Plechtige vergadering - Hongarije
De Voorzitter
President Schmitt, geachte gasten, dames en heren, wij heten u welkom, mijnheer Schmitt, als iemand die nog niet zo lang geleden lid was van het Europees Parlement. Thans bent u hier wederom aanwezig, maar ditmaal in een geheel andere rol dan destijds. U hebt meerdere malen in deze stoel gezeten, mijnheer de president, om de handelingen van het Parlement voor te zitten. Het is ons een groot genoegen dat u vandaag het Hongaarse voorzitterschap ondersteunt en bezig bent met het scheppen van een welwillend klimaat dat bevorderlijk is voor het Europees Parlement in Europa, omdat u weet hoe belangrijk dit Parlement is - hoe belangrijk het is voor de mensen die in ons land leven en voor de besluiten die in de Europese Unie worden genomen.
Vandaag gaan wij stemmen over het verslag van mevrouw Járóka. Dit gaat over een vraagstuk dat voor ons allemaal belangrijk is, omdat de Roma-minderheid niet alleen de grootste, maar ook de meest vervolgde minderheid in Europa is. Wij hebben de wil en de middelen om dit probleem geleidelijk op te lossen. Het verslag-Járóka zal hieraan een grote bijdrage leveren. Daar zijn wij van overtuigd.
Voorts is het belangrijk dat wij ons openstellen voor de landen van de Balkan. Wij herinneren ons nog goed, mijnheer de president, dat u tijdens de zes jaren waarin u met ons hebt samengewerkt, groot belang hechtte aan de uitbreiding van de Unie met de landen van de westelijke Balkan. Er zijn daar nog veel problemen die moeten worden opgelost en de landen in kwestie zullen zich eerst moeten voorbereiden, maar daarna zal hun participatie in de Europese Unie mede bijdragen aan de oplossing van een groot aantal problemen. Wij willen u ook bedanken voor het werk dat u hieraan besteedt.
Wellicht zijn er collega's onder ons die zich nog herinneren dat u, vele jaren geleden, gouden medailles hebt gewonnen op de Olympische Spelen. Daarna wijdde u zich met ziel en zaligheid aan de Olympische beweging, en thans, als staatsman, vertegenwoordigt u uw land, en ook de Europese Unie, zowel buiten de Unie als in Europa. Daar willen wij u voor bedanken. Wij zullen met grote interesse naar uw toespraak luisteren.
Pál Schmitt
President van de Republiek Hongarije. - (HU) Ik zal Hongaars spreken, mijn moedertaal. Geachte Voorzitter, geacht Parlement, geachte dames en heren, ik ben verheugd en trots dat ik hier voor u sta. Ik vind het fijn om terug te keren naar deze belangrijke plaats in mijn leven en loopbaan, naar mijn bekenden, mijn vrienden, naar het Europees Parlement, waar ik zes jaar lang afgevaardigde heb mogen zijn. Dank u wel voor de uitnodiging.
Voorzitter, wat zou ik een jaar geleden wel niet over hebben gehad voor twintig minuten spreektijd! Dit is een plaats waar belangrijke besluiten vallen, waar elke politicus, elke in het openbaar optredende persoon veel kan leren. Het is volgens mij geen toeval, dat er uit de mensen op deze banken vaak presidenten en ministers zijn voortgekomen. Dit is goed nieuws voor Europa, want zij krijgt hierdoor leidende politici die getraind zijn in de Europese dialoog, hetgeen niet altijd een gemakkelijke school is, en die de aangelegenheden van hun eigen volk vanuit een gemeenschapsperspectief zien. Zij kunnen niet alleen goed belangen vertegenwoordigen, maar hebben ook geleerd om belangen te verenigen. Dat is het erfgoed van de beschaving Europa en ook vandaag de dag nog haar missie.
Het Europees Parlement illustreert op prachtige wijze hoe belangrijk de rol van het parlementarisme en de cultuur van open discussie is in het Europese denken. Het Parlement, dat sinds het Verdrag van Lissabon over meer bevoegdheden beschikt, garandeert dat besluiten op democratische wijze worden genomen. Nuchterheid en open aandacht passen bij de tradities van het Parlement. Juist daarom werkt Hongarije als roulerend voorzitter van de Raad graag samen met het Parlement. Dit hier is namelijk niet alleen maar de broedplaats van wetten, maar, als u het mij toestaat, veel meer: de ziel van Europa.
Geachte afgevaardigden, Europa heeft niet alleen een markt, geld, beleid en een rechtssysteem, maar ook een ziel! Ik weet dat het dagelijks werk hier voornamelijk over praktische zaken gaat. De crises van de afgelopen tijd hebben aangetoond wat er gebeurt wanneer mensen het bestaan enkel op een financiële of technocratische manier benaderen en we vergeten wat de grote doelen zijn en door welke principes de dingen op hun plaats worden gehouden.
Jean Monnet, die wij eren als een van de vaders van het naoorlogse partnerschap en die als econoom niet slechts droomde van een economische eenheid in Europa, zei destijds: "Wij hebben echt Europese inspanningen nodig. Wij stichten geen coalities van staten, maar verenigen mensen". Wat Jean Monnet als volgt heeft geformuleerd, is vandaag de dag nog actueel, al zei hij het 60 jaar geleden: "Wij zijn hier om een belangrijke taak uit te voeren. Niet om via onderhandelingen voor ons eigen land voordeel te behalen, maar om dit in gemeenschappelijk voordeel te vinden. Alleen als we persoonlijke gevoelens buiten de discussie houden, zullen we de oplossing vinden. Als wij, de hier aanwezigen, in staat zijn om onze manier van denken te veranderen, dan zal ook de houding van alle Europeanen geleidelijk veranderen."
Sindsdien zijn er meer dan zes decennia verstreken. Nemen wij de gedachten, die ons de weg wezen, nog serieus? Dit verbond was vanaf het eerste moment meer dan een gemeenschap voor kolen en staal. De grondleggers hebben haar in het leven geroepen als onderpand voor de vrede en als missie voor een sterk Europa. Ik realiseer me dat het niet meer eenvoudig is om de half miljard mensen van het gegroeide Europa van vandaag met haar 27 lidstaten onder een noemer te brengen. Het heeft, als u het mij toestaat, volgens mij iets genadigs, dat Hongarije het stokje van het roulerend voorzitterschap juist in deze tijd van grote dilemma's, zware conflicten en zwaarwegende kwesties heeft overgenomen. De behoefte aan de eigenschappen van mijn vaderland is dan immers het grootst.
Het is waar dat de huidige strijd niet vanuit de geest van onze voorouderen kan worden gevoerd. En toch kunnen wij Hongaren er met recht trots op zijn dat wij, om met de woorden van onze 200 jaar geleden geboren componist Franz Liszt te spreken: "de zonen zijn van een fundamenteel vrij volk". Wij leven in een land, dat dankzij koning Stefan is gesticht als een tolerante, gastvrije, multi-etnische, christelijke gemeenschap, meer dan duizend jaar een staat is en via revoluties blijk heeft gegeven van zijn diepgewortelde vrijheidsliefde. Aangezien we binnenkort, op vijftien maart, een Hongaarse nationale feestdag vieren, is het tijd om de vele periodes van strijd van de Hongaren te gedenken, zoals de onafhankelijkheidsstrijd en revolutie van 1848 en natuurlijk de revolutie en vrijheidsstrijd van 1956, die ook velen van u, de ouderen, zich nog kunnen herinneren. Zij heeft ons een soort recht en aanzien verschaft hier in Europa en staat ons niet toe het belang van broederschap en solidariteit ooit nog te vergeten. Wij Hongaren hebben te veel gestreden om onverschillig te kunnen zijn over de strijd van anderen en zonder iets te zeggen aan de problemen van anderen voorbij te kunnen lopen.
Wij kijken daarom met extra gevoeligheid naar al datgene, wat zich nu ten zuiden van ons, in de Arabische wereld, afspeelt. We stellen ons begripvol op tegenover de vrijheidsdrang van mensen, een eigenschap die ongetwijfeld in het hart van alle mensen, van alle volken bestaat. De gebeurtenissen zijn niet verwonderlijk en zelfs niet onverwacht. Van geen enkel volk kan men de vrijheidsdrang tot in de eeuwigheid onderdrukken. Vroeg of laat komt die drang naar buiten. Het is de gemeenschappelijke taak van de Europese Unie om de belangen van haar eigen burgers te beschermen en trouw te blijven aan haar verplichtingen op humanitair gebied. Zij moet met haar eigen middelen bijdragen aan vreedzame hervormingen en aan de mogelijkheid van mensen om ter plaatse, in hun geboorteland, een bestaan op te bouwen.
Dames en heren, of als u mij toestaat: lieve collega's en vrienden, als we het toch over solidariteit hebben, wil ik graag een paar van de begrippen uit het Schumanplan noemen, zoals "feitelijke solidariteit", "creatieve inspanningen", "vereniging van belangen" en "dieper gewortelde gemeenschap". Ik geloof oprecht dat deze uitdrukkingen, die wij in elk document van de EU, in elke toespraak kunnen vinden, nog steeds zeggingskracht hebben. Ik weet zeker dat dit diepgaande emoties waren, waardoor Europa zich destijds kon verenigen, de naoorlogse wederopbouw kon realiseren en uiteindelijk ook de landen van Midden- en Oost-Europa waar een dictatuur heerste, kon terughalen naar deze gemeenschap.
Alle punten van het programma van het Hongaars voorzitterschap streven naar deze basiswaarden. Al onze plannen, al ons werk kan omschreven worden met deze twee woorden, die veel gebruikt zijn, maar niet aan zeggingskracht hebben ingeboet: verantwoordelijkheid en solidariteit. Staat u mij toe dat ik op een paar punten dieper inga. Wat verstaan wij onder solidariteit en verantwoordelijkheid? Solidariteit is vereist in financiële aangelegenheden. Wij weten dat de bescherming van de euro van al onze gemeenschappelijke taken de belangrijkste is. Dit geldt voor alle lidstaten, met nadruk op 'alle', want het concurrentievermogen van de Europese Unie is belangrijk voor landen zowel binnen als buiten de eurozone en is afhankelijk van ons als gemeenschap.
Hongarije geeft nu reeds een goed voorbeeld door in de grondwet, die nu wordt opgesteld, sterke, wettelijke beperkingen vast te leggen voor het verhogen van de staatsschuld. Hongarije heeft besloten tot serieuze maatregelen voor verlaging van de uitgaven, zodat de bestaande schuld kan worden verlaagd en het begrotingstekort onder het Europese gemiddelde kan worden gebracht.
Wel vragen wij de landen die de euro gebruiken respectvol om het vertrouwen in de gemeenschappelijke munt te herstellen. Het Europees semester is ingevoerd om het doel van gemeenschappelijk concurrentievermogen te dienen, namelijk dat de lidstaten hun begroting nog voor de nationale goedkeuring aan elkaar bekendmaken, en om per land specifiek afgestemde doelstellingen te kunnen formuleren. Ik zou verheugd zijn, als het onder ons voorzitterschap zou worden ingevoerd en eventueel de naam Boedapestsemester zou mogen dragen.
Staat u mij toe dat ik hier nogmaals de woorden gebruik van Jean Monnet. Hij zei dat een belangrijke deugd en een belangrijk doel van het stichten van een gemeenschap is, dat volken, ik citeer: "geen conflicten aangaan, maar openstaan voor wederzijdse invloeden en op vanzelfsprekende wijze eerst tot een dialoog komen en later tot gemeenschappelijk handelen". Ik weet dat er op dit moment nog meningsverschillen bestaan over gemeenschappelijk handelen, maar ik geloof oprecht dat het zal lukken om deze bij te leggen voor het economisch en financieel overleg, dat binnenkort plaatsvindt.
Preventie is het sleutelwoord. Daarmee voorkomt men dat de financiële crises van bepaalde landen de EU niet onverwacht treffen en maakt het mogelijk om op adequate wijze te reageren. Het is namelijk gemakkelijker om een crisis te voorkomen, dan om eruit te komen.
Wij moeten verantwoordelijkheid nemen voor het verkleinen van de ontwikkelingskloof. Ook binnen een gemeenschap van deze omvang betekent solidariteit dat men oog moet hebben voor zowel het individu als voor de kleinere en grotere gemeenschappen en hele regio's. De burgers van de EU verdienen gelijke kansen. Dit kan worden gestimuleerd door een goed cohesiebeleid, en hiervan zijn de belangrijkste fundamenten reeds gelegd. Ook voor het behoud van het concurrentievermogen is het belangrijk dat Europa niet in meerdere stukken uiteenvalt.
Dan is er solidariteit en eenheid op de energiemarkt. Ook het streven naar een eengemaakte energiemarkt hangt nauw samen met cohesie. Onze afhankelijkheid van energie, van anderen moet kleiner worden en gas en elektriciteit moeten vrij kunnen stromen in heel Europa. Ook de gebeurtenissen in Noord-Afrika laten ons zien hoe belangrijk het is om eenzijdige afhankelijkheid in te perken en losse energienetwerken met elkaar te verbinden. Om de interne energiemarkt te kunnen ontplooien, zijn ontwikkelingen nodig, voor ontwikkelingen is geld nodig en om geld te kunnen vinden is brede overeenstemming nodig.
Ook op macroregionaal niveau moeten wij verantwoordelijkheid nemen. De landen van Midden- en Oost-Europa zoeken nu naar een effectievere manier van samenwerken, vergelijkbaar met het proces van Barcelona in het zuidelijk deel van Europa en de Oostzeestrategie in de noordelijke helft van Europa, dat een kader geeft voor de coördinatie van regionale ontwikkeling. De strategie voor de Donau-regio krijgt gestalte in ongeveer veertig programma's, waaraan veertien landen deelnemen. Het illustreert op voortreffelijke wijze dat het feit dat landen aan elkaar grenzen, hetgeen vaak wordt omschreven als geografische dwang, ook een geopolitiek voordeel kan zijn. Wij kijken ernaar uit dat de Donau als een van onze natuurlijke banden, als eeuwige rivier van onze wederzijdse afhankelijkheid ons dankzij de strategie die in juni wordt goedgekeurd vooruit kan helpen als groene corridor, als economisch potentieel, als motor van gemeenschappelijke ondernemingen, als opkomende transportroute en jawel, als culturele band. Hongarije is initiatiefnemer in het opstellen van de strategie en regelt van de praktische zaken het waterbeheer en de milieubescherming.
We moeten verantwoordelijkheid nemen voor onze grenzen. Europa moet kunnen reageren op de razendsnelle veranderingen in de wereld, hoewel geen enkele verandering ertoe mag leiden dat wij tegen onze eigen belangen handelen. We moeten aan beide kanten van het schip actief zijn en voorkomen dat we door onevenwichtigheid het effect van de toch al niet geringe golven versterken.
Ik weet dat wij ons volgens velen niet op zowel onze zuidelijke als oostelijke buren kunnen richten. Zij zeggen dat de huidige situatie dicteert dat wij onze volledige aandacht op de zuidgrenzen van de EU moeten richten. Wij kunnen echter pas adequaat reageren op veranderingen (en we moeten inzien, dat dergelijke veranderingen er altijd zullen zijn), als wij in alle windstreken verder stevig op onze benen staan. Als de EU dit vergeet, werkt zij zichzelf tegen en verzwakt zij zichzelf. Onverwachte situaties ontstaan daar, waar wij niet op de situatie vooruitlopen, en omgekeerd kunnen wij elk nieuw probleem gemakkelijker het hoofd bieden op die plaatsen, waar wij goed functionerende contacten hebben.
Het Oostelijk Partnerschap is noch voor de Hongaren, noch voor de Polen een prioriteit. Hoewel dit onze kijk op de situatie lijkt te zijn, is het veeleer een gemeenschappelijke visie. Dit wordt het best geïllustreerd door het feit dat wij de top van het partnerschap straks samen met onze Poolse vrienden, tijdens hun voorzitterschap, organiseren.
We moeten het nog hebben over de solidariteit die wij moeten tonen aan de landen die op uitbreiding wachten. De statenbond waar de EU uit voortkomt heeft altijd zijn poorten opengehouden onder het motto dat elk democratisch land dat uit vrije wil naar aansluiting streeft en de grondbeginselen accepteert, lid kan worden van de gemeenschap. Dit betekent enerzijds, dat wie deel wil uitmaken van de bond, aan eenduidige voorwaarden moet voldoen. Anderzijds betekent het, dat wij ook verantwoording verschuldigd zijn aan de landen buiten de EU, aan alle landen, die naar lidmaatschap streven en zich er serieus voor inspannen. De landen van de Westelijke Balkan, maar ook Turkije en IJsland verdienen in hun streven naar aansluiting duidelijke antwoorden, heldere verwachtingen, een eenduidige agenda en een eenduidig toekomstbeeld.
Wat de verantwoordelijkheid voor minderheden betreft, wil ik graag artikel 3 van het Verdrag van Lissabon citeren: "De waarden waarop de Unie berust, zijn eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren." Culturele diversiteit is inderdaad de essentie en de bron van levenskracht van Europa. Als verkondiging van dit feit op nationaal niveau zal in Hongarije reeds tijdens de volgende vergadering van het parlement (dat overigens vanaf 2014 gehalveerd zal worden) elke, op Hongaars grondgebied levende minderheid een vertegenwoordiging hebben in het parlement.
De manier waarop Hongarije het lot van de in het buitenland levende Hongaren vandaag de dag vertegenwoordigt, stemt volledig overeen met dit principe. We bevinden ons in een uitzonderlijke situatie. We hebben de grondwettelijke verplichting op te komen voor de rechten van autochtone, Hongaarse gemeenschappen als het gaat om hun status als minderheid, het gebruik van hun taal en hun zelfbestuur. En kunnen wij onszelf wel goede Europeanen noemen, als wij dat niet doen? Uitgerekend de Europese Unie geeft ons het wettelijke en intellectuele kader waarbinnen deze kwestie in feite geen kwestie meer is. We hebben nu eindelijk alle kansen om, zonder te treuren over de geografische verwijdering, de wonden uit het verleden te vergeten en zonder aanspraak op grondgebied onze geestelijke en intellectuele verbondenheid te vieren. Dit hebben we ook wettelijk vastgelegd! Een staat wordt sterker, niet zwakker, als het rechten geeft aan minderheden. Dit leidt tot trouwe, tevreden en zelfverzekerde burgers, die, niet te vergeten, met hun cultuur en tradities de diversiteit vergroten.
Staat u mij tot slot toe dat ik, in navolging van de heer Buzek, de Romastrategie bespreek. Het Hongaars voorzitterschap ziet de presentatie van een effectieve en uitvoerbare Romastrategie aan de EU als een van zijn belangrijkste taken. Lívia Járóka heeft dit reeds gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat wij dit gemeenschappelijke actieplan nodig hebben. Om een einde te maken aan armoede, zijn niet alleen sociale maatregelen, maar ook de ferme afwijzing van vooroordelen en de ontwikkeling van een ondersteunende, culturele en educatieve omgeving onontbeerlijk. Dit alles is in de eerste plaats geen kwestie van overeenstemming of geld, maar van onze menselijkheid en onze inventiviteit.
Geachte Voorzitter, dames en heren, we weten heel goed dat het roulerend voorzitterschap in de eerste plaats altijd betrekking heeft op het voortzetten van de bestaande processen. Hiervoor zijn twee eigenschappen nodig die elkaar op het eerste gezicht tegenspreken: nederigheid en vasthoudendheid. Als men zich nederig toont in gemeenschappelijke zaken, maar ze met vastberadenheid vertegenwoordigt, heeft men kans van slagen. Hierop zullen wij aan het eind van onze termijn beoordeeld worden: zijn we afgedwaald van de aangegeven route, of hebben we de dialoog weer teruggebracht op de essentiële, wezenlijke en constructieve thema's?
Het is dus onze missie als voorzitterschap om de drijvende kracht achter de processen te zijn, een speler te zijn in een team. Dit komt ook naar voren in het begrip triovoorzitterschap. Het leveren van een goede, individuele prestatie is mogelijk, maar alleen als het gemeenschappelijk belang, dus dat van het team, altijd voorop staat. We moeten veel dingen opnieuw in overweging nemen, omdat is gebleken dat de fundamenten van ons nieuwe Europese leven niet stevig genoeg zijn. Er lijkt in Europa een tijdperk te worden afgesloten, waarin veel naar de juiste weg is gezocht. Ik ben geneigd te denken dat ik hierin een gunstig gesternte moet zien. Het land dat nu roulerend voorzitter van de EU is, voert juist nu die grote, structurele hervormingen door, die ook in de Europese Unie zullen plaatsvinden. Grote, slecht functionerende en onveranderbaar geachte systemen moeten worden omgevormd en opnieuw worden bekeken, en er moeten voorwaarden komen die beter bestand zijn tegen crises, voor ontwikkeling zorgen en het concurrentievermogen beschermen.
Het feit dat in Hongarije vandaag de dag alles draait om het belang van verandering en vernieuwing maakt ons alleen maar ontvankelijker voor het creëren van een gemeenschappelijke Europese toekomst. Wij beschikken dus over ervaring die duidelijk maakt dat we terug moeten keren naar de effectieve vertegenwoordiging van gemeenschappelijke belangen. De Hongaren verwachten van hun politici, aan wie zij overigens vorig jaar een ongekend groot deel van hun soevereine macht hebben overgedragen, dat zij door middel van krachtige wetten en een waardige grondwet kaders definiëren voor het nieuwe leven en grondslagen leggen voor onze toekomst, en zij roepen hen hiervoor ter verantwoording. Het is altijd ons leidend beginsel geweest om wetten te scheppen die onze toekomst bepalen in overeenstemming met de normen van de EU, de Europese tradities en burgerlijke vrijheden.
Ik wil graag nog iets zeggen over de geldende Hongaarse grondwet. Deze begint met het jaar 1949. Dit was een jaar waarin de gedachte aan een gemeenschappelijke markt in de fortuinlijkere helft van Europa reeds geboren was en de verwezenlijking hiervan binnen handbereik lag. In ditzelfde jaar nam het communistische regime van Hongarije plaats buiten Europa door het voeren van schijnprocessen. De onafhankelijkheid ging verloren doordat het land tientallen jaren in de invloedssfeer van de sovjets verkeerde. We werden buiten het werkelijke Europa gesloten, buiten de gemeenschap waar we met onze tradities altijd deel van hadden uitgemaakt. Zelfs de zon werd van ons afgeschermd.
Wat een op leugens gebouwde staat kon verliezen, hebben de Hongaren als natie bewaard. Daarom acht ik het belangrijk en veelzeggend, dat vanaf nu het huidige jaartal op de grondwet van Hongarije zal staan. Het jaar 2011 zal erop staan, als wij, bij wijze van geschenk van en schadeloosstelling door de geschiedenis voor het eerst de rol van roulerend voorzitter van de Europese Unie kunnen vervullen. Dit is de eerste keer dat wij ook onder vreedzame en constructieve omstandigheden echt, door hard te werken, onze toewijding aan de democratie kunnen laten zien en onze Hongaarse vastberadenheid in dienst kunnen stellen van de gemeenschap.
Volgens mij is in de levensloop van een natie de tijd voor het opstellen van een grondwet aangebroken wanneer zij sterk genoeg is om haar vroegere fouten te erkennen, waarheden te verkondigen die decennialang gelden en als zij standvastig genoeg is om af te maken waaraan zij is begonnen. Het is op zijn minst even belangrijk om op Europese fundamenten te bouwen. Ik garandeer en verzeker u, dat het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie onze leidraad is bij het opstellen van het hoofdstuk mensenrechten van de Hongaarse grondwet.
Geachte dames en heren, ik ben schermer en heb als vertegenwoordiger van deze sport deelgenomen aan de olympische spelen. Het metalen geluid van zwaardgekletter is mij dus niet vreemd. Ik denk echter niet dat wij onze krachten op het hedendaagse toneel van de Europese politiek moeten inzetten voor het verdringen of overstemmen van de ander. De geschiedenis heeft ons geen mandaat gegeven om louter politieke schaakpartijen en tactische prestigestrijd te voeren, maar om een zaak te dienen, de cohesie te versterken en overeenstemming te zoeken.
De Europeanen hebben een succesvol, zegevierend en sterk Europa nodig. Een Europa dat in gelijke mate op gemeenschappelijke belangen en waarden is gestoeld, waarvan de landen ook elk afzonderlijk sterk zijn. Dit is precies waar het ambitieuze programma, dat wij EU 2020 noemen, over gaat.
Geachte dames en heren, staat u mij toe om mijn toespraak af te sluiten met een gedachte van de met recht beroemde schrijver Sándor Márai, die betrekking heeft op Europa: "Wij moeten verder bouwen aan deze manier van leven. Wij moeten het vullen met al het moderne, al het tijdloze ervan behouden. Wij beschikken over alles wat we nodig hebben, namelijk geloof en een koppige wil: geloof in onze rol en de wil om te strijden tegen de terreur van domheid en woede. Waar kan de Europeaan het werk beginnen? En de Hongaar? Ik geloof, dat hij al begonnen is." Einde citaat. Hier kan ik alleen maar aan toevoegen: laat het zo zijn!
Dank u wel voor uw aandacht.
De Voorzitter
President Schmitt, u hebt belangrijke dingen gezegd en wij hechten vooral aan uw precisering dat het Europees Parlement niet slechts een wetgevend lichaam, maar de ziel van Europa is. Uitspraken van Jean Monnet over de geest van de integratie, de dialoog, de gemeenschappelijke activiteit, de gemeenschappelijke acties, zijn voor ons heel belangrijk. Het is heel belangrijk ons te herinneren aan het Schumanplan, een plan dat berustte op solidariteit, eerst aan het begin van de Europese Unie, toen in de jaren negentig in Midden- en Oost-Europa, vervolgens in onze tijd op de financiële markten en daarna, in de nabije toekomst, in het Middellandse Zeegebied. Dank u wel voor al uw opmerkingen over de huidige activiteiten en over de uitdagingen en bedreigingen waarvoor de Europese Unie zich gesteld ziet. Hartelijk dank voor uw toespraak. Wij zullen uw woorden en opmerkingen in onze herinnering meedragen.
(Applaus)
