Illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Marie-Hélène Aubert, namens de Commissie visserij, over de uitvoering van het EU-actieplan ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij.
Marie-Hélène Aubert 
Mijnheer de Voorzitter, de illegale visserij is een fenomeen dat momenteel sterk in opkomst is en de activiteiten van de Europese visserij, lokale vissers en de visserij van ontwikkelingslanden ernstige schade toebrengt, met name die landen waarmee de Europese Gemeenschap visserijovereenkomsten heeft gesloten.
Het is ook nog eens een activiteit die helaas buitengewoon lucratief is. Ik noem het voorbeeld van de gewone tonijn, die tegen absoluut kolossale prijzen wordt verkocht. We komen daarmee in vicieuze cirkel terecht, die ertoe leidt dat de visbestanden geleidelijk, maar wel steeds sneller, teruglopen.
De wettelijk toegestane visserij, die de regels eerbiedigt, wordt op haar beurt ernstig benadeeld door deze illegale activiteiten, die feitelijk vrij veelomvattend zijn. We hebben het over illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij. Dat heeft betrekking op heel wat activiteiten: het gebruik van niet toegestane vis, de vangst van verboden vissoorten, vissen zonder vergunning en het ook op volle zee overladen van het ene schip naar het andere. Het terrein van de illegale activiteiten is buitengewoon breed.
Wat is dus de aanleiding voor dit initiatiefverslag? In 2002 heeft de FAO een internationaal actieplan tegen illegale visserij aangenomen, gevolgd door een in 2002 door de Raad goedgekeurd actieplan van de Europese Unie, dat door de lidstaten helaas op variabele wijze en op verschillende niveaus ten uitvoer is gelegd.
De Commissie is op dit moment bezig met het beoordelen van de actieplannen van de lidstaten inzake het tegengaan van illegale visserij, met het oog op de bijeenkomst van de visserijcommissie van de FAO, die in de eerste week van maart zal worden gehouden in Rome, en waar het internationaal actieplan tegen illegale visserij nieuw leven ingeblazen kan worden.
De verantwoordelijkheid van de Europese Unie is enorm op dit gebied. Ten eerste omdat de Europese Unie, na China en Peru, de derde grootmacht is als het gaat om visserij. Ze beschikt over een van de grootste vissersvloten ter wereld. Daarnaast maakt ze op grote schaal gebruik van goedkope vlaggen die enorm veel problemen opleveren, niet alleen voor de visserij, maar ook voor het zeevervoer. Tot slot is de EU een van de grootste vismarkten ter wereld.
De verantwoordelijkheden zijn dan ook legio. De Commissie antwoordt ons: het is allemaal complex, er zijn vele partijen bij betrokken, we kunnen niet alles alleen doen, dat kost veel geld, we kunnen de lidstaten niet vragen sommige regels wel na te leven en andere niet, enzovoort. Aan excuses geen gebrek om met de handen over elkaar te blijven zitten, en jammer genoeg zijn er niet genoeg initiatieven geweest om doeltreffend op te treden tegen deze vorm van illegale visserij, die, nogmaals, in de afgelopen jaren schrikbarend is toegenomen.
De verantwoordelijkheden liggen net zo goed bij de havenstaat, bij de lidstaat onder de vlag waarvan het vissersschip vaart en bij de lidstaat waar de visproducten op de markt worden gebracht. Er zijn namelijk heel wat niveaus: de regionale visserijorganisaties, de lidstaten, het Europese niveau; op al deze niveaus moeten we gecoördineerde actie ondernemen, door het Directoraat-generaal Visserij, het Directoraat-generaal Milieuzaken, het Directoraat-generaal Ontwikkeling en het Directoraat-generaal Handel hierbij te betrekken. We hebben dus flink wat werk voor de boeg, maar alleen actie van al deze instanties en van al deze politiek verantwoordelijken kan echt zoden aan de dijk zetten.
Wat zijn de voornaamste maatregelen uit mijn verslag, dat overigens met eenparigheid van stemmen is goedgekeurd binnen de Commissie visserij, hetgeen bewijst dat dit wel degelijk een probleem is waar al onze lidstaten mee te maken hebben? Ik denk aan de traceerbaarheid van visserijproducten, het opstellen van zwarte lijsten, dat wil zeggen lijsten van schepen die niet mogen vissen of die reeds bestraft zijn wegens illegale visserijactiviteiten. Er is momenteel een gebrek aan afstemming en georganiseerd overleg tussen de verschillende bronnen van informatie betreffende schepen waarvoor al dan niet een visverbod geldt.
Een andere belangrijke maatregel is het verbod op het lossen en verkopen van illegale visserijproducten op de Europese markt, en tot slot de noodzakelijke aanpassingen van het Europees en internationaal recht. Er bestaat vandaag de dag in meerdere landen een juridisch vacuüm, waardoor schepen die zich bezighouden met illegale visserij niet op het matje geroepen of gesanctioneerd kunnen worden.
Ter afsluiting moeten we absoluut een beter geïntegreerd Europees beleid ontwikkelen, ten aanzien van controle en toezicht maar ook als het gaat om sancties. Dit verslag schetst een aantal scenario's en stelt een aantal maatregelen waarover we ons hier buigen, met het oog op de bijeenkomst van de FAO in maart, waar we beslist veel vastberadener en dynamischer voor de dag moeten komen.
Joaquín Almunia
lid van de Commissie. (ES) Staat u mij toe allereerst mevrouw Aubert en alle leden van de Commissie visserij te danken voor hun bijdrage aan dit - werkelijk uitputtend - verslag over illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij.
Dit initiatief van het Parlement komt op een moment waarop de Commissie verwikkeld is in een openbare raadpleging over de herziening en versterking van het huidige beleid van de Europese Gemeenschap tegen dit soort visserij. Het verheugt mij in het bijzonder te constateren dat het Parlement zich sterk maakt voor een vitale kwestie als het streven naar een duurzaam beheer van de visbestanden binnen en buiten communautaire wateren.
Bovenal ben ik ingenomen met de nadruk die het verslag legt op het feit dat de strijd tegen de illegale visserij moet beginnen in onze wateren en dat die ook onze schepen betreft. De communautaire wateren zijn gereglementeerd, maar dat betekent niet dat er geen illegale praktijken voorkomen.
Het verslag wijst verder op een ander aspect van groot belang, namelijk de vraag hoe te vermijden dat illegale visserijproducten uit derde landen de Gemeenschap binnenkomen. Als belangrijkste markt en importeur van visserijproducten uit de hele wereld heeft de Gemeenschap een specifieke verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat producten die bij de Europese consument op tafel komen, niet afkomstig zijn van illegale activiteiten. Dat betekent dat er een nieuwe manier moet komen om adequaat te kunnen controleren of visserijproducten die ingevoerd worden op communautair grondgebied, legaal zijn.
Een ander aspect dat vermelding verdient, is de in het verslag aangegeven noodzaak om meer synergie tot stand te brengen voor een betere controle en toezicht op de visserijactiviteiten. Illegale ondernemers bedienen zich gewoonlijk van clandestiene, internationale kanalen om hun activiteiten te maskeren. Het succes van het onderzoek naar dit soort activiteiten hangt af van de samenwerking tussen de diverse diensten die betrokken zijn bij het toezicht op zee, op internationaal en op communautair niveau.
Het is ondoenlijk alle punten uit het verslag hier aan te halen, maar als voorbeeld wil ik nog noemen de oproep tot grotere samenhang in de boetes die de lidstaten opleggen voor ernstige overtredingen van de visserijwetgeving, of de noodzaak om de belangrijkste problemen op te lossen die worden veroorzaakt door de visserij onder overheidsvlag. Dit zijn punten die aangeven dat Parlement en Commissie op één lijn zitten wat betreft prioriteiten voor toekomstige maatregelen.
De Commissie heeft deze jaren niet stil gezeten. De Europese Gemeenschap heeft aanmerkelijke vooruitgang geboekt sinds de goedkeuring in 2002 van het actieplan ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-reglementeerde visserij. Die vooruitgang is overwegend terug te vinden in de werkzaamheden van de Commissie, op internationaal niveau, die hebben gediend om aan te zetten tot maatregelen tegen de illegale visserij in alle organisaties die zijn belast met visserij- en zeerechtkwesties. De grootste voortgang in de strijd tegen illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij is echter geboekt op het niveau van de regionale visserijorganisaties. Dankzij de inspanningen van de Gemeenschap hebben de meeste daarvan inmiddels een uitgebreide reeks maatregelen tegen illegale visserij aangenomen.
Verder heeft de Gemeenschap verbetering gebracht in haar beleid inzake steun voor aan zee grenzende ontwikkelingslanden, want die worden het sterkst getroffen door het type visserij waarover we het vandaag hebben. De versterking van de capaciteit van deze landen om adequaat toezicht uit te oefenen op de visserij in hun wateren is gefinancierd uit de begroting van de Europese Unie, dankzij een associatieovereenkomst voor visserijkwesties, zowel op nationaal als op regionaal niveau, naar het onlangs overeengekomen model van het regionale plan voor toezicht op de visserij in de Zuidwestelijke Indische Oceaan.
Op communautair niveau heeft de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid, in 2002, ook gezorgd voor een impuls aan het beleid tegen illegale visserij, in de vorm van bepalingen voor de handhaving van communautaire normen en de instelling van het Bureau voor visserijcontrole. Welnu, hoewel er duidelijk vooruitgang is geboekt in de strijd tegen de illegale visvangst, is dit soort visserij verre van uitgeroeid en vormt zij wereldwijd nog altijd een van de ernstigste bedreigingen voor een duurzaam beheer van de visbestanden en mariene biodiversiteit.
De Commissie is daarom van oordeel, bijna vijf jaar na het aannemen van het actieplan in 2002, dat het moment daar is om een nieuwe strategie tegen dit soort visserij op te stellen. In dit verband heeft de Commissie besloten om dit jaar de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij tot een van de belangrijkste prioriteiten te maken in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid en van het maritieme beleid. De Commissie zal hiervoor voorstellen uitwerken, die zij in de tweede helft van dit jaar zal voorleggen aan de lidstaten en het Europees Parlement.
Het voorliggende verslag vormt een zeer welkome bijdrage tot het fundament waarop de Commissie haar voorstellen zal baseren.
Geachte afgevaardigden, na jaren van debat en overleg over de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij is het moment gekomen om op Europees niveau maatregelen te treffen. Met het verslag van mevrouw Aubert en van de Commissie visserij zetten we een buitengewoon belangrijke en bemoedigende stap in de goede richting.
Carmen Fraga Estévez
namens de PPE-DE-Fractie. (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik ben mevrouw Aubert erkentelijk voor haar verslag, dat ons eens te meer wijst op de gevolgen van zeepiraterij en op de matige balans van hetgeen is gedaan ter bestrijding daarvan.
Ik ben haar tevens erkentelijk voor haar ondersteuning van de amendementen die het verslag mijns inziens verduidelijken door de grens aan te geven tussen de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij enerzijds en overtredingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid in communautaire wateren anderzijds. Dat is een belangrijk onderscheid, want hoewel aan beide een eind moet worden gemaakt, zijn de in te zetten wapenen volstrekt verschillend.
Een van de belangrijkste daarvan is het optreden van regionale visserijorganisaties. Die vormt momenteel wellicht het enig mogelijke verweer tegen de illegale praktijken op open zee in een strijd die per definitie internationaal en multilateraal is en waarvan de rol met de ingediende amendementen is geherwaardeerd. Gelet op de huidige bezorgdheid over de duurzaamheid van het zeemilieu en gezien het feit dat onze eigen vissers de toegang tot de visbestanden in toenemende mate wordt ontzegd, is het buitengemeen zorgwekkend dat wij getuige moeten zijn van teruggang in sommige lidstaten, waaronder een voor mij goede bekende. Zoals het ook tot droefheid stemt om uit de mond van de directeur buitenlands beleid van het Directoraat-generaal visserij jongstleden dinsdag te moeten horen dat de Europese Unie er niet in is geslaagd de illegale visserij een halt toe te roepen. En dat alles in deze fase.
Vorige week zijn in Galicië de visserijautoriteiten van achttien lidstaten begonnen met besprekingen over het pakket maatregelen tegen de illegale visvangst, dat naar blijkt, zoals de commissaris heeft gezegd, niet voor de tweede helft van dit jaar aan ons wordt gepresenteerd. De bal ligt op dit punt meer dan ooit bij de Raad, want zolang het de lidstaten ontbreekt aan echte politieke wil, aan het vaste voornemen om de maatregelen om te zetten in nationale wetgeving, die als eis te stellen en om te zetten in prioriteit, blijven we jaar na jaar op dezelfde voet doorgaan. Ik hoop dat het anders zal lopen en dat we spoedig over een doeltreffend beleid beschikken.
Ik dank u, mijnheer de Voorzitter, en staat u mij toe mij nogmaals te beklagen over het feit dat de debatten over visserij 's avonds plaatsvinden, en dat zelfs een nieuw verslag dat net in de agenda is opgenomen, voorrang krijgt. Staat u mij toe namens mijn fractie en namens mijzelf ernstig bezwaar te maken tegen deze behandeling van de visserij in dit Parlement.
De Voorzitter
Van uw protest zal een aantekening worden gemaakt.
Rosa Miguélez Ramos
namens de PSE-Fractie. (ES) Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ook ik wil mevrouw Aubert gelukwensen met dit verslag en met haar verwerking van de talrijke door de Sociaaldemocratische Fractie ingediende amendementen.
Zeker is dat volgens berekeningen van de FAO 30 procent van de aangevoerde vis afkomstig is van dit soort visserij - illegale visserij -, dat de Europese Unie het internationale actieplan van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) heeft ondertekend en dat de Europese Commissie in 2003 een plan heeft gepresenteerd om op basis daarvan Europese maatregelen te nemen.
Onze Commissie visserij heeft dit initiatiefverslag opgesteld met het oog op de internationale bijeenkomst over illegale visserij die begin maart in Rome wordt gehouden, en opdat de Europese Commissie haar nieuwe actieplan mede baseert op het advies van dit Parlement.
Er zijn talrijke amendementen van mijn fractie overgenomen in het verslag en ik denk dat het begrip illegale visvangst nu duidelijker is omschreven. Daarnaast zijn nu kwesties opgenomen als de versterking van de controle en de noodzaak van grotere internationale samenwerking.
En hoewel het niet zozeer gaat om het invoeren van strengere maatregelen als wel om het beter toepassen van de bestaande maatregelen, dient met nadruk te worden gewezen op de noodzaak van een doelmatig stelsel voor toezicht en controle in een gemeenschappelijk rechtskader voor de hele Europese Unie en, zo mogelijk, onder leiding van het Communautair Bureau voor visserijcontrole in Vigo.
Onze amendementen beogen dat schepen die betrokken zijn bij illegale visvangst, de toegang tot Europese havens wordt ontzegd; dat de lidstaten ze niet registreren; en dat de lidstaten ingezetenen die gebruik willen maken van goedkope vlaggen, ontmoedigen: importeurs, vervoerders en ondernemers in andere betrokken sectoren worden opgeroepen om vis die met deze schepen is gevangen niet te accepteren en niet over te slaan.
Bovendien willen wij dat de lidstaten de handen ineenslaan om de controle op de aanvoer te versterken. We weten dat het moeilijk is legale van illegale vangsten te onderscheiden, vooral wanneer de aanvoer geen verse maar bevroren of behandelde vis betreft, en ook wanneer sprake is van netwerken met derde landen en de vis vanuit een derde land op de Europese markt komt.
Daarom moet moeite worden gedaan om de herkomst te achterhalen. Wereldwijd zijn miljoenen mensen afhankelijk van de visbestanden en wij moeten ervoor zorgen dat die er ook voor de generaties na ons nog zijn.
Elspeth Attwooll
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik Marie-Hélène Aubert complimenteren met de kwaliteit van haar verslag. Haar toelichting bevat een uitstekende analyse van het probleem en van de mate van vooruitgang die is geboekt in het kader van het EU-actieplan uit 2002. In het verslag worden tien bijzonder duidelijke aanbevelingen gedaan voor een nieuw actieplan, dat in 2007 moet ingaan. Vijf van deze aanbevelingen betreffen interne maatregelen en vijf betreffen samenwerking met andere landen, zowel rechtstreeks als met behulp van regionale visserijorganisaties.
De kwestie van de bestrijding van de IUU-visserij draait om verbeteringen wat betreft traceerbaarheid, zowel van schepen als van de vis die zij vangen of transporteren. Het gaat er hierbij onder meer om vast te houden aan het gebruik van de identificatienormen van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) voor EU-schepen en schepen die havens in de EU aandoen, evenals aan de ontwikkeling van goede regelingen voor vangstdocumentatie. Het betekent echter ook betere uitwisseling van informatie tussen de betrokken partijen, zodat er zwarte lijsten kunnen worden verspreid van schepen voor de vangst en het transport van vis en waardoor de mogelijkheid om weer op een witte lijst terecht te komen door onder een andere vlag te gaan varen, kan worden vermeden. De opstelling van zwarte lijsten is echter alleen doeltreffend als er ernstige gevolgen zijn voor de betreffende schepen. Daarom verzoeken we de Commissie de aanbeveling in paragraaf 18 van de resolutie serieus te nemen, namelijk dat moet worden overwogen de invoercontroles in verband met de gezondheid en hygiëne uit te breiden naar de producten van de IUU-visserij. Daarom stemt het ons ook zeer tevreden dat het overlegorgaan voor de Commissiediensten zijn activiteiten weer heeft hervat.
Natuurlijk kunnen er nog vele andere stappen worden ondernomen en daarom verzoeken we de bestrijding van illegale visserij als een van de prioriteiten op te nemen in het jaarlijkse werkprogramma van het Communautair Bureau voor visserijcontrole. Tegen deze achtergrond moeten we ons ervan verzekeren dat we onze eigen zaken helemaal op orde hebben en daarom herhalen we het eerdere verzoek van het Parlement dat de lidstaten voor ernstige overtredingen gemeenschappelijke minimumsancties moeten hanteren. Gelijke behandeling levert immers een belangrijke bijdrage aan de bevordering van de naleving.
Ook moet benadrukt worden hoe belangrijk het is om ontwikkelingslanden bij te staan bij de controle op visserijactiviteiten in hun eigen wateren. In dit opzicht is er sprake van een extra verantwoordelijkheid als we partnerschapsovereenkomsten inzake visserij met hen hebben gesloten. De opname van de IUU-visserij in het werkprogramma van de Commissie voor dit jaar is bijzonder positief, maar we hebben op dit terrein behoefte aan een duidelijk tijdschema. Het is goed om te horen dat de Commissie in het tweede halfjaar iets aan het Parlement zal voorleggen, maar we hopen dat dit eerder vroeger dan later zal plaatsvinden, en dat het alomvattend zal zijn.
Raül Romeva i Rueda
namens de Verts/ALE-Fractie. (ES) Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil beginnen met mijn fractiegenoot, mevrouw Aubert, dank te zeggen. Ik verwelkom en steun haar verslag.
De illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij vormt niet alleen een gevaar voor de biodiversiteit, voor het milieu, met kosten die bovendien in veel gevallen niet rechtstreeks verhaalbaar zijn, maar tevens - zoals is gezegd - een aanzienlijke kostenpost voor veel gemeenschappen die van de visserij leven en die verwachten dat toekomstige generaties dat ook nog kunnen.
In die zin denk ik dat de Europese Unie een dubbele verantwoordelijkheid heeft. Het belangrijkste is wel dat zij een voorbeeld moet zijn voor de rest van de wereld en met maatregelen en, bovenal, overtuiging moet laten zien dat deze strijd tegen de illegale visserij een van haar prioriteiten is. Daarnaast moet zij in deze strijd wereldwijd vooroplopen. Dat betekent gebruikmaken van de mechanismen die de Europese Unie ter beschikking staan - via de visserijovereenkomsten dan wel via samenwerking met derde landen - en te allen tijde bepalingen opnemen die het mogelijk maken deze kwestie met voorrang te behandelen.
Zoals al eerder is opgemerkt, is een van de grootste problemen bij het opsporen en bestrijden van illegale visserij juist de traceerbaarheid, in de zin dat het veelal onmogelijk is na te gaan of een vangst al dan niet legaal is. Daarom denk ik dat het van fundamenteel belang is om mechanismen in te stellen waarmee de vangsten beter kunnen worden getraceerd.
Ik wil u in herinnering brengen dat dit Huis in december een resolutie over milieukeurregelingen heeft goedgekeurd. Een groot aantal voorstellen uit die resolutie zou aanzienlijk kunnen bijdragen tot de vervolging van illegale visserij via traceerbaarheidsmechanismen, die hard nodig zijn.
Daarom steun ik het in het verslag opgenomen idee om de Commissie te verzoeken haar voorstel voor een milieukeurregeling vóór juni 2007 in te dienen.
Pedro Guerreiro
namens de GUE/NGL-Fractie. - (PT) Ook ik dank mevrouw Aubert voor haar verslag. Grootschalige illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij is in hoge mate verantwoordelijk voor de moeilijkheden waarmee de visserijsector kampt. Grootschalige illegale visserij beschadigt de mariene ecosystemen, verhoogt de visserijkosten en vermindert het inkomen van degenen die legaal vissen en voldoen aan de regelgeving voor de instandhouding van de visbestanden.
Zoals in het verslag terecht wordt onderstreept, ondermijnen grootschalige illegale visserijpraktijken in tal van landen de inkomens van gemeenschappen die van de visserij afhankelijk zijn en worden degenen die over de minste middelen beschikken om hun exclusieve zones te controleren het ergst getroffen. Grootschalige illegale visserij draagt tevens bij aan de verslechtering van de arbeidsomstandigheden en de hygiëne aan boord en tast de arbeidsrechten van de bemanning aan. Daarom zijn wij van oordeel dat illegale visserij waarbij grootschalige vloten, vissend in opdracht van grote economische en financiële visserijgerelateerde groepen en zelfs van georganiseerde misdaadnetwerken, aanzienlijke hoeveelheden onrechtmatige winst opstrijken, niet op één lijn mag worden gesteld met inbreuken op het gemeenschappelijke visserijbeleid door bepaalde segmenten van de kleinschalige en traditionele vloot, die vaak geen andere uitweg meer zien om het hoofd te bieden aan de economische crisis waarvan zij het slachtoffer zijn.
Het is zorgwekkend dat grootschalige illegale visserij, ondanks de snelle opname in het communautaire acquis en de onverwijlde tenuitvoerlegging van het actieplan 2002 van de Voedsel- en Landbouworganisatie, nog blijft toenemen vanwege leemten en onduidelijkheden in de bestaande regelgeving. De bestrijding van grootschalige illegale visserij is belemmerd door factoren als het gebruik van goedkope vlaggen, het gebrek aan controle op volle zee, overlading op volle zee, gebrek aan adequaat haventoezicht en gebrekkige samenwerking tussen toezichthoudende autoriteiten.
Aangezien de invloed van illegale visserij het grootst is in vlootonderdelen die opereren in volle zee en op het continentaal plat, met name in de minst ontwikkelde landen, is samenwerking tussen de lidstaten en internationale visserijorganisaties van vitaal belang om dit soort visserij te bestrijden. Daarom is het belangrijk dat voldoende middelen beschikbaar worden gesteld, ook op financieel gebied, om de nodige acties ten uitvoer te leggen en met name doeltreffend toezicht uit te oefenen op de visserijactiviteiten. Het versterken van de afschrikkende maatregelen moet gepaard gaan met verbeteringen in de traceerbaarheid van visserijproducten, zoals hier overigens reeds door verschillende sprekers is onderstreept. Ook de invoering van een milieukeurregeling verdient in dit verband de nodige aandacht. Zoals in het verslag terecht wordt benadrukt, is het al even belangrijk om de controle van aanvoer en overlading van vis uit derde landen door havenlanden te intensiveren. Wij zijn van oordeel dat de bestaande maatregelen reeds inspelen op de voornaamste problemen, maar dat een striktere en meer rechtvaardige tenuitvoerlegging en een grotere internationale coördinatie vereist zijn. Daarom is het niet voldoende om eenvoudigweg meer maatregelen en meer restrictieve maatregelen voor de visserijsector te ontwikkelen, zeker niet als de impact of het unilaterale karakter ervan pervers genoeg tot gevolg hebben dat de illegaal opererende vaartuigen er nog meer voordeel van hebben.
Schepen uit derde landen die opereren in exclusieve economische zones van EU-lidstaten, moeten zich houden aan de regelgeving van het gemeenschappelijk visserijbeleid en de bestaande nationale voorschriften. Uiteraard is het altijd mogelijk om de vigerende wetgeving te verbeteren en eventuele leemten op te vullen. Onzes inziens levert het verslag, dat wij op één of twee punten na onderschrijven, op dit vlak een waardevolle bijdrage. Het lijkt ons evenwel voorbarig om de bestrijding van illegale visserij nu reeds op te nemen in het kader van het toekomstige maritieme beleid van de Unie, temeer daar het debat hierover nog maar net geopend is als onderdeel van het groenboek van de Commissie. Wij kunnen ons vinden in het voorstel om de samenwerking en de coördinatie op internationaal en Europees niveau aan te scherpen op voorwaarde dat dit niet tot centralisatie leidt en dat de exclusieve controlebevoegdheden van de lidstaten gewaarborgd blijven, aangezien de lidstaten hun exclusieve economische zones het beste kennen.
Iles Braghetto
(IT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, we moeten alle ondernemers die op een correcte manier en middels een goed beheer binnen de visserij werkzaam zijn en het mariene milieu waarborgen, beschermen. Het is van essentieel belang om illegale visserij aan de hand van toezicht- en controlemaatregelen te bestrijden, gepaard gaande met sancties op zware schendingen van de communautaire wetgeving. Om illegale visserij te bestrijden, kunnen we echter niet alleen terugvallen op repressieve acties, maar moeten we ook krachtige preventieve actie ondernemen aan de hand van structurele maatregelen.
Het verslag waar we over gaan stemmen, waar ik mevrouw Aubert voor bedank, laat ons op doeltreffende wijze een aantal strategische acties zien, van de bevordering van commerciële regulerende maatregelen waarmee de herkomst van aangevoerde vangsten kan worden vastgesteld, tot het voorstel over milieukeurregelingen, dat de illegaal gevangen vis buiten de Europese markt houdt, en tot het onderzoek naar tarieven en oorsprongregels. Deze maatregelen zijn fundamenteel voor het terugdringen, en bij voorkeur uitbannen, van illegale visserij door communautaire vissersschepen in communautaire wateren en om de aanvoer en marketing van producten van illegaal gevangen vis van buiten de EU te voorkomen.
Even belangrijk is het verzoek om een onderzoek naar de flexibiliteit van de communautaire wetgeving inzake arbeid, gezondheid en veiligheid, naar de eerbiediging van de sociale rechten van werknemers en naar hun leef- en arbeidsomstandigheden aan boord. De verbetering van de traceerbaarheid van vis over het gehele traject van vangst naar eindverbruik, van het visnet tot het bord, uitputting van visbestanden en aanzienlijke achteruitgang van het milieu voorkomen en de kwaliteit van leven en werk verbeteren voor de gemeenschappen die voor hun levensonderhoud van de visserij afhankelijk zijn, zijn vormen van preventie en ontmoediging die ervoor zullen zorgen dat illegale visserij op een structurele wijze aan banden kan worden gelegd en dat de communautaire visserijsector de beste ter wereld zal worden.
Paulo Casaca
(PT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer Morillon, uiteraard moeten wij allen de rapporteur feliciteren met haar uitstekende verslag. Verder moeten wij allereerst zeggen dat de huidige situatie absoluut onaanvaardbaar is.
Het is onaanvaardbaar dat de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde vangst van gewone tonijn, de vissoort die in dit verband het meest bestudeerd is, 50 procent groter is dan de legale vangst. Dit heeft geleid tot een drastische vermindering van de bestanden, de ineenstorting van de prijzen en de ondergang van de vissers. De Commissie mag deze situatie niet langer dulden.
Met betrekking tot de maatregelen die hier worden voorgesteld om dit probleem aan te pakken wil ik onderstrepen dat traceerbaarheid een noodzakelijke voorwaarde is om de beoogde doelstelling te verwezenlijken. Wij moeten er dan ook voor zorgen dat deze maatregel op zeer korte termijn wordt aangenomen. Ik ben ervan overtuigd dat de situatie spoedig zal veranderen als er afdoende garanties voor traceerbaarheid worden geboden.
James Nicholson
(EN) Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur feliciteren met dit verslag, waarin de inspanningen van dit Parlement om het probleem van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij aan te pakken, worden voortgezet.
Het EU-Actieplan ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij uit 2002 bevat vier acties die op communautair niveau ten uitvoer moeten worden gelegd. Een daarvan is het vaststellen van de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor het voorkómen van IUU-visserij door hun staatsburgers. De hiermee samenhangende Verordening van de Raad van 2002 verplicht de lidstaten maatregelen te treffen tegen staatsburgers die in strijd met het gemeenschappelijk visserijbeleid handelen.
We lijken uiterst doelmatig te zijn in het opsporen en het treffen van maatregelen tegen onze eigen vissers vanwege overtredingen van het Europees recht, maar tegelijkertijd lijken we veel minder doelmatig bij de aanpak van het veel grotere probleem van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij. Het probleem van de overbevissing en illegale visserij is een internationaal probleem. Het reikt verder dan de wateren van de Europese Unie, en toch beklagen de vissers die ik vertegenwoordig zich er met enig recht over dat de Commissie soms niet verder kan kijken dan onze eigen wateren.
Het is duidelijk dat er nog veel moet worden gedaan om dit probleem aan te pakken en ik verheug mij over praktische voorstellen, zoals de suggestie dat schepen die vis de Europese Unie binnenbrengen aan dezelfde eisen moeten voldoen wat betreft de vangstdocumentatie als schepen die binnen de Europese Unie opereren. Evenzo juich ik de suggestie toe dat de Commissie moet samenwerken met ontwikkelingslanden om hen te helpen in de strijd tegen IUU-visserij. Ik begrijp dat een van de manieren om dit te bereiken is door middel van de verschillende bilaterale visserijovereenkomsten met ontwikkelingslanden.
Ik wil er echter zeker van kunnen zijn dat het hierbij gaat om een gezamenlijke aanpak van het probleem en dat dit niet slechts op ad-hocbasis gebeurt. Ik wijs erop dat bepaalde landen zich niet erg bereidwillig hebben opgesteld. Als we bilaterale visserijovereenkomsten sluiten met een land, kunnen we hen toch zeker dwingen tot een hoger samenwerkingsniveau. Anders zouden cynici immers de suggestie kunnen wekken dat we meer belang hechten aan het in handen krijgen van de vis dan aan het stoppen van de illegale visserij.
David Casa
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in veel van onze debatten over visserij stond duurzaamheid centraal, alsmede het belang om het juiste evenwicht te vinden tussen de bescherming van het mariene milieu, de bescherming van visbestanden en de levensvatbaarheid van de visserij.
Er zijn verordeningen opgesteld en vissers zijn verplicht zich aan deze verordeningen te houden om ervoor te zorgen dat er een optimale norm wordt bereikt, een norm die voor iedereen gunstig is. Deze verordeningen zijn gebaseerd op specifieke statistieken over onze zeeën en de normen zijn gebaseerd op deze informatie. Ik ben echter van mening dat als we de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij niet met harde hand aanpakken, we de eerlijke vissers een slechte dienst bewijzen en hun activiteiten inperken ten gunste van anderen die illegaal opereren.
De grens tussen legale en illegale visserij is soms flinterdun en we hebben in dat opzicht behoefte aan een keiharde definitie om misverstanden te voorkomen. We hebben een doeltreffend controlesysteem nodig en een beheersprogramma dat meer samenhang vertoont en specifieker is, zodat de bestaande verordeningen accurater kunnen worden toegepast. We moeten ook met onze buurlanden proberen te onderhandelen om tot hetzelfde beleid te komen zodat we de beschikking krijgen over een stelsel van één zee, één beleid, wat ongetwijfeld voor iedereen voordelen oplevert. Om zo ver te komen, moeten we bereid zijn onze technologie met die landen te delen en moeten we nieuwe visserijovereenkomsten aanmoedigen.
Bovendien moet de samenwerking tussen ons, de lidstaten, worden versterkt. Het zou verplicht moeten worden de wettige herkomst aan te tonen van visvangsten voordat vis in de EU aan land kan worden gebracht. Het moet hierbij onder meer gaan om documenten waaruit blijkt dat de vis is gevangen volgens de regels van een regionale visserijorganisatie. Dit zal een zeer belangrijke duw in de rug zijn die ervoor zorgt dat onze vissers de juiste visrechten krijgen toegewezen, en dat onze zeeën bovendien worden beschermd tegen overbevissing. Toen de bestanden overvloedig waren, zagen we niet-gereglementeerde activiteiten vaak door de vingers. Nu lijkt het me tijd om op te treden voor het te laat is. Verordeningen en wetten zullen immers niets meer uithalen of betekenen als er in onze zeeën door overbevissing geen leven meer over is.
Christofer Fjellner
(SV) Mevrouw de Voorzitter, binnen de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ben ik verantwoordelijk voor het thema kabeljauwvangst in de Oostzee. Ik heb tijdens mijn werkzaamheden kunnen vaststellen dat, ondanks de kleinere visquota, delen van de kabeljauwstand dicht bij de biologisch kritische grens liggen. Er zijn veel bedreigingen voor de kabeljauw, maar de grootste bedreiging vormt, ondanks alles, de aanhoudende illegale visserij.
Als grondslag voor mijn verslag heb ik geprobeerd aan de evaluatie van de Commissie betreffende de omvang van de illegale visserij in de Oostzee te komen. Die informatie was echter geheim. Het heeft mij maanden gekost om aan die informatie te komen. Gisteren kreeg ik het rapport in handen en begreep ik opeens dat geheimzinnige gedoe. De illegale visserij in de Oostzee is erger dan wij allen vermoedden. Ik kan niet anders dan betreuren dat Zweden tot één van de grotere boosdoeners behoort. De Commissie stelt echter vast dat Polen de grootste boosdoener is. Toen de inspecteurs de visserij in Polen controleerden, bleek dat de vangst 48 procent groter was dan gerapporteerd. Dat betekent dat een derde deel van de Poolse visvangst illegaal is. De op één na grootste boosdoener is Zweden. De vangsten daar bleken bij controle met wel 21 procent te zijn toegenomen. Dat is heel vreemd, aangezien de Zweedse vissers hun quota niet eens volledig benutten.
De conclusie die ik trek uit het rapport dat ik gelezen heb, is dat we een nieuwe strategie moeten bedenken. Wij moeten onze hoop niet vestigen op eindeloze onderhandelingen over de reductie van visquota. De milieubeweging moet haar eisen over het stoppen van de visvangst intrekken. Degenen die de visserij in bijvoorbeeld de Oostzee willen beschermen, moeten zich verenigen in de strijd tegen de illegale visserij. Daarvoor zou ik vier dingen willen eisen van de Commissie. Ten eerste dat u, in plaats van de boosdoeners geheim te houden en te beschermen, ze ontmaskert door de namen van de landen die de illegale visserij niet stoppen, bekend te maken. Ten tweede dat u erop toeziet dat er zo snel mogelijk elektronische logboeken worden ingevoerd op alle vissersschepen die op de Oostzee varen, ongeacht de grootte. Ten derde dat u Polen voor de rechter sleept wegens inbreuk op de visserijverordeningen en ten vierde dat u meteen de mogelijkheid gaat onderzoeken van het invoeren van individuele, overdraagbare visquota die ervoor zorgen dat de individuele beroepsvissers zelf belang hebben bij het beschermen van de visbestanden. Ik vraag daarom hier vandaag of de Commissie hiertoe bereid is.
Ioannis Gklavakis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, ik wens de rapporteur, mevrouw Aubert, geluk met haar verslag over de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij. Het onderhavige vraagstuk is van bijzonder belang, als wij kijken naar de gevolgen die de illegale visserij heeft voor het mariene milieu en de legale visserij.
De illegale visserij is een van de belangrijkste redenen waarom zoveel visbestanden instorten. Zij ondermijnt in feite al onze inspanningen voor een correcte exploitatie van de visserijbronnen en voor de bescherming van het mariene milieu.
Afgezien van milieugevolgen heeft de illegale visserij echter ook heel nadelige economische gevolgen, aangezien zij de concurrentie tussen de vissers verstoort en het de vissers die de wet nalaven, moeilijk maakt om het hoofd boven water te houden.
Ik wil dit vraagstuk echter ook onderzoeken met het oog op de menselijke factor. Vaak heeft de illegale visserij ook gevolgen voor de veiligheid van de bemanningen, aangezien ternauwernood wordt voldaan aan de vereisten inzake arbeidsomstandigheden en veiligheid van het menselijk leven op zee. Illegale visserij betekent ook illegaal en ongecontroleerd werk.
Zoals u weet is dit geen nieuw verschijnsel. De vraag naar vis neemt steeds meer toe, maar de beschikbare visserijbronnen nemen af. Daardoor wordt dit verschijnsel alleen maar erger, met name door toedoen van vissersvaartuigen die onder goedkope vlag varen.
In het verslag van mevrouw Aubert worden de belangrijkste aspecten van het probleem behandeld, zoals
ten eerste, de verantwoordelijkheden van de vlaggenstaat;
ten tweede, de verantwoordelijkheden van de havenstaat waar de vis wordt aangeland, en
ten derde de verantwoordelijkheden van de marktstaat, van de vervoers- en handelsbedrijven die ervoor zorgen dat de vis uiteindelijk bij de consument terechtkomt.
Ik ben van mening dat meer maatregelen moeten worden genomen om de illegale visserij te controleren en te bestrijden, zowel in Europees verband als in de regionale visserijorganisaties. Wij moeten optreden. Wij moeten het milieu, de legale vissers en de consumenten beschermen en de wet doen naleven. Wij moeten blijk geven van vastberadenheid en striktheid.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
