Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Needle
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog even ingaan op wat mijn collega, de heer Evans, gisteren zei over de stapels documenten die wij ontvangen. Hij heeft daarmee naar mijn gevoel een hele rake opmerking gemaakt. Gezien de stapels papier die wij vanmorgen hebben gekregen, als het tenminste met de stemmingen op deze voet blijft doorgaan, wil ik de Voorzitter vragen of de leden in de toekomst geen koffers erbij kunnen krijgen, zodat wij alle uitkomsten mee terug kunnen nemen naar onze kantoren in Brussel.

De Voorzitter
Ik zal de diensten vragen wat er mogelijk is.
De notulen worden goedgekeurd

Stemming
Souchet
De Fractie van Onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten staat volledig achter dit verslag en de amendementen van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. Het voorstel van de Commissie zet het communautair douanewetboek, zoals vastgelegd in de oorspronkelijke verordening 2913/92 (EEG), volledig op losse schroeven.
Het communautair douanewetboek is van groot belang voor derde landen, en dan vooral voor de landen van Midden- en Oost-Europa. Het vormt een basis en een referentiekader voor een groot aantal landen die snel een bruikbare douanewetgeving nodig hebben om deel te kunnen nemen aan het internationale handelsverkeer. Invoerheffingen zijn steeds minder doeltreffend ter bescherming van de eigen industrie, maar ze hebben nog altijd zin als ondersteuning van het concurrentiebeleid. Antidumping- en compensatieheffingen zijn gebaseerd op de regels en procedures uit het communautair douanewetboek, net als het exportrestitutiesysteem, dat deel uitmaakt van het landbouwbeleid. De nieuwe regels van de Wereldhandelsorganisatie blijven gericht op het douanewetboek. Statistische gegevens over de buitenlandse handel, tenslotte, worden ingewonnen aan de hand van het enig document, dat eveneens wordt voorgeschreven door het douanewetboek.
Gezien de centrale plaats die het communautair douanewetboek inneemt, begrijpt onze fractie niet waarom de Commissie erop uit is de lidstaten op een zijspoor te zetten of zelfs helemaal uit te rangeren, zoals uit dit voorstel naar voren komt.
Ik geef een voorbeeld. Volgens de huidige regeling kunnen de lidstaten zelf uitmaken of douaneaangiften op hun grondgebied via rechtstreekse of onrechtstreekse vertegenwoordiging worden ingediend, waarmee de functie van de douane-expediteur in stand blijft. Volgens dit nieuwe voorstel van de Commissie blijft alleen de indirecte vertegenwoordiging overeind. Als het zover komt, wordt de rol van de douane-expediteurs fors ingeperkt en zal een groot aantal van hen moeten verdwijnen. De voorgestelde regeling lijkt dus te leiden tot een aantal nefaste ontwikkelingen: minder douanecontrole door de lidstaten, minder werkgelegenheid bij de douane-expediteurs en bijgevolg minder gemeenschapspreferentie en meer kans op smokkel.
De Commissie stelt ons een uitzonderingsregeling voor voor alle bedrijven die hun douaneaangiften elektronisch willen doen. Hierdoor wordt de beschermende rol die de lidstaten nu spelen uitgehold, aangezien die elektronische aangiften op termijn rechtstreeks bij de communautaire instellingen zullen worden ingediend.
Aan de hand van deze twee voorbeelden zult u inzien dat onze fractie niet kan instemmen met aanpassingen op het communautair douanewetboek die de gemeenschapspreferentie ondergraven en die de nationale douaneautoriteiten en douane-expediteurs uitsluiten. We staan aan de vooravond van een nieuwe onderhandelingsronde binnen de Wereldhandelsorganisatie. Het verbaast me dan ook dat de Commissie onder het mom van een administratieve vereenvoudiging de gemeenschapspreferentie wil beperken en de douanecontrole de facto wil verminderen, wat mogelijk zal leiden tot meer smokkel.

Van Dam
Het verslag-Paasilinna brengt op z'n minst één noodzakelijke correctie aan op het Commissievoorstel inzake het communautair douanewetboek. In mei 1998 sprak de Raad uit dat er grenzen zijn aan het commerciële risico dat importeurs in de EU dragen. De Raad droeg de Commissie op daar iets aan te doen. Vreemd genoeg heeft de Commissie daar niets aan gedaan, zo blijkt althans uit het voorstel dat zij aan de Raad en het Parlement heeft voorgelegd.
Wij hebben amendement 13 gesteund, dat artikel 220, lid 2, wijzigt in een door ons gewenste richting. Graag hadden wij in de tekst de frase opgenomen gezien dat een importeur die "te goeder trouw" heeft gehandeld, niet aansprakelijk gesteld kan worden voor de gevolgen van fraude of administratieve fouten die gemaakt worden aan de zijde van de exporteur of de douaneautoriteiten. Wij pleiten ervoor dat in een later stadium van de besluitvorming te overwegen.
De vrees dat een wijziging van het communautaire douanewetboek ertoe leidt dat een stroom goedkope producten de Europese markt overspoelt, achten wij niet realistisch. Tenslotte zijn wij van mening dat de Europese Interne Markt geen "gesloten fort" mag worden, zeker niet voor minder ontwikkelde landen. Bescherming van eigenbelang is een moreel verwerpelijk richtsnoer voor het externe handelsbeleid. We moeten de problemen waarmee ontwikkelingslanden worstelen ook in de beoordeling betrekken.
Verslag-Añoveros Trias de Bes (A4-0096/99)
Sjöstedt en Svensson
Wij stemmen tegen het verslag, omdat wij tegen het gekozen wetgevingsmodel zijn.
Wij vinden dat het Parlement had moeten opteren voor het principe dat de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid voorstelde. Volgens dit principe moeten de nationale wetgevingen wederzijds erkend worden en is harmonisatie alleen nodig wanneer bepaalde voorschriften de werking van de interne markt rechtstreeks in het gedrang brengen.
Aanbeveling-André-Léonard (A4-0071/99)
Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag nog even uiteenzetten waarom wij ons bij de stemming over het verslag van mevrouw André-Léonard, dat gisteren in combinatie met het verslag van de heer Truscott is behandeld, van stemming hebben onthouden. De reden daarvoor is eenvoudig de slechte mensenrechtensituatie in Oezbekistan. Een en ander lijkt ons niet in overeenstemming met de clausule in de preambule van de overeenkomst, waarin eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen als voorwaarde voor de sluiting van de overeenkomst wordt gesteld. Om die reden hebben wij ons van stemming onthouden. Wij willen de betrekkingen aanhalen, maar wij vinden dat deze partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst alleen in werking mag treden, als er echt uitzicht is op een stabiele democratie in Oezbekistan. De Commissie kon ons er gisteren niet van overtuigen dat dit alleen met deze economische overeenkomst kan worden verwezenlijkt. Navraag heeft ook bij de Commissie bepaalde twijfels doen rijzen en daarom menen wij dat ratificatie van deze overeenkomst nu niet opportuun is.
Een ander beletsel voor ons is dat er op een belangrijk punt als de erkenning van Oezbekistan als veilig land onvermeld blijft dat er in dit land geen vrije toegang tot het rechtssysteem bestaat, waardoor een basisvoorwaarde voor deze erkenning onvervuld blijft. Een en ander ligt gewoon in de overeenkomst besloten zonder dat aan alle basisvoorwaarden wordt voldaan. Vandaar dat wij op dit ogenblik niet ons fiat aan een ratificatieprocedure kunnen geven.
Verslag-Truscott (A4-0069/99)
Souchet
Uit het zojuist gevoerde debat over de partnerschapsovereenkomsten met de nieuwe landen van Midden-Azië blijkt duidelijk dat de kunstmatige onderverdeling van het buitenlands beleid in afzonderlijke deelgebieden grote nadelen met zich meebrengt. Handelsbetrekkingen en mensenrechten kunnen niet los worden gezien van de rest van het geheel. Om het buitenlands beleid van de Europese Unie de nodige samenhang te verlenen, zal het dus vroeg of laat nodig zijn de exclusieve verantwoordelijkheid voor dat beleid bij de Raad te leggen, of het nu gaat om het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid, het extern economisch beleid, mensenrechten of hulpacties. En hoe sneller dat gebeurt, hoe liever.
Anderzijds weten we nog altijd niet hoe doeltreffend het TACIS-programma is. Doeltreffendheid wordt niet gemeten aan de hand de kostprijs, maar van tastbare resultaten. Daar weten we nog altijd niets over.
Verslag-Pronk (A4-0099/99)
Sjöstedt en Svensson
Het verslag behandelt een aantal sociale problemen die niet tot de bevoegdheid van de EU behoren. Wij vinden dat de EU-regelgeving op sociaal gebied zich moet beperken tot minimumnormen die sociale dumping tegengaan. De overige aspecten van het sociaal beleid moeten op nationaal en lokaal niveau geregeld worden.
Dit verslag gaat veel verder, onder andere op het gebied van harmonisatie en met voorstellen inzake kinderopvang en pensioenen. Daarom stemmen wij tegen het verslag.

Theonas
Het wordt steeds duidelijker dat de EU en haar lidstaten vastbesloten zijn het mes nog dieper te zetten in het stelsel voor sociale zekerheid, dat dankzij de onophoudelijke strijd van de werknemersbeweging na de Tweede Wereldoorlog in Europa tot stand is gekomen.
In haar verslag over de sociale zekerheid in Europa spoort de Europese Commissie de lidstaten aan hun inspanningen ter bevordering van de inzetbaarheid te intensifiëren. Zij ziet de ziekteverzekering als een handelswapen en de verzekerden als consumenten die moeten leren "de tering naar de nering te zetten" . Ook doet de Commissie voorstellen voor "modernisering" en "aanpassing" van de socialezekerheidsstelsels. Deze voorstellen betekenen echter in feite privatisering van de ziekte- en pensioenverzekering.
Het verslag van de commissie sociale zaken behelst weliswaar enkele pertinente opmerkingen en goede voorstellen, maar over het geheel genomen betuigt het instemming met het nieuwe kader voor de "sociale zekerheid" . De huidige financiële problemen van de sociale voorzieningen worden alleen bij de horens gevat in de mate waarin deze een weerslag hebben op het mededingingsvermogen van de Europese economie. Dus steekt men degenen die vragen om vermindering van uitgaven en gedeeltelijke privatisering van de uitkeringen een hart onder de riem.
In het verslag staat dat een versteviging van de marktmechanismen op het gebied van de ziekteverzekering geen gezondheidszorg met twee snelheden in de hand mag werken. Ons inziens zal privatisering van een gedeelte van de ziekteverzekering en versteviging van de marktmechanismen wel degelijk, de facto, leiden tot een gezondheidszorg met twee snelheden. Hoge inkomens kunnen immers zonder enige moeite hoge premies betalen aan particuliere, speculatieve instanties, terwijl de overgrote meerderheid van de werknemers genoegen moet nemen met geringe, kwalitatieve laagstaande gezondheidszorg. In Griekenland spreekt de situatie wat dat betreft boekdelen. Het nationale gezondheidsstelsel wordt bewust onderuit gehaald en de particuliere sector op schandalige wijze bevoordeeld.
Wij zijn absoluut gekant tegen ondermijning van de pensioenuitkeringen van de openbare socialezekerheidsstelsels onder het mom van kostenvermindering. Wij willen niet dat de pensioenuitkeringen wordt teruggebracht tot een absoluut minimum. Dat zou koren op de molen zijn van de particuliere pensioenverzekeringsinstanties. Iedereen zal immers gedwongen worden zijn toevlucht te nemen tot dergelijke instanties ter aanvulling van het armetierige overheidspensioentje. Onlangs heeft de nieuwe directeur van de IKA, het Griekse openbare socialezekerheidsstelsel, medegedeeld dat de instelling van een nieuw fonds voor aanvullende verzekering wordt overwogen. Bij het beheer van dit fonds zullen zuiver economische maatstaven worden aangelegd en premies en uitkeringen rechtstreeks aan elkaar worden gekoppeld. Ook wordt nagedacht over de mogelijkheid van deelneming daaraan van het particulier verzekeringskapitaal. Wij zijn uiterst bezorgd over deze ontwikkelingen.
Wij wijzen het "nieuwe" model voor de "sociale zekerheid" , dat momenteel wordt uitgebroed, resoluut van de hand. Wij weten maar al te goed dat deze intenties een logisch gevolg zijn van de convergentiecriteria van het Stabiliteitspact en het daaruit voortvloeiende asociale bezuinigingsbeleid. Daardoor ontstaan immers steeds meer financiële problemen voor het openbare socialezekerheidsstelsel.
Ons inziens is op korte termijn de bevordering van volledige en duurzame werkgelegenheid het beste instrument om de problemen in verband met het socialezekerheidsstelsel op te lossen. Daarvoor moet men stimulansen bieden voor productie-investeringen in met name de arbeidsintensieve sectoren. Derhalve is het raadzaam financiële en fiscale faciliteiten te bieden aan het MKB. Dit zorgt immers voor de meeste werkgelegenheid. Ook moet men zorgen voor vermindering van de arbeidstijd zonder inlevering van loon.
Er zijn echter ook andere oplossingen voor de financiële problemen van de socialezekerheidsstelsel. Wij denken met name aan de strikte toepassing van de wetgeving inzake sociale zekerheid en van met name de bepalingen inzake premies, bestrijding van premieontduiking en zwartwerk. Ook denken wij aan belastingheffing op speculatieve kapitaalbewegingen en afschaffing van de uitzonderingen van de inkomstenbelasting op effecten en derivaten.
Samen met de werkgevers zetten wij ons met al onze krachten in voor het behoud en de versterking van de openbare socialezekerheidsstelsels en voor de kwalitatieve verbetering van de uitkeringen. Ons doel is een sociale zekerheid op hoog niveau.

Vanhecke
Dit verslag stelt terecht dat de euro de lidstaten elk monetair middel om economische spanningen te ontmijnen ontneemt, zodat de concurrentiestrijd zich nog meer dan vandaag, ook binnen de Europese Unie, zal afspelen op het gebied van loonkosten, belastinggelden en kostprijs van de sociale bescherming.
Het is maar één van de enorme problemen waar de invoering van de euro toe leidt, problemen die men om zuiver ideologische redenen zonder echt debat onder tafel geveegd heeft. Wat er ook van zij, een op Europees niveau geüniformiseerde sociale zekerheid wil ik hier met klem afwijzen.
In België ondervinden wij wat het betekent wanneer twee volkeren verplicht hetzelfde stelsel van sociale zekerheid beleven. Dat leidt door automatische financieringsmechanismen tot het tegendeel van solidariteit, tot georganiseerde diefstal. Dat kan hard klinken, maar het is wel juist.
Men gaat op Europese schaal dezelfde weg, en het wordt zelfs nog slechter, vermits de ervaringen met de structuurfondsen en de cohesiefondsen ons leren dat lokale of nationale overheden met "Europees" geld per definitie niet zorgvuldig omspringen. Bespaar ons dus de Europese gelijkschakelingsdrang. Besef dat de grootste vooruitgang en de beste vormen van sociale zekerheid gerealiseerd worden binnen welomschreven grenzen. Daarnaast kan men nog vormen van communautaire of extracommunautaire solidariteit voorzien, maar dat is een heel ander verhaal.

Cabotage in het zeevervoer, bemanning van schepen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0075/99) van mevrouw McIntosh, namens de Commissie vervoer en toerisme, over
I.het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (COM(98)0251 - C4-0423/98-98/0158(SYN)); II.het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de voorwaarden inzake de bemanning van schepen die geregelde personenvervoers- en veerdiensten tussen de lidstaten verrichten (COM(98)0251 - C4-0424/98-98/0159(SYN)).
Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur, mevrouw McIntosh, die met dit verslag voortreffelijk werk heeft geleverd, kan vandaag helaas niet aanwezig zijn. Zij heeft mij gevraagd in haar plaats het woord te voeren.
Ik denk dat we bij de behandeling van een onderwerp als dit voor ogen moeten houden dat de scheepvaartindustrie in de EU moeilijke tijden doormaakt. De concurrentie van andere landen wordt steeds sterker. De ferrymaatschappijen worden deze zomer met enkele jaren vertraging geconfronteerd met de afschaffing van de taxfree winkels, waardoor ze een belangrijke bron van inkomsten verliezen.
De Commissie beklemtoont in haar voorstel het belang van de vrije toegankelijkheid van de scheepvaartmarkten over de hele wereld en de noodzaak om de kwaliteitsnormen te verhogen, terwijl de concurrentie behouden of zelfs aangewakkerd moet worden. De Commissie toont ook aan dat er op dit gebied vorderingen gemaakt zijn. De arbeidsvoorwaarden zijn echter verslechterd en er wordt ook steeds minder personeel aangesteld. Dit is het gevolg van de uitvlagging, van arbeidsbesparende maatregelen en goedkopere arbeidskrachten uit derde landen. Deze trend heeft vooral de vrachtvaart hard getroffen, maar ook de passagiersferry's ontsnappen niet aan deze evolutie.
De Commissie wil met een gemeenschappelijk beleid het uitvlaggen minder aantrekkelijk maken en de voorwaarden voor de arbeid van zeelieden harmoniseren. Daarom stelde de Commissie in haar eerste voorstel een wijziging van de verordening inzake cabotage voor opdat bemanningsleden uit derde landen dezelfde voorwaarden genieten als bemanningsleden die onderdaan zijn van een EU-lidstaat.
Het tweede voorstel betreft de bemanning van schepen die geregelde personenvervoers- en veerdiensten verrichten. Zelfs wat de arbeidsvoorwaarden betreft, streeft de Commissie naar gelijke behandeling, ongeacht de herkomst van het personeel.
Een deel van het voorstel van de Commissie roept vragen op. We moeten ons om te beginnen afvragen of dit het juiste moment is, rekening houdend met de reeds bestaande problemen in de scheepvaart in de EU. De voorgestelde richtlijnen inzake cabotage hebben de industrie verontrust, omdat ze een directe interventie op de arbeidsmarkt inhouden, wat voor velen regelrecht indruist tegen het vrije verkeer van goederen en diensten.
Een van de doelstellingen van de Commissie is het scheppen van gelijke voorwaarden voor alle concurrenten binnen de EU. In feite zijn de arbeidsvoorwaarden in de lidstaten zeer verschillend. Daarom is het ook bijzonder moeilijk om het effect van de genomen maatregelen in te schatten.
De conclusie is dat er op dit ogenblik geen aanvaardbare reden te vinden is voor een wijziging van de verordening betreffende passagiersscheepvaart. De huidige versie loopt tot 2001. Bovendien heeft de Commissie vroeger zelf alleen vrijwillige wijzigingen voorgesteld. Dit was bijvoorbeeld het geval in een rapport dat ze in 1995 voorlegde. De rapporteur stelt daarom voor de verordening voor de passagiersscheepvaart niet te wijzigen zolang de Commissie niet onderzocht heeft welke gevolgen de liberalisering van de geregelde personenvervoers- en veerdiensten zal hebben.
In amendement 4 wordt voorgesteld dat de Commissie de economische en sociale gevolgen van de liberalisering van cabotage onderzoekt en het verslag hiervan uiterlijk op 1 januari 2001 aan het Parlement voorlegt. Op basis van dit verslag moet de Commissie dan voorstellen doen voor een definitief systeem.
Met betrekking tot de richtlijn over personeel zijn er ook andere gebieden waaraan aandacht besteed moet worden dan deze die de Commissie voorstelt. Om het concurrentievermogen van de hele sector te verbeteren, zijn in eerste instantie opleiding en knowhow in de scheepvaartsector belangrijk. De vervoerscommissie heeft hier reeds bij andere gelegenheden op gewezen. De rapporteur behandelt dit punt in amendement 8.
Om af te sluiten wil ik alleen nog zeggen dat de rapporteur alle amendementen steunt met uitzondering van amendement 7.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, eerder deze week hadden wij in het Parlement een uitvoerige discussie over de toekomst van de Europese spoorwegen, en vandaag krijgen wij de gelegenheid hetzelfde doen voor het intracommunautaire zeevervoer.
Ik dank de rapporteur, mevrouw McIntosh, voor haar verslag. Het is jammer dat zij hier vandaag niet zelf aanwezig kan zijn, maar dat zal ongetwijfeld te maken hebben met verplichtingen in een andere vergadering. Ik wil er voorts op wijzen dat haar oorspronkelijke ideeën, die sterk op conservatieve denkbeelden waren georiënteerd, niet relevant en trouwens ook niet erg constructief waren. Zij is hier echter van teruggekomen, waardoor er nu een evenwichtiger, meer Europees gezind verslag op tafel ligt dan aanvankelijk het geval leek.
Het onderhavige verslag gaat over de voorwaarden inzake de bemanning op intracommunautaire scheepvaartdiensten en over cabotage. Ik zal verder alleen ingaan op de voorstellen inzake de bemanning, aangezien het onderwerp cabotage binnen de Raad helaas niet bespreekbaar lijkt.
Ten eerste zij erop gewezen dat deze voorstellen betrekking hebben op scheepvaartdiensten binnen de EU en niet daarbuiten. Ten tweede is mijn fractie van mening dat er al lang maatregelen hadden moeten worden genomen, omdat er de laatste tijd op dit soort schepen in toenemende mate bemanningsleden van buiten de EU worden ingezet, van wie de beloning en de arbeidsvoorwaarden ver achterblijven bij de in Europa geldende maatstaven. In wezen zijn de Europese reders begonnen met de introductie van goedkope vlaggen in deze sector, net als eerder in de grote vaart is gebeurd.
De Commissie moet worden geprezen voor haar vroege optreden in deze sector, ten einde onderdanen van derde landen die op intracommunautaire scheepvaartdiensten werkzaam zijn, dezelfde arbeidsvoorwaarden te garanderen als bemanningsleden uit de EU zelf.
Ik zal vanmorgen heel open tegenover het Huis zijn. Ik zou graag een richtlijn zien die regelt dat op intracommunautaire scheepvaartdiensten alleen bemanningsleden uit de EU te werk mogen worden gesteld. Ik besef evenwel dat dit niet haalbaar is, en daarom steunt onze fractie het beginsel van gelijke arbeidsvoorwaarden voor bemanningsleden van buiten de EU. Wij mogen niet toestaan dat met name veerbootmaatschappijen zich ontpoppen als werkgevers van goedkope arbeid en slechte arbeidsvoorwaarden. Dit toelaten betekent de doodsteek voor de Europese zeelieden.
Daarom is dit verslag van belang. Daarom is het van belang dat de Europese Unie en het Europees Parlement een heel duidelijk en luid signaal afgeven naar de Europese veerbootmaatschappijen toe. Wij zullen niet toestaan dat bemanningsleden van buiten de EU tegen lagere lonen en onder slechtere arbeidsvoorwaarden te werk worden gesteld dan zeelieden uit de EU.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie spreekt terecht over problemen in de Europese scheepvaart. Het zeemansberoep raakt steeds meer aan lager wal en er heerst grote werkloosheid in deze sector. De oorzaak van deze situatie moet vooral gezocht worden in het uitvlaggen, de bezuinigingsmaatregelen en de goedkope arbeidskrachten uit derde landen. Deze problemen doen zich naar het schijnt met name voor in het goederenvervoer, maar dreigen over te slaan naar het passagiersvervoer en de veerdiensten. Daarom stelt de Commissie in de twee onderhavige richtlijnen een reeks maatregelen voor om de situatie het hoofd te bieden.
De intenties van de Commissie zijn in principe goed. Wel hebben wij twee bezwaren. Ten eerste zijn de twee richtlijnen ook van toepassing op schepen die tot de Europese Unie behoren maar buiten de Gemeenschap zijn geregistreerd. Omdat er echter ook tussen lidstaten internationale wateren bestaan, moet men zich afvragen of de voorgestelde reglementering wel verenigbaar is met de internationale verbintenissen van de Europese Unie en de lidstaten, met het internationaal zeerecht en de internationale overeenkomsten. Wij moeten daar erg voorzichtig zijn. Ten tweede is het doel van de richtlijn weliswaar de bescherming van de werkgelegenheid, maar het is lang niet zeker of dat doel wel wordt bereikt. Door de afschaffing van belastingvrije verkoop ondervinden de geregelde veerdiensten enorme moeilijkheden. Hun verliezen kunnen niet worden gecompenseerd door uniforme regels voor de werkgelegenheid. Met dit voorstel kan men weliswaar de aanwerving van goedkope arbeidskrachten tegengaan, maar niet de levensvatbaarheid van de diensten en de werkgelegenheid verzekeren. Het kan dus best zijn dat onze zeelieden helemaal niet gediend zijn met dit voorstel, hetgeen echter wel de bedoeling is. Laten wij ook niet vergeten dat het hierbij vaak gaat om bedrijven waar de plaatselijke bevolking rechtstreeks bij betrokken is. Daarom moeten onze inspanningen met name gericht zijn op de versterking van het mededingingsvermogen. Dat is de beste manier om de belangen van onze zeelieden te behartigen.

Wijsenbeek
Voorzitter, laat ik beginnen met te zeggen dat, alhoewel de heer Stenmarck mevrouw McIntosh op briljante wijze vervangen heeft, het me toch spijt dat dit laatste verslag van haar in dit Huis waar we zo langzaam naar opgetrokken zijn nu niet door haarzelf kan worden voorgedragen. Laat mij vervolgens met de rapporteur zeggen dat het inderdaad slecht gaat met de zeevaart en dat het niet alleen slecht gaat omdat er grote concurrentie is, maar dat het ook slecht gaat omdat het een bedrijfstak is die zichzelf eigenlijk de das omgedaan heeft door veel te lang op de oude koers door te varen. Daar heeft het wegvallen van de taxfree echt helemaal niets mee te maken, mijnheer Stenmarck. Laten we dat ook even duidelijk maken. Dat gezeur over die taxfree moet nou maar eens afgelopen zijn. Die dienen zich te gedragen zoals ieder ander. Zodra men buiten de Gemeenschap komt, blijft de taxfree gehandhaafd. Dat is nog erg genoeg.
Maar waar gaat het wel om? Namelijk dat wij een ernstig probleem hebben op het sociale vlak. In tegenstelling tot wat iedereen denkt, worden kapiteins en officieren op schepen helemaal niet zo geweldig betaald en tegenwoordig is gewoon niemand meer bereid om een lange tijd zonder onderbreking van huis te zijn. Daarom vinden we geen Europese bemanningen meer. Dat betekent dat de infrastructuur wegvalt. De zeevaartscholen verdwijnen. Dat betekent dat de veiligheid op zee in het gedrang komt. We hebben daar vele voorbeelden van meegemaakt, in uw eigen land, mijnheer de Voorzitter, dat de enige sleepboot die voorhanden was een Chinese was en dat een Chinese restauranthouder te voorschijn gehaald moest worden om met die boot te communiceren. Dit betekent gewoon dat er niet voldoende Europese bemanningen aanwezig zijn en daar moeten we iets aan doen. Dat betekent dat we de sociale omstandigheden voor de gehele bemanning, maar vooral voor de officieren moeten verbeteren.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ter gelegenheid van dit debat over de wijziging van verordening nr. 3577/92 willen wij de aandacht vestigen op de uiterst schadelijke gevolgen die de afschaffing van cabotage zal hebben voor de werkgelegenheid van zeelieden in de Gemeenschap.
In een land als Griekenland komen met de afschaffing van cabotage de soevereiniteitsrechten en het defensievermogen van het land op het spel te staan. Griekenland is immers gelegen in een uiterst gevoelig gebied, in de Egeïsche Zee. Ook worden daardoor economische en sociale problemen veroorzaakt. Ik noem bijvoorbeeld de ontwikkeling en bevoorrading van kleine en veraf gelegen insulaire gebieden, de afname van de eilandbevolking en het verlies van duizenden arbeidsplaatsen.
De Commissie weigert niet alleen de noodzakelijke conclusies te trekken uit de met de toepassing van deze verordening inzake cabotage opgedane ervaringen, maar zij doet zelfs een voorstel tot wijziging van deze verordening, zonder enige studie te hebben gemaakt van de gevolgen hiervan. Daarmee werkt zij een verdere verslechtering van de situatie in de hand. Met haar voorstel wil de Commissie de bevoegdheden van het land van ontvangst beperken tot het vaststellen van het percentage communautaire onderdanen bij de totale bemanning. Voor alle andere vraagstukken is dus de wetgeving van het vlaggeland van toepassing. Op grond van dit voorstel zullen belangrijke vraagstukken, zoals de samenstelling van bemanningen en de arbeidsvoorwaarden worden bepaald door de wetgeving van het vlaggeland. Dat betekent dus dat men een onderscheid maakt tussen de verschillende bemanningsleden. Daardoor werkt men dumping in de hand en tast men de werkgelegenheid ernstig aan. In bepaalde landen wordt bijvoorbeeld het met horecawerkzaamheden belast personeel, zoals cabinepersoneel, koks, enzovoort, niet gerekend tot de scheepsbemanning als zodanig en daarom willen de Griekse reders dat deze voorschriften ook worden uitgebreid tot schepen onder Griekse vlag, opdat gelijke concurrentievoorwaarden kunnen worden gegarandeerd. Alle vraagstukken betreffende de bemanning moeten worden geregeld door het land van ontvangst. Daarom geven wij steun aan het verslag van de vervoerscommissie waarin wordt gevraagd om verwerping van deze Commissievoorstellen. Ook stemmen wij in met het verzoek om een studie van de economische en sociale gevolgen die zullen ontstaan door de liberalisatie van cabotage.
Met de richtlijn betreffende de voorwaarden voor bemanningen moet zorg worden gedragen voor gelijke behandeling van alle zeelieden, ongeacht hun nationaliteit. Wij zijn tegen de voorgestelde afwijkingen. Daarmee zet men de deur voor overtreding van deze richtlijn wagenwijd open. In artikel 3 is voorzien in een hele reeks uitzonderingen en helaas geeft het verslag daar steun aan. Ook zijn wij van mening dat gelijke behandeling niet alleen betrekking moet hebben op de voorwaarden betreffende bemanningen, maar op alle bepalingen inzake arbeidsrelaties, op sociale zekerheid en salariëring. Gelijke behandeling betekent tevens dat de collectieve arbeidsovereenkomsten op heel de bemanning van toepassing moeten zijn. Natuurlijk moet men hier een einde maken aan de in bilaterale overeenkomsten met derde landen opgenomen uitzonderingen.
In het verslag van de vervoerscommissie wordt steun betuigd aan het Commissievoorstel. Men vraagt niet om wijziging van de artikelen die aanleiding kunnen zijn tot niet-naleving van de voorgestelde richtlijn. De kritiek in het verslag is gebaseerd op het argument dat men zich niet hoeft te mengen in de arbeidsmarkt. Daarmee neemt men echter de zorgen omtrent de aanwerving van steeds meer goedkope arbeidskrachten uit derde landen niet weg. Men zegt dat de aanwervingsvoorwaarden voor onderdanen uit derde landen dezelfde moeten zijn als die voor de mensen uit de lidstaat waarvan men de vlag voert. Daarmee wordt het probleem van zwartwerk echter niet opgelost. De rapporteur verdient lof voor haar inspanningen, maar wat dit betreft zijn wij het niet met haar eens. Een afzwakken van de voorschriften leidt tot zwartwerk en werkloosheid onder de communautaire zeelieden.

Van Dam
Voorzitter, het verslag-McIntosh heeft in de vervoerscommissie van dit Parlement heel wat stof doen opwaaien. De belangen die met de voorstellen gemoeid zijn, blijken van een aanzienlijke omvang. In het eerste gedeelte betreffende de voorwaarden voor cabotage binnen een lidstaat wordt voorgesteld elk bemanningslid gelijk te belonen ongeacht diens afkomst. Dit beoogt sociale dumping, het varen met goedkoop personeel in plaats van Europese medewerkers, te voorkomen. Ik denk evenwel niet dat dit in sterke mate ten koste van de werkgelegenheid van EU-onderdanen zou gaan. Immers is reeds 95 % van het personeel op de desbetreffende scheepsdiensten EU-onderdaan. Deze werknemers zijn voornamelijk actief in de maritieme functies. De niet EU-onderdanen die op dezelfde schepen werken zijn voornamelijk actief in de niet-maritieme functies. Er is daarom nauwelijks sprake van concurrentie tussen de beide groepen.
Dit betekent ook dat de kostentoename voor de reders slechts op een beperkte groep betrekking heeft. Wanneer de stijging van de personeelskosten als gevolg van deze maatregel wordt afgezet tegen de inkomsten afkomstig uit de taxfree -verkopen, blijkt dat die daarbij in het niet valt. Ik vermag niet in te zien waarom mensen die dezelfde functie uitoefenen verschillend mogen worden beloond vanwege een andere nationaliteit. Er is dan ook alle reden om in te stemmen met het Commissievoorstel.
Het tweede voorstel betreffende arbeidsvoorwaarden voor personeel van ferrydiensten tussen de lidstaten breidt de werkingssfeer ervan uit tot rederijen die buiten de Europese Unie zijn gevestigd. Volgens internationale verdragen is de havenstaat alleen bevoegd tot maatregelen ter handhaving van de veiligheid op, maar met name rond het schip. Het voorstel van de Commissie gaat mijns inziens verder dan op dit moment mogelijk is.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, met de inhoud van het door de gewaardeerde rapporteur ingediende amendement 4 op de richtlijn stem ik wel in, maar ik acht deze richtlijn niet de juiste plaats om dit onderwerp aan te snijden.

Paasio
Mijnheer de Voorzitter, er is alle reden om de Commissie te bedanken voor het voorstel dat ze heeft gedaan, en de rapporteur voor het feit dat zij het belang en de betekenis van de kwestie heeft onderkend, zowel op het punt van de werkgelegenheid als dat van de veiligheid. De passagiersschepen en veerboten van de lidstaten van de Europese Unie vervoeren dagelijks een enorme hoeveelheid mensen, voor wier veiligheid het van het allergrootste belang is dat de diverse taken aan boord worden uitgevoerd door werknemers die verstand hebben van hun vak, die men deze aanzienlijke verantwoordelijkheid kan toevertrouwen. Dit vereist dat degenen die werkzaam zijn in het zeevervoer een beloning en overige arbeidsvoorwaarden worden toegekend die met de tijd meegaan. De voorstellen van de Commissie streven juist hiernaar, en het Europees Parlement heeft de gelegenheid om vandaag zijn eigen belangrijke aandeel aan de besluitvorming te leveren. Het inzetten van onvakkundig en onderbetaald personeel in het zeevervoer als concurrentiemiddel is een bedreiging zowel voor het werkgelegenheidsbeleid van de Europese Unie als voor de veiligheid van het vervoer. Desondanks wordt over een brede linie geëist dat juist dit ongeschikte concurrentiemiddel wordt ingezet. De onderhavige kwestie laat zien dat de Europese Unie de vastberadenheid bezit om een dergelijke negatieve ontwikkeling te weerstaan.
Het garanderen en verbeteren van de werkgelegenheid is een van de belangrijkste verplichtingen die de Europese Unie zichzelf heeft opgelegd, in vele opzichten de belangrijkste. Alle instellingen hebben uitdrukking gegeven aan hun krachtige wil. Een probleem dat vaak is gerezen, is het feit dat er moeilijkheden zijn geweest om in de praktijk middelen te vinden voor het realiseren van de doelstelling op het niveau van de Unie. Zo is dan ook het conflict ontstaan dat aan de ene kant het belang van de werkgelegenheidsdoelstelling wordt benadrukt, en aan de andere kant de verantwoordelijkheid voor de werkgelegenheid uiteindelijk bij de lidstaten ligt. De kwestie waarover nu een besluit moet worden genomen is een praktijkvoorbeeld van het werkgelegenheidsbeleid dat op het niveau van de Europese Unie gevoerd moet worden. Bovendien dient dat een aanzienlijk veiligheidselement te bevatten.
We dienen ervoor te zorgen dat de Europese Unie zich ontwikkelt en uitbreidt als een gemeenschap waarin de marktkrachten de plaats hebben die ze toekomt: als dienaar van de burgers, niet als gastheer die alles bepaalt. Bij de globalisering van de markt is de Europese Unie misschien de belangrijkste partij die ervoor kan zorgen dat in het kader van een democratische besluitvorming voorwaarden kunnen worden gesteld aan de marktkrachten. We dienen er in ons eigen werk voor te zorgen dat de Unie die taak vervult. We hebben een markteconomie nodig, geen dictatuur van de marktkrachten.
Er is reden om te hopen dat de Commissie en, op haar initiatief, het hele wetgevingsapparaat ook in het vervolg regels zullen produceren die ervoor zorgen dat we veilig kunnen leven en bewegen in Europa, waar de burgers in hun levensonderhoud kunnen voorzien en daarbij beschermd worden door een modern systeem van arbeidsvoorwaarden. In dit verband wil ik de betekenis van beroepsorganisaties benadrukken, wier taak, het vergroten van de veiligheid van de burgers, met name in het zeevervoer van grote betekenis is.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, we kennen in Finland het gezegde "Vroeger waren de schepen van hout en de zeelui van staal, maar tegenwoordig zijn de schepen van staal en de zeelui van hout" . Daar is sprake van wanneer goedkope arbeidskracht vrijelijk ingezet mag worden in het zeevervoer van de Europese Unie. Zoals de vorige spreker al aangaf, is het ook een kwestie van veiligheid. We hebben talrijke voorbeelden van problemen: schepen slaan om, onder andere de Estonia op de Oostzee, en andere vliegen in brand. In die situaties is er personeel nodig dat z'n talen spreekt, dat de plaatselijke omstandigheden kent en dat mensen van een volledige ondergang kan redden. Om deze reden kunnen we er niet aan beginnen om vanwege goedkope arbeid de veiligheid van het zeevervoer op te offeren. Al deze voorschriften zijn positief, en ook het voortzetten van de taxfree handel zou in de noordse landen dit doel ondersteunen.

Monti
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met plezier kennis genomen van het verslag van mevrouw McIntosh. In dit verslag wordt het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de normen die gelden ten aanzien van de bemanning op schepen die tussen de lidstaten geregelde personenvervoers- en veerdiensten onderhouden, warm aanbevolen. Ik zou van deze gelegenheid gebruik willen maken de rapporteur, die helaas afwezig is, te feliciteren met het uitmuntende werk dat ze heeft geleverd omtrent dit zo belangrijke en complexe vraagstuk.
De Commissie kan twee van de ingediende amendementen overnemen. De Commissie is er voorstander van dat diensten voor uitsluitend vrachtvervoer van het toepassingsbereik van de richtlijn worden uitgesloten en onderschrijft daarom in principe amendement 1, op voorwaarde dat het wordt ingevoegd in een passend artikel aangaande de definities. Ik zou er in dit verband op willen wijzen dat de Commissie, om dat doel te bereiken, momenteel een onderzoek laat uitvoeren naar de economische gevolgen van de richtlijn. Verschillende delegaties van de Raad hadden op zo'n onderzoek aangedrongen. Het precieze toepassingsbereik van de richtlijn zal daarom afhankelijk van de uitkomsten van dat onderzoek nader gedefinieerd moeten worden. Het onderzoeksverslag wordt naar verwachting in april aan de Raad aangeboden.
Verder kan de Commissie amendement 5 overnemen op voorwaarde dat er een precieze termijn wordt vastgesteld waarbinnen het verslag gepresenteerd moet worden.
Dan wil ik het nu hebben over de amendementen die de Commissie heeft moeten afwijzen. Ten eerste amendement 2. Arbeidsovereenkomsten zijn per definitie persoonsgebonden en kunnen dus niet in het aangehaalde artikel worden opgenomen, omdat ze daar zij aan zij zouden worden gebruikt met instrumenten die algemeen van toepassing zijn.
Amendement 3 moet worden afgewezen omdat het recht van zeelieden permanent op de schepen te verblijven niet op internationaal niveau is geregeld. Het enkele feit dat er sprake is van een lijndienst geeft de zeelieden nog niet het recht in een lidstaat te verblijven; de Commissie is niet van plan zich te mengen in een vraagstuk dat problemen zou opleveren ten aanzien van het verblijfsrecht in de Europese Unie. Eventuele beslissingen die in het kader van de tweede of de derde pijler worden genomen vallen hier natuurlijk buiten.
Amendement 4 kunnen we niet overnemen omdat de richtlijn uitsluitend betrekking heeft op de behandeling van zeelieden uit derde landen die werkzaam zijn op geregelde personenvervoers- en veerdiensten tussen lidstaten. Daarom is deze richtlijn niet het geschikte middel om een dergelijk voorstel te verwezenlijken. De Commissie is momenteel een mededeling aan de Raad en het Parlement aan het voorbereiden over de aanstelling en opleiding van zeelieden in de Europese Unie. In dat document zal de Commissie aangeven welke maatregelen genomen zouden kunnen worden om jongeren aan te moedigen voor een maritieme carrière te kiezen en de kwaliteit van de opleidingen in die sector te verbeteren. In onze mededeling zullen we ook aandacht besteden aan de financiering van de opleiding en scholing van zeelieden in de lidstaten.
Wat betreft het voorstel voor een verordening van de Raad spijt het me dat de rapporteur het voorstel van de Commissie terzijde heeft geschoven en in plaats daarvan een alternatieve tekst heeft opgesteld, op basis waarvan de Commissie verplicht zou zijn om voor 1 januari 2003 een voorstel in te dienen voor een definitief stelsel van normen ten aanzien van bemanningsvraagstukken. Dat voorstel zou dan gebaseerd moeten zijn op het verslag over de sociaal-economische gevolgen van de liberalisering van de cabotage tussen de eilanden dat voor 1 januari 2001 aan de Raad en het Parlement wordt gepresenteerd. De Commissie kan de betreffende amendementen niet overnemen.
De Commissie heeft op 17 juni 1997 een verslag goedgekeurd over, onder andere, de sociaal-economische gevolgen van de liberalisering van de cabotage tussen de eilanden. In dat verslag werd geconcludeerd dat in een arbeidsintensieve sector als die van de geregelde personenvervoers- en veerdiensten, de werkgelegenheid onder zeelieden in de Europese Unie al afdoende beschermd zou kunnen worden op basis van een voorstel dat het de lidstaten mogelijk zou maken verplicht te stellen dat een bepaald minimumpercentage van de bemanningsleden uit de Unie afkomstig is. Bovendien zou de interne markt dankzij een dergelijk voorstel op basis van communautaire sociale normen kunnen gaan functioneren. Daarnaast werd in dit verslag geconcludeerd dat er wat betreft de cabotage in het vrachtvervoer, een minder arbeidsintensieve en aan het internationale vervoer gekoppelde sector, niet voldoende redenen zijn om de momenteel geldende voorrang van de regelgeving van de staten van ontvangst te handhaven. Er is in het voorstel voor een verordening een aanvullende clausule opgenomen die de ontvangende staat ertoe verplicht zijn eigen arbeidswetgeving toe te passen op zeelieden uit een derde land die zijn tewerkgesteld op schepen die onder de vlag van dat derde land varen. Het Europees Parlement heeft verzocht de verordening niet te wijzigen voordat de effecten van de cabotage tussen de eilanden afdoende zijn onderzocht. Ik wil u erop wijzen dat rederijen met betrekking tot de bemanning van hun schepen normaal gesproken onderworpen zijn aan de regelgeving van de vlaggenstaat. Op basis van de verordening in haar huidige bewoording kunnen de staten van ontvangst echter al hun regels ten aanzien van de bemanning van schepen van toepassing verklaren, met inbegrip van regelgeving inzake de minimumhonorering, de vereiste kwalificaties en de sociale zekerheid van zeelieden, evenals regels inzake de arbeids- en rusttijden, vakantie enzovoorts. Dit is een zware en onredelijke inbreuk op het principe van de vrije dienstverlening, aangezien de rederijen van andere lidstaten zo verplicht worden gesteld aan al die eisen te voldoen, ook al betreft het slechts een enkele cabotagetransactie. Verscheidene rederijen hebben hun zorgen hieromtrent al aan de Commissie kenbaar gemaakt. Uitgaande van de huidige normen is er dus een grote kans dat de liberalisering slechts zeer bescheiden gevolgen zal hebben.
De Commissie is van mening dat we behoefte hebben aan een evenwichtig voorstel waarmee de vrije dienstverlening wordt gegarandeerd en de werkgelegenheid onder zeelieden uit de Unie op de arbeidsintensieve personenvervoers- en veerdiensten tussen de Zuid-Europese lidstaten wordt veiliggesteld. Hiermee zouden tegelijkertijd de beperkingen worden voorkomen die zouden ontstaan als alle regels van de ontvangende staat van toepassing zouden worden verklaard.
Ik zou het Parlement tenslotte willen danken voor zijn bijdrage aan de vlotte aanneming van het gemeenschappelijk standpunt over deze belangrijke maatregelen. Met dit pakket kunnen we een einde maken aan de sociale dumping, door de communautaire werkgelegenheidsnormen ook van toepassing te maken op inwoners van derde landen die op lijndiensten werken, diensten die, zoals gezegd, bijzonder arbeidsintensief zijn.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Het Parlement neemt bij opeenvolgende stemmingen de twee wetgevingsresoluties aan

Versterking partnerschap EU-India
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0066/99) van mevrouw André-Léonard, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie "Versterking van het partnerschap EU-India" (COM(96)0275 - C4-0407/96).

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, "Vandaag komt een tijd van tegenslag ten einde. India herontdekt zichzelf. De gebeurtenis die wij vandaag vieren, is slechts een stap op weg naar nieuwe mogelijkheden" . Dit waren de woorden van Nehru in zijn toespraak voor de Grondwetgevende Vergadering van India, enkele uren voor het uitroepen van de onafhankelijkheid, op 14 augustus 1947. Hij vervolgde met de woorden: "Ten dienste staan van India betekent ten dienste staan van miljoenen mensen die moeten lijden. Het betekent armoede, onwetendheid, ziekte en gebrek aan kansen bestrijden" . Die woorden hebben nog altijd niet aan actualiteit ingeboet.
Gedurende vijftig jaar heeft India deze doelstellingen uit alle macht nagestreefd. Analfabetisme, armoede en ziekte mogen dan wel niet zijn uitgeroeid sinds het uitroepen van de onafhankelijkheid, India heeft niettemin een enorme weg afgelegd. In 1947 leefde driekwart van de Indiase bevolking onder de armoedegrens. De levensverwachting bij de geboorte was 32 jaar, en die is nu bijna verdubbeld tot 62 jaar. 84 % van de bevolking was analfabeet. Tegenwoordig kan meer dan de helft van de bevolking lezen en schrijven. Voor landbouwproducten was het land vroeger aangewezen op hulp van buitenaf, maar dankzij de groene revolutie van de jaren "60 voorziet India nu in zijn eigen voedselbehoefte. En de grote hongersnoden behoren tot het verleden, al zijn er nog heel wat kinderen die aan ondervoeding lijden.
De meest pessimistische deskundigen dachten dat India zijn bevolkingsgroei niet zou kunnen beheersen, maar de praktijk heeft hen ongelijk gegeven. Toch heeft het land een bevolking van 970 miljoen, tegen 350 miljoen in 1947. Volgens de Wereldbank heeft India in 2025 1, 3 miljard inwoners, meer dus dan China. De bevolkingsgroei is dus een sociaal en economisch gegeven waar we niet omheen kunnen.
Sinds het begin van dit decennium is India volop aan het liberaliseren. Het heeft zijn enorme markten opengesteld, maar de verwachte buitenlandse investeringen zijn uitgebleven. Dit is te wijten aan een protectionistisch handelsbeleid van hoge invoerrechten en kwantitatieve invoerbeperkingen. Desondanks heeft India dankzij de hervorming van de economie en de handel zijn aandeel in de internationale economie kunnen vergroten.
Op politiek vlak kan India er prat op gaan dat het de grootste democratie ter wereld is. De laatste verkiezingen van maart 1998 hebben geresulteerd in een nieuwe regering onder leiding van de Bharatiya Janatapartij. Onmiddellijk na zijn ambtsaanvaarding heeft premier Attal Vajpayee bekendgemaakt dat hij van India een nucleaire mogendheid wilde maken. De nationalistische Hindoes van de BJP streefden naar een autonoom nucleair beleid, en in mei vorig jaar volgde een reeks kernproeven, waarmee een einde kwam aan 24 jaar terughoudendheid. De publieke opinie was misschien verrast, maar de internationale waarnemers allerminst.
Deze gebeurtenissen hebben mijn verslag een paar maanden opgehouden. In de slottekst doen wij een beroep op India om het Algemeen Verdrag over het verbod van kernproeven (CTBT) en het Non-proliferatieverdrag (NPV) te ratificeren. Ook vragen we om een hervatting van de dialoog tussen India en Pakistan om tot een vreedzame oplossing voor de kwestie-Kasjmir te komen, en een voortzetting van de dialoog over ontwapening tussen beide landen.
De partnerschapsovereenkomst zoals die nu wordt voorgesteld, behoort tot een nieuwe generatie waarmee we het externe optreden van de Europese Unie een andere invulling willen geven. India was een van de eerste landen die betrekkingen met de Unie zijn aangegaan. Sinds 1973 zijn er drie overeenkomsten ondertekend, waarin eerst de handelsbetrekkingen geregeld werden en vervolgens een institutioneel kader tot stand kwam voor de economische betrekkingen en de ontwikkelingssamenwerking. Met het partnerschap zoals dat nu wordt voorgesteld, willen we de politieke dialoog intensiveren, investerings- en handelsbarrières opheffen, culturele contacten bevorderen, een permanente dialoog aangaan met het maatschappelijk veld, de biodiversiteit in stand houden, drugs bestrijden en maatregelen nemen tegen het witwassen van geld.
Een ander belangrijk onderdeel van mijn verslag is de ontwikkelingshulp, die 95 % van de Europese hulp aan India vertegenwoordigt. De afschaffing van kinderarbeid is eveneens een prioriteit, alsook een vrijwillige gedragscode voor bedrijven die kinderarbeid niet kunnen vermijden. Vrouwen zijn al eeuwen het slachtoffer van vooroordelen en worden op alle mogelijke manieren uitgebuit. India is trouwens bijna het enige land ter wereld dat meer mannen dan vrouwen telt. Daarom is de begroting voor elementaire gezondheidszorg verruimd. Onderwijs voor meisjes is van het allergrootste belang, aangezien de praktijk uitwijst dat als een vrouw onderwijs genoten heeft, er bij de bevalling minder risico bestaat op sterfte van moeder of kind.
Er bestaan nog te veel clichés. Het beeld van India als een land van alleen maar sloppenwijken en bittere armoede is een karikatuur. Hopelijk kan India mede dankzij zijn dialoog met Europa de plaats innemen die het toekomt in de wereld en gaat onze Aziatische strategie meer landen behelzen dan alleen China.
Applaus

Van Bladel
Voorzitter, India is samen met China één van de grote en belangrijke staten op het Aziatische continent. Daarom juich ik het toe dat de rapporteur zich op een zo voortreffelijke wijze heeft gekweten van haar taak om versterking van het partnerschap met India te bevorderen. India is een opkomende economische macht die privé-investeringen aantrekt en een land waar mijn land Nederland bijvoorbeeld, al een groot deel van de administratieve werkzaamheden van grote bedrijven laat plaatsvinden vanwege de technische kennis van de Indiërs en vanwege het feit dat het salarisniveau nog niet zo hoog is. Toch blijft India met zijn grote bevolking veel ontwikkelingshulp nodig hebben. Het interessante aan India is dat het een subcontinent is met een indrukwekkende cultuur en het is juist die cultuur die bevordert dat in de ontwikkelingssamenwerking met India het land zich niet heeft uitgeleverd aan de donoren zoals bijvoorbeeld met Bangladesh en Sri Lanka is gebeurd. India houdt de leiding van dit beleid in de hand. Dat is een goede zaak. Helaas is deze mentaliteit ook een belemmering voor het land, met name voor verdere liberalisatie van het Indiase handelsbestel. Een sterkere band opbouwen met India zoals de Europese Commissie voorstelt met een dialoog op hoog niveau, kan hier een beweging in de goede richting brengen, zodat dit land met een gevestigde democratie ook binnen de WHO een belangrijke rol kan spelen. Al met al heeft India minder te lijden gehad van de economische crisis in Azië dan voorzien. De Financial Times meldde deze week dat de Indiase telefoonmaatschappij de kosten voor gesprekken met tien procent heeft verlaagd en voor de buitenlandse gesprekken zelfs nog meer. Ik vind dat bijzonder.
Er zijn trouwens nog heel wat zorgelijke ontwikkelingen gaande zoals de rapporteur ook al zei. De kinderarbeid, toenemende godsdienstige tegenstellingen, mede onder inspiratie van een zeker Hindoe-nationalisme, het conflict in Kasjmir en natuurlijk, Voorzitter, de nucleaire ontwikkeling. Zorgelijk zijn ook de ontwikkelingen in het aangrenzende China waartegen India wellicht in de toekomst een tegenwicht kan vormen. Een tegenwicht tussen de ASEAN-landen, China en Japan. Dat zou goed zijn. Een goede zaak blijft de jongste ontmoeting tussen India en Pakistan. Al deze onderwerpen kunnen aan de orde komen in een versterkt partnerschap tussen EU en India.
Voorzitter, als voormalig journalist en vice-voorzitter van de Subcommissie mensenrechten en lid van de vriendschapsassociatie met India maak ik van de gelegenheid gebruik om de aandacht te vragen voor een verdwenen Indiase journalist: Ram Singh. India heeft in 1997 al beloofd informatie te geven over deze verdwenen man. Wij hebben nog niets gehoord. Ik hoop dat de Indiase diplomaten aanwezig zijn, dan kunnen ze het alsnog doen. Mijn fractie staat achter het partnerschap en we feliciteren de rapporteur.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening is India een land met toekomstmogelijkheden. Het verheugt mij dat de EU bereid is het partnerschap dat reeds lang bestaat en hopelijk nog lang zal bestaan, te versterken.
Velen vinden India een vreemd land dat moeilijk te begrijpen is. Dat is ook zo wanneer men het met westerse ogen bekijkt. Men moet India echter van binnenuit met andere ogen bekijken. Dan ontdekt men dat India een uniek land is. Ik heb tijdens mijn vele reizen in elk geval een enorme respons gekregen en een bijna grenzeloze generositeit ondervonden.
Naast de positieve zaken, zijn er ook een aantal problemen met de ontwikkeling van India. Wij moeten India met alle middelen helpen om de juiste weg te volgen, niet omdat wij over het land moeten regeren, maar omdat we moeten vermijden dat het dezelfde fouten maakt als vele landen in Europa.
Ik zal enkele punten opnoemen, uiteraard niet allemaal, want mevrouw André-Léonard heeft de belangrijkste reeds aangehaald en ik onderschrijf haar standpunt. Ik wil het onder andere hebben over de regionale samenwerking in India zelf en met de buurlanden. De regionale samenwerking is immers zeer belangrijk voor het hele gebied, waar India als grootste land natuurlijk een bijzondere plaats inneemt. Geen enkel van deze landen kan zich volledig isoleren. Om de meeste problemen in de regio, onder andere met Pakistan en de Kasjmir-kwestie op te kunnen lossen, speelt de regionale samenwerking een uiterst belangrijke rol. Ik denk dat India dit hoe langer hoe beter inziet en beseft. Een uitgebreide intergouvernementele samenwerking is daarom noodzakelijk opdat de regio zich met betrekking tot vrede en milieu in positieve zin ontwikkelt en de bestaande economische en sociale verschillen in de regio afzwakt.
Dan de nucleaire proeven. Het was voor ieder van ons een grote schok te vernemen dat India, gevolgd door Pakistan, kernproeven uitvoerde. Het is een van de domste dingen die India ooit gedaan heeft. Dit is niet de juiste weg voor samenwerking en vertrouwen. Het klopt ook helemaal niet met het beeld dat ik van India heb en van het land dat ik gedurende vele jaren heb leren kennen. Mijn fractie en ik veroordelen de kernproeven uiteraard. Wij verzoeken India dringend de overeenkomst voor de stopzetting van de kernproeven, het Non-proliferatieverdrag en het verbod op landmijnen zo snel mogelijk te ondertekenen en te bekrachtigen.
De Kasjmir-kwestie is ook belangrijk. Zo komen we weer bij de regionale samenwerking, omdat ik denk dat ze in dit verband ook een grote rol speelt. Wij hopen natuurlijk dat een vreedzame oplossing mogelijk is. De laatste tijd zijn er ook vorderingen gemaakt. Onlangs hebben de premiers van India en Pakistan elkaar ontmoet om het probleem te bespreken. Het was de eerste keer in vele jaren dat een Indiase premier voet op Pakistaanse bodem zette. Wij hebben hierover een amendement ingediend op het verslag-André-Léonard en ik hoop dat de andere leden dit amendement kunnen steunen.
Dit Parlement heeft reeds meermaals over de vrijheid van godsdienst gedebatteerd, de laatste keer tijdens de vergadering van februari. Helaas is de lijst van aanvallen en geweldplegingen jegens religieuze minderheden in India oneindig lang, hoewel de Indiase grondwet de vrijheid van godsdienst garandeert. Er zijn uiteraard ook een aantal bepalingen ter bescherming van de mensenrechten.
In dit verband mogen we niet vergeten dat in India nog steeds de doodstraf bestaat, wat een democratie onwaardig is. Ik hoop dat India de doodstraf dan ook snel afschaft.
Voorts heeft India de conventie betreffende folteringen nog niet ondertekend. Het is uiteraard belangrijk dat dit zo snel mogelijk gebeurt. Wij krijgen steeds weer rapporten, onder andere van Amnesty International, over folteringen in India. Zelfs de politie maakt zich schuldig aan grove folteringen. Ik hoop dat India deze conventie kan ondertekenen en dit probleem zo snel mogelijk zal oplossen.
De liberale fractie heeft een amendement betreffende de mensenrechten ingediend, vooral gezien de vele onopgehelderde gevallen in verband met Kasjmir. Sinds 1990 zijn er naar schatting meer dan 800 gevallen die nog niet zijn opgehelderd.
Wat het milieu betreft, is het inderdaad zo dat India kerncentrales heeft. Deze kerncentrales zijn afkomstig uit de Sovjet-Unie, wat geen enkele zekerheid biedt met het oog op de toekomst. Ik hoop daarom dat wij intenser zullen kunnen samenwerken voor de ontwikkeling van duurzame energiebronnen, zodat India de kernenergie kan afschaffen, zoals wij in de EU-landen zullen doen. De hernieuwbare energiebronnen zijn potentieel zeer belangrijk in India, vooral de wind- en zonne-energie.
Tenslotte zal de liberale fractie dit partnerschap natuurlijk steunen en voor het uitstekende verslag-André-Léonard stemmen.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, Sir Leon Brittan zegt ons altijd dat er geen alternatief bestaat voor zijn beleid van hoofse buigingen en kruiperij ten aanzien van Peking, dat er geen alternatief bestaat voor het opofferen van de democratie, de rechtsstaat, de vrijheid van de Tibetanen, de vrijheid van de Mongolen, de vrijheid van de inwoners van Turkestan, dat er geen andere keuze is dan de mensenrechten te verloochenen en dat de Laogai, de Chinese strafkampen, een noodzakelijk kwaad zijn.
Maar er bestaat wel degelijk een alternatief voor het Aziatische beleid van de Europese Unie, en dat is India. Het verslag van mevrouw André-Léonard zet een aantal stappen in de goede richting. Er moet een volwaardig strategisch partnerschap komen met dit grote land van een miljard inwoners. China heeft er 1, 2 miljard. Maar India is de grootste democratie ter wereld, en het beleid van premier Vajpayee wijkt niet noemenswaardig af van dat van zijn voorganger Rao. De heer Vajpayee heeft een programma van grondige economische hervormingen ingezet en aanzienlijke economische vooruitgang geboekt, al gaat het nog steeds te langzaam. Hij stelt zijn land open voor de internationale handel en verbetert de betrekkingen met de rest van de wereld.
Moeten we ons dan nog blijven neerleggen bij de bewering van de heer Brittan dat hij geen andere keuze heeft? Of moeten wij, dat wil zeggen de Commissie, de Raad en het Parlement, zelf gaan nadenken over een programma waarmee we snel een strategische relatie met India kunnen opbouwen?
In ieder geval zal daarvoor nog heel wat moeten gebeuren. De delegatie van de Europese Commissie in Delhi is volkomen ontoereikend. Ons eigen Parlement heeft geen delegatie ad hoc in India, maar wel in het Chinese communistische rijk. Ook is er geen jaarlijkse topontmoeting tussen Europa en India. Het ontbreekt ons Parlement, maar vooral de Raad en de Commissie nog aan een daadwerkelijke strategie, aan daadwerkelijke instrumenten om deze enorme uitdaging aan te gaan en India er uiteindelijk toe te brengen zijn democratie te verdiepen.
We moeten niet op zoek gaan naar uitvluchten door bijvoorbeeld te wijzen op de Indiase kernproeven. Een aantal collega's heeft dit probleem trouwens al aangesneden. Net als wij destijds tegenover het sovjetrijk, voorziet India zich van de middelen om zich staande te houden, en terecht. Waarom moeten wij ons zo verdraagzaam opstellen tegenover het kernarsenaal van het Chinese communistische rijk, terwijl wij moord en brand schreeuwen als het over India gaat? India heeft niet echt een probleem met Pakistan, maar wel met zijn andere buur, het Chinese communistische rijk. India werkt aan een afschrikkingsmiddel, net zoals wij dat destijds gedaan hebben tegen de sovjets. En toen de situatie veranderde, toen het sovjetrijk in elkaar stortte en de dreiging grotendeels wegviel, konden we gaan ontwapenen.
Zolang het zo'n buur naast zich heeft, heeft India in mijn ogen het recht zich in te dekken.
Waarde collega's, ik feliciteer mevrouw André-Léonard met haar verslag, dat een aantal nuttige elementen bevat. Maar nu ligt de bal in het kamp van de Commissie en de Raad. Aan hen de taak samen met de regering en het parlement van India een strategische agenda op te stellen en te zorgen dat dat land daadwerkelijk onze bevoorrechte partner in Azië wordt.

Souchet
Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van het interessante verslag van onze collega André-Léonard verbaas ik mij eerlijk gezegd nogal over de tweederangs behandeling die de betrekkingen met India in ons Parlement te beurt vallen. Dit staat in schril contrast met de uitgebreide aandacht die we aan pakweg China besteden, terwijl India toch de grootste democratie ter wereld is. Dit verslag staat helemaal onderaan de agenda van deze vergadering, en ik vraag me af of daaruit niet een zekere achteloosheid blijkt ten aanzien van dit essentiële vraagstuk.
Het verslag dat voor ons ligt, geeft een tamelijk volledig beeld van de huidige toestand in India. Het is een land dat de laatste jaren een constante economische groei doormaakt. Het is een jonge democratie, al heeft het klaarblijkelijk te kampen met een diepgeworteld stelsel van maatschappelijke ongelijkheid. De overheid is er niet in geslaagd af te rekenen met het kastenstelsel, en daardoor wordt de toename in de welvaart ongelijk verdeeld. Een andere reden tot bezorgdheid zijn de recente schendingen van de mensenrechten, met name de aantasting van de godsdienstvrijheid van de christelijke gemeenschap, net zoals dat in buurland Pakistan gebeurt. Dit punt heeft onze rapporteur wellicht niet genoeg ter sprake gebracht. Anderzijds berust de economische ontwikkeling van India nog altijd te veel op arbeidskrachten die onderbetaald, om niet te zeggen uitgebuit worden, en is kinderarbeid nog altijd schering en inslag.
Het externe handelsbeleid van de Europese Unie moet deze misstanden helpen rechtzetten. Het moet elementen aanreiken die rechtvaardige handelspraktijken kunnen bevorderen. Het moet bijdragen tot een algehele verhoging van de productienormen in India en zoveel mogelijk de gewetenloze handel in goederen aan banden leggen waarvan de concurrentiekracht uitsluitend te danken is aan de onaanvaardbare sociale en hygiënische productieomstandigheden. Met gedragscodes alleen komen we er niet. De stappen die Europa onderneemt binnen de Wereldhandelsorganisatie moeten in dezelfde richting gaan.
De rapporteur adviseert onze hulpprogramma's te diversifiëren en te decentraliseren, onze hulp beter af te stemmen op de verwerkingscapaciteit van de plaatselijke structuren en meer het accent te leggen op kleinschalige leningen. Dit lijkt ook ons zinvol, omdat we zo beter inspelen op de sociale en geografische eigenschappen van India. Als deze adviezen worden overgenomen, zou onze hulp dus doeltreffender moeten worden.

Lukas
Mijnheer de Voorzitter, India heeft in vrijwel elk opzicht een dusdanige omvang dat dit land als een belangrijke, perspectiefrijke, maar ook problematische partner van de EU kan worden aangemerkt. In het onderhavige verslag worden de beleidsprioriteiten, de acute en ook de diepgewortelde problemen duidelijk voor het voetlicht gebracht. Over de kernproeven werden al vele en terechte opmerkingen gemaakt. Het lijkt mij evenwel dat de versterking van het partnerschap moet worden gerelateerd aan de verdere beleidsontwikkelingen op dit terrein. Daarnaast is het van belang dat India de overeenkomst van Ottawa over het verbod op antipersoneelsmijnen ondertekent.
Ook uitermate belangrijk is dat de EU zich in het kader van haar partnerschapsbeleid in het algemeen, maar ook met betrekking tot India, actief bezighoudt met de bestrijding van de exploitatie van kinderen. De verschillen op dit punt tussen de letter van de wet en de praktische uitvoering daarvan zijn in India veel te groot. Ook het feit dat een volk met een bovengemiddeld technologisch potentieel - ik denk in dit verband bijvoorbeeld aan de softwaresector - het toelaat dat kinderen op grote schaal sociaal en ook seksueel worden uitgebuit, is een schokkende constatering. De tot nu gevoerde campagnes van de centrale regering zijn op niets uitgelopen door de tegenwerking van de georganiseerde misdaad, door corruptie en door falend flankerend beleid. Het enorme leed dat de tot prostitutie gedwongen kinderen, met name uit Nepal, wordt aangedaan, mogen wij gewoon niet zomaar laten gebeuren.
Ik zie het in paragraaf 44 opgenomen voorstel, dat aansluit op een initiatief van president Clinton, dan ook als een constructieve aanzet die de Europese inzet ter bestrijding van de exploitatie van kinderen kracht kan bijzetten. Ondernemingen zouden zich in ruil voor een bepaalde vergoeding, een bonus, vrijwillig bereid moeten verklaren bepaalde minimumnormen in acht te nemen. De uitvoering van zo'n beleid en de controle daarop vereisen weliswaar enige politieke wil en gaan met wat administratieve kosten gepaard, maar er wordt op deze wijze wel een concreet signaal afgegeven dat mogelijk uitzicht biedt op een verbetering van de situatie.

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn betoog over India beginnen vanuit een specifiek Brits gezichtspunt. Een van de argumenten die steeds maar weer tegen het Britse lidmaatschap van de Europese Unie werden opgevoerd, was dat wij daarmee de Gemenebest de rug zouden toekeren en dat Europa een kleine, gesloten groep rijke landen was die zich niet bekommerden om de rest van de wereld. Ik heb mij altijd fel gekeerd tegen die zienswijze van de jaren "60 en "70 en aangevoerd dat een van de grote voordelen van een Brits EU-lidmaatschap nu juist was dat het de Gemenebestlanden de mogelijkheid zou geven nauwere betrekkingen met de rest van Europa aan te knopen, met alle voordelen van dien.
Het verslag dat hier vandaag voor ons ligt, is een heel mooi voorbeeld van wat er precies is gebeurd. De Gemenebestlanden plukken er niet alleen de vruchten van dat ze in Lomé zijn opgenomen, maar ook zijn er individuele partnerschapsovereenkomsten gesloten, zoals de overeenkomst die wij hier vandaag behandelen.
Ik wil mevrouw André-Léonard ten zeerste feliciteren met haar voortreffelijk verslag waarin de talrijke sociale en politieke vraagstukken in India uitgebreid aan de orde komen. Wij kennen de problemen. Het Indiase subcontinent herbergt een gigantisch potentieel, maar ook, zoals al is opgemerkt, talrijke problemen en spanningen die om een oplossing vragen, met name als het om de betrekkingen met de naaste buurlanden gaat.
De Europese Unie kan, zoals deze specifieke resolutie laat zien, tot een zeer constructieve samenwerking met India komen, een land dat als grootste democratie ter wereld geldt en dat na ruim 50 jaar onafhankelijkheid, alle problemen ten spijt, nog steeds een sterke en levendige democratie is. Ik wil verder nog alle collega's bedanken die aan dit debat hebben deelgenomen.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de rapporteur, ook ik wil u bedanken voor het uitgebreide verslag dat u hier hebt voorgelegd. De rapporteur merkt terecht op dat India een gevestigde democratie is en je kunt je absoluut niet voorstellen hoe het er in deze regio uit zou zien als die stabiliserende factor er niet zou zijn.
Toch vervalt het verslag naar mijn smaak wat al te vaak in goede aanbevelingen. Natuurlijk moeten wij - om maar een voorbeeld te noemen - het geweld van fanatieke religieuze groeperingen veroordelen, maar dat doet de Indiase regering ook, en bovendien mogen wij niet vergeten dat vooraanstaande Indiase politici reeds slachtoffer van dit soort religieus geweld geworden zijn. Ondersteuning van India zouden wij dan ook in de eerste plaats positief moeten benaderen.
Ik wil hierbij nog twee opmerkingen maken. Ten eerste wordt in een van de amendementen terecht gevraagd om versterking van de delegatie in India. Maar dat is slechts één kant van de medaille. Ook de samenwerking tussen de Commissie en de delegatie zou moeten worden verbeterd, want het geeft geen pas dat hulpverleners ter plekke wel driekwart jaar op de eerste subsidies voor hun projecten moeten wachten en geld bij andere projecten en andere hulporganisaties moeten lenen, totdat dan eindelijk de middelen van de Europese Unie beschikbaar komen. Daar komt nog bij dat het, wanneer het om cofinanciering gaat, moeilijk te verkopen is waarom de partner wel zijn aandeel leveren moet, terwijl van Europese zijde alles erg lang op zich laat wachten.
Ten tweede ben ik buitengewoon verheugd over het feit dat ook enkele voorgaande sprekers hier hebben aangedrongen op een betere samenwerking op hightech gebied, want ook zeker voor India geldt dat dit de sector van de toekomst is. Voorts lijkt mij dat wij wellicht toch maar moeten afstappen van ons voornemen om de Commissie een gedragscode te laten opstellen, want dat valt mijns inziens buiten haar taakstelling en kan beter aan andere organisaties worden overgelaten.

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter, India, de grootste democratie ter wereld, bewijst elke dag weer dat er flinke vorderingen worden gemaakt met de ontwikkeling van een politieke, economische en sociale structuur. Wij in Europa hebben - en onze nieuwe, in 1995 vastgestelde strategie voor het buitenlands beleid geeft hiervan blijk - alle belang bij intensieve betrekkingen op basis van gemeenschappelijke waarden, fair partnerschap, economische samenwerking ter bevordering van de werkgelegenheid en bescherming van de mensenrechten.
Tijdens mijn bezoeken aan India, onder meer als vice-voorzitter van de SAARC-delegatie van het Europees Parlement, heb ik mij van de aard van de hervormingen kunnen vergewissen. Het is opmerkelijk hoe goed India zich in de Aziëcrisis staande weet te houden dankzij de economische structuur en het innovatieve vermogen van het land. De herstructurering van het bankwezen en de financiële dienstverlening alsmede de versterking van de Zuid-Aziatische vrijhandelszone zullen verder van grote economische betekenis zijn. Maar, zoals mevrouw André-Léonard reeds in haar evenwichtige verslag heeft aangegeven, onze dialoog mag niet slechts tot de economische aspecten beperkt blijven. Eerbiediging van de mensenrechten als grondslag voor alle overeenkomsten met de Europese Unie is een onomkeerbaar principe.
Zo kan kinderarbeid alleen met succes worden aangepakt, als er een actieve overheidsbemoeienis is, als er een bepaald minimuminkomen wordt gegarandeerd en als ouders hun kinderen niet langer tot goedkope en gewillige werkezels laten degraderen. Kinderen moeten naar school kunnen gaan om zich door scholing en opleiding een recht op een toekomst te verschaffen. Het opzetten van dorpscoöperaties, het verstrekken van kleine kredieten aan vrouwen en initiatieven van NGO's, zoals bijvoorbeeld rugmark , zijn zaken die onze steun behoeven. Ook ondernemingen moeten hun steentje bijdragen door zich vrijwillig te verplichten tot inachtneming van bepaalde sociale minimumnormen. Bij een democratie, die ons zo dierbaar is, hoort ook het respecteren van andere geloofsovertuigingen. Een totalitaire manier van denken is niet aan de orde. Gebouwen waarin mensen hun geloof belijden, moeten worden beschermd, net zo goed als etnische minderheden bescherming genieten wanneer geweld hun leven bedreigt. De woorden van minister-president Vajpayee moeten in daden worden omgezet.
Het versterkte partnerschap tussen het grootste land van de SAARC-groep en de Europese Unie moet via uitwisselingsprogramma's voor jonge mensen, de uitwisseling van kennis en informatie, uiteraard ook op het gebied van hightech, het opzetten van netwerken en het opdoen van veel ervaringen, ook op politiek en parlementair vlak, gestalte gaan krijgen, waarbij steeds een hoge kwaliteit wordt nagestreefd.
Applaus

Monti
Mijnheer de Voorzitter, namens de Commissie en in het bijzonder vice-voorzitter Marín, wil ik het Parlement hartelijk danken voor het feit dat het zich is blijven bezighouden met de mededeling van de Commissie van juni 1996 over versterking van het partnerschap met India, ondanks alle moeilijkheden die zich daarbij voordeden. Hierbij wil ik met name mevrouw André-Léonard een compliment maken vanwege haar nimmer aflatende inzet om deze onderneming tot een goed einde te brengen. Mijn dank gaat tevens uit naar haar collega's, de heer Rocard en de heer Malerba, en naar de talrijke afgevaardigden die via hun vragen, speeches, opmerkingen en amendementen een omstandig en zeer gedegen eindresultaat tot stand hebben helpen brengen.
Wij zijn allemaal op de hoogte van de ongelukkige gebeurtenissen van mei vorig jaar, toen India de wereld overrompelde met het besluit om na bijna 25 jaar weer met kernproeven te beginnen. De Europese Unie en met name het Europees Parlement waren wel genoodzaakt de ontwikkelingen nauwgezet te volgen en deze volledig mee te laten wegen in de analyse van onze betrekkingen met India. De voltooiing van het verslag heeft hierdoor vertraging opgelopen.
Wij zijn van mening dat alle instellingen van de EU evenwichtig op deze gebeurtenissen hebben gereageerd. De boodschap zowel richting India als richting Pakistan was kort maar krachtig, namelijk dat voor de Europese Unie het beginsel van non-proliferatie niet bespreekbaar is. Dit wordt opnieuw onomwonden gesteld in de resolutie die voor ons ligt. Ook al benadrukken wij bepaalde beginselen, andere mogelijkheden hebben wij niet om de doelstellingen met de hoogste prioriteit, namelijk het verminderen van de spanningen en het voorkomen van een wapenwedloop op het subcontinent, na te streven. Op de lange termijn moeten wij er alles aan doen om India en Pakistan bij het Non-proliferatieverdrag te betrekken.
Met name voor India geldt dat er geen alternatieven zijn voor de dialoog. India is het op één na dichtstbevolkte land ter wereld, met een fameuze, doorleefde democratische traditie. De democratie heeft India voor uiteenvallen behoed, ondanks de etnische, taalkundige en religieuze verschillen die in India nog groter zijn dan bij ons in de Europese Unie. Sancties hadden mogelijk frustraties in de hand gewerkt, radicale groeperingen binnen de Indiase samenleving aangevuurd en het land nog verder verwijderd van internationale inspanningen om tot een mondiaal veiligheidssysteem te komen.
Het verslag benadrukt terecht de legitimiteit van India's ambities om als global player te worden erkend. Maar weinig ontwikkelingslanden, en zelfs geïndustrialiseerde landen, weten een dergelijke democratische cultuur te bewaren onder zulke zware omstandigheden als zich in India voordoen. Met de kernproeven heeft India beslist de aandacht van de wereld op zich gevestigd, alleen om de verkeerde redenen. Dit heeft de mondiale ambities van India wellicht getemperd, maar heeft ook geleid tot een wereldwijde bezorgdheid die alleen kan worden weggenomen met medewerking van het reusachtige India zelf. Ik zal hier niet verder op ingaan, aangezien het verslag daarover heel duidelijk is.
Het huidige niveau en de intensiteit van onze politieke betrekkingen met India geven nog steeds geen uitdrukking aan het feit dat de Europese Unie India's belangrijkste en nog immer groeiende exportmarkt is, dat Europa India's grootste investeerder en belangrijkste partner op technologiegebied is en het land tevens de meeste hulp schenkt. Toch is ons in ontmoetingen op hoog niveau, zoals in onze dagelijkse contacten met onze partners, gebleken dat men in India weinig van de Europese Unie afweet en dat haar rol nauwelijks wordt onderkend. Dit geldt voor alle niveaus van de Indiase samenleving, tot aan het regeringsniveau toe.
Om onze politieke betrekkingen met India een basis te geven die niet alleen het belang van onze economische betrekkingen tot uitdrukking brengt, maar ook een afspiegeling is van de status van de EU en India als global player, is het absoluut noodzakelijk dat wij onze zichtbaarheid in India verbeteren. Ik ben dan ook blij met uw steun voor de instelling van een pers-en informatieafdeling binnen de delegatie van de Commissie in New Delhi, zoals in andere belangrijke hoofdsteden reeds het geval is. Wij lijken op dit punt al enig succes te boeken. Ons besluit om de dialoog na de kernproeven open te houden en uit te breiden tot nieuwe terreinen helpt ons ons beter te profileren. De euro was en is nog steeds een veelbesproken onderwerp in de Indiase media. Ik juich het derhalve toe dat in de resolutie wordt voorgesteld het Europees Parlement een actievere rol te laten spelen door een geregelde dialoog met zijn Indiase tegenhanger te onderhouden en het Parlement van de nodige middelen te voorzien om dit ook daadwerkelijk te doen.
India is niet alleen in naam een democratie, het is ook een levendige en dynamische democratische staat met een vrije en onderling fel concurrerende pers met de grootste gecombineerde oplagecijfers ter wereld.
De Indiërs zijn trots op hun tradities en in het bijzonder gevoelig voor alles wat hun democratische verworvenheden raakt. Met deze gevoeligheden moeten wij in onze verklaringen rekening houden, met name wanneer wij India aanspreken op het punt van de rechten van minderheden en de mensenrechten in het algemeen.
Dit betekent niet dat een dialoog met India over de mensenrechtensituatie niet mogelijk is. Zo'n dialoog is niet alleen heel goed mogelijk, maar ook zeer wenselijk. De Commissie is haar verantwoordelijkheid op dit vlak nooit uit de weg gegaan. De Commissie is ervan overtuigd dat een dialoog op alle niveaus, inclusief een versterkte dialoog tussen de Indiase burgermaatschappij en de EU met haar respectieve instellingen, waaronder ook het Parlement, de enige mogelijkheid tot vooruitgang is. Wij zijn er echter niet van overtuigd dat publieke verklaringen niet het tegenovergestelde effect zouden kunnen sorteren, namelijk dat een dergelijke dialoog, althans voor de korte termijn, wordt bemoeilijkt.
In januari van dit jaar vond in Brussel de tiende vergadering van de gemengde commissie EU/India plaats. Op deze bijeenkomst is het formele startschot gegeven voor de economische dialoog op hoog niveau tussen India en de EU. Wij zijn ervan overtuigd dat dit het onderlinge vertrouwen kan versterken.
De stemming over het verslag van het Parlement inzake de versterking van het partnerschap EU-India komt op een zeer gelegen moment. Ik wil het Huis bedanken voor zijn enorme inzet. Het is een hele geruststelling dat wij bij deze heel bijzondere taak met het oogmerk de betrekkingen met dit grote land te verbeteren, op de steun van het Parlement kunnen rekenen.
Tot besluit heb ik met belangstelling kennisgenomen van het ferme pleidooi dat een aantal leden, onder wie de heer Dupuis, hier heeft gehouden over de noodzaak van een jaarlijkse Euro-Indiase top. Wij zijn van mening dat dit voorstel serieus en in een constructieve sfeer moet worden bestudeerd. Bij de discussie hierover moeten met name twee elementen in aanmerking worden genomen: ten eerste, de mechanismen die reeds zijn ingesteld, waaronder de jaarlijkse ministeriële vergadering op Trojka-niveau, de bijeenkomst van hoge ambtenaren, die van strategische planners, het overleg in de marge van multilaterale fora en een aantal werkgroepen. Ondanks de kloof die de kernproeven hebben veroorzaakt, hebben wij hard gewerkt om deze mechanismen volledig operationeel te maken. Ten tweede moet het idee van een jaarlijkse top EU/India worden bezien tegen de achtergrond van de ontwikkelingen in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid dat in het kader van het Verdrag van Amsterdam binnen afzienbare termijn in werking zal treden.
Applaus

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
Voordat we overgaan tot de stemming wil de heer Wibe nog het woord voeren.

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, volgens artikel 112, lid 2 van het Reglement moet een derde van de leden aanwezig zijn om geldig te kunnen stemmen. Dit betekent met andere woorden 209 leden. Als ik in de zaal rondkijk schat ik dat er ongeveer 60 à 70 leden aanwezig zijn. Ik betwijfel of er meer dan 100 leden in het gebouw zijn. De rest is reeds naar huis. Ik zit hier nu vier jaar en wij hebben op vrijdag nog nooit het quorum bereikt.
Dit is een belangrijke overeenkomst. Ik vind dat we de grootste democratie ter wereld, India, zoveel respect verschuldigd zijn dat we voor deze overeenkomst tenminste een quorum moeten hebben. Daarom wil ik dat men telt of er al dan niet 209 leden in de zaal zijn.

De Voorzitter
Mijnheer Wibe, volgens hetzelfde artikel 112 van het Reglement waarop u zich beroept, maar waarvan u maar een gedeelte hebt aangehaald, moet u de steun krijgen van tenminste 29 leden van de Vergadering voordat de Voorzitter kan vaststellen of het quorum aanwezig is.
De Voorzitter stelt vast dat het verzoek om vaststelling van het quorum niet over de door het Reglement vereiste steun beschikt

De Voorzitter
Mevrouw Oomen-Ruijten, deze kwestie staat niet ter discussie. Dit punt is gesloten. Als het over iets anders gaat, krijgt u het woord.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, één opmerking zou ik willen maken. Ik zou de heer Wibe erop willen wijzen dat zelfs gisteren, toen hele belangrijke stemmingen aan de orde waren, van de fractie waar hij lid van is ook geen 29 mensen aanwezig waren. Dus als je dit soort opmerkingen maakt, moet je ervoor zorgen dat je ook medestanders hebt, in elk geval van je eigen politieke familie.

De Voorzitter
Mevrouw Oomen-Ruijten, u overrompelt mij. Ik had u in goed vertrouwen het woord gegeven en u gezegd dat er over deze kwestie geen discussie mogelijk was. De Voorzitter heeft het laatste woord, en u hebt mij dat niet gegund. In ieder geval zullen we deze kwestie verder laten rusten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Het Parlement neemt de resolutie aan

De Voorzitter
Waarde collega's, ik sluit mij graag aan bij uw gelukwensen, en bedank mevrouw André-Léonard voor haar werk.

Lindqvist
De EU moet op alle mogelijke manieren de samenwerking met India uitbouwen, zodat het land zijn kernwapens niet hoeft te gebruiken en het splijtmateriaal voor kernenergie en kernwapens niet verspreidt.
De EU moet India strenge eisen opleggen, opdat dit land de verantwoordelijken voor de onopgehelderde verdwijningen in Kasjmir opspoort en voor het gerecht brengt, alsook de schending van de mensenrechten stopt.

Macrofinanciële bijstand aan Bosnië-Herzegovina
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0097/99) van de heer Schwaiger, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot toekenning van macrofinanciële bijstand aan Bosnië-Herzegovina (COM(98)0652 - C4-0704/98-98/0311(CNS)).

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, afgelopen woensdag waren wij hier in Straatsburg voor het eerst in de gelegenheid om in het kader van onze delegatie voor Zuid- en Zuid-Oost-Europa te spreken met vertegenwoordigers van de verschillende partijen in de gekozen volksvertegenwoordiging van Bosnië-Herzegovina en dat onder de bezielende leiding van onze voorzitter, Doris Pack.
Deze politieke dialoog heeft ons geleerd dat er een sterke wil tot samenwerking bestaat zowel bij ons als bij de parlementariërs uit Bosnië-Herzegovina en dat er een groot vertrouwen wordt gesteld in ons als vertegenwoordigers van het Europees Parlement en in de Europese Unie als geheel. Wij mogen dit vertrouwen niet beschamen en daarvan moeten wij in het Europees Parlement ook concreet getuigen door een consequent beleid van vrede, verzoening en wederopbouw te voeren.
De afgelopen dagen was Bosnië-Herzegovina weer voorpaginanieuws in de internationale pers, onder meer doordat eindelijk een beslissing is genomen over de status van de stad Brcko. Voortaan moeten alle bevolkingsgroepen betrokken worden bij een gemeenschappelijk bestuur over de stad en directe omgeving om op die manier een einde te maken aan de onderlinge vijandigheden en blokkades. Het Bureau van de Hoge Vertegenwoordiger heeft in dezen een belangrijke taak op zich genomen. Het moet de samenwerking verder vormgeven, de terugkeer van vluchtelingen garanderen en tenslotte ervoor helpen zorgen dat er ook in de regio Brcko weer een vreedzame samenleving ontstaat.
Bovendien heeft de Hoge Vertegenwoordiger, en dat was een noodzakelijke maatregel, de president van de Republiek Srpska, de heer Poplasen, van zijn functie ontheven. Hiermee heeft hij voorkomen dat destructieve krachten rondom Milosevic de reeds begonnen wederopbouw in de republiek Srpska verder zouden dwarsbomen. De internationale gemeenschap is dus vastbesloten stug door te gaan met de wederopbouw van Bosnië-Herzegovina en zijn deelgebieden, de deelstaten dus, en degenen die het vredesproces van Dayton hinderen, buiten spel te zetten.
De macro-economische bijstand voor de wederopbouw van Bosnië-Herzegovina, waarover wij thans spreken, is een belangrijk onderdeel van de inspanningen van de Europese Unie om haar aandeel in de wederopbouw van Bosnië en Herzegovina te leveren en het land met de nodige steun weer op eigen benen te laten staan. Het doel van de financiële bijstand is, het programma voor economische hervormingen en wederopbouw van Bosnië-Herzegovina, zoals dat met het IMF en de Wereldbank werd overeengekomen, door vaste financieringstoezeggingen te ondersteunen. In maart 1998 hebben het IMF en de Wereldbank reeds de grote lijnen van een macro-economisch programma voor Bosnië-Herzegovina vastgelegd. Nadat de ECOFIN-Raad in april 1998 zijn toestemming voor financiële bijstand van de EU had gegeven, kondigde de Commissie op de Vierde Conferentie van donorlanden aan - en ik steunde haar destijds als vertegenwoordiger van het Europees Parlement - dat zij in beginsel bereid was Bosnië-Herzegovina macro-economische bijstand te verlenen. Het voorgestelde steunbedrag komt ongeveer neer op de helft van de totale internationale steun en is opgesplitst in een lening van 30 miljoen euro en een aanvullende subsidie van eveneens 30 miljoen euro.
De Europese Unie wil met de voorgestelde financiële bijstand de uitvoering van een economisch hervormingsprogramma ondersteunen. Dat bevat tal van inspanningsverplichtingen op macro-economisch en institutioneel gebied, die niet alleen gericht zijn op gemeenschappelijke instellingen voor Bosnië-Herzegovina, maar ook op instellingen voor de beide entiteiten. Hoewel een duurzame vrede in Bosnië-Herzegovina wortel begint te schieten, zijn de structuren van het land nog broos en blijven ze op internationale steun aangewezen. De structurele maatregelen met de hoogste prioriteit zijn thans de hervorming van het bankwezen, de privatisering en herstructurering van het bedrijfsleven, de hervorming van het pensioenstelsel en het stelsel van de gezondheidszorg, de invoering van een vereenvoudigd douanetarievenstelsel en een liberalisering van het deviezen- en handelsverkeer.
Het allerbelangrijkste is evenwel dat Bosnië-Herzegovina voor eigen inkomsten gaat zorgen, met name douaneontvangsten. Een deugdelijk functioneren van overheidsinstanties op het niveau van regering, parlement en justitie en een doeltreffende financiële controle zijn echter zaken die als gevolg van corruptie in het belastingapparaat, de groei van de georganiseerde misdaad en de vele fraudegevallen nog niet kunnen worden gewaarborgd. De amendementen van de commissie buitenlandse zaken, die ik hierbij aan u voorleg, steunen de Commissie bij haar inspanningen op dit punt en ik wil u met klem vragen het onderhavige verslag te steunen.

Hardstaff
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Schwaiger namens de Partij van de Europese Sociaal-Democraten complimenteren met het voortreffelijke en zeer heldere verslag dat hij heeft opgesteld. Hierin wordt niet alleen uitvoerig ingegaan op de nog zeer kwetsbare situatie in Bosnië en Herzegovina, maar wordt tevens aangegeven wat de Europese Unie kan doen om de nog zeer broze vrede te helpen bewaren en welke bijdrage zij kan leveren aan de democratische ontwikkeling van het land en aan een vreedzame samenwerking tussen de verschillende bevolkingsgroepen, waarnaar wij allen streven.
De beoogde communautaire bijstand van 60 miljoen euro, waar het hier over gaat, is een relatief laag bedrag, maar, zoals de rapporteur zelf ook opmerkt, Bosnië en Herzegovina hebben na het einde van de rampzalige burgeroorlog zeer grote steunbedragen ontvangen en het valt niet te verwachten dat de hulpverlening op deze schaal door blijft gaan. Het is daarom van essentieel belang dat de besteding van dit geld zorgvuldig, doelgericht en onder toezicht geschiedt opdat daarmee de hervormingen tot stand kunnen worden gebracht die nodig zijn om het land op eigen benen te laten staan.
Een betere infrastructuur, een efficiënt openbaar bestuur dat de democratische structuur ondersteunt, en een gestage overgang naar een markteconomie zijn hierbij van vitaal belang. De PSE steunt alle amendementen op de Commissievoorstellen, die een strenger financieel toezicht beogen in een land waar fraude, corruptie en de georganiseerde misdaad helaas nog steeds tot de restanten van de burgeroorlog behoren. Wij allen in Europa hebben belang bij pogingen om in dat deel van ons continent de veiligheid, de werkgelegenheid en de levensstandaard te verbeteren en een terugkeer van vluchtelingen en ontheemden mogelijk te maken.
Het is niet alleen een morele, maar ook een financiële plicht ervoor te zorgen dat deze macrofinanciële bijstand zo efficiënt en doelgericht mogelijk wordt besteed teneinde deze doelstellingen te bereiken in samenspraak met het IMF en de Wereldbank. De PSE juicht de nauwe betrokkenheid van het Europees Parlement in dezen toe.

De Voorzitter
Dank u wel, mevrouw Hardstaff.
Geachte collega's, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten geef ik nu voor vijf minuten... pardon... ik verzoek de diensten van het Parlement om wat ik net heb gezegd te corrigeren. Ik ben er weliswaar zeker van dat de heer von Habsburg namens een ieder van ons zou kunnen spreken, maar in dit geval zal hij dat doen namens de Fractie van de Europese Volkspartij. Uw spreektijd bedraagt vijf minuten, mijnheer von Habsburg.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor de eer die u me hebt bewezen door mij als lid van uw partij aan te kondigen. Onze vriendschap is zo hecht dat er tussen ons geen partijpolitieke barrières bestaan.
Mijnheer de Voorzitter, de heer Schwaiger heeft wederom een uitstekend verslag afgeleverd, waarin een groot aantal vraagstukken aan bod komt. Ik ben dan ook zo vrij, als ik het zo mag uitdrukken, om iets over de politieke kant van deze problematiek te zeggen. Want ziet u, het is nu eenmaal zo dat dat zeer lastige vraagstukken zijn. Overigens is dit debat een prima bewijs van het nut van de vrijdagzittingen. Als ik naga wat voor onzin de voorgaande dagen is uitgekraamd, moet ik zeggen dat ik het onderhavige onderwerp stukken belangrijker vind dan de meeste andere zaken waarover wij hebben gedebatteerd.
Wij moeten ons in dit verband één ding goed realiseren, namelijk dat de Bosnische problematiek voor ons wellicht een van de allermoeilijkste vraagstukken ooit is. Dit komt in de eerste plaats doordat de crisis in Bosnië niet was te voorzien. Het was iets wat heel plotseling kwam en het land overviel, waarna het - geheel onvoorbereid - direct te maken kreeg met een inval vanuit Servië. Daarnaast waren er nog andere moeilijkheden, zoals nu weer is gebleken uit de gebeurtenissen in Brcko waar wederom een probleem op de lange baan geschoven is. Het klinkt prachtig om Brcko tot neutraal gebied te verklaren, maar er was duidelijk iets anders beloofd, namelijk dat er naar de wil van het volk zou worden geluisterd. Het is immers zonneklaar dat Brcko in dat geval zeker tot de Bosnische Federatie zou zijn toegetreden en geen neutraal gebied geworden was, hoewel dat altijd nog beter is dan wanneer het ineens bij Servië zou zijn gevoegd, aangezien in Brcko nauwelijks Serviërs wonen. De meerderheid van de bevolking bestaat uit moslims en Kroaten, die onder geen beding onder Servisch gezag willen leven.
Een ander punt is nog dat de afzetting van de heer Poplasen als president van de republiek Srpska er wederom op duidt dat in de republiek Srpska nog niet die zuiveringen hebben plaatsgevonden die absoluut noodzakelijk worden geacht om überhaupt tot samenwerking te kunnen komen. Want het feit dat daar de oude vrienden van de heer Karadzic in zekere zin gewoon verder regeren, is voor de hele situatie funest. Wat ons dan ook in de eerste plaats te doen staat, is daadwerkelijk hulp bieden aan de huidige wettige regering. Dat betekent natuurlijk ook dat wij die wettige regering hierbij tot voorbeeld moeten strekken. Het was heel betreurenswaardig dat juist enkele van de grotere corruptiezaken bij de Commissie uitgerekend dit gebied betroffen en nog is het de vraag of er voldoende is gedaan om dit soort fraudegevallen uit te sluiten. Want wij hebben in de Commissie nog lang geen orde op zaken gesteld. Daar wordt het nu, juist in het licht van deze situatie, de hoogste tijd voor.
Tenslotte dient te worden onderkend dat veel van de problemen die hier zijn gesignaleerd, zoals met name corruptie, fraude en criminaliteit, eigenlijk keer op keer van de republiek Srpska naar het gebied van de federatie overwaaien. In de federatie, die ik vaak heb bezocht, heerst in feite een grote mate van orde en rust. Het is altijd weer de republiek Srpska die de boel verstoort en uitgerekend nog steeds een totalitair bewind kent, terwijl de huidige Bosnische regering, met de moslims en de Kroaten, maar ook de Serviërs, werkelijk in de democratie geloven. Dat is wel degelijk het geval! Alleen hebben wij hen nooit voldoende ondersteund. Wij hadden heel goed met de Serviërs kunnen samenwerken, als wij er niet voor hadden gekozen om steeds maar weer met Karadzic, Vladic en hoe zij verder mogen heten, in zee te gaan.
Dat is een belangrijk politiek vraagstuk. Wij zullen van de Unie moeten eisen dat zij op dit punt een helder en eenduidig beleid voert, niet alleen tegenover de republiek Srpska in Bosnië, maar ook ten opzichte van Servië. Daarbij moeten wij bedenken dat zolang Milosevic daar aan de macht is, er geen vrede zal komen, net zoals het nimmer vrede in Duitsland zou zijn geweest, als Hitler aan de macht gebleven was! Want dat zijn zo ongeveer hetzelfde type mensen. Wij moeten eindelijk eens besluiten die krachten die in Servië aanwezig zijn - en die hebben wij immers ook wel eens hier gezien - effectief te ondersteunen. Dan pas zal het vrede worden!

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur loven voor dit uitstekend verslag. Ik doe dit gewoonlijk niet, alleen wanneer het gerechtvaardigd is, wat met dit verslag het geval is. Ik onderschrijf graag de beschrijving die de heer von Habsburg van de politieke situatie in deze landen geeft, want hij kent die veel beter dan ik.
Het is de bedoeling een land te democratiseren, dat na jarenlange oorlog en terreur, waarbij de mensen fysiek en sociaal aan de grond zaten, opnieuw opgebouwd moet worden. Politieke hervormingen moeten nu voor democratie, stabiliteit, markteconomie en een duurzame groei zorgen. Er moeten normale levensomstandigheden voor de mensen in dit gebied geschapen worden, opdat ze zich in het dagelijks leven kunnen redden en ook vluchtelingen en teruggekeerde landgenoten kunnen opvangen.
Na alle crises in de Commissie met fraude, bedrog, wanbeheer van financiële middelen, die in deze Vergadering reeds meermaals aan de orde waren, ook in het kader van programma's voor de wederopbouw, is het zeer belangrijk en zelfs een absolute voorwaarde dat de middelen van deze programma's effectief aangewend worden voor de zaken waarvoor ze bedoeld zijn en dat de doelstellingen van het programma gerealiseerd worden. Een strikte controle op de aanwending van de middelen is hierbij noodzakelijk. Aangezien deze landen sinds de oorlog ook af te rekenen hebben met criminaliteit en misdaad, waarbij fraude en corruptie deel uitmaken van het dagelijkse leven, is het zeer belangrijk dat de middelen die zij krijgen, niet reeds eerder het voorwerp waren van wanbeheer door de gever. Voor ons politici en parlementsleden is het een kwestie van vertrouwen, dat dit alles nu volgens aanvaardbare regels kan verlopen.
Het is belangrijk dat wij samenwerken met andere organen die bijstand verlenen of leningen verstrekken, zoals het IMF en de Europese Investeringsbank en dat deze samenwerking verloopt via de nieuwe instellingen, banken, de nieuwe centrale bank enzovoort in Bosnië-Herzegovina.
Voorts zijn rapportering en controle noodzakelijk, zodat wij, die de middelen ter beschikking stellen, weten wat er gebeurt en eventuele fouten kunnen rechtzetten. Het is ook goed dat er duidelijke termijnen voor het indienen van de rapporten worden gesteld.
Dit is een goed voorstel. Het kan ook een goede hervorming worden. Het hangt er helemaal van af hoe ze gelanceerd, uitgevoerd en gecontroleerd wordt.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, wij zien ook in vreedzame landen in Midden- en Oost-Europa dat economische en financiële steun geen effect sorteert, als de beginselen van de rechtsstaat niet in acht worden genomen en het openbaar bestuur slecht functioneert. Dat geldt natuurlijk pas echt in een land dat door oorlog werd verwoest en hoewel er nu geen oorlog meer heerst, is er ook nog geen vrede. Corruptie en misdaad vind je overal, ook bij ons, maar uiteraard op veel grotere schaal in een land, waar veel mensen niet meer in de toekomst geloven, en om die reden menen dat zij hun schaapjes nog snel op het droge moeten brengen, vóór de hele zaak ineenstort.
Wij werken corruptie en wanbeleid in de hand door uitspraken zoals van Lord Owen die zei dat de republiek Srpska wel aan Servië zou mogen worden toegewezen. Dat is niet alleen fnuikend voor het vertrouwen in de toekomst van Bosnië-Herzegovina als natie, maar zou ook onze economische en financiële inspanningen teniet kunnen doen. Het is mijns inziens dan ook zaak de politieke stabiliteit te herstellen en daar hoort met name ook de terugkeer van vluchtelingen en ontheemden bij.
Tot mijn spijt konden de Commissie en de Raad mij tot op heden nog geen gegevens verstrekken over het aantal vluchtelingen en ontheemden dat in de respectieve entiteiten is teruggekeerd, zodat eens objectief zou kunnen worden vergeleken hoeveel mensen in de Bosnisch-Kroatische federatie zijn teruggekeerd en hoeveel - of liever gezegd hoe weinig - mensen naar de republiek Srpska konden terugkeren. Want dat is maar een miniem aantal. Zo zouden wij aan de hand van cijfermateriaal eens een duidelijk beeld van de werkelijke situatie kunnen krijgen. Ik wil dan ook met klem vragen om ons dergelijke gegevens te verstrekken opdat wij de situatie kunnen beoordelen.
Wat Brcko betreft, is een neutrale status in elk geval beter dan het gebied tegen de wil van het volk in bij Servië te voegen, ook al kan deze neutraliteit niet anders dan een voorlopige oplossing zijn. Hiervoor moeten internationale garanties komen. Deze situatie doet pijnlijk denken aan de corridors die er voor de Tweede Wereldoorlog in het Oostzeegebied waren. Wij moeten onderkennen dat een werkelijke vrede in dit land nog ver weg is. Wij moeten de stabiliteit stapje voor stapje proberen te herstellen, in de wetenschap evenwel dat het nog jaren, zo niet tientallen jaren kan duren voordat daar weer sprake zal zijn van normale Europese verhoudingen.
Ik waardeer het verslag-Schwaiger dan ook om de concrete en kritische houding die eruit spreekt, en ook vanwege het streven de mensen concreet te helpen en daadwerkelijk te komen tot een deugdelijk bestuur en handhaving van de rechtsstaat, omdat anders nieuwe vluchtelingenstromen op gang zullen komen. Als de zeer broze vrede daar opnieuw wordt verstoord, komt niet alleen de hele terugkeer van vluchtelingen in één klap op losse schroeven te staan, maar loopt ook de gehele wederopbouw, waaraan wij hebben meegewerkt en waarop velen zo trots zijn - en deels met recht - gevaar. Dayton was slechts een eerste stap, het was een zeer gebrekkig akkoord en wij moeten daarin nog heel wat dingen regelen.

Monti
Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is bijzonder ingenomen met de kwaliteit van het verslag van de heer Schwaiger, waarover het Parlement vandaag zal stemmen. Ik dank de heer Schwaiger voor zijn steun aan het voorstel van de Commissie.
De Commissie stelt voor Bosnië-Herzegovina macrofinanciële bijstand te verlenen tot een bedrag van maximaal 60 miljoen euro, bestaande uit een lening van maximaal 30 miljoen euro en een niet-terugvorderbare bijdrage van eveneens maximaal 30 miljoen euro. De niet-terugvorderbare bijdrage wordt gerechtvaardigd door het ontwikkelingsniveau van dit land en vereist een speciaal besluit van de begrotingsautoriteit. Om te zorgen dat deze bijstand op korte termijn, zodra de rechtsgrondslag is aangenomen, kan worden gerealiseerd, zal de Commissie de begrotingsautoriteit vragen dat besluit onverwijld te behandelen. Deze actie is in overeenstemming met de strategie die de internationale gemeenschap van donors en met name de Europese Unie hebben uitgestippeld na de oprichting van de staat Bosnië-Herzegovina, volgend op de ondertekening van het Dayton-akkoord in december 1995. Met dat akkoord werd bij wijze van uitzondering beoogd de maatregelen zoals voorzien in het kader van de programma's PHARE en OBNOVA te integreren. De voorgestelde actie heeft als doelstelling de op macro-economische stabilisering gerichte inspanningen te steunen en de structurele hervormingen in Bosnië-Herzegovina te consolideren, een en ander in de context van het programma dat in overeenstemming met het Internationaal Monetair Fonds is opgesteld. Tijdens de laatste bijeenkomst van de Raad over het vredesvraagstuk in deze regio, op 15 en 16 december 1998 in Madrid, hebben de ministers aangegeven dat de economische hervormingen, in combinatie met de versterking van de gemeenschappelijke instellingen, van fundamenteel belang zijn voor de ontwikkeling van Bosnië-Herzegovina als autonome staat.
De regering van Bosnië-Herzegovina heeft in mei 1998 een stand-by-overeenkomst gesloten met het Internationaal Monetair Fonds. Sindsdien is er in verschillende opzichten vooruitgang geboekt op het gebied van de fundamentele economische hervormingen. Zo is er een gemeenschappelijke munt ingevoerd, de convertibele marka, evenals een gemeenschappelijke begroting, en zijn de begrotingen van de beide entiteiten aan een strikte discipline onderworpen.
Sinds 1 januari 1999 is er bovendien een uniform douanewetboek van kracht dat is opgesteld in overeenstemming met de normen van de Europese Unie. Ook is er vooruitgang geboekt bij de harmonisering van het handelsbeleid van de beide entiteiten. Daarnaast is er een programma van de Wereldbank van start gegaan ter verbetering van het beheer van de openbare financiën. Desalniettemin moet er nog erg veel werk worden verricht. Volgens schattingen ligt het BBP per hoofd van de bevolking op een duidelijk lager niveau dan vóór de oorlog, en is zo'n 35 tot 40 % van de beroepsbevolking werkloos. De buitenlandse schuld blijft een probleem, en er zijn nog niet voldoende vorderingen geboekt in cruciale sectoren. De privatisering is nog niet ver genoeg doorgevoerd, en ook de hervorming van het bankwezen, het betalingsverkeer en het belastingstelsel blijft achter.
Ter afsluiting, mijnheer de Voorzitter, zou ik nog enkele opmerkingen willen maken over de amendementen die de rapporteur heeft voorgesteld. De Commissie steunt de amendementen 1, 4 en 5. Bovendien deelt de Commissie de zorg die ook in veel van de andere amendementen tot uitdrukking komt. Tegelijkertijd hecht de Commissie er veel belang aan dat de bijstand op doelmatige wijze gerealiseerd wordt, dat de integriteit van de doelstellingen gewaarborgd blijft en dat de uitzonderlijke aard van dit financiële instrument wordt onderkend. De betreffende uitvoeringsprocedures hebben hun waarde bewezen in talloze soortgelijke operaties die onder toezicht van de diensten van de Commissie tot stand zijn gekomen. Door die procedures onnodig log te maken, kan de doelmatigheid van de hele operatie in gevaar worden gebracht.
Ik wil onderstrepen dat de Commissie vast van plan is ervoor te zorgen dat de macrofinanciële bijstand geheel in overeenstemming is met, en een aanvulling vormt op, de andere vormen van bijstand aan Bosnië-Herzegovina. De Commissie zal zich met name terdege laten voorlichten door het EU-Bureau voor adviesverlening op douane- en belastinggebied, het CAFAO. De Commissie zal speciale aandacht besteden aan de tenuitvoerlegging van de maatregelen die door dit bureau worden voorgesteld ter bestrijding van fraude en corruptie. In dit verband wil ik erop wijzen dat de macrofinanciële bijstand, in de vorm van een lening en een niet-terugvorderbare bijdrage, zal worden gestort op een rekening bij de Europese Centrale Bank, teneinde de valutareserves te laten toenemen en de betalingsbalans te verbeteren. Dit betekent dat het vrijwel onmogelijk wordt deze middelen illegaal op te nemen of te gebruiken, ook al vanwege het feit dat het gebruik van officiële reserves voortdurend door het Internationaal Monetair Fonds wordt gecontroleerd.
Verder heeft de Commissie zich goed laten doordringen van de wens van het Parlement direct te worden geïnformeerd over de voorwaarden waaronder deze bijstand wordt geleverd. Ze zal daarom op zeer korte termijn een verslag presenteren, zoals overigens ook in het voorstel werd voorzien. Desalniettemin is het bij de onderhandelingen over deze voorwaarden, die een essentieel onderdeel vormen van de hele operatie, noodzakelijk een zekere mate van flexibiliteit in te bouwen en de vertrouwelijkheidseisen in acht te nemen die de autoriteiten van de begunstigde staat zouden kunnen stellen ten aanzien van de inhoud en het tijdschema van de hervormingen. De Commissie is evenwel bereid onmiddellijk te reageren op eventuele vragen die het Parlement tijdens de operatie en na de voltooiing daarvan zou willen stellen.
De Commissie hecht grote waarde aan verwezenlijking van de doelstellingen van deze operatie, namelijk bevordering van de macrofinanciële stabiliteit en ondersteuning van de economische hervormingen. Hiertoe is het noodzakelijk dat de bijstand zorgvuldig gecoördineerd wordt met de internationale financiële instellingen die in Bosnië-Herzegovina vertegenwoordigd zijn. In het licht van de bijzondere omstandigheden in dit gebied zal de Commissie verder nauwe contacten blijven onderhouden met het Bureau van de Hoge Vertegenwoordiger in Bosnië-Herzegovina.
Tenslotte kan ik u verzekeren dat, zoals gebruikelijk bij communautaire operaties van financiële aard, de uitgangspunten van goed en efficiënt beheer en strikte begrotingscontrole gerespecteerd zullen worden. De Commissie zal daar ook tijdens de Raad op aandringen, zodat die uitgangspunten op doelmatige wijze in de eindbeslissing worden verwerkt.

Schwaiger
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik maak uit uw betoog op dat u alle voorstellen van de commissie buitenlandse zaken en thans ook van het Europees Parlement zult aanvaarden en overnemen. Ik heb alleen nog een vraag over amendement 11 op artikel 5, lid 1 (nieuw), namelijk: gaat het hier ook om het informeren van het Europees Parlement voordat de tweede tranche van de financiële bijstand wordt vrijgemaakt? Wij denken dat het zinvol zou zijn daar een kleine tussenbalans op te maken en pas weer door te gaan wanneer u ons hebt geïnformeerd en wij u dan ook onze verdere steun kunnen toezeggen.

Monti
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik al zei zal de Commissie de amendementen 1, 4 en 5 overnemen. Ook heb ik al aangegeven dat de Commissie daarnaast de zorg deelt die in veel andere amendementen tot uitdrukking komt. We wijzen die amendementen dus weliswaar af, maar zullen ons ervoor inspannen dat de geest daarvan behouden blijft. De Commissie kan het specifieke amendement waarnaar de heer Schwaiger verwijst, nummer 11, weliswaar niet als zodanig overnemen, maar zal wel degelijk rekening houden met de inhoud daarvan in een verklaring van de Commissie aan de Raad, die uiteraard ook gepubliceerd zal worden. Wij hebben bedenkingen ten aanzien van dit amendement omdat wij vrezen dat de voorgestelde procedure de doelmatigheid van de hele operatie in gevaar kan brengen. Gezien de huidige uitzonderlijke politieke en sociale omstandigheden in Bosnië-Herzegovina zal de Commissie ervoor zorgen dat de bevoegde organen van de Raad en het Parlement regelmatig geïnformeerd zullen worden, ook over de uitvoering van het steunprogramma, zoals de geachte afgevaardigde heeft onderstreept. Dit is wat ik u momenteel over dit specifieke vraagstuk kan zeggen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming.
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

De Voorzitter
Waarde collega's, het Parlement heeft hiermee de behandeling van de agenda voltooid. De notulen van deze vergadering zullen het Parlement aan het begin van de volgende vergadering ter aanneming worden voorgelegd.
Waarde collega's, u weet hoezeer ik het op prijs stel dat u allemaal met mij samenwerkt om ervoor te zorgen dat deze vrijdagochtendvergaderingen vlot verlopen en resultaten afwerpen. Graag zou ik ook, met weinig omhaal van woorden - zoals je dat doet wanneer je iets meent -, namens de Vergadering al onze medewerkers willen bedanken, die een bijzonder drukke week achter de rug hebben.
Deze week hebben wij met een overweldigende consensus een wijziging van ons Reglement aangenomen. Die wijziging wordt echter pas van kracht als alle lidstaten de wijzigingen van de Verdragen van Amsterdam hebben goedgekeurd. Omdat het einde van deze zittingsperiode in zicht is, betekent dat praktisch dat wij de regels hebben voorbereid waar het Parlement in de volgende zittingsperiode mee moet werken. Persoonlijk geeft mij dat het gevoel dat wij een boom hebben geplant, dat we even de blik hebben afgewend van de dagelijkse bezigheden om ook, met verantwoordelijkheidsbesef, naar de toekomst te kijken.
Ik hoop - en ben daar eigenlijk zeker van, zoals u allen vast ook - dat deze boom vrucht zal dragen en schaduw zal bieden aan de parlementsleden die in de volgende zittingsperiode deze zetels zullen bezetten om de Europese bevolking te vertegenwoordigen.
Voordat ik de vergadering sluit, geef ik het woord aan de heer Rübig voor een motie van orde.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen nog even de Franse autoriteiten bedanken voor de voorbeeldige wijze waarop zij de demonstraties van de Koerden en ook van de boeren hebben begeleid en voor alle zorg om de veiligheid hier in dit Huis. Ik wil de Franse autoriteiten daarvoor bedanken.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik ben helemaal niet zo blij met de Franse autoriteiten. Ik had hier vanochtend twee groepen op bezoek die het mikpunt geworden zijn van allerlei ambtelijke pesterijen. Ze zijn gecontroleerd. Ze hebben boetes moeten betalen. Wat mijn bezoekers vanmorgen hebben moeten doormaken, schept geen fraai beeld van Europa. In plaats van zich zo uit te sloven, zouden de Franse autoriteiten het Verdrag van Schengen moeten naleven. Dit leek meer op een stiptheidsactie dan wat anders. Ik protesteer tegen deze behandeling van groepen die in Straatsburg op bezoek komen.

De Voorzitter
Dames en heren, ik stel voor om nu geen discussie te beginnen over deze kwestie. De interventies van de heer Rübig en mevrouw Lulling zijn genotuleerd.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
De vergadering wordt om 11.35 uur gesloten

