Plechtige vergadering - Frankrijk
De Voorzitter
President Sarkozy, geachte collega's, dames en heren, het is een genoegen voor het EuropeesParlementom u, als President van de Franse Republiek, hier vandaag welkom te heten op de formele plenairezitting in Straatsburg. Uw bezoek is een heel groot voorrecht voor deze instelling en ik kan u verzekeren dat de Parlementsleden met heel veel belangstelling hebben uitgezien naar uw toespraak, hetgeen blijkt uit de vele collega'sdie hier vandaag zijn vergaderd. Gedurende de presidentscampagne en ook nauw benoeming van 6 mei hebt u consequent en standvastigherbevestigd dat de Europese bouwnijverheid een van uwtopprioriteiten was en dat derhalve dit onderwerp ook een van de belangrijkste aandachtspunten van de Franse regering zou worden.
De Voorzitter
Mijnheer de President, al in 1849, sprak de groteFranse schrijver Victor Hugozich uit voor een Unievan Europese landen. In de daaropvolgende eeuw heeft de geschiedenis van Europese integratie een sterkeimpulsgezien en vooruitgang gemaakt, in het bijzonder op initiatiefvan de Fransen. Dit omvat, niet op de laatste plaats, de wortels van onze hedendaagse EuropeseUnie, welke voorvloeien uit het plan dat in 1950 werd geopenbaard door Robert Schuman. Robert Schuman werkte nauw samen met Jean Monnet.
Nu we hier bijeen zijn in Straatsburg, zou ik graag hulde willen brengen aan Pierre Pflimlin, voorheen minister-president van Frankrijk, Voorzitter van het EuropeesParlement en sinds vele jaren burgemeester van Straatsburg. Het was vooral pijnlijk dat het de burgers van Frankrijk warendie per referendum het ontwerpverdrag voor een Grondwet hebben verworpen, welke zo veel kwesties bevattedie van belang waren voor de toekomst van Europa. Vlak voordat u verkozen werdmijnheer de President, hebt u echter duidelijk gemaaktdat u, in de hoedanigheid van staatshoofd van uw land, uw uiterste best zou doen om Frankrijk weer centraal te stellen in Europa.
U hebt ongetwijfeldsnel en fermuw vastbeslotenheid getoonddoor middel van uw bijdrage aan het bereiken van een oplossing in de onderhandelingen over hetHervormingsverdrag en uw steun voor de in dit opzicht verrichteinspanningen door de toenmalige voorzitter van de Europese Raad, Bondskanselier Angela Merkel.
Mijnheer de President, ik zou graag willen concluderen door te memoreren dat u na uw verkiezing mij vriendelijk had uitgenodigd het Élysée Paleiste bezoeken als uw eerste niet-Franse gast. Ik zou graag van deze gelegenheid gebruik willen maken om u, namens het Europees Parlement, wederom te bedanken voor deze uitnodiging.U hebt namelijk niet alleen uwverbintenis aan Europa getoond, maar- belangrijker nog -u hebt ook door middel van die uitnodiging uw waardering geuit voor het Europees Parlement als het orgaan dat de bevolking van de Europese Unie vertegenwoordigd.
(Applaus)
Mijnheer de President, op 2 juli, enkele weken na uw verkiezing, sprak u de bevolking van Straatsburgtoe en zei u het volgende: "Ik wil dat Frankrijk zijn eigen verantwoordelijk op zich neemt en ik wil dat alleEuropeanenzich bewust worden van hun eigen verantwoordelijkheiden plaatsin de geschiedenis. Ik wil debatten op gang brengen, ik wil vragen stellen en de problemen benoemen.”Mijnheer de President, we zien met veel belangstelling uit naar uw toespraak. Magik u uitnodigen het woord te richten tot het EuropeesParlement.
(Applaus)
Nicolas Sarkozy
President van de Republiek Frankrijk.-(EN) Mijnheer de Voorzitter van het Europees Parlement, geachte leden van het Parlement, mijnheer de Voorzitter van de Commissie, dames en heren, ik dank u voor de uitnodiging om u toe te spreken in het gebouw waar het democratische hart van Europa klopt.
Ik dank u voor de kans die u me biedt om dat juist nu te doen, op een moment dat Europa zich na enige aarzeling weer heeft vermand en de draad weer oppakt.
Ik dank u dat u mij toestaat nogmaals te onderstrepen dat Frankrijk Europa zeer toegewijd is, en om te verklaren dat het "nee” dat het Franse volk heeft uitgesproken tegen de Europese Grondwet geenszins betekende dat de Fransen Europa de rug toekeren maar eerder dat zij grootsere dingen van Europa verwachten.
(Applaus)
Van meet af aan is ieders hoop gevestigd op de Europese integratie. Nu verwachten de mensen dat Europa die hoop waarmaakt, een verantwoordelijkheid die op ons aller schouders rust. Zij hopen op vrede, broederschap en vooruitgang. Een hoop die is ontsproten aan de grote tragedies uit de 20e eeuw. Een hoop die voortkwam uit het bloed en de tranen vergoten door miljoenen mannen, vrouwen en kinderen. Deze hoop is voortgekomen uit een onmetelijk lijden. Die hoop is dat de volkeren in Europa nooit meer oorlog tegen elkaar zullen voeren, dat we op Europees grondgebied nooit meer te maken zullen krijgen met pogingen om te overwinnen, te onderwerpen en uit te roeien, waardoor onze naties ooit aan de rand van de materiële en morele ondergang kwamen te staan.
De Europese gedachte ontstond toen op een dag prominente Europeanen elkaar over de grenzen waarvoor zoveel mensen waren gestorven de hand reikten. En de mensen die zo vreselijk hadden geleden volgden hun voorbeeld en besloten dat ze de haat achter zich moesten laten en dat nu vriendschap was geboden.
Die Europese integratie was mogelijk omdat onze volkeren gruwden van wat ze hadden aangericht. Ze weigerden ooit nog te vechten omdat ze diep vanbinnen beseften dat een nieuwe oorlog fataal zou zijn. In plaats daarvan kozen ze ervoor elkaar lief te hebben, begrip voor elkaar op te brengen en gezamenlijk aan een gemeenschappelijke bestemming te werken.
De Europese integratie moet worden beschouwd als een morele, een politieke en een spirituele noodzaak.
In de Europese integratie komt een verlangen tot uitdrukking dat gedeeld wordt door alle volkeren van Europa die gemeenschappelijke waarden en een gedeelde beschaving erkennen en deze waarden en beschaving in stand willen houden.
Europa mag niet alleen maar een machine zijn. Europa mag niet alleen een bestuurlijk apparaat zijn. Europa hoort geen wetgevende machine te zijn die normen, regels en richtlijnen produceert, een machine die procedures voortbrengt.
Europa is niet iets dat losstaat van het gewone leven, van gevoelens en menselijke passies. Europa zal nooit een realiteit worden en zal nooit kans maken op een solide bestaan als het voor miljoenen mannen en vrouwen ongeacht hun overtuigingen niet iets wordt dat leeft, dat hun aanspreekt en hoop biedt op een beter bestaan en een betere wereld. Europa zal een prachtig ideaal moeten zijn of het houdt op te bestaan.
Wanneer de burgers "nee” zeggen, kunnen wij hun niet vertellen dat ze ongelijk hebben maar moeten we vragen waarom ze "nee” hebben gezegd.
We beseffen allemaal (ik heb trouwens "ja” gestemd) dat dat Franse en Nederlandse "nee” helaas niet slechts een afwijzing van een tekst was, hoe belangrijk die tekst ook was.
We weten allemaal dat dat "nee” een zichtbare uitdrukking was van een diepgewortelde vertrouwenscrisis die niet kan worden genegeerd en die dringend moet worden opgelost.
Eenieder wie Europa na aan het hart ligt moet dit "nee” van twee van de landen die aan de wieg van een verenigd Europa stonden hoogst serieus nemen.
Uit deze afwijzing sprak een grote angst: miljoenen mannen en vrouwen begonnen hun vertrouwen in Europa te verliezen. En waarom? Omdat ze het gevoel hadden dat Europa hun niet langer voldoende bescherming bood. Omdat ze het gevoel kregen dat Europa zich niet langer interesseerde voor de moeilijkheden waar zij dagelijks voor stonden. Het is niet relevant of dat gevoel terecht of onterecht is. Ik ben ervan overtuigd dat miljoenen mannen en vrouwen in al onze landen dat gevoel hebben.
Dit "nee” was een ware ramp. Europa werd daarmee in de ernstigste crisis uit zijn bestaan gestort. Die crisis had tot de ondergang van Europa kunnen leiden maar het kon ook gunstig uitpakken omdat het diegenen die de Europese zaak zeer zijn toegedaan, ertoe kon aanzetten na te denken over de redenen achter deze crisis.
Sinds de oprichting van de Europese Kolen- en Staalgemeenschap zijn er in Europa opmerkelijke dingen bereikt.
Wij zijn allemaal vertegenwoordigers van volkeren die elkaar hebben gehaat, elkaar naar het leven hebben gestaan en waarvan sommige elkaar eeuwenlang hebben bevochten.
Bij het begin sprak de grote Europeaan Paul-Henri Spaak, voorzitter van de eerste Europese Parlementaire Vergadering, de universele en alom geldende woorden: "Laten we niets vergeten, want dat zou blasfemisch zijn, maar we hebben besloten om een geweldig avontuur aan te gaan dat, als het slaagt, datgene zal bewaren dat we gemeenschappelijk hebben en wat ons het meest na aan het hart ligt.”
Ondanks alle problemen is dat geweldige avontuur nu al een halve eeuw gaande.
De parlementaire vergaderingen hebben een doorslaggevende rol gespeeld. Staat u mij toe dat ik hulde breng aan al diegenen die daaraan hebben deelgenomen omdat zij de burgers van Europa in al hun verscheidenheid vertegenwoordigden.
Volgens mij moeten we die verscheidenheid niet vrezen. Het is juist iets wat we in ere moeten houden; het is immers ons grootste pluspunt. Democratie brengt discussie met zich mee. En een veelheid aan meningen. Het is het tegendeel van een systeem waarbinnen iedereen gedwongen wordt hetzelfde te denken. Europa zou sterven als we allemaal op dezelfde manier zouden moeten denken en als degenen die er een andere mening op nahielden als slechte Europeanen werden beschouwd. Slechte Europeanen bestaan niet. Europa is gewoon Europa en iedereen moet deel kunnen uitmaken van dat Europa.
Ik geloof in het uitwisselen van meningen, in discussie. Daarom heb ik ook altijd de voorkeur gegeven aan stemming bij meerderheid boven eenparigheid van stemmen. En voor een Franse president is dat een lastige overtuiging.
Eenparigheid van stemmen brengt met zich mee dat een kleine groep zijn wil oplegt aan de anderen. Eenparigheid van stemmen staat er garant voor dat er nooit grootse en moedige beslissingen zullen worden genomen, dat men nooit risico's zal nemen, want bij eenparigheid van stemmen moeten we diegenen volgen die het minst van Europa verwachten.
Eenparigheid van stemmen leidt tot machteloosheid. Het betekent dat men niet kan handelen. Het betekent dat je niets kunt terugnemen wat al is besloten en om die reden was ik voorstander van de uitbreiding van de stemming bij meerderheid in het vereenvoudigde Verdrag.
Ik geloof in democratie. Ik vind dat Europa zo democratisch mogelijk moet zijn. Daarom ben ik er ook altijd van overtuigd geweest dat we Europa geen dienst bewijzen als we ons tegen discussies verzetten, kritiek smoren en onze meningsverschillen verhullen.
Ik ben ervan overtuigd dat Europa behoefte heeft aan meer discussie, meer democratie en uiteindelijk ook aan meer politiek.
Europa heeft kans gezien deze impasse te doorbreken dankzij het feit dat de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de topontmoeting in Brussel beseften dat het lot van Europa in hun handen lag en een politieke beslissing namen. Die dag in Brussel werden alle obstakels die tot dan toe onoverkomelijk hadden geleken uit de weg geruimd dankzij de politieke wil van de staatshoofden en regeringsleiders.
Wat betekende in dit verband die politieke wil? Het betekende dat men bereid was onder ogen te zien dat de ontwerpgrondwet was mislukt. Het betekende dat aan de Fransen die "nee” hadden gestemd een vereenvoudigd Verdrag moest worden voorgelegd om de impasse in Europa te doorbreken en dat vervolgens in het Parlement te laten goedkeuren, zoals ik tijdens mijn verkiezingscampagne heb verklaard. Het Franse volk heeft mij gemachtigd toestemming te verlenen om dit vereenvoudigde Verdrag in het Parlement te laten goedkeuren.
(Applaus)
Ik wil hier nog aan toevoegen dat het nogal vreemd is te beweren dat het Europees Parlement de plek is waar het democratische hart van Europa klopt, terwijl tegelijkertijd wordt beweerd dat een parlementaire goedkeuring in Frankrijk niet democratisch zou zijn: als Europa democratisch is in het Europees Parlement, dan is Frankrijk dat ook in het Franse Parlement.
(Applaus)
Voor de landen die de ontwerpgrondwet hebben goedgekeurd - en bij dezen hulde aan die landen en de parlementariërs die achter de ontwerpgrondwet stonden - betekende die politiek dat zij toestonden dat de onderhandelingen over een nieuwe en minder ambitieuze tekst werden geopend. We zijn erin geslaagd de impasse in Europa te doorbreken omdat de landen die "nee” hebben gestemd zich daarvoor hebben ingezet. Hulde aan diegenen onder u die voor de Grondwet waren en zij die erin toestemden om over een nieuw ontwerp in discussie te gaan. Europa is deze crisis te boven gekomen omdat beide kanten van goede wil waren.
Het vereenvoudigde Verdrag is een politieke triomf voor Europa. Het is een triomf van het Europese bewustzijn zoals dat tot uitdrukking komt in de politiek.
Het zou een vergissing zijn - en ik aanvaard ten volle mijn verantwoordelijkheden - om aan te nemen dat met het vereenvoudigde Verdrag alle problemen in Europa zouden zijn opgelost, dat we op onze lauweren zouden kunnen rusten en alle vragen zouden zijn beantwoord. Het vereenvoudigde Verdrag is een oplossing voor de institutionele crisis, maar daarom is het nog geen oplossing voor de politieke of de morele crisis in Europa. Dankzij het verdrag is Europa in staat beslissingen te nemen en handelend op te treden. Maar er staat niets in over de beoogde doelstellingen. Er staat niet in hoe Europa er morgen zal uitzien en op wat voor manier het bestaan van onze burgers zal verbeteren. Het Verdrag biedt mensen die hun geloof in Europa hebben laten varen geen redenen om dat geloof in ere te herstellen.
Alleen de institutionele kwestie is opgelost. Nu de politieke kwesties nog. We moeten die kwesties onbevreesd onderzoeken en ze zonder taboes bespreken.
We hebben in Europa voor een democratie gekozen en in een democratie moet het mogelijk zijn alles te bespreken: of het nu gaat om het beleid op het gebied van de begroting, de handel, het monetaire beleid, industrieel, fiscaal, of noem maar op. Anders heeft het geen zin om te beweren dat we naar een democratisch Europa streven.
Europa heeft voor democratie gekozen en in een democratie kan onafhankelijkheid nooit worden aangezien voor een volslagen gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel. Niemand kan zijn onafhankelijkheid aanvoeren als reden waarom hij niet aansprakelijk zou zijn, geen uitleg hoeft te geven en zich niet hoeft bloot te stellen aan kritisch onderzoek. In een democratie is politiek verantwoordelijkheidsgevoel een alom geldend basisprincipe.
Binnen de Europese democratie moeten we in staat zijn de doelstellingen en verwachte resultaten van Europa te bespreken. Ik heb een voorstel gedaan om een commissie van wijze mannen in te stellen om over de toekomst na te denken. Naar mijn mening moeten we ook samen kunnen discussiëren over de verschillende mogelijkheden die er voor een Europese toekomst zijn: we kunnen diverse paden kiezen en ik vraag me ten zeerste af hoe we ooit de juiste zullen kunnen kiezen als we ze weigeren te bespreken.
In een Europese democratie zouden we in staat moeten zijn de Europese en de nationale identiteiten te bespreken. We moeten kunnen discussiëren over de manier waarop Europa aan zijn identiteit bouwt en hoe het die identiteit verdedigt. We moeten kunnen bespreken op wat voor manier Europa zijn nationale identiteiten verdedigt, die immers een van Europa's sterke punten zijn.
We zouden niet bang moeten zijn voor deze identiteiten. Er is niets verkeerds aan om je identiteit te willen bewaren. Pas als die identiteiten bedreigd worden en het gevoel ontstaat dat ze worden aangevallen, gaan alle stekels recht overeind staan en worden mensen gevaarlijk en agressief.
De volkeren van Europa maken een ernstige identiteitscrisis door. Deze crisis heeft zowel invloed op onze volkeren als op de idee van een beschaving die door alle Europeanen wordt gedeeld en heel Europa verbindt. Deze crisis hangt samen met de globalisering en het feit dat de wereld allengs commerciëler wordt.
Het was een geniaal idee van de grondleggers om een verenigd Europa via kolen, staal en handel van de grond te krijgen. Maar de politiek loopt achter op de economie en nog verder achter op de cultuur. Het is een vergissing geweest om het culturele Europa over het hoofd te zien.
(Applaus)
In een wereld die wordt bedreigd door standaardisatie, gedomineerd door technologie, een wereld waar economische waarden vaak zwaarder wegen dan andere waarden, kan Europa onmogelijk voor iedereen werkelijk Europa zijn als het niet opkomt voor de waarden die voor een beschaving gelden of voor spirituele waarden, en als het niet alles doet wat in zijn vermogen ligt om zijn culturele verscheidenheid in stand te houden. Maar wat moeten we aan verscheidenheid in stand houden als we niet ieder onze eigen identiteit hebben bewaard?
Europa moet ervoor zorg dragen dat het niet wordt beschouwd als een bedreiging voor nationale identiteiten maar juist als een bescherming, als een manier om ze in stand te houden.
En ook de mensenrechten maken deel uit van de Europese identiteit. Wanneer er waar ook ter wereld een persoon wordt onderdrukt, iemand wordt vervolgd, een kind wordt mishandeld, een volk wordt uitgebuit, moet Europa hen terzijde staan, want het Europa van de mensenrechten houdt zich immers aan zijn woord. Aan Europa de taak om de mensenrechten in alle uithoeken van de wereld te propageren.
(Applaus)
Ik kan daaraan toevoegen dat mensen die in het verleden hebben geweigerd de mensenrechten te verdedigen uit angst dat ze anders een contract zouden mislopen, die contracten toch zijn misgelopen en ook in moreel opzicht hebben gefaald.
(Applaus)
Het woord bescherming mag niet uit de Europese democratie worden verbannen. Als we willen voorkomen dat onze volkeren er genoeg van krijgen om het slachtoffer te zijn van oneerlijke concurrentie en dumping en op een dag gaan vragen om protectionisme en het sluiten van de grenzen, zullen we moeten durven bespreken wat precies een Communautaire preferentie is. Het moet mogelijk zijn om onszelf net zo te beschermen als anderen doen. Het moet mogelijk zijn om onszelf van dezelfde instrumenten te voorzien als anderen. Andere regio's van de wereld hebben immers ook het recht zich tegen dumping te beschermen, dus waarom zou Europa dat niet mogen? Als alle landen een wisselkoersbeleid hebben, waarom Europa dan niet? Als andere landen een deel van hun markt voor overheidsopdrachten voor hun KOM's reserveren, waarom zou Europa dat dan niet mogen doen? Als andere landen een industriebeleid ten uitvoer leggen, waarom zou Europa dat dan niet doen? Als andere landen hun boeren beschermen, waarom Europa dan niet?
(Applaus)
In Europa bestaat geen behoefte aan protectionisme, maar Europa moet wederkerigheid eisen. In Europa bestaat geen behoefte aan protectionisme, maar het heeft de plicht de onafhankelijkheid van zijn energie- en voedselvoorziening te waarborgen.
Europa wil een voorbeeld zijn in de strijd tegen de opwarming van de aarde maar kan geen oneerlijke concurrentie aanvaarden van landen die hun eigen ondernemingen geen ecologische beperkingen opleggen.
(Applaus)
Europa is voorstander van vrije concurrentie, maar Europa kan niet de enige ter wereld zijn die concurrentie tot zijn credo verheft. Om die reden is tijdens de top in Brussel besloten dat concurrentie voor Europa eerder een middel dan een doel op zich is.
Europa heeft voor een markteconomie en het kapitalisme gekozen, maar dat wil geenszins zeggen dat we hebben gekozen voor een volslagen laissez faire en voor het financiële kapitalisme dat speculanten en aandeelhouders begunstigt ten nadele van ondernemers en werknemers.
(Applaus)
Het Europese kapitalisme is altijd een ondernemerskapitalisme geweest, een kapitalisme dat op productie was gericht en niet zozeer op speculatie en handel.
Ik wil hierbij luid en duidelijk verklaren dat Europa de taak heeft om het financiële kapitalisme fatsoen bij te brengen. De recente crisis die we hebben zien ontstaan in de markt van de subprime-hypotheken - waar een paar speculanten wereldwijd de concurrentie ondermijnen - is voor Europa onaanvaardbaar.
(Applaus)
We hebben op het gebied van al deze kwesties uiteenlopende opvattingen, maar dat betekent nog niet dat we ze niet moeten bespreken. We moeten er net zo lang over discussiëren totdat we een compromis hebben bereikt waarbinnen een gemeenschappelijk beleid kan worden ontwikkeld. Deze kwesties zullen stuk voor stuk deel uitmaken van de prioriteiten van het Franse presidentschap.
Maar er zijn nog veel meer onderwerpen die besproken dienen te worden: herziening van het gemeenschappelijke landbouwbeleid, milieubelasting, hernieuwbare energieën, energiebesparing, en defensie. Op welke manier kan Europa onafhankelijk zijn en zijn politieke invloed uitoefenen op het wereldtoneel? Hoe kan Europa een rol spelen op het gebied van vrede en stabiliteit als het niet in staat is zijn eigen veiligheid te waarborgen?
Wat stelt onze toewijding aan Europa voor als we niet kunnen praten over het opzetten van een Europees defensiesysteem en het vernieuwen van het Atlantisch Bondgenootschap?
Wat stelt onze toewijding aan Europa voor als we geen van allen in staat zijn ons in te zetten voor het waarborgen van ieders veiligheid? De burgers van Europa hebben gezamenlijk hun solidariteit opgebouwd vanaf het Verdrag van de Europese Kolen- en Staalgemeenschap tot het vereenvoudigde Verdrag.
Dit zien wij in het regionale beleid, maar we zouden het ook moeten terugzien in onze defensie. We zouden het moeten kunnen terugzien in een Europees immigratiebeleid. In een Europa waar mensen vrijelijk heen en weer kunnen reizen tussen lidstaten kan zo'n beleid alleen maar een gemeenschappelijk immigratiebeleid zijn. Je kunt geen lid van het Schengengebied zijn en regels opstellen zonder de andere landen daarvan op de hoogte te stellen, want regelgeving in het ene land heeft effect op alle andere landen binnen het Schengengebied.
(Applaus)
Toen ik tot president van de Republiek Frankrijk werd gekozen, stelde ik mezelf de prioriteit om Frankrijk weer terug te plaatsen in het hart van de Europese integratie. Ik wilde ervoor zorgen dat de Fransen hun twijfels zouden kwijtraken doordat ze meer betrokken zouden raken bij Europa. Ik ben me er ten volle van bewust dat Frankrijk zijn zin niet op elk gebied zal kunnen doordrijven, maar ik wil niets liever dan dat Frankrijk zijn plaats in het hart van Europa herovert.
Ik ben opnieuw de dialoog aangegaan met de instellingen van de Gemeenschap en wil Voorzitter Barroso danken voor de vertrouwensrelatie die inmiddels is opgebouwd tussen Frankrijk en de Europese Gemeenschap. Het Franse beleid is nu gericht op een nauwe, vertrouwelijke samenwerking met de Europese instellingen, dat wil zeggen, met het Europees Parlement en de Europese Commissie.
Ik zal mijn uiterste best doen ervoor te zorgen dat iedereen diezelfde mening is toegedaan en dat het Verenigd Koninkrijk het vereenvoudigde Verdrag bekrachtigt, want Europa heeft het Verenigd Koninkrijk hard nodig.
(Applaus)
Ik zal mijn uiterste best doen om de dialoog aan te gaan met de landen in Oost-Europa, landen waar vaak terecht het gevoel heeft bestaan dat er niet voldoende naar hen werd geluisterd. En dat is niet omdat de geschiedenis landen die later lid van Europa zijn geworden ertoe heeft veroordeeld dat zij minder rechten hebben. Zij hebben dezelfde rechten als de grondleggers. Iets dat geheel in de geest van Europa is.
(Applaus)
Om die reden heb ik ook een voorstel gedaan voor een Mediterrane Unie. Ik wil niet dat wie dan ook zich buitengesloten voelt, en ik wil voortbouwen op het werk dat in Barcelona is verricht. Als Barcelona had volstaan, zouden we dat wel hebben geweten. Daarom moeten we alweer de nodige ambitie aan de dag leggen.
Ik wil dat Frankrijk Europa een nieuw elan bezorgt, want als het goed gaat in Frankrijk, kan heel Europa daarvan meeprofiteren.
Geen mens in Europa is geïnteresseerd in een zwak Frankrijk dat niet in staat is tot enige groei. Niemand in Europa is geïnteresseerd in een Frankrijk dat in verval is geraakt, een Frankrijk dat in een identiteitscrisis verkeert, of een Frankrijk dat bang is voor de toekomst.
Inmiddels heb ik een hervormingsprogramma opgezet. Het is geenszins in het belang van Europa als deze hervormingen zouden mislukken, ze zijn er immers op gericht om Frankrijk in staat te stellen zijn overheidsfinanciën op orde te brengen en aan zijn verplichtingen te voldoen. Deze hervormingen zijn goedgekeurd door het Franse volk. Ik heb me al voor de verkiezingen sterk gemaakt voor deze hervormingen. Om die reden zal ik er ook op toezien dat ze worden uitgevoerd. Ik zal me door niets laten weerhouden om dat doel te bereiken, het is het allerbeste dat Frankrijk voor Europa kan doen.
Dames en heren, hier in Straatsburg, in deze stad die het Franse volk zo na aan het hart ligt en voor iedere Europeaan zo sterk verbonden is met uw Assemblée, uw Parlement dat het democratische debat in ere houdt, en hier op dit spreekgestoelte waar ze zo vaak heeft gesproken, denk ik terug aan Simone Veil, die in 1979 de eerste voorzitter was van de eerste rechtstreeks gekozen parlementaire Assemblée.
Ik wil haar graag eren voor haar bijdrage aan de Europese zaak en de belangen van vrouwen. Zij heeft ervoor gevochten dat hun rechten en hun waardigheid zouden worden gerespecteerd, en uw Parlement heeft haar principes altijd in ere gehouden. Simone Veil heeft gezegd: "Wat de verschillen tussen ons ook mogen zijn, naar mijn mening delen we dezelfde behoefte om een gemeenschap te scheppen die gebaseerd is op een gemeenschappelijk erfgoed en een gedeeld ontzag voor fundamentele mensenrechten. In die geest nodig ik u uit u aan de taken te zetten die op ons liggen te wachten, vanuit een geest van kameraadschap.”
Deze woorden maak ik tot de mijne. Ze vormen een uitdaging. De uitdaging waarvan onze burgers verwachten dat Europa die zal aangaan. Laten we geen tijd verspillen. Europa heeft de afgelopen tien jaar al zoveel tijd verspild. We moeten ons onverwijld aan de taak zetten om ervoor te zorgen dat de burgers hun vertrouwen in Europa herwinnen. U kunt erop rekenen dat Frankrijk zich onverminderd sterk zal maken voor Europa.
(Staande ovatie)
De Voorzitter
President Sarkozy, ik wil u graag bedanken voor deze oprechte en zeer Europese sentimenten. U hebt wederom uw overtuiging en uw verbintenis getoond, alsmede die van het Franse volk,met betrekking tot Europa en het Europese doel. Vol vertrouwen zien we uit naar het Franse voorzitterschap, welke op een beslissend moment voor de toekomst van de Europese Unie zal aanvangen,wanneer de Europese landenhet Hervormingsverdrag zullen ratificeren. Ik ben ervan overtuigd dat die tijdsperiode zal worden gekenmerkt door aanzienlijke vooruitgangin de richting van een Europavan vrede en solidariteit. Het EuropeesParlement, als bevolkingsvertegenwoordiger van de EuropeseUnie, zal pal naast u staan in dezeonderneming en wenst nauw met u samen te werkenom ervoor te zorgen dat dit voorzitterschap succesvolzal zijn en dus ten voordele van de Europese bevolking zal zijn.
President Sarkozy, het Parlementwenst u het allerbeste toe, zowel voor Frankrijk als voor de eenwording van ons Europees continent. Dank u.
(De plechtige vergadering wordt om 12.40 uurgesloten)
