De reactie van de EU op de migratiestromen in Noord-Afrika en het zuidelijke deel van de Middellandse Zee, met name op Lampedusa - Migratiestromen als gevolg van instabiele omstandigheden: reikwijdte en rol van het buitenlands beleid van de EU (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
de verklaring van de Commissie over de reactie van de EU op de migratiestromen in Noord-Afrika en het zuidelijke deel van de Middellandse Zee, met name op Lampedusa, en
het verslag over migratiestromen als gevolg van instabiele omstandigheden: reikwijdte en rol van het buitenlands beleid van de EU - Commissie buitenlandse zaken. Rapporteur: Fiorello Provera.
Cecilia Malmström
Mevrouw de Voorzitter, sommige geachte parlementsleden worden mij misschien beu, maar ik vind het de hoogste tijd voor dit gezamenlijke debat over de migratiestromen. Dit wordt zowel een algemene discussie over de rol en reikwijdte van het buitenlands beleid van de EU, zoals in het verslag van de heer Provera uiteengezet, als een gelegenheid voor mij om u te informeren over de wijze waarop de EU reageert op de crisis in het zuidelijke deel van de Middellandse Zee.
Ik wil beginnen met een bedankje aan de heer Provera voor zijn uitstekende verslag, dat ik met veel belangstelling gelezen heb. Het betreft een onderwerp dat dringend besproken moet worden, net zoals de rol die het buitenlands beleid van de EU moet spelen met betrekking tot de uitermate complexe en veelzijdige aard van de migratie.
Ik wil eerst enkele elementen van de reactie van de EU op de crisis in het zuidelijke deel van de Middellandse Zee uiteenzetten en vervolgens de algemenere rol van het buitenlands beleid van de EU behandelen. Zoals u allen weet, worden we geconfronteerd met een situatie in het zuidelijke deel van de Middellandse Zee die gezien de migratiestromen in kwestie zeer kritisch is geworden. Sinds het begin van de veranderingen in Noord-Afrika en Libië zijn er ruim 400 000 mensen ontheemd geraakt. Het betreft hoofdzakelijk staatsburgers van derde landen, die naar Tunesië of Egypte zijn gegaan. Een meerderheid van hen is naar hun eigen land gerepatrieerd, maar er zitten nog altijd een paar duizend mensen vast en op hen kom ik straks terug.
Het is ongeveer 20 000 migranten, voornamelijk uit Tunesië en in mindere mate uit andere Afrikaanse landen, gelukt om illegaal de Europese Unie binnen te komen en de kust van Lampedusa en Malta te bereiken. Beide eilanden staan daardoor onder zware migratiedruk. De Europese Unie heeft al doeltreffend en snel met drie concrete maatregelen op deze ernstige, maar anders dan andere uitdagingen gereageerd. Ten eerste heeft de Commissie 30 miljoen euro vrijgemaakt om de humanitaire nood, die ontstaan is door de onverwachte instroom van migranten en vluchtelingen in de buurlanden van Libië, te lenigen. Met behulp van fondsen die bilateraal door de lidstaten en andere internationale donoren bijeen zijn gebracht, hebben we migranten en vluchtelingen tijdelijk onderdak kunnen bieden, in hun eerste levensbehoeften kunnen voorzien en hen naar hun verschillende landen van herkomst kunnen laten terugkeren.
Ten tweede hebben we gereageerd op de illegale en gemengde immigratiestromen over de Middellandse Zee. Frontex heeft met de hulp van een aantal lidstaten de gezamenlijke operatie Hermes opgezet met het doel Italië te assisteren bij het onder controle houden van de vaartuigen die migranten en vluchtelingen vervoeren. Bovendien heeft Europol een team deskundigen naar Italië gestuurd om de rechtshandhavingsinstanties te assisteren bij het identificeren van mogelijk criminele netwerken die zich met mensenhandel inlaten.
Ten derde heeft de Commissie getracht ervoor te zorgen dat de lidstaten die blootstaan aan de groeiende stromen vluchtelingen en illegale migranten, de financiële gevolgen van deze ontheemding al op zeer korte termijn kunnen dragen. We hebben snel 25 miljoen euro vastgesteld, die via het Buitengrenzenfonds en het Europees Vluchtelingenfonds kunnen worden vrijgemaakt als en wanneer de lidstaten daartoe een specifiek verzoek indienen. Tot dusver is er slechts één verzoek binnengekomen, maar we staan klaar om verdere urgente verzoeken in behandeling te nemen.
Naar mijn mening is dit een uitgebreide eerste reactie, maar we moeten duidelijk nog meer doen. We moeten een beter gestructureerd, duurzaam plan opstellen waarmee we de verschillende dimensies van dit fenomeen kunnen aanpakken op basis van solidariteit tussen de lidstaten en met volledige eerbiediging van de internationale verplichtingen van de Europese Unie.
Ik heb samen met de heer Martonyi, de Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken, Egypte bezocht, en ik heb samen met mijn collega commissaris Füle, die over het nabuurschapsbeleid gaat, een bezoek gebracht aan Tunesië. Dat gebeurde deels in een reactie op de conclusies van de Europese Raad, die de Commissie gevraagd heeft om actief contact met deze landen te onderhouden.
In aanloop naar onze JBZ-Raad van juni wil ik in mei een pakket voorstellen bij de Commissie indienen over de aanpak van de EU samen met de landen van het zuidelijke Middellandse-Zeegebied op het vlak van migratie, mobiliteit en veiligheid.
Op de korte termijn is er een aantal maatregelen nodig. Met betrekking tot de continue en mogelijk toenemende stromen vluchtelingen vanuit het Libische grondgebied worden de volgende maatregelen overwogen: er moeten voldoende financiële middelen beschikbaar blijven voor het bieden van humanitaire hulp. In dit verband moeten er financiële middelen worden gereserveerd om in de eerste levensbehoeften van de vluchtelingen te voorzien, om hun terugkeer naar hun land van herkomst zo nodig mogelijk te maken en om een geslaagde sociale en beroepsmatige re-integratie van die mensen in hun thuisland te ondersteunen.
Daarnaast is een groeiend aantal vluchtelingen uit Libië staatsburger van een derde land en verbleef hij of zij als vluchteling of asielzoeker in Libië. Deze mensen - het zijn er een paar duizend - kunnen niet naar hun land van herkomst worden teruggebracht. In hun geval moet hervestiging worden overwogen. De Commissie staat klaar om dit proces mogelijk te maken en roept de lidstaten op om hun verantwoordelijkheid te nemen en zich inspanningen voor een dergelijke hervestiging te getroosten. Daarvoor is financiële steun beschikbaar, met name uit het Europees Vluchtelingenfonds. In dit verband is het noodzakelijk dat de Raad en het Europees Parlement zich inspannen om snel tot overeenstemming over het Europees Hervestigingsprogramma te komen. Alle drie instellingen zijn het eens over het politieke doel daarvan; we moeten dus een uitweg uit deze institutionele impasse zien te vinden.
Bovendien moet er met spoed een regionaal beschermingsprogramma voor Egypte, Libië en Tunesië worden ontwikkeld. De Commissie wil in het kader van het thematisch programma voor samenwerking met derde landen 3,6 miljoen euro toekennen aan de ondersteuning van een dergelijk programma. Uitzending van teams van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken naar de door de stromen getroffen lidstaten wordt eveneens overwogen, aangezien zij de autoriteiten aldaar bij de screening van de asielzoekers kunnen helpen.
Tot slot is de Commissie bereid om bij een massale toestroom van ontheemden en wanneer aan de in de richtlijn vastgestelde voorwaarden wordt voldaan, gebruikmaking te overwegen van de mechanismen waarin de Richtlijn tijdelijke bescherming van 2001 voorziet, om onmiddellijke bescherming aan deze mensen op het grondgebied van andere EU-lidstaten te bieden. De bedoeling zou zijn om de nationale asielsystemen ademruimte te geven en vrijwillige solidariteitsmaatregelen van de lidstaten onderling te stimuleren.
Met betrekking tot de continue instroom van illegale migranten uit het zuidelijke deel van de Middellandse Zee, die nog kan groeien, is de Commissie van mening dat de door Frontex gecoördineerde gezamenlijke operatie Hermes aanvullende middelen van de lidstaten moet ontvangen. Frontex zal klaarstaan om de desbetreffende lidstaten, als zij dat willen, met logistieke en financiële steun bij de organisatie van terugkeervluchten en de inzet van snelle grensinterventieteams terzijde te staan.
Het is van essentieel belang dat de competenties van Frontex snel worden versterkt en dat er doeltreffendere instrumenten aan Frontex ter beschikking worden gesteld. De gewijzigde verordening tot oprichting van Frontex moet zo snel mogelijk door de Raad en het Europees Parlement worden goedgekeurd.
Ook bereiden de EU-diensten specifieke projecten voor die op korte termijn met de desbetreffende landen als partner, te beginnen met Tunesië en Egypte, worden opgestart. Deze projecten zijn bedoeld om hun capaciteit voor grenscontroles - in samenwerking met de desbetreffende autoriteiten - uit te breiden teneinde criminele organisaties die de migrantensmokkel en mensenhandel bevorderen te bestrijden, overname en sociale en beroepsmatige re-integratie mogelijk te maken, en migranten die het grondgebied betreden te identificeren en registreren alsmede volgens internationale normen te behandelen door die personen die internationale bescherming behoeven, asiel aan te bieden.
Deze maatregelen vormen het directe antwoord op de situatie. We moeten echter ook duurzame langetermijnprogramma's opzetten. We hebben met mijn partners in Tunesië en Egypte gesproken over het maken van werkafspraken over verscheidene kwesties die onder het mobiliteitspartnerschap vallen. Dit kan gebeuren in de vorm van een nieuwe, op maat gemaakte EU-aanpak, waarbij elk land op zijn eigen merites wordt beoordeeld en waarbij rekening wordt gehouden met het algemene buitenlandse beleid van de EU voor een bepaald land.
Onder de partnerschappen kan alles vallen, van visumfacilitering onder bepaalde voorwaarden en voor specifieke categorieën tot arbeidsmigratie, het voorkomen van stromen illegale migranten, het opzetten van asielsystemen, overname, rechtshandhaving, terugkeer, enzovoorts. We zijn met de ministers van Binnenlandse Zaken van beide landen overeengekomen dat we een werkafspraak maken en gaan vaststellen wat we samen kunnen ondernemen.
Ik ben ervan overtuigd dat deze samenhangende benadering van het buitenlandse beleid van de EU bijdraagt aan het opzetten van een langetermijnsysteem voor de aanpak van de migratiestromen, en dat brengt mij bij het verslag van de heer Provera. Langlopende conflicten en humanitaire crises met een lange geschiedenis in regio's, zoals die waar we het nu over hebben, vormen belangrijke aanleidingen voor Zuid-Zuidmigratie en migratie naar de EU. Onze grootste mondiale problemen, zoals de migratie, onderstrepen duidelijk hoe belangrijk het is om een alomvattende aanpak te ontwikkelen, waarin de veiligheid, stabiliteit, crisisbeheersing en ontwikkeling aan elkaar worden gekoppeld.
Zoals in het verslag wordt voorgesteld, moet een dergelijke aanpak sterk op de mensenrechten berusten, met name wat de rechten van de migranten betreft. Er moet extra aandacht uitgaan naar de situatie van kwetsbare groepen. Wij vinden het ook van cruciaal belang om samen met derde landen duurzame samenwerkingsprogramma's voor de lange termijn op te zetten ten behoeve van de aanpak van de migratie, mobiliteit en veiligheid, alsook voor de bevordering van de democratie, de rechtsstaat en goed bestuur.
Deze aanpak moet, zoals ik beschreven heb, op maat gemaakt zijn en elk land moet daarbij op zijn eigen merites worden beoordeeld. Deze alomvattende aanpak sluit aan op andere beleidsprocessen, zoals het verband tussen veiligheid en ontwikkeling, dat zowel in de Europese veiligheidsstrategie als de Europese consensus inzake ontwikkeling wordt genoemd.
We moeten het hele scala van beleid en instrumenten inzetten dat ons ter beschikking staat met betrekking tot het uitroeien van de armoede, vroegtijdige waarschuwingssystemen en preventieve diplomatie, humanitaire hulp, optreden in geval van crises, waaronder sancties, crisisbeheersingsmissies en naoorlogse wederopbouw en vredesopbouw.
Nu de EU met een crisis kampt, komt dit verslag als geroepen. Het biedt echter ook de mogelijkheid voor iets nieuws, te weten de ondersteuning van de fantastische, nieuwe democratische krachten die momenteel opkomen. Er heerst grote bereidheid tot hervorming, in het bijzonder in Tunesië maar ook in Egypte.
De totaalaanpak van migratie moet als externe dimensie van het migratiebeleid van de EU berusten op een daadwerkelijk partnerschap met derde landen. Dat staat in het Programma van Stockholm en het Actieplan van Stockholm, en we komen in het najaar in het kader daarvan met nog meer initiatieven. Daarmee willen we de doelstellingen van de aanpak duidelijker en in strategischere bewoordingen formuleren. We zullen prioriteiten, grondbeginselen en concrete maatregelen voorstellen, maar ook beter kijken naar het verband tussen migratie en ontwikkeling alsmede tussen bijvoorbeeld migratie en klimaatverandering.
Ik weet dat u allen bereid bent om verschillende elementen daarvan te bespreken. Het is een ingewikkelde, uitermate lastige kwestie waarvan een goede beoordeling veel tijd en moeite kost. De kwestie wordt ook in hoge mate door de gebeurtenissen gestuurd en verandert zowat van uur tot uur. Tot dusver heeft de Commissie getracht om constructief te werk te gaan en dit onderwerp op alomvattende, inclusieve wijze te benaderen. Ik verheug me op uw vragen.
Fiorello Provera
rapporteur. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, meer dan een jaar geleden werd de aanzet gegeven voor dit initiatiefverslag toen besloten werd om op pragmatische en evenwichtige wijze het verschijnsel migratie en de structurele oorzaken ervan te analyseren zonder politieke of ideologische vooringenomenheid. Gezien de tragische gebeurtenissen is dit verslag nu zeer actueel.
Wij wilden een grondige analyse maken van de rol van het buitenlands beleid en de mogelijkheden om met dat beleid de dieperliggende oorzaken van immigratie aan te pakken. Daarbij hebben we verder gekeken dan het optreden op grond van humanitaire overwegingen en in noodsituaties. Oorlogen, etnische spanningen, aanhoudende klimaatveranderingen, schendingen van de mensenrechten, het ontbreken van civiele en economische vrijheden, hardnekkige corruptiepraktijken en de afwezigheid van institutionele vertegenwoordigers van de behoeften van burgers als vakbonden, verenigingen en politieke partijen; al die factoren samen vormen het terrein waar het Europese buitenlandse beleid kan optreden. Door die problemen op te lossen kunnen we vele oorzaken die voor miljoenen mensen de drijfveer vormen om te emigreren, wegnemen.
Geen enkel ontwikkelingssamenwerkingsbeleid kan echt efficiënt zijn als de oorzaken van de instabiliteit in de landen van herkomst van de migranten niet worden aangepakt. Dat houdt regionale samenwerking in, zowel met de landen van oorsprong als met de doorreislanden, mede op basis van bilaterale akkoorden. De millenniumontwikkelingsdoelstellingen zijn al erg ambitieus, maar zullen zeker niet bereikt worden zonder politieke stabiliteit en efficiënte mechanismen om conflicten te voorkomen en de vrede te handhaven. De mondiale draagwijdte van dit beleid en de alomvattende aanpak vereisen duidelijke ideeën en omvangrijke financiële middelen die in deze tijd van crisis moeilijk beschikbaar kunnen worden gemaakt.
Het is derhalve raadzaam de initiatieven van de Unie te coördineren met initiatieven van andere grootmachten, bijvoorbeeld de Verenigde Staten, om overlapping van optreden in dezelfde gebieden of versnippering van financiële middelen, waar in het verleden vaak sprake van was, te voorkomen. Voor een wereldwijd verschijnsel is een mondiaal beleid nodig. We dienen de landen van herkomst van de migranten te begeleiden richting democratie en goed bestuur door onze waarden en ervaring ter beschikking te stellen.
In het kader van het Europese nabuurschapsbeleid is het gepast een economische agenda aan te bieden waarmee het werkgelegenheidsniveau verbeterd kan worden en handelsovereenkomsten kunnen worden afgesloten die kunnen zorgen voor echte economische ontwikkeling in overeenstemming met de wetten van de markt. Commissaris Füle en de hoge vertegenwoordiger, mevrouw Ashton, hebben met de formule more for more het concept van hulp op voorwaarden weer in herinnering geroepen. Daarmee worden landen die actiever zijn op het gebied van democratische hervormingen en de eerbiediging van de mensenrechten beloond. Die aanpak spoort met onze Europese waarden, is doeltreffend voor de hulp en, staat u het mij toe dit te zeggen, moreel gezien juist jegens de Europese belastingbetaler.
Ter afronding zou ik willen benadrukken dat een Europees beleid voor het beheer van de grote migratiestromen gepaard moet gaan met de aanvaarding van het concept lastenverdeling. Dat zou in overeenstemming zijn met de solidariteitsplicht van de lidstaten zoals voorzien in artikel 80 van het Verdrag, want geen enkel land kan alleen noodsituaties van een dergelijke omvang aan.
Tot slot bedank ik commissaris Malmström voor het feit dat zij heeft laten weten het eens te zijn met enkele punten of zelfs met vele punten in dit verslag. Ik hoop dat Europa zich er samen met Italië concreet voor in kan zetten om dit verschijnsel, dat internationale dimensies heeft en ieder van ons raakt, het hoofd te bieden.
Corina Creţu
rapporteur voor advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. - (RO) Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de rapporteur bedanken voor de goede samenwerking bij het opstellen van dit verslag.
In verband met het onderwerp dat we vandaag bespreken: de exodus in het Middellandse-Zeegebied is niet slechts een probleem van de landen in de regio, maar de oplossing van deze humanitaire urgenties is de verantwoordelijkheid van de gehele Europese Unie. Het is een concrete situatie die we niet hebben voorzien bij het opstellen van dit verslag. De Commissie ontwikkelingssamenwerking is van mening dat de humanitaire situatie en de hulp aan vluchtelingen voorrang moeten krijgen. We kunnen echter geen goedkeuring geven aan radicaal populistische oplossingen waarbij de inwoners van Lampedusa wordt beloofd dat ze in zestig uur van de immigranten af zijn. Vervolgens zijn er vluchtelingen naar het vasteland vervoerd en nadat de doelregio's hebben geweigerd om kampen te herbergen, is men overgegaan tot repatriëring.
De weigering van zowel Frankrijk als Duitsland om een deel van de vluchtelingen op te vangen is onaanvaardbaar, net als het dreigement van de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken over het toekennen van tijdelijke verblijfsvergunningen, waarmee duizenden immigranten vrij in de Europese Unie zouden kunnen reizen. Dit zijn niet de constructieve en op inclusie gerichte reacties waartoe de lidstaten zich verplicht hebben. Noch egoïsme, noch afgedwongen solidariteit zijn waarden waarop de Europese Unie is gebouwd. Ik ben daarom van mening dat we zo krachtig mogelijk moeten aandringen op dialoog en samenwerking, met het oog op het vinden van gezamenlijke oplossingen voor dit ernstige probleem.
Franziska Keller
Mevrouw de Voorzitter, migratie vindt niet alleen vanuit alle andere gebieden naar Europa plaats. De meeste migratie speelt zich feitelijk buiten Europa af, binnen landen of regio's in andere werelddelen.
Momenteel vangen Pakistan en Syrië de meeste migranten op. Dat mogen we niet vergeten. Er zijn verschillende redenen voor migratie: oorlogen, conflicten, armoede, discriminatie, geweld en vervolging, familie, klimaatverandering en nog veel meer. Deze kwesties moeten we aanpakken, en we kunnen beter de factoren die de migratie stimuleren, bestrijden dan de migranten zelf. Voor de bestrijding van die stimulerende factoren hebben we een goed ontwikkelingsbeleid nodig en daarbij helpt het niet echt om voorwaarden te stellen.
We moeten beleid herzien dat botst met onze ontwikkelingsdoelstellingen, zoals soms het geval is met het handels- en landbouwbeleid. Maar we hebben ook goed beleid nodig inzake democratie en de bevordering van de mensenrechten. In het verleden hebben de Gemeenschap en de lidstaten met derde landen aan het tegenhouden van migranten maar niet aan de mensenrechten samengewerkt. De Commissie was met Libië in onderhandeling over een overeenkomst voor ondersteuning van en hulp aan Libië, zodat Khadafi migranten zou tegenhouden. Dit is het moment voor verandering. Ik ben heel blij om te horen dat u het met me eens bent dat we dringend moeten overstappen op een aanpak die meer op de mensenrechten berust. We mogen niet vergeten dat mensen niet alleen stabiliteit willen en nodig hebben. Stabiliteit zonder democratie is geen duurzame weg vooruit. Stabiliteit en armoede bieden geen perspectieven. Stabiliteit is belangrijk, maar niet het enige wat telt.
We mogen onze deuren niet sluiten voor de enkele migranten uit de hele wereld die naar Europa komen. We moeten een gemeenschappelijk asielstelsel hebben dat doeltreffende bescherming biedt aan mensen in nood, en daarnaast moeten we conflictmigranten beschermen. We moeten eerlijke toegang bieden tot legale migratie die migranten passende sociale rechten verleent. We moeten een manier vinden om klimaatmigranten te beschermen, want zij moeten vluchten omdat wij de klimaatverandering veroorzaken. We moeten ook ons visum- en grensbeleid vanuit het standpunt van de mensenrechten herzien.
We mogen niet bang zijn voor migranten. Het zijn mensen zoals wij, vaak in grote nood, die op zoek zijn naar een beter leven, vrede en voorspoed. Is de EU niet met dat doel opgericht?
Daarom vraag ik de Commissie of het gemeenschappelijke asielstelsel wordt ingevoerd. Wat is er trouwens gebeurd met de verordening inzake de blauwe kaart? En hoe gaat u ervoor zorgen dat artikel 208 van het Verdrag van Lissabon over het grondbeginsel om onze ontwikkelingsdoelstellingen niet te schaden, volledig wordt uitgevoerd?
Mario Mauro
namens de PPE-Fractie. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik dank u in het bijzonder voor uw inzet bij de samenstelling van dit pakket maatregelen, waarmee mijns inziens beoogd wordt een politiek signaal te geven om duidelijk te maken dat het geen Maltees, Italiaans of Spaans probleem is maar een Europees probleem.
Ik meen dat uw verwijzingen naar de solidariteit tussen de lidstaten en het nabuurschapsbeleid begrepen moeten worden als de wens om voldoende geld bijeen te brengen voor het aanpakken van de humanitaire noodsituatie, bijstand, repatriëring en scholing en als de bereidheid om het probleem van de asielzoekers aan te pakken, een programma te maken om de impasse te doorbreken, waarbij terecht verwezen is naar Richtlijn 2001/55/EG, en de operatie Hermes te versterken. Dat zijn allemaal echte signalen van een Europese wil om de maandenlange apathie en onsamenhangendheid ter discussie te stellen.
Tegelijkertijd zou ik u deelgenoot willen maken van de kern van onze bezorgdheid. We zijn niet zo zeer bezorgd vanwege de 20 000 migranten die op Lampedusa zijn aangekomen; nee, we zijn bezorgd vanwege de politieke betekenis van die migratiestroom. Het is bijvoorbeeld een feit dat in 1989, bij de ineenstorting van de Oost-Europese regimes en de val van het communisme, Duitsland en Oostenrijk zware lasten te dragen kregen. Er is toen echter wel een Europees solidariteitsmechanisme ontwikkeld om een politiek antwoord te geven op die uitdaging en een stappenplan te maken dat werd afgesloten met de integratie van vele landen en volkeren die nu ook in dit Huis zijn vertegenwoordigd.
Wij vragen niet veel. De omstandigheden zijn nog niet rijp voor de integratie van de landen in het Middellandse-Zeegebied maar vereisen wel een nabuurschapsbeleid dat eindelijk die naam waard is. Dat vragen wij aan Europa. Ik meen dat wat u gezegd heeft die richting ingaat.
Commissaris, u hebt gewezen op Richtlijn 2001/55/EG, maar daarnaast zou ik de Commissie willen verzoeken zelf een voorstel in te dienen bij de Raad waar de Raad met gekwalificeerde meerderheid over dient te stemmen. Dat voorstel dient de Europese landen onomstotelijk duidelijk te maken dat zowel het migratieprobleem als de bescherming van migranten Europese problemen zijn waar we ons niet aan kunnen onttrekken.
Juan Fernando López Aguilar
Mevrouw de Voorzitter, ik heb ook deelgenomen aan het laatste debat over deze kwestie in de plenaire, en ik kan het slechts betreuren dat maar een paar van de voorstellen die toen gedaan zijn in aanmerking zijn genomen, wat een verklaring is voor de getallen en de situaties die we nu zien, met name in Lampedusa.
We zijn ons bewust van de hulp van commissaris Malmström, en van de pogingen die zij als hoogste verantwoordelijke voor de portefeuille Binnenlandse Zaken in het werk stelt om het Europees Buitengrenzenfonds, het Europees Terugkeerfonds, en het Europees Vluchtelingenfonds te versterken, en natuurlijk om de werking van het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, Frontex, te verbeteren.
Niettemin toont deze crisis in het Middellandse-Zeegebied duidelijk aan dat het niet langer gaat om de geloofwaardigheid maar om de uitvoerbaarheid van het gemeenschappelijk Europees immigratiebeleid, dat een ruimte van vrijheid, rechtvaardigheid en veiligheid beoogt, overeenkomstig artikel 67 tot en met 89 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Gevolg hiervan is dat dit transformerende, gecompliceerde Europese buitenlands beleid, dat de haalbaarheid van die strategie voor het Middellandse-Zeegebied, van dat partnerschap voor het Middellandse-Zeegebied, op de proef stelt, vooral een uitdaging is ten aanzien van de humanitaire impact en de betekenis van Europa door de manier waarop het omgaat met de humanitaire impact voor ontheemden en potentiële asielzoekers en vluchtelingen.
Daarom zou ik nog eens willen benadrukken dat dit debat er onder meer toe moet dienen de impasse rond het asielpakket definitief te doorbreken, en de aandacht voorgoed te vestigen op de noodzaak om de tenuitvoerlegging en naleving te garanderen van Richtlijn 2001/55/EG inzake maatregelen voor ontheemden in humanitaire noodsituaties en de massale instroom van onvoorziene emigranten. Daarnaast zou het debat met name moeten beogen om op een niveau dat de richtlijn overstijgt, een solidariteitsbeleid op te zetten om die solidariteitsclausule ten uitvoer te leggen die opnieuw geformuleerd was in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en die in situaties als deze moet worden toegepast.
We moeten er namelijk van doordrongen te zijn dat Italië, noch Spanje, noch Griekenland noch enig ander land van de mediterrane landen aan de buitengrens van Europa op eigen kracht het hoofd kan bieden aan deze problemen.
Verder ben ik onder de indruk van het feit dat er nog niet een keer is opgeroepen of gevraagd om artikel 5 van die richtlijn in werking te stellen om die solidariteitsclausule ten uitvoer te leggen overeenkomstig het Verdrag. Het is duidelijk dat we deze gelegenheid moeten aangrijpen om een waardige en solidaire reactie te geven op een aangelegenheid die, zoals de huidige mediterrane kwestie, duidelijk een Europese aangelegenheid is.
Cecilia Wikström
namens de ALDE-Fractie. - (SV) Mevrouw de Voorzitter, we horen tegenwoordig velen hun ongerustheid uitspreken over migratie. Kort samengevat, men is bang voor massa-immigratie na de grote gebeurtenissen van de laatste tijd in Noord-Afrika. Zeker zullen deze gebeurtenissen worden gevolgd door migratiestromen. Die zijn al op gang gekomen en dat zal ongetwijfeld doorgaan. Het is onvermijdelijk dat mensen op de vlucht slaan voor instabiliteit en geweld, vooral in het Libië van vandaag. Maar tot nu toe verlopen deze migratiestromen meer horizontaal dan verticaal en ze raken dus primair Tunesië en Egypte. Maar er zijn ook duizenden mensen gearriveerd op het Italiaanse eilandje Lampedusa en dat stelt de solidariteit tussen onze lidstaten zwaar op de proef. Treurig genoeg zijn de landen van de EU tot nu niet voor deze solidariteitstest geslaagd en ze lijken niet voor elkaar klaar te willen staan in moeilijke tijden.
De Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa in het Europees Parlement is van mening dat het belangrijkste wat we nu kunnen doen de implementatie van de asielrichtlijn is. Het antwoord op iets langere termijn is het uitwerken van een gemeenschappelijk Europees asielbeleid dat die naam waard is. Dat biedt onder meer de mogelijkheid om het overbrengen van asielzoekers volgens Dublin II tijdelijk te staken als een lidstaat om wat voor reden dan ook uitzonderlijk overbelast is. Maar solidariteit leidt ook tot verantwoordelijkheid. Elke lidstaat moet nu de richtlijn ter harmonisatie van de bescherming van mensen op de vlucht respecteren en toepassen en voor 2012 een duurzaam Europees asielstelsel realiseren. We hebben ons ertoe verplicht dat te implementeren en dat moeten we ook doen, en wel in een sfeer van solidariteit en volledige eerbiediging van de internationale verbintenissen op het gebied van de gezamenlijke veiligheid en stabiliteit voor iedereen.
Jean Lambert
Mevrouw de Voorzitter, ik ben heel blij dat de commissaris ons eraan heeft herinnerd dat het overgrote deel van de beweging in Noord-Afrika in die regio zelf heeft plaatsgevonden. De UNHCR schat dat ruim 400 000 mensen Libië al verlaten hebben. Dat is iets wat enkele Parlementsleden na het debat over de richtlijn betreffende de procedures dat ik net heb aangehoord, zouden moeten onthouden: de meerderheid van de mensen verplaatst zich binnen Noord-Afrika.
We zijn zeer verheugd over de steun voor de UNHCR en andere instanties bij de hulp aan de ontheemden. Er is echter met recht grote bezorgdheid geuit over de druk op Malta en Lampedusa. Die is aanzienlijk, maar niet te vergelijken met de druk op Tunesië en Egypte. Er is ook toenemende zorg over de situatie van minderjarigen, die zonder begeleiding arriveren of bij aankomst van hun begeleiders worden gescheiden. De vrees bestaat dat ze niet naar behoren worden ondersteund of geïdentificeerd. We hopen dat de Commissie hun situatie bekijkt, net zoals de situatie van de personen die op dit moment extra kwetsbaar worden geacht.
We zijn eveneens verheugd over de bereidheid om gebruikmaking van de richtlijn tijdelijke bescherming te overwegen. Zou de commissaris alstublieft willen aangeven welke criteria zij bij de besluitvorming over het al dan niet doen van een aanbeveling gaat hanteren?
Rui Tavares
namens de GUE/NGL-Fractie. - (PT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, op Lampedusa zijn de vluchtelingen onder erbarmelijke omstandigheden opgevangen. Zij kregen niet te eten en sanitaire voorzieningen ontbraken; het waren met andere woorden mensonwaardige omstandigheden. Op dit moment is het detentiecentrum gesloten en non-gouvernementele organisaties, journalisten en zelfs parlementsleden hebben er geen toegang toe. De Italiaanse Vluchtelingenraad vraagt voor deze vluchtelingen vergunningen voor tijdelijke bescherming op basis van Richtlijn 2001/55/EG, en u hebt met de toepassing van die regeling ingestemd, commissaris. Ik dank u voor uw optreden, want u hebt de desbetreffende bepaling op een brede en alomvattende wijze toegepast. Met een aantal zaken zijn we het eens, terwijl we over andere zaken van mening verschillen. Er is echter ook een naam voor wat deze alomvattende aanpak blokkeert: de schijnheiligheid van de lidstaten.
Commissaris, u hebt gesproken over het afsluiten van de medebeslissingsprocedure voor hervestiging. Als rapporteur kan ik u zeggen dat het Parlement bereid is alle ideeën die de Raad in dat verband aandraagt, te bekijken. Wij verkeren nu echter al anderhalf jaar in afwachting van een voorstel en hebben nog geen enkel idee hoe die maatregel eruit gaat zien. Hier is de hypocriete houding van de lidstaten in het geding, die jarenlang hebben toegestaan dat de heer Khadafi vluchtelingen en immigranten onder het tapijt veegde terwijl ze hem wapens verkochten. Daarom is ook dat hele verhaal over het huidige tekort aan middelen ontzettend hypocriet. Alleen al in 2009 hebben lidstaten van de Europese Unie 343 miljoen euro verdiend met de verkoop van wapens aan de heer Khadafi, terwijl het bedrag dat de lidstaten in eerste instantie ter beschikking hebben gesteld voor de opvang van vluchtelingen als gevolg van de Arabische revoluties slechts 3 miljoen euro was. Dat is dus honderd keer minder en dat verschil spreekt volgens mij boekdelen.
Mara Bizzotto
namens de EFD-Fractie. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, Lampedusa heeft een invasie meegemaakt van enkele tienduizenden Noord-Afrikanen die het eiland nooit van zijn leven had kunnen opvangen. Al wekenlang is Italië het doelwit van honderden boten vol illegalen. Als we niet gezamenlijk reageren, als de EU niet reageert, zal die migratiegolf van personen die op de vlucht zijn, doorgaan.
De illegalen die de afgelopen maanden zijn aangekomen moeten naar huis worden teruggestuurd, want een alternatieve oplossing is er niet. Behoudens enkele verbale solidariteitsbetuigingen heeft Europa Italië alleen laten staan bij het aanpakken van deze Bijbelse exodus van onvoorziene omvang.
Waar is Europa nu? Tot op heden heeft Europa zich schuldbewust verborgen gehouden. Mijn landgenoten pikken dat schandalige gedrag niet langer. Europa heeft Italië alleen laten staan bij het aanpakken van deze noodsituatie zonder weerga. Europa moet daarentegen Italië niet alleen helpen bij het repatriëren van de illegalen maar ook de inspanningen van de Italiaanse regering steunen om te voorkomen dat duizenden personen blijven vertrekken, met name vanuit Tunesië.
Een heel andere zaak zijn de Libische vluchtelingen. In dat geval dient Europa Italië ter zijde te staan bij het identificeren van de vluchtelingen en de logistieke operaties. Bovendien moet Europa zich er vooral voor inzetten dat de vluchtelingen in alle lidstaten worden ondergebracht. Het opvangen van mensen die een oorlogssituatie ontvluchten mag niet alleen een last zijn van Italië. Nu moet dat holle gepraat maar eens ophouden en dient de Europese Unie haar aanwezigheid te laten zien. We kunnen het niet dulden dat Italië volloopt met illegalen, terwijl Frankrijk ze met schandalige methoden terugstuurt. Illegalen moeten naar huis worden teruggestuurd, terwijl alle lidstaten zich nu meteen dienen in te zetten voor het opvangen van de Libische vluchtelingen.
Philip Claeys
Wat wij nu meemaken in Lampedusa werd al in 1973 beschreven en voorspeld door de Franse schrijver Jean Raspail in zijn profetische roman Le camp des saints. Alleen is het zo dat de realiteit de fictie overtreft.
Europa moet het heft in eigen handen nemen in plaats van alles zo maar te ondergaan. Het is absurd om eerst kritiekloos de regimeverandering in Tunesië en Egypte te bejubelen om dan daarna onmiddellijk massaal vluchtelingen, of beter gezegd zogenaamde vluchtelingen, uit die landen op te nemen. Iedereen weet dat zo goed als niemand op die boten die in Lampedusa aanmeren, in aanmerking komt om erkend te worden als politiek vluchteling. Maar nu worden die mensen toegelaten op het Europees grondgebied en zullen zij met de steun van allerlei gesubsidieerde groepen, mensenhandelaars en dure advocaten procedures opstarten en zolang mogelijk rekken en desgevallend verdwijnen in de illegaliteit, wanneer zij niet erkend worden.
In de praktijk van vandaag beschermt Frontex de Europese buitengrenzen niet, maar handelt het als een soort onthaalcomité. Die boten zouden moeten worden geëscorteerd naar de plaatsen waar zij vandaan komen en echte vluchtelingen zouden zoveel mogelijk in hun eigen regio opgevangen moeten worden in plaats van in Europa. Het is overigens van fundamenteel belang dat een aantal internationale verdragen aangepast worden aan de noden van deze tijd.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
(ES) Mevrouw de Voorzitter, ik vraag het woord en wil dit debat gebruiken om over één essentieel begrip te praten; de noodsituatie. Zij kunnen het alleen niet aan.
Zoals iedereen weet, is de oorzaak van het probleem gelegen in de onstabiele situatie in Tunesië en Egypte en de oorlog in Libië. De duur van die situatie is echter onbeperkt en zal helaas zorgwekkend lang zijn. Daarom moeten we nu beslissen hoe we ons gemeenschappelijk beleid kunnen inzetten om die noodtoestand te beheersen, want alléén kunnen ze het niet aan.
Naar mijn oordeel, mevrouw de Voorzitter, commissaris, moet solidariteit met de slachtoffers en solidariteit met de opvanglanden en regio's onze prioriteit zijn.
We hebben instrumenten die we niet adequaat gebruiken. Zo hebben we vier fondsen. Mevrouw Mamlström heeft ons duidelijk en in rap tempo verteld over bedragen die mij belachelijk voorkomen. Zij had het over 30 miljoen euro, over 25 miljoen euro op verzoek, enzovoorts. Onze vier fondsen, het Vluchtelingenfonds, het Terugkeerfonds, het Buitengrenzenfonds en het Integratiefonds bevatten in totaal echter zo'n 3 miljard euro in het bestek van de financiële vooruitzichten.
Mevrouw Malmström, ik denk dat die fondsen gebruikt zouden moeten worden voor noodsituaties, want wij moeten de mogelijkheid hebben ze te gebruiken en te veranderen. Onze beperkingen ten aanzien van samenwerking en solidariteit worden gesymboliseerd door de zwakte die het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie aan de dag heeft gelegd met de operatie Hermes. De komst van toenemende aantallen mensen die op de vlucht zijn voor oorlog en wanhoop, geeft aan hoe gering dat vermogen is. Alléén kunnen ze het niet aan.
Wie kunnen het wel aan? De Europese Unie heeft de benodigde solidariteit om in real time tegemoet te komen aan de vereisten van deze noodsituatie.
Ana Gomes
(PT) Mevrouw de Voorzitter, het verslag-Provera had niet op een beter tijdstip kunnen komen. Tunesië en Egypte, die beide zwaar economisch weer doormaken, hebben hun deuren al opengezet voor meer dan 400 000 vluchtelingen uit Libië. De Europese regeringen doen alsof hun neus bloedt en negeren de meer dan 20 000 mensen die onder mensonwaardige omstandigheden op Lampedusa opeengehoopt zijn. De opstanden in Noord-Afrika maken het nog urgenter dat de lidstaten van de Europese Unie voldoen aan hun humanitaire plicht vluchtelingen op te vangen en een andere invulling te geven aan het immigratiebeleid dat gebaseerd moet zijn op solidariteit en andere fundamentele waarden en principes van de Europese Unie. Het beleid van gesloten deuren en gedwongen terugkeer dat enkele lidstaten gedurende de afgelopen jaren ten opzichte van de mediterrane buren hebben gevoerd, heeft misschien een aantal migranten belet Europa te bereiken door striktere controles in de havens van Noord-Afrika, patrouilles in de Middellandse Zee en zelfs gewelddadige methodes als elektroshocks. De kosten van dat beleid waren echter schandalig hoog: de rechten van de migranten en vluchtelingen waren er het slachtoffer van, daar zij gedwongen werden teruggestuurd naar regimes als dat van Khadafi.
De huidige noodsituatie vereist de invoering van een gemeenschappelijk asielstelsel met gedeelde verantwoordelijkheden, een regeling voor tijdelijke bescherming en een veel breder aanbod voor hervestiging. We hebben een nieuwe strategie nodig voor migratie, waarbij rekening wordt gehouden met de oorzaken van migratie, zoals armoede, discriminatie, conflicten en politieke onderdrukking. Zonder een dergelijk beleid zullen mensensmokkelaars altijd alternatieve routes weten te vinden. Daarom moet de bevordering van mensenrechten, democratie en duurzame ontwikkeling de echte strategische prioriteit worden in het buitenlands beleid van de Europese Unie en in de ontwikkelingsprogramma's voor het Middellandse-Zeegebied en andere regio's.
Sonia Alfano
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, deze noodsituatie is een serieuze les voor het Europese asiel- en immigratiebeleid. Ook deze keer komt weer duidelijk naar voren dat de EU geen wettelijk en operationeel kader heeft om buitengewone maar niet onvoorziene gebeurtenissen als de ontwikkelingen van de afgelopen maanden in Noord-Afrika het hoofd te bieden.
Lampedusa, Italië en Zuid-Italië betalen de rekening voor deze fouten, maar vooral de vluchtelingen betalen het gelag daar zij onder onmenselijke omstandigheden worden opgevangen. In weerwil van artikel 80 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het beginsel van billijke verdeling van de solidariteit, handelt elke lidstaat uit eigenbelang. De houding van Frankrijk bij de grens met Italië is in de huidige Europese context gewoonweg onaanvaardbaar. Met het oog daarop verzoek ik de Commissie de mogelijkheid na te gaan de Franse regering om nadere uitleg te vragen.
Jaren achtereen heeft de EU overeenkomsten afgesloten met derde landen die door dictatoriale regimes worden geregeerd. Op basis van die akkoorden werden bepaalde activiteiten van die regimes gefinancierd en gingen handelsbelangen voor op democratische eisen. Europa heeft gezwegen terwijl Libië verrassingsaanvallen uitvoerde. Is Europa ook van plan te zwijgen nu er in die tentenkampen onhoudbare toestanden heersen?
We zijn het er nu allemaal over eens dat er met Khadafi geen enkel pact mag worden gesloten. Een paar maanden geleden heb ik echter geen enkel bezwaar gehoord tegen het door Italië en Libië afgesloten verdrag, dat juist geleid heeft tot de onmenselijke aanpak van het immigratieprobleem. Berlusconi heeft vandaag geprobeerd met Tunesië dezelfde methode te gebruiken door geld aan te bieden. Maar misschien heeft de nieuwe Tunesische regering haar les geleerd.
Of we het nu leuk vinden of niet, het is de verantwoordelijkheid van de EU en van de 27 lidstaten in te grijpen op grond van de primaire plicht internationale solidariteit en bescherming van de mensenrechten te garanderen. Daarom hoop ik dat de Commissie zo snel mogelijk de noodprocedure opstart die voorzien is in Richtlijn 2001/55/EG betreffende tijdelijke bescherming en dat de Raad dat voorstel snel goedkeurt. Als er verder mee getalmd wordt heeft het immers geen zin meer.
Bovendien vraag ik dat er een parlementaire delegatie, dus geen delegatie van de fracties, naar Lampedusa wordt gestuurd om de humanitaire omstandigheden waarin de immigranten zich bevinden en de toepassing van het principe van non-refoulement te controleren.
Malika Benarab-Attou
(FR) Mevrouw de Voorzitter, dit is een beladen verslag en ik heb kritiek op de titel ervan. Het gebruik van de term 'migratiestromen' zet de toon: het wekt de indruk dat migranten goederen of indringers zijn.
Het zijn historische tijden voor de volkeren in het zuiden van het Middellandse-Zeegebied en ons, maar de angst voor massale immigratie weerhoudt de Unie en de lidstaten ervan om een nieuwe ontwikkeling in gang te zetten.
De recente democratische bewegingen in het Zuiden hebben ons geconfronteerd met onze eigen tegenstrijdigheden. Ze hebben wederom de inconsistentie en het gebrek aan visie van ons achterhaalde en uit de toon vallende samenwerkingsbeleid ten opzichte van de werkelijkheid aan het licht gebracht. Het is hoog tijd dat de Europese Unie met een migratiebeleid komt dat in overeenstemming is met onze waarden en waarmee erkend wordt dat we in een wereld leven waarin mensen mobiel zijn, waarin mensen zich verplaatsen.
Blijven spreken van migratiestromen is absurd en in tegenspraak met onze humanistische waarden. Als wij, Europeanen, een speler van formaat willen zijn in de wereld, dan moeten we onze benadering aanpassen en werken aan de totstandkoming van een op solidariteit gebaseerde unie voor het Middellandse-Zeegebied, wat niet mogelijk is zonder herziening van het mobiliteitsbeleid, dat vandaag de dag het migratiebeleid wordt genoemd. We moeten voldoen aan de verwachtingen van de volkeren in het Zuiden.
De angst voor immigratie mag niet meer bepalend zijn voor ons beleid. De versterking van de grenscontroles mag niet meer de eerste motivatie zijn bij de totstandkoming van samenwerkingsovereenkomsten, zoals wel het geval was met Libië.
We moeten de voorwaarden opnieuw bezien die noodzakelijk zijn voor de ondertekening van overeenkomsten op het gebied van het verkeer van personen wat betreft overnameovereenkomsten, zodat we de mensenrechten eerbiedigen. Wij handelen nog vanuit een op veiligheid gebaseerde benadering van mobiliteit, wat in tegenspraak is met onze waarden en vereisten met betrekking tot de bescherming van burgers. Het schandalige standpunt van de heer Berlusconi en de heer Guéant moet met kracht worden veroordeeld.
Commissaris, wat voor beleid is er nodig om een echte unie voor het Middellandse-Zeegebied tot stand te brengen, waarin we solidariteit tonen met de volkeren in het Zuiden, die zich momenteel door ons geminacht voelen?
Marie-Christine Vergiat
(FR) Mevrouw de Voorzitter, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links stemt niet voor dit verslag. Er staan echt wel een paar positieve punten in, maar die worden voortdurend tegengesproken door de praktijken van een aantal lidstaten, waaronder mijn eigen land.
In dit verslag wordt voorbij gegaan aan het feit dat de migratie zich vooral Zuid-Zuid beweegt. Als dit niet erkend wordt, kunnen de spanningen alleen maar verergeren en een aantal van deze landen nog verder de armoede in drijven.
Zeker, de Europese Unie kan niet de ellende van de hele wereld op haar schouders nemen, maar het gevaar bestaat ook niet dat dit nodig zou zijn; de cijfers laten het zien, ondanks de ophef die sommige mensen maken. Nogmaals, de Europese Unie kan niet de ellende van de hele wereld op haar schouders nemen, maar zij moet wel haar steentje bijdragen in verhouding tot haar rijkdom, haar behoeften en de schade die zij heeft aangericht en die nog steeds veroorzaakt wordt door enkele Europese bedrijven, die de rijkdommen van deze landen plunderen. Dit verslag ligt in de lijn van deze in zichzelf gekeerde vesting Europa, maar gaat in tegen haar eigen, met name demografische belangen.
Nee, De Europese Unie heeft niets geleerd van de revoluties die gaande zijn in de Arabische wereld. Zij geeft geen blijk van solidariteit. De Tunesiërs hebben in een paar dagen tijd meer dan 100 000 Libische vluchtelingen opgenomen onder uitstekende omstandigheden. Nee, commissaris, de discussies in Europa staan niet in verhouding tot de problemen die in de wereld spelen. Zij voeden slechts het antivreemdelingenbeleid van bepaalde lidstaten, en dat betreur ik.
Mario Borghezio
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zou op de allereerste plaats commissaris Malmström willen bedanken voor de aandacht die ze week in week uit besteedt aan deze historische noodsituatie. Het woord historisch is hier echt op zijn plaats.
We hebben hier in deze plenaire vergaderzaal, maar ook daar buiten, standpunten gehoord waarmee getracht wordt de gebeurtenissen waaraan onze regering, ons land en ons volk het hoofd hebben moeten bieden, te relativeren en te minimaliseren. Het ging en het gaat nog steeds om een buitengewone noodsituatie die ook van humanitaire aard is. Ik geloof dat onze regering en vooral ons volk tegenover de internationale publieke opinie een uitstekend figuur hebben geslagen. Ook de bewoners van Lampedusa hebben zich uitstekend gedragen door de immigranten op te vangen en uit eigen zak het nodige bij te dragen aan het lenigen van hun noden. Op een gegeven moment hebben de eilandbewoners echter laten weten dat zij het niet meer aankonden. In deze vergaderzaal wordt er elke dag weer gesproken over mensenrechten maar daarnaast bestaan er ook rechten van volkeren. Daaronder valt het recht op het behoud van de eigen identiteit en de eigen activiteiten, evenals het recht geen invasie te hoeven ondergaan.
Er is ook sprake van migratie van illegalen en misdadigers die ontsnapt zijn uit de gevangenis. De landen die deze migranten moeten opvangen maken zich daar terecht zorgen over. En ik herhaal, als dan immigratie de vorm van een invasie aanneemt, kunnen wij dat probleem niet negeren.
Wij staan natuurlijk onvoorwaardelijk aan de zijde van ons volk. De Europese Unie dient zich daarvan bewust te zijn, commissaris. Naast mensenrechten moet er ook rekening gehouden worden met onze rechten, de rechten van de autochtone bewoners. Om die reden staan wij volledig achter de inspanningen die de Italiaanse regering op dit moment in Tunesië levert. In vergelijking met de bescheiden bedragen die de commissaris heeft genoemd biedt de Italiaanse regering Tunesië veel meer aan. Er wordt veel werk verzet en wij vertrouwen erop dat er tastbare resultaten zullen worden geboekt.
We moeten echter wel de daad bij het woord voegen maar in dat opzicht doet Frontex niet wat nodig zou zijn om deze schandalige mensenhandel te beëindigen. Die handel vormt een schandvlek voor de Middellandse Zee, waarvoor de Europese Unie medeverantwoordelijk is. Er moet dus een einde komen aan deze mensenhandel en ik ben voor een Marshallplan voor deze landen.
Andreas Mölzer
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Malmström, het is algemeen bekend dat mensen uit overbevolkte en onderontwikkelden landen hun leven riskeren, omdat de EU met haar pseudohumanitaire ideeën niet duidelijk heeft gemaakt dat er voor migranten andere regels gelden dan voor vluchtelingen.
Volgens het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen, zijn vluchtelingen, zoals wij allen weten, mensen die zich uit gegronde vrees voor vervolging wegens hun ras, godsdienst of politieke overtuiging buiten het land bevinden waarvan zij de nationaliteit bezitten. Deze definitie is echter niet van toepassing op het overgrote merendeel van de mensen die dagelijks in stromen naar Europa komen. Zij willen los van de situatie in hun eigen land gewoon ergens naartoe in de Europese Unie - in hun ogen het land van melk en honing - om daar hun geluk te beproeven en doorgaans enkel om in onze sociale stelsels te worden opgenomen. Dat mag vanuit hun standpunt wellicht logisch zijn, maar als leden van het Europees Parlement moeten wij de belangen van de Europese burgers dienen. Dat betekent met zekerheid niet dat wij permanent miljoenen economische vluchtelingen moeten ondersteunen, die zonder geschikte opleiding en kwalificaties voor onze arbeidsmarkt eenvoudigweg onbruikbaar zijn.
Het zou bovendien bijzonder oneerlijk zijn ten opzichte van landen als Tunesië en Libië, die zich nu pas van dictatoriale regimes bevrijden en de weg naar de democratie hebben ingeslagen en die alle kracht nodig hebben om hun eigen land weer op te bouwen. Deze mensen moeten hun eigen land ontwikkelen.
Tunesië is sinds het einde van het Ben Ali-regime een vrij land. Deze situatie moet hier in de EU eveneens in overweging worden genomen bij de discussie over de vraag hoe de massale toestroom van mensen uit Noord-Afrika het hoofd kan worden geboden. Alle economische vluchtelingen moeten mijns inziens derhalve al worden teruggestuurd alvorens zij Europa bereiken. Zij moeten niet eens de mogelijkheid krijgen om op Lampedusa aan te komen en het EU-agentschap Frontex moet van ons passende bevoegdheden krijgen om dit te bewerkstelligen.
Salvatore Iacolino
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, we hebben geluisterd naar een reeks bemoedigende maatregelen en initiatieven, die overigens de richting ingaan van de verzoeken die onze delegatieleider de vorige week bij de ontmoeting met Commissievoorzitter Barroso namens de Italiaanse delegatie naar voren heeft gebracht. Wij hebben toen om meer solidariteit en middelen gevraagd en om concretere en efficiëntere maatregelen voor Lampedusa, Malta en alle andere lidstaten die zijn blootgesteld aan een buitengewone migratiedruk waaraan alleen met Europees bestuur het hoofd kan worden geboden.
Uw bemoedigende uitspraken sporen natuurlijk met onze mening inzake de toepassing van artikel 5 van Richtlijn 2001/55/EG. Wij vertrouwen erop dat ook de Raad binnen een zeer redelijke termijn hierover een standpunt kan bepalen. Een coherenter nabuurschapsbeleid dat resultaatgericht is en de grensregio's centraal stelt, is noodzakelijk. Die regio's moeten geld kunnen uitgeven om ervoor te zorgen dat de kansen op een baan en ontplooiing voor hun jongeren in die regio's zelf realiteit kunnen worden. Ook moet er een beter en adequater operationeel plan voor Frontex komen, dat met zijn gemeenschappelijke patrouilles in deze buitengewone fase overigens zijn nut al heeft getoond. Wij zijn van mening dat in de rubriek voor immigratiekredieten ruimte bestaat voor het nemen van maatregelen in verband met het buitengewone karakter van de huidige omstandigheden, die we onderhand allemaal heel goed kennen.
Commissaris Malmström, we hebben het niet gehad over compenserende maatregelen. Commissaris Hahn is afwezig, maar zijn aanwezigheid zou misschien nuttig geweest zijn. Een herziening van de structuurfondsen lijkt me nodig. Er moet beleid komen dat rekening houdt met de buitengewone omstandigheden en de negatieve effecten voor de visserij en het toerisme op Sicilië. Ik denk dat Lampedusa en de regio Sicilië vanwege die verminderde aantrekkingskracht op enigerlei wijze gecompenseerd moeten worden.
Er zijn 150 000 Egyptenaren teruggekeerd naar Libië maar daarmee is dit migratieprobleem nog niet ten einde. Daarom dienen we door middel van een krachtig en vastberaden Europees beleid zeer concrete maatregelen te nemen. Wij vertrouwen erop dat u en voorzitter Barroso een strategie kunnen ontwikkelen op basis van een alomvattend migratieplan. We kunnen niet langer wachten en we vertrouwen erop dat Europa voor het eind van deze maand een migratieplan heeft opgesteld in het belang van die langverwachte solidariteit die we eindelijk in de praktijk willen zien gebracht.
John Attard-Montalto
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats hoor ik enkele - maar niet alle - collega's die aan dit debat deelnemen, over migratie praten als iets wat niet reeds plaatsvindt maar nog gaat plaatsvinden.
Terwijl wij hier in dit Parlement spreken, vindt er echter een menselijke tragedie plaats. In veel gevallen bespreken we of we het al dan niet met elkaar eens zijn, maar over één ding moeten we het eens zijn en dat is dat deze tragedie, die zich voor onze deur afspeelt - een paar honderd kilometer van de zuidgrens van de Europese Unie vandaan - nu plaatsvindt en alleen maar groter wordt. Toch blijven wij debatteren, terwijl we nota bene een instrument hebben - Richtlijn 2001/55/EG van de Raad - dat na een aanbeveling van de Commissie door de Raad in werking kan worden gesteld.
Hoe meten we achteraf of de toestroom hoog, niet hoog of hoog genoeg is? De Europese Unie moet beslissen of zij wil ageren of reageren. We reageren op kwesties die reeds zijn voorgevallen. Laten we niet achter de feiten aanlopen, maar vandaag handelen.
Sarah Ludford
(EN) Mevrouw de Voorzitter, efficiënte beheersing, samenhang, solidariteit, verantwoordelijkheid: dat zouden de fundamenten van een gemeenschappelijk immigratiebeleid van de EU zijn. Als je dat tegenover de feitelijke staat van de dienst van de EU van de afgelopen tien jaar afzet, dan verdient zij ongeveer een drie op een schaal van tien punten. Dat is niet de schuld van de Commissie, die een hele stroom beleid en wetsvoorstellen heeft geproduceerd, maar vooral van de lidstaten. Het wordt tijd om die reactieve, chaotische instelling te laten varen en een proactieve, goed georganiseerde houding aan te nemen. Misschien kunnen we iets leren van een land zoals Canada en met name van zijn beleid inzake legale migratie.
Mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, is tegen het idee van een gemeenschappelijk beleid. Dat is spijtig, maar als zo veel mensen op plekken als Lampedusa bij navraag zeggen dat ze snel noordwaarts willen trekken en dan met name naar het Verenigd Koninkrijk, dan helpt dat niet echt om mijn land, dat met veel immigratie te maken heeft gehad, over te halen om de grenscontroles op te heffen.
Ik geloof in solidariteit. Ik vind dat de richtlijn tijdelijke bescherming nu moet worden uitgevoerd. Maar alle lidstaten - zowel in het Noorden als in het Zuiden - moeten samen de verantwoordelijkheid dragen voor een goede implementatie van de EU-wetgeving inzake de opvang van migranten en de afhandeling van claims op financiële en andere hulp, alsmede inzake integratie en de handhaving van arbeidswetten. Solidariteit en verantwoordelijkheid moeten tweerichtingsverkeer zijn.
Hélène Flautre
(FR) Mevrouw de Voorzitter, volgens mij kunnen we niet blij zijn met de revolutie in Tunesië en tegelijkertijd verlangen dat dit land het grensbewakingsbeleid hanteert zoals in de tijd van de dictatuur van Ben Ali. Ik vind dat we moeten stoppen met het onder druk zetten van de Tunesische regering, die heeft wel iets anders aan haar hoofd: haar eigen vluchtelingen - zoals eerder al gezegd is - en het sturen van haar democratische overgangsproces.
Deze situatie is uitzonderlijk en nieuw en dat zou het voor ons misschien mogelijk moeten maken om met aangepaste oplossingen te komen waaruit tegelijkertijd solidariteit blijkt. Barones Ludford heeft gelijk, dat is waar het ons het meest aan ontbreekt in de Europese Unie. Ik vind dat de Europese Commissie, en het Parlement, allereerst een moratorium moeten afkondigen op de terugzending van Tunesiërs, want dat is echt ongepast en misplaatst. Verder zouden we ook de Tunesiërs die al in Frankrijk en Italië zijn aangekomen bij wijze van uitzondering moeten toestaan om daar te verblijven, moet aan de mensen die bescherming zoeken toegang verleend worden tot het Europese grondgebied en moeten wij afzien van maatregelen of overeenkomsten die deze bescherming kunnen belemmeren, moeten de bepalingen - zoals als gezegd is - van de richtlijn uit 2001 worden toegepast voor iedereen die daarbij gebaat is, en moeten, in het kader van de hervestiging, alle vluchtelingen opgevangen worden die zich op de grens tussen Tunesië en Libië bevinden.
Tot slot denk ik dat we niet moeten vergeten dat we met deze uiterst democratische toekomstige landen samenwerkingsverbanden moeten aanknopen, zodat Tunesiërs hier legaal kunnen komen werken, opleidingen kunnen volgen en zich vrij kunnen bewegen, om goede mobiliteitskanalen tot stand te brengen tussen de beide oevers van de Middellandse Zee.
(Applaus)
Willy Meyer
(ES) Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat Lampedusa symbool is geworden van het onmenselijke immigratiebeleid van de Europese Unie. Dat is niet alleen een probleem van nu: het is een structureel probleem.
Ik herinner me 14 februari 2009, in de vorige zittingsperiode. Ik ging naar Lampedusa met een delegatie van mijn parlementaire fractie. We reisden af naar de hel, het was werkelijk de hel! Dat migratiebeleid was niet gebaseerd op de erkenning van het feit dat emigratie een recht is en niet een misdrijf, en het deed niets voor het waarborgen van het heilige beginsel van het recht om asiel aan te vragen.
In Lampedusa werd er in 2009 niets gedaan om de mensen te identificeren of om hun verzoek om asiel in behandeling te nemen totdat de mensen deden wat ze moesten doen: in opstand komen, een oproer organiseren, want ze leefden daar als beesten.
Tussen 2009 en 2011 is er niets veranderd. Nu ja, er is wel iets veranderd, en dat is dat Berlusconi een overeenkomst heeft gesloten met Khadafi ondanks het feit dat Khadafi het internationale recht niet naleefde en de UNHCR het land uitzette, terwijl hij wist dat er 9 000 vluchtelingen waren in Libië; datzelfde Libië dat nu gebombardeerd wordt na een humanitaire oproep.
Het is deze schijnheiligheid die moet worden veranderd. Dat is wat grondig moet veranderen in de Europese Unie.
Gerard Batten
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de Raad keurt met zijn besluit de resolutie van de VN-Veiligheidsraad goed. Ik citeer: "Het nemen van alle benodigde maatregelen om de burgers en door burgers bewoonde gebieden in Libië die met een aanval worden bedreigd, te beschermen en tegelijkertijd het uitsluiten van een buitenlandse bezettingsmacht in elke vorm op welk deel van het Libische grondgebied dan ook.”
Die ene zin bevat twee totaal tegengestelde ideeën. Hoe bescherm je burgers tegen een aanval zonder daartoe een stuk grondgebied te bezetten? Hoe kunnen landen met een lange, illustere militaire geschiedenis, zoals Groot-Brittannië en Frankrijk, dergelijk onzinbeleid goedkeuren? Het antwoord daarop is simpel: dat zijn ze vanwege het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie als gevolg van het Verdrag van Lissabon verplicht. Ze hebben hun buitenlands beleid niet meer in eigen hand.
De Raad zegt in zijn besluit verder dat de verantwoordelijkheid van het militair beleid van de Unie bij de hoge vertegenwoordiger voor het buitenlands en veiligheidsbeleid ligt. Dus barones Catherine Ashton mag haar eerste oorlog voeren en haar naam bij het rijtje grootheden uit de militaire geschiedenis, zoals Rommel, Montgomery en Eisenhower, voegen. Ik wens haar veel sterkte, maar de kans is groter dat dit idiote beleid leidt tot een ramp voor alle betrokkenen.
De prioriteiten van het Westen en de Europese landen in het bijzonder zouden moeten bestaan in het op alle mogelijke diplomatieke manieren aanmoedigen van gematigde regimes in Noord-Afrika en het beschermen van onze eigen grenzen tegen verdere massale migratiestromen. Dat is wellicht niet het politiek correcte antwoord, maar als zij daar zelf over zouden mogen beslissen, zou dat wel het realistische antwoord van verstandige landen zijn.
Daniël van der Stoep
Voorzitter, afgelopen vrijdag zijn honderden zogenaamde asielzoekers uit het voormalige Barbarije uitgebroken uit opvangkampen op het Italiaanse vasteland. Deze immigranten waren daarheen overgebracht van het overvolle Lampedusa. Voorzitter, dit is de keiharde werkelijkheid: duizenden kansloze immigranten uit Barbarije maken misbruik van de instabiliteit in hun regio om een beter leven te zoeken in het rijke Europa.
Immigranten die op tv werden geïnterviewd, gaven keurig aan naar welke steden zij het liefst wilden gaan - Amsterdam, Rome, het maakte hen niet zoveel uit - of nog erger, klaagden over het gebrek aan sigaretten en drank geleverd door de Italiaanse autoriteiten. Voorzitter, je zou bijna vergeten dat mensen bewust kiezen voor illegaliteit en het doelbewust misbruik maken van sociale voorzieningen in Europa. Deze zogenaamde asielzoekers, die ik liever profiteurs zou willen noemen, moeten worden opgevangen in de regio. De opvang is de verantwoordelijkheid van de Afrikaanse Unie, de Arabische Liga of de verschrikkelijke Organisatie van de Islamitische Conferentie.
De Europese Unie is niet verantwoordelijk voor deze gelukszoekers. En als zij dan tóch komen, laten wij de asielprocedures van de zogenaamde vluchtelingen enorm versnellen en hen zo snel mogelijk terugsturen naar landen in en om Barbarije. Laat die landen verantwoordelijkheid nemen, niet wij en niet nu.
(De spreker stemt ermee in een "blauwe kaart"vraag te beantwoorden (artikel 149, lid 8, van het Reglement)
Silvia Costa
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik vraag het lid dat net het woord heeft gevoerd of hij het echt gepast acht termen als 'profiteurs' en 'gelukzoekers' te gebruiken voor mensen die wegvluchten uit gebieden als Noord-Afrika, waar zeer grote politieke problemen bestaan die hier door alle fracties zijn benadrukt.
Ik vind dit een zeer kwalijke bewering en ik vraag de Voorzitter er nota van te nemen en te laten weten of het toelaatbaar is dat in een dergelijk delicaat debat waarin het leed van mensen wordt besproken, gesteld wordt dat die mensen eigenlijk geen recht op eten hebben. Het betrokken lid had het namelijk over personen die "zelfs om eten vragen en een stelletje profiteurs zijn”.
Ik vind het zeer ernstig dat die beweringen tijdens deze vergadering zijn gedaan. Ik hoop dat de Europese burgers deze zeer harde woorden kunnen nalezen. Met die uitspraken geeft het betrokken lid zichzelf een brevet van absoluut politiek onvermogen.
Daniël van der Stoep
Het klopt, ik gebruik harde woorden, maar die woorden zijn heel erg duidelijk. Wij krijgen nu in de Europese Unie te maken met een enorme instroom van vluchtelingen en de meerderheid aan de linkerkant zegt dan dat het zielige mensen zijn die allemaal hun land ontvluchten. Prima, maar waarom moeten zij allemaal naar Europa komen? Volgens mij is het moeilijker om in een boot naar Europa te gaan dan naar Marokko of naar Saoedi-Arabië te gaan. Natuurlijk komen zij hierheen, omdat hier de sociale voorzieningen zijn en zij hier geld krijgen van de overheid. En u allen laat dit allemaal toe!
Wij moeten hier hard tegen optreden en wij moeten ervoor zorgen dat wij als leden van het Europees Parlement opkomen voor de burgers van de Europese Unie. Als u op deze manier door blijft denken, dan kunnen wij wel naar beneden gaan. Dan gaan wij onder de Sahara kijken. Uiteindelijk komt iedereen hierheen. Dat is niet te betalen. Dat is uw wereld, dat is niet mijn wereld. Ik wens u daar veel succes mee, maar het is niet wat de burgers willen en zeker niet in Nederland.
Simon Busuttil
(EN) Mevrouw de Voorzitter, een paar dagen geleden hebben de EU-leiders aangekondigd dat ze klaar staan om concrete solidariteit met die lidstaten te betuigen die onder de grootste migratiedruk staan. Het moment daarvoor is nu aangebroken, want de massale verplaatsing heeft nu de Europese Unie bereikt. We roepen de Europese Raad nu op om zich aan zijn belofte te houden. Concrete solidariteit zou moeten inhouden dat alle lidstaten verantwoordelijkheid dragen voor de ontheemden die vanuit Libië naar Europa vluchten.
We hebben daar al een instrument voor; we hoeven het alleen maar in te zetten. Het is het solidariteitsmechanisme waarin Richtlijn 2001/55/EG voorziet en dat twee dingen doet. Ten eerste biedt het tijdelijke bescherming aan alle ontheemde personen die de EU bereiken. Ten tweede legt het de verantwoordelijkheid voor hun opvang bij alle lidstaten en niet alleen bij het land waarin ze toevallig aankomen. Het mechanisme wordt in werking gesteld door een besluit van de Raad waarin de Raad de massale toestroom vaststelt. Dat besluit moet echter volgen op een voorstel van de Commissie - van u, mevrouw de commissaris.
Het lijdt geen twijfel dat er een massale uittocht uit Libië plaatsvindt. Ruim 400 000 mensen zijn vanuit Libië naar voornamelijk Tunesië en Egypte, maar nu ook naar EU-landen, gevlucht. Afgelopen week zijn er ruim 800 mensen, hoofdzakelijk uit Somalië en Eritrea, binnen 24 uur op Malta aangekomen. Verhoudingsgewijs kun je dat vergelijken met 120 000 nieuwkomers in Frankrijk op één dag. Dat kun je toch wel een massale toestroom noemen. We moeten dus niet naar de absolute maar naar de relatieve cijfers en hun relatieve gevolgen voor het land van aankomst kijken.
Ik verzoek u dringend, mevrouw de commissaris, om politiek leiderschap te tonen en dit voorstel in te dienen. Ik verzoek ook de Raad om zich aan zijn belofte te houden en concrete solidariteit te tonen.
Claude Moraes
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de Raad weigert al sinds 1999 om een asielbeleid en een daadwerkelijke, formele lastenverdeling te ontwikkelen. Ik spreek ook namens David Sassoli en mijn Italiaanse collega's als ik zeg dat wat we nu in Italië zien een noodsituatie is waarvoor de wetgeving geen werkelijke oplossing biedt. Er had inmiddels een oplossing gevonden moeten zijn. Ontvangstprocedures en kwalificaties, die de kern vormen van het asielpakket dat we vandaag bespreken, hadden allang ingevoerd moeten zijn. Dan hadden we nu een concept voor hervestiging en lastenverdeling gehad, maar dat hebben we niet.
Daarom zeg ik namens mijn fractie dat we in deze noodsituatie hulp moeten bieden. We verzoeken in het bijzonder de Raad - maar ook u, commissaris - om politiek leiderschap te tonen en Richtlijn 2001/55/EG van de Raad toe te passen. Daardoor ontstaat een hervestigingssituatie die de last in elk geval enigszins verlicht.
Zoals enkelen reeds hebben opmerkt, is dat niet het enige wat we moeten doen. We mogen evenmin onze plichten met betrekking tot asiel en het internationale recht verzaken. Die plichten zijn nu op veel kwetsbare, lijdende mensen van toepassing. De oorzaken van de aanzwengelende factoren voor het aanvragen van asiel zijn diepgeworteld en ernstig - het zijn armoede en instabiliteit. Maar momenteel kampen we met een situatie die de landen in het Zuiden treft en moeten we Richtlijn 2001/55/EG van de Raad uitvoeren.
Cornelia Ernst
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik wil drie punten aankaarten. Ten eerste moeten wij duidelijk maken dat wij vluchtelingen uit Noord-Afrika, met name uit Tunesië, daadwerkelijk hulp kunnen bieden en dat wij dat ook willen. Om die reden juich ik het ook toe dat de Commissie Richtlijn 2001/55/EG wil activeren om tijdelijk bescherming te bieden, en tegelijkertijd roep ik alle lidstaten op om hier daadwerkelijk gebruik van te maken, niet alleen Italië, maar ook Frankrijk en Duitsland - met name de landen die inderdaad in staat zijn om investeringen te doen.
Ten tweede verwachten wij een duidelijke verklaring van de Commissie dat overeenkomsten met dictators als Ben Ali en Khadafi betreffende de preventie van migratie - zo zou ik ze willen omschrijven - niet geldig zijn. Echte partnerschappen met derde landen, zoals mevrouw Malmström opmerkte, zijn toch niet vergelijkbaar met het idee van Italië om de bereidheid tot het terugnemen van vluchtelingen met 150 miljoen euro te kopen. In plaats van solidariteit te tonen ten aanzien van het weren van vluchtelingen, zouden we praktische solidariteit met Noord-Afrikaanse landen als Tunesië moeten laten zien, waar 150 000 mensen zijn gevlucht.
Ten derde moeten wij begrijpen hoe instabiel de basis is waarop de EU-instrumenten voor het weren van vluchtelingen zijn gestoeld. Frontex en Dublin II - daar moeten we nog eens over nadenken. Wij hebben een liberale asiel- en migratiewetgeving in Europa nodig, evenals een ander ontwikkelingsbeleid dat daadwerkelijk duurzaam is.
Constance Le Grip
(FR) Mevrouw de Voorzitter, in deze fase van ons debat kan ik niet anders dan een aantal van de dingen die al gezegd zijn, te herhalen of te benadrukken. In navolging van mijn collega's wil ik er echter bij zeggen dat de problemen waar we nu mee te maken hebben, waar de hele Europese Unie nu mee te maken heeft, niet door een lidstaat alleen kunnen worden opgelost.
Geen enkele lidstaat zou helemaal alleen het hoofd behoeven te bieden aan de uitdagingen waarmee hij zich geconfronteerd ziet en waarmee, naar mijn idee, de hele Europese Unie zich geconfronteerd ziet. Ik doe dus echt een beroep op het vermogen van de Europese Unie om zich te organiseren en om gezamenlijk en op solidaire wijze actie te ondernemen. Ik denk dat het nu de hoogste tijd is om de basis te leggen voor een goed Europees asiel- en immigratiebeleid.
Ruim een jaar geleden is er een Europees asiel- en immigratiepact aangenomen. Ik denk dat het nu tijd is om dit pact op zeer concrete wijze toe te passen.
We hebben allemaal gehoord wat de commissaris heeft gezegd; we hebben een aantal van de aanbevelingen gehoord die zij deed. Ik wil daarop terugkomen en een aantal van haar voorstellen met klem steunen. Ja, we moeten koste wat het kost de middelen van Frontex versterken. We moeten zijn menselijke, materiële en financiële middelen versterken. We moeten ervoor zorgen dat Frontex de operatie Hermes en de operatie Poseidon beter kan ondersteunen.
Ja, we hebben extra financiële middelen nodig voor de lidstaten die zich in de eerste plaats geconfronteerd zien met, ik zou zeggen, de toegenomen migratiestromen van nu. Daarmee zal onze solidariteit financieel tot uiting komen.
Ja, er moeten nauwere samenwerkingsverbanden worden aangeknoopt met de staten in het zuiden van het Middellandse-Zeegebied; we moeten ze natuurlijk begeleiden en helpen, en daartoe instrumenten vinden. De commissaris noemde - ik geloof dat ze naar Tunesië is gegaan om erover te spreken - de mobiliteitspartnerschappen. Ja, we moeten deze instrumenten versterken op een verantwoordelijke manier, op een solidaire manier, maar ook op een echt concrete manier.
David-Maria Sassoli
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, u zult wel begrepen hebben, commissaris, dat u in deze vergaderzaal op veel solidariteit kunt rekenen. Solidariteit volstaat echter niet. Voor het verwezenlijken van een krachtig Europees immigratiebeleid zullen we samen moeten doen wat anderen niet kunnen, namelijk de consensus van de regeringen zien te bereiken.
Neem uw voorstellen mee naar de Raad en leg ze daar op tafel. Wij zullen u steunen en u zult onderhand wel begrepen hebben dat, behoudens een enkel xenofoob geluid, u op veel respect en solidariteit kunt rekenen in dit Parlement. Morgen zal het Parlement die solidariteit bekrachtigen en 'nee' zeggen tegen refoulement en 'ja' tegen het toepassen van Richtlijn 2001/55/EG en van artikel 25 van die richtlijn.
Wij zullen morgen in het Parlement ons steentje bijdragen, maar ook de anderen dienen hun bijdrage te leveren. De regeringen dienen veel minder egoïstisch te zijn en wij dienen de solidariteit te bevorderen die nodig is om een Europees beleid te kunnen uitvoeren. Uw werkzaamheden staan natuurlijk centraal bij deze inspanningen want zonder de regeringen zal Europa zwakker zijn.
Carlos Coelho
(PT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris Malmström, dames en heren, iedereen heeft al gezegd dat we qua omvang en complexiteit geconfronteerd worden met groeiende migratiestromen. Naast de chronische conflicten in Afghanistan, Somalië en de Democratische Republiek Congo is er nu sprake van een alarmerende toename van nieuwe situaties, zoals in Egypte, Tunesië en Libië. Dat heeft geleid tot een dramatische verslechtering van de toestand.
De lidstaten die om geografische redenen het zwaarst worden getroffen door deze migratiedruk, hebben ook hun reactiecapaciteit aanzienlijk zien teruglopen. De chaotische situatie op Lampedusa, waar verschillende sprekers al naar verwezen hebben, is een voorbeeld van een situatie waarin het aantal vluchtelingen het inwoneraantal overtreft. Daarom is het urgent de lidstaten die het hardst zijn getroffen, de nodige bijstand te verlenen door financiële en technische middelen en menskracht ter beschikking te stellen. Op die manier kan er gezorgd worden voor een doeltreffend antwoord op de massale migratiestromen en hebben we de garantie dat we op humane wijze kunnen reageren op de migratiedruk waar we mee te kampen hebben.
Ik sluit me dan ook aan bij het verzoek van mijn collega's om het solidariteitsmechanisme van de Europese Unie met onmiddellijke ingang te activeren. Het is eveneens belangrijk de bestaande infrastructuur en instanties als Frontex en het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken volledig te gebruiken en, waarschijnlijk ook, de operatie Hermes opnieuw te evalueren en aan te passen. Ik ben het ook eens met het standpunt van de heer Tavares over de hervestiging van vluchtelingen. Het is belangrijk dat de Raad die bij dit debat afwezig is, niet langer weigert maatregelen te nemen onder het mom van juridische voorwendsels en zijn capaciteit toont om het dossier over de hervestiging van vluchtelingen met succes af te ronden. Tot slot, commissaris, geloof ik dat er behoefte bestaat aan meer solidariteit tussen de lidstaten van de Unie, betere coördinatie van de inspanningen en het delen van verantwoordelijkheden en lasten.
Rosario Crocetta
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het is triest te moeten vaststellen dat het Westen soms zeer solidair kan zijn als het erom gaat bombardementen uit te voeren, bedrijven naar derdewereldlanden te sturen en olie te halen, terwijl die solidariteit slechts moeizaam tot stand komt als er steun moet worden verleend en een immigratiebeleid gevoerd. Ook het debat van vanavond gaat hierover.
Vorige week maandag ben ik op Lampedusa geweest. Ik heb daar 4 à 5 000 mensen opeengehoopt gezien die onder de blote hemel sliepen en aan regen en zon waren blootgesteld, hun behoeften op dezelfde plek moesten doen waar ze aten en geen droge kleren kregen voor de natte die ze tijdens de overtocht aanhadden (er is gezegd dat de migranten merkkleding droegen maar dat was dan wel vervalste merkkleding). Onder hen waren ook 4 500 minderjarigen, kinderen van 12-13 jaar, die daar verbleven onder dezelfde onbehaaglijke omstandigheden die ook door de inwoners van Lampedusa werden gedeeld.
Tunesië heeft op dit moment 150 000 migranten uit Libië opgevangen en toont daarmee solidair te zijn. Het is een arm land dat blijk geeft van solidariteit, terwijl het rijke Europa er niet in slaagt 5 000 migranten op te vangen. Europa dient echter solidariteit te tonen jegens deze prachtige jongeren die vanuit Sidi Bouzid de 'jasmijnrevolutie' hebben gestart die nu Noord-Afrika en de wereld verandert.
Alfredo Pallone
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, uw verklaring strookt met wat wij wilden horen. Ik wil dit debat echter niet ideologiseren, wat echter soms zowel door links als rechts wordt gedaan. Als we het hebben over een humanitaire noodsituatie is dat volgens mij een uiterst ernstige zaak.
Ik stel mezelf en ook mijn collega's de volgende vraag: "Kunnen we van een humanitaire noodsituatie spreken en het daar dan bij laten of moeten we soms twee kwesties aan de orde stellen: ten eerste de noodsituatie en wat er nu direct moet gebeuren en ten tweede de strategie?”
Het probleem van Afrika en het Midden-Oosten is ook een probleem van Europa en we moeten ons dan ook de vraag stellen of ontwikkeling zonder democratie mogelijk is. Laten we niet vergeten dat de opstanden in deze landen in het Midden-Oosten en het Middellandse-Zeegebied niet ideologisch geïnspireerd waren maar gingen om brood en overleven en het streven naar democratie.
In die context kunnen we niet om een aantal vragen heen. Het is prima, commissaris, het probleem van Richtlijn 2001/55/EG en de taken van Frontex aan te pakken, maar Europa moet zich afvragen wat het met betrekking tot het Middellandse-Zeegebied en heel Afrika wil doen.
Vele collega's hebben het gehad over Libië en andere landen. Mijn gedachten gaan uit naar Darfoer en enkele andere situaties waar dagelijks sprake is van genocide in Afrika. Ik wil toch één afwijkende noot laten horen: het is niet waar dat Europa zich schuldig heeft gemaakt aan plunderingen. Weliswaar dragen ook een aantal Europese landen een deel van de verantwoordelijkheid, maar in Afrika beïnvloeden een aantal vormen van kapitalisme elkaar die niet zoals ons model gebaseerd zijn op de sociale markteconomie maar op de staatseconomie en het staatskapitalisme. Het beste voorbeeld is natuurlijk China, dat staatsschulden opkoopt en hele volkeren uitbuit. Wij slagen er niet in presidenten af te zetten die zich schuldig maken aan crimineel gedrag. Zelfs de VN kunnen dit niet.
Ik vind dat we de ideologische discussies achter ons moeten laten en ons op dit acute probleem moeten concentreren. Dat betekent dat we nu al deze mensen moeten opvangen. Vervolgens kunnen we er echter niet omheen de strategie van Europa ten opzichte van heel Afrika te bespreken.
Sylvie Guillaume
(FR) Mevrouw de Voorzitter, we zijn aan het einde van de toespraken gekomen en ik zal me op twee punten richten in de vorm van vragen. Allereerst is de humanitaire chaos die zich afspeelt in het Middellandse-Zeegebied het logische gevolg van de tekortkomingen, of eigenlijk de afwezigheid van een gemeenschappelijk emigratiebeleid binnen de Europese Unie. En genoegen nemen met het tegenhouden van de migratiestromen naar Europa is een illusie die er vandaag toe geleid heeft dat de derde landen en de lidstaten in het Zuiden van Europa de gevolgen alleen onder ogen moeten zien. Het Italiaanse antwoord in de vorm van collectieve uitzettingen is niet aanvaardbaar, evenmin als het Franse standpunt met betrekking tot het sluiten van de grenzen; het lost niets op en de echte uitdagingen worden alleen maar uit de weg gegaan.
Mijn eerste vraag luidt als volgt: mogen wij rekenen op een drastische ingreep en daarmee de uitwerking van een evenwichtig Europees migratiebeleid?
Mijn tweede vraag gaat ook over de Europese solidariteit; ik zie die niet als een slogan, maar als een urgente en absolute noodzaak. Ook ik wil erop aandringen dat de Raad zo spoedig mogelijk actie onderneemt en het solidariteitsmechanisme in gang zet dat wordt voorzien in de richtlijn betreffende de tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom, maar ook dat de lidstaten gehoor geven aan de oproep van de UNHCR voor de toepassing van het noodmechanisme voor hervestiging.
Mijn tweede vraag is dus: mogen wij rekenen op concrete actie tijdens de bijeenkomst van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken op 11 en 12 april aanstaande?
Cristian Dan Preda
(RO) Mevrouw de Voorzitter, het debat van vandaag over het verslag-Provera is naar mijn mening welkom vanuit het perspectief van de recente gebeurtenissen in het Middellandse-Zeegebied en Noord-Afrika. Ik wil allereerst onderstrepen dat er een Europese aanpak nodig is van de migratiestromen vanwege de revolutiegolf in de Arabische wereld, in de geest van solidariteit die artikel 80 van het Verdrag van Lissabon ons oplegt.
Daarnaast wil ik collega Provera gelukwensen met zijn verslag dat de nadruk legt op de behoefte om op samenhangende wijze rekening te houden met de diepere oorzaken van de instabiliteit, die ten grondslag ligt aan de migratiestromen. De actualiteit is vol van gebeurtenissen die ons laten zien hoe urgent het is om maatregelen te nemen. Na het postelectorale conflict in Ivoorkust hebben bijvoorbeeld honderdduizenden Ivorianen hun toevlucht gezocht in de buurlanden, alleen al 94 000 van hen in Liberia, een land dat op zijn beurt door instabiliteit wordt bedreigd.
Om uit deze spiraal van instabiliteit en migratie te raken moeten we denk ik allereerst de nadruk leggen op preventie. Ik denk hier in de eerste plaats aan conflictpreventie. We moeten daarnaast de democratie en de mensenrechten bevorderen, en ook een duurzame verbetering van de economische situatie.
Bovendien moeten we mijns inziens beter gebruik maken van de tot onze beschikking staande instrumenten in het kader van een wereldwijde aanpak van migratie, om synergieën tussen migratie en ontwikkeling aan te moedigen. Het probleem van migratie moet een systematisch onderdeel vormen van de dialoog met de partners van Europa. Ook moeten de inspanningen ter ondersteuning van ontwikkelingsprojecten in de transit- en oorsprongslanden worden geïntensiveerd, waardoor de levensomstandigheden en de verwerkingscapaciteit van migratiestromen worden verbeterd.
Carlo Casini
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de toestand in Noord-Afrika is in alle opzichten onzeker. We weten niet wat op korte termijn de uitkomst zal zijn van de burgeroorlog in Libië en of het nieuwe politieke bestel van de Maghreb-landen en Egypte democratisch georiënteerd zal zijn of dat de voorwaarden voor democratische ontwikkeling en goede banden met Europa juist verder zullen verslechteren.
Wat betreft de onophoudelijke stroom vluchtelingen die de Afrikaanse kusten verlaat richting Europese kusten, en in het bijzonder de kust van Lampedusa, is het moeilijk, ook vanaf deze plek, onderscheid te maken tussen degenen die op de vlucht zijn voor geweld en uit vrees de dood te vinden, degenen die, bijvoorbeeld, ontsnapt zijn uit de gevangenis en degenen die op zoek zijn naar een toekomst die voor hen betere dingen in het verschiet heeft dan het hongerbestaan dat ze in hun eigen land leiden.
Toch zijn er een aantal zekerheden. Op de eerste plaats dient de menselijke waardigheid van iedereen te worden gerespecteerd. Op de tweede plaats heeft Europa tot taak opvang te bieden aan alle vluchtelingen. Op de derde plaats zijn de grenzen van de lidstaten van de Europese Unie Europese grenzen. Op de vierde plaats bestaat er een plicht tot solidariteit tussen alle Europese staten die deel uitmaken van de Europese Unie. Die plicht is door het Verdrag van Lissabon bevestigd, versterkt en juridisch bindend geworden. Dat geldt ook voor het immigratiebeleid en het beheer van de migratiestromen in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Op de vijfde plaats zijn er al instrumenten gecreëerd om het hoofd te bieden aan noodsituaties als deze, zoals Richtlijn 2001/55/EG, Frontex en het Europese Ondersteuningsbureau voor asielzaken. Dit is een van die situaties waarin zal moeten blijken of Europa een realiteit is of niet.
Commissaris, ik heb uw bijdrage ten zeerste op prijs gesteld maar ik meen dat we de daad bij het woord moeten voegen. Ik ken u goed en weet dat u die stap zult zetten. Hopelijk zal uw voorstel worden gesteund. Belangrijk is vast te stellen dat woorden niet volstaan maar dat er daden nodig zijn om Europa tot realiteit te maken. Deze gelegenheid moeten we aangrijpen om Europa verder op te bouwen.
Georgios Papanikolaou
(EL) Mevrouw de Voorzitter, wij bevinden ons op een keerpunt. Ik zeg dit omdat wij moeten bedenken hoe wij in de toekomst verder zullen gaan, na de crisis waarmee wij nu worden geconfronteerd. De voorgaande jaren zijn wij erin geslaagd om de migratiestromen uit Noord-Afrika naar Zuid-Europa, naar Italië, Spanje, Portugal, Malta en Griekenland te beperken door bilaterale overeenkomsten die deze landen hebben gesloten met de betreffende landen in Noord-Afrika, en wij hebben inderdaad belangrijke resultaten geboekt. Daarom is er nu ook meer druk op Griekenland via Turkije, aangezien Europa en Griekenland niet in staat waren dergelijke overeenkomsten met Turkije ten uitvoer te brengen, hoewel deze bilaterale overeenkomsten bestonden.
Ik vraag me nu het volgende af: wat moet er, nu er al deze commotie is, verder gebeuren met deze overeenkomsten, mevrouw de commissaris? Kunnen wij - en moeten wij - deze reeds bestaande of andere toekomstige overeenkomsten koppelen aan de financiering die wij zullen verstrekken? Het maatregelenpakket dat u heeft aangekondigd is heel goed en wij moeten deze landen helpen. Het is onze plicht om alle medemensen te helpen; dit moet echter gekoppeld worden aan de verplichting van de bewuste landen om al degenen die naar Lampedusa zijn gekomen terug te nemen evenals allen die in de toekomst naar andere Europese landen zullen komen, want hoe meer de druk toeneemt, des te meer zullen deze mensen ook naar andere landen gaan.
En terwijl wij hierover debatteren en ook aan Richtlijn 2001/55/EG refereren, moeten wij misschien heroverwegen waar wij het een jaar geleden over hadden; enkele collega's noemden de spraakmakende herverdeling, waar wij zo lang op wachten. Wij wachten er nog steeds op om de repatriëring en hervestiging van vluchtelingen uit te voeren. Zeg ons alstublieft wat wij nog meer moeten doen. Maar misschien moeten wij meteen met de binnenlandse hervestiging van vluchtelingen beginnen zodat wij verlichting kunnen brengen voor de landen die met een werkelijk probleem geconfronteerd worden.
En ten slotte - want ik heb niet meer tijd - moeten wij de fragmentarische aanpak van de lidstaten beperken. Sommige landen, zoals Duitsland en Frankrijk, schorten selectief de terugkeer naar Griekenland volgens Dublin II op. Het is mogelijk dat zich hetzelfde probleem vroeg of laat met Italië voordoet. De Griekse regering komt weer met een fragmentarische oplossing en kondigt een hek langs de Evros aan, maar wij hebben geen allesomvattende oplossing voor dit probleem. Dit punt is zo cruciaal, mevrouw de commissaris, dat wij daadwerkelijke solidariteit en een allesomvattende strategie nodig hebben.
Jacek Protasiewicz
(PL) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, oorspronkelijk was het debat heel wat beperkter gepland, enkel rond het verslag van de heer Provera. De Conferentie van voorzitters heeft echter besloten om het uit te breiden, en nu discuteren we, met reden trouwens, over de huidige reacties op de instroom van mensen, die hoofdzakelijk vluchtelingen zijn. We mogen immers niet spreken van illegale immigranten, want het zijn vluchtelingen - uit Syrië, en in het bijzonder uit Noord-Afrika, dat momenteel in de greep is van revolutionaire beroering. Ons debat is nu ook geconcentreerd op een alomvattende beoordeling van het bestaande asielbeleid en immigratiebeleid van de Europese Unie.
Als schaduwrapporteur voor het verslag van de heer Provera namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) wil ik echter op dit document terugkomen. Ik wil wijzen op twee aspecten die ermee verband houden en die mijns inziens van cruciaal belang zijn. Ten eerste wil ik mijn tevredenheid uitdrukken dat er in het verslag sprake is van de noodzaak van grotere synergie tussen twee belangrijke pijlers van het Europese beleid, namelijk de ontwikkelingspijler en de veiligheidspijler. De les die we vandaag uit de Noord-Afrikaanse revolutie trekken, zegt ons dat hulp die enkel via officiële kanalen wordt verleend en door de staatsinstellingen van dictatoriale regeringen wordt verdeeld, de sociale problemen niet oplost van de mensen die in de landen wonen waar ons hulpbeleid wordt uitgevoerd. De Europese steun moet echt de gewone mensen helpen om sociale problemen op te lossen, in plaats van de rekeningen van de dictators en machthebbers te spekken.
Een voorwaarde voor het toekennen voor ontwikkelingshulp aan deze landen moeten hervormingen zijn, niet alleen op economisch vlak, maar ook op het vlak van democratie en mensenrechten. Vandaag zien we dat jonge mensen uit deze delen van de wereld, waarin we geïnteresseerd zijn en die door ons ontwikkelingsbeleid worden gesteund, niet enkel brood willen, maar ook vrijheid en democratie.
Ten tweede wordt het, gelet op de demografische uitdagingen waarmee Europa te kampen heeft, duidelijk dat de Europese Unie zonder een coherent en echt rationeel migratiebeleid niet in staat zal zijn de problemen op te lossen die nu al aan de horizon van de arbeidsmarkt verschijnen. Enkel een doordacht en coherent migratiebeleid, waarover andere Parlementsleden het al hadden en dat bijvoorbeeld in Canada of Nieuw-Zeeland wordt toegepast, kan vermijden dat de minst opgeleide en meest behoeftige migranten die een plaatsje op deze wereld zoeken, Europa binnenstromen.
Giovanni La Via
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de situatie in het Middellandse-Zeebekken en de huidige en te verwachten migratiestromen vereisen een andere strategie voor de middellange en de lange termijn dan de strategie die commissaris Malmström heeft aangekondigd.
Ik geloof dat er in de Afrikaanse landen die aan de Middellandse Zee liggen bestaansvoorwaarden moeten worden gecreëerd die gestoeld zijn op democratie en ontwikkeling, zodat de migratieverschijnselen die we nu meemaken in de toekomst voorkomen kunnen worden. Daarom moet er volgens mij op korte termijn een plan - dat sommigen al een Marshallplan hebben genoemd - worden gemaakt om een ontwikkelingsproces in de Noord-Afrikaanse landen te stimuleren en tot uitvoering te brengen. Alleen op die manier kunnen we de huidige migratiegolf afremmen en een dergelijke toestroom in de toekomst voorkomen.
Bovendien zou ik willen opmerken dat er voor de betrokken gebieden compenserende maatregelen moeten worden genomen. Alle sprekers hebben het over Lampedusa gehad, maar ik zou u willen vragen eens te bedenken wat de huidige migratiegolf betekent voor een eiland dat leeft van toerisme en visserij. Al sinds maanden komen er bij de bedrijven in de toerismesector geen reserveringen meer binnen maar slechts annuleringen. Europa moet zijn steun tonen met gepaste compenserende maatregelen.
Barbara Matera
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik vertegenwoordig Zuid-Italië en ben een trotse aanhangster van de Europese eenheidsgedachte en overtuigd van de noodzaak dat de lidstaten moeten bijdragen aan het opbouwen van een solide en duurzame Unie.
Wij zijn er niet op voorbereid het hoofd te moeten bieden aan een noodsituatie die zich afspeelt op slechts 70 mijl van onze kust. Dat is een weerspiegeling van de zwakte van ons systeem van 27 lidstaten en wijst op de noodzaak meer gevoel voor verantwoordelijkheid en solidariteit te ontwikkelen. Als we uitgaan van een logica van ieder voor zich, lopen we het risico Europa te verzwakken en het integratieproces dat we de afgelopen decennia zo moeizaam hebben opgebouwd, achteruit te zien gaan.
Elke uithoek van ons Europa is Europa en ook Lampedusa is Europa. Dat geldt voor alle gebieden en beleidsterreinen. Het is absurd dat slechts twee landen deze noodtoestand het hoofd moeten bieden. Wij hebben ervoor gekozen ons te verenigen om sterker te zijn en zoals in elk goed huwelijk geldt die band in voor- en tegenspoed.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik dank u voor uw verklaring. Als u het hebt over solidariteit tussen de lidstaten kunt u rekenen op onze volledige steun. Dezelfde steun kunt u verwachten voor het voornemen van de Commissie de lidstaten nog eens nadrukkelijk te vragen hun verantwoordelijkheid te nemen jegens asielzoekers. Alles wat tot op heden heeft ontbroken, is door u vandaag toegezegd. Daarvoor dank ik u.
Met de stemming van morgen willen wij uw optreden en uw verklaring van vandaag kracht bijzetten. Wij willen u een volledig mandaat verstrekken, zodat wat tot nu toe ontbroken heeft, vanaf vandaag realiteit wordt.
Helaas gedragen niet alle Europese regeringen zich op deze wijze. Sommige regeringen beschouwen de zeegrenzen van Italië als Italiaanse en niet als Europese grenzen en verklaren duidelijk en luidkeels dat zij de verantwoordelijkheid die nu alleen gedragen wordt door Italië en Zuid-Italië, niet willen delen.
We zijn het dus volledig met uw verklaring eens in de overtuiging dat een krachtig optreden van de Commissie jegens de Raad ervoor zal zorgen dat de solidariteit van de lidstaten met Italië reëel en concreet zal zijn en dat de verantwoordelijkheid voor deze noodsituatie door alle 27 lidstaten zal worden gedragen.
Raffaele Baldassarre
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik heb uw bijdrage en de door u aangekondigde maatregelen zeer op prijs gesteld. Ik wil niet treden in het juridische conflict over de regelgeving met betrekking tot de tijdelijke bescherming van migranten en de toepassing van artikel 80 van het Verdrag.
Terwijl wij hier debatteren blijven gammele boten op de Middellandse Zee richting Italiaanse kust varen. De passagiers betalen die overtocht vaak met hun leven. Hoewel de afgelopen dagen vele migranten naar elders zijn overgebracht, is er op Lampedusa nog steeds sprake van een noodsituatie en in de tentenkampen van Manduria van een aanhoudende massale toestroom.
Italië blijft zijn plicht doen door radeloze mensen op te vangen, terwijl in andere landen politiebureaus premies ontvangen op grond van het aantal verwijderde migranten. Onze regering is nu voor overleg in Tunis in een poging een halt toe te roepen aan deze stroom migranten, maar wij als Italië kunnen het niet langer alleen af. De Europese Unie dient politiek op te treden en steun te verlenen door werk te maken van een nieuw nabuurschapsbeleid en een efficiëntere strategie voor immigratie. Het uitgangspunt moet de vaststelling zijn dat het systeem van Dublin heeft gefaald en dat Lampedusa niet alleen een Italiaanse maar ook een Europese grens is.
Mario Pirillo
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, als gekozen vertegenwoordiger van Zuid-Italië sluit ik me aan bij alle voorgaande sprekers die om een adequaat optreden hebben gevraagd om het hoofd te bieden aan de ernstige situatie waar de inwoners van Lampedusa en de daar verblijvende migranten zich in bevinden.
De hygiënische en sanitaire omstandigheden op het eiland voldoen aan geen enkele fatsoenlijke minimumeis meer. Ik doe een beroep op het verantwoordelijkheidsgevoel van de Italiaanse regering om alle initiatieven die ze kan nemen te benutten en van de Commissie om ervoor te zorgen dat de voorziene maatregelen in de EU-richtlijn tijdelijke bescherming van immigranten operationeel worden.
Bij de komende vergadering van de Raad van ministers van Binnenlandse Zaken op 11 april dienen er maatregelen genomen te worden om te voorkomen dat de immigranten noch de inwoners van Lampedusa nog langer in dergelijke uitzichtloze omstandigheden blijven verkeren. We moeten serieus na gaan denken over het Europese nabuurschapsbeleid dat gericht moet zijn op initiatieven ter ondersteuning van democratische verandering, met name in de landen op de zuidelijke oever van de Middellandse Zee. Tot slot feliciteer ik de heer Provera met zijn verslag.
Ilda Figueiredo
(PT) Mevrouw de Voorzitter, we weten dat om immigratieproblemen op te lossen er steun verleend moet worden aan de ontwikkeling van de landen van herkomst van de immigranten. Die steun moet zonder buitenlandse inmenging worden verleend in de vorm van concrete solidariteitsacties, waarmee de eerbiediging van de mensenrechten en het bewaren van de vrede in Tunesië, Egypte, Libië of welk land dan ook worden bevorderd. Dat gebeurt nu echter niet en het trieste voorbeeld daarvan is de situatie op Lampedusa. Het is urgent serieuze solidariteitsmaatregelen te nemen die een eind maken aan deze tragedie. Ik wil hier speciaal de aandacht vestigen, commissaris, op de situatie van vrouwelijke immigranten. Zij moeten een gegarandeerd recht hebben op een eigen paspoort en verblijfsvergunning. Dat is ook belangrijk om mensenhandel en met name vrouwen- en kinderhandel te kunnen bestrijden. Dergelijke maatregelen dienen gecombineerd te worden met steun voor de hervestiging van vluchtelingen. Tot slot dient de Commissie de terugkeerrichtlijn te herzien, aangezien die richtlijn gericht is tegen immigranten die vluchten voor oorlog, honger en ellende. Zij willen alleen maar gelukkig zijn met hun gezinnen en hebben recht op onze solidariteit.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Mevrouw de Voorzitter, de heer Provera heeft uitstekend werk verricht en ik feliciteer hem. In zijn verslag benadert hij het probleem realistisch en zijn voorstel om de last van de immigratie gemeenschappelijk te dragen is een noodzakelijke oplossing.
Ik stel daarom voor om tot een overeenkomst te komen die het Verdrag van Dublin zal verbeteren en actualiseren. De gebeurtenissen tonen aan dat we het probleem van de immigratie niet zullen oplossen, het zal blijven bestaan. Wij kunnen het niet opheffen, wij moeten het echter beheersen. Griekenland, Italië en Spanje kunnen het niet alleen aan, want deze landen staan onder hoge druk. Sinds 1990 hebben wij nagelaten dit probleem aan te pakken. Wij denken dat het niet bestaat, wij laten de lidstaten aan hun lot over en deze arme mensen worden uitgebuit, evenals de autochtone Europeanen die onder dit probleem te lijden hebben. Wij moeten niet vergeten dat er tegenwoordig in Europa zeven miljoen werklozen zijn, waarvan drie miljoen tussen de 19 en 24 jaar oud zijn.
Corneliu Vadim Tudor
(RO) Mevrouw de Voorzitter, in zijn memoires, getiteld "De geboorte van het stalinisme”, vertelt de voormalige secretaris van Stalin, Boris Bajanov, over een scène in het Kremlin van december 1923. In een discussie met zijn medewerkers zei de Georgische moordenaar iets dat de geschiedenis in zou gaan. Het is niet belangrijk wie in de partij waarop stemt. Het is daarentegen van zeer groot belang wie de stemmen telt. Wij hoeven ons daarom niet te verbazen dat bijvoorbeeld recent in Kazakstan Nursultan Nazarbajev herkozen is met meer dan 95 procent.
Zo is het ook in Roemenië, waar absoluut alle verkiezingen worden vervalst. Deze maskerade, een imitatiedemocratie, wordt geregisseerd door de autochtone maffia onder directe bescherming van de Amerikaanse ambassade in Roemenië. Die bepaalt namelijk wat het beste is voor het Roemeense volk. De Wikileaks-documenten laten zien dat Roemenië helaas een vierderangs kolonie van de CIA is geworden, die Stalin demoniseert maar wel zijn methoden gebruikt. Schande!
Marco Scurria
(IT) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, op dit moment van de discussie is eigenlijk alles gezegd en daar wringt dan misschien ook juist de schoen. Wij blijven maar praten en terwijl wij hier onze betogen houden komen er weer immigranten aan land, sterven er mensen op zee en drommen mensen onder onmenselijke omstandigheden samen op de kusten van Italië en Malta. Die kusten vormen echter niet de grens van Italië en Malta maar van Europa; zij zijn de toegangspoort tot alle 27 lidstaten van onze Europese Unie.
Er is geen tijd meer om te praten. Dat laten onze burgers ons weten maar ook de migranten die op zoek waren naar vrijheid en uiteindelijk opgesloten worden in omheinde kampen. Commissaris, het is tijd om te handelen. Ik vraag u, en wij vragen u allemaal, om morgen meteen na de stemming in het Parlement de Raad te verzoeken Richtlijn 2001/55/EG toe te passen en gezamenlijk een echte strategie uit te werken voor de toekomst van het Middellandse-Zeegebied. Hierbij staat niet alleen Europa's reputatie op het spel maar ook de toekomst van Europa.
Elena Băsescu
(RO) Mevrouw de Voorzitter, dit debat vindt plaats op een kritiek moment voor de toekomst van het Europese nabuurschapsbeleid. In deze context ben ik van mening dat de incidenten waarmee Italië op Lampedusa wordt geconfronteerd aangeven dat het nodig is een gemeenschappelijk migratiebeleid te ontwikkelen, gebaseerd op de volgende punten:
In de eerste plaats moet de EU zich concentreren op de oorzaken van de migratiestromen. Ik doel hierbij op de precaire economische situatie en het instabiele politieke klimaat van de landen van oorsprong. Door het creëren van banen en het verhogen van de investeringen in deze landen zou de Unie de betrokkenheid van de inwoners bij hun eigen gemeenschap doen toenemen.
In de tweede plaats denk ik dat het nodig is om de rechten van migranten te respecteren. Het Agentschap Frontex heeft in het bijzonder de plicht om uitvoering te geven aan het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen en de andere verdragen op dit gebied.
Mairead McGuinness
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het debat van vanavond wordt gekenmerkt door het gebruik van het woord 'solidariteit'. De Parlementsleden behartigen hier maar al te vaak de belangen van hun eigen land. Het zou beter zijn als een grotere groep uit solidariteit de problemen van andere landen besprak.
Ik heb om spreektijd gevraagd omdat ik diep geraakt werd door de aantallen die mijn collega Simon Busuttil noemde. Hij zei dat 800 mensen die op Malta arriveren gelijk staan aan 120 000 nieuwkomers in Frankrijk op één dag. De problemen van Malta en Lampedusa zijn problemen van de Europese Unie.
Ik heb het in het debat over het Verdrag van Lissabon uitgebreid over het idee van de solidariteit gehad. We moeten het concept van de solidariteit in dit Parlement bespreken, omdat ik vrees dat er momenteel in de Europese Unie verdeeld over solidariteit wordt gedacht, niet alleen wat deze moeilijke kwestie aangaat maar ook wat veel andere zaken betreft. Het wordt tijd dat wij daar als Parlement mee in het reine komen en de solidariteit van de Europese Unie weer op de kaart zetten.
Cecilia Malmström
Voorzitter, dit is inderdaad een situatie vol uitdagingen. Natuurlijk ziet Noord-Afrika zich voor een uitdaging geplaatst. De bevolking, met name in Tunesië en Egypte, probeert een nieuw land op te bouwen - een democratisch land waarin fundamentele rechten en de rechtsstaat geëerbiedigd worden. Ze bereiden verkiezingen voor later deze zomer voor. Wij moeten er alles aan doen om hen op deze fantastische weg te steunen.
Zoals u weet, werkt de Commissie aan een herziene nabuurschapsstrategie, die bij de Raad zal worden ingediend. Zij omvat steun voor democratie alsmede voor economische ontwikkeling, groei en werkgelegenheid, en er zal ook een mobiliteitselement in worden opgenomen. Dat is een uitdaging waaraan we steun moeten verlenen.
Ook Libië vormt een uitdaging, want daar leidt het toegenomen geweld tot een zeer onzekere situatie die veel mensen op de vlucht jaagt. Dat is een uitdaging voor het Europees migratiebeleid. We moeten wat dat betreft op de lange termijn veeleer toe naar een totaalaanpak, die in grote lijnen aansluit op het verslag van de heer Provera, dat we in onze overwegingen zullen meenemen.
Op de korte termijn moeten we vanzelfsprekend het asielpakket voltooien. Geloof me, mevrouw Keller, dat proberen we ook. Met behulp van het Europees Parlement en de inspanningen van de verschillende rapporteurs willen we het pakket rond krijgen en de onderhandelingen met het Parlement afsluiten. Ik hoop dat nog altijd voor het eind van het jaar te kunnen doen.
Lampedusa en Malta staan voor een uitdaging. Ik wijs enkele aantijgingen van de hand dat de Commissie of 'Brussel' Italië niet geholpen heeft. We hebben Italië wel degelijk hulp aangeboden. In de resterende periode van de huidige langetermijnbegroting gaat er 171 miljoen euro naar Italië toe. Een deel van dat bedrag is nog niet aan Italië besteed, maar we werken vrijwel dagelijks met de Italiaanse autoriteiten aan de reallocatie van de financiële middelen voor de programma's, zodat ze voor de aanpak van de situatie op Lampedusa kunnen worden benut.
We hebben Italië bovendien hulp aangeboden bij de vergoeding van een deel van de kosten van de interne overplaatsing van migranten. We hebben de Hermes-operatie van Frontex, maar ik wil u eraan herinneren dat Frontex afhankelijk is van de bijdragen van de lidstaten en dat het geld zeer binnenkort op is. We hebben daar een antwoord op en dat is Europol. We zijn met Tunesië in gesprek over een oplossing met betrekking tot een georganiseerde, waardige, vrijwillige terugkeer van die mensen die geen internationale bescherming behoeven. We helpen Tunesië bij de bestrijding van netwerken die zich met mensenhandel bezighouden en we kijken op welke manier we kunnen bijdragen aan verbetering van de grenscontroles in het land. Dat maakt deel uit van een uitgebreider mobiliteitspartnerschap.
De meeste vluchtelingen zitten in Tunesië en Egypte. Zoals ik al zei, hebben ruim 400 000 mensen Libië verlaten. Het merendeel van die mensen is gerepatrieerd. Het zijn voornamelijk Tunesiërs en Egyptenaren, maar verder komen ze uit dertig verschillende landen, hoofdzakelijk in Afrika. Er zitten ook mensen tussen uit Bangladesh, Irak, Afghanistan enzovoorts.
Het merendeel van deze mensen is met Europese hulp gerepatrieerd, waarbij de lidstaten waarlijk solidair met Tunesië en Egypte hebben samengewerkt. Maar er zijn nog een paar mensen over. Ik heb hun vluchtelingenkampen een paar dagen geleden nog bezocht. De Tunesiërs verzetten samen met internationale organisaties zoals de UNHCR indrukwekkend veel werk. Maar ze zitten nog altijd met een paar duizend mensen die daar gestrand zijn. Die mensen kunnen niet terug naar huis. We moeten hen helpen. Ze moeten in Europa hervestigd worden. Ik kan deze Somaliërs toch moeilijk uitleggen dat ze niet naar Europa kunnen komen omdat we geen overeenstemming over uitvoerings- of gedelegeerde handelingen hebben bereikt. Daarom dring ik er bij u en de Raad op aan om op dit vlak alstublieft tot overeenstemming te komen, want we kunnen de doelstelling van het Europees hervestigingsprogramma wel degelijk verwezenlijken en die mensen die nergens naartoe kunnen, helpen.
We zien vluchtelingen nu ook naar Europa toe komen - naar Lampedusa en Malta. Ik besef natuurlijk dat het eiland Malta vanwege zijn omvang onder zware druk staat. Er komen vermoedelijk nog meer mensen naartoe. Een groot deel van hen kan internationale bescherming nodig hebben. Zolang het geweld in Libië aanhoudt, stijgt het risico dat er meer mensen moeten vluchten.
Deze mensen vormen inderdaad een uitdaging voor Europa. Ze hebben waarschijnlijk onderdak nodig. We beschikken over bepaalde fondsen. En over bepaalde instanties. En we beschikken tevens over bepaald beleid waarmee we deze mensen kunnen trachten te helpen. Zoals ik al zei, overwegen we de mogelijkheid om het tijdelijke beschermingsmechanisme te gebruiken. Dat kan in werking worden gesteld wanneer er sprake is van een massale toestroom van mensen die niet kunnen terugkeren. Maar het kan alleen in werking worden gesteld wanneer daarvoor een gekwalificeerde meerderheid in de Raad is. Die meerderheid ontbreekt nog. We houden dit natuurlijk nauwlettend in het oog en zullen het volgende week opnieuw aan de Raad voorleggen. Maar voordat we dat mechanisme in werking stellen, roep ik de lidstaten op - en dat blijf ik doen - om solidair te zijn en niet alleen met mooie woorden te strooien maar ook daden te verrichten.
We moeten oplossingen vinden om Italië en Malta en eventueel ook andere landen die onder druk komen te staan, te helpen. Ik dring daar bij de lidstaten op aan. Er zijn solidariteitsfondsen beschikbaar voor Europese landen die op deze oproep reageren. Dit wordt allemaal volgende week in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken besproken. Ik kom naderhand met alle plezier verslag uitbrengen.
Dank u wel, mevrouw de Voorzitter, voor dit uitermate belangrijke debat.
Mario Mauro
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik wil commissaris Malmström om een verduidelijking vragen. Zij heeft gezegd dat de Raad zal spreken over het activeren van Richtlijn 2011/55/EG. Dat zal dan neem ik aan de volgende week gebeuren, want als ik het goed begrepen ontbreekt vandaag de gekwalificeerde meerderheid.
Cecilia Malmström
lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, misschien was ik niet helemaal duidelijk op dat punt. Alles wat ik aan u heb voorgelegd, inclusief enkele ervaringen uit Egypte en Tunesië, zal volgende week in de Raad worden besproken.
Uiteraard is de situatie in Noord-Afrika het belangrijkste agendapunt. In mijn toespraak verwijs ik naar dit tijdelijke beschermingsmechanisme, maar ik weet niet of er een beslissing zal worden genomen of iets dergelijks. Het is grotendeels aan de voorzitters om te bepalen hoe zij hier toezicht op willen houden, maar we houden momenteel op uurlijkse basis toezicht op deze situatie. Ik wilde alleen zeggen dat er tot op heden geen sprake is van een gekwalificeerde meerderheid om dit beveiligingsmechanisme in werking te stellen.
Fiorello Provera
rapporteur. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, alvorens in te gaan op het verslag wil ik reageren op de opmerkingen van de heren Tavares en Meyer. Ik heb echt respect voor ieders mening maar het komt mij voor dat hun oordeel over Lampedusa en wat daar tot nu toe is gedaan, niet erg genereus is.
Ik wil de collega's laten weten dat in drie nachten 12 000 mensen zijn aangekomen op Lampedusa. Lampedusa is een klein eiland met 6 000 inwoners. In drie nachten zijn daar plotseling 12 000 mensen bijgekomen, waardoor het totaal aantal inwoners op 20 000 kwam. Ik geloof dat elk land enorme moeilijkheden zou hebben om een dergelijk groot aantal mensen, dat in zo'n korte tijd is aangekomen, op te vangen op zo'n klein eiland waar de voorzieningen ontbreken voor het onderbrengen van zo veel migranten. Op dit moment zijn er 1 400 migranten op Lampedusa. Er is al veel gedaan en zodra de omstandigheden op zee het toelieten zijn de migranten overgebracht naar andere opvangcentra, met name in het zuiden van het land.
Nu wil ik het hebben over het verslag. Ik dank de schaduwrapporteurs van de verschillende fracties die, ieder vanuit zijn eigen invalshoek, echt op doeltreffende wijze hebben bijgedragen aan dit verslag. Hun bijdrage was essentieel en transparant en in overeenstemming met de geest die ons allen bezielde bij het starten van de werkzaamheden. Ik dank ook commissaris Malmström voor het enthousiasme dat ze getoond heeft voor het concept lastenverdeling, dat als uitgangspunt zou moeten dienen voor haar werk in de Commissie en dus ook in de Raad. Als ze zich daar even enthousiast inzet als hier, zullen de resultaten, denk ik, niet uitblijven.
Tot slot moet ik zeggen dat het erg moeilijk is een samenvatting te maken. Als er al een samenvatting mogelijk is, dan komt die erop neer dat zolang er enorme verschillen blijven bestaan tussen Noord en Zuid in de wereld op het vlak van ontwikkeling, kwaliteit van de democratische instellingen en eerbiediging van de mensenrechten, elk opvangbeleid ineffectief en onvolledig zal blijken. Daarom dient er werk te worden gemaakt van een omvangrijk beleid voor strategische samenwerking en hulp, waarmee de structurele oorzaken van deze enorme ongelijkheid tussen Noord en Zuid in de wereld kunnen worden aangepakt. Als we die structurele oorzaken kunnen wegnemen, zal de rest vanzelf volgen en zullen we waarschijnlijk in een betere wereld komen te leven.
De Voorzitter
De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt op dinsdag 5 april 2011 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Giovanni Collino
schriftelijk. - (IT) Ik sta zeer kritisch tegenover het immigratiebeleid van de EU. De uiteenlopende belangen van Duitsland, Frankrijk, Spanje en de andere lidstaten - met een tweedeling tussen Noord- en Zuid-Europa - bezorgen Italië grote moeilijkheden. De Italiaanse regering zou er goed aan doen minder te aarzelen en meer te handelen en de immigranten terug te sturen, zolang Europa geen echt gemeenschappelijk immigratiebeleid heeft. De Europese Unie heeft een gemeenschappelijk asielbeleid nodig, zodat de principes van solidariteit en lastenverdeling niet beperkt blijven tot papieren beginselen. Het zouden echter papieren beginselen blijven als Italië de last van de ontwikkelingen die het aanzien van Noord-Afrika en van de hele Middellandse-Zeeregio veranderen, alleen op zijn schouders zou nemen. Italië kan niet langer zorgen voor de opvang van Libiërs, Tunesiërs en Egyptenaren, zolang Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk doorgaan met het terugsturen van elke immigrant uit Noord-Afrika die hun grondgebied betreedt. Zolang Brussel het beleid voor het beheer van de migratiestromen niet coördineert met de regeringen in Parijs, Berlijn en Wenen, evenals met Rome en de andere lidstaten, zou Italië er goed aan doen zich veel minder inschikkelijk te tonen dan het nu doet.
Robert Dušek
schriftelijk. - (CS) In het verslag over migratie wordt ingegaan op de vraag hoe migratiestromen kunnen worden voorkomen. De rapporteur is van mening dat dit gebeuren moet middels investeringen in de landen waar de migratiestromen vandaan komen. In deze tijden van economische en financiële crisis kan de EU de derde wereld echter onmogelijk massaal 'financieren' ten koste van de levensstandaard van de Europese burgers. Tussen de EU en Afrika was en is er sprake van grote economische verschillen die niet zullen verdwijnen. Indien we erin slagen deze verschillen uit te wissen en de inwoners van de derde wereld aldus geen reden meer hebben om naar de EU te migreren, dan gaat dat onvermijdelijk enorm ten koste van de levensstandaard in de EU-landen. En laten we ons geen rad voor ogen draaien door te zeggen dat migratie uitsluitend het gevolg is van schendingen van de mensenrechten. Een groot deel van de migranten zoekt puur en alleen een 'beter' leven in de EU. Uit sociologisch onderzoek blijkt dat hoe groter het aandeel migranten in de EU, hoe groter de ontevredenheid onder de lokale burgers over hun levenswijze. Want wanneer het aantal migranten een bepaald percentage overstijgt, verliezen de migranten belangstelling voor integratie in de Europese samenleving en creëren ze een eigen samenleving binnen de EU. De EU dient haar migratiebeleid uitsluitend te richten op de schendingen van de mensenrechten. Financiële en economische verschillen tussen de migratielanden en de EU mogen geen enkele reden vormen voor financiële injecties in die landen. Het beleid ter preventie van de migratie dient dringend te worden verbonden met het beleid ter beperking van de migratie aan de buitengrenzen van de EU.
Ville Itälä
De gebeurtenissen in Noord-Afrika hebben tot een nieuwe migratiestroom aan de zuidelijke grens van Europa geleid. Terwijl we oplossingen voor dit acute probleem zoeken, moeten we ook naar de oorzaken ervan kijken.
De val van de Arabische dictaturen is wellicht een van de grootste omwentelingen in de wereldpolitiek sinds de afbraak van het IJzeren Gordijn zo'n twintig jaar geleden. Deze revolutie is vooral een grote kans voor democratie en burgerrechten, maar houdt, zoals alle revoluties, ook een risico in. Dat is in het ergste geval te zien wanneer dictators die hun macht misbruiken hun eigen burgers bedreigen, zoals in Libië gebeurt.
Europa en zijn bondgenoten kunnen en mogen niet rustig blijven toekijken wanneer er onrust aan de Europese grenzen ontstaat. We hebben een gemeenschappelijke missie: we moeten er alles aan doen om de levens van onschuldige burgers, onder wie vrouwen en kinderen, te beschermen wanneer niemand anders dat kan. De democratisering van Noord-Afrika, respect voor de mensenrechten en de economische groei die zo kan ontstaan, zijn de beste manieren om de mensenstromen aan de zuidelijke grens van Europa in te dammen.
Véronique Mathieu
schriftelijk. - (FR) Al weken lang strijken duizenden migranten neer op de oevers van de Middellandse Zee, met name op Malta en Lampedusa, waar ze vluchten voor de situatie in hun eigen land, waar sprake is van een ongekende politieke instabiliteit. Frontex heeft terecht de operatie Hermes in gang gezet om de Italiaanse autoriteiten te helpen om de enorme toestroom van migranten op hun grondgebied te verwerken. Het beheer van deze humanitaire ramp mag niet uitsluitend neerkomen op de schouders van de Italiaanse autoriteiten. Het controleren van de buitengrenzen van de Europese Unie moet een gezamenlijke taak zijn, want het gaat hier om een gemeenschappelijke uitdaging. Deze massale toestroom van onderdanen uit derde landen leidt tot grote aantallen illegalen in vele lidstaten. We hoeven maar naar Frankrijk te kijken, waar de autoriteiten dagelijks honderden illegale migranten onderscheppen die rechtstreeks uit Italië komen. We weten allemaal dat zich tussen deze asielzoekers vele economische migranten bevinden die zich bij deze gemengde migratiestromen voegen. Overigens moet Europa zich op dit gebied meer inspannen. De lidstaten moeten het Agentschap Frontex de middelen ter beschikking stellen die het nodig heeft om zijn taken uit te voeren. Verder moet de samenwerking met de Tunesische autoriteiten worden versterkt. Tunesië moet zich aan zijn overnameverplichtingen houden.
Edward Scicluna
schriftelijk. - (EN) De situatie in Libië is momenteel zeer onzeker. Wat echter wel zeker is, is dat de situatie een humanitaire crisis heeft veroorzaakt. Zoals in dit verslag wordt beschreven, leiden gewapende conflicten, vooral wanneer deze gepaard gaan met schendingen van de mensenrechten, tot een zeer grote toename van migratiestromen naar buurlanden. Gezien de enorme proporties die deze stromen zouden kunnen aannemen, kan het Frontex-programma van de EU onmogelijk het beste instrument zijn om met een dergelijk migratieniveau om te gaan. De EU moet vanaf nu een passende reactie ontwikkelen en plannen, inclusief een gedetailleerd actieplan voor lastenverdeling, om op gecoördineerde wijze te helpen bij het hervestigen van vluchtelingen. Dit actieplan zou moeten worden gebaseerd op de solidariteitsclausule in artikel 80 van het VWEU. We kunnen kibbelen over het specifieke aantal vluchtelingen dat als een 'noodsituatie' kan worden gedefinieerd, maar we moeten er wel voor zorgen dat we een gedetailleerd plan hebben uitgewerkt, met duidelijke drempelwaarden per land, zodat zowel de Europese overheden als de Commissie klaar en goed voorbereid zijn om het hoofd te bieden aan een dreigende crisis. Als Maltees Parlementslid vind ik het zeer teleurstellend dat de Commissie blijkbaar zo slecht is voorbereid om met een crisis om te gaan die allang onvermijdelijk was.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska
schriftelijk. - (PL) De ontwerpresolutie vraagt aandacht voor een heel belangrijke en cruciale kwestie. In het verslag wordt niet enkel het probleem van gelijke behandeling van vrouwen en mannen in plattelandsgebieden besproken, maar er wordt ook duidelijk gewezen op de behoefte om gelijke kansen te creëren voor vrouwen in plattelandsgebieden, net als de kansen waarvan vrouwen uit stedelijke gebieden dagelijks gebruikmaken. Ik denk dat er tot nu toe in het Parlement te weinig aandacht is besteed aan de sociale en professionele ontwikkeling van vrouwen in plattelandsgebieden. Vrouwen in plattelandsgebieden hebben dagelijks te maken met vele belemmeringen, zowel op economisch als infrastructureel gebied, die in belangrijke mate hun kansen op toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en, het meest belangrijke, tot de arbeidsmarkt beperken. Er wordt slechts een beperkt aantal banen aangeboden voor plattelandsgebieden, hoofdzakelijk wegens de duidelijk slechtere economische ontwikkeling van deze gebieden. Daarom is het belangrijk om een beleid te ondersteunen voor plattelandsontwikkeling via een verbetering van de toegankelijkheid van moderne infrastructuur of de mogelijkheid om gebruik te maken van goed ontwikkelde informatie- en communicatietechnologieën. Ik ben ervan overtuigd dat de Parlementsleden ook veel kunnen doen om de ontwikkelingsachterstand van plattelandsgebieden te bestrijden. We hebben immers de mogelijkheid om allerlei opleidingen of werksessies te organiseren, waarbij we echt kunnen helpen om de Europese fondsen voor plattelandsontwikkeling te benutten.
