
Buttiglione
Mevrouw de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd om uiting te geven aan de grote ontevredenheid van een groep Italiaanse leden - ik denk zelfs van alle Italiaanse leden en wellicht zelfs van de meerderheid van dit Parlement, zo niet van de hele plenaire - in verband met de verklaringen van president Kuçan, die wij gisteren beluisterd hebben. Wij staan volledig achter de veroordeling van de fascistische en nazi-onderdrukking van Slovenië, zoals president Kuçan die gisteren in Straatsburg heeft verwoord in zijn toespraak ten overstaan van het Europees Parlement. Maar het is voor ons onaanvaardbaar dat niet precies eenzelfde veroordeling wordt uitgesproken ten aanzien van de gruwelijke etnische zuivering die het communistische regime destijds na zijn machtsovername heeft uitgevoerd tegen de Italiaanse bevolking. Vooral kan het voor ons niet door de beugel dat de moord op Italianen en de confiscatie van hun bezittingen gewoon maar worden afgedaan als maatregelen tegen collaborateurs van het fascistische en nazi-regime, in de geest van Potsdam en Jalta die Europa indertijd verdeeld heeft en waarop Europa haar vrijheid en eenheid inmiddels gedeeltelijk heeft heroverd.
Het betrof hier een reeks misdaden tegen de mensheid waarbij voor het eerst de methodes van etnische zuivering zijn gehanteerd waar wij onlangs zo hardhandig mee werden geconfronteerd in andere delen van de Balkan. Italië is bevriend met het Sloveense volk en steunt de toetreding van dat land tot de NAVO en de Europese Unie. Wij dachten dat het geschil tussen Italië en Slovenië een evenwichtige oplossing had gevonden met de akkoorden van Solana van 1995. Wij begrijpen dan ook niet waarom president Kuçan vandaag opnieuw op de proppen komt met uitspraken over het verleden waar wij ons helemaal niet in kunnen vinden en met angstige voorgevoelens die volkomen uit de lucht gegrepen zijn. Gisteren heeft president Kuçan via de Sloveense ambassade een nota uitgegeven waarin hij verklaarde dat een en ander verkeerd vertaald was en dat hij het niet op Italië begrepen had maar op Oostenrijk. Nu vind ik toch wel dat alle misdadige acties waarbij de mensenrechten met voeten worden getreden, even streng aan de kaak gesteld moeten worden, of ze nu Oostenrijkers of Italianen als doelwit hebben.
Ik vraag u dan ook, mevrouw de Voorzitter, om de nodige stappen te ondernemen en de Sloveense regering en president Kuçan in kennis te stellen van het ongenoegen van dit Parlement in verband met bepaalde onaanvaardbare verklaringen die zeker geen geschikte sfeer kweken voor de onderhandelingen over toetreding van Slovenië tot de Europese Unie, die wij juist tot een goed einde willen brengen.

Tajani
Mevrouw de Voorzitter, ik sluit me uiteraard aan bij de woorden van de heer Buttiglione en namens de delegatie van Forza Italia die ik binnen de Europese Volkspartij leid, kan ik niet voorbijgaan aan wat de Italiaanse bevolkingsgroepen in het voormalige Joegoslavië te lijden hebben gehad aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en onmiddellijk daarna. Er heeft destijds een heuse etnische zuivering plaatsgevonden, er zijn nog veel geschillen die nooit opgelost zijn, er zijn Italiaanse burgers die nog steeds wachten tot hun rechten gerespecteerd worden.
Wij zijn met Slovenië verbonden door gevoelens van hechte vriendschap maar wij kunnen niet vergeten wat er in het verleden gebeurd is en wij willen ook niet dat dit vergeten wordt. Het Europa dat zich nu aan het vormen is, het gemeenschappelijke huis dat wij allemaal tezamen bouwen komt niet overeind als wij zomaar zand over het verleden gooien. Europa kan alleen van de grond komen als men de verschrikkingen die het communisme en het nazisme op hun geweten hebben, aan de kaak stelt. Ook daarom, mevrouw de Voorzitter, vragen wij u om uit hoofde van uw gezag stappen te ondernemen bij de regering van Slovenië. Verder nodig ik alle leden uit om de verklaring te ondertekenen waarin gevraagd wordt dat de gehele Europese Unie een speciale herdenkingsdag in het leven roept gewijd aan de shoah, de holocaust.

Napoletano
Mevrouw de Voorzitter, wij kennen president Kuçan en zijn toewijding aan Europa, en zijn ons bewust van de goede betrekkingen die ook met Italië zijn aangeknoopt. Wij zijn bezorgd, maar deze zaak moet hoe dan ook opgehelderd worden. Ik wilde zeggen dat het Spaanse compromis op initiatief van de heer Solana voor ons een houvast is. Dit alles kan natuurlijk niet op losse schroeven gezet worden en ik geloof dus ook dat u ervoor kunt zorgen dat hier de nodige duidelijkheid wordt geschapen. Wij vertrouwen op uw functie en uw verstandig inzicht.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Napoletano.
Ik wil de drie sprekers van zojuist het volgende voorstel doen. Ik zal de heer Kuçan een brief schrijven om hem op respectvolle wijze in kennis te stellen van uw opmerkingen. Ik zal eventueel contact met hem opnemen om hem uw woorden precies over te brengen.
Ik denk dat de uitspraken van deze collega's de mening weergeven van een groot deel van de afgevaardigden in dit Parlement. Ik beschouw het als een blijk van vertrouwen dat u me vraagt deze mening zo waarheidsgetrouw en duidelijk mogelijk aan de heer Kuçan over te brengen, en dank u daarvoor.

Mededelingen van de Voorzitter
De Voorzitter
Ik heb twee mededelingen. Allereerst hoop ik dat u allen de e-mail ontvangen hebt over de materiaalproblemen waar we in een aantal ruimtes van dit gebouw op zijn gestuit. De quaestoren hebben de problemen in korte tijd zo goed als mogelijk verholpen. Ze hebben het Duitse bedrijf Dekra luchtanalyses laten uitvoeren. Dit bedrijf heeft een aantal gebreken geconstateerd en deze tekortkomingen hebben we in korte tijd verholpen.
Ik wil de quaestoren danken voor hun voortvarendheid. Dit geldt in het bijzonder voor de voorzitter van het College, de heer Poos. Ik heb zelf onmiddellijk schriftelijk contact opgenomen met de autoriteiten van Straatsburg en de Directie maatschappelijke gezondheidszorg. Alle betrokken instanties zijn dus op de hoogte gebracht. Deze informatie vindt u in een e-mail die u toegezonden is.

Morgan
Mevrouw de Voorzitter, het is volkomen onaanvaardbaar dat dit gebouw, dat miljoenen ponden heeft gekost en dat nog geen zes maanden geleden officieel in gebruik is genomen, talloze gebreken vertoont en nu ook risico's blijkt in te houden voor de mensen die er werken. Ik neem aan dat dit probleem tijdens de onderhandelingen over de definitieve prijs van het gebouw ter sprake zal komen en dat het Parlement de kosten voor de Europese belastingbetalers zal kunnen drukken.

De Voorzitter
De tweede mededeling betreft een aan mij geadresseerde brief van de Franse regering betreffende het besluit tot de vervallenverklaring van het mandaat van een van onze collega's, de heer Le Pen. U kunt zich ongetwijfeld dit vraagstuk herinneren. Ik heb u immers laten weten dat ik de Commissie juridische zaken en interne markt overeenkomstig het Reglement heb verzocht een advies over dit vraagstuk uit te brengen. Deze commissie heeft alle aspecten, met name de juridische kant van het vraagstuk, meerdere malen onderzocht. Ik wil de voorzitter, mevrouw Palacio, en de overige leden van de commissie hartelijk danken voor hun inspanningen. Er heeft een buitengewoon zwaar debat over dit vraagstuk plaatsgevonden. Gisteravond om 20.00 uur heb ik een brief van mevrouw Palacio ontvangen met het advies van haar commissie. Om eventuele verwarring over dit vraagstuk te vermijden, lees ik u de brief nu voor.
"Mevrouw de Voorzitter, de Commissie juridische zaken en interne markt heeft tijdens haar bijeenkomst van 16 mei jongstleden het onderzoek naar de situatie van de heer Jean-Marie Le Pen hervat. De commissie geeft zich rekenschap van feit dat het decreet van de eerste minister van de Franse Republiek, dat op 5 april 2000 aan de heer Le Pen bekend is gemaakt en op 22 april 2000 in het Publicatieblad van de Franse Republiek is opgenomen, executoir is geworden. De commissie heeft echter opgemerkt dat in de brief waarin het decreet aan de betrokkene wordt betekend, de betrokkene de mogelijkheid wordt geboden in beroep te gaan bij de Raad van State teneinde de uitvoerbaarheid van het decreet op te schorten.
Met het oog op het gisteren genomen besluit om het Parlement aan te bevelen niet nu al formeel kennis te nemen van het besluit tot vervallenverklaring van het mandaat van de heer Le Pen, heeft de commissie onderzocht welk gevolg er aan dit vraagstuk gegeven kan worden. Bij het besluit heeft de zaak-Tapie gediend als precedent. Dit heeft als gevolg dat het Europees Parlement pas formeel kennis dient te nemen van het decreet inzake de vervallenverklaring na afloop van de termijn voor beroep bij de Raad van State of zo mogelijk na het besluit van deze instelling."
Dit is de inhoud van de brief die mevrouw Palacio me gisteravond namens de Commissie juridische zaken en interne markt gestuurd heeft. Ik wil haar hier nogmaals voor bedanken. Ik ben voornemens deze aanbeveling op te volgen.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Parlement verzoeken zich over deze aangelegenheid uit te spreken overeenkomstig het bepaalde in artikel 7, lid 4 van het Reglement. Ik wil dit verzoek graag toelichten.

De Voorzitter
Dat is prima, mijnheer Barón Crespo.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, artikel 7, lid 4 van het Reglement bepaalt dat de Voorzitter het advies kan vragen van de bevoegde commissie, op voorstel waarvan het Parlement zich over de aangelegenheid kan uitspreken.
Ik verzoek het Parlement om over het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt te stemmen. Ik doe dit met alle respect voor de juridische commissie, die deze kwestie uitvoerig heeft besproken. Naar mijn oordeel gaat het hier namelijk om twee fundamentele kwesties: de eerbiediging van het parlementaire recht en van de Verdragen.
In de brief van maandag van de voorzitter van de juridische commissie, die ons zojuist is voorgelezen, wordt artikel 12, lid 2 van de Akte van 1976 geciteerd betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen. Dit lid luidt als volgt: "Wanneer een zetel vacant is geworden op grond van de in een Lid-Staat toepasselijke nationale bepalingen, brengt deze Lid-Staat dit ter kennis van het Europees Parlement, dat hiervan akte neemt." Dat betekent allereerst dat een lidstaat, die zoals Frankrijk een rechtsstaat is, besluiten heeft genomen op grond van een rechterlijke uitspraak en dat de regering ons...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Wij onderbreken de werkzaamheden een ogenblik omdat een van onze collega's, naar het schijnt, onwel geworden is.
(De vergadering wordt om 10.20 uur onderbroken en om 10.40 uur hervat)

De Voorzitter
Waarde collega's, de heer Staes is zojuist onwel geworden maar voor zover ik begrepen heb ligt het niet aan zijn hart. Het is waarschijnlijk dus niet zo heel ernstig. Er wordt onmiddellijk een elektrocardiogram bij hem gemaakt. Ik wil u echter geruststellen. Het gaat naar omstandigheden goed met de heer Staes.
Ik wil beide collega's bedanken die onmiddellijk als arts hebben ingegrepen en mij zojuist over de gezondheidstoestand van de heer Staes hebben geïnformeerd. Dit incident heeft echter wel aangetoond hoe lang het helaas duurt voordat de medische diensten ter plekke zijn. We moeten iets aan deze situatie doen. Een dergelijk voorval kan ons immers allen overkomen.
Ik geef het woord aan mevrouw Banotti, die de quaestoren onmiddellijk wil verzoeken maatregelen te treffen om deze situatie te herstellen.

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, wij zijn allemaal erg geschrokken van het feit dat onze collega onwel is geworden. Ik ben erg opgelucht dat het blijkbaar minder erg is dan het er aanvankelijk naar uitzag. Ik ben zelf verpleegster en daarom ben ik gaan kijken of ik hulp kon bieden. Vooral bij warm weer, zoals deze week, komt de gezondheid van de afgevaardigden in gevaar. Het is betreurenswaardig dat de heer Staes zo lang op een brancard heeft moeten wachten. Namens mijn collega's stel ik voor dat hier in de zaal reanimatieapparatuur wordt geplaatst, zodat we onmiddellijk kunnen ingrijpen als zoiets nog eens gebeurt.
Ik ben zeer blij dat de heer Staes er minder erg aan toe is dan het er in het begin naar uitzag. Wij hebben in deze zaal reanimatieapparatuur nodig. Niet alleen vanwege de omstandigheden waarin wij hier werken, maar ook gezien de leeftijd van sommigen van ons, ook van mijzelf. Vele collega's hebben deze week veel last van de hitte.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Banotti. Ik denk echter dat iedereen onwel kan worden, ongeacht zijn of haar leeftijd.

Aparicio Sánchez
Mevrouw de Voorzitter, samen met enkele andere afgevaardigden ben ik onze zieke collega onmiddellijk te hulp geschoten. De tijd die is verstreken vanaf het moment dat het incident zich voordeed tot de komst van de arts zal beslist de goedkeuring van iedere instelling ter wereld kunnen wegdragen. De dienstdoende arts had alle benodigde reanimatieapparatuur bij zich en toen hij het nodig achtte dat de heer Staes per brancard vervoerd werd, was die brancard er ook onmiddellijk. Wat mij betreft alle lof voor het uiterst adequate optreden van de medische dienst van het Parlement.

Lynne
Mevrouw de Voorzitter, misschien zullen wij nu eindelijk tot het besluit komen dat de medische dienst niet in de kelder thuishoort. Die mensen zouden zich liever op dezelfde etage als de plenaire vergaderzaal bevinden. Misschien kunnen wij dat probleem nu bekijken.

De Voorzitter
Waarde collega's, u kunt op de quaestoren rekenen.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wens ik onze collega Staes een spoedig herstel toe. Naar aanleiding hiervan zouden de media onze medeburgers eens kunnen berichten dat ons leven bepaald niet over rozen gaat en dat al dat gereis van ons niet zo bevorderlijk voor de gezondheid is. Enfin, wij hebben er vrijwillig voor gekozen.
Wij hadden het over het verzoek van mijn fractie aan het Parlement om zich overeenkomstig het Reglement over deze aangelegenheid uit te spreken. Ik was artikel 12, lid 2 van de Akte van 1976 aan het voorlezen, de door de voorzitter van de juridische commissie in haar brief van maandag aangevoerde rechtsgrond: "Wanneer een zetel vacant is geworden op grond van de in een Lid-Staat toepasselijke nationale bepalingen, brengt deze Lid-Staat dit ter kennis van het Europees Parlement, dat hiervan akte neemt."
Frankrijk is een rechtsstaat, er is een rechterlijke uitspraak en er is een decreet van de regering. Overeenkomstig de Verdragen en het parlementaire recht kan het Europees Parlement hiervan kennis nemen. Ik begreep dat er in de brief - die ik niet zelf heb gelezen - enkele precedenten worden genoemd. Die zijn er inderdaad en mijn fractie vindt dat daar ook zeker naar moet worden gekeken. In dit geval is het precedent van de heer Tapie echter om twee redenen niet op zijn plaats. De eerste reden is dat het in de zaak-Tapie om onverkiesbaarheid ging als gevolg van een bankroet. De tweede belangrijke reden is dat de heer Tapie gebruik had gemaakt van het recht van beroep. Bij de heer Le Pen gaat het om intrekking van zijn mandaat voor één jaar, terwijl hij geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid van beroep die hem door het Franse decreet wordt toegekend.
Ik wil geen discussie aangaan over het Franse recht, want ik ben geen expert. Overeenkomstig de Verdragen en het parlementaire recht kan het Parlement kennis nemen van het besluit van de Franse overheid. Dat zou ook moeten gebeuren. Echter, hoewel ik niet bij de vergadering van de juridische commissie ben geweest, geloof ik dat het zo niet in haar voorstel staat. Ik ben hoe dan ook van mening dat het voorstel niet door het Europees Parlement moet worden goedgekeurd. Ik zal om een stemming hierover verzoeken en laat u alvast weten dat mijn fractie tegen zal stemmen.

Medina Ortega
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek als coördinator van de PSE-Fractie in de Commissie juridische zaken en interne markt van het Europees Parlement.
De zojuist door u voorgelezen brief van de voorzitter van de juridische commissie verbaast mij zeer.
Gisteren heb ik een brief van de commissievoorzitter ontvangen, waarin de gang van zaken in de juridische commissie precies werd weergegeven: na bespreking van de kwestie was besloten geen aanbeveling tot kennisneming te doen en het onderwerp enige tijd te laten rusten.
De door u voorgelezen brief weerspiegelt de persoonlijke beweegredenen van de commissievoorzitter en misschien ook van andere afgevaardigden. Het is echter geenszins het standpunt van de Commissie juridische zaken en interne markt.
Om precies te zijn was het standpunt van de PSE-Fractie dat het Parlement gelet op de Akte van 1976 maar één ding kon doen, namelijk datgene wat de heer Barón Crespo zojuist heeft gezegd: zonder verdere voorwaarden kennis nemen (prendre acte) van het besluit van de Franse regering.
De mogelijkheid werd nog geopperd om een toelichting te geven, waarbij ik heb aangevoerd dat wij dan opnieuw zouden moeten stemmen. Er is niet gestemd en daarom, nogmaals, vertegenwoordigen de gezichtspunten die in de zojuist door u voorgelezen brief worden weergegeven, het standpunt van mevrouw Palacio Vallelersundi persoonlijk en niet dat van de juridische commissie.

Palacio Vallelersundi
Mevrouw de Voorzitter, allereerst zijn wij ons er allemaal terdege van bewust dat wij in deze situatie weinig concrete aanknopingspunten hebben. Wij nemen dan ook onze toevlucht tot wat ons wel ter beschikking staat: analogie, precedent, gezond verstand en de algemene rechtsbeginselen. In ons statutaire recht, het Reglement, staat namelijk niet expliciet vermeld wat wij in een situatie als deze moeten doen.
In de tweede plaats is hier ongetwijfeld van enige verwarring sprake. Mevrouw de Voorzitter, de Commissie juridische zaken en interne markt is door de Voorzitter geraadpleegd met betrekking tot een besluit dat puur formeel moet worden onderzocht. Net als bij andere gelegenheden waarbij de juridische commissie onderzoekt of er al dan niet beroep bij het Hof van Justitie moet worden ingesteld, gaat het ook nu om een puur technisch onderzoek door een intern orgaan van het Parlement dat een aanbeveling doet aan de Voorzitter, een extern orgaan van het Parlement dat uiteindelijk de beslissing moet nemen.
Ik respecteer de woorden van de heer Barón Crespo. Zijn argumenten zijn in de juridische commissie ernstig in overweging genomen en bestudeerd. Er is het nodige over gezegd. Ten eerste stelt de heer Barón Crespo dat de vergelijking met de zaak-Tapie niet opgaat, omdat de onverkiesbaarheid van de heer Tapie het gevolg was van een bankroet en die van de heer Le Pen van een strafrechtelijke veroordeling. Ik deel die mening niet en acht in het toepasselijk recht grondslagen voor mijn standpunt aanwezig. Het gaat in beide gevallen om veroordelingen. Deze zijn allebei van Franse rechters afkomstig. Beide zijn veroordelingen tot onverkiesbaarheid. Het heeft geen zin om de oorzaak van de veroordeling nu onder de loep te nemen. Die veroordeling is een feit. Het gaat erom dat het mandaat is ingetrokken.
Het tweede argument van de heer Barón Crespo is dat de heer Le Pen geen beroep heeft ingesteld en de heer Tapie destijds wel. Ook dit standpunt wordt door mij en de meerderheid van de juridische commissie niet gedeeld. Voor de heer Le Pen staat immers de mogelijkheid van beroep nog open. Wij kunnen niet handelen in strijd met iets waarvoor hij door de Franse wet wordt beschermd: het binnen een bepaalde termijn gebruik maken van de mogelijkheid van beroep.
De door de heer Medina Ortega gemaakte opmerkingen betwist ik ten enenmale. Dat zal ik in nette bewoordingen doen, hoewel ik van oordeel ben dat hij het volstrekt bij het verkeerde eind heeft en een ander antwoord verdient. In mijn hoedanigheid van voorzitter kan ik zeggen dat de twee brieven elkaar aanvullen. In de eerste brief berichtten wij u, mevrouw de Voorzitter, dat de juridische commissie een beslissing had genomen, namelijk om vooralsnog niet officieel kennis te nemen van het decreet. Het decreet is weliswaar executoir, maar nog niet definitief. In de tweede alinea van deze brief staat: "morgen zullen wij ons opnieuw over deze kwestie beraden".
De tweede brief is geschreven naar aanleiding van de gebeurtenissen in de tweede vergadering. Alle leden van de juridische commissie zijn hiervan op de hoogte. Er is nooit sprake van geweest dat het tot een stemming zou moeten komen. De brief diende slechts aanleiding te geven tot overleg. Als rapporteur zou ik een overlegprocedure voorstellen. Een stemming over deze kwestie was dus niet aan de orde en vanaf de dag daarvoor heb ik dat ook gezegd. De stemming had reeds in de juridische commissie plaatsgevonden. Mevrouw de Voorzitter, ik heb u deelgenoot gemaakt van de inhoud van dat debat en van de redenen waarom wij niet verder zijn gekomen. Dat was voornamelijk vanwege het precedent-Tapie.
In de Commissie juridische zaken en interne markt kunnen wij natuurlijk alles in stemming brengen. Daar het een serieuze zaak van deze omvang betrof die niet op de agenda stond, vond ik het echter niet verstandig te stemmen over de vraag of wij moesten doorgaan op de weg die om verschillende redenen door geen van de sprekers op die vergadering werd voorgestaan. Zo staat het ook in de notulen. Daarin staan ook mijn woorden opgetekend dat het maar zelden voorkomt dat er zoveel eenparigheid over een voorstel van een commissievoorzitter is. Dit naar aanleiding van de opmerkingen van de heer Medina Ortega.
Ik wil nu even stilstaan bij het Reglement.
Mevrouw de Voorzitter, artikel 7, lid 4 wordt hier ingeroepen. Ik geloof niet dat het hier van toepassing is en zal dat ook nog toelichten. Maar goed, in dat lid staat dat het Parlement zich over een voorstel kan uitspreken. Mevrouw de Voorzitter, er is momenteel geen sprake van een officieel voorstel aan de plenaire vergadering. Om in een gevoelige zaak als deze naar eer en geweten te kunnen stemmen, moet er een deugdelijk verslag voorliggen op grond waarvan iedereen naar eigen goeddunken kan stemmen, niet geleid door een aantal opmerkingen over en weer. De meeste afgevaardigden zijn echt niet voldoende op de hoogte van de inhoud van deze kwestie. Als de Voorzitter langs deze weg wil handelen, is het dus absoluut noodzakelijk dat de Commissie juridische zaken en interne markt met een verslag komt en het zou volstrekt ongeoorloofd zijn dit anders te doen,...
(Rumoer)
... en de plenaire vergadering zich te laten uitspreken over een kwestie waarover geen document of iets anders beschikbaar is en die bovendien een juridische beschouwing van het hoogste niveau vereist. Dat is volstrekt ongeoorloofd en druist in tegen het Reglement waarop men zich beroept.
(Applaus)
... want, mevrouw de Voorzitter, in de Commissie juridische zaken en interne markt is er bij meerderheid op uitsluitend juridische gronden geoordeeld dat wij geen kennis konden nemen van de intrekking van dit mandaat.
(Protest)
Mevrouw de Voorzitter, naar mijn mening is genoemd artikel bovendien niet van toepassing. Ik zal u zeggen waarom ik die mening ben toegedaan. Het Parlement wordt geacht kennis van iets te nemen. Bij het besluit tot kennisneming kan het geen politieke afweging maken. Het gaat uitsluitend om een formele juridische analyse.
Mevrouw de Voorzitter, ik ben de opvatting toegedaan dat de Voorzitter degene is die dat besluit dient te nemen. U kunt het Reglement erop naslaan. Daar staat in dat de Commissie juridische zaken en interne markt geraadpleegd moet worden. Er kan een analyse gemaakt worden - dat kan ik zo voor u doen - van de redenen waarom de juridische commissie geraadpleegd moet worden, in dit geval als intern adviesorgaan.
(Protest)
Mevrouw de Voorzitter, u kunt ieder ander intern orgaan raadplegen, in het bijzonder...
(Interruptie door de Voorzitter)
... de Conferentie van voorzitters. De Vergadering kan dit voorstel echter niet op deze voorwaarden in overweging nemen.
(Protest en interruptie door de Voorzitter)
De Voorzitter
Waarde collega's, wij gaan nu geen debat voeren over de vraagstukken die in de Commissie juridische zaken en interne markt besproken worden. Toch is het vanzelfsprekend dat de voorzitter van deze commissie hier iets over deze kwestie zegt. Het werk dat ze in het kader van deze bijzonder gevoelige kwestie heeft verricht was erg nauwgezet en zeker niet eenvoudig.
Ik neem de volledige verantwoordelijkheid voor dit vraagstuk op mij. Uiteraard had ik op grond van het Verdrag uitsluitend nota van de gebeurtenissen kunnen nemen. Ik neem echter de verantwoordelijkheid voor dit vraagstuk op mij omdat ik liever op grond van artikel 7, lid 4 van ons Reglement advies krijg van de Commissie juridische zaken en interne markt. Dit vraagstuk is immers vanuit juridisch oogpunt bijzonder delicaat en daarom wil ik dat het van iedere politieke lading gespeend is. De betrokken collega moet dezelfde behandeling krijgen als ieder ander EP-lid in een dergelijke situatie zou krijgen. Ik denk dat ons Parlement altijd op die wijze dient te handelen, dat wil zeggen zeer strikt volgens de regels.
In het onderhavige geval heeft de betrokkene de mogelijkheid in beroep te gaan, wat kan leiden tot uitstel van de uitvoering van het besluit. Zodra het Europees Parlement nota van het besluit neemt, zal het Parlement dit besluit uitvoeren. Anders gezegd, de betrokkene zal niet in beroep kunnen gaan en de uitvoering van het besluit zal in dat geval ook niet kunnen worden opgeschort. Dit proces is bovendien onomkeerbaar want als straks het beroep van de betrokkene wordt gehonoreerd kunnen we niet tegen zijn plaatsvervanger zeggen: "U moet nu vertrekken want uw zojuist vertrokken collega krijgt zijn plaats terug." Stelt u zich de situatie eens voor. De Voorzitter en het Parlement hebben hier dus een bijzonder grote verantwoordelijkheid.
Ik denk dat artikel 7, lid 4 bijzonder goed van toepassing kan zijn op deze situatie. Ik heb de Commissie juridische zaken en interne markt hierover om advies gevraagd. Ik wil de voorzitter van deze commissie en haar leden overigens nogmaals danken voor de vele lange uren die ze aan dit vraagstuk besteed hebben.
Ik kan desgewenst het uitgebrachte advies naast mij neerleggen. U bent het wellicht niet met mij eens, maar ik heb besloten het advies te volgen. De heer Barón Crespo heeft het lid waarop ik mij baseer terecht zeer aandachtig gelezen en het volgende in herinnering gebracht, ik citeer: "hij (de Voorzitter) wendt zich tot de bevoegde commissie wier voorstel aan het Parlement wordt voorgelegd". Dat is overeenkomstig de bepalingen in het Reglement. We luisteren eerst naar de collega's die zich over dit vraagstuk willen uitspreken. Ik verzoek hun vriendelijk hier geen debat te voeren. Vervolgens zullen we het Parlement raadplegen om te bekijken of het zich wil uitspreken over het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt. Mocht dat het geval zijn, dan zullen we dit vraagstuk te zijner tijd, dat wil zeggen om 12.00 uur in stemming brengen.
Dit is mijn voorstel. Er is geen bevredigende oplossing. Ik denk dat we allen zo strikt en rechtvaardig mogelijk moeten handelen.
Wij zullen ons overigens niet de gehele ochtend met dit vraagstuk bezighouden. Wilt u uw betoog kort houden? Na uw betoog zullen we het besluit nemen dat ons het beste lijkt. Gezien de ernst van dit vraagstuk zal dit besluit door het gehele Parlement genomen moeten worden. Ik wil in herinnering brengen dat het Parlement nota van dit vraagstuk neemt, en niet zijn Voorzitter.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, nu een fractievoorzitter het woord heeft gevoerd - en dat is natuurlijk zijn goed recht - wil ik het standpunt van onze fractie duidelijk maken. De persoon waar het om gaat, houdt er politieke opvattingen op na die ik grotendeels verafschuw. Er bestaan echter rechten in de Europese Unie, en er is een recht van alle afgevaardigden dat ik altijd zal verdedigen. Als in een lidstaat een proces loopt tegen een afgevaardigde moet eerst het resultaat van dit proces worden afgewacht, voordat een definitief besluit kan worden genomen.

Als mijn inlichtingen kloppen, mijnheer Hänsch - ik had niet de kans met hem daarover te spreken, maar ik zeg dit uit hoogachting voor de voormalige Voorzitter van het Parlement, de heer Hänsch - heeft onze voormalige Voorzitter in het geval-Tapie uitdrukkelijk gezegd dat eerst de uitkomst van de beroepsprocedure moest worden afgewacht voordat hier een besluit konden worden genomen. Wat toen correct was kan nu niet verkeerd zijn. Laten wij een ieders recht hier respecteren, ongeacht zijn politieke plaats. Onze fractie zal zich daar altijd sterk voor maken, ook indien het gaat om leden van andere fracties. Wij zullen deze rechten altijd op dezelfde manier verdedigen, want dit zijn onze gemeenschappelijke rechten. Als wij dit recht schenden, hebben wij de Europese Unie ten dode opgeschreven. Laten wij derhalve de rechten respecteren en verdedigen, voor iedereen.
(Applaus)

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, de vertegenwoordigers van onze fractie in de Commissie juridische zaken en interne markt, waaronder ikzelf, hebben zich zeer goed in deze zaak verdiept. Wij zijn ons volledig bewust van de politieke gevoeligheden rondom deze kwestie. Wij willen echter niet dat deze zaak in politiek opzicht tegen ons wordt gebruikt. Een meerderheid in onze fractie is tot de conclusie gekomen dat het standpunt van een meerderheid van de Commissie juridische zaken en interne markt gerechtvaardigd is. Het moet echter duidelijk zijn dat als over deze zaak, namelijk de vraag of het mandaat van collega Le Pen moet worden opgeheven, in de plenaire vergadering wordt gestemd, de meerderheid van de Franse delegatie in onze fractie voor opheffing van het mandaat zal stemmen.

De Voorzitter
Mevrouw Hautala, laat ik duidelijk zijn. De stemming heeft niet betrekking op het opheffen van de immuniteit van wie dan ook. Wij bevinden ons in het kader van artikel 7, lid 4 van het Reglement. Op grond van dit artikel heb ik de Commissie juridische zaken en interne markt verzocht een adviesvoorstel te formuleren. Wij beschikken over dit adviesvoorstel en bovendien staat in ditzelfde artikel 7, lid 4: "op voorstel waarvan het Parlement zich uit kan spreken".
Ik wil niet dat het Parlement zich uitspreekt over het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt, maar over de vraag of er gestemd dient te worden. Ik ben namelijk van mening, op basis van dit artikel, dat het Parlement zich hierover moet uitspreken. Is het nu voor iedereen duidelijk?
(Interruptie van mevrouw Pack) Inderdaad, mevrouw Pack. Er moet niet worden gestemd over de kern van de zaak zelf, maar over de vraag of deze kwestie betrekking heeft op de agenda. Het Parlement wil zich om 12.00 uur uitspreken over het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt. Op dat moment zullen we uiteraard bezien of...
(Tekenen van onrust)De brief zal worden rondgedeeld.

Wallis
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek als coördinator van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij in de Commissie juridische zaken en interne markt. Onze commissie heeft deze kwestie tijdens drie zeer lange vergaderingen grondig onderzocht. Het Parlement moet dus weten dat wij het als een uiterst ingewikkelde en moeilijke kwestie beschouwen. Ik zou het in elk geval verkeerd vinden dat het Parlement de zaak, zoals de heer Barón Crespo blijkbaar voorstelt, op een drafje afhandelt.
Wij moeten de zaak volkomen objectief en met de nodige aandacht voor het Reglement behandelen. Mevrouw de Voorzitter, als ik het artikel van het Reglement dat u met grote zorg probeert te interpreteren, goed begrijp, hebt u op dit ogenblik een advies van de Commissie juridische zaken en interne markt, maar geen voorstel. In het artikel staat dat het Parlement zich over een voorstel kan uitspreken, maar blijkbaar hebt u alleen maar een advies en geen voorstel. Om ons in plenaire vergadering te kunnen uitspreken, moeten wij over meer dan een advies beschikken en moeten wij meer tijd hebben om de zaak grondig te onderzoeken. Wij mogen over een kwestie als deze niet overhaast stemmen.

Wurtz
Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat er al vanaf het begin slecht met dit vraagstuk wordt omgesprongen en dat betreur ik. Deze kwestie zal immers grote politieke gevolgen hebben.
Het lijkt erop of er tijdens de behandeling van dit vraagstuk binnen de Commissie juridische zaken en interne markt sprake is geweest van grote verwarring. Kijk nu bijvoorbeeld maar naar de reactie van mevrouw Hautala, die dacht dat de commissie zich uitsprak over de opheffing van de parlementaire onschendbaarheid van de heer Le Pen. Dit blijkt niet het geval te zijn. Door de verwarring die binnen de Commissie juridische zaken en interne markt is ontstaan zijn er nu evenveel stemmen voor als tegen dit voorstel.
(Tekenen van onrust) Dit is de situatie. Ik ben het geheel eens met de heer Poettering, die heeft gezegd dat de rechtsregels moeten worden nageleefd. De Franse rechtsregels zijn duidelijk. Het maakt niet uit of we voor of tegen deze regels zijn. Op grond van het Franse recht kan een regering op basis van het arrest van een rechtbank een beslissing nemen. In het onderhavige geval betekent dit dat de Franse regering een besluit tot vervallenverklaring kan nemen. Het enige wat we in een dergelijke situatie kunnen doen is nota hiervan nemen. Het maakt niet uit of dit goed of slecht is. Het is gewoon zo. Dat wilde ik hier verduidelijken.

Garaud
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een motie van orde.
Ik wil de heer Wurtz erop wijzen dat een rechtbank geen arrest uitvaardigt. Dat is de taak van een Hof. De heer Wurtz zou zich op juridisch gebied eens moeten laten bijscholen.
Verder was de heer Wurtz niet aanwezig bij het debat over dit vraagstuk binnen de Commissie juridische zaken en interne markt. Zijn kritiek als zou er binnen de commissie grote verwarring heersen, is dan ook onterecht. Er bestaat weliswaar verwarring op politiek gebied, maar niet op juridisch gebied.
Het standpunt van de Commissie juridische zaken en interne markt is eenvoudig. Het besluit is niet definitief en een besluit dat niet definitief is kan niet worden bekrachtigd. Als mevrouw de Voorzitter het Parlement wil raadplegen, zal deze raadpleging tenminste gebaseerd moeten zijn op een duidelijk verslag. De voorzitter van de juridische commissie heeft ons daar terecht op gewezen.
We kunnen niet om 12.00 uur over de rechtsregels debatteren en op hetzelfde tijdstip over een tekst stemmen die vanuit politiek oogpunt behoorlijk complex is. Deze complexiteit is het gevolg van tegenstrijdigheid in de teksten van het Franse strafrecht dat voor de EP-leden, ook de Franse leden, hier niet eenvoudig toegankelijk is. Als u het Parlement zich wilt laten uitspreken over dit vraagstuk, dan zult u eerst moeten beschikken over een door de bevoegde commissie opgesteld verslag.

De Voorzitter
Waarde collega's, ik heb veel verzoeken gekregen van collega's die zich over dit vraagstuk willen uitspreken. Ik denk dat we moeten bekijken wat de beste oplossing is.
Ik wil u ter informatie een brief voorlezen van de heer Klaus Hänsch aan de heer Hervé de Charette, de minister van Buitenlandse Zaken ten tijde van de kwestie-Tapie. Ik lees u alleen de belangrijkste alinea voor: "Gezien het onomkeerbare karakter van een vervallenverklaring van het mandaat, lijkt het me gepast dat de Raad van State zich eerst over dit beroep uitspreekt. Het schijnt dat de Raad op korte termijn een besluit zal nemen over het al dan niet opschorten van de vervallenverklaring". Zoals u ziet is de situatie niet voor interpretatie vatbaar. Ik heb overigens ook gekeken naar wat mijn voorgangers in vergelijkbare situaties besloten hebben. We moeten uitgaan van de bestaande jurisprudentie.
In het onderhavige geval bevinden we ons in een moeilijke situatie. Ik wil het Parlement voorstellen zich uit te spreken over de vraag of de Commissie juridische zaken en interne markt ons een echt voorstel moet voorleggen. Sommige collega's zijn namelijk van mening dat de brief van mevrouw Palacio geen voorstel bevat dat overeenkomt met de eisen van het Reglement. Persoonlijk geef ik er de voorkeur aan het Reglement strikt te volgen. Daarin staat: "over het voorstel waarover het Parlement zich kan uitspreken". Als het Parlement een "echt voorstel" wil, zullen we de Commissie juridische zaken en interne markt verzoeken dit voorstel te formuleren. Vervolgens kunnen we in alle rust over dit voorstel stemmen, dat wil zeggen: niet om 12.00 uur maar misschien iets later.
Ik denk dat we een oplossing voor deze situatie moeten vinden. Ik breng daarom direct beide oplossingen in stemming. We kunnen enerzijds vasthouden aan de brief van mevrouw Palacio, wachten op de uitkomst van een eventueel door onze collega bij de Raad van State ingediend beroep en nemen nota van de al dan niet vervallenverklaring van het mandaat. Anderzijds kunnen we de Commissie juridische zaken en interne markt verzoeken een echt voorstel te formuleren op basis waarvan de plenaire vergadering zich op grond van artikel 7, lid 4 zal uitspreken.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, het spijt mij dat ik nogmaals het woord moet vragen. Wij kunnen hier vandaag niet over stemmen, want onze procedures zijn duidelijk. Als wij een commissie met een taak belasten, moeten wij daarvoor een grondslag hebben. Met andere woorden, wij hebben een document nodig waarin die taak wordt gedefinieerd. Een dergelijk document hebben wij echter niet. Daarom zou ik u dringend willen afraden om op welke manier dan ook hierover te laten stemmen.

Cohn-Bendit
Mevrouw de Voorzitter, waarde collega's, ik wil een beroep doen op de heer Barón Crespo en de socialistische fractie. We bevinden ons in een impasse en ik begrijp als geen ander uw wens om de heer Le Pen uit zijn rechten te ontzetten. Helaas is dit niet afhankelijk van onze politieke wens, maar van de rechtsregels. Op dit moment druist uw voorstel in tegen deze rechtsregels. Dat is de oorzaak van deze impasse.
Mevrouw de Voorzitter heeft gelijk. Er zijn twee mogelijkheden. In het eerste geval is er sprake van een voorstel van de Commisie juridische zaken en interne markt en zullen we over dit verslag moeten stemmen. In het tweede geval is er geen sprake van een voorstel en verzoekt u de bevoegde commissie een dergelijk voorstel uit te werken. Als u hierover wilt stemmen, dan is dat uw keuze. Ik denk echter dat u beter van een dergelijke stemming kunt afzien. Er is hier mijns inziens immers sprake van een contradictie. Ik ben het zelden met mevrouw Garaud eens, maar in het onderhavige geval heeft ze gelijk. De tegenstelling houdt verband met het Franse rechtsstelsel. Volgens de Franse rechtsregels is een besluit namelijk niet definitief en kan het ook niet worden opgeschort. De logica van deze contradictie is moeilijk te bevatten, maar het is aan het Franse parlement om deze rechtsregels te hervormen.
Voor ons is de Franse, Italiaanse en Duitse staat soeverein. Op dit punt, mijnheer Wurtz, kan ik uw mening dus niet delen. Ook het Europees Parlement is soeverein en het kan zich tegen het besluit van een lidstaat uitspreken. Dat is mijn opvatting van Europa. In de huidige situatie vraag ik u simpelweg te verklaren dat we afwachten, en er bij de Raad van State op aan te dringen duidelijk te maken of het verzoek van de heer Le Pen kan worden opgeschort of niet. Dat besluit kan op zeer korte termijn genomen worden. Het gaan niet om een besluit over de kern van de zaak, maar om een besluit over de vorm. Als de Raad van State vandaag beslist dat zijn besluit niet kan worden opgeschort, kan het Parlement binnen 48 uur het besluit nemen dat het noodzakelijk acht. Ik vraag u derhalve uw verzoek om stemming in te trekken zodat we niet in een algehele impasse terechtkomen.

Hänsch
Mevrouw de Voorzitter, ten eerste is het mijns inziens het Europees Parlement onwaardig dat wij vandaag over dit vraagstuk redetwisten en daarover verdeeld raken. Dit is een vertoning die ons imago onder de burgers weinig goed zal doen.

Ten tweede hebt u op grond van artikel 7, lid 4 besloten de commissie juridische zaken te raadplegen. Dat is uw goed recht. Als ik het echter wel heb, is er geen document van de commissie juridische zaken voorhanden op grond waarvan wij zouden kunnen stemmen. U hebt enkel de commissie juridische zaken om raad gevraagd. Wij hebben dus een juridisch probleem dat alleen u kunt ophelderen. Er is namelijk een verschil tussen artikel 12 van de in de Verdragen opgenomen akte tot invoering van algemene rechtstreekse verkiezingen en artikel 7, lid 4 van ons Reglement. Die stroken niet met elkaar.
Ik wil u aanbevelen dit verschil te laten ophelderen. Dat is uw taak, mevrouw de Voorzitter. Wij hoeven nergens over te stemmen, zolang u dit niet in de commissie juridische zaken hebt laten ophelderen.
(Applaus)
Daarom verzoek ik u ons vandaag niet te laten stemmen. Laten wij het besluit afwachten dat u, mevrouw de Voorzitter, zult nemen.
(Applaus)

Barón Crespo
Ik maak de woorden van de heer Hänsch tot de mijne.

De Voorzitter
Gezien het feit de heer Barón Crespo het zo eens is met de heer Klaus Hänsch, neem ik aan dat hij net als de heer Cohn-Bendit zijn voorstel in zal trekken omdat we momenteel nog niet in het bezit zijn van een daadwerkelijk voorstel van de Commissie juridische zaken en interne markt. Ik geloof dat dit voor iedereen de beste oplossing is.

Gelijke behandeling van personen
De Voorzitter
Aan de orde is verslag (A5-0136/2000) van mevrouw Buitenweg, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad houdende tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht raciale of etnische afstamming (COM(1999) 566 - C5-0067/2000 - 1999/0253(CNS)).

Oostlander
Mevrouw de Voorzitter, op de agenda staat een buitengewoon belangrijk verslag van mevrouw Buitenweg, met alle respect, maar de behandeling daarvan gaat nogal buitengewoon snel. Met name omdat wij pas deze week in de parlementscommissie over haar verslag hebben gestemd, daarna was er een buitengewoon korte tijd om nog grondig aan amendementen voor de plenaire vergadering te werken. Maar tot overmaat van ramp moet ik zeggen dat artikel 115 op het ogenblik geldt, waarin staat dat behoudens in geval van urgentie als bedoeld in artikelen 50 en 112 de beraadslaging en stemming over een tekst slechts kunnen worden geopend indien deze tenminste 24 uur van tevoren is rondgedeeld.
Dat laatste, mevrouw de Voorzitter, is helaas niet het geval. Voor het Frans heb ik begrepen geldt al dat het vanmorgen nog niet beschikbaar was. Ik stel u voor dat het debat en stemming over dit uitermate belangrijke verslag naar de volgende plenaire vergadering worden verschoven.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, een motie van orde. Ik wil drie korte opmerkingen maken. Mijn eerste opmerking betreft wat de heer Oostlander heeft gezegd, namelijk dat vele afgevaardigden over de tekst van het verslag en van alle amendementen over dit netelige onderwerp in hun eigen taal wensen te beschikken. Dat is hun recht. Het probleem werd tijdens de Conferentie van voorzitters vorige week herhaaldelijk ter sprake gebracht. Ikzelf was afwezig, maar dat is mij bevestigd.
Waarom hebben de diensten aan de vertaling van die teksten geen voorrang verleend, nadat duidelijk was gezegd dat het belangrijk was dat die documenten beschikbaar waren? Dat is mijn eerste vraag. Gelet op de gevoeligheid van de kwestie moet aan het Bureau, het Parlement en de Conferentie van voorzitters uitvoerig worden verklaard waarom de diensten in gebreke zijn gebleven.
Mijn tweede opmerking is dat de heer Oostlander volkomen terecht heeft gezegd dat de beraadslaging en stemming, uitgaande van artikel 115, eigenlijk niet kunnen plaatsvinden omdat de teksten niet 24 uur van tevoren beschikbaar waren. Hij vraagt volkomen terecht dat dit artikel wordt toegepast.
Als ik goed ingelicht ben, waren alle documenten en amendementen in alle talen gisteren omstreeks 15.00 uur beschikbaar. Ik zou graag hebben dat iemand dat bevestigt. Als dat zo is, stel ik voor dat wij onze agenda wijzigen en de termijn van 24 uur in acht nemen. Ik stel voor dat de rapporteur, mevrouw Buitenweg, haar verslag om 15.00 uur inleidt, dat wij daarover vervolgens debatteren en daarna het actualiteitendebat en stemmingen houden. Zo kunnen wij de termijn van 24 uur in acht nemen.
Voor velen van ons is het verslag vooral om de volgende reden belangrijk. Overeenkomstig het Verdrag hebben wij nu de bevoegdheid om nieuwe antidiscriminatiewetgeving te maken. De aanpak van racisme en vreemdelingenhaat moet in het Parlement topprioriteit krijgen omdat dit in Europa op dit ogenblik een belangrijke politieke kwestie is. Het Portugese voorzitterschap roept een Raad over sociale zaken bijeen waarop wij invloed kunnen uitoefenen als wij een advies uitbrengen. Ik verzoek het Parlement op creatieve wijze van die mogelijkheid gebruik te maken door in onze agenda met die belangrijke politieke opdracht rekening te houden, ermee in te stemmen dat wij om 15.00 uur een debat houden en om 18.00 uur of later vanavond stemmen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Cox.
Alvorens ik het woord geef aan de rapporteur, mevrouw Buitenweg, maak ik u erop attent dat het verslag gistermiddag in alle talen beschikbaar was, maar dat nu pas de amendementen beschikbaar zijn. Het is dus duidelijk dat we de termijnen die in artikel 115 van het Reglement staan vermeld, overschreden hebben.

Buitenweg
Voorzitter, ik ben erg blij met het voorstel van de heer Cox en ik denk dat het ook een werkzaam compromis is. Ik vind het jammer dat de christen-democraten het artikel 115 aanhalen, omdat namelijk ook de laatste versie van de tekst, de Franse tekst uitgekomen is om 01.02 uur gisteravond. Wij zijn nu 23 1/2 uur later. Misschien hebben zij dat laatste half uur nodig voor hun beraadslaging, maar het lijkt er toch op dat dit er enigszins met de haren wordt bijgesleept. Maar ik vind het een goed compromis om vanmiddag 15.00 uur met dit debat te beginnen en dan hoop ik ook dat wij dit vanmiddag kunnen afronden. Ik wil er nog een keer op wijzen dat het inderdaad buitengewoon belangrijk is dat wij het deze zitting afmaken omdat wij anders volstrekt onze invloed die wij nog kunnen uitoefenen in de Raad Sociale Zaken die 5 en 6 juni gehouden wordt, verliezen en daarmee ook het belang van het verslag ernstig ondermijnd wordt.

Cohn-Bendit
Mijnheer Poettering, het recht is, al naar gelang de kwestie, voor interpretatie vatbaar. Mijns inziens was de positie van de heer Cox, die samen met u de strategische meerderheid heeft bereikt voor de verkiezing van mevrouw Fontaine, een compromis dat ons allen hier in staat moet stellen met opgeheven hoofd te stemmen over een verslag over racisme. Men kan van mening verschillen over Oostenrijk, maar als wij duidelijk moeten maken welk standpunt wij in Europa innemen ten aanzien van racisme, mogen wij niet verzanden in een formeel debat zoals dat van zojuist. Dan moeten wij duidelijk maken dat wij helder denkende mensen zijn. Daarom doe ik een beroep op u. Aanvaardt u alstublieft het compromis van de heer Cox en stelt u ons in hemelsnaam in staat om met opgeheven hoofd dit debat te voeren. Alstublieft!

Watson
Mevrouw de Voorzitter, het debat over dit dossier in de commissie die ik voorzit, was een voortreffelijk voorbeeld van samenwerking tussen verschillende parlementaire commissies en tussen het Parlement, de Commissie en het voorzitterschap van de Raad. Op het ogenblik van de stemming in de commissie maandagavond waren de tekst en alle tweehonderd amendementen in alle talen beschikbaar. Ik sluit mij aan bij de heer Cox en verzoek u het Parlement te verzekeren dat zal worden onderzocht waarom de definitieve tekst in het Frans pas gisterenmiddag, meer dan veertig uur na de goedkeuring ervan in de commissie, beschikbaar was.

Het debat over de richtlijn is voorbeeldig verlopen. Dat siert het Parlement. Elke poging om het debat of de stemming uit te stellen is dan ook een verwerpelijke partijpolitieke manoeuvre.
(Applaus)

Oostlander
Mevrouw de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik toch insisteren op artikel 115 en het is heel belangrijk dat u laat nagaan op welke wijze in de vertalingen is voorzien en op welk moment. Ik acht het echter, om in de lijn van de heer Cox te spreken, toch een beetje bezwaarlijk als om die reden op vrijdagmorgen over deze tekst gaat worden gesproken omdat dat toch een aantal mensen in gewetensconflict zal brengen.

De Voorzitter
Maar dat is een andere kwestie.
Mijnheer Oostlander, het gaat hier overduidelijk om artikel 115 van het Reglement en in het voorstel van de heer Cox wordt met dit artikel rekening gehouden. Als ik mij niet vergis stelt hij voor om vanmiddag over dit vraagstuk te debatteren en het morgen in stemming te brengen, tenminste als de rapporteur zich hierin kan vinden...
(Protest in de vergaderzaal) Mijnheer Cox, kunt u uw voorstel nogmaals formuleren met inachtneming van de termijnen die in artikel 115 staan genoemd?

Cox
Mevrouw de Voorzitter, ik stel nogmaals voor dat wij om 15.00 uur het debat houden, dat wij vervolgens het actualiteitendebat houden en vanmiddag nog over dit verslag, de andere afgehandelde verslagen en de dringende ontwerpresoluties stemmen.

De Voorzitter
Wij zijn het met u eens.
Ik kijk nu of in dat geval de termijnen worden nageleefd. Ja, dat is het geval. Ik breng daarom het voorstel van de heer Cox, dat op de instemming van mevrouw de rapporteur kan rekenen, in stemming.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mijn fractie heeft gisteren een verzoek ingediend om over alle procedurekwesties met betrekking tot dit verslag hoofdelijk te stemmen. Ik vraag u dat verzoek te honoreren.

De Voorzitter
Een hoofdelijke stemming over dit vraagstuk is zeer goed mogelijk aangezien het door de heer Cox voorgestelde compromis in overeenstemming is met het Reglement.
(Het Parlement keurt het voorstel goed) Het debat over het verslag van mevrouw Buitenweg vindt om 15.00 uur plaats.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb alleen een concrete vraag: wanneer begint het debat over de urgenties? Dat staat toch altijd vast, van 15.00 uur tot 17.30 uur, en daar kan toch niet aan worden getornd! Men heeft hier zitten klungelen! Wanneer begint dat debat, hoe laat? Ik heb het recht dat te vernemen.

De Voorzitter
Geachte mijnheer Posselt, rekening houdend met de tijd die het debat over het verslag van mevrouw Buitenweg in beslag zal nemen, zal het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties tegen 16.30 uur van start gaan.

Bestrijding van de vrouwenhandel
Sörensen
Voorzitter, commissaris Diamantopoulou en collega's, ik wil in de eerste plaats iedereen bedanken die heeft meegewerkt aan dit verslag en dat wil zeggen, alle mensen, medewerkers, maar ook de collega's van de Commissie rechten voor de vrouwen en ook de tolken, want die hebben heel veel gedaan. Dit verslag is ook een reactie op de excellente mededeling van de Commissie betreffende nieuwe maatregelen ter bestrijding van vrouwenhandel. Ter voorbereiding van het verslag werd door de Commissie vrouwenrechten en gelijke kansen een publieke hearing georganiseerd met experten en in aanwezigheid van een slachtoffer die kwam getuigen. Door een delegatie van deze commissie en ook door commissaris Diamantopoulou werd een bezoek gebracht aan een opvanghuis voor slachtoffers van mensenhandel. Bovendien werd ook aan de ministeries van Buitenlandse Zaken van de lidstaten en de kandidaat-toetredingslanden een enquête gericht over de aanpak van vrouwenhandel. De resultaten van deze enquête zullen aan de Europese Commissie worden overgemaakt.
Het verslag is in de eerste plaats gericht op de strijd tegen vrouwenhandel, maar ook tegen kinderhandel en tegen mannenhandel: tegen mensenhandel in het algemeen. Kinderen worden verhandeld maar worden wel als volwassenen gebruikt. Ook mannen worden verhandeld door mensenhandelaars en seksueel misbruikt. De seksindustrie is trouwens niet de enige afzetmarkt voor verhandelde mensen. In België komt 40 procent van de slachtoffers op de arbeidsmarkt terecht, in textiel, horeca, fruitpluk, bakkerijen, bouw, als huispersoneel, als au pair-meisjes, waar ze in mensonterende omstandigheden als slaven moeten werken. Ook op de huwelijksmarkt en bij sportclubs, voetbalclubs worden slachtoffers gerekruteerd. Volgens schattingen van de Verenigde Naties en de Internationale Organisatie voor Migratie, de IOM, worden per jaar wereldwijd vier miljoen mensen het slachtoffer van mensenhandel waarvan er 500.000 Europa binnenkomen. Alles wijst erop dat het aantal slachtoffers toeneemt en dat de toevloed uit de landen van Midden- en Oost-Europa dramatisch is gestegen boven de al de bestaande stroom uit Afrika, Latijns Amerika, het Caraïbisch gebied en Azië.
In een rapport van de Verenigde Naties wordt met klem onderstreept dat mensenhandel één van de snelst groeiende vormen van georganiseerde misdaad is. De mammoetopbrengsten en de relatieve veiligheid voor de daders die deze vorm van misdrijf genereert, zullen daar niet vreemd aan zijn. De straffen voor het smokkelen van verdovende middelen zijn bijvoorbeeld veel hoger dan de straffen voor vrouwenhandel. Slachtoffers zijn vanuit hun vaak illegale situatie niet in staat hun stem te laten horen. Gezien er duidelijke aanwijzingen zijn dat deze problemen zich ontwikkelen binnen het werkterrein van internationale netwerken is het belangrijk dat deze problemen op Europees niveau benaderd en aangepakt worden. Om mensenhandel adequaat aan te pakken, is in de eerste plaats een duidelijk omschreven definitie van mensenhandel nodig. Verder moet prioriteit gegeven worden aan de bestrijding van de georganiseerde netwerken die zich niet alleen met mensenhandel bezighouden maar ook met allerlei andere soorten misdadige handelingen zoals onder andere de handel in verdovende middelen, wapens en dergelijke. Ik juich daarom de nieuwe communautaire initiatieven toe inzake het witwassen van geld waar ook inkomsten uit de vrouwenhandel een belangrijke rol spelen. Op Europees vlak werden al verschillende initiatieven genomen. De sensibilisering is goed op gang gekomen. Activiteiten bij Interpol, Europol, initiatieven in elke lidstaat afzonderlijk, Habitat-projecten, enzoverder. Maar de harmonisering van de verschillende nationale wetgevingen op dit terrein en de daaruit voortvloeiende divergerende opsporings- en vervolgingsmethoden moeten op Europees niveau prioritair worden aangepakt. Uit een enquête die uitgevoerd werd in het kader van dit rapport blijkt duidelijk dat op dit gebied grote verschillen bestaan tussen de lidstaten en de kandidaat-uitbreidingslanden onderling. Sommige landen waar wel een strenge wetgeving op prostitutie bestaat, hebben zelfs helemaal geen wetgeving met betrekking tot mensenhandel.
Door het invoeren van het STOP-programma heeft Europa actief ingespeeld op de actualiteit en werden mogelijkheden voor samenwerking geopend. Vorig jaar werd door de Raad het DAPHNE-programma aangenomen. Het is een nieuw beleidsinstrument bestemd voor de preventie van alle vormen van geweld tegen vrouwen en kinderen, zowel lichamelijk, seksueel als psychisch. Het is bemoedigend dat de Commissie in de eerste helft van dit jaar gedetailleerde voorstellen wil indienen voor de harmonisering van de strafrechtelijke bepaling in de lidstaten betreffende mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting en met name voor het verlenen van tijdelijke verblijfsvergunningen aan slachtoffers die bereid zijn mee te werken aan het onderzoek, nodig voor een proces tegen de handelaars.
Het doornemen van de amendementen geeft me de indruk dat sommigen dit verslag, dat gaat over slachtoffers van mensenhandel, willen misbruiken om een discussie uit te lokken over prostitutie. In de Commissie voor de rechten van de vrouw en gelijke kansen werd er uitdrukkelijk voor gekozen om in het kader van dit verslag over vrouwenhandel te spreken, over gedwongen prostitutie. Een debat over het al of niet verbieden of legaliseren van prostitutie dringt zich wel op maar kan in het belang van de slachtoffers van mensenhandel nu niet hier gevoerd worden. Zoals ik al zei, is mensenhandel geen probleem van een vraag naar prostitutie alleen. Bovendien hebben slachtoffers van vrouwenhandel het bijzonder moeilijk om zich terug te integreren in hun plaats van herkomst en zelfs binnen hun familie. Als ze als slachtoffer in de prostitutie gewerkt hebben, worden ze hun hele leven lang als prostituee gestigmatiseerd. Eens hoer, altijd hoer.
De genomen initiatieven vormen een eerste stap tot oplossing maar het aantal slachtoffers blijft stijgen. We moeten dus heel wat werk doen. We hebben voorstellen ingediend in het kader van preventie, opvang van slachtoffers en wetgeving. Een maatschappij die met een dergelijk fenomeen geconfronteerd wordt, heeft een morele schuld ten opzichte van de slachtoffers en moet een hoge prioriteit geven aan de bestrijding van mensenhandel en aan de steun aan slachtoffers.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is van buitengewoon groot belang. De vrouwenhandel, een van de laatste vormen van slavernij, gaat ons enorm aan het hart. Het verlenen van hulp en bijstand aan de slachtoffers moet voorrang krijgen. We moeten alle onderdelen van het handelskanaal aanpakken: aanwerving, vervoer, uitbaters, tussenpersonen en klanten. Met dit debat binnen het Europees Parlement leveren wij vandaag een bijdrage aan de hulpverlening ten behoeve van de slachtoffers. Ons doel is immers hun waardigheid en integriteit te helpen herstellen.
Vrouwen en kinderen worden behandeld als voor de prostitutie bestemde handelswaar. Vrouwenhandel maakt deel uit van het werkterrein van de georganiseerde misdaad. De onderwereld beschouwt menselijke wezens als handelswaar die gekocht en verkocht dient te worden. Jonge vrouwen worden met valse beloften door pooiers naar onze landen gelokt. De armoedige omstandigheden waarin deze vrouwen verkeren speelt hierbij een belangrijke rol. Er wordt hun werk beloofd en sommigen vertrekken zelfs in de hoop dat ze hier in de Unie zullen trouwen. Ze weten niet in wat voor miserabele omstandigheden ze terechtkomen: ze worden uitgebuit, geslagen, gemarteld en bedreigd. Meer dan de helft van de slachtoffers is jonger dan 25; ongeveer 10% is tussen de 15 en 18 jaar. Het lijkt er misschien wel op dat deze zeer jonge meisjes bereidwillig zijn, maar dit komt doordat ze bedreigd worden of verliefd zijn. Als je ziet hoe deze verkochte vrouwen geterroriseerd worden, dan wordt duidelijk dat van vrijwillige prostitutie geen sprake is.
Daarom kunnen we in dit verslag de term "gedwongen prostitutie" niet bezigen. Dat is tenminste onze mening. Bij vrouwenhandel gaat het om seksuele uitbuiting, een echt afschuwelijk verschijnsel. Wij moeten de slachtoffers ervan overtuigen dat ze van zich moeten laten horen en het misbruik dat van hen wordt gemaakt, aan de kaak moeten stellen. Wij moeten ze opvangen en helpen. Pooiers gaan zeer hardhandig te werk en de slachtoffers moeten enorme schulden maken om hun reis en de identiteitspapieren die ze zich eventueel moeten verschaffen te bekostigen. Als ze niet bezwijken voor de druk van de handelaars en souteneurs, worden ze persoonlijk of via hun familie bedreigd. De handelaars behoren tot maffiaorganisaties en hebben meerdere schakels in handen van het netwerk dat het slachtoffer in zijn greep houdt. De situatie is voor de slachtoffers uitzichtloos en de omstandigheden waarin ze moeten werken drijft ze vaak tot wanhoop en brengt ze aan de drugs. Er zijn zelfs vrouwen die in die omstandigheden zelfmoord plegen.
De vrouwenhandel moet bestreden worden. Preventie is echter van nog groter belang. Daarom moeten er in de betrokken landen informatiecampagnes gevoerd worden en moeten jongeren gewezen worden op de gevaren van deze vorm van handel. Maar ook de klanten moeten worden ingelicht, want dat zijn uiteindelijk de brave huisvaders die voor de omzet zorgen.
Laten we niet vergeten dat de vrouwenhandel door armoede veroorzaakt wordt. De zwakkeren, met name vrouwen, zijn zoals altijd het slachtoffer van de bestaande ongelijkheid en afhankelijkheidsrelatie tussen de rijke en arme landen. Wij willen een samenhangend Europees beleid en daarom is dit verslag zo belangrijk. Vrouwenhandel is een misdaad. Mensenhandel en seksuele uitbuiting zijn een schande voor de mensheid.

Martens
Voorzitter, het is al gezegd. Wij raken hier een belangrijk onderwerp aan. Het raakt de waardigheid van mensen. Zoals gezegd, het gaat niet alleen over vrouwenhandel, hoewel dat het onderwerp van de mededeling is, maar het gaat verder: het is mensenhandel. Ook mannen, meisjes en jongens zijn daarbij betrokken.
Het is een groeiend probleem ook in de EU. Vrouwenhandel blijkt financieel lucratief. Niet alleen vrouwen uit Aziatische landen, maar ook meer en meer vrouwen uit Midden- en Oost-Europa zijn slachtoffer, waaronder vrouwen uit toetredingslanden. Onder valse voorwendselen worden vrouwen gelokt, bij voorbeeld via advertenties, om kapster te worden of in een bar te werken of als danseres of via huwelijksadvertenties. Vanuit hun armoedesituatie worden vrouwen vaak gemakkelijk slachtoffer hiervan.
Vrouwenhandel is in toenemende mate verbonden met internationale criminele organisaties. Er is al veel gedaan maar er is nog veel meer te doen, met name waar het gaat om het verminderen van verschillen in regelgeving in de landen ten behoeve van opsporing en vervolging en wat betreft voorlichting bij politie en justitie.
Daarom ben ik blij met het initiatief van de Europese Commissie en blij met de concrete voorstellen in het verslag, bij voorbeeld met betrekking tot de verdere afstemming van regelgeving waardoor opsporing en vervolging gemakkelijker en efficiënter kan worden met betrekking tot samenwerking en coördinatie, vooral bij onderzoek, vooral bij de politie, vooral bij de justitie en ook en met name met betrekking tot de opvang en bescherming van slachtoffers.
Ik hoop dat het amendement inzake de non-gouvernementele organisaties ingediend door onze fractie en in overleg met de Groenen geamendeerd, zal kunnen worden aanvaard. Bij nieuwe noden wordt vaak de eerste hulp geboden door mensen of groepen van mensen die zich door hun levensbeschouwing of religieuze overtuiging geroepen voelen om hieraan iets te doen. Niet altijd hebben deze groepen de erkenning die zij verdienen. Het amendement meldt dat tot de NGO's ook organisaties kunnen behoren op levensbeschouwelijke grondslag.
Tot slot, het is een belangrijke mededeling van de Commissie. Het is een goede mededeling. Het is een goed verslag. Mijn complimenten aan collega Sörensen. Ik hoop dat de lidstaten voortvarend te werk zullen gaan bij de uitwerking hiervan.

Valenciano Martínez-Orozco
Mijnheer de Voorzitter, het is treurig dat wij in ons welvarende, vrije Europa een lucratieve zaak als vrouwenhandel dulden. Daarachter gaan folteringen, onmenselijke behandeling en flagrante schendingen van de mensenrechten schuil. Wij hebben gehoord dat slachtoffers getuigen van pakken slaag, verkrachtingen, ontvoeringen, bedreigingen met de dood en soms zelfs doodslag. Het meest schandalig is nog dat vrouwenhandel in Europa niet alleen wordt geduld, maar door ons toedoen ook nog eens in omvang toeneemt. Elke keer dat een burger de seksuele diensten koopt van een vrouw die in een smokkelnetwerk verstrikt zit, draagt die burger bij aan de exorbitante verrijking van criminele organisaties die steeds gewetenlozer te werk gaan.
De bestrijding door de instellingen verloopt helaas zeer traag. Het probleem wordt steeds groter. De Europese Commissie komt echter wel met verstandige voorstellen die hopelijk ook nuttig blijken. Gezien het grensoverschrijdend karakter van dit delict, moet daarvan een geharmoniseerde definitie in alle lidstaten komen, waarbij ook naar extraterritorialiteit en universele rechtspraak wordt gekeken.
De landen van bestemming zouden de slachtoffers ongeacht hun bereidheid om te getuigen een tijdelijke verblijfsvergunning moeten geven voor de duur van de gerechtelijke procedure. De bijzonder moeilijke omstandigheden van de slachtoffers zouden het zelfs ruimschoots rechtvaardigen als de lidstaten hun om humanitaire redenen een permanente verblijfsvergunning zouden verlenen.
Slachtoffers van vervolging om redenen van geslacht, en met name vrouwenhandel, moeten aanspraak kunnen maken op de status van vluchteling. Als wij de slachtoffers echt willen helpen, moet hun veiligheid en die van hun familie gewaarborgd zijn. Opbrengsten uit de activiteiten van smokkelnetwerken moeten in beslag genomen worden. Daaruit dienen de slachtoffers schadeloos gesteld te worden. Van belang is ook dat zij kunnen terugvallen op gratis medische en psychologische zorg, sociale bijstand, hulp bij het vinden van werk, enzovoort.
Al deze overwegingen zijn vrijwel eenparig door de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen goedgekeurd. Op zichzelf zijn zij echter niet voldoende. De bestrijding van de vrouwenhandel en het immigratiebeleid moeten prioritaire onderwerpen op de politieke agenda van de Europese Unie en de lidstaten worden. Immigratiebeleid gericht op de gevolgen en niet op de onderliggende oorzaken zal een vorm van uitbuiting opleveren die veel weg heeft van slavernij. De ellende, sociale ongelijkheid en de gewapende conflicten zijn een verklaring voor de migratiestromen. Zolang er geen integrale oplossingen voor onderontwikkeling worden gevonden, zal het aantal mensen op zoek naar een beter leven onbedwingbaar en de migratiedruk onstuitbaar blijven.
Het is dan ook van het grootste belang dat wij een daadwerkelijk ontwikkelings- en integratiebeleid voorbereiden en tot uitvoering brengen. De bestrijding van de mensenhandel is tenslotte, behalve een van de dwingende vereisten voor de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, een ethisch vereiste dat wij nooit mogen opgeven.

Van der Laan
Voorzitter, ik begin met mijn complimenten aan mevrouw Sörensen. Zij is niet alleen vakkundig, maar zij is ook bijzonder betrokken bij het onderwerp. Het is een grote verdienste dat zij dit belangrijke onderwerp op de Europese agenda heeft weten te zetten.
Vrouwenhandel is te lang ondergesneeuwd. Het probleem wordt onderschat door de politiek. Een goede illustratie daarvan is dat het ondertussen al meer dan drie jaar geleden is dat de ministers van Justitie verklaard hebben dat het van belang is een nationale rapporteur inzake vrouwenhandel aan te stellen. In Nederland is dat gebeurd mede dankzij de inspanningen van staatssecretaris Verstand. Helaas is in veel lidstaten nog steeds geen nationale rapporteur en daar moet nu echt haast mee gemaakt worden. Tegelijkertijd is de wetgeving onvoldoende en de samenwerking is onvoldoende.
Dit verslag biedt een veelheid aan ideeën en ook concrete voorstellen en daarom heeft het ook in belangrijke mate de steun van de liberale fractie. Er zijn echter een tweetal punten die sympathiek lijken, maar waar wij helaas niet mee kunnen instemmen. Het eerste gaat over de automatische vluchtelingenstatus voor slachtoffers van vrouwenhandel. Wij denken dat dat een brug te ver gaat omdat je nu de hele Geneefse conferentie daarvoor zou moeten omkeren. Wij vinden het echter wel belangrijk dat er verblijfsvergunning gegeven kan worden op humanitaire gronden. Dus dat voorstel zullen wij steunen.
Een tweede bezwaar hebben wij tegen de omkering van de bewijslast. Wat hier wordt gevraagd is niet minder dan het opgeven van een belangrijk en fundamenteel deel van de rechtsbescherming, namelijk dat men onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is. Dit beginsel is belangrijk in een rechtsstaat. Het idee komt uit administratief recht en heeft met name betrekking op discriminatie op het werk. Als wij dit beginsel om gaan zetten naar het strafrecht is dat een hele grote stap. Liberalen hechten bijzonder veel waarde aan rechtsbescherming. Wij zijn nu niet bereid om die stap te zetten.
Tot slot, de discussie over vrouwenhandel en mensenhandel is belangrijk en urgent. Daarom is het fout om deze discussie te vermengen met morele oordelen over prostitutie zoals sommigen proberen. Als wij dat doen dan zal dat de discussie oneindig veel moeilijker maken en effectieve maatregelen tegen vrouwenhandel in de weg staan. Dat mag niet gebeuren.
Het probleem is urgent en er zijn effectieve maatregelen nodig. Het mag niet bij woorden blijven. Wij hebben nu echt daden nodig.

Boumediene-Thiery
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik wil namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie een betoog houden in plaats van mijn collega die is meegegaan met de heer Staes, die zoals u weet onwel is geworden.
Het is een goede zaak dat dit verslag over de vrouwenhandel is uitgewerkt door mevrouw Sörensen. Er zijn maar weinig rapporteurs die zoveel weten over dit onderwerp. Mevrouw Sörensen houdt zich immers al meer dan twintig jaar met vrouwenhandel en prostitutie bezig en haar voorstellen verdienen daarom al onze steun. Ik schaar me daarom zonder enig voorbehoud achter haar verslag. Ik wil graag een aantal opmerkingen maken over de debatten die binnen de commissie en in verschillende lidstaten over dit onderwerp hebben plaatsgevonden. Deze debatten werden gehouden met het oog op de conferentie van de Verenigde Naties over de situatie van vrouwen in de wereld, die in juni in New York zal plaatsvinden.
In dit debat hebben veel organisaties ter bestrijding van de prostitutie de neiging om vrouwenhandel, prostitutie en souteneurschap over een kam te scheren. Ze gooien deze begrippen door elkaar heen en zijn tegen ieder debat over deze vraagstukken. Ze verschuilen zich achter morele overwegingen en stellen bijvoorbeeld dat met het menselijk lichaam geen handel mag worden gedreven. Zo verzetten deze organisaties zich tegen het laatste verslag van het Internationaal Arbeidsbureau over vrouwenhandel en prostitutie en bekritiseren ze het werk van mevrouw Lin Lean Lim, die de rechtspositie van prostituees wil verbeteren. Ze beschouwen Europa als een vrijhaven voor prostituees omdat sommige landen de prostitutie willen legaliseren.
Kunnen we dit debat overlaten aan organisaties waarvan enkele, dus zeker niet alle, eerst actie hebben gevoerd tegen abortus en zich nu verzetten tegen de verspreiding van condooms onder prostituees omdat de prostitutie op deze wijze zou worden aangemoedigd?
Het is slechts een kleine stap van medelijden naar stigmatisering. Het ene moment kan iemand als slachtoffer worden beschouwd en het andere moment worden geminacht. Voor we het weten wordt de prostitutie buiten het publieke debat gehouden. De enige oplossing voor prostituees is dat ze in het algemene rechtsstelsel worden opgenomen, zich kunnen verzorgen, in fatsoenlijke omstandigheden kunnen leven en zich tegen het geweld van pooiers, klanten en instellingen kunnen beschermen. De enige oplossing is dat ze als prostituee erkend worden en, bovenal, dat ze zich mogen uiten. Wat ze willen is erkenning van hun beroepsactiviteit, sociale rechten, en politie die hen tegen iedere vorm van geweld beschermt. Laten we hun eisen ter harte nemen.
Of men de prostitutie nu wil afschaffen, zoals in Frankrijk, wil verbieden, zoals in Zweden, of wil reglementeren: in alle gevallen staat de bestaande regelgeving de erkenning van een gehele beroepsgroep in de weg. Gevolg is dat de discriminatie toeneemt, niet alleen van verhandelde geïmmigreerde prostituees maar ook van vrouwen die vrijwillig in deze sector werkzaam zijn.
Een ondoelmatige wetgeving heeft vele nadelige gevolgen voor zowel mannelijke als vrouwelijke prostituees: ze zijn zo afhankelijker van hun pooiers, kunnen vaak geen fatsoenlijk leven leiden, hebben nauwelijks alternatieven, ondervinden zelden solidariteit en hebben veelal een slecht zelfbeeld. Mevrouw Roure heeft gelijk met haar analyse van dit vraagstuk. Wij zijn van mening dat verschillende oplossingen moeten worden onderzocht en verschillende voorstellen moeten worden gedaan en in overweging worden genomen. Het is van groot belang dat de Commissie alle vormen van gemeenschappelijke regelgeving inzake prostitutie onderzoekt en prostituees een daadwerkelijke rechtspositie biedt. Vrouwen en mannen kunnen zo immers tegen hun pooiers en tegen geweld en uitsluiting worden beschermd.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik mevrouw Sörensen voor het zeer goede, interessante en ongelooflijk boeiende verslag. In de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen heerst vrijwel volmaakte eensgezindheid. In dit verslag komt niet alleen de politiële samenwerking aan bod, maar ook het belang van sociale maatregelen op alle niveaus.
Er zijn echter twee punten waarover wij enigszins met de rapporteur van mening verschillen. Ten eerste de rol van de seksindustrie in deze problematiek. Wij, zowel links als rechts, zijn het er allemaal over eens dat armoede de belangrijkste oorzaak is van vrouwenhandel en prostitutie. Ik ben echter van mening dat we de seksindustrie, die nu bovendien op de beurs haar intrede heeft gedaan, ter discussie moeten stellen en dat ook zij haar verantwoordelijkheid moet opnemen.
Het tweede discussiepunt gaat nog altijd over dit thema en betreft de visie op prostitutie. In het verslag wordt bijna steeds de uitdrukking gedwongen prostitutie gebruikt. Wie deze term gebruikt, gaat ervan uit dat er ook zoiets als vrijwillige prostitutie bestaat. Wanneer we het over vrouwenhandel en slavernij hebben, is dit onderscheid nogal vreemd.
De GUE/NGL-Fractie heeft enkele amendementen ingediend, onder andere over dit probleem, en ik hoop dat onze amendementen steun krijgen. Ik dank nogmaals mevrouw Sörensen en alle collega's. Het zal helaas wel niet de laatste keer zijn dat we over dit thema een debat houden, ook al is dit slechts de tweede keer.

Thomas-Mauro
Mijnheer de Voorzitter, vrouwenhandel is niet alleen een zaak van vrouwen. Vrouwenhandel is een onderdeel van de internationale misdaad en mensenhandel. Het lijkt achterhaald om tegenwoordig over een dergelijk onderwerp te spreken. Toch is slavernij nog altijd zichtbaar in de eenentwintigste eeuw. Slavernij is een omvangrijk fenomeen waarbij gebruik wordt gemaakt van de armoede van mensen die over de wereld rondzwerven, heen en weer worden geslingerd en tegen hun zin ergens worden verkocht en opgekocht en zo vaak in de Unie belanden. De pooiers zijn overal in de wereld actief en laten zich door niets of niemand weerhouden. Ze dwingen gezinnen hun dochters te verkopen en lokken deze meisjes naar Europa met de belofte van een baan, waarna ze zich moeten prostitueren.
Tijdens een door de Verenigde Staten en de Filippijnen in maart georganiseerde conferentie is ook het lucratieve aspect van deze nieuwe markt aan de orde gekomen. Mensenhandel is na de handel in drugs en wapens de derde bron van inkomsten voor de georganiseerde misdaad.
Bij mensenhandel worden bovenal de menselijke waardigheid en de mensenrechten geschonden. In onze samenlevingen vinden we dat we recht hebben op geluk, plezier en vrijheid, en dienen taboes doorbroken te worden. Niemand maakt zich kennelijk druk om de verschrikkelijk gevolgen die deze houding voor met name vrouwen en kinderen kan hebben. Prostitutie is een vorm van slavernij die men exotisch en romantisch wil maken om maar te verhullen hoe tragisch en vunzig het verschijnsel in feite is. Prostitutie is een ontkenning van de vrijheid. Het enige waar het bij deze misdaden om draait is het beleven van plezier. De samenleving stelt zich hierbij volledig onverschillig op en accepteert de prostitutie als het oudste beroep ter wereld. Prostitutie gaat vaak vergezeld van pornografie, die dagelijks op de beeldbuis en Internet te zien is. Op Internet is immers alles te koop, zelfs meisjes. Prostitutie, mensenhandel, sekstoerisme en pedofilie worden echter uitvoerig in de media belicht en komen steeds vaker ter sprake. Dit is een goede zaak want deze berusting van de samenleving in wat ze als een onomkeerbaar proces beschouwt is ontoelaatbaar.
Het is nu onze taak de mensen te helpen wier lichaam bij ons en in hun land van herkomst om commerciële doeleinden wordt uitgebuit. Dit betekent dat we de ontwikkelingshulp en de steun aan onderwijs en samenwerking tussen de landen moeten verhogen. De Europese Unie heeft reden tot bezorgdheid en doet er goed aan in het kader van Beijing + 5 vrouwen overal ter wereld niet de les te willen lezen, maar juist de hand in eigen boezem te steken. De mensenhandel breidt zich bij ons enorm uit omdat er sprake is van een grote vraag. De Europese Unie is in dit opzicht een gulzige consument die slechts minachting heeft voor de volwassenen en kinderen die noodgedwongen in deze industrie terecht zijn gekomen.
Ik wil hier tot slot een zeer belangrijke uitspraak citeren van het symposium dat op 15 mei onder beschermheerschap van het Europees Parlement in Parijs georganiseerd werd: "Het vernederen van mensen door prostitutie is een ontoelaatbare schending van de mensenrechten".

Turco
Mijnheer de Voorzitter, namens de afgevaardigden van de Lista Bonino dank ik de rapporteur voor haar uitmuntende verslag over het dramatische probleem van vrouwenhandel. Wij zijn er zeker van dat dit evenwichtige verslag met overgrote meerderheid door het Parlement aangenomen zal worden. Die zekerheid koesteren wij omdat niemand tegenwoordig nog tolereert dat vrouwen geweld wordt aangedaan, dat zij gekidnapt worden of onder dreigementen of leugens het grondgebied van de Europese Unie worden binnengesmokkeld, waar zij dikwijls worden gedwongen de prostitutie in te gaan of andere vormen van dwangarbeid te verrichten.
Wij kennen allemaal de vreselijke verhalen van, dikwijls minderjarige, prostituées die in hun land van herkomst worden ontvoerd, illegaal de Unie worden binnengeleid, bedreigd worden met vergeldingsacties tegen hun familieleden of zelfs vermoord als zij de stoute schoenen aantrekken en de mensenhandelaren bij de politie aangeven. Het verslag reikt een paar oplossingen aan die reeds met succes zijn toegepast, zoals toekenning van verblijfsvergunningen, bescherming en gratis gezondheidszorg. Deze maatregelen, die zoals gezegd al in een paar lidstaten succesvol zijn gebleken, moeten uitgebreid worden tot het hele grondgebied van de Unie.
Maar waar ik speciaal de aandacht voor wilde vragen is het volgende: is het niet precies aan het directe of indirecte verbod op prostitutie en aan de strenge immigratiewetten te danken dat vrouwenhandel en gedwongen prostitutie hoogtij vieren? Is het niet zo dat de slachtoffers van de criminaliteit die in de wereld van de prostitutie zo welig tiert, gedwongen worden om dit werk te doen juist omdat zij illegaal zijn, omdat zij tot de zwakkeren behoren en klem zitten tussen het geweld van hun ontvoerders en het harde optreden van de politie? Kortom, komt het niet precies door het verbod op prostitutie dat dit verschijnsel dat men dacht te kunnen beheersen, uit de hand loopt en dramatische en onmenselijke vormen aanneemt? En ook: prostitutie kan dan wel in een paar lidstaten officieel worden toegestaan, maar waarom worden degenen die zich vrijwillig prostitueren geconfronteerd met een feitelijk verbod op activiteiten die met dit beroep verband houden? Waarom dus wordt vrijwillige prostitutie in feite in de criminele sfeer getrokken? En is het ook niet zo dat de buitenlandse prostituees hun situatie kunnen verbeteren als vrijwillige prostitutie gelegaliseerd wordt, onder meer omdat ze zich dan los kunnen werken van de clandestiene en gewelddadige sfeer waarin ze zich momenteel bevinden?
Op grond van dit soort overwegingen hebben wij twee amendementen ingediend. Met het eerste vragen wij dat er een kosten-batenanalyse wordt opgemaakt van het beleid en de diverse wetten die mogelijk zijn dan wel momenteel concreet worden toegepast. Met het tweede amendement stellen wij maatregelen voor om volwassenen die zich vrij van directe of indirecte dwang prostitueren, in bescherming te nemen tegen geweld en exploitatie van de onderwereld, zodat een legale uitoefening van dit werk mogelijk wordt.

Mathieu
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, alleen al door dit vraagstuk hier aan de orde te stellen erkennen we dat het om een ernstig probleem gaat. Jaarlijks komen er zo'n 500.000 personen West-Europa binnen die het slachtoffer zijn van mensenhandel. We moeten het vraagstuk van de vrouwenhandel snel aanpakken. De Europese Unie schijnt namelijk over het hoofd te zien dat vrouwenhandel een van de belangrijkste facetten van de georganiseerde misdaad is, terwijl ze wel overal verkondigt het witwassen van kapitaal, de handel in verdovende middelen en de georganiseerde misdaad te willen bestrijden.
Ik wil mevrouw Sörensen feliciteren met haar verslag, dat zo kort voor de toetreding van de LMOE's tot de Unie is verschenen. De LMOE's wordt vaak verweten dat ze als land van oorsprong of doorvoer dienen voor prostitutie en andere vormen van moderne slavernij.
Het is niet nodig de bestrijding van de mensenhandel volledig te communautariseren. Een nauwe samenwerking tussen de lidstaten van de Unie onder beschermheerschap van Europol en Interpol volstaat. Deze internationale organisaties hebben in de praktijk bewezen dat ze doelmatig kunnen optreden.
Wij willen dat op mensenhandel in alle lidstaten zware straffen komen te staan. Om een voorbeeld te stellen dienen de sleutelfiguren achter de netwerken zwaar te worden gestraft.
Er bestaat een grote diversiteit aan tradities op strafrechterlijk gebied in onze lidstaten, met als gevolg dat de regelgeving op dit gebied tussen de lidstaten onderling aanzienlijk verschilt. We komen dus zeker in een impasse terecht als we op communautair niveau aanklachten zouden formuleren. We kunnen ons daarom beter laten inspireren door de voorstellen die in het verslag-Schmid over namaak en piraterij met betrekking tot betalingsmiddelen worden gedaan. Zo zou de Raad van ministers op voorstel van de Commissie een lijst kunnen opstellen van vormen van crimineel gedrag die bestreden moeten worden. Vervolgens dienen de lidstaten, overeenkomstig hun rechtstradities, deze vormen van crimineel gedrag te bestraffen.
Tot slot ben ik ervan overtuigd dat we op deze wijze de mensenhandel doelmatiger kunnen bestrijden en de valkuilen kunnen ontwijken van een harmonisatie die een vertragende werking kan hebben op de maatregelen die nu genomen moeten worden.

De Voorzitter
Het debat over dit verslag moet vanmiddag voortgezet worden, maar u krijgt later op deze dag een precieze aanduiding over de voortzetting van het debat en het verdere verloop van de vergadering.
Wij gaan nu over tot de stemmingen.

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, er was afgesproken dat wij een debat over het voetbalgeweld zouden houden. Uit de gebeurtenissen van gisteravond in Kopenhagen blijkt maar weer hoe belangrijk het is dat het Europees Parlement, zoals wij eerder deze week hebben besloten, dat debat houdt.
Wegens de te verwachten moeilijkheden op de plaatsen waar de wedstrijden in het kader van Euro 2000 worden gespeeld, heeft de Fractie van de Europese Volkspartij besloten deze ontwerpresolutie niet te ondersteunen en ze in te trekken.
De Britse delegatie, die nu 36 leden telt, heeft de ontwerpresolutie in haar oorspronkelijke vorm opnieuw ingediend. Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u te bevestigen dat dit debat kan plaatsvinden, zoals het Parlement eerder deze week heeft gevraagd.

De Voorzitter
Het debat zal plaatsvinden zoals is afgesproken. Het precieze tijdstip zal later worden meegedeeld.

Stemming
Verslag (A5-0121/2000) van de heer Ferber, namens de Begrotingscommissie, over de raming van de ontvangsten en uitgaven van het Europees Parlement voor het begrotingsjaar 2001

(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0134/2000) van de heer Katiforis, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de aanbeveling van de Commissie inzake de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en van de Gemeenschap (opgesteld overeenkomstig artikel 99, lid 2 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (COM(2000) 214 - C5 - 0218/2000 - 2000/2119(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0108/2000) van de heer Pomés Ruiz, namens de Economische en Monetaire Commissie, over de jaarlijkse evaluatie van de uitvoering van de stabiliteits- en convergentieprogramma's (2000/2041(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0135/2000) van de heer Goebbels, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende de aanneming van de ene munt door Griekenland op 1 januari 2001 (artikel 122, lid 2) (COM(2000) 274 - C5-0226/2000 - 2000/0110(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Gezamenlijke ontwerpresolutie over de veiligheidsproblemen in Sellafield
Purvis (PPE-DE). (EN) Mijnheer de Voorzitter, de volgorde van de stemmingen verbaast mij zeer. Ik verzoek u die om te keren, zodat wij eerst over de gezamenlijke ontwerpresolutie van vier fracties, waaronder de grootste twee, kunnen stemmen.

De Voorzitter
Mijnheer Purvis, wij stemmen over de ontwerpresoluties in de volgorde waarin ze zijn ingediend. Als gezamenlijke ontwerpresoluties worden ingediend, stemmen wij eerst over die waarin de als eerste ingediende resolutie is opgenomen. Het aantal fracties dat de gezamenlijke ontwerpresolutie indient, is van geen belang.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpresolutie van de Fractie de Groenen/Vrije Europese Alliantie werd als eerste ingediend. Aangezien wij met een aantal andere fracties een compromis hebben bereikt, is het volkomen normaal dat wij eerst over die tekst stemmen. Leden van verschillende fracties staan achter die tekst. Ik hoop dat zij - en ook een aantal leden van fracties die de gezamenlijke resolutie niet hebben ondertekend - de tekst ook tijdens de stemming zullen ondersteunen. De toestand in Sellafield is immers ernstig.

De Voorzitter
Laten wij de stemming voortzetten en het debat niet heropenen.
(Het Parlement verwerpt de gezamenlijke ontwerpresolutie)
Ontwerpresolutie (B5-0414/2000) van mevrouw Ahern en anderen over veiligheidsproblemen in de kerncentrale van British Nuclear Fuels te Sellafield
(Het Parlement verwerpt de ontwerpresolutie)

Gezamenlijke ontwerpresolutie over het knoeien met gegevens betreffende MOX-brandstoffen in Sellafield
(Het Parlement neemt de gezamenlijke ontwerpresolutie aan)

Verslag (A5-0109/2000) van mevrouw Randzio-Plath, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het ontwerp van een richtlijn van de Commissie tot wijziging van richtlijn 80/723/EEG betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven (SEC(1999) 404 - C5-0102/2000 - 2000/2065(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Gezamenlijke ontwerpresolutie over de schuldenlast van arme landen
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Gezamenlijke ontwerpresolutie over de situatie in Zimbabwe
(Het Parlement neemt de gezamenlijke resolutie aan)

Verslag (A5-0094/2000) van de heer Paasilinna, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's over het vijfde verslag over de tenuitvoerlegging van het pakket telecommunicatieregelgeving (COM(1999) 537 - C5-0112/2000 - 2000/2072(COS))

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, ik had het woord gevraagd in verband met de stemming over Zimbabwe. Daarbij hebben wij werktuiglijk over twaalf door de zogenoemde Technische Fractie van Onafhankelijke Leden ingediende amendementen gestemd. Gebleken is dat zij in geen enkel geval voor hun eigen amendementen hebben gestemd. Stelselmatig moeten wij door hun toedoen stemmen. Ik noem dit in verband met het verslag-Provan en de herziening van de stemprocedure voor de plenaire vergadering. Deze handelwijze vind ik onaanvaardbaar.

Flesch
Meneer de Voorzitter, ik heb een belang in een sector die besproken wordt in de mededeling van de Commissie, het onderwerp van dit verslag. Daarom zal ik niet deelnemen aan de stemming over dit verslag. En dit, Meneer de Voorzitter, geldt ook voor het volgende verslag van de heer Alyssandrakis over het radiospectrumbeleid, tenzij u hiermee vanaf nu rekening houdt.

McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Flesch verklaart terecht een belang als zij een belang heeft. Ik vind echter dat zij dat op het ogenblik van de stemming niet hoeft te doen. Als afgevaardigden aan een debat in de commissie of in de plenaire vergadering deelnemen, moeten zij een eventueel belang verklaren, maar dat betekent niet dat ze niet aan de stemming mogen deelnemen.

De Voorzitter
Ik wil daarover nu geen debat. Ik wil dat ook in het Reglement niet opzoeken. Als ik mij goed herinner staat in het Reglement dat de leden ook voor de stemming een belang moeten verklaren.

Rovsing
Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb een financieel belang in de telecommunicatie- en de ruimtevaartsector en zal dus niet aan de stemming deelnemen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0122/2000) van de heer Alyssandrakis, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de regio's 'Verdere stappen in het radiospectrumbeeld - resultaten van de openbare raadpleging over het Groenboek' (COM(1999) 538 - C5-0113/2000 - 2000/2073(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0119/2000) van de heer Alyssandrakis, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het werkdocument van de Commissie 'Naar een samenhangende Europese aanpak van de ruimtevaart' (SEC(1999) 789 - C5-0336/1999 - 1999/2213(COS))
Na de aanneming van twee amendementen Ford, Glyn (PSE). (EN) Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Deze twee amendementen gelijken zeer sterk op die welke in de commissie werden verworpen. Mogen wij er zeker van zijn dat de rapporteur het standpunt van de commissie en niet zijn eigen standpunt vertolkt?

De Voorzitter
Dat moet u in uw commissie bespreken.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0131/2000) van mevrouw Plooij-Van Gorsel, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's 'Naar een Europese onderzoekruimte' (COM(2000) 6 - C5-0115/2000 - 2000/2075(COS))

Plooij-Van Gorsel
Voorzitter, ik wilde u even het volgende voorleggen. Er zijn een aantal amendementen ingediend die eigenlijk dubbel in de tekst zijn gekomen toen er gestemd is in de commissie. Ik zou met uw hulp willen proberen het verslag een beetje op orde te brengen en een aantal zaken die er dubbel in staan te verwijderen. Verder heb ik een mondeling amendement op de paragrafen L, M, N, O dat ik heb rondgedeeld aan de verschillende coördinatoren en die konden ermee instemmen.

De Voorzitter
Het gaat hier om een fatsoenering van de tekst. Zijn er bezwaren tegen het mondelinge amendement?
(Het Parlement neemt het mondelinge amendement aan)

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, daar het een initiatiefverslag betreft en er veel verwarring over is, stel ik voor het verslag naar de bevoegde commissie te verwijzen. Die moet haar werk nog maar eens goed doen.

De Voorzitter
Mijnheer Barón Crespo, is dit een formeel verzoek namens de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten?

Hänsch
Mijnheer de Voorzitter, dat is geen formeel verzoek, maar een noodzakelijke opmerking over de manier waarop dit Parlement werkt wanneer het om belangrijke kwesties gaat. Wij kunnen hier alleen stemmen over dingen waarover de werkzaamheden in de commissie zijn afgerond. Het is toch onmogelijk dat wij in de plenaire zo te werk gaan!

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, met alle respect voor de rapporteur, maar haar opmnerking betreft een zaak waarover gisteravond tijdens het debat helemaal niet is gesproken. Dit verslag moest zeer snel worden opgesteld. Twee commissies hebben een substantiële bijdrage geleverd. Misschien staan daardoor een aantal zaken dubbel in het verslag, maar er worden verschillende opmerkingen geformuleerd. Gisteravond heeft de commissaris niet gezegd dat hij iets onduidelijk of moeilijk aanvaardbaar vond. Wij kunnen nu niets anders doen dan stemmen over alle punten die op de stemlijst staan.

Plooij-van Gorsel
Ik dank iedereen voor zijn opmerkingen maar ik ben het nog het meest eens met de opmerking van de heer Hänsch. Misschien moet er eens worden gekeken naar hoe dingen in dit Parlement soms gaan. Dat lijkt mij heel plezierig.

De Voorzitter
Ik wil daarover nu geen debat. Het Bureau onderzoekt op dit ogenblik de werkmethodes van het Parlement. U ontvangt weldra een exemplaar van het voortreffelijke werkdocument van de heer Provan.

MacCormick
Mijnheer de Voorzitter, in paragraaf 13, die door de Commissie juridische zaken en interne markt is geformuleerd, staat dat deze commissie een tweejaarlijks verslag vraagt. Het Engelse biennial is echter, wellicht als gevolg van mijn merkwaardig accent, als biannual genoteerd. Dat betekent echter dat twee keer per jaar een verslag wordt gevraagd. Dat zou wat teveel van het goede zijn. Ik stel dan ook voor dat woord door biennial , d.w.z. tweejaarlijks, te vervangen.
(Het Parlement neemt het mondelinge amendement aan) (Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0125/2000) van mevrouw Smet en mevrouw Gröner, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over de follow-up van het Actieplatform van Beijing (2000/2020(INI))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

De Voorzitter. Hiermee is de stemming beëindigd.


De Voorzitter
 - Voordat ik de vergadering onderbreek, wil u wellicht graag weten welke regeling van de werkzaamheden voor de rest van de dag wordt voorgesteld. Wij stellen voor om 15.00 uur een debat over het verslag van mevrouw Buitenweg en vervolgens het debat over dringende en bijzonder belangrijke kwesties te houden. Om 18.00 uur stemmen wij eerst over het verslag van mevrouw Buitenweg, vervolgens over de dringende ontwerpresoluties en tenslotte over alle andere punten waarover het debat is gesloten. Dat is onze agenda voor vanmiddag.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Deze week is het al twee keer gebeurd dat fracties een hoofdelijke stemming bij de eindstemming over een verslag vroegen en dat het Parlement vlak voor die eindstemming te horen kreeg dat dit verzoek om een hoofdelijke stemming was ingetrokken. Als een hoofdelijke stemming is gevraagd, verzoeken de andere fracties daar niet meer om. Als dat verzoek wordt ingetrokken, kunnen wij geen hoofdelijke eindstemming meer houden. Kunt u zeggen hoe de zaken nu staan?

De Voorzitter
Ook ik vind het niet goed dat fracties hun verzoek op elk moment kunnen intrekken. Ik kan alleen maar voorstellen dat u het zekere voor het onzekere neemt. Als u een hoofdelijke stemming wilt, dient u dan namens uw fractie eveneens een verzoek daartoe in. Ik geef echter toe dat dit geen erg bevredigende situatie is.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens moet toch de mogelijkheid bestaan dat iemand anders dit verzoek om hoofdelijke stemming overneemt. Als een fractie een verzoek om hoofdelijke stemming intrekt moet een andere die kunnen overnemen. Daar ging het hier om!

De Voorzitter
Dat is een zaak voor de Commissie constitutionele zaken. Het huidige Reglement belet afgevaardigden niet hun verzoek om een hoofdelijke stemming in te trekken.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, ik heb niet begrepen wat er met het verslag-Sörensen gaat gebeuren. Zetten we dit debat voort na het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties of is het op een ander tijdstip gepland? Volgens de informatie die ik eerder kreeg, was het de bedoeling het debat over het verslag-Sörensen vandaag voort te zetten, na de stemming over de over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties. U heeft daarover echter niets gezegd en daarom kreeg ik graag nu de bevestiging dat dit inderdaad zo is.

De Voorzitter
Dat is juist. Zoals gewoonlijk zullen wij de debatten na de stemming voortzetten. De eerste twee verslagen zijn die van mevrouw Sörensen en mevrouw Karamanou. Wij zetten de debatten dus straks voort.

Van Dam
Voorzitter, ook even wat betreft de orde van vanmiddag. U heeft aangegeven dat wij om 15.00 uur beginnen met het verslag-Buitenweg en dat wij om 18.00 uur gaan stemmen. Wij hebben op onze tafel een anoniem stuk gevonden waarin staat dat om 18.00 uur gestemd wordt over het verslag-Buitenweg en de overblijvende stemmingen van nu. Tweede punt, over de urgentieresolutie waarvan het debat is gesloten. Maar ook een derde punt urgentieresoluties waarover niet is gedebatteerd bij gebrek aan tijd. Ik wil van u de bevestiging hebben of ook het derde punt in overweging is en ik zou daar protest willen tegen aantekenen, want dat zou betekenen dat er urgentieresoluties gestemd moeten worden zonder debat. Dat lijkt mij onaanvaardbaar.

De Voorzitter
Dat is juist. Het Parlement heeft dat besloten en dus zullen wij dat doen.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een soortgelijke opmerking. Het is voor mij niet duidelijk wat het Parlement heeft besloten. Wij hebben afgesproken om 18.00 uur te stemmen. Wij kunnen de spreektijd voor het actualiteitendebat beperken en aldus alle dringende ontwerpresoluties behandelen. Het is voor het Parlement beslist niet duidelijk dat wij hebben besloten te stemmen over dringende ontwerpresoluties die wij niet hebben kunnen bespreken.

De Voorzitter
Mijnheer Ford, daarover kan de Voorzitter niet beslissen. Wij hebben besloten het eerste uur van wat normaal gesproken het actualiteitendebat moest worden, aan het verslag van mevrouw Buitenweg te besteden. Het Parlement heeft dat daarstraks zelf beslist. Het is aan het Parlement om over dergelijke zaken te beslissen. De fracties moeten vervolgens zelf uitmaken hoe ze de spreektijd voor het actualiteitendebat verdelen. Als er genoeg tijd is, zullen wij alle ontwerpresoluties behandelen en anders niet. Dat hangt af van de wijze waarop de fracties de spreektijd over de verschillende onderwerpen verdelen. De Voorzitter kan zich daarmee niet bemoeien.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben afgesproken dat wij een debat over het verslag van mevrouw Buitenweg zouden houden, maar niet dat wij daarvoor een uur zouden uittrekken. Ik heb vernomen dat ik na een uur debat aan het woord kom. Ik veronderstel dus dat het debat over het verslag van mevrouw Buitenweg tenminste anderhalf uur zal duren. Wij hebben niet afgesproken dat wij de tijd voor dat debat zouden beperken. Dat moet duidelijk zijn.

De Voorzitter
U hebt gelijk. Ik had het over een uur. Ik heb mij vergist. Ik meen dat voor dat debat anderhalf uur is uitgetrokken. Nogmaals, alles hangt af van de discipline van de afgevaardigden. Het Europees Parlement staat om zijn discipline bekend.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Ik verwijs naar wat mevrouw Fontaine vanochtend over een aantal logistieke problemen in dit gebouw heeft gezegd. In het belang van de transparantie en de voorlichting van de leden moeten wij weten hoe groot het legionellaprobleem is. Kunt u ons daarover iets meer zeggen? Welke maatregelen zijn er genomen? Is de airconditioning afgezet? Mogen wij aannemen dat maatregelen zijn genomen om de installatie te desinfecteren?
Kunt u dat bevestigen? Kan het Bureau bevestigen dat er geen probleem is met asbest? In dat geval zou er immers een overtreding zijn van de EU-richtlijn die wij meer dan tien jaar geleden zelf hebben aangenomen.

De Voorzitter
Ik kan geen enkele van uw vragen zelf beantwoorden. Ik heb daarover geen enkele informatie. U zult uw vragen tot het Bureau en de quaestoren moeten richten. Ik zal hun aandacht zeker op uw opmerkingen vestigen.

Stemverklaringen - Verslag-Ferber (A5-0121/2000)

Meijer
Voorzitter, ik heb niet kunnen instemmen met het verslag-Ferber. Geredeneerd vanuit het Parlement is er altijd wel reden om meer geld te vragen voor ons eigen functioneren. Maar het is niet zo dat de Europese Unie democratischer wordt als het Europees Parlement meer geld krijgt. De publieke opinie in Europa vergt soberheid van ons. Het geld dat beschikbaar is, moet uitgegeven worden aan de behoeften van onze 375 miljoen inwoners en aan de bescherming van hun leefmilieu, niet aan het Europees Parlement als instelling.
Ik ben van mening dat we ons veel kosten en overbodig werk zouden kunnen besparen door het systeem van verslagen en rapporteurs te vervangen door het rechtstreeks reageren van de fracties op de voorgelegde voorstellen zoals dat gebeurt in de meeste nationale parlementen.
Tot slot, ik keer me ook tegen het weggeven van belastinggeld aan Europese samenwerkingsverbanden van politieke partijen en tegen het vervullen van vacatures voor tolken op een manier die voor nieuwkomers een slechte rechtspositie oplevert.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met genoegen voor het verslag-Ferber over de begroting 2001 gestemd, maar ik vind het wel jammer te moeten zien dat er in deze begroting zo weinig ruimte wordt uitgespaard, dat er in de Europese Unie zo weinig geld wordt uitgegeven en zo weinig geïnvesteerd in de zorg voor bejaarden en gepensioneerden.
Ik wil niet beweren dat men voor gepensioneerden en hun problemen hetzelfde percentage moet reserveren op de begroting als het deel van de samenleving dat zij voor hun rekening nemen, namelijk pakweg 32%. Ik zeg dus niet dat men 32% van onze begroting moet uittrekken aan ouderenzorg, maar dan toch wel minstens 3%, en eerlijk gezegd zou ik al in mijn handen knijpen met 0,3%.

Van Brempt
Ik sta volledig achter het voorstel om daadwerkelijk 35 posten in de uitbreidingsreserve te bestemmen voor de vertaalsector op voorwaarde evenwel dat alle talen van de kandidaat-lidstaten hierin vertegenwoordigd zijn. Daarom heb ik voor amendement 2 gestemd.
Het is van wezenlijk belang dat het EP zich goed voorbereidt op de komende uitbreiding naar Centraal- en Oost-Europa. Hiertoe behoort met name het tijdig opleiden van professionele kwalitatief hoogstaande vertalers en tolken. Bij vorige uitbreidingen is al gebleken dat hiermee niet gewacht kan worden. Om drie redenen is meertaligheid een essentiële vereiste voor de werking van het EP. In de eerste plaats omwille van het gelijkheidsbeginsel. Alle leden moeten onder gelijke omstandigheden hun werk kunnen verrichten.
Ten tweede omwille van de democratische legitimatie van het EP. Het EP is de democratische vertegenwoordiging van het volk.
Ten derde omwille van de nuttigheidseis. Meertaligheid verhoogt de efficiëntie van het parlementaire werk.
Om hieraan concreet gestalte te geven is een debat dringend gewenst. In dit verband verwijs ik naar het eindverslag van de werkgroep "meertaligheid" onder leiding van de heer Cot waarin meerdere concrete opties worden gesuggereerd. Hoe dan ook is het duidelijk dat de taalkundige voorbereiding op de uitbreiding geen verder uitstel gedoogt.

Kuntz
 - (FR) In het verslag van de heer Ferber waarover wij het vandaag hebben, wordt de zorg uitgesproken van een strenger begrotingsbeleid van het Europees Parlement, wat bij ons in goede aarde valt.
De groei van de begroting van het Parlement die voor het begrotingsjaar 2001 wordt voorgesteld, is beperkt tot ongeveer 2,28%, oftewel ongeveer 987,8 miljoen euro. Dit lijkt ons acceptabel, des te meer daar in dit voorstel rekening wordt gehouden met een inflatie van ongeveer 2%, wat realistisch lijkt.
Het bedrag dat aldus wordt voorgesteld komt overeen met 20% van de kredieten van rubriek 5, waardoor het maximum dat het Europees Parlement voor het jaar 2001 voor zichzelf heeft vastgesteld, niet overschreden wordt.
Maar wanneer rekening gehouden wordt met de gevolgen van toekomstige uitbreidingen, met inbegrip van de gevolgen op taalkundig gebied, vooronderstelt deze beperkte groei van de begroting, meer dan ooit, een rationeel en verantwoordelijk beheer van de begroting van ons Parlement.
Inzake het personeelsbeleid zou dan ook, zoals aanbevolen in het verslag, een analyse van de huidige personeelsprofielen gemaakt dienen te worden, aangezien de behoeften van het Parlement natuurlijk veranderen. Deze analyse is bedoeld om de benodigde structurele aanpassingen zo goed mogelijk voor te kunnen bereiden.
Met betrekking tot de opmerkingen van de Rekenkamer over de uitgaven van de fracties lijkt de resolutie de goede weg in te slaan, aangezien het Bureau van het Parlement en de algemeen-secretaris verzocht worden totale transparantie inzake de besteding van de kredieten te betrachten. De Franse delegatie van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten kan zich echter niet vinden in het voorstel om een afzonderlijke begrotingslijn op te nemen voor de kredieten ten behoeve van de Europese politieke partijen. Wij zijn er namelijk zeker van dat dit op termijn koren op de molen zal zijn voor allianties, verenigingen en hergroeperingen van Europese politieke partijen die met name federalisme en integratie nastreven.
Op taalkundig gebied - een gebied dat van nature zeer gevoelig ligt omdat het te maken heeft met onze identiteit, cultuur en trots - wordt door ieder van ons meer of minder benadrukt dat er inmiddels een onhoudbare situatie is ontstaan, zeker in het licht van de toekomstige uitbreidingen.
Daarom moeten wij hier nadenken en verstandig en voorzichtig handelen, zonder te kwetsen maar ook zonder tijd te verliezen. Een van de zaken die overwogen zouden kunnen worden, is het onaantastbare recht van ieder van ons, volksvertegenwoordigers, om ons uit te kunnen drukken in onze moedertaal, die vervolgens vertolkt en vertaald kan worden in een van de drie meest gebruikte talen, te weten Frans, Duits en Engels. Deze talen hebben om demografische en culturele, maar ook om economische redenen de overhand in de Europese Unie. Zo zou het respect voor de identiteiten, naties en culturen van Europa hand in hand kunnen gaan met efficiëntie, tegen lagere kosten van het dagelijks werk van de Europese instellingen.
Deze oplossing heeft ook het voordeel dat ze recht doet aan de drie belangrijkste culturele origines van de Europese Unie in haar huidige samenstelling. Ik heb het hier over de Latijnse, Angelsaksische en Germaanse componenten. Daarnaast biedt deze oplossing evidente voordelen voor alle Europese kandidaat-lidstaten waarvan de eerste buitenlandse voertaal Frans, Duits of Engels is. Ook al is een van deze talen vooral in Europa belangrijk, de andere twee zijn toch wereldtalen.

Van Dam
Democratie kost veel geld, dat is onvermijdelijk. Wij stemmen over een begroting van het Parlement ten bedrage van bijna 1 miljard euro! Een gigantisch bedrag, al blijft het binnen de afgesproken 20% van de raming van alle Europese instellingen samen. We zijn het de burgers van Europa, de belastingbetalers die dit kapitaal moeten opbrengen, schuldig de kosten in de hand te houden.
Als we dan in paragraaf 18 lezen over de gebouwen, die het Parlement nodig heeft, dan constateren we een aanzienlijke verkwisting van gemeenschapsgeld. Want het EP heeft het gebouw waar we deze week vergaderen, helemaal niet nodig! In Brussel beschikken we over alle gebouwen die we als Parlement echt nodig hebben. Het moge duidelijk zijn dat wij geen behoefte hebben aan aankoop van dit glazen paleis, aan welke, op zich noodzakelijke voorwaarden ook wordt voldaan. Meer dan 400 leden spraken recent opnieuw uit dat we zelf willen besluiten waar we vergaderen. Wij nemen het de rapporteur nauwelijks kwalijk dat hij hieraan voorbij is gegaan in zijn verslag, dat zeker waardering verdient. Bijvoorbeeld als hij Raad en EP oproept het eens te worden over het statuut van de leden. Dit Parlement moet zich diep schamen, dat dit een jaar na de verkiezingen nog zelfs niet in zicht is.
De door de Rekenkamer gesuggereerde begrotingslijn voor Europese partijen moet er echt niet komen! Zulke koepels verdoezelen de culturele en politieke verscheidenheid en vergroten de afstand tot de burger.
Wat de vele diefstallen in de gebouwen betreft, het is onaanvaardbaar dat met een zo omvangrijke veiligheidsdienst die niettemin ongeveer dagelijks kunnen plaatsvinden.
Met onze stem tegen deze begroting willen we het signaal afgeven dat er een radicale wijziging nodig is in de prioriteiten die we stellen.

Thyssen
Ik wil mijn collega en fractiegenoot Ferber feliciteren met zijn verslag, hoewel ik het niet met alle punten eens was en ik tegen zijn stemadvies in voor amendement 2 en tegen amendement 8 van zijn ontwerpresolutie heb gestemd. Ik heb met volle overtuiging zo gestemd omdat het mijn mening is dat we als Europees Parlement niet een politiek signaal geven of op een politieke beslissing vooruit lopen door het voorstel van de secretaris-generaal te volgen (en 35 vacatures in de vertaaldiensten op te vullen) maar wel door dit niet te doen.
Zolang de regels in dit Huis inzake taalgebruik niet gewijzigd zijn, mogen de kandidaat-lidstaten en wijzelf aannemen dat de talenregeling blijft wat ze is, dat wil zeggen: ten eerste, dat elk parlementslid op officiële vergaderingen zijn eigen taal kan gebruiken.
Ten tweede dat elk parlementslid over documenten in zijn taal beschikt.
Ten derde dat we op die manier niet alleen de leden, maar vooral ook de burgers die wij vertegenwoordigen, gelijkwaardig behandelen.

Lulling
Ik heb weliswaar voor het verslag van collega Ferber over onze begroting voor het jaar 2001 gestemd, maar moet wel hevig protesteren tegen de regelrechte chantage die op bepaalde categorieën van ambtenaren, en vooral lagere ambtenaren, wordt uitgeoefend. Onder het voorwendsel dat zij meer dan 50 werkdagen per jaar "en mission", dus op dienstreis in Brussel of Straatsburg zijn, wil men ze zover krijgen dat zij vrijwillig instemmen met overplaatsing van Luxemburg naar Brussel.
De werkzaamheden van het Europees Parlement geschieden nu eenmaal op drie plaatsen: in Brussel, Luxemburg en Straatsburg. Zo hebben de staatshoofden en regeringsleiders dat jaren geleden al tijdens hun topbijeenkomst in Edinburgh besloten. Wij moeten daarmee leren leven, net als met de financiële consequenties daarvan, die trouwens ook weer niet zo ernstig zijn en wel degelijk opwegen tegen de gevolgen van het ongezonde centralisme in Brussel, waar helaas ook een derde van de huidige leden van het Europees Parlement voorstander van is.
Pas hebben wij nog een voorbeeld van dat centralisme gekregen toen enkele groene afgevaardigden ons op de vrijdag van de vergaderperiode van april de stemming over enkele belangrijke zaken onmogelijk maakten door het quorum van een derde van het aantal leden te vragen, dat niet kon worden bereikt.
Ik ben sedert 1965, met een onderbreking van 1974 tot 1989, lid van dit Parlement. Ik kan dus terugkijken op twintig jaar activiteiten. In al die jaren heb ik geen enkele vrijdag van de plenaire week in Straatsburg gemist. De afgezaagde argumenten van degenen die de vijfdaagse week van Straatburg willen terugbrengen tot vier dagen - trouw als zij zijn aan de vertrouwde salamitactiek - en dan ook nog het liefst pas op dinsdag willen beginnen, hebben een duidelijk doel: men wil een streep halen door de 12 plenaire vergaderingen per jaar in Straatsburg en tegelijkertijd de zetel van het secretariaat-generaal van het Europees Parlement van Luxemburg naar Brussel verleggen.
Het Bureau van het Parlement heeft naar het schijnt een werkdocument gepresenteerd gekregen van een Brits ondervoorzitter waarin hij overplaatsing van hele diensten en directoraten-generaal naar Brussel voorstelt. In Luxemburg zouden enkel nog de technische diensten, zoals de drukkerij, en de vertaalafdeling moeten blijven. Die vlieger zal echter niet opgaan. Daarmee wordt duidelijk de letter en de geest van de besluiten van de staatshoofden en regeringsleiders over de zetelkwestie geschonden. Dat moet hier onomwonden worden gezegd.
Ik waarschuw degenen die de salamitactiek op Straatsburg en Luxemburg willen toepassen. Wij zullen een stokje steken voor hun uiterst ondemocratisch gekonkel om de democratische besluiten over de zetelkwestie en de vergaderkalender van het Europees Parlement ongedaan te maken. Het recht staat aan onze kant.
Verslag-Katiforis (A5-0134/2000)

Fatuzzo
Ik heb wel voor het verslag-Katiforis over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van onze lidstaten gestemd, omdat ik vind dat het verslag inhoudelijk belangrijk is, maar ik heb een en ander met lood in de schoenen gedaan. In dit verslag wordt namelijk herhaaldelijk gesteld dat men moet weten in te spelen op de voortschrijdende vergrijzing van de bevolking. Er komen steeds meer bejaarden en dat maakt handhaving van de pensioenstelsels tot een hachelijke onderneming. Het verslag stelt dat men een oogje in het zeil moet houden en dat de lidstaten opgeroepen moeten worden om steeds minder te spenderen aan uitkering van pensioenen aan ouderen. Voor mij is het natuurlijk absoluut onaanvaardbaar dat men steevast de ouderen de schuld geeft voor de rampzalige begrotingssituatie van de landen.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, zoals de rapporteur terecht in paragraaf 2 van zijn verslag zegt moet nu begrotingsconsolidering de hoogste prioriteit zijn. Alleen met een consequente begrotingsdiscipline kan men het vertrouwen van de burger en van met name de financiële markten in de euro versterken. Ik zeg dit denkend aan gisteren, toen de euro gevaarlijk dicht in de buurt kwam van zijn historisch dieptepunt van 3 mei. De rapporteur kon het door de Oostenrijkse regering gepresenteerde stabiliteitsprogramma niet meer opnemen in zijn verslag. Daarom wil ik duidelijk maken dat de nieuwe regering vastbesloten is een oplossing te vinden voor de problemen die de vorige regering ons heeft nagelaten. De erfenis van de oude sociaal-democratische regering is zeker geen niemendalletje. Alle voor het jaar 2000 in het kader van het Stabiliteitspact aangegane verplichtingen zullen echter worden nagekomen.

Alavanos
Ofschoon de Europese Unie streeft naar meer productie, meer investeringen en meer werkgelegenheid, stelt de Commissie in haar richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Gemeenschap enkele onaanvaardbare maatregelen voor. Zij wil voortzetting van de bezuinigingen - in zelfs nog sterkere mate dan in het Stabiliteitspact is voorzien - loonbeperking, belastingfaciliteiten voor de sterken en een nog sterkere deregulering van de arbeidsmarkt. Bovendien wil zij het mededingingsbeleid als prima donna, waardoor de beginselen van sociale rechtvaardigheid nog meer onder druk komen te staan. De Economische en Monetaire Commissie heeft ondanks de gevoelige benadering van haar rapporteur, de heer Katiforis, instemming betuigd met de strekking van het Commissiedocument. Daarom stem ik tegen de ontwerpresolutie. De Unie moet een beleid voeren waarmee zij kwalitatieve ontwikkeling kan combineren met vermindering van de arbeidstijd, verhoging van de productiviteit, hervorming van de belastingstelsels ter bevordering van de sociale en economische ontwikkeling, en modernisering - en niet afschaffing - van de overheidssector.

Bordes
Het verslag-Katiforis is een laag-bij-de-grondse lofrede op de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten. Van de 29 paragrafen beginnen er 8 met instemming en 4 met felicitaties aan zichzelf.
Vanuit het gezichtspunt van de beroepsbevolking en de grote meerderheid van de bevolking van de EU-landen is er eigenlijk helemaal geen reden om zich op de borst kloppen. Waar is de economische groei, waar dit verslag prat op gaat, goed voor als - werknemers wel te verstaan - "een redelijke houding bij loononderhandelingen" wordt aanbevolen of als men durft te pretenderen dat "de pensioenregelingen drastisch herzien moeten worden" teneinde "de financiële gezondheid ervan veilig te stellen"? Hierdoor wordt toegegeven dat er bij deze "groei", waarmee het Parlement in het verslag-Katiforis gecomplimenteerd wordt, geen plaats is voor werknemers of gepensioneerden.
Eens temeer gedragen de Raad en de Commissie zich als spreekbuis van de grote werkgevers en vragen ze het Parlement om hen daarbij te steunen. Wij zijn niet verkozen om regeringen te prijzen die werkgevers en grote financiële instellingen steunen zodat deze zich kunnen verrijken en de ongelijkheden hierdoor groter worden. Zij doen niets voor de 18 miljoen werkloze mannen en vrouwen, flexibiliteit en onzekerheid zijn gemeengoed geworden en de lonen zijn drastisch verlaagd om een permanente groei van inkomsten uit kapitaal te garanderen, met inbegrip van de meest parasitaire en speculatieve vormen. Als het waar zou zijn, zoals in het verslag wordt beweerd, dat er weer sprake zou zijn van groei, dan is het een grote schande dat overal in Europa slechts een kleine minderheid hiervan profiteert. Daarom hebben wij tegen dit verslag gestemd.

Caudron
 - (FR) Ik heb in de commissie de denkwijze en de argumenten van onze collega Katiforis goedgekeurd. Ik had dit eigenlijk gisteren al moeten doen, tijdens de plenaire vergadering. Dit was echter niet mogelijk door een technisch probleem, waarvoor ik mij verontschuldig.
Net als de heer Katiforis ben ik er verheugd over dat de groei in Europa weer heeft ingezet. Maar net als hij weet ik ook dat dit niet voldoende is om terug te keren naar een situatie van volledige werkgelegenheid zonder dat in de EU-landen een voluntaristisch beleid gevoerd wordt en, ik voeg daaraan toe, zonder dat de arbeidsduur verkort wordt.
Ook ik zeg tot slot dat werkgelegenheid niet het resultaat kan zijn van ongebreidelde liberalisatie, versnelde privatisering en afkalving van sociale en loonzekerheden.
Niets van wat vandaag goedgekeurd is heeft mij volledig tevredengesteld, maar ik ga mee met de rapporteur in zijn definitieve stem.

Figueiredo
 - (PT) In de economische richtsnoeren voor het jaar 2000 komen de neoliberale standpunten van de Europese Commissie duidelijk tot hun recht. De Commissie benadrukt namelijk het belang van het stabiliteitspact en de monetaristische beleidslijnen, de versnelde liberalisering van de telecommunicatiesector, de energiesector, de postdiensten, de vervoersector en de financiële diensten, de vergroting van de flexibiliteit van de arbeidsmarkt en de zogenaamde modernisering van de socialebeschermingsstelsels. Enerzijds dringt zij aan op de noodzaak van actieve maatregelen op het gebied van de werkgelegenheid om de werkloosheid te bestrijden en op middellange termijn de doelstelling van volledige werkgelegenheid te verwezenlijken. Anderzijds houdt de Commissie echter hardnekkig vast aan instrumenten die op het vlak van de werkgelegenheid generlei resultaat hebben opgeleverd. Zoals de Commissie overigens zelf erkent, overstijgt het huidige werkloosheidscijfer nog steeds de waarden van het begin van de jaren '90.
In het verslag van het EP uit de rapporteur enige kritiek op de bespoediging van de doelstellingen betreffende de convergentie- en stabiliteitscriteria. Hij dringt er tevens op aan het aantal investeringen te verhogen en stemt in met de tenuitvoerlegging van globale fiscale maatregelen ter bestrijding van de financiële speculatie, hetgeen uiteraard positief is. Hij gaat echter ook akkoord met de versnelde liberalisering van de vervoer- en de energiesector, de verhoogde flexibiliteit van de arbeidsmarkt en het huidige budgettaire consolidatieproces. Met andere woorden, hij spreekt zichzelf tegen.
Wij hebben dan ook verschillende voorstellen ingediend teneinde het verslag inhoudelijk te verbeteren. Het ligt met name in onze bedoeling de rol van de kleine en middelgrote ondernemingen en hun verenigingen te versterken, de rechten van de arbeiders te garanderen, de arbeidstijd te verkorten en het stabiliteitspact en de gevolgen van de toepassing van dit pact aan de kaak te stellen. Helaas hebben onze voorstellen, met uitzondering van de steun aan het MKB, geen gehoor gevonden. Vandaar dat wij tegen het verslag stemmen.

Fruteau
Allereerst wil ik de verslaggever complimenteren met zijn uitstekende verslag. Met de centrale doelstellingen van het Europese economisch beleid die in dit verslag geformuleerd worden, slaan we mijns inziens namelijk de juiste weg in. Volledige werkgelegenheid en de overgang naar een kenniseconomie zijn onze gemeenschappelijke doelstellingen voor het eerste decennium van de 21e eeuw.
Ondanks de pessimistische visie van sommigen, maken alle economische sectoren een groei door. We moeten dus de stoute schoenen aantrekken om de groeifase waarin wij ons nu bevinden op Europees niveau uit te breiden.
De vooruitzichten voor de jaren 2000 en 2001 zijn bemoedigend, met een groei van 3% die kan worden aangewend voor versterking van het sociale beleid, voor meer solidariteit en gelijkheid van kansen, maar vooral om de zo hardnekkige massale werkloosheid aan te pakken. Dit laatste punt is namelijk het grootste probleem.
Hoewel de werkloosheid al gestaag is afgenomen, blijft ze echter met een voorspelde 8% van de beroepsbevolking voor het jaar 2001 nog altijd op een onaanvaardbaar hoog niveau, op het gehele grondgebied van de EU en in het bijzonder aan de uiterste grenzen ervan, dat wil zeggen de ultraperifere gebieden. Zoals ik u al vaker heb gezegd, moeten we de vruchten die van de groei geplukt worden, eerlijk verdelen onder alle burgers van de Unie.
Tegen deze prijs bouwen wij aan het Europa van de 21e eeuw, een Europa met een menselijk gezicht waarin eenieder op zijn eigen specifieke manier deel zal kunnen nemen aan de gezamenlijke ontwikkeling van gemeenschappelijke doelstellingen. Ik geloof in zo'n Europa, daarom heb ik ingestemd met het verslag van de heer Katiforis.

Krivine en Vachetta
Het verslag-Katiforis getuigt van een verbijsterend gebrek aaninzicht in het Europese kapitaal. Het berust namelijk op een volstrekt onbegrip van de oorzaken van de huidige opleving, die namelijk geenszins het resultaat is van een neoliberaal beleid waarbij voorrang wordt gegeven aan loonmatiging en harde valuta. De huidige groei van de werkgelegenheid vindt juist plaats in een conjunctuur die gekenmerkt wordt door een toename van de consumptie en door een zwakke euro, die gunstig is voor de export.
Ondanks deze onjuistheid wordt in het verslag voorgesteld om dieper in te gaan op de sociale regressie. Er wordt een grotere flexibiliteit van de markt voorgesteld, te beginnen met de arbeidsmarkt. "Loonstabiliteit" wordt sterk aanbevolen en de vakbonden worden aangespoord om een "redelijke houding" aan te nemen bij de loononderhandelingen.
Om de indruk weg te nemen dat het verslag gewoon de spreekbuis van de werkgevers is, zijn er in zekere zin sociale clausules in opgenomen. Maar de tegenstrijdigheden springen in het oog. Hoe kan bijvoorbeeld voorgesteld worden om de sociale zekerheid te hervormen ("moderniseren"), wat in de praktijk betekent dat solidariteit vervangen wordt door financiële producten, en om een "geest van sociale samenhang" op te roepen? Hoe kunnen we de lonen "in een geest van billijkheid" bevriezen, terwijl de winsten ten hemel stijgen?
Het enige argument in het verslag dat stand houdt, is de oproep tot invoering van nieuwe technologieën "om modern te doen". Maar waarom zou hierdoor automatisch het Europese sociale model op het spel gezet moeten worden? Dit laag-bij-de-grondse materialisme, dat soms aan marxisten wordt toegeschreven, hoort tegenwoordig bij een cynisch kapitalisme, dat als enige doel heeft om het handelsimperium uit te breiden ten koste van de sociale behoeften. Wij hebben dus tegen deze stompzinnige en weerzinwekkende tekst gestemd.

Lang
De uiteenzetting van de heer Katiforis is veel beter dan de kern van het verslag, waarin noch de toon, noch de inhoud van de kritiek die op aanbeveling van de Commissie geformuleerd is, teruggevonden kunnen worden.
De afgevaardigden van het Front National en ikzelf hebben tegen dit rapport gestemd, aangezien wij van mening zijn dat dezelfde oude, ondoeltreffende, zelfs schadelijke recepten worden aanbevolen. Het gaat hierbij namelijk om een steeds grotere markt, waar niets gereguleerd wordt, om steeds meer ultraliberalisme, vooral bij de overheidsdiensten die Brussel graag zou willen ontmantelen, om opoffering van de sociale zekerheid ten gunste van overheidsinvesteringen om de "begrotingsstabiliteit" te waarborgen, en om een steeds grotere prijsstabiliteit, terwijl de inflatie al lang geleden aan banden is gelegd. En voor werknemers gaat het om loonmatiging, verlaging van de werkloosheidsuitkeringen en versoepeling van de wetgeving inzake werkgelegenheidsbescherming.
Bovendien hebben twee zaken ons in het bijzonder geraakt. Ten eerste dat de Commissie mijn land, Frankrijk, dat gebukt gaat onder de zware last van verplichte heffingen, aanbeveelt niet te profiteren van de groei om de belasting te verlagen teneinde, ik citeer, "te voorkomen dat de toch al krachtige economie door de begroting nog verder gestimuleerd wordt". Dit is toch niet te geloven! Sinds wanneer wordt groei verboden in naam van achterhaalde economische dogma's?
Ten tweede dat er bijna nergens gesproken wordt over de euro. Deze unieke beroemde munt, waarmee men ons gouden bergen beloofde en waarop de gehele wereld, belust op een concurrent van de dollar, zich moest storten, wordt niet alleen gemeden door beleggers, die in de Verenigde Staten in dollars investeren, maar ook door de centrale banken. Niemand heeft nog vertrouwen in de euro, die geen zwevende munt meer is maar een wegvliedende munt. Ook het vertrouwen in de Europese monetaire autoriteiten is aanzienlijk geslonken. Wim Duysenberg is Allan Greenspan niet, de ECB is de Federal Reserve niet en de euro is de dollar niet. De werkgelegenheid en economische groei liggen in Europa op een ander niveau dan in Amerika. En zolang jullie blijven dweilen met de kraan open, valt hier niets aan te veranderen.
Verslag-Pomés Ruiz (A5-0180/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Pomès Ruiz geeft een evaluatie van de stabiliteits- en convergentieprogramma's die vooral de Europese eenheidsmunt aangaan. Ik heb geconstateerd dat er in dit stuk teveel belang wordt gehecht aan de getallen, aan de economische kant van de Monetaire Unie. Natuurlijk lijkt dat terecht: er wordt zoveel gesproken over de ene munt, over de euro, dus je kunt eigenlijk niet anders dan je blindstaren op die droge cijfers. Ik vind echter dat wij ook naar de kern van onze maatregelen moeten kijken, naar hoe de mensen zich gedragen in hun bezigheden, en dit gedrag mag niet alleen in geld omgerekend worden.
Ik hoop dus dat er bij de volgende evaluaties van dit type niet alleen rekening wordt gehouden met de getallen, maar ook met de gevoelens van de Europeanen.

Figueiredo
 - (PT) Het verslag-Pomés Ruiz vertoont fundamentalistische neigingen wanneer het op de verdediging van de principes van het stabiliteitspact aankomt. Het houdt hardnekkig vast aan de fiscale consolidatie, enkel en alleen om de prijsstabiliteit veilig te stellen. De analyse van de nominale convergentiecriteria heeft geen oog voor de gevolgen. De toepassing van deze criteria verhoogt immers het risico op deflatie en heeft een negatieve invloed op de overheidsinvesteringen, de economische groei en de bestrijding van de werkloosheid.
De rapporteur gaat echter nog verder, overeenkomstig de aanbevelingen van de Europese Commissie. Hij dringt erop aan dat de in de stabiliteits- en convergentieprogramma's voorgestelde doelstellingen vroeger dan gepland moeten worden verwezenlijkt. Wij moeten immers gebruik maken van de "gunstige economische situatie" waarin wij momenteel verkeren. Hij stelt dan ook voor de fiscale consolidatie, de structurele hervormingen, de privatiseringen en de "modernisering" van de socialebeschermingsstelsels te bespoedigen. Al deze aanbevelingen zijn overigens reeds door de Europese Commissie geformuleerd, met name ten aanzien van Portugal. In dit opzicht wordt vooral aangedrongen op de liberalisering van de vervoer- en de energiesector en de flexibilisering van de arbeidsmarkt. Aangezien deze voorstellen onaanvaardbaar zijn, stemmen wij tegen het verslag.
Verslag-Goebbels (A5-0135/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, toen ik het woord voerde tijdens het debat over het besluit om Griekenland toe te laten tot het gebied van de ene munt, had ik al gezegd dat ik honderd procent achter onmiddellijke toetreding van dit land sta, omdat het volledig tegemoetkomt aan alle toetredingseisen die de verdragen van de Europese Unie stellen. Met name vind ik - en daarom heb ik voor het onderhavige besluit gestemd - dat de begroting van Griekenland niet opnieuw belast moet worden, omdat dit alleen maar ten koste zou gaan van, in dit geval Griekse, gepensioneerden en bejaarden: dat zijn immers de eerste slachtoffers als er bezuinigd wordt op de begroting van Griekenland, mocht dit land op indicatie van ons nog harder proberen de begrotingseisen van Maastricht na te komen. Het land voldoet hoe dan ook al aan deze criteria, zoals is verklaard.

Alavanos
De wetgevingsresolutie van het Europees Parlement is enkel een bekrachtiging van het voorstel van de Europese Commissie. Daarin beperkt de Commissie zich tot de vaststelling dat "Griekenland voldoet aan de voor invoering van de gemeenschappelijke munt noodzakelijke voorwaarden. De afschaffing van de afwijking voor Griekenland wordt van kracht per 1 januari 2000".
Formeel voldoet Griekenland inderdaad aan de financiële en monetaire criteria voor de EMU. Daarom heb ik voor gestemd, rekening houdend met het standpunt van mijn partij, de Alliantie van Links en de Vooruitgang, die voor toetreding van Griekenland tot de Economische en Monetaire Unie is.
Persoonlijk heb ik echter aanzienlijke voorbehouden en bezwaren tegen het beleid van de EMU. Dit stopt de lidstaten in een keurslijf. De lidstaten worden gedwongen zich te onderwerpen aan een onverbiddelijke begrotingsdiscipline. Daardoor zijn zij geconfronteerd met steeds stijgende werkloosheid, steeds groter wordende sociale verschillen en een ongebreidelde concurrentie, zonder dat zij in staat zijn daar een sterke Europese munt tegenover te plaatsen, een munt die in heel de wereld opgewassen is tegen de dollar.
Ik ben ook vierkant tegen de manier waarop de Griekse regering onze toetreding tot de EMU heeft voorbereid. Zij heeft gestreefd naar nominale en niet reële convergentie. Daardoor behoort Griekenland nu tot de landen van de Unie met de hoogste werkloosheidscijfers. De Griekse regering doet ook het ene na het andere staatseigendom in de uitverkoop om de kastekorten aan te vullen.
Helaas zal dit beleid met de toetreding tot de EMU niet stoppen. Integendeel, het zal dan pas goed worden geïnstitutionaliseerd. Dan zal het een stabiel en permanent karakter krijgen. De linkse en progressieve krachten van de lidstaten van de EMU moeten hun samenwerking uitbreiden en aansturen op een radicale hervorming van de opzet van de EMU. Zij moeten ervoor zorgen dat sociale criteria, bestrijding van werkloosheid, bevordering van een beleid voor reële convergentie, en duurzame en rechtvaardige economische groei de prioriteit krijgen.

Theonas
Het Europees Parlement moet vandaag advies uitbrengen over de toepassing door Griekenland van de gemeenschappelijke munt, nu de Commissie en de Europese Centrale Bank het licht daarvoor op groen hebben gezet.
Wij moeten allereerst duidelijk maken dat dit voor ons geen technisch, maar een door en door politiek vraagstuk is. Voor ons is de ideologische en politieke kant van de EMU en de gemeenschappelijke munt belangrijk en daarom stemmen wij tegen de toetreding van de drachme tot de eurozone.
Technisch gezien lijdt het geen enkele twijfel dat Griekenland voldoet aan de criteria die in het Verdrag van Maastricht worden vastgesteld voor de overgang naar de derde fase van de EMU. Het probleem is echter hoe wij zo ver zijn gekomen en wat ons nu te wachten staat.
De eerbiediging van de nominale convergentiecriteria heeft ondraaglijke offers van het Griekse volk geëist. Daarvoor moest een keihard bezuinigingsbeleid worden gevoerd. De belangrijkste kenmerken daarvan waren: vermindering van de sociale uitgaven, begrotingsrestricties, loonbevriezing, afbraak van de bescherming van de werknemers, liberalisatie van de markten en bevordering van de privatiseringen. Door dit beleid is een groot deel van de bevolking in een wanhopige situatie verzeild geraakt en de werkloosheid dramatisch gestegen. Landvlucht en deïndustrialisatie zijn daardoor sterk toegenomen. In dit beleid zal met de toetreding tot de EMU geen enkele verandering komen. Integendeel, het zal veeleer worden verscherpt. Zowel de uit het stabiliteitspact voortvloeiende verplichtingen als de strenge aanbevelingen uit de verslagen van de Commissie en de Europese Centrale Bank zijn daar een bewijs van. In beide verslagen wordt aangedrongen op voortzetting van het bezuinigingsbeleid, versnelling van de deregulering van de arbeidsverhoudingen, versnelde maatregelen ter ondermijning van de openbare socialezekerheidsstelsels, en versnelde voorzetting van de privatiseringen.
Het lijdt geen twijfel dat de werknemers geen enkel heil hoeven te verwachten van de toetreding tot de gemeenschappelijke munt. Zij moeten zich niet laten misleiden door de triomfantelijke verklaringen. Veeleer kunnen zij er zeker van zijn dat het uitzichtloze bezuinigingsbeleid van de afgelopen tien jaar voortgezet zal worden. Het zal zelfs aan nog strengere voorwaarden worden onderworpen en onder "hoog toezicht" worden geplaatst van de EU. Al degenen die spreken over "duurzame" eerbiediging van de criteria verheffen enkel en alleen hun stem om de verscherping van het gevoerde beleid te vergemakkelijken en de op til zijnde, harde maatregelen te ondersteunen. De ervaring van de volkeren van de zich reeds in de eurozone bevindende landen laat zien dat de ene maatregel de andere opvolgt en geleidelijk aan alle verworvenheden van de afgelopen decennia op de helling worden gezet. Het "Amerikaanse model" is nu het voorbeeld geworden voor de aanpassing van het beroemde Europese sociale model.
De Europese afgevaardigden van de Griekse Communistische Partij blijven de standpunten trouw die zij sedert de ondertekening van het Verdrag van Maastricht hebben ingenomen. Alleen de Griekse Communistische Partij heeft bij de ratificatie van dit Verdrag in het Griekse parlement touwens tegen gestemd. Wij zullen ook tegen de toetreding van Griekenland tot de eurozone stemmen, rekening houdend met de belangen van de werknemers en ons land. Tegelijkertijd zullen wij samen met de werknemers onze strijd tegen dit beleid voortzetten. Wij zullen ons inzetten voor een alternatief ontwikkelingsvoorstel dat de mens en zijn behoeften in het middelpunt plaatst en een tegenpool zal zijn voor het reactionaire beleid van de "democratie van de monopolies".

Thyssen
Ik heb voor het verslag-Goebbels gestemd en derhalve voor de toetreding van Griekenland tot de eurozone.
Ik heb met evenveel overtuiging voor de amendementen op het verslag Pomés-Ruiz gestemd. Deze amendementen onderstrepen met name een gevoelige kwestie, die heel wat stof tot debat geleverd heeft, niet alleen in het plenaire debat, maar ook in de vergaderingen van de economische commissie.
Met name over de duurzaamheid van het convergentie- en stabiliteitsbeleid van de lidstaten is bij vele collega's twijfel ontstaan.
Wij hebben met zijn allen kunnen vaststellen dat de smeekbede aan Griekenland om zich verder inspanningen te getroosten voor de vermindering van de schuld en voor een duurzame stabiliteit niet alleen verband houdt met de situatie van Griekenland zelf, maar ook met het ongenoegen over de wijze waarop ook andere lidstaten met een zeer hoge schuldratio zich gedragen en te weinig gebruik maken van de ten gevolge van de economische groei en de lage rente toegenomen mogelijkheden om de schuld te verminderen.
Laat ons hopen dat deze onderhuidse kritiek van het Parlement doordringt bij wie het moet horen: dit is onder meer de Belgische regering, die al zoveel beloftes gedaan heeft dat zelfs de pers zich vragen begint te stellen bij de haalbaarheid van deze uitgavendrift.
Precies omdat de aarzelingen die tot uiting komen bij de toetreding van Griekenland niet zozeer Griekenland treffen als wel dat ze een algemene kritiek tot uiting brengen, ben ik van mening dat Griekenland hiervan niet het slachtoffer mocht worden. Griekenland is welkom in euroland, en alle eurolidstaten moeten de letter en de geest van het pact voor groei en stabiliteit respecteren.
Resoluties over Sellafield

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, de stemming over Sellafield was iets nieuws voor het Europees Parlement. Dit was mijns inziens de eerste keer dat het Europees Parlement zich uitsprak voor uniforme veiligheidsnormen van kerncentrales. Mijns inziens is het absoluut noodzakelijk dat de Raad voor de eerste toetreding een besluit neemt tot uitwerking en toepassing van veiligheidsnormen.
Verslag-Randzio-Plath (A5-0109/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag van Randzio-Plath gestemd dat gaat over oneerlijke concurrentie onder meer bij openbare bedrijven. Commissaris Monti heeft in zijn reactie aan het eind van het debat verklaard dat de tegemoetkomingen aan overheidsbedrijven niet mogen neerkomen op een overcompensatie voor de overheidsdienst. Maar dan sta ik toch voor een raadsel: in Italië bijvoorbeeld hebben wij particuliere televisie en staatstelevisie. De staatsomroep krijgt behoorlijk veel geld, maar dit is eigenlijk een kwestie van overcompensatie, want er is geen enkel verschil tussen de dienstverlening die de particuliere televisiestations te bieden heeft en die van de staatstelevisie. Dit is een concurrentievervalsende situatie.
We kunnen er ook een andere sector bij halen: de pensioenfondsen van de staat en de particuliere pensioenfondsen. De pensioenfondsen van de staat komen voor veel meer steun in aanmerking, maar ze bewijzen slechtere diensten dan de particuliere fondsen: dit is ook al geen eerlijke concurrentie.

Bordes
Dit verslag brengt de noodzaak ter sprake van transparantie in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en bedrijven. Maar de enige transparantie die in dit verslag belicht wordt, betreft uitsluitend de overheidsbedrijven en heeft alleen betrekking op de vraag of er door de steun van de lidstaten concurrentievervalsing zal ontstaan tussen openbare en particuliere bedrijven.
Het interesseert de Europese Commissie totaal niet of een bedrijf besluit om een deel van zijn werknemers op straat te zetten, waardoor de werkloosheid toeneemt, terwijl een klein deel van de winst zou volstaan om de opgeheven arbeidsplaatsen te behouden. En zij is ook al niet geïnteresseerd in de schade die als gevolg van het winstbejag wordt veroorzaakt aan het milieu, de veiligheid en de arbeidsvoorwaarden van de werknemers.
Meer in het algemeen wordt de Commissie geenszins in verlegenheid gebracht door het volstrekte gebrek aan inzicht in de fundamentele keuzes van alle ondernemingen, de manier waarop zij winst maken en de manier waarop ze deze aanwenden, zelfs ten nadele van het bedrijf.
Wij hebben tegen deze ontwerprichtlijn gestemd en wij willen benadrukken dat het in het belang van de maatschappij is totale transparantie te betrachten inzake het functioneren en de boekhouding van alle ondernemingen, zowel openbare als particuliere, en om het bedrijfsgeheim af te schaffen. De eerste stap hiertoe is het afschaffen van alle wetten die de werknemers van een bedrijf straffen wanneer zij alles wat zij weten over het functioneren van hun bedrijf bij het publiek en belanghebbenden bekend maken.

Figueiredo
 - (PT) De Commissie pleit voor opsporing en voorkoming van concurrentieverstorende subsidies en voor meer transparantie in de betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven. Zij gebruikt deze doelstellingen als voorwendsel om bureaucratische beslommeringen en reële belemmeringen in te voeren die de kwaliteit van de openbare diensten in het gedrang kunnen brengen. Uitgaande van de basisfilosofie dat de concurrentie tussen de openbare en de particuliere sector gewaarborgd moet blijven, doet de Commissie afbreuk aan de betekenis van de dienstverlening door openbare bedrijven. Dat kunnen wij niet aanvaarden.
In de oorspronkelijke versie van het verslag onderstreepte de rapporteur van het EP de belangrijke rol van de "diensten van algemeen economisch belang". Zij heeft echter niet kunnen beletten dat haar verslag gewijzigd werd, met name wat het openbare omroepstelsel betreft. Ons inziens is het niet wenselijk dat de richtlijn wordt toegepast op de openbare omroepen. Deze organen hebben immers een specifiek karakter en zijn onlosmakelijk verbonden met de democratische, maatschappelijke en culturele behoeften van de verschillende lidstaten. De toepassing van de richtlijn zal verhinderen dat zij hun taak, die erin bestaat het algemeen belang te dienen, tot een goed einde brengen. Vandaar ons voorstel, dat helaas werd verworpen.
Resolutie over de schuldenlast van de arme landen

Boudjenah
De schuldenlast van de ontwikkelingslanden is een belangrijk onderwerp. De vijftig armste landen geven twee keer zoveel uit aan rente op en aflossing van hun buitenlandse schulden als zij aan steun ontvangen. Uit het verslag van de UNCTAD over Afrika ten zuiden van de Sahara blijkt dat de landen in Afrika geen enkel voordeel trekken van de programma's voor structurele hervormingen die sinds meer dan tien jaar bestaan.
Het voorstel is zeer restrictief en beperkt zich tot de armste landen met de grootste schulden. Er worden veel te veel voorwaarden gesteld aan landen die in aanmerking komen voor kwijtschelding van hun schulden. Ik betreur het dat er, in welke vorm dan ook, voorwaarden worden gesteld, in het bijzonder wanneer deze betrekking hebben op het verband tussen kwijtschelding van de schuld en invoering van maatregelen voor structurele hervormingen. Om deze reden onthoud ik mij van stemming over deze resolutie.
Ik ben voorstander van consistente schuldenverlichting voor alle landen in kwestie en van kwijtschelding voor de allerarmste landen.

Morgantini
Ik heb me onthouden van stemming over de gezamenlijke resolutie inzake de schuldenlast van de arme landen, omdat ik deze zwak vind en veel te halfslachtig ten aanzien van de bekende financiële mechanismen die ervoor zorgen dat de meerderheid van de bevolking van deze aarde in bittere armoede leeft.
Vandaag de dag gaan er zelfs in multilaterale organisaties als de Wereldbank en het IMF stemmen op om de schuldenlast terug te dringen, omdat de financiële mechanismen die de economieën in een wurggreep houden, zelfs niet meer met neoliberale inzichten te rijmen zijn.
Tijdens de G7 van medio juni 1999 hebben de VS, Groot-Brittannië en de andere landen gesproken van een schuldenverlichting van maximaal 90% ten behoeve van de arme landen. Als je deze voorstellen nader tegen het licht houdt, dan merk je dat ze geen echte oplossing bieden, want toepassing van deze maatregelen vermindert de schuldenlast van de betrokken 41 landen met 8, hooguit 10%, wat neerkomt op hoogstens 1% van de totale schuldenlast van de Derde Wereld.
Bovendien worden deze maatregelen ook nog eens mondjesmaat toegepast, en worden er tragische condities aan verbonden, met het gevolg dat de schuldeisers nog beter gedijen: leningen voor de uitvoer, transnationale financiële organisaties.
Wat moet er dus gebeuren? In de allereerste plaats zou men moeten toegeven dat de schuld van de Derde Wereld onrechtmatig is. Bijgevolg zou de Europese Unie ten behoeve van de Derde Wereld een internationale kwijtscheldingsactie op touw moeten zetten die zowel langs bilaterale als multilaterale kanalen verloopt, zonder dat daar ook maar één voorwaarde aan verbonden wordt.
De lidstaten moeten de schulden van de arme landen concreet kwijtschelden en zouden soortgelijke maatregelen moeten bepleiten binnen de internationale organisaties waar zij lid van zijn.
Voorkomen moet worden dat die kwijtscheldingen alleen maar betrekking hebben op de begrotingen voor ontwikkelingssamenwerking, zoals zo vaak geschiedt, of dat ze vastgekoppeld worden aan een of andere structurele aanpassingsmaatregel.
Vooral moeten de financiële mechanismen ondergraven worden die deze schuld veroorzaakt hebben en dat hele gedoe van structurele aanpassingen moet ophouden, omdat hierdoor de schuldenlast voortdurend aangezwengeld wordt en de armoede dus nog meer verspreid wordt in die landen.
Resolutie over Zimbabwe

Cauquil
Het is niet verwonderlijk dat extreem rechts verachtelijke onzin uitkraamt om het recht van de "4500 eigenaren van Europese afkomst" te verdedigen bij de inbeslagneming van de beste grond van Zimbabwe.
Maar de manier waarop in de gemeenschappelijke resolutie gesproken wordt over "het eerbiedigen van de wet" om de "illegale bezettingen" en het geweld dat hiermee gepaard gaat te veroordelen, is uiterst hypocriet.
We zouden nog wel kunnen geloven in de oprechtheid van de auteurs van deze resolutie aangezien zij "de moorden en het geweld betreuren... met betrekking tot de bezetting". Maar dan zouden zij daarbij ook moeten herinneren aan de moordpartijen in het verleden, waarbij een handjevol kolonisten de bevolking van dit land haar grond had afgenomen en de daarop volgdende decennia van koloniaal geweld en vervolgens apartheid om deze situatie te handhaven.
Het bewind van president Mugabe is autoritair en corrupt. Maar het autoritarisme en de corruptie vormden geen belemmering voor degenen die opkwamen voor de rijke minderheid en de voormalige koloniale mogendheid, aangezien het werd aangewend om hun belangen te behartigen en hun privileges te handhaven.
Dus hebben wij niet alleen tegen deze resolutie gestemd, maar stellen wij daarnaast het cynisme en de hypocrisie aan de kaak van degenen die de belangen behartigen van de bevoorrechte blanken in Zimbabwe.
Het is aan de arme bevolking van dit land om af te rekenen met Mugabe en zijn bewind, en zeker niet aan de politieke dienaren van degenen die zich verrijkt hebben door dit land te plunderen.
Verslag-Paasilinna (A5-0094/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb weliswaar voor het verslag-Paasilinna gestemd, dat gaat over de telecommunicatieregelgeving, maar ook in dit geval ben ik niet zo tevreden als ik wel zou willen. Er spreekt namelijk nog onvoldoende inzet uit deze richtlijnen van de Europese Unie over de telecommunicatiesector, zoals blijkt als wij naar de resultaten kijken. Zo hebben wij helaas nog geen Europese televisiefrequentie en ook geen Europese zender, wij hebben zelfs nog geen doodgewone Europese radiozender. Ons Parlement en de vergaderingen die het houdt worden in geen enkel deel van Europa uitgezonden. De richtlijnen over de telecommunicatie van de Europese Unie moeten rechtstreeks op de Europese Unie slaan.

Caudron
 - (FR) In 1993 hebben de Europese Unie en de lidstaten zich verplicht tot liberalisering van de telecommunicatiesector.
Deze verplichting leidt tot het aannemen van een reeks richtlijnen. De reglementering had een politiek doel: het verzekeren van groei, werkgelegenheid en concurrentie en vrije toegang voor iedereen tot de informatiemaatschappij, waarbij een adequate rechtsbescherming wordt gegarandeerd.
De Commissie had een toezichthoudende functie, in het kader waarvan sinds mei 1997 een reeks rapporten is opgesteld.
De mededeling van de Commissie waar wij het vandaag over hebben, ligt ook in deze lijn. De balans die ons wordt gepresenteerd is op zijn minst genuanceerd te noemen.
Ongeveer twee jaar na de totale liberalisering worden de telecommunicatiemarkten in de lidstaten gekenmerkt door een toenemende groei, vele nieuwkomers en dalende tarieven. Toch zijn er nog steeds ernstige lacunes.
Zo kan een "digitale kloof" geconstateerd worden op verschillende niveaus, namelijk tussen regio' s en tussen burgers. De oorzaak hiervan vormt natuurlijk de prijs voor toegang tot deze nieuwe diensten. We mogen niet toestaan dat bepaalde burgers worden buitengesloten van nieuwe informatietechnologieën. Door de universele dienst in stand te houden, zorgen we ervoor dat in deze maatschappij niemand wordt buitengesloten. We moeten erop toezien dat deze opvatting wordt opgenomen in de reglementering die in voorbereiding is en bij het Parlement aanhangig is gemaakt.
Aangezien het Parlement de kosten voor toegang tot Internet wil verlagen en het net toegankelijk wil maken voor alle burgers, dringt het in het verslag aan op de noodzaak de markt van de lokale telefooncircuits open te stellen voor concurrentie. Deze bepaling zou het onderwerp moeten vormen van een diepgaande discussie met de nationale autoriteiten om tegemoet te komen aan relevante bezwaren.
Er zou ingestemd moeten worden met vele inspanningen op het gebied van harmonisering en vereenvoudiging van de regels. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de voorschriften inzake consumentenbescherming, de voorschriften inzake het functioneren en de functie van de nationale regelgevende instanties (NRI's) en aan de vergunningenstelsels.
Kortom, de liberalisering van de telecommunicatiemarkt is geen doel op zich, maar is bedoeld om de overgang naar de informatiemaatschappij te verzekeren.
Er is nog een lange weg te gaan, waarbij overigens niet uit het oog verloren mag worden dat de gecreëerde banen blijvend en van een goede kwaliteit dienen te zijn.

Figueiredo
 - (PT) Wij kunnen niet anders dan kritiek uitoefenen op de in dit verslag gemaakte vooronderstellingen, met name wat de versnelde liberalisering van de telecommunicatiesector betreft. Men gaat ervan uit dat dit proces gunstige gevolgen voor de gebruikers van deze diensten heeft teweeggebracht. Een analyse van de ontwikkelingen in Portugal volstaat echter om dit uitgangspunt in twijfel te trekken.
Portugal Telecom, een openbare onderneming waarin de overheid vele miljarden escudo's heeft geïnvesteerd, is nu gedeeltelijk geprivatiseerd. Het gevolg hiervan is dat de prijzen voor de zogenaamde "residerende gebruikers" - het merendeel van de bevolking - de pan uit zijn gerezen en dat wij momenteel de "hoogste tarieven van Europa" betalen. Op het gebied van de werkgelegenheid zijn duizenden arbeidsplaatsen verdwenen. Bovendien is de arbeidsdruk in vele gevallen toegenomen. De rechten van de arbeiders worden niet gerespecteerd en zij krijgen lage lonen uitbetaald. De toepassing van de logica van het maximale winstbejag in een bijzonder winstgevende sector heeft met andere woorden de druk op de ketel doen toenemen. Dit heeft tot besnoeiingen in de investeringen geleid die de kwaliteit van deze universele dienstverlening aan de hele gebruikersgemeenschap danig heeft aangetast.
Wij zijn van oordeel dat dit niet de juiste weg is. Wij hebben behoefte aan een moderne openbare telecommunicatiedienst die gebruik maakt van recente technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen. Een openbare dienstverlening die voor iedereen betaalbaar is, onder gelijke voorwaarden, die het recht van de gebruikers waarborgt en een evenwichtige ontwikkeling in de hand werkt. Ook de arbeidsomstandigheden van de werknemers uit de sector moeten worden verbeterd.

Olsson
Het is uitermate belangrijk dat de communautaire wetgeving en bijhorende regels op het gebied van telecommunicatie mee evolueren met de revolutionaire ontwikkeling die wereldwijd binnen de digitale en mobiele communicatie plaatsvindt. Het is ook belangrijk dat dit in overeenstemming met de regels voor de interne markt gebeurt en dat de vrije concurrentie behouden blijft. Het verslag belicht op dit gebied enkele belangrijke aspecten.
Wat noch in het verslag, noch in het rapport van de Commissie ter sprake komt, zijn de verschillende situaties in de lidstaten wat betreft de ontwikkeling en het onderhoud van verschillende soorten netwerken. In Zweden, dat dunbevolkt is en waar de afstanden groot zijn, investeert de overheid relatief gezien meer in de ontwikkeling en werking van telecommunicatiefuncties dan in andere landen. In dit geval is het niet zo duidelijk welke gevolgen de liberalisering van de markt, zoals beschreven in het verslag, zal hebben voor de besluitvormings- en investeringsmogelijkheden van de Zweedse samenleving en voor de mogelijkheden die de burgers hebben om gebruik te maken van een goed werkend en vergelijkbaar telecommunicatienet. Daarom heb ik mij van stemming voor dit verslag onthouden.
Verslag-Alyssandrakis (A5-0112/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, dit is het eerste verslag van de heer Alyssandrakis - waar ik overigens voor heb gestemd - dat ingaat op de radiofrequenties die inmiddels vooral worden ingezet in de telecommunicatiesector door middel van de zogeheten mobiele telefoons. Ook in deze richtlijn mis ik iets. Er wordt namelijk weinig consideratie getoond voor het leren omgaan met deze nieuwe communicatiesystemen, voor bijscholingscursussen, bijvoorbeeld ten behoeve van ouderen en gepensioneerden. Ik heb het nu even niet over ouderen en gepensioneerden in het algemeen, op dit moment doel ik speciaal op mijn moeder. Mijn moeder woont in Rome, ze is 85, maar ik heb haar nog niet zo ver gekregen dat zij van mij een portable als cadeau aanneemt. Het probleem is namelijk dat zij niet weet hoe ze zo'n ding moet gebruiken. Voor haar zou een portable heel nuttig zijn, het zou ook interessant voor haar zijn om er een te hebben, maar het lukt me maar niet om haar over de streep te trekken. Ik heb zelfs aangeboden haar te leren hoe ze zo'n telefoontje moet gebruiken, maar dat wil ze ook niet. Dit betekent dat ouderen niet in staat zijn te profiteren van de vooruitgang.
Verslag-Alyssandrakis (A5-0019/2000)

Fatuzzo
Voor het tweede verslag-Alyssandrakis, mijnheer de Voorzitter, moet ik over mijn dochter praten. Vanochtend toen ik haar tegenkwam - gisterenavond was ik niet bij haar omdat ik hier in dit Huis het woord heb gevoerd over het onderhavige verslag - zei ze tegen mij: "Maar papa, het is toch niet waar dat je astronaut wilt worden en naar de maan gaat? Dat hebben ze mij vanochtend verteld toen ik hier kwam". Ik moest daarop antwoorden: "Ja, dat is waar", want gisteren heb ik er in mijn toespraak voor gepleit dat het Europees ruimteonderzoek de nodige stappen vooruit zet, en net zoals er in de Verenigde Staten een politicus-astronaut is die op 69-jarige leeftijd - dus als gepensioneerde - een tocht door de ruimte heeft gemaakt, zo zou ik graag willen dat een Europese astronaut, ook politicus, op 69-jarige leeftijd astronaut wordt. Dus heb ik me maar kandidaat gesteld om over vijftien jaar de eerste astronaut van de Europese Unie te worden.

De Voorzitter
Misschien moet u het ruimteschip aan uw moeder en het telefoontoestel aan uw dochter geven.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, ofschoon ik voor dit verslag heb gestemd, wil ik wel graag het volgende laten notuleren: met de coördinatie van de Europese onderzoekactiviteiten mag niet de mededinging tussen onderzoekinstanties op de helling worden gezet. Met moet rekening houden met het feit dat de subsidiariteit grenzen oplegt aan de communautarisering. De communautarisering van de immateriële goederenrechten is waardevol gebleken in het kader van het merken- en auteursrecht. Het huidige octrooistelsel verplicht de belanghebbende in elke lidstaat apart octrooi aan te vragen. Dat lijdt tot ongewilde versplintering van de Europese markt. De instelling van het gemeenschapsoctrooi is derhalve niet meer dan logisch. Voor de verwezenlijking van dergelijke ambitieuze plannen zal het echter van doorslaggevend belang zijn dat degenen die de besluiten moeten nemen blijk weten te geven van een ruime blik. Bij de toewijzing van onderzoekopdrachten moet het mededingingsvermogen van heel de Europese Unie in ogenschouw worden genomen.
Verslag-Plooij-Van Gorsel (A5-0131/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag van mevrouw Plooij-van Gorsel over de mededeling "Naar een Europese onderzoekruimte" gestemd, ook al had ik het zeer op prijs gesteld als men eindelijk eens besloot om al het onderzoek dat in heel Europa op verschillende beleidsniveaus wordt gestimuleerd, in één project te bundelen: de burgemeester financiert onderzoek, de provincie financiert onderzoek, op regionaal niveau wordt geld uitgetrokken voor onderzoek, de nationale overheden geven hun aandeel en tenslotte doet de Europese Unie ook nog eens een duit in het zakje. Er zou één centrum voor financiering moeten komen, de Europese Unie, die al dat geld beheert.
Er is nog iets waar ik me zorgen over maak. Ik zou namelijk graag willen dat er meer onderzoek wordt gedaan naar mogelijkheden van verlenging van het menselijk leven. Mijn zorg is dat overheden en pensioenfondsen op de een of andere manier proberen dit onderzoek te vertragen, omdat zij anders het gelag betalen vanwege de hogere kosten die een en ander met zich meebrengt.

Alyssandrakis
Niettegenstaande de enkele goede opmerkingen die erin voorkomen, staat het verslag van mevrouw Plooij-van Gorsel geheel in het teken van de opvatting dat onderzoek in dienst moet staan van de ondernemingen en, in het kader van de liberalisatie van de markt en de mededinging, op bestelling nieuwe kennis en vooral commercieel bruikbare kennis moet opleveren.
Een onderzoekbeleid dat berust op dergelijke opvattingen en doelstellingen leidt tot ontaarding van het onderzoek. Onderzoek is immers een proces waarmee nieuwe kennis wordt geproduceerd; onderzoek is een productieve kracht.
Het onderzoek heeft vooral behoefte aan meer kredieten. Het voor onderzoek beschikbare geld in de EU is beschamend weinig (1,8% van het BBP, ten opzichte van 2,8% in de VS en 2,9% in Japan). In landen zoals Griekenland, dat de laatste plaats inneemt in de EU, is dit percentage zelfs dramatisch laag: slechts 0,5%. Als meer geld wordt gegeven aan onderzoek zal men nieuwe onderzoekactiviteiten kunnen ondernemen en grote scharen van werkloze, maar hoog geschoolde jonge wetenschappers, die in mijn land overvloedig voorhanden zijn, aan het werk kunnen zetten.
De financiële middelen moeten verstrekt worden door overheidsinstanties in het kader van een actieprogramma voor zowel fundamenteel als ook toegepast onderzoek. De toepassing van de onderzoekresultaten moet de kwaliteit van het leven van alle mensen ten goede komen, en niet het welzijn van de monopolies.
Internationale samenwerking is een van de belangrijkste factoren in onderzoek. Verdere ontwikkeling van de samenwerking zowel tussen de lidstaten van de EU als met andere landen is voor ons wenselijk en welkom. Wij willen echter niet dat de onderzoekinspanningen van de EU-landen in dienst worden gesteld van het grootkapitaal en alleen gericht worden op de verhoging van de winst. Dat zou onwenselijk zijn en verschrikkelijke vooruitzichten creëren voor de toekomst van de mensheid.
Daarom stemmen de Europese afgevaardigden van de Griekse Communistische Partij tegen het verslag van mevrouw Plooij-van Gorsel.

Figueiredo
 - (PT) De Europese instellingen hebben talloze intentieverklaringen over de nieuwe economie afgelegd en de overgang naar een digitale, op kennis gebaseerde economie die gestimuleerd wordt door de handel in nieuwe goederen en diensten is een feit. Nochtans hebben deze ontwikkelingen niet kunnen beletten dat de financiële middelen voor onderzoeksactiviteiten in de Europese Unie in haar geheel in verhouding tot het BBP de afgelopen tien jaar een dalende tendens hebben gekend. Gemiddeld besteedt de EU slechts 1,8% van het BBP aan onderzoek, tegen 2,8% in de VS en 2,9% in Japan.
Uit de mededeling van de Europese Commissie blijkt dat het verschil tussen de uitgaven voor overheids- en particulier onderzoek in de VS en de EU almaar toeneemt, van 12 miljard euro in 1992 tot bijna 60 miljard euro in 1998. Op het gebied van de werkgelegenheid doet zich een soortgelijke ontwikkeling voor. In vergelijking met de Europese ondernemingen, die slechts 2,5 onderzoekers per duizend werknemers tellen, hebben de VS en Japan respectievelijk 6,7 en 6 onderzoekers per duizend werknemers. Nochtans weten wij dat onderzoek en technologie 25 tot 50% van de economische groei voor hun rekening nemen en in hoge mate bepalend zijn voor het concurrentievermogen, de werkgelegenheid en de levenskwaliteit van de Europese burgers.
Hoe kunnen de regeringsleiders van de vijftien lidstaten van de Europese Unie zich er in deze omstandigheden toe verbinden in het komende decennium een nieuwe strategische doelstelling te verwezenlijken? Hoe kan de Europese economische ruimte in hemelsnaam tot de meest dynamische en meest competitieve op kennis gebaseerde handelszone van de wereld uitgroeien, hoe kan zij een duurzame economische groei, optimale arbeidsplaatsen en een maximale sociale samenhang garanderen als het onderzoekbeleid niet drastisch wordt gewijzigd, met name wat de beschikbare begrotingsmiddelen betreft? Het zijn de overheidsinvesteringen en het respect voor de rechten van de werknemers die het ontwikkelingsniveau bevorderen, niet de liberalisering van de basissectoren en de fundamentele openbare diensten of de flexibilisering van de arbeidsmarkt.
Verslag-Smet/Gröner (A5-0125/2000)

Ferrer
Voor de erkenning van de rechten van de vrouw als een integraal en onlosmakelijk deel van de universele mensenrechten zijn begeleidende maatregelen vereist die deze erkenning in concrete acties omzetten. Deze acties dienen in de loop van de tijd geëvalueerd te worden, zodat zij kunnen worden bijgesteld als blijkt dat zij niet doeltreffend genoeg zijn. Het verslag-Smet/Gröner en de voorstellen daarin zijn bijzonder opportuun. Ik heb dan ook voor het verslag gestemd.
Naar mijn oordeel is het van het grootste belang dat gepleit wordt voor preventieve maatregelen en gezondheidszorg die specifiek op vrouwen is gericht en dat hun recht op reproductieve gezondheidszorg wordt gewaarborgd. Dit recht mag echter niet als het recht op abortus worden uitgelegd. Het gaat erom dat de gezondheid van de zwangere vrouw en het ongeboren kind wordt beschermd. Wat betreft de bevordering van gelijke kansen in de context van het ontwikkelingsbeleid moeten de inspanningen ter zake mijns inziens in de eerste plaats gericht zijn op het waarborgen van basisonderwijs voor meisjes. Daarvoor is het noodzakelijk dat tegelijkertijd de garantie wordt gegeven dat dit onderwijs gratis is.
Helaas is het amendement dat ik namens de PPE-DE-Fractie heb ingediend, niet overgenomen. Als wij zwangerschappen bij adolescenten willen voorkomen, moeten wij er in de eerste plaats voor zorgen dat jongeren voorlichting krijgen over de algemeen menselijke waarden en de wijze waarop zij verantwoord met hun vrijheid kunnen omgaan.

Figueiredo
 - (PT) Wij hebben voor dit verslag gestemd omdat het de voornaamste aspecten van onze analyse betreffende de follow-up van de verklaring en het Actieplatform van Beijing bevat.
Wij zijn tevens van oordeel dat in het kader van het herzieningsproces van 2000 in geen geval nieuwe onderhandelingen over de in Beijing gedane toezeggingen mogen worden geopend. De kritieke sectoren zijn alle twaalf belangrijk en moeten alle zonder uitzondering worden aangepakt. Discriminatie op grond van geslacht komt in alle sectoren voor en gebrek aan vooruitgang in één sector heeft onvermijdelijk gevolgen voor de andere sectoren.
Wij achten het bovendien belangrijk dat over vijf jaar een nieuwe conferentie wordt belegd om na te gaan in hoeverre de positie van de vrouw verbeterd is op gebieden zoals gelijkheid, ontwikkeling en vrede.
Wij dringen erop aan dat de Raad, de Commissie en de lidstaten krachtig optreden tegen geweld jegens vrouwen, ongeacht of de geweldpleging thuis, op de werkplek, in de maatschappij in het algemeen of bij gewapende conflicten plaatsvindt.

Montfort
 - (FR) Het verslag-Smet/ Gröner geeft mij de gelegenheid om terug te komen op een twijfelachtig actieplatform. Naast de malthusiaanse ideologie die erachter schuilgaat, maakt het platform van Beijing gebruik van praktijken die wij afkeuren.
De VN pretenderen de baas te zijn over de wereld door een uniforme visie, gebaseerd op het westerse model, op te dringen aan alle gebieden van de wereld, ongeacht cultuur en bestaande wetgeving. Om de voorschriften te omzeilen, die van nature intergouvernementeel zijn en aldus onderworpen zijn aan de goedkeuring van de lidstaten, nemen de VN bovendien hun toevlucht tot de NGO's die door hen gefinancierd worden, maar die de VN-programma's overal en in grotere vrijheid kunnen uitvoeren. Vervolgens worden de terughoudende landen gechanteerd. Zij krijgen bijvoorbeeld alleen financiële hulp als zij maatregelen nemen voor geboortebeperking.
Het is belangrijk dat de specifieke rol van de vrouw in elke maatschappij erkend wordt. Daarnaast is het noodzakelijk dat dit gebeurt met eerbiediging van tradities en lokale regels die door allen geaccepteerd worden en op geen enkele manier afbreuk doen aan het respect voor de eigenwaarde van vrouwen. Voor een dergelijke benadering is bij de betreffende volkeren een beter begrip nodig van internationale teksten met een algemene strekking.
We hebben bovendien gediscussieerd en gestemd over het verslag van mevrouw Sörensen over vrouwenhandel. Deze twee debatten zouden ons aan het denken moeten zetten over de werkelijke impact en doelgerichtheid van deze grote internationale platforms. Door deze platforms is de omvang van de bevolking van de westerse landen weliswaar nog iets verder afgenomen, maar er is niets ondernomen om een probleem aan te pakken dat veel urgenter is, namelijk de bescherming van vrouwen die zich werkelijk in moeilijkheden bevinden.
Ook hier zijn het de ideologie en het egoïsme van enkelen die het hebben gewonnen van de zorg om het gemeenschappelijk welzijn. De bescherming van het leven heeft het afgelegd tegen een cultuur van de dood.

Perry
De Britse conservatieve afgevaardigden hebben besloten zich bij de stemming over dit verslag te onthouden.
Dat betekent echter niet dat wij niet tegen discriminatie zijn. Wij zijn tegen discriminatie en geloven in de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Wij menen evenwel niet dat het opleggen van wettelijke quota de juiste manier is om die gelijke behandeling te realiseren. Integendeel, wij vinden dat quota de discriminatie institutionaliseren.
Wij geloven dat vrouwen overal in de wereld en in het bijzonder hier in Europa een waardevolle en positieve bijdrage aan het democratisch proces leveren. Wij zijn ervan overtuigd dat vrouwen ook zonder 'progressieve' of 'kunstmatige' middelen ten volle hun rol kunnen spelen.
Wat de grotere beschikbaarheid van contraceptiva betreft, hebben wij tegen het amendement gestemd omdat wij menen dat dit een kwestie van persoonlijke moraal en persoonlijk geweten is en dat de Europese Unie hierin geen politiek standpunt mag innemen. Om die redenen hebben wij bepaalde amendementen verworpen en ons bij de eindstemming onthouden.

Scallon
Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie omvat reproductieve gezondheid ook beheersing van de vruchtbaarheid en dus het afbreken van ongewenste zwangerschappen, met andere woorden abortus op verzoek. In het belang van de subsidiariteit mogen paragrafen en amendementen over reproductieve gezondheid niet in een document van het Europees Parlement worden opgenomen, tenzij ze duidelijk en eerlijk zijn geformuleerd. Er bestaat een wereldwijd aanvaarde terminologie, de primaire gezondheidszorg, die op de WGO-conferentie van Alma Ata in 1978 over de gezondheid van vrouwen en moeders werd afgesproken en waarin abortus op verzoek niet voorkomt.
Bovendien maakt de formulering van paragraaf 18 verschillende interpretaties mogelijk. Een ongelukkige formulering als het voorkomen van zwangerschappen van jonge meisjes kan namelijk ook betekenen dat moet worden voorkomen dat meisjes worden geboren. Zulke dubbelzinnigheden mogen niet voorkomen in een verslag dat als richtsnoer moet dienen voor het team dat in New York aan de onderhandelingen in het kader van de Beijing + 5-zitting moet deelnemen.
In paragraaf 26 staat dat de eerbiediging van vrouwenrechten een van de voornaamste voorwaarden moet zijn voor het verstrekken van hulp en in alle externe betrekkingen en de buitenlandse samenwerking strikt dient te worden gecontroleerd. De Europese Unie mag aan haar hulp geen voorwaarden koppelen en aan vrouwen geen eisen stellen om hulp te kunnen krijgen. Vrouwen zijn immers uiterst kwetsbaar voor dwang om hun fundamentele mensenrechten, zoals het recht op huisvesting, voeding, onderwijs en basisgezondheidszorg, te kunnen uitoefenen. De Europese Unie moet alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de gebruikte definities consistent zijn met de Universele Verklaring van de rechten van de mens. Vrouwen zijn immers geen minderheidsgroep.

Thomas-Mauro
 - (FR) De UEN-fractie heeft om diverse redenen besloten om tegen het verslag-Smet/Gröner te stemmen. Een van die redenen is de ideologie die ten grondslag ligt aan Beijing + 5.
Wij willen de inhoud van dit verslag niet in zijn geheel afkeuren, maar zijn het niet eens met de ideologische visie op de vrouw die de wereld wordt opgedrongen.
Deze visie op de vrouw die wij afkeuren bevat namelijk empirische vooronderstellingen. Allereerst zijn wij het niet eens met het uitgangspunt van de vrouw als vredesbrenger, het beeld van de duif dat versmelt met dat van de vrouw. De man zou dus een grof en oorlogszuchtig wezen zijn, de oorzaak van alle wantoestanden in de wereld.
Evenmin kunnen we zeggen dat de vrouw van nature economische ontwikkeling brengt. Ze kan hier natuurlijk wel aan bijdragen en moet de middelen hiervoor krijgen. Toch zijn wij in het kader van dit debat van mening dat onderwijs absolute prioriteit moet krijgen.
Ook kunnen wij de opsplitsing van de mensenrechten in dit verslag niet accepteren.
De UEN-fractie, die gehecht is aan de integrale Europese traditie van de mensenrechten, kan een opsplitsing van deze rechten niet accepteren aangezien deze slechts specifieke behoeften vertegenwoordigen waarop aangepaste antwoorden gevonden dienen te worden.
We kunnen een bindend internationaal instrument beslist niet baseren op verkeerde vooronderstellingen.

Vachetta
In het verslag over de follow-up van het Actieplatform van Beijing staat dat de situatie van vrouwen weliswaar verbeterd is, maar dat er ook nog steeds grote ongelijkheid bestaat. Op het gebied van de werkgelegenheid is het belangrijk om meer te doen dan "het evalueren van het effect van deeltijdarbeid en atypische arbeid (...) op de toenemende armoede onder vrouwen" . Zij hebben namelijk vaak niet echt de mogelijkheid om te kiezen voor een voltijdbaan met een redelijk salaris. Toch zou 85% van hen een voltijdbaan ambiëren.
Door de gevolgen van deze opgedrongen deeltijdbanen ontstaat er uiteraard armoede. Daarom zijn we het hier niet mee eens. De salarisverschillen tussen mannen en vrouwen, in de orde van 30%, blijven bestaan. Om een einde te maken aan deze toestand had het verslag dwangmaatregelen moeten aanvoeren. Dit zou een politieke wil impliceren. Tot slot organiseren meer dan duizend vrouwenverenigingen in 140 landen dit jaar een wereldmars om te strijden voor gelijkheid en tegen de aanhoudende geweldsuitbarstingen. Het is onze plicht om hen te steunen.
Ondanks de beperkingen ervan hebben wij vóór dit verslag gestemd en op 17 juni zullen wij in Parijs schouder aan schouder demonstreren met allen die strijden voor de gelijkheid en rechten van vrouwen.

De Voorzitter
Daarmee zijn de stemverklaringen beëindigd.
(De vergadering wordt om 13.48 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Gelijke behandeling van personen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0136/2000) van mevrouw Buitenweg, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad houdende tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (COM(1999)566 - C5-0067/2000 - 1999/0253(CNS)).

Buitenweg
Voorzitter, vorige week was het vijftig jaar geleden dat Robert Schuman met zijn rede de basis legde voor de EGKS. Inmiddels zijn kolen en staal niet meer de belangrijkste grondstoffen van het integratieproces. Het afgelopen halfjaar heeft laten zien dat waarden steeds meer centraal komen te staan in het debat. Europa als gemeenschap van waarden.
In het gesteggel over de tijd van de uitgifte van de Franse vertaling, de deadline voor de amendementen en het huishoudelijk Reglement dreigt het belang van de richtlijn waar wij vandaag over spreken ondergesneeuwd te raken, terwijl de inhoud juist wellicht verklaart waarom er zo hard gevochten wordt. Enige maanden geleden, toen de inhoud nog niet vaststond, zijn alle partijen overeengekomen om deze richtlijn via een versnelde procedure te behandelen. Er bestaat een politiek momentum in de Raad tijdens het Portugees voorzitterschap, waar niet alleen ik maar ook mijn collega's gebruik van hebben willen maken.
Technische problemen werden toen ondergeschikt geacht aan politieke wil en voor een groot deel van mijn collega's geldt dat nog steeds. Naast de rapporteurs voor advies wil ik dan ook een aantal mensen bij naam bedanken voor hun buitengewoon constructieve bijdrage aan het verslag. Richard Howitt, rapporteur voor de Commissie sociale zaken, Anne Van Lancker, Joke Swiebel, Sarah Ludford en Arie Oostlander.
Nu over het Commissievoorstel. Het omvat een goed minimum aan bescherming tegen racisme door de sancties en de onafhankelijke organen waar wij buitengewoon belang aan hechten. De commissaris heeft recht gedaan aan de breedte waarin discriminatie zich kan manifesteren. De richtlijn omvat zowel directe als indirecte discriminatie en ook de term "lastig vallen".
In mijn verslag wordt er ook voor gepleit om ook het aanzetten tot discriminatie op te nemen. Hiervan is bijvoorbeeld sprake als een werkgever aan een headhunting agency vraagt te selecteren op oneigenlijke gronden. Ik hoop dat deze aanvulling kan worden overgenomen door de Commissie.
Het Parlement heeft ook aandachtig gekeken naar de gebieden waarop deze richtlijn van toepassing is. Ik heb begrepen dat er stemmen op gaan in de Raad om het asiel- en migratiebeleid alsook het verstrekken van visa uit te zonderen van dit verbod op discriminatie. Ik hoop dat ik er volstrekt naast zit. Want hoewel een onderscheid op basis van nationaliteit volstrekt begrijpelijk kan zijn, zou het natuurlijk pertinent onjuist zijn om bij een visa-aanvraag de huidskleur van iemand te laten meewegen of om een asielverzoek van een zwarte mens in nood anders te behandelen dan van een blanke. Het asiel- en migratiebeleid valt tegenwoordig binnen de eerste pijler en het expliciet uitzonderen van dit terrein zou dus niet te rechtvaardigen zijn.
Een veelbesproken onderwerp in dit Parlement betreft de bewijslast. Inmiddels kent elke lidstaat deze vorm waarbij zowel de verweerder als de eiser een rol te vervullen hebben. Want bij de gelijke behandeling van mannen en vrouwen heeft deze verschuiving van de bewijslast namelijk al plaatsgevonden. In deze procedure moet de eiser feiten aanleveren waardoor directe of indirecte discriminatie kan worden vermoed, feiten, en vervolgens dient de verweerder deze feiten te weerleggen. Deze regeling werkt goed en heeft weinig problemen veroorzaakt. Misschien kunnen de tegenstanders mij in de loop van het debat uitleggen, waarom er dan desondanks op terug gekomen moet worden en vooral ook waarom in vergelijking met seksediscriminatie, discriminatie op basis van ras minder bescherming geniet.
Tegelijkertijd erken ik dat ook meer bescherming niet noodzakelijk is. Ik hoop dan ook dat het Huis in zijn wijsheid zal aanvaarden morgen om zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke tekst van de Commissie te zitten.
Wettelijke maatregelen tegen racisme zijn helaas noodzakelijk. Het geeft slachtoffers bescherming en verhaalrecht. Maar het is ook belangrijk voor het vormen van attitudes. Het maakt duidelijk dat Europa racisme niet accepteert. Het is deze boodschap die dit Parlement moet uitdragen. Iedereen anders, iedereen gelijk.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, rekening houdende met uw verzoek zal ik kort en bondig zijn. Ik heb een punt van orde namens mijn fractie. Ik wil met name ons ongenoegen uitspreken over het feit dat de heer Richard Howitt de Deense Volkspartij in zijn toelichting als een racistische en extreem rechtse partij heeft bestempeld. Ik wil deze kwalificatie namens mijn collega Mogens Camre met klem veroordelen. Bovendien is de tekst misleidend aangezien het verslag verwijst naar de leider van een Deense neonazistische partij, die uiteraard niets met de Deense Volkspartij te maken heeft. Ik wil dit Parlement er tevens op attenderen dat deze onrechtvaardige en excessieve betichtingen in 1999 in Denemarken aanleiding tot een rechtszaak hebben gegeven waarin de lasteraar werd veroordeeld. Het besluit van de rechtbank luidde dat de beschuldigingen ongegrond waren en dat de kwaadspreker moest worden veroordeeld. Ik betreur ten zeerste dat deze lastercampagne bijval vindt in dit Parlement. Wij zullen het Bureau een afschrift van de uitspraak van de rechtbank bezorgen. Ik verzoek het Bureau dit duplicaat aan onze collega Richard Howitt en aan alle andere geïnteresseerde afgevaardigden te doen toekomen.
Ik wil hier onderstrepen dat de leiders van de Deense Volkspartij actief aan het verzet tegen de nazi-invasie hebben deelgenomen, hetgeen helaas niet van alle vroegere Deense partijleiders kan worden gezegd.

De Voorzitter
Geachte collega, ik heb nota genomen van hetgeen u ons gezegd hebt. Dit was weliswaar geen motie van orde, maar ik heb het genoteerd.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ikzelf, als co-rapporteur voor deze eerste antiracismerichtlijn, en mijn partij zijn er trots op dat wij kunnen meewerken aan de totstandbrenging van wetgeving waarin voor de bescherming van slachtoffers van rassendiscriminatie in geheel Europa gemeenschappelijke normen worden vastgesteld. Deze richtlijn is een duidelijk signaal dat racistisch extreem-rechts in het moderne Europa geen plaats heeft en sluit het hoofdstuk van racisme, antisemitisme en vreemdelingenhaat die op de geschiedenis van de pas voorbije eeuw een smet hebben geworpen.
Racisme is geen opinie maar een misdaad. In Groot-Brittannië werd bij een racistische aanslag een 24-jarige zwarte welzijnswerker in brand gestoken. In Duistland werden vijf neonazi's veroordeeld omdat ze twee Vietnamezen hadden afgetuigd. De Franse autoriteiten worden er door Amnesty International van beschuldigd een Marokkaans-Nederlandse onderdaan te hebben gefolterd. Dat alles gebeurde deze week in Europa en illustreert zeer goed de rassendiscriminatie waarvan zwarte en andere etnische minderheden in onze bedrijven, gemeenschappen en op straat elke dag het slachtoffer zijn. De groep van Watford in mijn kiesdistrict, waarmee ik vorige week een onderhoud had, was getuige van racistische intimidatie aan een grenspost. Dat komt zo vaak voor dat niemand er nog over spreekt.
Laat ik duidelijk zijn: vandaag getuigt het Europees Parlement van ons geloof dat wij met deze wetgeving dat racisme concreet kunnen aanpakken. De verschuiving van de bewijslast omdat degene die discrimineert, alle informatie in handen heeft, zal ervoor zorgen dat klachten eerlijker worden behandeld. Door de definitie van het begrip indirecte discriminatie zullen wij ook heimelijker en dus moeilijker aan te pakken vormen van discriminatie kunnen vervolgen en zullen onafhankelijke organen over voldoende middelen beschikken om onze woorden in praktijk te brengen.
De Britse Commissie voor rassengelijkheid is slechts een voorbeeld in Europa. Ik stel met voldoening vast dat het beste uit de Britse antiracismewetgeving samen met de beste praktijken van andere lidstaten vandaag in Europees recht worden omgezet.
Het Europees Parlement moet beseffen dat die elementen deel uitmaken van de wetgeving en dat mevrouw Buitenweg en ikzelf met het Portugese voorzitterschap hebben afgesproken dat die elementen, in ruil voor onze inspanningen om de richtlijn snel in het Parlement te laten aannemen, in de definitieve richtlijn een minimum zullen vormen.
Nu iets over de concrete verbeteringen die wij voorstellen en waarvan wij verwachten dat ze zullen worden aanvaard: het aanzetten tot discriminatie wordt evengoed verboden als discriminatie zelf; niet alleen individuele personen maar ook groepen kunnen klachten indienen en vrijwilligersorganisaties krijgen het recht om een vordering in te stellen, waardoor voor het eerst een partnerschap tot stand wordt gebracht om de richtlijn uit te voeren; de nieuwe richtlijn geldt voor alle overheden; bemiddeling is mogelijk om geschillen te regelen, onverminderd ieders recht om zich tot de rechter te wenden; de doeltreffendheid van de nieuwe richtlijn wordt niet 5, maar 1 à 2 jaar na de inwerkingtreding ervan geëvalueerd.
Voorts verzoek ik de commissaris in haar antwoord een standpunt te bepalen ten aanzien van ons verzoek om, ten eerste, de principes van de richtlijn in het beleid en de programma's van de Europese Unie zelf toe te passen en, ten tweede, de overheid bij de toewijzing van contracten het recht te verlenen van ondernemingen te eisen dat ze bewijzen dat ze de antidiscriminatiewetgeving naleven, en ten derde ten aanzien van het belang van statistische controle om discriminatie echt te kunnen bestrijden.
Tenslotte feliciteer ik mevrouw Buitenweg van ganser harte voor haar verslag en voor haar inspanningen om dit dossier voor het Parlement te brengen. Alle afgevaardigden moeten het belang erkennen van de campagne die de antiracistische organisaties in heel Europa hebben gevoerd. Verenigingen zoals het Britse Race and Europe Network, het Europees Netwerk tegen Racisme en vooral de Starting Line Group hebben zich gedurende 20 jaar voor deze wetgeving ingespannen. Voor hen is dit nog maar het begin.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de afgevaardigden die erop aandringen dat het Parlement deze richtlijn snel aanneemt. Het Europees Parlement heeft op dit terrein al een schitterend palmares. Sedert de jaren '80 voeren wij actie en nemen wij initiatieven om racisme, vreemdelingenhaat en discriminatie te bestrijden. Dit verslag van mevrouw Buitenweg biedt ons een unieke gelegenheid om die inspanningen in een richtlijn en een actieplan om te zetten.
Ik dank de rapporteur dat zij het amendement van de Commissie juridische zaken en interne markt heeft overgenomen om het voorstel tot institutioneel racisme uit te breiden. Ook wij menen dat aanzetten tot racisme moet worden verboden. Verenigingen en antiracistische organisaties in mijn regio in het noordwesten van Engeland wachten met ongeduld op deze richtlijn. Voor sommigen van hen, die zelf slachtoffer van racisme zijn, kunnen wij niet snel genoeg gaan. Ik vrees dan ook dat het pleidooi van de Europese Volkspartij om de parlementaire procedure in acht te nemen bij de organisaties in mijn regio weinig weerklank zal vinden.
Het racisme flakkert opnieuw op. Overal zien wij daar voorbeelden van. Zo werd in Liverpool een Aziatische tekstschrijver aangevallen. Zijn wagen werd van de weg geduwd en lokale bandieten probeerden hem op een paal van een omheining te spietsen. De aanval was zo gewelddadig dat de politie van Merseyside onmiddellijk een persconferentie bijeenriep. De joodse gemeenschap in Noord-Manchester is voortdurend het doelwit van pesterijen en racisme. De eigendommen van joden worden er beschadigd en de mensen zelf zijn het slachtoffer van racistische bedreigingen en beledigingen. Daaraan moet een einde komen. Daarom is het belangrijk dat Europa een krachtige publieke verklaring over racisme en discriminatie aflegt en een wetgeving uitvaardigt om daaraan een einde te maken. Wij moeten de bewijslast van het slachtoffer naar de racisten en racistische verenigingen en organisaties verplaatsen om gevallen van rassendiscriminatie overal in de Europese Unie voor het gerecht te kunnen brengen.
Door dit verslag en de daarin opgenomen aanbevelingen aan te nemen, kan het Parlement duidelijk maken dat het racisme, de oorzaken daarvan en de racisten zelf krachtig wil aanpakken. In vele landen proberen partijen racisme en discriminatie te legitimeren en te stimuleren door aan verkiezingen deel te nemen. Die landen moeten de aanbevelingen in deze richtlijn in hun eigen grondwet opnemen.

McAvan
In de eerste plaats feliciteer ik de Commissie met deze voortreffelijke tekst. Vele van de basisprincipes die wij belangrijk vinden, zijn in deze tekst opgenomen. Ik feliciteer ook het Portugese voorzitterschap omdat het hiervan werk heeft gemaakt en zijn politieke invloed heeft aangewend zodat dit nu wetgeving wordt. Zoals mevrouw McCarthy zonet opmerkte, kunnen de slachtoffers van racisme niet wachten tot alle procedurele knopen ontward zijn. Zij hebben deze wetgeving dringend nodig. Daarom is het belangrijk dat wij nog vanmiddag over dit voorstel stemmen.
Dit is een belangrijke richtlijn, zeker na wat in Oostenrijk is gebeurd. De tekst kan op enkele plaatsen nog worden verbeterd en versterkt. Ik wil op twee punten nader ingaan. In amendement 29 proberen wij ervoor te zorgen dat racisme zich niet kan verschuilen achter religie, geloof of nationaliteit. Wij moeten voorkomen dat die een dekmantel voor racisme worden.
Het tweede belangrijke amendement betreft het aanzetten tot rassendiscriminatie. Dat is even erg als de racistische handeling zelf. Ik hoop dat de Commissie het amendement zal overnemen. Mijn eigen commissie, de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en ontwikkeling, vond het bijzonder belangrijk dat wij ervoor zorgen dat de kandidaat-lidstaten deze richtlijn kennen en ze zo snel mogelijk toepassen. Ik hoop dat de Commissie er in het actieprogramma dat bij deze maatregelen wordt voorgesteld voor zal zorgen dat de kandidaat-lidstaten veel projecten indienen.
Deze richtlijn zal directe gevolgen hebben voor vele mensen in mijn kiesdistrict in Yorkshire die tot een etnische minderheid behoren en ook voor vele duizenden andere mensen overal in Europa. Het is uiterst belangrijk dat wij dit voorstel vandaag aannemen. Ik hoop dat niemand vanmiddag trucjes zal uithalen en dat wij om 18.00 uur kunnen stemmen zodat de richtlijn nog voor het eind van het Portugese voorzitterschap tot een goed eind kan worden gebracht.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in de eerste plaats rapporteur Buitenweg van harte willen feliciteren met het feit dat ze er toch in geslaagd is om vandaag op het nippertje het hele verslag in bespreking en in stemming te krijgen. Dat is punt één.
Als ik het verslag lees en de discussies hierover hoor, krijg ik sterk het gevoel van een déjà vu. Zo'n 15 of 20 jaar geleden heb ik in Nederland samengewerkt met de christen-democratische bewindsvrouw Jeltien Kraaieveld die ook bezig was met deze antidiscriminatiewetgeving op het gebied van discriminatie ten aanzien van sekse. Alle punten die toen naar voren kwamen, aarzeling en conflicten, komen nu ook weer naar voren. De aarzelingen met name waar het gaat over wat moeten we nu allemaal in het ene verslag behandelen. Toen hebben we ook ingezien: het is beter om stuk voor stuk punten van discriminatie aan te snijden en niet alles in één wet proberen te proppen, zelfs niet in één richtlijn. Ik heb me ook laten overtuigen door de rapporteur dat het beter is om daarom religie buiten beschouwing te laten omdat die toch wel een aparte behandeling verdient.
Ik zou een schoonheidsprijs willen verlenen als wij ook nog amendement 15 en 29 zouden kunnen intrekken, waar religie op een negatieve wijze naar voren komt. Dan is mijn amendement 63 waar religie op positieve wijze voorkomt ook niet nodig en hebben we het evenwicht helemaal hersteld en hebben we dus ook een clean verslag.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het belangrijk is dat in dit verband ook de kwestie van de verdeling van de bewijslast, abusievelijk omkering van de bewijslast genoemd, aan de orde wordt gesteld. We hebben er destijds in Nederland ook hevig over gesteggeld hoe dat moest en of dat kon. We zijn tot de conclusie gekomen dat het moest en dat het ook samen zou moeten hangen met het oprichten van een onafhankelijke raad of een onafhankelijk comité voor gelijke behandeling, één van mijn beste oud-medewerkers is daar op het ogenblik ook lid van, die dan zouden kunnen kijken in hoeverre een bepaalde klacht ook serieus moet worden genomen en zo ja, dan gaan we daarmee verder naar de rechter en steunen we eventueel de klager. Dan moet diegene die aangeklaagd wordt duidelijk maken dat we fout zitten. Dat is een soort verdeling van de bewijslast die niet alleen op het ogenblik al fungeert in de meeste lidstaten als het over man en vrouw gaat en in 2001 voor iedereen moet worden doorgevoerd, maar het bestaat ook al in wetgeving over het milieu bijvoorbeeld. Ook daar bestaat al, heb ik me daarstraks door een expert laten vertellen, een omkering van de bewijslast als dat nodig is. Want hier gaat het over fenomenen die buitengewoon moeilijk te bewijzen zijn en op de ouderwetse manier kan een belanghebbende er onderuit proberen te kruipen en doorgaans met succes. Ook als dat volkomen ten onrechte is. Ik denk dat het goed is dat het recht wat dat betreft ook zijn ontwikkeling kent.
De verdeling van de bewijslast is een belangrijk punt en hangt samen met het comité en daarom ben ik namens het deel van mijn fractie dat dat toejuicht van harte voor datgene wat daarover in het verslag staat.
Het is natuurlijk zo dat sommige werkgevers of mensen die een sterke positie hebben, vroeger bij de oude vormen van rechtspleging in een sterke positie stonden, of die tot meerderheden behoorden altijd bezwaren hebben tegen antidiscriminatie. Dat tast hun positie aan. Als christen-democraat denk ik dat we aan de kant moeten staan van diegene die de meest bedreigde positie inneemt, het zwakste staat en dus vind ik dit een goede ontwikkeling.
Ik vind het ook een uitstekende tegemoetkoming van de rapporteur die zegt: eventueel ben ik wel bereid om op dat punt de verscherping die in feite juridisch niet nodig is, terug te trekken. Ik neem dat aan als een belangrijke geste, ook in de richting van de Europese Volkspartij en stel dat zeer op prijs.
Wat betreft de andere punten van het verslag moet ik wel zeggen: het karakter van een richtlijn houdt in dat je niet erg gedetailleerd hoeft te zijn. Een richtlijn moet worden ingepast in de nationale wetgeving. Natuurlijk zou je kunnen zeggen: stel je voor dat ergens een lidstaatregering plotseling krankzinnig is geworden, dan moet je toch wel heel keurig gaan opschrijven wat er allemaal moet gebeuren. Ik neem aan, mijnheer de Voorzitter, krachtens de beginselen van de subsidiariteit dat deze vorm van gekte bij de lidstaten niet zal ontstaan en dat die op een nette en fatsoenlijke en redelijke manier deze richtlijn in een nationale wetgeving gaan verwerken zodat de doelstelling ook wordt bereikt. Dat is immers het karakter van de richtlijn. Dat houdt wat onze fractie betreft wel in, en dan spreek ik namens de hele fractie, dat een aantal punten er niet in hoeft, dat had de rapporteur eigenlijk al impliciet vermeld, laten we dat opschonen en niet in de richtlijn laten staan.
Ook sommige bureaucratische vormen hoe het nou allemaal precies moet, hoeven wij hier niet te vermelden. Daar stemmen wij dan ook niet voor, of liever gezegd: daar stemmen wij tegen. Maar dat tast het hart van het verslag niet aan, mijnheer de Voorzitter. Daar gaat het in feite om.
Natuurlijk zijn er een aantal punten die we er wel in willen hebben. Bijvoorbeeld het inzagerecht in vertrouwelijke gegevens, als het bijvoorbeeld nodig is om bij een bedrijfsadministratie na te gaan of er niet toch stiekem van systematische discriminatie sprake is. Ik vind het namens een deel van mijn fractie ook heel belangrijk dat er over werknemersverkiezingen een duidelijk punt in staat. Natuurlijk mag ook daar niet gediscrimineerd worden op ras en etnische afkomst. Er moet een maatschappelijke dialoog en een sociale dialoog zijn waar dit aan de orde komt. Dat versterkt dus juist het idee van de subsidiariteit want als het over antidiscriminatie gaat, moet het aan de basis beginnen. Dus juist daar geldt de maatschappelijke dialoog buitengewoon sterk.
Mijnheer de Voorzitter, ik maak mij om deze kwestie druk omdat in discriminatie, met name wegens etnische en raciale achtergrond, het hart van de Europese Unie, van de Europese integratie wordt geraakt. Daar gaat het om. Wij zijn hier bijeen, mensen van verschillende volken en afkomst en we werken samen. Dat hebben ooit de starters van de Europese Unie gedaan en dat moeten we nu vertalen in wetgeving zoals hier vandaag voorligt. Als Nederlander moet ik zeggen dat je ook gevoelig wordt voor het discriminatievraagstuk met de hele geschiedenis van Nederlandssprekenden, vaak geloofsgenoten, die in Zuid-Afrika het apartheidsregime overeind hielden. Dat maakte ons extra alert en ik denk dat van daaruit de waarschuwing die we van dat historisch leerproces hebben gekregen, ter harte moeten nemen. Ik ben erg blij dat dit onderwerp nu op een behoorlijke wijze aan de orde wordt gesteld.

Van Lancker
Voorzitter, mevrouw de commissaris, collega's, ik ben lid van een fractie die met heel veel overtuiging samen met de twee rapporteurs, Kathelijne Buitenweg en Richard Howitt gewerkt heeft om het parlementair advies over dit Commissievoorstel nog deze week door dit Parlement te kunnen laten afleveren en ik wil de rapporteurs zeer expliciet en van harte danken voor de zeer constructieve geest waarin we hebben kunnen werken. De sociaal-democraten in het Parlement zijn blijven vechten om dit op onze agenda te houden en ik ben blij dat het ons allemaal gelukt is dankzij een behoorlijk compromisvoorstel van de liberalen. Met heel veel sympathie en met heel veel respect voor het werk dat Arie Oostlander en een aantal collega's in de EVP-fractie hierin gestoken hebben om ook die fractie te overtuigen, moet het mij toch van het hart dat de continue sabotagepogingen en de procedurespelletjes die we hier meegemaakt hebben deze week voor mij bewijzen dat een harde kern van conservatieve EVP-ers niets anders wil dan dit verslag kelderen maar tegelijkertijd ook de richtlijn kelderen. Maar ik ben blij dat het ons gelukt is om dit niet te doen.
Het Portugese voorzitterschap, dat weten we allemaal, is vastbesloten om dit debat in de Raad tot een goed einde te brengen. Ze zullen het niet makkelijk hebben. De meerderheid van de collega's weet heel goed waarom deze richtlijn belangrijk is. Want door snel en krachtig uitvoering te geven aan het nondiscriminatiebeginsel van het Verdrag wil Europa een ondubbelzinnig signaal geven, zowel naar de burgers in onze eigen landen als naar de burgers in de kandidaat-lidstaten. Om te tonen dat het Europa menens is met de strijd voor gelijke kansen, ongeacht ras of etnische herkomst van mensen en ook omdat men weet dat discriminatie nog zo welig tiert in onze landen dat er nog altijd racisme en extreem nationalisme bestaat dat trouwens sterker de kop opsteekt dan vroeger en omdat racistische politieke partijen trouwens garen spinnen bij "eigen volk eerst"ideeën. Ik weet, mevrouw de commissaris, dat ook het debat in de Raad niet eenvoudig ligt. Juist daarom is het belangrijk dat het Europees Parlement de positie van de Commissie versterkt en zelfs ondersteunt omdat we binnenkort een goede en efficiënte richtlijn nodig hebben die elke discriminatie op basis van ras en etnische herkomst bekampt.
Ik zou tot slot nog een paar inhoudelijke prioriteiten voor mijn fractie willen aanhalen. Ten eerste, het is zeer belangrijk dat de nondiscriminatierichtlijn een brede en efficiënte werking heeft. Daarom zijn we zeer te vinden voor de uitbreiding van de richtlijn naar groepen van mensen die gediscrimineerd worden. Ook naar terreinen zoals huisvesting, opleiding, werking van openbare diensten, houding van de politie. We zijn ook blij met de oplossing die we uiteindelijk gevonden hebben voor de discriminatie op basis van religie die geen verkapte reden mag zijn om toch te gaan discrimineren op basis van etnische herkomst.
Ten tweede, de sterkte van deze richtlijn staat of valt voor ons met zijn afdwingbaarheid, met de controle op discriminatie, met de efficiëntie van de maatregelen die getroffen worden tegen discriminatie en vandaar het belang dat wij hechten aan de mogelijkheid om collectieve acties te organiseren om sancties in te schrijven in de richtlijn. Met alle respect en sympathie collega Oostlander, maar als u verwijst naar de opkuisoperatie dan merk ik dat juist één van die belangrijke harten van onze versterking eruit gehaald wordt. Dan denk ik: nee, dit gaat echt wel veel te ver. Mijn fractie steunt trouwens ook de versterking en de ondersteuning van de werking van die onafhankelijke organismen die moeten instaan voor de controle. Ik ben er zeker van dat het centrum voor gelijke kansen in mijn eigen land door deze richtlijn zal versterkt worden in zijn werk.
Nog een laatste bedenking over de gedeelde bewijslast tot slot omdat de weerstand bij sommige mensen mij daar echt ontgaat. Het moet toch voor iedereen duidelijk zijn dat het voor een migrant die gediscrimineerd wordt onmogelijk is om te bewijzen dat hij gediscrimineerd wordt op het werk of door huiseigenaren tenzij ook van de aangeklaagde op zijn minst gevraagd wordt te bewijzen dat de feiten die de aanklager aanbrengt, ongegrond zijn. Dat weten wij vrouwen. Daarom hebben wij zo lang gevochten voor een richtlijn die deze bewijslast verdeeld en wij, mannen en vrouwen van de sociaal-democratische fractie, wij vragen niet anders dan dat migranten op dezelfde manier behandeld worden als de vrouwen. Daarom zullen we ook het voorstel van de Commissie ondersteunen en geen enkel amendement op dit vlak toestaan.

Verwelkoming
De Voorzitter
Ik verneem zojuist dat een delegatie van de Stadsraad van de Beierse hoofdstad München op de tribune heeft plaatsgenomen. Ik heet de collega's uit het gemeenteparlement van harte welkom. Het verheugt mij dat u zoveel belangstelling koestert voor ons werk.

Gelijke behandeling van personen (vervolg)
Ludford
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb met veel genoegen met mevrouw Buitenweg samengewerkt. Zij heeft voortreffelijk werk verricht en een evenwichtige tekst opgesteld waardoor de positie van de Commissie wordt versterkt. Dit voorstel voor een richtlijn is een mijlpaal voor Europa. Het is goed dat Europa wetgevend optreedt om het fundamentele recht op waardigheid, ongeacht etnische afstamming, en het recht om niet te worden gediscrimineerd, voor iedereen te garanderen. Het is ook goed dat Europa wetgevend optreedt op een ogenblik waarop extreem rechts en racistisch geweld op onrustbarende wijze terrein winnen.
Ik wil enkele aspecten van de tekst nader belichten. In de eerste plaats is het belangrijk dat in de tekst ook het indirecte en institutionele racisme zijn opgenomen en dat de tekst in dat opzicht door amendementen is versterkt. In de tweede plaats vind ik het belangrijk dat in de tekst ook huisvesting, gezondheid en andere overheidstaken zoals politie worden vermeld. Dit houdt geen aantasting van de bevoegdheden van de lidstaten in, maar betekent dat Europa wil dat die diensten op niet-discriminerende wijze worden verstrekt.
Mijn derde opmerking betreft het feit dat via de amendementen 15 en 29 ook verkapte rassendiscriminatie in de tekst is opgenomen. Mijn fractie is er geen voorstander van dat religie of geloofsovertuiging in de richtlijn worden opgenomen. Wij menen dat wij die kwestie nog grondig moeten onderzoeken. Wij menen wel dat de richtlijn van toepassing moet zijn op ongelijke behandeling die alleen maar in schijn op religie of nationaliteit steunt, maar in werkelijkheid pure rassendiscriminatie is.
Uiterst belangrijk is, zoals hier al is gezegd, in de vierde plaats dat het aansporen of aanzetten tot discriminatie in de richtlijn wordt vermeld. Een vijfde punt is de rol van het Waarnemingscentrum van de Europese Unie, dat de Commissie moet helpen om op de uitvoering van deze richtlijn toe te zien. Ik hoop dat de Commissie daarmee zal instemmen. Mijn fractie heeft wel begrip voor de idee achter amendement 38, maar dat het ook betrekking heeft op particuliere verenigingen is voor ons een probleem. Ik geef een voorbeeld: in Londen, dat ik vertegenwoordig, zou het voor mensen uit het Caribisch gebied een probleem kunnen zijn als zij, wanneer zij bijeenkomen om herinneringen op te halen aan het leven in het Caribische gebied in de jaren '50, sommige blanken uitsluiten. Ik vind dat amendement 38 niet goed is geformuleerd.
Mijn laatste opmerking betreft de bewijslast. Ik gebruik hier de woorden van de heer Oostlander, die het terecht over de verdeling van de bewijslast heeft. Ik vind het jammer dat de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten dat de omkering van de bewijslast wil noemen. Dat is immers misleidend. Het gaat om de beperkte gevallen waarin wetgeving inzake gelijke kansen burgerlijk of bestuurlijk recht is. Mijn fractie is het ermee eens dat de werkgever over de meeste informatie beschikt en dus, als de eiser feiten aanlevert die op discriminatie wijzen, moet bewijzen dat hij geen inbreuk op de verplichting tot gelijke behandeling heeft gepleegd.
Van sommige sprekers mogen wij vandaag meer lawaai dan een echte bijdrage tot het debat verwachten. Ik vrees dat dit ook geldt voor de heer Helmer, van wiens opmerkingen ik gisteravond op de terugweg, na een lekker aspergemaal, een voorproefje heb gekregen.

Boumediene-Thiery
Meneer de Voorzitter, geachte collega's, drie jaar na het Verdrag van Amsterdam en de invoering van het beruchte artikel 13, dat zoveel inkt heeft doen vloeien, stelt de Raad twee richtlijnen voor om de grondbeginselen van dit verdrag uit te voeren.
We kunnen alleen maar blij zijn met de wil die de Raad manifesteert, in het bijzonder in deze tijd waarin bepaalde traditioneel rechtse partijen er niet meer voor terugschrikken om akkoorden te sluiten met extreem rechtse bewegingen; dit was het geval in Frankrijk, het gebeurt nu in Oostenrijk en misschien zal dit binnenkort wel aan de orde zijn in Italië.
Het is dus dringend noodzakelijk om een minimaal Europees kader te definiëren om discriminatie aan te pakken. De richtlijn met betrekking tot gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afkomst is een stap in deze richting. Hierin wordt namelijk met name voorzien in omkering van de bewijslast, dus een progressieve, positieve discriminatie, die effectiever is dan gelijke behandeling in theorie, evenals in de erkenning van indirecte discriminatie. Al deze aspecten getuigen van een werkelijke wil om discriminatie aan te pakken.
Toch moeten de tekortkomingen benadrukt worden. De rapporteur heeft er al een aantal naar voren gebracht. Zo brengt zij het vraagstuk ter sprake van de kosteloosheid van procedures voor aanklagers en de benodigde verruiming van het recht om ook groepen of verenigingen instaat te stellen een zaak aan te spannen. Maar er zijn nog twee andere lacunes die ik graag zou willen noemen. De eerste is van algemene aard. Hoe komt het dat de Raad zich tevreden heeft gesteld met het aanpakken van discriminatie op grond van ras of etnische afkomst, zonder dat hij een globaal wetgevend kader heeft willen scheppen voor alle vormen van discriminatie? Wanneer slechts één vorm van discriminatie wordt belicht, dan zou dit betekenen dat bepaalde vormen van discriminatie minder verwerpelijk zouden zijn dan andere. Dit is onaanvaardbaar.
Een tweede richtlijn, over discriminatie op het werk, dient binnenkort onderzocht te worden. De Raad moet dus haast maken met een voorstel voor een ontwerprichtlijn waarin alle vormen van discriminatie opgenomen zijn. Het gaat hier om een gebod, want de meest buitengesloten personen zijn diegenen die om meerdere redenen gediscrimineerd worden. Wanneer ze slechts tegen één vorm van discriminatie beschermd worden, worden ze maar zeer gedeeltelijk geholpen.
De tweede lacune heeft betrekking op de uitsluiting in deze richtlijn van discriminatie op grond van religie. Ik betreur het persoonlijk ten zeerste dat discriminatie op grond van religie niet samen met discriminatie op grond van ras of etnische afkomst behandeld is, want deze verschillende vormen van discriminatie zijn in mijn ogen sterk met elkaar verbonden. Hoe kunnen we bijvoorbeeld de joodse identiteit definiëren? De jodenhaat die in vele landen pregnant aanwezig blijft, heeft toch zowel met antisemitisme, dus met etnische afkomst, als met religieuze aspecten te maken? De discriminatie in Europa tegenover de gemeenschappen in Noord-Afrika is ook dubbel. In veel gevallen werkt de angst voor de islam zelfs als katalysator van racisme jegens deze gemeenschappen. Door deze richtlijn te beperken tot discriminatie op grond van ras en etnische afkomst zouden we de deur openzetten voor verschillende interpretaties, hetgeen het werk van de rechters niet makkelijker zal maken.
Tot slot lijkt het mij uiterst belangrijk dat de Raad een geïntegreerde benadering aanneemt met betrekking tot de in te voeren rechtsinstrumenten om artikel 13 in ons blad te zetten. Door de strijd tegen discriminatie op te splitsen in meerdere teksten brengen we de algehele coherentie en daarmee ook de kracht van de bepaling tegen discriminatie in gevaar.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat u collega's uit de gemeentepolitiek hebt begroet. Zij moeten onze besluiten uiteindelijk in gemeentepolitiek omzetten. Wij moeten echter eerst zelf ons werk doen. Ik wil u erop wijzen dat vanmorgen nog steeds niet alle taalversies van de door mevrouw Ludford genoemde amendementen voorhanden waren. Ik verzoek u de vergaderdiensten te vragen nog voor de stemming te onderzoeken of wij hier niet de termijn van 24 uur moeten eerbiedigen en of dit misschien niet tot morgen moet worden uitgesteld. Ik wil hierover nu geen debat ontketenen maar ik verzoek u wel dit te laten ophelderen. Er was vandaag immers grote verwarring.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, wij zijn in dit Parlement wel aan grote verwarring gewend. Ik zal het echter laten onderzoeken.

Krivine
Meneer de Voorzitter, deze resolutie is positief en wij zullen haar aannemen, maar ze zal pas geloofwaardig worden als de lidstaten de hand in eigen boezem steken. Op welke geloofwaardigheid laat België zich voorstaan als het massaal jacht maakt op zigeuners die asiel aanvragen en ze uitwijst naar Slowakije en Bulgarije, ondanks de aanbevelingen van het Parlement en het expliciete verzoek van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens? Van welke geloofwaardigheid geven de lidstaten blijk wanneer zij in hun openbare rol discrimineren bij de werving van mensen die niet uit de EU afkomstig zijn, waardoor hun buitenlandse werknemers tot permanente onzekerheid veroordeeld worden?
Welke geloofwaardigheid laat Frankrijk zien wanneer een constitutioneel wetsvoorstel, waardoor emigranten van buiten de EU stemrecht krijgen bij de lokale verkiezingen en dat op 3 mei aangenomen is door de Nationale Assemblée, nu tegengehouden is door de vijandige houding van de Senaat en de president en door de kwaadwilligheid van de regering? Hoe kunnen we nu beweren dat we mensen tegen discriminatie beschermen als we hun juist elke vorm van burgerschap ontzeggen?
We kunnen pas doeltreffend afrekenen met discriminatie als onze regeringen eindelijk ophouden met een dubbele tong te spreken. Desalniettemin is deze tekst een eerste stap, die verder kan worden uitgewerkt.

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, als antwoord op het initiatief van het Portugese voorzitterschap zou het Europees Parlement een positieve, verhelderende en krachtdadige bijdrage aan het voorstel voor een richtlijn van de Raad moeten leveren. Helaas betwijfelen wij of dit werkelijk het geval is. Op een aantal punten brengen de voorstellen concrete verbeteringen in de referentietekst aan. Zonder in details te treden zou ik hier de collectieve actie, de rechtsbijstand en andere aspecten willen onderstrepen die overigens reeds in de Portugese wetgeving zijn opgenomen. In wezen lopen wij echter het risico dat de voorstellen die hier ter bespreking voorliggen alles verpesten. Het lijkt er immers op dat de rapporteurs en hun geestverwanten te ver willen gaan en dat zij in hun drang om tot het onderste uit de kan te halen de boel wel eens zouden kunnen bederven. Er zijn drie punten waarover wij ons ernstige zorgen maken: de onopgehelderde kwestie van de omkering van de bewijslast, de nationaliteitskwestie en religie. Het omkeren van de bewijslast is op zich reeds een bijzonder delicaat probleem. Ofschoon deze optie in bepaalde omstandigheden volkomen gerechtvaardigd is, kunnen wij niet tolereren dat het klassieke principe in dubio pro reo vervangen wordt door het principe in dubio pro auctore, temeer daar het niet duidelijk is of deze omkering van de regelgeving ook op het strafrecht van toepassing is. Wij weten immers dat zich hier gevallen voordoen die onder het strafrecht vallen. Deze procedure zou derhalve tot een regelrechte schending van de grondrechten van onze rechtsbeschaving leiden. Hierdoor zouden fundamentele garanties van de procesvoering worden aangetast die zo oud zijn dat zij in het Latijn worden geformuleerd en rechtstreeks van het Romeins recht afstammen.
Het tweede punt betreft de nationaliteit. Wij, Portugezen, zijn wellicht het product van de grootste vermenging van volkeren en etnische groepen aller tijden. Ikzelf en mijn vrienden hebben niet het geringste idee van onze etnische afkomst. Wij zouden de nazionderzoekers en de tabellen voor etnische follow-up, waar barones Ludford hier enkele weken geleden zo enthousiast over was, naar aanleiding van een ander verslag, voor ernstige problemen stellen. Hoewel racisme volgens ons zinloos is, weten wij dat het bestaat en zijn wij ons ervan bewust dat racismebestrijding noodzakelijk is. Vooral de racistische geweldpleging moet krachtdadig worden aangepakt. We mogen de dingen echter niet door elkaar gooien. Etnische afkomst is één zaak en nationaliteit is een andere zaak. Als een blanke ten opzichte van een zwarte wordt gediscrimineerd of omgekeerd, bijvoorbeeld wanneer een blanke Portugees ten opzichte van een zwarte Portugees wordt gediscrimineerd of een zwarte Portugees ten opzichte van een blanke Portugees, dan is er duidelijk sprake van onwettig racisme. En dat moet bestreden worden. Wanneer echter een Portugees, of die nu Aziatisch, zwart of blank is, de voorwaarden vervult om een bepaalde functie te bekleden en een Aziatische, zwarte of blanke Zimbabwaan niet aan deze voorwaarden voldoet, is er geen sprake van racisme, maar van burgerschap, en in dat geval kan het onderscheid gerechtvaardigd zijn. Daarin ligt het probleem en in vele voorstellen worden deze concepten verward, hetgeen nefaste gevolgen kan hebben, met name wat de openbare ambten en andere onvoorziene sectoren betreft. Een andere fundamentele kwestie is de religie. Wij willen hier duidelijk maken dat de godsdienstvrijheid ons inziens een fundamentele vrijheid van de burgers is. Wij kunnen derhalve onder geen beding aanvaarden dat zij ter discussie wordt gesteld, in twijfel wordt getrokken of in gevaar wordt gebracht, zoals in sommige van de onderhavige voorstellen gebeurt.

Turco
Mijnheer de Voorzitter, allereerst willen wij de rapporteur bedanken, omdat zij het voorstel van de Commissie zoveel verbeterd heeft. Een bijzondere dank gaat ook uit naar de commissaris, mevrouw Diamantopoulou, voor haar prestaties. Zij heeft immers ingezien hoe belangrijk invoering van artikel 13 in de Verdragen is en heeft een abstract voorschrift omgezet in een pakket richtlijnen.
Europa wordt steeds meer een continent dat, zoals blijkt uit verslagen van de Verenigde Naties over de trend van de Europese bevolkingssamenstelling, burgers van derde landen huisvest en behoefte heeft aan hun inbreng, hun cultuur, hun talenten en initiatieven. In een dusdanige context moet de Unie de basisbeginselen van de democratie herformuleren, waarbij alle burgers en alle ingezetenen dezelfde rechten en plichten gegarandeerd worden.
Hiervan uitgaande zijn wij met betrekking tot zowel het verslag als de richtlijn nogal sceptisch en wel op drie specifieke punten: wij zijn fel gekant tegen het beginsel van de omgekeerde bewijslast, want dat druist in tegen de elementaire rechtsbeginselen. Wij geloven niet dat het doel de middelen heiligt maar wel dat de middelen het doel heiligen.
Wij zijn het er bovendien niet mee eens dat er in de lidstaten onafhankelijke organen in het leven worden geroepen die moeten gaan controleren of er gediscrimineerd wordt op grond van ras of etnische afkomst. Dit omdat wij algemeen gesproken geen vertrouwen hebben in instellingen die indruisen tegen het democratische beginsel van de scheiding der machten doordat ze overlappingen vertonen met andere instellingen, met het gevolg dat of het evenwicht tussen de wetgevende, uitvoerende en rechtsprekende macht wordt verstoord, of dat er geen enkele bijzondere functie wordt gevonden omdat die al door andere instellingen wordt ingevuld.
Tot slot zijn wij het niet eens met het pleidooi voor positieve discriminatie. Wij zijn tegen positieve discriminatie in het algemeen als die door de overheid wordt afgedwongen, omdat wij nu eenmaal geloven dat eigen verdiensten voorrang moeten hebben boven een quotabeleid, dat uiteindelijk discriminerend werkt terwijl het deze discriminatie juist wil bestrijden.
Afgezien van deze kanttekeningen zullen de leden van de Lista Bonino het verslag en de richtlijn steunen. Wij hopen dat het Europees Parlement en de Commissie bereid zijn tot een nadere bezinning en de nodige wijzigingen willen aanbrengen op de punten die wij zojuist aangeroerd hebben.

Blokland
Voorzitter, met gemengde gevoelens lever ik een bijdrage aan dit debat. De manier waarop de behandeling van dit verslag tegen de gebruikelijke gang van zaken in afgedwongen is heeft daar veel mee te maken.
Uiteraard onderschrijf ik het belang van de gelijke behandeling van personen ongeacht ras en etnische afkomst. Maar juist omdat het zo'n belangrijk onderwerp is, had het Parlement en vooral het Portugees voorzitterschap er goed aan gedaan hiervoor meer tijd te reserveren. De totstandkoming van de algemene wet gelijke behandeling heeft in Nederland indertijd veel bloed, zweet en tranen gekost. Dergelijke ervaringen die vast in meer lidstaten aanwezig zijn, zouden ons op z'n minst moeten manen tot voorzichtigheid en een goede voorbereiding bij de handeling van dit voorstel tot een richtlijn. Dat vergt de noodzakelijke tijd, niet in de eerste plaats omdat er aan de uitvoering van het huidige voorstel nogal wat consequenties verbonden zijn voor de bestaande wetgeving en systemen in de verschillende lidstaten. Denk maar aan de wijziging van de bewijslast.
De amendering van het Parlement voert nog een stap verder dan het voorstel van de Commissie. De Commissie stelt dat het subsidiariteitsbeginsel gehandhaafd blijft. Maar ik betwijfel dat. De richtlijn zou aanvullend werken in verband met het politieke signaal dat ze afgeeft. Maar dat soort signalen wordt minstens zo sterk afgegeven door al lang bestaande nationale wetgeving die veel dichter bij de burger staat en door het alom bekende EVRM. Zeker gezien de vergaande consequenties die deze regelgeving kan hebben voor de wetgeving en rechtstelsels van de lidstaten en de inbreuk die het zal maken op de soevereiniteit van de lidstaten, was een diepgaande discussie erover wenselijk geweest.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik ben ontsteld over het feit dat de 14 lidstaten Oostenrijk bij voorbaat hebben veroordeeld en daarom ben ik blij met het voorstel van de Commissie. De toepassing van het principe inzake gelijke behandeling zonder onderscheid naar ras of etnische afstamming is iets vanzelfsprekends. De moderne samenleving mag discriminatie op dergelijke gronden niet toestaan. Zelfs aan een vanzelfsprekend doel kan men echter voorbijschieten. De door de Commissie voorgestelde omkering van de bewijslast brengt een enorme belasting met zich mee voor met name het midden- en kleinbedrijf, dat in het vervolg van elke sollicitatie verslag moet maken om in geval van nood een bewijs te hebben. Een dergelijke regeling wekt geen begrip voor de slachtoffers van discriminatie. Integendeel, zij doet daar eerder afbreuk aan. Hoe precies het Commissievoorstel is blijkt alleen al uit het gebruik van het woord "ogenschijnlijk". "Ogenschijnlijk", zegt men, "brengen reeds bestaande, soortgelijke regelingen geen al te grote problemen met zich mee".

Diamantopoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het zinvol is als ik de geachte afgevaardigden op de hoogte breng van de werkzaamheden die Commissie heeft verricht aan de hand van het voorstel van het Parlement. Om het debat te vergemakkelijken zal ik u zeggen welke amendementen wij kunnen overnemen.
Zoals u weet heb ik als bevoegde commissaris enkele maanden geleden een pakket maatregelen voorgesteld ter bestrijding van discriminatie. Dit bestond uit twee richtlijnen en een programma. Vandaag bespreken wij een van de twee richtlijnen. Staat u mij toe te zeggen dat dit debat mogelijk is geworden dankzij de uitstekende samenwerking die wij hebben gehad met de twee parlementaire commissies. Zij hebben uitmuntend werk verricht en hun inspanningen hebben mijns inziens de verwachtingen ver overtroffen. De onderhavige richtlijn is uiterst ingewikkeld. Zij confronteert ons met talrijke implicaties, uiteenlopende nationale situaties, uiteenlopende meningen en verschillende bijdragen van de betrokken parlementaire commissies. Desalniettemin kon deze richtlijn uitmonden in een verslag en zelfs een verslag met ruime overeenstemming. Ik wil derhalve mevrouw Buitenweg en de heer Howitt van harte gelukwensen en allen bedanken die hieraan hebben meegewerkt. Mijn dank gaat ook uit naar het Portugees voorzitterschap.
Deze bijeenkomst is mijns inziens van historische betekenis, en wel om twee redenen. Ten eerste werd reeds twintig jaar geleden verzocht om een voorstel voor een richtlijn. Zowel groepen uit de samenleving, politieke partijen, parlementen, als ook leden van het Europees Parlement en internationale conferenties drongen aan op een reglementering van het grote vraagstuk betreffende racisme en het gedrag van de georganiseerde samenlevingen. Na twintig jaar wordt aan dit verzoek gevolg gegeven en kunnen wij hier een richtlijn behandelen.
Ten tweede hebben zich de afgelopen maanden in de Unie bepaalde politieke problemen voorgedaan. Wij zijn zowel op politiek als op sociaal vlak geconfronteerd met gevallen van racisme. Vandaag is het echter de eerste keer dat wij ons niet beperken tot woorden, resoluties en algemene politieke vaststellingen, maar een concreet beleid in de praktijk brengen. De Europese Commissie is in samenwerking met al haar betrokken diensten onmiddellijk na de goedkeuring van het verslag in de parlementaire commissie aan de slag gegaan, en ik kan u nu mededelen dat wij meer dan de helft van de amendementen, inhoudelijk of ook qua formulering, kunnen overnemen. Er zijn echter ook amendementen die wij niet kunnen overnemen. Meestal zijn daar administratieve of juridische redenen voor, maar soms ook moeten wij een amendement verwerpen omdat wij, uitgaande van onze ervaringen en onze samenwerking van de afgelopen tijd, van mening zijn dat het geen kans van slagen heeft in de Raad. U weet dat artikel 13 onze rechtsgrondslag is. Dit is een beperkt artikel en wij moeten ons hieraan houden.
Ik wil commentaar leveren op een aantal amendementen. Wij stemmen in met de amendementen in verband met het gendervraagstuk (amendementen 7 en 59). Ook stemmen wij in met de amendementen op de werkingssfeer van de richtlijn (amendementen 5, 30, 31, 34, 36 en 37). Wij gaan verder akkoord met amendement 40 over positieve acties. Wij aanvaarden het idee omtrent de verzoeningsprocedure (amendement 42), de dialoog met de niet-gouvernementele organisaties (amendementen 21, 50 en 51) en de amendementen waarin wordt verwezen naar vorige besluiten van het Europees Parlement en de Raad (amendementen 3, 4, 8, 9 en 12). Ik stem ook in met uw voorstel om de rol van de Europese waarnemingspost sterker te beklemtonen. Daar gaat amendement 59 over. Ik moet u evenwel erop wijzen dat het opstellen van tweejaarlijkse verslagen in de ervaring van de Commissie een zware last legt op de lidstaten. Tweejaarlijkse verslagen zullen ons niet in staat stellen de weerslag van de uitgevoerde beleidslijnen correct te evalueren. U stelt eveneens voor de definitie van indirecte discriminatie te wijzigen. Ook een van de spreeksters stelde dit opnieuw aan de orde. Ik ga akkoord met de inhoud van het amendement, maar ik moet u wel erop wijzen dat wij ernaar zullen streven uw formulering van dit beginsel dichter in de buurt te brengen van het begrip dat het Hof van Justitie in het arrest-O'Flynn heeft geformuleerd.
Ik wil kort ingaan op het voorstel in amendement 43 voor de verduidelijking van het artikel betreffende de evenwichtige verdeling van de bewijslast, ofschoon zowel uit het debat als uit de beraadslagingen in de Raad is gebleken dat de aanneming daarvan waarschijnlijk op grote moeilijkheden zal stuiten. Aangezien de Commissie uw benaderingswijze deelt, zou ik in herinnering willen brengen dat een dergelijke discussie reeds talrijke jaren geleden heeft plaatsgevonden. Toen ging het om discriminatie op grond van geslacht. Ook toen was men uiterst ongerust over de gevolgen die daaruit zouden kunnen voortvloeien voor de rechtbanken, waar men al een stormvloed van processen op zich af zag komen, en voor de ondernemingen. Na talrijke jaren van toepassing kunnen wij vaststellen dat deze vrees ongegrond was en er zich geen enkel probleem heeft voorgedaan. Daarom moeten wij mijns inziens deze ervaring aangrijpen, de stoute schoenen aantrekken en deze maatregel invoeren.
Ik ben blij dat u erop aandringt dat de richtlijn van toepassing moet zijn op alle mensen die op het grondgebied van de lidstaten verblijven, en niet alleen op de burgers van de Europese Unie. Ook hebt u voorgesteld duidelijk te maken dat de richtlijn van toepassing zal zijn op zowel natuurlijke als rechtspersonen. Ik ben het daar weliswaar mee eens, maar ik moet wel verduidelijken dat wij uw verwijzingen naar niet-geïnstitutionaliseerde groepen van mensen niet kunnen overnemen. Dit is geen juridisch erkend begrip. Wij begrijpen wat u hiermee bedoelt, maar als dit begrip juridisch niet erkend is, zal het heel wat voeten in aarde hebben.
Ik wil eveneens ingaan op een vraagstuk dat het Parlement blijkbaar bijzonder bezighoudt: het onderscheid tussen discriminatie op grond van ras en etnische afstamming enerzijds en discriminatie op grond van godsdienst anderzijds. Tijdens de redactie van het voorstel is in de Commissie hevig gediscussieerd over de vraag of het verbod op discriminatie op grond van godsdienst in de richtlijn moest worden opgenomen. Men zegt dat dit onderscheid vaak moeilijk te maken is en wij hebben daar begrip voor. Dit geldt met name voor de werkplek waar zich problemen kunnen voordoen in verband met gebedsmogelijkheden, voor het verlenen van vergunningen voor religieuze manifestaties, of wanneer met speciale voedingsgewoonten rekening moet worden gehouden. Daarom wordt in de tweede richtlijn van het pakket - waarin de vraagstukken in verband met de werkgelegenheid, de discriminatie op grond van arbeidskwesties, aan de orde komen - duidelijk verwezen naar discriminatie op grond van godsdienst. Als u wilt weten hoe moeilijk en ingewikkeld dit vraagstuk is hoeft u maar te kijken naar de problemen die rijzen als bijvoorbeeld in het onderwijs een uitgebreid verbod op discriminatie op grond van godsdienst wordt uitgevaardigd. Dan zult u inzien hoe moeilijk de onderhandelingen met de lidstaten zullen zijn, wier opvattingen soms lijnrecht tegenover elkaar staan. Wij zijn echter verheugd over het door u ingenomen standpunt. In amendementen 15 en 29 zegt u immers dat bepaalde mensen discriminatie op grond van ras misschien zullen proberen uit te leggen als discriminatie op grond van godsdienst. Ik ben het er mee eens dat de richtlijn op dit punt moet worden versterkt en dat de lidstaten de justitiële en andere autoriteiten op dit gevaar moeten wijzen wanneer deze belast worden met de behandeling van discriminatiegevallen.
Ik wil ook kort ingaan op de onafhankelijke instanties. Ik ben het gedeeltelijk eens met uw voorstellen voor de rol van deze instanties en vooral met de noodzaak dat deze echt onafhankelijk moeten zijn. Ik moet echter wel erop wijzen dat wij niet in detail kunnen regelen hoe deze georganiseerd moeten zijn en hoe zij moeten werken. Dit is een zaak voor de lidstaten zelf.
Wij hebben inderdaad een groot aantal amendementen overgenomen en u zult het met mij eens zijn dat wij nu moeten proberen uw amendementen te verwerken in ons voorstel, zonder de structuur en het evenwicht daarvan aan te tasten, en het voorstel aanvaarbaar te maken voor de Raad. Ik denk namelijk dat wij allemaal de gulden middenweg willen vinden tussen hetgeen wenselijk en hetgeen haalbaar is.
Ik zal kort ingaan op de belangrijkste amendementen die wij niet kunnen overnemen. Ten eerste hebt u bezwaren tegen de schrapping uit het ontwerp van een gedetailleerde lijst van concrete diensten, zoals politie of justitiële instanties. Zoals de rapporteur zeer terecht heeft opgemerkt kan de richtlijn alleen daar gelden waar communautaire bevoegdheden bestaan. Daarom vallen justitiële samenwerking in strafzaken en politiesamenwerking daarbuiten. Beide vallen immers onder het toepassingsgebied van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Wij stemmen in met de verwijzing in amendement 37 naar overheidsinstanties in algemene zin. Ik kan echter niet akkoord gaan met een concrete verwijzing naar politie en civielrechtelijke autoriteiten.
Ik wil ook nog een opmerking maken over de specifieke problemen in verband met het immigratie- en asielbeleid. Dit is een enorm groot vraagstuk. De Commissie geeft er de voorkeur aan stapsgewijs te werk te gaan, aangezien hier heel veel bij komt kijken. Voordat wij concrete wetgevingsinstrumenten uitwerken voor het terug- en overnamebeleid in deze twee sectoren van immigratie en asiel, wil de Commissie de situatie eerst onder de loep nemen en nagaan in hoeverre de opneming van een ad hoc clausule inzake een discriminatieverbod de juiste oplossing is. Er dienen zich ook andere vraagstukken aan. Ik noem bijvoorbeeld de overheidsaanbestedingen, waar de regelgeving de opname van dergelijke criteria niet toestaat. Ook kan ik de statistische gegevens noemen. Ik deel overigens uw zorgen over het ontbreken van gegevens. Ik moet hier wel aantekenen dat de oprichting van Europese databanken een van de hoofddoelstellingen van het actieprogramma is. Tot slot moet ik ook nog vermelden dat wij als Europese instellingen verplicht zijn dat wat wij de lidstaten voorstellen ook zelf toe te passen. In de huidige hervorming van de Commissie wordt dan ook rekening gehouden met heel het kader van deze richtlijn.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u van harte voor uw goede begrip. Ik heb inderdaad misbruik gemaakt van uw tijd, maar ik moest ingaan op een aantal ingewikkelde amendementen en artikelen. Ik wil namelijk dat het Parlement goed begrijpt welke voorstellen overgenomen kunnen worden, en zoals u hebt kunnen vaststellen zijn er dat heel wat.
Geachte afgevaardigden, mijns inziens zullen wij met een gemeenschappelijke politieke wil en met de voortzetting van onze uitstekende samenwerking een toekomstideaal, op zijn minst gedeeltelijk, waar kunnen maken. De verplichtingen die de Commissie op zich heeft genomen ten aanzien van het racismevraagstuk maken deel uit van dat toekomstideaal.

Martens
Voorzitter, ik denk dat wij een buitengewoon belangrijk verslag aan de orde hebben en ik dank de commissaris voor haar toelichting op de amendementen. De internationale gemeenschap hecht zeer veel waarde aan racismebestrijding en het staat ook hoog op de agenda van de lidstaten, maar er is ook nog veel te doen met betrekking tot de verdediging van de mensenrechten en de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en onverdraagzaamheid.
Duidelijk is ook steeds meer dat de samenwerking binnen de EU onontbeerlijk is. Zeker in een open interne markt met vrij verkeer van goederen, personen en diensten is verdere afstemming met betrekking tot de toepassingssfeer, de inhoud en de mogelijkheden voor handhaving van groot belang.
Graag complimenteer ik mevrouw Buitenweg met haar verslag. Het is een buitengewoon goed verslag. Het gaat over de gelijke behandeling van personen ongeacht ras en etnische afstemming in het algemeen. Maar ik wil er toch op wijzen dat met name vrouwen disproportioneel getroffen worden door discriminatie. Binnen de groep vrouwen met name vrouwen en meisjes die door hun ras en door hun etnische afstamming vaak dubbel worden gediscrimineerd.
Ik heb nog vier punten, mijnheer de Voorzitter. Het is goed als organisaties of andere rechtspersonen die de strijd tegen discriminatie tot doel hebben, het recht zouden hebben om de procedure te starten om de naleving of toepassing van deze richtlijn te bevorderen dan wel slachtoffers bij te staan in de procedure. Ik ben ook van mening dat het aanbeveling verdient dat er in elk van de lidstaten iets is zoals wij in Nederland hebben als een onafhankelijk orgaan om te oordelen over de klachten. Bij ons heet dat de commissie gelijke behandeling en die werkt buitengewoon goed en effectief, een onafhankelijke instelling.
Ik ben blij met het amendement van mijn EVP-collega, mevrouw Smet, dat ervoor pleit dat de richtlijn ook betrekking heeft op verkiezingen van bijvoorbeeld werknemersvertegenwoordigingen in de ondernemingsraden. Ik denk dat dat een aanwinst is.
Tot slot wil ik nog kort stilstaan bij het probleem deling van de bewijslast. Het is al eerder genoemd. In de volksmond heet dat wel de omkering van de bewijslast bij mogelijke discriminatie. Ten aanzien van vrouwen is het al in werking. Hetzelfde systeem wordt nu ook voorgesteld ten aanzien van deze richtlijn.
Voor de daadwerkelijke bestrijding van discriminatie is het buitengewoon belangrijk dat dit van kracht wordt. Ik zou haast zeggen onontbeerlijk. Zoals de commissaris al zei, in de praktijk heeft het op andere terreinen nog nooit tot moeilijkheden geleid. Des te meer reden tot aanvaarding hier en snelle implementatie.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, deze zeer belangrijke richtlijn, deze historische richtlijn, zoals u die noemde, en de desbetreffende voorstellen van het Europees Parlement komen als geroepen. De bestrijding van discriminatie op grond van ras, etnische herkomst of godsdienstovertuigingen is een urgent probleem geworden op het Europees vasteland. Middeleeuwse mentaliteiten en intolerantie steken opnieuw de kop op. Er worden partijen opgericht op grond van racistische opvattingen. Uit de omvang van het geweld blijkt duidelijk dat de eerbiediging van het anderszijn, waardoor de ontwikkelde samenlevingen worden gekenmerkt, nog niet echt wortel heeft kunnen schieten.
In de 21ste eeuw gaat het in de ideologische en politieke confrontatie niet meer om progressieve, kosmopolitische zienswijzen enerzijds, waarin multiculturele samenlevingen een plaats hebben verworven, en fundamentalisme anderzijds, waarin angst en vijandigheid heersen tegenover alles wat anders is en waardoor racisme en vreemdelingenhaat in de hand worden gewerkt. Daarom moet de Europese Unie zich juridisch wapenen en vaart zetten achter de werkzaamheden voor de totstandkoming van een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid voor al degenen die op het grondgebied van de Europese Unie wonen.
Wij hopen dat de lidstaten met de aanneming van de richtlijn door de Raad snel prioriteit zullen geven aan ten eerste justitiële samenwerking en harmonisatie van hun strafrecht; ten tweede scholing en voorlichting van overheidsinstanties en werkgevers over de toepassing van de richtlijn op alle natuurlijke en rechtspersonen; ten derde toepassing van het Handvest van de Europese politieke partijen van 1997 inzake bescherming van de grondrechten en bestrijding van elke vorm van rassengeweld; ten vierde toekenning van het recht op collectieve acties ten gunste van individuele slachtoffers van discriminatie en ten vijfde verlening aan minderheden van toegang tot beroepsopleiding, werkgelegenheid, gezondheidszorg, sociale verzekering, pensioenregelingen en verzekering van hun deelneming aan het economisch en sociaal beleid en het cultureel leven.
Verder moeten de burgers voorgelicht worden over en gevoelig gemaakt worden voor directe en indirecte discriminatie. Ook moet men controle uitoefenen op de toepassing van het communautair institutioneel kader en een immigratiebeleid uitwerken dat gegrondvest is op de in deze zeer belangrijke richtlijn neergelegde beginselen.

Lynne
Mijnheer de Voorzitter, dit is de eerste richtlijn die wij in het kader van artikel 13 behandelen. Dit is een goede start in onze strijd tegen elke vorm van discriminatie in de Europese Unie. De leden van het Europees Parlement en de NGO's hebben er hard aan gewerkt om artikel 13 in het Verdrag te doen opnemen. Ik kijk uit naar nog meer van zulke richtlijnen, misschien eerst voor de gehandicapten.
Oorspronkelijk zag ik er weinig heil in racisme apart te behandelen, en vond ik dat wij het probleem samen met de richtlijn over werkgelegenheid en met het actieprogramma moesten behandelden. De opflakkering van het racisme in de gehele Europese Unie heeft mij echter doen inzien dat spoed is vereist. Verschillende sprekers hebben daar vandaag voorbeelden van gegeven.
Ik hoop dat het Portugese voorzitterschap zich tot het uiterste zal inspannen om deze richtlijn tot een goed einde te brengen, zodat wij eindelijk over een antiracismewetgeving kunnen beschikken. Wij moeten de boodschap uitsturen dat wij tegen racisme en vreemdelingenhaat in de Europese Unie zijn. Ik ben daarom blij dat wij vandaag stemmen.
Ik wil het nu kort over enkele amendementen hebben. Ik weet dat het gebruik van Europees jargon soms tot gevolg heeft dat mensen worden uitgesloten. Daarom wilde ik dat amendement 48 over eenvoudig taalgebruik werd goedgekeurd. Wat amendement 43 betreft, hebben andere sprekers het al over de bewijslast gehad. Het amendement strekt ertoe de bewijslast te verdelen. De eiser moet feiten aanbrengen. Andere sprekers hebben er al op gewezen dat dit in de Europese wetgeving over de gelijke behandeling van mannen en vrouwen ook zo is geregeld. Met betrekking tot amendement 51 stel ik met voldoening vast dat charitatieve verenigingen en niet-gouvernementele organisaties zullen worden geraadpleegd. Die staan aan de frontlijn en weten waarover ze het hebben.
Tenslotte dank ik ook mevrouw Buitenweg en de heer Howitt van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken voor hun hechte samengewerking, die heeft geleid tot dit voortreffelijke verslag.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, sedert het Verdrag van Amsterdam en de Top van Tampere over het binnenlands beleid is in Europa het een en ander in beweging gekomen. Wij zijn blij dat er een stap vooruit wordt gezet. Met het actieprogramma tegen discriminatie, de twee ontwerprichtlijnen van de Commissie, de instelling van de waarnemingspost voor racisme en vreemdelingenhaat en de opneming van artikel 13 wordt een niet mis te verstaan signaal gegeven. In de vorige Verdragen was van een dergelijke antidiscriminatieclausule geen sprake. De Europese instellingen kunnen nu op grond van artikel 13 gepaste voorzorgsmaatregelen treffen ter bestrijding van bepaalde vormen van discriminatie.
Ook het Europees Parlement heeft nu een bijdrage geleverd. Mijn collega, mevrouw Buitenweg, heeft in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken onder grote tijdsdruk een opmerkelijk verslag ingediend dat nu in stemming zal worden gebracht.
Met haar 55 amendementen heeft de rapporteur het Commissievoorstel in een veel concretere vorm gegoten. Zij heeft veel kunnen bewerkstelligen. Het onderhavig voorstel is de eerste omzetting van artikel 13. Het gaat om gelijke behandeling zonder onderscheid naar huidskleur of etnische afstamming. In haar voorstel stelt de Commissie niet alleen de belangrijkste sectoren van het leven aan de orde, zoals toegang tot de arbeidsmarkt, gelijke behandeling op de werkplek en in het onderwijs, en sociale bescherming en sociale zekerheid, maar probeert zij tevens in te haken op de ervaringen in de lidstaten. Dankzij de regeling voor de omkering van de bewijslast zal de richtlijn een belangrijk instrument kunnen zijn. Nu moet de aangeklaagde op geloofwaardige wijze kunnen aantonen dat van discriminatie geen sprake is.
Eveneens wordt de werkingssfeer uitgebreid. De bescherming tegen discriminatie wordt ook uitgebreid tot verenigingen en groepen van personen. Onze commissie heeft zich met grote meerderheid achter de rapporteur geschaard. De stemming vandaag is een consequente voortzetting van dit besluit.
Ik dank mijn collega uitdrukkelijk voor haar uitstekende werk en ga ervan uit dat wij vandaag met grote meerderheid dit verslag kunnen aannemen, ook indien de bevoegde commissaris ons vandaag heeft laten weten dat zij de helft van de amendementen niet kan overnemen. Desalniettemin wordt hier vandaag een zeer belangrijke stap vooruit gezet en een duidelijk signaal gegeven.

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, ook ik feliciteer onze collega, mevrouw Buitenweg, met haar uitstekende werk. Ik denk namelijk dat als we vandaag concrete maatregelen treffen tegen discriminatie, dit moet inhouden dat we het verborgen racisme durven aan te pakken. Deze meer heimelijke vorm van racisme nestelt zich op een verraderlijke manier in onze landen, bijvoorbeeld in de vorm van dagelijkse beledigingen en vernederingen die ernstige gevolgen kunnen hebben en in ieder geval de logica van de integratie opnieuw ter discussie stellen.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik geef u eens te meer het voorbeeld van een zekere jongeman uit Straatsburg. Deze heeft twee maanden geleden een onderneming uit deze stad in de val laten lopen door haar twee exact dezelfde cv's te sturen, met als enige verschil dat het ene een Franse naam en het andere een buitenlandse naam bevatte. De opsteller van het cv met de Frans klinkende naam kreeg inderdaad een uitnodiging voor een gesprek; die van het cv met de buitenlands klinkende naam kreeg nul op het rekest.
We moeten het vandaag wel hebben over de jongeren die de toegang tot discotheken wordt ontzegd, louter en alleen vanwege hun huidskleur. Is het dan niet begrijpelijk dat zij zich vervolgens terugtrekken in hun "cités", in hun wijken, waar ze zich uiteindelijk verenigen in bendes van sociale verschoppelingen of etnische bendes om zich dan toch tenminste maar met elkaar te vermaken? Deze vormen van discriminatie leiden er dus toe dat deze jongeren nog meer in zichzelf gekeerd raken en in de marge van de samenleving belanden.
De zaken worden nog ingewikkelder wanneer deze jongeren vervolgens worden aangesproken op burgerzin en burgerschap; zij beschouwen dit namelijk als een belediging, want zij hebben op alle gebieden en in alle fases van hun leven te maken met discriminatie. Zo weigeren onderwijsinstellingen hun broertjes en zusjes in te schrijven, worden zijzelf niet toegelaten tot stages en wordt hun familie de toegang tot woonruimte en gezondheidszorg ontzegd. Het blijft dus bijzonder belangrijk dat de slachtoffers van discriminatie een juridisch kader wordt geboden dat hen beschermt.
Met de aanname van het verslag en de inwerkingtreding van de richtlijn wordt een krachtige politieke daad gesteld. De Unie kan zo laten zien dat zij zich bekommert om haar miljoenen onderdanen en dat ze de racistische spanningen met daden tracht te verminderen. Bovendien kan zij er zo blijk van geven dat ze de diversiteit van haar bevolking erkent als kenmerk van haar identiteit: dat is nog eens een politiek antwoord op de heropleving van het racistische en fascistoïde extreem-rechts in Europa.
Nu sommigen terecht hun twijfels hebben over de Unie kan zij zo tevens laten zien dat zij geen vereniging is ter behartiging van de economische belangen van de rijke landen, maar dat zij gebaseerd is op waarden als vrijheid, verdraagzaamheid en solidariteit. Om al deze redenen moeten wij vóór dit verslag stemmen.
Geachte collega's, we weten dat het verslag en de richtlijn hun beperkingen hebben en niet alle problemen kunnen oplossen. Het merendeel van de landen kent reeds antiracisme- en antidiscriminatieregelingen, die in een aantal gevallen ook zijn verankerd in de grondwet. In de praktijk wordt er echter nog steeds gediscrimineerd. We moeten erkennen dat het vaak ontbreekt aan een echte politieke wil om de regels daadwerkelijk toe te passen.
In Frankrijk waren er vorig jaar slechts 14 aanklachten en gerechtelijke veroordelingen wegens discriminatie. Niemand laat zich hierdoor echter voor de gek houden, en de mensenrechtenorganisaties, die duizenden meldingen binnenkrijgen, al helemaal niet. Over het algemeen wordt er geen gevolg gegeven aan de door de politie geregistreerde aanklachten. De officieren van justitie nemen deze zaken niet in vooronderzoek, want ze hebben voor hen geen prioriteit. Voor mij is er echter niets belangrijker dan het lot en het dagelijks leven van het individu, van de mens te verbeteren. De in het verslag van mevrouw Buitenweg meer dan terecht aanbevolen uitbreiding van de bevoegdheden van de organisaties is weliswaar een goede zaak, maar het mag niet zo zijn dat de lidstaten hun verantwoordelijkheden afschuiven op de organisaties. Gelijke rechten zijn namelijk een zaak van de lidstaten.
De organisaties gaan tegenwoordig voorop in de strijd tegen discriminatie. Vaak moeten zij de aanklachten verzamelen, een advocaat en adequate rechtshulp vinden en soms deurwaarders verjagen om zelf deze gevallen van discriminatie te laten optekenen. In het verslag van mevrouw Buitenweg wordt aanbevolen de organisaties de nodige financiële middelen te geven. Ik denk echter niet dat de lidstaten dit zullen doen wanneer de economische criteria van het stabiliteitspact hen er tegelijkertijd toe nopen hun begroting in te krimpen.
Ook vind ik niet dat de beperkte subsidieverlening aan bepaalde organisaties als voorwendsel mag dienen voor de rechtvaardiging van het geringere aantal nu op te leiden politie- en justitieambtenaren.
Tot slot het niet-opgeloste probleem van de gedifferentieerde toepassing van de nationaliteitsregels. Op dit moment wordt een in een lidstaat van de Europese Unie uit buitenlandse ouders geboren jongere geconfronteerd met twee situaties. Als deze jongere in Frankrijk is geboren en de nationaliteitsregels op hem van toepassing zijn, kan hij daadwerkelijk bescherming genieten uit hoofde van de circulaire wanneer hij door discriminatie een baan misloopt. Een groot aantal jongeren van de tweede of derde generatie dat geboren is in een land als Duitsland of Oostenrijk, waar het geboorterecht voorrang heeft, blijft daar echter voor altijd van uitgezonderd en geniet geen enkele rechtsbescherming. Ik weet dat het verslag van mevrouw Buitenweg hier niet over ging, maar ik wilde er toch even de aandacht op vestigen. Ik vind het namelijk bijzonder betreurenswaardig dat in een en dezelfde situatie binnen de Unie dergelijke uiteenlopende regels gelden.
Het Parlement en de Commissie moeten de Raad interpelleren over deze kwestie teneinde de hele wetgeving uiteindelijk samenhangender te maken. Hoe het ook zij, mijn felicitaties aan mevrouw Buitenweg - ik ben bijzonder ingenomen met dit verslag.

Thorning-Schmidt
De vertaling van de interventie van de vorige spreker was niet goed, omdat het veel te snel ging. Ik verzoek de volgende sprekers hun tempo aan te passen, opdat de tolken hen kunnen volgen.

De Voorzitter
Ik heb de heer Sylla inderdaad verzocht trager te spreken. Het staat hem echter vrij mijn advies al dan niet te volgen. U hebt echter gelijk: het gevolg is dat zijn woorden niet in de andere talen zijn vertolkt.

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik wil drie opmerkingen maken. In de eerste plaats feliciteer ik de rapporteur, de rapporteurs voor advies en de Commissie, in het bijzonder mevrouw Diamantopoulou, met deze richtlijn en dit verslag.
Wij wachten al lang op deze wetgeving. Ik was in 1986 voorzitter van de enquêtecommissie van het Europees Parlement over de opkomst van racisme en fascisme in Europa. Onze rapporteur, de heer Evregenis, stelde toen al wetgeving voor. Ikzelf was rapporteur voor de enquêtecommissie inzake racisme en vreemdelingenhaat in 1990, die daarop nogmaals aandrong.
Ons geduld wordt nu beloond. Wij hebben nu een richtlijn die concrete gevolgen zal hebben voor de 12 à 14 miljoen onderdanen van derde landen in de Europese Unie en de 4 miljoen zwarte Europeanen.
In de tweede plaats ben ik het met de richtlijn en het verslag volkomen eens, maar de Raad zal wel nog een aantal problemen moeten oplossen: ik denk aan de instelling van een vordering door derden, de definitie van het begrip indirecte discriminatie en, zoals de vorige spreker opmerkte, de bewijslast.
Voor de bewijslast moeten wij een werkbare oplossing vinden, want anders spelen wij de vorige spreker in de kaart. De beste basis daarvoor is de huidige wetgeving over de bewijslast, die inmiddels door 25 jaar rechtsspraak is ondersteund. Als geen cijfers beschikbaar zijn, kunnen wij met het advies van deskundigen volstaan.
In de derde en laatste plaats wil ik mijn collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij waarschuwen. De meesten van hen betreuren oprecht dat zij door de parlementaire procedures te weinig tijd hadden om het verslag grondig te onderzoeken. Sommigen hebben echter minder edele motieven. Nu de heren Haider en Le Pen op de achtergrond toekijken en het Vlaams Blok en de Movimento Sociale Fiamma Tricolore racisme en vreemdelingenhaat prediken, mag de Fractie van de Europese Volkspartij, als ze technische bezwaren blijft maken, niet verbaasd zijn dat haar houding overkomt als een nauwelijks verhulde poging om deze voorstellen, die de grote meerderheid in Europa ondersteunt, tegen te houden. Wie bij de hond slaapt, krijgt ook zijn vlooien.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, volgens The Economist heeft Europa tot het jaar 2015 13,5 miljoen immigranten nodig om alle projecten te kunnen verwezenlijken. Volgens The International Herald Tribune heeft Europa geen schijn van kans dat dit lukt. In de andere werelddelen weet men hoe het racisme in Europa oprukt en daarom krijgen andere continenten, zoals Amerika, de voorkeur.
Het wordt een gewoonte uitspraken te doen tegen racisme, omdat wij de onverdraagzaamheid en de vreemdelingenhaat willen bestrijden. Misschien voeren we deze strijd ook om onze eigen toekomst veilig te stellen. Degenen die beweren dat ze het ondernemerschap, ook dat in kleine ondernemingen, verdedigen, spreken tegen beter weten in als ze dit richtlijnvoorstel niet steunen.
Ik steun de meeste amendementen, maar over één punt maak ik mij zorgen. Het betreft amendement 29, waarin men stelt dat discriminatie op grond van etnische afstamming die zich uit in een verschillende behandeling op grond van godsdienst, overtuiging of nationaliteit als discriminatie in de zin van deze richtlijn beschouwd moet worden. Ik vrees dat dit amendement zijn eigen doel voorbijstreeft. In de Zweedse wetgeving inzake maatregelen tegen etnische discriminatie staat uitdrukkelijk dat met het begrip etnische oorsprong bedoeld wordt dat iemand deel uitmaakt van een groep personen van hetzelfde ras, met dezelfde huidskleur, van dezelfde nationale of etnische oorsprong of geloofsovertuiging. Wat wij als verruiming beschouwen dreigt in feite een beperking te zijn. Volgens de algemene interpretatie bepaalt ook de nationaliteit de etnische oorsprong. Ik zal tegen dit amendement stemmen, omdat het indruist tegen de opvatting die ik juist acht.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank mevrouw Buitenweg en de heer Howitt voor het vele werk dat zij aan dit verslag hebben besteed. Zij hebben daarmee zowel van hun persoonlijke als politieke inzet blijk gegeven. Zoals andere sprekers al hebben gezegd, is dit een ambitieuze richtlijn over het soort Europa dat wij tot stand willen brengen. Ze is rechtstreeks van belang voor het leven van vele mensen die in de Europese Unie wonen. Voor mijn Londens kiesdistrict, waar velen tot een etnische minderheidsgroep behoren en waar steeds meer kinderen uit ouders van verschillende rassen geboren worden, is dit een buitengewoon belangrijke richtlijn. Ze is nog belangrijker voor gebieden waar de mensen, omdat er geen niet-blanken wonen, ten onrechte denken dat wij geen antiracisme- of antidiscriminatiewetgeving nodig hebben, maar waar zij, omdat zij bang zijn voor wat onbekend of anders is, nog altijd stemmen voor partijen die een racistisch beleid of een beleid tegen asielzoekers voorstaan.
Ik ben ingenomen met deze richtlijn en ook met het feit dat de Raad vindt dat haast is geboden. Ik neem aan dat de Raad ook bereid zal zijn rekening te houden met wat het Parlement zegt. Hier in het Parlement roepen wij regelmatig andere landen en regeringen ertoe op de rechten van etnische minderheden te erkennen en de universele mensenrechten te eerbiedigen. Wij moeten ook onszelf de hoogste normen opleggen.
De toepassing van deze richtlijn wordt zeker geen gemakkelijke klus. Ik denk daarbij niet aan de stemmingen. De richtlijn dwingt ons ertoe het functioneren van al onze - ook oude en eerbiedwaardige - instellingen en onze eigen gewoonten door te lichten. Dat zal moeilijk en pijnlijk zijn. In Groot-Brittannië erkennen wij langzamerhand dat wij ons aan institutioneel racisme bezondigen en beginnen wij de fundamentele waarden van onze instellingen te onderzoeken. Dat kan alleen gebeuren als de mensen in die instellingen hun eigen opvattingen en handelingen onder de loep nemen. Daarom zijn de amendementen over opleiding, bewaking en uitvoering in deze richtlijn zo belangrijk.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Europa is sterk geworden. In de afgelopen vijftig jaar hebben wij geleerd bruggen te bouwen. Wij hebben intensief geijverd voor de sociale dialoog. Wij hebben geleerd met elkaar te praten, elkaar te begrijpen en de problemen bij de hoorns te vatten. Het sociaal partnerschap is een ideaal model waarin de partner in het middelpunt staat, waarin men op elkaar ingaat en elkaar helpt. Ook integratie en goed nabuurschap moeten wij koesteren. Wij moeten proberen stimulansen te geven en een voorbeeld te stellen. Mijns inziens is het geven van het goede voorbeeld heel belangrijk in deze gemeenschap van mensen.
Juist als Oostenrijker wil ik zeggen dat wij, een bevolking van 7 miljoen, in de afgelopen decennia een miljoen vluchtelingen hebben opgenomen. Wij zijn het land in Europa met het grootste aantal vluchtelingen per inwoner. Wij waren een reddingseiland in Europa en zijn dat nog steeds. Wij verzetten ons tegen geweld en extremisme, van links en van rechts.
Fascisme en nationaal-socialisme zijn nergens zo streng verboden als onder de Oostenrijkse wetgeving. Wij hebben een les geleerd uit het verleden en weten hoe wij ons moeten weren.
Nu gaat het om discriminatie. Ik spreek hier vooral voor het midden- en kleinbedrijf. Wij moeten erop toezien dat wij niet onnodig veel tijd van deze bedrijven in beslag nemen en hun succes op de helling zetten door ze te dwingen zich meer met het invullen van statistieken bezig te houden. Als ik bedrijven bezoek hoor ik vaak de klacht dat er zoveel bureaucratie is en zoveel formaliteiten in acht moeten worden genomen. Het opgeven van statistieken is natuurlijk vreselijk tijdrovend, en als daar dan nog inspecteurs bijkomen wordt het nog erger. Ik denk echter dat de meeste bedrijven zich goed en fatsoenlijk gedragen en dat de relatie tussen werkgever en werknemer in de regel heel goed is.
Daarom zal mijns inziens het schrappen van overheidsopdrachten provocatie in de hand werken. Ik moet hier dan ook ingaan op het belangrijkste vraagstuk: de omkering van de bewijslast. Als deze er komt, zullen daar gevolgen uit voortvloeien. Dan zal misbruik mogelijk worden en daartegen moet men zich beschermen. Men zal moeten zorgen voor sterkere bewijzen en beperking van de risico's, dat wil zeggen toezicht, video-opnamen, geluidsopname, enzovoort. In ieder geval zal men proberen zich zoveel mogelijk in te dekken, zodat men in geval van een aanval via de rechtbank over bewijzen beschikt. Ik zie hier een groot gevaar en dat moeten wij afwenden.

Moraes
Mijnheer de Voorzitter, dat dit een doeltreffende en belangrijke richtlijn is, blijkt uit het feit dat, hoewel de wetgeving over de relaties tussen de rassen in mijn eigen land op dit ogenblik grondig wordt herzien, de situatie nog verder kan worden verbeterd. Ik wilde in mijn betoog, zoals gebruikelijk, verschillende punten behandelen, maar nu ik sommige reacties in het Parlement heb gehoord zal ik het, meer uit droefheid dan omdat ik boos ben, over een andere boeg gooien.
Het Parlement moet zijn visie op artikel 13 herzien. Mevrouw Diamantopoulou merkte zeer terecht op dat het niet moeilijk is te zeggen dat men tegen racisme is. Doen alsof is gemakkelijk. Er zijn vele verschillende beweegredenen. De heer Sylla en ikzelf willen twee belangrijke dingen. In de eerste plaats moeten wij door middel van artikel 13 voor iedereen gelijke voorwaarden creëren. De verdeling van de bewijslast, de mogelijkheid voor organisaties om namens lastig gevallen of gediscrimineerde mensen een klacht in te dienen en al die andere maatregelen leveren de meeste mensen geen voordeel op. Ze bieden vaardige en getalenteerde mensen wel de gelegenheid hun talenten en vaardigheden te gebruiken om onze mogelijkheden te versterken teneinde in Europa welvaart te creëren, de cultuur en diversiteit te bevorderen en niet te dulden dat kleine en middelgrote ondernemingen of anderen worden benadeeld.
Wij moeten positief staan tegenover deze voorstellen. De Commissie en het Portugese voorzitterschap, velen van hen die aan dit verslag hebben bijgedragen, de vele collega's die hard aan hun adviezen hebben gewerkt, hebben immers gereageerd zoals wij: deze wetgeving gaat niet over slachtoffers maar is voor de EU-landen een verrijking. Vele van die EU-landen, die hier in het Parlement vertegenwoordigd zijn, kiezen niet voor hun eigen antiracismewetgeving omdat ze er gewoon geen hebben. Wij hebben wel wetten en kunnen die verbeteren. Dit is voor het Parlement een symbolische maar concrete gelegenheid om een historische uitspraak te doen en deze richtlijn aan te nemen tijdens een voorzitterschap dat ons heeft geholpen om eindelijk wetgeving op te stellen die het Parlement siert en waarop we later trots zullen zijn.

Thorning-Schmidt
Mijnheer de Voorzitter, het was moeilijk de vorige spreker te volgen, want hij sprak recht uit het hart. Ik doe dit ook, want ik steun de Commissie van harte, omdat ze dit voorstel zo snel voor elkaar heeft gekregen en artikel 13 zo goed heeft uitgewerkt. Ik wil ook de rapporteur feliciteren voor het degelijke werk. Ik ben natuurlijk voorstander van een snelle tenuitvoerlegging van deze richtlijn in de lidstaten. Ik wil vier aspecten naar voren brengen die ik voor deze richtlijn interessant vind. Ten eerste het ruime toepassingsgebied, ten tweede het feit dat het voorstel zowel directe als indirecte discriminatie, waaronder pesterij, behandelt. Met betrekking tot de voorgestelde gedeelde bewijslast, weten wij uit ervaring dat dit op het gebied van de discrimatie van vrouwen grote voordelen biedt. Daarom zou het goed zijn de gedeelde bewijslast ook op dit gebied in te voeren. Tenslotte is het ook een voordeel dat dit een minimumrichtlijn betreft, zodat de lidstaten de mogelijkheid hebben verder te gaan indien ze dat nodig vinden. Het voorstel heeft echter ook een groot fundamenteel gebrek. Het gaat alleen over discriminatie op grond van ras of etnische oorsprong en laat de andere discriminatiegronden in artikel 13 buiten beschouwing. Op die manier schept de Commissie een hiërarchie van discriminatiegronden, wat indruist tegen de letter, zin en geest van artikel 13. Het zou interessant zijn te horen wat de Commissie ertoe bewogen heeft deze discriminatiehiërarchie op te stellen.

Cashman
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw Buitenweg en de heer Howitt voor hun voortreffelijke verslag en de Commissie voor haar voorstellen. Het is zaak dat wij gebruikmaken van de gelegenheid die de Commissievoorstellen ons in het kader van artikel 13 bieden. De tijd daarvoor is nu gekomen. De afgelopen jaren hebben wij in heel Europa een toename gezien van racistische criminaliteit, geweld, discriminatie en helaas ook politieke retoriek die op dat racisme inspeelt.
Nu het uitbreidingsproces op gang komt, is spoed vereist. Daarom is dit debat zo belangrijk. Het gaat om de vraag hoe wij Europa en onszelf als Europeanen zien. Europa is meer dan een handelsmacht. Europa is een groep van naties op basis van een aantal waarden en idealen die wij moeten integreren en versterken in alles wat wij doen.
Ik hoop dat wij dat ook in verband met de situatie van de minderheden zullen doen. Anders zal Europa ernstig in gebreke blijven en niet doen wat het kan. Daarom zijn deze richtlijn en artikel 13 zo belangrijk. Nu blijkt dat de lidstaten, het Parlement en de Commissie vastbesloten zijn alle discriminatie en racisme volledig uit te roeien. Deze richtlijn is niet volmaakt en beantwoordt niet aan al mijn verwachtingen, maar toch is ze het startschot voor de strijd tegen het racisme in Europa, in onze landen en regio's en vooral in onze plaatselijke gemeenschappen.
Ik hoop dat wij in dit Parlement ooit ook richtlijnen zullen bespreken om discriminatie op basis van een handicap, leeftijd of seksuele geaardheid uit te roeien. Wat wij nu doen is goed, maar er wacht ons nog veel werk.
Als de situatie niet zo ernstig en triest was, zouden wij erom kunnen lachen dat een blanke Britse en mannelijke Tory uit de middenklasse hier een uiteenzetting houdt over discriminatie en de gevolgen daarvan.

Discriminatie doodt en vergiftigt de ziel van hen die discrimineren of tot discriminatie aanzetten.

Swiebel
Mijnheer de Voorzitter, onze rapporteur, mevrouw Buitenweg, verdient een grote pluim op haar hoed voor haar uitstekende verslag en de bekwame wijze waarop zij het overleg en de onderhandelingen heeft geleid. Wij moeten dit verslag dan ook met gezwinde spoed aannemen.
Deze richtlijn maakt deel uit van een groter pakket ter uitwerking van artikel 13 van het EG-Verdrag. Het gaat dan niet alleen, anderen hebben het ook al gezegd, om de bestrijding van discriminatie op grond ras en etnische afstamming, maar ook op andere gronden.
Ik kan begrijpen waarom de Commissie ervoor gekozen heeft de bestrijding van rassendiscriminatie in een afzonderlijke ontwerprichtlijn op te nemen. Ik begrijp ook hoe het komt dat wij dit document hier nu met spoed gaan behandelen en hopelijk straks gaan aannemen.
Veel minder begrip kan ik opbrengen voor het feit dat deze ontwerprichtlijn tegen rassendiscriminatie op een breder maatschappelijk terrein van toepassing is en inhoudelijk sterkere rechtswaarborgen en controlemechanismen bevat dan de tweede ontwerprichtlijn die nu nog op de plank ligt en die beoogt de strijd aan te binden tegen andere discriminatievormen.
Tezamen met het tijdsverschil in behandeling brengt dit inhoudelijke verschil het risico met zich mee dat er hiërarchie in discriminatievormen ontstaat. Dat zou een verkeerde politieke boodschap zijn die in het bijzonder nadelig zou uitpakken voor de strijd tegen discriminatie op gronden zoals leeftijd, handicap en seksuele oriëntatie. Deze zogenaamde nieuwere onderwerpen verdienen juist meer aandacht in plaats van minder. Ik zou daarom graag zien dat de Commissie en de Raad willen toezeggen dat zij deze vorm van discriminatie tussen discriminatiegronden zullen willen elimineren.
Nog minder begrip kan ik opbrengen voor het feit dat discriminatie op grond van geslacht in het gehele pakket dat de Commissie in november gepresenteerd heeft buiten beschouwing wordt gelaten, alsof of de bestrijding daarvan allemaal pico bello geregeld zou zijn. Wellicht ten overvloede, dat is niet het geval. De bestaande Europese wetgeving inzake van gelijke behandeling van mannen en vrouwen heeft alleen betrekking op de sfeer van de arbeid en kent voorts een aantal lacunes die zeker wanneer wij het vergelijken met de richtlijn die wij vandaag bespreken ten aanzien van rassendiscriminatie, nodig gerepareerd moeten worden. De tijd schiet te kort om ze allemaal uit de doeken te doen, maar ik heb niet de indruk dat gebrek aan kennis bij de Commissie daarover het probleem is.
Ik hoop daarom dat de commissaris wil toezeggen dat zij deze exercitie met spoed zal aanvatten en ons snel voorstellen zal voorleggen waardoor de gelijke behandeling op grond van geslacht in en buiten de arbeid, vooral buiten de arbeid, op één lijn komt met de richtlijn die wij hier vandaag bespreken en hopelijk aannemen.

Tannock
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn allemaal tegen elke vorm van discriminatie en geweld. Toch vind ik het niet nodig en zelfs niet nuttig dat de bevoegdheid van de Europese Unie tot dat terrein wordt uitgebreid. Nieuwe wetten zullen de mensen in Europa niet veranderen. Wat wij nodig hebben is opvoeding, tijd en meer vertrouwen in de geest van samenwerking tussen de verschillende etnische gemeenschappen. In mijn fractie behoren twee leden van de conservatieve delegatie tot een etnische minderheid. Zij werken heel hard en, ondanks de opmerkingen van daarstraks vanuit andere fracties, zijn er trots op dat ze Britse conservatieven zijn. Zij zullen tegen deze maatregelen stemmen.
Het voorstel voor verlegging van de bewijslast, waar in deze ontwerprichtlijn voor wordt gepleit, is onrustbarend en buitensporig. In Groot-Brittannië wil de heer Straw dat, in geval van verkrachting, de beschuldigde man op basis van het getuigenis van een enkele persoon, de vrouw in kwestie, als schuldig wordt beschouwd tot zijn onschuld bewezen is. Dat is een uiterst gevaarlijk precedent en volkomen in strijd met een normale rechtsopvatting.
Uiteraard veroordelen ook wij racistische misdaden en geweld. Ik was hier niet aanwezig, maar meen te weten dat andere fracties daarstraks tijdens dit debat een aantal beschuldigingen hebben geformuleerd en naar bepaalde zaken hebben verwezen. Het strafrecht moet een bevoegdheid van de lidstaten blijven. In tegenstelling tot de sprekers die naar die zaken hebben verwezen, verzet ik mij tegen elke uitholling van de nationale soevereiniteit op het gebied van het strafrecht. Het strafrecht moet een bevoegdheid van de lidstaten blijven en die moeten zelf over hun rechtsstelsels kunnen beslissen. De Europese Unie heeft op dat gebied geen enkele bevoegdheid.
Hoe meer het woord racist lichtvaardig wordt gebruikt, hoe meer het zijn betekenis verliest en hoe meer het brede publiek het zal negeren. Ik roep alle afgevaardigden met enig gezond verstand ertoe op deze maatregelen te verwerpen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt onmiddellijk na het actualiteitendebat plaats.

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

Sierra Leone
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgend ontwerpresoluties:
B5-0432/2000 van de heer van den Bos e.a., namens de ELDR-Fractie;
B5-0444/2000 van mevrouw Maes e.a., namens de Verts/ALE-Fractie;

B5-0448/2000 van de leden Sanquillo Pérez del Arco en Schori, namens de PSE-Fractie;
B5-0456/2000 van de heer Van Hecke e.a., namens de PPE-DE-Fractie, en
B5-0456/2000 van mevrouw Morgantini e.a., namens de GUE/NGL-Fractie
over de situatie in Sierra Leone.

Van den Bos
Voorzitter, laten wij eerlijk zijn en niet hypocriet. De Europese Unie, de Verenigde Staten, de Verenigde Naties tonen zich zeer bezorgd over de ontwikkelingen in Sierra Leone. Wij zijn niet bereid offers te brengen. De Verenigde Staten zijn verlamd door het Somalië-syndroom. De Unie verschuilt zich achter de rug van Washington. Wij Europeanen, laten zelfs het initiatief aan de Amerikanen over die Jesse Jackson sturen die dan als een olifant in de porseleinkast van Freetown mag opereren.
De Verenigde Naties- bemoeienis is weer op een fiasco uitgelopen. Alleen door toedoen van het Verenigd Koninkrijk konden de rebellen tot staan gebracht worden en hun leider Sankoh worden gearresteerd. Dit biedt mogelijkheden voor een veel beter vredesakkoord dan het ridicule dat letterlijk aan flarden is geschoten. Bovenal moet er nu een waterdichte boycot komen van de diamanten.
Klagen over wrede moordpartijen en mutilaties wordt wel zeer hypocriet als wij zelf de diamantindustrie toestaan om goud te verdienen aan bloeddiamanten. Laten wij in elk geval zelf wat eerlijker worden als het over Afrika gaat.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, de schending van de Overeenkomst van Lomé door het Revolutionaire Verenigde Front van Sierra Leone is niet alleen een menselijk drama voor de burgerbevolking, met name voor de kinderen, maar ook een politiek drama voor de hele internationale gemeenschap.
De straffeloosheid van de rebellen in Sierra Leone, alsook de zwakke vredesmachten die om politieke en humanitaire redenen het land niet kunnen verlaten en ook geen daadwerkelijke confrontatie met de gewapende rebellen kunnen aangaan, vormen een bedreiging voor iedere toekomstige vredesmissie van de Verenigde Naties. Een eventuele mislukking zou bovendien al de derde zijn na die van de blauwhelmen in Somalië en Angola en die van de Verenigde Naties in Afrika.
In Afrika doen zich de wreedste conflicten voor. Het is echter een vergeten gebied als het om vrede gaat. Het mandaat van de Missie van de Verenigde Naties in Sierra Leone is in alle opzichten ontoereikend om aan haar doelstellingen te voldoen. Versterking van de troepen, zoals door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties is gevraagd, is afhankelijk van een besluit van de Veiligheidsraad. Deze heeft de blauwhelmen in Oost-Timor en Bosnië van middelen voorzien, maar is veel terughoudender nu het om Sierra Leone gaat.
De Verenigde Staten en Groot-Brittannië hebben slechts versterking voor de vredesmacht van de Verenigde Naties gestuurd om de veiligheid van de evacuatie te kunnen waarborgen. De enige oplossing voor de problemen van de missie van de Verenigde Naties om ervoor te zorgen dat het vredesakkoord wordt nageleefd, is om de leiders van Liberia en Libië politieke onderhandelingen toe te staan. Het is echter zeer twijfelachtig of deze inderdaad tot vrede zullen leiden. Een zeer verontrustende situatie.
De vrijlating van de gijzelaars en de arrestatie gisteren van rebellenleider Sankoh betekenen niet dat het conflict ten einde is. Zij kunnen zelfs tot grotere verontrusting aanleiding geven.
Alleen een slagvaardige, duidelijke actie van de hele internationale gemeenschap kan een einde maken aan het conflict. Daarbij valt te denken aan een wapenembargo, controle op de smokkel van diamanten, het sturen van een Snelle Interventiemacht onder het mandaat van de Verenigde Naties, alsook het berechten van degenen die zich hebben schuldig gemaakt aan misdaden tegen de mensheid en wrede aanvallen tegen de burgerbevolking, de internationale vrede en veiligheid, alsmede de vredesmachten van de Verenigde Naties.
In het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moet de Europese Unie dan ook al dit soort maatregelen ondersteunen.

Van Hecke, Johan
Voorzitter, tijdens het debat over Sierra Leone in december heb ik hier samen met enkele collega's gewaarschuwd voor de risico's verbonden aan het Lomé-vredesakkoord. Een akkoord dat de leider van één der wreedste terreurbewegingen ter wereld niet alleen ongestraft laat maar hem op de koop toe beloont met het vice-presidentschap en de bevoegdheid over de diamantmijnen. Maar zelfs dat was voor rebellenleider Sankoh klaarblijkelijk nog niet voldoende. Hij maakte een farce van de beloofde ontwapening. Het moorden, verminken, ontvoeren en verkrachten ging gewoon door. Zijn strategie lijkt sterk op die van zijn peetvader Charles Taylor in naburig Liberia, door middel van terreur de bevolking dwingen om voor hem te stemmen bij de komende presidentsverkiezingen en een nieuwe maffiastaat te vestigen in het diamanthart van Afrika.
De VN-vredesmacht, vooral bestaande uit slecht opgeleide derdewereldtroepen, dreigt op een zelfde mislukking af te stevenen als destijds in Somalië, Rwanda en Srebrenica. Sierra Leone maakt nogmaals duidelijk dat er dringend nood is aan een permanente internationale vredesmacht die goed opgeleid en uitgerust is en geleid wordt door topcommandanten uit de beste legers ter wereld. Het is hoopvol dat de rebellenleider gisteren gearresteerd is en dat meer dan 200 blauwhelmen de afgelopen dagen zijn vrijgelaten. Maar de vraag blijft, hoe de rebellen hierop zullen reageren en hoe het verder moet met het vredesakkoord. Het wapenembargo moet in elk geval beter worden gecontroleerd en overtreders moeten worden veroordeeld. Maar er moet ook vooral een embargo komen op de illegale uit het land gesmokkelde diamant, geraamd op 60 miljoen dollar per jaar, die voor de rebellen de inzet vormt voor de oorlog. Ik zal in mijn eigen land, België, pleiten voor een ban op deze edelstenen waar het bloed aan kleeft van duizenden onschuldige burgers.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn geschokt door de huidige situatie in Sierra Leone. Er doet zich een gevaarlijke tendens voor. Het risico op escalatie van de gewapende conflicten is groot, zeer zeker nu Groot-Brittannië militair actief is geworden buiten het volkenrecht en buiten de VN om. Wij eisen dat een eind wordt gemaakt aan de militaire escalatie en dat de onderhandelingen onmiddellijk worden hervat. Het heeft geen zin elkaar de schuld in de schoenen te schuiven. Dat dient nergens toe. Het RUF kenmerkt zich door extreme brutaliteit, maar wij mogen niet vergeten dat de regering en de met haar verbonden milities daarvoor niet onderdoen.
Wij eisen dat eindelijk de oorzaken van het conflict worden aangepakt. Wij eisen met andere woorden dat een eind wordt gemaakt aan de wapenhandel, aan de diamantenhandel van het RUF via Liberia en Burkina Faso, aan de inmenging van andere landen die in Sierra Leone hun eigen nationale belangen dienen onder een dekmantel van humaniteit. Ik heb de indruk dat Groot-Brittannië economisch neokoloniaal optreedt en zich momenteel politiek en militair als een koloniale macht gedraagt. Het is heel gemakkelijk zich in een oorlog te laten meeslepen, maar het is bijna onmogelijk zich aan de logica van militaire interventie te onttrekken zodra de stemming escaleert. Men kan geen vrede bewerkstelligen door internationale troepen aan de zijde te scharen van de regeringstroepen en aldus het RUF te bestrijden. Integendeel, daardoor zou de situatie juist volledig uit de hand kunnen lopen. Het wordt tijd dat er gekeken wordt naar manieren om de oorzaken weg te nemen en een politieke oplossing te bewerkstelligen. Daarom hebben wij deëscalatie nodig in Freetown en geen escalatie.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, bij de nieuwe bedreigingen aan het adres van de bevolking van Sierra Leone, waar de verschrikkingen van het Revolutionaire Verenigde Front nog vers in het geheugen liggen, kunnen wij ons niet beperken tot een veroordeling van deze nieuwe feiten. Laten wij niet vergeten dat een van de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid handhaving van de vrede en eerbiediging van de mensenrechten is, beginselen die nu ten enenmale worden geschonden in Sierra Leone. Het Parlement dient er dan ook bij de lidstaten op aan te dringen dat zij de oproep van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties steunen om een Snelle Interventiemacht te sturen, die de stabiliteit in Sierra Leone moet herstellen en ertoe moet bijdragen dat het gevaar van een nieuwe burgeroorlog in het land wordt voorkomen.
Onze betrokkenheid kan echter niet tot deze oproep beperkt blijven. Wij moeten er ook op aandringen dat er een eind komt aan de straffeloosheid waarmee genocide en oorlogsmisdaden zijn begaan, alsook dat degenen die zich hieraan schuldig hebben gemaakt voor het gerecht gebracht worden. Het kwaad dat de destabilisering van het land veroorzaakt, moet met wortel en al worden uitgeroeid. Het Parlement moet er dan ook bij de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid, de Europese Unie, de Commissie en de regering van Sierra Leone op aandringen dat al het mogelijke wordt gedaan om een eind te maken aan de smokkel van diamanten en om te voorkomen dat de overvloedige natuurlijke hulpbronnen van dit land door krijgsheren worden beheerst.
Wij vieren de 50ste verjaardag van de verklaring van Schuman. Het beste eerbewijs dat wij kunnen brengen aan degenen die met deze verklaring de basis hebben gelegd voor vrede en welzijn in grote delen van de wereld, is het tonen van onze betrokkenheid met de zaak van dit geteisterde land. Wij moeten het volk van Sierra Leone op overtuigende wijze helpen bij het herstellen van de vrede en het volledig eerbiedigen van de mensenrechten. Wij moeten het land de mogelijkheid bieden zich economisch te ontwikkelen, waardoor de armoede kan worden overwonnen en de bevolking eindelijk een waardig bestaan kan leiden.

Van den Berg
Voorzitter, de versplinterde samenleving in Sierra Leone, de kindsoldaten, de gevechten tussen de krijgsheren maken het ontzettend moeilijk om iets effectiefs te doen. Wij staan hier met een morele verontwaardiging en tegelijkertijd een groot gevoel van onmacht. Politiek in Europa zijn Chris Patten en Solana twee figuren die voor ons uit de Europese Unie mensen zijn op wie, als er buitenlandse veiligheidsconflicten zijn, we een beroep kunnen doen om hun politieke inventiviteit te gebruiken om én de landen in de regio die interveniëren én de VN te ondersteunen. Met alles wat er gezegd is over diamant en het stoppen van de andere zaken die financiering van de lokale oorlog verzorgen, wat gezegd is over de noodzaak van interveniëren, komt het er toch op aan dat er uiteindelijk een politieke regeling komt. Zoals Solana soms naar de Filippijnen gaat of Patten actief is in de Balkan, zo zou ik ze beiden willen vragen om gezamenlijk nog een keer, namens ons allen, hun energie in te zetten, geconcentreerd op politieke steun, om de lokale regionale krachten daar tot een actief eindakkoord te komen.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, elke vrouw of man die de voorbije maanden diamanten heeft gekocht moet een onrustig gevoel hebben gehad bij de gedachte dat ze uit Sierra Leone of Angola afkomstig zijn. Hij of zij zal zich afgevraagd hebben of de opbrengst ervan zal dienen voor de verminking van kinderen of het drogeren of wegroven van kindsoldaten uit de rehabilitatiekampen van de VN.
Wij kunnen dit veroordelen en eisen stellen, maar wat er nodig is, zijn nieuwe ideeën die dit Parlement kan geven. Zoals eerder gezegd, heeft Afrika een langetermijnstrategie nodig alsook een Schumanplan voor een gemeenschappelijk beheer van de Afrikaanse hulpbronnen waar de partijen zo om vechten, bijvoorbeeld in Sierra Leone en in Congo, opdat de strijd niet tot conflicten leidt met ondemocratische krijgsheren.
Welke lessen moeten wij uit het verleden leren, vijftig jaar na 9 mei 1950, vijftig jaar na het Schumanplan?Er is iets soortgelijks nodig voor de Afrikaanse hulpbronnen, evenals een anti-diamantbeweging. Menselijk gezien is dit naar mijn mening veel belangrijker dan alle anti-bontacties.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, wij mogen niet vergeten dat het RUF een wrede en meedogenloze organisatie is. Wij moeten de Britse regering feliciteren met haar besluit om vredestroepen te sturen. Dit is precies de snelle reactie waar wij in de Europese Unie om vragen. Ik vind de opmerkingen van de heer Markov ietwat vreemd. Wij hebben voortdurend behoefte aan een snelle interventiemacht om de vrede te handhaven en humanitaire rampen te voorkomen. Dat is juist wat hier is gebeurd.
Wij beseffen dat alleen een echte doeltreffende vredesmacht de vrede kan handhaven. Als wij in de Europese Unie een snelle interventiemacht willen oprichten, zullen wij daarmee rekening moeten houden.
Uit dit alles moeten wij ook de lering trekken dat het vredesakkoord van Lomé van buitenaf werd opgelegd en volstrekt onwerkbaar was. Als wij in de toekomst nog vredesakkoorden willen doen sluiten, moeten wij daarmee rekening houden.

Rod
Mijnheer de Voorzitter, het drama dat zich in een Afrikaans land afspeelt, confronteert het Parlement eens te meer met de dagelijkse verschrikking van een conflict, een burgeroorlog. Meerdere goede zielen hekelen inmiddels het slechte bestuur; ze voeren etnische oorzaken aan of wijzen de onschadelijk te maken slechteriken aan. Net als met de aardolie in Congo-Brazzaville, in Angola of in Nigeria, de minerale bodemrijkdommen in Kongo-Kinshasa, Tsjaad of Niger heeft het conflict in Sierra Leone - net als in Kongo-Kinshasa, Angola of Liberia - zijn de oorzaken wel degelijk economisch van aard. De strijd om de controle over de diamantvelden ligt niet alleen ten grondslag aan dit conflict, maar blijft het ook aanwakkeren.
We hebben inderdaad gelijk dat we het RUF, het Revolutionair Verenigd Front, veroordelen wegens de eenzijdige hervatting van de vijandelijkheden en de verschrikkingen die duizenden kindsoldaten worden aangedaan. Maar gaan het leger van Sierra Leone en zijn milities vrijuit? Ja, we veroordelen het gebruik door het RUF van diamanten voor oorlogsdoeleinden, em terecht. Maar welke economische belangen heeft de regering eigenlijk? We hebben inderdaad gelijk wanneer we Liberia en Burkina Faso veroordelen wegens hun betrokkenheid bij de wapensmokkel en het "hergebruik" van diamanten. Maar wie verkoopt deze landen wapens en koopt die diamanten?
Met recht sturen we een VN-vredesmacht en willen we de strijdende partijen ontwapenen. Als we echter de rijkdommen van deze en andere Afrikaanse landen niet eerlijk verdelen, als we de mijnbouw- of aardoliemaatschappijen blijven toestaan deze landen te plunderen en de bendes die deze rijkdommen beheren te belonen, dan zal onze tussenkomst eens te meer tevergeefs zijn: de echte oorzaken worden zo niet weggenomen.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats merk ik op dat de Commissie zeer ingenomen is met het feit dat rebellenleider Foday Sankoh in de vroege ochtend van 17 mei is aangehouden. Naar wij hebben vernomen, werd hij door de politie van Sierra Leone gearresteerd en door de autoriteiten in hechtenis genomen.
Wij hopen nu allemaal dat Sankoh de overblijvende gijzelaars sneller zal vrijlaten. Het gaat om ongeveer 360 mensen. Er zijn al gijzelaars vrijgelaten, maar er moet nog veel gebeuren.
Voorts hopen wij dat Sankoh de verbintenissen zal nakomen die hij in juli van vorig jaar is aangegaan toen hij het vredesakkoord van Lomé ondertekende. Wij hopen dat daardoor de langverwachte vrede en stabiliteit in Sierra Leone kunnen terugkeren.
De Commissie heeft de recente gebeurtenissen in Sierra Leone van nabij en met grote bezorgdheid gevolgd. De uitvoering van het vredesakkoord van Lomé is vastgelopen en de vraag is of het RUF - om het zacht uit te drukken - de vrede en stabiliteit in Sierra Leone eigenlijk wel wil helpen herstellen.
De Europese Unie heeft de schendingen van het vredesakkoord en de ontvoering van VN-vredespersoneel in twee verklaringen veroordeeld. In beide roept ze het RUF ertoe op zijn verbintenissen in het kader van het akkoord van Lomé na te komen, in het bijzonder in verband met het ontwapeningsproces.
Wij zijn er nog altijd van overtuigd dat het akkoord van Lomé de beste kansen voor een duurzame vrede in Sierra Leone biedt. Wij zullen de inspanningen van de wettige regering blijven ondersteunen om de vrede en stabiliteit in het land te herstellen en de economische en sociale herstelprogramma's uit te voeren.
Zoals de heer Titley terecht opmerkte, is de recente steun van Groot-Brittannië voor de UNAMSIL-vredesmacht een goede zaak. Positief is ook dat vorig weekend, na bemiddeling van president Taylor van Liberia, 139 van de 486 gijzelaars werden vrijgelaten.
De Commissie is op de hoogte van berichten dat buurlanden, in het bijzonder Burkina Faso en Liberia, in de diamantsmokkel betrokken zijn en de rebellen in Sierra Leone ondersteunen. Samen met de lidstaten onderzoekt de Commissie op dit ogenblik de regionale dimensie van het conflict om vervolgens een passend regionaal antwoord te kunnen formuleren.
De Commissie wijst erop dat regionale organisaties zoals ECOWAS in de preventie van conflicten een belangrijke rol kunnen spelen. De Commissie financiert, uit het Europees Ontwikkelingsfonds, het conflictpreventiesysteem van ECOWAS, dat een geschikt forum voor dialoog over het probleem kan zijn.
Wat de humanitaire hulp betreft, financiert ECHO nog altijd programma's voor ontheemden en vluchtelingen via internationale NGO's. Sedert begin 1999 heeft ECHO voor zowat 14 miljoen euro hulp verleend in de vorm van medische hulpgoederen, voedsel, water en gezondheidszorg en psychosociale begeleiding van door de oorlog getroffen kinderen. Voorts werd ook hulp voor de al te talrijke geamputeerden in het land gefinancierd.
Deze maand probeert de Commissie het eens te worden over een nieuw programma van 12 miljoen euro voor hulp aan Sierra Leone, vooral voor de vluchtelingen en voor de ontheemden in Sierra Leone zelf. In het kader van dat programma zullen wij in de eerste plaats hulp bieden aan de vluchtelingen in Guinee en Liberia, in de tweede plaats aan de ontheemden in Sierra Leone zelf en in de derde plaats aan de vrouwen en kinderen die het slachtoffer zijn van de oorlog en aan de geamputeerden. Gewezen kindsoldaten krijgen uiteraard ook psychosociale begeleiding.
Het meest opmerkelijke in dit debat was voor mij niet dat het Parlement zich over de situatie in Sierra Leone zorgen maakt - dat verwachtte ik - maar wel het feit dat zoveel afgevaardigden duidelijk hebben gezegd wat zij over de diamanthandel denken. Ik hoop werkelijk dat de lidstaten rekening zullen houden met wat hier is gezegd.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 18.00 uur plaats.

Sri Lanka
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B5-0433/2000 van de heer van den Bos, namens de ELDR-Fractie;
B5-0449/2000 van de heer Titley e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0457/2000 van de heer Van Orden e.a., namens de PPE/DE-Fractie;
B5-0466/2000 van mevrouw Frahm e.a., namens de GUE/NGL-Fractie en
B5-0474/2000 van mevrouw Lambert e.a., namens de Verts/ALE-Fractie
over Sri Lanka

Foster
Mijnheer de Voorzitter, de door mijn collega's de heren Van Orden en Deva ingediende resolutie gaat over een zeer actueel en urgent vraagstuk, ofschoon dit pas het eerste debat is dat het Parlement aan het tragische en inmiddels zeventien jaar voortdurende conflict in Sri Lanka wijdt.
Met de resolutie wordt een krachtige boodschap de wereld in gestuurd. Er moet een einde komen aan de gevechten. De partijen moeten om de tafel gaan zitten en een redelijke en duurzame oplossing zien te bewerkstelligen. Daarom zou het zeer nuttig zijn indien de internationale gemeenschap - de VN, het Gemenebest of de Europese Unie - nauw betrokken bleven bij de ontwikkelingen.
Deze legitieme belangstelling mag echter geen stok in de wielen steken van de inspanningen van de Indiase en Noorse regeringen, wier vertegenwoordigers nu al enige tijd bezig zijn met een moeilijke en delicate bemiddelingstaak in de onderhandelingen. Ik weet dat ondanks de gruweldaden die tegen de burgerbevolking en tegen de leden van verschillende regeringen zijn begaan, de huidige regering van Sri Lanka bereid is om zonder voorafgaande voorwaarden op het hoogste niveau te onderhandelen. Wij moeten allen beseffen dat de territoriale onschendbaarheid van Sri Lanka absoluut behouden moet blijven. Dat is van het allergrootse belang. Afgezien daarvan zijn er echter nog talloze andere politieke vraagstukken die op succesvolle wijze kunnen worden behandeld.
De internationale gemeenschap - met inbegrip van de EU - moet, als het zover is, klaar zijn voor substantiële materiële steun aan de gevonden oplossing, aan welke oplossing dan ook, en bijdragen aan de economische en sociale wederopbouw van het door jarenlange conflicten verscheurde land.
In zijn resolutie veroordeelt het Parlement onomwonden elke vorm van terrorisme. Deze plaag gaat ons allen aan. Er is geen enkele verontschuldiging voor het brute geweld van de zogenaamde Tamil-tijgers die kinderen, gewone burgers die naar hun dagelijks werk gaan, en democratisch gekozen politici vermoorden en verminken. Hun aanslagen treffen de beschaafde samenleving en de democratische instellingen waar wij allen zoveel waarde aan hechten.
In dergelijke situaties zijn degenen die het hardst worden getroffen en het meest hulpeloos zijn juist de onderdanen van het land dat het doelwit is, die voor het conflict op de vlucht zijn gegaan om een nieuw leven in Europa op te bouwen. Deze mensen zijn het meest kwetsbaar voor de dreigementen en de intimidatie van de organisaties die optreden voor rekening van terroristen zoals de Tamil-tijgers. Natuurlijk zijn er nog vele andere terroristenorganisaties die ook ondersteuning krijgen voor hun activiteiten. Zij zijn echter slim genoeg om de wetten van het gastland niet te overtreden, zodat zij hun verwerpelijke activiteiten straffeloos kunnen voortzetten. In deze situatie moet verandering komen.
Ik beveel de resolutie over Sri Lanka van harte aan het Parlement aan.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, wat is de plaats van de Tamils in Sri Lanka? Dat is een reeds lang bestaand probleem, een probleem dat minstens teruggaat tot 1948, het jaar van de onafhankelijkheid. Sedertdien zijn er verschillende akkoorden geweest voor toekenning van autonomie aan de noordoostelijke Tamil-regio. Deze akkoorden zijn echter door de regering ingetrokken.
Er zijn al veel te veel doden gevallen in dit conflict. De lijst van gewelddaden en schendingen van mensenrechten aan beide kanten, aan de kant van de Tamil-tijgers en helaas ook aan de kant van de veiligheidstroepen van de regering, wordt alsmaar langer. Deze gegevens komen van organisaties als Amnesty en uit het landrapport van 1999 van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Jonge mannen van de Tamil-bevolking kunnen het slachtoffer worden van zowel gewelddadige dwangmaatregelen van de Tamil-tijgers als van gewelddadige ondervraging door de veiligheidsdienst. Het lijdt geen twijfel dat duizenden mensen in Sri Lanka zijn verdreven. Duizenden anderen hebben om asiel gevraagd en heel de bevolking is door angst voor geweld gegrepen. Wij weten niet precies hoe de vork momenteel in de steel zit, daar de media sinds mei met een nieuwe reeks restrictieve wetten zijn gemuilkorfd. De resolutie is echter duidelijk: die wetten moeten voor de verkiezingen van augustus aanstaande worden ingetrokken.
Er moet iets veranderen. Wij moeten alles in het werk stellen om een vreedzame en duurzame oplossing te bewerkstelligen. Het is duidelijk dat de internationale gemeenschap niet meer bereid is interne gewapende conflicten te zien als een probleem dat alleen de betrokken landen aangaat. Zij beseft maar al te goed dat er behoefte is aan politieke investeringen op lange termijn en onderhandelingen in plaats van wapens. Noord Ierland is een duidelijk voorbeeld van de moeilijkheden waarmee een dergelijk proces gepaard gaat, maar ook van de mogelijkheden daarvan. Dit is een belangrijke resolutie omdat hierin wordt aangedrongen op onmiddellijke stopzetting van de vijandigheden. Het feit dat besloten is geen voorwaarden vooraf te stellen is een welkome zaak.
De situatie zou eveneens gebaat zijn bij een akkoord tussen de Srilankaanse politieke partijen zelf. Wij verwelkomen de inspanningen van de Noorse regering en van andere regeringen en zijn van mening dat voor de Gemenebest een belangrijke rol is weggelegd in deze situatie.

Heaton-Harris
Mijnheer de Voorzitter, dit is een historische dag en een historisch debat omdat na 17 jaar oorlog op Sri Lanka het Europees Parlement voor het eerst een echt debat houdt over de manier waarop vrede gebracht kan worden op dit door oorlog verscheurde eiland.
Toen Sri Lanka in 1948 onafhankelijk werd, was het een van de meest welvarende landen van Zuid-Azië. In 1952 zei Lee Kuan Yew kort na zijn verkiezing tot premier van Singapore: "Mijn ambitie is Singapore in staat te stellen Sri Lanka te evenaren in welvaart, onderwijs en levensstandaard". Achtenveertig jaar later wordt dit prachtige eiland vernield door een groep terroristen die nu als de machtigste terreurorganisatie van de wereld wordt erkend.
Er zijn 4 miljoen Tamils in Sri Lanka en 15 miljoen Singalezen. Een miljoen Tamils leven in het noorden; de overige 3 miljoen leven vreedzaam in het zuiden met de Singalezen. Zij bekleden hoge functies in Colombo: de huidige minister van Buitenlandse Zaken is een Tamil, de belangrijkste ondernemers zijn Tamils, evenals talloze rechters, dokters, advocaten, ministers, enzovoort. Toch gaat deze nutteloze oorlog door, enkel en alleen omdat een terroristenleider, die zijn eigen persoonlijke ambities najaagt, dat zo wil. In de resolutie staat hoeveel mensen zijn vermoord. De LTTE moet een halt worden toegeroepen. Ik dring er bij de lidstaten op aan de terreurorganisatie buiten wet te stellen en bij te dragen aan de opbouw van vrede en stabiliteit op Sri Lanka. Ook vraag ik hun krachtige steun te geven aan het huidig initiatief van de Noorse en Indische regeringen.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben wederom te maken met een conflict waarin twee partijen diametraal tegenovergestelde posities innemen. Het is waar dat dit de eerste keer is dat wij ons over deze situatie buigen, maar soortgelijke gevallen krijgen wij dagelijks onder ogen.
Het is duidelijk dat wij hopen op vrede, dat wij hopen dat deze problemen opgelost worden, niet met wapengekletter maar met onderhandelingen. Maar wij mogen niet vergeten dat het basisbeginsel van zelfbeschikking der volkeren maar al te vaak in de wind geslagen wordt en opgeofferd voor een ander beginsel dat even deugdelijk is maar er toevallig wel haaks op staat, namelijk het beginsel van territoriale onschendbaarheid. En in dit geval moet voor de ene of de andere oplossing gekozen worden. Ik zeg niet welke oplossing de beste is, maar wij moeten in ieder geval de moed opbrengen om het probleem vanuit alle invalshoeken te bestuderen.
Een collega verwees zojuist naar de staat Singapore. Indertijd maakte Singapore deel uit van Maleisië, thans is het een onafhankelijke staat. Die afscheiding is zonder trauma's verlopen en vandaag de dag hoort Singapore niet meer bij Maleisië, qua grondgebied en staatshuishouding is het land in alle opzichten onafhankelijk, en dat is allemaal zonder trauma's verlopen, zonder moordpartijen, zonder martelpraktijken of geweldpleging. Wel hebben wij in diezelfde streek een ander conflict meegemaakt, dat van Oost-Timor, en dit Parlement heeft zich behoorlijk laat voor de onafhankelijkheid van het oostelijk deel van Timor uitgesproken.
Daarom heb ik er soms moeite mee te doorgronden hoe dezelfde mensen, dezelfde Parlementsleden, bij situaties die, ik zeg niet identiek zijn maar in ieder geval overeenkomsten vertonen, verschillende standpunten innemen. Het eiland Oost-Timor is in tweeën gesplitst, er zijn twee gescheiden staatseenheden ten gevolge van een referendum dat op democratische wijze afgewikkeld is, zij het dat het niet in optimale omstandigheden is geschied. De bevolking heeft toen over haar eigen toekomst besloten. Dat ging weliswaar gepaard met conflicten en pijnlijke momenten, maar men heeft uiteindelijk verkregen wat men wilde.
Ik vraag me af waarom dit Parlement niet de hoop uitspreekt dat er ook op Sri Lanka een referendum mag plaatsvinden in de trant van wat op Oost-Timor is gebeurd, waarbij uiteraard de uitslag gerespecteerd moet worden.

Evans, Robert J
Mijnheer de Voorzitter, ook ik hoop vurig dat Sri Lanka weer vrede zal kennen; ook ik verwerp alle geweld. Ik wil mevrouw Foster en de heer Heaton-Harris echter wel vertellen dat ze hun gegevens en hun bronnen beter moeten controleren. Als we een duurzame oplossing nastreven, moeten we er namelijk voor zorgen dat beide partijen in het conflict zich daarvoor willen inzetten.
Ik ken Sri Lanka. Ik ben er geweest. En ik kan u verhalen vertellen van wat ik heb gezien. Ik heb gezien hoe Tamils door regeringstroepen op straat werden lastiggevallen. Ik weet ook dat Tamils die van Batticaloa in het oosten naar Colombo willen reizen elf bladzijden reisdocumenten met zich mee moeten voeren. Net als iedereen in dit Parlement, net als alle Europese journalisten ben ook ik er niet in geslaagd om recentelijk naar Jaffna te reizen; ik heb al evenmin enige televisieverslaggeving over de strijd bij Elephant Pass gezien. Ik heb beelden gezien van de oorlog in Sierra Leone, Tsjetsjenië en Kosovo. Van de oorlog in Sri Lanka niet, eenvoudigweg omdat de regering van Sri Lanka de pers niet toestaat die oorlog te verslaan. En die weigering gaat veel verder terug dan afgelopen mei.
Het gaat hier om een regering met een defensiebegroting die in een jaar tijd met 11% is gestegen, en die zal zich vroeger of later zal moeten verantwoorden terzake van beschuldigingen van medeplichtigheid aan de moord op leidende Tamils en andere schendingen van de mensenrechten. Laat er vrede komen voor alle inwoners van Sri Lanka. Maar dat moet wel een vrede zijn die gebaseerd is op burgerrechten en humanitaire beginselen, zodat de middelen die de regering ter beschikking staan gebruikt kunnen worden voor het opbouwen van gemeenschappen, en niet voor het vernietigen daarvan.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, net als de dames en heren afgevaardigden is ook de Commissie bezorgd over deze tragische en dramatische burgeroorlog die nu al zeventien jaar woedt en die de gehele bevolking van Sri Lanka treft. Het kan geen kwaad om eraan te herinneren dat er in de loop van dit conflict meer dan 60.000 mensen zijn gedood, met slachtoffers in beide etnische groepen.
We juichen het toe dat er in Sri Lanka pogingen worden ondernomen om tot een vreedzame oplossing van dit conflict te komen, maar we herhalen - net als de afgevaardigden van dit Parlement dat zouden doen - dat de grondregels van het internationale humanitair recht gerespecteerd moeten worden.
De Commissie deelt de bezorgdheid van het Europees Parlement met betrekking tot de meest recente ontwikkelingen in en rond Jaffna. Op 15 mei heeft het voorzitterschap een verklaring afgegeven over Sri Lanka. Daarin werden beide partijen allereerst opgeroepen de vijandigheden te staken te gaan onderhandelen. Bovendien werd gevraagd zorg te dragen voor de veiligheid van de burgerbevolking. Verder werden de partijen opgeroepen samen te werken met de Noorse regering, en deze te helpen in haar pogingen het conflict aan de onderhandelingstafel op te lossen.
De verklaring van het voorzitterschap riep de regering terecht op om de onder de noodwetgeving uitgevaardigde restricties van de burgerrechten en de persvrijheid zo spoedig mogelijk op te heffen.
Wat het herstel van het noorden en oosten van het eiland betreft: voor we kunnen overwegen een belangrijke rol in dat proces te spelen zal er eerst een uitvoerbare politieke oplossing gevonden moeten worden en een zekere mate van vrede moeten heersen.
De hulp voor vluchtelingen en ontheemden op het eiland zelf wordt natuurlijk gewoon voortgezet, via het HCVNV en niet-gouvernementele organisaties.
De Europese Commissie zal humanitaire hulp blijven verschaffen aan de getroffen bevolking. Via onze delegatie in Colombo houden we nauwkeurig in de gaten wat de gevolgen van dit conflict voor de burgerbevolking zijn. Bovendien houden we permanent contact met het Internationale Comité van het Rode Kruis, het HCVNV en de belangrijkste niet-gouvernementele organisaties.
Ik heb Sri Lanka zelf aan het einde van de jaren tachtig bezocht. Ik werd achterin een Indische gevechtshelikopter naar Jaffna gevlogen. Ik vermoed dat ik de eerste minister van welk land dan ook was die dat deed. Nu, twaalf, dertien jaar later, is het geweld helaas nog steeds aan de orde van de dag. Het is een verschrikkelijke bezoeking voor dit land, één van de mooiste landen ter wereld, met een aantal buitengewoon getalenteerde mensen. De - bij tijd en wijle - trefzekere woorden van minister Lee Kuan Yew, waarnaar zojuist verwezen werd, herinneren ons aan het potentieel dat Sri Lanka vertegenwoordigt. Bovendien herinneren zij ons eraan hoeveel Sri Lanka heeft moeten ontberen als gevolg van het geweld.
We hopen allemaal dat aan deze toestand spoedig een einde komt. Als wij iets kunnen bijdragen aan de inspanningen van de Noorse en de Indische regering om de partijen bij elkaar te brengen, dan zullen we dat niet nalaten.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 18.00 uur plaats.

Mensenrechten
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Filippijnen
B5-0434/2000 van de heer Haarder, namens de ELDR-Fractie;
B5-0442/2000 van de leden Collins en Ribeiro e Castro, namens de UEN-Fractie;
B5-0454/2000 van de heer Schori e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0458/2000 van de heer Posselt, namens de PPE­DE-Fractie;
B5-0467/2000 van de heer Krivine e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, en
B5-0473/2000 van mevrouw Isler-Béguin e.a., namens de Verts/ALE-Fractie, over de Filippijnen
Equatoriaal Guinee
B5-0435/2000 van de leden Gasòliba i Böhm en Sánchez García, namens de ELDR-Fractie;
B5-0455/2000 van de heer Martínez Martínez e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-0459/2000 van mevrouw Ferrer, namens de PPE­DE-Fractie, en
B5-0468/2000 van de leden Marset Campos en Cossutta, namens de GUE/NGL-Fractie, over Equatoriaal Guinee
Iran (gedragslijn voor de pers)
B5-0436/2000 van de leden Malmström en Ries, namens de ELDR-Fractie;
B5-0440/2000 van de leden Belder en Van Dam, namens de EDD-Fractie;
B5-0447/2000 van mevrouw Rühle e.a., namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0450/2000 van de leden Schori en Sakellariou, namens de PSE-Fractie;
B5-0460/2000 van de heer Posselt, namens de PPE-DE-Fractie, en
B5-0469/2000 van de leden Boudjenah en Morgantini, namens de GUE/NGL-Fractie, over Iran
Birma
B5-0437/2000 van de heer Van den Bos, namens de ELDR-Fractie;
B5-0446/2000 van mevrouw McKenna, namens de Verts/ALE-Fractie;
B5-0451/2000 van Schori e.a., namens de PSE-Fractie;
B5-461/2000 van mevrouw Maij-Weggen, namens PPE­DE-Fractie, en
B5-470/2000 van de heer Vinci, namens de GUE/NGL-Fractie, over Birma
Voetbal: "Euro 2000" en het voorkomen van voetbalvandalisme - B5-462/2000 van de heer Stockton e.a., namens de PPE­DE-Fractie, over het recht op veiligheid tijdens de Euro 2000
Filippijnen

Thors
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, de crisis op de Filippijnen, waarover wij het hier hebben, is tragisch. Landgenoten van mij worden er momenteel gegijzeld. Wij verzoeken de afgevaardigden van de Europese Commissie er bij president Estrada op te blijven aandringen geen geweld te gebruiken, om het leven van de gegijzelden niet in gevaar te brengen. Ik hoop ook van harte dat alle medische hulp de gijzelaars ten goede kan komen en dat bijvoorbeeld Artsen zonder Grenzen toegang krijgt tot het gebied, zodat wij het leven van de gijzelaars kunnen redden.
In deze tragedie is er toch iets dat men kan leren. Ik denk dat het Finse volk begrepen heeft dat de oorzaak van dit conflict maatschappelijke onrechtvaardigheid is en dat wij ver van elkaar toch geraakt worden door maatschappelijk onrecht en schendingen van de mensenrechten.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als Europeanen moeten wij voorzichtig zijn als wij ons bezighouden met separatistische bewegingen zoals de onderhavige. Veel van de grenzen in deze grote eilandgebieden - de Filippijnen, Indonesië en Maleisië - zijn eenvoudigweg koloniale grenzen die wij op kunstmatige wijze hebben getrokken, uitgaande van onze eigen politieke en economische belangen. Daarmee hebben wij historisch gegroeide constellaties verscheurd. Ook wijzelf zijn dus schuldig aan heel veel conflicten in dit gebied. Dat vrijwaart ons Europeanen natuurlijk niet van de plicht ervoor te zorgen dat deze constellaties niet in duigen vallen, met alle gevaren van dien. Wij moeten onszelf niet teveel op een voetstuk plaatsen, maar veeleer erkennen dat wij in aanzienlijke mate medeverantwoordelijk zijn aan deze ontwikkeling.
Natuurlijk is het onze taak voor vrede en stabiliteit te zorgen en vooral de misdadigers aan te pakken die onder politieke voorwendselen onschuldige toeristen, burgers van de Europese Unie, op de meest gruwelijke wijze ontvoeren en mishandelen. Er is geen enkele politieke reden, hoe goed ook, die een dergelijke behandeling van mensen kan rechtvaardigen. Daarom doen wij een beroep op deze misdadigers en dringen aan op onmiddellijke vrijlating van de burgers van de Europese Unie en alle gijzelaars. Ook geven wij volledige steun aan de heer Solana en al degenen die proberen de beëindiging van dit gijzeldrama te bespoedigen. Wij moeten dit gijzeldrama ook zien als een waarschuwing aan ons eigen adres. Wij kunnen in dit gebied van de wereld niet doen alsof onze neus bloedt. Wij kunnen niet alleen onze economische belangen voor ogen houden, maar moeten ook bijdragen aan de totstandkoming van stabiliteit en vrede in deze regio. In deze gebieden kunnen conflicthaarden ontbranden en oude wonden gaan bloeden, en vele daarvan hebben wij in het verleden zelf veroorzaakt.

Isler Béguin
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, onze gedachten gaan uit naar de gegijzelden en naar onze medeburgers wier enige doel het was in contact te komen met andere volkeren en die nog steeds worden gegijzeld door de gewapende groep Abu Sayyaf. Het is overigens onduidelijk of aan deze groepering een ordinair banditisme of politieke eisen ten grondslag liggen. Met deze verschrikkelijke gijzeling is het eiland Jolo momenteel het toneel van de vijandelijkheden.
Op deze door tropische weelderigheid en schrijnende armoede gekenmerkte eilanden zijn het met mitrailleurs onder vuur nemen van dorpen, ontvoeringen, het eisen van losgeld en martelingen schering en inslag. Uit deze gijzeling en de vele schendingen van de mensenrechten blijkt hoezeer deze gewapende oppositiebewegingen zijn vervallen in criminele activiteiten.
We kunnen deze aanhoudende schendingen van de mensenrechten niet tolereren, maar ook betreuren wij het dat de vredesonderhandelingen met de Filipijnse regering zijn mislukt. We weten ook dat geweld wortelt in armoede.
Wij steunen de oproep van de aartsbisschop van Manilla aan president Estrada dan ook ten volle: er moeten inderdaad sociaal-economische hervormingen worden ingevoerd. Wanneer de politieke wil om succes te boeken niet aanwezig is, moeten we er niet van opkijken dat het geweld voortduurt.
Equatoriaal-Guinea

Gasòliba i Böhm
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de onderhavige kwestie is al eerder een punt van aandacht voor het Europees Parlement geweest. Het gaat om Equatoriaal-Guinea, een van de vele Afrikaanse landen waar het democratische overgangsproces na de koloniale tijd is vastgelopen. Enerzijds zijn het de vroegere koloniale betrekkingen, anderzijds de andere lidstaten van de Europese Unie die hun invloedssfeer willen vergroten, die de noodzakelijke steun voor een echt democratisch stelsel in de weg staan.
In 1999 zijn er in Equatoriaal-Guinea nationale parlementsverkiezingen gehouden. Daarbij hebben internationale waarnemers vastgesteld dat de mensenrechten, de democratische waarborgen en de transparantie werden geschonden. Bij de verkiezingen van 28 mei 2000 zou hetzelfde kunnen gebeuren. Daarom hebben wij, zoals uit deze resolutie blijkt, om een adequate interventie van de Europese Unie verzocht om te garanderen dat de verkiezingen nu democratisch zijn.

Sauquillo Pérez del Arco
Mijnheer de Voorzitter, er is al uiteengezet wat de aanleiding voor deze resolutie is: in Equatoriaal-Guinea is de politieke en sociale situatie nog steeds bijzonder ernstig.
In de eerste plaats zijn er geen vorderingen gemaakt in de richting van een rechtsstaat met een meerpartijenstelsel waar de mensenrechten volledig worden geëerbiedigd. In de tweede plaats lijdt de bevolking nog steeds extreme armoede. De regering van president Obiang is de beloften van democratisering aan de internationale gemeenschap in het geheel niet nagekomen. De leiders en actieve leden van de oppositiepartijen staan voortdurend aan vervolging bloot. Er vinden willekeurige arrestaties en soms zelfs martelingen plaats. De oppositiepartijen hebben uiteraard geen toegang tot de media en worden met absoluut ondoorzichtige en oneerlijke verkiezingsprocessen geconfronteerd.
Wat betreft de gemeenteraadsverkiezingen van 28 mei 2000 zijn er tekenen die ons verontrusten. Tot nu toe is een democratisch verloop van het verkiezingsproces namelijk geenszins gewaarborgd. Wij zijn dan ook bijzonder verontrust en wensen dat er nauwlettend op het verloop van deze verkiezingen wordt toegezien.
Equatoriaal-Guinea raakt steeds verder achterop, hoewel de olieinkomsten paradoxaal genoeg blijven toenemen. Deze komen echter niet bij de bevolking terecht, maar blijven uitsluitend in handen van de heersende klasse.
Zoals uit de resolutie blijkt, verlangen wij met het oog op deze situatie van de Equatoriaal-Guinese regering dat er nu werkelijk een begin wordt gemaakt met de overgang naar een democratie. Naar ons oordeel kunnen deze vrije gemeenteraadsverkiezingen daartoe een eerste aanzet zijn. De Europese Unie moet druk blijven uitoefenen, haar aandacht niet laten verslappen en geen geloof hechten aan de valse beloften van president Obiang.
Als de gemeenteraadsverkiezingen onder de huidige omstandigheden worden gehouden, zonder welke waarborgen dan ook, mag de samenwerking met Equatoriaal-Guinea op geen enkele wijze worden hervat. Een uitzondering wordt gemaakt voor de humanitaire samenwerking. Artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé verplicht de Europese Unie en alle lidstaten om van Equatoriaal-Guinea te eisen dat het land de democratie en de mensenrechten respecteert. Daarom zijn wij van mening dat het Europees Parlement deze lijn moet blijven volgen.

Ferrer
Mijnheer de Voorzitter, de oproep tot gemeenteraadsverkiezingen door president Obiang betekent waarschijnlijk een stap vooruit in het democratiseringsproces van Equatoriaal-Guinea. Op zichzelf zouden wij dan ook met instemming van deze oproep kunnen kennisnemen.
Ook is het verheugend dat de president van Equatoriaal-Guinea een van de ondertekenaars van de verklaring van Caïro en het bijbehorende actieplan was. In die verklaring wordt de noodzaak erkend van consolidering van de democratische beginselen, uitgaande van het recht van alle burgers om hun politieke leiders door middel van vrije verkiezingen te kiezen. Die verkiezingen dienen aan de eisen betreffende transparantie en democratische garanties te voldoen. Tevens moeten er zodanige maatregelen worden getroffen dat waarnemers tijdens het verkiezingsproces goed hun werk kunnen doen.
De ervaring van voorgaande verkiezingen, waarbij ernstige onregelmatigheden en een absoluut ontbreken van transparantie en democratische waarborgen in Equatoriaal-Guinea werden vastgesteld, leert ons echter dat wij niet alleen zeer alert moeten zijn op het verloop van het komende verkiezingsproces, maar dat wij ook zeer beslist van de Equatoriaal-Guinese regering en president Obiang moeten verlangen dat zij de nodige maatregelen nemen ter waarborging van eerlijke verkiezingen.
In het bijzonder moeten wij erop toezien dat het proces openstaat voor alle politieke krachten - hetgeen onder meer betekent dat alle politieke gevangenen moeten worden vrijgelaten - en dat de volledige uitoefening van de democratische vrijheden door de oppositie is gegarandeerd. Ook dient de aanwezigheid van waarnemers te worden verlangd, die in alle vrijheid kunnen toezien op het verloop van deze verkiezingen en kunnen vaststellen of de democratische beginselen geëerbiedigd zijn.
Deze verkiezingen bieden Equatoriaal-Guinea de kans om een eerste stap op het pad van de democratie te zetten. Ook kunnen zij een weerzien met de Europese Unie betekenen, en leiden tot hervatting van de hulp die de Europese Unie bereid is te verlenen als de democratische beginselen geëerbiedigd worden.
Daarom moeten wij als Europees Parlement druk uitoefenen op president Obiang en van hem verlangen dat deze verkiezingen democratisch zullen zijn. Alleen zo kunnen wij het volk van Equatoriaal-Guinea zijn volledige vrijheid teruggeven.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, in het belang van het Equatoriaal-Guinese volk en met name de Equatoriaal-Guinese jeugd moeten wij de gelegenheid die ons nu wordt geboden tot aanmoediging van het democratiseringsproces met beide handen aangrijpen. In een land waar armoede en ongelijkheid alleen maar toenemen, betekent het mislukken van de democratie dat er een spiraal van geweld en repressie wordt ontketend, die op haar beurt zal uitmonden in een oorlog waartoe vaak van buitenaf wordt aangespoord.
De Europese Unie moet met alle mogelijke middelen van de Equatoriaal-Guinese regering verlangen dat alle politieke gevangenen in vrijheid worden gesteld en dat er een eind komt aan de intimidatie van de democratische krachten. Alleen dan kan het Equatoriaal-Guinese volk hoop putten uit de komende gemeenteraadsverkiezingen en kunnen deze het begin van vruchtbare betrekkingen tussen Equatoriaal-Guinea en de Europese Unie betekenen.
Iran (gedragslijn voor de pers)

Ludford
De strijd zoals die in Iran wordt gevoerd voor hervorming en vrijheid is van groot belang. De verkiezing van president Khatami en de overweldigende stembusoverwinning van de hervormingsgezinde kandidaten in de verkiezingen van februari vormen zeker aanleiding tot optimisme, maar zoals Human Rights Watch terecht opmerkt zijn de pogingen om de pers te domineren ook een poging om de toekomstige oriëntering van de Islamitische Republiek als geheel te beïnvloeden.
Het succes van de hervormingsgezinden lijkt een terugslag van de conservatieve en reactionaire krachten te hebben opgeroepen. Deze proberen nu de meerderheid die in februari voor hervorming heeft gekozen te straffen. Daarbij richten ze zich vooral tegen de onafhankelijke pers, aangezien deze voor de hervormingsgezinden een belangrijk kanaal voor het verspreiden van ideeën vormt. Op de lange termijn zullen ze daar niet in slagen, aangezien de jeugdige bevolking vol ongeduld is om te laten zien dat Islam en de garanties van rechten en vrijheden heel goed verenigbaar zijn.
We moeten al het mogelijke doen om hervormingen aan te moedigen en te steunen, vooral waar het gaat om fundamentele wettelijke garanties voor vrijheid van meningsuiting. Die garanties zijn in het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten vastgelegd, en Iran heeft dat verdrag mede ondertekend.
Intussen doen we een beroep op de Iranese autoriteiten de vervolging te staken van journalisten en schrijvers die standpunten uitdragen die geen enkele bedreiging inhouden voor de openbare orde of nationale veiligheid, maar uitsluitend voor de belangen van conservatieve geesten.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, bahar oftewel lente. De naam van een nieuwe onafhankelijke krant in de Islamitische Republiek Iran. Naar wij mogen hopen verschijnt dit dagblad nog steeds. Uit die naam Bahar spreekt een duidelijk politiek programma, een onmiskenbare ondersteuning van het hervormingsbeleid van president Khatami. Deze koers valt wellicht treffend samen te vatten met het streven naar een burgermaatschappij.
Iraanse conservatieve kringen dachten deze lijn als een doelbewuste poging tot secularisering van de eigen staat. Niet ten onrechte. Tot hun groeiend ongenoegen zien deze fervente verdedigers van de politieke status quo binnen de Islamitische Republiek zich sinds het aantreden van president Khatami in 1998 in het defensief gedrongen. Een pijnlijke nederlaag in de parlementsverkiezingen van luttele maanden geleden onderstreept dit gegeven.
Om het politieke tij te keren schuwen de hardliners in Teheran geen middel. Denk aan de reeks macabere moorden op onafhankelijke geestelijken van zo'n anderhalf jaar geleden. Denk ook aan de meedogenloze onderdrukking van het studentenprotest van vorig jaar. En passant poogde de aanhang van de revolutieleider Khamenei systematisch de onafhankelijke, respectievelijk kritische pers de mond te snoeren door verschijningsverboden. De klap bij de parlementsverkiezingen kwam voor de ultraconservatieven wel zeer hard aan. Vandaar hun furieuze reactie vorige maand: de sluiting van alle hervormingsgezinde dagbladen op een schamele drie na.
De voor ons liggende gezamenlijke resolutie neemt het op voor de vervolgde of tot werkloosheid gedoemde journalisten in Iran. De laatsten wisten en weten zich gesteund door de overgrote meerderheid van de bevolking. Waarom? Omdat zij de moed hadden zich in het openbaar te keren tegen vergaande maatschappelijke onvrijheid, in stand gehouden door naakte terroristische methodes vanuit het staatsapparaat. Met deze resolutie wenst het Europees Parlement Perzische redacteuren een hart onder de riem te steken in hun strijd voor persvrijheid en uitbanning van de angst aan de schrijftafel.

Rühle
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben dankbaar voor de gelegenheid die ons geboden wordt om nog eens over Iran te spreken. Het hervormingsproces in Iran staat op de helling. Voordat het nieuw gekozen hervormingsparlement bijeen kon komen heeft de machtstrijd in Iran zich gevaarlijk toegespitst. Wij zijn ontsteld over de gemanipuleerde berichtgeving met betrekking tot een conferentie van de Heinrich-Böll-stichting in Berlijn, en uiterst bezorgd over de op deze conferentie volgende arrestaties van journalisten en kritische intellectuelen.
Wij zijn bovendien verontrust over recent ingestelde verbod op verschillende hervormingsgezinde kranten en tijdschriften in Iran. Wij doen derhalve een beroep op de Iraanse autoriteiten en verzoeken hen de gearresteerde conferentiedeelnemers en journalisten vrij te laten, alle in dit verband uitgevaardigde arrestatiebevelen in te trekken, de verboden kranten en tijdschriften weer toe te laten en, last but not least, de politieke wil van de Iraanse bevolking, die in de verkiezingsuitslag tot uiting is gekomen, te respecteren. Wij verzoeken de Raad en de lidstaten evenals de Commissie zich voor deze eisen in te zetten tegenover Iran en de eerbiediging van de mensenrechten tot grondslag te maken van de verdere samenwerking met dit land.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, de persvrijheid heeft het momenteel zwaar te verduren. De afgelopen week hebben de troepen van de heer Poetin in Rusland de grootste uitgeverij van de oppositie bezet. In Belgrado is gisteren hetzelfde gebeurd met de onafhankelijke radiozender Belgrado. In Iran worden kranten verboden, kranten die niets anders deden dan als spreekbuis fungeren voor de tijdens de laatste verkiezingen zo succesvolle krachten en mensen, die de hoop op pluralisme in Iran belichaamden en belichamen. Daarom sluit ik mij inhoudelijk volledig aan bij hetgeen mevrouw Rühle zei. Wij moeten de huidige fase gebruiken om de democratische krachten en hervormingsgezinden in Iran een hart onder de riem te steken. In deze tijd maken wij zowel grote vooruitgang als ook grote achteruitgang mee. Daarom is het zo belangrijk dat wij deze krachten nu niet alleen laten. Wij mogen ze niet geïsoleerd laten, want dat is juist het doel van het regime. Daarom was hetgeen tijdens die conferentie in Berlijn gebeurde ook zo catastrofaal. Het regime heeft die conferentie aangegrepen als een voorwendsel om tegen de oppositie in Iran van leer te trekken.
Mijns inziens is inderdaad het voeren van een dialoog met Iran de enige manier om invloed uit te oefenen op de situatie aldaar. Wij moeten alles nalaten wat het isolement zou versterken. Dan laten wij namelijk ook de oppositie in de kou staan. Veeleer moeten wij in nauw contact blijven met de regering en met de oppositie. De Raad en de Commissie moeten heel hun gewicht in de schaal leggen opdat een eind wordt gemaakt aan de pogingen om het zwakke, maar hoopgevende democratiseringsproces in Iran de grond in te boren.
Birma

Maaten
Voorzitter, het is een wrange situatie, deze tienjarige verjaardag van de verkiezing van de NLD in Birma. Wrang vanwege het succes van de Birmese junta in het krijgen van internationale erkenning. Ik doel dan natuurlijk op het toetreden tot de ASEAN. Het kan best zijn dat de andere ASEAN-lidstaten daartoe besloten hebben met allerlei eerbare bedoelingen en in de hoop dat dit de democratisering in Birma teweeg zou brengen. We moeten echter constateren dat het niet zo heeft gewerkt, het is niet gelukt en het heeft misschien wel omgekeerd gewerkt, te oordelen aan de grijnzen op de gezichten van de machthebbers van Birma toen ze gastheer waren van de ASEAN-bijeenkomst van ministers van Economische Zaken eerder deze maand.
De verhouding tussen de Europese Unie en de ASEAN mag wat ons betreft geen slachtoffer worden van de problemen in Birma. Daarvoor is die relatie te belangrijk. Het betekent wel dat wij bij voortduring de gelegenheid te baat moeten nemen om de situatie in Birma aan de orde te stellen in onze contacten met de ASEAN.
We moeten gelijk constateren dat onze eigen sancties ook niet zo goed hebben gewerkt. Het is misschien goed om te overwegen of wij zogenaamde intelligente sancties tegen Birma kunnen treffen. Want sancties moeten dan wel op dat ene doel gericht zijn: herstel van de democratie in Birma.

McKenna
Gisteren zijn 95 leden van de NLD gearresteerd. De toestand in Birma is gewoonweg onhoudbaar geworden. Het is daarom uitermate belangrijk dat we eens kijken naar de rol die een aantal Europese multinationale oliemaatschappijen in dat land speelt, en dan vooral het Frans-Belgische Total Fina. We moeten daarbij niet nalaten kritiek op de Franse regering uit te oefenen. Zij verdedigt immers de rol van die ondernemingen. In deze materie is zelfs het beleid van de Britse regering vooruitstrevender. De Britse regering heeft Premier Oil zelfs opgeroepen zich uit Birma terug te trekken.
De Franse regering zou het voorbeeld van de Britse regering moeten volgen. Het is onaanvaardbaar dat Europese multinationale ondernemingen investeren in een systeem dat de mensenrechten op grote schaal schendt, en zo bijdragen tot het voortbestaan van een dergelijk systeem. Wat sancties betreft: we moeten ingaan op de oproep om economische sancties uit te vaardigen tegen de SPCD en alle betrekkingen tussen Europa en Birma op het gebied van handel, investeringen en - vooral - toerisme verbreken. Het is onaanvaardbaar dat we investeren in toerisme terwijl de mensenrechten in dat land op zulk een grove wijze worden geschonden. Het komt er eigenlijk op neer dat de mensen daar het recht op leven en vrijheid wordt ontzegd.

Maij-Weggen
Voorzitter, het is al tien jaar geleden dat zich in Birma een politiek drama heeft voltrokken. Na een periode van onzekerheid en strijd werden in 1990 open en eerlijke verkiezingen gehouden en werd mevrouw Aung San Suu Kyi met hele grote meerderheid tot president gekozen. In de parlementaire verkiezingen won de NLD het overgrote deel van de parlementszetels.
Kort daarna grepen de militairen opnieuw naar de macht. Mevrouw Aung San Suu Kyi werd gevangen gezet. Het Parlement werd ontbonden en veel parlementsleden werden vermoord, gevangen gezet of het land uit gejaagd. Sindsdien is Birma het toneel van een ongekende repressie. Duizenden mensen zijn omgekomen, honderdduizenden mensen zijn het land ontvlucht en leven in kampen in Thailand, in Maleisië en India. In het land zelf zijn hele bevolkingsgroepen verplaatst om de minderheden te desintegreren. Er is sprake van dwangarbeid. Deze week berichtte de Financial Times nog dat Birma meer kindssoldaten heeft dan enig ander land ter wereld.
Birma is te vergelijken met Zuid-Afrika en Chili in de jaren '80. Wat vragen wij van de Commissie en de Raad? Wij vragen in de eerste plaats om niet te accepteren dat het militaire regime in Birma het Birmese volk vertegenwoordigt op de Euro-Aziatische top. Wij vragen bovendien om hardere maatregelen te nemen tegen Birma op economisch gebied. Wij pleiten voor economische isolatie en voor een absolute investeringsstop door alle EU-lidstaten, zoals de Verenigde Staten dat al meerdere keren heeft voorgesteld.
Bovendien zouden de burgers uit de Unie een negatief advies moeten krijgen van hun regeringen om met vakantie naar Birma te gaan. Veel van die nieuwe voorzieningen zijn met dwangarbeid gebouwd. Dat is de kern van ons verzoek.
Birma mag door de internationale gemeenschap niet beter worden behandeld dan Zuid-Afrika en Chili in de jaren '80. Doen wij dat wel dan meten wij met twee maten. Mevrouw Aung San Suu Kyi moet eindelijk eens effectief antwoord krijgen op haar geweldloze verzet. Wat heeft zij anders aan een Nobel-prijs en de Sacharov-prijs als zij niet echt steun krijgt waardoor zijzelf en haar land uit hun benarde positie worden bevrijd?
Voetbal: "Euro 2000" en het tegengaan van voetbalvandalisme

Heaton Harris
Mijnheer de Voorzitter, voordat ik over dit onderwerp iets zeg moet ik eerst heel eerlijk een verstrengeling van belangen aangeven. Ik ben namelijk voetbalscheidsrechter voor de eerste divisie en ik ben in die hoedanigheid zeer actief. Bovendien ben ik ben al achttien jaar op een groot aantal verschillende niveaus bij de voetbalsport betrokken. Welnu, deze resolutie heeft betrekking op de veiligheidsmaatregelen voor Euro 2000. De bedoeling is dat oprechte voetballiefhebbers uit heel Europa deze zomer naar wedstrijden kunnen gaan, die wedstrijden kunnen bijwonen, en er daarna ook weer van terugkeren, zonder zich over hun veiligheid zorgen te hoeven maken. Met de gebeurtenissen in Kopenhagen in het achterhoofd lijkt me dat begrijpelijk.
De meesten onder ons zullen weinig opmerkingen hebben aangaande deze ontwerpresolutie. Ik heb echter begrepen dat er wel degelijk twijfels bestaan met betrekking tot de veiligheid in het stadion in Charleroi. De vraag is of dit stadion wel veilig genoeg is voor de wedstrijd tussen Engeland en Duitsland. Ik zal deze twijfels hier opsommen omdat ik van mening ben dat mensen hierover ingelicht willen worden.
Ik dank het BBC Watchdog programma voor het verschaffen van de gegevens. Deze zijn verzameld door de bekende Britse expert op het gebied van sportstadions, de heer Jim Dickey. De heer Dickey heeft na een korte inspectie van de tijdelijke constructie boven de tribune aan de noordzijde van het stadion in Charleroi het volgende vastgesteld: er zijn teveel zitplaatsen per rij, de tribune is te steil, de veiligheidshekken zijn te laag, de uitgangen zijn te nauw, en de trappen achterin de tribune zijn te breed. De tribune aan deze zijde van het stadion zal net als alle andere vakken op 17 juni geheel gevuld zijn. Op een paar kilometer afstand bevindt zich het Koning Boudewijn-stadion, het nationale stadion van België, waarschijnlijk één van de veiligste van heel Europa. Dat stadion zal op die dag niet gebruikt worden.
Ik heb er begrip voor dat veel afgevaardigden uit België hun regionale trots koesteren en ik twijfel er niet aan dat de organisatoren van Euro 2000 veel tijd besteed hebben aan de veiligheidsaspecten van het toernooi. Ik geloof echter ook dat het gezond verstand hier voorrang moet krijgen en dat de omstandigheden in het stadion voor deze ontmoeting opnieuw moeten worden onderzocht.
Ik hoop dat mijn collega's deze ontwerpresolutie zullen steunen. We kunnen hier immers concrete verbeteringen aanbrengen. Als we nu vooruit denken hoeven we ons later geen zorgen te maken over het wangedrag van een kleine groep mensen na afloop van de wedstrijd.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat de ontmoeting Engeland - Duitsland op 17 juni een geweldige wedstrijd wordt. De meeste mensen hopen hetzelfde: dat het een spannende wedstrijd wordt en dat alles veilig verloopt. Helaas denkt niet iedereen er zo over. De eenheid van de Duitse politie-eenheid die zich met de bestrijding van voetbalvandalisme bezighoudt is er vrij zeker van dat er hooligans mee zullen komen. Ik bevind me niet in een positie om iets te zeggen over Duitse hooligans, maar ik wil wel iets over de Engelse hooligans kwijt: fans zijn het zeker niet en ook het woord "hooligan" is niet sterk genoeg voor dit soort geteisem. Er is een groep hooligans die zeker aanwezig wil zijn. Als u daaraan twijfelt, dan raad ik aan eens in de kranten te kijken naar de foto's van de gebeurtenissen gisteravond in Kopenhagen.
Mijn collega heeft aangegeven wat voor problemen er zich binnen het stadion kunnen voordoen. En dan zijn er de moeilijkheden die in de straten rond het stadion kunnen ontstaan. Het hoofd van de Belgische Politiefederatie heeft gezegd dat hij zich zorgen maakt. Daarom zeggen wij de Belgische autoriteiten en de Europese voetbalautoriteiten nu dat het verstandiger is de ontmoeting te verplaatsen naar een veiliger locatie. Het stadion in Brussel is daarbij als mogelijkheid genoemd.

Dehousse
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, na al deze mondiale verschrikkingen aan ons voorbij te hebben zien trekken, is het zeker enigszins verfrissend om andere problemen te behandelen, ook al dringen zich bij nader inzien inderdaad ook hier moeilijk te verdragen beelden op.
Ik vind echter niet dat het onderhavige voorstel het probleem correct behandelt. Zo staat in paragraaf 2 van de resolutie dat er ongerustheid heerst over het feit dat het stadion du pays de Charleroi, waar verschillende wedstrijden zullen worden gespeeld, met name de wedstrijd Engeland-Duitsland, niet voldoet aan de Belgische veiligheidsnormen op dit gebied. Dit laatste is echter een onwaarheid.
Het is onjuist, en wel om diverse redenen. Om te beginnen omdat iedere organisator van een wedstrijd in België en elke promotor van een stadion een publiekrechtelijke overeenkomst moet sluiten met de gemeente op wiens grond het stadion is gebouwd. Uit hoofde van deze overeenkomst stelt de burgemeester zich persoonlijk verantwoordelijk.
Onze geachte collega had het over regionale trots. De Belgen realiseren zich wat het begrip "regionale trots" hun zowel in goede als in slechte tijden heeft gebracht. Voor het gebruik van een stadion is dan ook zowel de handtekening van de burgemeester als die van de minister van Binnenlandse Zaken vereist. Er wordt dus volstrekt onterecht gesproken over regionale ontsporing. Zoals iedereen weet of wordt geacht te weten, hebben de inwoners van Charleroi bovendien noch voor deze wedstrijd, noch voor enige andere gekozen.
Tot slot is aan deze eisen in het kader van Euro 2000 een aanvullende eis toegevoegd: het stadion moet door de Europese Unie, door de UEFA worden goedgekeurd. Wat betreft alle stadions die zijn verbouwd teneinde genoeg toeschouwers te kunnen ontvangen, heeft de UEFA de procedure niet alleen in fine goedgekeurd, maar was zij ook betrokken bij de materiële organisatie van de verbouwing van de stadions. Ik weet hier iets van af aangezien ik me, als burgemeester van Luik, heb beziggehouden met de verbouwing van een dergelijk stadion.
Ter afsluiting spijt het mij te moeten constateren dat onze collega's uitgaan van onjuiste premissen en dus wel tot verkeerde conclusies moeten komen. Ik ben niet de enige die er zo over denkt; als mijn collega Desama het woord had kunnen voeren, had hij hetzelfde gezegd. Dit geldt ook voor onze Nederlandse collega Van den Berg, die mij heeft verzocht erop te wijzen dat er in dit geval volgens hem niet alleen sprake is van een Belgische verantwoordelijkheid, maar ook van bijzonder nauwe samenwerking...
... zeer nauwe samenwerking met de Nederlandse regering. Daar is direct mee begonnen en verder hebben we samengewerkt met Frankrijk, om zo te kunnen leren van de lessen van het wereldkampioenschap. Tenslotte is er samengewerkt met een hele reeks andere landen, veertien in totaal, als ik me niet vergis, waaronder het Verenigd Koninkrijk. En we hebben natuurlijk ook contact gezocht met alle landen die teams naar België zouden kunnen sturen.
Mijnheer de Voorzitter, ik besluit met een derde en laatste punt, en wel dat ik vind dat het Parlement regels moet vastleggen en geen risico's moet nemen. Gaan we hier morgen iets aan doen, of pas volgende week, wanneer de treinen het station van Paddington verlaten?

Ducarme
Mijnheer de Voorzitter, deze tekst heeft volgens mij een aantal voordelen. Hij stelt ons in staat eraan te herinneren dat wij allemaal vóór een veroordeling van het voetbalvandalisme zijn en dit verschijnsel natuurlijk op alle mogelijke manieren willen bestrijden.
Ik wijs er echter ook op dat zowel in Nederland als in België de sportwereld, de politieke en de politieautoriteiten nu al twee jaar op een professionele manier bezig zijn met de voorbereiding van Euro 2000. Zelfs op materieel vlak zijn er enorme investeringen gedaan.
Is er ondanks dit alles nog steeds een risico? Ja, maar dat is onvermijdelijk. Bij een dergelijk evenement is het nooit uitgesloten dat er iets zal gebeuren. Tegen onze Britse collega zou ik echter in alle sportiviteit willen zeggen dat het voorafgaande geen rechtvaardiging is voor het feit dat een dergelijk evenement van tevoren met een bepaald soort demagogie wordt uitgebuit en er zelfs wordt geprobeerd valse informatie te verwerken in enkele officiële documenten van het Europees Parlement.
Zoals mijnheer Dehousse al heeft gezegd, is punt 2 niet juist. De Belgische autoriteiten hebben hun goedkeuring verleend aan het stadion van Charleroi. ook punt 3, waarin staat dat het Koning Boudewijn-stadion in Brussel eventueel als vervangende locatie kan dienen, is onjuist. Geen enkele autoriteit of verantwoordelijke heeft zich in dergelijke termen uitgelaten. Ik denk dan ook dat we redelijk moeten blijven en dergelijke teksten zeker niet moeten overnemen.
Tot slot het punt van onze collega dat de BBC hem zo'n goede dienst heeft bewezen. Ik heb de door de BBC uitgezonden opmerkingen van de coach van het Engelse team nog eens bestudeerd. Hij is weliswaar geen voetbalscheidsrechter zoals u, maar goed... En wat zei - ter afsluiting, mijnheer de Voorzitter - deze mijnheer Keegan tijdens zijn bezoek aan Charleroi? Dat het stadion geschikt is voor een belangrijke wedstrijd. Hij vindt dit stadion zelfs op zijn zachtst gezegd weinig verschillend van een groot aantal Engelse stadions.
Laten we dus sportief blijven! Mijnheer Heaton-Harris, u mag als scheidsrechter dan wel uw mening hebben, toch geef ik de voorkeur aan het standpunt van de volgens mij meer gekwalificeerde heer Keegan. U moet dan ook forfait geven en uw voorstel intrekken.

Wyn
Mijnheer de Voorzitter, ik twijfel er niet aan dat we allemaal graag een einde zouden willen maken aan het voetbalvandalisme in Europa en de rest van de wereld. Dat moeten we dan echter wel op een zodanige wijze doen dat de echte supporters er niet onder te lijden krijgen.
Dit onderwerp moet daarom op Europees niveau besproken worden. De discussie mag niet blijven steken in gekibbel op regionaal niveau over de capaciteit en de veiligheid van bepaalde stadions, waar die zich ook mogen bevinden.
We moeten ons afvragen hoe het komt dat de maatregelen die we in het verleden hebben genomen nooit hebben geleid tot een cultuur waarin iedereen van voetbal kan genieten. Ik ben daarom blij dat er nu een dialoog tot stand is gekomen tussen de Commissie en de voetbalverenigingen over de vraag hoe de situatie verbeterd kan worden. Het zijn de mensen die het nauwst bij de sport betrokken zijn die via een constructieve dialoog uiteindelijk een antwoord zullen moeten formuleren op voetbalvandalisme en - het zij hier eerlijkheidshalve vermeld - racisme, de twee fenomenen die zulk een verschrikkelijke smet werpen op de meest populaire sport.

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat we het onderwerp "hooliganisme" wel serieus moeten nemen. We weten inmiddels dat tientallen miljoenen mensen warmlopen voor deze sport en nu, na het door Frankrijk gewonnen wereldkampioenschap voetbal, uitkijken naar Euro 2000. Voetbal is volgens mij een sport voor de massa, een populaire sport geworden. Het gaat hier denk ik uiteindelijk om de veiligheid van onze kinderen, van onze broertjes, van de jongeren die regelmatig naar het stadion gaan.
Ik denk dan ook dat we inderdaad niet mogen volstaan met op te merken dat er altijd risico's zullen zijn. Ik vind dat we toch moeten proberen het voetbalvandalisme zo goed mogelijk te bestrijden. Dit omdat het imago van de echte supporter niet mag worden geschaad door de praktijken van een kleine groep gewelddadige extremisten, die grote evenementen aangrijpen om onaanvaardbare handelingen te verrichten.
In de resolutie wordt er terecht op gewezen dat er toereikende veiligheidsmaatregelen moeten worden getroffen. Zoals u zich ongetwijfeld herinnert, hebben zich tijdens het meest recente wereldkampioenschap voetbal bijzonder ernstige gewelddadigheden van hooligans voorgedaan. Hierbij is met name een politieagent gemolesteerd, die daarna lang in coma heeft gelegen en nu verlamd door het leven zal moeten gaan. We mogen dus niet berusten in ons "lot"; we moeten bijvoorbeeld manieren vinden om hooligans te straffen in de lidstaten van de Europese Unie waar ze hun delicten begaan.
In dit opzicht geef ik u een in mijn ogen bijzonder belangrijk recent Frans voorbeeld. Al jarenlang was een supporterstribune in het Parc des Princes-stadion in Parijs in handen van Franse hooligans die de nazi-ideologie aanhangen. Zij grepen wedstrijden aan om hun haat te spuwen, nazi-leuzen te verkondigen en buiten het stadion jacht te maken op mensen met een donkere huidskleur en Arabieren. De voetbalclub Paris-St-Germain liet hen begaan en ontzegde iedereen met een getinte huidskleur uiteindelijk zelfs "uit veiligheidsoverwegingen" de toegang tot de tribune in kwestie. Na een aanklacht van de Franse organisatie SOS-Racisme en door een dreigende veroordeling heeft de club zich ertoe verplicht een eind te maken aan deze praktijken en hooligans door goede toegangscontroles te weren uit het stadion. Paris-St-Germain vertoont nu voor de hele duur van het seizoen vóór iedere wedstrijd een videoclip over antiracisme, waarin waarden als vriendschap, broederschap en sportieve genoegens worden bezongen.
Dit bewijst dat er iets gedaan kan worden, dat er geen reden is voor een fatalistische instelling. Wanneer we bedenken welke vlucht het voetbal heeft genomen, met tienduizenden jongeren in stadions, vind ik echt dat we daadwerkelijk waakzaam moeten zijn en deze zaken niet licht mogen opvatten.

Thyssen
Voorzitter, de EVP steunt de resolutie van de Britse collega's niet en heeft aangekondigd ze straks te zullen intrekken. Niet omdat wij het toenemend geweld naar aanleiding van voetbalwedstrijden niet zouden willen aanklagen. Wel, omdat de resolutie zoals ze geredigeerd is, te eng en te mager is en zo niet in dit halfrond thuis hoort.
Collega's, het is toch niet onze taak ons politiek in te laten met één bepaalde match op een bepaalde plaats en technische uitspraken te gaan doen over de geschiktheid van één voetbalstadion voor één Euro 2000-wedstrijd. Het ware beter geweest erop te wijzen, en dat wil ik bij deze namens vele EVP-collega's doen, ten eerste dat veiligheid een essentieel goed is waarvoor de hoogste zorg moet worden gedragen en waarvoor ook veel inspanningen worden gedaan naar aanleiding van Euro 2000. Ten tweede, dat al wie voor de veiligheid van Euro 2000 instaat wordt opgeroepen uitermate preventief te werken. Ten derde, dat wij de politiediensten van alle deelnemende landen stimuleren om hindernissen te nemen die een diepgaande samenwerking zouden tegen gaan. Ten vierde, een oproep te lanceren voor fair play aan alle betrokkenen zowel de organisatoren als de spelers en de supporters.
Het is jammer dat deze resolutie aanleiding was tot een match België-Engeland, eerst in de EVP en nadien ook hier in dit halfrond. Ik hoop alvast dat deze match een sportieve afloop kent en ik hoop dat de Belgen niet alleen hier zullen winnen maar ook een aantal matches tijdens Euro 2000.

Beysen
Voorzitter, hooliganisme is geen marginaal verschijnsel maar maakt een duidelijke subcultuur uit. Een subcultuur heb je ook niet zo makkelijk onder controle. Zero tolerance biedt mijns inziens de enige oplossing waarbij systematisch wordt opgetreden tegen elke overtreding en elke inbreuk ook efficiënt wordt gesanctioneerd. De inhoud van de voorliggende resolutie gaat, al dan niet bewust, voorbij aan de oorzaken van het hooliganisme. Het is de initiatiefnemers er duidelijk meer om te doen de organisatie van EURO 2000 te hekelen. Dit spel willen de liberalen niet meespelen. Wij hebben oog voor de enorme inspanningen die de regeringen van de organiserende landen hebben geleverd om EURO 2000 in de best mogelijke omstandigheden te doen verlopen.
Wij wensen aan de vooravond van EURO 2000 alleen bij elkeen die verantwoordelijkheid draagt aan te dringen op de grootst mogelijke alertheid om het gestelde doel te bereiken, te weten, van EURO 2000 een feest te maken voor honderdduizenden toeschouwers en miljoenen kijkers. Een feest dat een bijdrage dient te leveren tot het uitdragen van een positief Europees imago.

Maaten
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen de ingediende resolutie niet ondersteunen. Ik was vóór bespreking van het thema hooliganisme maar deze resolutie kan uiteindelijk alleen maar als agendavervuiling omschreven worden. Dit Parlement hoort niet de veiligheid tijdens één enkele wedstrijd van EURO 2000 te bespreken onder druk van wat, naar ik aanneem, een deel van de Britse publieke opinie is. Het is ook een belediging voor in dit geval de Belgische organisatoren van deze wedstrijd en de betrokken internationale autoriteiten. Het is wel jammer want we hebben het over de bestrijding van het hooliganisme en daarover valt veel te zeggen. We leren daarover ook steeds weer belangrijke lessen zoals: hoe moeten we fans nou werkelijk begeleiden? Hoe kunnen we bestuurders van clubs en organisatoren van wedstrijden beter opleiden? En ook de zogenaamde second opinion die nu wordt gehanteerd waarbij een groep buiten de organisatie de maatregelen analyseert en verbeteringen suggereert, verdient aandacht.
Voorzitter, hooligans zijn al veel te succesvol geweest in het vergallen van het plezier van echte fans. Bij EURO 2000 gaat ze dat niet lukken want dat wordt een voetbalfeest voor iedereen.

Patten
Mijnheer de Voorzitter, ik begin met de Filippijnen en besluit met voetbal. Ziedaar hoe verscheiden de onderwerpen zijn die in dit Parlement aan de orde komen.
De Commissie deelt de bezorgdheid van de afgevaardigden met betrekking tot de veiligheid en gezondheid van de gijzelaars in Jolo en Basilan. We veroordelen dit soort terroristische acties in de strengst denkbare termen. Wij zijn natuurlijk actief betrokken geweest bij de totstandkoming van het besluit om de Hoge Vertegenwoordiger van de EU, Javier Solana, naar de Filippijnen te sturen. De heer Solana is naar de Filippijnen gestuurd om de regering aldaar persoonlijk de boodschap van de EU aangaande de veiligheid van de gijzelaars over te brengen. Hij heeft van de Filippijnse regering de verzekering ontvangen dat er geen militair geweld zal worden gebruikt om de gijzelaars te bevrijden.
We volgen de gebeurtenissen op Mindanao en de naburige eilanden nauwlettend. We zijn bezorgd over de wijze waarop het politieke geweld na de opschorting van de vredesonderhandelingen tussen de Filippijnse regering en verschillende bewapende groepen is geëscaleerd. We geloven dat het zo spoedig mogelijk hervatten van die vredesonderhandelingen tot een blijvende verbetering van de toestand in Mindanao kan leiden. Vertegenwoordigers van de burgerbevolking en religieuze leiders hebben daartoe ook opgeroepen.
Ik wil nog iets zeggen over de 21 gijzelaars, van wie er zeven burgers van de Europese Unie zijn. Wij hopen uiteraard dat zij spoedig vrijgelaten zullen worden. Onze gedachten gaan daarbij natuurlijk uit naar hun families. Ik hoop ook dat wij spoedig iets zullen vernemen over het lot van de journalisten die deze affaire hebben willen verslaan en van wie sindsdien niets meer is vernomen. Ik hoop dat wij spoedig zullen uitvinden waar zij zijn.
Dan bespreken we nu Equatoriaal-Guinea. We houden de toestand aldaar op het gebied van de mensenrechten al enige jaren nauwlettend in de gaten. We delen de bezorgdheid van de afgevaardigden van dit Parlement met betrekking tot de in dat land gehouden plaatselijke verkiezingen. Die bezorgdheid komt ook tot uiting in een verklaring die het voorzitterschap in mei heeft afgegeven. Tijdens een onlangs uitgevoerde missie van de diensten van de Commissie is met de president van Equatoriaal-Guinea gesproken over dezelfde zaken die nu in het Parlement aan de orde zijn.
De regering van Equatoriaal-Guinea heeft op twee mei officieel verzocht verkiezingswaarnemers te sturen. Dat is geweigerd. De Commissie stuurt President Obiang nu een bericht, waarin die weigering met redenen wordt omkleed. Het verzoek van de regering van Equatoriaal-Guinea is namelijk erg laat ontvangen, en onze richtlijnen schrijven voor dat waarnemingsmissies hun werk reeds in een vroeg stadium van de verkiezingen moeten beginnen om er zeker van te kunnen zijn dat het verkiezingsproces eerlijk verloopt. Het is dan ook relevant te vermelden dat de oppositiepartijen in Equatoriaal-Guinea verzet hebben aangetekend tegen de kieslijsten en hebben opgeroepen tot een boycot van de verkiezingen.
De aanwezigheid van internationale waarnemers zou in dit stadium volgens ons niets kunnen bijdragen aan de kwaliteit en de transparantie van de verkiezingen. Bovendien bestaat er het gevaar dat de aanwezigheid van waarnemers door de locale autoriteiten wordt misbruikt om een onvoldoende democratisch proces legitimiteit te verschaffen. We zullen overigens wel blijven proberen een bijdrage te leveren aan het democratiseringsproces in Equatoriaal-Guinea.
Wat Iran betreft deelt de Commissie de bezorgdheid van het Parlement aangaande de beperkingen van de vrijheid van meningsuiting. In het kader van de algemene dialoog die de Europese Unie met Iran voert, brengt de Commissie regelmatig de kwestie van de mensenrechten aan de orde, en er wordt dan ook over persvrijheid gesproken. De Iraanse autoriteiten zijn zich terdege bewust van het belang dat wij aan deze zaken hechten. De huidige situatie is buitengewoon gevoelig: de tegenstanders van hervorming hebben de rechtsprekende macht en de veiligheidstroepen onder controle, en zij maken daarvan gebruik om intellectuelen lastig te vallen en hervormingsgezinde kranten een verschijningsverbod op te leggen. Zorgwekkend is ook dat er op dit moment een proces tegen dertien joden wordt gevoerd, die worden beschuldigd van spionage. De hervormingsgezinden hebben hun kalmte weten te bewaren, en dat moeten wij ook proberen doen, in de hoop dat de op handen zijnde opening van het parlement de situatie gunstig kan beïnvloeden.
Dan stap ik nu over op Birma. Wij betreuren het dat het militair regime van Birma doorgaat met het schenden van de mensenrechten. Dat geldt dan in het bijzonder voor de voortzetting van de executies, het op grote schaal opleggen van dwangarbeid, de gedwongen verplaatsing van plaatselijke bevolkingen, de onderdrukking van politieke tegenstanders en de omstandigheid dat legitieme politieke partijen niet vrij kunnen functioneren. We noemen hier ook de stelselmatig plaatsvindende arbitraire arrestaties en de beperkingen van de bewegingsvrijheid van Aung San Suu Kyi en andere leden van de Nationale Liga voor Democratie. We staan geheel achter het gemeenschappelijk standpunt van de EU met betrekking tot Birma en we steunen bovendien het besluit van de Raad voor Algemene Zaken van april 2000 om dat standpunt te versterken.
We roepen onze Aziatische partners bij elke denkbare gelegenheid op om de inderdaad ietwat Orwelliaans naamgegeven Staatsraad voor Vrede en Ontwikkeling te bewegen de internationale normen voor de mensenrechten te respecteren en een daadwerkelijke dialoog aan te gaan met de democratisch gekozen volksvertegenwoordigers en etnische minderheden, teneinde zo voor de problemen van Birma een oplossing te vinden die voor alle partijen aanvaardbaar is.
Tot slot voetbalvandalisme. De betrokken nationale overheden en voetbalorganisaties zijn verantwoordelijk voor het garanderen van een aanvaarbaar veiligheidsniveau voor spelers en toeschouwers tijdens Euro 2000. Ik wil daar graag twee dingen aan toevoegen. In de eerste plaats willen we het Parlement eraan herinneren dat de Raad voor Justitie en Binnenlandse Zaken in juni van het vorige jaar de lidstaten heeft opgedragen hun samenwerking te verdiepen om op deze wijze het met internationale voetbalwedstrijden samenhangende geweld te voorkomen of althans in de hand te houden. Er is toen ook een handboek met voorbeelden van verschillende werkwijzen uitgegeven aan politiekorpsen.
Verder wijs ik u op het bestaan van een communautair programma voor samenwerking tussen politie en douane. De Nederlandse en Belgische politie hebben met middelen uit dat programma een project georganiseerd waaraan ook politiekorpsen uit andere lidstaten deelnemen. Op deze wijze hopen we te leren van de organisatie van Euro 2000. Met de opgedane kennis kan de organisatie van dit soort evenementen in de toekomst waar nodig verbeterd worden.
Ik wil daar nog één punt aan toevoegen. Ik hoop vurig dat Euro 2000 een groot succes wordt. Maar ik hoop ook dat de wedstrijden van Euro 2000 heel wat spannender zijn dan die welke ik gisteravond op de televisie heb gevolgd.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 18.00 uur plaats.

Sturdy
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik zal heel bondig zijn. Het gaat hier om iets wat voor de leden van dit Parlement heel belangrijk is. Deze week zijn er in het restaurant voor de afgevaardigden een aantal maal bezoekers van buiten het Parlement onthaald, en het blijkt dat ook derden daar eten. Ik heb van een aantal afgevaardigden gehoord dat zij er door de week niet in geslaagd zijn iets te eten te krijgen. Kunnen de Quaestoren hier duidelijkheid verschaffen en er voor zorgen dat het restaurant voorbehouden blijft aan afgevaardigden? Zo werkt het systeem in Brussel. Ik heb er geen bezwaar tegen als iemand één of twee personeelsleden of wie dan ook uitnodigt in de bar, maar het gaat niet aan om bezoekers in groepen van twintig of meer in het restaurant te laten eten. Ik hoop dat we hierover duidelijkheid kunnen krijgen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Sturdy. Overeenkomstig uw verzoek zullen we deze kwestie aan het College van quaestoren voorleggen.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrepen dat wij zonder debat over de laatste twee resoluties - betreffende Guatemala en het non-proliferatieverdrag - zullen stemmen. Ik heb daartegen geen bezwaar, maar het verbaast mij toch dat het Parlement een half uur uittrekt voor een debat over voetbalhooligans, ook al ben ik zelf een fervent voetballiefhebber, en geen minuutje over heeft voor een debat over het grootste hooliganisme dat er in de wereld bestaat, namelijk kernwapens.

De Voorzitter
Ik begrijp uw probleem. We hebben vanochtend besloten dat we om 18.00 uur tot stemming zouden overgaan, en dat over alle onderwerpen gestemd zou worden, ook als er wegens tijdgebrek over bepaalde onderwerpen nog geen debat zou hebben plaatsgevonden. Na de mensenrechten is het voetbalvandalisme aan de orde gekomen. Dat debat is gesloten. En dat betekent dat we beide onderwerpen hebben behandeld.
Ik wil geen eindeloze debatten. We moeten vanavond over een hele reeks zaken stemmen.

Liese
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat u nu een lang debat wilt vermijden. Vanmorgen is weliswaar een besluit genomen, maar daarbij werd niet duidelijk gezegd dat de urgenties zouden worden gekortwiekt. Misschien hadden bepaalde collega's een ander besluit genomen als ze dat van tevoren hadden geweten. Ik vind dat we er in dit Parlement geen gewoonte van moeten maken vraagstukken die vanaf het begin van de week op de agenda stonden, zo maar terzijde te schuiven. Wij wilden ook over Guatemala spreken. Heel de week waren hier parlementsleden uit Guatemala aanwezig. Wij proberen hen alsmaar uit te leggen dat zij moeten zorgen voor meer democratie en eerbiediging van de mensenrechten. Als wij dit vraagstuk dan nog niet eens bespreken, geven wij bepaald niet het goede voorbeeld!

De Voorzitter
Ik wijs u op artikel 50, zesde lid van het Reglement: "De Voorzitter en de fractievoorzitters kunnen beslissen dat over een ontwerpresolutie zonder debat wordt gestemd. Voor een dergelijk besluit is eenstemmigheid van alle fractievoorzitters vereist". Dat is de regel waarop de werkwijze die we nu gaan volgen gebaseerd is. Ik ben het overigens met u eens dat dit geen gewoonte mag worden. Laten we dan nu tot stemming overgaan.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets zeggen over de stemming. Wij zouden zowel vanwege de niet-eerbiediging van de termijn van 24 uur alsook met een verzoek om het vaststellen van het quorum kunnen proberen een stokje te steken voor deze stemming. Ik zie daarvan af, in de hoop echter dat mevrouw Buitenweg en haar vrienden bereid zijn voor morgen een moratorium in acht te nemen en hun sabotageactie hier in dit Parlement te beëindigen!

Ribeiro e Castro
Mijnheer de Voorzitter, ook ik beroep mij, net als mijn collega, op het Reglement. Ik betreur het dat mevrouw Buitenweg zich tot sabotageacties heeft verlaagd. Ik veroordeel met klem de verklaringen van mevrouw Buitenweg, mevrouw Van Lancker en de heer Howitt. Zij beschuldigen andere leden van sabotage terwijl het mevrouw Buitenweg zelf is die alles in het werk heeft gesteld om de werking van dit Parlement te saboteren.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik stel voor dat we direct tot stemming overgaan. We hebben vanmorgen gedebatteerd, en daarbij hebben we een beslissing genomen. Laten we dan nu de zaken afronden.

Stemming
Meijer
Voorzitter, mensen verschillen van elkaar. Zij zijn daarentegen wel gelijkwaardig. Naar onze mening moeten wij in de menselijke samenleving uitgaan van solidariteit, menselijke waardigheid en gelijkwaardigheid. Daarop heeft ieder mens recht.
Helaas bestaat er een lange traditie van ongelijke behandeling in de eerste plaats door mensen die de macht hebben om anderen van zich afhankelijk te maken. Zij kunnen degenen die van hen afhankelijk zijn ongelijk behandelen door ze te belonen of te straffen voor kenmerken waarop zij zelf helemaal geen invloed kunnen uitoefenen. Dat is niet alleen gedaan door slavenhouders en koloniale militairen, maar ook door werkgevers en politiek verantwoordelijken. Er ontstaat ook discriminatie als basisbehoeften van de mensen onnodig schaars worden gemaakt. Als ieder moet vechten om een arbeidplaats, een opleidingsplaats of een woning, wordt een belangenstrijd tussen groepen opgeroepen. Mensen gaan dan denken, als die anderen er niet waren, hadden wij meer. Vanuit een racistische opvatting gaat het domweg over de vraag wie mag er dan wel over die schaarse voorzieningen beschikken en wie niet. Ieder die behoort tot een andere groep kan worden gezien als een ongewenste concurrent op de arbeidsmarkt of de woningmarkt.
In West-Europa zien wij bij de werkgevers en de politie nog steeds vooroordelen en neiging tot ongelijke behandeling. Daarnaast zijn er groepen die politiek profijt willen trekken uit de schaarste en uit kortzichtige gevoelens om groepen mensen tegen elkaar op te zetten. Dat in de recent gevormde nieuwe staten van Oost-Europa de taal van arbeiders en boeren voortaan de staatstaal en de onderwijstaal is, behoort tot een noodzakelijke democratisering maar dat mag niet gepaard gaan met een discrimineren en zelfs verjagen van op het grondgebied van die staat levende minderheden. Alle mensen hebben recht op bescherming tegen de politieke en economische profiteurs van discriminatie. Kiesrecht voor nieuwkomers, een goede behandeling van politieke vluchtelingen, gelijke behandeling van alle ingezetenen van de Europese Unie ongeacht hun nationaliteit en het omkeren van de bewijslast bij rechtszaken zijn daarvoor een onmisbaar middel. De fractie van Verenigd links kiest voor het maximaal versterken van de positie van de slachtoffers van discriminatie en tegen alle pogingen om die bescherming af te zwakken.

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de ontwerprichtlijn met betrekking tot discriminatie op grond van ras en etnische afkomst gestemd. Dat heb ik graag gedaan en het doet mij ook genoegen dat ik, vooral als vertegenwoordiger van de partij van gepensioneerden, met mijn stem heb bijgedragen tot goedkeuring van deze richtlijn. De ouderen onder ons en de gepensioneerden hebben de Tweede Wereldoorlog meegemaakt, zij weten wat antiracisme inhoudt. Zij hoopten dat dit thema voor altijd tot het verleden zou behoren, en toch moeten we erop terugkomen, zelfs met wetten, om te voorkomen dat de acties tegen mensen van een ander ras of van andere etnische afkomst doorgaan. Ik hoop dat deze wet gauw onnodig wordt omdat dat zou betekenen dat er geen sprake meer is van racisme of discriminatie op etnische gronden: hopelijk wordt deze wet onnodig zoals iedere wet tegen discriminatie. Aangezien dat helaas nu nog niet zo is, doet Europa er goed aan om zo openhartig en in het openbaar zijn eigen standpunt kenbaar te maken.

Berthu
Uit het door de Commissie ingediende voorstel voor een richtlijn houdende de tenuitvoerlegging op Europees vlak van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht raciale of etnische afstamming en al helemaal uit het verslag-Buitenweg van het Europees Parlement blijkt duidelijk dat het beste zelden goed is.
Toch leek het voorstel aanvankelijk goed bedoeld. Het had ten doel de slachtoffers van racisme in de Europese Unie beter te beschermen. De onderhavige tekst is in werkelijkheid echter zó geobsedeerd door de bestrijding van iedere vorm van discriminatie dat hij de basisbeginselen van de rechtsstaat en als toppunt zelfs het beginsel van de gelijke behandeling van personen volledig uit het oog verliest. Dit natuurlijk nog afgezien van het gebruikelijke feit dat het voorstel voor een richtlijn het subsidiariteitsbeginsel met voeten treedt en de noodzakelijke beoordelingsmarge van de lidstaten terzijde schuift.
Wat met name de rechtsstaat betreft, lezen we tot onze stomme verbazing in de tekst van de Commissie dat als er in een bepaald geval slechts een vermoeden van discriminatie bestaat, de verweerder moet bewijzen dat het beginsel van gelijke behandeling niet werd geschonden (artikel 8). Daarmee verloochenen we ons traditionele rechtsbeginsel dat iemand onschuldig is zolang het tegendeel niet is bewezen. De gevolgen van een dergelijke bepaling zouden des te schadelijker zijn daar de veronderstelde discriminatie slechts een vorm van "indirecte discriminatie" zou kunnen zijn. In artikel 2, lid 2, onder b) lezen we dat er sprake is van indirecte discriminatie "wanneer een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze voor een persoon of een groep personen van een bepaald ras of een bepaalde etnische afstamming ongunstige gevolgen kan hebben".
In de tekst van de Commissie stuiten we echter al snel op de grenzen van dit verwoede gevecht tegen discriminatie, namelijk zodra het erom gaat specifieke maatregelen te nemen die zijn bedoeld om bepaalde zogenaamd achtergestelde etnische groepen (artikel 5) te compenseren. Hier tekent zich het beroemde Amerikaanse beleid af van de "positieve discriminatie", dat overigens in de Verenigde Staten zelf momenteel hevig wordt bekritiseerd.
En nu hebben we het alleen nog maar gehad over de tekst van de Commissie, de meest gematigde. Het verslag van het Europees Parlement voegt hier op alle gebieden nog het een en ander aan toe.
Binnen de Commissie lijken sommigen toch hun twijfels te hebben gehad, daar zij de moeite hebben genomen om aan het voorstel voor een richtlijn een formulier toe te voegen waarin wordt uitgelegd wat het eventuele effect van het voorstel op het bedrijfsleven is. Deze ongebruikelijke procedure toont goed aan dat de zaak niet duidelijk is. In dit formulier beweert de Commissie eenvoudigweg dat "de richtlijn het concurrentievermogen van de Europese bedrijven zal verbeteren doordat ze ervoor zorgt dat de bedrijven een ruimer aanbod aan vaardigheden en mensen ter beschikking hebben dan nu het geval is en dat een beroep wordt gedaan op die vaardigheden zonder onderscheid van ras of etnische afstamming".
Deze bewering is er slechts op gericht het geweten van de opstellers te sussen en blijkt helaas volkomen onjuist te zijn. Het is overduidelijk dat de directies van ondernemingen met name op aanwervingsgebied het gevaar lopen bestookt te zullen worden met dreigementen van afgewezen sollicitanten. Het lijdt echter geen twijfel dat de hedendaagse immigranten in de Europese landen overwegend niet-gekwalificeerde personen zijn, afkomstig uit landen die bijzonder weinig ervaring hebben met werk in het kader van een onderneming zoals wij dit kennen. Onder druk van deze nieuwe wetgeving en om met rust te worden gelaten kan een werkgever geneigd zijn mensen op verkeerde gronden aan te nemen, hetgeen het concurrentievermogen van zijn onderneming schaadt.
Om al deze redenen verwerpen wij het verslag-Buitenweg. Daarnaast hopen wij dat de Raad, die uit hoofde van artikel 13 van het EG-Verdrag met eenparigheid van stemmen moet beslissen, van zijn kant het voorstel van de Commissie verwerpt.

Dehousse
Ik zou vóór de resolutie hebben gestemd omdat deze diverse positieve punten bevat en een aantal ervan legitieme verwachtingen kan wekken.
In twee interventies heeft de heer Désir er echter op gewezen dat de teksten - in ieder geval de Franse versie ervan - bepalingen bevatten die volstrekt strijdig zijn met de beginselen van het internationaal recht en met name met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.
Daarom heb ik mij onthouden van stemming over de wetgevingsresolutie.

Désir en Sylla
Wij hebben vóór het verslag-Buitenweg gestemd. Hierin wordt het voorstel voor een richtlijn van de Raad houdende tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming op een groot aantal punten gesteund en verbeterd.
Zoals wij tijdens de stemming over amendement 39 al hebben kunnen zeggen, zijn we het echter volstrekt oneens met de opstelling van artikel 4 van het voorstel voor een richtlijn. In dit artikel staat dat "een verschil in behandeling dat is gebaseerd op een eigenschap die met het ras of de etnische afstamming verband houdt, geen discriminatie inhoudt wanneer die eigenschap, gelet op de aard van de betrokken specifieke beroepsactiviteiten of de context waarin deze worden uitgevoerd, een wezenlijke beroepskwalificatie vormt". Hiermee is dit artikel volstrekt strijdig met de bepalingen van de door de Europese Unie en de lidstaten geratificeerde en dus voor hen bindende internationale en Europese verdragen tot bescherming van de rechten van de mens en bestrijding van iedere vorm van sociale discriminatie. Ook staat dit artikel haaks op de wetten en grondwetten van diverse lidstaten van de Europese Unie.
Zo kan dit artikel bijvoorbeeld niet worden omgezet in Frans recht; de Staatsraad zal zich er terecht tegen verzetten. Als dit artikel in de definitieve versie van de richtlijn wordt gehandhaafd, dan vormt het de eerste wettelijke basis voor discriminatie op grond van een met het ras of de etnische afstamming verband houdende eigenschap binnen het arbeidsrecht. Bij deze stemverklaring maken wij hetzelfde voorbehoud ten aanzien van het in diverse artikelen volstrekt verkeerde gebruik - in ieder geval in de Franse versie - van het woord "ras".
In artikel 2 wordt dit woord bijvoorbeeld gebruikt bij de definitie van "een groep personen" en niet als kenmerk van een onaanvaardbare discriminatie. Dit komt erop neer dat dit concept als gegrond wordt beschouwd en als reëel en geldig instrument om een persoon of een groep te beschrijven. De strijd tegen het racisme is echter juist gebaseerd op de verwerping en veroordeling van het concept "ras". Het is een strijd tegen de opsluiting van mannen of vrouwen in dit hokje, tegen de verdeling van de mensheid aan de hand van dit zogenaamde concept.

Gill
Ik stem voor de Richtlijn tegen rassendiscriminatie, en wel om de volgende redenen.
Ik ben Britse van Aziatische afkomst, en ik weet daarom wat voor schadelijke gevolgen racisme kan hebben voor het leven van mensen en gemeenschappen. Er is de laatste jaren weliswaar enorme vooruitgang geboekt bij de bestrijding van alle soorten racisme, maar dit verschijnsel werpt nog steeds een schaduw over het leven van veel mensen. In mijn eigen regio, de West Midlands, om maar eens een voorbeeld te noemen, hebben we in een recent verleden te maken gehad met een aantal zorgwekende manifestaties van racisme. Het geweld tegen de blanke partner van de zwarte atlete Ashia Hansen is daarvan een weerzinwekkend voorbeeld.
Dit verslag betekent een doorbraak, omdat nu in een burgerlijk geding inzake rassendiscriminatie de bewijslast wordt omgekeerd. Zodra de feiten zijn vastgesteld, is het nu aan de partij die van racisme beschuldigd wordt om zijn of haar onschuld aan te tonen.
Ik ben vooral tevreden dat er in deze richtlijn maatregelen zijn opgenomen die het mensen mogelijk maken naar de rechter te stappen als ze het slachtoffer zijn van racisme. En ik ben ook ingenomen met het feit dat in deze wetgeving het idee van "indirect racisme" is opgenomen, waarvan sprake is wanneer schijnbaar neutrale regels negatieve gevolgen kunnen hebben op een persoon of groep van een bepaald ras of etnische afkomst.
Extreem rechts wordt steeds sterker, en niet alleen in Oostenrijk, maar in heel Europa. Delen van deze richtlijn vertegenwoordigen de krachtigste antiracistische wetgeving die we ooit in Europa hebben gezien. In mijn eigen land is deze richtlijn het meest ingrijpende stuk wetgeving op het gebied van rassenverhoudingen sinds de Race Relations Act van 1976.
Minderheidsgroepen moeten meer te zeggen krijgen in Europa. De EU moet meer aandacht besteden aan hun problemen en aspiraties. We moeten de instellingen van de EU voor alle gemeenschappen binnen de Unie toegankelijk maken. Europa moet iedereen willen insluiten, niet uitsluiten. We moeten racisme bestrijden, waar en wanneer dat maar nodig mocht zijn. Deze richtlijn neemt duidelijk stelling tegen racisme en betekent daarom een stap voorwaarts in de eliminatie ervan.

Lund en Thorning-Schmidt
De Deense sociaal-democraten in het Europees Parlement stemmen voor het verslag-Buitenweg over de richtlijn van de Raad houdende tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht raciale of etnische afstamming. Wij doen dit met genoegen, omdat het Europees Parlement hiermee zijn taak uit hoofde van artikel 13 van het Verdrag van Amsterdam vervult.
Volgens artikel 13 hoeft het Europees Parlement voor deze zaak alleen geraadpleegd worden. Het was bij de stemming dan ook belangrijk dat het advies van het Parlement, zowel wat de afzonderlijke elementen als wat het geheel betreft, een zo ruim mogelijke politieke steun kreeg. Voor de amendementen die rechtstreeks betrekking hebben op zaken die onder het nationaal strafrecht vallen, kunnen wij echter niet stemmen. Het moeten nationale aangelegenheden blijven.
In het debat over het verslag hebben wij erop gewezen dat deze richtlijn alleen betrekking heeft op discriminatie op grond van raciale of etnische afstamming. Maar hoe zit het met alle andere discriminatiegronden die in artikel 13 zijn opgesomd? Wij zijn bezorgd dat de EU een hiërarchie van mogelijke oorzaken van discrimantie in het leven roept door zich voor deze richtlijn alleen op deze twee discriminatiegronden te baseren. Wij leggen daarom bijzondere nadruk op amendement 6 betreffende een nieuwe overweging, die wij zeer belangrijk vinden.

Martin, David W
Dat het racisme toeneemt, is even onloochenbaar als zorgwekkend, en daarom ben ik blij met dit verslag. Het beoogt iedereen, ongeacht etnische afkomst, de garantie van gelijke behandeling te geven, of dat nu de sociale sfeer of in de in de werkgelegenheidssfeer is.
De rapporteur probeert een algemeen minimumniveau van bescherming te garanderen. Vandaar de omkering van de bewijslast in burgerlijke rechtsgedingen terzake discriminatie. Bovendien krijgen mensen het recht een civiele procedure aan te spannen als ze het slachtoffer zijn van racistische praktijken.
We moeten het Portugees voorzitterschap dankbaar zijn voor de bereidheid die het getoond heeft om deze kwesties op de agenda van de Raad te plaatsen.

Ries
Sinds 1979 wordt de geschiedenis van onze Vergadering onder andere gekenmerkt door de strijd tegen discriminatie. Zo zijn er sindsdien al twee enquêtecommissies racisme ingesteld en heeft het Parlement in 1986 bovendien de aanzet gegeven tot een gezamenlijke interinstitutionele verklaring.
Dergelijke initiatieven volstaan niet langer. Er moet verder worden gegaan, er moet wetgeving worden opgesteld.
Het verslag-Buitenweg komt op het goede moment, nu racisme en antisemitisme Europa blijven verontrusten. Ik hoef u niet te wijzen op onze waakzaamheid ten aanzien van bepaalde partijen die op dit moment aan de macht zijn.
Mijn collega's Deprez en De Clercq en ikzelf hebben een amendement ingediend dat betrekking heeft op de titel van de richtlijn. De oorspronkelijke Franse tekst van de Commissie luidt namelijk "sans distinction de race ou d'origine ethnique", "ongeacht ras of etnische afstamming". Het begrip "origine", "afstamming", is inderdaad van essentieel belang: eventuele discriminatie kan niet alleen de huidige situatie van een individu betreffen, maar ook zijn afstamming, zijn voorgeslacht.
Wat het onderwerp "ras" betreft, wilden wij dezelfde nuancering en precisering aanbrengen en dus spreken van "origine raciale", "raciale afstamming". De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft dit amendement goedgekeurd, maar ik constateer vandaag dat het gewoonweg is verdwenen uit de onderhavige tekst. Wij willen graag de garantie dat dit probleem op een correcte manier zal worden opgelost.
Het onderwerp "godsdienst" is om juridische redenen buiten deze richtlijn gehouden. Toch vind ik het bijzonder belangrijk om eraan te herinneren dat wij discriminatie op grond van godsdienst geenszins zullen vergeten en dat het Parlement in deze geest nog een andere tekst van de Commissie moet bestuderen.
Het verslag-Buitenweg wordt, ter afsluiting, gekenmerkt door goede wil en vooruitstrevendheid, hetgeen ik heb onderschreven. Het risico dat de neofascistische en racistische hydra opnieuw de kop opsteekt, noopt ons namelijk meer dan ooit tot grote waakzaamheid.
Op dit gebied moet ons Parlement vooropgaan in de strijd.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Bestrijding van de vrouwenhandel (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over vrouwenhandel.

Avilés Perea
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de eerste plaats complimenteer ik de rapporteur met het uitstekende werk dat zij met betrekking tot deze bijzonder ernstige kwestie heeft verricht.
Vrouwenhandel heeft echt een enorme impact, met name in de landen die aan de Europese Unie grenzen. Daar zijn maffiabendes actief om vrouwen te lokken met mooie beloften over werk en een beter leven. Uiteindelijk komen die vrouwen in de prostitutie terecht en vaak in omstandigheden die niet onderdoen voor slavernij.
Het verschijnsel heeft te maken met de manier waarop de huidige samenleving is georganiseerd. Immigratie begint een ernstig probleem te worden, want er doen zich belangrijke verplaatsingen voor van mensen op zoek naar de welzijnsvoorzieningen zoals wij die in alle of vrijwel alle lidstaten van de Europese Unie kennen. Voor deze situatie zijn nieuwe maatregelen nodig. Daarbij moeten wij met name denken aan slachtofferhulp en vervolging van personen die zich schuldig maken aan de handel in vrouwen en kinderen - want ook kinderen zijn erbij betrokken - voor seksuele uitbuiting.
Tot de in dit verslag voorgestelde maatregelen ter oplossing van dit ernstige probleem behoren vooral de slachtofferhulp, alsook het verzoek aan de lidstaten om hun wetgeving te wijzigen zodat een snelle en gecoördineerde aanpak door de verschillende landen mogelijk is.
Slachtoffers behoeven niet alleen materiële, maar ook juridische hulp. Het gaat immers vrijwel altijd om personen zonder papieren en zonder mogelijkheden. Zij leven meestal in angst en hebben behoefte aan bijstand waarbij hun identiteit beschermd is en die hun tevens garandeert dat zij bij terugkeer naar hun land van herkomst niet in nog grotere problemen verzeild raken. De verschillende lidstaten van de Europese Unie moeten hun wetgeving ter zake harmoniseren en erop toezien dat de regels voor slachtofferhulp toereikend zijn.
De seksindustrie neemt steeds grotere proporties aan. Er zijn vrouwen en kinderen bij betrokken. Ik ben van oordeel dat de communicatiemedia ook hun medewerking zouden moeten verlenen. Er duiken steeds vaker advertenties op in de media - soms ook in serieuze dagbladen - waarachter vrouwenhandel en uitbuiting schuilgaan.
Juridische ondersteuning en bescherming van de slachtoffers zijn echter niet voldoende. Ook moeten er voorlichtingscampagnes komen, met name in de landen van herkomst, zodat deze vrouwen tenminste weten waar ze aan beginnen. De meeste vrouwen worden namelijk misleid en hebben geen flauw idee van de ellende die hun te wachten staat.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, een half miljoen vrouwen wordt jaarlijks in een leven van seksuele onderdrukking gelokt of gedwongen. Deze sterk groeiende handel is winstgevender dan drugssmokkel en is steeds vaker in handen van een georganiseerde vrouwenhandelmaffia. Ondanks deze harde werkelijkheid is de straf voor vrouwenhandelaars uiterst klein in vergelijking met die voor drugshandelaars. Bijvoorbeeld twee jaar gevangenisstraf tegenover tien tot vijftien jaar voor zware drugsmisdaden. Weinig vrouwenhandelaars komen voor het gerecht en nog minder worden er veroordeeld.
De EU heeft tot nog toe bewezen dat woorden niet altijd in daden worden omgezet. Ondanks de vele uitspraken die de EU over de verschrikkelijke vrouwenhandel heeft gedaan, is er nog steeds geen volledige gegevensbank met informatie over slachtoffers, handelsroutes, wetgeving of maatregelen.
De Europese vrouwenlobby meldt dat slechts 0,036 procent van de EU-begroting voor 2000 bestemd is voor maatregelen op het gebied van gelijke kansen en dat slechts een klein deel van dit bedrag aan maatregelen tegen vrouwenhandel wordt besteed. Een toenemend aantal vrouwen wordt vanuit de kandidaat-landen binnengesmokkeld. Desondanks heeft de EU aan de kandidaatlanden geen eisen gesteld en heeft ze deze landen niet gevraagd preventieve en beschermende maatregelen te nemen tegen de vrouwenhandel, naar analogie met de eisen die inzake economische en milieudoelstellingen gesteld worden. Doordat de bestaande wetgeving niet wordt nageleefd en er geen nieuwe wetten zijn die de maffia aanpakken, laten de Europese regeringen indirect toe dat deze handel, die door de vraag wordt bepaald, toeneemt. Het gebrek aan wetgeving betreft niet alleen maatregelen tegen de maffia, maar ook beschermende maatregelen voor de slachtoffers.
Alle lidstaten, op twee uitzonderingen na, sturen de slachtoffers van vrouwenhandel terug naar hun land van oorsprong, ook al is hun leven daar in gevaar. Vandaag of hopelijk morgen stemmen wij over een voorstel waarmee we de mooie woorden en welsprekendheid willen omzetten in concrete maatregelen. De Commissie vrouwenrechten en gelijke kansen eist dat de lidstaten vrouwen die getuigen, bescherming bieden en de vluchtelingenstatus verlenen. Wij eisen harde straffen om vrouwenhandelaars af te schrikken, alsook nationale rapporteurs over vrouwenhandel die de regering op de hoogte kunnen houden van de ontwikkeling in eigen land en in andere landen. Wij eisen maatregelen tegen de toenemende verkoop van vrouwen op Internet, opleiding van de nationale politie en van het diplomatiek personeel alsook meer middelen voor vrijwilligersorganisaties die slachtoffers helpen.
Voor het eind van dit jaar zullen de regeringen van de lidstaten hoogstwaarschijnlijk een nieuw verdrag hebben goedgekeurd. Wij gaan ervan uit dat dit verdrag een duidelijke rechtsgrondslag zal bevatten, die toelaat alle vormen van geweld jegens vrouwen te bestrijden, waaronder uiteraard de vrouwenhandel, en dat er een gemeenschappelijk Europees beleid geschapen wordt ter bestrijding van mensenhandel. Hieronder valt ook het probleem van immigratie en asiel, in het bijzonder het recht op asiel op grond van seksuele discriminatie en vervolging.
In de VS en in Rusland werd de slavernij in de jaren 1860 afgeschaft. Ondanks de overgang naar het nieuwe millenium moeten wij nu vaststellen dat de slavernij weer toeneemt. De nieuwe vorm van slavernij treft vooral vrouwen en meisjes, maar ongeacht wie het slachtoffer van slavernij wordt, is dit fenomeen het grootste bewijs van menselijke armoede.
De eis dat de vrouwenhandel wordt stopgezet komt uit alle hoeken, maar er is meer nodig: meer mannen, meer regeringen en meer concrete maatregelen.

Paulsen
Mijnheer de Voorzitter, het is ongelooflijk dat ik hier in deze zaal sta - ik kan op dit ogenblik moeilijk spreken van een vergadering - en moet vaststellen dat er in onze tijd slavenhandel bestaat, zelfs in de Europese Unie, die zo prat gaat op haar strijd voor vrede, vrijheid, democratie en mensenrechten. Het is een ernstige zaak dat dit soort handel bij ons bestaat, omdat het vaak niet eens volwassen vrouwen zijn, maar nog bijna kinderen of toch zeer jonge mensen. Dit soort handel is nauw verbonden met drugs en witwaspraktijken en wordt vermoedelijk gecontroleerd door verschillende maffiabendes.
Het verslag is uitstekend. Net als de vorige spreker wil ik onderstrepen dat we nu concreet moeten handelen, de politiële samenwerking moeten ontwikkelen en meer informatie moeten verspreiden. Ik sta soms sceptisch tegenover de hoge eisen die aan de kandidaat-landen worden gesteld, bijvoorbeeld op het gebied van milieu, maar het zou goed zijn te eisen dat deze landen hun burgers en speciaal de jonge vrouwen degelijke informatie over dit thema verstrekken. Dit vereist geen erg omvangrijke middelen en is gemakkelijk uitvoerbaar. Ik kan iedereen dus alleen maar verzoeken voor dit verslag te stemmen en de boodschap door te geven aan de regering, organisaties en media in eigen land.

Blokland
Voorzitter, voorkomen is beter dan genezen. Dat lijkt in het geval van vrouwenhandel een onmogelijke opdracht. Op het grondgebied van de Europese Unie en met name ook in de landen van Midden- en Oost-Europa is sprake van een florerende commerciële exploitatie van vrouwen. In het verslag van de rapporteur blijkt dat de maatregelen die tot nog toe genomen zijn van weinig betekenis zijn geweest.
Willen we vrouwenhandel echt voorkomen, dan zullen we toe moeten naar een andere benadering. Met het aanpassen van het immigratie- en asielbeleid en het legaliseren van de prostitutie kunnen we deze handel niet stop zetten. En hoewel ik in het algemeen een voorstander ben van goede arbeidsomstandigheden, ook die kunnen de vrouwenhandel niet tegenhouden.
Zolang er immers nog vraag is naar prostituees, zijn er altijd wel vrouwen te vinden, die aangelokt door hen voorgeschotelde betere vooruitzichten, zich vaak onwetend, aanbieden als handelswaar. Niet alleen gewetenloze criminele organisaties, maar ook rijke klanten en minder rijke klanten werken mee aan de slavenarbeid van deze kansloze vrouwen. Deze kloof tussen arm en rijk kunnen we niet overbruggen met een aantal communautair georganiseerde initiatieven.
Naast een goed en ruimhartig ontwikkelingsbeleid om de levensomstandigheden van de vrouwen in eigen land te verbeteren, is het nodig de normloosheid in onze samenleving aan de orde te stellen. Door zware straffen in te stellen voor criminele organisaties die zich bezighouden met mensenhandel, onderstrepen we de afkeuring van dergelijke praktijken. Alleen daarmee kan vrouwenhandel effectief worden teruggedrongen.
Ik dank de rapporteur voor haar zeer waardevolle verslag.

Van Lancker
Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, in 1996 werd zowat het politieke startsein gegeven voor een Europese aanpak van vrouwenhandel en het verheugt mij u te mogen in herinnering brengen dat de toenmalige Belgische regering een zeer belangrijke rol in dat startsein gespeeld heeft. Maar ik denk dat we ons de vraag moeten stellen of na vier jaar werken Europa voldoende uitgerust is om die vrouwenhandel ook effectief te bestrijden. Ik meen er te mogen vanuit gaan dat het verslag van collega Sörensen ten overvloede bewijst dat dit niet het geval is. Wij steunen het verslag van collega Sörensen voor 100 procent en ik zou ze willen feliciteren voor haar excellent werk. Ik zou vooral opnieuw de nadruk willen leggen in de resoluties die wij morgen gaan goedkeuren, op het gebrek aan een coherent juridisch kader voor de aanpak van vrouwenhandel, een thema trouwens waar de Belgische regering destijds al zeer sterk op gehamerd heeft. Ik denk dat iedereen van ons nu wel onderhand begrijpt dat een coherente aanpak van mensenhandel eerst en vooral veronderstelt dat men een duidelijke definitie heeft van vrouwenhandel. Een definitie die inderdaad niet beperkt is tot gedwongen prostitutie, alhoewel die zeer belangrijk is, maar tot alle vormen van vrouwenhandel. Bovendien een definitie die gekoppeld wordt aan afschrikwekkende sancties die te maken hebben met mensenhandel.
Ik denk dat we gerust mogen zeggen dat de nationale wetten en de methodes voor opsporing en vervolging van vrouwenhandel dringend moeten geharmoniseerd worden en dat het belangrijk is dat de politiediensten beter gaan samenwerken.
Een tweede punt dat voor ons essentieel is in dit verslag, en daar zijn we nu toch al een tijdje op aan het hameren, is dat we moeten blijven ijveren voor de bescherming van de vrouwen die het slachtoffer zijn van dergelijke vormen van handel. Nog al te vaak in heel veel landen worden die vrouwen geculpabiliseerd en eigenlijk zijn zij de slachtoffers. Waar wij voor pleiten is een legale verblijfstatus voor die vrouwen, zodanig dat ze beschermd kunnen worden.
Ten derde, ik denk dat het duidelijk is dat zonder een dergelijk juridisch kader we er nooit uitkomen. Ik zou trouwens commissaris Vitorino hier alvast willen feliciteren met zijn voornemen om nog dit jaar met een kaderbesluit voor de Raad te komen waardoor een aantal van deze knelpunten en problematieken zouden kunnen geregeld worden.
Patsy Sörensen, onze rapporteur, kent het terrein waarover ze haar verslag geschreven heeft door en door. Ik zou dan ook aan de commissaris willen vragen nu hij hier toch aanwezig is, om bij de opstelling van zijn toekomstig beleid inzake mensenhandel natuurlijk te gaan praten met politiediensten, natuurlijk te gaan praten met overheidsdiensten, maar alsjeblieft ook nog overschot van aandacht te hebben voor basiswerkers, voor hulpverleners op het terrein. Want eigenlijk is het ook hun expertise die ervoor kan zorgen dat onze aanpak ten aanzien van vrouwenhandel coherent en globaal is.

Di Lello Finuoli
Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw Sörensen voor haar verslag en de vele voorstellen daarin, en voor het elan waarmee zij aantoont dat vrouwen- en kinderhandel een schending van de mensenrechten is. Het lichaam, de menselijk persoon is geen handelswaar. Ook al kiezen veel vrouwen voor prostitutie om gemakkelijk geld te verdienen, zou ik geen onderscheid maken tussen prostitutie en gedwongen prostitutie: prostitutie is gewoon uitbuiting.
Ik wilde drie punten beklemtonen: allereerst mensenhandel en immigratie. Een beleid van sluiting van de grenzen dwingt immigranten ertoe hun heil in de onderwereld te zoeken om een visum te verkijgen of illegaal een land binnen te komen. Ten tweede moeten de lidstaten een verantwoord beleid gaan voeren waarbij meer solidariteit aan de dag wordt gelegd. Het derde punt: de rechten van de slachtoffers. Voorgesteld is dat de Europese Unie tijdelijke verblijfsvergunningen afgeeft aan de slachtoffers als deze getuigenis afleggen tegen mensenhandelaars, maar momenteel is het alleen Italië dat verblijfsvergunningen afgeeft zonder dat soort getuigenis.
Ik zal mijn betoog afronden met een overweging over de klanten. Commissaris Vitorino heeft herhaaldelijk gewezen op de noodzaak dat men de vraagzijde van deze markt aanpakt, de klanten dus. Maar wie zijn die klanten? Het kunnen onze vaders zijn, onze kinderen, wij kunnen het zelf zijn. Het is onze plicht bij te dragen tot een radicale cultuuromslag en mentaliteitsverandering in onze samenleving. Dit impliceert de noodzaak van bevordering van een vrouwvriendelijk beleid.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, als wij het hebben over vrouwenhandel betekent dit dat wij beseffen dat het hier gaat om een vorm van slavernij, een nieuwe vorm van slavernij met als voornaamste slachtoffers vrouwen die door georganiseerde criminele netwerken voorwerp van handel worden.
Er zijn diverse markten die van mensenhandel profiteren: de markt van orgaantransplantatie, die van pasgeboren baby's voor degenen die zelf geen kinderen hebben, de markt van goedkope arbeidskrachten. Maar het zijn vooral de vrouwen die het slachtoffer worden van mensenhandel, meestal omwille van seksuele uitbuiting. Armoede en sociale uitsluiting van de vrouwen in hun land van herkomst, de hoge winsten waar de handelaars op kunnen rekenen en de geringe risico's die zij lopen, alsook, in Europa, de grote vraag naar vrouwen met het oog op prostitutie of andere vormen van seksuele uitbuiting: dit alles verklaart waarom het hier gaat om een groeiende business.
De Europese Raad van Tampere heeft onlangs de Europese Unie opdracht gegeven de strijd aan te binden tegen illegale immigratie en tegen degenen die mensenhandel bedrijven. Het verslag van mevrouw Sörensen gaat nog veel verder en verleent absolute prioriteit aan de bestrijding van deze vorm van misdrijf. Geschat wordt dat per jaar 500.000 vrouwen het slachtoffer worden van mensenhandel. Dat gebeurt meestal in de illegaliteit, maar juist daardoor is niet bekend wat de werkelijke omvang van het probleem is. Dankzij het werk dat niet-gouvernementele organisaties verrichten om de oorzaken, de methodes en de gevolgen van vrouwenhandel gericht op seksuele uitbuiting aan te tonen, en ook dankzij de bijstand die deze organisaties de slachtoffers verlenen, is er een beter besef ontstaan van deze problemen.
Met de programma's STOP en DAPHNE heeft de Europese Unie reeds belangrijke stappen in de goede richting gezet, maar het is zaak nog verder te reiken. Het uitmuntende verslag van mevrouw Sörensen, dat de klemtoon legt op het verband tussen mensenhandel en immigratie- en asielbeleid, doet allereerst een oproep aan de Intergouvernementele Conferentie om het Europees beleid terzake volledig op communautaire leest te schoeien. Daarna wordt het noodzakelijk om, zoals het verslag bepleit, op Europees niveau een juridisch kader op te zetten en efficiënte maatregelen te treffen voor preventie, bescherming en slachtofferhulp. Anderzijds moeten de lidstaten en kandidaatlanden zelf ook in het geweer komen op wetgevingsvlak, op bestuursniveau en qua politie-inzet om deze handel de kop in te drukken, en gelijk daarmee opgaand moet de internationale samenwerking met Europol en Interpol bevorderd worden om de criminele netwerken te bestrijden.
Op nationaal niveau is het dienstig de slachtoffers van mensenhandel de status van vluchteling toe te kennen en verblijfsvergunningen te verstrekken. Een paar landen hebben al zo'n wetgeving uitgevaardigd, Italië en België, geholpen door NGO's. Daarnaast is er behoefte aan voorlichtingscampagnes in de landen van herkomst, naast een bewustmakingsactie in de lidstaten gericht op de publieke opinie, met name de mannen.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, miljoenen mensen zijn het slachtoffer van de misdaden van internationaal opererende bendes in de mensenhandel. Hun netwerken breiden zich ook in de Europese Unie als een olievlek uit. Daarom moeten wij zo snel mogelijk maatregelen nemen om deze moderne plaag te bestrijden. De Unie en de lidstaten zijn nu machteloos. Zij zijn niet in staat efficiënt op te treden en deze bendes op te rollen, die ongestoord hun gang gaan, naast onze deur, in onze woonwijk. De publieke opinie in Athene werd kortgeleden diep geschokt door het geval van een Albanese immigrant die naar zijn eigen zeggen arts was en negen maanden lang in zijn appartement, in een heel rustige woonwijk van Athene, een dertienjarig meisje gevangen hield en dwong zich te prostitueren. Het meisje moest per dag 50 tot 60 eerbiedwaardige klanten ontvangen.
Daarom moeten mijns inziens alle strategieën voor de bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen afgestemd zijn op zware bestraffing van zowel degenen die winst maken met de handel in mensenlichamen, als degenen die gebruik maken van de diensten van prostituees. Dat is momenteel in Zweden en Canada reeds het geval. Naar het schijnt houden de toegenomen activiteiten van mensenhandelaren nauw verband met de grote volksverhuizingen van de laatste tijd en de economische achteruitgang in grote delen van de samenleving. In Le Monde heeft kortgeleden een artikel gestaan met schokkende gegevens over de activiteiten van mensenhandelaren in Kosovo die, in samenwerking met internationale organisaties voor clandestiene immigratie, munt slaan uit de situatie aldaar en zich bezighouden met seksuele uitbuiting van ongeveer 300.000 vrouwen in Frankrijk, Duitsland en België. Deze vrouwen komen vooral uit Kosovo, maar ook uit Moldavië, Roemenië en Bosnië.
De vrouwen worden als daadwerkelijke slavinnen vastgehouden in concentratiekampen en gefolterd voordat zij worden gedwongen zich te prostitueren. Dit is een schande voor het Europa van de 21ste eeuw. Daaruit blijkt ook dat er geen politieke wil is, dat niemand er zich ertoe wil verplichten hieraan prioriteit te geven. Wij zijn tevreden over de mededeling van de Commissie en het uitstekende verslag van mevrouw Sörensen. Goede intenties volstaan echter niet om de internationale georganiseerde misdaad het hoofd te bieden. Daarvoor hebben wij initiatieven nodig op velerlei fronten. Daarvoor hebben wij behoefte aan administratieve en legislatieve maatregelen, aan harmonisatie van de rechtsvoorschriften en de methodes van strafvervolging, aan zware straffen, aan maatregelen ter bescherming van de slachtoffers en aan samenwerking tussen politiële en justitiële autoriteiten. Wij moeten verder ook Europol meer financiële middelen en personeel geven. Europol moet in staat worden gesteld in samenwerking met alle lidstaten activiteiten te ontplooien voor preventie en strafvervolging. Verder moeten wij natuurlijk ook de niet-gouvernementele organisaties versterken. Met andere woorden, al hetgeen in het Verdrag van Amsterdam en in de conclusies van Tampere staat, moet zo snel mogelijk ten uitvoer worden gelegd. Blijkbaar vorderen deze vraagstukken, mijnheer de commissaris, met een slakkengang.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, beste afgevaardigden, de Commissie maakt graag van deze gelegenheid gebruik om een bijdrage te leveren aan het debat over de gemeenschappelijke actie die we kunnen ondernemen in de strijd tegen de handel in en seksuele uitbuiting van vrouwen. Dit debat is een reactie op de tweede mededeling van de Commissie van december 1998. Ik neem de gelegenheid te baat om een woord van dank te richten aan mijn voorgangster, mevrouw Gradin, de opsteller van de mededeling. Ik feliciteer ook mevrouw Sörensen. Haar verslag is een waardevolle bijdrage aan de voortzetting van onze inspanningen op dit gebied.
Voordat ik in details treed, wil ik eerst duidelijk maken dat de Commissie zich voor de volle honderd procent zal blijven inzetten om ervoor te zorgen dat de bestrijding van deze vernederende inbreuk op de menselijke waardigheid en fundamentele mensenrechten een prioriteit blijft op de politieke agenda. Wij hebben dat ook al duidelijk gemaakt in de voorstellen die we aan de Europese Raad van Tampere van afgelopen oktober hebben voorgelegd.
Zoals een aantal afgevaardigden al heeft aangegeven moeten we zien te bereiken dat er zowel preventieve als repressieve maatregelen genomen worden. Voorts moeten er maatregelen worden genomen om de slachtoffers hulp te bieden, terwijl ook internationale samenwerking zo veel mogelijk moet worden aangemoedigd.
Ik heb vastgesteld dat zowel de resolutie waarover u morgen gaat stemmen als het verslag dat we vandaag bespreken een groot aantal verzoeken aan de Commissie bevat. Ik zal daarom een aantal van deze kwesties aanroeren. Het gaat om fundamentele zaken.
Ik begin met de noodzaak om de bestaande strafwetgeving in de lidstaten te verbeteren. Het gaat dan om de criminalisering van degenen die mensen smokkelen voor seksuele uitbuiting. Voor dit doel hebben we allereerst het uit februari 1997 daterende instrument. Het is echter nu wel duidelijk geworden dat dit instrument zijn tekortkomingen heeft. Ik heb begrepen dat de Commissie tijdens de zitting van augustus, na afloop van dit semester, een hele reeks voorstellen zal doen betreffende de bestrijding van vrouwenhandel en de uitbuiting van vrouwen en kinderen. Volgens mij bieden het Verdrag van Amsterdam, het Actieplan van Wenen van 1998 en de conclusies van de Europese Raad van Tampere daarvoor een solide basis. We hoeven dus niet te wachten op een wijziging van de verdragen: we beschikken immers reeds over een duidelijk juridische basis om vrouwenhandel een strafrechtelijk vervolgbaar delict te maken.
Mevrouw van Lancker heeft reeds aangegeven dat het voorstel gebaseerd is op een kaderbesluit van de Raad. Via dat kaderbesluit hopen wij eerst en vooral te bereiken dat alle lidstaten dezelfde definities hanteren, met dezelfde delictomschrijvingen en dezelfde sancties. We moeten bij het opstellen van wetgeving in dezen ook aandacht hebben voor horizontale juridische kwesties, zoals het definiëren van de bevoegdheid om van een zaak kennis te nemen, uitleveringsregelingen en confiscatie van de op criminele wijze verkregen opbrengsten.
Voor de toekomst is het ook van belang dat het voorstel na aanvaarding deel gaat uitmaken van de communautaire verworvenheden. Dat betekent dat bij uitbreiding de kandidaten voor lidmaatschap deze wetgeving in haar geheel zullen moeten overnemen. Een andere belangrijke verbetering, die het veroordelen van smokkelaars heel wat efficiënter zal maken - en ik heb dit in het Parlement al eerder genoemd - is het verschaffen van tijdelijke verblijfsvergunningen aan slachtoffers van mensensmokkel die bereid zijn te getuigen. Dit was een suggestie van de Commissie in de tweede mededeling. Het hier bedoelde pakket voorstellen zal daarom iets later dit jaar gecomplementeerd worden met een ontwerprichtlijn betreffende tijdelijke verblijfsvergunningen, zodat we de verschillende categorieën slachtoffers van smokkel, waaronder dus ook de slachtoffers van smokkel voor seksuele uitbuiting, bescherming kunnen bieden. Dit element moet als essentieel onderdeel van de eerste reeks initiatieven worden beschouwd. Het is overigens geen sinecure om degenen die voor de smokkel verantwoordelijk zijn, veroordeeld te krijgen.
Zonder de medewerking van de slachtoffers kunnen we nooit garanderen dat degenen die munt slaan uit dit soort praktijken voor het gerecht worden gebracht en veroordeeld. Het koppelen van deze twee maatregelen is dan ook buitengewoon belangrijk. Het strafrechtelijk vervolgbaar maken van vrouwensmokkel moet samengaan met een pro-actief beleid gericht op de samenwerking tussen slachtoffers enerzijds en politie en justitie anderzijds, teneinde te verzekeren dat degenen die zich aan dit mensonterende bedrijf schuldig maken daadwerkelijk worden veroordeeld.
Als we het hebben over belangrijke ontwikkelingen op Europees niveau in deze materie, dan moeten we ook even stilstaan bij de verschillende activiteiten die worden - en werden - gesteund door het STOP-programma. Onder het STOP-programma is reeds een aantal projecten ontwikkeld, maar er komen er nog meer. Deze projecten houden zich bezig met een aantal aspecten die in het verslag van mevrouw Sörensen worden belicht. Van de prioriteiten die er voor dit jaar vastgelegd zijn, wil ik er twee met name noemen: steun aan de slachtoffers en preventie. Bij een dergelijke multidisciplinaire aanpak moeten zowel niet-gouvernementele organisaties als politie en justitie betrokken zijn. Ik geloof dat we ons daarom moeten inspannen om een intensievere dialoog tot stand te brengen tussen politie en justitie en de non-gouvernementele organisaties die op dit gebied actief zijn.
Dit is het laatste financieel jaar voor het STOP-programma. Dit programma heeft een waardevolle bijdrage geleverd in de strijd tegen smokkel in heel Europa. Daarom zal de Commissie voorstellen dit programma met vijf jaar te verlengen. Die extra vijf jaren zouden dan in 2001 beginnen. In dit voorstel zullen natuurlijk de ervaringen met het eerste programma verwerkt worden. We zijn bovendien van plan de mogelijkheid te bieden voor het opzetten van meerjarenprojecten om zo de efficiëntie van de programma's te verbeteren.
Dan wil ik hier ook nog iets zeggen over de toepassing van het nieuwe DAPHNE-programma, opgezet na het in 1997 goedgekeurde DAPHNE-initiatief. Zoals u weet, is dit programma gericht op de voorkoming en bestrijding van alle vormen van geweld tegen vrouwen en kinderen. Daaronder vallen dus ook vrouwenhandel en de seksuele uitbuiting van vrouwen. Net als het STOP-programma stelt DAPHNE ons in staat slachtoffers van smokkel en seksuele uitbuiting te helpen. We stellen daarvoor in de periode 2000 - 2003 20 miljoen euro beschikbaar. Daarnaast is geprobeerd - en we zullen dat blijven doen - om via specifieke projecten de samenwerking met kandidaat-landen te verbeteren. Een aantal afgevaardigden heeft daar al op gewezen. Slachtoffers en daders komen steeds vaker uit Midden- en Oost-Europese landen. Dat is een zorgwekkende trend en een ernstig probleem - voor die landen, maar ook voor ons. Daarom is DAPHNE ook in de kandidaat-landen toegankelijk, en datzelfde zal voor het STOP-programma gelden.
Tot slot vermeld ik dat de Commissie ook middelen uit andere fondsen heeft gemobiliseerd om daarmee niet-gouvernementele organisaties in de kandidaat-landen te steunen en in die landen preventieve campagnes op te zetten. In het kader van de Transatlantische Agenda is bijvoorbeeld, in samenwerking met de Verenigde Staten, een hele reeks voorlichtingscampagnes opgezet in Polen, Oekraïne, Hongarije en Bulgarije, teneinde de overheidsorganen en de bevolking in deze landen bewust te maken van het probleem.
We buigen ons momenteel over de mogelijkheden voor soortgelijke campagnes in andere landen en regio's. Het gaat hier om een onderwerp dat voor het stabiliteitspact voor de Balkanlanden een belangrijke rol speelt.
Verder wil ik benadrukken dat de Unie betrokken moet worden bij verder reikende vormen van internationale samenwerking. De Commissie is op dit moment actief betrokken bij het opstellen van een VN-protocol over vrouwensmokkel, bedoeld als supplement voor de ontwerpovereenkomst betreffende transnationale georganiseerde misdaad, en ik hoop oprecht dat de leden van de Verenigde Naties deze overeenkomst in de herfst van dit jaar zullen goedkeuren.
Ter afsluiting wil ik uw aandacht vestigen op een belangrijk aspect waar bij de op Europees niveau gecoördineerde strijd tegen vrouwensmokkel rekening mee moet worden gehouden. Ook al kan en moet de Europese Unie een actieve rol spelen in de bestrijding van vrouwensmokkel, het zijn toch de lidstaten die in deze strijd de eerste en belangrijkste verantwoordelijkheid hebben. Dat betekent dat we voorzichtig moeten zijn wanneer we spreken over maatregelen als het decriminaliseren van de slachtoffers van vrouwensmokkel, de mogelijkheid voor NGO's om namens de slachtoffers een geding aanhangig te maken, en onderzoeksmethoden in criminele zaken. Met andere woorden: we moeten duidelijk vaststellen welke doelstellingen beter bereikt kunnen worden op Europees niveau, rekening houdend met het niveau van de grensoverschrijdende samenwerking tussen de lidstaten.
U heeft hier de gelegenheid om wijzigingen aan te brengen in een - volgens mij - zeer gedegen verslag. Dit verslag bevestigt het reeds bestaande coherente en multidisciplinaire Europese beleid op het gebied van vrouwensmokkel en spoort tegelijk aan tot nieuwe acties, en dat is wat er op Europees niveau beslist nodig is.
Ik dank mevrouw Sörensen voor haar inzicht, haar expertise en haar bijdrage aan deze gemeenschappelijke strijd.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Overname van onderdanen van derde staten
De Voorzitter
Aan de orde is verslag (A5-0110/2000) van mevrouw Karamanou, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het initiatief van de Republiek Finland met het oog op de aanneming van een verordening van de Raad tot vaststelling van de verplichtingen tussen de lidstaten onderling inzake de overname van onderdanen van derde staten (12488/1999 - C5-0319/1999 - 1999/0823(CNS)).

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag gaat over de ontwerpverordening die het Fins voorzitterschap heeft ingediend voor de reglementering van de relaties tussen en de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de terug- en overname van onderdanen van derde landen binnen de Europese Unie. Namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken moet ik tot mijn grote spijt zeggen dat dit voorstel voor een verordening niet naar behoren is bestudeerd en voorbereid, ofschoon de behandeling van een dermate gevoelig en subtiel vraagstuk alle aandacht had vereist. Het gevolg van de gebrekkige voorbereiding was dat ofwel ernstige voorbehouden werden aangetekend, ofwel dit voorstel regelrecht werd verworpen, ofwel hiervoor gewoon geen belangstelling bestond, noch bij de Commissie, noch bij de Raad, noch bij de bevoegde parlementaire commissies, dat wil zeggen bij de commissie vrijheden en de juridische commissie, en zelfs niet bij de niet-gouvernementele organisaties die het Fins voorzitterschap kennelijk niet heeft geraadpleegd.
Uit de conclusies van Tampere is gebleken dat een allesomvattende aanpak nodig is voor het immigratievraagstuk. Dit verschijnsel houdt ongetwijfeld verband met de eerbiediging van de mensenrechten en met de economische, sociale, politieke en culturele omstandigheden in de landen van herkomst. De lidstaten hebben al enige ervaring opgedaan met het vraagstuk van de terugname via de overeenkomst in het kader van de Europese Politieke Samenwerking en via de Schengen-overeenkomst. Dit is een uiterst delicaat vraagstuk waarvoor de samenwerking van verschillende pijlers is vereist.
Dan ga ik nu kort in op de inhoud van het Fins initiatief. Het onderhavige ontwerp bevat geen toelichting. Het initiatief behelst geen strategie, geen toekomstvisie. Men wil hiermee een Dublin-systeem opleggen voor illegale immigranten. Daarbij wil men te werk gaan naar voorbeeld van het asielverdrag, ofschoon de toepassing daarvan, zoals wij allen weten, heel veel problemen opwerpt en inefficiënt is. In de ontwerpverordening staat het terugsturen van illegaal op het grondgebied van de lidstaten verblijvende buitenlanders centraal. Daarvoor wil men een stelsel voor verplichte terug- en overname tussen de lidstaten invoeren. In de verordening probeert men de lidstaat te bepalen die verplicht is tot terugname van een onderdaan uit een derde land. De mogelijkheid is niet uitgesloten dat als een buitenlander niet aan de voorwaarden voor binnenkomst of verblijf in een lidstaat voldoet, hij door die lidstaat wordt teruggestuurd naar zijn land van herkomst, of naar een ander derde land. Met een dergelijke maatregel lijkt men bij voorbaat het terrein te effenen voor hardere besluiten die lidstaten buiten de onderhavige verordening om zouden kunnen nemen.
Wij hebben ook kritiek op het feit dat elke vorm van solidariteit tussen de lidstaten is uitgesloten, vooral wanneer het gaat om illegale grensoverschrijding of om de verantwoordelijkheid voor de externe grenzen van de Europese Unie. Dit voorstel is misschien een indirect pressiemiddel om de grenzen van de Europese Unie af te grendelen.
Er is verder geen spoor van consideratie voor de persoonlijke situatie van de betrokken personen, die soms al heel lang in een lidstaat verblijven voordat zij uiteindelijk illegaal worden verklaard. Van de in de verordening genoemde titels worden verblijfstitels van asielzoekers uitgesloten. Dat is nog een manier om afbreuk te doen aan hun bescherming. Overeenkomstig de verordening mag de ene lidstaat de andere om overname vragen binnen een termijn van zes maanden, te beginnen vanaf het moment waarop de autoriteiten van het aanvragend land op de gedachte komen dat de derdelands onderdaan wel eens illegaal zou kunnen zijn, hetgeen nog niet betekent dat hij ook illegaal is. Overeenkomstig het voorstel is het dus mogelijk bewijs te leveren van de binnenkomst op het grondgebied van een lidstaat aan de hand van veronderstellingen. De manier waarop de gegevens worden vastgesteld die onontbeerlijk zijn voor het opsporen van de terug te sturen personen, zet de deur wagenwijd open voor allerlei overtredingen.
Het hoofdprobleem schuilt echter in het gebrek aan strategie, in het gebrek aan een Europees immigratiebeleid. Mijns inziens is het hoog tijd, mijnheer de commissaris, dat wij beginnen met de voorbereiding van de juridische instrumenten voor een immigratierichtlijn. Wij mogen ons niet meer beperken tot repressie en politieacties, waarop geen enkele democratische controle mogelijk is. Het is hoog tijd dat wij werk maken van de conclusies van Tampere en beginnen met de vaststelling van een gemeenschappelijk Europees asiel- en immigratiebeleid op grond van de Europese humanistische waarden en de eerbiediging van de fundamentele mensenrechten.
Tot slot vragen wij de Commissie de noodzakelijke wetgevingsinitiatieven te ontplooien voor alle vraagstukken in verband met immigratie en, uiteraard, de vaststelling van de wederzijdse verplichtingen van de lidstaten. Ik ken uw persoonlijke belangstelling, mijnheer de commissaris, en ik ken ook de moeilijkheden die u in de Raad ondervindt. Daarom wil ik verzekeren dat u kunt rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor welke initiatieven dan ook die u in deze richting wilt ondernemen.

Echerer
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, allereerst wil ik mijn collega, mevrouw Karamanou, van harte bedanken voor de ongecompliceerde en uitstekende samenwerking. Wij hebben allen inderdaad heel snel moeten werken met deze tekst. Bovendien stond de rapporteur ten tijde van de opstelling van het verslag onder een dubbele belasting vanwege nationale verplichtingen. Zij heeft reeds vele vraagstukken aangestipt. Ik wil alleen zeggen dat er in de Commissie juridische zaken en interne markt inhoudelijk eensgezindheid heerste. Wij waren het ook volledig eens met de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken. Ons scheidt slechts een formele kleinigheid.
Ook ik wil namens de juridische commissie verzoeken om intrekking van dit initiatief van de Republiek Finland. Het was ongetwijfeld goed bedoeld, maar niet goed doordacht en heeft, ook in juridisch opzicht, meer vragen opgeworpen dan opgehelderd. Staat u mij toe enkele belangrijke punten aan dit debat toe te voegen. Het mag niet zo zijn dat met een dergelijk initiatief mensen zomaar heen en weer worden geschoven over ons grondgebied. Zoals mevrouw Karamanou reeds zei, is dit bovendien een programma dat schittert door gebrek aan solidariteit tussen de lidstaten.
De terug- en overnameovereenkomsten mogen niet gebruikt worden om ontwikkelingshulp ontvangende landen als het ware te chanteren. Wij mogen hen niet zeggen dat zij enkel ontwikkelingshulp, geld of samenwerking krijgen als zij deze terug- en overnameovereenkomsten ondertekenen. Dat riekt inderdaad naar chantage.
Last but not least zou ik nog willen opmerken dat ook dit probleem, namelijk de terugname van mensen die illegaal op ons grondgebied verblijven, alleen gemeenschappelijk kan worden opgelost. Wij moeten het probleem dus bij de wortel aanpakken en eindelijk proberen gemeenschappelijk een oplossing te vinden voor het probleem van integratie en asiel.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, ik complimenteer zowel de rapporteur als de rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken en interne markt, mevrouw Echerer. Met de rapporteur heb ik destijds in de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken samengewerkt. Het was voor mij een eer voorzitter te zijn van de commissie waar wij over het uitstekende advies van mevrouw Echerer hebben gestemd.
Mijnheer de Voorzitter, het betreft hier een heel reëel probleem. Als gevolg van de geleidelijke verdwijning van de binnengrenzen reizen niet alleen burgers van derde landen met een wettelijke verblijfsstatus vrij tussen de verschillende lidstaten, maar ook degenen die geen wettelijke verblijfsstatus hebben. Zoals de twee rapporteurs naar voren hebben gebracht, is dit een probleem dat een alomvattende aanpak behoeft. Wat mij betreft zou dit ook met spoed dienen te geschieden.
Mijn oordeel over het initiatief van Finland is veel minder kritisch dan dat van beide rapporteurs. Wij moeten goed beseffen dat het Finse initiatief vanaf het eerste moment een belangrijke stap voorwaarts was. Het zorgde er namelijk voor dat de Raad zich met een brandende kwestie ging bemoeien. Het Finse initiatief speelde destijds dus een essentiële rol. Wij kunnen wel stellen dat het aan zijn eigen succes ten onder is gegaan. Dankzij de reflectie waartoe het Finse initiatief aanleiding heeft gegeven, hebben wij ons al helemaal vertrouwd gemaakt met de voorstellen. Wij hebben nu geen provocerend initiatief nodig, waarin precies wordt aangegeven waar de problemen zitten en eventueel tot debat wordt aangespoord. Wij hoeven ons alleen maar toe te leggen op de oplossing van het probleem, waar overigens wel haast bij is geboden.
Voor het overige ben ik het eens met veel van de kritiek die is geuit. Ook is er nog een impliciet kritiekpunt dat niet met zoveel woorden is genoemd. Als wetgevende instelling kunnen wij niet iedere tekst amenderen. Er zijn teksten die niet voor amendering in aanmerking komen en waarbij uitsluitend het geheel geamendeerd kan worden. Dat is wat wij als PPE-DE-Fractie althans met het Finse initiatief hebben gedaan. Wij zijn blij met de moed waarvan dit initiatief getuigt, maar zeggen er onmiddellijk bij dat het geen geschikt uitgangspunt is voor de verantwoordelijkheden die de burgers ons hebben toevertrouwd. De redenen hiervoor zijn reeds genoemd. In het Finse initiatief gaat de aandacht uit naar het meest repressieve aspect, maar dit is slechts één kant van de zaak. Gezien de ontwikkelingen na Tampere hebben wij nu een globaler visie nodig. De rapporteur heeft natuurlijk groot gelijk als zij stelt dat hier geen procedurekwesties of fundamentele waarborgen ten aanzien van de procedure in beschouwing zijn genomen. Ook is geen aandacht besteed aan de noodzakelijke voorzieningen tot bescherming van de fundamentele rechten van hen die met dit soort procedures te maken krijgen.
Tenslotte vind ik het belangrijk te wijzen op iets wat nog niet eerder is genoemd. Al onze activiteiten op dit gebied moeten in overeenstemming zijn met de beginselen die de lidstaten hanteren inzake de overname van onderdanen van derde staten. Er vinden onderhandelingen plaats over allerlei bilaterale overeenkomsten die gesloten zullen moeten worden.
De PPE-DE-Fractie heeft twee amendementen ingediend, die naar ik hoop morgen bij de stemming door de Vergadering worden gesteund. De twee vorige spreeksters hebben er het nodige over gezegd. Tevens hoop ik dat wij de Commissie bij wijze van politiek signaal kunnen verzoeken om zo spoedig mogelijk met een volledige, coherente tekst te komen.

Berger
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de twee rapporteurs van harte bedanken voor hun verslag, respectievelijk advies. Namens mijn fractie wil ook ik steun betuigen aan het voorstel tot terugverwijzing van dit initiatief. Wij hebben dit besluit niet genomen omdat wij ons het leven gemakkelijk wilden maken en geen zin hadden in amendering, maar gewoon omdat - en dat blijkt ook duidelijk uit de omvangrijke en overtuigende toelichting - aan veel principiële voorwaarden niet is voldaan. Wat hieraan ontbreekt hebben wij zowel in het debat kunnen horen als in de verslagen kunnen lezen.
Deze gebreken zetten ons er toe aan niet alleen verwerping van dit initiatief aan te bevelen, maar ook de vraag te stellen of het wel zin heeft het initiatiefrecht voor dergelijke aangelegenheden aan de lidstaten over te laten.
De voorstellen die tot nu toe uit hoofde van dit initiatiefrecht voor advies aan het Parlement werden voorgelegd waren niet bepaald overtuigend. Ik laat hier ook een Oostenrijks initiatief onder vallen dat om zowel inhoudelijke als technische redenen onaanvaardbaar was. Een gemeenschappelijk kenmerk van al deze initiatieven was dat ze een coherent concept van logisch op elkaar aansluitende maatregelen ontbeerden. Een ander gemeenschappelijk kenmerk was dat zij ofwel in strijd waren met reeds bestaande rechtsinstrumenten ofwel daar een duplicaat van waren. Het exclusief initiatiefrecht van de Commissie heeft het voordeel dat wij verzekerd kunnen zijn van een stelselmatige aanpak, van voorstellen die technisch en juridisch nauwkeurig en vrij van tegenstrijdigheden zijn, zeker als commissaris Vitorino daarover gaat.
Dat het initiatiefrecht van de lidstaten zwakke punten vertoont blijkt ook het feit dat een initiatief van de ene lidstaat meestal niet met enthousiasme door de andere lidstaten wordt ontvangen. Dit geldt ook voor het onderhavige initiatief dat het Portugees voorzitterschap geen prioriteit meer toekent. Daarom hebben wij als Parlement meer dan ooit reden om sceptisch te zijn ten aanzien van het initiatiefrecht van de lidstaten, niet alleen omdat daarmee de balans tussen de instellingen wordt scheefgetrokken, maar ook omdat de uitoefening daarvan tot nu toe niet echt overtuigend was.
Ik wil nog een ander probleem noemen dat daarmee verband houdt en dat misschien wel een gemeenschappelijk initiatief van de lidstaten waard zou zijn. Van de ambtenaren die aan de Schengen-buitengrenzen werken, horen wij telkens weer dat de verblijfstitels die door burgers uit derde landen worden overlegd en door onze lidstaten worden uitgegeven, nog steeds verre van uniform zijn en vaak zelfs moeilijk als zodanig herkenbaar zijn. Dat lijkt in te druisen tegen de gemeenschappelijke maatregelen voor een uniforme vormgeving van verblijfstitels. De lidstaten zouden daarvoor initiatieven moeten nemen en zich op hun administratief gebied moeten houden aan de EU-regels.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik neem het woord als Fin en als afgevaardigde van de ELDR-Fractie. Ik dank de rapporteur en de rapporteur voor advies voor hun eerlijke, directe en oprechte beoordeling van dit Fins initiatief.
In het verslag staat dat het initiatief niet rijp is, dat het een motiverende toelichting ontbeert, dat het uitgewerkt is zonder raadpleging van organisaties zoals ECRE of UNHCR, dat niet duidelijk is hoe de beginselen van de overname van onderdanen tussen lidstaten zich verhouden tot de principes van overname van onderdanen in derde landen. Voorts staat er dat het het initiatief ontbreekt aan strategische visie, wat ook de rapporteur heeft beklemtoond. Alle personen die niet, of niet meer aan de verblijfsvoorwaarden voldoen, worden over dezelfde kam geschoren. Dit herinnert ons teveel aan het Oostenrijks initiatief op de beroemde eerste dag van het Oostenrijks voorzitterschap.
Bovendien biedt het initiatief geen enkele proceduregarantie, wat mij niet verbaast. Nog geen twee maand geleden stelde het ministerie van binnenlandse zaken dat dit initiatief heeft genomen, voor om in de Finse wetgeving voor buitenlanders een procedure voor versnelde uitwijzing op te nemen. Mijn partij, de Zweedse Volkpartij, stemde tegen dit initiatief, eigenlijk om dezelfde reden als het Fins grondwettelijk hof, dat dit voorstel in strijd met de grondwet achtte omdat niemand bij een versnelde uitwijzingsprocedure het recht zou krijgen gehoord te worden.
Finland zou er dus verstandig aan doen het advies van het Parlement te volgen en het voorstel in te trekken, zoals de juridische commissie voorstelt. Ik moet zeggen dat dit voorstel van slechts twee leden in onze commissie steun kreeg. Ik betreur dat het Parlement en de Raad hun tijd op deze manier verspild hebben. Zoals mevrouw Berger zei, had men deze tijd bijvoorbeeld beter aan administratieve procedures kunnen besteden. Of aan het probleem van de vrouwelijke asielzoekers, aangezien wij in het kader van de besluiten van de Top in Helsinki toch een algemene oplossing moeten zoeken om het asielproces te verbeteren. Ik herhaal dat ik het woord heb gevoerd als Fin en in mijn hoedanigheid van afgevaardigde van de ELDR-Fractie.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, in het vandaag door ons bestudeerde verslag-Karamanou wordt het Europees Parlement verzocht een negatief advies uit te brengen over het Finse voorstel om binnen de Europese Unie een systeem op te zetten waarbij illegalen worden "teruggegeven" aan de verantwoordelijke lidstaat. Volgens dit initiatief kan een lidstaat die op zijn grondgebied illegale immigranten oppakt deze terugbrengen naar de lidstaat via welke zij de Europese Unie zijn binnengekomen. Laatstgenoemde lidstaat kan hen eventueel terugsturen naar hun land van herkomst.
Dit idee lijkt mij om drie redenen interessant. Ten eerste biedt het een oplossing voor een reëel probleem dat voortkomt uit de afschaffing van de binnengrenzen in Europa, en vult het dus een juridische leemte aan. Wat de repatriëring van illegalen betreft voorziet het namelijk in een systeem dat uitgaat van het Schengen-acquis en gemodelleerd is naar de uit 1990 daterende Overeenkomst van Dublin betreffende asielzoekers.
Ten tweede wordt een lidstaat die zijn grenzen blijkbaar niet afdoende heeft bewaakt, zo gedwongen zich opnieuw te ontfermen over de illegalen die zich vanuit zijn grondgebied naar de buurlanden hebben begeven.
Ten derde onderstreept dit idee het nut - wat de vorige sprekers daar ook over hebben gezegd - van het initiatiefrecht van de lidstaten. Bij het Verdrag van Amsterdam is dit recht provisorisch behouden in kwesties die verband houden met immigratie en het vrije verkeer van personen. Op deze gebieden is het namelijk belangrijk dat de nationale regeringen - die toch dichter bij de burgers blijven staan dan de Commissie - het volledige recht behouden om voorstellen in te dienen en natuurlijk ook beslissingen te nemen.
Dit Finse initiatief wordt door onze Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken echter in zijn geheel verworpen. Mijnheer de Voorzitter, dat is toch wel enigszins overdreven. Deze commissie grijpt enkele juridische onvolkomenheden aan om de hele tekst te verwerpen. Met een positiever instelling had zij echter zonder enig probleem zelf verbeteringen kunnen voorstellen. Dit initiatief valt echter niet in de smaak bij de federalisten, die de voorkeur geven aan een minder intergouvernementele, meer communautaire procedure, waarbij de Commissie en het Europees Parlement dus meer macht krijgen. Het valt evenmin in goede aarde bij de pro-immigratie-actiegroepen, wier invloed duidelijk merkbaar is wanneer in de toelichting wordt gesproken over "de positieve inbreng van immigratie" en een van tevoren als repressief te boek staand initiatief wordt verworpen.
Deze beweegredenen staan ontegenzeglijk lijnrecht tegenover de onze.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie wil de rapporteur graag gelukwensen met haar verslag. We zijn het helemaal eens met haar analyse en conclusie, en ook wij vinden dat het verslag in zijn huidige vorm niet kan worden aangenomen. Ik zal dat heel bondig toelichten.
Mevrouw Karamanou's verslag toont duidelijk aan dat dit onderwerp - dat wil zeggen: de regels voor terugname zoals die tussen de lidstaten gelden - niet alleen een buitengewoon technisch onderwerp is, maar ook een kwestie die samenhangt met een aantal zeer gevoelige beleidsaspecten. Deze zaken moeten zeer zorgvuldig overdacht en voorbereid worden, voordat ze opnieuw in de Unie aan de orde kunnen komen. Ik erken dat dit initiatief de Raad heeft overtuigd van de noodzaak om bij het immigratiebeleid een samenhangend en consistente aanpak te volgen. Daarom heb ik in het Parlement medegedeeld dat de Commissie voornemens is in de herfst van dit jaar een mededeling aan de Raad en het Parlement te sturen met betrekking tot het immigratiebeleid, om zo een idee te krijgen van het kader waarin deze beleidsonderdelen op zinnige wijze kunnen worden ingepast.
Ik verzeker u dat de Commissie ervan overtuigd is dat we deze kwestie, terugname, nu niet moeten behandelen. Het is een uitermate belangrijk onderwerp, maar het is toch vooral een kwestie die geregeld moet worden in de terugnameovereenkomsten waarover de Unie nu met derde landen aan het onderhandelen is. Hoe dan ook, het is altijd zinvol om een idee te hebben van het geheel, voordat we overgaan tot de discussie van de onderdelen. Daarom kan de Commissie het eens zijn met de rapporteur, en, naar het zich laat aanzien, met een ruime meerderheid in dit Parlement, in de zin dat dit initiatief in zijn huidige vorm niet aanvaard kan worden. Ik benadruk dat ik daarmee geen waardeoordeel uitspreek over de intentie die aan dit initiatief ten grondslag ligt.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 19.50 uur gesloten)

