Wyniki referendum w Irlandii (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są oświadczenia Rady i Komisji dotyczące wyników referendum w Irlandii.
Witamy dziś w Parlamencie premiera Szwecji, który reprezentuje szwedzką prezydencję. Bardzo się cieszymy z pańskiej obecności, choć pojawił się problem natury formalnej. Bardzo mi przykro z tego powodu.
Panie przewodniczący Barroso, to wspaniale, że pan również jest tu z nami w tak ważnej chwili dla Unii Europejskiej. Bardzo panu dziękuję.
Czasami przebrnąć przez wszystkie formalności to nie lada kłopot, ale jak widać jesteśmy bardzo demokratyczną instytucją. To zawsze nieodzowne, by przejść przez nie wszystkie w należytej kolejności. Wtedy wszystko jest w porządku i możemy dojść do porozumienia.
Przejdźmy do głównego punktu porządku obrad wieczornych. To dla nas bardzo ważne, że możemy z państwa udziałem przedyskutować w Izbie tak istotny temat.
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Jestem wdzięczny, że mogę tu dziś być oraz że mam sposobność do wystąpienia przed Parlamentem Europejskim zaraz po ogłoszeniu pozytywnych wyników referendum w Irlandii. Chylę czoła przed premierem Brianem Cowenem i jego współpracownikami; zwracam się również do wszystkich tych, którzy uczestniczyli w kampanii i przyczynili się do sukcesu wyborczego, niezależnie od partii lub rodowodu politycznego: dziękuję za wasze wysiłki. To była dobra decyzja dla Irlandii; to jest dobra decyzja dla Europy.
Można, jak sądzę, stwierdzić, że Europa posłuchała głosu krytyki; wiem, że gwarancje prawne zapewnione przez Radę okazały się decydującym elementem kampanii referendalnej. Przyznam też, że starania prezydencji francuskiej i czeskiej okazały się kluczowe dla znalezienia sposobu na rozwianie obaw społeczeństwa irlandzkiego. Uważam także, że to bardzo dobrze, że w referendum wyłoniła się większość bardzo silna, większość zdecydowana wynosząca 67,1%, i to przy wysokiej frekwencji rzędu 59%. Są to zatem wspaniałe wieści dla Europy.
Nie muszę rzecz jasna tłumaczyć Parlamentowi potrzeby wprowadzenia traktatu lizbońskiego w życie. Pozwoli to wam osiągnąć wyższy poziom demokratyzacji, lepszą skuteczność i przejrzystość. W istocie umocni pozycję UE na arenie międzynarodowej i uczyni nas silniejszymi w zmaganiach z globalnymi wyzwaniami, i wiem, że wy w Parlamencie zyskacie bardziej znaczącą rolę w całym procesie decyzyjnym. Cieszy mnie to osiągnięcie. Stąd też bardzo ważne jest wejście w życie traktatu lizbońskiego.
Rada Europejska wyraża wspólne pragnienie wejścia w życie traktatu do końca bieżącego roku, do zakończenia prezydencji szwedzkiej. Licząc państwa, które ratyfikowały traktat - obecnie pełną ratyfikację przeprowadziły 24 państwa - 25. państwem ma być Polska, sądząc po sygnałach otrzymywanych od polskiego prezydenta. W sobotę, po poznaniu wyników referendum w Irlandii, rozmawiałem z taoiseachem Brianem Cowenem, który oznajmił, że potrzebują kilku tygodni na zapewnienie pełnej ratyfikacji przez parlament. Zatem 26. państwem będzie Irlandia. Do kompletu 27 ratyfikacji brakuje tylko Czech. W związku z tym dziś w Brukseli odbyło się spotkanie z udziałem przedstawicieli trzech instytucji: prezydencji, szefa Komisji Jose Manuela Barroso oraz przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka Łączył się z nami również premier Czech Jan Fischer. Wspólnie próbowaliśmy ocenić zaistniałą sytuację. Zapewnie państwo słyszeli, że 17 senatorów skierowało do Trybunału Konstytucyjnego Republiki Czeskiej skargę o zbadanie zgodności traktatu lizbońskiego z czeską konstytucją. Jan Fischer powiedział nam, że to niezawisły sąd, który obecnie pracuje w trybie przyspieszonym nad decyzją, czy rozpatrywać tę skargę. Póki co nie przepowiadamy dokładnej daty wydania orzeczenia, choć rzecz jasna czekamy na ten sygnał. Mamy po prostu nadzieję, że nastąpi to w ciągu tygodnia lub kilku tygodni. Komunikat z Czech na dzień dzisiejszy brzmi: niezawisły sąd wyda orzeczenie być może za tydzień, choć mogą minąć i dwa tygodnie, nim dowiemy się, jak postąpią.
Jako przewodniczący Rady Europejskiej odpowiadam za posuwanie naprzód prac Unii. Żywię stanowcze przekonanie, że nie ma czasu do stracenia. Stąd też postanowiłem, że oczekując na wyjaśnienie sytuacji w Republice Czeskiej, w pierwszym rzędzie będziemy kontynuować przygotowania do wejścia traktatu lizbońskiego w życie, a następnie, gdy wyjaśni się, kiedy traktat lizboński wejdzie w życie, rozpocznę konsultacje w sprawie nominacji na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej oraz Wysokiego Przedstawiciela i Sekretarza Generalnego Rady. Owe przygotowania to nie tylko sprawa prezydencji: jest to zadanie dla wszystkich trzech instytucji. Twierdzę zatem, że niezwykle istotna jest ścisła i konstruktywna współpraca z Komisją i Parlamentem Europejskim w tym procesie. Ponawiam zatem adresowaną do Parlamentu ofertę współpracy w staraniach o ostateczne wprowadzenie w życie traktatu lizbońskiego.
Pamiętajmy również, że poza sprawami instytucjonalnymi ten okres szwedzkiej prezydencji - i ta jesień - stoją rzecz jasna pod znakiem potrzeby postępu w kwestii zmian klimatu, postępu w kwestii kryzysu finansowego oraz troski o Europę, która potrzebuje polityki sprzyjającej tworzeniu miejsc pracy - należy zająć się wieloma ważnymi sprawami. Wszystko to składa się na konieczność energicznego działania, wprowadzenia w życie traktatu lizbońskiego oraz aktywności prezydencji w tych jakże ważnych dla naszych wyborców sprawach.
Przewodniczący
Panie premierze! Dziękujemy za ten czytelny sygnał, dotyczący bieżących spraw po wynikach głosowania w Irlandii, oraz za czytelny komunikat w sprawie współpracy między Parlamentem Europejskim a prezydencją Rady Europejskiej. Właśnie rozpoczęliśmy dyskusje z panią minister Malmström, byłą poseł do Parlamentu Europejskiego, którą doskonale pamiętamy. Bardzo dziękujemy za pańską propozycję oraz czytelny sygnał.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! W ostatni weekend naród irlandzki podjął doniosłą, historyczną decyzję: decyzję bardzo ważną dla Irlandii, bardzo ważną dla Europy. Naród irlandzki wolą zdecydowanej większości uznał znaczenie traktatu lizbońskiego, traktatu, który zmierza ku bardziej demokratycznej i skuteczniejszej Europie, traktatu, który stwarza nam odpowiednią platformę, będącą nośnikiem nowoczesnej, pełnej sukcesów Unii Europejskiej, jaką chciałby widzieć każdy obywatel.
Traktat posiada już demokratyczną aprobatę wszystkich 27 państw członkowskich. Każde państwo członkowskie Unii Europejskiej, poprzez parlament lub w bezpośrednim głosowaniu, zatwierdziło traktat.
To rzeczywiście wielkie osiągnięcie. Dowodzi ono, że rozszerzona Europa może podzielać jedną wizję naszej przyszłości oraz determinację do postępu. Zapadła demokratyczna decyzja. Teraz potrzeba zakończenia procesów ratyfikacyjnych.
Cieszę się na wieść, że prezydent Polski Lech Kaczyński niebawem złoży swój podpis. Zawsze powtarzał mi, że zrobi to, kiedy Irlandczycy powiedzą "tak”. To rzeczywiście wspaniała nowina.
Oczywiście czekamy zakończenia procesu w Czechach. Musimy uszanować konstytucyjną procedurę tego kraju tak, jak uczyniliśmy to w odniesieniu do pozostałych krajów, lecz kiedy dobiegnie ona końca, nie widzę powodu, by zwlekać z zakończeniem całego procesu.
To ważne dla całej Europy, a w szczególności dla Komisji. Chcę zobaczyć nową Komisję, Komisję w kształcie przewidzianym traktatem lizbońskim. Chcę, by rozpoczęła urzędowanie jak najszybciej. Zbyt długie pozostawanie Komisji w tymczasowym kształcie nie leży w niczyim interesie. Jestem gotów do formowania nowej Komisji niezwłocznie po tym, kiedy Rada będzie gotowa ostatecznie wyjaśnić podstawę prawną, jak również do powołania Wysokiego Przedstawiciela, który zostanie wiceprzewodniczącym Komisji.
Doceniam wszystkie starania poczynione przez szwedzką prezydencję, w tym osobiste starania pana premiera Reinfeldta, zmierzające do szybkiego zakończenia wszystkich tych procesów. Inicjatywa, którą pan premier Reinfeldt podjął na dzisiejszym spotkaniu wraz ze mną oraz panem, panie przewodniczący Buzek, jak również wideokonferencja z udziałem premiera Fischera, okazały się pożyteczne i wartościowe.
Wiem również, że Parlament niestrudzenie propagował traktat lizboński. Parlament i Komisja pracowały ramię w ramię wyjaśniając, czemu jest to właściwy traktat dla Europy. Jestem dumny z roli, jaką Komisja odegrała w dostarczaniu społeczeństwu irlandzkiemu informacji potrzebnych do podjęcia decyzji.
Teraz, kiedy mamy rzeczywistą perspektywę ostatecznej ratyfikacji traktatu lizbońskiego i ukończenia całego procesu, możemy skupić się na stosowaniu traktatu. Przy tej okazji chcę zwrócić uwagę na cztery obszary, w których ciężko pracujemy, by zapewnić łatwe wejście w sytuację, kiedy traktat zacznie obowiązywać.
Do najważniejszych i najbardziej złożonych działań zaliczają się innowacje w zakresie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Włożyliśmy wiele wysiłku w przemyślenie niektórych praktycznych szczegółów sposobu, w jaki możemy sprawić, by Europejska Służba Działań Zewnętrznych stała się prawdziwym sukcesem. Prace te nabiorą teraz tempa, a pozostając w tym samym duchu, co wypowiedź szwedzkiej prezydencji sprzed chwili, chcę zadeklarować determinację Komisji Europejskiej do współpracy z Parlamentem dla osiągnięcia tego celu.
Wiem, że w Parlamencie w tej tematyce wiódł prym pan poseł Elmar Brok. Rozumiem, że będzie ona przedmiotem debaty na kolejnym posiedzeniu plenarnym. To doskonały moment, gdyż przypadnie on na krótko przed poruszeniem tego samego zagadnienia podczas posiedzenia Rady Europejskiej. Uważam, że sprawozdanie stanowi świetną podstawę do dyskusji między naszymi instytucjami i cieszę się, że żywy duch wspólnotowy stanowi inspirację tego sprawozdania. To właśnie jest duch, który będę podtrzymywał podczas przygotowania ważnej innowacji, jaką jest Europejska Służba Działań Zewnętrznych.
Kolejnym punktem jest procedura komitetowa. To ważny aspekt załatwiania spraw przez Unię Europejską. Traktat lizboński wprowadza nowe zasady, które racjonalizują system i poprawiają jego przejrzystość. Musimy dokładnie określić, jak system powinien działać. Postawię jednak sprawę jasno: wiele z tych decyzji ma ogromne znaczenie polityczne i wymaga należytej kontroli demokratycznej oraz prawowitego rodowodu politycznego. Musimy zatem utrzymać ważną rolę, jaką odgrywa obecnie Parlament.
Innym ważnym czynnikiem demokratycznym są nowe mechanizmy, umożliwiające parlamentom krajowym bezpośrednie wyrażenie zdania w sferze pomocniczości. Należy umieścić te mechanizmy w szerszym kontekście znakomitych stosunków z krajowymi parlamentami, jakie w ostatnich latach nawiązała Komisja oraz - w rzeczy samej - Parlament Europejski.
Chcę wreszcie wspomnieć o europejskiej inicjatywie obywatelskiej. Należy ona do najbardziej znamiennych innowacji w ramach demokratycznej agendy traktatowej; agendy, nad którą Parlament podjął już szczegółowe prace. Margot Wallström kierowała naszymi pracami nad zieloną kartą w sprawie niezwłocznego przystąpienia do konsultacji, mając na celu powierzenie tej szansy w ręce obywateli w okresie roku od wejścia traktatu w życie.
Podczas wystąpienia w zeszłym miesiącu w Parlamencie powiedziałem, jakie są - moim zdaniem - wielkie wyzwania i wielkie możliwości stojące przed Europą. Traktat lizboński zapewni odskocznię, umożliwiającą urzeczywistnienie naszych celów, i jestem pewien, że przy konstruktywnym partnerstwie między naszymi instytucjami osiągniemy sukces. Oto zobowiązanie Komisji Europejskiej.
Przewodniczący
Panie przewodniczący Barroso, dziękuję za wystąpienie oraz za gotowość do współpracy we wdrażaniu postanowień traktatu lizbońskiego.
Współpraca między Parlamentem a Radą podczas wideokonferencji z premierem Czech Janem Fischerem również przebiegała znakomicie, dlatego ponownie dziękuję panu premierowi Fredrikowi Reinfeldtowi za zorganizowanie tej wideokonferencji.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie i panowie! Zeszłotygodniowe szczere i zdecydowane irlandzkie "tak” oznacza nie tylko "tak” dla traktatu lizbońskiego - jest to również "tak” dla obszaru solidarności i wspólnych wartości. Naród ten wyraził swoje głębokie przywiązanie do Europy, która wywiera wpływ na globalizację nie cierpiąc jej negatywnych skutków, Europy, która podziela ze swymi partnerami swoje wybory społeczne i wybór społecznej gospodarki rynkowej.
W imieniu PPE wyrażam zadowolenie z wyników tego głosowania, które pokazują, że kiedy naród jest pytany o to, co naprawdę ważne, m.in. o zasadę przynależności do Unii Europejskiej, to odpowiada na postawione pytanie i robi to z przekonaniem.
W piątek nasi irlandzcy przyjaciele mieli określić się, czy są za przyjęciem traktatu lizbońskiego, a jeśli nie, to czy są gotowi zakwestionować członkostwo swojego kraju w Unii Europejskiej. Na postawione pytanie jednogłośnie odpowiedzieli "tak”. Dowodzi to jednej rzeczy: że Europa jest postrzegana taką, jaka jest w istocie, mianowicie jako element ochronny, bezpieczny obszar stabilności, pokoju i rządów prawa.
Uważam, że irlandzki głos będzie ważnym czynnikiem znamionującym sposób tworzenia Europy, zwłaszcza w nadchodzących miesiącach, ponieważ dowodzi on głębokiego przywiązania naszych społeczeństw do wartości, które reprezentuje Europa. Irlandzki głos zachęca nas do działań europejskich, przy okazji nas jednocząc. Zachęca nas, ponieważ jest to pierwszy raz od dawna, kiedy europejski naród wyraził z takim przekonaniem swoją wolę uczestniczenia w przygodzie europejskiej pomimo kryzysu - czy raczej z jego powodu. Również nas jednoczy, gdyż ciąży na nas powinność zaspokojenia potrzeby solidarności, która w dużej mierze stała za irlandzkim "tak”.
Wracając do instytucji europejskich, właśnie to umożliwi nam traktat lizboński. Traktat ten pozwoli Europie na lepszą skuteczność poprzez uczynienie wyjątkiem jednomyślnego głosowania, które często paraliżuje działania, a zasadą stanie się głosowanie większościowe.
Umożliwi Europie stanie się bardziej rozpoznawalną dzięki utworzeniu stałej prezydencji Rady zamiast obecnego systemu rotacyjnego, a na znaczeniu zyska Wysoki Przedstawiciel do spraw polityki zagranicznej. Europa potrzebuje jednego oblicza, zarówno wobec obywateli, jak i partnerów międzynarodowych.
Wreszcie traktat lizboński uczyni Europę bardziej demokratyczną, zwiększając rolę Parlamentu, jak również dając większe prawo do stanowienia w sprawach europejskich parlamentom krajowym i obywatelom. W piątek Irlandczycy jako ostatni naród opowiedzieli się za traktatem lizbońskim. Pozostałe narody, w tym Polska i Czechy, już to zrobiły, bezpośrednio lub za pośrednictwem parlamentów krajowych.
Stąd też wzywam prezydentów obu wyżej wymienionych krajów do bezzwłocznego formalnego złożenia podpisu pod traktatem, aby 27 państw mogło uczynić krok naprzód i wprowadzić traktat w życie do początku 2010 roku.
Moje słowa kieruję w szczególności do prezydenta Klausa, bowiem 67% irlandzkich głosów powinno go zachęcić do złożenia podpisu pod traktatem w stosownym czasie. W imieniu PPE apeluję do niego o odpowiedzialne zachowanie, i jestem pewien, że właśnie tak postąpi.
Nadszedł czas, by odstawić na bok kwestie instytucjonalne i skupić się na tym, co naprawdę ma znaczenie dla 500 milionów Europejczyków: na społecznej gospodarce rynkowej, energii, klimacie i bezpieczeństwie.
Dziękuję panom przewodniczącym Reinfeldtowi i Barroso za ich propozycje. Możecie liczyć na pomoc PPE w osiągnięciu szybkich postępów.
Martin Schulz
Panie przewodniczący! Omawiamy wyniki tego referendum. Wiele powiedziano o aspektach instytucjonalnych, zatem nie mam nic do dodania do wypowiedzi pana premiera Reinfeldta. Uważam, że to dobrze, że nie zamierza on działać w pośpiechu, lecz powiedział, że czekamy, gdyż jeszcze nie znajdujemy się na finiszu, a nim odpowiemy sobie na pytania instytucjonalne, wciąż musimy przejść przez ostatnie etapy procesu ratyfikacyjnego.
Podobnie jak my wszyscy, pan Barroso był bardzo zadowolony. Pańska radość musiała zostać nieco ostudzona w niedzielę wieczór, kiedy to spośród 382 otrzymanych przez pana głosów 55 należało do posłów z grupy, która dążyła do zablokowania wejścia traktatu lizbońskiego w życie. Ciesząc się z traktatu lizbońskiego musiał pan mieć na uwadze, że poparcia udzielili panu ludzie zupełnie przeciwni pańskim zamiarom. Proszę to przemyśleć i pozwolić nam zbudować pańską większość w oparciu o proeuropejską większość w tej Izbie.
(Zagłuszanie wystąpienia)
Kiedy mówimy o wynikach tego referendum, panie przewodniczący, chodzi jednak o coś zgoła innego. Nie chodzi o gierki instytucjonalne, które teraz będą rozgrywane. Nie chodzi o to, jak zbudowano większość w tym Parlamencie, lecz o coś stanowczo ważniejszego - i właśnie to musimy powiedzieć prezydentowi Republiki Czeskiej. W 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej jest łącznie 500 milionów mieszkańców. Chiny mają 1,3 miliarda mieszkańców. Indie - 1,1 miliarda. Te dwa kraje razem stanowią jedną trzecią ludności świata! Obecnie zasiadają one do rozmów przy okrągłym stole w ramach grupy G-20. Największe państwo członkowskie UE zasiadające w G-20 prezentuje potencjał gospodarczy wynoszący zaledwie 82 milionów ludzi.
Mamy zatem dwie opcje. W traktacie lizbońskim nie chodzi o tworzenie siły wymierzonej przeciwko państwom członkowskim, jak utrzymuje pan prezydent Klaus, lecz o coś zupełnie innego. Chodzi o uczynienie Unii silnym partnerem globalnym w celu umocnienia pozycji poszczególnych państw członkowskich. Oto bezpośredni cel traktatu lizbońskiego. Przeciwnie do podnoszonych zarzutów, traktat lizboński służy w szczególności interesom małych państw członkowskich UE. Państwo o liczbie ludności 10 milionów - przykładowo pański kraj ojczysty, panie przewodniczący Barroso, Portugalia - wobec Brazylii nie ma już tej pozycji, jaką miało w XIX wieku. To oczywiste, że w XXI wieku Brazylia jest silniejszym krajem. Podobnie jak wszystkie pozostałe państwa europejskie, Portugalia potrzebuje Unii, aby stanowić wspólną siłę. Wobec zmian klimatu, kryzysu finansowego i globalnej kontroli epidemiologicznej, walki ze zjawiskiem głodu na świecie, zabezpieczenia pokoju, zapobiegania wojnom o zasoby naturalne, Europa może przetrwać wyłącznie jako monolit, natomiast podzieliwszy się na kawałki legnie w gruzach.
Stąd też pytanie, jakie należy zadać panu prezydentowi Klausowi, brzmi: czy zważywszy na odpowiedzialność, jaką podejmuje, możliwe jest, by jednostka - wprawdzie korzystająca z konstytucyjnego uprawnienia, którego nie kwestionuję - była w stanie udźwignąć tę odpowiedzialność sama, kiedy pozostałe rządy i parlamenty, a teraz również 67% narodu irlandzkiego będące na "tak”, mają inne zdanie?
Musimy zadać to pytanie panu prezydentowi Klausowi. Czy jest on w pełni świadomy, że nasz kontynent osiągnął punkt zwrotny, innymi słowy, nastał czas, by zdecydować, czy chcemy, aby jedność uczyniła nas silniejszymi, czy też działając w pojedynkę chcemy osłabienia wszystkich. Oto zasadnicze pytanie.
Zatem tak, to był dobry dzień dla Europy, ale jeszcze lepszy będzie dzień ostatecznej ratyfikacji traktatu. Pan prezydent Klaus musi przyjąć tę historyczną odpowiedzialność i podpisać traktat.
Guy Verhofstadt
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! W piątek zrobiono krok iście historyczny: 67% głosów. Dysponując większością dwóch trzecich głosów można zmienić wszystkie konstytucje w Europie; wydaje mi się, że taka większość wymagana jest również w Szwecji.
Należy podziękować panu premierowi Brianowi Cowenowi. Dziękuję również Patowi Coxowi, który wykonał wspaniałą pracę, jak również wszystkim pro-lizbońskim posłom do Parlamentu Europejskiego, ponieważ przeprowadzili niesamowitą kampanię na rzecz traktatu. Jestem zatem szczęśliwy. A to dlatego, że całą rzecz rozpoczęliśmy w następstwie traktatu nicejskiego wraz z deklaracją z Laeken i trwało to osiem lat - obiecuję zatem nie uruchamiać ponownie całego procesu, panie przewodniczący.
Irlandzkie "tak” dopełniło woli wszystkich obywateli Europy - zgody na traktat lizboński, wyrażonej bezpośrednio lub pośrednio, w referendach lub przez parlamenty. Był to również komunikat dla eurosceptyków, którzy stale powtarzali "nie - społeczeństwo jest przeciwne Europie, przeciwne instytucjom europejskim”. Sześćdziesiąt siedem procent głosów społeczeństwa irlandzkiego, z czym mieliśmy do czynienia w piątek, to czytelny komunikat dla eurosceptyków.
Musimy zwrócić się do każdego o podjęcie odpowiedzialności, aby traktat lizboński bezzwłocznie wszedł w życie. Teraz nastał czas, aby wreszcie doprowadzić ten proces do końca. Irlandzkie "tak” daje nam pewność, że traktat lizboński wejdzie w życie; to pewne, gdyż została usunięta ostatnia przeszkoda. Nie wiemy jednak, kiedy wejdzie on w życie. Sądzę, że ten problem musimy przedyskutować na sesji wieczornej. Co będziemy robić w międzyczasie?
Jak wiadomo, musimy czekać, aż wypowie się czeski Trybunał Konstytucyjny. Jak stwierdził pan wczoraj na łamach "Le Monde”, najgorszy scenariusz to kilkumiesięczne oczekiwanie, choć wydaje mi się, że nikt ze zgromadzonych w tej Izbie nie pogodzi się z faktem, że przez najbliższe miesiące Unia będzie kuleć. Do przyjęcia jest, że Komisja będzie zajmować się sprawami bieżącymi, ponieważ po 31 października właśnie nimi powinna się zająć. Potrzeba nam działania i to pilnie. Stąd też, panie premierze Reinfeldt, pani przewodniczący Rady, zachęcam pana do bezzwłocznego rozpoczęcia procedury powołania Komisji.
Trzy tygodnie temu głosowaliśmy w sprawie przewodniczącego Komisji, kierując się argumentem, że panujący kryzys nie pozwala nam na przełożenie tej decyzji. To był pański argument. Ten sam argument znajduje zastosowanie teraz, w sprawie powołania Komisji. Nie ma potrzeby dłużej czekać: nową Komisję można powołać na gruncie istniejącego traktatu, z istniejącym statusem Wysokiego Przedstawiciela, a następnie, po ratyfikacji traktatu lizbońskiego, można bez problemu obsadzić stanowiska Wysokiego Przedstawiciela - z innym statutem - oraz przewodniczącego Rady. Naprawdę nie ma powodu, by czekać z powołaniem Komisji.
Taki był również zamysł przewodniczącego Komisji, o ile dobrze zrozumiałem jego wystąpienie sprzed kilku minut. Obawiam się, że usłyszę "Nie, czekam; a czekam, ponieważ chcę pełnego pakietu, pełnego pakietu z przewodniczącym Rady”. Moim zdaniem to nie problem: radzę przygotować pełen pakiet. Przygotować już teraz, a decyzja w sprawie przewodniczącego Rady może mieć charakter polityczny, tak samo, jak decyzja, która za pierwszym razem zapadła w sprawie pana przewodniczącego Barroso. Został on przedstawiony jako kandydat na mocy decyzji politycznej, a nie decyzji formalnej, jako że dopiero potem zwróciliśmy się o jej sformalizowanie. Może pan uczynić dokładnie to samo w sprawie przewodniczącego Rady, a następnie, po ratyfikacji traktatu, da się sformalizować cały pakiet. Następnie zmieni pan statut Wysokiego Przedstawiciela: zostanie on wiceprzewodniczącym Komisji. Jednocześnie może wejść w życie decyzja polityczna, podjęta już teraz w sprawie przewodniczącego Rady; może ją pan sformalizować.
To najlepszy sposób, najskuteczniejsza presja, jaką można wywrzeć na pozostałe kraje zwlekające z podpisem: sformalizować ją, ponieważ wiedzą one, że chcemy iść naprzód. A my w takim układzie nie musimy czekać kilku tygodni lub miesięcy. Przecież powiedział pan, że nie ma czasu do stracenia. Zgadzam się z tym: nie ma czasu do stracenia w obliczu panującego kryzysu gospodarczego i finansowego.
Proszę sformować Komisję już teraz, bezzwłocznie. Proszę przekonać kolegów w Radzie i podjąć decyzję w sprawie Wysokiego Przedstawiciela na podstawie istniejącego traktatu. Proszę wybrać jednego z kandydatów - widziałem, że jest ich dość - na przewodniczącego Rady i posunąć tę sprawę naprzód.
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważam, że należy wyciągnąć wyraźne wnioski z tego, co zaszło w Irlandii.
Irlandczycy, jak wspomniał pan poseł Guy Verhofstadt, opowiedzieli się ogromną większością 67% głosów, ponieważ rzeczywistość wyostrzyła im wzrok. Rzeczywistość kryzysowa przede wszystkim, w której poczuli, że potrzebują Europy. Poczuli też jednak, że to głosowanie w istocie oznacza - jak słusznie zauważył pan poseł Joseph Daul - że albo zagłosują "za”, albo rozpoczną procedurę wystąpienia z Unii. Należy pojąć, że referenda w Europie mają sens jedynie wtedy, gdy rodzą skutki. Jeśli to gra, kaprys, to można powiedzieć "nie”, lecz działać "jak gdyby nigdy nic”. Reakcja zależy zatem od nastroju.
Żywię przekonanie, że debatę w sprawie Europy należy kontynuować. Jej zwieńczeniem powinno być europejskie referendum, w którym wszyscy Europejczycy zagłosują na zasadzie kwalifikowanej większości, a ci, którzy powiedzą "nie”, muszą określić, czy uznają wynik głosowania i zostają, czy też odchodzą. Jeśli Anglicy uważają, że ta uwaga jest skierowana do nich, to nie mylą się, gdyż musimy położyć kres raz na zawsze Europie, która może paść ofiarą szantażu. W przestrzeni demokratycznej nie ma miejsca na szantaż i jeśli nie zdołamy poradzić sobie z tym problemem, to przestrzeń demokratyczna nie będzie miała racji bytu.
Druga rzecz, którą musimy jasno zrozumieć, to sytuacja, w jakiej się znajdujemy. Guy Verhofstadt powiedział dwie lub trzy rzeczy na ten temat, lecz przeraża mnie to, że w sprawie pana przewodniczącego Barroso odbyła się debata publiczna. Nie wygraliśmy, przegraliśmy. Takie jest życie, ale odbyła się prawdziwa debata publiczna. Doszło do konfrontacji i wygrała większość.
Panie pośle Schulz! Nie powinien pan wiecznie wytykać innych palcem. Jeśli wszyscy socjaliści zagłosowaliby wraz z nami przeciwko panu przewodniczącemu Barroso, to nie powstałaby większość. I to należy również dodać; nie można sobie powiedzieć tego czy tamtego tak po prostu. Takie jest życie; tak się sprawy mają. To prawda, Martinie, lubisz winić innych, lecz od czasu do czasu socjaldemokraci powinni wziąć odpowiedzialność za swoje porażki, inaczej nigdy nie wygramy.
Powiem teraz kilka słów o procesie i w tej kwestii nie zgadzam się z panem przewodniczącym Reinfeldtem. Zamierzamy powołać przewodniczącego Rady Europejskiej. Nie chcę, aby odbyło się to w atmosferze zamachu stanu. Z nagła, w ostatniej chwili zamierza pan przedstawić kandydata, a w ciągu tygodnia ma zapaść decyzja. Uważam, że Europa ma prawo do publicznej debaty, że wszystkie państwa powinny mieć prawo do zaopiniowania pańskich propozycji. Niezależnie od tego, czy chodzi o pana premiera Blaira, pana premiera Balkenende, pana premiera Jean-Claude'a Junckera czy pana posła Guya Verhofstadta, uważam, że mamy prawo do publicznej debaty. O wyborze prezydenta Europy nie powinny decydować rządy za zamkniętymi drzwiami, w ostatniej chwili.
Mówię o tym dlatego, ponieważ każdy wie, że dziś opinia publiczna nie sprzyja panu premierowi Blairowi, każdy wie, że niesprawiedliwie pozbawia się szans pana premiera Jeana-Claude'a Junckera tylko dlatego, że jego kandydaturze są przeciwni pani kanclerz Merkel i pan prezydent Sarkozy. Nie przypomina to demokratycznej debaty publicznej. Musimy przedstawić wszystkie propozycje i dopiero wtedy podejmą państwo decyzję. To samo tyczy się Wysokiego Przedstawiciela. Przedstawcie swoje propozycje.
Jeszcze jedno. W tym przypadku rację ma pan przewodniczący Barroso, jak również pan poseł Verhofstadt. Do wyboru pana przewodniczącego Barroso przekonał nas pan tym, że to pilne, a teraz Komisja będzie kuleć do czasu, kiedy będzie można podjąć decyzję. Wszystko zależy od Czechów.
Istnieje jednak inny wzgląd. Zaproponowaliśmy wydłużenie kadencji całej Komisji, wraz z panem przewodniczącym Barroso, właśnie po to, by mogła skończyć na czas negocjacje przed konferencją w Kopenhadze. Uważam za niedopuszczalne wstrzymywanie uruchomienia procedury powołania Komisji od razu, poprzez przedstawienie kandydatur. Pan poseł Verhofstadt złożył dobrą propozycję: jeśli Czesi nie przedstawią swojego stanowiska, to nie będą mieli komisarza, ponieważ na mocy traktatu z Nicei należy zredukować liczbę komisarzy. Jeśli natomiast Czesi przedstawią swoje stanowisko przed zakończeniem procedury, wtedy będzie można działać na podstawie traktatu lizbońskiego i komisarza otrzymają. Wszystkie karty muszą się znaleźć na stole.
Na zakończenie powiem jedną rzecz. Po przyjęciu traktatu lizbońskiego powinniśmy kontynuować debatę. Traktat lizboński to nie koniec. Proces tworzenia konstytucji dla Europy nie może zatrzymać się na traktacie lizbońskim. Jeśli nie mamy odwagi kontynuować tej debaty po przyjęciu traktatu lizbońskiego, to moim zdaniem przegapimy ważne spotkanie z historią, spotkanie z udziałem Europy.
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Większość czasu na początku mojej działalności politycznej spędziłem borykając się z groźnymi osobnikami, takimi jak pan poseł Cohn-Bendit. Chwilę temu poczułem zaniepokojenie, ponieważ w istocie zgadzałem się z jednym lub dwoma fragmentami jego wypowiedzi; uspokoił mnie jedynie fakt, że jego uwagi końcowe na powrót wzbudziły mój głęboki sprzeciw. Chcę zachować względną spójność swojego stanowiska jako lider brytyjskich konserwatystów w Parlamencie Europejskim. Dla zwolenników poglądu, że państwa narodowe zbierają się, by swobodnie współpracować w Europie, postęp poczyniony za sprawą traktatu lizbońskiego pewnie nie będzie powodem do świętowania.
Tragedia Unii polega na tym, że - zgodnie z informacjami z Eurostatu - w oczach zbyt wielu ludzi stała się ona projektem elit forsujących własną ideologię wobec coraz bardziej sceptycznie nastawionego społeczeństwa. Przegrywacie jedno referendum, to zwołujecie kolejne, aby uzyskać pożądany wynik. Skoro termin "konstytucja” okazuje się niepopularny i niepożądany, to pojawia się nowe opakowanie, aby można było zignorować wcześniejsze obiekcje. Jeśli obiecywane referendum jawi się jako niemożliwe do wygrania, to zostaje odwołane bez wyczuwalnego wstydu czy zażenowania. W Wielkiej Brytanii wszystkie partie polityczne, w tym urzędujący rząd, przyrzekły narodowi brytyjskiemu, że będzie się zasięgać jego opinii w sprawie przyszłości Europy. Socjaliści i liberałowie nie dotrzymali obietnicy. Owe chwyty polityczne mogą zapewnić krótkoterminowe korzyści, lecz powinniśmy żałować faktu, że zachęcane takimi cynicznymi posunięciami narody Europy w ogóle nie obdarzyły zaufaniem swoich polityków.
My w ECR pragniemy Europy tworzonej na solidnych podstawach poparcia społecznego i demokratycznej legitymacji, dawanej przez instytucje krajowe. Lecz w naszym odczuciu traktat lizboński jest niestety krokiem w złym kierunku. Otwierając drzwi do ponadnarodowej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, dając większą władzę instytucjom europejskim i znosząc weto krajowe w kluczowych dla naszych państw sferach polityki, traktat okazuje się zdecydowanym krokiem w kierunku superpaństwa, które budzi powszechny lęk. Narody Europy nie chcą Unii charakteryzującej się ścisłą jak nigdy dotąd centralizacją, Unii zwiększającej swe uprawnienia kosztem państw członkowskich, Unii oddalonej od ich codziennych trosk. Chcą za to Europy różnorodności, Europy łączącej wiele kultur i sposobów na życie, w której można uzyskać wartość dodaną. Chcą Unii zreformowanej, Unii bardziej odpowiedzialnej, przejrzystej i demokratycznej, Unii, która popłaca w tych obszarach, które jej powierzono, Europy bliższej i bardziej przydatnej ludziom.
Traktat lizboński okazał się zatem zmarnowaną szansą. Pracowałem w Konwencie powołanym na mocy deklaracji z Laeken - byłem jej gorącym orędownikiem - Konwencie, w ramach którego zredagowano oryginalny tekst konstytucji. Dobrze znam szczegóły, zarówno jej mocne punkty, jak i słabe. Konserwatyści brytyjscy są konsekwentni. Uważamy, że traktat w obecnym kształcie nie posunie spraw naprzód w interesie społeczeństwa. Nie będziemy w ECR również ustawać w walce o naszą wizję Unii Europejskiej; wizję zbieżną z nadziejami i aspiracjami narodów Europy. Dalej będziemy domagać się Unii Europejskiej dostosowanej do celów, jakie dyktuje przyszłość, a nie przeszłość, oraz Unii Europejskiej cieszącej się pewnym poparciem jej narodów, a nie jedynie opartej na priorytetach elit. Wszyscy powinniśmy się nad tym zastanowić.
Lothar Bisky
Pnie przewodniczący, panie i panowie! Moja grupa zawsze opowiadała się za obowiązkowymi referendami w całej Europie w sprawie traktatu reformującego. Wyborcy w Irlandii jako jedyni półtora roku temu mieli możliwość bezpośredniego podjęcia decyzji. Jeśli chcemy, aby decydował naród, to musimy zaakceptować wynik, bez względu na to, czy nas satysfakcjonuje.
Irlandzki rząd wystąpił przeciwko zasadzie demokracji i przeprowadził drugie referendum, częściowo na skutek nacisku ze strony innych państw członkowskich. Teraz mają wynik, jaki chcieli. My, lewica, przestrzegamy zasady demokracji, lecz nasz niepokój o polityczny kierunek UE pozostaje. Liczba głosów na "nie” w Irlandii pokazuje, że nie tylko my odczuwamy ten niepokój.
Nasze trzy podstawowe punkty krytyki są następujące: poprzednia polityka liberalizacji rynków finansowych, konkurencji podatkowej, rozdziału polityki finansowej od polityki gospodarczej i rozmontowania państwa socjalnego przyczyniła się do kryzysu gospodarczego i finansowego. W rezultacie polityka ta doprowadziła do wzrostu ubóstwa i nierówności w Europie. Poza samymi deklaracjami niewiele uczyniono w sferze regulacji rynków finansowych. Wręcz przeciwnie, podczas gdy rosną wskaźniki bezrobocia, wielkie banki ponownie spodziewają się wysokich zysków. Traktat lizboński będzie kontynuacją tej polityki gospodarki rynkowej i swobody konkurencji. A za tym nie możemy się opowiedzieć.
Zamiast tego wzywamy do przyjęcia zgoła odmiennego podejścia dla stawienia czoła wyzwaniom społecznym. Naszym celem jest wprowadzenie klauzuli postępu społecznego z minimalnymi stawkami wynagrodzeń stosowanymi na całym obszarze UE - taka sama płaca za tę samą pracę w tym samym miejscu. Musimy zwalczać dumping płac.
Naszym drugim punktem krytyki jest to, że wezwanie państw członkowskich do stopniowego zwiększania potencjału militarnego, jak również wzmocnienie pozycji europejskiej agencji zbrojeniowej w pierwotnym prawie europejskim, są niezgodne z celami lewicy. Nie będziemy popierać globalnych misji wojskowych w celu zabezpieczenia własnych interesów. Nie chcemy takiego traktatu; chcemy traktatu o rozbrojeniu, a nie o zbrojeniu. Otrzymać z tego powodu miano przeciwnika Europy to paradoks. Każdy w Europie, kto opowiada się za zbrojeniem, uważany jest za przyjaciela Europy, lecz ten, kto popiera rozbrojenie, uważany jest za jej wroga. To polityczny absurd!
Cóż, referendum w Irlandii odbyło się i nawet jeśli jego wyniki nie pokrywają się z naszymi oczekiwaniami, my, lewica, będziemy nadal pracować w celu osiągnięcia bardziej bezpośredniej formy demokracji w Europie.
Nigel Farage
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! To wszystko jest przeraźliwie proste, czyż nie? Mieliśmy w Irlandii jedno głosowanie przeciwko traktatowi oraz jedno za traktatem, jeśli zatem mamy w sobie choć krztę sportowego ducha, powinniśmy rozstrzygnąć to w trzeciej próbie; lecz z tą różnicą, że niechaj trzecie referendum będzie referendum wolnym i sprawiedliwym. Bo to, które odbyło się w Irlandii, z całą pewnością takie nie było! Mniemam jednak, że jesteście z siebie dumni, ponieważ to, czego się dopuściliście, to nic innego, jak ustawienie najmniejszego chłopca w piaskownicy pod ścianą i wymierzenie mu solidnego kopniaka. Oto zwycięstwo łobuzów; wielkich pieniędzy i biurokratów. Całe to przedsięwzięcie to farsa!
(Zagłuszanie wystąpienia)
Zatem uznajecie ten wynik, nieprawdaż? Nie uszanowaliście wyniku poprzedniego głosowania, nieprawdaż? Komisja Europejska wpakowała miliony funtów z pieniędzy podatników - cóż, funtów, czy euro, nieważne, jakkolwiek dotyczy to naszej sprawy, ponieważ póki co, dzięki Bogu, wciąż mamy funta! - wpakowaliście w to miliony. Stosunek wydatków strony "za” do strony "przeciw” wynosił między 10:1 a 20:1. Komisja referendalna w Irlandii nie stanęła na wysokości zadania; nie powiedziała narodowi irlandzkiemu, że oczywiście traktat lizboński ma przemożny wpływ na ich konstytucję; a być może najgorsze ze wszystkiego jest to, że komisja ds. mediów publicznych w Irlandii zmieniła zasady, zatem nie było równomiernego relacjonowania w mediach dla strony "za” i strony "przeciw”. To wszystko jest drwiną. Ale w kampanii głosili, wy wszyscy głosiliście "powiedz 'tak' dla miejsc pracy”. O to więc w tym wszystkim chodziło. Cóż, najnowsze doniesienia prasowe brzmią: Aer Lingus dziś zwolnił ludzi, a Intel, czyli ci, którzy dali 400 tysięcy euro na kampanię "za”, zwolnili dziś 300 osób. Od soboty zlikwidowano tysiąc pięćset pięćdziesiąt miejsc pracy; jedyne miejsca pracy uratowane głosami "za” to posady klasy politycznej.
Podejrzewam, że to koniec. Podejrzewam, że dla Irlandii okres niepodległości okaże się bardzo krótkim czasem w jej historii. Nie wydaje mi się, że pan prezydent Klaus będzie w stanie stawić opór, choć mam nadzieję, że zdoła; to wspaniały i dzielny człowiek. Lecz zanosi się na zwycięstwo biurokracji nad krajową demokracją. Uważam, że w sensie historycznym Wielka Brytania jest teraz osamotniona, podobnie jak w 1940 roku, lecz...
(mieszane reakcje)
trwa prawdziwa debata, trwa tu prawdziwa debata. Jaki jest sens posiadania konserwatywnego premiera, skoro suwerenem zostanie pan Tony Blair? Jaki jest sens urzędu ministra spraw zagranicznych, skoro mamy sekretarza UE do spraw zagranicznych, dysponującego własną służbą dyplomatyczną? Jaki jest sens istnienia któregokolwiek z tych stanowisk? W moim odczuciu irlandzkie referendum rozpoczyna prawdziwą debatę. Nie ma już co udawać: Jeśli pragniecie krajowej demokracji, nie możecie pozostawać członkami Unii Europejskiej. Rozpoczniemy kampanię na rzecz wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii, i to wystąpienia bezzwłocznego.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! Wczoraj zapytałem panią Margaret Wallström, wiceprzewodniczącą Komisji, czy traktat lizboński jest zasadniczo taki sam, jak zastąpiony przez niego traktat konstytucyjny. Odpowiedziała, że wprowadzone zmiany odzwierciedlały żądania rządu brytyjskiego, polegały one na zamianie nazw i symboli. Nie użyła słowa "wyłącznie”, choć z łatwością mogła.
Traktat konstytucyjny został odrzucony przez wyborców francuskich i holenderskich, a Wielka Brytania miała przeprowadzić referendum w tej sprawie. Bez wątpienia zakończyłoby się ono odrzuceniem traktatu. To oczywiste, że zastąpienie traktatu konstytucyjnego europejskim traktatem reformującym nastąpiło na żądanie brytyjskiego rządu, aby mogli oni nie dotrzymać obietnicy przeprowadzenia referendum.
Istota pozostała nienaruszona, zmieniono nazwy i symbole w myśl na wskroś nieprawdziwego twierdzenia, jakoby były to inne traktaty i referendum nie było konieczne. Jak ktokolwiek śmie nazywać ten podstęp i nieuczciwość demokracją?
Fredrik Reinfeldt
urzędujący przewodniczący Rady. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim pragnę podziękować liderom grup za ich uwagi. Widzę, że wielu z nich chce nieco przyspieszyć ten proces i rozumiem to.
Uważam, że należy zachować jasność co do tego, że wkraczamy na raczej nieznane terytorium. Jeśli chodzi o aspekt prawny, to przewidywania były takie, że traktat lizboński powinien był wejść w życie od 1 stycznia bieżącego roku. Obecnie staramy się działać elastycznie w nowych okolicznościach, będących następstwem sytuacji w Irlandii, jak również w innych krajach.
Częstokroć tak się dzieje w szwedzkich debatach, że ilekroć pada argument, to jest opatrzony nawiązaniem do demokracji. To dobrze. To chcę osiągnąć również i tu. Jeśli nowy traktat ma wejść w życie, to oczywistym jest, że musi go ratyfikować 27 państw członkowskich. Do tego zmierzamy i dlatego tak precyzyjnie zaznaczam, że obecnie doszliśmy do liczby 24. Trzy państwa wciąż nie dopełniły ratyfikacji, a zapewne najdłużej przyjdzie czekać na Republikę Czeską.
Kiedy 27. państwo ratyfikuje traktat, ruszymy naprzód. Irlandia nie ratyfikowała. Do zakończenia procesu wymagana jest tam ratyfikacja przez Parlament. Można rzec, że to łatwe, ale musimy być skrupulatni, bo nigdy nie wiadomo, co się może wydarzyć. Kiedy będziemy mieć wszystkie 27 ratyfikacji, wtedy sprawa będzie jasna i przejdziemy do traktatu lizbońskiego.
Ważne, by przy tym powiedzieć, że wszystkie traktaty, o których dyskutowaliśmy, są efektem zrównoważenia różnych poglądów i jasne jest, że ja oraz inni tu zgromadzeni muszą ich przestrzegać. Bardzo często zdarza się, że robi się coś innego, coś niezgodnego z traktatami. Właśnie do tego dążymy w ramach szwedzkiej prezydencji.
Dlatego mówię, że będziemy działać szybko w sytuacji, która w tej chwili jest uzależniona od czeskiego Trybunału Konstytucyjnego w Pradze. Kiedy wreszcie oznajmią, czy zamierzają uznać skargę, czy nie, wtedy szwedzka prezydencja podejmie następne działanie w procesie. Tak działa demokracja, bowiem ściśle przestrzegamy traktatów i postępujemy według reakcji z różnych krajów.
Moje przesłanie brzmi: mając tak zdecydowaną większość musimy bezzwłocznie wdrożyć traktat lizboński, ponieważ wierzymy, że dzięki niemu zyskamy lepiej funkcjonującą Europę. Lecz zrobię to starannie. Będę przestrzegał litery traktatów, jak również uszanuję to, że do zrobienia tego kroku potrzebna jest zgoda wszystkich 27 państw.
Bardzo dziękuję za uwagi oraz za udzielone wsparcie.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Mam kilka uwag do wystąpień liderów grup. Dziękuję im wszystkim za zaangażowanie. Owe kwestie instytucjonalne, dotyczące przejścia z jednego traktatu na drugi, są bardzo skomplikowane z prawnego i politycznego punktu widzenia. Wymagają rozumnego zachowania wszystkich instytucji. Chcemy rzecz jasna jak najszybszego zatwierdzenia nowego traktatu. Chce tego większość posłów do tego Parlamentu, chcą tego rządy, bez wątpienia tego właśnie chce Komisja.
Rzecz w tym, jak właśnie zaznaczył pan premier, że traktat nie zostanie zatwierdzony przed upływem kadencji obecnej Komisji. Kadencja Komisji trwa do końca bieżącego miesiąca, zatem nieuchronnie nastanie czas, w którym Komisja będzie mieć kształt tymczasowy. Dlatego uważam, że Parlament jakiś czas temu podjął właściwą decyzję w sprawie przewodniczącego Komisji, ponieważ daje to przewodniczącemu Komisji mandat, polityczny mandat do reprezentowania Komisji na potrzeby bardzo ważnych zobowiązań międzynarodowych. To była mądra decyzja Parlamentu Europejskiego.
Ważne jest teraz, aby rozeznać się, jak należy poradzić sobie z tym przejściem. Dyskutowaliśmy nad tym dziś w Komisji i zdaniem kolegium powinniśmy, o ile to możliwe, powołać nową Komisję już na podstawie traktatu lizbońskiego. Uważamy tak, ponieważ jest to traktat, którego chcemy; jest to traktat dający wam, Parlamentowi, większe uprawnienia w zakresie ustalania składu Komisji. Przykładowo Wysoki Przedstawiciel będzie sprawował funkcję wiceprzewodniczącego Komisji, a to państwo będą głosować nad powołaniem Wysokiego Przedstawiciela. Nie stanie się tak jednak, jeśli zastosujemy traktat nicejski; zatem nasze stanowisko brzmi: jeśli to możliwe, powołajmy Komisję na podstawie traktatu lizbońskiego. Lecz to rzecz jasna jest kwestia mądrości oraz zgrania w czasie. W przeszłości, mianowicie za czasów pierwszej Komisji, w której składzie się znalazłem, również rozpoczęliśmy od trzytygodniowego przedłużenia mandatu poprzedniej Komisji.
Zatem pytanie brzmi: ile czasu to zajmie? Dlatego prędko oświadczyłem - a pan premier wie, co mam na myśli - że jedną rzeczą jest poczekać kilka tygodni, a inną - czekać nie wiadomo jak długo. To kwestia osądu, politycznego osądu, i mam nadzieję, że Rada Europejska podejmie właściwe decyzje na podstawie informacji otrzymanych od naszych czeskich partnerów. Decyzja w tej sprawie powinna zapaść na posiedzeniu Rady Europejskiej pod koniec bieżącego miesiąca.
Z pewnością nie chcemy - uważam, że nie leży to w niczyim interesie - Komisji bez pełni kompetencji prawnych. Nie leży to w interesie Komisji i jestem pewien, że nie w interesie Parlamentu Europejskiego. Dlatego oświadczyłem, że jestem gotów: jestem gotów rozpocząć tworzenie nowej Komisji niezwłocznie po uzyskaniu jasności prawnej i uruchomieniu procesu przez Radę. W tym celu potrzebuję, aby Rada podjęła kilka decyzji. Trzeba, by Rada Europejska nominowała kandydata na Wysokiego Przedstawiciela, który zgodnie z traktatem lizbońskim musi zostać zatwierdzony przez przewodniczącego Komisji jako ten, który obejmie funkcję wiceprzewodniczącego Komisji.
Co się tyczy niektórych uwag, chcę zwrócić uwagę na wybrane kwestie oraz uspokoić niektórych posłów do Parlamentu. Niektórzy z was powiedzieli, że będziemy mieć "prezydenta Europy”. Przykro mi: nie będzie żadnego "prezydenta Europy”. Jeśli traktat lizboński wejdzie w życie, to będziemy mieli przewodniczącego Rady Europejskiej: a to różnica. Mamy przewodniczącego Parlamentu, mamy przewodniczącego Komisji i będziemy mieć przewodniczącego Rady Europejskiej. To ważne, by podkreślić tę kwestię, ponieważ czasami odnoszę wrażenie że istnieją pomysły dotyczące niektórych dérives institutionnelles, ale ja nie zaaprobuję i Komisja Europejska również nie zaaprobuje pomysłu, by przewodniczącego Rady Europejskiej uznać za prezydenta Europy, bo tego nie ma w traktatach.
(Oklaski)
Tego nie ma w traktatach, a my musimy traktatów przestrzegać. Musimy szanować instytucje. Mamy przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, mamy przewodniczącego Komisji. Jeśli traktat lizboński wejdzie w życie, to będziemy mieć przewodniczącego Rady Europejskiej.
To niezwykle istotne, by zrozumieć, że wszystkie nasze decyzje należy podejmować w ramach obowiązujących traktatów. Dlatego teraz żywię przekonanie, że kiedy tylko Czesi zweryfikują swoją sytuację, powinniśmy ruszyć naprzód. Dlatego uważam, że powinniśmy pracować nad uprzednio wymienionymi przeze mnie kwestiami, począwszy od inicjatywy obywatelskiej po służby działań zewnętrznych, w duchu współpracy wszystkich instytucji, abyśmy - kiedy decyzje zapadną formalnie - mogli z determinacją wdrażać to, co przynosi traktat lizboński, a jest to w moim odczuciu większa odpowiedzialność, większa demokracja i większa skuteczność dla naszej Unii.
Gay Mitchell
Panie przewodniczący! Jako pierwszy Irlandczyk przemawiający w tej debacie, dziękuję kolegom za uprzejme słowa pod adresem irlandzkich wyborców. Słyszałem też słowa podziękowania pod adresem różnych ludzi. Pragnę jednak zauważyć, że dwie osoby, które wykonały kawał solidnej roboty podczas kampanii za przyjęciem traktatu i przedłożyły interes kraju ponad interesy własnych partii politycznych - poseł do parlamentu irlandzkiego Enda Kenny, lider Fine Gael, oraz poseł do parlamentu irlandzkiego Eamon Gilmore, lider Partii Pracy - nie otrzymały podziękowań. Bezinteresownie uczynili oni więcej niż ktokolwiek, aby zapewnić realizację kampanii i chcę, by wzmianka o tym znalazła się w dzisiejszym protokole.
Proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego w Irlandii dowodzi, że jeśli poczynimy starania o zjednanie obywateli, to są oni gotowi pójść za głosem przywódców. Projekt europejski pozostaje najlepszą nadzieją na pokojową i pomyślną przyszłość dla ludności Europy i ludzi spoza niej. Nie możemy zakładać, że ludzie docenią jego korzyści. Objaśniając im owe korzyści, musimy wykazać maksymalną przychylność i otwartość. Rozszerzenie nie osłabiło projektu. Raczej umożliwiło nam dzielenie się jego korzyściami z innymi. Naprawdę istnieje jedność w różnorodności.
Część obywateli Irlandii nie była pewna, o czym jest traktat; inni zaś obawiali o przymus dopuszczalności aborcji w państwie członkowskim, o neutralność, o utratę komisarza bądź o możliwość utraty przez kraj kontroli nad własną polityką podatków bezpośrednich. Parlament irlandzki, poprzez specjalną komisję, rozpoznał obawy ludności po pierwszym referendum, a rząd uzyskał od naszych partnerów gwarancje w tych sprawach oraz, co najważniejsze, zmianę dotyczącą przyszłego składu Komisji.
To była czynna demokracja na każdym szczeblu. Powód, dla którego irlandzki parlament miał prawo i obowiązek zrobić to, co zrobił, jest taki, że suwerenny naród irlandzki powierzył mu to prawo i obowiązek. Z wysokiej frekwencji oraz przygniatającej przewagi głosów "za” nasuwa się oczywisty wniosek, że oto spełniła się demokratyczna wola społeczeństwa.
Panie przewodniczący! Zgadzam się z tym, co pan powiedział o obawach części naszych obywateli. Pozwolę sobie poruszyć kwestię, która w moim odczuciu winna zostać poruszona. Niektórzy obywatele Irlandii, jak i innych państw sądzą, że UE staje się nieprzyjaznym miejscem dla chrześcijaństwa w szczególności i dla religii w ogóle. Przyznam, że sam doświadczyłem braku szacunku ze strony ludzi, którzy uważają się za bezstronnych i liberalnych, choć nie przejawiają tych cech ani odrobinę, ilekroć przychodzi im spojrzeć na te sprawy z punktu widzenia osób wierzących. Szanuję osoby niewierzące, lecz stanowczo oczekuję od nich odwzajemnienia tego poszanowania. Bo o to chodzi w całym projekcie UE. Powtarzam: jedność w różnorodności. Drugie irlandzkie referendum pokazało, co można osiągnąć naprawdę przychylną postawą. Słowa te kieruję zarówno do wszystkich słuchaczy, jak i do potomności.
Zabierzmy się teraz za dokończenie ratyfikacji i urzeczywistnienie obietnic, że traktat lizboński niesie więcej demokracji i przejrzystości, oznacza spójną rolę w świecie, stosując te same zasady tolerancji i przychylności w stosunkach z innymi regionami na świecie, zwłaszcza z jego najuboższymi częściami, jak również na gruncie wewnętrznym.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Kiedy ostatnio debatowaliśmy w tej sprawie, przewidziałem, że irlandzcy wyborcy wyrzekną się cyrku politycznego z Gerrym Adamsem, Nigelem Farage i Joe Higginsem w rolach głównych. Cieszę się, że to się sprawdziło.
Patos Nigela Farage'a, należy to sobie powiedzieć, przyczynił się przez moment do ogólnej wesołości narodu irlandzkiego, lecz oczywiście jego pogarda dla irlandzkiej demokracji sączyła się dziś z każdego pora jego skóry. Jego zabiegi w celu pozyskania irlandzkiego elektoratu, aby skłonić Wielką Brytanię do wystąpienia z UE, dowiodły, jak mniemam, jego marnego pojęcia o wspólnej historii brytyjsko-irlandzkiej.
Co ważniejsze, elektorat irlandzki przytłaczającą większością oświadczył, że nasza przyszłość jest w Europie, że Europa jest dobrym wyborem dla Irlandii, że Irlandia przyczynia się do rozwoju Europy. Żywię nadzieję, że wkrótce wszystkie państwa członkowskie ratyfikują traktat, a reformy instytucjonalne, demokratyczne i społeczne zostaną przeprowadzone bez dalszej zwłoki. Świat potrzebuje bardziej skutecznej Unii, by upewnić się, że możemy dynamicznie realizować cele zrównoważonego rozwoju - na płaszczyźnie gospodarczej, środowiskowej i społecznej.
Chcę, aby dla pana przewodniczącego Barroso i urzędującego przewodniczącego Rady stało się jasne, że narody Europy domagają się działania ze strony Unii. Nie trzeba nikogo dłużej przekonywać, że potrzeba nam globalnych i wewnętrznych rozwiązań problemów, z którymi się borykamy. Ludzie chcą faktycznego podjęcia działania wymierzonego w przejawy kryzysu. Działania rzeczywistego, nie retorycznego.
Żywię nadzieję, że będziemy mieli Komisję skuteczną, potrafiącą i będącą w stanie w szczególności otrząsnąć się z martwej ideologii gospodarczej, która przywiodła Europę i faktycznie całą resztę świata na krawędź katastrofy. Musimy obrać cel, określony w traktacie lizbońskim: społeczna gospodarka rynkowa, która stworzy miejsca pracy, zapewni dobrą koniunkturę i godziwy standard życia wszystkim naszym obywatelom.
Pat the Cope Gallagher
Panie przewodniczący! W zeszłym tygodniu naród irlandzki zwycięską liczbą 619 tysięcy głosów dał spektakularny wyraz zaufania dla projektu Unii Europejskiej. Chcę podziękować pozostałym 26 rządom w Europie oraz grupom politycznym w tym Parlamencie, którzy ściśle współpracowali z irlandzkim rządem przez ostatnie 15 miesięcy, aby całościowo rozwiać obawy obywateli irlandzkich dotyczące traktatu lizbońskiego.
To było zwycięstwo z korzyścią dla narodu irlandzkiego, choć niekoniecznie rządu czy partii politycznych. Społeczeństwo Irlandii stanowczo stwierdziło, że miejsce Irlandii leży w sercu Unii Europejskiej.
(GA) Partie polityczne popierające traktat pracowały tym razem w większym stopniu wspólnie, niż podczas poprzedniego referendum.
Grupy inicjatyw obywatelskich, takie jak Ireland for Europe lub We Belong, odegrały kluczową rolę, pokazując społeczeństwu, że nie tylko system polityczny chce, by ludność Irlandii zagłosowała w referendum na "tak”. Ugrupowania rolników zdecydowanie opowiedziały się za traktatem i były bardzo aktywne podczas kampanii.
Oto podstawowa różnica w porównaniu do poprzedniego referendum; była ona wyraźnie widoczna.
Prawnie wiążące gwarancje dla Irlandii w politycznych dziedzinach opodatkowania, neutralności i społeczno-etycznych rozwiały najpoważniejsze obawy narodu irlandzkiego. Ufam, że teraz traktat zostanie niezwłocznie ratyfikowany i cieszą mnie pańskie doniesienia, panie przewodniczący, dotyczące pana z kraju.
Lecz chcę powiedzieć, że uwagi, które padły dzisiejszego popołudnia z ust posła Farage'a z brytyjskiej Partii Niepodległości UKIP, były uwłaczające dla narodu irlandzkiego i nie godzimy się na takie słowa. Naród irlandzki to inteligentny i wymagający elektorat, który zna różnice między poprzednią a obecną formą traktatu i wie, że protokoły zawierają prawnie wiążące uzgodnienia. Panie pośle Farage! Pan i pańscy koledzy będą zapewnie radzi na wieść o tym, że wasza interwencja w sprawie traktatu przysporzyła jego zwolennikom dodatkowych 3-4% głosów. Oto autorytet, jakim cieszy się pan i pańskie ugrupowanie wśród narodu irlandzkiego.
Ulrike Lunacek
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja również poczułam radość i ulgę w sobotę, kiedy naród irlandzki opowiedział się za traktatem większością dwóch trzecich głosów, i w ten sposób odrzuciło wiarę w błędne doniesienia i straszne historie o minimalnych stawkach wynagrodzeń, np. rzędu 1,84 euro i że powiedzieli "tak” takiej wspólnej Europie.
Wreszcie pojawiła się szansa na wspólną pracę nad polityką zagraniczną, aby zyskać lepsze mechanizmy zapobiegania konfliktom, lepszą ochronę praw człowieka, więcej demokracji we wszystkich częściach świata, jak również większe poczucie globalnej odpowiedzialności spoczywającej na Unii Europejskiej. Aby jednak to faktycznie weszło w życie - jak niektórzy zdążyli nadmienić - potrzeba nam poparcia wszystkich szefów państw lub rządów, by przekonać pana prezydenta Klausa do złożenia podpisu pod traktatem. Podkreślam - wszystkich. Dziś rano oburzyła mnie wieść, że jeden z szefów rządów, a konkretnie kanclerz Austrii Werner Faymann, oświadczył w wywiadzie, że jeśli prezydent Klaus nie podpisze traktatu, to będzie to dla Austrii sposobność do przeprowadzenia następnego referendum. Dowodzi to braku odpowiedzialności względem polityki europejskiej. Stąd też proszę urzędującego przewodniczącego Rady o wyjaśnienie austriackiemu szefowi rządu, że musimy podjąć wspólną europejską odpowiedzialność. Zwracam się również do posłów socjaldemokratów o wyjaśnienie tej kwestii.
Trzeba, aby każdy zwolennik wspólnej Europy wyjaśnił również panu prezydentowi Klausowi, że musi on podpisać traktat i nie chcemy, aby cokolwiek zakłóciło proces wiodący do wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Nie posuwajmy się zatem do "Spompanadln”, jak mawiamy w Austrii - innymi słowy, nie spieszmy się z jakimś działaniem tylko dlatego, że może się to spodobać ludziom. Uważam, że byłoby to bardzo nieodpowiedzialne z punktu widzenia polityki europejskiej, i ufam, że austriacki szef rządu wycofa się z swojego oświadczenia w tym zakresie.
Jan Zahradil
(CS) Panie i panowie! Nie zamierzam mieszać się w wewnętrzne sprawy Irlandii i uznaję prawo polityków irlandzkich do przeprowadzenia tylu głosowań w sprawie traktatu, ile uważają za stosowne, oraz rzecz jasna szanuję wyniki referendum, tak samo jak uszanowałem zgoła odmienne wyniki zeszłorocznego referendum. Nie wiem, który z tych rezultatów przedstawia większą wartość lub prawowitość, choć przypuszczalnie irlandzcy koledzy zdołaliby mnie nakierować, niemniej jednak jedną rzecz mogę rozważyć, mianowicie jak to wygląda z zewnątrz, jak cała atmosfera wokół ratyfikacji traktatu lizbońskiego jest odbierana na zewnątrz, i niestety muszę stwierdzić, że jest to obraz przerażający. Pierwsze 26 lat życia spędziłem pod reżymem, który nie dopuszczał wolnych wyborów, gdzie były one niemożliwe, gdzie wynik wyborów mógł być tylko jeden. Bardzo się obawiam, że w głowach wielu osób zgromadzonych w tej Izbie czy gdziekolwiek w UE jedyny możliwy lub wyobrażalny wynik w sprawie traktatu lizbońskiego miał brzmieć i brzmi "tak”. Oni nie pogodzą się z innym rozstrzygnięciem i nie dopuszczą do niego.
Ciekaw jestem również, czemu wokół traktatu lizbońskiego panuje taka wrzawa, taka presja polityczna, skoro bez niego UE przecież się nie rozpadnie, lecz będzie trwać, funkcjonując na podstawie istniejących porozumień. W tym przypadku muszę przyznać, że mamy znakomity przykład Realpolitik lub polityki władzy, która ma niewiele wspólnego z bardziej demokratyczną Europą, lepiej funkcjonującą czy bardziej przejrzystą UE, za to wiele wspólnego z nowym rozdaniem władzy w UE. Mówię to bez goryczy, ponieważ uprawiam politykę na tyle długo, że wiem, na czym polega Realpolitik, lecz przynajmniej nie okłamujmy się.
Kto skorzysta na traktacie lizbońskim? Będzie to Komisja Europejska, zatem nie dziwię się, że właśnie Komisja jest jego głównym zwolennikiem. Będzie to Parlament Europejski, zatem nie dziwię się, ze tak wielu zgromadzonych w Izbie popiera traktat. Będzie to również kilka potężnych państw UE oraz federaliści ze wszystkich grup - z Europejskiej Partii Ludowej, partii europejskich socjalistów czy też partii europejskich liberałów. Jednakowoż najbardziej boję się, że takie podejście, odzwierciedlające zasadę "cel uświęca środki”, obróci się przeciwko nam i w następnych latach dosięgnie nas reakcja zwrotna, a nacisk na przyjęcie traktatu lizbońskiego obróci się w sprzeciw przybierający formę rosnącego poparcia dla prawdziwych przeciwników Europy, ekstremistów, ksenofobów i sił antyeuropejskich, a odniesione zwycięstwo okaże się pyrrusowe.
Zoltán Balczó
(HU) Zadam koledze posłowi jedno pytanie, które brzmi: czy uważa pan za część demokratycznego procesu fakt, że rząd irlandzki może zwoływać referendum tyle razy, ile chce? Jaka jest pańska opinia na temat doniesień o tym, że austriacki szef rządu teraz myśli o zwołaniu po raz pierwszy referendum w tej sprawie? Czy również uzna to pan za przejaw demokracji, czy też raczej nazwie nadużyciem władzy, jak określił to pański przedmówca? Czy może pan odpowiedzieć na te pytania?
Jan Zahradil
(CS) Nie przybyłem tu, by oceniać działania rządu irlandzkiego, austriackiego czy jakiegokolwiek innego. Nie robiłem tego, nie robię i żadną miarą nie zamierzam tego robić.
Bairbre de Brún
(GA) Panie przewodniczący! Lud Irlandii się wypowiedział. Akceptuję ten głos. Ci, którzy mówią, że ten głos był za Europą twierdzą też, że ubiegłoroczny głos był przeciwko Europie. To nieprawda. Poparcie Irlandii dla Europy było niekwestionowane zarówno w ubiegłym roku, jak i obecnie.
Komisja Europejska postanowiła przeznaczyć ogromne nakłady na kampanię propagandową o korzyściach Unii Europejskiej na krótko przed referendum. Wzmocniło to przekonanie, że głosowanie odbywało się za lub przeciwko Europie, a nie za lub przeciwko traktatowi lizbońskiemu. Szkoda, że tak się stało.
Każdy z obecnych na sali musi sprostać oczywistemu, trudnemu wyzwaniu - uznać, że wiele obaw, które pojawiły się w trakcie kampanii referendalnej, wciąż wymaga rozwiania. Ludzie martwią się w szczególności o zarobki, prawa pracownicze i usługi publiczne, jak również o niemilitaryzację i głos mniejszych państw.
Tym razem obywatelom Irlandii zapowiedziano, że jeśli zagłosują po raz drugi przeciwko, to Irlandia pozostanie osamotniona, odizolowana w obliczu kryzysu.
Ci, którzy poparli traktat jako sprzyjający powstawaniu miejsc pracy i inwestycje, powinni teraz zapewnić miejsca pracy oraz naprawę gospodarczą.
O danych obietnicach nie należy zapominać zaraz po uzyskaniu rezultatu pożądanego przez rząd irlandzki i przywódców UE.
Morten Messerschmidt
(DA) Panie przewodniczący! Chcąc powiedzieć jedną rzecz o referendum przeprowadzonym w Irlandii, należy rzec: jeśli będzie zdecydowana nierównowaga między kampanią za a kampanią przeciw, jeśli będzie zdecydowana nierównowaga między relacjonowaniem w mediach i jeśli zadać pytanie dostateczną ilość razy, to bezwzględnie da się uzyskać wynik "za”. Jeśli jednak choć jeden z tych wstępnych warunków nie zostanie spełniony, to nie uda się skłonić Europejczyków do zrzeczenia się więcej suwerenności na rzecz instytucji, w których właśnie się znajdujemy. Taka jest rzeczywistość, w oparciu o którą powinniśmy formułować swoje stanowiska.
Innym składnikiem rzeczywistości - uwierającym przynajmniej tych, którzy popierają traktat - jest sposób wprowadzania traktatu w życie, a jest to jedyna metoda, która to umożliwia, mianowicie budowanie atmosfery strachu. Atmosfery strachu związanego z nową sytuacją powstałą w Wielkiej Brytanii, która może doprowadzić do postawienia pytania narodowi brytyjskiemu. To zapewne dyskomfort móc realizować swoje wizje wyłącznie w atmosferze strachu, że ludność kolejnego kraju może być zapytana o opinię - że być może demokracja zostanie po raz kolejny dopuszczona do głosu.
Słyszeliśmy, jak wcześniej przewodniczący mówił Parlamentowi, że przeciwnicy zostaną uszanowani. Będąc całkowicie szczerym, ciężko tu doszukać się jakichkolwiek oznak poszanowania strony przeciwnej. Słyszeliśmy, że symbole miały zniknąć z traktatu - a cały Parlament wciąż jest oflagowany. Słyszeliśmy, że z traktatu zniknie hymn - choć ceremonia powitania nowego Parlamentu odbyła się przy dźwiękach IX symfonii Beethovena. Niezbyt wiele przekonania włożono w gwarancje dane irlandzkim wyborcom lub nam, sceptykom. Chcemy mieć zaufanie, ale jest to towar bardzo deficytowy.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Apeluję do tych, którym nie w smak wynik irlandzkiego referendum, o zaprzestanie kwestionowania demokratycznych procedur w Irlandii. Irlandia to demokratyczne państwo. To niepodległe i demokratyczne państwo. Parlament Republiki Irlandii podjął decyzje o zwołaniu referendum; to referendum się odbyło. Opowiedziało się za nim 95% deputowanych do irlandzkiego parlamentu. Proszę zatem, możecie głosić swoją krytykę pod adresem Unii Europejskiej, lecz nie macie prawa kwestionować demokracji w moim państwie.
Przewodniczący
Zgodnie z zasadą "niebieskiej kartki” należy zadać pytanie, a nie wygłaszać oświadczenie. Zapis jest bardzo ścisły i niezwykle ważne jest, aby tej reguły przestrzegać.
Morten Messerschmidt
(DA) Panie przewodniczący! Według mnie demokracja to stawianie pytań i uzyskiwanie odpowiedzi. Demokracja nie polega na ciągłym zadawaniu pytania, aż do uzyskania wcześniej oczekiwanej odpowiedzi. Jeśli posłowie do Parlamentu i członkowie Komisji oraz Rady nie obawiają się zbytnio społeczeństwa, to dlaczego tylko w jednym państwie nie powiodły się próby zapobieżenia przeprowadzeniu referendum? Rządy i instytucje UE zdołały powstrzymać referenda w pozostałych 26 państwach członkowskich. To nie jest demokracja.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Panie przewodniczący! Ten parlament jest pałacem wyobrażeń, pałacem marzeń.
Swoim zdecydowanym głosem naród irlandzki tchnął w nas ducha i dał nam siłę do dalszego rozwoju i budowania silnej, a przede wszystkim federalnej Europy.
Tylko i wyłącznie idąc tą drogą będziemy godni spuścizny ojców Europy, dzięki których wysiłkom znaleźliśmy się dziś tutaj.
Othmar Karas
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Większość odczuwa zadowolenie i ulgę. Spodziewam się, że mniejszość zaakceptuje wynik.
Większość spośród 27 narodów oraz większość w Parlamencie Europejskim po wielokroć mówiła "tak” dalszemu rozwojowi Unii Europejskiej. Mamy demokratyczną większość i blokującą mniejszość. "Tak” demokratycznej większości jest głosem zdrowego rozsądku, opowiadającym się za bardziej demokratyczną i przejrzystą Unią Europejską, będącą bliżej obywateli, głosem myślicieli i osobowości proeuropejskich, głosem za umocnieniem pozycji Unii Europejskiej na świecie oraz ważnym krokiem we właściwym kierunku.
Przed nami wciąż długa droga, ponieważ aby stać się graczem globalnym, potrzebna nam wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa. Musimy dalej rozwijać demokrację, przykładowo dopuszczając możliwość europejskiego referendum, jednolitego europejskiego prawa głosu, jak również wiele innych rzeczy. Musimy działać teraz, nie wolno nam tracić czasu. Oczekuję od Komisji przyspieszenia reformy dossier i rozpoczęcia rozmów z państwami członkowskimi o obsadzie stanowisk komisarzy. Oczekuję od Rady jasnego stanowiska na temat tych wyników. Oczekuje również od nas w Parlamencie poprawy komunikacji i dialogu z obywatelami oraz udzielania im lepszych informacji.
Wyraźnie widzieliśmy, że im lepsze informacje, komunikacja i dialog, tym okazalsza większość. Politycy, którzy nie wierzą we własne możliwości w tym zakresie, są ludźmi na niewłaściwym miejscu, tak samo jak politycy, którzy skrywają się za referendum, bo nie chcą sami wyjść do obywateli i przyjąć odpowiedzialności. Im bardziej debata skupiała się na Europie, tym okazalsza była większość. Mówimy "nie” nacjonalizacji polityki europejskiej i "nie” krajowym referendom w sprawach europejskich, za wyjątkiem przystąpienia własnego kraju.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący! Pan poseł Zahradil zapytał, kto na tym skorzysta. Wydaje mu się, że parlamentarzyści. Być może, i to wcale nie takie złe, jeśli w parlamentarnej demokracji parlamenty - chodzi rzecz jasna nie tylko o Parlament Europejski, lecz także o parlamenty krajowe - w pewnym stopniu odniosą korzyści. Jednakże rzeczywistymi beneficjantami będą obywatele, którzy skorzystają na tym, że będziemy mogli solidniej i lepiej reprezentować ich interesy.
Pan poseł Schulz już nadmienił, że żyjemy w zmieniającym się świecie, w którym Chiny są silne, Indie rosną w siłę, Brazylia rośnie w siłę, a Stany Zjednoczone są nadal tak silne jak zawsze.
Jeśli spojrzymy dziś na Waszyngton, to przekonamy się, że nawet nowa administracja pyta o to, co Europa ma do powiedzenia w różnych kwestiach, począwszy od Afganistanu po inne kwestie. Czy mamy jasne stanowisko i jasny język w tej sprawie? Jeśli nie, to nie będziemy traktowani poważnie.
Rosja zawsze próbuje nastawić jedno państwo członkowskie UE przeciwko drugiemu, ponieważ to rzecz jasna jest bardziej opłacalne dla naszych partnerów. Każdemu, kto dziś jeszcze walczy z tym traktatem w błędnym przekonaniu, że ów traktat wzmacnia Unię Europejską, powiem: ci, którzy walczą z traktatem, w istocie wzmacniają naszych tzw. partnerów, lub, jak kto woli, przeciwników.
Jak już mówiono, owszem, pojawiło się kilka kwestii instytucjonalnych do rozwiązania, zwłaszcza w związku ze Służbą Działań Zewnętrznych. Nie próbujmy jednak teraz toczyć dalszych debat instytucjonalnych. Nasi obywatele chcą jasnej i rzeczowej odpowiedzi. Chcą, abyśmy przyjęli stanowcze stanowisko w sprawach ochrony klimatu, bezpieczeństwa, regulacji finansowych. W każdej ze spraw możemy pokazać, że traktat lizboński oznacza ulepszenie. Jednakowoż nasze argumenty muszą posiadać treść, aby ludzie nie czuli, że Unia Europejska troszczy się wyłącznie o siebie, lecz zobaczyli, że troszczy się również o interesy obywateli.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Ja również miałem pytanie do pana posła Karasa i być może jeszcze je zadam. Skoro pani poseł Lunacek już skrytykowała naszego kanclerza, pana Faymanna i jego kolegów partyjnych, to moje pytanie skieruję do pana posła Swobody. Jakie jest jego stanowisko jako socjaldemokraty wobec sugestii, jakoby lider jego krajowego ugrupowania partyjnego, a zarazem kanclerz federalny miał zwołać referendum w Austrii?
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący! Nie wydaje mi się, abyśmy tu powinni toczyć wewnętrzną austriacką debatę, lecz jedna rzecz nie pozostawia wątpliwości: również i w Austrii nie będzie referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. To zupełnie jasne. Traktat lizboński został ratyfikowany i ma bezzwłocznie wejść w życie. Oto moja, nasza opinia.
Przewodniczący
Dziękuję za udzielenie odpowiedzi, lecz pozwólcie, koleżanki i koledzy posłowie, że przeczytam wam treść odpowiedniego przepisu regulaminu, ponieważ musimy go znać.
"Jeżeli przewodniczący uważa, że nie doprowadzi to do zakłócenia debaty, może udzielić głosu posłom, którzy poprzez podniesienie niebieskiej kartki zgłaszają chęć zadania innemu posłowi pytania o długości nie przekraczającej 30 sekund, w trakcie jego przemówienia, o ile poseł ten wyrazi zgodę”.
Jeśli niebieskie kartki będą unoszone zbyt często, to nie będę udzielał głosu, ponieważ doprowadzi to do zakłócenia debaty. Należy się z tym liczyć.
Podnoście kartki na czas i tylko mając pytania, które zdołacie zadać w pół minuty; odpowiedzi nie mogą przekraczać jednej minuty. To nasz regulamin i musimy go ściśle przestrzegać.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Panie przewodniczący! Nieprawidłowo wartościujemy dziś jedną rzecz, mianowicie to, jakoby pozytywny wynik referendum w Irlandii miał być niby pierwszym pozytywnym wynikiem referendum dotyczącego procesu konstytucyjnego, o czym wspominał pan poseł Verhofstadt. Referenda zakończone pozytywnymi wynikami mieliśmy w Luksemburgu i Hiszpanii. Zatem tego wyniku w żadnym razie nie można uznać za pierwszy pozytywny.
Słuchanie pana posła Farage'a jest zwykle zabawne. Dziś jednak jego wystąpienie zabawne nie było. Eurosceptycy to w istocie żałośni przegrani. Cios większości dwóch trzecich dotknął ich do żywego. Jeden raz pańskie wystąpienie nie było rozrywkowe. Ciekawie również było oglądać, jak pan poseł Kirkhope obrócił się na swoim miejscu, jako że w swoich poglądach na temat polityki europejskiej Torysi są bardzo zbliżeni do tej dziwacznej partii. Żywię głęboką nadzieję, że któregoś dnia to się zmieni.
Widziałem, że Irlandii istnieje demokratyczne poparcie dla procesu integracji europejskiej. Czy w Europie mamy wystarczająco dużo demokracji? Czy demokracja w Europie jest doskonała? W żadnym razie, choć był to dobry dzień dla demokracji w Europie.
Teraz niektórzy utyskują, że Irlandia znalazła się pod presją. Pan poseł de Rossa powiedział wprost, że zwołanie kolejnego referendum było suwerenną decyzją Irlandii. Pamiętamy, jak Unia Europejska próbowała bojkotować Austrię, kiedy Jörg Haider doszedł do władzy. Ta próba zwyczajnie się nie powiodła. Nie możemy wywierać nacisku na nasze państwa członkowskie. Mają suwerenne prawo do decydowania o tych sprawach.
Inni biadają, że Irlandia powiedziała "tak” tylko z powodu kryzysu. Podczas kryzysu Irlandia zaznała europejskiej solidarności. To dobrze! My również oczekujemy solidarności europejskiej, kiedy w Bułgarii lub na Węgrzech zabraknie w domach ogrzewania, ponieważ Rosja z Ukrainą toczą kolejny spór o gaz. Europejska solidarność to dobra rzecz. Jeśli to jest jej rezultat, uważam, że to bardzo dobra rzecz.
Traktat otwiera nowe możliwości. Dotyka on kilku dziedzin polityki - polityki budżetowej, polityki w sferze sądownictwa, spraw wewnętrznych - lecz moim zdaniem najważniejsza jest polityka zagraniczna. Choć pan poseł Swoboda powiedział, że nie powinniśmy toczyć instytucjonalnych debat, to jednak winniśmy odbyć poważna debatę w sprawie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Musimy przemawiać jednym głosem. Ten Parlament - pragnę, aby Komisja, jak również Rada miały co do tego jasność - chce silnego Wysokiego Przedstawiciela i skutecznej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Życzymy sobie szeroko zakrojonej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, chcemy jednak, aby była blisko Komisji i miała dostęp do wszystkich służb, w tym służb Sekretariatu Rady. Jej włączenie w obrady Komisji będzie swoistym papierkiem lakmusowym. Również umiejętność przemawiania jednym głosem będzie papierkiem lakmusowym dla przyszłej europejskiej polityki zagranicznej w XXI wieku.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Po ratyfikacji traktatu lizbońskiego z Parlamentem Europejskim stanie się prosta rzecz: przybędzie nam kolejnych 18 posłów z 12 państw członkowskich Unii Europejskiej.
Byliśmy roztropni, ponieważ w marcu tego roku Parlament Europejski zwrócił się do wszystkich państw członkowskich, by przewidziały ten skutek i jako metodę obsadzenia mandatów poselskich przyjęły, że wybory z 7 czerwca staną się demokratyczną podstawą do wysłania tych dodatkowych osiemnastu posłów.
Niektóre państwa tak uczyniły, m.in. Hiszpania oraz państwo urzędującej przewodniczącej Rady. Inne państwa, choć wyraziły swoje wielkie zadowolenie - które i ja podzielam - z wyniku irlandzkiego referendum i cieszą się na wejście w życie traktatu lizbońskiego, wciąż nie dopełniły swojego obowiązku określenia własnej woli co się tyczy przyjęcia metody obsadzenia mandatów poselskich.
Zwracam się do pani urzędującej przewodniczącej Rady - czy możemy liczyć, że zwróci się pani do każdego z państw członkowskich na Radzie Europejskiej o przyjęcie metody obsadzenia dodatkowych mandatów poselskich wynikających z traktatu lizbońskiego?
Drugą szokującą mnie sprawą jest to, że każdy mówi o wielkich ambicjach traktatu lizbońskiego, lecz nakłada on na nas obowiązek dotyczący bardzo prostej sprawy: równości między mężczyznami i kobietami. To wiążący prawnie cel Karty praw podstawowych w ramach traktatu lizbońskiego. Rozumiem, że jeżeli chodzi o obsadę dodatkowych dwóch stanowisk, Wysokiego Przedstawiciela i wiceprzewodniczącego Komisji oraz przewodniczącego Rady, to padły wyłącznie nazwiska mężczyzn.
Pani kraj, Szwecja, świeci przykładem w tej kwestii. Mam nadzieję, że potraktuje to pani bardzo poważnie. To dla nas niedopuszczalne, aby na wszystkich czterech głównych stanowiskach europejskich zasiadali mężczyźni. To niegodne traktatu lizbońskiego, niegodne Europy. Liczę, że uda się zapewnić poszanowanie równości między mężczyznami i kobietami również i na tym szczeblu.
Peter van Dalen
(NL) Panie przewodniczący! Jak powiedział kiedyś Johan Cruyff, legenda holenderskiego futbolu, wszystkie zalety mają swoje wady. Zaleta traktatu lizbońskiego jest taka, że państwa członkowskie będą miały więcej do powiedzenia, a parlamenty krajowe zyskają większy wpływ. Wadą zaś jest to, że przesuwa on ośrodek władzy dalej w stronę Europy. Panie przewodniczący, to wada, której nie wolno lekceważyć, zwłaszcza w tym Parlamencie. Przecież przez ostatnie 30 lat obserwowaliśmy, jak władza w Europie rośnie odwrotnie proporcjonalnie do frekwencji naszych obywateli w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Przenoszenie coraz większej władzy do Brukseli idzie w parze z coraz niższą frekwencją w wyborach europejskich. Jeśli Lizbona wejdzie w życie, Europa musi wyciągnąć następujący wniosek: pozwólmy Unii działać pragmatycznie, niech stale dowodzi swojej wartości dodanej. Tylko wtedy zyskamy poparcie europejskich wyborców.
Joe Higgins
Panie przewodniczący! Z lewicowego i socjalistycznego punktu widzenia jestem przeciwny traktatowi lizbońskiemu; potępiam ingerencję ksenofobów i sił prawicowych. To, co zaszło podczas referendum w Irlandii nie jest triumfem demokracji. Lud irlandzki został zastraszony przez wielką koalicję - establishment polityczny, wielki biznes, większość kapitalistycznej prasy i Komisję UE - głosowanie przeciw obwarowano groźbą izolacji gospodarczej, kary ze strony Unii Europejskiej oraz odpływu kapitału i inwestycji, natomiast za głos na tak obiecano miejsca pracy, inwestycje i ożywienie gospodarcze. Wszystko to kłamstwa.
Dwulicowość rządu irlandzkiego wyszła na jaw, kiedy zwrócił się on do zarządu Aer Lingus o wstrzymanie się do dnia dzisiejszego, po referendum, z ogłoszeniem drastycznych cięć siedmiuset miejsc pracy w Aer Lingus. Komisja UE nieustannie interweniowała, zakłócała proces. Trzej przewodniczący są nieobecni, ale zwracam się do ich przedstawicieli o zareagowanie na następujący skandal: pan Tajani, komisarz EU ds. transportu spędził cały dzień podróżując po Irlandii samolotem Ryanair wraz z szefem zarządu tej międzynarodowej korporacji, uczestnicząc w kampanii na rzecz głosowania za traktatem. Jest on regulatorem transportu, powinien chronić konsumentów i pracowników. Beznadziejnie się jednak skompromitował krążąc wraz z szefem zarządu jednej z największych korporacji obsługujących sektor transportu. Jaka jest wasza odpowiedź na to?
Wreszcie pojawiła się spekulacja, że pan Tony Blair zostanie nowym przewodniczącym Rady. Wyrażę się jasno. Pan Tony Blair to zbrodniarz wojenny. W żadnym wypadku nie może on zostać...
(Przewodniczący upomniał mówcę, aby kończył wystąpienie, bo przekroczył swój czas)
Niepotrzebnie się mi przerywa, panie przewodniczący. Uważam, że przewodniczy pan obradom, a nie należy do grona szanownych posłów.
Chciałem dokończyć, że pan Blair nie może zostać mianowany na przewodniczącego UE.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Widzę niebieską kartkę. Zaznaczam, że ilekroć poseł podnosi kartkę, uniemożliwia on wystąpienie posłowi pierwszemu na liście mówców. Na posiedzeniu Prezydium będę zabiegał o zmianę tego przepisu, ponieważ nie możemy pozwalać na sytuacje, kiedy to posłom figurującym na liście mówców uniemożliwia się wystąpienie, bo inni posłowie przeszkadzają pytaniami, co obecnie jest dopuszczalną praktyką.
Nessa Childers
Panie przewodniczący! Zwracam się do pana posła Higginsa z zapytaniem o to, co skłoniłoby go do poparcia traktatu.
Joe Higgins
Panie przewodniczący! Traktat lizboński przewiduje ugruntowanie neoliberalnego porządku gospodarczego, który doprowadził w Europie do katastrofy gospodarczej z 21 milionami bezrobotnych, nasileniem militaryzacji i działalności przemysłu zbrojeniowego oraz większym naciskiem na prywatyzację. W traktacie nie ma nic, co zaangażowany socjalista mógłby poprzeć.
Będziemy popierać rzeczywiste inicjatywy na rzecz praw pracowniczych w Europie, lecz kiedy traktat lizboński i Karta praw podstawowych w istocie zinstytucjonalizują wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości sprzyjające wykorzystywaniu pracowników migrujących przez przedsiębiorców obsługujących transgraniczną działalność gospodarczą, jak mamy się za tym opowiedzieć?
Timo Soini
(FI) Panie przewodniczący! Dzieciństwo oraz młodość spędziłem w sąsiedztwie komunistycznej dyktatury, Związku Radzieckiego, gdzie panował wszechobecny strach. Finlandia, mały kraj, leżała tuż obok. Niemniej jednak radziliśmy sobie; byliśmy niepodlegli. Teraz w osłupienie wprawia mnie to, że w Unii Europejskiej dopuszczalny jest tylko jeden wynik. Można wyrazić opinię, można się nawet nie zgadzać, toleruje się nawet eurosceptyków, ale końcowy rezultat ma być taki sam.
Jeśli wygrasz nieczysto, to przegrałeś. Nawiązując do gry w piłkę nożną, przypomnijmy sobie incydent z ręką Diego Maradony. Kto pamięta mecz między Argentyną i Anglią oraz jego wynik końcowy? Zwycięstwo było nieczyste, prawda? Zobaczcie, gdzie jest teraz Maradona - ten, który wygrał nieczysto.
Wreszcie chcę powiedzieć Szwecji, państwu sprawującemu przewodnictwo, że nadal szanujecie decyzję szwedzkiego społeczeństwa, które głosowało przeciwko euro. Nie wracaliście do sprawy za rok, dwa ani nawet za pięć lat. Natomiast w tym przypadku minął ledwie rok. Oto unijna demokracja, która pewnego dnia dostanie to, na co zasłużyła.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Panie przewodniczący! Ja również mieszkałam w małym kraju. Wciąż tam mieszkam. Zwracam się do pana posła Soiniego z zapytaniem, czy nie zgadza się, że właśnie teraz Irlandia pokazała wielką siłę jako mały kraj, ponieważ powaliła na kolana dosłownie całą Europę. Tym razem, po długiej debacie, Irlandia, mały kraj - podobnie jak Finlandia - szukała ochrony w Unii Europejskiej i chce przyczynić się do wzmocnienia tej Unii. Czyż w Unii Europejskiej i traktacie lizbońskim nie chodzi właśnie o ochronę małych państw?
Timo Soini
(FI) Panie przewodniczący! To zła umowa dla małych krajów. Osłabi głos Irlandii, Danii i Finlandii w Radzie Ministrów. Na sile zyskają duże państwa.
Kocham Irlandię; byłem tam 20 razy. W Irlandii zostałem katolikiem. Nie o to chodzi. Przykro mi widzieć tak ogromne osunięcie. Najpierw było 53% przeciw przy 47% za. Tym razem za było 67%, a 33% przeciw. Co się stało? Czemu? Uważam, że to strach. Życzę Irlandii i Irlandczykom powodzenia i niech Bóg im błogosławi.
(Liisa Jaakonsaari skomentowała bez użycia mikrofonu)
Csanád Szegedi
(HU) Panie i panowie! Przede wszystkim dziękuję ludności Irlandii, zwłaszcza każdemu spośród 600 tysięcy dzielnych Irlandczyków, którzy odrzucili dyktatorski traktat lizboński i przyłączyli się do walki o demokrację w Europie. Każdy zadowolony z wyników powtórzonego referendum będzie również zadowolony ze śmierci demokracji oraz nastania dyktatury globalizmu. Politycy europejscy nie powinni popierać dyktatury globalizmu, lecz zajmować się prawdziwymi problemami: jak zwalczyć bezrobocie, powstrzymać masową imigrację oraz doprowadzić do uchylenia dyskryminacyjnych i nieludzkich dekretów Beneša oraz słowackiej ustawy językowej. Apeluję do koleżanek i kolegów posłów o poparcie dla dążeń do autonomii największej wyzutej z praw obywatelskich mniejszości w Europie: Węgrów zamieszkujących poza granicami Węgier. Przedstawiciele Jobbik mogą poprzeć wyłącznie Unię Europejską osadzoną na tradycjach narodów. Bardzo dziękuję.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Cieszymy się niezmiernie, że referendum, które odbyło się w Irlandii, przypieczętowało spektakularne zwycięstwo zwolenników traktatu lizbońskiego. Gratulujemy i dziękujemy uczestnikom kampanii zachęcającej do głosowania za przyjęciem traktatu w Irlandii.
Wyniki głosowania oznaczają decyzję irlandzkich obywateli o kontynuacji procesu rozwoju Unii Europejskiej. Dzięki nim jesteśmy w stanie wyobrazić sobie, że nadejdzie czas, w którym Unia Europejska przemówi zdecydowanym głosem w dyskusjach z największymi światowymi potęgami. Będzie to głos 27, a może więcej państw członkowskich.
Przedmiot nowego podstawowego traktatu został przedyskutowany w 2002 roku. Zeszły piątek wyznacza końcową cezurę procesu przyjęcia nowego traktatu. O oznaczeniu końca procesu mówię w przekonaniu, że europejscy obywatele wyrazili, pośrednio lub bezpośrednio, swoją opinię. Polska obwieściła, że zamierza bezzwłocznie ratyfikować traktat. Wciąż pozostaje jedna osoba, która sądzi, że należy zablokować ratyfikację traktatu, i to nawet w sytuacji gdy parlament kraju, któremu przewodzi, już dokonał takiej ratyfikacji. Mam nadzieję, że prezydent weźmie pod uwagę wolę obywateli wszystkich 27 państw, w tym Czech, i podpisze się pod ratyfikacją traktatu.
Panie i panowie, przyszłe wdrożenie traktatu wiązać się będzie z nowymi obowiązkami dla Parlamentu Europejskiego. Parlament musi bezzwłocznie poczynić odpowiednie przygotowania, aby zdołał wypełnić te obowiązki, nie powodując żadnych opóźnień w procesie legislacyjnym. Dziś obserwujemy dobitny tego przykład: chodzi o usunięcie z porządku obrad dwóch sprawozdań w sprawie Funduszu Solidarności w związku z trzęsieniem ziemi we Włoszech. Dzisiejszy problem z niebieskimi kartkami to kolejny przykład.
Mam nadzieję, że służby administracyjne potraktują ten aspekt z taką samą powagą, jak statut posła.
Przewodniczący
Ponownie wyjaśniam, że po pierwsze, regulamin stanowi, że przewodniczący "może udzielić głosu”. Zwrot "może udzielić głosu” oznacza, że przewodniczący może zdecydować, czy udzielić, czy też nie udzielić głosu posłowi. Przewodniczący woli udzielić głosu posłom znajdującym się na liście, niż posłom, którzy zajmują czas na wystąpienie i tym samym uniemożliwiają wystąpienia posłom znajdującym się na liście sporządzonej według przydziału czasu wystąpień dla każdej grupy. Po drugie, regulamin stanowi, że niebieską kartkę należy podnieść podczas wystąpienia posła, któremu chce się zadać pytanie, a nie po jego wystąpieniu.
Ramón Jáuregui Atondo
(ES) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę oznajmić, że niepokoi mnie ta debata, ponieważ tak uroczysty dzień dla Europy zmienia się w debatę, w której posuwamy się do kwestionowania sposobu, w jaki przewodniczący parlamentu przyjął wyniki.
W ponad dziesięciu wystąpieniach otwarcie skrytykowano nie tylko Europę - co może być uzasadnione - lecz demokratyczne wyniki referendum Irlandii.
Sądzę, iż nadszedł czas, by powiedzieć sobie, że dziewięciu na dziesięciu obywateli reprezentowanych w tej Izbie, stanowiącej dom dla suwerenności obywateli europejskich, to zwolennicy Europy, a podstawowe przekonania największych partii demokratycznych w Europie są proeuropejskie. Panie i panowie, pragnę również zaznaczyć, że traktat lizboński to warunek wstępny tworzenia większej Europy, i to Europy bardziej zjednoczonej i silniejszej, choć to samo w sobie niestety nie wystarczy.
Chcę wam wszystkim powiedzieć, że o ile 60 lat temu ojcowie założyciele uważali prawdopodobnie, że Europa znalazła się w potrzebie utworzenia wspólnej przestrzeni pokoju po tragedii wojny, w następstwie prób forsowania myśli politycznych czy hegemonii wobec innych w Europie, o tyle dziś Europa znajduje inne uzasadnienie. Dziś mamy w perspektywie przewodnictwo nad światem, i albo na to przystajemy, albo nie. Debata odzwierciedla szekspirowski dylemat: być albo nie być dla Europy.
Zaledwie kilka dni temu miałem okazję rozmawiać z ludźmi, którzy byli w Pittsburgu, i ich zdanie było takie, że świat nie patrzy na Europę, lecz na Azję. Europa musi stanowić jedność i siłę, aby rzeczywiście zaistnieć w rankingu przewodnictwa nad światem. Jeśli na to nie przystajemy, to nie mamy na co liczyć, nie będziemy mieć żadnych wpływów. Dlatego traktat lizboński jest drogą, lecz to droga, którą wciąż musimy podążać.
Andrew Duff
Panie przewodniczący! Szczerze mówiąc winniśmy panu posłowi Farage'owi podziękowania za udział w irlandzkiej kampanii. Jego osobliwy styl postkolonialnego szowinizmu z pewnością skłonił część irlandzkich republikanów do poparcia sprawy traktatu.
Dziwniejsza jednak jest całkowita nieobecność w tej kampanii brytyjskiej partii Torysów, którzy czaili się za plecami Declana Ganleya i prezydenta Klausa. Faktem jest, że Partia Konserwatywna jawi się jako przyszła partia rządząca, która wciąż pozostaje przeciwna wielkiemu skokowi jakościowemu ku integracji europejskiej.
Należy dostrzec niedorzeczność eurosceptyków, ponieważ sprzeciwianie się Lizbonie oznacza trwanie przy obecnym traktacie z Nicei i obecnej, dość rozmytej i przytłumionej - oraz zbyt często nieskutecznej - postaci Unii, która nie reaguje ani na potrzeby publiczne, ani na wyzwania globalne. Wielka Brytania zasługuje na więcej, niż Partia Konserwatywna, a Europa z pewnością ąpotrzebuje więcej.
Reinhard Bütikofer
(DE) Panie przewodniczący! Podobnie jak wielu przedmówców, jestem zadowolony z irlandzkiego "tak” i pragnę pogratulować wszystkim, którzy o to walczyli, zwłaszcza irlandzkim zielonym z Comhaontas Glas. Jeśli jednak to prawda, że mamy dziś święto, to święto owo okupiliśmy ogromnym trudem. Niewłaściwe by było tak po prostu wrócić, pełni samozadowolenia, do zwykłego porządku instytucjonalnych procesów, jak gdyby nigdy nic.
Przewodniczący parlamentu zauważył w pierwszym oświadczeniu na ten temat, że powinniśmy również uważnie słuchać głosów przeciwnych. Dodam, że powinniśmy też słuchać głosów ledwie słyszalnych, głosów tych, którzy podczas kampanii do europejskich wyborów udział w nich, jak też włączenie się w trwający proces, uznali za zbędną fatygę. Chodzi mi o to, że musimy mieć na względzie, że zdecydowane parcie naprzód przyniesie właściwy skutek, jeśli zadamy sobie większy aniżeli dotychczas trud, by zaangażować obywateli.
Bez wątpienia traciliśmy czas. Straciliśmy całe lata. Na tle międzynarodowym Europa się uwsteczniła. Wystarczy przyjrzeć się spotkaniom G-20, by to zauważyć. Jednakże Europa nabierze dynamiki tylko przy większym zaangażowaniu własnych obywateli. Nie uważam, jakoby na ludność Czech należało wywierać nacisk z uwagi na negatywne stanowisko ich prezydenta, komunikując im, że jeśli będą mieć wątpliwości, to nie dostaną stanowiska komisarza.
Jest jednak coś zdecydowanie ważniejszego: poważnym błędem byłoby decydowanie za zamkniętymi drzwiami o obsadzeniu Tony'ego Blaira bądź innego kandydata na stanowisku przewodniczącego Rady. Zamiast tego należy prowadzić otwarty dialog z ludnością Europy. Proponuję urządzić w Parlamencie wysłuchanie wszystkich kandydatów na ten urząd.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Ashley Fox
Panie przewodniczący! W czerwcu wybrano mnie na reprezentanta południowo-zachodniej Anglii i Gibraltaru, a podczas kampanii wyborczej zasmuciła mnie liczba spotkanych ludzi, którzy nie popierają już członkostwa Wielkiej Brytanii w UE. Zasmuciło mnie to, ponieważ wierzę, że UE była siłą dobra na tym świecie. Krzewiła pokój i pojednanie wśród narodów Europy. Mam nadzieję, że wciąż będzie to czynić. Jednolity rynek sprzyja rozwojowi handlu i dobrobytowi; wiodące przedsiębiorstwa światowe, jak Airbus w moim okręgu wyborczym, pokazały, co możemy osiągnąć, jeśli połączymy nasze zasoby przemysłowe.
Za czasów studenckich mieszkałem przez 12 miesięcy we Francji i wróciłem do domu jako frankofil. Pragnę, aby Wielka Brytania utrzymywała serdeczne i przyjacielskie stosunki z europejskimi sąsiadami. Obawiam się jednak, że obecny marsz ku unii politycznej bez poparcia ludności Europy grozi zniweczeniem tego dobra, które uczyniła UE. Szanuję to, że naród irlandzki zagłosował teraz za traktatem lizbońskim, choć naciski na zwołanie drugiego głosowania ze strony państw, które nie odbyły nawet jednego referendum, uważam za haniebne. Postępowanie Gordona Browna jest szczególnie naganne. Jego spuścizna dla Wielkiej Brytanii będzie polegać nie tylko na uczynieniu nas bankrutami, lecz także na odmówieniu narodowi brytyjskiemu prawa do głosowania w sprawie ostatniego przekazania władzy z Westminsteru do Brukseli. Złamanie obietnicy zwołania referendum grozi nadszarpnięciem brytyjskiego poparcia dla UE, czego głęboko żałuję. Nie potrafię zrozumieć, czemu zwolennicy unii politycznej tak uparcie dążą do budowania jej struktury na najgorszych możliwych fundamentach? Czy nie rozumieją, że unia polityczna budowana bez poparcia ludności raczej zakończy się klęską?
Jiří Maštálka
(CS) Panie i panowie! Obserwuję szerokie zadowolenie, a nawet radość w Izbie z wyników powtórzonego referendum w Irlandii. Jednakże proces ratyfikacji traktatu lizbońskiego należy jeszcze dokończyć; sugeruję, abyśmy odłożyli nasze zadowolenie i radość do czasu potwierdzenia przez obywateli Europy, m.in. w kolejnych wyborach do Parlamentu Europejskiego, że traktat lizboński przede wszystkim przyniósł im korzyść, przyczynił się do poprawy warunków społecznych, złagodzenia niebezpiecznych konfliktów zbrojnych i wniósł ogromny wkład w nowoczesną demokratyczną Europę. Przyznaję, że rezultat powtórzonego referendum w Irlandii nie był dla mnie niespodzianką. Wszyscy widzieliśmy ewidentny interes europejskich organizacji, którego forsowanie, poparte środkami finansowymi w odpowiedniej wysokości, balansowało na granicy przymuszania Irlandii.
Byłem zdeklarowanym federalistą nawet w czasach, kiedy Czesi i Słowacy dzielili jedno państwo. Jestem i pozostanę federalistą w najlepszym tego słowa znaczeniu. Martwi mnie jednak - i nie jestem w tym uczuciu osamotniony - że obywatelom UE nie pozwolono decydować o tak ważnym dokumencie w drodze referendum obejmującego wszystkie państwa. Przyjmowanie dokumentu, który stwarza możliwość wzmocnienia roli instytucji finansowych nie bacząc na Europę socjalną uważam za błąd. W moim odczuciu powtórne referendum w Irlandii stanowi niebezpieczny precedens dla całej społeczności europejskiej. Czas to oceni. Jak mniemam, czas pokaże, że wynik drugiego referendum irlandzkiego to pyrrusowe zwycięstwo. Zwracam się o poszanowanie zapisów konstytucji Republiki Czeskiej oraz o niewywieranie nacisków na czeskie władze, zwłaszcza na prezydenta w sprawie decyzji...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Przykro mi, panie i panowie, ale podobnie jak nie działają windy, tak nie działa przycisk służący do wyłączania mikrofonu mówcy, który przekroczył czas wystąpienia i kradnie go innym posłom znajdującym się na liście wystąpień. Proszę zatem o zaprzestanie wystąpienia, kiedy o to poproszę, gdyż w innym razie, jako że nie dysponujemy sprawnym przyciskiem wyłączającym mikrofon, połowa posłów z listy wystąpień w tej niezwykle ważnej debacie zostanie pozbawiona możliwości wystąpienia, co moim zdaniem byłoby skrajnie niekoleżeńskie.
Fiorello Provera
(IT) Panie przewodniczący! Spróbuję zmieścić się w czasie przysługującym mi na wystąpienie. Lega Nord - partia, którą reprezentuję, głosowała we włoskim parlamencie za przyjęciem traktatu, a ja sam byłem wtedy sprawozdawcą. Co się tyczy referendum, uszanowaliśmy irlandzki sprzeciw wobec traktatu i podobnie szanujemy przyzwolenie na traktat, rzędu 67%, co stanowi pokaźną liczbę. Wola ludu wyrażona w drodze referendum jest bezpośrednia i jednoznaczna.
Z zadowoleniem wysłuchałem porannego wystąpienia przewodniczącego Parlamentu, w którym powiedział, że powinniśmy również wysłuchać racji tych osób, które głosowały przeciwko, a przede wszystkim zadać sobie pytanie, czemu tak duża liczba obywateli nie zagłosowała wcale. Potrzebę rozważenia tej kwestii uważam za racjonalną i trafną, skoro europejska demokracja nie jest budowana na decyzjach podejmowanych na wysokim szczeblu, lecz na świadomości politycznej oraz wzroście świadomości politycznej wśród ludności Europy.
Sądzić, że ludzie pragną lepszej demokracji...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! We wszystkich debatach w sprawie traktatu lizbońskiego, które toczyliśmy w ostatnich kilku latach, nawet jego zwolennicy zawsze powtarzali, że traktat ten nie jest tak dobry, jak mógłby być, wiele w nim braków, a to w istocie nie jest szczególnie zadowalający kompromis.
Teraz zwolennicy są szczęśliwi, ponieważ traktat jest bliski wprowadzenia, i to jest w porządku. Kiedy słyszymy z ust tych zwolenników, że większość wyraziła opinię w demokratyczny sposób, a mniejszość musi po prostu to zaakceptować, to należy się z tym zgodzić, lecz rad byłbym słyszeć takie oświadczenie również po pierwszym referendum w Irlandii. Ostatecznie jedno jest jasne: nie wiemy, czy traktat przyniesie korzyści Unii Europejskiej, czy też - jak mniemam - okaże się katastrofalny w skutkach. Sądzę, że jego rezultatem będzie scentralizowane superpaństwo.
Jedno jest jednak jasne: Europa będzie Europą dobrą, jeśli będzie demokratyczna. Demokracja, w której głosowanie trwa aż do uzyskania wyników pożądanych przez establishment, nie jest demokracją. Stąd też mam nadzieję, że nie pojawią się teraz próby naciskania na czeskiego prezydenta o jak najszybsze dokończenie jego zadania.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Elmar Brok
(DE) Panie przewodniczący, pani urzędującą przewodnicząca Rady, pani wiceprzewodnicząca Komisji! Jest mi bardzo przykro, że ci, którzy przy okazji pierwszego referendum rozsiewali kłamstwa podczas irlandzkiej kampanii, teraz muszą przyznać, że parlamenty 26 państw ratyfikowały traktat, Irlandia ratyfikowała traktat w referendum i póki co, wszystkie orzeczenia sądów konstytucyjnych w sprawie traktatu lizbońskiego były pozytywne. Nie uciekną od tych faktów.
Po drugie, w porównaniu do traktatu nicejskiego, traktat lizboński jest traktatem parlamentów i obywateli, a więc traktatem większej demokracji.
Po trzecie, chcę podziękować irlandzkim posłom, irlandzkiemu narodowi oraz liderowi ich opozycji, Endzie Kennemu, który powinien znaleźć się na wspomnianej liście.
Chcę wreszcie podzielić się przekonaniem, że proces ratyfikacji będzie kontynuowany, skoro wszystkie parlamenty dokonały już ratyfikacji. Nie wierzę, by czeski prezydent prędzej przychylił się do listownych próśb lidera opozycji z kraju, który i tak już ratyfikował traktat, aniżeli do opinii własnego parlamentu i własnego sądu konstytucyjnego. To mniej więcej tak, jakby lider francuskiej opozycji napisał do brytyjskiej królowej prośbę o niepodpisywanie ustawy przyjętej przez Izbę Gmin.
Ostatnia sprawa: zwracam się do pani przewodniczącej Malmström o wzięcie na poważnie opinii w sprawie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, wyrażonych wczoraj w komisjach. Dokumenty, które mam póki co...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie! Najpierw chcę pogratulować Irlandczykom, narodowi irlandzkiemu sukcesu, jakim jest pomyślne przyjęcie traktatu lizbońskiego w referendum. Zdecydowane irlandzkie "tak” to dobra nowina tak dla Irlandii, jak i całej Europy W następstwie historycznego rozszerzenia UE potrzebuje nowych, wzmocnionych podwalin konstytucyjnych. Tylko w ten sposób Europa w dobie światowego kryzysu gospodarczego oraz globalnej konkurencji ze wszystkich stron zdoła uporać się z wyzwaniami i problemami XXI wieku. Czesi również opowiedzieli się za traktatem lizbońskim. Obie izby czeskiego parlamentu poparły traktat lizboński zdecydowaną konstytucyjną większością.
Czeskie społeczeństwo opowiada się za traktatem lizbońskim, tak samo jak zdecydowana większość w tym kraju poparła przystąpienie do Unii Europejskiej w referendum w 2003 roku. Czesi znakomicie zdają sobie sprawę, że dziesięciomilionowy naród, tak samo jak cała Europa, może zyskać wolność, niepodległość, bezpieczeństwo oraz dobrobyt ekonomiczny i społeczny tylko dzięki istnieniu demokratycznej, silnej i skutecznej Unii Europejskiej. Republika Czeska jest demokracją parlamentarną. Władza ich prezydenta zależy od woli parlamentu. Czeski prezydent nie jest monarchą absolutnym ani najwyższym przedstawicielem, niczym w systemie politycznym byłego Związku Radzieckiego.
Dlatego apeluję do prezydenta Václava Klausa o poszanowanie woli czeskiego ludu i podpisanie traktatu lizbońskiego bezzwłocznie po wyjaśnieniu sytuacji przez czeski Trybunał Konstytucyjny. Uważam, że wykręcanie się i obstrukcja nie przydaje godności roli i pozycji czeskiego prezydenta.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący, pani minister, pani komisarz! Dla ogromnej większości euroentuzjastów irlandzki wynik to dobra nowina. Jak powiedziało wielu przedmówców, mamy bardziej demokratyczną i otwartą Unię Europejską. Ludność Irlandii odegrała już swoją rolę w zażegnaniu kryzysu konstytucyjnego w UE. Reszta w naszych rękach.
Uważam, że tym razem było kilka argumentów na korzyść UE. Jeśli jesteś sam, nie masz mocnej pozycji, kiedy na świecie szaleją burze. Sądzę, że możemy się z tym zgodzić. Wyeliminowano wątpliwości związane z traktatem, lecz wydaje mi się, że przemówił również stary, historyczny argument. Irlandia nie chce być kojarzona z brytyjskim eurosceptycyzmem. Dublin to nie Londyn!
Niektórzy utrzymywali, że nie można przeprowadzać referendum więcej niż raz. To tak, jakby stwierdzić, że nie można przeprowadzić wyborów więcej niż jeden raz. Dla większości z nas to dobrze, że ludzie - przypuszczalnie nawet niektórzy z obecnych tu posłów - mogą zmienić zdanie, kiedy okoliczności ulegną zmianie. Dlatego właśnie mamy demokrację i głosujemy po kilka razy.
Teraz kolej Polski i Czech na ratyfikację traktatu. Polska nie powinna stanowić problemu. Trudniej może pójść z prezydentem Klausem w Pradze - sprawia on wrażenie upartego. W sposób bardzo zapamiętały, wręcz zgryźliwy wyrażał swoją nieufność wobec traktatu lizbońskiego wiosną tu w Izbie.
Wiemy, jak bardzo to delikatna kwestia w Wielkiej Brytanii. Jeśli wiosną dojdzie w do zmiany rządu w Londynie - a zanosi się na to, że dojdzie - i jeśli czeski proces potrwa dłużej, bądź zechcą tam przeprowadzić referendum, to istnieje ryzyko, że UE stanie w obliczu odnowionych problemów z ratyfikacją traktatu.
Miałem zamiar zwrócić się do szwedzkiego premiera, ale nie ma go tu. Jest on w dobrych stosunkach z Davidem Cameronem. Mam nadzieję, że wykorzysta te stosunki w celu zapewnienia nam lepszej debaty unijnej, nie tylko w Europie, lecz także w Wielkiej Brytanii. Potrzebujemy silnej...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Podwójne referendum w Irlandii w sprawie tzw. traktatu lizbońskiego stworzyło niebezpieczny precedens. Pojawiły się sygnały, że jeśli Irlandia nie przyjmie tego dokumentu, to będzie musiała głosować do skutku. W trakcie kampanii sięgnięto do pełnej gamy środków nacisku, poczynając od ustępstw, takich jak gwarancje nieingerencji Unii w wewnętrzne prawodawstwo dotyczące etyki, religii i ekonomii, poprzez groźby, jak na przykład utrata własnego komisarza, aż do szantażu zmarginalizowania i wyrzucenia Irlandii ze struktur UE.
Wszystkie te zabiegi w kontekście podsycanych obaw związanych z kryzysem doprowadziły do znanego wyniku. Wykorzystując ogromne środki finansowe wielu unijnych agitatorów w zamian za przyjęcie traktatu obiecywano nawet miejsca pracy, nie koncentrując się na jego meritum. Komentatorzy polityczni zwracają uwagę na niedemokratyczne metody i arogancję unijnej elity politycznej. W świetle stosowanej praktyki podwójnych standardów apeluję o ponowne, trzecie referendum w Irlandii oraz o możliwość ponownego głosowania nad tym dokumentem w parlamentach krajowych państw członkowskich UE.
Gerard Batten
Panie przewodniczący! Przedmówca oskarżył mojego kolegę, posła Nigela Farage'a o brak poszanowania irlandzkiej demokracji. Zapewniam ich, że nic podobnego nie ma miejsca. Nie szanuje on natomiast nieuczciwego i stronniczego sposobu prowadzenia kampanii referendalnej. W istocie w jego i w naszej partii żywimy taki szacunek dla demokracji, że chcielibyśmy referendów w pozostałych 26 państwach, gdzie ich zaniechano.
Inny przedmówca stwierdził, że to nie pierwsze głosowanie "za”, wcześniej bowiem głosowania "za” miały miejsce w Luksemburgu i Hiszpanii, lecz bez dwóch zdań referenda te dotyczyły konstytucji, a nie traktatu lizbońskiego. Powiedziano nam, że traktat z Lizbony różni się od konstytucji, zatem jak to jest? Czy mieliśmy takie same referenda w sześciu krajach, czy też mieliśmy referenda konstytucyjne w czterech krajach, a w dwóch krajach referenda w sprawie Lizbony? Jeśli uznajemy pierwszą ewentualność, to mamy remis 3:3; jeśli natomiast drugą, to padł remis 2:2 oraz remis 1:1. Ciężko to uznać za gromkie poparcie traktatu lizbońskiego.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Martin Ehrenhauser
(DE) Panie przewodniczący! To hańba dla demokracji, że politycy obsadzeni u władzy wzbraniają referendów własnym państwom członkowskim, choć domagają się dwóch referendów w Irlandii. Hańbą jest również to, że politycy ci domagają się zaakceptowania przez nas wyników drugiego referendum, mimo że tak naprawdę sami nie zaakceptowali wyniku pierwszego referendum.
Bez względu na to, czy traktat reformujący konstytucję wejdzie w życie, czy nie, potrzebujemy nowego traktatu podstawowego. Ten nowy traktat podstawowy powinien przewidywać autentyczny podział władzy, prawdziwie niezawisły trybunał sprawiedliwości do spraw związanych z pomocniczością, całkowitą przejrzystość i ekonomikę, oraz, co najważniejsze, wiążące referenda. W ten sposób jeszcze zdołamy uciec z europejskiej pułapki, a właśnie o to powinniśmy się postarać ze wszystkich sił.
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący! Nie ma co do tego wątpliwości: zwycięstwo głosujących "za” w irlandzkim referendum w sprawie traktatu lizbońskiego to niezwykle ważny krok w kierunku ożywienia Unii Europejskiej oraz kluczowych reform politycznych i instytucjonalnych przewidzianych traktatem. Jestem zachwycony postawą irlandzkich obywateli, którzy odpowiedzialnie zagłosowali "za” i w ten sposób zapobiegli rozległemu paraliżowi europejskiego projektu. Ufam, że uda się do tego przekonać również prezydenta Klausa oraz prezydenta Kaczyńskiego, wtedy bowiem można będzie mieć nadzieję, że irlandzka ratyfikacja w drodze referendum przyczyni sie do wejścia traktatu w życie w dniu 1 stycznia 2010 roku.
Irlandzkie "tak” dowodzi, że zjednoczona Europa to jedyny wiarygodny politycznie projekt, który może przynieść korzyści państwu, a przede wszystkim obywatelom. Dziś w Irlandii, ani w żadnym innym państwie członkowskim nie ma polityka, który byłby w stanie zaproponować strategię dla swojego kraju po opuszczeniu Unii Europejskiej czy, być może, przy bardziej ograniczonym uczestnictwie w Unii.
Potrzeba teraz szybkiego działania i większej odwagi ze strony Komisji, by wprowadzać ważne inicjatywy pilotażowe na różnych frontach; na przykład więcej odwagi do wprowadzania euroobligacji, więcej odwagi do wspólnego zarządzania kwestią imigracji oraz więcej odwagi, by zająć się sprawą energii. Przede wszystkim jednak musimy wyciągnąć wnioski z poważnych błędów popełnionych w ostatnich latach. Fiasko politycznego projektu zwanego Unią Europejską wywołał konkretny czynnik: mianowicie kiedy nalegaliśmy, by projekt ten nie uwzględniał więcej zapatrywań ludności, a wolę biurokratów.
Kiedy zatem mówię "więcej odwagi”, to mam na myśli przede wszystkim więcej odwagi ze strony przywództwa Komisji, abyśmy mogli osiągnąć cele, które sami wyznaczyliśmy.
Wojciech Michał Olejniczak
(PL) Panie przewodniczący! Irlandczycy powiedzieli Unii Europejskiej "tak”. Teraz czas na dwa największe hamulce, które mamy w Europie i których tak naprawdę Irlandczycy już skompromitowali. Panowie prezydenci Polski i Czech: dość lekceważenia Europejczyków! Nie marnujmy czasu, którego mamy tak mało, a w którym powinniśmy tak wiele zrobić! Chcę zaapelować do Donalda Tuska, premiera polskiego rządu, aby z oczywistych powodów wprowadził w naszym kraju Kartę praw podstawowych.
Do tej pory my, politycy, mówiliśmy, że nie ma wystarczających instrumentów, przepisów, które pozwalają nam działać. Teraz stoimy w tej sali przed wielkim zadaniem. Mając już za chwilę do dyspozycji nowy traktat, musimy ukierunkować Unię Europejską na tory wspólnego i szybkiego wyjścia z kryzysu, działania na rzecz obywateli i wzmocnienia pozycji Unii Europejskiej w świecie. Musimy walczyć z nierównymi wynagrodzeniami, o lepszy i równy dostęp do edukacji, kultury i służby zdrowia. Nowe przepisy mają nam pomóc w zachowaniu różnorodności w Unii Europejskiej, ale musimy wprowadzić więcej równości, której dzisiaj tak bardzo brakuje obywatelom Unii Europejskiej. Naszym celem powinno być również udowodnienie tym wszystkim, którzy byli na nie, że potrafimy pracować również dla nich, a ich "nie” było i jest dla nas większą motywacją do pracy.
Panie i panowie posłowie, mam 35 lat i oczekuję większej dynamiki działania. Oczekuję, że szybciej porozumiemy się z Komisją Europejska i z Radą Europejską zarówno w kwestiach proceduralnych, personalnych, ale też merytorycznych. Będziemy przedstawiać wielkie projekty europejskie. Pytam też przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, Prezydium, przewodniczących grup: na jakim etapie przygotowań jesteśmy? Czy i kiedy będziemy gotowi do wdrożenia traktatu lizbońskiego?
Riikka Manner
(FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wynik irlandzkiego referendum był jednoznaczny; to doskonały sygnał zarówno dla Europy, jak i dla Irlandii. Z wielu względów należy pogratulować Irlandczykom tego wyniku. Sama jestem jednak szczególnie zadowolona z tego, że irlandzkie referendum spowodowało, że Unia Europejska i jej przyszłość znów stały się najważniejsze. Potrzebna jest autentyczna debata, jako że próby nakreślenia prawdziwej wizji przyszłości UE były w ostatnich latach dość żałosne.
Należy również pamiętać, że traktat lizboński to kompromisowa wersja poprzedniego projektu konstytucji UE. Gdyby traktat został odrzucony przez naród irlandzki i tym razem, wymagałoby to dyskusji i zastanowienia się nad kierunkiem, w którym jako Unia Europejska podążamy. Musielibyśmy również przemyśleć, czy nie posuwaliśmy się w ostatnich latach nieco zbyt szybko, mając zbyt mało ograniczeń.
Moim zdaniem problemy powstałe w toku procesu ratyfikacji sygnalizują, że Unia Europejska jest odbierana jako twór poniekąd odległy i trudny do kontrolowania. Ten problem pozostaje do rozwiązania, stąd też żywię nadzieję, że debata w sprawie przyszłości Europy nie zatrzyma się w tym miejscu, ale będzie kontynuowana z zachowaniem przejrzystości wobec traktatu reformującego.
Musimy tworzyć zjednoczoną Europę i nie wolno nam ignorować przyczyn pierwotnego odrzucenia traktatu. Ufam, że w związku z tym traktat lizboński i jego wdrożenie to absolutnie słuszna droga oraz wielki krok w stronę bardziej demokratycznej Unii, dowód większej solidarności. Aby go jednak uczynić, musimy kontynuować otwarty dialog.
Cieszę się, że traktat lizboński pomoże nadać impet współpracy między krajowymi parlamentami a Brukselą. Teraz należy przenieść uwagę z Irlandii na Czechy. Mam nadzieję, że Europa nie będzie więcej musiała wstrzymywać oddechu. To ważne, by doszło do szybkiego urzeczywistnienia traktatu lizbońskiego oraz...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
James Nicholson
Panie przewodniczący! Decyzja zapadła. Choć bardzo żałuję, że nie uszanowano pierwszej decyzji, teraz musimy poczekać, by przekonać się, jakie skutki wywoła ta decyzja. A teraz kolejna decyzja należy do innych i ufam, że będą mieli wystarczającą swobodę, by ją podjąć. Mam nadzieję, że wysoki odsetek wyborców, którzy oddali głosy "za” w Irlandii, nie pożałuje tego na dłuższą metę. Nie mam nic więcej do powiedzenia na ten temat.
Teraz na tych, którzy chcą i pragną jeszcze większej centralizacji procesu decyzyjnego tu w Brukseli, spoczywa jeszcze większy ciężar odpowiedzialności. Wzywam ich, by nie wybiegali przed na tyle daleko przed obywateli, aby ci nie mieli pojęcia, dokąd zmierzają bądź jakie ostatecznie może być ich przeznaczenie. Nie jestem przeciwnikiem Europy, lecz pragnę Europy zadowolonej z własnych poczynań i zarazem przyznającej kontestatorom prawo do przedstawienia odmiennych poglądów, które już nie zawsze przysługuje nam w tej Izbie.
Philip Claeys
(NL) Jakakolwiek euforia z powodu drugiego referendum jest zupełnie nie na miejscu. Zwycięstwo obozu zwolenników traktatu to zwycięstwo przywłaszczone, jako że pierwotne referendum odbyło się w całkowitej zgodności z prawem i obowiązującymi zasadami. Większość z tych, którzy głosowali przeciw w 2008 roku poczuła, co zrozumiałe, że urzędnicza Europa nigdy nie uzna ich werdyktu, jeśli nie pasuje on Unii. Dlatego wielu wyborców zostało w domach. Unijna demokracja to droga jednokierunkowa. Zabrakło uczciwej kampanii. Dominację obozu zwolenników traktatu w mediach przypieczętowała 16-stronicowa wkładka we wszystkich niedzielnych gazetach opracowana przez Komisję Europejską - bezprawne wykorzystanie pieniędzy podatników dla sprawy, w której nie zapadło jeszcze ostatnie słowo. Wyborcy byli zastraszeni. Kryzys gospodarczy posłużył za dźwignię naciskającą na ludzi, by głosowali "za”. Panie i panowie zasiadający w Komisji Europejskiej! Przeczuwam, że wasza magiczna propaganda prędzej czy później obróci się przeciwko wam.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wyobraźmy sobie, że dziś wieczór, kiedy zakończy się ta przewlekła debata, wyjdziemy stąd i spotkamy się na dole z 27 kolegami posłami, by jednomyślnie zdecydować, do której restauracji się udamy. Wyobraźcie sobie teraz, że w drodze negocjacji 27 osób musi wybrać to samo danie, jak również postanowić, czy zamówić wino.
Panie przewodniczący, ta metafora, której autorem jest osoba pozostająca na diecie, to dobra ilustracja bieżącej sytuacji w Unii Europejskiej, która uzmysławia nam skutki traktatu lizbońskiego: w moim odczuciu stała się rzecz najważniejsza, mianowicie zniesienie wymogu jednomyślności.
Jeśli ci z nas, którzy zabrali głos, chcą prawidłowego funkcjonowania Unii, jej skuteczności, oraz przysporzenia wartości dodanej na rzecz ludności, to pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić, jest zniesienie wymogu jednomyślności i zastąpienie go wymogiem superkwalifikowanej większości. Na tym polega najważniejsze osiągnięcie traktatu lizbońskiego.
Oponowanie przeciw traktatowi lizbońskiemu oznacza brak chęci, by Europa funkcjonowała prawidłowo czy odgrywała ważną rolę w świecie.
Panie przewodniczący, nie rozumiem, jak posłowie, którzy dobrowolnie weszli w skład tego Parlamentu mogą żywić większe zaufanie do Rady Ministrów niż do Parlamentu Europejskiego. Sprawia mi to przykrość. Ponadto są to osoby, które nigdy nie zasiądą w Radzie Ministrów. Czemu sądzą, że ich interesów będzie lepiej bronić Rada Ministrów niż ten Parlament, w którym przecież zasiadają i mogą głosować?
Panie przewodniczący, kolejna rzecz, której nie pojmuję, to czemu niektórzy posłowie utrzymują, że chcą wystąpienia swojego kraju z Unii Europejskiej- i jest to uprawniony punkt widzenia. W takim przypadku, panie i panowie, należy koniecznie opowiadać się za traktatem lizbońskim, ponieważ traktat ów jako pierwszy zawiera klauzulę wystąpienia. Teraz po prawdzie nieodzowna jest odwaga i ambicja, by oznajmić własnemu narodowi, że zachodzi konieczność wystąpienia z Unii. Chciałbym być tego świadkiem.
Panie przewodniczący! Podsumowując, ufam, że wynik irlandzkiego referendum pozwoli nam zakończyć cały proces.
Panie przewodniczący! Chcę powiedzieć panom posłom Roučekowi i Brokowi - niepokojącym się o stosunek prezydenta Czech - że ja nie mam wątpliwości. Nie mam wątpliwości, ponieważ osoba, która odmawia podpisu pod aktem przyjętym przez Izby, które go wybrały, osoba, która odmawia podpisu pod traktatem, byłaby niczym królowa angielska odmawiająca podpisu pod ustawą przyjętą przez Westminster. Nie ma takiej możliwości. Jestem również pewien, że taki patriota jak pan Klaus nie zechce oglądać własnego kraju pogrążonego w wewnętrznym kryzysie konstytucyjnym.
Panie przewodniczący, dlatego też uważam, że nadszedł czas połączyć siły, by uzmysłowić sobie, że świat nie czeka na nas, Europejczyków i albo Europejczycy się zjednoczą i utrzymają konstruktywne podejście do problemów dotykających teraz naszych obywateli, albo Europa zniknie z mapy światowych potęg.
Panie przewodniczący! Uważam, że powinniśmy teraz stanowić jedność jako Europejczycy i jako Parlament.
Glenis Willmott
Panie przewodniczący! W pierwszej kolejności pragnę pogratulować kolegom z Irlandii tak fantastycznego rezultatu. W Wielkiej Brytanii mamy UKIP oraz Torysów, którzy, jak państwo wiedzą, nawoływali do głosowania przeciw w irlandzkim referendum. UKIP ciągle naucza nas, że nie powinniśmy wtrącać się w sprawy krajowe, lecz oni sami, owszem, wmieszali się w głosowanie w Irlandii, nie ma co do tego wątpliwości. Chcę podziękować Nigelowi Farage'owi. Uważam, że wykonał on fantastyczną robotę, gdyż rozumiem, że jego wtrącanie się w istocie pomogło kampanii na "tak”. To się nazywa niezamierzone skutki, ale i tak jesteśmy mu wdzięczni za interwencję.
Torysi, z drugiej strony, pogrążeni są w kompletnym chaosie. Panuje u nich rozłam w kwestii podejścia do Europy, co kładzie się cieniem na ich konferencję, która odbywa się w tym tygodniu w Manchesterze. Stanowisko Davida Camerona w sprawie traktatu lizbońskiego jest raczej nie do obrony. Wciąż obiecuje on, że jeśli wygra główne wybory, zamierza przeprowadzić referendum, o ile do tego czasu traktat nie zostanie ratyfikowany przez 27 państw członkowskich. W najlepszym razie można mu zarzucić wahanie. W najgorszym, jak sądzę - nieszczerość wobec brytyjskich obywateli, nie mam bowiem pojęcia, w jaki sposób zamierza on dotrzymać tej obietnicy.
I kiedy bieżące kwestie zasadniczej wagi wymagają ściślejszej współpracy, nie luźniejszej - kwestie takie jak zmiany klimatu, jak poradzić sobie z kryzysem finansowym oraz rosnącym bezrobociem - to właśnie w tym czasie Torysi postanowili, że Wielka Brytania zostanie odizolowana, znajdzie się na peryferiach UE. Woleliby nas w roli obserwatorów, a nie uczestników.
W tym tygodniu poznaliśmy ich plany: jak zamierzają dokonać cięć w usługach publicznych i podwyższyć wiek emerytalny, jak wspomogą zamożnych obniżając podatek od spadków. Natomiast w kwestii Europy po raz kolejny szarpią się niczym szczury w worku, jak mawiamy w Wielkiej Brytanii. Udają, że się zmienili, lecz nic z tych rzeczy. Pozostali tymi samymi starymi Torysami, pomocnymi wobec garstki uprzywilejowanych na koszt ogółu, wciąż przedkładając dogmaty nad interesy narodu brytyjskiego.
Ludność Irlandii wyraźnie opowiedziała się za bardziej demokratyczną skuteczną i dynamiczną Unią, która jest teraz lepszym miejscem, by mierzyć się z rzeczywistymi wyzwaniami teraźniejszości. Brytyjscy Torysi potrzebują teraz zdobyć się na szczerość i oznajmić nam, czy zamierzają ryzykować przyszłość obywateli brytyjskich w Unii, z całą gamą poważnych konsekwencji, jakie by to miało dla miejsc pracy i dobrobytu. Zatem śmiało, panie Cameron, proszę przyjść i przyznać się, jaka jest prawda.
Ryszard Czarnecki
(PL) Panie przewodniczący! Pani minister! Pani przewodnicząca Komisji! Zamiast używać wielkich słów - a mam wrażenie, że jest inflacja wielkich słów w Parlamencie Europejskim - warto jest zastanowić się, dlaczego Irlandczycy powiedzieli "tak”, choć w zeszłym roku powiedzieli "nie”.
Myślę, że bardzo upraszczają sprawę ci, którzy mówią, że to kryzys wepchnął Irlandczyków w ramiona traktatu z Lizbony. Wydaje się, że głównym powodem, dla którego Irlandczycy, obywatele Zielonej Wyspy, poparli traktat, jest to, co uzyskali w międzyczasie od Unii Europejskiej. Irlandia zagwarantowała sobie i wszystkim krajom członkowskim własnego, narodowego komisarza. Za to właśnie należy dziękować Irlandii.
Unia zagwarantowała również, że nie będzie się wtrącać do podatków w Irlandii. I za to dziękujemy Dublinowi. Oby stanowiło to ostateczną rezygnację Niemiec i Francji z planów ujednolicenia podatków w ramach Unii.
Wreszcie Bruksela obiecała, że nie będzie wtrącać się do ustawodawstwa Republiki Irlandii dotyczącego spraw moralno-obyczajowych, w tym ochrony życia dzieci poczętych. Tej skuteczności negocjacyjnej należy pogratulować irlandzkiemu rządowi i irlandzkiemu narodowi.
A swoją drogą zabawna jest radość tych, którzy cieszą się z wyniku referendum w Irlandii. W wielu wypadkach ci sami ludzie byli przeciwnikami organizowania referendów w ich krajach członkowskich.
Diane Dodds
Jak mówiłam tu w Izbie przy poprzedniej okazji, staję przed wami jako ta, która chętnie ujrzy Europę współpracujących narodów. Konsekwentnie sprzeciwiałam się federalizmowi traktatu lizbońskiego i przekazaniu władzy przez państwa członkowskie. Rezultat drugiego referendum w Irlandii w sprawie traktatu lizbońskiego niczego dla Wielkiej Brytanii nie zmienia. Dokument szkodzący interesom Brytyjczyków 2 października 2009 r. pozostaje równie szkodliwy 2 października roku 2010. Ratyfikacja w Polsce niczego tu nie zmieni; ratyfikacja w Czechach również; data generalnych wyborów w Wielkiej Brytanii też tego nie zmieni; dlatego korzystając ze sposobności danej mi w tej Izbie, apeluję o referendum dla narodu brytyjskiego, tak samo należne każdemu narodowi europejskiemu, w sprawie pełnego i kompletnego tekstu traktatu lizbońskiego.
Paulo Rangel
(PT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pragnę wyrazić naszą radość z powodu wyniku referendum w Irlandii, nie tylko w imieniu całej Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), co uczyniło już wielu posłów, lecz zwłaszcza w imieniu portugalskich posłów PPE.
Sądzę, że wyraźnie polepszy to perspektywy rozwoju i wzrostu w Unii Europejskiej, jak również wyznaczy etap nowej ery. Pragniemy, rzecz jasna, pogratulować wszystkim tym, którzy przyczynili się do zawarcia traktatu z Lizbony, zwłaszcza Komisji i obecnemu tu dziś komisarzowi, oraz oczywiście portugalskiej prezydencji Unii Europejskiej, która odegrała bardzo ważna rolę w tym procesie. Dodam również, że cieszymy się z tego mimo wszystkich trudności, choć wciąż niecierpliwie czekamy na stanowisko Czech. Portugalczycy będą bardzo radzi widzieć nazwę własnej stolicy kojarzoną z decydującym krokiem w rozwoju Unii Europejskiej. W związku z tym dodam też, że będziemy mogli liczyć na kolejną chorągiew, będącą zawsze chorągwią portugalskich posłów z grupy PPE - chorągiew parlamentów krajowych.
Uważam, że traktat lizboński jest istotnym krokiem w kierunku włączenia parlamentów krajowych w europejską demokrację. Sądzę zatem, że aspekt ten, najistotniejszy aspekt demokracji, mianowicie przedstawicielstwo - a nie, jak od czasu do czasu usłyszeliśmy w Izbie, referenda - to żywotny i nieodzowny składnik demokracji; mam na myśli przedstawicielstwo w odróżnieniu od bezpośredniego głosowania. Traktat z Lizbony to również ważny krok ku zwiększeniu zaangażowania krajowych demokracji przedstawicielskich w proces europejski. Stąd też jesteśmy ogromnie zadowoleni z decyzji narodu irlandzkiego.
Stéphane Le Foll
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Naturalnie powtórzę to, co już zostało dziś powiedziane - cieszę się z rezultatu irlandzkiego głosowania nad traktatem lizbońskim.
Chcę po prostu zwrócić uwagę posłów pozostałych w Izbie na przesłanki tej zmiany, ponieważ teraz jesteśmy zadowoleni z irlandzkiego "tak”, choć rok temu werdykt brzmiał "nie”. Co się zmieniło? Tekst? Bardzo niewiele. Kontekst? Stanowczo. O to chodzi. Możemy tu sobie dyskutować nad kwestiami instytucjonalnymi. Jednak obywatele oczekują od Europy politycznych odpowiedzi.
Moim zdaniem winniśmy przeprowadzić taką analizę nad tym podwójnym głosowaniem. Nie skończyło się na jednym głosowaniu; odbyły się dwa. Początkowo wynik brzmiał "nie”, następnie zmienił się na "tak”. Irlandczycy przyznali, że potrzebowali Europy w dobie kryzysu i należy to dobitnie podkreślić, ponieważ zwrócili się do Europy o ochronę, a to ważne.
Powtórzę to, co powiedziało już wielu posłów. Uważam, że teraz powinniśmy działać szybko. Zwracamy się zatem do szwedzkiej prezydencji w Radzie, zwracamy się do Komisji. Jeśli chcemy odpowiedzieć na żądanie ludności Irlandii, to nasze odpowiedzi muszą być konkretne.
Kryzys gospodarczy: Czy Europa potrafi pobudzić wzrost na skalę europejską? Kryzys społeczny: Czy Europa potrafi przyjąć politykę zatrudnienia? W moim odczuciu sprawy te stanowią sedno debaty i jestem zadowolony z kolejnej rzeczy, jaką daje nam traktat lizboński - ze zwiększenia uprawnień parlamentu. Uważam, że w debacie politycznej parlament ma istotną rolę do odegrania - ma pokazać, że istnieją różne opcje i te opcje ma rozważyć.
Teraz jednak, jeśli ma to być demokratyczna debata i jeśli Europa zamierza udzielić odpowiedzi, trzeba abyśmy szybko powołali skład Komisji oraz dopilnowali, by Czesi bezzwłocznie ratyfikowali traktat, tak aby Europa zdołała powrócić na ścieżkę wzrostu i nadziei.
Simon Busuttil
(MT) Ja również z zadowoleniem przyjąłem wynik irlandzkiego referendum. Pozwolę sobie na pewne spostrzeżenie. Ci, którzy śledzą tę sprawę w domach pewnie pomyślą: "Jak wynik ten wpłynie na moje położenie?”. Chcę podać kilka konkretnych przykładów na to, jak uzyskany wynik wpłynie na sytuację obywateli - przykładów z mojej dziedziny, mianowicie z obszaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Karta praw podstawowych powinna napawać nas dumą, nie tylko jako obywateli poszczególnych państw, lecz jako obywateli Unii Europejskiej. Nasze prawa obywatelskie ulegną wzmocnieniu za sprawą traktatu. Dotyczy to m.in. sfery ochrony danych osobowych. Poprawi się bezpieczeństwo i ochrona, ponieważ w myśl traktatu Unia Europejska zamierza nasilić walkę z terroryzmem i przestępczością. Zwiększą się nasze prawa, m.in. w zakresie spraw sądowych dotyczących międzynarodowej adopcji lub kwestii alimentacyjnych wywołujących międzynarodowe skutki. Ponadto skonsolidowane zostaną nasze interesy w szczególnie wrażliwej sferze imigracji, poprzez pojęcie powszechnej solidarności.
Oznacza to, że traktat będzie w konkretny sposób oddziaływał na obywateli. Jak to możliwe? Stanie się tak dlatego, że rządy powierzą szersze uprawnienia temu parlamentowi, a parlament zadba, by uprawnienia te były sprawowane odpowiedzialnie i z pasją, z korzyścią dla obywateli. W całej tej sytuacji jako reprezentanci obywateli musimy zawsze trzymać ich stronę.
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Przygniatająca przewaga głosów "za” wynika nie tylko z lepszego zrozumienia traktatu lizbońskiego, lecz także ze zrozumienia, że prawdziwy szacunek musi być wzajemny i pełen empatii. Obywatele irlandzcy również zdali sobie sprawę z tego, że pociąg europejski nie będzie czekał w nieskończoność na tych, którzy przegapili spotkanie z historią.
Sprawa czeska jest inna. Ludność Czech prawidłowo zasygnalizowała swoje poparcie dla bardziej politycznej i społecznej, bardziej skutecznej i bardziej demokratycznej Europy. Rząd również poparł ratyfikację traktatu, a parlament tej ratyfikacji dokonał. Zatem nie my winniśmy okazać szacunek narodowi czeskiemu, lecz powinien to zrobić prezydent Klaus wobec narodu i parlamentu.
Z naszej strony ważne jest, by nakreślić granicę między tym, co prawowite a tym, co stanowi nadużycie oraz postępować tak, by pokazać, dowieść, że według nas prawowitość kończy się tam, gdzie zaczyna nadużycie. Nie możemy godzić się na bycie więźniami czy ofiarami obstrukcji. Powinniśmy przyświadczyć prawidłową ratyfikację traktatu przez wszystkie państwa członkowskie oraz rozpocząć kształtowanie instytucji na tej podstawie. Parlament powinien w pełni zaangażować się w ten proces.
Carlo Casini
(IT) Panie przewodniczący! Mnie również powiedziano, że mam trzy minuty, lecz postaram się zmieścić w dwóch minutach. Podobnie jak wielu moich kolegów posłów, cieszę się. Uważam, że czas teraz na wprowadzenie w życie traktatu lizbońskiego, jego realizację, bezzwłocznie po jego ratyfikacji. Liczymy, że stanie się to wkrótce.
Komisja, której przewodniczę, jak dotąd uczyniła wszystko, co w jej mocy, lecz przede wszystkim dla Parlamentu ważne jest, by zdać sobie sprawę z nowych obowiązków: nie możemy pozwolić sobie na pominięcie de facto żadnego aspektu jego poszerzonych funkcji legislacyjnych.
Chcę jednak zwrócić uwagę na jedną rzecz, o której jak dotąd nikt nie wspominał: istniało wiele powodów, dla których obywatele irlandzcy poprzednio odrzucili traktat, a jednym z nich był lęk niektórych wyborców przed tym, że europejski system prawny może godzić w pewne podstawowe wartości w Irlandii związane z prawem do życia i poglądem na rodzinę.
Obawy te zostały uspokojone przez deklaracje przyjęte przez Rady Europejskie w grudniu 2008 i czerwcu 2009 roku. Myślę, że to ważne nie tylko dla Irlandii, ale i dla całej Europy. W istocie wyjaśniono, że acquis communautaire nie dotyczy dziedziny związanej z prawem do życia i rodziny. To wyjaśnienie nie dotyczy samej Irlandii, lecz wszystkich państw członkowskich. W rzeczywistości nie było potrzeby tego wyjaśniać, ponieważ Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał szereg orzeczeń sądowych dotyczących Francji, Wielkiej Brytanii i Polski, w których stwierdzono, że decydowanie o sferach wartości życia, poszanowania dla życia i rodziny należy pozostawić państwom członkowskim w zgodzie z ich historią, tradycją i kulturą.
Jednakże skrupulatnej Irlandii zależało na formalnym wyjaśnieniu tej kwestii, co obecnie, jak już mówiłem, dotyczy całej Unii Europejskiej. Uważam, że dobrze się stało i z tego względu warto było dwukrotnie odbyć referendum. Naturalnie w pełni zdajemy sobie sprawę, że europejska kultura stanowi sumę kultur wszystkich państw do niej należących i chcemy, aby Europa była nie tylko obszarem gospodarczym, ale również wspólnotą wartości. Dlatego uważam, że należy pokazać Irlandii nasze zadowolenie, jak również wyrazić wdzięczność za wszystko, co ma do zaoferowania Europie na polu historii i ideałów.
Europa potrzebowała Irlandii nie tylko z powodów technicznych związanych z jej mechanizmami i strukturą organizacyjną, lecz również ze względu na wkład w to, na czym należy nam wszystkim: w istotę Europy.
Edite Estrela
(PT) Pozytywny wynik głosowania w Irlandii to dobra wieść dla Europy, jak również dla mnie osobiście, jako obywatelki Portugalii i zdeklarowanej euroentuzjastki. Stanowi on zwycięstwo zdrowego rozsądku i rozumu nad demagogią i manipulacją. Obywatele irlandzcy wyraźnie oświadczyli, że wierzą w europejski projekt. Dzięki pozytywnemu rezultatowi głosowania główna przeszkoda w wejściu w życie traktatu lizbońskiego została usunięta.
Prezydent Klaus nie ma już wymówki i musi uszanować demokrację oraz parlament, który go wybrał, a który już zatwierdził traktat lizboński. Wraz z traktatem z Lizbony nastanie nowa era. Unia Europejska będzie skuteczniej podejmować decyzje, skuteczniej działać na polu stosunków międzynarodowych. Będzie bardziej demokratyczna i bardziej przejrzysta, bliższa ludziom i mniej zależna od woli rządów. Nowy traktat wyposaży Unię Europejską w lepsze środki do walki ze zmianami klimatu i podejmowania wyzwań globalizacji.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! To długa, lecz niezbyt dramatyczna w przebiegu debata. Wyobraźcie sobie, że gdyby wynik brzmiał "nie”, ta Izba byłaby pełna i by w niej wrzało. Jak sądzę, fakt, że wynik brzmi "tak”, a my w Unii Europejskiej jesteśmy teraz uspokojeni, jest bardzo wymowny. Oczywiście jestem zadowolony z wyniku referendum w Irlandii, podobnie jak moi parlamentarni koledzy z Fine Gael. Bardzo ciężko pracowałem na ten wynik i chcę powiedzieć, że obywatele irlandzcy wznieśli się ponad krajowe problemy i inne wewnętrzne kwestie, zwrócili się ku sprawie europejskiej i traktatowi lizbońskiemu, spojrzeli w przeszłość, spojrzeli na nasze związki z Unia Europejską i powiedzieli zdecydowane "tak” Unii. Jest to fantastyczny rezultat.
Z drugiej strony pani komisarz Wallström, która kilkukrotnie gościła w Irlandii przy rozmaitych okazjach, napotka na przeciwny front, który - jak sądzę - istnieje we wszystkich państwach członkowskich, front ludzi odciętych od sprawy Unii Europejskiej. Uważam, że wina za to spoczywa na nas wszystkich. Uważam, że nie mówimy wystarczająco dużo o projekcie, o Unii Europejskiej, o solidarności, o jej prawdziwym znaczeniu, więcej mówimy o tym, co możemy dostać lub co dajemy, o tym co złego jest w danej dyrektywie czy rozrządzeniu. Zatem w naszej polityce być może potrzebujemy wznieść się ponad niektóre z tych spraw, ponieważ kiedy jest się na etapie referendum, jak byliśmy my, to trzeba wyjaśnić ludziom na ulicach, w sklepach i szkołach, czym jest Europa, jak działa, co robi Komisja. A to nie lada zadanie. Porozmawiać z ludźmi bezpośrednio o Unii Europejskiej to naprawdę potężna operacja. Ludzie w Irlandii wiedzą to wszystko lepiej niż dotychczas, ponieważ bardzo mocno zaangażowaliśmy się w bezpośrednie relacje z nimi.
Zatem apeluję do wszystkich zgromadzonych w Izbie o większe zaangażowanie w bezpośredni przekaz we własnych krajach oraz o unikanie krytyki Unii Europejskiej tam, gdzie jest ona niezasłużona. Krytykować należy za pomocą wszelkich środków tam, gdzie potrzeba, a tym, którzy martwią się o napastowanie Irlandii, jak Nigel Farage, powiem: nie napastowano nas tak po prostu. Nie miało to miejsca. I nigdy nie będzie miało miejsca. Pani komisarz, jeśli nie będzie mnie tu na zakończenie debaty, to nie należy poczytywać tego za brak szacunku wobec pani, wobec pana przewodniczącego czy prezydencji; chodzi o inne zobowiązania, które mam. Dziękuję za okazaną w ostatnim czasie pomoc.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie i panowie! Jako poseł z Węgier, pierwszego państwa, które ratyfikowało traktat lizboński, wyrażam zadowolenie z wyniku irlandzkiego referendum. Chciałbym jednak, abyśmy wybiegli poza proces ratyfikacji i porozmawiali o sposobie wdrożenia traktatu lizbońskiego, który jest ogromnym krokiem w stronę unii politycznej i tworzenia wspólnoty wartości. Traktat ogromnie poszerzy zakres praw socjalnych i zapewni ich ochronę poprzez prawnie wiążącą Kartę praw podstawowych. Różnorodność językowa i kulturowa zyska status unijnej normy. Ponadto traktat z Lizbony zawiera bardzo ważne nowe postanowienie.
Po raz pierwszy w historii UE wspomniano o prawach osób należących do mniejszości. Mniejszości narodowe i etniczne, jak również mniejszości imigrantów stanowią 15% ludności UE. W końcu możemy zabrać się za tworzenie unijnej struktury służącej ochronie mniejszości. Dziękuję państwu za uwagę.
Lena Barbara Kolarska-Bobińska
(PL) Panie przewodniczący! Przyjęcie traktatu lizbońskiego kończy historyczny proces dużego rozszerzenia Unii Europejskiej o dziesięć nowych państw członkowskich. Proces ten zaczął się w latach dziewięćdziesiątych, a kończy się zgodą na zmiany instytucjonalne, które dostosowują Unię do nowej rzeczywistości.
Przyjęcie traktatu to nowy etap i okazja, aby Unia zrobiła krok do przodu. Instytucje, które będziemy mogli powołać, to tylko szansa i od nas samych zależy, jak tę szansę wykorzystamy. To też dobry moment, aby udowodnić obywatelom sceptycznie nastawionym do projektu europejskiego, że Unia żyje, zmienia się, a przede wszystkim, że reaguje na problemy ludzi. Najważniejsze wydaje się więc zaproponowanie nowej polityki odpowiadającej na wyzwania, przed którymi stoimy. Istnieje jednak obawa, że zamiast skupić się na tym, zdominuje nas dyskusja na temat rozwiązań formalnych i personalnych: kogo wybrać na jakie stanowiska? Nie wolno teraz pozwolić, aby egoizm narodowy, który w dobie kryzysu może się nasilać, podważył szansę, którą ma obecnie Unia. Trzeba przede wszystkim przekonać obywateli, że Unia to nie tylko elity, stanowiska i nadmierna biurokracja, ale również nowe i bardziej skuteczne sposoby rozwiązania ich problemów.
Alan Kelly
Panie przewodniczący! Staję dziś przed wami jako dumny poseł z Irlandii. Kosztowało to krew, pot i łzy przedstawicieli publicznych, sportowców, grup biznesowych, rolników, związkowców, aby zapewnić historyczny głos na "tak”. Czułem również dumę, obserwując w zeszły piątek w moim rodzimym okręgu Tipperary, jak dokonuje się walne zwycięstwo, które dowiodło tego, w co zawsze wierzyłem - że Irlandia jest gorącym zwolennikiem Europy i chcemy w pełni odegrać naszą rolę w jej przyszłości.
Teraz widzę, że krasnale z UKIP, którzy w zeszłym roku przybyli na posiedzenie Izby mające miejsce po poprzednim referendum, dziś zniknęli. Wielu z was ucieszy się słysząc, że naród irlandzki - jak mniemam - przegnał ich stąd na zawsze. Wynik w sprawie traktatu lizbońskiego to zwycięstwo prawdy nad przeklętymi kłamstwami i mitami szerzonymi w niektórych przypadkach przez skrajnych przeciwników traktatu, którzy usiłowali wykorzystać autentyczne obawy społeczeństwa. Ci skrajni przeciwnicy mieli swe starcie w zeszły piątek.
Jednakże nasuwa się tu pewien wniosek. Wszyscy ci, którzy popierają postępową politykę i postępową Europę, powinni wspólnie bardziej zachęcać obywateli do zainteresowania działaniami instytucji europejskich. Tego nigdy nie należy uważać za oczywiste.
Damien Abad
(FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zatwierdzając traktat lizboński zdecydowaną większością, naród irlandzki najwyraźniej postanowił znaleźć swe miejsce w sercu Europy. Jako najmłodszy z francuskich posłów z zadowoleniem przyjmuję ten wybór. Dzięki niemu będziemy mogli długofalowo zająć się poszczególnymi problemami naszych obywateli.
Mam dwie uwagi: pierwsza jest taka, że nikt nie powinien przeoczyć faktu, iż to po prostu kryzys zamienił Irlandczyków w eurofilów, a irlandzkie "tak” przekłada się na rzeczywiste zapotrzebowanie na Europę, polityczną Europę, która chroni i ma propozycje rozwiązań, Europę, która jest w stanie zareagować na kryzys, Europę zapewniającą obywatelom pożądane bezpieczeństwo.
Po drugie, fiasko pierwszego referendum w Irlandii powinno posłużyć nam za przykład i lekcję. Ilekroć chcemy pchnąć Europę naprzód, nie możemy zdawać się na procedury, które są nieodpowiednie dla Europy 27 państw. Przy obecnym systemie, w ostatecznym rozrachunku czasami korzystniej dla państwa członkowskiego jest opowiedzieć się przeciwko traktatowi, niż za nim. Owa premia za sprzeciw powinna nas skłonić do wdrożenia prawdziwej procedury na szczeblu europejskim, która zapobiegnie sabotowaniu debat na szczeblu krajowym
Dziś Europa znów nabiera dynamiki, a posłowie do Parlamentu Europejskiego powinni wreszcie zająć się tak wrażliwą materią, jak kryzys w sektorze mlecznym czy choćby kryzys gazowy, do jakiego doszło zeszłej zimy. Pozwolę sobie na chwilę zwrócić uwagę Izby na kwestię, która będzie istnym utrapieniem dla budżetu wspólnotowego na 2010 rok, mianowicie sprawę finansowania drugiego etapu europejskiego planu naprawy gospodarczej w kwocie 2 miliardów euro. Jestem wyznawcą poglądu, że powinniśmy zadbać o to, by plan nie był finansowany wyłącznie ze środków przeznaczonych na rolnictwo, ponieważ byłby to zły sygnał dla naszych rolników w kontekście kryzysu, zagrażałoby również przyszłemu bezpieczeństwu żywności oraz przyszłości gruntów.
Podsumowując, ponownie dziękuję naszym irlandzkim przyjaciołom oraz gorąco i z całego serca gratuluję zdecydowanie proeuropejskiego wyboru. Apeluję teraz do naszych polskich i czeskich przyjaciół o podjęcie działań zmierzających do zapewnienia Europie narzędzi, które umożliwią jej podjęcie wyzwań globalizacji w następnych dziesięcioleciach.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Panie przewodniczący! Krótko mówiąc, mam do zakomunikowania trzy rzeczy.
Po pierwsze, podobnie jak wielu przedmówców, cieszy mnie zdecydowane "tak”, które padło w irlandzkim referendum.
Po drugie, jako przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych chcę podkreślić znaczenie domniemanego wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla ugruntowania prawowitości projektu integracji europejskiej, jako że dotyczy on obywatelstwa, praw, wolności oraz naszej zdolności do wspólnej walki ze zorganizowaną przestępczością i terroryzmem, jak również - w zakresie regulacji traktatu z Schengen - skuteczności w postępowaniu w delikatnej materii takiej jak azyl, imigracja, status cudzoziemców i strzeżenie zewnętrznych granic UE.
Po trzecie, podobnie jak przedmówcy chcę podkreślić, że na tym nie koniec. I to nie tylko dlatego, że nadal jeszcze Republika Czeska musi ratyfikować traktat, lecz także dlatego, że musimy wyciągnąć wnioski z trudności napotkanych w procesie ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Nie było to łatwe; debaty trwały 10 lat. Uczyni nas to bardziej wymagającymi, nie tylko wobec samych siebie, lecz także w kontekście przyszłych rozszerzeń. Będziemy oczekiwać lojalności, współpracy i przyjęcia odpowiedzialności od tych, którzy przystają na nowe zasady, jakie zaczną obowiązywać od czasu wejścia w życie traktatu z Lizbony.
Anne Delvaux
(FR) Panie przewodniczący! Kilka dni po afirmatywnym referendum w Irlandii naprawdę czuję, że bardziej niż wcześniej możemy nazwać się Europejczykami. W duchu jestem tym szczerze i uradowana. Niestety wciąż w dużej mierze pozostajemy zależni od decyzji Trybunału Konstytucyjnego, jak również od dobrej woli prezydenta Czech.
Musimy teraz wysłać wyraźny sygnał, że oczekujemy odpowiedzialności od tych, w czyich rękach spoczywa przyszłość tego kluczowego traktatu dla Unii, naszych instytucji oraz 500 milionów Europejczyków, których reprezentujemy. Nie możemy dłużej pozostawać zakładnikami garstki ludzi, których jedynym celem jest przeciwdziałanie ogólnoeuropejskim interesom. Jeśli uprawniona jest czyjaś niezgoda na dalsze podążanie ścieżką integracji europejskiej, jeśli uprawnione jest artykułowanie obaw, to uprawnione również jest umożliwienie postępu tym, którzy chcą dalszej integracji europejskiej.
Generalnie procesy ratyfikacji traktatów europejskich zbyt często przypominają sagi lub pyrrusowe zwycięstwa. Czy trzeba stale nas zmuszać do wywierania takich nacisków, które zagwarantują wejście w życie traktatu i reform instytucjonalnych?
Musimy wyciągnąć wnioski z tego chaotycznego procesu ratyfikacyjnego, co rzecz jasna dotyczy również zobowiązania do przystąpienia do negocjacji w sprawie zwołania drugiego referendum w Irlandii - bo czy normalną rzeczą było skłanianie do ponownego głosowania narodu, który podjął suwerenną decyzję, czy normalne było traktowanie postanowień traktatowych jak karty przetargowej? Na szali znalazła się spójność instytucjonalna i równowaga projektu europejskiego.
Ratyfikacja traktatu to minimalny wymóg w kategoriach lojalności i spójności od chwili, kiedy wybiera się przystąpienie do Unii Europejskiej. Chcieliśmy wysłać obywatelom mocny sygnał, zapewniając ratyfikację traktatu do czasu wyborów europejskich z czerwca 2009. Co, waszym zdaniem, obywatele myślą teraz o traktacie lizbońskim, lub co więcej, o naszej wewnętrznej spójności i legitymacji prawnej?
Zoran Thaler
(SL) Stanowcze irlandzkie "tak” dla traktatu lizbońskiego to ważny krok w kierunku zjednoczonej Europy oraz prztyczek dla eurosceptyków.
Decyzja ta jest tym bardziej doniosła, że została podjęta przez lud w drodze referendum, przez naród, który miał rok na przemyślenie, czy pierwotne "nie” przyniosłoby jakąkolwiek rzeczywistą korzyść Irlandii.
Poza Republiką Czeską, w centrum uwagi znajdzie się Wielka Brytania - i jej wiarygodność jako państwa członkowskiego UE - gdzie lider opozycji David Cameron obiecał zwołać referendum w sprawie traktatu, jeśli wygra wybory w 2010 roku. Złożył taką obietnicę nie bacząc na to, że w połowie 2008 roku obie izby brytyjskiego parlamentu ratyfikowały traktat lizboński.
Co stanie się z wiarygodnością decyzji i międzynarodowych zobowiązań Wielkiej Brytanii, jednego z naszych państw członkowskich, które, choć ratyfikowało już traktat, teraz grozi wstrzymaniem decyzji i zobowiązań w dwa lata po ich podjęciu?
Enikő Győri
(HU) Panie i panowie! Kiedy prawie 84% obywateli węgierskich zagłosowało w 2003 roku za przystąpieniem naszego kraju do Unii Europejskiej, poczuli oni, że wracają tam, gdzie przynależą, do zjednoczonej rodziny narodów europejskich, z której przez ponad 40 lat byli wykluczeni przez komunistyczną dyktaturę. Węgrzy uznali Unię Europejską nie tylko za strukturę współpracy europejskiej opartą na regulacjach prawnych, lecz również za wspólnotę funkcjonującą na podstawie wartości. Niezmiernie cieszymy się, że Irlandia zatwierdziła traktat lizboński, ponieważ ten czyn stawia nasze wartości na właściwym miejscu w traktacie założycielskim; zaś pewne miejsce wśród tych wartości ma uznawanie praw osób należących do mniejszości.
Oto dlaczego - panie przewodniczący - pierwszy podniosłem niebieską kartkę podczas komentarzy pana posła Szegediego. Chciałem go zapytać, czy czytał traktat lizboński, ponieważ gdyby czytał, zapewne znałby treść artykułu w sprawie mniejszości, o którym wspominałem. Obywatele węgierscy są przekonani, że kiedy traktat wejdzie w życie, UE stanie się bardziej wyczulona na kwestie dotyczące mniejszości, a środki takie jak słowacka ustawa językowa staną się raz na zawsze niedopuszczalne. Oznacza to, że każdy ma przestrzegać nie tylko litery prawa, lecz także postawy, jaką krzewi Unia Europejska. Innymi słowy, na każdym obywatelu europejskim ciąży odpowiedzialność za umożliwienie mniejszościom swobodnego posługiwania się ojczystym językiem bez żadnych ograniczeń, aby na rodzimej ziemi czuli, że są w domu.
Mocno wierzę, że traktat lizboński pomoże nam sprawić, by instytucje UE lepiej pojęły, że musimy chronić nasze wartości w UE oraz podejmować natychmiastowe działanie w razie ich naruszenia. Koleżanki i koledzy posłowie socjaliści, liberałowie i grupy niezrzeszone, podwójne standardy są po prostu wykluczone. Innymi słowy, odwołujemy się do tych wartości, jeśli jest to podyktowane naszym interesem, lecz zapominamy o nich, kiedy tak nam wygodnie. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) nie życzy sobie takiej Europy.
Ivari Padar
(ET) Panie przewodniczący! W zeszłym tygodniu byłem w Irlandii wesprzeć moich przyjaciół z Irlandzkiej Partii Pracy. Cieszę się, że Irlandia powiedziała zdecydowane "tak”, ponieważ jest to decyzja bardzo ważna zarówno dla Irlandii, jak i całej Unii Europejskiej. Jako rolnik jestem szczególnie uszczęśliwiony, że tym razem irlandzcy rolnicy wsparli kampanię referendalną od samego początku. To była bardzo dobra decyzja, ponieważ kiedy traktat wejdzie w życie, Parlament Europejski wraz z Radą zyska kompetencje prawne w sprawach rolnictwa, w tym będzie uczestniczył w procedurze współdecydowania w sprawach z zakresu wspólnej polityki rolnej, co bez wątpienia jest dobrą nowiną dla europejskich rolników.
Seán Kelly
(GA) Panie przewodniczący! Jako nowo wybrany poseł chcę powiedzieć, że jestem dumny z pozytywnego wyniku głosowania ludności Irlandii w referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, które odbyło się w zeszły piątek. Jestem również rad z tak żywej debaty, która ma dziś miejsce.
Ludzie pytali, dlaczego Irlandia zmieniła zdanie. Miały na to wpływ cztery kluczowe czynniki. Pierwszym, jak sądzę, jest to, że zyskaliśmy komisarza; drugim - gwarancje; trzecim - że odbyła się prawidłowa debata i tym razem, inaczej niż poprzednio, ludzie byli należycie poinformowani. Takim czynnikiem był również kryzys gospodarczy, lecz najważniejsze było to, że na skutek kampanii udało się zmobilizować elektorat, co nie udało się poprzednio. Ugrupowania obywatelskie i politycy zjednoczyli siły i pierwszy raz, odkąd pamiętam, partie polityczne - główne partie - odłożyły różnice na bok i agitowały dla dobra Irlandii. A ludność Irlandii odpowiedziała.
Kampania przeciwników była również dobrze zorganizowana i każdy miał szansę wziąć w niej udział, w tym brytyjska Partia Niepodległości, która dopilnowała, by dokument pt. The truth about the Treaty: Stop the EU bulldozer (Prawda o traktacie: stop unijnemu buldożerowi) został szeroko rozpowszechniony w Irlandii. Cóż, obywatele Irlandii zdecydowali, że stanowczo wolą znaleźć się w pociągu UE niż w buldożerze UKIP.
Ostatni weekend to był triumf komunikacji. Często słyszeliście o niedostatkach komunikacji. To był triumf komunikacji i jeśli pójdziemy tym tropem, zdołamy przybliżyć ludziom Europę.
Teraz złożenie podpisu pod traktatem i wcielenie go w życie należy do prezydenta Czech. Jeśli tego nie uczyni, będzie to, jak mniemam, największy akt dyktatury w historii świata oraz całkowite zanegowanie demokracji.
Bardzo dziękuję za całe wasze wsparcie i niecierpliwie czekamy, by zostać pozytywnymi Europejczykami z Irlandii na całą długą przyszłość.
Jo Leinen
(DE) Panie przewodniczący! Po ośmiu latach, wielu debatach i negocjacjach jest teraz prawdziwa szansa na wejście w życie traktatu reformującego. Jest to zasługa wielu ludzi z tego Parlamentu, którzy ciężko pracowali, zaangażowani w ten projekt od początku do końca w ramach konwencji, a później podczas konferencji międzyrządowych.
Uważam, że parlament odegrał konstruktywną rolę w procesie przyjęcia traktatu reformującego. Moim zdaniem jeśli czeski sąd konstytucyjny w Pradze wyda pozytywne orzeczenie, to prezydent Czech nie będzie dłużej miał podstaw prawnych do dalszego blokowania UE. Inne ograny konstytucyjne w Czechach również znajdą sposoby na pokonanie każdej bezprawnej blokady.
Dochodzą nas, rzecz jasna, słuchy, że pojawiło się nowe zagrożenie kłopotami w Wielkiej Brytanii. Jeżeli jednak rząd brytyjski zwoła referendum, to nie w sprawie traktatu lizbońskiego, lecz tego, czy ludność Wielkiej Brytanii jest za Unią, czy też chce wystąpienia z niej. Taki jest możliwy przedmiot referendum, nie traktat, który został już ratyfikowany. Głosowanie nad traktatem byłoby całkowicie nie do przyjęcia. Uważam, że nasuwa się stąd następujący wniosek: nasi obywatele potrzebują więcej informacji. Mam w związku z tym nadzieję, że w składzie nowej Komisji znajdzie się również wiceprzewodniczący do spraw komunikacji i informacji, a być może nawet komisarz do spraw obywatelstwa europejskiego. To byłaby odpowiedź na kontrowersje zaistniałe wokół polityki europejskiej.
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Panie przewodniczący! Dzięki traktatowi lizbońskiemu Europa może podjąć wyzwania, które wykraczają daleko poza wewnętrzne problemy krajów członkowskich. Czy będzie gotowa to uczynić? Jeszcze trudno powiedzieć. W tej sprawie z pewnością wiele zależeć będzie od obywateli Europy.
Jednak poza traktatem Unia musi mieć jeszcze wolę działania, obecności w świecie, poczucia odpowiedzialności za świat, jego stabilność i rozwój. Od tego zależy również bezpieczeństwo i rozwój jej samej. Musimy przeciwstawić się często pojawiającej się metaforze Europy jako kraju bezpiecznego, dostatniego, demokratycznego, miłującego prawa człowieka, ale zwróconemu ku swoim wewnętrznym sprawom, odwracającego się plecami do świata.
Traktat z Lizbony zmusza nas do lepszego zrozumienia wyzwań, które przed nami stoją. Po irlandzkim "tak” zjednoczona Europa patrzy teraz na Polskę i Czechy. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że już wkrótce traktat z Lizbony wejdzie w życie. Czekając na podpisy prezydentów Kaczyńskiego i Klausa zastanówmy się jednak nad tym, w jaki sposób przebiegała dyskusja podczas obecnej reformy, wyciągnijmy wnioski z tego, co się działo. Przygotujmy się na przyszłość! Przygotujmy się na kolejne reformy, bo wspaniały projekt, który tworzymy - Unia Europejska - to pomysł niedokończony. I na koniec chciałbym powiedzieć jedno: dziękuję, Irlandio!
Paolo De Castro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dzięki Irlandczykom, którzy zagłosowali za traktatem lizbońskim dzień 2 października był wielkim dniem dla Europy. Wejście w życie zasady współdecyzji będzie stanowić prawdziwą demokratyczną rewolucję, zwłaszcza w odniesieniu do wspólnej polityki rolnej. Dzięki zgodzie Irlandczyków i głosowaniu na "tak” w parlamentach krajowych, w tym także w parlamencie Czech, Parlament Europejski będzie wreszcie miał takie same uprawnienia decyzyjne, jak Rada Ministrów ds. Rolnictwa.
Każde opóźnienie spowodowałoby problemy dla rolników we wszystkich państwach członkowskich. W rzeczywistości sektor rolny przechodzi w ostatnich latach jeden z najtrudniejszych okresów, związany ze spadkiem cen większości produktów, a nie tylko przetworów mlecznych, czego byliśmy świadkami przez kilka minionych dni.
Panie przewodniczący! Oczekując na oficjalne wejście traktatu w życie spodziewamy się, że Rada i Komisja od dzisiejszego dnia będą starannie rozważać decyzje podejmowane przez Parlament - demokratycznie wybrany przez wszystkich obywateli Europy - dotyczące także spraw rolnych, poczynając od środków mających zaradzić kryzysowi w sektorze mleczarskim.
Petru Constantin Luhan
(RO) Panie przewodniczący, panie i panowie! Ja także bardzo się cieszę, że Irlandczycy w końcu przyjęli traktat lizboński, ponieważ uważam ten dokument za istotny dla integracji europejskiej.
Potrzebny jest nam nowy traktat, który zapewni Unii Europejskiej nowoczesne instrumenty i lepsze metody działania umożliwiające skuteczne uporanie się z wyzwaniami nowoczesnego świata. Ten traktat to przede wszystkim krok naprzód jeśli chodzi o podejmowanie decyzji na szczeblu UE - czyni ten proces bardziej demokratycznym i umożliwia posłom do Parlamentu Europejskiego korzystanie z pozytywnej wymiany informacji przewidzianej w traktacie.
Rozszerzenie procedury współdecyzji stawia Parlament Europejski na równej stopie z Radą pod względem uprawnień legislacyjnych dotyczących 95% wspólnotowego prawodawstwa. Na przykład Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, której jestem członkiem, rozszerzy procedurę współdecyzji z 40 na 80 obszarów fachowej wiedzy zwiększając w ten sposób legitymację demokratyczną prawodawstwa UE.
Myślę, że nowa podstawa prawna pomoże przyspieszyć proces rozwoju gospodarczego i dostosować systemy prawne państw członkowskich. Uważam także, że ten środek pozwoli nam następnie na łatwiejsze osiągnięcie jednego z głównych celów Unii Europejskiej, jakim jest stworzenie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej.
Z wielkim zainteresowaniem oczekuję zakończenia procesu ratyfikacji i niecierpliwie czekam na rozpoczęcie jego wdrażania.
José Manuel Fernandes
(PT) Panie i panowie! Z zadowoleniem witam głośne "tak” wypowiedziane przez obywateli Irlandii w minioną sobotę w referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. Miejmy nadzieję, że żmudny proces ratyfikacji tego traktatu wreszcie został zakończony.
Jestem pewien, że Czechy także ratyfikują ten traktat. Uważam, że byłoby niepojęte i niedopuszczalne, gdyby przyszłość Europy była opóźniana albo blokowana przez osobiste poglądy kogoś, kto z całkowitym lekceważeniem odnosi się do opinii większości w odnośnym parlamencie i ma zupełnie odmienne zdanie. Wszyscy chcemy, aby impas instytucjonalny, z którym mamy do czynienia od prawie 10 lat wreszcie się skończył.
W związku z tym dziękuję Irlandczykom, ponieważ wyrażona przez nich dobra wola daje nam nadzieję na silniejszą, zamożniejszą, bardziej zjednoczoną i większą Europę, a jednocześnie nakłada na wszystkie instytucje europejskie powinność i obowiązek działań, które tej dobrej woli nie zawiodą. Jest to przecież wola znacznej większości obywateli Europy.
Mam nadzieję, że wszyscy jesteśmy godni Europy, która coraz więcej znaczy, jest bardziej spójna i promuje wartości demokratyczne, prawa społeczne i podstawowe oraz wzrost gospodarczy na całym świecie, a jednocześnie promuje ochronę środowiska.
Mário David
(PT) Panie przewodniczący, pani minister, pani komisarz, panie i panowie! Chciałbym powiedzieć tylko kilka słów, aby pochwalić historyczny i brzemienny w następstwa wynik referendum w Irlandii oraz podkreślić decydującą rolę odegraną przez Fine Gael i jej przywódcę, Endę Kenny'ego, w kierowaniu tym procesem. W trakcie tego procesu było ewidentne, że należy przybliżyć Unię Europejską jej obywatelom. To ci obywatele - czyli my wszyscy - są beneficjentami wszystkich działań Unii. Jest niezwykle istotne, aby wszyscy mieli świadomość wpływu i korzyści, jakie Europa wnosi w nasze codzienne życie.
Europa jest naszym domem. Co jest dobre dla Europy jest dobre dla każdego państwa członkowskiego i jest dobre dla jego obywateli. Jest to niewątpliwie prawda w przypadku traktatu lizbońskiego. Traktat ten pokazuje bardzo wyraźnie, że można być jednocześnie dumnym i lojalnym obywatelem danego państwa oraz przekonanym zwolennikiem budowania wspólnej Europy. Po zakończeniu nadmiernie długiej debaty w sprawie swojej organizacji i funkcjonowania Unia Europejska będzie mogła w znacznie większym stopniu i przy pomocy nowych, skuteczniejszych instrumentów skoncentrować się na realnych problemach, z jakimi mają do czynienia Europejczycy: na konkurencyjności, wzroście gospodarczym i zatrudnieniu.
Panie przewodniczący, pani minister! Chciałbym zakończyć sugestią adresowaną do przyszłych pokoleń. Wobec braku informacji dotyczących wartości, uprawnień, celów i modus operandi Unii Europejskiej Parlament powinien zaproponować, aby pod koniec obowiązkowej nauki szkolnej w każdym państwie członkowskim wprowadzić nowy obowiązkowy program nauki o Europie. Młodzi Europejczycy będą się uczyć o naszych zasadach, o tym, kim jesteśmy, co robimy i dokąd dążymy, w sposób obiektywny, autentyczny i realny.
Nauczywszy się tego w młodym wieku będą przez całe życie zdawać sobie sprawę z potencjału i olbrzymiej przydatności tożsamości europejskiej, powstałej w ramach tego wyjątkowego projektu polegającego na dobrowolnym dzieleniu się suwerennością na skalę kontynentu.
David Casa
(MT) Tak, to rzeczywiście historyczna chwila, nie tylko dlatego, że Irlandczycy zaakceptowali traktat zdecydowanie głosując "tak”, ale także dlatego, że dziś Polska oświadczyła, że ratyfikuje traktat.
Ten traktat przebył bardzo długą drogę. Jestem posłem do PE zaledwie od pięciu lat, ale na tej sali są obecne osoby, które przez długi czas pracowały, aby mogło dojść do tej historycznej chwili. Wśród nich jest mój kolega, pan poseł Méndez de Vigo. To doniosłe wydarzenie nakłada na nas polityków większe obowiązki i dotyczy to także prezydenta Czech. Jego osobisty pogląd ma znaczenie, ale ani cały kraj, ani cała Unia Europejska nie mogą być zakładnikami czyichś osobistych poglądów politycznych.
Jako politycy bierzemy na swoje barki poważne obowiązki. Musimy udzielać odpowiedzi i musimy odpowiadać jedynie obywatelom Unii Europejskiej ponieważ w końcu to ich reprezentujemy. Przed Europą stoją trudne wyzwania związane z takimi dziedzinami jak kryzys finansowy, zmiana klimatu, problemy z imigracją oraz tworzenie nowych miejsc pracy w Europie. Z tej przyczyny poglądy prezydenta Czech nie mogą powstrzymać Europy przed działaniem na rzecz określonych przez nas standardów. Zgadzam się z moim przedmówcą, który powiedział, że trzeba mianować Komisję. Mamy przewodniczącego i dlatego nie widzę powodu, dla którego z powołaniem Komisji mielibyśmy czekać na orzeczenie czeskiego trybunału konstytucyjnego. Jest bardzo wiele do zrobienia i Komisja musi natychmiast zabrać się do działania, aby zapewnić wykonanie tej pracy.
Iuliu Winkler
(HU) Podzielam uczucia tych licznych koleżanek i kolegów posłów, którzy z zadowoleniem przyjęli decyzję irlandzkich wyborców, aby głosować za przyjęciem traktatu lizbońskiego. Teraz z optymizmem możemy oczekiwać na zakończenie procesu ratyfikacji. Jest to jednak dopiero pierwszy krok na drodze, na której moim zdaniem mamy do zrealizowania trzy cele. Musimy pogłębić integrację nowych państw członkowskich, musimy zlikwidować te przeszkody, które spowodowały powstanie dwóch stref prędkości rozwoju w Europie i musimy kontynuować proces rozszerzania UE w kierunku Bałkanów.
Traktat lizboński jest oparty na europejskiej solidarności i mam nadzieję, że ta solidarność będzie funkcjonować w praktyce, a nie będzie tylko deklaracją woli wyrażaną na różnych forach instytucji europejskich. Uważam, że kryzys gospodarczy także pokazał, że solidarność to jedyny sposób reakcji na wyzwania, z którymi mamy do czynienia i że silna UE umożliwi nam wszystkim odegranie ważnej roli na światowej scenie.
Nasza dotychczasowa droga była długa i trudna. Nie możemy sobie pozwolić na osłabienie podstaw integracji europejskiej. Jestem przekonany, że rzeczywistość pokaże eurosceptykom, że razem jesteśmy silniejsi, nie mówiąc już o tym, że nie możemy niczego zyskać cofając się do sytuacji geopolitycznej z początków XX wieku.
Diogo Feio
(PT) Panie przewodniczący, pani minister, pani komisarz! Mam nadzieję, że dzięki temu, co wydarzyło się w ostatni piątek, Europa będzie mogła wyjść z kryzysu dotyczącego traktatów i że w związku z tym będzie możliwe istnienie stabilnej instytucji, dostosowanej do potrzeb organizacji obejmującej 27 państw członkowskich i innej niż ta, która opierała się na traktacie z Nicei.
Panie przewodniczący! Traktat to nie jest dzieło sztuki, dzieło prawników, które istnieje tylko po to, aby je podziwiać. Ma być pożyteczne i ma być skuteczne. Dlatego właśnie - mimo że z politycznego punktu widzenia jest ważne przeprowadzenie dyskusji na przykład o tym, kto zostanie przewodniczącym Rady -dla zakończenia procesu ratyfikacji ważniejsze jest wejście traktatu w życie, także dlatego, że w kontekście takiego wyniku w Irlandii jest jasne, że Europy nie można budować wbrew woli obywateli. Niezależnie od tego, czy odbywa się to w drodze decyzji parlamentu, czy w referendum, to zbliżenie jest autentyczne.
Ważne jest też, aby zaznaczyć, że głos na "nie” jest równie demokratyczny, jak głos na "tak”. Niektóre osoby są chyba zdezorientowane w tej kwestii. Mam nadzieję, że w związku z ratyfikacją przez Irlandię, Czechy i Polskę wśród państw członkowskich będzie mogła powstać rzeczywista solidarność. Mam również nadzieję, że dążymy do sytuacji, w której tak duży krok wiąże się z wizją Europy Roberta Schumana: budowaniem Europy małymi krokami, dzień po dniu, a przede wszystkim poprzez promowanie europejskich ideałów.
Csaba Sógor
(HU) Panie przewodniczący! Pomyślny wynik referendum w Irlandii oznacza triumf całej koncepcji europejskiej. Czemu to można przypisać? Jedną z przyczyn jest to, że Irlandczykom dano gwarancje. Innymi słowy, większość wzięła pod uwagę pragnienia mniejszości. Prawdziwa demokracja to nie tylko opinia większości wygrywającej wybory, ale także uwzględnienie pragnień mniejszości. To jest także potrzebne dla ochrony mniejszości w Europie.
Drugim powodem pomyślnego wyniku referendum jest to, że zwolennicy traktatu tym razem przeprowadzili skuteczniejszą kampanię niż poprzednio, gdy traktat został odrzucony w referendum. Unia Europejska jest unią, która mówi raczej "tak” niż "nie”. I wreszcie kryzys gospodarczy także odegrał pewną rolę w sukcesie wyborczym. Irlandię oczekiwałby taki sam los, jaki spotkał Islandię która nie jest częścią UE. Kryzys pokazuje, że razem jesteśmy silniejsi i że współpraca i solidarność są lepsze od napiętych stosunków między nami.
Ioan Mircea Paşcu
Panie przewodniczący! Nowy wynik głosowania w Irlandii, tym razem zatwierdzający traktat lizboński, to naprawdę dobra wiadomość. Niemniej jednak co najmniej dwa elementy wymagają ostrożności. Po pierwsze, pod traktatem wciąż brakuje podpisu prezydenta Klausa, którego jeszcze bardziej rozjątrzyła nasza reakcja na jego otwarcie sceptyczne i antyeuropejskie nastawienie, wyrażone podczas przemówienia na forum tej Izby wiosną bieżącego roku. Żałuję, że nie byliśmy wtedy sprytniejsi.
Drugi aspekt wymagający ostrożności to duże oczekiwania, jakie łączymy z ponownym rozpoczęciem integracji, w tym z rozszerzeniem, po rozpoczęciu obowiązywania traktatu lizbońskiego. Prawda jest taka, że jeśli zwolnimy, to stanie się tak nie z braku traktatu lizbońskiego, który stanowi jedynie wymówkę dla spowolnienia, ale z powodu negatywnych skutków obecnego kryzysu, sprzyjających ponownej nacjonalizacji niektórych wspólnotowych strategii politycznych oraz tendencjom odśrodkowym w Unii. Należy się nimi zająć oddzielnie i należycie, jeśli chcemy, aby traktat lizboński był tym, czym chcielibyśmy aby był.
Íñigo Méndez de Vigo
(ES) Panie przewodniczący! Sądzę, że jeden z wniosków wypływających z tej debaty jest taki, że gdy pewne sprawy się wyjaśnia, gdy rozmawia się z ludźmi, gdy istnieje porozumienie, gdy odrzuca się fałsz, wówczas w tworzeniu wspólnej Europy uczestniczy więcej obywateli i cieszy się ono większym poparciem.
Dlatego też spróbuję, nawiązując do wypowiedzi wielu moich przedmówców, wnieść swój pozytywny i konstruktywny wkład i poprosić Komisję Europejską, aby rozważyła, czy podczas tworzenia nowej Komisji obowiązki komisarza ds. praw człowieka nie powinny zostać objęte szerszym mandatem, takim jak mandat komisarza ds. obywatelstwa, tak aby obejmowały komunikację, która jest niezwykle ważna, aby się dobrze porozumiewać, dobrze wszystko wyjaśniać i móc rozpocząć autentyczny dialog o tworzeniu wspólnej Europy.
John Bufton
Panie przewodniczący! Wynik irlandzkiego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, które odbyło się w miniony weekend, jest żywym dowodem na to, że Parlament Europejski nie jest demokratyczny, uczciwy ani odpowiedzialny. Ale kogo to tutaj obchodzi? No cóż, mnie obchodzi. To, że Irlandczyków zmuszono do dwukrotnego głosowania dowodzi, że UE stała się teraz dyktaturą. Jeśli wynik głosowania nie jest po myśli unijnych dyktatorów, to po prostu głosuje się tyle razy ile trzeba, aby wynik był właściwy.
To jest nieuczciwe i moim zdaniem jest to moralnie złe. Fanatyczni zwolennicy Lizbony zabiorą się teraz pełną parą za tworzenie nowego europejskiego superpaństwa liczącego sobie 500 milionów obywateli. Niesprawiedliwość polega na tym, że mieszkańcom mojego kraju, Wielkiej Brytanii, obiecano referendum, ale potem im go odmówiono. Najśmieszniejsze jest to, że traktat lizboński wprowadza stanowisko prezydenta UE. Jest bardzo prawdopodobne, że będzie nim Tony Blair. Nowy prezydent UE będzie głową państwa.
Nie może być dwóch głów państwa, a zatem skoro UE ma pierwszeństwo przed organami krajowymi, prezydent UE - być może Tony Blair - będzie miał pierwszeństwo przed naszą królową. Mieszkańcy mojego kraju nie zgodzą się, aby jakiś nieudacznik czy ktokolwiek inny miał pierwszeństwo przed naszą królową. Boże chroń królową!
Corneliu Vadim Tudor
(RO) Jak państwu wiadomo Rumunia oprócz kryzysu gospodarczego i społecznego przechodzi obecnie bezprecedensowy kryzys polityczny. Przygotowywane jest wielkie oszustwo wyborcze. Mówię o wyborach prezydenckich w Rumunii, które mają się odbyć 22 listopada. Wszystkie wybory w Rumunii są fałszowane, ale rozmiar planowanego obecnie oszustwa jest niewiarygodny.
Nie oskarżam konkretnych osób, ale powstały i są doskonalone całkowicie szokujące mechanizmy umożliwiające tego rodzaju oszustwa. Zaliczają się do nich fałszywe badania opinii publicznej, turystyka wyborcza, dodatkowe listy, anulowanie głosów żyjących wyborców i ważne głosy oddawane przez osoby zmarłe, olbrzymie sumy pieniędzy i ilości towarów konsumpcyjnych służące do przekupywanie ludzi biednych, przekonywanie rodziców poprzez przekupywanie dzieci, oszustwa komputerowe i wiele innych działań sprzecznych z prawem. Proszę, pomóżcie uratować Rumunię. Nadaję sygnał SOS w imieniu narodu rumuńskiego.
Instytucje Rady Europejskiej, w tym zwłaszcza Parlament Europejski, mają moralny obowiązek pomóc państwu członkowskiemu pozostać cywilizowanym krajem. Nie pozwólcie bałkańskiej mafii zniszczyć wspaniałego projektu Unii Europejskiej. Biję na alarm, ponieważ instytucje Unii Europejskiej to ostatnia nadzieja obywateli Rumunii.
Zoltán Balczó
(HU) Korzystając z pretekstu, jakim jest wynik "tak” w narzuconym referendum, zwolennicy traktatu lizbońskiego świętują nie tylko swoje zwycięstwo, ale zwycięstwo samej demokracji. Jednak prawdziwy wynik to 3:1 dla przeciwników traktatu. Nie zapominajmy, że mieszkańcy Francji i Holandii powiedzieli "nie” Traktatowi Konstytucyjnemu, zawierającemu zupełnie takie same postanowienia. Wówczas powstał twórczy choć cyniczny pomysł, aby - skoro mieszkańcy Europy nie akceptują tej konstytucji - nazwać ją traktatem reformującym i aby przywódcy polityczni głosowali nad nim w poszczególnych parlamentach. Niestety parlament węgierski zrobił to pierwszy.
Przyznaję, że wiele osób sądzi, iż traktat lizboński to droga do szczęścia mieszkańców Europy, ale to nadal nie daje im żadnych podstaw prawnych, aby mówić, że właśnie tego chcą mieszkańcy Europy.
Cristian Dan Preda
(RO) Chciałem tylko przypomnieć panu Vadimowi Tudorowi, że tematem debaty jest obecnie referendum w Irlandii i że całkowicie fałszywe oświadczenia, które wygłosił nie mają z tym tematem nic wspólnego. Jednocześnie chciałbym pogratulować zwycięstwa proeuropejskiemu stronnictwu w Irlandii.
Cecilia Malmström
urzędująca przewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! Widzę, że na tej sesji plenarnej debata zapoczątkowana podczas irlandzkiego referendum jest nadal żywa i mamy wiele do powiedzenia na temat demokracji. Czy umożliwienie obywatelom Irlandii przeprowadzenia ponownego głosowania to przejaw demokracji? Tak, owszem. To bardzo demokratyczne postępowanie. Jeśli słuchamy obywateli, zadajemy im pytanie: dlaczego głosowaliście na "nie”? Poznajemy powody. Wyjaśniamy wątpliwości dając obywatelom Irlandii gwarancje prawne dotyczące podatków, niezawisłości, pewnych zagadnień etycznych, a także zapewniając, że gdy tylko traktat wejdzie w życie wszystkie państwa członkowskie, w tym także Irlandia, będą miały swojego komisarza. Rozwianie wątpliwości prowadzi nas do nowego referendum. Dwie trzecie obywateli powiedziało "tak”, frekwencja była wyższa niż w roku ubiegłym. To przejaw demokracji i moim zdaniem powinniśmy się z tego cieszyć i złożyć obywatelom Irlandii gratulacje.
Widzę też, że przenieśliśmy na nasze forum debatę krajową rodem z Wielkiej Brytanii; ciekawie byłoby się tym zająć, ale tego nie uczynimy. Chcę tylko powiedzieć, że niezależnie od tego kto w przyszłym roku zamieszka przy Downing Street, Wielka Brytania potrzebuje Europy, a Europa potrzebuje Wielkiej Brytanii.
Wyczuwam na tej sali również pewną frustrację wywołaną harmonogramem. Rozumiem ją i podzielam, ale chcę zapewnić Wysoką Izbę, że pracujemy na tyle szybko, na ile to możliwe. Mamy gwarancje czy też obietnice, że polski prezydent złoży swój podpis w ciągu kilku dni. Jeśli chodzi o Pragę to harmonogram nadal nie jest jasny. Pojadę tam dziś, o ile zdążę na samolot, i jutro spotkam się z wieloma osobami, aby uzyskać bardziej klarowny obraz różnych scenariuszy, różnych harmonogramów, jakich możemy się spodziewać. Potrzebujemy kilku dni, by zorientować się i ocenić sytuację panującą w trybunale konstytucyjnym. Traktat trafił do trybunału konstytucyjnego i dopóki tam tkwi prezydent nie może go podpisać. Jestem dość optymistycznie nastawiona: uważam, że niedługo będzie gotowy, ale musimy poczekać kilka dni na wyjaśnienie się sytuacji.
W międzyczasie prezydencja nadal pracuje. Wiele grup roboczych prowadzi prace nad przygotowaniem do pełnego wdrożenia traktatu. Parlament Europejski prowadzi z Komisją debaty mające na celu przygotowanie wszystkiego, co jest nam potrzebne do sprawnego wprowadzenia traktatu w życie.
Pani poseł Flautre skierowała do mnie pytanie dotyczące liczby dodatkowych posłów; jest to zagadnienie, którym musimy się zająć, gdy tylko traktat wejdzie w życie. Jeśli pani poseł mnie teraz słyszy, pragnę ją zapewnić, że robimy wszystko, co w naszej mocy by zagwarantować, iż decyzja zostanie podjęta tak szybko, jak to tylko będzie możliwe. Chcę podziękować Parlamentowi za podjęcie decyzji o przyznaniu tym posłom statusu obserwatora do momentu dopełnienia wszystkich formalności, co nastąpi z chwilą przyjęcia traktatu. Pani poseł wymieniła wiele osób, które mianowano na stanowiska najwyższego szczebla, ale są to osoby, których nazwiska pojawiają się w mediach, w prasie; nie mianowano jeszcze oficjalnych kandydatów Rady. To dopiero nastąpi. Jednak wszystkie wymienione nazwiska pojawiają się w mediach. Byłoby wspaniale, gdyby jedno z tych najwyższych stanowisk powierzono kobiecie. Nie mogę zagwarantować, że nam się to uda, ponieważ prezydencja musi rozpatrzyć wszystkie przesłanki i wskazać kandydatów, którzy są w stanie doprowadzić do konsensu między 27 państwami członkowskimi, ale z radością przyjęłabym kandydaturę kobiety; to sprawiłoby, że Europa byłaby bardziej reprezentatywna niż jest dziś.
Panie przewodniczący! Uważam również, że w Wysokiej Izbie panuje przekonanie, iż Europa powinna dążyć do tego, by stać się silniejszym, bardziej znaczącym graczem na arenie światowej i proponować rozwiązania dotyczące kwestii gospodarczych, walki z bezrobociem, pokonywania wyzwań, jakie niesie ze sobą problem globalizacji i klimatu. Musimy to zrobić. Traktat lizboński to potężny oręż, który nam to umożliwi, ale prace należy prowadzić także niezależnie od tego, jaki mamy traktat, dzięki nim będziemy w stanie przedstawić i przekazać konkretne wyniki. Tylko wtedy, gdy to zrobimy, kiedy damy obywatelom to, czego od nas oczekują - a dotyczy to Rady, Komisji i Parlamentu Europejskiego - zyskamy poparcie i zaufanie naszych obywateli. Mogę państwa zapewnić, że prezydencja, z pomocą Parlamentu Europejskiego, robi wszystko, co w jej mocy, by zainicjować procesy dotyczące wszystkich tych zagadnień. Panie przewodniczący! Dziękuję bardzo za ciekawą debatę.
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. - Panie przewodniczący! To bardzo ciekawa debata, która - jestem o tym przekonana - do pewnego stopnia przypomina debaty prowadzone w Irlandii i innych państwach.
Niech mi będzie wolno zacząć od przytoczenia pewnych faktów. To rządy państw członkowskich decydują o metodzie ratyfikacji. Nie ma możliwości, by instytucje UE zmusiły państwa członkowskie do wybrania referendum lub ratyfikacji przez parlament. Uważam, że trzeba to podkreślić. Ciekawe, że ci, którzy zdecydowanie opowiadają się za niezawisłymi państwami narodowymi to także ci, którzy z przyjemnością nakazaliby referendum we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, co dla mnie jest trochę dziwne.
Teraz Irlandia podjęła decyzję o przeprowadzeniu drugiego referendum. Bądźmy całkiem szczerzy: to zawsze niesie ze sobą ryzyko polityczne, ale to irlandzki rząd zadecydował o przeprowadzeniu referendum. Dlaczego?
Tak się składa, że powtarzanie referendów nie jest niczym nadzwyczajnym: przeprowadzano je już w odniesieniu do spraw krajowych, a w niektórych państwach członkowskich wielokrotnie powraca się do pewnych kwestii krajowych, a zatem nie miejmy uprzedzeń co do tej procedury.
Uważam, że irlandzcy posłowie przedstawili nam bardzo rzetelną analizę, na przykład pan poseł Kelly, pani poseł Mary MacDonald, pan poseł De Rossa zaproponowali wyjaśnienie dlaczego obywatele Irlandii zmienili zdanie, dlaczego zdecydowali się głosować "tak” i moim zdaniem uzyskaliśmy rzetelne odpowiedzi.
Myślę, że niektórzy posłowie mają bardzo dziwny sposób patrzenia na demokrację, jako na zjawisko statyczne i skończone. Być może wolą nie pamiętać, że to debata o reformie. To proces, który zapoczątkowano wiele lat temu w Laeken, w który zaangażowanych było wiele organów demokratycznych i który wiązał się z wieloletnimi debatami mającymi na celu znalezienie wspólnej metody podejmowania decyzji w bardziej nowoczesny, bardziej demokratyczny i skuteczny sposób. Oczywiście państwa członkowskie zainwestowały w tę procedurę wiele czasu i energii, dlatego też nie jest to proces statyczny i nie można go porównywać do meczu piłki nożnej. Przepraszam, ale tutaj nie można liczyć punktów w taki sam sposób, jak to ma miejsce podczas meczu piłkarskiego, bo musimy słuchać siebie wzajemnie.
I tak się właśnie stało. Wysłuchano obaw obywateli Irlandii i dzięki temu sami mogli doprowadzić do tego, co się stało w ich kraju. Co mamy wyjaśniać? Sami Irlandczycy, ich parlament krajowy, debatowali w podkomisji nad powodami głosowania na "nie” - bo dla wielu z nich było to zaskoczeniem. Dlatego zastanawiali się nad przyczynami takiej odpowiedzi.
Sama tam byłam. Byłam na targach mody w Dublinie, byłam na targu ryb w Cork, na spotkaniu otwartym w Donegal i pierwszym zdaniem, które wiele osób wypowiadało było: cóż, tak naprawdę nie przeczytaliśmy pełnego tekstu traktatu, to bardzo złożony dokument prawny i trudno zrozumieć, o co tam chodzi.
Niektórzy twierdzili, że obawiają się, że to o czym mówiono na plakatach może być prawdą, że UE zadecyduje o wprowadzeniu poziomu płacy minimalnej, wynoszącego 1,48 euro: czy to prawda? Czy prawdą jest, że UE wprowadzi pobór do armii europejskiej i wyśle do Afganistanu bardzo młodych ludzi wcielonych do tej armii: czy to prawda? Co to za opinie? Czy powinniśmy w nie wierzyć? Mieliśmy zatem do czynienia z ogromem trosk i rzeczywistych obaw, powiedziałabym, że przede wszystkim z brakiem informacji i potrzebą poważnego potraktowania obaw.
Oto, co się stało. Społeczeństwo obywatelskie także się w to zaangażowało, co bardzo dobrze objaśnił pan poseł Kelly. Nie wstydzę się, że przygotowaliśmy dla obywateli streszczenie traktatu lizbońskiego, które opublikowano w największych gazetach - pozwolę sobie dodać, że nikt go nie zakwestionował - obywatele mogli zapoznać się z jego treścią w zrozumiałym języku, sami się przekonać, co traktat zawiera, co jest prawdą, a co nie.
Myślę, ze gwarancje prawne pomogły, bo wyjaśniły, że obywatele nie muszą się martwić o niezawisłość, o aborcję, ani o żadną inną kwestię. Zostało to wyjaśnione i obywatele uzyskali gwarancje prawne, a także komisarza - dziękuję Irlandii, bo to oznacza, że od tej pory będzie też komisarz szwedzki, niemiecki, grecki, itd. Uważam więc, że my też powinniśmy podziękować Irlandii za bezkompromisowe stanowisko.
Jasne jest, że nie debatujemy nad tymi zagadnieniami w politycznej próżni. Rzeczywistość wpływa także na to, jak postrzegamy te zagadnienia i nie ma w tym nic złego, ale uważam, że w każdym przypadku, także w kontekście analizy, która zostanie przeprowadzona po referendum, powinniśmy niezwykle uważnie przyglądać się czynnikom wyzwalającym lęk po obu stronach, bo strach to bardzo silna emocja i mogłaby zostać niewłaściwie wykorzystana. Uważam zatem, że debata, która będzie się odbywała w Irlandii powinna również dotyczyć tego, jak uniknąć wykorzystywania lub niewłaściwego wykorzystania czynników wywołujących lęk. Realia pokazały jednak, że Irlandczycy są przekonani, że ich miejsce jest w Europie i że pomoże im pełna przynależność do Europy, a nie wypytywanie co jest prawdą, a co kłamstwem.
Mam także nadzieję, że Komisja może dalej pełnić rolę organu dostarczającego merytorycznych, obiektywnych informacji, ale debata będzie trwać, bo pamiętajmy, że zaletą referendum jest konieczność kontaktowania się z obywatelami. Trzeba dostarczać informacji, prowadzić debatę i rozmowy. Wadą referendum jest to, że dzieli ono społeczeństwo. Jest się zmuszonym powiedzieć "tak” lub "nie”, a to także może się na długo utrwalić w sercach i umysłach Irlandczyków. Mamy obowiązek, demokratyczne zobowiązanie do poważnego traktowania obaw tych, którzy głosowali na "nie”, kontynuowania debaty i zagwarantowania, że problemy UE zostaną od dziś włączone do zwykłej debaty politycznej z udziałem społeczeństwa obywatelskiego tak w Irlandii, jak i w pozostałej części Europy. To jeden z tych powodów, dla których nie odnotowaliśmy wyższej frekwencji wśród głosujących: nie jest to część codziennych dyskusji o polityce prowadzonych w każdym państwie członkowskim.
Musimy to zrobić i mam nadzieję, że wkrótce zostanie mianowany komisarz odpowiedzialny za obywatelstwo i komunikację, już na mocy nowego traktatu lizbońskiego.
Przewodniczący
Dziękuję, pani komisarz. Dziękuję także wszystkim państwu, którzy brali udział w tej niezwykle ważnej debacie nad wynikiem irlandzkiego referendum.
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Elena Oana Antonescu  
Irlandzki głos to z całą pewnością głos za Europą. Gdy traktat lizboński wejdzie w życie przełamie sytuację patową, w jakiej Europa znajduje się od kilku lat.
Wiele powiedziano o niedoborze demokracji, z którym Europa się boryka, a także o przepaści między Unią Europejską a jej obywatelami. Niektórzy posłowie mówią także o braku zdolności instytucji europejskich do poradzenia sobie z realiami zróżnicowanej Europy składającej się z 27 państw członkowskich, gdzie wiele nowych państw członkowskich charakteryzuje się odmiennym poziomem rozwoju i rodzajem gospodarki.
Niedostosowanie struktury instytucjonalnej Wspólnoty, potrzeba zwiększenia legitymacji UE w oczach obywateli oraz ustanowienia specjalnych instrumentów umożliwiających UE przyjęcie globalnej odpowiedzialności w trudnych warunkach gospodarczych uzasadnia determinację, z jaką państwa członkowskie popierają dążenie do bardziej demokratycznej Europy.
Gdy traktat wejdzie w życie wyznaczy drogę ku zreformowaniu Unii Europejskiej, zapewniając zdolność instytucjonalną do podejmowania działań. Potrzeba nam jednak woli politycznej, by sprostać tym wyzwaniom. Oznacza to, że kluczową rolę w tym procesie odgrywa pomyślne wdrożenie traktatu lizbońskiego.
Sebastian Valentin Bodu  
Unia Europejska szybkim krokiem zmierza ku przeprowadzeniu najważniejszej w historii reformy: wdrożeniu traktatu lizbońskiego. Irlandia powiedziała traktatowi "tak” 16 miesięcy po głośnym "nie”, które wzbudziło zatroskanie wszystkich rządów w Europie.
Dziś UE czeka, by polski prezydent dotrzymał złożonej obietnicy i niezwłocznie ratyfikował traktat oraz by czeski trybunał konstytucyjny zrobił to, czego nie chce zrobić prezydent Czech. Dzięki temu UE będzie bardziej elastyczna, będzie szybciej podejmowała działania, ale to nie wszystko. Traktat na nowo obudzi aspiracje państw pragnących zostać członkami Wspólnoty. Państwa Bałkanów Zachodnich entuzjastycznie przyjęły ratyfikowanie traktatu przez Irlandię.
Gdy tylko instytucje UE zostaną powołane i zreformowane, UE będzie lepiej słyszalna na arenie globalnej. Wtedy UE będzie już nie tylko wspólnym rynkiem, ale też potęgą w dziedzinie stosunków międzynarodowych. Jej siłą jest 27 państw członkowskich, których liczba w niedługim czasie może wzrosnąć. Rok 2010 to rok, w którym spodziewamy się wejścia traktatu w życie. Może to być też rok odnowy UE, która na przestrzeni lat ulegała ciągłym zmianom.
Maria Da Graça Carvalho  
Wynik irlandzkiego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego to ważny krok na drodze do integracji i umocnienia Europy. Traktat lizboński pozwala UE na zwiększenie znaczenia Europy w dziedzinie polityki energetycznej, zmian klimatu, nauki i współpracy z krajami rozwijającymi się.
Traktat lizboński sprawia, że walka ze zmianami klimatu staje się celem szczególnym polityki środowiskowej UE, potwierdzając, że na arenie międzynarodowej odgrywa ona wiodącą rolę w walce ze zmianami klimatu.
Po raz pierwszy do traktatu zostanie dodany rozdział dotyczący energii, a celem polityki UE będzie osiągnięcie bezpieczeństwa energetycznego, promowanie efektywności energetycznej i stworzenie odnawialnych źródeł energii.
Traktat lizboński to podwaliny dla stworzenia europejskiej przestrzeni badawczej, wzmocnienia działań europejskich w dziedzinie o zasadniczym znaczeniu dla wzrostu i rozwoju gospodarczego.
Po raz pierwszy w historii traktat lizboński wprowadza szczególne podstawy prawne dla pomocy humanitarnej oraz stwierdza, że zmniejszenie i wyeliminowanie ubóstwa w krajach rozwijających się stanowi podstawowy cel unijnej polityki współpracy na rzecz rozwoju.
João Ferreira  
Wynik przeprowadzonego w Irlandii drugiego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego nie zmienia antydemokratycznego charakteru procesu, który od początku lekceważył wolę obywateli. Nie pozwolimy, by zapomniano o francuskim i holenderskim "nie” dla traktatu konstytucyjnego, ani o oszustwie, jakim było jego przekształcenie w traktat lizboński.
W historii zapisze się także zakrojona na ogromną skalę kampania bezwstydnie wykorzystująca zasoby Irlandii i Unii Europejskiej, będąca ukoronowaniem zlekceważenia "nie” obywateli Irlandii w pierwszym referendum i niedopuszczalnego szantażu oraz ingerencji, które nastąpiły później. Ani proces ratyfikacji, ani treść tego traktatu nie dają prawnego uzasadnienia dla kontynuowania polityki leżącej u podstaw poważnego kryzysu gospodarczego i społecznego, które doświadczamy w UE, a zwłaszcza w Portugalii, a który ten traktat jedynie pogłębi.
Z naszej strony będziemy z niezachwianą determinacją kontynuować walkę z neoliberalizmem, federalizmem i militaryzmem Unii Europejskiej. Z ogromnym przekonaniem będziemy walczyć o inną Europę - Europę robotników i obywateli - oraz walczyć z powracającymi zagrożeniami dla praw socjalnych i pracowniczych, demokracji, suwerenności, pokoju i współpracy, z którymi się teraz borykamy.
Bruno Gollnisch  
Panie przewodniczący, panie i panowie! Z kogo się śmiejecie? Ta pogardliwa radość objawiana tu z powodu "tak” wyduszonego z Irlandczyków po miesiącach nękania, kampanii obwiniania, kłamstw i półprawd to hańba dla demokracji i obraza dla woli obywateli. Jeśli chodzi o wymiar sprawiedliwości to wymuszone zeznania nie mają żadnej wartości; to samo powinno dotyczyć tych rozdmuchanych ratyfikacji, dla których może być tylko jedna odpowiedź, którą jesteśmy gotowi wydobyć z obywateli każąc im głosować jeszcze i jeszcze, ad nauseam, gdy tak naprawdę nie jesteśmy w stanie ich pokonać drogą parlamentarną. Dziś Václav Klaus, prezydent Czech, jest jedyną osobą, która próbuje się oprzeć temu liberalnemu tekstowi, jakim jest traktat lizboński. Wszyscy patrioci w Europie, wszyscy, którzy odrzucają europejskie supermocarstwo, wszyscy, którzy sądzą, że obywatele mają prawo do decydowania o swojej przyszłości muszą dziś zademonstrować swoje poparcie dla prezydenta Klausa i pomóc mu przeciwstawić się wywieranym na niego naciskom, które w bliskiej przyszłości będą jeszcze większe.
Lívia Járóka  
Chciałabym skorzystać z tej okazji, by wyrazić zadowolenie z wyniku irlandzkiego referendum, który toruje drogę dla wejścia w życie traktatu lizbońskiego, tworzącego Unię Europejską promującą większą demokrację i solidarność. Chciałabym podkreślić, że z jednej strony traktat przyznaje parlamentom krajowym większe wpływy, z drugiej zaś opiera się na karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, tym samym podtrzymując i konsolidując wiążącą moc tego dokumentu określającego prawa człowieka i mniejszości. Ma to szczególne znaczenie dla Węgier, ponieważ z punktu widzenia Węgrów mieszkających poza Węgrami i mniejszości żyjących na Węgrzech, ustanowiony w karcie zakaz dyskryminowania osób ze względu na przynależność do mniejszości narodowej to niezwykle ważny gest. W obecnych czasach załamania gospodarczego istotne jest uznanie, że efektywna i skuteczna współpraca europejska może wskazać państwu średniej wielkości, jak Irlandia czy Węgry, drogę wyjścia z kryzysu.
Rareş-Lucian Niculescu  
Gdy traktat lizboński wejdzie w życie znacznie uprości procedury ustawodawcze. Przejawem największego postępu w tej dziedzinie będzie zwiększenie liczby obszarów, w których Rada UE podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów (a nie jednogłośnie), a także zwiększenie liczby obszarów, w których Parlament Europejski będzie obok Rady UE odgrywał rolę współlegislatora. Te nowe właściwości ogromnie ułatwią podejmowanie decyzji na szczeblu UE, zwłaszcza w takich dziedzinach, jak fundusze strukturalne i fundusz spójności, które są niezwykle ważne dla Rumunii potrzebującej tych środków do kontynuowania rozwoju. Z zadowoleniem przyjmuję również fakt, że Parlament Europejski zyska szersze uprawnienia, na przykład w odniesieniu do funduszy rolnych, obszaru tak znacznie dotkniętego obecnym kryzysem gospodarczym, będącego też obszarem, w którym potrzebne są środki szczególne, mogące zapewnić szybkie rezultaty w celu poprawy poziomu życia rolników i zagwarantowania naszym obywatelom bezpieczeństwa żywności.
Joanna Senyszyn  
na piśmie. - Prezydent Lech Kaczyński, wbrew publicznie złożonej obietnicy, dotychczas nie podpisał traktatu z Lizbony. Zwłoka trwa już ponad półtora roku. Jest niczym nieuzasadniona, naganna, a nawet bezprawna.
Dnia 1 kwietnia 2008 roku prezydent został upoważniony przez Sejm do ratyfikowania traktatu z Lizbony. Zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej, prezydent podpis złożyć musi. To nie kwestia jego dobrej woli czy chęci, ale obowiązek. Nie wykonując go, łamie prawo. Uzależniając złożenie podpisu pod Traktatem od decyzji obywateli innego kraju, prezydent Kaczyński postawił Polskę w roli kraju niezdolnego do podjęcia suwerennej decyzji i obraził uczucia patriotyczne Polaków. W Irlandii wygrali zwolennicy silnej, solidarnej Unii. W Polsce na drodze do zwycięstwa stoi prezydent, który nie ma już prawie żadnego poparcia w społeczeństwie.
Czyżby ociągał się z powodów osobistych, w obawie przed utratą twardego antyunijnego elektoratu, w tym związanego z Radiem Maryja? Jeśli tak, najwyższy czas wszcząć procedurę impeachmentu. Zgodnie z Konstytucją RP możliwe są dwie drogi. Trybunał Stanu albo zastosowanie art. 131 pkt 4 Konstytucji RP ("Uznanie przez Zgromadzenie Narodowe trwałej niezdolności Prezydenta Rzeczypospolitej do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia”). Polacy nie chcą hamować rozwoju Unii Europejskiej. Przeciwnie. Pragną inicjować korzystne przemiany w Europie. Prezydent Kaczyński nie ma prawa w tym przeszkadzać.
Czesław Adam Siekierski  
Pomimo, że Unia i jej instytucje na co dzień sprawnie funkcjonują bez traktatu lizbońskiego, to jego nieprzyjęcie stworzyłoby obraz Wspólnoty, która nie jest w stanie uzgodnić i przyjąć ważnych rozstrzygnięć. Traktat ten wprowadza nowe zasady głosowania, gdzie siła głosu państw jest wyraźnie zależna od liczby mieszkańców. W porównaniu do obecnego, nicejskiego systemu głosowania zyskują państwa duże, w tym Niemcy, a tracą państwa średnie, w tym Polska, dla której podział głosów z Nicei był bardzo korzystny. Pewne obawy co do podziału kompetencji budzi powołanie nowej instytucji Przewodniczącego Rady Europejskiej, popularnie określanego jako prezydent UE. Pamiętajmy, że są już: przewodniczący Komisji Europejskiej i prezydent Parlamentu, a także przywódca kraju, który przewodniczy Unii - sprawuje tzw. prezydencję, a powołany będzie Wysoki Przedstawiciel do spraw Polityki Zagranicznej. Oprócz wprowadzenia stanowiska Wysokiego Przedstawiciela popularnie zwanego unijnym Ministrem Spraw Zagranicznych traktat wzmacnia politykę zagraniczną Unii poprzez powołanie wspólnej dyplomacji. Ponadto określono możliwość wystąpienia z Unii, czy obywatelską inicjatywę ustawodawczą, zapisano w nim także potrzebę stworzenia unijnej polityki energetycznej, co jest bardzo ważne dla przyszłości Europy. Z nadzieją czekamy na końcowe ratyfikacje traktatu.
Silvia-Adriana Ţicău
na piśmie. - (RO) Traktat lizboński pozwoli parlamentom krajowym wprowadzić do porządku obrad krajowych zagadnienia europejskie. Parlamenty krajowe będą analizowały dosłownie każdy przedłożony przez Komisję Europejską wniosek legislacyjny, by potwierdzić jego zgodność z zasadą pomocniczości. Jeżeli jedna trzecia parlamentów krajowych poinformuje Komisję, że zasada ta została naruszona, Komisja ma obowiązek zweryfikować wniosek. Jeżeli połowa parlamentów krajowych będzie przekonana, że zasada pomocniczości została naruszona, Parlament Europejski i Rada mają obowiązek złożenia oświadczenia na temat tego, czy zasada ta została naruszona, czy też jest przestrzegana. Po przyjęciu dokumentu legislacyjnego parlamenty krajowe mogą się zwrócić do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie go w terminie dwóch miesięcy od opublikowania. Biorąc pod uwagę czas trwania procesu legislacyjnego na szczeblu europejskim włączenie do porządku obrad krajowych spraw europejskich pozwoli państwom członkowskim na terminowe uzyskanie wskazówek i wytycznych dotyczących rozwoju oraz opracowanie własnych jednocześnie z EU. Traktat lizboński potwierdza, że gospodarka UE jest społeczną gospodarką rynkową i przyznaje UE nowe uprawnienia w takich obszarach, jak zmiany klimatu i polityka energetyczna. Uprawnienia te będą miały szczególne znaczenie zwłaszcza w kontekście zależności energetycznej UE od państw trzecich.
Rafał Kazimierz Trzaskowski  
na piśmie. - Irlandzkie "tak” dla traktatu lizbońskiego to dobra wiadomość dla Europy. Nie ma wątpliwości, że traktat będzie służył dobru Unii Europejskiej poprzez uproszczenie procesu podejmowania decyzji i stworzenie lepszego pola dla jego efektywności. Wbrew temu, co mówią jego przeciwnicy traktat nie niesie ze sobą żadnej wielkiej rewolucji. Jednak nigdy wcześniej tak wiele nie zależało od procesu wdrożenia. Diabeł tkwi w szczegółach. Dzięki nowym elementom traktat może na przykład zwiększyć obecność UE na arenie międzynarodowej. Wiele jednak zależy od ustaleń końcowych, które określą charakter nowych instrumentów, takich jak na przykład Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Najważniejsze jest zatem, by Parlament Europejski odegrał właściwą dla siebie rolę w procesie tworzenia nowego otoczenia instytucjonalnego, przewidzianego w traktacie lizbońskim, wszędzie tam, gdzie to tylko możliwe. Dzięki temu proces ten stanie się bardziej przejrzysty, zwiększy się jego legitymacja, a także, jestem o tym przekonany, przyniesie lepsze wyniki.
