Wystąpienia jednominutowe (art. 150 Regulaminu) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są wystąpienia jednominutowe w znaczących kwestiach politycznych.
Zuzana Roithová
(CS) Panie Przewodniczący! Mija dziś 19. miesiąc od czasu, gdy Kanada nagle i jednostronnie wprowadziła obowiązek wizowy dla obywateli Republiki Czeskiej, która - jako członek UE - nie może wprowadzić takiego obowiązku na zasadzie wzajemności dla wszystkich Kanadyjczyków. Pan przewodniczący Barroso oświadczył natychmiast, że jest to sprawa Unii, a nie kwestia dwustronna, ale pani komisarz Malmström niestety nie zajęła się nią jako sprawą mającą priorytetowe znaczenie, lecz tylko biernie obserwowała przebieg negocjacji dwustronnych. W odpowiedzi na moją interwencję Rada stwierdziła, że Unia nie zajmie się rozstrzyganiem kwestii wzajemności, ponieważ nie otrzymała jeszcze żadnych propozycji od pani komisarz. Obywatele Republiki Czeskiej są więc de facto obywatelami drugiej kategorii w UE w zakresie, w jakim w grę wchodzą ich prawa, natomiast ku naszemu zaskoczeniu, Kanadyjczycy mogą w dalszym ciągu podróżować do Republiki Czeskiej bez wiz.
Chciałabym zwrócić uwagę, że opieszałość Komisji przyczynia się także do zwiększenia zagrożenia, że Republika Czeska opóźni ratyfikację umów między Unią a Kanadą. Nie ma bowiem innej możliwości obrony praw swoich obywateli, ponieważ UE nie wywiera presji na Kanadę. Chciałabym zatem wystąpić z żądaniem, wspólnie z Państwem, żeby pani komisarz niezwłocznie uregulowała tę kwestię z Kanadą, a także wystąpiła w sprawie Rumunii i Bułgarii. Czy wspólna polityka wizowa i zasada solidarności przestały się zaliczać do wartości europejskich? Czy Pani Komisarz ma świadomość tego, co dzisiaj jest zagrożone?
Petru Constantin Luhan
(RO) Panie Przewodniczący! Zażywanie substancji psychotropowych i psychoaktywnych, które z reguły znajduje się w szarej strefie prac legislacyjnych, ma o wiele bardziej szkodliwe skutki niż przyjmowanie leków, które są obecnie znane. Substancje te często są dostępne w Europie w sklepach z dopalaczami pod nazwami roślin entobotanicznych; jest to termin wymyślony po to, żeby sprzedaż i zażywanie narkotyków określać w sposób stwarzający pozory nieszkodliwości.
Państwa takie jak Polska, Izrael, Szwecja, Dania, Wielka Brytania i Niemcy już wprowadziły zakazy w odniesieniu do bardzo wielu substancji uznanych za psychotropowe i psychoaktywne. Jednakże kontrola substancji dostępnych na rynku, wprawdzie nieujętych w wykazie substancji zakazanych, jest bardzo trudna, a w związku z tym personel medyczny nie ma możliwości zapewnienia pomocy, ponieważ stosowane mieszaniny substancji chemicznych wywołują nieznane reakcje. Jedynym działaniem, które możemy, podjąć jest wprowadzenie zakazu działalności sklepów z dopalaczami, a następnie musimy skoncentrować nasze wysiłki na powstrzymaniu internetowej sprzedaży takich substancji.
Anni Podimata
(EL) Panie Przewodniczący! W związku z utrzymującym się w dalszym ciągu kryzysem w strefie euro my wszyscy - instytucje europejskie, państwa członkowskie i przywódcy polityczni - musimy wywiązać się z naszych obowiązków. Musimy podjąć inicjatywę niezależnie od rynków, musimy zapewnić zintegrowaną i przekonującą reakcję na kryzys poprzez uzupełnianie - nie zastępowanie czy unikanie - obowiązków, które państwa członkowskie zobowiązały się wypełnić. W tym kontekście znane w Europie osobistości, partie polityczne, obywatele podczas demonstracji i europejskie związki zawodowe przekonują, że euroobligacje mogą odegrać kluczową rolę w przezwyciężaniu kryzysu zadłużenia i w zapewnieniu stabilności waluty euro.
Dlatego też chciałabym zwrócić uwagę, że Rada musi niezwłocznie zareagować na potrzeby sformułowane przez Parlament Europejski w rezolucji z dnia 16 grudnia 2010 r. i wysłać wyraźny sygnał Komisji Europejskiej, by mogła ona szczegółowo zbadać sprawę i przedstawić konkretne propozycje.
Graham Watson
Panie Przewodniczący! Chciałbym wypowiedzieć się na temat losu setek tysięcy pasażerów linii lotniczych w Europie w ciągu 10 dni poprzedzających Boże Narodzenie oraz o chaosie i warunkach, w jakich odbywała się ich podróż i przewóz bagażu do planowanego miejsca przeznaczenia. Bezradność obsługi naszych linii lotniczych i lotnisk wobec kilku centymetrów śniegu w kilku państwach członkowskich przyczyniła się do dramatycznych opóźnień, zakłóceń i desperacji podróżnych.
Wzywam parlamentarną Komisję Transportu i Turystyki, unijnego komisarza ds. transportu i ministrów transportu w Radzie do przeprowadzenia dochodzenia w sprawie tych zakłóceń, wprowadzenia przepisów umożliwiających zapobieganie sytuacjom tego rodzaju w przyszłości, a także do zapewnienia, by osoby poszkodowane otrzymały odpowiednie zadośćuczynienie, oraz do rozważenia podziału obciążeń związanych z takimi odszkodowaniami w przyszłości między przewoźników lotniczych i inne zaangażowane podmioty, takie jak operatorzy portów lotniczych.
Rzadko występujące w takim nasileniu opady śniegu i tak niskie temperatury, prognozowane w 2009 roku przez Instytut Poczdamski, są wynikiem topnienia pokrywy lodowej Arktyki. Będą one zjawiskiem coraz częstszym. Nie sposób im zapobiegać, musimy jednak próbować ograniczać ich skutki i możemy - musimy - być na nie przygotowani.
Ryszard Czarnecki
(PL) W Moskwie ogłoszono wyniki raportu specjalnej komisji badającej przyczyny katastrofy polskiego samolotu pod rosyjskim miastem Smoleńsk 10 kwietnia zeszłego roku. W tej katastrofie zginął prezydent Polski i 96 innych pasażerów, w tym szereg najważniejszych osób w państwie. Ten raport jest absolutnie skandaliczny. Zawiera szereg kłamstw i ewidentnie spycha odpowiedzialność za tę katastrofę na stronę polską, całkowicie pomijając poważne błędy po stronie rosyjskiej, np. złe naprowadzanie tego samolotu przez kontrolerów wieży lotniczej w Smoleńsku. Strona rosyjska nie uwzględniła bardzo wielu uwag Polski do tego raportu, 20 stron uwag zostało po prostu zlekceważonych. To sprawa bardzo przykra, tym powinna się zająć Unia Europejska.
João Ferreira
(PT) Panie Przewodniczący! Rok 2010, który został ogłoszony Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym, dobiegł końca. Był to rok, w którym Unia Europejska z niespotykanym cynizmem i hipokryzją realizowała politykę i wdrażała wytyczne, które doprowadziły do znacznego wzrostu ubóstwa i wykluczenia społecznego, co dzisiaj obserwujemy.
Budżet państwowy na rok 2011 w Portugalii, sporządzony i przyjęty pod ogromną presją i przy aplauzie Unii Europejskiej, doprowadzi kraj do recesji gospodarczej i całkowitej regresji na poziomie społecznym, której towarzyszy wzrost bezrobocia do rekordowego poziomu, szeroko rozpowszechnione ubóstwo i wykluczenie społeczne.
Na domiar złego kraj ten w ciągu ostatnich kilku tygodni został poddany niedopuszczalnym naciskom i szantażom, którym zdecydowanie się tutaj sprzeciwiamy: są to narastające groźby ze strony środowisk kapitału finansowego i instytucji w jego służbie oraz próby zmuszenia tego państwa i jego obywateli do poddania się i zaakceptowania niesprawiedliwości i grabieży, do zaakceptowania drenażu zasobów kraju, które popłyną do portfeli przedstawicieli kapitału finansowego.
Jedno jest pewne: możemy spodziewać się roku pod znakiem walki, jeśli ten kierunek zostanie utrzymany.
Angelika Werthmann
Panie Przewodniczący! W związku z art. 18 Powszechnej deklaracji praw człowieka i art. 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, poinformowano mnie, że w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia doszło do poważnego naruszenia prawa wolności religijnej w kościele St. Synesios w okupowanym mieście Rizokarpaso.
Tak zwane władze, przy poparciu ze strony Turcji, wstrzymały sobotnie nabożeństwo pod pretekstem, że nie złożono wniosku o pozwolenie na odprawienie mszy w tym dniu, mimo że według władz kościelnych Cypru o takie pozwolenie wystąpiono na początku grudnia, tak jak przez ostatnie 36 lat.
Panie Przewodniczący! Gorąco apeluję o podjęcie odpowiednich kroków w celu zagwarantowania wolności religijnej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Ioannis Kasoulides
Panie Przewodniczący! W czasie Bożego Narodzenia tureckie siły bezpieczeństwa w Rizokarpaso, w okupowanej części Cypru, siłą przerwały nabożeństwo odprawiane z okazji Bożego Narodzenia, święta obchodzonego przez nielicznych już tam chrześcijan - osób starszych, usunęły księży z kościoła i nakazały rozejść się zebranym pod pretekstem, że wydana została pisemna zgoda na mszę w niedzielę, ale Boże Narodzenie było przecież w sobotę.
Żądanie pisemnej zgody na odprawienie nabożeństwa jest ograniczeniem wolności, nie mówiąc już o przerwaniu nabożeństwa w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia pod pretekstem drobnego uchybienia procedurom biurokratycznym. To wszystko wydarzyło się w państwie członkowskim Unii Europejskiej na polecenie władz aspirującego do niej kraju.
Na mocy porozumienia wiedeńskiego pozwolono tam mieszkać po inwazji tureckiej 12 tysiącom Greków cypryjskich zamieszkujących w enklawie na Półwyspie Karpas. Obecnie jest ich tam trzystu. Rozumieją teraz Państwo, dlaczego.
Alf Svensson
(SV) Panie Przewodniczący! Uważam, że dla UE byłoby niezwykle wartościowe, gdyby podjęty został dialog na najwyższym szczeblu między wyznawcami religii. Chciałbym, żeby UE podjęła próbę doprowadzenia do tego, żeby gospodarzem takiego dialogu była Turcja. Wszyscy wiemy, jak chrześcijanie są traktowani na całym świecie - w wielu różnych miejscach na Bliskim Wschodzie, Koptowie w Egipcie, wyznawcy religii chrześcijańskiej w Iraku i tak dalej. W moim przekonaniu nie możemy tylko mówić o tej sprawie, słuchać relacji i przyglądać się temu, co się dzieje; musimy podjąć konkretne działania.
Pierwszą rzeczą, którą moim zdaniem musimy zrobić, jest nawiązanie dialogu. Byłoby bardzo dobrze, gdyby Turcja, w duchu budowania mostów - uważam, że mimo wszystko jest to możliwe - mogła być gospodarzem takiego dialogu. Uczestniczyliby w nim Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie. Doprowadźmy do szerokiego dialogu między religiami pod auspicjami UE.
Philippe Juvin
(FR) Panie Przewodniczący! W Iraku i Egipcie chrześcijanie mówią, że naprawdę cierpią. Wkrótce, Panie i Panowie, nie będzie ani jednego chrześcijanina na ziemiach, które są kolebką chrześcijaństwa. Zgodnie z tym, co zostało powiedziane przed chwilą, w Turcji, świeckim kraju muzułmańskim, w państwie, które puka do naszych drzwi, 100 lat temu 20 % ludności stanowili chrześcijanie, dziś zaś odsetek ten wynosi mniej niż 1 %.
Ruch, który obserwujemy, jest w rzeczywistości falą. Świat arabski i muzułmański prześladuje chrześcijan, potępia ich, nie dopuszcza do zmiany wyznania, karze i morduje. Na naszych oczach Islam wyraźnie staje się religią państwową. Rezultaty są dostrzegalne dla wszystkich - chrześcijaństwo jest najbardziej prześladowaną religią na świecie.
Ale, Panie i Panowie, obrona chrześcijan na Bliskim Wschodzie daje większe szanse na uzyskanie przeciwwagi dla wzrostu islamskiego ekstremizmu. Obecność chrześcijan na całym świecie jest czynnikiem stabilizującym. Dlatego naprawdę musimy ich bronić.
Panie i Panowie! W zasadzie zastanawiam się, gdzie się podziali obrońcy praw człowieka, którzy są szczęśliwi, jak my, że Zachód jest świecki i pluralistyczny, którzy haniebnie odwrócili się od Bliskiego Wschodu, gdy powoli staje się on miejscem zarezerwowanym dla jednej religii.
Frédéric Daerden
(FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pod koniec 2010 roku rząd węgierski podjął decyzję o zaprzestaniu subsydiowania instytutu dla małych dzieci, założonego przez Emmi Pikler, z siedzibą w Budapeszcie.
Ta węgierska naukowiec stworzyła centrum rozwoju naukowo potwierdzonych metod nauczania dla bardzo małych dzieci. Skuteczność tych metod rozwoju psychoruchowego dzieci została uznana na arenie międzynarodowej. Instytucje dla dzieci działające w oparciu o ten model powstały w całej Europie, również w moim mieście w Belgii.
Szkoda, że na koniec Europejskiego Roku Walki z Ubóstwem - w szczególności z ubóstwem dzieci - Węgry wysyłają tego rodzaju komunikat. Decyzja ta jest zaskoczeniem, jeśli wziąć pod uwagę międzynarodowe wpływy Instytutu Pikler i to, że węgierskie władze administracyjne powiedziały, iż chcą, by dalej funkcjonował. Zastanawiam się więc, chociaż jestem daleki od jakichkolwiek uprzedzeń, nad motywami tej decyzji rządu węgierskiego.
Ramon Tremosa i Balcells
Panie Przewodniczący! Chciałbym wyrazić zaniepokojenie porozumieniem między UE a Marokiem. Przyszłość sektorów rolnictwa w państwach eurośródziemnomorskich będzie poważnie zagrożona, jeśli ta umowa pozostanie w obecnej formie.
Musimy otworzyć nasze granice i dojść do porozumienia z europejskimi sektorami rolnictwa, a nie zawierać umowę poza ich plecami. Komisja przeprowadziła badania, z których jednoznacznie wynika, że państwa eurośródziemnomorskie w największym stopniu odczują negatywne skutki umowy UE-Maroko.
Nie należy ratyfikować tej umowy bez pewnych klauzul dotyczących rynku pracy, wymiaru społecznego i środowiska naturalnego w Maroku. Jeśli nic nie zrobimy, to nasza działalność rolnicza i przemysł łańcucha żywnościowego będą najbardziej narażone na straty, zwłaszcza w państwach eurośródziemnomorskich. Tymi obawami chciałem się z Państwem dziś podzielić.
Constance Le Grip
(FR) Panie Przewodniczący! Tak jak wiele moich koleżanek i kolegów, chciałabym wypowiedzieć się na temat prześladowania chrześcijan na całym świecie, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie.
Nie trzeba przypominać o strasznych czynach, które zostały popełnione w ostatnim czasie. Chciałabym jeszcze raz bardzo poważnie podkreślić, że obrona chrześcijan na Bliskim Wschodzie i na całym świecie, wzywanie do wolności religijnej i zapewnienia różnorodności wyznań, jest zachęcaniem do wolności, demokracji i przestrzegania praw człowieka, które są wartościami leżącymi u podstaw projektu europejskiego, a zarazem, rzecz jasna, wartościami uniwersalnymi - w każdym razie wszyscy tutaj tak uważamy.
Naprawdę nadeszła pora, żeby zrobić więcej niż tylko wyrażać oburzenie, emocje i poważne potępienia i przejść od słów do czynów. Dlatego apeluję do władz Unii Europejskiej - do wysokiej przedstawiciel ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, ale także wszystkich naszych przywódców i ministrów spraw zagranicznych - o podjęcie określonych działań i wprowadzenia nowego i konkretnego planu działania, by poszanowanie różnorodności religijnej i zwalczanie wszelkich form prześladowania na tle religijnym stało się priorytetem.
Tamás Deutsch
(HU) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Do maja ubiegłego roku koalicja socjalistów i liberałów sprawowała władzę na Węgrzech od ośmiu lat. W ciągu tych ośmiu lat demokracja wciąż słabła, łamanie praw człowieka stało się chorobą endemiczną, a wolność prasy była coraz bardziej ograniczana. Ani europejscy socjaliści, ani liberałowie nie mieli na ten temat nic do powiedzenia. W maju ubiegłego roku zdecydowana większość obywateli węgierskich zagłosowała przeciw temu socjalliberalnemu rządowi i przytłaczającą większością głosów, co jest zjawiskiem bezprecedensowym w Europie, przekazała w wyborach władzę partii Fidesz czyli chrześcijańskim demokratom. Pod koniec ubiegłego roku ten rząd przyjął nową ustawę medialną, która gwarantuje wolność prasy. W takich okolicznościach Węgry i węgierski rząd, sprawujące obecnie prezydencję UE, są zaciekle atakowane. Tego podwójnego standardu nie sposób pogodzić z wartościami europejskimi i musimy opowiedzieć się przeciwko niemu.
Sergej Kozlík
(SK) Panie Przewodniczący! Trzy lata temu strefa Schengen została poszerzona o nowe państwa członkowskie. Niemniej jednak środki ograniczające nadal są stosowane na granicach pomiędzy starymi a nowymi państwami członkowskimi.
Na przykład na przejściu granicznym Rusovce - Kittsee, które znajduje się na autostradzie wiodącej ze Słowacji do Austrii, Austriacy narzucili trudne do przestrzegania ograniczenie prędkości do 30 km na godzinę. Ponadto wzdłuż drogi na przejściu granicznym ustawiono betonowe bariery, bardzo zmniejszając jej szerokość.
Regularnych kontroli prędkości przejeżdżających pojazdów na tej granicy zdecydowanie nie można uznać za środki stosowane w wyjątkowych przypadkach, tak jak częstych kontroli przez policję dokumentów osób podróżujących i bagażu.
Z przynależnością do strefy Schengen z całą pewnością wiąże się prawo do swobodnego przepływu osób i towarów. Podróżujący o tym, że przekraczają granicę państwa członkowskiego UE powinni dowiadywać się wyłącznie ze standardowej tablicy informacyjnej. Wspomniane wcześniej praktyki, stosowane nie tylko przez Austrię, stanowią naruszenie zasad Schengen, tak więc Komisja Europejska powinna zdecydowanie na nie zareagować.
Marek Henryk Migalski
(PL) Panie Przewodniczący! Moi poprzednicy mówili o dyskryminacji chrześcijan. Ja też chciałbym powiedzieć o pewnej formie dezawuowania części państw europejskich. W ciągu ostatnich paru tygodni na początku prezydencji Węgier padło bardzo wiele krytycznych słów pod adresem Węgrów i bardzo często te słowa były nieuzasadnione i nieusprawiedliwione. Niestety oprócz słów ministra spraw zagranicznych Luksemburga również bardzo niesprawiedliwe słowa, chyba obrażające Węgrów, padły z ust polityków tej Izby, między innymi pana Martina Schulza. Myślę, że to jest przejaw pewnej wiary, że państwa w Unii Europejskiej dzielą się na lepsze i gorsze. Lepsze są te, które są tutaj już od dłuższego czasu, a gorsze są te, które są tutaj dopiero od 2004 roku.
Myślę, że ten typ dyskryminacji powinien się zakończyć, wszyscy powinni się przyzwyczaić do tego, że nowe państwa są pełnoprawnymi członkami Unii Europejskiej, zwłaszcza na tej sali. Dlatego proszę o to, żeby osoby na tej sali, które pozwalają sobie na tego typu dyskryminację, dyscyplinować i karać.
Alajos Mészáros
(HU) Panie Przewodniczący! Podobnie jak wielu innych, ja także z zadowoleniem przyjmuję prezydencję Węgier w UE. Napawa mnie dumą, że to państwo członkowskie z Europy Środkowej jest trzecim spośród państw, które przystąpiły do UE w 2004 roku i ma możliwość wypełniania tej zaszczytnej i odpowiedzialnej misji. Nie ulega wątpliwości, że Węgry zawsze były na pierwszej linii frontu w walce o demokrację. Kto mógłby zakwestionować wydarzenia z roku 1956, 1989 czy z jesieni 2006 roku? Dlatego jestem wstrząśnięty negatywną kampanią zainicjowaną przez niektóre siły polityczne w stosunku do obecnego prezydenta UE, między innymi pod pretekstem węgierskiej ustawy medialnej. Jest całkowicie oczywiste, że nie chodzi tu o ustawodawstwo, lecz atak politycznie przegranych. To oni próbują podważać jednolitego ducha europejskiego. W nawiązaniu do mapy Węgier przedstawionej w formie dywanu ilustrującego historię kultury, chciałbym tylko powiedzieć, że ci, którzy nie potrafią zmierzyć się z historią, nie potrafią również wyraźnie spojrzeć w przyszłość. Tak jak obywatele Francji, Niemiec czy Polski potrafią mówić o przeszłości swoich narodów, potrafią też obywatele Węgier. Dyskredytację naszego państwa sprawującego prezydencję uważam za działanie nieodpowiedzialne i niebezpieczne, szczególnie w momencie, gdy potrzeba możliwie najściślejszej współpracy jest większa niż kiedykolwiek dotąd.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Przez Grecję prowadzi główną trasa nielegalnych imigrantów do całej Europy. Według danych agencji Frontex 90 % nielegalnych imigrantów przybywających do Europy wjeżdża przez Grecję.
Grecja stoi w obliczu ogromnego kryzysu w związku z tym problemem. Rząd grecki poinformował niedawno o zamiarze budowy ogrodzenia wzdłuż naszej granicy lądowej z Turcją. Powstaje pytanie, czy takie rozwiązanie wystarczy za strategię pomocną w rozwiązaniu problemu. Oczywiście, że nie. Niemniej jednak, niezależnie od tego, ile ogrodzeń postawimy i jakich dołożymy starań, musimy dysponować ogólną strategią i mieć zapewnioną solidarność państw europejskich. Jeśli chcemy od początku właściwie podejść do rozwiązania tego problemu, powinniśmy przede wszystkim nawiązać stałą współpracę w tych kwestiach z Turcją, jako głównym krajem pochodzenia imigrantów.
Wciąż czekamy na podpisanie umowy UE-Turcja. Wszyscy wiemy, że zawarcie takiej umowy trwa od osiemnastu miesięcy do dwóch lat. Następnie trzeba ją wdrożyć; do tego czasu chcielibyśmy więc móc stosować umowę dwustronną z Grecją, która obowiązuje od 2002 roku, i w ten sposób rozwiązać problem, podobnie jak zrobiły to inne państwa Południa.
Catherine Stihler
Panie Przewodniczący! W przyszłym tygodniu na całym świecie będzie obchodzone święto dla uczczenia pamięci narodowego wieszcza Szkocji, Roberta Burnsa. Jak wielu z państwa wie najważniejszym elementem wieczorków burnsowskich jest haggis.
Obecnie w Stanach Zjednoczonych obowiązuje zakaz przywozu szkockiego haggisu, a przecież co trzeci Amerykanin przyznaje się do szkockiego pochodzenia i chciałby spróbować prawdziwego szkockiego haggisu. Jakie działania może podjąć Komisja i Rada w ramach swego transatlantyckiego dialogu, żeby szkocki haggis mógł znów znaleźć się w nie tylko w programie, ale również w menu tradycyjnych szkockich wieczorków burnsowskich za oceanem?
Sonia Alfano
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W dniach 13 i 14 stycznia odbyło się referendum w fabryce Fiata w Mirafiori, w którym pracownicy fizyczni i umysłowi zostali poproszeni o głosowanie za przyjęciem lub odrzuceniem planu naprawczego dla fabryki w Turynie.
Plan opiera się na nowym układzie zbiorowym, w którym pracownikom odmówiono podstawowych praw w związku z chorobą i prawa do strajku, a nawet do przerwy w ciągu ośmiogodzinnego dnia pracy na linii produkcyjnej. Referendum jest bezprawne, ponieważ dyrektor generalny, pan Marchionne, zagroził, że jeśli pracownicy nie przyjmą układu, przedsiębiorstwo przypuszczalnie zrezygnuje z produkcji we Włoszech i przeniesie się w inne miejsce.
Ta strategia strachu, niepohamowanego kapitalizmu nieuwzględniającego zasad i praw, była popierana przez rząd, a nawet przez wiele osób z Partii Demokratycznej, partii opozycyjnej, która ma swoje korzenie we Włoskiej Partii Komunistycznej. Sprzeciw wobec układu wyraziły jedynie związki zawodowe: włoska Federacja Pracowników Przemysłu Metalurgicznego (FIOM) i włoska Powszechna Konfederacja Pracy (CGIL). W konsekwencji zostały one wykluczone z reprezentacji związków zawodowych.
W każdym razie referendum zostało rozstrzygnięte zaledwie 54 % głosów. W wyniku tego układu prawa pracownicze we Włoszech cofnęły się o kilkadziesiąt laty. Europa powinna o tym wiedzieć i pamiętać.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
(EL) Panie Przewodniczący! Chciałabym poruszyć kwestię niepokojącej sytuacji w śródziemnomorskich krajach partnerskich oraz wpływu, który może ona mieć na nasze stosunki z tym regionem, a także na jego bezpieczeństwo i koniunkturę.
Dzisiaj po południu dyskutowaliśmy o poważnym przewrocie w Tunezji. W krajach Maghrebu i Maszreku szerzą się niepokoje, znów mamy do czynienia z polityczną destabilizacją w Libanie i utrzymującym się impasem w procesie pokojowym. Musimy zdać sobie sprawę z powagi tej sytuacji, ponieważ kraje śródziemnomorskie są krajami partnerskimi, nie tylko krajami sąsiadującymi.
Pozwolę sobie przypomnieć, że od 1995 roku Tunezja otrzymała bezpośrednią pomoc w wysokości ponad 1 miliarda euro, oprócz miękkich pożyczek z Europejskiego Banku Inwestycyjnego i że przeznaczyliśmy znaczne kwoty na pomoc bezpośrednią do 2013 roku.
Chciałabym przedstawić pewną propozycję. Potrzebna jest nam poważna wielostronna debata w celu podsumowania naszych stosunków. Powinniśmy rozważyć możliwości i zastanowić się nad procedurami, które należałoby stosować. Apeluję więc do wysokiej przedstawiciel o przedstawienie planu dotyczącego zintegrowanego sąsiedztwa w ramach Unii dla regionu Morza Śródziemnego, żeby tego rodzaju kryzysy można było rozwiązać wspólnie z krajami partnerskimi.
Joe Higgins
Panie Przewodniczący! W grudniu pan przewodniczący Komisji Barroso poinformował mnie pisemnie, że jego spotkanie z prezydentem Nazarbajewem, które odbyło się październiku ubiegłego roku, przyczyni się do poprawy sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka w Kazachstanie. To samo powiedziane zostało w związku z powierzeniem Kazachstanowi przewodnictwa w OBWE w 2010 roku i organizacją szczytu OBWE w grudniu w Astanie. Jednakże ledwie światowi przywódcy opuścili ten szczyt, ogłoszono, że w marcu ma się odbyć referendum w sprawie odwołania wyborów prezydenckich w 2012 roku, w związku z czym Nazarbajew pozostanie u władzy do 2020 roku.
W prasie nasilają się ataki na opozycję i obrońców praw człowieka. Działacze lewicowego ruchu "Kazachstan 2012” są prześladowani i osadzani w więzieniach.
Domagam się, by UE położyła kres nasilaniu się dyktatury Nazarbajewa. Niezależne związki zawodowe i ruchy społeczne w Kazachstanie muszą otrzymać pełne poparcie, żeby mogły zmobilizować siły i położyć kres tej dyktaturze - tak jak ludność w Tunezji uwolniła się od dyktatury Ben Alego - i stworzyć struktury, które zapewnią, by dobra Kazachstanu stały się demokratyczną własnością większości.
Krisztina Morvai
(HU) (mikrofon mówczyni był wyłączony i pierwszego zdania nie było słychać) ...nadzwyczajne posiedzenie Komisji. Jego tematem była tylko i wyłącznie węgierska ustawa medialna. Nie mogłam uwierzyć własnym uszom, gdy wpływowe koleżanki i koledzy z grona socjalistów i liberałów domagali się wszczęcia przez UE tak zwanego postępowania w sprawie poważnego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - które jest najpoważniejszą z dostępnych sankcji - wobec Węgier, państwa sprawującego obecnie prezydencję w UE. Ani taka, ani żadna inna sankcja nie została zastosowana w okresie od 2002 do 2010 roku, kiedy to w czasie socjalistycznych i liberalnych rządów na Węgrzech bezwzględnie tłumiono każdy protest, osadzano w więzieniach setki osób, strzelano z broni palnej do ludzi, którzy odnosili poważne obrażenia. Jeśli po tym wszystkim Unia Europejska wszczyna postępowanie w sprawie poważnego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wobec obecnego rządu węgierskiego i państwa, to w końcu otworzą oczy ci, którzy kiedykolwiek mieli złudzenia co do postawy Unii Europejskiej wobec Węgier, i liczę na to, że naród węgierski zażąda naszego wystąpienia z Unii Europejskiej, a za naszym przykładem pójdzie kilka innych państw.
Antigoni Papadopoulou
Panie Przewodniczący! Ja także chciałbym poruszyć kwestię poszanowania wolności religijnej wszystkich ludzi, bez dyskryminacji, ponieważ jest to podstawowe prawo człowieka.
To prawo człowieka zostało złamane w moim kraju wobec nielicznych już chrześcijan uczestniczących w nabożeństwie w czasie świąt Bożego Narodzenia w kościele Agios Synesios, w okupowanej miejscowości Rizokarpaso.
Tak zwana policja tureckiego reżimu okupacyjnego wkroczyła do kościoła i zmusiła księdza do przerwania mszy w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia, a następnie zmusiła Greków cypryjskich z tamtejszej enklawy, biorących udział w tej mszy, do opuszczenia kościoła.
Parlament Europejski musi stanowczo potępić tego rodzaju działania, które demaskują ohydne i prześladowcze oblicze tureckiej okupacji w północnej części Cypru, i stanowią naruszenie prawa europejskiego i praw człowieka oraz trzeciego porozumienia wiedeńskiego z 1975 roku.
UE musi powstrzymać Turcję i podlegające jej lokalne władze administracyjne w okupowanej części Cypru przed popełnianiem kolejnych naruszeń i kontynuacją czystek etnicznych wobec pozostałych trzystu cypryjskich Greków wyznających religię chrześcijańską.
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! Dyrektywa w sprawie suplementów żywności została przyjęta w 2002 roku, ale niemal dziewięć lat później wciąż nie jest w pełni wykonywana. Komisja musi jeszcze przedstawić wniosek dotyczący harmonizacji maksymalnych dopuszczalnych ilości witamin i substancji mineralnych, które zgodnie z wymogami dyrektywy mogą być zawarte w suplementach żywnościowych. Z powodu niedopełnienia tego obowiązku przez Komisję przedsiębiorstwa muszą produkować wiele preparatów, żeby dostosować się do różnych przepisów krajowych. Jest to niesprawiedliwe i kosztowne, zwłaszcza wobec dostępności naukowego wzorca ustalania maksymalnych dopuszczalnych ilości. Sama Komisja powołała się na to w swoim dokumencie w 2006 roku.
Nasuwa się zatem pytanie, dlaczego wniosek nie został opracowany? Posłużę się tu sparafrazowanym cytatem z Robbiego Burnsa, którego ktoś wspomniał kilka minut temu, powiem: "Najlepiej ułożone plany myszy i ludzi, a także Komisji, często się nie udają”. Wniosek musi powstać bardzo szybko, ponieważ prawodawstwo UE ma na celu ułatwianie przedsiębiorstwom konkurencji na rynku wewnętrznym poprzez standaryzację wymagań. Im szybciej, tym lepiej. Apeluję do Komisji, żeby zajęła się ta sprawą.
Iliana Ivanova
(BG) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Obywatele bułgarscy byli niedawno świadkami serii publikacji na temat wykorzystania sprzętu specjalistycznego do podsłuchiwania osób na wysokich stanowiskach rządowych. Nie wiadomo, kto ujawnił te informacje, skąd pochodziły i czy są prawdziwe - i nikt nie bierze na siebie odpowiedzialności za ich rozpowszechnienie.
Rząd złożył wyraźne oświadczenie o zamiarze przeprowadzenia reform i walki z przestępczością zorganizowaną, zastrzegając, że nie będzie ulegał wpływom poprzedniej Państwowej Służby Bezpieczeństwa, zaś planowane na ten rok w Bułgarii wybory prezydenckie i samorządowe dały początek tej kampanii, która wywołuje napięcia i wzbudza nieufność do osób sprawujących władzę. Taki stan rzeczy leży jedynie w interesie tych, którym zależy na zacieraniu się różnic między światem przestępczości a państwem i którzy na tym korzystają. Szukają oni teraz odwetu za szkody wyrządzone ich interesom.
Chciałbym zapewnić, że w Bułgarii panuje praworządność, że tego rodzaju metody są stosowane przez władze w ramach dopuszczalnych prawem, że koalicja rządząca będzie podążać drogą reform i że nie dopuści, żeby bezprawne interesy przyczyniały się do osłabienia walki z przestępczością.
Stanimir Ilchev
(BG) Panie Przewodniczący! W ciągu ostatnich miesięcy w Bułgarii narasta zaniepokojenie intensyfikacją stosowania specjalnych metod nadzoru. Jest jednak jeszcze jeden aspekt tego problemu: podsłuch staje się obsesją niektórych polityków i osób z obecnych służb specjalnych.
Nie nastąpiła poprawa skuteczności walki z przestępczością. Nasila się atmosfera obsesji wokół korzystania z takich metod podsłuchu i staje się w jeszcze większym stopniu nie do przyjęcia. Nie wiadomo, kim są inicjatorzy tych bachanaliów: czy to osoby z sektora bezpieczeństwa i ich dawni koledzy, czy może osoby ze struktur podziemnych mających na celu destabilizację sytuacji. Treść nagrywanych rozmów dziwnym trafem krąży w mediach. W jednej z nagranych rozmów występuje również bułgarski premier. Treść tej rozmowy była kompromitująca, ale twierdzi on, że padł ofiarą manipulacji.
Oprócz tych nieprzyjemnych faktów wśród obywateli Bułgarii panuje przekonanie, że instytucje ich państwa nie działają prawidłowo i że brutalnie łamie się w nim prawa człowieka. Z tych powodów Bułgaria, która ostatnio stała się członkiem Unii Europejskiej, potrzebuje pomocy w celu restrukturyzacji służb specjalnych.
Przewodniczący
Zamykam punkt porządku dziennego.
