Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een opmerking maken over een brief die ik op 20 april van het kabinet van de Voorzitter heb ontvangen. Die brief bevatte een antwoord op mijn vraag wat er was gebeurd met het verzoekschrift dat was ingediend door de woordvoerder van een vereniging uit Areeta, in de Spaanse provincie Álava. Ik ben in dat dorp geboren en ik woon er, dus deze zaak interesseert me bijzonder. Het verzoekschrift is op 12 april jongstleden ingeschreven in het register van ingekomen stukken van het Parlement, en er werd mij verteld dat die inschrijving naar verwachting bij de opening van de plenaire vergadering van het Parlement op maandag 3 mei, eergisteren dus, officieel zou worden bevestigd.
Ik heb de notulen van maandag en dinsdag nagekeken, maar dit document komt er niet in voor. Het lijkt misschien een zaak van ondergeschikt belang, maar dit soort dingen liggen gevoelig in gemeenschappen die een herstructureringsproces doormaken. Het gaat hier om een dorp waarvan de bewoners al vier jaar lang gedaan proberen te krijgen dat de rioolwaterzuiveringsinstallatie voor hun gebied twee of drie kilometer verderop wordt gebouwd om kwalijke geuren te vermijden. Dit verzoekschrift betreft een gevoelige kwestie, en ik vind dat het correct had moeten worden behandeld. Daarom wil ik de Voorzitter vragen ervoor te zorgen dat dit redelijke en gerechtvaardigde verzoekschrift zo snel mogelijk wordt afgehandeld.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Valdivielso. We zullen alles nagaan wat u over het onderwerp heeft gezegd.

Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, ik heb van uw diensten een brief gekregen waarin stond dat de door mij en andere collega's aan de Raad gestelde vragen over Kosovo niet zouden worden behandeld, omdat hierover een debat zou plaatsvinden. Dat debat heeft inderdaad gisterenmiddag plaatsgevonden en daar wil ik het volgende over zeggen.
Ten eerste hadden wij geen tijd meer om onze fractie om spreektijd te vragen voor het debat van gisterenmiddag en dus hebben wij onze vragen niet kunnen stellen; -Ten tweede zijn, zoals ook uit de notulen blijkt, de zaken die wij in onze vragen aan de orde stelden, niet behandeld, noch door de fungerend voorzitter, de heer Fischer, noch door commissaris Van den Broek.Mijn vraag ging over de gevolgen van de bombardementen in Kosovo voor het milieu en de volksgezondheid. Ik verzoek u derhalve mijn vraag en de aanverwante vragen van mijn collega's wel degelijk door de Raad te laten beantwoorden, zoals aanvankelijk was gepland. Ik hoop dat u mijn verzoek zult inwilligen en dank u bij voorbaat.

De Voorzitter
Mijnheer Trakatellis, in Bijlage II, sub A, punt 2 staat dat een vraag niet wordt aanvaard indien zij betrekking heeft op een onderwerp dat reeds op de agenda staat om in aanwezigheid van de betrokken instelling te worden behandeld, dat is in dit geval de Raad. Voor het actualiteitendebat staat er een punt over Kosovo op de agenda. Net als bij vorige vergaderingen kunnen we daarom tijdens deze vergadering geen vragen over Kosovo toestaan, gewoon omdat het Reglement dat belet.

McKenna
 Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet, hebben de leden van dit Parlement door de jaren heen iedere soort censuur, speciaal culturele censuur, steeds scherp veroordeeld. Ze hebben zich daarnaast altijd sterk gemaakt voor homorechten. Ik wil dan ook graag weten waarom een tentoonstelling van een lesbische kunstenares in dit Parlement werd verboden. Dit is een erg primitieve vorm van censuur die volkomen ongegrond is en ik wil graag weten welke rol u bij het verbieden van deze tentoonstelling hebt gespeeld. Dat aan het eind van de 20ste eeuw een tentoonstelling van een homoseksuele kunstenaar wordt verboden, is absoluut onaanvaardbaar en geen enkel lid van dit Parlement zou dit mogen onderschrijven.

De Voorzitter
Mevrouw McKenna, ik heb maandag al uitgelegd dat het College van quaestoren die beslissing heeft genomen op aanbeveling van de bevoegde diensten. Het feit dat de schilderijen door een homoseksueel zijn vervaardigd - wat mij onbekend was - staat geheel los van die beslissing, die alleen is genomen omdat de inhoud van de tentoonstelling aanstootgevend werd geacht voor een deel van de leden en andere mensen die in het Parlement rondlopen. Dat was de reden.

Morris
Mijnheer de Voorzitter, ik kom nog eens terug op de kwestie van het mogelijk gebruik van verarmd uranium in Servië en Kosovo; er was gevraagd dat over dit onderwerp een gerichte vraag op de agenda van het vragenuur zou worden geplaatst, een gerichte vraag en niet een algemeen punt zoals we gister voorgeschoteld kregen van de fungerend voorzitter van de Raad. De kwestie van het gebruik van verarmd uraniumoxide in Kosovo of Servië werd niet behandeld. Kunt u ons dus geruststellen met de verzekering dat wij nog een antwoord op deze zo belangrijke vraag zullen krijgen?

De Voorzitter
U weet heel goed dat zulke vragen schriftelijk moeten worden gesteld. Wel kan ik een mondelinge vraag op deze zitting accepteren, want Kosovo staat op de agenda. U had de leden die namens uw fractie hebben gesproken kunnen vragen deze kwestie aan de orde te stellen. Als zij dat niet nodig vinden, kan ik er niets aan doen.
De notulen worden goedgekeurd

Verklaring van de Voorzitter van het EuropeesParlement naar aanleiding van het aflopen van de IVde zitting van het Parlement
De Voorzitter
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte afgevaardigden, de vergaderperiode van deze week, de laatste van deze zitting, is tevens de laatste van mijn ambtstermijn als Voorzitter van het Parlement. Dit is daarom het moment om verantwoording af te leggen: aan u, beste collega's, en via u aan alle burgers van de Europese Unie voor wie ik mij gedurende de afgelopen tweeënhalf jaar heb ingezet.
In de brief waarin ik u in december 1996 om uw stem vroeg, had ik het over vijf opgaven waarvoor de Unie, en dus ook het Parlement, zich gesteld zagen. Vijf formidabele opgaven voor een periode van tweeënhalf jaar.
Ten eerste: de afsluiting van de Intergouvernementele Conferentie die destijds werd gehouden en waaruit het Parlement als grote overwinnaar te voorschijn is gekomen, versterkt en met meer mogelijkheden om de Europese bevolking beter van dienst te kunnen zijn.
Ten tweede: het begin van de uitbreidingsonderhandelingen, die door het Parlement krachtig zijn gestimuleerd en op de voet worden gevolgd. Ons uitgangspunt is daarbij altijd geweest dat de uitbreiding alle kandidaat-landen moet omvatten en dat er, afgezien van de verschillen die voortkomen uit het tempo waarin ieder land zich aanpast, geen onderscheid mag worden gemaakt tussen de kandidaten.
Ten derde: de invoering van de euro, waaraan wij een actieve en constructieve bijdrage hebben geleverd. Wij hebben erop toegezien dat de overstap naar de nieuwe munt niet ten koste zou gaan van de consument, en dat de nieuwe directie van de Europese Centrale Bank voldoende voorbereid en onafhankelijk was. Daarnaast hebben wij ervoor gezorgd dat het Parlement, dat alle Europeanen vertegenwoordigt, naar behoren wordt geïnformeerd over het monetair beleid.
Ten vierde: de herziening van de financiële vooruitzichten en Agenda 2000.Wij hebben daaraan een beslissende bijdrage geleverd in de vorm van voorstellen en amendementen die ertoe strekken de verworvenheden van de Gemeenschap te behouden en te verbeteren. Ik denk dat de coördinatie van de werkzaamheden tussen de diverse bevoegde commissies en de samenwerking met de Raad en de Commissie voorbeeldig zijn geweest.
Ten vijfde: de voorbereiding van het Parlement op de komende Europese verkiezingen. In die verkiezingen wordt niet het zwakke broertje van de andere instellingen van de Gemeenschap gekozen, maar een Parlement dat voor de eerste keer, en duidelijk zichtbaar voor de kiezers, beschikt over vergaande bevoegdheden en dat in staat is die uit te oefenen.
Het evenwicht tussen de Europese instellingen is werkelijk veranderd, overeenkomstig de doelstellingen van de Verdragen van Maastricht en Amsterdam. Dat wil zeggen: de benoeming en het politieke optreden van de Commissie berusten inmiddels niet langer uitsluitend op het vertrouwen van de Raad, maar ook, in beslissende mate, op het vertrouwen van het Parlement. Dat vertrouwen kan niet voor eens en altijd worden gewonnen, maar moet gedurende de hele zitting worden gehandhaafd, door het Parlement op ieder gewenst moment tekst en uitleg te geven en door het Parlement, zonder voorbehoud of terughoudendheid, alle informatie te verstrekken die het nodig heeft om zijn controlerende functie te kunnen uitoefenen.
Er is jarenlang geroepen dat de Europese instellingen democratischer moesten worden. Laten we daarom nu niet terugschrikken of teruggrijpen op het oude evenwicht tussen de instellingen: dat is een gepasseerd station. De democratie vereist daden om te voorzien in de toenemende behoefte van Europese burgers om zich via hun vertegenwoordigers op de hoogte te stellen van wat er speelt en dat, afhankelijk van het geval, toe te juichen of af te keuren. Dat, en niets anders, is wat dit Parlement heeft gedaan.
In de brief waarin ik mij kandidaat stelde, noemde ik ook de interne hervormingen en het statuut van de leden. De laatste jaren zijn er talrijke hervormingen doorgevoerd die het functioneren van het Parlement hebben beïnvloed:
de vervolmaking van financiële regels en van de financiële huishouding; -de vernieuwing van de ambtelijke top van het Parlement en de invoering van een nieuw systeem voor promoties en doorstroming op alle niveaus; -de toename van het aantal vrouwen in leidinggevende functies, hoewel nog niet in de mate die ik had willen bereiken; -de regeling van de doorzichtigheid van administratieve beslissingen, op verzoek van de ombudsman; -de samenvoeging en verduidelijking van bestaande regels, zodat de leden en ambtenaren voortaan weten wat hun rechten en plichten zijn, aan de hand van duidelijke regels waarmee willekeur en vriendjespolitiek worden vermeden.Er is ook een bevredigende oplossing gevonden voor de technische en financieringsproblemen rond onze gebouwen in Brussel, wat de bekroning is van de inspanningen van mijn voorgangers om de leden te voorzien van functionelere en dichter bij elkaar gelegen gebouwen. Ik vertrouw erop dat dit ook kan worden geregeld voor het gebouw in Straatsburg, zodat de volgende zitting daar van start kan gaan. Dankzij de recente stabiliteit van het onroerendgoedbeleid konden de leden worden uitgerust met nieuwe apparatuur en bijpassende software, waardoor ze een veel directer contact met de burger kunnen onderhouden.
Er mag geen misverstand over bestaan dat het de wens van het Parlement was een statuut van de leden op te stellen - daarom herinnerde ik eraan dat dit punt in mijn brief werd genoemd. Het gaat hier zeker niet om een door de Raad opgelegde discipline, zoals door sommigen wordt beweerd. Het is het Parlement dat met succes heeft gevraagd om de opname van de rechtsgrondslag voor dat statuut in het Verdrag van Amsterdam. Het is het Parlement dat, nog voor de inwerkingtreding van het Verdrag, bij de Raad een bijzonder complete tekst op tafel heeft gelegd waarin alle aspecten van onze positie op een rijtje werden gezet, op een zo doorzichtig mogelijke manier en zelfs met inbegrip van punten waarover wij altijd al zeggenschap hebben gehad.
Het is toe te juichen dat de Raad bijdraagt aan deze ontwikkeling, die volgens mij onomkeerbaar is, en zich heeft ingespannen om een consensus tussen zijn leden tot stand te brengen. Qua vorm en inhoud moet de tekst die de Raad ons heeft voorgelegd echter nog worden gecorrigeerd om te voorkomen dat er fundamentele beginselen worden geschonden. Ik denk daarbij aan het beginsel van een gelijke fiscale behandeling van alle Parlementsleden: daarop mogen tijdelijk uitzonderingen worden gemaakt, maar nooit definitief. Ook denk ik aan de eerbiediging van de pensioenrechten die Parlementsleden hebben opgebouwd tijdens de jaren die zij binnen en buiten dit Parlement hebben gewerkt. Verder zijn er nog detailkwesties waar ik nu niet op in wil gaan.
Het moge duidelijk zijn dat we zullen blijven aandringen op een eigen statuut. Anderzijds hebben we ook niet op dit statuut gewacht om maatregelen te nemen ter beheersing van de dagvergoedingen en de reiskosten, die aanzienlijk zijn verminderd. Er zijn maar weinig instellingen of overheidsorganen - nationale of internationale - binnen de Unie die in staat zijn dit soort beslissingen uit eigen beweging te nemen, zoals wij dat hebben gedaan.
De voornaamste beweegreden voor al deze hervormingen was en is - en het is goed dat burgers ook dat weten - de wil om de doelmatigheid en doorzichtigheid van het Parlement te vergroten, en daarmee de leden voor de volgende zitting een Parlement na te laten dat klaarstaat om met succes zijn institutionele rol te spelen en de uitdaging aan te gaan die voortvloeit uit de verhoogde aandacht van onze medeburgers.
De balans over de afgelopen twee en een half jaar is dus positief. Ik wil echter niet alleen een balans opmaken van de hoogtepunten, maar ook van de dieptepunten. Het zou ontoelaatbaar zijn over onze pijnlijkste mislukking heen te stappen: het feit dat we er niet in geslaagd zijn gehoor te vinden voor onze herhaaldelijk uitgesproken waarschuwing dat er in Kosovo een tragedie ophanden was. Nu moeten wij met afgrijzen toezien hoe de donkere wolken van de haat, die wij hebben zien aankomen, hun tragische lading vervolging, bloed en geweld tenslotte volledig uitstorten. Wij moeten erkennen dat wij door het gebrek aan geschikte instrumenten om daarginds de vrede te brengen die wij hier kennen, niet in staat zijn geweest om volkerenmoord te vermijden.
We kunnen ons uiterste best doen om de slachtoffers te helpen. Dat doen we ook, en we zijn verplicht zulke humanitaire acties nog lang vol te houden. Maar dat is niet voldoende. Wij moeten nu al een begin maken met het voorbereiden van de vrede, en samenwerken met landen uit de regio om te bouwen aan een stabiele samenwerking tussen die landen. We moeten werken aan een ontwikkeling die hen in staat stelt om zo spoedig mogelijk toe te treden tot de Unie, die gebaseerd is op respect voor wie anders is en op de integratie van culturele en menselijke rijkdom en verscheidenheid.
In deze Unie mogen geen mensen worden uitgesloten, mag er geen plaats zijn voor racisme en vreemdelingenhaat. Dat zijn virussen die steeds weer de kop op steken, virussen die voortdurend moeten worden bestreden. Want als ze even de kans krijgen, zaaien ze weer geweld, lijden en dood. Ons Parlement heeft in die strijd voorop gelopen, en zal dan ongetwijfeld blijven doen.
Waarde collega's, ik ben begonnen met een persoonlijke balans, die is uitgedraaid op een collectieve balans. Een balans van de prestaties die te danken zijn aan het werk, de inzet en de tact van u allemaal, met de actieve en loyale medewerking van alle ambtenaren van het secretariaat-generaal die het Parlement van dienst zijn, van de freelancers, de parlementaire medewerkers, van iedereen. Ik wil vragen om al die mensen, als uiting van onze dank en erkentelijkheid, een applaus te geven.
Applaus
De collega's die vanaf nu een andere politieke of persoonlijke weg inslaan, verdienen bijzondere waardering. Het Parlement heeft veel te danken aan hun toewijding en intelligentie. Zij hebben mee gebouwd aan een democratischer Europa dat dichter bij de burgers staat, en zij verdienen daarvoor onze dank.
Waarde collega's, ik heb het voorrecht gehad de werkzaamheden van dit Parlement voor te mogen zitten. Ik heb dat gedaan in de vaste overtuiging dat het democratisch tekort in Europa het best kan worden weggewerkt door de positie van het Parlement te versterken en het iedere dag dichter bij de mensen te brengen. Er kan geen sprake zijn van een levende democratie zonder een levend parlement, en ieder levend parlement wekt de achterdocht en het onbehagen van de dienstdoende regering.
Daardoor hebben wij de afgelopen tweeënhalf jaar ook momenten van spanning en moeilijke onderhandelingen meegemaakt. Ik heb geprobeerd daarin volhardend te zijn, zonder af te dingen op mijn toewijding of mijn inzet, zonder de andere kant op te kijken wanneer het nodig was de beslissingen en het optreden van het Parlement te verdedigen. Ik heb me nooit afgevraagd of die verdediging de andere instellingen zou bevallen of niet. Ik vond dat gewoon mijn plicht. Van kind af aan heeft men mij, door het goede voorbeeld te geven, bijgebracht dat je alleen zo op een waardige manier aan politiek kunt doen, en ik heb geprobeerd dat niet te vergeten.
Waarde collega's, ik wil eindigen zoals ik iets meer dan twee jaar geleden ben begonnen: ik wil u bedanken voor uw steun, en ook voor uw kritiek. Ik beschouw mezelf als een democraat, en daarom vat ik die kritiek op zoals hij bedoeld is: als een steun in de rug, niet als een belediging. Mijn inziens gebiedt de voorzichtigheid dat je naar kritiek moet luisteren en geen acht moet slaan op vleierij.
Ik ben geraakt door de passie voor Europa. De passie die ertoe heeft geleid dat de utopie van vijftig jaar geleden grotendeels werkelijkheid is geworden. Wij moeten met dezelfde passie blijven werken aan een Europa dat met de dag hechter, welvarender en vrijer wordt, en wint aan solidariteit. Ik dank u zeer.
Levendig applaus

Martens
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor deze balans die u tot stand hebt gebracht en uitgesproken in dit Parlement. Ik denk dat wij mogen zeggen, zoals u hebt beklemtoond, dat dit Huis zich tijdens deze legislatuur heeft ontwikkeld tot een echt Parlement. De grote voltooiing van uw voorzitterschap is ongetwijfeld het Verdrag van Amsterdam. Dankzij uw inzet, uw volharding, ook de geloofwaardigheid van uw overtuiging, hebt u met de medewerking van velen uit dit Huis bekomen dat dit Parlement inzake wetgeving echte medebeslissingsbevoegdheid krijgt. Iedereen weet in dit Huis dat zonder uw inzet dit resultaat nooit bereikt zou zijn. Ondertussen heeft het Europees Parlement, ons Parlement, zich ontwikkeld tot een politieke instelling in de Europese Unie die incontournable is geworden, die haar politieke controle en begrotingscontrole met grote kracht en met grote zelfstandigheid heeft uitgeoefend. Dit beschouw ik als een bijzonder belangrijke ontwikkeling, die ook een democratisch tegengewicht vormt tegenover de andere twee politieke instellingen van de Europese Unie.
U hebt de hervormingen in dit Huis, die onder uw voorganger Klaus Hänsch begonnen waren, doorgezet. Dat heeft veel complicaties voor u meegebracht. Dat was ook geen eenvoudige opdracht, in menig opzicht maar vooral ook omdat de Raad niet altijd voldoende inzicht had in het belang en de complexiteit van deze hervorming en omdat de Raad - denk ik - ook niet voldoende bewust was en meer bepaald in een zeer recente periode dat wij bepaalde beginselen van een vrij Parlement niet konden laten schenden. Die hervorming, mijnheer de Voorzitter, is trouwens niet een einde en dat zal ongetwijfeld een stuk van uw ontgoocheling zijn. Maar veel belangrijker dan dit alles vind ik dat u hebt gehandeld vanuit uw Europese overtuiging en niet vanuit een soort pragmatische Realpolitik . De Europese opbouw die vrede, verzoening en solidariteit moet brengen voor de Europese volkeren is ongetwijfeld voor u een ideaal, meer dan dat, een levensdoel. En laat mij een persoonlijk element eraan toevoegen. Die overtuiging is bij u overgedragen van vader op zoon. Ik zal nooit vergeten dat ik als jonge voorzitter van mijn partij in het begin van de jaren zeventig met uw vader aan een meeting deelnam in een cinemazaal in Madrid met weinig volk, in moeilijke omstandigheden maar waar wij reeds toen onder de hoede van uw vader de idealen en de overtuiging van onze levensopvatting, van de christen-democratische waarden en beginselen en vooral ook van de Europese federale overtuiging duidelijk hebben gemaakt. En dat vindt men bij u terug.
Waarde collega's, deze legislatuur heeft twee voorzitters gekend, die, geloof ik, geen regeringsverantwoordelijkheid hebben gedragen, maar die hier gewerkt hebben, die groot geworden zijn in dit Parlement. Die twee personaliteiten hebben ons op een geloofwaardige, indringende manier vertegenwoordigd in de Raad. Ik heb het als eerste minister van mijn land meegemaakt hoe soms de voorzitters van het Parlement enkele minuutjes mochten deelnemen aan de Europese Raad. Dat was gelukkig niet meer het geval. U hebt beiden, Klaus Hänsch en José María Gil-Robles, ons Parlement op een zeer geloofwaardige manier vertegenwoordigd, verdedigd en de resultaten die wij behaald hebben, zijn zeer groot. Daarvoor wil ik u beiden ook in mijn persoonlijke naam bedanken. Het ideaal blijft het onze. We gaan er verder aan werken, zij het in zeer verschillende omstandigheden. Ik dank u zeer voor datgene wat u hebt tot stand gebracht.
Applaus

Green
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten wil ik mij gaarne aansluiten bij de woorden van de heer Martens en mijn grote waardering uitspreken voor uw werk, uw duidelijke aanwezigheid en uw inzet als Voorzitter van dit Parlement in de afgelopen twee en een half jaar. Tijdens uw voorzitterschap hebben we een van de meest uitzonderlijke periodes meegemaakt in de geschiedenis van de Europese Unie en in het bestaan van dit Parlement, zoals u zelf in uw toespraak hebt gezegd: gaande van de Intergouvernementele Conferentie, via de invoering van de euro, tot het alleszins onverwachte proces van de bekrachtiging van de nieuwe Commissie - iets wat ook voor elkaar kwam, hoewel we dat niet precies zo hadden gepland of verwacht.
De laatste zes maanden waren de meest tumultueuze in het bestaan van dit Parlement. En u, mijnheer de Voorzitter, hebt ervoor gezorgd dat het Parlement in deze gehele periode een duidelijke en doeltreffende rol heeft gespeeld.
Het zij mij vergund hier in een paar woorden speciaal uw ontvankelijkheid en uw menselijke kwaliteiten te roemen. U bent voor de leden van dit Parlement steeds toegankelijk geweest. Als Voorzitter van het Huis hebt u op een geheel nieuwe en creatieve manier uw deur wijd opengezet voor de gewone parlementsleden. Hiervoor hebben de leden veel waardering en respect gehad.
U bent steeds toegankelijk geweest en dit geldt zeker voor mij, als voorzitter van mijn fractie, want, wanneer ik u moest zien of spreken, stond uw deur steeds voor mij open of kon ik u aan de telefoon krijgen. Ik dank u hiervoor persoonlijk. Zoals u weet, heeft dit er vaak toe bijgedragen dat tijdens de levensduur van dit Parlement bepaalde kwesties konden worden opgelost of dat we er de scherpe kantjes vanaf konden halen. Namens mijn fractie dank ik u daarvoor.
U legt het voorzitterschap neer aan het eind van wat ik al een tumultueus halfjaar heb genoemd. Aan het eind van die periode heeft het Parlement nu veel meer prestige. Het is een samenloop van omstandigheden, en misschien wel een gelukkige samenloop van omstandigheden, dat de laatste levensweek van dit Huis juist samenvalt met de eerste levensweek van het Verdrag van Amsterdam. Dit komt mooi uit en we zullen zeker het effect bespeuren van de veranderingen die in het Reglement zijn doorgevoerd om het Verdrag van Amsterdam van kracht te laten worden. Zo werden bijvoorbeeld gisteren tijdens de stemming 39 verslagen in anderhalf uur afgehandeld en dat is waarschijnlijk een record.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de door u gespeelde rol en het door u verrichte werk en ik sluit me aan bij de heer Martens: u bent zonder meer een diepzinnig, overtuigd en oprecht Europeaan.
Applaus

Cox
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij wil ik mij aansluiten bij de dankbetuigingen aan uw adres voor de manier waarop u uw ambtsperiode hebt vervuld. Deze is en blijft - zelfs nu zij teneinde loopt - buitengewoon en gedenkwaardig. Het is er een waarin de Europese democratie, of eigenlijk de parlementaire democratie een nieuw stadium van wasdom heeft bereikt. In sommige opzichten zijn we, nu we geteld in directe mandaten, ons eenentwintigste jaar binnengaan, meerderjarig geworden. Volgens mij is het aan uw hulp te danken, dat we speciaal toen we in de Conferentie van voorzitters geconfronteerd werden met veel van de delicate politieke controverses van de afgelopen maanden, een samenhangende visie van het Parlement hebben kunnen presenteren, ondanks alle spanningen en de verschillende zwaartepunten die door de fracties in de debatten worden gelegd. En dat is in niet geringe mate te danken aan uw voorzitterschap.
Ook weet ik hoezeer u zich in uw vele jaren van dienst in dit Huis persoonlijk hebt ingezet voor de problematiek van de institutionele hervorming. Het moet u dan ook persoonlijk grote voldoening geven dat u, na zoveel aandacht aan institutionele aangelegenheden te hebben gegeven, het voorzitterschap mag bekleden van deze laatste zitting onder het nieuwe Verdrag van Amsterdam.
Ook ik ben in de paar maanden waarin ik het voorrecht had mijn fractie te mogen leiden, steeds uiterst hoffelijk door u bejegend en ik ben u daarvoor zeer erkentelijk; ook ik heb de openheid waarmee u zaken doet steeds als buitengewoon ervaren. U bent een openhartig en fatsoenlijk gesprekspartner. Ik heb de grootste waardering voor de openheid waarmee u mij steeds tegemoet bent getreden, wanneer ik uw advies en hulp nodig had. Ik wens u alle goeds voor de toekomst.
Applaus

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, het is heel aangenaam om het woord te kunnen voeren aan het eind van de zitting. Het lijkt wel wat op het eind van het collegejaar aan de universiteit, wanneer alle studenten hun jaar hebben afgerond en hartelijk afscheid nemen van elkaar, terugdenken aan deze of gene student of docent, en iedereen even vriendelijk is. Het is goed dat er dagen zijn als vandaag, waarop we ons laten leiden door ons gevoel.
Ik moet bekennen dat ik glad vergeten was dat deze plechtige vergadering zou plaatsvinden. De woorden die ik nu, op persoonlijke titel, tot de Vergadering spreek zijn dan ook op geen enkele manier politiek gefilterd. Als ik nu een oordeel uit moest spreken, zou dat luiden dat ik opnieuw voor u zou stemmen, zowel voor u als voor de heer Hänsch. Dat gebeurt niet altijd.
Mijn fractie heeft gevraagd om een evaluatie van het gevoerde beleid. Ondanks alle kritiek die wij vanuit de fractie hebben geleverd, denk ik - politieke verschillen terzijde - dat u tijdens deze zitting beiden bijzonder goed werk hebt gedaan.
Ik zou drie kenmerken van uw werk willen benadrukken. Eén daarvan is de doelmatigheid waarmee u heeft gewerkt, een doelmatigheid die volledige beschikbaarheid veronderstelt. In de tweede plaats, en dat is heel belangrijk, uw absolute onafhankelijkheid onder de druk die regeringen en partijen misschien soms uitoefenen. U heeft uw positie als Voorzitter van het Parlement op de eerste plaats gezet. Dat voorzitterschap heeft wellicht zijn hoogte- en dieptepunten gekend - daar ga ik verder niet op in. Maar dat iemand zich in een gekozen functie volledig onafhankelijk opstelt, dat is geen alledaags verschijnsel, mijnheer de Voorzitter, en daar ben ik erg dankbaar voor. Ook als ik rekening houd met de gevoeligheden van een middelgrote fractie - want klein zijn we beslist niet, 34 leden vormen toch een middelgrote tot grote fractie - moet ik zeggen dat wij ons op geen enkele manier gediscrimineerd hebben gevoeld. U heeft alle fracties op voet van gelijkheid behandeld, zij het natuurlijk wel naar gelang de steun die wij van de kiezers hebben gekregen.
Met betrekking tot het Parlement wil ook ik zeggen dat deze zitting wordt gekenmerkt door het feit dat wij de korte broek ontgroeid zijn - ik gebruik het beeld van de korte broek omdat ik tot het mannelijk geslacht behoor, maar dat is verder natuurlijk niet seksistisch bedoeld. Wij zijn een volwassen Parlement. De bevoegdheden van het Parlement zijn een stuk vanzelfsprekender geworden.
De publieke opinie en de kiezers begrijpen dat dit een echt parlement is. Dat wordt beter begrepen dan het Verdrag van Amsterdam, dat - zoals een Spaanse journalist het uitdrukte - kleurloos, geurloos en smaakloos is. Het Verdrag van Amsterdam valt niet erg op, ook al merken wij er in het Parlement wel wat van bij onze wetgevingsarbeid.
Het is erg belangrijk voor de democratie dat wij nu een volgroeid, volwassen parlement zijn. Zoals bekend, drijft de democratie immers niet alleen op goede bedoelingen en persoonlijke bijdragen, maar werkt zij vooral door middel van instellingen, die bestendiger zijn dan mensen. Dankzij zulke instellingen wordt het werk van parlementsleden die niet terugkeren voortgezet door andere leden. Dat is de grote waarde van democratische instellingen.
Dit Parlement heeft zich vaak kritisch en hard opgesteld tegenover de Commissie. Vandaag is de heer Santer bij ons, die mijn persoonlijke sympathie geniet. Wij moeten de heer Santer ervoor bedanken dat hij de functie van het Parlement heeft gerespecteerd. Wanneer ik daaraan herinner, denk ik tegelijkertijd aan de toekomst. Ik denk dan dat op een goede dag de Raad - de almachtige Raad - ook in het Parlement zal moeten verschijnen om verantwoording af te leggen voor een aantal beslissingen waarvoor hij politiek verantwoordelijk is. Op die dag zal het Parlement pas werkelijk meerderjarig worden, en dat is in het belang van de Europese bevolking.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eens te meer moet ik hier onze fractie als enige aanwezige lid van het bureau vertegenwoordigen. Ik doe dat echter met veel genoegen. Vooraf moet ik evenwel opmerken dat ik uit Sleeswijk-Holstein kom en bovendien tot de groenen behoor en dat het mij om die twee redenen moeilijk valt de gebruikelijke lof te uiten zoals de heer Puerta dat zo voortreffelijk kan. Bij mij thuis en ook in mijn partij is dat niet gebruikelijk.
Mijnheer de Voorzitter, ik meen te mogen zeggen dat wij u allemaal ten zeerste waarderen. Uw beheerstheid en uw vermogen om met uiteenlopende meningen en tegenstellingen om te gaan, hebben op ons ook een diepmenselijke indruk gemaakt. Persoonlijk heb ik niet alleen uw eerlijkheid maar ook uw aandacht voor de uitbreiding van de opdracht van het Europees Parlement leren waarderen. Ons Parlement heeft tijdens deze zittingsperiode heel wat aan betekenis gewonnen. Ik weet niet of dat van die korte broek nu voorbij is. U weet dat ik eens in korte broek op de conferentie van voorzitters ben verschenen. Iedereen heeft dat toen zeer kalm opgenomen. Het was toen ook wel heel warm.
Inmiddels zijn wij als Parlement groter en gewichtiger geworden. Mijnheer Gil-Robles, dat is onder uw voorzitterschap gebeurd.
Interruptie
Ik ben niet toegenomen in gewicht! Dat hebt u verkeerd begrepen.
Gelach
Wij hebben meer politiek gewicht gekregen. Dat kan hier niemand in het Parlement verkeerd begrijpen. Mijnheer de Voorzitter, u hebt als voorzitter voor gelijke rechten voor alle afgevaardigden geijverd. Uw inspanningen zijn met succes bekroond: weldra hebben wij een gemeenschappelijk Europees statuut in plaats van een aantal nationale statuten. Een enkel in plaats van vijftien statuten, dat is een echte vooruitgang. U hebt dus, hoewel dat niet de mening van mijn fractie is, een succesvolle ambtsperiode achter de rug en hebt in dit Parlement voortreffelijk werk verricht. Muchas gracias, Señor Presidente!.
Applaus

Collins, Gerard
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is met buitengewoon veel genoegen dat ik namens de Fractie Unie voor Europa mijn oprechte dank aan u uitspreek voor de zo kundige manier waarop u in de afgelopen twee en een half jaar leiding hebt gegeven aan het Parlement. Ik wil hier niet herhalen wat al door collega's is gezegd, maar deze twee en een half jaar waren fantastisch. We zullen ons altijd Amsterdam blijven herinneren; we zullen ons altijd de Europese eenheidsmunt blijven herinneren. En in de toekomst zullen wij ook nog altijd erkennen en waarderen dat u het was die hechtere en nauwere banden hebt aangeknoopt met de kandidaat-landen, waar u de democratische en parlementaire waarden hebt helpen bevorderen. We zullen ons u altijd herinneren als iemand die te allen tijde blijk heeft geven van groot leiderschap en die de leden van het Parlement steeds met openheid en vriendschappelijkheid tegemoet is getreden en aldoor toegankelijk voor hen was. Dat is heel belangrijk. Maar daarenboven zijn wij u erkenning verschuldigd als een man van sterke overtuiging, met veel natuurlijke menselijke kwaliteiten; iemand met veel energie en een grote vastberadenheid en iemand met een steeds positieve en onpartijdige opstelling; iemand die anderen aanmoedigt maar ook zeker iemand die, zoals we soms hebben gezien, voet bij stuk kan houden en gezag kan uitoefenen, wanneer dat nodig is.
Ook zult u steeds in onze herinnering blijven als iemand met een goed gevoel voor humor. Dat heeft soms geholpen, speciaal op vergaderingen van het Bureau als onze discussie over delicate aangelegenheden weer eens in het slop was geraakt en u altijd door de bomen het bos zag. U zorgde er altijd voor dat wij er uiteindelijk uit kwamen.
Ik dank u oprecht voor wat u hebt gedaan om dit Parlement opener en transparanter te laten functioneren. Dat was essentieel. We konden daar niet omheen en moesten de realiteit onder ogen zien. Inhakend op het uitstekende werk van uw voorganger, de heer Hänsch, hebt u niets onbeproefd gelaten om ervoor te zorgen dat we op dit specifieke moment de kritiek en het cynisme waarmee we door de kiezers zouden worden bejegend, konden trotseren.
Ik hoop dat we op deze weg voort zullen kunnen gaan ondanks de paar problemen die er nog zijn. In dit verband wil ik speciaal uiting geven aan mijn dankbaarheid en waardering voor het uitstekende werk in verband met het statuut dat door het Duitse voorzitterschap is verricht en voor de vooruitgang die het daarbij heeft weten te boeken. Zonder u, mijnheer de Voorzitter, zonder het Duitse voorzitterschap en zonder de medewerking van het Parlement, zouden we nu niet op dit punt zijn aangekomen. We moeten het laatste stukje van de weg nog afleggen en ik hoop dat we dat zullen kunnen doen.
Mijnheer de Voorzitter, volgens mij hebt u een bijzonder geslaagde ambtstermijn achter de rug. Ik dank u daarvoor. U hebt zich daarvoor bijzonder ingespannen. Het Parlement heeft gehoor gegeven aan uw leiderschap. Dankzij uw leiderschap begint het Parlement ongetwijfeld meer en meer betekenis te krijgen voor de gewone burgers in de lidstaten. Dat is iets waarvoor we ons tot het laatst moeten blijven inspannen.

Duhamel
Mijnheer de Voorzitter, dit beroep op het Reglement is puur voor de vorm, maar het zal nog geen minuut in beslag nemen. Ik ben nog te kort parlementslid om te weten op grond van welk artikel van het Reglement de Franse socialisten zich kunnen aansluiten bij de lovende woorden over het werk dat u ten behoeve van allen hebt verricht. Maar ik wou het toch doen, op grond van het artikel van het Reglement dat de heer Fabre-Aubrespy zeker gevonden zou hebben als hij hier was geweest.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Duhamel. Ik dank eenieder voor deze blijken van waardering, die mij zeker niet onberoerd laten. Ik zal als afgevaardigde in dit Parlement blijven werken, en ik kan u garanderen dat ik dat werk, met u allen, graag en in dezelfde geest zal voortzetten.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, een dankwoord van uw altijd toegenegen, kritische en constructieve oppositie mag beslist niet ontbreken. Namens de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten zeg ik Gracias, Presidente om u te danken voor de gedaanteverwisseling, die u net als alle voorzitters heeft ondergaan sinds uw verkiezing. Van politieke tegenstanders veranderen ze plotseling allemaal in collegiale, warme, aangename en objectieve mensen, waardoor er een goede, collegiale verstandhouding ontstaat in de organen die dit Parlement besturen. U vormt daarop geen uitzondering. U heeft het werk van de heer Hänsch voortgezet en daar dank ik u voor.
Als een van de veteranen in dit Huis herinner ik mij dat de fractievoorzitters er vroeger als de kippen bij waren om geld over de balk te smijten, om op kosten van het Parlement in limousines met chauffeur te rijden maar achteraf voor diezelfde reistrajecten toch terugbetaling te vragen uit de ledenkas. Dit gebeurde nog niet zoveel jaren geleden, maar nu kunnen we de balans opmaken en u danken, omdat u samen met de heer Hänsch een einde heeft proberen maken aan deze verspillingen. Sinds 1994 heeft de Voorzitter van het Parlement het voortouw genomen in de opruiming. Wij moeten de heer Hänsch danken, omdat hij ermee begonnen is en de heer Gil-Robles omdat hij het voortgezet heeft. Er was echter een tijd toen dit Parlement een Micky-Mouse-parlement was, dat totaal onverantwoord te werk ging wat de financiën betreft. 38 keer hebben wij een voorstel ingediend om te bereiken dat de reisvergoedingen alleen tegen overlegging van bewijzen uitbetaald worden. Hopelijk is het nu zover, maar vanmiddag wacht ons eerst nog een oefening. Nu nemen alle fractievoorzitters het voortouw om misbruiken te bestrijden, terwijl ze vroeger het voortouw namen om misbruik te plegen. Op dit gebied is er dus in elk geval iets veranderd, maar helaas vormen de fractievoorzitters nog steeds een minderheid in dit Huis. Dat zullen we vanmiddag zien. Hopelijk schaart een meerderheid van de leden die hier na 10 juni zullen zitten, zich achter de fractievoorzitters, zodat het probleem van de reisvergoedingen eindelijk afgehandeld wordt. We zijn er immers nog niet. Het voorstel dat door het Bureau werd aangenomen, betekent dat ik voor mijn reis van Kopenhagen naar Straatsburg 450 euro aan vergoeding meer krijg dan vóór de besparingsmaatregelen het geval was. Er is dus nog een stuk weg af te leggen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u ook graag danken omdat u mee geijverd heeft voor meer openheid in de EU. De laatste vijf jaar is hierover in het Parlement een consensus ontstaan. Het Parlement heeft met een grote meerderheid beslist dat alle documenten voor iedereen toegankelijk moeten zijn, tenzij twee derde anders beslist. Iedereen in het Parlement is het hierover eens, maar in de Commissie en de Raad is er helaas geen consensus. In het Verdrag van Amsterdam zitten we met het voorstel van de Commissie, dat niet meer, maar eerder minder openheid betekent.
Tenslotte wil ik de heer Santer en de heer Oreja danken omdat ze er na 20 jaar in geslaagd zijn het interne telefoonboek van de Commissie officieel uit te geven met een begeleidende brief, waarin meegedeeld wordt dat iedereen het telefoonboek over een paar maanden zal kunnen krijgen, nadat het prototype tot een echt telefoonboek zal zijn uitgewerkt. Na 45 jaar met een geheim telefoonboek zijn we dus eindelijk zover dat gewone mensen over een aantal maanden in de Commissie iemand zullen kunnen vinden om bijvoorbeeld de levering van een telefoonboek aan te vragen.
Dank u, mijnheer de Voorzitter, voor uw collegialiteit.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, u bent begonnen met een persoonlijke balans op te maken en daarna hebt u balans voor ons allen opgemaakt. Staat u mij een motie van orde toe. Ik ben al oud, aan het einde van mijn mandaat en ik kom hier niet meer terug.
Toen u de balans voor ons allen opmaakte - waarbij u zich, zoals altijd, keurig hield aan het Reglement, een houding die het ook ons altijd mogelijk heeft gemaakt overeenkomstig het Reglement te fungeren - had u moeten vermelden dat dit aan het einde van zijn mandaat gekomen Parlement niet in staat is geweest een oorlog op Europese bodem te verhinderen.
Zelfs gisteren is het Parlement, tijdens het debat, er niet in geslaagd de talrijke oorlogsmisdaden een halt toe te roepen. Dit zijn misdaden tegen de mensheid. Met onze resoluties en debatten en met de verklaringen van de Raad en de Commissie worden deze misdaden witgewassen . Dat is geen goed voorbeeld voor het volgende Parlement!

Europese Raad van 3 en 4 juni te Keulen -Institutionele hervorming
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad van 3 en 4 juni te Keulen; -de mondelinge vragen B4-0334/99 en B4-0335/99 van de heer De Giovanni, namens de Commissie institutionele zaken, respectievelijk aan de Raad en de Commissie, over de institutionele hervorming.
Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil de Voorzitter namens de Raad danken. Als de Raad de Voorzitter van het Parlement wat al te nadrukkelijk dankt, kan dat echter de indruk wekken dat de Voorzitter van het Parlement zijn werk niet goed heeft gedaan. Daarom zou ik zeggen dat u voor de Raad een kritische partner was, die altijd wel een vergelijk nastreefde maar geen duimbreed toegaf als het om de rechten van het Parlement ging. Wij hebben echter goed en succesvol kunnen samenwerken. Ik wil u daarvoor van harte danken. Namens de Raad zou ik ook uitdrukkelijk willen zeggen dat het Europees Parlement tijdens deze zittingsperiode een kwalitatieve sprong voorwaarts heeft gedaan. Mijnheer de Voorzitter, dat is aan u en uw voorganger, mijn vriend en politieke strijdmakker, de heer Hänsch, te danken.
Het gaat er echter niet alleen om dat het Europees Parlement nu meer rechten heeft en die ook gebruikt. Dit Europees Parlement heeft bij de Europese publieke opinie een veel grotere plaats verworven dan alle vorige. Dat is het grote verschil. Dit Parlement wordt als een echt parlement beschouwd. Uit het oogpunt van de Raad kan ik alleen maar zeggen dat het als zodanig ook steeds meer au sérieux wordt genomen. Mijnheer de Voorzitter, ik wens u persoonlijk en als politicus het allerbeste toe.
Nu terzake. Voor de volgende fase van de Europese ontwikkeling moeten wij een aantal belangrijke bakens uitzetten. In Berlijn moesten wij in Agenda 2000, in het bijzonder met het oog op de kosten van de uitbreiding, de financiële grondslagen van de Unie tot in 2006 veiligstellen. Ik dank u uitdrukkelijk voor de constructieve houding die het Parlement in de afgelopen weken in deze aangelegenheid heeft ingenomen.
Op de top van Keulen zullen wij na de financiële ook de politieke slagvaardigheid van de Unie op lange termijn moeten garanderen en versterken. Het Verdrag van Amsterdam is enkele dagen geleden in werking getreden. Dat was een historisch keerpunt. Het Verdrag stelt de Europese Unie een ruimer instrumentarium ter beschikking, maar doet tegelijkertijd ook nieuwe vragen rijzen waarop wij in Keulen een antwoord moeten vinden. Onze werkzaamheden worden echter overschaduwd door het allesoverheersende conflict in Kosovo en de daaraan verbonden menselijke tragedie. Daarover heeft hier gisterenmiddag een uitvoerig debat plaatsgevonden, zodat ik daarop niet nader meer hoef in te gaan. Ik merk alleen op dat de Europese Unie zich ten aanzien van de gebeurtenissen in de Balkan in de afgelopen weken eensgezind en vastberaden heeft getoond, van de gemeenschappelijke verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders van 24 maart tot de verscherping van de sancties waartoe de Raad Algemene Zaken vorige week heeft besloten.
De Raad vindt nog altijd dat wij op de vooravond van de 21ste eeuw niet mogen dulden dat de talrijkste bevolkingsgroep in Kosovo van zijn rechten wordt beroofd en zware en stelselmatige schendingen van de mensenrechten moet ondergaan. Wij moeten ervoor zorgen dat de honderdduizenden vluchtelingen en ontheemden naar huis kunnen terugkeren. Geen enkele machthebber mag zich erop kunnen beroepen dat verdrijving en moord een binnenlandse aangelegenheid zijn. Dat hebben wij in de 20ste eeuw geleerd. Maar nogmaals, voor ons gaat het in dit Kosovo-conflict niet alleen om humanitaire doelstellingen en humanitaire problemen. Het gaat voor ons ook om het feit dat ons beleid van eenmaking op geheel Europa gericht is en dat wij naar een duurzame veiligheid en stabiliteit in heel Europa streven.
Als Milosevic zijn doel bereikt en erin slaagt alle Albanezen uit Kosovo te verdrijven, ontstaat in die altijd al weinig stabiele regio een brandhaard waaruit vele nieuwe conflicten kunnen losbarsten. De stabilisering van Zuid-Oost-Europa zou dan nog lang op zich laten wachten, voor dat deel van Europa zou er dan geen enkel uitzicht op integratie meer zijn en Europa zou onvolledig blijven. Daarom is het van het grootste belang dat wij naast het militaire concept ook een politiek concept ontwikkelen om de gehele regio tot vrede te brengen.
Het Duitse voorzitterschap van de Raad heeft daartoe het initiatief genomen en de nodige voorstellen geformuleerd. Op hun bijeenkomst van 14 april in Brussel hebben de staatshoofden en regeringsleiders die Duitse voorstellen ondersteund. De Raad heeft vorige week beslist met de voorbereiding van een stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa te beginnen. Inmiddels is dat initiatief door de gehele internationale gemeenschap uitdrukkelijk begroet. Samen met de internationale organisaties en de betrokken buurlanden houden wij op 27 mei een eerste werkvergadering. Op 11 juni vindt dan de eerste conferentie van ministers van Buitenlandse Zaken plaats.
Tegen die achtergrond komt op 3 en 4 juni in Keulen de Europese Raad bijeen. De Raad zal aan de ontwikkelingen in Kosovo aandacht moeten besteden, maar mag de andere grote vragen in verband met de slagvaardigheid van de Europese Unie niet veronachtzamen.
In Keulen zijn de volgende vijf grote thema's aan de orde: het Europees werkgelegenheidspact, het tijdschema voor de komende institutionele hervorming, het Europese handvest van fundamentele rechten, de gemeenschappelijke strategie voor Rusland en de verdere ontwikkeling van het Europees veiligheids- en defensiebeleid.
Ik wil over die thema's kort iets zeggen. De werkloosheid is het grootste sociale probleem van deze tijd. Het werkgelegenheidspact, dat wij in Keulen willen goedkeuren, moet voor de burgers in Europa het signaal zijn dat de Europese Unie hun bekommering deelt. Het pact moet de uitdrukking zijn van een actief arbeidsmarktbeleid dat meer dan nu op het voorkomen van werkloosheid en dus vooral op het bestrijden van de langdurige en jeugdwerkloosheid en de discriminatie van de vrouwen op de arbeidsmarkt gericht is. Wij willen de maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid op nationaal en Europees niveau door middel van een gecoördineerd monetair, financieel en loonbeleid nauwer met elkaar verbinden en daaraan ook economische herstructureringen koppelen.
Een werkdocument van het Duitse voorzitterschap is op de informele bijeenkomst van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën in Dresden medio april voor de eerste keer besproken en positief onthaald. Grote steun was er voor het voorstel om bij de toekomstige dialoog over het belasting-, loon- en monetair beleid ook de sociale partners en de Europese Centrale Bank te betrekken.
Een tweede belangrijk thema zullen in Keulen de institutionele hervormingen zijn. Overeenkomstig de door de Europese Raad van Wenen geformuleerde opdracht zullen wij in Keulen moeten beslissen hoe en wanneer wij de in het Verdrag van Amsterdam nog niet geregelde institutionele problemen, die voor de uitbreiding moeten worden opgelost, moeten aanpakken. Ter voorbereiding van de top van Keulen zal het voorzitterschap van de Raad daarover weldra concrete voorstellen doen. Op dit ogenblik plegen wij nog intensief overleg met de lidstaten. Als voor de oplossing van die problemen Verdragswijzigingen nodig zijn, moet daarover in het kader van een conferentie van vertegenwoordigers van de lidstaten een akkoord worden bereikt. Volgens het Verdrag is voor de bijeenroeping van zulk een conferentie onder meer ook de formele raadpleging van het Europees Parlement vereist.
In Keulen gaat het echter alleen om de vraag hoe wij te werk moeten gaan en wat het tijdschema en de agenda van de intergouvernementele conferentie moeten zijn. Het Protocol van Amsterdam betreffende de instellingen in het vooruitzicht van uitbreiding van de Europese Unie en de daarover afgelegde verklaringen vormen het kader voor de intergouvernementele conferentie, maar ik sluit niet uit dat wij misschien verder moeten gaan. Na de gebeurtenissen in het begin van dit jaar, die tot het ontslag van de Commissie en tot een debat over de hervorming ervan hebben geleid, zouden wij ook de verhouding tussen Europees Parlement, Raad en Commissie opnieuw moeten bekijken. Ik vind het uiterst belangrijk dat wij de democratische controle, die het Parlement zo voortreffelijk heeft uitgeoefend, verder uitbouwen. Het vertrouwen in de instellingen moet volledig worden hersteld. Zulk een institutionele crisis mag zich niet meer voordoen.
Voor het voorzitterschap is het onontbeerlijk dat het Europees Parlement verder wordt versterkt. Hoe slagvaardiger de Europese Unie wordt, hoe groter ook de democratische legitimiteit van haar handelingen en besluiten moet zijn. Dat betekent bijvoorbeeld dat het Europees Parlement op alle terreinen waarop de Raad meerderheidsbesluiten neemt - wij willen het meerderheidsbesluit tot regel maken -, op voet van gelijkheid mee moet kunnen beslissen.
Om de intergouvernementele conferentie te doen slagen, zullen wij ze grondig moeten voorbereiden. Daarbij kunnen wij steunen op het vele werk dat de intergouvernementele conferentie ter voorbereiding van het Verdrag van Amsterdam heeft verricht. Wat het tijdschema betreft, kan de intergouvernementele conferentie al in het begin van volgend jaar worden bijeengeroepen en nog in het jaar 2000 haar werkzaamheden afronden. Dat is een ambitieuze doelstelling, maar ik meen dat een korte en krachtige intergouvernementele conferentie een belangrijk signaal zou zijn dat de Unie klaar is voor uitbreiding en dat haar instellingen de uitdaging aankunnen.
Onafhankelijk van de oplossing van de in Amsterdam nog niet geregelde institutionele kwesties moeten wij ons op middellange of lange termijn ook met de kwestie van het constitutionele bestel van Europa bezighouden. Minister van Buitenlandse Zaken Fischer heeft hier in het Parlement gezegd dat het probleem van de Europese grondwet sedert Maastricht en Amsterdam nijpender is dan ooit. Het Verdrag van Amsterdam is pas enkele dagen geleden in werking getreden. Welnu, wij moeten met het nieuwe Verdrag eerst ervaring opdoen. In het algemene debat over de toekomstige ontwikkeling en vormgeving van de Europese Unie wordt het immers almaar duidelijker dat daarbij naast het Europees Parlement ook de nationale parlementen en een zo breed mogelijk spectrum van maatschappelijke groepen moeten worden betrokken.
In dat kader past ook het Duitse initiatief voor een Europees handvest van fundamentele rechten. Wij willen dat de Europese Raad van Keulen de opdracht geeft om zulk een handvest op te stellen. Wij zullen te gelegener tijd moeten onderzoeken of en op welke manier zulk een handvest van fundamentele rechten boven de Europese Verdragen moet worden geplaatst. De burgers van Europa moeten weten dat aan hun fundamentele rechten op Europees niveau evenveel waarde wordt gehecht als op nationaal niveau. De eerste besprekingen over het handvest van fundamentele rechten hebben al plaatsgevonden. Ik ben ervan overtuigd dat wij het in Keulen over de verdere procedure eens kunnen worden.
De opstelling van zulk een handvest van fundamentele rechten is een typische opdracht voor parlementariërs. Die zijn daarvoor het best geplaatst en zouden dat dus moeten doen. In ons voorstel over de concrete totstandbrenging van het handvest van fundamentele rechten zullen wij daarmee zeker rekening houden.
Het Verdrag van Amsterdam houdt ook een opmerkelijke versterking van de slagvaardigheid van de Unie op het gebied van het buitenlands beleid in. Hoewel de Unie, zoals uit de Kosovo-crisis blijkt, nu al grote vastberadenheid aan de dag legt, moeten wij het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid verder ontwikkelen. Nooit is de behoefte aan een gemeenschappelijk Europees buitenlands en veiligheidsbeleid groter geweest dan nu. Dat moet ook iedereen bekennen die daaraan vroeger twijfelde. Wij hebben zulk een beleid nodig. Europa kan niet langer dulden dat het wel tot een economische wereldmacht is uitgegroeid maar dat het op politiek niveau niet eens zijn eigen regionale problemen kan oplossen.
Dat is onder meer de reden waarom het Verdrag van Amsterdam in een hoge vertegenwoordiger voor het GBVB voorziet, die overigens in Keulen moet worden benoemd. Vandaar ook de gemeenschappelijke strategie voor Rusland, die wij in Keulen willen vaststellen en bij de uitvoering waarvan de Raad meerderheidsbesluiten zal kunnen nemen. Die gemeenschappelijke strategie voor Rusland is een belangrijk project om te weten hoe gemeenschappelijke strategieën er in de toekomst moeten uitzien. Er wordt al aan andere gemeenschappelijke strategieën gewerkt, maar daarover zal in Keulen nog geen besluit kunnen worden genomen.
Om een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid te kunnen voeren moeten wij ook een Europese veiligheids-en defensie-identiteit tot stand brengen. Het is duidelijk dat de collectieve verdediging van Europa de taak van de NAVO blijft. De Europese Unie moet in crisissituaties echter ook zelf militair kunnen ingrijpen als zijzelf of de WEU dat nodig acht en onze Noord-Amerikaanse partner niet wil of kan meedoen. Het initiatief van Tony Blair in Pörtschach en de Frans-Britse ontmoeting in Saint-Malo hebben hier nieuwe impulsen gegeven.
De totstandbrenging van een Europese veiligheids- en defensie-identiteit is, na de oprichting van de interne markt en de Economische en Monetaire Unie, het centrale element van het Europese integratieproces. Zonder die identiteit blijft het proces van Europese eenmaking onvolledig. Als voorzitter van de EU en de WEU doen wij ons uiterste best om van die nieuwe dynamiek gebruik te maken. Tegen de Europese Raad van Keulen willen wij een verslag opstellen over de mogelijkheden die zich voor de verdere ontwikkeling van de Europese veiligheids- en defensie-identiteit aandienen. Dat verslag zal de basis vormen voor een besluit van de Europese Raad van Keulen, waarin die concreet zal moeten bepalen hoe het op dit belangrijke politieke terrein nu verder moet. In dat kader past ook het thema van de eventuele integratie van de WEU in de EU volgens artikel 17 van het Verdrag van Amsterdam.
U ziet dat ook zonder de extra uitdagingen waarvoor de crisis in Kosovo en het ontslag van de Commissie de Unie hebben geplaatst, in Keulen heel wat opdrachten tot een goed einde moeten worden gebracht. Zoals u weet, komen in crisissituaties vaak ook krachten vrij die een nieuwe dynamiek op gang kunnen brengen. Het Duitse voorzitterschap is ervan overtuigd dat het bij de ontwikkeling van de Europese Unie tot een pan-Europese en tegelijkertijd ook op alle terreinen slagvaardige Gemeenschap zijn verantwoordelijkheid op zich kan nemen. Het Duitse voorzitterschap hoopt dat het daarbij ook op de steun van het Europees Parlement mag blijven rekenen. Ik dank u voor uw aandacht.
Applaus

Santer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de Europese Raad van Keulen wordt gehouden op een moment dat voor de Europese Unie beslissend is. Nu het Verdrag van Amsterdam op deze eerste mei in werking is getreden, zijn wij aan een nieuwe etappe begonnen. Een nieuw verkozen Parlement zal over enkele weken zijn taak aanvaarden en er zal een nieuwe Commissie worden gevormd. Nu vanochtend zult u zich uitspreken over de benoeming van de toekomstige voorzitter, Romano Prodi. De nieuwe voorzitter zal de steun van het Europese Parlement nodig hebben om zijn taak tot een goed einde te brengen. Van al deze elementen moet een goed gebruik worden gemaakt om de Europese eenwording een nieuw elan te geven. Wij moeten lering trekken uit het verleden en ons op de toekomst richten. Ook moeten nu al de volgende institutionele etappes worden voorbereid.
Alvorens hierover te spreken, en de vragen van de heer De Giovanni te beantwoorden, zal ik de overige vraagstukken aanstippen die over een maand zullen worden voorgelegd aan de Europese Raad van Keulen.
Vanzelfsprekend zal er worden gesproken over de situatie in Kosovo. Hier moet de Europese Unie, meteen al in de fase van de wederopbouw, een zeer belangrijke rol spelen, en de Commissie - naast de Wereldbank - een coördinerende rol. Zij zal hiervoor de nodige steun en middelen moeten ontvangen. Vervolgens moet de Unie zich inspannen om een echte strategie te omschrijven, een alomvattende strategie voor de stabiliteit op de Balkan, en Keulen zal een centraal moment zijn op die weg.
In Keulen zal tevens de eerste gemeenschappelijke strategie uit hoofde van het Verdrag van Amsterdam worden aangenomen, een strategie die, zoals u weet, Rusland betreft. Dit wordt geen gemakkelijke taak, al was het alleen maar omdat de Raad en de Commissie over een beperkte tijd beschikken. Wij maken echter goede vorderingen. Deze taak wint nog aan belang in de context van de Kosovo-crisis. Het is belangrijker dan ooit met Rusland, dat grote land, op elk vlak, politiek, economisch, en commercieel, constructief en diepgaand in gesprek te blijven en de dialoog nog uit te breiden. De Kosovo-crisis doet overigens de behoefte aan een echte Europese defensie-identiteit scherp voelen. Na de vorderingen die tijdens de top van het Atlantisch bondgenootschap in Washington waren geconstateerd, moet de Europese Unie resoluut een standpunt innemen.
Op het economisch vlak zijn de vooruitzichten voor de groei voor 1999 enigszins naar beneden bijgesteld, al zijn er ook positieve signalen. Het ongeschonden vertrouwen van de consument werkt aanstekelijk op de ondernemingen, en de daling van de referentietarieven van de Europese Centrale Bank zet ook aan tot optimisme. Het is echter duidelijk dat Europa behalve achter de noodzakelijke budgettaire consolidatie ook vaart moet zetten achter de structurele hervormingen van de markten voor werkgelegenheid, goederen, diensten en kapitaal, en in deze geest heeft de Commissie ook de aanbeveling betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid aangenomen. Hierin worden specifieke aanbevelingen per land gedaan, ook inzake economische hervormingen, en ik verwacht dit jaar een open, diepgaande bespreking over deze aanbevelingen. De coördinatie van het economisch beleid van de lidstaten moet niet in ijdele woorden blijven steken.
De Commissie zal tevens verslag uitbrengen over de ontwikkeling van de trans-Europese netwerken en verwacht dat de Europese Investeringsbank, net zoals tijdens de Europese Raad van Amsterdam in 1997, een eigen bijdrage zal leveren.
Aan de Europese Raad zal een verslag van de Raad van ministers van Financiën worden voorgelegd over de internationale financiële architectuur; uit de Aziatische en de Russische crises is duidelijk gebleken dat op dit gebied hervormingen nodig zijn. Tijdens de besprekingen die nauwelijks een week geleden in Washington plaatsvonden ter gelegenheid van de jaarvergadering van het Internationale Monetair Fonds konden vorderingen worden geconstateerd, maar ik zou graag hebben gezien dat Europa werkelijk met één stem had gesproken.
Kijken wij bijvoorbeeld naar de vermindering van de schuldenlast voor de armste landen. Waarom moet elk van de Europese landen van de G7 zijn eigen plan voor schuldenlastvermindering indienen? Waarom laten wij onze partners - met name de Amerikaanse partners - in onze plaats de buitenlandse vertegenwoordiging van de Gemeenschap op het gebied van de euro organiseren, zonder gevolg te geven aan het besluit van de Europese Raad van Wenen?
Wat werkgelegenheid betreft wordt Keulen een belangrijke ontmoeting. Het proces van Luxemburg consolideert zich en begint zijn vruchten af te werpen met een meer systematisch, geïntegreerd en ambitieus beleid voor de werkgelegenheid per lidstaat, en op initiatief van het Duitse voorzitterschap zullen wij een verdere stap zetten in de richting van dit Europese werkgelegenheidspact, waarvoor ik al in januari 1996 heb gepleit. Bij wijze van bijdrage tot het denkproces zal de Commissie aan de Europese Raad een mededeling voorleggen over de beste manier om de doelstellingen van een hoog werkgelegenheidsniveau te verwerken in de definitie en de uitvoering van het beleid en de maatregelen van de Gemeenschap.
Mijnheer de Voorzitter, in Keulen zullen ook de eerste contouren duidelijk worden van de volgende institutionele hervorming. Ik zou niet willen vooruitlopen op de methoden of de inhoud die Romano Prodi en de nieuwe Commissie hiervoor hebben vastgesteld. Ik memoreer echter de oproep die de Commissie al in het kader van Agenda 2000 heeft gedaan om de vraagstukken die in Amsterdam onbeantwoord zijn gebleven, te regelen; zij had ook meegedeeld dat er een ingrijpender hervorming moet volgen.
Elke vertraging bij de versterking van de instellingen en het functioneren daarvan kan de daadwerkelijke uitbreiding van de Unie slechts in gevaar brengen; deze nieuwe hervorming dient de instellingen voor te bereiden op de uitbreiding, maar moet ook een antwoord zijn op bepaalde zaken bij de instellingen die niet goed functioneren, en die de afgelopen maanden aan het licht zijn getreden. Er is dus behoefte aan een institutionele hervorming die is toegespitst op prioriteiten; aan "shopping lists" hebben wij niets, want wij moeten Europa niet afschilderen als een afschrikwekkend, nooit voltooid werk in uitvoering. Werk dat in etappen geschiedt, dat wel, maar toch niet permanent.
Ik voeg hier nog aan toe dat het absoluut geen zin heeft na te denken over nieuwe hervormingen wanneer de politieke wil ontbreekt om hetgeen al bestaat uit te voeren. Er moet worden voortgebouwd op het acquis, en ik denk hier bijvoorbeeld aan het onderdeel justitie en binnenlandse zaken in het Verdrag van Amsterdam. Ik nodig de burgers en de instellingen uit van nabij te bestuderen hoe de voornemens worden vertaald in procedures en werkmethoden.
Ik zou niet alleen willen pleiten voor de noodzakelijke institutionele hervormingen, maar ook voor een samenhangende aanpak. Men kan niet tegelijkertijd nieuwe Europese programma's vragen, het gebruik van bureaus voor technische bijstand aan de kaak stellen en weigeren meer personeel aan te trekken. Men kan niet enerzijds plechtige verklaringen afleggen over het subsidiariteitsbeginsel en anderzijds van de Commissie steeds nieuwe initiatieven eisen. Men kan niet eisen dat de Commissie krachtige politieke impulsen geeft en anderzijds de indruk wekken dat men de Commissie wil omvormen tot secretariaat van de Raad of van het Parlement.
Applaus vanuit verschillende banken
Mijnheer de Voorzitter, bepaalde problemen kennen we al: de weging van de stemmen in de Raad, de vermindering van het aantal commissarissen. Voor een echte ingrijpende hervorming van de bepalingen van het Verdrag op het punt van de samenstelling en de werking van de instellingen is echter meer nodig. Voor een dergelijke hervorming is in elk geval, zoals de fungerend voorzitter zojuist heeft gezegd, een gegeneraliseerde invoering van de gekwalificeerde meerderheid vereist. Ook moet men zijn gedachten laten gaan over een uitbreiding van de medebeslissingsprocedure.
Moeten wij nog verder gaan? Zeker. Zoals bijvoorbeeld in de moeilijke kwestie van de collegialiteit en de individuele verantwoordelijkheid van de commissarissen. Het beginsel van de collegialiteit bij de politieke beslissingen lijkt mij absoluut noodzakelijk, zowel nu als in het verleden, voor de legitimiteit van de Commissie en van het Europese institutionele bestel zelf, zonder dat dit overigens behoeft te leiden tot een gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid in bepaalde situaties, waarin de besluiten niet collegiaal zijn en ook niet kunnen zijn. Dit is slechts een schijnbare contradictie, die zal worden opgelost wanneer de voorzitter van de Commissie zijn nieuwe bevoegdheden goed aanvoelt en uitoefent.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad van Keulen zal zich dus moeten uitspreken over echt belangrijke onderwerpen. Of het nu werkgelegenheid is, Kosovo, de uitbreiding of de werking van de instellingen, de Europese Unie moet leren spreken met één stem: één enkele stem voor de vijftien lidstaten, maar ook voor de instellingen. Dat betekent niet dat men steeds op dezelfde lijn moet zitten, maar wel dat men moet samenwerken en via een constructieve aanpak het Europa van morgen moet verbeteren en versterken. Dit zal invloed hebben op de wijze waarop onze medeburgers over ons denken en zal ons helpen voor Europa de plaats te vinden die het op het internationale toneel verdient.

De Giovanni
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega's, dit wordt mijn laatste interventie in het openbaar en ook ik wil om te beginnen als voorzitter van de Commissie institutionele zaken de Voorzitter van ons Parlement ten zeerste danken voor het werk dat wij samen met hem hebben mogen verrichten; ik wil hem daarvoor openlijk hulde brengen, om vervolgens meteen over te gaan tot het onderwerp van de institutionele hervorming.
Het dossier van de institutionele hervorming ligt weer op tafel en ik kan niet anders zeggen dan dat dit de grote verdienste is geweest van het Duitse voorzitterschap, dat de interventie van de fungerend voorzitter van januari jongstleden in dit Parlement heeft opgepakt.
Er kwamen twee fundamentele punten ter sprake: de noodzaak van een intergouvernementele conferentie op korte termijn in het jaar 2000, waarvan de methode en het tijdschema nader moeten worden besproken, en de kwestie van de grondwet die tot mijn genoegen vanmorgen door de heer Verheugen ook weer werd genoemd. Waarom ik deze heropening van de institutionele besprekingen zo belangrijk en essentieel acht? Ten eerste omdat Europa prominenter aanwezig moet zijn en een rol in de wereld moet gaan spelen, zoals de historisch-politieke context uitwijst, en omdat dit zo broodnodige Europa zonder vernieuwde instellingen en zonder sterke politieke wil onmogelijk concreet gestalte kan krijgen; vervolgens omdat - en dit heeft ook de fungerend voorzitter van de Raad vanochtend gezegd - het nu zo precaire evenwicht tussen de instellingen opnieuw moet worden gedefinieerd. De Raad heeft er goed aan gedaan Romano Prodi snel als voorzitter voor te dragen maar we weten allemaal - ook voorzitter Santer zei dit daarnet - dat we voor het probleem staan hoe de politieke rol van de Commissie te versterken en te preciseren; kortom, het gaat om het evenwicht tussen de instellingen.
Wat moet er dus op de agenda van de intergouvernementele conferentie komen te staan? In elk geval wat wij in het communautaire jargon de "driehoek van Amsterdam" noemen; in elk geval de gekwalificeerde meerderheid die, zoals we allemaal weten geen technische, maar een intens politieke aangelegenheid is, omdat de soevereiniteit van de nationale staten erdoor ter discussie wordt gesteld; in elk geval iets over de samenstelling van de Commissie en de weging van de stemmen. Dat weten we allemaal al. Maar er is nog iets anders nodig, want de intergouvernementele conferentie van het jaar 2000 zal zich, zoals reeds is gezegd, in een gecompliceerde en moeilijke context afspelen en daarom moeten ook de vraagstukken van het buitenlands beleid en vooral die van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid er een plaats krijgen.
In onze resolutie stellen wij het probleem van de methode aan de orde. Natuurlijk stellen wij bepaalde fundamentele aspecten, zoals artikel N, niet ter discussie, maar wel stellen wij dat er in de voorbereidingsfase vernieuwingen noodzakelijk zijn. Wij hebben de tekortkomingen van de intergouvernementele methode ingezien en vastgesteld dat het resultaat van de intergouvernementele conferentie op een andere manier moet worden voorbereid. Net als in de resolutie-Méndez De Vigo/Tsatsos van november 1997, dringen wij aan op een document van de Commissie dat de basis kan vormen voor interinstitutioneel overleg met deelnemers uit de burgermaatschappij, de nationale parlementen en de regio's. Korter gezegd, op de tafel van de intergouvernementele conferentie moet eigenlijk een document komen te liggen van het hoogste gezag; zo'n andere voorbereiding van de intergouvernementele conferentie kan immers met meer zekerheid een geslaagde hervorming garanderen. Daar gaat het om! Wij stellen noch artikel N noch de noodzaak uiteindelijk tot unanimiteit te komen ter discussie, maar wij vinden dat deze ontmoeting op een andere manier moet worden voorbereid. Waarom? Omdat Europa erom vraagt, omdat Europa sterke instellingen wil!
Het zij mij vergund nog even iets te zeggen over de kwestie van de grondwet. Zoals gezegd, ben ik heel blij dat de fungerend voorzitter hierop vanmorgen weer is teruggekomen. We weten dat het opstellen van een grondwet hier niet het probleem is, want dat hebben we in het verleden al gedaan en we hebben bewezen dit ook te kunnen. We weten nu dat er twee problemen zijn: in de eerste plaats is er het probleem van de omschrijving van de aan de Verdragen te ontlenen, vereenvoudigde beginselen die duidelijke normen, aandachtspunten, principes en waarden kunnen inhouden voor de burgers, opdat ze weten waar het om gaat wanneer er over Europa en over de Europese grondwet wordt gesproken; in de tweede plaats dat van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, een ruimte met mensen van vlees en bloed, met burgers die garanties willen op het stuk van recht en rechtspraak. Daarom hebben we het in dit verband over grondrechten die in het Verdrag moeten worden opgenomen - ook de heer Verheugen zei dit vanochtend nog - en ik geloof dat wij op die grondslag een politiek Europa kunnen bouwen en tegelijkertijd een Europa van de burgers, omdat die twee dingen of hand in hand gaan, of er helemaal niet zullen komen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer De Giovanni. Omdat dit uw laatste interventie is, wil ik u namens het Parlement bedanken voor al het werk dat u hebt gedaan, en voor de toewijding en energie die u aan dat werk hebt besteed.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij het woord hebt verleend. Ik zou u willen vragen of eraan gedacht is de onderhavige verklaring van de Raad en de Commissie te laten volgen door ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37 van ons Reglement.

De Voorzitter
Ja zeker, er zal morgen over worden gestemd.

Gollnisch
Er wordt dus morgen over gestemd. Dan is er dus een speciaal besluit geweest, in afwijking van artikel 37, lid 3, waarin wordt bepaald dat er normaliter op de dag zelf over wordt gestemd.
Dat wilde ik even weten.

De Voorzitter
Ja, er is in die zin beslist.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn interventie beginnen door me aan te sluiten bij de opmerkingen van verscheidene collega's, die u namens de fracties hebben gecomplimenteerd met uw werk. Ook ik wil de Voorzitter gelukwensen, en omdat ik hem al heel lang persoonlijk ken, ben ik extra blij dat zijn werk een succes is geweest.
Ik zou deze gelegenheid ook willen benutten om vast afscheid te nemen van de heer Santer als voorzitter van de Commissie, want ik geloof dat dit de laatste debat is waarbij hij aanwezig is. Ook hem wil ik complimenteren met zijn werk in de afgelopen periode.
Het Duitse voorzitterschap heeft dit halfjaar heel goed gepresteerd. Ondanks alle voorspellingen heeft het Duitse voorzitterschap een akkoord weten te bereiken over Agenda 2000, wat moeilijk te verwezenlijken leek. Daarnaast heeft het voorzitterschap voor de Europese Raad van Keulen net een behoorlijke ambitieus programma aangekondigd. Mijn complimenten aan het Duitse voorzitterschap voor de ambitie die uit dit programma spreekt. De voorzitter van de Commissie heeft in zijn interventie vijf heel duidelijke punten genoemd, die de werkelijke behoeften van de Unie weerspiegelen.
Aan het Europees werkgelegenheidspact bestaat de meeste behoefte. Ik denk dat het Duitse voorzitterschap er goed aan heeft gedaan dit voorstel bovenaan te zetten. Ondanks allerlei andere zaken is het werkgelegenheidsprobleem immers toch het probleem dat we elke dag weer tegenkomen in Europa. Gelet op de bezuinigingen die in financiële vooruitzichten voor 2000 tot 2006 zijn ingebouwd, is het echter wel de vraag of de Europese Unie de komende jaren over voldoende middelen zal beschikken om een eigen werkgelegenheidsbeleid te voeren, want op bijna alle beleidsterreinen van de Gemeenschap heeft men moeten bezuinigen.
Wij zijn natuurlijk erg blij met de concrete verwijzing naar een intergouvernementele conferentie in het jaar 2000, waar collega De Giovanni ook al naar verwees. In Amsterdam zijn institutionele kwesties duidelijk opengelaten, terwijl ook duidelijk is geworden dat de uitbreiding van de Unie eigenlijk niet plaats kan vinden zonder die kwesties in te vullen. Het aantal landen dat een toetredingsverzoek heeft gedaan is momenteel zo hoog, dat - gesteld dat ze in de huidige omstandigheden zouden worden toegelaten - de structuur van de Europese Unie in ieder geval kwalitatief zou moeten worden gewijzigd. Ik denk dat die intergouvernementele conferentie een moeilijke taak wacht, maar hoe dan ook wil ik het Duitse voorzitterschap nogmaals prijzen voor de heldere manier waarop het deze kwestie aan de orde heeft gesteld.
Het zwakke punt van de Europese Unie blijft uiteraard het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Het Duitse voorzitterschap heeft erop aangedrongen dat artikel 17 van het Verdrag van Amsterdam verder wordt uitgewerkt. De integratie van de West-Europese Unie in het systeem van de Europese Unie is een eerste stap in de richting van een Europese defensie-identiteit, die naar behoefte kan worden verstevigd. Daarnaast speelt de benoeming van een zo belangrijke figuur als "mijnheer of mevrouw GBVB" , die verantwoordelijk zou zijn voor de uitvoering van dat beleid. Het moet worden gezegd dat het vanuit het oogpunt van het Parlement beter was geweest dit beleid aan de Commissie in handen te geven, in plaats van - zoals de heer Santer zei - van de Commissie steeds meer een soort Raadssecretariaat te maken.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot van mijn interventie wil ik het Duitse voorzitterschap - en de heer Verheugen in het bijzonder - bedanken voor het uitstekende werk dat zij dit halfjaar hebben gedaan.

Brok
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, wij hebben hier een uiteenzetting gehoord over de moeilijke problemen waarmee de top van Keulen zich zal moeten bezighouden en die in ons aller belang moeten worden opgelost. Ik vind het ook bijzonder goed dat aan het gemeenschappelijk buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid zoveel aandacht is besteed. Kosovo bewijst dat wij, zowel wat preventie als slagvaardigheid betreft, resultaten moeten boeken. Dat het Duitse voorzitterschap van de Raad daarvoor gebruik wil maken van het feit dat Duitsland niet alleen de Europese Unie maar ook de WEU voorzit, is een goede zaak. Daarnaast moeten de door het Verdrag van Amsterdam voor de totstandbrenging van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid geboden mogelijkheden werkelijk ten behoeve van de Gemeenschap worden gebruikt en mogen wij onze oude methodes niet langer toepassen.
Het is nog niet te laat om ook Rusland opnieuw te laten meedoen. Een gemeenschappelijke strategie voor Rusland om op ons continent een evenwicht tot stand te brengen en aan de oplossing van bepaalde problemen bij te dragen is een prijzenswaardig initiatief. Daarbij mogen wij echter niet vergeten dat wij, gelet op de vele handelsconflicten, ook onze betrekkingen met de Verenigde Staten moeten verbeteren. Mijnheer Verheugen, ik zou willen vragen om de VS/EU-Top op 19 juni in Bonn ook aan te grijpen om het partnerschap en de samenwerking tussen de Verenigde Staten en Europa te versterken, in betere vormen te gieten en daarbij ook de parlementen te betrekken.
Gelet op het grote probleem van de werkloosheid is het werkgelegenheidspact een belangrijk thema. Wij zullen het resultaat van de top echter grondig bekijken en nagaan hoe de taken tussen de lidstaten en Europa in het kader van het werkgelegenheidsbeleid worden verdeeld om te voorkomen dat Europa ten onrechte verantwoordelijk wordt gesteld voor iets waarvoor het geen verantwoordelijkheid draagt. Wij zullen er ook op toezien dat de door de heer Lafontaine voorgestane mix van monetair, financieel en loonbeleid op Europees niveau niet opnieuw opduikt. Ik weet niet wat u bedoelde toen u zei dat niet alleen de sociale partners, maar ook de Europese Centrale Bank hierbij moest worden betrokken. Ik hoop dat ik u verkeerd heb begrepen. De Europese Centrale Bank moet volkomen onafhankelijk zijn en mag niet in een door de regeringen uitgestippelde strategie worden ingeschakeld.
Ik zou nog een laatste opmerking willen maken. De heer Méndez de Vigo zal daarop nader ingaan. De institutionele hervorming moet in samenwerking met het Europees Parlement tot stand worden gebracht. Het Europees Parlement moet op de intergouvernementele conferentie een belangrijker rol spelen dan op die ter voorbereiding van het Verdrag van Amsterdam, toen het nog min of meer buiten de conferentie stond. Ik hoop dat het Duitse voorzitterschap van de Raad daarvoor zal zorgen. Wij moeten de Europese Unie op de uitbreiding voorbereiden door het systeem van het meerderheidsbesluit uit te breiden. Als wij in de tweede plaats onder meer het probleem van de grondwet aanpakken, moeten wij duidelijk maken dat de uitbreiding daardoor niet zal worden uitgesteld. Wij moeten echter ook daarvan werk maken. Ik kan u alleen maar feliciteren met uw opvatting dat wij een strategie voor de totstandbrenging van een lijst van fundamentele rechten moeten uitstippelen. Als dat in samenwerking met het Europees Parlement en de parlementen van de lidstaten kan gebeuren, zou dat voor de burgers en de identiteit van de Europese Unie van grote betekenis zijn.

Spaak
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, tijdens het congres van Den Haag in 1998 betreurde de Europese beweging het feit dat de Unie thans gedoemd lijkt zich voort te bewegen in een groot vacuüm, en geen enkel politiek perspectief lijkt te hebben nu zij zich in de twee grote avonturen van haar geschiedenis stort, namelijk de ene munt en de uitbreiding, twee zaken die zij tot een succes moet maken.
Sinds 1998 is er een andere grote uitdaging, namelijk de Kosovo-oorlog. Wij moeten ons namelijk aan de grenzen van Europa verzetten tegen elke aanslag op de mensenrechten. Maar, het moet toch eens worden gezegd, het is niet de Europese gedachte die in het geding is. Gisterochtend heeft de heer Prodi in zijn betoog gememoreerd wat de fundamentele waarden zijn van de Europese gedachte. Datgene wat in het geding is, en wat de Raad van Keulen serieus zal moeten aanpakken, is de neiging van politieke leiders van bepaalde lidstaten om zich te lang te blijven vastklampen aan sterk achterhaalde overblijfselen van nationale soevereiniteit, die eerst en vooral zijn aan te treffen in het buitenlands beleid.
De Kosovo-tragedie, die wij tien jaar lang konden zien aankomen, is een afschrikwekkend voorbeeld hiervan. In de compromistekst van het Europees Parlement wordt er dan ook op aangedrongen dat in Keulen de hoge vertegenwoordiger van het GBVB wordt benoemd, dat hij de steun krijgt van de beleidseenheid voor planning en vroegtijdige waarschuwing, en dat hij bovendien, door zijn persoonlijkheid, in staat is een belangrijke rol te spelen.
De liberale fractie is bijzonder verheugd over de wijze waarop wordt benadrukt dat het hoog tijd is de institutionele betrekkingen met de West-Europe Unie aan te halen, die uiteindelijk zou moeten beschikken over een defensie- en preventiemacht.
Dan zou ik nu de heer De Giovanni een compliment willen maken voor de tekst van zijn resolutie, die naar mijn vaste overtuiging voor het komende Parlement een referentiedocument is, en hem nogmaals willen zeggen wat een groot voorrecht het was met hem te mogen werken.
Er zijn twee onderwerpen die mij prioritair lijken en die aan de Raad in Keulen ter beraadslaging moeten worden voorgelegd: allereerst het tijdschema. In het tijdschema van de Commissie institutionele zaken wordt erop aangedrongen dat de werkzaamheden van de komende IGC vóór de eerste uitbreiding moeten zijn afgesloten. Alleen een dergelijke eis zal de kandidaat-landen in staat stellen zich met volledige kennis van zaken te engageren in een politiek project, met een acquis communautaire waaraan niet kan worden getornd.
Vervolgens de methode. De methode die bij de voorbereiding van het Verdrag van Amsterdam is gehanteerd, had, zo is gebleken, haar zwakke punten. Daarom is een andere methode nodig, waarbij de Commissie haar eigen rol dient te krijgen en dus de drijvende kracht dient te zijn achter de komende hervorming.
De ambitie waarvan de heer Prodi getuigde ten aanzien van de politieke autoriteit die hij met zijn collega's en het Europees Parlement denkt uit te oefenen, belooft zeer veel goeds, en wij wensen deze overtuigde Europeaan alle succes toe, en danken tevens de heer Santer voor wat hij tijdens zijn mandaat heeft gedaan.

Cardona
Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik heb de resolutie van de heer De Giovanni met veel belangstelling aangehoord en gelezen. Ik zou deze gelegenheid overigens te baat willen nemen om hem te feliciteren en te danken voor zijn neutraliteit, nauwkeurigheid en onpartijdigheid en ook als voorzitter van de Commissie institutionele zaken waarvan ik de afgelopen jaren lid ben geweest.
Met uw welnemen zou ik enkele aspecten van de resolutie en het daaruit voortvloeiende debat willen belichten die mijns inziens van fundamenteel belang zijn. Ik denk dan in het bijzonder aan de mogelijkheid die reeds vroeger en ook nu weer is geopperd om een Europese grondwet in het leven te roepen, de verificatie of wens tot verificatie van een specifieke grondwetgevende macht op communautair niveau en een ik zou haast zeggen corrigerende interpretatie van artikel N van het Verdrag.
Ik heb gelezen, ik heb geluisterd en ik heb nagedacht. Ik heb steeds geleerd, en ik heb dat ook steeds mijn studenten voor ogen gehouden, dat het recht en de politiek een antwoord moeten bieden op de onzekerheden van de bevolking en van de burger. Volgens wat ik zie en hoor, maken de burgers van de lidstaten van de Unie zich momenteel zorgen over de oorlog, de armoede, de sociale uitsluiting, de werkloosheid, de drughandel en de misdaad in het algemeen. Voor zover ik weet, staan zij niet te springen om een Europese grondwet. Tenzij men ervan uitgaat dat de Europese grondwet de problemen van de burgers oplost. Ik deel deze overtuiging in elk geval niet. Volgens mij kan een Europese grondwet die rechten en plichten vaststelt die op zich niet uitvoerbaar en bindend zijn geen afdoend antwoord bieden op de problemen waarmee de Europese burgers op dit moment te kampen hebben.
Het spijt me ten zeerste maar ook bij de specifiek Europese grondwetgevende macht heb ik mijn twijfels. Ik ben van oordeel dat deze bevoegdheid van de volkeren uitgaat. En volgens wat ik denk, geloof en zo vrij ben hier te verdedigen bestaat er momenteel geen Europees volk, hetgeen natuurlijk niet wil zeggen dat daar in de toekomst geen verandering in kan komen. En misschien is het zelfs wenselijk dat daarin verandering komt. Maar op dit moment zijn onze grenzen nog niet duidelijk afgebakend. Ik ben dan ook overtuigd van de noodzaak van de institutionele hervormingen op voorwaarde dat er een afdoende regeling wordt getroffen en er niet voortdurend aan van alles en nog wat moet worden gesleuteld. Bovendien moeten zij vooral in het teken van de bevolking staan en moeten zij een antwoord bieden op de huidige onzekerheden, steeds in samenspraak met de Europese burgers. Om af te ronden zou ik hieraan nog willen toevoegen dat zonder deze participatie eender welke constructie van het ene op het andere moment kan instorten. En als er iets is wat ik als overtuigd Europeaan wil vermijden dan is het wel dat Europa ten gevolge van een van deze moeilijkheden te gronde gaat.

Puerta
Mevrouw de Voorzitter, gelet op de structurele werkloosheid in Europa ligt het belang van de aanstaande Europese Raad van Keulen voor de hand. Regeren betekent keuzes maken, en er zijn verschillende mogelijkheden om uit te kiezen. In het manifest van de Britse en Spaanse eerste ministers, Tony Blair en José María Aznar, wordt bijvoorbeeld meer deregulering en flexibilisering voorgesteld. Ik denk echter - en ik spreek nu namens mijn fractie - dat wij in plaats daarvan eerder zouden kiezen voor een voorstel als het Frans-Italiaanse, waarin wordt teruggegrepen op een actief werkgelegenheidsbeleid en het doen van overheidsinvesteringen.
De Europese Raad van Keulen mag niet uitdraaien op een optelsom van goede bedoelingen, een verzameling losstaande acties of een eenvoudige bundeling van nationale banenplannen. Dat zou niet langer aanvaardbaar zijn voor de publieke opinie, en dat zou niet geloofwaardig zijn.
Over de plannen op institutioneel gebied het volgende. Wij zijn er volledig van overtuigd dat een institutionele hervorming inmiddels dringend noodzakelijk is en dat er concrete voorbereidingen moeten worden getroffen voor een intergouvernementele conferentie. We kunnen de Raad vast vertellen dat het Parlement jarenlang heeft gewerkt aan het verwerven van een lange reeks fundamentele rechten, dus wij zijn optimaal voorbereid.
En over de oorlog in Joegoslavië, de oorlog op de Balkan waardoor vooral Kosovo wordt getroffen, moeten we luid en duidelijk zeggen dat de daden van het regime van Milosevic in Kosovo weliswaar onvoorwaardelijk moeten worden veroordeeld, maar dat het ook tijd is om aan een politieke oplossing te werken. Zijn er soms in Joegoslavië of in Servië geen miljoen onschuldigen te vinden, een miljoen rechtvaardigen die het verdienen dat de bombardementen worden gestaakt en dat er een einde komt aan de algehele verwoesting van de infrastructuur en aan de bijkomende schade? Is het geen tijd voor een politieke oplossing na de kastijding die niet alleen het regime van Milosevic, maar de hele bevolking heeft ontvangen? Ik denk dat met name het Duitse voorzitterschap daarvoor gevoelig zou moeten zijn. Ik zou nooit het Duitse volk de schuld geven van het regime waaronder het gebukt ging ten tijde van de Hitler-dictatuur. Die zienswijze wil ik ook op Kosovo toepassen. Ik doe dat met de bedoeling de problemen te boven te komen, zodat we met zijn allen kunnen zorgen voor vrede in Europa.

Wolf
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, wat onder opeenvolgende voorzitterschappen gebeurt, hangt, zoals wij hier in het Parlement hebben kunnen vaststellen, niet zozeer af van de bekwaamheid van de leiders van de landen die het voorzitterschap bekleden, als wel van de fundamentele ontwikkelingen die voor de situatie van de Unie beslissend zijn. Juist daarover moeten wij ons - dat moet ik op dit plechtige ogenblik toch wel zeggen - grote zorgen maken. Ieder weldenkend mens weet ondertussen dat de neoliberale tegenhervorming is mislukt. Toch gaan wij hier voort alsof er niets was gebeurd en creëren wij voortdurend nieuwe, corporatieve overlegmechanismen waarbij wij allerlei mensen betrekken. Dat is goed, maar dat is niet de koerswijziging die wij nodig hebben. Zonder die koerswijziging zullen wij nooit beantwoorden aan de verwachtingen van de Europese volkeren, die de voorstanders van de neoliberale tegenhervorming sedert 1995/1996 hebben weggestemd. Waarom missen wij de moed, kracht en visie om die koerswijziging uit te voeren? Als groene betreur ik in dit verband uitdrukkelijk dat mijn oude vriend Oskar Lafontaine ontslag heeft genomen.
In dit eerste jaar van de euro hadden wij het Europese beleid op een nieuwsoortige economische ontwikkeling moeten afstemmen waarmee wij ook het probleem van de massale werkloosheid kunnen oplossen. In plaats daarvan krijgen wij een Europees werkgelegenheidspact dat ver achterblijft bij het initiatief dat de heer Santer ooit heeft voorgesteld, maar ook bij de oorspronkelijke voorstellen van het Duitse ministerie van Financiën. De vraag is niet of de fles halfvol of halfleeg is, maar wel of er een fles komt dan wel of in Keulen slechts een fles van papier wordt gemaakt waarin wij niets kunnen gieten. Die strijd zullen wij nu moeten voeren. Wij willen een fles die wij kunnen vullen. Ik vraag de afgevaardigden dat zij zich solidair tonen en begroet uitdrukkelijk de Europese marsen tegen de massale werkloosheid die deze eisen in Keulen nogmaals aan de orde zullen stellen. Ik hoop dat ze de top van Keulen op het goede spoor zullen zetten.

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik denk dat de top in Keulen belangrijke opdrachten heeft uit te voeren en een belangrijke benoeming heeft te doen, die van "mijnheer of mevrouw GBVB" .
Daarom valt het te betreuren - ik blijf erop hameren - dat deze top plaatsvindt op de geplande data. Als de crisis die de Commissie dooreen heeft geschud, er niet was geweest, zouden wij ons hebben bevonden in een situatie waarin de Europese Raad, ondanks de verzoeken van dit Parlement, over alles zou hebben besloten zonder rekening te houden met de mening van de kiezers die van 10 tot en met 13 juni naar de stembus gaan.
Ik heb de Raad twee vragen voor te leggen. Op het gebied van het buitenlands beleid en het beleid ten aanzien van de Verenigde Naties hebben wij als Europese Unie vorderingen te boeken en iets te zeggen over twee essentiële vraagstukken, namelijk de bekrachtiging van het statuut van het Permanent Hof van Justitie, en het moratorium op de uitvoering van de doodstraf, waarom in een stemming van de Commissie van de Verenigde Naties te Genève is gevraagd.
Als de Unie en het voorzitterschap deze twee dossiers in de Europese Raad duidelijk belichten, om een keuze te bewerkstelligen die de keuze is van de Unie in de komende maanden, zouden wij een duidelijke verbintenis hebben op twee gebieden die, naar mijn mening, bij het naderen van het derde millennium van doorslaggevend belang zullen zijn.
Wat de institutionele hervormingen betreft, moet ik Biagio De Giovanni, de voorzitter van de Commissie institutionele zaken, danken voor de voorstellen die hij op tafel legt voor de nieuwe zittingsperiode en voor het huidige en het toekomstige voorzitterschap.
Als Fractie Europese Radicale Alliantie hebben wij een amendement toegevoegd dat naar ik hoop voldoende stemmen behaalt, zodat het feit dat wij als Europees Parlement het recht hebben elk hervormingsvoorstel te bekrachtigen, een officieel en plechtig tintje krijgt.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, heren voorzitters, de Raad lijkt uit de institutionele crisis die de Europese Unie doormaakt nu de Commissie collectief is afgetreden, de lering te willen trekken dat men de kant uit moet van meer federalisme, meer superstaat, meer macht aan de Commissie eigenlijk.
De staatshoofden en regeringsleiders hebben al eerder de wens geuit een Commissievoorzitter te benoemen die een meer politieke figuur is, en die alle federalistische mogelijkheden die het Verdrag van Amsterdam biedt, moet uitbuiten. De gedoodverfd voorzitter Romano Prodi lijkt inderdaad besloten een zeer politieke rol naar zich toe te trekken. Gisteren hebben wij hem in zijn betoog gehoord over zijn politieke verantwoordelijkheid, het vermogen politieke leiding te geven aan het college, zijn rol bij het aangeven van een politieke koers en de noodzaak dat hij een groot politiek initiatief neemt. Kortom, de voorgedragen voorzitter van de Commissie neemt nu al de allures aan van een regeringsleider, en voegt daaraan een dosis ultraliberalisme en enthousiasme voor de vrijhandel toe die zelfs bij traditionele liberalen op ongerustheid zou moeten stuiten.
Vanzelfsprekend gaat het Europees Parlement deze gouvernementele ontwikkeling aanmoedigen, om te beginnen via de resolutie die straks ongetwijfeld zal worden aangenomen, en waarbij de Commissie een motorfunctie bij de institutionele hervorming krijgt toebedeeld. Het zou echter verstandig zijn om, alvorens beslissingen te nemen, het tweede deskundigenverslag af te wachten, waarvan het Europees Parlement heel slim de publicatie heeft uitgesteld tot na de Europese verkiezingen, en waarin ongetwijfeld een interessant licht zal worden geworpen op de werking van de instellingen.
De fractie Europa van de Nationale Staten meent dat hieruit de lering moet worden getrokken dat de nationale democratieën in ere moeten worden hersteld om Europa dichter bij de mensen te brengen. In dit opzicht is het ontwerpstatuut voor de leden van het Europees Parlement - dat onlangs door de Raad is goedgekeurd - een signaal in de verkeerde richting. Het lijkt ons absoluut ontoelaatbaar dat de leden van deze Vergadering niet langer worden betaald door hun volk, maar uit de communautaire begroting. Een verkozene moet worden betaald door diegenen die hij vertegenwoordigt, en door niemand anders. Op elke andere manier zou een gevaarlijk, oneerlijk gedrag tegenover de volkeren geïnstitutionaliseerd worden: ja, mevrouw de Voorzitter, ik aarzel niet dit een sluipende staatsgreep te noemen.

Muscardini
 Mevrouw de Voorzitter, het Verdrag van Amsterdam, dat men het verdrag van de gemiste kansen zou kunnen noemen, is nog maar een paar dagen geleden van kracht geworden en er moet nu reeds aan worden gewerkt dat het wordt samengesmeed en aangevuld met de hoofdstukken over de institutionele aangelegenheden die in Amsterdam niet tot oplossing zijn gebracht.
De Europese Raad van Keulen moet deze tekortkomingen verhelpen en de noodzakelijke voorwaarden scheppen voor de hervorming van de Commissie, de uitbreiding van het stemmen met gekwalificeerde meerderheid en een nieuwe weging van de stemmen in de Raad.
Wat de Commissie betreft zijn wij tegen iedere oplossing waarbij haar bevoegdheden worden beknot. De Commissie moet haar onafhankelijkheid en haar bevoegdheid tot het doen van voorstellen behouden. Dit zijn twee onontbeerlijke voorwaarden, wil zij haar autonome functies in het algemeen belang van de Europese Unie kunnen blijven uitoefenen. Het is juist de uitoefening van deze prerogatieven die maakt dat de Commissie niet verwordt tot een soort secretariaat van de Raad, waardoor ze zou afglijden tot een niveau dat niet evenredig is met de politieke rol die zij te vervullen heeft. Het zou ook weinig passend en bepaald niet dienstig zijn als de rol van de Commissie werd teruggebracht tot een zuiver bureaucratische, terwijl het subsidiariteitsbeginsel juist waar mogelijk moet worden versterkt. Maar stel nu dat al deze overwegingen bij de voorbereiding van de top van de staatshoofden en regeringsleiders in aanmerking werden genomen, dan nog zou dit niet zorgen voor een respons op de Kosovo-crisis die in verhouding staat tot de ernst daarvan en dan nog zou dit de zo manifeste afwezigheid van Europa in deze bijzonder woelige situatie op ons continent niet goed maken.
Wil Europa daadwerkelijk de rol kunnen vervullen die het toekomt, dan moet het zichzelf eindelijk een politiek instrument geven waarmee het zijn gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid kan definiëren. Van Keulen moet een signaal in die richting uitgaan; er moet een besluit worden genomen dat de aanzet vormt tot de politieke unie; de wil tot het afleggen van die weg moet zich duidelijk aftekenen; het moet duidelijk worden dat de Europese Unie een actieve speler wil worden in de internationale betrekkingen en in eventuele crisissituaties en dat zij zich alle noodzakelijke en onontbeerlijke instrumenten wil geven die haar soevereiniteit en autonomie moeten garanderen.
We hebben op dit moment een nieuw Verdrag nodig en wat het belangrijkste is, we moeten eindelijk het licht op groen zetten, de af te leggen weg duidelijk afbakenen en aangeven welke richtsnoeren er uit Keulen moeten komen, dit temeer omdat de publieke opinie - met de trieste ervaring van Kosovo - nu meer dan vroeger oog heeft voor de rol die Europa kan vervullen.
Een andere onopgeloste kwestie die bepalend is voor de slagvaardigheid van de Unie, is de afwezigheid van een gemeenschappelijk economisch beleid. De eenheidsmarkt is onderhevig aan spanningen en schokken. Voor een krachtig werkgelegenheidsbeleid, dat is gerelateerd aan de ontwikkeling, is een samenhangend economisch beleid noodzakelijk. Hier moet zeker een duidelijk signaal worden gegeven, dat het begin van een onomkeerbare fase inluidt, een fase die leidt naar een oplossing die door ons als onontbeerlijk voor de werking van de Unie wordt beschouwd. De reële economie van onze landen heeft nieuwe impulsen nodig voor haar expansie. Die impulsen zullen niet van de beursindexen komen; die blazen de financiële zeepbel, die als een zwarte dreiging boven de reële sfeer van de economie hangt, hoogstens nog extra op. Keulen moet ook op dit gebied een signaal geven, opdat het economisch beleid eindelijk aangeeft welke doelstellingen moeten worden verwezenlijkt, zoals een andere relatie tot de Wereldhandelsorganisatie, nieuwe nadruk op de kwaliteit van het Europese product, lastenverlichting voor het bedrijfsleven. Laten we ervoor zorgen dat Amsterdam in onze herinnering blijft als de plaats van de hervonden en niet langer de gemiste kansen.

Görlach
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, zoals onder elk voorzitterschap - in het bijzonder onder elk Duits voorzitterschap - heeft de voorzitter van de Raad ook deze keer voor Keulen zeer ambitieuze doelstellingen geformuleerd. Wij kunnen er echter niet mee volstaan het Raadsvoorzitterschap en de Raad op de top van Keulen succes toe te wensen en te hopen dat zij hun doel zullen bereiken. Als Parlement moeten wij ook duidelijk maken dat wij over de centrale thema's van de top een eigen visie hebben en dat wij willen dat de voorgestelde maatregelen vruchten afwerpen. Daarom zou ik mij op twee punten willen toespitsen.
In de eerste plaats wil ik het over de institutionele hervormingen en de voorbereiding van de intergouvernementele conferentie hebben. Mijnheer de voorzitter van de Raad, het zal u beslist niet verbazen dat ik hier nogmaals herhaal wat de heer Brok al heeft gezegd. Voor een vruchtbare samenwerking tussen de instellingen, maar ook om de resultaten van de intergouvernementele conferentie veilig te stellen en met succes uit te voeren, moet het Europees Parlement bij die Europese conferentie van de lidstaten - ik gebruik hier bewust de nochtans gebruikelijke benaming intergouvernementele conferentie niet -, veel nauwer worden betrokken. Ik weet dat de wil daartoe aanwezig is. Dit is geen formaliteit en het gaat er ook niet om dat wij willen worden erkend. Het gaat gewoon om een normale manier van doen onder democratische instellingen, waarmee voortaan meer rekening moet worden gehouden.
Met betrekking tot de institutionele hervormingen moet u ook bedenken dat het niet alleen om cijfers gaat, maar dat ook de zwakke positie van het Europees Parlement in de samenwerking met de Raad en de Commissie - ik doel hier op de beperkingen van de medebeslissingsprocedure - op de agenda van de conferentie moet staan. Ik denk daarbij concreet aan het gemeenschappelijk landbouwbeleid, waarmee het Parlement, de Raad en de Commissie zeer vaak te maken hebben en dat nog altijd bijna de helft van de totale EU-begroting voor zijn rekening neemt. Het gaat niet aan dat het Parlement op dat terrein, waarnaar de helft van de begroting gaat, geen medebeslissingsbevoegdheid heeft. Die democratische leemte moet worden opgevuld. Dat is uiterst belangrijk.
Mijn tweede opmerking betreft het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Die kwestie moeten wij onverwijld aanpakken. Het is voor iedereen duidelijk dat het Parlement met de idee van een mijnheer of mevrouw GBVB niet zo gelukkig is. Zoiets past niet goed in de staatsstructuren die wij in onze lidstaten hebben opgebouwd. Ik wil daarover echter geen polemiek openen. Ik zou willen dat op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vooruitgang wordt geboekt. Dat is ook het standpunt van mijn fractie. Daarom zeggen wij dat u daar zo snel mogelijk werk moet van maken. Tot onze schade hebben wij moeten vaststellen dat alle vroegere en huidige gebeurtenissen in de Balkan het gevolg zijn van het feit dat de Europese Unie geen echt doeltreffend gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid heeft.
Applaus

Méndez de Vigo
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik denk dat er zowel in de interventie van voorzitter Santer - een schitterende interventie, waarmee ik hem wil complimenteren - als in de bijdragen van mijn collega's een zeldzame eensgezindheid viel te bespeuren. Het Parlement wenst een institutionele hervorming, en het Parlement steunt het voorzitterschap bij die institutionele hervorming. Waarom? Simpelweg omdat die hervorming nodig is, mijnheer de voorzitter, aangezien men er in Amsterdam niet aan is begonnen. Er waarom is die hervorming nog meer nodig? Omdat het Parlement wil dat de Unie wordt uitgebreid, en wij niet willen dat die uitbreiding nog langer op zich laat wachten omdat er nog geen institutionele hervorming heeft plaatsgevonden. Daarom zullen wij alle initiatieven steunen die het Duitse voorzitterschap neemt om daar zo snel mogelijk een begin mee te maken.
Aangezien mijn collega Brok eerder al op de inhoud is ingegaan, zal ik het nu over de methode hebben, mijnheer de voorzitter. In de resolutie van november waar voorzitter De Giovanni naar verwees, heeft het Parlement volgens mij een oplossing voorgesteld die even eenvoudig als origineel is: we zouden gebruik moeten maken van de communautaire methode, de methode waaraan we gewend zijn, om de institutionele hervorming voor te bereiden.
Het is niet onze bedoeling om op de stoel te gaan zitten van de regeringen die de knoop door moeten hakken. Nee - wij willen de zaken er alleen maar makkelijker op maken voor die regeringen. Daarom lijkt het ons werkelijk een goed idee dat de Europese Commissie een plan voorbereidt, en dat bespreekt met het Parlement. De nationale parlementen zouden ook mee moeten doen aan die discussie - want meer dan een discussie zou het niet zijn, mijnheer de voorzitter. Toentertijd was Commissievoorzitter Santer het ook eens met zo'n aanpak, en ik wil hem daarvoor prijzen. Uiteindelijk komt er dan een voorstel op tafel te liggen bij de regeringen dat hopelijk op een brede consensus kan rekenen.
Ik denk dat een dergelijk document een enorme legitimiteit zal hebben als de Commissie en het Europees Parlement op dezelfde lijn zitten en als de nationale parlementen erbij betrokken zijn. Afgezien daarvan zullen het fungerend voorzitterschap en de nationale regeringen er geen moeite mee hebben een discussiestuk te aanvaarden. Maar nogmaals: u heeft het laatste woord.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik denk dat dit een goede kans is, en ik wil u dan ook vragen daar in Keulen rekening mee te houden.

Elmalan
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Mijnheer Santer, u hebt ons verteld dat Keulen een interessante bijeenkomst zou worden voor de werkgelegenheid, een nieuwe stap in de richting van het Europees werkgelegenheidspact. Dat is wat wij wensen. Onze fractie had zich destijds verheugd over de nieuwe weg die in Luxemburg en Pörtschach werd ingeslagen. Die topontmoetingen werden namelijk gekenmerkt door een andere toon, en de strijd tegen de werkloosheid had daar duidelijke prioriteit. De top van Wenen, daarna, heeft ons niet gesterkt in onze verwachtingen. We zijn namelijk blijven steken in de verklaringen, en concrete maatregelen zijn uitgebleven.
Wij hopen dat de top van Keulen zal beantwoorden aan de verwachtingen van de Europese burgers en met concrete daden zal komen. De voorbereidende werkzaamheden geven hoop, aangezien bepaalde regeringen een actief beleid voorstellen ten gunste van de werkgelegenheid en van investeringen. Ook die hoop verflauwt wanneer wij de verklaring van de heer Prodi en van andere regeringen horen, waarin hoog wordt opgegeven van mededinging, liberalisatie en flexibiliteit in het werk.
Zoals de secretaris-generaal van het Europees Verbond van Vakverenigingen onlangs benadrukte, moeten wij een bepaald dogmatisme achter ons laten en de stabiliteit in dienst stellen van groei en werkgelegenheid. Onze fractie doet vernieuwende voorstellen om deze groei te steunen en banen te creëren. Wij stellen voor het stabiliteitspact te vervangen door een echt groeipact waar onder meer het stimuleren van productieve investeringen, het streven naar een selectieve verlaging van de rentevoeten ten gunste van de werkgelegenheid, de uitvoering van een proces van arbeidstijdverkorting zonder salarisvermindering, het stopzetten van het proces van liberalisatie en deregulering, en de vaststelling van een minimumsalaris in elke lidstaat prioriteiten zijn.
Het Duitse voorzitterschap heeft terecht het accent gelegd op het fiscaal beleid en de interactie tussen dit beleid en het economisch en budgettair beleid. Ook op dit gebied is vernieuwing nodig in de vorm van bestrijding van fiscale dumping en belasting op financiële transacties. Onze fractie zal er, met de sociale beweging die op het Europese vlak meer op de voorgrond treedt, voor ijveren dat deze voorstellen meer in de richting gaan van een sociaal en democratisch Europa.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, de oorlog van de NAVO tegen Joegoslavië heeft zijn doel gemist. De NAVO is er niet geslaagd de misdaden tegen de mensen in Kosovo te beëindigen maar heeft hen in nog grotere ellende gestort. De beweegreden van de NAVO, namelijk de humanitaire noodsituatie, was nochtans de enige rechtvaardiging om het volkenrecht te schenden en deze aanvalsoorlog te voeren. Geen enkel doel heiligt de middelen. Dat inzicht behoort tot de grondslagen van onze beschaving. De ultima ratio is irrationeel gebleken. De verantwoordelijkheid voor het afschuwelijke geweld, de slachtoffers onder de burgerbevolking, de vernietiging van voorzieningen en civiele infrastructuur in Servië en het gebruik van verboden wapens ligt bij hen die het recht niet herstellen en de oorlog niet beëindigen.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik zou het over het werkgelegenheidsbeleid en over de aangekondigde intergouvernementele conferentie willen hebben.
Ik dank in de eerste plaats de voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie dat zij het werkgelegenheidsbeleid telkens opnieuw aan de orde hebben gesteld en zich daarvoor hebben ingespannen. Het plan-Santer was jammer genoeg minder succesvol en werd door de Raad afgeschoten.
Ik juich dan ook dit nieuwe initiatief toe om in Keulen een werkgelegenheidspact te sluiten, nadat daarover onder het Oostenrijkse voorzitterschap voorbereidende besprekingen zijn gevoerd. Ik denk immers dat het zeer gevaarlijk zou zijn als zware crisissen zoals die in Kosovo ons zouden doen vergeten dat in de Europese Unie een sociale crisis heerst. De voorzitter van de Raad merkte terecht op dat de werkloosheid het nijpendste sociale probleem van deze tijd is. Ik vind het uiterst jammer dat de kandidaat voor het voorzitterschap van de Commissie dat probleem gisteren niet klaar en duidelijk heeft aangesneden.
Ik wil ook onderstrepen dat een hechtere samenwerking tussen de Europese landen en een betere coördinatie van het monetair, budgettair en loonbeleid onontbeerlijk zijn. Niemand zal volgens mij beweren dat wij het nationale of regionale werkgelegenheidsbeleid door een EU-werkgelegenheidsbeleid kunnen vervangen. De houding en het rente- en monetair beleid van de Europese Centrale Bank, de manier waarop de infrastructuurvoorzieningen worden uitgebouwd en de vraag of de Europese infrastructuur niet sterker kan worden ontwikkeld zijn bepalend voor het concurrentievermogen, de werkloosheid en de werkgelegenheid in Europa. Wij mogen niet talmen, maar moeten ons inspannen om het beleid op die terreinen te coördineren.
Ik wil kort nog een opmerking over de intergouvernementele conferentie maken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik sceptisch ben als ik hoor dat men de hervorming van de Europese Unie uitsluitend aan een soort intergouvernementele conferentie wil toevertrouwen. Wat de voorzitter van de Raad hier vandaag heeft gezegd, maakt mij nog sceptischer. Volgens hem zullen immers veel ingrijpender hervormingen nodig zijn. Kunnen vertegenwoordigers van regeringen die hun macht, mogelijkheden en invloed aan het Europese niveau hebben afgestaan, wel echte hervormingen tot stand brengen? Amsterdam is niet alleen mislukt omdat sommigen dwarslagen, maar ook als gevolg van de structuren, de manier waarop de problemen worden aangepakt. Volgens mij moet er een parlementaire grondwetgevende vergadering komen waarin het Europees Parlement en de nationale parlementen op voet van gelijkheid kunnen samenwerken en de intergouvernementele conferentie kunnen aanvullen. Anders zal ook deze intergouvernementele conferentie alweer mislukken. Ik vind het uiterst belangrijk dat ook het Europees Parlement sterker bij dit proces wordt betrokken.

Maij-Weggen
Voorzitter, het houden van een Europese top zo kort voor de Europese verkiezingen houdt kansen en risico's in. Het grootste risico is dat er weer geen enkel belangrijk besluit wordt genomen en dat de Europese bevolking zich met een zucht afkeert van de al te vaak dralende en falende Europese samenwerking in Europa. De grote kans is dat er een aantal knopen worden doorgehakt en dat zo het vertrouwen in de Europese samenwerking wordt hersteld en versterkt.
Drie elementen noemen we waarbij een doorbraak nuttig en nodig is. De gezamenlijke defensie en buitenlandse politiek is altijd een stiefkind van de Europese samenwerking geweest, ook omdat een aantal grote lidstaten hier het primaat wilden houden. Het drama in Kosovo en de morele en militaire antwoorden op dat drama hebben de Unie voor het eerst samengebracht op dit gebied. Dat vast te houden en die Europese samenwerking met waarden als democratie, mensenrechten en rechten voor minderheden te verdedigen, dat vast te leggen zou pure winst zijn. Ik wil de Raad daartoe oproepen. Het doorbreken van de fnuikende unanimiteitseis in de Raad is daarbij bij de buitenlandse politiek eveneens dringend nodig.
Een tweede stap vooruit hoort te zijn het vastleggen van betere normen en waarden voor een sociaal Europa. Een Europa dat niet alleen de economische en monetaire samenwerking omarmt maar een Europa dat ook zorg heeft voor werkgelegenheid, voor bestrijding van armoede, voor zorg voor gehandicapten en ouderen, kortom een Europa dat niet alleen wil verdienen maar ook dienstbaar wil zijn aan de samenleving waarin humane normen zwaar wegen.
Een derde doorbraak is nodig op het vlak van de interne democratie en transparantie van de Europese instellingen. Na de Europese top in Keulen voor eens en altijd kiezen voor een Europa waarin alle wetgeving en de hele begroting definitief onder toezicht van het Europees Parlement worden geplaatst en waarin de Europese Commissie verplicht wordt tot maximale transparantie en tot een fraudevrij bestuur. De hiaten en gaten in het Verdrag van Amsterdam op dit gebied moeten zo snel mogelijk worden gedicht. Dat is het Europa, Voorzitter, dat wij wensen, een veilig, sociaal en democratisch en een fraudevrij Europa. Als de top in Keulen daar een aanzet toe geeft dan is die wat mij betreft geslaagd.

Myller
Mijnheer de Voorzitter, afgevaardigde van de Raad, Commissievoorzitter, de werkgelegenheidskwesties krijgen de positie in het Europees beleid die hun toekomt en Duitsland gaat zich nu op de top in Keulen inzetten voor de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidspact. Wat dit betreft kan men zeggen dat het werkgelegenheidsartikel van het Verdrag van Amsterdam inhoud krijgt. Bij de tenuitvoerlegging van de Europese werkgelegenheidsstrategie moet men zich vooral vastbijten in zaken waardoor de nationale inspanningen een meerwaarde krijgen. Er moet vooral zorg worden gedragen voor het Europese concurrentievermogen, evenwel met inachtneming van de overeenkomsten. De kracht van het Europese arbeidsmarktbeleid moet blijken uit het feit dat we via een echte dialoog tussen de sociale partners groei en werkgelegenheid kunnen realiseren.
De Europeanen zijn bezorgd, bang en geschokt omdat de Balkan weer eens het toneel van een bittere oorlog is geworden, waarin kleine kinderen en bejaarden lijden. Op de top in Keulen moeten we vooruitgang boeken in het scheppen van een geloofwaardig gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid. Een hoge vertegenwoordiger alleen is niet genoeg, hij of zij moet voldoende instrumenten krijgen om goed te kunnen functioneren.
De Europese Unie moet er een steeds grotere verantwoordelijkheid voor nemen dat de omstandigheden op de Balkan stabieler worden en dat deze toestaan dat verschillende groepen naast elkaar kunnen leven. Wij moeten ook naar buiten toe nu actief gaan samenwerken met Rusland, zoals het Duitse voorzitterschap al op uitstekend wijze heeft gedaan. Het huidige en het komende voorzitterschap moeten een werkprogramma opstellen waarmee de strategie voor Rusland wordt uitgevoerd. Een van de belangrijke onderdelen hierbij is het goedkeuren en in de praktijk toepassen van de ontwerpmaatregelen van de al aangenomen Noordse dimensie.

Tindemans
Voorzitters, waarde collega's, mijn laatste woorden in het Europees Parlement zal ik wijden aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. De uitbreiding van de Europese Unie en de gebeurtenissen in Centraal-Europa dwingen ons nu de mogelijkheden van zulk beleid realistisch onder ogen te zien. Wij stellen vast dat er iets beweegt in de Europese Unie: Pörtschach, Saint Malo, Bremen, Berlijn. Keulen kan een historische top worden. Zowel kanselier Schröder als minister Verheugen hebben hoopvolle woorden uitgesproken.
Nieuw is dat nu beseft wordt welke beginselen aan de basis van de wereldpolitiek dienen te liggen. Nu moet Europa zijn toekomstige verantwoordelijkheid bepalen. Het beginsel equal partnership met de Verenigde Staten zal beter gedefinieerd moeten worden. Strategieën moeten worden bepaald. Heel wat kan nu beslist worden zonder direct verdragen te wijzigen. Nu moet een andere kalender worden aanvaard dan degene die wordt voorgesteld door de institutionele commissie. Laat het eindpunt van de integratie van de West-Europese Unie in de Europese Unie bijvoorbeeld 2002 zijn. Ondertussen kan mijnheer of mevrouw gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en een adjunct worden benoemd. Wij moeten de ministers van Defensie een verantwoordelijke rol toebedelen. Wij moeten de juiste plaats van het politiek comité bepalen. Wij moeten de versterkte samenwerking op het gebied van buitenlands beleid en veiligheid beter mogelijk maken. De selfplanning en analyse kan onmiddellijk worden opgericht. Wij moeten de inhoud van het begrip Europese pijler bepalen dat zeer belangrijk is in het licht van Pörtschach.
Het is nu de tijd om de Europese defensie-identiteit gestalte te geven, mocht de Europese Raad begrijpen wat er thans op het spel staat en van Keulen een succes maken.

Schäfer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren, het is goed dat het Duitse voorzitterschap van de Raad op de EU-top van Keulen het startschot voor een nieuwe intergouvernementele conferentie wil geven. De EU moet democratischer worden. Allerbelangrijkst is daarom dat het meerderheidsbesluit de regel wordt, dat de stemmenweging in de Raad wordt herzien, dat de structuur van de Commissie wordt gewijzigd en dat het Europees Parlement voor alle Verdragswijzigingen instemmingsbevoegdheid krijgt. Voorts kan ook het onderscheid tussen verplichte en niet-verplichte uitgaven wegvallen. De democratisering is niet alleen ons oogmerk, maar moet ook het middel zijn om ons doel te bereiken. Daarom moet bij toekomstige hervormingen de communautaire methode worden toegepast: de Commissie moet de eerste voorstellen voorleggen en het Europees Parlement moet veel nauwer bij de hervormingen worden betrokken. Dat is onontbeerlijk.
Met het Verdrag van Amsterdam, Agenda 2000 en de euro heeft de Europese Unie een nieuwe kwaliteit bereikt en door de militaire acties in Kosovo heeft ze een nieuw gezicht gekregen. Dat plaatst ons ook voor de vraag in welk constitutioneel bestel wij ons bevinden en welke grondwet wij nodig hebben. Met alle respect voor de presidenten en vorsten die aan de oorsprong van de Europese eenmaking en de Europese Verdragen lagen, menen wij toch dat de fundamentele rechten vandaag centraal moeten staan. In die fundamentele rechten moeten wij zelfbewust verklaren dat wij, burgers, Europa in vrijheid, vrede en solidariteit tot stand brengen. Menselijke waardigheid, recht, democratie en sociale voorzieningen zijn evengoed middel als doel. De ontwerpresolutie van de heer de Giovanni toont ons de weg voor de komende jaren. De Duitse regering verdient onze steun voor haar inzet.

Bianco
Mijnheer de Voorzitter, de komende jaren zullen beslissend zijn voor de nieuwe strategie, voor het nieuwe aanzicht van de landkaart van Europa.
Het probleem is volgens mij of de politiek erin zal slagen een lijn te vinden die weer voor het hele continent kan gelden dan wel of zij voor minder verlichte oplossingen zal opteren en ons zal opzadelen met oude breuken en nieuwe botsingen, waardoor er zich dus een soort kloof in het hart van Europa kan openen.
Wat u heeft gezegd, mijnheer de Voorzitter, namelijk dat de Balkankwestie tot oplossing moet worden gebracht, is juist. Maar het is van belang dat ook Rusland intensief bij die opzet wordt betrokken. Eindelijk heeft men dit begrepen. Wij mogen geen tweedeling teweegbrengen. Ons antwoord moet er een van niveau zijn. Ik ben het eens met het door u ontvouwde programma: een Europese grondwet met een nieuw handvest erin. De aanpak van de werkloosheid moet een nieuwe impuls krijgen.
Dat we hier met een stem hebben gesproken acht ik van belang; het is essentieel dat de Europese politiek met een stem spreekt. Maar dan moet zij ook nog de juiste toon weten te treffen. En de juiste toon, dat is niet alleen die van de oorlog, maar ook die van de diplomatie die het politieke draagvlak kan vinden voor de oplossing van de problemen.
Wij zijn niet in oorlog met Servië, maar willen Servië dwingen de grondrechten te respecteren en we moeten daarbij alle elementen waarover we beschikken weten te benutten. Een sprankje hoop is er op dit moment. De Europese Unie moet het gesprek meer inhoud geven.
Mijnheer de Voorzitter, ik sta achter uw voorstel met betrekking tot het vredes- en stabiliteitsplan. Die opzet gaat in de door ons gekozen richting. Ik richt hierbij een woord van dank tot voorzitter Santer, want wil het Parlement werkelijk sterk worden, dan moet het ook zijn verantwoordelijkheden op zich nemen. Soms kan een overdreven vorm van zelfgenoegzaamheid tot ontwrichtende conflicten leiden. Daarom hebben we die Europese grondwet nodig, daarom moet er een antwoord op hoog niveau komen, dat uitgaat van de top van Keulen.

Barros Moura
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik geloof dat de Europese Unie vandaag niet enkel voor de uitdaging van de uitbreiding staat. Zij moet tevens concrete en voor de burgers, de mannen en de vrouwen van Europa, zichtbare politieke antwoorden geven - ik zou haast zeggen "burgervriendelijke" antwoorden - op een waaier van problemen die voor de toekomst van de Unie doorslaggevend zijn. Het komt er in mijn ogen op aan een doelmatige coördinatie van het economisch beleid van de verschillende lidstaten en een pact inzake werkgelegenheid tot stand te brengen. Dit is enkel mogelijk indien wij de nodige politieke wil tonen om de kansen die de euro ons biedt ten volle te benutten. Inzake veiligheid en justitie hebben wij behoefte aan een beleid dat beantwoordt aan de verwachting en de noodzaak de burgerlijke vrijheden te verdedigen. En de Balkankwestie heeft aangetoond dat wij dringend in een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moeten voorzien aangezien wij op dit vlak enorm tekortschieten.
Ik deel de overtuiging dat de huidige Verdragen talrijke mogelijkheden openen als wij maar bereid zijn de nodige politieke wil aan de dag te leggen. Tot dusver hebben wij echter op dit punt gefaald en zijn wij er niet in geslaagd de van kracht zijnde Verdragen naar waarde te schatten. Ik vrees dat nu er een einde aan de "koude oorlog" is gekomen, het risico bestaat dat de politieke integratie, die uiteindelijk toch de basis van onze verwezenlijkingen en van de vrede in Europa vormt, op de lange baan wordt geschoven.
Ik feliciteer het Duitse voorzitterschap met zijn besluit een intergouvernementele conferentie te organiseren. Mijns inziens is het belangrijk dat in dit kader een communautaire methode wordt toegepast. Persoonlijk vind ik dat de institutionele hervormingen verre van toereikend zijn. Het lijkt mij geen goed idee de conferentie te herleiden tot de drie hervormingen die in Amsterdam op tafel lagen, te weten stemmenweging, aantal commissarissen, enzovoort. Ik vrees namelijk dat achter dit alles de wens schuilgaat om de draad van de intergouvernementele methode onder leiding van de grote lidstaten weer op te nemen. Ik zeg dit klaar en duidelijk omdat dit onderwerp in het merendeel van de uiteenzettingen aan bod is gekomen. Indien wij het idee van een pact inzake grondwet en burgerschap nieuw leven willen inblazen, moeten wij in de eerste plaats blijk geven van de nodige politieke wil om de politieke integratie te bewerkstelligen en het nationalisme de kop in te drukken - staat u mij toe u hieraan te herinneren nu de oorlog in de Balkan weer in al zijn hevigheid is opgelaaid. Wij kunnen niet anders dan de weg van de integratie bewandelen aangezien "nationalisme in oorlog ontaardt" , zoals Mitterrand hier terecht heeft gezegd.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik dank u voor uw bijdragen aan dit debat, die ik alles bij elkaar genomen als een krachtige steunbetuiging voor het door mij voorgestelde programma van het Duitse voorzitterschap voor de top van Keulen beschouw. Ik zou kort willen antwoorden op vier opmerkingen die hier herhaaldelijk zijn geformuleerd.
Een eerste opmerking betreft ons uitgangspunt, onze basisstrategie. In tegenstelling tot wat sommigen hier vrezen, ziet het ernaar uit dat de crisis Europa tot een hechter geheel smeedt en de Europese integratie binnen en buiten de Unie een nieuwe dynamiek geeft. Dat is eenvoudig te verklaren door het feit dat, zoals ik hier in het Parlement al heb gezegd, het Europese alternatief in deze crisistijd zichtbaarder is dan ooit. Ik bedoel daarmee het alternatief waarvoor dit Parlement symbool staat: het Europa van de integratie en derhalve ook van vrede, stabiliteit en welvaart. Aan de andere zijde zien wij het oude beeld van Europa, zoals dat uit de Balkanoorlogen naar voren komt: nationalisme dat tot oorlog, verdrijving en ellende leidt. Als wij die alternatieven bekijken, stellen wij in geheel Europa een duidelijke beweging in de richting van het Europa van de integratie vast. Wij moeten die beweging aangrijpen en versterken. Ik geef een klein voorbeeld. De Raad heeft de Commissie vorige week verzocht onverwijld een voorstel te doen om met Albanië en Macedonië associatieonderhandelingen aan te vatten. Welnu, daarmee lopen wij eigenlijk tien à twintig jaar op de geschiedenis vooruit. In normale omstandigheden hadden wij daaraan ten vroegste over tien jaar gedacht. De politieke situatie dwingt ons er echter toe onze strategie grondig opnieuw te bekijken en gebruik te maken van de dynamiek die nu is ontstaan.
De tweede opmerking betreft het werkgelegenheidspact. Ik zou iets over de inhoud daarvan willen zeggen. Het gaat niet om een actieplan in het kader van het werkgelegenheidsbeleid. Dat is een zaak voor de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. De Bondsrepubliek Duitsland bijvoorbeeld heeft haar nationaal plan al ingediend en werkt nu aan de uitvoering daarvan. Duitsland heeft 2 miljard mark uitgetrokken voor een speciaal programma waarmee het 100.000 opleidings- en arbeidsplaatsen voor werkloze jongeren wil creëren. Wij verwachten dat ook de andere lidstaten zulke maatregelen nemen. Met het Europees werkgelegenheidspact kunnen wij de lidstaten verplichten bepaalde doelstellingen na te streven en methodes toe te passen maar kunnen wij vooral het macro-economische beleid coördineren. Wij mogen het belang daarvan niet onderschatten. Die coördinatie is immers nog altijd niet afdoende. In dat verband is de macro-economische dialoog tussen, enerzijds, de instellingen en, anderzijds, de sociale partners en de Europese Centrale Bank een nieuw en belangrijk gegeven. Wij willen de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank geenszins beknotten. Het spreekt echter vanzelf dat ze bij een dialoog over de coördinatie van het macro-economische beleid moet worden betrokken. De Europese Centrale Bank beschikt over zeer belangrijke instrumenten. Het is in elk geval beter dat wij rond de tafel gaan zitten en de situatie bespreken. De Europese Centrale Bank heeft zicht op de verwachtingen die in Europa ontstaan. Overleg is beter dan openlijke onenigheid en conflicten die geen enkel concreet resultaat opleveren.
Mijn tweede opmerking in dat verband is dat wij de middelen en instrumenten waarover de Europese Unie en vooral de Commissie beschikt en waarvoor kredieten zijn uitgetrokken, zo goed mogelijk op de verbetering van de werkgelegenheid moeten toespitsen. Ik meen te hebben begrepen dat dit ook de bedoeling is van het verslag dat de heer Santer wil voorleggen.
Een derde opmerking betrof de institutionele hervormingen. Ik zou niet graag hebben dat hierover een misverstand rijst. Het Duitse voorzitterschap van de Raad wil een proces op middellange en lange termijn op gang brengen. Wij kunnen echter niet weten hoe dat proces zal aflopen en welke omvang het zal aannemen. In het kader van dat proces willen wij, zodra dat mogelijk is, concrete, overzienbare stappen ondernemen. Wij denken niet aan een reusachtig groot, allesomvattend hervormingsproject of een intergouvernementele conferentie van een ongekende omvang. Dat zou ons naar een ongekende mislukking voeren. De goede manier is stapsgewijs te doen wat wij kunnen en altijd voor ogen te houden dat wij aan een breder opgevat proces werken. Dat proces zal eigenlijk een maatschappelijk en parlementair debat zijn.
De eerste twee stappen zijn dus, zoals ik heb gezegd, enerzijds, de bekende left overs van Amsterdam en de vraag of de huidige verhouding tussen de instellingen ons tot nieuwe Verdragswijzigingen noopt en, anderzijds, het handvest van fundamentele rechten, waarvan ik heb gezegd dat het door de parlementen moet worden opgesteld.
Mijn laatste opmerking heeft betrekking op wat onder meer de heer Tindemans heeft gezegd. Ik ben de heer Tindemans buitengewoon erkentelijk voor zijn duidelijke woorden en zijn dringende oproep om eindelijk te doen wat wij al lang geleden hadden moeten doen. Het Duitse voorzitterschap heeft grote plannen. Het wil dat Europa de daad bij het woord voegt en dat wij eindelijk gebruikmaken van de mogelijkheden en instrumenten waarover wij beschikken. In feite hebben wij al wat wij nodig hebben. In het Verdrag van Amsterdam is in dat alles voorzien. Eigenlijk kunnen de instellingen die zich in Europa met de veiligheid bezighouden, aan de slag. Het enige wat wij nog moeten doen is alles tot een zinvol geheel maken. Dat is alleen een kwestie van politieke wil en dus niet van onvoldoende mogelijkheden of ontbrekende rechtsgrondslagen. Wij moeten daartoe alleen de nodige politieke wil opbrengen. Ik kan nu nog niet zeggen of de staatshoofden en regeringsleiders die politieke wil zullen opbrengen, de nodige stappen zullen nemen en de integratie de nieuwe dimensie zullen geven die wij dringend nodig hebben. Ik beloof u echter dat wij daarvoor alles in het werk zullen stellen. Alles bij elkaar genomen ben ik optimistisch: de situatie waarin wij ons bevinden, dwingt ons er immers toe de consequenties te trekken die wij al lang geleden hadden moeten trekken.

De Voorzitter
Ik heb acht ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, en artikel 40, lid 5, van het Reglement ontvangen over de vergadering van de Europese Raad in Keulen en de mondelinge vragen over de institutionele hervorming.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Agenda 2000
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het verslag (A4-0264/99) van mevrouw McCarthy en de heer Hatzidakis, namens de Commissie regionaal beleid, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen (6959/99 - C4-0189/99-98/0090(AVC)); -de aanbeveling van de heer G. Collins (A4-0218/99) betreffende het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad houdende wijziging van verordening (EG) 1164/94 tot oprichting van een cohesiefonds(6958/1/99 - C4-0195/99-98/0104(AVC)) Commissie regionaal beleid; -het verslag (A4-0228/99) van de heer G. Collins, namens de Commissie regionaal beleid, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van bijlage II van verordening (EG) nr. 1164/94 tot oprichting van een cohesiefonds (COM(98)0130 - C4-0312/98-98/0118(CNS)); -de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0246/99), namens de Commissie regionaal beleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening (EG) van de Raad met betrekking tot het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (6405/01/99 - C4-0182/99-98/0114(SYN)) Rapporteur: de heer Varela Suanzes-Carpegna; Gewijzigde procedure ingevolge de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam-de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0250/99), namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van verordening (EG) van de Raad betreffende het Europees Sociaal Fonds (6406/1/99 - C4-0183/99-98/0115(SYN)) Rapporteur: mevrouw Jöns; Gewijzigde procedure ingevolge de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam-het tweede verslag (A4-0244/99) van de heer Arias Cañete, namens de Commissie visserij, overI. het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de structurele acties in de visserijsector(COM(98)0131 - C4-0288/98-98/0116(CNS)) enII. het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties in de visserijsector(COM(98)0728 - C4-0101/99-98/0347(CNS)); -het tweede verslag (A4-0191/99) van de heer Barón Crespo, namens de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid, over het gewijzigd voorstel voor een verordening (EG) van de Raad betreffende de coördinatie van de bijstand aan de kandidaat-landen in het kader van de pretoetredingsstrategie (COM(98)0551 - C4-0606/98-98/0094(CNS)); -het tweede verslag (A4-0214/99) van de heer Sonneveld, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad inzake steunverlening door de Gemeenschap voor pretoetredingsmaatregelen op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa gedurende de pretoetredingsperiode (COM(98)0153 - C4-0244/98-98/0100(CNS)); -het tweede verslag (A4-0238/99) van de heer Walter, namens de Commissie regionaal beleid, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot oprichting van een pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (COM(98)0138 - C4-0301/98-98/0091(CNS)); -het aanvullend verslag (A4-0146/99) van de heer Tomlinson, namens de Begrotingscommissie, over het voorstel voor een verordening (EG/Euratom) van de Raad tot wijziging van verordening nr. 2728/94 tot instelling van een Garantiefonds (COM(98)0168 - C4-0302/98-98/0117(CNS)); -het tweede verslag (A4-0229/99) van de heer Görlach, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie-en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (COM(98)0158 - C4-0297/98-98/0102(CNS)); -het tweede verslag (A4-0213/99) van de heer Mulder, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (COM(98)0158 - C4-0298/98-98/0112(CNS)); -het tweede verslag (A4-0231/99) van de heer Graefe zu Baringdorf, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor de regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (COM(98)0158 - C4-0299/98-98/0113(CNS)); -het tweede verslag (A4-0212/99) van de heer Garot, namens de Commissie landbouw en plattelandontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector rundvlees (COM(98)0158 - C4-0294/98-98/0109(CNS)); -het tweede verslag (A4-0232/99) van de heer Goepel, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, overI. het voorstel voor een verordening van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten (COM(98)0158 - C4-0295/98-98/0110(CNS)) enII. het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 3950/92 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (COM(98)0158 - C4-0296/98-98/0111(CNS)); -het tweede verslag (A4-0215/99) van de heer Fantuzzi, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, overI. het voorstel voor een verordening van de Raad tot instelling van een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen (COM(98)0158 - C4-0293/98-98/0108(CNS)); enII. het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1766/92 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector granen en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 2731/75 tot vaststelling van de standaardkwaliteit van zachte tarwe, rogge, gerst, maïs en durumtarwe (COM(98)0158 - C4-0292/98-98/0107(CNS))-het tweede verslag (A4-0223/99) van de heer P. Martin, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (COM(98)0370 - C4-0497/98-98/0126(CNS)); -het verslag (A4-0230/99) van de heer Colom i Naval, namens de Begrotingscommissie, over-de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de opstelling van nieuwe financiële vooruitzichten voor de periode 2000-2006 (COM(98)0164 - C4-0304/98) en-het verslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van het Interinstitutioneel akkoord van 29 oktober 1993 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure, voorstellen met het oog op de verlenging van dit akkoord (COM(98)0165 - C4-0305/98); -de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0265/99) van de heer Kellett-Bowman, namens de Begrotingscommissie, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 2236/95 van de Raad tot vaststelling van de algemene regels voor het verlenen van financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van trans-Europese netwerken (C4-0006/99-98/0101(COD))Gewijzigde procedure ingevolge de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam
Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, ik wil een motie van orde indienen. Volgens de diensten van de plenaire vergadering zou dit gecombineerd debat over Agenda 2000 beginnen met de verklaringen van de Raad en de Commissie, en vervolgens zouden niet de rapporteurs, maar de eerste sprekers namens de fracties het woord krijgen. Ik vraag mij af of dat correct is en op welke basis dit gebeurt, want het is beslist een abnormale procedure. Ik neem nu welgeteld 14 jaar deel aan de plenaire vergaderingen, en ik kan mij niet heugen dat bij de behandeling van een verslag over begrotingskwesties ooit de fracties eerst hebben gesproken, en dan pas de rapporteurs. Daarom wil ik weten of deze gang van zaken correct is en welke procedure er zal worden gevolgd.

De Voorzitter
Het besluit hierover is genomen op de Conferentie van voorzitters en is voor ons bindend, we gaan dus door.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de in Berlijn genomen besluiten betreffende Agenda 2000 hebben betrekking op meer dan 680 miljard euro en houden dan ook de omvangrijkste hervorming van het EU-beleid in de geschiedenis van de Unie in. Het gaat om de vaststelling van een stevig financieel kader tot 2006, ingrijpende hervormingen in het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het structuurbeleid en wijzigingen in het besluit betreffende de eigen middelen om beter met de financiële draagkracht van de lidstaten rekening te houden en de lasten billijker te verdelen.
Door de goedkeuring van Agenda 2000 werd het op de Europese Raad van Cardiff vastgestelde tijdschema nageleefd en bewees de Europese Unie in moeilijke omstandigheden haar slagvaardigheid. Dat tijdig een akkoord werd bereikt, effent de weg voor de uitbreiding naar het oosten toe. Het akkoord is ook belangrijk voor de naadloze voortzetting van het structuurbeleid na 1 januari 2000. Ik wil de grote lijnen van de hervorming nogmaals kort belichten. De besluiten van Berlijn vormen de grootste hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid tot op heden. Door de stapsgewijze en door directe steun begeleide afstemming van de steunprijzen op de wereldmarktprijzen bereiden wij onze bedrijven op de verdere liberalisering van de wereldhandel voor. Een van de centrale elementen van de hervorming is de versterking van het plattelandsontwikkelingsbeleid en de krachtiger ondersteuning van milieuvriendelijke landbouwmethodes.
De duidelijke versterking van het structuurbeleid door middel van een interne concentratie - minder doelstellingen en communautaire initiatieven - en concentratie van de steun verhoogt de doeltreffendheid van het beleid. De structuurmiddelen worden op de echt behoeftige regio's geconcentreerd, vooral doordat in doelstelling 1 een duidelijke prioriteit wordt gesteld en het Cohesiefonds wordt voortgezet. Extra aandacht gaat naar de bestrijding van de werkloosheid. Daarom worden de financiële middelen voor doelstelling 3, in het kader waarvan maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid worden ondersteund, aanzienlijk verhoogd. Van 2000 tot 2006 is daarvoor in het totaal 24 miljard euro beschikbaar.
Wat de financiering betreft, heeft de Europese Raad erkend dat bij de financiering van de Unie scheve budgettaire verhoudingen bestaan. De Europese Raad heeft in het huidige systeem van eigen middelen dan ook wijzigingen aangebracht om beter met de financiële draagkracht van de lidstaten rekening te houden en aldus tot een billijker spreiding van de bijdragen te komen. Voor de Raad is het bijzonder belangrijk dat hij er ondanks die omvangrijke hervormingen ook in geslaagd is de uitgaven te stabiliseren. De bovengrens van de EU-uitgaven blijft 1, 27 % van het bruto nationaal product van de Europese Unie en wordt ook in de toekomst niet bereikt.
In 2006 zullen de uitgaven 1, 13 % van het bruto nationaal product van de Europese Unie bedragen. Dat is evenveel als in 1999. De tot 2006 voor de uitbreiding uitgetrokken kredieten zijn in dat cijfer van 1, 13 % al vervat. De uitgaven voor de Europese Unie van de Vijftien tot 2006 zullen 686 miljard euro bedragen en dus in reële waarde niet stijgen. Dat betekent dat wij nu voor het eerst ook op Europees niveau tot stand brengen wat wij in de lidstaten al enige tijd kennen: een strikte begrotings- en uitgavendiscipline en een beperking van de budgettaire groei volgens de economische toestand.
De landbouwuitgaven worden van 2000 tot 2006 in reële termen tot gemiddeld 40, 5 miljard euro per jaar voor marktmaatregelen plus ongeveer 13 miljard euro voor plattelandsontwikkeling begrensd. Dat betekent dat de landbouwuitgaven op het niveau van 1999 worden gestabiliseerd. De hervorming in Agenda 2000 is een grote stap in de richting van de uitbreiding. Wij stemmen het landbouwbeleid sterker op de wereldmarkt en het milieu af, zodat de kandidaat-landen nu al belangrijke aanwijzingen krijgen om hun landbouwproductie op het goede spoor te zetten. Dat zal de integratie van die landen in de Europese interne markt vergemakkelijken.
Voor pretoetredingssteun is ongeveer 22 miljard euro beschikbaar. Voorts is er 58 miljard euro voor uitgaven in verband met de uitbreiding. Dat betekent dat in de financieringsperiode voor de uitbreiding 80 miljard euro beschikbaar is. Dat bedrag kan echter alleen worden uitgegeven als de uitbreiding werkelijk plaatsvindt. Die gelden kunnen niet voor andere doeleinden worden gebruikt.
Wat de financiële marge betreft, heb ik al gezegd dat wij onder de bovengrens van de eigen middelen blijven. Dat betekent dat wij voor onvoorziene uitgaven over een aanzienlijke financiële marge van 0, 14 % van het bruto nationaal product van de EU beschikken. Alles hangt nu van de snelle uitvoering van de politieke besluiten door middel van de nodige rechtsbesluiten en dus van de tijdige afwikkeling van de wetgevingsprocedure af.
Ik wil nogmaals onderstrepen dat wij voor het welslagen van deze historische hervorming samen verantwoordelijk zijn. De beslissing over Agenda 2000 ligt nu bij het Europees Parlement. Ik wijs erop dat de tussen het Oostenrijkse voorzitterschap en het Europees Parlement afgesproken overlegprocedure buitengewoon nuttig en succesvol is gebleken. Het Parlement werd regelmatig en volledig over de werkzaamheden in verband met Agenda 2000 geïnformeerd en de aanbevelingen van het Parlement werden tijdens de besprekingen in de Commissie en de Raad in aanmerking genomen. De drie hebben niet alleen van gedachten gewisseld maar hebben elkaar ook beïnvloed. Ik vind dat buitengewoon belangrijk en bovendien beantwoordt dat ook in grote mate aan de wens van het Parlement, dat het beleid mee gestalte wil geven.
Ik ben er dan ook zeker van dat het Europees Parlement met verantwoordelijkheidszin gebruik zal maken van zijn recht om mee te werken aan het besluit over de verordeningen over de structuurfondsen en het Cohesiefonds. Ik herhaal nogmaals dat het Duitse voorzitterschap grote inspanningen heeft gedaan om een resultaat te bereiken dat niet alleen het Parlement maar ook de lidstaten voldoening schenkt. Ik zou hier tijdens mijn wellicht laatste optreden in het Europees Parlement nog een persoonlijke opmerking willen maken: het is interessant te zien hoe zich naar aanleiding van een project zoals Agenda 2000 ook een strijd tussen de lidstaten over de verdeling ontspint. Het gaat om reusachtig veel geld. Daarom mag het ook geen verbazing wekken dat sommigen in het vooruitzicht van de top van Keulen kritiek leverden op de strategie van het voorzitterschap en op de manier waarop de onderhandelingen werden gevoerd. Na de Top van Berlijn wordt daarover echter heel anders geoordeeld.
Uit alle Europese hoofdsteden krijgen wij lof en algemene instemming. Daaruit blijkt dat wij hebben bereikt wat wij wilden bereiken. In Berlijn waren er geen overwinnaars, maar ook geen verliezers. Alle landen hebben aan het compromis bijgedragen en hebben bij dat compromis ook iets gewonnen. Ik meen dan ook te mogen zeggen dat de Top van Berlijn een succes was.
Ik dank de leden en de voorzitters van de betrokken commissies en de rapporteurs van het Parlement voor de goede samenwerking van de jongste maanden. Ik vind het niet nodig hier een uitvoerig overzicht te geven van de vele wijzigingen die het Parlement heeft gevraagd en die de Raad heeft overgenomen. U kent die allemaal.
De Raad is bereid met het Parlement compromissen te sluiten. Het meest recente bewijs daarvan is dat het communautaire initiatief URBAN op aandringen van het Europees Parlement wordt voortgezet. Ook over de financiering van URBAN kon een compromis worden gevonden. De Raad heeft zich ook bereid verklaard te gelegener tijd te onderhandelen over de beschikbaarstelling, als compensatie voor innoverende maatregelen, van maximaal 200 miljoen euro uit de flexibiliteitsreserve op de begroting. Dat is een goed voorbeeld van de geslaagde samenwerking tussen de Raad en het Europees Parlement.
Ik heb mij ook persoonlijk sterk voor de totstandbrenging van Agenda 2000 ingespannen en verzoek u dan ook deze besluiten goed te keuren. Ik denk dat zowel de Raad als het Parlement hun uiterste best hebben gedaan. Niemand zal betwisten dat sommige wensen niet zijn vervuld. Ook mijn wensen en die van het voorzitterschap zijn niet helemaal vervuld. Wij mogen echter niet vergeten dat de resultaten van zulke onderhandelingen bestaan in wat vijftien lidstaten op een bepaald ogenblik samen kunnen doen. Welnu, met vijftienen konden wij nu niet meer bereiken. Wat hier voorligt, is wat de vijftien lidstaten op dit ogenblik kunnen. Ik weet dat het Parlement tot meer in staat is, maar in uw besluit mag u niet uit het oog verliezen dat de lidstaten er vast van overtuigd zijn dat ze hebben gedaan wat ze konden.
Het is ook in het belang van de Europese burgers dat de nodige verordeningen nu zonder verwijl worden uitgevaardigd. Vele regio's in Europa moeten zich nu instellen op de veranderingen die Agenda 2000 met zich mee zal brengen. Wij mogen ze niet lang in onzekerheid laten. Ik dank u voor uw aandacht.
Applaus

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren, de goedkeuring van Agenda 2000 vindt tegen de achtergrond van de oorlog in Kosovo plaats. Dat is het duidelijkste bewijs dat het uiterst belangrijk is dat wij de Europese integratie veiligstellen en verdiepen. Zoals uit de Europese geschiedenis blijkt, is de afwezigheid van oorlog voor een samenleving volstrekt ontoereikend om zich vreedzaam te kunnen ontwikkelen. Democratie, eerbiediging van de mensenrechten, tolerantie, veiligheid en economische en sociale stabiliteit liggen aan de basis van het succes van de EU en het welzijn van de burgers.
De humanitaire catastrofe in Kosovo maakt de uitbreiding in oostelijke richting en de democratische en economische stabilisering van de Balkan nog dringender, niet alleen voor de mensen in Centraal- en Oost-Europa, maar ook voor onze eigen veiligheid. De financiering van het uitbreidingsproces wordt door middel van Agenda 2000 veiliggesteld. Het belang van het positieve signaal dat de Gemeenschap daarmee aan de kandidaat-landen geeft, kan in de huidige omstandigheden dan ook niet worden overschat. Daarnaast moeten wij er, eventueel door een herziening van het financiële vooruitzicht, echter ook voor zorgen dat voor de Balkan extra middelen beschikbaar kunnen worden gesteld. Het is dan ook uiterst belangrijk dat de Raad zich daartoe bereid heeft verklaard.
Europa is erin geslaagd een maatschappijmodel te ontwikkelen waarin democratie, culturele diversiteit, concurrentievermogen en solidariteit voor een groot stuk gegarandeerd zijn. De drie pijlers - interne markt, Economische en Monetaire Unie en bevordering van de economische en sociale cohesie - hebben daaraan een belangrijke bijdrage geleverd. Agenda 2000 stelt die pijlers veilig en maakt het mogelijk het Europees model verder te ontwikkelen.
De goedkeuring van Agenda 2000 door het Europees Parlement rondt twee jaar van intensieve debatten en onderhandelingen af. Door om zo te zeggen vooruit te lopen op Amsterdam hebben Raad, Commissie en Europees Parlement in een proces van geven en nemen bewezen dat het mogelijk is in een positief spanningsveld resultaten te bereiken die de EU in haar geheel vooruithelpen. Dat het om een echt compromis gaat en dat dus niet iedereen zijn visie heeft kunnen doordrukken, verandert daar niets aan. Dit compromis levert op sommige terreinen bevredigender resultaten op dan op andere.
Ik ben de betrokken voorzitterschappen en in het bijzonder Raadsvoorzitter en bondskanselier Schröder erkentelijk dat tijdens moeizame onderhandelingen een akkoord tussen de lidstaten kon worden bereikt. Dat is in deze moeilijke tijden een succes voor Europa. Ik dank echter ook het Parlement, niet alleen voor de vele verbeteringen die het in de oorspronkelijke voorstellen heeft aangebracht, maar vooral ook voor zijn positieve houding en grote flexibiliteit, waardoor zeer snel een akkoord kon worden bereikt.
Ik heb al gezegd dat de resultaten niet op elk terrein evenveel voldoening schenken. De heer Fischler zal het daarover in verband met het landbouwbeleid nog uitvoerig hebben. De Commissie betreurt het dat de Europese Raad van Berlijn het niet eens is kunnen worden over de hervormingen waarover de ministers van Landbouw een akkoord hadden bereikt. De afzwakking van de hervormingen in de sectoren graan en melk doen een aantal vragen rijzen. De herzieningsclausule voor de sector graan bewijst dat de staatshoofden en regeringsleiders niet uitsluiten dat later eventueel nog aanpassingen nodig zullen zijn.
De hervorming van de melksector werd tot het einde van de periode 2000-2006 uitgesteld. Daardoor worden de kosten van de hervorming echter alleen maar tot de volgende financieringsperiode uitgesteld en worden de scheve verhoudingen op de markt niet weggewerkt. Positief is wel dat de Raad de Commissievoorstellen voor de tweede pijler, de versterking van het beleid ten gunste van het platteland, vrijwel ongewijzigd heeft overgenomen. Op die manier wordt niet alleen de duurzame ontwikkeling van het platteland versterkt, maar zal het Europees Parlement ook over de landbouw mee kunnen beslissen. Die uitgaven worden voortaan immers als niet-verplichte uitgaven beschouwd. Dat komt tegemoet aan een belangrijke wens van het Parlement. De daardoor noodzakelijk geworden splitsing van het klassieke landbouwrichtsnoer in twee rubrieken zal de begrotingsdiscipline op het gebied van de marktordeningen zeker verscherpen. In het algemeen is de landbouwhervorming een belangrijke stap naar een concurrerender landbouw in Europa.
De tweede grote pijler van Agenda 2000 is de hervorming van het regionaal en cohesiebeleid. Dat alle betrokkenen hier voortreffelijk hebben samengewerkt, blijkt uit het feit dat deze hervorming het beleid van economische en sociale cohesie in de Europese Unie versterkt.
Hoewel de kredieten voor de volgende steunperiode iets minder bedragen dan de Commissie oorspronkelijk had voorgesteld, is het een groot succes dat de communautaire solidariteit met de armste en structureel zwakste regio's van de Unie op het huidige niveau wordt gehandhaafd en dat het Cohesiefonds blijft bestaan. Ik vind het belangrijk dat de daling van de uitgaven van de structuurfondsen een essentiële bijdrage tot de budgettaire consolidering leveren, terwijl de communautaire solidariteit met de structureel zwakste regio's toch op het niveau van 1999, het hoogste van de huidige steunperiode, wordt gehandhaafd. Dat kon alleen door het principe van de concentratie deze keer echt toe te passen. De structureel zwakste regio's van doelstelling 1 krijgen niet langer twee derde, maar 70 % van alle structuurfondsmiddelen.
De criteria inzake subsidiabiliteit en intensiteit van de steun zijn niet alleen objectief en transparant, maar worden ook strikt en zonder uitzondering toegepast. Dat is voor mij een uiterst belangrijk punt, dat ook in de toekomst van grote betekenis zal zijn.
Voor de uitvoering en het beheer mikken wij consequent op decentralisering, een duidelijke verdeling van taken en bevoegdheden, meer partnerschap op alle niveaus en een substantiële verbetering van bewaking, controle en beoordeling. Aangezien de Europese Rekenkamer en de Begrotingscommissie van het Parlement die aspecten van het Commissievoorstel positief hebben beoordeeld, ben ik ervan overtuigd dat wij aldus de voorwaarden hebben gecreëerd opdat de Commissie, het Europees Parlement en de Europese Rekenkamer de financiële afwikkeling en het efficiënte gebruik van de gelden beter kunnen controleren.
Concentratie betekent ook concentratie op de politieke prioriteiten van de Unie. De structuurfondsen zullen dus in de eerste plaats duurzame werkgelegenheid proberen te creëren. Dat vergt een werkgelegenheid creërende groei, de versterking van het concurrentie- en innovatievermogen van de regio's, een duurzame ontwikkeling en de bevordering van de beroepskwalificatie en gelijke kansen. Dat is vooral de taak van het Europees Sociaal Fonds, waarover de heer Flynn het straks nog uitvoerig zal hebben.
Als instrument van het arbeidsmarktbeleid en de ontwikkeling van het menselijk potentieel wordt het Europees Sociaal Fonds ook het kernstuk van de werkgelegenheidsstrategie en het actief arbeidsmarktbeleid van de Europese Unie. Gelijke kansen voor iedereen inzake toegang tot de arbeidsmarkt, levenslang leren, het aanpassingsvermogen van werknemers en bedrijven en positieve acties voor de vrouwen zijn daarom van groot belang. Een succesvol structuurbeleid zonder versterking van het partnerschap is onmogelijk. Op dat punt is de Commissie het volkomen met het Europees Parlement eens. Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement er ook in de toekomst op zal toezien dat daarmee bij de uitvoering van de hervorming van de structuurfondsen elke dag opnieuw rekening wordt gehouden.
Een aspect van het partnerschap tussen Commissie en Parlement is ook de gedragscode waarover wij het eens zijn geworden. Het Parlement is er ook in geslaagd alle structuurmaatregelen voor de visserij in rubriek 2 te bundelen en de horizontale programmering in een enkele keer te doen plaatsvinden. Zoals de heer Verheugen al opmerkte, kon in de structuurfondsen op het allerlaatste ogenblik ook de stedelijke dimensie door middel van het door het Parlement gevraagde vierde communautaire initiatief URBAN nog worden versterkt.
Agenda 2000 is ook onontbeerlijk voor de uitbreiding. In de vorm van pretoetredingssteun met het oog op de geleidelijke inschakeling van de Centraal- en Oost-Europese landen voorziet Agenda 2000 in 80 miljard euro voor de economische ontwikkeling in Centraal- en Oost-Europa. Ze maakt daarbij gebruik van de beproefde instrumenten om de infrastructuurtekorten op het gebied van vervoer en milieu weg te werken en zorgt ervoor dat die instrumenten op doeltreffende wijze met de bestaande instrumenten PHARE en INTERREG worden verbonden.
Belangrijk voor de uitvoering van Agenda 2000 is dat in het nieuwe interinstitutionele akkoord een stevig financieel kader voor zeven jaar wordt vastgesteld. Tijdens de onderhandelingen kon over de volgende punten overeenstemming worden bereikt. Door de begrenzing van de uitgaven draagt de EU tot de budgettaire consolidering in geheel Europa bij. Tegelijkertijd is de financiering van het beleid van de Gemeenschap op middellange termijn gegarandeerd.
Bovendien worden de financiële lasten billijker gespreid. Ik weet dat nog niet alle afgevaardigden van het voorgestelde interinstitutioneel akkoord overtuigd zijn. Daarom wil ik onderstrepen dat het ook in het belang van het Parlement is dat de uitvoering van Agenda 2000 niet door elk jaar dreigende budgettaire conflicten in gevaar wordt gebracht. De heer Liikanen zal dat straks bevestigen.
De Commissie beschouwt het in elk geval als een bijzondere verdienste van het Parlement dat de onontbeerlijke discipline aan de uitgavenzijde niet ten koste van de armsten in de Gemeenschap gaat, dat die discipline het ons ondertussen mogelijk maakt een aantal belangrijke besluiten met het oog op de uitbreiding te nemen en dat voor het binnenlands beleid en de administratieve uitgaven extra marges zijn gecreëerd. Zo kunnen wij het beginnende herstel van de economie en de werkgelegenheid gericht begeleiden en de overheid in staat stellen haar nieuwe opdrachten ook werkelijk uit te voeren. In het licht van de debatten die wij hier de afgelopen maanden hebben gevoerd, vind ik dat een belangrijke gemeenschappelijke doelstelling.
De hervormingen in Agenda 2000 hebben betrekking op beleidsterreinen van de Europese Unie waarmee de burgers rechtstreeks te maken hebben. Deze voorstellen openen voor vele mensen persoonlijk nieuwe perspectieven. U hebt het voorrecht door de goedkeuring van de wetgevingsvoorstellen betreffende Agenda 2000 een belangrijke hoeksteen te leggen voor de vervulling van de verwachtingen van onze burgers, maar ook voor het Europa van de toekomst. Ik hoop dan ook dat u deze voorstellen met een brede meerderheid zult aannemen en dank u namens de gehele Commissie voor onze voortreffelijke samenwerking in verband met Agenda 2000.
Applaus

De Voorzitter
Dank u commissaris Wulf-Mathies.
De vergadering wordt om 15.00 uur vanmiddag hervat.

De Voorzitter
De heer Skinner krijgt het woord voor een motie van orde.

Skinner
Mijnheer de Voorzitter, gisteren zijn de vertegenwoordigers van de Raad akkoord gegaan met een effectief verbod op asbest in de gehele Europese Unie, maar er moet helaas voor worden gevreesd dat er nodeloze vertraging zal optreden bij de ondertekening van dit document, dat mede door de inspanningen van het Parlement in het aandachtsveld is komen te staan. Mogen we u vragen er bij de Commissie op aan te dringen dat zij alles in het werk zal stellen om zulke nodeloze vertraging te voorkomen?

De Voorzitter
Dank u zeer, ik zal ervoor zorgen.

Stemming
De Voorzitter
Mijn gelukwensen aan de benoemde voorzitter.
Het Parlement brengt de benoemde voorzitter een levendige staande ovatie

Verwelkoming
De Voorzitter
Op verzoek van de heer Cox wil ik de heer Dedaj begroeten, die voorzitter is van de Liberale Partij van Kosovo en ondervoorzitter van het Kosovaarse parlement. Hij zit op dit moment bij ons op de publieke tribune.
Levendig en langdurig applaus

Stemming (voortzetting
)
Fayot
Mijnheer de Voorzitter, ik neem aan dat men mij er niet van verdenkt dat ik door middel van proceduretrucs zou willen voorkomen dat er een statuut komt voor de leden van het Parlement. Ik zou echter in mijn hoedanigheid van voorzitter van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten, en krachtens artikel 25 van ons Reglement willen zeggen dat ik de amendementen 2 en 25 niet ontvankelijk acht. Ik denk dat die twee amendementen bestemd zijn om tenminste twee, zo niet drie paragrafen van de resolutie zoals zij ons is voorgelegd, te vervangen, en ik denk dus dat ze niet ontvankelijk zijn.
Ik zou voorts willen zeggen dat dit Parlement zichzelf geen grote dienst bewijst wanneer het zijn Reglement tot het uiterste oprekt om politieke doelstellingen te bereiken. Dit gezegd zijnde ben ik absoluut voorstander van een statuut van de leden van het Europees Parlement op zo kort mogelijke termijn, maar niet wanneer dat de schending betekent van de procedures van ons Parlement, van ons Reglement.
Applaus

De Voorzitter
Ja, mijnheer Fayot, u hebt die amendementen zeer aandachtig bestudeerd. Zij vervangen niet de gehele tekst, maar slechts een deel daarvan.
Tekenen van onrust
Daarom hebben wij na raadpleging van de bevoegde diensten de amendementen ontvankelijk verklaard. Voorts heeft de commissie juridische zaken, die twijfels had, in een vrijwel identiek geval over een van de voorgestelde teksten gestemd, die daarna is verworpen.

Rothley
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met de heer Fayot eens. Het is onverantwoord dat wij een tekst voor een statuut aannemen die in de commissies niet kon worden besproken.
Applaus
Ik wil ook nog op een andere manier naar het Reglement verwijzen. Ik heb hier de officiële stemlijst. Ik zie dat u bij lid 1 met amendement 2 wil beginnen. Ik wijs erop dat mijn fractie een amendement 27 tot schrapping van lid 1 heeft ingediend. Wij kunnen ons geen amendement voorstellen dat verder gaat dan de schrapping van een lid. Daarom verzoek ik u eerst amendement 27 in stemming te brengen.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Rothley, hoewel de diensten mij hebben laten weten dat de andere amendementen meer van de tekst afwijken, vind ik net als u dat een amendement waarin wordt gevraagd een paragraaf te schrappen, wel het meest van de tekst afwijkt. Iedereen moet natuurlijk zelf weten hoe hij straks gaat stemmen. Wij lopen hier niet vooruit op de stemming, we proberen ons alleen aan het Reglement te houden. En het lijkt mij dat een amendement dat bedoeld is om een paragraaf te schrappen, verder van de tekst af staat dan een amendement waarmee men een paragraaf wil vervangen door een andere. We zullen daarom, zoals de rapporteur voorstelt, eerst over amendement 27 stemmen, dat bedoeld is om deze paragraaf van zijn resolutie te schrappen. Het spijt me zeer, maar ik moet me aan het Reglement houden. We stemmen dus eerst over amendement 27. Neem u mij niet kwalijk, maar er wacht ons een lange stemming en die moeten we rustig afwerken. We gaan nu geen debat houden over het Reglement. Het spijt me zeer, maar wij gaan nu over tot de stemming.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen het woord om een beroep op het Reglement te doen op grond van de artikelen 4 en 125.
De Franse afgevaardigden van het Front National zijn in onze Vergadering zeer zeker aanwezig. Wij zullen echter niet deelnemen aan de stemming over de amendementen en wel om een fundamentele juridische reden, namelijk omdat wij nationale afgevaardigden zijn die vijftien verschillende volkeren vertegenwoordigen, en niet één Europees volk. Het aanvaarden van een statuut van de leden van het Europees Parlement zou erop neerkomen dat wij van een internationale rechtsorde overgaan naar een interne constitutionele rechtsorde, en dat willen wij niet. Daarom zullen wij niet deelnemen aan de stemming.
Tekenen van onrust

De Voorzitter
Heel goed, u oefent uw recht uit. Wij nemen er nota van dat u aanwezig bent, maar niet aan de stemming deelneemt.

Lehideux
Mijnheer de Voorzitter, ik vind het nogal verrassend dat men zich hier moet gedragen als op een kermis om als parlementslid het recht te hebben het woord te voeren. Afgezien daarvan zou ik alleen even willen zeggen dat het de eerste keer is dat ik in een Vergadering zoals de onze meemaak dat van de twee tegengestelde meningen die worden geuit - een door de bevoegde diensten en de andere door de voorzitter van de commissie Reglement, die door zijn gelijken is verkozen -, de mening van de betrokken diensten zegeviert.

De Voorzitter
Nee, mijnheer Lehideux, niet de diensten winnen hier, de Voorzitter interpreteert het Reglement, en de beslissing is dus geheel en al mijn beslissing, onder mijn verantwoordelijkheid genomen. Dit is dus de beslissing die is genomen. Zoals altijd neem ik de verantwoordelijkheid op mij voor de beslissingen die ik, terecht of ten onrechte, neem.
Het Parlement neemt de resolutie aan

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na de stemmingen over het verslag van de heer Rothley over het statuut van de leden kan ik alleen maar bevestigen dat het advies van de Commissie overeenkomstig artikel 190, lid 5 van het Verdrag van Amsterdam onveranderd blijft.
Applaus

Van Putten
Voorzitter, na tien jaar is de cirkel rond. Mijn eerste verslag in dit Huis betrof de basis van het Europees ontwikkelingsbeleid gericht op Azië en Latijns Amerika. In dat verslag, of in het voorstel van de Commissie, werd toen geheel niet gesproken over vrouwen, mensenrechten, rechten van inheemse volken en vooral het milieu. Het ontbrak geheel. De woorden kwamen in de tekst niet voor. Vandaag zijn het zaken die de basis vormen van het Europees ontwikkelingsbeleid. We stemden zojuist over mijn laatste verslag, waarbij wij een begrotingslijn instellen die het milieubeleid, gerelateerd aan het ontwikkelingsbeleid beoogt. Ik dank hierbij alle collega's hartelijk voor de samenwerking die ik de afgelopen tien jaar met hen heb mogen meemaken.

De Voorzitter
Ik heb een mededeling voor u. De collega's die de vergadering moeten verlaten, moeten hun kaart in de desbetreffende stembus achterlaten.
Aangezien ik deze mededeling moet doen en het de laatste keer is dat ik hier de stemmingen voorzit, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om u te zeggen dat ik enorm van onze samenwerking genoten heb. Ik wens u allen het beste.
Mevrouw Fontaine krijgt een staande ovatie van het Parlement

Berès
Mevrouw de Voorzitter, misschien moeten we de heer Romano Prodi uitnodigen om onze stemverklaring bij te wonen, maar ik neem aan dat in het volgende Europees Parlement een dergelijke situatie zich niet meer voor zal doen.
Ik wil hem namens de Franse socialisten zeggen dat we vandaag met een ruime meerderheid voor hem hebben gestemd. Ik wil hem ook in herinnering brengen dat wij ons inzetten voor een Europa met een hart, een solidair Europa, en niet alleen voor een Europa van de markten. De inperking van de rol van de staat en het blinde geloof in de concurrentie of liberalisering als middel om de werkgelegenheid te stimuleren, zijn recepten die we al kennen. Wij geloven er niet meer in. We weten dat de groei de motor achter de werkgelegenheid is en dat we almaar meer groei moeten bewerkstelligen, dat wil zeggen een groei die zorgt voor werkgelegenheid. Wij nodigen de heer Prodi uit ons voorstellen in die richting te doen. Verder vragen onze volkeren zich af waarom er niet meer aan een sociaal Europa gebouwd wordt.
Staat u mij toe nog een opmerking te maken, mevrouw de Voorzitter. Terwijl er hier op ons continent een oorlog woedt, kunnen we maar niet begrijpen waarom er geen rekening wordt gehouden met de religieuze diversiteit. Voor ons is het seculiere karakter een basisbeginsel van onze Unie. In ons Verdrag staat dat discriminatie op basis van geloof onacceptabel is. We zullen de heer Prodi ook op dit punt beoordelen.

Lienemann
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, ik heb tegen de benoeming van de heer Romano Prodi gestemd. De verklaring die hij ten overstaan van ons Europees Parlement heeft afgelegd is van het meest klassieke en platvloerse liberalisme, en toont geen enkele toekomstvisie. Niets in zijn verklaringen verwijst duidelijk naar de noodzaak het Europese sociale model te verdedigen en te moderniseren. Wij horen niets over een nieuw evenwichtig pact tussen arbeidskrachten en kapitaalbezitters en niets over een herverdeling van de rijkdommen.
Het sociale Europa is zijn zorg niet. Het is echter wel de zorg van miljoenen Europeanen. De heer Prodi stelt geen serieuze strategie ten gunste van de werkgelegenheid voor en laat het bij het voorstel om gewoon maar voort te gaan met hetzelfde monetaristische macro-economische beleid dat al jaren is gevoerd, maar dat niet doeltreffend is gebleken om er een solide, duurzame groei op te baseren en de werkloosheid massaal mee terug te dringen.
Hij heeft een lang pleidooi gewijd aan de noodzaak van verdere deregulering, van liberalisatie van alle sectoren van de economie. Ik heb hem geen woord van verdediging horen zeggen over de diensten van algemeen belang en de openbare dienstverlening. Kortom, zijn verbintenissen hebben niet veel van doen met de hoop en de verwachtingen van de volkeren die in hun land een sociale of sociaal-democratische regeringen hebben gekozen en aldus blijk hebben gegeven van hun wil tot verandering. De heer Prodi zegt hun: "Morgen of gisteren, er is geen verschil" . Dat kunnen wij niet aanvaarden.
Het verbaast mij overigens dat de heer Prodi expliciet verwijst naar christelijke waarden als een erfgoed dat in Europa moet worden verdedigd. Ik betwist dit niet, en ik betwist de heer Prodi evenmin zijn gewetensvrijheid, maar omdat ik de neutraliteit ben toegedaan die met recht garant staat voor de fundamentele vrijheid overal en voor allen, verwacht ik van een voorzitter van de Commissie dat hij hiervoor oog heeft; ik heb op dit punt enkele twijfels.
De heer Prodi heeft het recht christen-democraat te zijn, maar ik verwacht dat een Europese Unie met overwegend linkse regeringen, wordt voorgezeten door een man die deze idealen en dat beleid kan belichamen, en dat lijkt me niet het geval.

Ripa di Meana
Mevrouw de Voorzitter, ik kan de voorgedragen voorzitter Romano Prodi onmogelijk mijn vertrouwen geven, omdat hij de oorlog van de NAVO heeft goedgepraat als zijnde "noodzakelijk" : een Europese oorlog die is begonnen en wordt gevoerd met schending van alle beginselen van het internationaal recht, met minachting van de Verenigde Naties. De NAVO-oorlog in Joegoslavië druist zelfs in tegen het defensieve karakter van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, zoals dat is verwoord in het oprichtingsverdrag.
Op die manier heeft zich op ons continent een bloedig en duister conflict ontsponnen, en er is vandaag niemand die de uitkomst ervan kan voorspellen of de gevolgen ervan kan meten voor de toekomst van onze Europese volkeren.
De benoemde voorzitter Romano Prodi had in naam van de "Europese gedachte" een oproep tot alle partijen kunnen richten om onmiddellijk een einde te maken aan zowel de etnische massamoorden als de bombardementen; daarmee zou hij dan die invloedrijke en onpartijdige rol op zich hebben genomen, waarmee het succes van de toekomstige werkzaamheden van de Commissie valt of staat. Hij heeft dat niet gedaan maar zich geschaard aan de zijde van de interventionisten, waarmee hij een kostbare en langverbeide kans voorbij heeft laten gaan.
Applaus van links

Barros Moura
Ditmaal heb ik voor gestemd terwijl ik in juli 1994 tegen Santer heb gestemd. Jammer genoeg hebben de jongste ontwikkelingen aangetoond dat ik het toen bij het rechte einde had.
Ik hoop van harte dat de politieke wil die Prodi hier heeft uitgesproken concrete resultaten oplevert. Ik hoop dat hij erin slaagt het institutionele evenwicht op zodanige wijze te herstellen dat de Commissie zich opnieuw van haar voornaamste taak kan kwijten en in haar rol van onafhankelijk orgaan, dat noch de belangen van de nationale regeringen noch de privé-belangen behartigt, weer politieke impulsen kan geven. Ook voor het Europees Parlement is in dit opzicht een belangrijke functie weggelegd aangezien wij moeten vermijden dat een stap terug wordt gezet in de richting van een intergouvernementeel Europa waar de grote lidstaten de scepter zwaaien.
Ik kan echter niet nalaten mijn oprechte verbazing en afkeuring uit te drukken over de wijze waarop de heer Prodi (op bladzijde 11 van het volledig verslag) het Europese bewustzijn definieert. Dit bewustzijn dat ten grondslag ligt aan vijftig jaar integratie wordt afgedaan als erede della cultura umanistica e della cultura cristiana . Deze definitie van de grondvesten van de Europese beschaving is niet in overeenstemming met de werkelijkheid omdat zij volledig voorbijgaat aan de bijdrage van de Joodse en de moslimcultuur. Het gaat hier niet enkel om een onaanvaardbare vervalsing van de geschiedenis, maar deze christelijke interpretatie moet in het licht van de huidige Europese omstandigheden tevens als een onvergeeflijke politieke blunder worden geïnterpreteerd.

Bernardini
Vandaag spreekt onze Vergadering zich uit over de benoeming van de heer Prodi tot voorzitter van de Europese Commissie. Zelf kan ik slechts een negatieve stem uitbrengen, omdat ik hem niet mijn vertrouwen kan geven.
Mijnheer Prodi, u bent verschenen als de redder van een instelling die op drift is, als de persoon die tegemoet komt aan de behoefte aan charisma die men bij deze functie vindt horen. De kracht van uw persoonlijkheid, die erkend wordt, kan niet worden losgemaakt van uw politieke streven. Al luisterend naar uw woorden, naar uw programma, was ik een en al ongerustheid.
Sinds de aanvang van mijn mandaat heb ik gevochten om de filosofie die in het Brusselse uitvoerend orgaan heerst, om te buigen. Gevochten om het liberale Europa, het Europa van de markten, te doen wijken voor een sociaal Europa.
Na u gisteren te hebben beluisterd, ben ik teleurgesteld dat ik niet eenmaal een verwijzing heb gehoord naar het sociale Europa, geen woord over het begrip openbare dienstverlening, maar wel een en al lof over het economisch liberalisme.
U, mijnheer Prodi, weigert het Europa van de markt tegenover het sociale Europa te plaatsen. Maar weet u dat onze medeburgers de Europese gedachte niet kunnen aanhangen wanneer deze uitsluitend wordt verbogen in markttermen, waar geen plaats is voor het individu?
U krijgt de zware taak Europa te verankeren in een nieuw millennium, en ik kan niet wennen aan het idee dat het sociale Europa in de 21ste eeuw wordt ontkend.
U hebt iets geweldigs voor elkaar gekregen: u hebt uw land verankerd in de euro. Ik heb de wens en de hoop uitgesproken bij uw benoeming, dat ik zou zien dat u Europa zou verankeren in zijn juiste sociale dimensie. Ik heb hier niets over gehoord, en u hebt mij teleurgesteld. Ik kan u dus geen carte blanche geven om deze functie op u te nemen.

Blak
Ondergetekende stemt tegen de benoeming van Romano Prodi als nieuwe voorzitter van de Commissie.
De heer Prodi lijkt niet overtuigd dat een sociaal Europa noodzakelijk is. Wij hebben alleen het oude liedje gehoord over totale liberalisering en meer groei als oplossing voor de problemen van Europa. Hij heeft niet gezegd dat hij de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam op het gebied van milieu en werkgelegenheid actief wil gebruiken. Zijn toekomstige plannen voor de ontwikkeling van Europa gaan ook sterk in federale richting. Hij wil onder andere bouwen aan het gemeenschappelijk defensie- en buitenlands beleid. Zijn ambities inzake de gelijke behandeling van mannen en vrouwen zijn helaas ook zo goed als onbestaand. Hij heeft dit thema niet eens genoemd, noch voor de Commissie zelf, noch voor de directoraten-generaal.
De ambities van Romano Prodi op menselijke en sociaal vlak zijn onvoldoende, waardoor ondergetekende zijn benoeming niet kan goedkeuren.

Féret
Ik heb destijds gestemd voor Jacques Santer als voorzitter van de Commissie, aangezien hij premier was geweest van een klein land zoals het mijne, maar dat veel minder is getroffen door buiten-Europese migratie, werkloosheid en belastingen, en ik heb hem gewaarschuwd omdat hij, aan het hoofd van de verschillende afdelingen het slechtste en het beste had aanvaard. Het slechtste heeft de overhand gekregen.
De verklaring van de heer Prodi is zo teleurstellend als maar zijn kan. Romano Prodi heeft ons uitvoerig toegesproken over het Europa van het geld. Geen woord over het Europa van de mensen! Geen sprankje hoop om een punt te zetten achter de nieuwe wereldorde die de yankees ons opleggen. Geen woord van veroordeling of zelfs maar spijt voor de ontoelaatbare militaire agressie tegen een Europese staat, door een NAVO die blindelings vrouwen en kinderen doodt.
Ik kan in geweten niet mijn vertrouwen geven aan een politicus die zich geschaard heeft in het kamp van de vijanden van Europa.

Ilivitzky
Ik heb me bij de benoeming van de Commissievoorzitter van stemming onthouden, omdat ik mijn steun niet aan de heer Prodi kon geven. Zijn optreden in het Europees Parlement heeft mij er niet van overtuigd dat hij de juiste persoon is om de komende vijf jaar de Commissie te leiden. Het uitgangspunt van de heer Prodi is het opbouwen van een Europese bondsstaat en dat kan ik moeilijk accepteren.
Het meest zorgwekkende in het optreden van de heer Prodi waren zijn standpunten over de werkgelegenheid, de overheidssector en de regulering van de arbeidsmarkt. Hij benadrukte enkele malen de noodzaak van deregulering van de arbeidsmarkt en het vergroten van het onderlinge overleg tussen werknemers en werkgevers. De overheidssector vond hij te groot en hij eist rationalisatie ervan en het snoeien in de uitgaven. Wat het verbeteren van de werkgelegenheid betreft, kon hij alleen vrome wensen uitspreken.
De heer Prodi benadrukt sterk het belang van een gemeenschappelijke Europese defensie. Hij was niet in staat voldoende garanties te geven dat neutrale EU-lidstaten ook in de toekomst de mogelijkheid behouden buiten militaire allianties te blijven.
Ik kon ook niet tegen de benoeming van de heer Prodi stemmen, omdat dat een ernstige vertraging in de benoeming van de nieuwe Commissie zou betekenen. In deze situatie is het belangrijk dat de nieuwe Commissie zo snel mogelijk met haar werk kan beginnen.

Lage en Marinho
Romano Prodi is niet iemand die op het eerste gezicht alle eigenschappen in zich lijkt te verenigen die wenselijk zijn om het sterke en actieve leiderschap dat de Europese Unie zo nodig heeft te garanderen. Er waren andere personen die op grond van hun stijl of denkwijze beter voor het voorzitterschap van de Commissie in aanmerking kwamen. Dit neemt echter niet weg dat zijn ervaring in de Italiaanse politiek, zijn alom geprezen persoonlijke en politieke integriteit en zijn kwaliteiten als bemiddelaar en compromisvormer het Europese project alleen maar ten goede kan komen.
In de toespraken die Prodi hier in dit Parlement heeft gehouden, tekenden zich langzaam maar zeker de contouren af van een zienswijze op Europa die heel wat positieve aspecten omvat, met name het verlangen om de autonomie van de Commissie veilig te stellen en haar administratieve procedures grondig te hervormen. Wij zouden tevens aandacht willen vragen voor het belang dat voorzitter Romano Prodi aan het mediterrane beleid hecht door het op gelijke voet met de uitbreiding naar de LMOE te stellen. Ook de heropleving van de Europese economie, het terugdringen van de werkloosheid en in het bijzonder het waarborgen van de economische en sociale samenhang zijn voor ons prioriteiten. Het verontrust ons echter dat Prodi in zijn uiteenzettingen bitter weinig aandacht aan de sociale dimensie heeft besteed. Ondanks dit hiaat heeft de nieuwe voorzitter van de Commissie ons vertrouwen gewonnen. Wij zullen dan ook voor de investituur van de heer Prodi stemmen. Wij kunnen nu alleen maar hopen dat onze verwachtingen worden bewaarheid en dat dit de voorzitter is die de Commissie nodig heeft om de moeilijke periode die zij onder Jacques Santer heeft doorgemaakt weer te boven te kunnen komen.
De Portugese socialisten zijn voorstander van een sterke Commissie die de Europeanen weet te mobiliseren en de burgers en de legitieme rechten van de volkeren, met name van de kleine landen zoals Portugal, eerbiedigt. Wij willen een onafhankelijke Commissie die in het kader van de opbouw van de communautaire instellingen het evenwicht tussen de lidstaten helpt bewaren, zonder onderscheid naar grootte of geografische ligging.

Lindeperg
Ik was besloten te gaan stemmen voor de benoeming van de heer Prodi tot voorzitter van de Europese Commissie, omdat ik zowel voldaan was over de snelheid en doeltreffendheid waarmee de Raad zijn besluit had genomen, als over de Europese statuur van een man die met brio en met veel kennis van zaken in moeilijke omstandigheden aan het hoofd van een linkse Italiaanse regering had gestaan, en Italië de EMU had binnengevoerd.
De verklaring die wij hier echter hebben gehoord heeft mij verontrust en daarom heb ik mij onthouden: dit Parlement, en met name mijn fractie, de socialistische fractie, heeft meermalen aangevoerd dat de economische en monetaire pijler in evenwicht moet worden gebracht door een sociale pijler en een overtuigd engagement ten gunste van een politiek Europa.
Welnu, gisteren heb ik een liberaal credo gehoord, dat mij zeer sterk doet vrezen dat dit evenwicht bij de toekomstige Commissie niet op de agenda zal staan. Bovendien ben ik gekwetst in mijn neutrale opvatting van het openbare leven.
Vandaar mijn onthouding en de hoop dat deze vrees niet gegrond zal zijn en dat in elk geval de waakzaamheid van het toekomstige Parlement en het engagement van dat Parlement voor een sociaal Europa, deze vrees zinledig zullen maken.

Lindqvist (ELDR), Bonde, Lis Jensen, Krarup en Sandbæk (I-EDN)
Wij stemmen tegen de benoeming van Romano Prodi als voorzitter van de Commissie om de volgende redenen:
Romano Prodi is voorstander van een federale ontwikkeling van de EU in de richting van een soort Verenigde Staten van Europa. Hij heeft keer op keer benadrukt dat een gemeenschappelijke defensie en een militarisering van de EU noodzakelijk zijn. In zijn uiteenzettingen en antwoorden op vragen heeft hij de EU opvallend vaak vergeleken met de VS om "een evenwicht over de Atlantische Oceaan heen" te creëren. Wij zijn gekant tegen een ontwikkeling van een "EU-staat" en vinden dat de Europese samenwerking gestoeld moet zijn op intergouvernementele samenwerking tussen de lidstaten.
In verband met de keuze van de voorzitter van de Commissie en de Commissie zelf beschikken we nu over een ideale mogelijkheid om hervormingen te verwezenlijken die de democratie in de EU versterken. De EU moet een moderne wetgeving inzake administratie en openheid naar Noords model hebben met bijeenkomsten van de Raad die voor het publiek toegankelijk zijn, een openbaarheidsprincipe waarbij iedereen het recht heeft aan openbare handelingen deel te nemen, registers in alle EU-instellingen en mededelingsvrijheid, dit wil zeggen het recht om de media en andere buitenstaanders over wantoestanden en onregelmatigheden in de administratie in te lichten.
Naast een hervorming die meer openheid moet brengen, is ook het benoemingssysteem in de EU-instellingen aan hervorming toe. Aanstellingen mogen slechts gebeuren op basis van sollicitaties en kwalificaties en niet om politieke redenen. Alle kandidaten moeten weten dat kennis en verdienste de vereisten zijn om in dienst te kunnen komen en niet relaties en contacten.
De Commissie moet gedecentraliseerd worden, zodat de ambtenaren verantwoordelijkheid en bevoegdheid krijgen, waaraan ze zich moeten houden. Dat slechts enkelen verantwoordelijkheid dragen, kan niet langer. Er moet een ambtenarenhervorming komen die alle EU-privileges afschaft. Het is niet verantwoord dat een EU-ambtenaar drie keer meer verdient dan iemand met dezelfde job in een lidstaat, een diplomatenstatus krijgt, niet vervolgd kan worden en andere voorrechten geniet.
Alvorens een nieuwe voorzitter benoemd wordt, moet ook het salaris van de voorzitter van de Commissie naar beneden. Een commissaris moet betaald worden zoals een minister in het land dat hij of zij vertegenwoordigt. Verhuiskosten moeten vergoed worden volgens de werkelijk gemaakte kosten en niet door twee maanden extra salaris ten belope van ongeveer 360.000 kronen uit te betalen.
De EU moet zich met de grote problemen bezighouden, het belangrijke van de details onderscheiden en een decentraliseringshervorming doorvoeren waarbij de thema's die niet door de EU behandeld moeten worden, weer onder de bevoegdheid van de lidstaten moeten komen. Al deze voorgestelde hervormingen moeten gerealiseerd worden. Deze belofte hebben wij echter niet gekregen.
Wij willen vrije Europese volkeren in een Europa van democratie en verscheidenheid. Wij willen geen Verenigde Staten van Europa, maar een Europa van naties.

Mutin
Na de verklaring van de heer Prodi in het Parlement valt zijn wil om de werking van de Commissie te saneren en te verbeteren niet in twijfel te trekken. Zijn wil om de opbouw van een liberaal Europa waarin het aandeel van de werknemers niet in aanmerking wordt genomen, kan men echter evenmin in twijfel trekken: geen woord over de sociale dialoog, geen woord over de openbare dienstverlening, geen woord over de noodzaak die sokkel aan fundamentele sociale rechten op te bouwen die onmisbaar is om delokalisatie door fiscale dumping te voorkomen. Dat de heer Romano Prodi met name door 11 socialistische of sociaal-democratische regeringen is aangewezen, toont overduidelijk aan dat het sociale Europa geen prioriteit is, en dat de liberale koers niet is losgelaten.
Ik ben er echter van overtuigd dat vorderingen met betrekking tot de rechten van de Europese burgers slechts mogelijk zijn op voorwaarde dat wij een krachtig politiek Europa bouwen, dat gebaseerd is op het beginsel van een ideologisch neutrale houding. Hiervoor moet de kloof tussen rechts en links weer scherpe kanten krijgen, moet het Parlement een waarlijk politieke instantie worden, en moet niet de consensus worden nagestreefd op grond waarvan de regeringen kennelijk de heer Romano Prodi hebben aangewezen. Daarom spreek ik mij uit tegen zijn benoeming als hoofd van de Commissie.

Pailler
Ik heb de zwakheid gehad te geloven dat de heer Romano Prodi, de toekomstig voorzitter van de Commissie, om uit de institutionele en politieke crisis te geraken die tot het aftreden van de Commissie heeft geleid, tegen de achtergrond van de oorlog in Kosovo, een ambitieuze verklaring zou afleggen.
Helaas heb ik in zijn woorden, naast enkele algemeenheden en de belofte van een rigoureus, doorzichtig beheer, met name aanleiding tot ongerustheid gevonden.
Na Jacques Delors en de zeer liberale commissaris Bangemann offert ook de heer Prodi aan de mythe van de almacht van het Internet en van de informatiesnelweg en belooft ons het paradijs: "door de kloof te slechten die ons van de Verenigde Staten scheidt" .
In reactie op de wereldomspannende uitdagingen zouden wij niet anders kunnen dan "het welvaartmodel hervormen" , "de regels op de arbeidsmarkt en de beroepenmarkt herzien om de belemmeringen op te heffen die de toegang tot de markt in weg staan en (...) een werkgelegenheid creëren die beter inspeelt op de economische groei" !
Hierdoor worden wij, zo zegt de heer Prodi ons voorts, wel verplicht "de aanwezigheid van het openbaar bestuur te verlichten" . Ondanks het eerste schrijnende mislukken van de multilaterale investeringsovereenkomst neemt de heer Prodi de ideologie van commissaris Leon Brittan over: "De Europese Unie moet de multinationale liberalisatie in het kader van de WHO voortzetten. Wij willen elke, ook de aarzelende wil tot protectionisme, beletten..." . Zal de toekomstige Commissie evenals de Verenigde Staten clausules op sociaal en milieugebied als protectionistisch beschouwen? Toch is het hoog tijd om dergelijke clausules in commerciële regelingen in te bouwen, zodat de mondialisering berust op de samenwerking en de solidariteit met de armste landen en regio's.
Misschien komt de genadeslag voor een Europees progressistisch project wel voort uit Prodi's opvatting van de Europese cultuur, die hij lijkt te assimileren met het verleden, en te herleiden tot het erfgoed en niet meer dan dat. Voor de toekomst wendt hij zich tot "de kracht van de Amerikaanse cultuur in de brede zin van het woord, (die) symbolisch tot uitdrukking komt in de massamedia. Volgens sommigen zou deze cultuur in staat zijn de eenheidsreferentie te zijn voor een Europa dat zijn ziel zoekt. Een dergelijke hypothese heeft niets schokkends...!" Dit komt erop neer dat Europa, op enkele maanden voor de WHO-onderhandelingen, volgens de heer Prodi het al laat afweten nog voordat de politieke strijd is geleverd!
Flexibiliteit en vermogen zich aan het werk aan te passen, wantrouwen ten aanzien van de overheid, trouw zweren aan de Amerikaanse cultuur, zie daar de liberale Europese hymne, aangeheven door Romano Prodi.
Ik heb dus gestemd tegen zijn benoeming tot voorzitter van de Commissie.

Papakyriazis
De goedkeuring door het Parlement van de voordracht van de heer Prodi als voorzitter van de Europese Commissie - waar ook ik met genoegen voor heb gestemd - is op dit kritieke moment voor Europa en heel de wereld het begin van een nieuw tijdperk voor de Europese Unie. Wij moeten ons oog gericht houden op de Europese verkiezingen van 13 juni 1999. Als Europese Unie moeten wij duidelijk maken dat wij de beginselen van democratie, solidariteit, rechtvaardigheid, transparantie, stabiliteit en vrede altijd trouw zullen blijven.
De Europese burgers (de burgers in de vijftien lidstaten, maar ook in de kandidaat-landen van Midden- en Oost-Europa en Cyprus) willen dat de Europese Unie een echte, politieke en sociale Unie wordt, een Unie met kracht en prestige, een Unie die, kort voor het jaar 2000, een hoofdrol kan vervullen in de wereld.

Theorin
Hoewel ik voor de benoeming van Romano Prodi als voorzitter van de Commissie heb gestemd, ben ik het niet eens met zijn sterk federalistische standpunten inzake een gemeenschappelijke defensie en gemeenschappelijke fiscaliteit die hij in zijn programmaverklaring naar voren heeft gebracht. Zweden heeft geopteerd voor een intergouvernementele samenwerking, niet voor een federatie. Naar mijn mening vertegenwoordigt Prodi evenmin de klassieke sociaal-democratische visie, wat mijn voorkeur had weggedragen.

Valverde López
Het Parlement kan het met de algemene strekking van de intentieverklaring van de heer Prodi eens zijn. Het is echter van belang dat enkele van die algemene ideeën duidelijk worden ingevuld om te vermijden dat men bij de institutionele uitleg ervan tegen dubbelzinnigheden aanloopt. Ik ben het helemaal eens met de uitspraak dat de politieke en bestuurlijke verantwoordelijkheden binnen de Commissie moeten worden afgebakend. Als de Commissie de archieven erop naslaat, zal zij een aantal vragen en ontwerpresoluties van ondergetekende terugvinden waarin werd voorgesteld een verordening voor de wetgevingsprocedure uit te werken, die ook administratiefrechtelijke regels zou bevatten. Het was de bedoeling om met zo'n verordening verantwoordelijkheden af te bakenen en de burgers rechtszekerheid te bieden. In de doctrinaire traditie van nationale rechtsstaten zijn de verantwoordelijkheden van de regering en van het openbaar bestuur altijd duidelijk afgebakend.
Een andere elementaire kwestie betreft de handhaving van de collectieve verantwoordelijkheid van de Commissie. Dat de individuele verantwoordelijkheden van de commissarissen moeten worden afgebakend, betekent zeker niet dat van het beginsel van collegiale verantwoordelijkheid mag worden afgestapt. Als men aanvaardt dat één enkele commissaris kan worden verwijderd door het Parlement, wordt daarmee een einde gemaakt aan de onafhankelijkheid van de Europese Commissie. Bij verschillende gelegenheden heb ik tevens de stelling verdedigd dat de ethische verbintenis van de commissarissen om de nodige onafhankelijkheid te bewaren tegenover onze regeringen, zorgvuldig moet worden gerespecteerd. De commissarissen moeten het algemeen belang van de EU behartigen. Zij bekleden hun functie niet om met hand en tand, en voor alles, hun land van herkomst te verdedigen. Als commissarissen nationalistische uitspraken doen, moet de voorzitter ze daarop aanspreken en ze vragen de Commissie te verlaten. In dezelfde geest zouden ook de kabinetten van de commissarissen een supranationale structuur moeten hebben, zoals ik al jaren volhoud.
De Commissie moet zich ook hoeden voor de schadelijke tendens om de politieke stroming te willen vertegenwoordigen die in het Europees Parlement de meerderheid heeft, ook al wordt die trend door prominente figuren gestimuleerd. Daarmee zouden de instellingen worden beroofd van hun eigen karakter. Er bestaat voor het Europees Parlement geen enkele reden om de Europese Commissie te steunen omwille van haar politieke kleur. In vergelijking met de nationale parlementen ligt de grootheid, en het grote voordeel, van het Europees Parlement in het feit dat wij allemaal tot de oppositie behoren. Geen enkele fractie heeft de verplichting om de Commissie in het zadel te houden. De wetgevende macht moet de uitvoerende macht in alle vrijheid kunnen controleren. De nieuwe Commissie zou ook geen greintje prijs mogen geven van haar initiatiefrecht op wetgevingsgebied
Mijnheer Prodi, als overtuigd federalist vertrouw ik er volledig op dat u het eigen karakter van de instellingen van de EU verder zult versterken, en zult voorkomen dat zij dat verliezen.
Verslag-Rothley (A4-0267/99)
Cox
Mevrouw de Voorzitter, in dit Huis zijn we uiteraard parlementariërs en democraten. Als democraat moet ik me neerleggen bij de uitslag van de stemming over het verslag-Rothley, ook al ben ik het daar niet mee eens. Als parlementariër moet ik me erbij neerleggen dat we soms procedures gebruiken als een manier om hetzij een bepaald stemgedrag uit te lokken, hetzij ons daartegen te beschermen.
Ik wil hier graag mijn diepe teleurstelling uitspreken over het feit dat gister in een vroeg stadium, toen mijn fractie aan de voorzitters van de andere fracties een formule voorlegde die de mogelijkheid bood om op een redelijke manier uit deze zaak te komen, namelijk dat de Raad vanavond bijeen zou komen en we dan morgen meer definitief over deze kwestie zouden kunnen beslissen, enkele collega's procedures in dit Huis hebben aangegrepen om die mogelijkheid te blokkeren.
Ik ben in het bijzonder zeer teleurgesteld over amendement 27 dat is ingediend namens Mevrouw Green en de heer Cot, die artikel 1 uit het verslag-Rothley hebben verwijderd en daardoor ook het amendement van de liberalen onderuit hebben gehaald. Dat amendement was echt bedoeld om veel van de door de leden uitgesproken bezorgdheid over de vermeende leemten in de reactie van de Raad weg te nemen. Zo beoogde dit amendement de EP-leden op gelijke voet te brengen met de nationale parlementaire vertegenwoordigers wat betreft verschillende onkosten- en andere vergoedingen. Het bevatte bepalingen over verworven rechten, de uitzonderingsclausule. Verder behelsde het opties voor vervroegde pensionering, waarop veel leden hun zinnen hadden gezet. De verworven pensioenrechten, de bestaande pensioenrechten van de leden en nog andere elementen werden met ons amendement volledig veiliggesteld. Achter dat alles ging een oprechte poging schuil om te doen erkennen dat het verslag-Rothley - althans in de vorm die het in december had - duidelijk niet met algemene stemmen door de Raad zou worden goedgekeurd en dat anderzijds de tekst van de Raad van verleden week niet de steun van dit Huis zou krijgen. En de middenweg die we wilden voorleggen - en als democraten moeten we ons nu eenmaal bij de uitslag neerleggen, of we winnen of verliezen - werd van de tafel geveegd door een procedure waar ik van walg.

Green
Mevrouw de Voorzitter, de heer Cox heeft een amendement genoemd dat in mijn naam was ingediend, maar dat was uiteraard een amendement van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten. Omdat ik voorzitter van de fractie ben stond mijn naam erop, maar ik wil even rechtzetten dat ik zelf tegen heb gestemd.

Cox
Mevrouw de Voorzitter, dit wist ik niet. Ik dank mevrouw Green voor deze verduidelijking. Ik had begrepen dat ze er persoonlijk zo over dacht en dank haar voor haar uitleg. De procedure stuit me nog steeds tegen de borst maar ik wil tenminste laten optekenen dat ik waardeer wat mevrouw Green zojuist heeft gezegd.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ook ik wil graag mijn verontwaardiging over het gebeurde laten vastleggen.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, de fractie Europa van de Nationale Staten is niet akkoord gegaan met het ontwerp van een uniform statuut van de leden van het Europees Parlement, dat onze Vergadering op 3 december 1998 heeft aangenomen. Wij waren namelijk destijds van mening, en zijn nog steeds van mening, dat de leden van het Europees Parlement hun respectieve volken vertegenwoordigen, en dat hun statuut nationaal moet blijven.
Sinds 3 december ligt het ontwerp van het Europees Parlement bij de Raad, die de fundamentele beginselen ervan helaas heeft goedgekeurd. Volgens hem zouden de leden van het Europees Parlement thans moeten worden bezoldigd uit de communautaire begroting, en niet langer door hun land van herkomst. Bovendien zouden zij moeten worden onderworpen aan een inkomstenbelasting die ten behoeve van de Gemeenschappen wordt geheven, onder dezelfde voorwaarden als voor de Europese ambtenaren gelden. Er wordt uitsluitend voorzien in de mogelijkheid de nationale belastingregeling bij wijze van tijdelijke afwijking te handhaven voor de landen die hierom expliciet zouden verzoeken.
Dit gewijzigd ontwerp lijkt ook onaanvaardbaar. Het is absoluut onwaarschijnlijk dat de leden van het Europees Parlement door iemand anders kunnen worden bezoldigd dan door het volk dat zij vertegenwoordigen. Het is even onwaarschijnlijk dat voor hen een andere belastingregeling kan gelden dan voor hun medeburgers, vooral wanneer deze minder zwaar zou zijn, zoals hier het geval zou zijn. Klaarblijkelijk heeft deze hervorming ten doel de Europese afgevaardigden los te maken van de belangenbehartiging van hun volk, om ze voor de kar te spannen van de belangenbehartiging van het supranationale stelsel dat hen zal voeden.
Het is niet zo gemakkelijk te begrijpen wat de diepere motivatie van de Raad is, wanneer hij een tekst aanvaardt die zo sterk indruist tegen de belangen van de lidstaten, tenzij ook de Raad impliciet instemt met de totstandbrenging van een Europese superstaat. Deze interpretatie lijkt mij helaas de juiste, omdat zij door vele andere aanwijzingen wordt versterkt. Eens te meer ziet men dat de regeringen dubbel spel spelen en langs slinkse wegen een systeem tot stand brengen dat de burgers niet zouden aanvaarden wanneer er duidelijk overleg met hen zou plaatsvinden.

Breyer
Mevrouw de Voorzitter, ik wil een persoonlijke verklaring afleggen. Ik heb tegen het voorstel van de heer Rothley gestemd omdat ik het jammer vind dat wij de tekst van de Raad niet hebben aangenomen. Zo hebben wij de kans gemist om op het einde van deze zittingsperiode eindelijk een nieuw statuut te hebben. U weet allemaal hoe moeilijk het zal zijn om in de volgende zittingsperiode een statuut goed te keuren. Dat is welhaast onmogelijk. Ik vrees dat de zaak door de handelwijze van het Parlement op de lange baan wordt geschoven. Ik vond het goed dat wij in de kwestie van het statuut eindelijk een en ander in beweging konden brengen. "Evenveel geld voor iedereen' geldt ook voor de Raad. Ook de leden van de Raad doen hetzelfde werk maar krijgen een verschillend salaris. Honderden journalisten doen hetzelfde werk, maar verdienen niet allemaal evenveel.
Ik vond het compromis aanvaardbaar, hoewel het - wat natuurlijk niet goed is - tot gevolg zou hebben gehad dat de Zweedse, Deense en Britse afgevaardigden volgens hun nationale regelingen zouden zijn belast. Ik heb echter de indruk dat het niet daarom ging, maar dat sommigen het statuut van de leden op de lange baan wilden schuiven. Ik vind dat zeer jammer. Daarom heb ik tegen het voorstel van de heer Rothley gestemd en had ik het voorstel van de Raad graag goedgekeurd.

McKenna
Mevrouw de Voorzitter, met mevrouw Breyer zou ik willen zeggen dat dit een gemiste kans is. Hoewel veel mensen hier blijk hebben gegeven van hun afkeer, weet ik echt niet hoe wij de kiezers nog in de ogen kunnen kijken en kunnen verantwoorden dat alles in de grond bij het oude blijft. Het amendement van de liberalen en mevrouw Green is expres gesaboteerd door mensen die willen dat het systeem onveranderd blijft. Hoewel ik het moeilijk zou hebben gehad met het idee van een EU-belastingstelsel - waar ik niet achter zou kunnen staan - of met de omstandigheid dat onze salarissen zouden worden verhoogd, moeten we echt iets doen aan de manier waarop er in dit Parlement met onkostenvergoedingen wordt rondgestrooid. Wat is er verkeerd aan een systeem waarbij je de uitgaven moet verantwoorden? Nu moeten we in juni stemmen van de kiezers proberen te krijgen. Het enige waarop iedereen zich blindstaart is hoe het vergoedingensysteem in dit Parlement werkt. Er moet iets veranderen en vandaag hadden we daartoe een unieke kans. Die hebben we gemist door politiek gemanoeuvreer binnen het Parlement. Het zal erg moeilijk voor ons worden om onze positie recht te praten. Daarom heb ik tegen het verslag-Rothley gestemd. Een salarisverhoging of een belastingstelsel voor de gehele EU zou er bij mij moeilijk in gegaan zijn. Dat is het begin van het einde. Ik ben het niet eens met een geharmoniseerd belastingstelsel en - de heer Berthu heeft het al gezegd - evenmin met veel van de andere harmonisaties die binnen de EU plaatsvinden.
Ik heb voornamelijk tegen Prodi gestemd omdat hij een doorgewinterde federalist is en ook voorstander is van een militarisering van de EU, waar ik niet achter kan staan. Daarom moest ik wel tegen hem stemmen.

Donnelly, Brendan
Mevrouw de Voorzitter, normaal geef ik geen stemverklaring, maar nu doe ik dat wel, omdat dit misschien een van de laatste handelingen van dit Parlement is en ik ieder misverstand wil uitsluiten over mijn stemgedrag, dat misschien als dubbelzinnig kan overkomen. Ik heb tegen het verslag-Rothley gestemd omdat ik op het standpunt sta dat we het door de Raad voorgestelde statuut van de leden ondanks alle tekortkomingen ervan hadden moeten aannemen.
Het spijt me een beetje dat ik dat standpunt moet innemen, want de heer Rothley is een vooraanstaand lid van dit Parlement die veel tot onze werkzaamheden heeft bijgedragen. In het algemeen sta ik altijd erg positief tegenover het denkbeeld dat het Parlement voor zijn rechten moet opkomen en zijn positie tegenover de andere instellingen moet verdedigen. Maar bij deze gelegenheid, en speciaal met het oog op de komende verkiezingen, was ik de mening toegedaan dat we beter een punt achter deze kwestie konden zetten. Ik heb me altijd op het standpunt gesteld dat het Parlement zijn constitutionele en wettelijke rechten op een strikte en onwrikbare manier moest verdedigen. Maar wanneer het om persoonlijke rechten gaat, de rechten van de leden - en speciaal de financiële rechten van de leden - zou het Parlement er goed aan doen om er wat minder hard tegenaan te gaan. Er is een verschil tussen deze twee aspecten. Als u mij vraagt wat het Parlement nodig heeft, dan denk ik niet aan nog meer officiële bevoegdheden, maar dan denk ik dat het de gedachtewereld, het hart en de geest van de kiezers dichter moet naderen. Ik vrees dat het uitstel van de beslissing over het statuut hiervoor een belemmering kan vormen.
Mevrouw de Voorzitter, ik weet dat u er anders over denkt. Het spijt me dat ik het bij deze laatste gelegenheid niet met u eens kan zijn. Voor u heb ik altijd veel respect gehad, zowel op het politieke als op het persoonlijke vlak. Veel anderen die tegen het verslag-Rothley hebben gestemd deden dat vanuit een andere optiek dan de mijne, want ik heb ik me daarbij laten leiden door de overtuiging dat het Europees Parlement machtiger en invloedrijker moet worden en een grotere rol moet gaan spelen in de Europese Unie. Ik was van mening dat ik dat politieke doel zou kunnen dienen door tegen het verslag-Rothley te stemmen.

Fabre-Aubrespy
Mevrouw de Voorzitter, op het vlak van de procedure zou ik de heer Cox en mevrouw Green, die weliswaar vertrokken zijn, erop willen wijzen dat ik op 3 december een amendement heb ingediend van hetzelfde type als de algemene amendementen, waarover lange discussies zijn gevoerd, en dat dit amendement destijds - misschien omdat het van mij kwam - onontvankelijk was verklaard.
Op persoonlijke titel zou ik over het verslag-Rothley willen zeggen dat de maskers gevallen zijn. De meeste leden van het Parlement - 376 afgevaardigden - hebben laten merken dat zij eigenlijk geen verandering willen in het stelsel van de reiskostenvergoeding. Daar wringt hem namelijk de schoen.
Toen men op 3 december zei dat het Verdrag van Amsterdam het Parlement de mogelijkheid gaf om voor het eerst in de geschiedenis van het EP een uniform statuut van de leden aan te nemen, en dat dit statuut in werking moest treden zodra de bekrachtiging van het Verdrag van Amsterdam de noodzakelijke rechtsgrond bood voor de aanneming ervan, liet men doorschemeren bereid te zijn een statuut aan te nemen.
Wanneer echter vandaag met name ons amendement 18 wordt verworpen, waarin wordt gesteld dat wij bereid zijn om alles in het werk te stellen om dit statuut bij de aanvang van de volgende zittingsperiode in werking te doen treden, werpt men de maskers af en nog wel op dezelfde dag. Binnen een week wordt een nieuwe methode van reiskostenvergoeding aangenomen, die zogenaamd gebaseerd is op werkelijke kosten, maar toch een forfaitair karakter behoudt.
Daarom hebben wij tegen het verslag-Rothley gestemd. Dit Parlement wenst met de vergoedingsregelingen voor zijn leden geen duidelijkheid en transparantie tegenover de buitenwereld; met name tegenover de publieke opinie is dit schandalig.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm en Sandberg-Fries
Het huidige systeem van vergoedingen is excessief, vooral wat de reiskosten betreft. We moeten dit systeem veranderen en dit probleem oplossen om de buitensporigheden weg te werken en ons met belangrijkere zaken bezig te houden dan onze eigen lonen.
Wij scharen ons achter het compromis dat de Raad in april bereikt heeft. Wij willen een gelijkwaardig statuut dat alle leden hetzelfde loon geeft, maar met de mogelijkheid dit in de eigen lidstaat te belasten.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten steunen het door de Raad gewijzigde voorstel inzake een statuut van de leden, omdat het Europees Parlement vóór de verkiezingen orde moet scheppen in eigen huis. Het is niet meer mogelijk te wachten en met de Raad te onderhandelen. Wij hebben het compromisvoorstel aanvaard, omdat het ons doel benadert en om te vermijden dat de hele zaak wordt afgewezen.

Donnelly, Alan
 Labour in het Europees Parlement heeft zich steeds beijverd voor een hervorming van alle instellingen van de EU. We hebben aangedrongen op een grotere transparantie in de Raad. We waren in de voorhoede bij de werkzaamheden die tot meer openheid en een beter bestuur in de Commissie moesten leiden en we willen nu orde op zaken stellen in ons eigen huis - het Parlement.
Labour in het Europees Parlement heeft op een consequente manier campagne gevoerd voor een samenhangend en transparant systeem waarin de parlementsleden konden functioneren.
Ons stemgedrag vanochtend moest bewerkstelligen dat er zo spoedig mogelijk concrete maatregelen werden ingevoerd.
Wij hebben steeds vooraan gelopen bij de hervormingen en geloven dat we deze kwestie moeten afsluiten en het nieuwe mandaat moeten beginnen met een statuut. We hebben aangedrongen op een transparant systeem voor de terugbetaling van reiskosten, een gelijk salaris voor de EP-leden uit alle landen en een behoorlijke methode voor de rechtstreekse bezoldiging van het personeel.
De Raad heeft toegezegd dat hij samen met het Parlement de details van de tenuitvoerlegging van het statuut zal bezien en we hopen bij die verdere onderhandelingen in de komende paar weken een actieve rol te kunnen spelen.

Graenitz
Ik heb mij van alle stemmingen onthouden omdat ik niet langer in het Europees Parlement zal zitten en niet over het statuut van de toekomstige afgevaardigden wilde beslissen.

Lage en Marinho
De Portugese socialistische afgevaardigden hebben tegen de hier vandaag door het Europees Parlement aangenomen resolutie gestemd omdat zij de inwerkingtreding van het statuut van de leden opschort, in tegenstelling tot wat de Raad heeft voorgesteld. Op deze manier laten wij een mooie gelegenheid voorbijgaan om de geloofwaardigheid van het Europees Parlement op te krikken.
Door het huidige statuut te behouden wordt deze reeds meermaals door het Europees Parlement geuite wens, namelijk de wens om het beginsel van gelijkheid tussen de leden toe te passen, weer eens op de lange baan geschoven. Het nieuwe statuut werd gekenmerkt door striktheid en transparantie wat de rechten en de plichten van alle gekozen leden betreft. Het zorgde er tevens voor dat er eens en voor altijd een einde werd gemaakt aan de vaagheden en speculaties die de toevlucht zijn van eenieder die het belang van de politieke werkzaamheden wil ondergraven.
Het Europees Parlement heeft een unieke kans laten voorbijgaan om op dit fundamentele probleem, dat een enorme weerslag op ons prestige en onze waardigheid heeft, een afdoend antwoord te bieden. En dit op een moment dat het debat over de transparantie en de doelmatigheid van de werking van alle communautaire instellingen en de noodzaak op dit punt verbeteringen aan te brengen volop aan de gang is.

Lagendijk
Het resultaat van de stemming van vandaag, waarbij een meerderheid van onze Vergadering het verslag-Rothley steunt, is volgens ons een nederlaag. Die meerderheid, die allerlei juridische argumenten uit de kast heeft gehaald, wenste voor alles en tot elke prijs handhaving van onze salarissen en onze voorrechten. Sinds jaar en dag verschanst een meerderheid in het Parlement zich achter het gebrek aan initiatief van de Raad terzake om zich te excuseren voor zijn gebrek aan wil om tot een uniform statuut van de leden van het Europees Parlement te komen.
Na verscheidene jaren van inspanningen heeft een over het geheel genomen aanvaardbaar voorstel het daglicht gezien, en heeft de Raad zich bereid getoond met ons Parlement te onderhandelen om een compromis te vinden zodra de stemming van vandaag achter de rug zou zijn.
Het antwoord van de meerderheid van onze Vergadering vandaag blijft beneden het niveau van haar verbintenissen ten aanzien van haar eigen kiezers, en van de verwachtingen van de publieke opinie. Hoe kan de meerderheid van dit Parlement na het aftreden van de Commissie ingevolge fraudeproblemen en financieel wanbeheer, rechtvaardigen dat onze Vergadering niet in staat blijkt het minste of geringste te veranderen aan onze vergoedingen en aan het financieel beheer van onze instelling?
Mijn fractie zal de strijd die wij lang geleden hebben aangebonden, niet opgeven. Elk van onze collega's die zich heeft uitgesproken voor het verslag-Rothley zal zijn verantwoordelijkheden op zich moeten nemen jegens de publieke opinie, en voor het feit dat met betrekking tot het uniforme statuut van de leden van het Europees Parlement een stapje achteruit is gezet.

Lindholm
Het heeft al heel wat voeten in de aarde gehad om een statuut van de leden van het Europees Parlement tot stand te brengen. Als enige Zweed in de commissie heb ik het debat bijna een half jaar lang van dichtbij gevolgd en eraan deelgenomen, meer bepaald door amendementen in te dienen, die het standpunt van de milieupartij vertegenwoordigen. Dit houdt onder andere in dat de leden van dit Parlement net zo behandeld dienen te worden als hun kiezers in de lidstaten en dat de invoering van een EU-loon, EU-belasting, EU-pensioen enzovoort taboe zijn. Ik wens daarom geen statuut in die zin.
Het is echter noodzakelijk de veel te genereuze vergoedingen, bijvoorbeeld voor reis- en kantoorkosten, aan te pakken en een systeem in te voeren waarbij alleen de werkelijk gemaakte kosten worden terugbetaald. Volgens het Reglement kan dit op eender welk ogenblik gebeuren zonder de invoering van een statuut. Het is daarom onaanvaardbaar dat het Parlement dit nog niet geregeld heeft, aangezien het doodeenvoudig is indien de wil er was geweest. Om deze redenen stem ik tegen het verslag.

Lindqvist (ELDR), Eriksson, Seppänen, Sjöstedt en Svensson (GUE/NGL), Holm en Schörling (V), Bonde, Lis Jensen, Krarup en Sandbæk (I-EDN)
Het is onze vaste overtuiging dat de leden van het Europees Parlement door de bevolking in de lidstaten verkozen zijn om hun belangen in de EU te verdedigen. Daarom is het loon en de belasting van Europese parlementsleden een nationale aangelegenheid. Wij zijn dus tegen een gemeenschappelijk Europees loonstatuut voor de leden van dit Parlement. Wij willen dat het huidige loon- en kostenvergoedingssysteem aangepakt wordt, omdat de leden van het Parlement met dit systeem elk jaar meer terugbetaald krijgen dan ze hebben uitgegeven. Het is daarom noodzakelijk een nieuw loon- en kostenvergoedingssysteem vast te stellen, waarbij de terugbetaling van kosten alleen tegen het voorleggen van betalingsbewijzen kan gebeuren en tegen een geschreven verklaring van het parlementslid dat de uitgaven gebeurd zijn in het kader van de uitoefening van zijn mandaat.
Op 26 april 1999 stelde de Raad een ontwerpstatuut op naar aanleiding van de tekst van het Europees Parlement. In dit ontwerp doet de Raad een aantal voorstellen voor een statuut, waarin onder andere voorzien is dat de terugbetaling van kosten alleen mag gebeuren op basis van betalingsbewijzen. Voorts bevat het ontwerp een voorstel inzake de arbeidsvoorwaarden voor assistenten. Wij zijn van mening dat de tekst van de Raad een duidelijke verbetering is van het ontwerpstatuut dat het Parlement op 3 december 1998 goedgekeurd heeft. Daarom steunen wij de delen van het ontwerp die de huidige terugbetalingsregeling strenger maken en die de assistenten behoorlijke arbeidsvoorwaarden geven. Wij wijzen er echter op dat het loon van de leden aan nationale belasting onderworpen moet worden en dat dit geld dus aan de lidstaten toekomt. Wij zijn tegen een EU-belastingssysteem en kunnen daarom de clausule van de Raad in artikel 8, lid 6, waarin staat dat de belastinginkomsten naar de EU-begroting dienen te worden overgebracht, niet steunen.
Wij zijn van mening dat de goedkeuring van het statuut een verdere stap is in de richting van de Verenigde Staten van Europa met het Europees Parlement als meebeslissende wetgever. Het ontwerpverslag-Rothley toont duidelijk hoe weinig het Europees Parlement zich voor de belangen van de burgers interesseert. Dat wij bepaalde delen van het ontwerpstatuut kunnen steunen, is alleen omdat wij het noodzakelijk vinden dat er een einde gemaakt wordt aan de jarenlange verkwistingen van het geld van de belastingbetalers door het Europees Parlement.

Martinez
Het Verdrag van Amsterdam voorziet in een statuut van de leden van het Europees Parlement. In artikel 90, lid 5, van het Verdrag betreffende de Europese Gemeenschap wordt aan het Parlement bevoegdheid verleent dit statuut "vast te stellen" .
Een aantal van onze Spaanse, Portugese en andere collega's staan daar positief tegenover, niet alleen om ideologische redenen, maar ook uit gemaksoverwegingen. Op basis van de nationale statuten bestond er namelijk een discriminatie op het punt van de vergoedingen tussen de Duitse afgevaardigden, wier bloeiende economie royale parlementaire vergoedingen toestaat, en de Portugese collega's, voor wie de bescheiden Portugese economie een even bescheiden parlementaire vergoeding meebracht.
De afgevaardigden van het Front National in het Europees Parlement zijn op vernietigende juridische gronden tegen dit Europese statuut gekant.
De afgevaardigden in het Parlement van Straatsburg zijn namelijk de vertegenwoordigers van de vijftien nationale volkeren en zijn niet verkozen door één Europees volk. De afgevaardigden vertegenwoordigen de vijftien nationale soevereiniteiten, en niet één Europese soevereiniteit. Sterker nog, de rechtsgrondslag van het Europees Parlement vindt zijn oorsprong in een internationaal verdrag, en niet in een tekst van intern recht. Het betreft een instelling, een intergouvernementele organisatie, en niet een instelling die aan een grondwet is ontsproten.
Juridisch gezien zijn wij internationaal en niet-constitutioneel. Daarom is het Europees statuut van de leden een staaltje van politiek geweld tegen de juridische teksten waarop ons bestaan berust. Dit is het eerste element van een Europese federale grondwet, die hier stiekem insluipt. Voor een Parlement is dit het toppunt. Een Vergadering vertegenwoordigt namelijk het volk. De Europese Vergadering legt het volk stiekem en geleidelijk aan een federale grondwet op, terwijl het volk zelf bevoegd was op dat punt.
Dit is des te erger nu de nationale afgevaardigden, die voortaan uit de Europese begroting worden bezoldigd en een belasting ten gunste van die begroting betalen, niet meer financieel en fiscaal met hun volk zouden zijn verbonden. Hoe zouden de Europese afgevaardigden hun land van herkomst kunnen vertegenwoordigen als zij minder binding hebben met hun land?
Vandaag het statuut van de leden van het Europees Parlement, een Europese munt hebben we al, en morgen de Europese staat.

Pohjamo, Ryynänen en Virrankoski
Wij hebben in de kwestie over de salarissen en onkostenvergoedingen voor het amendement van de liberale fractie gestemd, omdat het de enige mogelijkheid was de langdurig voorbereide en op grote schaal geëiste hervorming te realiseren. De noodzakelijke hervorming kan naar onze mening niet meer naar een onbekende toekomst worden verschoven, maar moet er komen voordat het nieuwe Parlement aantreedt.
Het wezenlijke in de hervorming is naar onze mening een gelijke salariëring, nationale belastingheffing en een reiskostenvergoeding overeenkomstig de werkelijk gemaakte kosten.

Theorin
Van meet af aan heb ik om invoering van een speciale reiskaart gevraagd, zoals die in het Zweeds parlement bestaat. Als parlementsleden moeten wij volgens de werkelijk gemaakte kosten vergoed worden.
Het is noodzakelijk dat het Europees Parlement een statuut aanneemt waarmee een einde wordt gemaakt aan het absurde, huidige systeem. Een belangrijke eis, die de Zweedse regering in de Raad ook naar voren heeft gebracht, is nationale belasting in plaats van Europese belasting. Ik ben het met dit standpunt eens. Ik heb reeds meermaals gezegd dat onze lonen dezelfde zouden moeten zijn als die van de leden in het Zweeds parlement.
Er moet nu zo snel mogelijk een voorstel worden uitgewerkt.

Thors
De conservatieve en socialistische fracties hebben met hun reactie van vandaag de geloofwaardigheid van het Europees Parlement op het spel gezet door het voorstel van de liberale fractie betreffende het ledenstatuut te verwerpen. Deze reactie is voornamelijk door advocaten van de duivel en gegoochel teweeggebracht.
Met het voorstel van de liberalen konden wij de verkiezingen nochtans met het vaandel hoog in de lucht tegemoet gaan en tonen dat wij niet alleen in de Commissie, maar ook in ons Huis schoon schip maken. Het voorstel van de liberalen was realistisch en de kans was groot dat de Raad het over dit voorstel eens kon worden alvorens het Parlement met reces gaat voor de verkiezingen.
De fracties die een verwerping van de voorstellen van de liberale fractie en van de Raad steunden, dragen de verantwoordelijkheid voor het feit dat wij nu nergens staan wat vernieuwingen betreft. Wat we nu hebben, is een twijfelachtig voorstel betreffende de vergoeding van reiskosten.
Tijdens de procedure heeft de liberale fractie consequent aangedrongen om de hervorming op korte termijn te verwezenlijken. Ook daarom is het bitter dat bepaalde fracties in de eindfase elke hervorming halsstarrig weigerden.
Het ontwerpstatuut hield vele goede voorwaarden in: een uniform loon met de mogelijkheid dit nationaal te belasten in de lidstaten die zulks wensen, duidelijke regels voor de verklaring van de belangen van de leden, openheid in de terugbetaling van onkosten en vergoeding van de reiskosten tegen voorlegging van betalingsbewijzen. Het Europees Parlement had zijn legitimiteit kunnen versterken door een Parlement te zijn dat niet alleen over zijn eigen lonen beslist.

Torres Marques
Ik heb mij bij de stemming over het verslag-Rothley onthouden omdat ik van oordeel ben dat dit niet het geschikte moment is om onze goedkeuring te verlenen, hoezeer wij dat ook betreuren. De lijsten zijn reeds opgesteld en de nieuwe afgevaardigden zouden bijgevolg met een nieuwe regelgeving worden geconfronteerd zonder dat zij aan deze stemming hebben kunnen deelnemen. Ik ben dan ook van mening dat het statuut van de leden van het Europees Parlement zo spoedig mogelijk na de heropening van het Parlement in juli dient te worden aangenomen.

Thyssen
Ik heb tegen de resolutie over het statuut van de parlementsleden gestemd. De fundamentele overweging die me daartoe heeft aangezet, is eenvoudig. Ik ben het beu dat ik als lid van het Europees Parlement voortdurend en overal aangesproken en figuurlijk aangevallen word over onze vergoeding, reiskosten en andere soortgelijke kwesties.
Het statuut waarover de Raad een politiek compromis heeft bereikt, is niet perfect. Ik begrijp de collega's die het bekritiseren. Voor mij wegen echter deze onvolkomenheden minder zwaar dan mijn verlangen om de volgende legislatuur te kunnen aanvangen met een volstrekt schone lei en met het vooruitzicht niet langer onze tijd te moeten besteden aan beslissingen over ons eigen statuut.
Daarom was ik bereid de tekst van de Raad over te nemen als de onze. Overigens is het een wet van de fysica dat wanneer de slinger te ver is gegaan naar de ene kant, hij daarna overhelt naar de andere kant. Waardigheid is ook: werk maken van geloofwaardigheid.
Verslag-Kuhn (A4-0224/99)
Breyer
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben voor de aanneming van het verslag van mevrouw Kuhn geijverd. Wij hadden gewild dat de garantieperiode tot vijf jaar was verlengd. Op die manier was het principe van de duurzaamheid eindelijk de facto ingevoerd en hadden de producenten belang aan de levensduur van hun producten moeten hechten. Wat ik in het compromis ten zeerste betreur, is het feit dat de lidstaten bij de toepassing van de richtlijn een reclamatietermijn van twee maanden kunnen invoeren. Ik zal ook de Duitse bondsregering verzoeken van die mogelijkheid geen gebruik te maken. Ze heeft trouwens al aangekondigd dat ze dat niet zal doen. Dat zou voor de consumentenbescherming immers een zware klap zijn. Hoe kunnen wij immers aanvaarden dat bijvoorbeeld iemand uit Frankrijk in Duitsland iets koopt in de veronderstelling dat de tweejarige garantie geldt, en vervolgens moet vaststellen dat hij, omdat hij zijn aankoop in Duitsland heeft gedaan, binnen twee maanden had moeten reclameren?
Dat is volgens mij niet wat wij met dit verslag beoogden. Ook mevrouw Kuhn betreurt die passage. Toch is dit verslag een stapje in de goede richting. Ik hoop alleen dat vele lidstaten geen gebruik zullen maken van de mogelijkheid om een reclamatietermijn van twee maanden in te voeren. Dat zou een stap in de goede richting zijn, omdat de garantie voor de consumenten dan tot twee jaar kan worden verlengd. Ik vind het ook zeer positief dat wij er voor het eerst in geslaagd zijn de garantie voor consumptiegoederen op een jaar vast te stellen. Dat is een stap naar meer duurzaamheid en een betere consumentenbescherming. Ik hoop dat wij geen gebruik zullen maken van de mogelijkheid om een termijn van twee maanden vast te stellen. Bij vele goederen worden gebreken pas na twee maanden vastgesteld. In dat geval hebben de consumenten weinig aan een garantie van twee jaar. Ik kan alleen maar vragen dat die bepaling niet wordt toegepast.

Jackson
Ik kan me niet verenigen met het gemeenschappelijk standpunt over deze richtlijn. Volgens mij heeft een richtlijn over dit onderwerp alleen zin als die werkelijk voordelen heeft voor de consument die goederen in het buitenland koopt - maar dat is bij deze richtlijn niet het geval.
Ik vind dat deze richtlijn tekortschiet in de situatie waarin een consument goederen koopt in een ander land, dan naar huis gaat en ontdekt dat de goederen gebreken vertonen. In die situatie moet hij of zij die goederen nog terug brengen naar de plaats waar de oorspronkelijke koop heeft plaatsgevonden om terugbetaling, herstelling enzovoorts te krijgen. Het zou veel beter zijn geweest - en de consument zou hier echt beter zijn van geworden - als hij het recht had om over vergoeding of herstelling te onderhandelen met een vertegenwoordiger van het bedrijf in zijn land van vestiging - als die er tenminste is. Zoals de zaken er nu voorstaan wordt dit probleem in de richtlijn alleen aangeroerd in overweging 13, waarin de hoop wordt uitgesproken dat de producenten van consumptiegoederen die in verschillende lidstaten op de markt worden gebracht deze zullen voorzien van contactadressen in die landen; verder bevat overweging 20 nog het vooruitzicht van een latere herziening van de richtlijn. De richtlijn wekt dan ook verwachtingen ten aanzien van grensoverschrijdende rechten voor de consument, waaraan niet wordt voldaan.
Problematisch is verder de manier waarop de tweedehandsgoederen in deze richtlijn worden behandeld. In artikel 1, lid 3, is bepaald dat de lidstaten vrijstelling mogen verlenen voor tweedehandsgoederen die op een veiling zijn verkocht waarop de consument persoonlijk aanwezig kon zijn. Maar overweging 16 is erg verwarrend: daar staat dat de aard van tweedehandsgoederen het in het algemeen onmogelijk maakt deze te vervangen, zodat bij deze goederen het recht op vervanging voor de consument in het algemeen niet bestaat. Verder wordt er in bepaald dat de lidstaten voor dergelijke goederen de partijen kunnen toestaan "een kortere aansprakelijkheidstermijn" overeen te komen, dat wil zeggen korter dan twee jaar.
Volgens mij betekent dit dat tweedehandsgoederen, behalve die welke op een veiling worden verkocht, wel onder de richtlijn vallen en dat een of andere vorm van garantie voor de consument hierop van toepassing moet zijn, ofschoon de lidstaten de geldigheidsduur daarvan op minder dan twee jaar kunnen stellen. Ik vraag me af of de Raad de weerslag hiervan op de markt van tweedehandsgoederen wel op zijn juiste waarde heeft beoordeeld? Wat voor geruzie zal er nu komen over de "kortere periode van aansprakelijkheid" ? Zal dit geruzie de "garageverkopen" een nieuwe dimensie geven (dit zijn geen veilingen) waarbij advocaten bij dergelijke verkopen van persoonlijke goederen een stand hebben om geschillen op te lossen? En als het recht van de consument op herstelling enzovoorts niet algemeen aanwezig is waar het om tweedehandsgoederen gaat, zal elke lidstaat dan aangeven waar dit recht wel bestaat? In dat geval zullen we 15 verschillende systemen zien ontstaan.
Ik zie deze ontwikkelingen met belangstelling tegemoet maar kan de richtlijn in haar huidige vorm niet steunen en heb mij dan ook bij de definitieve stemming over de tekst van stemming onthouden.

Titley
Vandaag stem ik voor meer rechten voor de consumenten in de gehele Europese Unie. Een van de belangrijkste verwezenlijkingen van de Europese Unie is de invoering van een eenheidsmarkt in Europa geweest die meer dan 370 miljoen mensen omvat. Als gevolg hiervan profiteren bedrijven, werknemers en consumenten uit mijn eigen kiesdistrict in het noordwesten van een markt die acht keer zo groot is als die van het VK alleen. Een grotere markt leidt tot meer zaken en meer zaken leiden tot meer banen.
De consumenten zijn gebaat bij een grotere keuze en meer concurrerende prijzen. Maar ik wil er zeker van zijn dat, wanneer de mensen in mijn kiesdistrict profiteren van de eenheidsmarkt en aankopen doen in het buitenland, zij dan dezelfde mate van consumentenbescherming genieten als in Groot-Brittannië. Ik wil dat ze in Milaan hetzelfde recht hebben op herstelling, vervanging, korting of terugbetaling als in Manchester. Kortom, ik wil dat grensoverschrijdende shoppers tevreden shoppers zijn.
De Labourregering heeft zich allang ingezet voor een betere voorlichting van de consument, zodat deze een keuze kan maken met kennis van zaken over de producten die hij koopt en met het recht op verhaal als er iets mis gaat. Zo hebben we er bijvoorbeeld tijdens het Britse voorzitterschap een langverwachte overeenkomst doorgekregen over consumentengaranties, waarin de rechten zijn vastgelegd van consumenten wanneer deze waar dan ook binnen de eenheidsmarkt goederen aankopen. Deze gedragslijn staat in sterke tegenstelling tot die van de conservatieven, die tijdens de BSE-crisis liever de EU tot stilstand brachten, dan voor een behoorlijke consumentenbescherming te zorgen.
Verslag-Oomen-Ruijten (A4-0190/99)
Lindqvist
Het aanbod van financiële diensten op afstand via Internet, fax en telefoon neemt toe. De Commissie heeft een voorstel ingediend om de consumentenbescherming voor dergelijke aankopen op afstand te verbeteren.
Het voorstel van de Commissie voorziet vaste regels waarvan de lidstaten niet mogen afwijken. Een grote meerderheid in de commissie steunde dit standpunt, dat voor Zweden en andere lidstaten vernietigend zou zijn. Het zou immers tot gevolg hebben dat het niet langer mogelijk is striktere eisen op het gebied van consumentenbescherming te handhaven. Het voorstel moet daarentegen gebaseerd zijn op minimumnormen die de lidstaten de mogelijkheid bieden strengere regels te behouden en de vrijheid garanderen om de regels aan te scherpen indien zij dat wensen.
Verslag-Sandbæk (A4-0225/99)
Breyer
Mevrouw de Voorzitter, als Fractie De Groenen in het Europees Parlement zijn wij natuurlijk blij dat wij erin geslaagd zijn te bepalen dat baby- en kindervoeding nergens in de Europese Unie bestrijdingsmiddelen mag bevatten. Dat is niet alleen een belangrijk resultaat voor de consumentenbescherming, maar ook een belangrijke bijdrage aan een milieuvriendelijk landbouwbeleid. Uiteraard is dit ook voor onze fractie een groot succes. Alleen het amendement van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement werd immers met een volstrekte meerderheid aangenomen, met als gevolg dat de Commissie en ook de Raad zijn bijgedraaid. Als wij het preventieprincipe vastleggen, is dit een baanbrekend besluit, dat volgens ons nu ook tot scholieren en jongeren moet worden uitgebreid. Dit heeft ook tot gevolg dat wij het concept van de aanvaardbare dosis grondig opnieuw moeten bekijken, want op basis daarvan wordt uitgegaan van het effect van schadelijke stoffen op een persoon van 80 kilogram. Dat biedt geen enkele garantie voor de gezondheid van kinderen en verzwakte of zieke personen.
Wij zijn ook bijzonder blij dat wij er voor het eerst in geslaagd zijn de strengste norm in de Europese Unie op te leggen. De nulwaarde - wat de facto een biologische landbouw betekent - geldt al in de Bondsrepubliek Duitsland en wordt nu voor alle EU-landen bindend. Wij hebben bewezen dat wij niet altijd neerwaarts hoeven te harmoniseren, maar dat het wel degelijk mogelijk is de strengste norm voor alle EU-lidstaten te doen gelden. Wij moeten vooral voor de kleinsten in onze samenleving voorzorgsmaatregelen nemen. Wij zijn erin geslaagd het preventieprincipe vast te leggen en hopen dat wij dat ook in andere gevallen zullen kunnen doen. Rechts van mij zit mevrouw Soltwedel-Schäfer, die vandaag gedupeerden van het BSE-schandaal te gast heeft. Ik kan alleen vragen dat het preventieprincipe, dat wij vandaag bindend hebben kunnen maken, ook op vele andere terreinen onze maatstaf wordt.
Geschil tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten
Berthu
Mevrouw de Voorzitter, de Wereldhandelsorganisatie heeft de bufferdatum waarop de Europeanen het embargo opheffen dat zij hadden afgekondigd op de invoer van Amerikaans vlees dat behandeld is met hormonen, met name met BST, vastgesteld op 13 mei aanstaande.
De fractie Europa van de Nationale Staten spoort de Europese leiders aan dit embargo op BST te handhaven, aangezien dit hormoon wordt geproduceerd door genetisch gemodificeerde bacteriën die zonder enige twijfel de gezondheid van runderen schaden en zeer waarschijnlijk ook de gezondheid van de mensen die het consumeren. Wij moeten hier het voorzorgsbeginsel toepassen, zoals dit ook moet worden toegepast ten aanzien van alle genetisch gemodificeerde organismen; de Commissie is onvoorzichtig genoeg geweest om de invoer daarvan in Europa toe te staan.
Maar wij moeten verder gaan, wij moeten de verantwoordelijkheden in de huidige situatie analyseren, en corrigerende voorstellen doen. Wij moeten vaststellen dat de voorschriften van de internationale handel die de WHO toepast, en waardoor wij worden belemmerd in een juist gebruik van het voorzorgsbeginsel, in de Uruguay-ronde door de Europeanen zelf bekrachtigd zijn. Zij zijn op het verkeerde been gezet door slechte raadgevers, zoals de Europese Commissie, die zich ongetwijfeld te sterk heeft laten beïnvloeden door buitenlandse belangen.
Dat is het eerste dat via de institutionele hervorming en in de komende internationale onderhandelingen moet worden rechtgezet. In het debat gisteravond heb ik werkelijk met schrik vernomen dat commissaris Sir Leon Brittan geen enkele wroeging toont en de wetten van de vrijhandel bij wijze van spreke als goddelijke wetten, die boven alles staan, beschouwt. Nog angstaanjagender is dat de gedoodverfd voorzitter van de volgende Commissie, Romano Prodi, gisterochtend ten overstaan van dit Parlement heeft verklaard dat de volgende internationale onderhandelingen, ik citeer nu: "een nieuwe liberalisatiecyclus" moeten openen. Die mensen hebben er werkelijk niets van begrepen. We gaan met hen de catastrofe tegemoet. Wat er daarentegen nu wel moet gebeuren, is in de internationale handel de vrije keuze van de bevolking en de voorrang van de nationale, democratisch tot uitdrukking gekomen nationale soevereiniteiten vaststellen.

Breyer
Mevrouw de Voorzitter, ook wij zijn uiteraard ingenomen met het feit dat de EU uitdrukkelijk voor de voortzetting van het embargo op met hormonen behandeld vlees heeft gekozen. Persoonlijk vind ik het jammer dat de Commissie deze studie zo laat in opdracht heeft gegeven. Wij weten al sedert vele jaren dat zeker één hormoon vermoedelijk kankerverwekkend is en dat de andere hormonen uiterst negatieve gevolgen hebben voor jongeren in de puberteit. Wij weten - en dat is het allerbelangrijkste - dat de consumenten geen hormonenvlees willen. De consumenten willen een gezonde en natuurlijke voeding. Daarom is deze resolutie uiterst positief. Het zou immers een achteruitgang zijn geweest indien wij alleen maar in etikettering hadden voorzien, zoals wij dat, hoewel de consumenten zich ook tegen genetische gemanipuleerde levensmiddelen hadden uitgesproken, jammer genoeg voor nieuwe levensmiddelen hebben gedaan.
De Commissie wil het moratorium voor het door middel van genetische manipulatie geproduceerde groeihormoon voor runderen verlengen. Naar het voorbeeld van Canada zouden wij ook het gebruik van dat hormoon moeten verbieden. Uit alle studies van het Wetenschappelijk Comité blijkt dat de behandeling van dieren met hormonen gevaarlijk is. Ook vele andere aanwijzingen bevestigen dat. De WHO mag het ook niet langer uitsluitend over het probleem van de residu's hebben. De consumenten hebben ook het recht zich bij de aankoop van een bepaald product tegen bepaalde productiemethodes te verzetten. Daarom is het goed dat de Commissie dit besluit heeft genomen. Wij hadden echter al lang geleden veel duidelijker op de gevaren voor de gezondheid moeten wijzen.

Graefe zu Baringdorf
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats ben ik blij dat ik een stemverklaring kan afleggen op het ogenblik dat u voor de laatste keer als voorzitter optreedt. Ik was zeer onder de indruk van de manier waarop het Parlement zijn sympathie voor u heeft geuit. Voorts doet het mij ook veel genoegen dat wij hier in het Parlement met 525 stemmen eenparig - dat gebeurt zelden - hebben gevraagd dat het verbod op de invoer van hormonenvlees wordt gehandhaafd. In de commissie landbouw hebben wij een voorstel waarin toch in etikettering werd voorzien, in de handhaving van het verbod kunnen omzetten.
Uit de resultaten van het wetenschappelijk onderzoek blijkt nu dat onze vrees gerechtvaardigd was. De uitslag van de stemming - 525 stemmen voor - zal op de Commissie indruk maken. Ze zal het hormonenverbod nu handhaven en de discussie in het WHO-panel heropenen om duidelijk te maken dat wij niet bereid zijn onze bevolking dit gevaarlijke hormonenvlees voor te zetten. Ik dank u en wens u het allerbeste toe.

De Voorzitter
Ik dank u, Graefe zu Baringdorf, voor uw fijngevoelige woorden aan mijn adres.

Cunha
De afgelopen jaren hebben wij herhaaldelijk kunnen vaststellen hoe de standpunten van de Wereldhandelsorganisatie op het gebied van de handel in landbouw- en voedselproducten verdacht goed overeenkomen met de belangen en de eisen van de Verenigde Staten van Amerika.
In het geval van het hormonenvlees en de commercialisering van genetisch gemodificeerd zaaigoed (genetisch gemodificeerde organismen - GGO) mag de Europese Unie niet eens de bezorgdheid van haar consumenten in aanmerking nemen. Ik wil hier niet ontkennen dat dit soort argumenten in bepaalde gevallen wordt gebruikt om protectionistische maatregelen te verdoezelen. Deze kritiek is echter gelet op de huidige omstandigheden niet van toepassing op de Europese Unie aangezien het duidelijk is dat de BSE-crisis het vertrouwen van de consument ernstig aan het wankelen heeft gebracht. Dit heeft logischerwijze tot gevolg dat de Europese autoriteiten alles in het werk willen stellen om rekening te houden met deze verhoogde gevoeligheid, die in Europa veel groter is dan in de rest van de wereld.
Er zijn aanwijzingen dat het verbruik van hormonenvlees negatieve gevolgen voor de gezondheid heeft. Bovendien bestaat het vermoeden dat bepaalde wetenschappelijke resultaten voor de EU verborgen worden gehouden. Het is dan ook van het grootste belang dat de EU voet bij stuk houdt in haar eis om inzage in alle wetenschappelijke gegevens te krijgen.
Terwijl dit aspect de WHO volkomen koud laat, is het voor ons overduidelijk dat de regels van de WHO inzake sanitaire en fytosanitaire bescherming (SPS-akkoord) te wensen overlaten en derhalve tijdens de volgende onderhandelingsronde moeten worden bijgesteld.
Wat de bananenhandel betreft, wordt de EU de toestemming ontzegd handelsconcessies te doen aan de zogenaamde ACS-landen, een aantal kleine landen en voormalige kolonies van de EU waar de bananensector de belangrijkste pijler van de economie is. Dit is des te onbegrijpelijker daar het desbetreffende beleid van de EU in de geest van de Overeenkomsten van Lomé ligt. Deze dateren uit 1963 en zijn derhalve veel ouder dan het huidige Multilateraal Handelsakkoord (Verdrag van Marrakesh - 1994). Waarom deze onverbiddelijkheid? Omdat de Verenigde Staten bananen produceren? Helemaal niet! Zij willen enkel de Amerikaanse ondernemingen verdedigen die de handel in de zogenaamde "dollarbananen" monopoliseren, de concurrenten van de bananen uit de ACS-landen.
Anderzijds weet de WHO maar al te goed dat indien zij de EU tot een algemene liberalisering van de bananensector verplicht er vroeg of laat een einde zal komen aan de steunmaatregelen ten gunste van de bananenproducenten van de Unie.
Ik zou de Commissie dan ook willen vragen onze belangen te behartigen zonder een duimbreed te wijken en zonder toe te geven aan de internationale druk. Ik hoop tevens dat zij nota neemt van al deze incidenten en zodoende tijdens de volgende onderhandelingsronde van de WHO de nodige voorzorgsmaatregelen kan treffen.

Kreissl-Dörfler
Dames en heren, het eerste wetenschappelijke advies van de Commissie over het hormonenvlees uit de Verenigde Staten kwam juist op tijd. Nu hebben wij de bewijzen zwart op wit. De bij runderen gebruikte hormonen zijn voor mensen, in het bijzonder voor kinderen, uiterst schadelijk. In het advies wordt onomwonden gewezen op het feit dat hormonen kanker verwekken, de puberteit vervroegen en immunologische schade toebrengen.
Ons antwoord kan alleen zijn dat het verbod op hormonenvlees uit de VS moet worden gehandhaafd. Elke overweging over etikettering, schadevergoeding of geknoei met de WHO-regels is zonder meer achterhaald.
Ik had verwacht dat ook Sir Leon Brittan dat zou zeggen. In zijn uiteenzetting heb ik echter geen enkele duidelijke uitspraak over de hormonenkwestie gevonden. Ronduit schandelijk en onverantwoord is dat hij vindt dat het om een juridisch en economisch probleem en niet om de volksgezondheid gaat.
Het tegendeel is waar: de juridische situatie is duidelijk en ook de economische belangen zijn bekend. Omwille van de volksgezondheid moeten wij de Amerikaanse regering er eigenlijk toe oproepen hormonenvlees ook in de Verenigde Staten te verbieden.
Na de bananen is het hormonenvlees de oorzaak van een tweede, zwaar conflict tussen de Verenigde Staten en de EU. Ook wat de bananen betreft, vraag ik met klem dat aan de kaalslag als gevolg van de vrijhandel een einde komt. Ook in verband met de bananen mogen wij niet inbinden om de Amerikaanse regering niet te ergeren. Wij mogen aan onze ontwikkelingspolitieke principes geen afbreuk meer doen.
Wij zijn verplicht onze gemeenschappelijke marktordening voor bananen te wijzigen, maar moeten die gelegenheid aangrijpen om overal op een sociale, milieuvriendelijke en op ontwikkeling afgestemde productiewijze aan te sturen. Tijdens de komende WHO-ronde moeten zulke hervormingen, ook van de bij de bananenoorlog betrokken GATS, het eerste agendapunt zijn.
Wij mogen echter niet op de resultaten van die onderhandelingen wachten. Wij moeten het EU-panel tegen de extraterritoriale wetgeving van de Verenigde Staten, afdeling 301, voortzetten en mogen dat in geen geval afbreken. Wij moeten krachtig optreden tegen de Verenigde Staten, die sedert 3 maart, hoewel het besluit van het panel van veel later dateert, de facto strafheffingen toepassen.
De Commissie moet niet de vrijhandel beschermen, maar wel hen die daarvan het slachtoffer zijn.
Wij, groenen, hopen dat onze amendementen op de gezamenlijke ontwerpresolutie zullen worden aangenomen, zodat wij het compromis kunnen goedkeuren.

Lienemann
Europa moet in het transatlantisch partnerschap een ferme houding aannemen tegenover de Verenigde Staten. Wij moeten breken met de wijze waarop thans wordt gedacht over de liberalisering van het handelsverkeer, alsof er geen sociale en milieuvoorschriften waren, en wij moeten ingaan tegen de politieke, economische en monetaire hegemonie van de VS, waarbij ons uiteindelijk het belang van Amerikaanse bedrijven als zogenaamd algemeen belang wordt opgedrongen.
De kwestie hormonenvlees duidt erop dat gezondheidseisen en consumentenbescherming niet in aanmerking worden genomen, en dat het "voorzorgsbeginsel" weinig gewicht in de schaal legt tegenover de dominerende economische belangen. Europa dient zijn verbod te handhaven - uit het geschil over de geluidskwaliteit van vliegtuigen blijkt de weigering om rekening te houden met de beste milieunormen.
De sociale kwestie wordt, ook al is zij minder duidelijk in commerciële geschillen, in de logica van het openstellen van de markten, zoals dit thans gebeurt, namelijk zonder sociale en milieunormen, helaas systematisch geweld aangedaan.
De bananenkwestie maakt duidelijk dat het belang van de multinationals duizend maal meer gewicht in de schaal legt dan de ontwikkeling van de volkeren, en dat de markt het wint van de noodzakelijke solidariteit die binnen een politieke gemeenschap moet worden ontwikkeld!
Men neme er overigens nota van dat de Amerikaanse giganten op het gebied van de eerste verwerking van landbouwproducten enorme winsten maken met de bananenteelt in Latijns Amerika, zonder dat de bevolking van deze landen haar situatie ziet verbeteren.
De tijd is gekomen om het noodzakelijke internationale handelsverkeer en de opening van markten op andere beginselen te baseren, en in een ander kader dan de WHO, de GATT of het nieuwe transatlantische partnerschap hebben uitgevaardigd.

Souchet
De drie geschillen die thans tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten spelen met betrekking tot de Wereldhandelsorganisatie hebben betrekking op bananen, hormonenvlees en vliegtuiglawaai bij opstijgen en landen.
Al vertegenwoordigen deze drie geschillen slechts een zeer klein aandeel van het handelsverkeer tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, zij zijn er, wat de economische, politieke en sociale gevolgen betreft, een goed voorbeeld van.
In de bananenkwestie raken de lidstaten van de Europese Unie in naam van het liberalisme en de mondialisering van het handelsverkeer de mogelijkheid kwijt een specifieke, bevoorrechte politiek te voeren met bepaalde ontwikkelingslanden waarmee wij traditioneel handel dreven, met voor sommige van die landen zeer grote sociale gevolgen. Ingevolge de WHO verliezen de lidstaten van de Europese Unie hun invloedssfeer, met name op het Afrikaanse continent, en dit ten voordele van het Zuid-Amerikaanse continent waar het voor een groot deel door Amerikaans kapitaal gedomineerde ondernemingen zijn die de landbouwrijkdommen exploiteren of economisch ontwikkelen.
Wat het handelsverkeer in hormonenvlees betreft, naast het gebrek aan productie-evenwicht in een landbouwactiviteit die structureel een overschot vertoont en ingevolge de gekkekoeienziekte zeer kwetsbaar is geworden, zijn de gevolgen voor de volksgezondheid van het consumeren van hormonenvlees verre van verwaarloosbaar, zij slechts ten dele bekend. Wij weten bijvoorbeeld dat het consumeren van hormonenvlees funeste gevolgen heeft voor de ontwikkeling van jongeren in de puberteit. De Wereldhandelsorganisatie, die in haar huidige vorm het product is van de onderhandelingen door de Commissie en de lidstaten in de maag is gesplitst, veegt de vloer aan met het beginsel van voorzorg en veiligheid voor de volksgezondheid, dat elke lidstaat moet kunnen handhaven om de gezondheid van zijn burgers te beschermen.
Uitgaande van deze twee voorbeelden kunnen wij slechts constateren dat de GATT-overeenkomsten waaruit de Wereldhandelsorganisatie is ontstaan, schadelijk zijn voor de belangen van de burgers van de lidstaten van de Europese Unie. Ik vraag in het kader van de nieuwe onderhandelingsronde die eind dit jaar aanvangt, een volledige reorganisatie van de werking van de WHO. Het is noodzakelijk het beginsel van billijke handel tussen de Europese Unie en derde landen vast te stellen, en het voorzorgsbeginsel opnieuw vast te stellen. Na het hormonenvlees weten wij allen dat de Verenigde Staten de Europese Unie zullen aanvallen inzake genetisch gemodificeerde organismen.
Verslag-Spencer (A4-0242/99)
McKenna
Mevrouw de Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Spencer over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid gestemd. Het is niet meer dan een verder bewijs van de tendens tot het militariseren van de Europese Unie. In dit verslag is sprake van steun aan de Frans-Britse verklaring van St. Malo en ook van een snelle integratie van de West-Europese Unie in de EU. Het is overduidelijk dat de West-Europese Unie een militaire alliantie is. Deze gelooft in kernwapens en staat achter het beleid van nucleaire afschrikking. Het zou voor de hand liggen dat we aan het eind van de 20ste eeuw zouden proberen ons van deze militaire blokken te ontdoen omdat ze, voorzover ik kan zien, niet langer relevant zijn. We blazen de West-Europese Unie die feitelijk verleden jaar al ter ziele had moeten zijn, nieuw leven in.
In mijn eigen land hebben wij telkens weer de verzekering gekregen dat de Europese Unie niet zal worden gemilitariseerd maar toch blijkt duidelijk uit de vele verslagen die in de vijf jaar dat ik hier was dit Parlement zijn gepasseerd, dat het die richting uit gaat. Ik geloof niet dat welke militarisering van de EU ook in het belang van de gewone mensen is, noch die in Europa noch die in de wereld. We creëren daarmee alleen een nieuw militair blok, en dat lijkt mij geen goed idee. De regeringen in de EU moeten eerlijk zijn tegenover hun kiezers, speciaal in neutrale landen als het mijne en zeggen: "Dit is wat hier werkelijk gebeurt. Bent u voor of tegen?" Het is absoluut duidelijk dat, als er nu - in dit stadium - niets wordt gedaan, we een defensiedimensie aan de EU toegevoegd krijgen. Helmut Kohl heeft gezegd dat hij aan het eind van de rit naar Europese Unie een Europees leger en een Europese politiemacht ziet. Het publiek is hierover niets verteld, hoewel dit wel zou moeten. Ik ben principieel tegen ieder soort Europees leger of Europese politiemacht, evenals tegen een Europese defensie-identiteit binnen de EU.

Caudron
Het GBVB, dat bij het Verdrag van Maastricht is ingesteld, heeft een moeilijke start gehad. Te lang is het vrijwel onbestaand gebleven, en speelde Europa op het internationale toneel slechts een minirol met minimalistische standpunten.
De verslagen van de heer Spencer wijzen ons erop dat de Europese Unie begint door te breken als politieke mogendheid; uit de verslagen komt duidelijk het idee naar voren dat het Europees Parlement graag zijn bijdrage op dit gebied wil leveren.
Hoewel het politieke optreden van de Europese Unie nog ontoereikend is, hetgeen zeer flagrant naar voren komt op het gebied van veiligheid en defensie, moet een en ander toch worden genuanceerd in het licht van de recente gebeurtenissen in Kosovo. De Europese Unie heeft initiatieven weten te nemen, hetgeen blijkt uit het organiseren van de conferentie van Rambouillet. De Unie weet haar stem te laten horen en speelt geen tweede viool ten opzichte van de Verenigde Staten.
Het Verdrag van Amsterdam zal het GBVB een nieuw elan kunnen geven. De benoeming van een hoge vertegenwoordiger voor het GBVB zal dit beleid zichtbaarder en doeltreffender maken. Ik steun de suggestie van de rapporteur om, alvorens deze hoge vertegenwoordiger zijn ambt aanvaardt, een hoorzitting te organiseren in de commissie buitenlandse zaken.
Voorts creëert het nieuwe instrument voor een gemeenschappelijke strategie de mogelijkheid voor het GBVB een fundamentele beleidskoers uit te stippelen. De Raad Algemene Zaken zou een strategie van dit type moeten aannemen ten aanzien van de Russische federatie en deze voorleggen aan de Europese Raad van Keulen. Ik ben het ten volle met dit tijdschema eens; de aanneming duldt, gezien het dringende karakter van de aanneming van de betreffende strategie geen uitstel. De crisis die de Russische federatie doormaakt, zowel op het institutionele als op het economische en het sociale vlak, staat geen uitstel toe. De gebeurtenissen in Kosovo pleiten voor de instelling van een intensieve dialoog met de Russische federatie. Deze laatste heeft in de Europese defensiearchitectuur een rol waar men niet omheen kan en die een sleutelelement is voor de stabiliteit op het Europese continent.
Het Europees Parlement zou moeten worden geraadpleegd over de inhoud van deze strategie. Aangezien het Verdrag betreffende de Europese Unie hierin niet voorziet, wens ik, net als de rapporteur, dat er een interinstitutioneel akkoord wordt opgesteld waarin in dit overleg wordt voorzien. Wanneer het erom gaat de balans op te maken van het EP terzake, ben ik even verontwaardigd als hij. De wijzigingen die het Verdrag van Amsterdam meebrengt, veranderen niets aan deze constatering. Met uitzondering van de financiering van het GBVB behoudt het EP zijn beperkte rol, die van informatie en overleg. Het voorzitterschap van de Raad heeft niet op tijd aan het EP zijn jaarverslag over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het GBVB voorgelegd. Daaruit blijkt voldoende dat het gebrek aan wil om het EP bij dit beleid te betrekken, ontbreekt.

Lindqvist
Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in de EU is gestrand. Engeland en de VS hebben ten opzichte van Irak vaak hun eigen koers gevolgd. De EU heeft de conflicten in Bosnië, Kosovo en Turkije (Koerdistan) niet kunnen oplossen. De EU moet het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid afzwakken en zich in plaats daarvan concentreren op het voorkomen van conflicten in de EU en nabije omgeving. Een GBVB is overbodig en verkeerd. De EU is geen staat en mag er ook geen worden.

Theorin
Ik ben van mening dat de EU een intergouvernementele samenwerking als uitgangspunt moet hebben. Bij een dergelijke samenwerking is geen gemeenschappelijke defensie mogelijk. Wij moeten echter wel samenwerken over de grenzen heen om conflicten te voorkomen.
Er zullen altijd conflicten zijn - de vraag is alleen hoe de mens ermee om moet gaan. Conflicten die hun oorsprong hebben in sociale, etnische en religieuze tegenstellingen. Conflicten die met militaire machtsmiddelen niet op te lossen zijn en politieke, economische en diplomatieke middelen vereisen.
Veiligheid kan slechts via samenwerking tot stand worden gebracht, voor iedereen moet dezelfde veiligheid gelden en deze moet gebaseerd zijn op de principes van gelijkheid en rechtvaardigheid. Samenwerking, openheid, vertrouwen en ontwapening verhogen onze veiligheid, maar echte veiligheid betekent ook veiligheid tegen bedreigingen als honger, ziektes en verdrukking.
Verslag-Spencer (A4-0219/99)
Blot
Het verslag bevat veel goede voornemens en verdient daarom een positieve stemming. Qua betekenis lijkt het ons echter onbeduidend.
De volgende passage geeft een goed voorbeeld: "De bestudering van de gemeenschappelijke strategie ten aanzien van Rusland past in een politieke context die door de gewapende interventie van de NAVO tegen de Joegoslavische federatie gewijzigd is. Hierbij komt nog het besluit van het Amerikaanse Congres om onder bepaalde voorwaarden een antiraketdefensiesysteem te ontwikkelen dat vanuit Russisch oogpunt het ABM-verdrag op losse schroeven zou zetten."
Wat heeft onze rapporteur te zeggen over deze twee funeste acties van de Verenigde Staten? "Al die ontwikkelingen pleiten voor een intensieve dialoog tussen de Europese Unie en de Russische federatie" . Van Amerikaanse zijde daden! Van Europese zijde woorden! Niets geeft het Europese onvermogen beter weer ten aanzien van de Amerikaanse supermacht.
Amerika heeft zoveel profijt gehad van de tweedeling van Europa na 1945 dat het uit alle macht de voorwaarden lijkt te scheppen voor een nieuwe deling, ditmaal tussen West-Europa enerzijds en het orthodoxe Europa anderzijds. De onvriendschappelijke daden jegens het Europa van de orthodoxe beschaving zijn intussen ontelbaar: minachting, beschuldiging van chauvinisme, totale onbekendheid met een ten dele andere cultuur - en het bombardement van Servië is een symptoom van diezelfde houding. Zou men Europa opnieuw op willen delen, dan is dit de manier. De Europese landen dienen deze logica van de hand te wijzen met de wederzijdse steun en samenwerking van de Russische federatie, in het belang van ons aller vrede en welvaart.

Eriksson, Sjöstedt en Svensson
Wij hebben ons in de eindstemming over dit verslag van stemming onthouden. Wij onderschrijven het politiek standpunt dat alle EU-lidstaten hun politieke en economische betrekkingen met de Russische federatie moeten ontwikkelen en versterken, aangezien de ontwikkeling in Rusland een belangrijke rol speelt voor heel Europa. Het belangrijkste in een dergelijke strategie is dat we bijdragen tot de ontwikkeling van de democratie in Rusland. Wij zijn echter van oordeel dat het neoliberaal beleid, waartoe het westen Rusland heeft aangemoedigd, mede verantwoordelijk is voor het ontstaan van ernstige sociale problemen zoals werkloosheid en groeiende klasseverschillen. Onze betrekkingen met Rusland moeten dus uitgaan van een beleid dat de democratie verstevigt en de sociale onrechtvaardigheden in het land vermindert.
De hoofdgedachte van het onderhavige verslag is een versterking van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in de EU, wat wij afwijzen. Wij vinden dat een dergelijke ontwikkeling de neutrale landen, bijvoorbeeld Zweden, bindt en de mogelijkheid ontneemt om zelfstandig te handelen, wat de gezamenlijke veiligheid in Europa en in de wereld schade berokkent.
Om deze redenen onthouden wij ons van stemming in de eindstemming.
Verslag-Müller (A4-0227/99)
Van Dam
Collega Müller heeft een uitstekend verslag opgesteld over de ramingen voor de begroting 2000. Veel van de aanbevelingen uit het verslag nemen wij graag voor onze rekening. Wij hebben dan ook voor dit verslag gestemd. De rapporteur kiest terecht voor een strak begrotingsbeleid. Uitbreiding van personeel is alleen toelaatbaar in goed gemotiveerde gevallen. De gebouwen moeten in een zo'n kort mogelijk tijdsbestek worden afbetaald om de rentelasten te beperken. Verder wijst de rapporteur directe subsidies via de EU-begroting voor de inrichting en exploitatie van een supermarkt en van de cateringsdiensten in de Parlementsgebouwen, van de hand. Dit zijn allemaal aanbevelingen waarmee wij van harte instemmen.
Toch wil ik enkele kanttekeningen plaatsen. Wij ondersteunen de omslag naar een nieuw personeelsbeleid, waarbij bevorderingen plaatsvinden op basis van prestaties. Dat bevordert de motivatie. Grote vraag daarbij is wel: wie beoordeelt die prestaties? Kan de garantie worden gegeven dat die beoordeling objectief gebeurt? We moeten af van politieke benoemingen en voortrekkerij op basis van persoonlijke voorkeuren. De Commissie-Santer is ten onder gegaan aan vriendjespolitiek. Een schip op het strand is een baken in zee.
Tot slot nog een opmerking over de salarissen van de ambtenaren. Indien er een statuut voor de leden wordt aanvaard, ontstaat er een enorme discrepantie tussen het salarisniveau van de parlementariërs en de ambtelijke staf. Niet dat wij als parlementariërs ontevreden behoeven te zijn. Maar het geeft wel aan dat de salarissen van de ambtenaren exorbitant hoog zijn. Het zou een goede zaak zijn wanneer er ook hierover een discussie op gang komt.
De vergadering wordt om 13.48 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat

Agenda 2000 (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voorzetting van het gecombineerd debat over Agenda 2000.

Hänsch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met Agenda 2000 willen de Raad, de Commissie en het Parlement drie doelstellingen bereiken. In de eerste plaats willen wij de Unie op de uitbreiding naar het oosten voorbereiden. In de tweede plaats willen wij ons eigen beleid hervormen, vooral op het gebied van de landbouw en de structuurfondsen. In de derde plaats willen wij de financiering van die beleidsvormen in de volgende zeven jaar veiligstellen.
Het algemene plan dat de Commissie daarvoor heeft voorgesteld, is tijdens de twee jaar durende besprekingen in het Parlement en de Raad niet onveranderd gebleven. Ik geef toe dat dit niet altijd een goede zaak was. Later zal blijken dat wij de bovenvermelde doelstellingen niet helemaal hebben bereikt. Wij komen echter wel zeer dicht in de buurt.
Het resultaat van Berlijn is een compromis. Dat dit werd bereikt, is ook een succes voor het Duitse Raadsvoorzitterschap en vooral voor de Duitse bondskanselier. Elk compromis, ook dat van Berlijn, schenkt op bepaalde punten voldoening, op andere minder. In de Europese Unie kan de grootste tevredenheid wellicht alleen door de gelijkmatige verdeling van de ontevredenheid worden bereikt. Ook in dat opzicht heeft het Duitse voorzitterschap succes geboekt. Het Parlement heeft echter eveneens iets bereikt. Nog nooit was het Europees Parlement zo nauw bij de besluitvorming over zulk een grootschalige hervorming betrokken.
Tussen de eerste lezing van de verslagen in het Europees Parlement en de Europese Raad van Berlijn op het einde van maart heeft het Parlement tijdens intensieve besprekingen en, na Berlijn, ook tijdens intensieve onderhandelingen, het resultaat beïnvloed en veranderd. Dit resultaat beantwoordt beslist niet helemaal aan onze eisen en wensen. Wij stellen evenwel vast dat het Europees Parlement er voor het eerst in geslaagd is een besluit van de Europese Raad op belangrijke punten te wijzigen. Het is aan ons te danken dat er een vierde communautair initiatief URBAN komt, dat daarvoor kredieten worden uitgetrokken en dat wij daardoor aan het economische en sociale herstel in de steden en de nabije omgeving daarvan kunnen bijdragen.
Ik dank hier uitdrukkelijk mevrouw Wulf-Mathies dat zij het Europees Parlement in deze kwestie, zoals overigens ook op een aantal andere punten, heeft ondersteund. Zonder haar steun hadden wij dit resultaat niet bereikt.
Het is aan ons te danken dat in de toekomst meer aandacht naar ruimtelijke ordening, ultraperifere regio's en eilanden zal gaan. Wij hebben bereikt dat meer steun naar onderwijs en opleiding zal gaan en vooral dat het flexibiliseringsinstrument kan worden versterkt. Wij hebben ook gezorgd voor de herzieningsclausule voor de financiering van de toekomstige beleidsvormen, vooral het buitenlands beleid en de hulp bij de wederopbouw van de geteisterde gebieden in de Balkan. Het is aan ons te danken dat wij tenminste op een aantal terreinen van het landbouwbeleid mee zullen kunnen beslissen. De volgende Commissievoorzitter mag ons dankbaar zijn dat hij voor nieuwe taken van de Commissie heel wat meer personeel zal hebben dan de Commissie ooit heeft gehad.
De grote meerderheid van mijn fractie zal het interinstitutioneel akkoord over de financiële planning op middellange termijn goedkeuren. Uiteraard zullen wij ook de onderdelen van Agenda 2000 goedkeuren waarvoor de instemming van het Parlement vereist is.
Wij hebben al in november 1998 gezegd dat wij als Parlement alles zouden doen om Agenda 2000 nog voor de verkiezingen van het nieuwe Parlement goed te keuren. Wij willen nu dat Agenda 2000 ten uitvoer wordt gelegd. Zo leveren wij een onontbeerlijke bijdrage aan de slagvaardigheid van de Unie in deze moeilijke tijd. Met onze besluiten over Agenda 2000 bereiden wij de Europese Unie op de toekomst voor.

Hatzidakis
Mijnheer de Voorzitter, in deze tijd wint steeds meer de opvatting terrein dat men ook zonder geld politiek, en met name sociale politiek, kan bedrijven. Ik blijf echter aandringen op een echt beleid voor de economische en sociale samenhang in de Europese Unie. De economische en sociale samenhang is een van de grondbeginselen van het Verdrag betreffende de Europese Unie en mijns inziens moeten alle instellingen van de Unie dit grondbeginsel trouw blijven.
De Europese Commissie is met haar voorstellen voor Agenda 2000 de juiste richting uitgegaan en namens de Europese Volkspartij zou ik haar willen gelukwensen met de houding die zij onder meer tijdens de onderhandelingen heeft ingenomen. Ik dank hiervoor met name de commissarissen Wulf-Mathies, Fischler en Flynn.
U weet dat het Europees Parlement reeds in november zijn voorstellen klaar had. Wij zijn daarin verder gegaan dan de Commissie en hebben met name geprobeerd twee doelstellingen met elkaar te combineren. Ten eerste wilden wij een efficiënt beheer, een efficiënt management van de middelen garanderen en ten tweede wilden wij de klemtoon daar leggen waar hij moest liggen. Daarom hebben wij van meet af aan aangedrongen op besteding van twee derde van de middelen voor doelstelling 1, waarin de armste gebieden zijn ondergebracht.
Daarover hebben wij onderhandeld. Het ging allemaal bepaald niet van een leien dakje, tot Berlijn kwam. Toen kon gelukkig een compromis worden gevonden op grond waarvan het Parlement, de Raad en natuurlijk ook de Commissie hun onderhandelingen konden voortzetten. Uiteindelijk zijn er drie belangrijke veranderingen uit de bus gekomen: de eerste verandering betrof het communautaire URBAN-initiatief, de tweede het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, en met name de activiteiten ten behoeve van cultuur en toerisme en de derde de eilanden, die in de verordening betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling een prioriteit zijn.
Mijnheer de Voorzitter, in Berlijn werd een compromis gevonden en over een compromis is men per definitie nooit laaiend enthousiast. Dat geldt met name voor mijn land - ik moet hier ook als Griek spreken - want de Griekse regering heeft ingestemd met regelingen waarmee wij eigenlijk over een kam worden geschoren met Spanje, Ierland en Portugal, alhoewel deze landen minder arm zijn en reeds deelnemen aan de euro.
Als wij als Parlement echter dit compromis zouden verwerpen, zouden wij alles opblazen. Dan zou het niet mogelijk zijn tijdig, vanaf 1 januari 2000, te beginnen met de programma's van het derde communautaire bestek. Daarom kan ik, eigenlijk zonder al te veel tegenzin, goedkeuring van de verordening aanbevelen, daar de meeste standpunten die het Parlement reeds in november tot uitdrukking had gebracht, zijn overgenomen en tijdens de onderhandelingen van de afgelopen maanden met de Raad enkele goede veranderingen werden afgesproken.
Ik wil kort nog iets zeggen over de pretoetredingsfondsen. Het is betreurenswaardig dat de Raad Cyprus heeft uitgesloten. Het is het enige kandidaat-land dat is uitgesloten van financiering met de pretoetredingsfondsen. De heer Van den Broek heeft beloofd dat hij de mogelijkheid zou overwegen van een speciale begrotingslijn voor de financiering van Cyprus en ik hoop dat deze er zal komen. Wij kunnen immers niet met twee maten meten. Als wij dit land uitsluiten, ontstaan twijfels over de daadwerkelijke wil tot opneming van Cyprus in de Europese Unie en dergelijke twijfels moeten zo snel mogelijk de wereld uit worden geholpen.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, toen de Europese Raad in Berlijn tot een akkoord kwam, was het belangrijkste dat er politieke overeenstemming was. Die was toen onaanvaardbaar voor het Parlement. Maar op dit historische ogenblik zullen we naar ik hoop instemmen met een interinstitutioneel akkoord. Dit is historisch in de zin dat het Parlement het standpunt van de Europese Raad nog nooit eerder heeft kunnen veranderen en dit is symptomatisch voor onze nieuwe positie. Drie van de aftredende commissarissen zien we hier voor ons en in dit verband moet ik zeggen dat de oorspronkelijke voorstellen voor Agenda 2000 getuigden van moed en visie van de kant van de Commissie. De resultaten in de Europese Raad waren echter onbevredigend.
We hebben grote resultaten geboekt. Bovenal hebben we nu voor het eerst nieuwe rechten op het stuk van de niet-verplichte uitgaven voor de landbouw. Dat is zeker goed nieuws voor commissaris Fischler. We hebben nieuwe garanties gekregen voor een nieuwe flexibiliteit. Wel zijn we er niet blij mee dat de Raad enorm gesnoeid heeft op een gebied waarop dit Parlement aanzienlijke rechten heeft - rubriek 3. Maar binnen het huidige keurslijf hebben we tenminste wel gedaan gekregen dat het Parlement een en ander nog kan bijstellen.
In rubriek 4 - extern beleid - is er een akkoord dat we kunnen herzien. De hypocrisie van de Europese Raad wordt het best gedemonstreerd door het feit dat er binnen twee weken een bedrag van niet minder dan 250 miljoen euro voor Kosovo moest worden gevoteerd, hetgeen meer dan drie vijfde van de algemene grondslag voor zeven jaar vertegenwoordigde. Daaruit blijkt dus dat Berlijn al achterhaald is. Maar we zouden een grote fout maken als we op dit ogenblik tegen een interinstitutioneel akkoord zouden stemmen. Het is op die basis dat de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij voor het interinstitutioneel akkoord zal stemmen, want dit betekent niet alleen meer geld, maar ook meer rechten en meer gelijkheid. Op die basis kan de Europese Gemeenschap vooruit komen. Als we, met alle andere moeilijkheden die er al zijn, tegen zouden stemmen, zouden we de Europese Unie in een buitengewoon precaire fase terecht laten komen op het moment waarop de uitdagingen voor de komende eeuw voor de deur staan.

Baggioni
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, alle eilandbewoners van de Europese Unie hebben zich "s avonds op 21 oktober 1997 verheugd toen zij zagen dat het Verdrag van Amsterdam dat de vijftien hebben ondertekend een expliciete eerste vermelding bevatte waarin de structurele en permanente handicaps van insulaire regio's, alsook de noodzaak hieraan iets te doen, werden erkend.
Minder dan twee jaar later moeten wij, nu dit Verdrag afgelopen zaterdag in werking is getreden, constateren dat de hervorming van de structuurfondsen voor de periode 2000-2006 niet dezelfde logica volgt als het nieuwe Verdrag. Terwijl door een solide rechtsgrondslag de uitvoering van een echt geïntegreerd beleid ten behoeve van insulaire regio's, met name via de structuurfondsen mogelijk was, hebben de Raad en de Commissie anders beslist; zij zijn aldus voorbijgegaan aan de aanbevelingen van het Europees Parlement terzake. De insulaire regio's hebben alle mogelijkheden voor een uitzonderlijke specifieke behandeling categorisch en methodisch in rook zien opgaan. Zelfs een speciaal onderdeel voor samenwerking tussen en met de eilanden in het programma INTERREG III is afgewezen.
Wie de verordeningen leest die morgen zullen worden aangenomen, ziet dat de zaak van de insulaire regio's er bij deze hervorming van de structuurfondsen niet aanzienlijk op vooruit is gegaan. Bovendien is het zorgwekkend te constateren dat slechts weinig insulaire regio's vanaf het jaar 2000 worden beschouwd als regio's die door hun ontwikkelingsachterstand steun behoeven. Betekent dit dat de Raad en de Commissie van mening zijn dat de insulaire regio's van de Unie een zodanige economische ontwikkeling hebben gekend dat al wordt getornd aan de politieke wil, die anderhalf jaar eerder door de Conferentie van Amsterdam is uitgesproken, om namelijk het insulaire aspect daadwerkelijk in aanmerking te nemen? Betekent dit dat de permanente structurele handicaps die uitdrukkelijk zijn erkend, 18 maanden later als bij toverslag zijn verdwenen? Alleen de EFRO-verordening maakt nog melding van de noodzaak bepaalde eilanden te helpen, en dan nog op een uiterst vage manier.
Niettemin wil ik de rapporteur, de heer Varela, evenals de leden van de commissie regionaal beleid danken voor hun begrip en hun steun tijdens deze zittingsperiode. Nu de inzet voor de eilanden zo'n mager resultaat heeft opgeleverd, staat het als een paal boven water dat de eilandgebieden van de Unie, met hun specifieke karakter thans een daadwerkelijke, en niet langer een uitsluitend theoretische aanpak behoeven. Ik laat het echter aan het Europees Parlement over om op de sinds enkele jaren ingeslagen weg door te gaan. De Raad en de Commissie kunnen toch niet eindeloos doen alsof zij ons niet horen.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, de in Berlijn vastgestelde financiële vooruitzichten zijn niet bepaald op gejuich onthaald. Dit is wellicht niet zozeer toe te schrijven aan de cheque die aan elk van onze landen werd toegekend of ingehouden dan wel aan het restrictieve en precaire karakter van het geheel der aangenomen maatregelen. Dit neemt echter niet weg dat alle landen, alle regeringen na afloop van de Top van Berlijn verklaarden een belangrijke overwinning in de wacht te hebben gesleept. Maar laten we toch alsjeblieft objectief blijven. Met een dergelijk financieel kader wordt de uitbreiding zeker tot in 2006 uitgesteld. Indien we vóór deze datum het licht op groen wensen te zetten, zullen de financiële vooruitzichten aan een grondige herziening moeten worden onderworpen, net zoals de respectieve cheques.
Dit financiële kader op middellange termijn biedt evenmin een antwoord op prioritaire problemen zoals het gebruik van de euro en met name het risico op asymmetrische schokken of de voorspelbare resultaten van de komende onderhandelingen in het kader van de WHO. Gelet op deze omstandigheden hebben wij onze twijfels bij het nieuwe interinstitutionele akkoord en met name bij de verbintenissen die hieraan zijn verbonden met betrekking tot het financiële kader waarnaar ik zojuist heb verwezen. Dit ondanks het feit dat wij het desbetreffende akkoord graag onvoorwaardelijk zouden steunen en bevorderen, om principiële redenen en ook om de stabiliteit te waarborgen en tijdschema's in te bouwen. Onze terughoudendheid wordt bovendien nog extra gevoed door het uitblijven van een diepgaande hervorming van het GLB, die wij onontbeerlijk achten, en het bijzonder restrictieve karakter van de regelgeving die aan bepaalde cohesie-instrumenten ten grondslag ligt. Over deze aspecten zullen zich echter andere leden van mijn fractie uitspreken.

Schroedter
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik wil de positieve aspecten benadrukken. Voor de economische en sociale cohesie, de kern van het Europese maatschappijmodel, is het van het allergrootste belang dat de nieuwe verordening nog voor het einde van deze zittingsperiode van het Europees Parlement tot een goed einde wordt gebracht. Zo wordt de continuïteit van de steun gegarandeerd. De prijs daarvoor is echter zeer hoog. De regio's zullen de financiële besparingen op het hoofdbestanddeel van de Europese integratie moeten compenseren door betere concepten te ontwikkelen. In dat verband verzoek ik de Commissie haar controletaak serieus te nemen en de doelstellingen van de nieuwe verordening - duurzame ontwikkeling, bevordering van de werkgelegenheid, bevordering van gelijke kansen voor vrouwen en mannen, verbetering van het milieu en ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf - in haar programma's op te nemen. De Commissie mag niet meer voor de lidstaten terugdeinzen. In het resultaat van Berlijn vinden wij, zoals hier al is gezegd, de verwachte hervorming niet terug. Nadat het Parlement de rechten van de Europese burgers had uitgebreid door in de ontwerpverordening het principe van de volledige participatie op te nemen - alleen op die manier kunnen de plannen ook op duurzame wijze worden uitgevoerd - laat de Raad de verwezenlijking van die gemeenschappelijke doelstelling nu aan de willekeur van de lidstaten over. Dat is voor mij het grootste probleem in deze nieuwe verordening.
Bij de aanwending van de fondsen voor de uitvoering van geïntegreerde ontwikkelingsconcepten moeten wij het traditionele denken in termen van hulpbronnen doorbreken. De verordening biedt daartoe bepaalde mogelijkheden, maar ik weet inmiddels ook dat in sommige lidstaten daartegen verzet bestaat. Dit betekent immers dat gelden uit het ESF en het EFRO naar lokale ontwikkelingsinitiatieven moeten gaan opdat die echt tot de bestrijding van de werkloosheid kunnen bijdragen. Met de nieuwe structuurfondsenverordening kunnen wij het cohesiebeleid voortzetten. Een hervorming is dat echter niet. Doeltreffendheid, administratieve vereenvoudiging en concentratie laten nog altijd op zich wachten. Ze zijn het slachtoffer van de canapé- en sinterklaaspolitiek geworden.
Mijn conclusie uit dit alles is dat wij, als wij het Europese belang niet boven de nationale belangen kunnen stellen, nooit tot een echt toekomstgericht economisch en sociaal cohesiebeleid zullen komen.

Barthet-Mayer
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, er bestaat een consensus van ons Parlement over de uitbreiding tot de LMOE en over de noodzaak tot hervorming van het GLB, en u zult mij toestaan dat ik dat aspect van Agenda 2000 benadruk. Met andere woorden, ons Parlement, dat de Europese burgers vertegenwoordigt, heeft zich uitgesproken voor ons Europese landbouwmodel, voor meer billijkheid, voor een evenwichtige plattelandsontwikkeling, voor meer kwaliteit, voor milieubescherming, zoals is gebleken uit het verslag-Cunha.
Dit politieke standpunt is duidelijk en gaat volledig in tegen een steeds grotere standaardisering, steriliteit en meedogenloze concurrentie, die de prijzen en de inkomens van de landbouwers naar beneden trekken: het is het ultraliberale standpunt van de leden van de groep van Cairns en van de Verenigde Staten. Dankzij het ferme standpunt van het Parlement, waardoor de Commissie is teruggekomen van een onverzettelijk standpunt, dankzij de volharding en het doorzettingsvermogen van bepaalde lidstaten, is het compromis op korte termijn bevredigend, nu is afgezien van medefinanciering, nu de gegarandeerde landbouwprijzen minder sterk zijn gedaald dan gepland was, en nu er een status quo is inzake de quota.
Maar wat zal de toekomst brengen? Zal deze hervorming sporen met de lijn die de Commissie heeft uitgezet voor een duurzame landbouw, en die in tegenspraak is met haar gewijzigd voorstel voor het landbouwonderdeel van Agenda 2000? Wordt de samenwerking tussen de Europese Unie en de ACS-landen versterkt? Heeft de plattelandsontwikkeling, die geldt voor 80 % van het grondgebied van de Unie, een verdiende plaats? Wordt deze plattelandsontwikkeling in eilandgebieden begunstigd, en wordt er meer voor uitgetrokken op de begroting? Wordt het bekende gebrek aan evenwicht van het GLB op het sociale vlak en op milieugebied, de dualisering van de landbouw, werkelijk bestreden? Wordt de landbouwsteun beter verdeeld en biedt hij het milieu een betere bescherming? Nee, nee en nog eens nee!
Europa zet zijn landbouwbeleid wat betreft de prijscompensatie op de helling, renationaliseert de landbouwsector en verhoogt opnieuw de directe inkomenssteun. Op deze wijze verzwakt de Unie zichzelf en raakt ze steeds verder verwijderd van haar doelstellingen en van de basisbeginselen van de gemeenschappelijke landbouwmarkt. Wat zo mogelijk nog erger is, ze ondermijnt op deze manier de basiselementen van haar cultuur, landschap en gastronomie en doet dus haar eigen identiteit ernstig geweld aan. Hoe kunnen we op basis van de voorgestelde hervormingen in het landbouwbeleid de belangen van de landbouwsector en de plattelandsontwikkeling verdedigen tijdens de toekomstige WHO-onderhandelingen? We moeten ons hierover ernstig zorgen maken.
De vertegenwoordigers die namens de Unie deelnemen aan de WHO-onderhandelingen moeten zich wapenen en ons geruststellen. De Europese Unie moet zich niet ten doel stellen haar communautaire regelgeving inzake de landbouw aan te passen aan die van de wereldhandel. Op dit moment - we kunnen ons immers nog niet over de toekomst uitspreken - kan mijn fractie zich achter het huidige compromis scharen. Wij willen de Commissie evenwel tegelijkertijd verzoeken het Europese landbouwmodel tijdens de volgende WHO-onderhandelingen te verdedigen.

des Places
Mijnheer de Voorzitter, het is uit overtuiging en niet uit tegendraadsheid dat wij niet zullen stemmen voor het pakket van wetgevingsresoluties met betrekking tot het verslag over Agenda 2000, met uitzondering van de resolutie betreffende de GMO voor wijn; wij zijn namelijk gekant tegen de standpunten van de Commissie en van de Raad die voortvloeien uit het compromis van Berlijn.
Immers, hoe kan men tevreden zijn met een compromis dat een belangrijke daling meebrengt voor het inkomen van de Europese landbouwers, een daling die volgt op een gedeeltelijk gecompenseerde prijsdaling, en dit in afwachting van de totale afschaffing van de compensaties om aan de eisen van de WHO te voldoen. U weet, mijnheer de Voorzitter, dat bepaalde landbouwproducties nodig zijn voor het evenwicht van het milieu, en voor het gebruik van het grondgebied van de Europese Unie. Helaas zal dit alles voor bepaalde producties hard achteruitgaan. Ik denk vooral aan de sector olie- en eiwithoudende gewassen die, ik wijs er nog eens op, ideaal zijn in wisselbouw met de productie van kwaliteitsgranen, iets wat wij meer en meer nastreven.
Toen ik de twee adviezen van de commissie landbouw over Agenda 2000 had opgesteld, had ik al mijn collega's gewaarschuwd voor de budgettaire moeilijkheden waarop wij zouden stuiten. Ik ben op dat punt grotendeels voldaan over het compromis van Berlijn, dat ertoe strekt om in voorkomend geval het landbouwrichtsnoer, naarmate de Unie zich verder uitbreidt, en met inachtneming van de financiële vooruitzichten van een jaarlijkse, automatische technische aanpassing om rekening te houden met de inflatie te herijken. Laten wij maar hopen dat er niet zal worden getornd aan het beginsel van de verplichte uitgaven.
Behalve de gevolgen voor de landbouwinkomens bereidt dit compromis zeker niet de komende onderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie voor, of bereidt het deze, zonder het te zeggen, maar al te goed voor. Al onze voorgestelde hervormingen zullen het zwaar te verduren krijgen. Het enige acquis dat onze partners zullen accepteren, zal de verlaging van de prijzen zijn.
Wat de compenserende steun betreft is het duidelijk dat onze partners zullen trachten deze te ontmantelen. Wij kennen allemaal het devies in dit soort onderhandelingen: wat verworven is, is verworven en verder moet over alles worden onderhandeld. De Europese landbouw mag niet verdwijnen. De landbouwers hebben naast de economische en financiële rol die zij spelen, ook een rol op sociaal, cultureel en milieugebied, die alle kansen moet krijgen. Luisterend naar de toespraak van de heer Prodi heb ik vastgesteld dat hij tijdens zijn mandaat overweegt de rol van de Europese Unie in de steden te versterken.
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag me toch wel af: waar moet het in deze context naar toe met het platteland, nu er structuurfondsen worden ontwikkeld voor de stad, nu er nieuwe onderhandelingen zullen worden gevoerd in de WHO, en nu het GLB dwars tegen de Europese identiteit ingaat?

De Voorzitter
Hiermee zijn de bijdragen van de woordvoerders van de fracties beëindigd. We gaan nu over tot de bijdragen van de rapporteurs.

McCarthy
Mijnheer de Voorzitter, voor alles moeten we ons hier vandaag bewust zijn van onze verantwoordelijkheden in deze laatste vergaderperiode van het Parlement en dit niet alleen waar het onze wetgevende taak betreft, maar ook onze verplichting om deze nieuwe ronde van Europese middelen voor onze regio's en plaatselijke gemeenschappen tijdig ter plekke te krijgen. Graag wil ik u als rapporteur uitleggen waarom ik het Parlement aanbeveel volmondig ja te zeggen tegen de verordening van de Raad over de structuurfondsen, in haar gewijzigde vorm. Ons doel was steeds de prioriteiten van het Parlement in het hervormingsproces te benadrukken via een reeks informele contacten. Deze informele procedure komt neer op een permanente uitwisseling van informatie, een vruchtbare dialoog, die ertoe heeft geleid dat de prioriteiten van het Parlement in de definitieve tekst van Berlijn werden verwerkt, terwijl over sommige vereisten nog moet worden onderhandeld op vergaderingen in de nasleep van de Top.
We kunnen met voldoening constateren dat met onze voornaamste prioriteiten rekening is gehouden. Het Parlement had erop aangedrongen dat bij de concentratie moest worden gegarandeerd dat regio's van doelstelling 1, de armste in de Unie, prioritaire bijstand zouden blijven ontvangen. Dit is het geval in gebieden als het mijne, in Merseyside, waar het BBP nog geen 75 % van het EU-gemiddelde beloopt, en dat prioritaire middelen zal blijven ontvangen. En ik moet zeggen dat, ook al werden er in de marge van doelstelling 1 enkele speciale financiële gevallen geïdentificeerd, dit natuurlijk de prijs was die moest worden betaald voor een allesomvattend financieel pakket. We moeten in dit Parlement het realisme en pragmatisme kunnen opbrengen om te erkennen dat consensus en compromis de levensader van de Europese politiek zijn.
Nieuwe regio's van doelstelling 2 zullen blijven profiteren van voortdurende Europese steun en onafgebroken investeringen. Nogmaals, wanneer ik naar mijn eigen regio in Noord-West-Engeland kijk, dan is deze bijzonder gebaat geweest bij de Europese financiële steun. Er blijft nog veel te doen en we zijn ingenomen met de flexibiliteit van een eventueel geleidelijk uitstapprogramma van zes jaar in plaats van de vier jaar die in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie waren voorzien. Aan het eind van ons mandaat zou ik de Commissie willen oproepen om in te gaan op het aanbod van de gemeenteraad van Manchester om er zich met eigen ogen van te komen overtuigen hoe belangrijk de financiering uit de Europese fondsen voor de plaatselijke gemeenschappen daar is.
We hebben onze steun gegeven aan een vangnetvoorstel, in ons idee met succes. Het Parlement was verder erg ingenomen met het verzoek - dat ook werd ingewilligd - dat de Unie een actieve rol zou spelen bij de bevordering van blijvende vrede en welvaart in Noord-Ierland. De respons was een pakket speciale vredesmaatregelen.
We hadden graag meer vorderingen gemaakt met het partnerschap maar we hopen dat de lidstaten de nodige visie kunnen opbrengen om te zorgen voor breed en meer intensief partnerschap bij de opstelling van de programma's en de tenuitvoerlegging daarvan. En ook heel belangrijk, en voor mij persoonlijk is dit het kroonjuweel van de informele onderhandelingen na de Top van Berlijn in Straatsburg: het feit dat de Raad heeft ingestemd met het verzoek van het Europees Parlement om het besluit van de Top van Berlijn te veranderen en dit uit te breiden met een nieuw URBAN-initiatief waarmee 0, 35 % van de middelen wordt toegevoegd aan de communautaire kas. Ik hoop dat de heer Flynn niet denkt dat we artikel 10 aan het plunderen zijn, want we zullen die middelen ook gebruiken voor sociale en werkgelegenheidsinitiatieven.
URBAN was bijzonder populair bij het publiek in enkele van onze minst bedeelde buurten en ik geloof dat we zulke gemeenschappen op weg kunnen helpen bij hun sanering. Volgens de rapporteurs moeten we dan ook inzien dat de belangen van het Parlement, de Raad en de Commissie elkaar geenszins ontlopen. Ik zou de fracties die eventueel partijpolitiek willen bedrijven met deze stemming ervoor willen waarschuwen dat een blokkering van deze voorstellen zal betekenen dat het nieuw gekozen Parlement hierover pas in het najaar kan stemmen en daarmee zouden middelen voor een bedrag van meer dan 200 miljard euro op het spel komen te staan en zouden er eindeloze vertragingen dreigen voor de plaatselijke gemeenschappen en de projecten.
Laten we echter goed begrijpen waarover we vandaag stemmen. Dit is niet slechts een document van 112 bladzijden Euroblabla en technische details, hoewel het vol Eurojargon staat. Het is een financieringspakket dat onze regio's het nieuwe millennium moet binnenvoeren met zeven jaar lang steun voor onze meest gemarginaliseerde gemeenschappen en gebieden die onze Europese toewijding en solidariteit nodig hebben, voor de jongeren, de langdurig werklozen en herintredende vrouwen: mensen die een actieve rol willen spelen en willen deelnemen in de economische wederopbloei van Europa. Dit is een EU-pakket voor het creëren van banen, voor economisch herstel. Het is een pact voor werkgelegenheid en herstel en het resultaat van consensus en compromis tussen de lidstaten.
Zoals ik al heb gezegd, vinden wij dat we voor zeer positieve verbeteringen hebben gezorgd met de toevoeging van een vierde communautair initiatief, een nieuw URBAN-initiatief, dat door het Parlement is gesteund en waarvoor het te velde is getrokken. Om al die redenen dring ik er vandaag bij de leden op aan dat zij hun stem gebruiken om unaniem voor dit financieringspakket te stemmen. Laten we daarmee onze EU-burgers het zichtbare teken geven dat we ons vereenzelvigen met de solidariteit en de steun, die de werkgelegenheids- en herstelprogramma's voor het nieuwe millennium nu eenmaal niet kunnen ontberen.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, het doet me genoegen hier namens de Commissie regionaal beleid de aanbeveling en het verslag over het Cohesiefonds te mogen presenteren.
Toen ik dit verslag in november verleden jaar voor een eerste lezing indiende, zei ik dat de noodzaak van sociale en economische samenhang een van de centrale pijlers van de Gemeenschap moest blijven. Het Cohesiefonds is een van de duidelijkste voorbeelden geweest van die solidariteit en daadkracht en van de resultaten daarvan. Doordat het Huis dit verslag bij die gelegenheid aannam, bezegelde het deze functie van de Gemeenschap.
In de afgelopen maanden, en eigenlijk tot aan de Top van Berlijn, zijn er een aantal vergaderingen met de Raad gehouden over de toekomst van het Cohesiefonds. Ik had me vast voorgenomen me bij de onderhandelingen in te zetten voor het behoud van het Cohesiefonds en dan nog in zijn huidige vorm. In het definitieve akkoord dat in Berlijn is bereikt, werden de opvattingen van het Parlement ten aanzien van dit fonds gerespecteerd en werd ook rekening gehouden met bepaalde punten die tijdens de informele bemiddelingsperiode naar voren waren gebracht.
De prioriteiten van het Parlement met betrekking tot het Cohesiefonds lagen voor de hand. De eerste prioriteit was het voortbestaan van het fonds veilig te stellen en de Raad kon instemmen met het standpunt van het Parlement dat de fundamentele doelstellingen van het Cohesiefonds nu nog even relevant zijn als in 1992. Daarom moest het toelatingscriterium van 90 % van het gemiddelde welvaartspeil in de Unie onveranderd blijven zodat Ierland, Spanje, Portugal en Griekenland in aanmerking bleven komen voor uitkeringen uit het fonds.
De door het Parlement en de Commissie gedeelde mening dat de vier huidige cohesielanden in aanmerking moesten blijven komen, vond instemming bij de Raad. De desbetreffende landen moeten voortgaan met het convergentieproces en het voortbestaan van het fonds is daarvan een essentieel onderdeel.
Door het fonds onder dezelfde voorwaarden te handhaven kan het infrastructuurverschil tussen de vier cohesielanden en de rest van de Gemeenschap geleidelijk worden ingelopen. Het is essentieel dat er iets aan de huidige onevenwichtigheid op dit gebied wordt gedaan, zodat er in de gehele EU een geharmoniseerd peil van economische ontwikkeling kan ontstaan.
Ook werden de opvattingen van het Parlement overgenomen met betrekking tot de hoogte van het voorschot voor de projecten; het Parlement was namelijk van mening dat 10 % van het geraamde bedrag, zoals voorgesteld door de Commissie, onvoldoende was. Dit zou te zware lasten hebben gelegd op de minder bedeelde regio's wanneer die een project van de grond probeerden te krijgen en de in Berlijn goedgekeurde 20 % is naar mijn idee hiervan de erkenning.
Nog iets wat het Parlement onbevredigend vond, was de toepassing van het beginsel "de vervuiler betaalt" . Terwijl we natuurlijk achter dit denkbeeld stonden, bleef het voorstel van de Commissie vaag over de betekenis van het begrip "ontvangstengenererend project" . Er moesten duidelijke richtsnoeren komen voor de praktische tenuitvoerlegging van dit beginsel. In dit opzicht juich ik de verklaring van de Commissie toe die aan de conclusies van Berlijn is gehecht, dat bij de tenuitvoerlegging rekening zal worden gehouden met nationale en sociale gevoeligheden.
Getoetst aan wat het Parlement voor het Cohesiefonds voor de periode 2000-2006 wilde bereiken, kan het akkoord van Berlijn uiterst geslaagd worden genoemd. Om die reden lijken mij geen verdere aanpassingen nodig. Ik wil hier slechts enkele van de voornaamste kenmerken van het Cohesiefonds schetsen zoals dit er met ingang van het jaar 2000 volgens de gewijzigde verordening uit zal zien.
Er zal tijdens de periode van zeven jaar een totaalbedrag van 18 miljard euro beschikbaar zijn voor de vier cohesielanden. De toewijzing van de totale middelen over de vier landen geschiedde op grond van nauwkeurige en objectieve criteria, voornamelijk het bevolkingscijfer en het BNP per hoofd. Er werd rekening gehouden met de in de voorafgaande periode gerealiseerde verbetering en het bereikte nationale welvaartspeil evenals met de oppervlakte. Andere factoren, zoals leemten op het gebied van de vervoersinfrastructuur werden eveneens meegenomen. Verder zal halverwege de financieringsperiode worden bezien welke vooruitgang er is gemaakt om te bepalen welke landen nog voldoen aan het 90 %-criterium en zodoende in aanmerking blijven komen.
Zoals ik al heb gezegd, is het beginsel "de vervuiler betaalt" verwerkt in de gewijzigde verordening waarin ook andere milieuoverwegingen zijn ingebouwd. Op die manier komt de opvatting van het Parlement dat er bij de ontwikkeling van infrastructuur terdege rekening moet worden gehouden met milieuverplichtingen, duidelijk tot uitdrukking.
Collega's, we hebben allemaal de Top van Berlijn met grote aandacht gevolgd en beseffen heel goed dat het uiteindelijke akkoord niet gemakkelijk tot stand is gekomen. De kwestie van het Cohesiefonds was dikwijls controversieel en tegen die achtergrond kan het Parlement er tevreden over zijn dat het door de andere instellingen serieus is genomen en dat onze aanbevelingen zijn overgenomen.
De definitieve tekst van de verordening verwelkom ik als een tekst die de opvattingen van het Parlement heel duidelijk weerspiegelt en ik beveel mijn collega's dan ook aan dit verslag aan te nemen. Dit zal de bekrachtiging zijn van de toegewijde pogingen die van de kant van het Parlement gedurende vele maanden zijn gedaan om de best mogelijke oplossing te krijgen met het oog op de evenwichtige ontwikkeling van onze regio's en de bevordering van de economische en sociale samenhang in de Europese Unie. De instemming van het Parlement zal betekenen dat het tijdschema voor de financiering van essentiële projecten in Spanje, Ierland, Griekenland en Portugal kan worden aangehouden, zodat die de nodige middelen aan het fonds kunnen onttrekken. Deze projecten zullen een werkelijk en tastbaar verschil maken in het leven van miljoenen van onze burgers die in de meer afgelegen en onderontwikkelde regio's van de Gemeenschap wonen.
Maar het Cohesiefonds is meer dan dat. De voordelen ervan blijven niet beperkt tot vier lidstaten. Door de Unie aaneen te smeden tot een meer samenhangende economische unie, consolideren wij de eenheidsmarkt en versterken wij de euro. We dragen er zo toe bij dat de Unie niet alleen haar schouders kan zetten onder de bestaande projecten, maar ook de ambitie van de toekomstige uitbreiding aan kan. Het is waar dat het Cohesiefonds zijn beperkingen heeft wat betreft de sectoren van werkzaamheid, het geografisch zwaartepunt en ook de bedragen. Maar het heeft bewezen een scherp gericht instrument te zijn met uitstekende uitgavenniveaus en resultaten die ons allen ten goede komen.
Mijnheer de Voorzitter, graag zou ik met een persoonlijke noot willen eindigen en mijn oprechte dank willen betuigen aan commissaris Wulf-Mathies voor de bijzonder positieve rol die zij op dit gebied heeft gespeeld. Zij heeft steeds op ieder moment opengestaan voor discussie en debat, was steeds vol begrip en vol hoffelijkheid voor de leden van de Commissie regionaal beleid. Haar toewijding jegens de Europese Unie en het beleidsterrein waarvoor zij de verantwoordelijkheid draagt, is een bron van inspiratie voor ons allen.

Varela Suanzes-Carpegna
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, ik ben als rapporteur om twee redenen tevreden. In de eerste plaats omdat het Parlement morgen de gelegenheid heeft om in de plenaire vergadering onze aanbeveling voor de tweede lezing van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling goed te keuren. Ik wijs daarop vanwege de juridische en politieke implicaties van het feit dat, na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, er voortaan over het EFRO wordt beslist volgens de medebeslissingsprocedure. Daarover is voor het eerst onderhandeld met de Raad en de Commissie, om de positie van het Parlement op een lijn krijgen met die van de vijftien lidstaten en met het voorstel van de Commissie.
Een misstap van het Parlement, of zelfs maar een minder dan verantwoordelijk gebruik van onze bevoegdheden, zou ertoe kunnen leiden dat er enkele amendementen worden aangenomen waardoor de behandeling van deze belangrijke verordening morgen niet kan worden afgesloten. Als gevolg daarvan zouden Europese regio's niet in staat zijn hun activiteiten na 1 januari 2000 te plannen.
De tweede reden voor mijn tevredenheid houdt verband met de inhoud van het document dat wij hebben uitgewerkt. De exegese van de standpunten van mijn collega's was niet eenvoudig, maar we hebben een formule gevonden met vier amendementen die een compromis inhouden. Daardoor konden de meeste andere amendementen worden ingetrokken, terwijl de geest van het voorstel van onze commissie toch bewaard bleef.
Door het eerste van de vier genoemde amendementen komt ook het aspect van de ruimtelijke ordening onder het EFRO te vallen, en dat is iets waar het Parlement lang voor heeft gevochten. Regionale ontwikkeling moet worden gekoppeld aan ruimtelijke ontwikkeling. Anders gezegd, de economische en sociale cohesie van Europa moet vergezeld gaan van ruimtelijke samenhang.
Ons tweede amendement houdt ook nauw verband met ruimtelijke ordening. Er staat namelijk in dat, om het contact tussen de perifere en de centrale gebieden van de Gemeenschap te bevorderen, het EFRO moet bijdragen aan het aanleggen van verbindingen naar regio's die een permanent geografisch nadeel ondervinden van hun afgelegen, perifere of insulaire karakter. De Commissie heeft in haar driejaarlijkse verslag over cohesie aangegeven dat zij deze omstandigheid beschouwt als een van de hoofdoorzaken van de achterstand van deze regio's, en als een beletsel voor hun uiteindelijke ontplooiing.
Door ons derde compromisamendement vallen toerisme en cultuur voortaan uitdrukkelijk binnen de werkingssfeer van het EFRO. Nog niet zo lang geleden stelde Yehudi Menuhin, de kunstenaar en humanist die helaas onlangs is overleden, publiekelijk de vraag waar toch de cultuur was in de Europese Unie. Hoewel 80 % van wat de Unie aan cultuur uitgeeft uit de structuurfondsen komt, wordt vreemd genoeg maar 3 % van die fondsen aan culturele projecten besteed. Om iets aan deze situatie te doen vragen wij in ons verslag om meer cultuur in de structuurfondsen, met inbegrip van het culturele en natuurlijke erfgoed.
Aansluitend bij het verslag over de algemene verordening, vragen wij tenslotte om naast het communautaire initiatief INTERREG ook het URBAN-initiatief te behouden.
Tot besluit wil ik nog even ingaan op een bijzondere kwestie waarin het Parlement een uiterst belangrijke rol heeft gespeeld. Ik doel op de structurele aspecten van de visserij. Bij de eerste lezing in de plenaire vergadering had ik in mijn interventie de Commissie al opgeroepen haar voorstel bij te stellen en de visserij op gelijke voet te behandelen met de landbouw. Onder de krachtige en vasthoudende leiding van de voorzitter van de Commissie visserij, heeft onze rapporteur, de heer Arias Cañete, ons standpunt heel goed verdedigd. Het is dan ook prettig om te zien dat ons verslag vandaag - toepasselijker kan het niet - een veilige haven binnenloopt. De punten die het Parlement wilde wijzigen zijn gewijzigd, en daarmee is een verslag tot stand gekomen dat een aanzienlijke verbetering van het voorstel van de Europese Commissie oplevert.
Hartelijk dank daarom aan de Commissie, aan de Raad, en aan alle collega's die ons hebben gesteund.

Jöns
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, dames en heren, u zult het misschien niet geloven, maar het Europees Sociaal Fonds is het enige instrument waarmee wij op Europees niveau een arbeidsmarktbeleid kunnen voeren. Dankzij het ESF konden in de lidstaten nieuwe impulsen aan het arbeidsmarktbeleid worden gegeven. Toch is voor dat fonds in Berlijn veel minder geld beschikbaar gesteld dan het Parlement en de Commissie terecht hadden gevraagd. Uitgerekend over het Europees Sociaal Fonds, dat telkens opnieuw Europese meerwaarde genereert - bijvoorbeeld op het gebied van het gehandicaptenbeleid, het preventieve arbeidsmarktbeleid en de verbetering van de positie van de vrouwen - is er tot op het laatste ogenblik heel wat onenigheid geweest. Dat is de wereld op zijn kop. Dat lag echter niet aan ons. Wij wilden geen revolutionaire veranderingen. Ons ging het om vijf belangrijke punten om de gemeenschappelijke werkgelegenheidsstrategie doeltreffend te flankeren. Bovenaan op de lijst stond het preventieve arbeidsmarktbeleid en de steun voor de vrouwen. Werkloosheid voorkomen is nu eenmaal menselijker en bovendien veel goedkoper. Het gaat toch niet aan dat wij moeten zeggen dat de armoede overal in de Unie almaar meer vrouwen treft. Het gaat toch niet aan dat in de gehele EU slechts 3 % van alle leidinggevende posten door vrouwen worden bekleed en dat dit percentage daalt. Vrouwen vormen nog altijd de meerderheid van de bevolking. Geachte heren van de Raad, met mainstreaming alleen kunnen wij niet volstaan.
Voorts wilden wij meer doen tegen de sociale uitsluiting. Op lange termijn hebben wij er baat bij dat die mensen zelf opnieuw in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Ook willen wij de positieve ervaringen met het PEACE-initiatief met de gehele Unie delen, zodat NGO's met enige financiële steun zonder veel administratieve rompslomp mensen kunnen helpen voor wie de stap naar de overheidsdiensten onoverkomelijk groot is.
In de vijfde plaats wilden wij de lidstaten ertoe dwingen alle interventieterreinen van het Europees Sociaal Fonds te bestrijken om te verhinderen dat ze alweer het beste inpikken. Ter attentie van de Raad wil ik het volgende zeggen: die eisen waren u sedert het begin van het jaar bekend. Dat heeft u echter niet verhinderd uw gemeenschappelijk standpunt vast te stellen zonder daarmee ook maar enigszins rekening te houden. Wij vragen ons hier af waartoe dit informele overleg dient. Dat er voor iedereen aanvaardbare compromissen zijn bereikt, ligt uitsluitend aan ons. Wij hebben u in alle openheid compromissen voorgesteld om te beletten dat uw koppigheid ons tot een bemiddelingsprocedure zou nopen. In dat geval hadden wij immers vele projecten moeten stopzetten omdat het geld niet tijdig uit Brussel zou zijn aangekomen. Dat zou onverantwoord zijn geweest. Ik hoop dat niemand hier in het Parlement zoiets wil.
Uiteindelijk hebt u de bocht toch nog net gehaald. Hoewel voor de uitgaven geen percentages zijn afgesproken, zijn wij het toch eens geworden om het preventieve arbeidsmarktbeleid en de specifieke steun voor de vrouwen te versterken. Plotseling kon de doelstelling van de sociale integratie in de arbeidsmarkt toch in de verordening worden opgenomen. Uiteindelijk bereikten wij zelfs nog een compromis over de totale subsidies, waardoor de NGO's nu zelfs tot 100 % steun kunnen krijgen.
De amendementen waarover wij het nu met de Raad eens zijn geworden, zijn de amendementen 1, 8, 9 en 10. Dames en heren, ik verzoek u die amendementen goed te keuren, zodat de successen die wij tijdens de onderhandelingen hebben geboekt, ook in de verordening over het Europees Sociaal Fonds kunnen worden opgenomen.
Op de vijf interventieterreinen heeft de Raad nauwelijks iets toegegeven. Daarmee moeten wij leren leven. Op geen enkel punt was de Raad echter zo koppig als op dat van de mainstreaming. De Commissie moet nu in de nationale programma's voor de mainstreaming zorgen. Ik hoop dat er over zeven jaar ook enkele vrouwen lid van de Raad zullen zijn. Dat zou beslist goed zijn.

Arias Cañete
Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, dames en heren, het eerste verslag over de Raadsverordening over structurele acties in de visserijsector dat ik namens de Commissie visserij in de plenaire vergadering heb gepresenteerd, bevatte drie grondgedachten die door het Parlement werden gesteund. In de eerste plaats werd het nodig geacht dat de Gemeenschap voldoende begrotingsmiddelen zou reserveren om te voorzien in de behoeften van de visserijsector in het kader van het structuurbeleid. In de tweede plaats werd gesignaleerd dat er behoefte bestond aan één enkel juridisch kader, in de vorm van een horizontale verordening, waarin de her en der verspreide regelgeving zou moeten worden samengebundeld. In de derde plaats werd opgemerkt dat er nationale programma's moesten komen, in plaats van alleen regionale, om de samenhang tussen het structuurbeleid en de meerjarige oriëntatieplannen voor de vissersvloten te garanderen.
Op basis van deze strategie heeft het Parlement in de eerste lezing twee voorstellen voor een verordening van de Raad ondergebracht in één enkele verordening. Het ging daarbij om het voorstel voor een verordening betreffende de structurele acties in de visserijsector, dat is opgenomen in Agenda 2000, en een voorstel voor een verordening tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties in de visserijsector. Bij de stemming in de plenaire vergadering werd het standpunt dat de Commissie visserij had verdedigd zonder meer bevestigd. Vervolgens heeft de Commissie visserij - en met name onze voorzitter, mevrouw Carmen Fraga - contact opgenomen met de Raad, de nationale overheden en de beroepsorganisaties, om een openbare hoorzitting te organiseren. Daaruit bleek dat het politieke standpunt van het Parlement in ruime mate werd gesteund.
Met die steun in de rug heeft het Parlement toen enige informele ontmoetingen met het voorzitterschap van de Raad gehad. Tot mijn tevredenheid kan ik u vertellen dat het overgrote deel van onze wensen door de Raad is ingewilligd, zozeer zelfs dat er na de Europese Raad van Berlijn een nieuwe ontwerpverordening is opgesteld die nu eindelijk "verordening betreffende het financieringsinstrument voor de oriëntatie van de visserij" heet.
Voortaan bestaat er nog maar één structuurfonds voor de visserij, en hoeven er geen structurele acties meer te worden gefinancierd uit het garantiefonds van het EOGFL. Bovendien zal er nu horizontale programmering plaatsvinden in de regio's die buiten doelstelling 1 vallen. Alle acties en maatregelen komen daardoor op een rijtje te staan, en op basis van de concessies die de Raad heeft gedaan, heeft de Commissie visserij het bestaan van twee verschillende verordeningen geaccepteerd.
Ik wil de Commissie en de Raad bedanken voor de flexibiliteit die zij aan de dag hebben gelegd bij de herziening van hun oorspronkelijke ideeën, die ons niet juist leken, en bij het zoeken naar een bevredigend compromis.
Ik zou er ook op willen wijzen dat wij belangrijke wijzigingen hebben aangebracht in de verordening die de uitvoeringsbepalingen bevat. De aanvullende eis dat 30 % meer vermogen aan de vloot moet worden onttrokken is geschrapt, evenals de regels waardoor gemengde vennootschappen aan visserij-overeenkomsten werden gebonden.
Ik zou willen eindigen met een algemene opmerking over de plaats van de structuurfondsen binnen Agenda 2000. Gelukkig zijn de Raad en de Commissie zo verstandig geweest om in het heersende bezuinigingsklimaat de steunverlening te concentreren op doelstelling 1-gebieden. Hierdoor blijft de steun per capita op het huidige niveau, en kan bovendien het Cohesiefonds blijven bestaan, wat bijdraagt aan een versneld herstel van structurele activiteiten in de minder welvarende lidstaten.
Het is waar dat het structuurbeleid niet de kritische massa heeft om bestaande regionale onevenwichtigheden op korte termijn te verhelpen. Het is echter ook zo dat de Europese Unie belangrijke solidariteitsmechanismen in stand houdt die niet mogen worden uitgevlakt. Misschien wordt in het huidige bezuinigingsklimaat pas duidelijk wat de volle draagwijdte is van het voorschrift dat in het Verdrag is neergelegd, dat op alle beleidsterreinen van de Gemeenschap - en niet alleen bij het structuurbeleid - rekening moeten worden gehouden met de economische en sociale cohesie.
Misschien is het utopisch om in een situatie waarin oplossingen afhankelijk worden gesteld van een batig saldo te eisen dat het communautair beleid op elk gebied gericht moet zijn op het vergroten van de economische en sociale cohesie. Maar wanneer we in de nabije toekomst beginnen met de uitbreiding, zal dit idee moeten worden uitgediept, als we tenminste geen uitgebreide Unie willen met verscherpte regionale tegenstellingen die het hele systeem in gevaar brengen.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik zal proberen de Voorzitter te helpen door zonder tekst en, voor zover dat lukt, langzaam te spreken.
Tot dusverre hebben we besproken hoe wij ons gemeenschappelijke huis, de Unie, in orde willen brengen. Nu is de uitbreiding aan de beurt. Ik zal de tweede lezing verdedigen van een verslag dat gaat over de coördinatie van de pretoetredingssteun in het kader van de uitbreiding. Ik denk dat ik er eerst even kort aan moet herinneren dat de uitbreiding niet alleen binnen Agenda 2000 een belangrijke plaats inneemt. Het is ook een historische opgave voor de Europese Unie, omdat de volkeren van Midden- en Oost-Europa en van het Middellandse-Zeegebied, waarvan de meeste pas kort geleden hun vrijheid hebben herwonnen, zich willen aansluiten bij ons gezamenlijk historisch avontuur.
Het Parlement heeft vanaf het begin gezegd dat het wat ons betreft moest gaan om een compleet onderhandelingsproces met redelijke criteria, zonder nieuwe belemmeringen of vormen van discriminatie. Bovendien moest er ruimte zijn voor een soort concurrentie. Dat wil zeggen, ieder van de betrokken landen zou de kans moeten krijgen mee te doen aan de collectieve inspanning die is gericht op het herstel van de democratie, de herstructurering van de economie en het ontwikkelen van goed nabuurschap. Die inspanning zou ertoe moeten leiden dat zij zich in de toekomst volledig bij ons aan kunnen sluiten.
Het verslag dat ik namens het Parlement heb opgesteld - in nauw overleg met mijn collega's Walter en Sonneveld - is bedoeld om dat hele ondersteuningsproces te coördineren, en daar bovendien de criteria van het Parlement in op te nemen.
Ik moet zeggen dat we op dit gebied een aantal belangrijke dingen hebben bereikt, mijnheer de Voorzitter. In de eerste plaats heeft de Commissie zichzelf bijgestuurd door haar oorspronkelijke voorstel te wijzigen. Zelfs de titel van de verordening is aangepast aan wat wij hadden gevraagd. Daarnaast hebben wij tussen de eerste en de tweede lezing enkele vergaderingen belegd met het voorzitterschap van de Raad, die naar mijn mening heel positief zijn geweest omdat we erin zijn geslaagd toepassingscriteria voor het PHARE-programma uit te werken. Dat is van fundamenteel belang voor de organisatie en voor de institutionele versterking van de landen in kwestie. Bovendien konden we zo politieke criteria in verband met de democratie en de versterking van de civil society toevoegen. Kortom: Dit is van belang voor de maatschappelijke versterking van de betrokken landen. Wij denken dat dit een eerst punt is dat wij hebben weten te verrijken en te wijzigen ten opzichte van het oorspronkelijke voorstel.
Op ander punten hebben wij ook grote vooruitgang geboekt: met betrekking tot de bestaande comitologieregels, omdat wij niet wilden dat die onderhands zouden worden gewijzigd, en ook voor wat betreft de deelname van het Parlement, met de mogelijkheid van een jaarlijkse herziening van het proces. Al met al denk ik dat het een aanvaardbare oplossing is geworden.
Het is waar dat er nog enkele kwesties openstaan, en ik denk dat het belangrijk is die ook te noemen. Een daarvan houdt verband met de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam. Ik ben van mening dat dit hele proces moet worden gezien als een proces waarin de Unie een gemeenschappelijke strategie volgt die moet leiden tot een gemeenschappelijk optreden. Dat is een standpunt dat in de plenaire vergadering niet werd gesteund, maar nu het Verdrag van Amsterdam in werking is gestreden, blijkt hoe zinvol het is. Ik denk dat het ons ook de kans geeft om het beleid dat op dit gebied moet worden uitgewerkt te integreren in het raamwerk van onze juridische en constitutionele regels.
Dan is er nog een ander aspect dat formeel niet is opgenomen, maar dat wel aan de orde is gekomen in de procedures in verband met elk van de kandidaat-landen. Het gaat om het belang dat wij hechten aan de sociale dialoog, in het belang van de versterking van de productieve sector en van de arbeidsverhoudingen in die landen.
Ik wil nog twee kwesties noemen die in onze optiek nog niet zijn afgehandeld, hoewel de Raad zegt dat ze impliciet zijn afgedekt. In de eerste plaats moet er volgens ons aandacht worden besteed aan de herstructurering van de nucleaire industrie in de meeste kandidaat-landen. Dat is een bijzonder gevoelig punt voor het overgrote deel van de burgers van de Unie. In de tweede plaats is er de kwestie van de gedragsregels en de gedragscode die moeten worden gevolgd, iets dat in de toekomst hopelijk ook kan worden geregeld voor de nieuwe Commissie. Ik hoop dat voor beide kwesties snel een oplossing zal worden gevonden.

Sonneveld
Voorzitter, ik spreek hier over de pretoetredingssteun in de landbouw. In ons eerste verslag hebben we een tamelijk principieel punt opgenomen met betrekking tot de door de Commissie voorgestelde voorwaarden waaraan kandidaat-lidstaten zouden moeten voldoen om in aanmerking te kunnen komen voor de EU-landbouwsteun. Ik doel hier op de voorwaarde dat kandidaat-lidstaten daarvoor per 1 januari 2000 dienen te beschikken over een zevenjarig plattelandsontwikkelingsplan. Het Europees Parlement amendeerde deze vereiste, die het veel te zwaar achtte, en stelde een meer praktische procedure voor. De Raad volgde evenwel het Commissievoorstel op dit punt.
In de daarop volgende trialoogbijeenkomsten is dit punt herhaaldelijk aan de orde geweest. Met name het Raadsvoorzitterschap toonde begrip voor de bezwaren van het Europees Parlement. Toch is het niet gelukt de Commissie en de Raad te overtuigen dat het hier over een onterechte bestuurlijke overbelasting van de kandidaat-lidstaten gaat. Wel bleek de Raad bereid om de datum van 1 januari te laten vervallen, maar het jaartal 2000 bleef gehandhaafd, zodat het principiële meningsverschil met het Europees Parlement volledig blijft bestaan.
Naar de mening van het Europees Parlement is het onmogelijk dat de kandidaat-lidstaten op zo een korte termijn op democratische wijze een volwaardig zevenjarig geïntegreerd plattelandsontwikkelingsprogramma tot stand zouden kunnen brengen. Het Europees Parlement heeft de mogelijkheid geopend om bij de keuze van maatregelen en projecten gebruik te maken van de adviserende assistentie van een kleine groep van deskundigen op het gebied van acquis communautaire en van economische ontwikkelingsproblematiek van de landen uit het voormalige communistische blok. Daarmee zou intussen ook gewerkt kunnen worden aan het tot stand brengen van een plattelandsontwikkelingsplan. Dat plan zou zo aan realiteitsgehalte en kwaliteit kunnen winnen.
Inmiddels heeft de besluitvorming na de Top van Berlijn geleid tot de instelling van een aparte begrotingscategorie toetreding, rubriek 7, waaronder ook de Sapard-steun zal vallen en waarvoor zwaardere financiële regels gaan gelden met betrekking tot de prefinanciering en financieel beheer en verantwoording dan het geval zou zijn als de maatregelen onder categorie 1, landbouw, zouden zijn gebleven, zoals de Commissie had voorgesteld, of in categorie 2, waartoe de maatregelen zouden behoren als deze landen werkelijk lid zouden zijn geworden.
Het lijkt erop dat een land in de pretoetredingsfase al aan zeer hoge eisen van administratieve vaardigheid moet voldoen om van de Sapard-landbouwpretoetredingssteun te kunnen genieten. Mijn slotconclusie is: alle EU-instellingen zijn met dezelfde ambitie bewogen om een succesvolle toetreding snel tot stand te brengen. Het Europees Parlement heeft zich echter mijns inziens beter ingeleefd wat de Europese Unie-voorwaarden in de praktijk van het politieke leven betekenen voor deze landen. De andere instellingen zijn meer gefocust op accountability en kostenbeheersing. Er is echter niet veel tijd meer om verder te discussiëren. Vandaar dat het Europees Parlement zijn advies vandaag formeel afgeeft maar met de uitdrukkelijke vermelding van zorg over de veeleisende procedure.

Walter
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als rapporteur voor het ISPA, het pretoetredingsinstrument voor de kandidaat-landen, ben ik, ook omdat ik de besprekingen over de algemene hervorming van de structuurfondsen van nabij heb gevolgd, werkelijk gelukkig dat het Parlement de onderhandelingen over Agenda 2000 deze week met succes bekroont. Daarmee geven wij een belangrijk signaal, niet alleen aan de burgers van de Unie, maar ook aan de Centraal- en Oost-Europese landen die lid van de EU willen worden. Europa is nu slagvaardig.
Dat wij de eindstemming over Agenda 2000 nu kunnen houden, is niet vanzelfsprekend. Daarom maak ik van deze gelegenheid gebruik om de opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad en in het bijzonder het Duitse voorzitterschap te feliciteren met het feit dat ze het mogelijk hebben gemaakt dat wij de eindspurt nu inzetten.
Wat het pretoetredingsinstrument ISPA voor het structuurbeleid betreft, hebben Commissie, Raad en Parlement over het algemeen één lijn getrokken. Tijdens constructieve onderhandelingen zijn wij, naar ik meen, tot een goed eindresultaat gekomen, dat een duidelijk teken van onze solidariteit met de kandidaat-landen is.
Onze financiële middelen zijn beperkt, vooral als wij zien welke reusachtige inspanningen de kandidaat-landen nog moeten doen om zich aan te passen. Het is dan ook goed dat wij het ISPA op de bevordering van projecten in de voor de economische ontwikkeling essentiële sectoren milieu en vervoer toespitsen en dat wij die steun koppelen aan andere vormen van pretoetredingssteun, onder meer in het kader van PHARE.
Zoals de structuurfondsen in het algemeen - dat is voor het Parlement uiterst belangrijk - moet ook het ISPA op duurzame wijze aan het creëren van nieuwe werkgelegenheid bijdragen. Belangrijk is ook dat de ontvangende landen het ISPA gebruiken om de regels en mechanismen van ons structuurbeleid te leren kennen en toepassen om zich later zo soepel mogelijk in de Unie te kunnen integreren. Van groot belang is dus dat wij de lokale en regionale actoren daarbij zoveel mogelijk betrekken.
Ik maak van deze gelegenheid echter ook gebruik om iets over het toekomstige structuurbeleid van de EU in het algemeen te zeggen. Wij hebben geen enkele reden om over de hervorming van de structuurfondsen laaiend enthousiast te zijn. Toch is dit een aanvaardbaar compromis, dat ons de zekerheid geeft dat de Europese solidariteit geen holle frase wordt. Het tegendeel is waar. De nieuwe doelstellingen 1, 2 en 3 en de communautaire initiatieven INTERREG, LEADER, EQUAL, en URBAN zijn uitstekende instrumenten waarmee wij een belangrijke bijdrage aan de versterking van het concurrentievermogen van de regio's en het creëren van nieuwe werkgelegenheid kunnen leveren.
Als wij de steun op de regio's met de grootste behoeften concentreren, zullen een aantal regio's op middellange termijn onvermijdelijk hun recht op steun in het kader van doelstelling 1 en 2 verliezen. Het Europees Parlement heeft dan ook voor gulle overgangsregelingen gezorgd, waardoor de steunverlening niet op absurde en pijnlijke wijze plotseling zal worden afgebroken en de regio's zes jaar tijd krijgen om zich aan de veranderingen aan te passen. Ik ben ook blij en een beetje trots dat wij als Europees Parlement tijdens harde onderhandelingen met de Commissie en de Raad een vierde communautair initiatief hebben afgedwongen. Het heet wel URBAN, maar is ruimer dan het huidige URBAN-initiatief, omdat het ook kleinere steden en gebieden in de buurt van steden ten goede komt en op een brede aanpak van de sociale en economische wederopleving gericht is.
Dat komt ook grotendeels tegemoet aan de wens van het Parlement, dat het voorbije jaar op een vijfde communautaire initiatief had aangedrongen. Zo kunnen die mogelijkheden nu ook worden gebruikt. Met dit initiatief beschikken wij over een belangrijk extra instrument om werkgelegenheid te creëren.
Solidariteit binnen de Europese Unie en met de kandidaat-landen, concentratie van de middelen, het creëren van nieuwe werkgelegenheid, minder bureaucratie en de voorbereiding op de uitbreiding naar het oosten zijn vanaf het begin de doelstellingen van de structuurfondsen geweest. Dit is een belangrijke stap voorwaarts. Ik dank allen die daaraan in de Raad en in het bijzonder in de Commissie hebben bijgedragen en die ons in de voorbije weken, maanden en jaren krachtig hebben ondersteund. Hen allen wil ik van harte danken. Europa gaat wel niet met reuzenstappen vooruit, maar elke vooruitgang is positief. Welnu, ik meen dat dit een stap voorwaarts is.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat ik presenteer is een technisch, maar belangrijk onderdeel van de Agenda 2000-voorstellen. Het strekt tot wijziging van de verordening tot instelling van een Garantiefonds voor externe maatregelen. De leden zullen zich herinneren dat dit verslag al bij het Parlement was ingediend en in november 1998 is terugverwezen naar de commissie. Door deze terugverwijzing zijn we nu in de situatie dat we het Parlement vandaag verzoeken het voorstel van de Commissie goed te keuren in de vorm waarover in de Raad al een politiek akkoord is bereikt. Dat politiek akkoord werd bereikt op de Top van Wenen en werd aan de besluiten van die Top gehecht.
In essentie zijn de amendementen die door het Parlement via de Commissie begrotingscontrole in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie zijn aangebracht, geaccepteerd. Ons amendement 2 beoogde de Commissie te verplichten om de parameters van het Garantiefonds in haar jaarverslagen te herzien en nu moet de Commissie, ingevolge het politieke besluit, de parameters van het Garantiefonds bij elke toetreding herzien. Al onze amendementen van technische strekking werden derhalve aanvaard en in het besluit van de Raad van Wenen opgenomen.
De Raad besloot ook af te wijken van het oorspronkelijke voorstel van de Commissie door het streefbedrag van de door de Commissie voorgestelde 8 % te verhogen tot 9 %, voor verhouding van het fonds tot de totaal uitstaande verplichtingen van de Gemeenschap. Het voorzieningspercentage van het fonds werd daarmee verlaagd tot 9 % voor elke leningsoperatie, hetgeen lager is dan het vroegere percentage van 14 %, maar nog steeds hoger dan de door de Commissie zelf voorgestelde 6 %. Door de bank genomen hebben we nu een situatie die naar mijn idee voldoet aan alle vereisten van het Parlement en ik beveel dit verslag dan ook aan bij het Huis.
Maar in een ruimere context moet ik vandaag benadrukken dat we, ondanks alle twijfels die er bestaan omtrent sommige details van het interinstitutioneel akkoord en de financiële vooruitzichten, beter iets hebben wat volgens sommigen niet helemaal voldoet maar waarover wel overeenstemming bestaat, dan verder te moeten zoeken naar een perfecte oplossing om dan met lege handen te staan. Dit proces is echter voor het Parlement een nuttige les.
Het Parlement is er vandaag slechts in geslaagd nog geen 5 % van zijn leden bijeen te brengen. We zijn een Parlement geworden waarin we alleen nog maar toespraken tegen elkaar houden en er zijn hier erg weinig mensen om ernaar te luisteren. Ik vind dit werkelijk een nuttige les aan het eind van dit Parlement en het volgende Parlement moet dit probleem dan ook ernstig onder ogen zien als het wil dat de publieke opinie zijn debatten serieus neemt. Het Parlement moet om te beginnen zijn debatten zelf ook serieus gaan nemen.

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, de nieuwe verordening voor de bevordering en ontwikkeling van het platteland is in de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ongetwijfeld een grote vooruitgang. Niet alleen werden negen verschillende verordeningen tot een enkele verordening gebundeld, wat de transparantie bevordert en zeker ook het beheer van de middelen gunstig zal beïnvloeden, maar bovendien werd daarmee voor een nieuw beleid gekozen. De door de Commissie gebruikte metafoor van de twee sterke pijlers naast elkaar is natuurlijk een beetje te fraai. Mijnheer Fischler, u weet dat de ene pijler nog niet zo sterk is als de andere. Hij kan dat echter wel nog worden. In de toekomst moeten wij de flexibiliteit in verband met de landbouw in de plattelandsregio's voor de lidstaten en voor de regio's zelf nog wat proberen te verhogen.
Ik herinner aan wat de heer Fischler eens heeft gezegd: dit beleid is belangrijk omdat wij altijd moeten antwoorden op de vraag wat de broer en de zus van een jonge boer die de boerderij overneemt, op de arbeidsmarkt komen doen. Hieruit blijkt duidelijk waarvoor wij ons voortaan in de plattelandsregio's moeten inspannen. Daarom houden wij ook vast aan onze oude eis dat het gehele gemeenschappelijke landbouwbeleid in de toekomst onder de medebeslissingsprocedure van het Parlement moet vallen. Dat ontbreekt nog. Ik heb vanochtend bij een andere gelegenheid al gezegd dat dit nodig is om de parlementaire democratie in Europa tot volmaaktheid te brengen.
U zult dan ook beslist begrijpen waarom wij, politici die zich met de landbouw bezighouden, voorstander van het interinstitutioneel akkoord zijn. De begeleidende maatregelen, de uitgaven voor het platteland, worden dan immers tot de niet-verplichte uitgaven gerekend. Dat betekent niet dat wij het niet onze plicht achten dat ze worden uitgegeven, maar het Parlement krijgt daardoor wel meer mogelijkheden om het nieuwe beleid mee gestalte te geven. Dat heeft overigens het voordeel dat voor meerjarige uitgaven kredieten kunnen worden overgedragen. Wij zullen in de eerste jaren moeilijkheden ondervinden wanneer wij dit nieuwe beleid willen uitvoeren. Het zou jammer zijn dat wij geld kwijtraken omdat wij het niet kunnen overdragen.
Alles bij elkaar is dit een goed begin. Dit is nog geen echte boom, maar dit gemeenschappelijke boompje kan, als de Commissie en de Raad het evengoed verzorgen als wij, tot een krachtige boom voor het plattelandsbeleid uitgroeien.
Applaus

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, laat ik om te beginnen als rapporteur voor de landbouwfinanciën van Agenda 2000 mijn waardering uitspreken aan het Duitse voorzitterschap voor de mogelijkheden die de Duitse regering gegeven heeft om een trialoog te hebben ook over de landbouwpolitiek.
Tussen het oorspronkelijke voorstel van de landbouwcommissie van het Parlement, dat in januari is aangenomen en het resultaat van Berlijn, zitten uiteraard een aantal verschillen. Dat kan ook niet anders. Ik denk dat in deze complexe onderhandelingen nooit iemand voor 100 % gelijk heeft kunnen krijgen.
Wat wij toejuichen is dat voor de eerste keer de plattelandspolitiek een duidelijk onderdeel is geworden van de Europese landbouwpolitiek. Dat heeft de heer Görlach ook gezegd. Wij vinden het ook belangrijk - en dat is ook in overeenstemming met mijn verslag - dat de conclusies van Berlijn duidelijk vermelden dat in Europa meer aandacht moet worden geschonken aan een Europese voedselkwaliteit, veiligheid, bescherming van het milieu, diervriendelijkheid en wat u maar noemt. Dat moet ontwikkeld worden. Dat moet straks in de WHO-onderhandelingen naar voren gebracht worden.
Het feit dat de plattelandsuitgaven en de begeleidende maatregelen niet-verplichte uitgaven zijn - het is ook al door anderen gezegd - valt ook toe te juichen. Wat ik nog graag aan de heer Fischler zou willen vragen: de garantie-uitgaven liggen vast, als in een bepaald jaar geld overblijft, wordt het teruggestort naar de lidstaten. In mijn commissie was gevraagd of een reserve gevormd zou kunnen worden. Dat komt in Berlijn niet voor. Ik neem dus aan dat dat niet door kan gaan. Wat ik van hem bevestigd wilde zien is of mijn veronderstelling juist is dat de flexibiliteit van 200 miljoen die erin zit en de 0, 03 % flexibiliteit, dat die voor alle categorieën geldt, dat wil zeggen ook voor categorie 1, de garantie-uitgaven van de landbouw.
De tweede vraag betreft de begeleidende maatregelen en de plattelandsontwikkelingen. Daarvoor geldt een andere regel. Als in één jaar het geld niet opgebruikt is dan is mijn veronderstelling dat dat kan worden overgeboekt naar het volgende jaar. Zou het mogelijk zijn dat de Commissie daarover ook een duidelijke verklaring geeft, over de modaliteiten van het gebruik van deze fondsen?
Er is weinig gezegd over de controle op de landbouwuitgaven. Het Parlement heeft in zijn rapport van januari speciale aandacht gegeven aan de controle, aan de fraudebestrijding en al dat soort dingen. Ook al komt het in de conclusies in de top van Berlijn niet voor, ik kan u verzekeren dat het Parlement op dit soort zaken een heel goed oog zal houden.
Laatste vraag aan commissaris Fischler: in onze resolutie van het Parlement hebben wij ook gevraagd dat de hectaretoeslagen, alle inkomenstoeslagen, voor 31 oktober van ieder jaar betaald zouden kunnen worden. Kan dat?

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als rapporteur voor de horizontale maatregelen kan ik geen positieve balans opmaken. De Commissie had voorgesteld voor de graduele toekenning van premies sociale en milieucriteria te hanteren. Van die criteria is weinig overgebleven. Het Parlement had genuanceerder voorstellen gedaan, waarvan de Commissie het effect grondig had berekend en die ook volgens de Commissie een oordeelkundige verdeling van de premies konden garanderen. Daarvan is niets terechtgekomen. Ik wil nu een paar gevolgen daarvan belichten.
Mijnheer Fischler, in de eerste plaats hebben wij de overcompensatie van 1992 niet afgebouwd. Nog altijd zal 4 % van de bedrijven 40 % van de premies en 20 % van de bedrijven 80 % van de premies krijgen.
In de tweede plaats zijn wij er niet in geslaagd de prijsverlagingen in Agenda 2000 volledig door premies te doen compenseren. Dat betekent dat de lagere prijzen voor de gerationaliseerde bedrijven volledig worden gecompenseerd en dat de kleinere bedrijven minder compensatie krijgen.
In de derde plaats gaat het hier niet om de vraag of de steun rechtvaardig of onrechtvaardig is of afgunst wekt, maar om het feit dat de bedrijven die in het systeem van de overcompensatie hoge premies krijgen, de prijzen onder druk zetten en de kleinere bedrijven op die manier in hun bestaan bedreigen. Daaruit volgt het vierde punt, namelijk dat de gelden die nu vanuit Brussel en de lidstaten naar de grote gerationaliseerde bedrijven gaan, voor de verdere rationalisering en expansie van die bedrijven worden gebruikt. Daardoor worden in die bedrijven zelf banen geschrapt, maar verdwijnen in de EU nog meer landbouwbedrijven, zodat de werkgelegenheid nog verder daalt.
In de vijfde plaats hebben wij het verkeerde signaal gegeven dat de bedrijven, ook in de Centraal- en Oost-Europese landen, op interventie moeten blijven mikken in plaats van voor de markt, eventueel ook voor de wereldmarkt, te produceren. Mijnheer Fischler, wie voor de wereldmarkt wil produceren, mag dat doen, maar dan zonder staatssteun. Ook die moedige maar noodzakelijke stap hebben wij niet ondernomen.
In de zesde plaats zal voor maïs nog steeds steun worden verleend, maar hebben wij niet in steun voor grasland voorzien. Op die manier belonen wij de nu al door de natuurlijke omstandigheden bevoordeelde productie van voedergewassen en verlenen wij geen steun voor het behoud van grasland, wat voor het milieu in gehele regio's nochtans dringend noodzakelijk is.
In de zevende plaats wordt ook volgens uw voorstellen wel geld uit het EOGFL-Garantie naar de tweede pijler overgeheveld, maar veel minder dan indien wij de degressiviteit hadden toegepast. Het bedrag van 14 miljard dat in Berlijn voor de tweede pijler in het vooruitzicht was gesteld, vinden wij ook niet in de budgettaire raming terug.
De eindbalans is voor ons dus negatief en moet dat ook voor de Commissie zijn. Anders moet u alle documenten die u geschreven hebt om Agenda 2000 te verantwoorden, grondig herwerken. Uiteindelijk heb ik alleen maar uit die documenten geciteerd.

Garot
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de hervorming van de GMO "rundvlees" vertegenwoordigde een van de gevoelige dossiers van het nieuwe GLB van de jaren 2000-2006, dit gezien het structurele gebrek aan evenwicht op de markt voor deze productie, de gevolgen van de gekkekoeienziekte bij de consument, en het bodembeslag door de veeteelt.
Als rapporteur voor dit dossier moet ik eraan herinneren dat de Commissie in haar oorspronkelijke voorstel met name een hervorming nastreefde die gebaseerd was op een substantiële prijsverlaging, teneinde ons marktaandeel in de uitvoer in het kader van de WHO-eisen te verhogen.
Afgelopen januari heeft onze Vergadering, met het voorstel in mijn verslag, de aanbeveling van de Commissie verworpen, en gestemd voor een prijsverlaging die beperkt blijft tot 15 %, in plaats van de door de Commissie bepleite 30 %. De Raad van ministers heeft tenslotte gekozen voor een verlaging met 20 % in drie fasen.
De Commissie had tevens bepleit de veehouders gedeeltelijke financiële compensatie te geven voor deze nieuwe prijsverlaging. Tegen mijn aanbevelingen in had het Europees Parlement niet gestemd voor een substantiële verhoging van de premies voor kudden zoogkoeien, die toch een positieve rol spelen op ons grondgebied. De Raad heeft ervoor gezorgd, waarvan akte.
Wat tenslotte het marktbeheer betreft, had ons Parlement gestemd voor handhaving van de openbare interventie en de versterking van de productbeheersing, dit tegen de wensen van de Commissie in, die voorstelde de markten in evenwicht te brengen door een verlaging van de productieprijzen en de invoering van particuliere opslag met ingang van 2002.
De Raad, die zich heeft aangesloten bij deze logica van de Commissie, heeft evenwel voor een openbare interventie ad hoc besloten in geval van nood, en voor een vangnetregeling ter hoogte van 1560 euro per ton. Op dit punt stel ik het Parlement voor om met de steun van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling een amendement in stemming te brengen dat een aanvulling is op mijn verslag.
Het standpunt van de Raad inzake marktinterventie vraagt toelichting: immers enerzijds wordt de optie van de particuliere opslag aanvaardt en anderzijds staat de Raad positief tegenover handhaving van een openbare interventie ad hoc. Wat betekent dat precies? Ik geloof eigenlijk niet dat particuliere opslag een goed middel is om een productie te beheren die structureel een overschot vertoont. Wie nog overtuigd moet worden, behoeft maar te kijken naar het resultaat van deze regelingen in de varkensvleesproductie. Voorts heb ik, voor zover het mij tevens nodig lijkt een compromis met de Raad en de Commissie te vinden, de commissie landbouw van dit Parlement eenvoudigweg het voorstel gedaan - dat zij heeft overgenomen - het compromis zodanig te wijzigen dat de vangnetregeling wordt versterkt en van 1560 euro per ton wordt verhoogd tot 2000 euro per ton.
Op die manier zouden wij vasthouden aan de redenering achter onze parlementaire stemming van januari, en tevens, voor zover de Raad en de Commissie zo wijs zijn ons te volgen, onze veehouders meer zekerheid garanderen.

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, mijnheer de commissaris, het principeakkoord over de landbouwhervorming in Agenda 2000 heeft voor de landbouw in de Europese Unie en voor de inkomens van de landbouwers minder negatieve gevolgen dan de oorspronkelijke Commissievoorstellen, doordat de prijsverlagingen voor, zoals u weet, onder meer graan en rundvlees minder groot zijn dan de Commissie had voorgesteld. Met de nieuwe maatregelen voor het platteland en de versterking van de sedert de hervorming van 1992 bestaande begeleidende maatregelen is een nieuwe stap naar een algemeen landbouwbeleid voor het platteland ondernomen.
Grote vraagtekens kunnen wij volgens mij bij de volgende aspecten van de landbouwhervorming plaatsen. Het Europese landbouwmodel, zoals dat door de Conferentie van Cork werd omschreven, werd slechts gedeeltelijk gerealiseerd. Terwijl de maatregelen inzake marktordeningen en prijsverlagingen strikt en centraal worden toegepast, wordt de uitvoering van de meeste maatregelen voor het platteland aan de willekeur van de lidstaten overgelaten. Dit wordt dus een louter politieke beslissing. De maatregelen voor het platteland worden immers als niet-verplichte uitgaven uit rubriek 1 gefinancierd. De bovengrens van 4, 3 miljard euro per jaar dient wel als garantie voor de middelen voor het platteland te worden beschouwd, maar het gevaar dreigt dat de lidstaten die maatregelen niet of slechts in beperkte mate uitvoeren omdat ze die moeten cofinancieren. Ik denk bijvoorbeeld aan maatregel 2078 inzake ecologische landbouw.
De als compensatie voor de prijsverlagingen aangekondigde vergoedingen zijn ontoereikend en dekken de inkomensverliezen niet. De extra uitgaven voor maatregelen ten behoeve van het platteland zijn, ook wat de financiering betreft, niet-bindend en compenseren het door de prijsverlagingen veroorzaakte koopkrachtverlies dus niet.
De Commissie werd verzocht in 2002 een interim-verslag over de meeste marktordeningen in te dienen. Wij zullen zien hoe de situatie evolueert. Het uitstel van de verlaging van de melkprijs tot 2005, in eerste instantie om te bezuinigen, moeten wij met enige vreugde begroeten. Dat zal echter lang niet volstaan. Tot 2008 hebben wij immers een quotaregeling. Daarmee kunnen wij eigenlijk wel leven, omdat wij onze boeren tenminste zekerheid kunnen bieden over wat ze mogen produceren. Naast de facultatieve oppervlaktebinding is dat volgens mij het belangrijkste resultaat dat wij hier in het Parlement hebben bereikt.

Colino Salamanca
Mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord namens de heer Fantuzzi. Ik ondersteun zijn verslag, en in het bijzonder het voorstel om de steun aan de zonnebloemteelt gefaseerd te verlenen, in overeenstemming met het amendement dat door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling is goedgekeurd.
Vandaag bereiken we het eindpunt van de landbouwhervorming die in Agenda 2000 is opgenomen. Ik wil mijn steun uitspreken voor die hervorming, maar niet zonder kritiek. Bij de landbouwhervorming is namelijk de gezamenlijke Europese aanpak voor een deel gaandeweg verloren gegaan en veranderd onder invloed van de eisen van verschillende lidstaten. Ik zou zelfs zeggen dat de Europese Commissie - die toch de drijfveer is achter het optreden van de Europese Unie - door haar aanpak van de hervormingsvoorstellen de indruk heeft gewekt niet goed te weten waar zij naar toe wil.
Het was de bedoeling van de oorspronkelijke, radicale voorstellen dat de Europese landbouw meer rekening zou houden met marktsignalen en met internationale ontwikkelingen. Uiteindelijk is men er echter mee akkoord gegaan de opzet te nuanceren, en zelfs om een enkele sector uit te zonderen van de voorgenomen hervorming. De hervorming van de zuivelsector is bijvoorbeeld uitgesteld tot het landbouwjaar 2005; ondertussen zullen de onevenwichtigheden in die sector vast toenemen.
Aanvankelijk werd voorgesteld om meer rekening te houden met het verband tussen landbouw en milieu, om een einde te maken aan bepaalde vormen van milieuschade waarover de alarmklok is geluid, zoals de achteruitgang van de bodem- en waterkwaliteit, de bedreiging van de biodiversiteit, enzovoort. Nu stelt de Commissie echter in de horizontale verordening voor om de lidstaten de verplichte algemene milieunormen vast te laten stellen en de sancties te laten bepalen, en gaat daarmee een communautaire aanpak uit de weg.
Er zijn geen criteria vastgesteld voor het voeren van een landbouwbeleid dat meer rekening houdt met het structurele karakter van bepaalde omstandigheden die zich op het platteland voordoen. Er zou een plattelandsontwikkelingsbeleid moeten worden gevoerd waarmee aan sommige van die problemen wat kan worden gedaan: een beleid dat zorgt voor de nodige diversificatie, dat plattelandsbewoners nieuwe kansen biedt en de voortdurende ontvolking tegengaat. In plaats daarvan is echter gekozen voor een minimaal plattelandsontwikkelingsbeleid dat niet echt gewicht in de schaal legt.
Het landbouwbeleid zou ook overeen moeten stemmen met het beginsel van economische en sociale cohesie en moeten dienen om bepaalde excessen recht te zetten, zoals het feit dat een kleine groep begunstigden onevenredig veel steun ontvangt. In plaats daarvan zegt de Commissie echter dat de lidstaten de steunbedragen maar moeten verminderen, en laat daarmee de noodzakelijke communautaire aanpak en de toepassing van algemene beginselen links liggen.
Mijnheer de commissaris, u heeft onlangs in Madrid gezegd dat we in 2003 misschien over een volgende hervorming moeten beginnen te praten. Ik denk dat die boodschap twee gevaarlijke elementen bevat. Ten eerste wordt, bij monde van de architect van deze hervorming, duidelijk gemaakt dat de huidige hervormingsmaatregelen niet doeltreffend genoeg zijn, zelfs nog voordat ze worden toegepast. In de tweede plaats kunnen Europese akkerbouwers en veehouders onmogelijk hun bedrijf ontwikkelen en hun toekomst plannen als ze niet op een minimale stabiliteit kunnen rekenen. Het mag toch niet zo zijn dat er bovenop de onzekerheid die door het klimaat wordt veroorzaakt nog eens twijfel wordt gezaaid door politieke beslissingen.
Al met al kan het zijn dat één of meer lidstaten tevreden zijn met dit akkoord, maar ik denk niet dat het voldoet om de streefdoelen te bereiken die in Agenda 2000 worden gesteld, en dat geldt misschien zelfs voor de uitbreiding.
Tegen mijn landgenoten die enthousiast zijn over het bereikte resultaat, zou ik niet meer willen zeggen dan dat ze niet alleen hun winst uit moeten tellen, maar een winst- én verliesrekening op moeten maken.

Martin
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt is zeker de meest complexe van alle GMO. Behalve de aspecten die te maken hebben met het beheer van de wijngaarden en de voorwaarden voor de productie van de druif, maken ook het hele pakket regelgeving betreffende de oenologische praktijken, dat wil zeggen de verwerking van de wijn, alsook de regelgeving betreffende de etikettering er deel van uit.
Ja, de Europese wijnbouw is een zaak apart. Elke regio is weer specifiek. Elke wijngaard is door zijn productie en zijn kwaliteit weer anders, en laat ons duidelijk zien dat wijn een landbouwproduct is en als landbouwproduct moet worden behandeld. De ene bodem is de andere niet en ook dit aspect moet in zijn diversiteit worden gerespecteerd.
Mijn verslag ging zeker ook die kant uit. Dat wensen de beroepsgroepen ook. Daarvoor hebben wij gestemd en ik ben blij dat onze voorstellen convergeren met de visie van de Raad, met name op het structurele vlak, waar het beginsel van het recht op groei aanvaard is: aangezien de wijngaarden een markt hebben die in ontwikkeling is, zullen zij, wat hen betreft, aanvullende rechten kunnen verkrijgen, met name inzake de geldigheidsduur van deze aanplantingsrechten, die verlengd is om de grond de nodige rust te gunnen; inzake de structuurmaatregelen betreffende de vernieuwing en verjonging van de wijngaard - wij hebben steun toegekend gekregen. Inzake de producentengroeperingen zijn weinig wijzigingen aangebracht, alleen een akkoord op grond waarvan de maatregelen betreffende de uitbreiding van hun macht kunnen worden geschrapt, en de taken die hun zullen worden opgedragen, tot de leden van die groeperingen zelf zullen worden beperkt; tevens inzake de erkenning van vakgroepen, die in het communautaire recht een welomschreven juridisch statuut krijgen, zodat de niet-producerende lidstaten hieraan niet kunnen tornen; inzake oenologische praktijken is ook de handhaving van traditionele methoden erkend; inzake etikettering is gekozen voor een rechtstreekse bepaling. Tenslotte heeft het Parlement genoegdoening van de Raad gekregen wat betreft de invoer van most uit derde landen.
Zoals u kunt constateren komt het compromis van de Raad zeer dicht bij de voorstellen van het Europees Parlement, hetgeen natuurlijk verheugend is. Natuurlijk is niet alles volmaakt: een nieuwe golf besluiten van de Raad wekt mijn ernstige bezorgdheid en lijkt mij ontoelaatbaar, met name de wens in de wijnbouwzone nieuwe lidstaten tot de wijnbouwzone toe te laten die niet traditioneel wijnproducenten zijn: Ierland, Denemarken en Zweden. Dit besluit zou, mocht het worden toegepast, de inhoud van ons compromis, en de geest waarin wij een akkoord hebben kunnen vinden, op de helling zetten. Wij bedoelen daarmee dat onze Europese wijnen landbouwproducten en geen industrieproducten zijn; het zijn producten die worden voortgebracht in traditionele regio's en een traditionele verwerking ondergaan. Uiteindelijk zal men in die nieuwe wijnlanden een ramp meemaken, wanneer centra voor de wijnbereiding most uit derde landen gaan gebruiken.
Om die dreiging te voorkomen hebben wij in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling een amendement in stemming gebracht, waarbij elke mogelijkheid wordt uitgesloten de wijnbouwzone uit te breiden tot enige andere lidstaat die in dat amendement wordt gedefinieerd of omschreven. Tenslotte vinden de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling het hoog tijd voor een actie- en voorlichtingsprogramma voor de consument, om hem kennis te laten maken met de heilzame effecten van wijnproducten op de gezondheid. Daarom stellen wij een amendement voor dat ik "producten van de wijngaard en gezondheid" zal noemen. Vergeet u niet, mijnheer de commissaris, dat de wijnbouw een belangrijke rol in Europa speelt, dat zij weinig kost en veel opbrengt.

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag is bedoeld om de Europese Unie te voorzien van een passend financieel en budgettair kader om de uitdagingen van de komende jaren aan te kunnen gaan. Of dat is gelukt, is een vraag die niet gemakkelijk te beantwoorden is - en ik zeg dat nadrukkelijk in de tegenwoordige tijd.
Wij hebben lang nagedacht over deze materie, en er lang aan gewerkt. Er zijn urenlange debatten gevoerd in de Begrotingscommissie, 22 werkdocumenten behandeld, en een paar maanden geleden heeft de plenaire vergadering al een resolutie aangenomen. Bij dezen wil ik graag de medewerkers van het secretariaat van de Begrotingscommissie een pluim geven voor hun beschikbaarheid en de kwaliteit van hun werk, en mijn collega's bedanken voor hun bijdragen en hun geduld.
Ik heb destijds meegeholpen de methode van de financiële vooruitzichten te ontwikkelen naar aanleiding van de begrotingscrisis van 1987-1988, die tot het zogenaamde "pakket Delors-1" leidde. Ook ben ik voor het Parlement opgetreden als rapporteur voor het akkoord van 1993. Ik weet daarom uit ervaring wat het verschil is tussen de behandeling van een begroting mét of zonder financiële vooruitzichten.
De interinstitutionele akkoorden en de bijbehorende financiële vooruitzichten zijn niet alleen een vernieuwende factor geweest binnen de Gemeenschap, maar hebben er ook voor gezorgd dat het Europese begrotingsgebeuren zich nu in alle rust en orde afspeelt en dat er een groot aantal politieke doelstellingen kon worden bereikt. Voorbeelden daarvan zijn de beheersing van de tot dan toe buitensporige groei van de landbouwuitgaven en de consolidatie en ontwikkeling van het cohesiebeleid, wat van fundamenteel belang was voor de economische convergentie en voor de politieke solidariteit. Het is ook gelukt om binnen de communautaire begroting rekening te houden met gebeurtenissen als de Duitse hereniging, en om een bres te slaan in de bevoegdheden van de Raad op het gebied van de verplichte uitgaven.
Met het oog op veeleisende opgaven als de invoering van de euro, de uitbreiding naar de landen van Midden- en Oost-Europa en de noodzakelijke hervormingen van het GLB en het structuurbeleid, heb ik destijds dan ook aanbevolen om te proberen een nieuw interinstitutioneel akkoord te sluiten, zelfs als er misschien meer bezuinigingen in de lucht hingen dan voorheen.
Ik wil er hier in elk geval aan herinneren dat de communautaire begrotingen die we tussen 1988 en 1999 hebben vastgesteld en uitgevoerd, 110 miljard euro onder het plafond van de eigen middelen zijn gebleven.
Op 4 december 1997 hebben wij in Brussel een resolutie aangenomen waarin het Parlement, kort samengevat, een duidelijk en logisch alternatief bood voor het keurslijf van de financiële vooruitzichten die waren voorgesteld door de inmiddels afgetreden Commissie. Dat alternatief luidde: flexibiliteit en politieke verbeteringen. Om dat te verwezenlijken, hebben wij onze contacten met de Commissie en de Raad geïntensiveerd, vaker een trialoog gevoerd, en zelfs een informeel seminar met het voorzitterschap en de Commissie gehouden in Wenen om van gedachten te wisselen over flexibiliteit.
In december besloten wij om als gebaar van goede wil de zogenaamde "strategische amendementen" op de begroting voor 1999 in te trekken, en een paar dagen voor de Europese Raad van Berlijn heeft voorzitter Samland een brief aan de vijftien ministers van Economische Zaken gestuurd om ze op de hoogte te stellen van de cijfers die het Europees Parlement als het absolute minimum beschouwde, de zogenaamde "minima minimorum" .
De resultaten kunnen op veel manieren worden gepresenteerd, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad. Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 14 april al duidelijk gemaakt dat het de idyllische versie die de Raad vanmorgen te berde heeft gebracht niet deelt. De Raad van Berlijn heeft alle verwachtingen met betrekking tot de bezuinigingen overtroffen. Bevriezing van de landbouwuitgaven, bezuinigingen van 20 % op het structuurbeleid en van 54 % op het intern beleid, als we het kaderprogramma voor onderzoek niet meetellen. Wij hebben daarom de opdracht gekregen te onderhandelen. Wij hebben de cijfers van de eerste en tweede rubriek daarbij buiten beschouwing gelaten omdat we zijn uitgegaan van de cijfers die afkomstig waren van de bevoegde wetgevende commissies.
Hoewel men ons bezwoer dat er aan Berlijn niet kon worden getornd, zijn wij erin geslaagd 1, 48 miljard euro meer los te krijgen voor de derde rubriek, die daarmee - om het zo maar te zeggen - in constante prijzen uitgedrukt op het niveau van 1999 blijft, en 1, 1 miljard euro meer voor de administratieve uitgaven. De middelen die waren toegekend aan het flexibiliteitsinstrument dat in Berlijn is vastgesteld, zijn verzevenvoudigd.
Wat de politieke verbeteringen betreft is het belangrijkste nieuws denk ik het volgende: een aantal reeds bestaande afspraken over specifieke punten wordt geconsolideerd; er ligt een definitieve oplossing voor het meningsverschil over de classificatie van de verplichte en niet-verplichte uitgaven, dat zich al sinds 1982 voortsleept, en bepaalde uitgaven binnen het gemeenschappelijk landbouwbeleid worden voortaan aangemerkt als niet-verplichte uitgaven. De Raad, die de verordeningen vaststelt, heeft misschien nog altijd het laatste woord, maar dit is toch een stap met een grote symbolische waarde, waarmee de deur op een kier wordt gezet voor verder ontwikkelingen in de toekomst.
Samengevat zijn dit de hoofdpunten die de Begrotingscommissie ertoe hebben gebracht om maandagavond haar afwijzende houding tegenover het interinstitutioneel akkoord te wijzigen, en de plenaire vergadering voor te stellen het akkoord en de bijbehorende financiële vooruitzichten te aanvaarden. Dat is trouwens ook de positie van de socialistische fractie, die ik inmiddels vertegenwoordig - ik heb mijn andere pet al opgezet.
Het zal u niet ontgaan zijn dat mijn spreektijd als rapporteur is verstreken. Die bedroeg drie minuten. Tot zover heb ik dus mijn institutionele taak vervuld. Ik hoop dat u mij nog een paar seconden gunt om mijn persoonlijke mening uit te spreken. Ik bedank mijn fractie, en mijn collega Samland in het bijzonder, omdat hij zijn spreektijd aan mij heeft afgestaan terwijl hij wist dat ik mij tegen het meerderheidsstandpunt zou uitspreken.
Naar mijn mening hebben onze regeringen in Berlijn ieder voor zich bekeken "wat er voor hen te halen viel" , en weinige - voorzover ze er al waren - wat Europa van pas kwam. Een stap terug dus, volgens mij, voor de Europese eenwording. Ik ben benieuwd wat mijnheer Prodi van dit alles vindt, als hij eerlijk is. Denk hij dat wat hij hier gisteren in het vooruitzicht heeft gesteld zou kunnen verwezenlijken met dergelijke middelen? De Raad heeft vanmorgen bijvoorbeeld een initiatief tegen de werkloosheid aangekondigd, maar vermindert tegelijkertijd de financiële ruimte voor dit soort acties. Ik wil ook graag dat er een akkoord wordt bereikt, maar niet zomaar een akkoord. Ik denk dat met dit akkoord minder kan worden bereikt dan door een strikte toepassing van artikel 272 van het Verdrag. En als puntje bij paaltje komt is ook de flexibiliteit die wij hebben geëist rigide, en kan de Raad er zijn veto over uitspreken.
Tussen de 1, 27 % waar wij in december 1997 nog kritiek op hadden en de 0, 97 % die na Berlijn is overgebleven - ik wil best accepteren dat het om 1, 13 % gaat als we de middelen voor de uitbreiding daaraan toevoegen, maar Joost mag weten wanneer die plaatsvindt -, tussen die twee cijfers dus, lag voldoende marge voor een akkoord dat ook sober was geweest, maar beter voor Europa.
Ik wil eraan herinneren dat de twee vorige interinstitutionele akkoorden respectievelijke vijf en zeven maanden na de overeenkomstige begrotingsperiodes van kracht zijn geworden. Binnen dit pakket is geen financiële ruimte om beleid te voeren dat van essentieel belang is. We hebben de derde rubriek bevroren, en bij de vierde is alleen maar een verklaring afgelegd voor het geval de crisis in Kosovo een herziening van de financiële vooruitzichten nodig zou maken. Daarnaast wordt ons verteld dat de Raad bereid zou zijn een herziening te aanvaarden voordat de financiële vooruitzichten van kracht worden, terwijl het de bedoeling is dat wij die vandaag aannemen.
Toen Spanje en Portugal toetraden, sloeg dit Parlement het plafond dat destijds met het MPS aan de begrotingstoename was gesteld aan gruzelementen. Maar nu wordt de landen van Midden- en Oost-Europa een habbekrats geboden, en vertellen wij ze dat ze, als ze worden toegelaten, uit een andere ruif moeten eten.
We hebben het over macht en invloed, maar volgens mij blijft het bij woorden. Met dit interinstitutionele akkoord stelt de Raad de facto de begroting voor de komende zeven jaar vast. Het Parlement heeft geen politieke speelruimte meer. Daarom kan ik, die liever kiest voor Europa, ook al is het met dezelfde begroting - maar ik denk niet dat het met minder kan - de plenaire vergadering naar eer en geweten niet aanbevelen dit akkoord goed te keuren.

Kellett-Bowman
) Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik eerst iets zeggen over het advies van de Commissie begrotingscontrole voor de tweede lezing van het verslag van de heer Arias Cañete: uitvoeringsbepalingen en voorwaarden voor de structurele acties in de visserijsector. Zijn verslag bevat reeds budgettaire amendementen over de technische bijstand. Namens de Commissie begrotingscontrole moet ik het Parlement echter verzoeken de amendementen 5, 53 en 54 niet te steunen, want die zijn niet in overeenstemming met de beginselen van de verordening.
Wat betreft mijn aanbeveling voor de tweede lezing van het voorstel voor een verordening inzake financiële bijstand van de Gemeenschap op het gebied van de trans-Europese netwerken, moet ik opmerken dat de werkzaamheden in dit verband zijn begonnen onder het oude Verdrag, terwijl nu rekening moet worden gehouden met het van kracht worden van het Verdrag van Amsterdam. Er zijn veel vergaderingen geweest en de Commissie en de Raad hebben een lange weg afgelegd om uiteindelijk het standpunt van het Europees Parlement te benaderen. Graag wil ik hier de Commissie en het hardwerkende Duitse voorzitterschap van de Raad danken voor hun medewerking in deze medebeslissingsprocedure.
De Commissie begrotingscontrole heeft haar steun gegeven aan het voorstel om particulier kapitaal te betrekken bij de financiering van netwerkprojecten en heeft de mogelijkheid genoemd het percentage hiervoor van 1 % op te trekken tot 2 %. We hebben ook steun gegeven aan GALILEO, de voorgestelde Europese technologie voor positionering en navigatie per satelliet en we hebben de wens van de Commissie vervoer en toerisme gerespecteerd om 55 % van de financiering te reserveren voor spoorwegen en een maximum van 25 % voor wegen.
Volgens mij versterkt dit verslag de betrokkenheid van de Gemeenschap bij de aanleg van netwerken. De financiering is een bijdrage aan de projecten en zal een economisch multiplicatoreffect hebben en voor een groot aantal banen zorgen. De perifere regio's zullen er wel bij varen en de bedrijven zullen hun kosten op de mondiale markten zien dalen. Er was echter twijfel over het totale bedrag. Het bedrag in de eerste lezing, waarover het Parlement gisteren gestemd heeft, was 5, 5 miljard euro. Na Dresden, Berlijn en intensieve onderhandelingen ben ik nu voor een bedrag van 4, 6 miljard euro. Helaas kon de Raad zo hoog niet gaan. Hij is blijven steken op 4, 5 miljard euro nadat hij eerst was uitgegaan van het wel zeer lage bedrag van 3, 2 miljard. De Raad moest echter of akkoord gaan met ons bedrag of het hele proces van de medebeslissing opnieuw opstarten.
Ik ben erg blij het Parlement te kunnen vertellen dat de Raad op zijn vergadering van vanochtend akkoord is gegaan met 4, 6 miljard.
Mijnheer de Voorzitter, ik beveel dit verslag met de 21 amendementen aan bij het Huis.

Wulf-Mathies
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, toen de Commissie in maart 1998 haar voorstellen voor de hervorming van de structuurfondsen voorlegde, was er twijfel of een echte hervorming zou lukken en of de verordeningen tijdig zouden worden vastgesteld om de nieuwe programma's volgens plan begin 2000 van start te laten gaan. Ik dank in het bijzonder de rapporteurs, mevrouw McCarthy en de heren Hatzidakis, Collins, Walter, Barón Crespo en Arias Cañete, deze laatste ook in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Commissie regionaal beleid. Samen met de Raad hebben wij kunnen bereiken wat velen onwaarschijnlijk achtten.
Ik heb daarstraks de basisprincipes van de hervorming van de structuurfondsen toegelicht. Ik zal u niet met concrete reacties op de verschillende amendementen vervelen, omdat ik uit uw betogen heb begrepen dat u de procedure wil volgen zoals die is overeengekomen. Hier of daar had u, net zoals wij, beslist nog iets willen verbeteren, maar wij begrijpen allemaal dat wij hebben bereikt wat wij konden en dat wij dit nu in concrete wetteksten moeten omzetten.
Daarom zou ik nog alleen op enkele zeer concrete vragen nader willen ingaan. Wat de kwestie van de eilandregio's betreft, heb ik tijdens vele debatten in dit Parlement vastgesteld dat vele afgevaardigden uit een eilandregio komen. Ik vind dat fijn, maar denk dat ook de eilandbewoners het er met de grote meerderheid van de afgevaardigden en Commissieleden over eens zijn dat wij onze inspanningen voor de economische en sociale cohesie vooral op de armste en structureel zwakste regio's moeten concentreren. Daarom willen wij die regio's 70 % van alle middelen geven, ongeacht of de begunstigden op het vasteland of op een eiland wonen.
Als wij eerlijk willen zijn, weten wij dat het geen zin heeft het insulaire karakter van een regio op zichzelf tot criterium te maken om automatisch steun toe te kennen. Structurele steun dient, zoals ook in het Verdrag staat, om de achterstand van regio's en maatschappelijke groepen te verkleinen. Daaraan moeten wij vasthouden. Als wij dat niet doen, brengen wij uiteindelijk schade toe aan hen die wij allemaal het meest willen steunen. Dat geldt overigens ook voor een aantal andere eisen die aan de structuurfondsen worden gesteld. De structuurfondsen zijn geen geldtrommel waaruit iedereen naar believen kan pakken als hij iets nodig heeft. De structuurfondsen dienen de economische en sociale samenhang van de Unie te bevorderen en gestalte te geven aan het principe dat solidariteit een van de grondslagen van de Europese Unie is.
Daarom zijn wij ook geen cultuurfonds, maar financieren wij culturele en toeristische acties alleen maar als ze dienen om werkgelegenheid te creëren en de regionale ontwikkeling bevorderen. Wij zijn echter geen zuiver culturele instelling. De overgangsregelingen - en de geleidelijke vermindering van de steun - zijn geen gemene streek, maar de uitdrukking van het feit dat bepaalde regio's vooruitgang hebben geboekt, dat wij altijd eerst voor de armsten zorgen en dat wij dus de rijken, die het gemiddelde naderen, niet langer kunnen steunen.
Mevrouw Schroedter heeft nogmaals de bekende reeks weldaden opgesomd. Ik vind de vaststelling belangrijk dat het in het totaal om niet meer dan 2 % van alle middelen gaat en dat dit op de structurele steunverlening door de fondsen geen enkele invloed heeft. Ik onderstreep dat daartoe ook belangrijke initiatieven zoals PEACE behoren.
Mijnheer Arias Cañete, om elk misverstand te voorkomen wil ik erop wijzen dat op de maatregelen voor de visserij een aantal amendementen zijn ingediend die de Commissie niet kan overnemen omdat ze betrekking hebben op de maatregelen waarover de Raad een besluit moet nemen en waarop wij dus niet kunnen vooruitlopen. Bovendien willen wij dat ook de maatregelen betreffende de visserijvloot worden herzien en kunnen wij uw voorstellen op dit punt dus niet aanvaarden.
Volgens mij is het duidelijk dat het Parlement in het algemeen een groot succes heeft geboekt. Ik dank u allen voor de vertrouwelijke en vruchtbare samenwerking. Ik ben vergeten ook de rapporteurs Varela en Jöns te danken. Ik maak dat hier goed. Ik vind het goed dat, dankzij de nieuwe gedragscode, waarmee de huidige procedures aan de nieuwe rechtssituatie worden aangepast, die nauwe samenwerking ook in de toekomst kan worden voortgezet en hoop dat ook het nieuwe Parlement hecht met de andere instellingen zal samenwerken.

Flynn
Graag wil ik een paar woorden zeggen over het sociaal fonds. Met name hier heeft het Parlement medebeslissingsbevoegdheid en uw bezorgdheid klinkt duidelijk door in de nieuwe tekst. De steun van het Parlement voor de hervorming en zijn bijdrage daartoe zijn in feite van cruciaal belang geweest. Ik dank speciaal de rapporteur, mevrouw Jöns, voor haar uitstekende werk.
We mogen trots zijn op de resultaten die op vier specifieke terreinen zijn behaald: allereerst de universele overeenstemming over de absolute prioriteit van de werkgelegenheid en over de taak van het sociaal fonds om de Europese werkgelegenheidsstrategie te onderbouwen; in de tweede plaats de bevestiging van de thematische opzet van de verordening over het fonds en de reikwijdte van de vijf beleidsterreinen, gaande van een actief arbeidsmarktbeleid, via sociale integratie, levenslang leren en inzetbaarheid, tot positieve actie ten behoeve van vrouwen; in de derde plaats hebben wij onze verbintenis gestand gedaan en versterkt om niet-gouvernementele organisaties te steunen en sociale uitsluiting te bestrijden - wij delen het standpunt dat de lidstaten bij de verordening moeten worden verplicht kleine subsidies te verstrekken met speciale toegangsregelingen voor niet-gouvernementele organisaties en plaatselijke partnerschappen: in de vierde plaats, steeds met steun van het Parlement, hebben wij de bepalingen inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen aangescherpt en het mainstreaming -beginsel van de verordening versterkt.
De plenaire vergadering van vandaag biedt het Parlement de gelegenheid de uiteindelijke vorm van de verordening te beïnvloeden, nu in zijn hoedanigheid van medewetgever. De Commissie is het eens met de compromisamendementen die door de rapporteur, mevrouw Jöns, zijn ingediend met betrekking tot: toevoeging van het concept van de sociale integratie in de arbeidsmarkt aan artikel 1 (amendement 1); nieuwe formulering in verband met het derde stelsel van sociale economie in artikel 2 (amendement 8); het belang dat zowel door de Commissie als het Parlement wordt gehecht aan de beginselen van gelijke kansen en inzetbaarheid (amendement 9); en de betere regelingen die u voorstelt voor het systeem van kleine subsidies met speciale toegangsregelingen voor niet-gouvernementele organisaties (amendement 10).
Wat betreft het mainstreaming -amendement ben ik het ermee eens dat dit beginsel essentieel is, maar het wordt al bestreken door zowel de algemene verordening als artikel 2 van deze verordening. Omdat dit in de Raad tot problemen kan leiden zou ik evenals de rapporteur geneigd zijn me erbij te leggen en raad ik aanneming van het amendement af. Zodra de structuurfondsverordeningen voor de nieuwe loopduur van kracht zijn zal het Sociaal Fonds een nieuwe impuls krijgen omdat het werkgelegenheidsaspect een grotere dimensie zal krijgen in alle communautaire beleidslijnen en in het bijzonder in de structuurfondsen.
We kunnen allemaal trots zijn op het huidige succes van de Europese werkgelegenheidsstrategie, die het voornaamste antwoord van de Europese Unie is op de vraag naar meer en betere banen. We hebben de draagwijdte van het fonds expres zo gedefinieerd dat het kan inhaken op ontwikkelingen in de economie en op de arbeidsmarkt in de komende zeven jaar, steeds met het oogmerk meer mensen aan te moedigen en in staat te stellen om actief aan de arbeidsmarkt deel te nemen. Daartoe moeten wij ons meer dan ooit concentreren op stimulerende instrumenten die de mensen helpen beter inzetbaar te worden, in plaats van een passieve beleidsvoering. Tegelijkertijd moeten we alles in het werk stellen om meer aan preventie te doen zodat de mensen helemaal niet werkloos worden, een punt dat de rapporteur heel treffend naar voren heeft gebracht. Alleen door zo'n flexibele, toekomstgerichte en bovenal allesomvattende aanpak zal Europa adequaat kunnen reageren op de economische en sociale uitdagingen van het nieuwe millennium.
Het sociaal fonds is het enige structuurfonds dat uitsluitend op het individu is toegesneden. Het wil individuele personen vooruithelpen in het nieuwe millennium; het wil de mensen zelf die vooruitgang laten maken door opleiding en onderwijs, door hun meer kans op een baan of een betere baan te geven en hen aan een betere levensstandaard te helpen. Dit is waarom het sociaal fonds, dat hand en hand met de werkgelegenheidsstrategie werkt, zo belangrijk is voor de toekomst van Europa. Het hebben van een baan is nog in ruime mate bepalend voor iemands levensstandaard en weegt zwaar in de verwachtingen van de mensen over hetgeen zij zelf aan de maatschappij kunnen bijdragen en wat de maatschappij hun kan bieden. Met de bijstand uit het Europees Sociaal Fonds kunnen we de mensen betere kansen geven om hun baan te behouden, een baan te krijgen of een betere baan te vinden. Ik geloof dat we, als resultaat van het werk dat tussen de instellingen is verricht en met de acceptatie van de eerder door mij genoemde amendementen, de tekst zo goed hebben gemaakt als op dit moment maar mogelijk is. Ik beveel deze tekst bij u aan en vraag u deze te steunen en ook de rapporteur in haar voorstellen te volgen.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, over de in Berlijn op het gebied van de landbouw genomen besluiten is de voorbije weken al uitvoerig gediscussieerd. Ook vandaag werden tijdens het debat uiteenlopende standpunten ingenomen. Ik wil u daarover duidelijk mijn mening zeggen. De hervorming gaat zeker minder ver dan wij hadden gehoopt. Dat veroorzaakt enige onzekerheid en houdt ook een risico in. Wij mogen echter niet onderschatten wat wij wel hebben bereikt. In tegenstelling tot in het compromis van de Raad van ministers van Landbouw wordt in het akkoord van Berlijn bepaald dat de graanprijs met slechts 15 % wordt verminderd, dat de steun voor oliehoudende zaden wordt gelijkgeschakeld met de verminderde steun voor graan en dat de hervorming van de melksector pas in 2000 begint. Toch is dit nog altijd de ingrijpendste hervorming van de landbouw die wij in de Unie ooit hebben uitgevoerd.
Vooraf werden immers ook al de sectoren tabak en olijfolie hervormd. Wij mogen echter vooral niet vergeten dat de staatshoofden en regeringsleiders die besluiten eenparig hebben genomen en aldus ook eenparig hebben beslist in welke richting het landbouwbeleid zich in de volgende jaren moet ontwikkelen. Dat maakt ons in de komende internationale onderhandelingen en besprekingen beslist sterker.
Ik zou nu kort de hoofdredenen voor de hervorming en de hoofdpunten van het bereikte akkoord willen belichten. Uit de analyses van de Commissie is gebleken dat vooral in de sectoren graan en rundvlees kort na het jaar 2000 opnieuw meer productieoverschotten dreigen te ontstaan. In die omstandigheden hadden wij in principe de keuze tussen twee mogelijkheden: wij konden kiezen voor een almaar strengere beheersing van het aanbod en die tot kern van het gemeenschappelijk landbouwbeleid maken, of ons beleid aanpassen om nieuwe afzetmarkten te vinden.
In Berlijn is beslist dat wij op langere termijn alleen voor de tweede mogelijkheid opteren. Daarom moeten wij de Europese landbouw concurrerender maken. Wij moeten ook meer rekening houden met de rechtmatige wensen van de consumenten. Tegenover die sterkere marktgerichtheid staan meer directe steun en meer mogelijkheden om binnen en buiten het landbouwbedrijf nieuwe inkomstenbronnen aan te boren. In Berlijn is ook een belangrijke stap naar een duurzame landbouw gedaan, doordat wij erin geslaagd zijn in het marktbeleid en het plattelandsontwikkelingsbeleid meer rekening te houden met de milieueisen.
Bovendien werd door de besluiten over Agenda 2000 in het gemeenschappelijk landbouwbeleid een tweede pijler tot stand gebracht. Die tweede pijler is inderdaad nog wat dunner dan de eerste, maar de basis is gelegd en de tweede pijler bestaat nu. De vraag is hoe wij die tweede pijler kunnen versterken.
Op de begroting hebben wij voor de landbouwuitgaven voortaan twee benedengrenzen. De opsplitsing in een gedeelte verplichte en een gedeelte niet-verplichte uitgaven werd in Berlijn besloten en in het Parlement bevestigd. Zo hebben wij nu een bovengrens voor de traditionele garantie-uitgaven en een tweede voor de plattelandsontwikkeling. Daardoor wordt alles uiteraard heel wat rigider en minder flexibel. Ik begrijp dat het Parlement die opsplitsing als tak van de begrotingsautoriteit belangrijk vindt. Ik hoop echter dat begrotingsdiscipline niet hetzelfde is als starheid. Dat zou voor de tweede pijler, het innoverende deel van het beleid, nadelig zijn.
De hervorming waarover in Berlijn een akkoord is bereikt, is alles bij elkaar genomen een grote vooruitgang. Toch blijven bepaalde gevaren en onzekerheden bestaan. Vooral kan op dit ogenblik niemand weten of de kleinere prijsverlagingen in het uiteindelijke compromis zullen volstaan om de markt in evenwicht te brengen. Wij zullen ons goed op de nieuwe WHO-onderhandelingen en de onderhandelingen over de uitbreiding voorbereiden en zullen bij de toepassing van de marktordening in de komende jaren met die beperkingen rekening houden. Er is echter ook reden voor enig optimisme.
Tijdens de WHO-onderhandelingen zullen wij duidelijk weten welke landbouw wij in Europa willen: een concurrerende en duurzame landbouw die de consument kwaliteitsproducten levert. Dat is ook het landbouwmodel dat wij, samen met de nieuwe, tweede pijler van het GLB, aan onze partners in Oost-Europa willen aanbieden.
Tenslotte zou ik nog enkele opmerkingen over de amendementen willen maken. In de eerste plaats ben ik het er wel mee eens dat wij het plattelandsontwikkelingsbeleid moeten versterken, maar meen ik toch dat een uitbreiding van de maatregelen ten gunste van de benadeelde gebieden zonder verhoging van de middelen tot gevolg zou hebben dat wij die middelen van andere maatregelen voor de plattelandsontwikkeling moeten afnemen.
In de tweede plaats zouden interventieaankopen tegen hogere prijzen in de sector rundvlees volgens de Commissie nieuwe en niet-verkoopbare overschotten doen ontstaan en niet alleen de begroting, maar ook onze marktprijzen zwaar onder druk zetten. Als wij de vermindering van de steun voor oliehoudende zaden over een periode van vier jaar spreiden, zouden wij de opheffing van de beperkingen van Blair-House met nog eens een jaar uitstellen en zouden wij daarvoor nog meer budgettaire middelen nodig hebben. Die hebben wij echter niet.
Wat de vraag van de heer Mulder over de overdraagbaarheid van de kredieten betreft, meen ook ik dat wij dat onderwerp nog verder moeten bespreken. Ik vind het uiterst belangrijk dat wij voor het onderdeel plattelandsontwikkeling een zekere flexibiliteit in de tijd kunnen ontwikkelen, zodat wij de beschikbare middelen ook daadwerkelijk kunnen gebruiken. Wat de betalingstermijn van 31 oktober betreft, ben ik bereid de kwestie nader te onderzoeken, met dien verstande dat het niet tot een verschuiving van het begrotingsjaar voor de verplichte uitgaven mag komen.
Ik antwoord nu op wat de heer Graefe zu Baringdorf heeft gezegd. Ik wijs erop dat het nieuwe landbouwbeleid de 80/20-verhouding zal veranderen en dat de hervorming de kleinere boeren meer kansen zal bieden dan ze nu hebben. Voorts merk ik op dat de Commissie nooit een volledige compensatie heeft voorgesteld. Wij hebben altijd uitsluitend van inkomenscompensatie gesproken, wat niet automatisch hetzelfde betekent.
Tenslotte dank ik alle rapporteurs van ganser harte voor de constructieve samenwerking. Mijn bijzondere dank gaat vandaag naar de heer Colino Salamanca, die al sedert vele jaren voorzitter van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling is.
Applaus
Mijnheer Colino Salamanca, dit is het laatste debat over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid waaraan u in dit Parlement deelneemt. Namens de Commissie, maar ook uit mijn persoonlijke naam dank ik u voor het belangrijke werk dat u voor de Europese landbouw hebt verricht. Ik wens u het allerbeste toe.
Applaus

Goepel
Mijnheer de Voorzitter, mag ik de heer Fischler een aanvullende vraag stellen? Mag ik aannemen dat de Commissie de amendementen op het tweede verslag, bijvoorbeeld betreffende de sector melk, waarover u niet hebt gesproken, overneemt?

Fischler
Mijnheer Goepel, ik heb daarover niet gesproken, omdat de rapporteur daarover in zijn betoog over de sector melk niets heeft gezegd. Ik kan u echter zeggen dat wij bereid zijn naar de vroegere formule - herziening van de melkmarkt in 2003 - terug te keren. Uiteraard is de Commissie bereid in het kader van die herziening ook de kwestie van de superheffing opnieuw te bekijken.

Liikanen
De financiële vooruitzichten voor de periode 2000-2006 en het interinstitutioneel akkoord over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure vormen een onafscheidelijk deel van het pakket Agenda 2000. Uit de verslagen en de interventie van de heer Colom i Naval leid ik af dat de meningen in het Europees Parlement hierover uiteenlopen.
Laat mij daarom enkele van de voornaamste redenen schetsen waarom de Commissie achter het akkoord staat. Het is waar dat in de conclusies van de Europese Raad van Berlijn de financiële vooruitzichten voor de periode 2000-2006 naar beneden zijn bijgesteld ten opzichte van het voorstel van de Commissie. Maar bij de daarop volgende onderhandelingen werden, onder druk van de delegatie van het Europees Parlement, aanzienlijke verbeteringen verkregen. Het voorliggende voorstel bevat voor de interne beleidslijnen een bedrag dat 1, 5 miljard euro hoger is dan in de conclusies van Berlijn. Hiermee kunnen de prioritaire meerjarenprogramma's worden gefinancierd, bijvoorbeeld de trans-Europese netwerken. En daarnaast is er nog een aanzienlijke reserve veiliggesteld voor nieuwe beleidsinitiatieven.
Voor externe maatregelen heeft de Raad er zich duidelijk toe verbonden om zo nodig door middel van een herziening van de financiële vooruitzichten aanvullende financieringsbehoeften te dekken die mochten voortvloeien uit de situatie op de Balkan.
Wat de administratieve uitgaven betreft zou het akkoord de financiering mogelijk maken van ongeveer 1000 nieuwe posten voor de communautaire instellingen en ook van het nieuwe statuut van de leden het Europees Parlement, ook al tekent zich, zoals u weet, op dat punt nog geen duidelijke oplossing af.
Het nieuwe interinstitutioneel akkoord betekent ook dat er aanzienlijke vooruitgang is geboekt op belangrijke punten in de begrotingsprocedure. In het akkoord wordt de classificatie van de uitgaven verduidelijkt, waarbij de budgettaire bevoegdheden van de Raad en het Parlement worden gedefinieerd. Daarmee is een eindeloze bron van tweestrijd uit de wereld geholpen. In het proces heeft het Parlement zijn budgettaire bevoegdheden op het gebied van de landbouwuitgaven weten te verruimen. Daarnaast voorziet het akkoord in volledige samenwerking tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit met betrekking tot alle delen van de begroting, iets waarvoor het Parlement zich lang sterk heeft gemaakt.
Mijnheer de Voorzitter, zonder dit akkoord zouden deze procedurele pluspunten verloren zijn gegaan. Er zou steeds een groot gevaar zijn blijven bestaan voor een jaarlijkse confrontatie over de begroting. Hiermee zouden de belangen van de Unie en haar beleidslijnen niet zijn gediend.
In de tweede plaats wil ik graag reageren op het verslag van de heer Tomlinson. In de eerste plaats is de Commissie blij met het akkoord dat door de Raad is bereikt omdat daarin rekening is gehouden met de meeste verlangens van het Europees Parlement. Wat betreft de in het verslag-Tomlinson voorgestelde amendementen, is de Commissie bereid de amendementen 1 en 2 te accepteren. Wat de amendementen 3 en 4 betreft, heeft de Commissie ingestemd met een gemeenschappelijke verklaring in de verordening waarin zij toezegt alle mondelinge informatie aan de Raad en het Parlement te zullen verstrekken over de economische situatie van de begunstigde landen die leningen ontvangen, evenals over de risico's die ik heb toegelicht bij de indiening van het jaarverslag. Om die reden vindt de Commissie het niet noodzakelijk de amendementen 3 en 4 in de verordening betreffende het Garantiefonds op te nemen.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik een door mij al eerder gestelde vraag herhalen en u hoeft er alleen maar "ja" of "nee" op te antwoorden. Ik wil graag weten of de flexibiliteit van 200 miljoen en 0, 03 % op alle rubrieken van de begroting van toepassing is, inclusief rubriek 1.

Liikanen
"Ja" .
Gelach

Kinnock, Neil
Om te beginnen wil ik zeggen dat ik blij ben met het akkoord tussen de Raad en het Parlement over de financiële verordening betreffende de trans-Europese netwerken. Dit essentiële onderdeel van het Agenda 2000-pakket onderscheidt zich op twee manieren: enerzijds is het de eerste wetstekst uit hoofde van Agenda 2000 die het tot een gemeenschappelijk standpunt in de Raad heeft gebracht en anderzijds is het toch de laatste die door de Raad en het Europees Parlement is overeengekomen. Verder is het een van de eerste instrumenten die tot stand zijn gekomen via de in het Verdrag van Amsterdam neergelegde medebeslissingsprocedure. Ik hoop dat dit amicale en positieve precedent nog vaak navolging zal vinden. Maar misschien ben ik op mijn oude dag overdreven optimistisch!
Veel van de eer voor het bereiken van het akkoord komt de rapporteur, de heer Kellett-Bowman, toe en ik ben blij hem hier in het Parlement te zien. Hij heeft echt veel begrip getoond voor de financieringsbehoeften van de trans-Europese netwerken en stond erop voor de financiering van grote TEN-projecten een stabiel kader voor de lange termijn op te zetten. Zijn collega's, zoals de heer Samland en anderen - die tot mijn vreugde hier eveneens aanwezig zijn - hebben geholpen een zeer kansrijk en doeltreffend pakket maatregelen tot stand te brengen.
Het belangrijkste punt is duidelijk de globale financiële toewijzing van 4, 6 miljard euro over de periode 2000-2006. Dat bedrag ligt onder het openingsbod van de Commissie. Maar ik ben blij te kunnen zeggen dat dit bedrag een reële verhoging van ongeveer 10 % vertegenwoordigt en volledig in lijn is met het lagere plafond voor de interne beleidslijnen dat op de Top van Berlijn was overeengekomen.
Afgezien van deze nuttige verhoging van de financiële middelen, is de nieuwe financiële verordening een belangrijke stap voorwaarts, want zij is een adequaat instrument voor het verstrekken van langetermijnfinanciering voor langetermijnprojecten, omdat er meerjarenplanning in wordt voorzien; dit betekent dat de projectorganisatoren met ongekende zekerheid kunnen weten welke financiering zij uit de begroting van de trans-Europese netwerken mogen verwachten. Dat is speciaal van belang voor de ontwikkeling en de stimulering van openbare/particuliere partnerschappen.
De herziene verordening heeft nog andere belangrijke aspecten, in de eerste plaats de werkelijk nieuwe faciliteit voor deelneming van investeringsfondsen in risicokapitaal voor TEN's, met het doel toegang te verkrijgen tot het enorme potentieel van langetermijnfinanciering voor openbare infrastructuurprojecten dat beschikbaar is bij verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen.
In de tweede plaats voorziet de verordening in de mogelijkheid om tot 20 % van het GALILEO-project voor satellietnavigatie te financieren - ongeveer 500 miljoen euro - en dit uit de TEN-begroting. Dit is essentieel om te demonstreren dat dit belangrijke project kan worden gefinancierd en ook om ervoor te zorgen dat het zich ontwikkelt als een werkelijk Europees project. Ik hoop dat iedere eventuele discussie over financiële middelen van de Europese Unie voor innovatieve TEN-projecten op de vergadering van de Europese Raad het belang van GALILEO voor de Europese producenten en de Europese gebruikers zal bevestigen.
Met het nieuws dat we heden van COREPER hebben ontvangen dat de Raad akkoord kan gaan met het compromis dat besloten lag in de vandaag voor ons liggende amendementen, kan ik ook bevestigen dat de Commissie het standpunt van het Parlement ten volle deelt. Ik hoop dan ook dat de herziene verordening snel zal worden vastgesteld, op tijd voor de tenuitvoerlegging van de meerjarenplanning die in het jaar 2000 zal beginnen. En niet alleen namens de Commissie maar in veel ruimere zin namens het algemene publiek in de Gemeenschap en namens de industrie - betuig ik hier mijn dank voor de vooruitziende blik en de toewijding waarvan het Parlement in deze kwestie heeft blijk gegeven.

Samland
Mijnheer de Voorzitter, ik zou tot de aanwezige commissarissen alleen willen zeggen dat de vreugde over de besluiten over de trans-Europese netwerken en over het goedgekeurde vijfde kaderprogramma inzake onderzoek nog wat vertroebeld is. Ik wil nog wat water toevoegen om te voorkomen dat u de champagne te vlug ontkurkt.
Beide waren uitdrukkelijk aan het nieuwe financiële vooruitzicht gekoppeld. Als het Parlement morgen niet met een interinstitutioneel akkoord instemt, zullen wij niet over het financiële kader beschikken waarover wij het vandaag hebben gehad en op grond waarvan de twee akkoorden over het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek en de trans-Europese netwerken werden gesloten. Dat wilde ik hier nog zeggen voor de champagne wordt uitgeschonken.

Kinnock, Neil
Ik had al vier en een half jaar sterk de indruk dat de heer Samland water in wijn kon veranderen. Er staat ons nog heel wat te wachten!
Gelach

De Voorzitter
Dat is een nieuwe vorm van magie.
Wij openen nu het algemeen debat.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, commissarissen, geachte collega's, ik wil speciaal even stil staan bij het Europees Sociaal Fonds.
Nu zijn we dan waarschijnlijk aan het einde gekomen van een moeizaam proces dat ooit is begonnen met een initiatiefverslag van het Europees Parlement over het Europees Sociaal Fonds. We moeten erkennen dat de Commissie rekening heeft gehouden met de door het Europees Parlement gewenste invalshoek, zowel wat betreft de doelstellingen en prioriteiten als wat betreft de procedures. In dit verband zou ik de nadruk willen leggen op enkele belangrijke punten: de nauwe band tussen de prioriteiten van het Europees Sociaal Fonds en de beleidsoplossingen op het stuk van de werkgelegenheid. Het lijdt geen twijfel dat het Europees Sociaal Fonds het fundamentele communautaire instrument is voor de implementatie van de vier pijlers, waaronder speciaal de inzetbaarheid, en de verordening die hier vandaag ter discussie staat strookt met de doelstellingen van sociale integratie en uitbanning van iedere discriminatie. De opvatting dat werk niet alleen economische kansen biedt maar ook de ontplooiing van het individu bevordert, houdt in dat er meer en beter moet worden geleerd en dit een leven lang; dit betekent een strijd tegen de ongelijkheid zowel in materiële zin als in de moderne betekenis, namelijk dat iedere individuele persoon de mogelijkheid moet hebben om de eigen toekomst naar goeddunken in te vullen. Voor dit alles is het instrument van het Europees Sociaal Fonds fundamenteel, net zoals het fundamenteel is dat de NGO's en het derde stelsel - vooral waar het een beleid van concrete integratie betreft - daarbij reeds in de fase van de programmering worden betrokken. De verantwoordelijkheid voor dit alles zal natuurlijk bij de lidstaten berusten, maar ook de Commissie zal waakzaam moeten zijn en toezicht moeten houden.
Tot besluit wil ik inhaken op een punt dat reeds door onze collega Jöns is genoemd: dat de Raad niet bereid is om het begrip gender mainstreaming uitdrukkelijk in de verordening op te nemen is werkelijk onbegrijpelijk, temeer nu het Verdrag van Amsterdam in werking is getreden, waarin het beginsel van de gelijke kansen als een grondbeginsel van de Unie wordt aangemerkt; dit beginsel is trouwens ook een van de vier pijlers van de Europese werkgelegenheidsstrategieën. Ik hoop echt dat de Raad de amendementen van het Europees Parlement zal willen accepteren, opdat dit traject snel naar tevredenheid van alle Europese instellingen kan worden afgelegd.

Porto
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ga mijn spreektijd aan het Europees Sociaal Fonds wijden. Als rapporteur voor advies van de Commissie externe economische betrekkingen zal ik deze kwestie echter voornamelijk vanuit het perspectief van mijn commissie belichten. De sociale vooruitgang wordt natuurlijk in de eerste plaats bepaald door de mate waarin aan de basisbehoeften van onze burgers wordt voldaan. Ik hoef u niet te vertellen dat er op dit vlak nog heel wat werk aan de winkel is.
Dat is de doelstelling die wij moeten verwezenlijken indien wij het Europees sociaal model - dat ons terecht met trots vervult - willen handhaven. Wij mogen daarbij echter niet uit het oog verliezen dat wij een realistisch model moeten nastreven waarin de verbetering van de arbeidsvoorwaarden de verbetering van de productiviteitsomstandigheden weerspiegelt. Dat is de rol die voor Agenda 2000 is weggelegd. De geplande maatregelen moeten in de nodige instrumenten voorzien om deze doelstelling te verwezenlijken, zij het via de cofinanciering van de infrastructuur door het EFRO, het EOGFL-Oriëntatie of het Cohesiefonds of door de opleiding of omscholing van de arbeidskrachten, waarvoor de hulp van het sociaal fonds kan worden ingeroepen.
Nu wij in het tijdperk van de mondialisering zijn aanbeland, zou het immers onverantwoord zijn onze concurrentiepositie ten aanzien van de minder ontwikkelde landen te versterken door op ons continent de lonen terug te schroeven of aan de arbeidsvoorwaarden te tornen. Anderzijds is echter ook het protectionisme een strategie die wij tot elke prijs moeten vermijden. Dat zou er namelijk op neerkomen dat we ons eigen graf delven en onze verantwoordelijkheid ten opzichte van de rest van de wereld en meer bepaald ten aanzien van de minder ontwikkelde gebieden ontvluchten.
Het is in ons aller belang dat wij voor een strategie kiezen die openheid nastreeft en de spelregels van de traditionele handel eerbiedigt, zowel wat ons betreft als wat de rest van de wereld aanbelangt. Hier is voor Europa ongetwijfeld een belangrijke rol weggelegd aangezien de concurrentievoorwaarden grotendeels afhankelijk zijn van de opleiding van de arbeidskrachten.

Vallvé
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, we zijn aan het einde gekomen van dit debat over Agenda 2000, en morgen zal de Vergadering deze verordeningen vast goedkeuren. Ik denk dat deze verordeningen bijdragen aan het verbeteren van de economische en sociale cohesie, en dat is een van de fundamentele doelstellingen van de Unie: meer economische en sociale cohesie, en ruimtelijke samenhang.
Die grotere economische en sociale cohesie moet hand in hand gaan met het scheppen van banen, om het voornaamste probleem te bestrijden waar de Europese Unie mee zit: het werkloosheidsprobleem. Mevrouw de commissaris, ik denk dat de hervorming van de structuurfondsen goed is verlopen, en ik sta positief tegenover de plannen voor concentratie en vereenvoudiging, en om een doeltreffend partnerschap tot stand te brengen met de regionale en lokale overheden. Zij kunnen eraan bijdragen dat de toepassing van de structuurfondsen in de praktijk efficiënt verloopt.
Ik denk dat de vermindering van het aantal communautaire initiatieven ook een belangrijke stap is. U heeft er vooral op gelet dat de communautaire initiatieven beperkt zouden blijven tot initiatieven met een Europese dimensie. Op verzoek van het Parlement heeft de Raad uiteindelijk beslist daar nog een vierde communautair initiatief aan toe te voegen. Dat heeft niet de communautaire dimensie die de andere drie wel hebben, maar ik denk dat bepaalde bevolkingsgroepen van de Europese Unie ook bij dit initiatief op een heel concrete manier gebaat zullen zijn.
Wij betreuren het dat de Europese Raad van Berlijn heeft afgesproken om de bedragen die voor de structuurfondsen en voor het Cohesiefonds zijn uitgetrokken aanzienlijk te verminderen, maar wij denken dat die fondsen de komende zeven jaar desondanks een positief effect zullen hebben. Ik denk dat we ook in gedachten moeten houden dat deze structuurfondsen nagenoeg de laatste zijn die voor de vijftien lidstaten zullen worden gebruikt. In het vooruitzicht van de uitbreiding naar Midden- en Oost-Europa zal immers het beleid voor regionale acties in de komende jaren worden gewijzigd.
Tot besluit wil ik de commissaris bedanken voor haar efficiënte werk. Haar naam zal in één adem worden genoemd met het nieuwe regionale beleid voor de periode 2000-2007, omdat zij daar een belangrijke bijdrage aan heeft geleverd.

Escolá Hernando
Mijnheer de Voorzitter, na maanden van zware debatten en moeizame onderhandelingen is het moment aangebroken waarop het Europees Parlement ja of nee moet zeggen tegen Agenda 2000. Ik kan nu al aankondigen dat ikzelf geen ja zal zeggen tegen Agenda 2000.
Ik heb de indruk dat het akkoord dat is bereikt niet is gebaseerd op de behoeften van de Unie, maar op de uitkomst van onderhandelingen over de belangen van de lidstaten. Alleen zo valt te begrijpen dat het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, dat toch al uitging van een vermindering van de structuurfondsen en het Cohesiefonds in vergelijking met het huidige niveau, nog verder is teruggebracht door het akkoord dat uiteindelijk in de Europese Raad in Berlijn is bereikt.
Voor mensen zoals ik, die geloven in een federaal Europa dat gebaseerd is op sociale en economische cohesie, heeft men een gouden kans voorbij laten gaan om de gelijkheid van verschillende delen van Europa te bevorderen. En als we dan toch beginnen met het verdedigen van territoriale belangen, zoals de Europese Raad dat in Berlijn heeft gedaan, dan moet ik zeggen dat ik als gekozen vertegenwoordiger van een bepaalde Europese regio - Aragón - ook niet voor Agenda 2000 zou kunnen stemmen. De burgers die ik vertegenwoordig gaan er door dit akkoord namelijk sterk op achteruit in vergelijking met de huidige situatie.
Tenslotte wil ik opmerken dat sommige elementen van het bereikte akkoord volgens mij absoluut niet met elkaar stroken. Om u een voorbeeld te geven, mevrouw de commissaris: een en hetzelfde probleem - dat van de ontvolking - wordt in Agenda 2000 op drie verschillende wijzen behandeld. De dunbevolkte gebieden in de Noordse landen vallen onder doelstelling 1, en daarmee binnen de belangrijkste structuurfondsen. Vervolgens zijn er de Schotse Highlands , die uitsluitend compensatie ontvangen uit een speciaal fonds. En tenslotte - de derde manier om het probleem van de bevolkingsdichtheid aan te pakken - zijn er andere gebieden zoals Aragón, die aan hetzelfde probleem lijden, maar van deze steun worden uitgezonderd.
Als we willen dat het Europees structuurbeleid een samenhangend geheel is, mag één enkel probleem niet op drie verschillende manieren worden aangepakt. Daarom herhaal ik dat ik niet voor Agenda 2000 zal stemmen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Escolá.
Waarde collega's, met de interventie van de heer Escolá onderbreken wij het debat over Agenda 2000, dat vanavond om 21.00 uur zal worden hervat.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B4-0337/99).

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 1.

Vraag nr. 2 van Alexandros Alavanos (H-0324/99):
Betreft: Eerlijk proces voor Öcalan In de verklaringen van alle instellingen van de Europese Unie over de zaak-Öcalan komt als gemeenschappelijk punt de eis naar voren van een eerlijk en openbaar proces zoals dit in de rechtsstelsels van moderne en geciviliseerde samenlevingen gangbaar is. Kan de Raad meedelen, overwegende dat de Turkse regering tot dusverre niet alleen metterdaad (belemmeringen voor de verdediging, afwijzing van verzoeken tot aanwezigheid van waarnemers bij het proces) maar ook met zoveel woorden duidelijk heeft gemaakt alle eisen inzake een eerlijk en openbaar proces te verwerpen, welke maatregelen hij denkt te treffen opdat de Koerdische leider lichamelijk en geestelijk ongedeerd wordt gelaten en de in geciviliseerde samenlevingen vanzelfsprekende rechten van een beklaagde op verdediging voor het gerecht wordt gewaarborgd?
Ik heet de fungerend voorzitter van de Raad welkom, en verzoek hem om antwoord te geven op de vraag van de heer Alavanos.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijn antwoord op de vraag luidt als volgt: de Raad verwacht dat Turkije, zoals elke andere verdragspartij, zijn uit het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of straffen voortvloeiende verplichtingen volledig nakomt. Voorts gaat de Raad ervan uit dat het recht op een eerlijk proces en het recht op verdediging, die beide ook in de Turkse grondwet zijn verankerd, tegenover elke in Turkije aangeklaagde persoon en dus ook tegenover de heer Öcalan in acht worden genomen. De Europese Unie heeft in haar verklaring van 22 februari 1999 kennis genomen van de desbetreffende beloften van de Turkse regering.

Alavanos
Mijnheer de Voorzitter, het Duits voorzitterschap komt verrassend uit de hoek. Ik schaam mij eerlijk gezegd voor hetgeen ik van de fungerend voorzitter heb gehoord.
Terwijl Joegoslavië wordt gebombardeerd, is de Raad beleefd en voorkomend tegen Turkije. U zegt dat u verzekeringen hebt gekregen. De afgevaardigden hebben vandaag echter allen een mededeling gekregen van Amnesty International, waarin staat dat de advocaten van Öcalan, Niyatsi Bulgan, Irfan Didar en anderen, in het rechtsgebouw zijn gefolterd en geslagen en daarna bij het verlaten van het gebouw nog eens een keer de volle laag hebben gekregen van politieagenten. En dan wil de fungerend voorzitter ons leren hoe wij als beschaafde mensen met Turkije moeten omgaan?
Ik wil nogmaals vragen of de Europese Unie en het Duits voorzitterschap zich werkelijk interesseren voor de mensenrechten. Zo ja, hoe kunt u dan de mond houden en zulke antwoorden geven, terwijl al die betreurenswaardige dingen gebeuren in het proces tegen Öcalan?

Verheugen
Mijnheer Alavanos, ik wijs die aanval op het voorzitterschap met klem van de hand. U weet welke regels hier gelden. Ik moet hier het antwoord geven dat de vijftien lidstaten samen op uw vraag hebben geformuleerd. Ik kan u het standpunt van Duitsland niet meedelen. Dat is volstrekt irrelevant. Het gaat hier niet om de mening van het voorzitterschap maar om wat de Raad zegt. Dat heb ik u meegedeeld. Nogmaals, de Raad verwacht en wil dat Turkije zijn nationale en internationale verplichtingen nakomt, die uit zijn eigen grondwet en uit de door Turkije ondertekende internationale verdragen voortvloeien.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Verheugen.
Waarde collega's, overeenkomstig het Reglement zullen de vragen 3 tot en met 11 niet worden beantwoord omdat zij betrekking hebben op onderwerpen die al zijn behandeld of die op de agenda staan om te worden behandeld tijdens de huidige vergaderperiode.
Het woord is aan de heer Morris voor een motie van orde.

Morris
Mijnheer de Voorzitter, mijn motie van orde is duidelijk genoeg. Zoals ik al maanden en zeker deze week heb gezegd, is er een punt waarop de Raad weigert te antwoorden: of er al dan niet munitie met verarmd uranium wordt gebruikt in Servië en Kosovo, een gebied dat vroeger bekend stond als Joegoslavië.

De Voorzitter
Mijnheer Morris, een ogenblikje alstublieft.
Mijnheer Morris, volgens het Reglement kunnen vragen over onderwerpen die op een ander moment in de plenaire vergadering worden behandeld, niet worden gesteld tijdens het vragenuur. Ik kan u daarom over dit onderwerp niet het woord geven.
Mijnheer Dimitrakopoulos, u vraagt om het woord, maar ik wil graag weten op welk artikel van het Reglement u zich beroept om een motie van orde in te dienen.

Dimitrakopoulos
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me, maar ik heb het Reglement niet bij de hand. Mijn motie van orde heeft betrekking op de vraag of wij zijn afgestapt van de tot dusverre gevolgde praktijk tijdens het vragenuur. Het was altijd zo dat wanneer een van de leden een vraag had gesteld en de Raad daarop had geantwoord, andere leden recht hadden op een follow-up.

De Voorzitter
Nee hoor. Als u na de vraag van de heer Alavanos nog een aanvullende vraag wilt stellen, dan hebt u daar het volste recht toe. Dat wil zeggen - neemt u mij niet kwalijk - dat we nu eerst terugkomen op de vraag van de heer Alavanos.

Dimitrakopoulos
Ik heb het antwoord van de fungerend voorzitter van de Raad gehoord. U hebt het standpunt van de Vijftien gegeven. U hebt gezegd dat de Europese Unie van Turkije eerbiediging verwacht van hetgeen van kracht is voor dergelijke ernstige aangelegenheden.
Mijn vraag luidt dan ook als volgt: wat gaat de Europese Unie doen als Turkije dit niet eerbiedigt?

Verheugen
Mijnheer Dimitrakopoulos, tegen Turkije is de laatste tijd bij vele gelegenheden duidelijk gezegd dat zijn houding in de zaak-Öcalan - een proces volgens de beginselen van de rechtsstaat - voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en Turkije gevolgen zal hebben. Als de Raad tot de vaststelling komt dat Turkije zijn verplichtingen niet naleeft, zal hij daaruit conclusies trekken. Ik kan nu nog niet zeggen welke conclusies dat zullen zijn. U zult dat beslist begrijpen.

De Voorzitter

Vraag nr. 12 van Aline Pailler (H-0328/99):
Betreft: Vrij verkeer van personen in de EU De Franse autoriteiten hebben op 26 maart "s avonds 3.000 Italianen aan de grens tegengehouden die op zaterdag 27 maart in Parijs wilden meelopen in een (toegestane) demonstratie. Deze ernstige daad is een schending van het recht om te demonstreren en het recht op vrij verkeer in de Europese Unie.
Welke maatregelen denkt de Raad te nemen om herhaling van dit optreden te voorkomen en het vrij verkeer voor burgers in de EU te garanderen?
Mijnheer Verheugen, ik verzoek u om de vraag van mevrouw Pailler te beantwoorden.

Verheugen
Mevrouw Pailler, jammer genoeg moet ik u zeggen dat de Raad niet bevoegd is om de toepassing van het Gemeenschapsrecht door de lidstaten te beoordelen. Dat is de taak van de Commissie en de betrokken lidstaat. Ten tijde van het voorval waarnaar u in uw vraag verwijst, was het Schengen-acquis nog niet in het kader van de Europese Unie opgenomen. Aangezien het hier om de betrekkingen tussen twee Schengen-partners gaat, geldt voor de toelaatbaarheid van controles aan de binnengrenzen de Overeenkomst ter uitvoering van Schengen. Artikel 2, lid 2 van die overeenkomst biedt de mogelijkheid om gedurende een beperkte tijd en uitsluitend om redenen van openbare orde en veiligheid controles aan de binnengrenzen uit te voeren. Het land dat daartoe de opdracht geeft, beslist zelf of aan de voorwaarden is voldaan. Door de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam komt daarin geen verandering.

Pailler
Mijnheer de fungerend voorzitter, telkens wanneer wij u hier vragen stellen, verschanst u zich - en dat begrijp ik goed - achter reglementaire kwesties. Natuurlijk werd Schengen niet helemaal toegepast, op twee maanden na, maar ik denk dat de rol van de Raad een politieke rol is.
Op het moment dat Europa zijn ziel zoekt, en de voorzitter van deze Commissie, de heer Prodi, ons zegt dat wij die zullen vinden in de Amerikaanse cultuur, vraag ik mij af of we bij de Europese volkeren niet wat enthousiasme kunnen meegeven door hun de kans te geven iets uit te oefenen dat mensen enthousiast maakt en deel uitmaakt van hun cultuur, namelijk de solidariteit in de strijd voor de mensenrechten over de grenzen heen.
Welnu, dat is een politiek antwoord dat ik van u vraag, want ik sta hier voor een minister, en ik zou willen weten of u, in de ministerraden, ertoe komt om, natuurlijk niet alleen voor wat betreft immigranten, over veiligheidsvraagstukken te spreken, wat u zeer goed doet - bij het Oostenrijkse en Duitse voorzitterschap is dit alle dagen duidelijk - maar ook over het recht van de burger op het vrije verkeer, dat ook voor het kapitaal geldt.

Verheugen
Mevrouw Pailler, ik moet ook tegen u zeggen dat het hier niet om mijn persoonlijke mening of om die van het voorzitterschap gaat. Ik moet u hier een antwoord geven waarmee de twee landen die u in uw vraag vermeldt, het eens zijn. U kunt zich wellicht wel voorstellen welk antwoord u van de betrokken regering zou krijgen als u ze deze vraag in uw nationaal parlement zou stellen. Verder kan ik niet gaan. De Raad is niet bevoegd voor de kwestie die u aan de orde hebt gesteld. Voor de naleving van het Gemeenschapsrecht is de Commissie bevoegd. Ik moet u dan ook verzoeken deze vraag aan de Commissie te stellen.
Wat de grond van de zaak betreft, kan ik u zeggen dat de Raad zich intensief bezighoudt met de vraag hoe Europa voor de burgers begrijpelijk kan worden gemaakt, hoe de voordelen van Europa voor de bevolking aan de burgers kunnen worden uitgelegd en hoe die voordelen, ook op het gebied van binnenlandse zaken en justitie, waarover wij het nu hebben, kunnen worden versterkt. Wij bereiden nu al de top voor die in de herfst in Finland wordt gehouden en waar de verdere ontwikkeling van het Europa van de burgers zal worden behandeld.
Nogmaals, concrete gevallen zoals dit vallen niet onder de bevoegdheid van de Raad. De lidstaten zouden het ook kwalijk nemen als de Raad zich zou bemoeien met de manier waarop ze hun nationale of de Europese wetgeving toepassen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Verheugen, maar ik wil u toch vragen om nog even langer stil te blijven staan bij het onderwerp van deze vraag, want er hebben zich inmiddels nog twee leden gemeld die een aanvullende vraag willen stellen. De eerste vraag is van de heer Ripa di Meana, die een minuut de tijd krijgt.

Ripa di Meana
Mijnheer de Voorzitter, drieduizend Italiaanse burgers zijn onder allerlei voorwendsels door de Franse gendarmerie tegengehouden aan de Italiaans-Franse grens om ze te beletten naar een openbare, politieke, sociale, Europese bijeenkomst in Parijs te gaan.
Deze feitelijke opschorting van de akkoorden betreffende het vrije verkeer van de burgers is van een ernst die u natuurlijk niet ontgaat, maar uw behoedzaamheid op het stuk van de verdeling van de bevoegdheden tussen de instellingen - waarvoor ik begrip kan opbrengen - ontslaat u niet van de verplichting een politiek antwoord te geven: kan de Europese Unie zich erbij neerleggen dat drieduizend burgers onder voorwendsels van de politie worden gehinderd in de vrije uitoefening van hun rechten als Europese burgers?
Ik stel u deze politieke vraag en verwacht een politiek antwoord.

Verheugen
Mijnheer Ripa di Meana, hoezeer u van mij als politicus ook een politiek antwoord verwacht, toch moet ik ook u teleurstellen. U kent de regels van het vragenuur. Ik kan u niet zomaar een politiek antwoord geven. Ik moet de kwestie eerst met de Franse en Italiaanse regering en met de andere dertien regeringen bespreken. Dan kunt u een politiek antwoord krijgen. Ik kan er u alleen op wijzen dat de Franse regering haar besluit op artikel 2, lid 2 van de Overeenkomst ter uitvoering van Schengen baseert. Uiteraard staat het de Republiek Frankrijk, zoals elk ander Schengen-land, vrij om redenen van openbare orde controles aan de binnengrenzen uit te voeren. Over de vraag of dat in dit concrete geval al dan niet gerechtvaardigd was, heb ik als politicus een zeer duidelijke mening. Die mag ik u hier evenwel niet meedelen.

Jensen, Lis
Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad een vraag willen stellen over verordening 1408/71. De Europese Unie bevindt zich immers in een moeilijke situatie, aangezien de Commissie bij wijze van spreken buiten dienst is gesteld. Er moet echter een standpunt worden ingenomen over het door de Commissie ingediende voorstel betreffende de wijziging van verordening 1408. Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad graag vragen wat hij vindt van het vroegtijdig pensioen in Denemarken, gezien in het licht van verordening 1408. Tot nog toe viel de Deense regeling voor vervroegd pensioen buiten de verordening, omdat men deze regeling niet als een sociale, maar als een arbeidsmarktregeling beschouwde. De Deense regering heeft vernomen dat ze pas tegen eind april antwoord krijgt en ik wil graag weten wanneer deze kwestie in de Raad aan de orde zal zijn.

Verheugen
Mevrouw Jensen, ik weet niet goed wat ik moet doen. Dit was een aanvullende vraag bij de vraag van mevrouw Pailler. Haar vraag had betrekking op het feit dat de Franse autoriteiten op de avond van 26 maart 3.000 Italiaanse onderdanen de toegang tot het Franse grondgebied hebben ontzegd. Ik zie volstrekt geen verband tussen uw vraag en dat voorval. Ik ben echter bereid uw vraag schriftelijk te beantwoorden.

De Voorzitter

Vraag nr. 13 van Otto von Habsburg (H-0329/99):
Betreft: Humanitaire steun Oekraïne In Oekraïne worden volgens betrouwbare bronnen op grond van de "wet ter verdediging van inheemse producenten" kleine pakketten met levensmiddelen, kleding en zelfs geneesmiddelen als "landbouwproducten" bestempeld en weer naar de afzender teruggestuurd.
Hierdoor worden de armsten in het land bijzonder hard getroffen, bijvoorbeeld gepensioneerden, die vaak van omgerekend 37 à 50 DM per maand moeten rondkomen.
Is de Raad bereid zich tot de regering van Oekraïne te wenden om gezien de humanitaire aard van deze zendingen aan te dringen op een wijziging van het beleid?
Mijnheer Verheugen, ik verzoek u om de vraag van de heer von Habsburg te beantwoorden.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer von Habsburg, het is inderdaad juist dat in het kader van particuliere initiatieven tot juli/augustus van verleden jaar aan arme Oekraïense burgers via de post hulpgoederen, vooral levensmiddelen, geneesmiddelen en kleding, werden toegezonden.
Overeenkomstig het presidentieel decreet 738/98 van 4 juli 1998 over de invoer van humanitaire hulpgoederen uit het buitenland kunnen sedertdien nog alleen erkende rechtspersonen van openbaar nut en niet langer particuliere personen, tolvrij ingevoerde humanitaire hulpgoederen in ontvangst nemen. Aan particuliere personen gerichte hulpgoederen worden overeenkomstig wet 468/97 betreffende de nationale regeling van de invoer van landbouwproducten in Oekraïne sedertdien door de Oekraïense douanediensten aan de afzender teruggezonden. De wet is sedert 15 juni 1998 van kracht. Het voorzitterschap weet dat daaraan voor de afzender van de pakketten hoge kosten verbonden zijn.
De Duitse bondsregering heeft, in het kader van bilaterale besprekingen, als voorzitter van de Unie bij de Oekraïners om humanitaire redenen al herhaaldelijk en zeer nadrukkelijk op een wijziging van die bepalingen aangedrongen, maar jammer genoeg hebben die inspanningen bij de Oekraïeners nog niets opgeleverd.
Het voorzitterschap zal de kwestie na overleg met de partners, in het bijzonder met Finland, in het kader van het tweede samenwerkingscomité EU-Oekraïne in juli in Brussel aan de orde stellen en daarvan een officieel gespreksonderwerp tussen de EU en Oekraïne maken.

von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik dank u oprecht voor dit duidelijke, uitvoerige en bevredigende antwoord op mijn vraag. Het doet mij veel genoegen ook tijdens het vragenuur zoiets te kunnen meemaken.
Ik verzoek u uitdrukkelijk daarvoor alles in het werk te stellen. Ik krijg veel brieven van Oekraïense gepensioneerden die het echt moeilijk hebben en die wij moeten kunnen helpen. Mijnheer de minister, ik verzoek u voor hen alles te doen wat mogelijk is. De Oekraïeners zijn immers onze partners en zullen ooit ook onze partners in de Europese Unie zijn. Ik zou u zeer dankbaar zijn als u nogmaals kunt onderstrepen dat die wijziging noodzakelijk is.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer von Habsburg. Ik geloof dat dit de laatste vraag is die u in dit Parlement stelt. Ik wil u daarom nogmaals bedanken voor de inhoudelijke rijkdom van uw bijdragen aan het vragenuur, en ook voor uw zeer welkome beknoptheid en het respect dat u hebt voor de spreektijd die u wordt toegekend.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer von Habsburg, wat u zopas hebt gezegd is volgens mij minder een vraag dan een aanmoediging. Ik ga daar graag op in. Ik kan u verzekeren dat wij deze kwestie in Oekraïne voortdurend aan de orde stellen. Ik heb uw vraag ook kunnen beantwoorden omdat ik tijdens mijn eigen politieke werkzaamheden de gevallen heb leren kennen die u beslist ook kent, omdat ik weet hoe de wet kan worden omzeild en hoeveel dat voor de betrokkenen kost. Het is moeilijk te begrijpen waarom iemand die persoonlijk hulp verleent, kosten moet dragen die een veelvoud van de waarde van de hulp bedragen. Wij zijn het daarover volkomen eens en zullen Oekraïne in deze kwestie onder druk blijven zetten.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 14.

Vraag nr. 15 van Manuel Medina Ortega (H-0339/99):
Betreft: Toepassing van artikel 299, lid 2 Het Verdrag van Amsterdam treedt eerlang in werking. Welke maatregelen is de Raad van plan te treffen met het oog op de toepassing van artikel 299, lid 2 betreffende de status van de ultraperifere regio's?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Medina Ortega, ik moet zeggen dat u er geen gras over laat groeien om de belangen van die regio's in het Parlement aan de orde te stellen. Het Verdrag is immers pas vier of vijf dagen geleden in werking getreden. Dat is eigenlijk meteen ook het antwoord op uw vraag. Volgens artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam moet er daarover een voorstel van de Commissie zijn. Pas dan kan de Raad iets ondernemen en zich over specifieke maatregelen voor de ultraperifere regio's beraden. Daarover is op dit ogenblik geen voorstel van de Commissie.

Medina Ortega
Mijn dank voor het snelle en terzake doende antwoord van de fungerend voorzitter van de Raad. Feitelijk had de Commissie gezegd dat zij dit voorjaar met de eerste voorstellen zou komen, maar vanwege het aftreden van de commissarissen zegt zij nu dat dit er pas in het najaar van komt.
Vanuit het gezichtspunt van een Parlementslid dat weliswaar geheel Spanje vertegenwoordigt, maar toch vooral de belangen van de ultraperifere regio's, denk ik echter dat het interessant zou kunnen zijn als de Raad een initiatief nam om ervoor te zorgen dat de nieuwe Commissie de zaak van voren af aan kan bekijken, aangezien de bijzondere regeling later moet worden uitgewerkt.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Medina Ortega, het is zinvol dat het initiatiefrecht volgens de regels van de Europese Unie bij de Commissie ligt. De Commissie is hier op dit ogenblik niet vertegenwoordigd, maar zal dat recht beslist met hand en tand verdedigen.
Ik kan u het volgende aanraden. Als een regering hierin bijzonder geïnteresseerd is, kan ze de Commissie zonder meer verzoeken zo snel mogelijk een voorstel bij de Raad in te dienen. Ik kan u verzekeren dat de Raad de kwestie dan ook onverwijld zal behandelen.

De Voorzitter

Vraag nr. 16 van Hans Lindqvist (H-0341/99):
Betreft: Veilig voedsel Afgelopen winter en dit voorjaar worden in alle 15 lidstaten van de EU nationale campagnes gevoerd rond het thema veiligheid van voeding en gezondheid. Dit is oorspronkelijk een initiatief van DG XXIV (Consumenten) van de Commissie, die de campagne tevens financiert. De EU heeft voor de campagne ongeveer 1, 3 miljoen Zweedse kronen (140.000 euro) uitgetrokken.
In Zweden hebben wij de afgelopen tijd hard moeten vechten om niet het EU-model te hoeven volgen dat min of meer regelmatige toevoegingen van antibiotica aan diervoeder inhoudt.
Zweden heeft tot nu toe strenge voorschriften toegepast voor de toevoeging van kleurstoffen aan snoep en levensmiddelen zijn nauwgezet gecontroleerd, en het land kent strenge voorschriften voor de besproeiing van gewassen. Tal van EU-voorschriften dwingen ons thans sommige soorten snoep of levensmiddelen toe te laten, ofschoon deze kleurstoffen bevatten die tot nu toe met het oog op de volksgezondheid in Zweden verboden waren.
Staat de volksgezondheid niet altijd voorop? Moet niet iedere lidstaat zelf kunnen uitmaken wat veilig en onveilig voedsel is?
Mijnheer Verheugen, ik verzoek u om de vraag van de heer Lindqvist te beantwoorden.

Verheugen
mijnheer Lindqvist, de veiligheid van levensmiddelen is een onderwerp waaraan de Raad veel belang hecht, vooral uit het oogpunt van de bescherming van de gezondheid van de consumenten. De Europese Raad van Luxemburg heeft dat ook in zijn verklaring over de veiligheid van levensmiddelen gezegd. In die verklaring onderstreept de Europese Raad dat de productie en afzet van veilige levensmiddelen tot de prioriteiten van de Europese Unie moet behoren en dat een hoog niveau van gezondheidsbescherming moet worden gegarandeerd. Zoals ik in mijn antwoord op de vraag van de heer Medina Ortega al heb opgemerkt, is het de taak van de Commissie de Raad initiatieven op dat terrein voor te stellen.
Voorts kunnen de lidstaten, als ze dat nodig achten, om redenen van consumentenbescherming strengere maatregelen behouden of nemen dan die welke op het niveau van de Gemeenschap bestaan. Ze kunnen dat doen op basis van artikel 129 A van het EG-Verdrag - artikel 153 van het Verdrag van Amsterdam - met dien verstande dat ze daarbij de andere bepalingen van het Verdrag moeten naleven. Als een land strengere maatregelen neemt, moet het dat aan de Commissie meedelen. Verder gelden daarvoor geen beperkingen.

Lindqvist
Ik heb deze vraag gesteld, omdat de eisen op het gebied van levensmiddelen in Zweden zeer streng zijn, zowel wat betreft producten van eigen bodem als ingevoerde producten.
Nu zijn er een aantal EU-besluiten genomen die tegen onze wetgeving indruisen. Zweden wordt bijvoorbeeld gedwongen de regels te volgen die voor Belgian Blue gelden en te aanvaarden dat dit ras gekweekt en verhandeld wordt in ons land. Wij worden gedwongen bepaalde kleurstoffen in snoepgoed en levensmiddelen te aanvaarden, die kanker- en allergieverwekkend kunnen zijn, vooral bij kinderen. Daarnaast komt ook met salmonella besmet vlees ons land binnen.
Mijn vraag aan de Raad is: Zou het niet vanzelfsprekend moeten zijn dat elke lidstaat het recht heeft om zelf regels vast te stellen ter bescherming van de volksgezondheid voor producten van eigen bodem, maar ook voor ingevoerde producten? Indien de regels in de Verdragen van Maastricht en Amsterdam veranderd moeten worden, zou u dan bereid zijn deze bepalingen erin op te nemen, zodat de milieugarantie aan kracht wint?

Verheugen
Mijnheer Lindqvist, ik kan dat inderdaad bevestigen. Ik heb dat al gezegd toen ik erop wees dat een lidstaat het recht heeft om redenen van consumentenbescherming strengere maatregelen te handhaven of te nemen dan die welke op Gemeenschapsniveau bestaan. Daartoe behoren uiteraard ook maatregelen zoals die welke u hebt vermeld. Daardoor mogen echter geen handelsbelemmeringen of concurrentievervalsing ontstaan. Daarom is de regel dat de lidstaten de Commissie daarvan op de hoogte moeten brengen, zodat ze de zaak kan onderzoeken.
Ik lees u echter met genoegen de desbetreffende tekst van het Verdrag van Amsterdam voor. Het gaat om artikel 153, het vroegere artikel 129 A, lid 5. De tekst luidt als volgt: de uit hoofde van lid 4 aangenomen maatregelen beletten niet dat een lidstaat maatregelen voor een hogere graad van bescherming treft en handhaaft. Deze maatregelen moeten verenigbaar zijn met dit Verdrag. Ze worden ter kennis van de Commissie gebracht. Dat heb ik daarstraks al gezegd. De verenigbaarheid met het Verdrag heeft betrekking op het probleem van de handelsbelemmeringen en de vrije concurrentie.

Sandbæk
Met alle respect, mijnheer de voorzitter van de Raad, maar u vergeet toch iets in uw antwoord. Het is juist dat men zich kan beroepen op de veiligheidsclausule. Elke lidstaat beschikt over zes maanden om de strengere regels die in eigen land gelden, met wetenschappelijke bewijzen te staven. Er staat dat het geen technische handelsbelemmering mag zijn. Dit zei u immers ook in uw antwoord. Indien men niet kan bewijzen dat de strengere regels wetenschappelijk gefundeerd zijn, zullen ze opgevat worden als technische handelsbelemmeringen. Nu staat het volgende uitdrukkelijk in de nieuwe milieugarantie: indien men kan bewijzen dat de strengere regel die men op nationaal niveau wil toepassen de consumenten ten goede komt, dan moet de EU deze regel overnemen. Men kan dus geen strengere regels handhaven, tenzij men wetenschappelijk kan aantonen dat ze noodzakelijk zijn. Dit hoorden we gisteren ook van commissaris Bangemann in verband met babyvoeding. Sommige landen hebben een tolerante wetgeving, omdat het niet bewezen is dat een kleine hoeveelheid pesticiden in babyvoeding schadelijk is, terwijl in andere lidstaten een totaal verbod op pesticideresiduen geldt. De heer Bangemann zei echter uitdrukkelijk dat hij geen handelsbelemmeringen zal aanvaarden. Als er geen duidelijke wetenschappelijke bewijzen worden voorgelegd, mag een lidstaat geen strengere regels handhaven.

Verheugen
Mevrouw Sandbæk, er is een probleem. Ook hier zie ik geen verband met de oorspronkelijke vraag. Die had betrekking op de veiligheid van levensmiddelen. Ik heb niets over een termijn van zes maanden gezegd. Ik weet van die termijn van zes maanden niets af. Ik heb gezegd wat over de consumentenbescherming in het Verdrag staat. U heb nu een vraag over het milieuaspect gesteld. Dat werd in de oorspronkelijke vraag niet behandeld en ik heb daarover in mijn antwoord ook niets gezegd. Als u daarover nu een vraag stelt, kan ik die, omdat ik ze niet vooraf heb ontvangen, alleen schriftelijk beantwoorden.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Verheugen. Ik weet zeker dat mevrouw Sandbæk erop rekent dat u uw belofte houdt om haar schriftelijk antwoord te geven.

De Voorzitter

Vraag nr. 17 van Arthur Stanley Newens (H-0343/99):
Betreft: Bananengeschil EU/VS Kan de Raad een verklaring afleggen over de laatste ontwikkelingen in het geschillenforum van de WHO dat de bananenordening van de EU onderzoekt, en over zijn reactie op de conclusies van dit forum?

Verheugen
Mijnheer Newens, in de eerste plaats hoop ik dat aan deze aanslepende kwestie eindelijk een einde komt. De Raad Algemene Zaken heeft in zijn zitting van 26 april 1999 onderstreept dat de Europese Unie voornemens is de jongste uitspraak van de WHO in het bananenconflict integraal na te komen en de EU-regeling voor bananen onverwijld aan te passen. De Raad heeft de Commissie daarom verzocht om in het licht van de verdere contacten met de Verenigde Staten en de andere betrokken partijen tegen eind mei 1999 voorstellen voor een wijziging van de regeling voor bananen in te dienen. Het is nog geen eind mei en daarom kan ik u niet zeggen wat die voorstellen inhouden.

Newens
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn antwoord. Ik wil hem nog vragen of ervan wordt uitgegaan dat de toegang voor bananen uit de Lomé-landen en de Canarische Eilanden nog op een behoorlijke manier veilig kan worden gesteld, ondanks de wijzigingen die nodig zijn om de bananenregeling van de Europese Unie aan te passen aan de beslissing van de WHO? Zal de Raad er alles aan doen om hiervoor te zorgen? Want dit is echt cruciaal. Straks worden de bananen anders een precedent voor andere producten van andere minder ontwikkelde landen die dan hun afzetgebieden verliezen; en zal dat op de langetermijn niet betekenen dat de wereldhandelsverdragen moeten worden gewijzigd om de armen te beschermen tegen de multinationals?

Verheugen
Mijnheer Newens, u hebt in uw vraag zeer nauwkeurig het probleem omschreven waarmee wij worden geconfronteerd en dat wij nog niet hebben kunnen oplossen. Enerzijds willen wij de bananenproducenten, met wie wij bijzondere banden hebben, bescherming bieden maar tegelijkertijd moeten wij ook de WHO-regels naleven. Wij voeren nu al sedert vele jaren strijd en moeten durven erkennen dat wij de strijd verloren hebben. De Europese Unie heeft aan het kortste eind getrokken. Wij hebben onze wil niet kunnen doordrijven. Als u aan de strafheffingen denkt, lopen de kosten hoe dan ook al hoog op. Ik ben al heel tevreden dat de WHO de hoogte van de strafheffingen die de Verenigde Staten tegen de Europese Unie mag toepassen, drastisch heeft verminderd. Wij betalen nu 191, 4 in plaats van 520 miljoen dollar, zoals de Verenigde Staten oorspronkelijk unilateraal hadden bepaald.
Wij moeten op het voorstel van de Commissie wachten en zien hoe de Commissie erin slaagt de door u genoemde twee eisen - bescherming van in het bijzonder de armere producenten en verenigbaarheid met de WHO-regels - met elkaar te verzoenen. Ik kan daarover nu nog niets zeggen.

De Voorzitter

Vraag nr. 18 van Anna Karamanou (H-0345/99):
Betreft: Stijgend sterftecijfer en erbarmelijke levensomstandigheden in Irak ten gevolge van de draconische economische sancties Volgens de voorzitter van de Vereniging van artsen voor oorlogspreventie, mevrouw Sue Wareham, sterven in Irak dagelijks 4.500 tot 6.000 kinderen van honger of door ziekte omdat er een nijpend tekort is aan voedsel en geneesmiddelen. De artsen wijzen erop dat de meeste kinderen overlijden aan infecties van maag en darmen en van de luchtwegen, ziektes die in normale omstandigheden perfect te genezen zijn. Officieel hebben de sancties die aan Irak zijn opgelegd na de inval in Koeweit geen betrekking op voedsel en geneesmiddelen, maar de invoer ervan is beperkt omdat het distributiesysteem bureaucratisch werkt en het land minder inkomsten heeft uit de wettelijke verkoop van petroleum. Tegelijk wordt de ellende van het volk door het regime als wapen gebruikt om de volledige en onvoorwaardelijke opheffing van de sancties af te dwingen. Kan de Raad zeggen wat hij denkt te doen om de efficiënte bescherming van de mensenrechten in Irak te verzekeren, ook met het oog op de debatten in de VN-Veiligheidsraad over het opheffen van de economische sancties?

Verheugen
Mevrouw Karamanou, dit is een uiterst ernstige kwestie. De Raad is u erkentelijk dat u hem met deze vraag de gelegenheid biedt om dit onderwerp in het Europees Parlement te bespreken. De Europese Unie is zich bewust van de gevolgen van de sancties voor de voedselsituatie en de gezondheidszorg in Irak. De Raad maakt zich al lang grote zorgen over de situatie van de Iraakse burgerbevolking, in het bijzonder van de kinderen. De Raad heeft daarom altijd steun verleend voor het door Irak aanvankelijk afgewezen aanbod van de VN-Veiligheidsraad om de verkoop van olie in ruil voor de invoer van humanitaire goederen toe te staan. Sedert het "olie voor voedsel'-programma eind 1996 van start ging, hebben de lidstaten van de Europese Unie het voorzitterschap van de Commissie van de VN-Veiligheidsraad voor de sancties tegen Irak bekleed en zich daar altijd voor een soepele toepassing en voortdurende verbetering van het programma ingespannen.
Bovendien dragen de Europese Unie en haar lidstaten ook zelf aan de verbetering van de humanitaire situatie in Irak bij. Het allerbelangrijkste is en blijft evenwel het "olie voor voedsel'-programma. Op de 55ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens, van 22 tot 30 april van dit jaar in Genève, heeft de Europese Unie het initiatief genomen voor een resolutie over de mensenrechtensituatie in Irak, waarin de Iraakse leiding onder meer wordt opgeroepen tot meer samenwerking bij de uitvoering van het "olie voor voedsel'-programma en de billijke verdeling van de ingevoerde humanitaire goederen.
De Unie zal alle initiatieven ter verbetering van de uitvoering van het "olie voor voedsel'-programma blijven ondersteunen en verwijst in dat verband in het bijzonder naar de voorstellen die het panel van de VN-Veiligheidsraad over de humanitaire situatie in Irak op 30 maart 1999 heeft voorgelegd.
Nu de oorspronkelijke administratieve problemen met het "olie voor voedsel'-programma grotendeels zijn opgelost, zijn het gebrek aan exportcapaciteit van Irak en de verdeling van de medische hulpgoederen aan de bevolking het grootste probleem in verband met het programma. De exportcapaciteit van Irak wordt op dit ogenblik door middel van een onderdeel van het "olie voor voedsel'-programma verhoogd. Dat subprogramma zal evenwel pas in het voorjaar van 2000 ten volle vruchten afwerpen omdat de planning en de leveranties enige tijd vergen. Zoals u weet, is de olieprijs daarbij een factor van onzekerheid die in beide richtingen werkt.
Volgens de Verenigde Naties liggen op dit ogenblik medische hulpgoederen ter waarde van 275 miljoen dollar in Iraakse opslagplaatsen geblokkeerd, hoewel de bevolking die dringend nodig heeft. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de Iraakse regering. Dat illustreert de opmerking in de vraag van mevrouw Karamanou dat het regime van Saddam Hoessein de noodsituatie van de burgerbevolking gebruikt om de opheffing van de sancties af te dwingen zonder de voorwaarden van resolutie 687 van 1991 over de wapenstilstand te moeten vervullen.
De Iraakse leiding is dus verantwoordelijk voor de gebrekkige uitvoering van het "olie voor voedsel'-programma en voor het feit dat de sancties na meer dan acht jaar nog altijd niet konden worden ingetrokken. Ik herinner eraan dat alle experts in 1991 konden en mochten verwachten dat Irak, als het wilde meewerken, binnen enkele maanden aan alle voorwaarden van resolutie 687 kon voldoen. Het gaat hier om een conflict tussen humanitaire principes en nationale soevereiniteit. Beide zijn in het Handvest van de Verenigde Naties verankerd en beperken daardoor onze actiemogelijkheden. Ik wil er evenwel geen enkele twijfel over laten bestaan dat wij de houding van de Iraakse leiders alleen maar als uiterst onmenselijk kunnen veroordelen.

Karamanou
Ik dank de fungerend voorzitter voor zijn inlichtingen. Tevens wilde ik de Unie gelukwensen met de initiatieven die zij kort geleden nog tijdens de bijeenkomst van Genève heeft genomen.
Toch is het geloof ik hoog tijd dat de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten het over een andere boeg gooit. Dat moeten wij allen wel beseffen. Kunt u mij, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zeggen of de politieke en militaire doelstellingen zo heilig zijn dat zelfs mensenlevens niet tellen? Kunt u mij verder zeggen of wij, in het geval van Irak, misschien niet geconfronteerd zijn met overtreding van de Overeenkomst van Wenen, waarin het uithongeren van de bevolking als oorlogsinstrument wordt verboden? Bent u niet van mening dat de verklaring van de mensenrechten en de overeenkomst betreffende de rechten van het kind worden geschonden? Het gaat hier om 6000 onschuldige kinderen die maandelijks sterven ten gevolge van het embargo. Mijns inziens is geen enkel politiek doel zo hoog dat men dit boven mensenlevens kan plaatsen.
Aangezien wij voor de bescherming van mensenrechten zijn - en terecht - wilde ik u vragen of de onschuldige bevolking, de onschuldige burgers van Irak misschien niet onder de categorie mensen vallen waarvan de rechten moeten worden beschermd?
Wat is tot slot uw mening over Saddam Hoessein? Is zijn positie met deze politiek zwakker of sterker geworden? Dezelfde vraag zou ik kunnen stellen over Milosevic, met al hetgeen nu in Kosovo gebeurt.

Verheugen
Mevrouw Karamanou, u heeft uiteraard gelijk als u de situatie vergelijkt met de even afschuwelijke mensenrechtensituatie in Kosovo. In beide gevallen moeten wij echter naar de oorzaken en gevolgen kijken. Wat Irak betreft, is het duidelijk dat de sancties tegen dat land op basis van de besluiten van de VN-Veiligheidsraad werden genomen. Die sancties werden genomen omdat Irak bepaalde verplichtingen niet nakwam, hoewel dat nodig was om de veiligheid en de stabiliteit van de regio te garanderen. Om te voorkomen dat die sancties het effect hebben dat u hebt beschreven, is het programma, dat ik heb toegelicht, goedgekeurd en ten uitvoer gelegd. Ik heb ook gezegd welke inspanningen de Europese Unie doet om dat programma vruchten te doen afwerpen. Als het op bepaalde terreinen, in het bijzonder op dat van de gezondheidszorg, niets uithaalt, ligt de verantwoordelijkheid daarvoor uitsluitend bij de Iraakse regering, die ronduit verachtelijke en verwerpelijke beweegredenen heeft. Nogmaals, de Iraakse leiders willen de situatie misbruiken om de sancties, die een heel ander politiek doel hebben, te doen opheffen. Wij moeten van Irak eisen dat het zijn verantwoordelijkheid tegenover zijn eigen bevolking op zich neemt.

Newens
Is de fungerend voorzitter het er mee eens dat het "olie voor voedsel" -programma, ondanks de vele pluspunten ervan, veel bureaucratische tekortkomingen vertoont en gepaard gaat met sancties die het nog steeds onmogelijk maken in de behoeften van kinderen te voorzien, terwijl hun ouders maar heel weinig kunnen doen om zich van de onmenselijke dictatuur van Saddam Hoessein te bevrijden?
In die omstandigheden mogen de maatregelen van het Westen echt niet worden goedgepraat door simpelweg Saddam Hoessein de schuld te geven - daar zijn we het allemaal over eens. Er is nog iets anders nodig en er moet meer worden gedaan om in de behoeften van deze kinderen te voorzien.

Verheugen
Mijnheer Newens, dat is een politieke uitspraak. Ik kan van uw verklaring alleen maar kennis nemen en ze de volgende keer dat de Raad zich met de situatie in Irak bezighoudt, ter sprake brengen. Ik ben het niet met u eens, maar daarop komt het nu niet aan. Ik wil op een bepaald element van uw vraag nader ingaan, namelijk de eventuele bureaucratische hinderpalen bij de uitvoering van het humanitaire programma. Ik ben het met u eens. Er zijn bureaucratische moeilijkheden geweest. Daarom hebben wij het initiatief genomen om het programma te stroomlijnen. Dat initiatief heeft echter nog geen bevredigende resultaten opgeleverd.

De Voorzitter

Vraag nr.19 van María Izquierdo Rojo (H-0349/99):
Betreft: De presidentsverkiezingen in Algerije Hoe moeten de presidentsverkiezingen in Algerije van 15 april jl. in politiek opzicht worden beoordeeld?

Verheugen
Mevrouw Izquierdo Rojo, de Europese Unie heeft de presidentsverkiezingen in Algerije aandachtig gevolgd en daarover een verklaring afgelegd. Die verklaring luidt als volgt: de verkiezingscampagne heeft in Algerije en bij zijn partners in de internationale gemeenschap grote hoop gewekt. De Algerijnse burgers hebben door hun actieve deelname aan de debatten in de aanloop naar de verkiezingen bewezen hoeveel belang zij hechten aan een vrije, transparante en pluralistische stembusgang, zoals de Algerijnse autoriteiten die ook hebben aangekondigd. Zij hebben zulke verkiezingen beloofd.
De Europese Unie heeft kennis genomen van de beslissing van zes van de zeven kandidaten om zich terug te trekken en van de redenen die zij daarvoor hebben aangevoerd. De Europese Unie heeft het in 1995 in Algerije aangevatte democratiseringsproces altijd ondersteund en bevorderd. De EU meent dat Algerije de crisis waarin het land zich sedert vele jaren bevindt, kan overwinnen door de democratie en de rechtsstaat te bevorderen en de economische en sociale hervormingen voort te zetten.
De Europese Unie hecht het allergrootste belang aan de initiatieven die de nieuwe president, de heer Abdelaziz Bouteflika, op die terreinen zal nemen. De Europese Unie bevestigt bij deze gelegenheid dat ze bereid is het hervormingsproces in Algerije meer bepaald in het kader van de Euro-mediterrane samenwerking te ondersteunen en de van hieruit op gang gebrachte politieke dialoog met de Algerijnse autoriteiten voort te zetten.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, zou u mij met dezelfde goede wil die ik in uw antwoord bespeur kunnen vertellen wat de Europese Unie in concreto zal ondernemen om de beëindiging van het geweld dichterbij te brengen, en welke maatregelen de Unie zal treffen om een bijdrage te leveren aan de corruptiebestrijding in Algerije?

Verheugen
Mevrouw Izquierdo Rojo, ik stel in de eerste plaats met voldoening vast dat wij het er kennelijk over eens zijn dat wij, hoe wij de gebeurtenissen vóór de presidentsverkiezingen ook beoordelen, ons beleid tegenover Algerije moeten voortzetten. Dat wil zeggen dat wij ons moeten inspannen om het democratiseringsproces in Algerije te ondersteunen. De omstandigheden voor het democratiseringsproces zijn in Algerije beter dan in vele andere landen waar een democratisch tekort heerst. In Algerije zijn er sterke democratische krachten en is er een zeer vrije pers die van haar vrijheid ook gebruik maakt. Wij moeten ook zeggen dat uit de verkiezingsstrijd, tot op het ogenblik dat de zes kandidaten zich hebben teruggetrokken, is gebleken dat het land zich op de weg naar de democratie bevindt. Alle kandidaten konden hun programma vrij en ongehinderd voorstellen en het politieke debat in Algerije heeft in een sedert lang niet meer geziene positieve sfeer plaatsgevonden. Wij hebben ook vastgesteld dat een van de hoofdthema's van de verkiezingsstrijd in Algerije de nationale verzoening was.
Wij komen dus tot de conclusie dat, ondanks het probleem dat wij beiden kennen, de in de jaren "90 op gang gekomen ontwikkeling naar een burgermaatschappij in Algerije door de verkiezingsstrijd een nieuw elan heeft gekregen. Ik trek daaruit nu de conclusie dat wij alle mogelijkheden van de politieke dialoog en onze politieke contacten moeten gebruiken om dat proces te bevorderen. Dat betekent in het bijzonder dat wij met de democratische krachten in Algerije contact houden en die krachten moeten ondersteunen, bijvoorbeeld door hen naar de lidstaten van de Europese Unie en het Europees Parlement uit te nodigen. Belangrijk is dat de internationale gemeenschap laat zien dat ze de democratische krachten in Algerije wil beschermen en ondersteunen.

De Voorzitter

Vraag nr. 20 van Eva Kjer Hansen (H-0351/99):
Betreft: Aanstelling van ambtenaren zonder vergelijkend onderzoek In antwoord op mijn vraag over de geplande aanstelling van medewerkers van het Schengensecretariaat heeft de Raad medegedeeld dat hij overeenkomstig artikel 7 van het zogeheten Schengenprotocol bij het Verdrag van Amsterdam verplicht is het Schengenpersoneel over te nemen, daar het protocol beschouwd dient te worden als deel van het Verdrag en dus van het primair communautair recht.
Artikel 7 van het Schengenprotocol bepaalt echter slechts dat de Raad nadere bepalingen vaststelt voor de opneming van het Schengensecretariaat in het Secretariaat-generaal van de Raad; bedoeld zijn de functies van het Schengensecretariaat, niet noodzakelijkerwijs het personeel. In zoverre er eventueel sprake is van aanstelling van het huidige personeel van het Schengensecretariaat bij EU-instellingen, maakt artikel 7 van het Schengenprotocol het de Raad geenszins onmogelijk eventueel belangstellende medewerkers te laten aanstellen overeenkomstig het Statuut van de ambtenaren, dan wel de alternatieve aanstellingsprocedure overeenkomstig artikel 24 van het "Fusieverdrag" toe te passen.
Kan de Raad, dit in overweging nemende, toelichten waarom hij het in dit geval legitiem blijft vinden het Statuut van de ambtenaren terzijde te schuiven en het in artikel 24 van het "Fusieverdrag" verankerde initiatiefrecht van de Commissie te negeren?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, volgens artikel 7 van het bij het Verdrag van Amsterdam gevoegde protocol betreffende de opneming van het Schengen-acquis in het kader van de Europese Unie stelt de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen vast op welke wijze het Schengensecretariaat in het Secretariaat-generaal van de Raad wordt opgenomen. De Raad heeft op 1 mei een besluit genomen waarin de bijzonderheden van de integratie van het Schengensecretariaat in het Secretariaat-generaal op basis van dat artikel 7 worden geregeld. Volgens de informatie waarover ik beschik, wordt deze juridische kwestie evenwel spoedig voor het Europees Hof van Justitie gebracht. Daarom moet ik het bij dit antwoord laten. Ik ga geen juridisch debat aan omdat dit voor het bevoegde rechtscollege van de Gemeenschap voorbehouden is. De kwestie is nu exclusief een zaak voor het Europees Hof van Justitie.
Ik onderstreep evenwel nogmaals dat de Raad meent dat de afgesproken regeling alle garanties voor de bekwaamheid van de aangestelde personeelsleden biedt. Met het oog op de persberichten die ook vandaag zijn verschenen, wijs ik erop dat de huidige spanningen in het Secretariaat-generaal niet de schuld van de secretaris-generaal zijn, maar uitsluitend het gevolg zijn van een door het Verdrag gedekt politiek besluit van de Raad. Ik vind het buitengewoon onbillijk en ongepast daarvoor de secretaris-generaal verantwoordelijk te stellen.

Kjer Hansen
Ik dank u voor uw antwoord, maar ik begrijp niet waarom men de regels betreffende het personeelsstatuut opzij schuift, want er is geen enkele reden om de gebruikelijke regels in de Raad bij integratie niet toe te passen. Er is geen enkele reden om zo'n groot aantal medewerkers zonder vergelijkend onderzoek aan te stellen. Ik kreeg dus nog steeds geen antwoord op mijn vraag waarom men de bestaande regels negeert. In mijn ogen heeft dit meer weg van nationaal nepotisme, waarbij bepaalde lidstaten een aantal van hun onderdanen in een bepaalde functie willen plaatsen en de andere lidstaten vinden dat gewoon goed. Kan de fungerend voorzitter mij vertellen waarom men nu plotseling meer personen aanstelt dan de 58 die oorspronkelijk voldoende bleken te zijn? Ik vind het onaanvaardbaar dat de Raad zich permitteert de bestaande regels met voeten te treden. Is het niet zo, mijnheer de voorzitter, dat de situatie in de Raad grondig geanalyseerd zou moeten worden om een duidelijk beeld te krijgen van de behoeften en van de beschikbare middelen, opdat er meer openheid en transparantie komt in het bestuur van de Raad, zoals wij ook van de Commissie eisen?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Kjer Hansen, er gebeurt volstrekt niets in het geheim. Het gaat hier om een volstrekt transparante procedure. In het Verdrag wordt bepaald dat het Schengensecretariaat in het Secretariaat-generaal van de Raad wordt opgenomen en dat de Raad beslist hoe dat moet gebeuren. Dat heeft de Raad gedaan.
Nogmaals, de politieke bedoeling in het Verdrag was dat het bestaande Schengensecretariaat zonder nieuwe indienstnemingen of selectie in het bestaande Secretariaat-generaal wordt geïntegreerd. Het is immers niet zinvol dat wij, als het bestaand Secretariaat-generaal een extra taak krijgt, volgens de regels van dat Secretariaat-generaal 80 nieuwe mensen aanstellen en de 80 personeelsleden die tot nu toe het werk van het Schengen-secretariaat hebben verricht, op straat zetten. Ik kan mij niet voorstellen dat mevrouw Hansen zulk een onmenselijke en asociale oplossing goed vindt. Wij doen niets in het geheim. Dit is een volstrekt normale en transparante handelwijze. Ik moet eerlijk zeggen dat de Raad het protest van de medewerkers van het Secretariaat-generaal niet begrijpt.

De Voorzitter

Vraag nr. 21 van Pat the Cope Gallagher (H-0354/99):
Betreft: Visfraude in zuidelijk Europa Is de Raad op de hoogte van het rapport van de Rekenkamer waarin de Commissie wordt bekritiseerd wegens het feit dat zij niet de nodige voorzorgsmaatregelen heeft genomen ter voorkoming van fraude met EU-gelden voor het moderniseren van vissersboten, vooral in zuidelijk Europa; dat gelden werden verstrekt voor het renoveren van schepen die al waren gezonken of nooit meer in de vaart zouden worden genomen en dat er nauwelijks controles plaatsvonden? Kan de Raad nu de duidelijke toezegging doen dat alles in het werk zal worden gesteld om deze gelden terug te vorderen of zo nodig zware straffen op te leggen bij bewezen verduistering?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, ik moet deze vraag bevestigend beantwoorden. De Raad heeft het verslag van de Rekenkamer over de oprichting van gezamenlijke ondernemingen in de visserijsector op 9 december 1998 ontvangen. De inhoud van het verslag is in de Raad besproken tijdens de behandeling van het Commissievoorstel waarin de nadere regels voor de structurele steun van de Gemeenschap in de visserijsector worden vastgesteld. In dat Commissievoorstel zijn verschillende maatregelen opgenomen om de in het verslag van de Rekenkamer over het beheer van de gezamenlijke ondernemingen aangestipte wantoestanden weg te werken. Het voorzitterschap is voornemens tijdens de zitting van de Raad van ministers van Visserij in juni een definitief besluit over dat voorstel te nemen. Dat kan alleen als het Parlement daarover tegen die tijd een advies heeft gegeven. Voorzover ik op de hoogte ben van uw agenda, zal het Parlement dat voorstel nog deze week behandelen.

Gallagher
Ik was diep teleurgesteld toen ik uit het verslag van de Rekenkamer moest vernemen dat miljoenen pond sterling van de belastingbetalers lijken te zijn weggesluisd door scheepseigenaren in Zuid-Europa. Naar het schijnt heeft de Commissie nagelaten de nodige voorzorgsmaatregelen te treffen om de vermeende fraude te voorkomen. Ik heb begrepen dat de verdwenen gelden deel uitmaakten van een programma van 280 miljoen euro voor de modernisering van bijna 200 vissersschepen. Er werd subsidie verleend om schepen op te knappen en te moderniseren die buiten de Unie zouden gaan vissen.
Er wordt beweerd dat er subsidies zijn uitgekeerd om schepen te renoveren die al op de bodem van de zee lagen - er werden subsidies uitgekeerd om schepen te renoveren die niet veel kans maakten om ooit weer in de vaart te komen. Ik meen zelfs te weten dat subsidie is betaald voor een vissersvaartuig dat in de Atlantische Oceaan bij de kust van Portugal is gezonken. Er zijn schepen gezonken onder mysterieuze omstandigheden en in plaats van op de vlakte te blijven, wordt er gesuggereerd dat dit in Italië, Spanje en Portugal is gebeurd.
Ik wil dit punt graag onder de aandacht van de commissaris brengen nu hij wacht op specifieke voorzieningen om de problemen zowel op management- als op operationeel niveau te lijf te gaan. Ik meen te mogen aannemen dat het voorzitterschap zulke praktijken veroordeelt. Het doet me geen genoegen dat ik dit hier aan de orde moet stellen. We moeten allemaal een beetje verantwoordelijkheid op ons nemen want als er extra personeel moet komen, dan moet het Parlement hiervoor extra middelen voteren. We zijn hier allemaal bij betrokken en als er extra geld nodig is om dit probleem de wereld uit te helpen, dan moeten we daar voor stemmen.

Verheugen
Mijnheer Gallagher, ik heb al gezegd dat de Raad in het licht van het verslag van de Rekenkamer, waarvan u in scherpe bewoordingen een aantal bijzonderheden hebt toegelicht, de nodige politieke en organisatorische conclusies heeft getrokken. Dat is de opdracht van de Raad en die heeft hij vervuld. Als zulke problemen opduiken, moet de Raad ervoor zorgen dat schikkingen worden getroffen om zoiets in de toekomst te voorkomen.
De concrete vraag wat er gebeurt om de schade op een of andere manier te herstellen en eventueel ook wettige aanspraken van de Europese Unie te doen gelden, dient aan de Commissie en niet aan de Raad te worden gericht. Ik ga er uiteraard van uit dat de Commissie zulke duidelijke aanwijzingen in een verslag van de Rekenkamer aangrijpt om de belangen van de Europese Unie zo krachtig mogelijk te verdedigen.

De Voorzitter
Daar de vraagstellers afwezig zijn, vervallen de vragen nrs. 22 en 23.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, is het mogelijk dat de heren Fitzsimons en Andrews, die momenteel een andere vergadering hebben, een schriftelijk antwoord krijgen?

De Voorzitter
Nee, mijnheer Gallagher, daarvoor is hun aanwezigheid hier vereist. Als zij volgens het Reglement hun vragen schriftelijk aan u of aan een ander lid van de Vergadering hadden toegewezen dan hadden we wel zo te werk kunnen gaan. In dit geval kan echter uit hoofde van het Reglement alleen een schriftelijk antwoord worden gegeven op de vragen die niet gesteld konden worden tijdens de anderhalf uur van het vragenuur.

De Voorzitter

Vraag nr. 24 van Liam Hyland (H-0360/99):
Betreft: Nieuw programma LEADER III Kan de Raad uiteenzetten wat zijn huidige beleid is met betrekking tot de ontwikkeling van een volledig geïntegreerd plattelandsbeleid op EU-niveau, en kan hij toezeggen dat hij in het kader van een dergelijk beleid een nieuw LEADER-programma (III) en het behoud van de naam van het programma zal blijven steunen, omdat deze naam synoniem is met responsabilisering, zelfhulp en een positief beeld van de Europese Unie? Kan hij voorts een consistent beleid ten aanzien van de plattelandsontwikkeling verzekeren door het handhaven van dezelfde plaatselijke actiegroepen, opdat lange aanlooptijden, die een ernstige terugval voor de ontwikkeling kunnen betekenen, worden voorkomen?

Verheugen
Mijnheer Hyland, het voorstel voor een verordening betreffende de plattelandsontwikkeling in het onderdeel van Agenda 2000 over de landbouw strekt ertoe het platteland te revitaliseren en de regelgeving voor de landbouw te vereenvoudigen. De hervorming van de structuurfondsen, in het kader waarvan wij zijn overeengekomen het aantal doelstellingen van zes tot drie te verminderen, maakt het gemakkelijker dat doel te bereiken. Daarover is hier vandaag al uitvoerig gedebatteerd.
Op die manier kan het plattelandsontwikkelingsbeleid tot de tweede pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid uitgroeien. In dat verband zal ook het communautaire initiatief LEADER onder de benaming LEADER III worden voortgezet. LEADER III dient om de plattelandsontwikkeling in het algemeen te stimuleren door innovatieve projecten van plaatselijke actoren te ondersteunen. Daardoor worden overlappingen tussen LEADER en maatregelen in het kader van de verordening inzake plattelandsontwikkeling vermeden. De verordening inzake plattelandsontwikkeling heeft immers betrekking op steunmaatregelen op nationaal en regionaal niveau, maar niet op lokaal niveau. De uitvoering van projecten in het kader van LEADER blijft voor lokale actiegroepen gereserveerd. Wij wijzen er voorts op dat die aangelegenheid het onderwerp is van het debat dat wij voor het vragenuur hebben onderbroken.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, graag zou ik de fungerend voorzitter voor zijn antwoord willen danken. Maar ik moet nog een extra vraag stellen. Zal LEADER zijn identiteit en onafhankelijkheid behouden als communautair initiatief met een hoog gehalte aan vrijwillige deelneming van de Gemeenschap? Zal de fungerend voorzitter stappen nemen om ervoor te zorgen dat het programma niet wordt opgeslorpt door de nationale of regionale wettelijke instanties maar door die diensten wordt gezien als een belangrijk, maar onafhankelijk ontwikkelingsprogramma?
Mijn vraag heeft voor een groot deel betrekking op de continuïteit van LEADER. We zijn er erg op gebrand dat er geen vertraging optreedt tussen de vervaldatum van het huidige programma LEADER II en het begin van LEADER III. Anders is een groot deel van het zeer professionele personeel dat door de jaren heen is aangeworven, verloren voor dit programma. Dat zou doodzonde zijn.

Verheugen
Mijnheer Hyland, ik kan de drie onderdelen van uw aanvullende vraag positief beantwoorden.

De Voorzitter

Vraag nr. 25 van Gerard Collins (H-0364/99):
Betreft: Koeweitse krijgsgevangenen in Irak Hoewel er al negen jaar verstreken zijn sinds de Iraakse bezetting van Koeweit, zitten de 598 Koeweitse mannen en 7 vrouwen die toentertijd zijn gedeporteerd nog steeds vast in Iraakse gevangenissen. In resolutie 687 van de VN-Veiligheidsraad werd Irak opgeroepen zijn medewerking te verlenen aan het Internationaal comité van het Rode Kruis voor de vrijlating van deze krijgsgevangenen. Irak heeft voortdurend het werk van het ICRK gedwarsboomd door informatie achter te houden, verstek te laten gaan bij vergaderingen en het ICRK te verhinderen Iraakse gevangenissen te bezoeken. Welke maatregelen heeft de Raad genomen om de benarde toestand van de 605 Koeweitse krijgsgevangenen te verlichten en welke stappen ten aanzien van de Iraakse autoriteiten of andere maatregelen stelt hij voor voor de aanpak van deze humanitaire kwestie?

Verheugen
Mijnheer Collins, de Raad deelt uw bezorgdheid over de vermiste personen, ook krijgsgevangenen, die het slachtoffer van de Iraakse bezetting van Koeweit zijn geworden. Tijdens de 55ste zitting van de Commissie voor de mensenrechten, die van 22 tot 30 april 1999 in Genève heeft plaatsgevonden, heeft de Europese Unie een ontwerpresolutie ingediend waarin ze Irak ertoe oproept met de bevoegde internationale organisaties samen te werken en mee te delen waar de overblijvende vermiste personen zich bevinden of wat hun is overkomen.
Aan de families van hen die in Iraakse gevangenschap gestorven zijn of die verdwenen zijn, moet schadevergoeding worden betaald. Alle onderdanen van Koeweit of andere landen, die nog worden vastgehouden, moeten onverwijld worden vrijgelaten. De families moeten over de verblijfplaats van gevangengehouden personen worden geïnformeerd. Bovendien willen wij dat Irak informatie over terechtgestelde krijgsgevangenen en burgers geeft en van overleden krijgsgevangenen en burgers een overlijdensakte bezorgt. Meer kunnen wij volgens mij niet doen. U weet evengoed als ik dat wij Irak van hieruit niet kunnen dwingen aan die eisen te voldoen.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik de fungerend voorzitter danken voor de informatie die hij heeft verstrekt. Het komt erop neer dat we, behalve dat we op de 55ste vergadering over de mensenrechten in Genève een ontwerpresolutie hebben ingediend, waarin we ons standpunt uiteenzetten, sedertdien niets meer hebben gedaan omdat we geen enkele informatie hebben over de 598 mannen en zeven vrouwen uit Koeweit die in Irak gevangen zijn gezet. Overwegen de Raad en de Europese Unie verdere druk uit te oefenen op de Iraakse autoriteiten om althans informatie los te krijgen over hoeveel van deze mensen nog in leven zijn, wie ze zijn en wat hun gezondheidstoestand is, wanneer ze vrijgelaten zullen worden en ook hoeveel er intussen zijn gestorven? Kunnen we nu, negen jaar later, iets positiefs doen?

Verheugen
Mijnheer Collins, ik verheel niet dat ik hierover zeer pessimistisch ben. Er worden nu al lang pogingen gedaan en de Europese Unie heeft haar inspanningen opgevoerd. Ik heb in mijn antwoord niet eens alle initiatieven vermeld die wij al hebben genomen. Wij hebben nog veel meer gedaan dan wat ik heb gezegd. Er is ook een nieuw initiatief in de VN-Veiligheidsraad. De situatie is niet veranderd en ik zie niet in welk pressiemiddel wij nog kunnen gebruiken tegen een land waartegen wij al de strengst mogelijke sancties hebben genomen.

De Voorzitter

Vraag nr. 26 van Per Gahrton (H-0365/99):
Betreft: Vertolking in de Raad Volgens een bericht van het Zweedse persbureau TT van 30 maart 1999 zijn de Zweedse vertegenwoordigers in driekwart van de gevallen genoodzaakt tijdens de Raadsvergaderingen in een vreemde taal te onderhandelen. Daarentegen is de vertolking in het Engels, Duits en Frans klaarblijkelijk vrijwel volledig gedekt. Zich in een andere taal dan zijn moedertaal te moeten uitdrukken is bij onderhandelingen duidelijk een handicap. Kan de Raad deze berichten bevestigen of ontkennen en mededelen of ervoor zal worden gezorgd dat het Zweeds op dezelfde wijze behandeld wordt als de grote talen in de EU en dat de Zweedse vertegenwoordigers zich van het Zweeds kunnen bedienen en erop mogen rekenen dat er in de toekomst vertolking aanwezig is?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Gahrton, de Raad kent het bericht van het persbureau dat u in uw vraag vermeldt. Jammer genoeg wordt in het bericht geen datum vermeld. Het zegt iets over de zittingen van de Raad en de Zweedse tolken. Het vermeldt echter geen datum en bevat geen nadere uitleg. Gelet op het feit dat talloze Raadsorganen vooral de laatste tijd ontelbare vergaderingen hebben gehouden, is het voorzitterschap er met de beste wil van de wereld niet in geslaagd te achterhalen om welke zittingen van de Raad of om welke feiten het kan gaan. Wij hebben de in uw vraag vermelde feiten dus niet kunnen verifiëren.
Ter attentie van de Zweedse tolken zou ik willen zeggen dat er een ook aan de Zweedse regering overhandigd programma van de Raad voor de indienstneming en opleiding van Zweedse tolken bestaat en dat dit programma ook al in uitvoering is.

Gahrton
Dank u voor uw antwoord, ofschoon het niet helemaal to the point was. Ik deelde in mijn vraag mee dat het Zweedse persbureau TT dit bericht op 30 maart van dit jaar verspreidde. Ik neem aan dat de feiten waarnaar het verwijst zich kort daarvoor hebben voorgedaan. Het ging echter niet om een eenmalig voorval, maar om een algemene vaststelling dat de Zweedse taal bijna nooit gebruikt kan worden door Zweedse vertegenwoordigers in de Raad. Het is bijzonder vreemd dat de Raad niet op de hoogte is van deze situatie die in Zweden een intens debat op gang heeft gebracht. Ik vind eigenlijk dat u dit beter had moeten natrekken alvorens hierheen te komen om vragen te beantwoorden.
Voor een van de lidstaten vormt dit in elk geval een belangrijk probleem. Het misverstand dat men de kleinere talen wil afschaffen leeft nog steeds voort en het zou goed zijn dat de Raad ons op een overtuigende wijze zou garanderen dat dit niet het geval zal zijn, dat men de kleinere talen niet systematisch schrapt en dat men de veronderstelde meertaligheid van vele Zweedse vertegenwoordigers niet uitbuit.

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Gahrton, ik kan u alleen maar zeggen dat ikzelf nog geen enkele zitting van de Raad heb meegemaakt waarbij niet vanaf het begin tot het einde naar het Zweeds werd getolkt. Als u over informatie beschikt van gevallen waarin dat niet is gebeurd, zou ik graag hebben dat u mij die bezorgt. Het voorzitterschap van de Raad beschikt niet over zulke informatie. Wij hebben het door u vermelde persbericht gecontroleerd maar hebben niet kunnen vaststellen wanneer en waar zoiets is gebeurd.
Zweden heeft bij het voorzitterschap van de Raad ook niet geprotesteerd omdat het Zweeds in de Raadsorganen zogezegd wordt verwaarloosd. Ik geef u dan ook de raad niet onvoorwaardelijk geloof te hechten aan een anoniem bericht van een persbureau, maar wel aan de officiële uitleg die u hier van het Raadsvoorzitterschap krijgt. Als u over andere informatie beschikt, zou ik graag hebben dat u mij die bezorgt, zodat wij de zaak kunnen onderzoeken. Het principe is dat geen enkele lidstaat nadeel mag ondervinden doordat onderhandelingen niet in de taal van die lidstaat worden vertolkt.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 27.

Vraag nr. 28 van Marianne Eriksson (H-0368/99):
Betreft: Commissaris voor gelijke kansen Overeenkomstig de artikelen 2, 3, 137, lid 1, en 141 van het Verdrag van Amsterdam dient de EU intensief aandacht te besteden aan de gelijkheid tussen vrouwen en mannen. Vaak wordt zelfs voorgesteld om aan dit punt de hoogste prioriteit toe te kennen. Hoe is de Raad van plan te zorgen voor een gelijk aantal vrouwen en mannen onder de toekomstige commissarissen? Wat is de mening van de Raad over de mogelijkheid tot het benoemen van een commissaris die als enige bevoegd is op het gebied van gelijke kansen?

Verheugen
Mevrouw Eriksson, ik wijs er meteen op dat de Raad veel belang hecht aan maatregelen ter bevordering van gelijke kansen voor mannen en vrouwen en de concrete toepassing van de desbetreffende bepalingen van het Verdrag van Amsterdam in alle organen, instellingen en instanties die wij in Europa hebben, ook het Europees Parlement, de Commissie en de Raad. Jammer genoeg moet ik er u op wijzen dat het uitsluitend de bevoegdheid van de lidstaten is om de leden van de Commissie overeenkomstig de bepalingen van de Verdragen voor te dragen en dat de verdeling van de taken in de Commissie een interne aangelegenheid van de Commissie zelf is. De Raad speelt hierin geen enkele rol. Ik zeg zelfs niet "jammer genoeg geen enkele rol'. Dat de Commissie bevoegd is voor de organisatie van haar eigen werkzaamheden, is een belangrijk aspect van het integratiebeleid van de Unie. Wij willen dat niet in gevaar brengen door de Commissie voor te schrijven hoe haar interne organisatie er moet uitzien.

Eriksson
Ik vind het ondanks alles vrij deprimerend dat we tijdens deze laatste vergaderperiode van het Parlement met een dergelijke passiviteit geconfronteerd worden op het gebied van coördinatie, waar de Raad anders altijd zo ijverig is. Ik ben absoluut niet tevreden met het antwoord. Ik vind dat de Raad na alle kritiek die hij heeft gekregen omdat hij te weinig aandacht besteed heeft aan de gelijkheid tussen mannen en vrouwen, wat actiever zou moeten zijn door het initiatief te nemen voor overleg en ervoor te zorgen dat er toch tenminste drie of misschien vier vrouwen in de Commissie zetelen, wat volgens de huidige geruchten het geval zou zijn. Het is een ontstellende gedachte dat we een nieuwe eeuw beginnen die volgens iedereen een nieuw tijdperk zou moeten inluiden, maar die in feite niets nieuws onder zon brengt.
Ik dacht ook dat we iets zouden horen over eventueel reeds gevoerde besprekingen betreffende de actieve bevordering van de gelijkheid tussen mannen en vrouwen na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam nu alle groepen, ook vrouwen, opkomen voor artikel 13 over antidiscriminatie.

Verheugen
Mevrouw Eriksson, ik begrijp dat u zich opwindt en dat u die opmerking maakt, maar de Raad zal er zich ook niet door leden van het Europees Parlement toe laten verleiden de Verdragen te schenden. De Verdragen zijn op dit punt duidelijk. De Raad mag zich met die kwestie niet bemoeien.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitter Verheugen gedraagt zich als een rasdiplomaat, hij rept er met geen woord over dat de voorzitter van de Raad er natuurlijk met de lidstaten over kan onderhandelen om evenveel vrouwelijke als mannelijke kandidaten voor de Commissie naar voren te schuiven. Fungerend voorzitter, u heeft misschien gemerkt dat het Europees Parlement op 23 maart heeft geëist dat er in de nieuwe Commissie aanzienlijk meer vrouwen moeten komen. Ik wil dan ook aan u vragen of u dan helemaal niet uw verantwoordelijkheid in deze zaak erkent. U kunt deze doelstelling aanzienlijk dichterbij brengen door met de lidstaten te onderhandelen. Ook de nieuwe Commissievoorzitter, de heer Prodi, heeft hier in het Parlement al gemerkt dat we de zaak serieus nemen. Hij heeft vandaag tijdens de persconferentie gezegd dat hij aandacht aan deze zaak zal schenken. U kunt met hem samenwerken, maar bent u ook van plan met de lidstaten te onderhandelen?

Verheugen
Mevrouw Hautala, als u zegt dat mijn antwoord diplomatiek was, hebt u mij verkeerd begrepen. Ik wilde zeker geen diplomatiek antwoord geven. Ik wilde duidelijk maken dat de Raad zich, hoe nobel en rechtvaardig het politieke doel ook is, geen bevoegdheden mag aanmeten die hij niet heeft. Dat geldt ook voor het voorzitterschap. De vork zit anders in de steel dan u denkt. Het voorzitterschap kan met de lidstaten niet onderhandelen over de vraag wie ze als lid van de Commissie naar Brussel sturen. Dat kan wel de voorzitter van de Commissie met wiens benoeming u vandaag hebt ingestemd. Die Commissievoorzitter, die ook is voorgedragen omdat wij menen dat hij in staat is zijn bevoegdheden ook daadwerkelijk uit te oefenen, streeft het doel na dat u hebt vermeld. Het voorzitterschap onderschrijft die doelstelling volkomen, maar jammer genoeg kan het zelf niets doen. Aangezien het voorzitterschap wordt bekleed door een land dat twee commissarissen mag leveren, kan het uitsluitend voor zijn eigen land garanderen dat het door u beklemtoonde principe wordt nageleefd. Ik kan dat jammer genoeg niet namens Zweden bevestigen, temeer daar Zweden slechts een enkel lid van de Commissie voordraagt en een quotaregeling in dit geval moeilijk kan worden toegepast.

De Voorzitter

Vraag nr. 29 van Jonas Sjöstedt (H-0369/99):
Betreft: Invoering van bescherming van informanten Voordat de Commissie aftrad is Paul van Buitenen, intern controleur, uit zijn functie ontheven en is zijn salaris gehalveerd. Later heeft hij een nieuwe functie gekregen binnen een andere afdeling van de Commissie. Deze en gelijksoortige gevallen roepen de vraag op of er behoefte bestaat om voor functionarissen van de Commissie de zogenaamde vrijheid tot het verstrekken van informatie in te voeren, die bijvoorbeeld in Zweden in de grondwet is verankerd.
Is de Raad van mening dat de kwestie van de vrijheid tot het verstrekken van informatie voor functionarissen van de Commissie voor het voetlicht gebracht moet worden gezien de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden kort voor het aftreden van de Commissie?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, er is enige verwarring ontstaan. Gaat het hier om de heer Van Buitenen? Is dat de vraag?

De Voorzitter
Het gaat om vraag nr. 29, die betrekking heeft op de bescherming van informanten.
Maar inderdaad verwijst de heer Sjöstedt ook naar de heer Paul van Buitenen.

Verheugen
In antwoord op de vraag van de heer Sjöstedt moet ik erop wijzen dat de interne organisatie van de Commissie uitsluitend onder de bevoegdheid van de Commissie zelf valt. Wat de Raad betreft, moet ik zeggen dat die nog niet is geconfronteerd met een situatie zoals die welke de geachte afgevaardigde in zijn vraag beschrijft. In enkele, gelukkig zeldzame gevallen is de administratie van de Raad genoodzaakt geweest streng op te treden tegen ambtenaren die bij de uitvoering van hun taak hun beroepsverplichtingen niet waren nagekomen.

Sjöstedt
Ik dank de Raad voor het antwoord dat ik gekregen heb. Ik vind dat het recht van de ambtenaren om wantoestanden te hekelen en in het openbaar te bekritiseren niet in een intern reglement thuishoort. Het is een principiële kwestie van openheid.
Binnenkort komt er een nieuwe intergouvernementele conferentie die mogelijkheden biedt om de openheid in de Unie verder te versterken. De regels betreffende de inzage van documenten door het publiek waren de eerste stap. Een van de mogelijkheden is ook een verankering van het recht van ambtenaren om wantoestanden te hekelen en kritiek te uiten, zodat men hen niet langer het zwijgen kan opleggen of actief kan straffen, zoals in de Commissie is gebeurd. Ik zou graag willen weten wat de Raad hierover denkt, met andere woorden of de openheid in de Europese Unie zich in die zin verder kan ontwikkelen.

Verheugen
De Raad kan zich niet over de interne organisatie van de Commissie uitspreken. Dat is een zaak van de Commissie zelf. De Raad zou zich over die kwestie alleen kunnen uitspreken als het probleem zich bij zijn eigen personeel had voorgedaan. Dat is echter niet het geval. Bij de Raad heeft het probleem zich nog nooit voorgedaan. Ik kan over die kwestie ook geen oordeel uitspreken omdat de Raad uiteraard niet over de persoonlijke of tuchtdossiers van medewerkers van de Commissie beschikt. Ik kan onmogelijk beoordelen wat er in werkelijkheid is gebeurd. U moet uw vraag tot de Commissie richten. Dat kunt u zonder problemen doen. De Raad kan hierover niets zeggen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Verheugen. Ik hoop dat de coördinatie tussen het Parlement en de Raad weer is hersteld, want ik wil u nu voorstellen vraag nr. 30 te beantwoorden.

Vraag nr. 30 van Bernd Posselt (H-0372/99):
Betreft: Overeenkomst met Kroatië Economie en toerisme in Kroatië hebben ernstig te lijden onder de oorlogshandelingen in de omgeving en het land is ook militair bedreigd. De sluiting van een handels- en samenwerkingsovereenkomst met Kroatië zou aanzienlijk bijdragen tot een stabilisering van de gehele regio. Heeft de Commissie reeds een onderhandelingsmandaat gekregen en zo nee, wanneer zal dit het geval zijn?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, wat een mogelijke upgrading van de akkoorden tussen de Europese Unie en Kroatië betreft, weet de afgevaardigde volgens mij zeer goed dat die, zoals in de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 29 april 1997 is bepaald, in het kader van de regionale benadering van de Europese Unie gebeurt. De Raad onderzoekt twee keer per jaar of de daarvoor gestelde voorwaarden zijn vervuld.
Tijdens het laatste onderzoek op basis van die voorwaarden is de Raad op 9 november 1998 tot de conclusie gekomen dat Kroatië autonome handelspreferenties behoudt, maar dat de voorwaarden voor steun uit het PHARE-programma nog niet vervuld zijn en dat het ook nog te vroeg is om over een handels- en samenwerkingsovereenkomst te onderhandelen. Elke verbetering van de betrekkingen, met inbegrip van eventuele onderhandelingen over een handels- en samenwerkingsakkoord, hangt af van de vorderingen die Kroatië bij de vervulling van de gestelde voorwaarden maakt. Ik kan u nog niet zeggen wanneer de vervulling van de voorwaarden opnieuw wordt onderzocht.
Wat uw algemenere vraag betreffende de algemene stabiliteit in de regio betreft, heeft de Raad op 26 en 27 april 1999 afgesproken met de voorbereiding van een stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa te beginnen. In de EU wordt daaraan met grote ijver gewerkt. Dat gebeurt in samenwerking met de bevoegde internationale organisaties en regionale initiatieven en in het bijzonder met de landen van de regio. Wij willen over het stabiliteitspact voor Zuid-Oost-Europa zo snel mogelijk een conferentie van hoge ambtenaren organiseren. Die conferentie wordt door het voorzitterschap van de Europese Unie op 27 mei 1999 in Bonn bijeengeroepen.
Het stabiliteitspact zal alle landen in de Balkan een concreet perspectief op stabiliteit en integratie in de Europees-Atlantische structuren bieden. Mijnheer Posselt, als vertegenwoordiger van het voorzitterschap reis ik volgende week naar Kroatië om er met de Kroatische regering, het Kroatische parlement en de partijen over de ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Kroatië te overleggen.

Posselt
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik dank u voor dit zeer uitvoerige en verhelderende antwoord. Toch zou ik nog een aanvullende vraag willen stellen. U zei dat op 9 november 1998 in het kader van de halfjaarlijkse controle een besluit is genomen. Als ik goed tel, zijn sedertdien zes maanden verstreken. U zei echter dat u nog niet wist wanneer de volgende halfjaarlijkse controle plaatsvindt. Vandaar mijn vraag: heb ik u verkeerd begrepen of is het tijdschema in de war geraakt? In de tweede plaats zou ik u het volgende willen vragen. Sedert 9 november is iets belangrijks gebeurd: door de oorlog in Kosovo is de situatie radicaal veranderd. Ik meen dat Kroatië inderdaad aan een aantal voorwaarden moet voldoen - het voldoet al aan vele voorwaarden, maar aan vele andere nog niet -, maar dat er desondanks geen enkele reden is om Kroatië in verdragrechtelijk opzicht achter te stellen bij bijvoorbeeld Albanië of Macedonië. Dat zijn in politiek opzicht zeer onstabiele en problematische landen, terwijl Kroatië toch een democratie in ontwikkeling is. Dat is mijn mening. Mijn concrete vraag luidt wanneer de volgende besluiten worden genomen?

Verheugen
Mijnheer Posselt, op uw aanvullende vraag moet ik antwoorden dat de Commissie inderdaad vertraging heeft opgelopen. Ik zal uw vraag aangrijpen om er bij de Commissie op aan te dringen dat ze het tempo van tweemaal per jaar respecteert. Wat uw tweede aanvullende vraag betreft, reis ik juist naar Kroatië om uit te zoeken of wat u gezegd hebt, klopt. Ik ben bereid u na mijn besprekingen in Zagreb persoonlijk en vertrouwelijk over de resultaten daarvan te informeren.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 31.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik doe een beroep op uw grootmoedigheid. De vorige keer vroeg u ons om tien minuten eerder te eindigen. Dit keer vraag ik u om een minuutje later te eindigen om antwoord te geven op vraag nr. 32, uw laatste vraag voor vandaag en onder het Duitse voorzitterschap van de Raad.

Vraag nr. 32 van Brian Crowley (H-0377/99):
Betreft: Reserveren van 1 % van het ESF voor een sociaal kapitaalfonds Kan de Raad in de context van de herziening van de structuurfondsen verzekeren dat het voorstel van de Commissie om 1 % van het ESF te reserveren voor een sociaal kapitaalfonds zal worden gehandhaafd, gezien het belang ervan om NGO's een snelle toegang te geven tot steun uit het ESF en mede gezien de positieve ervaring die met dit type regeling is opgedaan in het kader van het vredes- en verzoeningsprogramma in Noord-Ierland?

Verheugen
Mijnheer de Voorzitter, dit probleem doet zich nu al de gehele avond voor. Ik heb totaal andere nummers dan u. Dat maakt de zaak moeilijk. Ik heb het antwoord gevonden omdat de naam van de heer Crowley erboven staat.
Mijnheer Crowley, in antwoord op uw vraag verwijs ik naar het gemeenschappelijk standpunt dat de Raad op 14 april heeft vastgesteld en nog op dezelfde dag aan het Europees Parlement heeft overgezonden. De Raad heeft zich daarin uitgesproken tegen het reserveren van een minimumbedrag van 1 % van de middelen van het fonds voor kleinere subsidies voor niet-gouvernementele organisaties. De Raad vond dat voorstel van de Commissie te weinig soepel en heeft het door de woorden "een passend bedrag' vervangen. De Raad is evenwel voornemens zijn gemeenschappelijk standpunt te herzien en een cofinanciering van die subsidies voor 100 % mogelijk te maken. Dat is een stimulans om middelen van het Europees Sociaal Fonds voor de subsidiëring van niet-gouvernementele organisaties te gebruiken.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter bedanken voor zijn reactie. Maar ik zie wel met enige bezorgdheid dat er met name in het gemeenschappelijk standpunt dingen zijn gewijzigd. De reden waarom we 1 % van het Europees Sociaal Fonds opzij wilden zetten voor dit type activiteiten is dat we bang waren dat er, als we dit aan de Raad overlieten, geen geld beschikbaar zou worden gemaakt voor de NGO's en voor deze andere activiteiten. We baseren ons bij ons werk uitsluitend op de ervaring die we al hebben met het programma voor vrede en verzoening in Noord-Ierland, en eveneens met sommige van de milieuprogramma's die speciaal daar zijn geslaagd, waar de NGO's de leiding hebben genomen en bijstand hebben ontvangen uit middelen van de Europese Unie. We zijn bang dat deze gelden hun in de toekomst zullen worden ontzegd. Kunnen wij de garantie krijgen van de fungerend voorzitter dat de Raad, ook al kan hij niet akkoord gaan met het opzijzetten van 1 %, definitief kan toezeggen dat er een percentage beschikbaar zal komen wanneer het nieuwe Europees Sociaal Fonds in werking treedt?

Verheugen
Mijnheer Crowley, die garantie kan ik u uiteraard niet geven. U weet dat ook, want daarvoor moet het huidige besluit van de Raad worden opgeheven. Ik ben bereid de Raad uw argumenten nogmaals voor te leggen en te onderzoeken of daarmee rekening kan worden gehouden. Ik moet u echter zeggen dat ik het volstrekt niet met u eens ben. Ik meen dat de door de Raad gekozen formule de mogelijkheid van de door u gewenste steun veeleer groter dan kleiner maakt.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Verheugen.
Waarde collega's, aangezien de tijd die is vastgesteld voor het vragenuur aan de Raad is verstreken, zullen de vragen nrs. 33 tot en met 39 schriftelijk worden beantwoord.
Wij nemen, voor deze zitting, afscheid van het vragenuur aan de Raad en van de heer Verheugen, die wij bedanken voor zijn medewerking. Ondanks het gebrek aan coördinatie op enkele momenten, heeft de wil tot coördinatie nooit ontbroken. Wij wensen u het allerbeste.
Het vragenuur voor vragen aan de Raad is gesloten.
De vergadering wordt om 19.07 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat

Agenda 2000 (voortzetting)
Funke
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het doet mij genoegen hier vanavond in het Parlement aan het slotdebat over de hervorming van Agenda 2000 te kunnen deelnemen. Vanmiddag hebben de rapporteurs en de commissaris hun standpunten uiteengezet en vanavond zet u, dames en heren, het debat met een algemene bespreking voort. Morgen vindt dan de stemming plaats en rondt het Parlement zijn politieke beraad over Agenda 2000 af. Dat zal een belangrijk ogenblik zijn, want door met de voorstellen voor Agenda 2000 in te stemmen legt het Europees Parlement tijdens de laatste vergaderperiode van deze zittingsperiode, meteen ook de laatste periode onder het Duitse voorzitterschap, de basis voor de toekomstige ontwikkeling van de Europese Unie en niet in de laatste plaats ook van het toekomstige gemeenschappelijk landbouwbeleid. Met dat besluit komt ook een einde aan een debat dat zowel de politici als het bedrijfsleven in alle lidstaten gedurende twee jaar heeft beziggehouden.
Sedert de Commissie in het voorjaar van 1997 haar mededeling met het programmatische opschrift "Agenda 2000 - de Europese Unie versterken en de uitbreiding voorbereiden' voorlegde, is over de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid heftig gedebatteerd. Daarbij wil ik uitdrukkelijk beklemtonen dat het Europees Parlement vanaf het begin duidelijk zijn stem heeft laten horen. Met zijn resoluties en vooral met zijn inhoudelijke standpunten heeft het in dit proces een creatieve rol voor zichzelf opgeëist. Als u morgen over de besluiten van de ministers van Landbouw en van de staatshoofden en regeringsleiders stemt, zult u een hervorming goedkeuren die duidelijk ook de handtekening van het Europees Parlement draagt. Sommigen van u hadden op een of ander punt verder willen gaan, maar toch mogen wij zeggen dat de hervorming aan de verwachtingen voldoet. Ik ga nu nader op vier belangrijke punten in.
Voor de landbouwbegroting wordt in de periode 2000 tot 2006 maximaal 297 miljard euro uitgetrokken. Zo worden de landbouwuitgaven in reële termen op het huidige niveau begrensd. Met de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de pretoetredingssteun is de Gemeenschap ook op het gebied van de landbouw klaar voor de uitbreiding naar het oosten. Doordat het gemeenschappelijk landbouwbeleid meer op de markt en het milieu wordt gericht, kan de Gemeenschap tijdens de komende WHO-onderhandelingen een offensieve onderhandelingsstrategie volgen. Zo kan ze het Europese landbouwmodel met zijn hoge normen inzake kwaliteit, veiligheid en bescherming ook uitdrukkelijk verdedigen.
De maatregelen ter bevordering van de plattelandsontwikkeling werden uitgebreid en kunnen nu tot een tweede pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid uitgroeien.
Dat de onderhandelingen over het landbouwonderdeel van Agenda 2000 met succes konden worden afgerond was, gelet op de complexiteit van de materie en de als gevolg daarvan uiteraard uiteenlopende belangen, ook tussen de lidstaten, volgens mij niet vanzelfsprekend.
Dat succes is het resultaat van hard werk en volgens mij vooral van de voorbeeldige, eerlijke en altijd constructieve samenwerking tussen Parlement, Commissie en Raad. Ik heb zelf ook altijd geprobeerd de dialoog tussen het Parlement en de Raad te bevorderen en daarbij ook de Commissie te betrekken. U bent het er waarschijnlijk met mij over eens dat wij met het informele overleg een instrument tot stand hebben gebracht dat in de voorbije maanden zijn deugdelijkheid heeft bewezen. Bovenop de in het Verdrag voorgeschreven procedure vond een regelmatige uitwisseling van informatie plaats waardoor u, dames en heren, over de stand van de besprekingen in de Raad op de hoogte werd gehouden. Anderzijds werden ook de ministers van Landbouw voortdurend over uw visie en standpunt geïnformeerd. Ik moet uitdrukkelijk zeggen dat het standpunt van het Europees Parlement ook voor mij, als voorzitter van de Raad, tijdens de onderhandelingen altijd een waardevolle hulp bij het zoeken naar oplossingen was.
Wij staan nu aan het einde van een lange en - ik geef dat toe - af en toe ook moeilijke weg. Ik geloof dat wij in eer en geweten een besluit hebben genomen dat Europa en zijn burgers ten goede zal komen. Dit is de vrucht van onze samenwerking. Ik hoop dat het ook voor ieder van ons een succes wordt.
Ik dank u allemaal voor uw steun en vertrouwen. Ik denk daarbij in het bijzonder aan de rol die commissaris Fischler tijdens de onderhandelingen heeft gespeeld. Ik wil dat uitdrukkelijk onderstrepen. Voor mij was die vertrouwensvolle samenwerking een bron van grote vreugde, ook al hebben wij vele, ook nachtelijke uren nodig gehad om het eens te worden. Ik dank ook alle medewerkers, op wie wij telkens opnieuw konden rekenen. Ondanks alle meningsverschillen, die wij ook hebben opgelost, hebben wij ons altijd samen ingespannen om tot besluiten te komen. Vooral de manier waarop wij met elkaar hebben gedebatteerd was opmerkelijk. Ik meen dat iedereen - ik heb dat ook uit de reacties van de verschillende betrokkenen menen te mogen opmaken - het erover eens is dat wij op adequate en vriendschappelijk wijze hebben samengewerkt.

De Voorzitter
Het is niet aan het voorzitterschap om commentaar te leveren op de inhoud van uw opmerkingen, maar het is wel aan het voorzitterschap om u en uw collega's van het Duits voorzitterschap van harte te bedanken voor uw medewerkingsgezindheid en uw regelmatige aanwezigheid hier. Ik geloof dat wij u daarvoor erkentelijk moeten zijn.

Jové Peres
Mijnheer de Voorzitter, de tenuitvoerlegging van de akkoorden van Berlijn zal het proces van de verdwijning van landbouwbedrijven en de vernietiging van werkgelegenheid, dat al op gang gebracht werd door de in 1992 begonnen hervorming, nog versnellen. Bovendien zullen vooral de kleine en middelgrote landbouwbedrijven door dit proces getroffen worden, aangezien de prijsdalingen slechts gedeeltelijk door inkomenssteun gecompenseerd worden.
Daarenboven worden - en dat is volgens mijn fractie het ergste - niet de nodige middelen uitgetrokken om de bestaande onevenwichten tussen de continentale en mediterrane teelten en tussen de kleine en grote ondernemingen te corrigeren. De kredieten voor de continentale teelten stijgen opnieuw, terwijl de middelen voor de mediterrane teelten bevroren worden.
Het in Berlijn goedgekeurde plan zal tevens een heel negatieve weerslag op het sociaal weefsel van het platteland hebben.
Verwachten de Commissie en de Raad werkelijk dat deze gevolgen gecompenseerd zullen worden door de aarzelende maatregelen voor plattelandsontwikkeling? De maatregelen die met het oog op plattelandsontwikkeling worden voorgesteld, zullen vooral worden toegepast in de rijkste lidstaten, die relatief gezien al minder landbouwers tellen. Bovendien worden tuinbouwbedrijven in het voorstel van de Commissie van de voordelen van de maatregelen voor plattelandsontwikkeling uitgesloten.
Ik wil dan ook zeggen dat het mij verbaast dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van dit Parlement een amendement verworpen heeft dat mijn fractie had ingediend om iets aan deze situatie te doen, en dat dit amendement overeenkomstig artikel 60 van het Reglement niet ontvankelijk verklaard werd voor stemming in de plenaire vergadering. Gelukkig heeft de Europese Raad van Berlijn gepoogd hier iets aan te doen, hetgeen zonneklaar bewijst hoe paradoxaal de houding van de landbouwcommissie van dit Parlement wel was.
Sinds 1992 worden een aantal hervormingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid voorgesteld die vermoedelijk bedoeld zijn om iets te doen aan het verschil in financiële steun aan kleine en grote ondernemingen. Als gevolg van het voorzichtige voorstel van de Commissie zijn de in Berlijn bereikte akkoorden een stap achteruit in de plannen om de steun aan grote ondernemingen te beperken en die aan kleine en middelgrote bedrijven te verhogen.
Het standpunt van de landbouwcommissie was in dit verband evenmin een stap vooruit, en ik wil nogmaals herhalen dat wij het betreuren dat een amendement van mijn fractie inzake de aanpassing van de steun niet ontvankelijk verklaard werd.
Mijn fractie, de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links, zal deze hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid dan ook niet steunen, aangezien ze in feite het evenwichten, dat toch al ver te zoeken is, nog meer in gevaar brengt.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, dit afrondend debat over Agenda 2000 dient zich te beperken tot de grote lijnen. Als we nu nog proberen controversiële wijzigingen aan te brengen, dreigt het pakket van Berlijn als een kaartenhuis in elkaar te zakken. Ik denk bijvoorbeeld aan het amendement in het verslag-Görlach om de vestigingssteun voor landbouwers te verhogen van 25.000 naar 30.000 euro. Dit soort kostenopdrijvende voorstellen kunnen een aantal lidstaten niet meemaken.
Vandaag is de centrale vraag: aanvaarden we de financiële onderbouwing van Agenda 2000, en leggen we dit vast in een interinstitutioneel akkoord? Mijn antwoord is onomwonden: ja. Als de Unie de kandidaat-landen echt uitzicht wil geven op toetreding is het zaak aan te geven hoe dat moet worden gefinancierd. Financiële perspectieven, zoals overeengekomen in Berlijn, zijn daarvoor onontbeerlijk. De Raad is erin geslaagd een zuinige meerjarenbegroting op te stellen en zo de financiële ruimte te creëren voor de uitbreiding. Wel heb ik grote moeite met bepaalde onderdelen uit het pakket. Zo houdt de Raad er helaas aan vast dat het plafond van de structuuruitgaven ook een doelstelling vormt. Maar de nadelen wegen niet op tegen de voordelen.
Het terugvallen op artikel 203 van het Verdrag, zoals velen in dit Parlement bepleiten, is mijns inziens niet de juiste weg. Het zal leiden tot een verdere stijging van de uitgaven van de Unie. Vooral netto betalende lidstaten kunnen dat onmogelijk accepteren. Mijn grootste bezwaar tegen hantering van artikel 203 is evenwel het volgende: we maken dan de financiering van de uitbreiding afhankelijk van de ongewisse uitkomsten van de jaarlijkse begrotingsconflicten tussen Raad en Europees Parlement. Dat is werkelijk onaanvaardbaar.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, nog voor zijn ontbinding is dit Parlement erin geslaagd zijn standpunt te bepalen inzake de hervorming van de structuurfondsen. Het is ons gelukt dit standpunt naar voren te brengen in wat wederom een krachtmeting dreigde te worden tussen de Europese instellingen. Nadat er herhaaldelijk sprake is geweest van wederzijds onbegrip tussen ons en de Commissie omtrent de voortgang der werkzaamheden, waardoor het resultaat van alle inspanningen zelfs op de tocht dreigde te worden gezet, is het ons dan eindelijk toch gelukt de teksten voor de nieuwe verordeningen te formuleren en daarnaast een platform te bepalen voor daadwerkelijke samenwerking van Commissie en Parlement in het beheer van de fondsen, dankzij een onderling afgesproken gedragscode voor de uitvoering van het structuurbeleid. Het Parlement heeft een grote inbreng gehad bij het definiëren van de pijlers van deze hervorming, maar het is zaak dat wij ons nog sterker gaan profileren bij de uitvoering van die hervorming voor de duur van de hele programmeringsperiode.
Het doet ons genoegen te constateren dat de Raad, zij het pas aan het eind van het overleg, het verzoek van het Parlement heeft ingewilligd om URBAN onder de communautaire initiatieven te scharen. Het is echt niet zo dat wij Parlementsleden ons daarop hadden vastgebeten, maar het ging ons erom erkenning te krijgen voor de sleutelrol die stedelijke gebieden in de regionale ontwikkeling te vervullen hebben. Een evenwichtige en elkaar aanvullende ontwikkeling van stads- en plattelandsgebieden is essentieel voor de economische en regionale ontwikkeling. Met het oog daarop is het van belang dat we de samenwerking versterken met de regionale en plaatselijke overheden alsook met de sociaal-economische belangengroepen op alle niveaus, omdat die immers het dichtst bij de concrete ontwikkeling van de regio's staan. Aangezien de concurrentie tussen de regio's zal toenemen, moet men wel het risico incalculeren dat er conflicten kunnen ontstaan door verschillen op het vlak van werkloosheid, menselijke hulpbronnen, kwaliteit van de infrastructuur, natuur en milieu en de stand van de ontwikkeling in het algemeen. Dat geldt met name in de hachelijke fase die thans aanbreekt, nu bepaald moet worden welke regio's in aanmerking komen voor doelstelling 2.
Principieel gesproken zijn wij voorstanders van de hervorming, maar dit neemt niet weg dat wij enig voorbehoud koesteren met betrekking tot de nadelen die kunnen kleven aan nog niet nader onderzochte aspecten, zoals het feit dat bepaalde regio's uit hoofde van het concentratiebeginsel een pas op de plaats zullen maken wat hun ontwikkelingsproces betreft. Daarvan wordt de bevolking van die gebieden de dupe en zoiets is niet bepaald bevorderlijk als we aan willen tonen dat de Europese Unie zich inzet voor de ontwikkeling van achtergebleven regio's. Mijn eigen land Italië bijvoorbeeld dreigt zwaar gedupeerd te raken door de berekening van het plafond van doelstelling 2: naast de maximaal gegarandeerde vermindering van 33 % wordt de spoeling nog dunner, omdat regio's die uit doelstelling 1 worden gezet in deze categorie ondergebracht moeten worden.

Izquierdo Collado
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik zeggen dat ik mij zorgen maak omdat het ernaar uitziet dat aanzienlijke inspanningen geleverd worden opdat de financiële vooruitzichten morgen met minder stemmen dan vereist voor een gekwalificeerde meerderheid door deze Vergadering zullen worden goedgekeurd. Ik hoop dat dit niet zo is, aangezien we aldus een ongepaste uitweg voor een zo belangrijke zaak zouden zoeken.
Mijnheer de Voorzitter, het probleem is immers dat wij tegelijk bespreken hoe dit moet gebeuren en hoeveel middelen hiervoor nodig zijn. Het is mogelijk dat wij het eens zijn met de wijze waarop dit moet gebeuren, maar niet met de uitgetrokken middelen. Wij dienen vanavond evenwel over beide aspecten te beslissen.
Ik wil het in het bijzonder over de structuurfondsen, het Cohesiefonds en het cohesiebeleid hebben en wil zeggen dat ik het eens ben met de benadering die de commissaris geschetst heeft. Ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen dat wij de commissaris en DG XVI moeten feliciteren omdat wij dit met haar konden bespreken en omdat zij ons de afgelopen vijf jaar enorm geholpen heeft om de cohesie te bevorderen en zij dit mijns inziens ook de komende vijf jaar zal doen. Ik ben het eens met het verslag van de heren Hatzidakis en McCarthy over de voorstellen voor overleg en partnerschap, inzake doelstelling 1, enzovoort. Mevrouw Wulf-Mathies en de heer Eneko Landaburu genieten bijgevolg niet alleen de steun, maar ook de waardering van de parlementscommissie die deze kwesties tezamen met hen behandeld heeft.
Er breekt evenwel een tijdperk met meer bevoegdheden voor de Europese Unie aan. Wij beschikken over de medebeslissingsprocedure, de eenheidsmunt en de interne markt, en wij willen dat de cohesie bevorderd wordt en de uitbreiding op een waardige manier verloopt. Wij wensen een beleid voor de sociale ontwikkeling, voor de werkgelegenheid, voor de plattelandsontwikkeling en de Trans-Europese netwerken. Wat biedt de Raad ons evenwel aan na zijn onderhandelingen in Berlijn? Hij stelt voor het mythische cijfer 1, 27 %, dat heel moeilijk overschreden kon worden, terug te brengen tot 0, 97 %. Hij wil een stap achteruit zetten en een de facto renationalisatie van de fondsen die de Europese Unie nodig heeft. Mijnheer de Voorzitter, ik wil dan ook zeggen dat heel wat afgevaardigden morgen de voorstellen van de Raad, met name inzake de financiële vooruitzichten, zullen verwerpen.

Rack
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren, de procedure voor de goedkeuring van Agenda 2000 verdient volgens het Parlement alle lof. Raad en Commissie hebben zich, wat het tijdsschema betreft, op het ogenblik van de ratificatie van het Verdrag van Maastricht bereid verklaard het Europees Parlement vooral met betrekking tot de hervorming van de structuurfondsen de rechten te verlenen waarop wij formeel pas sedert 1 mei van dit jaar aanspraak konden maken.
Als Europees Parlement en als vertegenwoordigers van onze landen kunnen wij de resultaten van Agenda 2000 en van het besluitvormingsproces op dat punt dan ook zonder problemen goedkeuren. De belangrijkste doelstellingen, die ook de Commissie al voor ogen had, verdienen onze steun. Concentratie op de echte problemen en probleemgebieden, minder bureaucratische structuren, meer efficiëntie en transparantie: dat kunnen wij allemaal toejuichen.
Aangezien bovendien ook nog belangrijke nationale en regionale doelstellingen werden gerealiseerd, is nu alles in orde. Als vertegenwoordiger van mijn land vind ik het goed dat het platteland in het kader van de nieuwe doelstelling 2 bijzondere aandacht krijgt. Ik stem ook in met de geleidelijke vermindering van de steun voor gebieden die het bijna gemaakt hebben maar toch nog een alzerl steun behoeven. Voor de arme tolken moet ik zeggen dat een alzerl een beetje betekent.
Ik ben bijzonder ingenomen met de INTERREG-regeling, waaraan wij lang en hard hebben gewerkt. Ik hoop dat vooral onze regio's aan de buitengrenzen van de EU met de kandidaat-landen die tijd en dat geld goed zullen benutten. Voor Oostenrijk is dat toch 5 miljard schilling voor de komende zeven jaar.
Op een belangrijk punt ben ik over Agenda 2000 minder tevreden. Wij dringen op dit gebied allemaal terecht aan op meer Europa op het gebied van de werkgelegenheid en de algemene structuurhervorming, de EU-uitbreiding en de solidaire steun voor het grotere Europa. Kunnen wij in die omstandigheden zeggen dat een van de grote successen van Berlijn erin bestaat dat wij voor ons aller Europa voortaan minder willen uitgeven? Is 1 % van het Europees bruto binnenlands product werkelijk te veel als wij weten dat dat percentage in de lidstaten bij 40 % of meer ligt? Ik vind dat niet.

Boogerd-Quaak
Mijnheer de Voorzitter, collega's, allereerst wil ik mijn waardering uitspreken voor het feit dat nog zoveel commissarissen op dit late uur aanwezig zijn. Ik vind dat een blijk van waardering voor het Europees Parlement, evenals het feit dat de Duitse minister Funke hier nog aanwezig is. Ook dat, vind ik, verdient waardering. Daarmee geeft u blijk dat u, op wat voor tijd het Parlement ook sprekers inzet, bereid bent daarnaar te luisteren.
Mijnheer Flynn, uiteraard hebt u opgeroepen om de hervormingsvoorstellen in het kader van het Europees Sociaal Fonds te steunen. Mijn fractie zal van harte die hervormingsvoorstellen steunen, evenals een aantal amendementen van mevrouw Jöns. Als het gaat om werkgelegenheid en werkgelegenheidsontwikkeling, moeten wij met elkaar daar het beste van maken. Maar wij kunnen met elkaar natuurlijk ook niet ontkennen dat een grote groep in de samenleving, en dat zijn mensen in een achterstandspositie, waaronder vrouwen en minderheden, extra aandacht behoeven. Dat wordt met name tot uitdrukking gebracht in de amendementen van het Parlement en het is met name de Raad geweest die daar niet al te scheutig is geweest. Ik hoop dat wij met elkaar daar nog enige voortgang kunnen boeken.
Dat brengt mij bij iets wat mij zeer na aan het hart ligt, en dat is zowel in het Europees Sociaal Fonds als, mijnheer Fischler, ook met betrekking tot het nieuwe budget dat wij gaan ontwikkelen voor plattelandsontwikkeling. Beide juich ik zeer toe. Ik denk dat het Europees Sociaal Fonds een middel is om de werkgelegenheidsontwikkeling in Europa een steun in de rug te geven, zoals het fonds voor plattelandsontwikkeling een middel is om de grote omslag die grote delen van de agrarische sector moeten maken toch mogelijk te maken. Uiteraard is het zo dat wat dat betreft de middelen voor plattelandsontwikkeling niet groot genoeg zijn. Mijn zorg betreft dat de lidstaten bij de uitvoering, mijnheer de minister van Landbouw in Duitsland, toch wel erg naar hun eigen belangen kijken. Ik ben heel erg bang dat bij deze goede begrotingslijnen die wij hebben ontwikkeld toch een aantal zaken insluipen die wij hier in feite niet willen, en die we ook niet willen bevorderen. De eerste zaak die er kan insluipen is dat lidstaten hun eigen problemen oplossen met Europees geld. Als dat gebeurt, zeggen de bevolkingen terecht dat we met het rondpompen van geld bezig zijn.
Het tweede waarvoor wij zeer beducht moeten zijn, is dat consultancies en andere tussenpersonen uiteindelijk met de middelen gaan lopen die bestemd zijn voor de veranderingen. Voor zover wij daar op Europees niveau sturing aan kunnen geven en controle op kunnen uitoefenen vind ik dat een van de belangrijkste taken voor de toekomst. De bevolkingen in Europa zullen ons niet geloofwaardig vinden als we aan de ene kant zeggen: we willen sturing zetten op een aantal problemen, we doen dat door middel van het beschikbaar stellen van geld, en we aan de andere kant dat geld laten verdwijnen in de zakken van organisaties en mensen die het niet behoren te hebben.
Dit is misschien mijn laatste speech. Ik ben weliswaar herkiesbaar, maar mijn partij doet het niet zo goed, en daarom is mijn laatste oproep aan de Commissie: laten wij vooral daarop letten en ik hoop dat ik, als ik niet herkozen mocht worden, nog eens in de krant kan lezen dat u daarnaar hebt geluisterd. Mocht ik wel herkozen worden, zal ik er zeer zeker op toe zien dat het ook gebeurt.

Rosado Fernandes
Mijnheer de Voorzitter, men moet inderdaad een speciale voorliefde voor de landbouw hebben en gewend zijn aan de inspanningen die zij van ons vergt om hier op dit late uur twee minuten het woord te willen voeren. Ik kwijt mij nochtans met veel plezier van deze taak omdat er een belangrijke stap is gezet. Wij beschikken immers eindelijk over Agenda 2000, waarin uitermate complexe aspecten van het Europese landbouwleven aan de orde worden gesteld. Het komt erop aan dat wij het Europese landbouwmodel verdedigen, hoewel niemand - ook ik niet - precies weet waarin dit bestaat. Hoe het ook zij, het is een model dat de landbouwer op het land wil houden, vooral dan in de minder bevolkte regio's.
Ondanks alles is en blijft het GLB - hoe kan het ook anders - onevenwichtig. Zolang het beginsel van de historische productiecapaciteit als uitgangspunt wordt genomen, zullen de rijkere landen veel sterker bevoordeeld worden dan de armere landen, ook al komt het natuurlijk geen moment bij me op dat de arme landen rijk moeten worden en de rijke landen arm. Één ding is zeker. Indien de verschillen tussen rijkere en armere regio's in Europa minder groot zouden zijn, zouden de arme streken geen behoefte hebben aan de zogenaamde "plattelandsontwikkeling" . Dit is overigens een enigszins vaag begrip waar eerder schaarse middelen voor worden uitgetrokken. Wij weten allemaal dat onder deze gemeenschappelijke noemer eender wat kan worden ondergebracht. Het is een echt allegaartje.
Laten we realistisch zijn. De begroting is niet voldoende om deze "plattelandsontwikkeling" te financieren, ook al zou dat een uitstekende manier zijn om het evenwicht tussen de minder begunstigde en de meer begunstigde regio's te herstellen. Zelfs in de sectoren waar wij een stevige concurrentiepositie innemen - zoals de wijnsector bijvoorbeeld - zal er geen geld zijn om de traditionele wijngaarden aan te passen.
Voorts blijft Europa weigeren wol als een landbouwproduct te beschouwen. Desalniettemin hopen wij dat de beloofde promotie van onze producten ons, ondanks de beperkte middelen, toch in de gelegenheid zal stellen onze concurrentiepositie te handhaven in deze steeds groeiende strijd die de vorm van een wereldwijde handelsoorlog aanneemt.

Novo
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, het in Berlijn vastgestelde financiële kader is volkomen ongeschikt en ontoereikend om ons nader te brengen tot de doelstellingen die wij in het kader van de cohesie nastreven en die de Europese constructie zowel nu als in de toekomst tot leidraad zouden moeten dienen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat het Cohesiefonds gekortwiekt uit de Top van Berlijn is te voorschijn gekomen, ook al wordt het, zoals we reeds wisten, niet afgeschaft. Dit heeft tot gevolg dat bepaalde cohesielanden, waaronder ook mijn land, Portugal, over minder middelen zullen beschikken. Het is tevens onaanvaardbaar dat in tegenstelling tot wat het Europees Parlement hier in november 1998 heeft aangenomen de afhankelijkheid van het Cohesiefonds ten opzichte van het stabiliteitspact behouden blijft en dat de Commissie regionaal beleid nu voorstelt positief advies uit te brengen over het voorstel voor een richtlijn dat juist deze afhankelijkheid vooropstelt.
Onverminderd de cheques die door de verschillende landen zijn uitgedeeld, zal de nieuwe regelgeving voor de structuurfondsen, met name ten gevolge van de tussentijdse evaluaties van de prestatiereserve en de algemene inkrimping van de cofinancieringsmechanismen, er in de praktijk voor zorgen dat de kredieten voor de structuurmaatregelen niet meer als "uitgavendoelstelling" maar als "uitgavenplafond" worden beschouwd. Er zal ongetwijfeld een hemelsbreed verschil rijzen tussen de bedragen waarvan in Berlijn melding is gemaakt en de bedragen die werkelijk worden gebruikt. De positieve aspecten, waaronder het behoud van het gemeenschappelijk initiatief URBAN, ondanks het verzet in Berlijn, zullen de ernstige twijfels die gerezen zijn in verband met de gepastheid en de doelmatigheid van de toekomstige wetgeving betreffende de structuurfondsen niet kunnen opheffen.
Tot slot nog enkele woorden over het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de hervorming van Berlijn, of beter, het uitblijven van enige hervorming. Het akkoord van Berlijn draagt niet bij aan de vermindering van de bestaande discriminatie tussen verschillende gewassen en categorieën van landbouwers, laat staan dat het deze wegwerkt. De door bepaalde landen toegekende verhoging van de middelen voor een aantal zeer concrete financiële instrumenten zal de interne ongelijkheden eerder doen toenemen dan afnemen. Zelfs de schijnbaar meest bevoordeelde landen zullen hieraan niet ontsnappen.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het voornamelijk over het verslag-Arias Cañete hebben. Wij zullen tegen dit verslag stemmen, zoals we ook al tegenstemden in de commissie. Ik wil echter klaar en duidelijk onderstrepen dat wij niet tegenstemmen omdat we het niet eens zouden zijn met structuurfondsen voor de visserij. Integendeel, een dergelijk fonds is belangrijk om tal van noodzakelijke structurele veranderingen uit te voeren. Wij kunnen echter niet akkoord gaan met de wijze waarop dit verslag in de commissie is opgesteld. De heer Arias Cañete wil eigenlijk het bestaande systeem voortzetten en verwerpt dus de door de Commissie voorgestelde wijzigingen en verbeteringen. Ik zal dit illustreren met twee voorbeelden. Toen de Rekenkamer vorig jaar de financiering van de gemengde ondernemingen grondig onderzocht, maakte zij heel wat ernstige opmerkingen. De Commissie trachtte met haar voorstel een aantal wijzigingen aan te brengen en het systeem te verbeteren. Die komen evenwel niet aan bod in het verslag-Arias Cañete.
Ten tweede wilde de Commissie de overbrenging van schepen naar landen met goedkope vlaggen die de internationale beheersvoorschriften aan hun laars lappen, niet financieren. Dat werd echter evenmin behandeld in de commissie of in het verslag-Arias Cañete. Wij hebben echter ook twee belangrijke bezwaren tegen het Commissievoorstel. De Commissie heeft heel weinig controle op de wijze waarop het geld besteed wordt en zij heeft dat eigenlijk ook publiekelijk toegegeven. De besteding van de middelen wordt al teveel aan de lidstaten overgelaten. Er wordt onvoldoende rekening gehouden met de criteria voor het verlenen van steun. De sociale gevolgen en de milieuvriendelijkheid variëren van schip tot schip, en de middelen dienen bij voorkeur aangewend te worden om schadelijke schepen uit de vaart te nemen en minder schadelijke schepen te bouwen.
Wij stelden in de commissie een amendement inzake transparantie voor, maar dat werd niet aanvaard door de commissie. Het werd niet alleen niet aanvaard door de commissie, het genoot evenmin de steun van de rapporteur. Dat is jammer, des te meer daar wij dit amendement overeenkomstig het Reglement geen tweede maal kunnen indienen. Dat betekent dat wij geen hoofdelijke stemming kunnen houden, zodat zou blijken welke leden niet volledig achter transparantie staan. Dat is de reden waarom wij tegen dit verslag stemmen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw de commissaris, mijne heren commissarissen, dit is het laatste belangrijke debat van deze zittingsperiode en dit schitterende debat gaat over een heel symbolische kwestie - Agenda 2000 - waarover bovendien in Berlijn beslist werd. In Berlijn, waar de gesprekken onder het voorzitterschap van de Duitse bondskanselier gevoerd werden, hebben wij de Reichstag teruggezien, en werden wij zelfs opnieuw met de adelaar en de oorlog geconfronteerd. Dat is natuurlijk heel wat anders dan de vrij futiele debatten die wij de afgelopen vijf jaar soms over onderwerpen als lesbiennes, de transfer van voetballers of generische geneesmiddelen gehouden hebben. Het is juist dat in het debat over Agenda 2000 een aantal belangrijke kwesties aan de orde zijn: de Europese landbouwstrategie, de toekomst van onze voedselvoorziening, het structuurbeleid, de financiering van Europa, om nog te zwijgen van de uitbreiding naar Oost-Europa.
Aan het landbouwfront verdedigen wij de 1992-lijn, de McSharry-lijn, de Steichen-lijn en de Blair House-lijn. De prijzen dalen met 20, 15 of 30 %, er werd in Berlijn een beperkt compromis gesloten de prijsdalingen worden gedeeltelijk gecompenseerd, maar dat is een illusie. Het staat namelijk vast dat wij bijvoorbeeld in de vleesindustrie nooit de concurrentie met Argentinië aankunnen als we op de wereldmarkt het spelletje van de prijsverlagingen gaan spelen. Het staat tevens vast dat het gevaarlijk wordt als men op wereldvlak het spelletje gaat spelen van het creëren van vrijhandelszones. Zoals de heer Martin zopas al in verband met de wijnbouw zei, zijn Zweden en Ierland nu ook wijnbouwgebieden geworden, zodat zij geconcentreerde most kunnen kopen en misschien industriële wijnen kunnen produceren. Dat is gevaarlijk.
Welke zin had het overigens een compromis te sluiten in Berlijn wanneer over zes maanden internationale handelsbesprekingen gehouden worden en wij, net als in 1992, al toegevingen doen nog vóór de onderhandelingen begonnen zijn? Dat brengt ons bij de kwestie van ons landbouwmodel. De heer Rosado Fernandes en heel wat andere leden hadden het hier al over, overigens net als u zelf, mijnheer de commissaris. Het gaat hier om het Europees landbouwmodel, dat, in tegenstelling tot het Amerikaanse landbouwmodel, een intensief model is. Ik vraag mij af of u geen derde model hebt, dat ik het Oostenrijkse landbouwmodel zou noemen. Een Oostenrijks model omdat dit, naast de Wagneriaanse productie in Amerika, de operettelandbouw zou zijn, waarbij de landbouwers het landschap, de natuur en het milieu in stand houden zodat Sissi tijdens het weekeinde wandelingen in de natuur kan maken. Dat is ongetwijfeld wat u het milieuaspect van het gemeenschappelijk landbouwbeleid noemt. De landbouwers zouden het platteland in stand houden en op termijn onder de regionale fondsen vallen.
Dit brengt mij bij de structuurfondsen. Ook hierover werd in Berlijn een deel van de waarheid verzwegen. Schijnbaar is een compromis bereikt. De Spanjaarden vroegen 240 miljard euro, de Nederlanders 193 miljard euro en uiteindelijk werd een compromis over 213 miljard euro bereikt. In feite blijven de winnaars winnen - Spanje is nog altijd koploper met 9 miljard euro en Groot-Brittannië krijgt nog altijd zijn cheque - en blijven de verliezers verliezen. Frankrijk heeft zelfs verloren op het gebied van doelstelling 1 en de landbouwers zullen minder middelen uit hoofde van doelstelling 2 ontvangen omdat zij met de voorsteden worden samengevoegd. Aangezien ook de landen van Oost-Europa zullen toetreden en de financiële middelen die u hebt uitgetrokken vrij beperkt zijn - 3 miljard euro per jaar voor de pre-toetreding - volstaat dit bedrag duidelijk niet. Wat zal er dus gebeuren? Ofwel wordt de ellende gespreid over de landbouwers die erbij komen en de landbouwers van de huidige vijftien lidstaten, ofwel wordt een nieuwe inkomstenbron gecreëerd. En dat is het derde probleem, de financiering.
Dat probleem kennen we al. Duitsland wil niet meer betalen en heeft volkomen gelijk: het verliest jaarlijks 11 miljard euro. Overigens verliest ook Frankrijk 1 à 4 miljard euro per jaar. Als de uitgaven niet dalen, is er maar één oplossing: bijkomende inkomsten vinden. De douanerechten stellen niets meer voor - 14 % van de inkomsten - omdat u zo dwaas geweest bent ze voortdurend te verminderen, ook in het kader van het SPG. Ook het aandeel van de BTW daalt. Dan zijn er natuurlijk nog de eigen middelen op basis van het BBP. Die zijn evenwel geen federale inkomstenbron, maar de klassieke bijdrage van landen aan een internationale organisatie. Op de Top van Berlijn wilde men inderdaad nog een groter gewicht aan de middelen op basis van het BBP toekennen. Dat volstaat echter niet: wanneer de Europese Unie 20, 21 of 25 lidstaten zal tellen en het begrotingsplafond op 1, 27 % van het BBP is vastgesteld, zullen wij het slechts enkele jaren volhouden. Er zijn andere middelen nodig.
Hoewel de heer Ripa di Meana of de Groenen dat wel zouden willen, kan het natuurlijk niet echt om een CO2 -taks gaan. We hebben immers nog nooit gezien dat koolzuur belastingen oplevert, anders zou de Pinatubo waarschijnlijk euro's spuwen. Er blijft bijgevolg maar één inkomstenbron over: een Europese inkomensbelasting. Precies hierover werd in Berlijn niet de waarheid verteld. Net als het vrijhandels-Europa heeft het Europa van de grote interne markt gelogen en niet gezegd dat het ook het Europa van de 20 miljoen werklozen en van de 50 miljoen uitgeslotenen is. Het ultraliberale Europa liegt en zegt niet dat het tegen 2006 het Europa van de belastingen en het Europa van een Europese inkomensbelasting zal zijn.
Ziehier waarom wij, mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mevrouw de commissaris, mijnheer de commissaris, op 14 juni willen terugkeren en ook zullen terugkeren om Europa te veranderen.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, na de geïnspireerde redevoering van de heer Martinez zullen mijn opmerkingen u misschien saai in de oren klinken. Ik geloof namelijk wel degelijk dat in Berlijn een goed akkoord werd bereikt over Agenda 2000. Ondanks een aantal zwakke punten is dit akkoord een succes voor het Duits voorzitterschap. De doemdenkers hebben ongelijk gekregen. De Unie heeft bevestigd dat ze prioriteit geeft aan het beleid voor de economische en sociale samenhang, maar ook aan een goede en vooral efficiënte samenwerking tussen de politieke instellingen van de Gemeenschap.
Ik kom zelf uit een cohesieland, Griekenland, en wil graag uiting geven aan mijn voldoening over de regelingen in de drie grote hoofdstukken van het akkoord.
Ten eerste verheugt het mij dat men op landbouwgebied er in is geslaagd de druk te weerstaan. De cofinancieringsmaatregelen werden niet geaccepteerd en aldus kon men het communautair karakter van het landbouwbeleid bewaren.-Ten tweede ben ik voldaan over de handhaving van de verhoogde steun pro capita van de structuurfondsen en het Cohesiefonds aan de cohesielanden. Ook is het goed dat de klemtoon is gelegd op de bestrijding van de werkloosheid.-Ten derde verheugt het mij dat men voor de eigen middelen een billijker stelsel heeft aangenomen, waar vooral de minder ontwikkelde landen baat bij zullen hebben. Ik wil echter niet nalaten erop te wijzen dat mijns inziens het systeem van eigen middelen moet worden gewijzigd en de communautaire begroting hoe dan ook moet worden verhoogd, om het hoofd te kunnen bieden aan de bestaande behoeften en de ambitieuze doelstellingen van de Europese Unie.Tot slot wil ik al degenen bedanken die hebben bijgedragen aan dit historische akkoord van Berlijn. Ik wil met name commissaris Wulf-Mathies gelukwensen met haar enorme werk en al mijn collega's danken voor hun kwalitatief hoogstaande voorstellen.

Tillich
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik wil het over een ander onderwerp hebben. Ik spreek namens de Commissie begrotingscontrole. Ik dank de rapporteur, de heer Colom i Naval, van ganser harte dat hij de amendementen van de Commissie begrotingscontrole in zijn verslag over de financiële vooruitzichten en het interinstitutioneel akkoord heeft overgenomen. Ik zou meteen op de belangrijkste, maar ook meest logische van die amendementen willen wijzen. Wij zijn het er met de Raad in de tekst over eens geworden dat voor de vaststelling van de begroting van de Europese Unie altijd een extra trialoogvergadering plaatsvindt waar de Raad, het Parlement en de Commissie afspreken hoe met de niet-gebruikte kredieten van het lopende begrotingsjaar een eventueel extra ontstane behoefte, zoals vorig jaar de hulp aan Rusland, kan worden gedekt, hoe nieuwe behoeften in het volgende begrotingsjaar kunnen worden aangepakt en hoe wij daarover vóór de vaststelling van de begroting een akkoord kunnen bereiken.
Als wij op die manier te werk gaan, meen ik dat wij grotendeels tegemoet komen aan de wens van de lidstaten, maar ook van de Europese burgers, dat wij elk jaar een zuinige en doeltreffende begroting van de Europese Unie vaststellen. Ik wijs nog op een ander amendement dat de rapporteur heeft overgenomen en dat in verband met het debat van maandagavond over de kwijtingsprocedure 1996/1997 nu in plenaire vergadering aan de orde is. Het gebeurt vaak dat de Raad een nieuwe verordening vaststelt zonder dat de oude verordening ooit is geëvalueerd. Wij hebben dat gevraagd en de Raad was bereid, als dat enigszins mogelijk is, geen verordening meer vast te stellen voordat de oude verordening is geëvalueerd. Daarmee zouden wij een echt succes boeken. Het heeft immers geen zin tijdens de procedure voor de vaststelling van een nieuwe verordening te moeten zeggen dat de oude verordening eigenlijk geen voldoening schonk en dat de nieuwe dezelfde gebreken vertoont. Ik verzoek de Raad dus, zoals het Parlement dat al heeft gedaan, in deze kwestie een duidelijk standpunt in te nemen.

Ryynänen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de hoofdpunten naar voren brengen uit twee van de verslagen over de toetredingslanden die ik voor de Commissie regionaal beleid heb opgesteld. Nu de EU subsidies toekent aan de kandidaat-lidstaten en daarbij prioriteiten stelt, is het belangrijk om met name aandacht te schenken aan milieu- en gezondheidskwesties. Om de interne markt, en als onderdeel daarvan de vrije handel in levensmiddelen, te kunnen laten functioneren, is het uiterst belangrijk dat de toetredingslanden zich houden aan de Europese regelgeving met betrekking tot hygiëne en gezondheid. Hierop mag de EU niet afdingen, in het kader van welke overgangsperiode dan ook. Daarentegen is bij de toekenning van EU-subsidies flexibiliteit vereist.
De Commissie regionaal beleid heeft naast flexibiliteit nog drie andere belangrijke kwesties willen onderstrepen. Ten eerste benadrukken we de betekenis van grensoverschrijdende samenwerking bij de voorbereiding op het lidmaatschap. Dit is met name van belang bij de ontwikkeling van een netwerk van ambtenarenapparaten, ondernemingen en organisaties. Ten tweede willen we de betekenis van nucleaire veiligheid onderstrepen, en de daaraan toe te kennen EU-gelden dienen dan ook geconcentreerd te worden in het PHARE-instrument. Ten derde benadrukken we opnieuw de betekenis van scholing bij het bevorderen van de structurele verandering die de kandidaat-lidstaten momenteel ondergaan.
Over het geheel genomen kan gesteld worden dat het belangrijk is om prioriteiten te stellen, maar dat dient wel in goede samenwerking met de toetredingslanden te geschieden. Om die reden mogen het ambtenarenapparaat en zijn taken niet te log worden, zeker als we de betrekkelijke omvang van de gelden in ogenschouw nemen. Ik ben er dan ook voor om de Commissie een zekere handelingsvrijheid te geven, om op die manier de subsidies zo efficiënt mogelijk in te zetten.

Pérez Royo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over het verslag-Arias Cañete inzake het structuurbeleid in de visserijsector, dat natuurlijk in het kader van het debat over Agenda 2000 past. Ons inziens bevat Agenda 2000 heel wat aspecten die vatbaar zijn voor kritiek. Zulke kritiek hebben we van een aantal collega's hier vanavond en ook de rest van de dag al beluisterd.
Dat geldt evenwel niet voor het visserijbeleid. De resultaten van de regelgeving inzake de interventiemaatregelen in de visserijsector kunnen als bevredigend beschouwd worden, met name dankzij de houding van de Commissie visserij, die zich van bij het begin tegen de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie verzet heeft. Zij was tegen dit oorspronkelijke plan gekant omdat het horizontale karakter van de interventiemaatregelen werd aangetast en een financieel systeem ten laste van het EOGFL afdeling Garantie werd gecreëerd, dat de planning van deze interventies enorm bemoeilijkte.
Deze aspecten van het oorspronkelijke voorstel werden gewijzigd nadat het Parlement ze enkele maanden geleden verwierp, zodat in het uiteindelijke voorstel één enkel interventie-instrument in de visserijsector overbleef. Hoewel de twee verordeningen behouden blijven, wordt verder gewerkt met één enkel fonds, zodat de structurele acties in de visserijsector doeltreffend kunnen verlopen.
Ik besluit, mijnheer de Voorzitter, maar ik wil toch nog even de aandacht vestigen op een kwestie die mij heel belangrijk lijkt: de modernisering van de vloot en de structurele acties zijn ongetwijfeld belangrijk, maar de ontwikkeling van de visserij hangt voor onze vloot in ruime mate af van de internationale overeenkomsten die met derde landen gesloten worden, zodat onze vloot over de nodige visgronden beschikt.
Op dit gebied zijn er in enkele delen van de Europese Unie in ieder geval redenen tot bezorgdheid. Dat geldt met name voor mijn regio, Andalusië, aangezien de Marokkaanse regering onlangs gezegd heeft dat zij van plan is de huidige overeenkomst niet te verlengen. Dit brengt heel ernstige problemen met zich mee voor tienduizenden vissers in mijn regio, Andalusië, en ook in Galicië. Ik weet dat dit niet het onderwerp is dat we hier vandaag behandelen, maar ik wilde mijn bijdrage niet besluiten zonder de aandacht op deze uiterst belangrijke kwestie te vestigen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, als politiek vertegenwoordiger van een heel landelijk kiesdistrict dat sterk van de landbouw afhankelijk is, wil ik zeggen dat het op de Top van Berlijn bereikte resultaat inzake Agenda 2000 voor mij en mijn kiesdistrict niet zo teleurstellend was als wij eerst gedacht hadden. De voorstellen van de heer Fischler wierpen aanvankelijk een grote schaduw op het Europese platteland, maar uiteindelijk moeten wij toegeven dat het resultaat weliswaar niet volledig bevredigend, maar vast en zeker evenmin rampzalig is.
Het feit dat wij voornemens zijn meer geld aan het Europese platteland te besteden en dat het aantal mensen dat in de landbouw actief is daalt, zorgt ervoor dat wij onze landbouwers de komende zeven jaar een minimumlevensstandaard kunnen verzekeren.
Ik hoop dat het voor iedereen duidelijk is dat wij de toegevingen die van ons in de WHO-onderhandelingen verwacht worden al gedaan hebben en dat wij de Europese landbouwers niet met nog meer toegevingen willen opzadelen voor deze zeven jaren verstreken zijn. Nadat eerder al de door de heer McSharry voorgestelde hervormingen werden uitgevoerd, wordt nu een nieuwe reeks hervormingen uitgevoerd. De daling van hun inkomen is voor de landbouwers een harde klap, en ik hoop dan ook dat hier een einde aan komt.
Ik wil de heer Fischler zeggen dat hij, hoewel hij een moeilijk te verkopen boodschap had, enorme inspanningen geleverd heeft om ze voor de Europese landbouwers uiteen te zetten. Wij waarderen zijn inzet ten zeerste, want de inspanningen die hij geleverd heeft om de publieke opinie te informeren en te overtuigen waren prijzenswaardig.
Ik was evenwel niet zo gelukkig met het resultaat inzake het regionaal beleid. Wij bouwen het regionaal beleid af. De regio waaruit ik afkomstig ben behoudt weliswaar zijn doelstelling 1-status, maar het gaat eigenlijk om doelstelling 1 in een overgangsfase, aangezien de middelen die wij uit hoofde van de nieuwe doelstelling 1 ontvangen eigenlijk veel lager liggen dan het bedrag dat wij uit het vorige programma per hoofd van de bevolking kregen. Wij appreciëren hoe dan ook de door de ontslag nemende commissaris geleverde inspanningen. Zij heeft schitterend werk geleverd, aangezien zij niet alleen de achtergebleven gebieden van de Unie bezocht heeft, maar ook en vooral aandacht besteed heeft aan Noord-Ierland en alle grensoverschrijdende programma's. Haar aanwezigheid is zeer gewaardeerd en haar ongebreidelde inzet voor de gehele kwestie van de regionale ontwikkeling wordt algemeen erkend.
Tenslotte is hier vanavond slechts een persoon aanwezig die een stem in mijn verkiezing heeft: alleen commissaris Flynn heeft de mogelijkheid om voor mij te stemmen. Ik wil zeggen dat wij de enorme inspanningen die hij en ook alle andere commissarissen geleverd hebben, ten zeerste waarderen.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, ik vertegenwoordig het uiterste noordoosten van de EU: Noord-Finland. Ik onderzoek dan ook momenteel de invloed van het Agenda 2000-pakket op deze regio, die afhankelijk is van de landbouw, terwijl de productie-omstandigheden veel minder gunstig zijn dan die in de Centraal-Europese landbouwgebieden. In het verslag over de noordse dimensie van de Unie wordt melding gemaakt van het feit dat die dimensie, overeenkomstig de besluiten van de Europese Raad in Wenen, ook moet aan de orde met komen in alle besluitvorming over de interne ontwikkeling van de Unie. Bovendien is op de topconferentie in Luxemburg bepaald dat de toekomst van de landbouw in de hele EU veiliggesteld moet worden.
Hoe zijn deze standpunten terug te vinden in de oplossingen in Agenda 2000? Tijdens de onderhandelingen zijn een aantal belangrijke concessies gedaan aan de noordelijkste landbouwregio's van de EU, die ook tot de noordelijkste ter wereld behoren, om rekening te houden met de kosten die het gevolg zijn van negatieve natuurlijke invloeden. De premie voor het drogen van graan en de subsidie op gras zijn de juiste instrumenten; ze dienen alleen op een voldoende niveau gebracht te worden.
Structurele maatregelen zijn belangrijk, maar alleen daarmee kunnen de rentabiliteitsproblemen van de noordelijke regio's niet worden opgelost. De velden zijn nu eenmaal in april nog met sneeuw bedekt, of het bedrijf nu 30 of 200 hectare groot is. Vanochtend vroor het in de streek waar ik vandaan kom nog tien graden.
De logica op basis waarvan de subsidie per hectare wordt vastgesteld, is moeilijk uit te leggen aan de Noord-Finse boeren. Waarom ontvangen degenen die de beste oogsten binnenhalen vele malen meer subsidie dan degenen die als gevolg van natuurlijke omstandigheden met een kleinere oogst genoegen moeten nemen? Hopelijk wordt dit gewijzigd op de manier waaraan het Parlement zijn goedkeuring al heeft gegeven, namelijk door de niveauverschillen in de subsidie per hectare te verkleinen.

Lage
Mijnheer de Voorzitter, ik zou mijn betoog willen beginnen met een wijze Franse uitspraak: tout est bien qui finit bien . Wij hebben zonder al te veel kleerscheuren onze eindbestemming bereikt. De resultaten zijn weliswaar niet opzienbarend, maar ondanks het restrictieve karakter van de begroting, de eerder bescheiden hervorming van het GLB en de daaruit voortvloeiende ongelijkheden en onevenwichtigheden heeft men gelukkig een ernstige crisis binnen de Europese Unie kunnen vermijden. Ik geloof dan ook dat wij mogen besluiten dat de Europese Unie de komende jaren op basis van vertrouwen en stabiliteit haar weg zal kunnen voortzetten.
Al bij al is dit proces tot een goed einde gebracht en de cohesielanden en de armere regio's, waar de structuurfondsen voortaan zullen worden geconcentreerd, varen er wel bij. Ook mijn land. De gemiddelde steun die Portugal jaarlijks uit hoofde van de structuurfondsen ontvangt, zal immers iets hoger liggen dan het jaargemiddelde van de periode 1994-1999. Dat zal zowel Portugal als de overige cohesielanden in de gelegenheid stellen de ontwikkeling en de modernisering, waarmee reeds een aanvang is gemaakt, te blijven financieren en zodoende geleidelijk op te klimmen naar het Europese gemiddelde, zoals onder meer in mijn land het geval is.
Daarom zijn wij voor de financiële vooruitzichten, het interinstitutioneel akkoord en het structuurbeleid. Wij feliciteren de Raad en ook het Duitse voorzitterschap, dat goed werk heeft geleverd ondanks het alom heersende scepticisme. Ik zou tevens commissaris Wulf-Mathies willen feliciteren. Aansluitend op wat een van de vorige sprekers heeft gezegd kan ik haar verzekeren dat zij in Portugal heel veel stemmen zou behalen indien zij zich daar kandidaat zou stellen voor het Europees Parlement.

De Voorzitter
Mijnheer Lage, u brengt ons wel in moeilijkheden. Als elke collega het dubbele van de hem of haar toegestane spreektijd gebruikt, zitten wij hier morgenvroeg om vier uur nog.
Ik heb het volste begrip voor de collega's die maar één minuut spreektijd hebben, maar zo is de tijd nu eenmaal ingedeeld.
Als u hier tot vier uur morgenvroeg wilt blijven zitten, vind ik dat prima. Ik blijf bij u, maar de diensten van het Parlement blijven niet. Dus houdt u zich alstublieft aan uw spreektijd. Het is niet mijn schuld dat u maar een minuut hebt en tja, wat kun je in een minuut zeggen, niet veel! Als u meer wilt, moet u naar uw fractie gaan en meer tijd vragen. Vanavond breken wij trouwens elk record. Ik heb hier niet minder dan dertig sprekers met een minuut spreektijd. Ik vind het heel vervelend, maar als iedereen van één minuut er twee maakt, wordt het wel erg laat.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, ik zou zeggen dat de grootste verdienste van de Commissie visserij erin bestaat dat zij, toen een jaar geleden de voorstellen van Agenda 2000 gepresenteerd werden, snel de ernstige tekortkomingen in de voorstellen voor het structuurbeleid in de visserijsector heeft vastgesteld en onmiddellijk een strategie heeft uitgewerkt die krachtdadig door alle rapporteurs voor advies en uiteraard ook door de heer Arias Cañete, de rapporteur ten principale, verdedigd werd.
Ik wil er tevens op wijzen dat er in onze commissie een consensus over deze strategie bestond, nadat wij drie hoorzittingen gehouden hadden, waarbij niet alleen alle vertegenwoordigers van de visserijsector, maar ook alle nationale ministeries van visserij aanwezig waren. Dat heeft geleid tot dit uitstekende verslag van de heer Arias Cañete, dat de basis voor de onderhandelingen met de Raad vormde. Naar mijn mening heeft dit verslag een uitstekend compromis opgeleverd. Ik verheug mij hierover en ben vooral ook dankbaar voor de vruchtbare samenwerking tussen het Parlement en de Raad. Ik wil tevens alle ambtenaren danken die ons hielpen om dit compromis te bereiken, waarin rekening gehouden wordt met de drie belangrijkste verzuchtingen van dit Parlement: wij beschikken over een juridisch instrument van horizontale aard; er is sprake van één enkel financieel instrument, het FIOV, en bovendien hebben wij bereikt dat alle financiële structuurmaatregelen uiteindelijk in de basisverordening werden opgenomen.
Mijns inziens is dit een van de grootste successen van dit Parlement, maar we mogen niet vergeten dat wij met betrekking tot de uitvoeringsbepalingen - dat is het tweede deel van het verslag-Arias Cañete - de continuïteit van bepaalde acties moeten verzekeren. Zonder deze continuïteit verliest het structuurbeleid voor de visserij mijns inziens immers een groot deel van zijn betekenis. Zo moeten wij bijvoorbeeld de continuïteit verzekeren van acties die tot doel hebben een moderne, veilige en concurrerende vloot te behouden, of van acties die heel doeltreffende instrumenten van het visserijbeleid gebleken zijn, zoals gemengde ondernemingen met derde landen. In het voorstel van de Commissie worden die volledig uitgehold, terwijl ze een uitstekende formule voor samenwerking met derde landen kunnen zijn, zoals in de toekomst overigens zeker zal blijken in het geval van Marokko.
Wij vinden deze verzuchtingen duidelijk terug in het verslag van de heer Arias Cañete, die ons met dit verslag - zijn laatste taak voor het Europees Parlement - een van de beste en volledigste visserijdocumenten presenteert die wij tot nu toe konden bestuderen. Ik verzoek u dan ook voor dit verslag te stemmen.

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het even hebben over de ontwikkelingen in Noord-Zweden, waar ik vandaan kom. Er is veel zorgwekkends te zeggen over het noordelijke deel van Zweden. Dat de situatie zorgwekkend is komt onder andere doordat grote delen van de overheidssector, maar ook van de particuliere sector, in dit deel van Zweden worden opgeheven of in moeilijkheden raken. In twee derde van de gemeenten van ons land neemt het inwonersaantal al verscheidene jaren af. En daarbij moet men bedenken dat daar ongeveer drie, vier personen op een vierkante kilometer wonen, de bevolkingsdichtheid is dus reeds zeer laag. Veel van de banen in het binnenland verdwijnen, en de gemeenten staan er financieel zeer slecht voor. Het regionale beleid werkt eenvoudigweg niet goed - men kan wel zeggen dat het slecht werkt.
Toen Zweden onderhandelde over het lidmaatschap van de EU kregen wij een speciaal doelstellingsgebied, doelstelling 6, voor specifieke steun aan het binnenland van Noord-Zweden. Die zal nu in doelstelling 1 worden opgenomen. Op dezelfde manier zal men doelstelling 5b, die betrekking heeft op steun aan het platteland en de scherenkust, opnemen in doelstelling 2. Wij hopen nu maar dat deze doelstellingsgebieden zich positief ontwikkelen in de nieuwe categorieën 1 en 2, zodat de reeds zeer zwaar belaste gebieden in Noord-Zweden en Noord-Europa niet nog meer door ontvolking en emigratie worden getroffen dan op dit moment het geval is. Wij hopen dan ook dat wordt voldaan aan de eis dat de nieuwe gebieden binnen doelstelling 1 en 2 dat deel van de gezamenlijke middelen krijgen dat nodig is voor een positieve ontwikkeling in Noord-Zweden.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, Ierland moet het Europees Parlement dankbaar zijn omdat het voor bijkomende middelen voor de in een crisis verkerende stadswijken gezorgd heeft. Dit besluit is bijzonder belangrijk voor Dublin. Ik kan niet genoeg herhalen dat in bepaalde delen van deze overigens heel succesvolle stad enorme ellende heerst. Dankzij het URBAN-initiatief kunnen projecten in deze gebieden worden uitgevoerd om de aloude problemen van langdurige werkloosheid en stedelijk verval aan te pakken.
De Raad, dus ook de Ierse regering, had dit project eigenlijk geschrapt. Wij hebben er in dit Parlement evenwel voor gezorgd dat het toch behouden wordt. Dat bewijst nogmaals hoe belangrijk het Parlement voor de gewone man is.
Mijnheer de Voorzitter, dit is mijn afscheidsrede. Ik wil u en alle collega's danken en zeggen hoe aangenaam het was de afgelopen vijf jaar in dit Parlement te mogen werken. Mijn collega had het over het einde; welnu, het einde is in zicht. Ik hoop dat ik opnieuw verkozen word. Wij hebben een democratie in Ierland, maar wel een eigenaardige vorm van democratie, om te beslissen wie al dan niet verkozen wordt. Wij hebben geen lijstsysteem, zoals commissaris Flynn zal beamen. Ik wil de ontslag nemende Commissie danken, want tijdens onze verhitte debatten heeft niemand zijn waardering uitgesproken voor de leden van de Commissie die zich enorm ingezet hebben voor de volkeren van Europa, de volkeren die wij hier allemaal getracht hebben te vertegenwoordigen. De hier vanavond aanwezige commissarissen hebben uitstekend werk geleverd.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, als we zien in welk stadium we op het ogenblik zijn bij de behandeling van de uitbreiding, kunnen we duidelijk constateren dat de inzichten van het Parlement van grote invloed zijn geweest. Primaat van de politiek over de economie, ook in de wijze waarop we onze strategie ten opzichte van de toetredingskandidaten hebben geformuleerd en tot uitvoering brengen. Het is verheugend dat de pretoetredingssteun primair gericht is op de versterking van de bestuurlijke en institutionele capaciteiten van de betreffende landen inclusief de sociale dialoog. Ook dat is een belangrijk punt voor de samenleving in die staten. Democratie en rechtsstaat zijn de fundamenten van de Europese Unie. Ze zijn het hart ervan en omvatten veel meer dan alleen maar het acquis . Wie die rechtsstaat wil, kan meedoen en indien niet, dan niet. Deze duidelijke houding heeft een grote rol ten goede gespeeld. In Slowakije, in Roemenië en de Baltische staten is er veel ter harte genomen, al is het vaak niet makkelijk om politieke criteria ook in werkelijkheid om te zetten. Een goed voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld de positie van de Russischtalige minderheden in Estland en Letland
Decentralisatie als doelstelling behoort bij de politieke en bestuurlijke criteria en daar moet de EU zich dus ook aan houden. Ik juich dus toe dat ook op dat punt duidelijk wordt gewezen in de verslagen. Waar mogelijk moet de overdracht van beheersbevoegdheden naar regeringen van kandidaat-lidstaten plaatsvinden, die trouwens ook door cofinanciering al betrokken zijn. Het is goed dat de Europese Unie bij dit alles vasthoudt aan de prioriteiten van Phare en zodoende als een eigen strategie. Daarbij hoort ook het streven naar deelname van de kandidaat-lidstaten aan de Europese politieke unie die door het vooropstellen van politieke criteria ook steeds duidelijker zichtbaar wordt. De kandidaat-landen, mijnheer de Voorzitter, verschillen onderling sterk. Juist daarom moeten de algemene richtsnoeren en meerjarenprogrammeringen per land en per sector worden opgesteld. Daarbij is er de leer van de eigen merites die telt. Het is echter niet fair om steeds extra eisen aan kandidaten te stellen op basis van onze eigen nationale belangen. Ik verwijs bijvoorbeeld naar de vanmorgen geagendeerde resolutie over de kerncentrale van Temelin in Tsjechië. Nucleaire veiligheid is een belangrijk goed, maar in het toetredingsproces kunnen we niet zo maar de sluiting van nucleaire centrales afdwingen of landen onder druk zetten. De toetredingsvoorwaarden mogen niet worden gebruikt om bilaterale rekeningen te vereffenen.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, tijdens de twee jaar durende onderhandelingen voor zeven jaar van Europese regionale steun waren er natuurlijk gebieden waar wij liever verder gegaan waren: wij hadden liever duidelijker toezeggingen gezien, een partnerschap van lokale en regionale autoriteiten, zelfs nog meer garanties dat de middelen voor succesvolle projecten op tijd betaald zullen worden, en een concreet bedrag voor risicokapitaal voor kleinere vrijwilligersorganisaties. Onze bedoelingen zijn desalniettemin duidelijk. Ik wil twee parlementaire successen in het bijzonder beklemtonen.
In de eerste plaats hebben wij er niet alleen voor gezorgd dat stedelijke armoede en verval voor het eerst direct worden aangepakt, wij zijn er tegen alle verwachtingen in ook in geslaagd een stedelijke communautair initiatief te behouden dat bestemd is voor kleine en middelgrote steden, die momenteel minder dan 10 % van de middelen krijgen.
Ten tweede zijn wij er ook in geslaagd hier een deel van de GLB-steun uit hoofde van titel 1, niet-bedrijfsgebonden steun, en titel 2, plattelandsontwikkeling, voor te gebruiken, terwijl nog altijd 5 % van de bevolking voor steun voor arme plattelandsgebieden in aanmerking komt.
Van de 25 % meest achtergebleven stadswijken in het Verenigd Koninkrijk liggen er 18 in mijn eigen regio, Essex, in het oosten van Engeland. In de Cambridgeshire Fens, een gebied dat middelen ontving uit hoofde van doelstelling 5b, waarvoor voor heel East Anglia 50 miljoen pond was uitgetrokken, is er in 75 % van de dorpen geen voedingszaak en beschikt 74 % van de dorpen niet over een dagelijkse busverbinding of bank, Voor hen zijn deze besluiten dan ook hoopgevend. Voor Europa in zijn geheel zorgen deze besluiten ervoor dat niet alleen steun verleend kan worden aan grote gebieden waar de industrie in verval is, maar dat ook iets gedaan kan worden aan de behoeften van kleine gebieden die met armoede en ontbering kampen. Wij kunnen deze overeenkomst dan ook toejuichen.

Berend
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, dames en heren, dit debat is het einde van een lang discussie- en besluitvormingsproces over de hervorming van het structuur- en regionaal beleid. Over details kunnen wij dan wel van mening verschillen, maar toch zal iedereen moeten erkennen dat het goed is dat wij het tijdschema hebben nageleefd. Zo kan deze hervorming van de structuurfondsen, in tegenstelling tot die van 1994, tijdig worden uitgevoerd en komen wij niet opnieuw voor hetzelfde dilemma te staan als vijf jaar geleden.
Mijn fractie heeft zich vanaf het begin uitgesproken voor een hervorming van de structurele en regionale steun waarbij de beschikbare gelden op de minst ontwikkelde regio's worden geconcentreerd en de lidstaten meer eigen verantwoordelijkheid krijgen, vooral waar gehele regio's niet meer voor structurele EU-steun in aanmerking komen.
Wij vinden het goed dat 70 % van alle middelen naar de nieuwe doelstelling 1-gebieden gaat. Zo is inderdaad een gerichte steun mogelijk. Wij vinden het echter jammer dat geen afzonderlijke doelstelling voor het platteland kon worden gecreëerd. Wij hebben daarvoor altijd geijverd. Wat de medewerking van de lidstaten betreft betreuren wij ook dat de keuze van de doelstelling 2-gebieden volgens andere dan de harde criteria niet aan de lidstaten wordt overgelaten, maar dat daar bepaalde criteria voor gelden en dat de Commissie die keuze nog altijd moet goedkeuren.
Wij hebben er altijd voor gepleit dat voor de keuze van de toekomstige doelstelling 1-gebieden het criterium van het regionale binnenlands product per capita van minder dan 75 % van het communautaire gemiddelde strikt wordt toegepast. Dat is gelukt, hoewel altijd het gevaar bestond dat sommigen hier op flexibiliteit aandrongen. Over het Cohesiefonds zijn de meningen in mijn fractie verdeeld. Vooral collega's uit de Zuidoost-Europese landen pleiten voor het voorstel van de Commissie en de Raad en dus voor de voortzetting van het Cohesiefonds in zijn huidige vorm. Anderen menen dat het Cohesiefonds voor de aan de monetaire unie deelnemende landen zijn doel heeft bereikt en een essentiële bijdrage aan de nominale convergentie heeft geleverd. Volgens hen is er dan ook geen enkele reden om het Cohesiefonds in zijn huidige vorm te behouden.
Natuurlijk konden niet alle wensen worden vervuld. Alles bij elkaar genomen is dit compromis voor de volgende programmeringsperiode echter een stap in de goede richting.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, de jongste weken waren succesvol voor het Europees Parlement: wij hebben successen geboekt inzake onze bevoegdheden overeenkomstig het Verdrag van Amsterdam, inzake het verlenen van kwijting - waardoor we het beheer van de Commissie beter kunnen controleren - en tenslotte ook, en niet in de laatste plaats, bij de stemming van vandaag over het statuut. Wij zijn erin geslaagd dat besluit uit te stellen en te vermijden dat ons een of andere overeenkomst door de Raad wordt opgedrongen. Hoe zit het evenwel met de financiële vooruitzichten?
Er is heel wat vooruitgang geboekt en ik wil het Duitse voorzitterschap danken voor de inspanningen die het geleverd heeft om de financiële vooruitzichten te verhogen vergeleken bij het voorstel dat tijdens de Top van Berlijn op tafel lag. Wij hebben grote vorderingen gemaakt, niet in de laatste plaats inzake de classificatie en de wijze waarop de bemiddelingsprocedure voor de gehele begroting kan verlopen. Voor mij en vele leden van mijn fractie vertonen de financiële vooruitzichten in hun huidige vorm echter nog altijd een aantal tekortkomingen.
De eerste leemte betreft de begrotingsdiscipline, niet in de categorieën 1 en 2, maar wel in 3, 4 en 5, waar een aantal verklaringen en formuleringen dubbelzinnig zijn en bijgevolg verduidelijkt moeten worden.
Ten tweede hebben wij ons met betrekking tot de flexibiliteit inderdaad achter begrotingsdiscipline in de financiële vooruitzichten geschaard. Wij stellen echter vast dat er heel weinig ruimte voor flexibiliteit is, dat een deel ervan door het URBAN-initiatief in categorie 2 wordt opgeslorpt, en dat wij niet in staat zijn gebruik te maken van de parlementaire bevoegdheden waar wij overeenkomstig artikel 203 over moeten beschikken. Dat betekent voor mij dat een streng keurslijf voor financiële discipline is vastgesteld dat ongeschikt is voor de komende jaren.
Ten derde is er in dit verband geen sprake van een algemene herzieningsclausule van deze financiële vooruitzichten voor de volgende 7 jaren. Er is geen datum voor een herziening vastgelegd en dit Parlement of de nieuwe Commissie beschikken dan ook niet over de mogelijkheid om de financiële vooruitzichten, los van de uitbreiding, op een welbepaalde datum in hun geheel te herzien.
Tenslotte, maar niet in de laatste plaats, is er een probleem dat ik nu pas heb vastgesteld. Het betreft onze eigen Voorzitter. Mijnheer de Voorzitter, ik zou het appreciëren als u dit kon onderzoeken, want onze Voorzitter schijnt meer aandacht te schenken aan invloeden van buitenaf dan aan de rechten van dit Parlement. Hij stelt namelijk dat voor de stemming over de financiële vooruitzichten geen gekwalificeerde meerderheid vereist is en dat een gewone meerderheid volstaat, ook al zei de voorzitter van de Begrotingscommissie dat een gekwalificeerde meerderheid nodig is. Ik zou het op prijs stellen als dit morgen verduidelijkt kan worden; zo niet zal in deze Vergadering felle tegenkanting bestaan tegen een besluit dat blijkbaar door de Voorzitter doorgedrukt wordt.
Staat u mij toe nog een laatste opmerking te maken. Ik ben van oordeel dat wij als Parlement het gevaar lopen dat we die grotere flexibiliteit niet krijgen en opgezadeld worden met wat ik de droom van elke bureaucraat zou noemen: de mogelijkheid om gedurende een lange periode geld uit te geven zonder dat het Parlement hier daadwerkelijk controle op uitoefent. Wij moeten de onderhandelingen voortzetten en zo snel mogelijk een goed akkoord met de Raad sluiten. Waarschijnlijk zal dit akkoord in de vroege herfst gesloten worden en zullen dan ook de akkoorden over het statuut gesloten worden. Zodoende zullen wij ervoor zorgen dat terdege rekening gehouden wordt met de parlementaire rechten en dat het begrotingsproces toch de nodige continuïteit vertoont.

Izquierdo Rojo
Mijnheer de Voorzitter, het Spaanse platteland zal ingevolge dit akkoord jaarlijks 100 miljard peseta's verliezen en het landbouwinkomen zal met 5 % dalen. De belangen van de kleine landbouwers worden geschaad, want zij zullen in een heel ongelijke situatie met grote multinationals moeten concurreren. Het inkomen uit de teelt van graangewassen zal met 23 miljard peseta's dalen en voor alle akkerbouwgewassen samen zal het met 40 miljard peseta's afnemen.
Loyola de Palacio heeft verzwegen dat de verhoging van het melkquotum met 550.000 ton geen recht op premies inhoudt. Deze stijgingen zullen de overeengekomen prijsdaling in de rundvleessector van 20 % niet compenseren, zodat het inkomen in deze sector met zo'n 30 miljard peseta's zal afnemen.
Mijnheer de Voorzitter, volgens mij als vertegenwoordiger van het Spaanse platteland is dit een slecht akkoord voor Europa en een slecht akkoord voor Spanje; wij zullen dan ook tegenstemmen.

Schröder
Mijnheer de Voorzitter, om niet in tijdnood te komen zou ik nu meteen willen doen wat wij gewoonlijk aan het einde van ons betoog doen. Ik zou mevrouw Wulf-Mathies van ganser harte voor haar constructieve samenwerking met de Commissie regionaal beleid van ons Parlement willen danken.
Over het onderwerp dat wij vandaag behandelen is in dit Parlement nu alles al ten minste één keer gezegd. Ik verzoek de heer Langen mij niet te onderbreken. Volgens mij is echter ten onrechte niet onderstreept dat wij de markteconomie moeten herontdekken als wij willen dat de volkeren en nieuwe democratieën van Midden- en Oost-Europa ooit voldoende vooruitgang boeken om lid van de Europese Unie te kunnen worden. Als wij echt solidair met die landen willen zijn kunnen wij er niet mee volstaan geld uit te delen. Ik weet waarover ik het heb. Ik kom immers uit een deel van Duitsland dat van de Europese Unie en het westen van Duitsland veel geld krijgt. Dat alleen is echter niet genoeg. Het gaat erom dat de markteconomie ook mentaal wordt aanvaard. Als wij echt solidair willen zijn moeten wij de volkeren in Midden- en Oost-Europa helpen om dit instrument te herontdekken. Dat betekent echter dat wij in de Europese Unie die markteconomie eerst zelf opnieuw mentaal moeten aanvaarden. U hebt er ongetwijfeld geen bezwaar tegen dat ik mijn twee minuten spreektijd niet volledig gebruik.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, dames en heren, Agenda 2000 houdt ons nu al vele maanden bezig en vergt van ons allemaal grote inspanningen. Ik zou dan ook in de eerste plaats iedereen van het Parlement, de Commissie en de Raad van ganser harte willen danken voor het werk dat zij hebben verricht. Om een aanvaardbaar compromis te vinden, moest talloze keren worden onderhandeld. Het Parlement heeft daarbij tot op het einde aan het debat kunnen deelnemen en dat debat ook kunnen beïnvloeden.
Wij hebben altijd voor de verdere ontwikkeling van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het plattelandsontwikkelingsbeleid gepleit. Voor het toekomstige Europese landbouwbeleid werden belangrijke bakens uitgezet. Ik wijs er bijvoorbeeld op dat het plattelandsbeleid tot tweede pijler van het landbouwbeleid wordt uitgebouwd.
Op die manier kunnen vele belangrijke maatregelen voor een milieuvriendelijke aanpak verder worden ontwikkeld. Door de boeren genomen milieumaatregelen kunnen worden veiliggesteld en wij kunnen de boeren in berggebieden en andere benadeelde regio's meer steun verlenen. Ik vind het goed dat de lidstaten dat beleid mee vorm kunnen geven. Wij hebben weliswaar niet kunnen verhinderen dat de interventieprijzen voor rundvlees en graan worden verlaagd, maar onder meer dankzij de inspanningen van het Europees Parlement worden die prijzen minder drastisch verlaagd dan de Commissie oorspronkelijk had voorgesteld.
Ik betreur dat over de hervorming in de zuivelsector geen akkoord werd bereikt. De voortzetting van de melkquotaregeling is voor mij evenwel uiterst belangrijk, ook na 2008, alweer met het oog op de steunverlening aan benadeelde gebieden.
Wat de horizontale maatregelen betreft zal ik nooit met degressiviteit van de directe steun kunnen instemmen. Ik kan in principe instemmen met het compromis dat de Commissie, de Raad en het Parlement hebben uitgewerkt. Op het ogenblik van de eindstemming, die het Parlement nog moet houden, mag het resultaat echter in geen geval in het gedrang komen. De lidstaten moeten nu zo goed mogelijk gebruikmaken van de marge waarover zij beschikken. Er zijn een aantal mogelijkheden om met de nationale specificiteit rekening te houden. Om de belangen van onze boeren te verdedigen en om op het platteland werkgelegenheid te creëren en te behouden, moeten die mogelijkheden ook echt worden benut.
De Europese boeren en dus ook ons Europees cultuurlandschap mogen niet aan de wereldmarkt worden opgeofferd. Wij moeten voor onze Europese landbouw eerlijke voorwaarden eisen, ook tijdens de komende WHO-onderhandelingen.

Gillis
Ook mijn dank gaat uit naar de Commissie, de aanwezige commissarissen en alle anderen die zoveel werk hebben verricht gedurende de periode dat ik lid van dit Parlement was.
Mijn fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij, heeft zich over de resultaten van de Top van Berlijn gebogen. Deze resultaten zijn een stuk beter dan het aanvankelijke voorstel dat de Commissie had ingediend, maar ze voldoen nog lang niet aan de behoeften van de landbouwers.
In 1992 heeft men toegezegd dat prijsverlagingen geheel zouden worden gecompenseerd. Deze toezegging vind ik niet terug in de besluiten die in het kader van Agenda 2000 genomen zijn. Terwijl de landbouwers nu veel lagere prijzen voor hun producten ontvangen, nemen de kosten van het GLB toe. Nog belangrijker is dat de consument steeds meer moet neerleggen voor de levensmiddelen die hij koopt.
Ik ben mij terdege bewust van de dringende noodzaak ons voor te bereiden op de uitbreiding van de Unie naar het oosten. Ook moeten we ervoor zorgen dat de volgende WHO-ronde een bevredigend resultaat voor ons oplevert. Ik vind het evenwel onacceptabel dat veel landbouwers geen alternatief hebben, ze moeten hun bedrijf opgeven omdat ze niet langer rond kunnen komen. Overal zien we het platteland leeglopen, ondanks alle maatregelen die de ontwikkeling van plattelandsgebieden moeten stimuleren. Zoals ik al herhaaldelijk heb gezegd hebben veel projecten ter bevordering van de ontwikkeling van het platteland geen kans van slagen als geen aandacht wordt besteed aan de landbouw, de belangrijkste activiteit op het platteland. Plattelandsontwikkeling is immers ondenkbaar zonder de landbouw.
Ik begrijp dat het voor collega's uit andere lidstaten moeilijk is te beseffen hoezeer de inkomens van de landbouwers in mijn eigen land, Ierland, zijn gedaald. Dit komt met name omdat Ierland sterk afhankelijk is van de exportmarkten in zowel de EU als in derde landen. Negentig procent van onze rundvleesproductie en 80 % van onze melkproductie wordt geëxporteerd. Door de BSE-crisis in het Verenigd Koninkrijk zijn onze exportmarkten grotendeels weggevallen. De consumptie is sterk afgenomen en andere landen hebben voldoende aan hun eigen productie en hoeven onze producten dus niet meer in te voeren. Deze toch al kwetsbare markt is bovendien nog verder verzwakt door het ineenstorten van de Russische economie.
De voorstellen voor de landbouwhervormingen zijn weliswaar beter dan de aanvankelijke voorstellen van de Commissie, maar ze bieden op de lange termijn geen oplossing. Als we het Europese landbouwmodel daadwerkelijk willen beschermen, met alle beperkingen en extra kosten van dien, en als we de plattelandsgebieden in hun huidige vorm willen behouden, dan moeten we terug naar prijzen die gebaseerd zijn op de productiekosten. Willen we een levendig en goed onderhouden platteland of willen we een enorm nationaal park zonder mensen, en met name zonder jongeren? Ik denk dat de voorstellen die in het kader van Agenda 2000 zijn gedaan ons naar dit tweede scenario leiden, tenzij we onmiddellijk een andere koers inslaan.

Glase
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil het niet hebben over het landbouwbeleid, maar over een ander belangrijk thema, namelijk het sociaal beleid. Tijdens de eerste lezing stelde ik met voldoening vast dat de programma's van het Europees Sociaal Fonds in de betrokken gebieden grote gevolgen zullen hebben. Vrijwel al onze amendementen werden door de rapporteur overgenomen. Het ESF blijft op het arbeidsmarktbeleid gericht. De Europese Volkspartij vond dat bijzonder belangrijk. Steun uit het ESF is pas zinvol als de projecten duurzame gevolgen hebben en als de steun terechtkomt bij degenen voor wie hij bestemd was. De Europese Volkspartij is het eens met het gemeenschappelijk standpunt betreffende het ESF.
Wij willen dat het nieuwe ESF volgend jaar zonder tijdverlies of problemen wordt ingevoerd, zodat de initiatiefnemers van de projecten en de lidstaten zekerheid over hun planning hebben. Daarom wijzen wij een derde lezing met klem van de hand en verwerpen wij alle amendementen die daartoe zouden leiden. Als schaduwrapporteur pleit ik voor de amendementen die als compromis uit de besprekingen in de Raad zijn voortgekomen, op voorwaarde dat de Raad en de Commissie bevestigen dat die wijzigingen daadwerkelijk worden overgenomen en dat wij niet het gevaar lopen dat een derde lezing moet plaatsvinden.
Onze burgers verwachten dat wij de ontwikkeling in hun regio ondersteunen en dat wij dat snel, praktisch en onbureaucratisch doen. Wij geven de lidstaten een fonds in handen. Zij mogen dat niet met extra regelgeving belasten en bezwaren, maar moeten dat in de echte zin van het woord doelgericht gebruiken.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, wij springen in dit debat van het ene onderwerp op het andere. Dat is eigenlijk niet raadzaam, maar toch spring ik nu over naar de kwestie van de wijnmarktordening. Op het omvangrijke deel van Agenda 2000 over de landbouw kan heel wat kritiek worden geleverd. Wij hebben dat al gehoord. Toch moeten wij de Commissie feliciteren, al heeft de heer Fischler lang geweigerd het oude ontwerp in te trekken en eindelijk een goed ontwerp in te dienen. Ik wil ook de Voorzitter van de Raad, de heer Funke en het Parlement op één punt prijzen. Met zijn drieën hebben wij een goede hervorming van de marktordening voor wijn tot stand gebracht. Na een dergelijk debat mogen wij volgens mij niet alleen maar kritiek leveren, maar moeten wij ook lof uiten. Jammer genoeg moeten wij deze laatste avondvergadering van deze zittingsperiode zonder wijn doorbrengen. De heer Funke was aanwezig toen voormalig bondskanselier Kohl op de dag van de Duitse wijnbouw het parool voor het toekomstige wijnbouwbeleid gaf: wij moeten meer zuipen. Zoiets mocht je vroeger nog zeggen.
Wat nu ons onderwerp zelf betreft zou ik het volgende willen zeggen. Wij hebben in deze hervorming van de marktordening voor wijn de eisen van het Parlement doorgezet. Ik kan alleen maar herhalen dat het goed zou zijn als het Parlement daarover in de toekomst mee kon beslissen. Van marchanderen hebben wij hier evenveel verstand als de Raad. Deze nieuwe marktordening voor wijn is in elk geval een goede zaak. Correcties werden aangebracht in verband met de distillatie en de nieuwe-aanplantrechten. De eigen verantwoordelijkheid van de lidstaten werd versterkt. Branche-organisaties kunnen voor heel Europa worden opgericht. De hervorming voorziet in door de EU gefinancierde programma's inzake herstructurering en omschakeling op andere rassen en inzake de modernisering van productietechnieken. De Raad behoudt zijn bevoegdheid. Wij willen de Commissie onder meer op het gebied van de etikettering en de oenologische procédés immers niet te veel bevoegdheden geven. Wij willen de traditionele teeltmethodes in Europa behouden. De heer Fischler heeft het belang daarvan ingezien en ons krachtig ondersteund. Wij zijn dus tevreden over deze hervorming. Ik vind het een prachtprestatie van het Parlement dat het over de marktordening voor wijn een zo grote overeenstemming heeft bereikt.
Alleen wie weet hoe de voorbije vijf jaar in dit Parlement over de kwestie van de marktordening voor wijn is gediscussieerd, beseft welke vooruitgang is geboekt. Ik wil u allemaal danken en hoop dat wij in de volgende zittingsperiode, of misschien vanavond al, dat succes met een glas wijn zullen kunnen vieren.

Otila
Mijnheer de Voorzitter, het regionaal beleid staat centraal bij een evenwichtige ontwikkeling van de Europese Unie. Het structuurbeleid van de Unie speelt een belangrijke rol als aanvulling op het nationale ontwikkelingswerk. Minstens zo belangrijk als de vraag hoeveel geld de Unie hiervoor ter beschikking kan stellen, is de vraag hoe de subsidie wordt ingezet. Uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid voor een verstandig gebruik ervan bij de lidstaten. Een regionaal beleid gebaseerd op duidelijke principes vergroot eveneens het vertrouwen van de burgers in de Unie en in de doelstellingen die bereikt dienen te worden.
De middelen die in het structuurbeleid van de EU beschikbaar worden gesteld, moeten doelbewust worden ingezet ter bevordering van investeringen die het ontstaan van echte arbeidsplaatsen ondersteunen. Het uitgangspunt dient te zijn dat de voorwaarden voor werkgelegenheid en welvaart in de diverse regio's op het continent veiliggesteld worden. Er moet voor de regio's een ontwikkelingsbeleid worden geschapen dat stimulerend werkt en ondernemerschap bevordert, en waarbij de som meer is dan het geheel der delen.
De uiteindelijke oplossing in Agenda 2000 is een goed Europees compromis. Het feit dat de onderhandelingen tot resultaten hebben geleid terwijl de Commissie al is afgetreden geeft aan hoe daadkrachtig de Unie is. De Unie mag zichzelf feliciteren met het totstandkomen van dit pakket vernieuwingen.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, heren commissarissen, waarde collega's, zoals alle compromisoplossingen heeft het in Berlijn gesloten akkoord positieve en negatieve kanten. Ik ga het hier niet over de talrijke positieve aspecten hebben. Aangezien ik er steevast van overtuigd ben dat het steeds mogelijk is de minder gunstige gevolgen te verzachten, zou ik dieper willen ingaan op drie negatieve punten. Ik denk dan in de eerste plaats aan de hervorming van het GLB, dat ik associeer met de nietszeggende definitie van het concept "plattelandsontwikkeling" . Uiteindelijk blijft alles bij het oude aangezien er geen verandering komt in de bevoorrechte positie van wie reeds bepaalde privileges genoot noch in de ongunstige positie van wie reeds voordien benadeeld werd. Ten tweede heeft ook de inkrimping van de overheidsparticipatie in privé-projecten negatieve gevolgen. Deze maatregel bevordert immers het ontstaan van formules die de bedrijven bestraffen en dus onrechtstreeks een negatieve weerslag op de werkgelegenheid hebben. Het derde probleem betreft de vaststelling dat de middelen die in het kader van de komende financiële vooruitzichten worden uitgetrokken vooral op de eerste jaren betrekking hebben. Wanneer we hierbij de saldo's van de huidige begroting optellen zullen wij in een complexe situatie terechtkomen die het gebruik van de structuurfondsen kan bemoeilijken. Ik hoef u er niet op te wijzen dat wij al wat we niet gebruiken, verliezen.
Ik zou aan deze algemene aspecten nog een punt willen toevoegen dat voor mij essentieel is, namelijk de niet-erkenning van de ultraperifere regio's. Na jarenlange inspanningen om deze gebieden in het Verdrag van Amsterdam op te nemen moet ik tot mijn grote spijt vaststellen dat zij in Agenda 2000 niet aan hun trekken komen.

Peijs
Voorzitter, je kunt wel zeggen dat we de structuurfondsen op het nippertje aan het hervormen zijn. Als dit niet op het nippertje is, 's avonds om kwart voor elf, in het Parlement nog in volle gang met zelfs de Raad nog aanwezig, waarvoor mijn complimenten, mijnheer de Raadsvoorzitter, ik heb nog nooit de Raad tot kwart voor elf in dit Parlement aanwezig gezien. Complimenten daarvoor, dat mag ook wel eens gezegd worden.
Voorzitter, we zijn nu meer dan een jaar bezig met de hervormingen van de structuurfondsen voor de volgende periode. Het wordt nu echt hoog tijd om onze definitieve zegen te geven en alleen dan kunnen de projecten op tijd van start gaan en ik ben echt tegen ieder uitstel. Ik ben dan ook blij dat Raad en Parlement, naar ik vandaag heb gehoord, het eens zijn geworden over een aantal amendementen op het Europees Sociaal Fonds die tot een onaanvaardbaar uitstel dreigden te leiden.
Voorzitter, in november heb ik gepleit voor het voortzetten van het communautaire initiatief URBAN, want ook de middelgrote en kleine steden buiten de doelstellingsgebieden, de gebieden die zwak, zielig en misselijk zijn, hebben problemen. Bovendien heb ik mij sterk gemaakt voor het instellen van een nieuw communautair initiatief dat flexibel zou moeten kunnen reageren op onverwachte ernstige, economische crises. Ik denk dat we in de tijd dat wij in euroland leven zoiets nodig hebben als je het vergelijkt met de Verenigde Staten.
Het Parlement steunde beide initiatieven. De Raad daarentegen wilde er maar drie, en we hadden er al drie. Dus die twee waren te veel. Maar vanwege de Verdragswijzigingen van de Top van Amsterdam moest er echter wel heel duidelijk met de wensen van het Parlement rekening worden gehouden en we zijn dan ook gelukkig nog tot een compromis gekomen. URBAN en RESTRUCT zijn in elkaar geschoven tot het nieuwe URBAN. Het Europees Regionaal Fonds zal nu bijdragen aan het oplossen van de economische en sociale problemen van in crisis verkerende steden en stadswijken met het oog op een duurzame ontwikkeling. Ik ben er blij mee en het zou een goede zaak zijn als de Commissie nu ergens wat meer geld zou kunnen vinden om aan dit initiatief te besteden. De nieuwe verdeling heb ik al gehoord, mevrouw de commissaris, ik ben u er dankbaar voor dat ook de innovatieve maatregelen nog wat meer ruimte hebben gekregen.
Voorzitter, misschien mag ik de commissaris nog één opmerking meegeven. Als rapporteur voor de kwijting van 1997 voor de fondsen zou ik op een probleem willen wijzen dat bijvoorbeeld een land als Nederland voortdurend erg slecht uit de rapporten van de Rekenkamer komt omdat ze daar een preciezere manier van rapporteren hebben dan alle andere landen. Zou u niet eens willen kijken naar die systemen, zodat dat niet voortdurend zo negatief in het nieuws komt?

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, vijf jaar lang heb ik in de Begrotingscommissie gehoord en geleerd dat het sluiten van een interinstitutioneel akkoord dat de financiële vooruitzichten voor 7 jaar verzekert, de enige manier is om een goede begroting voor te bereiden en alle mogelijkheden ervan te benutten.
Vandaag stellen sommigen evenwel voor het interinstitutioneel akkoord op te zeggen, waardoor wij het zonder financiële vooruitzichten zouden moeten stellen.
Mijnheer de Voorzitter, in het licht van de jongste onderhandelingen en de door de Raad aanvaarde flexibiliteit rechtvaardigen de in Berlijn overeengekomen besparingen op de begroting niet dat de structuurfondsen of het Cohesiefonds ernstig in gevaar gebracht worden. Als geen slotakkoord bereikt wordt tussen Raad, Commissie en Parlement, vrees ik dat wij alleen maar het euroscepticisme bevorderen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, de Europese visserij heeft het op dit ogenblik zeer moeilijk en het toekomstige structuurbeleid houdt daarmee zoveel mogelijk rekening. Mijnheer Funke, ik geef dat vandaag graag toe. De visserij is echter een relatief zwakke bedrijfstak in Europa. Daarom moeten wij ze op een bijzondere manier behandelen, vooral omdat in de van de visserij afhankelijke gebieden meestal geen alternatieve werkgelegenheid bestaat. Wij zijn er ook niet in geslaagd onze oorspronkelijke eis door te zetten, namelijk een doelstelling 4 "Platteland" met aparte vermelding van de van de visserij afhankelijke gebieden.
Voortaan worden dezelfde maatregelen in de verschillende gebieden dus uit verschillende potten gesteund. Daarbij staan de doelstelling 1-gebieden er duidelijk beter voor dan de andere. Het gevaar is dan ook dat bedrijven van de nieuwe doelstelling 2-gebieden naar doelstelling 1-gebieden verhuizen, alleen maar omdat ze daar meer steun kunnen krijgen. Bij mij thuis, in Cuxhaven-Bremerhaven, hangt ons dat zwaard van Damocles boven het hoofd. Een dergelijke concurrentievervalsing mag niet het resultaat van het Europees structuurbeleid zijn. Mijnheer Funke en mevrouw Wulf-Mathies, op dat terrein wacht ons volgens mij nog belangrijk werk.
Tenslotte dank ik iedereen die ertoe heeft bijgedragen dat in het Europees Parlement een afzonderlijke commissie voor de visserij blijft bestaan. Ik kijk ook daarom naar de nieuwe zittingsperiode uit.

Günther
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik zou kort nog iets over het verslag van de heer Barón Crespo willen zeggen. Ik stel vast dat wij ons voorbereiden op een uitbreiding van de Unie en dat een aantal landen willen toetreden waarvan wij dat tien jaar geleden nog onmogelijk achtten. Dictaturen werden bij elke uitbreiding van de Europese Unie bevoordeeld omdat ze dan een democratie konden worden. Die landen hebben dat ook gedaan. Als dat in het verleden zo was, moet dat ook in de toekomst zo blijven.
De heer Hatzidakis wees erop dat er behalve de landen in Midden- en Oost-Europa die een politiek overgangsproces doormaken, ook nog een eiland in de Middellandse Zee wil toetreden. Hij had het over Cyprus. Ik zou het nu over Malta willen hebben, het tweede eiland in de Middellandse Zee dat lid van de Unie wil worden. Beide eilanden vallen buiten de maatregelen ter voorbereiding van de toetreding van de kandidaat-landen. Zoals Cyprus heeft Malta nochtans een belangrijke geostrategische betekenis. Malta heeft een stabiele democratie. Beide landen hebben wel bereikt dat het vierde financieel protocol met een jaar wordt verlengd, maar voor een pretoetredingsfase missen ze de nodige structuren. Als sommigen hier aan een soort mini-PHARE denken, zou ik toch willen vragen dat de Commissie aan die kandidaat-landen spoedig zegt met welk perspectief ze hun pretoetredingsfase kunnen aanpakken, zodat ze voor hun planning evenveel zekerheid krijgen als de andere landen. Vooral wij, burgers van de grote lidstaten van de Europese Unie, moeten ons voor de kleine kandidaat-landen verantwoordelijk voelen.

Schiedermeier
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, mijnheer de voorzitter van de Raad, over Agenda 2000 is lang onderhandeld en gediscussieerd. Het resultaat ligt hier nu voor ons. Ik zie dat als volgt: winnaars zijn de landen die steun uit het Cohesiefonds ontvangen, vooral de drie landen die volgens ons geen steun uit dat fonds meer zouden mogen krijgen, winnaars zijn de doelstelling 1-gebieden, die nu in de nieuwe doelstelling 2 nog meer geld krijgen, winnaars zijn ook de stedelijke gebieden, mevrouw de commissaris, die ook nog het communautair initiatief URBAN krijgen, en winnaars zijn tenslotte de kandidaat-landen, waar zich, naar ik hoop, niet een markteconomie, zoals de heer Schröder zegt, maar een sociale markteconomie zal ontwikkelen.
Applaus
De verliezers zijn ongetwijfeld de plattelandsgebieden en vooral de regio's aan de grenzen met derde landen. Als ik naar mevrouw de commissaris en de twee heren commissarissen kijk, begrijp ik waarom de regio's aan de buitengrenzen niet veel krijgen. Geen van hen komt uit een dergelijk gebied.
Interruptie
Drie kilometer aan de grensregio, heb ik horen zeggen! Mevrouw de commissaris, het criterium "werkloosheid', waarover wij het uitvoerig hebben gehad, telt nog altijd voor 50 % mee. Slechts 50 % zijn zachte criteria. Het probleem is dat de werkloosheid wel laag kan liggen, maar dat er toch onvoldoende infrastructuur en gekwalificeerde werkgelegenheid kan zijn en dat goed opgeleide jongeren daarom moeten wegtrekken of pendelen. Wij moeten meer doen. Een ander negatief punt, waarop de heer Fischler vandaag zelf heeft gewezen, is uiteraard de begrenzing van de landbouwuitgaven. Dat heeft tot gevolg dat op het platteland voortaan nog minder geld beschikbaar zal zijn, vooral voor zaken waarvoor wij dat dringend nodig hebben.
Mevrouw de commissaris, ik vind het wel goed dat wij inmiddels voor de oude doelstelling 5b-gebieden een vangnet hebben, dat wij overgangstermijnen hebben gekregen - wat niet vanzelfsprekend was - en dat voor de communautaire initiatieven INTERREG en LEADER meer middelen worden uitgetrokken. Dat moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Ik denk dat wij ook uit EQUAL voordeel zullen halen.
Dit was mijn laatste betoog in het Europees Parlement. Ik dank u voor de goede samenwerking. Ik dank ook van ganser harte de medewerkers en vooral de tolken, die met mijn Beiers beslist af en toe problemen hadden.
Applaus

De Voorzitter
Mijnheer Schiedermeier, u brengt ook mij in verlegenheid. Ik zat net aan u te denken en aan de collega's die werkelijk constant hier zijn en vanavond misschien voor het laatst. Ik geloof dat wij hen hulde moeten betuigen.
U hebt bedankt voor de goede samenwerking en ik geloof dat het voorzitterschap u erkentelijkheid verschuldigd is voor al uw activiteiten en uw uitstekende werk. Ook wil ik al de andere collega's bedanken voor hun regelmatige aanwezigheid.

Cunha
Mijnheer de Voorzitter, ik trek tien seconden van mijn kostbare tijd uit om de commissarissen en de voorzitter te danken voor het feit zij ons hier op dit late uur stoïcijns vergezellen.
Wat de financiële vooruitzichten betreft, acht ik het fundamenteel dat het Europees Parlement zijn goedkeuring hecht aan het in Berlijn vastgestelde kader. Doen wij dat niet, dan zal het beheer van de communautaire beleidsterreinen aan verwarring en instabiliteit ten prooi vallen en zullen wij misschien zelfs de prioriteiten van Agenda 2000 in gevaar brengen.
Met betrekking tot het GLB zou ik willen onderstrepen dat het slotakkoord van Berlijn aanzienlijk beter is dan het akkoord van Brussel. Dit neemt echter niet weg dat het de wensen van het Europees Parlement bij lange na niet heeft ingewilligd. Het evenwicht van het GLB in termen van rechtvaardigheid en cohesie is immers nog steeds zoek, de minder begunstigde en perifere regio's worden nog steeds met ontvolking en leegloop bedreigd, er zijn geen voorwaarden geschapen om het Europese landbouwmodel in de praktijk toe te passen en er zijn evenmin maatregelen genomen om de Europese Unie slagvaardiger te maken met het oog op de komende onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie.
Tot slot nog enkele woorden over Portugal. Wij betreuren het ten zeerste dat geen rekening is gehouden met onze specifieke problemen. Ten eerste heeft men de gevolgen van de uitbreiding over het hoofd gezien, ook al is klaar en duidelijk aangetoond dat de Portugese economie veruit het meest zal te lijden hebben van de concurrentie van onze toekomstige partners. Ten tweede heeft men nagelaten de eigen identiteit van de Portugese landbouw te erkennen. Men heeft geweigerd de verschillende productiequota uit te breiden, terwijl Portugal het land met het grootste deficit van de Europese Unie is. Ook hebben wij geen toestemming gekregen om onze bevloeiingsquota te verhogen, terwijl het voor de modernisering van onze landbouw - de minst ontwikkelde van de Europese Unie - hoogst noodzakelijk is dat de Portugese irrigatie-oppervlakte wordt uitgebreid.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik heb wil me beperken tot een aantal opmerkingen over het verslag van de heer Arias Cañete inzake de structurele maatregelen voor de visserijsector. Bij het bedenken van dergelijke maatregelen die met het oog op het nieuwe millennium voor deze sector moeten gelden, zouden we ons in eerste instantie ten doel moeten stellen de maatregelen zo eenvoudig mogelijk te houden en daarbij hun onderlinge samenhang te maximaliseren. Verder moeten de maatregelen kunnen worden aangepast aan de specifieke regionale behoeften van de visserij en aan de behoeften van de regio's die geheel of gedeeltelijk van de visserij afhankelijk zijn.
De aanvankelijke voorstellen van de Commissie over de structurele maatregelen waren op z'n zachtst gezegd gecompliceerd. Op sommige punten was de samenhang tussen deze voorstellen ver te zoeken. Zo werd bijvoorbeeld voorgesteld om bepaalde maatregelen voor de regio's die onder doelstelling 1 en 2 vallen uit het financieringsinstrument voor de oriëntatie van de visserij (FIOV) te laten betalen, terwijl maatregelen ten behoeve van andere regio's gefinancierd zouden kunnen worden uit het EOGFL, afdeling garantie. Met dergelijke onsamenhangende voorstellen wordt de "fondsenjacht" alleen maar gestimuleerd. Visserijbedrijven kunnen hierdoor bijvoorbeeld besluiten om binnen de Unie te verhuizen, zodat ze voor hun specifieke project voor extra fondsen in aanmerking komen. Dit is toch wel de beste manier om regionale bedrijfsverplaatsingen en discriminatie van plaatselijke traditionele bedrijven te stimuleren. Ook zullen dergelijke onsamenhangende voorstellen leiden tot een onnodige toename van de werkloosheid in de visserijsector.
Ook wat betreft de herstructurering van de visserijvloot zijn de voorstellen van de Commissie tegenstrijdig. Deze herstructurering valt onder de regels van het MOP, waarvoor een nationale programmering vereist is. Voor de regio's die onder doelstelling 2 vallen wordt evenwel uitgegaan van een regionale programmering. Deze situatie zorgt voor verwarring. De nieuwe definitie van de kustgebieden die onder doelstelling 1 en 2 vallen is minder gunstig. De regio's die van de visserij afhankelijk zijn, maar ver van de kust liggen, worden immers niet in deze nieuwe definitie opgenomen, wat betekent dat ze niet meer in aanmerking komen voor structuurfondsen voor de aquacultuur en voor de verwerking van visserijproducten. We mogen dit niet accepteren. Deze situatie moet veranderen omdat de nieuwe definitie discriminatie in de hand werkt.
Het doet me genoegen dat de Commissie besloten heeft haar voorstel om vissers te verplichten 30 % extra tonnage te kopen, in te trekken. Dit voorstel zou immers, als het was aangenomen, een soort strafmaatregel zijn, waarmee de zo noodzakelijke modernisering en vernieuwing van de vloot zou worden tegengewerkt. De Commissie visserij heeft bij de uitvoerende Commissie druk uitgeoefend om dit voorstel in te trekken. De leden van deze parlementaire commissie hebben zich unaniem tegen het voorstel uitgesproken en de uitvoerende Commissie heeft zich hierdoor ongetwijfeld laten leiden.
Ik ben tenslotte van mening dat de Unie één samenhangend structuurbeleid voor de visserijsector moet hebben. Het is van groot belang dat alle regio's die van de visserij afhankelijk zijn adequaat kunnen blijven putten uit de structuurfondsen voor de visserij en dat de kredieten niet verlaagd worden. Verder mag de toegang tot kredieten niet worden beperkt of zelfs onmogelijk gemaakt door steeds complexere regelgeving.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, Agenda 2000 zal tot enorme veranderingen leiden in het landbouwbeleid en het regionaal beleid van Europa. Wat het regionaal beleid betreft, ben ik enorm teleurgesteld dat Noord-Ierland zijn doelstelling 1-status kwijtraakt. Ik wil de premier en de vice-premier van de Noord-Ierse assemblée evenwel bedanken voor hun steun. Ook wil ik een woord van dank richten tot de Raad en de Commissie omdat ik denk dat we een compromis hebben bereikt waarmee we kunnen leven en dat op lange termijn gunstig zal zijn voor Noord-Ierland. Ik ben tevreden met deze afspraak. Voor mijn land is dit een goed compromis. Ik denk echter dat we ons opnieuw moeten richten op het verwezenlijken van de doelstellingen die we tot dusver niet bereikt hebben. We moeten er immers voor zorgen dat we waar voor ons geld krijgen en dat we iets positiefs bereiken met de middelen die tot onze beschikking staan.
Wat de landbouw betreft denk ik dat de situatie van de boeren in mijn land er door de voorstellen niet beter op zal worden. De landbouw bevindt zich momenteel in een zeer moeilijke situatie en dit geldt niet alleen voor Noord-Ierland, maar voor heel Europa. Het lage inkomen van de landbouwers is een enorm probleem. In Europa moet het gezinsbedrijf echter zijn centrale rol blijven behouden. Verder moeten we voorkomen dat derde landen levensmiddelen naar de EU uitvoeren die niet aan onze normen voldoen.
Dit is mijn laatste betoog in dit Parlement, maar ik heb het volste vertrouwen dat ik in het volgende Parlement mag terugkeren. Ik wil een woord van dank richten tot de Voorzitter, de parlementaire diensten en de commissarissen. Als ik het goed begrijp, heb ik vrijdag het genoegen commissaris Kinnock in Noord-Ierland te mogen verwelkomen en voor het einde van de verkiezingsperiode mag ik ook commissaris Wulf-Mathies in Noord-Ierland ontvangen. Ik betreur het dat ik commissaris Fischler in deze periode niet in Noord-Ierland mag verwelkomen, maar als hij van gedachten verandert, is hij van harte welkom.
Ik vond het een groot genoegen lid van dit Parlement te zijn. Ik ben van mening dat deze instelling de afgelopen tien jaar ontzettend veel werk heeft verzet. Ook u wil ik van harte bedanken, mijnheer de Voorzitter. We hebben van tijd tot tijd kritiek op u geuit, maar iedereen wordt wel eens bekritiseerd. Het is niet anders. U was een goede Voorzitter.

De Voorzitter
Mijnheer Nicholson, ik dank u hartelijk voor uw vriendelijke woorden. We zijn aan het einde gekomen van ons marathondebat over agenda 2000. Meer dan 80 collega's hebben in zeer korte tijd het woord over dit onderwerp gevoerd. Ik heb met genoegen naar hun betogen geluisterd. Soms moest ik streng zijn vanwege het tijdgebrek. We lopen immers nog steeds een half uur achter op schema, wat betekent dat we pas na middernacht de vergadering kunnen sluiten. Ik wil alle deelnemers aan dit debat over Agenda 2000 bedanken, en met name de fungerend voorzitter van de Raad. Een collega merkte reeds op dat het zelden voorkomt dat een fungerend voorzitter nog zo laat in ons midden is om naar ons zo dodelijk vermoeiende debat te luisteren. De commissarissen zijn er natuurlijk meer aan gewend om ons tot laat op de avond gezelschap te houden.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Voorwaarden voor de uitoefening van deuitvoeringsbevoegdheden van de Commissie
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0169/99) van mevrouw Aglietta, namens de Commissie institutionele zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (COM(98)0380 - C4-0501/98-98/0219(CNS)).
De rapporteur, mevrouw Aglietta, wordt vervangen door de voorzitter van de Commissie institutionele zaken, de heer De Giovanni.

De Giovanni
Mijnheer de Voorzitter, zoals u reeds hebt gezegd vervang ik mevrouw Aglietta die vanavond verhinderd is. Ik wil mijn inleiding van dit verslag over de comitologie starten door allereerst een woord van dank te richten tot Adelaide Aglietta. Ik vind dat haar werkstuk het nodige gewicht in de schaal legt, juist omdat het op zo bekwame, serieuze, subtiele en efficiënte manier is verricht. Natuurlijk is zij in dit karwei terzijde gestaan door het hele secretariaat van de Commissie institutionele zaken, met name Patrizia Prode, en zij is ook voortdurend geassisteerd door Monica Frassoni. U vraagt zich wellicht af waarom ik een en ander met zoveel nadruk vermeld. De reden is heel simpel: de comitologie is een hel, zoals wij allemaal weten. Ogenschijnlijk is er slechts sprake van een technisch probleem, maar in werkelijkheid gaat het om een diepgeworteld politiek probleem, de controle op de uitvoering, de verantwoordelijkheid bij de controle op de uitvoering.
Dit is altijd al een ernstig vraagstuk geweest waar het Europees Parlement dan ook dikwijls met argusogen naar gekeken heeft, onder meer omdat het lang niet altijd duidelijk was wie nu eigenlijk de verantwoordelijkheid moest dragen en op welke manier er enige controle en enige informatie van de zijde van het Europees Parlement mogelijk was. Ik moet zeggen dat dit uitblijven van controle en informatie steeds moeilijker te verteren werd naarmate de medebeslissingsprocedure uitgroeide. Naar mijn gevoel dient deze nauwe band tussen medebeslissing en comitologie voortdurend scherp in het oog gehouden te worden, en nu het Verdrag van Amsterdam van kracht is geworden en de medebeslissingsbevoegdheid is uitgebreid wordt het steeds harder nodig om te voorzien in een echte, effectieve en doortastende controle op de uitvoering. Precies daarom heeft het Europees Parlement op bepaalde momenten de noodzaak gevoeld om zijn eigen standpunt te radicaliseren, hetgeen zelfs op een gegeven moment culmineerde in een blokkade van het besluitvormingsproces van de financiering van de comités door de communautaire begroting.
Ik moet erop wijzen, ook omdat ik samen met Jean-Louis Bourlanges degene was die de modus vivendi heeft behandeld, dat deze op zekere ogenblikken ook interessante kanten bleek te hebben. De modus vivendi heeft er namelijk ook voor gezorgd dat er vooruitgang werd geboekt, alleen was er in feite sprake van te summiere en slechte toepassing. Vooral is hierdoor één ding aangetoond dat ik bij dezen wil bevestigen, namelijk dat aan de comitologie op geen enkele wijze simpelweg voldaan kan worden door de informatievoorziening op te voeren, of door gewoon wat papieren en documenten van de Commissie door te sturen. Natuurlijk is dit laatste ook wel belangrijk, maar het is zeker niet genoeg. Thans zitten we in een andere fase: wij hebben een besluit van de Commissie en dit verslag - en dat is het belang ervan - geeft het advies van het Europees Parlement weer dat na maanden overleg met de Commissie en Raad zijn beslag heeft gekregen. Aan het eind van dit overleg kunnen wij zeggen dat wij redelijk voldaan zijn, maar het is niet meer dan een gedeeltelijke voldoening, omdat er nog heel wat werk voor de boeg ligt.
Ik zal aangeven waar de echte prioriteiten van het Europees Parlement liggen, wel wetende - en daar wind ik geen doekjes om - dat wij omtrent deze prioriteiten steeds meer duidelijkheid moeten scheppen, omdat anders het risico van een interinstitutioneel conflict overeind blijft.
Het Parlement heeft dus vier prioriteiten. De eerste betreft de informatievoorziening. Op dit vlak heeft het Europees Parlement al veel gedaan gekregen, bijna alles zelfs waar het om gevraagd had, maar uiteraard moeten wij op onze hoede blijven en controleren of dit principeakkoord op bevredigende wijze wordt verwoord in de uiteindelijke tekst van het besluit. Ten tweede dient vermeden te worden dat de Commissie en de haar assisterende comités buiten de geregelde medebeslissingsprocedure om een wetgevingsbesluit gaan aannemen. Ten derde moet het Europees Parlement de bevoegdheid krijgen om binnen een korte tijdslimiet te interveniëren, zodat het de inhoudelijke kant en de wettigheid van een uitvoeringsbepaling kan aanvechten; wat dit punt betreft waren wij redelijk voldaan in het overleg. Ten vierde moeten wij een echte vereenvoudiging tot stand brengen die niet alleen neerkomt op afschaffing van de varianten van de comités op basis van het besluit 1987. Ik zinspeel uiteraard, zoals wij allemaal weten, op de gewichtige kwestie van het regelgevend comité, een kwestie die ondanks de besprekingen nog geen oplossing heeft. Natuurlijk hopen wij dat wij in de toekomst op dit punt meer reden tot tevredenheid krijgen, want het Europees Parlement is hoe dan ook genoopt het controleprobleem steeds meer op scherp te zetten.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de ingewikkelde kwestie van de comitologie niet opnieuw uit de doeken doen, maar zou u willen zeggen wat ik als rapporteur, onder andere heb voorgesteld aan de Commissie juridische zaken en rechten van de burger en wat die Commissie ook heeft overgenomen. Wij wilden de wirwar van gedelegeerde bevoegdheden vereenvoudigen en het doel bereiken dat wij allemaal nastreven: transparantie, een duidelijk onderscheid tussen wetgevende en uitvoerende bevoegdheden en democratische controle.
Ik betwist volstrekt niet dat comités die de Commissie bijstaan in principe nuttig kunnen zijn, maar moet daarover meteen een uiterst kritische opmerking maken. Het gemeenschappelijk handelsbeleid is een van de belangrijkste werkterreinen van de Europese Unie, maar juist op dat terrein heeft het Parlement vrijwel geen enkele mogelijkheid om invloed uit te oefenen.
Tijdens deze zittingsperiode werden wij geen enkele keer gevraagd om mee te beslissen. Het op dit terrein belangrijkste comité, namelijk nr. 113, ontsnapt volledig aan onze controle. Die situatie is in een echt democratisch institutioneel bestel eigenlijk onaanvaardbaar. Daarom moeten wij daaraan dringend iets doen.
Bovendien willen wij een sluipende renationalisering van bevoegdheden verhinderen. Het gaat toch niet aan dat ambtenaren uit de lidstaten allang genomen besluiten - bijvoorbeeld in verband met PHARE, TACIS of MED - kunnen omzeilen doordat ze in een regelgevend comité nog eens met omvangrijker projecten moeten instemmen en die projecten kunnen afwijzen. Op die manier oefenen zij bijna wetgevende bevoegdheden uit. De regelgevende comités moeten daarom worden afgeschaft.
Wat tenslotte de voorlichting betreft, moeten wij niets hebben van de vage formulering dat het Europees Parlement regelmatig wordt ingelicht. Wij hebben nauwkeurige en volledige informatie nodig over agenda's, samenstelling van comités en tijdschema's. In het e-mailtijdperk mag dat geen probleem zijn, ook niet wat de voorlichting van de publieke opinie betreft. Ik hoop dat de voorstellen van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger ook bij de Commissie in goede aarde zullen vallen.

Corbett
Mijnheer de Voorzitter, in alle parlementaire stelsels worden uitvoeringsmaatregelen aan de uitvoerende instantie gedelegeerd. De parlementen houden zichzelf niet teveel met de details bezig. Het bijzondere van het stelsel van de Europese Unie is dat gedurende alle jaren dat de Raad als enige instelling als wetgevende macht optrad, dit orgaan slechts dan uitvoeringsmaatregelen aan de Commissie delegeerde als deze Commissie werd bijgestaan door een commissie van nationale functionarissen.
Wij hadden destijds drie bezwaren tegen een dergelijk stelsel geuit. In de eerste plaats werden er zoveel commissies opgezet, die alle volgens hun eigen procedures werkten, dat niemand precies meer wist wie voor wat verantwoordelijk was. De transparantie kwam hierdoor ernstig in het geding.
In de tweede plaats hadden deze commissies, die door de Raad of de lidstaten in het leven waren geroepen, het recht uitvoeringsmaatregelen te blokkeren of terug te verwijzen. Het Parlement beschikte echter niet over dit recht. Alleen de werkgroepen van de Raad waren hiertoe gerechtigd, maar niet de parlementaire commissies.
Ten derde, als er een uitvoeringsmaatregel werd geblokkeerd en naar de wetgevende macht werd teruggestuurd, dan werd deze maatregel alleen naar de Raad teruggestuurd, en niet naar het Parlement en de Raad samen, hoewel deze instellingen tezamen de wetgevende macht vormen. Dit was voor ons onacceptabel.
Met de medebeslissing wordt nu door het Parlement en de Raad samen bepaald welke uitvoeringsbevoegdheden aan de Commissie worden verleend en welke procedures moeten worden aangenomen. Ik wil de Raad laten weten dat we van deze bevoegdheden gebruik zullen maken. We zullen dit doen, mijnheer de Voorzitter, om de openheid en transparantie te vergroten. Ik ben dan ook ingenomen met de vooruitgang die de werkgroep van de Raad in dit opzicht heeft geboekt. Dankzij deze bevoegdheden kunnen we er ook voor zorgen dat het Parlement en de Raad op voet van gelijkheid met elkaar kunnen samenwerken. Met andere woorden, als de Raad over het recht beschikt de Commissie te blokkeren en een maatregel terug te verwijzen, dan moet het Parlement dit recht ook hebben. En als een maatregel naar de wetgevende macht wordt terugverwezen, dan moet hij naar beide takken van de wetgevende macht worden terugverwezen, en niet uitsluitend naar één tak.
Sommige collega's denken dat het Parlement zich in detail wil gaan bezighouden met de uitvoeringsmaatregelen. Dit is zeker niet het geval. Het Parlement wil kunnen ingrijpen als het denkt dat de situatie uit de hand dreigt te lopen. Dit recht bestaat in veel nationale parlementen. Niet in alle nationale parlementen; de nationale stelsels zijn niet gelijk wat dit punt betreft, maar het Europees Parlement behoort over dit recht te kunnen beschikken.
Als u kijkt naar de wijze waarop we van deze bevoegdheid in de reeds bestaande informele procedures gebruik maken, dan ziet u dat we in feite zeer weinig ingrijpen en aan de bel trekken. We hebben dit slechts in een beperkt aantal gevallen gedaan, zoals bijvoorbeeld in het vraagstuk inzake de flesvoeding voor baby's. We trokken toen aan de bel, de Commissie opende de dialoog met ons en veranderde haar voorstel. Dit gewijzigde voorstel was ook het voorstel dat uiteindelijk werd aangenomen. Het systeem werkt dus, maar het wordt slechts zeer sporadisch toegepast. We zullen overigens ook niet altijd van ons recht gebruik maken, want we willen alleen aan de bel trekken als dit echt noodzakelijk is. Met dit recht zullen we de Commissie vaker uitvoeringsbevoegdheden verlenen. We weten dan immers dat we over deze waarborg beschikken. Zonder dit recht zullen we zeer terughoudend zijn met het aannemen van vergaande uitvoeringsbepalingen. In de wetgevingsprocedures zullen we dergelijke bepalingen in dat geval dan ook tegenwerken en we zullen de Commissie dan ook geen uitvoeringsbevoegdheden verlenen. De Raad heeft weliswaar vorderingen op het gebied van de transparantie geboekt, maar ik waarschuw deze instelling dat als de werkgroep de rechten van dit Parlement om in te grijpen zo blijft beperken, er geen overeenkomst zal worden gesloten. Dit betekent dat we de ene wetgevingsprocedure na de andere zullen doorlopen om de maatregelen te blokkeren die in het kader van de comitologie worden voorgesteld. We zullen ons tegen het aannemen van dergelijke beperkende maatregelen blijven verzetten en we zullen ons niet mals opstellen bij de stemming over de begrotingen en kredieten die de comitologiecomités nodig hebben om hun werkzaamheden te kunnen uitoefenen.
We zijn niet op jacht naar meer bevoegdheden om bij ieder detail aan de bel te kunnen trekken. We willen deze extra bevoegdheden echter wel als waarborg, want die is zeer belangrijk voor ons. We zullen dit belang blijven benadrukken en zolang er geen overeenkomst over dit vraagstuk is bereikt kan ik de Raad verzekeren dat er veel medebeslissingsprocedures doorlopen moeten worden voordat er van bemiddeling sprake zal zijn. Iedere keer weer zal dit vraagstuk op moeilijkheden stuiten.
Ik verzoek de Raad daarom de laatste stappen te nemen zodat er hierover overeenstemming met ons kan worden bereikt.

Herman
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de relaties tussen het Parlement en de Raad worden werkelijk vergiftigd door het comitologieprobleem; meer nog, in de ogen van de publieke opinie doet comitologie dienst als een scherm, omdat de mist rond de besluitvorming als gevolg van het complexe karakter van dit mechanisme nog dikker geworden is voor de burger. Het is dan ook in algemeen belang als wij dit onduidelijke proces verduidelijken en iets doorzichtiger maken.
Wij hadden kunnen denken dat, nadat het Europees Parlement medebeslissingsrecht gekregen had, de twee takken van de wetgevende macht op voet van gelijkheid behandeld zouden worden. Dat was echter helemaal niet het geval. Ging het om verraad, kwade trouw, onbekwaamheid, onverschilligheid, onwetendheid? Ik weet het niet en ik wil mij er ook niet over uitspreken. Hoe dan ook, artikel 145 van het Verdrag over de delegatie van uitvoeringsbevoegdheden is niet gewijzigd, hoewel het volgens de meeste juristen had moeten worden aangepast. Het is evenwel niet gebeurd, zodat deze bevoegdheid nog altijd uitsluitend bij de Raad ligt, terwijl ze bij de twee takken van de wetgevende macht zou moeten liggen.
Toen de zaak aan het Hof van Justitie werd voorgelegd, liet het Hof zijn klassieke integrationistische jurisdictie - die geduurd heeft tot het aantal leden boven de negen gestegen was - varen en hield het, tegen elke logica en tegen de grondbeginselen van een samenhangende juridische interpretatie in, bij een strikt formele interpretatie van de teksten. Het is inderdaad niet normaal dat de - in dit geval tweeledige - entiteit die over de wetgeving beslist, niet dezelfde is als die welke beslist over de delegatie van de uitvoeringsbevoegdheden. Dit is niet logisch en het kon alleen omdat de juristen die de Verdragen opstelden of wijzigden onachtzaam geweest zijn.
De zaak had kunnen worden rechtgezet in het Verdrag van Maastricht. Dat is evenwel niet gebeurd en wel omdat het Parlement en de Commissie zich niet echt uitgesloofd hebben om duidelijkheid te scheppen. De Commissie was uiterst voorzichtig, om niet te zeggen bang. Nu wordt dus gepoogd deze fout recht te zetten via een interinstitutioneel akkoord.
Wij hadden kunnen hopen dat zowel de Commissie als de Raad in dit akkoord eindelijk erkend zouden hebben dat de eisen van dit Parlement gegrond waren. Dat hebben zij echter helemaal niet gedaan. Zij hebben een aantal toegevingen gedaan en een kleine stap gezet: de zaak is iets minder complex, iets doorzichtiger, maar ook niet veel meer dan dat. Wij zullen natuurlijk op dit aanbod ingaan. Wij juichen elke vooruitgang toe, maar moeten tevens uiting geven aan onze ontevredenheid en de hoop uitspreken dat deze fout zich niet meer zal voordoen bij de volgende wijziging van de Verdragen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, in het kader van de comitologie in het gemeenschappelijk visserijbeleid spelen drie verplichte en twee niet-verplichte comités een rol. De rol van die comités is erg belangrijk, onder meer bij de voorbereiding van TAC's en quota en bij de uitvoering van de meerjarige oriëntatieprogramma's voor de gemeenschappelijke visserijvloot.
De betrekkingen tussen de Commissie vervoer en toerisme en die comités vertonen twee belangrijke aspecten. Enerzijds ontvangt de Commissie vervoer en toerisme informatie over de werkzaamheden van de comités en anderzijds kunnen de leden van de commissie als waarnemer aan vergaderingen van de comités deelnemen. Die informatie is echter ontoereikend en bereikt ons vaak te laat en bovendien is de huidige regeling voor het sturen van waarnemers uiterst onbevredigend en eigenlijk zelfs onwaardig. Jammer genoeg zijn de voorstellen om daarin veranderingen te brengen tot nu toe echter altijd verworpen.
Mevrouw Aglietta formuleert drie goede redenen voor een nieuw besluit over de comitologie: vereenvoudiging, democratisering en transparantie. De Commissie vervoer en toerisme is het ermee eens dat op die terreinen zeer snel verbeteringen nodig zijn.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, ik verontschuldig mij dat ik nogmaals het woord vraag, maar bij de vertolking is er kennelijk iets verkeerd gegaan. Ik wil geen juridische commissie afschaffen, maar wel de regelgevende comités. Ik wil daarop wijzen voor het geval de heer Kinnock iets anders heeft gehoord. In het Italiaans werd het kennelijk anders vertolkt. Ik zou dus de regelgevende comités willen afschaffen.

Kinnock, Neil
Ik wil de heer Kreissl-Dörfler hartelijk danken voor zijn betoog. Nog niet zo lang geleden waren er leden in dit Parlement die de Commissie wilden afschaffen. Het betoog van de heer Kreissl-Dörfler stelt me daarom gerust.
Ik wil allereerst de rapporteur, mevrouw Aglietta, hartelijk danken voor het uitstekende werk dat ze heeft verricht. Ze heeft immers het zogenaamde comitologie-vraagstuk verduidelijkt, niet bepaald een eenvoudig vraagstuk, ook vergeleken met de andere procedures van de Europese Unie. Ik heb persoonlijk bewondering voor het doorzettingsvermogen dat dit bewonderenswaardige EP-lid in de moeilijke afgelopen maanden heeft getoond. Ik betreur het dat ze vanwege haar andere verplichtingen vanavond niet in ons midden kan zijn om met ons over deze kwestie van gedachten te wisselen. We hebben evenwel een uitstekende vervanger, de heer De Giovanni, die opnieuw heeft laten zien hoe goed hij in deze materie thuis is. Met zijn zeer goede beschrijving van de comitologie heeft hij verder aangetoond over een indrukwekkend technisch inzicht te beschikken.
Vijf jaar geleden vond ik de comitologie een regelrechte verschrikking, zoiets als darmontsteking of heupjicht. Nu weet ik wel beter en erken ik net als dit Parlement de waarde van de comitologie. Mijn algemene kennis is erdoor vergroot.
Zoals reeds in het debat is gezegd, verbetert dit stelsel van comités de belangrijke band tussen enerzijds de Commissie en anderzijds de vertegenwoordigers van de nationale regeringen die in de comités plaatsnemen en de Commissie in haar uitvoerende rol bijstaan. We hebben echter ook gehoord dat er teveel typen comités bestaan en dat het aantal functies van deze comités te groot is. Dit maakt de comitologie veel te ingewikkeld. We moeten ons daarom afvragen of het gehele stelsel nog wel transparant genoeg is. Het Parlement en de Commissie worden vaak omschreven als instellingen die de vooruitgang van de Europese Unie belemmeren. Deze beschrijving werkt me soms op de lachspieren. De pers zou zich eens echt moeten verdiepen in het comitologie-vraagstuk het gedrag dat de lidstaten in dit verband aan de dag leggen. Dat zou een hele openbaring voor ze zijn.
Met het oog op de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam en de medebeslissingsprocedure heeft dit Parlement uiteraard, en in mijn ogen terecht, benadrukt dat alle uitvoeringsbesluiten moeten worden onderworpen aan een zekere mate van controle door de wetgevende macht. Dankzij de modus vivendi die hiervan het gevolg was en in december 1994 werd aangenomen, kwam deze doelstelling beter in zicht. De heer De Giovanni heeft ons zojuist echter duidelijk gemaakt dat dit probleem nog niet definitief is opgelost.
Daarom diende de Commissie in juni 1998, overeenkomstig de verklaring die bij het Verdrag van Amsterdam was gevoegd, een nieuw voorstel in om het comitologiebesluit van 1987 te herzien. We hebben dit dan ook gedaan met als doel de procedure eenvoudiger, transparanter en opener te maken zodat het Parlement gemakkelijker controle kon uitoefenen.
Geachte afgevaardigden, ik weet dat u met de belangrijkste aspecten van dit vraagstuk bekend bent, dus zal ik u niet lastig vallen met een beschrijving hiervan. Ik kan volstaan met de mededeling dat we nu, dankzij de onderhandelingen die onder het Oostenrijkse en Duitse voorzitterschap hebben plaatsgevonden, zover zijn gevorderd dat een akkoord binnenkort te verwachten is. Onder het Oostenrijkse en Duitse voorzitterschap zijn hiertoe grote en prijzenswaardige inspanningen verricht en ik hoop dat voor eind juni een overeenkomst binnen de Raad kan worden bewerkstelligd. Ook het Parlement heeft hieraan een belangrijke bijdrage geleverd, met de resolutie van september jongstleden en nu met het verslag-Aglietta. Uiteraard stonden de verzoeken van het Parlement in deze onderhandelingen centraal. Ik zou nu een antwoord willen geven op de belangrijkste vraagstukken die hier aan de orde zijn gesteld.
Wat het controlerecht betreft, zoals voorgesteld in amendement 10 van mevrouw Aglietta, komt artikel 7 bis tegemoet aan de wensen van de Commissie. Dit recht is nu stevig juridisch verankerd. Wanneer het Parlement van mening is dat een voorgestelde maatregel de Commissie teveel uitvoeringsbevoegdheden geeft ten koste van de wetgevende macht, kan het Parlement nu een politieke dialoog met de Commissie aanknopen. De heer Corbett heeft dit punt zojuist met kracht benadrukt. Er moet een interinstitutioneel akkoord gesloten worden om te verduidelijken hoe deze bepaling in praktijk kan worden toegepast.
Met betrekking tot het informeren van het Parlement, vertrouwt de Commissie erop dat het verzoek om uitgebreide informatietoezending, zoals dat in het verslag verwoord staat, door de Raad wordt ingewilligd. De Commissie is bereid de meest geavanceerde communicatiemiddelen aan te schaffen zodat het Parlement bij iedere gelegenheid zijn onderzoek met behulp van de meest moderne voorzieningen kan uitvoeren.
We kunnen ook instemmen met de roep om meer duidelijkheid over de reikwijdte van de uitvoeringsmaatregelen die in de basiswetgeving zelf uiteen zijn gezet. Wat dit punt betreft is het ons duidelijk dat het aanpassen en bijwerken van wetsteksten niet mag leiden tot veranderingen van de essentiële aspecten van de oorspronkelijke wetstekst. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de jurisprudentie van het Hof van Justitie.
Wat de regelgevingsprocedure betreft betreuren we dat de Raad het voorstel van de Commissie heeft afgewezen. Dit voorstel had betrekking op de terugverwijzing naar de wetgevende macht en naar de medewetgevers wanneer het comité geen positief oordeel heeft afgegeven. De Commissie kan zich echter vinden in de huidige regelingen die door de onderhandelaars zijn opgesteld, op voorwaarde dat er geen extra vangnet of contrefilet komt dat de Raad de mogelijkheid zou bieden een voorgestelde uitvoeringsmaatregel te verwerpen. De reden voor deze voorwaarde is duidelijk. Dit extra vangnet zou alle voorgestelde uitvoeringsmaatregelen tegenhouden, waardoor de Gemeenschap geen enkele beslissing meer zou kunnen nemen. Wij denken daarom dat we ons in het belang van de Unie, de lidstaten en de instellingen zelf, achter de amendementen van mevrouw Aglietta moeten scharen.
We hebben een belangrijke fase bereikt in het vereenvoudigen en democratischer maken van het comitologiestelsel. Na de grondige bestudering van dit stelsel en de vele informele contacten die op alle niveaus hebben plaatsgevonden, moet het Parlement nu zijn oordeel uitspreken over het voorstel, zodat de Raad bij het voortzetten van zijn werkzaamheden een kristalhelder beeld heeft van de wensen van dit Parlement. Natuurlijk zal de Commissie een actieve bijdrage leveren aan deze werkzaamheden, zodat we hopenlijk aan het einde van de periode van het Duitse voorzitterschap een overeenkomst kunnen bereiken waarin alle drie de instellingen zich kunnen vinden. Een dergelijke overeenkomst zal ten goede komen aan de burgers van de Unie, wier belangen wij moeten dienen en die ongetwijfeld in groten getale zijn opgebleven om de uitkomst van dit debat af te wachten.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Tijdelijke arbeid
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0261/99) van mevrouw Jöns, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad inzake de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten kaderovereenkomst inzake tijdelijke arbeid (COM(99)0203 - C4-0220/99).

Jöns
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, door het Verdrag van Amsterdam kunnen wij nu ook over het sociaal beleid mee beslissen. Uiteindelijk is het echter van geen enkel belang of wij het kaderakkoord van de sociale partners inzake de tijdelijke arbeid morgen al dan niet goedkeuren. Dat zal vaker zo zijn, want als gevolg van de integratie van het sociaal protocol in het Verdrag van Maastricht worden altijd eerst de sociale partners geraadpleegd. Pas als die niets bereiken komt de bal opnieuw bij ons te liggen. Volgens het Verdrag van Amsterdam hoeven wij in die procedure niet eens om advies te worden gevraagd. Dat wij vandaag toch nog een advies kunnen geven, is alleen toe te schrijven aan het feit dat het Duitse voorzitterschap daarop heeft aangedrongen.
De Commissie heeft het voorstel voor een richtlijn pas maandag aan het Parlement doorgestuurd. Vandaag, amper een maand voor de Europese verkiezingen, stellen wij vast dat het Verdrag van Amsterdam op het gebied van het sociaal beleid onze rechten drastisch beknot. Dat maakt het ons niet bepaald gemakkelijker om tijdens de Europese verkiezingscampagne uit te leggen waarom het voor de burgers zo belangrijk is dat ze in juni aan de Europese verkiezingen deelnemen.
Het gaat toch niet aan dat op die manier Europese wetgeving wordt gemaakt zonder dat het Europees Parlement daarbij ook maar op enige wijze formeel wordt betrokken. In Amsterdam werd met de integratie van het vrijwel ongewijzigde sociaal protocol in het Verdrag het democratisch tekort op het gebied van het sociaal beleid niet alleen niet weggewerkt, maar zelfs nog vergroot. Wij moeten dat atavisme zo snel mogelijk wegwerken. Vandaar mijn dringende oproep aan de Raad en de toekomstige Commissie om voor de volgende herziening van het Verdrag zo snel mogelijk een interinstitutioneel akkoord te sluiten dat de directe democratische legitimiteit van het Parlement recht doet.
Dat wij de huidige procedure afwijzen betekent evenwel niet dat wij daarmee ook automatisch alle resultaten van de sociale dialoog verwerpen. Ik herinner u aan onze eenparige instemming met het ouderschapsverlof. Akkoorden tussen de sociale partners ontslaan ons echter niet van onze plicht die kritisch te onderzoeken, zoals wij dat ook met het akkoord over deeltijdarbeid hebben gedaan. Wat nu het onderwerp van dit debat zelf betreft, stellen wij vast dat steeds meer mensen tijdelijke arbeid verrichten. In de Europese Unie is het aantal tijdelijke werknemers alleen al in de laatste drie jaar van 14 tot 17, 5 miljoen gestegen. Nog altijd echter wordt, zowel voor de sociale zekerheid als voor de arbeidsvoorwaarden, uitsluitend de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd als richtsnoer gebruikt.
Zoals wij allemaal weten leidt dat tot allerlei vormen van discriminatie ten nadele van tijdelijke werknemers. Daarom is het goed dat de sociale partners het nu eens zijn geworden over het principe dat tijdelijke werknemers niet mogen worden gediscrimineerd; jammer genoeg geldt dat niet voor de wettelijke regelingen over de sociale zekerheid, hoewel de sociale partners het principe van de niet-discriminatie ook daarop hadden kunnen toepassen. Het Verdrag van Maastricht stond hun dat al toe.
De enige vooruitgang ten opzichte van het uiterst omstreden akkoord over de deeltijdarbeid is dat de uitzonderingen op het niet-discriminatieprincipe hier duidelijker worden vermeld. Ik heb echter geen enkel begrip voor het feit dat de regels voor de bestrijding van misbruik van tijdelijke arbeidscontracten niet op het eerste, maar slechts op meerdere opeenvolgende contracten betrekking hebben. De lidstaten en sociale partners kunnen dan nog uit drie mogelijkheden kiezen. Ze kunnen objectieve redenen vaststellen, een maximumduur bepalen of het aantal verlengingen vastleggen.
Dit akkoord voorziet in geen enkele eenvormige minimumnorm. De voor iedereen geldende bepaling houdt alleen in dat voor iedereen een van de drie mogelijke regelingen moet gelden. Met het oog op de toekomst moeten wij volgens mij dringend uitmaken wat wij onder een eenvormige sociale minimumnorm verstaan. Toch verzoek ik u dit akkoord goed te keuren, want anders hebben wij niets.

Hughes
Mijnheer de Voorzitter, de lidstaten hebben zich achter de Europese werkgelegenheidsstrategie en de vier pijlers inzake de richtlijnen voor de werkgelegenheid geschaard. Dit geldt dus ook voor de pijler die betrekking heeft op het aanpassingsvermogen. De lidstaten hebben op ieder niveau overeenstemming bereikt om dit aanpassingsvermogen te stimuleren. Ze hebben ze de sociale partners voor onderhandelingen uitgenodigd om te kijken of er een balans kan worden gevonden tussen flexibele vormen van werkgelegenheid en zekerheid voor de werknemers.
De Commissie heeft hetzelfde gedaan in haar groenboek over een partnerschap voor een nieuwe werkorganisatie en in haar mededeling die op dit groenboek volgde. De sociale partners hebben nu, na hun eerdere overeenkomst inzake parttime werk, deze nieuwe kaderovereenkomst inzake tijdelijke arbeid gesloten. Ik wil ze daarmee feliciteren. Ik hoop dat ze binnenkort aan een nieuwe overeenkomst willen werken voor werknemers die door uitzendbureaus worden ingezet.
Mijnheer de commissaris, het vraagstuk van de sociale zekerheid voor mensen die op atypische wijze werken is hiermee nog niet geregeld. Dit vraagstuk valt onder de richtlijn betreffende atypische arbeidsovereenkomsten en arbeidsverhoudingen. Deze kwestie kan natuurlijk niet door de sociale partners worden opgelost. De Commissie moet zich daarom met spoed over deze zaak buigen en snel met een oplossing komen.
Net als iedere overeenkomst die valt onder de regelingen voor de sociale dialoog in het sociale hoofdstuk, toont deze overeenkomst een nieuw aspect van het democratisch tekort. De rapporteur heeft dit zojuist uitgelegd. Wij als Parlement beschikken niet over een formele regeling voor dergelijke overeenkomsten. Dit is een ander probleem dat met spoed moet worden opgelost door middel van wijzigingen van het Verdrag en, tot het zover is, door middel van interinstitutionele akkoorden.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil tenslotte nog een laatste punt benadrukken. Het gerucht gaat dat een of meer lidstaten binnen de Raad over deze overeenkomst dwars gaan liggen. Ik hoop dat dit niet waar is. Mocht dit toch het geval zijn, dan raad ik deze lidstaten aan zichzelf de volgende vraag te stellen. Willen we de verantwoordelijkheid dragen voor het afbreken van de sociale dialoog die op het niveau van de Europese Unie wordt gevoerd, willen we deze belangrijke stap voorwaarts in de richting van een groter aanpassingsvermogen blokkeren? Dit laatste zal immers gebeuren als deze lidstaten besluiten zich tegen de overeenkomst te verzetten.
Ik hoop dan ook dat ze dat niet zullen doen en zich juist zo spoedig mogelijk achter deze overeenkomst zullen scharen.

Pronk
Voorzitter, ik ben blij dat we vandaag nog over het verslag-Jöns kunnen praten. Ik geloof dat het een felicitatie aan de rapporteur waard is dat ze het nog op de agenda van deze laatste zitting van deze legislatuur heeft weten te krijgen. Ik geloof nog steeds dat de sociale dialoog belangrijk is en dat we ook de gevolgen van de sociale dialoog moeten bespreken. Ik geloof niet dat de Commissie een verwijt te maken valt. Wij wilden dit op deze laatste zitting behandelen en de Commissie heeft gewoon de normale lijn gevolgd, en als dit niet de laatste zitting was geweest dan was het volgende maand aan de orde gekomen. Ik geloof niet dat de Commissie enig verwijt valt te maken. Ik denk dat de Raad eigenlijk nauwelijks een rol heeft gespeeld. Als de Raad een rol had willen spelen, had hij ertoe over moeten gaan om een interinstitutioneel akkoord tot stand te brengen dat een einde zou maken aan de gesignaleerde misstand dat het Europees Parlement in formele zin onvoldoende betrokken is bij de resultaten van de sociale dialoog.
Er is dan nog het punt sociale zekerheid, Voorzitter. Ik geloof dat het onmogelijk is van de sociale partners te vragen om de socialezekerheidsgevolgen van hun overeenkomst te behandelen. De Raad verzet zich daartegen en dan hoeft er maar een lidstaat te zijn die dat verzet volhoudt, en dan gebeurt er helemaal niets. Maar wel wil ik nogmaals mijn verzoek aan de Commissie herhalen om nu toch eindelijk een richtlijn te maken op het gebied van sociale zekerheid, zodanig dat de Raad zich niet meer kan verschuilen achter de excuses die hij tot nu toe gebruikt heeft, maar dat er werkelijk ook eens op Raadsniveau over een socialezekerheidsrichtlijn gesproken gaat worden. Ik denk dat dat de voornaamste dingen zijn.
Het laatste punt, Voorzitter, is dat wij toch vinden dat het verslag van de rapporteur veel te kritisch is tegenover het werk van de sociale partners. Het lijkt werkelijk alsof de socialistische fractie onvoldoende vertrouwen heeft in die sociale partners, waar men dan tegelijkertijd zoveel vertrouwen in schijnt te hebben. Dat wrikt, Voorzitter. Dat hebben we tijdens de discussie gezien. De EVP heeft vertrouwen in de sociale partners, wil ze graag deze taak overlaten, daarom willen we dit ook aannemen, we willen de procedure verbeteren maar daar moet het dan ook wel bij blijven. We moeten niet te gedetailleerd willen ingaan op elke puntkomma die door de sociale partners is overeengekomen.

Ilivitzky
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening heeft rapporteur Jöns een goed verslag afgeleverd, want hoewel ze de Raad aanspoort om de overeenkomst die de sociale partners hebben bereikt goed te keuren, heeft ze tegelijkertijd stevige kritiek op die overeenkomst. Dit akkoord is immers echt maar een heel kleine en bescheiden stap voorwaarts in de verbetering van de positie van mensen die atypische arbeid verrichten. De nieuwe Commissie moet onmiddellijk aan de slag, zodat de problemen die er nog liggen opgelost kunnen worden. Het belangrijkste probleem bestaat erin om de regelgeving uit te breiden naar andere vormen van atypische arbeid die de laatste tijd sterk zijn gegroeid, zoals uitzendwerk en telewerk. Een tweede taak is om de sociale zekerheid veilig te stellen voor alle werknemers, ongeacht het karakter van de arbeidsverhouding.
Aanmerkelijk meer vrouwen dan mannen hebben een atypische arbeidsverhouding. Dat maakt de discriminatie van mensen die atypisch werk verrichten tegelijkertijd een vorm van discriminatie op basis van sekse. Het beëindigen daarvan zou een van de belangrijkste taken van de Unie moeten zijn.

Andersson
Mijnheer de voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur dank zeggen voor dit verslag. Ik juich deze overeenkomst tussen de sociale partners toe. De sociale dialoog is op zichzelf belangrijk omdat de sociale partners op Europees niveau overeenkomsten sluiten; dit is de derde overeenkomst. Ik hoop dat er nog meer overeenkomsten komen, bijvoorbeeld inzake personen die zijn aangesteld door uitzendbureaus, inzake telewerken enzovoort. Er moet echter een goed evenwicht zijn tussen de overeenkomsten en de wetgeving, iets waarop ik nog terugkom.
Deze overeenkomst is net als andere overeenkomsten een compromis tussen de sociale partners. De twee belangrijkste punten die zijn vastgelegd, houden in dat enerzijds wordt bepaald dat aanstelling voor onbepaalde tijd de normale aanstellingsvorm is, en dat anderzijds degenen die een tijdelijke aanstelling hebben, niet mogen worden gediscrimineerd. Nu geldt dat laatste niet voor het gebied van de sociale verzekeringen. De sociale partners hebben geoordeeld dat dit resultaat in de onderhandelingen niet bereikt kon worden. Daarom hebben wij de Commissie aangespoord om met voorstellen op dat gebied te komen, omdat deze kwestie natuurlijk ook van belang is. Wij hopen dat de Commissie dit binnen niet al te lange tijd zal doen.
Ondanks alles vind ik dit een goede overeenkomst. Als het zo zou zijn als de heer Hughes zegt, dat tekenen erop wijzen dat bepaalde landen in de Raad dit voorstel niet zouden willen aannemen en daarna implementeren in de wetgeving, dan is dat zeer ernstig. Dit is een belangrijke overeenkomst tussen de sociale partners. Het zou ook zeer schadelijk zijn voor de sociale dialoog als dit voorstel er in de Raad niet doorkomt.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst de sprekers danken voor hun betoog, en mevrouw Jöns in het bijzonder voor haar verslag over het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad inzake de gesloten kaderovereenkomst betreffende tijdelijke arbeid. Dit verslag heeft ze immers in zeer korte tijd opgesteld. De Commissie had het voorstel voor een richtlijn pas afgelopen woensdag aangenomen. Ik weet dat mevrouw Jöns dus maar weinig tijd had. Desalniettemin gaat dit initiatief uit van een zeer belangrijk beginsel en zal het ingrijpende gevolgen hebben.
Voor de derde keer hebben de sociale partners in het kader van de sociale dialoog op Europees niveau een belangrijke kaderovereenkomst gesloten. In de overeenkomst staat vermeld dat het beginsel van non-discriminatie ook van toepassing is op werknemers met een tijdelijk contract. Verder voorziet de overeenkomst in maatregelen die het misbruik van opeenvolgende tijdelijke arbeidsovereenkomsten of arbeidsrelaties moeten voorkomen.
De Commissie is ingenomen met de overeenkomst. Ze ziet haar als een belangrijke stap in de ontwikkeling van regelgeving inzake banen die buiten het reguliere kader vallen. De Commissie is van mening dat dit de beste en meest volledige overeenkomst is die de sociale partners tot dusver hebben gesloten.
Op verzoek van de sociale partners heeft de Commissie nu mijn voorstel voor een richtlijn aangenomen. Hiermee worden de bepalingen van de overeenkomst bindend voor de lidstaten. Met uw snelle uitspraak over deze overeenkomst biedt u de Raad meer ruimte om de richtlijn voor het einde van de maand, dat wil zeggen voor de top van Keulen, aan te nemen.
De overeenkomst komt op een belangrijk moment op onze gezamenlijke agenda. Niet alleen is het Verdrag van Amsterdam net in werking getreden, we bevinden ons ook op een belangrijk moment in de omzetting van de Europese werkgelegenheidsstrategie. Deze gebeurtenissen bieden goede mogelijkheden en brengen natuurlijk ook zware verantwoordelijkheden met zich mee voor de Europese sociale partners. In de overeenkomst hebben de sociale partners toegezegd een bijdrage te leveren aan het vastleggen van de sociale rechten. We zijn erg blij met deze belangrijke toezegging. Vraagstukken inzake arbeidsomstandigheden en werkgelegenheid dienen nu te worden opgenomen op de agenda van de sociale partners voor modernisering van de arbeidsmarkt. Verder moeten we een nieuw evenwicht zien te vinden tussen enerzijds flexibele arbeidsplaatsen en anderzijds zekerheid voor de werknemers. Dit laatste punt is belangrijk, aangezien de situatie voor bedrijven, werknemers en zelfs voor de overheid als zodanig door de nieuwe technologieën, de concurrentie en het evoluerende demografische profiel van de werknemers verandert.
Dit sociale partnerschap vereist een cultuur waarin we inspelen op verandering. Zo'n cultuur kunnen we alleen bewerkstelligen door middel van vertrouwen en samenwerking op basis van weloverwogen keuzes. Hiertoe moeten echter wel enkele praktische stappen gezet worden. Het voorstel dat hier ter tafel ligt voorziet in een van die stappen.
Hoewel het Europees Parlement geen formele rol speelde in de procedures die tot de aanneming van deze richtlijn zullen leiden, heb ik tot de dag van vandaag nauw met u samengewerkt zodat de Raad uw mening volop kan laten meewegen, en om ervoor te zorgen dat het Parlement binnen het kader van het Verdrag een zo groot mogelijke rol kan spelen. Ik vond de samenwerking waardevol. Ik wil u danken voor de wijze waarop u zich voor de overeenkomst en het voorstel voor een richtlijn hebt ingezet, ondanks de korte termijnen waarmee gewerkt moest worden.
Laten we eens terugblikken naar 1990, toen het eerste voorstel voor atypisch werk werd ingediend. Dit voorstel strandde toen om een drietal redenen, en als gevolg daarvan gebeurde er niets. De Raad blokkeerde alles en het was onmogelijk om ook maar enige vooruitgang te boeken. Inmiddels hebben we twee collectieve overeenkomsten bereikt. Ik ben dus tevreden met de vorderingen die hier zijn geboekt.
Ik beschouw de interinstitutionele overeenkomst als noodzakelijk. Er zijn teksten ingediend die deze overeenkomst dichterbij moeten brengen. Helaas kan de interinstitutionele overeenkomst nu nog niet gesloten worden. Ze is echter van zeer groot belang en daarom moet dit vraagstuk in het volgende Parlement en de volgende commissie met absolute voorrang worden behandeld.
Ik denk dat het een goed voorstel is. Ik schaar mij achter de rapporteur, mevrouw Jöns. Zoals u al terecht aangaf, is er door het voorzitterschap en het Europees Parlement op aangedrongen haast te maken met het opstellen van dit voorstel. We mogen dit Parlement bedanken dat het dit verzoek gehonoreerd heeft.
Zoals de heer Hughes al zei, is dit een goed voorbeeld van een goed werkende sociale dialoog. Hopenlijk wordt er deze maand nog een overeenkomst gesloten. Ik heb horen zeggen dat de wil hiertoe binnen de Raad aanwezig is, dat men erkent dat de sociale dialoog van groot belang is en dat deze overeenkomst tussen de sociale partners een beklonken zaak is. Hoe kunnen ze dit voorstel ooit verwerpen? Ik kijk uit naar een dergelijk goed resultaat dat hopenlijk deze maand nog wordt behaald.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Bescherming van werknemers tegen gevaar vanexplosieve atmosferen
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0155/99) van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt (EG) nr. 13/1999, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende minimumvoorschriften voor de verbetering van de gezondheidsbescherming en de veiligheid van de werknemers die door explosieve atmosferen gevaar kunnen lopen (13836/4/98 - C4-0003/99-95/0235(SYN)) (rapporteur: de heer Pronk).

Pronk
Voorzitter, we hebben hier de tweede lezing van het gemeenschappelijk standpunt met betrekking tot de gezondheidsbescherming van werknemers die door explosieve atmosferen gevaar kunnen lopen. Het is een tweede lezing en wat wij eigenlijk geprobeerd hebben is te kijken naar het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, dat vergelijkend met het oorspronkelijke voorstel van de Europese Commissie, met de evolutie die het had doorgemaakt naar aanleiding van de amendementen die door dit Parlement naar voren zijn gebracht, overigens niet door mij als rapporteur, ik heb dit wat later overgenomen, en dit samengevoegd hebben wij toch gemeend, ook weer in goed overleg met de Europese Commissie, een aantal amendementen te moeten formuleren. Wij wisten natuurlijk op dat moment nog niet dat dit een van de eerste verslagen op sociaal gebied zou zijn die onder de codecisie zouden vallen.
Want sinds 1 mei, dat is nog maar enkele dagen, is het Verdrag van Amsterdam van kracht en sinds dat ogenblik vallen veiligheid en gezondheid onder de codecisie. Ik geloof dat dat een heel belangrijk verschil is met vroeger. Het betekent dat de rol van de Commissie onveranderd blijft, maar die rol wordt wel iets makkelijker, want de Commissie wordt niet meer geplaatst voor het uniforme front van lidstaten dat ontstaat, die dan zeggen: ja, we willen gewoon precies weer terug naar wat we bij het gemeenschappelijk standpunt al hadden afgesproken. Dan zit de Commissie altijd met het probleem: moet ik nu volhouden, moet ik de amendementen van het Parlement tot het uiterste verdedigen, of komen wij toch tot een afronding van deze zaak?
Voorzitter, dat wordt nu wat makkelijker: als men het niet eens wordt, komt de zaak gewoon terug naar het Europees Parlement en dan moeten wij er met zijn allen over praten en dan moeten wij er ook met zijn allen mee instemmen. Ik denk dat met name de Raad, die op sociaal gebied nou niet echt tot de meest progressieven behoort in zijn verhoudingen met het Parlement, daar nog aan zal moeten wennen. Ik verheug me erop daarover in de toekomst met de Raad van gedachten te kunnen wisselen.
Voorzitter, ik heb eigenlijk een vraag, en die is opgekomen nadat wij de amendementen hadden afgerond. Dat betreft de positie van LPG in de richtlijn. Ik zou graag van u een verheldering daarover willen hebben. Er is een uitzondering opgenomen in het eerste artikel, maar er is een verschil van inschatting tussen enerzijds mij en uw diensten - die inschatting komt overeen - maar met name de Engelse instanties schijnen een andere en wat verdergaande inschatting daarvan te geven. Ik zou graag van u het laatste woord willen horen op dit punt, zodanig dat het latere wetgevingsproces door middel van de notulen vergemakkelijkt kan worden.

Hughes
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Pronk bedanken voor het werk dat hij heeft verricht nadat de heer Mather de eerste lezing had verzorgd. Bij de tweede lezing heeft de heer Pronk de amendementen die niet door de Raad zijn aangenomen terecht opnieuw in het verslag opgenomen. Ook een gedeelte van de tekst van de Commissie dat door de Raad was geschrapt heeft hij wederom in zijn verslag gezet. De Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten schaart zich achter de amendementen die hij heeft ingediend.
Over een aantal amendementen bestaat bezorgdheid. Ik heb hierover een aantal briefings de revue zien passeren, zoals bijvoorbeeld over amendement 7. De heer Skinner zal hier straks iets over zeggen. Ik heb de tekst meerdere malen gelezen en ik heb er ook contact over gehad met de diensten van de Commissie. Ik snap niet hoe uit amendement 7 kan worden opgemaakt dat alle apparatuur vervangen moet worden. Ik begrijp wel dat ze aangepast moet worden, maar dat is iets heel anders. Ik denk dat een dergelijke aanpassing van groot belang is voor de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de arbeiders.
Wij scharen ons op basis van deze interpretatie achter amendement 7 en achter de andere amendementen.
Misschien zal dit onderwerp nu wel aan de medebeslissingsprocedure onderworpen worden. Via een bemiddelingsprocedure kunnen we misschien overeenstemming bereiken met de Raad.
Als afsluiting van mijn laatste betoog dat ik tijdens deze zittingsperiode als voorzitter van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken in dit Parlement houd, wil ik alle afgevaardigden in dit Parlement bedanken voor hun samenwerking. Dankzij uw bijdragen kon vooruitgang worden geboekt in een aantal van de vraagstukken die de afgelopen vijf jaar in dit verband zijn behandeld. Ook u wil ik bedanken, mijnheer de commissaris, voor uw waardevolle samenwerking. De vorderingen die we hebben geboekt zijn mede te danken aan uw inzet voor het Europese beleid inzake werkgelegenheid en sociale zaken.

Skinner
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur graag van harte danken. We hebben gezien hoe vaak hij zich heeft ingespannen voor de volksgezondheid en de veiligheid. Ik wil ook een woord van dank tot u en uw diensten richten, mijnheer de commissaris. U heeft een groot deel van de voor dit terrein zo noodzakelijke wetgeving weten door te voeren en u heeft dit Parlement zowel op formele als informele wijze gewezen op wat er op dit gebied mogelijk en wat er niet mogelijk is.
Zoals de heer Hughes zojuist al aangaf, zal dit voorstel nu worden onderworpen aan de medebeslissingsprocedure. Dit zal geen gemakkelijke fase zijn, maar we kunnen er wel vorderingen mee boeken. Wat deze richtlijn betreft, kunnen we de Raad om meer opheldering vragen. De heer Pronk en ik hebben een compromis weten te bewerkstelligen over amendement 2. Dit amendement heeft de tekst verbeterd. Ik hoop dat de Commissie en de Raad deze tekst zullen aannemen. Over amendement 7 bestaat daarentegen onenigheid. Het moet dan ook worden verduidelijkt. Zolang dat niet is gebeurd zal ik me niet met overtuiging achter dit amendement kunnen scharen.
Het belang van de medebeslissing is dat er een goed debat kan worden gevoerd. Ik hoop dat de Raad rekening houdt met de uitslag van de stemming die morgen over dit vraagstuk in dit Parlement gehouden wordt. Verder wil ik aangeven dat ook ik me met veel plezier met volksgezondheids- en veiligheidsvraagstukken heb beziggehouden. Ik heb heel wat tijd in het opstellen van deze verslagen gestoken. Ik wil mijn lof uitspreken over de heer Hughes, de voorzitter van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, die de intensieve discussie over de volksgezondheid en de veiligheid heeft geleid. Ik wens hem het allerbeste en hoop dat we, als we wellicht beiden in juli in dit Parlement terugkeren, deze interessante discussie op een aantal punten kunnen voortzetten. Ik zou evenwel van de Commissie willen weten hoe amendement 7 zou kunnen worden aangepast.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in de eerste plaats een woord van dank willen richten tot de heer Pronk. U heeft uitstekend werk verricht met betrekking tot dit vraagstuk dat we als zeer technisch mogen beschouwen.
De Commissie kan zich achter alle voorgestelde amendementen scharen. Ze beschouwt het gemeenschappelijk standpunt van de Raad als een belangrijke stap vooruit bij de verbetering van de gezondheidsbescherming en de veiligheid van de werknemers die in een explosieve werkomgeving gevaar kunnen lopen. Iedere dag doen zich immers fatale ongelukken voor. Zoals u weet heeft de Commissie echter ook twijfels over een aantal aspecten van het gemeenschappelijk standpunt, zoals bijvoorbeeld de juiste vorm van toezicht en het schrappen van een aantal bepalingen uit bijlage 2. Deze bepalingen hadden betrekking op de extra gevaren die door stroomuitval teweeg kunnen worden gebracht, de mogelijkheid om automatisch gestuurde apparaten en beveiligingssystemen met de hand uit te schakelen als ze niet functioneren volgens de voorziene bedrijfsomstandigen, en de mogelijkheid om de opgeslagen energie zo snel en veilig mogelijk te vernietigen of te isoleren wanneer de noodstopinrichtingen in werking worden gesteld.
De Commissie is van mening dat het gemeenschappelijke standpunt op deze gebieden zwakker is dan het geamendeerde voorstel. Wij vinden dan ook dat de amendementen die door het Europees Parlement zijn ingediend van groot belang zijn voor het uitwerken van een sterke en samenhangende strategie die is gericht op het verminderen van de gevaren van explosieve atmosferen.
Er zijn ook amendementen ingediend over het opstellen van een vademecum en over de vereisten voor het verstrekken van informatie aan bedrijven, met name aan het midden- en kleinbedrijf. Ik ben het met u eens dat een eenvoudige verklaring in de notulen van de Raad geen voldoende garanties voor een follow-up biedt.
Tenslotte schaar ik mij achter de opvatting van de rapporteur dat de veiligheidstekens overeen moeten komen met de internationale CEN ISO-norm. Wat LPG betreft is natuurlijk duidelijk dat bijvoorbeeld tankwagens die voor benzinestations bestemd LPG vervoeren onder de bepalingen inzake het wegverkeer vallen. LPG dat voor fabrieken bestemd is valt onder artikel 118 bis of artikel 137, maar de eindgebruiker van LPG bij de pomp, dat wil zeggen de automobilist, valt niet onder een van deze artikelen. Wat ik wil zeggen is dat amendement 7 bij ons niet op bezwaren stuit, omdat ook wij ervan uitgaan dat de apparatuur aangepast, en dus niet vervangen wordt. Ik wil dit Parlement dus aangeven dat we dit amendement op deze wijze opvatten.
Mijnheer de Voorzitter, dit is waarschijnlijk onze laatste bijeenkomst waarop we samen van gedachten wisselen over een aantal zeer belangrijke vraagstukken die betrekking hebben op de positie van de werknemer. Ik zou willen afsluiten met de opmerking dat ik ingenomen ben met de vorderingen die we samen hebben geboekt bij de ontwikkeling van het beleid inzake de werkgelegenheid en van het sociale beleid van de Europese Unie. U heeft een enorme bijdrage geleverd aan het bereiken van onze gezamenlijke doelstellingen en dat doet mij bijzonder veel genoegen. Als de geschiedenis van de ontwikkeling van het sociale beleid en het werkgelegenheidsbeleid na mijn vertrek uit de Commissie ooit op papier wordt gezet, dan zal de periode 1993-1999 gelden als een belangrijk tijdperk waarin veranderingen plaatsvonden, waarin vooruitstrevend gedacht werd en waarin gepleit werd voor wijzigingen van het Verdrag. Ik wil iedereen die niet terugkeert naar dit Parlement feliciteren met zijn of haar bijdrage aan de vorderingen die de afgelopen jaren op het gebied van het sociale beleid zijn geboekt. Deze vorderingen zijn aanzienlijk en de Europese burger heeft hier merkbaar baat bij. Er rust een enorme verantwoordelijkheid op de EP-leden die hier in juli terugkeren. Ze moeten immers verder bouwen op de basis die we samen hebben gelegd. Gezien de werkzaamheden die we de laatste jaren samen hebben verricht, denk ik dat we de grootste hindernissen reeds overwonnen hebben.
Stephen Hughes, ik wil u als voorzitter van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken laten weten dat ik onze samenwerking als zeer plezierig heb ervaren, niet alleen omdat u een goede afgevaardigde bent, maar ook vanwege uw geloofwaardigheid en integriteit. U verdient uw plaats in dit Parlement en ik weet dat u en uw vrienden zullen terugkeren om uw goede werk voort te zetten. Het was mij persoonlijk een genoegen en ik heb ontzettend veel geleerd van mijn ervaringen hier. Ik ben vol goede hoop dat er de komende jaren veel goeds zal worden bereikt voor de burgers van Europa. Het was mij een genoegen dat ik hiertoe veel voorbereidend werk heb mogen verrichten.
Applaus

De Voorzitter
Ik moet zeggen dat dit debat weliswaar misschien niet erg origineel is, maar wel voor de nodige emotie zorgt. We worden vanavond herinnerd aan Shakespeare die ons aanspoorde de loftrompet te steken, en dat doen we vanavond dan ook. Dit mag ook wel na jaren van hard werken. Soms verliep de samenwerking moeizaam, maar soms was ze ook heel bevredigend. Namens het Voorzitterschap van dit Parlement wil ik commissaris Flynn bedanken. Wij hebben zijn aanwezigheid hier als zeer aangenaam ervaren. Soms was hij een beetje lang van stof, maar zijn inzet was altijd uitstekend.

Pronk
Het doet me genoegen dat de commissaris alle zeven amendementen heeft geaccepteerd. Zeven is een heilig getal dat een zekere volledigheid uitdrukt en dat is heel goed. Ik wil u danken voor de samenwerking met onze fractie, dit Parlement en de heer Hughes, die in deze context een uitstekende voorzitter was. U was een echte "stayer" . Deze term wordt bij het schaatsen gebruikt voor mensen die misschien langzaam van start gaan, maar aan het eind een hoop bereiken. Daar draait het in de politiek ook om en ik dank u hartelijk voor uw bijdrage. We hebben op het gebied van het sociale beleid veel bereikt. Met deze resultaten kunnen we bij de kiezer aankomen. Dit is gedeeltelijk, ja zelfs hoofdzakelijk, aan u te danken.

Flynn
Ik heb op mijn kantoor een klein bordje hangen met een uitspraak van Abraham Lincoln die van 1861 tot 1865 president van de Verenigde Staten was. Deze spreuk is al mijn hele leven mijn politieke motto. Aangezien ik u nu verlaat, wil ik u deze uitspraak niet onthouden: "Ik handel naar eer en geweten en zo goed als ik kan, en dat wil ik tot het bittere eind zo volhouden. Als aan het einde blijkt dat ik gelijk had, dan zijn al die negatieve dingen die over me geschreven zijn niet van belang. Als aan het einde daarentegen blijkt dat ik ongelijk had, dan heb ik niets aan de engelen die zweren dat ik al die tijd gelijk had" .

De Voorzitter
Ik moet helaas een eind maken aan deze poëtische stemming, want er ligt nog werk op ons te wachten.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 11.00 uur plaats.

Partnerschapsovereenkomst EG/Mexico
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de aanbeveling (A4-0220/99) van de Commissie externe economische betrekkingen, over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de sluiting van de overeenkomst inzake economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds, en de Verenigde Mexicaanse Staten, anderzijds (COM(97)527-11618/97 + 11620/97 + cor. 1 - C4-0023/98-97/0289(AVC)) (rapporteur: mevrouw Miranda de Lage).

Miranda de Lage
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, geachte collega's, met het debat dat ik hier over de bekende en al befaamde algemene overeenkomst met Mexico inleid, wordt een periode van vijf jaar afgesloten waarin het Parlement zich ingezet heeft en actief met de Commissie samengewerkt heeft om de relaties met alle landen van Latijns-Amerika en dus ook met Mexico te vernieuwen en te versterken.
De mededeling van de Commissie inzake Mexico bood ons in 1995 al de gelegenheid een eerste verslag op te stellen. De prioriteiten van dit Parlement lagen vervat in de conclusies van dat verslag. Zo waren de clausule "nakoming van verplichtingen" en de mensenrechtenclausule een conditio sine qua non voor het sluiten van een overeenkomst met dit land en werd prioriteit gegeven aan de politieke en parlementaire dialoog alsook aan de regionale ontwikkeling, de bevordering van een aantal sociale aspecten, aan de belangen van vrouwen in nood en nog tal van andere zaken. Wij vroegen uiteraard dat niet alleen de handel geliberaliseerd zou worden, maar dat de overeenkomst ook waarborgen op het gebied van milieubescherming en respect voor de fundamentele arbeidsvoorschriften van de Internationale Arbeidsorganisatie zou bieden.
In de tekst wordt terdege rekening gehouden met de eisen van dit Parlement. Deze overeenkomst, waarin ook de handelsdoeleinden van de interimovereenkomst opgenomen zijn, bevat een sociale filosofie en tal van mogelijkheden voor samenwerking op gebieden als beroepsopleiding, regionale ontwikkeling of steun voor culturele verscheidenheid.
Overweging 7 heeft betrekking op sociale en milieukwesties. Ik onderstreep dit omdat ik de Internationale Confederatie van Vrije Vakbondsorganisaties wil danken voor haar constructieve houding ten aanzien van deze overeenkomst. Ik wil dan ook voorstellen dat wordt gezocht naar een mogelijkheid om overweging 7 in de bilaterale politieke dialoog op te nemen. Ik wil er evenwel op wijzen dat alle eisen, en daartoe reken ik ook de basisvoorschriften van de IAO, niet alleen voor Mexico, maar ook voor de vijftien lidstaten van de Europese Unie gelden.
Wanneer we de tekst in alle rust analyseren, kunnen we concluderen dat het Parlement aanzienlijke invloed uitgeoefend heeft. Wij dienen tevens te beklemtonen dat dit mogelijk was door de lovenswaardige houding van de Commissie, die ik voor haar medewerking tijdens dit proces dank.
Mijnheer de Voorzitter, op een aantal andere gebieden is het echter niet allemaal rozengeur en maneschijn, en ik moet in dit verband streng zijn voor de Mexicaanse autoriteiten. De Commissie externe economische betrekkingen verwerpt uitdrukkelijk - en neemt u hier terdege nota van - de verhoging van de douanerechten die Mexico met ingang van 1 januari jongstleden vastgesteld heeft. Dit besluit is niet alleen ongepast en willekeurig, het is ook discriminerend, aangezien het niet erga omnes geldt. Ik moet ten stelligste eisen dat deze maatregel zo snel mogelijk wordt ingetrokken. Dit is een ongelukkige beslissing aangezien ze bijdraagt tot de almaar duidelijker afname van de handelsstromen tussen Mexico en de Europese Unie. Deze handel is sinds vijf jaar het slachtoffer van de groei van de NAFTA en ons aandeel op de Mexicaanse markt is in die periode teruggevallen van 11 % naar een bescheiden 6 %. Dit feit werd al aangekondigd door de Commissie externe economische betrekkingen in het verslag dat de heer De Vries in 1990 opstelde. Onze belangen worden geschaad door de gevolgen van de inwerkingtreding van de NAFTA, dat wil ik toch benadrukken.
Dankzij de goedkeuring van onderhavig verslag zal onze politieke positie versterkt worden en zullen wij gebruik kunnen maken van dit instrument om de onderhandelingen op politiek, economisch en sociaal vlak te volgen, waarin in het bijzonder het hoofdstuk over de democratisering en de mensenrechten aan bod komt. Over dit hoofdstuk moeten we het immers hebben. Wij moeten erkennen dat de wettelijke bepalingen ter verdediging en bevordering van de democratie en de mensenrechten aanzienlijk versterkt zijn in Mexico.
In de adviezen van de commissie buitenlandse zaken en van de Commissie ontwikkelingssamenwerking wordt benadrukt dat de voorwaarden voor de ontwikkeling van de overeenkomst moeten worden verruimd en verbeterd, en ook de Commissie externe economische betrekkingen beklemtoont dat nogmaals in een hoofdstuk van dit verslag. Wij bieden een eerlijke samenwerking aan en dringen tevens aan op een definitieve oplossing voor het conflict in Chiapas.
Mexico is een ontwikkeld en dynamisch land, het is lid van de OESO en dient een al actievere rol te spelen in de inter-Amerikaanse relaties en in de relaties met Europa. Met deze overeenkomst met Mexico willen wij meer dan een markt veroveren, meer dan de mogelijkheid benutten om toegang tot de NAFTA te krijgen: dit is een verregaande politieke verbintenis. De aanneming van deze aanbeveling zal een duidelijk signaal zijn voor Amerika op een ogenblik dat twijfel rijst over onze wil om de Europese inspanningen in de regio op te voeren.
De Unie staat voor tal van uitdagingen: zij moet haar verplichtingen en beloftes inzake vrede nakomen en ze wordt met het dilemma van de uitbreiding geconfronteerd. Dit is de gelegenheid om ons met een positief signaal tot de eerstvolgende top van staatshoofden en regeringsleiders - 15 + 33 - te richten. Overeenkomstig de filosofie van deze overeenkomst wordt ruime aandacht besteed aan het ontwikkelingsbeleid. Zoals elk compromis is deze overeenkomst misschien onbevredigend op een aantal gebieden, maar niemand kan ontkennen dat ze het pad effent voor aanzienlijke en ruime mogelijkheden voor samenwerking. Niemand kan ontkennen dat deze overeenkomst, met name gezien de inhoud ervan, tot een aanzienlijke polemiek geleid heeft.
Mijnheer de Voorzitter, dit is misschien mijn laatste bijdrage in dit Parlement en ik wil dan ook van de gelegenheid gebruik maken om heel in het bijzonder commissaris Marín te danken voor de inspanningen die hij voor de samenwerking met Latijns-Amerika geleverd heeft. Ik wil tevens degenen danken die al deze jaren met ons samengewerkt hebben en - uiteraard - ook alle medewerkers van het secretariaat van de Commissie externe economische betrekkingen, die zich eveneens voor deze doelstellingen ingezet hebben. Ik wil iedereen danken die geloofde dat de samenwerking met Latijns-Amerika heel interessant voor ons was. Gezien het late uur wil ik ook de tolken danken voor hun geduld.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie beveelt aan met deze algemene overeenkomst met Mexico in te stemmen, en wel om vier fundamentele redenen. Twee van deze redenen zijn van louter democratische aard.
Om te beginnen is het duidelijk dat alle betrokken commissies van dit Parlement - de Commissie externe economische betrekkingen, de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie buitenlandse zaken, veiligheids- en defensiebeleid - hierom verzocht hebben.
Ten tweede hebben de belangrijkste politieke krachten en de belangrijkste fracties in Mexico hier eveneens om verzocht, en hebben ook alle lidstaten van de Europese Unie dit gevraagd en goedgekeurd.
Ten derde mogen wij mijns inziens het traject dat voor deze algemene overeenkomst gevolgd moet worden niet afhankelijk maken van de koers die voor de interimovereenkomst - waarmee dit Parlement indertijd ingestemd heeft - gevolgd moet worden.
Tenslotte ben ik van oordeel dat wij, als wij de mensenrechten trachten te verdedigen - waaraan in Mexico zeker nog heel wat schort - we dit inderdaad veel beter kunnen doen met een overeenkomst die een clausule inzake democratie bevat - zoals deze algemene overeenkomst - dan met de huidige overeenkomst, waarin deze clausule niet is opgenomen.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil van de gelegenheid gebruik maken om twee opmerkingen te maken die mij belangrijk lijken. In de eerste plaats wil ik herhalen wat mevrouw Miranda ook al zei, namelijk dat de Mexicaanse regering zich ertoe moet verbinden deze eenzijdige verhoging van de douanerechten in te trekken, en wel voor het einde van dit begrotingsjaar. Ten tweede wil ik benadrukken dat de Commissie moet beloven dat zij dit Parlement op de hoogte zal houden van de resultaten van de handelsbesprekingen vóór deze worden afgerond.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik om al deze redenen zeggen dat mijn fractie hoopt dat het Europees Parlement met deze overeenkomst instemt. Met dezelfde besluitvaardigheid en vastberadenheid waarmee wij indertijd de schendingen van de mensenrechten in dit land veroordeeld hebben - ik herhaal het, met dezelfde vastberadenheid - verzoeken wij u nu deze instemming verlenen.

Valdivielso de Cué
Mijnheer de Voorzitter, het is moeilijk nu nog iets nieuws te vertellen, vooral omdat het verslag van mevrouw Miranda de Lage uiterst volledig is en mijn collega Ignacio Salafranca er ook al een en ander aan toegevoegd heeft.
Er zijn inderdaad tal van redenen om te zeggen dat Mexico geen democratie is. Naar mijn mening is met deze overeenkomst instemmen het beste wat wij voor Mexico, voor de democratie en voor de overeenkomst met de Europese Unie kunnen doen. Vaak remmen wij met onze drang naar perfectie ontwikkelingen die geleidelijk gaan, alleen maar af. In dit geval zou het dan ook het beste zijn als we met deze overeenkomst, die tal van positieve aspecten bevat, instemmen. Wij weten dat Mexico een democratisch deficit vertoont, maar het beste wat wij kunnen doen opdat Mexico uiteindelijk een democratische structuur krijgt, is deze overeenkomst met de Europese Unie goedkeuren.
Ik wil tevens de nadruk leggen op de zaken in deze overeenkomst die mijns inziens het meest vernieuwend zijn. Zo vormt bijvoorbeeld de clausule inzake democratie een essentieel onderdeel van deze overeenkomst, aangezien ze het respect voor de mensenrechten in dit Latijns-Amerikaanse land zal bevorderen. Dat zal betere resultaten op dit gebied opleveren dan een eventueel uitstel van de stemming, waardoor de politieke en sociale samenwerking bemoeilijkt zou worden.
Bovendien valt te hopen dat - zoals hier al gezegd werd - de nieuwe overeenkomst de zo belangrijke handel tussen beide partners - de Europese Unie en Mexico - nieuw leven helpt inblazen. Het feit dat slechts 9 % van de totale uitvoer van Mexico naar de Europese Unie uit landbouwproducten bestaat en dat de handel zeer complementair is, moet ertoe bijdragen dat deze overeenkomst snel kan worden gesloten en in werking treden.
Ik wil kortom herhalen wat de vorige sprekers ook al zeiden en stellen dat deze overeenkomst mijns inziens uiterst positief is voor Mexico en de Europese Unie en bijgevolg ook voor de vooruitgang van de democratie in de westerse wereld.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, ik onderschrijf de Overeenkomst inzake economisch partnerschap en wil de rapporteur feliciteren met het werk dat ze verricht heeft. Verder wil ik de heer Marín bedanken voor zijn bijdrage. Ik ben zeker geen voorstander van neoliberaal beleid, maar het is onvermijdelijk dat de handelsbelemmeringen worden weggenomen. Na de inwerkingtreding van de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst is Mexico afhankelijker geworden van de handel met de Verenigde Staten. De overeenkomst tussen de EU en Mexico is daarom van groot belang om het evenwicht te herstellen en om de politieke, culturele en economische banden tussen Mexico en Europa aan te halen. Dit is in het belang van beide partijen.
Ik heb me lang zeer kritisch uitgelaten over de schendingen van de mensenrechten in Mexico en ik heb dit vraagstuk regelmatig in het actualiteitendebat laten opnemen. Ook bij andere gelegenheden heb ik mijn diepe zorg over dit vraagstuk geuit. Ik denk dat deze overeenkomst de constante dialoog die over deze vraagstukken wordt gevoerd zal vereenvoudigen. Het Parlement kan zo veel meer invloed uitoefenen dan zonder een dergelijke overeenkomst. Ik vind het overigens zeer belangrijk dat de Commissie de situatie in de gaten houdt en we moeten onze mening over dit vraagstuk niet onder stoelen of banken steken. Het baart me zorgen dat er in Mexico onvoldoende vrijheid van informatie is, dat de burgermaatschappij van de politiek wordt buitengesloten en dat multinationals en de bezitters van particulier kapitaal zo ontzettend veel invloed hebben. De Mexicaanse afgevaardigden moeten het volle recht hebben tegen deze situatie te protesteren. Hier in Europa zouden we hen daartoe moeten aanmoedigen. Ik ben daarom van mening dat het uitstel van de beslissing over deze overeenkomst aan het einde van de zittingsperiode van dit Parlement op de lange termijn niet in het belang van de Mexicanen en de Europeanen is. Veel collega's hebben hard gewerkt aan het creëren van banden en solidariteit tussen Europa en Latijns-Amerika als geheel. Het achteloze uitstel van deze overeenkomst kan dan ook veel schade veroorzaken.
Ik denk dat we er allen voor moeten pleiten dat deze overeenkomst daadwerkelijk wordt gesloten. Dit zal de mensenrechten, de democratie en andere vraagstukken in Mexico de komende jaren ten goede komen.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens moeten wij om te beginnen zeggen dat wij het er allen over eens zijn (ik denk dat niemand het hiermee oneens is) dat wij de handels- en politieke relaties met Mexico en Latijns-Amerika in het algemeen moeten versterken. Dat is vandaag de algemene teneur in deze Vergadering. Het is jammer dat de handel van Mexico met de Verenigde Staten zo sterk toeneemt en wel dankzij een handelsakkoord dat noch de clausule inzake democratie, noch een aantal andere clausules van onze overeenkomst bevat, en dat tegelijkertijd de handel met Europa afneemt.
Laat het duidelijk zijn dat wij een overeenkomst met Mexico wensen, maar wij mogen niet de ogen sluiten voor tal van kwesties die niet door een of twee, maar aan de orde gesteld zijn door tal van ongetwijfeld belangrijke niet-gouvernementele organisaties - Amnesty International, Human Rights Watch, de Internationale Liga voor de rechten van de mens, Intermon. Tal van organisaties hebben hun bekommering uitgesproken, en ook wij maken ons zorgen. Om te beginnen zijn de onderhandelingen niet afgerond; ten tweede was er een gebrek aan transparantie, een gebrek aan betrokkenheid, een gebrek aan informatie; en tenslotte beschikken wij over geen enkel mechanisme voor de follow-up van de milieu- en sociale clausules of de clausule inzake democratie. Er is geen duidelijk follow-up-mechanisme.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik nog zeggen dat wij een pluralistische fractie zijn en dat de leden van onze fractie misschien uiteenlopende standpunten zullen innemen bij de stemming. Ik heb voorgesteld dat wij ons actief zouden onthouden, waarop mijn goede vriendin Ludivina García Arias, die veel van Mexico houdt, mij vroeg wat een "actieve onthouding" inhoudt. Een actieve onthouding, mijnheer de Voorzitter, betekent niet meer of niet minder dat wij het wel degelijk eens zijn met de overeenkomst met Mexico en wensen dat deze overeenkomst gesloten wordt, maar dat wij tevens willen dat het een goede overeenkomst is. Wij stellen dan ook een actieve onthouding voor en wij zullen ervoor ijveren dat uiteindelijk een overeenkomst gesloten wordt die bevredigend is voor Mexicanen en Europeanen.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, sedert enkele dagen is het Verdrag van Amsterdam van kracht. Dit Verdrag verleent het Europees Parlement eindelijk meer bevoegdheden om een van de meest typische opdrachten van een parlement te vervullen, namelijk mee te beslissen en de andere instellingen te controleren. Juist om die reden hebben wij een jaar geleden slechts met het interim-akkoord met Mexico ingestemd en gezegd dat wij het algemene akkoord pas zouden goedkeuren als de onderhandelingen over alle onderdelen ervan zijn afgerond.
Wij wilden de Commissie geen blanco cheque geven. Met die woorden verantwoordde ook onze rapporteur, mevrouw Miranda de Lage, ons besluit. Ook het Mexicaanse parlement heeft met het akkoord overigens maar ingestemd op voorwaarde dat het na de afronding van de onderhandelingen nog eens zou worden geraadpleegd. Het is dus niet eerlijk te beweren dat de Mexicanen het akkoord allang hebben goedgekeurd. Sedertdien is de situatie niet veranderd. Er is geen nieuw Commissiedocument waarover wij ons kunnen uitspreken.
De onderhandelingen zullen nog lang duren en de burgermaatschappij in Mexico is hoogst ontevreden. Ook verschillende partijen, zoals de PRD, die ons een brief heeft geschreven, en de groenen in het Mexicaanse parlement, zijn het met het verloop van de onderhandelingen niet eens. Ze dringen aan op een fundamentele koerswijziging en vragen ons uitdrukkelijk het akkoord nog niet goed te keuren. Ik vind dat het tegenover de Europese burgers, maar ook tegenover onze Mexicaanse partners, volstrekt onverantwoord zou zijn het heft nu uit handen te geven.
Waarom zouden wij nu instemmen met iets wat nog niet volledig op tafel ligt? Het maakt voor de Commissie volstrekt geen verschil. Die kan de onderhandelingen voortzetten. Ik sta echter op het recht van een parlement om te stemmen over iets wat volledig is. Hoe willen wij naar buiten toe verantwoorden dat wij wel voor meer bevoegdheden van het Parlement ijveren maar ondertussen toch zeggen dat wij niet willen beslissen en dus een blanco cheque geven? Dat begrijp ik niet.
Ik zou daarover tijdens dit laatste debat van vanavond nog het volgende willen zeggen. Ik ben voorstander van een akkoord met Mexico. Dat is volkomen duidelijk en geldt voor heel onze fractie. Ik heb veel waardering voor mevrouw Miranda de Lage en voor haar werk. Voor mij gaat het echter om de principiële vraag hoe het Parlement zich gedraagt als het een besluit moet nemen. Dat is voor mij het probleem.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Overeenkomst voor economisch partnerschap, politieke coördinatie en samenwerking die vandaag ter ratificatie aan dit Parlement wordt voorgelegd, is een essentiële fase in het ambitieuze proces dat wij vier jaar geleden op gang gebracht hebben om een nieuwe relatie met Mexico te creëren die aan onze ambities beantwoordt.
In het licht van de nieuwe situatie in Mexico wenste Europa een kader voor de relaties met dit strategisch belangrijke land te creëren dat gebaseerd was op wederkerigheid, partnerschap en een aantal gemeenschappelijke belangen. Wij werden geleid door het streven om bij te dragen aan de bouw van een internationale gemeenschap die gebaseerd is op democratische beginselen, de rechtsstaat en volledig respect voor de mensenrechten; wij wensten in het internationale debat nogmaals te bewijzen dat het mogelijk is bilaterale handelsovereenkomsten te sluiten die verenigbaar zijn met de Wereldhandelsorganisatie; wij wilden onze economieën nieuw leven inblazen en bijgevolg de groei van de internationale handel bevorderen; tenslotte wensten wij tevens onze aanwezigheid in elkaars gebied, te versterken. Daar hebben we allemaal belang bij.
Dat was ook al het standpunt van het Parlement in 1995, toen het in het door mevrouw Miranda opgestelde verslag de noodzakelijke politieke impuls gaf om ambitieuzere doelstellingen na te streven. Dat was ook de mening van het Parlement toen het in mei 1998 zijn instemming met de interimovereenkomst verleende. Ik wil uw woorden citeren, mevrouw Miranda, en van de gelegenheid gebruik maken om u te danken voor de enorme inspanningen die u geleverd hebt. Overigens wil ik ook uw voorgangers, zoals de heer Newens, danken, alsook een aantal andere leden die zich hier eveneens mee beziggehouden hebben en het woord gevoerd hebben, zoals de heer Salafranca en mevrouw González Álvarez. Ik wil in het algemeen zelfs degenen danken die zich altijd kritisch opgesteld hebben of voor een veel kritischere benadering van onze relaties met Latijns-Amerika in zijn geheel opteerden.
Vandaag behandelt u de algemene overeenkomst waarin het juridisch kader voor onze toekomstige relaties op lange termijn geschetst wordt. Net als in de interimovereenkomst wordt ook in deze nieuwe overeenkomst bijzondere nadruk gelegd op wat een van de belangrijkste eisen van het Europees Parlement was en waaraan ook de Commissie en de Raad de hoogste prioriteit toekennen: de clausule inzake het respect voor de democratische beginselen en de fundamentele mensenrechten, die een essentieel onderdeel en de basis van deze relaties moet zijn.
De overeenkomst is opgebouwd rond drie krachtlijnen: de institutionalisering van een politieke dialoog op het hoogste niveau en ten tweede de uitbreiding en verdieping van onze samenwerking - in dit verband is voor de eerste maal expliciet voorzien in samenwerking op het gebied van de mensenrechten en democratie en worden belangrijke gebieden als sociale aspecten, de strijd tegen de armoede en de bescherming van het milieu en de consument opgenomen. Ik bevestig wat de meesten onder u al gezegd hebben: als we vooruitgang willen boeken op bovengenoemde gebieden kunnen we veel beter een politieke dialoog voeren met een overeenkomst dan zonder een overeenkomst.
Tenslotte is ook de derde krachtlijn, het economische aspect, heel belangrijk. Er wordt een vrijhandelszone tussen de Europese Unie en Mexico gecreëerd die zowel voor goederen als voor diensten geldt.
Dan wil ik u nu op de hoogte brengen van de vooruitgang die tot nu toe geboekt werd in de handelsbesprekingen.
In de vier onderhandelingsrondes die al achter de rug zijn, hebben wij aanzienlijke vorderingen gemaakt inzake de grote hoofdstukken van goederen en diensten, en tevens heel wat vooruitgang geboekt op het gebied van investeringen, overheidsopdrachten, concurrentie en intellectueel eigendom. Er blijven inderdaad nog een aantal meningsverschillen, maar die zijn veeleer een indicatie van het hoge niveau dat wij voor de onderhandelingen beogen dan van fundamentele belemmeringen.
Wij maken ons net als dit Parlement zorgen over de verhoging van de douanerechten die Mexico heeft ingevoerd, en wij zullen deze bekommering nogmaals aan de Mexicaanse autoriteiten melden. Wij wensen dat Mexico deze verhogingen zo snel mogelijk ongedaan maakt.
Wij rekenen erop dat wij met het oog op de top van Rio in juni aanzienlijke resultaten kunnen boeken, zodat dit de tweede helft van dit jaar kan worden afgerond. De instemming van dit Parlement zal natuurlijk een belangrijke politieke impuls geven, zodat, zoals ik al zei, dit proces kan worden afgerond.
Ik kan u verzekeren dat de Commissie zich er formeel toe verbindt het Parlement voortdurend op de hoogte te houden - zoals nu al gebeurt - van de voortgang van de onderhandelingen en van het eindresultaat, vóór de overeenkomst aan de Gezamenlijke Raad wordt voorgelegd. Overeenkomstig de in het Verdrag vastgestelde procedures zal de Commissie het Parlement uiteraard raadplegen over deze resultaten. Ik begrijp dan ook niet waarom gezegd wordt dat de Commissie een blancocheque krijgt. Dat is onmogelijk, want het Parlement zal altijd het laatste woord hebben wanneer de onderhandelingen worden afgerond.
Tenslotte rekent de Commissie erop dat het Parlement bereid is zijn instemming te verlenen, zodat de overeenkomst in werking kan treden. Zij dankt u nogmaals voor de ruime steun die zij altijd van dit Parlement gekregen heeft, niet alleen voor de versterking van de relaties met Mexico, maar ook voor de vorming van het echte bondgenootschap dat geleidelijk tussen Europa en Latijns-Amerika gesmeed wordt.

Salafranca Sánchez-Neyra
Mijnheer de Voorzitter, vóór het einde van dit debat wil ik namens mijn fractie zeker nog de inspanningen erkennen die de heer Marín als bevoegd commissaris voor de relaties met Latijns-Amerika geleverd heeft. Ik wil er tevens onze tevredenheid over uitspreken dat de uitleg en de verduidelijkingen die commissaris Marín ons vanavond gegeven heeft, volledig tegemoet komen aan de eis van de commissie buitenlandse zaken - waarvoor ik rapporteur voor advies was - dat het Parlement op de hoogte zou worden gehouden van de voortgang van de onderhandelingen vóór ze worden afgerond. Ik dank u dan ook van harte, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, voor de informatie die u ons verstrekt hebt en voor uw reactie op de voorstellen van dit Parlement.

De Voorzitter
Ook ik wil vice-voorzitter Marín van harte bedanken voor zijn samenwerking met het Europees Parlement.
Ik heb hier vaak debatten voorgezeten waaraan commissaris Marín deelnam en ik heb gemerkt hoeveel waarde hij altijd hechtte aan de mening van het Europees Parlement en hoezeer hij bereid was tot samenwerking.
Helaas was dit een marathonvergadering. Ofschoon ik een heel vermoeiende dag achter de rug had, heb ik hier drieëneenhalf uur in deze stoel gezeten. De agenda moest echter worden afgewerkt en daarom hadden wij geen andere keuze, alhoewel op dit late uur, zoals begrijpelijk, niet veel mensen meer aanwezig zijn.
Nu zijn de journalisten echter in geen velden of wegen te bekennen, om te zien hoe hard er in dit Parlement wordt gewerkt. Zij komen hier tegen het middaguur om over het een of andere schandaal te schrijven en voor de rest volgen zij eigenlijk nauwelijks wat er gebeurt. Als zij hier waren geweest, hadden zij kunnen zien dat er mensen zijn die keihard en tot laat in de avond werken.
Voordat ik deze vergadering sluit wil ik alle collega's, links en rechts in deze zaal, van harte bedanken voor de uitstekende samenwerking. U weet dat ik niet om applaus verlegen zit, maar voor mij is het wel belangrijk te weten dat de collega's mij waarderen en bereid zijn met mij samen te werken. Ik meen te mogen zeggen dat dit allebei het geval was en daar wil ik allen van harte voor bedanken.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 00.35 uur gesloten

