meer dan een dreiging dus, een werkelijk gevaar, een enorm en reëel gevaar dat zich niet alleen tot Scandinavië beperkt, maar dat zich via de Barentszee uitbreidt tot een veel grotere regio. Een zaak die de uiterst dringende installatie van een paritaire commissie Russisch Parlement - Europees Parlement, en uiteraard, de onmiddellijke vrijlating van de heer Nikitin noodzakelijk maakt.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, deze Vergadering mag niet onverschillig blijven ten aanzien van de voortdurende achteruitgang van de situatie van de mensenrechten in Rusland. In het onderhavige geval is een milieu-activist gearresteerd alleen maar vanwege het feit dat hij meewerkte aan een verslag over de vervuiling van de zee rond het schiereiland Kola.
Dit Parlement heeft zich hier in februari al tegen uitgesproken, maar inmiddels hebben ook Amnesty International, de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties en het Comité van Helsinki hem als gewetensgevangene erkend. Naar mijn mening zouden wij moeten eisen, niet verzoeken maar eísen, dat deze man, die gevangen zit alleen maar omdat hij zijn burgerplicht deed, in vrijheid wordt gesteld. Hoe anders zou het er voor het milieu in Europa, en met name in Rusland, uitzien indien alle burgers die verplichting nakwamen, het milieu te beschermen. Daarom dient dit Parlement zich resoluut uit te spreken vóór de invrijheidstelling van de heer Nikitin, wiens gezondheid bovendien achteruit is gegaan.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, de zaak Alexander Nikitin ligt ons na aan het hart, mede omdat hij in het kader van het TACIS-programma heeft deelgenomen aan de samenwerking tussen de EU en de Bellonaorganisatie. Nikitin is door Amnesty aangemerkt als politieke gevangene, de eerste politieke gevangene in Rusland sinds de ineenstorting van het communistische stelsel.
Dit is dus de mening van Amnesty. Amnesty heeft de cijfers in het rapport van Nikitin voor de Bellona-organisatie bestudeerd en verklaart dat ze afkomstig zijn uit openbaar toegankelijke bronnen. We mogen hier in geen geval onze ogen voor sluiten.
We moeten nu ook een besluit nemen over de vraag wie de jaarlijkse Sacharov-prijs zal krijgen en ik hoop dat men in de verschillende fracties de heer Nikitin als kandidaat zal overwegen. Hij kan al in oktober of november veroordeeld worden tot een gevangenisstraf van wel 25 jaar en daarom moeten we nu actie ondernemen. Het kan zijn dat het tegen het eind van dit jaar te laat is.
Tenslotte zou ik nog het Globe-milieunetwerk willen noemen, waarvan zich ook veel leden hier in dit Parlement bevinden, en dat het plan had opgevat een bezoek te brengen aan Moermansk en het schiereiland Kola, om de toestanden te onderzoeken die Bellona en Alexander Nikitin aan de kaak hebben gesteld, met name het probleem van de radio-actieve straling.
Helaas is deze voor eind augustus geplande reis niet doorgegaan, omdat er geen overeenstemming is bereikt met de plaatselijke overheden. Het gaat hier om een actueel probleem en ik hoop dat de leden van dit Parlement zich op de hoogte kunnen stellen van de kwesties waarvoor Alexander Nikitin ten onrechte gevangen zit.
Roemenië

Sierra González
Mevrouw de Voorzitter, het bericht dat in Roemenië in het kader van de herziening van het wetboek van strafrecht besloten is, om gevangenisstraffen tot vijf jaar op te leggen aan homoseksuelen, is, gezien de hoogte van de bij de herziening bepleite straffen, zo erg, dat de Commissie en de Raad stappen dienen te nemen om te eisen dat de mensenrechten in dat land worden nageleefd. Die rechten worden in dit geval geschonden door toedoen van regels die niet alleen discriminerend zijn, maar ook een waardeoordeel uitdrukken met als doel, diegenen die in hun dagelijks leven en in hun keuzes afwijken van de heersende norm, te criminaliseren - wat altijd gebeurt waar de rechten van het individu niet geëerbiedigd worden -. Daarom moeten wij eisen, dat de Roemeense regering de verbintenissen naleeft die zij is aangegaan met de Raad van Europa om de onderdrukking van homoseksueel gedrag volledig af te schaffen.

Müller
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, met zijn besluit om een gevangenisstraf tot vijf jaar te stellen op homoseksualiteit, heeft in mijn ogen het Roemeense parlement zichzelf in diskrediet gebracht. Òf het Roemeense parlement is argeloos ten opzichte van Europese mensenrechtsnormen òf het heeft - wat ik vermoed - al diegenen bewust een draai om de oren willen geven, die wegens hun seksuele geaardheid in Roemenië worden vervolgd, en tegelijk ook al diegenen die zich in dat land inzetten voor een toenadering tot de Europese Unie.
Beide mogelijkheden vind ik onacceptabel, en het geheel laat alleen maar zien hoe noodzakelijk een democratiseringsproces in de instituties in Roemenië is. Onze reactie moet hier en nu direct komen! Het is beslist noodzakelijk, de druk op te voeren, want er is een kans dat deze dreigende gevangenisstraf misschien in het gerechtelijk vooronderzoek of door verificatie door de Hoge Raad ongedaan wordt gemaakt en criminalisering van homoseksualiteit achterwege blijft.
Ik wil benadrukken dat ik het zeer toejuich dat de voorzitter van de Roemeense delegatie in het gemengde parlementaire comité ons reeds heeft medegedeeld dat hij dit punt op de volgende agenda van onze delegatievergadering wil plaatsen.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, deze ontwerp-resolutie is bijzonder belangrijk en ik meen te weten dat de Roemeense regering haar niet alleen als zodanig beschouwt, maar ook als opportuun. Het wordt immers tijd dat het Roemeense parlement, of althans de leden van bepaalde facties die zijn gespecialiseerd in twijfelachtige daden als die welke ons vandaag bezighoudt, inziet dat dergelijke initiatieven niet alleen indruisen tegen de conventies waartoe Roemenië vrijwillig is toegetreden, maar ook tegen de waarden waarop de Europese Unie zich baseert, waarvan Roemenië toch lid wenst te worden.
Afsluitend denk ik ook dat deze en soortgelijke episodes ieder lid van dit Parlement zou moeten aanzetten, hun inspanningen te verdubbelen opdat de Europese Unie eindelijk een grondwet krijgt waarin deze fundamentele rechten zijn opgenomen.

David
Mevrouw de Voorzitter, ik ben lid van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Roemenië. Ik moet zeggen dat ik, toen wij Roemenië enkele maanden geleden bezochten, zeer geschokt was door het standpunt van vooraanstaande politici inzake homoseksualiteit. Ik ben nu echter met ontzetting geslagen door de recente acties van de Roemeense kamer van afgevaardigden, die zwaardere en strengere straffen wil invoeren voor vrijwillige homoseksuele betrekkingen tussen volwassen personen. Dat is absoluut onaanvaardbaar in een samenleving die pretendeert beschaafd te zijn.
Zoals wij allen weten, wil Roemenië een volwaardig lid van de Europese Unie worden. De Europese Unie verlangt vaak volkomen terecht van landen als Roemenië dat zij een programma gaan uitvoeren om hun economie te liberaliseren. Dat is van essentieel belang. Ik acht het echter van even groot belang te verlangen dat landen als Roemenië, willen zij lid van de Europese familie worden, een democratischer bestuur invoeren, hun burgermaatschappij ontwikkelen en bovenal aan hun reputatie op het gebied van de mensenrechten gaan werken en die opmerkelijk verbeteren.
Ik hoop dat dat de boodschap is die wij vandaag, luid en duidelijk, naar de Roemeense regering zullen doen uitgaan.

Pettinari
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik geloof dat een ieder het fundamentele recht heeft om zijn seksualiteit in alle vrijheid en met volledige respectering van zijn partner te uiten, van welk geslacht men ook is. Daarom is het belangrijk - en mijn fractie doet dat dan ook - om een veroordeling uit te spreken tegen de schandalige beslissing van het Roemeense parlement om de straffen op homoseksuele betrekkingen tussen volwassen personen op te voeren. Dergelijke maatregelen brengen ongeacht welk land op de rand van beschaving.
Wij vragen dringend dat president Iliescu een presidentieel veto uitbrengt tegen de wet. Dit is mogelijk en de Roemeense wet voorziet dat ook. Ik wijs er met klem op dat homoseksualiteit en heteroseksualiteit aanspraak hebben op dezelfde maatschappelijke, economische en politieke rechten. Daar heeft ons Parlement in de afgelopen jaren altijd stelling voor genomen.
Ik vraag dat de Commissie de taak op zich neemt om Roemenië te wijzen op de toezeggingen die het land heeft gedaan toen het toe wilde treden tot de Raad van Europa. Een van die toezeggingen was het afschaffen van discriminatie tegen homoseksuelen. Laten we nu ook eens een keer zorgen voor naleving van reeds genomen besluiten!

Van Dijk
In 1995 werden er 60 mensen in de gevangenis gegooid in Roemenië vanwege homoseksuele handelingen en de nieuwe wetsvoorstellen verslechteren de situatie en zijn werkelijk schandalig en in strijd met alle bestaande internationale wetgeving op het gebied van de mensenrechten. Een zeer moedige homobeweging, " Accept" , probeert sinds kort verandering te brengen in de situatie van homoseksuele mannen en vrouwen in Roemenië. Als de wetswijziging zoals die nu is voorgesteld, doorgaat, kunnen deze mensen onmiddellijk gearresteerd worden omdat ook de vrijheid van organisatie voor homo's en lesba's eenvoudig wordt verboden.
Ik doe dan ook een klemmend beroep op de Commissie om alles in het werk te stellen om de Roemeense homobeweging te beschermen tegen de rabiate, platte flikkerhaat die in Roemenië heerst. Zo'n land hoeft niet te rekenen op een lidmaatschap van de Europese Unie. De bestaande steunmaatregelen aan de Roemeense regering moeten worden opgeschort.Colombia
Colombia

Müller
Mevrouw de Voorzitter, ik herinner mij nog heel goed dat de heer Samper zo'n twee jaar geleden hier in ons Huis was en ons verzekerde dat hij alles op alles zou zetten om meer aandacht te schenken aan de eerbiediging van de rechten van de mens in zijn land en dat die beter in acht zouden worden genomen.
Ik heb een getal gehoord dat is gepubliceerd door "Brot für die Welt" , een kerkelijke organisatie in de Duitse Bondsrepubliek, dat er in 1995 meer dan 30.000 mensen zijn vermoord. Nu weet ik dat de situatie in Colombia uiterst gecompliceerd is, maar ik kan het niet verdragen, en ons Huis ook niet, dat er nog steeds geen afdoende stappen zijn genomen om te komen tot een doelmatige bescherming van de rechten van de mens, met name het instellen van een mensenrechtenbureau in Colombia. Hiermee blijft de regering duidelijk in gebreke. Ik verzoek dit Huis, deze resolutie aan te nemen en met de delegatie mee te geven en niet in een soort ongevraagde slaafsheid er met ons politieke standpunt over de mensenrechtensituatie in Colombia het zwijgen toe te doen.

González Álvarez
Mevrouw de Voorzitter, onze fractie heeft gedurende verscheidene maanden geprobeerd te bewerkstelligen, dat er een resolutie werd aangenomen met betrekking tot de mensenrechten in Colombia. Vele boeren zijn er vermist of vermoord.
Wij zijn er voorstander van dat er een einde komt aan de teelt van verdovende middelen, mits die door andere producten worden vervangen. Je kunt de boeren niet hun bestaanswijze ontnemen zonder hun een andere daarvoor in de plaats te bieden, en dat is nu juist de oorzaak van de verkapte burgeroorlog die in Colombia woedt. We weten, dat verschillende gezinnen gedwongen zijn de boerderij van Bellacruz te verlaten. We weten, dat het Bureau voor de Mensenrechten, waarover afspraken waren gemaakt met de Verenigde Naties, nog steeds niet van start is gegaan, en we zijn bang dat deze resolutie niet zal worden aangenomen.
Het zou van groot belang zijn als de delegatie van dit Parlement die Colombia gaat bezoeken, deze resolutie zou kunnen meenemen, dat wil zeggen dat zij zou kunnen aantonen dat wij het eens zijn inzake onze overwegingen over de eerbiediging van de mensenrechten in Colombia, en inzake onze twijfels over de houding van de Colombiaanse autoriteiten, omdat die kennelijk van plan zijn, de klok terug te draaien het leger voortaan de rol van gerechtelijke politie toe te bedelen. Het zou ons bijzonder spijten als deze resolutie niet werd aangenomen, en als de betrokken delegatie niet op de overeenstemming van het Europees Parlement zou kunnen rekenen.

Camisón Asensio
Mevrouw de Voorzitter, we hebben de onderhavige ontwerp-resolutie met de grootste zorg bestudeerd, en eerlijk gezegd heeft zij ons inziens op de meeste punten bij het rechte eind. Net als iedereen zijn ook wij bezorgd over het klimaat van geweld dat in Colombia de regel geworden is.
Deze resolutie bevat echter ook aanvechtbare punten. Zo betwijfelen wij het, of het gezien de omstandigheden wel zo verstandig is om de wenselijkheid van de campagne voor het uitroeien van de cocateelt nader te bestuderen.
Maar de feitelijke bezwaren van mijn fractie zijn veeleer van procedurele aard. Deze ontwerp-resolutie komt op een zo ongelegen moment dat wij ons gedwongen zien, haar onze steun te ontzeggen. We mogen niet vergeten, dat we aan de vooravond staan van het bezoek van de delegatie van het Europees Parlement aan Colombia - dat immers, zoals mevrouw de afgevaardigde zei, volgende week zal plaatsvinden -, waarbij de delegatie gesprekken zal hebben met de regering, de oppositie, het Congres, met de procureur-generaal en met NGO's. Het meest voor de hand liggende zou zijn dat we hun verslag afwachten alvorens deze resolutie aan te nemen. We mogen niet vergeten dat het om een officieel bezoek van het Europees Parlement gaat, en een van de belangrijkste doelstellingen daarvan is, na te gaan of bepaalde zaken inderdaad kloppen. Als we deze resolutie nu al aannemen, dan zouden we sancties willen opleggen zonder eerst de feiten te hebben onderzocht.
We mogen niet vergeten dat ons eigen Parlement, en ook instellingen van de Europese Commissie, zich er vaak voorstander van hebben getoond, de handel in drugs te bestrijden door de cocateelt aan te pakken. Daarom is ons standpunt dat het volkomen onjuist is, de onderhavige resolutie op dit moment aan te nemen.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, ik zal zo bondig mogelijk proberen te zijn bij het antwoorden op alle vragen of op zijn minst de materie behandelen. Ik begin met de kwestie van het Internationaal Strafgerecht door erop te wijzen dat, naast de door alle sprekers opgesomde en steekhoudende argumenten, ook gekeken moet worden naar de voorbeelden van de ad hoc-rechtbanken in het voormalige Joegoslavië en in Rwanda om vast te stellen dat in termen van tijd en kosten de keuze van ad hoc-situaties niet de beste is. Maar nog belangrijker dan de kosten is ongetwijfeld de doeltreffendheid. Het bestaan van een internationaal strafgerecht met een duidelijk bepaald juridisch statuut en een welafgebakend en concreet actieterrein zal vast en zeker een belangrijk afschrikkend element zijn voor bepaalde misdaden tegen de mensheid en tegen de mensenrechten die wij in diverse delen van de wereld bijwonen. Om deze reden steunt de Commissie met man en macht de instelling van zo'n internationaal strafgerecht. Om deze reden heeft de Commissie de afgelopen twee of drie jaar 3, 5 miljoen ecu uitgegeven voor de steun aan de oprichting van ad hoc-rechtbanken in het voormalige Joegoslavië en in Rwanda.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, wat de kwestie van de mensenrechten in Indonesië betreft, dit is jammer genoeg een steeds terugkerende situatie. Daarom dreigt praten over Oost-Timor een gemeenplaats te worden, aangezien er niets is veranderd of verbeterd. Maar nu het gebrek aan democratie en het gebrek aan eerbied voor de mensenrechten duidelijk is voor Indonesische burgers, met name voor vakbondsmensen en oppositieleiders, springt de kwestie volgens mij nog meer in het oog. Vandaar dat deze resolutie, die in lijn is met andere door de Raad goedgekeurde en ook door de Commissie onderschreven resoluties betreffende de eerbiediging van de mensenrechten, niet alleen in Indonesië, maar in het algemeen en betreffende de invloed die zij moeten hebben in de politieke en economische betrekkingen van de Gemeenschap, vandaar dat dit ongetwijfeld een belangrijke resolutie is, zodat ik hoop dat de Raad en de Commissie deze net zoals ik met de nodige eerbied behandelen.
Mevrouw de Voorzitter, betreffende het probleem met de zaak van Alexander Nikitin in Rusland heeft de Commissie duidelijk initiatieven genomen bij de Russische autoriteiten en de gebeurtenissen via de geschikte kanalen op de voet gevolgd. Ik ben van mening dat de wetgeving die Rusland heeft onderschreven ter gelegenheid van de toetreding van dit land tot de Raad van Europa vast één van de krachtigste argumenten is om zoals gezegd te eisen dat de Russische autoriteiten de heer Nikitin vrijlaten. De bescherming van het milieu kan, zoals ook is gezegd, niet het voorwerp zijn van commissies of NGO's, hoe goedbedoeld ook, en zelfs niet van het Europees Parlement. Iedereen dient zich hiervoor in te spannen, alle burgers. De heer Alexander Nikitin heeft als burger gehandeld en als burger, in dit geval van de wereld en Europa, heeft hij recht op onze solidariteit.
Aangaande de kwestie van de rechten van homoseksuelen in Roemenië, kan ik met genoegen zeggen, mevrouw de Voorzitter en geachte afgevaardigden, dat wij kennis hebben genomen van een gisteren door de regering van Roemenië gepubliceerde nota, waarin zij de minister van Justitie opdraagt de Roemeense Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Roemeense Senaat ertoe te brengen de gedragsregels van de Raad van Europa integraal na te komen, met name wat betreft artikel 200 van het strafwetboek in Roemenië. Dit betekent wellicht dat de actie van de Europese parlementsleden en ook, vergeef mij mijn onbescheidenheid, van de Commissie langs discretere wegen al zijn eerste resultaten heeft gegeven. Laten wij hopen dat dit op korte termijn positieve gevolgen zal hebben.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, wat de Colombiaanse kwestie betreft, onderschrijft de Commissie zoals u weet de thesis die de geachte afgevaardigde overigens ook heeft genoemd dat het niet volstaat te strijden en te trachten de cocaïneproduktie te doen stoppen: het is noodzakelijk de landbouwers alternatieven te bieden om hun brood te verdienen. En dit is één van de redenen waarom op het vlak van de algemene preferentieregeling, niet alleen voor Colombia, maar ook voor andere landen uit de Andes enkele aanvullende faciliteiten zijn toegekend die volgens ons belangrijk zijn. Ook om deze reden wordt Colombia beschouwd als een prioritair land binnen onze democratiserings- en mensenrechtenrubriek voor Latijns-Amerika. Dit is ook de reden waarom - naast het op verschillende gebieden waargenomen gebrek aan eerbiediging van de mensenrechten - de Commissie ertoe heeft besloten de uitgaven voor vijf waarnemers te financieren die de taak hebben in loco de mensenrechtensituatie onder de loep te nemen, waarnemers die onder het hiërarchische gezag blijven staan van het Hoge Commissariaat voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties, dat men onder auspiciën van de Verenigde Naties in Bogota aan het oprichten is en dat wordt gefinancierd door de Commissie en de Spaanse staat. Laten wij hopen dat het verslag van deze deskundigen ons een gedetailleerd beeld geeft van de Santa Cruz-kwestie en de andere genoemde kwesties die een meer gedetailleerde analyse vereisen en verdienen.

Eisma
Voorzitter, alleen voor de orde, als je hier in het midden, achter in de zaal zit, kun je geen screen zien. Mag ik vragen of u zo snel mogelijk hier ook een televisiescherm zou kunnen plaatsen, zodat wij ook als we hier zitten, de volgorde van de werkzaamheden kunnen volgen. Alleen één extra televisiescherm hier achter blijkt al voldoende te zijn. Ik heb het ook al twee maanden geleden gevraagd. Mocht het te duur zijn voor het Parlement, dan ben ik ook geneigd om zelf een apparaat mee te nemen en het daar neer te zetten. U zegt het maar. Als het maar wordt geregeld.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Eisma. Wij zullen de situatie bestuderen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt te 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gezamenlijk debat over de volgende ontwerp-resoluties:
B4-0999/96, van de heer Pailler en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, over de uitwijzing van immigranten zonder papieren; -B4-1023/96, van mevrouw André-Léonard en de heer Nordmann, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, over de illegale immigranten; -B4-1040/96, van mevrouw Lalumière, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over racistische vooroordelen en de uitwijzing van illegale immigranten; -B4-1047/96, van mevrouw Roth en de heer Cohn-Bendit, namens de Fractie de Groenen in het Europees Parlement, over de uitwijzing van de immigranten zonder papieren uit de kerk St. Bernard in Parijs; -B4-1061/96, van mevrouw Palacio en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de uitwijzing van migranten in een onwettige situatie; -B4-1065/96, van de heer Van Lancker en anderen, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de uitwijzingspraktijken en de verwijdering van buitenlanders die geen verblijfsvergunning hebben; -B4-1066/96 van mevrouw Dury, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de uitwijzing van het gezin Vangu; -B4-1069/96, van de heer Pons Grau en anderen, namens de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de uitwijzing van 103 illegale immigranten.
Pailler
Gisteren ontvingen wij diegenen die men voortaan de "papierlozen" noemt en die sommigen graag willen blijven aanduiden als illegalen om te rechtvaardigen wat niet te rechtvaardigen valt: de bijlen van de Franse regering die op de deuren inhakken van de kerken waar zij hun toevlucht hadden gezocht. Minachting, willekeur bij de behandeling van de dossiers, het in twijfel trekken van het recht van gezinshereniging, enzovoort. Zij waren hier openlijk en eerlijk - vrouwen, kinderen en mannen. Zij waren hier om te getuigen, wetten te verklaren en te bestrijden als de wetten-Pasqua, die de immigrant veranderen in illegalen, de mens in een opgejaagd dier, de "ander" in een vijand.
Sommigen getuigden van hun gehechtheid aan Frankrijk en Europa na hier jarenlang te hebben gewerkt, premies te hebben betaald, te hebben gestudeerd, kortom hier te hebben geleefd. Zo heeft Henri Leclerc, voorzitter van de Liga van de rechten van de mens en een uitstekend advocaat, in het debat het idee geopperd om in onze wetgevingen het feitelijk vermoeden van integratie toe te passen. Hoewel de elektroschok door de Franse regering werd gegeven, gaat deze kwestie al de meeste van onze lid-staten aan, of dit zal hen zeer binnenkort aangaan. De situatie voor de immigranten is ons gisteren beschreven: zij is al bijzonder ernstig in Nederland, Duitsland en, zij het wat meer verhuld, in Groot-Brittannië, Spanje en Portugal, buiten de toegekende regulering in de laatstgenoemde twee landen.
Het is betreurenswaardig, ondanks de succesvolle dag gisteren - die deze mannen en vrouwen een erkenning van onze instellingen verleent - dat tal van collega's zich niet hebben verwaardigd hen te komen begroeten en recht in het gezicht te kijken. Zouden zij hen dan hebben kunnen minachten, op hen de lege termen "clandestien" en "delinquent" toepassen? Gisteren was menselijkheid en waardigheid aan bod in het Europees Parlement.
Moge Europa zijn werk afmaken en zijn eigen beginselen en waarden respecteren, zijn steun aan de landen in het Zuiden versterken, bijdragen tot ontwikkelingsbeleid, zonder concessies te doen aan dictators. Evenmin concessies aan de Le Pens en andere Mégrets met haat in hun stem, die de immigranten beschouwen als de oorzaak van alle kwaad. Te vaak zijn onze landen voor de buitenlanders risicolanden geworden. Laten we ervoor zorgen dat onze landen hen menselijk ontvangen.

Nordmann
Mevrouw de Voorzitter, een van de eigenaardigheden van ons Parlement is het feit dat men compromis-amendementen kan ondertekenen in de actualiteitendebatten en toch een totaal andere rede kan afsteken dan de geest van dit compromis. Dat hebben we zojuist kunnen vaststellen.
Wat mij betreft, ik zal het compromis verdedigen. Ik zal het verdedigen want het is een redelijk compromis, die niet met naam en toenaam de regering van een lid-staat beschuldigt, en ik denk - om de zaken heel duidelijk te stellen - dat de Franse regering gelijk heeft gehad om niet een situatie te laten verzieken die een drama had kunnen worden. Wat zouden we niet te horen krijgen als een van de hongerstakers tot het einde was doorgegaan en was overleden? De Franse regering heeft een situatie à la Bobby Sands weten te voorkomen en dat is heel goed.
Dat wil niet zeggen dat de wetgeving perfect is; geen enkele wetgeving is perfect. Wetgeving is een continu proces. De wetten van 1993 in Frankrijk hebben aan bepaalde misbruiken een eind gemaakt. Zij hebben kunnen leiden tot pijnlijke situaties, tot individuele problemen die we per geval moeten bekijken. Maar we moeten de zaken niet uit het verband trekken en voor ogen houden dat een onregelmatigheid op zich geen rechten kan afdwingen. Daarom zijn illegale immigranten nog geen delinquenten, vergelijkbaar met dieven of moordenaars. Er moet zorgvuldig en menselijk met hen worden omgegaan, en dat is in Frankrijk, gelukkig, gebeurd.
Laten we de zaken niet door elkaar halen en samen proberen te zien hoe de samenwerking tussen de regeringen een oplossing zou kunnen bieden - of zou kunnen bijdragen tot een oplossing - voor het probleem van de illegale immigratie, dat ons allen aangaat en dat we niet aan de extremisten moeten overlaten.

Leperre-Verrier
Hartstocht is niet altijd een goede raadgever. Maar hoe kunnen we desondanks niet verontwaardigd zijn over de wijze waarop in Frankrijk zojuist diegenen zijn behandeld, die men de "papierlozen" heeft genoemd?
Hoe kunnen we immers toestaan dat in een zogenaamd democratisch land de dialoog plaatsmaakt voor bruutheid en collectieve terugzending per charter geldt als immigratiebeleid? Het gaat dus om een inhoudelijk probleem in Frankrijk. De toepassing van de wetten-Pasqua heeft vaak dramatische gevolgen, want onder het mom van bestrijding van de illegale immigratie, hebben tal van immigranten die tot dan toe volkomen legaal waren hun verblijfsrecht zien ontnemen en zich in de illegaliteit zien duwen.
Overigens rechtvaardigt deze nieuwe wetgeving, die wij zo vaak aan de kaak hebben gesteld, geenszins het geweld waarmee de beweging van de papierlozen is onderdrukt. Ik voeg hieraan toe dat sommige uitgewezenen bij hun terugkeer in hun land van herkomst zijn vervolgd en gearresteerd. Dit alles is in tegenspraak met de fundamentele teksten die de rechten van de mens vastleggen; ik noem u ter herinnering de status van vluchteling, het begrip gezinshereniging of het verbod van collectief vervoer naar de grens, beginselen die allemaal in de Europese Conventie van de rechten van de mens staan.
Wij zijn aan onszelf verplicht te reageren op deze verwarring die papierlozen en clandestienen, immigratie en illegaliteit gelijkstelt. We weten dat dit de deur opent naar racisme en vreemdelingenhaat. Sommige woorden over rassenongelijkheid tonen dit aan. Dus, waarde collega's, laten we waakzaam zijn!

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, als Duitser van mijn generatie heb ik één les uit de geschiedenis geleerd: het mag nooit weer gebeuren dat het hebben of niet hebben van papieren een levenskwestie wordt, dat de papieren belangrijker worden dan de mensen. Nergens waar wij politieke invloed hebben, mag dat het geval zijn. Ik wil nu niet de Franse staat aan de kaak stellen en aanklagen. Het is eerder een gemeenschappelijk probleem waar al onze bureaucraten de neiging toe hebben, omdat bureaucraten natuurlijk altijd liever met papieren te maken hebben dan met mensen en op die manier fundamentele mensenrechten met voeten treden.
In een situatie waarin wij allen als Europese Gemeenschap een immigratieland zijn, moet er één ding duidelijk zijn, namelijk dat de juridisch onduidelijke situaties die zich dan onvermijdelijk voordoen, op regelmatige tijdstippen door legalisering worden gesaneerd, dat allen die hier wonen, ongeacht huidskleur en paspoort gelijke mensenrechten krijgen. Het moet duidelijk zijn dat wij een beleid voeren van mensenrechten en burgerrechten, waarbij het er eenvoudig om gaat, terug te keren naar het begin van de Franse Revolutie, toen de vraag naar de staatsburgerrechten, van de citoyennité , eenvoudig was: " Wie wonen en werken er op het grondgebied?" Dat doel is vandaag helaas bijna utopisch, maar we zullen het bereiken.

Hernández Mollar
Mevrouw de Voorzitter, de onderhavige kwestie ligt bijzonder gevoelig, zowel in de lid-staten van de Unie als bij de Europese publieke opinie. Gezien haar economische en politieke impact is immigratie in Europa een onderwerp dat in de betrokken landen tot behoorlijke spanningen en heftige discussies leidt, met name in die landen die de buitengrens van de Gemeenschap vormen, of in landen die mensen opvangen die al dan niet wanhopig op zoek zijn naar een oplossing voor hun problemen, hetzij dat zij om werk verlegen zitten, hetzij dat zij politieke vervolging vrezen.
Het spreekt echter vanzelf, dat regeringen van democratische landen zoals de onze hun beleid plaatsen in het kader van de wet die zij, uit hoofde van internationale conventies of verdragen en op grond van hun eigen, door hun eigen parlement opgestelde wetgeving, hebben besloten uit te vaardigen en ten uitvoer te leggen. Wetten zijn er om te worden nageleefd en te doen naleven, niet alleen door de regeringen en door justitie, maar ook door de burgers zelf. Dat is wat de regeringen van Spanje en van Frankrijk hebben gedaan.
Los daarvan gelooft onze fractie in een vrij Europa waarin de grond- en de mensenrechten worden nageleefd, niet alleen die van haar eigen burgers, maar ook die van degenen die bij ons aankloppen voor politiek asiel of economische hulp, een Europa waarin het standpunt van degenen die om racistische redenen buitenlanders weigeren te accepteren, radicaal van de hand worden gewezen. Toch is het evenzeer een feit dat er problemen zijn die moeten worden opgelost, en dat de wet een aantal normen geeft ter regulering van het samen leven. De rechten van het individu vereisen een individuele behandeling. De lid-staten van de Europese Unie verlenen asiel op grond van artikel 1 van de Conventie van Genève inzake het statuut voor vluchtelingen, als maatregel ter bescherming tegen vervolging om raciale redenen, vanwege politieke overtuigingen, geloof, nationaliteit of omdat men deel uitmaakt van een sociale groepering. Degenen die asiel aanvragen, hebben niet alleen recht op bescherming, maar ook recht op verblijf en het recht, hun documenten te laten vertalen, recht op juridische bijstand, alsmede het recht op toegang tot basisvoorzieningen overeenkomstig de beginselen van de rechtsstaat.
Economische immigratie heeft andere kanten: Europa kent immers hoge werkloosheidscijfers, en jammer genoeg is zij niet in staat om de toevloed van mensen uit derde landen op te vangen die, op zoek naar werk of om hun honger te verlichten, onze grenzen onder druk zetten. Er moet een - ik zou zeggen: assertief - beleid worden gevoerd om de landen die deze immigratie veroorzaken, te helpen; in dat licht bijvoorbeeld moeten de associatieovereenkomsten met de Noordafrikaanse landen worden gezien. Tegelijkertijd echter moeten de georganiseerde maffiaorganisaties worden vervolgd die buitenlanders uitbuiten door hun tegen betaling van hoge bedragen aan te raden de wet te misbruiken, hun papieren te vernietigen om ervoor te zorgen dat hun nationaliteit niet kan worden achterhaald, en waardoor het vrijwel onmogelijk wordt deze buitenlanders terug te sturen; deze maffiosi, mevrouw de Voorzitter, hebben allen naam en voornaam.

Van Lancker
Voorzitter, collega's, Frankrijk is uiteraard geen alleenstaand geval, maar de manier waarop de Franse regering deze zomer met geweld mensen zonder papieren uit de Sint-Bernarduskerk heeft laten verdrijven, heeft toch heel veel mensen gechoqueerd. Knuppels, traangas en spierballenrollen zijn geen antwoord op problemen. Ze zijn wel een bewijs van het feit dat onze Westerse landen, en Frankrijk niet alleen, ondanks alle mensenrechtenconventies, een ontstellend gebrek aan humanisme tentoonspreidt en bovendien geen enkele coherente visie heeft op immigratie.
Inderdaad, collega Nordmann, de lidstaten hebben inderdaad het recht en zelfs de plicht om te beslissen over verblijfsrecht van vreemdelingen, maar op een democratische manier. Daarom moet dit Parlement zich blijven verzetten tegen de praktijk van de Raad om langs aanbevelingen over asiel, immigratie en uitzetting een erg restrictieve politiek te voeren, die ontsnapt aan elke democratische controle, of het nu gaat over die van de nationale parlementen, dan over die van het Europees Parlement.
Illegalen, collega's, zijn een juridische constructie. Ze worden bij wet gemaakt, door rechtse en - jammer genoeg ook - door linkse regeringen, die verblijfrecht en gezinshereniging moeilijk maken en daardoor maken dat diegene die vroeger papieren hadden, er vandaag geen meer hebben. Wie blijft volhouden dat immigratie volledig kan gestopt worden, die is blind voor oorlog en geweld, die ziet niet dat er honger en uitbuiting in zijn wereld is, die mensen op de vlucht drijft. Mensen zonder papieren criminaliseren, dat betekent koren op de molen van racistische en xenofobe partijen.
Enkele maanden geleden publiceerde een Belgisch journalist, Chris De Stoop, een boek "Haal de was maar binnen" , waarin hij de dramatische levensomstandigheden geschetst heeft van mensen zonder papieren: op de vlucht, vaak ook voor extreem-rechtse bendes in Duitsland, voor de politie of voor het gerecht, geen recht op gezondheidszorg, geen recht op een dak boven hun hoofd, geen onderwijs voor hun kinderen, geen inkomen en dus een gemakkelijke prooi voor koppelbazen en huisjesmelkers. Hij beschrijft ook hoe onze regeringen met die mensen omgaan: gegroepeerde terugzendingen langs private reisagentschappen, in België, Zweden en Duitsland; opsluiting in detentiecentra in lamentabele omstandigheden zonder enige privacy of bezoekrecht, zonder informatie over hun lot en vaak zelfs in de onmogelijkheid om vrijwillig terug te keren.
Ook mensen zonder papieren, collega's, hebben recht op gezondheidszorg, op onderwijs voor hun kinderen en op een menswaardige behandeling. Hun situatie moet geval per geval onderzocht worden, op een rechtvaardige en genereuze manier. Terugzending kan alleen maar als hun veiligheid en hun reïntegratie gewaarborgd zijn. Er moet dringend werk gemaakt worden van regularisatie van die mensen die hier al jaren verblijven of van degenen die niet kunnen terugkeren.
Voorzitter, collega's, mijn fractie is verheugd dat deze resolutie er eindelijk komt, hopelijk met de steun van alle democratische partijen. We vragen een debat ten gronde. Deze problematiek is te ernstig om in een urgente resolutie als afgehandeld aangezien te worden.

Dury
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Nordmann erop wijzen dat het er niet eenvoudig om gaat in te stemmen met het compromis, dit te publiceren, zodat ieder het kan lezen en de zaken daarbij te laten. In onze spreektijd mogen wij ook onze standpunten verdedigen, die rond dit compromis genuanceerd kunnen zijn.
Velen in Europa, en vooral in mijn land, waren geschokt door de houding van de oproerpolitie en de Franse regering tegenover de wat zij "papierlozen" noemen. Wat ons gevoel dat er een gezamenlijke actie in Europa noodzakelijk is, overigens wellicht nog heeft versterkt, is ook de geest van solidariteit met deze mensen. Men heeft beseft dat er in onze landen nog mannen en vrouwen waren, die wellicht comfortabel en zonder problemen leefden, maar die reageerden op grond van een aantal waarden als de inachtneming van de menselijke waardigheid, respect voor kinderen, waarover wij in de afgelopen dagen veel hebben gesproken, de aandacht die wij moeten schenken aan al diegenen die bij ons komen, misschien denkend dat het hun enige redmiddel is, maar ook de realiteit ontvluchtend van geweld, overlevingsproblemen en de werkelijkheid van economische moeilijkheden.
Aangezien er veel sprake van recht is geweest, moeten we zeggen dat wij moeten leven in rechtsstaten, en ik zou zelfs zeggen in een rechtsgemeenschap Europa. Uiteraard moeten we regels hebben omdat deze ook democratische garanties bieden, maar het recht is ook in ontwikkeling, het neemt de realiteit waar en volgt haar soms.
Als ik een strijd noem, die ik heb geleverd, die van de vrijwillige zwangerschapsonderbreking, dan is de Belgische wet jarenlang onaangepast gebleven. Wat wij vragen, is dat het recht de situatie van de mensen moet volgen, dat wil zeggen dat de fundamentele rechten in acht moeten worden genomen. Wat ik zou wensen voor al diegenen die naar ons komen en een beroep op de sociale solidariteit doen, is dat zij kunnen worden erkend als zij zich hebben geïntegreerd, dat hun kinderen mogen blijven, dat de gezinnen niet uiteenvallen en dat Europa het Europa van de solidariteit en van de verdediging van een aantal waarden is.

Miranda de Lage
Mevrouw de Voorzitter, vele duizenden burgers in de landen van de Unie leven hier onder illegale omstandigheden, en elke dag komen daar mensen uit andere landen bij. Ze komen uit landen met een gewapend conflict of met onhoudbare sociaal-economische situaties.
Ondanks al onze rijkdom zijn we niet in staat om extreme situaties op humanitaire wijze te benaderen, zoals we evenmin een gemeenschappelijk immigratiebeleid kennen. We schreeuwen moord en brand om de export van radioactief en ander afval naar derde landen, en het is heel goed dat we dat doen, maar als het om de massale uitzetting van illegalen gaat, is onze reactie heel wat gematigder. We weten waar we degenen moeten vinden die illegaal afval exporteren, maar we zijn blijkbaar niet in staat om betrouwbare informatie in te winnen over het lot van degenen die zijn teruggestuurd, terwijl de kwestie van de illegalen bovendien gebruikt wordt om gevoelens van vreemdelingenhaat en racisme aan te wakkeren.
De recente uitzettingen door de regeringen van Frankrijk en Spanje verdienen bepaald geen navolging, en lossen ook niks op. Wat Spanje betreft moet ik tot mijn spijt zeggen, dat de operatie in alle stilte werd uitgevoerd. Verzuimd werd, de instanties te informeren die de rechten van deze mensen verdedigen, waarvan enkelen een verzoek om asiel hadden ingediend. De 103 immigranten werden teruggestuurd naar verschillende Afrikaanse landen - sommigen niet eens naar het land waar ze vandaan kwamen -, in militaire vliegtuigen en onder invloed van kalmeringsmiddelen die tijdens de reis werden toegediend, zonder dat er sprake was van voldoende veiligheidsgaranties in de landen van bestemming.
Spanje heeft alle internationale overeenkomsten en protocollen voor de bescherming van de mensenrechten ondertekend, de grondwet heeft een progressief, tolerant karakter, er bestaat een - bekritiseerde - vreemdelingenwet, maar ook daaraan heeft men zich niet gehouden.
Het is toch niet overdreven te vragen, enerzijds dat althans de rechtsorde gerespecteerd wordt, en anderzijds dat de Europese Unie, als gebied dat immigranten toelaat, het overleg over gemeenschappelijke beleidsvormen stimuleert om dergelijke situaties aan te pakken. Ik ben ervan overtuigd, dat dit Parlement deze doelstellingen zal ondersteunen.

d'Ancona
Mevrouw de Voorzitter, ik wilde aan u en aan de leiding van dit Huis zeggen dat de lid-staten van de Unie het de afgelopen jaren de een na de ander steeds moeilijker hebben gemaakt om hier als legaal vluchteling binnen te komen. Via onheldere concepten als "veilig derde land van herkomst" of "veilig derde land" ontstond er een situatie waarbij wij vaak op gespannen voet staan met internationaal gemaakte afspraken of met het door ons geheiligde principe van non-refoulement .
Het is ons door dat alles wel gelukt om de laatste jaren steeds minder legale vluchtelingen binnen te krijgen, maar tegelijk daarmee is het aantal van illegalen toegenomen. Het is de hoogste tijd dat de Commissie zich eens bezint, alsmede de Raad, wat wij eigenlijk doen aan dat probleem. Dat zij zich eens buigen over de vraag hoe wij dat probleem delen in plaats van dat het op elkaars bordje te schuiven. Hoe wij komen van een "burden shifting" naar een "burden sharing " .
Waar men het kennelijk ook zonder afspraken over eens is geworden, is hoe men zich ontdoet van de illegalen. Dat gebeurt op een steeds verwerpelijker op een steeds inhumaner manier. Het is een schande, vind ik, dat zulke praktijken plaatsvinden in dit zogenaamd "beschaafde" deel van de wereld. Maar het is goed en ik ben daar optimistisch over dat wij vandaag met elkaar dat probleem bespreken. Ik beschouw het als het een opstap naar het debat dat wij hier in november zullen voeren over de minimumwaarborgen voor asiel waarvoor ikzelf rapporteur ben. Ik hoop vanzelfsprekend dat wij elkaar dan eveneens kunnen vinden in een rechtvaardige, humane manier tegenover al degenen die van huis en haard verdreven zijn.

Camisón Asensio
Mevrouw de Voorzitter, gezien sommige betogen die hier vanmiddag gehouden zijn, zou ik ervoor willen pleiten dat we consequent blijven, in die zin dat we wel álles zeggen, en niet alleen een deel; anders krijgen we namelijk te maken met een verdraaiing van de feiten, wat uiteindelijk resulteert in sektarisme en, als je op die lijn doorgaat, in demagogie.
Ik voel me gedwongen, en ik zal proberen, een realistisch en objectief beeld te geven van de situatie, waartoe ik enkel een paar krantenkoppen hoef te noemen met betrekking tot de gebeurtenissen die zich in Spanje hebben voorgedaan (ik heb het over de kwestie in Spanje): El Diario de Melilla had op 11 juni 1992 het volgende te melden: " Reserve-eenheden van politie zullen Afrikanen dwingen, Melilla te verlaten" . De dag erna luidde de kop: " Reserveeenheden van de politie hebben Afrikanen met geweld verwijderd van het plaatselijke regeringsgebouw" ; " 36 immigranten werden op politiebureau gearresteerd" ; " Weer groep Afrikanen onder dwang uitgewezen naar Marokko" ; " Zo'n 100 Afrikanen zitten - die tijd, in juli 1992 - in de val tussen Spanje en Marokko" ; " het CEAR daagt Spanje voor het Europees Hof van de Mensenrechten" , enzovoorts.
Tot slot zij erop gewezen, dat Spanje in die tijd, 1992, niet dezelfde regering had die het nu heeft.

Guinebertière
Mevrouw de Voorzitter, al onze lid-staten, zoals daarnet een van mijn collega's heeft gezegd, worden tegenwoordig geconfronteerd met het probleem van de massale immigratie van mensen die niet zozeer de vervolging van dictators ontvluchten - gelukkig zijn er dat steeds minder - maar wel de economische omstandigheden in hun land van oorsprong.
Onze lid-staten, waaronder Frankrijk, hebben een lange traditie van opname van politieke vluchtelingen en zij willen dit zeker in ere houden. Dat is een morele en menselijke plicht. Toch creëert een immigratiebeleid rechten en plichten.
Welke situatie is menselijk gezien moeilijker dan de illegaliteit? Vinden deze migranten die hun land, hun milieu, hun omgeving hebben verlaten, in de illegaliteit het Eldorado dat zij zoeken? Zeker niet. Wij moeten ons dus verzetten tegen iedere poging die een handhaving van dergelijke situaties aanmoedigt, evenals misbruik van het asielrecht door gebruik van ontoelaatbare politieke pressiemiddelen.
Automatische legalisering van de illegalen zou onherroepelijk tot twee situaties leiden die niemand wil. De eerste zou een meedogenloze onrechtvaardigheid zijn jegens diegenen die zich naar de regels hebben geschikt en uit eigen beweging naar hun land van herkomst zijn teruggegaan, daarbij de soevereiniteit van het land waar zij zich wilden vestigen respecterend. De tweede zou een zeer slechte dienst bewijzen aan onze lid-staten en, door de aanmoediging tot misbruik van asielrecht, onvermijdelijk leiden tot nieuwe stromen mensen die zich in dit onverdraaglijke avontuur storten.
Beste collega's, wij lossen de problemen van de illegalen niet op door hen in verenigingen bijeen te brengen. Onze taak ligt elders. Wij moeten hulp bieden aan de landen die thans in de problemen zitten. Een element van de oplossing schuilt ongetwijfeld in het ontwikkelingsbeleid van de Unie. Europese programma's beantwoorden aan dergelijke vraagstukken. Zij worden vaak in deze zaal in twijfel getrokken. Laten we het Europees Ontwikkelingsfonds, Phare en Tacis steunen, laten we ook het programma MEDA steunen, want het gaat om economische hulp met ondersteuning van de democratie, die het iedereen mogelijk zullen maken, gelukkig te leven in zijn geboorteland.
De wet wordt gemaakt door mensen voor mensen, en als zij niet volmaakt is, dan moeten wij hieraan actief schaven, maar we mogen niet de menselijke ellende gebruiken om politiek te bedrijven. Overigens zou ik de vergaderzaal van het Europees Parlement werkelijk niet willen zien veranderen in een forum van verzet tegen een van de lid-staten. De sprekers zouden zich moeten houden aan de Europese politiek.

Mohamed Alí
Mevrouw de Voorzitter, ik wist niet dat het verdoven van mensen om ze zo naar hun land terug te sturen - dat in dit geval vaak hun land helemaal niet was -, wordt vereist door onze wetgeving, zoals hier beweerd wordt. Het ministerie van binnenlandse zaken in Spanje heeft zelf toegegeven dat dit gebeurd is. Wat de kwestie in Spanje betreft, zijn er trouwens aanwijzingen te over dat niet alleen de mensenrechten geschonden zijn, maar ook dat de vreemdelingenwet overtreden is.
In elk geval, mevrouw de Voorzitter, zou ik de verschillende politieke fracties willen bedanken voor het feit, dat ze bij de beraadslagingen over dringende kwesties een debat hebben willen wijden aan de situatie van de "papierlozen" in Europa. De recente gebeurtenissen in de Europese Unie tonen aan, dat we met een verschijnsel te maken hebben dat de nationale dimensies overstijgt. Melilla en Parijs zijn geen alleenstaande gevallen, en ik denk dat het niet veel verbeeldingskracht vergt om te voorspellen dat dergelijke ontwikkelingen zich op korte termijn zullen herhalen. De wetten inzake de toegang en de vestiging van vreemdelingen op hun grondgebied worden door de lid-staten verder verscherpt, en wat betreft de gezinshereniging, het recht op asiel en het recht op vrij verkeer wordt de Conventie van Genève voortdurend geschonden. Als gevolg van deze wetten verliezen de papieren van velen onder deze mensen hun waarde, terwijl zij van hun conditie als burger, zij het tweederangs burger, worden beroofd die zij korte tijd hebben gehad na vele jaren in onze landen te hebben gewoond.
Met het oog op deze situatie heeft de Europese Unie de plicht, een democratische rechtsorde te ontwikkelen waarin deze minderheden beschermd worden, door die voorwaarden te scheppen waardoor de lid-staten de problemen kunnen aanpakken in een open dialoog met de organisaties die deze groepen ondersteunen.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, wij moeten een aantal lessen trekken uit de vele incidenten in verband met uitzettingen, of pogingen tot uitzetting, van illegale immigranten, waarvan de media in verschillende landen in Europa deze zomer zo bol stonden.
In de eerste plaats hebben wij kunnen vaststellen dat de publieke opinie in overgrote meerderheid van de autoriteiten een menselijk gedrag verwachtte, maar ook de toepassing van de wet. Immers, waarom zou ik de wet respecteren, zei men ons voortdurend, als anderen hiervan zijn vrijgesteld? Deze vraag stelt het fundamentele probleem van de instemming van de burgers met het sociale pact, een instemming die slechts kan worden verkregen als iedereen weet dat de democratische wet in acht is genomen. Welnu, de eerste humanitaire taak van de regeringen bestaat in het behoud, met dit pact, van de samenleving die hen hebben gekozen.
Tweede les: het is menselijk gezien heel moeilijk personen uit te wijzen, ook al hebben zij geen geldige papieren, die al lange tijd op ons grondgebied wonen, want zij zijn daar uiteraard vele banden aangegaan, soms ook gezinsbanden. Wanneer een illegale immigrant daarentegen aan de grens wordt tegengehouden, of in die omgeving, levert de uitwijzing nauwelijks psychologische problemen op.
Alle deskundigen leggen ons uit dat de persoon die zonder papieren een grens oversteekt, heel goed weet dat hij foutief is. Toch waagt hij zijn kans. Als het mislukt dan is dat jammer, maar geen traumatische ervaring voor hem. Daarom moet de bestrijding van de illegale immigratie in de eerste plaats aan de grenzen plaatsvinden. De grens is weliswaar geen wondermiddel, dat weten wij ook wel, maar het is altijd gemakkelijker illegalen op dat moment aan te houden dan later, wanneer zij zich over de samenleving hebben verspreid. Het zou dus bijzonder jammer zijn om definitief van onze vaste of mobiele grenscontroles af te zien, ook aan de binnengrenzen.
Ten slotte - derde les - moeten wij de illegale immigranten met respect voor hun menselijke waardigheid behandelen en trouwens overeenkomstig de internationale verbintenissen die wij allen hebben onderschreven, maar tevens moeten wij vermijden hen uitkeringen te geven die nieuwkomers zullen aanmoedigen.
Ik kan op dit gebied niets beter doen dan te verwijzen naar de aanbeveling van de Raad van 22 december 1995, waar een van de uitstekende voorstellen luidt dat aan de aanvraag voor overheidsuitkeringen voor immigranten pas gehoor zou mogen worden gegeven na verificatie dat de betrokkene en zijn gezin in aanmerking komen voor de uitkering op grond van hun verblijfs- en werkvergunning. Uiteraard moeten uitzonderingen op dit principe om dwingende humanitaire redenen mogelijk zijn, bijvoorbeeld in geval van een ernstige bedreiging van de gezondheid van betrokkenen. Wij denken echter niet dat de behoefte aan onderwijs een humanitair motief kan vormen dat voldoende dwingend is om de uitzetting van een illegale immigrant op te schorten, zoals de ontwerp-resolutie die ons ter stemming is voorgelegd, vreemd genoeg lijkt te suggereren.

Vanhecke
Voorzitter, de nogal spectaculaire uitwijzing van enkele tientallen clandestiene vreemdelingen heeft dit Parlement schijnbaar geschokt. Al moet ik terloops zeggen dat ik het er nog steeds moeilijk mee heb om de graad van emotie en de graad van geschoktheid van dit Parlement enkel af te leiden uit de toon van papieren resoluties en geen gevolgtrekkingen meer te maken uit het nochtans massale absenteïsme bij de bespreking van de resoluties.
Maar nu wat de grond van de zaak betreft: niemand kan toch ontkennen dat, en zeker in het Franse geval waar het hier in de eerste plaats om gaat, dat alle menselijke en wettelijke verantwoorde procedures werden gevolgd. Indien men één groep asielmisbruikers zou laten blijven omdat die groep toevallig een kerk bezet houdt, dan zet men de deur open naar alle mogelijke vormen van asielmisbruik waar uiteindelijk alleen de uiterst kleine minderheid van échte vluchtelingen het slachtoffer van kan worden.
Ik moet verder eerlijk zeggen dat ik met de spectaculaire uitwijzingen op zich persoonlijk ook niet zo gelukkig ben. Maar dan niet omdat ik ze niet noodzakelijk zou achten. Integendeel. Wél omdat achter de façade van een paar tientallen gelukkig op menselijke en begeleide wijze uitgewezen illegalen, façade die de indruk moet wekken dat onze regeringen iets doen aan het vreemdelingenprobleem, dat achter die façade een heel àndere realiteit schuilgaat. Een realiteit van een immens vreemdelingenprobleem, van bezette straten en wijken, van ontworteling en van met deze ontworteling onlosmakelijk verbonden kleine en grote criminaliteit.
Het spijt me opnieuw vast te stellen dat de grote meerderheid van mijn collega's in dit Parlement voor deze realiteit, voor deze noodsituatie waarin de zwaksten van onze eigen volkeren verkeren wanneer zij uit hun eigen straten en wijken worden weggepest of érger, geen oog heeft.

Lindeperg
Mevrouw de Voorzitter, de actie van de mensen zonder papieren in Frankrijk verplicht ons het probleem van de illegale immigratie op andere gronden te stellen, omdat het bewijs is geleverd dat een zuiver repressieve houding zowel onmenselijk als ondoeltreffend is. Terwijl de Franse minister van Binnenlandse Zaken in de eerste plaats blijk wilde geven van zijn vastberadenheid, heeft het geringe aantal uitzettingen duidelijk de beperkingen van deze procedure aangetoond. We moeten kiezen: de rechtsstaat in acht nemen en niet langer willen doen geloven dat iedere illegaal manu militari moet worden uitgewezen, of tot het bittere einde volhouden. Maar in dat geval moeten we afzien van de rechtsstaat en aanvaarden dat we tot totalitarisme vervallen, waartoe onvermijdelijk de radicale methoden leiden die door extreem-rechts worden voorgestaan.
Vele Franse papierlozen zijn zeker geen illegalen, maar tot de illegaliteit gedwongen door de absurditeit van de wetten, de kwaadwilligheid van de overheid of een bekrompen idee van het asielrecht. Ik huldig zeker niet het idee dat iedere afgewezen asielzoeker in beginsel moet worden gelegaliseerd, maar ik stel vast dat ondanks het feit dat in Frankrijk sinds enkele jaren driemaal minder asielaanvragen zijn gedaan, het percentage erkenningen van de vluchtelingenstatus maar blijft afnemen. Onderdanen van bepaalde risicolanden zijn vrijwel uitgesloten van bescherming van de Conventie van Genève door een restrictieve interpretatie van de definitie van vluchteling, wat overigens is bevestigd in een gemeenschappelijk standpunt dat onlangs door de Raad is ingenomen. Welnu, sommige van deze personen worden werkelijk ernstig in hun land bedreigd, zoals het Hoge Commissariaat van de VN voor vluchtelingen heeft bevestigd, wat zou moeten leiden tot herbestudering van hun situatie. Omdat Frankrijk uiteraard niet alleen met dit soort problemen te maken heeft, keur ik de aanbevelingen in de resolutie die ons is voorgelegd goed, opdat kan worden nagedacht over oplossingen op Europese schaal.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, zoals u heeft de Commissie deze zomer de actualiteit aandachtig gevolgd, die in bepaalde lid-staten gekenmerkt was door het besluit om illegale onderdanen van derde landen uit te wijzen. Deze besluiten en de toepassing daarvan hebben een debat op gang gebracht bij de openbare opinie en de Commissie wil allereerst graag zeggen dat de lid-staten deze maatregelen hebben genomen bij de uitoefening van hun nationale bevoegdheden. De geschetste voorvallen zijn daarnaast niet het resultaat, zoals kon lijken en in sommige voorstellen is geopperd, van de toepassing van de recente besluiten van de Raad op het gebied van uitwijzing die niets met dit geval te maken hebben.
De Commissie is ook op de hoogte van de kritiek van het Parlement - nu ook weer in dit debat - met betrekking tot de besluitvormingsprocedure in het kader van de samenwerking op het gebied van binnenlandse zaken en wij hebben al de gelegenheid gehad meermaals te onderstrepen dat wij betreuren dat het Parlement niet is geraadpleegd. Zoals wij kritiek hebben geleverd op het constante beroep van de Raad op juridisch niet-bindende teksten. De Commissie heeft altijd beweerd dat besluiten op immigratiegebied dwingend moeten zijn en controle door het Parlement mogelijk moeten maken. Om deze reden hebben wij ons in het vooruitzicht van de Intergouvernementele Conferentie duidelijk uitgesproken voor een communautisering van deze materies.
Geachte afgevaardigden, het hoofdprobleem dat wordt gesteld, afgezien van de recente gebeurtenissen, betreft het immigratiebeleid van de lid-staten. De Commissie heeft in diverse omstandigheden de gelegenheid gehad, met name via een mededeling aan de Raad en het Parlement en de uiteenzetting in dit Parlement van mijn collega Anita Gradin, te onderstrepen dat haar aanpak uitgaat van twee principes die voortdurend met elkaar in verband moeten staan: enerzijds de controle op de migrerende bewegingen, maar tegelijkertijd de integratie van illegale immigranten. Het is dan ook onvermijdelijk dat met inachtneming van de grondrechten terugzendingsmaatregelen noodzakelijk zijn voor illegale onderdanen uit derde landen. Uitwijzing is een noodzakelijke maatregel om blijk te geven van de wil van de staten om illegale immigratie te bestrijden, maar die gepaard dient te gaan met een sterke inzet voor de bestrijding van illegale binnenkomst en de uitbuiting van clandestiene onderdanen van derde landen die vaak in een onzekere situatie verkeren. Het is tevens zaak te onderstrepen dat de laatste tijd bepaalde praktijken van bepaalde lid-staten ten behoeve van de regularisering van illegale immigranten daarentegen erkend moet worden als een positieve maatregel.

De Voorzitter
Aan de orde is het gezamenlijk debat over de volgende ontwerp-resoluties:
Biescas
B4-0967/96, van de heer Puerta en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noordelijk Groen Links, over de ramp op de camping "Las Nievas" in Biescas (Spanje); -B4-1013/96, van de heer Sisó Cruellas en anderen, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de ramp in Biescas (Spanje) op 7 augustus jongstleden, die 86 slachtoffers heeft gemaakt, een vermiste en honderden gewonden en aanzienlijke materiële schade heeft veroorzaakt; -B4-1030/96, van de heer Pasty, namens de Fractie Unie voor Europa, over de ramp in Biescas (Spanje) op 7 augustus jongstleden, die 86 slachtoffers heeft gemaakt, een vermiste en honderden gewonden en aanzienlijke materiële schade heeft veroorzaakt; -B4-1076/96, van de heren Izquierdo Colado en Cabezón Alonso, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de ramp in Biescas (Huesca, Spanje).Overstromingen in Spanje
B4-1014/96, van de heer Ferrer en mevrouw Oomen-Ruijter, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over het noodweer in Catalonië; -B4-1025/96, van de heer Sanchez Garcia, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, over de overstromingen in de regio Valencia; -B4-1032/96, van de heer Gutiérrez Diaz en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noordelijk Groen Links, over de overstromingen in het Maresmegebied (Catalonië, Spanje); Storm in Griekenland
B4-1035/96, van de heer Theonas, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noordelijk Groen Links, over de aanzienlijke schade aan de gewassen door de hevige stormen / windstoten in de regio Pilion; -B4-1062/96, van de heer Dimitrakopoulos, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, over de schade in Griekenland, in Thessalië, door de stortregens en hagelbuien; -B4-1079/96, van de heer Lambraki, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de natuurrampen in Thessalië (Griekenland) door hagelbuien en overstromingen.Giftig afval
B4-0998/96 van de heer Iversen en anderen, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noordelijk Groen Links, over de schendingen van de rechten van de mens en de milieuschade in Zuid-Afrika door de handel in gevaarlijke afvalstoffen; -B4-1052/96, van de heer Telkämper en anderen, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, over de schendingen van de rechten van de mens en de milieuschade in Zuid-Afrika door de handel in gevaarlijke afvalstoffen; -B4-1071/96, van mevrouw d'Ancona, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de schade in Zuid-Afrika aan het milieu door de handel in gevaarlijke afvalstoffen.Pelgrimsroute naar Santiago
B4-1072/96, van mevrouw Izquierdo Rojo, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, over de bescherming van de pelgrimsroute naar Santiago in verband met de brute vernielingen in het plaatsje Pazos.Biescas

Marset Campos
Mevrouw de Voorzitter, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links schaart zich volkomen achter de inhoud van de gezamenlijke ontwerp-resolutie om onze condoleances over te brengen aan de gezinsleden van de slachtoffers die zijn gevallen bij de ramp in Biescas, en om steun te bepleiten voor de betrokken families en voor de wederopbouw van het getroffen gebied.
Het allervoornaamste aspect van deze ramp is echter, dat zij niet nodig was geweest. Waarvoor wij pleiten, is dat er in alle landen van de Europese Unie preventieve maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen, dat er op gevaarlijke plaatsen geen campings gebouwd worden, en dat de veiligheid van de reeds bestaande campings wordt onderzocht om dergelijke rampen in de toekomst te voorkomen. Wij achten het van belang, dat de Europese Unie stappen onderneemt, allereerst om, zoals ik al zei, onze condoleances uit te drukken, maar met name om, met het oog op de toekomst, de preventie te ondersteunen, omdat er iedere zomer duizenden Europeanen voor deze vorm van vakantie kiezen.

Sisó Cruellas
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen zou ik mijn medeleven en solidariteit willen betuigen met alle gezinsleden van de slachtoffers, en met alle overige mensen die zijn getroffen door de ramp welke zich in de Pyreneeën heeft afgespeeld, die middag van de zevende augustus jongstleden.
Het is een van de ergste tragedies geweest uit de geschiedenis van Hoog Aragón, het gevolg van noodweer waarbij het gebergte van Limes vreselijke regenbuien te verduren kreeg die leidden tot de overstroming van de rivier de Arás, die toen hij samenkwam met het hoge water van de Betés, een lawine van water, modder, bomen en stenen veroorzaakte die alles wat zij op haar weg tegenkwam, vernielde of meesleurde, en die uiteindelijk de camping "Las Nieves" aan de rand van de gemeente Biescas overviel, die zij letterlijk van de kaart heeft geveegd. Op dat moment kampeerden er een paar honderd mensen op de camping, en in enkele seconden werden tenten, caravans, auto's en mensen, die aan het schuilen waren tegen de regen, met grote kracht meegesleurd, waarbij 86 dodelijke slachtoffers vielen, één persoon vermist raakte en honderden mensen al dan niet ernstig gewond werden.
Als je de informatie over de situatie van de getroffen gezinnen onder ogen krijgt, geef je je rekenschap van de omvang van deze tragedie. Er zijn gezinnen bij waarvan moeder en kinderen zijn omgekomen - waarbij de vader alleen achterbleef -, of waarvan de vader en de kinderen dood zijn en de moeder alleen achterbleef, in uiterst moeilijke financiële omstandigheden bovendien; er zijn kinderen bij die hun ouders verloren hebben en die alleen zijn overgebleven, ouders die al hun kinderen verloren hebben, en zelfs gezinnen waarvan helemaal niemand het overleefd heeft.
De dodelijke slachtoffers, de gewonden en overige getroffenen zijn trouwens niet allemaal uit het Autonome Gewest Aragón afkomstig, maar ook uit vele andere regio's in Spanje en andere landen van de Unie, en het verdriet heeft dan ook op verschillende plaatsen toegeslagen. Namens al deze mensen wil ik deze Vergadering om hulp vragen. Ik verzoek de geachte afgevaardigden, blijk te geven van hun medeleven en solidariteit met mensen die werkelijk hulp nodig hebben. Waar ik om vraag, is dat u allen deze ontwerp-resolutie ondersteunt, zodat er met de grootste spoed zo veel mogelijk communautaire hulp kan worden toegekend, ten einde de pijn en de moeilijke financiële situatie waarin sommige slachtoffers terecht zijn gekomen, te verlichten. Hetzelfde verzoek richt ik tot elk van de commissarissen van de Europese Commissie, waarbij ik hun wil vragen om gul te zijn wanneer zij over deze post beslissen, en vooral om er spoed achter te zetten, want de slachtoffers zitten dringend om hulp verlegen.

Izquierdo Collado
Mevrouw de Voorzitter, ik schaar mij achter alle condoleances en de woorden ter nagedachtenis aan de slachtoffers van deze tragedie. Ik zou willen wijzen op een van de overwegingen van de ontwerp-resolutie, die is gewijd aan de bevolking van Biescas, Jaca en Sabiñánigo, en aan alle anderen die tijdens die zware momenten de handen uit de mouwen hebben gestoken, want zij hebben ons laten zien, wat solidariteit betekent.
De onderhavige ontwerp-resolutie heeft voornamelijk tot doel, de Europese instellingen te verzoeken, daadwerkelijk doeltreffende en afdoende hulp te verlenen aan de gezinsleden van de slachtoffers, aan de overige getroffenen, en zich in te zetten voor het herstel van het netwerk van infrastructuren dat tijdens de ramp ernstige schade heeft opgelopen. Verder worden hierin dringend verzocht om strengere wettelijke maatregelen ten aanzien van de ligging van campings. De steunmaatregelen van de Spaanse regering zijn ontoereikend. De hulp van de Europese Unie is derhalve onontbeerlijk.

Miranda de Lage
Mevrouw de Voorzitter, de bedoeling was, dat ik mijn betoog zou houden over de overstromingen in Catalonië en in de regio Valencia, wat niet wegneemt dat ik de gevoelens van mijn twee collega's ten aanzien van de tragedie van Biescas, volledig deel.
Mevrouw de Voorzitter, elke zomer weer worden de mediterrane regio's door ernstige natuurrampen geteisterd: enorme stortregens of verwoestende bosbranden. De regio Valencia lijkt niet te mogen ontsnappen aan dit verschijnsel dat wel iets van de wraak van de natuur heeft. La Baldiña, la Sazor, la Marina en la Ribera Baja zijn dagenlang het toneel geweest van vreselijke overstromingen die de oogst hebben vernield en fabrieken en infrastructuren hebben vernietigd. De schade wordt geraamd op een paar miljard peseta's. Bij deze schattingen zijn de teloor gegane arbeidsplaatsen en de bedrijven die hun deuren hebben moeten sluiten, niet eens meegerekend.
De president van het Autonome Gewest, de heer Zaplana, gaf na een bliksembezoek aan het gebied vreemd genoeg te kennen, dat het niet nodig was deze regio als rampgebied te bestempelen. Ik ken dit gebied goed, en ik vraag me nu af, hoe al die verdwenen ondernemingen en arbeidsplaatsen weer kunnen worden hersteld als er geen officiële hulp wordt verleend noch schadevergoedingen worden uitgekeerd, wat bij een ramp van deze omvang niet meer dan redelijk zou zijn.
Overstromingen in Spanje

Ferrer
Mevrouw de Voorzitter, gezien het verlies aan mensenlevens en de materiële schade ten gevolge van de overstromingen die in het Maresme-gebied in Catalonië, en in de regio Valencia hebben plaatsgevonden, wil de fractie van de Europese Volkspartij haar medeleven betuigen met de gezinsleden van de slachtoffers; tegelijkertijd wil zij het Parlement verzoeken zich solidair op te stellen, ten einde de gevolgen van deze overstromingen te verzachten, en om te proberen te voorkomen dat die zich in de toekomst herhalen.
Daarom verzoeken wij de Commissie om, samen met de bevoegde autoriteiten, een herstelplan voor het getroffen Maresme-gebied op te stellen, waarbij de geldmiddelen bij voorkeur worden bestemd voor de kanalisering van de beddingen, om overstromingen te voorkomen, en voor het herstel van de infrastructuren, huizen en landbouwinstallaties die door de stortbuien beschadigd zijn.
Gezien het feit dat dit soort overstromingen in het Middellandse Zeegebied geen uitzondering zijn, achten wij het noodzakelijk dat er een begrotingslijn komt om de gevolgen van zulke rampen te voorkomen en te ondervangen.
Ik denk dat als de Europese Unie erin slaagt, dicht bij haar burgers te staan op het moment waarop die met de gevolgen van een ramp geconfronteerd worden, ook al is dat een natuurramp, dat we dan de burgerzin bevorderen, dat begrip van het Europese burgerschap, dat ons zo goed van dienst kan zijn om de Europese Unie vooruit te helpen op haar weg.
Daarom herhaal ik het verzoek van dit Parlement aan de Commissie, opdat die zich rekenschap geeft van de aangerichte schade en van de noodzaak, zowel in het Maresme-gebied als in Valencia, om acties te ondernemen die ervoor zorgen dat dergelijke schade in de toekomst voorkomen wordt.

Novo Belenguer
Mevrouw de Voorzitter, ik zou mijn eerste betoog willen benutten om alle afgevaardigden van dit Parlement te begroeten, want gisteren ben ik hiervan lid geworden ter vervanging van mijn vriend en collega de heer Isidoro Sánchez; tevens zou ik u willen bedanken voor de ontvangst waarop u mij onthaald heeft, en de hoop willen uitspreken, dat ik die warme ontvangst kan vergelden door een bescheiden bijdrage te leveren aan het project dat ons allen verenigt.
Ik betreur het dat mijn eerste betoog zulke tragische gebeurtenissen tot onderwerp heeft als die welke zich onlangs zowel in het gebied van Biescas (Huesca) als in het Spaanse mediterrane gebied hebben voorgedaan. Het is iedereen duidelijk dat de hele Europese Unie door deze ramp op de camping van Las Nieves, in Biescas, getroffen is, waarbij 86 mensen om het leven zijn gekomen, en waar duidelijk is gebleken hoe urgent het is, dat er door de verschillende instellingen actie wordt ondernomen, zoals de Commissie destijds al heeft aangegeven.
Maar dat mag niet verhinderen, dat we oog hebben voor wat er in het Spaanse mediterrane gebied aan de hand is, dat ieder jaar weer door noodweer geteisterd wordt, waardoor, dit jaar met name in de regio Valencia en als gevolg van overstromingen die de ergste waren sinds 14 jaar, het landschap een troosteloze aanblik gekregen heeft. De rivieren traden zodanig buiten hun oevers, en er waren zoveel dammen en bruggen die het begaven, dat het ingrijpen van de diensten van de burgerbescherming, het Rode Kruis, de brandweer en zelfs door leger en politie helaas onvoldoende was om te voorkomen dat er één persoon vermist raakte en aanzienlijke schade werd aangericht. Nu op dit moment nog, één week nadien, zijn er streken waarin de schade niet kan worden opgemeten omdat ze nog steeds onbereikbaar zijn.
Daarom, en gezien het feit dat aan alle fundamentele infrastructuren van de getroffen gebieden - huizen, winkels, landbouwinstallaties en gewassen - ernstige schade is toegebracht, is het onontbeerlijk dat er meteen wordt ingegrepen met als doel, enerzijds, de getroffen gebieden weder op te bouwen, en anderzijds, - zo mogelijk nog belangrijker -, een begrotingslijn op te stellen, zoals hier al is voorgesteld, om de gevolgen van de zware regenbuien waardoor dit gebied ieder jaar weer geteisterd wordt, te voorkomen en te ondervangen.

De Voorzitter
Mijnheer Nouvo Belenguer, ik feliciteer u met uw eerste rede en ik wens u van harte welkom.

Sornosa Martínez
Mevrouw de Voorzitter, net als in vorige jaren heeft de zware regenval in verschillende mediterrane kuststreken, Catalonië en de regio Valencia, geleid tot overstromingen die onvoorstelbare schade hebben aangericht aan goederen en oogsten en die, wat het ergste is, bovendien ook mensenlevens hebben gekost. Vanwege de steeds terugkerende aard van deze overstromingen zou er een begrotingslijn moeten worden opgesteld om de gevolgen van deze natuurrampen te voorkomen en te beperken. Voor het herstel en de wederopbouw van de infrastructuren, huizen en landbouwinstallaties zijn grote investeringen nodig, want de verliezen zijn aanzienlijk. De reacties van de regionale autoriteiten zijn ontoereikend, en zij moeten worden ondersteund door de instellingen van de Europese Unie. Om in de toekomst niet weer zovele verliezen te hoeven betreuren - de materiële schade is te verhelpen, maar het verlies aan mensenlevens niet -, verzoeken wij de Commissie om samen met de bevoegde autoriteiten preventieplannen op te stellen.

Ephremidis
Mevrouw de Voorzitter, overstromingen, hagelbuien en stormen hebben tien dagen vóór de oogstperiode enorme schade toegebracht aan de appelteelt in het gebied van de Pilion in de prefectuur Magnesia. Het gaat om een regio waar alleen appels worden geteeld, zodat ze het enige inkomen voor de producenten vormen.
De appeltelers ontvangen geen enkele steun, hebben niet het minste inkomen en zijn geenszins in staat de produktie weer op gang te brengen.
Ik vraag dan ook dat het Parlement de gezamenlijke ontwerp-resolutie aanneemt, alsmede dat de Commissie in haar tussenkomst verklaart dat ze bereid is financiële noodhulp aan de telers te verstrekken en verdere maatregelen te nemen om de appelproduktie in de getroffen regio nieuw leven in te blazen.

Trakatellis
Mevrouw de Voorzitter, hevige hagelbuien hebben begin augustus gebieden in de regio Thessalië getroffen - meer bepaald de prefecturen Karditsa, Trikala, Larisa en Magnesia - en hebben een natuurramp veroorzaakt waarbij de appeloogst volledig werd verwoest en andere oogsten - zoals die van wol en katoen - ernstig werden beschadigd.
Ik hoop dat het Parlement - dat heel gevoelig is voor zulke problemen - bereid is zijn medeleven en steun te betuigen aan de inwoners van de getroffen gebieden, en dring erop aan dat de Commissie en de Raad rechtstreekse financiële steun beschikbaar stellen aan de telers en de bewoners, zodat de schade ten spoedigste kan worden hersteld.
Giftig afval

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, bij deze actuele kwestie hebben we te maken met een ernstig geval van export van giftig afval. Het gaat om de Britse multinationale onderneming Thor Chemicals, die honderden tonnen giftig kwikafval uit de Europese Unie, vooral uit het Verenigd Koninkrijk, uit Spanje en Italië, heeft geëxporteerd naar de fabriek van de onderneming in Cato Ridge, in Zuid-Afrika.
Er werd uitgegaan van hergebruik, van milieuvriendelijk afvalbeheer. In plaats dat het werd opgewerkt, werd het materiaal eenvoudig opgeslagen. Het resultaat is: opslag van giftig kwikafval, poelen met vergiftigd slik, één dode, 20 arbeiders die hun leven lang te lijden zullen hebben onder de gevolgen van de bij de werkzaamheden opgelopen schade aan hun gezondheid. Het drinkwater is vervuild, de gemeten waarden liggen meer dan 1000 maal zo hoog als de WHO-normen voor drinkwater.
In 1993 heeft de procureur-generaal van Natal drie topfunctionarissen in staat van beschuldiging gesteld wegens dood door schuld. Thor heeft schuld bekend. Mandela heeft nu een gerechtelijke onderzoekscommissie ingesteld. Onze eisen aan de firma en aan de Europese Unie luiden als volgt: wie afval produceert moet ook omzien naar de verwerking ervan, dat wil zeggen dat 470 ton naar Groot-Brittannië moet worden teruggehaald, en 57 ton naar Italië en 10 ton naar Spanje. In het bijzonder roepen wij Zuid-Afrika op, artikel 39 van de Overeenkomst van Lomé te ondertekenen. Vervolgens wijs ik nog met nadruk op punt 4 van onze gemeenschappelijke resolutie.

d'Ancona
Het is met veel schaamtegevoel dat ik enkele woorden wijd aan de voorliggende resolutie, met betrekking tot het dumpen van gevaarlijk afval in Zuid-Afrika. Want je houdt het toch niet voor mogelijk dat wij, een aantal landen uit de Unie, ons straatje schoonvegen en een land als Zuid-Afrika, dat toch al problemen genoeg heeft, opzadelen met een levens- en milieubedreigende crisissituatie. Je houdt het niet voor mogelijk dat de Engelse multinational Thor Chemicals onder valse voorwendsels, het zou namelijk gaan om milieuvriendelijk afvalbeheer, 5000 ton giftig afval in Zuid-Afrika deponeerde. Daarbij willens en wetens de dood of invaliditeit veroorzakend van meer dan 20 mensen. Voor schaamte kopen de gedupeerden echter niets. Het enige waar men in Zuid-Afrika wat aan heeft, is het terughalen van het vuil, en financiële en technische bijstand. En laten wij zorgen dat we nooit meer medeschuldig zijn aan zo'n schandelijke situatie.

Eisma
Ik kan mij helemaal aansluiten bij de woorden van collega d'Ancona en ik zou de vergadering daardoor bijna een minuut kunnen besparen in vergadertijd, maar ik zou er toch nog even op willen wijzen dat we wel hele goede milieuwetgevingen kunnen maken, maar zolang de bedrijven zich daar niets van aantrekken, zal de effectiviteit van deze milieuwetgeving gering zijn. Gelukkig bestaan er organisaties die dit soort misbruik opsporen en deze misstanden openbaar maken. En dat geeft ons vervolgens weer gelegenheid daartegen actie te ondernemen. Maar gisteren nog stemde dit Huis over het voorstel voor een verordening betreffende toezicht en controle op het overbrengen van afvalstoffen binnen, naar en uit de Unie. Het incident met Thor Chemicals, dat wij vandaag bespreken, geeft daarvan eens te meer de noodzaak aan. Maar laten we niet vergeten: dat is maar één voorbeeld en dat, terwijl we dit debat voeren op talrijke plaatsen hetzelfde gebeurt en daarom moeten wij ernaar streven dat de controle op de wetgeving in de Unie nog strenger wordt volgens de regels die wij hebben, maar het komt op de controle aan.

Aelvoet
Collega's, het schandaal van het export van giftig afval is een algemeen schandaal geweest ten aanzien van zeer veel landen van het Zuiden. Maar wat hier nu op dit ogenblik ons bijzonder zou moeten bezighouden is het feit dat in de onderhandelingen tussen de Europese Unie en Zuid-Afrika in verband met de toetreding van Zuid-Afrika tot de Conventie van Lomé, de Zuidafrikaanse regering vraagt om een uitzondering op die conventie, namelijk om verder giftig afval te kunnen importeren en exporteren. Dat punt, daar gaat het eigenlijk om waarom we dat urgent hier vandaag moesten behandelen om ervoor te zorgen dat aan de kant van de Commissie en aan de kant uiteraard van de Raad duidelijk een signaal gegeven wordt door dit Parlement door te zeggen: dat mag men niet aanvaarden, en tegelijkertijd om ook een oproep te doen hier, als Parlement, ten aanzien van de Zuidafrikaanse regering om te zeggen: alstublieft, zie er vanaf om een uitzondering te vragen op een artikel 39 dat export van giftig afval verbiedt en dat juist in het kader van de Conventie van Lomé, de voorloper is geweest, op vraag van Europese parlementsleden en van Afrikaanse parlementsleden om te zeggen: dit moet stoppen.
Pelgrimsroute naar Santiago

Izquierdo Rojo
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, deze ontwerp-resolutie neemt het op voor het Europese monumentale erfgoed van de pelgrimsroute naar Santiago, voor het meest kenmerkende stuk ervan, gelegen in Galicië. Het gaat niet aan te proberen verwarring te zaaien door te zeggen dat het Franse of het Portugese stuk van die route authentieker zijn, want we hebben het hier over het meest betreden deel van de pelgrimsroute naar Santiago, in Galicië. Het is niet zo, geachte afgevaardigden, dat ik anderen napraat, ik ben zelf, ter plekke, getuige geweest van de ernstige vernielingen die worden aangericht als gevolg van de werkzaamheden aan de nationale snelweg 550 in Pazos, tussen Iria en Esclavitud. Hier is sprake van een bijzonder ernstige aanslag op de kunst, op het historisch en cultureel erfgoed van Europa. Landschappelijk en architectonisch schoon worden gewoon gesloopt. Het gaat om een brute aanslag op het milieu en op het etnologisch en antropologisch erfgoed.
Zowel de regionale als de nationale wetgeving wordt hier geschonden, zonder dat de deelregering van Galicië en de overige verantwoordelijken die met deze ontzaglijke blunder instemmen, een vinger uitsteken. Is het naar uw mening zinvol, dames en heren, dat we aan de ene kant de instandhouding van de pelgrimsroute naar Santiago financieren, en dat we aan de andere kant deze brute vernieling tolereren? Zelfs de aartsbisschop van Santiago de Compostela is in de bres gesprongen voor degenen die hierdoor getroffen zijn.
Mevrouw de Voorzitter, het is een voldongen feit dat er betere en goedkopere alternatieve oplossingen bestaan. Deze verwoestende werkzaamheden moeten onmiddellijk een halt worden toegeroepen. Anders wordt de schade onherstelbaar. Ze moeten worden stopgezet, want het gaat om een erfgoed dat de Europese burgers toebehoort.

Varela Suanzes-Carpegna
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, met alle respect voor de burgers van Pazos, in Padrón, Galicië, die getroffen zijn door de werkzaamheden voor het verbreden van de nationale snelweg 550, moet ik u allen er toch nadrukkelijk op wijzen dat het niet waar is wat in deze ontwerpresolutie beweerd wordt, namelijk dat de werkzaamheden de pelgrimsroute naar Santiago zouden aantasten, die door de Raad van Europa tot de belangrijkste Europese culturele route en door de UNESCO tot mondiaal erfgoed is uitgeroepen. Het is niet waar, en wel om een cruciale reden die ik u, mevrouw de Voorzitter en geachte collega's, zonder problemen geven kan: het plaatsje Pazos ligt gewoon niet op de pelgrimsroute naar Santiago. De zogenaamde "Franse route" is de enige pelgrimsroute naar Santiago die door de UNESCO tot mondiaal erfgoed is uitgeroepen en tot belangrijkste Europese culturele route door de Raad van Europa - en wel hier, op deze plek, in deze zaal, in het jaar 1986 -.
Als dat verhaal niet klopt, kunnen we daaruit dus afleiden dat de naam van de pelgrimsroute naar Santiago misbruikt wordt om redenen van politiek belang, en ik moet zeggen dat dit bijzonder ernstig is. Dat is erg voor de pelgrimsroute, en het is ook erg voor deze instelling, voor de geloofwaardigheid van het Europees Parlement. Om al deze redenen, mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, zijn wij tegen de onderhavige ontwerp-resolutie.

Pinheiro
Gezien het tijdstip zal ik nogmaals proberen zo bondig mogelijk te zijn. Aangaande de kwestie van de natuurrampen, en meer in het bijzonder de rampen die Griekenland en Spanje in juli en augustus hebben getroffen, wil de Commissie nogmaals haar innige deelneming uitdrukken en haar medeleven betuigen aan de slachtoffers van deze tragedies. De Commissie herinnert eraan dat sinds het begin van het jaar nog andere rampen hebben plaatsgevonden, met name in Portugal, Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Italië. En zij herinnert er bovendien aan dat de begrotingslijn voor noodhulp bij rampen in de begroting van 1996 door dit Europees Parlement is verwezen naar een memoire , zodat het vermogen van de Commissie om snel tegemoet te komen aan dergelijke rampen momenteel bijzonder zwak is.
Ondertussen is gevraagd om de inschrijving van een bedrag. Het totale in deze lijnen ingeschreven bedrag bedraagt momenteel een miljoen ecu, waarvan 300.000 voor noodhulp bij rampen en 700.000 voor bescherming van de burgerbevolking. U kunt dus een idee krijgen van de ontoereikendheid van de middelen waarmee de Commissie worstelt voor het soort antwoord dat u wenst, en dit om redenen die haar vreemd zijn.
Ik wil er echter op wijzen dat de Commissie volkomen openstaat om met de nationale autoriteiten van elk van deze landen opnieuw een beroep te doen op de structuurfondsen, wat passender lijkt, aangezien de negatieve effecten van deze rampen op de landbouwgewassen en de economische structuren zodoende worden verminderd.
Mevrouw de Voorzitter, aangaande de kwestie van gevaarlijk afval in Zuid-Afrika vind ik dat men, naast de technische aspecten, de aanverwante politieke en juridische kwesties nauwkeurig moet beoordelen. De Commissie is dan ook verheugd over en steunt het initiatief van president Nelson Mandela om een onderzoek in te stellen, ten einde de verantwoordelijkheden van de verschillende betrokkenen bij dit proces nauwkeurig na te gaan. Ik wil er nog op wijzen dat de in de door het Parlement ingediende resolutie genoemde feiten zijn gebeurd voor de goedkeuring door de Raad van de verordening ter zake - uitvoer naar niet-OESO-landen - en ook voordat ZuidAfrika is toegetreden tot de Overeenkomst van Basel. En indien dit feit de juridische macht van degenen die willen dat de afvalstoffen naar het land van herkomst worden teruggestuurd enigszins beperkt, rechtvaardigt dit anderzijds dat de volledige politieke verantwoordelijkheid in detail wordt uitgepluist, en op dit punt is de Commissie het eens met de Europese parlementsleden.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, aangezien de kwestie in verband met de Weg van Santiago een kwestie is die in het kader van de subsidiariteit niet onder de bevoegdheden van de Commissie valt, spreekt zij zich niet uit over deze materie.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.

d'Ancona
Voorzitter, ik wil namens u aan de collega's vragen of zij bereid zouden zijn om de stemming over deze resolutie uit te stellen tot de volgende keer. Wij hebben er een debat over gevoerd. Het blijkt bijzonder gecompliceerd te liggen allemaal. Er gaat binnenkort een delegatie van dit Parlement naar Colombia toe en het is in dit uitzonderlijke geval dat ik aan de anderen vraag om die stemming uit te stellen tot de volgende vergaderperiode.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw d'Ancona. U weet hoe graag ik uw adviezen opvolg. Maar tot mijn spijt moet ik u zeggen, dat dit vanuit reglementair oogpunt onmogelijk is. We dienen de ontwerp-resolutie in stemming te brengen, en om reglementaire redenen kan dit Voorzitterschap uw voorstel dus niet aanvaarden.
Het woord is aan mevrouw González Alvarez voor een motie van orde.

González Álvarez
Ik heb het woord gevraagd omdat ik me het Reglement niet zo goed herinner als u, mijnheer de Voorzitter, en omdat ik niet wist dat de stemming over de ontwerp-resolutie niet kon worden uitgesteld tot volgende maand. Wat onze resolutie betreft, in plaats van dat die nu verworpen wordt, hebben wij liever dat de stemming indien mogelijk wordt uitgesteld tot de volgende vergaderperiode, want wat wij willen, is dat er een resolutie over de mensenrechten in Colombia wordt aangenomen, en derhalve zouden wij de stemming over ons voorstel graag opschorten tot de volgende vergadering.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, wij hadden het verzoek gedaan om Colombia niet op de agenda te zetten, precies om de redenen die mevrouw d'Ancona aangeeft. Maar als nu het verzoek komt om de stemming uit te stellen, dan zeggen wij "beter later dan nooit" en accepteren dat verzoek heel graag.

De Voorzitter
Dames en heren afgevaardigden, volgens mij wordt er hier tegelijkertijd een verzoek ingediend en een overweging gemaakt. Helaas dient dit Voorzitterschap zich te schikken naar het Reglement, en volgens artikel 47 inzake het debat over urgente kwesties, mogen voorstellen zoals dat van mevrouw d'Ancona niet gehonoreerd worden. Ik heb dus geen andere keus, geachte dames en heren, dan de onderhavige ontwerpresolutie in stemming te brengen.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, uiteraard wil ik de vermogens en de bevoegdheden van de Voorzitter niet in twijfel trekken. Maar naar mijn idee heeft deze Vergadering het laatste woord als het om zulke concrete kwesties gaat als de vraag of er wel of niet moet worden gestemd, en als de Vergadering bij meerderheid zou besluiten, de stemming op te schorten, dan zou zij dat kunnen doen. Dat is míjn interpretatie van het Reglement, ofschoon ik het Reglement minder goed ken dan u, mijnheer de Voorzitter, maar ik ga hierbij uit van het natuurlijke beginsel dat parlementaire vergaderingen zelf mogen beslissen wanneer en hoe zij vergaderen.

De Voorzitter
Mijnheer Robles Piquer, dit Voorzitterschap is het niet met u eens. Het Reglement kan niet in de loop van de debatten worden gewijzigd. Er mogen allerlei beslissingen worden genomen, maar het Reglement mag niet worden veranderd. Wat wel een mogelijkheid is, mijnheer Robles Piquer, is dat degenen die de ontwerpresolutie hebben ingediend, haar intrekken. Maar als het voorstel niet wordt ingetrokken, dames en heren, dan zal dit Voorzitterschap, dat de in zijn handen gelegde verantwoording aanvaard heeft om te waken over een zorgvuldige naleving van het Reglement, het voorstel in stemming brengen. Vergeet u echter niet dat deze ontwerpresolutie is ingediend door de Fractie De Groenen.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat dit Huis het eigen Reglement moet respecteren. Dat kan men niet zo maar veranderen. Ten tweede hebben wij het moment waarop wij de zaak hebben ingediend zorgvuldig overwogen en wij zijn in geen geval bereid om de resolutie in te trekken.
(Het Parlement verwerpt de ontwerp-resolutie)

De Voorzitter
Dames en heren afgevaardigden, dan gaan wij nu over tot de stemming over de ontwerp-resolutie van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links over dezelfde kwestie, waarop geen amendementen zijn ingediend.
Houdt de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links vast aan haar ontwerp-resolutie?

González Álvarez
We trekken de onderhavige ontwerp-resolutie niet in, en wel om één simpele reden. Sinds een paar maanden al hebben wij als doel in deze Vergadering een resolutie te doen aannemen over Colombia en over de naleving van de mensenrechten in dat land. Zoals ik in mijn vorige betoog al zei, was het onze bedoeling, dat de delegatie die naar Colombia gaat, daar aangeeft welk standpunt dit Parlement inneemt ten aanzien van de mensenrechten in Colombia. Wij kunnen ons voorstel niet intrekken, omdat het ons inziens niet realistisch is te verwachten dat er volgende maand een resolutie wordt ingediend waarin wordt gepleit voor de naleving van de mensenrechten in Colombia. Dat is de enige reden waarom wij dit voorstel niet kunnen intrekken, ook al weten we dit het bij de stemming niet zal halen.
(Het Parlement verwerpt de ontwerp-resolutie)

Pasty
Mijnheer de Voorzitter, ik herinner aan het Reglement. Volgens een regel van het Parlement mogen personen op de tribunes op geen enkele wijze hun gevoelens uiten. Er werd op de tribune geapplaudisseerd, wat u niet eens heeft opgemerkt.

Stemming
von Wogau
Mevrouw de Voorzitter, ik wil over deze stemming tot slot nog iets heel duidelijk stellen. Het gevonden compromis kwam zeer moeizaam tot stand. Ik juich het zeer toe dat de compromisamendementen zijn aanvaard, hoewel dat velen van ons moeilijk is gevallen.
Tot slot is er gevraagd wat de twee stemmingen nu eigenlijk hebben betekend, want er is tweemaal gestemd tegen het nultarief voor wijn. Ik weet dat dit enkele collega's heeft verontrust. Wij hadden echter van tevoren al besloten dat het nultarief voor wijn zou worden aangehouden. Daarom was het niet noodzakelijk, er daarna nog tweemaal over te stemmen. Zo kwam deze stemming tot stand. Ik geloof dat het toch belangrijk is, dit te verduidelijken, want ik weet dat enkele collega's over het resultaat van deze stemming verontrust waren.

De Voorzitter
MIjnheer von Wogau, indien u meent dat de samenhang van de stemming is gehandhaafd, dan is dat des te beter.

Meier
Geachte mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik dank u voor uw goedkeuring. Dit was mijn laatste verslag in dit geachte Huis, aangezien ik na de directe verkiezingen niet meer tot dit Huis zal behoren. Ik dank u voor de goede samenwerking.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, collega Bontempi, die helaas niet meer hier aanwezig kan zijn, heeft mij verzocht, namens hem een voorstel te presenteren. Hij is de opsteller van het advies van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken. Deze commissie heeft unaniem enkele conclusies aangenomen die hier vandaag als mondelinge amendementen moesten worden ingediend omdat was verzuimd, deze op tijd in te dienen.
Het gaat hier om conclusies 1d, 2a, 2b en 6b. Mevrouw Theato heeft als rapporteur van het verslag - zo heeft de heer Bontempi mij meegedeeld - met de procedure ingestemd. Ik mag u daarom bij wijze van uitzondering verzoeken, deze mondelinge amendementen die ik zojuist heb genoemd toe te laten en voor te stemmen. Veel dank ook aan de collega's die aan het begin zo ongeduldig waren.

Theato
Ik heb vanmorgen tijdens het debat reeds gezegd dat de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken geen mogelijkheid zag om dit advies op tijd in te dienen, zodat wij over deze conclusies - zoals reglementair het geval zou hebben moeten zijn - niet hebben kunnen stemmen in de ten principale bevoegde Commissie begrotingscontrole. Ik ben er zeker van dat wij ze daar hadden aangenomen. Ik heb ze nauwkeurig bestudeerd. Er is nog een conclusie, die ik echter niet kan accepteren. Die welke de heer Schulz nu heeft genoemd, kan ik accepteren. Maar ik wil erop wijzen dat het belangrijk is dat het document voor u ligt, zodat u weet waarover u stemt. Deze conclusies waarvan de nummering aansluit bij mijn verslag, kunt u nalezen, en ik ben als rapporteur bereid, deze conclusies volgens de nummers 1d, 2a, 2b en 6b te accepteren.

De Voorzitter
Wij hebben het antwoord van mevrouw Theato. Er zijn twee oplossingen: ofwel we aanvaarden het voorstel van de rapporteur en kunnen gaan stemmen als er geen bezwaren zijn. Indien u echter verkiest deze kwestie opnieuw binnen uw fracties te bespreken, dan kunnen we de stemming tot morgenvroeg uitstellen.
(Omdat er geen bezwaren zijn, wordt de stemming voortgezet)
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Sjöstedt
Ik heb tegen het verslag gestemd. Dat komt niet omdat ik twijfel aan de stelling in het verslag-Tomlinson dat de begrotings- en garantieverordening gebrekkig is, maar omdat ik ertegen ben dat het Parlement grotere begrotingsbevoegdheden krijgt, en dat er een verplichte en bindende procedure komt waarbij het Parlement moet worden gehoord voordat een garantie kan worden verleend.
Verslag-von Wogau
Lulling
Mevrouw de Voorzitter, ik kan deze stemverklaring niet schriftelijk doen, want wat er tijdens de stemming over het verslag von Wogau is gebeurd, strekt dit Parlement zeker niet tot eer.
Ik heb uiteindelijk tegen het verslag gestemd omdat wij hier per ongeluk met één stem zijn afgeweken van wat in de landbouwcommissie en in de Commissie economische en monetaire zaken met overweldigende meerderheid is goedgekeurd, namelijk de aanbeveling aan de Commissie om het nultarief voor wijn te handhaven. Eén enkele stem is voldoende gebleken om dit punt 11 c) te schrappen, waarover wij het eens waren geworden, omdat het nultarief hierin werd genoemd en het niet in punt 16 behoefde te worden herhaald.
Helaas heeft een hele reeks collega's niet begrepen, dat, aangezien punt 11 c) is vervallen, men moest stemmen voor punt 16. Daarom wordt nu, in tegenstelling tot alles waarover wij het eens waren geworden, in ons verslag geen verwijzing meer gegeven naar het nultarief voor wijn.
Ik ben er zeker van, de zaken zijn nu eenmaal zoals ze zijn - zoals de Gaulle placht te zeggen - dat de Commissie hierop bedacht zal zijn. Zij zal begrijpen dat door het te geringe aantal leden vanavond in dit Parlement met één stem verschil het nultarief door dit Parlement is geweigerd. En ik ben er zeker van dat de Commissie zal weten dat de meerderheid van dit Parlement vóór handhaving van het nultarief is. Jammer dat niet alle collega's er waren om te stemmen.

Ahlqvist, Andersson, Lööw, Theorin en Wibe
De verschillen tussen de lid-staten in hun visie op alcohol en alcoholbeleid zijn zo aanzienlijk, dat dit volgens ons een nationale kwestie moet blijven.
Voor veel landen zijn wijn- en bierproductie in de eerste plaats een kwestie van landbouw- en werkgelegenheidsbeleid. Voor de Noordse landen is het alcoholbeleid een kwestie van volksgezondheid en een sociale kwestie. Het is gebaseerd op het streven om het totale verbruik laag te houden om daardoor de schadelijke effecten te beperken. Hierbij was de prijs (gereguleerd via het accijnsbeleid) naast informatie en de mate van toegankelijkheid een belangrijk deel van dat alcoholbeleid. Een hoge alcoholprijs heeft ook een positief effect op de matige verbruikers, in die zin dat deze ervan worden weerhouden al te vaak alcohol te drinken.
Naar onze mening is het uitgesloten om alcoholverbruik te beschrijven als "heilzaam bij matig gebruik" . Er is geen enkel bewijs voor een dergelijke bewering. Daarentegen is er een overweldigende hoeveelheid bewijsmateriaal inzake schadelijke medische effecten. Verder zijn verkeersongevallen, arbeidsongevallen en mishandeling van kinderen en vrouwen gewone gevolgen van alcoholgebruik - zeer vaak veroorzaakt door personen die zichzelf beschouwen als gematigde gebruikers.
Inzake de passage over het alcoholbeleid uit het verslag-von Wogau hebben wij overeenkomstig bovenstaande richtsnoeren gestemd.

Gahrton en Schörling
Als vertegenwoordigers van de groene partij Miljöpartiet hebben wij tegen het verslag-von Wogau gestemd, aangezien wij principieel vinden dat belastingbeleid moet worden vastgesteld door de lid-staten. Een voorbeeld van negatieve effecten van door de EU vastgestelde accijnzen is de huidige poging van vliegtuigmaatschappijen in Zweden om te komen tot terugbetaling van op milieugronden ingestelde Zweedse belasting op vliegtuigbrandstof, onder verwijzing naar geldende EU-regels. Bovendien vinden wij dat de uiteindelijke resolutie - vooral vanwege de afwijzing van gezondheidsbevorderende amendementen van de Fractie De Groenen - in onvoldoende mate rekening houdt met de behoefte om te proberen door middel van belastingen te komen tot een beperking van zowel tabak als alcohol, die beide aantoonbaar in hoge mate schadelijk zijn voor de volksgezondheid.
Verslag-Meier
Sjöstedt
Ik heb tegen het verslag-Meier gestemd, hoewel het vele positieve gedeelten bevat. Wat het verslag onaanvaardbaar maakt, is het voorstel om de technische normalisatie-organisaties tot EU-organen te maken. Dat is een volstrekt onnodige maatregel; de normalisatie verloopt uitstekend binnen de huidige kaders en omvat meer landen dan de lid-staten van de EU. Bovendien ben ik tegen de in het verslag geuite wens dat de invloed van de overheid op de normalisatie afneemt. Het hoofdprobleem van dit moment is de grote invloed van de grote ondernemingen, niet die van de overheid.
Verslag-Theato
Sjöstedt
Ik heb tegen het verslag-Theato van de Commissie begrotingscontrole gestemd.
De Commissie begrotingscontrole heeft geheel ongevraagd het initiatief genomen tot een verslag inzake de followup van de Interparlementaire Conferentie ter bestrijding van fraude in de Unie. Het verslag is gebrekkig, zowel qua analyse als qua politiek beoordelingsvermogen. Elke aanzet tot een analyse van de oorzaken van de toename van de fraude-activiteiten ontbreekt. De oorzaken zijn te zoeken in het besluit van de EU om de grenscontroles af te schaffen, in het supranationale landbouw- en structuurfondsbeleid, en in de enorme hoeveelheid ongecontroleerde programma's voor derde landen. Deze oorzaken leiden er tezamen toe dat minder scrupuleuze en crimineel aangelegde personen zich met frauduleuze activiteiten gaan bezighouden.
De voorstellen in het verslag om belangrijke delen van de derde, interstatelijke pijler over te brengen naar het gemeenschappelijke en supranationale deel van de EU, waartoe ook de medebeslissingsprocedure zou behoren, wijs ik af. Juist deze gebieden zijn voor de lid-staten van bijzonder vitaal belang. Daarom heb ik tegen het verslag van mevrouw Theato gestemd.

Vieira
Hoewel fraude niet het probleem nummer één van de Europese Unie is, neemt zij wellicht nooit geziene proporties aan. Vandaar dat het meer dan het aanmoedigen van maatregelen - die al zijn genomen -, meer dan het vaststellen van de middelen - die al bestaan -, meer dan het spuien van ideeën - die wij langs alle kanten zien opduiken -, vandaag de dag belangrijk is te handelen.
In het verslag-Theato worden de problemen vrijwel altijd goed geplaatst, worden de opties vrijwel altijd goed aangegeven, wordt vrijwel altijd terecht om actie gevraagd. Derhalve hebben wij vóór het verslag-Theato gestemd.
Wij kunnen echter niet anders dan de aandacht vestigen op een aspect dat weliswaar niet doorslaggevend is, maar waarover wij ernstig voorbehoud maken. Het gaat om de door de rapporteur voorgestane communautarisering van een groot deel van de "derde pijler" , wat niet schokkend is zolang dit beperkt blijft tot aspecten in verband met fraudebestrijding, zoals de bedoeling lijkt te zijn van de rapporteur, maar wat ons wel twijfels doet oproepen aangezien het probleem volgens ons niet daar ligt. Fraude bestrijden, ja en altijd, maar (ook al geven wij toe dat het de regeringen zelf kunnen zijn die bewust of onvrijwillig medeplichtig zijn aan fraude) wij staan niet achter de communautarisering van deze bestrijding, omdat wij van mening zijn dat wij de Europese Unie zo doende een etiket "betrouwbaar" opplakken, alsof de lid-staten dit niet zijn of dit etiket niet verdienen.
Er is samenwerking, verduidelijking, controle, spoed en efficiëntie vereist met betrekking tot de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, de bestrijding van fraude en corruptie die zich over Europa verspreidt. De burgers eisen dit, de maatschappij heeft hier behoefte aan. Al was het maar om een kwestie van veiligheid en vertrouwen. Diemut Theato heeft dit weten over te brengen. Vrijwel altijd goed...

Samenwerking tussen Oost en West op het terrein van de
veiligheid van energie en kernenergie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0242/96) van de heer Adam, namens de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie, over samenwerkingsactiviteiten tussen Oost en West op het terrein van de veiligheid van energie en kernenergie.

Adam
Mijnheer de Voorzitter, het sleutelwoord in dit verslag is samenwerking. In de komende 20 tot 25 jaar zal de Europese Unie in grotere mate afhankelijk worden van geïmporteerde energie. De vraag naar olie, kolen en gas, maar vooral naar gas, zal toenemen en daaraan kan alleen voldaan worden door invoer uit buitenlandse bronnen. Wij verwachten dat het extra benodigde gas voornamelijk uit Rusland zal komen.
Zonder samenwerking valt het te betwijfelen of deze energiebronnen beschikbaar zouden zijn en zou het Westen bovendien minder invloed kunnen uitoefenen op de technische ontwikkelingen in Oost-Europa, terwijl het in dit opzicht juist zoveel te bieden heeft. Met het verslag wordt beoogd de prioriteiten vast te stellen en een kader voor communautaire actie voor te leggen waarvan wij zeker kunnen zijn dat het gunstig ontvangen zal worden door het Oosten.
Gezien het feit dat de gasinvoer van vitaal belang is, stelt het verslag de oprichting van een gemeenschappelijk centrum voor, met steun van Gasprom en de Europese Unie. Het is vermeldenswaard dat Gasprom het grootste bedrijf ter wereld is, met een jaaromzet van circa 200 miljard dollar. In alle landen van Oost-Europa zijn energiecentra gevestigd en wij moeten ons daarop richten om de samenwerking met betrekking tot een groot aantal activiteiten te verbeteren. In het bijzonder wil ik wijzen op de stimulering van een op energiebesparing en energieefficiëntie gerichte cultuur en op de bevordering van hernieuwbare energiebronnen.
Helaas zijn de administratieve regelingen van de Gemeenschap voor de financiering van de energiecentra onbevredigend. Daarbij zijn niet minder dan vier programma's betrokken -THERMIE, PHARE, TACIS en SYNERGY. Het komt zelfs voor dat er meer dan één bureau is in dezelfde stad. Het is dan ook geen wonder dat de programma's PHARE en TACIS dit Parlement er nog niet van hebben overtuigd dat de prioriteiten voldoende worden aangepakt.
In het verslag worden hierover enkele harde woorden gericht tot de Commissie. De resolutie verzoekt de Commissie om met voorstellen te komen voor de ontwikkeling van de rol van de centra met adequate financiële middelen. Dit is een dringende zaak. Nog geen uur geleden had ik de directeur van een energiecentrum aan de telefoon, die beweerde dat zijn centrum aan het eind van het jaar moest sluiten. Dat is niet de manier om samenwerking te bevorderen. Het is duidelijk dat de Gemeenschap en de regeringen van de betrokken landen zich gezamenlijk moeten inzetten, wil er succes geboekt worden. Overhaaste actie van de kant van de Gemeenschap inzake sluiting van centra moet echter vermeden worden. Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat de Commissie reeds de eerste stappen gezet heeft op de uitgezette weg en ik juich het toe dat de samenwerking tussen de directoraten op gang begint te komen. Ik wil ook mijn erkentelijkheid betuigen voor de hulp die ik van de Commissie heb gekregen bij de opstelling van dit verslag.
Het aandeel van kernenergie in de elektriciteitsproductie bedraagt in Oost-Europa slechts 17 % en in de meeste landen komt dit neer op minder dan de daling van het elektriciteitsverbruik sinds de overgang naar de markteconomie. In theorie hadden de kerncentrales dus buiten gebruik gesteld kunnen worden. De redenen waarom dit niet gebeurd is zijn van politieke en financiële aard. Men voelt er niets voor om afhankelijk te worden van geïmporteerde fossiele brandstoffen en de financiële middelen om deze brandstoffen te kopen ontbreken. Het feit dat Rusland 20 % belasting heft op de invoer uit de Oekraïne draagt natuurlijk ook niet bij tot bevordering van de verkoop van gas of olie naar dat land.
Wij moeten ook goed begrijpen dat de Westerse beoordeling van de veiligheid van kerncentrales niet altijd geaccepteerd wordt door de Oosteuropese landen. Er kan alleen een vruchtbare samenwerking tot stand komen als die gebaseerd is op begrip. Het Westen heeft geen monopolie op wijsheid. Het Westen kan het Oosten niet de wet voorschrijven. De opbouw van de markteconomie zal tijd kosten. Het is onredelijk te verwachten dat het energieprobleem in die landen in de komende 20 jaar opgelost kan worden door energiebesparing, evenmin kan men een aanzienlijke toename van de hernieuwbare energiebronnen verwachten. Kernenergie zal gebruikt blijven worden, waarschijnlijk in toenemende mate. De Russen hebben hun werkzaamheden met betrekking tot het ontwerp van reactoren niet stopgezet. Het verslag geeft echter wel duidelijke richtsnoeren die ervoor moeten zorgen dat de financiële steun in de kernenergiesector aan bepaalde voorwaarden wordt onderworpen.
Het doel is om door middel van industriële samenwerking te komen tot een veiligheidsniveau en veiligheidsprocedures die wederzijds aanvaardbaar zijn. Het verslag en de resolutie bekijken op welke punten samenwerking zowel Oost als West ten goede zal komen. Er bestaat geen kant-en-klare oplossing, er bestaat geen toverformule, maar het Parlement verwacht dat de Commissie het verslag naar de geest ten uitvoer zal brengen.

Desama
Mevrouw de Voorzitter, ik zal het heel kort houden want in zijn inleiding heeft Gordon Adam al gezegd wat essentieel is in dit uitstekende verslag, waarvan het belang omgekeerd evenredig is aan het aantal collega's dat hier aanwezig is om naar hem te luisteren. Het gaat om een zeer uitvoerig document, dat werkelijk het kader definieert van wat het energiebeleid van de Europese Gemeenschap zou moeten zijn - en wat het helaas niet is, of nog niet is - ten aanzien van de Midden- en Oost-Europese landen en in het bijzonder natuurlijk de grote buurman Rusland. Maar al te vaak blijven wij steken in theoretische debatten over de toeleveringsbronnen, over kernenergie, voor kernenergie, tegen kernenergie, enzovoort.
Het zeer genuanceerde verslag van de heer Adam toont aan, als dat nog nodig is, dat een land als met name Rusland zijn energievoorziening wel moet spreiden, dat het zich niet volledig kan verlaten op gas, en nog minder op hernieuwbare energiebronnen of gewoon op een doeltreffender energievoorziening, maar dat het daarentegen een sterke kernenergiesector moet blijven ontwikkelen. Natuurlijk, wie kernenergie zet, roept in onze herinnering Tsjernobyl op, en dus de absolute behoefte aan veiligheid. Dit beroep op de "veiligheidscultuur" die ook wij in Rusland moeten helpen verbreiden, is uiteraard een wezenlijk punt in het verslag van de heer Adam.
Een ander belangrijk punt: de bewijsvoering dat wij nu de voorlopige steun die wij deze landen bieden, moeten opgeven en moeten overgaan tot een beter georganiseerde, beter geplande samenwerking en ervoor zorgen dat de programma's Phare en Tacis, de kredieten van de EBRD, enzovoort, in een globaal plan worden gehergroepeerd, een plan dat wij al jarenlang wensen en waarvan de uitwerking nu - om een uitdrukking te nemen die u goed kent, mevrouw de Voorzitter - een priemende plicht wordt.
Het verslag van de heer Adam toont dit alles aan, het toont ook aan dat er tussen woorden en daden soms grote verschillen zitten, en het lot dat de energiecentra is beschoren is hiervan een voorbeeld. Dat moet in het verslag van Gordon Adam worden onderstreept en ik nodig de Commissie uit het aandachtig te lezen en nu de praktische voorwaarden voor de toepassing ervan vast te stellen.

Ferber
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, namens de Fractie van de Europese Volkspartij mag ik de rapporteur van harte feliciteren met zijn verslag over samenwerkingsactiviteiten tussen Oost en West op het terrein van de veiligheid van energie en kernenergie. Dit is nu echt een verslag waarmee je voor de dag kunt komen, als je het vergelijkt met de andere zaken waarover wij hier discussiëren. Het is concreet, concreet genoeg voor de taken die moeten worden verricht. Het is evenwichtig doordat er een juiste beoordeling van zaken plaatsvond, en het is ook uitgebreid genoeg om de probleemgebieden in hun geheel in beknopte vorm te benoemen. Daarom hebben wij van de Fractie van de Europese Volkspartij geen amendementen ingediend. Wij steunen ook de amendementen die nog zijn ingediend door de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten. Wij steunen ook amendement nummer 9 van de Fractie De Groenen, met de andere kunnen wij helaas niet meegaan. De amendementen van de liberalen steunen wij ook.
Ik wil echter ook graag een paar principiële overwegingen over het onderwerp noemen. Ten eerste is elke ecu die bijdraagt aan meer veiligheid in kerncentrales in Oost-Europa, goed geïnvesteerd, en wij moeten onze inspanningen op dit punt ook niet laten verslappen. Ten tweede moeten wij respecteren - en de sprekers voor mij hebben dat ook al gezegd -, dat elk land zijn eigen energiedragers moet kiezen. Wij als Europeanen mogen niet proberen, vanuit een soort streven om iedereen gelukkig te maken, onze theorieën te verwezenlijken. Ten derde moeten wij ervoor zorgen dat, wanneer een land voor kernenergie heeft gekozen, dat dan ook de geldende veiligheidsnormen in acht worden genomen. Op dit punt refereer ik aan de discussie die wij hebben gehad met betrekking tot de kerncentrale Mochovce. Het is niet erg zinvol dat wij de normen dan zo hoog stellen dat uiteindelijk toch Russische technologie wordt toegepast en niet meer de Europese veiligheidsnormen. Dan hebben wij allemaal onszelf een slechte dienst bewezen, en misschien was dat ook een belangrijke bijdrage om op menig punt tot duidelijkheid te komen.
Het verslag-Adam toont begaanbare wegen, en wij zouden alles moeten proberen - en ik mag de Commissie hier alleen maar aanmoedigen -, dat op te pakken, om recht te doen aan onze verantwoordelijkheid als Europeanen voor het gehele continent.

Plooij-Van Gorsel
Collega's, commissaris, ook ik wil namens de Liberale Fractie de heer Adam complimenteren met zijn verslag. De samenwerkingsactiviteiten tussen Oost-Europa en de Unie zijn geconcentreerd op de veiligheid van Oosteuropese kerncentrales. Investeringen in veiligheid zijn van levensbelang, zowel voor de bevolking van Oost-Europa als voor de burgers van de Unie. De keerzijde van alle aandacht die uitgaat naar de veiligheid van kernenergie, is dat er weinig ruimte is voor alternatieven voor nucleaire energie. De Liberale Fractie is van mening dat samenwerking op het terrein van veiligheid van energie slechts succesvol is, als daarbij alle energiebronnen in aanmerking worden genomen. Wij zullen dan ook tegen amendement 5 van de rapporteur stemmen. Als de Unie alleen nucleaire kennis en technologieën naar het Oosten exporteert, blijven risicovolle kerncentrales bestaan en daarmee de risico's voor burger én milieu.
Recent onderzoek heeft aangetoond dat de Unie een leidende positie inneemt op het gebied van milieutechnische en niet-nucleaire energietechnologieën. Laten wij die dan ook exporteren. Het levert nu al veel werkgelegenheid op.
Het energiegebruik in Centraal- en Oost-Europa is sterk teruggelopen als gevolg van de economische en industriële teruggang. Dat betekent dat onveilige reactoren zoals die in Tsjernobyl zonder meer gesloten kunnen worden. Maar het is winstgevender voor deze landen om onveilige reactoren te exploiteren, zodat fossiele brandstoffen tegen harde valuta geëxporteerd kunnen worden. Mijn fractie vraagt zich af of het noodzakelijk is dat de Unie investeert in het veilig maken van kerncentrales, terwijl deze landen fossiele brandstoffen exporteren. Wij kunnen beter investeren in een efficiënter en schoner gebruik van fossiele brandstoffen.
Mijn laatste punt betreft amendement 8 van de Liberale Fractie. Het is uiterst teleurstellend dat de Verenigde Staten niet zijn toegetreden tot het Verdrag betreffende het Energiehandvest en wij hopen dan ook dat zij dat binnenkort zullen doen.

Pinheiro
Ik wil om te beginnen het Parlement dank zeggen voor zijn initiatief om een verslag uit te brengen over de samenwerkingsactiviteiten tussen Oost en West op het terrein van de veiligheid van energie en kernenergie, en met name de heer Adam, die met zijn tekst een zeer waardevolle bijdrage heeft geleverd.
Ik wil mij in mijn reactie op de volgende punten concentreren: de functionering van de programma's PHARE en TACIS, de EU-energiecentra, samenwerking in nucleaire aangelegenheden en de coördinatie tussen de programma's.
Wat de programma's TACIS en PHARE betreft mag het beleid in de eerste jaren dan misschien onvoldoende zijn uitgewerkt, maar de diensten van Commissie hebben veel moeite gedaan om de acties meer te concentreren in gebieden waar de behoefte daaraan het grootst is en zij het meeste effect sorteren. Dit proces gaat samen en staat op één lijn met een toenemend inzicht bij de internationale donorgemeenschap. In feite zijn de programma's werkzaam op de meeste gebieden die in het ontwerp-verslag op de voorgrond worden geplaatst. Bijzondere nadruk wordt gelegd op zowel energiebesparing en aanverwante zaken als hervorming van het juridisch en regelgevend kader voor de energiesector, teneinde een gunstig investeringsklimaat te scheppen.
De olie- en gassector daarentegen heeft meer eigen mogelijkheden om zich voorspoedig te ontwikkelen dan andere sectoren en bevindt zich in een betere positie, als het er op aankomt om financiële middelen uit particuliere bronnen te verkrijgen. Indien mogelijk, moet het programma daarom terrein afstaan aan deze sectoren en de activiteiten beperken tot kwesties van juridische en regelgevende aard.
Ten aanzien van de EU-energiecentra sluit ik mij volledig aan bij de zeer positieve beoordeling van hun activiteiten in het verslag. Zoals u weet, moest de financiering van de EU-energiecentra door het THERMIE-programma eind 1995 worden stopgezet en worden de centra voorlopig gefinancierd uit de fondsen van het SYNERGY-programma, totdat de Commissie een passende oplossing gevonden heeft voor hun toekomst. De Commissie is van mening dat zij rekening moet houden met de ontwikkeling van de bestuursstructuren in de betrokken landen.
In sommige gevallen is de financiering na zorgvuldige herziening en planning overgenomen door de programma's PHARE en TACIS, terwijl de financiering van centra die geen succes geboekt hebben gestaakt zal worden. De financiering van centra die wel goede resultaten bereikt hebben wordt op adequate wijze verlengd. Het takenpakket van deze centra wordt ook gewijzigd om hun rol bij het aantrekken van investeringen te vergroten, om hen een regionale taak te geven en om de duurzaamheid op de lange termijn te bevorderen.
Met betrekking tot de kernenergiesector zet het verslag een zeer belangrijke stap door het gebruik van kernenergie in de context van het mondiale energiebeleid te plaatsen. Het is juist om het energievraagstuk in al zijn dimensies te bekijken en niet alleen de veiligheidsaspecten te overwegen. Maar laten wij de zaken duidelijk stellen. De veiligheid mag niet worden ondermijnd. Wij moeten blijven eisen dat de installaties in de betrokken landen worden verbeterd, teneinde een niveau van dezelfde hoogte als in de Unie te bereiken. Veiligheid moet een eerste vereiste zijn voor het gebruik van nucleaire technologie.
Rekening houden met de economische en strategische kanten van kernenergie in het energiekader van deze landen is vandaag de dag absoluut noodzakelijk voor de oplossing op lange termijn van kwesties betreffende de veiligheid. Men moet het recht van deze landen erkennen om op kernenergie te vertrouwen, als zij daarvoor kiezen. Dat in aanmerking genomen, moeten wij hen hulp bieden bij het bepalen en opzetten van de structuren die een adequaat veiligheidsniveau waarborgen. Dergelijke veiligheidsstructuren zijn gebaseerd op een veiligheidscultuur op alle niveaus van ontwerp, productie en werking van apparatuur en faciliteiten. Deze ambitieuze doelstelling zal niet bereikt worden door middel van gesubsidieerde steunprogramma's alleen. Zij kunnen het proces op gang helpen brengen, maar industriële samenwerking op de lange termijn, gebaseerd op investeringen en gedeeld belang, zal waarschijnlijk de enige manier zijn om op diepgaande wijze de noodzakelijke overdracht van bevoegdheid te bewerkstelligen.
Tegelijkertijd moeten de steunprogramma's, met name TACIS en PHARE, zich blijven richten op de meest cruciale veiligheidskwesties en tevens enkele specifieke problemen van de brandstofcyclus onderzoeken.
Aan het veiligheidsaspect zal voortdurend bijzondere aandacht geschonken worden. Bij het bepalen van de projecten moeten de vooruitzichten op de lange termijn en de diepte-ontwikkeling van een veiligheidscultuur in de kernindustrie van de betrokken landen blijven meewegen. Er moet een kader worden vastgesteld voor de publicatie van de resultaten van de programma's, zonder aan de kwestie van de intellectuele eigendom voorbij te gaan. Van de beschikbare resultaten moet een zo goed mogelijk gebruik gemaakt worden.
Tenslotte moeten leningfaciliteiten bevorderd worden, als dat de aangewezen weg is om een wereldwijde, op de lange termijn gerichte aanpak te ondersteunen die ten doel heeft het partnerschap en de samenwerking tussen de industriële organisaties van de EU en de betrokken landen uit te breiden. Regels en procedures moeten gerespecteerd worden en er moet streng, maar onbevooroordeeld te werk gegaan worden bij de behandeling van leningdossiers, teneinde de specifieke problemen van de landen die in een overgangsfase verkeren in ons beleid te integreren.
Wat de coördinatie tussen de programma's betreft is de Commissie het ermee eens dat de coördinatie tussen de verschillende communautaire acties op dit gebied verbeterd dient te worden. Ik moet in dit verband melden dat de Commissie met betrekking tot de samenhang en de coördinatie van deze acties reeds pogingen daartoe heeft ondernomen. Twee vormen van coördinatie moeten overwogen worden: in de eerste plaats, de coördinatie van de communautaire programma's die speciaal aan energie gewijd zijn, te weten THERMIE, SAVE, ALTENER en SYNERGY. De doelstellingen van deze programma's zijn verschillend en vullen elkaar vaak aan. THERMIE is vooral gericht op de bevordering van nieuwe technologieën en SYNERGY op het scheppen van de juiste condities voor industriële samenwerking. Niet alleen wordt hierdoor voorkomen dat werkzaamheden dubbel worden uitgevoerd, maar de samenwerking tussen organisaties en systemen kan en moet ontwikkeld worden.
De tweede vorm van coördinatie betreft de specifieke energieprogramma's en de algemene programma's voor technische steun. Er ligt een groot verschil tussen technische steun, die sterk vraaggericht is, en synergie, waarbij vooral het gemeenschappelijk belang centraal staat. Bovendien werken de diensten van de Commissie nauw samen en hebben zij structuren opgezet om voortdurend contact te onderhouden en dubbel werk te voorkomen.
Mijnheer Adam, ik wil besluiten met het Parlement, en u in het bijzonder, nogmaals dank te zeggen voor dit initiatief, dat ertoe zal bijdragen dat wij een algemeen en samenhangend beeld krijgen van een onderwerp dat van het grootste belang is voor de betrekkingen tussen Oost en West.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris!
De beraadslaging is gesloten
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats

Samenwerking in het Oostzeegebied
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0259/96) van de heer Toivonen, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over het verslag van de Commissie (COM(95)0609 - C4-0017/96) inzake de situatie en vooruitzichten voor samenwerking in het Oostzeegebied.
Geachte collega's, zoals u allen weet, bevinden zich zowel Finland als Oostenrijk midden in de verkiezingsstrijd voor het Europees Parlement. Daarom zult u er zeker begrip voor hebben dat rapporteur Toivonen niet aanwezig kan zijn. De heer Kittelmann heeft zich bereid verklaard, de rapporteur te vervangen en namens hem het woord te voeren. Maar vooraf heeft mevrouw Stenius zich nog met een motie van orde gemeld.

Stenius-Kaukonen
Mevrouw de Voorzitter, u zegt dat het begrijpelijk is dat de heer Toivonen niet aanwezig is omdat er in Finland verkiezingen worden gehouden. Maar er zijn hier van alle andere fracties wel Finse afgevaardigden aanwezig. Ik vind uw bewering dat afwezigheid begrijpelijk is, nu de situatie in het Oostzeegebied wordt behandeld tijdens de verkiezingen, niet gerechtvaardigd.

Kittelmann
Mevrouw de Voorzitter, het verheugt mij altijd wanneer de collegialiteit in dit Huis in bijzondere gevallen werkelijk anders is dan men zou kunnen verwachten. Dit slaat op de laatste opmerking.
Het is voor mij een eer en vreugde, de rapporteur, de heer Toivonen, te vervangen, en aangezien ik zelf woordvoerder ben van de Europese Volkspartij voor externe economische betrekkingen en ook persoonlijk betrokken ben bij deze regio, is de collegialiteit om hem te vervangen ook inhoudelijk gezien gerechtvaardigd.
Wij zijn ons er altijd van bewust geweest - maar we hebben er bijna nooit vorm aan kunnen geven omdat dictatuur en isolatie dat steeds weer in de weg stonden -, dat de Oostzee een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Europa. De verbindingen over het water waren het belangrijkste kanaal voor cultuur en handel, wat aan de zeeën een extra, bijzondere politieke rol heeft toegekend. De Middellandse Zee vormt de verbinding van Europa met Afrika en Azië. Voor de veiligheid van Europa en de samenwerking op het gebied van handelsbeleid is vooral de Atlantische Oceaan van belang. Nu, nadat Zweden en Finland tot de EU zijn toegetreden, heeft de Unie een nieuwe maritieme dimensie gekregen doordat de Oostzee een binnenzee van de Unie is geworden. Uit dat oogpunt is er nu ook een nieuw Oostzeebeleid nodig.
Ik ben opgegroeid in de DDR, en ik herinner mij nog dat de communisten steeds probeerden, door middel van propaganda dat de Oostzee een zee van de vrede was, om oneigenlijk gebruik te maken van de mogelijkheden en kansen van deze regio, en wij mogen allemaal van geluk spreken, en ook iets van de euforie vasthouden omdat we nieuwe kansen en mogelijkheden hebben.
Het Oostzeeverslag dat de heer Toivonen presenteert, is opgebouwd naar een aantal thema's: de economische ontwikkeling en de democratisering als zodanig, milieuproblemen, de ontwikkeling van de infrastructuur en de coördinatie bij het ter beschikking stellen van middelen, en de samenwerking. De standpunten op het gebied van het buitenlands- en veiligheidsbeleid vormen de achtergrond van de economische opmerkingen. Onze eerste prioriteit wordt uiteindelijk gevormd door veiligheid en vrede. Hierover zal de heer Poettering straks nog het één en ander zeggen.
In het Oostzeegebied krijgt het streven naar veiligheid en vrede in Europa op een nieuwe en bijzondere wijze vorm. De Unie heeft nu namelijk voor het eerst een gemeenschappelijke grens met Rusland. Dit gebied, dat ligt op het snijpunt van Oost en West, heeft een eigen karakter op het punt van veiligheidsbeleid. Het feit dat Rusland een buurland is van de EU, stelt bijzondere eisen aan de Oostzee - maar het is ook een enorme kans. De economische integratie in deze regio is het beste middel om de vrede in Europa te garanderen.
Ons doel - daarover zijn wij het allemaal wel eens - moet zijn de integratie van het Oostzeegebied in de Gemeenschap, en wel zowel in politiek als in economische opzicht. Daarom moeten wij de voortzetting van radicale structurele veranderingen van de toenmalige communistische volkseconomieën van het Oostzeegebied met kracht ondersteunen. Wij weten dat economische groei en politieke stabiliteit nauw met elkaar zijn verbonden. Een evenwichtige ontwikkeling, zowel van de democratische structuren als van de vrije markteconomie, die het centrale punt van democratische structuren vormt, zal leiden tot een snelle groei van de handel. Daarbij moet er vooral op worden gewezen dat het ontstaan van een Baltische vrijhandelszone en het scheppen van de vrije toegang van Oost-Europese producten tot de communautaire markt buitengewoon belangrijk, tegelijk echter ook zeer moeilijk is.
De Oostzee vormt een wezenlijk deel van het leven en de levenshouding van de volkeren in deze regio. Zij behoort ook tot de grondslag van de levensstandaard van de Finnen, de Zweden, de Balten, de Polen, de Duitsers. Het is in ieders belang dat de milieuproblemen van deze kwetsbare regio worden opgelost. Hulp bij problemen op het gebied van de nucleaire veiligheid is van de hoogste urgentie, maar in dit gebied staan natuur en milieu op nog veel andere manieren onder druk. Aan de voorwaarden om deze veelsoortige en bijzondere natuur te behouden, kan het beste worden voldaan door gezamenlijke inspanningen. Aan de kant van de EU bestaan er veel kanalen om financiële middelen en hulp ter beschikking te stellen, bijvoorbeeld de verschillende milieuorganisaties.
De belangrijkste plannen op het gebied van de infrastructuur voor dit gebied zijn de verbindingen naar Centraalen West-Europa, een net voor de levering van aardgas en aardolie uit Rusland naar Centraal-Europa en de aansluiting van de Russische binnenwateren op de internationale verkeersverbindingen.
Gezien de pijnlijke structurele aanpassingsprocessen in de Baltische landen moet de omvang van de steun van de Unie voor deze regio worden vergroot. Vergeleken met de vorige periode van vijf jaar, mijnheer de commissaris, is de stijging van de door de Unie toegekende hulp uiteindelijk zeer gering, deze bedraagt slechts enige procenten. Dat mogen we niet genoeg vinden! Tegelijk dienen de bestaande nationale en internationale bijstandsmiddelen doelmatiger te worden gecoördineerd.
Als laatste gedachte mag ik de hoofdlijnen van de economische inhoud van het Oostzeebeleid van de Europese Unie nog eens in herinnering roepen. Het is eenvoudig niet voldoende om alleen de inhoud te beschrijven. Tevens is het doelmatig om maatregelen te treffen teneinde de inhoud vorm te geven. En hier noem ik iets waarop de Oostzeeregio bijzonder trots is met haar eeuwenoude traditie, namelijk het beginsel van de subsidiariteit.
Subsidiariteit betekent dat de eeuwenlange ervaringen met de handel in deze regio één van de wezenlijkste voorwaarden is dat het niet alleen voor de hulp van de Europese Unie, maar ook voor de ondersteuning van bestaande ervaringen van belang is om in deze regio actief te worden. Wanneer wij dat samen voor elkaar krijgen, benutten wij ook de ons geboden historische kans, om te zorgen dat deze regio werkelijk een economisch stabiele regio wordt, en dat in het belang van de mensen en van ons allen in de Unie.

Schroedter
Mevrouw de Voorzitter, als men het document van de Commissie vergelijkt met het niveau van de regionale en lokale samenwerking in het Oostzeegebied, die kan terugzien op een lange traditie en waar het zelfs tijdens de Koude Oorlog mogelijk was om belangrijke bruggen van verstandhouding te slaan, is dit een bewijs van onvermogen dat ver achterblijft bij de huidige stand van de interregionale samenwerking in het Oostzeegebied!
Wanneer dan ook nog van de kant van de Europese Unie aanspraken worden aangekondigd op de leidende positie, dan is dat gezien het gepresenteerde document eenvoudig belachelijk!
Een centrale eis is daarom dat de Europese acties in het Oostzeegebied worden geplaatst onder de Oostzeeraad (CBSS) en dat van de aanwezige structuren gebruik wordt gemaakt teneinde een coördinatiecentrum te ontwikkelen voor ruimtelijke ordening en regionale informatie over de met elkaar afgestemde interventies.
De Commissie regionaal beleid juicht alle aanzetten voor regionale koppeling toe, die worden gedragen door de regio's en gemeenten in het Oostzeegebied. Tendensen tot centralisering wijzen wij echter af. In dit kader is de opsomming van financiële bijdragen van de EU - opgedeeld naar nationale categorieën - een stap terug. Dit kenmerkt echter ook de behoefte aan hervorming binnen de Commissie wanneer het gaat over structuurbeleid in interregionaal kader. Ondanks verscheidene oproepen van het Parlement heeft de Commissie ook in dit document geen enkel voorstel gedaan voor een gemeenschappelijke financiering of voor een vorm om grensoverschrijdende projecten of interregionale projecten te verwezenlijken. De Commissie kan zich maar beter niet op de borst kloppen vanwege haar algemene verklaringen, want daar hebben wij helemaal niets aan! Door de opsomming van deze in het kader van de structuurfondsen PHARE en TACIS al lang besloten financieringsmaatregelen te verkopen als strategie, laat zij vooral zien dat zij haar huiswerk niet heeft gemaakt en er tot op heden geen vooruitgang op deze weg is te melden.
Daarom doe ik een beroep op de Commissie, de voorstellen van het Parlement op te pakken en in modelprojecten en in het kader van een nieuwe begrotingslijn - zie het amendement van de sociaal-democraten - in Europees belang eindelijk een grensoverschrijdende samenwerking voor het Oostzeegebied te ontwikkelen.
Mevrouw de Voorzitter, ik wil er nog op wijzen dat amendementen 2, 5, 7, 8, 11, 12, 14, 15, 16 en 17 unaniem aangenomen conclusies zijn van de Commissie regionaal beleid, die zij echter niet kon indienen op grond van het Reglement. De Commissie externe economische betrekkingen heeft nagelaten, hierover te stemmen; zij worden nu morgen door de Fractie De Groenen ter stemming voorgelegd, en ik verzoek het Huis, om net als de Commissie regionaal beleid unaniem voor te stemmen.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, onze Zweedse collega Burenstam Linder heeft mij verzocht, het advies van de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid hier in te leiden omdat hij namelijk vandaag in Riga, de hoofdstad van Letland, is en daar meewerkt aan de oprichting van een panEuropese juridische faculteit. Ik vind dat dit een grandioze, heel praktische bijdrage is om deze staten, in dit concrete geval Letland, te binden aan Europa. Hij heeft mij verzocht het advies in te leiden omdat ik rapporteur was van het verslag over de Europa-overeenkomst voor Litouwen zodat - dit zeg ik aan de kritische collega die zoëven in het geval van collega Toivonen op dit punt bedenkingen moest uiten - er ook een innerlijke en niet alleen een politieke betrokkenheid aanwezig is.
De Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid heeft op 25 juni 1996 unaniem het door collega Burenstam Linder opgestelde advies aanvaard en daarmee tot uiting gebracht dat deze commissie groot belang hecht aan de samenwerking in het Oostzeegebied. Collega Kittelmann heeft zojuist gerefereerd aan de samenwerking in het Middellandse-Zeegebied. Ik denk dat wij als Europese Unie en de lidstaten een grootse kans hebben om, zowel in het Middellandse-Zeegebied als in het Oostzeegebied, vrede, veiligheid en stabiliteit met ons beleid te stimuleren.
De stad waar ik vandaan kom, een zeer kleine stad in Nedersaksen, heeft lange tijd in Duitsland deel uitgemaakt van de Hanze, en dit verbond van steden, de Hanze, was in vroeger eeuwen de toenmalige vorm van samenwerking in het Oost- en Noordzeegebied. Als wij vandaag een nieuwe samenwerkingsvorm in het Oostzeegebied hebben, dan moeten wij ons ook herinneren dat er al eens zo'n samenwerking in de Europese geschiedenis is geweest.
Ik mag u, als u mij deze persoonlijke opmerking in zekere zin als opmerking van de fractie toestaat, zeggen dat ik het altijd nog een grandioze ontwikkeling vind dat wij vandaag in 1996 over dit onderwerp kunnen spreken. Wie had 10 jaar geleden gedacht dat wij vandaag over een onderwerp als dit zouden praten?
De samenwerking in het Oostzeegebied is van belang, zowel wat betreft de bilaterale als de multilaterale samenwerking van staten, maar ook is het van belang dat de Europese Unie als zodanig in deze samenwerking deelneemt opdat alles wat er bilateraal en multilateraal wordt ondernomen, ook een plaats krijgt in het Europese eenwordingsproces. Van de samenwerkende staten behoren immers Duitsland, Denemarken, Finland en Zweden tot de Europese Unie. Polen, Estland, Letland en Litouwen willen lid van de Europese Unie worden, en daarom is deze samenwerking zo belangrijk.
Ik wil er met nadruk op wijzen, van hoeveel betekenis de samenwerking met Rusland is. Wij hebben alle belang bij een stabiel Rusland, bij een sterke, productieve economie, bij democratische verhoudingen in Rusland. Wij hebben de grote wens dat dit sterke Rusland, dat zich naar wij hopen ontwikkelt, altijd open blijft, zich oriënteert op het westelijke deel van ons continent - op Europa - en niet terugvalt in z'n isolement.
In de komende maanden en jaren moeten wij door middel van deze samenwerking in het Oostzeegebied en in het kader van een voorbereidingsstrategie, alles doen om die landen die willen toetreden tot de Europese Unie, te helpen zichzelf te helpen om een sterke democratie en goede economische verhoudingen tot stand te brengen, zodat dit continent over een naar wij hopen niet al te lange tijd een continent van stabiliteit, vrede en vrijheid wordt.

Sindal
Mevrouw de Voorzitter, ik dank u omdat ik het woord heb gekregen. Ik herinner u eraan dat ik voorzitter ben van de Delegatie voor de betrekkingen met Estland, Letland en Litouwen en het is in deze functie dat ik het woord neem. Ik wil drie punten opnoemen: de vele initiatieven, de nucleaire veiligheid en het vervoer in de Oostzee.
Ten eerste: de vorige sprekers hadden het reeds over de vele positieve ontwikkelingen. Ik denk aan het engagement van de EU, de Baltische samenwerking, de werkzaamheden van de Noordse Raad, de Baltische Raad en de vele vormen van samenwerking in de verschillende sectoren, zoals op gebied van energie, vervoer en veiligheid. Ik hecht er veel belang aan u mee te delen dat wij op de conferentie in Riga vorige week, waar ik het Parlement vertegenwoordigde, ter plaatse zijn blijven trappelen. Wij zijn geen stap verder gekomen. De reden hiervoor is dat we nu in een doorslaggevende fase zijn gekomen, waarin de dingen operationeler gemaakt moeten worden, wat ook de vorige sprekers hebben aangestipt. Er heerst tevredenheid over de ontwikkeling van de zaken, maar er is ook een beetje angst en ongerustheid op een positieve manier. De markteconomie maakt het goed en gaat vooruit. Er is echter ook een sociaal aspect waarmee rekening moet worden gehouden. Ik weet dat we de tijd moeten hebben om de zaken te coördineren. Kijk hoe PHARE en TACIS functioneren. Ik weet wel dat de mensen achter PHARE en TACIS bezorgd zijn over wat ik nu zeg, maar de tijd is gekomen om met een echt Oostzeeprogramma te beginnen, waarbij de dingen op een heel andere manier gecoördineerd worden.
Ten tweede wil ik het over de nucleaire veiligheid hebben. Daarnet werd het verslag-Adam behandeld en ik hoorde commissaris Pinheiro praten over veiligheid en nucleaire toestanden. Er is mij veel aan gelegen om mijn standpunt hieromtrent te herhalen. Indien het probleem met Ignalina, dat ons allemaal aangaat, niet opgelost wordt, dan zitten we over vijf of tien jaar met nog een groter probleem.
Ten derde wil ik het over het transport hebben. Er is sprake van de Via Baltica en de Via Hanseatica. Ik wil ervoor waarschuwen dat we ons moeten hoeden om niet dezelfde fout te maken als in Centraal-Europa door een enorm aantal autosnelwegen aan te leggen. De weg uit de Oostzee is het water. Het zijn de blauwe golven die de groene ontwikkeling moeten dragen. Er moet gekozen worden voor spoorweg en zeevaart.
Tenslotte wil ik nog iets zeggen over de veiligheid. Voor mij staat het als een paal boven water dat de veiligheid in Europa slechts gegarandeerd kan worden door een zeer nauwe samenwerking met Rusland. Hoe nauwer en hoe beter de EU haar samenwerking met Rusland coördineert, des te gemakkelijker zal het op lange termijn zijn om van de Oostzee een veilig gebied te maken. Het hangt af van de NAVO, maar ook van een zacht veiligheidsbeleid, het economisch veiligheidsbeleid. Daarom is onze dialoog ook op dit vlak verbonden met de Russische situatie.

Pelttari
Mevrouw de Voorzitter, de Botnische Golf maakt deel uit van de Oostzee. Daarom wil ik de aandacht vestigen op een bepaald deel daarvan, de baai aan het noordelijke uiteinde van de Botnische Golf. Deze baai vormt in economisch opzicht een van de snelst groeiende gebieden in Europa. Het gebied kent een concentratie van industrieën en strekt zich uit over een lengte van 300 kilometer over de Fins-Zweedse grens heen van Piteå in Zweden via Kemi en Tornio tot aan Oulu en Raahe.
Ondanks de noordelijke ligging is er in het gebied zeer moderne zware exportindustrie te vinden, naast voorbeelden van de nieuwste technologische ontwikkelingen. Het bruto nationaal produkt van het gebied groeit aanmerkelijk sneller dan het gemiddelde in Finland en Zweden. De exportindustrie in het gebied brengt per jaar 18 miljard FIM aan exportinkomsten op.
Aan de dynamische ontwikkeling van het gebied liggen duidelijk Europese regionaal-politieke principes ten grondslag. Door te zorgen voor hoogwaardige levensomstandigheden en werkelijke kansen voor de ontwikkeling van het bedrijfsleven wordt in Finland en Zweden voorkomen dat de bevolking vanuit het noorden de wijk neemt naar het zuiden.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot wil ik erop wijzen dat om de industrie het hele jaar draaiende te houden de ontwikkeling van de infrastructuur van groot belang is. Met name moet er het hele jaar scheepvaart mogelijk zijn waarvoor ijsbrekers moeten worden ingezet, maar tevens moeten de communautaire kredieten voor onderzoek vooral aangewend worden voor de ontwikkeling van high-tech. Verder wil ik nog wijzen op het zeer grote belang van dit gebied als poort naar de regio aan de Barentszee en rondom Archangelsk.

Sjöstedt
Mevrouw de Voorzitter, in grote lijnen vind ik dit een heel goed verslag. Onze fractie zal er dan ook vóór stemmen. Maar het zal aanzienlijk beter worden als wij een aantal van de amendementen aannemen die vooral door de Fractie De Groenen zijn ingediend, omdat die iets zeer belangrijks aan dit verslag toevoegen.
Na het einde van de Koude Oorlog is de samenwerking rond de Oostzee bijna vanzelf sterk toegenomen. Het unieke daarvan is volgens mij dat dit niet alleen een samenwerking op staatsniveau is, maar ook tussen vrijwilligersorganisaties, steden, regio's, universiteiten - er lopen duizenden banden van allerlei aard over de Oostzee. De taak van de EU moet zijn om steun te verlenen aan de reeds bestaande en spontaan tussen de volkeren opbloeiende samenwerking, en niet om automatisch nieuwe structuren te scheppen. Op dat punt voegen de amendementen van de Groenen volgens mij een en ander toe.
Verscheidene van deze landen streven ernaar om lid te worden van de EU. Dit geldt voor de Baltische landen en dat geldt voor Polen. Dit perspectief is natuurlijk sterk richtinggevend. De vraag is niet alleen hoe zij zich aan ons aanpassen. Wij moeten ons ook afvragen of de Europese Unie bij hen past. Past de Europese Unie bij een panEuropese samenwerking? Hierover wordt niet veel gezegd in het verslag, behalve in één paragraaf, namelijk paragraaf C. Daar wordt gesproken over een samenwerking tussen alle landen in Europa, specifiek met het oog op de Oostzee. Dat vind ik ongelooflijk belangrijk, want alleen samen met Rusland kan een waarachtige veiligheid in ons gebied worden opgebouwd. Die behoefte dreigt te botsen met de plannen van de EU inzake militarisering, militaire bevoegdheden enz. Wij kunnen op dit moment zien hoe Rusland zich verzet tegen het NAVO-lidmaatschap van de Baltische staten. Op het moment dat de EU militaire ambities krijgt, zal Rusland zich misschien ook verzetten tegen het EU-lidmaatschap, wat kan leiden tot zeer negatieve spanningen in het Oostzeegebied.
Kortom, ik denk dat een EU die minder federaal is en die geen militaire ambities heeft, maar die zich concentreert op het noodzakelijke, de beste kansen heeft om bij te dragen tot stabiliteit in het Oostzeegebied.

Schörling
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen zou ik mij willen aansluiten bij alles wat mijn Zweedse collega heeft gezegd. Natuurlijk steunen ook wij het verslag van de heer Toivonen, maar met dien verstande dat wij graag onze amendementen zien opgenomen, die het veel beter zouden maken.
In anderhalve minuut wil ik graag twee verschillende punten naar voren brengen. Het eerste is hoe ongelooflijk belangrijk het is dat wij een pan-Europees veiligheidssysteem krijgen, waartoe ook Rusland behoort. In dit verband kunnen de neutrale en ongebonden landen die nu ook lid-staat zijn, een zeer speciale bijdrage leveren. Wij bepleiten ook een regionaal forum in het kader van de OVSE, dat ook zeer snel moet zorgen voor een demilitarisering van Kaliningrad; dat zou leiden tot stabiliteit in heel het omringende gebied.
Het andere punt dat ik naar voren wil brengen, is dat alle lid-staten moeten bijdragen tot verbetering van de nucleaire veiligheid in het Oostzeegebied, inclusief de sluiting van de allergevaarlijkste kerncentrales, zoals Tsjernobyl en Ignalina. Er moeten ook maatregelen worden genomen tegen de rampzalige situatie rond het militair kernafval op het schiereiland Kola, dat volgens mij de allergrootste bedreiging vormt voor de gemeenschappelijke toekomst van Europa.

Van der Waal
Mevrouw de Voorzitter, na het debat over de richtsnoeren van de Commissie voor de benadering van het Baltisch gebied vorig jaar, moet het Parlement zich nu uitspreken over een verslag waarin een overzicht wordt gegeven van de buitenlandse steun die aan deze regio wordt verstrekt.
Het rapport van de Commissie geeft een helder overzicht van de diverse hulpprogramma's die in het Oostzeegebied worden uitgevoerd. Bij het lezen ervan rees bij ons wel de vraag op welke wijze de Commissie ervoor zorgt dat de vele uiteenlopende programma's op elkaar worden afgestemd en de samenhang in het beleid behouden blijft.
Zoals in het waardevolle verslag van collega Toivonen wordt aangegeven is het Oostzeegebied van groot belang. Diverse landen in dit gebied bevinden zich zowel politiek als economisch in een overgangsproces, dat zonder buitenlandse steun moeilijk te voltooien is. Daarnaast bereiden een aantal landen zich voor op toetreding tot de Europese Unie. Dit streven verdient onze steun zowel op grond van morele overwegingen als vanwege het feit dat het Oostzeegebied zich geo-politiek gezien op een snijpunt tussen Oost en West bevindt. De relatie met Rusland is daarbij van groot belang.
Wat de wijze van steunverlening betreft menen wij, zoals wij dat al eerder in het debat over de richtsnoeren hebben benadrukt, dat een ruime toegang voor de handel tot de Europese Unie de meest adequate vorm van steunverlening is.
Naast de samenwerking op terreinen als economie, milieu en infrastructuur, verdient met name tussen de Unie en de Oostzeestaten bij de bestrijding van de internationale misdaad onze aandacht. Te denken valt aan de aanpak van de drugshandel en de illegale handel in gevaarlijke stoffen, terwijl ook mensenhandel en kinderporno in samenwerking met het Oostzeegebied doelmatig kan worden aangepakt.
Samenvattend, mevrouw de Voorzitter, een programma van samenwerking dat wij graag zullen ondersteunen.

Iivari
Mevrouw de Voorzitter, het Oostzeegebied kent een traditie van strijd om de economische, militaire en politieke hegemonie. De nationale ambities hebben lange tijd de samenwerking in het gebied gedicteerd.
Nu pas is er een situatie ontstaan waarin echte samenwerking mogelijk is. Hierbij moet van de volgende doelstellingen worden uitgegaan: het eerbiedigen van de zelfstandigheid van de staten in het gebied, een goed functionerende democratie en markteconomie, eerbiediging van de rechten van de minderheden, zorg voor het milieu en pluriforme onderlinge betrekkingen.
Dankzij de opheffing van de militaire en politieke tweedeling van Europa is de samenwerking in het Oostzeegebied geïntensiveerd. De betrokkenheid van de Europese Unie bij de Oostzeeraad schept hiertoe nog meer mogelijkheden. De naar het lidmaatschap strevende Baltische staten en Polen moeten worden gesteund bij de opbouw van hun samenleving, maar tegelijkertijd moet erop worden toegezien dat ook Rusland betrokken blijft bij de samenwerking in het gebied.
Na verloop van tijd moet de noordelijke samenwerking ook worden uitgebreid tot het gebied aan de Barentszee, waar zeer veel natuurlijke rijkdommen te vinden zijn, maar dat ook van strategisch belang is.
De Baltische staten hebben duidelijk gemaakt dat zij niet alleen streven naar het lidmaatschap van de Europese Unie, maar ook naar dat van de NAVO. De veiligheidsbelangen van Estland, Letland en Litouwen moeten serieus worden genomen. Tegelijkertijd moet ervoor worden gezorgd, dat Europa niet opnieuw in invloedssferen wordt verdeeld. Dit zou de instabiliteit in het Oostzeegebied onnodig vergroten.
Belangrijk is dat het nieuwe Europese veiligheidsstelsel wordt opgebouwd op basis van samenwerking. Een wezenlijk deel van deze opbouw wordt gevormd door de verdieping van het programma voor partnerschappen voor de vrede van de NAVO.
Een goed voorbeeld van een nieuw soort acties is de Ifor-macht in Bosnië, die behalve uit manschappen van de NAVO bestaat uit vredestroepen uit Rusland, de Baltische staten en militair ongebonden landen. Verder moet ervoor worden gezorgd dat elke Baltische staat op dezelfde grondslag kan onderhandelen over het lidmaatschap van de EU.

Stenius-Kaukonen
Mevrouw de Voorzitter, dank u wel voor uw opmerkzaamheid. Naar aanleiding van wat de heer Pelttari net naar voren heeft gebracht zou ik willen zeggen dat de EU ook moet werken aan een beleid voor het arctisch gebied.
In het verslag-Toivonen wordt gezegd dat de Unie het Oostzeegebied moet beschouwen als verbindingspunt van het Europese aardgas- en aardolienetwerk dat nu in ontwikkeling is. De Commissie heeft zich al over dit project geuit in haar voorstel voor aanpassing van de lijst van projecten in het kader van de Transeuropese energienetwerken.
De Commissie stelt voor ook het Nordic Gas Grid-project op deze lijst van projecten te plaatsen. Hier heeft het Parlement zich al dit voorjaar voorstander van verklaard. De Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie begint al op 30 september 1996 met de behandeling van dit nieuwe voorstel van de Commissie.
Ik hoop dat de eerste lezing van het Parlement volgens planning afgerond kan worden tijdens de zitting van november. Ik hoop tevens dat de Zweedse partijen het belang van dit project voor de hele EU zullen inzien, in het bijzonder voor de energiebehoefte van de landen in het Oostzeegebied en voor het zekerstellen van de gasvoorziening.

Pinheiro
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil graag in naam van de Commissie allereerst de heer Toivonen bedanken voor zijn verslag en zijn ontwerp-resolutie over de Oostzee, waarin het belang van deze regio voor heel Europa behoorlijk wordt benadrukt, alsook de heel actieve deelname van deze regio aan de opbouw van de Unie.
Vier landen uit de Baltische regio zijn immers lid-staten van de Unie en vier andere zijn geassocieerd met de Unie via Europese overeenkomsten en zijn diepgaand betrokken bij een samenwerkingsprocedure met het oog op een toekomstige toetreding. Twee landen, namelijk IJsland en Noorwegen, zijn verbonden via de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte, om het niet over de NAVO te hebben.
Wij hopen dat het samenwerkings- en partnerschapsakkoord met Rusland spoedig wordt geratificeerd, zodat wij onze betrekkingen met dit belangrijke land kunnen intensifiëren, dat een actief en volwaardig lid is van de Oostzeeraad.
In april en juni van dit jaar, vóór de topconferenties van de Baltische regio in Visby en Kalmar, had de Commissie de gelegenheid in dit Parlement haar samenwerkingsinspanningen met het Oostzeegebied uiteen te zetten als een middel om de bevolking van deze regio stabiliteit en welvaart te garanderen.
Naar aanleiding van een verzoek van de Europese Raad heeft de Commissie op de Top van Baltische Landen in Visby in mei van dit jaar haar zogenaamd "Initiatief voor het Oostzeegebied" gepresenteerd, waarin wordt uiteengezet hoe wij de samenwerking in deze regio steunen en waarin, zoals al is gezegd, drie hoofdgebieden worden onderscheiden:
een eerste gebied betreft de versterking van de democratie en de stabiliteit, inclusief de versterking van de burgermaatschappij, de bevordering van de mensenrechten en de bestrijding van illegale activiteiten; -een tweede aspect heeft betrekking op de economische ontwikkeling, die een prioritair gebied vormt waarop wij onze bilaterale betrekkingen blijven ontwikkelen en de uitbreiding van betrekkingen tussen de transitlanden van de Baltische regio blijven aanmoedigen, zodat een uitgebreide economische zone betere economische vooruitzichten biedt. Dit samenwerkingsgebied omvat tevens de rationalisering van het wettelijk en administratief kader, de bevordering van infrastructuur en energietoevoer, alsmede de bevordering van een verantwoord milieubeleid en gezonde ecologische praktijken; -in de derde plaats wordt in het initiatief van de Commissie de regionale ontwikkeling bevorderd, inclusief de samenwerking tussen sub-nationale regio's binnen de nationale grenzen, alsmede de actieve deelname van de plaatselijke autoriteiten.De steun van de Unie op al deze gebieden, waarmee al is begonnen, zal worden voortgezet via de programma's PHARE en TACIS. Daarnaast blijft de toegang tot financiering van de Europese Investeringsbank gehandhaafd, terwijl men steeds wanneer adequaat een beroep kan doen op co-financiering door andere internationale financiële instellingen. In de mate waarin een financiering van de Unie noodzakelijk is in de regio's van de lid-staten van de Unie zal geld van de structuurfondsen worden gebruikt, in het bijzonder het Interreg-programma.
Als lid van de Oostzeeraad (CBSS) heeft de Commissie actief deelgenomen aan de opstelling van de actieprogramma's die zijn aangenomen op de ministerconferentie van Kalmar in juli. Het Oostzee-initiatief van de Commissie is een aanvulling op dit document van de CBSS. Als voorzitter van de CBSS-werkgroep voor economische samenwerking, zal de Commissie de tenuitvoerlegging van deze twee documenten volgen. Hiertoe zullen deskundigenvergaderingen worden belegd over de belangrijkste actiegebieden, ten einde nog bestaande tekortkomingen en knelpunten te identificeren en oplossingen voor te stellen. Wij handhaven onze actieve deelname in andere instanties van de Oostzeeraad, evenals in de HELCOM.
Naast de directe resultaten draagt de regionale samenwerking op betekenisvolle wijze bij aan het herstel van het vertrouwen. Uit dit oogpunt zijn wij erg tevreden over de vele initiatieven en gebeurtenissen in de Baltische regio. De acties van de Commissie kunnen echter alleen vruchten afwerpen als zij het beleid en de besluiten van de autoriteiten en de direct verantwoordelijke organismen in de regio steunen. In dit verband steunt de Unie krachtig de uitbreiding van de samenwerking met het oog op het opbouwen van een betere toekomst voor alle volkeren in het Oostzeegebied en bijgevolg ook in Europa.

Schroedter
Neemt u mij niet kwalijk, mevrouw de Voorzitter, dat ik de vergadering langer laat duren, maar zo kunnen we de Commissie niet laten gaan. Dat waren immers allemaal zaken die al lopen. Het gaat immers om een document over strategieën. Het gaat om strategieën en in zoverre moet ik allereerst constateren dat de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met Rusland reeds is getekend en de Raad ervoor moet zorgen dat deze nu in de afzonderlijke lidstaten wordt geratificeerd. Ten tweede zou ik willen weten of de Commissie heeft gereageerd op de voorstellen van het Parlement, namelijk om een speciale lijn op te zetten die de moeilijkheden tussen PHARE en INTEREG en tussen TACIS en INTEREG overwint, en om modelprojecten voor grensoverschrijdende samenwerking te beginnen, en of daar dan in de komende tijd een begin mee zal worden gemaakt. Ten derde zou ik graag weten of er nu een vervolgdocument komt waarin alle problemen die nog niet zijn opgelost, ook eens echt worden aangepakt. Het is niet voldoende om zichzelf schouderklopjes te geven en te zeggen wat men allemaal al heeft gedaan!

Pinheiro
Geachte afgevaardigde, ik dacht dat ik duidelijk had gezegd dat wij nog steeds wachten op ratificatie wat Rusland betreft. Dat heb ik gezegd, maar misschien heeft de u dat niet goed begrepen. Wij weten dat de ratificatie van wat is ondertekend nog ontbreekt.
Wat de andere vragen betreft, dacht ik ook duidelijk te zijn geweest. De Commissie is van mening dat het uit de pan rijzen van instrumenten zeker niet de beste manier is om vooruit te gaan. Zij is ook van mening dat zij geen valse verwachtingen moet creëren wanneer deze niet bestaan. Eén ding staat vast: de verdeling van de gelden van Hoofdstuk IV, dat is een afgeronde kwestie. Gelijk welke toename van gelden voor het Oostzeegebied moet dan ook gevonden worden door een herschikking binnen de grote subsidies van Hoofdstuk IV, en in dit geval met name via de programma's die zijn goedgekeurd voor dit gebied, namelijk TACIS en PHARE.
Daarnaast zijn er andere programma's die in de grensoverschrijdende zone van de Gemeenschap functioneren, zoals INTERREG, die natuurlijk ook kunnen worden toegepast. Wat ik heb gezegd, is dat wij bereid zijn alle bestaande en goedgekeurde instrumenten te gebruiken. U op dit moment zeggen dat wij nieuwe werkingsvormen aanvaarden of nieuwe soorten programma's of nieuwe afspraken, nee dat doe ik niet. Omdat ik u dan waarschijnlijk iets op de mouw zou spelden. Maar ik ben ervan overtuigd dat met de samenwerking waarover wij beschikken, met name met de Oostzeeraad en de internationale handelsbetrekkingen met de landen aan de Baltische Zee - indien deze oplossingen haalbaar zijn, de Commissie hieraan noodzakelijkerwijs haar steun verleent. Wij hebben altijd tot doel gehad het Oostzeegebied te steunen, dat is niets nieuws. Daar is ons curriculum het bewijs van. En wij zullen in deze richting voortgaan.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer de commissaris!
De beraadslaging is gesloten.
De stemming vindt morgen te 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 20.00 uur gesloten)

