Goedkeuring van de Notulen
De Voorzitter
De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, we hebben deze week in deze Vergadering een aantal problemen gehad in verband met de stemming. In de Notulen staat dat ik vóór paragraaf 39 over de herziening van de Verdragen gestemd heb. Ik weet niet of het aan mijn vingers dan wel aan het apparaat lag, maar ik had tegen willen stemmen.

De Voorzitter
Mijnheer Hallam, maakt u zich geen zorgen, we zullen de fout aan het apparaat toeschrijven en in de Notulen opnemen dat u correct gestemd heeft.

Hory
Mijnheer de Voorzitter, in de notulen van gisteren sta ik niet op de presentielijst. Misschien heb ik vergeten de presentielijst te tekenen, maar ik was er wel degelijk, zoals blijkt uit mijn deelname aan de verschillende hoofdelijke stemmingen.
Ik dank u dus voor de instructie die u kunt geven om de notulen op dit punt te corrigeren.

De Voorzitter
Mijnheer Hory, de Notulen zullen gecorrigeerd worden, maar uw woord is meer waard dan welk bewijs dan ook. We hebben aan uw woord dan ook voldoende om dit in de Notulen recht te zetten.

Bourlanges
Mijnheer de Voorzitter, ik verkeer in dezelfde situatie als de heer Hory. Ik weet niet of mijn woord evenveel telt als het zijne, maar net als hij heb ik aan een aantal hoofdelijke stemmingen deelgenomen, waaruit mijn aanwezigheid hier blijkt, maar ik heb vergeten de presentielijst te tekenen.

De Voorzitter
Mijnheer Bourlanges, ik weet niet of u dankzij uw enorme culturele achtergrond op de hoogte bent van een Spaanse uitdrukking, die zegt "tanto monta, monta tanto, Isabel como Fernando " (Isabel of Fernando, het is om het even.) Daarom is uw woord evenveel waard als dat van de heer Hory.

Kerr
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag het woord voeren over een punt waarvan ik graag zou willen dat u dit overbrengt aan de Voorzitter van het Parlement. Via een uitnodiging die gisteren is verstuurd, zijn wij zojuist uitgenodigd voor een muziekavond ter gelegenheid van de verkiezing van de voorzitter, en wel zondagavond aanstaande, wanneer de meeste leden niet in Brussel aanwezig zullen zijn. We hadden er allemaal graag bij willen zijn en in mijn hoedanigheid van voorzitter van de "Vereniging Muziekvrienden" bij het Parlement was ik hier graag eerder van op de hoogte gebracht. Zou u de Voorzitter willen laten weten dat de leden die niet aanwezig kunnen zijn dit zeer betreuren en hem hun excuses over willen brengen?

De Voorzitter
Mijnheer Kerr, u kunt erop vertrouwen dat ik uw woorden zal overbrengen aan de Voorzitter en ik zal mij daar meteen bij aansluiten, want jammer genoeg zal ik zelf evenmin op de avond aanwezig kunnen zijn.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil iets zeggen over ditzelfde onderwerp. Op deze uitnodiging die wij hebben staat "Exclusief Recital" . Het is nogal logisch dat het een exclusieve avond zal worden als dit recital plaatsvindt op een moment waarop de leden niet op hun werk zijn.
Mijn vraag is echter ietwat fundamenteler dan die van de heer Kerr. De uitnodiging waarin wij worden geïnviteerd om de inauguratie van de nieuwe Voorzitter van het Europees Parlement te vieren, is ondertekend door de heer Luigi Mormimo, voorzitter van het Comité SEL-ART van het Europees Parlement. Ik weet dat de heer Mormimo over vele kwaliteiten beschikt, maar ik had hem nog nooit rechtstreeks in verband gebracht met een groot artistiek talent.
Ik wilde graag weten of deze grote verantwoordelijkheid van voorzitter van het Comité SEL-ART toegewezen werd middels een soort administratief systeem d'Hondt onder de ambtenaren.
We hebben deze week moeten beslissen over hoe we het talent dat onder de leden aanwezig is verdelen. Misschien kan iemand ons te gelegener tijd eens vertellen op grond van welke criteria de heer Mormimo zijn hoge rang verworven heeft en hoe hij vervolgens toestemming heeft gekregen om een concert te houden ter ere van de Voorzitter op een moment waarop de leden niet kunnen komen en om dat te doen in samenwerking met een privéonderneming. Misschien kan de Voorzitter dat eens nakijken.

De Voorzitter
Uit parlementaire hoffelijkheid heb ik noch de heer Kerr, noch de heer Tomlinson willen onderbreken, maar ik herinner u eraan dat wij nog bezig zijn met de goedkeuring van de Notulen. Deze thema's hadden dan ook eigenlijk later aan de orde moeten komen. Ik heb in elk geval nota genomen van de opmerkingen van de heren Kerr en Tomlinson. Ik zal een onderzoek laten instellen naar de muzikale kwaliteiten van degene die genoemde verantwoordelijkheid gekregen heeft. Maar als er voorts geen opmerkingen over de Notulen zijn, zijn deze hierbij goedgekeurd.
(De Notulen worden goedgekeurd)

Stemming
Díez de Rivera Icaza
Ongetwijfeld is de verlenging van de verordeningen over luchtverontreiniging en de bescherming van de bossen tegen brand van uitermate groot belang, zoals ik al heb kunnen benadrukken in het debat dat enkele jaren geleden gevoerd werd. Vandaag wil ik alleen opmerken dat een van de grote moeilijkheden om het concept van duurzame ontwikkeling ingang te doen vinden in de gebieden van plattelandsontwikkeling in het zuiden van de Unie, hoofdzakelijk voortkomt uit de ernstige gevolgen waarvan sprake is na de bosbranden, die in deze regio van de Unie een zomerplaag zijn.
Daarom valt er niets te zeggen tegen de ingediende amendementen waarin gevraagd wordt de financiële steun voor genoemde acties op te trekken van zeventig naar honderd miljoen ecu, ten behoeve van een adequaat behoud en herstel van het bosbestand van de Unie. Ik zal dan ook voor deze amendementen stemmen.
Ik rond af met nogmaals het verzoek te formuleren om een gemeenschappelijk bosbeleid op te zetten voor de gehele unie. Daarmee zou bovendien tegemoet worden gekomen aan het vijfde actieprogramma op het gebied van het milieu en aan de Verklaring van Rio terzake.

Donnay
Ik wil hulde brengen aan de heer Pam Cornelissen, auteur van het verslag over het luchtverkeerbeheer, en aan de grote kwaliteit van zijn tekst, waarvan de inhoud naar onze volle tevredenheid is. Daarom stem ik natuurlijk vóór dit verslag.
Staat u me toe een bijzonder accent te leggen op twee belangrijke elementen. Het eerste betreft de financiële efficiency van de luchtverkeerscontrole. Al is het gerechtvaardigd dat wij deze moeten optimaliseren, dan mogen we nog niet nalaten de verplichtingen in verband met het handhaven van een openbare dienst van de luchtverkeerscontrole in overweging te nemen teneinde de kwaliteit van de geleverde dienst te waarborgen op het hele grondgebied.
Het tweede element dat ik wil onderstrepen, betreft de veiligheid. We moeten allereerst werken aan de harmonisatie van de werkmethodes van de luchtverkeerscontroleurs en ik denk hier met name aan de gebruikte terminologie.
Op beide punten zijn amendementen ingediend, die brede steun hebben gekregen van de leden van de Commissie vervoer en toerisme. Zij vullen dit zeer goede verslag op zinvolle wijze aan en dat verheugt me.

Lindqvist
Het is noodzakelijk dat de verbetering van veiligheid en van operatieve systemen gelijke tred houdt met de berekende verdubbeling van het vliegverkeer tegen het jaar 2000. Het is geen vanzelfsprekende taak van de EU om deze kwesties te bespreken en te regelen. Dat dient te gebeuren door de lidstaten in een internationale, interstatelijke aanpak, waaraan zo veel mogelijk landen kunnen meedoen. Een coördinerende Europese "luchtvaartautoriteit" dient uiteraard gezag te hebben in alle landen van Europa en moet daarom in een breder kader dan de EU worden opgezet.

Titley
Ik heb vandaag voor dit verslag gestemd omdat ik eveneens van mening ben dat er niet voldoende wordt gedaan om een einde te maken aan de frustratie en tijdverspilling naar aanleiding van de vertragingen op luchthavens.
De frustratie van reizigers ten gevolge van dergelijke vertragingen is onaanvaardbaar. Mensen die professionele afspraken hebben moeten kunnen vertrouwen op de luchtverkeersleiding in Europa zodat ze op tijd op hun afspraken kunnen zijn. Hetzelfde geldt voor de talloze vakantiegangers die een deel van hun welverdiende vakantie verliezen ten gevolge van vertraagde vluchten.
De luchthaven van Manchester ligt dicht bij mijn kiesdistrict en ik weet dan ook dat de luchthaven, de luchtvaartmaatschappijen en het personeel voordeel zouden hebben bij de enorme tijd- en geldbesparingen die een betere luchtverkeersleiding met zich mee zou brengen. Hoewel ik blij ben met het besluit van gisteren voor een tweede startbaan voor de luchthaven van Manchester, zouden de reizigers in de toekomst wel eens in een chaos terecht kunnen komen als er geen betere luchtverkeersleiding komt.
Samen met de industrie en de miljoenen betrokken luchtvaartpassagiers reken ik erop dat onze regeringen en de Commissie de luchtverkeerssystemen van Europa verbeteren. Per slot van rekening is de vrijheid van verkeer in heel Europa van essentieel belang voor de toekomst van onze economie.
Verslag-Castricum (A4-0419/96)
Ahlqvist, Theorin en Wibe
Dit is in hoofdlijnen een goed verslag, en wij zullen daarom de lijn van de sociaal-democratische fractie volgen en vóór het verslag stemmen. Inzake twee paragrafen hebben wij echter ernstige reserves. Dat betreft ten eerste paragraaf 13, waar wordt gesteld dat het het beste voor het openbaar vervoer is wanneer dit wordt aanbesteed aan (particuliere) ondernemers, en ten tweede paragraaf 24, waarin wordt gesteld dat de exploitatie van het openbaar vervoer "zoveel mogelijk moet worden bekostigd uit reizigersbijdragen."
Paragraaf 13 houdt een directe discriminatie van overheidsbedrijven in. In het land waar wij vandaan komen, Zweden, is op geen enkele manier bewezen dat door overheidsbedrijven verzorgd openbaar vervoer minder doelmatig is dan vervoer van particuliere ondernemingen. Wat paragraaf 24 betreft: de hierin vervatte generalisatie geldt niet altijd. Het kan soms (misschien zelfs vaak) om maatschappelijk economische redenen aangewezen zijn om de kosten van het openbaar vervoer sterk te subsidiëren. Soms kan het zelfs aangewezen zijn om het nultarief toe te passen. Wat Zweden betreft, zou een dekking van de kosten uit reizigersbijdragen inhouden dat het openbaar vervoer zo goed als verdwijnen zou uit alle dunbevolkte gebieden. Die ontwikkeling is volstrekt onaanvaardbaar.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Het openbaar vervoer is voor veel mensen van beslissende betekenis om een normaal leven te kunnen leiden. Uit milieu-oogpunt is het een belangrijk element van een duurzame samenleving.
Het openbaar vervoer dient vanzelfsprekend op een zo rendabel mogelijke manier te worden geëxploiteerd, maar gezien de beslissende betekenis ervan en gezien de algemene verantwoordelijkheid van de samenleving om de behoeftes van alle burgers te vervullen, kan de kostenbeheersing niet de enige leidraad zijn bij de exploitatie van het openbaar vervoer.
Om het openbaar vervoer doelmatig te laten functioneren, moet de verantwoordelijkheid op lokaal, regionaal of nationaal niveau liggen, en dezelfde autoriteiten moeten kunnen beslissen hoe financiële steun wordt verleend. Daarom stemmen wij tegen het verslag.

Gahrton, Holm en Schörling
In dit initiatiefverslag staan veel zaken die wij zonder aarzeling ondersteunen en waar wij in de lidstaten meer gewicht aan proberen te doen toekennen, bijvoorbeeld dat de politiek ernaar streeft het gebruik van de auto te verminderen en het openbaar vervoer te verbeteren, en dat het openbaar vervoer milieuvriendelijk is. Daarom vinden wij ook dat het openbaar vervoer moet worden gesubsidieerd en op alle mogelijke manieren moet worden gestimuleerd.
Daarentegen kunnen wij niet begrijpen dat het Europees Parlement wil dat de kwestie van overheidsdiensten tijdens de Intergouvernementele Conferentie zal worden aangekaart. Ook vinden wij dat de Unie zich niet moet bemoeien met de wijze waarop de lidstaten het openbaar vervoer steunen. Elke lidstaat moet hierover zelf beslissen, met inachtneming van de uiteenlopende feitelijke omstandigheden. De lidstaten kennen verschillen, o.a. op het punt van bevolkingsdichtheid. Dat is het geval in Zweden, waar een grotere overheidsbemoeienis met het openbaar vervoer nodig is vanwege de lage bevolkingsdichtheid in veel gebieden, vooral in het noorden van het land. Het is daarom niet wenselijk dat de EU regels en criteria vastlegt hoe overheidssteun aan het openbaar vervoer moet worden verleend.

Lindqvist
Het openbaar vervoer is een nationale en regionale aangelegenheid. Er is daarom geen aanleiding om het openbaar vervoer in Europese verdragen te regelen. De verschillende bestaande subsidies en financieringsvormen zijn ook nationale, respectievelijk regionale aangelegenheden. Ook de mededingingsvrijheid dient vanuit nationaal perspectief te worden gecontroleerd en niet door verordeningen van de EU.
Verslag-Menrad (A4-0411/96)
Malone
Het Europese zakenleven heeft veel schade ondervonden ten gevolge van het feit dat er geen overeenstemming is bereikt over de maatregelen inzake het statuut van de Europese vennootschap en zaken die daarop betrekking hebben. Als je rekening moet houden met het vennootschapsrecht in 15 verschillende lidstaten brengt dat extra kosten met zich mee en tast dit dus de werkgelegenheid aan.
Ik juich de pogingen van de Commissie toe om deze maatregelen erdoor te krijgen. Als ze worden goedgekeurd moeten ze echter gepaard gaan met overeenstemmende regelingen betreffende de participatierechten van werknemers. Zo niet zou de huidige informatie- en participatiewetgeving in sommige lidstaten door sommige bedrijven worden omzeild.
Als werknemers een daadwerkelijk aandeel krijgen in hun bedrijf kan dat alleen maar een positieve ontwikkeling zijn, zowel voor henzelf als voor hun bedrijf. De nationale consensus die in Ierland al zo'n jaar of tien bestaat over lonen en arbeidsvoorwaarden is een factor geweest die heeft bijgedragen tot de huidige gezonde staat van de Ierse economie en wordt als zodanig onderschreven door de werknemersfederatie IBEC.
Ik erken dat uitgebreidere informatie- en participatieprocedures naar meer bedrijven toe bepaalde kosten met zich mee zouden brengen. Daarom onderschrijf ik de voorzichtige benadering van de Commissie, met name de oprichting van een hoge werkgroep die de sociale partners vertegenwoordigt, om dit onderwerp diepgaand te bestuderen met de nadruk op het respecteren van de nationale modellen.

Beleid van de EU ten aanzien van de
Transkaukasische Republieken
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0279/96) van mevrouw Carrère d'Encausse, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie (COM(95)0205 - C4-0242/96): " Eerste stappen voor een beleid van de Europese Unie met het oog op het aanknopen van betrekkingen met de Transkaukasische Republieken" .

Carrère d'Encausse
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, Transkaukasië, die van de Zwarte Zee tot de Kaspische Zee drie staten telt - Georgië, Armenië en Azerbeidzjan - is een van 's werelds meest complexe en tragische regio's, wier toekomst de Europese Unie niet onverschillig kan laten.
Hoe kunnen we vergeten dat Transkaukasië alle grote invasies over zich heen heeft gehad? Dichter bij onze tijd en tot op heden staan drie grote, aan Transkaukasië grenzende staten, drie grote keizerrijken - Rusland, Iran en Turkije - daar nog altijd tegenover elkaar en hun ambities vormen daar een permanent gegeven van de historie.
Deze regio wordt gekenmerkt door diversiteit. Diversiteit van etnische groepen, we tellen er bijna honderd. Diversiteit van de talen, even talrijk. Diversiteit van religies, want naast de drie grote monotheïstische religies - christendom, islam en jodendom - zijn hier talrijke heterodoxe vormen van deze godsdiensten te vinden die de betrekkingen tussen de mensen daar, de betrekkingen tussen hen en de macht en met de buurlanden nog ingewikkelder maken.
Zo zijn de meeste Azeri's sjiiet en staan zij daarom dicht bij Iran, maar hun taal is van oorsprong Turks, wat hen dichter bij Ankara brengt, en zij voelen een grote solidariteit met hun broeders in het Iraanse Azerbeidzjan. We kunnen ook de banden noemen tussen de christelijke Osseten in Georgië, de islamitische Osseten in Rusland, de Koerden in Azerbeidzjan of Armenië en de Koerden in Turkije of Irak, enzovoort. In dat opzicht hebben grenzen geen enkele betekenis en toch hebben de drie staten in deze regio elk een eigen identiteit en een ontembare zucht naar een onafhankelijk bestaan.
Binnen deze staten hebben de conflicten tot nog altijd voortslepende tragedies geleid. De vrede is in Georgië na een burgeroorlog van drie jaar hersteld, maar Abchazië weigert nog altijd het gezag van Tbilissi te erkennen. In Azerbeidzjan zwijgen de wapens sinds 1994, maar dat kan de omvang van het probleem niet verhullen. Nagorno-Karabach, door Armeniërs bevolkt, droomt van een onafhankelijk bestaan en zijn strijders bezetten intussen een groot deel van het grondgebied van Azerbeidzjan dat zij hebben veroverd.
Meer dan een miljoen Azerbeidzjaanse vluchtelingen, bijna 400.000 Armeense vluchtelingen, duizenden doden, dat is de prijs van het conflict tussen Azerbeidzjan en de Armeniërs die op zijn grondgebied leven. Daarbij komt nog de strijd tussen Armenië, dat solidair is met zijn broeders in Karabach, en Azerbeidzjan. De blokkade van Armenië, die des te rampzaliger is omdat dit land geen zeehaven heeft, is er het gevolg van.
Dergelijke conflicten zijn vaak het resultaat van het beleid van het opkomende Sovjetrijk, dat in 1922 deze problemen heeft veroorzaakt om een Transkaukasische federatie te voorkomen, die zich zou verzetten tegen de heerschappij van de Bolsjewieken over de jonge onafhankelijke staten in deze regio. De Sovjetmacht heeft de problemen min of meer verborgen gehouden, maar het einde van de USSR heeft ze weer blootgelegd en ruimte gegeven voor de bloedige conflicten die daar sinds vijf jaar plaatsvinden.
De waarheid is dat hier nu twee fundamentele beginselen van het internationale recht tegenover elkaar staan: de emancipatiewens van de volkeren, de Armeniërs in Karabach, de Abchazen en Osseten in Georgië, tegenover de eerbiediging van de territoriale integriteit van de staten, Georgië en Azerbeidzjan. Hoe moeten we in zo'n complexe regio met zoveel door elkaar levende volkeren op een klein grondgebied, kiezen tussen beide rechtseisen? Je kunt natuurlijk gemakkelijk zeggen dat de vluchtelingen naar huis moeten terugkeren. Je kunt gemakkelijk zeggen dat de bezette gebieden aan Azerbeidzjan moeten worden teruggegeven. Je kunt gemakkelijk zeggen dat de blokkade die Armenië verlamt, moet worden opgeheven. Maar toch kan de tegenstrijdigheid tussen het recht van de minderheden en het recht van de staten om hun integriteit te behouden, niet zo gemakkelijk worden opgelost.
Op dit punt kan de Europese Unie een doorslaggevende rol spelen, omdat Transkaukasië op de stoep van Europa ligt, omdat Europa, Iran, Turkije, en verderop, het Midden-Oosten, daar samenkomen; omdat in de rijke bodem van Azerbeidzjan en achter Kazachstan de aardoliebronnen zitten die Europa nodig heeft. Europa heeft belangen in deze regio. De Zwarte Zee, waar de drie Transkaukasische staten ieder graag de hoofdrol willen spelen, verbindt deze regio met Europa en toont duidelijk de belangenconflicten.
De Europese Unie heeft besloten zich met Transkaukasië te bemoeien. Zij kan bijdragen tot de terugkeer van de vrede en tot een consolidatie van de democratische verwachtingen, maar zij kan dat alleen als zij rekening houdt met de extreme complexiteit van de regio en dit element centraal stelt in haar strategie. Zij moet zich daartoe tot ieder land afzonderlijk wenden, het helpen zijn bedreigde onafhankelijkheid te versterken, omdat zij het natuurlijke kader van iedere democratische vooruitgang vormt. Tegelijkertijd moet zij het gemeenschappelijke regionale kader helpen ontwikkelen, dat wil zeggen Transkaukasië.
Uitsluitend in een communautair kader, waarvoor de Unie model kan staan, kunnen de middelpuntvliedende tendenzen van de volkeren en de bloedige etnische conflicten geleidelijkaan verdwijnen. Juist de ontwikkeling van het gevoel, te behoren tot een regionale gemeenschap, zal de Transkaukasische staten beschermen tegen de begerige buurstaten. Zo'n kader zal het meest bevorderlijk zijn voor de economische vooruitgang van alle volkeren in de regio en de verankering van de democratie.
Het is duidelijk wat er voor de Europese Unie op het spel staat. Haar verantwoordelijkheden zijn immens groot. Het is haar taak volkeren te helpen, zeer oude beschavingen die door een knellende geografische indeling en een tragische geschiedenis murw zijn gemaakt, hun plaats te hervinden tussen democratische en ontwikkelde naties.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de rapporteur voor advies van de Commissie externe economische betrekkingen, de heer Dimitrakopoulos, kan vandaag helaas niet zelf het woord voeren, omdat hij onverwacht een niet te voorziene afspraak buiten Straatsburg moet nakomen. Ik wilde daarom in zijn plaats mevrouw Carrère d'Encausse danken voor haar uitstekend en diepgaand verslag en er ook op wijzen dat zij alle voorstellen van de Commissie externe economische betrekkingen in haar verslag heeft opgenomen, wat ons natuurlijk bijzonder verheugt.
Ook de Commissie externe economische betrekkingen wenst een sterkere regionale samenwerking tussen Armenië, Georgië en Azerbeidzjan, die als leidraad door het hele verslag loopt. Zonder samenwerking is de ontwikkeling van de economie en de welvaart in deze drie landen nauwelijks mogelijk. De bilaterale partnerschapsovereenkomsten van de Europese Unie met de drie Transkaukasische republieken gaan van deze noodzaak uit. Het gaat om niets meer en niets minder dan een globaal beleid met economische, politieke en financiële aspecten, inclusief humanitaire hulp. Om de economische rijkdommen van deze landen te ontwikkelen, moeten de infrastructuren op het gebied van energie en vervoer grensoverschrijdend gemoderniseerd en absoluut verbeterd worden. Door een nauwere samenwerking tussen Azerbeidzjan en Georgië, en ook Armenië, kunnen de onmeetbare aardoliebronnen van de Kaspische Zee - die groter zijn dan die van Saudi-Arabië - geschikt worden gemaakt voor de export naar Europa en de rest van de wereld, maar ook voor verwerking ervan ter plaatse. Regionale samenwerking kan ook bijdragen tot een vermindering van de politieke spanningen in deze regio.
Met het streven naar aansluiting op de transeuropese netwerken en 's werelds overige verkeersaders wordt de deur naar een intensieve samenwerking met Europa pas geopend. Politiek gaat het om de stabilisering van drie van de republieken die van de voormalige Sovjetunie afhankelijk zijn geworden. Dit zal zeer ingrijpende economische en maatschappelijke omwentelingen tot gevolg hebben. Europa kan als vreedzame partner samen met Turkije en Rusland iets tot stand brengen. Daartoe moeten wij ons door adequate coördinatie, ook van de bilaterale verslagen, ervan vergewissen, dat onze wens tot samenwerking door de Transkaukasische partners serieus wordt genomen; gemeenschappelijke, verdergaande voorstellen in het kader van de bilaterale verslagen voor Azerbeidzjan, Armenië en Georgië, kunnen mede als stimulansen voor verdere onderhandelingen dienen.
Staat u mij toe ook als rapporteur van de Commissie externe economische betrekkingen voor Azerbeidzjan enkele perspectieven te noemen, die wellicht voor het inzicht in de problematiek van Transkaukasië mede van doorslaggevend belang zijn. Azerbeidzjan is potentieel een rijk land. Zijn aardoliereserves in de Kaspische Zee zijn, zoals reeds gezegd, groter dan die van Saudi-Arabië. Ook zijn industrie, landbouw en dienstensector hebben goede ontwikkelingskansen. Het is nu echter een arm en economisch sterk onderontwikkeld land. Het lijdt zwaar onder de last van de verloren oorlog tegen Armenië. Het ligt voor de deur van de zich naar het oosten uitbreidende Europese Unie en is hiervan over enkele jaren misschien enkel nog door de Zwarte Zee en de Kaukasus gescheiden. Europese investeerders in het land zijn er bijzonder welkom, vooral voor de aardolie-industrie, de daarbij behorende uitrustingen, het vervoer en de zich ontwikkelende bouwnijverheid. Het land zorgt nu al voor de noodzakelijke raamvoorwaarden voor investeringen. De voorwaarden die van doorslaggevend belang zijn voor de overwinning van de economische crisis, zijn de planning en verlenging van de transportlijnen over Georgië voor de aardolie en de daaruit gewonnen producten. Alle mogelijke wegen en netten moeten daarbij worden onderzocht op hun economische haalbaarheid en milieuvriendelijkheid en in onze toekomstige overwegingen worden betrokken.

Jöns
Voorzitter, dames en heren, eerst wilde ik mevrouw Carrère d'Encausse geluk wensen met haar verslag. Het vormt naar onze mening een werkelijk belangrijke bijdrage tot het uitwerken van een strategie van de Europese Unie ten aanzien van haar betrekkingen met de Transkaukasische staten. Het verslag probeert vooral ook rekening te houden met de onafhankelijkheid van de afzonderlijke Transkaukasische staten en hen in hun ontwikkeling te steunen.
Europa moet een gemeenschappelijk beleid jegens Transkaukasië hebben. Een gemeenschappelijk beleid dat de moeilijke politieke situatie van deze landen volledig in aanmerking neemt. Natuurlijk weten wij dat dat geen gemakkelijke taak is, te meer vanwege de erfelijke belasting die deze staten nog altijd binnen hun grenzen en in hun democratische ontwikkeling bedreigen.
Ook maken wij ons zorgen over de nog altijd voortdurende schendingen van de mensenrechten. Datzelfde geldt voor het nog altijd niet opgeloste vluchtelingenprobleem in deze regio. Een sterkere inzet van de Europese Unie zal er echter toe bijdragen dat de lange en moeilijke weg van het democratiseringsproces wordt geëffend. De oorlogsconflicten, die de grenzen van de Transkaukasische staten bedreigen en de burgerbevolking verschrikkelijk veel leed hebben gebracht, zijn enkel in overeenstemming met de internationale verdragen en door internationale inspanningen op te lossen. Van alle betrokken krachten wordt verlangd, dat zij hun steentje hiertoe bijdragen. In dat verband juichen wij ook het zeer verantwoordelijke aandeel van de OVSE toe.
Collega's, sinds 22 april 1996 hebben wij nu partnerschapsovereenkomsten met Georgië, Azerbeidzjan en Armenië en wij hopen dat deze akkoorden ook snel in werking kunnen treden, want zij vormen voor de verdieping van onze betrekkingen met deze staten een belangrijke stap voorwaarts. Maar akkoorden alléén zijn niet voldoende. Wij hebben eerder nog een multilaterale samenwerking nodig als belichaming van een globale strategie, die naast de nauwere samenwerking tussen de Europese Unie en de drie staten vooral de betrekkingen tussen deze landen zelf verbetert. Wij moeten al het mogelijke doen om de interregionale samenwerking van deze staten te bevorderen, te forceren.
Bovendien moeten wij niet alleen een milieuvriendelijk energiebeleid steunen, maar ook eisen. Een milieuramp in Transkaukasië zal ook ons treffen. Daarom moeten wij in onze globale strategie bijzondere aandacht besteden aan de ontwikkeling en uitbreiding van een milieuvriendelijke energievoorziening. De kerncentrale Medzamor moet worden stopgezet. Ook verlangen wij nadrukkelijk dat bestaande economische blokkades worden opgeheven en dat er een vrij verkeer van goederen en diensten door en in Transkaukasië mogelijk wordt. Met de ontwikkeling van een globale strategie voor Transkaukasië kan de Europese Unie de landen in deze regio daadwerkelijk helpen en de totstandkoming van politieke structuren steunen. De Europese Unie moet duidelijk laten merken hoe belangrijk deze regio ook voor ons is. Maar de Transkaukasische staten moeten zich evengoed aktief inzetten voor vooruitgang met de democratie en de eerbiediging van de mensenrechten. Alleen samen komen wij hier verder.
In deze zin steunt mijn fractie het verslag en de ontwerpresolutie van mevrouw Carrère d'Encausse, evenals de amendementen nrs. 2 en 3.

Tindemans
Voorzitter, waarde collega's, in een korte interventie zou ik 5 punten naar voren willen brengen. Ten eerste zou ik hulde willen brengen aan mevrouw Carrère d'Encausse, de rapporteur. Niet alleen is haar verslag technisch uitstekend, maar men voelt, wanneer men het leest, dat zij met heel haar persoonlijkheid achter de stellingen staat die zij verdedigt in dat verslag. Daarvoor wens ik haar te feliciteren.
Ten tweede: zij heeft terecht gezegd dat dit een tragisch gebied is. Welnu, ik zou erop willen wijzen dat, wanneer men zich verdiept in de problematiek van die drie jonge republieken, het duidelijk wordt dat men de geopolitieke betekenis en de geostrategische betekenis van die drie landen niet kan overschatten, en dat dus de taak van Europa in de eerste plaats ten opzichte van die landen een politieke taak is. Zij waren onafhankelijk in 1917, daarna werden ze ingelijfd in de Sovjetunie, ze zijn opnieuw onafhankelijk. Wij kunnen daar veel bijdragen, opdat eindelijk de onafhankelijkheid van die staten bevestigd wordt, opdat de democratie die daar zeer jong is, wordt uitgebouwd, opdat een rechtsstaat tot stand komt, opdat de mensenrechten geëerbiedigd worden en een civiele maatschappij mogelijk wordt.
Ten derde wens ik iets te zeggen over elk der drie republieken, die alle drie zware problemen hebben. Eerst Georgië: wij moeten doen wat wij kunnen opdat daar de vrede gehandhaafd word, opdat een blijvende oplossing voor de spanningen daar wordt gevonden.
Wat Armenië betreft en het conflict dat we daar kennen, Karabach. Wij moeten doen wat wij kunnen, opdat daar de besprekingen die plaats hebben gehad met de zogenaamde groep van Minsk, tot succes lijden. De zestiende december heeft men in de Veiligheidsraad gezegd dat de twee presidenten van de Minsk-groep hun pogingen moeten voortzetten, verder moeten onderhandelen om tot een overeenkomst te komen. Laten wij dan vandaag geen negatieve houding maar een positieve houding ten opzichte van die onderhandelingen aannemen en doen wat we kunnen opdat die besprekingen tot een succes leiden. Azerbeidzjan: wij moeten doen wat we kunnen opdat de Kaspische Zee eindelijk een algemeen aanvaard juridisch statuut krijgt, anders zal het olieprobleem daar in de toekomst een gevaarlijke bron van spanningen worden.
Ten vierde wou ik er bij deze gelegenheid toch op wijzen: onze taak ginder kan groot en groots zijn. Collega Schwaiger heeft al gesproken over de economische aspecten. Ik wil het even in herinnering brengen: vervoer en verkeer zijn van uitzonderlijk belang om die gebieden te ontsluiten. Het Europese wegennetwerk zou moeten aansluiten bij wat daar kan gebeuren. Als dusdanig kunnen zij mede opgenomen worden in de Europese economie. De olie en de pijpleidingen zijn van een uitzonderlijk belang en laat ons hopen dat op een economisch logische manier dat probleem wordt opgelost. Een modern bankstelsel met centrale banken die behoorlijk functioneren, kan de economische betrekkingen enorm verbeteren.
En mijn vijfde punt, mijnheer de Voorzitter, is dat dit Parlement de stellingen van mevrouw Carrère met grote meerderheid moet goedkeuren. Zij zijn de moeite waard en we kunnen op die manier bijdragen tot de ontsluiting van die weg tussen Azië, het Midden-Oosten en Europa.

Kaklamanis
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik kom vooral tussenbeide om mevrouw Carrère d'Encausse geluk te wensen met haar uitstekend verslag over de Transkaukasische Republieken. Transkaukasië is een regio die te kampen heeft met tal van politieke, economische, sociale en ecologische moeilijkheden, alsook met problemen op het vlak van stabiliteit, vrede en democratie.
Mevrouw Carrère d'Encausse pakt in haar verslag al die problemen met de vereiste politieke gevoeligheid en de nodige realiteit aan. Ze stelt oplossingen voor die de hele Unie - het Parlement, de Commissie en de Raad - moet goedkeuren en ten uitvoer leggen, waarbij ze ook een beroep moet doen op de desbetreffende ervaringen van een lidstaat van de Unie, namelijk Griekenland, dat een wezenlijke en heel nuttige rol in de regio vervult.
De Europese Unie moet samen met Rusland en Turkije al het mogelijke doen om de drie betrokken landen van de regio op verschillende wijzen bij te staan. De republieken moeten van hun kant bereid zijn met de Unie samen te werken, en moeten oplossingen voorstellen ter versterking van de interne democratie en ter verbetering van de mensenrechtensituatie. De Unie mag in geen geval passief blijven toezien. Als Rusland en Turkije niet met ons willen samenwerken en weigeren de Transkaukasische Republieken in belangrijke mate te steunen, moet de Unie desnoods alleen de voorstellen van de rapporteur en de suggesties die hier vandaag in het debat werden gedaan, realiseren.
Tenslotte wens ik de rapporteur nogmaals geluk met haar prachtig verslag, waarvan de kwaliteit door niemand in twijfel wordt getrokken omdat we allen weten dat mevrouw Carrère d'Encausse heel goed van de toestand in de Transkaukasische regio op de hoogte is. Ik hoop dan ook dat de mooie woorden die in de vergadering werden gesproken en de wensen die er werden geuit, in de praktijk worden gebracht, zodat het betrokken gebied doeltreffend wordt geholpen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, het is andermaal dat wij mogen profiteren van de kennis van zaken van Hélène Carrère d'Encausse. Van haar kennis van zaken van het gebied van de voormalige Sovjetunie, hebben wij zowel in de commissie buitenland als in dit Huis, de plenaire, met genoegen telkenmale kunnen profiteren.
Transkaukasië is een kruitvat dat Europese aandacht verdient, en dat krijgt het ook. We verwelkomen het initiatief van de Europese Commissie om door een mededeling de mogelijkheden voor een gezamenlijk Europees beleid te ontwikkelen en het verslag dat we nu bespreken is daarop een waardige reactie van het Parlement. Ik hoop dat de Commissie in de toekomst met een mededeling over de toekomstige relaties met een regio komt alvorens over nieuwe akkoorden wordt onderhandeld. Het mandaat voor de onderhandelingen voor het afsluiten van akkoorden met derde landen kan dan worden afgestemd op de noden van de betrokken landen en de overeenstemming die is bereikt tussen de instellingen over de te volgen koers ten aanzien van dat derde land. Dat vergroot de mogelijkheden voor het voeren van een coherent beleid.
Voor de Transkaukasische regio luidde de ondergang van de Sovjetunie een moeizame periode in. Onderhuidse spanningen kwamen aan de oppervlakte en de problemen rond Nagorno-Karabach, Abchazië, Ossetië, de blokkade van Armenië door zijn buurlanden zijn daarvoor illustratief. De rol van buurlanden die vervallen in eeuwenoude reflexen van machtspolitiek, draagt natuurlijk niet bij tot de stabiliteit. De Unie heeft een groot belang bij de stabiliteit in de GOS. De zuidelijke flank, zo dichtbij het Midden-Oosten, verdient daarbinnen prioritaire aandacht.
Het beleid van de Unie moet meer omvatten dan TACIS-hulp. De lidstaten zullen beseffen, dat langere-termijnstabiliteit meer oplevert dan korte-termijnhandel of olie-leveranties. De Europese Unie moet daarom een globale en coherente strategie ontwikkelen, die handel en economie, buitenlandse politiek en hulpverlening omvat. Deze strategie moet zich baseren op de erkenning van de diversiteit binnen de regio.
In haar buitenlandse politiek moet de Unie gemeenschappelijk optreden met de gespecialiseerde instellingen zoals de Raad van Europa en de OVSE, om te bereiken dat er duurzame vrede komt in het gebied. Ik feliciteer hierbij ook de OVSE voor haar inspanningen inzake Nagorno-Karabach en hoop dan ook dat de territoriale integriteit van Georgië kan worden hersteld.
De oprichting van gemeenschappelijke ambassades van de Unielanden zou overigens de effectiviteit van het Europese gemeenschappelijke optreden verder kunnen vergroten.
Op economisch gebied moeten we bijdragen aan de versterking van de economische infrastructuur en de bevordering van de onderlinge economische samenwerking. Dit vereist natuurlijk de opheffing van de blokkade van Armenië door Turkije en Azerbeidzjan. Partnerschapovereenkomsten zullen door het Europees Parlement welwillend worden bekeken. Deze welwillende houding van het Europees Parlement vereist natuurlijk wel de aandacht van de betrokken landen voor de democratie, civil society en respect voor de mensenrechten. Hoe moeilijk de situatie nu in de betrokken landen ook mag zijn, grove schendingen van deze principes zullen stabiliteit en vrede nooit dichterbij brengen.
Op het gebied van hulpverlening en samenwerking komt de rapporteur met goede en vruchtbare ideeën.
Al met al komt de liberale fractie tot de conclusie dat de gemeenschappelijke aanpak van de relaties met Transkaukasië gewenst is en dat de ideeën van de rapporteur de grote steun verdienen van dit huis.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats kan ik vaststellen, dat de rapportrice in een omvangrijk werk de ideeën van de Europese Unie voor een samenwerkingsstrategie voor deze regio op een rijtje heeft gezet. Haar verslag wijkt dan ook niet wezenlijk van het document van de Commissie af. Transkaukasië is in meerdere opzichten van betekenis, dat weten we. Het is een geopolitiek knooppunt, maar ook de vele volkeren, de zeer roerige geschiedenis en de traditie die door de vele conflicten is bepaald, drukken nog altijd een stempel op dit deel van de Kaukasus maar dit zou in de moderne tijd overwonnen kunnen worden. Anderzijds bezit het onmetelijke grondstoffen, zoals het aardoliereservoir in de Kaspische Zee.
Het gaat erom, niet in een concurrentiestrijd met Rusland, maar gemeenschappelijk in een strategie binnen het kader van de OVSE een vorm te vinden, die vrede in de regio brengt. Maar ik mis, naast de vele eigen belangen, de verantwoordelijkheid van de Europese Unie voor deze regio's. Europa heeft in de eerste plaats oog voor zijn economische belangen en de problematiek van een duurzame vrede en ontwikkeling van de democratie onder eerbiediging van de mensenrechten wordt ontweken.
In Armenië, noch in Azerbeidzjan is de democratie vast verankerd. Weliswaar leeft er in beide landen de wens van een snelle toenadering tot Europa, en formeel doet men ook hiervoor zijn best, maar tussen wens en werkelijkheid gaapt een diepe kloof. In geen van beide landen bestaat er werkelijk persvrijheid, en de politieke oppositie bevindt zich ergens tussen de leiband en het verbod. Bovendien wordt het politieke leven in Azerbeidzjan nog altijd door clans beheerst. Dat kunnen we het beste zien aan het feit dat de sleutelposities bij de overheid en in de economie door vertrouwelingen van president Aliev worden ingenomen. In Armenië en in Azerbeidzjan is het heel gewoon dat verwanten van oppositieleden worden gearresteerd. Nationalistische tendenzen komen in alle bevolkingslagen voor en er wordt niets gedaan aan het doen verdwijnen van de traditionele beeldvorming van de vijand.
In Georgië tracht men op basis van de nieuwe grondwet een democratische structuur te bouwen, maar men kan niet om de tekortkomingen heen, de status van de twee conflictregio's Zuid-Ossetië en Abchazië wordt buiten beschouwing gelaten. De gevolgen van de burgeroorlog zijn nog lang niet in de wetgeving overwonnen. De ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten zou om deze redenen aan een reeks eisen ten aanzien van de eerbiediging van de mensenrechten en de grondregels van de democratie gekoppeld moeten worden, in het bijzonder de wens om toe te treden tot de Conventie van de Raad van Europa.
De partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten bevatten in hoofdstuk 71 ook bepalingen over de illegale immigratie. Ik denk dat op dit punt de werkelijke situatie in deze landen wordt miskend. We hebben in deze landen, die door de ondertekening automatisch als veilige derde landen worden beschouwd, nog altijd oorlogsachtige toestanden. Tussen Azerbeidzjan en Armenië heerst nog altijd oorlog. Wat we nu hebben, is niets anders dan een wapenstilstand. Het staat buiten kijf dat er, zolang folteringen nog aan de orde van de dag zijn, natuurlijk nog vluchtelingen zullen zijn en dat dus deze clausule van veilige derde landen catastrofaal is. Ook de burgerrechten van de miljoenen vluchtelingen zijn nog altijd onduidelijk en we kunnen überhaupt niet zeggen, dat aan de norm van de regeling van veilige derde landen kan worden voldaan, zoals in de overeenkomsten staat.
Met de vredesonderhandelingen worden geen vorderingen geboekt, dat hebben we tijdens de laatste OVSE-top gezien. Het succes van de langdurige missie van de OVSE hangt af van de mate van ondersteuning van de internationale gemeenschap; de bemiddelaars staan ginds wel in hoog aanzien, maar ook dat is afhankelijk van deze steun. Steun van de Europese Unie is ginds onzichtbaar. Er ontbreekt een coherente strategie binnen een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Daarom moeten we de ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten aan een vredesregeling verbinden. Het probleem van de blokkade zou dan vanzelf worden opgelost, want de blokkade houdt rechtstreeks verband met deze oorlogssituatie en zal met een vredesregeling kunnen worden opgeheven. De poging van de strijdende partijen om de status quo te handhaven, betekent daarentegen voor miljoenen vluchtelingen dat zij jarenlang in kampen moeten leven. Hele generaties groeien in vluchtelingenkampen op, en ik denk dat hulp, een verbetering, een gouden brug tussen Echo en een Tacis-programma al in de huidige situatie mogelijk is.
Het eerste deel van ons amendement is wegens technische problemen zeer verwarrend. Wij hebben een redactionele wijziging ingediend en ik verzoek u hierover te stemmen. De essentie ervan is in haar formulering gebaseerd op de verklaring van de chairman in office van de OVSE-top van Lissabon.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mevrouw Schroedter. Wij zullen op het gepaste moment - en dat zal bij de stemming zijn - de kwestie onderzoeken van het amendement dat u heeft ingediend.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Carrère d'Encausse keurt terecht het beleid goed, dat de Commissie begint uit te werken ten aanzien van de drie Transkaukasische republieken die voortgekomen zijn uit de voormalige Sovjetunie. Niemand kan duidelijker de redenen van dit beleid uitleggen en rechtvaardigen dan de rapportrice, specialiste van dit deel van de wereld.
Deze drie landen liggen weliswaar ver van de Europese Unie, maar hun geschiedenis brengt hen dichter bij ons. Bovendien zijn zij door hun geografische ligging tussen Rusland, Turkije en Iran van groot geostrategisch belang, wat wij niet over het hoofd mogen zien.
Ten slotte zullen deze landen zich economisch moeten kunnen ontwikkelen en geleidelijkaan niet te verwaarlozen partners worden voor onze handel, onze energievoorziening, met name aardolie, enzovoort.
Ik sta in dit verslag vooral achter het accent dat is gelegd op de noodzaak een echte Europese strategie op te stellen, waarvan de eerste elementen momenteel de vorm van partnerschapsakkoorden aannemen. Dat betekent enerzijds dat de Europese Unie niet mag toelaten dat haar lidstaten ieder afzonderlijk en versnipperd daar gaan optreden. Een strategie die werkelijk eigen is aan de Europese Unie zou moeten vermijden dat onze lidstaten tegen elkaar gaan opbieden, wat in deze extreem gevoelige regio gevaarlijk zou kunnen zijn. De affaire Nagorno-Karabach was hiervan een triest voorbeeld, waarvoor gelukkig, naar we kunnen hopen, een oplossing in zicht komt.
Anderzijds betekent een echte Europese strategie dat zowel rekening wordt gehouden met de elementen die deze drie landen gemeenschappelijk hebben, als met ieders specifieke karakter. Deze buurlanden vertonen immers zeer eigen kenmerken en er zijn vrijwel permanent conflicten tussen hen geweest. De Europese Unie moet met haar voortdurende aanwezigheid, haar hulpprogramma's en een politieke dialoog die kan uitlopen op een ware politieke samenwerking, een weldadige rol spelen in de economische, democratische en politieke ontwikkeling van deze regio.

Fabre-Aubrespy
Voorzitter, het verslag van mevrouw Carrère d'Encausse is rijk, fascinerend, ik zou zelfs zeggen magistraal! Het is gebaseerd op een uitvoerige historische analyse, met de grote lijnen waarvan ik het eens ben.
Ja, Transkaukasië is een strategische regio met nauwe en van oudsher bestaande banden met de landen van Europa, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de aanwezigheid van een zeer groot aantal mensen van Armeense oorsprong in bepaalde landen van Europa, vooral in Frankrijk. De Transkaukasische landen hebben een rijke geschiedenis en cultuur en een sterke nationale identiteit. Europa moet daar veel actiever worden.
Het welslagen van onze actie is echter afhankelijk van drie voorwaarden. Ten eerste moeten we de naties tot wie we ons richten respecteren. Als Europa model moet staan voor de landen in Transkaukasië, dan moet dat absoluut het Europa van de naties zijn, en zeker niet een federaal Europa. Wij moeten de fundamentele keuzes van deze landen respecteren, bijvoorbeeld de keuze die Armenië heeft gemaakt voor kernenergie, nu de veiligheid van de centrale van Medzamor is gewaarborgd: de leden van de delegatie Transkaukasië die daar zijn geweest, hebben zich hiervan rekenschap kunnen geven.
De tweede voorwaarde houdt in dat Europa zijn verantwoordelijkheid jegens deze landen moet nemen. Door de Armeense genocide te erkennen: zo'n erkenning zal het Armeense volk in staat stellen zijn eigen geschiedenis te verwerken. Door zeer krachtig steun te verlenen aan de oplossing van het conflict van Nagorno-Karabach - omdat dat door de betrokken landen wordt verwacht. Het beginsel van onaantastbaarheid van de grenzen moet hier absoluut, gezien de omstandigheden waarin Stalin deze destijds heeft getrokken, wijken voor het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren. Het gaat erom de veiligheid van de Armeense bevolking in Nagorno-Karabach te verzekeren en een einde te maken aan de blokkade van Armenië door Turkije en Azerbeidzjan. We moeten hier toezien, dat is reeds onderstreept, op de vooruitgang die wordt geboekt met de mensenrechten in met name Azerbeidzjan.
De derde voorwaarde, Voorzitter, is dat wij fouten en blunders moeten vermijden. We kunnen niet van ambassades van de Gemeenschap spreken. Er zijn delegaties en hun rol moet duidelijk worden gemaakt: zij kunnen de ambassades van de lidstaten niet vervangen. In Tbilissi noemt de vertegenwoordiger van de Gemeenschap zichzelf "ambassadeur" . Hij maakt zich belachelijk door met een lijfwacht rond te rijden in een geblindeerde wagen en door te eisen dat hij in het protocol vóór de vertegenwoordigers van de lidstaten komt. Daarmee bewijst hij de goede betrekkingen tussen Europa en Transkaukasië geen dienst. Laten we dergelijke misstappen niet aanmoedigen.

Blot
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, dit verslag is bijzonder interessant, maar de titel ervan verraadt wellicht al de de gekunsteldheid van een bewust gekozen zeer globale benadering. De geschiedenis leert ons dat iedere kunstmatige poging om van Transkaukasië een politieke en culturele eenheid te maken gedoemd is te mislukken. We moeten op zijn minst toegeven dat Azerbeidzjan niet dezelfde culturele identiteit heeft als Armenië en Georgië. Het nationale beleid van die landen is daarom volstrekt onvervangbaar, want veel genuanceerder dan een eenvormige Europese politiek. De bijzondere banden tussen Frankrijk en Armenië kunnen bijvoorbeeld niet worden vergeten.
Nog zo'n veralgemening, zo'n misleidende mengelmoes, die van punt 12, dat onnodig denigrerend is voor zowel Rusland als Turkije. In ieder geval is het wel degelijk Turkije, en niet Rusland, dat Armenië een blokkade oplegt. Dat moet worden erkend. Overigens doet punt 17 recht aan dit feit, wanneer zeer terecht wordt verzocht om opheffing van de blokkade van Armenië.
Enfin, ondanks dit voorbehoud, is het een uitstekende zaak dat de Europese Unie goede betrekkingen onderhoudt met deze drie zo verschillende naties, wier gemeenschappelijke belangen met Europa evident zijn. Daarom staan wij positief tegenover dit verslag.

Van Bladel
Voorzitter, tien jaar geleden werkte ik op de redactie van een krant en niemand had toen ooit gehoord van Nagorno-Karabach, Ingoessetië of Dagestan. Deze week, zoveel jaar later, spreekt de Franse krant Le Figaro over Azerbeidzjan als het Koeweit van de Kaukasus. De tijden kunnen veranderen. Waarom wil ik mij als Nederlands afgevaardigde interesseren in dit gebied? Omdat ik besef dat onder het aardoppervlak van de Kaukasus een product ligt waar de hele wereld bij betrokken is, en dat belangrijk is voor de stabiliteit.
Het verslag van mevrouw Carrère d'Encausse leest als een historische roman. Eén ding wordt duidelijk. De problemen zijn veelomvattend en zo zullen de oplossingen zijn. Europa kan daar een grote rol in spelen door allereerst een inventarisatie te maken van wat economisch nodig is in de regio en vooral door te proberen door actieve aanwezigheid politieke garantie te geven voor de onafhankelijkheid van die staten, de bevordering van de democratie en de garantie van de minderheden. Daar kan bijvoorbeeld de OVSE een hele belangrijke rol in spelen.
Er is een Samenwerkingsovereenkomst met de Zwarte Zee. Dat is een interessante route naar dat gebied die via de Donau en de Rijn uiteindelijk in de Noordzee eindigt. Griekenland is onderdeel van dat Samenwerkingsakkoord en Oostenrijk en Italië zijn er waarnemer bij. Het zou erg belangrijk zijn als die landen bij de actieve participatie in die regio betrokken worden.
Mevrouw Carrère d'Encausse heeft het raamwerk gegeven. De Commissie en de Raad kunnen nu aan de slag. Ik sta van harte achter dit verslag.

Féret
Voorzitter, ik wil eerst de grote kwaliteit onderstrepen van de magistrale les die ons opnieuw door mevrouw Carrère d'Encausse is gegeven.
Ik ben volstrekt overtuigd door de argumenten die pleiten voor een nauwe samenwerking tussen de Europese Unie en de drie Transkaukasische republieken. De rijke aardoliebronnen in de bodem van Azerbeidzjan vormen uiteraard een zwaarwegend element.
De vraag die zich hier voordoet is of de noodzaak voor Europa om het Amerikaanse bedrijfsleven dat al sterk in Bakou aanwezig is, niet de vrije hand te laten, het moet winnen van het risico dat het loopt door de Russische reus aan zijn grenzen te irriteren. Ik antwoord hierop ja. Daarentegen denk ik niet dat wij serieus rekening hoeven te houden met de wens van de Transkaukasische volkeren, zich in de Europese structuren te integeren. De Transkaukasische republieken zijn niet Europeser dan Turkije, Marokko of Zuid-Korea. Het argument van terugkeer in de schoot van Europa, naar een van de bronnen van hun cultuur, gaat niet op, tenzij wij ook de integratie in de Europese Unie willen beogen van het oude Mesopotamië, van Iran, Irak en dan, waarom ook niet, van Bagdad de hoofdstad van het toekomstige grote Europa willen maken.

Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde eerst de rapportrice, mevrouw Carrère d'Encausse, heel hartelijk danken voor haar uitstekende en uitvoerige verslag over de strategie ten aanzien van de Transkaukasische republieken.
Ik wilde haar ook heel in het bijzonder danken voor de historische terugblik die zij hier heeft gegeven en die, denk ik, zeer waardevol is omdat hij een goed voorbeeld is van het feit dat men veel problemen van veel gebieden alleen maar kan begrijpen en hiervoor aanzetten voor een oplossing kan vinden, als men deze in hun historische en ook in hun religieuze context ziet.
Ik zou echter ook de opmerking willen maken, dat ik toch enige politieke kleur in dit historisch overzicht bespeur, vooral wanneer ik kijk naar de beschrijving van die Russische marionet Sjevardnadze, die naar mijn mening altijd weer te positief wordt voorgesteld.
Ik wilde mijn korte spreektijd echter graag benutten om nog eens te wijzen op het belang van Transkaukasië - in het bijzonder in relatie tot zijn buren, en dan vooral Turkije - voor onze toekomstige energievoorziening. Wij moeten er alles aan doen om in het belang van de Transkaukasische bevolking, maar ook in ons eigen Europese belang, voor stabiliteit in deze regio te zorgen.

Oreja Aguirre
Mijnheer de Voorzitter, waarde afgevaardigden, ik moet u bekennen hoezeer ik het betreur dat de streng toegepaste tijdsbeperking ons verhinderd heeft om nog langer te luisteren naar het betoog van mevrouw Carrère d'Encausse, die voor wat betreft de onderwerpen in deze regio een onbetwistbare autoriteit is. Ik wil haar graag gelukwensen met dit uitgebreide en diepgaande verslag. Ze heeft de Unie een grote dienst bewezen door te wijzen op het strategisch belang van de regio en door onze belangen daarbij te benadrukken. Het eerste van die belangen is de noodzaak om deze landen te helpen; hen te helpen bij een evolutie die tot onafhankelijke democratieën moet leiden, waarbij de banden met Europa worden aangehaald en een einde wordt gemaakt aan de conflicten waarin zij verwikkeld zijn.
Ondanks de periode die verstreken is sedert de opstelling van de mededeling van de Commissie over een mogelijke strategie van de Europese Unie in de regio, heeft de situatie in de Kaukasus jammer genoeg geen ingrijpende veranderingen doorgemaakt. Er kan geen sprake zijn van een duurzaam herstel als de drie landen in kwestie onderling en met hun buren geen modus vivendi kunnen vinden, net zomin als de investeringen die wij hebben gedaan in de vorm van humanitaire en voedselhulp, technische steun en leningen en die sedert de onafhankelijkheid samen een bedrag van meer dan 800 miljoen ecu vertegenwoordigen, de verwachte vruchten kunnen afwerpen. Wij hadden gehoopt van onze situatie als belangrijkste donor in de regio te kunnen profiteren om de internationale inspanningen voor het oplossen van de conflicten te steunen, vooral in Nagorny Karabach.
Hoewel de Raad niet tot een gemeenschappelijk standpunt is gekomen zoals wij hadden voorgesteld, heeft hij wel een aantal conclusies goedgekeurd die ons in staat hebben gesteld de regionale samenwerking in de Kaukasus te bevorderen, zowel via de samenwerkingsakkoorden als via ons TACIS-programma, met name op het stuk van energie en vervoer. Dankzij dit feit kunnen wij blijven rekenen op de middelen om onze economische samenwerking met iedere republiek te vervolgen, in overeenstemming met onze politieke doelstellingen. Ook verschaft dit ons het kader om de economische aanwezigheid van Europa uit te bouwen, waarbij op deze manier naar een evenwicht wordt gestreefd inzake de veiligheidsproblemen die het beleid vooral in Armenië en Azerbaidzjan domineren.
Om al deze redenen acht ik het van essentieel belang dat de drie akkoorden, waarbij gestreefd werd naar een zo gelijk mogelijke inhoud, spoedig worden geratificeerd. Als wij streven naar een belangrijke rol in de regio, dan vereisen onze betrekkingen met elk van deze landen bijzondere aandacht en op dat moment wordt de Commissie niet alleen onthaald als een belangrijke donor, maar wordt zij ook gerespecteerd - en dat is ook gebleken uit sommige van de betogen hier - om haar onpartijdigheid. Het is van essentieel belang dat wij blijven aantonen begrip te hebben voor de problematiek waarmee alle partijen geconfronteerd worden. En als in het verslag gesproken wordt over de noodzaak om de grenzen tussen Turkije, Armenië en Azerbaidzjan open te stellen, dan moeten wij eraan herinneren dat terwijl Armenië zich zorgen maakt over de blokkade, Azerbaidzjan wil dat er een einde komt aan de bezetting van zijn grondgebieden, ook die buiten Nagorny Karabach liggen, en de veilige terugkeer wil van meer dan een miljoen vluchtelingen.
Met betrekking tot de ontwikkeling van de democratie in de regio, zal de Commissie de situatie van nabij blijven volgen en zal zij druk uitoefenen op de partijen om vorderingen te blijven maken. En het verslag van de OVSE over de presidentsverkiezingen in Armenië toont aan dat de problemen in verband met de democratie niet alleen tot Azerbaidzjan beperkt blijven. Het belangrijkste is dat de twee landen begrijpen dat er zich verbeteringen moeten voordoen en daarom kunnen wij onze programma's voor technische bijstand gebruiken als een middel om steun te verlenen, en moeten wij duidelijk maken dat hoe sterker onze bilaterale betrekkingen zijn, hoe meer kans wij hebben om daadwerkelijke vooruitgang te boeken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Thans gaan we over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, beste collega's, ik moet helaas nog eens uw aandacht vragen voor het standpunt van de Fractie De Groenen. Wij konden niet met het verslag instemmen, zoals het nu met de amendementen is aanvaard, omdat het een zeer eenzijdige strategie biedt, die in de allereerste plaats doordrenkt is van de wens van de afzonderlijke Europese staten, vrij snel door te dringen tot de aardoliebronnen van de Kaspische Zee en daar de andere concurrenten niet het voortouw te laten nemen. Wie daar eens is geweest en deze werkelijk verpeste olievelden heeft gezien, stelt vast dat er een heel andere verantwoordelijkheid voor deze regio geldt dan zo gauw mogelijk naar de aardoliebronnen te snellen. Er is een verantwoordelijkheid om vrede in deze regio te scheppen. Daar zie ik geen echt werkzame strategie. Uit een snelle totstandkoming van partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten, die niet aan enige vredesoplossing zijn gebonden, en een algemene eis tot opheffing van de blokkade wordt ten eerste duidelijk, dat er in Europa nog veel onbegrip over deze regio heerst en ten tweede dat juist dit onbegrip een oplossing van het conflict niet naderbij brengt.
Als de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten zijn getekend en in werking getreden, betekent dat, dat een groot deel van de bevolking, die daar helemaal niet meer in hun eigen huizen en dorpen leven - en dat zijn er miljoenen - helemaal niet in het genot van de steun komt. Dat betekent dat Nagorno-Karabach niet kan deelnemen. Of wilt u Nagorno-Karabach via de Latschin-corridor steunen, wat volkenrechtelijk gezien illegaal zou zijn? Het is onmogelijk om de overeenkomsten zonder een vredesregeling in werking te laten treden. Dat betekent niet dat wij niet al ons geld en onze krachten moeten inzetten voor steun waar dat nodig is. Maar niets komt in de Europese Unie in beweging. Er gebeurt niets, wanneer het erom gaat, het Echo-mandaat uit te breiden om daar de gouden brug te slaan. Er gebeurt niets, wanneer het erom gaat, Tacis te wijzigen en sociale maatregelen te treffen, en er komt niets in beweging voor werkelijke ondersteuning van een vredesregeling. Er worden vele mooie woorden geuit, maar er bestaat geen inzicht in de werkelijke problemen van de regio. Met zo'n strategie, die ongetwijfeld welgemeend is, maar volledig aan de feiten voorbijgaat, kunnen wij niet instemmen.

Fabre-Aubrespy
Voorzitter, ik wil inderdaad de reden toelichten waarom ik, ondanks wat ik daarstraks heb gezegd, toch tegen het verslag heb gestemd, zoals het ons in de eindredactie is voorgelegd; ik ben overigens de enige afgevaardigde die dit heb gedaan.
Ik deel de inhoud van het verslag op één woord na, dat voor mij echter van fundamenteel belang is, namelijk wanneer wordt gesteld dat wij de Commissie en de Raad aanmoedigen ambassades van de Gemeenschap te openen. De Gemeenschap kan in geen enkel land ambassades hebben. Dit toch doen, en dit willen doen in weerwil van de realiteit, is de Europese Unie een slechte dienst bewijzen.
Momenteel zijn er, in tegenstelling tot hetgeen daarstraks door collega's is gezegd, ambassades van de verschillende landen. Er zijn er vier of vijf in ieder van de drie landen in Transkaukasië. In tegenstelling tot hetgeen er is gezegd, bestaat er wel degelijk een coördinatie van de werkzaamheden van de ambassadeurs; er is zelfs een voorzitterschap van de ambassadeurs, ook al is het voorzitterschap van de Unie niet door een ambassade vertegenwoordigd. De delegatie van de Gemeenschap moet echter een delegatie blijven en geen ambassade worden. Ik heb ter plaatse vastgesteld, hoe gevaarlijk het in Georgië kan zijn om een delegatie een ambassade te noemen. Daarom heb ik tegen het verslag gestemd, maar ik ben het met de kern ervan eens, dat wil ik even duidelijk stellen.

Eriksson en Sjöstedt
Wij hebben vóór het verslag gestemd. Wij vinden het belangrijk dat de lidstaten van de EU betrekkingen openen met de Transkaukasische Republieken en dat zij bijstand, handel en samenwerking op gang brengen. Aangezien wij ons verzetten tegen het streven van de EU om een gemeenschappelijk buitenlands beleid te ontwikkelen, zijn wij tegen de nadruk die het verslag op het GBVB legt, en wel vooral tegen de ideeën om speciale EU-ambassades te openen.

Lindqvist
De EU dient volgens mij geen eigen ambassades te openen, maar de betrekkingen met de rest van de wereld op andere wijze te onderhouden.

Wibe
Ik ben het volkomen eens met de opvatting in het verslag dat het belangrijk is om de Transkaukasische Republieken te helpen. Ik heb echter reserves inzake de paragrafen 1 en 36, waar wordt gesproken over de noodzaak voor de Unie om specifieke gemeenschappelijke ambassades te openen. Ik ben van mening dat de EU geen rechtspersoon is die ambassades kan openen. Dit moet voorbehouden blijven aan de afzonderlijke landen.

Bescherming van de geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen
van landbouwproducten
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0412/96) van de heer Fantuzzi, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening (COM(96)0266 - C4-0439/96-96/0159(CNS)) van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen.

Fantuzzi
Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of alle collega's de toelichting van dit verslag hebben gelezen. Ik geloof dat er een zekere bezorgdheid uit deze toelichting spreekt en ook enige verbittering, vanwege de manier waarop verordening 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen momenteel wordt toegepast. Wij kunnen zeggen dat ook de bespreking van vandaag een nieuwe confrontatie is tussen Europees Parlement, Commissie en Raad over een dossier dat naar mijn gevoel heel gevoelig ligt.
De voorgeschiedenis is bekend. Sedert het besluit over feta-kaas, welke sedert juni 1996 geregistreerd is als typisch product van Europese oorsprong, heeft de Commissie het voorstel ingediend dat vandaag ter bespreking staat. Voorgesteld wordt om de overgangsperiode gedurende welke toestemming wordt verleend voor een product dat de werkelijke oorsprong van een geregistreerd product misbruikt, voorstelt dan wel nabootst, als volgt te wijzigen: deze periode bedraagt momenteel vijf jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van de verordening en geldt voor alle producten, maar dat zou veranderd moeten worden in vijf jaar vanaf de datum van registratie van de benaming van elk van de betrokken producten, dus praktisch van nu af aan.
Nu zou je kunnen zeggen dat dit een geringe wijziging van louter technische aard is, en dat een en ander eenvoudigweg te wijten is aan de achterstand die de uitvoering van de verordening heeft opgelopen. Ikzelf geloof daar niet zo veel van, en daarom spreek ik hier vandaag mijn bezorgdheid uit. Onze landbouwcommissie van het Parlement wil niet ontkennen dat er vertraging is opgelopen. Wij winden daar heus geen doekjes om: we hebben zelfs meerdere malen over die kwestie ons beklag gedaan en hebben daarbij ook gesteld dat er welbewust naar die vertraging afgestuurd was. Ik herinner me dat er op 26 oktober 1995 een mondelinge vraag is gesteld in dit Huis en in de slotresolutie werd de Commissie gevraagd een einde te maken aan die achterstand, vanwege de ernstige gevolgen die dit met zich meebrengt voor producenten en consumenten.
Ik geloof dat dit dossier onderschat is en dat men eveneens oogluikend heeft toegestaan dat er oneigenlijk gebruik werd gemaakt van de vereenvoudigde procedure. Ik wil u meedelen dat wij pas halverwege 1996 de eerste twee pakketten geregistreerde producten kregen. Dus als de vertraging echt bestempeld mag worden als de objectieve aanleiding voor die technische wijziging, dan doen de Commissie en de Raad er goed aan de ideeën die in mijn verslag staan over te nemen: te weten, de periode ingaande vanaf de datum van publikatie van de verordening van vijf jaar, zoals vermeld staat in verordening 2081/92, moet opgetrokken worden naar zeven jaar, en er moet een verdere mogelijkheid tot verlenging in petto gehouden worden voor bijzondere producten, volgens de procedure van artikel 15, mits een en ander strookt met de strekking en filosofie van verordening 2081/92.
Ik vrees echter dat het voorstel zoals het nu is, niet zozeer ingegeven is door die achterstand, maar dat motief juist aangrijpt om er een alibi van te maken en de tegenstanders van deze verordening een steun in de rug te geven - en wij weten hoeveel tegenstanders er waren en nog steeds zijn. Als de overgangsperiode helemaal wordt teruggedraaid, dan wordt er volgens mij geen goed politiek signaal afgegeven, ook omdat een van de voordelen van de nieuwe Wereldhandelsorganisatie het bestaan van het TRIP'S-akkoord over intellectueel eigendom is: dit akkoord rept in artikel 22 juist over de mogelijkheid om agro-alimentaire producten met geografische oorsprongsbenaming op de wereldmarkten af te schermen. En hoe kunnen wij trouwens geloofwaardig overkomen op onze partners buiten Europa als wij naleving van dergelijke wijzigingen opeisen?
Ik geloof dat wij in dat geval de zaak opgeven en onze reeks gevestigde kwaliteitsproducten niet eens meer opvijzelen. Na de crisis van de gekke-koeienziekte hadden wij allemaal toegegeven dat de band die zo automatisch leek tussen het vertrouwen van de consumenten en de goede kwaliteit van het landbouwproduct ineens geknakt was. Ligt het daarom niet voor de hand dat wij nu toch echt ons best moeten doen om datgene wat nog over is van die band, ook daadwerkelijk overeind te houden? Ik geloof dat het idee van typische producten nog steeds een beproefd en objectief middel is om het vertrouwen van de consument te winnen.
Ik geloof niet dat typische landbouwproducten beschouwd moeten worden als gesigneerde artikelen waar je alleen op congressen mee gaat pronken. Het gaat er juist om dat zij een uiting vormen van het grote kennisbestand en de professionele vaardigheden van de gehele Europese landbouw. Als wij dat soort producten in de steek laten, dan werpen wij de Amerikanen wel een groot cadeau in de schoot.
Ik geloof ten slotte ook dat de Commissie ons moet zeggen wanneer zij de geplande lijsten van landbouwproducten zal afmaken door de nieuwe pakketten uit te voeren die dan, hopelijk, eindelijk de vereenvoudigde procedure zoals bepaald bij artikel 17 van verordening 2081/92 tot afronding zullen brengen. Ik geloof dat dit antwoord van de Commissie heel belangrijk is, omdat wij over moeten gaan tot een nieuwe fase van toepassing van de verordeningen en dus het startsein moeten geven voor de gewone procedure: daarmee kan dan een eind gemaakt worden aan het huidige beheer, dat zoveel problemen heeft meegemaakt en zoveel vertraging heeft opgelopen en waar werkelijk zo gauw mogelijk een punt achter gezet moet worden.

Wilson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het graag hebben over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van een verordening. Er is altijd wel een reden voor uitzonderingen zoals we in de oorspronkelijke verordening hebben kunnen vaststellen. De toegestane vereenvoudigde procedure was een uitzondering. We mogen echter niet toestaan dat uitzonderingen de regel worden, behalve in uitzonderlijke omstandigheden.
Wij zijn hier aan het redetwisten over twee jaar. De Commissie wil de datum 1996 plus vijf jaar. Onze rapporteur stelt de oorspronkelijke datum van 1992 voor plus zeven jaar. Wij zeggen 1999, de Commissie 2001. De bescherming van de geografische aanduidingen is een goed idee. Het kan een toegevoegde waarde betekenen voor de producten uit de armere plattelandsgebieden. Het kan een garantie geven voor kwaliteit. Het kan gebruikt worden door mensen met kleinere belangen als tegenwicht voor de macht van internationale bedrijfsbelangen. Maar als we de vastgelegde tijdslimieten verslappen, als we de agenda verslappen, als we teveel dralen, dan zal men denken dat wij ofwel niet serieus ofwel niet efficiënt zijn. De Commissie wil de situatie terecht verbeteren. Maar de geamendeerde tekst van de heer Fantuzzi is beter en ik verzoek u deze te steunen.

Schierhuber
Voorzitter, collega's, de landbouw bevindt zich ongetwijfeld in een fase van heroriëntatie. De liberalisering door de Wereldhandelsorganisatie, steeds weer nieuwe en betere productiemethoden en ten slotte ook de internationale concurrentie hebben in de afgelopen jaren voor grote veranderingen gezorgd. Het is duidelijk dat men niet alles zonder meer onder een hoed kan vangen, maar ik denk toch dat BSE ergens in dit beeld past. We moeten ervoor waken dat de landbouw zich in een ongewenste, mensvreemde richting ontwikkelt. De komende jaren zal wel het een en ander moeten worden hervormd. Daarbij moeten wij bijzonder goed letten op de wensen van de consument. Het is ook duidelijk dat de consument over het algemeen natuurlijke en gezonde producten verlangt en dat door een milieuvriendelijke productiewijze en door een natuurvriendelijk gestructureerde landbouw ook de basis van het platteland wordt versterkt.
Een ondubbelzinnig aanduiding van oorsprong en inhoud van het landbouwproduct moet een van de belangrijkste aspecten van de heroriëntatie vormen. Onder dit algemene concept vallen de oorsprongsbenamingen in de zin van de hier besproken Verordening nr. 2081/92 even goed als het merken van runderen en rundvlees, zoals dat als gevolg van de BSE-ramp nu eindelijk moet worden ingevoerd. Alleen op deze wijze kan de consument eindelijk weer vertrouwen in de producten krijgen, en alleen op deze wijze kan er sprake zijn van eerlijke concurrentie tussen de producenten op de vrije markt. Daarbij moeten natuurlijk tradities en culturele verschillen tussen de Europese regio's tot uitdrukking kunnen komen.
Ik denk te mogen stellen dat iedere streek in de Europese Unie haar eigen specialiteiten en - daarvan ben ik overtuigd - voordelen heeft. Iedere situatie is een goede situatie, heeft een verstandig man bij ons eens gezegd. Je moet alleen weten waarvoor. Dan maken we kans dat onze producten een goede reputatie genieten en worden beschermd tegen ongewenste imitatie. Dat de natuurlijke grenzen daarbij vloeiend zijn, is ook duidelijk.
Veel producten die oorspronkelijk uit een bepaalde streek stammen, worden vaak al tientallen jaren als vanzelfsprekend in andere regio's gemaakt. Daarom zou ik willen verzoeken, om met passende overgangstermijnen de negatieve gevolgen voor de desbetreffende producenten op te vangen. Ook vanuit het oogpunt van mijn vaderland Oostenrijk verzoek ik hier werkelijk om consideratie, aangezien wij een zeer grote productie op bepaalde problematische terreinen hebben.
Het verslag van de heer Fantuzzi doet recht aan dit verlangen naar de mogelijkheid van verlenging van de overgangstermijn. Ik denk dat de ingeslagen weg de juiste weg is.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, het ziet ernaar uit dat deze ontwerpverordening ertoe dient een en ander alsnog recht te trekken. De verordening is zo'n beetje een late reactie op een probleem dat van vitaal belang is voor het vertrouwensrelatie tussen producent en consument.
Daarom valt nu alleen maar te hopen, na al die verloren tijd, dat de ambtelijke molens sneller gaan draaien, zodat de verbetering van de procedures niet zo lang hoeft te duren als de tijd die men nodig had om de onderzoeksfase af te wikkelen.
Artikel 13 voorziet in een overgangsperiode van hooguit vijf jaar vanaf de datum van publikatie van de verordening. Op die manier wil men de lidstaten in de gelegenheid stellen vast te houden aan nationale maatregelen die toestemming verlenen tot wat in lid 1, sub b) staat, maar op bepaalde voorwaarden: in de eerste plaats moeten de producten wettig met die benamingen in de handel zijn gebracht minstens vijf jaar vóór de datum van publikatie van de verordening; ten tweede moet uit de etiketten duidelijk de ware oorsprong van de producten blijken.
Ik sta achter het voorstel van de rapporteur om te komen tot een overgangsperiode van zeven jaar, plus het recht om in aanmerking te komen voor een verdere verlenging indien er bewezen moeilijkheden zijn. Maar laten we even een en ander op een rijtje zetten: zeven jaar betekent dat we vanaf 1992, dus vanaf de geboortedatum van deze verordening, uitkomen op 1999, en dat is niet wat de Commissie wil voorstellen. Vijf jaar dan, maar vanaf wanneer? Vanaf de datum van publikatie van de verordening, dus vanaf dit jaar - hopen we althans - dan komen we uit op 2002, met de huidige bezwaarlijke situatie. Dat zou dan betekenen dat in de tussentijd de Denen rustig doorgaan met het produceren van de beroemde Griekse feta, en de consument dus voor de gek blijven houden. Dat betekent dat ook de Duitsers door kunnen gaan een typisch Italiaanse kaas, grana, te produceren onder een Duits merk.
Mijnheer de Voorzitter, dat is geen uiting van vrijheid: dat is ordinair handelsplagiaat. Is dat soms Europa? Ik heb gisteren een interview gelezen met een socioloog, die zei: " ik wil geen Europese integratie die gebaseerd is op een afvlakking van de identiteit, ik wil geen glas bier dat vanaf Hamburg tot Palermo precies hetzelfde is, ik wil geen wijn met dezelfde kleur en smaak van Griekenland tot Bretagne" . Volgens mij is hier helemaal geen sprake van Europese eenheid, dit is gewoon productiechaos.
De geografische aanduidingen, de beschermde oorsprongsbenamingen kunnen de notariële akte zijn voor het behoud van de productie-identiteit, zonder dat daarbij het vrij verkeer een strobreed in de weg wordt gelegd, want vanzelfsprekend moet de markt haar Europese inslag behouden. Ook voor de producten van landbouw en industrie is uniformering dus alleen maar een kwestie van beleid, zoals dat precies geldt voor de burgers die als Duitsers, Portugezen of Italianen geboren worden en dat ook blijven, maar als Europese burgers leven. Datzelfde moet gebeuren met de producten van de aarde.

Olsson
 Mijnheer de Voorzitter, Europa is toch eigenlijk een fantastisch werelddeel en de EU is ook een fantastisch gebied met zijn veeltaligheid en multiculturele karakter. Men kan zelfs zeggen dat wij "multigastronomisch" zijn. Wij kennen zeer verschillende eetculturen in de verschillende delen van de Unie. Dat brengt ook met zich mee dat wij vaak verschillende benamingen kennen voor dezelfde zaak, iets wat vanzelf spreekt, omdat wij verschillende talen spreken. Anderzijds komt het soms ook voor dat wij verschillende zaken met dezelfde naam aanduiden, wat echter niet geheel correct is.
Dit alles vormt een uiterst complex geheel, en het is belangrijk dat wij hier orde in proberen te scheppen. Tegelijkertijd is het belangrijk te zien dat we in de Europese integratie en het bedrijfsleven op het punt staan om steeds meer activiteiten in grote centrale eenheden te concentreren. De consumenten van levensmiddelen vinden dit eigenlijk niet automatisch een zeer goede zaak. Misschien is het wel zo dat de consument van levensmiddelen de couleur locale wil behouden; misschien wil de levensmiddelenconsument wel voelen dat hij of zij weet hoe en waar een bepaald levensmiddel is geproduceerd. In dit verband zijn zowel oorsprongsbenamingen als geografische aanduidingen belangrijk, zolang ze niet worden misbruikt.
Ik heb de Zweedse lidmaatschapsonderhandelingen meegemaakt en ik weet dat deze kwestie daar zeer vaak is besproken. Gesteld kan worden dat de namen en aanduidingen die wij op producten in Zweden gebruiken in Europees verband misschien soms niet geschikt waren, maar wij wilden ze toch zo lang behouden. Daarom, denk ik, is het belangrijk om deze kwestie te regelen, zodat op termijn niet langer misleidende informatie wordt verstrekt. Tegelijkertijd moet er sprake zijn van flexibiliteit, zodat wij kunnen aanvaarden dat een lidstaat toestemming krijgt in het eigen land voorlopig een bepaalde traditionele benaming te gebruiken, of zodat de kwestie op een andere manier kan worden opgelost. Daarom waardeer ik het dat er een bepaalde termijn is gesteld, en ik vind dat de termijn van de Commissie volstrekt de voorkeur verdient. Ik zou ook graag de mogelijkheid opgenomen zien om de termijn te verlengen als er voor een bepaald product moeilijkheden ontstaan. Ik wil liefst geen beperking zien van deze verlengingsmogelijkheid.
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat wij hiermee tot stemming over dit verslag kunnen overgaan, en ik hoop dat wij het ondanks alles in grote lijnen eens kunnen worden. Ik schaar mij voor het grootste gedeelte achter de heer Fantuzzi, als wij maar kunnen inzien dat er een aantal problemen bestaan, misschien vooral in de nieuwe lidstaten.

Barthet-Mayer
Mijnheer de Voorzitter, voor de goede streek- en regionale landbouwproducten is binnen de interne markt een krachtig Europees beschermingssysteem nodig. De invoering van de beschermde geografische aanduiding (BGA) en de beschermde oorsprongsbenaming (BOB) gaat in die richting. De Commissie heeft geen gehoor gegeven aan het verzoek van bepaalde lidstaten om een voorlopige nationale bescherming in afwachting van de definitieve communautaire registratie van deze nieuwe benamingen.
Aanvankelijk voorzag de verordening in de mogelijkheid dat de lidstaten hun nationale aanduidingen nog vijf jaar na publicatie van de verordening zouden kunnen handhaven, dus tot 1997. De Commissie heeft nu voorgesteld de datum van inwerkingtreding van de overgangsperiode te wijzigen door de datum van de verordening te vervangen door de datum van publicatie van de desbetreffende producten. U kunt zich meteen al voorstellen hoe moeilijk het toezicht hierop zal worden.
Onze collega Fantuzzi vindt terecht dat de Commissie, door te blijven dralen in haar plicht, de dossiers te behandelen, tekort is geschoten en zo de producenten en verwerkende bedrijven in onze regio's straft, terwijl deze geheel terecht vanaf de totstandkoming van de interne markt wachtten op hun aanduiding van exclusiviteit voor het hele communautaire grondgebied. Het voorstel van de rapporteur is eenvoudig: verleng de overgangsperiode tot zeven jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van de verordening. Dat is een goed voorstel, waarmee de controle wordt vergemakkelijkt.
Meer in het algemeen gesproken moet er op het gebied van bescherming en intracommunautair verkeer van de landbouw- en streekproducten nog veel gebeuren voor we het Europa hebben dat wij wensen. Ik heb onlangs met Elzasser producenten over het probleem gesproken. Dagelijks stuiten landbouwproducenten, wijnboeren, en degenen die de producten verwerken in onze Europese regio's in sommige lidstaten nog op juridische, fiscale en administratieve obstakels, wat nog altijd niets meer en niets minder dan een verhulde vorm van protectionisme is. Voor de streekproducten lijkt de grote interne markt dus niets nieuws te hebben gebracht.
Beste collega's, onze commissies moeten zich over dit disfunctioneren buigen opdat onze uitstekende kwaliteitsproducten eindelijk onder dezelfde voorschriften vrij in de hele Unie kunnen worden verhandeld, ten behoeve van de transparantie en naar tevredenheid van de consumenten en de Europese burgers.

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met het voorstel van de rapporteur, omdat het onder meer inspeelt op de stemming die onderhand ook onder landbouwproducenten heerst en vooral omdat het aanknoopt bij mogelijkheden die in de marktsector worden georganiseerd.
Van meerdere zijden wordt er met klem op gewezen dat de markt als fundamenteel aanknopingspunt moet worden beschouwd voor de organisatie van de productie en eveneens als element van inkomensgarantie. De oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen kunnen werkelijk een belangrijk antwoord worden om de inkomenspositie te handhaven, om de landbouw te stimuleren en natuurlijk ook om een subsidiebeleid af te schaffen dat tot op heden onder meer werd aangehouden omdat veel boeren in de Europese Unie met duidelijke inkomensproblemen kampen.
Wij moeten er dus voor zorgen dat het optreden van de Commissie meer precies en doelgericht wordt en verdere uitzonderingen mogen niet geaccepteerd worden. Natuurlijk mag de reglementering niet het enige aanknopingspunt zijn, want de markt kan ook aangepakt worden door middel van doelgerichte acties van de producentenverenigingen, onder meer ook via de bonden voor kwaliteitsbescherming: dezen hebben reeds de weg van reglementering ingeslagen en hebben ervoor gezorgd dat de Europese Unie zich is gaan realiseren dat een deel van de productie hoe dan ook beschermd moest worden op de markt.
Wij zijn van mening dat het optreden van de producentenverenigingen verder gestimuleerd moet worden en natuurlijk moet ook een en ander gedaan worden voor het opsporen van BGA's en BOB's, omdat die taak momenteel nog te bureaucratisch en ingewikkeld is en ten laste komt van de producenten.

Funk
Voorzitter, ik ben het over het algemeen natuurlijk eens met het verslag van de heer Fantuzzi, hoewel ik uiteraard ook moet zeggen, dat wij overgangsperiodes nodig hebben, want het gaat ook in de ondernemingen om arbeidsplaatsen. Dat moet men niet uit het oog verliezen. Wanneer een bedrijf zich moet herstructureren, dan moet men ook zien dat er schrijnende toestanden kunnen ontstaan en die moet men toch kunnen compenseren. Over het algemeen ben ik er voorstander van, dat wij onze Europese specialiteiten meer op de voorgrond plaatsen. Waar ik ook kom, in ieder land hebben we al McDonald's, Burger Kings en Coca Cola, ook buiten Europa. Het is toch eigenlijk een brevet van onvermogen voor onze levensmiddelenindustrie, dat wij er niet in zijn geslaagd, soortgelijke distributiestations met massabediening te creëren, waardoor een groot marktaandeel voor ons is verloren gegaan. Wat dat betreft zouden wij, Europeanen, meer aandacht moeten besteden aan onze eigen specialiteiten, die ook onder de bevolking een lange traditie hebben en goed worden onthaald, en hiermee ook verder komen.
Ik ben bij het onderzoek echter op bijzonder eigenaardige dingen gestoten. Wij houden ons al lange tijd met BSE bezig, en we hebben allemaal gezegd dat er een etikettering moet komen, opdat we zeker weten dat we deze ziekte niet krijgen. De Zwitsers hebben zich toen aan een uitvoerverbod moeten onderwerpen, en wij hebben plotsklaps vastgesteld, dat de Zwitsers hun wereldberoemde Graubündner vleeswaar van Argentijns rundvee maken. Dit product komt helemaal niet van de Zwitserse koe! Ik moet heel eerlijk zeggen, dat wij bij deze aanduidingen, als we zo precies te werk gaan als collega Baldarelli heeft gezegd, ook zullen vaststellen dat in Italië, zoals ik tijdens mijn bezoek heb kunnen zien, met succes Parmezaanse kaas wordt gemaakt van melk uit Beieren en Baden-Württemberg. Wij moeten elkaar niets verwijten, wat in de grond niet zo is, want de kaas smaakt uitstekend; hij komt daarna overigens weer naar Duitsland terug. Ik ben ook een liefhebber van Parmezaanse kaas, dat wil ik u best wel verklappen, en ik drink daar wijn uit Württemberg bij. Dat is ook niet slecht, het is immers goede wijn.
Wij moeten daarom de bescherming op hoog niveau inzetten, maar ik ben het met het voorstel van de Commissie eens, dat wij vanaf de datum van publicatie vijf jaar de tijd geven om de herstructurering door te voeren. Dat moet voldoende zijn. Afgezien daarvan ben ik het eens met wat u heeft gezegd. Wij moeten ons best doen, om onze Europese specialiteiten meer op de voorgrond te plaatsen en onze consumenten ook een kwaliteitsbewustzijn te geven, waarop zij vertrouwen kunnen. Wij hebben nu door het illegale gebruik van hormonen, door BSE enzovoort, bij het vlees zo'n groot imagoverlies geleden, dat wij onvoorwaardelijk met deze specialiteiten de kans moeten grijpen om het vertrouwen weer te herstellen. Daarvoor hebben wij echter ook een bepaalde overgangstermijn nodig. Als wij het daarover eens kunnen zijn, dan scharen wij ons volledig achter het verslag Fantuzzi.

Rosado Fernandes
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, enige geschiedkundige realiteit van elk land in Europa moet worden verdedigd. Het lijdt geen twijfel dat de uniformisering en globalisering die van ons allen opeenvolgende Duponts en Duponts van de Europese geschiedenis maakt, telkens meer Duponts , moet worden vermeden. Dat er op zijn minst iets is dat niet Dupont is. Wat niet Dupont is, is natuurlijk de oorsprongsbenaming, de geografische aanduiding, " Porto" die "Porto" is, " Madeira" die "Madeira" is en die niet in Californië of in Australië wordt gemaakt.
Als Europa werkelijk iets van zijn geschiedenis en individualiteit wil beschermen en niet gelijk wil zijn aan de rest van de wereld - niet dat wij beter zijn, alleen anders - dient het op te komen voor zijn producten, geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen. Hiervoor is het noodzakelijk dat de Commissie niet treuzelt, zoals zij in dit geval heeft gedaan. Hiervoor is het noodzakelijk dat de Commissie niet wacht tot anderen zich inschrijven om anderen te beschermen en niet die welke al ingeschreven zijn. Het is noodzakelijk dat zij de bestaande waarden respecteert. Dat is niet gebeurd en dat klaag ik hier aan.

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, ik wil onze rapporteur, de heer Fantuzzi, graag danken voor het uitstekende werk dat hij heeft verricht met zijn verslag, waarbij de wetgeving inzake de bescherming van oorsprongsbenamingen voor landbouwproducten en levensmiddelen werd onderzocht en herzien.
Dit is zowel voor de producent als de consument een zeer belangrijk onderwerp. Producenten van bijzonder hoogwaardige, regionale specialiteiten hebben garanties nodig dat hun producten niet worden nagemaakt en vervolgens op de markt worden gebracht met hetzij een premie hetzij tegen lagere prijzen alsof het de originele producten waren. De consument moet precies weten wat hij koopt, of het nu gaat om echte champagne of om Wensleydale-kaas of iets dergelijks, dat misschien wel net zo goed uitstekende producten zijn, maar uit een andere regio komen.
Zoals de rapporteur al aangaf, maakte de Commissie er zich zorgen over dat de periode van vijf jaar onvoldoende is om alle producten te registreren waarvoor een oorsprongsbenaming wordt aangevraagd als zijnde beschermde regionale producten of levensmiddelen. De Commissie heeft een nieuwe periode van vijf jaar voorgesteld vanaf 1996 voor elk product dat nog niet geregistreerd is, vertrekkende van de datum van aanvraag, in plaats van de oorspronkelijk overeengekomen datum.
Zoals onze rapporteur heeft opgemerkt, betekent dit dat het hele proces nog lange tijd zou kunnen aanslepen, waardoor een verwarrende situatie ontstaat en de doeltreffendheid van de wetgeving wordt ondermijnd. Zijn amendement om de overgangsperiode met een vaste periode te verlengen, namelijk van vijf tot zeven jaar - en acht jaar in zeer uitzonderlijke omstandigheden - vanaf de oorspronkelijk referentiedatum, zou zowel de producenten die aanvragen doen en ambtenaren die die aanvragen verwerken, moeten motiveren om ervoor te zorgen dat die tijdslimiet gehaald wordt.
Ook stelt hij voor om nationale maatregelen te treffen voor de bescherming van die producten, tot er een besluit van de Gemeenschap is. Dit zijn verstandige voorstellen van de heer Fantuzzi die ten goede komen aan een grotere transparantie en duidelijkheid bij de tenuitvoerlegging van de verordeningen waarvan zowel de producent als de consument zal profiteren. Ik verzoek u dringend deze te steunen.

Filippi
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volledig eens met wat rapporteur Fantuzzi heeft gezegd en met de argumenten die collega Santini heeft aangedragen. Ik ga die dingen hier dus niet nog eens herhalen. Ik wilde mijn spreektijd gebruiken om de betekenis van de bespreking van vandaag nader te belichten. Deze bespreking is namelijk gebaseerd op verschillende zienswijzen inzake de problemen van de Europese landbouw.
Alvorens daarop in te gaan, wilde ik echter collega en vriend Funk verzekeren dat Parmezaanse kaas, de "grana parmigiano reggiano" , echt niet gemaakt kan worden van Beierse melk. Trouwens, sprekend over kwaliteitscontrole, de keuringscriteria van Parmezaanse kaas kunnen volgens mij een ware voorbeeldfunctie vervullen voor andere producten. Ik ben zelf zoon van een melkproducent, bij ons thuis hebben we altijd al Parmezaanse kaas gemaakt, en ik weet dus waar ik over spreek.
Ik had het dus over verschillende zienswijzen. Wij praten namelijk allemaal over kwaliteit - vergeeft u mij even het schematische van dit stukje betoog - maar er bestaan twee zienswijzen daarover, en dat komt elke keer weer naar voren, ook in dit debat van vanochtend, dunkt me. Er zijn namelijk mensen in ons midden die, zodra het over kwaliteit gaat, denken aan kleine en middelgrote producenten en de noodzaak hen te belonen voor eventuele kwaliteitsproducten. Er zijn ook mensen die tegelijkertijd naar de consument kijken, omdat deze het recht heeft exact op de hoogte te worden gesteld van wat hij koopt en consumeert. Dan zijn er ook nog mensen die bijvoorbeeld wel over consumenten praten, maar daarbij voortdurend denken aan de grote ondernemingen die verantwoordelijk zijn voor extensieve landbouwen industrieproductie, dus de grote multinationals van de distributie: deze mensen grijpen het thema van de kwaliteit aan om het pasklaar te maken voor belangen die helemaal niets te maken hebben met de belangen van de consumenten en van kleine en middelgrote producenten.
Hier moet dus duidelijkheid geschapen worden. Ik geloof dat wij maatregelen moeten nemen waarmee een einde gemaakt kan worden aan de beperkingen die nog aan de wetgeving kleven. De wetgeving zelf moet duidelijk en definitief zijn en gericht worden op toepassing van verordening 2081/92, en niet op een wijziging daarvan. Er moet minder bureaucratie komen en meer transparantie in de verdeling van de bevoegdheden tussen Europese Unie en lidstaten.
Om die resultaten te behalen, geloof ik dat de amendementen 4, 9, 10, 11 en 12 afgewezen moeten worden. Ik nodig dus alle collega's van het Parlement uit om, als ze althans consequent willen zijn, die amendementen af te wijzen: 4, 9, 10, 11 en 12. Anders zitten wij hier maar voor spek en bonen te praten.

Oreja Aguirre
Mijnheer de Voorzitter, waarde afgevaardigden, ik wil graag beginnen met mijn dankbaarheid te kennen te geven aan de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en aan haar rapporteur, de heer Fantuzzi, voor de constructieve manier waarop zij deze kwestie aan de orde hebben gesteld en die in oktober vorig jaar het voorwerp is geweest van een geanimeerd debat in het Europees Parlement.
Verordening 2081/92 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen verbiedt het gebruik van geregistreerde en beschermde benamingen, ook al worden ze gebruikt in bepaalde uitdrukkingen, uitgezonderd gedurende de in genoemde verordening reeds vastgelegde overgangsperiode. Het doel van het Commissievoorstel is de producenten die niet langer gebruik kunnen maken van geregistreerde benamingen, in staat te stellen zich aan de wettelijke situatie aan te passen. Daarom moet deze periode lang genoeg en toch doeltreffend zijn, zodat deze de producenten in staat stelt om de nodige maatregelen te treffen in verband met de commercialisering, het etiketteren, enz.
Overwegende dat het eerste voorstel tot registratie van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen dat werd ingediend met het oog op de vereenvoudigde procedure, pas in maart 1996 werd ingediend en dat de overgangsperiode die momenteel van toepassing is op 25 juli 1997 verloopt, dienen er maatregelen genomen te worden met de bedoeling dat genoemde periode effectief blijft en begint op de datum van registratie van de benamingen en niet op de datum van publikatie van de verordening.
Daarom wordt via het voorstel tot wijziging van het tweede lid van artikel 13 van verordening 2081/92 het volgende beoogd: ten eerste, de overgangsperiode van 5 jaar is van toepassing vanaf de datum van registratie van de benamingen. Dit is echter alleen van invloed op de bestaande benamingen die geregistreerd zijn volgens de vereenvoudigde procedure die is vastgelegd in artikel 17 en niet op de nieuwe producten, die geregistreerd zijn overeenkomstig de normale procedure die is vastgelegd in de artikelen 5, 6 en 7.
Ten tweede, de overgangsperiode geldt eveneens voor sub a) van lid 1 van artikel 13 van de verordening en niet alleen voor sub b) van lid 1 van artikel 13. Het doel van deze regeling is dat bijvoorbeeld gedurende de overgangsperiode de term "feta" als zodanig gebruikt kan worden, terwijl overeenkomstig de huidige regelingen, alleen als overgangsvorm, uitdrukkingen worden gebruikt zoals feta-stijl, feta-soort, feta-methode, enz.
Ten derde, aangezien de reeds bestaande benamingen die in de lidstaten dus gebruikt worden, die benamingen zijn die neergelegd zijn overeenkomstig artikel 17 - dat wil zeggen, de vereenvoudigde procedure - dient de overgangsperiode alleen toegepast te worden voor de benamingen die krachtens deze beschikking zijn geregistreerd, om te vermijden dat er nadeel wordt berokkend aan de producenten als deze aanpassingsperiode wordt toegekend voor de nieuwe producten.
Voor wat de amendementen betreft kan de Commissie de amendementen 1 en 5 niet overnemen, omdat dit voorstel naar de mening van de Commissie onvoldoende is om de desbetreffende producenten in staat te stellen zich aan de nieuwe wettelijke situatie aan te passen, dat wil zeggen het verbod om gebruik te maken van de geregistreerde benamingen. De amendementen 2 en 8 kunnen niet worden goedgekeurd omdat de Commissie overeenkomstig lid 3 van artikel 17 een positief of negatief besluit moet treffen over elke benaming waarvoor een registratie wordt aangevraagd. Maar het voorstel in amendement 4 en amendement 11 eerste deel kunnen nuttig zijn en zullen onderzocht worden.
Wat wij gaan doen is zoeken naar de meest geschikte formulering met betrekking tot deze onderwerpen. Amendement 7 vinden wij overbodig aangezien het Commissievoorstel een periode van vijf jaar voorziet en de doelstelling van amendement 6 bestaat al in de tekst, reden waarom wij dit amendement onnodig achten.
Amendement 11, tweede deel, kunnen wij niet overnemen omdat een lidstaat geen overgangsperiode kan instellen. Voorts vinden wij dat amendement 12 geen nut zou hebben omdat het restrictiever is dan het Commissievoorstel. Wij gaan ermee akkoord om de amendementen 3 en 9 over te nemen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering wordt te 11.20 uur gesloten)

