Etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie (przekształcenie) (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie pani poseł Podimaty w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazania zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią (przekształcenie) - C6-0412/2008 - ).
Anni Podimata
sprawozdawczyni. - (EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Chciałabym najpierw oświadczyć, że z zadowoleniem przyjmuję propozycję Komisji Europejskiej, żeby przekształcić dyrektywę w sprawie etykiet efektywności energetycznej, przede wszystkim w celu rozszerzenia zakresu stosowania tej dyrektywy na wszystkie urządzenia zużywające energię elektryczną w ramach zastosowań domowych, biurowych i przemysłowych oraz na wszystkie produkty związane z energią. Przedmiotowa dyrektywa stanowi jeden z elementów większego pakietu wniosków legislacyjnych, których celem jest promowanie efektywności energetycznej, co dla Unii jest sprawą pierwszorzędnej wagi, ponieważ sprawa ta odgrywać może decydującą rolę w kwestii zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego, zmniejszenia emisji dwutlenku węgla oraz ożywienia gospodarki europejskiej, żeby szybciej mogła się wydobyć z recesji i kryzysu.
Chciałabym gorąco podziękować wszystkim moim kolegom i koleżankom posłom za ich propozycje, a w szczególności kontrsprawozdawcom, sekretariatowi Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim oraz Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, ponieważ uważam, że to dzięki ich pomocy udało nam się wzmocnić dyrektywę w sprawie etykiet efektywności energetycznej. Dlatego właśnie przykładamy szczególne znaczenie do przepisów dotyczących zamówień publicznych, właśnie dlatego przykładamy szczególne znaczenie do wprowadzenia zachęt w celu promowania najbardziej efektywnych urządzeń i chcemy wzmocnić przepisy dotyczące kontroli i nadzoru nad rynkiem.
Chciałabym odnieść się jedynie do dwóch kwestii, które wywołały poważne spory. Pierwsza z nich dotyczy naszej propozycji, żeby reklamy zawierały odniesienie do zużycia energii, co wywołało niewspółmierne reakcje ze strony Federacji Wydawców Europejskich oraz właścicieli stacji radiowych i telewizyjnych. Użyłam tutaj przymiotnika "niewspółmierne”, ponieważ byliśmy świadkami przywoływania skrajnych argumentów, takich jak ten, że wprowadzenie tego rozwiązania ograniczy wolność prasy, że doprowadzi do spadku wpływów we wrażliwej dziedzinie mediów lub że ograniczy źródła finansowania wolnej i niezależnej prasy. Przyjrzyjmy się okolicznościom faktycznym sprawy, tzn. temu, co proponujemy w naszym sprawozdaniu. Uważamy, że reklama dotycząca produktów związanych z energią powinna zawierać odniesienie do zużycia energii, do ilości zaoszczędzonej energii, lub do kategorii etykiety efektywności energetycznej tylko wtedy, gdy reklama zawiera odniesienia do specyfikacji technicznej lub informacji technicznych. W przypadkach, w których reklama nie zawiera żadnych takich odniesień, uwzględnienie odniesienia do zużycia energii nie powinno być obowiązkiem.
Na koniec pozostawiłam kwestię układu graficznego etykiety efektywności energetycznej, która okazała się najbardziej palącą kwestią w związku z tą dyrektywą. Cel tej dyrektywy nie zostałby zrealizowany i nie byłaby ona skuteczna, gdyby etykieta efektywności energetycznej nie była łatwa do rozpoznawania i porównania przez konsumentów, do których jest głównie skierowana; ma to ułatwić im dokonywanie możliwie najlepszych wyborów. Obecnie mamy skuteczny model określania efektywności energetycznej na skali od A do G, gdzie Α oznacza produkty najbardziej efektywne energetycznie, a G produkty najmniej efektywne. Jest to skala stosowanej obecnie jako standard w wielu państwach trzecich. Model ten jest niewątpliwie bardzo skuteczny i rozpoznawalny, a ponadto stosowanie tego modelu wniosło ogromny wkład w oszczędzanie energii. Niewątpliwie ze stosowaniem tego rozwiązania związanych jest także wiele problemów. Najbardziej poważnym, podstawowym powodem występowania tych problemów jest to, że etykieta nie jest stosowana wraz ze wskazaniem jej okresu ważności. Jeśli nie jest wskazany okres ważności etykiety, kiedy produkt uznany zostaje za produkt kategorii A i zachowuje tę kategorię tak długo, jak jest produkowany, nawet wtedy, gdy do obrotu wprowadzone zostaną następnie produkty bardziej efektywne energetycznie, jasne jest, że wysyłamy sprzeczne sygnały. Jak więc możemy rozwiązać ten problem? Poprzez wprowadzenie obowiązku, żeby etykiety miały określony okres ważności, np. trzy do pięciu lat, a po wygaśnięciu tego okresu, żeby skala efektywności została poddana ocenie na podstawie postępów poczynionych w zakresie produktów określonej kategorii.
Podsumowując chciałabym oświadczyć, że jestem głęboko przekonana, że w celu osiągnięcia porozumienia podczas drugiego czytania znajdziemy podczas kolejnych debat jak najlepsze rozwiązanie - rozwiązanie, które zostanie uznane przez konsumentów i będzie przyczyniać się do rozwoju innowacyjności w przemyśle europejskim.
Andris Piebalgs
komisarz. - Pani przewodnicząca! W 1992 roku rozpoczęliśmy etykietowanie efektywności energetycznej w celu oszczędności energii w produktach sektora urządzeń gospodarstwa domowego. Inicjatywa ta była niezwykle skuteczna i przez ostatnie 15 lat przyniosła obywatelom UE wiele korzyści.
Jednakże 1992 roku minął już jakiś czas temu. Upłynęło nieco czasu i Komisja postanowiła przedstawić wniosek dotyczący przekształcenia dyrektywy w sprawie etykiet efektywności energetycznej, mając na względzie dalsze korzyści dla obywateli, przedsiębiorstw i organów władzy publicznej w Europie - po pierwsze: poprzez rozszerzenie zakresu stosowania tej dyrektywy na wszystkie produkty związane z energią, po drugie: poprzez zwiększenie kontroli i nadzoru rynku, i wreszcie po trzecie: poprzez promowanie nabywania w ramach zamówień publicznych produktów energooszczędnych oraz poprzez praktyki stosowania zachęt.
Jestem bardzo wdzięczny sprawozdawczyni, pani poseł Podimacie, za sporządzenie w krótkim czasie sprawozdania poświęconego wysoce skomplikowanej propozycji, a umożliwiające osiągnięcie porozumienia podczas drugiego czytania, kiedy Rada rzeczywiście przystąpi do dyskusji. Chciałbym także podziękować kontrsprawozdawcom i wszystkim członkom Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (ITRE) za dokładne rozważenie przedmiotowego wniosku.
Sprawozdanie definitywnie wniesie do pierwotnego wniosku kilka niezwykle znaczących ulepszeń, które Komisja przyjęła z zadowoleniem. Sprawozdawczyni słusznie zwraca uwagę na dwie kwestie, które stanowić będą podstawę dalszych dyskusji pomiędzy Radą i Parlamentem. Pierwsza z nich dotyczy reklamy oraz odpowiedzi na pytanie, jak daleko możemy się posunąć w promowaniu praktyk sprzedaży energooszczędnych produktów, nie ograniczając roli swobód obywatelskich czy wolności prasy, druga zaś dotyczy układu graficznego etykiety - czy powinna to być etykieta oparta na ustalonej z góry klasyfikacji, czy też etykieta oparta na skali otwartej.
Dziś rano w drodze do Parlamentu znalazłem w windach jakieś ulotki, które są dowodem na to, że wydawałoby się prosta kwestia etykietowania nie jest wcale taka prosta. Z jednej strony mamy organizacje konsumentów, a z drugiej strony producentów, którzy chcieliby również realizować ten sam cel zapewnienia konsumentom bardziej efektywnych energetycznie produktów.
Podczas pierwszego czytania przeprowadzona została w komisji ITRE istotna debata i podczas drugiego czytania musimy znaleźć najlepsze rozwiązanie kwestii poruszonych przez sprawozdawczynię. Mogę państwa zapewnić, że Komisja dołoży wszelkich starań, żeby uwzględnić różne punkty widzenia, ponieważ pracuje dla dobra konsumentów i społeczeństwa. Etykiety powinny być efektywne i jednoznaczne, a jednocześnie należy zapewnić producentom odpowiednie zachęty do opracowywania bardziej efektywnych energetycznie produktów.
Dziękuję za to sprawozdanie. Jestem naprawdę wdzięczny pani poseł sprawozdawczyni za jej wkład pracy podczas przygotowywania tego sprawozdania.
Jan Březina
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani przewodnicząca! Dyskutujemy nad sprawozdaniem w sprawie etykietowania efektywności energetycznej, które ma niezwykle istotne znaczenie z kilku powodów.
Po pierwsze, wzrost efektywności energetycznej jest najszybszym i najbardziej opłacalnym sposobem zmniejszenia emisji dwutlenku węgla. Po drugie, zwiększenie efektywności energetycznej może być jednym z elementów rozwiązania problemów związanych z obecną recesją gospodarczą: zajęcie się problemem zapotrzebowania na energię i zużycia energii może przyczynić się do zapewnienia trwałego wzrostu gospodarczego i solidnych możliwości zatrudnienia.
Zgadzam się z dążeniem do zapewnienia użytkownikom końcowym pełnych informacji na etykiecie, nawet wtedy, kiedy zakup danego produktu dokonywany jest na odległość, przez Internet lub drogą telemarketingu. To samo dotyczy dążenia do wzmocnienia przepisów dotyczących nadzoru rynku w celu zapewnienia należytego i ogólnounijnego zharmonizowanego egzekwowania przestrzegania przepisów dyrektywy w sprawie etykiet efektywności energetycznej oraz stosowania związanych z nią środków wykonawczych.
Proponowane są jednak dwa rozwiązania, którym jestem zdecydowanie przeciwny. Po pierwsze, chciałbym ostrzec, że jeśli zostanie przyjęta poprawka nr 32, ograniczy to niezależność mediów. Należy zauważyć, że reklama jest kluczową sprawą dla wolnych, niezależnych, różnorodnych, wysokiej jakości mediów. Dlatego nasza grupa opracowała alternatywną poprawkę - poprawkę nr 2 zgłoszoną na sesję plenarną - odzwierciedlającą znaczenie dla demokracji wolnych i różnorodnych mediów. Nasze rozwiązanie polega na zapewnieniu producentom i sprzedawcom detalicznym możliwości dostarczania informacji dotyczących określonych aspektów zużycia i oszczędności energii.
Po drugie, apeluję o odrzucenie dwóch projektów rezolucji w sprawie środków wykonawczych, a mianowicie o odrzucenie środków wykonawczych dotyczących telewizorów i lodówek. Inicjatywa ta, której przyjęciu przeciwne są przemysł, Komisja i Rada, osłabiłaby ogólną spójność nowych przepisów dotyczących etykietowania efektywności energetycznej.
Podsumowując, chcę podkreślić, że sprawozdanie w sprawie etykietowania efektywności energetycznej stanowi bardzo ważny dokument legislacyjny, który zasługuje na przyjęcie, pod warunkiem, że w zadowalający sposób rozstrzygniemy kwestię reklamy.
Silvia-Adriana Ţicău
Chciałabym najpierw pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Podimacie, sprawozdania.
Uważam, że dyrektywa w sprawie etykiet efektywności energetycznej i informowania konsumentów o zużyciu energii przez produkty ma kapitalne znaczenie. Unia Europejska zaproponowała zmniejszenie zużycia energii o 20%. Jeżeli uda nam się zapewnić konsumentom rzetelne informacje, żeby mieli możliwość dokonania wyboru na podstawie udostępnionych informacji, będziemy w stanie rzeczywiście zmniejszyć zużycie energii również w przypadku produktów, które są obecnie używane.
Jeśli idzie o etykietowanie, musi on być proste - to podstawowa sprawa. Musi być także kompletne, a także, rzecz jasna, udostępniać konsumentom informacje, które są im potrzebne, żeby mogli dokonywać niezbędnych inwestycji. Dlatego uważam za istotne, że etykieta powinna zawierać informacje dotyczące zużycia energii lub ilości energii, która może zostać zaoszczędzona.
Sądzę ponadto, że należy stosować prostą skalę A-G. Chciałabym jednak nadmienić, że uważam za niezbędne podanie okresu ważności, żeby konsument miał także informacje nawet od czasu, kiedy określony produkt jest reklamowany. Nie sądzę, żeby obowiązek udostępniania informacji dotyczących zużycia energii kolidował w jakikolwiek sposób ze swoboda wypowiedzi i przepisami dotyczącymi mediów. Uważam, że w interesie nas wszystkich leży, żeby konsumenci byli dobrze poinformowani i mogli podejmować świadome decyzje w celu zmniejszenia przez nich zużycia energii.
Chciałabym pogratulować sprawozdawczyni. Jest to bardzo ważny dokument, stanowiący jeden z elementów pakietu środków dotyczących efektywności energetycznej. Będę nadal popierać nasze wysiłki na rzecz przeprowadzenia interesującej debaty, nawet podczas drugiego czytania.
Satu Hassi
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FI) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Serdeczne podziękowania dla pani poseł Podimacie za znakomitą pracę, którą w pełni popieram. Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii poparła jednoznaczne rozwiązania w zakresie przyjaznego dla konsumenta etykietowania efektywności energetycznej, które chciałabym zachować, tak jak komisja.
Jest sprawą zasadniczą, żeby konsument mógł zawsze mieć pewność, że urządzenie kategorii A jest z całą pewnością opracowane w oparciu o najlepsze rozwiązania technologiczne - tj. najlepsze rozwiązania technologiczne zapewniające najwyższy poziom efektywności energetycznej dostępne na rynku. Wprowadzenie etykiety efektywności energetycznej UE okazało się sukcesem. Doprowadziło do usunięcia z rynku urządzeń marnotrawiących energię, a model ten powielony został w krajach takich jak Brazylia, Chiny, Argentyna, Iran, Izrael i Republika Południowej Afryki. Jaka szkoda, że producenci urządzeń chcą obecnie doprowadzić do tego, żeby ten skuteczny i przejrzysty system znakowania rozwodnić poprzez wprowadzenie niejednoznacznych kategorii, a Komisja jest skłonna poprzeć to rozwiązanie.
Przyjęcie nowego modelu promowanego przez producentów byłoby równoznaczne z przyjęciem rozwiązania, zgodnie z którym rekordy sportowe uznawano by odwołując się stale do rekordu świata pobitego dziesiątki lat temu, a w przypadku bicia kolejnych rekordów te nowe rekordy uznawano by za rekord świata minus 5%, rekord świata minus 10%, rekord świata minus 20% itd. Nie miałoby to żadnego sensu i ten sam system rozstrzygania, który stosujemy w przypadku rekordów świata powinien być nadal stosowany w przypadku znakowania efektywności energetycznej.
Herbert Reul
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Jest to odpowiedni i ważny projekt na rzecz racjonalizacji zużycia energii i zaoszczędzenia większej ilości energii. Dobrze robimy, że koncentrujemy się na metodach, których niestety nie stosujemy w innych dziedzinach, a mianowicie na oznakowaniu, żeby ułatwić konsumentom wybieranie energooszczędnych produktów, a jednocześnie pobudzić konkurencję w dziedzinie bardziej efektywnych energetycznie produktów. Jest to mądra i właściwa decyzja.
Stosowana dotychczas procedura była także sensowna i funkcjonowała dobrze. W związku z tym uważam, że logicznie rzecz biorąc ten system znakowania obejmujący kategorie A-G, który dobrze funkcjonował przez ponad 15. lat i zmieniony został kilka lat temu poprzez dodanie kategorii A+ i A++ powinien zostać teraz ponownie rozszerzony i zmieniony, ponieważ stoimy w obliczu nowych wyzwań.
Powinniśmy jednak rozważyć wszystko ostrożnie i chciałbym także poważnie rozważyć zastrzeżenia zgłoszone przez Komisję. Jeżeli zrobimy to, co zaproponowała nam tutaj w komisji, w Parlamencie większość, a mianowicie po prostu będziemy dalej stosować kategorie A-G, to obawiam się, że stare urządzenia będą nadal zaliczane do kategorii A, podczas gdy nowe, bardziej efektywne energetycznie urządzenia zaliczane będą jedynie do kategorii B. Będziemy mieli wtedy zatem albo okres przejściowy na ponowne oznakowanie, co doprowadzi do zamętu, albo stałe zmiany, ciągle nowe etykiety.
Dlatego propozycja stosowania znaku minus jest dużo prostsza i dużo bardziej jednoznaczna. Powinniśmy zatem przyjąć procedurę, która będzie zrozumiała dla konsumentów, powodując, że w przyszłości konsumenci będą popierać to, co zostało wcześniej przyjęte. Powinniśmy wprowadzić system, który zachęcałyby także producentów do inwestowania w ekoprojektowanie. Dlatego uważam, że propozycja Komisji jest bardziej rozsądna, bardziej praktyczna.
W wielkim skrócie uwaga druga, która według mnie jest także istotna: uważam, że wszystko co zostało tutaj zaproponowane w odniesieniu do obowiązku uwzględniania informacji w reklamie w mediach jest błędne. Propozycje te są nie do zaakceptowania! Nie powinniśmy tego robić. Nie ma to żadnego sensu! Nie jest to wcale potrzebne. Możemy się bez tego obejść, informacje na etykiecie w zupełności wystarczą.
Claude Turmes
(DE) Pani przewodnicząca! Panie komisarzu! Sądzę, że czuje się pan tutaj dzisiaj niezręcznie i chyba wiem dlaczego. Powodem pana niepokoju jest to, że Komisja zajęła stanowisko, które jest bardziej stanowiskiem lobby przedsiębiorców, aniżeli stanowiskiem, które uprościłoby ochronę konsumentów i ochronę środowiska w Europie.
Śledzę kwestię przepisów dotyczących znakowania od piętnastu lat. Jakie elementy znajdują się w dyrektywie w sprawie etykiet z początku lat dziewięćdziesiątych XX w,? Dyrektywa stanowi, że zaklasyfikowanie do którejś z kategorii A-G powinno być stale uaktualniane zgodnie z obecnym stanem wiedzy, żeby kategorię A miały jedynie najlepsze produkty. Co zrobił przemysł? Zablokował uaktualnianie pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Skutkiem tego na początku 2000 roku ponad 50% wszystkich urządzeń miało kategorię A. Następnie producenci wymyślili chwyt w postaci kategorii A+ i A++. Teraz proponują chwyt w postaci kategorii A-20, A-40 i A-60.
Pan poseł Reul zawsze bierze stronę lobby przemysłowego. Dlatego wcale nie jestem zaskoczony, że broni tego rozwiązania. Panie komisarzu! Kategorie A-G łatwo jest zrozumieć. Mamy tutaj do czynienia z piętnastoma laty bezwstydnego lobbingu w imieniu różnych środowisk przemysłowych dążących do osłabienia europejskiego systemu znakowania. Jutro my, Parlament, musimy zakończyć ten okropny epizod.
Miloslav Ransdorf
(CS) Pani przewodnicząca! Kwestie dotyczące energii poruszałem tutaj kilka razy, a to może być moje podsumowanie w tej kadencji. Uważam, że na tym etapie należy podziękować panu komisarzowi Piebalgsowi, który miał bardzo trudne zadanie, ponieważ połączenie 27. odrębnych rynków państw członkowskich w jeden europejski rynek energii jest niezwykłym przedsięwzięciem, to syzyfowa praca, która nie skończy się z końcem tej kadencji, a nasi następcy będą mieli niewątpliwie wiele jeszcze do zrobienia. Chciałbym powiedzieć, że dla nas, członków Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, pan Piebalgs był jednym z najbardziej popularnych komisarzy, od których wiele się nauczyliśmy, i których wysoki entuzjazm podziwialiśmy. Mam nadzieję, że nie wymagaliśmy od pana komisarza zbyt wiele, ponieważ uważam, że niewątpliwie będziemy się z nim spotykać w kolejnych kadencjach Parlamentu, a pan Piebalgs rzeczywiście pracował bardzo ciężko, żeby umożliwić choćby tylko mówienie o europejskim rynku energii. Popieram etykietowanie efektywności energetycznej; jest to niezbędny standard i uważam, że wyrzuty dotyczące tego, kto ewentualnie należy do określonego lobby przemysłowego powinny zostać odłożone na bok. Uważam również, że szkoda by było, gdyby ten Parlament stał się w ostatnich miesiącach miejscem siania paniki. Potrzebujemy decyzji podejmowanych na podstawie okoliczności faktycznych.
Andris Piebalgs
komisarz. - Pani przewodnicząca! To trudna sprawa. Dziękuję panu posłowi Ransdorfowi za okazanie mi życzliwości, ale uważam, że niesłuszne jest oskarżanie kogoś - przemysłu, bez względu na to czy jest to lobby, czy nie jest - ponieważ przemysł zapewnia miejsca pracy i generuje wzrost. Przemysł dąży także do tego, żeby produkować i wprowadzać na rynek bardziej efektywne energetycznie urządzenia. Jednocześnie skala A-G jest konsumentom dobrze znana. Istnieje silna potrzeba utrwalenia doświadczeń związanych ze stosowaniem skali A-G, a także zaangażowania w ten proces przemysłu, nie siłą, ale poprzez rzeczywiste zaangażowanie. Do tego dąży Komisja.
Podczas tej debaty pojawiły się dwie kwestie, które wydają się wywoływać nieporozumienia. Jedną z nich jest kwestia dyrektywy ramowej, a sprawozdanie pani poseł Podimaty dotyczy właśnie tej kwestii. Zdaję sobie sprawę, że podczas drugiego czytania trzeba będzie wykonać dużo pracy w trójkącie: Rada, Parlament i Komisja, w celu znalezienia właściwej równowagi pomiędzy tymi dwoma elementami: kampanią przemysłu oraz pozytywnymi doświadczeniami, jakie mamy w przypadku tej etykiety efektywności energetycznej.
Druga z tych kwestii dotyczy środka dotyczącego ekoprojektowania lodówek i telewizorów. Nie jest to doskonałe rozwiązanie, ale przynajmniej jest to rozwiązanie, którego przyjęcie doprowadzi do objęcia systemem etykietowania tych dwóch rodzajów produktów, ponieważ obecnie nie mamy żadnej regulacji dotyczącej oznakowania telewizorów, a w przypadku lodówek sytuacja jest zagmatwana: każda lodówka należy do jakieś kategorii. Dlatego zaproponowaliśmy i zaakceptowaliśmy ten środek jako środek przejściowy, mający zastosowanie do czasu przyjęcia dyrektyw ramowych ustanawiających jasno określone zasady. Zrobiliśmy to nie ze względu na jakieś zobowiązania wobec przemysłu, lecz dlatego, że był to najlepszy sposób połączenia tych dwóch podejść.
Nie jest tak, że szukamy wrogów; nie tylko staramy się utrwalić pozytywne doświadczenia, ale także zaangażować przemysł. Uważam, że przemysł nie walczy z tą koncepcją, ale czasem powinien przyjąć bardziej zdecydowane opinie konsumentów i rzeczywiście dostrzec wynikające z tego korzyści.
Na tym etapie sprawozdanie nie zawiera kompleksowego rozwiązania. Występują tutaj różnice zdań, ale jesteśmy na dobrej drodze i jak zwykle najbardziej skomplikowane przepisy przyjmowane są w drodze kompromisów i konsensusu. Będziemy musieli pracować dalej, ale nie po to, żeby przylepiać etykietkę komuś, kto jest przeciwny postępowi w sprawie efektywności energetycznej, ponieważ etykietowanie jest najłatwiejszym sposobem realizacji naszych celów w tym zakresie. Obywatele dokonują świadomych wyborów dotyczących swoich urządzeń w sposób zgodny z interesem społeczeństwa globalnego. Jest to najlepszy sposób i powinniśmy go promować.
Byłoby mi przykro, gdybyśmy zakończyli w pesymistycznym tonie twierdząc, że jesteśmy bliscy jakiejś katastrofy. Tak nie jest. Przecież współpracujemy. Wszyscy chcielibyśmy osiągnąć ten sam cel, ale na tym etapie nie znaleźliśmy jeszcze kompromisowego rozwiązania, które odzwierciedlałoby i łączyłoby wszystkie możliwości rozstrzygnięcia tej kwestii.
Dziękuję państwu za udział w tej debacie. Zdaję sobie sprawę z różnicy zdań, ale Komisja jest zdecydowana pracować dalej, żeby podczas drugiego czytania znaleźć szybko jakieś rozwiązanie.
Anni Podimata
sprawozdawczyni. - (EL) Pani przewodnicząca! Najpierw chciałabym podziękować wszystkim moim kolegom posłom za zabranie głosu, a panu komisarzowi, zarówno za przedstawienie swojego zalecenia, jaki za zabranie głosu, teraz, pod koniec debaty.
Chciałabym w wielkim skrócie odnieść się do dwóch kwestii. Po pierwsze, jeśli chodzi o palącą kwestię znakowania efektywności energetycznej. Chciałabym zwrócić uwagę, że skala A-G, którą wszyscy uważamy za niezwykle skuteczną i rozpoznawalną oraz za taką, która wniosła olbrzymi wkład w oszczędzanie energii, niewątpliwie wywołuje problemy, które, panie pośle Reul, wymieniłam podczas mojego wprowadzenia; innymi słowy, skala ta wymaga uaktualnienia. Podstawowym problemem ze stosowaną obecnie etykietą efektywności energetycznej jest brak okresu ważności, co powoduje sytuację, którą państwo opisali, a mianowicie, że na rynku dostępne są produkty związane z energią, które opatrzone są tą samą etykietą, pomimo tego, że cechują je różne poziomy efektywności energetycznej. Zasadnicze znaczenie ma dla nas wprowadzenie ściśle określonego okresu ważności etykiety efektywności energetycznej w ramach skali A-G oraz uaktualnianie wskaźników efektywności energetycznej co trzy do pięciu lat na podstawie postępów poczynionych na odnośnym rynku.
Wreszcie, uważam, że wniosek, który powinniśmy wyciągnąć jest prosty. Jeśli chodzi o oznakowanie efektywności energetycznej, mamy - i wszyscy wiemy - sprawdzone i skuteczne rozwiązanie, które stało się także standardem dla niektórych państw trzecich. Kiedy ma się skuteczne rozwiązanie, które z biegiem lat uległo dezaktualizacji to się z niego nie rezygnuje lecz się je uaktualnia, ponieważ gdy się z niego zrezygnuje i nie zastąpi się go jakimś nowym systemem, ryzykuje się utratę wartości dodanej, którą wytworzyło się we wcześniejszych latach poprzez wprowadzenie systemu etykiet efektywności energetycznej. Przez te wszystkie lata przesłaniem Europy dla konsumentów było: "wybierajcie produkty opatrzone etykietą efektywności energetycznej A”. Nie możemy sami osłabiać tego przesłania.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dziś o godz. 12.00.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.35. do czasu głosowania i wznowione o godz. 12:00.)
