Wyniki Rady Europejskiej (Bruksela, 19-20 czerwca 2008 r.) - Półrocze działalności prezydencji słoweńskiej (debata)
Przewodniczący
Kolejny punkt obrad to oświadczenia Rady i Komisji dotyczące wyników posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 19 i 20 czerwca 2008 r. w Brukseli oraz oświadczenie urzędującego przewodniczącego Rady w sprawie prezydencji słoweńskiej.
Panie i panowie! Przewodniczący grup politycznych oraz grupy polityczne przedstawią swoje stanowiska oraz ocenę prezydencji słoweńskiej.
Proszę pozwolić, że podziękuję urzędującemu przewodniczącemu Rady i premierowi Słowenii - panu Janezowi Janša, jak również ministrowi jego rządu - panu Janezowi Lenarčičowi, za wzorową współpracę z Parlamentem Europejskim i przewodniczącym.
Zwracam się do przewodniczącego Rady Europejskiej, premiera Janeza Janša - chciałbym powiedzieć panu, że w mojej opinii była to jedna z najprzyjaźniejszych prezydencji w historii Parlamentu i chciałbym panu za to serdecznie podziękować na dzisiejszej plenarnej sesji Parlamentu Europejskiego.
(Oklaski)
Janez Janša
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Dziękuję bardzo, panie przewodniczący, za udzielenie mi głosu. Dziękuję również za słowa uznania dla słoweńskiej prezydencji. Jestem bardzo wdzięczny za dobrą współpracę w trakcie naszej prezydencji Rady Europejskiej oraz za współpracę z Parlamentem. Panie Barosso, panie przewodniczący Komisji! Mogę powiedzieć, że współpraca z Komisją Europejską układała się bardzo dobrze, natomiast współdziałanie Rady, Komisji i Parlamentu w okresie ostatnich sześciu miesięcy pomogło nam dokonać pewnych postępów, które podniosły wartość i skuteczność Europy, zwłaszcza w odniesieniu do koniecznych reakcji na globalne wyzwania.
Panie i panowie! Mam przyjemność skorzystać z dzisiejszej okazji, by przedstawić państwu konkluzje czerwcowej Rady Europejskiej. Było to interesujące posiedzenie, pełne wyzwań i stwarzające możliwość podsumowania postępu, którego wspólnie dokonaliśmy w okresie ostatnich sześciu miesięcy. Pierwszą połowę 2008 r. charakteryzował nieprzerwany ciąg wydarzeń, natychmiastowych i gwałtownych. Dokonaliśmy zmian, które dowiodły, że Europa jest dynamiczna, funkcjonuje i jest zdolna rozwiązywać problemy.
Pozwolą państwo, że wymienię zaledwie kilka osiągnięć. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy rozszerzyliśmy strefę euro, zapraszając do niej w ostatnim tygodniu Słowację, która przystąpi do strefy euro w dniu 1 stycznia 2009 r., usunęliśmy ostateczne bariery strefy Shengen oraz zainaugurowaliśmy i wdrożyliśmy znaczną część zadań Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego. W tym miejscu należą się szczególne podziękowania przewodniczącemu Parlamentu, panu Hansowi-Gertowi Pötteringowi, za szereg wydarzeń zorganizowanych w Parlamencie Europejskim w ciągu Roku Dialogu Międzykulturowego. Osobiście uczestniczyłem w kilku z nich. Uważam, że dużą wartość dodaną stanowiło spotkanie z przywódcami religijnymi i warto kontynuować tę tradycję w przyszłości.
Założyliśmy Uniwersytet Eurośródziemnomorski na wybrzeżu Słowenii i osiągnęliśmy porozumienie w sprawie głównej siedziby Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii w Budapeszcie. Ustanowiono pierwszy Europejski Dzień Morza. W marcu zainaugurowaliśmy drugi cykl odnowionej strategii lizbońskiej i wprowadziliśmy piątą wolność.
Obchodziliśmy także ważne rocznice związane z Unią Europejską: 10. rocznicę Europejskiego Banku Centralnego i euro, 50. rocznicę tego szacownego budynku Parlamentu Europejskiego, jak również 60. rocznicę kongresu haskiego.
Ja już wcześniej powiedziałem, postęp umożliwiała przede wszystkim dobra współpraca oraz współdziałanie Rady, Parlamentu i Komisji. Składam ogromne podziękowania obu przewodniczącym za ich zdecydowane zaangażowanie, którym się wykazali. Jego brak znacznie utrudniłby koordynację, skutkując mniej wyraźnym postępem. Krótko mówiąc, była to pomoc o znaczeniu strategicznym. Dziękuję za to zaangażowanie. Dziękuję także przewodniczącym grup politycznych oraz przewodniczącym komisji Parlamentu Europejskiego za dobre komunikaty i współpracę, zwłaszcza w ciągu tych kilku tygodni po referendum w Irlandii, wymagających dużego zaangażowania politycznego. Mogę powiedzieć, że z naszej strony oceniamy tę współpracę bardzo dobrze, przy czym jest to moja własna ocena.
Chciałbym przystąpić do dzisiejszego formalnego sprawozdania na temat czerwcowej Rady Europejskiej. Moje przemówienie skończyłem w styczniu na określeniu priorytetów, a mianowicie na wyrażeniu pragnienia, by nadszedł taki dzień, w którym przypadkowy przechodzień w którymkolwiek mieście Unii Europejskiej, w tym w Irlandii, mógł bez wahania powiedzieć, że czuje się Europejczykiem i troszczy się o jutro Europy, ponieważ wie, że Europa troszczy się również o jego jutro.
Osobiście wierzę, że ostatnie wydarzenia i głosowanie przeciwko ratyfikacji reformującego traktatu lizbońskiego w Irlandii, zwiększyły w pewnym sensie wagę tej idei. Musimy zrozumieć, że nie mamy do czynienia z kryzysem traktatu lizbońskiego, Europy czy Unii Europejskiej ogólnie. Sądzę, że mamy do czynienia z odwiecznym wyzwaniem dla całej polityki, gdyż polityka została urzeczywistniona, polityka to działanie dla wspólnego dobra.
Szczególne wyzwanie tkwi w pytaniu, w jaki sposób możemy zapewnić większościowe wsparcie dla propozycji reform i zmian wtedy, gdy wszystko układa się dobrze. W czasach, w których nie dostrzega się żadnych wielkich zagrożeń z zewnątrz. Oraz w czasach, kiedy wszyscy możemy zauważyć, że obecnym pokoleniom w Europie wiedzie się znacznie lepiej niż ich poprzednikom? Jak mamy wytłumaczyć ludziom, że kontynuacja tak dobrego czy stabilnego żywota uwarunkowana jest wprowadzeniem pewnych zmian? W jaki sposób mamy wspierać proponowane zmiany, jeżeli świeci słońce, a pogoda jest piękna lub całkiem ładna? I jak mamy tłumaczyć, że naprawy dachu trzeba dokonać we właściwym czasie?
Jeżeli tego nie wytłumaczymy - a jest to problem zarówno polityki krajowej, jak i europejskiej - podświadomą oraz logiczną i normalną reakcją jednostki będzie obrona istniejącego stanu rzeczy. Będzie ona trwać w przekonaniu, że aktualny stan rzeczy zawdzięczamy istniejącym rozwiązaniom i nie zrozumie, dlaczego mielibyśmy je zmieniać. Znacznie łatwiej jest przedstawić w tych okolicznościach obawy, niż przedstawiać przyszłe rezultaty, których jeszcze nie znamy.
Mamy tu do czynienia z ogromnym wyzwaniem, które należy podjąć, czego dowiodła dyskusja na czerwcowej Radzie Europejskiej. Dyskusja ujawniła także naszą jednomyślność, że rozszerzona Unia Europejska potrzebuje, z jednej strony, instrumentów umożliwiających jej efektywniejsze i bardziej demokratyczne funkcjonowanie wewnątrz, natomiast z drugiej strony potrzebuje nowej bazy instytucjonalnej, która zapewni jej efektywniejsze funkcjonowanie na zewnątrz. Po prostu nie ma tu alternatywy. Możemy poszukiwać różnych opcji, jednak nie ma alternatywy dla takiej strategicznej reakcji.
Uzgodniliśmy również, że określimy dalszy kierunek, na podstawie wspólnego stanowiska i wspólnej analizy, uwzględniając także propozycje naszych irlandzkich kolegów z październikowej Rady Europejskiej. Do tego czasu jednak powinniśmy postępować według trzech wytycznych, a mianowicie: szukać wyjścia tak, by nie podważyć fundamentów traktatu lizbońskiego, na który się zgodziliśmy, podpisując go wspólnie dnia 13 grudnia ubiegłego roku, a który przewiduje odpowiednie reakcje na wyzwania stojące przed Unią Europejską. Zgodziliśmy się zatem budować od tego momentu, a nie zaczynać od początku.
Tak samo zgodziliśmy się i postanowiliśmy kontynuować proces ratyfikacji. Demokracja oznacza, że należy uwzględniać opinie wszystkich, przypisując im taką samą wagę, oraz że należy uszanować decyzję Irlandczyków, którą wyrazili głosowaniem w referendum, szanując oczywiście także opinię pozostałych obywateli. Traktat ratyfikowało dotychczas 19 parlamentów krajowych. Zakończenie procesu ratyfikacji przez parlament Wielkiej Brytanii zbiegło się z referendum w Irlandii oraz sesją Rady Europejskiej. Krótko mówiąc, w tym czasie jedno z państw członkowskich kontynuowało proces ratyfikacji, podtrzymując jego tempo.
Jak już wspomniałem, sygnał z Irlandii należy potraktować poważnie mimo wszystko. Jeżeli nie ma innych powodów, to chociażby dlatego, że nie po raz pierwszy spotkaliśmy się z negatywną reakcją na proponowane zmiany czy traktat reformujący. Również dlatego, że nie jest to ostatni traktat, który harmonizujemy, lub który trzeba będzie zmienić. Nie jest to ostatnia propozycja zmian ze strony Unii Europejskiej. W kolejnych latach i dekadach trzeba będzie sprostać nowym wyzwaniom. Nadal trzeba będzie koordynować takie same lub nawet ważniejsze rozwiązania. Należy zatem mieć to na uwadze, uwzględniając odpowiednio tę kwestię już teraz.
Po pierwsze, dlaczego tak się stało? Musimy określić wszystkie przyczyny i sądzę, że musimy skoncentrować się na tym, o czym mówiłem wcześniej, czyli na odwiecznym wyzwaniu dla całej polityki. Jednocześnie jestem przekonany, że musimy skoncentrować się na komunikacji, za sprawą której należy lub trzeba wyraźnie pokazać Europejczykom, dlaczego Europa potrzebuje nowego traktatu. Wierzę, że ludziom można to wytłumaczyć i nie jest to aż takie trudne, ale wymaga czasu i odpowiedniego podejścia.
Sądzę, że musimy również uwzględnić zmiany zachodzące w ogólnym podejściu do instytucji Unii Europejskiej. Jeżeli chcą państwo, bym wyraził się bardziej precyzyjnie, to jestem przekonany, że musimy podjąć większe wysiłki na rzecz budowania tożsamości europejskiej. Tożsamości europejskiej, która nie podważałaby tożsamości narodowej poszczególnych państw członkowskich. Mam na myśli coś w rodzaju synergii tych tożsamości. Rozwiązanie, o którym myślę, nie polega na konfrontacji różnych tożsamości, lecz na ich współdziałaniu. Jestem przekonany, że stosując takie podejście bardzo ważne jest, byśmy zdawali sobie sprawę z potrzeby stosunkowo wolnego budowania tej tożsamości, w drodze formalnych działań i formalnych instytucji, jak również z potrzeby przyjęcia łagodniejszego podejścia.
Sprawa ta była przedmiotem bardzo owocnej debaty ze społeczeństwem obywatelskim, jeżeli mogę się tak wyrazić, przy okazji 60. rocznicy kongresu haskiego. Przedstawiono w niej szereg dobrych propozycji. W debacie tej uczestniczyli przewodniczący Parlamentu, przewodniczący Komisji oraz szefowie wielu innych instytucji europejskich, jak również setki młodych ludzi i przedstawiciele starszych pokoleń z całej Unii Europejskiej. Powtórzono tam kilka propozycji, które w mojej opinii powinniśmy zacząć wdrażać w przyszłości.
Chociaż w Unii Europejskiej posługujemy się wieloma językami urzędowymi o równorzędnym statusie, co w pewnym stopniu stwarza problem w kategoriach kształtowania mediów europejskich lub, na przykład, europejskiej branży filmowej, to nie powinno to stanowić przeszkody w przyjmowaniu podejść lub podejmowaniu takich działań, a nie skutkować wyborem łatwiejszych rozwiązań. Jeśli chodzi o tożsamość, to dla ludzi bardzo ważne jest, by mogli utożsamiać się z czymś, co jest wspólne dla wszystkich - powiedzmy, że z drużyną piłki nożnej Unii Europejskiej. Można by zorganizować mecz piłki nożnej między reprezentacją Unii Europejskiej a reprezentacją Ameryki Łacińskiej czy Unii Afrykańskiej. W przeszłości przeprowadzano takie eksperymenty. Przyciągały one większą uwagę europejskiej opinii publicznej, niż samo spotkanie. Powinniśmy wyciągnąć z tego wnioski.
Dlatego musimy dostosować komunikację. (Przemówienie przerwał śmiech posła) W takim meczu z pewnością uczestniczyłoby wiele osób. Więcej niż w tym posiedzeniu. (Śmiech)
Co się tyczy komunikacji, to moim zdaniem musimy zdawać sobie sprawę z faktu, że nowoczesne technologie kształtują pewien rodzaj nowego podejścia do komunikacji wśród młodego pokolenia, otwierając wiele nowych możliwości i umożliwiając nam pokonanie szeregu barier, których nie moglibyśmy pokonać w przeszłości. Jednocześnie oznacza to, że oczywiście mamy bardzo wymagających obywateli. To ludzie, którzy są świadomi swoich praw i możliwości korzystania z nich, w związku z czym należy uwzględnić to w komunikacji.
Krótko mówiąc, jestem przekonany, że do października nie utracimy tempa w poszukiwaniu rozwiązań objętych lizbońskim traktatem reformującym. Większość moich kolegów z państw członkowskich Unii Europejskiej, w których nie ukończono procedury ratyfikacji lizbońskiego traktatu reformującego, poinformowała Radę w tej debacie, że zakończenie takie powinno nastąpić w ciągu nachodzących miesięcy. Dane liczbowe nieco się zmienią do października.
Rada Europejska nie zmieniła porządku dziennego, pomimo impasu w ratyfikacji spowodowanego referendum w Irlandii. Porządek dzienny koncentrował się na kwestiach bezpieczeństwa, podwyżkach cen produktów olejowych i energetycznych oraz społecznych skutkach tych podwyżek i oczywiście na kwestiach dotyczących środowiska i energii.
Wytyczyliśmy pewien kierunek postępowania z rosnącymi cenami żywności i ropy - jestem przekonany, że przewodniczący Komisji powie coś więcej na ten temat - jednak Rada uznała, że problem jest poważny. Chociaż ceny żywności w 2006 r. wzrosły o 9%, to w ubiegłym roku poszybowały w górę o 40%, natomiast w pierwszych trzech miesiącach tego roku osiągnęły najwyższe wartości nominalne w ciągu ostatnich 50 lat. Ceny ropy wzrosły natomiast w okresie sześciu lat o 500 punktów procentowych, co strategicznie wpłynęło na zmianę sytuacji.
To dlatego na Radzie tak dużo rozprawialiśmy o środkach krótkoterminowych, zwłaszcza tych, których pilnie potrzebują osoby i gospodarstwa domowe o niskich dochodach, gdzie żywność pochłania dużą część budżetu osobistego lub rodzinnego. W tym przypadku oczywiście musimy wiedzieć, które z tych środków podlegają polityce europejskiej, a które leżą w gestii polityki krajowej czy rządów państw członkowskich. Wiele z tych środków jest przyjmowanych przez poszczególne kraje. Komisja Europejska przyjęła również cały zakres środków podlegających jej kompetencjom. I środki te są konieczne; konieczne są środki krótkoterminowe. Rozprawianie wyłącznie o środkach długoterminowych jest błędem, ponieważ obywatele muszą żyć do czasu, kiedy środki te zaczną przynosić wymierne skutki. I jest to okres przejściowy, w którym musimy pomóc najbardziej dotkniętym. Oczekuje się tego także od rządów krajowych i od Unii Europejskiej. Jednak musimy wiedzieć, która z reakcji jest efektywniejsza i na jakim poziomie.
Oczywiście na pierwszym planie jest Unia Europejska, gdyż w ramach Wspólnoty w Unii Europejskiej możemy znaleźć odpowiedzi na pytania, na które nie odpowiedzą poszczególne państwa. Mówiąc o faktycznych przyczynach rosnących cen ropy, żywności, surowców i energii ogólnie, mówimy o strategicznych problemach globalnych. Jeżeli mamy stwierdzić zdecydowaną potrzebę podjęcia wspólnego działania na poziomie Europy, to zachodzi ona właśnie teraz, w tej sytuacji.
Rzeczywiste strukturalne i strategiczne przyczyny takich podwyżek cen tkwią oczywiście w rozbieżności między podażą a popytem. Popyt znacznie wzrósł ostatnimi czasy. Możemy podjąć próbę wyeliminowania tej luki w perspektywie krótko- i długoterminowej, przede wszystkim przez zwiększenie wydajności, większą otwartość, ukierunkowanie rynku na sektory rolniczy i energetyczny, i oczywiście w drodze innowacji dających skutki krótkoterminowe, jak również podejmując takie działania jak systematyczne monitorowanie wzrostu cen.
Nie powinniśmy jednak okłamywać siebie samych. Czasy taniej żywności, a zwłaszcza taniej energii, skończyły się. I czasy te nie wrócą. Kluczową rolę odgrywa tu zmiana przyzwyczajeń i nowe rozwiązania technologiczne. Aby to osiągnąć - uwzględniając jednocześnie uwarunkowania środowiskowe, o których tak wiele mówiliśmy w marcu - aktualnie musimy dostrzec bardzo specyficzne uwarunkowania ekonomiczne oraz, w dużym stopniu, społeczne. Nie ma czasu, by bardziej koncentrować się na tej kwestii.
Proszę pozwolić, że omówię pozostałe konkluzje. Uzgodniliśmy także środki mające zwiększyć bezpieczeństwo Europejczyków. Powodzenie Unii Europejskiej będzie coraz bardziej uwarunkowane otwartością na świat zewnętrzny i dlatego ważne jest, by obywatele nie postrzegali tej otwartości w kategoriach zmniejszenia ich bezpieczeństwa, lecz zwiększenia go. Oczywiście pod warunkiem, że wprowadzimy odpowiednie mechanizmy.
Dlatego Rada Europejska potwierdziła ostatnie osiągnięcia w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, zakończenie rozszerzenia strefy Schengen oraz porozumienie w sprawie przejścia do nowego systemu IT drugiej generacji do września 2009 r. Potwierdziła przekształcenie Europolu w agencję Unii Europejskiej, postęp we wdrażaniu strategii przeciwdziałania terroryzmowi oraz ramową decyzję umacniającą prawa obywateli w zaocznym wykonywaniu decyzji.
Dokonaliśmy również pewnego postępu na rzecz stworzenia dobrej podstawy dla przyjęcia pakietu energetycznego i klimatycznego do końca bieżącego roku. Jeśli chodzi o to zagadnienie, to na podstawie własnych doświadczeń z ostatnich sześciu miesięcy mogę powiedzieć, że kiedy rozprawiamy o pakiecie energetycznym i klimatycznym oraz o zmianach klimatu, oczy praktycznie całego świata zwrócone są na Unię Europejską. Rozwiązań oczekuje się od nas. A także przywództwa. Dlatego spoczywa na nas ogromna odpowiedzialność.
Kiedy spotkaliśmy się z przewodniczącym Komisji z kilkoma szefami państw karaibskich na szczycie UE, Ameryki Łacińskiej i Karaibów, prosili nas oni, by Unia Europejska nie ustępowała. Powiedzieli, że bezpośrednio doświadczyli ewentualnych konsekwencji zmian klimatycznych i dlatego powinniśmy kontynuować nasze działania do czasu zatrzymania tych zmian. Wysłuchaliśmy również bardzo smutnych historii o tym, jak znikają spore obszary czy wyspy w niektórych z tych krajów.
Na czerwcowym posiedzeniu Rada Europejska podsumowała wiele poczynionych przez nas kroków. Nie ma czasu, aby je wszystkie teraz wymieniać. Cieszy nas umowa w sprawie Galileo. Cieszymy się z porozumienia w sprawie kilku dyrektyw, których harmonizacja wymagała długiego czasu. Cieszymy się z przełomu w liberalizacji rynku energetycznego, zarówno energii elektrycznej, jak i gazu. Bardzo cieszymy się również z wprowadzenia tych rozwiązań. Jak już wcześniej powiedziałem, zawdzięczamy to dobrej współpracy Rady, Parlamentu Europejskiego, grup politycznych i przewodniczących grup roboczych w Parlamencie Europejskim. Zadowoleni jesteśmy także z rozsądnych komunikatów i z faktu, że byliśmy zdolni dokonać takiego postępu.
Cieszą nas też przełomy w europejskiej perspektywie Bałkanów Zachodnich. W okresie tym podpisano również układy o stabilizacji i stowarzyszeniu ze wszystkimi krajami Bałkanów Zachodnich. Jeśli chodzi natomiast o sytuację w Kosowie, to Unia Europejska odegrała strategiczną i stabilizującą rolę. Jesteśmy zadowoleni, że dokonaliśmy harmonizacji środków praktycznych i mimo obaw, które towarzyszyły nam w styczniu, kiedy rozmawialiśmy o tych priorytetach i odpowiadałem na państwa pytania dotyczące sytuacji w tym regionie, dzisiaj możemy powiedzieć, że ogólna sytuacja w regionie jest stabilniejsza, a zasadniczo bardziej stabilna niż wielu przewidywało, uwzględniając przy tym Kosowo.
Dlatego jeszcze raz serdecznie dziękuję państwu za współpracę, która zaowocowała współdziałaniem. Postęp w wielu obszarach, jak również ten zrealizowany połowicznie i oczekujący na następną prezydencję, możliwy był wyłącznie dzięki wspólnej dobrej woli podejmowania tych wysiłków, z korzyścią dla Europy.
(Oklaski)
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Każde posiedzenie Rady Europejskiej jest inne. To, w którym uczestniczymy, ma szczególnie złożony charakter, gdyż odbywa się w bardzo trudnym okresie, jedynie tydzień po irlandzkim "nie” i w czasie rosnącego zaniepokojenia o wzrost cen żywności i ropy.
Ze skutecznych działań przewodniczącego, pana premiera Janeza Janšy, a także konstruktywnego zaangażowania posłów Rady Europejskiej wynikać może fakt, iż na posiedzeniu znaleziono sposób dokonania postępów bez dramatyzowania, co sugerowały niektóre osoby. Akcentowano raczej współpracę państw członkowskich i instytucji europejskich w poszukiwaniu rozwiązań problemów formalnych i praktycznych, które bezpośrednio dotyczą naszych obywateli.
Jeśli chodzi o traktat lizboński, osiągnięto ogólny kompromis w zakresie stanowisk, które wynikły z naszych debat w Strasburgu. Nikt nie kwestionował korzyści płynących z traktatu lizbońskiego czy prawa państw członkowskich do kontynuowania procesu ratyfikacji - należy je wręcz zachęcać, by nadal go realizowały. Uznano, że decyzja podjęta w referendum ma zostać uszanowana i odpowiednio interpretowana oraz że potrzebny jest czas, aby uzgodnić dalsze działania.
Jednocześnie formalne obawy nie mogą odwracać uwagi Unii Europejskiej skupionej na przedstawieniu programu polityki obywatelom. Wracając do zagadnienia poruszonego na październikowym posiedzeniu Rady Europejskiej, za odpowiedni kompromis uznano zapewnienie irlandzkim władzom czasu na przeprowadzenie analizy, przy jednoczesnym uznaniu, że pilne jest znalezienie kierunku prowadzenia dalszych działań.
W międzyczasie Rada Europejska wykazała się determinacją w konsekwentnym kontynuowaniu programu polityki skupionego na potrzebach obywateli. W szczególności przeprowadzono drobiazgową dyskusję na temat wkładu, który Unia Europejska mogłaby wnieść w obliczu rosnących cen żywności i paliwa. Zdaniem Rady Europejskiej właściwe ramy w tym zakresie zapewnione zostaną w komunikatach Komisji w sprawie cen żywności i ropy. Jestem ogromnie wdzięczny za wspieranie naszych komunikatów, a także za wnioski o dalszą pracę Komisji w tym zakresie.
Ożywiona debata toczyła się pomiędzy niektórymi państwami członkowskimi, które chcą, aby Unia Europejska skupiła się jedynie na długoterminowych działaniach strukturalnych, pozostawiając krótkoterminowe działania w gestii szczebla krajowego, a państwami, które chcą, aby pokazać obywatelom, że jesteśmy w stanie odpowiedzieć na ich obawy konkretnymi działaniami zarówno na szczeblu krajowym, jak i Unii Europejskiej. Popieram potrzebę polityczną zmierzającą do wykazania, iż jesteśmy gotowi do podjęcia działań przeciwstawiających się wpływowi wysokich cen żywności i ropy na najbardziej wrażliwych członków społeczeństwa.
Nie widzę sprzeczności pomiędzy potrzebą odpowiedzi na strukturalny problem, czyli kryzys energetyczny, a potrzebą natychmiastowego działania, aby pomóc potrzebującym. Ważne, aby zrozumieć, iż istnieje wiele różnych poziomów działań, a mianowicie tego, co możemy zrobić na szczeblu krajowym, europejskim i globalnym. Z tego względu potwierdziłem, w imieniu Komisji, nasz zamiar wysunięcia wniosków, które w zeszłym tygodniu przedstawiłem w Strasburgu, w szczególności przedłużenia wsparcia żywnościowego ze strony Unii Europejskiej na rzecz najbardziej potrzebujących wewnątrz Unii Europejskiej, gdyż w Unii Europejskiej również są ludzie potrzebujący naszego wsparcia. Istnieją ubogie osoby, które wymagają działań ze strony Unii Europejskiej. Przedstawiłem także wnioski dotyczące wsparcia rolnictwa w krajach rozwijających się i pakiet pomocy dla rybaków, którzy muszą zmierzyć się z restrukturyzacją.
Oczywiście państwa członkowskie mają do dyspozycji wiele narzędzi na szczeblu krajowym, dzięki systemowi podatkowemu i ubezpieczeń społecznych, który zapewnia pomoc bez potrzeby działań ze strony Wspólnoty. Takie działania mogą zagwarantować faktyczną pomoc, lecz najlepsze efekty zostaną osiągnięte w przypadku właściwego ukierunkowania i skoordynowania, w szczególności, jeśli zostaną odpowiednio zharmonizowane z naszymi strategiami i interesami długoterminowymi.
Z tego względu byłem szczególnie zadowolony, iż Rada Europejska zdecydowanie poparła pakiet w sprawie zmian klimatu i bezpieczeństwa energetycznego. Argument Komisji, iż wysokie ceny ropy przemawiają za naszym pakietem energetyczno-klimatycznym oraz za jego natychmiastowym przyjęciem został ciepło przyjęty i nikt nie zgłosił sprzeciwu. Zgodnie z naszą debatą, która odbyła się w zeszłym tygodniu w Strasburgu, najlepiej, abyśmy w przyszłości stali się mniej podatni na skoki cen ropy, dzięki czemu staniemy się bardziej niezależni. Najlepszą drogą do uniezależnienia jest dążenie do wyższej wydajności energetycznej i dywersyfikacji źródeł energii oraz produkowania większej ilości energii wewnątrz Unii Europejskiej. To właśnie przedstawiono we wnioskach prezentowanych w styczniu.
Wiem, że Parlament zwraca szczególną uwagę na ten pakiet, a wspomniane trzy instytucje muszą skutecznie współpracować, aby jak najszybciej osiągnąć zgodę w zakresie tego pakietu. Powtórzę jeszcze raz: nie chodzi jedynie o przyszłość naszej planety i ochronę środowiska - choć są to oczywiście zagadnienia niezwykle ważne - lecz również o bezpieczeństwo energetyczne i konieczność szybkich reakcji ekonomicznych na obawy naszych obywateli.
Jak państwo wiecie, Komisja wyraźnie stwierdziła, iż wewnętrzny rynek energetyczny ma decydujące znaczenie dla całościowej polityki dotyczącej zmian klimatu. Faktycznie jedna polityka nie może funkcjonować samodzielnie bez drugiej polityki - polityki energetycznej, polityki w zakresie klimatu i ochrony środowiska. Dlatego tak ważne jest zwrócenie uwagi na ogólne porozumienie w zakresie zasadniczych elementów pakietu legislacyjnego wewnętrznego rynku, w szczególności skutecznego oddzielenia działań w zakresie dostawy i produkcji od działalności sieciowej w sektorach gazu i energii elektrycznej. W swoich wnioskach Rada Europejska nalega, aby Rada i Parlament Europejski doszły w końcu do porozumienia w kwestii pakietu przed zakończeniem obecnej kadencji.
Ponadto szczególnie cieszę się, iż Rada Europejska wsparła kolejne, istotne działanie długoterminowe w postaci porozumienia w sprawie lokalizacji Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii w Budapeszcie. Badania w zakresie zmian klimatu i wydajności energetycznej będą priorytetowe dla tego instytutu. Faktycznie innowacja i technologia mogą rozwiązać część problemów związanych z energetyką i zmianami klimatu. W otwarciu Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii i decyzji o zlokalizowaniu go w Budapeszcie widzę jasne zaangażowanie na rzecz realizacji programu innowacji i technologii.
Na posiedzeniach Rady Europejskiej omawialiśmy wiele innych zagadnień. Pan premier Janša już przedstawił część z nich. Nie będę wchodził w szczegóły, wymienię jedynie milenijne cele rozwoju, a także cele rozwoju Bałkanów Zachodnich, Unii Śródziemnomorskiej i Partnerstwa Wschodniego. Chciałbym podkreślić znaczenie wniosków związanych z ostatnim ze wspomnianych zagadnień. Rada Europejska zdecydowanie potwierdza swoje zaangażowanie w celu osiągnięcia kwoty ponad 66 miliardów euro w 2010 roku w ramach pomocy UE na rzecz rozwoju międzynarodowego. Co najmniej połowa wzrostu tej kwoty zostanie przeznaczona dla Afryki. Po przedstawionym przez Komisję wniosku państwa członkowskie zachęcone zostały do tworzenia własnych orientacyjnych harmonogramów, które ilustrują, w jaki sposób państwa te chcą osiągnąć uzgodnione cele oficjalnej pomocy rozwojowej.
Dlatego uważam, że ta Rada Europejska faktycznie odniosła sukces, nawet, jeśli pracowała w bardzo trudnym okresie ze względów, które już przedstawiłem. W dużej mierze wynika to z bardzo kompetentnego i konsekwentnego sposobu przygotowywania wszystkich prac przez prezydencję słoweńską. Chciałbym wyrazić swoje uznanie dla zaangażowania, intelektu i politycznej uczciwości i bezstronności prezydencji słoweńskiej. Gdyby wszystkie państwa członkowskie stosowały takie same zasady, Unia Europejska byłaby w stanie pokonać wiele trudności.
Rada Europejska musiała zmierzyć się z nieoczekiwanymi problemami. Potrafiła szybko dopasować się do nowej rzeczywistości i osiągnąć kompromis w zakresie dalszych działań. Wynik ten potwierdził wytrzymałość i pomysłowość Unii Europejskiej, która, moim zdaniem, pragnie nadal zapewniać swoim obywatelom właściwe rezultaty.
Hartmut Nassauer
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Wnioski wypływające z podsumowania przez Radę najważniejszych zagadnień w porządku obrad zmieściły się na połowie kartki. Cały dokument obejmuje 25 stron. Jest to - i chciałbym to podkreślić - godny pochwały przejaw powściągliwości. Styl rozważań również pasuje do okoliczności. Rada się nie spieszy. Pragnie ponownie omówić sprawę traktatu lizbońskiego w październiku i do tego czasu będzie robić wszystko, aby wyjaśnić to zagadnienie.
Wszystko to jest właściwie i słuszne. Właściwie i słuszne jest respektowanie irlandzkiego głosowania. Nie należy trzaskać z bicza i oczekiwać, że Irlandczycy będą się potem do nas przymilać - to kompletny nonsens! Mimo to musimy zastanowić się, w jaki sposób opanować tę sytuację. Kryzys, z którym obecnie musimy się zmierzyć to więcej niż tylko druga nieudana próba reformy Traktatu, która nadal jest konieczna. Kryzys ten ma wpływ na podstawową relację Unii Europejskiej z obywatelami oraz relację obywateli z Unią.
Naturalnie Irlandczycy powiedzieli "nie” z wielu różnych powodów. Referendum to polityczny miszmasz składający się z wielu różnych składników. W tym przypadku kluczowe znaczenie miało kilka czynników. Wynikają one częściowo z irlandzkiej polityki wewnętrznej i częściowo z ogólnego rozczarowania Irlandczyków polityką - to fakt. Panie i panowie! Tu pojawia się jednak błąd systemu. Konstytucja wymaga referendum i zgody społecznej, lecz mamy tutaj do czynienia z międzynarodowym traktatem. Międzynarodowy traktat na ogół nie nadaje się na przedmiot referendum. To my ponosimy koszt tego błędu systemu.
Będziemy musieli zastanowić się, czy chcemy w ten sam sposób postępować w przyszłości. Jeśli jednak odłożymy na bok wszystkie aspekty wynikające ze polityki krajowej, irlandzkie "nie” było zasadniczo wymierzone w Unię Europejską, a chyba najmniej w treść Traktatu. Panie przewodniczący Barroso! Pana komisarz, pan McCreevy, najprawdopodobniej nie jest jedyną osobą, która nie jest gotowa na przyjęcie Traktatu, gdyż jasne jest, że Unia Europejska dostrzega coraz więcej obywateli, którzy obracając się przeciwko niej.
Od nas zależy, czy zaczniemy szukać przyczyn takiego stanu - nie możemy tego zostawić Irlandczykom. Od nas, od Parlamentu, od Rady, a zwłaszcza od Komisji, panie przewodniczący, zależy, czy zaczniemy szukać takich przyczyn. Komisja ma być źródłem inicjatyw politycznych w Unii Europejskiej. Co ważniejsze, Komisja kształtuje klimat polityczny. Gdy mówimy o Brukseli, zwykle myślimy o Komisji, a dopiero później - słusznie lub nie - o Parlamencie czy Radzie.
Zasadniczo zjednoczenie europejskie jest niekwestionowane. Nie znam prawie nikogo, kto twierdzi, że jest przeciwny współpracy krajów europejskich. Tym bardziej zadziwiająca jest ogromna skala odrzucenia, które przecież obecne jest we wszystkich pozostałych krajach - w mniejszym lub większym stopniu. Problem stanowi raczej codzienny wizerunek Unii Europejskiej, kształtowany głównie przez Komisję.
Panie przewodniczący Komisji! Wydaje mi się, że Bruksela coraz bardziej działa ludziom na nerwy. Idea Unii Europejskiej jako mediatora i odnoszącego sukcesy gospodarczego supermocarstwa w szybkim tempie traci popularność. Odnosi się wrażenie, że jest molochem, którego ogromna i niesprawna biurokracja, czasami działająca arbitralnie, powoduje, iż nie można powiedzieć "nie” w zakresie własnych spraw.
Panie przewodniczący Komisji! Stwierdził pan, iż nie możemy przez cały tydzień rugać Europy, a w niedzielę oczekiwać radosnego "tak”. Powinniśmy raczej powiedzieć, że nie możemy przez cały tydzień ustanawiać norm, regulować i wszystkiego obwarowywać nadmierną biurokracją, a potem, w niedzielę, oczekiwać życzliwego "tak”.
Przeanalizujmy następujący przykład: dyrektywa w sprawie ochrony gleby została odrzucona przez wymaganą liczbę państw członkowskich, powołując się na to, iż narusza zasadę pomocniczości. Komisja nie jest zaniepokojona pojawieniem się tego problemu. Zamiast tego, próbuje teraz zignorować irlandzkie "nie” i osiągnąć swój cel. Właściwsze byłoby, gdybyśmy w Unii Europejskiej sami wyznaczali ograniczenia - ponad Traktatem i jego szczegółowymi postanowieniami - i podjęli w Europie decyzje, które muszą zostać podjęte na szczeblu europejskim.
Dlatego właśnie musimy opracować nową kulturę pomocniczości. Musimy umożliwić państwom członkowskim korzystanie z ich praw i obowiązków oraz upewnić się, że przyjmą na siebie tę odpowiedzialność.
Pan przewodniczący Rady mówił o europejskiej tożsamości. Jest to faktycznie istotne zagadnienie. Musi się jednak opierać na odpowiedzialności Europy i państw członkowskich. Z tego względu musimy zrobić wszystko, by uratować Traktat. Oferuje on dużo więcej niż traktat z Nicei. Musimy maksymalnie wykorzystać tę okazję i - jeśli to możliwe - musimy ponownie połączyć obywateli z Europą.
(Oklaski)
Martin Schulz
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważnie przysłuchiwałem się temu, co mówił pan poseł Nassauer. Dokonał dokładnej analizy aktualnej sytuacji Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, która zasiada w rządach 21 państw Unii Europejskiej, do której należy większość komisarzy i która posiada znaczącą większość w Parlamencie Europejskim. Radzę, aby powtórzył pan, panie pośle, przestawiony przed chwilą opis aktualnej sytuacji pana grupy i Komisji na zjeździe grupy PPE. Wtedy na pewno pójdzie pan naprzód. Jedno jest pewne: kwestią, którą musimy omówić jest to, jak bardzo oddalona jest Europa - a przede wszystkim, jak bardzo oddalone są państwa członkowskie, które tworzę Unię oraz rządy takich państw członkowskich - od codziennych problemów obywateli. Zbyt proste byłoby stwierdzenie, że to jedynie wina instytucji europejskich.
Na pewno musimy polemizować z Komisją. Czyż nie wspaniale zaprezentowała pakiet działań w piątek, po irlandzkim referendum? Absolutnie doskonale! W irlandzkim referendum nie ujęła wymaganych działań, które powinny zostać podjęte przez Komisję, a które właśnie określiła dla nas. Następnie ogłosiła je w piątek, gdy liczone były głosy. Cóż za brak wyczucia chwili. Będziemy musieli o tym porozmawiać. Jednak na pewno nie możemy po prostu stwierdzić, że to wina Komisji i zwyczajnie ją zbesztać. To byłoby zbyt proste.
Za moment wrócę do tej sprawy. Najpierw chciałbym jednak zwrócić się do prezydencji Rady. To była dobra prezydencja. Przewodniczący Parlamentu słusznie zauważył, że była to prezydencja przyjazna dla Parlamentu.
Chciałbym również podziękować za to, o czym rozmawialiśmy na początku tego roku: zniesienie embarga nałożonego na Kubę było, moim zdaniem, niezwykle ważnym działaniem, gdyż znacząco uprości politykę Unii Europejskiej w Ameryce Łacińskiej. Jest to element strategicznego partnerstwa, które musimy promować w zakresie polityki w sprawie zmian klimatu i polityki energetycznej. Uważam, że dobrze się stało, iż usunięto tę przeszkodę. Przypadkowo zakończenie działalności tej prezydencji ma posmak hipokryzji: niektóre państwa członkowskie, które korzystały z prawa weta w Radzie, aby utrzymywać embargo to te same państwa, które są największymi bezpośrednimi inwestorami na Kubie. Z tego względu był to więc bardzo dobry krok!
Podczas tej prezydencji nastąpił rozwój wielu zagadnień, których nie muszę wyszczególniać, gdyż wspominali o nich moi przedmówcy w Parlamencie. Niemniej jednak uważam, że ten mały kraj, na dodatek będący nowym państwem członkowskim Unii Europejskiej, który prowadził tak doskonałą prezydencję, zasługuje również na podziękowania i pochwały ze strony Parlamentu Europejskiego!
(Oklaski)
Usłyszeliśmy dziś wiele pięknych słów na temat konieczności ratowania Traktatu. Zgadzam się! Przedstawiano wiele pompatycznych informacji na temat tego, co może zrobić Unia Europejska, a raczej, co może zaproponować Komisja i co muszą wprowadzić państwa członkowskie. Jak najbardziej musimy stosować zasadę pomocniczości, lecz w tym przypadku państwa członkowskie muszą również podjąć działania. W tym przypadku muszą działać na obszarze, który posiada najbardziej niezadowalający poziom w Unii Europejskiej: w zakresie równowagi społecznej. W Europie nie brakuje już jednolitego rynku - już go mamy. W Europie nie brakuje już swobody przedsiębiorczości - też już ją mamy. W Europie brakuje społecznie i politycznie odpowiedzialnej przeciwwagi dla rozwoju jednolitego rynku! Obywatele europejscy zdają sobie z tego sprawę. Wiedzą, że w Komisji zawsze odbywa się dyskusja na temat działań społecznych, po której jednak nie następują żadne działania. To właśnie dlatego obywatele europejscy trzęsą się ze złości myśląc o Unii.
Chciałbym przedstawić pewien przykład: mój sąsiad, mieszkający w tym samym okręgu wyborczym, uzyskuje dochód netto w wysokości 1 300 euro. 600 euro płaci za mieszkanie i rachunek za ogrzewanie, a więc również za energię elektryczną - przynajmniej kiedyś tak było... Zostaje mu 700 euro na życie dla niego, jego żony i dwójki dzieci. Przedwczoraj stwierdził, że w tym roku będzie musiał wydać 700 euro więcej na energię elektryczną oraz kolejne 700 euro na paliwo na dojazd do pracy i ogrzewanie domu. 700 euro więcej oznacza, że co miesiąc musi odłożyć 60 euro (z 700 euro netto na życie), żeby pokryć koszty energii elektrycznej. To prawie 10% kwoty przeznaczonej na życie. Takich ludzi nie interesuje traktat UE ani nasze postawy w Parlamencie. Potrzebują bezpośredniej pomocy i to natychmiast!
Jeśli takie osoby będą uważać, że wartość dla akcjonariuszy jest ważniejsza dla Komisji niż ich powszechne warunki życia, wtedy odwrócą się od Europy. Z tego względu chciałbym powiedzieć, że dla nas ten szczyt nie był udany, gdyż ponownie nie skupiliśmy się na takich zagadnieniach. Jeśli chodzi o instytucje, ludzie uważają, że te instytucje nie biorą pod uwagę tego, o czym pan, panie pośle Janša, powiedział, a mianowicie, że Europa powinna być ważna dla każdego obywatela, gdyż każdy obywatel powinien czuć, że jest ważny dla Unii Europejskiej. Jeśli ludzie będą mieć wrażenie, że są - wraz ze swoimi codziennymi problemami - nieistotni dla Unii Europejskiej, nie odniesiemy sukcesu w przywróceniu zaufania dla Europy.
(Oklaski)
Graham Watson
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Ja również pragnę pogratulować panu urzędującemu przewodniczącemu osiągnięć prezydencji jego kraju.
Niektórzy mogą mieć wrażenie, że była to jedynie rozgrzewka przed następną prezydencją, lecz osoby wgłębiające się w temat wiedzą, że dokonano znaczących postępów, a Słowenia odcisnęła swoje piętno na Unii.
Jeśli chodzi o sprawiedliwość i sprawy wewnętrzne, słoweńska prezydencja rozszerzyła swobodę obszaru Schengen na nowe państwa członkowskie, zawarła umowę, aby udoskonalić system informacyjny Schengen, osiągnęła polityczne porozumienie związane z Europolem i, co najważniejsze, doprowadziła do końca dyrektywę, która stanowi pierwszy element stanowiący podstawę dla wspólnej polityki imigracyjnej.
Mam nadzieję, że nauczymy się, iż takie elementy muszą być lepiej wyjaśniane, gdyż wspomniane zagadnienie spotkało się ze znaczącym oporem społecznym. Niemniej jednak moja grupa ją poparła i uważa ją za ogromny krok naprzód.
W zakresie rolnictwa, prezydencja dokonała oceny funkcjonowania WPR, aby zmodernizować i uprościć WPR, nadzorowała działania zmierzające do redukcji nacisku inflacyjnego na ceny żywności, a w zakresie polityki gospodarczej stworzyła piątą swobodę dotyczącą przepływu wiedzy. Utworzyła również system dostarczający satelitarne usługi komunikacji ruchomej - instrument, którego utworzenie zostanie dziś podpisane.
Dyrektywa w sprawie kredytów konsumenckich, pakiet w zakresie towarów, kodeks celny, dyrektywa w sprawie usług pocztowych i dyrektywa w sprawie ochrony środowiska zgodna z przepisami prawa karnego mogą wszystkie zostać dodane do listy osiągnięć prezydencji Rady.
Moja grupa z radością przyjęła rozwój sytuacji na Bałkanach Zachodnich, a także podpisanie układów o stabilizacji i stowarzyszeniu z Serbią oraz Bośnią i Hercegowiną, więc pragniemy wyrazić nasze uznanie również dla roli prezydencji w tworzeniu nowego rządu w Belgradzie.
Jeśli prezydencja Rady nie odniosła sukcesu w uporaniu się z rosnącym rozczarowaniem Unią Europejską, nie jest w tym osamotniona. Gniew wywoływany przez niekończących się kawalkady i radiowozy obecne na ulicach Lublany jest oznaką ogólnego niepokoju. Musimy zademonstrować, że to my służymy ludziom, a nie odwrotnie.
Wiemy, że Irlandczycy nie są rozczarowani własnym rządem, lecz właśnie instytucjami Unii Europejskiej. Jak stwierdził France Prešeren w "Finale”: "Ale tylko mych westchnień i łez zdrój jedyny (...) Utrudziły je groźne burze i lawiny”.
Nie zaszkodziłoby nam ponowne przeczytanie deklaracji z Laeken, która tak przejmująco podsumowała problem związany z pokonywaniem przepaści pomiędzy rządzonymi i rządzącymi.
Jeśli problemy związane z traktatem lizbońskim przyćmiły słoweńską prezydencję, pamiętajmy, że to nie ona je stworzyła. Sprawiedliwości stało się zadość w kraju, który jako pierwszy wywołał ten problem w dniu 29 maja 2005 roku, a teraz, 37 miesięcy później, pomógł znaleźć jego rozwiązanie. "Podniebna załoga” Sarkozy'ego i Klausa będzie musiała podjąć decyzję w zakresie działań trwających aż do kolejnych wyborów europejskich i utworzenia kolejnej Komisji.
Mam nadzieję, że posiedzenie Rady, które odbyło się w zeszły weekend, pomoże nam uznać, że musimy nadać priorytet zagadnieniom społecznym, szczególnie w zakresie prawa cywilnego i ochrony przed wzrostem cen ropy i żywności, a także kultywować właściwą prezydencję, bez względu na wielkość państwa członkowskiego, aby mogły zapraszać kogo chcą do współpracy!
(Oklaski Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy)
Monica Frassoni
w imieniu grupy Verts/ALE. - (IT) Panie przewodniczący! Słowenia jest pierwszym z nowych państw członkowskich, które prowadziło prezydencję, czemu przyglądaliśmy się z sympatią i ogromnym zainteresowaniem.
Naszym zdaniem, choć słoweńska prezydencja naprawdę zrobiła wszystko, co w jej mocy, nie zaznaczyła swojego autorytetu przed innymi większymi graczami i nie zrobiła postępów w zakresie takich tematów, jak prawa i migracja, przedstawiając inny punkt widzenia nowego kraju, który jest bardziej otwarty i wyczulony na prawa emigrantów, imigrantów i nowych obywateli. W przypadku ważnych zagadnień takich, jak pakiet energetyczny i Unia Śródziemnomorska, a nawet postawy wobec Chin w zakresie igrzysk olimpijskich, czekamy na prezydencję francuską. Podczas tych sześciu miesięcy bezczelne działania dwóch lub trzech większych graczy w zakresie różnych zagadnień - od motoryzacji po odpady i politykę zagraniczną - pokazały, że Rada i jej prezydencja stają się coraz bardziej nieistotne, do tego stopnia, że dzisiaj obchodzimy takie święta, jak dzień marynarki wojennej, który może i jest istotny, ale na pewno nie należy do priorytetów.
Co możemy powiedzieć o słowach i czynach nowego włoskiego rządu, który próbuje spowodować, że to, co wyjątkowe, to, co arbitralne oraz interesy lidera są jedynymi punktami odniesienia dla rozwiązania wszystkich problemów - od odpadów, po nielegalnych imigrantów i kontrolę wymiaru sprawiedliwości - gdy w tym samym czasie Rada nie odzywa się ani słowem, a Komisja jest zbyt ostrożna i nieśmiała. Chciałabym wiedzieć - i proszę nie twierdzić, że jestem antywłoska - co by się stało, gdyby którekolwiek państwo kandydujące, od Chorwacji po Turcję, ogłosiłoby działania podobne to tych, które planuje włoski rząd co do dekretu w sprawie odpadów lub w sprawie bezpieczeństwa, w których, pośród zmiany nielegalnej imigracji w przestępstwo i żołnierzy na ulicach, celem jest zawieszenie wszystkich poczynań, które miały nieszczęście pojawić się w tym czasie i mieć cechy podobne do tych podejmowanych przeciwko panu premierowi Berlusconiemu.
Co możemy powiedzieć o zagadnieniu czasu pracy, gdy Rada, pod swoją prezydencją, ponownie całkowicie osłabiła dyskusję, panie przewodniczący, na temat potrzeby zbliżenia obywateli do Europy? Wiadomość była głośna i jasna: więcej pracy za mniejsze wynagrodzenie. Więcej pracy, mniej praw, mniej pewności prawnej, ponieważ najważniejsza jest równowaga sił pomiędzy państwami. To więcej niż problem z komunikacją! Mamy tu do czynienia z faktycznym, stopniowym zniszczeniem wiarygodności Unii Europejskiej oraz jej rzekomej "przewodniej” roli. Zamiast tego powstała władza, która tłumi i marginalizuje mniejsze kraje takie, jak Słowenia i Irlandia, a także instytucje Wspólnoty. W szczególności dotyczy to tego Parlamentu, zmuszonego szantażem do uznania porozumień, które większość opinii publicznej faktycznie uważa za trudne do zaakceptowania, takie jak dyrektywa w sprawie odpadów czy, co gorsza, dyrektywa w sprawie powrotu emigrantów. Odnosi się to także do Komisji, coraz bardziej uzależnionej od każdej grupy nacisku prócz nacisku obywateli, co potwierdza najświeższy komunikat Siima Kallasa w sprawie lobbingu.
Powinniśmy się nad tym zastanowić, tak samo jak nasi irlandzcy znajomi: nad tym, że Europa wspólnych instytucji, nadwątlonych przez naciski lobby gospodarczych i krajowych, może już tylko coraz bardziej i bardziej oddalać się od obywateli i stawać się dla nich coraz bardziej nieistotna. Pomocniczość nie jest problemem, panie pośle Nassauer! Problemem jest całkowity brak ambicji i prób organizowania wspólnej reakcji obywateli europejskich, nie tylko Irlandczyków, ale wszystkich! Panie i panowie! Właśnie w tym zakresie musimy działać. Nie powinniśmy tylko rozważać, lecz również faktycznie znaleźć europejski sens naszego istnienia i zdecydowanie wyrazić nasze ambicje przywódcze w zakresie praw obywateli, imigracji i emigracji, zmiany klimatu i zmiany gospodarki europejskiej w stronę kryteriów zrównoważonego rozwoju.
Tylko w ten sposób, panie pośle Schulz, a nie rozdając pieniądze biednym, my, Europejczycy, będziemy mogli nie tylko przezwyciężyć wyzwania instytucjonalne, lecz również wygrać kolejne wybory i przeć dalej.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. - Panie przewodniczący! Chciałby pogratulować panu urzędującemu przewodniczącemu, panu premierowi Janšie, oraz całemu zespołowi słoweńskiej prezydencji niesamowitej pracy, którą wykonali w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Chciałbym również wyrazić uznanie dla wszystkich posłów stałego przedstawicielstwa Słowenii oraz personelu pomocniczego, którzy pracowali tak skutecznie na szczeblu Unii Europejskiej w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. W szczególności chciałbym wrócić do czegoś, co wspomniałem po pierwszej wizycie Konferencji Przewodniczących w Lublanie w grudniu: pięknego wizerunku kraju przedstawionego przez pracujących z nami oficerów łącznikowych i przedstawicieli Rady w Lublanie w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Jakże niezwykłą reklamę stanowią dla kraju tak energiczni, inteligentni i pełni wizji młodzi ludzie reprezentujący go na światowej scenie.
Tak czy inaczej, pomimo całego uznania dla słoweńskiej prezydencji, wielu będzie próbowało przypisać sobie zasługi. Teraz właśnie Słowenia powinna zazdrośnie chronić swój wizerunek, to, co osiągnęła i to, co zrobiła, gdyż zwycięstwo ma wielu ojców, a klęska jest sierotą.
Byliśmy świadkami - mówię tu o trudnościami wynikającymi z referendum irlandzkiego, a w innych krajach z trwającego procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego - nawoływania o to, co obywatele chcą widzieć i czego potrzebują od instytucji Unii Europejskiej. Niestety w przeciwieństwie do tego, co powiedział pan poseł Martin Schulz, nie jest łatwo bezpośrednio zająć się problemami, z którymi zmierzyć się dziś musi wiele osób ze względu na wysokie ceny paliw, naciski wynikające z inflacji i spadające wynagrodzenia w określonych sektorach.
W zeszłym tygodniu rybaków w Irlandii i całej Europie zdruzgotała cena paliwa. Jednak w Unii Europejskiej nadal istnieje rosnący popyt na ryby. Jednocześnie wraz z globalnym problemem cen paliwa, europejskie instytucje i przepisy twierdzą, że złowione ryby, które stanowią prawdziwą żywność, muszą być wyrzucane za burtę i odrzucane jedynie dlatego, że nie stanowią części kwoty. Pomimo prób wytłumaczenia, że jest to pozytywna polityka zmierzająca do ochrony zasobów połowowych, dla ludzi jest to niezrozumiałe.
Tak czy inaczej, wiele sukcesów słoweńskiej prezydencji można, moim zdaniem, ująć w trzech lub czterech głównych zagadnieniach. Po pierwsze, mamy Bałkany Zachodnie, które stanowiły problem dla prezydencji, lecz w przypadku który wdrażane są już określone rozstrzygnięcia. Słoweńskiej prezydencji mogą nie zostać przypisane wszystkie zasługi za to, co osiągnęła dzięki dyskretnej dyplomacji oraz swoim działaniom i przewodnictwu na tym obszarze.
Po drugie, w odniesieniu do odblokowania wielu zagadnień na szczeblu Rady Europejskiej, a w szczególności dyrektywy w sprawie pracowników tymczasowych i pracowników tymczasowych agencji, próbowaliśmy znaleźć rozwiązania dla wszystkich tych problemów przez 14 lat i teraz w końcu je znaleźliśmy.
Po trzecie, jest też cała kwestia Kuby i Zimbabwe. Są to dwa różne zagadnienia, lecz wymagają naszej reakcji ze względu na ich globalny charakter. Niezwykłe jest, że wczoraj w Zimbabwe zmarło 85 osób, w tym lider opozycji, Morgan Tsvangirai, który, w co wszyscy wierzyliśmy, wygrał pierwszą rundę wyborów, zmuszony prosić o azyl i ochronę w ambasadzie holenderskiej. Po raz pierwszy od wielu lat Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła jednomyślną decyzję potępiającą działania prezydenta Mugabe. Są to sprawy, które musimy przeforsować i doprowadzić do końca.
Na koniec, chciałbym zwrócić się do pana urzędującego przewodniczącego i wszystkich ministrów w jego rządzie. Wydawać być się mogło, że to już koniec gry, ale 2 lipca pan przewodniczący odkryje, że to dopiero początek i w przyszłości konieczna będzie nawet większa dyplomacja i takt ze strony Słowenii i Unii Europejskiej.
Dziękujemy panu, panie urzędujący przewodniczący, za wszystkie pana wysiłki i poświęcony czas, w szczególności dziękujemy panu ministrowi Lenarčičiowi za jego uprzejmość i częstą obecność w Parlamencie.
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! W ciągu ostatnich sześciu miesięcy Rada podjęła wiele decyzji, o których pan poseł Janša nie wspomniał. Są to jednak decyzje, które uderzają we właściwą strunę wśród obywateli i które mają wpływ na to, jak ludzie postrzegają instytucje europejskie.
Chciałbym tu odnieść się do trzech takich decyzji, które podjęto w tym miesiącu. Pragnę wspomnieć, że nie oskarżam słoweńskiej prezydencji, a raczej wszystkie te państwa członkowskie, które umożliwiły, w każdym przypadku, uzyskanie wymaganej większości.
Pierwszy przykład: porozumienie osiągnięte 9 czerwca w zakresie projektu dyrektywy w sprawie czasu pracy. W tym przypadku Rada nie dość, że nie spełniła oczekiwań, to jeszcze dosłownie rozwścieczyła cały ruch związkowy odmową zakwestionowania odstępstwa, które umożliwiałoby przedłużenie maksymalnego tygodnia pracy do 65 godzin, albo i dłużej, bezwarunkowym "przedłużenie” czasu pracy, a także wprowadzeniem pojęcia "nieaktywnego okresu czasu dyżurowania”, który nie będzie już uznawany za czas pracy. Niech żyje Europa społeczna!
Drugi przykład: skandaliczna dyrektywa w sprawie harmonizacji zasad regulujących deportację nielegalnych imigrantów. Jej treść została potępiona nie tylko, przez Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, Amnesty International, Międzynarodową Federację ds. Praw Człowieka, Europejską Konfederacją Związków Zawodowych, Komisja Episkopatów Wspólnoty Europejskiej oraz młode demokratyczne państwa Ameryki Łacińskiej, lecz również przez osobistości, których nie można podejrzewać o nadmierną surowość wobec Unii Europejskiej, na przykład Jacquesa Delorsa. Witamy w Europie pełnej godności człowieka! Dotyczy to również wszystkich instytucji europejskich, w tym Parlamentu.
Trzeci przykład: rozpoczęcie 16 czerwca oficjalnych negocjacji z Izraelem w zakresie znacznego poprawienia stosunków pomiędzy Unią Europejską a tym krajem, po roku prowadzenia tajnych rozmów. Pragnę zaznaczyć, że 2 czerwca delegacja reprezentująca wszystkie grupy polityczne Parlamentu jednogłośnie stwierdziła we Wschodniej Jerozolimie, cytuję:
"mamy silne wrażenie, że bez prawdziwych oznak dobrej woli przekładających się na konkretne usprawnienia w tym zakresie, jest jeszcze za wcześnie na zmianę stosunków pomiędzy UE i Izraelem”.
Życzę powodzenia europejskiej wiarygodności na Bliskim Wschodzie i w krajach śródziemnomorskich!
Właśnie na tym tle pracowała Rada Europejska, która na dodatek jedynie opóźniła o cztery miesiące rozważenie możliwych działań w celu walki przeciwko rosnącym cenom ropy, które tłamszą dziesiątki milionów zwykłych ludzi. A tak, zapomniałem: "Rada Europejska uzgodniła, że potrzebuje więcej czasu na przeanalizowanie sytuacji” i zrozumienie przyczyn rozczarowania naszych obywateli. Jeśli właściwie zrozumiałem pana przewodniczącego Rady, to "komunikacja” przekona ludzi, że "wszystko jest w porządku”.
Powodzenia!
Kathy Sinnott
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Słowenia z dumą i starannością prowadziła swoją prezydencję. Kilka dni temu, podczas szczytu, zastanawiał się pan nad irlandzkim "nie”. W odpowiedzi powtórzę to, co powiedziałam w zeszłym tygodniu.
Irlandia jest niezwykle zaniepokojona odkryciem erozji własnej demokracji i zmiany jej wartości. Historia Irlandii sprawia, że ten kraj szczególnie docenia demokrację. Niestety coraz częściej odkrywa, że moc decyzyjna przenoszona jest do Komisji. Niemniej jednak pytana o konkretną decyzję, Komisja odsyła do władz krajowych. Wydaje się, że nikt za nic nie odpowiada.
Sytuacja ta odpowiada prawie wszystkim, ale nie obywatelom. Kraj otrzymuje wymaganą regulację i dochody, ale uchyla się od odpowiedzialności. Widać to w codziennych zagadnieniach np. dyrektywie ramowej w sprawie odpadów i dyrektywie wodnej, w opłatach za wodę. Było to również dostrzegalne w okresie poprzedzającym referendum, gdy w Europie odezwały się głosy, że wynik naszego głosowania nie ma znaczenia. Inni grozili nam odwetem, a nawet usunięciem z Unii Europejskiej, gdybyśmy nie głosowali właściwie. Pomimo tych gróźb, a możliwe, że właśnie z ich przyczyny, duża część Irlandczyków zagłosowała przeciwko Traktatowi.
Jeśli chodzi o system wartości, wielu nadal uważa swój kraj - Irlandię - za państwo chrześcijańskie, pomimo kilku dekad sekularyzacji. Są zaniepokojeni głosami w Europie nawołującymi do prawa do aborcji lub eutanazji. Dopiero rok temu Parlament, Rada i Komisja, w dyrektywie w sprawie terapii zaawansowanej, zdecydowała się nie wprowadzać zakazu klonowania powodującego niszczenie embrionów, komercjalizacji ludzkiego ciała i hybryd ludzko-zwierzęcych. Nieco wcześniej siedemnasta dyrektywa ramowa zezwoliła UE na finansowanie badań prowadzących do niszczenia embrionów. Zaledwie rok temu, 5 lipca 2007 roku, w Parlamencie odbyła się konferencja promująca w Europie wspomaganą medycznie śmierć i eutanazję. Przybyło na nią wielu posłów PE i wiele grup interesów. W trakcie trwania konferencji stało się jasne, że wszyscy z niecierpliwością oczekiwali wejścia w życie karty praw podstawowych, która, ich zdaniem, po odbyciu się stosownych sprawa sądowych, otworzyłaby drzwi dla eutanazji w całej Europie. Nie pozostało to niezauważone w Irlandii.
Ponadto ci, którzy chcieli głosować "tak” ciągle przypominali Irlandczykom, jak dobrze im się powiodło w porównaniu z innymi państwami Europy, co jednak nie brzmi dla nich przekonująco, gdy ich przemysł rybny walczy o przetrwanie, zyskowny przemysł cukrowniczy znika za jednym podpisem brukselskiego pióra, a pracownicy budowlani żyją z dnia na dzień, od zlecenia do zlecenia. Teraz jasne jest, że duże kraje zamierzają zmusić nas do ponownego głosowania, aż w końcu zaakceptujemy traktat lizboński. Zwerbowali chętnych sprzymierzeńców z irlandzkich klas politycznych - tych, którzy nie mają kontaktu z ludźmi, byli w szoku widząc wynik referendum i byli źli na głosujących. Jeśli Irlandczycy lub ludzie innych nacji mają przyjąć Europę, trzeba zacząć słuchać tego, co mówią o Europie, której oczekują oraz podejmować działania związane z ich obawami. W przeciwnym razie znowu zagłosują przeciwko Traktatowi.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Londyński Times donosi, iż prezydent Sarkozy stwierdził, że Irlandczycy "to cholerni głupcy. Opychają się na koszt Europy przez lata, a potem porzucają nas w g-ó-w-n-i-e” - to jego słowa, nie moje. W zeszłym tygodniu wszyscy stwierdziliśmy, że szanujemy głos Irlandczyków, ale faktycznie go nie szanujemy. Traktujemy Irlandczyków z pełną pogardą. Tak jak Robert Mugabe, po prostu odrzucamy decyzję ludu. Wolfgang Schäuble stwierdził, że milion Irlandczyków nie może decydować za pół miliarda Europejczyków. Świetnie, niech reszta zagłosuje w sprawie Traktatu. Nie ośmielicie się, bo wiecie, że powiedzieliby "nie”.
Tylko w tym miesiącu Unia Europejska straciła ostatni pozór publicznej zgody lub demokratycznej legitymacji. Został ujawniony ze względu na to, czym jest Unia - autorytatywną zmową przeciwko obywatelom. Referendum odbyło się w Irlandii, lecz tu, w Brukseli, demokracja w końcu umarła. Dzisiaj zebraliśmy się, żeby ją pochować.
Philip Bushill-Matthews
Panie przewodniczący! Chciałbym najpierw przyłączyć się do słów moich kolegów i pogratulować Słowenii bardzo udanej prezydencji Rady, kontynuowanej z niezwykłą skutecznością, życzliwością i polotem.
Niemniej jednak przeczytałem zeszłotygodniowe wnioski Rady dotyczące irlandzkiego referendum i muszę powiedzieć, że jestem zrozpaczony. Wszyscy szefowie rządu obecni na sesji Rady, jak moi koledzy posłowie do PE, zostali wybrani przez naród i są odpowiedzialni przed narodem. Jednak wydaje się, że osoby uczestniczące w Radzie w jakiś sposób uważają, że zostały wybrane przez siebie nawzajem i nie odpowiadają przed nikim. Jak inaczej wyjaśnić te wnioski?
Na pierwszej stronie stwierdzono, że Rada wzięła pod uwagę wynik irlandzkiego referendum, po czym od razu postanowiła go zignorować. Na pierwszej stronie również określono, że celem traktatu lizbońskiego jest pomoc w osiągnięciu bardziej demokratycznego funkcjonowania Unii Europejskiej. Kto tak twierdzi? W jaki sposób możemy funkcjonować w bardziej demokratyczny sposób, jeśli większość ludzi nie ma prawa do głosowania, a ci, którzy mogą głosować, są ignorowani? Nic dziwnego, że Europa ma problem. Nic dziwnego, że Irlandczycy powiedzieli "nie”.
Chcę, aby Unia Europejska odnosiła sukcesy i rozkwitała, a nie się rozpadła. Jednak oznacza to, że musimy łączyć się z ludźmi, którzy nas wybrali. Zatrzymajmy się i posłuchajmy.
Chciałbym zwrócić się w szczególności do Francji, która obejmie przyszłą prezydencję Rady. Francja jest dużym krajem i państwem członkowskim, które uczestniczyło w utworzeniu Unii Europejskiej. Pierwsza Republika opierała się na trzech podstawach: wolności, równości i braterstwie. Nie oznaczało to tylko wolności dla polityków i równości z innymi politykami. Oznaczało to wolność i równość dla ludzi oraz braterstwo pomiędzy wszystkimi. Czas, aby wyrazić nasze braterstwo wobec Irlandczyków. Zatrzymajmy proces ratyfikacji. Niech politycy pokażą, że słuchają ludzi. Wtedy może - ale tylko może - ludzie zaczną słuchać polityków.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym przyłączyć się do pochwał wyrażanych na temat prezydencji. Wierzę, że osiągnęła wiele dobrego. Jako przykład chciałbym podać rozpoczęcie negocjacji z Rosją w sprawie porozumienia o partnerstwie. Nie będzie to proste zadanie, gdyż mamy różne zdania, ale negocjacje i dialog są absolutnie konieczne.
Chciałbym również podziękować za przygotowania, które poczyniono w zakresie Unii Śródziemnomorskiej oraz za to, co, moim zdaniem, stanie się "Unią na rzecz Morza Czarnego”. Mam nadzieję, że "wymiar wschodni” zostanie wzmocniony, szczególnie (jeśli Komisja obmyśla strategię) dlatego, że jest to region niezwykle ważny w kontekście naszych dostaw energii i wielu innych zagadnień.
Chciałbym jednak skupić się na zagadnieniu dotyczącym południowo-wschodniej Europy i Bałkanów. Wydaje mi się, że musimy wyjaśnić dwie sprawy. Proces integracji w tym regionie, w zakresie którego wiele państwo zrobili, musi być nadal kontynuowany. Jeśli przerwiemy proces integracji, sami sobie wyrządzimy krzywdę. Należy jednak zrozumieć, że - i w tym zakresie oczekuję jasnej deklaracji Rady - rozszerzenie może zostać dokonane dopiero po reformach instytucjonalnych. Taki jest naszym zdaniem cel traktatu lizbońskiego.
Są to dwa zagadnienia, które muszą zostać rozpatrzone równolegle. Nie możemy zawieszać negocjacji. Musimy wspierać stabilność w tym regionie, lecz musimy również jasno stwierdzić, że - i tu martwią mnie różne opinie na szczeblu Rady - najpierw konieczne jest wdrożenie reform instytucjonalnych u nas, żebyśmy również gotowi byli do rozszerzenia. Dopiero potem nowe państwa takie, jak Chorwacja, będą na prawdę mogły do nas dołączyć. Kluczowe znaczenie ma jasna deklaracja Rady w tym względzie. Tak czy inaczej, takie jest nasze zdanie!
(Oklaski)
Jelko Kacin
(SL) Ja państwo widzieli i słyszeli, Parlament z zadowoleniem przyjął pierwszą słoweńską prezydencję, a ja, w imieniu swojej grupy politycznej, mogę powiedzieć, że setki posłów z mojej grupy politycznej również z radością powitały wysiłki prezydencji Rady Unii Europejskiej.
Osobiście uważam, że jesteśmy na końcowym etapie integracji Słowenii z Unią Europejską. Nie chodzi tylko o słoweńską prezydencję, lecz o to, że obywatele tego kraju - jako pierwsi wśród nowych państw członkowskich - poczuli ciężar odpowiedzialności, która ze względu na członkostwo w Unii Europejskiej spoczywa również na innych obywatelach i całej populacji. Integracja jest więc za nami i była całkowicie udana, czego chciałbym pogratulować.
Jeśli tak jest faktycznie, nie powinno być już wątpliwości, czy ktoś pochodzi ze Słowenii czy ze Słowacji. W ciągu tych sześciu miesięcy nikt już nie próbował wysłać mnie z powrotem do Bratysławy. Wszyscy chwalą się, że byli w Lublanie i że im się podobało.
Nie podzielam jednak zdania na temat tego, co faktycznie osiągnięto na Bałkanach Zachodnich. Osiągnięto mniej, niż było możliwe. Najważniejsze, że nie dotyczy to Macedonii, Republiki Macedonii. Sytuacja w tym kraju jest niewłaściwa, warunki nadal się pogarszają, kultura polityczna zmierza w złym kierunku, a stosunki z sąsiednimi krajami psują się. Dlatego nadal mamy przed sobą wiele pracy w tym regionie.
Swą wypowiedź chciałbym zakończyć apelem. Panie przewodniczący! Wiele osób ciężko pracowało w tej prezydencji i byłoby dobrze, gdybyśmy mieli możliwość zostać tu przez jeszcze jeden miesiąc i pomóc francuskiej prezydencji. Prezydencja w takim samym stylu się rozpoczyna, trwa i kończy. Do końca tego roku Słowenia, wykorzystując swoją wiedzę, mogłaby bardzo przysłużyć się sukcesowi francuskiej prezydencji.
Mario Borghezio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Mam nadzieję, że nauczyliśmy się czegoś na podstawie lekcji w Irlandii. Ze słów pana posła Crowleya wynika, że prawdziwą opinię Irlandczyków potraktowano poważnie i wzięto szczerze pod uwagę.
Pan poseł Crowley wspomniał o rybakach i miał do tego prawo. Europę tworzą ludzie, którzy pracują i produkują, a także prawdziwa gospodarka, co usłyszeliśmy w irlandzkim referendum: chce być inną Europą. Europą, która inspiruje do działań i pamięta o ojcach założycielach, a nie Europą biurokracji, która bardzo często, a moim zdaniem zawsze, pozostaje głucha na głos prawdziwej gospodarki.
Weźmy pod uwagę sprawę ceny produktów rolniczych i żywności, a w szczególności obecny kryzys naftowy. Co próbuje powiedzieć Europa? Wydaje mi się, że w ostatnim sprawozdaniu Rady Europejskiej jest bardzo niewiele informacji. To niezwykle poważna sprawa! Szczególnie w czasie, gdy gospodarka światowa odkryła, że spekulacje kontraktami terminowymi typu futures związanymi z ropą naftową są bezpieczniejsze i wygodniejsze od spekulacji złotem czy walutami, papierami wartościowymi, akcjami i innymi towarami. To milczenie, niewiarygodne w odniesieniu do rosnących rozmiarów takich kontraktów terminowych, jest niepokojące, gdyż - jak wiemy - Wall Street próbuje zatkać dziury budżetowe spowodowane przez kataklizm wywołany przez kredyty hipoteczne, spekulując przy wykorzystaniu biednych ludzi, którzy pracują i produkują. Europa nie wypowiada się na temat tej eksplozji, a tymczasem Goldman-Sachs przewiduje, że cena baryłki wyniesie 200 dolarów. Ponieważ ten bank kupiecki finansuje spekulantów, musi być dobrze poinformowany! To niekontrolowane szaleństwo wyjęte spod jakiegokolwiek nadzoru. Europa powinna mieć odwagę, aby się wypowiedzieć!
Nie sprawdzono, czy za tymi wirtualnymi transakcjami kryje się prawdziwy handel. Żadne zasady nie są stosowane względem płatności marż bezpieczeństwa, które mają na celu opodatkowanie czystych spekulacji i rozróżnienie ich od prawdziwych operacji pokrywania ryzyka. Moim zdaniem Europa musi teraz zabrać się za prawdziwe problemy swoich obywateli. Jest to przesłanie Irlandczyków: brońcie nas przed światową spekulacją, brońcie naszych obywateli i gospodarkę państw członkowskich, które cierpią w wyniku spekulacji, na temat których Europa nie ma odwagi nic powiedzieć!
Mary Lou McDonald
Panie przewodniczący! Przysłuchuję się uważnie tej debacie i na początku chciałabym wyjaśnić, że Irlandia nie przechodzi kryzysu tożsamości. Irlandia rozumie siebie bardzo dobrze jako kraj europejski, w samym sercu europejskiego projektu, lecz poprzez swoich obywateli wyraziła również swoje zdecydowane stanowisko dotyczące tego, czego dotyczyć ma ten projekt.
Projekt musi opierać się przede wszystkim na demokratycznych wartościach. Projekt musi jednoznacznie chronić prawa pracownicze i usługi publiczne. Projekt musi rzeczywiście służyć interesom międzynarodowego pokoju i stabilności, nie militaryzacji. Irlandczycy wyrazili to w bardzo szczególny sposób i jako neutralne państwo członkowskie.
Dużo nasłuchaliśmy się o tożsamości. Jeden czynnik łączy wszystkich Europejczyków i nie chodzi o docenianie demokracji, lecz o domaganie się demokratycznych wartości w Unii. Słysząc, że należy szanować głos Irlandczyków, a z drugiej strony, że ratyfikacja musi nadal trwać, że za wszelką cenę należy uratować traktat lizboński, zaczynam się zastanawiać.
Podczas kampanii przed referendum wszystkie oczy zwrócone były na Irlandię, a teraz zwrócone są na instytucje europejskie i europejskich przywódców. Czy - w tej chwili demokratycznej prawdy - posłuchacie ludzi?
Irlandia nie chce być poklepana po ramieniu ani nie chce słuchać wyjaśnień na temat istniejącego Traktatu. Chce i oczekuje nowego porozumienia. Uważam, że Irlandczycy mówią w imieniu Europejczyków z różnych państw członkowskich, którzy żądają tego samego.
Luca Romagnoli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sześć miesięcy słoweńskiej prezydencji kończy się w czasie kryzysu. Kryzysu nie zdaniem Europy, ale Unii, gdyż chodzi o konstytucję i tym samym traktat lizboński.
Aby tchnąć nowe życie w Unię, musimy zaakceptować, że obywatelom nie podoba się sposób jej dotychczasowego tworzenia ani sposób jej budowania na podstawie rozczarowującego modelu. Krytykowanie wyniku powszechnych konsultacji - wczoraj we Francji i Holandii, dzisiaj w Irlandii - jest dość daremne. Problem można rozwiązać tylko w jeden sposób: przedstawiając model oparty na szacunku i wspólnej współpracy pomiędzy tożsamościami oraz proponując stworzenie wspólnych wartości opartych na historycznej i kulturalnej tożsamości, która nie podlega finansowym i geopolitycznym interesom zagranicznym, a także odsuwając biurokrację od aparatu, o którym obywatele niewiele wiedzą i który nadal jest od nich oddalony, w szczególności sprawiając, aby to, co chcemy osiągnąć podlegało bezpośredniej woli obywateli wszystkich państw członkowskich Unii, bez braków w zakresie komunikacji i zrozumienia, które do tej pory szły ręka w rękę z każdym referendum w tych państwach, które mają obowiązek konsultować się ze swoimi obywatelami.
Mihael Brejc
(SL) W zakresie wymiaru sprawiedliwości, spraw wewnętrznych i praw obywateli, słoweńska prezydencja zademonstrowała szczegółową znajomość powyższych zagadnień i przyczyniła się do ich udanej finalizacji z ogromnym oddaniem i otwartością.
Dziś na przykład wspomniano dyrektywę w sprawie powrotu emigrantów. Niektórzy posłowie nie są z niej zadowoleni. Trzeba jednak powiedzieć, że jest to dobry kompromis, krok na przód w stronę właściwszego rozwiązania poważnych problemów związanych z nielegalnymi imigrantami.
Ponadto ramowa decyzja w rozprawie dotyczącej nieobecnych osób, czyli in absentia, wydawała się na początku rutynową sprawą, lecz później zaczęły się pojawiać znaczące różnice opinii. W końcu osiągnęliśmy kompromis i za godzinę będziemy głosować nad nim w Komisji.
Zmiana kodeksu w sprawie granic strefy Schengen pod względem stosowania systemu informacji wizowej określa korzystanie z danych biometrycznych w kontrolach granicznych dla obywateli krajów trzecich posiadających wizy. Jest to bardzo ważne zagadnienie, którego wprowadzenie przyczyni się do większego bezpieczeństwa i jednocześnie zagwarantuje odpowiednie traktowanie osób wkraczających do strefy Schengen. Zharmonizowaliśmy również dokumentację po dwóch turach rozmów trójstronnych i oczekujemy, że zostanie ona przyjęta na lipcowej sesji Parlamentu. Ogólnie rzecz biorąc, w zakresie bezpieczeństwa i wolności, słoweńska prezydencja - wraz z innymi - osiągnęła właściwą równowagę pomiędzy wymaganiem większego bezpieczeństwa i potrzebą wolności.
Kończąc swoją wypowiedź, chciałbym dodać, jako sprawozdawca wielu zagadnień związanych z bezpieczeństwem, wolnością i prawami, że słoweńska prezydencja spełniła oczekiwania na poziomie politycznym i zawodowym. W szczególności chciałbym podziękować szefom grup roboczych prezydencji, które w większości obejmują młode osoby, a także ich współpracownikom, za doskonałą pracę.
(Oklaski)
Jo Leinen
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować słoweńskiej prezydencji udanego zachęcenia wszystkich 27 państw członkowskich do zrobienia kroku na przód w procesie ratyfikacji. Martwi mnie tylko komentarz w czeskim protokole. Nie wiem, czemu ma to służyć, skoro pozostałe państwa takie, jak Niemcy i Wielka Brytania, również prowadzą analizę sądową. Dlaczego więc w czeskim protokole pojawił się ten komentarz? Mam nadzieję, że nie jest to próba zachęcenia do opóźnienia procesu ratyfikacji, a nawet uniemożliwienia ratyfikacji ze względu na krajowe gry polityczne. Może mogą się państwo na ten temat wypowiedzieć.
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Chwalił pan synergie pomiędzy Komisją, Parlamentem i Radą. Są one prawidłowe i właściwe, ale jednocześnie nieodpowiednie, jeśli chodzi o politykę komunikacji. Stawiamy czoło impasowi, który trwa już od dłuższego czasu. Rada nie jest gotowa uczestniczyć w ogólnej strategii komunikacji. Szokujące jest, iż zwolennicy integracji europejskiej są bezbronni, na łasce przeciwników tej integracji. Traktat był promowany w tandetny, amatorski i kompletnie bezsensowny sposób. Teraz w szokujący sposób dowiadujemy się, że musimy przyjąć strategię opartą na innym dialogu z obywatelami. Ta sytuacja nie może trwać.
Powiedział pan, panie pośle, że musimy pojmować europejską tożsamość, że musimy wyjaśnić obywatelom, co nas jednoczy. Idea utworzenia drużyny piłkarskiej nie jest taka zła. Być może Biura Informacyjne mogłyby przygotować listę wszystkich medali olimpijskich zdobytych przez obywateli Unii Europejskiej. Uważam jednak, że symbolika to jedno, a treść to coś innego. To, że ludzie obawiają się Europy i nie kojarzą jej z nadzieją, powinno nas niepokoić. Konieczna jest zmiana polityki w zakresie ceny żywności, cen energii, kryzysu kredytowego i wynagrodzeń kierownictwa wysokiego szczebla. Do wielu obszarów będących źródłem obaw obywateli docieramy zbyt późno lub podejmujemy wymuszone decyzje.
Dlatego właśnie Europa musi służyć ludziom, musi ich chronić, a wtedy oni będą ją wspierać i podążać za nią. Jest to również lekcja wypływająca z odrzucenia Traktatu przez Irlandczyków.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Rada Europejska pogrąży nasz kontynent w poważnym kryzysie, jeśli nie wprowadzi kluczowych reform na październikowym posiedzeniu.
Oczywiście Irlandczyków należy traktować dokładnie tak samo, jak Francuzów i Holendrów. Z niecierpliwością czekamy na konstruktywny pakiet propozycji pana premiera Cowena. Jednak coś za coś - Irlandia zobowiązuje się do zmiany zdania i poparcia pakietu reform, który wzmacnia Unię Europejską. Należy poważnie przeanalizować i wyszczególnić konsekwencje niewprowadzenia traktatu lizbońskiego.
Jim Allister
Panie przewodniczący! Faktycznym komunikatem Republiki Irlandii jest to, że większość pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej również powiedziałaby "nie”, gdyby miała taką możliwość.
Irlandia nie jest naturalnie eurosceptyczna, wręcz odwrotnie. W rzeczywistości głosujący odrzucili traktat lizboński przerażający polityczną elitę, która spotkała się w Brukseli w zeszłym tygodniu. Zdała sobie ona sprawę, że gdyby się ośmieliła i oddała głos ludziom, wyglądałaby tak samo, jak nieszczęsny Brian Cowen. A zatem, ku ich zawstydzeniu, spiskowali, aby przyspieszyć ratyfikację w innym państwie i później próbowali arogancko zmusić Irlandczyków do drugiego referendum.
Traktat lizboński sam określił sprawdzian, od którego uzależnione jest jego przetrwanie: akceptację wszystkich państw członkowskich. Spektakularnie oblał ten sprawdzian. Gdyby liderzy Unii Europejskiej byli szczerzy, przyznaliby, że Traktat jest martwy.
W Zimbabwe demokracja jest rozgniatana na miazgę. W Unii Europejskiej jest tłumiona przez kneblowanie obywateli.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałabym podziękować słoweńskiemu urzędującemu przewodniczącemu, wszystkim jego ministrom i stałemu przedstawicielstwu Słowenii oraz urzędnikom za ich imponującą pracę przy kierowaniu wszystkimi działaniami.
Ponieważ pochodzę z małego państwa członkowskiego, posiadam szczególne zrozumienie tego, jak mocno potrafią być nadwerężone oficjalne zasoby podczas bardzo stresujących sześciu miesięcy. Jestem również nieco stronnicza, gdyż uważam, że małe państwo członkowskie zapewnia lepszych przewodniczących niż duże państwa członkowskie, ponieważ tak mocno skupia się na swojej pracy.
Reakcja Irlandii musi zostać wzięta na poważnie. Musimy bardzo dokładnie przeanalizować, względem czego Irlandczycy powiedzieli "nie”. Czy była to ich odpowiedź na tekst prawny, który z natury był trudny do pojęcia i przytłaczający nawet dla nas, polityków? A może nam, zwolennikom, nie udało się go właściwie przekazać?
Być może "nie” wynikało z podświadomej obawy przed kierunkiem, w którym zmierza Europa, z niejasnego znaczenia "za daleko, za szybko” i z potrzeby konsolidacji.
Głosujący odrzucili zbyt rozległą ingerencję Brukseli w ich życie i nieznaczne działania irlandzkiego rządu w kierunku poprawy reputacji politycznej. Było to również "nie” dla cen ropy, cen żywności i WTO. Plantatorzy buraka cukrowego i rybacy powiedzieli "nie”. Było to "nie” wynikające z niewłaściwie ukierunkowanych obaw dotyczących neutralności, militaryzacji, aborcji, eutanazji, klonowania, opodatkowania i praw pracowników - niewłaściwie w kontekście traktatu lizbońskiego.
Jeśli kolejne rządy irlandzkie przez ostatnie 35 lat cynicznie sprzedawały korzyści z członkostwa w Unii Europejskiej, wyłącznie ze względów finansowych, bez odniesienia do filozofii i celu większego projektu, czyli pokoju, stabilności i dobrobytu, które przyniosła Europa, oraz jeśli winili Europę za wszelkie problemy i złe wiadomości, jednocześnie sobie przypisując wszystkie sukcesy i osiągnięcia, to czy może dziwić, że większości Irlandczyków odrzuciła słabo zrozumiany dokument, przy wsparciu skrajnych eurosceptyków z innych państw członkowskich, którzy wykorzystali obywateli Irlandii do wyrażenia własnych poglądów?
Polityczna odpowiedzialność za dalszy kierunek działań spoczywa teraz na irlandzkim rządzie i premierze Irlandii (Taoiseach), Brianie Cowenie. Traktat nie może wejść w życie bez jednomyślności. Pozostałe rządy, jeśli chcą, powinny wypowiedzieć się na temat traktatu lizbońskiego. Tak samo, ja żądamy uszanowania głosowania Irlandczyków, musimy uszanować prawo innych państw członkowskich do ratyfikacji traktatu lizbońskiego lub też jego odrzucenia, w zależności od przypadku.
Siedem państw członkowskich ratyfikowało traktat konstytucyjny po głosowaniu we Francji i Holandii. Ratyfikacja parlamentarna jest nie mniej demokratyczna, niż referenda.
Andrzej Jan Szejna
Panie Przewodniczący! Słowenia to pierwszy kraj spośród nowych krajów członkowskich, który objął przewodnictwo Rady Unii Europejskiej. Półroczna prezydencja była z pewnością dla Słowenii ogromnym przedsięwzięciem organizacyjnym, ale należy przyznać, że trzyletnie przygotowania prowadzone przy wsparciu Komisji Europejskiej, Niemiec, Portugalii i Francji dały pozytywne efekty, a Słowenia sprawnie pokierowała pracami Rady w mijającym półroczu.
Przedstawiony nam program tej prezydencji zawierał kilka priorytetów, których realizacja z pewnością nie była łatwa i przesunie się na kolejne przewodnictwo. Wiodącym punktem tego programu była oczywiście ratyfikacja traktatu lizbońskiego. Biorąc pod uwagę, że po podpisaniu traktatu ratyfikacja tego dokumentu zależy od poszczególnych krajów członkowskich, Słowenia mogła co najwyżej dać dobry przykład, co też uczyniła. Niestety wyniki referendum w Irlandii znaczenie ostudziły optymistyczne wizje wejścia w życie traktatu przed rozpoczynającym się już wkrótce przewodnictwem Francji. Nad Unią Europejską zawisło kolejne widmo kryzysu, a szczyt Rady Europejskiej, który odbył się w miniony weekend w Brukseli, nie dał odpowiedzi na pytanie, co dalej z Europą. Pozostaje ono otwarte, a wypracowania odpowiedzi na nie będziemy oczekiwali nie tylko od prezydencji Francji, czy rządu Irlandii. To zadanie dla wszystkich zwolenników wspólnego projektu europejskiego. Polska lewica wezwała rząd Donalda Tuska i prezydenta Kaczyńskiego do niezwłocznej ratyfikacji traktatu.
Kolejnym bardzo ważnym priorytetem programu prezydencji słoweńskiej były kwestie związane z energią i zmianami klimatycznymi. W marcu 2007 roku państwa członkowskie zobowiązały się do 2020 roku zmniejszyć o 20% emisje dwutlenku węgla, zwiększyć o 20% udział energii produkowanej ze źródeł odnawialnych oraz zwiększyć o 20% efektywność wykorzystania energii. Na okres przewodnictwa słoweńskiego przypadło wypracowanie konsensusu w sprawie przygotowanego przez Komisję pakietu regulacji w tym zakresie. A nie było, i nadal nie jest to zadanie łatwe, gdyż, co jest godne ubolewania, większości członków Unii Europejskiej nie udało się do tej pory wypełnić zobowiązań wynikających z protokołu w Kioto.
Bezpieczeństwo energetyczne Europy i odporność na kryzysy finansowe na rynkach w dobie globalizacji to bez wątpienia jedno z najważniejszych wyzwań. Rosnące ceny surowców i żywności, niepewność na rynkach finansowych, które są dla wielu przedsiębiorstw jedynym źródłem finansowania rozwoju i konkretnych projektów, stanowią zagrożenie nie tylko dla rozwoju gospodarczego Europy, ale godzą w poszczególne gospodarstwa domowe i zagrażają realizacji projektu Europy socjalnej. <BRK>
Silvana Koch-Mehrin
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Irlandzkie "nie” musi zostać uszanowane. Irlandczycy mają pełne prawo głosować w taki sposób. Jednakże inne kraje również mają prawo dążyć to osiągnięcia bardziej demokratycznej, przejrzystej i skutecznej Unii. Traktat lizboński jest krokiem w tym kierunku. Z tego względu cieszę się, że ratyfikacja będzie nadal trwać. Uważam, że dobrze by się stało, gdybyśmy szczerze porozmawiali o Europie wielu prędkości.
Europa wielu prędkości już istnieje i odzwierciedla zarówno krajowe odczucia, jak i pragnienie państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie umożliwienia różnych etapów integracji. To pozwoli państwom członkowskim, które chciałyby w większym stopniu działać wspólnie, na prowadzenie takich działań z jednej strony bez wstrzymywania ich przez inne kraje, które się wahają oraz, z drugiej strony, bez lekceważenia zasady wolności wyboru. Te kraje, które chcą robić coś wspólnie powinny móc to robić z własnego wyboru.
W Europie wielu prędkości, przystąpienie dalszych państw do Unii Europejskiej również jest uproszczone, gdyż niewłaściwe jest karanie Chorwacji i Turcji za to, że większości Irlandczyków powiedziało "nie”. Przerzucanie winy pomiędzy instytucjami europejskimi nigdzie nas nie zaprowadzi. Problem polega na tym, że większość projektów europejskich z ostatnich lat - przy ich słuszności i zasadności - oraz rozszerzenie Unii Europejskiej niewystarczająco opierały się na demokracji. Teraz musimy zapłacić za to cenę.
Chcąc dostrzec pozytywy tej sytuacji, z irlandzkiego "nie” wypływa jeden pożytek: znowu mówi się o Europie. Jeśli zostanie to wykorzystane do omawiania i zgłębiania innych możliwości, moim zdaniem możemy zbliżyć się do "Europy obywateli”.
Philip Claeys
(NL) Panie przewodniczący! Pan przewodniczący Barroso mówił przez dziesięć minut, a tylko jedną minutę poświęcił irlandzkiemu referendum i faktycznemu procesowi ratyfikacji. Przyzwyczailiśmy się do pewnej arogancji ze strony Komisji, ale to przekracza wszelkie granice. Najwyraźniej referendum nie jest już istotną sprawą. Omawiamy kolejne punkty w porządku dziennym. Oczywiście chodzi o to, że Irlandia musi teraz sama rozwiązać swoje problemy. No cóż, Irlandia powiedziała, co myśli i nie musi tego robić ponownie.
Panie przewodniczący Barroso! Irlandzkie referendum ma większe znaczenie niż ratyfikacja przez parlamenty w innych państwach członkowskich. To nie jedyne państwo członkowskie, w którym partia rządząca przedstawiała elektoratowi swój program dla Europy. Nie odbyła się publiczna debata nad Traktatem. Dla przykładu, w Belgii argumenty przeciwko Traktatowi nie zostały nawet przedstawione przez media w czasie debaty parlamentarnej. Wyborcy nie mieli komu powiedzieć, co myślą o tych planach. Czy właśnie takiej demokracji chcemy? Europa musi odrzucić protekcjonalny i arogancki ton albo będzie coraz bardziej izolować się od swoich obywateli.
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Po pierwsze chciałbym gorąco podziękować słoweńskiej prezydencji. To pierwsza prezydencja nowego państwa członkowskiego. Dziękuję, zrobiliście kawał dobrej roboty w tak trudnym czasie! Jest to trudny czas, gdyż musimy zmierzyć się z nowymi możliwościami reform Unii Europejskiej i wynikiem irlandzkiego referendum.
Jest jednak jedna rzecz, którą chciałbym powiedzieć do tego Parlamentu - coś, czego dowiedziałem się w Westminsterze od Brytyjczyków: reprezentatywna demokracja ma ten sam poziom demokratycznej legitymacja co referendum. Jeśli porzucimy tę zasadę, przepadnie nasz demokratyczny system i znajdziemy się w zmanipulowanej sytuacja, takiej, jak ta w Irlandii. Musimy poważnie potraktować niektóre argumenty. Musimy, co podkreślił pan poseł Nassauer, wyjaśnić, że Unia Europejska wymaga umocnienia, a wszelkie działania muszą zmierzać do ograniczenia nadmiernej legislacji. Musimy jednak również potwierdzić, że kłamstwa nie są dozwolone w demokratycznym procesie.
Jak powiedział wcześniej poseł z mojej partii, w Traktacie wyraźnie zakazuje się reprodukcyjnego klonowania, gdyż zakazuje tego karta praw podstawowych. Faktycznie Europa staje się Europą wartości. Faktycznie obywatele europejscy korzystają z większej ilości praw, gdyż Parlament Europejski i parlamenty krajowe stają się coraz silniejsze, wprowadzane są inicjatywy obywatelskie i tworzone są procedury kontrolowania pomocniczości. To rzeczywiście prawda! Twierdzenie, że jest zbyt mało demokracji uniemożliwiają nam jej szersze wykorzystanie, gdyż większość tych, którzy prowadzili kłamliwą kampanię nie chce Europy i przedstawia fałszywe argumenty, aby ukryć ten fakt. Nie możemy na to pozwolić. Dlatego, moim zdaniem, legitymacja jest właściwa.
Dlatego uważam również, że powinniśmy spróbować pójść do przodu z procesem ratyfikacji, być krytycznymi, ale również potwierdzić, że Unia Europejska zagwarantowała nam najszczęśliwszy okres pokoju, wolności i rozkwitu w historii tego kontynentu. Nie musimy wstydzić się osiągnięć Unii Europejskiej i powinniśmy powiedzieć obywatelom o tym sukcesie, jeśli pragniemy ich wsparcia, choć mają prawo krytykować Unię w indywidualnych przypadkach.
Na tej podstawie 26 państw członkowskich powinno zakończyć procesy ratyfikacji, a Irlandczyków powinno zaprosić się do przeanalizowania tej sytuacji i zaproponowania rozwiązania. Ponieważ nie ma terminu ostatecznego, powinniśmy to zrobić we właściwy sposób. Dobrze by było, gdyby udało nam się załatwić tę sprawę przed przyszłorocznymi wyborami europejskimi. Niemniej jednak, jak w każdym historycznym procesie, takie detale to jedynie błahostki. Moim zdaniem powinniśmy dać Irlandczykom szansę załatwienia tego problemu i zaproponowania rozwiązania.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałbym pogratulować słoweńskiej prezydencji wykonania dobrej roboty. Europejczycy, w tym Irlandczycy, właśnie teraz bardzo potrzebują Unii Europejskiej. Nasz świat napędzany jest niesprawiedliwością i obawą o przyszłość oraz naiwną neoliberalną ekonomią, które zaprowadziły nasz świat na skraj otchłani.
Pierwotna umowa społeczna Europy, która przedstawiała harmonijny i kwitnący kontynent, musi zostać odnowiona i zmieniona. Europa, czyli rządy krajowe wraz z Parlamentem, musi przejąć prowadzenie, zająć się obawami obywateli i poprowadzić ich w nowym kierunku, aby osiągnąć kompromis oparty na uczciwym handlu, przyzwoitej pracy i zrównoważonym rozwoju oraz zastąpić nieudany konsensus waszyngtoński.
Irlandzkie "nie” odzwierciedla głębokie obawy obywateli o przyszłość, więc zagłosowali za utrzymaniem status quo. Programy doraźne wspierające biednych są konieczne, lecz same w sobie całkowicie niewłaściwe.
Aby pójść do przodu, Europa musi zademonstrować, że jako Unia potrafi poważnie zmierzyć się z finansowym kryzysem, zmianami klimatu i zrównoważonym rozwojem, z gospodarczą recesją, przyzwoitymi warunkami pracy oraz bezpieczeństwem energetycznym i kosztami paliwa. Europa musi być postrzegana jako część rozwiązania, a nie część problemu. W takiej sytuacji traktat lizboński zostanie szybko ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie.
Przy okazji chciałbym zasugerować mojej koleżance, pani posłance McDonald, która wygłosiła wykład na temat demokracji i militaryzacji, iż zyskałaby większą wiarygodność, gdyby zabrała głos w Parlamencie chcąc zadeklarować zakończenie wspierania ETA, zbrodniczej bandy z Hiszpanii, oraz zakończenie polityki zmierzającej do zniszczenia Hiszpanii, która jest demokratycznym państwem Unii.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Słowenia pokazała, że 27 państw członkowskich wspólnie tworzy politykę europejską w odpowiedzialny sposób. W tym przypadku to, że chodzi o nowe państwo członkowskie lub relatywnie mały aparat administracyjny nie jest słabością, ale raczej zaletą. W ciągu tych ostatnich sześciu miesięcy załatwiono wiele istotnych spraw, które dobrze wpasowały się w priorytety wyznaczone przez słoweńską prezydencję. Pragnę więc szczerze pogratulować Słowenii osiągnięć w tym zakresie.
Przede wszystkim, chciałabym wymienić określone zadania rozwojowe, które zostały zrealizowane lub są obecnie w bardzo zaawansowanym stadium, gdyż są to zadania, które zapewniają wyższą jakość życia wszystkim obywatelom, a jednocześnie gwarantują doskonałe perspektywy dla wyjątkowych jednostek.
Rozpoczęliśmy nowy cykl strategii lizbońskiej i wprowadziliśmy piątą swobodę, czyli swobodny przepływ wiedzy. Jest to ogromne wyzwanie dla państw członkowskich, które będą musiały upewnić się, że utalentowane osoby przyjeżdżają do ich krajów, a nie z nich wyjeżdżają z racji tej swobody.
Jednocześnie podjęto decyzję dotyczącą centrali Europejskiego Instytutu Technologii. Wyjątkowe umiejętności dyplomatyczne umożliwiły uszanowanie decyzji Rady z 2003 roku. Mam nadzieję, że ta decyzja zostanie również uszanowana, gdy określona zostanie główna lokalizacja organu nadzorującego agencji Galileo. Chciałabym również pogratulować ponownego rozpoczęcia projektu Galileo, co oznacza nowe zadania organizacyjne i administracyjne oraz poszukiwanie nowych funduszy.
W tym samym czasie wiele osiągnięto w zakresie pakietu energetycznego i klimatycznego oraz osiągnięto porozumienie wewnątrz Rady w zakresie trzeciego pakietu liberalizacyjny w sprawie gazu i energii elektrycznej. Rzeczywiście zdania Parlamentu i Rady w tym zakresie różnią się, lecz nadal istnieją doskonałe podstawy do dalszych działań.
Panie i panowie! Słowenia świętuje w tym tygodniu. Świętuje dzień państwowości, uroczystość związaną z dumą narodową. W tym roku jest on również wspierany przez silny element europejski.
Libor Rouček
(CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja również chciałby podziękować słoweńskiej prezydencji i zespołowi prowadzonemu przez słoweńskiego premiera, pana posła Janšę, za skrupulatne działania o wysokiej jakości realizowane podczas ostatnich sześciu miesięcy, jak i podczas zeszłotygodniowego szczytu Rady. Rada poradziła sobie z trudną sytuacją po irlandzkim referendum i przedstawiła odpowiedni i rozsądny plan. Irlandia uzyskała czas na ocenę sytuacji w lecie i określenie dalszych działań. Kraje, które jeszcze nie rozpoczęły ratyfikacji zostały zachęcone do kontynuacji procesu ratyfikacji. Czechy również zobowiązane są sfinalizować proces ratyfikacji. Czescy senatorowie, którzy zablokowali proces ratyfikacji wysyłając traktat lizboński do Trybunału Konstytucyjnego w Pradze, zapewnili alibi czeskiemu rządowi.
Zaproszenie Słowacji do strefy euro jest również istotne, zarówno dla samej strefy euro, jak i państw członkowskich Europy Środkowo-Wschodniej. Zaproszenie to pokazuje uznanie dla działań zrealizowanych przez słowacki rząd oraz wyników słowackiej gospodarki, a ponadto wspiera i zachęca do proeuropejskich i proreformatorskich działań w takich krajach, jak Polska, Węgry czy Czechy, dzięki czemu również te kraje są w stanie wprowadzić euro, gdy tylko spełnią wymagane warunki i założenia.
Gay Mitchell
Panie przewodniczący! Chciałbym wspomnieć o dwóch sprawach. Po pierwsze, dla ludzi, którzy podczas niedawnego referendum w Irlandii składali lekkomyślne obietnice nie istnieje pokusa nadużycia.
Doprowadzono do tego, że irlandzkie społeczeństwo uważa, że nie stanie się nic sprzecznego z naszymi interesami, bez względu na naszą decyzję. Faktycznie zrobiliśmy wszystko, aby sprawdzić, czy możemy w jakiś sposób ponownie wszystko do siebie dopasować.
Jednak nie mówi się o tym, że choć ratyfikacja traktatu lizbońskiego nie może być kontynuowana bez zgody 27 państw członkowskich, Unia Europejska może znaleźć sposób na utworzenie koalicji z tymi, którzy chcą go kontynuować. Polityka jest sztuką możliwości. Możliwe, że znajdzie się rozwiązanie obejmujące Irlandię, ale wszyscy wiemy, że sztuka polityki może umożliwić chętnym kontynuację procesu. Mam szczerą nadzieję, że do tego nie dojdzie, ale trzeba być otwartym i szczerym wobec obywateli, aby zrozumieli związane z tym zagrożenia. Musimy dokładnie wiedzieć, jaka jest sytuacja, aby dostrzec, co leży w naszym najlepszym interesie i najlepszym interesie Europy.
Nie istnieje pokusa nadużycia dla tych, którzy stosowali najbardziej podłą propagandę podczas niedawnej kampanii dotyczącej irlandzkiego referendum. Pani posłanka Sinnott, która niedawno objęła przewodnictwo swojej grupy, w której znajduje się również brytyjska Partia Jedności, rozpowszechniała dokument, w którym stwierdza się, że wynagrodzenia i demokracja zostaną wyrzucone w błoto i która zawiera rysunek strzykawki, najwyraźniej odwołujący się do eutanazji i aborcji! Następnie zjawia się tutaj i w ciągu dwóch tygodni obejmuje przewodnictwo swojej grupy dzięki brytyjskiej Partii Jedności! Lecz nie istnieje pokusa nadużycia, gdyż nikt w Parlamencie nie podejmie działania przeciwko temu nikczemnemu dokumentowi, który był rozpowszechniany.
Po drugie, system polityczny nie może już dłużej chować się za Eurobarometrami, sondażami czy badaniami opinii. Franklin D. Roosevelt mówił o cynikach, że "znają jedynie zasady samolubnej generacji. Nie mają wizji, a gdy nie ma wizji, ludzie giną”.
Czas, abyśmy zaczęli rozmawiać o cudzie, czyli o Unii Europejskiej. Wizja Schumana została zrealizowana. Unia Europejska pomogła nam puścić w niepamięć straszne dywizje pancerne i komory gazowe. Ponadto mur berliński został zburzony, a my powitaliśmy nowe państwa członkowskie dotąd zdominowane przez komunizm. Byliśmy świadkami cudu.
Nie pozwólmy się spowolnić przez detale związane z Traktatem. Zacznijmy rozmawiać o wizji. Przestańmy być zwolennikami, zacznijmy być liderami. Zaangażujemy ludzi, jeśli będziemy mówić o tej wizji - tego właśnie potrzebują.
Enrique Barón Crespo
(ES) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Po pierwsze, chciałbym pogratulować słoweńskiej prezydencji Rady, która pokazała, że europejski duch jest zaraźliwy oraz skuteczny i dobry dla nas wszystkich.
Chciałbym skupić się na zaangażowaniu słoweńskiej prezydencji, która miała uzyskać ratyfikację przez dwie trzecie państw członkowskich podczas swojej prezydencji. Uzyskała dwie trzecie plus jeden, a więc osiągnęła cel.
Tak wiele złego mówi się o demokracji, ale moim zdaniem warto podkreślić, że osiągnęliśmy bardzo konkretny kompromis. Rada, Komisja i Parlament, przez swojego przewodniczącego, uzgodnili realizowane działania, które opierają się na poszanowaniu wyniku irlandzkiego referendum oraz prawie pięciuset milionów obywateli, którzy tworzą pozostałą cześć Unii Europejskiej. Nie możemy oczekiwać, że mniej niż pół miliona ludzi powinno decydować o przeznaczeniu pięciuset milionów. To byłoby niedemokratyczne.
Podobnie, uważam, że irlandzki premier (Taoiseach) wniósł bardzo wyraźny i konstruktywny wkład do Rady.
Dlatego wszyscy zgadzamy się kontynuować ratyfikację. W tym tygodniu hiszpański Kongres Deputowanych będzie ratyfikować traktat lizboński w jednym czytaniu. Następnie Traktat przekazany zostanie Senatowi i do listy będzie można dodać jeszcze jeden kraj.
Po drugie, rozwiązanie to nie może osłabić Traktatu. Musimy nadal iść naprzód.
Po trzecie, to bardzo pozytywna demonstracja solidarności.
Panie przewodniczący! Chciałbym zadać panu urzędującemu przewodniczącemu Rady dwa bardzo konkretne pytania.
Po pierwsze, gdy mówi pan o kontynuowaniu ratyfikacji, czy wydaje się panu czy też faktycznie Rada omówiła postanowienia art. 48 ust. 5 traktatu lizbońskiego, zgodnie z którymi zagadnienie to zostałoby przekazane Radzie Europy, gdyby cztery piąte państw członkowskich ratyfikowało Traktat, lecz nie byłoby możliwości dalszego rozwoju?
Po drugie, dlaczego na dole strony wpisał pan bardzo ciekawą uwagę, która stwierdza, że czeski Trybunał Konstytucyjny mógłby wziąć cały proces europejski jako zakładnika?
Jak wszyscy inni, słyszałem, co powiedział pan prezydent Klaus ze szpitalnego łóżka: stwierdził, że Traktat jest martwy, a euro jest bezużyteczne i szkodliwe. Myślę, że jest to istotne polityczne wydarzenie, gdyż czeski prezydent obejmie prezydencję w pierwszej połowie następnego roku.
Ljudmila Novak
(SL) Jako słoweńska posłanka do Parlamentu Europejskiego bacznie śledziłam i brałam udział w przygotowaniach do tej prezydencji. Widziałam niezwykłą staranność naszych ministrów i wszystkich osób zaangażowanych w te przygotowania, a także ogromną odpowiedzialność i pragnienie jak najlepszego zrealizowania tego zadania.
Nie będę wyliczać wszystkich osiągnięć. Jestem zadowolona i dumna, że nasza prezydencja przebiegała w taki niezwykły sposób. Pragnę podziękować panu premierowi Janšie oraz sekretarzowi stanu, panu Lenarčičowi, którzy wzięli na siebie większość odpowiedzialności, a także wszystkim ministrom. Nie możemy również zapomnieć o całym zespole wspierającym, który składał się z bardzo młodych i odpowiedzialnych osób, lecz który dobrze sprawdził się na arenie europejskiej. Z tego względu, jako Słowenka, chciałabym podziękować całemu zespołowi.
W Słowenii słychać już odgłosy nadchodzących wyborów. Mam nadzieję, że nie spowodują one umniejszenia zasług tej udanej prezydencji, a obywatele Słowenii będą również wdzięczni za to, że reputacja Słowenii w Europie i na świecie została umocniona w wyniku tej prezydencji.
Carlo Fatuzzo
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wczoraj po południu szef czarnogórskiego rządu uczestniczył w posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicznych, sto dni po objęciu stanowiska w rządzie. Zapytałem go: "Panie Djukanović, dlaczego, gdy omawiamy to, co stało się w Irlandii - "nie” dla Europy, "nie” dla traktatu lizbońskiego - tak chętnie chce pan dołączyć do Unii Europejskiej, być jej częścią, przecież tak niedawno uzyskaliście niezależność?” Odparł: "Nie chcemy być odizolowani, nie chcemy być pozostawieni sami sobie. Chcemy należeć do wspólnoty”. Moim zdaniem, to cała tajemnica, dzięki której można rozwiązać nasze problemy.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Jako Węgier, jestem dumny ze słoweńskiej prezydencji i pragnę pogratulować naszym słoweńskim przyjaciołom. Jako nowe państwo członkowskie, doskonale spełnili swoje zadanie. Zrobili wiele w zakresie stabilizacji na Bałkanach Zachodnich, spraw w Kosowie, przystąpienia Chorwacji i zniesienia wymagań wizowych. Jestem szczególnie wdzięczny za to, że wspierali starania Węgier o otwarcie tutaj Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii (EIT). Dziękuję wszystkim państwom członkowskim, które poparły nasze starania. Pragnę również pogratulować naszym słowackim przyjaciołom wprowadzenia euro w 2009 roku.
To wszystko nie zmienia jednak faktu, że Unia Europejska przechodzi najgłębszy dotychczasowy kryzys. Odnosimy się tutaj do traktatu lizbońskiego jedynie jako do instytucjonalnej reformy. Nie, moi drodzy: wprowadzenie traktatu lizbońskiego byłoby krokiem w stronę politycznej unii i wspólnoty wartości. Uszanujmy decyzję Irlandczyków, lecz zauważmy, że nie poruszyliśmy się o krok od zeszłego tygodnia. Nasi irlandzcy przyjaciele muszą się w końcu zdecydować, czy chcą pozostać w Unii Europejskiej. Muszą podjąć decyzję, a traktat lizboński musi zostać wprowadzony w życie. Dziękuję bardzo.
Reinhard Rack
(DE) Panie przewodniczący! Jako Austriak, ogromnie cieszę się, że nasz sąsiad, Słowenia, poprowadził tak doskonałą prezydencję. Gratulacje, panie urzędujący przewodniczący Rady! Jeśli państwo pozwolą, moim gratulacjom towarzyszy pewna prośba, która dotyczy szczegółów, na podstawie których obywatele Europy oceniają Europę i jej wartości. W nadchodzących dniach wielu Austriaków i obywateli Europy będzie przejeżdżać przez pana kraj, w którym napotkają całkowicie dyskryminujący system opłat za autostrady. Dyrekcja Generalna ds. Transportu listownie zwróciła się do pana w tej sprawie. Czy Słowenia, jako kraj prowadzący prezydencję, może wpłynąć na Słowenię jako państwo członkowskie, aby uczyniono coś w tym zakresie?
Gérard Onesta
(FR) Panie przewodniczący! W zasadzie wydaje mi się, że jesteśmy bardzo podzieleni. Są tacy, którzy uważają, że mamy irlandzki problem - są w większości. Są też jednak tacy, w tym ja, którzy uważają, że mamy europejski problem. Najgorsze jest to, że przez instytucjonalne manipulacje ci, którzy uważają, że mamy irlandzki problem pokonają nas o włos, lecz nie będą się zajmować faktycznym problemem, czyli nieufnością naszych obywateli.
Mogą do tego dodać tyle instytucjonalnego komentarza, ile chcą - cała podstawa zaufania jest stopniowo niszczona. Drogo za to zapłacimy za rok, podczas wyborów europejskich, przy wzroście ruchów obywatelskich i spadku frekwencji. Teraz ruch należy nie do Irlandii, a do Europy. Musimy przedstawić dokument, który tworzy nowe podwaliny i musimy podpisać nowy układ o zaufaniu z pomiędzy obywatelami i instytucjami. W tym celu, czy nam się to podoba czy nie, pewnego dnia musimy ponownie przedstawić tę sprawę Europejczykom. Im szybciej, tym lepiej.
Będzie to wymagać transeuropejskiego referendum w zakresie zwięzłego i jasnego tekstu, który skupiać się będzie wyłącznie na wartościach, zakresie odpowiedzialności i funkcjonowaniu Unii. Jeśli uzyskana zostanie podwójna większości obywateli i państw członkowskich, po tym historycznym głosowaniu uzyskamy prawdziwy plan działań dla wszystkich tych, którzy będą chcieli go realizować.
Utopia? No cóż, rzucam wyzwanie tym, którzy uważają inaczej, aby udowodnili, że możemy budować Europę bez Europejczyków!
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Chcę zacząć od gratulacji dla prezydencji słoweńskiej, ministrów, ekspertów, którzy wykreowali tak przyjazną atmosferę naszej pracy w tym półroczu. To w czasie Waszej prezydencji, co zapamiętamy, większość państw Unii Europejskiej powiedziała "tak” Lizbonie. Tego faktu nie przyćmi jedno irlandzkie "nie”. Będziemy pracowali dalej, skoncentrujmy się więc na tym, co pozytywne. Chcę podziękować prezydencji słoweńskiej za pracę nad rozporządzeniem w sprawie zobowiązań alimentacyjnych, w sprawie którego byłam sprawozdawcą. Co prawda żałuję, że Parlament Europejski jest tylko konsultowany w tej sprawie. Decyzję Rady odmawiającą nam współdziałania uważam za błąd. Dziękuję też Państwu za zaangażowanie na rzecz włączenia wszystkich państw członkowskich w amerykański program znoszenia wiz - to punkt 23 konkluzji. To pozwoli na równe traktowanie wszystkich obywateli, czego oczekują wszyscy, także moi rodacy.
Ostatnie podziękowanie - za Partnerstwo Wschodnie. To bardzo ważne dla wszystkich państw Unii Europejskiej, ale szczególnie dla państw graniczących ze Wschodem.
Tunne Kelam
Panie przewodniczący! Również chciałbym pogratulować słoweńskiej prezydencji. Jednak Europa składająca się z 27 państw nie może być zakładnikiem mniejszości. Proces ratyfikacji powinien być kontynuowany. Po pierwsze, powinniśmy jednak porozumieć się w sprawie wspólnego komunikatu i procedury ratyfikacji wśród państw członkowskich, aby taka sytuacja się nie powtórzyła.
Jak możemy wyjaśnić traktat lizboński naszym obywatelom? Najważniejsze, aby polityczni przywódcy byli dla nich przykładem. Być może obywatele są zmęczeni wyrafinowanymi, rutynowymi kompromisami pomiędzy krótkoterminowymi interesami krajowymi a zasadami Unii Europejskiej, gdyż mogą one powodować frustrację i dezorientację.
Porzucenie sankcji wobec Kuby, bez korzyści pod względem praw człowieka, to tylko jeden z przykładów. Komunikat, który musimy przekazać dziś obywatelom to nie "co Europa może dla nas zrobić”, ale przede wszystkim "co mogę zrobić dla Europy”.
Richard Corbett
Panie przewodniczący! Wszyscy są zgodni, iż musimy słuchać Irlandii. Różnica istnieje pomiędzy tymi, którzy uważają, że powinniśmy słuchać tylko irlandzkiego "nie” oraz tymi, którzy uważają, że musimy słuchać odpowiedzi każdego państwa członkowskiego, a następnie zredukować różnice.
Zupełnie uzasadniona jest sytuacja, w której, mając 25 lub 26 "tak” i jedno "nie”, zwracamy się do jednego "nie” z pytaniem, czy nie chce rozpatrzyć nowego rozwiązania, której obejmuje wysłuchanie obaw i reakcję na nie - być może uspokojenie, może wyjaśnienie niektórych zagadnień, a może nawet wprowadzenie pewnych zmian w pakiecie (choć najlepiej nie w tekście Traktatu).
Nie ma w tym nic nierozsądnego i jestem pewien, że jest to rozwiązanie, w stronę którego powoli zmierzamy.
Derek Roland Clark
Panie przewodniczący! Ostatnio dużo słyszymy na temat uszanowania irlandzkiego głosowania. Chciałbym usłyszeć więcej na temat respektowania naszych przepisów. Traktat rzymski jest nadal dokumentem, który reguluje wszystko, co robimy i określa dosyć jasno, że każdy nowy traktat wejdzie w życie dopiero, gdy zostanie ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie, zgodnie z ich wymaganiami konstytucyjnymi.
No cóż, Irlandia właśnie to zrobiła, a jej "nie” zabiło traktat lizboński. Musimy wstrzymać dalsze ratyfikacje. Jeśli nie możemy tego zrobić z szacunku dla Irlandii, zróbmy to z szacunku dla założycielskiego traktatu rzymskiego.
Alojz Peterle
(SL) Pod koniec czerwca 1991 roku w Słowenii trwała wojna. Wojna o naszą niepodległość i demokrację również oznaczała wojnę dla Europy. Cieszę się, że siedemnaście lat później z powodzeniem kończymy prezydencję, która stanowi największą odpowiedzialność, jaką może przyjąć na siebie państwo członkowskie. Chciałbym pogratulować panu premierowi, całemu zespołowi i tysiącom ludzi zaangażowanych w ten sukces.
Szczególnie pragnę podziękować za działania podjęte na dwóch kluczowych obszarach: międzykulturowego dialogu i zdrowia. Słowenia uwypukliła dialog międzykulturowy przez uaktualnienie podstawowej idei ojców Europy w zakresie poszanowania godności człowieka w globalnym kontekście.
Jeśli chodzi o zdrowie, jestem szczególnie wdzięczny za działania zrealizowane w walce z rakiem, które dały nadzieję na nową jakość leczenia pacjentom w całej Europie, w państwach członkowskich i na szczeblu europejskim, gdyż samodzielnie państwa członkowskie nie są w stanie samodzielnie odnieść sukcesu w walce z tą chorobą, która rozprzestrzenia się jak epidemia. Moim zdaniem ten krok zbliżył nas do obywateli.
Janez Janša
urzędujący przewodniczący Rady. - (SL) Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję za oddanie mi głosu. Dziękuję wszystkim za pochwały, gratulacje i ocenę słoweńskiej prezydencji. Bardzo mnie to cieszy. Było to warte nie tylko moich starań, ale również starań wielu moich kolegów. Ponownie chciałbym podziękować za zrozumienie. Wszystkim wiadomo było, że robiliśmy to po raz pierwszy i pod tym względem spotkaliśmy się z solidarnym i konstruktywnym podejściem.
Jak przewidywaliśmy, większość dyskusji skupiła się na traktacie lizbońskim. Należało tego oczekiwać, gdyż jest to jedno z kluczowych zagadnień dotyczących Unii Europejskiej. Chciałbym jedynie wyjaśnić kilka nieporozumień dotyczących wniosków wynikających z czerwcowej Rady Europejskiej.
Rada nie przyjęta tych wniosków odrzucając głosy innych. Nie były to wnioski, które zostałyby przyjęte poprzez odrzucenie głosów Irlandczyków, Czechów czy innych państw członkowskich. Były to wnioski przyjęte jednomyślnie. I zostały zharmonizowane z opiniami wszystkich. Rada nie kazała nikomu kontynuować ratyfikacji. Rada wzięła pod uwagę informacje i przyjęła do wiadomości informacje uzyskane od kolegów z krajów, w których proces ratyfikacji lizbońskiego traktatu reformującego nie został jeszcze zrealizowany, aby kontynuować ten proces. Wnioski również określają, że wzięliśmy to pod uwagę oraz na tej podstawie stwierdziliśmy, że procedura nadal trwa i, jak już powiedziałem, również trwała podczas okresu pomiędzy referendum w Irlandii a posiedzeniem Rady Europejskiej.
Z tego względu, każde państwo członkowskie ma prawo zdecydować o metodzie ratyfikacji oraz o tym, czy kontynuuje całą procedurę. Wydaje mi się, że jest to jedyny logiczny i efektywny wniosek w tej sytuacji. Nie przyjęto go wbrew woli naszych irlandzkich kolegów. Po pierwsze, jako kraj obejmujący prezydencję, oczywiście zharmonizowaliśmy te wnioski z tymi krajami, w której występuje najbardziej skomplikowana sytuacja, a Irlandia jest tutaj na szczycie listy.
Jeśli chodzi o Czechy, Rada Europejska nie złożyła losu Traktatu w ręce czeskiego Trybunału Konstytucyjnego, gdyż zrobił to już czeski Senat. Jest to jedyne pośród państw członkowskich, w którym nie ratyfikowano jeszcze Traktatu, gdyż w procesie parlamentarnej ratyfikacji traktat czeski Senat przekazał traktat Trybunałowi Konstytucyjnemu do rewizji.
Całkowicie innym przykładem pod względem prawnym są Niemcy czy Wielka Brytania, gdzie proces ten został dokonany w parlamencie, a następnie ktoś złożył wniosek o decyzję trybunału konstytucyjnego. Z tego względu można mówić o dokonaniu 19 ratyfikacji w procedurze parlamentarnej. Jedna z dwóch wspomnianych spraw nadal poddawana rewizji przez trybunał konstytucyjny.
Pragnę zwrócić państwa uwagę na fakt, iż lizboński traktat reformujący stanowi porozumienie międzyrządowe przyjęte na międzyrządowej konferencji, która odbyła się w październiku zeszłego roku w Lizbonie. Zostało ono podpisane przez nas, szefów państw i rządów, a nie przez Komisję Europejską. Z tego względu, obarczanie winą Komisji Europejskiej lub Parlamentu Europejskiego za obecne komplikacje jest nieco niesprawiedliwe. Możemy oczywiście rozmawiać o podejściu instytucji europejskich i o tym, w jaki sposób cała sytuacja wpływa na proces podejmowania decyzji w danym kraju. Ale wtedy muszę przedstawić argumenty za i przeciw: pozytywy i negatywy, nie tylko negatywy.
Jeśli chodzi o to, czy z wiarą patrzę na Unię Europejską: mój kraj patrzy na Unię Europejską i jej przyszłość z ogromną nadzieją. Jak powiedział wcześniej pan poseł Peterle, który w tym czasie pracował ze mną w rządzie i stał na jego czele siedemnaście lat temu, w Słowenii siedemnaście lat temu w czerwcu trwała wojna. W tym czasie Unia Europejska była więcej niż nadzieją. W tym czasie było to dla na rozwiązanie. Nie wiedzieliśmy, czy uda nam się przetrwać kolejny dzień.
Dziś, siedemnaście lat później, odnieśliśmy wielki sukces. Nie mamy powodu, aby tracić nadzieję ze względu na pewne trudności o charakterze prawnym lub formalnym. Wydaje mi się, że to nadmiernie pesymistyczne podejście. Chciałbym zwrócić państwa uwagę na to, że nie po raz pierwszy Unia Europejska znajduje się w sytuacji, w której proces ten związany jest z trudnościami i konieczne jest znalezienie rozwiązania. Nie jest to pierwszy taki przypadek. Sytuacja taka miała już kilkakrotnie miejsce i zawsze znajdowano rozwiązanie. A takie rozwiązanie nigdy nikogo nie wykluczało. Teraz również nikt w Radzie Europejskiej nie zaproponował rozwiązań, które kogokolwiek wykluczają. Trochę czasu zajmie na znalezienie rozwiązania, które obejmować będzie wszystkich.
Gdyby na przykład na początku tego stulecia, gdy decyzje w zakresie traktatu z Nicei podejmowano w kręgach - częściowo podobnych do tych, w których obecnie podejmowane są decyzje - gdyby w momencie pierwszego odrzucenia traktatu z Nicei rozmawiano tak samo, jak to dzisiaj słyszeliśmy w niektórych grupach, musielibyśmy przyjąć do wiadomości fakt, iż sprawa została zamknięta. Po prostu musieliśmy podjąć tę decyzję i nadal pracować, inaczej nie przemawiałbym dzisiaj, bo bez traktatu z Nicei nie nastąpiłoby rozszerzenie, które moim zdaniem i w świetle obecnych wyników umocniło Unię Europejską i sprawiło, że jest lepiej przygotowana na globalne wyzwania. Sytuacje takie już się zdarzały i zawsze znajdowano rozwiązania. I po każdym z tych rozwiązań Unia Europejska nie zmniejszyła się. Stawała się większa i silniejsza. Takie rozwiązania na pewno zostaną znalezione również teraz.
Wydaje mi się, że bezproduktywne jest debatowanie i poszukiwanie rozwiązań w błędnym kole, rozmawianie o przyczynach impasu w ratyfikacji lizbońskiego traktatu reformującego... czyli faktycznie o rozwiązaniach, których nie mamy. Choć zdajemy sobie sprawę z tego, że nie mamy takich rozwiązań, to przecież stanowią one część lizbońskiego traktatu reformującego.
Obracanie się w tym błędnym kole nigdzie nas nie zaprowadzi. Uważam również, że nie powinniśmy się łudzić, że Unia Europejska - skomplikowany mechanizm obejmujący 27 państw członkowskich - będzie nadal z powodzeniem funkcjonować, a sprawy będą harmonizowane tak samo jak pięćdziesiąt lat temu, gdy istniało sześć lub 12 państw członkowskich. Obecnie istnieją takie same mechanizmy, częściowo przystosowane, do bazy, która była znacząco mniejsza i inna podczas zimnej wojny. Obecnie świat zmienił się i te mechanizmy również muszą się zmienić. Nie możemy łudzić się, że dokonamy tego jakimś traktatem, który będzie zawierał trzy artykuły rozumiane i znane na pamięć przez wszystkich. To niemożliwe. Nie możemy również oszukiwać się, że osiągniemy to po prostu nie szukając od razu rozwiązań.
Uważam, że Rada Europejska doszła do właściwych wniosków w zakresie impasu dotyczącego ratyfikacji lizbońskiego traktatu reformującego. Nie szukała rozwiązań ani nie sporządziła analiz w bezowocnych debatach, które niczego nie wniosły. Skupiła się na tym, co można zrobić i tym samym wprowadziła atmosferę produktywnego poszukiwania rozwiązań. Niczego byśmy nie osiągnęli, gdyby kolejne cztery miesiące poświęcone zostały na dyskusje o tym jak, dlaczego i gdzie. Musimy poświęcić ten czas, aby skupić się na przyszłości.
A teraz szybko, w ciągu kolejnych trzydziestu sekund, chcę udzielić dwóch odpowiedzi. Jeśli chodzi o Chiny i krytykę, iż nie skupiliśmy się na globalnych problemach: uważam, że Unia Europejskiej osiągnęła w tym zakresie - również dzięki dyskretnej dyplomacji - wiele, jak choćby rozpoczęcie dialogu pomiędzy chińskimi władzami i reprezentantami Dalajlamy. Nie przypadkiem osiągnięto to podczas wizyty przewodniczącego Komisji Europejskiej w Pekinie. A chiński prezydent już napisał o tym w skierowanym do mnie liście. Mam nadzieję, że ten dialog będzie nadal trwał i że również w tym zakresie znajdziemy rozwiązanie. To właśnie Unia Europejska wprawiła w ruch ten mechanizm. Nie był to nikt inny.
Jeśli chodzi o Kubę, którą kilkakrotnie wspominano: osobiście uważam, że na pozytywne zmiany na Kubie zareagowaliśmy pozytywnymi działaniami, choć jednocześnie nikt nie twierdzi, że problemy zostały rozwiązane. Pojawiło się wiele propozycji, w jaki sposób dalej postępować. Oczywiście Unia Europejska nie może podpisać porozumienia o partnerstwie z krajem, w którym jest wielu więźniów politycznych. Jednakże źle by się stało, gdybyśmy nie odpowiedzieli w pozytywny sposób na pozytywne zmiany. Wtedy nie zapewnilibyśmy tak pozytywnej zachęty. Jak już wspomniał pan poseł Schulz, jest to również pozytywny sygnał elastycznej polityki Europy względem Ameryki Łacińskiej i Karaibów.
Przykro mi, że nie mogę odpowiedzieć na pozostałe pytania. Chciałbym zakończyć stwierdzając, że cieszę się, iż kolejne trio - Francja, Czechy i Szwecja - zajmuje się zagadnieniami z programu, który my próbowaliśmy wprowadzić w dotychczasowym trio, poprzez współpracę pomiędzy Portugalią, Niemcami i Słowenią. W ramach tego programu określono moim zdaniem właściwe priorytety: ciągłą harmonizację pakietu energetycznego i ochrony środowiska, politykę migracyjną oraz oczywiście poszukiwanie rozwiązania dotyczącego dalszej ratyfikacji, a raczej poszukiwanie wyjścia z impasu dotyczącego traktatu lizbońskiego.
Jestem przekonany, że francuska prezydencja, posiadająca szerokie doświadczenie z poprzednich kadencji, w tym w zakresie bardzo poważnych dylematów, odniesie sukces, a czerwcowa Rada Europejska już potwierdziła tę ciągłość. Z tego względu jestem przekonany, że gdy pod koniec roku będziemy rozmawiać o sprawozdaniu francuskiej prezydencji, otwarte lub poruszane dzisiaj zagadnienia będą już wtedy rozstrzygnięte.
Ponownie bardzo dziękuję za konstruktywną współpracę i wspólne wysiłki zainwestowane w poszukiwanie tych rozwiązań. Jako jedyny bezpośrednio wybierany organ w Unii Europejskiej, Parlament Europejski jest moim zdaniem swoistym punktem zwrotnym. Częściowo dlatego, że jego rola może zostać wzmocniona, gdyż pilnie wymagamy nowego instytucjonalnego rozwiązania.
Przykro mi, że musimy dzisiaj i na ostatniej Radzie Europejskiej zająć się tak wieloma sprawami, lecz nie jest to powód do niezadowolenia. Unia Europejska ma dosyć siły, aby pójść naprzód. Jestem przekonany, że rola Parlamentu Europejskiego w tej debacie będzie decydująca.
Dziękuję bardzo.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie przewodniczący Janša! Bardzo dziękuję za pana sprawozdanie. Chciałbym jednak nie tylko podziękować panu w imieniu Parlamentu, lecz również podziękować panu osobiście. Chciałbym również dodać, co jest bardzo osobistą uwagą, że gdy po raz pierwszy zostałem wybrany do Parlamentu Europejskiego w 1979 roku, nie przeszło mi przez myśl, że dożyję dnia, w którym premier Słowenii - wolnej i demokratycznej Słowenii - złoży swoje sprawozdanie na temat Rady Europejskiej w tym Parlamencie, a jednak jest pan tu z nami! Pragnę powiedzieć, iż to cud naszych czasów, że premier Słowenii przemawia w Parlamencie w imieniu Unii Europejskiej.
Powinniśmy również wykorzystać odwagę i siłę w czasie, gdy podczas debaty panuje klimat rozczarowania wynikający z referendum w Irlandii. Ważne, że jeśli pozostaniemy zdecydowani, nadal będziemy czynić postępy. Chciałby podziękować panu serdecznie za pana determinację. W imieniu Parlamentu Europejskiego, pragnę zapewnić pana, że będziemy zdecydowani. Będziemy cierpliwi, lecz również zdeterminowani. Teraz chciałbym poprosić pana przewodniczącego Barroso, aby przedstawił swoje końcowe uwagi.
Jeszcze raz bardzo dziękujemy, panie przewodniczący Janša!
José Manuel Barroso
komisarz. -Panie przewodniczący! Mówiliśmy wiele o słuchaniu obywateli i cieszy mnie, że przynajmniej niektórzy z państwa pozostali z nami i słuchają słów moich i pana premiera Janšy, aby dać nam szansę odpowiedzi na bardzo ciekawe uwagi wyrażane podczas dzisiejszej debaty.
Naturalnie debata również dotyczyła wniosków i konsekwencji irlandzkiego "nie”.
Uważam, że najważniejsze, aby w przyszłości nie wpaść w pułapkę nagonki na Europę - nagonki na nas samych jako instytucji europejskich. Byłby to poważny błąd. Nie wynikną z tego żadne korzyści.
Wszystkie dostępne dane - wszystkie obiektywne badania - pokazują, że ogólnie obywatele Europy bardziej ufają instytucjom europejskim, w tym również Komisji, niż większości rządów krajowych i z pewnością większości partii politycznych na szczeblu krajowym. Z tego względu stwierdzenie, iż problemem jest brak zaufania dla instytucji europejskich byłoby nieuczciwe pod względem intelektualnym.
Przy okazji, według naszych danych i tego, co powiedział pan premier Cowen na temat głosujących Irlandczyków, nie głosowali oni przeciwko Europie. 80% ludzi, którzy głosowali przeciwko przyjęciu Traktatu było za Europą. Mogą krytykować pewne jego aspekty, lecz, według irlandzkich władz i wszystkich dostępnych danych, nie można tego postrzegać jako głosu przeciwko Europie.
Dlatego nie możemy winić Europy. Bądźmy szczerzy. Spróbujmy zrozumieć nasze wady. Przyjmijmy krytykę. Udoskonalmy naszą pracę w Brukseli lub Strasburgu. Lecz nie wińmy Europy i spróbujmy zrozumieć, że dzisiaj odpowiedzialność władzy - na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym czy lokalnym - jest ogromna i musimy stawić jej czoła ze skromnością, lecz nie poddając się populistycznym i łatwym argumentom.
Wizerunek Unii Europejskiej określają podejmowane decyzje, a nie przedstawiane propozycje. Decyzje podejmowane są przez Radę i Parlament Europejski, nie przez Komisję. Solą w oku Europy jest bardzo często karykatura procesu podejmowania decyzji, ataki na instytucje europejskie, czasami podejmowane przez bardzo oddanych Europejczyków, a także często karykatura nie tylko naszych instytucji, ale również polityki.
Oto przykład. Wszyscy słyszeliśmy historię o prostych ogórkach. Jest bardzo popularna w Niemczech i innych krajach. Przez lata Europa była wyśmiewana za określanie norm handlowych dla ogórków. No cóż, moja Komisja zaproponowała, żeby się ich pozbyć podczas przeglądu obejmującego 35 innych norm handlowych dotyczących żywności i warzyw, które uważamy za zbędne. Zaproponowaliśmy, aby utrzymać 10 z 35 takich norm. Ale proszę zgadnąć, co się stało? Gdy przedstawiliśmy je państwom członkowskim, wyraźna większość była przeciwko tej zmianie. Taka jest rzeczywistość. To nie Bruksela tak naprawdę niańczy państwa członkowskie, nieprawdaż?
No cóż, nie spoczniemy - przedstawimy propozycję pozbycia się tych zbędnych norm. Następnie przyjdzie czas na pogodzenie się z biurokracją wypływającą z Brukseli lub pozbycie się jej. Gorsza od brukselskiej biurokracji jest biurokracja krajowa w 27 państwach członkowskich, która zwraca się do Brukseli z prośbą o umocnienie legislacji na poziomie Brukseli.
Z tego względu będziemy walczyć ze zbędną biurokracją i respektować zasadę pomocniczości, lecz nie z instytucjami europejskimi, aby być bliżej naszych obywateli.
Podczas debaty wspomniano dyrektywę w sprawie ochrony gleby. Zaprezentowano ją jako przykład nadmiernej regulacji przez Brukselę. Pragnę przypomnieć, że w listopadzie 2007 roku, podczas pierwszego czytania, to Parlament głosował w większości za dyrektywą w sprawie ochrony gleby. Czego więc państwo oczekują? Gdyby ktoś poprosił mnie, jako przewodniczącego Komisji, o zignorowanie głosowania Parlamentu Europejskiego, nie mógłbym tego zrobić. To, czy ta dyrektywa stanie się częścią prawa zależy teraz od współprawodawców. Chciałbym, żeby wszyscy zwolennicy integracji europejskiej nie chowali się za Komisją, jeśli większość w Parlamencie Europejskim głosuje inaczej niż oczekują.
To samo dotyczy dyrektywy w sprawie powrotu emigrantów. Słyszałem, jak przewodniczący jednej z grup krytykował dyrektywę w sprawie powrotu emigrantów, którą dopiero uchwalił Parlament, przedstawiając ją jako jeden z problemów legitymacji Unii Europejskiej. Bądźmy szczerzy: jeśli instytucje europejskie same poddają w wątpliwość legislację, którą same uchwalają, wtedy faktycznie mamy problem z poparciem ze strony naszych obywateli.
Jest to istotne, ponieważ na szczeblu krajowym, gdy partia polityczna lub lider polityczny nie zgadzają się z określoną decyzją legislacyjną, nie kwestionują legitymacji kraju, państwa czy krajowej demokracji. Natomiast w Europie często okazuje się, że gdy pewni politycy nie zgadzają się z określonym programem, próbują podważać całą legitymację naszego procesu europejskiego. Jest to niedopuszczalne i nieuczciwe, jeśli mamy dalej kontynuować nasz europejski projekt.
To samo dotyczy społecznych i liberalnych karykatury. W debacie prowadzonej w Radzie Europejskiej zastanawiamy się, czy zająć się bezpośrednimi obawami najbardziej wrażliwych członków naszego społeczeństwa. Odpowiedź Komisji była jasna: zajmijmy się tym. Są ludzie potrzebujący pomocy i to dla nich musimy podjąć natychmiastowe działania, a jeśli istnieją odpowiednie dokumenty europejskie, wykorzystajmy je rozszerzając możliwości na szczeblu krajowym. Uważam, że możliwe jest zapewnienie jednocześnie strukturalnej i natychmiastowej reakcji. Uważam, że możliwe jest popieranie zarówno polityki rynkowej, jak i społecznej.
Uważam, że czasami obóz europejski zupełnie niepotrzebnie podzielony jest przez sztuczne podziały pomiędzy tymi, którzy popierają bardziej rynkowe podejście, a tymi, którzy wyznają podejście społeczne. Moim zdaniem możliwe jest popieranie wewnętrznego rynku, wbrew interwencjonizmowi państwa, który zniekształca konkurencję, lecz jednocześnie przeciwstawianie się ultraliberalizmowi, który zniekształca solidarność. Na szczeblu europejskim możliwe są obie opcje, bez wgłębiania się w ideologiczne różnice, które, jeśli nie zostaną odpowiednio rozstrzygnięte, będą jedynie wspierać skrajnych populistów na stanowisku przeciwko europejskiemu projektowi.
Musimy poprowadzić debatę na temat tych zagadnień, jeśli chcemy z wiarą realizować nasz europejski projekt. Uważam, że zwalanie winy na instytucje europejskie jest bezcelowe i daremne dla wszystkich tych, którzy wierzą w ideały europejskie.
Szczerze mówiąc, jak to często miało miejsce w historii integracji europejskiej, zawsze, gdy nadchodzą komplikacje, niektórzy krajowi politycy wykorzystują je do umniejszania roli instytucji europejskich i osłabienia roli Komisji. Niektórzy sugerują nawet, że Komisja nie powinna wypowiadać się w sprawie tego, w co wierzy. Nie mogę tego zaakceptować. Komisja będzie mocno wspierać kompetencje Wspólnoty i sprawy Wspólnoty. Będziemy przeciwstawiać się próbom ograniczania kompetencji europejskich, gdyż problemem moim zdaniem jest nie to, że istnieje zbyt wiele europejskich kompetencji, lecz to, że politykom, którzy powinni bronić ideałów europejskich i europejskiego projektu brak przekonania.
Apeluję, abyśmy bronili naszych wartości: wszyscy z dumą pracujący w instytucjach europejskich w Brukseli lub w naszych stolicach lub w całej Europie powinni jednoczyć się w duchu partnerstwa pomiędzy wszystkimi naszymi instytucjami i państwami członkowskimi, aby pokazać, dlaczego teraz potrzebujemy Europy bardziej niż kiedykolwiek. Nie przepraszajmy za obronę traktatu lizbońskiego, który próbuje wzmocnić zakres odpowiedzialności, demokrację, spójność i skuteczność Unii. Odważnie powiedzmy naszym obywatelom, że irlandzkie "nie” nie rozwiązało problemu, który rozwiązać miał traktat lizboński, że musimy zmierzyć się z twardą konkurencją, że świat nie będzie czekał na Europę i że potrzebuje Europy, która nie zajmuje się jedynie korzyściami swoich obywateli, lecz również promowaniem swoich wartości.
Przewodniczący
Bardzo dziękujemy, panie przewodniczący Komisji. Biorąc pod uwagę to, że odniósł się pan do zasad regulujących pracę instytucji europejskich, pragnę przypomnieć, że instytucje europejskie powinny troszczyć się o to, aby nie oskarżać się nawzajem, a każda instytucja powinna sama wiedzieć, jakie zadania powinna realizować. Uważam, że Komisja i Parlament ponoszą wspólną odpowiedzialność za obronę Wspólnoty Europejskiej i za ciężką pracę w celu uniknięcia powrotu do zwykłej współpracy pomiędzy rządami. Jest to wspólne zadanie, które nas łączy. Ponownie dziękuję, za przypomnienie tych zasad w pana końcowych uwagach.
Debata została zamknięta.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Alessandro Battilocchio
, na piśmie. - (IT) Słoweńska prezydencja rzucona została w sam środek najpoważniejszego kryzysu w nowej historii Unii Europejskiej. Odrzucenie Traktatu przez Irlandczyków kwestionuje całą strukturę planu lizbońskiego.
Musimy działać szybko. Uważam, że nie możemy odwlekać zmiany tempa w instytucjach; zmiany, która obejmuje również procedury decyzyjne. W ostatnich latach Unia, jako całość, musiała zawsze dostosować się do tempa najwolniejszego partnera. Być może czas już, żeby zastanowić się nad nowymi sposobami umożliwienia państwom pragnącym większej integracji i zaangażowania osiągania takich celów.
Ci, którzy wspierają wolniejsze tempo powinni mieć możliwość zwiększonej współpracy z państwami członkowskimi Unii. Czas ma kluczowe znaczenie. Ważne, aby wszystkie strony, każda w zakresie swoich kompetencji, sprostała tej bardzo trudnej sytuacji.
Pedro Guerreiro  
Irlandzkie "nie” wyrażone w demokratyczny i niezależny sposób przez Irlandczyków, jedynych, którym nie uniemożliwiono wyrażenia opinii w referendum ze względu na wymaganie konstytucyjne, jest poważnym niepowodzeniem próby narzucenia poprzednio odrzuconego projektu Traktatu przez niedopuszczalne kłamstwa i jawne podstępy, bez respektowania pragnień Francuzów i Holendrów i pomijając ich oczekiwania.
Irlandzkie "nie” oznacza, że proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego w Unii Europejskiej musi zostać zakończony i złożony na wieczny odpoczynek. Bez względu na to, jak bardzo próbują omijać przepisy czy wprowadzać w błąd, zasady traktatów Wspólnoty stanowią, iż wystarczy, aby jeden kraj odrzucił nowy projekt Traktatu, aby dokument nie mógł wejść w życie.
Niemniej jednak przestrzeganie tego sloganu zostało natychmiast zakrzyczane przez panią kanclerz Merkel i pana prezydenta Sarkozy'ego, wykazując wzgardę dla opinii Irlandczyków. Instytucje Unii Europejskie chcą dać nam do zrozumienia, że nic się nie stało, upierając się przy kontynuacji procesu ratyfikacji i grze na czas (na razie, aż do październikowego szczytu Unii Europejskiej), (ponownie) próbując stworzyć warunki izolacji, nacisku i szantażu wobec Irlandczyków (którzy będą zmuszani do powtarzania referendum w sprawie traktatów Unii Europejskiej tak długo, jak będą mówić "nie”).
Krótko mówiąc, to skandal!
Anneli Jäätteenmäki
, na piśmie. - (FI) Rzadko zgadzam się z przewodniczącym grupy konserwatywnej, panem posłem Hartmutem Nassauerem, tak bardzo, jak miało to miejsce dzisiaj. W swojej wypowiedzi, pan poseł Nassauer przeanalizował przyczyny wyniku irlandzkiego referendum i w tej kwestii zupełnie się z nim zgadzam.
Irlandia glosowała przeciwko Unii Europejskiej, a więc również przeciwko traktatowi lizbońskiemu. Unia Europejska musi sama przeanalizować przyczyny tej sytuacji.
Komisja wydaje się być technokratyczną instytucją. Bruksela coraz bardziej denerwuje obywateli i wydaje się stanowić szaloną biurokrację, która działa w sposób despotyczny.
Podzielam pragnienie pana posła Nassauera, aby podejmować więcej decyzji na szczeblu państw członkowskich.
Filip Kaczmarek
, na piśmie. - Osiągnięcia słoweńskiej prezydencji są ważne. Zdecydowano w tym czasie o przyjęciu Słowacji do strefy euro. Podjęto decyzję o zlokalizowaniu Europejskiego Instytutu Technologicznego w Budapeszcie. Akurat ta decyzja nie sprawiła radości, bo liczyliśmy, że siedzibą EIT zostanie Wrocław. Dla wielu krajów, w tym dla Polski, istotne było wejście do strefy Schengen. Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych państw należących do tej strefy, to naprawdę duża zmiana, o znaczeniu nie tylko praktycznym, ale również psychologicznym. Idea swobodnego przypływu osób wygląda zupełnie inaczej, gdy nie ma kontroli granicznej. Sukcesy prezydencji słoweńskiej cieszą tym bardziej, że nie jest to kraj o długim stażu członkowskim w UE.
Trzeba też przyznać, że sama końcówka prezydencji była wyjątkowo trudna, ze względu na odrzucenie w referendum irlandzkim Traktatu Lizbońskiego. Prezydencja, jak i cała Unia, znalazła się w paradoksalnej sytuacji. Oto musi uszanować tych, którzy ratyfikowali Traktat, ale taki sam szacunek należy się tym, którzy odrzucili Traktat. Na dodatek wielkie emocje budzi pytanie, co mają zrobić państwa, które jeszcze nie zakończyły procesu ratyfikacji. Na pewno mają prawo dokończyć ten proces. Nic zatem nie stoi na przeszkodzie, aby prezydent Lech Kaczyński dotrzymał swych obietnic i szybko podpisał dokumenty ratyfikacyjne.
Vytautas Landsbergis
, na piśmie. - Mam kilka uwag co do czasami mylącego słownictwa, które jest tutaj szeroko stosowane. "Irlandczycy będą”, " irlandzki powód” lub "irlandzkie nie”, czy "decyzja Irlandii, zabójca traktatu lizbońskiego”. Należy odrzucić całe tego typu słownictwo. Wynik głosowania Irlandczyków musi zostać uszanowany, a nie nierealistycznie mitologizowany. Jeśli większa część głosujących wyraziła swoje niezadowolenie i brak zaufania dla polityki irlandzkiego rządu w zakresie Traktatu, faktyczna polityczna interpretacja tej sytuacji obejmuje pytanie dotyczące irlandzkiego społeczeństwa. Lecz do realistycznej oceny tego, co się dzieje potrzebne są inne środki.
Ci, którzy głosowali przeciwko stanowią tylko jedną trzecią całego irlandzkiego elektoratu. O wyniku zdecydowało 4% głosujących. Z tego względu nie możemy chwalić ani winić wszystkich Irlandczyków. Statystyki wyborcze pokazują, że mężczyźni głosowali "tak”, a kobiety "nie”. W Irlandii jest więcej aktywnych politycznie kobiet, a mężczyźni rzekomo zostali w pubach. Młodsi wyborcy głosowali "nie”, około 60% Irlandczyków powyżej 55. roku życia - prawdopodobnie mniej emocjonalnych, lecz mądrzejszych - głosowało "tak”. Jak widać Irlandia obejmuje wiele tożsamości, nie tylko dwie, zbyt łatwo definiowane jako heroiczni demokraci i przeklęci przeciwnicy integracji. Nie powinniśmy ani chwalić ani ganić wszystkich Irlandczyków za to, że tylko połowa z nich poszła głosować, a rząd wykazał się obojętnością. Bądźmy realistyczni i sprawiedliwi. W przeciwnym razie Unia Europejska powinna zapytać Irlandię, czy chce należeć do lizbońskiej Europy.
Janusz Lewandowski
, na piśmie. - Agenda unijnego szczytu w Brukseli w czerwcu 2008 roku nie w pełni ilustruje rzeczywiste wyzwania obecnego czasu. Niepokoje społeczne w wielu krajach powodowane drożyzną nośników energii i żywności powinny być ostrzeżeniem dla przywódców Unii Europejskiej, przejętych porażką traktatu lizbońskiego w Irlandii. Trzeba znaleźć odpowiedź na dzisiejsze niepokoje mieszkańców Europy, tak wyraźnie manifestowane na ulicach wielu miast, także w Brukseli. Nie jest wystarczającą odpowiedzią wyznaczenie ambitnych planów w zakresie energii odnawialnej i ochrony środowiska. Mogą one powodować dodatkowe koszty i pogorszenie sytuacji konkurencyjnej Europy na globalnym rynku. Mogą wzniecać niepokoje, zamiast je uśmierzać.
Właściwą odpowiedzią jest uzgodnienie europejskiej strategii przeciwdziałania drożyźnie żywności i energii oraz osłony dla uboższych gospodarstw domowych. Pod tym kątem należy weryfikować Wspólna Politykę Rolną. Zanim zadziała dywersyfikacja źródeł i nośników energii, konieczna jest liberalizacja europejskiego rynku, by stworzyć system naczyń połączonych, ubezpieczający przed szantażem energetycznym poszczególne kraje. Będzie to możliwe tylko wtedy, gdy 27 krajów członkowskich zdobędzie się na solidarną postawę wobec zewnętrznych dostawców energii, takich jak Gazprom. Na razie skłonność do bilateralnych układów, jakże charakterystyczna dla Niemiec, Włoch, Austrii, Bułgarii, Węgier i Grecji, niweczy te szanse! Traktat lizboński nie jest koniecznym warunkiem europejskiej solidarności w dziedzinie energetyki.
Zita Pleštinská
, na piśmie. - (SK) W ten czerwcowy dzień spoglądamy na ostatnie sześć miesięcy słoweńskiej prezydencji, która dobiegają końca.
Pragnę przyłączyć się do wszystkich, którzy gratulowali słoweńskiej prezydencji podczas dzisiejszej debaty. Słowenia, która często mylona jest ze Słowacją, to doskonały przykład, jak małe państwo członkowskie może odważnie wypełniać swoją rolę w Unii Europejskiej.
Dla Słowacji - kraju, z którego pochodzę - słoweńska prezydencja stanowi historyczny okres, gdyż podczas kadencji Słowenii podjęto decyzję o przyłączeniu Słowacji do strefy euro.
Pragnę podziękować słoweńskiej prezydencji za jej konstruktywne podejście do umocnienia wewnętrznego rynku Unii Europejskiej. Pakiet w zakresie towarów, przyjęty przez Parlament Europejski z pomocą słoweńskiej prezydencji, to podstawowy warunek zmiany innych dyrektyw sektorowych, na przykład dyrektywy w sprawie zabawek czy dyrektyw w sprawie kosmetyków i produktów budowlanych.
Chciałabym jednak wyrazić swoją dezaprobatę wobec pospiesznej decyzji podjętej na czerwcowym szczycie, gdy zniesiono sankcje Unii Europejskiej wobec Kuby, bez dokładnej wcześniejszej analizy wszystkich aspektów życia Kubańczyków. Wzywam kraje Unii Europejskiej do dalszej walki o demokrację i wolności obywatelskie na Kubie.
Uważam, że teraz Unia Europejska powinna jeszcze energiczniej domagać się, aby kubański prezydent, Raúl Castro, niezwłocznie uwolnił wszystkich więźniów politycznych na Kubie.
Katrin Saks
, na piśmie. - (ET) Po niepowodzeniu związanym z irlandzkim referendum, Unia Europejska stała się ciekawym tworem: unia, która wcześniej galopowała przed siebie bez siodła straciła głowę w pierwszym referendum, a teraz spowodowała, że jej koń znalazł się w martwym punkcie. Wydaje się, że debata również nie wyjaśniła tego zagadnienia.
Mam kilka uwag na ten temat. Po pierwsze, chciałabym wyrazić swoje oburzenie na temat sloganu kampanii przeciwko Traktatowi w Irlandii. "Europa jest dobra dla Irlandii. I niech tak zostanie!” - to po prostu skandaliczne. Nie uważam, że eurosceptycy nie mają racji twierdząc, że teraz, gdy Irlandczycy zabrali głos, powinniśmy pogrzebać traktat lizboński.
Jednocześnie nie możemy naciskać irlandzkiego rządu. Sami muszą zdecydować, co robić dalej.
Pragnę również stwierdzić, że w Europie rośnie polityczny sabotaż, a w niektórych krajach pojawiły się przypadki szantażu: "jeśli chcecie, żebyśmy ratyfikowali Traktat, musimy dostać coś w zamian”. Po trzecie, ciągle mówi się o demokratycznym deficycie, choć brak powszechnej zbieżności w zakresie kluczowych pytań dotyczących Unii Europejskiej, nawet jeśli pojawia się możliwość konsultacji.
Wynik irlandzkiego referendum oznacza, że sukces Europy poświęcony został przez przedawkowanie wątpliwej opinii publicznej. Pojedyncze zachcianki systematycznie stają się nadrzędne nad powszechnym dobrem, a krótkoterminowe decyzje zasłaniają długoterminową wizję.
Toomas Savi
, na piśmie. - Cieszę się z wyników szczytu Rady Europejskiej, na którym przychyliliśmy się do propozycji Irlandii, aby do sprawy odrzucenia traktatu lizbońskiego w Irlandii powrócić na spotkaniu Rady, które odbędzie się 15 października 2008 roku, zapewniając irlandzkiemu rządowi wystarczająco dużo czasu na obmyślenie planu ratowania Traktatu.
Szczególnie cieszy mnie fakt, iż irlandzkie "nie” nie będzie miało wpływu na planowany proces ratyfikacji w innych państwach członkowskich. Ponieważ Irlandczycy mieli w tym momencie szansę odrzucić Traktat, wszystkie pozostałe państwa członkowskie musza mieć możliwość pójścia dalej, aby Irlandczycy mogli wrócić do swojej decyzji we właściwym czasie. Jestem przekonany, że z dojrzymy drogę prowadzącą do zreformowanej Unii Europejskiej.
Oprócz traktatu lizbońskiego, Rada Europejska omawiała również milenijne cele rozwoju, obiecując radykalne reformy w celu udoskonalenia skuteczności pomocy, opierając się na pełnym wdrożeniu deklaracji paryskiej z 2005 roku w sprawie skuteczności pomocy oraz konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju z 2005 roku. Mam nadzieję, że Rada Europejska i tym razem podejmie działania zgodne ze swoimi zobowiązaniami.
Richard Seeber
, na piśmie. - (DE) Odrzucenie przez Irlandię traktatu reformującego może i było niepowodzeniem w procesie rozwoju europejskiego, ale nie jest powodem to tego, aby rozwój całej Unii został zatrzymany. Musimy potraktować irlandzkie "nie” poważnie i nie możemy po prostu jak zwykle wrócić do swoich spraw. Powinniśmy ukierunkować działania na poprawienie komunikacji z obywatelami Unii Europejskiej. Przedstawienie im rozwiązań jest szczególnie ważne w czasach gospodarczego chaosu.
Wyzwania, z którymi mierzy się Europa nie maleją. Rosnące cen żywności i ropy to znak, że era tanich paliw kopalnych i żywności skończyła się. Europa będzie musiała dostosować się nie tylko do zmian klimatu, lecz również bardzo wysokich cen energii. Wydajność energetyczna i stałe dostawy energii muszą stać się długoterminowymi celami UE. Jeśli regularnie będziemy zmniejszać zużycie energii przez gospodarstwa domowe, koszty energii również spadną. Skorzysta na tym klimat i ludzie.
Czesław Adam Siekierski
, na piśmie. - Odrzucenie Traktatu Lizbońskiego w wyniku referendum w Irlandii to porażka, która powinna wzbudzić poważną refleksje w instytucjach europejskich i w rządach krajów członkowskich.
Gdzie tkwią przyczyny? Kto zaniedbał swoich powinności? Czy społeczeństwa nie rozumieją polityków? A może to politycy oderwali się od normalnych ludzi?
Wina tkwi zarówno po stronie instytucji europejskich, jak i rządów poszczególnych państw. Nie zadbały one bowiem o odpowiednią kampanię informacyjną. Brakuje opracowań napisanych prostym, zrozumiałym językiem dla przeciętnego człowieka.
Świadczy to nie tylko o kompletnym braku perspektywicznego myślenia, ale i zupełnej nieznajomości nastrojów społecznych, a także stosunku obywateli Unii Europejskiej do Traktatu Lizbońskiego.
Wynik referendum w Irlandii dowodzi także tego, że w Unii zawodzi dziś element wewnętrznej spójności. Bardzo często zdarza się, bowiem, że rządy państw członkowskich stawiają się w opozycji do instytucji europejskich i obarczają je odpowiedzialnością za wszelkie niepowodzenia czy niepopularne decyzje. Bardzo łatwo zrzucić winę na anonimowych europejskich urzędników, którzy nie zawsze potrafią wczuć się w sytuację szeregowego obywatela. Prowadzi to do negatywnego postrzegania Unii i jej instytucji. Powinniśmy skończyć z podziałem na my i oni. Unia Europejska to MY!
Silvia-Adriana Ţicău  
Traktat lizboński i irlandzkie "nie” otworzyły porządek dzienny Rady na sesjach 19-20 czerwca. Ponad dwie trzecie parlamentów państw członkowskich już ratyfikowało Traktat. Irlandzki rząd zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sytuacji na posiedzeniu Rady zaplanowanym na październik 2008 roku. Głosowanie Irlandczyków pokazuje, że obywatele oczekują, iż Unia rozwiąże ich dzisiejsze problemy związane z brakiem pracy, warunkami socjalnymi, wzrostem cen żywności i energii, zmianami klimatu i zmianami demograficznymi.
Rada potwierdziła potrzebę szybkiego przyjęcia pakietu działań w sprawie energii i zmiany klimatu, gdyż różnorodność źródeł energii w Unii oraz wzrost wydajności energetycznej mają kluczowe znaczenie dla jej rozwoju gospodarczego. Rada podkreśliła znaczeni inwestycji w innowacje, badania i rozwój produkcji rolniczej, a także zwróciła uwagę na społeczny i środowiskowy wpływ produkcji i stosowania biopaliw w Unii Europejskiej i poza nią.
Z radością przyjmuję pierwsze konkretne zobowiązanie Rady, aby wesprzeć uczestnictwo wszystkich państw członkowskich w programie bezwizowym, dotyczącym zniesienia obowiązku wizowego, gwarantującym pełną wzajemność podróży bez wizy oraz jednakowe traktowanie wszystkich obywateli UE wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi.
Cieszę się ze zobowiązania Rady względem promowania regionalnej współpracy, szczególnie w basenie Morza Czarnego i na Bałkanach Zachodnich.
