Handel in diensten (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is het door Syed Kamall namens de Commissie internationale handel opgestelde verslag over handel in diensten.
Syed Kamall
rapporteur. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn dank betuigen aan de schaduwrapporteurs en hun fractieadviseurs voor hun nuttige bijdragen aan dit verslag. Ik vind dat we een aantal zeer interessante debatten hebben gevoerd, waarin we het niet altijd eens waren. Maar ten minste zijn we erin geslaagd deze discussies zeer beleefd te houden.
Ik wil ook mijn dank uitspreken aan het secretariaat van de Commissie internationale handel voor zijn input, en als ik toch al bij de dankzeggingen ben, wil ik alle ambtenaren van DG Handel bedanken voor hun nuttige adviezen en suggesties.
Natuurlijk heeft de Europese Unie, als grootste exporteur van diensten, groot belang bij de openstelling van nieuwe markten voor diensten. Persoonlijk was ik er echter meer in geïnteresseerd hoe diensten kunnen worden gebruikt als instrument om de armsten van de samenleving uit armoede te bevrijden.
Laten we echter eerst nog eens bekijken waarom diensten zo belangrijk zijn. Diensten maken rond 75 procent (er is sprake van enkele debatten/geschillen over de exacte cijfers) uit van het BBP van de EU, vergeleken met 2 procent voor de landbouw. In Afrika maken diensten 52 procent van het BBP uit, tegen 16 procent voor de landbouw. Gezien deze cijfers is het dus jammer dat in de Doha-ontwikkelingsronde zoveel nadruk werd gelegd op de landbouw, want van de openstelling van de handel en de dienstensector valt veel eerder te verwachten dat zij vele mensen uit armoede kan bevrijden. Daarom was ik bereid om amendementen te aanvaarden waarin wordt benadrukt dat onderhandelingen over handel en diensten niet alleen in het belang van de EU zouden zijn, maar ook de economische groei in de armste landen ten goede zou komen.
We mogen niet vergeten wat ontwikkeling eigenlijk betekent: mensen uit armoede bevrijden, en we kunnen dit bereiken door ondernemers te stimuleren om rijkdom en banen te creëren.
In vele van de armste landen krijg ik van ondernemers te horen dat ze het liefst de armoede zouden bestrijden. Maar wat zij eigenlijk nodig hebben, zijn bankdiensten, zodat ze die goedkopere lening kunnen krijgen om hun bedrijf uit te breiden, meer mensen in dienst te nemen en ter plekke meer rijkdom te creëren; verzekeringsdiensten, zodat zij, als hun leven geruïneerd is en hun bedrijf failliet, toch iets achter de hand hebben; juridische diensten, teneinde de met partners gesloten overeenkomsten te kunnen afdwingen; en communicatiediensten, zodat ze geïnformeerd zijn over de scherpste prijzen op de lokale markten, zodat ze kunnen beslissen wanneer ze naar de markt moeten gaan en wanneer ze echt de markt op moeten.
Wij moeten echter erkennen dat in gevallen waarin regeringen zonder eigen toedoen niet in staat zijn om voor basisdiensten als gezondheidszorg, onderwijs en watervoorziening voor de armste burgers te zorgen, ondernemers de lacunes in de dienstverlening zouden kunnen opvullen.
Helaas zijn diensten slechts goed voor ongeveer 25 procent van de wereldhandel, maar zij hebben het potentieel om nog veel meer rijkdom en banen te scheppen. Maar laten we nu eens naar een paar van de meer omstreden punten van het verslag kijken.
Eén van de punten van discussie betreft de zogenaamde "diensten van algemeen economisch belang”, maar we mogen niet vergeten dat andere landen deze op een andere manier definiëren. Sommige landen zijn van mening dat de gezondheidszorg, het onderwijs en de watervoorziening alleen door de staat dienen te worden verzorgd. Andere hebben niet-overheidsactoren in de arm genomen. In Ethiopië, Nigeria, Kenia en Uganda ontvangt meer dan 40 procent van de mensen in het onderste economische kwintiel hun gezondheidszorg van particuliere dienstverleners met winstoogmerk. Dan moeten we toch ook meer investeringen in deze sectoren bevorderen.
Op het gebied van onderwijs dring ik er bij mijn collega's op aan het werk van professor James Tooley van de Newcastle University te bestuderen. Hij begon in zijn onderzoekscarrière aan het Institute of Education in Londen, in de overtuiging dat particulier onderwijs iets verschrikkelijks was. Hij ontdekte echter al snel dat, anders dan men zou verwachten, particuliere scholen de armen beter onderwijs konden bieden. Toen in India openbare scholen werden gecontroleerd werd er een aantal maar compleet gesloten. In sommige scholen kwamen de leraren niet opdagen, en in één geval liet een leraar zijn leerlingen de hele dag thee zetten. Dus namen de werkende armen de benen. Zij spaarden voor privéonderwijs, niet in een gebouw van glas en staal, maar meestal in een eenvoudig vertrek boven een winkel. Deze scholen subsidieerden vervolgens gratis onderwijs voor de niet-werkende armen.
Wat is er verkeerd aan, vraag ik u, om de handel in dergelijke diensten te bevorderen wanneer de armsten hierbij zijn gebaat? Nu hoor ik al een aantal leden van dit Huis die geloven dat alleen de staat deze diensten in de vorm van een monopolie kan verzorgen. En ook als de staat tekortschiet of als de staat onvoldoende inkomsten heeft om in deze diensten te kunnen voorzien, zijn zij nog steeds niet van mening dat niet-overheidsactoren moet worden toegestaan deze lacunes op te vullen. Hebben zij liever dat de armsten van de samenleving geen toegang tot water hebben? Hebben zij liever dat de armsten geen toegang tot onderwijs hebben? Hebben zij liever dat de armsten geen toegang tot gezondheidszorg hebben, dan dat zij een particuliere dienstverlener in de arm nemen?
Het volgende controversiële punt betreft de soevereiniteit. Ik ben het eens met diegenen die zeggen dat we onze onderhandelingspartners de openstelling van de handel en de dienstensector niet door hun strot mogen duwen. Maar als een land besluit zogenaamde diensten van algemeen belang te liberaliseren, hebben we toch zeker niet het recht dit land voor te schrijven dat het zijn markten niet mag liberaliseren?
Ik moet echter zeggen dat ik teleurgesteld ben in sommige van mijn collega's; sommige leden van dit Huis vinden dat we de ontwikkelingslanden moeten vertellen dat ze hun markten dicht moeten houden. Maar het gaat hier niet om particulier tegen openbaar. Het gaat hier niet om lokale tegen buitenlandse producenten. Het gaat erom wat functioneert. Ik vind daarom dat we allemaal samen moeten werken om de handelsbarrières uit de weg te ruimen die de armen aan hun lot overlaten.
We moeten samenwerken om een eind te maken aan alle staatsmonopolies die de armsten van de samenleving niet van essentiële diensten voorzien, en we moeten ons vriendelijk opstellen tegenover de ondernemers die de wereldwijde armoede willen bestrijden door rijkdom en banen te scheppen, geholpen door grotere investeringen in diensten.
Peter Mandelson
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben het Europees Parlement dankbaar voor dit verslag. Zoals hierin wordt vermeld zijn diensten goed voor het grootste deel van het BBP in de ontwikkelde landen. De liberalisering van de handel in diensten is daarom van centraal belang voor onze economische groei, evenals voor de ontwikkelingslanden, waar de dienstensector niet voldoende is ontwikkeld.
Over het algemeen deel ik de in dit verslag naar voren gebrachte opvattingen. Zij stemmen overeen met onze strategie om Europa als wereldspeler op de kaart te zetten. Deze is opgebouwd uit een ambitieuze multilaterale agenda en op een zorgvuldig ontwikkelde reeks bilaterale overeenkomst. Wij zetten ons volledig in voor de ontwikkelingsdimensie van de multilaterale handelsronde en wij zien, zoals dit verslag bevestigt, een multilaterale overeenkomst over diensten als positieve stap, zowel met het oog op de belangen van de EU als die van armere landen.
Ik ben verheugd dat het verslag aanspoort tot een ambitieus niveau van verplichtingen in de lopende en komende onderhandelingen over bilaterale en regionale overeenkomsten. Wij nemen met aandacht kennis van de aanbevelingen in het verslag voor de verschillende lopende onderhandelingen, die over het algemeen sectoren betreffen die onze dienstenindustrie van belang acht.
Staat u mijn een algemene overweging toe inzake de onderhandelingen over dienstenovereenkomsten, een overweging die zowel voor bilaterale als voor multilaterale akkoorden geldt. Er is geen snelle oplossing voor onderhandelingen over diensten, geen simpele formule die van toepassing is op alle sectoren en alle landen. Bij deze onderhandelingen moet worden ingegaan op de complexe en vaak uitvoerige regelgevingskaders van landen op zo uiteenlopende gebieden als die in het laatste deel van uw verslag - van financiële diensten tot en met gezondheidszorg of onderwijs. Dit moeten we op een onopdringerige manier doen zodat het recht van derde landen wordt gerespecteerd om de diverse dienstensectoren op nationaal niveau zo te reguleren als zij zelf willen en deze voor externe leveringen open te stellen indien zij de voorkeur geven aan mededinging. Hierbij dient niemand te worden gediscrimineerd.
Wij erkennen dat sommige dienstensectoren een groter aandeel in het BBP hebben dan andere en dat de liberalisering van de handel in die sectoren in dit opzicht een grotere impact op onze algemene welvaart heeft. Wanneer we prioriteit geven aan bepaalde sectoren, moeten we echter naast andere factoren ook rekening houden met het feit dat onze EU-landen en -regio's min of meer op verschillende sectoren zijn gespecialiseerd.
Tot slot zou ik een gedachte naar voren willen brengen over het multilaterale proces. Uw verslag verwelkomt de aankondiging van een signaalconferentie over diensten als onderdeel van de ministeriële onderhandelingen in het kader van de DDA. Wij hebben zeer veel moeite gedaan voor dit evenement, dat in juli in Genève heeft plaatsgevonden. Het was een relatief succes. We hebben niet alle signalen vernomen die we graag hadden gehoord, maar we hebben genoeg gehoord om te kunnen zeggen dat de WTO-leden en sommige van onze doellanden hebben begrepen waarom we zoveel belang hechten aan bevredigende resultaten inzake markttoegang in de dienstensector.
Ik heb geen glazen bol waarin ik kan zien welke kant de multilaterale onderhandelingen in het kader van de DDA na de op zullen gaan als de gesprekken van juli worden voortgezet. We bevinden ons in een situatie waarin één enkele kwestie - het speciale beschermingsmechanisme met betrekking tot de landbouw voor de ontwikkelingslanden - ons op het randje van een mislukking brengt, al zijn er ook nog andere kwesties die moeten worden opgelost. Zo is de steun voor het randvoorwaardenakkoord zeer fragiel en niet alleen afhankelijk van de vraag of de VS en India hun meningsverschillen op landbouwgebied kunnen bijleggen. Ik heb het gevoel dat we een enorm kostbare, flinterdunne en met groot vakmanschap vervaardigde vaas in handen hebben, waarmee we nu echter een stuk over een zeer gladde vloer moeten balanceren. Eén foute beweging, en het ding spat in duizenden stukken uiteen. We moeten dus voorzichtig zijn met elke stap die we doen. We kunnen niet stil blijven slaan, maar het is ook moeilijk om vooruit te komen.
We staan klaar om weer in de onderhandelingen te stappen, om het even op welk niveau, als dit maar waarborgt dat we niet weer verliezen wat we tot nu toe hebben bereikt en wat op tafel blijft liggen. Maar anderen moeten een echte politiek inzet tonen om deel te nemen aan een onderhandelingsproces. In dit verband gaat de tijdens de signaalconferentie geboekte vooruitgang niet weer verloren. De uitgezonden signalen hebben enig licht geworpen op de flexibiliteiten van onze belangrijkste handelspartners op het gebied van diensten, en dat is waardevolle informatie.
De beste bijdrage die wij onder de huidige omstandigheden na de mislukking van de onderhandelingen in Genève kunnen leveren is een realistische maar positieve houding aan te nemen en uit te leggen welke enorme kans we zouden missen indien we helemaal niet slagen. Uw verslag komt daarom precies op tijd, want het geeft een duidelijk en evenwichtig signaal over het belang dat de liberalisering van de handel op een van de centrale punten van een DDA-akkoord - namelijk diensten - zowel voor ons als onze partners zou hebben.
Olle Schmidt
rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, de handel in diensten is vandaag de dag een noodzaak voor elke economie. Een land kan onmogelijk economische successen behalen als het over een dure en ondoeltreffende infrastructuur voor diensten beschikt. Daarom wil ik mijn hartelijke dank uitspreken aan mijnheer Kamall voor zijn uitstekende en belangrijke verslag.
Producenten en exporteurs van textiel, tomaten en andere goederen zullen niet concurrerend zijn indien zij geen toegang tot een efficiënt banksysteem, efficiënte verzekeringsmaatschappijen, accountantsbedrijven, telecommunicatie- en vervoerssystemen hebben.
Het advies van de Commissie economische en monetaire zaken benadrukt dat de toegang tot financiële diensten zoals microkredieten, essentiële bankdiensten en internationale overboekingen noodzakelijk is opdat personen in ontwikkelingslanden economische activiteiten kunnen ontplooien en bedrijven kunnen opstarten.
De commissie stelt ook dat het bijzondere karakter van de financiële sector weldoordachte oplossingen in een geglobaliseerde wereld vereist. Dit is een punt waar commissaris Mandelson het zelf ook heeft gehad. Indien onze partners in de onderhandelingen, met name de ontwikkelingslanden, "nee” zeggen tegen de mogelijkheid om de dienstenmarkten open te stellen, zal dit afbreuk doen aan hun ontwikkelingskansen.
Aan het adres van diegenen in deze vergadering die nog twijfelen, zeg ik: kijk toch hoe uw eigen landen zich hebben ontwikkeld! De ontwikkeling van de handel in goederen gaat hand in hand met de ontwikkeling van de handel in diensten. En dit, mijnheer de Voorzitter, ten bate van alle burgers!
Zbigniew Zaleski
Voorzitter, achter de socialistische benadering van de niet-liberalisering van deze markt gaat de angst schuil dat de staat de macht daarover kwijtraakt en er iets misgaat wanneer diensten in particuliere handen overgaan. Vijftig jaar communisme heeft aangetoond dat dit niet het geval is. Concurrerende diensten in het toerisme, de financiële sector en het transport - om dingen beschikbaar te stellen - en in het onderwijs en de educatie vormen een grote uitdaging en leveren hopelijk een bijdrage aan de ontwikkeling van arme landen.
Hoe stel ik mij die bijdrage aan de ontwikkeling voor als we de goederenmarkt - tastbare zaken - en de dienstenmarkt met elkaar vergelijken? Diensten zijn mensen die activiteiten uitvoeren. Ze bieden de gelegenheid tot kennisoverdracht. Zij geven geen vis maar een hengel, zoals we in dit Huis plachten te zeggen. Bovendien biedt dat de kans op het ontketenen van persoonlijke initiatieven, innovatie en een grotere betrokkenheid bij de verschillende activiteiten. Daarnaast kan de dienstenmarkt zich beter aan culturele eisen aanpassen en is deze flexibeler en beter aanpasbaar aan de strenge eisen van lokale wetgeving, die in elk land moet worden nageleefd. Daardoor kan de werkloosheid afnemen. Op maatschappelijk niveau kan de betrokkenheid van mensen met verschillende achtergronden en uit uiteenlopende sociale klassen toenemen.
We hebben het over water, onderwijs en zorg, en waarom niet? 50 jaar communisme en de recente veranderingen in mijn land bewijzen dat liberalisering eerder positief dan negatief uitpakt, en daarom ben ik daar sterk voor.
Françoise Castex
namens de PSE-Fractie. - (FR) Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil ten eerste de rapporteur bedanken voor de kwaliteit van zijn verslag. Dat stelt ons in staat tot een nieuw diepgaand debat over de handel in diensten. We hebben convergentiepunten en discussiepunten kunnen vaststellen. We zullen aan het eind van het debat en de stemming weten hoe ernstig de divergentiepunten zijn.
Of we nu praten over de interne markt of de externe handel, we zijn het erover eens dat de dienstenmarkt verantwoordelijk is voor het grootste aandeel in de vermogensvorming en een kwart van de wereldhandel. Deze economische sector zou inderdaad nog groei voor de Europese Unie kunnen opleveren. Het is daarom gerechtvaardigd om de dienstenmarkt in de bilaterale en multilaterale handelsbesprekingen op te nemen. Maar dan moeten we wel de grondbeginselen en voorwaarden van de markt voor de handel in diensten definiëren.
Het eerste punt dat mijn fractie wil onderstrepen, is dat er onderscheid moet worden gemaakt tussen de diensten- en goederenmarkt. Diensten verschillen om een aantal redenen van goederen. Ten eerste verschillen ze van aard; bepaalde diensten houden verband met fundamentele behoeften en rechten. Wij achten het noodzakelijk om onderscheid te maken tussen commerciële en niet-commerciële diensten, in de zorg en het onderwijs. Essentiële diensten zoals water en energie moeten ook een speciale status hebben.
Diensten zijn anders dan goederen, omdat de handel daarin vaak rechtstreeks gekoppeld is aan menselijk streven en niet slechts bestaat uit de virtuele verkoop van een technologie. Hoewel diensten banen kunnen scheppen, vormen ze ook de sector met de meeste informele arbeid en de grootste onzekerheid. Ik ben daarom zeer verheugd dat het verslag aangeeft dat de handelsregelingen moeten voldoen aan de arbeidsnormen van de IAO. Ook in onze ontwikkelingsdoelen moeten we strijden tegen onzekerheid en armoede.
Tot slot hebben we de Doha-doelstellingen en de internationale handel als ontwikkelingsvector niet uit het oog verloren. We moeten op grond daarvan bij de onderhandelingen over de geplande afspraken en economische partnerschapsovereenkomsten rekening houden met de uiteenlopende belangen van de lidstaten en de ontwikkelingslanden. De Europese Unie moet zich bij het openbreken van dienstenmarkten en met name in het geval van liberalisering van bepaalde diensten, rekenschap geven van het stadium en het tempo van de ontwikkeling alsmede van de wensen van andere landen. Ik doel daarbij vooral op financiële diensten. In geen geval mag er druk op derde landen worden uitgeoefend aangaande de manier waarop zij hun diensten opzetten en reguleren. De soevereiniteit van die landen moet worden geëerbiedigd als het gaat om gevoelige onderwerpen zoals openbare en financiële diensten.
Ik denk niet dat we op dit punt volledige overeenstemming zullen bereiken. In dit Parlement kunnen rechts en links daar anders over denken.
Ignasi Guardans Cambó
Voorzitter, dit verslag onderstreept duidelijk het belang van diensten in onze economieën, en het belang van een geleidelijke liberalisering daarvan.
Deze schaduwrapporteur vindt het interessant om dit debat te volgen, dat bevestigt waarom sommigen van ons in het midden van dit Huis zitten en niet aan een van beide zijden; waarom sommigen van ons hier, in het midden, zitten.
Wat onderscheidt ons, zacht uitgedrukt, nu werkelijk van de mensen die blijven vasthouden aan een star idee van wat diensten zijn en wat al dan niet mag worden geprivatiseerd, van de mensen die nog altijd allergisch zijn voor het idee dat bepaalde diensten zeer doeltreffend door de particuliere sector kunnen worden geleverd, vaak doeltreffender dan door de publieke sector en vaak zelfs ongeacht de mate van ontwikkeling van een land, van de mensen die de staat in de minder ontwikkelde landen nog steeds willen dwingen een groot deel van de last te dragen, alsof al hun problemen zijn opgelost wanneer de staat daar de baas is, zonder rekening te houden met het feit dat de staat die die grote last draagt in die landen vaak de oorzaak is van de enorme corruptie?
Enkele opmerkingen, enkele sporen van wantrouwen tegen de vrije mededinging, het vrije ondernemerschap en de mogelijkheid voor burgers om via de maatschappij zelf, via een vrije economie, diensten te ontvangen.
Dat is wat we in dit debat horen. Ik wil echter tevens duidelijk maken, en dat is de reden waarom wij in het midden zitten, dat ook wij het niet helemaal eens zijn met het gevoel dat de rapporteur af en toe bij ons opwekt - hoewel hij vervolgens gul de amendementen van andere fracties aanvaardde - dat hij niet helemaal begrijpt of af en toe niet helemaal heeft begrepen wat het algemeen belang inhoudt, niet snapt dat niet alles onderhevig is aan marktvoorschriften, en niet door heeft dat de lidstaten vanzelfsprekend de vrijheid moeten hebben en houden om bepaalde diensten buiten de zuivere markt om te beschermen door middel van regulering of door ze uitsluitend via de publieke sector aan te bieden.
Om welke diensten gaat het? Dat kunnen we niet zeggen. Zelfs binnen Europa heeft elk land een andere kijk op het algemeen belang: er bestaan zelfs binnen Europa uiteenlopende oplossingen voor de weging van de publieke en particuliere sector in de afvalinzameling, het onderwijs, water, begrafenisdiensten, begraafplaatsen, het openbaar vervoer en de postbezorging. Opgemerkt dient echter te worden dat onderwijs, gezondheidszorg enzovoort een dimensie bezitten die niet zuiver en alleen aan particuliere ondernemingen kan worden overgelaten.
Laten we de liberalisering van diensten dus bevorderen; laten we beseffen dat we daarmee de dienstverlening aan de burger verbeteren. Het is belangrijk dat de Europese Unie daartoe het initiatief neemt bij al haar handelsakkoorden, zeker nu we geconfronteerd worden met het instorten van de Doha-ronde - en onduidelijk is of dat van tijdelijke of permanente aard is - en van het multilaterale kader als geheel op dit vlak.
De Europese Unie draagt derhalve een grote verantwoordelijkheid om deze toename te eisen en de liberalisering van diensten min of meer af te dwingen, zelfs in de minder ontwikkelde landen, maar uiteraard met eerbied voor hun vrijheid en met het begrip dat die gepaard moet gaan - en hiermee sluit ik af, mijnheer de Voorzitter - met strenge wetgeving. In veel gevallen moet de liberalisering vergezeld gaan van wetgeving en duidelijke regels die de vrijheid en autonomie van elke lidstaat eerbiedigen om zelf te besluiten wat daar, op grond van traditie, de realiteit van de bevolking of de realiteit van de omstandigheden, deel moet blijven uitmaken van de publieke sector.
Cristiana Muscardini
Voorzitter, dames en heren, namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten wil ik de heer Kamall feliciteren met zijn uitmuntende werk. De dienstensector is - zoals hij zelf erkent - bijna overal ter wereld de belangrijkste sector. Zelfs in Afrika en Azië levert hij het voornaamste aandeel in het BBP. Deze strategische sector moet nu echter de stuwende kracht worden achter de economische groei, vooral in minder ontwikkelde landen.
Het verslag omschrijft de aanzienlijke groei in de handel in diensten uitstekend als een middel tot meer welvaart en stabiliteit, met name voor landen die nog in ontwikkeling zijn. De handel in diensten houdt tevens kennisoverdracht in tussen landen en burgers. De vrijheid om die handel te drijven is daarom van fundamenteel belang voor elke groeistrategie, op voorwaarde dat deze ligt vervat in een pakket regels dat gedeeld en eerbiedigd wordt. Maar niemand mag proberen modellen voor anderen te ex- of importeren: elk ontwikkelingsland moet zijn tijdschema's aanpassen aan het eigen groeivermogen.
Dat betekent dat de nieuwe weg naar liberalisering rekening moet houden met het feit dat regeringen de behoeften van hun burgers moeten vervullen en niet - zoals helaas wel eens in Afrika is gebeurd - de mogelijkheid tot levering van diensten mogen verkopen aan overheidsbedrijven die banden hebben met de regeringen van andere landen, wanneer zij zelf niet in staat zijn hun volk van basisdiensten zoals water of energie te voorzien. Want dan ontstaat het gevaar van veiligheids-, economische en politieke problemen, zelfs op internationaal niveau.
Het mislukken van de Doha-ronde is helaas een straf voor iedereen: de Europese Unie, de geïndustrialiseerde landen, maar vooral - volgens ons - de armste landen. Daarom hopen we dat we met dit verslag opnieuw het sterke signaal kunnen uitzenden dat we nogmaals gaan werken aan een harmonieuze ontwikkeling van de hele samenleving.
Caroline Lucas
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Voorzitter, ik wil beginnen met een bedankje aan de rapporteur voor zijn openheid en medewerking. Dat betekent echter niet dat onze fractie dit verslag bij de stemming van morgen kan steunen, mede vanwege de aanname dat de handel in diensten feitelijk exact hetzelfde is als de handel in goederen. Zoals mevrouw Castex reeds heeft gezegd, is dat gewoon niet zo. We kunnen daar niet mee instemmen, niet in de laatste plaats omdat de handel in diensten vrijwel altijd wijzigingen in de nationale wetgeving of de invoering van regelgeving vereist, die het sociale netwerk van een maatschappij vaak in de kern raken, zeker als het basisdiensten betreft waarvan mensen afhankelijk zijn.
Die aanname is ook in strijd met het bewijs dat de WTO-leden zelf steeds vaker onderscheid maken tussen de handel in goederen en diensten. Tijdens de meest recente ministeriële WTO-bijeenkomst van slechts een paar maanden geleden, in juli in Genève, heeft een groep Latijns-Amerikaanse landen zelfs een voorstel laten rondgaan om de gezondheidszorg, het onderwijs, water, telecommunicatie en energie volledig uit de WTO te schrappen, en wel precies op grond van het feit dat deze zaken voornamelijk openbare diensten en mensenrechten zijn die niet als verhandelbare grondstoffen mogen worden behandeld. Tot slot somt het verslag vrij selectief enkele positieve landelijke voorbeelden op van liberalisering van basisdiensten, maar verwijst het totaal niet naar de vele rampzalige voorbeelden die ook hadden kunnen worden genoemd en die we eveneens in ons achterhoofd moeten houden.
Ik wil het vooral hebben over het probleem van de liberalisering van de financiële diensten. Niets heeft het nieuws dit jaar zo vaak gedomineerd als de wereldwijde financiële crisis. Vrijwel iedereen is het erover eens dat deze in de hand is gewerkt door een gebrek aan adequate regelgeving voor de financiële markten. Toch streven de rijkere landen bij de WTO-onderhandelingen over diensten naar nog minder regelgeving en meer liberalisering van de financiële markten, en dit verslag steunt dat voorstel nota bene. Ik vind het nogal ironisch dat WTO-directeur Pascal Lamy heeft opgeroepen tot afronding van de WTO-agenda als oplossing voor de mondiale financiële crisis, terwijl het feitelijke WTO-beleid, objectief bekeken, de financiële instabiliteit hoogstwaarschijnlijk juist vergroot.
Ik ben teleurgesteld over de afwijzing van al onze amendementen, die de verdere liberalisering van de financiële diensten op zijn minst zouden hebben tegengehouden totdat het Forum voor financiële stabiliteit aanbevelingen heeft gedaan over enkele fundamentele nieuwe regels zoals kapitaalvereisten en grensoverschrijdende liquiditeit - en het was toch best een redelijk verzoek om daarop te wachten. Daarom hebben we die amendementen opnieuw ingediend en verzoeken we u dringend om uw steun.
Helmuth Markov
Voorzitter, commissaris, dames en heren, de consensus van het verslag is de algemene overtuiging dat een multilateraal systeem van normen en regelgeving belangrijk en noodzakelijk is, dat de handel en de ontwikkeling niet met elkaar mogen botsen en dat de Europese Unie een bijzondere verantwoordelijkheid draagt, gezien haar economische invloed op de vormgeving van de internationale economische betrekkingen.
Er is echter sprake van fundamentele verschillen in de benadering. Ik geef toe dat het in de grond belangrijk is de wereldwijde toegang tot, de kwaliteit van en de keuze in diensten te verbeteren, met name in ontwikkelingslanden. Dat bereik je echter niet met een algemeen concept van mededinging, liberalisering en privatisering, zeker niet in de publieke sectoren (water, gezondheidszorg, onderwijs, energie en personenvervoer).
De dereguleringsstrategie die de Commissie in de multilaterale en ook steeds meer in de bilaterale onderhandelingen nastreeft is al helemaal niet de juiste manier om de mondiale duurzame ontwikkeling een duwtje in de rug te geven, aangezien die uitsluitend een wereldwijde toegang voorstaat voor Europese ondernemingen die transnationaal actief zijn en veel te weinig oog heeft voor kleine en middelgrote bedrijven.
Nog één ander punt: de Europese Unie wil graag vrije handelsakkoorden afsluiten, ook voor buitenlandse investeringen, met landen zoals China, Korea, India en de ASEAN- en ACS-landen. Duitsland, daarentegen, voert momenteel een wet in waardoor het percentage buitenlandse stemgerechtigde aandelen in Duitse ondernemingen kan worden beperkt tot een maximum van 25 procent. Toen Bolivia het nodig vond het veel hogere percentage buitenlands kapitaal in zijn aardgasproductie te beperken, schreeuwde Europa moord en brand.
Mijn fractie vindt dat elk land zelf mag uitmaken wanneer, volgens welke regels en in welke mate het zich voor mondiale concurrentie wil openstellen. President Arias heeft vandaag gezegd dat er een asymmetrische aanpak nodig is. Daar komt het op neer.
Georgios Papastamkos
(EL) Voorzitter, zoals de rapporteur en commissaris Mandelson hebben gezegd, behoren de diensten tot de meest dynamische sectoren van zowel de Europese als de mondiale economie. We moeten echter erkennen dat er nog behoorlijk wat ruimte bestaat voor versterking van de internationale handel in diensten en de voordelen die dat meebrengt voor ondernemingen en in nog hogere mate voor de consument.
Wat betreft de uitvoerhandel, is de dienstensector ook uitermate belangrijk voor de ontwikkelingslanden. Een voortschrijdende ontsluiting van hun markten, op grond van het beginsel van gedifferentieerde behandeling, kan bijdragen aan de overdracht van technologie en kennis en de verbetering van hun infrastructuur.
De hoofddoelen van de EU zijn de bindende consolidatie van ten minste de status quo inzake de toegang tot de markten, en hun verdere liberalisering. Volgens mij is er behoefte aan terugdringing van de belemmeringen die Europese ondernemingen ondervinden, en aan een grotere transparantie en voorspelbaarheid van buitenlandse markten.
Het niveau van de aanbiedingen en het algemene verloop van de WTO-onderhandelingen binnen de dienstensector zijn tot dusver teleurstellend. De bilaterale of interregionale onderhandelingen over ambitieuze vrijhandelsakkoorden ontpoppen zich tot een noodzakelijke aanvulling op het multilaterale kader, met name door het mislukken van de onderhandelingen in juli.
Bij de onderhandelingen over verdere ontsluiting van de markten zal het nodig zijn het recht op regelgeving van de EU zelf en van haar handelspartners veilig te stellen, met name op het gebied van de openbare diensten en de diensten van algemeen belang.
Carlos Carnero González
(ES) Voorzitter, ik wil tegen de heren Zaleski en Guardans zeggen dat er, zoals ze weten, een beroemd schilderij van Goya bestaat getiteld "De droom van de rede brengt monsters voort”, en soms kan de droom van de liberalisering, vanwege de strenge regels van de markt, leiden tot ondoelmatigheid en ongelijkheid. Dat moeten we goed in gedachten houden als we het over diensten hebben.
Neem bijvoorbeeld een arm land met een slecht functionerend onderwijssysteem, dat besluit externe bedrijven binnen te halen om de kinderen zogenaamd kwaliteitsonderwijs te bieden. Hoe weten we dan of die particuliere ondernemingen dat niet doen met het doel een monopolie of oligopolie op te bouwen dan wel prijzen vast te stellen die niet toegankelijk zijn voor de consument, in dit geval de leerlingen, en daar bovenop ook nog eens onderwijs van slechte kwaliteit leveren? Wie kan ons die verzekering geven? Want dat zou kunnen gebeuren. In dat geval zou er geen sprake zijn van vrije mededinging, maar van een volledig gereguleerde mededinging in particuliere handen.
Daarom moeten we volmondig "ja” zeggen tegen de privatisering van de handel in diensten, maar tegelijkertijd onderscheid maken tussen openbare diensten en diensten van algemeen economisch belang, en we moeten zorgen dat de criteria en regels voor de toegankelijkheid en kwaliteit worden nageleefd, en natuurlijk dat er duidelijke maatschappelijke criteria bestaan.
Een versterking van de economie betekent een versterking van de lidstaten - te weten die lidstaten die openstaan voor de regels van de markt zonder hun burgers uitsluitend over te leveren aan de diensten van bedrijven die de regels het beste weten toe te passen.
Mieczysław Edmund Janowski
(PL) Voorzitter, commissaris, ik ben de heer Kamall erkentelijk voor zijn uitstekende verslag. Proficiat!
Benadrukt dient te worden dat de toegang tot de markt en vrije handel in diensten van fundamenteel belang zijn voor economische groei en het terugdringen van de werkloosheid. Onze landen en regio's profiteren van deze oplossing. En dat geldt ook voor onze partners buiten de EU, met name de arme landen. De onderhandelingen in het kader van de Doha-agenda moeten leiden tot het ontstaan van een geharmoniseerd dienstenpakket, met inbegrip van de financiële diensten, waarover de EU zeer open en transparant is.
Deze openheid moet echter hand in hand gaan met wederkerigheid en respect. In dit verband moeten we ook kijken naar de zogenaamde "belastingparadijzen”. Regelgeving die wordt aangenomen moet concurrentie aanmoedigen, waardoor de prijzen dalen en de kwaliteit van de diensten stijgt, en tegelijkertijd corruptie en monopolievorming op de markt tegengaan.
Ik wil wijzen op het feit dat de handel in diensten steeds vaker hightech, IT, cultuurgoederen enzovoort omvat. Diensten die via het internet worden geleverd, verdienen een speciale behandeling. De bescherming van intellectuele eigendomsrechten en persoonsgegevens moet zijn gewaarborgd en er moet bescherming worden geboden tegen fraude, de handel in porno en andere criminele activiteiten. Een vergrijzende samenleving en gehandicapten vereisen steeds meer diensten op het gebied van de gezondheidszorg en zorgverlening. Daarom moeten we rekening houden met een toenemend aantal op dat terrein werkzame immigranten. De huidige politiek moet onze aandacht ook vestigen op energie- en communicatiediensten.
We hebben te horen gekregen dat de dienstensector overal ter wereld een belangrijk aandeel in het BBP vertegenwoordigt. De wereldhandel in diensten groeit en maakt reeds een kwart van de diensten uit. Laten we daarom maar hopen dat we een systeem van duidelijke, eerlijke regels kunnen opzetten met gelijke behandeling van alle partijen. Dat zal niet eenvoudig zijn, maar wie zegt dat ons werk altijd eenvoudig moet zijn?
Jens Holm
(SV) De heer Kamall roept op tot een vergaande ontsluiting van de dienstenmarkten in ontwikkelingslanden. Helaas sluit dat volledig aan op het huidige handelsbeleid van de EU. Zo wil de heer Kamall dat lokale ondernemingen of de publieke sector in de ontwikkelingslanden concurrentie krijgen van Europese multinationals.
Dat beleid is in Europa reeds uitgetest. Mijn land, Zweden, was een van de eerste landen die hun energie-, elektriciteits-, spoorweg- en postbezorgingsmarkt openstelden. En nu zien we de gevolgen: hogere prijzen, minder onderhoud en vaak ook een slechtere service. Een paar monopolies kunnen nu ongekende winsten behalen uit diensten die vroeger gezamenlijk bezit waren.
Moeten we dat ontwikkelingsmodel nu echt aan de ontwikkelingslanden verkopen? Nee! Gelukkig zijn er ook landen die het anders doen! Noorwegen is onafhankelijk van de EU en heeft alle eisen uit de GATS ingetrokken om de dienstensectoren van arme landen te liberaliseren. Noorwegen heeft in het algemeen geprotesteerd tegen het "laissez faire”-beleid dat de EU binnen de WTO nastreeft. Dat biedt hoop. De EU moet de behoeften van de arme landen vooropstellen en niet oproepen tot deregulering en privatisering.
Daniel Varela Suanzes-Carpegna
(ES) Voorzitter, ik wil mijn collega de heer Kamall feliciteren met zijn verslag, waarin hij de noodzaak onderstreept van de ontwikkeling van een internationale dienstenmarkt die rekening houdt met de verschillende omstandigheden van de ontwikkelingslanden, zonder daarbij te vergeten dat de voorwaarden voor alle partijen eerlijk moeten zijn.
Aan de ene kant zijn daar de vele mogelijkheden voor de Europese Unie om haar dienstensector open te stellen voor nieuwe markten, met een belangrijk comparatief en competitief voordeel op mondiaal niveau: de ontwikkeling van nieuwe kanalen voor de sector, een van de voornaamste instrumenten waarmee Europa de globalisering het hoofd kan bieden.
Aan de andere kant zijn er de vele voordelen voor de ontwikkelingslanden.
Ten eerste profiteren ze van de kennis en vaardigheden binnen de Europese Unie op dit terrein, die ze nodig hebben om hun eigen economie te ontwikkelen, met name in fundamentele en multidisciplinaire sectoren zoals de financiële diensten. De technologieoverdracht door Europese instellingen en bedrijven zou eenvoudiger verlopen. Het bestaan van een gunstiger economisch kader zou investeringen uit andere delen van de wereld "aanzuigen”; de voordelen voor hun economie zouden daardoor verveelvoudigen.
Ten tweede zou de voortgang van de onderhandelingen de voorwaarden verbeteren voor zowel degenen die diensten willen leveren als bedrijven die zich in Europa willen vestigen.
Ik wil de in het verslag genoemde noodzaak benadrukken tot naleving van de fundamentele regels van de IAO, vooral met betrekking tot kinder- en dwangarbeid, omdat er openheid met asymmetrie moet zijn, ja, maar wel in combinatie met eerbied voor de regels van eerlijke concurrentie en fair play; waarbij we de belangen van onze eigen ondernemingen niet uit het oog mogen verliezen.
We moeten vragen om meer toezeggingen, met name van de grote opkomende economieën China, India en Brazilië, maar altijd binnen het kader van de Wereldhandelsorganisatie. Het verslag noemt specifieke situaties met uiteenlopende handelsblokkades in bijvoorbeeld de ASEAN, de Golfstaten, India en Korea. In het verslag ontbreekt één gebied, waar het niveau van de ontwikkeling en de economische situatie ideaal zijn voor de uitbreiding van onze dienstensector. Ik doel op de Mercosur en daarbinnen met name op Brazilië. Ik was de rapporteur in Parlement van een verslag over de stand van zaken met betrekking tot de onderhandelingen met dat land. Daarom wilde ik het noemen, ook al gebeurt dat niet in de hoofdpunten van het verslag, zodat het wordt meegenomen.
Glyn Ford
(EN) Voorzitter, ik ben mijn collega Syed Kamall erkentelijk voor de enorme hoeveelheid werk die hij heeft verzet voor dit verslag over de handel in diensten, maar ik ben bang dat ik hem niet onvoorwaardelijk met dat werk kan feliciteren, aangezien ik fundamentele bezwaren heb tegen bepaalde elementen in zijn benadering.
Het kernpunt omvat diensten van algemeen economisch belang. Hier in het Europees Parlement sluiten de Socialisten en Christendemocraten gewoonlijk een compromis dat het politieke evenwicht tussen de krachten in deze instelling weerspiegelt. Maar ik ben bang dat we nu niet tot een compromis zijn gekomen: we hebben zelfs opmerkingen van zijn collega's gehoord, die erop duiden dat bepaalde leden van zijn eigen fractie, degenen met een hoger ontwikkeld sociaal geweten, in verlegenheid zijn gebracht en nogal ongelukkig zijn met de benadering van de rapporteur.
Dit is wel het meest liberale verslag - en om verwarring te voorkomen: dat bedoel ik in de ongunstige zin van het woord - dat de Commissie internationale handel de vergadering ooit heeft doen toekomen. Het maakt geen doeltreffend onderscheid tussen commerciële en niet-commerciële diensten. Ik en een grote meerderheid van mijn fractie kunnen alleen vóór het verslag van de heer Kamall stemmen wanneer amendement 2, amendement 11 en vooral amendement 5 worden aangepast ter bescherming van universele, toegankelijke en kwalitatief hoogwaardige diensten voor iedereen.
Reinhard Rack
(DE) Voorzitter, diensten zijn essentieel voor onze economische toekomst. Dat geldt niet alleen voor de hoog ontwikkelde economieën hier in Europa, maar ook en vooral voor de zogenaamde ontwikkelingslanden. Daarom moeten we laten zien dat de liberalisering die we in het verleden in het goederentransport hebben bereikt, ook ons doel is voor de dienstensector. Dat is in veel opzichten zelfs nog belangrijker.
Zowel de rapporteur, de heer Kamall, die we voor het verslag moeten bedanken, en de heer Zaleski hebben aangegeven wat er in de dienstensector mogelijk is: kennisoverdracht, hogere opleidingen, banen en een betere infrastructuur. Die zaken zouden we met zijn allen moeten ondersteunen. Vanuit dit oogpunt zouden we veel van de ideologieën waarover we hier in Europa de afgelopen jaren en eeuwen hebben gesteggeld moeten omarmen, zonder al te vaak achterom te kijken.
"Ja” tegen de speciale behoeften in bepaalde sectoren, maar "nee” tegen de nepstrijd die sommige leden van dit Huis over de rug van de ontwikkelingslanden willen voeren.
Harald Ettl
(DE) Voorzitter, we zijn allemaal vóór open grenzen voor de levering van diensten. In dat verband wil ik twee punten aan de orde stellen. In 2006 heeft de Europese Unie haar standpunt over de levering van openbare diensten kenbaar gemaakt en heeft zij het gevoelige gebied van de openbare diensten niet eens voor vrije concurrentie opengesteld.
Nu wordt er onder de GATS natuurlijk getracht deze gevoelige sector alsnog via een achterdeurtje te liberaliseren. Maar openbare diensten vereisen een andere aanpak dan commerciële diensten. Het omgekeerde geldt uiteraard ook voor de ontwikkelingslanden. De EU mag op dit vlak geen druk op de ontwikkelingslanden uitoefenen en hen niet tot liberalisering van openbare diensten dwingen. Ze moeten dat voor zichzelf kunnen beslissen.
Nog een gevoelig punt is de markt voor financiële diensten. Sinds de jaren tachtig hebben de markten voor financiële diensten in de meest geglobaliseerde marktsectoren, zelfs die van de financiële transacties, enorme groeispurten doorgemaakt. De valutamarkten draaien een jaarlijkse omzet van 360 biljoen Amerikaanse dollar. Betrokkenheid bij markten die zich mondiaal uitbreiden is natuurlijk een economische vrijheid, maar daardoor zijn de ontwikkelingslanden extra gevoelig voor schokken van buitenaf. Bij de liberalisering van de financiële diensten moet derhalve [rekening worden gehouden met] het niveau van de ontwikkeling van de afzonderlijke...
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
(PL) Voorzitter, ik wil in dit debat de aandacht op twee punten vestigen. Ten eerste klopt het dat de dienstensector in de Europese Unie in 2007 voor maar liefst 75 procent van het BBP verantwoordelijk was en de export van diensten uit de EU ruim 28 procent van de totale mondiale export bedroeg, maar er bestaan nog altijd tal van obstakels voor de vrije levering van diensten binnen de Europese Unie zelf door dienstverleners uit de nieuwe lidstaten. Ik wil de hoop uitspreken dat de EU met betrekking tot deze kwestie in de nabije toekomst een paar belangrijke stappen in de goede richting zet.
Ten tweede moet er sterk verzet worden geboden tegen de in het verslag geopperde oplossingen, waarbij de EU als onderdeel van de WTO-onderhandelingen de landbouwtarieven en -subsidies eenzijdig verlaagt om, zo staat het daar, de grotere prijs van de handel in diensten binnen te halen. Deze benadering is al veel vaker door de EU gebezigd en heeft geleid tot productiebeperking, en soms zelfs tot het verdwijnen van vele landbouwsectoren in de Europese Unie, wat de voedselzekerheid voor de EU-landen aanmerkelijk heeft verminderd en de afgelopen maanden bovendien heeft geresulteerd in een aanzienlijke kostenstijging van landbouwgrondstoffen.
Roberto Fiore
(IT) Voorzitter, dames en heren, ik wilde uw aandacht vestigen op het feit dat er sprake is van liberalisering van het bankwezen, maar we weten allemaal dat er na Basel II een monopolie in deze sector is ontstaan en dat hele bedrijven, hele economische eenheden, juist als gevolg daarvan zijn weggevaagd.
Daarom vind ik dat we het oude samenwerkingssysteem in bepaalde opzichten moeten herstellen, want dat heeft op het platteland en in veel andere delen van Europa zorg gedragen voor het voortbestaan en de groei van kleine particuliere initiatieven en gezinnen. Laten we praten over en toewerken naar echte liberalisering in plaats van een monopolie in de cruciale bankwereld, die van invloed is op de levens van gezinnen en bedrijven in heel Europa.
Paul Rübig
(DE) Voorzitter, dames en heren, volgens mij zijn kleine en middelgrote ondernemingen zelfs op het gebied van financiële diensten keihard nodig. Europa telt 25 miljoen ondernemingen. Volgens mij kunnen vele daarvan ook op de internationale markt succesvol opereren.
Tot slot vormt het genereren van inkomsten zelfs in de minst ontwikkelde landen een fundamenteel vraagstuk. Volgens commissaris Mandelson is het daarom extra belangrijk om in de WTO-onderhandelingen niet toe te geven, maar juist te zorgen voor een nieuwe prikkel. We moeten de handel vergemakkelijken en toezeggingen daartoe ontvangen. Ik hoop op korte termijn.
Peter Mandelson
lid van de Commissie. - (EN) Voorzitter, ik ben zeker van plan de onderhandelingen ter afronding van het Doha-wereldhandelsakkoord vastberaden voort te zetten. Die is inderdaad erg belangrijk en ik ben het geachte lid dankbaar voor de nadruk die hij daarop legt.
Ik was eigenlijk niet van plan om iets te zeggen of op dit debat te reageren. De reden waarom ik dat toch doe, is omdat ik niet alleen het gevoel heb dat er in bepaalde bijdragen enkele misvattingen naar boven zijn gekomen over de levering van diensten in de 21e eeuw, met name in ontwikkelingslanden, maar dat er in de opmerkingen van enkele deelnemers aan dit debat bovendien een valse ideologische grens werd getrokken tussen wat zij "commerciële” en "niet-commerciële” diensten noemen. Ik breng het merendeel van mijn tijd door in de wereld en ontwikkelingslanden en moet zeggen dat dit onderscheid en de ideologische grens die in dit debat wordt omschreven steeds verder spoorloos verdwijnen. Het is niet waar dat de ontwikkelingslanden die lid zijn van de WTO, zoals mevrouw Lucas beweert, de handel in diensten steeds meer zien als iets totaal anders en afgescheiden van de handel in goederen. Binnen de WTO en bij de handelsbesprekingen gebeurt feitelijk precies het tegenovergestelde. De ontwikkelingslanden leggen de handel in diensten bij de onderhandelingen steeds vaker zelf op tafel. Ik ben al tientallen jaren een sociaal-democraat met, naar ik denk en hoop, een ontwikkeld sociaal geweten, en ik vind het verkeerd om in het geval van de diensten een voorstel in te dienen dat stelt dat levering goed is maar particuliere levering niet. Dat is niet alleen een ouderwets denkbeeld, maar het schaadt ook de belangen van de ontwikkelingslanden en komt niet tegemoet aan de behoeften van de armste burgers in die landen en gemeenschappen waarvoor wij als Europeanen met onze normen, waarden en principes zouden moeten opkomen.
Ik hoop dus, met alle respect, dat we de uitzonderlijke stelling niet zullen volgen en versterken, waarbij je de behoeften van de armsten vooropstelt door de ontwikkelingslanden de kans te ontnemen niet alleen efficiënter en goedkoper water, energie en telecommunicatie maar ook gezondheidszorg en onderwijs aan de consument te leveren door middel van concurrentiegerichte investeringen, technologie en managementvaardigheden en -technieken uit uiteenlopende internationale bronnen.
Dat betekent absoluut niet dat deze diensten niet gereguleerd hoeven te worden. Ik ben geen voorstander van monopolistisch gedrag, prijsafspraken en kartelvorming, maar haak in op het punt dat het geachte lid wilde maken. Regelgeving door nationale overheden in ontwikkelingslanden is vanzelfsprekend van essentieel belang in verband met deze diensten, maar laten we alstublieft geen steun creëren voor of geven aan een, zoals ik het heb omschreven, in mijn ogen valse ideologische grens tussen commercieel en niet-commercieel. Beide zijn gelijkwaardig, als ze naar behoren worden gereguleerd en naar behoren voorzien in de behoeften van de mensen die snakken naar meer van dit soort diensten, die efficiënter en in veel gevallen goedkoper worden geleverd.
Syed Kamall
rapporteur. - (EN) Voorzitter, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen, want iedereen was even attent. Ik bedank alle mensen voor hun bijdrage aan het debat en ik ben blij met elke bijdrage.
In de paar minuten die mij zijn toegewezen, wil ik ingaan op enkele kwesties die aan de orde zijn gesteld. Ik laat niet vaak van me horen, dus u moet me enige zelfgenoegzaamheid toestaan.
De heer Markov had het over "een algemeen concept”. In dit verslag staat heel helder dat we andere landen geen liberalisering maar ook geen protectionisme of staatsmonopolies moeten opdringen. Dat is wat ik duidelijk heb willen maken, dus het is verre van "een algemeen concept”. We erkennen dat er voor de verschillende landen uiteenlopende oplossingen bestaan, maar we moeten hen wel de optie van liberalisering laten. Veel mensen in de armere landen hebben tegen mij gezegd dat ze het spuugzat zijn om geen keus te hebben, om naar een staatsmonopolie te moeten stappen die slecht presteert of naar een private monopolie waarvan algemeen bekend is dat die banden heeft met de heersende elite. Zij willen in de eerste plaats toegang hebben, of een keus waardoor ze echt enige toegang verkrijgen.
Wat betreft het tijdelijk tegenhouden van de liberalisering van de financiële diensten, is er verschil tussen de wereldwijde financiële crisis en slechte leningen en slechte schulden. Arme Afrikaanse ondernemers hebben me verteld dat ze toegang willen hebben tot de kapitaalmarkten, zodat ze geld kunnen lenen om een tractor te kopen waarmee ze de velden kunnen omploegen en de lokale welvaart kunnen vergroten. Laten we hen die mogelijkheid en toegang tot kapitaal bieden.
Tot slot werd ik door mijn collega Glyn Ford veroordeeld, wat ik eigenlijk een compliment vind. Ik ben heel blij te horen dat dit "het meest liberale verslag” is en ik hoop dat dat ooit op mijn grafsteen te lezen staat - maar niet meteen. Ik wil wijzen op het verschil tussen een sociaal en een socialistisch geweten. Een sociaal geweten betekent kijken naar wat er feitelijk werkt en hoe we de armen daadwerkelijk kunnen helpen, in plaats van je vastklampen aan een verouderde socialistische ideologie die, zoals de heer Zaleski al zei, haar legitimiteit verloren heeft na jarenlang aan Centraal- en Oost-Europa te zijn opgedrongen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 4 september 2008 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Pedro Guerreiro  
In juli was er wederom sprake van een mislukte poging tot afsluiting van de "Doha-ronde”, die de liberalisering van de handel een stap dichterbij moet brengen, maar toch wil het Parlement nu alweer een initiatiefverslag goedkeuren dat streeft naar een misselijkmakende wereldwijde liberalisering van de handel in diensten binnen de WTO of via door de EU bevorderde bi- of multilaterale overeenkomsten met derde landen.
Hier worden de fundamenten gelegd voor een weg die moet leiden naar liberalisering van alle diensten, ook openbare diensten, die in het verslag "behoeften van publieke aard en van algemeen belang” worden genoemd.
Het doel is grotere liberalisering van onder andere de gezondheidszorg, de waterdistributie, het onderwijs, culturele diensten, het toerisme en financiële diensten.
Het verslag neemt de moeite uit te leggen dat "de beginselen van de GATS privatisering noch deregulering verhinderen” en bepaalt dat er na de inwerkingtreding van het WTO-akkoord periodieke onderhandelingen moeten plaatsvinden "met het doel het niveau van de liberalisering geleidelijk op te voeren...”
Met de doelstelling de huidige "impasse” binnen de WTO te doorbreken, dringt het aan op en verwelkomt het nieuwe initiatieven - zoals de "signaalconferentie” - met het doel een akkoord in de nabije toekomst mogelijk te maken.
De grote Europese ondernemingen hadden het zelf niet beter kunnen opschrijven...
