Wystąpienia jednominutowe (art. 150 Regulaminu) 
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie przewodniczący! 14 lutego 2008 r. w ramach prezentu walentynkowego Konferencja Przewodniczących zdecydowała, że spotkania zespołów międzypartyjnych będą się odbywały tylko w czwartki.
Od tego czasu usiłujemy rozwiązać ten problem. Nie zdołaliśmy jednak tego uczynić. Zespoły międzypartyjne muszą teraz spotykać się w niedogodnych dla siebie terminach. Prawie zawsze brakuje dla nich sal i nie mają zapewnionego tłumaczenia.
Przemawiam dzisiaj nie tylko jak przewodniczący Zespołu Międzypartyjnego Ubóstwa i Praw Człowieka, ale też jako upoważniony przedstawiciel większości zespołów międzypartyjnych w tej Izbie, a zatem jako przedstawiciel posłów do tej Izby, którzy wchodzą w skład zespołów międzypartyjnych. Zwracam się do Konferencji Przewodniczących z formalnym apelem o ponowne rozważenie i odwołanie decyzji z dnia 14 lutego 2008 r. oraz o przywrócenie sytuacji, w której zespoły międzypartyjne cieszyły się swobodą w tym zakresie.
Jeżeli Konferencja Przewodniczących tego nie uczyni, to z całym szacunkiem muszę państwa poinformować, że skierujemy sprawę do omówienia na posiedzeniu plenarnym Parlamentu, który zdecyduje, komu przysługuje suwerenność w tej Izbie.
Evgeni Kirilov
(BG) Dzisiaj przypada 85. rocznica podpisania traktatu z Angory między Bułgarią a Turcją. Sprawa dotyczy praw własności blisko 350 tysięcy trackich Bułgarów, których siłą pozbyto się z Turcji na początku ubiegłego wieku. Niektórzy z nich jeszcze żyją, a liczba ich potomków wynosi prawie 800 tysięcy.
Oba kraje wielokrotnie omawiały przy różnych okazjach sprawę przejętego majątku Tracji, w tym na wysokim szczeblu oraz w grupach roboczych, ale bez rezultatu. Turcja traktuje tych ludzi jak przesiedleńców, ale liczne fakty z historii i dokumenty, w tym protokół Ligi Narodów z 1926 roku w sprawie pożyczki na uchodźców dla Bułgarii, dowodzą ich statusu uchodźców.
Premier Erdoğan przedstawił już jedną propozycję - osoby posiadające dokumenty własności powinny składać pozwy w tureckich sądach. Dokumenty takie istnieją, ale to nieprzyzwoite prosić o nie ludzi, którzy już zmarli albo ledwie uszli z życiem. W rezolucji z dnia 21 maja 2008 r. Parlament Europejski wezwał Turcję do pogłębionego dialogu z Bułgarią w tej sprawie. Mam szczerą nadzieję, że dla dobra stosunków sąsiedzkich zwycięży dobra wola.
Ramon Tremosa i Balcells
Panie przewodniczący! Być może państwo wiedzą o wyraźnej asymetrii w sektorze mleka pod względem siły przetargowej między rolnikami a dystrybutorami mleka. W ostatnich kilku latach ta asymetria oraz zmienność cenowa zwiększyły się, zmniejszając tym samym zyski producentów mleka i ograniczając ich możliwości przewidywania.
Aby rozwiązać ten problem, w pełni popieram utworzenie europejskiej agencji ds. nadzoru sektora mleka w celu wypracowania lepszych porozumień w kwestii ilości i cen mleka. Agencja taka, nadzorowana przez Komisję Europejską, określałaby potrzeby rynku oraz regularnie badała zmiany kosztów produkcji mleka. System ten zapewniłby większą stabilność w sektorze mleka, umożliwiając ograniczenie obecnych dotacji publicznych.
Michael Cramer
(DE) Panie przewodniczący! W piątek 15 października "Rheinische Post” zamieścił relację dotyczącą komisarza ds. transportu - Siima Kallasa, który podobno powiedział, że szybka linia kolejowa między Paryżem a Bratysławą to niezmiernie ważna transeuropejska oś wschód-zachód i Komisja uważa jej budowę za sprawę najwyższej wagi. Następnie stwierdził, że podstawowym elementem tej głównej linii jest Stuttgart 21.
Czy to jakiś żart? Koordynator projektu Péter Balázs wielokrotnie powtarzał, że chociaż tor ten wchodzi w zakres projektu TEN, to stacje pozostają sprawą krajową. W związku z ograniczonymi funduszami na rozwój transeuropejskiej sieci transportowej, stacje oraz całą powiązaną infrastrukturę mają finansować samodzielnie władze gminne, regionalne i krajowe.
Wzywam komisarza Kallasa do potwierdzenia stanowiska Komisji w tej sprawie w oświadczeniu dla prasy oraz apeluję, aby głośno i wyraźnie powiedział, że Unia Europejska nie będzie współfinansować podziemnej stacji w Stuttgarcie.
Marisa Matias
(PT) Panie przewodniczący! Obecna brukselska dewiza to oszczędności, oszczędności i jeszcze raz oszczędności. Niestety, rezultaty takiego podejścia są widoczne gołym okiem. Plany na rzecz stabilności i wzrostu są niczym innym, jak okradaniem pracowników i emerytów, czyli obywateli europejskich. Z jakiegoś powodu byliśmy świadkami fali bezprecedensowych strajków w całej Europie. Pierwsza była Grecja, potem Hiszpania i Francja. Już teraz planowane są na listopad strajki we Włoszech, a 24 listopada w Portugalii. W dodatku jest to tylko początek.
Chciałabym zapytać, jak wiele musi się jeszcze odbyć strajków generalnych i demonstracji, jak wiele głosów musimy jeszcze usłyszeć, by zejść na ziemię, złamać brukselski konsensus i zacząć szanować ludzi? Takie środki nie służą przezwyciężaniu kryzysu, ale raczej go pogłębiły, zatem chciałabym zaapelować, panie przewodniczący, o podjęcie innych, uczciwszych środków. Chcę zapytać, na co jeszcze czekamy?
Nikolaos Salavrakos
(EL) Panie przewodniczący! Według doniesień w greckiej prasie i oficjalnych źródeł rządu Grecji, z których żadnego nie zakwestionowano, niepokojąco zwiększyła się liczba obcokrajowców, którzy nie posiadają dokumentów i przedostają się na nasze terytorium przez północne granice Grecji. Dzięki działaniom Fronteksu znacznie zmniejszyła się liczba obcokrajowców przekraczających północno-wschodnią granicę morską. Frontex nie osiągnął jednak takich samych wyników na północnej granicy lądowej, którą przekracza teraz tysiące obcokrajowców, powodując tym samym powstanie nowego problematycznego obszaru. Podobno przypadki zatrzymania obcokrajowców w przygranicznym mieście Orestiada wzrosły w ciągu roku o 640 %, podczas gdy na wyspach odnotowano ich spadek o 80 %.
W tej sytuacji proponuję, aby Parlament przyjął pilną rezolucję: po pierwsze w celu utworzenia posterunku Frontexu po tureckiej stronie rzeki Evros; po drugie, aby potępić Turcję, która otrzymuje od Unii Europejskiej bardzo duże fundusze na imigrację, ale nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań na mocy protokołu z Ankary; i po trzecie i ostatnie, w celu przeanalizowania problemu nielegalnej imigracji, który jest problemem europejskim.
Csanád Szegedi
(HU) Panie i panowie! Dzisiaj chciałbym zabrać głos w sprawie katastrofy, jaką był wyciek czerwonego szlamu na Węgrzech. Przede wszystkim chcę podziękować wszystkim, którzy pomogli w tym okresie ofiarom i ich krewnym. Najtragiczniejsze w tej katastrofie jest to, że całemu zdarzeniu, które niestety kosztowało życie kilku osób, można było zapobiec. Zapobieganie takim katastrofom to obowiązek Unii Europejskiej. Aby można to było zrobić, trzeba koniecznie dokonać przeglądu umów prywatyzacyjnych w regionie środkowoeuropejskim, które to umowy oznaczają właściwie grabież i które dały uprawnienia podejrzanym postkomunistycznym kręgom finansowym. Ponadto trzeba znacjonalizować przedsiębiorstwa, które nielegalnie odebrano obywatelom. Takie kręgi finansowe nie zwracają uwagi na pracowników, a ich praktyk ukierunkowanych wyłącznie na pieniądze nie powstrzyma nawet katastrofa ekologiczna. Dlatego zwracam się o pomoc do Unii Europejskiej.
Alf Svensson
(SV) Sprawy dotyczące środowiska i klimatu dotyczą nas wszystkich. Jak nam wiadomo, mają one zakres globalny. To oczywiste, że UE musi odegrać główną rolę w walce na rzecz ochrony warunków naszego życia.
Eksperci do spraw środowiska twierdzą, że drugą co do ważności przyczyną szkód w środowisku oraz drugim największym źródłem emisji są wszystkie prymitywne paleniska i kuchenki, które można znaleźć w szałasach i chatach w Afryce, Azji i Ameryce Południowej.
Zdało sobie z tego w końcu sprawę kilka narodów, które koncentrują się na ochronie środowiska. Dzisiaj są tam proste kuchenki napędzane energią słoneczną, które niskim kosztem eliminują 95 % toksycznych emisji, powstających w wyniku spalania węgla, obornika i innych paliw.
Najważniejsze, co trzeba uwydatnić, to fakt, że według obliczeń przedwcześnie umiera blisko dwa miliony ludzi, którzy są zmuszeni wdychać te gazy.
Mam nadzieję, że UE wraz ze Stanami Zjednoczonymi, które dowiodły świadomości tego problemu, zainteresują się tym bardzo rzeczowym sposobem zapewnienia ochrony ludziom i środowisku.
Iosif Matula
(RO) Ostatnio podjęto konkretne działania w celu wzmocnienia bezpieczeństwa energetycznego Unii Europejskiej w drodze dostaw gazu ziemnego z wielu źródeł, aby uniknąć nowego kryzysu gazowego w Europie. Mam na myśli otwarcie gazociągu Arad-Szeged, łączącego Rumunię i Węgry, który finansowano również z funduszy europejskich.
W ten sposób inwestycja nie tylko zakończyła się powodzeniem, ale również stanowi wzór współpracy między państwami UE.
Połączenia międzysystemowe planowane na szczeblu europejskim oraz ogólna instalacja do transportowania gazu w obu kierunkach do 2014 roku i złoża gazu pozwalają wszystkim krajom w regionie cieszyć się większą niezależnością energetyczną. Na wypadek kolejnego kryzysu gazowego, państwa europejskie będą mogły sobie wzajemnie pomagać.
Kolejny, nie mniej ważny aspekt polega na tym, że cena gazu będzie ustalana na szczeblu regionalnym, a nie w drodze negocjacji z jednym dostawcą. Mam nadzieję, że ukończenie gazociągu Arad-Szeged przyda impetu nie tylko projektowi gazociągu Nabucco, ale również projektowi AGRI, który będzie wykorzystywany w celu transportowania gazu do Europy przez Azerbejdżan, Gruzję i Rumunię.
Alexander Mirsky
(LV) Panie przewodniczący! Dziękuję. Chciałbym zwrócić uwagę na interesujący moment w naszych pracach. W czwartek prawie wszyscy posłowie do Parlamentu Europejskiego wyjeżdżają o godz. 13.30. Wszyscy wiemy, że na tę godzinę wyczarterowany jest specjalny pociąg. Proszę mi wyjaśnić, gdzie tu jest logika? Czemu głosowania w sprawie praw człowieka na posiedzeniach plenarnych odbywają się zawsze o godz. 16.00? Czemu planowane są głosowania, skoro wiadomo, że 95 % posłów będzie nieobecnych? To nonsens. Jestem przekonany, że moja wypowiedź przejdzie bez echa. To bardzo smutne, panie przewodniczący. Dziękuję.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) W Rumunii, państwie członkowskim Unii Europejskiej, partia rządząca dopuszcza się łamania zasad demokracji, nie obawiając się żadnych reperkusji. Przewodniczący Izby Deputowanych, jednej z dwóch izb parlamentu rumuńskiego, naliczył 80 obecnych posłów i obwieścił, że jest ich 170.
W tym momencie poddano pod głosowanie ustawę, która ma zasadnicze znaczenie dla wielu obywateli rumuńskich. Był to projekt nowej ustawy emerytalnej, w którym przewidziano stopniowe zwiększanie wieku emerytalnego, równy wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn oraz ponowne wyliczenie emerytur, skutkujące w rzeczywistości obniżeniem emerytur wielu obywatelom.
Chociaż opozycja była zdecydowanie przeciwna tym zmianom i nie była obecna podczas głosowania, kamery uchwyciły oszustwo, którego się dopuszczono. Gdyby jednak opozycja i prasa nie protestowały codziennie od tego czasu przeciwko tym działaniom, dzisiaj rumuński prezydent ogłosiłby oficjalnie nową ustawę.
Olle Schmidt
Panie przewodniczący! W dniu dzisiejszym szwedzki rząd otrzymał opinię prawną w sprawie Dawita Isaaka, którego więziono przez dziewięć lat w Erytrei. Dawit Isaak to szwedzki dziennikarz, którego osadzono w więzieniu za wolność wypowiedzi.
Zgodnie z opinią prawną sporządzoną na podstawie Konwencji o ochronie praw człowieka i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Szwecja, państwa członkowskie UE oraz UE mają obowiązek wykorzystać wszelkie dostępne środki dyplomatyczne i prawne w celu zapewnienia Dawitowi Isaakowi podstawowych praw. Erytrea to jeden z najbiedniejszych krajów świata, uzależniony od pomocy Unii Europejskiej. Musimy zażądać natychmiastowego uwolnienia Dawita Isaaka w zamian za pomoc finansową.
Jutro brat Dawita Isaaka przybywa z wizytą do Parlamentu Europejskiego, aby się spotkać z przewodniczącym Parlamentu oraz komisarzem Piebalgsem i przekazać opinię prawną instytucjom europejskim. Mam nadzieję, że to zobliguje instytucje europejskie do wywarcia większego nacisku na prezydenta Erytrei w kwestii uwolnienia Dawita Isaaka, co jednocześnie uratuje mu życie.
Joe Higgins
Panie przewodniczący! We wrześniu spędziłem tydzień w Kazachstanie, w ramach delegacji Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy z ramienia Parlamentu Europejskiego. Kazachstan pod przywództwem prezydenta Nazarbajewa to kraj totalitarnej dyktatury, w którym regularnie stosuje się represje, łamiąc prawa człowieka.
Spotkaliśmy się z wieloma grupami, które walczą o prawa człowieka, prawa polityczne i pracownicze. Otrzymaliśmy mrożące krew w żyłach świadectwa potwornego reżimu i skrajnej brutalności w wielu kazachskich więzieniach, których byli więźniowie, wypuszczeni niedawno na wolność, opisują groteskowe upadlanie osadzonych oraz regularne dzikie bicie, brutalne gwałty i inne tortury.
W związku z tym hańbą jest, że Kazachstanowi przyznano przewodnictwo w Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w 2010 roku, a główny szczyt szefów państw OBWE ma się odbyć w grudniu w stolicy Kazachstanu - Astanie. To hańba, że prezydent Nazarbajew, który odpowiada za ten koszmar, przyjeżdża w przyszłym tygodniu z oficjalną wizytą do Unii Europejskiej i będzie podejmowany przez przewodniczącego Parlamentu, pana Jerzego Buzka, przewodniczącego Komisji - pana Barroso i innych. Jest podejmowany oczywiście w związku z rozległymi interesami w sektorze ropy i gazu, jakie przedsiębiorstwa z UE przeprowadzają w Kazachstanie; wzywam jednak wymienione osobistości, aby podniosły sprawę tego groteskowego upodlenia praw człowieka i zażądały od Nazarbajewa podjęcia w tym obszarze działań, które będą możliwe do sprawdzenia.
Oriol Junqueras Vies
(IT) Panie przewodniczący! W ostatnich kilku tygodniach ponad 30 Mapuczów prowadziło strajk głodowy, aby zaprotestować przeciwko militaryzacji ich ziemi, poddaniu ich podwójnej jurysdykcji, cywilnej i wojskowej, oraz stosowaniu ustawodawstwa ukierunkowanego na zwalczanie terroryzmu od czasu wprowadzenia dyktatury wojskowej. Pomimo tego, dwie większościowe grupy w tym Parlamencie nie zgodziły się na przyjęcie pilnej rezolucji w kwestii humanitarnej.
Teraz strajk głodowy zakończono, ale nie wyeliminowano jego podstawowych przyczyn, co w kwietniu potwierdził sprawozdawca do spraw Deklaracji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach ludności rdzennej.
Chile musi przestrzegać międzynarodowej deklaracji o prawach ludności rdzennej i konwencji nr 169 Międzynarodowej Organizacji Pracy w obszarze prawa do wcześniejszych konsultacji oraz dobrowolnej i przemyślanej zgody takiej ludności w kwestii całego ustawodawstwa, które dotyczy jej praw i interesów. Parlament Europejski musi wykorzystać wszystkie możliwe instrumenty polityczne, aby zapewnić przestrzeganie przez chilijski rząd międzynarodowego prawa oraz umów z Unią Europejską.
Dimitar Stoyanov
(BG) Zamierzałem wygłosić moją opinię na temat zbliżającej się debaty, która ma się odbyć w Narodowym Zgromadzeniu Bułgarii i dotyczyć planowanego referendum w sprawie członkostwa Turcji w Unii Europejskiej. Zirytowało mnie jednak oświadczenie mojego kolegi posła z drugiej strony Izby - pana Kirilova, którego wystąpienie słowo w słowo przypominało przemówienie przewodniczącego mojej partii, Volena Siderova, wygłoszone kilka dni temu na Zgromadzeniu Narodowym Bułgarii.
Chciałbym jednak dodać kilka słów do wypowiedzi pana posła Kirilova. Szanowni posłowie! Osoby wydalone ze wschodniej Tracji nie mają dokumentów potwierdzających ich prawa własności. Porzucili oni swoje dzieci, skazując je na śmierć, ponieważ płaczące niemowlęta ujawniały obecność tych ludzi przed Turkami, którzy ich ścigali i przybyli po to, by ich mordować.
Turcja to kraj, który szczyci się swoją historią ludobójstwa; to popełnione w 1913 roku, kiedy dokonano rzezi 50 tysięcy Bułgarów, a 300 tysięcy wydalono ze wschodniej Tracji, było ostatnią próbą przed ludobójstwem Ormian, nieuznawanych przez imperium osmańskie. Dlatego właśnie mówimy "tak dla referendum w sprawie członkostwa Turcji w Unii Europejskiej” oraz "nie dla członkostwa Turcji w Unii Europejskiej”.
Theodoros Skylakakis
(EL) Panie przewodniczący! Jean-Claude Juncker powiedział wczoraj, że od 2008 roku naciskamy na rząd Grecji, aby podjął właściwe działania, ale nie podaliśmy problemów do wiadomości publicznej, gdyż eurogrupa jest organem nieoficjalnym. Komisja oznajmiła, że grecki deficyt w 2009 roku przekroczy 15 %, natomiast prognozy z maja 2009 roku wynosiły 5 %.
Zadaję sobie pytanie, jak można przeoczyć 10 punktów procentowych PKB? Bez wątpienia ministrowie finansów zdawali sobie z tego sprawę, kiedy spotkali się na posiedzeniu Rady Ecofin, która jest instytucjonalnie kompetentna, w przeciwieństwie do eurogrupy? Problemu zatem nie stanowił brak możliwości sporządzenia prognozy zgodnej z kryteriami politycznymi. Obywatele greccy, jako europejscy podatnicy, mieli jednak prawo o tym wiedzieć. Potrzebujemy w końcu niezależnych organów do spraw monitorowania kryteriów finansowych oraz, przede wszystkim, uczciwego i automatycznego stosowania przepisów wobec wszystkich.
Crescenzio Rivellini
(IT) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Szczyt UE-Chiny, który się odbył 6 października w Brukseli, zakończył się w napiętej atmosferze, kiedy to planowaną końcową konferencję prasową odwołano z przyczyn logistycznych, jak to lakonicznie stwierdzono. W rzeczywistości chodziło o różnicę zdań w kwestii kursu wymiany juana, który strefa euro uznała za zbyt niski.
Unia Europejska zwróciła się do premiera Chin, aby docenił swoją walutę i położył kres nieuczciwym praktykom handlowym, które przez całe lata napędzały wojny cenowe, podkreślając przy tym, że jest to podstawowy warunek rozwiązania problemu uznania Chin za gospodarkę rynkową.
Od czerwca kurs chińskiej waluty w stosunku do dolara wzrósł o 2,15 %, natomiast w stosunku do euro zmalał o 9,4 %. To straszna informacja dla podmiotów eksportujących ze strefy euro, i to nie tylko dlatego, że Europa wydaje się być jedyną siłą napędową pozbawioną mechanizmów dewaluowania swojej własnej waluty.
Nasza pozycja w stosunkach UE-Chiny nie jest korzystna wskutek różnic w umowach między pracownikami, cen surowców oraz protekcjonistycznej i brawurowej polityki handlowej Chin. W związku z tym nie ma możliwości konkurowania, jeżeli przewartościowane będzie również euro. Za dwa tygodnie spróbujemy rozwiązać te kwestie z europejską delegacją.
Vasilica Viorica Dăncilă
(RO) W czasach, kiedy zachodzi coraz większa potrzeba ograniczenia transportu produktów żywnościowych na duże odległości, kiedy zachęca się do produkcji lokalnej i dostosowuje produkcję do popytu na rynku, zasadnicze znaczenie ma stymulowanie produkcji baraniny w UE.
To niedopuszczalne, aby rynek UE zaopatrywano w baraninę sprowadzaną z miejsc oddalonych o tysiące kilometrów i po wygórowanych cenach, kiedy nasi producenci są zmuszeni sprzedawać swoje produkty po śmiesznie niskich cenach oraz opuszczać dany sektor gospodarki.
Rumunia zajmuje wśród państw członkowskich Unii Europejskiej piąte miejsce pod względem pogłowia baranów i owiec, ale obsada owiec i baranów zmalała o ponad 40 %. Eksport baraniny stanowi jednak ważny filar naszej gospodarki.
Mając na uwadze te czynniki oraz możliwość wystąpienia poważnych konsekwencji społecznych, gospodarczych i środowiskowych w perspektywie długoterminowej wskutek utracenia starej tradycji, Rumunia popiera działania Irlandii i niecierpliwie czeka na właściwe środki wsparcia ze strony Komisji i Rady, które powstrzymają coraz większy regres w sektorze baraniny w Unii Europejskiej.
Kriton Arsenis
(EL) Panie przewodniczący! W 2008 roku doświadczyliśmy największego kryzysu żywnościowego. Wzrosła cena zbóż i wskutek tego ogromna część ludności cierpiała głód, zwłaszcza w Afryce. Jednocześnie odnotowaliśmy najwyższe poziomy produkcji zbóż. Za ten paradoks obwiniano biopaliwa. W końcu okazało się, że wina leży po stronie towarzystw kredytowych, które po zakończeniu gier na Nasdaq i wrzawy na rynku własności odpuściły, koncentrując się na długu publicznym i cenach podstawowych środków spożywczych do celów spekulacji.
Te zagrywki doprowadziły do zubożenia milionów obywateli na całym świecie. Nie możemy pozwolić na dalszą bezkarną działalność tych towarzystw i musimy ustalić wyraźne ramy ich działania na szczeblu europejskim i światowym.
Ilda Figueiredo
(PT) Dzisiaj przypada Europejski Dzień Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi. Zasługuje on na naszą pełną uwagę i powinniśmy żądać, aby uczyniono coś więcej poza powtarzaniem oczywistych prawd o tej tragedii, która obecnie w samej UE dotyka co roku setki tysięcy ludzi. Padają oni ofiarą współczesnego niewolnictwa z powodu głodu i skrajnego ubóstwa, których doświadcza ponad miliard ludzi na świecie. Zjawisko to jest ciemniejszą stroną kapitalistycznego wyzysku i takie są konsekwencje kolonializmu i neokolonializmu, za które w dużym stopniu odpowiada kilka europejskich potęg.
Zachodzi zatem symboliczne powiązanie między wczorajszymi obchodami Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem a dzisiejszym Europejskim Dniem Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi. Walka z ubóstwem i handlem ludźmi wymaga globalnych środków, które obejmowałyby zerwanie z neoliberalną polityką oraz zdecydowane zaangażowanie w społeczny wymiar polityki makroekonomicznej w celu formułowania polityki opartej na rozwoju i społecznym postępie, zgodnie z żądaniami społeczeństwa i pracowników biorących udział w demonstracjach w Europie, których byliśmy świadkami.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Dzisiaj - 67 lat po usunięciu dyktatora Benito Mussoliniego - w Tyrolu Południowym nadal utrzymuje się, konserwuje i poddaje poważnej renowacji faszystowskie pomniki. Dla mieszkańców tego regionu stanowi to codzienne przypomnienie doznanych cierpień i krzywd. To nie jest godne zjednoczonej Europy XXI wieku. Były europejski komisarz Franco Frattini proponował przed laty ogólnoeuropejski zakaz używania wszelkich symboli nazistowskich na mocy prawa. Logiczne jest, że taki zakaz stosowania symboli nazistowskich objąłby również faszystowskie pomniki w Tyrolu Południowym, które trzeba by usunąć. Propozycja pana Frattiniego poniosła porażkę; czas najwyższy, aby podjąć nową próbę.
Komisja powinna wyraźnie wskazać, że łamanie praw mniejszości to łamanie wartości UE. Artykuł 2 traktatu z Lizbony wymaga dalszego objaśnienia. Ponadto musimy zbadać, w jaki sposób chroni się mniejszości, oficjalnie ustanawiając również wiążące sankcje.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Rok 2010 został ogłoszony przez Unię Europejską Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Na dzień 17 października 2010 r. przypadły 23. obchody Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem, który został ogłoszony przez ONZ. W tym dniu na całym świecie organizowane były okolicznościowe wydarzenia w celu okazania solidarności oraz wrażliwości na potrzeby ludzi społecznie wykluczonych.
Międzynarodowy Dzień Walki z Ubóstwem ma na celu przede wszystkim uświadomienie opinii publicznej potrzebę likwidacji ubóstwa na świecie, a w szczególności w krajach rozwijających się, oraz podkreśla fakt, że walka z ubóstwem staje się naszym priorytetem. Ważne jest również zwrócenie większej uwagi na przyczyny i ich konsekwencje ubóstwa w Europie. Powtarzam, w Europie. Dlatego ważny jest realizowany w Unii Europejskiej program związany z bezpłatną dystrybucją żywności dla najuboższych, którego koszt wynosi 500 milionów euro rocznie,. Inicjatywa obchodów Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem jest bardzo pożyteczna, ponieważ dzięki niej jesteśmy w stanie uświadomić sobie skalę ubóstwa na świecie oraz szukać przyczyn i rozwiązań tego problemu. Dziękuję.
Sergio Gutiérrez Prieto
(ES) Panie przewodniczący! W Międzynarodowym Dniu Przeciwdziałania Handlowi Ludźmi do celów wyzysku społecznego ujawniono pewne liczby, które powinny nakłonić nas, jako przywódców politycznych, do podjęcia działań.
U podłoża ponad 90 % przypadków prostytucji w Europie leży szantaż i przymus. W odpowiedzi na te liczby powinniśmy zadać sobie pytanie, czy czynimy wszystko, co jest konieczne, by chronić godność i uczciwość tysięcy kobiet, których prawa są również chronione na mocy karty praw podstawowych, przyjętej przez nas razem z traktatem z Lizbony.
Nie mówimy o "najstarszym zawodzie świata”, ale o jedynej formie niewolnictwa, której nie zdołaliśmy wyplenić w starej Europie. Takie kraje jak Hiszpania podejmują znaczne wysiłki w tym zakresie, ścigając handlarzy żywym towarem, prowadząc kampanię informacyjną w społeczeństwie oraz propagując plany ponownej integracji kobiet, które padły ofiarą tego procederu. To nie wystarcza. Europa musi być pod tym względem jednolitym obszarem działania i zaangażowania.
Kolejna dyrektywa w sprawie handlu ludźmi to okazja, by podjąć działania w tej dziedzinie poprzez edukację oraz na przykład, z punktu widzenia podaży, poprzez utrudnienie reklamy we wszystkich rodzajach mediów i zwiększenie dwustronnej współpracy z państwami trzecimi na rzecz zwalczania tej plagi u źródeł.
Mamy okazję. Chciałbym zwrócić na to uwagę Parlamentu, aby kontynuował swoje działania, stojąc na straży praw obywateli.
Marc Tarabella
(FR) Panie przewodniczący! Zgodnie ze swoim statutem, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) stanowi niezależne źródło doradztwa naukowego w kwestii zagrożeń związanych z łańcuchem dostaw żywności. Panie przewodniczący, szanowni państwo! Chciałbym wyrazić swoje wątpliwości co do tego faktu, zaznaczając, że nie jestem w tym osamotniony.
Weźmy jeden konkretny przykład: wiele państw, takich jak Dania i Francja, zakazało stosowania bisfenolu (BPA) w butelkach do karmienia niemowląt w wyniku licznych badań, które wykazały jego szkodliwość. EFSA jednak nadal zezwala na jego stosowanie w produktach przeznaczonych do spożycia, łamiąc w rażący sposób zasadę ostrożności.
EFSA pozytywnie rozpatrzył też wszystkie wnioski dotyczące stosowania GMO, które do niego wpłynęły. W sumie było ich 125. Czy nie wydaje się to państwu dziwne? Komisarz odpowiedzialny za ten obszar, pan Dalli, w zeszłym tygodniu zdystansował się wobec EFSA w kwestii BPA, natomiast Rada żąda szczegółowych informacji dotyczących sposobu funkcjonowania tego urzędu od 2008 roku.
W związku z tym wnoszę, aby przynajmniej możliwie najszybciej zorganizować wspólne spotkanie informacyjne EFSA z Komisją Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz z Komisją Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów w Parlamencie Europejskim. Musimy rozwiać wątpliwości związane z EFSA, aby zapewnić lepszą ochronę społeczeństwa i jego zdrowia, które jest zagrożone.
Cătălin Sorin Ivan
(RO) Moją informację kieruję do Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego - pana Jerzego Buzka.
Mając na uwadze, że kilka miesięcy temu przebywał z wizytą w Rumunii, uczestniczył w posiedzeniu plenarnym rumuńskiego parlamentu oraz poparł rząd Partii Demokratyczno-Liberalnej (PDL) i propagowane przez niego środki oszczędnościowe, chciałbym poinformować pana przewodniczącego Buzka, że od ponad miesiąca Rumunia nie ma parlamentu. Od ponad miesiąca nie odbywają się posiedzenia parlamentu rumuńskiego i nie podejmuje się żadnych decyzji, a to wskutek nieuczciwego zatwierdzenia ustawy o emeryturach, o czym wspominała już moja koleżanka -Daciana Sârbu.
Z uwagi na fakt, że rumuński prezydent Traian Băsescu nie przyjmuje w tej sprawie stanowiska, nie ma nic przeciwko stosowaniu takich praktyk, jako że PDL stale je popiera, a oszustwa stają się w parlamencie rumuńskim praktyką, bardzo chciałbym wiedzieć, czy pan Buzek nadal popiera PDL oraz władze Rumunii, i czy również dzisiaj odwiedziłby parlament Rumunii, aby poprzeć rząd Boca.
Slavi Binev
(BG) Wiem, że Unia Europejska i my wszyscy dążymy do wydobycia Europy z recesji gospodarczej. Niektóre kraje podnoszą się z recesji, ale w innych, niestety, z jakichś powodów się ona pogłębia. Wierzę, że wszystkie państwa członkowskie traktują odbudowę i konsolidację europejskiego rynku priorytetowo.
W związku z powyższym, jestem poważnie zaniepokojony planowanym przez Unię Europejską wprowadzeniem systemu handlu bezcłowego dla Pakistanu. Zdaję sobie sprawę, że Pakistan poniósł straty wskutek klęsk żywiołowych, ale nie uważam, żeby to było dobre uzasadnienie dla postawienia europejskiego handlu, zwłaszcza branży włókienniczej, w obliczu zagrożenia.
Zwracam się do państwa w imieniu bułgarskiego Stowarzyszenia Producentów i Eksporterów Odzieży i Wyrobów Włókienniczych, którego członkowie poprosili mnie o pomoc w uratowaniu tego sektora w Bułgarii. Bułgaria to mały kraj, w którym recesja sięgnęła szczytu. Dostęp Pakistanu do europejskiego rynku postawi bułgarską produkcję odzieży i wyrobów włókienniczych w stan zagrożenia.
Panie przewodniczący, szanowni państwo! Uważam, że ochrona europejskiego rynku w czasach recesji musi być podwójnym priorytetem, a bezcłowy handel z Pakistanem nie jest właściwym sposobem na wydobycie Europy z zastoju.
Ioan Enciu
(RO) Chciałbym zwrócić szczególną uwagę na wyjątkowo poważną sytuację gospodarczą i społeczną, w jakiej znalazła się Rumunia. Środki naprawy przyjęte przez rumuński rząd są nieskuteczne i z natury bardzo antyspołeczne. Są one wyrazem ataku na podstawowe prawa człowieka, zwłaszcza w sektorach zdrowia i edukacji, jak też na prawo do godnego życia. Jakie są skutki tych środków? Inflacja wynosząca 8 %, największy w całej Unii Europejskiej spadek PKB, paraliż gospodarki krajowej oraz bezprecedensowe protesty z udziałem funkcjonariuszy policji, nauczycieli, emerytów, urzędników z Ministerstwa Finansów i członków wszystkich związków zawodowych. Ten rząd działa wbrew interesom rumuńskich obywateli i podkopuje status ludności rumuńskiej jako obywateli europejskich. Komisja Europejska dysponuje odpowiednimi instrumentami i mechanizmami do celów monitorowania i dostosowywania polityki finansowej państw członkowskich. Komisja musi przyjąć stanowisko w sprawie środków oszczędnościowych wdrożonych przez rząd Rumunii, skutkujących naruszaniem podstawowych praw człowieka.
Zigmantas Balčytis
(LT) 10 października bieżącego roku wybuchł pożar na promie "Lisco Gloria”, płynącym z Kilonii do Kłajpedy. Chociaż nikt nie stracił życia, wypadek ten zwrócił uwagę na ogromne problemy z zapewnieniem bezpieczeństwa pasażerów promów. Z informacji udzielonych przez pasażerów wynika, że załoga nie była przygotowana, aby nieść pomoc i pasażerowie musieli pomagać sobie nawzajem. Ponadto liczba uratowanych pasażerów była większa od liczby pasażerów figurujących na oficjalnej liście, co budzi poważne obawy w kwestii zapewnienia ogólnego bezpieczeństwa pasażerów oraz możliwego zagrożenia terroryzmem. Po wydarzeniach z 11 września, w Unii Europejskiej zwrócono szczególną uwagę na bezpieczeństwo pasażerów podróżujących samolotami. Ostatni wypadek uwydatnił konieczność zastosowania w odniesieniu do statków systemu kontroli podobnego do tego mającego zastosowanie do statków powietrznych, jak też konieczność nieustannego sprawdzania umiejętności pracowników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo pasażerów oraz stanu technicznego statków.
Katarína Neveďalová
(SK) W ubiegłym tygodniu przewodniczyłam delegacji obserwatorów z ramienia Parlamentu Europejskiego podczas wyborów parlamentarnych w Kirgistanie. Odbyliśmy wiele spotkań z przedstawicielami partii politycznych i organizacji obywatelskich, spotkaliśmy się też z tymczasową prezydent - Rozą Otumbayevą.
Chociaż podczas naszej misji zapewniano nas, iż kraj ten wyraźnie dąży do zmiany systemu na rzecz parlamentarnej demokracji, a sytuacja w obszarze bezpieczeństwa poprawiła się, to zaraz po naszym wyjeździe z Biszkeku znowu zaczęły się rozruchy, a partie polityczne zaczęły kwestionować wyniki wyborów. Sytuacja taka miała miejsce mimo oświadczeń międzynarodowych organizacji, które utrzymywały, że wybory w Kirgistanie przebiegały w stosunkowo prawidłowy sposób. W kraju, w którym standardy socjalne są na poziomie godnym ubolewania, a dziesiątki tysięcy obywateli musiało porzucić swoje domostwa, znowu zaczęła się walka o wyłączne przywództwo i kraj ten zaczyna się cofać.
Uważam, że zachodzi konieczność wezwania Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego do większego zainteresowania się regionem Azji Środkowej, w którym panują obecnie ogromne niepokoje. Dotyczy to nie tylko Kirgistanu, ale również ostatnich rozruchów w Tadżykistanie, nie zapominając o bliskości Afganistanu. Koniecznie musimy bardziej zainteresować się tym regionem, zwiększając naszą obecność w nim na rzecz lepszej przyszłości dla nas wszystkich.
Ivailo Kalfin
(BG) Chciałbym zwrócić państwa uwagę na ważne kwestie bezpieczeństwa cybernetycznego. Zapobieganie zagrożeniom związanym z ekspansją Internetu jest dużo skuteczniejsze niż naprawa szkód powodowanych nadużyciami sieci. Zapobieganie wymaga jednak podjęcia szeregu działań.
Po pierwsze, przestrzeń cybernetyczna wymaga dynamicznej ochrony, która nie skutkuje tworzeniem stałych zapór, ale polega na elastyczności i czynnych innowacjach. Po drugie, w prawodawstwie regulującym kwestie Internetu trzeba wykorzystywać możliwości oferowane przez technologie informacyjne, a nie ograniczać je. Po trzecie, wymagana jest bardzo aktywna koordynacja horyzontalna różnych instytucji zaangażowanych w sprawy bezpieczeństwa cybernetycznego. Po czwarte, bezpieczeństwo cybernetyczne wymaga bardzo aktywnych i skutecznych mechanizmów współpracy i koordynacji w wymiarze międzynarodowym.
Chciałbym zachęcić Komisję Europejską, by wykazała się szczególną determinacją i rozwiązała problem, nalegając na uwzględnienie w przyszłych inicjatywach ustawodawczych i wdrożenie europejskiej strategii na rzecz bezpieczeństwa cybernetycznego oraz na utworzenie stanowisk lub mechanizmu w celu ułatwienia horyzontalnej koordynacji wszystkich społeczności i krajowych polityk dotyczących tego zagadnienia.
Przewodniczący
Zamykam debatę w ramach tego punktu porządku obrad.
