3. Wenezuela: sprawa Manuela Rosalesa
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest debata na temat trzech projektów rezolucji w sprawie Wenezueli.
Pilar Ayuso
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Podpisałam przedmiotową rezolucję i poprosiłam o głos w debacie, ponieważ byłam świadkiem tak zwanego "wydalenia” naszego kolegi Luisa Herrero, które było w rzeczywistości porwaniem. Co więcej, miałam okazję zobaczyć, jak prześladowania polityczne, nadużycia władzy przez reżim Cháveza, zastraszanie opozycji, groźby, brak poszanowania godności ludzkiej oraz nadużycie wymiaru sprawiedliwości są normalną częścią życia w Wenezueli.
Przypadek Manuela Rosalesa dopełnił miary i był katalizatorem tej rezolucji, ale istnieją tysiące przypadków równie koszmarnych jak ten; niektóre z nich są cytowane w przedmiotowej rezolucji a inne nie, tak jak przypadek Eligio Cedeño, który urodził się w Petare, biednych przedmieściach Caracas, dzielnicy niebezpiecznej i dobrze znanej z tego, że wybrała burmistrza, który nie był częścią reżimu Cháveza. Eligio otrzymał wykształcenie dzięki pomocy innych, w szczególności Citibanku; udało mu się założyć własną firmę - Bank of Caracas, a później prowadził zwykłe życie, również pomagając najbardziej potrzebującym. Ale dzisiaj przebywa on od dwóch lat w więzieniu w Caracas, choć nie zostało wniesione przeciwko niemu spójne oskarżenie. Jedynym przestępstwem, jakie popełnił, było wejście do oligarchii ekonomicznej.
Kolejny przypadek dotyczy Nixona Moreno, przywódcy studentów na uczelni University of the Andes wybranego kilkanaście razy do rady uniwersyteckiej i przewodniczącego Federacji Ośrodków Uniwersyteckich. W 2003 roku wygrał on wybory w Federacji startując przeciwko obecnemu ministrowi spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, i to było przestępstwo, jakie popełnił. Obecnie jest on oskarżony o usiłowanie morderstwa oraz brutalne czyny lubieżne, pomimo tego, że oczyszczono go z zarzutów.
Przypadki takie jak te stanowią element codziennego życia w Wenezueli, gdzie prześladowanie opozycji w celu wykluczenia jej z życia politycznego oraz tłumienie dysydentów stało się częścią zwykłego życia. Niemniej jednak musimy wysłać demokracji wenezuelskiej sygnał nadziei: pomimo wszystkich wyzwań jestem pewien, że demokracja zostanie tam ustanowiona, a prezydent Chávez odwołany głosami wyborców.
Marios Matsakis
autor. - Pani przewodnicząca! Przypadek Manuela Rosalesa stanowi kolejny przykład arogancji i paranoidalnego zachowania, którym czasami wykazuje się coraz bardziej autorytarny rząd Wenezueli. Polityczne prześladowania Manuela Rosalesa oraz wielu innych są godne pożałowania i powinny zostać potępione w jak najbardziej zdecydowany sposób. Wezwiemy rząd tego kraju, aby zaczął zachowywać się w sposób poważny i demokratyczny i zaprzestał łamania praw człowieka przynależnych swoim obywatelom.
Pani przewodnicząca, ponieważ jest to ostatni raz, kiedy przemawiam w sesji plenarnej, proszę mi pozwolić skorzystać z okazji i podziękować pani i wszystkim naszym kolegom, którzy wiernie uczestniczyli w debatach na temat praw człowieka, organizowanych w czwartkowe popołudnia, i mieli wkład w uczynienie naszego świata lepszym miejscem do życia.
Proszę mi również pozwolić przy okazji, co często robiłem w przeszłości, przypomnieć moim kolegom o losie mojego własnego kraju, Cypru, którego północna część przez ostatnie 35 lat była pod okupacją wojsk tureckich. Mieszkańcy - obywatele UE - takich rejonów jak Kyrenia, Famagusta, Karpasia i Morfou, żyją na wygnaniu od czasu miażdżącej inwazji tureckiej w 1974 roku. Spoglądamy w kierunku UE z myślą o spełnieniu ich skromnego życzenia powrotu do własnych domów oraz życia tam w pokoju i bezpieczeństwie. Mam nadzieję, że UE ich nie zawiedzie.
Ewa Tomaszewska
autorka. - Pani przewodnicząca! Gdy zmiany polityczne wskazują na ograniczanie praw opozycji do swobodnego publicznego wypowiadania się, należy się mieć na baczności. To mocny sygnał, że demokracja jest zagrożona. Aresztowania opozycji to sygnał jeszcze mocniejszy.
Tak się dzieje dziś w Wenezueli. Manuel Rosales, mer Maracaibo, kontrkandydat prezydenta Chaveza w wyborach 2006 roku, musiał uciekać z kraju. W krótkim czasie po wygranym przez prezydenta Chaveza referendum, gwarantującym możliwość pełnienia funkcji w kolejnych kadencjach, wydano nakaz aresztowania na pana Rosalesa. Udało mu się wcześniej zbiec do Peru, gdzie się ukrywa.
Sprawa ta powinna być przedmiotem kolejnego posiedzenia Eurolatu. Wenezuela jest zobowiązana do respektowania podpisanych przez siebie konwencji, gwarantujących przestrzeganie praw człowieka.
Bernd Posselt
Pani przewodnicząca! Dwadzieścia lat temu upadł socjalizm w trakcie paneuropejskiego pikniku na granicy austriacko-węgierskiej. Spotkał mnie ten zaszczyt, że pozwolono mi wziąć udział w odpowiednich przygotowaniach i nigdy nie zapomnę, kiedy wkrótce po tym Kanclerz Jedności Helmut Kohl i papież Jan Paweł II, dwóch inicjatorów tej zmiany, kroczyli przez Bramę Brandenburską i mówili, że socjalizmu nie powinien zastąpić drapieżny kapitalizm, ale wolność i społeczna gospodarka rynkowa.
Obecnie jesteśmy świadkami niebezpiecznej regresji w kierunku socjalistycznej dyktatury i ucisku w Ameryce Łacińskiej. Choroba ta pochodzi, jak się obawiam, z Wenezueli. Prezydent Chávez próbuje zdławić wolność w Ameryce Łacińskiej przy pomocy pieniędzy pochodzących z ropy naftowej. To właśnie dlatego przypadek Manuela Rosalesa jest taki ważny. Manuel Rosales jest nie tylko wyróżniającym się demokratą, którego my musimy bronić; jest on również postacią symboliczną dla demokracji w Ameryce Łacińskiej. Powinniśmy go wspierać i nadal stać w obronie wolności mieszkańców Ameryki Łacińskiej.
Pedro Guerreiro
Przy pomocy kolejnego groteskowego ćwiczenia w fałszowaniu rzeczywistości po raz kolejny stoimy przed nędzną próbą ingerencji w sprawy Wenezueli przez Parlament Europejski. Zasadniczo próba ta stanowi część manewrów przeprowadzanych przez tych, którzy konspirują przeciwko demokratycznemu i suwerennemu procesowi emancypacji i postępu społecznego zainicjowanemu dziesięć lat temu przez naród wenezuelski i potwierdzonemu w trakcie 14 procesów wyborczych.
Po raz kolejny to, co naprawdę nęka autorów tej inicjatywy, to fakt, że pomimo wszystkich problemów, gróźb, niebezpieczeństw i ingerencji naród wenezuelski stanowi przykład, że warto jest walczyć i że możliwe jest zbudowanie bardziej sprawiedliwego, bardziej demokratycznego i bardziej pokojowego kraju i świata.
Dowodzi tego wzrost powszechnego uczestnictwa ludności w życiu politycznym, ograniczenie poziomu ubóstwa, nierówności społecznej i bezrobocia, walka z analfabetyzmem i rozszerzenie edukacji na wszystkie poziomy, dostęp milionów Wenezuelczyków do służby zdrowia, krajowej sieci targów z żywnością dotowanych przez państwo, de facto nacjonalizacja krajowego przemysłu wydobycia ropy oraz strategicznych sektorów gospodarki, wykorzystanie urodzajnej ziemi przez rolników oraz solidarność z innymi narodami, między innymi.
Musimy zapytać sami siebie: jakie prawo ostatecznie ma ten Parlament do udzielania lekcji demokracji oraz poszanowania praw człowieka, kiedy sam chce narzucić projekt traktatu odrzuconego przez Francuzów, Holendrów i Irlandczyków, kiedy przyjmuje nieludzką dyrektywę w sprawie powrotu imigrantów łamiącą prawa człowieka przynależne migrantom, z których wielu pochodzi z Ameryki Łacińskiej, i kiedy nie ma jednego słowa potępienia barbarzyńskiej agresji Izraela przeciwko Palestyńczykom w strefie Gazy?
Po raz kolejny mówimy: przestańcie udawać, że możecie udzielać lekcji światu.
Erik Meijer
(NL) Pani przewodnicząca!
Sam kiedyś mieszkałem w Wenezueli i znam przeszłość tego kraju, a w szczególności dyktaturę Marcosa Péreza Jiméneza z lat 50-tych XX wieku. Bieda i niesprawiedliwość były cechami charakterystycznymi życia w tamtych czasach i uważam rząd Hugo Cháveza za znaczną i bardzo potrzebną poprawę.
Niemniej jednak uważam, że nawet sympatyczny rząd powinien zachowywać się uczciwie wobec swoich przeciwników i unikać stosowania technik, które sprawiają, że życie jego przeciwników będzie wyjątkowo trudne.
Będę głosował za wspólną rezolucją właśnie dlatego, że ma ona decydujące znaczenie dla ochrony demokracji ogółem i ponieważ nie stworzono jej w celu obalenia reżimu Hugo Cháveza, który jest moim zdaniem korzystny dla tego kraju.
José Ribeiro e Castro
(PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Chciałbym poprawić pana Guerreiro, który jest w błędzie, ponieważ zgodnie z danymi pochodzącymi z Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju w ciągu ostatnich 10 lat Wenezuela nie zmniejszyła ubóstwa ani o jotę.
Prezydent Chávez jest odpowiedzialny za demagogię i dyktaturę, niestety przy wsparciu wyborców, ale również w dużym stopniu dzięki zastraszaniu ludności, co po raz kolejny pokazał przypadek Manuela Rosalesa.
Poznałem Manuela Rosalesa. Miałem zaszczyt się z nim spotkać podczas wizyty w Wenezueli. Los, jaki go spotkał, jest wielką hańbą, ponieważ chce on być wolnym człowiekiem w swoim własnym kraju, ale nie może być wolnym człowiekiem w swoim własnym kraju. To jest problem Wenezueli.
Poznałem go, kiedy został wybrany na gubernatora stanu Zulia. Został wybrany przez swoich zwolenników na burmistrza Maracaibo, ale nie może mieszkać w swoim własnym kraju, ponieważ w Wenezueli ludzi się prześladuje oraz szkaluje. Rzuca się na nich oszczerstwa, co się niestety zdarzyło w przypadku Manuela Rosalesa. Jest to najgorsza kara, jaką można wymierzyć politykowi i my, którzy jesteśmy politykami w tej Izbie, musimy wszyscy być tego świadomi.
Możemy walczyć o swoje idee, ale nie mamy prawa rzucać na nikogo oszczerstw, prześladować go, ani wtrącać do więzienia. Tak właśnie się dzieje w Wenezueli.
Nadszedł już czas, panie i panowie, abyśmy zdefiniowali strategię wobec Ameryki Łacińskiej. Musi to być strategia aktywnej dyplomacji na rzecz Ameryki Łacińskiej. I musi ona oczywiście stać po stronie postępu społecznego, zgodnie z wieloma milionami, które co roku inwestujemy w rozwój i współpracę, ale musi w 100% stać po stronie demokracji, w 100% po stronie pluralizmu i w 100% po stronie podstawowych swobód. Niech żyje wolna Wenezuela!
Zita Pleštinská
(SK) Ubóstwo zawsze stanowi podatny grunt dla przywódców totalitarnych, którzy pragną uchodzić za zbawicieli i obrońców swojego ludu. W rzeczywistości robią to tylko dla swoich własnych korzyści. Na początku Hugo Chávez nie mówił o socjalizmie, ale tylko o prawie do lepszego świata. Jednakże z upływem czasu zaczął on mówić o socjalizmie. Jego przeciwnicy nie zostali zaproszeni do współpracy i stali się jego śmiertelnymi wrogami, a później więźniami politycznymi. Następnie ingerował on w wolność mediów i ci, którzy się nie podporządkowali zostali uwięzieni. Jednostronna informacja, przywódca-obrońca, łamanie praw człowieka, brak wolności: wszystko to składa się na totalitaryzm. Przypadek Manuela Rosalesa tylko potwierdza to, co mówię.
Inni przywódcy grający w tę samą grę co Hugo Chávez to spadkobiercy Castro, Łukaszenki i tym podobnych. Chciałabym podziękować wszystkim posłom do Parlamentu Europejskiego za wysłanie, poprzez te czwartkowe popołudnia podczas sesji plenarnej, jasnego sygnału do całego świata, że Parlament Europejski nigdy nie będzie tolerował gwałcenia praw człowieka w żadnym miejscu na świecie.
Pani przewodnicząca, chciałam podziękować pani za przewodniczenie naszym spotkaniom w Parlamencie Europejskim, za współpracę oraz za osobistą przyjaźń.
Zdzisław Zbigniew Podkański
Pani przewodnicząca! Kadencja obecnego Parlamentu Europejskiego dobiega końca, pora więc na pewne podsumowanie. I trzeba sobie obiektywnie powiedzieć, że wykonaliśmy ogromną pracę, ale że wśród tych naszych wyników wyraźnie widać zaangażowanie i efekty po stronie obrony praw człowieka. Widać to zwłaszcza w krajach trzecich. Potrafimy dokładnie przeanalizować, tak jak dzisiaj, sytuację w Iranie, na Madagaskarze, w Wenezueli, przyjąć odpowiednie rezolucje, nawet nadać im bieg publiczny. Różnie bywa ze skutecznością, ale przecież funkcjonujemy daleko od krajów, które mają te problemy, od tych społeczeństw i nie zawsze ta komunikacja i możliwość skutecznego wdrażania i przekazywania naszych myśli jest dobra.
Gorzej, moi drodzy Państwo, jest z demokracją i z obroną praw człowieka wewnątrz Unii Europejskiej. To jest dla nas sprawa przykra, ale wstydliwa. Dzisiaj miliony ludzi pracują na czarno. A więc, gdzie prawa człowieka? Kwitnie handel dziećmi, kobietami. A więc, gdzie w Unii prawa człowieka? Jak my je chronimy? Dlaczego nie mamy skuteczności?
I doszło też, trzeba powiedzieć, do przykrego incydentu - kiedy tu na sali manifestowaliśmy za referendum, pan przewodniczący Pöttering wezwał służby, naruszając tym samym prawa człowieka, nasze prawo do manifestowania i głoszenia poglądów. Niemniej bilans jest pozytywny i myślę, że trzeba koniecznie kontynuować w następnej kadencji tego typu debaty, tego typu działania.
Christopher Beazley
Pani przewodnicząca! Zgłaszam wniosek u udzielenie głosu na mocy Regulaminu, aby wygłosić osobiste oświadczenie. Jest to moja pożegnalna mowa w Parlamencie Europejskim, od kiedy zostałem po raz pierwszy wybrany ćwierć wieku temu, a mój ojciec Peter Beazley, poseł do Parlamentu Europejskiego z okręgu Bedfordshire i North Hertfordshire, został wybrany 30 lat temu.
Pragnę podziękować wszystkim członkom tej Izby, zwłaszcza naszemu przewodniczącemu, Hansowi-Gertowi Pötteringowi, wraz z którym miałem zaszczyt zagwarantować członkowstwo brytyjskich Konserwatystów w grupie Europejskiej Partii Ludowej.
Chciałbym przypomnieć służbę lorda Plumba - Henry'ego Plumba - jako przewodniczącego tego Parlamentu, brytyjskich komisarzy ze wszystkich partii: Roya Jenkinsa (przewodniczącego), Arthura Cockfielda, Chrisa Pattona, premiera Teda Heatha i Winstona Churchilla - wszystkich prawdziwych Europejczyków.
Przywódca mojej partii, David Cameron, popełnił poważny błąd. Jest on w błędzie: uważa, że przyjęcie postawy antyeuropejczyka w Izbie Gmin zapewni mu urząd premiera mojego kraju. Ja, jako konserwatysta brytyjski, zastrzegam sobie prawo do sprzeciwu - to moje ostatnie słowo. Istnieją brytyjscy torysi, socjaliści i liberałowie. Jesteśmy Europejczykami. Będziemy popierać naszych partnerów i naszych sojuszników i, jeżeli przywódca mojej partii chce zniweczyć 30 lat pracy brytyjskich torysów o proeuropejskich poglądach, nie ma on racji!
(Izba nagrodziła mówcę owacją na stojąco.)
Leonard Orban
Komisarz. - Komisja uważnie i z troską obserwuje sytuację w Wenezueli. Komisja zna przypadek Manuela Rosalesa. Przyznano mu azyl polityczny w Peru po tym, jak został oskarżony o korupcję w Wenezueli. Komisja zwróciła uwagę na wyjaśnienie przedstawione przez przewodniczącego partii Rosalesa, zgodnie z którym ukrył się on dla własnego bezpieczeństwa.
Komisja uważa, że wniosek o azyl złożony przez Manuela Rosalesa i jego przyjęcie przez rząd peruwiański jest sprawa dwustronną, i to nie Komisja ma się wypowiadać na temat zalet takiego wniosku.
Zdajemy sobie sprawę, że instytucje wymiaru sprawiedliwości rozpoczęły ostatnio kilka procesów przeciwko przywódcom opozycji w Wenezueli. Wiemy, że niektóre grupy społeczeństwa wenezuelskiego skrytykowały mnożenie środków, które ich zdaniem mają niekorzystny wpływ na prawo do swobody wypowiedzi i swobody korzystania z praw politycznych. Ta sama grupa uważa, że rząd jest nietolerancyjny wobec krytyki. Te fakty są nam znane i uważnie obserwujemy sytuację polityczną w Wenezueli.
Chciałbym podkreślić wagę, jaką Unia Europejska przywiązuje do swobody wypowiedzi i poglądów, podstawowego prawa człowieka i kamienia węgielnego demokracji oraz rządów prawa. Mamy nadzieję, że demokratyczne instytucje Wenezueli będą szanować rządy prawa oraz utrzymają demokrację w kraju, przestrzegając równocześnie obowiązków wynikających z międzynarodowych umów podpisanych i ratyfikowanych przez Wenezuelę, łącznie z Amerykańską konwencją praw człowieka, a dokładnie przepisami w zakresie praw politycznych przedstawionymi w artykule 23.
Pragnę zapewnić Parlament, że Komisja będzie nadal z uwagą śledzić rozwój wypadków w Wenezueli. Zaangażowanie Komisji we wspieranie i wzmacnianie demokracji oraz ochronę i promocję praw człowieka i podstawowych swobód będzie nadal odzwierciedlone w naszej polityce współpracy i stosunkach z Wenezuelą.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w tej chwili.
