
(1) 
Barón Crespo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb zojuist kennis genomen van een mededeling van de vergaderdiensten aan de afgevaardigden. Hierin staat dat er vandaag niet kan worden gestemd over het verslag van mevrouw Boogerd-Quaak over de vrijheid van meningsuiting en informatie, aangezien een groot aantal verzoeken om hoofdelijke stemming, aparte stemming en stemming in onderdelen is ingediend. Naar verluidt is dit gisteren om middernacht bekendgemaakt.
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben gisteravond om half elf nog telefonisch met elkaar gesproken. Ik heb toen mijn bezorgdheid geuit over alles wat er met betrekking tot dit dossier is voorgevallen. Ik weet niet wie dit besluit heeft genomen, maar het moet me van het hart dat het indruist tegen alle in dit Parlement gangbare praktijken. Mijn fractie is hierover niet geraadpleegd, en mij is onbekend of de andere fracties wel om hun mening is gevraagd. Ik vraag u daarom de leden bij aanvang van de stemming van 12.00 uur te laten beslissen of de stemming alsnog vandaag moet plaatsvinden.
De Voorzitter.
   - Toen wij gisteravond met elkaar spraken was in de plenaire vergadering het debat over het verslag-Boogerd-Quaak aan de gang. Net als u ben ik gisteravond hiervan op de hoogte gesteld. Er is dus geen sprake dat iemand van de informatie zou zijn uitgesloten.
Ik kreeg gisteravond te horen dat vanwege het groot aantal stemmingen en verzoeken om stemmingen in onderdelen, hoofdelijke stemmingen, enzovoorts, de diensten eenvoudigweg niet in staat zijn om tussen het tijdstip waarop het debat gisteravond was afgelopen en 12.00 uur vandaag alle documenten te produceren die noodzakelijk zijn om over het verslag te kunnen stemmen. Het gaat in deze kwestie niet om mijn politieke voorkeur. Ik heb hier een lijst van 51 pagina’s waarop alle details van deze stemming staan. Dit is een kwestie van procedure en heeft niets te maken met wat voor politieke voorkeur dan ook. Ik ben bereid om vandaag om 12.00 uur naar alle moties van orde te luisteren, maar ik heb te horen gekregen dat het voor de diensten fysiek onmogelijk is om de stemming voor 12.00 uur vanmiddag voor te bereiden.
Er zijn mij ook andere vragen van procedurele aard gesteld. Ik zal die om 12.00 uur behandelen en hierover een besluit nemen. Ik ben evenwel persoonlijk van mening dat, in weerwil van diverse verzoeken, het Parlement deze zaak moet afhandelen en erover moet stemmen. Hoe en wanneer is nogal ingewikkeld. Ik zal mij daar in de loop van de morgen met de diensten in verdiepen en nagaan wat we kunnen doen. 
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dit verslag gaat niet over Silvio Berlusconi. Het gaat over mediaconcentratie in alle landen van de Europese Unie, een onderwerp waar men zich terecht zorgen over maakt. Het verslag is opgesteld volgens de normale procedures van het Parlement, en om rekening te houden met de electorale gevoeligheden van sommigen heeft de rapporteur aangeboden de naam van de heer Berlusconi uit het verslag te schrappen. Desalniettemin proberen sommige collega’s onze procedures te vertragen, te dwarsbomen en te verstoren omdat ze willen ontsnappen aan het verblindende zoeklicht van een voor hen onverteerbare waarheid.
Mijn fractie verzoekt de Fractie van de Europese Volkspartij deze saboterende amendementen in te trekken. Zo niet, staan we klaar om over alle 350 te stemmen. Wij verzoeken u het Parlement te laten beslissen of we gaan stemmen, en zouden blij zijn als u ons de kans gaf om te stemmen. 
De Voorzitter.
   - Ik schijn gezegend te zijn met vele vrienden in talrijke fracties van dit Parlement! Ik wil mijn vele vrienden graag bedanken voor de enorme hoeveelheid ongevraagde adviezen die zij de afgelopen vierentwintig uur over mij hebben uitgestort met betrekking tot deze kwestie. Ik wil u ervan verzekeren dat ik op gepaste wijze zal optreden. We zullen deze zaak vandaag om 12.00 uur afhandelen. 
Poettering (PPE-DE ).
   - Ik was eigenlijk niet van plan om iets te zeggen, maar nu moet ik wel na de woorden van de voorzitter van de liberale fractie, de heer Watson. Hij vraagt ons namelijk om onze amendementen in te trekken. Beste mijnheer Watson, er zijn 338 amendementen ingediend, waarvan 157 door onze fractie, en dus 181 door andere fracties. Doet u nu niet alsof wij de enigen zijn! Heel veel collega’s zijn niet tevreden over dit verslag en daarom zijn er dus ook 181 amendementen uit andere fracties ingediend.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag willen dat we het hier niet alleen over onze amendementen hadden. 
Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   - Mijnheer Poettering, u kunt zich net zo voordoen als u wilt, maar feit is dat de weinig roemrijke houding van uw fractiegenoten in de commissie volledig haaks stond op die van de mensen uit de andere fracties. Dat was punt één. U had dit kunnen weten, als u erbij was geweest en de verslagen had gelezen. Ten tweede, mijnheer de Voorzitter, heeft de heer Watson een duidelijke vraag gesteld waarop wij antwoord willen hebben. Wij willen vanmiddag besluiten wanneer hierover wordt gestemd. Onze fractie is bereid om vanmiddag om twee uur, vanmiddag om drie uur, vanmiddag om vijf uur, desnoods vannacht om twaalf uur te stemmen over dit verslag, als het maar vandaag is. Het is schandalig wat hier gebeurt! Deze samenwerking tussen twee fracties om een belangrijk verslag van tafel te vegen is al een schandaal op zich. Het Parlement moet daarom de eer aan zichzelf houden en nog vanmiddag, vannacht, hoe laat dan ook, dit belangrijke verslag in stemming brengen om te laten zien dat we ons door dergelijke praktijken niet van de wijs laten brengen. Wij willen dat vanmiddag wordt besloten dat er vandaag wordt gestemd! 
De Voorzitter.
   - Ik zal de kwestie van de stemming om 12.00 uur afhandelen. Bedankt voor uw advies. Ik laat mij echter voor niemands kar spannen tijdens mijn voorzitterschap in dit Parlement.
Ik zal alle amendementen systematisch doorwerken en nagaan of er een manier is om het aantal daarvan te verminderen. Ik heb daarvoor tijd nodig vanochtend. Ik kom hierop echter terug en zal u zo eerlijk mogelijk zeggen welke mogelijkheden er zijn. Tot dan weiger ik me door wie dan ook onder druk te laten zetten en zal geen voortijdige aankondiging doen over de vraag wanneer de stemming over dit verslag plaats zal vinden. 
Ludford (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou het niet in mijn hoofd halen om u via een motie van orde onder druk te zetten en u te dwingen om zo snel mogelijk een besluit te nemen, maar ik wil u wel mijn advies aanbieden. Het is namelijk zo dat die twee fracties hebben aandrongen op een aparte stemming om de amendementen op de agenda van de plenaire vergadering te kunnen houden, maar in de commissie tegen geen enkel amendement hebben gestemd. Hoewel elke fractie op grond van het Reglement kan verzoeken om een aparte stemming over elk amendement, moeten wij zien uit te vinden over welke amendementen ze echt apart willen stemmen. Ik denk dat er geen enkele tegenstem zal zijn in de twee fracties tegen welk amendement dan ook. Zoals anderen al zeiden lijkt het er sterk op dat men onder één hoedje speelt: de ene fractie verzoekt om stemming in onderdelen over alle amendementen van de anderen, en de andere fractie vraagt een stemming in onderdelen over alle amendementen van hun collega’s. Dit is een poging om de democratie te ondergraven en op een ronduit belachelijke manier obstructie te plegen.
Mijnheer de Voorzitter, u heeft uw verantwoordelijkheden, maar dit alles dreigt u en uw diensten te ondermijnen. 
De Voorzitter.
   - Bedankt voor uw bezorgdheid om mij en de diensten. Ik zal hierover zeer duidelijk zijn. Het Parlement heeft gisteren tot middernacht over deze kwestie gedebatteerd. Ik ben al vanaf zeven uur vanochtend hier in het Parlement aanwezig om de werkzaamheden van vandaag voor te bereiden. U kunt erop vertrouwen dat deze kwestie mijn volledige aandacht heeft, maar ik heb tot nu toe nog geen oplossing kunnen vinden voor een aantal van de door u aan de orde gestelde kwesties. Misschien zal mij dat lukken tot 12.00 uur of misschien ook niet. In ieder geval zal ik het Parlement om 12.00 uur op de hoogte stellen van mijn vorderingen, zo er vorderingen zijn. 
Duthu (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik richt mij tot u met een heel ander, maar buitengewoon urgent verzoek. Ik heb de heer Zakajev, die zoals u weet vice-premier is in de regering-Maschadov, uitgenodigd voor een hoorzitting die vanavond en morgenochtend hier gehouden zal worden. Zoals u ook weet woont de heer Zakajev in Londen en ik heb de Franse minister van Buitenlandse Zaken gevraagd de procedure voor visumverstrekking te versnellen.
Het visum is hem geweigerd omdat er een uitleveringsverzoek gedaan is tegen de heer Zakajev. Zoals bekend hebben de Deense en Britse regeringen dat uitleveringsverzoek echter al verworpen en heeft de heer Zakajev bovendien onlangs een bezoek kunnen brengen aan de Duitse Bondsdag. Daarom verzoek ik u uw invloed aan te wenden bij de heer Barnier, onze minister van Buitenlandse Zaken, opdat de heer Zakajev en zijn zoon, die voor hem tolkt, deze hoorzitting vanavond of morgenochtend - of in het ideale geval beide - kunnen bijwonen.
De Voorzitter.
   - Kunt u mijn diensten de benodigde gegevens doen toekomen? Dan zullen wij voor u de nodige stappen ondernemen. 
Kaufmann (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag iets willen zeggen over het vorige agendapunt. Ik wil me niet uitlaten over de debatten en de voorvallen in de commissie, en ook niet over wat hier vannacht blijkbaar is gebeurd. Ik wil namens mijn fractie uw handelwijze onderschrijven en alleen maar benadrukken dat we een stemming over deze kwestie willen. Dit is voor ons namelijk een politiek veel te belangrijk, dat niet zomaar van de agenda kan verdwijnen. 
Korakas (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil een ander onderwerp aansnijden dan nu wordt besproken. Hartelijk dank dat u mij het woord hebt verleend.
Meestal hebben wij op maandag, bij opening van de vergaderperiode, een half uurtje om actuele vraagstukken aan de orde te stellen. Deze maandag echter waren er procedurele problemen en toen hebt u besloten dit half uurtje te verplaatsen naar het einde van de vergadering van maandag, dat wil zeggen tot 12 uur ’s nachts of zelfs later. Deze mogelijkheid wordt, zoals ik al zei, de afgevaardigden gegeven om actuele vraagstukken aan de orde te stellen, maar om 1 uur s’ morgens is er van die actualiteit slechts weinig over. Daarom moet ik, mijnheer de Voorzitter, protesteren want ook ik had het woord gevraagd voor een ernstige zaak. U hebt mij toen het woord niet gegeven en u hebt geen debat toegestaan. Ik vraag u vriendelijk dat niet weer te laten gebeuren. 
De Voorzitter.
   - Ik ben me er terdege van bewust dat de afgevaardigden deze nieuwe mogelijkheid om aan het begin van de vergaderperiode het woord te voeren verstandig en goed gebruiken. U hebt echter zelf gezien dat ik aan het begin van deze vergaderperiode, toen u van uw spreektijd gebruik wilde maken, voor een dilemma stond. Er is toen een gedachtewisseling geweest over een ander belangrijk onderwerp, waardoor we om zes uur - een uur na aanvang van onze vergadering - nog niet eens toegekomen waren aan onze eigenlijke debatten. Daar kwam nog bij dat wij voor die avond de vergadering sowieso al verlengd hadden tot 23.00 uur.
Ik wil mijn verontschuldigingen aanbieden aan degenen die het woord hadden willen voeren en dit ofwel later op de dag ofwel in de vorm van een schriftelijke verklaring hebben moeten doen. Het ging echter om een uitzonderlijke maatregel waartoe ik hopelijk niet nogmaals mijn toevlucht zal hoeven nemen. 
McKenna (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, enkele weken geleden hebben we in het Parlement over het verslag-Maat over de bescherming van dieren tijdens vervoer gestemd en het Ierse voorzitterschap is nu met een compromis gekomen. Het Parlement moet echter wel beseffen dat dit compromis volledig onaanvaardbaar is als wij kijken naar hetgeen bij de stemming in het Parlement uit de bus is gekomen. Ik was niet gelukkig met het eindresultaat in het verslag-Maat. mensen die zich inzetten voor dierenwelzijn vonden dit niet ver genoeg gaan. Het Ierse compromis had in ieder geval rekening moeten houden met de wensen van het Parlement, met name op een aantal cruciale punten, zoals de temperatuur van het voertuig waarin de dieren worden vervoerd en het feit dat het niet verplicht zal zijn ze tijdelijk uit te laden in havens.
Het allerbelangrijkste punt is dat het Parlement heel duidelijk heeft gestemd vóór een totale maximumreistijd voor dieren die zijn bestemd voor de slacht, wat ook tot uitdrukking kwam in de verklaring die door meer dan vierhonderd leden van dit Parlement is ondertekend. Het compromis van het Ierse voorzitterschap gaat volledig voorbij aan de wil van het Parlement. Ik ben benaderd door veel dierenwelzijnsorganisaties die hier zeer ongerust over zijn. De aanvaarding van dit Ierse compromis is volgens hen een stap terug voor het dierenwelzijn. Het moet op zijn minst voorzien in een totale maximumreistijd voor het vervoer van voor de slacht bestemde dieren. 
Rovsing (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik sta voor honderd procent achter het voorstel betreffende de beperking van de transportduur. Wat mij betreft, moet acht uur het absolute maximum zijn. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de vooruitzichten op de eenmaking van Cyprus voor zijn toetreding tot de Europese Unie.
Ik wil dit debat openen met de woorden die de secretaris-generaal van de VN, de heer Kofi Annan, eind vorige week gebruikte in zijn toespraak voor de Veiligheidsraad. Hij zei: “Het plan is complex en goed uitgebalanceerd. Het is noodzakelijkerwijs, zoals bij alle onderhandelingen het geval is, een compromis. De presentatie van de inhoud van het plan aan het publiek is echter niet altijd even uitgebalanceerd geweest.”
Ik heb het debat intensief gevolgd en kan niet anders zeggen dan dat ik de zorgen van de secretaris-generaal van de VN in dat opzicht volledig deel.
Ik wil daaraan ook nog een persoonlijke zorg toevoegen. We moeten er nota van nemen dat er met name in radio- en televisie-uitzendingen op Cyprus duidelijk sprake is van manipulatie bij de toekenning van zendtijd, dat buitenlanders opzettelijk werden uitgesloten, zoals commissaris Verheugen, die de komende weken de van onze Cypriotische collega’s zal zijn, en dat dit onverkwikkelijke schouwspel een staat onwaardig is die streeft of zou moeten streven naar de eerbiediging van de criteria van Kopenhagen.
Ik zou het ten zeerste op prijs stellen als deze opmerking, deze bescheiden bijdrage van een andere zienswijze, zou worden uitgezonden op de plaats in kwestie, ondanks het gebrek aan evenwicht in de radio- en televisieuitzendingen. 
Roche,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik ben er zeker van dat alle afgevaardigden zich net al u volledig bewust zijn van het belang van dit debat.
Ik ben dankbaar voor de gelegenheid die mij wordt geboden om namens de Raad en het voorzitterschap een bijdrage te leveren aan dit debat. Dit debat van vanochtend vindt plaats net drie dagen voor een zeer belangrijke datum voor de inwoners van het eiland Cyprus. Op 24 april zullen zij zich namelijk met afzonderlijke maar gelijktijdige referenda uitspreken over de tekst van de alomvattende regeling van de kwestie-Cyprus, die onlangs binnen een overeengekomen onderhandelingskader is gepresenteerd door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan.
De Europese Unie is de secretaris-generaal maar ook zijn speciaal adviseur, de heer Alvaro de Soto, bijzonder dankbaar voor hun onvermoeibaar streven naar een regeling. Ze hebben nauw samengewerkt met de betrokken partijen en overleg gepleegd met de regeringen van Griekenland en Turkije. Ze hebben een unieke en historische gelegenheid geschapen voor een alomvattende regeling van de kwestie-Cyprus.
Als de Cyprioten ‘ja’ zeggen in beide referenda op zaterdag, zal op 1 mei een verenigd Cyprus toetreden tot de Europese Unie, samen met negen andere nieuwe lidstaten. De toetreding van een verenigd Cyprus blijft de sterke voorkeur - ik herhaal, de sterke voorkeur - genieten van de Europese Unie. Ik wil vandaag nog eens herinneren aan de toezegging die door de achtereenvolgende Europese Raden is gedaan, namelijk dat de Unie bereid is de bepalingen van de regeling aan te passen aan de beginselen die ten grondslag liggen aan onze Europese Unie.
De Europese Unie is voortgekomen uit de afschuwelijkste oorlog die de geschiedenis van de mensheid ooit heeft gekend en die ons werelddeel bijna te gronde had gericht. De Unie werd geboren uit een diep verlangen naar samenwerking tussen de Europese naties, opdat hun volkeren vooruit konden en zij hun geschillen op vreedzame wijze konden oplossen zonder toevlucht te moeten nemen tot gewapende conflicten. Dankzij het lidmaatschap van de Europese Unie hebben bepaalde volkeren en verdeelde gemeenschappen in Europa hun diepe en bittere tegenstellingen weten te overbruggen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit op termijn ook het geval zal zijn voor een verenigd Cyprus binnen de Europese Unie.
De toetreding van tien nieuwe lidstaten over precies negen dagen betekent het officiële einde van de tragische naoorlogse deling van het Europese continent. We hebben nu de kans om nog een andere deling in Europa ongedaan te maken. De beslissing over het door secretaris-generaal Annan gepresenteerde plan voor een regeling ligt uiteindelijk bij de Cyprioten zelf. Het is hun keuze en hun beslissing. Ze moeten kunnen rekenen op de solidariteit van de Europese Unie bij hun individuele en collectieve afweging van een beslissing die niet alleen van grote invloed zal zijn op hun toekomst, maar ook op die van hun kinderen en kleinkinderen.
Bij de uitoefening van hun democratische rechten zullen de Cyprioten zich ten volle bewust zijn van niet alleen het historische karakter van dit besluit maar ook de kansen die Cyprus, zijn buren en de rest van Europa daarmee worden geboden. Net zoals wij zullen ook zij de woorden van secretaris-generaal Kofi Annan hebben gehoord, die zei dat het plan ‘de enige mogelijke en de enige begaanbare weg is naar hereniging van Cyprus’.
De Europese Unie en meer algemeen de internationale gemeenschap staan klaar om politieke en economische steun te verlenen bij de uitvoering van die regeling. Het engagement en de hoop van de internationale gemeenschap kwamen duidelijk aan het licht tijdens de voorbereidende donorconferentie op hoog niveau, die vorige week in Brussel werd voorgezeten door commissaris Verheugen en waarbij ook ik aanwezig was. De verschillende sprekers daar gaven blijk van hun bereidheid, wens, hoop en verlangen om financiële steun te verlenen voor de tenuitvoerlegging van dit plan.
Er is een aantal zeer belangrijke en duidelijke toezeggingen gedaan. Als het plan wordt goedgekeurd is de Commissie in staat de significante bedragen beschikbaar te stellen die zijn gereserveerd voor de economische ontwikkeling van Cyprus en de verbetering van de situatie van de Cyprioten. Veel lidstaten, waaronder Ierland, hebben aangegeven dat ze tijdens een algemene donorconferentie, die naar we hopen in de herfst plaats zal vinden, omvangrijke en specifieke financiële steun zullen toezeggen ter ondersteuning van de uitvoering van de regeling.
In een belangrijke verklaring van de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad van 16 april jongstleden werd voldoening geuit over de resultaten van de internationale conferentie van afgelopen week. De leden van de Veiligheidsraad hebben verklaard dat het nu aan de Cyprioten is om een historische beslissing over hun toekomst te nemen en zeiden dat ze in geval van goedkeuring van het plan bereid waren verdere maatregelen te treffen overeenkomstig het plan, zoals de oprichting van een nieuwe VN-missie ter ondersteuning van de overgang en de volledige tenuitvoerlegging door alle partijen. De leden van de Veiligheidsraad zouden ook bereid zijn om samen met anderen erop toe te zien dat de partijen hun verplichtingen in het kader van de regeling volledig nakomen.
De Verenigde Naties zijn in de afgelopen veertig jaar zeer nauw betrokken geweest bij Cyprus. De VN-macht in Cyprus werd in 1964 opgericht en is een van de langstlopende vredesoperaties in de geschiedenis van de VN. De lidstaten, met inbegrip van mijn eigen land, zijn er trots op dat ze in de vorm van politie-, militair en burgerpersoneel een bijdrage aan deze macht hebben geleverd in het belang van alle Cyprioten.
De Europese Unie heeft altijd zij aan zij met Cyprus gewerkt. Nu zullen de inwoners van Cyprus op 24 april hun eigen, democratische keuze maken - en het is hun keuze - over de voorgestelde regeling. Ze hebben een unieke en historische kans. De keuze is aan hen en aan niemand anders.
We wensen de Cyprioten het beste toe bij het maken van die keuze. Het is een moeilijke tijd. Dat begrijpen we. We begrijpen de historische achtergrond, we begrijpen alle emoties die hiermee gepaard gaan, maar nogmaals, de keuze is aan hen en aan niemand anders. We zullen de uitkomst respecteren en hopen dat het een besluit wordt dat de vreedzame integratie van een verenigd Cyprus in onze Unie op 1 mei mogelijk zal maken.
Verheugen,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het fundamentele principe dat ten grondslag ligt aan de Europese eenwording is het streven naar een gemeenschappelijk beleid waarmee alle volken van Europa een vreedzame samenleving kan worden gegarandeerd. Dat is de reden waarom we ons hebben verenigd, en dat is de reden waarom wij hier nu bijeen zijn. Wat wij in de eerste plaats verwachten van al onze lidstaten en van de landen die over minder dan tien dagen tot de Europese Unie zullen toetreden, is dat zij dit fundamentele principe van de Europese eenwording als een vredesproject volledig onderschrijven. Ik verwacht dat ook van de regering van de Republiek Cyprus.
Cyprus is het laatste land in Europa dat nog verdeeld is. Cyprus is het laatste land in Europa waar een levensgevaarlijke grens met prikkeldraad en mijnenvelden dwars door de hoofdstad loopt. Nog nooit sinds het bestaan van dit conflict waren we zo dicht bij een oplossing als nu. Wij zijn nog slechts centimeters verwijderd van ons doel, en toch ben ik bang dat we deze laatste centimeters niet zullen kunnen overbruggen. Wat is er gebeurd?
De regering van president Papadopoulos in de Republiek Cyprus wijst het vredesplan van de Verenigde Naties ineens fundamenteel af en roept de Grieks-Cyprische bevolking op om tegen het plan te stemmen. Dit kwam echt als een complete verrassing voor alle betrokkenen.
Ik vind dat zeer betreurenswaardig en wel om twee redenen. Ten eerste hebben wij in 1999 onze strategie ten aanzien van Cyprus gewijzigd. Op dringend verzoek van de Cyprische regering - van de Grieks-Cyprische regering welteverstaan - hebben we ermee ingestemd dat de oplossing van dit conflict geen voorwaarde zou zijn voor toetreding tot de Europese Unie. Uitgangspunt hierbij was dat we alles in het werk zouden stellen om de toetreding van het land mogelijk te maken. Omgekeerd gold dat ook de regering van de Republiek Cyprus er alles aan zou doen om het conflict te beëindigen en dat een regeling in ieder geval niet zou afketsen op tegenstand van de Grieks-Cyprioten. Ik heb hierover talrijke gesprekken gevoerd met de vroegere president Kleridis en de huidige president Papadopoulos. Er kunnen hierover geen misverstanden bestaan. We hadden een duidelijke afspraak: wij organiseren de toetreding van Cyprus en jullie zorgen ervoor dat een regeling niet wordt tegengehouden door de Grieks-Cyprioten. We konden niet instaan voor de Turks-Cyprioten.
Ik verzoek de heer Papadopoulos dringend om zijn deel van de afspraak nu na te komen.
Het tweede punt is dat het onderhandelingsproces, onder leiding van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, lange tijd werd geblokkeerd door halsstarrig verzet van de Turks-Cyprioten. Het is niet in de laatste plaats te danken aan de inspanningen van de Europese Unie dat deze blokkade kon worden overwonnen. Bij iedere fase van dit proces heeft de regering van de Republiek Cyprus bevestigd dat ze instemt met de hoofdlijnen van het plan-Annan. Ze wilde weliswaar kleine wijzigingen, maar allemaal binnen de voorwaarden van dit plan. Ik citeer: "".
Wat president Papadopoulos na afloop van de gesprekken in Zwitserland heeft gezegd, is een principiële afwijzing van de grondgedachten van dit plan. Uit zijn woorden kan ik alleen maar concluderen dat de regering van de Republiek Cyprus nu het plan afwijst dat door de Verenigde Naties en de internationale gemeenschap is voorgesteld als federale oplossing voor de kwestie-Cyprus en dat een gelijkwaardig samenleving garandeert van Grieks- en Turks-Cyprioten.
Ik ga nu iets heel ondiplomatieks zeggen: dames en heren, ik persoonlijk voel me in de steek gelaten door de regering van de Republiek Cyprus. Werkelijk maandenlang heb ik, net als iedereen, alles in het werk gesteld om de voorwaarden te scheppen waaronder de Grieks-Cyprioten met dit plan zouden kunnen instemmen. Daarbij heb ik steeds vertrouwd op de toezeggingen van de Grieks-Cyprische regering. Helaas wijzen zij het plan nu af. Het minste dat we nu kunnen verwachten van een land dat binnen tien dagen zal toetreden tot de Europese Unie, is de garantie dat in ieder geval eerlijke en evenwichtige informatie kan worden gegeven over het doel en de inhoud van dit plan. Het is voor de eerste keer in de geschiedenis van de Europese Commissie dat het een commissaris wordt verboden om toelichting te geven op een belangrijke Europese kwestie in een lidstaat op grond van inmenging in binnenlandse aangelegenheden. Ik verzoek president Papadopoulos dringend om ervoor te zorgen dat in zijn land de principes van informatievrijheid en meningsvrijheid strikt worden nageleefd en dat vanaf vandaag in de Cyprische pers ook het woord wordt gegeven aan mensen die dit plan volledig kunnen toelichten en de intenties van de Verenigde Naties naar voren kunnen brengen. Ik ben nog steeds bereid om dit te doen.
Tot besluit wil ik zeggen dat het hier niet gaat om een zakelijke transactie. Ik vind het erg jammer dat in de vele Grieks-Cyprische verklaringen van de afgelopen dagen vrijwel geen aandacht werd geschonken aan woorden als ‘vrede’, ‘verzoening’, ‘begrip’ en ‘samenleven van verschillende culturen en religieuze groeperingen’. Er werd eigenlijk alleen maar gesproken over zakelijke aspecten. Ik wil hier daarom benadrukken dat wij in dit deel van de wereld willen aantonen dat de gedachte van de Europese integratie sterk genoeg is om conflicten te voorkomen en om bestaande conflicten op te lossen. Dat zou een heel belangrijk signaal zijn, juist in deze regio, waar het samenleven van volken van verschillende culturen en religies tot de grootste en zwaarste globale crisis heeft geleid die we sinds lange tijd hebben gehad. Het gaat om veel meer dan alleen om Cyprus.
De Commissie heeft haar plicht gedaan. Zoals gepland hebben we de Raad een document voorgelegd waarmee de regelingen van het VN-plan worden aangepast aan het Gemeenschapsrecht. Na zorgvuldige analyse hebben we vastgesteld dat de nieuwe Republiek Cyprus, de verenigde Republiek Cyprus, met één stem kan spreken, dat ze haar internationale verplichtingen kan nakomen, dat ze internationale forums niet zal blokkeren en structuren zal hebben die sterk genoeg zijn om het internationaal recht toe te passen. We hebben verklaard dat wij er als hoedster van Verdragen streng op zullen toezien dat deze bepalingen worden nageleefd. Bovendien hebben we toezeggingen gedaan over steun bij het financieren van de kosten die door deze eenwording ontstaan, en deze toezeggingen liegen er niet om.
Ik wil de Grieks-Cyprioten nog één ding duidelijk maken: er zal nooit een plan komen dat één partij honderd procent tevredenstelt. Dat is niet mogelijk. Er kan alleen een toenadering zijn in de mate van het mogelijke: een beter plan dan dit zal er niet komen. Tegen iedereen die nu uitroept, ja maar er blijven te veel Turkse soldaten op het eiland, wil ik zeggen: wie nee zegt tegen dit plan, zorgt ervoor dat er 30.000 Turkse soldaten op dit eiland blijven.
Er wordt ook gezegd dat er te veel Turkse bewoners op dit eiland blijven. Mijn antwoord hierop is: wie nee zegt tegen dit plan, opent de deur voor nog eens 100.000 Turken die op Cyprus kunnen gaan wonen.
We hebben nu een oplossing die in het belang is van de Griekse gemeenschap, van de Turkse gemeenschap en van de Europese Unie. Ik roep de burgers van Cyprus voor de laatste keer op om zaterdag een positief besluit te nemen. Cyprus zal dan tot de Europese Unie toetreden en het bewijs leveren dat het opkomt voor vrede en begrip in Europa en in de hele wereld.
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mijnheer de commissaris, voor uw openhartige commentaar. 
Brok (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid heeft op verzoek van de Conferentie van voorzitters een verslag gemaakt uitgaande van het werk van de heer Poos. Dit verslag moet, ook vanuit ons standpunt bezien, de zekerheid geven dat er daadwerkelijke garanties zullen zijn en het Annan-plan ook echt zonder grote problemen voor de burgers kan worden omgezet.
We moeten begrijpen dat de bevolking bij dergelijke kwesties vragen stelt en dat met dit soort oplossingen niet iedereen voor honderd procent tevreden kan worden gesteld, zeer zeker als wij kijken naar bijvoorbeeld de kwesties van de bezittingen, de nieuwe toestroom van kolonisten of de compromissen inzake stationering van soldaten. Het moet duidelijk zijn dat iedereen zijn rechten kan doen gelden, en ook een beroep kan doen op het gerechtshof in Luxemburg en Straatsburg. We moeten echter ook duidelijk maken dat als deze kwesties positief worden opgelost en dit eiland herenigd wordt, de algemene situatie van de mensen aan beide zijden van de demarcatielijn beter zal worden. Daarom mag geen enkele specifieke kwestie een algemene oplossing in de weg staan.
Ik heb de eer namens de Europese Volkspartij te mogen spreken en kan u zeggen dat er volgens ons een compromis moest worden gevonden. Het compromis dat nu op tafel ligt vinden wij gemeten aan de huidige omstandigheden fair. We moeten er als Europese Gemeenschap echter wel voor zorgen dat de mensen vertrouwen krijgen in dit plan. Tevens moeten wij ervoor zorgen dat dit vertrouwen wordt onderbouwd. Daarom is het mijns inziens heel belangrijk dat in de paragrafen 13 en 14 van de ontwerpresolutie van de heer Poos duidelijk wordt gesteld dat alle betrokken instellingen ter wereld worden verzocht om garanties te geven voor de omzetting van het plan-Annan. Ook dit Parlement moet in de loop van het proces steeds via zijn verantwoordelijke organen controleren of deze garanties in praktijk worden gebracht en de hereniging de mensen ten goede komt.
Ik ben zelf lid van dit Parlement geworden toen mijn land nog gedeeld was. Nu kun je natuurlijk geen appels met peren vergelijken: het gaat hier niet om één volk, maar om twee verschillende volken in een land. Dat is het verschil. Ik denk dat we ons moeten realiseren dat een dergelijke hereniging problemen met zich meebrengt. In totaal zullen de voordelen voor beide partijen evenwel ruimschoots opwegen tegen de kosten. Wij vinden daarom dat de burgers van Cyprus het recht hebben om zelfstandig en soeverein een besluit te nemen. Daarnaast moeten we ons realiseren dat wij in een gemeenschap van volken elkaar wederzijds moeten helpen, zodat we in vertrouwen met elkaar kunnen samenleven. Dit betekent ook dat beloftes moeten worden nagekomen. Wij verzoeken hen dan ook om het plan aan te nemen. Meer kunnen we niet doen. Zo hebben we op de eerste donorconferentie, die vorige week heeft plaatsgevonden, overeenstemming bereikt over grote sommen geld en ons bereid verklaard om dit proces te ondersteunen.
Ik hoop dat uitgaande van het bovenstaande en uitgaande van de opmerkingen van commissaris Verheugen, die jarenlang blijk heeft gegeven van een sterk geëngageerd in deze kwestie, het plan zaterdag wordt aangenomen. 
Poos (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in de geschiedenis van iedere natie zijn er momenten dat de burgers voor een beslissende keuze staan. Het is alsof ze halverwege een doorwaadbare plaats staan: ze kunnen doorlopen naar de overzijde of teruggaan naar waar ze vandaan kwamen. De bewoners van Cyprus bevinden zich nu in zo’n situatie. Voor hen ligt de weg van hereniging en verzoening, en van vrede onder elkaar. Daarmee kan een streep worden gezet onder het verleden. Die weg heeft altijd de sympathie van het Europees Parlement gehad. We hadden onze hoop en ons vertrouwen gevestigd op de onderhandelings- en bemiddelingscapaciteiten van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, en wij zullen hem niet aan het eind van de rit in de steek laten.
Na de hervatting van de onderhandelingen had het Europees Parlement bovendien enkele grondvoorwaarden geformuleerd: men moet met één stem kunnen spreken, er moet één rechtspersoon komen en er mag niet permanent van het Verdrag worden afgeweken. De Commissie verzekert ons vandaag dat met de eindversie van het plan-Annan aan deze voorwaarden wordt voldaan. De twijfel over de verenigbaarheid van dit plan met het Verdrag is dan ook ongegrond.
De tweede weg die de Cypriotische kiezers kunnen inslaan is dit plan - dat de heer De Soto presenteert als het eindresultaat van dertig jaar streven naar een politieke oplossing - af te wijzen: dat is de weg terug.
Als het plan verworpen wordt zal de verdeeldheid van het eiland voor onbepaalde tijd worden bezegeld. Het is namelijk een illusie te denken dat het slotdocument over drie maanden of over drie jaar opnieuw in onderhandeling zal worden gebracht. Met welke gesprekspartners namelijk, onder welke autoriteit en met welke internationale steun? Het is eveneens een illusie te hopen dat, mocht het plan verworpen worden, de lastige problemen van de terugkeer van vluchtelingen, de eigendomskwesties, de Turkse troepen, enzovoorts zullen kunnen worden opgelost. Het tegendeel is waar. De status-quo zal worden verankerd. Geen enkele vluchteling, noch van deze noch van gene zijde, zal kunnen terugkeren naar zijn of haar geboortedorp en geen enkele Turkse soldaat zal de bezette zone verlaten.
Met deze ontwerpresolutie geven wij een duidelijk signaal af. Wij wensen de Cypriotische kiezers van Griekse en Turkse zijde de moed om nu de bladzijde om te slaan. Alvorens u toetreedt tot de Europese Unie zeggen wij u: laat u het nationalisme buiten,
en de Europese Unie zal u bijstaan bij het oplossen van elke moeilijkheid die zich zou kunnen voordoen bij de bouw van de verenigde Republiek Cyprus.
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Cyprus gaat zaterdag stemmen over het plan-Annan en zijn toekomst. Dit is een historisch moment voor Cyprus. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij in dit Parlement heeft alle betrokken partijen steeds opgeroepen het plan te steunen, en doet dat nu nog eens.
Het plan-Annan biedt Cyprus een kans op verzoening en vernieuwing. Het opent de poort naar een betere toekomst op een eiland dat te lang te veel heeft moet doorstaan. Het plan doet belangrijke concessies aan beide partijen. Met een beetje goede wil van beide kanten zou het een eerste stap kunnen zijn in een proces dat een einde maakt aan een jarenlange periode van deling. Mijn fractie bedankt commissaris Verheugen voor het leiderschap dat hij in deze kwestie heeft getoond. We betreuren het dat niet meer EU-leiders explicieter blijk hebben gegeven van dezelfde betrokkenheid. De Europese Unie zal zich actief bemoeien met een zeer groot deel van het herenigingsproces en het Hof van Justitie zal een wettelijk kader verschaffen waarmee dit proces tot een goed einde kan worden gebracht. Dit is de laatste en tevens grootste hoop op toetreding van een verenigd Cyprus op 1 mei.
We zijn dank verschuldigd aan de leiders aan beide kanten op Cyprus, die het proces-Annan hebben gesteund en het hebben bepleit bij hun achterban. ‘Nee’ zou de weg van de minste weerstand zijn geweest: het antwoord dat zo goed zou passen bij rancune en weloverwogen politiek opportunisme. ‘Ja’ getuigde van moed.
Met name aan Griekse zijde zijn er veel Cyprioten die zich afvragen waarom we dit debat überhaupt voeren, wat deze zaak ons eigenlijk aangaat. Ze halen laconiek hun schouders op over alle drukte die wij hierover maken en stellen er simpelweg hun recht op zelfbeschikking tegenover. Ze kunnen en zullen naar eigen goeddunken stemmen en hebben het recht om ‘nee’ te zeggen. Maar volgens mij zou dit een betreurenswaardige en sektarische keuze zijn, de verkeerde keuze om de verkeerde redenen. Als het doel van zelfbeschikking gelegen is in de vrijheid om oude sentimenten te blijven voeden, of in het recht om het geld dat je vandaag in je zak kunt steken af te wegen tegen de voordelen van verzoening morgen, dan staat het de Cyprioten die zich van dit proces hebben afgekeerd en die zo denken, vrij om dat te doen. Maar ik wil hun dan wel het volgende voorhouden: wat als de West-Duitsers in 1990 voor dat soort zelfbeschikking hadden gekozen?
Er staan in ons getekende werelddeel, met zijn bewogen geschiedenis, diverse oude rekeningen open die nooit meer helemaal vereffend kunnen worden. Alleen mensen zonder enig historisch benul geloven dat we nog volledig kunnen repareren wat in Cyprus is gebeurd, of wat is voorgevallen tussen Kosovo en Servië of Israël en Palestina. Wat Cyprus nodig heeft is een : een manier van samenleven waarbij naar de toekomst wordt gekeken in plaats van naar het verleden.
Het plan-Annan is zo’n . Als het zaterdag ten grave wordt gedragen, kan het weer een generatie lang duren voordat de hereniging van Cyprus een feit is. De Europese Unie zou dan weer te maken krijgen met een nieuwe realiteit ter plaatse, de kans op een vreedzame overdracht van land zal verkeken zijn, het Turkse leger zal een grens blijven bewaken die gemilitariseerd blijft en de vredeshandhavers van de VN zullen hun taak uitoefenen binnen de Europese Unie.
De Engelse schrijver Lawrence Durrell, die lange tijd op Cyprus leefde, tekende ooit een Grieks-Cypriotisch gezegde op, dat luidt als volgt: ‘Er brandt geen vuur in oude as’. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij in dit Parlement hoopt tegen beter weten in dat er zondag geen Cyprioten zullen zijn die de koude oude as van een droeve geschiedenis oppoken.
Modrow (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb vorige week gesprekken gevoerd op Cyprus. Het toetredingsproces heeft de mensen hoop gegeven op een oplossing van het conflict, maar met name het Griekse deel van de bevolking was ontevreden over een aantal zaken. Dat er in New York en Zwitserland onderhandelingen werden gevoerd, is nauwelijks doorgedrongen tot de burgers in de steden en dorpen op Cyprus. Petje af voor de inspanningen van secretaris-generaal Kofi Annan, maar het is moeilijk om in een paar weken tijd 9000 pagina’s verdragstekst aan beide volken op het eiland uit te leggen. Gelet op de uiteenlopende politieke belangen is dit ook niet of nauwelijks gelukt. En mijnheer de commissaris, zoals blijkt uit het optreden van de president en de coalitiepartners, lopen zelfs binnen het regeringskamp van de Republiek Cyprus de meningen flink uiteen.
Er gingen dan ook serieus stemmen op om het referendum te verschuiven, zodat er meer tijd zou zijn voor het geven van informatie en meningsvorming. De aan mijn fractie gelieerde regeringspartij AKEL verzet zich niet tegen het plan-Annan, maar is gezien de situatie wel erg bang dat het referendum op een nee zal uitdraaien, zoals hier al is gezegd. Het lijkt daarom geen overbodige luxe dat de EU en de Verenigde Naties nog eens duidelijke signalen afgeven. We mogen niets bagatelliseren. Het land is in oorlog geweest. Het noorden was dertig jaar lang bezet door Turkije, en is dat tot op heden. Vanwege de angsten die er bestaan, moeten er duidelijkere tekenen voor vrede en veiligheid komen. Ook moet evident zijn dat beide partijen er voordelen van moeten hebben. Ook bij de honderd procent, die u terecht in twijfel trekt, blijft het probleem van juist deze angsten bestaan. Politiek berust niet op onherroepelijkheid en eeuwige waarheden. Dat blijkt niet in de laatste plaats ook uit de ervaringen rond het herenigingsproces van Duitsland. Politiek beweegt zich altijd in processen die min of meer van tevoren kunnen worden bedacht, maar die wel steeds vragen om actief optreden en bedachtzaam handelen. De EU moet in deze cruciale situatie samen met de Verenigde Naties een betrouwbare partner bij de oplossing van het conflict zijn, niet alleen voor de Republiek Cyprus maar ook voor beide volken. Als we erin slagen om ook deze wond te helen, zal niet alleen Cyprus, maar heel Europa er baat bij hebben. 
Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we verkeren inderdaad in een situatie die niet alleen moeilijk is, maar ook erg betreurenswaardig. We hebben in het Parlement jarenlang met de grootste nadruk gezegd dat we niet zullen toelaten dat door bijvoorbeeld een nationalistische Turkse houding Cyprus belet wordt lid te worden tot de Europese Unie. Hier zijn we altijd heel duidelijk in geweest! We zijn nu in een val gelopen waarvoor de groenen al jarenlang hebben gewaarschuwd: wat voor garantie hebben we dat de toetreding van Cyprus, die automatisch zal plaatsvinden, niet ten koste zal gaan van het noorden als aan Turkse zijde iets radicaal zou veranderen? Deze discussie hebben we hier nooit gevoerd. Daarvoor betalen we nu een hoge prijs.
Er is geen weg terug en bij het referendum zullen de Grieks-Cyprioten niet over zichzelf beslissen. Het noorden en de Turken beslissen over zichzelf. De Grieks-Cyprioten zijn lid van de Europese Unie. En dan hebt u het over het plan. Mijnheer Modrow, denkt u toch eens even na. Wat hier gebeurt, is hetzelfde als bij de Sudeten-Duitsers! Die zeggen: we zullen niet toelaten dat Tsjechië lid wordt van de Europese Unie zolang niet wordt tegemoet gekomen aan onze aanspraken in Tsjechië. We hebben hier unaniem gezegd dat dit niet gaat. Zegt u dat als linkse politicus ook tegen de Grieks-Cyprioten. Het is een historisch plan. Dwars door alle gelederen heen roepen we de VN constant op dat ze zus moeten doen, dat ze zo moeten doen.....en nu hebben de VN een besluit genomen. Een bemiddelingsvoorstel blijft natuurlijk altijd een bemiddelingsvoorstel, het vertegenwoordigt het Griekse noch het Turkse standpunt. Er ligt nu een VN-plan op tafel om het laatste grensconflict met prikkeldraadversperringen in Europa op te lossen. En wat zeggen wij? De sofisten - het gaat immers om Griekenland - zijn weer aan de macht: “Ja, het gaat de goede kant uit, maar het kan nog beter”. Ja, een betere wereld is mogelijk, dat geef ik toe. De wereld kan veel beter worden. Ook als de groenen de absolute meerderheid in Europa krijgen,
zal de wereld niet beter worden! Ziet u, u reageerde weer te snel. Welnee, ik weet wat ik zeg. Ik ben er heilig van overtuigd dat als het zuiden van Cyprus tegen stemt en het noorden voor, de Europese Unie politieke betrekkingen moet aanknopen met het noorden. Als eerste stap moeten we strijden voor de opheffing van het embargo tegen het noordelijk deel van het eiland. We mogen de Turkse bevolking daar niet het slachtoffer laten worden van de beslissing in het zuiden. Dat is niet politiek correct. Dan zullen we zien wat er gebeurt. Eén ding staat echter als een paal boven water: er zijn geen alternatieve VN-plannen mogelijk, dit is het enige plan! Er is geen alternatieve toekomst mogelijk, dit is de enige toekomst!
Velen van u zijn religieus. Wel, ik geloof in wonderen. Ik geloof in het wonder dat de mensen in het zuiden intelligenter zijn dan hun zelfbenoemde leiders, inclusief de groene partijen op Cyprus.
Dillen (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, collega's, dat Europa het in Helsinki in zijn hoofd heeft gehaald Turkije vooruitzicht te bieden op toetreding tot de Europese Unie zonder als te eisen dat dit land onmiddellijk en onvoorwaardelijk een einde dient te maken aan de wederrechtelijke bezetting van Noord-Cyprus, getuigt van een bijna misdadige lichtzinnigheid van de Europese Raad.
In Cyprus zet Europa het heilige principe van vrij verkeer van personen, waarop onze Unie al decennia steunt, zomaar eventjes in de koelkast. Ik kan dan ook alleen maar begrip opbrengen voor de onverzettelijke houding van de Grieks-Cyprioten en hun president Papadopoulos, die het halfslachtige compromis van de secretaris-generaal van de VN verwerpen en binnen drie dagen nee zullen stemmen bij het referendum over de hereniging van hun eiland. Dit is echter geen hereniging, want de Turkse bezetting blijft voortduren. De militaire grens blijft bestaan, de honderdduizend Turkse kolonisten mogen in Cyprus blijven, het Turkse leger blijft en de Cyprioten worden geen EU-burgers met dezelfde rechten als de anderen, want zij worden beperkt in hun eigendomsrechten en in hun rechten om te ondernemen.
Kortom, het plan-Annan bestendigt en legaliseert de Turkse bezetting. Daarom wil ik vanaf deze plaats mijn volmondige steun aan de Grieks-Cyprioten toezeggen en herhalen dat het islamitische Turkije voor ons nooit tot de Europese Unie mag toetreden.
Oostlander (PPE-DE ).
   - Voorzitter, de buitengewoon sombere uiteenzetting van commissaris Verheugen is voor ons allen bijzonder schokkend, want wij staan op het punt om aan de hand van het plan-Annan tot een oplossing te komen. Voorheen dachten wij dat de slogan "de oplossing is geen oplossing" uitsluitend toegeschreven kon worden aan de heer Denktash. Nu echter moeten wij constateren dat deze slogan ook door de premier van de Grieks-Cypriotische Republiek wordt gebezigd. Dat is natuurlijk onmogelijk te accepteren.
In persoonlijke gesprekken met de heer Papadopoulos en via andere signalen heb ik steeds het akelige gevoel gehad dat wij bedrogen werden, dat men niet echt bereid was het uiterste te doen om tot een oplossing voor Cyprus te komen. Toch is de veronderstelling dat de Cypriotische Republiek het uiterste zou doen om een oplossing te bereiken en dat daarop die Republiek niet zou mislukken, de basis voor de toetreding van dit land tot de Europese Unie. Het lijkt wel alsof men vermoedt dat men ook vanuit de sector list en bedrog lid van de Europese Unie kan worden. Dat is onaanvaardbaar.
Wij hoorden straks ook dat met name kwesties die behoren tot de politieke criteria van Kopenhagen, zoals de persvrijheid en de toegang tot de media, niet alleen voor onze commissaris Verheugen en voor buitenlanders, maar ook voor de eigen oppositiepartijen gesloten zijn. Andere landen nemen wij dat ernstig kwalijk en dan zeggen we: wij stoppen de onderhandelingen met u. Dit hebben wij bijvoorbeeld met Roemenië gedaan.
Nu staan we dus aan de vooravond van het lidmaatschap van een nieuwe lidstaat die dat op basis van bedrog heeft bereikt. Ik denk dat wij dat absoluut niet kunnen accepteren. Het getuigt van een respectloze houding tegenover de Europese Unie. Wij hebben dat in het verleden ook meegemaakt met Slowakije, dat zei: u bemoeit zich met interne aangelegenheden. Welnu, het lidmaatschap van de Europese Unie betekent dat wij ons stevig bemoeien met elkaars interne aangelegenheden. Zeker als het om de politieke criteria van Kopenhagen gaat en zeker als het gaat om de bereidheid in goede trouw samen te werken met de Europese Unie, teneinde tot een oplossing te komen die van buitengewoon groot voordeel kan zijn voor de bewoners van zowel het noordelijke als het zuidelijke deel. 
Rothe (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op 1 mei wordt Cyprus lid van de Europese Unie. We hebben altijd de hoop gehad dat het toetredingsproces een katalysator zou kunnen zijn voor de hereniging van het land. Over drie dagen beslissen de Cyprioten nu zelf of ze na bijna dertig jaar weer in één staat zullen leven, of ze na bijna dertig jaar herenigd tot de EU zullen toetreden. Sinds 23 april vorig jaar, sinds de Cyprioten de mogen passeren, is duidelijk gebleken dat beide volken vreedzaam met elkaar kunnen en willen omgaan. Het plan van de secretaris-generaal van de VN, waarover op 24 april door beide volken wordt gestemd, is een compromis tussen de wensen en gerechtvaardigde eisen van beide partijen. Misschien is het plan nog niet helemaal in evenwicht; misschien moet de macht van de centrale overheid nog verder worden uitgewerkt; misschien moeten er duidelijkere garanties komen dat de afzonderlijke maatregelen daadwerkelijk worden geïmplementeerd. Is dit echter reden om nee te zeggen? Zijn de ongetwijfeld zwakke punten van het plan reden genoeg om het kind met het badwater weg te gooien? Ik span me nu al twintig jaar in voor Cyprus, voor de toetreding, voor de eenheid van het land en ik ben ervan overtuigd dat de mogelijkheden veel groter zijn dan de risico’s.
Wij beslissen niet op 24 april. Ook al zouden we graag een ‘ja’ zien, toch zullen we het democratisch genomen besluit van de mensen op Cyprus accepteren. Wat het Europees Parlement echter wel kan garanderen is: we schrijven nu het jaar 2004, niet 1964 of 1974. Een verenigd Cyprus wordt lid van de Europese Unie en zal als zodanig volledige bescherming genieten. En niet alleen dat, ook de verantwoordelijkheid van de hele Europese Unie voor het succesvol omzetten van het plan-Annan is een garantie voor deze kans op vreedzaam samenleven.
Het Europees Parlement zal zich er hier vandaag toe verplichten om het hele implementatieproces te begeleiden met eigen commissiewerk. Er heerst momenteel veel angst, met name onder Grieks-Cyprioten die naar het verleden kijken. Het is echter beter om vooruit te kijken. Turkije anno 2004 is een land met een Europees perspectief en niet meer het Turkije van 1974. De Turks-Cyprioten hebben al in december laten zien dat ze zich in hoge mate hebben bevrijd van Rauf Denktash. Bovendien zal er niet zo snel een nieuwe kans komen. Het alternatief is de blijvende deling van het land. Dit plan biedt een uitweg en mag niet worden getorpedeerd door ontbrekende of verkeerde informatie.
Wij spreken hier vandaag als leden van het Europees Parlement tot de mensen die binnenkort EU-burgers zullen zijn. De verklaring van een EU-commissaris en de standpunten van het Europees Parlement of haar leden zijn geen inmenging of druk van buitenaf. Het is goede raad; het is informatie die wordt gegeven binnen een familie die vanaf 1 mei samen de toekomst van Europa moet gaan vormgeven. Ik hoop dat 1 mei een echt verenigingsfeest op Cyprus zal zijn, een vereniging van alle Cyprioten met de bijna 450 miljoen mensen in de Europese Unie. 
Davies (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de commissaris zei dat hij zich bedrogen voelt door de regering van Cyprus. Hij was te beleefd. Zijn vertrouwen is beschaamd, evenals dat van onze rapporteur, de heer Poos.
Krachtens het internationaal recht zal Cyprus op 1 mei in zijn geheel toetreden tot de Europese Unie, ongeacht de uitslag van het referendum, en zullen de Turks-Cyprioten EU-burgers worden. Wanneer de Grieks-Cyprioten het plan-Annan echter verwerpen, zullen de Turks-Cyprioten EU-burgers zijn zonder erkenning of vertegenwoordiging, die arm zullen blijven als gevolg van de economische sancties van de EU. De Turks-Cyprioten zitten in de tang: aan de ene kant worden ze bedreigd door Turkse kolonisten, aan de andere kant door de economische kracht van de Grieks-Cyprioten. Jarenlang zijn ze slecht aangevoerd. Het tij is nu echter gekeerd en als ze in het referendum van zaterdag ‘ja’ zeggen, hebben ze alles gedaan wat wij en de VN van hen verlangden. Onder dergelijke omstandigheden is het volledig onacceptabel om de economische sancties te handhaven. We kunnen onze eigen burgers niet het leven onmogelijk maken. Het voorzitterschap en de Commissie moeten samen met de VN stappen zetten om deze last van hun schouders te halen door middel van handel en vervoer, en wel onmiddellijk. 
Papayannakis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe een enigszins ander geluid te laten horen dan tot nu toe het geval was.
Mijns inziens werd een verkeerd beeld gegeven. De meeste politieke krachten in Griekenland en Cyprus zijn van mening dat het plan-Annan een bijdrage kan zijn aan de oplossing van de kwestie-Cyprus, met name als het erom gaat een herenigd Cyprus toe te laten treden tot de Europese Unie. Dat is de waarheid. Het beeld wordt echter verdraaid. De vraag is namelijk hoe een gedeelte van de publieke opinie deze geschiedenis onthaalt, hoe zij hier tegenover staat. Daar wringt de schoen. Het grote probleem houdt namelijk verband met het verleden. Men moet zich afvragen of dit plan tijdig, volledig en geloofwaardig in praktijk kan worden gebracht, met alle zeer ingewikkelde en moeilijke details. Wij hebben een enorme ervaring als het om niet-nageleefde overeenkomsten gaat.
In plaats van te hopen op een wonder, zoals mijn vriend Cohn-Bendit, is het beter dat te doen wat wij kunnen doen. Laten wij niet overdrijven, schelden of kritiek uitoefenen op deze of gene, maar nagaan of er serieuze en geloofwaardige garanties zijn van de kant van de VN en de Europese Unie voor een volledige tenuitvoerlegging van het plan-Annan, zonder trucjes en zonder dat men na een jaar, acht maanden of ook twee jaar daarvan afwijkt. Laten wij daarover spreken. Dat is het enige wat wij kunnen doen zo kort voor het referendum. Al het andere zien wij daarna wel. 
Maes (Verts/ALE ).
   - Voorzitter, mijnheer de commissaris en mijnheer de Raadsvoorzitter, het samenleven van twee volkeren en twee culturen in één land is vaak een delicate aangelegenheid. Het vergt niet alleen redelijkheid, maar er zijn ook gevoelsaspecten mee gemoeid. Het plan-Annan is een goed plan, maar het is de oplossing van de rede. De Cyprioten kiezen echter niet alleen met het verstand, zij kiezen ook met hun hart.
Dertig jaar bezetting is lang. Ik hoorde een radio-uitzending waarin een Turks-Cypriotisch meisje werd geïnterviewd. Zij zei dat ze in haar jeugd dacht dat aan de overkant alleen maar mannen woonden. Wij vragen de Cyprioten ja te zeggen tegen het plan-Annan, omdat wij ervan overtuigd zijn dat het ook voor hen vrede, verzoening en toekomst brengt. Maar heeft de bevolking voldoende vertrouwen in bijvoorbeeld de landen die garant moeten staan voor de uitvoering van dat plan? Turkije, Griekenland en het Verenigd Koninkrijk, hebben die niet altijd in de geschiedenis van Cyprus een eigen agenda gehad? Is er gedurende die dertig jaar voldoende gewerkt aan het vertrouwen tussen de mensen?
Wij roepen de Cyprioten ertoe op ‘ja’ te stemmen, maar laten wij met het oog op de toetreding van sommige andere Balkanstaten onthouden dat het belangrijk is het vertrouwen van de bevolking te winnen. Ik heb daarnet de heer Verheugen horen zeggen: "Wij organiseren de toetreding van Cyprus tot de EU, maar Griekenland moet de eenheid van Cyprus mogelijk maken". Ik ben daar een beetje van geschrokken. Waar is het volk van Cyprus in dit alles?
Wel, dat volk zal spreken. Wij roepen het op om ‘ja’ te zeggen, maar ook als zij daarvoor nog niet voldoende vertrouwen hebben, moeten wij verder bouwen aan dat vertrouwen en ervoor zorgen dat het proces van eenmaking lukt en dat wat vandaag niet mogelijk is, morgen mogelijk kan worden. 
Trakatellis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ons standpunt is, kort gezegd, reeds uit de doeken gedaan door de premier van Griekenland, de heer Karamanlis, en door de heer Brok zojuist, en komt erop neer dat ‘ja’ meer voordelen heeft dan nadelen, zeer zeker als het ‘ja’ voor de hereniging van Cyprus wordt gezien in een Europees perspectief, dat wil zeggen in het licht van de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie.
De vraag is evenwel hoe wij het ‘ja’ een handje kunnen helpen, hoe wij ervoor kunnen zorgen dat zoveel mogelijk mensen ‘ja’ gaan stemmen tijdens het referendum. Dan moeten wij echter in eerste instantie er achter zien te komen waarom het ‘nee’ zoveel gehoor heeft gevonden onder de Cyprioten. Ik zal u enkele voorbeelden geven. Waarom zouden de duizenden vluchtelingen ‘ja’ stemmen als zij een onzekere toekomst tegemoet gaan, als zij niet allemaal kunnen terugkeren naar hun huizen en dorpen en niet allemaal hun bezittingen terug kunnen krijgen, en als zij ook nog moeten afzien van het fundamenteel mensenrecht van rechtsbescherming door het Europees Hof van de rechten van de mens. Bovendien zal Cyprus ook als lid van de Europese Unie een land blijven waarvoor derde mogendheden garant moeten staan, waarbij een van die mogendheden zelfs geen lid is van de Europese Unie. Dat druist in tegen de beginselen van de Europese Unie en zal een beletsel zijn voor de totstandkoming van een Europees veiligheids- en defensiebeleid. Daar komt bij dat de aanwezigheid van Griekse en Turkse troepen op het eiland in strijd is met het in het plan verankerd demilitariseringsbeginsel. Ik zou echter nog veel meer redenen kunnen noemen waarom zoveel Grieks-Cyprioten voor ‘nee’ zijn.
Als wij dus de mensen ertoe willen bewegen ‘ja’ te stemmen, moeten wij in de in stemming te brengen tekst enkele van de oorzaken vermelden - ook indien dat vrome wensen zullen zijn - en tegelijkertijd duidelijk maken dat ook het Europees Parlement deel uitmaakt van de Europese realiteit, en dat bij ons de mensenrechten altijd een centrale plaats hebben ingenomen en zullen innemen. Laten wij dus met deze tekst duidelijk proberen te maken dat, zoals ook de heer Papayannakis zei, er garanties zullen worden gegeven voor de toepassing van het plan en dat de vraagstukken van de mensenrechten bij ons een welwillend oor vinden. Pas dan kunnen wij overtuigend aandringen op het belang van een op het Europees perspectief gegrondvest ‘ja’. Daarom vraag ik u voor bepaalde amendementen te stemmen die de tekst verbeteren en aantonen dat het Europees Parlement steun geeft aan het ‘ja’.
Katiforis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst betreur ik het dat commissaris Verheugen is vertrokken. Kennelijk had hij andere urgente dingen te doen. Ik sta volledig achter hetgeen commissaris Verheugen zei en deel zijn bitterheid. Hij was echt een van de hoofdrolspelers en heeft keihard gewerkt om ervoor te zorgen dat men zover kon komen en aan een echte verzoening tussen Grieken en Turken in Cyprus kon beginnen te werken.
Toen ik jong was, mijnheer de Voorzitter, heb ik zelf moeten lijden onder de verstikking van de persvrijheid in mijn vaderland. Ik schaam mij dan ook diep en betreur het ten zeerste dat vrijheidslievende Grieken commissaris Verheugen, die ontzettend veel heeft gedaan om een redelijke situatie tot stand te brengen, het recht van spreken willen ontnemen en hem de mond willen snoeren als hij een poging doet hen te overtuigen van hetgeen hij voor juist houdt.
Wij willen een ‘ja’. Alle politici in Griekenland - en de heer Papandreou vooraan - zeiden voor ‘ja’ te zijn. Ook wij willen dat garanties worden gegeven, zoals ook hier nadrukkelijk werd gezegd, maar de beste garantie is de veranderde wereldsituatie. De Cyprioten zijn verdeeld omdat zij werden verdeeld door een failliet gegaan koloniaal bewind, omdat zij werden verdeeld door de koude oorlog. Daar is nu een einde aan gekomen. De Europese Unie is het tegengewicht voor dit verleden en nodigt de Cyprioten uit toe te treden, om een ander leven tegemoet te kunnen zien en niet om de verdeling te kunnen voortzetten. Zijzelf zijn hun grootste garantie: zij moeten die in hun eigen midden zoeken.
Ik wil tot slot nog mijn landgenoten in Cyprus herinneren aan bepaalde verzen waar de grote Griekse politicus, Eleftherios Venizelos, zo van hield: “Elk volk heeft het lot in eigen handen; wat het zichzelf aandoet met zijn eigen dwaasheid, wordt hem zelfs door zijn vijand niet aangedaan”. 
Ludford (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp waarom commissaris Verheugen zich bedrogen voelt over de deal die hij in 1999 sloot met de Grieks-Cypriotische regering. Die hielt namelijk in dat de regering de totstandkoming van een regeling zou vergemakkelijken als de toetreding onvoorwaardelijk zou zijn.
Mijn standpunt in 1999 was dat toetreding niet mogelijk was zonder hereniging. We hadden beide partijen in het ongewisse moeten laten om druk op de ketel te houden. Ik kreeg destijds kritiek vanwege dat standpunt en werd beschuldigd van vooringenomenheid. Hoe dan ook lijkt het erop dat de communicatie met de Turks-Cyprioten - die hen ervan heeft overtuigd dat Europa vriendelijk en gastvrij is - resultaten heeft opgeleverd. De Europese Commissie is op soortgelijke wijze te werk gegaan om tegemoet te komen aan legalistische bezwaren.
Misschien hebben de EU-instellingen de Grieks-Cyprioten wel een slechte dienst bewezen door hun kant van het verhaal onvoldoende ter discussie te stellen of hen er onvoldoende van te doordringen dat ze zich moeten realiseren dat er een compromis moet worden gesloten, hetgeen iets anders is dan terugkeer naar de situatie van vóór 1974. Het Parlement is daar mede verantwoordelijk voor. De heer Poos roept de Cyprioten op het nationalisme achter zich te laten. Ik sta achter die oproep, maar had alleen graag gezien dat die de afgelopen vijf jaar consequent aan beide gemeenschappen gericht zou zijn geweest.
Als het noorden inderdaad ‘ja’ zegt en het zuiden ‘nee’, kan de status quo niet worden voortgezet en moet de situatie opnieuw worden bekeken. Er zullen wegen gevonden moeten worden om de Turks-Cyprioten uit hun politieke en economische isolement te bevrijden. We moeten bijvoorbeeld de eis laten vallen dat Cyprioten Grieks als moedertaal moeten hebben om voor functies bij de EU-instellingen in aanmerking te komen, en er moet een delegatie van het Europees Parlement voor Noord-Cyprus komen.
Misschien loop ik wat te hard, maar ik hoop nog steeds van harte dat zowel de Grieks-Cyprioten als de Turks-Cyprioten zaterdag ‘ja’ zullen zeggen. De Wereldbank voorspelt in dat geval een forse groeispurt van 5 procent per jaar. 
Alyssandrakis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst moet ik duidelijk maken dat de Griekse Communistische Partij volledige steun geeft aan het volk van Cyprus dat zich niet laat onderwerpen. In tegenstelling tot de Europese Unie veegt dit volk niet de vloer aan met de resoluties van de Organisatie van de Verenigde Naties inzake de Turkse invasie en bezetting.
Terwijl ik naar het debat luisterde, mijnheer de Voorzitter, schoten mij de woorden te binnen van een bekende dichter: “Ontelbare keren kwamen mijn vijanden als vrienden gekleed”. Inderdaad dachten velen in Cyprus dat zij op de Europese Unie konden vertrouwen. Zij geloofden dat met het befaamde het probleem zou worden opgelost. Het bleek evenwel bedrog te zijn, een waardeloos vodje papier. De vrienden van vroeger oefenen nu druk uit, chanteren en dreigen, en tot hen behoren ook u, mijnheer de Voorzitter, en commissaris Verheugen, die ons nu minacht met zijn afwezigheid.
Het is onaanvaardbaar en oneerlijk de president van Cyprus te beschuldigen van bedrog, zoals commissaris Verheugen heeft gedaan. De heer Papadopoulos en de Grieks-Cyprische leiding hebben nooit gezegd dat zij elke oplossing, hoe monsterachtig ook, van de secretaris-generaal van de VN zouden aanvaarden. Waar is de commissaris eigenlijk bang voor? Voor de verplichtingen die zullen voortvloeien uit het feit dat een lidstaat van de Europese Unie bezet zal zijn door een kandidaat-land? Wie heeft belang bij het plan-Annan? De Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten, of de imperialistische mogendheden soms? Wat voor vreemde staat zal dat zijn: een overkoepeling van twee onafhankelijke staten, die misschien zelfs vertegenwoordigd zullen zijn in de Europese Raden en de diplomatieke missies, die speciale overeenkomsten moeten sluiten voor hun onderlinge betrekkingen en tegelijkertijd overgeleverd zullen zijn aan de garanderende mogendheden en aan buitenlandse rechters? Hoe veilig zullen de Cyprioten zich voelen zonder een eigen leger maar met de militaire aanwezigheid van Turkije, Griekenland en het Verenigd Koninkrijk, en misschien zelfs de NAVO? Wat is uw mening over het feit dat de militaire overeenkomsten tussen de bezettingsmacht en Turkije zullen worden omgezet in primair communautair recht? Hoe ziet u het feit dat Cyprus onder alle omstandigheden gedwongen zal worden steun te geven aan de kandidatuur van Turkije?
Laat u de Grieks-Cyprioten en de Turks-Cyprioten eindelijk zelf oordelen over de situatie. Laat ze zelf een besluit nemen en oordelen over hun eigen belangen. Eerbiedigt hun geschiedenis en hun waardigheid. Schudt de verwaandheid en arrogantie van de overheerser eindelijk van u af!
Tannock (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als vriend van de grote Cyprische gemeenschap die ik vertegenwoordig in Londen, ben ik altijd voorstander geweest van een vreedzame hereniging van Cyprus. Ik heb echter nooit de praktische en politieke problemen onderschat die zijn ontstaan in de periode van dertig jaar na de invasie. Toen heeft Turkije 120.000 kolonisten van het vasteland naar Noord-Cyprus overbracht, mensen die geen enkele band hadden met het gemeenschappelijk historisch erfgoed van het eiland en meestal ook geen Engels of Grieks spraken, voorheen de talen van de twee gemeenschappen.
Het plan-Annan III heeft een lange weg moeten afleggen voordat de geschilpunten op een eerlijke, manier konden worden opgelost. Ik heb echter honderden e-mails ontvangen van mijn Grieks-Cyprische achterban die bang is dat dit plan geen garanties biedt voor de terugtrekking van troepen en de teruggave van land en eigendommen door de Turken. Het is opmerkelijk dat zelfs de Grieks-Cyprioten - of de gelukkigen onder hen aan wie de teruggave van hun huizen is beloofd - tegen het plan lijken te zijn. Ze maken er ook bezwaar tegen dat de kolonisten van het vasteland het staatsburgerschap is toegezegd, aangezien dit volgens hen neerkomt op een beloning voor de agressor en een schending van de Verdragen van Genève, die de vestiging van bevolkingsgroepen van buitenaf door een bezettingsmacht verbieden.
De Cyprische president Tassos Papadopoulos heeft de voorstellen verworpen en de Grieks-Cyprische gemeenschap opgeroepen ‘nee’ te stemmen. Zelf denk ik dat buitenstaanders - dus ook de leden van dit Parlement - er goed aan doen geen druk uit te oefenen op het referendumproces, aangezien dit opgevat zou worden als inmenging in de soevereine aangelegenheden van Cyprus.
Bovendien zullen degenen die het Cyprische volk onder druk hebben gezet om ‘ja’ te stemmen, straks de schuld krijgen als beide gemeenschappen niet uit vrije wil instemmen en de afspraken na verloop van tijd schipbreuk lijden.
Als het helpt, is de Britse regering bereid een deel van het soevereine grondgebied van de basis af te staan. Net als veel van mijn collega’s hoop ik het beste van het referendumproces en ik zal het resultaat van de stemming op 24 april steunen, hoe dat ook moge uitvallen. 
Souladakis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, over drie dagen vindt het referendum plaats in Cyprus over het Annan-plan. Men kan ‘ja’ of ‘nee’ zeggen, maar dit zijn niet twee zijden van dezelfde medaille, maar twee verschillende zijden van twee verschillende medailles. De dag na het referendum zal heel anders zijn dan de dag daarvoor. Het debat van vandaag bevestigt hoe cruciaal de rol is geweest van het Europees Parlement gedurende het jarenlang hoopvol ijveren voor een oplossing en hoe positief de bijdrage hieraan is geweest van commissaris Verheugen en onze collega Poos, en meer algemeen van alle betrokkenen in de Europese Unie. Nu is het moment gekomen waarop de politieke leiding van de Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten in Cyprus, van Griekenland en Turkije maar ook de Europese Unie, de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen.
Mijn partij, de PASOK, en haar voorzitter Papandreou hebben een hoofdrol gespeeld in de ontwikkelingen omtrent Cyprus, in het streven naar een oplossing en naar lidmaatschap van de Europese Unie. Nu is het uur van de waarheid aangebroken. Wij moeten allen antwoorden op de historische uitdaging, het dilemma recht in de ogen zien en een verantwoord, positief antwoord geven. Er kleven nadelen aan het ‘ja’, maar Cyprus zal worden opgenomen in een nieuwe omgeving, in de Europese Unie, en over de drempel stappen van een hoopvolle toekomst. Het ‘nee’ vraagt om een antwoord. Hoe het ook moge zijn, het Cyprische volk zal een antwoord moeten geven. Het Europees Parlement en de Europese Unie geven steun, maar stellen ook alles ter beschikking wat zij hebben om de veiligheid en een volledige uitvoering van het plan-Annan te garanderen. Hetzelfde moeten wij ook van de VN vragen.
In de onderhavige resolutie wordt juist dat perspectief uiteengezet. Ik ben Grieks afgevaardigde en kwam voor het eerst in contact met de politiek toen de Cyprioten manifesteerden en het juk van het Brits koloniaal bewind van zich af probeerden te schudden, en tijdens de daarop volgende dramatische avonturen in Cyprus. Mijns inziens leidt het ‘ja’ tot een historisch evenwicht. Het biedt de mogelijkheid tot een positief historisch compromis, waarmee allen een hoopvolle toekomst tegemoet kunnen zien, een toekomst van welvaart en veiligheid voor iedereen, Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten, en heel het gebied.
Ik sluit af met een oud-Griekse spreuk: “ οι καιροί ου μενετοί” - de tijd wacht niet. 
Marinos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter - ik zou ook willen zeggen: mijnheer de commissaris, maar de heer Verheugen heeft ons helaas wel heel vlug verlaten -, bijna alle politieke partijen in Griekenland en de belangrijkste partijen van Cyprus hebben zich vóór het plan-Annan uitgesproken. Zij delen evenwel de zorgen en twijfels van het Cyprisch volk, dat in dit geval de partijen niet volgt.
De negatieve reactie onder de Cyprioten is mijns inziens vooral te wijten aan het feit dat er veel te weinig tijd is gegeven voor een nuchtere en volledige voorlichting van het volk. Hoe kan men goede voorlichting geven als er maar twee weken ter beschikking zijn na de indiening van het laatste plan-Annan? Er was niet voldoende tijd. Integendeel, men heeft op het vuur geblazen en de mensen verkeerd voorgelicht, en aldus hun angst en twijfels aangewakkerd. Als, zoals was voorgesteld, het referendum was uitgesteld, was een rustigere en meer inhoudelijke voorlichting mogelijk geweest en was men tegelijkertijd in staat geweest op duidelijke en overtuigende wijze te garanderen dat heel het plan en heel de overeenkomst zouden worden geëerbiedigd, en bepaalde “garanderende mogendheden” zich niet opnieuw schuldig zouden maken aan schending. Daar wringt namelijk de schoen: in de “garanderende mogendheden”. Daar zijn de meeste rampen uit voort gekomen. Die garanties moeten worden gegeven door de Veiligheidsraad en de Europese Unie, en het Europees Parlement kan met zijn resolutie - die met de amendementen van de PPE-DE-Fractie, de socialistische fractie en de heer Papayannakis verder zou worden verbeterd - misschien meer Cyprioten ertoe bewegen ‘ja’ te stemmen. Het Europees Parlement mag echter niet de indruk wekken dat het druk uitoefent. Er is al chantage gepleegd en met sancties gedreigd, helaas zelfs bij officiële monde, maar dat heeft de negatieve houding van een slecht geïnformeerd en geïntimideerd volk alleen maar versterkt.
Daarom moeten naast garanties ook mogelijkheden bestaan voor een tweede referendum, na het referendum van de komende dagen dat tot verwerping zal leiden. Met een betere voorlichting van de Cyprioten en meer veiligheidsgaranties zou de gemoedstoestand kunnen omslaan en over twee à drie maanden misschien een positief resultaat kunnen worden bewerkstelligd. Daarop bestaat in ieder geval goede hoop. Ik begrijp niet waarom in het geval van Cyprus een herhaling niet toegestaan zou kunnen worden. Dat werd ook in andere landen van de Europese Unie toegestaan toen het eerste referendum negatief uitviel, en dat is ook in uw land gebeurd, mijnheer de Voorzitter. Daarom vraag ik iedereen voor de amendementen te stemmen waarmee de resolutie van de Europees Parlement een bemoedigende, geruststellende en vriendelijke toon jegens de Grieks- en Turks-Cyprioten krijgt. Ik ben ervan overtuigd dat dit hen ertoe zal aanzetten het plan-Annan positiever te bejegenen.
De Voorzitter.
   - Wij vonden het Verdrag van Nice zo goed dat we er twee keer over hebben gestemd! 
Tsatsos (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het plan-Annan brengt ongetwijfeld toepassingsproblemen met zich mee. Daarin is geen sprake van gelijke afstand maar wel van grote en pijnlijke overgangsperioden voor de inwerkingtreding van het Desalniettemin geven wij onvoorwaardelijk steun aan de resolutie-Poos en zijn opbouwende suggesties, ten eerste omdat uitgaande van deze resolutie de illegale Turkse bezettingstroepen uit het noordelijk gedeelte zullen worden verwijderd, verdere kolonisering zal worden verboden, bepaalde Griekse gebieden zullen worden teruggegeven en een aantal vluchtelingen zal kunnen terugkeren. Zoals echter herhaaldelijk al is gezegd is daar wel een voorwaarde mee verbonden: er moet een streng stelsel met garanties komen voor de volledige naleving van het plan-Annan. Ten tweede is er, zoals de fungerend voorzitter vandaag ook heeft gezegd, een duidelijke verklaring nodig dat wij elk resultaat bij voorbaat aanvaarden. 
Dimitrakopoulos (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Poos van harte gelukwensen met zijn werk. Ook dank ik mevrouw Rothe voor al de inspanningen die zij deze jaren heeft ondernomen als voorzitster van de delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie, de heer Oostlander en de nu afwezige heer Brok en natuurlijk commissaris Verheugen, die helaas weg moest.
Mijnheer de Voorzitter, collega’s, het lijdt geen twijfel dat het huidig debat gaat over de algemene situatie die heerst kort voor het referendum van aanstaande zaterdag, en niet over de inhoud van het Annan-plan. Ik geef weliswaar toe dat dit plan meer voor- dan nadelen heeft, maar er zou over de inhoud daarvan wel degelijk een grondig en urenlang debat kunnen worden gevoerd.
De standpunten van de collega’s, de commissaris en de fungerend voorzitter van de Raad en de verbitterde opmerkingen over de huidige sfeer in Cyprus brengen mij tot de slotsom dat afgezien van het ‘ja’ of het ‘nee’, waarover ook hier uitgebreid is gesproken, een diepgaand debat moet worden gevoerd over de mogelijkheid van uitstel van het referendum waartoe de voorzitter van het Cyprisch parlement, de heer Christofias, een voorstel heeft gedaan, zeer zeker als met uitstel enerzijds bepaalde problematische punten van het plan zoals de veiligheidsvraagstukken kunnen worden verduidelijkt - en ik zou de heer Patten willen vragen de heer Verheugen op de hoogte te stellen van het vraagstuk van het primair recht en de mogelijkheden van beroep op de rechtbank - en anderzijds bepaalde werkzaamheden in de Veiligheidsraad kunnen worden verricht voor de aanneming van de door ons gewenste resolutie met garanties. Dat zijn twee factoren die kunnen bijdragen aan een ommezwaai in de gemoedstoestand in Cyprus.
Tot slot wil ik, mijnheer de Voorzitter, nog zeggen dat wij natuurlijk een mening moeten geven. De mening van het Europees Parlement moet tot uiting komen in deze door de heer Poos ingediende resolutie, die met de ingediende amendementen aangenomen moet worden.
Roche,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigden bedanken voor hun bijdragen.
Mijnheer de Voorzitter, wij komen allebei van een verdeeld eiland en begrijpen iets van de emoties die een debat als dit losmaakt op het eiland Cyprus. We begrijpen ook dat een conflict dat historische achtergronden heeft en generaties lang voortduurt, niet eenvoudig op te lossen is. Als pragmatische politici weten we echter ook dat zich zo nu en dan - misschien maar één keer per generatie, of nog minder vaak - een gelegenheid voordoet om dingen écht te veranderen. Het door Kofi Annan opgestelde akkoord is zo’n gelegenheid. Zoals ik al zei ligt de beslissing hierover bij de Cyprioten zelf, in het noordelijk en zuidelijk deel. De beslissing is aan hen en aan niemand anders, en we zullen hun keuze respecteren.
Om kort te gaan herhaal ik alleen wat de fungerend voorzitter van de Raad en de huidige Taoiseach van Ierland, de heer Ahern, gisteravond heeft gezegd. Ik wil vooropstellen dat we onze woorden zeer zorgvuldig moeten kiezen aangezien we allemaal weten hoe gevoelig deze materie ligt, en we moeten in de komende drie dagen niets zeggen of doen dat de toch al grimmige situatie nog verder zal toespitsen.
Gisteravond vatte de heer Ahern het standpunt van de Europese Raad als volgt samen: “Er is een cruciaal moment aangebroken voor Cyprus en zijn bevolking. Zaterdag aanstaande zullen beide bevolkingsgroepen op het eiland, in het noordelijke en het zuidelijke deel, zich via referenda uitspreken over het door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties gepresenteerde plan voor een regeling. Door hun geduldig en vastberaden optreden hebben de secretaris-generaal en zijn hardwerkend team in samenwerking met de partijen een unieke en historische gelegenheid geschapen voor een regeling van de kwestie-Cyprus. In zijn verslag aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, dat gisteren is gepubliceerd, heeft Kofi Annan duidelijk aangegeven dat het plan de enige mogelijke en de enige begaanbare weg is naar hereniging van Cyprus. Het is nu aan de Cyprioten zelf en aan niemand anders om te beslissen en hun democratische rechten in vrijheid uit te oefenen. Het Cyprische volk weet dat de voorkeur van de Europese Raad overduidelijk uitgaat naar de toetreding van een verenigd Cyprus op 1 mei. De Europese Unie is bereid de voorwaarden van de regeling uit te werken op basis van de beginselen die de grondslag vormen van deze Unie. Als voorzitter van de Europese Raad heb ik de afgelopen maanden met politieke leiders in heel Europa overleg gevoerd over Cyprus.” En nu komt het belangrijkste punt, mijnheer de Voorzitter: “We kunnen zonder meer stellen dat een overweldigende meerderheid van hen vindt dat de voorgestelde regeling goed is voor beide gemeenschappen op Cyprus en voor de Europese Unie.”
Dit is het standpunt van de fungerend voorzitter van de Europese Raad en een grote meerderheid van de democratisch gekozen leiders van de lidstaten van de Europese Unie.
Ik zei aan het begin dat we onze woorden zorgvuldig moeten kiezen. We willen geen problemen veroorzaken of gezien worden als bemoeiallen met beslissingen die tenslotte de zaak van het Cypriotische volk zelf zijn. We wensen de Cyprioten het beste toe in de korte tijd die nog rest voordat zij hun beslissing nemen, en hopen dat het de beslissing wordt die het beste is voor de gehele bevolking van Cyprus, in het noorden en het zuiden.
Patten,
    - Ik wil slechts kort ingaan op dit onderwerp, dat buiten mijn eigenlijke werkterrein ligt. In de eerste plaats zou ik mij namens commissaris Verheugen willen verontschuldigen voor het feit dat hij vóór het eind van dit debat weg moest. Hij had een andere bijzonder belangrijke afspraak, en volgens de planning had dit debat een stuk eerder afgelopen moeten zijn. Ik begrijp echter wel waarom het zo lang heeft geduurd: het maakt veel emoties en betrokkenheid los in alle geledingen van het Parlement.
Ons werd gevraagd wat er zou gebeuren als er aan de Griekse kant van het eiland ‘nee’ zou worden gestemd en aan de Turkse kant ‘ja’. Ik wil erop wijzen dat de Commissie al heeft aangekondigd dat we snel met voorstellen zullen komen om de Turkse gemeenschap te helpen in die ongelukkige situatie, waarvan we nog steeds hopen dat die zich niet zal voordoen. Het is duidelijk dat we de Turkse gemeenschap niet economisch en sociaal kunnen laten boeten voor beslissingen van anderen, dus moeten we een zo snel en effectief mogelijke oplossing zien te vinden voor het probleem van het Turkse economische isolement.
Ik zou ook nog even kort in willen gaan op de Europese Raad van Helsinki in 1999, de eerste Europese Raad waar ik bij was. Voorzover ik me herinner hebben we altijd geweten dat het beleid dat we toen voorstonden een zeker risico inhield. Dit komt niet als een verrassing. We vonden het belangrijk dat het conflict op Cyprus werd losgekoppeld van de opname van Midden- en Oost-Europa in de Europese Unie. Volgens mij hebben we toen de juiste beslissing genomen en zijn we op de juiste manier te werk gegaan. Desalniettemin zult u, mede gelet op een aantal punten die commissaris Verheugen heeft genoemd, begrijpen waarom de commissaris niet de enige is bij wie zeer nadrukkelijk het gevoel leeft dat we de afgelopen dagen en weken stevig zijn bedonderd. Dit gevoel leeft niet alleen zeer sterk binnen de Commissie, maar ook ver daarbuiten. Ik hoop nog steeds dat het anders uit zal pakken, maar we kunnen er niet omheen dat op zijn minst de indruk bestaat dat we bedrogen zijn. 
De Voorzitter.
   - Ik heb een ontwerpresolutie ontvangen overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement(2) .
Het debat is gesloten.
Souchet (NI ),
   - Bij de referenda op Cyprus zou het hoofddoel van ons Parlement moeten zijn de principes die het zo nadrukkelijk uitdraagt, namelijk de eerbiediging van de mensenrechten en de democratie, op zichzelf toe te passen.
Welnu, wat het eerste punt betreft kleven aan het plan-Annan fundamentele bezwaren. Hoe kan het Europees Parlement ooit zijn fiat geven aan een ontwerpverordening waarin vluchtelingen het recht wordt ontzegd om hun ontroofde bezittingen terug te krijgen, waarin het vrije verkeer en de vrije vestiging van personen langdurig worden beperkt, waarin de aanwezigheid van bezettingstroepen wordt bestendigd en waarin elk beroep bij het Hof in Straatsburg tegen schendingen van de mensenrechten wordt verboden?
Wat het tweede punt betreft mag het Parlement niet meedoen aan de schandelijke druk die op de Grieks-Cyprioten wordt uitgeoefend door zowel de Verenigde Staten als de Europese Commissie, en in het bijzonder door commissaris Verheugen, een van de felste pleitbezorgers van de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Uit democratisch oogpunt dient de stem van de bevolking te worden gerespecteerd, vooral als deze zich uitspreekt langs de weg die in dat opzicht het meest onbetwistbaar is, namelijk die van de volksraadpleging. 

De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in het Midden-Oosten. 
Roche,
    - Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van de gerichte moord op de nieuwe Hamas-leider, Abdel Aziz al-Rantisi, heeft de voorzitter van de Raad op 18 april een verklaring afgegeven waarin hij zijn diepe bezorgdheid kenbaar maakt over de voortdurende en zich schijnbaar eindeloos herhalende cyclus van vergeldingsgeweld tussen Palestijnse groepen enerzijds en de Israëlische autoriteiten en het Israëlische leger anderzijds. In de verklaring worden zowel de moord op de Hamas-leider als de zelfmoordaanslag bij de grensovergang Erez tussen de Gazastrook en Israël, die dezelfde dag plaatsvond, veroordeeld. Verder wordt in de verklaring gesteld dat er onmiddellijk een eind moet komen aan dit geweld en dat het overduidelijk is dat dit geweld nergens toe leidt, omdat het de Palestijnen niet bevrijdt uit hun bezetting, noch duurzame vrede en veiligheid brengt voor het Israëlische volk.
De voorzitter van de Raad heeft nogmaals de Israëlische regering erop geattendeerd dat het ombrengen van personen buiten een normale rechtsgang om in strijd is met het internationaal recht, en heeft erop gewezen dat de eerbiediging van het internationaal recht gepaard moet gaan met een onmiddellijk onderscheid tussen democratisch gekozen regeringen en terorristengroeperingen.
Aan het slot van de informele bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken in Tullamore op 17 april legde de voorzitter van de Raad ook een belangrijke verklaring namens zijn collega’s af over de huidige situatie in het Midden-Oosten. De ministers van Buitenlandse Zaken van de EU herhaalden enkele basisprincipes van het Europees beleid die voor de EU uitgangspunt zijn voor welke regeling van het conflict in het Midden-Oosten dan ook, zoals haar voorkeur voor een oplossing met twee staten, die het resultaat is van onderhandelingen tussen beide partijen. Die onderhandelingen zouden moeten leiden tot een levensvatbare, aangrenzende, soevereine en onafhankelijke Palestijnse staat, in vreedzame coëxistentie met een Israël dat kan leven binnen veilige en erkende grenzen.
De ministers herhaalden tevens dat dit resultaat alleen kan worden bereikt via de routekaart. De Unie is vastbesloten om onverdroten voort te gaan op de weg die in de routekaart is uitgestippeld, en roept beide partijen op hun verplichtingen op grond van de routekaart na te komen. De Europese Unie blijft bij haar door de Europese Raad van 25 en 26 maart herhaalde standpunt dat zij alleen wijzigingen in de grenzen van vóór 1967 erkent die door beide partijen zijn overeengekomen.
De Unie heeft benadrukt dat geen enkel standpunt over de mogelijke vorm van een definitieve regeling een voorschot mag nemen op de onderhandelingen over die regeling. De ministers hebben aangegeven dat het vluchtelingenvraagstuk en de manier waarop het recht om terug te keren eventueel gestalte moet krijgen, eveneens kwesties zijn die pas in de eindfase geregeld moeten worden. De routekaart stelt dat een definitief en alomvattend akkoord over een permanente status, dat een eind maakt aan het Israëlisch-Palestijnse conflict, een rechtvaardige, eerlijke en realistische oplossing van dit vraagstuk moet omvatten die de goedkeuring van beide partijen kan wegdragen.
De Unie heeft kennisgenomen van de verklaring van president Bush, waarin hij nog eens benadrukt dat ook de Verenigde Staten vast willen houden aan de routekaart en aan een regeling die het resultaat is van onderhandelingen. De Unie wijst nadrukkelijk op het ook door president Bush gehuldigde principe dat aangelegenheden rond de definitieve status een kwestie van onderhandeling en overeenstemming tussen de partijen zelf zijn en dat daar niet op vooruitgelopen mag worden.
De ministers waren het ook eens met de president van de Verenigde Staten dat onderhandelingen tussen de partijen de aangewezen weg zijn voor de vaststelling van veilige en erkende grenzen overeenkomstig resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad en resolutie 338 van de VN. Deze en andere relevante resoluties van de Veiligheidsraad moeten de basis vormen voor een rechtvaardige en duurzame regeling van het conflict. Met andere woorden: het conflict kan niet uit de wereld worden geholpen met eenzijdig optreden.
De voorgenomen terugtrekking van Israël uit de Gazastrook is een lichtpunt. De Europese Raad heeft verklaard dat een dergelijke terugtrekking een belangrijke stap kan zijn in de richting van de tenuitvoerlegging van de routekaart, mits daarbij bepaalde voorwaarden in acht worden genomen. Dit is een kans die de internationale gemeenschap, onder aanvoering van het Kwartet, moet grijpen. Het voorstel voor de terugtrekking moet nauw worden afgestemd met de internationale gemeenschap om te zorgen voor een ordentelijke situatie in Gaza, zodat de veiligheid kan worden gewaarborgd en er een begin kan worden gemaakt met het herstel en de wederopbouw in deze regio, die daar zo’n enorme behoefte aan heeft. De Unie doet een dringend beroep op alle partijen de nodige voorbereidingen te treffen in dit verband.
Op die basis is de Europese Unie niet alleen bereid de Palestijnse Autoriteit te ondersteunen bij het nemen van haar verantwoordelijkheid voor de handhaving van orde en gezag, maar ook om de bestaande hulp van de Unie aan de Palestijnse Autoriteit voort te zetten en zich te buigen over de eventuele toekomstige behoeften die zouden kunnen ontstaan als de situatie in Gaza verandert.
De ministers hebben ook benadrukt dat een politiek vacuüm moet worden voorkomen, omdat daardoor gevaren zouden kunnen ontstaan in de periode tussen nu en het begin van de terugtrekking. Ze hebben er nog eens aan herinnerd dat er op zeer korte termijn een reeks maatregelen moet worden getroffen in de politieke, humanitaire en veiligheidssfeer om een verdere verslechtering van de situatie te voorkomen en weer de weg van de vooruitgang in te slaan.
Een absolute voorwaarde is dat er een eind komt aan geweld en terrorisme, en dat er weer een staakt-het-vuren in acht wordt genomen door alle partijen en alle groeperingen. De Israëliërs en de Palestijnen moeten de onderhandelingen over het vredesproces onmiddellijk hervatten. Het verleden en de geschiedenis leren ons dat de oplossing van moeilijke en complexe vraagstukken altijd, en in feite uitsluitend, gelegen is in onderhandelingen.
Een rechtvaardige, duurzame en alomvattende vrede moet tegemoetkomen aan de legitieme wensen van Israëliërs en Palestijnen, en ook Libanon en Syrië omvatten. Alle staten in de regio moeten hun uiterste best doen om vrede te bevorderen en terrorisme te bestrijden. De Europese Unie kijkt uit naar de komende ontmoeting van het Kwartet op het hoogste niveau. Het Kwartet moet een actieve rol spelen bij de pogingen een alomvattende vrede in de regio tot stand te brengen en de partijen aansporen snel vooruitgang te boeken op basis van eerdergenoemde uitgangspunten.
De ministers zullen het proces in het Midden-Oosten verder bespreken tijdens de vergaderingen van de Raad op maandag. Ze zullen zich buigen over de vraag welk standpunt de Europese Unie zal innemen bij de vergadering van het Kwartet in New York op 4 mei.
Ik hoop dat ik de afgevaardigden duidelijk heb kunnen maken hoe actief dit voorzitterschap zich blijft opstellen ten aanzien van de uiterst complexe situatie in het Midden-Oosten. We zullen met even veel aandacht luisteren naar de standpunten van het Parlement over deze belangrijke kwestie. 

Patten,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik heb de wil noch de intentie om te herhalen wat het voorzitterschap zojuist heeft gezegd over het recente overleg over het Midden-Oosten in de Raad of de reactie van de Raad op de verklaring die president Bush vorige week in Washington aflegde na zijn ontmoeting met premier Sharon. Voor veel mensen kwam die verklaring, begrijpelijk of niet, als een verrassing, en we kunnen hoe dan ook niet om het feit heen dat zij tot grote beroering heeft geleid in de Arabische wereld. Vervolgens waren er mensen die zeiden dat dat eigenlijk onterecht is, omdat de verklaring juist de kans biedt de routekaart open te vouwen, in plaats van hem te verscheuren. Ze zeggen dat we naar de pluspunten moeten kijken, zoals de beloofde en positief ontvangen terugtrekking van Israël uit Gaza, in plaats van naar de minpunten.
Het zij zo. Ik ben er niet op uit om kritiek te spuien op de ongetwijfeld goed bedoelde interpretaties van anderen, of om pogingen te ondermijnen die bedoeld zijn om het beste te maken van de huidige, buitengewoon moeilijke situatie. Voor sommigen is het glas altijd halfvol, terwijl het voor anderen altijd halfleeg is. Weer anderen beschouwen het als een uitdaging om een glas juist als halfvol te zien, ook al kunnen ze eigenlijk nauwelijks iets in het glas zien zitten. Net zoals schoonheid is waarheid geen objectief begrip; het is maar net wat de persoon in kwestie ergens in ziet. Ik wil hier verder niet over uitweiden. Wel wil ik ingaan op vijf punten die onze aandacht vragen als we de huidige belabberde situatie ten goede willen keren.
Ten eerste kan een definitieve regeling - zoals de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen en de Europese Raad keer op keer hebben gezegd - alleen tot stand komen als resultaat van onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen. Daarbij moeten twee levensvatbare, soevereine en onafhankelijke staten ontstaan op basis van de grenzen van 1967 - die alleen gewijzigd kunnen worden met instemming van beide partijen - en moeten beide volkeren in vrede en veiligheid naast elkaar kunnen leven, zoals aangegeven in de routekaart bijvoorbeeld.
Dit was de rode draad in het Europese standpunt, sinds Venetië in 1980, Berlijn in 1999 en Sevilla in 2002, tot en met de laatste conclusies van de Europese Raad van afgelopen maand. Het is niets nieuws dat we het altijd eens zijn geweest met wat 37 jaar lang het consequente Amerikaanse standpunt was, namelijk dat nederzettingen buiten de grenzen van 1967 illegaal zijn en een ‘obstakel voor de vrede’ vormen. We weten allemaal wat de ingrediënten van een definitieve regeling zullen zijn. Ze zijn vervat in het rapport-Mitchell en in latere documenten, waaronder het vredesinitiatief van de Arabische Liga van 2002. Ze zijn ook opgenomen in de routekaart, die door de internationale gemeenschap is goedgekeurd.
Voor een regeling is geen buitenaards inzicht nodig, wel politieke wil van beide kanten, van Israëliërs en Palestijnen. Zelf vind ik het ronduit tragisch dat de moedige voorstellen van de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, die samen het initiatief van Genève opstelden, geen weerklank lijken te vinden bij de politieke leiders van hun gemeenschappen.
Ten tweede betreuren we het geweld, waardoor het moment van vrede en verzoening steeds weer wordt uitgesteld. We hebben de zelfmoordaanslagen, waarbij onschuldige burgers om het leven komen, en de duistere propaganda die de geesten van zovelen vertroebelt, altijd zonder enig voorbehoud betreurd en zeer krachtig veroordeeld. Ook zijn we zeer kritisch over de wrede militaire vergelding die levens, huizen en middelen van bestaan verwoest. Dat is het soort vergelding dat wel leidt tot meer extremisme, maar niet tot meer veiligheid. Wij vinden dat gerichte executies verkeerd, illegaal en contraproductief zijn.
Een van de Palestijnse politici die ik het meest bewonder - een toonbeeld van redelijkheid en gezond verstand - had het laatst over het oorverdovende lawaai van het oorlogstromgeroffel aan beide kanten en over het bittere feit dat beide gemeenschappen zich niet meer lijken te kunnen ontworstelen aan de greep van een situatie waarin het er alleen maar om lijkt te gaan de ander zo hard mogelijk te treffen. Perspectieven van pijn en ellende zijn er genoeg, perspectieven van vrede des te minder.
Ten derde kunnen we, welke kritiek er ook moge zijn op de Europese benadering van dit conflict, zeggen dat we in al die weken, maanden en jaren van bloedvergieten en wanhoop, instellingen hebben gesteund die eens de basis kunnen vormen voor een hervormde Palestijnse regering. Dat is steeds het beleid geweest van de Europese Raad, die daarin werd gesteund door dit Parlement. We zijn onder andere door de Wereldbank gefeliciteerd met wat we hebben gedaan. Onlangs kreeg ik een brief van de Palestijnse minister van Financiën Salam Fayad, die schreef dat de Palestijnse Autoriteit met hulp van de Europese Unie nu alle hervormingsbeloften heeft ingelost die zij anderhalf jaar geleden aan de Palestijnse Wetgevende Raad heeft gedaan. Er kan nu op een meer dan bevredigend niveau financiële verantwoording worden afgelegd, en er zijn doorzichtige begrotingsprocedures. Er vinden geen contante betalingen aan Palestijnse veiligheidsfunctionarissen meer plaats, aangezien hun salarissen nu via bankrekeningen worden overgemaakt.
Achter de schermen zijn we aangemoedigd om meer te doen, om meer hulp te geven. In het openbaar hebben we kritiek gekregen omdat we überhaupt iets hebben gedaan. Sommigen hebben naar voren gebracht dat er eigenlijk geen ernstiger beschuldiging kan bestaan dan dat de poging om hervormingen te stimuleren en iets wat op een normaal leven lijkt in Palestina te ondersteunen, een financieringsbron zou zijn geweest voor het terrorisme. Het Parlement heeft hier zelf een onderzoek naar ingesteld, en ook OLAF heeft deze aantijgingen onderzocht.
Ik heb hier niets meer over te zeggen, behalve dan dat ik een blijk van waardering wil laten uitgaan naar mijn medewerkers die hebben getracht dit delicate beleid eerlijk, doorzichtig en integer uit te voeren. Als ik kijk naar wat er de afgelopen jaren is gebeurd, stel ik vast dat niemand zoveel heeft bereikt als zij.
Wat de toekomst betreft zeggen sommigen - misschien een beetje kort door de bocht - dat we Gaza na de beloofde terugtrekking zullen opbouwen en de grondslagen zullen proberen te leggen voor een nieuw Palestina. Waar zij vermoedelijk aan denken is een Palestina dat echt levensvatbaar is, en geen verzameling van geïsoleerde bantoestans die van elkaar gescheiden zijn door tanks, nederzettingen en muren.
We zijn in ieder geval bereid onze humanitaire hulp voort te zetten en de wederopbouw van de infrastructuur van de gebieden waaruit het Israëlische leger zich terugtrekt, te ondersteunen. Maar ik zeg erbij dat we ditmaal bepaalde garanties van de Israëliërs moeten krijgen dat ze niet opnieuw verwoesten wat wij opbouwen. Ze moeten rekening houden met de vijf door de Europese Raad van 25 en 26 maart genoemde punten, met name het vastleggen van de terugtrekking in de routekaart en het faciliteren van het economisch leven in het gebied waaruit het Israëlische leger zich terugtrekt.
Het was de Wereldbank die opmerkte dat de grootste hindernis voor de opbloei van de economie gelegen is in de gebrekkige toegankelijkheid en het feit dat het goederen- en personenverkeer veel te veel belemmeringen ondervindt. De toegang tot de buitenwereld is van essentieel belang om de Palestijnse economie weer nieuw leven in te blazen. We moeten er ook voor zorgen dat humanitaire hulp mogelijk blijft op een manier zoals elders het geval is. Op dit moment kost de hulpverlening daar meer dan op de meeste andere plaatsen vanwege het optreden en de activiteiten van de veiligheidstroepen.
Als we terugwillen naar de uitvoering van de routekaart, dan moeten we de voorwaarden voor de terugtrekking zeer zorgvuldig bespreken met de Israëlische regering en bezien hoe we die terugtrekking kunnen afstemmen met de doelstellingen van de routekaart. Ons doel moet zijn dat de Israëliërs de Palestijnse Autoriteit weer erkennen als partner in het vredesproces. Het doel is Gaza en delen van de Westelijke Jordaanoever over te dragen aan de Palestijnse Autoriteit en niet aan Hamas, en ervoor te zorgen dat die overdracht op een ordelijke manier verloopt en niet op een manier die leidt tot meer chaos en geweld.
Tot slot zijn er - godzijdank - ook nog altijd gematigde mensen in Palestina, Israël en de Arabische wereld. Ik stel deze vraag zo rustig en diplomatiek mogelijk: hoeveel steun geven we hun nu? Als wij al niet de moed kunnen opbrengen om gematigd te zijn, hoe kunnen we dat dan van hen verwachten?
Ik overdrijf niet als ik zeg dat de vooruitzichten in de regio op dit moment slechter zijn dan ze een tijdlang waren. En er is in ieder geval veel meer verwarring dan bijvoorbeeld begin vorig jaar, toen ons werd verteld dat de sleutel naar vrede in het Midden-Oosten lag in de bevrijding, met militaire middelen, van Bagdad en de vestiging van de democratie in Irak. Misschien zal Irak eens stabiel en democratisch zijn, en misschien zal het een lichtend voorbeeld worden voor andere landen in de regio. Waar moeten we anders op hopen? Hoe je ook tegen het verleden aankijkt, waar moeten we ons anders voor inzetten? Als we echter enige kans van slagen willen hebben om dat resultaat te bereiken en modernisering en democratie in de hele regio te stimuleren, dan moeten we woorden en beleid vermijden die grote delen van de islamitische wereld van ons vervreemden en dreigen te leiden tot de grote botsing der culturen, die iedereen met gezond verstand tot elke prijs zal willen voorkomen.
Het feit dat de wereld nu veel gevaarlijker lijkt te zijn dan in 1999, is een van de meest deprimerende aspecten van de periode van vijf jaar dat ik commissaris ben geweest. We moeten altijd proberen de wereld te verbeteren en niet opgeven in naar binnen gekeerde wanhoop. We moeten nu onder meer bezien wat we kunnen redden van wat er over is van het vredesproces in het Midden-Oosten. De vooruitzichten zijn niet al te gunstig, maar wat is het alternatief?
Laschet (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, commissaris, dames en heren, ik denk dat de commissaris aan het begin van zijn toespraak duidelijk heeft gemaakt dat de huidige gebeurtenissen interpretatie behoeven. Beschouwen we alles wat met de routekaart te maken heeft als verloren door de ontmoeting tussen premier Sharon en president Bush, of zien we er nieuwe mogelijkheden in die we de komende dagen, weken en maanden kunnen benutten? Ik moet toegeven dat de allereerste reactie van het Ierse voorzitterschap eerder neigt naar het eerste standpunt en dat uit de uitspraken van sommige ministers van Buitenlandse Zaken juist het tweede standpunt naar voren komt.
Ik heb meer waardering voor het standpunt van de ministers van Buitenlandse Zaken, waaronder ook die van Duitsland. Die heeft namelijk gezegd dat er met dit initiatief beweging komt in het proces. Deze beweging moeten we nu verder uitbuiten. We kunnen natuurlijk heel sceptisch zijn over deze terugtrekking uit Gaza, zoals de twee vertegenwoordigers van het initiatief van Genève die de situatie gisteren en vandaag nog eens duidelijk aan ons hebben uitgelegd. Toch moet de Europese Unie proberen om invloed uit te oefenen op de bij het conflict betrokken partijen, met name op Israël, en zeggen dat dit de eerste stap moet zijn in de terugtrekking uit alle bezette gebieden. In zoverre is de terugtrekking goed. In zoverre heeft een minister-president, die bovendien tot de rechtervleugel in Israël behoort en binnenkort mogelijk kolonisten met geweld uit hun huizen in Gaza zal halen, een groter kader nodig waarin hij dit kan verklaren.
Als de terugtrekking uit Gaza echt een feit is, als een geordende overdracht aan de Palestijnse Autoriteit plaatsvindt, zoals de Commissie zojuist nog eens heeft geëist, als veel huizen van kolonisten dan vrijkomen voor de mensen uit Gaza, als de infrastructuur niet wordt vernield, maar wordt overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit, dan kan daaruit een nieuwe kans voor de vrede groeien. Als we nu zeggen dat dit allemaal vergeefse moeite is, dat het een afgelopen zaak is, dat sowieso alles verloren is, dan kunnen we geen invloed uitoefenen. We moeten kijken naar deze positieve kans en daarop aansturen. Ik denk dat de routekaart dan nieuw leven ingeblazen kan worden.
Wie de brief van de Amerikaanse president aan de premier van Israël goed leest, zal vaststellen dat ook de Israëli’s van veel zaken de schuld krijgen, dat ook de Amerikaanse president resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad noemt, dat ook hij zegt dat we uiteindelijk alleen iets kunnen bereiken met een oplossing van dit conflict. In ons standpunt ten aanzien van dit conflict moeten we uitdrukkelijk vragen om het nakomen van deze passages uit zijn brief.
Ik wil graag nog iets zeggen: ik denk dat een permanente oplossing van dit conflict, dat niet alleen betrekking heeft op Gaza, alleen mogelijk is met twee staten die levensvatbaar en onafhankelijk zijn.
De commissaris heeft het ook gehad over Europese gelden en de rol van het Parlement daarbij. We hebben twee verslagen hierover aangenomen, een meerderheids- en een minderheidsverslag, maar we hebben over tachtig procent van de punten overeenstemming bereikt. Eén van die punten kan ik u nu al meedelen: voor de aantijging dat de Europese Unie terrorisme heeft gefinancierd, zijn geen bewijzen gevonden. Zij is dan ook niet houdbaar. We kunnen van mening verschillen over de vraag of het besluit van rechtstreekse financiering goed of slecht was. Dit besluit komt evenwel niet van de commissaris maar van de ministers van Buitenlandse Zaken. De Commissie heeft er alles aan gedaan om te helpen bij de hervorming van de Palestijnse Autoriteit. De Commissie heeft zich enorm ingespannen om te controleren wat er met ons geld gebeurt en we kunnen nu vaststellen dat de situatie in de Palestijnse Autoriteit beter is dan drie jaar geleden. In zoverre zijn we dank verschuldigd aan de inspanningen van de Commissie en van commissaris Patten, ondanks alle politieke meningsverschillen over de vraag of het besluit goed of slecht was. 
Menéndez del Valle (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in paragraaf 51 van de onlangs aangenomen resolutie van het Parlement over de resultaten van de Europese Raad wordt gesteld dat “de routekaart zonder het uitoefenen van grote druk op beide partijen zonder gevolg zal blijven”. Mijns inziens sorteert de routekaart nog steeds geen effect. Ik vraag me dan ook af waar de druk op Israël blijft.
Tevens verzoekt het Parlement “de regering van de Verenigde Staten haar verantwoordelijkheid in de huidige crisis te nemen”. Niet alleen heeft deze regering haar verantwoordelijkheid niet genomen, maar zij heeft zich onderworpen aan de Israëlische regering. Ook de verklaringen van minister Powell van afgelopen donderdag dat de ontmoeting tussen Bush en Sharon positieve resultaten heeft opgeleverd voor de Palestijnen en hun streven naar een eigen staat, getuigen van een bespottelijk en een zeker cynisme. Dit wordt gestaafd door de woorden van de Israëlische minister zonder portefeuille Gidon Ezra. Hij verklaarde vrijdag namelijk dat de opmerkingen van Powell bedoeld zijn om de pro-Israëlische toon van Bush af te zwakken en niet stroken met de visie die Bush zelf huldigt.
In zijn resolutie verzoekt het Parlement beide partijen voorts “serieuze pogingen te doen om weer echte onderhandelingen te beginnen”. De Palestijnse Autoriteit heeft hierop maandenlang gewacht, maar het is duidelijk dat Israël niet wil onderhandelen met de Palestijnse Autoriteit. Israël werkt momenteel aan eenzijdige terugtrekking uit Gaza, buiten de routekaart om, en weet zich daarbij volledig gesteund door Bush.
In mijn ogen is het overduidelijk dat Israël niet voornemens is zich eerst uit Gaza en vervolgens uit de Westelijke Jordaanoever terug te trekken, maar enkel en alleen uit Gaza.
Na alle gebeurtenissen zij gewezen op twee andere punten uit onze resolutie. Allereerst paragraaf 48, dat is toegevoegd na de moord op sjeik Yassin, waarin het Parlement de Raad en de Commissie verzoekt “in overweging te nemen om artikel 2 van de associatieovereenkomst met Israël volledig na te leven in geval van voortzetting van het beleid van het buitengerechtelijk doden van personen”. Met de moord op Rantisi is gebleken dat aan het buitengerechtelijk doden geen einde is gekomen. Ik vind dan ook dat wij dit verzoek nogmaals tot de Raad en de Commissie moeten richten.
Tot slot moeten wij nogmaals de aandacht vestigen op het verzoek in paragraaf 49 van de resolutie, waarin het Parlement de Raad vraagt “de lidstaten van de EU in de Veiligheidsraad van de VN te vragen onmiddellijk een voorstel in te dienen voor de instelling van een internationale vredesmacht aan de grenzen van 1967, met het mandaat om zowel de Israëlische als de Palestijnse bevolking te beschermen tegen terroristische aanslagen, militaire invasies en interventies”. 
Ludford (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, nu president Bush steun heeft gegeven aan het plan van de heer Sharon, waarin deze vooruitloopt op de beslissende onderhandelingen over de landsgrenzen - en waardoor Bush zichzelf diskwalificeert als onpartijdige vredesbemiddelaar - zou je gemakkelijk ontmoedigd kunnen raken over de vooruitzichten voor het naast elkaar bestaan van een veilig Israël en een levensvatbare Palestijnse staat. Dat is echter wel de enige echte oplossing die door de routekaart wordt geboden. Het zou best zo kunnen zijn dat Israël als onderdeel van een uiteindelijk door onderhandelingen tot stand gekomen akkoord een aantal belangrijke nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever behoudt en dat de Palestijnen accepteren dat het land waarnaar de vluchtelingen zullen terugkeren enkel een Palestijnse staat kan zijn. Ik sta daar persoonlijk overigens ook achter. Het Kwartet onder leiding van de EU moet de heer Sharon echter duidelijk maken dat hij niet moet denken dat hij met zijn plan de hoop van de Palestijnen op een eigen staat de genadeklap kan toebrengen.
Ik ben absoluut voor het bestaan van Israël als joods thuisland en als staat - mits het een staat wordt waar Arabische Israëli’s volledig gelijke rechten genieten - en voor het recht dat Israël heeft om in vrede en veiligheid te leven binnen erkende grenzen. Mijn afschuw over de bezetting betreft niet alleen de ellendige positie van de gewone Palestijnen, maar komt ook voort uit het besef dat de rol van koloniale bezetter twijfels oproept over de integriteit van Israël en de bereidheid van het land om de rechtsstaat te eerbiedigen. Ik veroordeel alle terroristisch geweld tegen Israël en ik beschouw de daders van zelfmoordaanslagen niet louter als het product van wanhoop onder de Palestijnen, al is die wanhoop er wel degelijk. Er is binnen een radicale tak van de islam tevens sprake van uitbuiting van jonge mensen en van een verachtelijke cultuur van martelaarschap.
De muur of liever het hek zou eventueel nog te billijken zijn als het op de zou staan, maar dat is niet het geval. Met het op een militaire beslissing gerichte beleid van de heren Sharon en Bush zal de veiligheid van Israël niet worden verzekerd. Hamas is een gevaarlijke organisatie die niet bereid is tot compromissen en het als opdracht ziet Israël te vernietigen. De recente buitenwettelijke liquidaties van haar leiders leiden echter alleen maar tot meer bitterheid en rekruten voor het terrorisme.
Ik ben uiterst bezorgd over de toename van het antisemitisme in Europa en ik vind het van groot belang de strijd aan te binden tegen dit verschijnsel en tegen andere uitingen van vooroordelen op grond van ras of religie. Door de vertraging die het Europees Waarnemingscentrum heeft opgelopen bij het uitbrengen van het verslag over de gevaren waaraan de joodse gemeenschappen in Europa blootstaan, werd natuurlijk het vermoeden van vooringenomenheid gewekt. We hebben nieuwe energie nodig om op te kunnen treden tegen antisemitisme, om het uit te roeien en een duidelijke grens te kunnen trekken tussen legitieme kritiek op het beleid van de Israëlische regering en het demoniseren van de joden.
Ik kan me de schok voorstellen die de Israëli’s gevoeld moeten hebben bij de enquête van vorig jaar waaruit bleek dat 59 procent van de Europeanen Israël als een gevaar voor de wereldvrede beschouwt. Ik ga ervan uit dat veel van de respondenten meenden dat de desbetreffende vraag betrekking had op het conflict tussen Israël en de Palestijnen, maar de vraag was wel heel erg ongelukkig geformuleerd. Het resultaat moet ons echter wakker schudden. De dialoog tussen de EU en Israël moet worden verdiept. Daarom ben ik persoonlijk tegen elke oproep in het Europees Parlement om Israël te boycotten, en oproepen om een eind te maken aan de banden tussen universiteiten zijn mijns inziens volstrekt contraproductief. Ik heb me evenzeer verzet tegen pogingen om de EU-financiering voor de Palestijnse Autoriteit stop te zetten. Ik verheug me over het feit dat het de Palestijnen zelf zijn die oproepen tot het aanpakken van de corruptie. Israël heeft echter een onderhandelingspartner nodig en de armoede onder de Palestijnen, die nu op het niveau ligt van de landen beneden de Sahara, zou nog groter worden zonder steun van de EU.
Ten slotte siert het Israël gezien zijn rechtstraditie bepaald niet dat Mordechai Vanunu na zijn vrijlating op zo´n nare manier nagezeten wordt. Hij heeft zijn straf uitgezeten en hij zou nu vrij moeten zijn. 
Gahrton (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, vandaag wordt Mordechai Vanunu vrijgelaten. Hij is een van de helden van onze tijd, de man die bevestigde dat Israël een aanzienlijk kernwapenarsenaal heeft dat het hele Midden-Oosten in een nucleaire woestijn zou kunnen veranderen. Voor deze daad in dienst van de vrede werd hij beloond met kidnapping door de staat Israël en achttien jaar gevangenisstraf
De buitenwereld is hem over het geheel genomen vergeten. Israël met zijn kernwapens wordt met rust gelaten, terwijl Arabische en islamitische staten die zich tegen de nucleaire dreiging vanuit Israël proberen te beschermen, worden platgebombardeerd en vernietigd. Waarom grijpt de internationale gemeenschap niet in tegen de Israëlische kernwapens? Waarom gebeurt met Dimona niet hetzelfde als met Ossirak is gebeurd?
Het onevenwichtige optreden van de internationale gemeenschap is een van de oorzaken van het gevoel van hopeloosheid dat nu in het Midden-Oosten heerst. Dit gevoel werd gisteren in dit Parlement bevestigd door twee van de meest vooraanstaande voorvechters van de vrede, Abraham Burg en Yassir Rabo. In stelde president Mubarak van Egypte vast dat de haat tegen de Verenigde Staten nog nooit zo sterk geweest is als op dit moment. De Verenigde Staten scharen zich volledig achter Israël. Daarom kunnen de Verenigde Staten niet in hun eentje voor vrede zorgen. Daarvoor is een beter evenwicht nodig, en daar zou de EU voor kunnen zorgen door zich even krachtig achter de Palestijnen te scharen als de Verenigde Staten dat achter Israël doen.
De EU zou woorden in daden kunnen omzetten en uitvoering kunnen geven aan de aansporing van het Parlement om de associatieovereenkomst met Israël op te schorten. De EU zou beschermingstroepen naar Palestijnse gebieden kunnen sturen. De EU zou kunnen eisen dat Israël zijn kernwapenarsenaal afschaft. De EU zou Vanunu kunnen uitnodigen en hem een vrijplaats kunnen geven in de EU-lidstaat die hij wenst.
De EU zou nog verder kunnen gaan. Een paar jaren geleden had ik een ontmoeting met Shimon Perez. Die stelde toen voor dat zowel Israël als Palestina het EU-lidmaatschap aangeboden zouden krijgen, op voorwaarde dat ze een stabiele vrede sloten. Blijkbaar heeft de EU een aantrekkingskracht buiten haar grenzen die ze niet altijd bij haar lidstaten heeft. Laten we daar gebruik van maken. Bied Palestina en Israël het EU-lidmaatschap aan als beloning voor een definitieve vrede.
Dhaene (PSE ).
   - Voorzitter, collega's, als vice-voorzitter van de delegatie met Israël voel ik plaatsvervangende schaamte voor de unilaterale politiek van premier Sharon, die steeds meer olie op het vuur gooit in het Midden-Oosten. Eigenlijk in heel de wereld, want het gaat niet om een geïsoleerd conflict, integendeel. De wederrechtelijke executies van Hamas-leiders zullen een boemerangeffect hebben en nieuwe leiders staan altijd klaar. Sharon kan dit enkel doen omdat hij onvoorwaardelijke steun krijgt van president Bush. Wat in Washington werd afgesproken, is een belediging voor de partners van het Kwartet en de EU in het bijzonder. Bij mijn weten is er geen enkel overleg geweest met de Europese Unie. Wij als Parlement moeten vragen dat Javier Solana bij het Kwartet hard met de vuist op tafel slaat.
Als de Amerikanen nu steun zoeken voor Irak, moeten zij ook over de brug komen met steun voor een internationale troepenmacht in Gaza, als dit al ontruimd wordt, en op de westelijke Jordaanoever als volgende stap. Solana zou ook het akkoord van Genève op tafel kunnen leggen. Colin Powell heeft daar immers mee ingestemd en hij steunt het. Daar moet nu ook duidelijkheid over komen. Ik citeer Abraham Borg, die gisteren in dit Huis was: "met de moeten we uitkomen in Genève”. Ik vind dat we als signaal aan de Palestijnse bevolking een verhoging kunnen vragen van de humanitaire steun die wij geven aan de verpauperde bevolking. 
De Rossa (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat ik in de paar seconden die ik hier vandaag heb zou willen benadrukken is dat de Europese Unie haar standpunt ten aanzien van het Midden-Oosten duidelijker en krachtiger naar voren moet brengen. Ze moet Israël, de Palestijnen en ook de Verenigde Staten duidelijk maken dat wij serieus een oplossing willen.
Om dat mogelijk te maken moet de internationale gemeenschap middels het Kwartet als onpartijdige vredesbemiddelaar optreden. Het is zeer betreurenswaardig dat de regering van de Verenigde Staten om louter electorale redenen heeft besloten de routekaart terzijde te schuiven. We moeten proberen dat plan nieuw leven in te blazen, voor zover dat mogelijk is, en ik wens het voorzitterschap succes in zijn pogingen dat de komende weken te bereiken.
We hebben echter één wapen in handen dat we consequent geweigerd hebben in te zetten, en waarmee zelfs niet gedreigd is: het opschorten van de associatieovereenkomst met Israël. Welk ander wapen hebben wij tot onze beschikking om Israël te dwingen zijn verantwoordelijkheden in die regio serieus te nemen? Het is naar mijn mening de enige manier waarop wij de Israëli’s met serieuze bedoelingen naar de onderhandelingstafel kunnen brengen. Het besluit van de Amerikaanse regering om de regering-Sharon tegemoet te komen heeft bepaald geen einde gemaakt aan het beleid van liquidaties. Het heeft geen einde gemaakt aan het project voor de “apartheidsmuur” of de plannen voor versterking van de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Dat zijn allemaal maatregelen die alleen maar voortdurende pijn en rampspoed brengen in het Midden-Oosten. 
Roche,
   - Ik wil alle afgevaardigden bedanken voor hun bijdragen aan dit belangrijke debat.
Ik hoorde de vermoeidheid in de stem van commissaris Patten toen hij aan het woord was. Het is een vermoeidheid die wij allen voelen omdat we keer op keer moeten terugkomen op dezelfde kwestie. Het stemt mij somber te moeten constateren dat de situatie slechter in plaats van beter is geworden sinds de laatste keer dat wij over deze kwestie spraken, een kleine drie weken geleden. We zijn allen terneergeslagen door de schier eindeloze reeks tragische gebeurtenissen in de regio.
Dit debat geeft ons echter de mogelijkheid - en daarmee kom ik terug op wat de heer De Rossa in zijn laatste bijdrage heeft betoogd - om alle betrokkenen en alle partijen in het Midden-Oosten eraan te herinneren dat men zich onpartijdig dient op te stellen en binnen de aanvaardbare grenzen van het internationaal rechtssysteem dient te blijven. We moeten ook van de gelegenheid gebruikmaken om andere partijen eraan te herinneren dat er geen andere mogelijkheid is dan volledige en onpartijdige onderhandelingen over een tweestatenoplossing, dat deze oplossing zou moeten resulteren in een levensvatbare, soevereine, onafhankelijke Palestijnse buurstaat en dat de routekaart de enige weg is waarlangs dat bereikt kan worden.
Als ik de heer Laschet goed heb begrepen bracht hij twee kwesties ter sprake. Ten eerste geloof ik dat hij suggereerde dat het voorzitterschap de routekaart nu min of meer als een gepasseerd station beschouwt. Dat is uitdrukkelijk niet het geval. Dat is in ieder geval niet de mening van dit voorzitterschap. We hebben keer op keer gezegd dat de routekaart de enige duurzame oplossing is om uit dit moeras te komen. De heer Laschet leek tevens te suggereren dat wij in de Israëlische plannen voor de terugtrekking uit de Gazastrook geen mogelijkheid tot vooruitgang zien. Dit geeft noch het standpunt van het voorzitterschap, noch het standpunt dat ik in Tullamore heb ingenomen juist weer.
Ik verzet me tegen de suggestie dat de lidstaten van de Europese Unie op enigerlei wijze verdeeld zouden zijn over deze kwestie. Hierover bestaat absolute overeenstemming binnen de Unie. Dit is duidelijk gemaakt door de Raad van ministers. Het EU-standpunt komt heel duidelijk naar voren in de belangrijke, substantiële en unaniem door de 25 ministers overeengekomen slotverklaring van afgelopen weekend.
De vraag is gesteld of de routekaart nu wel of niet een gepasseerd station is. De routekaart is en blijft het enige kader; het is de enige optie die voorhanden is. Andere mogelijkheden zijn er niet. Dit moet heel goed duidelijk worden gemaakt. Ik ben er niet alleen van overtuigd dat de routekaart nu even waardevol en relevant is als toen dit plan voor het eerst op tafel werd gelegd, maar ik vind ook dat we het belang, het gewicht en de betekenis ervan moeten blijven benadrukken, met name tijdens de bijeenkomsten van het Kwartet, wellicht op 4 mei in New York.
Verder zijn de plannen voor ontmanteling van de Israëlische nederzettingen in de Gazastrook ter sprake gebracht. Ook wat dit betreft zijn de ministers van Buitenlandse Zaken en de ministers van Algemene Zaken duidelijk geweest. Er zijn in dit verband vijf punten van belang: ten eerste, terugtrekking uit Gaza moet geschieden binnen het kader van de routekaart; ten tweede, terugtrekking moet worden gezien als een stap in de richting van een tweestatenoplossing; ten derde, terugtrekking mag niet inhouden dat er nederzettingen worden verplaatst naar de Westelijke Jordaanoever; ten vierde, er moet een georganiseerde en door onderhandelingen tot stand gekomen overdracht aan de Palestijnse Autoriteit komen; ten vijfde, Israël moet ondersteuning bieden voor de humanitaire wederopbouw van de Gazastrook, waarin de Europese Unie op grote schaal heeft geïnvesteerd.
Dan de kwestie van het antisemitisme. De voortdurende problemen in de regio mogen nooit een voedingsbodem worden waardoor antisemitisme opnieuw de kop kan opsteken in Europa. Ik ben het op dit specifieke punt met barones Ludford eens. Ze heeft absoluut gelijk. Afgelopen herfst, tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, is door de Europese Unie een historisch initiatief genomen: ze heeft een op zich zelf staande resolutie voorgesteld waarin elke uiting van antisemitisme wordt veroordeeld. Tijdens de OVSE-conferentie die in Berlijn zal plaatsvinden op 28 en 29 april zal de Unie een volwaardige en gepaste rol spelen in de discussie over de aanpak en veroordeling van dit verschrikkelijke verschijnsel.
De heer De Rossa heeft veel over deze kwestie gezegd waar ik het uit de grond van mijn hart mee eens ben. De Europese Unie moet een onpartijdige speler zijn. De heer De Rossa is daarin heel consequent en hij heeft absoluut gelijk. Hij heeft ook gelijk als hij zegt dat alle betrokkenen een evenwichtige kijk moeten hebben. Ik ben er echter niet zo zeker van dat hij gelijk heeft als hij stelt dat opschorting van de associatieovereenkomst een gepaste maatregel zou zijn. Opschorting is niet aan de orde op dit moment. Er zou overeenstemming binnen de Unie nodig zijn om een dergelijke stap te kunnen zetten. Degenen die pleiten voor een dergelijke actie, zouden moeten nadenken over de ongewenste gevolgen die ze met zich mee zou brengen.
In artikel 2 van de overeenkomst wordt nog eens gewezen op de verplichtingen op het gebied van de mensenrechten die de ondertekenaars al hebben. Wellicht moeten we die verantwoordelijkheid meer benadrukken. Bijeenkomsten van de Associatieraad EU-Israël geven de Europese Unie de kans om onze zorgen - en de zorgen die zo vaak door de heer De Rossa zijn geuit - nog eens bij de Israëlische autoriteiten onder de aandacht te brengen. Het is beter een platform te hebben om dit te doen.
Het zou verkeerd zijn het debat voorbij te laten gaan zonder te refereren aan de zelfmoordaanslagen en de terroristische aanvallen op Israël. Het standpunt van de Israëli’s is maar al te vaak dat wij aan hun zorgen voorbijgaan. Dat is niet het geval. Zelfmoord- en terroristische aanslagen op burgerdoelen worden wel degelijk veroordeeld. Dat zijn gruweldaden die wij allen veroordelen. Zelfmoordaanslagen brengen een rechtmatige agenda niet naderbij en brengen enkel schade toe aan de belangen van het Palestijnse volk. Maar ook het Israëlische volk, dat al veel te veel geleden heeft in het verleden, wordt daarmee veel ellende, kwaad en leed aangedaan.
We moeten in deze kwestie onpartijdig zijn, en ik geloof dat Europa inderdaad onpartijdig is. Ik ben het echter wel met commissaris Patten eens: als Europa herbouwt wat is opgezet om het Palestijnse volk te helpen, is het minste wat we van de Israëlische autoriteiten mogen verwachten dat ze die infrastructuur ondersteunen, respecteren en beschermen. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de transatlantische betrekkingen. 
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de transatlantische betrekkingen maken ook deel uit van het programma van het Ierse voorzitterschap en wij doen onze uiterste best om de kracht, inhoud en betekenis van die betrekkingen opnieuw te benadrukken. Dat zal voor niemand een verrassing zijn.
Politiek en economisch gezien zijn de Europese Unie en de Verenigde Staten nog nooit zo sterk afhankelijk geweest van elkaar. Aangezien het onmogelijk is om het op alle gebieden volledig met elkaar eens te zijn - vrienden zijn het zeer zelden over alles eens, en een kenmerk van een volwassen vriendschap is juist dat vrienden zelfs op belangrijke punten van mening kunnen verschillen - is het van belang dat met alle meningsverschillen die zich voordoen zo wordt omgegaan dat schade voor de vriendschap als zodanig voorkomen wordt.
We weten allemaal dat de relatie tussen de Europese Unie en de VS een moeilijke periode heeft doorgemaakt, niet in de laatste plaats vanwege het beleid inzake Irak. Er is sprake geweest van spanningen en meningsverschillen, zowel op transatlantisch niveau als binnen Europa zelf. Het is goed onszelf er van tijd tot tijd aan te herinneren dat niemand de wijsheid in pacht heeft.
Ook wat de te volgen koers in het Midden-Oosten betreft zijn er verschillen in benadering geweest tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. We zijn desalniettemin bereid om op basis van de routekaart te blijven werken, en dus ook via het mechanisme van het Kwartet. Te vaak is in bepaalde kringen en in de media een negatief beeld geschetst van de transatlantische betrekkingen. Het lijkt in de media vaak een wet van Meden en Perzen dat onenigheid meer aandacht verdient dan overeenstemming. Het is in een bepaald opzicht wel te begrijpen, denk ik, dat onenigheid meer nieuws oplevert, of in ieder geval meer kopij.
Het is daarom van belang dat wij als gekozen vertegenwoordigers onze burgers duidelijk maken dat de transatlantische betrekkingen over het algemeen uiterst vruchtbaar zijn en positief blijven. In januari heeft de de heer Ahern, in dit Parlement het volgende verklaard, en we zouden zijn woorden nog eens goed tot ons moeten laten doordringen: “De wereld is een betere en veiligere plek als de Europese Unie en de Verenigde Staten samenwerken, als zij hun aanzienlijke krachten en middelen bundelen om de gemeenschappelijke en op gemeenschappelijke waarden gefundeerde doelen te bereiken."
Het Ierse voorzitterschap richt zich op een pragmatische samenwerking met onze Amerikaanse partners. Niet ideologie maar pragmatisme zou onze houding moeten bepalen. We proberen op veel gebieden van het buitenlands beleid nauw samen te werken. Daaronder vallen terreurbestrijding, non-proliferatie, Afghanistan, het Midden-Oosten en de westelijke Balkanlanden, om maar eens een paar dossiers te noemen waarbij er sprake is van gemeenschappelijk belangen en nauwe samenwerking. We zijn het niet over elk onderwerp met elkaar eens, maar we werken in ieder geval langs dezelfde lijnen.
Het is met name bij economische en handelskwesties van belang om de meningsverschillen tussen de partijen aan weerszijden van de Oceaan in het juiste perspectief te plaatsen. Ierland probeert tijdens zijn voorzitterschap de aandacht te richten op de positieve economische agenda van de Verenigde Staten en de Europese Unie, en tegelijkertijd het klein aantal lopende geschillen, die nog geen 3 procent van ons totale handelsbeleid uitmaken, in goede banen te leiden.
Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om in het kader van onze relatie met de Verenigde Staten een specifiek punt te noemen dat directe aandacht verdient. Ik heb van zeer nabij het debat in dit Parlement gevolgd over de internationale overeenkomst met de Verenigde Staten inzake de overdracht van passagiersgegevens. Ik ben me bewust van de ongerustheid die is ontstaan, onder andere in verband met de noodzaak de privacy van de burger te beschermen en wijziging van gegevens mogelijk te maken in geval van fouten. Ik heb er alle begrip voor dat de leden van het Parlement erop aandringen te zorgen voor een regeling waarmee fouten op het gebied van PNR-gegevens kunnen worden aangepakt.
Ik ben me er ook van bewust dat we aandacht moeten besteden aan de zeer wezenlijke zorgen die in de VS leven met betrekking tot het gevaar van het terrorisme. Vorige week rond deze tijd was ik in New York, en ik ben voor het eerst naar de plaats des onheils bij het geweest. Ik ben sinds "11 september" vier keer in New York geweest en ik heb altijd vermeden naar die plek te gaan omdat ik, zoals wij allemaal, op televisie heb gezien wat daar gebeurd is. Ik wilde de pijn niet zien. Tegen die achtergrond kan ik dan ook goed begrijpen waarom de Verenigde Staten en sommige delen van de bevolking in de Verenigde Staten het noodzakelijk vinden voor een zeer harde lijn te kiezen als antwoord op terrorisme en, in het bijzonder, waarom men zo bezorgd is over deze kwestie.
Laat ik duidelijk zijn: ik ben ervan overtuigd dat de Commissie lang en hard heeft gewerkt om ervoor te zorgen dat er in de ontwerpovereenkomst sprake is van een evenwicht tussen de terechte zorg over de bescherming van persoonlijke sfeer en de noodzaak de veiligheid in de lucht te vergroten voor alle passagiers die de Oceaan oversteken. Ik begrijp en respecteer dat niet alle leden van dit Parlement ervan overtuigd zijn dat er sprake is van een redelijk evenwicht. Ik wil hen echter toch duidelijk maken dat de Commissie lof verdient voor haar werk. De heer Watson noemde een andere overeenkomst en zei daarvan dat het misschien inderdaad niet meer is dan de minst slechte van alle oplossingen, maar dat het nu eenmaal de enige oplossing is die voorhanden is. Hij sprak over Cyprus. Deze woorden zijn misschien ook van toepassing op de overeenkomst waar dit Parlement binnenkort over moet stemmen.
Ik ben van oordeel dat de Commissie naar volle verwachting heeft gepresteerd en dat de overeenkomst die nu voorligt het beste is dat we zullen krijgen. Wat we hebben is in ieder geval veel beter dan wat we zullen krijgen als we de zaak straks blokkeren en ons negatief opstellen jegens de Amerikaanse autoriteiten, want in de praktijk zullen zij toch de besluiten nemen die ze voor hun veiligheid noodzakelijk achten.
Als wij een ondoordacht besluit nemen, met als gevolg dat Europese burgers op vakantie in Florida op het heetst van de dag achttien of negentien uur lang in de rij moeten staan om in te checken, zullen die burgers ons daar bepaald niet dankbaar voor zijn. Daarmee zeg ik niet dat ik het standpunt van de afgevaardigden niet respecteer - uiteraard doe ik dat wel. Ik heb geluisterd en ik heb een groot deel van de correspondentie gelezen die hier de afgelopen 48 uur is uitgewisseld. Ik heb met afgevaardigden over de kwestie en over mijn zorgen gesproken. Ik heb alle begrip voor uw zorgen en respecteer uw mening. Het is vanzelfsprekend dat u de burgervrijheden wilt beschermen maar we mogen ook de realiteit niet uit het oog verliezen, en die realiteit is dat als wij hier het verkeerde besluit nemen maar weinig mensen in Europa ons daarvoor over een maand dankbaar zullen zijn. Hoe het ook zij, ik respecteer elk besluit dat door het Parlement wordt genomen.
De overeenkomst die door de Commissie is uitgewerkt is noodzakelijk. Het is een goede overeenkomst, gezien de omstandigheden. De huidige situatie is niet te handhaven. Indien er geen steun komt voor de ontwerpovereenkomst zal er grote onzekerheid ontstaan, met name voor de luchtvaartmaatschappijen. Dit zal schadelijk zijn voor de belangen en de behoeften van passagiers.
Dat is waar het om gaat. Ik heb begrip voor uw zorgen en respecteer de opvatting dat er garanties zouden moeten komen, en zeker dat vastgelegd zou moeten worden voor welk doel de informatie wordt overgedragen, maar we moeten praktische politieke besluiten nemen. Wij zijn politici in een politieke vergadering en we moeten besluiten nemen. We zouden allemaal moeten streven naar een evenwichtige overeenkomst en naar een manier om zo snel mogelijk een goede en evenwichtige overeenkomst in de praktijk ten uitvoer te leggen.
De Ierse minister van Buitenlandse Zaken, de heer Cowen, heeft de EU-Trojka geleid tijdens de succesvolle ministersbijeenkomst van de EU en de VS op 1 maart in Washington. De Trojka heeft gesproken met de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Colin Powell, en met de nationale veiligheidsadviseur, Condoleeza Rice. De gesprekken waren uitgebreid en openhartig en gingen over een reeks internationale kwesties van gemeenschappelijk belang. Eigenlijk weet iedereen die minister Cowen kent dat elk gesprek waar hij aan deelneemt gewoonlijk openhartig, krachtig en to-the-pointis.
In dezelfde geest van partnerschap ziet de ernaar uit president Bush in Ierland te verwelkomen voor de top VS-EU in juni, een top waarvan ik weet dat die toegevoegde waarde zal hebben voor onze betrekkingen. Het is een top die op een aantal plaatsen bekritiseerd is. De realiteit is echter dat de Verenigde Staten bestaan en dat Europa bestaat, en het zou uiterst dwaas zijn als we niet zouden doorgaan onze relatie te bespreken.
De andere pijler van de transatlantische betrekkingen is uiteraard de hechte en vruchtbare relatie van de Europese Unie met Canada. In feite vergeten we die maar al te vaak als we spreken over de transatlantische betrekkingen. Uit onze gemeenschappelijke historische achtergrond, onze gemeenschappelijke normen en waarden en het respect voor politiek pluralisme, democratie, rechtsstaat en mensenrechten blijkt dat wij beiden sterk geloven in de Verenigde Naties en een multilaterale aanpak. Europa en Canada hebben veel gemeen, en de relatie tussen Europa en Canada is hecht en vruchtbaar en heeft van tijd tot tijd erkenning van beide kanten nodig.
In deze context zijn tijdens de succesvolle Top EU-Canada van 18 maart in Ottawa twee belangrijke nieuwe initiatieven ontplooid: de agenda voor het partnerschap tussen de EU en Canada en het kader voor een nieuwe bilaterale handels- en investeringsovereenkomst.
De Top van Ottawa bood de fungerend voorzitter van de Raad en premier Martin tevens de kans om als leiders van de teams van de EU en Canada uitgebreide discussies te voeren over belangrijke internationale kwesties, zoals de vraag op welke manier een effectieve bevorderd kan worden door vernieuwing van de internationale instellingen. Ik heb wat dit betreft enige ervaring, omdat ik zeer korte tijd heb gewerkt voor CEDA in Canada, en ik kan u zeggen dat de Canadezen in dit opzicht enorm veel werk verzetten. Dat doen ze in stilte en onopvallend; dat wordt maar al te vaak vergeten.
Tot slot wil ik zeggen dat ik mij er terdege van bewust ben dat de transatlantische dialoog niet alleen wordt bepaald door wat er op officieel en regeringsniveau gebeurt. Daarom deed het ons bijzonder veel deugd dat we twee weken geleden gastheer mochten zijn voor de 58e interparlementaire bijeenkomst van het Europees Parlement en het AmerikaanseCongres,onder gedeeld voorzitterschap van de heren Nicholson en Hyde. Het deed mij veel plezier om ook daadwerkelijk als gastheer te mogen optreden bij een van de bijeenkomsten. Het was echt een bijzondere gedachtewisseling. Ik wil de afgevaardigden van dit Parlement complimenteren met dit bijzondere initiatief.
Het is van groot belang dat dit Parlement een levendige dialoog met het Congres onderhoudt. Ik weet namelijk uit eigen ervaring dat Europa in het Congres maar al te vaak met de nodige bevreemding wordt bezien. Het soort een-op-eenrelatie dat door de afgevaardigden van dit Parlement met hun vakbroeders in het Congresis opgebouwd is erg waardevol. Zoals ik al zei heb ik zelf gehoord wat er werd uitgewisseld. Het waren gezonde, positieve en vruchtbare discussies. Ik had de kans om de afgevaardigden die erbij betrokken waren te ontmoeten. De gesprekken gingen over een heel scala van onderwerpen, en aangezien de bijeenkomst in Ierland werd gehouden vonden veel discussies plaats in mijn eigen kiesdistrict. Iedereen heeft tevens veel plezier gehad en daar is niets mis mee! Het voorzitterschap is zich terdege bewust van de nauwe betrokkenheid van het Parlement bij de voortgang van de transatlantische betrekkingen. We zijn verheugd over en complimenteren u met dat belangrijke werk.
Ik ben me ervan bewust dat mijn woorden niet allemaal in goede aarde vallen in dit Huis, maar ze zijn uitgesproken in de wetenschap dat vrienden het soms niet met elkaar eens zijn, zelfs als het om belangrijke kwesties gaat.

Patten,
    - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mij graag aansluiten bij de lof van het voorzitterschap voor de Ierse gastvrijheid. Ik heb het afgelopen weekeinde zelf twee conferenties in Ierland bijgewoond en kan mij geheel vinden in wat de minister heeft gezegd. Ik schaar mij ook van harte achter zijn andere opmerkingen, niet in de laatste plaats die over onze betrekkingen met Canada.
Wanneer je probleemloze betrekkingen hebt, komt het voor dat je er onvoldoende of met te weinig enthousiasme over spreekt. Niettemin hebben we verleden jaar in een document van de Commissie enkele praktische voorstellen gedaan ter versterking van onze handels- en investeringsbetrekkingen met Canada. Deze praktische voorstellen werden door onze Canadese vrienden goed ontvangen. We hebben met hen ook steeds in alle openheid gesproken over het Midden-Oosten en andere brandhaarden in de wereld, en ik denk dat zij in hoge mate onze notie van doelmatig multilateralisme aanvaarden. Het deed mij dan ook genoegen dat de minister naar die belangrijke betrekkingen verwees.
Ik ben natuurlijk ook dankbaar dat ik opnieuw de kans heb mijn waardering uit te spreken voor de toewijding waarmee de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid zich op de ontwikkeling en versterking van de transatlantische betrekkingen richt, iets dat ook tot uiting komt in deze resolutie. Het feit dat het Parlement ondanks alle emoties van de turbulente voorbije achttien maanden steeds positief en objectief is gebleven, is voor mij een bewijs van zijn rijpheid en gezond verstand. Het lijdt geen twijfel dat deze betrekkingen de hoeksteen vormen van de externe betrekkingen van de Europese Unie. We hebben hier vaak gesproken over niet alleen de belangen die ermee gemoeid zijn - de enorme stroom van goederen, diensten en investeringen en de miljoenen banen die daarvan afhankelijk zijn - maar ook over de onmisbare rol die deze relatie speelt bij het bevorderen van de democratie, het verminderen van de regionale instabiliteit en het aanpakken van de internationale problemen.
Ik wil graag een paar in het oog springende zaken in herinnering roepen die zijn bereikt op het gebied van de economische samenwerking. Dankzij overeenkomsten inzake wederzijdse erkenning konden technische belemmeringen worden opgeheven op verschillende terreinen, variërend van telecommunicatie tot scheepsuitrusting. We hebben bilaterale overeenkomsten gesloten over douaneregelingen en diergeneeskundige equivalenten. We boeken vooruitgang in de gesprekken in het kader van de dialoog over de regulering van de financiële markten, en hebben belemmeringen voor onze bedrijven in deze steeds sterker geïntegreerde industrietak uit de weg geruimd. We zijn goed op weg met de onderhandelingen over een samenwerkingsovereenkomst voor Galileo en GPS, en maken vorderingen bij eenovereenkomst over een gemeenschappelijk luchtruim.
Ondanks deze successen moet nog veel ondernomen worden om tot convergentie in de regelgeving te komen. Noch het transatlantisch economisch partnerschap, noch de positieve economische agenda hebben zich zo volledig ontwikkeld als wij hadden gewild met ons streven naar opheffing van de belemmeringen. Daarom overwegen wij de EU en de VS een gezamenlijk onderzoek naar de transatlantische economie te laten verrichten, waarover dan in 2005 op de Europees-Amerikaanse top verslag kan worden uitgebracht. Het doel daarbij is vast te stellen welke hinderpalen verdere economische integratie in de weg staan en met welke middelen deze kunnen worden opgeheven.
We hebben ook gesproken over de betekenis van onze relatie voor de niet-transatlantische wereld. Na de wrijvingen in onze betrekkingen van vorig jaar is het nu opnieuw voor iedereen duidelijk dat we met hetzelfde soort problemen te maken hebben en dat we die veel doeltreffender kunnen aanpakken als we gezamenlijk optreden dan als wij met elkaar wedijveren. Dit betekent wel dat we binnen de Europese Unie de politieke wil moeten hebben om tot gemeenschappelijke standpunten te komen, en dat we bovendien in staat moeten zijn daarnaar te handelen.
Het woordgebruik over de transatlantische samenwerking klinkt vaak afgesleten en clichématig, maar dat betekent niet dat deze belangrijke waarheden ongezegd moeten blijven, of ondergesneeuwd mogen raken door de kritiek van degenen die, om welke reden dan ook, een wig willen drijven tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Daarom ben ik blij met de prioriteiten die in deze resolutie zijn vastgesteld. Vele daarvan zijn bekend en sluiten aan op punten waaraan we al werken in de aanloop naar de Europees-Amerikaanse top, waarnaar de minister verwees.
Ik wil graag nader ingaan op drie punten uit de resolutie. Om te beginnen HIV/Aids. De Europese Unie en de Verenigde Staten waren allebei blij met het besluit van de Wereldhandelsorganisatie van vorig jaar over het TRIPS-akkoord en de volksgezondheid. Dit besluit moeten we nu onmiddellijk, met de actieve steun van het bedrijfsleven, in wetgeving omzetten. We moeten er ook voor zorgen dat het Wereldgezondheidsfonds voor de strijd tegen Aids voldoende middelen ter beschikking krijgt. We hopen dat investeerders uit de Europese Unie en de VS kunnen samenwerken bij het aanpakken van de oorzaken van de pandemie in Afrika, en gezamenlijk inspanningen zullen ondernemen om de volksgezondheid te verbeteren in de gebieden in Afrika waar zij actief zijn. Het is duidelijk dat we meer moeten samenwerken om het armoedeprobleem daar aan te pakken.
Ten tweede heb ik een paar opmerkingen over China en Rusland. Vanwege de nabijheid van Rusland en de snelle en omvangrijke economische ontwikkeling in China ligt het voor de hand dat we met beide landen intensieve betrekkingen onderhouden. Het ononderbroken politiek engagement en de reeks financiële instrumenten zijn een bewijs dat wij Rusland willen stimuleren zich tot een stabiele en welvarende democratie te ontwikkelen. We blijven China vragen een grotere rol op zich te nemen op het internationale toneel, een rol die strookt met zijn groeiende economische mogelijkheden en belangen. Hopelijk zal ik erin slagen onze Amerikaanse vrienden ervan te overtuigen dat de stabiliteit en economische ontwikkeling van China niet als een bedreiging, maar als iets positiefs moet worden gezien.
We hadden het eerder al over het Midden-Oosten en ik ga niet herhalen wat wij ongeveer een uur geleden al met enige somberheid naar voren hebben gebracht. Ik houd het er eenvoudig bij dat we de hele regio moeten aanmoedigen tot modernisering overeenkomstig de lijnen die in twee UNDP-verslagen zijn uitgezet. We moeten steun geven aan Arabische initiatieven en Arabisch als het gaat om modernisering en democratisering. Voorts moeten we de reeds bestaande plannen tot ontwikkeling brengen - bijvoorbeeld via het Euromedpartnerschap - en niet denken dat er nieuwe institutionele regelingen nodig zijn.
Ik wil met name beklemtonen dat commissaris Lamy en ik er groot belang aan hechten dat er zo snel mogelijk een vrijhandelsakkoord wordt gesloten tussen de Europese Unie en de Samenwerkingsraad voor de Golf (GCC).
Ik herhaal nog eens dat we vrijwel alles wat we in de wereld willen bereiken ook kunnen bereiken als we met de Verenigde Staten samenwerken. Het is tevens waar - al wordt dat misschien niet altijd toegegeven - dat de Verenigde Staten beter in staat zijn hun doelstellingen te bereiken als zij samenwerken met ons.
Wij zijn het ermee eens dat er voor de Europese Unie en de VS nog veel te doen staat op het gebied van onze bilaterale verhoudingen en samenwerking in de wereld. De vraag echter in hoeverre daarvoor nieuwe structuren of werkmethoden nodig zijn, is moeilijker te beantwoorden. Ik wijs er echter op dat de mechanismen voor onze betrekkingen goed hebben gewerkt sinds de lancering van de Nieuwe Transatlantische Agenda (NTA) in 1995. De voor- en tegenspoed die we daarbij hebben ervaren, was niet het gevolg van de instellingen van de NTA, maar van oprechte politieke meningsverschillen. Die hadden niet te maken met procedurele of systeemfouten.
Waar we redenen voor verandering zagen, zijn we steeds pragmatisch te werk gegaan. We staan bijvoorbeeld op het punt een versterkte veiligheidsdialoog met de Verenigde Staten te beginnen. Daardoor zou minder ruimte moeten ontstaan voor misverstanden en confrontaties met betrekking tot een aantal transport- en andere veiligheidskwesties. Ofschoon ik kan volgen wat de fungerend voorzitter zei in zijn buitengewoon gevoelige opmerkingen over het verstrekken van passagiersgegevens, weet ik niet precies wat voor dialoog de Verenigde Staten nog van ons kan verwachten over dit onderwerp - dat we steeds met veel aandacht en energie hebben trachten op te lossen - als we de mogelijkheid van een overeenkomst nu geheel om zeep zouden helpen of voor onbepaalde tijd in de ijskast zetten. Willen wij op dit terrein nu serieus genomen worden of niet?
Aangezien er verkiezingen in aantocht zijn zowel bij ons als in de VS, er een nieuwe Commissie wordt benoemd in de herfst en het constitutioneel verdrag in het verschiet is komen te liggen, denk ik niet dat dit de beste tijd is voor een radicale koerswijziging. Niettemin ben ik het er helemaal mee eens dat we ook het functioneren van de Nieuwe Transatlantische Agenda moeten evalueren, net zoals we de transatlantische economie moeten evalueren. Daarom zal ik binnenkort opdracht geven tot een onafhankelijk onderzoek naar de Nieuwe Transatlantische Agenda. Dat zou dan de basis moeten vormen voor een evaluatie van het Europees-Amerikaanse beleid in 2005. Ik vind dit het juiste moment. Ik respecteer de mensen die er anders over denken, maar hoop dat we allemaal beseffen dat we dezelfde doelstellingen voor ogen hebben. 
Suominen (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitter van de Raad, commissaris Patten, mijn fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten, gaat ervan uit dat de nauwe betrekkingen tussen vooral de Europese Unie en de Verenigde Staten, maar ook in ruimere zin, zoals hier herhaaldelijk is gezegd, tussen Europa en Noord-Amerika een belangrijke factor is voor het handhaven van de vrede in de wereld en de economische groei. Als deze twee grootste economische en militaire mogendheden ter wereld in voortdurend conflict met elkaar zouden zijn - zo onwaarschijnlijk als het ook lijkt - zou dat voor de hele wereld noodlottig zijn. Daarom probeert onze fractie bij alle politieke en economische meningsverschillen vooruit te kijken, oplossingen te zoeken en geen schuldigen aan te wijzen.
Wij zijn wel over veel zaken bezorgd. Het unilateralisme van het Amerikaanse bestuur, waarvan de oorlog in Irak en de situatie erna deel uitmaken, en het beleid van de regering-Bush, die naar onze mening de laatste tijd alleen rekening houdt met de belangen van Israël, krijgen onze goedkeuring niet. Wij kunnen deze zaken echter niet verbeteren door het kaderakkoord tussen Israël en de Europese Unie op te zeggen of alleen de Verenigde Staten de schuld te geven. Wij moeten proberen terug te keren naar een diplomatie waarin multilateralisme in de wereldpolitiek en inzet en prestigeverhoging van de Verenigde Naties het uitgangspunt vormen voor crisisoplossing. De wijze waarop de Verenigde Staten tegenover een toekomstig Irakees bestuur onder controle van de Verenigde Naties staan, is hiervan al een goed teken. Slechte tekenen zijn daarentegen nog vrijwel uitsluitend te zien in het conflict tussen Israël en Palestina, en daarom is een actief optreden van de Europese Unie steeds harder nodig.
Wij zijn het ook niet eens met veel vraagstukken op het gebied van het handelsbeleid en op dat van de immateriële rechten. Ik denk bijvoorbeeld aan de eenzijdige manier waarop de Verenigde Staten het begrip ‘dumping’ toepassen. Dat is niet in overeenstemming met goede handelspraktijken, maar is protectionisme.
Onder de vakkundige leiding van commissaris Lamy probeert de Europese Unie de belemmeringen die het versnellen van de Doha-onderhandelingsronde van de Wereldhandelsorganisatie in de weg staan, op te heffen. De Verenigde Staten zijn enerzijds een goede partner in deze onderhandelingen, maar vormen anderzijds met hun eigen subsidies voor de landbouw en industrie ook zelf een belemmering. Hiermee bedoel ik niet dat de oorzaken altijd ergens anders liggen dan bij ons. Ook wij moeten in dit verband onze markten verder openen. Nogmaals, problemen worden opgelost door dialoog en niet door een escalerende handelsoorlog.
Ik wil nog eens onderstrepen dat, zoals hier al menigmaal is gezegd, de fundamentele waarden waarop beide werelddelen - ik betrek hier ook Canada bij - hun toekomst bouwen, namelijk democratie, individuele vrijheden en rechten, mensenrechten, een op de wet gebaseerde samenleving en de markteconomie met haar vrijheid van ondernemerschap, zo'n ruime basis vormen voor het ontwikkelen van natuurlijke, voortdurende en goede betrekkingen tussen ons, dat tegenstrijdige belangen beslist opgelost kunnen worden. Andere sprekers van mijn fractie zullen na mij vast en zeker op veel details van de transatlantische betrekkingen ingaan. 
Wiersma (PSE ).
   - Voorzitter, er zijn weer veel mooie woorden gesproken over de betrekkingen tussen Europa en de Verenigde Staten. Toch blijf ik een beetje sceptisch als ik kijk naar de werkelijkheid. De relaties tussen Europa en de Verenigde Staten zijn wel eens beter geweest. De Amerikaanse regering laat zich regelmatig weinig gelegen liggen aan haar transatlantische partners. Het VS-beleid kenmerkt zich door eenzijdigheid en wisselende coalities. Irak is een splijtzwam gebleken en een grote rol voor de VN in dat land lijkt nog steeds ver weg. Eerder vanochtend is gesproken over het Midden-Oosten. De steun van president Bush aan premier Sharon en diens eenzijdige beleid is hier, terecht, slecht gevallen. De EU is blijkbaar geen serieuze partner voor de VS in deze kwestie.
Niemand is uit op een echte breuk tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. Wij hebben veel gemeen en wij zouden samen meer voor elkaar kunnen krijgen in de wereld. Misschien wordt het beter onder een volgende Amerikaanse regering, maar naar mijn opvatting gaan de trends dieper. Wij praten hier vandaag over een agenda voor de transatlantische dialoog. Zo'n dialoog is meer dan ooit nodig, maar het moet wel een open dialoog zijn en niet een dialoog waarbij van één kant alleen maar dingen worden gezegd en weinig wordt geluisterd. Wij moeten ook vooral de verschillen tussen ons en de Amerikanen niet verdoezelen.
Op het terrein van de internationale veiligheid zien wij een aantal prioriteiten, waaronder Irak en wat wij daarvan kunnen leren. In de eerste plaats natuurlijk dat zoiets nooit meer moet gebeuren. Ook dat we terug moeten naar een volwaardige rol voor de Verenigde Naties, die zo spoedig mogelijk de politieke leiding moeten krijgen over de wederopbouw van het land. Wij moeten voorts samenwerken aan het oplossen van het Midden-Oostenconflict, vasthouden aan de routekaart. Als president Bush zich niet veel kritischer opstelt tegenover de voldongen-feitenpolitiek van premier Sharon - ik noem de veiligheidsmuur, Gaza en het vermoorden van Hamas-leiders - zal van de samenwerking met de EU waarschijnlijk niet veel terechtkomen. Wij willen ook een effectieve aanpak van het internationale terrorisme, maar niet alleen op Amerikaanse voorwaarden. Wat wij willen is prioriteit voor een multilaterale aanpak van internationale problemen. Preventieve betrokkenheid, zoals Javier Solana het noemt, in plaats van preventieve oorlogen. Wij willen versterking van de VN en vooral ook versterking van de internationale rechtsorde. Daarom moeten we blijven vasthouden aan het werk van het Internationaal Strafhof en de steun die de Europese Unie daar altijd aan heeft gegeven.
Wat wij ook willen, is een serieuze aanpak van ontwapeningsinitiatieven. Over al deze kwesties moeten wij het gesprek met de Amerikanen aangaan, maar wij moeten ook blijven vasthouden aan onze eigen kracht. Pragmatisch, maar wel onze eigen doelen nastrevend. Waar de Amerikanen, de VS, de militaire suprematie benadrukken, zien wij voor de Europese Unie een rol weggelegd als, laten we zeggen, civiele supermacht. 
Andreasen (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is niet mijn bedoeling de privé-gesprekken te storen, maar ik wil een pleidooi houden voor de versterking en de ontwikkeling van de transatlantische samenwerking die de VS, de EU en heel de wereld ten goede zal komen. De grootste militaire en economische macht ter wereld moet via samenwerking de weg effenen voor wereldwijde veiligheid, vrede, democratie, rechtvaardigheid en welvaart.
Van deze samenwerking wordt veel verwacht in de strijd tegen het terrorisme. Nu moet bevestigd worden dat er meer dingen zijn die de VS en de EU binden dan scheiden. Daarom moet dit onderwerp prioriteit krijgen op de topbijeenkomst tussen de EU en de VS, waar een gemeenschappelijk kader op lange termijn en een actieplan voor terrorismebestrijding vastgesteld moeten worden, waarin de VN een vooraanstaande rol spelen. Wij moeten onderstrepen dat deze strijd gevoerd moet worden met respect voor de mensenrechten en de democratie. In dit verband vestig ik de aandacht op de situatie van de gevangenen op de basis van Guantanamo Bay. Ook zij hebben recht op een eerlijk proces. Ik doe een oproep tot de Raad om toch te willen luisteren en dit thema op de agenda van de topbijeenkomst te zetten.
Wij moeten de samenwerking versterken en ontwikkelen, maar als vrienden van de VS moeten wij ook de mogelijkheid hebben ons afzijdig te houden als we het niet met de Amerikaanse regering eens zijn. Zoals het voorzitterschap heeft opgemerkt, moeten wij dit ook nu doen bij het verstrekken van informatie over passagierslijsten, in het kader van de terrorismebestrijding. Wij moeten daarbij aandringen op respect van de grondrechten. De Commissie is duidelijk bezig Amerikaanse wetgeving naar de EU over te brengen, zonder medeweten van het Europees Parlement, de nationale parlementen en waarschijnlijk ook zonder medeweten van het Amerikaanse congres.
Wat de situatie in het Midden-Oosten aangaat, moeten wij duidelijk afstand nemen van de recente uitspraken van president Bush. Een wijziging van de grenzen van vóór 1967 kan slechts erkend worden als resultaat van onderhandelingen tussen de twee partijen. Premier Sharon en president Bush kunnen daarover geen beslissing treffen. Wij moeten eisen dat het vastgestelde tijdschema, waarmee het Kwartet heeft ingestemd, gevolgd wordt. Gisteren hebben wij in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid over het initiatief van Genève voor vrede in het Midden-Oosten gehoord. Dit is een lovenswaardig en bruikbaar initiatief.
De komende top tussen de EU en de VS zal de eerste zijn na de uitbreiding van de EU. Europa zal sterker en herenigd naar buiten treden. De positie van de EU op het politieke wereldtoneel is belangrijker geworden en wij moeten van de gelegenheid gebruik maken om de noodzakelijke en wenselijke samenwerking met de VS te verbeteren. Ik hoop dat ik uw gesprekken niet teveel gestoord heb. 
De Voorzitter.
   - Het spijt mij, geachte collega, dat het voor de stemming zo luidruchtig was.

Blak (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen verzoeken de volgende keer iets te ondernemen wanneer zich een situatie voordoet als zojuist, toen collega Andreasen het woord voerde. Het is een onwaardig circus dat leden onverstoorbaar privé-gesprekken voeren, terwijl iemand een toespraak houdt. Ik vind dat deze leden zich onbeleefd en zelfs dom en onbekwaam gedragen als zij zo weinig respect tonen voor een andere spreker. Daarom verzoek ik u in de toekomst te willen ingrijpen en leden die zich niet gedragen zoals het hoort, uit de zaal te zetten. 
De Voorzitter.
   - Collega’s, op woensdag 31 maart heb ik een verklaring afgelegd over een aantal krantenartikelen en tv-berichten over aantijgingen tegen dit Parlement op basis van interviews en commentaren van een van onze leden, de heer Hans-Peter Martin. Ik heb toen laten weten dat eventuele aantijgingen grondig en snel zouden worden uitgezocht door de bevoegde diensten en op geëigende wijze zou worden opgetreden. Ik heb de heer Martin verzocht om eventuele informatie over mogelijke misstanden, misbruik van gelden of onregelmatigheden onder mijn aandacht te brengen, zodat er een onderzoek kon worden ingesteld. Dit is zijn plicht als lid van het Parlement.
Maandagavond heeft hij mij een brief gestuurd met gedetailleerde kritiek op het stelsel van vergoedingen voor de leden. Hij heeft specifieke aantijgingen gedaan - twee daarvan betroffen vergaderingen van een fractie buiten de gewone vergaderplaatsen - en een lijst overlegd met 7.000 gevallen van leden die een vergoeding opstreken onder volgens hem onterechte omstandigheden, bijvoorbeeld wanneer leden het centrale presentieregister tekenen maar niet de presentielijsten in de parlementaire vergaderingen.
Wat de specifieke punten betreft, heb ik de desbetreffende fractie verzocht mij nader te informeren over de twee vergaderingen waar het hier om gaat. Wat het meer algemene punt van het centraal presentieregister betreft, kan ik zeggen dat het mij duidelijk is dat de heer Martin kritiek heeft op het stelsel en op een specifieke bepaling uit het Reglement. Er is evenwel geen aanwijzing dat leden de hand zouden hebben gelicht met de regels van dit Parlement.
Meer in het algemeen gaat hij voorbij aan het feit dat het Parlement met de hervorming van het Reglement en zijn regels belangrijke vooruitgang heeft geboekt in de richting van meer transparantie en verantwoording en ervoor heeft gezorgd dat snel kan worden gereageerd op eventuele punten die de Rekenkamer in haar jaarverslag of specifieke verslagen aan de orde stelt en die zouden kunnen duiden op tekortkomingen in onze regels.
De specifieke hervormingen van de reisvergoedingen, de secretariaatsvergoedingen en andere vergoedingen zijn door het Bureau en de quaestoren goedgekeurd onder het voorzitterschap van de heer Hänsch, van de heer Gil-Robles Gil-Delgado, van mevrouw Fontaine en ook tijdens mijn mandaat.
Aan het begin van mijn mandaat heb ik geprobeerd een algehele hervorming tot stand te brengen uitgaande van twee hoofdelementen: ten eerste een eerlijke behandeling van de leden van het Parlement op voet van gelijkheid, en ten tweede transparantie in de vergoedingen, met dien verstand dat deze moeten zijn gebaseerd op de daadwerkelijk gemaakte onkosten. Toen wij begin dit jaar in het Parlement de noodzakelijke compromissen sloten, hadden wij goede hoop dat de Raad zich zou kunnen verenigen met dit pakket. Op het allerlaatste moment heeft een minderheid van de lidstaten deze hervorming echter geblokkeerd. Desalniettemin werken het Bureau en andere organen van het Parlement aan verdere hervormingen, uitgaande van de bestaande praktijken. Het zou volgens mij nuttiger en ook vruchtbaarder zijn geweest wanneer de heer Martin zich achter dit hervormingsstreven had gesteld in de commissie en in de plenaire vergadering...
...in plaats van campagne te voeren: het belangrijkste doel daarvan lijkt te zijn om de instelling in diskrediet te brengen, de eer van de leden van het Parlement in twijfel te trekken en maximale schade te berokkenen - zonder enig bewijs - aan personen en aan hun carrière en gezinnen.
In de tijden waarin we leven, is het maar al te gemakkelijk om de reputatie van openbare figuren zwart te maken. Het is buitengewoon moeilijk om iets te ondernemen tegen laster en onvolledige informatie wanneer deze eenmaal in bepaalde sectoren van de pers zijn terechtgekomen.
Aan het Reglement wordt voortdurend getimmerd en gewerkt. Wij zijn historisch gezien een betrekkelijk jong Parlement en aan voortdurende ontwikkeling onderhevig. Na mei aanstaande moeten wij een billijk systeem zien te vinden voor de gekozen vertegenwoordigers uit 25 lidstaten.
Op één terrein zijn er nog geen regels, namelijk het gedrag van de leden. Persoonlijk ben ik van mening dat het stiekem filmen van leden en het opnemen van hun gesprekken hoe dan ook onaanvaardbaar is, vooral wanneer een medelid dit doet.
Dit zijn methoden die doen denken aan een ander tijdperk en een andere plaats.
In onze beschouwing over de gedragsregels in dit Parlement is de manier waarop wij met elkaar omgaan een belangrijke overweging. Dit Parlement heeft zich altijd sterk gemaakt voor de rechten van klokkenluiders, maar wij verwachten wel van klokkenluiders dat zij volledig houden aan de beschikbare en geijkte procedures. In dit geval lijkt het mij dat er geen pogingen zijn gedaan om de normale procedures van dit Parlement te volgen. Ze zijn overgeslagen in een groteske poging om zoveel mogelijk persoonlijke publiciteit te trekken.
Ik zal de heer Martin gedetailleerd van repliek dienen. De specifieke door hem aangekaarte gevallen zullen worden bekeken in samenwerking met de betrokken leden en fracties. Laat ik echter nogmaals vaststellen dat met hetgeen hij me heeft toegestuurd absoluut geen enkel bewijs is gegeven voor zijn bewering dat de regels van het Reglement zijn misbruikt of overtreden. Laat duidelijk zijn dat ik persoonlijk de door onze geachte collega gebruikte methoden ten sterkste afkeur.
Martin, Hans-Peter (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij nu het woord geeft. Mijn naam viel de afgelopen weken regelmatig en ik krijg nu eindelijk de gelegenheid om iets tegen mijn collega’s te zeggen.
Mijnheer de Voorzitter, het klopt dat ik u documenten heb gegeven nadat u mij hierom schriftelijk had verzocht. U zegt zelf dat er geen enkel bewijs is dat leden van dit Parlement de regels hebben overtreden. Ik heb zelf in al mijn verklaringen - en dat is zeker van belang - altijd gezegd dat ik in meer dan 7200 zaken kan bewijzen dat, naar mijn inzicht, collega’s uit dit Parlement de dagvergoeding zonder scrupules in hun zak hebben gestoken. In hoeverre dit tegen de regels is, laat ik over aan uw inschatting en die van anderen.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb er in mijn brief aan u bij bepaalde punten uitvoerig op gewezen dat ik wel graag zou willen weten volgens welke regel dergelijk gedrag is toegestaan. Eén van de punten hebt u ook genoemd, namelijk de vergadering van de Fractie van de Europese Sociaal-democraten op 10 mei 2001 in Berlijn. Ik ken u nog van persoonlijke gesprekken uit de periode voordat u dit ambt bekleedde. Ik stond toen achter u, omdat ik u zeer hervormingsgezind vond. We hebben toen ook gesproken over een aantal concrete zaken en u hebt mij op veel punten gelijk gegeven. Zo stond u sympathiek tegenover de campagne voor parlementaire hervormingen en hebt u dit ook steeds weer op de agenda gezet.
Mijnheer de Voorzitter, ik ontken ten stelligste dat er geen enkel bewijs is voor de informatie die ik u heb gegeven en ik ontken ook dat ik een campagne zou voeren.
Hopelijk hoort het publiek ook deze reactie. En ik hoop dat u mij nu een paar seconden extra spreektijd geeft. Een campagne, dat ontken ik! Het gaat om het Europees transparantie-initiatief en het is een contradictie om enerzijds te zeggen dat ik geen enkel bewijs lever en mij anderzijds mijn methoden te verwijten. Advocaten, collega’s, burgers, kiezers hebben me gezegd dat ik alles precies zal moeten kunnen bewijzen en daarom is er gefilmd. Mijnheer de Voorzitter, ik heb niets anders gedaan dan de voorzitter van de EU-top in Denemarken in 2002 die daar heeft gefilmd om te laten zien hoe het er achter de schermen aan toe gaat. Die beelden zijn uitgezonden en er is over gediscussieerd. Ik denk dat de hervormers en de critici zich niet de mond mogen laten snoeren. We moeten doorgaan met ons werk. 
De Voorzitter.
   - Ik weet dat vele collega’s het woord zouden willen voeren over deze zaak, maar we hebben nu geen tijd voor een debat.
Mijnheer Martin, u blijft afgevaardigden ervan beschuldigen dat zij zonder enige scrupules onkosten hebben gedeclareerd. In uw bewijsmateriaal voor dit gewetenloos gedrag wordt ook mijn naam genoemd. Ik wijs deze beschuldiging en aantasting van mijn goede reputatie zonder meer van de hand.
Degenen die meer transparantie nastreven moeten ermee ophouden zich in de wandelgangen te verstoppen om hun collega’s stiekem te filmen of hun gesprekken op te nemen.
Barón Crespo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, laat ik beginnen met u steun en dank te betuigen namens de socialistische fractie voor uw zojuist afgelegde verklaring.
Niettemin wil ik graag terugkomen op de motie van orde die ik vanmorgen om negen uur bij aanvang van de vergadering met andere fractievoorzitters heb ingediend. Wij willen de stemming over het verslag van mevrouw Boogerd-Quaak over de vrijheid van meningsuiting en informatie alsnog vandaag laten plaatsvinden. Ik heb de motie vanmorgen ingediend en laat het aan de Voorzitter over om te kiezen wanneer ik de achtergrond hiervan kan toelichten. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Barón Crespo, we zullen daar later op terugkomen. 
De Voorzitter.
   - Wij gaan nu over tot de stemming.
Tannock (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil dit jaar opnieuw protest aantekenen tegen het feit dat het amendement van mijn delegatie voor de agenda van 2005, waarmee wij een einde willen maken aan de schertsvertoning van het heen en weer gereis elke maand naar Straatsburg op kosten van de belastingbetaler, niet-ontvankelijk is verklaard. Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat u deze kwestie aan het Europees Hof van Justitie moet voorleggen.
Doyle (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Straatsburg is een mooie en historische stad, maar moeilijk te bereiken voor wie op enige afstand woont.
Collega’s die voor amendement 2 stemmen, moeten zich realiseren dat zij de vrijdag toevoegen aan het vergaderrooster van volgend jaar voor Straatsburg. 

Ik wil de collega’s eraan herinneren dat ik maandagmiddag het Parlement op de hoogte heb gesteld van de inhoud van de brief die ik van de voorzitter van de Commissie juridische zaken en interne markt, de heer Gargani, heb ontvangen. Deze had betrekking op de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Verenigde Staten van Amerika betreffende de verwerking van persoonlijke gegevens door luchtvaartmaatschappijen. Op maandag heeft commissaris Bolkestein in dit Parlement enkele inleidende opmerkingen gemaakt. Gisteren is er in de voltallige vergadering een debat geweest over het verslag-Boogerd-Quaak, en toen is ook het woord gevoerd door commissaris Patten. 
De stemming over het verslag-Boogerd-Quaak over gegevens van vliegtuigpassagiers zal niet nu plaatsvinden maar op het moment waarop het volgens de volgorde aan beurt is. Ik vraag het Parlement nu echter wel om het volgend advies: moeten wij het Hof van Justitie raadplegen? Velen onder u hebben misschien gehoord wat commissaris Bolkestein op maandag heeft gezegd maar niet wat de mening van de Commissie was na het debat. Ik wil het debat niet heropenen maar misschien kan commissaris Patten hier iets over zeggen. 
Patten,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik laat mij niet graag de kans ontnemen om een zo groot gezelschap toe te spreken. Het zijn er heel wat meer dan ik gewend ben!
Zoals u al zei, mijnheer de Voorzitter, heb ik over dit onderwerp gesproken met een uitvoerigheid die volgens een fractieleider ongepast was voor het nachtelijke tijdstip waarop het debat plaatsvond. Het kleine gezelschap dat hier was komen opdagen, was ongetwijfeld liever ergens anders geweest, namelijk in zijn eigen bed. Ik had het allemaal misschien wat beter kunnen formuleren.
Wellicht kan ik als antwoord drie opmerkingen maken, waarbij ik de kritiek die ik onlangs kreeg niet uit het oog zal verliezen. Mij werd namelijk gezegd dat het weliswaar een deugd van me is dat ik zeg wat ik denk, maar dat ik de verkeerde dingen denk. Afin, ik zal hier zeer beknopt weergeven wat ik vind.
Ten eerste haak ik in op hetgeen de minister eerder al zei in het debat over de Verenigde Staten. Als ons was overkomen wat New York in september 2001 overkwam, hadden ook wij gewild dat onze regering al het mogelijke deed om onze vrijheid te waarborgen en ons tegen wreedheden te beschermen.
Op de tweede plaats pretendeer ik niet dat de overeenkomst waarover we in goed vertrouwen hebben onderhandeld volmaakt is - voor perfectie moet je nu eenmaal niet in dit vak zijn - maar ik denk dat het een buitengewoon zinvol voorstel is. Ik denk ook dat daar een heleboel voorstellen uit zijn voortgekomen waarop het Parlement had aangedrongen en die we nu kunnen uitvoeren. Ik zal ze niet allemaal behandelen.
Op de derde plaats dienen we ons te realiseren wat er gebeurt als we dit maanden uitstellen, of als er helemaal geen overeenstemming wordt gesloten: maandenlang complete wanorde, financiële chaos bij de vliegtuigmaatschappijen, mensen die in rijen staan te wachten zonder dat we op enigerlei wijze hun veiligheid kunnen waarborgen. Ik denk niet dat die mensen of die vliegtuigmaatschappijen lofzangen zullen aanheffen op de voorstanders van een motie die een beslissing met maanden uitstelt.
Ik was niet van plan me hierin te mengen, maar ik hoop dat men ernstig wil nadenken over de consequenties hiervan, ook voor onze geloofwaardigheid in de onderhandelingen met de Verenigde Staten over onderwerpen op het gebied van de veiligheid. 
Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is leuk om commissaris Patten te horen spreken, maar in deze toespraak ging hij te ver. Commissaris, de zaak mag voor u duidelijk zijn, maar dat is hij voor ons ook. Wij willen advies inwinnen bij het Hof van Justitie, omdat wij bereid zijn het terrorisme te bestrijden maar niet om het recht van burgers op bescherming van hun privé-sfeer aan te tasten. Dat is onderdeel van de Europese identiteit. Wij geven onze Europese identiteit niet op om aan de Amerikaanse gang van zaken voorrang te geven. Het gaat om een stem voor Europa, dat vrijheid en rechtvaardigheid benadert op een andere manier: de juiste manier.
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement heeft al verschillende malen over de door de Commissie voorgestelde overeenkomsten met de Verenigde Staten gesproken. Dit Parlement heeft gezegd bereid te zijn om met de Verenigde Staten tot een akkoord te komen over de uitwisseling van passagiersgegevens in het luchtverkeer in de vorm van een passend internationaal verdrag dat ter goedkeuring moet worden voorgelegd aan het Congres en dit Parlement. Dat verdrag zou het juiste midden moeten houden tussen gegevensbescherming en effectieve terreurbestrijding.
De Commissie is zeer verdeeld over dit onderwerp en kan geen adequate aanpak beloven, omdat onduidelijk is onder welke omstandigheden de Amerikanen gegevens aan derde landen kunnen doorspelen. Wij willen dat het Hof van Justitie in een advies aangeeft of dit al of niet in strijd is met onze eigen wetten en Verdragen. Ik raad dit Parlement aan hier zeer omzichtig mee om te gaan en de kwestie voor te leggen aan het Hof.
Terrón i Cusí (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat er zojuist is gebeurd lijkt me onredelijk. Ofschoon wij al maandenlang discussiëren over de mogelijke raadpleging van het Hof van Justitie, krijgt commissaris Patten zo maar de gelegenheid om alle leden van dit Parlement te zeggen dat wij er maar beter van kunnen afzien. Wij konden gisteren ook niet voor meer mensen het woord voeren dan hij, maar we hebben ons wel uitvoerig in de kwestie verdiept in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en in de Commissie juridische zaken en interne markt.
Tijdens de vorige vergadering hebben de leden zich uitgesproken voor raadpleging van het Hof van Justitie. Het advies van de Commissie juridische zaken heeft dezelfde strekking. We hadden al advies moeten inwinnen bij het Hof. Wat er nu gebeurt, kan niet door de beugel. Laten we overgaan tot stemming, want dan is het afgelopen met de pogingen om alsnog dat te veranderen wat tot nu toe het meerderheidsstandpunt in dit Parlement was. Wij gaan akkoord met de raadpleging, maar laten we er dan in ‘s hemelsnaam nu over stemmen.
Lehne (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de overeenkomst verbetert de rechtspositie van de Europese luchtvaartpassagiers. Commissaris Patten heeft al aangekondigd wat er zal gebeuren, en ik wil hier heel duidelijk stellen dat we allen ter verantwoording zullen roepen die deze chaos zullen veroorzaken. Ook zullen we tegen de burgers van Europa zeggen wie aan hun rechten in deze kwestie heeft gemorreld. Dank u wel!
Cappato (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat de huidige situatie onwettig is en dat een hervormingsvoorstel van iemand die er zelfs nog niet in geslaagd is de huidige vorm te respecteren, ongeloofwaardig is. De Verenigde Staten mogen voor de vluchten alle gegevens opvragen die ze willen, maar dat moet wel gebeuren middels procedures die conform zijn aan onze regels.
De Verenigde Staten mogen ook opnieuw een visumplicht in voeren als ze dat willen. Ze mogen echter geen gebruik maken van commerciële gegevens voor veiligheidsdoeleinden. Het gaat er helemaal niet om dat de Verenigde Staten slecht zijn! Geen enkele lidstaat, geen enkele Europese regering mag dat. Mijns inziens mogen we niet toestaan dat een niet-lidstaat iets doet wat een lidstaat niet mag.
Boogerd-Quaak (ELDR ),
   . - Voorzitter, het gaat hier niet om de vraag of er een overeenkomst moet komen ja of nee. Het Parlement heeft steeds gezegd dat er een overeenkomst moet komen. Echter, wat wij willen is een overeenkomst die tot stand komt met de instemming van het Parlement, zoals ons door de heer Bolkestein in september vorig jaar is beloofd.
Wij vragen het Hof van Justitie daarvoor te zorgen en ervoor te zorgen dat wij onze rechten kunnen uitoefenen, zodat wij op onderdelen van de overeenkomst - ik noem er slechts één, namelijk het doorgeven van gegevens door de Verenigde Staten aan derde landen - een slot kunnen leggen als wij vinden dat zij op dit moment niet kunnen. Ik hoop dan ook dat het Parlement de uitgestippelde lijn blijft volgen.
De Voorzitter.
   - Ik zal bij deze gelegenheid gebruik maken van mijn eigen stemrecht en ik zal stemmen voor het primaat van de politiek.
Ik zal mijn plicht vervullen en deze zaak later vandaag aan het Hof van Justitie voorleggen. 
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het was niet onze eerste voorkeur om de kwestie voor te leggen aan het Hof. De Commissie had beloofd ons overeenkomstig artikel 300 te raadplegen en om instemming te vragen. De Commissie heeft zich niet aan die belofte gehouden en dus waren wij gedwongen een nogal grof middel te gebruiken om de democratie binnen de EU te handhaven. 
De Voorzitter.
   - Namens het Europees Parlement wil ik hier van harte een delegatie uit Rwanda welkom heten. Zij heeft plaatsgenomen op de officiële tribune en staat onder leiding van de voorzitter van het Rwandese parlement, die hier gisteren een plechtigheid heeft bijgewoond ter herdenking van de gruwelijkheden van tien jaar geleden. Hartelijk welkom hier in het Europees Parlement!
De Voorzitter.
   - Dan is nu het verslag van mevrouw Boogerd-Quaak over de vrijheid van meningsuiting aan de orde, waarover ik reeds eerder vandaag heb gesproken. Ik zal enkele elementen naar voren brengen die mij onder de aandacht werden gebracht.
Er zijn 338 amendementen ingediend. Ik heb de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, overeenkomstig artikel 130bis verzocht de amendementen te bekijken. Ik heb inmiddels een verslag van die commissie ontvangen. Alle ingediende amendementen worden door ten minste een tiende van de commissieleden gesteund en op grond van het Reglement dienen de amendementen in de plenaire vergadering in stemming te worden gebracht.
Ik heb een brief ontvangen van de heer Podestà met het verzoek dit verslag niet ontvankelijk te verklaren. Ik heb de heer Podestà geantwoord en hem een afschrift doen toekomen van onze correspondentie met de Commissie vrijheden en rechten van de burger. Ik was van mening dat het Reglement weliswaar de mogelijkheid bood om bepaalde delen van de tekst te herzien en eventueel een corrigendum te publiceren, maar dat het verslag als zodanig ontvankelijk was.
Vóór het debat van gisteren heb ik een verzoek ontvangen van de heer Ribeiro e Castro, namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, om artikel 143 toe te passen in verband met de ontvankelijkheid van dit verslag. De ondervoorzitter die de vergadering op dat moment voorzat verwierp dit verzoek echter omdat dit niet tenminste 24 uur van tevoren was ingediend en omdat ik, als Voorzitter, reeds besloten had het verslag ontvankelijk te verklaren.
Ik heb daarna een brief ontvangen van de heer Poettering met het verzoek om het besluit tot niet-terugverwijzing van het verslag naar de bevoegde commissie te herzien. In zijn brief vraagt de heer Poettering mij nogmaals de mogelijkheid te overwegen om het verslag terug te verwijzen, en daarbij gebruik te maken van de voorrechten en bevoegdheden waarover ik als Voorzitter beschik. Ik blijf echter bij mijn besluit, en zie mij hierin gesteund door de opmerkingen die ik heb ontvangen van de voorzitter van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, de heer Hernández Mollar, die erop wees dat de fracties mijn oordeel over de ontvankelijkheid van het verslag in zijn geheel delen. Ik houd mij derhalve aan mijn standpunt dat het verslag in zijn totaliteit ontvankelijk is, ook al zijn er misschien bepaalde correcties nodig.
Ik ben bereid om voor aanvang van de stemming over het verslag het verzoek om terugverwijzing naar de bevoegde commissie in stemming te brengen. Dit is op grond van het Reglement mogelijk, en is dus geen kwestie van persoonlijke voorkeur. Het Parlement kan dit op elk moment doen en dat feit moeten we aanvaarden.
Waarom stemmen we echter niet nú over het verslag? Dit is het begin van een triest verhaal. Gisteren ontvingen de diensten voor het verslag-Boogerd-Quaak over de vrijheid van meningsuiting en informatie 51 pagina’s met verzoeken om hoofdelijke stemmingen, stemmingen in onderdelen en aparte stemmingen. Dat zou neerkomen op een totaal van 1200 afzonderlijke stemmingen, afgezien van de stemmingen over de 338 amendementen. Met andere woorden, de stemming zou vier uur of langer gaan duren.
Daarom was het, gezien de omstandigheden, ten tweede fysiek onmogelijk voor de diensten om gedurende de afgelopen nacht alle voor de stemming van vandaag noodzakelijke voorbereidingen te treffen. De ondervoorzitter die de vergadering voorzat, heeft dan ook aan het einde van het debat van gisteren aangekondigd dat het verslag op donderdag in stemming zou worden gebracht. Ik heb de zaak bekeken - niet alleen omdat deze vandaag aan de orde zou worden gesteld maar ook omdat deze zo ingewikkeld is - op basis van de bevoegdheden die mij, als Voorzitter, op grond van ons Reglement zijn verleend, en met name op basis van de interpretatie van artikel 19, lid 1, waarin staat dat de Voorzitter beschikt over “de bevoegdheid teksten in stemming te brengen in een andere volgorde dan die in het document waarover wordt gestemd”, alsmede op basis van artikel 130 betreffende de volgorde van de stemming over amendementen.
Verder erken ik volledig het recht van fracties om overeenkomstig ons Reglement amendementen in te dienen. Daarvan uitgaande zou ik het volgende pakket aan u voor willen stellen. Ten eerste zal de stemming morgen om 12.00 uur plaatsvinden. Ten tweede zal ik een gewone stemming toestaan over alle amendementen, maar geen stemmingen in onderdelen of hoofdelijke stemmingen daarover. Daarnaast zal ik alle verzoeken om stemmingen in onderdelen inwilligen die betrekking hebben op de oorspronkelijke paragrafen van de ontwerpresolutie, maar slechts één hoofdelijke stemming per paragraaf toestaan. Daarbij zal ik mij houden aan de aanwijzingen van de fracties. Dit levert helaas spijtig genoeg altijd nog in totaal 600 stemmingen op en de stemming zou meer dan twee uur in beslag kunnen nemen. Deze suggestie zou echter wel betekenen dat 1000 stemmingen in onderdelen over amendementen worden geschrapt.
Met dit voorstel probeer ik een evenwicht te vinden tussen de rechten van de verschillende fracties in het Parlement en de voorkeur van enkele leden die willen dat onze werkzaamheden op redelijk ordelijke wijze kunnen verlopen. Ik ben bereid mijn voorstel aan u voor te leggen in overeenstemming met artikel 19. Indien het Parlement het voorstel verwerpt, zal ik besluiten het verslag op basis van artikel 130, lid 3 in stemming te brengen, hetgeen betekent dat de oorspronkelijke tekst van het verslag eerst paragraaf voor paragraaf in stemming wordt gebracht, en dat er alleen daarover gestemd wordt.
Dat is mijn voorstel. Ik ben bereid één woordvoerder van elke fractie het woord te geven, daarna te stemmen en vervolgens een besluit te nemen. 
Barón Crespo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik erop wijzen dat het voorstel tot de inhoud van het verslag van mij kwam, en dat ik daarbij de steun had van de meerderheid van de Conferentie van voorzitters. In het verslag staat de vrijheid van meningsuiting en informatie in de Europese Unie centraal, met name in Italië, maar ook in de rest van de Europese Unie. In het uitstekende verslag van mevrouw Boogerd-Quaak komen de meeste EU-landen aan bod, waaronder ook mijn land, Spanje. Er is goed werk verricht, dat het Parlement tot eer strekt.
Laat ik na deze woorden beginnen met een politieke kanttekening. Ik acht het namelijk een goede zaak dat er tijdens de laatste vergaderperiode van het Parlement in deze legislatuur een inhoudelijk politiek debat plaatsvindt. Ik doel hiermee op de parlementaire obstructie waartoe dit verslag aanleiding heeft gegeven. U had het over een aantal incidenten bij de behandeling van het verslag. Ik kan daar nog een schepje bovenop doen: er zijn zelfs bepaalde documenten in de commissie verdwenen, wat volledig onverklaarbaar is. En zo zijn er meer spaken in onze wielen gestoken. U gaf zelf aan een brief te hebben ontvangen van mijn gewaardeerde collega, ondervoorzitter Podestà. Ik heb kennis genomen van een artikel dat ondervoorzitter Podestà vandaag in de bekende Italiaanse krant heeft gepubliceerd. Daarin uit hij een aantal ernstige beschuldigingen aan het adres van het Europees Parlement. Hij stelt onder meer dat “het Reglement van het Europees Parlement is omzeild om het debat in de plenaire vergadering een niet te stuiten loop te geven” en zegt verderop “in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, waarin centrumlinks de overhand heeft…”. Ik wist niet dat wij de boventoon voerden in het Parlement. Ik weet ook niet of de heer Poettering het hiermee eens is.
Ook verwijst hij naar de brief die hij u heeft geschreven en stelt hij dat Voorzitter Cox in zijn antwoord: “moest toegeven dat ik op een aantal punten inhoudelijk gelijk had”.
Ik wil duidelijk stellen dat wij, de genoemde coalitie van centrumlinks, ons keurig aan het Reglement hebben gehouden. We hebben engelengeduld aan de dag gelegd toen wij waren geconfronteerd met systematische sabotage en obstructie van onze werkzaamheden. Als wij de zaak echter politiek bekijken, stel ik vast dat twee fracties parlementaire obstructie proberen te plegen. Van hen zijn namelijk op vier na alle amendementen afkomstig, en daaruit maak ik op dat deze fracties de heer Berlusconi moeten beschermen, de huidige politieke leider van het EVP. Ook dat vind ik prima, maar dan moeten zij dat wel duidelijk zeggen, want...
... want ik breng een oud principe uit het Romeinse rechtsstelsel in herinnering - dat Rome overigens groot heeft gemaakt - namelijk dat wetgeving niet moet worden opgesteld voor een enkeling. Wetgeving moet worden opgesteld voor alle burgers, en daar gaat het hier om. Mijnheer de Voorzitter, ik sluit dan ook af...
... ik sluit dan ook af met een voorstel: de centrumlinkse coalitie heeft vier amendementen ingediend; u hebt er 350 ingediend. Wij gaan ermee akkoord hierover groepsgewijs te stemmen. Anders sluiten wij ons aan bij het voorstel van de Voorzitter om daarover paragraafsgewijs te stemmen.
Poettering (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, met alle sympathie voor de heer Barón Crespo, maar ik heb zijn conclusie niet helemaal begrepen. U hebt een vraag gesteld; de heer Barón Crespo heeft een verklaring afgelegd maar ik heb geen conclusie gehoord. Ik heb dan ook het woord gevraagd om te zeggen dat ik uw voorstel steun om de stemming morgen te laten plaatsvinden. We bevinden ons in een lastig parket met 338 amendementen die zich nog zullen vermenigvuldigen door moties van orde.
Dames en heren, ik wil graag heel rustig en zakelijk het volgende benadrukken. We hebben hier vanochtend bij aanvang van de vergadering om 9.00 uur ook al over gesproken. Een van de fractievoorzitters heeft toen gezegd dat de amendementen afkomstig zijn van de PPE-DE-Fractie. Ik wil erop wijzen dat de 338 amendementen niet alleen door ons zijn ingediend. In totaal zijn er 157 amendementen van ons, dat wil zeggen dat 181 amendementen van anderen afkomstig zijn. Neemt u hier alstublieft nota van.
Ik wil me nu niet uitlaten over de kwaliteit van het verslag, omdat ik de situatie niet nog meer op de spits wil drijven. Ik wil daarentegen iedereen vragen om zich in te spannen voor een oplossing van deze moeilijke kwestie. Mijnheer de Voorzitter, u staat bekend als een objectieve en eerlijke Voorzitter van dit Parlement. Wanneer u verzoekt om morgen om 12.00 uur op basis van uw voorstel over dit verslag te stemmen, dan staan wij daarachter. 
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ga niet inhoudelijk op de zaak in, want we weten allemaal waar het over gaat. Mijn fractie heeft er geen bezwaar tegen morgen aan 600 stemmingen mee te doen, maar we hebben wel een duidelijke voorkeur voor uw suggestie om eenvoudigweg per paragraaf over het originele verslag te stemmen. Er staat voor morgen toch al een lange lijst met stemmingen op de agenda, en de collega’s van beide kampen hebben hun zegje kunnen doen. Dus stel ik voor uw suggestie te volgen en paragraaf voor paragraaf over het originele verslag te stemmen.
Frassoni (Verts/ALE ).
   - Mijnheer Poettering, dit zal inderdaad een gecompliceerde stemming worden, maar ik wil een beroep doen op u, voorzitter van de belangrijkste fractie van dit Parlement en op u, voorzitter van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, omdat fracties van een dergelijke grootte zich uiteraard normaal gesproken niet obstructief gedragen, en u bovendien hebt gezegd dat niet te willen.
Ten eerste wil ik deze fracties verzoeken nog eens naar hun amendementen te kijken en eventueel enkele in te trekken. Ik weet zeker dat er onder de meer dan honderd amendementen enkele zitten die minder belangrijk zijn. Doet u dat alstublieft om ons het stemmen gemakkelijker te maken. We zullen u er allemaal erkentelijk voor zijn. Ik denk ook dat dit een bewijs zou zijn van politieke fijngevoeligheid, zoals van fracties van uw status kan worden verlangd.
Voorzitter, we gaan akkoord met uw tweede voorstel om eerst over de oorspronkelijke tekst te stemmen. 
De Voorzitter.
   - Er is slechts één voorstel, maar afhankelijk van hoe het Parlement stemt kan het zich op één van de twee manieren manifesteren. 
Di Lello Finuoli (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar even zeggen dat mijn fractie akkoord gaat met uw voorstel om het oorspronkelijke verslag paragraaf per paragraaf in stemming te brengen. Het oorspronkelijke verslag was goed, bijna perfect zelfs. De onderhavige amendementen zijn voorgelegd aan de voltallige vergadering.
Ik wil het Parlement alleen verduidelijken - voor wie misschien even afgeleid was - dat er inderdaad zo’n 200 amendementen uit de Fractie van de Europese Volkspartij komen, en nog eens 200 uit andere fracties. Samen komen er echter 350 amendementen uit de kringen van en , de Italiaanse conservatieven. Die komen dus duidelijk van vrienden van Berlusconi. Daarom gaan we akkoord, Voorzitter, en zullen aldus stemmen. 
Muscardini (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat uw voorstel zeker het overwegen waard is. Misschien kunt u de vergadering schorsen en ons de kans geven om het voorstel te bestuderen. Dan zouden wij in staat zijn een objectiever oordeel te vellen. Ik kan bijvoorbeeld best ingaan op de uitnodiging van mevrouw Frassoni en nagaan of enkele amendementen samengevoegd of ingetrokken kunnen worden. Natuurlijk ben ik ervoor om morgen te stemmen, als mijn collega’s dat liever hebben. Ik ben echter, mijnheer de Voorzitter, faliekant tegen elk voorstel om alle amendementen en verzoeken voor geheime stemming te verwerpen, want het is ondenkbaar dat alle geheime stemmingen in één klap ongedaan kunnen worden gemaakt. Zo wil ik erop wijzen dat van collega’s uit andere fracties 30 tot 40 verzoeken zijn gekomen tot geheime stemming over documenten die voor hen van belang zijn, zonder een schandaal te veroorzaken in het Parlement.
Verder wil ik kort ingaan op hetgeen enkele collega’s zeiden en collega Barón Crespo eraan herinneren - die aanstoot nam aan een artikel van de heer Podestà - dat deze hersenschim van een centrumlinkse coalitie, zoals hij dat noemde, al een boekwerkje heeft uitgegeven waarin de uitslag van de stemming in het Parlement over dit verslag als bij voorbaat beklonken werd beschouwd. Daarin worden ook allerlei overwegingen naar voren gebracht alhoewel tot op de dag van vandaag niet over het verslag gestemd is. Het vooraf publiceren van dergelijke gemene uitlatingen of leugens pleit niet voor de goede wil van een politieke fractie.
Wat betreft de andere collega die het had over de “vrienden van Berlusconi”, kan ik uit naam van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten zeggen dat onze amendementen namens heel onze fractie zijn ingediend. Wij zijn eensgezind; niemand heeft bijzondere vrienden of vijanden. Als afgevaardigden eisen wij echter allemaal het recht op om ons mandaat ten volle uit te oefenen en om datgene te doen wat het Reglement ons mogelijk maakt. Wij zijn niet verplicht om enkel te luisteren naar de aanhoudende provocaties waarvan wij ook in de commissie staaltjes hebben gehad.
Boogerd-Quaak (ELDR ),
   . - Voorzitter, ik wil u prijzen voor uw wijsheid. Alle discussie aangehoord hebbend, lijkt het mij ook een uitstekend idee om over mijn oorspronkelijke verslag te stemmen. Daarin zit voldoende inhoud om het op een grondige manier door het Parlement te loodsen en dan is een deel van de pijn misschien verdwenen. Dus het oorspronkelijke verslag in stemming brengen lijkt mij een uitstekend idee. 
Hernández Mollar (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag het woord voeren namens de commissie waarvan ik voorzitter ben. Mijnheer Barón heeft hier een uitermate ernstige beschuldiging geuit. Hij stelt dat er in mijn commissie documenten zijn verdwenen. Mijnheer de Voorzitter, mocht deze beschuldiging ongegrond blijken, dan is dat een zeer ernstige zaak omdat het een smet is op het blazoen van de commissie die ik voorzit.
Ten tweede zou ik, mijnheer de Voorzitter, graag willen weten hoe deze informatie de heer Barón ter ore is gekomen. Als commissievoorzitter ben ik namelijk niet op de hoogte van het voorval, en dat zou de diensten van mijn commissie ook ernstig in diskrediet kunnen brengen.
Mijnheer de Voorzitter, dit dient onmiddellijk te worden opgehelderd en daarvoor vraag ik in ieder geval uw steun.
De Voorzitter.
   - We hebben geluisterd naar de woordvoerders van de fracties. Ik zou u nu graag om advies willen vragen.
Met het voorgestelde pakket proberen wij ons te houden aan het Reglement en rekening te houden met de verschillende problemen en spanningen die onder onze aandacht kwamen. Voor de duidelijkheid herhaal ik nogmaals dat de stemming morgen om 12.00 uur zal plaatsvinden. Ik zal een gewone stemming over alle amendementen toestaan, maar geen stemmingen in onderdelen of hoofdelijke stemmingen daarover. Ik zal alle verzoeken om stemmingen in onderdelen inwilligen die betrekking hebben op de oorspronkelijke paragrafen van de ontwerpresolutie, maar ik zal per paragraaf slechts één hoofdelijke stemming toestaan, overeenkomstig de door de fracties gegeven aanwijzingen. Dit levert in totaal zeshonderd stemmingen op over het verslag, een lange stemming dus, en dit zou verder zou betekenen dat er ongeveer duizend stemmingen in onderdelen over de amendementen geschrapt worden.
Ik ben van mening dat er zo een poging wordt gedaan om een evenwicht te bewerkstelligen tussen de rechten van de fracties en de noodzaak voor dit Parlement om zijn werkzaamheden op ordelijke wijze te kunnen verrichten. Ik breng dit voorstel in stemming in overeenstemming met artikel 19 van het Reglement. Indien het Parlement dit voorstel verwerpt, zal ik besluiten dat er gestemd wordt op basis van artikel 130, lid 3, hetgeen betekent dat de oorspronkelijke tekst van het verslag eerst paragraaf voor paragraaf in stemming wordt gebracht.
De stemming zal dus morgen plaatsvinden, en, zoals bepaald in artikel 130, lid 3, zullen we paragraaf voor paragraaf stemmen over de oorspronkelijke tekst, en alleen daarover. 
Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil u alleen vragen om te kijken of we morgen niet eerder met de stemmingen kunnen beginnen. Ik denk namelijk dat het niet eerlijk is dat anders alle andere stemmingen in het gedrang komen. We moeten eerder beginnen met de vergadering en dus met de stemmingen, of we moeten een deel van de ochtendvergadering verplaatsen naar de middag. We moeten in ieder geval eerder beginnen met de stemmingen, oftewel om 11.00 uur. 
De Voorzitter.
   - Met uw besluit zal de stemming van morgen waarschijnlijk niet veel tijd in beslag nemen. 
Hernández Mollar (PPE-DE ),
   . - Ik vind het vreemd dat ik geen reactie heb gekregen op mijn verzoek om nadere toelichting over de beschuldigingen die in dit Parlement zijn geuit.
Ik wil graag een antwoord op mijn vraag. 
Barón Crespo (PSE ).
   - Aangezien ik niet de enige ben die beschuldigingen heeft geuit maar ondervoorzitter Podestà zich in de Italiaanse pers ook schriftelijk beschuldigend heeft uitgelaten...
... ga ik de uitdaging van de heer Hernández Mollar graag aan. Maar ik wil wel dat er dan een bundeling wordt gemaakt van mijn woorden en wat onderoorzitter Podestà heeft geschreven...
Mijnheer de Voorzitter, het zou fijn zijn als het loslopend wild ginder zich gedeisd hield.
Ik ben bereid het Bureau van het Parlement tekst en uitleg te verschaffen over de door ondervoorzitter Podestà en mij geuite beschuldigingen. 
De Voorzitter.
   - Zou iedereen zich alstublieft rustig willen houden. Ik weet dat we zo kort voor de verkiezingen last hebben van verkiezingskoorts en dat we oververhit beginnen te raken. Blijft u alstublieft rustig. U kunt allemaal het woord voeren.
Mijnheer Barón Crespo, u verklaarde dat er een probleem was en bepaalde documenten waren verdwenen. Ik ben hiervan niet op de hoogte. De voorzitter van de betreffende commissie heeft aangegeven dat hij deze bewering opvat als een belediging aan het adres van de commissie en haar secretariaat. Ik nodig u uit, mijnheer Barón Crespo, om tot het einde van deze vergaderperiode uw woorden met bewijsmateriaal te staven of ze in te trekken.
In de tussentijd kan ik hierover verder niets zeggen, aangezien ik niet bekend ben met het bewijsmateriaal.
Hernández Mollar (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik heb het niet gehad over een uitdaging, en ik doel ook niet op een bundeling. Ik heb het over een ernstige beschuldiging van de heer Barón, die het prestige van dit Parlement aantast. Mijnheer de Voorzitter, als zijn woorden waar blijken te zijn - en ik wil dat hiernaar onmiddellijk onderzoek wordt verricht - is de stemming in de Commissie ongeldig en kan morgen niet over dit verslag worden gestemd.
Podestà (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mag ik u eerst u vragen of het correct is dat ambtenaren in de banken van de Raad zitten te lachen en te gebaren. Ik wil eenieder vragen respect te betuigen voor dit Parlement. Geachte collega’s, ik geloof dat ik altijd eenieders mening heb gerespecteerd en vraag u hetzelfde te doen.
Wat collega Barón Crespo betreft, had ik al eerder, beste collega, tevergeefs het woord gevraagd. Verder moet ik zeggen dat ik achter de inhoud van mijn brief sta, want men hoeft maar naar de feiten te kijken om te weten hoe de vork in de steel zit. Wat het antwoord van Voorzitter Cox betreft, wel, ik was verplicht om hem terug te schrijven en hem te wijzen op de punten ten aanzien waarvan, naar zijn eigen zeggen en zijn eigen brief, het verslag ernstig te kort schoot. Ik respecteer derhalve de beslissing van de Voorzitter, maar verstopt u zich alstublieft niet - want u wilt niet antwoorden op het nauwkeurige verzoek van voorzitter Hernández Mollar. Verstopt u zich niet achter een onbestaand probleem, of achter een probleem dat u niet aangaat.
Nog een laatste ding, Voorzitter. Ik aanvaard, nogmaals, de uitslag van de stemming van het Parlement, van de stemming die u, Voorzitter, heeft laten plaatsvinden. Volgens het Reglement is het echter niet aan het Parlement om te beslissen over uitstel van een bepaalde stemming of over de wijze van stemming. Dat is uw directe verantwoordelijkheid. Wat mij betreft hebt u dus om raad gevraagd en daarna zelfstandig besloten. Het Parlement kan daarover niet beslissen! Leest en bestudeert u alstublieft het Reglement.
Enrique, het Reglement is niet iets waar je naar believen aan kunt trekken. Daarom moet je degene die nu het woord voert en democratisch gekozen is, en die hier de inwoners vertegenwoordigt van …
Mijnheer de Voorzitter, er is altijd wel iemand onder ons die de democratie heel laat ontdekt heeft, en daardoor misschien de regels en de diepere betekenis ervan niet goed kent.
Ribeiro e Castro (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er is nu besloten hoe we morgen gaan stemmen, maar het is mij niet helemaal duidelijk of het nu wel of niet mogelijk zal zijn om op basis van artikel 144 van het Reglement te stemmen over terugverwijzing naar de commissie. Wat we hier zien is een even onvermijdelijke als gezonde reactie op ernstige fouten in dit verslag. Dat verslag trekt volgens mij bevoegdheden van nationale constitutionele instellingen naar zich toe. Dat moest wel leiden tot deze volkomen gerechtvaardigde reactie op misbruik van een meerderheid in dit Parlement. Die meerderheid beroept zich op de Verdragen om ze vervolgens te schenden. Ze beroept zich op het Handvest voor de grondrechten en schendt vervolgens een aantal normen van dit Handvest. Ik vind het daarom heel belangrijk dat het Parlement opnieuw over deze kwestie nadenkt. We moeten dus kunnen stemmen over terugverwijzing naar de commissie. Dan kan de commissie het verslag herschrijven en de onregelmatigheden eruit halen. Ik vraag u daarom, mijnheer de Voorzitter, om over dit verzoek tot terugverwijzing na te denken en dit morgen in stemming te brengen. 
De Voorzitter.
   - Ik wil tot besluit de heer Ribeiro e Castro antwoorden dat hij, overeenkomstig het Reglement, op het moment van stemming een verzoek kan doen tot terugverwijzing. Daar wordt dan bij meerderheid over besloten. Indien het verslag niet wordt terugverwezen, zullen we hierover op de eerder uiteengezette manier stemmen. De heer Podestà had gelijk toen hij zei dat deze keuze mijn voorkeur had, maar nu is deze keuze tevens gebaseerd op uw wijsheid.
Mijn excuses voor de grote vertraging. U zult nu uw lunch moeten verdienen! De heer Podestà zal de resterende stemmingen voor zijn rekening nemen. 


Jarzembowski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil u alleen vragen om in de brief aan de Raad mee te delen dat er een fout is geslopen in de Duitse versie van het gemeenschappelijk standpunt. In de onderhandelingen met de Raad zijn we namelijk overeengekomen om het begrip “hogesnelheidszeewegen” te vervangen door het begrip “zeesnelwegen”. We willen namelijk ook de langzame veerboten steunen en niet alleen de hogesnelheidsveerboten. Ik wil u derhalve vragen om in de mededeling aan de Raad te vermelden dat er een taalkundige fout staat in de Duitse versie betreffende het begrip zeesnelweg. Ik denk dat iedereen het hier mee eens is. 
De Voorzitter.
   - Ik heb daar nota van genomen, mijnheer Jarzembowski. Dit is trouwens reeds onder de aandacht gebracht van de bevoegde diensten.
Boogerd-Quaak (ELDR ),
   - Voorzitter, vanwege het feit dat de overeenkomst wordt voorgelegd aan het Hof van Justitie, lijkt het mij beter om dit verslag nu niet in stemming te brengen, maar eerst het antwoord van het Hof af te wachten. Ik hoop dat de Commissie en de Raad dat ook doen. Mijn voorstel is dus: het verslag nu niet in stemming brengen, maar terugverwijzen naar de commissie in afwachting van de mening van het Hof van Justitie. 
De Voorzitter.
   - Ik zou graag het advies willen horen van de voorzitter van de bevoegde commissie. 
Hernández Mollar (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, er is geen enkele reden om het verslag en de ontwerpresolutie niet in stemming te brengen. Het vanmorgen genomen besluit en de resolutie, waarin het Parlement vraagt om schorsing van de overeenkomst, sluiten volledig op elkaar aan. Wij moeten ons er dan ook over uitspreken.
Ik vraag u om zowel het voorstel als de resolutie in stemming te brengen. 
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, is het echt zo dat als de rapporteur verzoekt om terugverwijzing van haar eigen verslag naar de Commissie en er een meningsverschil is, het Parlement er over moet stemmen? 
De Voorzitter.
   - Als een officieel verzoek wordt gedaan om terugverwijzing naar de commissie, moet het woord worden gegeven aan een spreker vóór en een spreker tegen, waarna het Parlement een besluit neemt. 
Watson (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we hebben besloten deze kwestie voor te leggen aan het Hof van Justitie. Als we nu over dit verslag stemmen en de overeenkomst verwerpen, dan zou dat onbeleefd zijn jegens het Hof. Als het Parlement echter met de overeenkomst instemt, dan lopen we vooruit op de uitspraak van het Hof. Het lijkt mij volstrekt normaal dat we, in afwachting van de uitspraak van het Hof, dit verslag bij de Commissie laten liggen en er nog niet over moeten stemmen.
Hernández Mollar (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik herhaal wat ik eerder heb gezegd: het feit dat wij hebben ingestemd met de aanbeveling inzake de raadpleging van het Hof van Justitie staat geenszins haaks op een stemming over het wetgevingsvoorstel en de resolutie. Nogmaals, in de resolutie verzoeken we om opschorting van de overeenkomst. We hebben daartoe het volste recht in dit Parlement. Het zou de fracties een doorn in het oog zijn als ons de mogelijkheid werd ontnomen om over het voorstel en de resolutie te stemmen.
Mijnheer de voorzitter, nogmaals, dit verslag mag niet worden terugverwezen naar de Commissie. Wij moeten zoals gepland erover stemmen, om de redenen die ik zojuist heb toegelicht en die naar mijn mening doorslaggevend zijn. 

Bourlanges (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil enkel mijn verbazing uitspreken over het feit dat paragraaf 24 van de resolutie-van Hulten niet onontvankelijk is verklaard. Ik verzoek dat dit alsnog gebeurt. Deze tekst begint aldus: “De rapporteur is van mening dat...”. Dit Parlement kan niet zeggen wat de rapporteur vindt of niet vindt. Dit Parlement moet zeggen of het al dan niet eens is met de rapporteur. Zo is de vraag echter niet gesteld. Ik verzoek u dan ook paragraaf 24 onontvankelijk te verklaren.
Van Hulten (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, er is hier sprake van een misverstand. Mijnheer Bourlanges verwijst naar de toelichting - niet naar een paragraaf in de resolutie - en zoals u weet is de toelichting geen onderdeel van de tekst die in de plenaire vergadering wordt goedgekeurd. 
De Voorzitter.
   - Het lijkt mij, mijnheer Bourlanges, dat het antwoord van de heer van Hulten duidelijkheid verschaft over dit punt.
Blak (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, aangezien amendement 44 is aangenomen, trek ik namens de Fractie Europees Verenigd Links/Noords Groen Links de amendementen 29 en 32 in. Zij zijn niet meer relevant. 
Kuhne (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dat klopt. Hartelijk dank, mijnheer Blak. Ik heb alleen in de vertaling “en” gehoord, “29 en 32”. Volgens mij zijn echter ook 30 en 31 overbodig, omdat ze over precies hetzelfde gaan. Misschien was het een vertaalfout. Ik denk dat mijnheer Blak het met me eens is dat de punten van zijn fractie nu inderdaad zijn vervallen. 

Ferber (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als ik het goed heb gezien, heeft de heer Martin niet deelgenomen aan deze stemming. Ik zou dat erg jammer vinden, omdat het nu juist gaat om een grote hervorming. Ik hoop dat hij ons ook in deze kwesties zal steunen. Aan dit soort stemmingen hoort een Parlementslid gewoon deel te nemen. Ik had het ook kunnen waarderen als hij een paar amendementen had ingediend, zodat we ook hier over zijn hervormingsagenda hadden kunnen stemmen. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen iets zeggen over de opmerking van de heer Ferber. Ik ben hier aanwezig, ik moest alleen even kort weg, omdat namens de Voorzitter een verklaring werd afgelegd waarin ik van zaken word beschuldigd die simpelweg niet waar zijn. Ik heb u ook wel vaker uit de vergadering zien weglopen, mijnheer Ferber. Ik was altijd van de partij bij dit hervormingsproces en helaas kun je aan uw reactie maar weer eens aflezen hoezeer u zich afsluit, hoezeer de interne kritiek - evenals mijn amendementen in de commissies - in de wind wordt geslagen. Het spijt me voor de kiezer en voor de belastingbetaler in Europa. 
Van Hulten (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, we hebben de stemming tegen Straatsburg niet gewonnen en ik aanvaard voorlopig de nederlaag over dit onderwerp. Betreffende de tweede kwestie hebben we bij zeer grote meerderheid verzocht om de hervorming van het vorig jaar door het Bureau ingevoerde vergoedingensysteem zo snel mogelijk haar beslag te doen krijgen. Wilt u de Voorzitter verzoeken dit Parlement zo snel mogelijk te laten weten wanneer hij van plan is het Bureau te vragen die regels in te voeren?

Balfe (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, kunt u ons iets zeggen over uw plannen betreffende een onderbreking voor de lunch? Er zijn nog veel stemmingen en er zijn ook enkele officiële delegaties, waaronder een van het Australische parlement, die wachten om door onze collega mijnheer Sturdy te worden ontvangen voor de lunch. Het is al 14.10 uur!
De Voorzitter.
   - Ik laat het Parlement hierover beslissen. 
Poos (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, hoe de stemming over het verzoek om de volgende punten te verdagen ook uitvalt, ik zou u toch willen vragen in elk geval de resolutie over Cyprus in stemming te brengen, daar het van belang is dat het standpunt van het Europees Parlement tijdig genoeg bekend is vóór het referendum van zaterdag.

Wijkman (PPE-DE ),
    - Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrip en sympathie voor het idee dat ten grondslag ligt aan het amendement, namelijk dat er prikkels nodig zijn in de markt om de aanschaf van milieuvriendelijke producten te bevorderen, maar het is te specifiek geformuleerd. Ik stel een alternatief voor, dat als volgt luidt: “Dringt erop aan dat de Commissie, ter bevordering van de consumptie van milieuvriendelijke producten, de lidstaten aanmoedigt verschillende prikkels te overwegen, zoals belastingverlaging, kortingen, etc.” Ik begrijp dat mijn collega’s die het oorspronkelijke amendement hadden ingediend, het hiermee eens zijn. 

Wijkman (PPE-DE ),
    - Mijnheer de Voorzitter, ik steun het eerste deel van het amendement, maar niet het tweede. Ik stel echter voor dat, indien het Parlement het eerste deel steunt, dit als toevoegsel in stemming wordt gebracht. 

Jarzembowski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in mijn hoedanigheid van voorzitter van de Tijdelijke commissie vraag ik u alsnog te stemmen over het verslag-Sterckx, waaraan wij een half jaar hebben gewerkt. Ik ben anders bang dat het naar de bodem van de zee verdwijnt. Hebt u respect voor de zes maanden werk van uw collega’s en laten we nog stemmen over het verslag-Sterckx.

Varela Suanzes-Carpegna (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de bevoegde diensten om een taalkundige correctie verzocht. Amendement 2 is namelijk in het Engels ingediend, en die versie is rechtsgeldig. In andere talen is het woord “aanzienlijk” toegevoegd, maar dit ontbreekt in het Engels. Dit dient te worden gecorrigeerd. 
De Voorzitter.
   - We zullen alle taalversies controleren, mijnheer Varela Suanzes-Carpegna.
Berthu (NI ),
   . - Wederom heeft het Europees Parlement een vergaderrooster vastgesteld waarbij de vergaderperiodes in Straatsburg van hun vrijdag zijn beroofd. Het spreekt dan ook vanzelf dat ik tegengestemd heb.
Wij verwachten nu van de Franse regering dat zij concrete stappen onderneemt - maar daar wachten we al jaren vergeefs op - en naar het Hof van Justitie stapt opdat het Verdrag wordt nageleefd.
Ik herhaal wat ik al duizendmaal gezegd heb in andere stemverklaringen: we kunnen goede argumenten aanvoeren. Ten eerste is het Europees Parlement geen soevereine volksvertegenwoordiging, en moet het zich dus aan het Verdrag houden, zoals het Hof van Justitie ook al heeft bevestigd. Bovendien heeft het Hof ook bevestigd dat in het Protocol inzake de vaststelling van de zetels van de instellingen, waarin gesproken wordt van “de twaalf periodes van de maandelijkse voltallige vergaderingen”, het lidwoord “de” verwijst naar de praktijk van de voltallige vergaderingen zoals die was op het moment dat het besluit genomen werd. Hierbij ging het om vijfdaagse maandelijkse vergaderperioden, dus inclusief de vrijdag.
Derhalve moeten wij op dat punt in beroep gaan. Dat is des te noodzakelijker daar het Europees Parlement vandaag de dag een overvolle agenda heeft. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Het is heel belangrijk dat de communautaire wetgeving vereenvoudigd en verduidelijkt wordt. De wetgeving moet goed toegankelijk zijn voor de gewone burger en begrijpelijk voor iedereen. Die doelstelling kunnen we niet goed verwezenlijken als er over één en hetzelfde onderwerp een hele verscheidenheid aan bepalingen bestaat, die dan ook nog eens een aantal malen ingrijpend zijn gewijzigd.
Dit voorstel van de Commissie - dat uiteraard op mijn steun kan rekenen - is gericht op de codificatie van de eerste richtlijn van de Raad van 23 juli 1962 betreffende de vaststelling van gemeenschappelijke regels voor bepaalde soorten goederenvervoer over de weg en de besluiten die deze richtlijn sindsdien gewijzigd hebben. De inhoud van deze richtlijn blijft ongewijzigd. Er zijn met het oog op de codificatie alleen enige formele wijzigingen aangebracht.
Met deze codificatie wordt invulling gegeven aan een besluit van de Commissie van 1 april 1987 dat tot doel had ervoor te zorgen dat de communautaire bepalingen duidelijk en begrijpelijk zijn. De Commissie heeft haar diensten toen opdracht gegeven een codificatie door te voeren van alle wetgeving die meer dan tienmaal gewijzigd is. Ze geeft daarmee tevens gevolg aan de conclusies van de Raad van Edinburg van december 1992. Ook bij die gelegenheid is namelijk gewezen op de noodzaak de wetgeving te codificeren.
In dit verslag wordt de aanbeveling gedaan om dit voorstel goed te keuren. Ik heb voor het verslag gestemd. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Het is heel belangrijk dat de communautaire wetgeving vereenvoudigd en verduidelijkt wordt. Wetgeving moet goed toegankelijk zijn voor de gewone burger en begrijpelijk voor iedereen. Die doelstelling kunnen we niet goed verwezenlijken als er over één en hetzelfde onderwerp een hele verscheidenheid aan bepalingen bestaat, die dan ook nog eens een aantal malen ingrijpend zijn gewijzigd.
Dit voorstel van de Commissie - dat uiteraard op mijn steun kan rekenen - is gericht op de codificatie van richtlijn nr. 78/659/EG van de Raad van 18 juli 1978 betreffende de kwaliteit van zoet water dat bescherming of verbetering behoeft teneinde geschikt te zijn voor het leven van vissen.
Met deze codificatie wordt invulling gegeven aan een besluit van de Commissie van 1 april 1987 dat tot doel heeft ervoor te zorgen dat de communautaire bepalingen duidelijk en begrijpelijk zijn. De Commissie heeft haar diensten toen opdracht gegeven een codificatie door te voeren van alle wetgeving die meer dan tienmaal gewijzigd is. Ze geeft daarmee tevens gevolg aan de conclusies van de Raad van Edinburg van december 1992. Ook bij die gelegenheid is namelijk gewezen op de noodzaak de wetgeving te codificeren.
In dit verslag wordt de aanbeveling gedaan om dit voorstel goed te keuren. Ik heb voor het verslag gestemd. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - De heer Berenguer Fuster heeft een verslag opgesteld waarin de aanbeveling wordt gedaan een besluit van de Raad over het ontwerpreglement van de UNECE (Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties) goed te keuren.
Het reglement in kwestie is heel duidelijk. Het maakt deel uit van een heel pakket maatregelen die bedoeld zijn om te verhinderen dat de handel in motorvoertuigen bemoeilijkt wordt door voorschriften van technische aard.
In het onderhavige geval gaat het om een nieuw reglement met betrekking tot uniforme technische voorschriften betreffende de verbrandingseigenschappen van de bij de inwendige constructie van bepaalde categorieën motorvoertuigen gebruikte materialen. We hopen dat dit reglement goedgekeurd wordt.
Bij de volgende vergadering van het Wereldforum van de UNECE voor de harmonisering van op motorvoertuigen toepasbare regelingen zal de vertegenwoordiger van de EG zijn stem kunnen uitbrengen over deze materie.
Men zij erop gewezen dat de Europese Gemeenschap in 1997 toegetreden is tot de in 1958 herziene overeenkomst inzake de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties. De daarop betrekking hebbende beslissing van de Raad is op 24 maart 1998 van kracht geworden.
Men zij er verder op gewezen dat dit ontwerpreglement zal bijdrage tot een hoge mate van bescherming van zowel de veiligheid als het milieu. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - De heer Berenguer Fuster heeft een verslag opgesteld waarin de aanbeveling wordt gedaan een besluit van de Raad over het ontwerpreglement van de UNECE (Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties) goed te keuren.
Het reglement in kwestie is heel duidelijk. Het maakt deel uit van een heel pakket maatregelen die bedoeld zijn om te verhinderen dat de handel in motorvoertuigen bemoeilijkt wordt door voorschriften van technische aard.
In het onderhavige geval gaat het om een nieuw reglement met betrekking tot uniforme technische voorschriften betreffende de beveiliging van motorvoertuigen tegen onrechtmatig gebruik. We hopen dat dit reglement goedgekeurd wordt
Ik heb voor dit verslag gestemd en ook de overige maatregelen uit het pakket gesteund. Ik ben het volledig eens met de daarin opgenomen doelstellingen. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - De heer Berenguer Fuster heeft een verslag opgesteld waarin de aanbeveling wordt gedaan een besluit van de Raad over het ontwerpreglement van de UNECE (Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties) goed te keuren.
Het reglement in kwestie is heel duidelijk. Het maakt deel uit van een heel pakket maatregelen die bedoeld zijn om te verhinderen dat de handel in motorvoertuigen bemoeilijkt wordt door voorschriften van technische aard.
In het onderhavige geval is gaat het om een nieuw reglement met betrekking tot uniforme technische voorschriften voor de goedkeuring van banden wat het rolgeluid betreft. We hopen dat dit reglement goedgekeurd wordt.
Ik heb voor dit verslag gestemd en ook de overige maatregelen uit het pakket gesteund. Ik ben het volledig eens met de daarin opgenomen doelstellingen. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Het gaat hier om voorstellen voor de wijziging van drie verordeningen die specifieke bepalingen bevatten voor de tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in de ultraperifere regio’s. Deze zijn bedoeld om de productie en de handel in de voortbrengselen van de landbouw in deze regio’s te vergemakkelijken en te compenseren voor hun ongunstige geografische positie en bijzondere omstandigheden.
Om te verhinderen dat er misbruik van deze regeling wordt gemaakt, bevatten de verordeningen een verbod (met maar heel gering aantal uitzonderingen) op wederuitvoer en herverzending van de producten in kwestie vanuit de ultraperifere regio’s.
Nu blijkt dat dit verbod en het feit dat er maar zo weinig uitzonderingen zijn toegestaan de ontwikkeling van de economische activiteiten van bepaalde producenten in de weg staan. Daarom wordt nu voorgesteld wederuitvoer en herverzending toe te staan mits het aldus behaalde economische voordeel op voorhand wordt terugbetaald.
Een andere maatregel heeft betrekking op de Azoren en Madeira en bepaalt dat het verbod op wederuitvoer en herverzending van onder de specifieke voorzieningsregeling vallende producten niet van toepassing is op de handel tussen deze twee regio’s. Er wordt hier geen onderscheid gemaakt tussen verwerkte en niet verwerkte producten.
Suiker valt onder de specifieke voorzieningsmaatregel voor Madeira. We zien verder dat de suikermarkt op de Azoren in moeilijkheden verkeert. Nu blijkt dat er gespeculeerd wordt met voor de Azoren bestemde suiker uit Madeira. Daarom wordt voorgesteld om het specifieke voorzieningsregime voor de handel tussen Madeira en de Azoren voortaan uitsluitend te laten gelden voor verwerkte producten.
Ik heb voor gestemd. 

Queiró (UEN ),
    - Het Europees Waarnemingscentrum voor de audiovisuele sector heeft heel nuttig werk verricht. De Commissie stelt nu voor de deelname van de Gemeenschap aan dit Waarnemingscentrum met twee jaar te verlengen, en de rapporteur beveelt ons aan dat voorstel goed te keuren. Ik ben het met de aanbeveling eens. Het centrum zou over dezelfde exploitatiebegroting blijven beschikken als voorheen, en er zouden slechts twee wijzigingen behoeven te worden doorgevoerd. Om te beginnen zouden de capaciteiten van het centrum moeten worden versterkt. Verder wordt voorgesteld het centrum in te zetten voor het vergaren van informatie op het gebied van fiscaal recht, arbeidsrecht en de wetgeving in het kader van auteursrechten en consumentenbescherming. Het centrum zou dan gevraagd kunnen worden met deze informatie deskundigenadvies te verstrekken. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Zoals bekend is het Europees Waarnemingscentrum voor de audiovisuele sector een uitvloeisel van een uitgebreide partiële overeenkomst van de Raad van Europa waar gaandeweg steeds meer partijen aan zijn gaan deelnemen. Op dit moment participeren er 35 staten in het Waarnemingscentrum, waaronder alle huidige en toekomstige lidstaten. Het centrum is opgezet om informatie over de audiovisuele industrie door te geven en te zorgen voor meer transparantie op de markt voor deze sector.
Dit voorstel is bedoeld om de deelname van de Gemeenschap in het Waarnemingscentrum met twee jaar (tot december 2006) te verlengen, en daarbij de begroting voor 2004 aan te houden. Het centrum zou dus 235.000 euro toegewezen krijgen. Ik ben het met dit voorstel eens.
Ik ben het ook eens met het voorstel van de rapporteur om de capaciteiten van het Waarnemingscentrum uit te breiden en het centrum in te zetten voor het vergaren van informatie op het gebied van fiscaal recht, arbeidsrecht en de wetgeving in het kader van auteursrechten en consumentenbescherming. Het centrum zou dan gevraagd kunnen worden met deze informatie deskundigenadvies te verstrekken.
Tot slot wijs ik erop dat er weinig, al dan niet vergelijkbare gegevens beschikbaar zijn over diensten in de EU voor blinden en slechtzienden, doven en slechthorenden. Het zou een goede zaak zijn informatie over deze diensten te vergaren en te verspreiden. Het waarnemingscentrum kan daar een belangrijke rol bij spelen.
Ik heb om de hierboven uiteengezette redenen voor gestemd. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - De afgelopen jaren zijn er belangrijke vorderingen gemaakt bij het bestrijden van tabaksverslaving.
Het tabaksgebruik vertegenwoordigt een zwaar gezondheidsrisico voor de burgers. De Europese Unie en de lidstaten dienen dus maatregelen te ontwikkelen om de volksgezondheid te beschermen.
Een recent voorbeeld daarvan is de verplichting om ten minste 30 procent van de verpakking van rookwaren te reserveren voor gezondheidswaarschuwingen. We hebben die waarschuwingen allemaal wel eens gezien.
Toch wordt vrij algemeen erkend dat er meer moet worden gedaan. Dat is dan ook de bedoeling van deze kaderovereenkomst.
Hoewel ik het fundamentalisme en het ridicule en overdreven karakter van een aantal onderdelen van deze overeenkomst afwijs, ben ik het wel eens met het idee dat we mensen moeten beschermen tegen tabaksrook in bepaalde ruimten. Ik ben het ook eens met het verbod op de verkoop aan minderjarigen. De samenwerking tussen de lidstaten moet in dit opzicht worden verbeterd. Verder steun ik de ideeën met betrekking tot reclame (vooral omdat ze niet bindend zijn).
Dit verslag is in de betrokken commissies goedgekeurd. (De goedkeuring van de kaderovereenkomst door de WGO zal overigens nauwelijks, al dan niet financiële gevolgen hebben voor de bestaande juridische regelingen.) Ik heb echter mijn bedenkingen bij de gevolgde parlementaire procedures, vooral al het gaat om de eerbiediging van het subsidiariteitsbeginsel. Daarom heb ik me van stemming onthouden. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Richtlijn 2001/113/EG bevat bepalingen voor de harmonisering van de etiketten van voor menselijke voeding bestemde vruchtenjam of -confituur, -gelei en -marmelade, alsmede kastanjepasta. De richtlijn geeft een definitie van elk van deze producten en noemt daarbij de ingrediënten.
Dit voorstel is bedoeld om de Duitse versie van de richtlijn te wijzigen, aangezien de term “Marmelade” in bepaalde delen van Oostenrijk in een ruimere zin wordt gebruikt dan die welke in de richtlijn is aangehouden. Het voorstel introduceert een verduidelijking en noemt een aantal synoniemen voor hetzelfde product.
Het gaat hier niet alleen om de correctie van een detail. Dit voorstel belichaamt waarden die zo snel mogelijk een plaats behoren te krijgen op de Europese agenda - het respect voor tradities en taalverscheidenheid. Als we daar geen aandacht aan besteden zal Europa als gevolg van de centripetale kracht “imploderen” en steeds verder verwijderd geraken van de alledaagse lokale werkelijkheid van de mensen.
Omwille van de duidelijkheid heb ik voor gestemd. 

De Rossa (PSE ),
    - Ik wil graag mijn goedkeuring verlenen aan dit verslag en in het bijzonder aan het verlenen van kwijting aan de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden voor het begrotingsjaar 2002 (C5-0631/2003 – 2003/2241(DEC)).
De stichting is een tripartiete EU-instelling die in 1975 is opgericht om bij te dragen aan de planning en totstandkoming van betere levens- en arbeidsomstandigheden. Zij is gevestigd in Dublin en ik kan met trots lovend zijn over de uitstekende onderzoeken en ontwikkelingsprojecten die zij uitvoert om de ontwikkeling van het EU-beleid op het gebied van de levens- en arbeidsomstandigheden met gegevens en analyses te ondersteunen.
De stichting heeft met name een grote bijdrage geleverd aan het werk van degenen onder ons die zich inzetten voor het bereiken van de doelstellingen van Lissabon op het gebied van meer en betere werkgelegenheid. Zij heeft bijgedragen aan de opbouwende betrokkenheid van de sociale partners bij het tot stand brengen van eerlijke arbeidsomstandigheden, die de waarde van werknemers als belangrijke belanghebbenden erkennen. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Met dit verslag verleent het Europees Parlement de Commissie kwijting voor het beheer van de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal (EGKS) over het boekjaar dat op 23 juli 2002 is afgesloten. Wij hebben daar geen bezwaar tegen.
Met het verlopen van het EGKS-Verdrag zijn het rechtsstelsel en de voor deze Gemeenschap geldende procedures buiten werking gesteld, terwijl ook het Raadgevend Comité van de EGKS is opgeheven. Via de EGKS zijn in 2002 echter nog steeds subsidies uitgekeerd voor de herscholing van werknemers (35 miljoen euro). Er is bovendien 72 miljoen euro uitgegeven aan onderzoek en 21 miljoen euro aan sociale maatregelen in het kader van het RECHAR-programma.
De staalsector maakt een crisis door en de herstructureringen in deze sector hebben ernstige sociale en economische gevolgen met zich meegebracht. Welke kritiek men ook de EGKS moge hebben, dat neemt niet weg dat er door het wegvallen van deze Gemeenschap een leemte is ontstaan. Het nieuwe onderzoeksfonds voor kolen en staal heeft die leemte niet vermogen op te vullen. Er worden in onderzoek op dit gebied reeds belangrijke sommen geïnvesteerd en daar wordt heel nuttig werk mee gedaan. Toch zullen we moeten nadenken over de maatregelen die we op communautair niveau kunnen nemen om deze sectoren te helpen. Ik denk dan in de eerste plaats aan de voortzetting, gedurende een nog vast te leggen termijn, van de sociale maatregelen die via het voormalige EGKS-Verdrag werden gefinancierd. 
Queiró (UEN ),
    - Dit verslag heeft eerst en vooral betrekking op het gegeven dat de EGKS de afgelopen vijftien jaar alleen in de staalsector al 800 miljoen euro aan ondernemingen en instellingen heeft uitgekeerd voor doeleinden van toegepast onderzoek, terwijl het daar doorgaans geen tegenprestatie voor heeft ontvangen in de vorm van een uitkering uit hoofde van een contractueel aandeel in de via voormeld onderzoek tot stand gekomen octrooien. De Commissie dient dus haar rechten te doen gelden op een deel van de winst die via het door haar gefinancierde onderzoek is gerealiseerd. Dat kan door middel van de registratie van octrooien en andere maatregelen.
Het is ook een goede zaak dat de onderhandelingen met de nieuwe landen over de voorwaarden voor hun participatie in het nieuwe Onderzoeksfonds voor Kolen en Staal met goed gevolg zijn afgesloten. Bij het vaststellen van hun bijdragen is eerst gekeken naar de omvang van hun minerale reserves en vervolgens naar hun economische situatie.
Wij staan achter de benadering van de rapporteur en hebben daarom voor gestemd. Net als de rapporteur erkennen ook wij de verdiensten van al degenen die zich hebben ingezet voor de instelling van de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal. Ze hebben daarmee een heel belangrijke bijdrage geleverd aan de eenmaking van Europa. 

Dehousse (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, er zijn verschillende amendementen die het overwegen waard zouden zijn geweest, maar ieder amendement zou geleid hebben tot een bemiddelingsprocedure, met het grote risico dat alles weer op de helling zou zijn gezet en aanzienlijke vertraging zou zijn veroorzaakt. Daarom heb ik aan geen enkel amendement mijn steun verleend. Het plan voor een verbinding tussen het Italiaanse vasteland en Sicilië daarentegen heb ik wel gesteund. 
Musumeci (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag, als Siciliaans parlementslid, mijn tevredenheid en waardering uiten en de collega’s bedanken die net als ik vanmorgen voor het amendement hebben gestemd. Dat heeft weer eens bewezen hoe het gezond verstand het uiteindelijk wint van een gebrek aan bereidwilligheid van de Raad.
Het staat buiten kijf dat de overgrote meerderheid van het Parlement vandaag besloten heeft de procedure in tweede lezing te sluiten door het gemeenschappelijk standpunt te aanvaarden. Natuurlijk betreuren we nog een keer te moeten constateren dat de groene fractie, bijgestaan door de GUE/NGL-Fractie en door enkele leden van de Italiaanse Linkse Democraten, geprobeerd heeft om met een amendement - dat gelukkig maar een kleine vijftig stemmen heeft gekregen - te voorkomen dat de bouw van de brug van Messina op het traject van de trans-Europese lijn Berlijn-Palermo werd voortgezet.
Als het amendement was goedgekeurd, zou het niet alleen een ernstige schadepost hebben betekend, waarop bij sluiting van de procedure werd gezinspeeld, maar ook een financiële strop zijn geworden voor de Italiaanse regering. Deze was namelijk al begonnen met de procedures voor de start van de brugaanleg en zou de bijdrage van 10 procent van de Unie, zoals voorzien in het Verdrag, zijn misgelopen. Het is duidelijk dat behalve dit bedrag ook de politieke betekenis van een dergelijke stemming van belang is.
Ik hoop dat niemand het mij kwalijk neemt als ik zeg dat van meet af aan duidelijk was dat de afwijzende houding van de tegenstanders van de brug een voorwendsel was en indruiste tegen de legitieme belangen van Sicilië en Zuid-Italië. We kunnen niet verlangen dat die gebieden in Zuid-Europa zich ontwikkelen als wij ze vervolgens het recht ontzeggen om zich van de benodigde infrastructuur te voorzien.
De komst van de brug lost zeker niet alle problemen van het sociaal en economisch verval van Sicilië op, maar maakt wel eindelijk de voltooiing van het trans-Europees netwerk van wegen en spoorwegen mogelijk en geeft het eiland de mogelijkheid een betere concurrentiepositie te verwerven in de voor 2010 geplande vrijhandelsruimte. 
Marques (PPE-DE ),
    - Ik wil de heer Bradbourn graag gelukwensen met zijn uitstekende verslag over het gewijzigde voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Beschikking nr. 1692/96/EG betreffende communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet. Ik steun zijn verslag. Ik ben het vooral eens met de in dit verslag genoemde strategie voor het verbeteren van het trans-Europese vervoersnetwerk. Die netwerken zijn voor het goed functioneren van de interne markt van essentieel belang.
Net als de heer Bradbourn geloof ook ik dat het Parlement betrokken moet worden bij de begeleiding van de projecten voor het ontwikkelen van het trans-Europese vervoersnetwerk.
Ik steun ook het idee om in lid 2 van artikel 3 van het herziene voorstel van de Commissie een specifieke verwijzing op te nemen naar regionale luchthavens. Deze spelen namelijk een heel belangrijke rol bij de ontwikkeling van het trans-Europese vervoersnetwerk. 
Meijer (GUE/NGL ),
   .- In het debat van 10 maart heb ik in eerste lezing mijn afwijzende mening over dit plan gegeven. Wat er nu in tweede lezing gebeurt, is dat zonder stemming over het totaal een veel te grote lijst van autosnelwegen, luchthavens, bruggen en tunnels wordt vastgesteld als investeringsverplichting voor de EU. Daarmee wordt langdurig een beroep gedaan op medefinanciering en wordt het waarschijnlijk ook mogelijk de verplichting tot milieueffectrapportages te omzeilen. In dit pakket zit ook de wens om het goede spoorwegnet in het oosten van Europa verder te kunnen verwaarlozen door daar veel autosnelwegen aan te leggen. Ik bestrijd het door de Italiaanse regering-Berlusconi gepropageerde idee dat belastinggeld vooral moet worden uitgegeven aan infrastructuur en andere grote openbare werken in plaats van aan publieke dienstverlening, milieubescherming en sociale zekerheid. Vandaag is daarover vanwege tijdgebrek geen serieus debat meer mogelijk. Mijn fractie probeert de door aardbevingen en windstoten onbruikbare en door tekorten in het aansluitende spoorwegnet overbodige brug over de Straat van Messina, waarvan de bouw vooral de belangen van de maffia dient, te schrappen. Ik steun voorts alle groene amendementen. De verwerping van al deze wijzigingsvoorstellen scheept Europa jarenlang op met een loden last en een onnodige aanslag op het milieu. 
Ribeiro (GUE/NGL ),
    - Tijdens de laatste vergaderperiode hebben vertegenwoordigers van het bedrijfscomité van de -groep, een onderneming gespecialiseerd in de productie van rollend materieel voor de spoorsector, afgevaardigden van het Europees Parlement verteld wat er met hun onderneming (en andere ondernemingen) gebeurt en wat de gevolgen zullen zijn van de sluiting van zes fabrieken in de EU. Daarmee zal hoogwaardig technologisch kunnen - ervaring en knowhow - verloren gaan (de kwaliteit van de productie van voormelde fabrieken wordt alom erkend). Wij stellen de Commissie en de lidstaten hiervoor verantwoordelijk. Zij hebben immers toegestaan dat deze strategische sector ontmanteld wordt en dat er duizenden werknemers ontslagen worden. In Portugal alleen al gaan er 550 banen verloren, plus bijna 1000 banen bij onderaannemers.
Bij het opzetten van het trans-Europese vervoersnetwerk is het de bedoeling dat de prioriteit van het wegvervoer worden verlegd naar het spoorvervoer. De vraag naar nieuwe uitrustingen en rollend materieel zal dus toenemen. Het argument dat als rechtvaardiging voor haar optreden heeft aangevoerd - er zouden onvoldoende orders zijn - houdt dus geen steek. Hoewel we het met een aantal aspecten van het nu besproken voorstel niet eens zijn, zijn we het wel eens met de keuze voor alternatieve, milieuvriendelijker vervoerswijzen, zoals bijvoorbeeld het spoor. Dat betekent dat er maatregelen moeten worden genomen om deze belangrijke Europese industrietak te beschermen. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - In tegenstelling tot de grote en strategische fondsen is LIFE een instrument voor het financieren van maatregelen voor milieu- en natuurbehoud. Deze maatregelen beogen verspreiding van goede praktijken en bevordering van innovatie en demonstreren hoe competenties en ervaringen elders kunnen worden gebruikt. LIFE speelt een belangrijke rol bij de tenuitvoerlegging van de vogelrichtlijn (79/409/EEG), de communautaire habitatrichtlijnen (92/43/EEG) en met name bij de ontwikkeling van het Europees NATURA 2000-netwerk. Het gaat daarbij steeds om het beheer en behoud ter plekke van de belangrijkste lokale flora, fauna en habitats in de Europese Unie, bijvoorbeeld door het instellen van speciale beschermingszones.
Het LIFE-Programma zal op 31 december 2004 aflopen. Het onderhavige voorstel is bedoeld om de looptijd van LIFE te verlengen, om aldus de nodige continuïteit te garanderen totdat er op basis van de financiële vooruitzichten voor na 2006 een nieuw plan wordt vastgesteld.
Ik heb uiteraard voor gestemd.
Ik hoop overigens wel dat er rekening zal worden gehouden met de conclusies van de zogenaamde “Artikel 8-Groep” (habitatrichtlijn). Het is vooral van belang dat erkend wordt dat de financiering van het NATURA 2000-Netwerk via het instrument LIFE-Natuur (47 procent van de middelen van het LIFE-programma gaat naar dit netwerk) beslist onvoldoende is. Daar komt bij dat de procedure voor het indienen van projectvoorstellen te bureaucratisch is. LIFE-Natuur moet beslist meer middelen toegewezen krijgen en …
Thyssen (PPE-DE ),
   . - Vanmiddag hebben wij in dit Huis met grote meerderheid ingestemd met een verlenging, met twee jaar, van het LIFE-programma. Met deze verlenging garanderen wij de beleidscontinuïteit tot er een nieuwe aanpak is ontwikkeld in het kader van de nieuwe financiële vooruitzichten.
Bij de eerste bespreking over de verlenging van het LIFE-programma kreeg de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid van de Rekenkamer te horen dat er een audit is uitgevoerd in acht lidstaten. Hieruit zou zijn gebleken dat wanneer met Europese steun terreinen voor natuurgebied worden aangekocht door particuliere verenigingen er te weinig garanties zijn dat deze gebieden na afloop van de subsidieperiode nog goed wordt beheerd. Concrete voorbeelden kon men ons echter niet geven.
De suggestie van de Rekenkamer om voortaan particuliere verenigingen uit te sluiten van EU-subsidies voor de aankoop van natuurgebieden kon in dit Huis dan ook niet op steun rekenen. Dat vind ik een zeer goede zaak. De Rekenkamer mag ons natuurlijk suggesties doen. Misbruik kunnen wij in geen geval dulden, maar dat wil niet zeggen dat wij goed werkende particuliere verenigingen moeten treffen.
Wij kunnen en mogen de duizenden vrijwilligers die zich belangeloos inzetten voor het beheren van natuurgebieden in de Europese Unie niet in de kou laten staan. Integendeel, wij moeten hen stimuleren in plaats van ontmoedigen. Ik ben bijzonder tevreden dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen om ervoor te zorgen dat goed werkende milieuverenigingen ook in de toekomst Europese steun kunnen krijgen voor de aankoop van terreinen voor natuurgebied. 

Banotti (PPE-DE ),
    - Ik keur dit verslag met tegenzin goed. Het is bepaald niet volmaakt en er zijn al aanwijzingen dat dit soort gegevens per ongeluk is doorgegeven aan derde landen.
Ik sta volledig achter het recht van landen om hun veiligheid te beschermen en handhaven. Het gaat hier om een botsing van culturen en het opportunisme heeft gezegevierd. 
De Rossa (PSE ),
    - Ik heb opnieuw mijn stem uitgebracht tegen het doorgeven van een onaanvaardbaar grote hoeveelheid persoonlijke gegevens over luchtreizigers aan de Amerikaanse autoriteiten. Deze autoriteiten hebben namelijk geen afdoende bescherming van de burgerrechten van Europese passagiers aangeboden.
Ofschoon ik zonder meer toegeef dat de hoogste vorm van waakzaamheid geboden is tegen terrorisme, zouden de terroristen juist een overwinning boeken als wij de burger- en mensenrechten opofferden onder het mom van beveiliging.
Het stelt mij zeer teleur dat Ierland voor de ontwerpovereenkomst heeft gestemd en daarmee het groene licht geeft voor een ongerechtvaardigde inbreuk op de privacy van Ierse passagiers.
De Commissie moet gewoon de tekst van de ontwerpovereenkomst zodanig wijzigen dat het recht op bescherming van de gegevens van Europese burgers gewaarborgd is. Ierse en Europese burgers hebben er recht op te weten dat hun fundamentele burgerrechten niet in de strijd tegen het terrorisme worden opgeofferd. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Inhakend op reeds eerder ingenomen standpunten heeft het EP ook dit keer geweigerd in te stemmen met de sluiting van de overeenkomst met de VS over de overdracht van passagiersgegevens in het kader van de zogenaamde “oorlog tegen het terrorisme”. Het Parlement is alleen bereid geweest deze kwestie voor advies naar het Europees Hof van Justitie door te sturen.
Volgens het voorstel van de Commissie en het daarmee samenhangende voorstel van de Raad voor een besluit zouden “de voor de tenuitvoerlegging van de wet verantwoordelijke autoriteiten van de VS toegang krijgen tot de databases met PNR-gegevens (registers voor de identificatie van luchtvaartpassagiers)”, hetgeen “neerkomt op de uitoefening van de soevereiniteit van de VS” in de lidstaten van de EU.
Volgens deze overeenkomst zou “de wetgeving van de Verenigde Staten op dit gebied van toepassing zijn in de Europese Unie en op Europese burgers”. “De bevoegdheid van de lidstaten om te besluiten of gegevens die oorspronkelijk voor commerciële doeleinden zijn vergaard voor veiligheidsdoeleinden kunnen worden vrijgegeven” zou op de EU worden overgebracht, terwijl “op de luchtvaartmaatschappijen een wettelijke verplichting zou komen te rusten toegang tot deze gegevens te verlenen”.
Wat de garantie van de rechten en vrijheden van de burgers betreft: “de ontwerpovereenkomst legt niet vast op welke wijze deze rechten beperkt worden. Er wordt uitsluitend verwezen naar een unilaterale beslissing van de Commissie die zelf weer verwijst naar een reeks unilaterale besluiten van de regering van de VS, die uiteindelijk verwijzen naar de bestaande en nog uit te vaardigen wetgeving van de VS”. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Deze kwestie houdt verband met het verslag-Boogerd-Quaak over de overeenkomst tussen de EU en de VS over de overdracht van PNR-gegevens door luchtvaartmaatschappijen aan het van het Ministerie van Binnenlandse Veiligheid van de VS (A5-0271/2004). Over dat verslag is als gevolg van dit overleg nog niet gestemd.
De sluiting van dit soort overeenkomsten is tegenwoordig vanwege de steeds toenemende dreiging van terrorisme meer dan gerechtvaardigd. Het zou tot de meest elementaire maatregelen voor de samenwerking tussen staten moeten behoren. Het blokkeren van dit soort maatregelen zal er alleen maar toe leiden dat de EU het nog langer zonder duidelijke maatregelen tegen de terroristische bedreiging zal moeten stellen. In tegenstelling tot hetgeen de rapporteur beweert geloof ik niet dat de ondertekening van deze overeenkomst onverenigbaar is met het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap: er is hier geen sprake van schending van de Europese wetgeving op het gebied van gegevensbescherming. Ik ben het geheel eens met de argumenten die commissaris Patten heeft aangevoerd.
Het Parlement zou dit soort maatregelen niet moeten blokkeren, maar er met het oog op ons aller veiligheid juist op moeten aandringen dat de luchtvaartmaatschappijen die naar het grondgebied van de VS vliegen aan deze normen voldoen.
Ik ben het er volstrekt niet mee eens dat wij de Raad, hetzij op politieke, hetzij op technische gronden, het advies geven af te zien van sluiting van deze overeenkomst met de VS. Ik heb daarom tegen het voorstel om naar het Hof van Justitie te stappen gestemd. Ik vind dat een verwerpelijke poging om een overeenkomst, die voor ieders vrijheid en veiligheid onontbeerlijk is, opnieuw te frustreren. 

Coelho (PPE-DE ),
    - Het is van fundamenteel belang dat de Europese Unie consistente maatregelen neemt voor een efficiëntere bescherming van de grenzen. De Unie mag daarbij evenwel niet de bevoegdheden van de lidstaten schenden.
Ik steun dit voorstel voor een verordening. Daarmee wordt een uniforme toepassing beoogd van de op de lidstaten rustende verplichting om de reisdocumenten van onderdanen van derde landen bij binnenkomst via de buitengrenzen van de Unie af te stempelen. Het gaat erom dat we kunnen controleren op welke datum onderdanen uit derde landen via de buitengrenzen de Unie zijn binnengekomen. Dan kan namelijk worden vastgesteld hoe lang de betrokken personen reeds in de Unie verblijven en of ze daarmee aan de voorwaarden voor legaal verblijf voldoen.
Op deze wijze moet er een einde worden gemaakt aan de verschillen die er thans tussen de lidstaten bestaan. Het Gemeenschappelijk Handboek voor de buitengrenzen bevat immers een aantal ambiguïteiten. Er wordt nu gewerkt aan verbeterde versie van dit Handboek, maar dat is technisch gezien een heel gecompliceerde aangelegenheid: het kan dus nog wel enige tijd duren voordat de verbeterde versie wordt aangenomen.
Met deze verordening wordt de controle op de buitengrenzen dus verscherpt. Ze zal bovendien leiden tot meer onderling vertrouwen tussen de lidstaten met betrekking tot deze controle. En dat is heel belangrijk: het gaat hier immers om gemeenschappelijke grenzen. Als één lidstaat zich bij de controle laks opstelt, heeft dat gevolgen voor de veiligheid in de overige lidstaten van de Europese Unie. 
Queiró (UEN ),
    - Het Schengen-acquis met betrekking tot verblijf van korte duur stelt dat burgers uit derde landen die legaal het grondgebied van de lidstaten zijn binnengekomen en verder aan alle nodige voorwaarden voldoen, het recht hebben om gedurende een periode van zes maanden maximaal drie maanden in het Schengen-gebied te verblijven. Die periode van zes maanden vangt aan op de datum van eerste binnenkomst. Het is dus van belang dat we kunnen controleren op welke datum een onderdaan van een derde land de buitengrenzen heeft overschreden. Pas dan kunnen we berekenen hoe lang de betrokken persoon in de Unie verblijft en of dat verblijf al dan niet legaal is.
In het Gemeenschappelijk Handboek voor de buitengrenzen wordt reeds gesproken over dit soort stempels. Het Handboek stelt echter ook dat men bij de controle aan de grenzen over land in speciale gevallen (inzonderheid bij druk verkeer) minder streng mag optreden. De uit deze bepaling voortvloeiende ambiguïteit heeft ertoe geleid dat de lidstaten uiteenlopende praktijken hebben ontwikkeld. Daar moet iets aan gedaan worden.
Daarom steunen wij, mede met het oog op de uitbreiding, het standpunt van mevrouw Angelilli dat de procedures in de toekomst moeten worden geharmoniseerd, zeker als het gaat om de afstempeling van reisdocumenten van onderdanen van derde landen bij het verlaten van de Schengen-ruimte. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Het Schengen-acquis met betrekking tot verblijf van korte duur stelt dat burgers uit derde landen die legaal het grondgebied van de lidstaten zijn binnengekomen en verder aan alle nodige voorwaarden voldoen, het recht hebben om gedurende een periode van zes maanden maximaal drie maanden in het Schengen-gebied te verblijven. Die periode van zes maanden vangt aan op de datum van eerste binnenkomst. De ambiguïteit van de op dit gebied geldende bepalingen heeft ertoe geleid dat de lidstaten uiteenlopende praktijken hebben ontwikkeld. Het komt geregeld voor dat onderdanen uit derde landen legaal de Schengen-ruimte zijn binnengekomen zonder dat er in hun reisdocumenten een stempel met de datum van binnenkomst is gezet. Dat maakt het toezicht op het verblijf van deze mensen moeilijker, alhoewel dergelijke controles met het oog op de bestrijding van het internationale terrorisme juist steeds belangrijker worden. Daarom heeft de laatste, onder Italiaans voorzitterschap georganiseerde Raad Justitie en Binnenlandse Zaken, mede met het oog op de uitbreiding, conclusies aangenomen waarin wordt aangedrongen op het systematisch afstempelen van de reisdocumenten van onderdanen van derde landen. Het onderhavige voorstel geeft invulling aan die aanbeveling.
In het Gemeenschappelijk Handboek voor de buitengrenzen wordt reeds gesproken over dit soort stempels. Het Handboek stelt echter ook dat men bij de controle aan de grenzen over land in speciale gevallen (inzonderheid bij druk verkeer) minder streng mag optreden.
Ik vind dit een goed verslag. Dat zijn we overigens gewend van …

Coelho (PPE-DE ),
    - Het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving heeft heel nuttig werk verricht en ons inzicht in het verschijnsel drugs en drugsverslaving vergroot. Het centrum verschaft gegevens en informatie. Bovendien houdt het de ontwikkelingen in de gaten, en kan ons aldus voorstellen doen voor het verbieden van gevaarlijke nieuwe substanties wanneer zulke substanties op de markt worden gebracht.
Het is begrijpelijk dat men de verordening tot instelling van het EWDD om redenen van transparantie wil herformuleren, zeker nu de EU op het punt staat uit te breiden. Verder is het van belang dat het takengebied van het Waarnemingscentrum ruimer wordt geformuleerd, opdat het centrum zich ook kan bezighouden met het verschijnsel van gemengd gebruik (het gaat dan vooral om het gemengd gebruik van legale en illegale substanties).
Ik ben het er echter niet mee eens dat men het centrum ook evaluatietaken wil geven. Voorgesteld wordt namelijk dat het centrum niet alleen gegevens verzamelt, maar het beleid en de strategie van de lidstaten ook evalueert. Het zou verder moeten vaststellen hoe het drugsgebruik zich ontwikkelt. Dat komt erop neer dat je een agentschap bevoegdheden verleent die aan de lidstaten toekomen.
Het Waarnemingscentrum moet algemene informatie verzamelen. Het moet dus gegevens vergaren over alle aspecten van drugs, drugsverslaving en de daaruit voortvloeiende consequenties, en die gegevens vervolgens analyseren en beschikbaar stellen. Dan kunnen de lidstaten zich een algemeen beeld vormen van de toestand. Het is echter niet de bedoeling dat er zo getornd wordt aan de overeengekomen verdeling van de bevoegdheden tussen de Gemeenschap en de lidstaten. 
Lang (NI ),
   . - Zoals gewoonlijk heeft u niet naar ons geluisterd en zoals gewoonlijk hadden wij gelijk. Toen het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving in 1995 werd ingesteld hekelden de afgevaardigden van hier in dit Parlement de nutteloosheid van dit orgaan en voorspelden ze dat het een mislukking zou worden. Bijna tien jaar later zijn de resultaten inderdaad bedroevend: de raad van bestuur functioneert niet, net zo min als het netwerk voor het verzamelen en analyseren van informatie en de verspreiding van gegevens, en het gevoerde beleid wordt niet geëvalueerd. De jaarverslagen en statistieken stapelen zich op, maar de problemen zijn alleen maar toegenomen.
Frankrijk is uitgegroeid tot het Europese land met het hoogste cannabisgebruik onder jongeren van 16 jaar. Als een heuse epidemie treft het drugsgebruik vandaag de dag alle sociale klassen en leeftijden.
De rapporteur stelt dus een herziening voor van de werkwijze en het takenpakket van het Waarnemingscentrum. Wij lossen de problemen echter niet op door steeds meer nutteloze organen in het leven te roepen en ook niet door het beleid voor drugsbestrijding te communautariseren. Het wordt tijd dat we inzien dat het drugsgebruik exponentieel toeneemt met de tolerantie en dat alleen een nationaal beleid van nultolerantie ten aanzien van drugs de jongeren hun toekomst kan teruggeven. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - De bestrijding van drugs en drugsverslaving is altijd één van de prioriteiten van de Europese Unie geweest, en dat heeft ook gevolgen gehad voor het beleid op andere terreinen, zeker gedurende de laatste tien jaar.
De Raad heeft daarom een voorstel voor een verordening gedaan om de strijd tegen drugs op te voeren.
We hebben echter moeten vaststellen dat er in het verslag overal wijzigingen zijn opgenomen die niet zullen helpen bij de verwezenlijking van de oorspronkelijke doelstellingen.
Ik kan het er in principe mee eens zijn dat de bevoegdheden van het Waarnemingscentrum worden uitgebreid. Ik ben het echter oneens met de wijziging volgens welke er in de raad van bestuur van het centrum twee vertegenwoordigers van het EP zouden moeten worden opgenomen. Ik ben het ook niet eens met de verhoging van het aantal evaluatie-instrumenten.
Ik geloof dat de in het verslag voorgestelde activiteiten, en met name die van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, niet de beste manier zijn om vooruit te komen.
Het verslag kan daarom niet op mijn steun rekenen.
Ik geloof dat het verstandiger is als de Europese Unie, het Waarnemingscentrum en de lidstaten zich samen of individueel inspannen om verspilling van hulpbronnen te voorkomen. Van belang is dat we preventieve maatregelen nemen, maatregelen die werkelijk bijdragen tot de bestrijding van de drugshandel en -verslaving. 

Berthu (NI ),
   . - Ik heb geweigerd mijn stem te geven aan de kwijting voor de uitvoering van de begroting 2002 van de Commissie, omdat er nog steeds geen duidelijkheid is in zaken als Eurostat. In januari jongstleden al kreeg het Europees Parlement spijt dat het had ingestemd met de kwijting van 2001 zonder over alle benodigde gegevens te beschikken. Ik zou voor 2002 niet in dezelfde val willen lopen.
Daar komt bij dat de resolutie waarvan het kwijtingsbesluit vergezeld gaat heel wat aanvechtbare punten bevat. In paragraaf 4 wordt bijvoorbeeld beweerd dat de lidstaten een ondergeschikte positie hebben bij het beheer van communautaire kredieten, hetgeen onjuist is, aangezien zij de kas beheren en de nationale belastingbetalers het geld inbrengen. Ik denk juist dat de lidstaten zouden moeten eisen om zelf een betere controle te kunnen uitoefenen.
Een ander voorbeeld: in paragraaf 115 en volgende staat dat het Europees Parlement een Europese belasting wenst in te voeren, met als hoofddoel: “de waarborging van de financiële onafhankelijkheid van de EU ten opzichte van de nationale bijdragen die zijn onderworpen aan de besluitvorming van de nationale parlementen”. Duidelijk kan niet worden toegegeven dat deze Europese belasting de Unie in staat zou stellen zich aan de nationale controles te onttrekken en haar uitgaven te financieren naar eigen goeddunken. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - De kwijtingsprocedure voor 2002 wordt overschaduwd door de Eurostat-affaire en de hervorming van de Commissie. Zowel met betrekking tot het ene als het andere onderwerp hebben wij sterke bedenkingen.
Niettegenstaande de recente schandalen en de affaires die in 1999 tot de val van de Commissie hebben geleid, maken de nu aangekondigde administratieve hervormingen vooral een decoratieve indruk. De “bestuurscultuur” moet nog steeds veranderen, zoals blijkt uit het geval-Eurostat. Er moeten maatregelen worden genomen om te verhinderen dat kritische informatie in de doofpot verdwijnt. Verder moet er bij de wijziging van het Financieel Reglement meer gedaan worden voor de internalisering van de diensten. Van belang is vooral dat van ondernemingen die deelnemen aan openbare aanbestedingen voor Commissiecontracten systematisch geëist wordt dat ze een verklaring van onberispelijk gedrag ondertekenen. Ook het financiële beheer moet beter worden georganiseerd.
De Eurostat-affaire toont ook aan dat er opnieuw moet worden gekeken naar de keten van verantwoordelijkheden binnen de Commissie en de betrekkingen tussen de verschillende instanties en de commissarissen. Uit deze affaire blijkt verder dat het niet juist is om de begrotingscommissaris ook de bevoegdheid te geven voor de boekhouding en de fraudebestrijding.
Met betrekking tot de verschillende onderdelen van dit verslag wil ik graag aangeven dat ik het niet eens ben met paragraaf 115, waarin verwezen wordt naar een toekomstige Europese belasting ter vervanging van de nationale bijdragen van de lidstaten aan de communautaire begroting. Ik ben het ook oneens met paragraaf 182, waarin binnen het kader van de structuurfondsen steun wordt betuigd aan de N+2-regel. 

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - De goede resultaten van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) vormen een goede reden om de in het kader van deze fondsen ontwikkelde acties van de Europese Unie voort te zetten. Het EOF is een uitdrukking van daadwerkelijke solidariteit met de meest achtergestelde regio’s in deze wereld via macro-economische en sectorale steun.
Ik geloof dat het een goed idee is om als voorwaarde voor het toekennen van steun van de ACS-landen te verlangen dat ze meerjarenprogramma’s opstellen voor het opzetten (of uitbreiden) van degelijke controle-instellingen. De geloofwaardigheid en doeltreffendheid van het EOF hangt in belangrijke mate af van transparantie. We moeten steeds goed kunnen controleren of de toegekende steun op zinvolle wijze is gebruikt. Een beter toezicht zou het ook gemakkelijker maken een vergelijking uit te voeren met de financiële vooruitzichten van de Unie zelf.
Tot slot ben ik het eens met de stelling van de Begrotingscommissie dat de opneming van het EOF in de algemene begroting van de Europese Unie niet alleen een belangrijke politieke betekenis zou hebben. Het zou ook voordelen opleveren voor het begrotingsbeheer. De uitvoering van de EOF-begroting zou immers efficiënter kunnen verlopen omdat de bestaande procedures dan kunnen worden geharmoniseerd. Dat zou bijdragen tot meer flexibiliteit bij de tenuitvoerlegging van de begroting. De transparantie met betrekking tot de communautaire steun zou toenemen en de ingewikkelde overgangsmaatregelen tussen de verschillende ontwikkelingsfondsen zouden overbodig worden.
Ik heb voor gestemd. 

Dehousse (PSE ).
   - Hoewel ik verkozen ben door de bevolking van de Belgische gewesten Wallonië en Brussel, mijnheer de Voorzitter, heb ik zoals altijd steun verleend aan de handhaving van de activiteiten van het Europees Parlement in Straatsburg. Deze steun is ingegeven door mijn overtuiging dat de aanwezigheid van het Europees Parlement in Straatsburg, het verstrijken van de jaren en zelfs de huidige of toekomstige uitbreidingen ten spijt, een aanzienlijke symbolische waarde behoudt.
Maar al te gemakkelijk wordt geloofd dat de oude wonden verdwenen zijn, omdat ze niet meer worden genoemd. De geschiedenis zou ons echter waakzaam moeten maken voor de mogelijkheid dat de geschiedenis zich herhaalt, hetgeen soms plotseling gebeurt wanneer men er het minst op bedacht is. Daarom is het voor iedereen in Europa, de jeugd voorop, van nut dat de Europese democratie een zetel houdt in de hoofdstad van de Elzas. 
Berthu (NI ),
   . - Ik heb voor het verslag-van Hulten gestemd over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2002, omdat het goede richtsnoeren biedt, met name voor de transparantie met betrekking tot de vergoedingen van de leden, van het soort dat wij altijd hebben bepleit.
Overigens is hier te zien dat de strategie van het Europees Parlement naar de knoppen is. Jarenlang heeft het Parlement de hervorming van de vergoedingsregeling gekoppeld aan de goedkeuring door de Raad van een hyperfederalistisch Statuut van de leden van het Europees Parlement. Met het naderen van de verkiezingen heeft de Raad echter de hervorming van het Statuut tegengehouden en het Europees Parlement ziet zich genoodzaakt toe te geven dat de hervorming van de vergoedingen ook los daarvan wel doorgevoerd kan worden.
Verder bevatte het oorspronkelijke verslag een aantal zeer betreurenswaardige passages waarin Straatsburg als officiële zetel van het Europees Parlement werd betwist. Gelukkig zijn deze passages met de stemming geschrapt. Straatsburg is namelijk het symbool van de Frans-Duitse verzoening en moet straks het symbool worden van de verzoening van heel Europa. Bovendien zou het ongezond zijn om alle instellingen in Brussel te concentreren, daar die stad dan al te zeer in de verleiding zou komen zich als een federaal Europees district voor te doen. 
Flesch (ELDR ),
   . - Dat onze geachte collega van Hulten de gelegenheid van de kwijting voor de uitvoering van 2002 aangrijpt om te pleiten voor een enkele vergaderplaats van het Europees Parlement, te weten Brussel, kan me niet verbazen. Dat hij zich daarvoor bedient van hypocrisie en feitelijke onjuistheden is zijn intelligentie echter onwaardig.
Paragraaf 69 van zijn verslag geeft aanleiding tot verwarring. De indruk wordt gewekt dat de genoemde bedragen van 185 en 203 miljoen euro de extra kosten zijn voor het handhaven van drie vergaderplaatsen van het Europees Parlement, terwijl het hier de totale kosten betreft. Een enkele vergaderplaats kost namelijk ook geld.
Paragraaf 70 is een warboel en bevat onwaarheden. Ik laat het aan de Franse collega’s over om te antwoorden op deze aanvallen op Straatsburg. Dat Luxemburg slecht toegankelijk zou zijn of dat zich daar gezondheids- en veiligheidsproblemen zouden voordoen, wil ik fel tegenspreken. Deze insinuaties zijn volstrekt oneerlijk.
Daarom heb ik voor de amendementen 16 tot en met 20 van de PPE-DE-Fractie tot schrapping van de paragrafen 69 tot 73 gestemd. 
Goebbels en Poos (PSE ),
   . - Als je vóór kwijting bent maar tegen de resolutie van de heer van Hulten, ben je enige uitleg verschuldigd.
Zelfs in geamendeerde vorm blijft de resolutie onaanvaardbaar. In plaats van zich te houden bij de uitvoering van de begroting 2002 heeft de rapporteur het volgestopt met allerhande persoonlijke opvattingen.
Zowel de onsamenhangende overwegingen over het Statuut van de leden als het voorstel over de vergaderplaatsen van het Parlement horen er niet in thuis.
Dit laatste voorstel vormt niet alleen een inbreuk op artikel 284 van het Verdrag, maar geeft ook blijk van een bekrompen visie op de kosten van de decentralisatie. Het mag dan kloppen dat aan de decentralisatie een prijskaartje hangt, aan de concentratie van alle Europese instellingen in Brussel zijn eveneens kosten van zowel financiële als politieke aard verbonden. Vanuit een puur financieel, zoniet calvinistisch perspectief zijn politieke elementen van generlei betekenis. Dat zijn ze echter wel voor onze kiezers. 
Lulling (PPE-DE ),
   . - Ik heb me niet aangesloten bij de hervormingscampagne om het EP efficiënter en transparanter te maken en het meer verantwoordelijkheid te geven. Deze campagne, die is gestart door de socialistische afgevaardigde van Hulten, had tot doel Straatsburg als zetel en Luxemburg als vergaderplaats te schrappen.
Aan de Europese afgevaardigden en de kandidaten voor de Europese verkiezingen wordt heel schijnheilig gevraagd om “zich in te zetten voor een grotere efficiëntie door erop aan te dringen een einde te maken aan de versnippering van de vestigingsplaatsen van het Europees Parlement (...) en het een enkele zetel in Brussel te geven”.
Ik heb uiteindelijk voor het verslag gestemd, nadat de amendementen van mijn fractie waren aangenomen. Anders had ik dat niet kunnen doen, omdat de heer van Hulten zijn verslag misbruikt heeft om stelling te nemen inzake de zetel van het EP, hetgeen niet tot onze bevoegdheden behoort.
Uit een peiling onder de ambtenaren in Straatsburg en Luxemburg komt naar voren dat 95 procent van hen tegen een overplaatsing naar Brussel zijn. De heer van Hulten gaat straal voorbij aan de problemen die dit plan met zich mee zou brengen voor de betrokken gezinnen, alsmede de prijs van deze , in geld en in productiviteit.
Ik laat mij niet intimideren door dergelijk manoeuvres en door deze chantage onder het mom van het herstel van de geloofwaardigheid van het Europees Parlement. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . - Gisteren behoorde ik tot de ondertekenaars van de oproep aan kandidaten voor dit Parlement voor de periode 2004-2009 om een einde te maken aan overmatige onkostenvergoedingen en geldverspilling door in twee verschillende steden te vergaderen. Vandaag kan worden gemeten wat daarvoor het draagvlak is in het binnenkort aftredende Parlement in de samenstelling 1999-2004. Op voorstel van de christen-democraten kiest een meerderheid van 31 stemmen tegen het naar Brussel halen van alle vergaderingen. De kosten van deze weigering bedragen 185 miljoen euro per jaar en na de uitbreiding zelfs 203 miljoen euro. Het voorstel om alleen de echte reiskosten te vergoeden blijft buiten de stemming, omdat eerst een veel vager voorstel is aangenomen over een onderzoek naar de reiskosten. Mijn fractie heeft twee voorstellen ingediend om de periode dat het aanwezigheidsregister kan worden ondertekend te beperken. Beperking tot de vaste vergadertijden is verworpen met 99 tegen 355 stemmen en het schrappen van de mogelijkheid tot ondertekening op vergadervrije dagen is verworpen met 151 stemmen tegen 320. Alleen de recent ingevoerde mogelijkheid voor extra taxivergoedingen wordt geschrapt met 351 stemmen voor en 146 tegen. Dat is voorlopig een uiterst magere oogst in de strijd om onnodige kosten van dit Parlement te verlagen. Zeker onder deze omstandigheden is het goed dat de Raad de recente salarisverhoging niet heeft toegestaan. 
Paulsen en Olle Schmidt (ELDR ),
    Het verslag-van Hulten is van groot belang. Wij betreuren het echter dat de passage waarin werd opgeroepen tot stopzetting van de parlementaire activiteiten in Straatburg, is verworpen.
Wij vinden dat alle activiteiten van het Europees Parlement naar Brussel moeten worden overgeplaatst. Daarom zullen wij ons bij de eindstemming van stemming onthouden. 
Queiró (UEN ),
    - De redenen waarom ik tegen dit verslag heb gestemd blijkt uit mijn stemgedrag bij de hoofdelijke stemmingen over het Statuut van de Leden en het behoud van Straatsburg als zetel van het Parlement.
Ik kan me met betrekking tot het eerste punt vinden in een groot deel van de amendementen, maar die hebben volgens mij alleen zin als ze worden opgenomen in een toekomstig Statuut voor de leden. De rapporteur geeft dat in de toelichting zelf ook toe. Het is helemaal niet zeker of dat Statuut er ook komt. Ik heb bij eerdere stemmingen aangegeven dat dit wel mijn verlangen is. De Raad heeft het idee onlangs echter afgewezen.
Wat het behoud van de zetel in Straatsburg betreft ben ik me ervan bewust dat de Verdragen zullen moeten worden aangepast om de bestaande situatie te wijzigen. Dat betekent niet dat ik mijn standpunt in dezen niet mag manifesteren, en dat standpunt heeft niets te maken met mijn oordeel over Frankrijk of de Fransen. Ik ben er uit principe tegen om de kosten te verdubbelen als daar geen enkel tastbaar voordeel tegenover staat, noch voor het functioneren van het Parlement, noch voor de arbeidsomstandigheden van de afgevaardigden en de ambtenaren. 
Raschhofer (NI ),
   . - Namens de afgevaardigden van de FPÖ wil ik ons stemgedrag over het verslag-van Hulten toelichten. We hebben gestemd voor amendement 40, omdat we een nieuw besluit van het Bureau willen zonder achterdeuren voor extra kilometergeld en tijdvergoeding. We willen met andere woorden dat het besluit van het Bureau van 8 mei 2003 zodanig wordt herzien dat alleen daadwerkelijk gemaakte kosten worden vergoed. We hebben gestemd tegen amendement 1 van de Fractie Europa van Democratieën in Diversiteit, omdat wij vinden dat dit zou kunnen worden uitgelegd als behoud van het kostenbesluit van 28 mei 2003 met zijn verborgen forfaitaire vergoedingen.
Desondanks hebben we bij de eindstemming tegen het verslag gestemd omdat het niet ons standpunt verwoordt, bijvoorbeeld als het gaat om het verzoek voor een enkele vergaderplaats voor het Europees Parlement of om het schrappen van de onkostenvergoeding op vrijdag in Straatsburg. Bij het afwegen van alle argumenten wil ik benadrukken dat wij ons volledig konden scharen achter het besluit om alleen daadwerkelijk gemaakte reiskosten te vergoeden. Wij betreuren het echter dat veel andere amendementen niet in het besluit zijn terug te vinden. 
Ribeiro (GUE/NGL ),
    - Ik geef steun aan dit verslag om duidelijk te maken dat, zoals men kon verwachten, er geen consensus bestaat over het Statuut van de leden, een onderwerp dat ik met bijzondere belangstelling heb gevolgd, als afgevaardigde en als quaestor (van 1994 tot 1999).
Voor mij is dit een politieke kwestie. Ik heb altijd een duidelijk standpunt ingenomen, dat luidt dat de vergoedingen- en onkostenregelingen voor de leden gebaseerd moeten zijn op de economische en sociale situatie in de lidstaten waar deze afgevaardigden zijn gekozen. Zodra ze gekozen zijn nemen ze plaats in dit Parlement om onder andere hun volkeren te vertegenwoordigen. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
    Ik heb gestemd voor de amendementen met de volgende strekking: 1) dat het Europees Parlement zelf moet beslissen over zijn zetel (aangenomen met 275 stemmen voor en 223 stemmen tegen, bij 16 onthoudingen); 2) dat het Europees Parlement één arbeidsplaats moet hebben in plaats van de huidige drie in Brussel, Straatsburg en Luxemburg (aangenomen met 271 stemmen voor en 223 stemmen tegen, bij 21 onthoudingen), aangezien deze opdeling leidt tot extra uitgaven ter hoogte van 185 miljoen euro per jaar en na de uitbreiding 203 miljoen euro; 3) dat de onkostenvergoedingen moeten worden herzien (aangenomen met 380 stemmen voor en 119 stemmen tegen); 4) dat de onkostenvergoedingen gebaseerd moeten zijn op het beginsel van vergoeding van daadwerkelijk gemaakte kosten (dit komt deels aan de orde in amendement 40, dat is aangenomen met 336 stemmen voor en 138 stemmen tegen, bij 28 onthoudingen); 5) dat uitgaven voor taxivervoer niet apart vergoed moeten worden maar deel moeten uitmaken van de algemene kostenvergoedingen (aangenomen met 351 stemmen voor en 146 stemmen tegen, bij 18 onthoudingen). 
Santos (PSE ),
    - Ik heb tegen het verslag-van Hulten gestemd, omdat ik vind dat de rapporteur de gelegenheid die hem met de controle op de uitvoering van de rekeningen van het Parlement wordt geboden, heeft misbruikt om zijn eigen politieke meningen te verkondigen over de betalingsregelingen voor de leden van dit Parlement en de zetels van deze instelling.
Dit zijn onderwerpen die binnen het Parlement aanleiding zijn tot grote verdeeldheid. Ze mogen dus niet als secundair onderwerp worden behandeld (zoals hier het geval is), en zeker niet aan het einde van een zittingsperiode om uitdrukking te geven aan een persoonlijke visie die tot stand is gekomen onder druk van de media die niets anders beogen dan de legitimiteit van de nu volgende verkiezingen in twijfel te trekken.
De rapporteur heeft de Europese zaak geen goed gedaan. Het Parlement moet dus weigeren dit verslag goed te keuren. 

Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Karlsson, Sandberg-Fries en Theorin (PSE ),
   Wij willen niet dat de Commissie een voorstel doet met de bedoeling om de nationale aandelensystemen te wijzigen. We hebben besloten te stemmen tegen de passage waarin de Commissie wordt aangespoord om het beginsel “one share one vote” toe te passen, omdat dat niet in overeenstemming is met het subsidiariteitsbeginsel. Een dergelijk voorstel zou verstrekkende gevolgen hebben voor de eigendomsverhoudingen in diverse lidstaten.
De uiteenlopende nationale vennootschapsrechtelijke systemen moeten worden gerespecteerd. Wij kunnen evenmin steun verlenen aan de passage waarin wordt voorgeschreven dat de mobiliteit van werknemers moet worden vergemakkelijkt, omdat die passage niet gevolgd wordt door eisen inzake de sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen en inzake vakbondsorganisatie. Een grotere mobiliteit op de Europese arbeidsmarkt is prima, maar wij kunnen niet akkoord gaan met flexibiliteit ten koste van de werknemers. 
Andreasen, Busk, Jensen, Riis-Jørgensen en Sørensen (ELDR ),
    Indien het principe “één aandeel, één stem” in elke vorm van wetgeving algemeen wordt overgenomen, bestaat het risico dat wetgeving met terugwerkende kracht de huidige eigendomsverhoudingen wijzigt en onteigening tot gevolg heeft.
Wij zijn van oordeel dat de markt zelf moet bepalen welke eigendomsvormen beloond worden. Daarom kunnen wij niet instemmen met de invoering van het principe “één aandeel, één stem” als algemeen principe in de wetgeving. 
Arvidsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman, Stenmarck en Wachtmeister (PPE-DE ),
   Wij hebben vandaag tegen dit verslag gestemd, en wel om de volgende redenen.
Er is pas een overeenkomst gesloten over overnamebiedingen (in verband met het opkopen van bedrijven). De EU-instellingen moeten zich houden aan hetgeen bij de desbetreffende onderhandelingen is afgesproken. In dit verslag worden afwijkingen van deze overeenkomst voorgesteld. Een dergelijk gedrag kan ertoe leiden dat het moeilijker wordt om in de toekomst overeenkomsten te sluiten, als de instellingen zich daar niet aan houden. Wij vinden dan ook dat de paragrafen inzake de weging van stemrecht en inzake verschillende soorten defensieve maatregelen niet in het verslag hadden moeten worden opgenomen.
Als de delen van het vennootschapsrecht die baat hebben bij harmonisatie worden gewijzigd door middel van Europese wetgeving, moet het subsidiariteitsbeginsel worden gerespecteerd, en een centrale moet zo veel mogelijk wordt vermeden. De vrijheid van overeenkomsten sluiten mag nooit op de hier voorgestelde wijze worden geschonden.
Wij verwelkomen speciaal het initiatief van het bedrijfsleven voor meer openheid, voor transparantie van het beheer en voor verantwoording, en wij hopen dat deze beginselen invloed zullen uitoefenen op de toekomstige Europese ontwikkelingen op dit gebied. 
Beysen (NI ),
   . - Ik heb mij vandaag bij de stemming over de richtlijn "oneerlijke handelspraktijken" van stemming onthouden. Niet omdat ik principieel tegen dergelijke wetgeving ben, maar omdat hier het zoveelste compromis op tafel ligt met betrekking tot de interne markt. Vier jaar na de top van Lissabon stel ik vast dat er weinig vooruitgang is geboekt. Dagelijks wordt in dit Parlement gepleit voor de naleving van de strategie van Lissabon, maar wanneer men dan daadwerkelijk kan kiezen voor de voltooiing van de interne markt door middel van wederzijdse erkenning en eventueel maximale harmonisatie, deinst men terug. Telkens wanneer men het over de consument heeft, laaien de emoties hoog op. In verschillende amendementen wordt nu wel de consument beschermd, hetgeen op zichzelf een goede zaak is, maar anderzijds wordt daarin geen rekening gehouden met de kosten die dit meebrengt voor de handelaren. Mijns inziens is het juiste evenwicht in de ontwerpwetgeving nog niet gevonden. 
De Rossa (PSE ),
    - Graag geef ik mijn goedkeuring aan dit verslag, dat aanmerkelijk is verbeterd ten opzichte van het voorstel van de Commissie tot harmonisatie van de consumentenbescherming tegen oneerlijke handelspraktijken.
Ik ben het weliswaar eens met de voorstellen van de Commissie betreffende , maar in de belangrijkste beleidsdoelstellingen zouden verwijzingen moeten zijn opgenomen naar bevordering van duurzame ontwikkeling, eerbiediging van het milieu en eerlijke handel. Voorts zou er een grotere plaats moeten zijn ingeruimd voor de betrokkenheid van andere belanghebbenden, zoals werknemers, consumenten en vertegenwoordigers van gemeenschappen.
 en vennootschapsrecht in Europa dienen gepaard te gaan met goede structuren en praktijken voor informatie en raadpleging van werknemers, en alle richtlijnen betreffende vennootschapsrecht moeten de verplichting bevatten dat werknemers en vertegenwoordigers van werknemers worden geïnformeerd en geraadpleegd over alle belangrijke beslissingen die een weerslag hebben op de toekomst van het bedrijf en de werkgelegenheid.
Daarom dient het Europees Forum voor dat de Commissie wil instellen, plaats te bieden aan alle belanghebbenden en zouden ook vakbonden en het maatschappelijk middenveld er zitting in moeten hebben. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Er hebben zich overal ter wereld grote financiële schandalen voorgedaan (Enron, Parmalat). Zulke affaires lijken tegenwoordig de norm te zijn. De Commissie probeert nu de indruk te wekken dat ze iets wil ondernemen om de transparantie bij ondernemingen te vergroten. Daarom heeft ze het nu over “ (kennelijk de wijze waarop ondernemingen bestuurd worden) en de “sociale verantwoordelijkheid” van bedrijven.
Als het kalf verdronken is dempt men de put. Al deze intentieverklaringen en pogingen om het geweten van ondernemers te bespelen zijn echter niet meer dan propaganda. De werkelijke doelstellingen zijn namelijk de volgende: het vertrouwen van de burgers te herwinnen (inzonderheid het vertrouwen in de financiële markten); de normen te versoepelen om zo de grensoverschrijdende herstructureringen van bedrijven uit de Unie te vergemakkelijken; het concurrerend vermogen van bedrijven te vergroten en de aandeelhouders en crediteuren beter te beschermen.
De Commissie richt zich vooral op de verhouding tussen aandeelhouders en bestuurders (de verhouding tussen eigendom en beheer). Ze had nu juist meer aandacht moeten besteden aan een doeltreffende bescherming van de werknemers en aan de betrokkenheid van deze werknemers en hun belangenorganisaties bij het besluitvormingsproces over de koersbepaling van bedrijven. Werknemers hebben namelijk minder rechten dan crediteurs. Er zouden niet alleen bepaalde minimumnormen moeten gelden voor de informatie en raadpleging van werknemers, maar werknemers zouden ook actief moeten kunnen participeren (met vetorecht) in beslissingen die voor de voortzetting van het bedrijf en het behoud van banen van belang zijn. 
Queiró (UEN ),
    - Ik heb voor gestemd omdat ik vind dat de Europese wetgeving op het gebied van het vennootschapsrecht en gemoderniseerd dient te worden. Het verslag noemt de belangrijkste politieke doelstellingen (meer rechten voor aandeelhouders, bescherming van derden, bevordering van de efficiëntie en het mededingingsvermogen van bedrijven, enzovoorts) die als richtsnoer moeten dienen voor alle acties die op dit gebied op Europees niveau genomen moeten worden. Er moet bovendien een actieplan opgesteld worden, waarin al de maatregelen die men op korte, middellange en lange termijn noodzakelijk acht genoemd worden, gerangschikt volgens prioriteit. Bij het opstellen van het huidige actieplan moet vooral aandacht worden besteed aan het feit dat er aan een hele serie criteria moet worden voldaan. Belangrijke richtsnoeren zijn in dit verband subsidiariteit, proportionaliteit en flexibiliteit. Het actieplan kan ook een belangrijke rol spelen bij het scheppen van een transparante kapitaalmarkt in het uitgebreide Europa. Gelet op de recente gebeurtenissen in Japan en daarna in de Verenigde Staten en Europa - met name Parmalat - is het heel belangrijk dat er doeltreffende extra maatregelen worden genomen voor financieel beheer, om een herhaling van dit soort schandalen en de eruit voortvloeiende economische en sociale consequenties te voorkomen. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Ik heb voor dit verslag gestemd. De commissie pleit daarin voor het moderniseren van het Europese wetgevingskader voor vennootschapsrecht en . De in dit verband voorgestelde maatregelen moeten bijdragen tot een groter concurrentievermogen van de bedrijven, en dat is voor de economische groei en het scheppen van werkgelegenheid van cruciaal belang. Verder is van belang dat aandeelhouders en crediteuren beter beschermd worden. Tot slot worden er maatregelen voorgesteld om het functioneren van bedrijven transparanter te maken.
Ik steun dit verslag en ofschoon de rapporteur een socialist is, heb ik tegen de achteraf nog door de socialisten ingediende amendementen gestemd.
Ik heb ook tegen paragraaf 21 van de oorspronkelijke tekst gestemd. Daarin wordt de Commissie verzocht het principe “één aandeel, één stem” als regel op te leggen. Daarmee zou de gelijke behandeling van alle aandeelhouders gegarandeerd worden, maar dat argument klopt niet.
In tegenstelling tot wat er in bovenvermelde paragraaf beweerd wordt, wordt de gelijke behandeling van aandeelhouders niet gegarandeerd door dit principe.
Bij de regels voor de maatschappelijke deelname van aandeelhouders met stemrecht geldt het proportionaliteitsbeginsel. Ze worden opgesteld door de maatschappelijke organen en daarbij wordt het gelijkheidsbeginsel volledig gerespecteerd. 

Berthu (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het door de Commissie gesteund ontwerp voor een herenigingsplan voor Cyprus, dat zojuist is goedgekeurd door het Europees Parlement, staat ons absoluut niet aan.
Men wilde met alle geweld dit akkoord erdoor krijgen en daarom heeft men Turkije concessies gedaan die voor ons moeilijk aanvaardbaar zijn. Ofschoon Turkije het noordelijke deel van het eiland onrechtmatig bezet houdt en daarom ook door iedereen in de wereld veroordeeld is - daar moet nog eens op gewezen worden want men zou het haast vergeten -, krijgt dit land het recht om een regime in het zadel te houden dat onder controle van het Turkse leger staat, om honderdduizend kolonisten te handhaven die zich in het noorden van Cyprus hebben gevestigd en om allerlei beperkingen die het vrije verkeer tussen de twee partijen belemmeren in stand te houden, waarbij ik nog zwijg over de voortdurende belemmering van de godsdienstvrijheid.
Onder die omstandigheden lijkt dit plan maar een doel te dienen: namelijk ervoor zorgen dat - zelfs ten koste van de ergste concessies en over de ruggen van de Grieks-Cyprioten - een probleem verdwijnt dat een obstakel zou kunnen vormen voor de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Degenen die vandaag voor de resolutie hebben gestemd waarin een lans wordt gebroken voor dit plan hebben zich dus feitelijk opgeworpen als voorvechters van de toetreding van Turkije. 
Alyssandrakis (GUE/NGL ),
    Nu de Veiligheidsraad van de VN weigert een standpunt in te nemen, steunen de EU en het Europees Parlement met man en macht het plan-Annan en chanteren zij het Cyprisch volk en zijn politieke krachten.
De aangenomen resolutie is een grove belediging aan het adres van het Cyprische volk, aangezien wordt aangedrongen op “volledige verantwoordelijkheid, consequentie en gehechtheid aan het burgerschap van de EU”. Daarin wordt het plan-Annan opgehemeld als een “lichtend voorbeeld voor de regeling van andere, evenzo moeilijke internationale problemen” en gezegd dat “daarmee een operationeel federaal regeringsbestel in het leven wordt geroepen”. Natuurlijk wordt met geen woord gerept over de Turkse invasie en bezetting, de Britse militaire bases en de garanderende mogendheden. Ook wordt men niet warm of koud van de aanwezigheid van Turkse troepen op het grondgebied van de EU.
De opmerkingen die vele “vrienden” van Cyprus maakten, waren echter net zo afstotelijk als de inhoud van de resolutie. Tot hen horen ook de Voorzitter, de heer Cox, de commissarissen Verheugen en Patten, maar ook de Griekse leden van het Europees Parlement. De Voorzitter heeft de Cyprische media beschuldigd van uitsluiting, maar hijzelf heeft in een interview aan een Cyprische krant de Cyprische leiding ongehinderd een gebrek aan moed en fantasie kunnen verwijten. De commissarissen hebben zich op onaanvaardbare, uiterst minachtende en beledigende wijze uitgelaten, zoals heersers zich tegen onderdanen uitlaten.
De Communistische Partij van Griekenland steunt het Cyprische volk, de Grieks- en Turks-Cyprioten en veroordeelt zonder meer elke druk, elk dreigement en elke chantage. 
Chountis (GUE/NGL ),
    Het standpunt van commissaris Verheugen heeft verbazing en woede gewekt en de toon gezet voor onheilsprofetieën en chantage in deze plenaire vergadering van het Parlement. De commissaris is buiten zijn boekje gegaan en heeft de democratische rechten, waar de Commissie zogezegd de hoedster van is, niet geëerbiedigd. Opmerkingen als de zijne zijn uit den boze als alle Griekse partijen van mening zijn dat het Cyprische volk zich vrij moet kunnen uitspreken, zonder dat druk op hem wordt uitgeoefend, en zelf de mogelijkheden maar ook de gevaren moet inschatten van het eventueel referendumresultaat.
Afgezien van de vraag of de voorgestelde oplossing wel levensvatbaar en toepasbaar is, stelt zich de vraag of er wel garanties zijn voor de veiligheid en de toepassing van de regelingen. Als het Parlement daarover een standpunt zou innemen, zou het een gunstige invloed kunnen uitoefenen op de totstandkoming van de noodzakelijke politieke voorwaarden, en eraan kunnen bijdragen dat de overgrote meerderheid van de Grieks- en Turks-Cyprioten steun geeft aan de oplossing en dus aan de hereniging van het eiland en de toenadering tussen de twee gemeenschappen in het kader van een bicommunautaire en bizonale federatie.
Met de resolutie wordt druk uitgeoefend, in plaats van dat daarmee wordt gehamerd op de noodzaak de keuze van de Cyprioten te eerbiedigen. Met had eveneens in de resolutie alle opbouwende amendementen van de GUE/NGL-Fractie en de heer Papayannakis in verband met veiligheidsgaranties en -verbintenissen moeten overnemen. Aangezien deze goede amendementen zijn verworpen, kon ik niet voor de tekst stemmen. Ik heb mij daarom onthouden. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - We betuigen bij deze opnieuw onze solidariteit met het Cyprische volk in hun strijd tegen de Turkse militaire bezetting en bij hun inspanningen voor de hereniging van hun land.
Voor ons is het van fundamenteel belang dat de soevereine uitspraken van het Cyprische volk met betrekking tot hun tegenwoordige en toekomstige status gerespecteerd worden. Die soevereiniteit komt uitsluitend de bevolking van het eiland toe. Alle inmenging, chantage en druk van buitenaf is dus uit den boze. Dat geldt vooral voor het plan dat de secretaris-generaal van de Verenigde Naties op 31 maart heeft voorgesteld en waarover op 24 april een referendum zal worden gehouden. Wij verwerpen dan ook alle pogingen om opnieuw te onderhandelen over het toetredingsverdrag van de Republiek Cyprus tot de Europese Unie. Daarmee wil men de toetreding van Turkije mogelijk maken ofschoon niet eens aan de criteria van Kopenhagen is voldaan. Wij verzetten ons ook tegen elke poging om de bezetting van een deel van Cyprus door Turkije te legitimeren.
Daarom hebben we tegen deze resolutie gestemd. Daarin wordt geen rekening gehouden met de door onze fractie ingediende amendementen. 
Korakas (GUE/NGL ),
    Het plan-Annan staat volledig haaks op de resoluties van de VN. Daarmee wordt een streep gehaald door de invasie- en bezettingsmisdaad en wordt de veroveraar vrijgesproken, beloond en zelfs tot garant uitgeroepen. Daarmee wordt een staat opgericht die niet levensvatbaar is en waarvoor ook geen precedent te vinden is in de annalen van het internationaal recht. In feite gaat het namelijk om twee staten, met aparte economieën, handel, industrie, landbouwbeleid en arbeidsbeleid.
Grote problemen in verband met de terugkeer van vluchtelingen zijn niet opgelost, evenmin als de vraagstukken in verband met de schadeloosstelling voor verloren bezittingen en het verblijf van de kolonisten. Er wordt een situatie gecreëerd die tot voortdurende spanning tussen de twee gemeenschappen zal leiden en de deur openzet voor nieuwe, eventueel ook militaire interventies.
Het Cyprische volk is blootgesteld aan ondragelijke druk en allerlei chantage. Ons inziens zijn de verklaringen die de heer Verheugen en anderen vandaag hebben afgelegd, onaanvaardbaar evenals de dreigementen dat “de wereld ten onder zal gaan” als het Annan-plan niet wordt overgenomen.
Wij laken met name de schandelijke, absoluut verwerpelijke waarschuwing van de heer Verheugen aan het adres van de Cyprioten dat als zij niet “ja” zeggen tegen het plan, het bezettingsleger en het aantal kolonisten zullen worden verdubbeld. Daarvoor kreeg hij nog applaus ook! Foei! Dat is de EU van de “vrede”, zoals de heer Verheugen vandaag die noemde. Voor ons is het onaanvaardbaar dat de VS en de EU de Cyprioten er voortdurend aan herinneren dat dit hun enige kans is (maar voor wie dan wel?)
De Communistische Partij van Griekenland betuigt opnieuw haar onvoorwaardelijke steun aan het Cyprische volk. Er is maar een aanvaardbare oplossing en dat is de toepassing van de tot nu toe aangenomen VN-resoluties en de besluiten van de topconferenties waarin sprake is van een verenigd, onafhankelijk Cyprus zonder buitenlandse militaire bases en legers, van een federaal, bicommunautair, bizonaal Cyprus, als gemeenschappelijk vaderland van alle Turks- en Grieks-Cyprioten, zonder buitenlandse garanten en beschermers. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . De Grieks-Cyprioten hebben veertig jaar lang aangedrongen op hereniging van hun eiland. Voor de Turks-Cypriotische minderheid in het noorden was dat onaanvaardbaar, omdat zij vreesde een benadeelde minderheid in eigen land te worden. Inmiddels zijn de Turkstaligen waarschijnlijk in meerderheid gewonnen voor hereniging en verzoening op basis van het plan van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Hierin wordt een Belgisch staatsmodel voorgesteld, een federatie van twee eentalige deelstaten. Nu lijkt op 24 april een meerderheid van de Griekstaligen te zullen tegenstemmen, omdat zij meer rechten voor zichzelf en minder voor de Turkstaligen wil. Zij wil eenzijdig opleggen dat Cyprus een Griekstalig eenheidsstaat wordt, waarin ook individuele Turken mogen wonen. Zo komt er nooit overeenstemming tussen de twee bevolkingsgroepen en duurt de opdeling met een prikkeldraadgrens eeuwig voort. Terecht voelen Commissaris Verheugen en de meeste fracties zich nu opgelicht. Ik heb daarvoor al gewaarschuwd op 5 september 2001 bij de behandeling van het verslag-Poos over de toetreding van Cyprus tot de EU. Door eerst alleen het Griekstalige deel tot de EU toe te laten, zouden de Turken gedwongen kunnen worden te kiezen tussen armoede buiten de EU of onderwerping binnen EU-lidstaat Cyprus. Na het mislukte referendum zullen wij op zoek moeten naar een andere manier om het Turkstalige deel desgewenst op een andere manier tot de EU toe te laten. 
Patakis (GUE/NGL ),
    Onmiddellijk na Helsinki heeft de Communistische Partij van Griekenland duidelijk gemaakt dat volgens haar “de toetredingsprocedure van Cyprus wordt gebruikt als een hefboom voor de definitieve tweedeling van het eiland”. Ik herinner hieraan om duidelijk te maken dat er geen andere uitkomst en ontwikkeling meer mogelijk was vanaf het moment waarop de oplossing van de kwestie-Cyprus werd onderworpen aan het opportunisme en de belangen van de EU, en niet het Cyprische volk.
Hoe kan men nu een einde maken aan het probleem van de Turkse invasie en bezetting van 1974 als de EU de kwestie-Cyprus nooit als dusdanig heeft gezien? Nooit heeft zij de beëindiging van de bezetting van Cyprus als voorwaarde gesteld voor de toetreding van Turkije tot de EU. Hoe kan men nu een billijke oplossing bewerkstelligen, met de betrokkenheid van de EU en de VS, als hetgeen in 1974 is gebeurd, schering en inslag is onder de imperialistische mogendheden? Denk maar eens aan Joegoslavië, Afghanistan, Irak, Palestina. Kan de secretaris-generaal van de VN wel iets anders tot uitdrukking brengt dan de internationale machtsverhoudingen, dat wil zeggen de imperialistische nieuwe orde?
Het hoeft niemand te verbazen dat met het plan-Annan alle vorige resoluties van de VN en alle overeenkomsten tussen de twee gemeenschappen van tafel worden geveegd, dat een vreemdsoortige staat wordt opgericht onder buitenlandse voogdij, waarvoor in de annalen van het internationaal recht geen precedent te vinden is, en dat een verhulde, in twee stukken gehakte confederatie ontstaat.
De Communistische Partij van Griekenland betuigt onvoorwaardelijke steun aan heel het Cyprische volk. Wij vragen u hetzelfde te doen en een einde te maken aan de onverbloemde chantage. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
    Ik heb gestemd tegen de resolutie (aangenomen met 422 stemmen voor, 30 stemmen tegen en 47 onthoudingen) over de volksreferenda in Cyprus van 24 april aanstaande, omdat het Europees Parlement daarmee bijdraagt tot de Turkse bezetting van het noordelijk deel van het eiland.
De resolutie ondersteunt duidelijk het plan-Annan. Het Europees Parlement heeft in het verleden consequent verwezen naar de VN-resoluties over Cyprus en geëist dat de bezetting zou worden opgeheven en dat de deling van het land zou ophouden.
De bezettingstroepen worden in omvang teruggebracht, maar blijven voor onbepaalde tijd. Turkije behoudt het recht om eenzijdig te interveniëren, en de bezetting blijft bestaan, al wordt het bezette gebied verkleind van 37 tot 28,5 procent van het eiland.
Een deel van de Grieks-Cypriotische vluchtelingen mag terugkeren naar hun bezette huizen, De anderen krijgen financiële schadevergoedingen in de vorm van obligaties die over twintig tot vijfentwintig jaar kunnen worden verzilverd tegen een onbekende waarde.
Cyprus mag zonder toestemming van de Turkse regering geen inhoudelijke bijdrage of praktische steun verlenen aan het veiligheids- en defensiebeleid van de EU op zijn grondgebied. In de praktijk wordt Cyprus geen volwaardige EU-lidstaat.
Turkse burgers krijgen bij aankomst en verblijf op Cyprus dezelfde rechten als Griekse burgers. Cyprus kan geen deel gaan uitmaken van de Schengen-samenwerking, omdat anders aan de hele bevolking van Turkije vrije toegang tot het Schengen-gebied zou moeten worden gegeven.
De presidenten van Cyprus worden opgeroepen om te eisen dat het Europese Hof voor de Rechten van de Mens alle gerechtelijke uitspraken nietig verklaart waarmee Grieks-Cypriotische vluchtelingen het recht werd gegeven op teruggave van hun eigendom op het noordelijk deel van het eiland. 
Souchet (NI ),
   . - Wij hebben tegen de resolutie ter ondersteuning van het plan-Annan gestemd, daar dit plan van een onmiskenbare onevenwichtigheid en onrechtvaardigheid is en derhalve geen solide en duurzame basis kan vormen voor de oplossing van de kwestie-Cyprus. Deze resolutie ligt in de lijn van de druk en de chantage die de Commissie heeft uitgeoefend op de Grieks-Cyprioten. Vanmorgen heeft commissaris Verheugen daar in zijn interventie voor het Parlement een nieuw staaltje van laten zien. Deze pressie bestaat enerzijds uit een onoorbare verdoeming van degenen die het wagen om tegen het plan te stemmen dat men hun wil opleggen, en anderzijds uit de belofte van gouden bergen aan steun in het geval van een positief stemresultaat.
In werkelijkheid heeft de Commissie maar een enkel doel voor ogen: ze wil het blazoen van Turkije zuiveren. Daarom moet worden vergeten dat dit land het noordelijk deel van Cyprus is binnengevallen en nog altijd militair bezet houdt. Men wil Turkije - waarvan de moslimregering natuurlijk het plan-Annan steunt - doen voorkomen als een achtenswaardige kandidaat die het verdient toe te treden tot de Europese Unie. Daar draait het om. Allen die hun stem hebben gegeven aan de resolutie van het Europees Parlement hebben dus ronduit partij gekozen voor toetreding van Turkije tot de Europese Unie. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
    - Dit verslag beoogt het proces tot instelling van één enkele Europese eurobetalingszone te versnellen. Die zou tegen 2010 gereed moeten zijn, en daarmee wordt dan weer een bijdrage geleverd aan de totstandkoming van de interne markt. In naam van deze mededinging krijgen de belangen van de economische dienstverleners prioriteit, ten koste van de consumentenbescherming.
Het is interessant vast te stellen dat de meeste aandacht uitgaat naar de efficiëntie van de sector betalingen. De performance van deze sector wordt “onbevredigend” genoemd. Er wordt echter niets gezegd over de lasten die de consumenten betalen. Geen woord over de verhoging van kosten en commissies die consumenten verschuldigd zijn voor betalingsoperaties, zoals bijvoorbeeld overmakingen. De banken hebben die verhogingen doorgevoerd ná de invoering van de euro, en deze maatregelen gaan ten koste van de consument. Naar deze ontwikkelingen is nog geen enkel serieus onderzoek uitgevoerd en er bestaat op dit gebied geen adequate wetgeving.
Het verslag is niet bereid de verlener van betalingsdiensten in geval van een geschil tussen handelaar en klant aansprakelijk te stellen. Ook het idee om een plafond in te stellen voor de verschuldigde lasten bij het sluiten van een rekening wordt afgewezen, en dat geldt ook voor het voorstel om aansprakelijkheid van de klant bij niet geautoriseerde transacties te beperken. De voorschriften voor informatieverstrekking naar de klant toe worden als overdreven afgedaan. Wij hebben daarom tegen gestemd.
Wij hebben ook onze twijfels bij de mogelijkheid dat dit juridisch kader in de toekomst tevens op nationale betalingen van toepassing wordt. Het is immers duidelijk dat consumenten problemen zullen krijgen met minder gunstige voorwaarden dan de nu geldende. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Om de interne markt te kunnen voltooien zullen we ervoor moeten zorgen dat het betalingsverkeer efficiënter verloopt. De invoering van euromunten en -biljetten begin 2002 heeft geleid tot meer efficiëntie bij betalingen in gereed geld. De introductie door de banksector van nieuwe betalingssystemen - bijvoorbeeld TARGET - heeft bijgedragen tot het vereenvoudigen van grensoverschrijdende overmakingen van grote bedragen, met alle voordelen van dien voor de consumenten. Van belang is natuurlijk wel dat de banken ervoor blijven zorgen dat de transacties veilig zijn en dat het systeem snel en efficiënt functioneert.
Er zijn echter lacunes geconstateerd met betrekking tot de grensoverschrijdende betaling van kleine bedragen, en die zouden het gevolg zijn van het feit dat de Commissie onvoldoende wetgeving op Europees niveau heeft gepresenteerd. De precieze structuur van die voorstellen - het aantal juridische instrumenten en de vorm daarvan - is echter nog niet bekend. Ik ben het in principe met de aangekondigde ideeën van de Commissie eens, maar ik heb net als de rapporteur enige bedenkingen. Er moet een algemeen wetgevingskader komen, met duidelijke regels op een aantal gebieden, maar de rapporteur wijst er terecht op dat de sector ook de nodige speelruimte voor zelfregulering moet krijgen. 

De Rossa (PSE ),
    - Met genoegen steun ik dit verslag en de mededeling over het geïntegreerd productbeleid GPB, die gericht op de bevordering van duurzame ontwikkeling door het terugdringen van het gebruik van grondstoffen en de nadelige gevolgen van afvalverwerking, alsmede door het beperken van de milieugevolgen van producten gedurende hun gehele levenscyclus.
De Commissie legt veel nadruk op marktwerking. Een dergelijke aanpak heeft zeker voordelen, maar is pas geslaagd in een omgeving waarin groene producten in vergelijking met andere producten gunstiger zijn geprijsd. Toepassing van het beginsel “de vervuiler betaalt” zou een belangrijke stap in die richting zijn.
Ik hoop dat de Commissie op dit verslag zal reageren en snel werk maakt van het indienen van een kaderrichtlijn voor het GPB, gebaseerd op duidelijk omschreven beginselen en doelstellingen, waaronder de specifieke eisen die in dit verslag zijn opgenomen. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Na in aansluiting op het Groenboek “Geïntegreerd Productbeleid” van februari 2001 de belangenhebbende groeperingen te hebben geraadpleegd komt de Commissie nu met een mededeling waarin ze uiteenzet welke maatregelen ze zal nemen om het geïntegreerd productbeleid op Europees niveau invulling te geven. De bedoeling van dat beleid is dat producten in de loop van hun bestaanscyclus zo min mogelijk schadelijke gevolgen hebben voor het milieu.
De Commissie volgt bij haar geïntegreerd productbeleid een op duurzame ontwikkeling gerichte benadering. Het is de bedoeling dat alle belanghebbende partijen - ontwerpers, de verschillende industriesectoren, verkopers en consumenten - op een pragmatische wijze bij het beleid betrokken worden. Verder moet er een geschikt economisch en juridisch kader worden geschapen (milieuvriendelijker aankoopbeleid van bedrijven en het bevorderen van milieugerichte etikettering). Tot slot is het van belang dat onderzoek bevorderd wordt (uitwerking van proefprojecten voor bepaalde producten).
Zoals ik al eerder heb gezegd dient er volgens mij meer te worden gedaan om de Europese industrie en de Europese producenten ervan bewust te maken dat het productiesysteem en de daarmee samenhangende economische groei van duurzame aard moeten zijn. We hebben het dan over recyclage, afvalverwerking, waterbescherming, enzovoorts. Eén en ander vooronderstelt ook een grotere bewustwording bij de Europese burgers. Deze benadering speelt bij het beleid van de Unie een steeds belangrijker rol. De onderhavige mededeling levert daartoe een bijdrage. Ik heb daarom voor gestemd. 

Pex (PPE-DE ).
   - Voorzitter, ik heb voor het verslag-Sterckx gestemd, omdat het een goed verslag is. Dat heb gisteren ook al in het debat gezegd. Er gaat van dit verslag echter een onterecht veiligheidsgevoel uit naar de Europese bevolking. Gisteren vernam ik dat het actieplan van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de zeevaart om budgettair-technische redenen niet uitgevoerd kan worden. Dat betekent dat er aan de Europese kusten zowel kwalitatief als kwantitatief onvoldoende capaciteit is om de veiligheid voor de burgers te garanderen.
Dit houdt in dat al het werk dat wij hebben gedaan tot een teleurstellend einde is gekomen, temeer daar wij ook weten dat de lidstaten niet willen meedoen aan het invoeren van de strafrechtelijke sancties. Wat wij hier allemaal voorgesteld hebben, heeft derhalve weinig inhoud en dat spijt mij zeer, maar het heeft er niet toe geleid dat ik vond dat ik tegen het verslag moest stemmen. Ik ben echter van mening dat het, om de verantwoordelijkheden duidelijk te stellen, noodzakelijk is dit vast te laten leggen in de notulen van het Parlement. 
Andersen, Bonde en Sandbæk (EDD ),
    De Junibeweging heeft vandaag voor het verslag over de verbetering van de veiligheid op zee gestemd, omdat wij instemmen met alle rationele overwegingen betreffende het milieu en de bestrijding van olieverontreiniging.
De Junibeweging is echter tegen het voorstel voor een gemeenschappelijke kustwacht gekant. De lidstaten moeten zelf kunnen beslissen hoe ze hun vaarwateren en kusten controleren. Er is geen enkele reden waarom de EU zich daarmee zou moeten bemoeien.
Daarnaast heeft de Junibeweging zich van stemming voor amendement 5 onthouden, omdat wij geen voorstander zijn van verregaande harmonisatie, maar wij vinden het wel noodzakelijk dat er een einde komt aan de veelvuldig voorkomende uitbuiting van scheepsbemanningen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - We zijn heel tevreden dat twee voorstellen die wij in de voltallige vergadering hebben ingediend aanvaard zijn:
- De erkenning dat het voor de veiligheid op zee van fundamenteel belang is dat scheepsbemanningen goed zijn opgeleid, dat de arbeidsomstandigheden voldoen en de werktijden aanvaardbaar zijn. Bemanningen moeten bovendien een behoorlijk salaris ontvangen; er moet dus een einde worden gemaakt aan de uitbuiting zoals die op talloze schepen bestaat. De Commissie wordt daarom verzocht wetgeving op te stellen voor de harmonisering van de regelingen voor dit beroep. Daarmee moet dit beroep overal in Europa weer aanzien krijgen. De Commissie zal zich hiervoor in de Internationale Maritieme Organisatie sterk moeten maken.
- De Europese Unie moet kunnen interveniëren en het recht hebben schepen die onder een goedkope vlag varen uit de Europese territoriale wateren te weren.
Wij hebben daarom voor gestemd. 
Hedkvist Petersen en Theorin (PSE ),
    Deze stemverklaring betreft de volgende paragrafen.
Paragraaf 13: wij verwelkomen een uitgebreide Europese samenwerking tussen de nationale kustwachten bij gemeenschappelijke operaties, planning en bij het opbouwen van competentie. Wij vinden dan ook dat er een nieuwe, parallelle organisatie moet worden opgezet in de vorm van een Europese kustbewakingsdienst.
Paragraaf 17: wij aarzelen over de Europese financiering van vluchthavens voor noodgevallen. Wij vinden dat de lidstaten die hun verantwoordelijkheid genomen hebben en vluchthavens aan hun kusten hebben ingericht, niet mogen worden belast met de nalatigheid van de overige lidstaten om voor vluchthavens te zorgen. 
Korakas (GUE/NGL ),
    Met het verslag van de Tijdelijke commissie wordt voor de zoveelste keer een poging gedaan om het anti-arbeidersbeleid in de scheepvaart te verhullen. Ook zet men zich daarmee bij voorbaat schrap tegen de arbeiders- en volksbeweging die protesteert tegen de misdaden in de scheepvaart, die elk jaar tientallen slachtoffers onder de zeelieden eisen en het milieu grote schade toebrengen.
De beweringen in het verslag dat 80 procent van de ongelukken te wijten is aan menselijke fouten, zijn onjuist, onwetenschappelijk en verdacht, aangezien men op die manier de verantwoordelijkheid probeert te verhullen van de rederijen en de nationale autoriteiten. Eveneens blijkt dat de beroepsopleiding in de scheepvaart sterk achteruit is gegaan en men de gevolgen van de stokoude vloot, de nalatige inspecties, de gebrekkige samenstelling van bemanningen, de intensivering van het werk van de zeelieden probeert te vergulden.
Deze ongelukken houden verband met de ongebreideldheid die kenmerkend is voor met name de tweede classificatiebureaus van de EU en de goedkope vlaggen. Gebleken is dat de inspecteurs van de classificatiebureaus een mechanisme zijn om de overtredingen van de wetgeving te verbergen en de reders in staat te stellen eeuwig door te gaan met hun ongebreideld gedrag. De inspecteurs geven namelijk certificaten uit die meestal niet beantwoorden aan de werkelijke toestand van het schip.
De voorstellen van de Commissie en het Parlement verbergen de verantwoordelijkheden en behartigen de belangen van de grote scheepvaartmonopolies en de monopolies op het vasteland. Onder het voorwendsel van de strijd tegen het terrorisme worden maatregelen genomen die een aanslag zijn op de democratische rechten van de zeelieden.
Wij eisen de onmiddellijke vrijlating van de kapitein van de “Prestige” en zijn onmiddellijke terugkeer naar Griekenland. 
Krivine (GUE/NGL ),
   . - Achttien slachtoffers heeft de schipbreuk van het vrachtschip “Rocknes” in januari 2004 voor de kust van Noorwegen geëist en niemand heeft er aandacht aan geschonken. Het zeevervoer is nog altijd overgeleverd aan de wetten van de “zeeschurken” en de Europese Unie doet niets! Drie jaar nadat de Erika-wetgevingspakketten werden aangenomen, hebben zeven lidstaten (Italië, Griekenland, Finland, België, Luxemburg, Oostenrijk en Nederland) de communautaire besluiten nog altijd niet omgezet in hun nationale wetgeving.
Het is de hoogste tijd dat een eind gemaakt wordt aan het systeem van de goedkope vlaggen in het zeevervoer. Laten we die goedkope vlaggen nu eens verbieden, om te beginnen die van de EU zelf. Laten we een hoog niveau van scholing en loon waarborgen voor de zeelieden. Laten we zorgen voor de middelen om de wetten toe te passen in de vorm van een versterkt korps van inspecteurs of de oprichting van een Europese kustwachtdienst. En ten slotte, laten we opheldering verschaffen over de verantwoordelijkheden bij de ramp met de Prestige, in het bijzonder die van de regering-Aznar.
Met de toetreding van Malta en Cyprus tot de Europese Unie wordt de EU de grootste maritieme macht ter wereld. Ze zal dan ook in staat zijn verandering te brengen in de regels van de IMO voor een sector die is overgeleverd aan de kapitalistische globalisering. Zonder dat streven zullen wij machteloos blijven toezien bij de verdere roofbouw op menselijk, sociaal en milieugebied. Het verslag-Sterckx schiet in dat opzicht schromelijk tekort. 
Marques (PPE-DE ),
    - Ik wil de heer Sterckx graag gelukwensen met zijn verslag over de verbetering van de veiligheid op zee.
Ik deel de bezorgdheid van de rapporteur en die van de Tijdelijke commissie voor de verbetering van de veiligheid op zee. Alle belanghebbenden dienen er voor te zorgen dat er in het beleid steeds voldoende aandacht besteed wordt aan veiligheid op zee. Dat zal doorslaggevend zijn, niet alleen voor de kwaliteit en de veiligheid van de schepen die in Europese wateren varen en van de Europese schepen waar ook ter wereld, maar ook voor de bescherming van onze kusten en de Europese burgers.
Ik steun de in dit verband genomen maatregelen van ganser harte. Belangrijk is vooral dat olietankers met enkelvoudige wanden die zware oliën vervoeren, uit Europese wateren geweerd kunnen worden. Belangrijk is ook dat het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid meer bevoegdheden toegewezen krijgt.
Tot slot wil ik graag herhalen wat ik tijdens mijn mandaat al een aantal malen heb gezegd: iedereen is verantwoordelijk voor veiligheid en iedereen zal daaraan een bijdrage moeten leveren! 
Meijer (GUE/NGL ),
   . - De Spaanse regering, die verantwoordelijk was voor de ramp met de tanker en de stookolie op de kusten van Spanje, Frankrijk en Portugal, is inmiddels door de kiezers weggestemd. Om aan een mogelijke olievervuiling in één Spaanse haven te ontkomen, kreeg de kapitein van dit schip opdracht de kust te verlaten en uiteindelijk in open zee te zinken, waardoor de ramp veel groter werd. Van de 77.000 ton ruwe olie aan boord is 43.000 ton geborgen en naar schatting nog 14.000 ton aan boord. Daardoor is 20.000 ton in zee verdwenen en blijft de kust van Galicië langdurig vervuild. Terecht wordt in het verslag kritiek geuit op Nederland en België, die toepassing van de havenstaatcontrole en de controle van schepen door classificatiebureaus niet urgent lijken te vinden. Voorstellen voor de aanwijzing van vluchthavens, een verplichte verzekering om schade en kosten op de reders te kunnen verhalen, tracering van verloren containers door middel van zenders en striktere naleving van bestaande regels voor milieu en veiligheid, hebben mijn steun. Het is jammer dat een eventuele Europese kustwacht niet alleen bedoeld blijkt te zijn voor voor het gezamenlijk beschermen van milieu, veiligheid en naleving van de visserijbeperkingen, maar meteen ook in verband wordt gebracht met de jacht op migranten en eventuele terroristen en met de verdere uitbouw van een Europese superstaat. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Het EP heeft na de ramp met de olietankers en een resolutie opgesteld en in aansluiting daarop is een Tijdelijk commissie ingesteld om zich te buigen over de vraagstukken die verband houden met de veiligheid op zee.
Deze commissie heeft een aantal hoorzittingen georganiseerd met deskundigen en vertegenwoordigers uit de lidstaten van de Unie. Op die wijze heeft men een goed inzicht in deze materie kunnen verkrijgen. De inspanningen van de commissie worden nu bekroond door de aanneming in de voltallige vergadering van een resolutie die een samenvatting beoogt te zijn van het werk dat de commissie de afgelopen zes maanden heeft verricht.
Helaas heeft tegenstrijdige informatie ertoe geleid dat de Tijdelijke commissie de oorzaken en omstandigheden rond de ramp met de niet voor de volle honderd procent heeft kunnen achterhalen. Ook het verslag-Sterckx kan in dit opzicht geen duidelijkheid verschaffen.
Ik ben het eens met de stellingen van de rapporteur, en zeker met zijn suggesties voor het verbeteren van de veiligheid op zee. Hij dringt aan op een aantal punten die volgens mij heel belangrijk zijn. Om te beginnen stelt hij dat de EU moet interveniëren om hulp te bieden aan landen die het slachtoffer zijn geworden van scheepsrampen. Er moet bovendien een zwarte lijst worden opgesteld met schepen die uit Europese havens moeten worden geweerd. Tot slot moet er een systeem worden opgezet aan de hand waarvan kan worden vastgesteld welke schepen gevaarlijke substanties vervoeren.
De Tijdelijke commissie is erin geslaagd de aandacht van de instellingen, de lidstaten en andere organisaties die in dit verband een belangrijke rol spelen, vast te houden. Nu is het echter tijd dat deze entiteiten zich ervan bewust worden dat …
Souchet (NI ),
   . - Voor ons was het volkomen uitgesloten om voor het verslag-Sterckx te stemmen, gezien de veroordeling die het bevat van de maatregelen waartoe Frankrijk en Spanje gezamenlijk in Malaga hebben besloten. Deze zijn uiterst bevorderlijk voor de maritieme veiligheid in Europa, maar vertonen het onoverkomelijke gebrek - in de ogen van de meerderheid in dit Parlement wel te verstaan - dat ze voortkomen uit een samenwerking tussen twee lidstaten onderling en niet uit een supranationale procedure. Het verbaast me trouwens dat sommige Franse afgevaardigden zich hebben kunnen aansluiten bij deze categorische veroordeling van een initiatief van de heren Chirac en Aznar, dat de veiligheid van onze kusten, onze kustbewoners en onze vissers aanmerkelijk ten goede komt.
Dat we ons uiteindelijk hebben onthouden van stemming over het verslag-Sterckx is te danken aan een aantal goede amendementen waarmee de tekst van het verslag werd verbeterd. Deze hebben met name betrekking op de noodzaak de goedkope vlaggen uit de Europese wateren te weren en in het geval van olievlekken te voorzien in een volledig herstel van de schade door de keten van betrokkenen, in het kader van een ingrijpend geherstructureerde IMO. 
De Voorzitter.
   - Hiermee is de stemming beëindigd.

(1)

De Voorzitter.
   - Collega’s, tot mij genoegen kan ik vanmiddag namens het Europees Parlement twee vooraanstaande vertegenwoordigers van het initiatief van Genève voor de vrede in het Midden-Oosten welkom heten: de heer Abraham Burg, oud-voorzitter van de Knesset, en de heer Yasser Abed Rabbo, oud-minister van Voorlichting van de Palestijnse autoriteit.
Ik hoop dat de bijeenkomsten die zij gisteren en vanmorgen hebben gehad met de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, de delegaties voor de betrekkingen met Israël en de Palestijnse Wetgevende Raad, evenals met vertegenwoordigers van de fracties productief geweest zijn. De grote interesse van de afgevaardigden voor deze bijeenkomsten maakte duidelijk dat het Europees Parlement enthousiaste steun verleent aan het Genève-initiatief.
Ik heet u nogmaals hartelijk welkom. Hopelijk zult u er begrip voor hebben dat vanmiddag maar zo weinig afgevaardigden aanwezig zijn in het Parlement. Wij hebben namelijk net acht minuten geleden onze stemming beëindigd, en ik denk dat iedereen op het moment aan het lunchen is.
Bedankt voor uw komst! 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de voortzetting van het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie over de transatlantische betrekkingen. 
Boudjenah (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken, ook al vind ik het erg jammer dat de heer Patten wellicht nog niet de tijd heeft gevonden om naar de vergadering terug te keren. Net als anderen heb ik me meer dan eens ernstige zorgen gemaakt om de unilaterale werkwijze van de Verenigde Staten. Het gaat daarbij om vele onderwerpen: collectieve veiligheid, mensenrechten, ontwikkelingssamenwerking, milieubescherming. Wat voor voorstel kunnen we het beste doen voor de transatlantische betrekkingen, nu slechts enkele weken ons scheiden van de top van Dublin? Zou de Unie, als zij blijk zou geven van een kritische geest ten aanzien van de Amerikaanse koers op verschillende terreinen en als zij vooral het voortouw zou nemen in verschillende richtingen, dit partnerschap niet de beste “dienst” bewijzen?
Ik denk allereerst aan de trieste situatie in het Midden-Oosten. De heer Prodi heeft de moord op de leider van Hamas bestempeld als een onrechtmatige en onverantwoordelijke daad. Ik heb ook de Raad gehoord tijdens het debat van vanmorgen en nota genomen van zijn opmerkingen. Er zijn nog maar enkele dagen verstreken sedert George Bush het licht op groen heeft gezet voor de voortzetting van het bezettings- en versnipperingsbeleid op Palestijnse grondgebied, maar ik vraag mij nu al af wanneer Europa de noodzakelijke moedige initiatieven zal nemen - waarvoor het ook de middelen heeft - namelijk de opschorting van de overeenkomst EU-Israël? Wanneer zal Europa een internationale beschermingsmacht eisen en oproepen tot een internationale conferentie uitgaande van bijvoorbeeld het werk van de hoofdrolspelers in het akkoord van Genève?
In Irak zorgt het blindelings optreden van de regering-Bush dagelijks voor veel menselijk leed. Ook dit zou de Europese Unie ertoe moeten aanzetten zich veel meer in te spannen om zo snel mogelijk te komen tot een werkelijke overdracht van de soevereiniteit onder auspiciën van de VN. Eenzelfde kritische geest zou op zijn plaats zijn ten aanzien van het Amerikaanse plan voor het gehele Midden-Oosten, waarmee de Amerikanen denken van buitenaf een “prefab” democratie te kunnen opleggen die met name hun eigen economische en strategische belangen zou dienen zoals de heer Bush die definieert. Tot slot kan de noodzaak om het terrorisme te bestrijden nooit als rechtvaardiging dienen voor discriminatoire veiligheidsmaatregelen. Ik maak me dan ook zorgen over de verklaringen van de Raad en de Commissie van vandaag, die opnieuw de verwerping door het Parlement van de overdracht van persoonsgegevens van vliegpassagiers ter sprake brengen.
Natuurlijk zijn bepaalde veiligheidsmaatregelen, met eerbiediging van de rechtsstaat, onvermijdelijk, maar het antwoord op het terrorisme mag niet voorbijgaan aan de oorzaken ervan. Een initiatief in het kader van het IMF of de WTO voor de vermindering van de ongelijkheden in de wereld zou eveneens een nuttige Europese bijdrage kunnen zijn. 
Lagendijk (Verts/ALE ).
   - Voorzitter, natuurlijk zijn er veel zaken die Europa en de Verenigde Staten verbinden en natuurlijk is er de noodzaak van een dialoog tussen Europa en de Verenigde Staten, omdat geen van beide de mondiale problemen alleen kan oplossen. Maar laat er geen misverstand over bestaan dat dit dan een dialoog is tussen partners met fundamenteel verschillende visies op een aantal cruciale vraagstukken. Ik zal er een paar noemen.
Kernactiviteit in Europa's veiligheidsstrategie is conflictpreventie en preventieve betrokkenheid. Cruciaal onderdeel van de Bush-strategie zijn gewapende preventieve aanvallen. Het doel van de Europese Unie is versterking van de Verenigde Naties. Het doel van de Verenigde Staten is multilateralisme . Via de VN als het kan en als het Washington uitkomt en niet via de VN als het niet uitkomt. Het streven van de Europese Unie is het tegengaan van de verspreiding van massavernietigingswapens. Dat is officieel ook het beleid van de Verenigde Staten, maar tegelijkertijd wordt bevriende regimes, zoals Israël in Palestina, de hand boven het hoofd gehouden, terwijl de VS zelf doorgaan met het ontwikkelen van zogenaamde . De Europese Unie is vóór het Internationaal Strafhof om daarmee het internationale recht te versterken. De Verenigde Staten doen hun uiterste best om het Strafhof het leven zo moeilijk mogelijk te maken.
Voorzitter, de Europese Unie is een civiele supermacht of, beter gezegd, zou dat kunnen zijn als zij zich meer zou richten op het versterken van de punten waar zij goed in is of goed in zou kunnen zijn. Ik noem ze: conflictpreventie, versterking van multilaterale organisaties, handel - wat mijn fractie betreft eerlijke handel - en militair ingrijpen onder VN-vlag als dat onvermijdelijk is.
De Verenigde Staten zijn er in Irak hardhandig achter gekomen dat zij de problemen van dictatoriale regimes en terrorisme zonder hulp van de Verenigde Naties en Europa niet alleen kunnen oplossen. Dat geldt, laat daarover geen misverstand bestaan, ook voor de Europese Unie. Daarom kan volgens ons het beste het volgende beleid worden gevolgd: Europa moet samenwerken met de Verenigde Staten als dat maar enigszins mogelijk is, maar moet er niet voor terugschrikken om tegen de VS in de contramine te gaan als dat nodig is. Niet omdat idealistische politici dat vinden, maar omdat onze burgers verwachten dat Europa met één stem spreekt en zelfbewust optreedt om de Verenigde Staten als het nodig is in te tomen. 
Belder (EDD ).
   - Voorzitter, de nood in Irak is onverminderd hoog. Die boodschap kreeg ik maandagavond telefonisch opnieuw door vanuit Bagdad. Mijn Iraakse informant is rechtstreeks betrokken bij de wederopbouw van zijn vaderland - het Ministerie van Onderwijs, niet onbelangrijk -, een in velerlei opzicht geruïneerd tweestromenland. Dat is Irak. Hij was niet mals met zijn kritiek aan het adres van de Verenigde Staten en de Europese Unie. Wanneer de transatlantische partners niet eindelijk krachtig de handen, militair en economisch, ineen zouden slaan voor een betere toekomst voor Irak, zou hen dat ook zelf een keer duur komen te staan. Wat betekent dit dringende appèl vanuit Bagdad concreet?
Pacificatie van het tweestromenland door de NAVO, bij voorkeur onder een VN-mandaat, en een ruimhartig Marshallplan om de zuigkracht van radicale groeperingen te neutraliseren. Persoonlijk wil ik dit appèl van harte bij de Raad en de Commissie ondersteunen. Alleen zo bewijst de Europese Unie dat zij een solide partner is van de Verenigde Staten. Alleen zo bewijzen de Europese instellingen dat zij politieke verantwoordelijkheid willen dragen voor een wereld die stormrijp lijkt te zijn voor de krachten van het ultieme kwaad van terroristen voor wie geen mensenleven telt. Het leven van Iraakse land- of geloofsgenoten net zo min als dat van Spanjaarden. Een verdeeld huis, zo zegt de bijbel, zal niet bestaan. Dat geldt vandaag voor de Europese Unie zelf. 
Beysen (NI ).
   - Voorzitter, sinds de oorlog in Irak zijn de transatlantische relaties verzuurd. Dit heeft gezorgd voor heel wat spanningen binnen de huidige Europese Unie. Het ziet ernaar uit dat deze spanningen na de uitbreiding niet zullen afnemen, zeker niet in de beginfase. Dit is een bijzonder spijtige vaststelling, omdat het mijn overtuiging is dat Europa zich vergist in zijn vijand. Het debat gaat immers niet over hoe Europa een tegengewicht kan vormen voor de macht van de Verenigde Staten, maar om de vraag hoe wij het internationale terrorisme het best kunnen bestrijden? Mijns inziens kan het terrorisme alleen daadwerkelijk worden aangepakt door middel van transatlantische solidariteit en collectieve actie. Daarom is er een belangrijke rol weggelegd voor de politieke leiders in Europa. Dit Parlement moet met name krachtiger benadrukken hoeveel Europa te verliezen heeft bij een voortdurende spanning en hoeveel het te winnen heeft bij een daadwerkelijke samenwerking met de Verenigde Staten. Met deze boodschap neem ik afscheid van het Europees Parlement. 
Elles (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik het voorzitterschap bedanken voor de gastvrijheid die ons in Ierland ten deel viel. Het was een gedenkwaardige gebeurtenis, terwijl ik niet eens wist dat we in het kiesdistrict van mijnheer Roche waren. Het spreekt voor zich dat we uitstekend werden ontvangen en de gastvrijheid was fenomenaal. Hartelijk dank, mijnheer Roche.
Uit de geest van uw opmerkingen en die van commissaris Patten valt op te maken dat we ondanks de moeilijkheden die we de afgelopen maanden in de transatlantische betrekkingen hebben ondervonden veel kunnen bereiken op deze Europees-Amerikaanse top, als we daar maar de moed toe hebben. Afgaande op wat er is gezegd, denk ik dat we echt vooruitgang kunnen boeken.
Mijn eerste punt betreft de kwestie van het gezamenlijke onderzoek - u noemde het al, commissaris - naar de economische aspecten. Ik ben daar een warm voorstander van, want als we de resterende handelsbelemmeringen onder de loep nemen, kunnen we ons gaan richten op een onbelemmerde transatlantische markt. Wellicht heeft u de moed om te zeggen dat we die binnen tien jaar zouden moeten bereiken. Dat zou beide kampen nu echt een impuls geven om de resterende belemmeringen weg te nemen.
Mijn tweede punt, misschien net zo belangrijk, is dat we moeten kijken naar het breder kader van de transatlantische betrekkingen. Zoals u al zei, commissaris, staan er nogal wat zaken op deze agenda: milieu, buitenlands beleid, industrie- en sociaal beleid, en, zoals we al zagen, tevens PNR-gegevens. Er is een nieuw raamwerk nodig om deze onderwerpen in onder te brengen en in het bijzonder om de parlementaire dialoog in het breder kader van de betrekkingen te plaatsen.
Daarom ben ik verheugd dat u een onafhankelijke evaluatie wil laten uitvoeren. Ik hoop dat onze Amerikaanse vrienden deze wens delen, zodat we volgend jaar, op de volgende Europees-Amerikaanse top, wanneer nieuwe regeringen zijn aangetreden, de weg kunnen effenen voor een bredere overeenkomst, mogelijk een partnerschapovereenkomst, die de EU en de VS dan misschien voor 2007 kunnen sluiten.
Hartelijk dank voor uw commentaar. Ik wens u het allerbeste, fungerend voorzitter, en hoop dat wanneer u naar Dublin komt, we een verklaring hebben over de toekomst van de betrekkingen waarin zowel de Europeanen als Amerikanen zich kunnen vinden. 
Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, als we kijken naar het vorige debat en een vergelijking maken met de huidige situatie, moet ik - tot mijn betreuren - vaststellen dat de kloof in de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Europa in ieder geval niet kleiner is geworden. We hadden allemaal verwacht en gehoopt dat er na verloop van tijd weer een positieve tendens zou zijn waar te nemen. Als ik kijk naar ons verslag, ons standpunt, onze ontwerpresolutie, dan zie ik drie grote politieke thema’s: de versterking van de rol van de Verenigde Naties, de situatie in het Midden-Oosten en de bestrijding van het terrorisme. Kijken we naast optimistisch ook realistisch naar de situatie, dan zien we op al deze gebieden grote verschillen.
Wat betreft de versterking van de rol van de Verenigde Naties zie ik geen belangrijke accentverschuiving in het beleid van de Verenigde Staten. Het gaat erom dat de Verenigde Naties in Irak in actie komen en echt een grotere rol krijgen. Hierbij moeten we heel behoedzaam te werk gaan, want het moeten dan ook echt de Verenigde Naties zijn. Zij mogen niet fungeren als een soort verlengstuk van de bezettingsmacht, anders worden ze in dezelfde spiraal van geweld en verzet getrokken als de Verenigde Staten.
In het Midden-Oosten blijft eigenlijk niets meer over van het groots aangekondigde initiatief voor een nieuw Midden-Oosten. Ik zou graag willen dat we hier samen met de Verenigde Staten ook echt werk van maakten en een globale strategie voor het Midden-Oosten ontwikkelden. Dit heeft zeker niet alleen betrekking op Israël en Palestina.
Wat betreft de bestrijding van het terrorisme zijn de verschillen denk ik nog steeds heel groot. Ik heb vandaag zoals altijd met veel plezier geluisterd naar commissaris Patten. Ik ben het eens met veel van zijn argumenten, ook al heb ik niet zo gestemd als hij wilde, maar hij heeft wel in veel dingen gelijk. We moeten heel voorzichtig zijn. We moeten soms misschien ook de grenzen opzoeken van wat juridisch mogelijk is om ons echt te kunnen beschermen tegen het terrorisme. Het belangrijkste is echter het bestrijden van de oorzaken van het terrorisme en daarover lopen de meningen van de Verenigde Staten en Europa nog steeds sterk uiteen. 
Jonckheer (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat me vooral opviel toen ik vanmorgen de heer Patten hoorde spreken, was zijn verklaring dat volgens hem nu, aan het einde van zijn vijfjarig mandaat, de internationale situatie gevaarlijker is dan aan het begin. Ik deel die indruk. Misschien zouden we sterker dan in deze resolutie het geval is, moeten benadrukken dat een van de elementen die de situatie gevaarlijker maken de unilaterale politiek is, en vooral de nieuwe Amerikaanse doctrine van het unilateralisme. Ik denk dat dat aspect veel te weinig aan bod komt in de ontwerpresolutie. Daarom steunen wij het merendeel van de ingediende amendementen.
Ik zal drie buitengewoon concrete voorbeelden geven van de dingen die wij van de EU verwachten. Wij hebben namelijk gisteren, in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid geluisterd naar de heren Burg en Abed Rabbo. Daaruit kwam heel uitdrukkelijk de wens naar voren dat de Europese Unie en de ministers van Buitenlandse Zaken het initiatief van Genève veel krachtiger steunen dan zij tot nu toe hebben gedaan. Ook wilde men dat de Europese Unie zich proactief opstelt als het gaat om de ondersteuning van ongebonden, onder internationaal toezicht staande organisaties in Palestina. Deze punten zouden duidelijk in onze ontwerpresolutie aan de orde moeten komen.
Tot slot zou ik ook willen dat de Europese Unie meer rekening hield met internationale onderzoeken. Enkele zijn er al genoemd. Afgelopen zomer is een rapport gepubliceerd onder de auspiciën van de Internationale Arbeidsorganisatie waarin concrete voorstellen worden gedaan voor een goed economisch beheer en de spelregels op het gebied van de mondialisering.
Indien we niet inzien - zoals wij hier al dikwijls gezegd hebben en zoals commissaris Patten net zo dikwijls heeft herhaald – dat de strijd tegen de armoede een van de sleutelonderdelen is van de strijd tegen het terrorisme, en indien we de aanbevelingen uit de internationale rapporten waar we aan hebben meegewerkt zelf niet opvolgen, dan verliezen we iedere geloofwaardigheid. Een dergelijke boodschap zou ook de regering Bush eens te horen moeten krijgen. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Verenigde Staten produceren met slechts drie procent van de wereldbevolking circa dertig procent van de goederen en diensten. China telt het zesvoudige aantal inwoners en beslaat een veel groter grondgebied, maar produceert slechts drie procent. Het BBP van Rusland is op dit moment lager dan dat van Zwitserland. Het is dus duidelijk dat de Verenigde Staten als nooit tevoren de scepter zwaaien op het politieke en militaire toneel.
Toch kan ook met recht worden gesteld dat dit hun eigen verdienste is. Wil Europa zijn mogelijkheden volledig wil benutten, dan moet het oprecht met de Verenigde Staten samenwerken. Dat betekent niet dat Europa de VS een vrijbrief moet geven. Het heeft immers zijn eigen standpunten ten aanzien van de doodstraf, het Internationaal Strafhof, het Protocol van Kyoto, de extraterritoriale wetten of het handelsbeleid.
We moeten tevens voor ogen houden dat de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten zijn gebaseerd op gemeenschappelijke waarden en een gedeeld verleden. We mogen niet vergeten dat de transatlantische band is vastgelegd in de genetische code van de Europese Unie. De VS en de EU dragen vrijheid beide hoog in het vaandel.
Evenmin moeten we uit het oog verliezen dat de Verenigde Staten en de Europese Unie op het gebied van economie en handel bijzonder nauw met elkaar zijn verweven. Thans is tachtig procent van de nieuwe investeringen in Europa afkomstig uit de VS. Daarnaast investeren de vijftien huidige lidstaten van de Unie meer in de geboortestaat van president Bush, Texas, dan Japan in alle vijftig Amerikaanse staten.
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij dan ook aan bij de woorden van commissaris Patten die ik regelmatig aanhaal. Alles wat wij Europeanen willen bereiken, kunnen we veel gemakkelijker verwezenlijken door met de Verenigde Staten samen te werken. Ik weet zeker dat ook de Verenigde Staten hun ambities kunnen waarmaken als zij hun krachten met ons bundelen. 
Lucas (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil twee onderwerpen bespreken in de minuut die ik ter beschikking heb. Ten eerste wijs ik erop dat het voorstel om tot een gemeenschappelijke transatlantische markt te komen het geesteskind is van het Transatlantisch Beleidsnetwerk (TPN), van neoliberale denktanks en van politici in dit Parlement. Het is nooit onderwerp geweest van een echt publiek debat, ofschoon het daarbij gaat om de grootste dereguleringsoperatie ooit. Wij vinden het niet in het belang van de gewone burgers.
Ten tweede wil ik er bij de Raad op aandringen de Amerikaanse collega’s aan te spreken op de gebeurtenissen in Irak, in het bijzonder het recente bloedbad in Fallujah - en ik gebruik het woord bloedbad niet lichtvaardig. De beelden van de manier waarop de Amerikaanse troepen op de opstand in Fallujah hebben gereageerd, hebben de wereld geschokt. Meer dan 600 Irakezen zijn de afgelopen twee weken gedood of gewond geraakt door Amerikaanse bombardementen en grondoperaties, en nog hebben de EU-lidstaten de Amerikaanse militaire acties niet veroordeeld. Misschien aanvaarden zij de sussende woorden van de commandant van de Amerikaanse mariniers, die zegt dat zijn manschappen zijn opgeleid om “met precisie te schieten”. Maar meer dan 350 van de doden in Fallujah waren vrouwen en kinderen. In het licht van dit ongerechtvaardigd en buiten proportioneel gebruik van geweld door het Amerikaanse leger, en gezien het hoge aantal doden bij deze belegering, vraag ik de Raad om in de transatlantische dialoog haar bezorgdheid over de mensenrechten aan de orde te stellen en te vragen om instelling van een onafhankelijke commissie die het Amerikaanse militaire optreden in de regio Fallujah onderzoekt. 
Collins (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik minister Roche en commissaris Patten gelukwensen met de uitstekende bijdragen die zij hier vandaag hebben geleverd. De leden van dit Parlement zouden die zorgvuldig moeten lezen, omdat ze daar hun voordeel mee kunnen doen.
Het moet de Amerikaanse regering nu toch beginnen te dagen dat unilateralisme niet de manier is om de ernstige problemen waarmee de internationale gemeenschap wordt geconfronteerd, aan te pakken. Het is nu duidelijker dan ooit dat de Amerikaanse regering wel een plan had om Irak te bevrijden van het kwaad van de dictatuur van Saddam Hoessein maar geen strategie had, en heeft, voor het vertrek uit Irak. 
Dit is de kern van het politieke probleem waarmee wij nu te maken hebben. Multilaterale stelsels zijn succesvoller en kunnen ook bogen op een grotere legitimiteit, omdat zij het recht betreffende interstatelijke betrekkingen respecteren. Doelmatig multilateralisme betekent dat men met anderen samenwerkt om de fundamentele oorzaken van conflicten aan te pakken en het respect voor de mensenrechten te bevorderen, en dat men mechanismen opbouwt voor het oplossen van meningsverschillen met vreedzame middelen. Een op regels gebaseerde internationale rechtsorde en krachtige internationale instellingen - zoals de Verenigde Naties - zijn van fundamenteel belang voor de aanpak van internationale problemen.
Multilaterale samenwerking is in het belang van ons allemaal en in het bijzonder van de kleine landen die niet over een grote militaire macht beschikken en het moeten hebben van een op regels gefundeerd systeem. Wij hebben ons vertrouwen gesteld in een multilateraal stelsel van verdragen en overeenkomsten op het gebied van ontwapening en non-proliferatie.
De oorlog in Irak heeft de betrekkingen tussen veel landen binnen de Europese Unie en met de Amerikaanse regering zeker onder druk gezet. De grote vraag is nu hoe we de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten kunnen herstellen. We mogen niet vergeten dat, als het gaat om de Europees-Amerikaanse betrekkingen, er meer is dat ons bindt dan ons scheidt, al wil dat niet zeggen dat er geen meningsverschillen bestaan. Er is verschil van inzicht over het Protocol van Kyoto, we denken anders over een aantal handelskwesties, maar als wij de rechtsstaat en de democratie willen bevorderen, doen wij er goed aan als Europese Unie en Amerikaanse regering samen te werken, in plaats van ieder een andere kant uit te gaan. 
Morillon (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij voeren dit debat vandaag met het oog op de top tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, die over twee maanden in Dublin zal worden gehouden. Voor een keer vindt dit debat dus tijdig genoeg plaats, en dat moet zo veel mogelijk de regel worden in dit Parlement.
Ik ben blij dat in deze ontwerpresolutie, die is opgesteld door de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, de heer Brok, veel plaats wordt ingeruimd voor de veiligheids- en defensiekwesties, die - zo nodig - een rechtvaardiging kunnen zijn voor het aanhalen van de transatlantische betrekkingen, die danig bekoeld waren als gevolg van de crisis in Irak.
Aan de vooravond van onze volgende plenaire vergadering, wanneer de vandaag besloten uitbreiding haar beslag zal vinden, kan het geen kwaad nog eens te herhalen wat wij in april jongstleden al te kennen hadden gegeven, bij gelegenheid van het initiatiefverslag over het Europees defensiebeleid. De conclusies daarvan zijn door onze vrienden in de Conventie overgenomen en zullen hopelijk tijdens de beraadslagingen van de Intergouvernementele Conferentie uitmonden in positieve besluiten.
Wat hebben wij toen gezegd, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad en commissaris Patten? Wij hebben toen gezegd dat het een goed idee was gewoon te herhalen dat de NAVO ook vandaag nog een fundamentele waarborg is voor de transatlantische stabiliteit en veiligheid en het daarom zinvol is de vermogens van zowel de NAVO als de Europese Unie te versterken.
Laten we goed beseffen, beste collega’s, dat wij, als Europeanen, deels verantwoordelijk zijn voor het unilateralisme dat wij de Amerikanen zo aanwrijven, simpelweg omdat we al jaren weigeren om ons samen met hen te kwijten van de zware taak van de verdediging van onze gemeenschappelijke waarden. Daarom ben ik blij met het feit dat het Parlement en de Conventie recentelijk hebben bevestigd zich hiervoor te willen inzetten. 
Van Orden (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, velen van ons wensen de banden met de Verenigde Staten aan te halen. Dit geldt vooral voor deze zijde van het Parlement. In deze gevaarlijke tijden is het van vitaal belang dat de democratieën hun krachten bundelen en hun meningsverschillen beperken. De grotendeels constructieve formulering van de onderhavige resolutie is positief en hoopgevend. Ik waardeer vooral dat de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid mijn amendementen heeft goedgekeurd. Hierin wordt opgeroepen tot het instellen van een transatlantische interne markt tegen 2015. Nu moeten we ervoor zorgen dat die ambitie vorm krijgt.
Daarom valt het te betreuren dat de overwegend goede resolutie wordt ontsierd door kritiek op de Verenigde Staten. Ook heeft de boodschap die tussen de regels door te lezen valt, weinig te maken met de transatlantische betrekkingen. Deze getuigt eerder van de obsessie om een soort Europese staat te creëren.
Het is duidelijk dat de voorstanders van integratie slechts twee partners zien in de transatlantische betrekkingen, namelijk de VS en de EU. Ook willen zij dat de EU de Europese landen in de NAVO en de VN vertegenwoordigt. In de afkeurenswaardige Europese ontwerpgrondwet is namelijk de vereiste opgenomen dat de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken van de EU het Europese standpunt onder bepaalde omstandigheden aan de VN-Veiligheidsraad moet voorleggen.
Het zou voor mij als afgevaardigde van het Verenigd Koninkrijk onaanvaardbaar zijn indien de Europese Unie ons bij defensie en veiligheid zou vertegenwoordigen tegenover de Verenigde Staten. Al ruim vijftig jaar is de NAVO het platform waarop de landen van Europa en Noord-Amerika de belangrijkste kwesties van onze tijd kunnen bespreken en de noodzakelijke maatregelen kunnen treffen. Zodra andere instellingen om de hoek komen kijken, ontstaan er moeilijkheden. Wie suggereert dat het ontwikkelen van een autonome Europese strijdkracht ook maar iets te maken heeft met het versterken van de NAVO, of bedoeld is om nauw samen te werken met de Verenigde Staten, misleidt onze burgers en bondgenoten.
Onder veel lidstaten van de EU bestaat geen bereidheid om meer militaire middelen vrij te maken voor de bescherming van de democratieën. Bovendien ontbreekt het aan politieke wil om de veiligheidsbedreigingen grondig aan te pakken. Wij willen de EU als zodanig niet betrekken in het defensiebeleid, maar zijn wel voor snelle vorderingen op het gebied van een transatlantische interne markt. 
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de afgevaardigden opnieuw bedanken, hoewel ik niet op al hun bijdragen zal kunnen ingaan. Het Parlement is zich terdege bewust van het belang van de transatlantische betrekkingen. Ik ben het eens met mijnheer Van Orden, als hij zegt dat er een eind moet komen aan de kritiek. Ik kan echter helaas niet akkoord gaan met zijn beschrijving van de nieuwe Grondwet, maar dat is nu niet aan de orde. Hij zei terecht dat men zich maar al te gemakkelijk laat verleiden tot zwartmaken van de transatlantische betrekkingen en de Amerikanen in het bijzonder.
Wij zijn ons bewust van het gemeenschappelijke verleden van Europa en Noord-Amerika. Wij kennen de loop van de geschiedenis en weten hoe deze onze gezamenlijke waarden heeft vormgegeven. Mijnheer Collins zei het zo-even al. Toch zien we maar al te vaak dat de tussen de Verenigde Staten en Europa de voorpagina’s halen. Het is tijd dat we de positieve kant van de betrekkingen belichten. We moeten kijken naar wat we samen kunnen bereiken in plaats van voortdurend onze meningsverschillen te benadrukken. Hoe kunnen we onze gemeenschappelijke ideeën omzetten in een gemeenschappelijke werkelijkheid? Dat is de uitdaging waar de politieke leiders in Europa en de Verenigde Staten voor staan. Zoals in alle hechte partnerschappen, zijn we het niet voortdurend roerend met elkaar eens. Zelfs in de beste huwelijken is er wel eens onenigheid. We moeten ons daarom inspannen om de dialoog open te houden en samen te werken op gebieden van gemeenschappelijk belang.
Mijnheer Suominen zei dat vingerwijzingen niet kies en bovendien niet productief zijn. Ik ben het daar volledig mee eens. Mijnheer Collins wees op de voordelen van een effectieve multilaterale benadering voor Europa. In tegenstelling tot sommigen, voelde hij hierbij niet de behoefte om het Amerikaanse standpunt te bekritiseren. Hij constateerde eenvoudig dat er twee verschillende standpunten bestaan en stelde voor dat we een compromis nastreven in plaats van tweedracht zaaien.
Op het gebied van het buitenlands-, handels- en economisch beleid is het partnerschap met de Verenigde Staten succesvol. Natuurlijk lopen de opvattingen soms uiteen. Dit zal ook in de toekomst zo zijn. Maar de actuele meningsverschillen mogen geen schaduw werpen op de overwegend positieve relatie.
Mijnheer Belder noemde het Marshallplan. Zijn opmerking was zeer interessant en pertinent. Hoe zou Europa en deze Unie eruit zien zonder de gulle hulp van de Verenigde Staten en het Marshallplan?
De aanstaande top van de EU en de VS in juni is van cruciaal belang voor de betrekkingen. We zullen van gedachten wisselen, de meningsverschillen bespreken en de samenwerkingsterreinen in kaart brengen. Het Ierse voorzitterschap stelt alles in het werk om de top tot een succes te maken. Dit betekent natuurlijk niet dat we ons onderdanig opstellen of elk meningsverschil uit de weg gaan. Als voorzitterschap zullen we echter alles in het werk stellen om de relatie opnieuw positief en productief te maken.
Inhakend op hetgeen een aantal afgevaardigden zei, wil ik nog duidelijk maken dat hetgeen wij hier zeggen vaak in de VS wordt aangedikt, en dat hetgeen wij hier zeggen daar ook vaak uit zijn verband wordt gerukt. Ik huiver vaak wanneer ik zie hoezeer Europa verkeerd wordt begrepen in de Verenigde Staten, en soms ook verkeerd wordt voorgesteld. Omgekeerd zetten ook wij soms een verkeerd beeld van de Verenigde Staten neer. Ik ben ervan overtuigd dat dit erg verwarrend kan zijn voor de Amerikanen die naar onze debatten luisteren. Het is onze verantwoordelijkheid als politici om de burgers goed te informeren over de positieve kanten van de relatie, ook al zit er af en toe een deuk in. In het verleden waren de betrekkingen zeer positief en ik geloof dat dit ook in de toekomst zo zal blijven.
Iemand heeft gezegd dat dit een goed debat is en dat het op het juiste moment wordt gevoerd. Hier ben ik het mee eens.
Ik wil mijn dank uitspreken voor de uiteenlopende bijdragen van de geachte afgevaardigden. Het is onmogelijk om alle naar voren gebrachte adviezen tegelijkertijd in aanmerking te nemen. Daarom wil ik benadrukken dat het voorzitterschap zeer aandachtig heeft geluisterd naar hetgeen dit Parlement over dit onderwerp heeft gezegd. 
Brok (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik zou u zeer erkentelijk zijn als ik nog een paar woorden mocht zeggen over de transatlantische betrekkingen. Ik wil het Parlement uitdrukkelijk vragen om deze resolutie aan te nemen. Zoals immers uit het debat blijkt moeten we ervoor zorgen dat de transatlantische betrekkingen uitgroeien boven de NAVO en het veiligheidsbeleid. Het voorzitterschap van de Raad en zeker ook de Commissie zullen het met me eens zijn dat we ons partnerschap met de Verenigde Staten moeten verbreden en verdiepen. De idee van de is heel erg belangrijk. Het zou dan ook zinvol zijn, als we op de top van de EU en de VS al een deskundigengroep konden instellen die de komende maanden de nodige onderzoeken uitvoert. Hierdoor kunnen we dan straks sterker in dit project stappen. Dit is niet alleen van economisch belang, maar ook van direct belang voor het verdiepen van de transatlantische betrekkingen.
Daarbij komt dat mijn commissie, in tegenstelling tot de commissie ten principale, eigenlijk vindt dat we de onderhandelingsresultaten van de Commissie inzake het luchtverkeer positief moeten opvatten. Passagiers mogen in deze tijden immers niet benadeeld worden. Ik wil dan ook pleiten voor een praktische benadering, zodat we de betrekkingen kunnen verstevigen, ook in het tijdperk van het terrorisme. 
De Voorzitter.
   - Ik heb, overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement één ontwerpresolutie(1) ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in Pakistan
en het
- verslag (A5-0275/2004) van de heer Brok, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over het ontwerpbesluit van de Raad houdende ondertekening van de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan (8108/1999 - COM(1998) 357 - C5-0659/2001 - 1998/0199(CNS)). 
Roche,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik moet denken aan een voorval waarbij een vooraanstaand politicus in Ierland zeer oncomplimenteus werd beschreven omdat hij zo vaak aan het woord was. Ik zal niet het hele verhaal uit de doeken doen, maar kan het desgewenst later onder vier ogen vertellen!
Ik wil het Parlement bedanken voor deze gelegenheid om over de situatie in Pakistan te spreken. Ik weet dat de meningen over dit onderwerp uiteenlopen. De Raad acht het van groot belang dat de Europese Unie de banden met Pakistan aanhaalt. Ook Pakistan zelf is deze mening toegedaan.
Een sterkere relatie tussen de Europese Unie en Pakistan is niet alleen van belang op bilateraal vlak, maar ook met het oog op de regionale rol van Pakistan in Zuid-Azië. Daarom verheugt het mij dat de Commissie buitenlandse zaken vorige week instemming heeft betuigd met de overeenkomst van de derde generatie met Pakistan en daartoe een resolutie aan het Parlement heeft voorgelegd, waarover later zal worden gestemd. Ik zie overigens dat mijnheer Brok aanwezig is om de standpunten van zijn commissie naar voren te brengen.
Het Parlement kent het standpunt van de Raad, namelijk dat de overeenkomst van belang is voor een sterkere relatie met Pakistan. Binnen een dergelijke relatie kan Pakistan zijn belofte nakomen in verband met de eerbiediging, bescherming en bevorderingen van de mensenrechten en de democratische beginselen zoals omschreven in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en in artikel 1 van de overeenkomst.
We weten allemaal dat er nog aanzienlijke zorgpunten bestaan ten aanzien van de mensenrechten en de democratische beginselen in Pakistan. Deze zorgen komen ook duidelijk naar voren in de resolutie en in het werk van de commissie. Ik begrijp heel goed dat de commissie tijd nodig had om de voor- en nadelen zorgvuldig af te wegen. Ik zou dan ook mijn waardering willen uitspreken voor de inzet van de leden van de commissie en in het bijzonder voor haar voorzitter, de heer Brok, en haar rapporteur, de heer Cushnahan. Ik kan het Parlement verzekeren dat de Raad zich bewust is van de zorgen die binnen de commissie naar voren zijn gebracht en deze zeer serieus neemt.
De ministeriële Trojka van de EU heeft eind februari van dit jaar een bezoek gebracht aan Islamabad. De Ierse minister van Buitenlandse Zaken, de heer Brian Cowen, heeft toen als fungerend voorzitter van de Raad deze zorgen voorgelegd aan president Musharraf en de Pakistaanse minister van Buitenlandse Zaken. De goed gedocumenteerde onthullingen over de heer Khan en de proliferatie van nucleaire technologie kwamen hier eveneens aan bod. De ministeriële Trojka van de EU heeft zijn ongerustheid uitgesproken over deze onthullingen. Pakistan heeft van zijn kant de EU de verzekering gegeven dat de kwestie nauwkeurig zal worden onderzocht. Het voorzitterschap hoopt dat dit onderzoek grondig en geloofwaardig zal zijn. De Europese Unie blijft de zaak op de voet volgen.
Er zijn nog andere politieke vraagstukken die aanleiding zijn tot zorgen. De situatie in het parlement - waar het commissiesysteem nog moet worden ingevoerd - laat nog veel te wensen over. Bovendien is mijnheer Hashmi, voorzitter van de Alliantie voor het Herstel van de Democratie, op 13 april veroordeeld tot 23 jaar gevangenisstraf. Hij is veroordeeld voor het aanzetten tot muiterij in het leger, zoals de Pakistaanse autoriteiten het noemen. We zullen er als Europese Unie bij Pakistan op blijven hameren dat we ons zorgen maken over deze kwesties en over de gevolgen die zij kunnen hebben voor de toekomstige betrekkingen tussen Pakistan en de EU.
Dan is er nog de positie van de religieuze minderheden en journalisten. Zij worden beperkt in hun vrijheid en meningsuiting en zijn soms het slachtoffer van willekeurige arrestaties, of nog erger. Dit baart ons zorgen. Met de overeenkomst van de derde generatie krijgt de Europese Unie echter meer kansen om Pakistan op het hoogste niveau duidelijk te maken hoeveel belang zij hecht aan de betrekkingen. Ook kunnen wij dan uiting geven aan onze zorgen omtrent de mensenrechten en de democratisering, omtrent non-proliferatie en andere belangrijke onderwerpen.
Bovendien kan met de ondertekening van de overeenkomst direct een punt worden gezet achter de technische onderhandelingen die momenteel door de Commissie en Pakistan worden gevoerd over de terugnameovereenkomst. Het is belangrijk op te merken dat er nog een aantal andere positieve ontwikkelingen is geweest. Tijdens het bezoek aan Islamabad heeft de ministeriële Trojka uiting gegeven aan haar genoegen over de zeer belangrijke overeenkomst die kort daarvoor door Pakistan en India was gesloten over de modaliteiten voor een constructieve dialoog tussen beide buurlanden. Hieronder vallen ook de kwesties van Jammu en Kashmir. Het is in het belang van niet alleen deze regio maar ook de Europese Unie en meer algemeen de internationale gemeenschap dat dergelijke positieve ontwikkelingen worden ondersteund en aangemoedigd.
Het engagement van president Musharraf in de strijd tegen het terrorisme moet eveneens worden toegejuicht. Dit benadrukt de cruciale rol die Pakistan in de regio speelt en heeft een weerslag op de situatie in Afghanistan en het ontluikende democratische proces aldaar.
Een andere positieve ontwikkeling is de grote vooruitgang die sinds onze laatste vergadering bij de kwestie van de is geboekt. De Pakistaanse autoriteiten hebben zeer positief gereageerd op de herhaaldelijke protesten van Europa. Alle acht personen zijn inmiddels vrijgelaten en naar huis teruggekeerd. Ik ben ervan overtuigd dat de afgevaardigden deze ontwikkeling evenzeer toejuichen als het voorzitterschap. Dit stelt hen zeker tevreden, want de waakzaamheid van het Parlement in deze kwestie heeft vruchten afgeworpen.
Kortom, er bestaan nog zorgpunten, maar de Raad is van mening dat de Europese Unie deze samen met Pakistan moet aanpakken en het land niet moet isoleren. Wij zullen blijven werken aan een resolutie over de nog resterende zorgen van Raad en Parlement. Dit is in het belang van Pakistan, de regio, de Unie en vooral van de vrede in de internationale gemeenschap. 
Patten,
    - Mijnheer de Voorzitter, op 14 april heeft de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid gestemd en tot mijn genoegen de goedkeuring aanbevolen van de samenwerkingsovereenkomst van de derde generatie met Pakistan. Ik ben me ervan bewust dat er slechts een kleine meerderheid vóór was en dat het voor veel commissieleden een moeilijke beslissing was. Ik heb groot respect voor het principiële standpunt dat de rapporteur tijdens de debatten in het Europees Parlement heeft ingenomen. Ik heb vastgesteld dat mijn vriend veel gelegen is aan democratie en mensenrechten in Azië. Hij heeft fantastisch werk geleverd als hoofd van de Europese delegatie voor de verkiezingswaarneming in Pakistan en Sri Lanka.
Hoewel ik het in veel opzichten met de rapporteur eens ben, kan ik zijn aanbeveling om de overeenkomst hangende te houden, niet steunen. Ik ben namelijk van mening dat deze overeenkomst ons de kans biedt om positieve betrekkingen op te bouwen met Pakistan, als een belangrijke partner in een gevoelige regio. Daarom hoop ik dat de plenaire vergadering tijdens haar stemming de aanbeveling van de Commissie buitenlandse zaken tot sluiting van de overeenkomst zal steunen.
Laat ik even samenvatten waarom de Europese Commissie de inwerkingtreding van deze samenwerkingsovereenkomst van de derde generatie blijft steunen. Eerst en vooral biedt artikel 1 de mogelijkheid om samen met Pakistan de belangrijke thema’s van de mensenrechten en de democratie grondiger aan te pakken. Ten tweede verstevigt de overeenkomst de basis om op cruciale gebieden, zoals basisonderwijs, handel en institutionele banden uitdagingen aan te gaan. En maakt de overeenkomst het mogelijk Pakistan te betrekken bij nieuwe thema’s als regionale samenwerking, het bestrijden van witwaspraktijken en energie.
Volgens ons wordt met de recente ontwikkelingen steun gegeven aan ons standpunt dat de overeenkomst gesloten moet worden. Hierbij denk ik met name aan de veelbelovende inspanningen voor verzoening met India en aan de binnenlandse politieke ontwikkelingen in Pakistan. Dankzij deze initiatieven zijn de internationale betrekkingen van Pakistan aanzienlijk verbeterd. Zo zijn er ook aanwijzingen dat het land binnenkort weer als volwaardig lid zal worden toegelaten tot het Gemenebest.
Ik ben ook verheugd dat de zeelieden van de , inclusief de kapitein, zijn vrijgelaten en zijn teruggekeerd naar Griekenland en de Filippijnen. Ik weet dat veel leden van dit Parlement nauw betrokken waren bij deze affaire. Tijdens mijn laatste ontmoeting met minister Kasuri, op 31 maart in Berlijn, heb ik dit onderwerp herhaaldelijk ter sprake gebracht. Overigens heb ik het ook bij andere gelegenheden aangekaart. De vrijlating van deze bemanningsleden is zeer positief. We kunnen eindelijk een punt zetten achter dit uiterst ongelukkige incident en nog openstaande kwesties overlaten aan de eisers en de verzekeraars.
Ik ben echter de laatste die zal zeggen dat Pakistan een gesmeerd draaiende democratie is. De debatten over deze overeenkomst hadden het grote voordeel dat de talrijke zorgpunten omtrent onze betrekkingen duidelijk in kaart zijn gebracht. Deze punten komen duidelijk naar voren in de ontwerpresolutie over de mensenrechten en de democratie in Pakistan, waar het Parlement zich momenteel over buigt. De Commissie stelt eventuele verdere adviezen van het Parlement zeer op prijs, met name waar het gaat om de belangrijke terreinen van de democratisering en de mensenrechten.
Natuurlijk ken ik de geruchten dat generaal Musharraf nog twijfelt of hij aan het eind van dit jaar zijn legeruniform in de kast zal hangen. Het is in elk geval positief dat de minister van Informatie namens de president heeft bevestigd dat hij woord zal houden. Elke andere beslissing zou het vertrouwen in het constitutionele proces van Pakistan niet ten goede komen. Pakistan moet het beeld veranderen dat de werkelijke macht bij de president ligt in plaats van bij het verkozen parlement en de burgerregering. Tijdens mijn persoonlijke bezoeken aan Pakistan vond ik de veerkracht van het maatschappelijk middenveld echter altijd zeer bemoedigend. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het land in de toekomst op deze kracht zal kunnen voortbouwen. Ik sluit aan bij wat staatssecretaris Roche zei over de recente veroordeling van Jamed Hashmi, voorzitter van de Alliantie voor het Herstel van de Democratie. Ik verzeker het Parlement dat we zijn zaak op de voet blijven volgen en sterk onder de aandacht zullen brengen in onze dialoog met de Pakistaanse regering.
Wat de mensenrechten in Pakistan in het algemeen betreft, zijn er een paar positieve ontwikkelingen. Zo is een besluit inzake rechtspraak voor minderjarigen aangenomen. Toch blijven nog belangrijke zorgpunten bestaan, zoals de blasfemiewet, het geweld tegen vrouwen, de toepassing van de doodstraf en kinderarbeid. Pakistan is een land waaraan aandacht wordt besteed binnen het Europese Initiatief voor democratie en mensenrechten. De Commissie probeert dan ook actief een aantal van deze punten aan te pakken.
Uit deze samenvatting blijkt dat er in Pakistan nog veel problemen en uitdagingen bestaan, maar er zijn ook vorderingen en positieve ontwikkelingen. Daarom blijf ik geloven in een sterkere dialoog en samenwerking, binnen het kader van de overeenkomst van de derde generatie. Dit stelt de Europese Unie het best in staat om Pakistan te begeleiden bij gevoelige kwesties als mensenrechten, non-proliferatie en terrorismebestrijding.
Kortom, ik begrijp de argumenten van bepaalde collega’s die de overeenkomst willen bevriezen. Al met al ben ik echter persoonlijk van mening dat deze overeenkomst gesloten moet worden. Ik hoop dat we zo een actieve rol kunnen blijven spelen in de ontwikkeling van de mensenrechten en de democratie in dit voor ons allemaal zo belangrijke land. 
Brok (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, ik sluit me aan bij de vorige sprekers. Dit is namelijk een van die gevallen waarin wij het een tegen het ander moeten afwegen. Dit is een van die gevallen waarin je kunt zeggen dat het glas halfvol of halfleeg is, waarin verschillende oordelen gerechtvaardigd zijn zonder dat iemand iets verweten kan worden. Ik ben namelijk van mening dat hetgeen de heer Cushnahan hier al maanden vertelt, en ook in zijn resolutie tot uitdrukking komt, inderdaad essentiële punten zijn waar we Pakistan op moeten aanspreken. Het lijdt geen twijfel dat de democratie, het principe van de rechtsstaat, de naleving van de mensenrechten, de rechten van de vrouw, niet helemaal voldoen aan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties.
Het is daarom zeker goed en noodzakelijk dat de Raad, de Commissie en het Parlement de handen ineenslaan om het verdere verloop van deze samenwerkingsovereenkomst van de derde generatie te controleren. Een ander mogelijk model is dat de Commissie regelmatig verslag uitbrengt aan de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en aan het Parlement over de wijze waarop deze fundamentele kwesties voor de menselijke samenleving zich ontwikkelen. Zo kan op de juiste wijze steeds een stapje in de goede richting worden gezet, zoals ook al is aangekondigd door de Pakistaanse president.
Anderzijds moeten we ook beseffen dat er vooruitgang is geboekt, ook al is het niet genoeg. Met name moeten we ons realiseren dat in een van de grootste conflicten die de westerse beschaving heeft meegemaakt, Pakistan duidelijk partij heeft gekozen voor degenen die het terrorisme bestrijden. De houding van het land in het conflict rond Irak en Afghanistan is heel belangrijk. We werken nu immers samen in plaats van dat we tegenover elkaar staan.
We weten dat er in de Europese Unie al vaker fouten zijn gemaakt en zaken verkeerd zijn beoordeeld. We weten dat zowel de Verenigde Staten als Pakistan eerder bepaalde standpunten ten aanzien van de Taliban hebben ingenomen, die ze met de kennis van nu beter niet hadden kunnen innemen. We moeten ons echter ook realiseren dat het na 1 september zonder hulp van buurlanden als Afghanistan en andere landen, waaronder ook Pakistan, niet zou zijn gelukt om vooruitgang te boeken. Ik vind het dan ook noodzakelijk dat we deze overeenkomst sluiten, dat we de weg vrijmaken voor de Raad om te beslissen en voor de Commissie om haar instrumenten in te zetten. Dit moet echter wel gebeuren op basis van de standpunten uit de resolutie van Cushnahan, zodat hier echt een ontwikkeling plaatsvindt die vooruitgang met zich meebrengt.
De heer Patten heeft tot slot gezegd dat hij , al met al,voor goedkeuring van deze overeenkomst is. Ik denk dat deze maandelijks, jaarlijks gecontroleerd moet worden. Het besluit dat wij nu immers nemen, moet naar de toekomst toe ook gerechtvaardigd blijven. Ik wil de Raad en de Commissie nog één keer uitdrukkelijk vragen om met het Parlement samen te werken en dit te zien als een gezamenlijk project, een modelproject voor betere betrekkingen en tegelijkertijd voor eerbiediging van de mensenrechten. 
Ludford (ELDR ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, het advies van mijn commissie luidt dat de samenwerkingsovereenkomst moet worden goedgekeurd, mits de mensenrechtenclausule gehandhaafd blijft. Dit zou betekenen dat we echt toezicht gaan houden op de eerbiediging van rechten, zoals de vrijheid van meningsuiting en religie, en interveniëren wanneer deze rechten worden geschonden. De EU heeft dergelijke mogelijkheden niet altijd volledig benut, en het Parlement moet in de toekomst meer druk uitoefenen.
De Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken is zich terdege bewust van de onvolkomen situatie op het punt van de democratie en de mensenrechten in Pakistan. We zijn verontwaardigd over de discriminatie van en het geweld tegen vrouwen, over de handhaving van de doodstraf en over de vervolging van minderheden, vooral religieuze en nationale minderheden. De rol van het leger is onaanvaardbaar en de inlichtingendiensten zijn veel te machtig. Deze situatie zal echter sneller verbeteren als we de dialoog voeren die met de overeenkomst tot stand zal worden gebracht en die ons in staat zal stellen degenen te steunen die zich inzetten voor vooruitgang en modernisering.
De Pakistaanse diaspora in Europa, die vooral talrijk is in het Verenigd Koninkrijk, kan een zeer belangrijke rol spelen bij het overbrengen van de boodschap van de mensrechten. Ik heb de indruk dat zij willen dat deze overeenkomst wordt gesloten. En daar hebben ze gelijk in. 
Sandbæk (EDD ),
   . - Ik wilde dat ik het optimisme van de Raad en de Commissie kon delen en dat Pakistan inderdaad op het punt stond blijk te geven van zijn engagement voor democratie en mensenrechten. Ik vind het veel waarschijnlijker dat Pakistan een beroep zal doen op artikel 1 van de overeenkomst, waarin staat dat eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen ten grondslag ligt aan het binnenlandse beleid van Pakistan en een essentieel element vormt van de overeenkomst. Met andere woorden: we legitimeren nu het huidige gedrag van Pakistan.
De Commissie ontwikkelingssamenwerking heeft de Commissie daarom gevraagd om na een jaar een evaluatie te maken van de mensenrechtensituatie. Ik zou commissaris Patten willen vragen of de Commissie hiertoe bereid is, en ook of zij bereid is de consequenties te aanvaarden als mocht blijken dat de situatie na een jaar niet is verbeterd. 
Cushnahan (PPE-DE ).
   - Met hun besluit om de mensenrechten- en democratieclausule te laten varen in de overeenkomst van de derde generatie met Pakistan, verraden de Raad en de Commissie helaas de mensen in Pakistan - vooral de mensen in het maatschappelijk middenveld - die iedere dag weer hun eigen persoonlijke veiligheid op het spel zetten om deze beginselen te verdedigen. Dit verraad vindt plaats om een combinatie van ongerechtvaardigde geopolitieke redenen en de 'dertig zilverlingen' aan handelsvoordeel waaraan bepaalde lidstaten zoveel waarde hechten.
Ik heb vandaag naar minister Roche, commissaris Patten en barones Ludford geluisterd, die aanvoerden dat er een versterkte mensenrechtendialoog zal worden gevoerd. Vraag eens aan de mensen die worden vervolgd en gevangengezet in China, Noord-Korea en Oezbekistan, waar al zo'n versterkte mensenrechtendialoog geacht wordt te bestaan, of deze dialoog hen geholpen heeft. Ik wil u eraan herinneren dat dit Parlement in het geval van Oezbekistan in 1999 onder druk is gezet om een vergelijkbare overeenkomst goed te keuren en dat de mensenrechtensituatie sindsdien verder is verslechterd.
De ware reden waarom we worden gevraagd de overeenkomst goed te keuren, is de druk die de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk uitoefenen als gevolg van de huidige chaos in Irak, die het gevolg is van een oorlog die nooit zonder de goedkeuring van de VN had mogen worden gevoerd. Denkt iemand nu echt dat de situatie in Irak zal verbeteren wanneer de democratische rechten en mensenrechten van de Pakistaanse bevolking worden opgegeven? In plaats daarvan zullen we de arrogantie van de president van een unipolaire mogendheid en een onderdanige Britse premier voeden en hun fout steunen, die momenteel met waarschijnlijk desastreuze gevolgen wordt herhaald in het Midden-Oosten!
Ik stel mijn collega's in het Europees Parlement de vraag of we de marionetten van de Raad en de Commissie willen zijn, of dat we de democratische stem van de mensen van Europa laten horen door de vrijheid en mensenrechten te verdedigen en hoop te geven aan de onderdrukten in de wereld. Als we deze overeenkomst goedkeuren, geven we deze rol op in ruil voor het geven van politieke legitimiteit aan een quasi-militair regime dat doorgaat de democratische rechten en mensenrechten te schenden en dat toestaat dat nucleaire geheimen aan schurkenstaten worden verkocht.
Ik vraag de leden van dit Parlement: waar staat u in deze zaak? 
Swoboda (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, ik waardeer de betrokkenheid van de heer Cushnahan in hoge mate, en vele van mijn fractiegenoten zijn het eens met zijn argumenten. Ook ik heb hiervoor veel begrip, maar ik denk dat wij niet aan de leiband lopen van de Raad, van de Commissie, van de VS of van het Verenigd Koninkrijk als wij hier toevallig een ander standpunt innemen. Zij zitten trouwens zelden op dezelfde golflengte.
De commissaris en de Raadsvoorzitter hadden gelijk toen ze zeiden dat het niet gaat om een keuze tussen zwart en wit. Het gaat om een keuze tussen verschillende nuances. Pakistan is en moet inderdaad een belangrijke partner zijn bij de ontwikkeling van de gehele regio. Naar mijn mening heeft zich de houding van Pakistan ten opzichte van Afghanistan, van de Taliban, maar ook ten aanzien van Kasjmir, de democratie en de mensenrechten in de afgelopen maanden positief ontwikkeld. Ik ben het echter eens met de heer Cushnahan en met alle anderen die zeggen dat dit veel te weinig is en dat nog veel meer gedaan moet worden om Pakistan uit dat isolement te halen en de democratie en de mensenrechten te bevorderen. Tevens ben ik het eens met allen die zeggen dat op basis van een dergelijke overeenkomst een intensieve dialoog gevoerd moet worden met deze landen - in dit geval met Pakistan - en dat zij aangemoedigd moeten worden meer positieve stappen te nemen.
Ik begrijp helemaal niet, mijnheer Cushnahan, waarom wij niet erop zouden kunnen aandringen dat een dergelijke overeenkomst wordt opgeschort wanneer een bepaald land de gedane toezeggingen niet nakomt. Onlangs hebben we zelfs met Israël hierover gesproken. Daarom ben ik van mening dat er na afweging van alle pro’s en contra’s - waarbij ik het volledig met u eens ben dat er vele contra’s zijn - een reden is om deze overeenkomst goed te keuren, met de resolutie die de heer Brok zeer goed heeft geformuleerd en die ook u ondersteunt. Ik zou de laatste zijn om mij, ook namens mijn fractie, uit te spreken tegen opschorting van deze overeenkomst wanneer de huidige positieve ontwikkelingen niet worden voortgezet en tot een goed einde worden gebracht.
Daarvan uitgaande vind ik de hier aangedragen argumenten steekhoudend. Mijn fractie zal adviseren instemming te verlenen. Ik respecteer echter iedereen die er een andere mening op na houdt en die op grond van zijn of haar geweten anders stemt, want de mensenrechtensituatie laat nog steeds veel te wensen over en dient radicaal verbeterd te worden. 

Gahrton (Verts/ALE ).
    Mijnheer de Voorzitter, de Verts/ALE-Fractie is het in hoofdzaak met de heer Cushnahan eens. Natuurlijk is het een afweging, zoals de heer Brok zei. Er gebeuren ook positieve dingen in Pakistan, vooral de vredesgesprekken met India, die ongelooflijk belangrijk zijn en die onze totale steun verdienen. Is het echter niet een beetje merkwaardig dat als wij dit soort overwegingen maken het er altijd mee eindigt dat de handelspolitieke, commerciële aspecten zwaarder wegen dan de veel duidelijke beginselen betreffende de mensenrechten die wij in onze overeenkomsten hebben opgenomen? Wat heeft het in hemelsnaam voor zin om mensenrechtenclausules in onze overeenkomsten met andere landen op te nemen, als wij altijd afwegingen maken die ermee eindigen dat we ons niets aantrekken van die mensenrechtenclausules maar dat wij andere, vooral economische belangen zwaarder laten wegen?
Daardoor ondermijnen wij het respect voor onze eigen hoge principes. Daarom vinden wij het in de Verts/ALE-Fractie vanzelfsprekend om op dit moment nee te zeggen tegen deze overeenkomst. Wij hopen dat Pakistan dat signaal begrijpt en maatregelen neemt die ervoor zorgen dat wij heel gauw ja kunnen zeggen in plaats van nee. Ik had graag ja gezegd, maar dat is helaas niet mogelijk, als wij onze beginselen inzake de mensenrechten tenminste overeind willen houden. 
Ford (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb de eer gehad deel te mogen nemen aan het bezoek dat de delegatie voor Pakistan in december heeft gebracht aan de Pakistaanse kant van de bestuurlijke scheidslijn in Kasjmir. We hebben tijdens het bezoek van deze delegatie een ontmoeting gehad met president Musharraf en ik was diep onder de indruk van zijn vastbeslotenheid om een vredes- en verzoeningsprogramma met India uit te voeren. Voor het eerst lijkt het erop dat beide zijden bereid zijn om te denken wat eerst ondenkbaar was, en om, onder dwang van de economische gevolgen van een voortslepend conflict op hun beider economieën, een oplossing te zoeken voor een conflict dat de wereld al vijftig jaar parten speelt.
Desalniettemin zijn er nog enorme problemen in Pakistan met betrekking tot de mensenrechten, de democratie en de nucleaire proliferatie. Collega's hebben ons verteld hoe de religieuze minderheden van de christenen en de Ahmadiyya-moslims worden behandeld, hoe de situatie van vrouwen is. Zij hebben gesproken over het resultaat van de verkiezingen die niet onberispelijk zijn verlopen en waarop de heer Cushnahan toezicht heeft gehouden, en over de gevangenzetting van leden van de oppositie zoals Javed Hashmi. Ik sluit me daarom wat dat betreft bij mijn collega's aan.
Vorig jaar hebben de heer Tannock en ik aan onze resolutie over Noord-Korea het feit toegevoegd dat Pakistan Noord-Korea blauwdrukken heeft geleverd voor een technologisch programma voor sterk verrijkt uranium met het oog op de productie van kernwapens. Indertijd werden we ronduit aangevallen door de Pakistaanse regering, en toen ik het onderwerp tijdens de ontmoeting in december ter sprake bracht met minister Kasuri van Buitenlandse Zaken, kreeg ik te horen dat de Noord-Koreanen geen hulp nodig hadden, omdat ze al ver gevorderd waren met de kernwapentechnologie, met inbegrip van miniaturisatie. Of ze nu wel of geen hulp nodig hadden, een ding is duidelijk: er is hulp gegeven.
Er rijzen nu nieuwe vragen over de kernproef van 30 mei 1998 in Baloetjistan. Het ziet ernaar uit dat dit misschien een gezamenlijke test was van een plutoniumwapen door Pakistan en Noord-Korea. Toen ik het onderwerp ter sprake bracht met de Pakistaanse ambassadeur, die me deze week opzocht, zei hij dat ze met de Verenigde Staten samenwerkten. Dat is onvoldoende: in de Europese Unie willen we ook samenwerken en erbij betrokken blijven. Desondanks zal ik deze samenwerkingsovereenkomst van de derde generatie steunen. We zullen echter nauwlettend toezien op de verdere vooruitgang op het gebied van de mensenrechten in Pakistan. 
Schröder, Jürgen (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, commissaris, ik ben van mening dat de uitspraken van de heer Cushnahan hout snijden. Het gaat echter niet om de vraag of wij ons marionetten voelen. Volgens mij is dat niet het geval. Het gaat er ook niet om dat wij prioriteit geven aan commerciële kwesties, zoals de heer Gahrton heeft gezegd. Het gaat om iets volslagen anders. Het gaat om datgene wat commissaris Patten vanochtend heeft gezegd in verband met het Midden-Oosten. Het gaat erom dat wij een voorkomen. Het gaat erom dat wij als Europeanen in deze tijd en in deze wereld een fundamenteel nieuwe taak op ons nemen en ons sterk maken voor een dialoog tussen de culturen. Ondanks alle beperkingen die hier zijn genoemd, speelt Pakistan zeker een positieve rol.
Het gaat namelijk om de vraag wie onze partner is. Noord-Korea is geen partner, maar Pakistan is wel een partner in de strijd tegen het internationale terrorisme. De coalitie tegen het internationale terrorisme is vanzelfsprekend aanzienlijk groter dan de coalitie van de landen, die momenteel in Irak strijd levert tegen het terrorisme en tegen het regime. Van de coalitie tegen het internationale terrorisme maken Duitsland, Frankrijk, Rusland en andere landen deel uit. Pakistan is hier een van. Daarom ben ik van mening dat de overeenkomst van de derde generatie in ieder geval gesloten dient te worden. 
Guy-Quint (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, democratieën beschikken weliswaar over enige wapens, maar als zij die niet willen gebruiken dan verloochenen ze zichzelf. Moge de manier waarop zij zijn omgegaan met de positie van de vrouw in Afghanistan een les zijn.
Vandaag houden wij ons bezig met een overeenkomst tussen de Europese Unie en Pakistan die geen enkele directe financiële weerslag heeft, daar de Europese Gemeenschap in februari jongstleden al een samenwerkingsovereenkomst met Pakistan heeft getekend voor een bedrag van vijf miljoen euro. De onderhavige overeenkomst is dus hoofdzakelijk van politieke aard. De geostrategische rol van Pakistan, als buurland van Afghanistan en India, is voor iedereen helder, evenals de bijdrage die dit land heeft geleverd aan de coalitie tegen het terrorisme, die is gevormd op initiatief van de Amerikanen na de aanslagen van 11 september 2001. Niets van dit alles kan echter rechtvaardigen dat wij een land steunen waarvan de zittende macht voortkomt uit een militaire staatsgreep en waar de meest recente verkiezingen zijn verlopen onder door onze waarnemers bekritiseerde omstandigheden en bovendien hebben geleid tot de vorming van een coalitie tussen medestanders van president Musharraf en fundamentalistische moslimpartijen die hun steun voor Bin Laden niet onder stoelen of banken steken.
President Musharraf heeft onlangs een wetswijziging doorgevoerd waarmee de macht van het leger wordt uitgebreid. Oppositieleidster Benazir Bhutto is nog altijd verbannen, terwijl haar man al vijf jaar gevangen zit. Wij onderschatten geenszins de tekenen van ontspanning in de betrekkingen met Kashmir - die werden bereikt onder Amerikaanse druk - maar stellen wel vast dat er tot op heden nog niets in de praktijk is gebracht. Wij, als Europese democraten, kunnen het niet verantwoorden dagelijks ons beklag te doen over het lot van Aung San Suu Kyi in Birma en tegelijkertijd ijskoud een dergelijke overeenkomst te tekenen. Om al deze redenen verzoek ik u met klem, uit naam van de Franse delegatie in de Fractie van de Europese Sociaal-democraten, deze overeenkomst terug te verwijzen naar de commissie. 
Howitt (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft nu drie jaar lang de associatieovereenkomst met Pakistan tegengehouden om dit land aan te moedigen terug te keren naar de democratie en de mensenrechten na te leven. Als we die aanmoediging willen voortzetten en de eerlijke vooruitgang die is geboekt niet willen afwijzen, is dit het moment om onze steun te geven aan de goedkeuring van de overeenkomst.
Ik ontken niet dat er grote zorgen blijven bestaan met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting, religieuze discriminatie en de behandeling van vrouwen. Dit Parlement kan en zal schending van de mensenrechten in naam van de strijd tegen het terrorisme niet rechtvaardigen. Ik respecteer vooral de oprechtheid van de heer Cushnahan, ook al betreur ik het dat hij vanmiddag heeft gekozen voor een persoonlijke aanval op de Britse premier.
Ik kom evenwel tot een andere conclusie. Daarin wordt niet ontkent dat de zeventiende grondwetswijziging een terugkeer naar een democratisch bestel betekent. Ook wordt daarin gewag gemaakt van het feit dat president Musharraf het wetsontwerp over de Hudood-ordinantie steunt en voor actie is tegen de zogenoemde eremoorden, dat de heer Hashmi door een onafhankelijke rechtbank is berecht, in hoger beroep is gegaan en het beroep bij de hogere rechtbank tegen verbanning door zijn eigen partijleider onlangs in zijn voordeel is beslecht. We kunnen niet ontkennen dat nucleaire proliferatie aan de kaak is gesteld en is gestopt, dat de Griekse zeelui naar hun eigen land zijn teruggekeerd en dat de president opnieuw heeft bevestigd dat hij zijn taken als opperbevelhebber van het leger zal neerleggen.
Ik wil dat de mensenrechtenclausule een effectiever onderdeel van onze associatieovereenkomsten wordt, maar ik wil dit ook voor de overeenkomsten die momenteel al bestaan met Rusland, Kazakstan, Oezbekistan, Marokko, Tunesië, Algerije en Israël.
Een 'nee' tegen Pakistan brengt het gevaar met zich mee dat dit Parlement ervan wordt beschuldigd met twee maten te meten. Pakistan heeft, wat India betreft, de moed en de visie gehad om de gesprekken te hervatten en aldus het subcontinent van de rand van oorlog verwijdert, en daarom is een positief signaal van aanmoediging van de kant van Europa het enige juiste en passende antwoord. 
Tannock (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in het verleden heb ik lange tijd kritisch gestaan tegenover de Islamitische Republiek Pakistan wegens haar schendingen van de mensenrechten, en in het bijzonder de aanhoudende vervolging van de minderheden van de christenen en de Ahmadiyya-moslims; wegens zijn ambivalente en weinig enthousiaste medewerking in de strijd tegen het islamitisch terrorisme - die heeft geleid tot de destabilisatie van Afghanistan omdat de Taliban-strijders werden geholpen zich te hergroeperen -; wegens de aanhoudende Jihad-infiltratie aan de andere kant van de bestuurlijke scheidslijn in het Indiase deel van Kasjmir, en wat het belangrijkst is - zoals de heer Ford al zei - wegens de Pakistaanse uitvoer van kerntechnologie naar schurkenstaten zoals Noord-Korea en naar staten die voorheen terroristen steunden zoals Iran en Libië, die de veiligheid in de wereld bedreigt.
Desondanks steun ik de handelsovereenkomst, omdat ik moet erkennen dat Pakistan onlangs enkele bemoedigende stappen heeft gezet in de richting van eerbiediging van de mensenrechten, inclusief de rechten van vrouwen, die erkenning en beloning verdienen. Als vriend van India - van oudsher de grote buur en vijand van Pakistan - ben ik erg blij met de vreedzame toenadering die blijkt uit verschillende vertrouwenwekkende maatregelen, waarvan de geslaagde crickettour het meest zichtbare en recente voorbeeld is.
Nog maar drie jaar geleden stonden de twee staten op het randje van een atoomoorlog. India bevindt zich momenteel als een baken van democratie en welvaart midden in algemene verkiezingen. Het groeitempo van India ligt nu hoger dan dat van China en het land wil Pakistan economisch niet zien lijden.
De recente campagne in Waziristan laat zien dat Islamabad de intentie heeft de strijd tegen de bolwerken van Al Quaida in de stammengebieden voort te zetten. Dit zijn van oudsher voor de regering van president Musharraf, die de stamhoofden nu onder druk heeft gezet om militante moslims op te sporen.
Misschien horen mensenrechtenclausules niet in handelsovereenkomsten, omdat ze de zaken vertroebelen, maar zij zouden in plaats daarvan wel moeten worden gekoppeld aan de hulp die wordt ontvangen. Laat ik het anders zeggen: zet de EU de handel stop met Rusland, China, Oezbekistan of Iran, om maar een paar voorbeelden van landen met mensenrechtenproblemen te noemen? Dat is duidelijk iets voor een ander debat, maar voorlopig moeten we deze overeenkomst steunen. 
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de afgevaardigden graag bedanken voor hun opmerkingen. Een stabiel en democratisch Pakistan zou een gunstige invloed hebben op de regio, vooral met het oog op het aangrenzend Afghanistan. Er zitten voordelen aan hetgeen is voorgesteld. Ik begrijp de passie die de heer Cushnahan in dit debat heeft gebracht volledig, maar ik begrijp zijn taalgebruik niet. Het is strategisch niet verstandig om degenen die het niet met je eens zijn, neer te zetten als mensen die hun principes opzij zetten of marionetten zijn. Misschien wil hij bij gelegenheid terugkomen op deze woorden. Mensen hebben principiële standpunten, maar er is ook zoiets als pragmatisme; het een sluit het ander niet uit.
Desalniettemin complimenteer ik de heer Cushnahan met het werk dat hij heeft verricht. Ook complimenteer ik voorzitter Brok met zijn werk en dat van zijn commissie. De sluiting van de overeenkomst zou de Europese Unie helpen om meer met Pakistan te doen voor de zaken waar de heer Cushnahan het over had, voor de punten waarop we veranderingen willen zien. Misschien heeft de vorige spreker gelijk wanneer hij aanvoert dat mensenrechtenkwesties en kwesties inzake democratie volledig buiten handelsovereenkomsten zouden moeten worden gehouden, maar misschien ook niet.
Er zijn door verschillende sprekers opmerkingen gemaakt waar ik het zeker mee eens ben. De heer Ford heeft duidelijk aangegeven dat er zorgen bestaan en dat hij de aard van de zorgen volledig begrijpt, maar heeft vervolgens opgemerkt dat zelfs hij, als afgevaardigde die nauw bij dit onderwerp betrokken is, het standpunt van de Commissie buitenlandse zaken en het standpunt met betrekking tot de overeenkomst van de derde generatie waarover hier zal worden gestemd, kan steunen.
De heer Schröder heeft in zijn bijdrage opnieuw de logica uiteengezet die ten grondslag ligt aan de steun voor de overeenkomst van de derde generatie, net zoals de heer Howitt overigens, die dezelfde mening liet horen en nogmaals heeft laten zien welke gevaren kleven aan een zwart-witvisie.
Ik neem de opmerkingen van voorzitter Brok zeer ter harte. Ik hoop alleen dat de Raad en de Commissie gevoel voor evenwicht zullen weten te bewaren als de overeenkomst van de derde generatie wordt gesloten. Ik denk dat de heer Brok gelijk heeft met dit evenwichtige standpunt. Daarmee krijgen wij de basis waarop we met de Pakistani aan de slag kunnen. Het voorzitterschap zal niet uit het oog verliezen dat er zich met betrekking tot Pakistan nog veel ernstige problemen voordoen, en we zullen zeker ervoor te zorgen dat de Unie tijdens het Ierse voorzitterschap druk zal blijven uitoefenen op de Pakistaanse autoriteiten. Ik twijfel er trouwens niet aan dat dit ook het standpunt van de komende voorzitterschappen zal zijn.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u en dit Parlement nogmaals bedanken. 
Patten,
   . - Mijnheer de Voorzitter, er zijn in dit debat enkele bijzonder goede en gepassioneerde toespraken gehouden. Daaruit blijkt hoe zorgvuldig de afgevaardigden over de kwesties hebben nagedacht en het soort argumenten dat de heer Cushnahan, de heer Howitt en anderen hebben aangedragen, hebben afgewogen.
De heer Cushnahan heeft een felle toespraak gehouden die zijn eigen gepassioneerde betrokkenheid bij de democratie weerspiegelt. Hem zou ik willen zeggen dat ik enigszins verrast was te worden beschreven als een 'marionet van Washington en Londen'. Dit zal mijn geloofwaardigheid in bepaalde delen van dit Parlement vergroten, maar voor iemand die vanochtend in deze Vergadering aanwezig was, zal dit wellicht een enigszins vreemde beschrijving van mij zijn. Alles is toegestaan in de oorlog en de liefde, en ik besef dat de toespraak van de afgevaardigde een weerspiegeling was, zoals ik zei, van zijn passie voor dit onderwerp.
Er is mij één directe vraag gesteld en de persoon die de vraag heeft gesteld, is gebleven om het antwoord te horen, hetgeen bewonderenswaardig is, omdat dit niet altijd het geval is. Ik begrijp het belang van de zaak, maar ik ben niet bereid ermee in te stemmen dat op deze overeenkomst procedures worden toegepast die we niet op andere overeenkomsten toepassen. Ik wijs er evenwel op dat de overeenkomst zelf een opschortingclausule bevat waarop beide zijden een beroep kunnen doen wanneer een essentieel element van de overeenkomst wordt geschonden. Artikel 1 van de overeenkomst over de rechten van de mens en de democratische beginselen is zo'n essentieel element. De Commissie is zich er volledig van bewust dat dit voortdurend toezicht noodzakelijk maakt, en dat vindt in feite al plaats. Er is een EU-werkgroep voor mensenrechten in Islamabad, die regelmatig verslag uitbrengt. Niets staat een debat in het Parlement over deze verslagen in de weg. De geregelde dialoog over de mensenrechten zal worden versterkt zodra de overeenkomst van kracht is. De overeenkomst zelf voorziet in een raadplegingsmechanisme voor het geval dat een van de partijen een beroep doet op de opschortingclausule, maar ik hoop oprecht dat dit mechanisme niet nodig zal zijn.
Ik wil het Parlement nogmaals bedanken voor dit interessante en gepassioneerde debat. De aan de orde gestelde zaken zijn van groot belang. Zoals ik echter herhaaldelijk heb gezegd - onder andere in de door de afgevaardigde voorgezeten commissie - is dit al met al het moment waarop het Parlement instemming moet betuigen met deze overeenkomst van de derde generatie. Het gaat hierbij om een belangrijk land zowel op regionaal al wereldvlak, en zeer zeker ook voor onze eigen geostrategische belangen. 
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, commissaris Patten.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A5-0270/2004) van mevrouw De Keyser, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid over het jaarverslag over de mensenrechten in de wereld in 2003 en het beleid van de Unie terzake (2003/2005(INI)). 
De Keyser (PSE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, in mijn verslag worden vier thema’s aangesneden en ik zal aan alle vier enige woorden wijden. Het eerste thema betreft de situatie met betrekking tot de wetgeving op het gebied van de mensenrechten. De conclusies op dat gebied zijn ambivalent. Natuurlijk stemt de samenwerking met de Raad tot blijdschap en er wordt ook gewezen op de invloed van het Parlement in de strijd tegen alle vormen van discriminatie, tegen de doodstraf, voor de rechten van vrouwen en voor de vrijheid van geloof en geweten, maar het is betreurenswaardig dat teveel van de desbetreffende resoluties zonder gevolg blijven en dat de dialoog over de mensenrechten in sommige landen iedere inhoud ontbeert en zonder resultaten blijft.
Als voorbeeld wil ik wijzen op het tragische geval van Leyla Zana, winnares van de Sacharov-prijs, wier veroordeling vandaag bevestigd is door de Turkse justitie in een bijzonder onrechtvaardig vonnis. In de toekomst zou misschien een daadwerkelijke governance van de mensenrechten moeten worden opgebouwd, in partnerschap met het betrokken land en rekening houdend met zijn cultuur, maar met nauwkeurig omschreven doelstellingen en termijnen. Daar is onlangs een begin mee gemaakt in Bangladesh en hetzelfde zou in de toekomst in Marokko en Vietnam kunnen geschieden.
Het tweede thema is het terrorisme. In het verslag wordt iedere vorm van terrorisme ondubbelzinnig veroordeeld. Benadrukt wordt dat het noodzakelijk is de strijd tegen het terrorisme aan te gaan, maar er ook op gewezen dat deze strijd moet worden ingebed in het kader van het internationaal en humanitair recht. In het verslag komen schendingen van dat recht aan de orde die, als gevolg van het gevoel van onrecht en wanhoop dat zij oproepen, een nog vruchtbaarder voedingsbodem voor het terrorisme kunnen vormen.
Het derde thema is de reproductieve gezondheid. Dat vormt een relatief onbekend onderdeel van de gezondheidszorg. Laten we niet vergeten dat men het in de vorige eeuw nog had over de “schaamdelen” en dat in het Frans geslachtsziekten werden aangeduid als “maladies honteuses”, letterlijk “schaamziekten”. Waar we ons vandaag de dag voor moeten schamen is niet voor die schaamdelen, maar voor het feit dat er in de eenentwintigste eeuw nog mensen zijn die verstoken blijven van seksuele voorlichting, van toegang tot informatie en van doeltreffende anticonceptiemiddelen die hun een keuze geven met betrekking tot het aantal en de spreiding van kinderen, naar gelang hun wensen, en waarmee ze seksueel overdraagbare aandoeningen zoals aids kunnen voorkomen.
Als je kijkt naar de angstwekkende verbreiding van aids in Afrika, Azië, Oost-Europa en zelfs - zoals u weet - in bepaalde kandidaat-landen die straks toetreden tot de Unie, dan is het duidelijk dat er zo snel mogelijk ingegrepen moet worden. Als je zoals ikzelf van dichtbij ziet wat voor ellende er op seksueel gebied heerst in de kampen van vluchtelingen en ontheemden - ik wijs erop dat er op dit moment 37 miljoen ontheemden op de wereld zijn, waarvan 65 procent vrouwen en jonge meisjes, dat deze vrouwen en meisjes vaak worden verkracht, besmet met aids en gedwongen hun lichaam te verkopen voor een portie voedsel en dat velen het leven verliezen als gevolg van onveilige abortus -, als je dát ziet - en ik richt mij in het bijzonder tot de heer Gahler van de Fractie van de Europese Volkspartij -, dan begrijp je dat anticonceptie werkelijk een middel is om te overleven.
In mijn strijd voor de reproductieve gezondheid vecht ik niet tegen spirituele leiders, wier recht om regels te stellen voor hun gelovigen ik erken. Neen, ik vecht tegen kortzichtig beleid, zoals dat van president Bush, die door geen geld meer te geven aan het programma voor reproductieve gezondheid, met inbegrip van de anticonceptie met condooms, duizenden en duizenden mensen de dood in jaagt. In feite vecht ik voor het recht op leven en voor de waardigheid van het menselijk lichaam.
Het vierde thema betreft de rechten van personen met een handicap. Zij willen graag leven als volwaardige mensen, en zoals bekend worden hun rechten in de landen van de Unie nog altijd geschonden. Maar dit valt in het niet bij de uitsluiting van personen met een handicap buiten de uniegrenzen. Die mensen worden gemarginaliseerd en soms zelfs opgesloten in tehuizen onder mensonterende omstandigheden.
De Fractie van de Europese Volkspartij heeft mij er bij monde van de heer Gahler van beschuldigd teveel de nadruk op dit onderwerp gelegd te hebben en me in details te verliezen. Hebben we het over een detail, mijnheer Gahler, als de personen met een handicap 10 procent van de wereldbevolking uitmaken en dit percentage in de derde wereld schrikbarend stijgt door een combinatie van armoede en gewapende conflicten? Hebben we het over een detail als uw fractie de paragrafen 71, 72, 73, 77, 78, 79 en 80 wil schrappen? Het recht op onderwijs, mobiliteit, toegankelijkheid en het recht om simpelweg een gezin te stichten: zijn dat soms details? Is het een detail om programma’s te steunen voor het verzorgen van kinderen met een oorlogstrauma, zoals staat in paragraaf 78, die men met één pennenstreek wil schrappen? Het zijn details die de mensen met een handicap en hun belangenbehartigers waarschijnlijk wél zullen weten te waarderen.
Dit verslag is gebaseerd op overtuigingen en niet op provocaties. Het biedt inderdaad een brede kijk op de mensenrechten in de wereld, maar achter deze brede kijk gaat een boodschap van hoop in een verscheurde wereld schuil. Ik wil dan ook graag tot besluit alle fracties bedanken die, met uitzondering van die van de Europese Volkspartij, mij bij het uitdragen van die boodschap hebben gesteund. 
Patten,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil het voorzitterschap bedanken omdat het mij toestaat als eerste iets te zeggen. Ook bied ik de geachte afgevaardigden en dit Parlement mijn excuses aan voor het feit dat ik snel weg moet en de Commissiestoel in de capabele handen van mijn collega, commissaris Reding, moet laten. Ik moet naar Moskou voor ontmoetingen met president Putin, de heer Lavrov en anderen. Ik hoop dat het Parlement mij deze onbeleefdheid wil vergeven.
Ik wil eerst mevrouw De Keyser bedanken voor haar verslag, waaruit mijns inziens nogmaals blijkt dat de betrokkenheid van het Europees Parlement bij de mensenrechtenzaken een kritische aanmoediging voor het beleid van de EU is. De Commissie zal, zoals gebruikelijk, schriftelijk reageren op alle aanbevelingen die in dit verslag aan ons worden gedaan. Ik wil graag van mijn kant kort ingaan op enkele belangrijke thema's. 
Het onderwerp ‘mensenrechten en terrorisme’ zal helaas nog wel een tijdje boven aan de internationale agenda blijven staan. Mijn standpunt over de strijd tegen het terrorisme is duidelijk. Ik heb het diverse keren verwoord. Ik heb er gisteravond en vanochtend opnieuw enkele keren naar verwezen en ik zal het hier nogmaals herhalen. De strijd tegen het terrorisme moet zijn gegrond op eerbiediging van de rechten van de mens, en niet andersom. Ik ben er ook diep van overtuigd dat dit op zichzelf niet voldoende is. Het bevorderen van de mensenrechten zou integraal deel moeten uitmaken van de strijd tegen het terrorisme. De Commissie zal haar inspanningen om de mensenrechten te bevorderen en te beschermen in samenwerking met onze partners voortzetten, en wel met alle middelen die tot haar beschikking staan: politieke dialoog, ontwikkelingssamenwerking en samenwerking met het maatschappelijk middenveld in derde landen.
In dit uitstekende verslag worden twee mensenrechtenkwesties besproken die maar weinig aandacht krijgen: het recht op gezondheid - in dit geval reproductieve gezondheid - en de algemeen verbreide discriminatie waar personen met een handicap, ondanks hun inspanningen, nog steeds overal in de wereld mee te maken hebben, en die nog eens wordt verergerd in conflictsituaties en armoede.
Het vermogen van mensen, vooral vrouwen, om reproductieve gezondheid te verwezenlijken is een integraal onderdeel van hun reproductieve rechten. De rapporteur heeft helemaal gelijk met haar beschrijving van de zware gevolgen die optreden als het recht op reproductieve gezondheid wordt ontzegd, en ook wanneer zij stelt dat reproductieve gezondheid niet uitsluitend een 'vrouwenzaak' is. Het is echter wel belangrijk op te merken dat meisjes juist vaak het zwaarst getroffen worden door de sociale gevolgen van een slechte reproductieve gezondheid. In veel delen van Afrika lopen tienermeisjes meer kans te worden gestigmatiseerd vanwege seksueel overdraagbare aandoeningen zoals HIV/aids dan tienerjongens, en ze lopen ook meer kans om onevenredig veel te lijden onder problemen zoals onveilige abortus en onvruchtbaarheid.
Sinds 1994 is de Commissie een belangrijke partner bij de aanpak van de behoeften op het gebied van de reproductieve gezondheid in de ontwikkelingslanden. Deze aanpak plaats zich in het kader van de doelstellingen die tien jaar geleden zijn overeengekomen tijdens de Internationale Conferentie van de Verenigde Naties over bevolking en ontwikkeling in Cairo. Vanaf de conferentie tot 2001 hebben we meer dan 655 miljoen euro besteed aan externe bijstand die expliciet was gericht op gezinsplanning, reproductieve gezondheid, veilig moederschap, HIV/aids en bevolkingsbeleid en -beheer.
In juli van het vorig jaar heeft de Raad voorts een verordening vastgesteld betreffende steun voor beleid en acties op het gebied van de reproductieve en seksuele gezondheid en rechten in ontwikkelingslanden. Uit hoofde van deze verordening wordt communautaire financiële steun gegeven aan specifieke maatregelen die zijn gericht op de armste en kwetsbaarste bevolkingsgroepen, zowel op het platteland als in de stad, en die tot doel hebben praktijken te bestrijden die schadelijk zijn voor de seksuele en reproductieve gezondheid van vrouwen, tieners en kinderen, zoals het besnijden van vrouwen, seksueel geweld, kinderhuwelijken en vroege huwelijken.
De Europese Unie wil zich inzetten voor het bevorderen van de eerbiediging van de mensenrechten van personen met een handicap. Dit blijkt uit de communautaire wetgeving die uithoofde van artikel 13 van het EG-Verdrag is ingevoerd om discriminatie op de arbeidsmarkt te bestrijden, uit de initiatieven die deel uitmaken van de follow-up van het Europees Jaar van personen met een handicap in 2003 en uit haar actieve betrokkenheid bij een nieuwe VN-verdrag op dit gebied.
De Commissie heeft voorts een aantal initiatieven genomen als onderdeel van onze meer algemene inspanningen om de mensenrechten in alle aspecten van de ontwikkelingssamenwerking op te nemen. Daaronder valt ook de verstrekking van specifieke beleidsrichtsnoeren inzake ontwikkeling en handicap aan onze delegaties. Daarmee zijn wij er echter nog niet. We denken dat de beste manier om dit vraagstuk aan te pakken is ons personeel op te leiden en uitwisselingen te vergemakkelijken tussen vertegenwoordigers van gehandicaptenorganisaties en beleidsmakers, door het bewustwordingsproces met betrekking tot gehandicaptenzaken te versterken in onze dialoog met de ontwikkelingslanden en door op landelijk niveau organisaties voor personen met een handicap in de dialoog te betrekken.
Tot slot wordt in dit uitstekende verslag de nadruk gelegd op het leed dat wordt aangericht door een van de schadelijkste oorzaken van onnodige handicaps in veel landen, namelijk het gebruik van antipersoonsmijnen. De Commissie is vastbesloten ten aanzien hiervan een streng beleid te voeren. Wij willen een einde maken aan het gevaar van antipersoonsmijnen en meer inspanningen ondernemen om de humanitaire, sociale en economische kosten voor door mijnen getroffen landen te beperken.
De strategie 2002-2004 voor actie op het gebied van de mijnen legt een band tussen de activiteiten van de EU en de doelen die door de internationale gemeenschap zijn vastgesteld in de context van het Verdrag van Ottawa. Hulp via de EG-begroting bij het opruimen van antipersoneelmijnen en bij capaciteitsopbouw is naar 33 landen en regio's gegaan; in 2002 bedroeg de hulp van de Europese Unie als geheel 145 miljoen euro.
Ik heb het voorrecht gehad om van Sri Lanka tot de Balkan het werk te mogen gezien dat we in deze sector doen. Het is enorm belangrijk en waardevol dat de afgevaardigde de aandacht van het Parlement en heel de Europese publieke opinie op deze zaak vestigt, en dat geldt ook voor de andere punten die in dit verslag zijn genoemd. We zijn bijzonder dankbaar voor het verslag. Ik bied mijn verontschuldigen aan voor het feit dat ik er nu als de gesmeerde bliksem vandoor moet naar Moskou, en ik ben het voorzitterschap dankbaar dat het deze spurt mogelijk maakt.
De Voorzitter. -
   Hartelijk dank, commissaris Patten. Wij wensen u een goede reis naar Moskou. 
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben blij dat mij de gelegenheid wordt geboden om dit Parlement in het debat over de mensenrechten toe te spreken. Dit is een belangrijk debat. Zoals ik eerder al zei, is dit een onderwerp dat mij niet alleen interesseert maar ook bijzondere zorgen baart.
Het is heel belangrijk dat de dialoog tussen het Parlement en de Raad over mensenrechtenkwesties wordt versterkt. Dit is ook een belangrijk aandachtspunt van het Ierse voorzitterschap. Wij moeten in deze zaak dicht bij elkaar staan. Ik bedank mevrouw De Keyser voor haar bijzonder waardevolle verslag over de situatie van de mensenrechten in de wereld in 2003 en het beleid van de EU in dezen. Het verslag zal deel uitmaken van een zeer belangrijke discussie. We zijn het misschien niet eens over bepaalde elementen in het verslag, maar het is een feit dat dit een heel goed verslag is.
De bescherming en bevordering van de mensenrechten zou een constante maatstaf moeten zijn voor onze internationale acties. We houden vast aan het basisbeginsel dat mensenrechten universeel zijn, ondeelbaar, onderling afhankelijk en met elkaar verbonden. Zoals commissaris Patten zojuist zei, hangen ze heel nauw samen met de problemen die we in deze zorgelijke wereld hebben.
Ik hoef de nauwe relatie niet te benadrukken die er is tussen enerzijds vrede, veiligheid en stabiliteit en anderzijds respect voor de mensenrechten, fundamentele vrijheden en democratie.
Dit debat in het Parlement vindt op het juiste moment plaats, ook omdat het samenvalt met de huidige zesde bijeenkomst van de VN-Commissie voor de mensenrechten, die momenteel in Genève wordt gehouden. Ik zou een paar woorden willen zeggen over onze relatie met de Mensenrechtencommissie. Het jaarverslag van het Parlement verwijst terecht naar de grote mate van overeenstemming tussen de prioriteiten van het Europees Parlement, zoals die tot uitdrukking komen in zijn resoluties, en de acties die de EU heeft ondernomen tijdens de bijeenkomsten van de Mensenrechtencommissie. Dit is een concreet voorbeeld van de nauwere samenwerking tussen de Raad en het Europees Parlement bij het streven naar openheid en transparantie en bij de uitvoering van het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie. Dit is in feite een van de aanbevelingen uit de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 10 december 2002, waar gesproken is over de mensenrechten en de democratisering in derde landen.
De Europese Unie speelt dit jaar een positieve rol in de Mensenrechtencommissie in Genève. Tot op heden heeft de Unie, wat de mensenrechtensituatie in afzonderlijke landen betreft, resoluties ingediend over Wit-Rusland, Turkmenistan en Noord-Korea, en met succes. Verder heeft de Mensenrechtencommissie een resolutie over de Israëlische nederzettingen in de bezette Arabische gebieden aangenomen.
Ook de thematische resoluties die de Europese Unie heeft ingediend, hebben de weg naar aanneming met succes afgelegd. De resolutie van de Unie over de uitbanning van alle vormen van religieuze intolerantie is bijvoorbeeld bij consensus aangenomen. De resolutie over de rechten van het kind is unaniem aangenomen na een verzoek tot stemming door de Verenigde Staten. Ik verwacht dat de Mensenrechtencommissie later deze week ook de resolutie van de Europese Unie over de doodstraf zal aannemen. Met dit alles moeten we blij zijn.
Er zijn echter ook belangrijke initiatieven van de Verenigde Naties en EU gesneuveld. Dit is voor een belangrijk deel te wijten aan de samenstelling van de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties, en weerspiegelt ook het gebrek aan bereidheid bij sommige regionale groepen om een veroordeling van een van hun leden te accepteren. Dit heb ik altijd een fatale tekortkoming binnen het VN-systeem gevonden. Een initiatief van de EU over Tsjetsjenië werd verworpen en onze resolutie over Zimbabwe sneuvelde op een -motie. Vermeldenswaardig is dat het aantal stemmen tegen de ontwerpresolutie over Tsjetsjenië dit jaar aanzienlijk hoger was dan vorig jaar over dezelfde zaak. We zullen dit resultaat moeten analyseren en moeten uitzoeken waarom dit is gebeurd. We zullen ook iets moeten doen aan het aantal kritische, landspecifieke resoluties dat we bij de Mensenrechtencommissie indienen. Wij moeten echter zeer zeker ook beslissen of onze prioriteit ligt bij het afleggen van verklaringen van de Unie, zodat de wereld weet waar we staan, of dat we ervoor willen zorgen dat onze teksten ook echt worden aangenomen door een meerderheid van de leden van de Mensenrechtencommissie. Als ik even mag vervallen in minder diplomatieke taal zou ik willen zeggen dat het hoogtijd is dat de Europese Unie leert 'wat slimmer te boksen' in zijn omgang met de Mensenrechtencommissie. Als we doeltreffend willen zijn, in plaats van alleen maar verklaringen af te leggen, moeten we een strategische aanpak hanteren.
Ik wil drie prioritaire gebieden bespreken die in het verslag worden genoemd.
In haar verslag concentreert mevrouw De Keyser zich op drie hoofdthema's: ten eerste de tendensen in de strijd tegen het terrorisme op internationaal vlak, ten tweede de gevolgen van de internationale situatie voor de reproductieve gezondheid, en ten derde de rechten van personen met een handicap, in het bijzonder in conflictsituaties en in extreem arme landen of ontwikkelingslanden.
Wat betreft gehandicapten viel mijn oog tijdens het lezen van het verslag op het feit dat driekwart van de personen met een handicap in ontwikkelingslanden woont. Het aantal personen met een handicap en de ernst van de handicaps in de ontwikkelingslanden nemen toe in geval van armoede en, zoals commissaris Patten heeft gezegd, van conflicten. Het is een afschuwelijk feit dat een groot aantal verminkingen en handicaps het gevolg is van het gebruik van landmijnen die in zogenaamde ontwikkelde, geciviliseerde landen zijn vervaardigd en vervolgens naar de derde wereld zijn geëxporteerd.
Wij erkennen de rechten van personen met een handicap, en daarom zullen we tijdens het Ierse voorzitterschap de werkzaamheden binnen de Unie en op het niveau van de VN voortzetten en blijven streven naar de uitwerking van een VN-verdrag inzake de mensenrechten van personen met een handicap.
Wat betreft reproductieve gezondheid legt het jaarverslag de nadruk op de zorgwekkende toename van HIV/aids in Oost-Europa en Centraal-Azië, alsook op de relatie tussen armoede en problemen met de reproductieve gezondheid. Het Ierse voorzitterschap heeft erkend dat het aids-probleem moet worden aangepakt, en dat geen enkele regering de mogelijkheid heeft om dit probleem op eigen houtje op te lossen. In februari heeft het voorzitterschap in Dublin een grote conferentie over het probleem van de HIV/aids-epidemie in de regio gehouden met de titel .
Over reproductieve gezondheid in het algemeen wil ik zeggen dat de Europese Unie ervoor zal blijven ijveren dat de rechten op reproductieve gezondheidszorg en -diensten, die in alle basisdocumenten van de grote VN-conferenties zijn erkend, ook daadwerkelijk kunnen worden uitgeoefend.
De Europese Unie en haar lidstaten hebben zich verbonden tot de verwezenlijking van de specifieke reproductieve gezondheidsdoelen die zijn overeengekomen tijdens de Internationale Conferentie van Cairo. Dat wil zeggen dat zij de primaire gezondheidszorg - reproductieve gezondheidszorg - zo snel mogelijk, maar uiterlijk in 2015, toegankelijk willen maken voor alle personen van de aangewezen leeftijd. Deze betrokkenheid komt ook tot uiting in de verordening die de Europese Raad in juli 2003 heeft vastgesteld betreffende hulp voor beleid en acties op het gebied van de reproductieve gezondheid.
Wat betreft terrorisme heeft mevrouw De Keyser helemaal gelijk als ze benadrukt dat emotionele reacties, zoals angst, woede en wraakgevoelens, kunnen leiden tot een roep om repressieve maatregelen in de strijd tegen dit verschijnsel. Dit is een veelvoorkomend thema dat in veel debatten in dit Parlement opduikt. We hebben allemaal belang bij een gemeenschappelijke strijd tegen het terrorisme, maar we moeten er ook voor zorgen dat de strijd evenwichtig is waar het gaat om de rechten van de mens, de democratische beginselen en het recht.
Sinds september 2001 is de strijd tegen het terrorisme een mondiale prioriteit. Tegelijkertijd heeft die strijd echter nieuwe uitdagingen voor de bevordering en bescherming van de mensenrechten met zich meegebracht. Terroristische daden zijn nooit te rechtvaardigen door een zaak of ideologie en moeten zonder voorbehoud worden veroordeeld. Het lukraak afslachten van nietsvermoedende mensen, wat het kenmerk is van terrorisme, is vooral een flagrante ontkenning van eenieders meest fundamentele recht: het recht op leven.
Alle landen hebben de plicht hun burgers te beschermen tegen terroristische aanvallen en het terrorisme in al zijn vormen te bestrijden. Om zo breed mogelijk steun te krijgen en succesvol te zijn op lange termijn, moet de strijd tegen het terrorisme echter worden gevoerd met volledige eerbiediging van de mensenrechten en met volledige eerbiediging van de fundamentele vrijheden. De bevordering van de mensenrechten moet inderdaad een integraal onderdeel zijn van elke strijd tegen terrorisme.
We moeten ook de oorzaken van terrorisme aanpakken. De poging om de oorzaken van terrorisme te begrijpen mag niet worden gezien als een zwak optreden tegen terrorisme of tegen terroristen. Integendeel, het is een essentiële stap in de uitroeiing van het terrorisme.
Als voorzitter van de Europese Raad heeft de heer Ahern vorige maand hier in het Parlement gezegd dat elke goede arts ons zal vertellen dat het voor de behandeling van een ziekte nodig is om niet alleen de symptomen maar ook de oorzaken van de ziekte aan te pakken. Maar al te vaak is het simplistische antwoord op terrorisme equivalent met het bestrijden van alleen de symptomen, maar niet de ziekte. In de context van de strijd tegen het terrorisme merkt mevrouw De Keyser ook terecht op dat we deze doelstelling niet als excuus mogen gebruiken om de persvrijheid te onderdrukken, en met name niet als rechtvaardiging om personen of individuele journalisten aan te vallen.
De Europese Unie hecht van oudsher veel belang aan het werk van alle mensenrechtenverdedigers, met inbegrip van die in de media. Mensenrechtenverdedigers zijn steeds effectiever geworden als het erom gaat de slachtoffers van mensenrechtenschendingen een betere bescherming te garanderen. Deze vooruitgang wordt echter vaak tegen een hoge prijs en hoge individuele kosten bereikt. De verdedigers zijn in toenemende mate zelf het doelwit van aanvallen geworden en hun rechten worden in te veel landen geschonden.
De Europese Unie hecht weliswaar belang aan de bescherming van mensenrechtenverdedigers, maar tot nu toe gebeurde dit vooral op ad-hocbasis. Het Ierse voorzitterschap werkt aan specifieke beleidsrichtsnoeren om de steun van de Europese Unie aan mensenrechtenverdedigers te versterken. Deze richtsnoeren zullen binnenkort aan de Raad worden voorgelegd.
Ik wil de rapporteur nogmaals feliciteren met haar verslag. Het voorzitterschap wil namens de Raad zijn genoegen uitspreken over de samenwerking met het Parlement bij de bevordering van de gemeenschappelijke zaak van de democratie en de mensenrechten. De Europese Unie is gegrondvest op de eerbiediging van de mensenrechten, en dit geldt voor zowel haar interne als externe beleid. 
Gahler (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de wereldwijde bescherming van de mensenrechten is voor het Europees Parlement traditioneel een belangrijk onderwerp, waarover ook politieke overeenstemming bestaat. De internationale verdragen ter bescherming van de mensenrechten dienen als maatstaf. Wij moeten degenen die deze normen overtreden of de schending ervan mogelijk maken door niets te doen, hier aan de kaak stellen.
Het verslag van dit jaar laat in tegenstelling tot alle vorige verslagen in deze legislatuurperiode echter veel te wensen over. Wij hebben als belangrijkste punt van kritiek dat de rapporteur te veel ideologie heeft verwerkt in dit jaarverslag over de mensenrechten, en dat is onaanvaardbaar. Zij heeft van haar stokpaardjes, ik zou bijna zeggen haar obsessies, het voornaamste onderwerp gemaakt van dit verslag. Daarom ontbrak aanvankelijk ook een algemeen en onomstreden deel, dat pas na goedkeuring van zeventig amendementen in de tekst kon worden opgenomen. Ik wil nogmaals onderstrepen dat hier gekeken moet worden naar de grote thema’s, namelijk: waar eisen wij democratie, vrije verkiezingen, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van pers, vrijheid van godsdienst en vrijheid van geweten, de uitbanning van juridische en feitelijke discriminatie van vrouwen, de bescherming van de integriteit van het menselijk lichaam, enzovoort.? Wat is onze kritiek op de Raad wanneer hij met name aan grote landen slechts lippendienst bewijst met betrekking tot de mensenrechten?
In dit verslag moet vanzelfsprekend ook worden verwezen naar de rechten van bijvoorbeeld gehandicapten. Het spreekt vanzelf dat hun rechten als burgers op basis van gelijkheid gerespecteerd moeten worden en dat vernederende bejegening in openbare instellingen aan de kaak moet worden gesteld. Tot het mensenrecht op leven hoort ook het recht op toegang tot de gezondheidsinstellingen dat de afzonderlijke landen zoveel mogelijk moeten waarborgen. U mag echter allerlei gedetailleerde eisen ten aanzien van het beleid op sociaal en gezondheidsgebied niet opblazen tot mensenrechten en in dit verslag vereeuwigen. Zwart op wit vastgelegde mensenrechten kunnen namelijk worden opgeëist, en wie deze niet respecteert, schendt de mensenrechten. Er bestaat echter geen enkele grondwet, geen internationaal Europees of ander verdrag waarin de gedetailleerde eisen die u hier stelt, tot een opeisbaar recht van de mens worden verklaard. Anders zou de burgemeester van Rabat of van Lagos namelijk de mensenrechten schenden omdat hij niet voldoet aan uw eisen en bijvoorbeeld geen voor gehandicapten aangepaste deuren laat installeren in de stadsbussen. Hij mag dan misschien wel een slechte burgemeester zijn omdat hij dit niet doet, maar hij schendt de mensenrechten niet. Hieruit blijkt dat u het verkeerde uitgangspunt hanteert. Er bestaat ook geen recht van de mens op verstrekking van gratis condooms. Maar wij moeten natuurlijk wel het doel op zich bereiken. Een man als Thabo Mbeki, de president van Zuid-Afrika, schendt de mensenrechten toch niet omdat hij een afwijkende mening heeft ten aanzien van de bestrijding van aids.
De heer Mantovani heeft reeds een uitstekend verslag opgesteld over de situatie van gehandicapten. Daarin moeten de punten worden opgenomen die u noemde. U zou dan echter alleen amendementen hebben kunnen indienen en dan zou het verslag niet op uw naam hebben gestaan. Naar mijn mening is in het verslag-Mantovani alles veel beter onder woorden gebracht. Daarom zijn wij het eens met dat verslag en niet met het uwe.
Uw andere stokpaardje, de reproductieve gezondheid, moet behandeld worden in de Commissie ontwikkelingssamenwerking of in het verslag-Junker over de situatie 10 jaar na de VN-Conferentie van Caïro over bevolking en ontwikkeling, waar het reeds aan de orde is geweest. Dat hoort echter niet hier thuis, in de categorie van vastgelegde en opeisbare mensenrechten. Bij wie wilt u dat eigenlijk opeisen? Inhoudelijk liggen onze standpunten vaak niet ver uit elkaar. Ook ik ben tegen dit . Ik zal ook de eerste zijn die van katholieke missionarissen verwacht dat zij condooms niet veroordelen maar uitdelen. Wanneer u echter eist dat wij als EU de wegvallende Amerikaanse middelen moeten compenseren, dan zullen naar mijn mening ook anderen op het idee komen om geld te besparen. De EU neemt het immers wel over! Ik vind dat u met dit verslag helaas geen bijdrage levert aan de bevordering van de jarenlange consensus inzake mensenrechten in dit Parlement. 
Howitt (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in Groot-Brittannië heeft iemand zijn veertigjarige broer, die de Huntington-ziekte had, omgebracht door verstikking. Hij bekende dood door schuld, maar de rechter liet hem gaan. In een inrichting in België hebben verzorgers en gezondheidswerkers gehandicapten misbruikt, geslagen en hun geld afgenomen en uitgeven. In een tehuis in Nederland zijn vijf bejaarden met dementia geslagen, bespuwd, geschopt en uitgescholden door drie verpleegsters. In Spanje werd een vierenveertigjarige gehandicapte vrouw vanaf haar vierde jaar door haar ouders opgesloten gehouden in een kelder van ongeveer 1.80 meter diep. Maatschappelijk werkers waren hier al vijfentwintig jaar van op de hoogte. In Bulgarije werden kinderen in een tehuis voor geestelijk gehandicapten in de winter vastgebonden aan hun bed; zij bevroren ’s nachts omdat uit zuinigheidsoverwegingen de verwarming werd uitgedraaid. Vijftien kinderen, een kwart van de patiënten, kwamen om het leven. Een man uit Venetië, in Italië, met geestelijke gezondheidsproblemen werd in zijn huis opgesloten en alleen gelaten als zijn moeder uit moest. Toen brand uitbrak kon hij de voordeur niet openen omdat die op slot was: hij stikte door de rook. In Duitsland werd een vijfenvijftigjarige, slechtziende man met leerproblemen onderweg naar zijn werk aangevallen door twee skinheads en dood geslagen en getrapt. De jongeren zeiden de politie dat hij ‘het leven onwaardig’ was.
Zoals de heer Gahler zojuist terecht zei, hebben de leden van de PPE-DE-Fractie van dit Parlement in de commissie tegen het bewonderenswaardige verslag van mevrouw De Keyser gestemd en sommigen hebben zelfs gedreigd hier tegen te stemmen in de plenaire vergadering omdat deze voorbeelden van misbruik van gehandicapten mensen naar hun zeggen geen schending van de mensenrechten zijn. Foei! 
Van den Bos (ELDR ).
   - Voorzitter, bereiken we ooit overal het beschavingsniveau waarop grootschalige mensenrechtenschendingen tot het verleden behoren? De belangrijkste oorzaak van dergelijke schendingen is doorgaans het koste wat kost vasthouden of juist veroveren van de macht. Ook de barbaarse praktijken van haatzaaien om louter religieuze of etnische redenen zijn nog lang niet uitgeroeid. Integendeel, het willekeurig opblazen van onschuldige burgers neemt hand over hand toe. Wij gedenken deze week de massaslachting in Rwanda. De wereldgemeenschap schaamt zich collectief voor haar eigen passiviteit.
Is dit gemeend? Hebben wij werkelijk de juiste conclusies getrokken? Wegen voor Europa de mensenrechten in de praktijk ook echt net zo zwaar als de plechtige verklaringen suggereren? Zijn wij werkelijk bereid minder zwaar te tillen aan economische en strategische belangen dan aan mensenrechten? Helaas is dat nog steeds niet het geval. Grootschalig geweld, martelingen, structurele schendingen, zoals misbruik van vrouwen, en het kastenstelsel zijn nog steeds de werkelijkheid van alledag.
Mevrouw De Keyser sluit gelukkig aan bij de pleidooien in mijn verslag van vorig jaar om de mensenrechtendialoog met partnerlanden minder vrijblijvend te maken en beter te structureren. De vraag is in hoeverre daar in de praktijk al iets van is gebleken? Sinds mijn verslag is de samenwerking met de Raad op een aantal punten belangrijk verbeterd. Ik verwacht dat het Nederlandse voorzitterschap verder vorm zal geven aan versterking van deze relatie met ons Parlement. Wij van onze kant doen er goed aan het mensenrechtenverslag elk jaar op een vast tijdstip te laten verschijnen, zodat het een oordeel kan bevatten over het verslag van de Raad en ook over de uitkomsten van de VN-mensenrechtencommissie. Ons Parlement zou zich ook systematischer moeten richten op de follow-up van de door ons gesignaleerde mensenrechtenschendingen. De voorgeschiedenis van het verslag-De Keyser is ongelukkig. Niettemin steunt mijn fractie de inhoud, ook waar het gaat om de rechten van de gehandicapten en reproductieve gezondheid. Het is toch tegen elk fundamenteel rechtsgevoel dat iemand sterft vanwege een gebrek aan medische zorg. Onze christen-democratische vrienden zouden het daar toch mee eens moeten zijn, ook al gaat het om niet-afdwingbare rechten.
Ten slotte wil ik nogmaals wijzen op het toenemende misbruik van religies voor politieke doeleinden en radicalisme. Gezien de ernst van de dreiging en de realiteit van Madrid, herhaal ik mijn pleidooi van vorig jaar dat de Europese Unie het probleem in al zijn dimensies in kaart moet brengen en een strategie moet ontwerpen om dit religieuze extremisme te voorkomen. Ook wordt het volgens mij de hoogste tijd dat de EuroMed-stichting, waartoe in 2002 in Valencia is besloten, nu eindelijk van de grond komt.
De Europese Unie noemt zichzelf vol trots een waardengemeenschap. Dat betekent dat ons mensenrechtenbeleid minder vrijblijvend moet worden en dat betekent ook een inspanningsverplichting om overal een beschavingsniveau uit te dragen waarop grootschalige mensenrechtenschendingen niet meer voorkomen. 
Boudjenah (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, helaas geeft het jaarverslag over de mensenrechten ook deze keer weer aanleiding tot de conclusie dat de situatie in de wereld achteruitgaat. Het recht van de sterkste en de voorkeur voor repressie en militair ingrijpen krijgen de overhand over de principes en de waarden van het internationaal recht. In veel gebieden in de wereld is de strijd tegen het terrorisme een rechtvaardiging voor allerlei vormen van agressie en beknotting van de individuele en collectieve vrijheden.
De voorbeelden zijn legio: in Turkije zijn Leyla Zana en haar compagnons onlangs opnieuw op oneerlijke wijze veroordeeld wegens het verdedigen van het Koerdische volk; in Tunesië worden voorstanders van democratie steeds meer lastig gevallen en onderdrukt, zonder dat de Unie zich erom bekommert; in Marokko nemen de schendingen van de rechten van het volk van de Westelijke Sahara toe; de Amerikaanse bezettingsmacht in Irak richt groot menselijk leed aan, koopt tegen lage prijzen de natuurlijke rijkdommen van het land en matigt zich het gezag erover aan, en de situatie in Palestina is dermate explosief dat Abraham Burg, voormalig voorzitter van de Knesset schreef: “het uitschreeuwen is (...) een morele imperatief”.
Verder zou nog gewezen kunnen worden op de ontoelaatbare wijze waarop voorvechters van de mensenrechten overal ter wereld het leven zuur gemaakt wordt. In het jaarverslag 2003 van de waarnemingspost van de Internationale Federatie voor de Rechten van de Mens staat: “Het huidig klimaat, waarin veiligheid boven alles komt, en de tenuitvoerlegging van willekeurige maatregelen die mensen in hun individuele vrijheden beknotten, ondermijnen de beginselen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Daardoor wordt het steeds moeilijker te protesteren tegen de invoering van restrictieve wetgeving, het recht op een eerlijk proces te verdedigen, tegen de doodstraf te strijden en marteling aan de kaak te stellen.” Journalisten, advocaten, oppositieleden en vakbondslieden zijn in sommige landen heuse schietschijven geworden. Meer dan ooit lijkt het een essentiële taak te zijn voor ons aller toekomst dat wij de mensen ondersteunen en aanmoedigen die voor democratie, recht en vrede strijden.
Tot slot zijn eerbiediging en waarborging van de grondrechten - zoals het recht op zelfbeschikking en zelfvoorziening met voedsel, het recht op gezondheid en een menswaardig leven zonder armoede - eveneens een bijdrage op de weg naar een betere wereld. Daarom steun ik de benadering van de rapporteur, met name als het gaat om de toegang tot reproductieve gezondheidszorg. 
Wuori (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij stemmen in met de gewijzigde inhoud, alhoewel enkele details niet voldoende uit de verf komen. Ik wil echter meer in het algemeen de aandacht vestigen op de werkwijze, die deze keer schandalig was. De mensenrechten mogen niet de gijzelaars worden van een kortzichtig, wispelturig en vaak door de media beïnvloed beleid. De eerbiediging van de mensenrechten vereist zodoende politieke keuzes en oefent politieke invloed uit. Zij hebben een absolute waarde.
Het werk ten behoeve van de mensenrechten vereist dat men een volledig overzicht heeft en systematische, volhardende en consequente prioriteiten van zowel thematische als geografische aard vaststelt uitgaande van de logica die deze problematiek eigen is. Het overzicht dat in het verslag wordt gegeven van het huidige mensenrechtenwerk vinden wij heel goed, maar wij moeten ook naar de toekomst kijken. Als wij in de toekomst niet in staat zijn de interne en externe bewaking van de mensenrechten door de Europese Unie beter te coördineren en op één lijn te brengen, als wij niet in staat zijn te zorgen voor een krachtiger follow-up en politieke motieven en geheime agenda's achterwege te laten, laten wij een droevige erfenis achter aan het volgende Parlement. Pas als wij ons eigen huis op deze manier op orde krijgen, kunnen wij op geloofwaardige wijze van de lidstaten en de Raad eisen dat zij afzien van handelspolitieke en andere kortzichtige belangen en een consequent en duurzaam beleid creëren. Ook in dit opzicht beginnen de mensenrechten thuis, en vooral daarom gaat het nu. 
Ribeiro e Castro (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, mevrouw de commissaris, beste collega’s, ik ben het eens met wat er zojuist gezegd is. Ook wij hadden liever een verslag gezien dat aansloot bij de mensenrechtencultuur waaruit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde naties is ontsproten. Dat is de aanpak die we moeten volgen. Dat is beter dan het opstellen van dit soort verslagen, die allemaal één of ander specifiek doel dienen. Ik ben bereid toe te geven dat dit verslag beter is dan de oorspronkelijke versie die in de parlementaire commissie was verworpen. Ik wil echter namens mijn partij en mijn fractie graag een aantal opmerkingen maken.
Om te beginnen de Sakharov-prijs en de drie personen die deze prijs hebben ontvangen en nog steeds het slachtoffer van vervolgingen zijn. De resolutie is in dit opzicht onevenwichtig. In de toelichting worden drie gevallen genoemd: in Turkije, Birma en Cuba. In paragraaf 23 van de uiteindelijke resolutie wordt echter niets vermeld over de situatie van Osvaldo Payá in Cuba. Ik geloof dat we dat moeten rechtzetten. Anders zou men ons kunnen beschuldigen van een niet goed functionerend geheugen of sektarisme.
Ten tweede vind ik dat het terrorisme geen evenwichtige behandeling heeft gekregen. Ik verzet me echter vooral tegen de wijze waarop reproductieve gezondheid in dit verslag is verwerkt. Er wordt hier een verband gelegd met abortus waar ik het in het geheel niet mee eens ben.
Ik citeer in dit verband een aantal cijfers die in de toelichting worden genoemd. Gesteld wordt dat er per minuut 100 abortussen worden gepleegd en dat er als gevolg van deze ingreep per jaar zeventigduizend vrouwen sterven. Ik ben aan het rekenen geslagen en heb zo vastgesteld dat dit betekent dat er behalve deze 70.000 vrouwen jaarlijks 52,56 miljoen ongeboren kinderen sterven (52,7 miljoen in schrikkeljaren). Dat is alarmerend, maar dan vanuit een heel ander perspectief, een perspectief waarin het recht op leven centraal staat. 
Sandbæk (EDD ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw De Keyser van harte bedanken voor het feit dat de reproductieve rechten van de vrouw voor het eerst in de geschiedenis van dit Parlement deel uitmaken van dit verslag.
In de ICPD heeft de internationale gemeenschap reproductieve gezondheid een vaste plaats gegeven onder de mensenrechten, en wel om een heel goede reden. Bij de interpretatie van de verdragen inzake mensenrechten wordt geen rekening gehouden met de biologische verschillen tussen man en vrouw, met alle gevolgen van dien voor met name de aids-pandemie, aangezien 60 procent van alle besmette mensen vrouwen zijn. Slechts 11 procent van de vrouwen in een land als Zambia is van mening dat zij het recht hebben hun echtgenoot te vragen een condoom te gebruiken. De helft van alle meisjes en jonge vrouwen in de ontwikkelingslanden zeggen dat zij tot hun eerste seksuele ervaring gedwongen waren. Abstinentie is een keuze die zij niet hebben. Zij zijn misschien trouw maar hun echtgenoten zijn dat niet en gebruiken ook geen condooms.
Onder getrouwde vrouwen komt ook vaker HIV voor dan onder ongetrouwde vrouwen. Deze vrouwen moeten absoluut weten dat seksuele en reproductieve gezondheid hun recht is. Ik sta versteld van het feit dat sommige collega’s de vrouwen dit recht willen ontnemen door een hoofdstuk te schrappen waarmee deze rechten uitdrukkelijk worden opgenomen in het verslag over de mensenrechten.
Dit Parlement moet ondubbelzinnige steun geven aan deze vrouwen en daarom moeten wij voor de amendementen en het verslag van mevrouw De Keyser stemmen. 
Claeys (NI ).
   - Voorzitter, mij bekruipt het onaangename gevoel dat de strijd tegen het terrorisme voor de rapporteur een even groot probleem vormt als het terrorisme zelf. Deze opmerking is herhaaldelijk gemaakt tijdens de bespreking van het verslag in de commissie. Zij werd ten stelligste ontkend, maar de eindversie van het verslag heeft dit gevoel bij mij in elk geval niet kunnen wegnemen.
Formeel wordt het terrorisme veroordeeld - het ontbreekt er nog aan dat dit niet zo zou zijn - en vervolgens worden er vele paragrafen besteed aan de mensenrechten van terroristen of zij die beschuldigd worden van terroristische daden. Ook inzake het Israëlisch-Palestijnse conflict ontbreekt elke nuance en worden Palestijnse terreuraanslagen in één adem genoemd met bijvoorbeeld de bouw van de veiligheidsmuur. Wij als Europees Parlement moeten ons eens ernstig gaan bezinnen op het nut van dergelijke verslagen. Wij hebben het hier overigens over een verslag over de mensenrechten in de wereld, en daar wordt onder verstaan de wereld buiten de Europese Unie, terwijl wij misschien ook eens voor onze eigen deur zouden moeten vegen.
Uitgerekend vandaag doet de rechtbank in België uitspraak in een rechtszaak tegen de belangrijkste Vlaamse oppositiepartij, het Vlaams Blok. Deze rechtszaak is aangespannen door een overheidsinstantie waarin alle traditionele partijen zitting hebben, met inbegrip van die van de rapporteur van dit verslag. Wat wij nu in België meemaken is de instrumentalisering van de strijd tegen het racisme, of wat daar voor moet doorgaan, om het recht op vrije meningsuiting aan banden te leggen. Op enkele weken van de verkiezingen probeert men een democratische oppositiepartij van haar financiering te beroven en zelfs te laten verbieden door een rechtbank. U begrijpt, mijnheer de Voorzitter, dat ik mijn bedenkingen heb wanneer iemand die dergelijke praktijken goedkeurt vandaag rapporteur is van een verslag over mensenrechten in de wereld. 
Van Orden (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben een groot voorstander van echte mensenrechten, maar het gevaar bestaat dat wij een steeds sterker rechtengeoriënteerde cultuur krijgen en bijna elke wens van de mens, zijn sociale aanspraken en zijn gezondheidsbehoeften gaan definiëren als fundamentele mensenrechten. Met zo’n aanpak kom je echter niet ver, zeer zeker als je beseft dat de stem van degenen wier mensenrechten echt worden geschonden in de roepende massa verloren gaat.
Ik heb nog een ander punt. Nu het internationaal terrorisme een van onze grootste zorgen is geworden, zien wij maar al te vaak dat terroristen, hun frontorganisaties en politieke goedpraters munt slaan uit het mensenrechtenetiket en dit gebruiken voor eigen doeleinden, als een politiek wapen en een middel om de veiligheidsautoriteiten die tegen hen ten strijde trekken, te ondermijnen.
Al deze tekortkomingen vinden wij terug in het onderhavig verslag. Dit is al een veel betere versie dan de oorspronkelijke maar nog steeds wordt de aandacht onvoldoende gericht op de echte mensenrechtenproblemen in de wereld. Het blijft alsmaar op het aanbeeld van links slaan - de Verenigde Staten en Israël - maar laat na om de corrupte regimes op talrijke continenten, die hun volkeren in ellende laten leven, aan de kaak te stellen, en spreekt ook weinig steun uit aan de slachtoffers van het terrorisme of aan de bestrijders daarvan.
Wat de Israëlisch-Palestijnse kwestie betreft wordt in paragraaf 46 van het verslag gesteld dat de bouw van nederzettingen buiten de Israëlische grenzen in zekere zin vergelijkbaar is met de blinde terreuraanslagen op onschuldige burgers in Israël. Dergelijke vergelijkingen zijn haast weerzinwekkend, en het is voor politici ook zeer onverantwoord om dergelijke uitspraken te doen, zeer zeker nu onze volkeren het doelwit zijn van terroristen. Wat het vraagstuk van Guatanamo Bay betreft wordt in het verslag overdreven steun uitgesproken aan de gedetineerden in Camp Delta maar de moeilijkheden genegeerd die onze democratieën ondervinden juist omdat dergelijke fanaten onschuldige burgers bedreigen en afslachten.
Ik wil graag dat aangedrongen wordt op hard optreden door de EU en de rest van de internationale gemeenschap, opdat er ingrijpende veranderingen komen in de landen die echt de mensenrechten met voeten treden, zoals Zimbabwe. Laten wij de aandacht toespitsen op de echte mensenrechtenproblemen, niet op politieke grillen. 
Theorin (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dit is een zeer belangrijk verslag, dat bijna gestrand was door politiek gekuip van rechterzijde. Ik zal mij concentreren op twee onderdelen van het verslag, namelijk de kwestie Israël/Palestina en het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen.
Allereerst wil ik over het Palestina-debat zeggen dat de mensenrechten ook bij die kwestie centraal moeten staan, en niet de economische aspecten. Het legitimeren van een militaire coup die de macht heeft gegrepen en de mensenrechten niet respecteert, zou de EU vreemd moeten zijn.
Gisteren konden wij in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid luisteren naar het initiatief van Genève en naar vertegenwoordigers van zowel Israël als Palestina. Daar werd bevestigd wat beschreven wordt in onder andere paragraaf 46 en 47 van dit verslag, die de rechterzijde nu echter wil wegstemmen. De ogen sluiten voor de werkelijkheid heeft nog nooit tot echte oplossingen van problemen geleid.
Verder wil ik het hebben over reproductieve gezondheid. Vrouwenrechten zijn mensenrechten. Vrouwen moeten natuurlijk het recht hebben om over hun eigen lichaam te beslissen, en daarmee het recht krijgen op reproductieve gezondheid. De amendementen 28–40 zijn belangrijk en verdienen onze steun. Elke minuut sterft een vrouw door complicaties bij een bevalling. Elke minuut worden honderd abortussen uitgevoerd, waarvan de helft door mensen zonder medische opleiding. Elk jaar sterven zeventigduizend vrouwen ten gevolge van onveilige abortussen.
In de ontwikkelingslanden zijn reproductieve problemen de belangrijkste oorzaak van sterfgevallen en invaliditeit. Als men in zo’n situatie weigert steun te verlenen aan organisaties die raad geven over voorbehoedsmiddelen, als men bewust meewerkt aan onveilige abortussen en vroegtijdig sterven van honderdduizenden vrouwen en aan de besmetting van honderdduizenden vrouwen met HIV, maakt men zich schuldig aan grove schendingen van de mensenrechten en brengt men de reproductieve gezondheid van vrouwen ernstig in gevaar. 
Malmström (ELDR ).
    Mijnheer de Voorzitter, in de ogen van de internationale gemeenschap zijn de inspanningen van de EU ten behoeve van de mensenrechten van zeer grote betekenis. Schurkenstaten die wij in onze verslagen veroordelen, sturen ambassadeurs naar ons toe om de verwijzingen naar hun land tegen elke prijs uit de verslagen te laten halen. Omgekeerd geeft een resolutie van het Parlement soms hoop en nieuwe moed aan talloze gevangenen, gemartelden, strijders en onderdrukten over de hele wereld.
Geëngageerde burgers richten zich tot de EU en vragen ons een actieve rol te spelen in de inspanningen voor een betere wereld. Soms raken zij teleurgesteld als wij besluiten om onze ogen te sluiten voor ernstige misdaden, en het handelsbeleid of strategische belangen vóór ernstige schendingen laten gaan. Daarom mogen wij er nooit voor terugdeinzen om de nadruk te leggen op de mensenrechten in onze contacten met landen als China, Iran, Cuba, Syrië, Zimbabwe, enzovoort.
Ik heb bijna vijf jaar geleden zelf een verslag geschreven over de jaarverslagen over de mensenrechten. Toen heb ik met nadruk gewezen op geweld tegen vrouwen. Het lijkt me logisch dat men deze weg voortzet in het laatste verslag van deze zittingsperiode. Het feit dat wij in het jaar 2004 een discussie moeten voeren over de mening dat seksueel geweld, seksuele verminking, gebrek aan aids-medicijnen, verkrachtingen van kleine meisjes en prostitutiehandel niet thuishoren in een verslag over mensenrechten, laat zien dat wij nog een lange weg te gaan hebben, ook in dit Parlement.
Ik ben het niet met alle details uit het verslag van mevrouw De Keyser eens, maar het is wel belangrijk en juist dat deze vraagstukken naar voren worden gebracht. Het is zeer merkwaardig dat men van rechterzijde protesteert en zegt dat deze kwesties niet thuishoren in een verslag over de mensenrechten. 
Krivine (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, na de val van de muur van Berlijn en met het einde van de koude oorlog dachten veel mensen dat eindelijk in heel de wereld vrede zou kunnen worden bereikt. Niets is echter minder waar. Nog nooit is er zoveel geweld in de wereld geweest.
In dat klimaat van angst en vraagtekens is de regering-Bush haar kruistocht tegen het terrorisme begonnen, die in feite als enige doel heeft de economische en dus militaire hegemonie van het Amerikaanse imperium in een wereldomspannende, liberale economie zeker te stellen. Een nieuw concept heeft het daglicht gezien: preventieve oorlog, met alle enorme, tragische gevolgen van dien. Bush gebruikt de strijd tegen het privé-terrorisme van zijn voormalige bondgenoot Bin Laden als rechtvaardiging voor een vorm van staatsterrorisme. De Palestijnse en de Irakese bevolking zijn er de voornaamste slachtoffers van, en Sharon, Blair of Aznar de belangrijkste medeplichtigen. Bovendien wordt in naam van die strijd over de hele wereld een nieuw repressief kader opgebouwd dat de fundamentele vrijheden op de helling zet.
Welke waarden kunnen wij nu gemeen hebben met een regering die het kamp van Guantanamo heeft opgezet, waar gevangenen moeten leven als zombies? Dat nieuwe kader is niet bedoeld om het privé-terrorisme te bestrijden maar om elke oppositie - van bijvoorbeeld vakbewegingen, verenigingen en andersglobalisten - tegen de vestiging van deze nieuwe orde te criminaliseren. Helaas heeft de Europese Unie aan deze onderneming deelgenomen door een vrijheiddodende definitie van terrorisme op te stellen, een Europees arrestatiebevel in te voeren en vele wetten tegen immigranten uit te vaardigen. En dan zwijg ik nog van de regeringen die nu nog, in Europa, abortus durven te verbieden.
De strijd om een einde te maken aan oorlogen en geweld kan niet beperkt blijven tot vrome voornemens, waar dit Parlement een handje van heeft. Het kwaad moet bij de wortel worden aangepakt, en dat kwaad is het huidige sociale systeem dat enkel en alleen wordt beheerst door winstbejag, dat mensen tot handelswaar maakt, een systeem dat het milieu vernietigt en dat miljarden mensen uitsluit van werk, gezondheidszorg, onderwijs, onderdak of zelfs elementaire voeding.
De kapitalistische mondialisering is de motor achter de mondialisering van het geweld. Daar kan echter met ingang van vandaag concreet tegen worden opgetreden, bijvoorbeeld door illegalen verblijfspapieren te geven en collectieve uitzettingen per chartervlucht te verbieden, door bij de Raad bevriezing van de associatieovereenkomst met Israël te eisen, door de rijkdommen anders te verdelen, met name via de invoering van een Tobin-belasting op kapitaalverkeer, of door de schuld van de derde wereld kwijt te schelden. 
Boumediene-Thiery (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ons Parlement buigt zich vandaag over de mensenrechtensituatie en over het Europese beleid met de derde wereld. Ik heb besloten te mijn interventie te wijden aan Syrië.
U weet ongetwijfeld dat de voorvechters van de mensenrechten en de democratische vrijheden daar constant onder druk staan en worden lastig gevallen. In meerdere verslagen van NGO’s worden deze flagrante schendingen aan de kaak gesteld: detentie wegens gewetensdelicten, politieke verbanningen, voortdurende ondervragingen, interpellaties, arrestaties, martelingen en soms verdwijningen. Aktham Nu’aysa, voorzitter van de Comités voor de verdediging van de democratische vrijheden en de mensenrechten in Syrië, is op 13 april gearresteerd door de militaire veiligheidsdienst. Hij wordt vastgehouden op een geheime plek. Hij was onder medische behandeling maar krijgt die niet meer, alhoewel zijn gezondheidstoestand alarmerend is. Het ziet zelfs naar uit dat hij binnenkort wordt voorgeleid voor het Hooggerechtshof voor de staatsveiligheid. Is het soms een bedreiging van de openbare orde of een daad van terrorisme als je opkomt voor de mensenrechten? Achmed Khazen en Hassan Watfa zijn op 15 en 16 maart 2004 aangehouden door de militaire veiligheidsdienst en veroordeeld tot gevangenisstraf wegens deelname aan een manifestatie voor het parlement, waarmee werd aangedrongen op democratische hervormingen en opheffing van de noodtoestand. Tot op heden heeft Syrische maatschappelijke middenveld nog geen enkele reactie van de Europese Commissie vernomen. Toch heeft de delegatie van de Commissie in Damas herhaaldelijk dergelijke schendingen meegemaakt. Dit is geen kwestie van inmenging maar van verdediging van de universele waarden waarvoor wij een verantwoordelijkheid dragen.
Staat u mij toe erop te wijzen dat wij in onderhandeling zijn met Syrië over de ondertekening van een associatieovereenkomst. Dergelijke overeenkomsten berusten op een rechtsstaat. In artikel 2 wordt duidelijk bepaald dat de beide partijen gehouden zijn aan het eerbiedigen van de mensenrechten. In Syrië is al 41 jaar lang de noodtoestand van kracht, waardoor militaire rechtbanken het standrecht kunnen toepassen. Dat is in strijd met een rechtsstaat. De rechtsstaat houdt zich aan de grondrechten zoals die zijn vastgelegd in het internationaal recht en de verklaring van Barcelona. Precies een maand geleden, op 22 maart, hebben wij in Athene de Euromediterrane Parlementaire Vergadering opgericht, waar Syrië lid van is. Dat partnerschap kan slechts worden opgebouwd op basis van bepaalde randvoorwaarden, zoals eerbiediging van de mensenrechten en de democratische vrijheden.
Ik wil u dan ook verzoeken zo snel mogelijk stappen te ondernemen bij de Syrische autoriteiten opdat de onschendbaarheid van deze mensen wordt gewaarborgd, zij onmiddellijk en onvoorwaardelijk worden vrijgelaten, een einde wordt gemaakt aan het aanhoudend onder druk zetten en lastig vallen van personen, het internationaal recht wordt nageleefd en de bepalingen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en de door Syrië geratificeerde internationale instrumenten worden geëerbiedigd. Onze democratie beschikt over pressiemiddelen. Als wij die niet gebruiken om eerbiediging van onze universele waarden af te dwingen, verloochenen we onszelf. Velen van ons, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zien uit naar uw antwoord, want als de mensenrechten worden geschonden mag men niets door de vingers zien. 
Dell'Alba (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag van ganser harte onze rapporteur feliciteren met wat er in haar verslag staat, en met wat er nu nog niet in staat maar morgen, naar ik hoop, er wel zal instaan dankzij een positief stemresultaat. Dan zal het originele en specifieke karakter van de visie die mevrouw De Keyser tot uiting heeft willen brengen ten aanzien van de mensenrechten in de wereld in ere worden hersteld.
Evenals andere collega’s zijn wij als Italiaanse radicalen namelijk erg bezorgd over alles wat met reproductieve gezondheid te maken heeft. Dat is een heel nieuwe dimensie die in onze samenleving steeds meer in aanmerking genomen moet worden als men kijkt naar het vraagstuk van de mensenrechten. Men zou daar het recht op gezondheid aan toe kunnen voegen, waaronder tegenwoordig ook de nieuwe technieken vallen, zoals genetisch onderzoek, en alle mogelijkheden die de mensheid weliswaar ter beschikking staan maar die nu nog een probleem, een hindernis vormen in onze samenlevingen. Wij stemmen dus voor alle amendementen die in die richting gaan, en hopen dat morgen het verslag van mevrouw De Keyser daarmee wordt verrijkt.
Ik zou evenwel in dit debat een oproep willen doen aan de collega’s, aan onze rapporteur en de coördinatoren van de verschillende fracties, en hoop dat zij naar mijn boodschap zullen luisteren. Toen de stemming in de commissie al achter de rug was, heeft een verschrikkelijke uitbarsting van geweld plaatsgehad tegen het inheemse volk van de Montagnards in Vietnam. Dit is een autochtone bevolkingsgroep, de oudste van Vietnam, die zwaar onderdrukt wordt door het regime in Hanoi. Die onderdrukking is enkele dagen geleden uitgemond in bruut politieoptreden om betogers uit elkaar te jagen, in navolging van wat in een ander land is gebeurd, zoals we zojuist hebben gehoord. Waarschijnlijk zijn er tientallen slachtoffers gevallen en vele anderen opgepakt en gevangen gezet. Het ontbreekt aan ieder nieuws over hen.
Ik weet dat de termijn is verstreken, maar aangezien in het verslag over inheemse bevolkingsgroepen gesproken wordt, zal ik morgen - als mijn collega’s ermee instemmen - een mondeling amendement indienen. Ik vind dat de Motagnards van Vietnam toch tenminste genoemd moeten worden in het verslag, teneinde de regering in Hanoi eraan te herinneren dat hun situatie het Europees Parlement aan het hart gaat. Commissaris Patten en verschillende Europese landen hebben zich vaak over deze zaak uitgesproken. Ik denk dat het ons tot eer zou strekken als we morgen bij de stemming zouden besluiten gewag te maken van de onderdrukking waar de Montagnards van Vietnam onder gebukt gaan. 
Stockton (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, . Er zit echter een zorgwekkende ondergrondse tendens in de manier waarop het vraagstuk van de mensenrechten en het terrorisme wordt behandeld. Ik deel een aantal opmerkingen van mijn collega, de heer Van Orden, maar er is nog een andere reden waarom ik bezorgd ben. Een gecentraliseerde regering, nationaal of internationaal, neigt er snel toe om het stuur over te nemen en mechanismen in het leven te roepen die hen zullen helpen in de strijd tegen het terrorisme maar die de gevestigde rechten en vrijheden van de burgers aantasten. Het is dan ook pure ironie dat het beleid voor terreurbestrijding, waar wij allen achter staan, misschien net zo veel bijdraagt aan de beperking van onze vrijheden als de terroristen zelf.
Mijnheer de Voorzitter, tenzij er een verkiezingswonder gebeurt in juni, of mijn collega’s massaal het bijltje erbij neer gooien, is dit de laatste keer dat ik het genoegen heb dit voornaam en eerbiedwaardig Parlement toe te spreken.
Neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter, als ik van deze gelegenheid gebruik maak om mijn oprechte dank uit te spreken aan de leden van dit Parlement, aan het personeel hier en in Brussel, en vooral aan mijn collega’s van de delegatie van de Britse conservatieven. Ik dank hen allen voor hun welwillendheid, vriendelijkheid, sympathie en soms ook broodnodige steun gedurende de afgelopen vijf jaar.
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik gelukkig was met mijn lage plaats op de lijst van mijn partij in de zuidwestelijke regio van Groot-Brittannië, maar ik lieg niet als ik zeg dat ik van deze vijf jaar heb genoten, misschien wel meer dan ik kan zeggen. Dus, mijnheer de Voorzitter, hartelijke dank en tot ziens.
De Voorzitter.
   - Graaf Stockton, ook ik stond op het punt te applaudisseren, ook al is dit niet toegestaan. Hartelijk dank voor dit bijzonder persoonlijke afscheid van het Parlement. Wellicht keert u toch nog terug. 
Fava (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik had een interventie voorbereid, maar ik heb die nu opzij gelegd na de beschouwingen van enkele rechtse collega’s gehoord te hebben. Als namelijk iedere keer dat over vrouwenrechten wordt gesproken, er in dit Parlement banvloeken worden uitgesproken - alsof we Galileo veroordeelden - en als iedere keer dat wij het over rechten hebben, het woord “obsessie” gebruikt wordt, wel, dan zullen onze debatten mijns inziens maar één effect hebben: degenen vermoeien die het verslag schrijven.
Wij hadden meer nauwgezetheid en enthousiasme van enkele rechtse collega’s verwacht bij het aan de kaak stellen van het juridisch vacuüm rondom de status van de gevangenen in Guantanamo Bay, dat volkomen indruist tegen alle normen van het internationaal recht. We hadden enthousiasme en nauwgezetheid verwacht bij het melden van het arbitrair gebruik van de strijd tegen het terrorisme om dissidenten te onderdrukken, zoals helaas vaak voorkomt.
Mijnheer de Voorzitter, wij geloven dat de bescherming van de rechten vooral gezocht en gewaarborgd moet worden in de wisselvalligheden van het normale leven. Wij moeten namelijk voorkomen dat het recht van de goeden het recht van de weinigen wordt. Daarom is stilzwijgen voor ons pas een echte obsessie. 
Nordmann (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik vind het verslag van mevrouw De Keyser erg onevenwichtig. Sommige hoofdstukken zijn weliswaar interessant omdat ze perspectieven openen, in het bijzonder met betrekking tot de reproductieve gezondheidszorg en de rechten van gehandicapten, maar de kernvraag die mevrouw De Keyser in zeker zin voor het voetlicht had willen brengen, is mijns inziens slecht behandeld.
Ik doel op het vraagstuk van de band tussen mensenrechten en terrorismebestrijding en, om precies te zijn, op de uitdaging die terrorismebestrijding vormt voor de democratie. In de twintigste eeuw waren de democratieën geconfronteerd met de uitdaging van de oorlog. Kun je oorlog voeren en toch een democratie blijven? Op die vraag moest worden geantwoord met oplossingen waarin rekening wordt gehouden met zowel het ideële als het reële.
Wij moeten creativiteit aan de dag leggen om het een met het ander te kunnen rijmen. We mogen het recht van de terroristen en het recht van de slachtoffers van terrorisme niet op één lijn stellen. Wat ons een onaangenaam gevoel geeft in het verslag van mevrouw De Keyser is dat zij wel alles op één lijn stelt, terwijl we juist een recht van democratisch verweer tegen het terrorisme moeten uitvinden. Die centrale kwestie heeft zij helaas laten liggen, en dat betreur ik. 
Deva (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil voortborduren op de uitstekende redevoering van de heer Van Orden en de zeer interessante opmerking die graaf Stockton tijdens zijn afscheidsrede heeft gemaakt.
Tijdens haar bijeenkomst van vorige week heeft de mensenrechtencommissie van de VN nagelaten openlijk Rusland en China te bekritiseren wegens hun schendingen van de mensenrechten. De resoluties over Tsjetsjenië, China en Zimbabwe werden verworpen, maar er zijn wel maatregelen genomen tegen Noord-Korea, Cuba, Wit-Rusland en Turkmenistan. Daaruit blijkt dat machtige landen nog steeds de dans kunnen ontspringen en kunnen doorgaan met moorden, folteren en muilkorven. Slechts enkele dagen daarna kwamen er berichten binnen dat in Tsjetsjenië de stoffelijke overschotten waren gevonden van negen buitengerechtelijk geëxecuteerde mannen. Foltering en willekeurige detentie zijn nog steeds schering en inslag in Tsjetsjenië, ofschoon de Russische regering beweert dat de situatie zich aan het normaliseren is.
De Verenigde Naties hebben steun gegeven aan een mild geformuleerde resolutie over China, waarin de Chinese regering werd aangemoedigd tot substantiële vooruitgang bij de stelselmatige hervormingen en de eerbiediging van de mensenrechten en grondvrijheden. China is er echter wel in geslaagd om met een procedureel initiatief en een motie stemming in de VN over de resolutie te voorkomen. Tijdens de afgelopen tien jaar zijn ongeveer 8900 Chinese christenen gearresteerd en in de gevangenis gestopt. Niet door de staat gecontroleerde religieuze activiteiten zijn illegaal. China neigt er steeds meer toe onschuldige religieuze groepen als gevaarlijke culten te brandmerken.
In Zimbabwe is er een chronische situatie wat betreft de schendingen van de mensenrechten, maar de Verenigde Naties komen niet in het geweer. Het kan niet door de beugel dat landen met een slechte staat van dienst bij de mensenrechten een motie gebruiken om een debat over hun eigen mensenrechtenpraktijken tegen te houden. De VN-commissie heeft juist tot doel de situatie van de mensenrechten in elk land openbaar te maken, zeer zeker indien zich op grote schaal schendingen voordoen. Het is hoog tijd dat men ophoudt procedurele mechanismen te misbruiken om discussies over schendingen te dwarsbomen. Als de VN als een marionet blijft fungeren moeten wij de financiering van de mensenrechtenactiviteiten stoppen. 
Cashman (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met dit geweldig volledige verslag. Treurig is wel dat wij dit verslag überhaupt nodig hebben. Leefden wij maar in een wereld waarin wij niet constant hoefden te protesteren tegen schendingen van de mensenrechten in de wereld en deze moesten veroordelen.
Ik wil spreken over Zanzibar waar homoseksuelen worden gecriminaliseerd en gearresteerd. Daar heeft de EU een mechanisme om op te treden - de Overeenkomst van Cotonou - maar beschikt zij kennelijk niet over de noodzakelijke politieke wil. Hetzelfde gebeurt als wij bij niet-naleving van de mensenrechtenclausule in onze associatieovereenkomsten om actie roepen en onze oproepen worden genegeerd.
Ik wil ook gewag maken van Egypte waar homoseksuelen voortdurend worden vervolgd, in de val gelokt en gevangen gezet. Ik moet het Iers voorzitterschap loven voor de steun die het in de VN heeft gegeven aan de Braziliaanse resolutie inzake mensenrechten en seksuele geaardheid. Helaas is deze resolutie weer eens op de lange baan geschoven, met name door het zwaar lobbyen van Egypte en Pakistan, het Vaticaan en de Conferentie van Islamitische staten.
Wij hebben het hier over mensen, over de vernietiging van de individuele vrijheid, de individuele hoop en het individuele leven. De waardigheid van een samenleving is gegrondvest op de eerbiediging van de waardigheid van elk van die mensen.
Tot slot wordt met het verslag een krachtige boodschap de wereld ingestuurd en duidelijk gemaakt dat wat in een ander deel van de wereld gebeurt dit Parlement en de lidstaten net zo aangaat als wanneer het in Europa zou gebeuren. Schendingen van de mensenrechten van andere mensen zijn schendingen van de mensenrechten van ons allemaal. 

Paasilinna (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijn dank voor het uitstekende verslag. Vrije, onafhankelijke en veelzijdige massamedia zijn een grondrecht. Dat is nog belangrijker in een informatiemaatschappij, waarin informatie de belangrijkste productiefactor is. Het is goed dat wij China daarop wijzen maar wij hebben zelf net zo goed problemen.
Informatie is een grote industrie die regeringen en volken stuurt. Daarmee wordt het bewustzijn van de mensen gevuld, zodat er geen belangrijkere zaken meer in kunnen. Wij kennen allemaal de enorme politieke invloed van de grote media-eigenaren. Italië heeft gewoon een perpetuum mobile gekregen: een grote economische macht heeft mediamacht gekocht die op zijn beurt de politieke macht legitimeert. Dit is een nieuw gevaar. Ook in Frankrijk kopen grote ondernemingen media om zichzelf te kunnen beschermen en onttrekken aan alle kritiek. Waarom grijpen we hier niet in als wij ingrijpen bij schendingen van de mensenrechten? Hier wordt het recht op toegang tot informatie geschonden. Dat is een grondrecht in de informatiemaatschappij van de mensen. 
Roche,
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank nogmaals de afgevaardigden voor hun bijdragen.
Samenvattend kan ik zeggen dat wij, zoals uit dit debat blijkt, terecht grote waarde hechten aan de verbetering van de dialoog tussen het Parlement en de Raad op het gebied van de mensenrechten. Ook is opnieuw gebleken hoe breed dit gebied is en hoe ontzettend uiteenlopend de onderwerpen zijn waarop wij onze aandacht moeten toespitsen als het om de mensenrechten en de voorvechters van de mensenrechten gaat. In de opmerkingen zijn talloze vraagstukken aan de orde gekomen. Het is zonder meer duidelijk dat de afgevaardigden niet alleen grote belangstelling koesteren maar ook een hoop expertise in huis hebben, en ik hoop dan ook dat degenen die het Parlement bekritiseren het verslag van dit debat zullen lezen en tenminste voor één keer tot de conclusie zullen komen dat dit Parlement hun steun waard is. Het voorzitterschap en de Raad zullen veel profijt trekken uit de gedachtewisselingen hier.
Het werk van de Mensenrechtencommissie gaat ook op dit moment nog door in Genève. Ik heb eerder al enkele resoluties genoemd die zijn aangenomen: het gaat daarbij om de mensenrechtensituatie in Wit-Rusland, Turkmenistan, Noord-Korea en de Israëlische nederzettingen in de bezette Arabische gebieden. De werkzaamheden ten aanzien van de andere resoluties worden voortgezet, maar wij kunnen trots zijn op de rol die de Europese Unie via de Commissie speelt en op het tot nu toe door de Commissie verrichte werk. Ik heb trouwens goed nieuws voor het Parlement, maar dat bewaar ik tot het laatst.
De afgevaardigden zijn klaarblijkelijk zeer ongerust over de mensenrechtenaspecten van de oorlog tegen het terrorisme. Mevrouw De Keyser brengt deze zorgen in haar verslag ook tot uiting. Ik wil het Parlement verzekeren dat de Raad hier nota van genomen heeft. Ik wil ook de heer Crowley bedanken, die tijdens een recente interparlementaire bijeenkomst met het Congres van de VS heeft gezegd dat wij ons in de acties tegen het terrorisme juist moeten houden aan de regels die terroristen aan hun laars lappen. Dat was een zeer pertinente opmerking uit dit Parlement en de Raad is het daar mee eens. De eerbiediging van de mensenrechten moet ten grondslag liggen aan de manier waarop wij ten strijde trekken tegen het terrorisme en moet ook ten grondslag liggen aan de manier waarop onze bondgenoten ten strijde trekken tegen het terrorisme. Mensenrechten zijn niet deelbaar. Mensenrechten kunnen niet terzijde worden geschoven als dat toevallig goed uitkomt. Mijns inziens was het president Chirac die zei dat wij alleen op die manier de wortels van het terrorisme kunnen blootleggen en bestuderen, om ze daarna te vernietigen. Wij moeten ons bewust zijn van alle vraagstukken die in het verslag aan de orde worden gesteld.
Ik was getroffen door de afscheidsrede van lord Stockton. Ik wens hem het allerbeste toe. Gisteren en vandaag hebben verschillende afgevaardigden erop gewezen dat dit hun laatste vergaderperiode is. Ik wens hun het beste. Het is altijd een droevig moment in het leven van een politicus een parlementslid te zien vertrekken.
De heer Deva maakt een interessante opmerking en wees op de ernstige problemen die gepaard gaan met de intergouvernementele aard van de Mensenrechtencommissie van de VN. Degenen onder ons die de VN verdedigen - en dat doen de meesten in dit Parlement, mijzelf inbegrepen - mogen de VN feliciteren met haar rol, maar mogen ook niet uit het oog verliezen wat de heer Deva zei.
De heer Dell’Alba noemde het vraagstuk van de Montagnards, de bergbevolking in Vietnam. Ik kan hem en het Parlement verzekeren dat de Raad de situatie van deze mensen voortdurend in de gaten houdt en ter sprake blijft brengen in de dialoog van de Unie met de Vietnamese regering. De vertegenwoordigers van de Unie in Hanoi hebben richtsnoeren gekregen in dit verband.
Ik wil met een positieve opmerking eindigen. Ik kreeg goed nieuws op het moment dat ik eerder vandaag hier het woord voerde. Het is mij een genoegen dit goede nieuws met u te kunnen delen. De Mensenrechtencommissie van de VN heeft eerder vandaag de resolutie van de Europese Unie over de doodstraf aangenomen met 28 stemmen voor, 20 tegen en 5 onthoudingen.
Ik wil het Parlement erop wijzen dat dit het beste stemresultaat is dat wij in de geschiedenis van dit EU-initiatief tot nu toe hebben kunnen bereiken. De stemverhouding toont aan dat het beleid van de Europese Unie, die zich onder alle omstandigheden verzet tegen de doodstraf, zoden aan de dijk zet. Deze toont ook aan dat er steeds meer voorstanders zijn voor de wereldwijde afschaffing van de doodstraf. Ook wordt hiermee bevestigd wat ik al eerder zei, namelijk dat de Unie bij vraagstukken die haar na aan het hart liggen soms een achterhoedegevecht moet leveren, maar uiteindelijk de klappen van de zweep leert en de zaak geleidelijk aan strategischer aanpakt. Dit is hoe dan ook goed nieuws en ik ben blij dit met het Parlement te kunnen delen.
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A5-0279/2004) van de heer Fernández Martín, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 975/1999 van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitvoering van acties op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking die een bijdrage leveren tot de verwezenlijking van de algemene doelstelling van ontwikkeling en consolidatie van de democratie en de rechtsstaat, alsmede van de doelstelling van eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden (COM(2003) 639 - C5-0507/2003 - 2003/0250(COD)). 
Nielson,
    Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd over de kans die mij vandaag wordt geboden om het Parlement uit te leggen waarom dit nogal technisch Commissievoorstel, dat het Parlement vandaag in eerste lezing behandelt, zo belangrijk is.
De verordening, waarvoor wij u een verlenging met twee jaar vragen - tot het einde van de financiële vooruitzichten in 2006 - is een van de twee rechtsgrondslagen voor het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten. U zult waarschijnlijk wel weten dat dit initiatief een zeer belangrijk onderdeel is van het algemene beleid van de Europese Unie voor de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen.
In 1999 werden, met volledige betrokkenheid van het Europees Parlement, de verordeningen opgesteld die ten grondslag liggen aan het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten. Toen werd vorm gegeven aan de doelstellingen van het Initiatief en werden haar prioriteiten en administratieve uitvoeringsprocedures vastgesteld. Het verheugt mij te kunnen vaststellen dat in het verslag van de geachte afgevaardigde, zij het dan met enkele amendementen, volledige steun wordt betuigd aan het voorstel van de Commissie om het Initiatief ook na dit jaar voort te zetten.
In de aanloop tot deze plenaire vergadering en de besluitvorming hier zijn er over het Commissievoorstel vruchtbare besprekingen gevoerd tussen een aantal Parlementsleden en commissaris Patten en/of de Commissiediensten. Deze besprekingen waren vooral toegespitst op twee belangrijke vraagstukken: ten eerste de manier waarop het Europees Parlement nauwer betrokken kan worden bij de vaststelling van de prioriteiten voor de uitvoering van het Initiatief, en ten tweede de manier waarop het prestatievermogen en de relevantie van het Initiatief voor de democratische opbouw en de versterking van de mensenrechten in de wereld kunnen worden verbeterd.
Wij waren blij met die besprekingen, net zoals wij blij zijn met dit debat van vandaag. De Commissie heeft evenals het Parlement er alle belang bij dat steun wordt gegeven aan voorstellen die tot doel hebben het Initiatief efficiënter en relevanter te maken. Zoals wij tijdens de vergaderperiode van februari reeds zeiden, staan wij open voor de ideeën van de afgevaardigden van het Europees Parlement. Dit betekent echter niet dat wij enkele beperkingen in verband met de institutionele voorrechten mogen verwaarlozen. Evenmin mogen wij het hoofddoel van het onderhavig Commissievoorstel uit het oog verliezen, en dat is ervoor zorgen dat het Initiatief in de komende twee jaar ononderbroken beschikbaar en operationeel blijft.
De Commissie heeft nauwkeurig geluisterd naar de meningen van de geachte afgevaardigden en is bereid alle ideeën die naar voren zijn gebracht met een opbouwende geest te bestuderen. Ons doel is ervoor te zorgen dat wij met het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten doelgerichter en efficiënter kunnen optreden.
Ik zou meer in het bijzonder willen zeggen dat de Commissie met de bevoegde commissies van het Europees Parlement een gestructureerde en geregelde dialoog zal opzetten over dit Initiatief. De bevoegde commissaris zal daar de leiding over hebben en worden bijgestaan door zijn of haar diensten. Op die manier zullen wij tijdig met elkaar van gedachten kunnen wisselen over de documenten voor de meerjarenplanning, de actualisering van de jaarlijkse planning en de werkprogramma’s of wijzigingen daarvan. Naar ik hoop zal het Parlement op die manier voldoende gelegenheid krijgen om commentaar te leveren en een bijdrage te leveren aan het denkproces van de Commissie. Dit zou bovendien - en dit is van cruciaal belang - stroken met de comitologiebepalingen en de institutionele voorrechten.
Bovendien zal de Commissie de suggestie die in de toelichting op het verslag wordt gedaan met een open geest bestuderen. Daarin wordt voorgesteld specifieke mechanismen in het leven te roepen om de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld en de NGO’s bij de bevordering van de democratie en de mensenrechten te verbeteren. Ik wil u er alleen aan herinneren dat deze suggestie gezien moet worden in de context van het recent Commissievoorstel betreffende de toekomstige financiële vooruitzichten. Dit voorstel beoogt een eenvoudigere architectuur voor de externe bijstand van de Gemeenschap en zal dus ook een belangrijke weerslag hebben op de toekomstige tenuitvoerlegging van het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten.
Laat mij tot slot nogmaals herhalen dat de Commissie grote waardering heeft voor de opbouwende houding van dit Parlement en voor zijn steun aan de efficiënte voortzetting van het Initiatief na eind dit jaar. De aanneming in eerste lezing van het verslag van de heer Fernández Martín zal de weg effenen voor overeenstemming met de Raad en een tweede lezing overbodig maken, waardoor de rechtsgrondslag voor het Initiatief tijdig kan worden verlengd. Gezien het politieke belang dat wij allen hechten aan het Europees Initiatief voor de Democratie en de Mensenrechten is dit een verheugende uitkomst, een uitkomst die in eenieders belang is. 
Fernández Martín (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit debat over de verordening tot wijziging van bepaalde aspecten van de communautaire acties op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking die bijdragen aan de versterking van de democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten, heeft de afgelopen maanden niet alleen ons vermogen tot verdienstelijk werken op de proef gesteld maar ook enkele lacunes in onze procedures aan het licht gebracht.
In financieel opzicht gaat het weliswaar om een bescheiden instrument, maar de inhoud en doelstelling ervan zijn van essentieel belang en worden door iedereen zeer gewaardeerd, met name door het Europees Parlement. Ik wijs erop dat een van de begrotingslijnen waarmee deze programma’s worden gefinancierd in 1994 op ons initiatief in het leven is geroepen.
Zoals commissaris Nielson zojuist heeft uiteengezet, gaat het om een voorstel tot wijziging van een verordening waarin volgens de Commissie, en naar zeggen van haar diensten, louter technische aspecten voorkomen. Overigens heeft de commissaris dit niet specifiek vermeld. Naar oordeel van het Parlement is dit altijd meer politiek getint geweest, al was het maar omdat het gaat om een verlenging met twee jaar van een instrument dat volgens alle verslagen en adviezen die in de mededeling van de Raad worden genoemd, uiterst interessant is.
Niettemin meent het Parlement dat onze instelling uitgaande het voorstel van de Raad niet voldoende wordt betrokken bij de verschillende stappen in de procedure, zeer zeker als wij rekening houden met het feit dat op dit vraagstuk de medebeslissingsprocedure van toepassing is.
Vanaf het begin, meer dan een half jaar geleden, hebben we veel tijd besteed aan de bespreking van de formele en procedurele kwesties. Maar gelukkig kunnen wij nu - zoals ook commissaris Nielson reeds stelde - zeggen dat wij te elfder ure maar toch nog op tijd ervoor zorgen dat dit communautaire initiatief niet wordt onderbroken of stilgelegd vanwege de ophanden zijnde veranderingen in het Parlement en de Commissie.
Mijnheer de Voorzitter, dadelijk zal ik ingaan op een aantal technische details van ons voorstel, maar eerst moet ik meedelen dat er een technisch corrigendum bestaat, waarover de diensten van het Parlement in principe reeds moeten beschikken. Daarin wordt de volgorde van de amendementen gewijzigd waarover morgen wordt gestemd.
In mijn door de Commissie ontwikkelingssamenwerking gesteund verslag heb ik, met instemming van de Raad, een amendement opgenomen op artikel 4, lid 1, waarin de volgende wettekst wordt voorgesteld: “In geval van waarnemingsmissies van de EU bij verkiezingen en van “amicus curiae”-procedures komen ook natuurlijke personen voor financiering op grond van deze verordening in aanmerking.”
De ervaring van alle deelnemers aan waarnemingsmissies bij verkiezingen leert dat, zij het dan met de nodige beperkingen, door de aanwezigheid van internationale waarnemers het vertrouwen in transparantie groter wordt en de democratische beginselen in de ontwikkelingslanden sterker in acht worden genomen.
Het Parlement is niet voornemens af te zien van deelname aan de programmering, de vaststelling van prioriteiten en de uitvoering van initiatieven. Wij hebben deze eis van het Parlement opgenomen in de toelichting voor het geval hieraan binnen het huidige wetgevingskader, dat commissaris Nielson noemde, geen gehoor kan worden gegeven. Wij hopen dat het compromis waaraan de heer Nielson namens de Commissie zijn fiat heeft gegeven, in de toekomst wordt bekrachtigd.
Amendement 3 in het advies van de Begrotingscommissie zou mijns inziens door de indiener moeten worden ingetrokken. Mocht dit niet gebeuren, dan beveel ik aan tegen dit amendement te stemmen.
Als wij het verslag bij eerste lezing willen goedkeuren, wat zowel de Raad als de Commissie en het Parlement willen, is dit het beste compromis en komen wij tegemoet aan een algemeen verzoek. Dat is ook van essentieel belang als wij het maatschappelijk middenveld in de ontwikkelingslanden willen versterken. Dit betekent echter niet, en zo mag men het ook niet opvatten, dat het Parlement voldaan is.
Het gaat hier om de medebeslissingsprocedure voor een thema dat raakt aan de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, waarvoor dit Parlement zich al jaren zeer gevoelig toont. Als er echter een nieuw programma moet worden vastgesteld, en het dus niet meer gaat om louter een verlenging met twee jaar zoals nu, wil het Parlement een grotere rol hebben en actiever betrokken worden bij de institutionele dialoog van de Unie. Onze opvolgers voor de komende legislatuur zullen een nieuw kader moeten scheppen met een rechtsgrondslag die tegemoet komt aan deze wens van het Parlement. 
McMillan-Scott (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het slechte nieuws voor de Commissie en de Raad is dat ik waarschijnlijk terugkom in het nieuwe Parlement en namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid de rapporteur ben voor de verordening inzake derde landen.
Het lijdt geen twijfel dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking blij is met de acties van het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten. Het is begrijpelijk dat men nu tweederde van het geld voor komend jaar wil vrijgeven. Ik weet zeker dat de heer Nielson daar blij mee is. De Commissie buitenlandse zaken, die ongeveer twaalf jaar geleden het initiatief nam tot dit programma - in 1992 of 1994, en ik was toen oorspronkelijk de rapporteur - is hier echter allesbehalve blij mee. De leden van deze commissie hebben besloten mijn verslag, dat eveneens vandaag had moeten worden besproken, in te trekken om onszelf tijd te geven en druk uit te oefenen op de Commissie en de Raad, opdat zij in de komende weken instemmen met twee heel eenvoudige verzoeken.
Het eerste verzoek betreft de instelling, buiten de comitologie om, van een raadgevend comité voor dit zeer gevoelig liggende programma. Dit comité moet bestaan uit vertegenwoordigers van Parlement en Commissie, en worden voorgezeten door de Hoge Vertegenwoordiger. Dit programma moet ook niet per se bestemd zijn voor de ontwikkelingslanden maar eerder voor de landen dicht bij ons in de buurt, de landen van het “nieuwe nabuurschap”, zoals wij dat nu noemen.
Ten tweede willen wij een onafhankelijke studie en daarvoor wacht ik op een serieus aanbod van de Commissie, op meer dan “wij hebben een open geest”. De Commissie heeft geen open geest. Zij wil het hele programma voor zichzelf houden. Het kan echter gewoon betere, zoals ook de Amerikanen, Denen, Duitsers, Nederlanders, Zweden en Britten hebben aangetoond. Wij moeten een aparte stichting hebben, een betrouwbare, flexibele en deskundige stichting die de Commissie kan bijstaan bij de uitvoering van het programma. Dat is ons standpunt, en wij zien uit naar de reactie van de Commissie en de Raad op deze suggesties.
De commissaris zei dat dit een goede uitkomst is en eenieders belang ermee gediend is. Spreekt hij over de honderden miljoenen mensen in het “nieuwe nabuurschap”, van Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne, door de Kaukasus naar beneden, via de boog van instabiliteit, door Noord-Afrika naar Marokko en de Arabische wereld in? Tweehonderdtachtig miljoen Arabieren moeten het zonder democratie stellen. Is hij daar trots op?
Ik moet mij nu richten tot de pers want er zijn verkiezingen op til en in de van vandaag schrijf ik dat “Europa’s macht misschien zo zacht is dat de mensen tot wie zij zich richt, er niets van merken”. Helaas haalt dit welkome programma - dat zo briljant ten uitvoer was gelegd in het voormalige Sovjetblok - totaal niets uit in de wereld van vandaag. Het is nu de verantwoordelijkheid van de Commissie ervoor te zorgen dat het wel iets uithaalt, en ik ben van plan om de Commissie het vuur na aan de schenen te leggen. 
Theorin (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik vind dat wij het verslag-Fernández Martín moeten verwelkomen en het feit moeten toejuichen dat de bevoegdheid voor het verslag uiteindelijk is toegekend aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking. De meerderheid van de landen waarop de verordening betrekking heeft zijn echte ontwikkelingslanden.
We hebben ons ingespannen om in de commissie tot een compromis te komen dat aanvaardbaar was voor de Raad en de Commissie en tevens voor het Parlement. We begrijpen hoe belangrijk het is om dit verslag er in eerste lezing door te krijgen. Daarom steunen wij het verzoek van de rapporteur om tegen amendement 3 van de Begrotingscommissie te stemmen, dat onaanvaardbaar is voor de Raad. Desalniettemin hebben we enige eisen gesteld aan de Commissie, opdat het Parlement het werk aan de verordening op doelmatiger wijze kan volgen. Door de Commissie te vragen om de komende jaren een jaarverslag te produceren waarin de programma’s per regio en sector worden behandeld, zullen we de openheid van het werk aan de verordening sterk vergroten.
Bovendien zal de verslaglegging aan het Parlement ervoor zorgen dat we beter begrijpen waar de tenuitvoerlegging het meest effectief is. We zijn blij dat de Commissie enkele van onze belangrijkste wijzigingen heeft aanvaard. Het is belangrijk dat de besluiten die worden genomen met het oog op de mensenrechten laten zien dat de EU zich houdt aan haar toezeggingen inzake steun aan de democratie, het internationale recht en natuurlijk het respect voor de mensenrechten.
Met de aanvankelijk ingediende, aanvullende voorstellen was men erop uit de besluiten over de mensenrechten te baseren op onze eigen ongerustheid over de veiligheid van de Europese Unie. Dat zou een tragische misstap geweest zijn. We moeten onszelf beschermen, vooral tegen terroristische dreigingen, maar met de tegenwoordige trend - die zelfs steun vindt bij een aantal oudgedienden in de EU en zegt dat hulp op maat moet worden gesneden om te voldoen aan onze veiligheidsbehoeften - slaan we een zeer gevaarlijke weg in en volgen we een beginsel dat geen ingang mag vinden.
We moeten de waardigheid beschermen van onze maatregelen voor de mensenrechten, de ontwikkelingshulp en de samenwerking, en ons ervan verzekeren dat daarmee altijd in eerste instantie steun wordt gegeven aan de consolidatie van de democratie, het internationale recht, de mensenrechten en de afschaffing van de armoede. 
Ten slotte is het ook voor mij de laatste keer dat ik in dit Parlement spreek. Ik ga het na tien jaar verlaten en dank u voor de zeer goede samenwerking. 
De Voorzitter.
   - We zijn mevrouw Theorin zeer dankbaar voor het buitengewone werk dat zij de afgelopen jaren verricht heeft. 
Napoletano (PSE ).
   - (IT) Mijnheer de Voorzitter, het programma voor de democratie en de ontwikkeling van de democratie in derde landen eist slechts een klein deel van de communautaire uitgaven op, maar is qua inhoud heel belangrijk. Het is namelijk het enige instrument dat wij hebben om een beleid op te stellen voor de verdere ontwikkeling van de mensenrechten, de verbetering van de positie van de vrouw, de ondersteuning van de democratie en verkiezingswaarneming, zonder dat daarvoor de tussenkomst van de regeringen noodzakelijk is. Aangezien wij geen ander instrument hebben dan dit, moeten we ervoor zorgen dat het effectief is, ofschoon wij niet altijd de efficiëntie van onze maatregelen kunnen toetsen.
Daarom is het mijns inziens goed dat het Parlement, met inachtneming van de bevoegdheden van de Commissie en het Parlement zelf - aangezien beheer niet onder onze bevoegdheden valt -, een grotere betrokkenheid krijgt zowel in de planfase als in de controlefase. Bovenal rijst de vraag of de middelen voor de uitvoering van dit programma wel flexibel genoeg zijn want de realiteit is niet zo star en bureaucratisch als onze normen soms zijn.
De amendementen die wij op deze verordening indienen zijn daarom belangrijk. Belangrijk is eveneens het denkproces dat we onder meer ook met de Commissie kunnen opzetten. Commissaris Patten heeft ons een brief geschreven over de andere verordening, waarvoor geen medebeslissingsprocedure voorzien is. Hij stelt daarin voor om het Parlement, vanaf 2006, nauw te betrekken bij de herziening van deze verordeningen.
Ik denk dus dat onze amendementen slechts het begin betekenen van een diepgaand denkproces dat in 2006 moet uitmonden in een optimale situatie, of tenminste in een veel doelgerichter en effectiever optreden dan we nu met dit instrument kunnen verzekeren. 
Nielson,
    Mijnheer de Voorzitter, de heer McMillan-Scott heeft mij rechtstreeks een duidelijke - maar vreemde - vraag gesteld. Hij vroeg of ik er blij mee was dat miljoenen mensen in landen leven zonder democratie en zonder adequate mensenrechten. Een dergelijk duidelijke vraag verdient een duidelijk antwoord. Ik hoop dat de geachte afgevaardigde niet geschokt zal zijn als het een bot antwoord zal zijn, want dit luidt: “Nee, daar ben ik niet blij mee”.
De Commissie geeft steun aan het voorstel van de rapporteur om amendement 3 van de Commissie begrotingscontrole over de toepasbare comitologieprocedure in te trekken. De bedoeling van dit amendement was een raadgevend comité te krijgen, in plaats van het huidig regelgevend comité, hetgeen echter onaanvaardbaar is voor de Raad. Dit is alom bekend. Met andere woorden, als men het amendement handhaaft helpt men de gemeenschappelijk inspanningen om zeep en zal ook geen akkoord kunnen worden bereikt in de eerste lezing van de medebeslissingsprocedure. De Commissie heeft een beheerscomité voorgesteld. Volgens ons is dit de juiste vorm voor het comité en ook een eerlijk compromis.
Het is zeer belangrijk dat wij nu in staat worden gesteld dit werk voort te zetten. Ik ben het met mevrouw Napoletano eens dat ons optreden niet altijd efficiënt is. Een van de redenen daarvoor is dat wij zelf niet efficiënt zijn. Een andere reden is dat op een dergelijk gebied het heel moeilijk is zogenaamd efficiënte oplossingen te produceren. Wij moeten het echter proberen.
Wij doen dit niet omdat wij weten dat het werkt maar omdat het noodzakelijk is. Dat houdt verband met de aard van deze werkzaamheden. Dit Initiatief is in de praktijk belangrijk geweest. Daarmee werd een boodschap uitgedragen en aangetoond hoe Europa dacht over hetgeen Europa in de wereld wil doen. Ik dank het Parlement voor de opbouwende geest waarmee het dit vraagstuk heeft behandeld. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A5-0148/2004) van de heer Rocard, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Besluit 1419/1999/EG tot vaststelling van een communautaire actie voor het evenement “Culturele Hoofdstad van Europa” voor het tijdvak 2005 tot 2019 (COM(2003) 700 - C5-0548/2003 - 2003/0274(COD)). 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik begin met hetgeen ik als de ziel van Europa beschouw, als het meest positieve dat Europa te bieden heeft, als datgene wat de burgers laat zien dat ze bestaan en wat hun een platform biedt voor de meest verscheiden vormen van expressie. Ik denk dat de Culturele Steden van Europa - voortaan Culturele Hoofdsteden van Europa geheten - in de loop der jaren wat dat betreft een hoofdrol verworven hebben in het Europese culturele landschap. Ze vormen een gemeenschappelijke culturele ruimte waarin onze verscheidenheid het best tot haar recht komt.
De formule heeft in de loop der tijd een flinke ontwikkeling doorgemaakt: in 1985 werd op initiatief van mevrouw Mercouri hiermee begonnen, en voor de aanwijzing van deze steden werd aanvankelijk een intergouvernementele procedure gevolgd. Sindsdien hebben we grote vooruitgang geboekt: het evenement is met een besluit van 1999 uitgeroepen tot een communautaire aangelegenheid.
Het proces is nog volop in ontwikkeling. Waar wij ons vandaag over buigen en waar wij over zullen moeten besluiten, is een stap in die ontwikkeling. Waarom? Omdat we aan de vooravond staan van een historische gebeurtenis die de communautaire kaarten opnieuw zal verdelen. Ik heb het natuurlijk over de uitbreiding. Op het gebied van de Culturele Hoofdsteden van Europa moeten we daar rekening mee houden en daarom heeft de Commissie het onderhavig voorstel gedaan.
Dit voorstel heeft tot doel de nieuwe lidstaten snel te betrekken bij het initiatief “Culturele Hoofdstad van Europa”. Dat betekent niet dat we de andere eventueel noodzakelijke veranderingen kunnen vergeten. Ook daar moet snel over worden nagedacht, en wij zijn het er overigens allen over eens dat het huidige besluit radicaal veranderd moet worden. Daar wordt overigens ook aan gewerkt. Er is een studie gaande met betrekking tot de Europese Hoofdsteden in de periode 1995-2004. De resultaten daarvan zullen in de tweede helft van 2004 bekend worden gemaakt en mogelijkerwijs de basis vormen voor onze overwegingen en daarna, naar ik aanneem, voor onze werkzaamheden met betrekking tot de ontwikkeling van nieuwe regels.
We kunnen de nieuwe lidstaten nu echter niet langer laten wachten. Zij moeten net als de andere landen aan dit zo gewaardeerde evenement kunnen deelnemen. Zij dienen dus naar behoren ontvangen te worden. Ze hebben zich al zoveel moeite getroost om tot de Unie te kunnen toetreden en mogen dan ook niet worden uitgesloten van het evenement “Culturele Hoofdstad van Europa”. De opname van de nieuwe lidstaten is dus een prioriteit en moet snel plaatsvinden. Daarom wil de Commissie de fase van de opname van de nieuwe lidstaten loskoppelden van het debat over de noodzakelijke herziening van de procedure.
In dit stadium stelt de Commissie dus voor om de nieuwe lidstaten eenvoudigweg vanaf 2009 toe te voegen aan de met het besluit vastgestelde lijst en hun een plaats te geven naast de huidige lidstaten die reeds in chronologische volgorde met het besluit zijn aangewezen. Deze volgorde was overigens in 1999, in gemeenschappelijk overleg met de Raad en het Parlement, vastgesteld en vormt de basis voor de voorbereidingen die de steden nu treffen met het oog op de komende jaren.
Vanaf 2009 zouden dus jaarlijks twee Hoofdsteden worden aangewezen: één voor de huidige lidstaten en één voor de nieuwe lidstaten.
Ik begrijp heel goed dat het Parlement graag een verbetering van de procedure wil. Dit is echter de enige manier om de nieuwe lidstaten snel, en op hetzelfde niveau als de huidige lidstaten, te laten deelnemen aan het evenement "Culturele Hoofdstad van Europa". Laten we wel bedenken dat als we deze stap overslaan en ons van meet af aan storten op de herziening van de procedure, de nieuwe lidstaten op zijn vroegst in 2010, 2011 of misschien zelfs pas 2012 aan deze actie zullen kunnen deelnemen. Het kost namelijk vier jaar om het evenement voor te bereiden. De aanwijzing voor 2008 zal dit jaar al plaatsvinden.
Bovendien zal het nieuwe Parlement zich moeten uitspreken over de herziening van de procedure, want het gaat om de toekomst van de Unie met Vijfentwintig lidstaten.
Wat is ons standpunt aangaande de amendementen die zijn ingediend door het Europees Parlement?
De Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport heeft de doelstelling van het commissievoorstel behouden, maar geeft er de voorkeur aan dat vanaf 2009 ieder betrokken land - dus twee landen per jaar - ten minste twee steden kandidaat stelt.
Dit vormt een substantiële wijziging van de aanwijzingsprocedure en daarmee een verandering van het voorstel van de Commissie. Ik kan een dergelijke wijziging dan ook niet accepteren. Wij gaan uit van een herziening in twee fasen, en deze wijziging hoort thuis in de tweede fase. Dan zullen wij namelijk de benodigde concrete gegevens hebben om het besluit grondig te herzien, maar dat is voor later. De Commissie moet daarom amendement 2 van de commissie verwerpen en daarmee ook de daaruit voortvloeiende amendementen 3,4 en 5.
Amendement 1 daarentegen gaat over de aanpassing van de begroting, die nodig is om ten minste twee Hoofdsteden per jaar mogelijk te maken. Dit amendement kan wel worden overgenomen.
We moeten inderdaad rekening houden met het feit dat in het eventuele voorstel voor het programma dat met ingang van 2007 in de plaats zal komen van Cultuur 2000, het aantal steden zal worden verdubbeld. De financiering daarvan is ook al geregeld in het kader van dit programma en valt niet onder het besluit van 1999.
De Commissie kan evenmin de amendementen 6, 7, 8, 9 en 10 van de Versts/ALE-Fractie overnemen. Daarmee zou de aanwijzingsprocedure ook aanmerkelijk worden gewijzigd, en dat debat zal op een later tijd moeten plaatsvinden.
Dit, dames en heren, lijkt mij vandaag een redelijk standpunt te zijn. Ik weet dat het niet gemakkelijk was om zover te komen, want we hadden allen liever iets beters gehad, ook uw commissaris. In de politiek moet men echter realistisch zijn, en om vooruit te komen en het einddoel te bereiken moet men soms kleine stapjes nemen. 
Rocard (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de Commissie jeugd, onderwijs, media en sport heeft de eer een zeer omstreden verslag voor te leggen ter bespreking en vervolgens ter stemming. Daarmee wordt voorlopig een punt gezet achter een tamelijk ongelukkig avontuur. Bij dit verslag maakt uw rapporteur deel uit van de minderheid en ik kan dus alleen een stuk geschiedenis vertellen. Ik heb nu al tweeëneenhalf jaar het genoegen gehad om met mevrouw Reding samen te werken maar dit is de eerste keer dat ik het - in alle vriendschap - pertinent met haar oneens ben. Dat weet zij heel goed en zij heeft daar zojuist zelf een kleine toespeling op gemaakt.
Het idee dat ieder jaar een Europese stad de Culturele Hoofdstad van Europa is, dateert uit het jaar 1985 en kwam van mevrouw Mercouri. Dat idee was aanvankelijk een gelukkig lot beschoren, toen er een felle competitie was onder talrijke kandidaat-steden die gezamenlijk streefden naar een enkel doel, en toen een jury van deskundigen zich uitsprak over de werkelijke Europese verdiensten van elk plan van de kandidaat-steden.
In 1999 werd op voorstel van de Raad, met steun van de Commissie en met instemming van het Parlement, het ongelukkige besluit 1419 genomen, waarin een lijst was opgenomen met de lidstaten die de Europese Culturele Hoofdstad mochten voordragen. Daarbij zou elk jaar één lidstaat aan de beurt zijn, en deze lijst werd vastgelegd tot 2019, zoals mevrouw Reding dat zojuist al in herinnering heeft gebracht. Allereerst is er in dat besluit geen enkele rekening gehouden met de toen al bestaande plannen voor een mogelijke uitbreiding met ten minste tien nieuwe lidstaten, hetgeen onaanvaardbaar is. Verder is dit zowel juridisch als politiek een aanvechtbaar, zoniet schandalig besluit, aangezien de twee daaropvolgende Parlementen, die van 1999 en 2004, de mogelijkheid werd ontnomen hun bevoegdheid uit de oefenen en gedurende de vijfjarige ambtstermijn bij te dragen aan de jaarlijkse keuze van de Culturele Hoofdstad van Europa.
Net zo ernstig is ten slotte ook het feit dat sommige lidstaten weliswaar bij de Europese instellingen en de jury een lijst van twee of drie steden hebben ingediend, waartussen dan een werkelijke keuze gemaakt kan worden op basis van de dynamische, innoverende en Europese kwaliteiten van de plannen, maar niet alle lidstaten dat hebben gedaan. In het recente verleden hebben lidstaten soms maar één stad voorgedragen, en die stad was dan gekozen met het oog op de municipale verkiezingspolitiek van de zittende regering, en zonder dat de stad in kwestie zelfs maar blijk had gegeven van een werkelijke belangstelling voor die rol. Dat is dus een heus corvee voor zo’n stad, te meer daar het Europese budget voor dat evenement minder dan 5 procent bedraagt van de totale kosten.
Mijnheer de Voorzitter, we moeten bij het begin beginnen. Aan het begin van dit debat, een paar maanden geleden, was mijn commissie het hier unaniem mee eens. Mevrouw Reding wist ervan. Ze heeft ons overigens zojuist nog verteld dat dit alles thuis hoort in een tweede fase, waarmee in de herfst wordt begonnen, maar ze weet evengoed als ik hoe de vork in de steel zit.
Het stond als een paal boven water dat de lijst herzien moest worden, dat de volgorde na 2008 moest worden veranderd. In tegenstelling tot hetgeen u, commissaris, zo-even zei, was het wel degelijk mogelijk om de nieuwe lidstaten op te nemen, mits de reeds voor na 2009 aangewezen lidstaten geen bezwaar zouden maken tegen enig uitstel. Dat was heel goed mogelijk en heel eenvoudig, als je bedenkt, mijnheer de Voorzitter, dat het een stad vijf jaar kost om zich voor te bereiden. Het is dus duidelijk dat de lijst moest worden herzien, dat de volgorde na 2008 moest worden veranderd, dat de steden weer opnieuw met elkaar moesten gaan wedijveren en de jury weer een rol van betekenis moest krijgen. Met één hoofdstad is dat immers niet het geval. Dan zit die jury er voor spek en bonen, zoals zij overigens ook zelf heeft aangegeven in een brief van een heerlijk diplomatieke bitterheid.
De Raad lag echter op de loer en de Commissie durfde niet tegen de Raad in te gaan. Voor u ligt dus een naar mijn mening verbazingwekkend ontwerpbesluit dat erop neerkomt dat er van 2009 tot 2019 ieder jaar twee steden Culturele Hoofdstad van Europa zullen zijn - een in een oude lidstaat en een in een nieuwe - en dat de kandidaat-steden altijd zullen worden aangewezen door de lidstaten, zonder dat die verplicht zijn meerdere alternatieven aan de Europese instellingen voor te leggen. Mevrouw Reding verwerpt zelfs een amendement van de Fractie van de Europese Volkspartij waarin wel voor een dergelijke verplichting gepleit wordt. Twee Europese Culturele Hoofdsteden per jaar kiezen is nu juist wat we niet moeten doen, zeer zeker nu de procedure op haar tandvlees loopt. We zullen daarmee de verwatering en het gebrek aan élan alleen maar verergeren. De jury heeft nog altijd geen rol van betekenis en degenen die gedurende de komende twee zittingsperioden deel zullen uitmaken van dit Parlement zullen geen enkele keuzemogelijkheid hebben.
De belofte van de Commissie om ons in het najaar een nieuw ontwerpbesluit voor te leggen tot wijziging van dit systeem is een valstrik. Als wij dit ontwerp nu aannemen, mevrouw de commissaris, zie ik niet in hoe we dit najaar kunnen terugkomen op de datum van 2019, op de volgorde van de staten en vooral op het aanwijzen van twee Hoofdsteden per jaar, waarover de twee betrokken landen immers zullen beslissen. Bovendien geloof ik niet dat u met de door u aangekondigde richtlijn zult komen omdat u wat de kern van het probleem betreft aan handen en voeten gebonden bent. Dat is mijn voorspelling.
De Raad lag echter op de loer en deed aan intimidatie. De drie lidstaten van de overgangsperiode 2009-2011, te weten Oostenrijk, Duitsland en Finland, waren bang dat hun aanwijzing op de helling kwam te staan, hetgeen nochtans niemand wilde. De Fractie van de Europese Volkspartij is tot de orde geroepen. Wij hebben te maken met een besluit dat het prestige dient van onze landen maar zeker niet van Europa, want dan hadden we juist nieuw leven en nieuw élan moeten inblazen in wat ooit een heel mooie procedure was.
Omdat ik de lieve vrede wilde bewaren en mijn persoonlijke vriendschap met mevrouw Reding niet in de waagschaal wilde stellen, besloot ik - met steun van de socialistische fractie - voor te stellen onze nederlaag in de commissie te aanvaarden en geen amendementen meer in te dienen in de plenaire vergadering. Ik heb per slot van rekening een zekere opvoeding meegekregen van mijn moeder en ben altijd een beleefd jongetje gebleven. Onze groene vrienden hebben deze amendementen echter overgenomen, en dat is hun goed recht. U hebt hier dus te maken met twee sets amendementen die onderling volledig onverenigbaar zijn. Allereerst hebben wij de amendementen die oorspronkelijk uit de koker van de socialisten komen maar waar vandaag de handtekening van de groenen onder staat. In deze amendementen wordt aangestuurd op een terugkeer naar het oude systeem, waarbij de toekomst slecht tot 2010 wordt vastgelegd, zodat het volgende Parlement het recht krijgt de Commissie te verzoeken om dit najaar met een nieuwe lijst van lidstaten, inclusief de nieuwe lidstaten, te komen en om aan de bevoegde instanties de opdracht te geven een brede competitie van steden te organiseren waarbij, na een eerste schifting, het eindoordeel wordt overgelaten aan een jury van deskundigen - opdat die er niet voor spek en bonen bij zit - alsmede aan de Europese instellingen.
In de andere set amendementen, die hoofdzakelijk van de Fractie van de Europese Volkspartij komen, wordt het voorstel van de Commissie bekrachtigden nader uitgewerkt, hetgeen mijns inziens een nieuw besluit komend najaar nutteloos maakt. In deze reeks amendementen wordt er evenwel op aangedrongen dat de lidstaten meerdere steden voordragen en, beste mevrouw Pack, u heeft zojuist gehoord dat daar geen sprake van zal zijn, daar mevrouw Reding zich door verplichtingen genoodzaakt ziet dit van de hand te wijzen. Deze reeks amendementen is bedoeld om de competitie tussen steden aan te moedigen, zonder dat echter gezegd wordt op welke wijze. Er wordt ook niet gekeken naar het probleem van de talrijke kleine lidstaten die maar één grote stad hebben. Dat maakt het sowieso noodzakelijk dat de lijst met landen wordt herzien, en dat zal dit najaar ook moeten gebeuren. Een dergelijke openstelling tot competitie wordt nu echter afgewezen.
Mijnheer de Voorzitter, onze collega’s zullen naar geweten stemmen. Eens te meer wil ik zeggen dat ik dit alles niet zozeer mevrouw de commissaris aanreken als wel de Raad. Niet alleen smoren de ministers het ontstaan van een werkelijk Europese geest in de kiem en dwingen ze ons mee te doen aan het pronken met nationaal erfgoed en talent, maar ze lappen ook het gezag van ons Parlement aan de laars. Deze situatie stemt mij tot droevigheid, maar ik heb nu eenmaal aan het kortste eind getrokken. 
Pack (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte mijnheer Rocard, ik zou graag voor u geapplaudisseerd hebben, maar helaas ben ik het niet volledig met u eens. Ik kan namelijk geen ijzer met handen breken. Ik moet rekening houden met de werkelijkheid.
De Culturele Hoofdstad, waarover wij vandaag spreken, is als het ware een lichtpuntje in het kleine beetje cultuurbeleid waarover wij zeggenschap hebben. Daarom ben ik verheugd dat wij hiermee doorgaan. Dit idee is reeds zeer oud. Een Griekse collega heeft het voor het eerst geopperd, en wij zijn er trots op dat we dit hebben. Ik ben het eens met de heer Rocard als hij zegt dat we de keuze moeten hebben uit ten minste twee steden. Ik ben van mening dat we dit ook nu al kunnen verwezenlijken en wij hebben dit ook voorgesteld, mevrouw de commissaris.
De Europese diversiteit zou ook veel meer tot uitdrukking moeten komen in de Culturele Hoofdstad dan tot nu toe. Daarom vind ik dat de amendementen helemaal niet in tegenspraak zijn met uw plannen, mevrouw de commissaris. Ik verzoek u derhalve erover na te denken of u die amendementen niet alsnog kunt overnemen.
Voorts wil ik hier nogmaals zeggen dat wij allen de beslissing van de Raad zeer betreuren. Dat geldt met name voor mij omdat ik me reeds in 1999 vreselijk heb geërgerd aan de kortzichtige en nationaal georiënteerde beslissing van de ministers. Die wisten toentertijd net zo goed als wij dat de Europese Unie uitgebreid zou worden, maar zij hebben zich hiervan niets aangetrokken. Tot 2019 heeft de Raad namelijk alleen maar West-Europese lidstaten aangewezen. Dat moet de dus Raad worden aangerekend, niet ons. Wij waren toentertijd al gebonden aan die beslissing.
Maar het is gebeurd, en wij zeggen dan . Daarom kunnen wij eigenlijk niets meer veranderen aan het feit dat de tot 2019 aangewezen landen ook het recht hebben voor te dragen. Daarom wil ik de Duitse burgers zeggen dat Duitsland in 2010 vanzelfsprekend het recht heeft een stad voor te dragen. Als EVP-fractie ondersteunen wij echter ook het voorstel van de commissaris voor twee Culturele Hoofdsteden, juist omdat de tien nieuwe landen er niets aan kunnen doen dat de oude vijftien zo brutaal zijn geweest. Dat moet de commissaris nu rechtzetten. Zij doet dat door twee steden de kans te geven zich te presenteren. Naar mijn mening is er helemaal niets op tegen wanneer bijvoorbeeld in 2010 Duitsland en Hongarije beide een kandidaat voordragen. Ik vind dat helemaal niet zo slecht. Er bestaan immers prachtige gemeenschappelijke kenmerken en vruchtbare rivaliteiten.
Tot slot wil ik nog zeggen dat zich tot 2019 nog meer landen bij de huidige 25 zullen voegen, in ieder geval Roemenië, Bulgarije en Kroatië, zonder de andere te noemen. Wanneer we slechts een Culturele Hoofdstad mogen aanwijzen, komt in een generatie elk land slechts eenmaal aan de beurt. Dat kunnen we onze burgers niet aandoen. Daarom steunen mijn fractie en ik het voorstel van de commissaris. 
Prets (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik ben Melina Mercouri dankbaar voor het feit dat zij de Culturele Hoofdstad in het leven heeft geroepen. Europese Culturele Hoofdstad zijn is een uitdaging, een uiting van hedendaagse kunstbeoefening, die tot discussies leidt en profilering mogelijk maakt, die de waarden van de culturele erfenis bewust maakt en zichtbare tekens achterlaat, zoals bijvoorbeeld het in Graz, Culturele Hoofdstad van het jaar 2003, dat de tongen behoorlijk in beweging brengt. Het is echter ook zeer belangrijk dat dergelijke uitingen van de moderne bouwkunst behouden blijven.
Ik ben het eens met de vorige sprekers dat in 1999 een gewoonweg verkeerde beslissing is genomen. Er moesten natuurlijk voorbereidingen worden getroffen, selectieprocedures worden gevolgd enz., maar deze beslissing ging te ver. Niet alleen de toekomstige nieuwe lidstaten zijn buiten beschouwing gelaten, maar ook de nieuwe parlementen zijn buitenspel gezet. Competitie is noodzakelijk en vereist regels om ook de vakjury een taakgebied te geven en haar een duidelijke opdracht te kunnen verstrekken, wat thans helaas niet het geval is. Als dat niet gebeurt, verliest de Culturele Hoofdstad van Europa aan waarde. Momenteel is zij ook het boegbeeld van de culturele diversiteit en van de culturele kwaliteit.
Wanneer er in de toekomst twee Culturele Hoofdsteden zijn, mag dit er zeker niet toe leiden dat wij, als wij de financiële basis scheppen, de huidige subsidies door twee delen. Wij moeten deze veeleer verdubbelen. Anders heeft het namelijk helemaal geen zin. Daarom pleit ik voor deze financiële basis, want twee Culturele Hoofdsteden hebben ook zeer veel ondersteuning nodig wanneer ze een goed programma willen presenteren, afgezien van de enorme inspanningen en de eigen middelen die zij zelf moeten bijdragen. 
Flautre (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mijn oprechte steun uitspreken voor de woorden van rapporteur en commissievoorzitter Rocard. Ik hoef niet uit te wijden over de tamelijk abominabele kwaliteiten van het besluit van 1999, dat ervoor zorgt dat bij de selectie de tien landen die zich over minder dan een maand bij ons zullen voegen, geheel en al worden overgeslagen. Met de door de Commissie voorgestelde oplossing, die zou leiden tot een verdubbeling van de procedure, zou gedurende een te lange periode - namelijk tot aan 2019 - met twee maten worden gemeten, hetgeen toch het tegendeel is van integratie. Men bevordert de integratie allesbehalve als men binnen de Unie en binnen de selectie- en besluitvormingsprocedures twee groepen laat bestaan, een groep van oude en een groep van nieuwe lidstaten. Volgens mij staat dat volkomen haaks op het doel dat wij nastreven, namelijk de betrokkenheid van de nieuwe lidstaten. Het lijkt me daarom - en om andere redenen - heel verstandig om de grens bij 2010 te leggen.
Die andere redenen houden verband met de evaluatie van de huidige gang van zaken, waar u over gesproken heeft, mevrouw de commissaris. Me dunkt dat de uitwassen waar de heer Rocard op wees - namelijk besluiten die te zeer gekleurd zijn door eigenbelang en instrumentalisme, en genomen zijn om redenen van prestige of uit minder belangwekkende, partijpolitieke overwegingen - afbreuk hebben gedaan aan de Europese dimensie van deze evenementen. Daar moeten wij het dan ook over moeten hebben. Juist die dimensie zal in de nieuwe, door ons voorgestane selectieprocedure worden bestendigd door middel van competitie, waarbij ook rekening gehouden wordt met de evenementen die op dit moment gaande zijn, zoals Lille 2004.
De medaille heeft twee kanten: enerzijds de buitengewoon aantrekkelijke kant, namelijk het grootschalig evenement met de buitengewoon interessante elementen, en anderzijds de grote frustratie onder de deelnemers. Onder de kunstenaars en de mensen die in de culturele sector werkzaam zijn leeft namelijk de vrees dat de benadrukking van het gebeuren als grootschalig evenement ten kostte gaat van hun werk als kunstenaar, dat het de normale verhoudingen met het publiek ontwricht en een wilde concurrentieslag ontketent tussen culturele structuren.
Deze collectieve mening van medewerkers en kunstenaars in een stad of regio waar het project “Culturele Hoofdstad van Europa” plaatsvindt - in Lille dus - zou toch enige aandacht en belangstelling moeten wekken in het kader van de in gang zijnde evaluatie en moeten aanzetten tot behoedzaamheid. Laten we de evaluatie afwachten en proberen een vorm van selectie en competitie te vinden die de Europese meerwaarde juist bevordert. Dat is immers de inzet van dit project: om op Europese schaal de aandacht op cultuur te vestigen. 
Perry (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het programma “Culturele Hoofdstad van Europa” is een van de succesverhalen van de Europese Unie. Daarmee komt Europa Brussel en Straatsburg uit en kruipt het in de harten en geesten van de mensen in heel Europa. Steden wedijveren met elkaar om aangewezen te worden als de Culturele Hoofdstad - hetgeen een eer is - en dat is ook goed zo.
In Groot-Brittannië was Glasgow in 1990 de Culturele Hoofdstad en dat was een echte . Nu is het de op twee na meest bezochte stad in Groot-Brittannië. De stad Glasgow heeft een renaissance beleefd en is een blauwdruk voor andere steden. Ik ben ervan overtuigd dat Liverpool - de stad van de Beatles zoals iedereen weet - veel succes zal hebben in 2008. Als afgevaardigde uit het zuidoosten van Engeland vind ik het alleen jammer dat geen van onze kandidaten - Canterbury, Brighton en Oxford - werd gekozen. Elk van deze drie zou een grootse Culturele Hoofdstad zijn geweest.
Als lid van de conservatieve partij heb ik groot respect voor onze Franse socialistische voorzitter van de Cultuurcommissie: ik bewonder zijn eerste kwaliteit en vergeef hem de tweede. Ik geloof dat de meerderheid van de commissie gelijk had. Wachten tot 2019 om Culturele Hoofdstad te worden zou wat teveel gevraagd zijn van ongeacht welk toetredingsland. Door de lijst te delen vanaf 2009, wanneer Litouwen als eerste toetredingsland de kans krijgt, worden wij ons beginsel niet ontrouw, en dat is: Europa de mogelijkheid bieden tot samenwerking en Europa opnieuw op de voorgrond plaatsen. Daar mogen wij terecht naar uitkijken. Samenwerking is per slot van rekening heel het eieren eten in Europa. 
Junker (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik had hier graag een open debat gevoerd over de manier waarop wij het concept voor de selectie van de Culturele Hoofdstad van Europa een optimale vorm kunnen geven. Nu moeten wij ons echter buigen over een soort noodoplossing of reparatie, een ander woord heb ik er niet voor. Volkomen terecht is reeds gezegd dat de Raad uit puur egoïsme snel heeft besloten om tot 2019 alle huidige lidstaten aan bod te laten komen, wel wetende dat er een eenmaking, een uitbreiding op stapel stond. Nu die uitbreiding voor de deur staat en het enkele mensen is opgevallen dat het geen pas geeft deze landen tot 2020, of nog langer, te laten wachten, heeft de Commissie deze oplossing met twee steden gevonden. Deze oplossing heeft echter een bittere nasmaak, mevrouw de commissaris. Volgens mij beseft u dat ook. Ik waardeer het echter zeer dat u hebt geprobeerd er het beste van te maken. Het is buitengewoon jammer dat ook hier in ons Parlement de meningen uiteenlopen omdat er twee harten in een borst kloppen, en dat de voorstellen die de heer Rocard doet in zijn verslag voor de kwalitatieve verbetering van de selectieprocedure niet besproken kunnen worden zonder te kijken naar wat er gebeurt wanneer we een fundamentele wijziging afspreken.
Ik ben een Duitse afgevaardigde. Zeventien Duitse steden hebben zich kandidaat gesteld als Culture Hoofdstad van het jaar 2010. Hieraan wil niemand tornen, wordt gezegd. Maar welke rechtszekerheid hebben die steden wanneer wij de procedure niet afronden? Deze steden hebben zich kandidaat gesteld en nemen deel aan een competitie die naar mijn mening baanbrekend kan zijn. Voor de toekomst kan ik slechts adviseren om in de landen zelf een competitie te houden waarbij op grond van kwaliteit een beslissing wordt genomen. Ook op Europees niveau zou in het kader van een selectieprocedure een competitie moeten plaatsvinden. Ik hoop dat het volgende Parlement op dit gebied tot fundamenteel nieuwe inzichten kan komen. 
Hieronymi (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, wij hebben nu gehoord dat de Raad voortijdig de op dat moment verkeerde beslissing heeft genomen. Hierover zijn we het eens. Ik vind echter dat we in het belang van de betrokken landen, maar vooral van de Europese cultuur, nu alles in het werk moeten stellen om er het beste van te maken. Hoewel ik theoretisch de voorkeur geef aan de duidelijke, puristische oplossing van onze voorzitter, vind ik dat we de kwestie van een andere kant moeten bekijken. We moeten deze oplossing, die gevonden moest worden, niet zien als een noodoplossing maar als een positieve kans om de culturele diversiteit van Europa tot uiting te brengen. We hebben niet één Culturele Hoofdstad, maar we hebben in dit grote Europa, dat voor de eerste keer het Westen en het Oosten zal omvatten, twee hoofdsteden als symbool van de culturele diversiteit. Waarom niet? We moeten echter geen onderscheid meer maken tussen oude en nieuwe lidstaten, maar er moet sprake zijn van twee gelijkwaardige steden, die als symbool dienen voor de culturele diversiteit van Europa.
Het is belangrijk dat tevens het concept, de visie die eigenlijk ten grondslag lag aan de Culturele Hoofdstad van Europa, weer sterker tot uitdrukking wordt gebracht. Het gaat er niet alleen om dat de steden zich in hun prachtige oude en nieuwe gedaante presenteren, maar dat zij ook hun Europese verleden en heden uitbeelden zoals zich dat in de betreffende stad heeft ontwikkeld. In die zin zie ik in het besluit dat wij nu nemen, wanneer we het herleiden naar zijn oorsprong, inderdaad een grote kans voor de culturele diversiteit van Europa. 
Vila Abelló (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, allereerst wil ik zeggen dat ik nog maar negentien dagen lid van dit Parlement ben en dat dit mijn eerste en wellicht laatste interventie is voor dit vermaard Parlement. Toch spreek ik hier niet uit overmoed over cultuur, want de afgelopen acht jaar was ik voorzitter van , een Europese televisiezender die de werkzaamheden van het Parlement, de Commissie en de Raad nauwgezet heeft gevolgd en uitgezonden, maar ook veel aandacht heeft besteed aan al dan niet officiële Europese culturele activiteiten. Als buitenstaander die wellicht uitspraken kan doen met minder politieke gevolgen wil ik zeggen dat cultuur veelomvattend is, talloze facetten heeft en dat twee Europese hoofdsteden niet te veel van het goede zal zijn. In de sportwereld bijvoorbeeld worden in hetzelfde jaar Olympische winter- en zomerspelen gehouden, die elkaar evenmin in de schaduw stellen. Cultuur toont mogelijk een nog grotere diversiteit, en we mogen de toetredingslanden de mogelijkheid van een Culturele Hoofdstad van Europa niet ontzeggen. Daarom staan mijn fractie en ik achter de keuze van de Commissie om twee Culturele Hoofdsteden aan te wijzen.
Wij zijn van mening dat deze steden voornamelijk op basis van competitie moeten worden geselecteerd. In zekere zin gebeurt dit al doordat er in hetzelfde jaar twee steden uit twee verschillende landen worden gekozen. Er zou echter ook een zekere competitie moeten plaatsvinden tussen de steden uit hetzelfde land die zich kandidaat stellen. Wij hopen dat de Commissie hiervoor een oplossing kan vinden. 
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mijnheer Vila.
Ik moet zeggen dat uw kennis van zaken de indruk wekt dat u al jaren lid bent van het Europees Parlement. Wij feliciteren u met uw eerste toespraak en hopen dat het niet uw laatste zal zijn. 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik met uw welnemen, aangezien ik daartoe geen andere gelegenheid meer zal hebben, de voorzitter van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, mijn handlanger en vriend Michel Rocard willen bedanken. Wij hebben de afgelopen jaren goed werk verricht en ik vind het jammer dat het moet eindigen in onenigheid. We zijn het echter niet oneens over de kern van de zaak, want ons uitgangspunt is hetzelfde. Wij willen namelijk ervoor zorgen dat de Culturele Hoofdsteden van Europa kunnen blijven functioneren als springplank voor de Europese culturen en de verscheidenheid. Daar de Verdragen op cultureel gebied unanimiteit eisen, kunnen we helaas niet verder gaan dan we nu doen, hoewel dat in feite absoluut zou moeten. Daarom - en in de hoop dat we weldra een nieuw Verdrag zullen hebben waarin sprake zal zijn van meerderheidsbesluiten over culturele aangelegenheden, hetgeen ons op veel gebieden buitengewoon vooruit zou helpen - zou zo spoedig mogelijk een grondige herziening moeten worden voorgesteld van de wijze waarop de Europese Culturele Hoofdsteden gekozen worden.
Ik zou twee dingen willen opmerken. Ten eerste ben ik het eens met degenen onder u die gezegd hebben dat een reparatieoplossing ook een kans is voor de toekomst. In het verleden waren de Europese Culturele Hoofdsteden vaak niet Europees genoeg. Als we echter twee Hoofdsteden hebben die onderling samenwerken, kan dit een zeer belangrijke versterking opleveren van die Europese dimensie. Overigens kan ik u verzekeren dat ik als commissaris reeds de pelgrimsstaf ter hand heb genomen om de steden tijdens de voorbereidingen te bezoeken en te pleiten voor een sterker Europees programma. Mijns inziens tonen de drie meest recente voorbeelden - Graz, Genua en Lille, om slechts die drie te noemen - aan dat een aanzienlijke inspanning is ondernomen om de aandacht te vestigen op de Europese dimensie van de cultuur, en niet alleen op de regionale en nationale dimensie. U ziet dus dat ik toch wel optimistisch ben, want ik kijk naar wat er gebeurt.
Sommige lidstaten denken zelfs vooruit en doen nu al wat wij voor de toekomst in gedachten hebben: een gezonde competitie voor de keuze van de beste stad. Wat in Engeland gebeurt en wat in Duitsland en elders wordt voorbereid is werkelijk fenomenaal! We kennen natuurlijk ook wel negatieve voorbeelden, maar vandaag, mijnheer de Voorzitter, wil ik het liever vooral bij de positieve voorbeelden houden. Die zijn fantastisch en laten zien dat het concept van de Culturele Hoofdstad van Europa een goed concept is, dat nog een grootse toekomst beschoren is.
Ik verwacht veel van de inspanningen om bruggen te bouwen tussen de Hoofdsteden. Neemt u bijvoorbeeld het Luxemburgse voorstel. Dat was enigszins problematisch omdat het niet genoeg was uitgewerkt, en de jury protesteerde daartegen. Luxemburg heeft toen een nieuw plan ingediend dat geleid heeft tot synergie binnen de grote regio in Europa, te weten tussen Duitsland, Luxemburg, België en Frankrijk. Ook werd daarbij een Roemeense stad betrokken die een bijzondere historische relatie heeft met Luxemburg. Er wordt daar overigens tot op de dag van vandaag Letzeburgs gesproken. Ik wil u hiermee laten zien dat als we ons er daadwerkelijk op toeleggen en de steden stimuleren om beter hun best te doen en echt Europees te zijn in hun culturele keuzen, het resultaat uiteindelijk heel positief kan blijken.
Ik ben het eens met de collega’s in het Parlement die enkele steden hebben genoemd als voorbeeld van hoe een uitverkiezing tot Culturele Hoofdstad van Europa steden nieuwe perspectieven kan bieden door ze te oriënteren op de culturele sector, op cultureel toerisme, op cultureel élan. Dat is bijvoorbeeld het geval bij Glasgow, een stad die aanvankelijk niet echt op cultuur was gericht, evenals bij Liverpool. Deze steden maken niet alleen op economisch en sociaal vlak een ontwikkeling door, maar ook op het gebied van cultuur en burgerschap.
Als wij daadwerkelijk aan de toekomst werken, zoals het huidige Parlement - voor wie dit het laatste cultuurdebat is - de afgelopen vijf jaar heeft gedaan, dan twijfel ik er geen moment aan, mijnheer Rocard, dat wat uw commissie gewild heeft en wat uw commissaris altijd heeft uitgedragen, in de toekomstige Culturele Hoofdsteden in praktijk gebracht zal worden. Ik hoop dat de goede voorbeelden uit het verleden in de toekomst gevolgd zullen worden en ik wens alle burgers, alle deelnemers aan het culturele leven veel sterkte en veel plezier als zij elkaar ontmoeten in de Culturele Hoofdsteden van Europa. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats (1).

De Voorzitter.
   - Aan de orde is het verslag (A5-0247/2004) van mevrouw Zissener, namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, over het voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad betreffende een enkel kader voor transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties (Europass) (COM(2003) 796 - C5-0648/2003 - 2003/0307(COD)). 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, van de cultuur gaan we over op het onderwijs, op beroepsopleidingen, op competenties en kwalificaties, die mijns inziens overigens bij elkaar horen.
Op 17 december 2003 heeft de Commissie een voorstel goedgekeurd betreffende een enkel kader voor transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties in Europa. Het gaat, zoals u begrijpt, om een nieuwe stap vooruit in de totstandbrenging van het Europa van onderwijs en scholing. Daarnaast is dit tevens een belangrijk instrument voor de burgers en hun mobiliteit. Wij wilden met dit initiatief concreet iets doen voor al degenen die hun kwalificaties willen doen gelden in een andere lidstaat en zo hun kans op het vinden van een betrekking willen vergroten.
De Raad heeft uitdrukkelijk om dit initiatief gevraagd in zijn resolutie van 19 december 2002. Het voorstel is overigens ook positief door de Raad ontvangen, alsook door het Parlement. Hoewel er meerdere verbeteringen zijn aangebracht aan het voorstel van de Commissie is er geen enkel substantieel bezwaar gerezen. Ik ben blij met deze eensgezindheid over het doel en de inhoud van ons voorstel.
Wat houdt dit voorstel in? Het voorstel bevat een gestructureerde portefeuille, onder de naam Europass, van vijf bestaande documenten die betrekking hebben op de kwalificaties en competenties vanuit een perspectief van levenslang leren: het Europees Curriculum Vitae, met daarin de persoonlijke competenties; het Taalportfolio voor de meertaligheid, waar wij ons de afgelopen vijf jaar zo voor hebben ingezet; de MobiliPass, die de huidige Europass-beroepsopleidingen vervangt en uitbreidt; het Diplomasupplement, met de kwalificaties van het hoger onderwijs; en de tegenhanger voor het beroepsonderwijs, het Certificaatsupplement.
Ik som nu deze verschillende documenten op, maar ik zou niet willen dat u dacht dat dit alles was. Europass moet een open kader zijn en in de toekomst moeten andere documenten kunnen worden toegevoegd. Ik denk bijvoorbeeld - en daar sluit ik aan bij ons jeugdbeleid - aan het vrijwilligerswerk dat burgers in hun jeugd en hun leven als volwassenen hebben verrichten, waarmee zij een bijdrage leveren aan de maatschappij en het burgerschap. Dit zou in overweging genomen moeten worden daar het deel uitmaakt van iemands persoonlijkheid.
Hoewel onze benadering dezelfde is, is er een aantal amendementen ingediend. De Commissie neemt deze over, op enkele uitzonderingen na. Amendement 7 is zoals het nu is geformuleerd niet aanvaardbaar. Daarin wordt namelijk aan de nationale Europass-bureaus de extra taak toegewezen om elke burger een richtsnoer voor de mobiliteit ter beschikking stellen. Een dergelijke taak hoort niet tot hun kernverantwoordelijkheden. Na de door de Raad voorgestelde wijzigingen werd de suggestie gedaan om dit amendement te wijzigen en te zeggen dat de nationale Europass-bureaus “indien nodig”deze taak vervullen. Een dergelijke toevoeging zou het amendement aanvaardbaar maken.
Amendement 12 is evenmin aanvaardbaar in de huidige formulering. Enerzijds moet de MobiliPass worden ingevuld door de uitzendende organisatie en gastorganisatie en niet door de een of de ander, anderzijds hoeft de derde taal waarin deze MobiliPass kan worden vertaald niet per se een algemeen gangbare taal te zijn. Met de dubbele verantwoordelijkheid voor de uitzendende en de gastorganisatie en door zich niet te beperken tot de derde taal of alleen de algemeen gangbare talen zou dit amendement, aldus gewijzigd, aanvaardbaar worden.
Amendement 5 waarin de rol van de sociale partners bij de ontplooiing van toekomstige sectorale initiatieven wordt benadrukt kan in principe door de Commissie worden overgenomen. Vanwege de door de Raad voorgestelde veranderingen is een wijziging voorgesteld, namelijk om de specificatie “sectorale” te doen vervallen. Deze wijziging is eveneens aanvaardbaar. Hetzelfde geldt voor amendement 8 die op dezelfde manier kan worden gewijzigd.
Zoals u ziet, mijnheer de Voorzitter, zijn er geen onoverkomelijkheden. De hoofdzaak is dat dit voorstel bedoeld is voor de tenuitvoerlegging van een dienst aan de burgers, om hen te helpen hun competenties beter tot gelding te brengen. Op dat punt zijn we het met elkaar eens. Ik ben dan ook blij met de inspanningen die het Parlement en de Raad zich hebben getroost om tot een snelle aanneming te komen, zodat de burgers met ingang van 2005 over dit instrument kunnen beschikken.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met deze Europass bekrachtigen wij het beleid dat de burgers van ons verwachten. Ik denk dat het een goed project is en ik dank u voor uw medewerking. 
Zissener (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, mobiliteit is een belangrijk speerpunt van de Europese politiek. Mobiliteit wordt ook steeds belangrijker vanwege de globalisering. In werkelijkheid echter moesten en moeten we helaas steeds weer constateren dat de Europese burger nog niet zo mobiel is als wij graag zouden willen. Een van de belangrijkste redenen voor de nog niet volledig verwezenlijkte mobiliteit is het gebrek aan transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties. Zoals wij allen weten, is een gebrek aan transparantie, zowel vanuit onderwijs- als vanuit beroepsstandpunt, de grootste hindernis voor de mobiliteit en een belangrijke rem op de ontwikkeling van een flexibele arbeidsmarkt in Europa.
De Europese Commissie heeft nu het lang verbeide voorstel voor een enkel kader voor transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties (Europass) ingediend, waarnaar reikhalzend werd uitgekeken. Dit voorstel van de Commissie is een bijzonder goed voorstel omdat de burger hiermee gemakkelijker toegang krijgt tot mobiliteitsinstrumenten. Mevrouw de commissaris heeft reeds gezegd dat in het nieuwe Europass-portfolio vijf reeds bestaande mobiliteitsinstrumenten worden samengevoegd, namelijk het Europees Curriculum Vitae, het Diplomasupplement, de huidige Europass voor de beroepsopleidingen alsmede het Certificaatsupplement en, ook zeer belangrijk, het Europees Taalportfolio.
Zoals ik reeds zei, bestaan deze instrumenten al. Ze waren echter nog niet tastbaar voor de burger. Daarom is het zeer belangrijk dat niet alleen de beschikbare instrumenten maar ook de netwerken worden gecoördineerd en gerationaliseerd. Een gecoördineerd pakket van documenten heeft immers een groter communicatie-effect dan een hele reeks losse documenten. Het is echter van belang dat het portfolio open is, en wel om twee redenen. Ten eerste omdat de burger dan de documenten kan uitkiezen die voor hem relevant zijn. Niemand wordt gedwongen alle vijf documenten te laten opmaken. Ten tweede omdat dankzij dit open systeem andere documenten in het portfolio opgenomen kunnen worden. Ik heb in mijn verslag voorgesteld als volgende stap een document inzake computerkennis in dit portfolio op te nemen.
Ik wil iedereen, ook het Raadsvoorzitterschap en de Commissie, bedanken voor de prettige samenwerking, waardoor dit voorstel snel alle bureaucratische procedures kan doorlopen. Naar mijn mening hebben wij allen er belang bij dat dit voorstel zo spoedig mogelijk wordt uitgevoerd en dat Europass binnenkort ter beschikking wordt gesteld aan de burgers. 
Weiler (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het verheugt mij zeer dat wij in de voorlaatste vergaderweek van deze legislatuurperiode nog een dergelijk mooi, interessant, nieuw Europees project goedkeuren. Ik heb altijd gedacht dat dit project zonder conflicten en bezwaren van de kant van de Raad goedgekeurd zou worden. Nu ik gehoord heb, mevrouw de commissaris, dat u het niet eens bent met enkele amendementen, ook van mij, moet ik die hoop weer een beetje relativeren. Misschien kunnen de ambtenaren vanavond met mij nog een keer spreken over het een en ander, zodat we morgen een tekst goedkeuren die verder gaat dan die welke aanvankelijk aan ons was voorgelegd.
De Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, waarvoor ik dit advies heb opgesteld, heeft dit project niet alleen serieus genomen en toegejuicht, maar ook in haar werkzaamheden geïntegreerd. Wij weten dat mobiliteit en levenslang leren tegenwoordig belangrijke vereisten zijn voor een succesvolle loopbaan en dat het bedrijfsleven en de politiek die voorwaarden tot nu toe vaak niet hebben gecreëerd. Dit zal nu gaan veranderen.
Wij hebben om die redenen enkele voorstellen en aanvullingen opgesteld die wij belangrijk vinden. Ik noem als voorbeelden de deelname van de onderdanen van derde landen (wat wij als een symbool van rechtvaardigheid beschouwen), de deelname van de sociale partners zodat gebruik wordt gemaakt van hun knowhow, het rekening houden met de sociale integratie en, , meer en betere informatie voor de burgers, de verstrekkers van onderwijs en de sociale partners, met name voor het MKB. Dit project zal namelijk alleen maar zin en succes hebben wanneer het bekend is en geaccepteerd wordt, niet alleen door jongeren en werknemers maar ook door het bedrijfsleven en de samenleving. Daarom zal het nodig zijn tevens een voorlichtings- en informatiecampagne te houden. Ik denk dat we dit project dan goed op de rails zetten. 
Pack (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de verkiezingen staan voor de deur en ik ben evenals mevrouw Weiler verheugd dat wij aan het einde van deze legislatuurperiode nog iets tot stand hebben weten te brengen waar veel jonge mensen, eigenlijk alle jonge mensen baat bij hebben. De Europass gaat namelijk alle jonge mensen aan, ook hen die gaan studeren. We hebben er lang aan gewerkt, en het verheugt me dat mevrouw de commissaris dit project aan het einde van haar ambtsperiode nog op de rails kan zetten. We zouden dit project natuurlijk graag nog in deze legislatuurperiode hebben willen goedkeuren, maar we kunnen nu eenmaal geen ijzer met handen breken. Het kan ook nog wel tot september of oktober wachten.
We doen er echter goed aan de Europass niet te voorzien van allerlei tierelantijntjes en er niet alles van te verwachten. We moeten echter wel verlangen dat hiermee datgene wordt bereikt waar wij in veel praatjes voor de vaak steeds weer over spreken, namelijk transparantie en mobiliteitsmogelijkheden. Het dagelijks leven van jonge mensen en werknemers speelt zich namelijk juist hier af. Het wordt vaak beïnvloed door Europese wetten maar kan zich desondanks niet ontwikkelen zoals wij wensen. Dit betekent dat wij duidelijke beslissingen moeten eisen ten aanzien van het Europees Curriculum Vitae. Wij moeten duidelijk stellen wat de professionele competenties zijn van iedere persoon. Het moet mogelijk zijn de taalvaardigheid van iedere persoon in geëxamineerde vorm op te nemen. Tevens moeten wij, zoals u heeft voorgesteld, rekening houden met vrijwilligersdienst door jongeren, omdat jonge mensen deze competentie in hun leven verworven hebben en deze meer erkenning verdient dan nu, ook bij werkgevers.
Naar mijn mening zijn er zeer veel mogelijkheden om juist jonge mensen te helpen hun weg te vinden op de grote arbeidsmarkt en dankzij hun kwalificaties ook gevonden te worden. Vaak kunnen we tegenwoordig helemaal niet inschatten wat een mens werkelijk kan, omdat de gegevens van de diploma’s helemaal niet vertaald en eigenlijk ook niet vergeleken kunnen worden. Daarom denk ik dat we met deze Europass duidelijkheid krijgen ten aanzien van de opleidingsduur, de vakopleiding en de beroepscompetenties. Naar mijn mening hebben wij, hebben jongeren dat nodig om werkelijk zelf te ervaren wat dit Europa is.
Daarom wil ik nog een keer zeggen dat mijn fractie dankbaar is dat mevrouw Zissener dit verslag op zich heeft kunnen nemen. Wij verheugen ons erop dat we dit project in de herfst gezamenlijk, helaas onder een nieuw Raadsvoorzitterschap, op de rails kunnen zetten, in het belang van onze jongeren en dus in het belang van onze kinderen en kleinkinderen. 
Prets (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, met de start in 2007 van de nieuwe generatie programma’s op het gebied van onderwijs en opleiding en de actieve deelname van de nieuwe lidstaten aan deze programma’s wordt het des te belangrijker om de in het buitenland opgedane ervaring, de daar verworven vaardigheden, competenties en kwalificaties, in een gemeenschappelijke pas te bevestigen.
Naar mijn mening is het zeer belangrijk dat wij het project dat wij hier morgen goedkeuren, ook kunnen aanbieden en dat we het met een reclamecampagne ondersteunen, die zeker niet overbodig is. Iedere gebruiker en iedere invuller moet de toepassing, de betekenis en de meerwaarde ervan begrijpen. Als de nieuwe generatie programma’s tot doel heeft in het kader van het Leonardo da Vinci-programma 150.000 stages per jaar te bereiken, dan moeten ook de stagegevers de Europass absoluut kennen. Aangezien met dit document beroepskwalificaties formeel worden erkend, verzoek ik u nu reeds de administratieve rompslomp zo klein mogelijk te houden, omdat die een van de grootste obstakels is voor jongeren.
In mijn ogen is de Europass zeer belangrijk omdat hij niet alleen kansen biedt voor de formele kwalificaties, maar ook voor de informele competenties. Ik wil de nadruk leggen op het grote belang van de interculturele competentie omdat het in de toekomst door de toenemende globalisering, door het naar elkaar toe groeien en ook door het versmelten van verschillende beschavingen en culturen noodzakelijk zal zijn interculturele competenties te bezitten en verder te ontwikkelen.
Die ervaring zou tevens moeten blijken uit de mobiliteitspas, waarin alle transnationale kennis voor leerdoeleinden in het buitenland wordt geregistreerd. Mobiliteit wordt zowel in het leerproces als in het beroepsleven gevraagd. De verantwoordelijke bureaus dienen samen met de Commissie een richtsnoer op te stellen voor de mobiliteit zodat jonge mensen de weg kunnen vinden in dit oerwoud van steun- en uitwisselingsprogramma’s. We moeten steun- en bevorderingsprogramma’s, contactpunten en contactpersonen alsmede links ter beschikking stellen zodat iedereen de meerwaarde van Europa kan zien. 
Crowley (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik schaar mij achter de dank van de collega’s aan het adres van de rapporteur voor haar werk en aan het adres van de commissaris voor de enorme inspanning.
Ik wil wel tot enige voorzichtigheid manen. Ik hoopte dat alles kon worden beklonken gedurende de eerste lezing van dit verslag, maar ik weet niet of iedereen daar ook op uit was. Ik weet dat het voorzitterschap van de Raad contact heeft gehad met de rapporteur en anderen en dat doel hebben proberen te bereiken. Zoals de commissaris, de rapporteur en andere sprekers terecht zeiden is dit een van de hoofdinstrumenten die wij in de Europese Unie kunnen inzetten om het dagelijks leven van de mensen ter plekke te verbeteren, om hun leven gemakkelijker te maken, zowel op het werk als in het onderwijs. Door in een portefeuille alle competenties en ervaringen op te nemen die iemand heeft en door de mogelijkheid te bieden die mee te nemen naar verschillende landen en verschillende arbeidsterreinen is een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de huidige situatie bereikt.
Aan het einde van de jaren tachtig kwamen wij op het idee om een interne markt te creëren met vrij verkeer van personen, goederen en diensten, maar de bureaucratie en het gebrek aan erkenning van kwalificaties en diensten waren zo groot dat er geen echt vrij verkeer van personen kon komen. De rapporteur stelt nu een gemeenschappelijk kader voor en dit is een goede stap vooruit.
Het thema van het levenslang leren zal altijd van uitermate groot belang zijn, niet omdat mensen daardoor terugkeren naar het onderwijs of de arbeidsmarkt, maar eenvoudigweg omdat er zich op de werkplek en nu ook in ons dagelijks leven snelle technologische veranderingen voltrekken, of het nu gaat om internetbankieren, emails of betrokkenheid bij een technisch proces in je eigen vak.
Het nuttigste aspect van dit voorstel zal zijn dat werkgevers, onderwijsinstellingen en anderen een enkel document in handen zullen hebben, en dit document hun een idee geeft van de equivalentie van de in de lidstaten verkregen kwalificaties en ervaringen. 
De Voorzitter.
   - Ik dank de commissaris voor haar opmerkingen en haar werk van vanavond, maar ook voor haar werk gedurende deze hele legislatuur.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats(1).

De Voorzitter.
   Aan de orde is de motie van afkeuring jegens de Europese Commissie (B5-0189/2004).
Ik wil het Parlement informeren dat de heer Borghezio, de heer Gobbo en de heer Turchi de motie hebben ondertekend. Mevrouw Muscardini heeft haar handtekening ingetrokken. Daarmee komt het aantal handtekeningen op 67. 
Bonde (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als een ontwerpresolutie aan de orde is, krijgt de indiener als eerste het woord. Ik stel dus voor dat de heer Heaton-Harris het debat aanvat. 
Heaton-Harris (PPE-DE ).
   – Voorzitter, dit is een motie van afkeuring jegens de hele Commissie. Helaas heeft het Parlement momenteel niet de bevoegdheid zijn afkeuring uit te spreken jegens individuen – we hebben alleen deze kernoptie.
In het geval van Eurostat is dat misschien ook maar het beste. Het probleem is dat de commissarissen graag mooie politieke uitspraken doen over beleid, maar absoluut weigeren de politieke verantwoordelijkheid te nemen voor problemen in hun DG’s. Bij Eurostat ontbraken effectieve politieke controle, goede communicatie, procedures en financiële , of ze functioneerden niet, of ze werden gewoon genegeerd. In feite werden alle waarschuwingssignalen volledig genegeerd.
Er is hier vijf miljoen euro zoekgeraakt door fraude en een slechte controle op het beheer. Maar de enige die is gearresteerd is een journalist, Hans-Martin Tillack, die hierover had geschreven in en in wiens kantoor vandaag alweer een inval is gedaan. Het wekt niet echt verbazing dat OLAF zo snel samen met de politie kan optreden om binnen enkele dagen de naam van een journalist te achterhalen en zijn bankrekeningen te onderzoeken. Als je dit echter vergelijkt met de zaak Eurostat, waar we na meer dan een jaar onderzoek eigenlijk nog steeds met lege handen staan, dan zegt dit veel over de prioriteiten van diverse personen binnen het verantwoordelijke DG.
Tijdens de kwijtingsprocedure met betrekking tot 2001 vormde Eurostat een van de kernpunten voor onze rapporteur. Inmiddels weten wij dat het Parlement toen niet over alle benodigde informatie beschikte. Veel parlementsleden hebben ondertussen openlijk verklaard dat zij, als zij indertijd van alle feiten op de hoogte waren geweest, vorig jaar tegen kwijting voor die rekeningen zouden hebben gestemd. Als de Commissie en de leiders van alle fracties in dit Parlement maar half zo veel energie hadden gestoken in het oplossen van de bij Eurostat gebleken systeemproblemen als in het dwarsbomen van deze motie, dan hadden al deze problemen al jaren geleden opgelost kunnen worden.
Deze Commissie verdient een motie van afkeuring, en toekomstige commissarissen moeten weten dat zij de politieke verantwoordelijkheid zullen moeten nemen voor wat er in hun DG’s gebeurt. 
Reding,
   Voorzitter, zoals mijn collega Fischler gisteren al heeft gezegd, heeft de Commissie actie ondernomen zodra zij aanwijzingen had van de problemen bij Eurostat. Dit heeft geresulteerd in een grondige reorganisatie van het directoraat-generaal Eurostat en zijn activiteiten. In aanvulling op hetgeen mijn collega namens de Commissie naar voren heeft gebracht, wil ik ook nog wijzen op de volgende maatregelen: de herziening van de gedragscode, de verbetering van de informatiestroom over beschuldigingen van fraude, en de aanpassing van het wetgevingskader voor OLAF.
Op deze maatregelen wil ik graag even ingaan. Ten eerste de herziening van de gedragscode voor de betrekkingen tussen de commissarissen en hun diensten, waarin de politieke verantwoordelijkheid van de commissaris en van de directeur-generaal of het hoofd van dienst wordt benadrukt. De nieuwe code omvat specifieke procedures die vereisen dat de commissaris op de hoogte wordt gebracht van alle feiten, situaties of vraagstukken op het gebied van beheer – met name financieel beheer – die van een zodanige ernst zijn dat de verantwoordelijkheid van de commissaris of het college ermee gemoeid kan zijn.
Ten tweede de beoogde maatregelen om het doorgeven van informatie over beschuldigingen van fraude gemakkelijker te maken. Deze moeten ertoe bijdragen dat het politieke niveau altijd goed op de hoogte is en dat ontdekte gevallen van fraude naar behoren worden afgehandeld.
Ten derde een aantal belangrijke maatregelen om de informatiecircuits tussen de centrale en de operationele diensten te verbeteren, met name op het gebied van toezicht en interne controle. Deze zijn bedoeld om de hervormingen van het financiële beheer die de Commissie-Prodi reeds heeft doorgevoerd, nauwkeuriger af te stemmen. Deze maatregelen komen hoofdzakelijk voort uit de aanbevelingen in het verslag van de interne auditor over de contracten van DG Eurostat: het informeren en bijscholen van personeel ten aanzien van de verschillende bestaande “klokkenluidmechanismen” en het aanpassen van het wetgevingskader voor OLAF via twee nieuwe wetgevingsvoorstellen waar het nieuwe Parlement zich over zal moeten buigen. Het doel van deze voorstellen is de informatiestromen binnen de instellingen van de Unie te verbeteren en de procedurele garanties te versterken.
Ondanks de crisis zijn de essentiële statistische werkzaamheden die Eurostat voor de Commissie verricht, ononderbroken voortgezet. Op 29 september 2003 heeft de Commissie een ingrijpende reorganisatie van Eurostat goedgekeurd, en het nieuwe organisatieschema is sinds 1 november van kracht. Het goedkeuringssysteem voor betalingsverplichtingen en betalingen is gereorganiseerd. De financiële circuits zijn duidelijker gedefinieerd om de verantwoordelijkheden van de gedelegeerde ordonnateurs ook te laten gelden op het niveau van administratieve eenheden en directoraten. Het besluit van de Commissie om de contractuele relaties met vier ondernemingen te verbreken, heeft veel werk met zich meegebracht in die zin dat de contracten zelf beëindigd moesten worden en de kans op rechtszaken zo veel mogelijk moest worden beperkt. Naar aanleiding van de speciale controle door de interne auditdienst in september 2003, en van de diepgaande controle die onlangs is afgerond, is ook een aantal initiatieven uit het jaarlijkse activiteitenverslag uitgevoerd.
Wat de verstrekking van statistische informatie betreft, zal een geheel nieuwe koers worden ingeslagen. Uitgaande van het beginsel dat Europese statistische informatie een openbare voorziening is, moeten alle statistische gegevens die door Eurostat zijn opgesteld en verzameld, gratis beschikbaar zijn voor gebruikers en beschikbaar zijn op internet.
Tot slot is het werkprogramma voor 2004 aan strikte prioriteiten gebonden en realistisch van opzet. De nadruk ligt op de essentiële opdracht van Eurostat, namelijk de productie van cijfers en onafhankelijke statistieken. De Commissie wil minder afhankelijk worden van externe bedrijven en organisaties en wil ervoor zorgen dat het Europese Bureau voor de Statistiek een openbare voorziening blijft die toegankelijk en beschikbaar is voor gebruikers en die handelt in het publieke belang.
De Commissie heeft dus heel snel en concreet gereageerd op de kritiek die het Europees Parlement had geuit in zijn resolutie van 17 december 2003 over het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor 2004. Dit wordt ook bevestigd in het voortgangsverslag van de Commissie van 9 februari 2004 over de voltooiing van de hervorming.
De Commissie wil het Europees Parlement en de rapporteur, de heer Bayona de Perogordo, bedanken voor het feit dat vandaag met grote meerderheid is besloten om de Commissie kwijting verlenen voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor 2002. Deze stemming bevestigt dat de Eurostat-affaire een zeer betreurenswaardige uitzondering vormt op het doorgaans deugdelijke financiële beheer van de begroting van de Europese Gemeenschappen. De Eurostat-affaire laat echter ook zien hoe noodzakelijk en belangrijk de voortgang van de door de Commissie ingezette hervorming is.
Wat betreft de politieke verantwoordelijkheid zoals bedoeld in de motie van afkeuring die hier vanavond zal worden besproken, wil ik het standpunt van de Commissie, dat voorzitter Prodi glashelder heeft verwoord in zijn toespraak van 25 september 2003 voor de Conferentie van voorzitters, nog eens bevestigen.
Evenals mijn collega mevrouw Schreyer gisteren heeft gedaan in haar antwoord op een vraag van mevrouw Avilés Perea, wil ook ik onderstrepen dat de hervormingsmaatregelen ervoor zullen zorgen dat problemen zoals die vóór 1999 bij Eurostat bestonden, zich niet zullen herhalen. Wat betreft het probleem van inadequate informatiestromen dat door de zaak Eurostat aan het licht is gebracht, heeft de Commissie haar les geleerd en heeft zij passende maatregelen genomen.
Voorzitter Prodi en zijn hele Commissie hechten aan een -beleid tegen fraude. U begrijpt dat dit geen garantie is dat er nooit fraude zal worden gepleegd, maar het is wel een garantie dat er niets in de doofpot zal worden gestopt. Mogelijke problemen zullen in de openbaarheid worden gebracht en er zullen passende maatregelen worden getroffen.
Zoals vandaag ook al door mijn collega Fischler is gezegd, blijft de Commissie zich inzetten om een vervolg te geven aan eerdere acties om fraude zo veel mogelijk te voorkomen en is zij het Europees Parlement dankbaar voor zijn substantiële bijdrage en zijn verdere steun op dit terrein.
Grossetête (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het debat dat wij vanavond voeren is zowel betreurenswaardig als - naar mijn mening - gevaarlijk. Het is betreurenswaardig, omdat de ondertekenaars van deze motie in feite geen ander doel hebben dan de reputatie van de Commissie te bezoedelen. Hoewel de Commissie bekritiseerd kan worden vanwege haar beleid inzake het Eurostat-dossier, verdient zij beslist geen motie van wantrouwen van ons Parlement. Het is daarnaast gevaarlijk, omdat de opbouw van Europa zich in een belangrijke fase van de Europese geschiedenis bevindt, met de hereniging van het continent op 1 mei, de Europese verkiezingen, de verwachte aanneming van de Grondwet en de strijd tegen het terrorisme. Dan kan het niet zo zijn dat deze opbouw wordt ondermijnd door slinkse manoeuvres waardoor niemand zich laat misleiden.
Ik wil de vragen die de Eurostat-affaire oproept geenszins bagatelliseren, maar ik wil voor alles begrijpen wat de ware redenen voor de parlementsleden zijn geweest om hun handtekening onder deze motie van afkeuring te zetten. Hebben ze dit werkelijk vanuit een streven naar transparantie gedaan? Ik denk het niet. Zijn ze er werkelijk op uit om de Eurostat-affaire op te helderen? Ik weet zeker van niet. Er zijn twee redenen waarom ik dit denk. De eerste reden is het tijdstip waarop voor dit initiatief is gekozen, namelijk de laatste wetgevende zitting van ons Parlement. Sommigen zullen in hun naïviteit aanvoeren dat dit toevallig zo gepland was; objectievere waarnemers zullen inzien dat het met de naderende Europese verkiezingen samenhangt. Ik wijs er nog eens op dat de vragen over Eurostat al twee jaar geleden aan het licht kwamen. Als het streven naar transparantie bij deze actie echt voorop stond, dan was deze motie van afkeuring veel eerder ingediend.
De tweede reden waardoor ik in deze mening gesterkt word, is de lijst met ondertekenaars van deze motie van afkeuring. Het staat iedereen vrij zijn overtuigingen te verdedigen, en de afgevaardigden die de motie van afkeuring steunen doen dit ongetwijfeld naar eer en geweten. Dit geweten wordt echter bij het merendeel van hen bepaald door een anti-Europese denkwijze die uitsluitend op het nationale belang is gericht. Anders dan het lijkt, is het niet de Commissie die het mikpunt is, maar de Europese integratie. Het gaat er niet om de belangen van de Europese belastingplichtige te verdedigen, maar om de reputatie van Europa te ondergraven. Dit Europa is weliswaar niet perfect, maar het is voor onze volkeren het aangewezen middel om in vrede en betrekkelijke welvaart te kunnen leven. Deze motie van afkeuring is het werk van een club mensen die zich van de buitenwereld afsluit, mensen die zich verzetten tegen een gemeenschappelijk beleid en tegen de Europese vooruitgang door met het vaandel van de angst te zwaaien en die het vertrouwenscontract dat de Conventie in de vorm van de Europese Grondwet heeft voorgelegd, afwijzen.
Ik vind niet dat ik mensen willekeurig beledig door dit te zeggen, want dit is wel degelijk waar zij voor staan als zij ons willen doen geloven dat Europa een machine is, een monster dat overal regels voor opstelt, over alles beslist, fraudeert en wat al niet meer.
Binnen de Fractie van de Europese Volkspartij hebben wij voor een andere weg gekozen dan de ondertekenaars van de motie. Terwijl anderen namelijk hardnekkig aan het verleden vasthouden, hebben wij het over de toekomst, want niet angst, maar ambitie en wilskracht moeten de basis vormen voor de Europese eenwording. Natuurlijk is niet alles volmaakt. Er moet nog veel gebeuren. Het is vooral van belang dat er weer een echte politieke richting voor een menselijke aanpak komt. Met de toetreding van de tien nieuwe lidstaten beleven wij namelijk een avontuur dat om mensen draait en deze landen staan symbool voor deze menselijke aanpak.
Juist wat de Eurostat-affaire betreft heeft de volledige PPE-DE-Fractie altijd publiekelijk de wens uitgesproken dat er openheid van zaken zou worden gegeven. Wij hebben nota genomen van de maatregelen die de Commissie in dit verband getroffen heeft. Wij willen dat de schuldigen tekst en uitleg geven, omdat wij sterk de indruk hebben dat er ernstige fouten zijn begaan. De straf voor de schuldigen moet echter in juiste verhouding staan tot de overtreding die eventueel bewezen wordt. Wij zijn het de Europeanen verschuldigd verantwoordelijkheidsbesef te tonen, de democratische procedures in acht te nemen en de rechtsstaat te garanderen. Er moeten onderzoeken worden ingesteld, de fout moet worden bestraft, de straf moet rechtvaardig zijn en transparantie is daarbij een vereiste. Dat hebben wij altijd gezegd en daar strijden wij voor.
Maar om nu te beweren - zoals de ondertekenaars van deze motie van afkeuring doen - dat de Commissie haar plicht niet heeft vervuld, om nu aan het eind van deze zittingsperiode een Commissie te willen bezoedelen die mogelijk fouten heeft begaan, maar die over het geheel genomen een respectabele staat van dienst heeft, dat is voor ons niet aanvaardbaar. Daarom zal de PPE-DE-Fractie zich vastberaden en met overtuiging tegen deze motie uitspreken.
Kuhne (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, toen u gisteren bekendmaakte dat een coalitie van Britse conservatieven en Griekse communisten een motie van afkeuring tegen de Commissie had ingediend, dacht ik even terug aan de uitspraak van Karl Marx dat de geschiedenis zich herhaalt: de eerste keer als treurspel en de tweede keer als klucht.
Wij socialisten hebben ons vijf jaar geleden, bij de val van de Commissie-Santer, in meerderheid vrijwillig in het defensief laten dringen, ten dele zelfs verdedigd wat niet te verdedigen viel. Daar hebben we van geleerd. Zelf behoorde ik indertijd tot de minderheid die voor de motie van afkeuring had gestemd. Met des te meer overtuiging keer ik me vandaag echter in naam van mijn fractie tegen de motie van afkeuring. Deze motie heeft geen ander doel dan het bedienen van kranten van het soort waarvan men zich afvraagt of ze door analfabeten worden gelezen of volgeschreven.
Laat duidelijk zijn dat deze taxatie internationaal is: ze geldt niet uitsluitend voor één bepaald land.
Het is volkomen legitiem, ook in dit Parlement, om tegen Europese integratie en dus tegen communautaire instellingen te zijn. Het is echter de vraag of het systematisch in diskrediet brengen van de EU-instellingen als politieke tactiek toelaatbaar is. Die vraag hoeven we niet aan de Tories of de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links voor te leggen, aangezien die zich die tactiek al eigen gemaakt hebben en daar ongetwijfeld mee doorgaan. Degenen in dit Huis die wel voorstander zijn van politieke integratie, dienen zich echter af te vragen of ze deze lieden ongestoord hun gang moeten laten gaan. Ik ben ervoor om ons daartegen te verzetten.
Wij verzetten ons ook tegen het misbruik van de begrotingscontrole voor doorzichtige politieke doeleinden. Zelfs de heer Heaton-Harris heeft in de Commissie begrotingscontrole meerdere keren uitdrukkelijk verklaard dat er - ondanks stevige kritiek op de huidige Commissie - thans geen sprake is van het soort misstanden dat heeft geleid tot de val van de Commissie-Santer. Anders dan het geval was bij die Commissie, heeft de huidige Commissie - ondanks al haar fouten - niet getracht het Parlement systematisch informatie te onthouden. Dat is een duidelijk onderscheid. Twee socialisten, de heren Bösch en Casaca, hebben leiding gegeven aan de follow-up rond de Eurostat-kwestie. De beste manier om het nog maar net gestarte hervormingsproces in de kiem te smoren, is om die affaire te misbruiken voor verkiezingsdoeleinden. Dat willen we niet.
Hoe bizar dit variéténummer is, wordt wel aangetoond door de volgende twee anekdotes; zaken die ook maar eens in de plenaire vergadering moeten worden uitgesproken. Onder de ondertekenaars van deze motie van afkeuring bevindt zich een afgevaardigde die mij enkele maanden geleden hoogstpersoonlijk smeekte om ervoor te zorgen dat de Eurostat-affaire definitief begraven werd. Met de letterlijke motivering: hoe dichter de verkiezingen naderen, hoe gekker hier de afgevaardigden worden. Maar hij heeft deze motie intussen wel ondertekend.
Vanmorgen - en dan wend ik me tot de heer Bonde - zaten we bij elkaar om te komen tot een gemeenschappelijk standpunt inzake de Eurostat-affaire. U vroeg me toen terzijde of we er niet mee konden volstaan om in de Eurostat-resolutie enkele scherp geformuleerde paragrafen over politieke verantwoordelijkheid op te nemen. U was er namelijk niet zo zeker van dat het wel goed zou aflopen met de motie van afkeuring. Geachte heer Bonde, wij zijn niet van plan om u en de uwen uit het lastige parket te halen waar u zichzelf ingebracht hebt. Daar zal de meerderheid van dit Parlement zich niet voor lenen, dat mag u zelf doen. U mag best verzoeken om de nieuwe commissarissen in mei gelijk weer alle tien naar huis te sturen. U mag straks ook openlijk, ten overstaan van heel Europa, voor gek staan omdat u een zwaar middel als de motie van afkeuring hebt misbruikt voor puur partijpolitieke doeleinden. 
Jonckheer (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de overgrote meerderheid van mijn fractie geeft geen steun aan dit initiatief om een motie van afkeuring jegens de Commissie in te dienen. Wij vinden dat dit initiatief ongelegen komt, want om telkens wanneer er problemen inzake een slecht bestuur worden ontdekt en onderkend te gaan stemmen over het aftreden van de Commissie, dat is echt buiten iedere proportie.
Afgezien van het treffen van individuele disciplinaire maatregelen moeten wij de onafhankelijkheid, de bevoegdheden en de middelen van het OLAF versterken en moeten wij de Commissie in haar geheel de personele en financiële middelen verschaffen waarmee zij haar taken kan vervullen. De hervormingen die de Commissie in gang heeft gezet gaan in die richting, zoals commissaris Reding zojuist al opmerkte. Daarnaast heeft het Europees Parlement in verschillende resoluties nauwkeurige aanbevelingen geformuleerd en wij wachten nu op de tenuitvoerlegging daarvan.
In de historische periode die voor ons ligt, mijnheer de Voorzitter, van een Unie met vijfentwintig leden, waarin wij de uitbreiding tot een succes moeten maken, vindt onze fractie dat wij behoefte hebben aan een uitvoerende macht en een Europese overheid die competent is en aan de voortdurende democratische controle van ons Parlement wordt onderworpen. 
Camre (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij hebben gepoogd ieder een deel van de blaam toe te kennen, maar dat bleek onmogelijk. Wij hebben de indruk dat niemand zich voor iets verantwoordelijk voelt. Dat was ook de conclusie van het rapport der Wijzen in maart 1999 over de problemen in de Commissie-Santer.
Hetzelfde geldt voor het schandaal in Eurostat. Alle verdedigingsmechanismen zijn ingeschakeld. Commissaris Solbes is niet verantwoordelijk, want hij leest geen kranten. Commissaris Kinnock is niet verantwoordelijk, want hij had niet geluisterd toen Freddy Blak hem vertelde wat mevrouw Dorthe Schmidt Brown had gezegd. Commissaris Schreyer is niet verantwoordelijk, want zij leest geen verslagen van de Rekenkamer en de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi, is helemaal niet verantwoordelijk, want hij heeft er voor gezorgd dat hij geen informatie krijgt, net zomin als het Europees Parlement en de pers. Men kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor iets dat men niet weet, zegt de heer Prodi.
Men kan zich afvragen hoe mensen met zo weinig vermogen te zien wat er rond hen gebeurt, zo hoog konden opklimmen.
De waarheid is natuurlijk dat zij sinds minstens een jaar wisten wat er bij Eurostat gebeurde, maar dat zij besloten de zaak onder de pet te houden, wat zij niet hadden mogen doen. Je kan dit misplaatste loyaliteit jegens een corrupt systeem noemen of je kan het nepotisme noemen, maar het is een Europese instelling in elk geval onwaardig. Daarom willen wij de verantwoordelijken ter verantwoording roepen, maar het systeem verhindert dit.
In een normale democratie kunnen kritische parlementsleden een motie van afkeuring indienen. In de lidstaten gebeurt dit af en toe. Als een regering een stevige meerderheid heeft, kan zoiets haar niet schelen. Een regering die een motie van afkeuring wint, staat meestal sterker na de stemming dan tevoren. De Commissie is zeker van haar overwinning, omdat een meerderheid in het Parlement geen schuld wil toeschrijven aan de betrokkenen. Wij, die de motie van afkeuring hebben ingediend, weten dat wij zullen verliezen.
Toch hebben de trouwe aanhangers van de Commissie alles op alles gezet om te verhinderen dat dit debat en de bijbehorende stemming er kwamen. De echtheid van handtekeningen werd in twijfel getrokken en ze werden zonder reden geschrapt. Leden werden onder druk gezet om hun handtekening ongedaan te maken. Dit is geen echt parlementarisme. Er is iets mis met de hele Eurostat-affaire en de meerderheid van het Parlement is niet bereid de verantwoordelijken aan te wijzen.
Ik raad u aan vóór de motie van afkeuring te stemmen. 
Bonde (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Grossetête, mijnheer Kuhne en mevrouw Reding graag een vraag stellen: wie is politiek verantwoordelijkheid voor het Eurostat-schandaal?
Meer dan 100 leden van het Parlement hebben de motie van afkeuring jegens de Commissie ondertekend, maar één op de drie werd onder druk gezet om zijn handtekening ongedaan te maken. Degenen die voet bij stuk hebben gehouden, lopen gevaar hun plaats in een belangrijke commissie of een delegatie kwijt te spelen. Leden van dit Parlement worden door hun fractie gestraft omdat zij het eenvoudige principe huldigen dat ministers en leden van de Commissie de verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun onder mandaat verrichte handelingen.
De sterk gepolitiseerde administratie van het Parlement staat niet meer alleen ten dienste van de leden van het Parlement. Zij heeft zich niet beperkt tot het tellen en onderzoeken van de echtheid van de handtekeningen. Zij heeft samen met de fracties druk op de leden uitgeoefend om hun handtekening ongedaan te maken. Zij heeft zelfs geweigerd een bevestiging per fax en duidelijk echte handtekeningen aan te nemen met de bedoeling het debat over de motie van afkeuring in de kiem te smoren of uit te stellen. Moeten wij de echtheid van de handtekeningen op de aanwezigheidslijsten nu ook met originele, handgeschreven brieven bevestigen?
Stel u voor dat de fractievoorzitters even ijverig zouden zijn in het straffen van medewerkers van de Commissie die geld uit de kas hebben genomen of van hen die deze medewerkers beschermen. Niets is zo slecht dat het nergens goed voor is. De compromistekst over Eurostat bevat ongewoon strenge kritiek op het economisch beheer van de Commissie. Toch wordt niemand als verantwoordelijke aangewezen en dat is een opdoffer voor de mensen in de Commissie die naar een eerlijke en transparante boekhouding streven. We steunen degenen die zeggen dat de goedkeuring van de rekeningen slechts een parlementaire formaliteit is. Het heeft niets te betekenen. Wij mogen gerust verder fraude plegen. Elk jaar verdwijnt acht miljard euro uit onze begroting. Het is het geld van de belastingbetalers en wij zijn verkozen als afgevaardigden van de belastingbetalers. Daarom verzoeken wij de Commissie uiterlijk op dinsdag 4 mei om 12.00 uur zelf de politieke verantwoordelijkheid te nemen, zodat wij niet over de motie van afkeuring hoeven te stemmen.
Ik dank de 100 leden die hun handtekening hebben gezet. Na de verkiezingen zijn we misschien met nog meer waakhonden. Dank u, mijnheer de Voorzitter. Degenen die beweren dat dit een staaltje van verkiezingspropaganda is, herinner ik eraan dat de Commissie begrotingscontrole bij het losbarsten van het schandaal ernaar gestreefd heeft de verantwoordelijken aan te wijzen. 
Berthu (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, om het voorstel voor de motie van afkeuring tegen de Europese Commissie - die ik medeondertekend heb - volledig te rechtvaardigen, volstaat een verwijzing naar het verslag dat het Europees Parlement zelf op 29 januari jongstleden met een zeer ruime meerderheid heeft aangenomen. Ik doel op het verslag over de door de Commissie genomen maatregelen naar aanleiding van onze opmerkingen over de tenuitvoerlegging van de begroting van 2001, met name wat de Eurostat-affaire betreft. In deze resolutie wordt een onthutsende balans opgemaakt. Wat kwalijk is, is niet zozeer de Eurostat-affaire op zich - want uiteindelijk kan iedere organisatie door malversaties worden getroffen - als wel de falende controle die hierdoor aan het licht is gekomen, en voorts vooral de onmacht van de Commissie om de situatie op overtuigende wijze te herstellen.
Wat in onze resolutie van 29 januari, die door het Europees Parlement is aangenomen, in dit opzicht gehekeld werd - ik wijs er nog maar eens op - was met name de cultuur van geheimhouding en ondoorzichtigheid binnen de Commissie, de slechte interne informatieoverdracht, de extreme traagheid en terughoudendheid om de auditverslagen aan het Europees Parlement te overleggen, alsmede het feit dat de commissarissen weglopen voor hun politieke verantwoordelijkheid. Deze laatste karaktertrek komt vandaag nog duidelijker naar voren, aangezien de Commissie zich in geen enkel opzicht meer verantwoordelijk acht voor deze zaak en de heer Prodi - die ons debat vanavond niet eens bijwoont - zich primair voor de Italiaanse verkiezingscampagne lijkt te interesseren.
Daarom moeten de afgevaardigden - die gekozen zijn door de volkeren van Europa, door de belastingplichtigen van de Europese landen - vandaag hun eigen verantwoordelijkheid nemen. Ik feliciteer de 66 medeondertekenaars met deze motie, waarbij een belangrijke plaats wordt ingenomen door Jens-Peter Bonde et Christopher Heaton-Harris, die zo moedig en koelbloedig waren om alle druk te weerstaan. En tot de afgevaardigden die aarzelen om voor de motie van afkeuring te stemmen, zou ik het volgende willen zeggen: door de Commissie te verdedigen, zoals mevrouw Grossetête zojuist heeft gedaan, zou u - of u dat nu wilt of niet - ontoelaatbaar gedrag vergoelijken en zou u de Europese instellingen een zeer slechte dienst bewijzen.
De goede dienst die wij de Europese instellingen moeten bewijzen, mijnheer de Voorzitter, is dat wij de Commissie duidelijk moeten maken dat zij geen superieur wezen is, maar een orgaan als andere organen, dat zich dient te schikken naar de controle van bovenaf door het Europees Parlement en de lidstaten. 
De Voorzitter.
   Twee collega's hebben nu de kwestie van de handtekeningen ter sprake gebracht en suggereren impliciet dat er achter de schermen vals wordt gespeeld. Voor zover ik weet is de motie van afkeuring gericht tegen de Europese Commissie en niet tegen de diensten van het Europees Parlement.
Laat mij even duidelijk maken dat niettegenstaande de bewering van sommigen dat er 100 ondertekenaars zijn, ik overeenkomstig het Reglement een zorgplicht heb als Voorzitter om vast te stellen en te verifiëren wie er heeft getekend en wie er borg staat voor de handtekening. Voor de vervulling van die zorgplicht en het instrueren van het personeel om de zorgplicht in onze naam na te komen, neem ik de verantwoordelijkheid. Als u dus twijfels hebt over wat er zich achter de schermen afspeelt, kunt u zich tot mij wenden. Onder mijn toezicht doen we het zoals het hoort of anders helemaal niet. 

Avilés Perea (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de reden voor de motie van afkeuring is volgens de ondertekenaars het schandaal en de onregelmatigheden die zijn ontstaan bij Eurostat.
Het is alom bekend dat wij in de Commissie begrotingscontrole al sinds geruime tijd hard aan het werk zijn geweest om ervoor te zorgen dat deze kwestie opgehelderd wordt en dat de problemen die eruit zijn voortgevloeid worden opgelost. De Commissie heeft inderdaad laat gereageerd, maar heeft dat uiteindelijk toch gedaan door een vrij ingrijpende hervorming in gang te zetten, waarvan de resultaten tot nu toe bevredigend lijken.
De kwestie is zeker nog niet afgedaan, aangezien er een juridische procedure aan de gang is. Daarom heeft de meerderheid van de fracties een resolutie opgesteld waarover in de vergadering van vandaag gestemd zal worden, want een zaak van een enorme omvang als die van Eurostat baart ons nog steeds zorgen. Wij beschouwen deze zaak nog niet als opgelost en zijn van mening dat we uiterste waakzaamheid moeten betrachten om te voorkomen dat zij in de toekomst herhaald wordt, hetzij bij Eurostat of bij een andere instelling van de Commissie.
Uit de resolutie die morgen door diverse fracties zal worden ingediend blijkt heel duidelijk dat het Parlement waakzaam is, dat het zijn taak naar behoren vervult en dat het de controlefunctie die het uit hoofde van het Verdrag als fundamentele communautaire instelling is toegekend tijdens de gehele procedure heeft uitgeoefend.
Deze motie heeft geen enkel bestaansrecht. Het is een puur electorale kwestie voor de ondertekenaars, die zich hebben verenigd in hun fanatieke anti-Europese sentimenten, hun euroscepsis en hun niet aflatende campagne tegen de Europese instellingen.
Daarom zijn wij van mening dat deze motie ongepast is. Wij, als Parlement, doen ons werk, hebben dat altijd zo serieus en strikt mogelijk gedaan en zullen dat ook blijven doen, en het lijkt ons niet dat een groep afgevaardigden die zichzelf als anti-Europees en eurosceptisch bestempelt, de aangewezen personen zijn om te strijden voor de transparantie en het deugdelijk functioneren van de Europese instellingen.
In ons werk hebben altijd wij volhard in ons vertrouwen in de controle op het bestuur van de Commissie, zoals wij dat vanmorgen ook hebben gedaan zonder er enige twijfel over te laten bestaan dat wij bezorgd blijven over het probleem van Eurostat, en om die reden lijkt het ons volkomen misplaatst dat kleine fracties in dit Parlement – waarvan de standpunten en gevolgde handelwijze in deze kwestie vanaf het eerste moment overduidelijk en onveranderd zijn geweest – deze zaak willen aangrijpen voor partijpolitieke verkiezingsdoeleinden. Zij hebben zich niks aangetrokken van toelichtingen of oplossingen, of van wat voor aanbeveling dan ook.
Het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij is zeer duidelijk en wij blijven ons inzetten voor transparantie en helderheid van de Europese instellingen en voor de versterking ervan. 
Napoletano (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het document in kwestie heeft meer weg van een verkiezingspamflet dan van een parlementaire uitspraak. Dit is des te duidelijker gezien het feit dat het geïnspireerd is door minderheden die zich onderscheiden door hun anti-Europese houding, en ook door hen wordt gesteund. Het is duidelijk dat de verkiezingskoorts zijn effect op de werkzaamheden van dit Parlement niet mist, en ook aanleiding geeft tot initiatieven zoals dat waar wij ons hedenavond over buigen.
Tal van collega’s grijpen het geval-Eurostat wederom aan om de Europese instellingen, en in het bijzonder de Europese Commissie en haar voorzitter, zonder aanziens des persoons in diskrediet te brengen. De betreffende collega’s weten echter dat het geval-Eurostat al enige tijd nauwgezet wordt gevolgd door dit Parlement en nog voor het einde van deze vergaderperiode onderwerp zal zijn van een zoveelste resolutie. Er is dan ook duidelijk sprake van kwade trouw, gezien het feit dat niemand met een woord rept over de specifieke maatregelen die de Commissie heeft aangenomen of, meer in algemene zin, over de hervormingen die zijn doorgevoerd ten behoeve van het beginsel van dat naar ons oordeel ten grondslag moet liggen aan alle instellingen van de Unie. Dit proces wordt stap voor stap doorlopen door dit Parlement, onder meer via zijn Begrotingscommissie, en commissaris Reding heeft daar zojuist nog naar verwezen.
Er is uiteraard geen kunst aan om schandalen uit te lokken over bepaalde thema´s en zo de aandacht te trekken van een publieke opinie die over het beleid en de instellingen van Europa veelal slecht is geïnformeerd. Het is veel moeilijker vorm te geven aan de politieke dimensie van Europa, om te beginnen bij de goedkeuring van een echte Grondwet.
Verder moet ik zeggen dat het mij, als lid van de socialistische fractie, met trots vervult dat geen enkel lid van mijn fractie deze motie heeft gesteund. Uit de steun van de Britse conservatieven blijkt des te meer dat deze fractie niet verenigbaar is met de Europese traditie van de Fractie van de Europese Volkspartij die hier zo voorbeeldig wordt vertegenwoordigd door onze collega´s Grossetête en Avilés Perea.
Ik bespeur bij de ondertekenaars ook veel collega´s van de Fractie voor een Europa van Nationale Staten, onder wie met name de leden van de Italiaanse Alleanza Nazionale opvallen. Naar mijn oordeel steekt deze houding nogal schril af bij de rol die de Italiaanse vice-premier Fini speelde in het werk van de Conventie. Wellicht is dat de reden waarom collega Muscardini wijselijk heeft besloten haar steun voor de motie in te trekken. Als de andere collega’s in haar delegatie haar voorbeeld zouden volgen kunnen we ook vraagtekens plaatsen bij de houdbaarheid van de 66 handtekeningen die de Voorzitter hedenavond heeft aangekondigd, om maar niet te spreken over de zogenaamde “technische handtekeningen”, die evenmin in daadwerkelijke steun omgezet zouden moeten worden.
Om de ware bedoelingen te achterhalen van diegenen die deze motie hebben ingediend zouden we ook eens kunnen luisteren naar de vice-voorzitter van de Italiaanse senaat en vooraanstaand lid van de Lega Nord, de heer Calderoli. Deze heeft verklaard dat de ondertekenaars van de motie in werkelijkheid verkapte aanhangers zijn van voorzitter Prodi. De motie, die geen schijn van kans heeft, zal immers leiden tot een versterkt vertrouwen van dit Parlement in de voorzitter van de Commissie en diens prestige vergroten. Als dat zo is, wat moeten we dan denken van collega Speroni, partijgenoot van collega Calderoli? Is hij er zich wel van bewust dat hij zich heeft omgevormd tot een van de meest fervente aanhangers van de Europese Commissie?
Als het er werkelijk zo voor staat, dan geloof ik dat ook alle andere ondertekenaars reden hebben hun steun voor de motie van wantrouwen die hier ter tafel ligt, te heroverwegen. 
Gahrton (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de vraag of het optreden van de Commissie ernstig genoeg is voor een motie van afkeuring kan niet eenduidig beantwoord worden. Ik waardeer daarom de zakelijke uiteenzetting van de heer Jonckheer. Toen ik naar mevrouw Grossetête, de heer Kuhne en collega’s zat te luisteren, moest ik aan de Opperste Sovjet in het Moskou van de jaren tachtig denken. Daar lachte men ook alle kritiek weg, werden critici veroordeeld en als landverraders aangeklaagd voor hun anti-sovjethouding. Moet u het project van de Europese Unie op deze manier verdedigen? Moet dit gebeuren met het belachelijk maken van critici, met aanklachten en pesterijen jegens klokkenluiders of door de politie af te sturen op journalisten die de zaak onderzoeken?
Heeft u niet gemerkt dat dit project een vertrouwenscrisis doormaakt als gevolg van het gebrek aan openheid en aan democratische legitimiteit? Wij proberen het Parlement als klassiek controle-instrument voor de uitvoerende macht te gebruiken. U houdt er misschien een andere mening op na, maar als u ons belachelijk maakt, uitscheldt en ons anti-Europeanen noemt, ondermijnt u de democratische legitimiteit van uw eigen project. 
Angelilli (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op het allerlaatste moment heb ik besloten deze motie van wantrouwen tegen de Commissie inzake Eurostat toch te ondersteunen. Het moet me van het hart dat ik me daarom nog geen analfabeet voel, en zo mogelijk nog minder een anti-Europeaan. Evenmin geloof ik dat iemand mij ervan kan beschuldigen de Commissie in diskrediet te brengen. Als iemand de Commissie in diskrediet heeft gebracht, is zij het zelf.
Uiteindelijk zijn we er bijna toe gedwongen over te gaan tot deze extreme stap, gezien de onverschillige en oppervlakkige houding van de Commissie ten opzichte van het Parlement. Ik wil er op wijzen dat het ook bepaald geen willekeurige stap is. Al ruim een jaar zijn er honderden vragen gesteld en deze extreme stap is het resultaat van een grootschalige inspanning van het Parlement. Wij hadden in ieder geval verwacht dat de Commissie wat minder zou pogen haar handen in onschuld te wassen, en dat hadden we wat mij betreft trouwens ook verdiend. Uiteindelijk zijn wij immers de enige instelling die echte legitimiteit geniet bij de bevolking.
Ik wil het niet meer hebben over de vele vragen die nooit afdoende zijn beantwoord, en evenmin over de goede voornemens van de Commissie. In plaats daarvan zou ik u wederom deelgenoot willen maken van een overweging aangaande de instantie waar het hier om gaat, te weten Eurostat. Het lijkt me zinvol erop te wijzen dat Eurostat zich niet bezighoudt met de productie van louter interessante en onschuldige statistieken. Eurostat is een instelling die met haar peilingen en statistieken feitelijk garant staat voor de tenuitvoerlegging van het Stabiliteits- en Groeipact door controle uit te oefenen op de parameters van Maastricht. Daarmee draagt Eurostat bij aan de vaststelling van het economisch en financieel beleid van de lidstaten, en verplicht zij de lidstaten feitelijk tot het voeren van een stringent beleid dat zich in veel gevallen vertaalt in bezuinigingen op de begroting en in de sociale voorzieningen. Deze instelling fungeert dus als een soort waakhond en kan het zich, gezien haar volstrekt onpartijdige en gezaghebbende positie, absoluut niet veroorloven te worden blootgesteld aan twijfel en verdenkingen zoals die zijn geuit.
Het spijt me, mevrouw de commissaris, maar het geval-Eurostat kan niet worden afgedaan als een betreurenswaardige uitzondering. We moeten ons ervan laten doordringen hoe pijnlijk deze hele zaak is, en zo voel ik dat zelf ook. Ik denk echter dat de burgers roepen om een onverzettelijke houding; dezelfde burgers die wij vragen offers te brengen ten behoeve van het Stabiliteits- en Groeipact.
Het is niet mijn bedoeling wie dan ook een les in democratie te geven – God verhoede het! Wel wil ik er nederig op wijzen dat de democratie stoelt op het recht van minderheden om hun mening te laten horen. 
Abitbol (EDD ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat wij vanavond meemaken is mijns inziens één grote farce, een schijndemocratie. Week na week en resolutie na resolutie geven wij de hele wereld een lesje over democratie, transparantie, de mensenrechten en wat al niet meer. Toch zijn wij niet in staat een debat te organiseren dat een parlement, dat die naam verdient, waardig is, een debat over iets wat in al onze democratieën toch een speerpunt is in het politieke, democratische en parlementaire leven, namelijk de motie van afkeuring.
Men kan pas stelling nemen door de confrontatie aan te gaan, zegt men. Overigens is dat de manier waarop de nationale parlementen in de loop der geschiedenis zijn ontstaan, meestal tegen de wil van de uitvoerende macht. Daarvan is hier geen sprake. Denkt u daar alstublieft eens over na, mevrouw Grossetête: hier is daarvan beslist geen sprake. De uitvoerende en de wetgevende macht spelen onder één hoedje om - net als in het beroemde schilderij van Vermeer - de waarheid voor de passanten, oftewel de Europese burgers, te verdoezelen. Ik geef toe, mevrouw Grossetête, dat u indruk op mij hebt gemaakt met uw betoog. Dan heb ik het over wegmoffelen, kwade trouw en ik moet zelfs zeggen dat u mij enigszins aan Vichinsky doet denken tijdens een pleidooi in het sovjetparlement.
Dat de gemoederen enigszins verhit zijn door de naderende verkiezingen, dat is niet meer dan normaal voor een democraat: de verkiezingen zijn geen zure appel waar wij doorheen moeten bijten, zoals u schijnt te denken. Vanmorgen, mijnheer de Voorzitter, zijn wij een uur lang bezig geweest om elkaar voor flessentrekkers uit te maken en tijdens de vorige zitting was dat ook al het geval. De redenen daarvoor zijn mij persoonlijk volkomen ontgaan. Is dat de democratie waarvan u het voorbeeld wilt geven? Een uur lang hebben wij vanmorgen over een duistere manoeuvre in het Italiaanse binnenlandse beleid gediscussieerd en morgenochtend zullen daar waarschijnlijk nog twee of drie uur bij komen. Is dat de democratie waar u op doelt? U zult moeten toegeven, mevrouw Grossetête, dat het op zijn minst tegenstrijdig is als het Parlement, dat - zoals ik al zei - de hele wereld de les leest, opeens zo kuis als een bange maagd wordt zodra het zijn enige, exclusieve bevoegdheid moet uitoefenen, namelijk de Europese Commissie controleren en een motie van afkeuring tegen haar aannemen als zij een misstap heeft begaan. 
Borghezio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, senator Calderoli heeft gelijk wanneer hij zegt dat het onze werkelijke bedoeling was om voorzitter Prodi een hart onder de riem te steken. We wilden voorkomen dat hij deze Europese kwestie op eerloze wijze had moeten afsluiten door als een paling weg te glippen voor de vragen die op hem werden afgevuurd, ook door verschillende kranten. We hadden overigens gedacht dat hij ons wel de eer zou bewijzen hier aanwezig te zijn om over dit onderwerp te discussiëren, juist nu er een onderzoek wordt ingesteld tegen een van de verstrekkers van de informatie, zoals in de goede oude tijd van de communistische politie, en het archief van deze persoon in beslag wordt genomen daar hij het heeft gewaagd de Europese fraude en Eurostat onder de loep te nemen.
Het schandaal heeft betrekking op een instantie van de Europese instellingen die zich bezighoudt met gelden en gevoelige gegevens, en is daarom des te ernstiger. Het dossier-Eurostat heeft het imago van de Europese Commissie en haar voorzitter geschaad, en die voorzitter zou er naar ons oordeel heel goed aan doen daaruit de consequenties te trekken.
Wat we ons in de huidige situatie echter vooral moeten afvragen is welke obscure – in Italië zouden we zeggen: welke enigszins maffiose – connecties er bestaan tussen betrokkenen die elkaar de hand boven het hoofd hebben gehouden om de Commissie te verhinderen dit onwelriekende gezwel in Eurostat weg te snijden. Een antwoord zou heel welkom zijn. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt tijdens de vergaderperiode in mei plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende vier verslagen namens de afvaardiging van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité:
– A5-0242/2004 van de heer Jarzembowski, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (PE-CONS 3641/2004 - C5-0156/2004 - 2002/0025(COD));
– A5-0245/2004 van de heer Sterckx, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen en tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen en van richtlijn 2001/14/EG van de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering ("spoorwegveiligheidsrichtlijn") (PE-CONS 3638/2004 - C5-0153/2004 - 2002/0022(COD));
– A5-0243/2004 van mevrouw Ainardi, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van richtlijn 96/48/EG van de Raad en van richtlijn 2001/16/EG betreffende de interoperabiliteit van het trans-Europese hogesnelheidsspoorwegsysteem (PE-CONS 3639/2004 - C5-0154/2004 - 2002/0023(COD)); en
– A5-0244/2004 van de heer Savary, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europees Spoorwegbureau ("Spoorwegbureauverordening") (PE-CONS 3640/2004 - C5-0155/2004 - 2002/0024(COD)). 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben met het tweede spoorwegpakket een beslissende impuls willen geven aan de opbouw van een geïntegreerde, concurrerende en veilige Europese spoorwegruimte.
Er komt nu een einde aan een periode van ruim twee jaar van intensieve werkzaamheden en ik vind dat het resultaat uitstekend is. Ik wil in dit opzicht benadrukken dat het Europees Parlement een essentiële bijdrage heeft geleverd aan de vier teksten die samen dit tweede spoorwegpakket vormen. Ik wil in het bijzonder de vier rapporteurs, mevrouw Ainardi en de heren Jarzembowski, Sterckx en Savary, bedanken voor hun belangrijke werk, evenals hun collega’s van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, die dit dossier nauwlettend hebben gevolgd. Mijn dank gaat eveneens uit naar de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité en in het bijzonder naar de voorzitter van deze delegatie, mevrouw Cederschiöld, die erin geslaagd is tijdens de laatste bemiddelingsvergadering op 16 maart jongstleden een compromis te sluiten met de Raad dat wij bijzonder evenwichtig vinden.
Dit tweede pakket maatregelen opent nieuwe perspectieven voor de ontwikkeling van het spoorwegvervoer in de uitgebreide Europese Unie. Ik hoop dan ook dat het Parlement zal instemmen met de resultaten van de bemiddeling en daarmee definitief het groene licht zal geven voor de implementatie van deze teksten. Ik kan u verzekeren dat de Commissie vervolgens alles in het werk zal stellen om het Europees Spoorwegbureau zo snel mogelijk op te richten.
Ik wil u graag enkele vooruitzichten schetsen van de toekomstige werkzaamheden in de spoorwegsector. Tijdens de behandeling van deze teksten van het tweede spoorwegpakket heeft het Parlement er namelijk op gewezen dat het veel belang hecht aan de kwestie van de openstelling van de markt van het reizigersvervoer.
De Commissie had zelf al in het Witboek van september 2001 aangegeven dat er voorstellen zouden worden gedaan. Daarom heeft zij op 7 maart jongstleden een reeks voorstellen aangenomen inzake de liberalisering van de internationale spoordiensten voor het reizigersvervoer vanaf 2001, alsmede inzake de rechten van de passagiers. Deze teksten gaan vergezeld van een belangrijk voorstel voor een richtlijn betreffende de certificering van de treinbestuurders en het personeel op de treinen, en van een voorstel voor een verordening betreffende de contractbepalingen inzake de kwaliteit voor het goederenvervoer per spoor.
Uiteraard is het de taak van het nieuwe Parlement dat in juni wordt gekozen deze nieuwe voorstellen te bestuderen. 
Jarzembowski (PPE-DE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, gezien het late tijdstip en het feit dat er – op een bekende vertegenwoordiger van een spoorwegonderneming na – geen toeschouwers meer zijn, zal ik het kort houden.
Naar mijn mening kan het Parlement er trots op zijn dat we er via de vier bemiddelingsprocedures inzake het tweede spoorwegpakket in zijn geslaagd de afwachtende houding van de Raad te overwinnen. We hebben nu een nieuwe, pragmatische Europese dimensie geschapen voor de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap. Door de wijziging van richtlijn 91/440/EEG krijgen nu alle spoorwegondernemingen op gelijke wijze toegang tot de spoorwegnetten van alle lidstaten, voor grensoverschrijdend vrachtverkeer met ingang van 1 januari 2006 en – dankzij het Parlement – voor binnenlands vrachtverkeer al vanaf 1 januari 2007. Tevens brengen de Commissie, het Parlement en de Raad het advies uit om het railnet met ingang van 2010 ook open te stellen voor grensoverschrijdend vervoer van personen.
Mevrouw de commissaris, wij waarderen het zeer dat de Commissie het derde spoorwegpakket heeft ingediend. Ik persoonlijk ben niet overtuigd van de noodzaak de kwestie rond de kwaliteitsborging voor vrachtvervoer te regelen: ik denk dat we dat aan de markt moeten overlaten. Hetzelfde geldt voor de kwestie rond schadevergoedingen voor vertragingen en dergelijke bij het railverkeer: dat ligt bij het luchtvaartverkeer toch weer wat anders dan bij het spoorwegverkeer. Maar daar komen we in de volgende ronde nog op terug. In ieder geval zijn we het eens over de openstelling van het railnet betreffende het personenvervoer, en over de noodzaak van een Europees rijvaardigheidsbewijs voor treinmachinisten, zodat er ook op de arbeidsmarkt voor spoorwegpersoneel sprake is van een Europese markt.
Ik moet echter ook vaststellen dat we met de nieuwe richtlijn inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen voor het eerst een veiligheidsnorm voor het spoorwegverkeer ontwikkelen, dat we ons over nationale pietluttigheden inzake het veiligheidsvraagstuk heen zullen zetten en dat we in de gehele Unie daadwerkelijk op een uniform hoog veiligheidsniveau regels zullen vaststellen voor private en publieke spoorwegondernemingen. Daarmee zetten we een grote stap voorwaarts op weg naar een waarlijke Europese interne markt.
Het amendement van collega Ainardi ten aanzien van de interoperabiliteit is mijns inziens even belangrijk, omdat we de werkzaamheden in het kader van technische specificaties, rollend materieel en andere onderdelen van het spoorwegverkeer dan sneller en beter kunnen coördineren. Tot slot ben ik ook van mening dat we met de verordening tot oprichting van een Europees Spoorwegbureau een belangrijke instelling hebben gecreëerd, die zich krachtig zal inzetten voor zowel een Europese veiligheidsnorm als een snellere opstelling van de technische specificaties voor interoperabiliteit.
Hiermee ben ik aan het eind van mijn betoog gekomen. Ik denk dat we met de bemiddelingsprocedure gunstige randvoorwaarden hebben geschapen voor het ontstaan van een Europese interne markt voor de spoorwegsector. Het is nu aan de spoorwegondernemingen – particuliere onderneming of staatsbedrijf, daar staan we neutraal tegenover – om met inachtneming van een hoog veiligheidsniveau de nieuwe marktkansen te benutten. Hopelijk slagen zij er dan eindelijk in onze gezamenlijke doelstelling te verwezenlijken: het railverkeer in de Europese Unie nieuw leven in te blazen en zoveel mogelijk vrachtverkeer van de weg af en het spoor op te krijgen, om te komen tot een milieuvriendelijke en economisch verantwoorde vervoersoplossing. In dat opzicht hebben we een belangrijke stap gezet op weg naar een verantwoorde tussen de vervoerders van de toekomst en nieuwe kansen gecreëerd voor de spoorwegondernemingen in de Unie. 
Pohjamo (ELDR ),
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, rapporteur Sterckx kon vanavond niet in Straatsburg blijven en daarom spreek ik namens hem.
Het doel van de nieuwe richtlijn inzake de veiligheid van de spoorwegen is het harmoniseren van de regelgeving van de lidstaten en het ontwikkelen van gemeenschappelijke veiligheidsdoelen en -methoden in Europa. Met de harmonisatie wordt getracht de obstakels te verminderen voor het realiseren van een communautair spoorwegnet. In het voorstel worden de belangrijkste factoren van gemeenschappelijke veiligheidssystemen omschreven, wordt een gemeenschappelijk systeem voor de afgifte van veiligheidscertificaten opgezet en wordt het beginsel gepresenteerd van onafhankelijk technisch onderzoek in geval van ongelukken.
In de bemiddelingsprocedure is op 10 maart een akkoord bereikt en de delegatie van het Parlement en het bemiddelingscomité hechtten daar op 16 maart hun goedkeuring aan. Overeenkomstig het akkoord stemmen de lidstaten ermee in dat de invoering van nationale veiligheidsregels tot een minimum moet worden beperkt. Zo komt het doel om enkel Europese regelgeving toe te passen dichterbij.
De bevoegdheden van de Commissie om nieuwe nationale regels te controleren werden uitgebreid. De Commissie kreeg de bevoegdheden de toepassing van een nationaal voorschrift op te schorten, indien zij ernstige twijfels heeft over de verenigbaarheid van de voorgestelde veiligheidsvoorschriften met de Europese regelgeving. De Commissie kan ook optreden als zij van mening is dat een voorschrift willekeurige discriminatie of een verkapte beperking van de spoorwegactiviteiten tussen lidstaten inhoudt.
De lidstaten worden verplicht de toegang tot opleidingsfaciliteiten te waarborgen voor machinisten en veiligheidspersoneel op de treinen. Om het mogelijk te maken dat deze personeelsleden van de ene spoorwegonderneming naar de andere overstappen, is afgesproken dat machinisten, veiligheidspersoneel op de treinen en infrastructuurbeheerders recht hebben op toegang tot en het verkrijgen van kopieën van alle bewijsstukken met betrekking tot hun opleiding en kwalificaties.
De nieuwe richtlijn is een belangrijke stap in de richting van de vorming van een veilig Europees spoorwegsysteem en biedt een duidelijke regelgevingsstructuur voor het geleidelijk ontstaan ervan. Het Europees Spoorwegbureau, een ander wezenlijk onderdeel van dit spoorwegpakket, zal een belangrijke rol spelen bij de tenuitvoerlegging, controle, ontwikkeling en harmonisatie van het systeem. Het in het bemiddelingscomité bereikte akkoord is geheel identiek aan het standpunt van het Parlement in tweede lezing.
Al met al wordt met dit spoorwegpakket een grote stap genomen in de liberalisering van het spoorwegvervoer. Wij hebben doeltreffendheid, veiligheid en goede dienstverlening op het spoor nodig. Anders kan het niet eerlijk concurreren met andere vervoersvormen. Met beter functionerende spoorwegen zorgen wij voor een steeds groter voordeel voor de gebruikers en bereiken wij duurzame ontwikkeling in het vervoer. 
Ainardi (GUE/NGL ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met het debat van vanavond zijn wij aan het einde gekomen van een lange reeks discussies en bijeenkomsten over de toekomst van de spoorwegen in Europa. Er wordt een pakket afgerond, maar toch is de noodzakelijke revitalisering van het spoorwegvervoer nog niet volbracht. Bij het afsluiten van dit lange en leerzame traject wil ik al mijn collega-rapporteurs graag bedanken. Ondanks dat er verschil van mening was en dat wij in onze zienswijze zelfs ronduit botsten, hebben zij ervoor gezorgd dat er tijdens de werkzaamheden rekening werd gehouden met de standpunten van ieder afzonderlijk.
Aangezien deze discussie de laatste is in een lange reeks en dit pakket afrondt, wil ik u mijn visie geven over de voorstellen in hun geheel. Naar mijn mening illustreert dit pakket het huidige tweeledige karakter van de Europese eenwording. Het laat zien welke positieve bijdrage Europa kan leveren aan de volkeren van ons continent om de betrekkingen te versterken en solidariteit te ontwikkelen. Hetzelfde geldt voor de verslagen over de interoperabiliteit en de oprichting van het Europees Spoorwegbureau ten behoeve van de veiligheid.
Bij de “interoperabiliteitsrichtlijn”, waarvoor ik rapporteur ben, moesten de nationale, in de loop der geschiedenis gevormde netwerken worden geharmoniseerd teneinde een snellere, efficiëntere en evenwichtigere vorm van vervoer te verwezenlijken. Deze stap is absoluut noodzakelijk als wij het spoorwegvervoer nieuw leven willen inblazen en een vlottere doorstroming van het internationale verkeer willen bereiken. Daartoe moet meer samenhang worden gebracht in de onderlinge technieken en moet gewaarborgd worden dat de diversiteit van de netwerken geen belemmering vormt en niet tot vertraging voor het treinverkeer leidt. Op dit gebied is er belangrijke vooruitgang geboekt, evenals in de methode voor de verwezenlijking ervan. Om slechts één voorbeeld te noemen: het voorstel om treinen uit te rusten met een registratieapparaat, waar iedereen nu heel blij mee is, werd mij al in de beginfase van de discussies door het spoorwegpersoneel zelf aangereikt. Dit toont aan dat wij alle belang hebben bij de inbreng van de voornaamste betrokkenen.
In mijn hoedanigheid van rapporteur wil ik dan ook in het bijzonder mijn collega’s binnen de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme bedanken, omdat zij mij geholpen hebben deze taak tot een goed einde te brengen. Mijn dank gaat eveneens uit naar al diegenen - zowel in de kring van het Parlement als daarbuiten, spoorwegpersoneel en vakorganisaties - die mij hebben geholpen een volledig beeld van de situatie te krijgen, waardoor ik een beter inzicht kreeg in de uitdagingen op dit vlak. Dat is ook een van de belangrijkste redenen waarom ik zo tevreden ben over het verslag over de oprichting van het Europees Spoorwegbureau. Zo zullen vertegenwoordigers van de betrokken sectoren, en met name van de werknemersorganisaties, zitting krijgen in de raad van bestuur van het Spoorwegbureau. Zij krijgen bovendien de mogelijkheid deel te nemen aan de werkgroepen over de opstelling van de TSI’s die gevolgen voor hen kunnen hebben. Hoewel ik nog andere verbeteringen had willen zien, vind ik dat deze twee punten aantonen hoezeer Europa erbij gebaat is vertrouwen te stellen in en zeggenschap te geven aan de mensen die Europa dagelijks in de praktijk brengen. Zij verdienen het om morgen bij de stemming grote steun van ons Parlement te krijgen.
Dan kom ik nu op de andere kant van het tweeledige karakter waarover ik aan het begin van mijn betoog sprak. Dit pakket is naar mijn mening eveneens veelzeggend voor de ideologische uitgangspunten inzake de marktopenstelling en de liberalisering. De koortsachtige strijd om steeds meer te liberaliseren is een van de redenen waarom de mensen ontevreden zijn over Europa. Met de ontwerprichtlijn betreffende de openstelling van de netwerken wordt algehele liberalisering van het goederenvervoer voorgesteld, en dat terwijl het eerste pakket nog maar net is omgezet en er geen enkele serieuze, transparante evaluatie met hoor en wederhoor heeft plaatsgevonden. Bovendien is er een datum voor de algehele liberalisering van het reizigersvervoer aangekondigd, vooruitlopend op het debat over het derde pakket dat nog niet eens begonnen is. Ik vind dat wij niet langer voorbij mogen gaan aan het feit dat alle vakbonden van het spoorwegpersoneel in Europa zich hier openlijk tegen verzetten.
Zelfs over een zo belangrijk en doorslaggevend onderwerp als de veiligheid wordt ons een wijziging van artikel 1 voorgesteld om openstelling van de markt en veiligheid op gelijke hoogte te stellen. In mijn ogen geven wij hiermee een slecht signaal af. Omdat mijn collega’s weten hoe ik erover denk, ga ik hier niet herhalen wat ik hierover al verschillende keren heb gezegd. Ik zeg alleen dat wij er - bij kwesties die zo belangrijk zijn en waarvan wij de ervaringen in Europa kennen - verstandiger aan zouden doen om van het voorzorgsbeginsel uit te gaan. 
Savary (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik zou graag alle collega’s willen bedanken - in de eerste plaats de rapporteurs van deze vier belangrijke verslagen, maar ook alle collega’s van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme - voor het imposante werk dat met betrekking tot deze vier teksten kon worden verricht. Ik denk dat dit een heel goed voorbeeld is van de parlementaire toegevoegde waarde, als je deze verslagen vergelijkt met de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie. Wij hebben deze voorstellen mijns inziens aanzienlijk verrijkt en we hebben daarbij bijzonder veel begrip ondervonden van zowel de Commissie als de Raad, waardoor deze teksten ons, als parlementariërs, uiteindelijk veel voldoening schenken.
Ik moet zeggen dat wij over het geheel genomen behoorlijk tevreden over dit pakket zijn, met name dankzij het werk van mevrouw Cederschiöld in het bemiddelingscomité. Wij zijn in het bijzonder tevreden over het veiligheidspakket, dat absoluut noodzakelijk was als een krachtig politiek signaal in de aanloop naar de uitbreiding. Ik denk dat het niet toevallig is wij dit dossier juist op dit moment afronden. Toen wij een tiental nieuwe landen wilden laten toetreden, moesten er opnieuw strenge veiligheidseisen worden gesteld aan een sector, namelijk de spoorwegsector, waarin het werk uiteindelijk hoofdzakelijk om veiligheid draait.
Wat de interoperabiliteit betreft: wij weten dat dit een van de essentiële voorwaarden is voor de openstelling van de netwerken. Bij de openstelling van de sector voor de concurrentie zal men zich namelijk weinig aantrekken van de technische barrières die tegenwoordig nog steeds bestaan en waardoor de locomotief van de Thalys bijvoorbeeld met computerapparatuur moet zijn uitgerust die zes verschillende besturingssystemen kan inlezen, en dat op een beperkt netwerk als van de Thalys. Het is dus bepalend voor de toekomst van de spoorwegsector dat wij normen voor dit alles opstellen en dit omvangrijke karwei aanpakken.
Inzake het Spoorwegbureau acht ik het van groot belang dat er een instrument wordt ingevoerd dat de Commissie in staat stelt zich op een meer dagelijkse basis bezig te houden met de verwezenlijking van deze belangrijke beleidsvorm en ambitieuze spoorwegdoelstelling. Ik ben persoonlijk zeer vereerd dat ik dit dossier tot een goed einde heb kunnen brengen en dat er aanzienlijke vernieuwingen worden doorgevoerd. Een van deze vernieuwingen is dat voor het eerst alle sociale partners - met name de vakbonden, maar ook andere partijen - zitting hebben in de werkgroepen en in de raad van bestuur.
Ook op een ander gebied hadden wij een voorbeeld willen stellen. Wat het Bureau betreft vonden wij dat de Raad zijn eis van één vertegenwoordiger per lidstaat moest intrekken. Op dit moment betekent dit dat de Raad met 25 leden vertegenwoordigd zou zijn, terwijl twee lidstaten geen spoorwegnet hebben. Het is duidelijk dat dit een abnormaal systeem is, doordat er organen worden ingesteld die al snel onbestuurbaar worden. Dit geldt met name als wij nog iets verder willen gaan met de uitbreiding, richting Balkan en misschien nog wel verder.
Ik hoop dus dat de Raad en de Commissie zich - met het oog op een beter bestuur - aan hun gedane belofte zullen houden om de komende jaren een richtlijn aan te nemen teneinde orde op zaken te stellen bij de bureaus en een standaardmodel voor alle agentschappen in te stellen, zodat er een einde komt aan de verschillen.
Wat de toegang tot het netwerk betreft is mijn collega Jarzembowski op de hoogte van mijn bedenkingen. Die gelden niet zozeer de openstelling voor de concurrentie, als wel het feit dat deze plaatsvindt voordat aan een aantal eisen is voldaan. Hoewel deze tekst wat het goederenvervoer betreft aanvaardbaar is, vind ik dat wij voorzichtig moeten zijn met de liberalisering van het internationale reizigersvervoer. Wat mij in deze tekst met name tegenstaat, is dat er wordt gezegd dat er tegen 1 januari 2006 een evaluatie zou worden verricht, terwijl 1 januari 2006 tevens de datum van de openstelling van de markt is. Ik begrijp werkelijk niet hoe je een tekst zou kunnen beoordelen waarvan de tenuitvoerlegging samenvalt met het evaluatieverslag.
Ter afsluiting en meer in het algemeen, dames en heren, wil ik nog een paar opmerkingen plaatsen over ons belangrijke streven, namelijk de doelstelling om duurzame mobiliteit te verwezenlijken. Dit houdt in dat wij liever de spoor- en waterwegen ontwikkelen, dan zwichten voor de overdreven toename van het autoverkeer, die ons op een keer voor ernstige politieke problemen zal stellen. Ik denk dat de openstelling van de markt zoals wij ons die voorstellen, namelijk een zuiver liberale openstelling met een vrije concurrentie op de netwerken, geen wondermiddel is. De manier waarop wij momenteel aan deze doelstelling werken, is enigszins ondoordacht. In feite weten wij heel goed dat er geen financiering is voor de interoperabiliteit. Wij weten heel goed dat er enorme investeringen moeten worden gedaan en dat in de financiële vooruitzichten geen rekening wordt gehouden met het verzoek om financiële middelen dat commissaris de Palacio zelf heeft ingediend voor de financiering van de trans-Europese vervoersnetwerken en in het bijzonder de spoorwegnetwerken.
Enfin, ik denk dat er niets zal gebeuren. Nu wordt er een stap voorwaarts gezet zonder de spoorwegarbeiders, want er heerst nu eenmaal een enorm sterke nationale cultuur binnen deze ondernemingen, die typische arbeidersondernemingen zijn. Ik vind dat wij voorrang moeten geven aan de dialoog binnen de sector alvorens richtlijnen op te stellen, en dat hebben wij dit keer ook gedaan. Wij moeten op deze weg verdergaan, maar ik hoop ook dat er ooit een collectieve arbeidsovereenkomst voor de spoorwegarbeiders zal komen - of ze nu bij particuliere of overheidsondernemingen in dienst zijn - zodat zij zich zelf kunnen gaan richten op deze fenomenale opleving van het spoor, die van algemeen belang is voor iedereen die streeft naar een minder vervuilend vervoersmiddel. 
Cederschiöld (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de laatste bemiddelingsprocedure van deze zittingsperiode die de totstandbrenging van een gemeenschappelijke markt voor spoorwegvervoer beoogt, is een groot succes geworden, vooral voor het Parlement. Het is vervelend dat de Raad geweigerd heeft het aantal leden in het bestuur van het nieuwe Europese Spoorwegbureau te beperken, zoals het Parlement had gevraagd. Dit zal ongetwijfeld tot nodeloze bureaucratie leiden, zoals de heer Savary in dit Parlement en tijdens de onderhandelingen zo welsprekend heeft uiteengezet.
Het Europees Parlement is er echter in geslaagd een juridisch bindende tekst te introduceren die de Commissie verplicht een grondig overzicht te geven van de structuur en samenstelling van alle autoriteiten. Efficiënt beheer moet gebaseerd zijn op het algemeen belang van Europa. Het zou een stap achteruit betekenen als we erop staan dat de besluitvormingsorganen uit nationale afgevaardigden bestaan, omdat het de vereiste verbetering van de efficiëntie in het gedrang brengt. Nationale belangen mogen een plaats hebben, maar ze mogen niet overheersen.
Door toedoen van de heer Jarzembowski is het Parlement erin geslaagd de liberalisering van het goederenvervoer naar 2007 te vervroegen. In zijn schrijven heeft hij de Commissie gevraagd ook het passagiersvervoer na 2010 te liberaliseren. Om de spoorwegveiligheid te garanderen moeten alle spoorwegarbeiders die een rol spelen voor de veiligheid, zoals treinbestuurders, vanaf nu een uniforme woordenschat en een uniform bevelensysteem gebruiken met de bedoeling elk risico voor misverstanden te vermijden. Alle treinen moeten bovendien met een zwarte doos uitgerust zijn, zoals het geval is bij vliegtuigen.
De vier rapporteurs van het spoorwegenpakket, de heer Jarzembowski voor het verslag over de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, de heer Savary voor het verslag over een Europees Spoorwegbureau, de heer Sterckx voor het verslag over veiligheid op de communautaire spoorwegen en mevrouw Ainardi voor het verslag over de interoperabiliteit van het trans-Europese hogesnelheidsspoorwegsysteem, hebben er allemaal toe bijgedragen dat de Europese spoorwegensector een krachtige impuls krijgt.
De ontwikkeling van de spoorwegeninfrastructuur is noodzakelijk om onze autowegen te ontlasten en geeft ons de mogelijkheid de milieunormen te halen. Ik dank het Europees Parlement en de rapporteurs, de heren Jarzembowski, Savary, Sterckx en mevrouw Ainardi, voor deze belangrijke stap.
Het was vooral positief dat wij erin geslaagd zijn alle partijen aan dezelfde kant te krijgen. Er was slechts een klein meningsverschil tussen de fracties. Wij zijn er echter in geslaagd een min of meer gesloten front te vormen tegenover de Raad, wat het succesvol resultaat grotendeels verklaart. De bemiddeling is in een gemoedelijke sfeer verlopen en de nieuwe toon die er heerst tussen het Parlement en de Raad, is op een positieve manier tot uiting gekomen. 
Swoboda (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ook ik wil de rapporteurs uit naam van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten hartelijk bedanken voor hun inspanningen. Bij velen was dat van meet af aan gemakkelijk, omdat hun gedachtegang deels parallel verliep aan de onze. Bij anderen lag dat wat minder eenvoudig, maar wanneer men gewend is om ook vanuit onderling verschillende standpunten tot overleg te komen en bereid is over en weer water bij de wijn te doen, kan er ook dan een goed compromis worden bereikt.
Waarom vind ik dit als sociaal-democraat een goed compromis? Omdat, zoals ik ook dikwijls in besloten kring heb vastgesteld, de spoorwegen de laatste decennia marktaandeel hebben verloren, hoewel er toen geen liberalisering of openstelling van de markt aan de orde was. Het zat hem niet in de liberalisering, maar juist in het isolement. Enerzijds is er het vrachtverkeer, dat min of meer grenzeloos door heel Europa rijdt. Er hoeft aan de grens niet van bestuurder gewisseld te worden, of van bestuurderscabine. Er zijn misschien wel wat detailverschillen, bijvoorbeeld in de verkeersborden en dergelijke, maar dat blijft allemaal redelijk overzichtelijk. Aan de andere kant hebben we helaas nog te maken met nationale spoorwegmaatschappijen, wat leidt tot hindernissen en een beperking van de slagvaardigheid. Daardoor zien veel ondernemingen die zich - of wij dat nu leuk vinden of niet - hebben toegelegd op -productie, zich dikwijls genoodzaakt de vrachtwagen te verkiezen boven de trein. Ik kom zelf uit een land dat zwaar belast wordt door massaal transitovrachtverkeer, en zou daarom tekenen voor een efficiënt, marktgericht maar ook milieuvriendelijk transportmiddel. En dat is voor mij nog altijd de trein.
De heer Jarzembowski heeft terecht gezegd dat de spoorwegen nu eens wat moeten ondernemen. Ik heb er ook herhaaldelijk op gewezen dat de spoorwegen er nogal lang over deden om internationaal en Europees te gaan denken. Nu zijn de spoorwegen, en ook de vakbonden - niet in de laatste plaats door de inspanningen van dit Parlement - dan eindelijk zover. Er zijn vandaag aan de dag waarschijnlijk maar weinig vakbonden zo Europees georiënteerd als die van de spoorwegen; ze beseffen dat hun toekomst afhangt van hun prestaties op Europees niveau. Ik denk dan ook dat zij in hoge mate medeverantwoordelijk zijn voor de huidige ontwikkeling. De tijden dat er op Engelse locomotieven stokers meereden, terwijl er helemaal niets meer te stoken viel, liggen gelukkig ver achter ons. Het zijn nu juist de werknemersvertegenwoordigers, waaronder die van de machinisten, die uiterst constructief meewerken aan het ontstaan van een zekere renaissance van het spoor op Europees niveau. Daardoor kunnen de spoorwegen nu ook de concurrentie aangaan met het wegverkeer.
Maar er moet natuurlijk nog een hoop gebeuren. We hebben juist deze week het verslag-Cocilovo aangenomen. Dat verslag is nog verre van ideaal, maar het biedt enige vooruitgang. Collega Jarzembowski ziet dat niet altijd als vooruitgang, maar zelfs een Noord-Duitser moet af en toe bereid zijn tot een compromis. Dan kunnen we misschien ook een goede oplossing vinden voor het verdelen van de externe kosten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat iedere verkeersdeskundige zal stellen dat we zowel het spoor als de weg nodig hebben. Het gaat echter om het juiste evenwicht. In dat opzicht hebben we nu een goed compromis bereikt. We gaan nog bekijken wat we met het personenvervoer moeten doen. Ik ben het met mevrouw Ainardi eens dat we de stappen die tot dusver gezet zijn, nog eens tegen het licht moeten houden. Tot dusver is er immers van een openstelling van de markt nog nauwelijks sprake en tonen de spoorwegondernemingen weinig animo om de markt te omarmen. Ik hoop dat daar nu verandering in komt.
Ik wil de rapporteurs nogmaals bedanken voor hun inzet. Ook mevrouw Cederschiöld wil ik hartelijk bedanken voor de wijze waarop zij het bemiddelingscomité doelgericht maar met beleid heeft voorgezeten. Daardoor hebben we samen met de Raad en de Commissie een goed resultaat weten te bereiken. Voor mij staat al vast dat dit een mijlpaal is in de ontwikkeling van de Europese spoorwegen. 
Caudron (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik herinner mij dat ik vijftien jaar geleden mijn eerste betoog voor dit Parlement hield tijdens een avondzitting, rond kwart voor twaalf. Nu, vijftien jaar later, vindt mijn laatste betoog wederom in de avonduren plaats, uiteraard voor een vrijwel even beperkt publiek. Toch ben ik blij dat ik hier het woord mag voeren over dit belangrijke dossier inzake het spoorwegpakket en alles wat dit verder met zich meebrengt.
Namens mijn fractie en op persoonlijke titel wil ik er namelijk nog eens op wijzen dat wij gehecht zijn aan de instandhouding en vooral de ontwikkeling van een Europees spoorwegnet dat kwalitatief hoogwaardig, sterk vertakt, veelzijdig en veilig is, een netwerk dat een openbare dienst verleent aan alle burgers in Europa en dat bijdraagt tot een evenwichtige Europese ruimtelijke ordening.
Het spoorwegpakket en de maatregelen waarvoor het de basis vormt, zijn voor ons een voorbeeld van een Europa dat wij niet willen accepteren, een Europa dat - heel vaak - de vrije concurrentie boven iedere andere overweging stelt. Weliswaar zijn de gevaarlijkste punten voor de toekomst van de spoorwegen geschrapt of uitgesteld, dankzij de strijd van de vakbonden uit de sector en van een deel van ons Parlement, en niet te vergeten de druk van de publieke opinie in onze landen, waar de burgers steeds meer openstaan voor onze argumenten. Maar voor ons en voor mij persoonlijk is het resultaat evenwel niet aanvaardbaar, met name wat het verslag-Jarzembowski en -Sterckx betreft, ondanks dat wij het verslag-Savary en -Ainardi als positief beschouwen.
Uiteindelijk is de algehele balans voor ons nog te negatief. Tot slot wil ik de hoop uitspreken dat er ook in de toekomst krachten zullen zijn die graag willen bouwen aan dat andere Europa waarnaar wij zo vurig verlangen, namelijk een sociaal Europa en een Europa van de burgers. Naar onze mening ligt dit Europa veel dichter bij de droom die de grondleggers ervan hadden dan het Europa met een grote liberale markt waarop wij uiteindelijk na een jarenlange, op liberalisering gerichte besluitvorming zijn uitgekomen. 
Queiró (UEN ).
   – Mijnheer de voorzitter, in tegenstelling tot hetgeen gebeurd is met de andere vervoerswijzen is de sector spoorvervoer nauwelijks geliberaliseerd. Dat is de reden waarom deze vervoerswijze zo sterk aan belang heeft ingeboet. Andere sectoren, en dan vooral het wegvervoer, hebben daarvan geprofiteerd.
Daarom zijn we heel tevreden met dit tweede spoorwegpakket, waarin de Commissie nieuwe voorstellen voor liberalisering doet. De veiligheidseisen blijven op hetzelfde niveau. We danken de rapporteurs voor hun gedegen werk.
Het met de Raad bereikte compromis is voor ons met betrekking tot de punten waarover een geschil bestond aanvaardbaar. De ingewikkeldste kwestie betrof de vraag hoe ver de liberalisering moest gaan. De lidstaten hebben op dit gebied immers altijd bijzondere belangen, aangezien het spoorvervoer in hun economieën een belangrijke rol speelt.
Het via bemiddeling bereikte resultaat houdt een afzwakking in van de meest radicale voorstellen, zonder evenwel afbreuk te doen aan het idee om in de toekomst een open markt voor het personenvervoer per spoor te creëren. Een ander belangrijk punt is de overeenstemming met betrekking tot de samenstelling van de raad van bestuur van het toekomstig Europees Spoorwegbureau. We zijn het gelukkig eens kunnen worden over het principe om uit elke lidstaat één vertegenwoordiger in die raad op te nemen. Dat principe is op andere bureaus reeds van toepassing.
Tot slot een woord over de noodzaak een betere gemeenschappelijke strategie voor de veiligheid van het spoorvervoer te ontwikkelen. Dat is immers één van de aspecten die voor de spoorgebruikers van groot belang zijn. We zijn het geheel eens met het idee om op dit gebied geharmoniseerde minimumnormen vast te stellen. Ook de reeds bestaande bepalingen zoals die in de verschillende lidstaten gelden moeten geharmoniseerd worden. Ik wijs er verder op dat de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme in dit verband een aantal voorstellen heeft gedaan. Die hebben betrekking op de invoering van een veiligheidscertificaat, de opleiding en diplomering van spoorwegpersoneel en de introductie van een gemeenschappelijke voertaal voor het internationale vervoer, op dezelfde wijze als dat bij het vliegvervoer het geval is. Om kort te gaan: het bereikte akkoord getuigt van een moedige visie en een vooruitziende blik en verwijst naar een toekomst voor deze belangrijke vervoersector waartoe wij ons allen moeten verbinden. 
Van Dam (EDD ).
    Mijnheer de Voorzitter, een opbloei van de spoorwegen staat ons als prachtig vergezicht voor ogen. Helaas staat de dagelijkse realiteit daarvan nog ver af. Om de hooggespannen verwachtingen binnen ons bereik te brengen, is een krachtige Europese stimulans van levensbelang. Wij zijn dan ook content met de vorderingen die onder aanvoering van onze collegae Ainardi, Savary, Jarzembowski en Sterckx zijn bereikt. Stuk voor stuk hebben zij bijgedragen tot de op- en de uitbouw van een degelijk juridisch kader. Daarbinnen kunnen de Europese spoorwegen zich in de komende jaren als concurrerende vrachtvervoerder ontwikkelen.
Een belangrijk punt van aandacht was het personenvervoer. Ik sluit me aan bij de huidige inzichten. Personenvervoer is een heel andere markt dan goederenvervoer en het concept voor de ene vorm is daarom niet naadloos toe te passen op de andere. Een beheerste aanpak van de ontwikkeling van deze markt is dan ook gepast.
Mijnheer de Voorzitter, Raad en Parlement hebben gesproken. Het is nu aan de sector de handschoen op te nemen. Ik heb gezegd.

Lisi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we reden hebben tevreden te zijn, zeer tevreden zelfs, over het resultaat dat hier ter tafel ligt. De collega’s die dit spoorwegdossier hebben gevolgd zullen zich immers herinneren dat er momenten zijn geweest waarop we twijfelden aan ons vermogen om dit zo complexe hoofdstuk in goede banen te leiden.
We kunnen er ten eerste trots op zijn dat we ons doel en het gewenste resultaat hebben bereikt. Ten tweede moeten we erkennen dat we, afgezien van verschillende zaken ten aanzien waarvan de meningen nogal verdeeld blijven – zoals ook vanavond weer is gebleken – objectief gezien een heel evenwichtig resultaat hebben bereikt. Deze vier voorstellen, waarvoor we uiteraard de rapporteurs veel dank schuldig zijn wegens de grote inspanningen die zij zich hebben getroost, vormen een uitgebalanceerde mix waarmee enerzijds wordt erkend hoe dringend noodzakelijk het is deze markt open te stellen en te moderniseren. Anderzijds moeten er garanties worden geboden ten aanzien van de veiligheid, capaciteit en ervaring die de werknemers in deze sector inbrengen en die wij zeker willen stellen.
Ik wil eigenlijk in hoofdzaak mijn dankbaarheid uiten. Ik heb slechts één punt, en dat betreft opmerkingen die ik heb gehoord maar eigenlijk niet begrijp. Als we het hebben over liberalisering, een begrip dat door sommigen wordt gedemoniseerd, wil ik erop wijzen dat we ons perspectief en ons doel nooit uit het oog mogen verliezen, en die hebben alles te maken met de gebruikers van deze dienst. Liberalisering op zich is een mythe. We moeten ervoor zorgen dat we, door enige mate van concurrentie toe te staan, enerzijds de dienstverlening helpen verbeteren voor de vele gebruikers, in hoofdzaak werknemers – de forenzen – en anderzijds dat daarbij de veiligheid wordt gegarandeerd en de professionaliteit van de werknemers wordt benut. Ik denk dat we die doelstelling nu hebben verwezenlijkt.
Dit is mijn laatste interventie in de huidige zittingsperiode, en van die gelegenheid wil ik gebruik maken om mijn collega’s te danken. Dit was mijn eerste ervaring als lid van dit Parlement, en mijn deelname aan deze commissie heeft me doen inzien dat dit moeizame wetgevingswerk, dat werkelijk van invloed is op het leven van de burgers, veel meer bijdraagt aan Europa dan allerlei min of meer zinloze debatten over de toekomst en de betekenis van Europa. 
Ribeiro (GUE/NGL ),
    – Mijnheer de Voorzitter, de trans-Europese netwerken hebben de spoorwegen weer op de kaart gezet. Het spoorvervoer, symbool voor openbare investeringen en diensten stelt al decennia lang de norm. Het wordt genoemd in epische gedichten waarin verhaald wordt over de ontsluiting van nog onontgonnen streken.
De liberaliseringswaan heeft het onderwijs, de gezondheidszorg en watervoorziening al voor zich opgeëist. Er is nu nog maar één enkele fundamentalistische ideologie – de markteconomie. Ook de spoorwegen moeten eraan geloven. U moet overigens niet denken dat wij de tijd willen terugdraaien. We willen juist helpen de spoorwegen – en daarmee de openbare diensten – weer op de rails te krijgen, zodat ze in de toekomst weer ten behoeve van de bevolking kunnen worden ingezet. Het spoorvervoer mag dus niet enkel financiële belangen dienen en op hoge snelheid maar een gering aantal plaatsen aandoen. Om dit te verwezenlijken dient er gezorgd te worden voor interoperationele netwerken, multimodale aansluitingen en doeltreffende veiligheidsvoorzieningen, bescherming van het milieu, daadwerkelijke participatie en verantwoordelijkheid voor de lidstaten. Ik dank de rapporteurs voor hun verslag. 
De Voorzitter.
   De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A5-0237/2004) van de heer Rübig, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van beschikking 2000/819/EG betreffende een meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap, met name voor het midden- en kleinbedrijf (MKB) (2001-2005) (COM(2003) 758 - C5-0628/2003 - 2003/0292(COD)). 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur, de heer Rübig, bedanken voor zijn uitstekende werk, waardoor wij dit voorstel in eerste lezing kunnen aannemen. Dit is een goed voorbeeld van een efficiënte en opbouwende samenwerking tussen de instellingen.
Het voorstel van de Commissie omvat twee essentiële onderdelen. Enerzijds wordt voorgesteld het Joint European Venture-programma af te bouwen, en anderzijds worden er enkele wijzigingen voorgesteld voor het Europese instrument dat startkapitaal beschikbaar stelt aan ondernemingen in de technologiebranche, de zogenaamde ETF-startersregeling of ETF Start Up. Dit instrument verstrekt risicokapitaal voor het lanceren van hightech-ondernemingen.
De voorgestelde afbouw van het JEV-programma is het resultaat van een evaluatie van het programma, waarin werd geconcludeerd dat het programma zijn doel niet heeft bereikt. De vraag was gering en het effect op de werkgelegenheid beperkt. Ik denk dat er een duidelijke boodschap van dit voorstel uitgaat, namelijk dat het Parlement en de Commissie bereid zijn inefficiënte programma’s die hun doel niet bereiken, te beëindigen.
De Commissie kan haar financiële en personele middelen beter besteden aan financiële instrumenten voor de kleine en middelgrote ondernemingen die meer effect sorteren, zoals de MKB-garantiefaciliteit en het Europese instrument tot startkapitaal, ETF Start Up.
Dankzij de veranderingen die voor de ETF-startersregeling worden voorgesteld, kan het een flexibel instrument worden. Deze veranderingen zorgen voor een ruimere beschikbaarheid van startkapitaalfinanciering voor ondernemingen die jonger zijn dan tien jaar - vergeleken met vijf jaar op dit moment - indien zij actief zijn in specifieke sectoren zoals de biowetenschappen. Hiermee wordt weergegeven dat de ontwikkeling van het product en de experimentele fase bij deze ondernemingen behoorlijk lang kunnen duren en dat ze gedurende deze periode toegang moeten kunnen hebben tot risicokapitaal om hun activiteiten voort te zetten.
Het voorstel van de Commissie bevat tevens een meer expliciete verwijzing naar de voorkeur van investeringsfondsen voor ondernemingen die activiteiten ontplooien op het gebied van onderzoek en ontwikkeling. Ik wil dan ook onderstrepen dat het Europese instrument voor financiële steun aan risicokapitaalfondsen openstaat voor fondsen die zich richten op kleine en middelgrote ondernemingen die met name actief zijn in de O[amp]O-sector.
Tot slot merk ik op dat deze veranderingen in de ETF-startersregeling ertoe zouden moeten bijdragen dat zowel de in Lissabon vastgestelde doelstellingen als de doelstelling om drie procent van het BBP te besteden aan uitgaven op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, gehaald worden. Het verheugt mij dan ook dat het Parlement het voorstel van de Commissie steunt. In die zin is het vanzelfsprekend, mijnheer de rapporteur, dat de Commissie kan instemmen met alle amendementen van het Europees Parlement, dat wil zeggen de amendementen 1 tot en met 5. 
Rübig (PPE-DE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, als smid heb ik geleerd dat men het ijzer moet smeden als het heet is. Het doet me plezier dat de drie betrokken instellingen - het Parlement, de Raad en de Commissie - hebben laten zien hoe snel en efficiënt men bij belangrijke onderwerpen gezamenlijk Europese wetgeving tot stand kan brengen. Het voorstel werd in december 2003 ingediend. In januari 2004 wees het Europees Parlement drie comités en één rapporteur aan voor de kwestie. Op 21 april - vandaag dus - zijn wij in trialoogvergadering overeengekomen met dit wetsvoorstel in te stemmen. Van het eerste voorstel tot de inwerkingtreding van deze belangrijke beschikking voor het midden- en kleinbedrijf, en dat in amper vier maanden!
Wij willen met dit programma investeringen in nieuwe technologieën en vooral ook in opleidingen mogelijk maken. Het doet me dan ook veel plezier dat commissaris Reding hier is. Wij geloven namelijk dat onderwijs en opleiding een wezenlijke grondslag vormen voor het succes van een bedrijf en daardoor uiteindelijk ook de doorslag kunnen geven voor de kredietwaardigheid van een bedrijf en de zekerheden die het nodig heeft om een lening te kunnen afsluiten.
Onze doelstelling is eenvoudig: bestaande arbeidsplaatsen en bedrijven behouden en nieuwe scheppen. Ik denk dat dit programma in dat opzicht redelijk doeltreffend is. Wij kiezen voor het stimuleren van de samenwerking tussen bedrijven onderling - vooral de kleinste - en uiteindelijk ook tussen de grotere ondernemingen, maar ook met de organisaties die voor hen opkomen.
Wij zijn ook van mening dat de Europese Commissie verslag moet uitbrengen van de vorderingen die worden gemaakt. Natuurlijk in de eerste plaats op financieel gebied, maar we zijn ook geïnteresseerd in de die worden neergezet en in de , hoe deze programma's in de praktijk uitpakken. We willen op basis van de verschillende nationale toepassingen leren hoe we de programma's optimaal kunnen benutten, zodanig dat het ter beschikking gestelde geld rechtstreeks, zonder administratiekosten, voor honderd procent via de Europese Investeringsbank naar de bedrijven wordt doorgesluisd.
We weten dat bij een van de programma's het doel niet is bereikt. Dat betreft het JEV-programma. Ik wil de Commissie uitdrukkelijk bedanken voor het feit dat zij de moed heeft gehad om officieel vast te stellen dat dit een programma is dat niet optimaal wordt benut. We willen echter de middelen die hier vrijkomen, dienovereenkomstig inzetten. We weten dat juist de thema's van Bazel II - de borgstelling, de lening ter financiering van het eigen vermogen, het risicokapitaal - in de toekomst nog veel centraler komen te staan. Daarom wil ik er hier en nu toe oproepen - en dat gaan we morgen bij de plenaire vergadering naar verwachting ook besluiten - om Bazel II ook echt serieus te nemen.
Wij stellen vast dat er een studie is ingesteld die door de bevoegde deskundigen intern is uitgevoerd, maar dat we kennelijk niet tevreden zijn met de resultaten. We willen dan ook aandringen op een resultatenonderzoek, dat simpelweg laat zien welke problemen we kunnen verwachten na invoering van de wetgeving van Bazel II. We willen dat resultatenonderzoek graag vandaag door de Commissie toegezegd krijgen; ook de Raad heeft daar al op aangedrongen. We willen weten wat onze ministers van Financiën, onze nationale staten ter voorbereiding op de invoering van Bazel II kunnen of moeten doen, en welke voorstellen de verschillende staten ontwikkelen. Er moet bovenal een programma voor worden opgesteld. Het mag toch niet gebeuren dat invoering van Bazel II miljarden euro's gaat kosten. Integendeel, we streven naar een rationaliseringsproject. De kosten voor de bedrijven en voor de banken moeten drastisch omlaag en daar moeten de toezichthouders op de financiële markten, de ministeries van Financiën en de Commissie zich sterk voor maken. Ook wij als Parlement zullen er alles aan doen om Bazel II tot een succes te maken. We zouden graag zien dat het Stabiliteitspact dat we voor Europa hebben aangenomen, ook wordt toegesneden op onze kleine bedrijven. Dan gaan ook zij een zekere toekomst tegemoet. 
Montfort (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het verslag-Rübig levert geen enkel probleem op. In het verslag wordt voorgesteld de financiële maatregelen met betrekking tot ondernemingen aan te passen en het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap, waarvoor ik rapporteur was, te wijzigen. Ik hoop dat dit verslag eindelijk de bereidheid van de Commissie weergeeft om rekening te houden met de behoeften van het MKB op het gebied van risicokapitaal en steun voor het opzetten en de overdracht van een onderneming, zoals u zojuist hebt gezegd, mevrouw de commissaris. Al deze programma’s volstaan nog niet om aan de doelstellingen van de Lissabon-strategie te beantwoorden, hoewel deze toch ieder jaar tijdens de voorjaarstop opnieuw worden bevestigd. Ik zal hier niet verder over uitweiden. Maar omdat dit onze laatste vergadering is en ik waarschijnlijk tot mijn spijt geen zitting zal hebben in het volgende Parlement, wil ik nog eens met klem herhalen wat ik met de collega’s van de Fractie van de Europese Volkspartij altijd binnen de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heb verdedigd.
Allereerst wil ik dat het Europees handvest voor kleine ondernemingen eindelijk juridische waarde krijgt. De tenuitvoerlegging van dit handvest is nodig voor onze ondernemingen, zoals tijdens de Top van Barcelona werd onderstreept. Hoe denkt de Commissie hierover, mevrouw de commissaris? Vervolgens moeten onze ondernemingen - of ze nu klein of middelgroot zijn en ongeacht of het om een innoverende, conventionele of ambachtelijke bedrijfstak gaat - toegang krijgen tot de onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma’s. Als wij concurrerend en dynamisch willen blijven en hoge prestaties willen leveren is dit geen optie maar een vereiste. U hebt dit zojuist zelf onderstreept, mevrouw de commissaris. Tot slot bestaat bij deze ondernemingen behoefte aan adviezen, samenwerking en overleg. Nu bestaan er beroepsorganisaties die deze kleine en middelgrote ondernemingen ondersteunen. Is de Commissie van plan hen als serieuze gesprekspartners te beschouwen bij het opstellen van nieuwe programma’s?
Als aan deze voorwaarden wordt voldaan, kunnen onze ondernemingen de uitdaging op het gebied van groei en werkgelegenheid aangaan, kunnen onze jongeren zich de bedrijfscultuur en het ondernemerschap eigen maken en zal het eindelijk herenigde Europa deze meest dynamische ruimte ter wereld worden, zodat iedere burger zijn plaats erin kan vinden. 
Rübig (PPE-DE ).
    Voorzitter, ik zou graag voor de notulen willen vastleggen dat de heer Hans-Peter Martin, die zich altijd zo druk maakt over het feit dat mensen de presentielijst ondertekenen en vervolgens niet aanwezig zijn, schittert door afwezigheid bij deze avondvergadering. 
De Voorzitter.
   Gezien de afwezigheid van de sprekers is het debat gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A5-0235/2004) van de heer van Velzen, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een meerjarenprogramma van de Gemeenschap ter verbetering van de toegankelijkheid, het nut en de exploiteerbaarheid van digitale inhoud in Europa (COM(2004) 96 - C5-0082/2004 - 2004/0025(COD)). 
Van Velzen (PPE-DE ),
   . Voorzitter, mevrouw de Commissaris, dit is een vrij historisch moment, want het is nu woensdagavond en dit is het laatste verslag dat vanavond aan de orde komt. Het zal tevens mijn laatste verslag zijn in dit Huis, omdat ik na tien jaar ga stoppen.
Nog niet zo lang geleden is tijdens de top in Brussel opnieuw het belang van het Lissabon-proces aan de orde gekomen. Als wij van Europa in 2010 de meest competitieve en dynamische op kennis gebaseerde maatschappij in de wereld willen maken, is er natuurlijk nog heel veel werk aan de winkel. Zoals wij al gezien hebben bij 2005, hangt een succesvolle uitvoering van de toegang tot breedband voor een groot deel af van de beschikbaarheid van. Je kunt immers wel breedband hebben, maar als je daar niets op hebt, lopen burgers er niet warm voor. Hetzelfde geldt voor geavanceerde diensten voor gebruikers van mobiele telefonie, en ik doel dan op, bijvoorbeeld, de derde generatie.
Voorzitter, ik was onlangs een paar weken in China en mij viel op dat de Chinezen zich, samen met de Japanners en de Zuid-Koreanen, nu al druk maken over de vierde generatie mobiele telefonie. Dat betekent dus dat Europa ook op het gebied van derde generatie steeds verder gaat achterlopen, zie de cijfers van Nokia. Men zou dus zeggen dat het verslag over een buitengewoon belangrijk verslag is, want het stimuleert een toename van productiviteit en innovatie, betere informatieproducten en -diensten, het heeft een positieve invloed op , een gebied waarop wij ook nog ver achterlopen, en het leidt tot meer projecten op het gebied van , en .
Ik ben dan ook blij dat mevrouw de Commissaris er vanavond is. In het huidige -voorstel van de Commissie worden de obstakels aangeduid, met name in de ,alsmede de gebieden waarop de markt adequate investeringen laat liggen. De markt kan niet alles doen en de overheden hebben een terechte rol. In het huidige voorstel worden voorwaarden gecreëerd voor een betere toegang tot en een beter gebruik van en, waar nodig, voor een grote economische terugkeer van diensten die gebaseerd zijn op toegang tot en hergebruik van digitale inhoud.
De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft een zestiental amendementen ingediend op het voorstel van de Europese Commissie. Daarmee willen wij ervoor zorgen dat het verslag geconcentreerd wordt op de publieke sector, dat rekening wordt gehouden met de financiële vooruitzichten na 2007, dat er een budget ten bedrage van 55 miljoen euro wordt gereserveerd voor de jaren 2005 en 2006, en dat het totale budget 163 miljoen euro zal bedragen. Ik wil in verband hiermee graag van de gelegenheid gebruikmaken om mijn schaduwrapporteurs, de dames Neena Gill en Elly Plooij-Van Gorsel, te bedanken voor de uitstekende samenwerking die ik met hen heb gehad.
Het leek een prachtig feestje te gaan worden, omdat de Raad, waarmee wij overlegden, ook belang had bij één lezing, zodat wij geen vertraging zouden oplopen. Wij hadden als uitgangspunt 163 miljoen euro. De Raad, met name het Ierse voorzitterschap, deed voorkomen alsof een binnen handbereik was als wij zouden teruggaan tot 145 miljoen euro. Als goede parlementariërs dachten dat wij dan uiteindelijk op een bedrag van ergens in de 150 miljoen te zullen uitkomen. Echter, het Ierse voorzitterschap kwam terug in de informele trialoog met de mededeling dat het niet hoger kon gaan dan 120 miljoen en voegde daaraan toe dat wij, als wij een beetje zouden , wellicht zouden kunnen uitkomen op 138 miljoen. Wij hebben aangegeven dat dit voor ons onvoldoende was en dat het ten minste 140 miljoen zou moeten zijn. Wij hebben het Raadsvoorzitterschap voorts verzocht schriftelijk te verklaren dat men het dus eens was is met 140 miljoen euro. De liep af op uiterlijk vanmiddag half een. Het is typerend voor de Raad dat ik vervolgens om elf minuten over vijf het volgende bericht ontving. Ik citeer letterlijk, Voorzitter, dat is goed voor de historie. 
Mijnheer de Voorzitter, dit is nu de derde keer dat wij hetzelfde bericht van de Raad krijgen en elke keer als wij tegen de Raad zeggen: , zegt de Raad dat hij het niet kan. Met zoveel, laat ik zeggen, onduidelijkheid in de Raad kunnen wij niet anders vaststellen dan dat wij binnenkort een verkiezingscampagne gaan voeren. Dat wij tegen de burgers zullen zeggen: de Raad maakt mooie verhalen in Brussel als het gaat over het Lissabon-proces, maar zodra het gaat om het leveren, ook in termen van financiële middelen om het Lissabon-proces te realiseren, zegt de Raad , is de Raad niet thuis en laat hij ons met lege handen staan.
Ik vind het buitengewoon triest dat wij die in 2010 de meest competitieve en dynamische kenniseconomie van de wereld willen hebben en wij als Parlement op deze manier door de Raad worden behandeld. Ik ben blij dat er verkiezingscampagnes komen. Het motiveert mij in ieder geval om daaraan mee te gaan doen en deze tweeslachtigheid van de Raad aan de kaak te stellen. Ons wachten betere tijden. 
Reding,
   . - Mijnheer de Voorzitter, alvorens tot de kern van de zaak te komen wil ik graag een persoonlijk woord richten tot de geachte rapporteur, mijn vriend Wim van Velzen. Ik wil hem bedanken voor het werk dat hij al deze tien jaar heeft verricht ten gunste van het algemeen welzijn en om het leven van alle Europeanen te verbeteren, ongeacht hun achtergrond en ongeacht op welk gebied. Zijn inzet bleef niet alleen beperkt tot de Europeanen: ik denk ook aan het werk dat hij op internationaal, en zelfs op mondiaal niveau heeft verricht. Naar mijn mening heeft Wim van Velzen laten zien waartoe een goed parlementariër in staat is. 

Dan kom ik nu op het -programma. Zoals de rapporteur al aangaf, wil de Commissie dit programma begin 2005 lanceren, bijna halverwege het streefjaar voor de Lissabon-agenda: 2010. Wij moeten de voorwaarden voor innovatie door het bedrijfsleven verbeteren, met name in bepaalde sectoren van de markt voor digitale inhoud, en daarom is dit programma uiterst relevant voor de Lissabon-strategie.
De markt voor online digitale inhoud biedt een aanzienlijk groeipotentieel, maar ook een ideaal platform voor innovatieve producten en diensten met digitale inhoud, die de nationale grenzen overstijgen. Bijvoorbeeld, stelt u zich eens voor dat alle overheden in Europa op dezelfde manier gegevens en informatie zouden verzamelen en opslaan en dat bovendien onze burgers alle talen van de Unie zouden beheersen. Met het Europese Jaar van de Talen heb ik getracht dat te bevorderen en dat proces loopt nog steeds: mensen leren steeds meer talen, maar er is nog een lange weg te gaan. Op internet zullen echter vermoedelijk allerlei kaarten van trans-Europese snelwegen, waterwegen en andere natuurlijke en kunstmatige verbindingen verschijnen, en vervolgens ook grote Europese digitale bibliotheken van cultureel en wetenschappelijk aanzien. Ook zal er veel meer Europees digitaal lesmateriaal komen.
Vanaf mei 2004 omvat de Europese Unie 25 lidstaten, twintig talen, nog meer culturen, tal van regio’s en een volkomen gefragmenteerde markt voor ondernemingen die innovatieve grensoverschrijdende producten en diensten met digitale inhoud willen ontwikkelen. Dit is een realiteit die in aanmerking moet worden genomen wanneer het -programma in januari 2005 van start gaat.
Toch zijn de vooruitzichten misschien minder somber dan ze lijken. De onlangs vastgestelde richtlijn inzake overheidsinformatie zorgt voor afstemming tussen de wetgevingskaders van de lidstaten ten aanzien van het hergebruik van informatie die in het bezit is van de overheid. Het probleem van het combineren van formaten en talen is op te lossen met behulp van de huidige informatietechnologie, tenminste als het -voorstel wordt goedgekeurd. Daarom is het zo belangrijk – daarin ben ik het volledig met de rapporteur eens – dat dit -programma wordt gezien in samenhang met het -programma, omdat mensen eerst moeten leren hoe ze de inhoud moeten gebruiken voordat ze er werkelijk iets aan hebben.
In het voorgestelde programma wordt geadviseerd om het accent te leggen op duidelijk gefragmenteerde delen van de markt voor digitale inhoud in Europa waar de marktkrachten onvoldoende hebben gefunctioneerd om de groei te stimuleren, zoals de rapporteur terecht opmerkte. Het programma richt zich op drie terreinen: ruimtelijke of geografische gegevens, onderwijsmateriaal en culturele inhoud.
Het verheugt de Commissie dan ook dat het voorstel verder wordt verbeterd door de amendementen die de rapporteur, de heer Van Velzen, heeft ingediend. Wij willen hem en de schaduwrapporteurs, mevrouw Gill en mevrouw Plooij-van Gorsel, bedanken voor hun inspanningen om met de Raad tot een compromis te komen, in een poging de procedure in eerste lezing af te sluiten. Ook al heeft de rapporteur problemen met de Raad, voor problemen met de Commissie hoeft hij niet bang te zijn, want de Commissie kan alle door het Parlement ingediende amendementen aanvaarden. 
Gill (PSE ).
   – Voorzitter, de heer Van Velzen verdient onze gelukwensen omdat hij uitstekend werk heeft verricht en een heel goed verslag heeft afgeleverd. Ik ben zelf rapporteur geweest voor het eerste -verslag en ik weet dat de heer Van Velzen heel hard heeft gewerkt om Europa een voordeel te bezorgen op het gebied van digitale inhoud. Zoals hij eerder heeft gezegd, bezit de VS de meest ontwikkelde digitale economie ter wereld; Europa, met zijn gefragmenteerde markten en kleinere media- en telecommunicatiebedrijven, doet zijn best zijn achterstand op het gebied van inhouds- en productkwaliteit in te lopen.
Ik wil eigenlijk niet inhoudelijk ingaan op het verslag, dat zowel door de rapporteur als door de Commissie al welsprekend is samengevat, maar ik wil het hebben over de Raad. Ik maak me buitengewoon grote zorgen om deze houding en deze handelwijze van de Raad. Keer op keer heeft hij zich uitgesproken voor het nastreven van de Lissabon-doelstellingen, waartoe met name ook het scheppen van mogelijkheden voor Europa in het elektronische tijdperk behoort. Maar als er geld moet komen voor datgene waar de Raad de mond van vol heeft, dan komt hij niet over de brug.
Zoals de rapporteur al zei, heeft de Raad het Parlement met totale minachting behandeld. Er is gekibbeld over cijfers – twintig miljoen, dertig miljoen, vijftig miljoen – omdat de Raad niet genoeg geld wil uittrekken voor dit programma. In een Europa met 25 lidstaten zullen er voldoende middelen nodig zijn om op dit terrein ooit een concurrentievoordeel te kunnen behalen op onze grootste concurrent, de VS. Dat wij de inhoud voor elkaar hebben, dat we dit programma erdoor krijgen en dat we het midden- en kleinbedrijf en andere aanbieders bereiken, is bepalend voor veel banen op hogeschoolniveau.
Het is doodzonde dat we dit initiatief niet hebben kunnen afronden vanwege de houding van de Raad. Het was van belang om tijdens deze zittingsperiode resultaat te boeken en om dit programma in 2005 operationeel te hebben, en bij het Parlement bestond beslist de wil om dat voor elkaar te krijgen. Dat het niet gelukt is, en dat is slecht voor de EU, komt doordat de Raad het geld er niet voor over had. Wat de Raad nu aanbiedt, stelt niets voor in een Unie van 25.
Ik wil mijn gelukwensen uitspreken aan de rapporteur, die al het mogelijke heeft gedaan om tot afsluiting te komen, omdat sommige parlementsleden uit andere fracties wilden vasthouden aan het oorspronkelijke Commissievoorstel, waarin sprake was van 165 miljoen euro. Dat is het bedrag dat nodig is, wil het echt iets worden met dit -voorstel.
Deze mislukking is niet te wijten aan een gebrek aan inzet van de kant van de rapporteur. Ik hoop dat de Raad in tweede lezing beseft dat het Parlement niet bereid is programma’s te steunen die eigenlijk maar een slag in de lucht zijn. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats(1).
