Tura pytań (pytania do Komisji) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest tura pytań (B7-0223/2009).
Komisji zadano następujące pytania.

Przedmiot: Działania Komisji w celu zapewnienia ram regulacyjnych stanowiących dla przedsiębiorstw motywację do inwestowania w badania naukowe oraz zachęcających banki do finansowania takich inwestycji.
Rok 2009 jest Europejskim Rokiem Kreatywności i Innowacji. Celem przyjętej w 2000 roku strategii lizbońskiej jest przekształcenie do 2010 roku gospodarki europejskiej w najbardziej dynamiczną i konkurencyjną gospodarkę na świecie opartą na wiedzy. Cel ten nabiera konkretnych wymiarów w dwóch wynikających z niego dążeniach: dążeniu do wzrostu poziomu zatrudnienia do minimum 70 % oraz do wzrostu poziomu inwestycji poświęconych badaniom naukowym, na które należy przeznaczyć co najmniej 3 % PKB, z której to kwoty dwie trzecie powinny pochodzić z sektora prywatnego. Niestety rok 2009 został naznaczony kryzysem gospodarczym i finansowym, który dotknął wszystkie państwa członkowskie UE i ograniczył dostęp prywatnych przedsiębiorstw do instrumentów finansowych. Poziom inwestycji przeznaczonych na badania naukowe nie przekracza 1,85 % PKB i jedynie pięć państw członkowskich zdołało przeznaczyć na te inwestycje kwotę przekraczającą 2 % PKB. Przywrócenie rentowności gospodarki państw członkowskich jest możliwe jedynie wtedy, gdy UE zdoła zachować konkurencyjność, co z kolei zależy od inwestycji w dziedzinie badań naukowych i oświaty.
Jakie środki przewiduje Komisja w celu zapewnienia ram regulacyjnych stanowiących dla przedsiębiorstw motywację do inwestowania w badania naukowe, szczególnie w dziedzinie nauk stosowanych, oraz zachęcających banki do finansowania inwestycji poświęconych badaniom naukowym i innowacjom?
Günter Verheugen
Podstawą europejskiej polityki w dziedzinie badań i innowacji jest siódmy program ramowy w zakresie badań przewidziany na lata 2007-2013, program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji przewidziany na ten sam okres oraz obejmujące ten sam okres fundusze spójności. Opracowując te trzy główne programy, Komisja przedstawiła długofalową strategię i plan działań w latach 2005 i 2006. Plan działań przedstawiono w 2005 roku, natomiast ogólna strategia na rzecz innowacji pochodzi z 2006 roku Efekty tych programów zostały opisane w obszernej dokumentacji przygotowanej przez Komisję i były w Parlamencie często omawiane. Z przyjemnością przekażę pani te wszystkie dokumenty raz jeszcze, pani poseł Ţicău. Ograniczony czas tury pytań nie pozwala mi na szczegółowe przedstawienie ich treści, ale chciałbym zwrócić uwagę na kluczowe kwestie.
Dzięki siódmemu programowi ramowemu w zakresie badań zaobserwowaliśmy znaczny wzrost europejskich wydatków na badania i rozwój, a poza tym stworzono szereg nowych instrumentów, w szczególności wspólnych inicjatyw technologicznych, które także okazały się bardzo wartościowe.
Nowymi i lepiej dostosowanymi instrumentami umożliwiającymi wspieranie badań i innowacji są fundusze spójności, i jeżeli spojrzymy na liczby, zobaczymy coś naprawdę niezwykłego - środki przeznaczone w funduszach spójności i funduszach strukturalnych na te obszary we wspomnianym wyżej okresie wynoszą 86 miliardów euro, czyli zasadniczo 25 % wszystkich środków w ramach tych funduszy. W ramach europejskiej polityki strukturalnej stworzono nowy instrument - inicjatywę wsparcia JEREMIE - która przede wszystkim ma na celu zapewnienie małym i średnim przedsiębiorstwom łatwiejszego dostępu do kapitału. Jest ona realizowana wspólnie z Europejskim Funduszem Inwestycyjnym.
Ten program mający na celu wspieranie innowacji i konkurencyjności, za który jestem odpowiedzialny, jest zasadniczo programem tworzącym instrumenty finansowe. W rzeczywistości większość pieniędzy wydawana jest na ułatwienie małym i średnim przedsiębiorstwom dostępu do instrumentów finansowych, które mają na celu zwiększenie ich potencjału w zakresie innowacji.
Jestem pewien, że wiecie państwo o tym, że realizowana przez nas europejska polityka w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia nie zawiera wielu celów ilościowych. Jednak mamy jeden cel ilościowy, który nie zmienił się od 2000 roku. Jest nim przeznaczanie 3 % produktu krajowego brutto na badania i rozwój. Już dziś możemy powiedzieć, że celu tego nie uda się osiągnąć. Jednak przyglądanie się tylko procentom może wprowadzać w błąd, ponieważ w końcu wydatki na badania i rozwój w Unii Europejskiej w latach 2000-2006 wyrażone w liczbach bezwzględnych wzrosły o 14,8 %. Tempo tego wzrostu jest większe niż na przykład w Stanach Zjednoczonych. Pomimo tego musimy przyznać, że efekty nie są satysfakcjonujące i z tego powodu już w grudniu ubiegłego roku Rada przyjęła dokument zatytułowany "Wizja 2020” dla europejskiej przestrzeni badawczej, poświęcony temu, czy moglibyśmy zebrać większe środki na finansowanie europejskiej polityki w dziedzinie badań i rozwoju.
Nie chcę przed państwem ukrywać swoich obaw związanych z tym, że aktualne spowolnienie gospodarcze jest zagrożeniem dla długofalowej strategii mającej na celu wspieranie badań i rozwoju. Komisja bardzo szybko, bo już w listopadzie 2008 roku, zareagowała na to zagrożenie. W europejskim planie naprawy gospodarczej, który jest uzupełnieniem podejmowanych przez państwa członkowskie środków mających na celu walkę z kryzysem gospodarczym, i który ma na celu zapewnienie nowego bodźca stymulującego oraz przeciwdziałanie trudnej sytuacji w sektorze finansowym, wiele uwagi poświęcono inwestycjom w obszarze badań i rozwoju oraz ich wspieraniu. Podam państwu trzy przykłady: inicjatywa "fabryki jutra” dotycząca modernizacji europejskiej bazy przemysłowej, na którą przeznaczono 1,2 miliarda euro; inicjatywa "europejskie energooszczędne budynki”, na którą przeznaczono 1 miliard euro; oraz "partnerstwo na rzecz budowania ekologicznych samochodów”, w przypadku której na badania również przeznaczono 1 miliard euro, do czego należy dodać 4 miliardy euro z innych instrumentów finansowych.
Komisja już rozpoczęła przygotowania do nowej strategii na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Nie wyjawiając żadnego sekretu - gdyż przewodniczący Barroso już mówił na ten temat w swoich wytycznych - mogę także powiedzieć, że badania, rozwój i innowacje będą odgrywać kluczową rolę w tej strategii.
Mam jeszcze jedną uwagę na temat innowacji. Tak naprawdę sytuacja Europy w kwestii polityki badawczej jest dość dobra. Mamy dobry, a w niektórych przypadkach rewelacyjny, potencjał badawczy. Osiągamy także bardzo dobre wyniki w dziedzinie rozwoju technologicznego. Jednak na pewno możemy zrobić więcej w dziedzinie innowacji. Jeżeli innowacje rozumiemy jako praktyczne zastosowanie działalności badawczo-rozwojowej nad produktami, usługami, projektami i metodami - innymi słowy wszystkimi obszarami, w których możliwe jest praktyczne zastosowanie - to wciąż widzimy ogromny potencjał pozwalający na zwiększenie rozwoju gospodarczego i stworzenie dodatkowych miejsc pracy w Europie. W związku z powyższym w tym roku Komisja ogłosiła, że przedstawi "ustawę innowacyjną”. "Ustawa” oznacza tutaj nowy instrument polityczny, który po raz pierwszy opracowaliśmy wraz z małymi i średnimi przedsiębiorstwami - na pewno pamiętacie państwo program "Small Business Act” - i wkrótce przedstawimy "ustawę innowacyjną”, która połączy w jednym dużym pakiecie środki legislacyjne, inicjatywy w zakresie polityki oraz politycznie obowiązujące wytyczne.
Staram się tak kierować tymi pracami, aby nowa Komisja mogła sama postanowić, kiedy będzie chciała ustawę tę przedłożyć. Proszę zrozumieć, że nie mogę uprzedzić tej decyzji - podejmie ją nowa Komisja. Jednak prace przygotowawcze są już bardzo zaawansowane i myślę, że mogę z dużą dozą pewności powiedzieć, że Parlament zajmie się tą ustawą w ciągu roku.
Na koniec proszę mi pozwolić powiedzieć, że ogólnie w ciągu ostatnich kilku lat zrobiliśmy znaczny postęp, choć był on bardzo nierówny. W tym przypadku należy jednak na sprawy patrzeć bezstronnie. Nie możemy na przykład oczekiwać, że nowe państwa członkowskie będą od razu przeznaczać na badania, rozwój i innowacje taką samą część produktu krajowego brutto jak starsze państwa członkowskie. Jednak bardzo cieszy mnie fakt, że nowe państwa członkowskie - a w szczególności te, które mają największą potrzebę nadrobienia zaległości - robią to najszybciej, zatem moim zdaniem ogół podejmowanych działań wygląda pozytywnie.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Dziękuję panu za informacje i odpowiedź. Chciałabym zapytać Komisję, czy zamierza ona prowadzić z europejskimi instytucjami bankowymi dyskusję na temat możliwości zapewnienia gwarancji oraz kredytów o preferencyjnym oprocentowaniu dla firm zajmujących się badaniami i innowacjami oraz dla projektów, które są obecnie uznawane za bardzo ryzykowne. Ponadto europejskie programy badawcze takie jak siódmy program ramowy, które obejmują 50 % współfinansowania, nie są odpowiednio dostosowane do potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw. Chciałabym zapytać Komisję, czy zamierza ona zmodyfikować te programy, aby zwiększyć udział małych i średnich przedsiębiorstw.
Günter Verheugen
Pani poseł Ţicău! Jest to bardzo interesująca kwestia i cieszę się że mogę państwu powiedzieć, że Komisja właśnie tak myśli i dlatego właśnie takie podjęła działania. Chciałbym podkreślić, że największym problemem dla małych i średnich przedsiębiorstw jest zgromadzenie niezbędnego kapitału wysokiego ryzyka pozwalającego na finansowanie badań i rozwoju. W tym obszarze stworzono dwa ważne instrumenty, mianowicie program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji oraz program JEREMIE.
W obu przypadkach cel jest ten sam: możliwość uzyskania kredytów o preferencyjnym oprocentowaniu odpowiednio za pośrednictwem Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego przy pomocy kapitału wysokiego ryzyka - innymi słowy bezpośredniego uczestnictwa kapitału biznesowego - oraz przy pomocy gwarancji w celu ułatwienia małym i średnim przedsiębiorstwom dostępu do takich kredytów. Są to duże programy inwestycyjne, w których uczestniczą setki tysięcy europejskich firm.
Jestem przekonany, że rozumiecie państwo, że Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Fundusz Inwestycyjny nie są w stanie zajmować się szczegółami każdego udzielanego kredytu. Właśnie dlatego odbywa się to poprzez pośredników, będących zwykle bankami działającymi w państwach członkowskich. Zgodnie z najnowszymi informacjami, jakimi dysponuję, w chwili obecnej udało nam się doprowadzić do sytuacji, w której we wszystkich państwach członkowskich krajowy system bankowy jest zintegrowany z tą polityką, a firmy, które są zainteresowane dostępem do środków przekazywanych z budżetu wspólnotowego, są w stanie uzyskać te środki za pośrednictwem wspomnianego krajowego systemu bankowego.
Paul Rübig
(DE) Moje pytanie dotyczy koncepcji eurostars wdrożonej w ramach inicjatywy EUREKA, która w szczególności ułatwiła szybkie i skuteczne przekazywanie środków małym i średnim przedsiębiorstwom. Czy uważa pan, że wspomniane programy mogą zostać rozszerzone? Poza tym, jak pan ocenia wyzwania dla ósmego programu ramowego w zakresie badań, kiedy trwają dyskusje nad pomysłem przeznaczenia przez nas w przyszłości 50 miliardów euro na badania w dziedzinie efektywności energetycznej, w szczególności w odniesieniu do MŚP.
Günter Verheugen
Panie pośle Rübig! Naturalnie zna pan moją odpowiedź, ale jestem wdzięczny za pańskie pytanie. Tak, wierzę, że wszystkie nasze programy ułatwiające dostęp do finansowania małym i średnim przedsiębiorstwom mogą zostać rozszerzone. Wynikiem tych programów są bardzo pozytywne doświadczenia i z tego powodu powinniśmy je rozszerzyć. Proszę mnie zrozumieć, że nie chcę w żaden sposób komentować priorytetów ósmego programu ramowego w zakresie badań. Po pierwsze, jak państwo wiecie, nie należy on do zakresu mojej odpowiedzialności, a po drugie, niestosowne byłoby, gdybym uprzedzał działania nowej Komisji, która zostanie wkrótce powołana.
Mogę jedynie powiedzieć, co jest opinią tej Komisji wyrażoną w oparciu o fundamentalną przesłankę pańskiego pytania, że w naszej polityce w dziedzinie badań, rozwoju i innowacji przez kolejne dziesięć lat będziemy musieli skupić się na efektywności energetycznej, energii odnawialnej oraz w szerszym tego słowa znaczeniu na technologiach umożliwiających zastosowanie zasady zrównoważonego rozwoju w życiu i gospodarce.
Zna mnie pan wystarczająco dobrze i wie pan, że od zawsze podkreślam, że zwiększenie efektywności energetycznej jest prawdopodobnie najtańszym i najskuteczniejszym rodzajem programu wdrażającego zasadę zrównoważonego rozwoju, gdyż umożliwia nam ono osiągnięcie wielu celów stosunkowo małym kosztem. Jeżeli zatem nowa Komisja przedłoży konkretne wnioski zmierzające w tym kierunku, będzie ona mogła skorzystać z prac przygotowawczych przeprowadzonych przez obecną Komisję i z realizowanej przez nią polityki.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Prace badawczo-rozwojowe mają oczywiście szczególne znaczenie dla branży farmaceutycznej, gdyż innowacje i walka z chorobami ostatecznie przynoszą korzyści obywatelom UE. Jakie działania Komisja zamierza podjąć przeciwko firmom farmaceutycznym, które starają się ograniczyć handel równoległy w branży farmaceutycznej? Czy środki takie będą klasyfikowane jako antykonkurencyjne?
Günter Verheugen
Panie pośle Mölzer! Pytanie takie po prostu nie ma racji bytu, ponieważ kwestia ta została dokładnie przeanalizowana i podjęte zostały odpowiednie decyzje w związku z pakietem farmaceutycznym zaproponowanym przez Komisję w ubiegłym roku. W tym zakresie dysponujemy jasnym i jednoznacznym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które włącza handel równoległy lekami w zakres wolności rynku wewnętrznego i w związku z tym nie ma podstaw prawnych, aby to odrzucać.
Pakiet farmaceutyczny zaproponowany przez Komisję w ubiegłym roku nie określa żadnych szczegółowych przepisów, które w jakikolwiek sposób negatywnie wpływałyby na handel równoległy. W bardzo ważnych i daleko idących wnioskach dotyczących ochrony przed lekami podrabianymi w legalnym łańcuchu dostaw dokładnie te same zasady, które mają zastosowanie do producentów leków, mają zastosowanie do podmiotów zajmujących się handlem równoległym. Nie ma żadnej dyskryminacji. Z tego co wiem, w Komisji nie ma nikogo, kto miałby zamiar zajmować się tym tematem.
Przedmiot: Informowanie konsumentów na temat cen energii.
Komisja zainaugurowała niedawno w Londynie "Drugie forum obywateli nt. energii”. Komisarz ds. ochrony konsumentów w swoim oświadczeniu podkreśliła, jak ważne dla konsumentów jest posiadanie rachunków za gaz czy energię elektryczną, które poprzez swoją prostotę i precyzję stanowiłyby najlepszy wskaźnik zużycia energii i umożliwiały porównywanie dostawców.
Czy Komisja może konkretnie powiedzieć, jak zamierza, poza tego rodzaju dużymi dorocznymi wydarzeniami publicznymi, zmusić producentów i dystrybutorów energii do realizacji tego zasadniczego dla obywateli celu, podczas gdy wcześniej odmówiła przyjęcia "karty konsumentów energii” zaproponowanej przez Parlament?
Meglena Kuneva
komisarz. - Odpowiadając na pytanie pana posła Tarabelli dotyczące cen energii, mogę powiedzieć, że wraz z przyjęciem trzeciego pakietu w sprawie wewnętrznego rynku energii znaczenie obywateli na tym rynku zdecydowanie wzrosło. Nowe środki mają na celu poprawę funkcjonowania detalicznego rynku energii oraz zapewnienie konsumentom dodatkowej ochrony. Dalsza dyskusja nad tymi tematami prowadzona jest w ramach "Forum obywateli nt. energii”, które powołano w celu poprawy funkcjonowania rynku detalicznego z korzyścią dla indywidualnych konsumentów.
Forum, w którym uczestniczą przedstawiciele konsumentów, przemysłu, krajowych organów regulacji energetyki oraz krajowej administracji, ma na celu usprawnienie wdrażania przepisów w dziedzinie energii oraz może doprowadzić do opracowania elementów kodeksów postępowania, które będą same regulować sektor lub nawet mieć moc quasi-obowiązującą. W tym kontekście na pierwszym posiedzeniu Forum w 2008 roku powołano zespół roboczy ds. rachunków. Zalecenia zespołu roboczego będące przykładami dobrych praktyk w dziedzinie wystawiania rachunków zostały przedstawione i zatwierdzone na drugim posiedzeniu Forum w 2009 roku. Organy regulacji energetyki oraz branża przedłożą sprawozdanie w sprawie wdrażania zaleceń w zakresie wystawiania rachunków na następnym posiedzeniu Forum, które ma się odbyć jesienią 2010 roku.
W trzecim pakiecie w sprawie wewnętrznego rynku energii wprowadzono także nowy instrument, którego celem jest informowanie konsumentów - listę kontrolną europejskiego odbiorcy energii. Lista kontrolna jest narzędziem, które ułatwi informowanie konsumentów w państwach członkowskich o ich prawach - w szczególności w zakresie rachunków - oraz pomoże w procesie wdrażania i egzekwowania przepisów w dziedzinie energii. Ma ona na celu przekazanie konsumentom czytelnych, dokładnych i praktycznych informacji o lokalnych rynkach energii. Ochronę konsumenta jeszcze bardziej zwiększy harmonizacja kompetencji organów regulacji energetyki dotycząca tej ochrony, której wynikiem będzie aktywny monitoring rynku.
Marc Tarabella
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! W pani odpowiedzi w rzeczywistości mówi pani o wynikach drugiego sprawozdania z jesieni 2010 roku, wynikach trzeciego pakietu energetycznego, który będzie dokładnie monitorowany.
Tymczasem doskonale zdaje sobie pani sprawę z tego, że do organizacji zajmujących się ochroną praw konsumentów i organów regulacji energetyki wpłynęły tysiące skarg na całkowity brak przejrzystości rachunków za gaz i energię elektryczną, zarówno pod względem cen, jak i rzeczywistego zużycia. Dzieje się to w momencie, kiedy zarówno Komisja, jak i państwa członkowskie podkreślają w swoich planach energetycznych konieczność zmniejszenia zużycia oraz możliwość porównywania cen energii, co ma pomóc w ewentualnej zmianie dostawcy. Właśnie to było głównym celem liberalizacji.
W związku z powyższym, pani komisarz, przejdę bezpośrednio do sedna i zapytam, jakie działania - i używam tu liczby mnogiej - Komisja ma zamiar podjąć w perspektywie krótkoterminowej, aby wyeliminować te braki. Chciałbym także zauważyć, że Komisja odmówiła przyjęcia "karty konsumentów energii” zaproponowanej przez Parlament - przedstawiła ją pani poseł De Vits, którą pani osobiście wcześniej zarekomendowała.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie pośle Tarabella! Pyta pan głównie o przyczyny nieprzyjęcia karty. Konsultacje publiczne "W kierunku Europejskiej karty praw odbiorców energii” ruszyły w lipcu 2007 roku. Wyniki tych konsultacji pokazały, że poziom wiedzy na temat obowiązujących praw konsumentów w dziedzinie energii jest dość niski.
Pomysł stworzenia karty, która doprowadziłaby do opracowania jednego aktu prawnego obejmującego prawa konsumentów zawarte obecnie w wielu europejskich dyrektywach i wielu krajowych instrumentach wykonawczych, został odrzucony ze względów prawnych. Prawa konsumentów w dziedzinie energii zawarte w prawodawstwie wspólnotowym są już prawnie obowiązujące.
Pyta pan, dlaczego wszyscy konsumenci nie mogą otrzymywać standardowego rachunku. Nasz zespół roboczy ds. rachunków powołany przez pierwsze "Forum obywateli nt. energii” potwierdził, że zależy zachować prawo branży do samoregulacji, promujące innowacje w dziedzinie rachunków. Jednocześnie należy zapewnić konsumentom większą przejrzystość i możliwość porównania oferowanych im cen i usług.
Dokładność rachunków jest ściśle powiązana z częstotliwością odczytów liczników. Częstotliwość ta nie jest określona w przepisach unijnych. Jednak częściową odpowiedzią na ten problem jest inteligentny odczyt.
Chciałabym również podkreślić, że w trakcie "Forum obywateli nt. energii” poparliśmy zalecenia dotyczące dobrych praktyk w dziedzinie wystawiania rachunków, które mają na celu udostępnienie konsumentom prostych i czytelnych informacji na rachunkach za gaz i energię elektryczną.
Korzystając z tablicy wyników dla rynków konsumenckich zbadaliśmy wiele takich rynków i zauważyliśmy, że rynkami, z których pochodzi najwięcej skarg są rynki energii elektrycznej. Na drugim miejscu są rynki finansowe a na trzecim transport lokalny.
Właśnie z tego powodu Komisja zleciła przeprowadzenie gruntownego badania detalicznego rynku energii elektrycznej, którego wyniki przedstawi na Forum w 2010 roku. Jest to druga płaszczyzna wdrażania wyników badań uzyskanych dzięki tablicy wyników dla rynków konsumenckich i uważam, że w przyszłości będzie to wciąż jeden z najważniejszych instrumentów umożliwiających nam ocenę funkcjonowania rynków detalicznych, w szczególności w tym przypadku, który dotyczy tak istotnego i podstawowego interesu i który jest tak bardzo powiązany z usługami.
Chris Davies
Chciałbym nawiązać do tego pytania: wiemy, że gospodarstwa domowe mają ogromny potencjał pozwalający na oszczędzanie energii. Patrzę na mój rachunek za energię, patrzę na niego z zainteresowaniem, ponieważ chciałbym tę energię oszczędzać, i szczerze mówiąc czuję się zdezorientowany.
Czuję się zdezorientowany i podejrzewam, że wielu moich wyborców ma podobne odczucia. Samoregulacja nie wystarcza. Komisja Europejska mogłaby dokonać prawdziwych zmian w obszarze przejrzystości, co moim zdaniem zostałoby przyjęte przez obywateli całej Unii z zadowoleniem i byłoby dla nas istotnym wsparciem w chwili, gdy staramy się ograniczyć emisje prowadzące do globalnego ocieplenia.
Proszę przekazać to Komisji i jeszcze raz to przemyśleć.
Franz Obermayr
(DE) W pierwszym półroczu bieżącego roku ceny oleju opałowego sprzedawanego przez dostawców gazu spadły o prawie 40 %. Pomimo tego zmiana ta w bardzo małym stopniu wpłynęła pozytywnie na sytuację klientów, co ma szczególne znaczenie w chłodniejszych porach roku.
Jakie kroki ma zamiar podjąć Komisja, aby zapewnić konsumentów, że oni też mogą korzystać z tych obniżek cen?
Meglena Kuneva
komisarz. - Zdajemy sobie sprawę z tego, że Komisja nie ustala cen. Rzeczą, którą robimy i którą jesteśmy zdeterminowani robić, jest dążenie do uczynienia cen przejrzystymi.
W jednej z przyjętych ostatnio dyrektyw - dyrektywie w sprawie kredytu konsumenckiego z 2007 roku - poprosiliśmy banki o opracowanie wspólnej metodologii obliczania odsetek, na podstawie której konsumenci mogliby porównywać oferty i wybierać najlepsze dla nich rozwiązania. Mamy do dyspozycji wiele narzędzi - działania te dotyczą nieuczciwych praktyk handlowych, a kluczowym elementem tej dyrektywy jest właśnie przejrzystość cen.
Mamy także inną dyrektywę horyzontalną, w sprawie nieuczciwych warunków handlowych, która określa, czy warunki te nie prowadzą do nieuzasadnionego lub bezpodstawnego wzbogacenia się. Myślę, że to miał pan na myśli pytając o ceny.
Na kwestię tę nie mamy wpływu, natomiast my także musimy robić wszystko co w naszej mocy, by dopilnować, aby przepisy te były równie sprawnie wdrażane we wszystkich państwach członkowskich w całej Europie, ponieważ los tych wszystkich dyrektywy w znacznym stopniu uzależniony jest od sposobu ich wdrożenia. Właśnie dlatego proponuję Komisji Europejskiej komunikat w sprawie egzekwowania prawa. Wchodzimy tu na nowy teren, ponieważ egzekwowanie prawa jest zwykle w rękach państw członkowskich, jednak musimy porównywać wyniki i określić poziomy referencyjne, co, nawiasem mówiąc - w nawiązaniu do poprzedniego pytania o odczyty i o zrozumienie rachunków - jest powodem, dla którego zdecydowanie popieramy projekt dotyczący inteligentnego odczytu. Być może nie będzie to inicjatywa paneuropejska, ale takie kraje jak Szwecja, która objęła prezydencję, są pionierami w tym obszarze. Mogę tylko wszystkich zachęcić, aby przyjrzeli się temu przykładowi i w jak największym stopniu z niego skorzystali. Działania te mogą prowadzić także do innych pytań, np. w jaki sposób obliczać ilość dwutlenku węgla, który wszyscy produkujemy zużywając energię.
Jeżeli chodzi o inne obszary, Komisja dużo więcej uwagi poświęca ostatnio etykietowaniu w odniesieniu do efektywności energetycznej i porównywaniu cen, zachęcając w ten sposób do korzystania z indeksów konsumenckich, co miało miejsce we Włoszech i innych krajach, ponieważ to także jest bardzo dobra usługa oferowana przez Internet i pozwala ona konsumentom walczyć o lepsze ceny.
Jednak aby do tego doszło, musimy mieć możliwość korzystania z transgranicznych zakupów i dostępności. W chwili obecnej transgraniczny handel przez Internet stanowi zaledwie dziewięć procent handlu w Unii Europejskiej, dlatego pilnie musimy zakończyć drugi etap budowy rynku wewnętrznego, czyli rynek detaliczny. Obszar ten jest jednym z brakujących ogniw w rynku wewnętrznym, dlatego mam ogromną nadzieję, że Parlament i Komisja przyspieszą prace nad ważnymi dyrektywami zaproponowanymi w ramach dyrektywy w sprawie praw konsumentów, która ma na celu określenie pakietu zasad dających większą pewność i większe zaufanie - zarówno z punktu widzenia konsumentów, jak i biznesu - co pozwoli podnieść naprawdę bardzo niski poziom transgranicznego handlu w Europie.
Przedmiot: Etykietowanie żywności dla konsumentów.
Czy Komisja mogłaby poinformować, jakie przeprowadziła dochodzenia lub jakie sporządziła sprawozdania dotyczące produktów żywnościowych, które mają jakoby korzystny wpływ na zdrowie, i czy zbadano lub przetestowano określoną liczbę tych produktów, aby sprawdzić w kontekście ochrony konsumentów, czy twierdzenia te są rzeczywiście zasadne?
Androulla Vassiliou
komisarz. - W odpowiedzi na prośby państw członkowskich oraz zainteresowanych stron Komisja zaproponowała rozporządzenie w sprawie oświadczeń żywieniowych i oświadczeń zdrowotnych, które zostało przyjęte przez Parlament i Radę w grudniu 2006 roku.
Celem rozporządzenia jest zadbanie o to, aby oświadczenia żywieniowe i zdrowotne zamieszczane na produktach spożywczych były prawdziwe, jasne i oparte na powszechnie uznawanych dowodach naukowych, tak aby zapewnić konsumentowi odpowiedni poziom bezpieczeństwa. W związku z powyższym Komisja chce stworzyć listę dozwolonych oświadczeń zdrowotnych i zaktualizować dozwolone oświadczenia żywieniowe. W rozporządzeniu przewidziane są procedury autoryzacyjne, dzięki którym wykorzystywane będą oświadczenia zdrowotne poparte dowodami naukowymi.
W procedurach tych na początku uczestniczy Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, który ocenia zasadność oświadczeń zdrowotnych; następnie Komisja, która przedkłada projekty środków w stosowny sposób zatwierdzających lub odrzucających oświadczenia zdrowotne; a później państwa członkowskie, które opiniują te środki w komisji regulacyjnej.
Dotychczas Komisja przyjęła cztery rozporządzenia zatwierdzające lub odrzucające oświadczenia zdrowotne. Podobne środki będą wciąż przyjmowane w oparciu o ocenę oświadczeń zdrowotnych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, dzięki czemu konsumenci nie będą wprowadzani w błąd.
Jim Higgins
(GA) Chciałbym podziękować pani komisarz za odpowiedź. Z zadowoleniem przyjmuję prowadzone przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności badania i kontrolę procesu produkcji żywności, gdyż potwierdzają one, że klienci są skłonni zapłacić więcej za żywność, której spożywanie jest korzystne dla zdrowia.
W końcu najważniejsze jest, abyśmy stosowali się do nowych zasad i wywierali naciski na różne firmy, aby te były w pełni uczciwe co do ilości podawanych informacji i aby nie mówiły nieprawdy ludziom nabywającym ich produkty.
Androulla Vassiliou
komisarz. - Mogę tylko zgodzić się z szanownym panem posłem. Jest to właśnie powód, dla którego zaproponowaliśmy to rozporządzenie.
Muszę przyznać, że byliśmy zdumieni liczbą otrzymanych podań. Oczekiwaliśmy kilkuset oświadczeń a otrzymaliśmy 44 tysiące. Te 44 tysiące skonsolidowaliśmy w grupę 4 tysięcy i przekazaliśmy je Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) do zaopiniowania. Właśnie z tego powodu EFSA nie jest w stanie dokończyć badania wszystkich 4 tysięcy oświadczeń w terminie do grudnia 2010 roku.
Jednak moim zdaniem dla klientów bardzo ważne jest, abyśmy proces ten zakończyli i aby mieli dokładną wiedzę, kiedy widzą dane oświadczenie, a także, aby po zobaczeniu w supermarkecie danego produktu spożywczego opatrzonego oświadczeniem mieli pewność, że jest ono oparte na dowodach naukowych i nie wprowadza ich w błąd.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Chciałem podziękować pani komisarz za informacje - to, co pani robi, jest rzeczywiście bardzo ważne.
Ponad 40 tysięcy firm stara się uzyskać decyzję co do tego, że ich wyroby spełniają najwyższe wymogi i kryteria. Ale co będzie, jeżeli uzyskają takie potwierdzenie, a w praktyce te wyroby po pewnym czasie nie będą spełniały wszystkich wymogów, wszystkich parametrów opisanych na etykietach? Co się zamierza robić zwłaszcza wobec dużych, międzynarodowych koncernów? Uzyskały zgodę, akceptację, opisały to na etykiecie, a rzeczywistość jest zupełnie inna. Co się będzie wówczas działo?
Paul Rübig
(DE) Chciałbym dowiedzieć się, jak w przyszłości zamierzacie państwo opatrywać etykietami i wprowadzać na rynek regionalne produkty o porównywalnej świeżości i wysokiej jakości, które oferowane są na sprzedaż na miejscu?
Androulla Vassiliou
komisarz. - Moja odpowiedź na ostatnie pytanie brzmi "nie”, to zupełnie inna sprawa. Kwestia ta dotyczy pochodzenia produktów. My rozmawiamy o oświadczeniach zdrowotnych. Kiedy producent oświadcza, że dany produkt ma korzystny wpływ na pana zdrowie z tego czy innego powodu, prawdziwość tego twierdzenia musi być poparta dowodami naukowymi.
Jeżeli chodzi o wcześniejsze pytanie, to oczywiście EFSA sprawdza oświadczenia zdrowotne po złożeniu wniosku w oparciu o dowody naukowe przekazane w momencie jego składania.
Naturalnie, jeżeli producent złoży oświadczenie oparte na określonych dowodach naukowych a następnie zmieni produkt, będzie to ewidentny przykład oszustwa i będą przeciwko niemu podjęte odpowiednie działania, gdyż nie tylko wprowadza on opinię publiczną w błąd, ale także ją okrada.
Przedmiot: Różne prawo konsumenckie.
Bardzo często zdarza się, że wyborcy informują posłów o problemach związanych z prawami konsumenta, które pojawiają się podczas pobytu lub podróży w innym państwie członkowskim. Jakie działania podejmuje właściwy komisarz celem upowszechniania wiedzy na temat praw konsumenta i zrozumienia przepisów w tym zakresie, które różnią się w poszczególnych państwach członkowskich Unii Europejskiej?
Meglena Kuneva
komisarz. - Pytanie o różne prawo konsumenckie jest bardzo aktualne. We wszystkich państwach członkowskich istnieją instytucje i organizacje, których zadaniem jest upowszechnianie wśród obywateli wiedzy na temat praw konsumenta.
Na stronie internetowej dostępna jest lista tych krajowych instytucji i organizacji. Oczywiście mogę podać adres tej strony. Adres strony to: http://ec.europa.eu/consumers/empowerment/cons_networks_en.htm, i naprawdę warto ją odwiedzić.
Komisja wykorzystuje różne instrumenty do upowszechniania wiedzy na temat praw konsumenta. Sponsorujemy obejmującą całą UE sieć ośrodków przekazujących konsumentom informacje na temat praw, z jakich mogą korzystać robiąc zakupy za granicą, i wspierających ich w uzyskaniu zadośćuczynienia, kiedy doszło do nieprawidłowości. Strony internetowe, ulotki i broszury tych ośrodków wyjaśniają konsumentom, jakie przysługują im prawa kiedy na przykład robią zakupy w Internecie, wynajmują samochód lub rezerwują wakacje w innym państwie członkowskim.
W związku z powyższym Komisja zaleca posłom do Parlamentu Europejskiego, aby skierowali swoich wyborców do europejskiego centrum konsumenckiego zlokalizowanego w ich kraju. Poza tym Komisja prowadzi akcje informacyjne w nowo przyjętych państwach członkowskich, aby podnieść poziom wiedzy na temat praw konsumenta i promować krajowe organizacje i instytucje, w których konsumenci mogą uzyskać dalszą pomoc.
Komisja także upowszechnia wiedzę na temat tych praw poprzez inicjatywy na rzecz edukacji konsumentów, takie jak "Europe diary”, która skierowana jest do uczniów w wieku 15-18 lat oraz Dolceta - strona internetowa dla osób dorosłych i nauczycieli.
Wreszcie, w październiku 2008 roku Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie praw konsumenta, który jest obecnie przedmiotem negocjacji w Parlamencie i Radzie.
Jeżeli dyrektywa ta zostanie przyjęta, przyczyni się ona do zmniejszenia fragmentacji dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta, wszyscy konsumenci w UE będą korzystać z jednego, prostego zestawu praw, co ułatwi prowadzenie paneuropejskich kampanii edukacyjnych na temat praw konsumenta.
W chwili obecnej Komisja prowadzi badania i wywiady na temat przekazywania konsumentom informacji w miejscu sprzedaży, a przed zaproponowaniem konkretnych rozwiązań zamierza skonsultować się z ekspertami, organizacjami konsumenckimi oraz innymi zainteresowanymi stronami.
Chciałabym także podzielić się kilkoma nowymi informacjami, które mają dla nas duże znaczenie. Strona internetowa Dolceta została rozbudowana o dwie nowe sekcje. Pierwszą z nich jest konsumpcja oparta na zasadzie zrównoważonego rozwoju, a drugą usługi świadczone w interesie ogólnym, tak więc cały czas się rozwijamy.
Gay Mitchell
Dziękuję, pani komisarz, za odpowiedź. Czy mogę zapytać panią komisarz o to, czy zdaje sobie sprawę z tego, że ludzie, którzy, jak powiedziała, kupują przez Internet powiedzmy karty stałego klienta do hoteli lub cokolwiek innego, mają naprawdę duże problemy ze znalezieniem kogoś, u kogo mogliby złożyć skargę. Zwykle jest tam jakiś adres pocztowy, ale rzadko kiedy numer telefonu lub odpowiedni adres e-mail. Pani komisarz! Czy zobowiąże pani osoby sprzedające produkty do podawania numeru telefonu, dzięki któremu klienci napotykający trudności mogliby bezpośrednio skontaktować się z osobami, które sprzedały im wadliwe towary lub usługi?
Meglena Kuneva
komisarz. - Kwestia ta w dużym stopniu należy do kompetencji władz publicznych w państwach członkowskich. Komisja mogłaby poprosić o rozejrzenie się i zobaczenie, że istnieją władze publiczne zajmujące się tą kwestią. Dysponujemy siecią takich urzędów. Od czasu do czasu zbieramy informacje, jednak na płaszczyźnie pomocniczości koncentrujemy się na tym, co moglibyśmy zrobić na szczeblu transgranicznym i paneuropejskim. Poza tym, istnieją tutaj znaczne różnice między poszczególnymi krajami. Jest to element edukacji, a jak wiemy, edukacja jest w dużej mierze w rękach państw członkowskich.
Jeżeli chodzi o skargi, to je gromadzę i korzystając z tablicy wyników dla rynków konsumenckich sprawdzam, na jakim szczeblu skargi te się pojawiają, porównuję je z poziomem zadowolenia konsumentów i wyciągam odpowiednie wnioski na temat sposobu, w jaki są oni traktowani. Ma pan całkowitą rację mówiąc, że musimy sprawdzać, ile skarg wpływa w poszczególnych obszarach. Właśnie dlatego proponujemy - i już pracujemy nad tym rozwiązaniem - wspólny europejski formularz skargi, ponieważ informacje, które aktualnie wpływają do władz publicznych w kraju X, nie są przekazywane w taki sam sposób, jak w kraju Z. Opracowanie tego formularza nie będzie oznaczać, że Komisja stanie się swego rodzaju rzecznikiem spraw konsumenta, ale pozwoli ono opracować na podstawie tych skarg naszą politykę i uczynić Komisję jeszcze bardziej użyteczną dla obywateli. Uważam, że jest to naprawdę ważny projekt na przyszłość.
Tak naprawdę mamy dość ograniczone możliwości interweniowania w sposób, w jaki państwa członkowskie regulują kwestię skarg składanych na ich terytorium i jak na nie odpowiadają. Moglibyśmy przygotować tablicę wyników i ustalić poziom referencyjny, jednak nie możemy zastąpić danego państwa członkowskiego.
Z wielką chęcią będę kontynuować w Komisji Europejskiej, we współpracy z Parlamentem, prace nad określaniem poziomów referencyjnych i porównywaniem sposobu, w jaki traktowani są konsumenci i jaki wkład państwa członkowskie wnoszą w tę politykę. Uważam, że kontrolowanie sposobu, w jaki traktowani są konsumenci, jest bardzo dobrą inwestycją, w szczególności w tym trudnym z ekonomicznego punktu widzenia okresie, gdyż umożliwia zebranie dokładnych informacji o rynku.
Malcolm Harbour
Panie przewodniczący! Bardzo zależało mi na tym, aby być tu dzisiejszego wieczoru, ponieważ myślę, że jest to ostatnia okazja dla pani komisarz Kunevej, aby mówić do nas jako komisarz, i chciałbym zadać dwa pytania.
Przede wszystkim, czy zgodziłaby się pani ze mną, że ilość informacji o konsumentach oraz zakres jej pracy znacznie zwiększyły się w trakcie jej kadencji jako pierwszego komisarza, którego obowiązki dotyczyły właśnie konsumentów?
Po drugie, czy zgodziłaby się pani ze mną, że bezwzględnie kluczowe znaczenie ma to, aby w nowej Komisji także był komisarz zajmujący się wyłącznie sprawami konsumenckimi? Dochodzą do nas niepokojące pogłoski, że w nowej Komisji stanowiska takiego może nie być, dlatego chciałbym jej umożliwić dzisiejszego wieczoru podzielenie się z nami opiniami na ten temat.
Meglena Kuneva
komisarz. - Miałam zaszczyt pracować z panem posłem Harbourem i praca ta sprawiała mi ogromną satysfakcję, dlatego chciałabym panu osobiście i szczególnie podziękować za możliwość tej współpracy przez ostatnie trzy lata. Proszę mi uwierzyć, dalej będę bardzo zaangażowanym politykiem zajmującym się gospodarką rynkową, ponieważ rynek nie jest czymś prostym, a raczej laboratorium praw obywatelskich. Bardzo mnie cieszy, że tak bliskie nam są te same prawa, które są tak ważne dla całej ludzkości, mianowicie prawa związane z ochroną środowiska.
Portfolio konsumenckie ma naprawdę ogromne znaczenie. Obejmuje ono rynek i rynek detaliczny, ale nie tylko; jest coś jeszcze, mianowicie kwestia praw, ich egzekwowania, skarg konsumentów oraz sposobu kształtowania skuteczniejszej polityki.
Mam całkowitą pewność, że przewodniczący Barroso znajdzie właściwą równowagę, ponieważ w swoim przemówieniu powiedział, że musimy odnaleźć brakujące ogniwa na rynku wewnętrznym. Uważam, że jednym z tych brakujących ogniw jest rynek detaliczny. Mam całkowitą pewność, że przewodniczący będzie tak czy inaczej poświęcał pełną uwagę kwestiom konsumenckim i jestem przekonana, że polityka w tym zakresie będzie wciąż bardzo stabilna. Dlatego na pewno przekażę to przesłanie dalej.
Przedmiot: Przedsiębiorstwa wynajmu samochodów.
Czy Komisja zgadza się z praktyką przedsiębiorstw wynajmu samochodów, polegającą na tym, że klient musi zapłacić za pełen bak paliwa przed wynajmem, bez względu na to, że może zwrócić samochód z na przykład połową baku paliwa i nie dostanie zwrotu nadpłaconej kwoty?
Czy taka praktyka jest zgodna z dyrektywą w sprawie podróży zorganizowanych (90/314/EWG)?
Meglena Kuneva
komisarz. - Komisja wie o wspomnianej praktyce stosowanej przez przedsiębiorstwa wynajmu samochodów i już odniosła się do szeregu pytań parlamentarnych i skarg obywateli w tej kwestii. Sama otrzymałam wiele z nich.
Jak wcześniej powiedziałam, praktyka taka jest nie do przyjęcia, jeżeli w jej wyniku konsumenci płacą za paliwo, którego nie wykorzystali i nie są o tym wcześniej wyraźnie informowani. Dyrektywa w sprawie imprez turystycznych będzie miała zastosowanie tylko wtedy, gdy usługi wypożyczalni samochodów zostaną włączone do pakietów wycieczkowych. Jednak dyrektywa w sprawie imprez turystycznych nie reguluje tej konkretnej kwestii. Z drugiej strony, praktyki te mogą być sprzeczne z dyrektywą o nieuczciwych praktykach handlowych oraz dyrektywą o nieuczciwych warunkach umownych.
Po pierwsze, zgodnie z dyrektywą o nieuczciwych warunkach umownych standardowe warunki umowy nie mogą być znacząco nierówne na niekorzyść konsumenta. Ponadto warunki umowne powinny być wyrażone prostym i zrozumiałym językiem. Można by dowodzić, że klauzula, na mocy której konsumenci w praktyce płaca za coś, czego nie wykorzystali, jest niedozwolona.
Po drugie, dyrektywa o nieuczciwych warunkach umownych zobowiązuje handlowców do zachowania standardów należytej staranności. Handlowcy muszą otwarcie i szczerze informować o najważniejszych cechach charakterystycznych świadczonych usług. Przedsiębiorstwa wynajmu samochodów, które nie informują swoich klientów o tym, że kwota zapłacona za niezużyte paliwo nie zostanie zwrócona mogą działać niezgodnie z przedmiotową dyrektywą. Praktyka ta może być także uznana za sprzeczną ze standardami należytej staranności, do zachowania których dyrektywa zobowiązuje handlowców.
Jednak szanowny pan poseł powinien wiedzieć, że to krajowe władze zajmujące się egzekwowaniem przepisów decydują o tym, czy takie praktyki są nieuczciwe i czy ścigać podmiot łamiący prawo. Komisja nie ma żadnych uprawnień w zakresie egzekwowania prawa; jednak konsumenci, którzy nabyli usługi w handlu transgranicznym mogą składać skargi w europejskim centrum konsumenckim w swoim kraju, które powinno ułatwić im otrzymanie odszkodowania od handlowców z innych państw UE.
Uważam też, że powinniśmy zrobić wszystko co w naszej mocy, aby w przepisach nie było luk prawnych i aby konsumenci nie mieli poczucia niesprawiedliwości, bezsensowności i bezsilności.
Pat the Cope Gallagher
Chciałbym podziękować pani komisarz za odpowiedź i życzyć jej wszystkiego najlepszego w tej dziedzinie, którą wybierze po zakończeniu pracy w Komisji.
Wspomniana wyżej praktyka jest powszechna w całej Unii: konsumenci wypożyczający samochód mają przekonanie, że robią dobry interes - rozumiemy bardzo ważną kwestię, jaką jest ubezpieczenie - a później słyszą, że muszą zwrócić samochód z pustym bakiem.
Na pewno jest jakaś dyrektywa, której postanowienia firmy te łamią. Uważam, że nie wystarczy, aby Komisja powiedziała, że sprawę tę można załatwić kontaktując się z centrami konsumenckimi w poszczególnych krajach. Moim zdaniem jest to poważny problem. Należy wysłać bardzo czytelny sygnał, że jest to wyłudzenie. Osoby, które wyjeżdżają na wakacje, często wypożyczają samochód, aby dojechać tylko do miejsca docelowego pobytu i z niego wrócić; znam wielu swoich wyborców, którzy wykorzystali paliwo warte 15 euro a zapłacili 60 euro. Różnica wynosi zatem 45 euro, gdyż w przypadku typowego samochodu zatankowanie do pełna kosztuje 60 euro.
Moim zdaniem jest to kwestia, którą powinniśmy się zająć, i mam nadzieję, że nowa Komisja i nowy komisarz wezmą za nią odpowiedzialność i wypracują jakieś praktyczne rozwiązanie.
Meglena Kuneva
komisarz. - Jak powiedziałam wcześniej, za egzekwowanie właściwych przepisów odpowiedzialne są władze krajowe i niezależnie od tego, jak krytyczni jesteśmy w stosunku do instytucji europejskich, musimy pamiętać o tym, że działamy zgodnie z zasadą pomocniczości i w niektórych obszarach Komisja nie może podejmować bezpośrednich działań.
Moim zdaniem bardzo stosowne byłoby, gdybyśmy także podkreślili odpowiedzialność państw członkowskich. Z drugiej strony, bardzo dobry przykład płynie z Parlamentu, gdzie Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów aktualnie pracuje nad sprawozdaniem z własnej inicjatywy, którego sprawozdawczynią jest pani poseł Anna Hedh. Jak ustalono na ostatnim posiedzeniu tej komisji, przedmiotowe sprawozdanie z własnej inicjatywy będzie obejmowało zarówno tablicę wyników dla rynków konsumenckich, jak i egzekwowanie prawa, o którym mówimy, w której to sprawie Komisja wydała komunikat 2 lipca 2009 r.
Zajmujemy się egzekwowaniem prawa, ale bez państw członkowskich osiągnięcie sukcesu będzie bardzo trudne. Jednak jestem w pełni świadoma powagi sytuacji - proszę mi uwierzyć, mam te same obawy, kiedy otrzymuję wiele skarg i nie jestem w stanie podjąć praktycznych działań i wyręczyć państw członkowskich w rozwiązaniu tego problemu.
Seán Kelly
Aby dotrzeć na pierwsze posiedzenie Parlamentu wynająłem samochód we Frankfurcie. Bak był pełen, a za paliwo zapłaciła firma, która mi samochód wynajęła. Zwracając samochód, musiałem ponownie zatankować do pełna. Taka prosta praktyka jest najlepsza. Czy Komisja może dopilnować albo zalecić, żeby praktyka ta była stosowna w całej Unii Europejskiej? Jest ona sprawiedliwa, przejrzysta i właściwa.
Malcolm Harbour
Właśnie na ten temat osobiście odbyłem dyskusje z przedsiębiorstwami wynajmu samochodów. Są też inne problemy, na przykład niesłychanie wysokie roszczenia odszkodowawcze lub niekontrolowanie samochodów. W związku z tym zastanawiam się, czy pani komisarz zgodziłaby się ze mną, że zgodnie z postanowieniami dyrektywy usługowej w przypadku świadczenia usług transgranicznych państwa członkowskie są wyraźnie zachęcane do promowania odpowiednich kodeków postępowania w zakresie świadczenia takich usług. Właśnie w tym obszarze powinniśmy zachęcać państwa członkowskie, być może przy wsparciu Komisji, aby przedsiębiorstwa wynajmu samochodów spotkały się i opracowały kodeks postępowania, który musiałyby podpisać renomowane firmy, i który regulowałby kwestie, o których wspomnieli moi koledzy, oraz inne ważne aspekty dotyczące praw konsumenta.
Meglena Kuneva
komisarz. - Uważam, że jest to jeden z najważniejszych pomysłów, nad jakimi musimy pracować w przyszłości. Pierwszą z tych rzeczy jest dyrektywa usługowa, ponieważ bez wątpienia nasza gospodarka i nasze życie w ogromnym stopniu uzależnione są od usług i nie możemy po prostu pozwolić firmom o nienajlepszej reputacji zmarnować dorobek całego sektora.
Musimy walczyć ze złymi praktykami i musimy zawsze chronić konsumentów. Jednak, est modus in rebus, naprawdę musimy zobaczyć, że w tym zakresie obowiązki mają państwa członkowskie i Komisja.
Dysponujemy siecią urzędów dzięki którym prowadzimy przeglądy w państwach członkowskich. Jeżeli będziemy mieli do dyspozycji jakiś kodeks postępowania, o którym wspomniał pan poseł Harbour, lub jeżeli wykryjemy przypadki łamania przepisów dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych, centra te oraz pozostałe władze publiczne mogą zostać poproszone o skontrolowanie wszystkich usług związanych z wynajmem samochodów w państwach członkowskich i oczyszczenie rynku.
Zrobiliśmy to z liniami lotniczymi, na których stronach internetowych oferowane były bilety, zrobiliśmy to z dzwonkami do telefonów, zrobiliśmy to z produktami elektronicznymi. Dlaczego nie mielibyśmy zwiększyć naszych wysiłków i skontrolować, czy do przepisów stosują się także przedsiębiorstwa wynajmu samochodów.
Przedmiot: Program działań na rzecz redukcji obciążeń administracyjnych w UE.
W styczniu 2007 roku Komisja Europejska rozpoczęła realizację programu działań na rzecz redukcji obciążeń administracyjnych w UE, by oszacować koszty administracyjne wynikające z prawodawstwa UE i zmniejszyć obciążenia administracyjne o 25 % do 2012 roku. Wspomniany program działań finansowany jest z Programu Ramowego na rzecz Konkurencji i Innowacji (CIP).
Jak Komisja ocenia dotychczasowy stan zaawansowania programu działań i jego wpływ na konkurencyjność przedsiębiorstw europejskich?
Günter Verheugen
Panie pośle Papastamkos! Pytanie to pozwala mi przytoczyć panu bardzo zachęcającą historię, która zakończyła się sukcesem. Program działań na rzecz redukcji obciążeń administracyjnych w Unii Europejskiej jest jednym z filarów programu na rzecz lepszego stanowienia prawa. Wiosną 2006 roku po raz pierwszy wspomniałem, że do 2012 roku zamierzam zredukować ponoszone przez europejski biznes koszty administracyjne wynikające z europejskich przepisów o 25 % i żeby cel ten osiągnąć Komisja będzie musiała przedstawić wnioski w tym zakresie do 2009 roku.
Komisja nie tylko przedstawiła odpowiednie wnioski, ale także zrobiła kolejny krok. Zrobiła go w oparciu o kwantyfikację przeprowadzoną w całej Europie. Każdy może powiedzieć, że redukuje koszty o 25 %, kiedy nikt w rzeczywistości nie wie, jak wysokie są w Europie koszty biurokracji. Właśnie dlatego zorganizowaliśmy największą w historii kwantyfikację, za pomocą której chcieliśmy oszacować rzeczywiste koszty, jakie ponoszą europejskie przedsiębiorstwa z powodu europejskich aktów prawnych oraz ich wdrożenia w zakresie dokumentacji, statystyk, informacji i temu podobnych.
Wyniki były w dużej mierze zgodne z naszymi oczekiwaniami. Europejskie przedsiębiorstwa wydają na ten typ biurokracji 124 miliardy euro rocznie, co stanowi około połowy łącznych kosztów biurokratycznych ponoszonych przez te przedsiębiorstwa. Innymi słowy, 50 % tych kosztów generujemy tu, w Strasburgu lub w Brukseli.
Jeżeli chodzi o brytyjską prasę i wypowiedzi brytyjskich posłów w tej Izbie, to chciałbym wyraźnie powiedzieć, że całkowicie błędne byłoby wyciąganie wniosku, że sam rynek wewnętrzny generuje koszty biurokratyczne w wysokości 124 miliardów euro. Gdyby nie istniały europejskie przepisy, mielibyśmy w odniesieniu do tych wszystkich obszarów 27 różnych pakietów przepisów krajowych, a obciążenia dla europejskich przedsiębiorców - w zakresie, w jakim uczestniczą oni w rynku wewnętrznym - byłyby dużo większe. Chciałbym tę kwestie bardzo wyraźnie, nawet zdecydowanie, podkreślić, ponieważ jestem naprawdę zmęczony wysłuchiwaniem w niektórych europejskich mediach jednoznacznie nieprawdziwych komentarzy na temat kosztów wspólnego rynku. Niemniej jednak uważamy, że 124 miliardy euro to kwota zbyt duża i że dzięki lepszemu stanowieniu prawa możemy zarówno w pełni osiągnąć cele naszych przepisów, jak i zredukować związane z nimi koszty.
W związku z powyższym Komisja przygotowała odpowiednie wnioski, a rezultaty są następujące - chciałbym podać państwu tylko liczby. Środki, które zostały już przyjęte przez ustawodawców - zatem te, które już obowiązują - redukują koszty biurokratyczne ponoszone przez europejskie firmy o 7 miliardów euro rocznie. Potencjalne oszczędności wynikające ze środków, które Komisja zaproponowała, a których ustawodawcy jeszcze nie przyjęli, wynoszą 31 miliardów euro rocznie. Komisja aktualnie pracuje nad dalszymi wnioskami, które zostaną przez nią przedstawione wkrótce, i które mogą przynieść dalsze oszczędności w wysokości 2 miliardów euro rocznie, co oznacza, że łączna kwota potencjalnych oszczędności może wynieść ponad 40 miliardów euro rocznie. Jeżeli środki te zostaną faktycznie przyjęte przez ustawodawców, pozwolą one osiągnąć jeszcze większą redukcję kosztów niż zakładane 25 %.
Na koniec chciałbym powiedzieć o jeszcze jednej rzeczy, mianowicie o tym, że uzupełnieniem tego programu będą odpowiednie programy krajowe we wszystkich państwach członkowskich. Z przyjemnością informuję państwa, że wszystkie 27 państw członkowskich wdrożyło już odpowiednie programy. Jednak nie zaskoczę państwa, kiedy powiem, że dotychczas żadnemu z nich nie udało się osiągnąć tak dużych oszczędności, jak te przewidywane w unijnych środkach, o których dziś państwu powiedziałem.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! W przygotowanym przez Komisję programie działań z 22 października wspominacie państwo między innymi o zwolnieniu mikro firm ze stosowania się do wymogów rachunkowych. Moim zdaniem, panie komisarzu, istnieją inne, ważniejsze przeszkody natury prawnej, administracyjnej i fiskalnej. Działalność niewielu mikro firm ma charakter transgraniczny; zdecydowanie większej liczbie mikro firm potrzebna jest pewność pieczęci księgowego, aby uzyskać dostęp do finansowania z rachunków bankowych oraz przejrzystość zawieranych przez nie transakcji. Prosiłbym pana o odpowiedź właśnie na to konkretne pytanie.
Günter Verheugen
Panie pośle Papastamkos! Prawdopodobnie zna pan moją osobistą opinię, która w rzeczywistości jest nawet trochę bardziej radykalna od pańskiej. Moim zdaniem mikro przedsiębiorstwa, które nie działają na rynku wewnętrznym zupełnie nas nie interesują - nie interesują one zupełnie ani europejskich ustawodawców, ani Komisji.
Zdaje sobie pan jednak sprawę z tego, panie pośle Papastamkos, że zarówno pan, jak i ja należymy w tym przypadku do mniejszości. W trakcie każdego posiedzenia tej Izby - a szczególnie w czasie tury pytań - słyszę wiele propozycji dotyczących działalności mikro przedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw. Innymi słowy, panie pośle Papastamkos, musi pan przekonać jeszcze wiele osób.
Jednak wprowadzając specjalny test MŚP - innymi słowy test dla małych i średnich przedsiębiorstw - mający na celu ocenę skutków, Komisja zadbała o to, aby bardzo precyzyjnie uwzględnić skutki dla mikro, małych i średnich przedsiębiorstw i aby tam gdzie to możliwe zasadą było nieobejmowanie przepisami mikro przedsiębiorstw.
Podam aktualny przykład. Komisja zaproponowała zwolnienie mikro przedsiębiorstw z europejskiego rozporządzenia w sprawie sprawozdań finansowych. Dzięki temu przedsiębiorstwa takie zaoszczędzą 7 miliardów euro rocznie. Z przykrością informuję pana, że właściwa komisja Parlamentu Europejskiego odrzuciła wniosek Komisji, i z przykrością stwierdzam, że wnioskowi temu sprzeciwia się zorganizowana opozycja - jestem przekonany, że potrafi pan sobie wyobrazić, kto za tym stoi. Pomimo tego Komisja podtrzymuje swój wniosek. Jest to absolutnie kluczowy element naszej polityki dla małych i średnich przedsiębiorstw, który ma także na celu zredukowanie kosztów biurokracji dla mikro przedsiębiorstw.
Przedmiot: Turystyka zgodnie z traktatem lizbońskim.
Czy Komisja może przedstawić w ogólnym zarysie, jakie plany opracowała jeśli chodzi o działania przygotowawcze i inne inicjatywy, w celu przygotowania podstaw dla kompetencji w zakresie turystyki na mocy traktatu lizbońskiego (art. 195 TFUE) zakładając, że wejdzie on w życie?
Czy Komisja może się wypowiedzieć na temat możliwości rozwoju synergii z turystyką i polityką rozwoju regionalnego, ze szczególnym uwzględnieniem marginalizowanych geograficznie i gospodarczo regionów UE?
Günter Verheugen
Panie pośle Kelly! Ze stricte prawnego punktu widzenia traktat lizboński wprowadza zmianę polegającą na tym, że określa on turystykę jako kompetencję trzeciego szczebla Wspólnoty, innymi słowy, Wspólnota może podejmować działania uzupełniające działania państw członkowskich, ale nie może w tym obszarze proponować żadnych przepisów harmonizujących. W praktyce traktat lizboński w żaden sposób nie zmienia status quo, gdyż wszystkie elementy, dla których traktat lizboński zapewnia teraz podstawy prawne w tym obszarze, zdołaliśmy przygotować kilka lat temu dzięki dobrowolnej współpracy z państwami członkowskimi. Oznacza to, że państwa członkowskie kilka lat temu zgodziły się na to, aby Komisja odgrywała określoną rolę w polityce turystycznej. W rzeczywistości wraz z państwami członkowskimi udało nam się podjąć szereg bardzo konkretnych decyzji.
Jednak fakt, że turystyka zajmuje teraz osobne miejsce w europejskich traktatach, oznacza, że jej znaczenie w naszej ogólnej polityce w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia wzrośnie. Gdybym mógł sprawić, aby nowa Komisja, jeżeli mogę się tak wyrazić, odziedziczyła po mnie jedną rzecz, byłoby to właśnie to. Obszar ten ma ogromny potencjał wzrostu i można by go skuteczniej odblokować poprzez sprawną i inteligentną współpracę między państwami członkowskimi i wspólnotowymi instytucjami. Nie ma wątpliwości co do tego, że Europa jest wciąż najbardziej atrakcyjnym miejscem dla turystów z całego świata. Jednak mamy przed sobą ogromne zmiany strukturalne. Musimy zmierzyć się z bardzo dużą konkurencją, szczególnie z Azji. Musimy zrobić wszystko co w naszej mocy, aby Europa pozostała numerem jeden dla turystów na całym świecie.
Gdyby mnie pan zapytał, co moim zdaniem jest najważniejszym wymogiem, powiedziałbym, że wszystkie podmioty zajmujące się turystyką - regiony, państwa członkowskie i instytucje wspólnotowe - muszą zrobić jeszcze więcej, aby Europa stała jeszcze bardziej znana na świecie jako marka turystyczna i była synonimem jakości. Podjęliśmy już w tym kierunku pierwsze kroki, ale moim zdaniem można w tym zakresie zrobić zdecydowanie więcej. Mam nadzieję, że dzięki wyraźnemu sygnałowi politycznemu będącemu wynikiem przyjęcia traktatu lizbońskiego i włączenia do niego polityki turystycznej, w ciągu najbliższych kilku lat będziemy tu w Parlamencie, w Radzie i w Komisji świadkami lepszego wykorzystania możliwości umożliwiających promowanie europejskiej turystyki oraz że będzie ona bardziej widoczna. Jestem w pełni przekonany, że jest to obszar, na którym możemy zrobić wiele, aby zwiększyć wzrost gospodarczy i na którym, przede wszystkim, możemy stworzyć nowe miejsca pracy w tych regionach Europy, dla których nie ma innej alternatywy; gdzie jedynie turystyka może zapewnić naprawdę dobre miejsca pracy.
Seán Kelly
Początek wypowiedzi pana komisarza trochę mnie zaskoczył, ale później wyjaśnił on sytuację. Cieszę się, kiedy komisarz mówi, że kwestią tą może zająć się nowa Komisja. W całej Unii Europejskiej są ogromne możliwości rozwijania turystyki, dlatego bardzo cieszy mnie, że możemy pracować z Komisją i robić wszystko co w naszej mocy, gdy jest ku temu okazja. Bardzo ważne jest, abyśmy pokazali, że traktat lizboński pomaga ludziom i że dzięki niemu tworzone są nowe miejsca pracy, szczególnie w turystyce, dlatego jestem usatysfakcjonowany odpowiedzią i nie widzę potrzeby zadawania kolejnego pytania.
Jörg Leichtfried
(DE) Za każdym razem kiedy na europejskim szczeblu rozmawiamy o turystyce - wiem, że w przyszłości wciąż nie będzie w tym zakresie opcji legislacyjnych - napotykamy na poważny problem związany z turystyką, transportem oraz ochroną środowiska naturalnego, mianowicie terminy wakacji Europejczyków, które nie zostały zharmonizowane, zintegrowane i skoordynowane. Chciałbym zadać panu, jako osobie o wieloletnim doświadczeniu zawodowym na stanowisku komisarza, następujące pytanie: czy widzi pan jakąkolwiek szansę na to, aby w przyszłości terminy wakacji Europejczyków zostały skoordynowane - być może na początku nie na mocy ustawy - na podjęcie jakiejś wstępnej próby skoordynowania ich w taki sposób, aby coś zrobić z tym całym chaosem polegającym na tym, że obecnie zawsze i wszędzie nagle rozpoczynają się one w sobotę. Dzięki temu bylibyśmy z tym zakresie bardziej elastyczni, a całą sytuację można by w jakimś stopniu skoordynować.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Moje pytanie uzupełniające umożliwi panu udzielenie mi odpowiedzi, ponieważ pytanie, które chcę zadać, jest jeszcze ważniejsze z powodu udzielonych przez pana dotychczas odpowiedzi. Niekorzystny wpływ na turystykę ma także światowy kryzys gospodarczy. Uwzględniając zatem znaczenie turystyki dla Europy i dla niektórych krajów, takich jak Grecja, skąd pochodzę, chciałbym przede wszystkim zapytać pana, jakie kroki zamierza podjąć Komisja, aby zwiększyć stabilność i bezpieczeństwo miejsc pracy w przemyśle turystycznym w Unii Europejskiej? Po drugie, jakie inicjatywy podejmie Komisja, aby zwiększyć pobudzić turystykę wewnętrzną w Europie? I po trzecie, jakie działania podejmiecie państwo, aby przyciągnąć turystów spoza Unii Europejskiej?
Günter Verheugen
Panie pośle Leichtfried! Jeżeli chodzi o pierwsze pytanie, to oczywiście zawsze możemy spróbować. W trakcie prezydencji austriackiej podjęto szereg prób skoordynowania momentu rozpoczęcia okresu urlopowego, jednak nie zakończyły się one sukcesem. Skłaniałbym się ku podjęciu kolejnej próby, ale jednocześnie przestrzegałbym przed wygórowanymi oczekiwaniami.
Pogląd, z jakim spotykamy się w niektórych regionach turystycznych, że możliwe jest skoordynowanie okresów urlopowych w Europie w taki sposób, aby można było w pełni wykorzystywać potencjał tych regionów przez cały rok, jest złudzeniem i nawiasem mówiąc w żadnym przypadku nie mógłby liczyć na moje poparcie. Każdy ma prawo do wyjazdu na wakacje w czasie, który uzna za najbardziej odpowiedni i kiedy najlepiej wypocznie. Jednak w pełni się z panem zgadzam, że sąsiadujące ze sobą kraje powinny opracować rozwiązania pozwalające na to, aby wakacje nie rozpoczynały się w nich zawsze tego samego dnia. Uważam, że można to osiągnąć nie tylko w kontekście polityki turystycznej, ale sprawami tymi należy się oczywiście poważnie zająć także w kontekście polityki ochrony środowiska i polityki transportowej.
Jeżeli chodzi o pytanie pana posła Chountisa, to dokładnie zbadaliśmy wpływ kryzysu gospodarczego na turystykę i na podstawie 50 tysięcy opinii zebranych od zainteresowanych stron w całej Europie ustaliliśmy, że ludzie wciąż wyjeżdżają na wakacje - nie rezygnują z tych wyjazdów - jednak podróżują zdecydowanie mniej, wydają mniej pieniędzy i są bardziej skłonni spędzać urlop w swoim kraju. Jednak wciąż oczekują takich samych standardów, co oznacza, że w tej chwili najwięcej mogą zyskać ci, którzy są w stanie zaoferować najlepszy stosunek ceny do usług.
Wszelkie środki podejmowane w tym obszarze przez Komisję mogą być tylko uzupełnieniem kroków podejmowanych przez państwa członkowskie. Nie dysponujemy autonomiczną europejską polityką turystyczną per se, a wymienianie w tym momencie ogromnej liczby inicjatyw mających na celu promowanie na świecie i w samej Europie tego, jak atrakcyjny jest ten kontynent z turystycznego punktu widzenia, byłoby przesadą. Chciałbym wspomnieć tylko o jednym bardzo udanym przykładzie. Trzy lata temu ogłosiliśmy konkurs "Modelowe ośrodki turystyczne Europy EDEN”. Dzięki temu konkursowi zachęciliśmy europejskie regiony turystyczne, aby zademonstrowały swoje osiągnięcia w określonych obszarach i trzy lata doświadczeń pokazują, że w całej Europie praktycznie na każdym obszarze mamy rewelacyjne produkty turystyczne. Tak naprawdę najważniejszą sprawą jest uświadomienie ludziom, że takie produkty turystyczne istnieją. Właśnie dlatego stworzyliśmy stronę internetową, na której za pomocą jednego kliknięcia turyści z całego świata mogą uzyskać interesujące ich informacje turystyczne o wszystkich państwach członkowskich.
Przedmiot: Udział partnerów społecznych w kształtowaniu i wdrażaniu polityki zatrudnienia na szczeblu krajowym i europejskim.
Jak powszechnie wiadomo, intensywność i zasięg kryzysu gospodarczego spowodowały dodatkowe poważne problemy w organizacji i funkcjonowaniu rynków pracy w państwach członkowskich UE; ich rozwiązywanie przerasta możliwości krajowych rządów centralnych. Jedną z najpoważniejszych konsekwencji, którym muszą stawić czoła państwa członkowskie, jest spadek zatrudnienia i wynikający stąd wzrost bezrobocia, a także znaczne trudności w tworzeniu nowych, trwałych i dobrych jakościowo miejsc pracy. Ponadto przechodzimy obecnie fazę reorganizacji funkcjonowania krajowych rynków pracy, której konsekwencje odczuwają pracownicy, gdyż układy zbiorowe nie są stosowane w praktyce, rośnie niepewność zatrudnienia, a stosunki pracy ulegają pogorszeniu, ewoluując w stronę elastycznych form pracy, którym nie towarzyszy odpowiednie wzmocnienie znaczenia bezpieczeństwa i ochrony w pracy.
Jakie jest stanowisko Komisji w tej kwestii i czy przewiduje się bardziej aktywny udział i zaangażowanie organizacji partnerów społecznych w kształtowaniu polityki zapewniania normalnej organizacji i funkcjonowania rynków pracy, przeciwdziałania bezrobociu i podnoszenia zatrudnienia na szczeblu krajowym i europejskim?
Vladimír Špidla
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jak wiecie to państwa członkowskie są przede wszystkim odpowiedzialne za tworzenie i wdrażanie środków politycznych będących odpowiedzią na kryzys, a bardziej konkretnie na jego wpływ na zatrudnienie. Pomimo tego od początku kryzysu, tj. od jesieni ubiegłego roku, Komisja podjęła szereg inicjatyw mających na celu ograniczenie wpływu kryzysu finansowego i gospodarczego na rynek pracy.
Przedstawiony przez Komisję w listopadzie 2008 roku i przyjęty przez Radę europejski plan naprawy gospodarczej dotyczy rozwiązania pilnych kwestii i wzywa się w nim do inwestycji pozwalających Unii na osiągnięcie długofalowych korzyści. W planie tym podkreślono znaczenie wdrożenia zintegrowanych polityk określanych razem jako flexicurity, a przyjęcie ich miało na celu ochronę europejskich obywateli przed najgorszymi skutkami kryzysu. W tym kontekście podkreślono w nim znaczenie lepszych systemów aktywacyjnych, przekwalifikowania pracowników, podnoszenia kwalifikacji oraz lepszych powiązań między oferowanymi kompetencjami a potrzebami rynku pracy, a także konieczność zapewnienia wsparcia osobom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji. Plan ma na celu wspieranie zatrudnienia, w szczególności zatrudnienia w perspektywie długoterminowej, a nie konkretnych miejsc pracy. Doświadczenie pokazuje, że podstawowe cele flexicurity - mianowicie zdolność do dostosowania się do zmian oraz zapewnienie możliwości zmiany pracy - mają nadrzędne znaczenie w dobie dekoniunktury gospodarczej oraz coraz większej niestabilności na rynku pracy.
Zintegrowane podejście zapewnia jednolite ramy polityczne umożliwiające koordynację wysiłków na rzecz rozwiązania problemów wywołanych przez kryzys na rynku pracy i w obszarze opieki społecznej i może ułatwić osiągnięcie równowagi między środkami krótkofalowymi mającymi na celu rozwiązanie problemów krótkofalowych, na przykład czasowego skrócenia godzin pracy, a długofalowymi reformami dotyczącymi na przykład lepszych kwalifikacji oraz aktywnej polityki na rynku pracy.
Po przyjęciu planu naprawy gospodarczej, w maju bieżącego roku odbył się szczyt w sprawie zatrudnienia. W jego trakcie najważniejsi uczestnicy wyrazili wspólną chęć złagodzenia wpływu kryzysu gospodarczego na rynek pracy w UE. W związku z tym szczytem, 3 czerwca Komisja przyjęła komunikat zatytułowany "Wspólne zobowiązanie na rzecz zatrudnienia”, w którym określono trzy priorytety działania: utrzymywanie zatrudnienia, tworzenie nowych miejsc pracy i wspieranie mobilności, podnoszenie kwalifikacji oraz poprawę powiązań między oferowanymi kompetencjami a potrzebami rynku pracy, a także ułatwienie dostępu do tego rynku. Te trzy priorytety zostały zatwierdzone na czerwcowym posiedzeniu Rady Europejskiej.
Komisja ma głębokie przekonanie, że współpraca z partnerami społecznymi i między partnerami społecznymi ma ogromne znaczenie w szczególności w dobie kryzysu, kiedy w grę wchodzi restrukturyzacja. Partnerzy społeczni mają do odegrania kluczową rolę w kształtowaniu i wdrażaniu środków mających na celu naprawę gospodarczą. Na szczeblu krajowym rola ta wynika z tradycji i doświadczeń związanych z zaangażowaniem partnerów społecznych w proces tworzenia i wdrażania polityki dla rynku pracy. Na szczeblu UE zaproponowane rozwiązania polityczne są wciąż przedmiotem konsultacji, w szczególności w ramach trójstronnego szczytu społecznego. Współpraca z partnerami społecznymi z UE nabrała w tym roku tempa w związku z przygotowaniami do wspomnianego wcześniej szczytu w sprawie zatrudnienia oraz komunikatu z 3 czerwca.
Konstantinos Poupakis
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Bardzo się cieszę, że również pan - przynajmniej tak wynika z pańskiego wystąpienia - uznaje aktywne uczestnictwo partnerów społecznych za sprawę wyjątkowo ważną dla demokratycznego charakteru i skuteczności dialogu społecznego, szczególnie w tym krytycznym momencie, w którym kryzys gospodarczy prowadzi do redukcji etatów, bezrobocia, niepewności zatrudnienia i wielu innych problemów. Jednak mając na uwadze formalny charakter tego uczestnictwa do tej pory, chcielibyśmy wiedzieć, czy Komisja ma zamiar podjąć konkretne środki instytucjonalne obejmujące konkretne wytyczne z Unii Europejskiej, mające na celu zabezpieczenie podstawowego uczestnictwa jako zasadniczego warunku zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym.
Vladimír Špidla
Panie i panowie! Chciałbym powiedzieć, że art. 138 traktatu wyraźnie określa pozycję partnerów społecznych oraz stopień, w jakim uczestniczą w negocjacjach w sprawie wszystkich ważnych kwestii społecznych. Komisja w pełni wykorzystuje te ramy i dlatego na niektórych obszarach z partnerami społecznymi zawarto porozumienia, które zostały przetransponowane na europejskie dyrektywy lub proces takiej transpozycji właśnie trwa.
Jeżeli chodzi o zmiany instytucjonalne lub legislacyjne, doskonale pan wie, że Komisja zaproponowała poprawkę do dyrektywy w sprawie europejskiej rady zakładowej, która została zatwierdzona w trakcie tych negocjacji i która wzmacnia pozycję europejskich partnerów społecznych, w szczególności w negocjacjach na temat restrukturyzacji na szczeblu transgranicznym. Podobnie, na pewno pan wie, że Komisja popiera wykorzystanie tych wszystkich środków do przeprowadzania skutecznych interwencji na rynku pracy. Chciałbym także podkreślić, że Komisja podejmuje bardzo intensywne działania w ramach instytucji międzynarodowych, podejmując ogromne wysiłki i wspierając stosowanie najważniejszych traktatów i konwencji MOP, zarówno na szczeblu globalnym, jak i, oczywiście, na szczeblu europejskim. W każdym razie w czasie tej kadencji Komisji dokonano postępu w zakresie współpracy z partnerami społecznymi i jestem przekonany, że będzie ona kontynuowana, gdyż, jak wcześniej powiedziałem, debata z partnerami społecznymi jest częścią traktatu i jest wyjątkową cechą europejskiego prawa, dlatego moim zdaniem jest to niewątpliwy postęp.
Georgios Toussas
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Strategia UE na rzecz zatrudnienia jest kolejnym pakietem przepisów prowadzących do kapitalistycznej restrukturyzacji, którego celem jest zabezpieczenie i zwiększenie zysków kapitalistów poprzez jeszcze większe wykorzystanie pracowników. Z jednej strony strach i brak nadziei dla bezrobotnych, kobiet i młodzieży, a z drugiej strony zyski dla kapitalistów. Co może pan powiedzieć, panie komisarzu, osobom bezrobotnym, kobietom wykonującym dorywcze, niestabilne i elastyczne prace, tym którzy przez 4-5 lat pracowali w sektorze publicznym i prywatnym na tych słynnych stażach a teraz otrzymali wypowiedzenia? Co może pan powiedzieć kobietom, którym pod pretekstem równości między mężczyznami i kobietami powiedziano, że będą przechodzić na emeryturę od 5 do 17 lat później, co ma teraz miejsce w Grecji?
Vladimír Špidla
Jeżeli chodzi o europejską politykę zatrudnienia, to chciałbym powiedzieć, że w okresie poprzedzającym kryzys liczba bezrobotnych osiągnęła w Europie najwyższy poziom w historii. W pewnym stopniu pokazuje to wpływ tej polityki na rynek pracy. Jeżeli chodzi o pańskie pytania dotyczące systemu ubezpieczeń społecznych oraz świadczeń społecznych wynikających z traktatu, to za systemy te odpowiedzialne są państwa członkowskie.
Bernd Posselt
(DE) Korzystając z okazji, chciałbym podziękować panu komisarzowi, który zabiera tutaj głos po raz ostatni, za pracę, którą wykonał. Żałuję, że do nas nie powróci i chciałem to tutaj oficjalnie powiedzieć. Nasze opinie często się różniły, ale był on dobrym komisarzem.
Przewodniczący
Dziękuję panu za wypowiedź, panie pośle Posselt. Starałem się dzisiejszego wieczoru nie mówić tego samego innym komisarzom. Nie mamy całkowitej pewności: być może powrócą tu jeszcze na kilka tygodni!
Przepraszam wszystkich posłów, którzy zechcieli uczestniczyć w tej debacie, ale nie mieli możliwości zadania pytań.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
