Terrorismebestrijding - Bescherming van persoonsgegevens (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
het verslag van Roselyne Lefrançois, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een kaderbesluit van de Raad tot wijziging van Kaderbesluit 2002/475/JBZ inzake terrorismebestrijding - C6-0466/2007 - en
het verslag van Martine Roure, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken (Hernieuwde raadpleging) (16069/2007 - C6-0010/2008 -.
Roselyne Lefrançois
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wilde ik alle collega's bedanken die samen met mij aan dit dossier hebben gewerkt, want onze samenwerking is werkelijk uitstekend geweest gedurende de hele procedure. De tekst waarover we vandaag gaan stemmen, is een uiterst gevoelige tekst want wie zegt "terrorismebestrijding” zegt in één adem "gevaar voor de rechten van de Europese burger”, of dit gevaar nu uitgaat van de terroristen zelf of van het vrijheidsonderdrukkende potentieel van de maatregelen die worden genomen om terrorisme tegen te gaan.
De omvang van de terroristische bedreiging zal in de afgelopen jaren door sommige regeringen best wel eens overdreven zijn om veiligheidsbeleid te rechtvaardigen, in eigen land of daarbuiten. Dit neemt niet weg dat deze dreiging reëel is en de Europese Unie een volwaardige bijdrage moet leveren aan de inspanningen om terrorisme te voorkomen en zo resoluut mogelijk te bestrijden. Het gaat om de veiligheid van haar 500 miljoen inwoners, en het behoud van de fundamentele waarden en beginselen die ten grondslag liggen aan de Unie. Sinds de aanslagen van 11 september 2001 is ook de Unie op haar grondgebied meerdere malen geconfronteerd met terreurdrama's: in Madrid in maart 2004 en in Londen in juli 2005. En u hebt allemaal gehoord van de reeks aanslagen die gisteren heeft plaatsgevonden in Cantabrië.
De taak wordt echter aanzienlijk bemoeilijkt doordat de terroristen hun instrumenten en werkwijzen voortdurend vernieuwen en diversifiëren. De ontwikkeling van informatie- en communicatietechnologieën, en met name van internet, werkt de vorming van terroristische netwerken en het online verspreiden van propagandaboodschappen of opleidingshandboeken in de hand. Het aantal van dergelijke websites wordt momenteel op circa vijfduizend geschat. Vandaar de volstrekt legitieme wens van de Europese Commissie om de communautaire wetgeving aan te passen teneinde te proberen niet alleen terroristische aanslagen als zodanig, maar ook de voorbereidende handelingen te voorkomen.
Hiertoe heeft ze zich rechtstreeks laten inspireren door het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme. Het probleem is dat ze slechts de repressieve aspecten daarvan heeft overgenomen en de bepalingen inzake de bescherming van de fundamentele vrijheden die er volgens de Raad van Europa zelf nochtans de onontbeerlijke tegenhanger van vormen, links heeft laten liggen. Ik was vooral bezorgd over het begrip "publiekelijk aanzetten” en het risico dat dit met zich meebrengt voor de vrijheid van meningsuiting, want door het strafbaar stellen hiervan worden dingen die mensen zeggen of schrijven die geacht worden tot een terroristisch misdrijf te hebben geleid of die eenvoudigweg daartoe zouden kunnen leiden, strafbaar.
Tijdens de in april samen met de nationale parlementen georganiseerde rondetafelconferentie constateerden wij dat we niet de enigen waren die bedenkingen hadden bij bepaalde aspecten van de tekst van de Commissie. Zo hebben meerdere nationale parlementen twijfels geuit over de toepassing van dit kaderbesluit en over het concept "publiekelijk aanzetten”. De Raad van Europa heeft daarnaast gewezen op het ontbreken van vrijwaringsclausules, dat een gevaar in zich bergt. Ten slotte hebben onafhankelijke deskundigen in het kader van verschillende studies hun voorbehouden kenbaar gemaakt, met name over de definitie van "publiekelijk aanzetten” en over de mate van rechtszekerheid van de tekst. De Raad zelf heeft, op initiatief van een handvol nationale delegaties die zich grote zorgen maakten om de bescherming van de grondrechten, in de tekst van het kaderbesluit een aantal garanties ingebouwd. De Raad heeft echter ook voorgesteld het kaderbesluit op een of twee punten aan te scherpen, en er was hoe dan ook nog werk aan de winkel om een geheel bevredigend niveau van rechtszekerheid en bescherming van vrijheden te verkrijgen.
Samen met onze collega's van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken hebben we dan ook geprobeerd een gulden middenweg te vinden tussen deze twee op het eerste gezicht tegenstrijdige maar van nature onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen, te weten terrorismebestrijding en het beschermen van fundamentele vrijheden en rechten. Hiertoe hebben wij een lastige koorddansact moeten uitvoeren, temeer daar het in de praktijk vaak moeilijk is te weten waar de vrijheid van meningsuiting ophoudt en waar de schending van mensenrechten begint. Denk alleen maar aan de ophef die twee jaar geleden ontstond door de Deense spotprenten of, in een recenter verleden, de polemiek die veroorzaakt werd door de korte film van het Nederlandse parlementslid Geert Wilders over de islam.
Ik denk dat we een goed compromis bereikt hebben. De voornaamste wijzigingen die we hebben aangebracht zijn: ten eerste, het vervangen van de Franse term "provocation” te vervangen door het Franse "incitation”, die nauwkeuriger is en gangbaarder in strafrechtelijk taalgebruik; ten tweede, een engere definitie van "publiekelijk aanzetten”, om de strafbaar te stellen gedragingen beter af te bakenen en daarmee eventuele misbruiken te voorkomen die een beperking van de vrijheid van meningsuiting zouden inhouden; ten derde, het toevoegen in de romptekst van talrijke bepalingen die betrekking hebben op het eerbiedigen van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid; ten vierde, het in herinnering roepen van de noodzaak te garanderen dat de genomen maatregelen evenredig zijn met het nagestreefde doel, hetgeen onontbeerlijk is in een democratische en niet-discriminerende samenleving.
Dat is in grote lijnen waar het in dit dossier om gaat. Ik ben blij dat dit onderwerp is aangemerkt als prioriteit voor deze plenaire ochtendvergadering en ik hoop op een rijk en levendig debat.
Martine Roure
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, commissaris, dames en heren, ik ben blij dat we vandaag samen debatteren over het verslag van mijn collega Roselyne Lefrançois inzake terrorismebestrijding en over mijn verslag inzake de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking. We mogen namelijk niet vergeten dat terrorismebestrijding pas echt doeltreffend en evenredig kan zijn wanneer we de grondrechten van elke burger volledig eerbiedigen. We moeten onze fundamentele waarden van eerbiediging van de grondrechten in stelling brengen tegen de terroristische bewegingen die onze democratische samenlevingen bedreigen.
Naar mijn oordeel was het voorstel van de Commissie inzake terrorismebestrijding niet in evenwicht, omdat het genoegen nam met het versterken van de veiligheidscomponent en te veel bepalingen links liet liggen die tot doel hadden de fundamentele vrijheden te beschermen. In dit opzicht wil ik Roselyne Lefrançois en alle collega's nogmaals bedanken voor het feit dat ze deze tekst weer in evenwicht hebben gebracht, zodat deze de veiligheid garandeert, terwijl de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden worden geëerbiedigd.
De terroristische netwerken, dat is bekend, doen steeds vaker een beroep op nieuwe informatietechnologieën, waaronder internet, bij het aanzetten tot en het werven voor terrorisme. Om dit type internetactiviteiten te bewaken moet een heleboel persoonlijke informatie worden verzameld en dit moet gebeuren met de absolute garantie van een hoog beschermingsniveau van de persoonsgegevens.
Ik wil de Raad graag wijzen op de toezeggingen die hij bij de goedkeuring van de richtlijn betreffende de bewaring van gegevens heeft gedaan. Wij hebben bij die gelegenheid onze wens kenbaar gemaakt dat informatie die van pas komt bij de bestrijding van terrorisme gebruikt mag worden. In ruil daarvoor moet de Raad zijn toezegging gestand doen en een kaderbesluit inzake de bescherming van persoonsgegevens aannemen dat een hoog niveau van gegevensbescherming garandeert.
Ik wil al mijn collega's van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken hartelijk danken voor de samenwerking, met name de schaduwrapporteurs, omdat de amendementen die we in mijn verslag voorstellen binnen de commissie met algemene stemmen zijn goedgekeurd. Deze amendementen bewijzen dat we geen genoegen nemen met een harmonisering van onderaf. Wij pleiten er dan ook voor dat het kaderbesluit een breed toepassingsgebied krijgt en zich niet beperkt tot de gegevensuitwisseling tussen lidstaten. Het besluit moet tevens betrekking hebben op gegevens die op nationaal niveau worden verwerkt, waardoor de diverse politiële en justitiële autoriteiten in de lidstaten nauwer zouden kunnen samenwerken terwijl binnen de hele Europese Unie een gelijkwaardig niveau van gegevensbescherming wordt gegarandeerd. Het is namelijk zaak de beginselen van evenredigheid en doelbeperking te waarborgen door de gevallen waarin de gegevens verder mogen worden verwerkt, af te bakenen en te beperken. Dat is cruciaal, want de gegevens mogen niet worden gebruikt voor een ander doel dan waarvoor ze zijn verzameld. Wij willen niet elke doorgifte van persoonsgegevens aan derde landen verbieden, aangezien een dergelijke doorgifte noodzakelijk kan blijken in het kader van terrorismebestrijding. Het is echter cruciaal om voor elke doorgifte te beoordelen of het derde land in kwestie een toereikend niveau van gegevensbescherming waarborgt en deze beoordeling moet verricht worden door een onafhankelijke autoriteit.
Wij verzoeken de Raad in het kaderbesluit bepalingen op te nemen betreffende de toegang van de bevoegde autoriteiten tot gegevens die worden opgeslagen door particuliere instanties, overeenkomstig - ik wijs er nog maar eens op - de toezeggingen van het Britse voorzitterschap bij de goedkeuring van de richtlijn betreffende de bewaring van gegevens.
Ten slotte moet het gebruik van gevoelige gegevens, waaronder gegevens betreffende politieke opvattingen, geloofsovertuigingen, gezondheid of seksleven, uit principe verboden zijn, in tegenstelling tot wat nu wordt voorgesteld in het kaderbesluit. Het zal u niet zijn ontgaan dat het amendement van het Europees Parlement haaks staat op het voorstel van de Raad dat de verwerking van deze gegevens onder bepaalde voorwaarden toestaat. Het Parlement wenst daarentegen dat deze verwerking verboden wordt, waarbij het evenwel enkele uitzonderingen maakt. De benadering is totaal tegenovergesteld en wij hechten hier belang aan. Door dit standpunt in te nemen wil het Europees Parlement de menselijke waardigheid eerbiedigen, en wij denken dat de Raad zich net als wij zou moeten kunnen vinden in deze noodzaak.
Jean-Pierre Jouyet
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, geachte voorzitter van de Commissie vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, mijnheer Deprez, geachte rapporteurs, dames en heren, het is vandaag de dag van het Frans, het is ook mijn dag, en derhalve vraag ik uw begrip voor de onvoorziene afwezigheid van mevrouw Rachida Dati, maar het is voor mij een eer wederom deel te nemen aan de beraadslagingen van uw Parlement, vooral over de gevoelige onderwerpen die zojuist zijn aangekaart. Ik wil als Raadsvoorzitter met name mijn dank betuigen aan Martine Roure en Roselyne Lefrançois voor de persoonlijke betrokkenheid waarvan ze blijk hebben gegeven en voor het belang dat ze hebben gesteld in de vraagstukken terrorismebestrijding en gegevensbescherming.
Met deze twee teksten houdt uw Parlement zich vandaag bezig met de dagelijkse actualiteit van onze Europese samenlevingen. Wij moeten onze burgers beschermen tegen de terroristische bedreigingen, maar ook hun persoonlijke levenssfeer garanderen. Dat is politieke verantwoordelijkheid in de meeste nobele zin van het woord. Ik wilde dan ook enkele toelichtingen geven bij de twee verslagen die zojuist zijn gepresenteerd.
Allereerst wat het voorstel voor een kaderbesluit over terrorismebestrijding betreft: de strijd tegen het terrorisme is een uitdaging voor de Europese Unie die vereist dat we alle krachten bundelen. Ook de heer De Kerckhove, coördinator terrorismebestrijding van de EU, die ik een paar weken geleden heb ontmoet, heeft er in deze vergaderzaal op gewezen dat de activiteit van bijvoorbeeld Al-Qaida buitengewoon zorgwekkend is. In 2007 hebben 583 terroristische aanslagen plaatsgevonden op Europees grondgebied. Het kaderbesluit waarover u zich vandaag buigt, is dan ook een belangrijke stap in de goede richting om de verspreiding van terroristische methoden via wetgeving tegen te gaan.
Het kan bijvoorbeeld niet door de beugel dat een website straffeloos mag uitleggen hoe je zelfgemaakte bommen maakt. Bijna vijfduizend Internetsites dragen vandaag de dag bij aan de radicalisering van Europese jongeren ten aanzien van deze zaken en zoals u weet heeft het Sloveense voorzitterschap hieromtrent een akkoord weten te bereiken tijdens de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van 18 april jongstleden.
Ik ben blij met het verslag van mevrouw Lefrançois, dat zich schaart achter de doelstelling van de Raad om de in het Verdrag van de Raad van Europa genoemde strafbare feiten toe te voegen aan het kaderbesluit van 13 juni 2002. Haar voorstellen sluiten in hoofdzaak aan bij de amendementen die de Raad tijdens de onderhandelingen naar voren heeft gebracht, en zoals u weet zijn binnen de Raad verhitte discussies gevoerd over deze tekst. Het spreekt voor zich dat we een klassiek debat houden binnen democratische samenlevingen die het terrorisme doeltreffend willen bestrijden met inachtneming van de fundamentele regels van een rechtsstaat en de democratische grondbeginselen, waaronder vrijheid van meningsuiting.
Ik wil graag uw aandacht vestigen op twee punten. Ten eerste, dit kaderbesluit beoogt drie gedragingen strafbaar te stellen die vooraf kunnen gaan aan het plegen van aanslagen: publiekelijk aanzetten tot terrorisme - ik leg de nadruk op het woord "publiekelijk”, dat de reglementering van briefwisselingen met een persoonlijk karakter uitsluit -, ten tweede training voor terrorisme, en ten derde werving voor terrorisme. Het kaderbesluit voorziet ook voor de Europese Unie in strafbare feiten die de lidstaten reeds kennen via het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme uit 2005.
De definities van deze strafbare feiten zijn woord voor woord overgenomen in het kaderbesluit, met enkele geringe wijzigingen omwille van de coherentie met de begrippen terroristisch misdrijf of terroristische groepering die in het Europees recht reeds sinds 2002 bestaan; vandaar, mevrouw Lefrançois, de term publiekelijk "uitlokken” en niet de door u voorgestelde term "aanzetten”. Met de goedkeuring van een tekst op het niveau van de Europese Unie kunnen we beter toezien op de omzetting in de lidstaten en het kaderbesluit sneller toepassen op het hele grondgebied van de Unie.
Tweede overweging: de Raad heeft nadrukkelijk oog gehad voor het eerbiedigen van de grondrechten. Dit werd kenbaar gemaakt tijdens de rondetafelconferentie die uw Parlement op 7 april jongstleden organiseerde. De Raad heeft goed geluisterd naar de beraadslagingen binnen uw Parlement, en heeft zich aangesloten bij de door de Raad van Europa gekozen benadering. Vrijwaringsclausules zijn toegevoegd ten opzichte van het oorspronkelijke voorstel, twee om precies te zijn: betreffende persvrijheid en vrijheid van meningsuiting enerzijds en betreffende evenredigheid van de in de nationale rechtsstelsels te verankeren strafbaarstellingen anderzijds.
Tevens dient opgemerkt te worden dat de Raad niet heeft ingestemd met de voorstellen om extraterritoriale bevoegdheidsregels in te voeren, die uw rapporteur overigens niet had goedgekeurd. De Raad had evenwicht voor ogen tijdens de onderhandelingen, waardoor een tekst tot stand is gekomen die terdege rekening houdt met uw bedenkingen.
Nu wat betreft het kaderbesluit over de bescherming van persoonsgegevens, gepresenteerd door mevrouw Roure - het is een gegeven dat er niet of nauwelijks regels bestaan voor de zogenaamde soevereine dossiers, met name als het gaat om de openbare veiligheid, zoals u heeft benadrukt, mevrouw Roure. Op dit gebied is het met name van belang de uitwisseling van gegevens aan regels te binden, teneinde de burgerlijke vrijheden te beschermen. Wij moeten, en daarin hebt u gelijk, snel en doeltreffend te werk gaan, terwijl we de rechten eerbiedigen van personen waarvan de gegevens worden uitgewisseld, bewaard of opgeslagen.
De ministers van Justitie zijn het op 8 november 2007 eens geworden over een ontwerpkaderbesluit. Zoals u zelf heeft benadrukt hadden sommigen binnen dit Parlement graag verder willen gaan. Het voorzitterschap is zich daarvan bewust, maar het kaderbesluit waarover de Raad unaniem overeenstemming heeft bereikt na een debat dat ruim twee jaar heeft geduurd, is een eerste stap die de Unie minimumnormen aanreikt voor persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van samenwerking in strafzaken, terwijl er tot dusver geen enkele gemeenschappelijke regel heeft bestaan in het kader van de derde pijler. Het is een compromis en zo timmert Europa aan de weg, vooral op dit terrein. Het is een compromis maar daarom nog geen tweederangs besluit. Het is op dit moment het best mogelijke resultaat dat een lacune opvult en de weg effent naar verdere ontwikkelingen.
Het is namelijk een eerste stap richting de reglementering van gegevensuitwisseling voor strafrechtelijke doeleinden binnen de Europese Unie, waarvan de toepassing veel doeltreffender kan worden gecontroleerd dan binnen de Raad van Europa. De omzetting en toepassing van dit kaderbesluit kunnen ter beoordeling worden voorgelegd aan de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken, zoals bijvoorbeeld het geval was bij het Europees arrestatiebevel.
Op termijn, wanneer ons institutionele kader zal zijn verbeterd - hetgeen we allemaal hopen - zal de Commissie de mogelijkheid hebben inbreukprocedures in te leiden, vicevoorzitter. De vraag is in Europa vaak of we de voorkeur geven aan minimumnormen die gaandeweg kunnen worden aangescherpt, of dat we liever de status-quo handhaven, wat momenteel neerkomt op sterk uiteenlopende normen voor gegevensbescherming, het ontbreken van behoorlijk toezicht door de Europese instellingen en bilaterale onderhandelingen voor de uitwisseling van gegevens met derde landen die onze burgers niet voldoende garanties bieden en zonder onze toestemming kunnen plaatsvinden. Dit is het geval bij de bilaterale overeenkomsten die zijn gesloten met de Verenigde Staten.
Persoonlijk lijkt het me beter vooruitgang te boeken dan de status-quo te handhaven. Naar ons idee is het kaderbesluit een eerste cruciale stap. Dankzij de inspanningen van de vorige voorzitterschappen zijn bovendien compromispunten gevonden die ook rekening houden met uw bedenkingen. Ik zal er een paar noemen, mevrouw Roure.
Eerste punt: het toekomstige kaderbesluit zal weliswaar uitsluitend van toepassing zijn op tussen de lidstaten uitgewisselde gegevens, zoals u heeft benadrukt, maar de lidstaten hebben ook toegezegd hun eigen beschermingsniveaus te zullen aanpassen. Zo'n clausule is artikel 27, versterkt door overweging 8 van dit kaderbesluit, waarbij de Commissie wordt uitgenodigd het toepassingsgebied van de tekst binnen vijf jaar te verbreden, en dit zou betrekking kunnen hebben op nationale gegevens. Als voorzitterschap van de Raad hebben wij hier geen bezwaar tegen.
Het tweede punt is dat alle uitgewisselde gegevens onderhevig zijn aan het beginsel van evenredigheid, zodat voor elk geval kan worden beoordeeld voor welk doel ze worden overgedragen en of niet méér gegevens worden doorgegeven dan strikt noodzakelijk is.
Het derde punt is dat de gegevensoverdracht naar derde landen gekoppeld is aan belangrijke voorwaarden en garanties om een toereikend beschermingsniveau te garanderen. U weet maar al te goed dat deze bepaling niet ongemerkt voorbij is gegaan aan enkele van onze externe partners, die ik heb genoemd. Artikel 14 vormt namelijk een stok achter de deur om te voorkomen dat persoonsgegevens die we hebben overgedragen aan een andere lidstaat, zonder onze toestemming worden doorgegeven aan een derde land. Ook geeft dit artikel ons zekerheid over de gelijkwaardigheid van het niveau van gegevensbescherming in deze laatstgenoemde lidstaat.
Vierde punt tot slot: de lidstaten hebben toegezegd te rapporteren over hun nationale maatregelen aan de Commissie, die haar beoordeling en voorstellen voor de wijziging van dit oorspronkelijke kader zal voorleggen aan het Europees Parlement en de Raad. U zult derhalve volledig betrokken worden bij de follow-up van dit kaderbesluit.
Voorzitter, rapporteurs, dames en heren, het voorzitterschap weet hoeveel belang u hecht aan eerbiediging van de grondrechten binnen de Europese Unie en ik wilde benadrukken dat de toekomstgroep, die de zes ministers van Justitie van Duitsland, Portugal, Slovenië, Frankrijk, Tsjechië en Zweden bijeen heeft gebracht, het verbeteren van gegevensbescherming heeft uitgeroepen tot een prioriteit voor de Europese Unie in de komende jaren. Het is een zorg die alle lidstaten met elkaar gemeen hebben, en waar alle ministers van Justitie zich achter hebben geschaard tijdens de informele Raad van 25 juli jongstleden.
Dat wilde ik uw Parlement meedelen, Mijnheer de Voorzitter.
Jacques Barrot
Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom uiteraard de fungerend voorzitter Jean-Pierre Jouyet, en ook onze twee rapporteurs, die uitstekend werk hebben verricht. Mevrouw Lefrançois heeft verslag uitgebracht over het voorstel voor een kaderbesluit inzake terrorismebestrijding en mevrouw Roure over het kaderbesluit over de bescherming van persoonsgegevens. Uiteraard bedank ik ook het Raadsvoorzitterschap. De opmerkingen van de heer Jouyet geven aan dat het voorzitterschap er alles aan gelegen is de standpunten nader tot elkaar te brengen.
Ik zal proberen het kort te houden, Mijnheer de Voorzitter, want hedenochtend staat binnen het Parlement een zeer interessant debat op het programma. Ik zal allereerst ingaan op het voorstel voor een kaderbesluit inzake terrorismebestrijding. Zoals de minister overigens zeer goed heeft verwoord, spelen moderne informatie- en communicatietechnologieën een belangrijke rol bij de verspreiding van de terroristische bedreiging. Internet, dat een goedkoop, snel, eenvoudig toegankelijk en bijna wereldomspannend medium is, wordt inderdaad gebruikt door terroristen.
De voordelen van internet die gewaardeerd worden door burgers die zich aan de wet houden, worden helaas uitgebuit voor criminele doeleinden. Terroristen gebruiken Internet om propagandaboodschappen ten behoeve van mobilisatie en werving, maar ook gebruiksaanwijzingen en handboeken voor het trainen van terroristen of het voorbereiden van aanslagen te verspreiden. Het in de kiem smoren van deze bedreiging is vanzelfsprekend een politieke prioriteit. De Europese Unie moet het hedendaagse terrorisme en zijn nieuwe werkwijzen met evenveel vastberadenheid bestrijden als het traditionele terrorisme.
Het door de Commissie ingediende voorstel actualiseert het kaderbesluit inzake terrorismebestrijding en brengt het in overeenstemming met het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme, door het publiekelijk uitlokken tot het plegen van terroristische misdrijven en werving en training voor terrorisme, onder het begrip terrorisme te scharen.
De Commissie is verheugd over de positieve reacties op het verslag van mevrouw Lefrançois, die de toegevoegde waarde van het voorstel benadrukt. U hebt echter ook bedenkingen kenbaar gemaakt bij dit voorstel en u hebt gepleit voor een aantal amendementen.
Ik zal proberen kort te reageren. Allereerst plaatst uw verslag vraagtekens bij het gebruik van de uitdrukking "publiekelijk uitlokken” en u hebt duidelijk te kennen gegeven dat de term "publiekelijk aanzetten” u nauwkeuriger leek. Het is echter zo dat het voorstel van de Commissie gebaseerd is op het Verdrag van de Raad van Europa en heel nauwkeurig de in het Verdrag gehanteerde definities van strafbare feiten volgt, en wel om twee redenen.
Ten eerste wilden we rekening houden met de ongeëvenaarde expertise van de Raad van Europa op het gebied van de mensenrechten en met het werk dat de Raad heeft gestoken in het opstellen van de tekst van het bewuste Verdrag. Het Verdrag is voorts gebaseerd op de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens inzake vrijheid van meningsuiting.
Daarnaast heeft de Commissie de tenuitvoerlegging door de lidstaten van zowel het gewijzigde kaderbesluit als van het Verdrag van de Raad van Europa willen vereenvoudigen. Zou een andere terminologie de toepassing niet enigszins bemoeilijken? Dat is de vraag die ik graag aan u wil voorleggen.
Wat het tweede punt betreft dat in het verslag ter sprake wordt gebracht, steunt de Commissie uw idee om in de tekst van het wijzigingsbesluit vrijwaringsclausules op te nemen ten aanzien van mensenrechten die equivalent zijn aan de in artikel 12 van het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme genoemde clausules. Sterker nog meneer Jouyet, het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 18 april bevat reeds aanvullende vrijwaringsclausules die overeenkomen met die in artikel 12.
Dat brengt me bij het uitsluiten van iedere verplichting om de pogingen tot het plegen van strafbare feiten strafbaar te stellen. Daar zijn wij het mee eens. Het voorstel van de Commissie voorzag reeds in de uitsluiting van deze verplichting en hetzelfde geldt voor het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 18 april 2008.
Wat ik ook wilde zeggen, is dat als het gaat om regels inzake de rechtsmacht die van toepassing zijn op de nieuwe strafbare feiten, wij het op hoofdlijnen - zij het niet helemaal - eens zijn met de in het verslag voorgestelde wijzigingen. Zo kan de Commissie instemmen met het schrappen van de aanvullende regels inzake de rechtsmacht die ze in haar voorstel had opgenomen.
De Commissie deelt echter niet de mening van de rapporteur als het gaat om de bestaande regels inzake de rechtsmacht in het huidige kaderbesluit, want dit zou neerkomen op het beperken van de nieuwe strafbare feiten. Volgens de in het verslag voorgestelde wijziging is een lidstaat niet langer verplicht om nieuwe strafbare feiten te vervolgen wanneer deze worden gepleegd buiten het grondgebied van deze lidstaat maar in opdracht van een rechtspersoon die zich op zijn grondgebied bevindt, of tegen zijn instellingen of zijn bevolking, of tegen een instelling van de Europese Unie die in de betreffende lidstaat zetelt. Wij zijn bang dat het schrappen van deze verplichting tot vervolging door de bewuste lidstaat de doeltreffendheid van het voorstel van de Commissie beperkt, omdat de nieuwe strafbare feiten zeer vaak een grensoverschrijdend karakter hebben, vooral wanneer ze gepleegd worden via internet.
De Commissie hoopt echter dat de ontwikkeling van dit dossier bovenal de inwerkingtreding van het gewijzigde kaderbesluit in de zeer nabije toekomst mogelijk zal maken. Bij het actualiseren van onze wetgeving is voor ons allemaal een schone taak weggelegd en ik ben het Parlement en het voorzitterschap erkentelijk dat ze alles doen wat in hun macht ligt om dit resultaat te bereiken. Wij hebben dit nieuwe instrument echt nodig.
Dan het verslag van mevrouw Roure, die namens het Parlement een krachtig en hartstochtelijk pleidooi heeft gehouden voor een betekenisvol kaderbesluit waarmee we vooruitgang kunnen boeken. Het kaderbesluit moet inderdaad de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken bevorderen en doeltreffender maken en dat veronderstelt een echte legitimiteit en eerbiediging van de grondrechten, en dan met name eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en het recht op bescherming van persoonsgegevens. Gemeenschappelijke normen ten aanzien van de verwerking en bescherming van persoonsgegevens, verwerkt om misdaad te voorkomen en te bestrijden, kunnen bijdragen aan het verwezenlijken van deze twee doelstellingen.
Mijnheer Jouyet, het zal u niet verbazen dat de Commissie teleurgesteld is over het vrij beperkte toepassingsgebied van het kaderbesluit. Wij wilden verder gaan, maar ik weet dat het huidige voorzitterschap grotendeels dezelfde mening toegedaan is. De tekst van het kaderbesluit heeft nu alleen betrekking op de grensoverschrijdende uitwisseling van persoonsgegevens en daarom hadden wij verder willen gaan. De verwerking van persoonsgegevens door dezelfde autoriteiten op nationaal niveau wordt niet geharmoniseerd op Europees niveau. Deze activiteiten blijven onder de nationale wetten inzake gegevensbescherming vallen. Inderdaad, mevrouw Roure, de lidstaten hebben allemaal hun handtekening gezet onder Verdrag nr. 108 van de Raad van Europa inzake gegevensbescherming. Ik behoor nochtans tot diegenen die vinden dat we verder moeten gaan.
De beoordeling achteraf van de toepassing van het kaderbesluit waarnaar de heer Jouyet verwees, is vanzelfsprekend een van de manieren om de toepassing van de regels uit het kaderbesluit te herzien en ook om na te gaan of de beginselen van doelbeperking en evenredigheid, waar u terecht op heeft gewezen en die cruciaal zijn op dit gebied, daadwerkelijk nageleefd worden. En een herzienings- ofwel een beoordelingsclausule zal het, in het licht van de evaluatie door de lidstaten, beslist mogelijk maken deze gegevensbescherming te verruimen.
Vast staat, en dat hoef ik niet te benadrukken daar het voorzitterschap er zojuist op gewezen heeft, dat deze tekst niet alleen belangrijk zal zijn voor Europeanen, maar ook bij onze onderhandelingen met derde landen. Wij zullen een stuk sterker staan, met name in de onderhandelingen met de Verenigde Staten - die ik niet uit het oog ben verloren - als we ons kunnen beroepen op een instrument voor de bescherming van gegevens dat echt tegemoetkomt aan de behoeften en verwachtingen van onze burgers. Daarom hoop ik dat de Raad nog vorderingen zal maken in dit dossier en dat we overeenstemming kunnen bereiken. Dat is een eerste stap, Mijnheer Jouyet, maar dan moet die stap wel de moeite waard zijn. Dat is mijn wens.
Hoe dan ook, mijnheer de Voorzitter, hoop ik vurig dat deze twee voorstellen en verslagen - die bijzonder interessant en waardevol zijn voor de Commissie - ons in staat stellen een akkoord te bereiken.
Luis de Grandes Pascual
rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Jouyet, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik voer het woord als rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken voor het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden justitie en binnenlandse zaken over dit onderwerp.
Ik wil de Commissie juridische zaken dankzeggen voor de steun die zij mij heeft verleend en ik wil de rapporteur, mevrouw Lefrançois, danken en opmerken dat zij bij de uitvoering van deze taak in alle openheid heeft gezocht naar begrip en dialoog om de consensus te bereiken die in deze kwestie absoluut noodzakelijk is.
Dames en heren, dit voorstel voor een kaderbesluit lijkt wellicht onnodig. Het is immers al terug te vinden in het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme, dat de drie soorten strafbare feiten noemt die de Commissie in haar voorstel heeft opgenomen: het publiekelijk aanzetten tot het plegen van terroristische misdrijven, het werven van terroristen en het trainen van terroristen.
Evengoed voegt dit voorstel echter waarde toe, want het bevat een betere definitie van terrorisme en het is completer omdat het de bestaande strafmaatregelen aanmerkelijk uitbreidt.
Ik ben oprecht van mening dat deze maatregel van de Commissie nodig is en een buitengewoon waardevolle bijdrage vormt.
We hoeven ons hier niet druk te maken om de grondrechten of de vrijheid van meningsuiting. Dames en heren, de ETA in Spanje staat niet op de lijst van terroristische bewegingen van de Europese Unie om wat ze zegt maar om wat ze doet, omdat ze gebruik maakt van afpersing, ontvoering, geweld, terreur en moord. Daarom staat de ETA op de lijst, niet om wat ze zegt, maar om wat ze doet.
In het Spaanse parlement heb je fracties die zich sterk maken voor onafhankelijkheid en volkomen legitiem het woord voeren om hun doel na te streven. Dat is natuurlijk geen reden om ze te vervolgen.
Het gaat hier niet om het criminaliseren van meningen maar om samenwerking met behulp van moderne technieken en om een doeltreffende bestrijding van het terrorisme.
Staat u mij toe u eraan te herinneren dat gisteren pas in Spanje een eerlijk mens, officier van het leger, Juan Luis Conde, door de terroristische beweging ETA op laffe wijze is vermoord met een autobom.
Het is daarom belangrijk dat de Europese Unie met één stem spreekt en dat zij duidelijk is en deskundig te werk gaat. We moeten vermijden dat we strafmaatregelen instellen die vaag zijn, want bij onduidelijkheid zal de rechter steevast het beginsel van vermoeden van onschuld hanteren en deze gelegenheid mogen we niet voorbij laten gaan.
Het moet de ETA en alle terroristische groeperingen waar ook ter wereld duidelijk zijn dat de Europese Unie zich met één stem tegen hen uitspreekt, dat zij alle hoop kunnen laten varen, dat zij er zeker van kunnen zijn dat de Unie zich met haar volle democratische gewicht tegen hen zal verzetten en pas zal rusten als zij definitief uit het leven van onze burgers zijn verbannen.
Panayiotis Demetriou
namens de PPE-DE-Fractie. - (EL) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, vandaag houden wij ons bezig met twee zeer serieuze verslagen. Ze vallen op omdat ze evenwichtig zijn en de vrucht vormen van een brede samenwerking. Het gaat hierbij om vraagstukken waarover iedereen het eens is: terrorisme moet worden bestreden maar tegelijkertijd moeten de mensenrechten en natuurlijk de persoonsgegevens worden beschermd.
Terrorisme is de plaag van deze eeuw, een onmenselijk, barbaars en meedogenloos verschijnsel, een hydra van Lerna. Wij moeten het terrorisme dan ook bestrijden met alle legale middelen die ons ter beschikking staan, maar wij mogen daarbij nooit uit het oog verliezen dat de mensenrechten moeten worden geëerbiedigd. Daarvoor wordt precies ook gezorgd met het verslag van mevrouw Lefrançois.
Er is al gezegd dat het voorstel inzake terrorismebestrijding berust op het Verdrag van de Raad van Europa. Wij hebben echter besloten om de definitie "publiekelijk uitlokken” te veranderen om het juridisch begrijpelijker te maken in alle landen. Wij spreken nu over "het publiekelijk aanzetten tot”, hetgeen veel beter past bij de geest van het Verdrag en het doel dat wij nastreven.
Bij de behandeling van het verslag waren onze overpeinzingen vooral toegespitst op het vraagstuk van de mensenrechten. Wij hebben hier uitgebreid over gediscussieerd, en uiteindelijk hebben wij formuleringen gevonden waarmee het evenwicht waarover ik zojuist sprak, wordt verzekerd.
Alles dat verder gaat dan dat, zal misschien dit evenwicht schaden. Elke poging die wordt ondernomen om nieuwe definities te vinden voor terrorisme zal een doos van Pandora openen. Het was namelijk allesbehalve gemakkelijk voor Europa om tot een definitie te komen. Ik was drie jaar lang lid van de Raad van Europa. Wij hebben daar geprobeerd een definitie te vinden en zijn daar nooit in geslaagd. Nu hebben wij een definitie en wij kunnen daar beter van af blijven.
Wat de mensenrechten betreft wordt in paragraaf 10 van het inleidende gedeelte uitgebreid ingegaan op de rechten die worden verzekerd: het recht van vergadering, het recht lid te zijn van een vakbond en alle aanverwante rechten. Daarom hoeven niet meer inspanningen worden ondernomen.
Tot slot wil ik hier nog aan toevoegen dat wij hier goed werk doen, ofschoon wij ook nog op iets anders letten. Wij moeten kijken naar de samenlevingen die het terrorisme voeden. Wij moeten praten met redelijke mensen, met gematigde personen, opdat de morele steun die deze samenlevingen aan terroristen geven, wordt weggenomen. In die richting moet worden nagedacht. Daarvoor moeten inspanningen worden ondernomen, programma's worden toegepast en campagnes worden gevoerd.
(Applaus)
Claudio Fava
namens de PSE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, collega's, mijnheer Jouyet, mijnheer Barrot, dames en heren, na zeven jaar terrorismebestrijding hebben wij denk ik geleerd de risico's, de effecten en de verwoestende gevolgen van terrorisme goed in kaart te brengen. Ik denk ook dat een van de meer dramatische gevolgen is dat we het evenwicht zijn kwijtgeraakt, het gevoel van evenwicht in onze reactie op de dreiging van het terrorisme.
Het evenwicht dat noodzakelijk is voor het onderzoeken van de dieperliggende, niet de oppervlakkige oorzaken van dit geweld, het evenwicht dat onontbeerlijk is voor het in gang zetten van preventief en repressief beleid zonder dat daarbij wordt voorbijgegaan aan de fundamentele beginselen van onze rechtscultuur. Dat is een delicaat en lastig evenwicht, omdat het moet worden vertaald in wetten die geen enkele ruimte laten voor machtsmisbruik. Wij juichen het initiatief van de Commissie om het kaderbesluit van 2002 te herzien dan ook toe, mits aandacht wordt geschonken aan de zeer terechte suggesties die gedaan zijn in de twee verslagen waarover wij vandaag debatteren.
De eerste suggestie, mijnheer Jouyet en mijnheer Barrot, is dat wij moeten vermijden dat er een cultuur van achterdocht ontstaat. Als we onze samenleving op achterdocht baseren, als we integratie- en immigratiebeleid ontwikkelen dat gestoeld is op wederzijds wantrouwen, zouden we het terrorisme in de kaart spelen. Terrorisme is er immers vóór alles op uit verdeeldheid te zaaien.
Wanneer we debatteren over de misdrijven van het terrorisme zouden wij dan ook in plaats van het concept "uitlokken” dat ons oppervlakkig en subjectief lijkt, liever uitgaan van het concept "publiekelijke aanzetten” dat vanuit juridisch oogpunt consistenter en nauwkeuriger is. Mijns inziens is dat een minder onduidelijk, minder subjectief uitgangspunt, en dat is geen kwestie van terminologie, mijnheer Barrot, maar van verdienste: uitlokking leent zich voor misbruik, leent zich voor excessen, leent zich ook voor een overmatige aandacht voor maatschappelijke gevoeligheid, die vaak leidt tot buitensporige en verwarde reacties. En dit alles brengt mij bij het tweede risico dat wij moeten vermijden: dat de strijd tegen het terrorisme wordt beschouwd als een rechtvaardigingsgrond voor het herzien, beperken en aanpassen van de grondrechten.
We verwachten dat van deze twee verslagen een duidelijk en ondubbelzinnig signaal uitgaat op dit punt: de uitdaging waar wij als wetgevers voor staan, is de strijd tegen het terrorisme en de voorbereiding van terroristische daden verbinden met de eerbiediging van het Handvest van de grondrechten, in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging, zonder welke onze beschaving zou terugkeren naar de tijden van barbarij. En de waarheid moet gezegd worden, mijnheer Barrot, het risico bestaat dat de strijd tegen het terrorisme verwordt tot een botsing van beschavingen of godsdiensten, dat er woorden gebruikt worden die racistisch van aard zijn; dat is een zeer concreet risico. Dat blijkt wel uit een bijeenkomst die de afgelopen dagen in Keulen is gehouden - een lid van dit Parlement, collega Borghezio, was zo onverantwoordelijk daaraan deel te nemen - en daarom moet hier, door dit Parlement, op ondubbelzinnige wijze duidelijk worden gemaakt: fascistische onverdraagzaamheid heeft niets te maken met de strijd tegen het terrorisme!
Dat is ook de aanpak die de twee waardevolle verslagen waarover wij hier debatteren, voorstaan: terrorisme aanpakken, voorkomen dat mensen uit wanhoop tot geweld worden gedreven, maar tegelijkertijd een goed evenwicht tussen de behoefte aan veiligheid voor onze burgers enerzijds en hun vrijheden en grondrechten anderzijds. Op dat punt, mijnheer de Voorzitter, mijnheer Jouyet en mijnheer Barrot, vragen wij de Raad en de Commissie waakzaam te zijn en wij beloven dat dit Parlement alles op alles zal zetten om met u samen te werken.
Alexander Alvaro
namens de ALDE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, mevrouw Lefrançois en mevrouw Roure hebben met hun beide verslagen heel veel werk verzet, en het was mij een genoegen om in deze tijd met hen samen te werken. We hebben veel bereikt en voor echt verschil gezorgd. Ik betreur dat het verslag van mevrouw Roure, ondanks het feit dat we het hebben herschreven, nog steeds hangende is bij de Raad. Ik mis hier een beetje waarover mijnheer Jouyet het had, namelijk dat we kwesties oppakken en er een prioriteit van maken. Dat is al vaker gezegd, onlangs ook nog eens door het Duitse voorzitterschap van de Raad. Helaas is dit echter niet in de praktijk omgezet. Op den duur kan het Parlement niet slechts met beloften zoet worden gehouden.
Wat betreft het verslag van mevrouw Lefrançois: er zit absoluut een opmerkelijke kant aan dit verslag die tot dusver door niemand ter sprake is gebracht. Het impliceert namelijk dat we hier te maken hebben met een van de zeldzame gevallen waarin - geheel los van milieuzaken - het materiële strafrecht wordt geharmoniseerd. Dit gaat veel verder dan wat de Europese Unie tot nog toe heeft gedaan. In het burgerlijk recht kennen we dit waar het om grensoverschrijdende aangelegenheden gaat. Maar de harmonisatie van het materiële strafrecht gaat veel dieper dan hier tot nu toe is gezegd. Daarom begrijpt de Commissie wellicht waarom we zo intensief discussiëren over het thema van het publiekelijk uitlokken van of aanzetten tot misdrijven. Het "aanzetten tot” is in alle lidstaten een gebruikelijke juridische term. Over de term "uitlokken” zijn de lidstaten van de Raad van Europa het bij wijze van compromis eens geworden. Daar zijn ook landen bij zoals Rusland.
Ik geloof niet dat we erover hoeven te discussiëren of we daarmee allemaal over een gemeenschappelijke juridische basis beschikken. Ik heb ook in de gesprekken met mevrouw Lefrançois telkens weer duidelijk gemaakt dat ik alleen vanuit mijn nationale perspectief een probleem heb met de term "aanzetten tot”, omdat het in ons systeem niet gebruikelijk is dat het aanzetten tot een misdrijf kan worden bestraft als er geen opzettelijk gepleegd basisdelict is. De desbetreffende bepaling heeft betrekking op het uitlokken van of het aanzetten tot misdrijven, en wat dat betreft zijn beide termen niet meer dan huichelarij. Bij beide concepten ontbreekt de opzet van de dader. Het gaat er alleen nog maar om dat een derde constateert dat datgene wat iemand heeft gezegd al dan niet kan worden opgevat als het uitlokken van een terroristisch misdrijf. Hier vraag ik me af waar u de grens wilt trekken tussen de terrorist en de woedende burger in de kroeg, die door zijn buurman wordt aangegeven.
Wat dit betreft moeten we ons ook aan de bestaande rechtsorde houden. Ik weet dat het bijvoorbeeld in Spanje anders is geregeld, maar daar gaat het om de bestrijding van terrorisme van nationale bodem. Ik ben blij dat ik te jong ben om de vreselijke tijd van de RAF in Duitsland te hebben meegemaakt. Maar ook in die tijd werd er over dergelijke wetten gediscussieerd. Natuurlijk moeten staten onder bijzondere omstandigheden ook bijzondere maatregelen treffen, maar in de afgelopen zeven jaar hebben we ook gezien dat veel beslissingen die aanvankelijk in een sfeer van hyperactiviteit zijn genomen, nu weer moeten worden teruggedraaid. Wat dat betreft ben ik dan ook verheugd dat we in dit verslag over de fractiegrenzen heen vooral aandacht hebben besteed aan mensen en grondrechten.
Wat betreft het verslag-Roure is het veel belangrijker dat de Raad hier in actie komt. Laten we ons met betrekking tot het Verdrag van Lissabon niets wijsmaken. We willen allemaal wel dat het Verdrag vóór de Europese verkiezingen rond is, maar we weten ook dat kinderen die vragen, worden overgeslagen. Nu moeten we proberen dit verslag - juist ook met het oog op de gesprekken die thans tussen de Commissie en de Verenigde Staten worden gevoerd over een gegevensbeschermingsovereenkomst EU-VS - in die discussie in te brengen. Het één kan immers niet van het ander worden losgekoppeld. Daarom zou ik graag zien dat niet alleen de politieke wil bestaat maar eindelijk ook het politieke besluit wordt genomen om het kaderbesluit over de bescherming van persoonsgegevens eindelijk in werking te doen treden.
De Commissie en de Raad spannen zich enorm in voor maatregelen op het gebied van de economische bescherming van persoonsgegevens. Wanneer men ziet wat er in Groot-Brittannië, Duitsland en in andere lidstaten met persoonsgegevens gebeurt die door de overheid worden beheerd, en die soms verloren of gestolen worden, wordt duidelijk dat ook op dat gebied dringend maatregelen moeten worden genomen. Hier gaat het immers meer dan ooit om de rechten van de burger, want die kan niets tegen het optreden van zijn staat uitrichten. Bij een onderneming kan hij zo nodig nog voor een andere kiezen.
Brian Crowley
namens de UEN-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, graag zou ik de fungerend voorzitter en de vicevoorzitter van de Commissie willen bedanken, alsook de rapporteurs voor de naar mijn mening erg belangrijke verslagen.
Wanneer we het hebben over zaken met betrekking tot terrorisme en gegevensbescherming lijkt het - als je soms kijkt naar de inhoud van het debat binnen het Parlement - dat er een conflict gaande is tussen degenen die meer bescherming willen bieden aan individuele rechten en vrijheden en degenen die meer bescherming willen bieden aan de bevolking in het algemeen tegen het risico en de dreiging van geweld of zelfs aanzetting tot geweld, waar sommige collega's al op hebben gewezen. In zoverre moeten we er, tijdens het verdere verloop van de behandeling van deze voorstellen, zeker van zijn dat de wetgeving die wij voorstellen, die wij binnen het Parlement aan het amenderen zijn, een onherroepelijke rechtsgrondslag heeft, zodat die wetgeving wanneer zij in werking treedt aangevochten noch afgekeurd kan worden. Een van de problemen waar we op kunnen stuiten, door het kaderbesluit, door de rechtsgrondslag - of het ontbreken daarvan - met betrekking tot bepaalde aspecten van het kaderbesluit, is dat we beschuldigd kunnen worden van hypocrisie, alsof we slechts doen alsof we handelen zonder daadwerkelijk beslissende actie te ondernemen.
Als we terugkijken naar het samenwerkingsverleden in justitiële en politiële kwesties waar we hier binnen dit Parlement de aanzet toe hebben gegeven, was 90 procent ervan gebaseerd op wederzijds vertrouwen tussen de verschillende autoriteiten op lidstaatniveau. Dat was de enige effectieve manier om een mechanisme te vinden om vooruit te kunnen gaan, want ook al leg je het vast in overeenkomsten of besluiten, tenzij de autoriteiten in elke lidstaat bereid zijn om samen te werken en die informatie uit te wisselen, kan er geen echte zinvolle samenwerking of vooruitgang zijn.
We moeten heel voorzichtig zijn met betrekking tot de kwestie van gegevensbescherming en de persoonlijke gegevens die worden verzameld, omdat velen van ons weten dat er in onze eigen lidstaten talloze instanties bestaan, op nationaal en lokaal niveau, die informatie over elk individu bewaren. De grootste vrees die daar op dit moment over bestaat in het Verenigd Koninkrijk, betreft de kwestie van identiteitsfraude, en er zijn grote zorgen om verloren computers die informatie van overheidsinstanties bevatten - of het nu om instanties van maatschappelijk welzijn, defensie of politie gaat - persoonlijke gegevens, informatie die je normaal gesproken zelf aan niemand zou geven. Toch lijken die gegevens niet beschermd te zijn.
Daarom moeten we er op dit niveau - het Europese - zorgvuldig op toezien dat we tot een Europees kaderbesluit komen dat de samenwerking tussen de lidstaten mogelijk maakt, maar dat deze bevoegdheden niet aan de nationale lidstaten oplegt. Ik zeg dit omdat individuen bij het aanvechten van nationale autoriteiten, wanneer deze hun gegevens verkeerd gebruiken, misbruiken of verliezen, meer bescherming genieten dan wordt geboden door dit kaderbesluit, en als we dit kaderbesluit over gegevensbescherming verplicht op nationale gegevens van toepassing verklaren, zouden we in meerdere opzichten de al bestaande rechten ondermijnen. Doordat we bezig zijn met een nieuw plan op Europees niveau, is er wat speelruimte voor een ietwat soepeler antwoord op de problemen die zich zullen voordoen aangaande de bescherming van persoonsgegevens. Echter, om er zeker van te zijn dat deze wetgeving effectief is, moet zij niet alleen duidelijk en ondubbelzinnig zijn met betrekking tot de rol die zij wil vervullen, maar moet zij ook het vertrouwen van de mensen hebben dat zij hen zal beschermen, en geen misbruik van hen zal maken.
Kathalijne Maria Buitenweg
namens de Verts/ALE-Fractie. - Voorzitter, ik ben ervan overtuigd dat de Raad oprecht de veiligheid van de burgers wil verbeteren en ook dat hij burgerrechten belangrijk vindt. U kunt nu wel heel blij zijn met de verslagen die hier voorliggen, maar als u ze goed heeft gelezen ziet u wel dat wij tot een heel andere conclusie komen dan u. Wij vinden de voorstellen die u heeft goedgekeurd eigenlijk gewoon onder de maat en wij vinden dat er een inbreuk op burgerrechten dreigt.
Hoe komt het nu dat wij tot een verschillende afweging komen? Allereerst hebben traditiegetrouw parlementen meer oog voor burgerrechten dan regeringen en daar zit dus ook een probleem in de besluitvorming. Maar het Parlement wil in het bijzonder ook kijken naar de effecten van deze besluiten voor de samenleving op de langere termijn. Als we de relatie tussen overheid en burger historisch bekijken, constateren we dat de overheid het geweldsmonopolie heeft en de burger grondrechten waar de overheid niet aan mag raken, behalve dan als dat noodzakelijk, effectief en proportioneel is. Maar als de burger te vaak geconfronteerd wordt met overheidsoptreden waar dat niet noodzakelijk of gerechtvaardigd is, zal zijn vertrouwen en dus ook zijn samenwerking met die overheid afnemen en dan hebben wij pas een kanjer van een veiligheidsprobleem op de lange termijn. Vertrouwen komt te voet maar gaat te paard.
In mijn ogen biedt het voorstel over de gegevensbescherming niet de bescherming zoals beoogd en begeeft de Raad zich met de verruiming van het kaderbesluit op glad ijs.
Laat ik beginnen met het verslag van mevrouw Roure. Ik wil mevrouw Roure heel hartelijk danken voor al die jaren waarin zij dit verslag door het Parlement heeft geloodst. Ik heb vooral een serie vragen aan de Raad. Het voorstel heeft betrekking op Europese samenwerking op het gebied van justitie en politie, dus op diensten die zich met de veiligheid bezighouden. Maar ik begrijp dat er nu staat - misschien kunt u dat tegenspreken - dat de Raad zich niet gebonden acht aan deze voorstellen als er wezenlijke nationale veiligheidsbelangen op het spel staan. Over welke belangen gaat dat dan en kunt u een voorbeeld geven van een zaak waarbij u dit kaderbesluit dan toch maar in de prullenbak wil stoppen?
Een ander punt zijn de gevoelige gegevens, mevrouw Roure heeft het zelf ook al aangekaart. Van sommige gegevens kan ik nog wel begrijpen waarom u die zou willen. Maar kan de Raad mij uitleggen bij wat voor gelegenheid hij er baat bij kan hebben om te weten of iemand lid is van een vakvereniging? Noemt u nu gewoon een voorbeeld van wanneer dat nu interessant is om te weten of iemand lid is van de FNV in Nederland. Is dat een indicatie van recalcitrant gedrag? Of in welk geval kan dit in vredesnaam een rol spelen? Het seksleven? Gaat het over actieve pedofilie? Ja, dan is dat een misdaad en dan kan dat natuurlijk worden geregistreerd. Maar wat voor soort zaken wilt u eigenlijk nog meer weten?
Wat betreft de overdracht van gegevens aan derde landen herinner ik mij nog een hilarisch moment tijdens het Duitse voorzitterschap, toen een vertegenwoordiger van de Raad beschreef dat het soms ook wel nodig was om heel snel gegevens aan Iran door te geven. Dat was een moment waarop het hele Parlement deze man met verbijstering stond aan te kijken. Dat kon hij toch niet menen, gegevens doorgeven aan Iran! Daarom vraag ik nu of dit lid van de Raad ons wil garanderen dat er nooit of te nimmer gevoelige gegevens naar Iran worden gestuurd. En kunt u mij bij die garantie misschien ook het artikelnummer geven waarop u zich baseert?
Hoewel ik het niveau van bescherming ondermaats vind, acht ik het doel wel goed: betere samenwerking tussen politie en justitiediensten op Europees vlak (ook nationaal hapert dat nog wel eens). Een kernwoord om deze samenwerking te verbeteren is vertrouwen, ook hier gaat het om vertrouwen. Ik verwijt de Raad dat hij onvoldoende werk verzet om dat vertrouwen en dus de samenwerking te verhogen. Vertrouwen moet namelijk ergens op gebaseerd zijn, zoals op een substantiële gegevensbescherming en op rechten van verdachten die onze rechtsstaat waardig zijn. Maar dan geeft u niet thuis. Met de procedurele rechten van verdachten bent u al mijn hele mandaatperiode bezig en wij hebben nog steeds niets. En daar waar u de samenwerking serieus vooruit kunt helpen, laat u het na. In plaats daarvan komt u dan met het wilde kaderbesluit terrorismebestrijding.
Mevrouw Lefrançois heeft daar een raak verslag over geschreven en ik wil ook haar daar hartelijk voor danken. Mijn vraag blijft: welk probleem wil de Raad nu eigenlijk oplossen? Het aanzetten tot geweld is in alle lidstaten verboden en dat is maar goed ook. Maar nu moet ook uitlokking of provocatie strafbaar zijn. En wanneer gaat het om uitlokking of provocatie? Als iemand schrijft dat de Verenigde Staten een schurkenstaat is, een as van het kwaad die moet worden bestreden? Als die persoon ook nog schrijft: "wie niet vóór ons is, is tegen ons", is dat provocatie? Als een westerse man welbewust een anti-islamfilm maakt met het doel te kwetsen, lokt hij dan een aanslag uit? Of ben ík nu aan het provoceren?
Onduidelijke wetgeving is slechte wetgeving. Als u aanzetten tot geweld ook Europees strafbaar wil maken dan heeft u mij aan uw zijde. Maar hiermee niet. Als je alle talenversies naast elkaar legt is het niet eens duidelijk of er sprake is van "uitlokken” dan wel van "aanzetten tot”, provocation of incitement. Een vrouw mag zich provocerend kleden, maar daarmee zet zij nog niet aan tot verkrachting. Zorgelijk is in dat opzicht artikel 1, lid 1, waarin wordt gesteld dat het voor een veroordeling niet uitmaakt of terroristische misdrijven al dan niet rechtstreeks worden bepleit. Dit gaat voor mijn fractie echt veel te ver.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, gezien de korte tijd die ik ter beschikking heb wil ik alleen op het verslag van mevrouw Roure ingaan. Wanneer het over de verwerking van persoonsgegevens in het kader van de politiële en justitiële samenwerking gaat, wil ik heel duidelijk zeggen dat ik van mening ben dat we uniforme Europese regelingen nodig hebben.
In de afgelopen jaren is er een aantal projecten op stapel gezet die betrekking hebben op de verwerking van dergelijke gegevens, met name het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie of het visa-informatiesysteem (VIS). Zulke gegevens zijn echter ook van belang met het oog op het voorstel om strafregistergegevens uit te wisselen tussen de lidstaten, of ook bij de invoering van een Europees PNR-systeem. Een hoog niveau van gegevensbescherming is in het belang van alle burgers en zo'n niveau kan mijns inziens alleen door uniforme regelingen op EU-niveau worden gewaarborgd.
De fungerend voorzitter van de Raad had het erover dat het ontwerpkaderbesluit van de Raad de beste oplossing vormt die kon worden bereikt. Ik moet u zeggen, mijnheer de fungerend voorzitter, dat ik teleurgesteld ben over het nieuwe voorstel van de Raad, omdat daarin geen rekening is gehouden met centrale eisen van het Parlement, en ik ben van mening dat het een beschermingsniveau biedt dat in sommige opzichten zelfs lager is dan dat van Verdrag nr. 108 van de Raad van Europa. De kritiek op het voorstel wordt overigens door alle fracties over de fractiegrenzen heen gedeeld en ik ben van mening dat dit duidelijke signaal de Raad toch te denken zou moeten geven.
Met name moet ervoor worden gezorgd dat het kaderbesluit ook van toepassing is op de nationale gegevensverwerking; anders moet aan het nut van het hele voorstel worden getwijfeld.
Ik wil ook benadrukken wat onze rapporteur, mevrouw Roure, heeft gezegd, namelijk dat bijzonder gevoelige gegevenscategorieën, dat wil zeggen gegevens waaruit de etnische herkomst, de politieke opvatting of de geloofsovertuiging van een persoon valt op te maken, niet mogen worden verwerkt. Indien überhaupt uitzonderingen op dit beginsel dienen te worden toegestaan, is het essentieel dat bijvoorbeeld vooraf een bevoegde justitiële instantie om toestemming moet worden verzocht en deze categorie gegevens mag ook niet zomaar automatisch worden verwerkt.
De Raad heeft het Parlement de goedkeuring van dit kaderbesluit al sinds tijden in het vooruitzicht gesteld. Ik vind dat het de hoogste tijd is dat de Raad deze belofte nu eindelijk nakomt en wel met een kaderbesluit dat de moeite waard is.
Ik stem voor alle amendementen die het Parlement in het verslag voorstelt want ik ben van mening dat we een zo hoog mogelijk gegevensbeschermingsniveau nodig hebben en dat wordt door het nu ingediende ontwerpkaderbesluit niet gewaarborgd.
Gerard Batten
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, deze Raadsbesluiten zijn onderdeel van het proces van harmonisatie van onze nationale justitiële en rechtssystemen in een gemeenschappelijk EU-systeem. Nu al kan elke EU-burger van het ene EU-land aan het andere worden uitgeleverd door middel van een Europees arrestatiebevel met minimale waarborgen. Zelfs wanneer een nationaal rechtssysteem of nationale regering weet dat er groot onrecht wordt gedaan, kan dat niet worden tegengehouden.
Onder de nieuwe regels ten aanzien van rechtszaken in absentia, kunnen we nu berecht en veroordeeld worden in een andere EU-lidstaat zonder ervan op de hoogte te zijn dat dit gebeurd is en kunnen we geconfronteerd worden met uitlevering en opsluiting. We kunnen een boete krijgen en ons bezit kan in beslag worden genomen, weer zonder dat onze eigen nationale rechtssystemen of regeringen in staat zijn om dit te voorkomen of ons te beschermen.
Het Verdrag van Lissabon voorziet in een Europese openbare aanklager, met verstrekkende bevoegdheden om diegenen te onderzoeken en te vervolgen die zijn beschuldigd van overtredingen tegen de belangen van de Unie - gesteund door Europol, waarvan de functionarissen immuniteit genieten ten aanzien van vervolging voor alles wat ze doen of zeggen gedurende de uitoefening van hun taken. Natuurlijk hebben we ook de paramilitaire politiemacht van de Europese Unie zelf, de Europese Gendarmerie, die momenteel in Vicenza wordt opgezet en de bevoegdheid zal hebben om grenzen over te steken om civiele onrust in de EU-lidstaten tegen te gaan.
Dit wordt allemaal gedaan onder het mom van ons te beschermen tegen het terrorisme; maar wat er echt gaande is natuurlijk, is de onophoudelijke missie van de Europese Unie om haar eigen macht en gezag te vergroten en te verankeren op elk gebied van onze nationale levens. Terrorisme vormt uiteraard een reëel gevaar, waarvan de allergrootste bron in de wereld van vandaag de ideologie van de fundamentalistische, orthodoxe en extremistische islam is. Maar terrorisme zou bestreden moeten worden door nationale regeringen die met elkaar samenwerken en niet gebruikt moeten worden als excuus om de macht van de Europese Unie te vergroten.
Koenraad Dillen
Voorzitter, hier en daar hoort men wel eens dat de strijd tegen het terrorisme zou leiden tot een ondergraving van onze vrijheden. Maar het gaat hier om een valse tegenstelling. De vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid en het recht op privacy vormen inderdaad fundamentele kenmerken van onze westerse samenleving. Maar precies de open samenlevingen - en dat werd daarnet gezegd door de vorige spreker - worden vandaag bedreigd door een islamitisch extremisme, dat oproept tot terreur tegen deze waarden. De maatregelen in dit verslag zijn een stap, maar ook slechts een stap in de goede richting. Staten hebben niet alleen de plicht hun onderdanen te beschermen tegen terreur, maar moeten ook alle maatregelen kunnen nemen ter vrijwaring van de openbare orde.
Hierbij echter een randbemerking, want in de marge van deze discussie wordt vandaag vaak naar Italië gewezen. De Italiaanse regering heeft echter het volste recht om de illegale immigratie en de criminaliteit te bestrijden op de manier die zij nodig acht, indien dit gerechtvaardigd is door objectieve en legitieme factoren. En de schandalige hoorzitting vorige week in Rome, waarbij enkele extreem-linkse leden van dit Parlement de Italiaanse carabinieri van folteringen op Roma-kinderen beschuldigden, zijn een belediging voor het Italiaanse volk en dit Parlement onwaardig. Ik hoop dat de Voorzitter van dit Parlement namens ons allen dan ook zijn verontschuldigingen aan de Italiaanse regering zal aanbieden.
Jean-Pierre Jouyet
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag in dit stadium het woord nemen want ik moet hierna helaas deelnemen aan een interinstitutionele dialoog. Ik bied uw Parlement en de rapporteurs hiervoor mijn verontschuldigingen aan. Ik wilde niettemin reageren op de opmerkingen van de fractievoorzitters door allereerst te zeggen, over het verslag van mevrouw Lefrançois en naar aanleiding van de bijdragen - met name over het debat inzake het onderscheid tussen "aanzetten” en "uitlokken” -, dat de tekst van de Raad artikel 5 van het Verdrag van de Raad van Europa kopieert teneinde toepassingsverschillen te voorkomen. Wij zijn van mening dat we rechters moeten vertrouwen deze strafbaarstelling op redelijke wijze toe te passen en - zoals de heer de Grandes Pascual het zeer goed verwoordde - terdege rekening houden met de context, met name als het gaat om het Spaanse terrorisme. Tot slot wilde ik benadrukken dat de tekst van de Raad ruimschoots rekening houdt met enerzijds de clausule betreffende vrijheid van meningsuiting in artikel 2 en anderzijds de evenredigheidsclausule in artikel 14.
Wat het verslag van mevrouw Roure betreft, wilde ik zeggen dat ik het ook eens ben met mevrouw Buitenweg en de heer Alvaro: het is een stap in de goede richting dat we een regeling in de derde pijler hebben die recht geeft op schadeloosstelling. Ik heb ook nota genomen van al uw verzoeken betreffende het toepassingsgebied, en met name het verzoek van mevrouw Kaufmann. Frankrijk was het met de Commissie eens, maar we moeten realistisch zijn: we kunnen geen andere tekst aannemen met eenparigheid van stemmen. Wij hadden graag verder willen gaan - zoals ook commissaris Barrot zei - maar alleen als het toepassingsgebied zou worden verruimd, wat echt een goede zaak zou zijn; ik denk niet dat we dit op korte termijn voor elkaar kunnen krijgen.
Er moet een compromis worden bereikt, een evenwicht tot stand worden gebracht. Ik ben het met mevrouw Roure eens dat het niet geheel bevredigend is, maar het is toch vooruitgang en we moeten deze als zodanig accepteren. Overigens, zoals ik heb gezegd, beschikken we tevens over de beoordelingsclausule en ik verzoek de Commissie, de vicevoorzitter - en ik weet dat hij het zal doen - deze clausule en de bepalingen betreffende het verzamelen van gegevens optimaal te benutten, hetgeen overigens impliceert dat we per lidstaat gaan kijken naar soevereine dossiers. U hebt de uitsluiting genoemd van bepaalde gegevens die voorkomen in dit kaderbesluit. Persoonlijk zou ik ook graag zien dat we de opneming van gegevens over geloofsovertuigingen en seksuele geaardheid herzien of in ieder geval dat deze beter wordt gereglementeerd dan nu het geval is.
Om in te gaan op wat de heer Dillen zei over de Roma, zoals hij weet heeft de Top over de Roma van 16 september jongstleden laten zien hoezeer het Franse voorzitterschap en de Commissie zich betrokken voelen bij het Romavraagstuk. De vicevoorzitter was bij de Top aanwezig en wij hebben de balans opgemaakt van de goedgekeurde maatregelen, waaraan de lidstaten zich in de toekomst kunnen verbinden om de integratie van de Roma in onze samenlevingen te bevorderen, een kwestie die tevens nadrukkelijk aanwezig is op de sociale agenda van commissaris Špidla.
Dat is alles wat ik wilde zeggen in antwoord op de bijdragen aan dit buitengewoon boeiende debat.
Manfred Weber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vicevoorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, allereerst een woord van lof aan het Franse voorzitterschap van de Raad voor het feit dat wij gelijktijdig over deze twee onderwerpen discussiëren, omdat hierdoor de balans van de uitdaging duidelijk wordt: aan de ene kant de strijd tegen een grote uitdaging - het terrorisme -, aan de ander kant de gegevensbescherming. Het is jammer dat de voorzitter van de Raad niet hele tijd aanwezig kan zijn. Dat was voor dit debat van groot belang geweest.
Ten eerste wil ik ingaan op de gegevensbescherming. We hebben hier al vele voorzitterschappen gehoord die ons hebben verteld welke grote en belangrijke vorderingen er zijn gemaakt. Namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten wil ik benadrukken dat onze rapporteur, mevrouw Roure, in deze kwestie de volledige steun van het gehele Parlement geniet, omdat op dit gebied vorderingen nodig zijn.
Drie punten zijn voor ons van bijzonder belang. Ik wil uitdrukkelijk onderstrepen dat we moeten blijven benadrukken dat we voor gegevensuitwisseling zijn. We weten door het Schengeninformatiesysteem dat we door middel van gegevensuitwisseling veel criminelen kunnen opsporen, dat de gegevensuitwisseling goede resultaten waarborgt en ook voor veiligheid zorgt. Maar ook andere punten zijn belangrijk: het recht op toegang voor de burger vind ik bijzonder belangrijk - ter versterking van de burgerrechten -, evenals de werkingssfeer, waarover reeds verschillende malen is gediscussieerd. De vicevoorzitter heeft erop gewezen dat dit standpunt voor hem met name in de onderhandelingen met de Verenigde Staten een belangrijke ruggensteun vormt. Ik wil hier echter aan toevoegen: als de Amerikanen hiertegen inbrengen dat dit wettelijk kader helaas alleen van toepassing is op Europese vraagstukken maar niet op intra-Europees niveau op de situatie in de lidstaten, dan hebben ze een goed argument tegen ons, omdat we immers zelf niet durven dit wettelijk kader volledig om te zetten binnen de Europese Unie.
Wat betreft de strijd tegen het terrorisme vind ik het jammer dat de Raad op dit gebied weliswaar steeds weer met nieuwe benaderingen komt, maar geen vooruitgang boekt met de praktische uitvoering van vele operationele maatregelen. We herinneren ons allemaal dat de benoeming van de nieuwe Europese coördinator voor terrorismebestrijding, de heer De Kerckhove, meer dan een jaar heeft geduurd, dat we met betrekking tot de opslag van gegevens weliswaar snel hebben gehandeld, maar dat het helaas aan de uitvoering schort en dat we bij Europol nog steeds geen taskforce, dat wil zeggen een eigen afdeling voor deze aangelegenheden, hebben. We moeten op deze gebieden met meer engagement te werk gaan en strijden en we mogen niet alleen over formuleringen kissebissen, maar moeten operationeel gezien vorderingen maken.
Met name in het geval van islamitisch terrorisme leveren bekeerlingen de grootste problemen op - mensen die in onze samenleving opgroeien, volwassen worden en dan tot de islam overgaan. Hier moeten we ons afvragen wat er in onze samenleving aan de hand is en wat er in de islamitische context aan de hand is waardoor deze mensen radicaal worden. Daar moeten we aandacht aan besteden.
In Europa kunnen we ook veilig en wel leven omdat we een geëngageerde politie hebben waarnaar onze dank op deze plaats dient uit te gaan.
Bárbara Dührkop Dührkop
(ES) Ik wil allereerst de rapporteurs complimenteren met hun uitstekende verslagen, maar ik zal het overwegend hebben over het verslag-Lefrançois.
Stap voor stap, maar steeds met legitieme middelen, drijven we het terrorisme verder in het nauw. Met het kaderbesluit van 2002 konden we een definitie en een rechtskader voor terroristische misdrijven vaststellen.
De wijziging van vandaag is nodig omdat er drie nieuwe misdrijven zijn waartegen we ons moeten beschermen in verband met oude en nieuwe terroristische dreigingen en het toenemend gebruik van informatietechnologie voor bijvoorbeeld cyberterrorisme. De lange lijst van mogelijke vormen van terrorisme loopt van het indoctrineren en fanatiseren van een kind tot het plegen van moordaanslagen.
Dit voorstel betreft slechts het publiekelijk aanzetten tot het plegen van terroristische misdrijven, het werven van terroristen en het trainen van terroristen, waartoe tegenwoordig zowel traditionele als moderne methoden voor het zaaien van terreur worden gevolgd.
Terwijl we geen onderscheid maken tussen de methoden, moeten we buitengewoon voorzichtig zijn bij het trekken van de grens tussen wat onacceptabel is en derhalve bestraft moet worden, en wat valt onder het grondrecht van de vrijheid van meningsuiting.
In het geval van het publiekelijk aanzetten is die grens eerder delicaat. Om in dit verband van misdrijf te kunnen spreken, moet er sprake zijn van opzet en evident risico. In alle overige situaties gaat het om vrijheid van meningsuiting, die beschermd is in het kaderbesluit zelf, in artikel 6 van het EU-Verdrag, in het Handvest van de grondrechten en in het Verdrag van de Raad van Europa.
Laatstgenoemd Verdrag is door een groot aantal lidstaten nog altijd niet ondertekend, waarmee we de strijd tegen het terrorisme en de bescherming van de vrijheden een slechte dienst bewijzen.
Noch het oorspronkelijke kaderbesluit noch de huidige wijziging treedt in de plaats van het Verdrag van de Raad van Europa. De voorliggende tekst is veeleer een versterking van de Europese wetgeving door waarde toe te voegen en een vollediger rechtskader te bieden.
Net als het Verdrag van Prüm en veel andere teksten maakt de Europese wetgeving geen onderscheid tussen de diverse soorten terroristen en geldt zij zowel voor Europese als voor internationale vormen van terrorisme.
Vorig jaar registreerde Europol in totaal 583 terroristische handelingen, 24 procent meer dan het jaar ervoor, waarvan 517 werden gepleegd door afscheidingsbewegingen die in Spanje en Frankrijk actief zijn. En er werden 201 aanhoudingen verricht in verband met verdenking van terroristische handelingen van islamitische aard.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om de politiekorpsen te complimenteren met hun lovenswaardige werk en inzet om terroristen aan te houden en hun organisaties te ontmantelen.
Helaas, mijnheer de Voorzitter, is mijn land deze dagen op dit punt opnieuw in het nieuws. Spanje heeft wat terrorisme betreft een lange, trieste traditie. Zoals we weten, is er voor terroristen geen plaats in een democratie, maar dat geldt evenzeer voor degenen die terroristen toejuichen, verschuilen en steunen. Daarom is er mijns inziens nog een ander rechtsbegrip nodig om onze wetgeving compleet te maken: de strafbaarstelling van protestbijeenkomsten die slachtoffers van terrorisme of hun nabestaanden in diskrediet brengen of vernederen. Het zou goed zijn daarmee rekening te houden bij de volgende wijzigingen.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, betreur ik het dat we Protocol 10 van het Verdrag van Lissabon niet kunnen toepassen, want dan hadden we deze voor onze burgers zo gevoelige en dringende kwestie sneller op communautair niveau kunnen regelen.
Sophia in 't Veld
(EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik, met een beroep op het Reglement, het voorzitterschap van dit Parlement willen vragen naar het Franse voorzitterschap te schrijven en aan te geven dat we het onacceptabel vinden dat het Franse voorzitterschap niet tijdens de gehele duur van een dermate belangrijk debat aanwezig is.
Voorzitter, terrorisme is niet uitgevonden op 11 september 2001. Het bestond altijd al en zoals de vorige spreekster net al heeft opgemerkt, wordt in het Trend Report van Europol inderdaad aangegeven dat de overgrote meerderheid van de aanslagen niet van moslimextremistische achtergrond is, maar dat het gaat om separatistisch geweld, extreem-rechts en extreem-links geweld.
Wat wél nieuw is sinds 2001 is dat regeringen wereldwijd de strijd tegen terrorisme aangrijpen om rechten en vrijheden van burgers in te perken. Nu ben ik helemaal vóór samenwerking in de strijd tegen booswichten. Ik sluit mij helemaal aan bij de woorden van Manfred Weber. Heel vaak worden echter maatregelen genomen, zoals het inzamelen van persoonsgegevens, voor doeleinden die helemaal niets te maken hebben met terrorisme. Zo worden bijvoorbeeld de PNR-gegevens gebruikt voor controle op immigratie of het bestrijden van gewone misdaad, wat op zich ook heel legitiem is, maar laten wij het beestje dan ook bij de naam noemen.
De plechtige verklaringen van de Raad over de burgerrechten en de privacy klinken nogal hol als de Raad niet eens aanwezig is, maar vooral ook niet bereid is om de aanbevelingen van het Europees Parlement over te nemen, zoals neergelegd met name in het verslag-Roure. Misschien moet de Raad dan ophouden met krokodillentranen te huilen over het Ierse "nee".
Dan heb ik ten slotte nog twee concrete vragen. Ik wilde graag van de Commissie -want de Raad is er niet - iets weten over de High Level Contact Group. Na twee jaar onderhandelen met gesloten deuren en zonder een mandaat dringt minister Chertoff nu bij commissaris Barrot aan op het tekenen van een akkoord in december. Ik wil graag weten of commissaris Barrot namens ons "nee" zegt.
Tweede vraag, er wordt namens de EU onderhandeld over een regeling waarbij de douane zonder enige uitleg en onbeperkt, ook in Europa, aan de grens laptops kan doorzoeken en in beslag kan nemen. Ik wil graag weten hoe dat zit.
De Voorzitter
Ik denk dat het belangrijk is u mee te delen dat het Franse voorzitterschap zich vóór de aanvang van het debat op correcte wijze heeft verontschuldigd en heeft laten weten dat mevrouw Dati niet bij het debat aanwezig kan zijn, aangezien zij om redenen buiten haar macht is opgehouden en haar plaatsvervanger, de heer Jouyet, niet kon blijven.
Dit doet niets af aan het belang van uw bezwaar en we zullen dit ook doorgeven, maar ik wil benadrukken dat de verontschuldigingen van het Franse voorzitterschap al van tevoren zijn gemaakt.
Bogusław Rogalski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het terrorisme vormt een van de grootste bedreigingen van onze tijd. De aanslagen van 11 september hebben ons met de neus op de feiten gedrukt. Terrorisme is niet alleen gebaseerd op een psychologisch effect, maar heeft ook een sociaal en een media-effect. Deze vaststelling ligt aan de basis van het probleem van de eindeloze lijst van vragen over hoe we dit soort bedreigingen met een globale dimensie kunnen voorkomen. Angst inboezemen, terreur zaaien en aanslagen plegen op burgers - dat is het gezicht van het terrorisme.
De Europese Unie moet haar burgers een hoog niveau van veiligheid bieden. Er dient bijzondere aandacht te worden besteed aan het gebruik door terroristen van informatie- en communicatietechnologie, in de eerste plaats het internet, aangezien deze hulpmiddelen hen in staat stellen om hun propagandaboodschappen en opleidingshandboeken op grote schaal te verspreiden. Dit is wat we uit alle macht moeten verhinderen. De strijd tegen het terrorisme moet een prioriteit worden voor de Europese Unie. Dat geldt in het bijzonder voor het uitroeien van zijn gevaarlijkste variant, het islamitisch terrorisme, dat tot doel heeft de westerse beschaving volledig te verwoesten. Wat kunnen we hiertegen doen? De keuze is eenvoudig: zelf het terrorisme vernietigen of toelaten dat het terrorisme onze wereld vernietigt.
Angelika Beer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we kunnen dit fundamentele debat wel voeren - en we moeten het voeren -, maar niet zonder dat we het over een bepaald instrument hebben. Ik bedoel de zogenaamde lijst van terroristische organisaties. We weten sinds het arrest van het Europees Hof van Justitie van 3 september dat de juridische beoordeling volledig duidelijk is. Het systeem van deze lijsten van zowel de EU als de VN druist in tegen de grondrechten van de burgers en moet daarom worden herzien.
Waar gaat het om? Deze lijst van terroristische organisaties van de Europese Unie wordt in een grijs gebied zonder enige parlementaire controle gehanteerd. Het is nogal merkwaardig dat wij als Parlement te horen krijgen dat op 15 juli tijdens een Raadsbijeenkomst van de ministers van Landbouw - ik zeg: de ministers van Landbouw, dus specialisten voor bos, veld en de agrarische sector - zonder debat een nieuwe lijst van terroristische organisaties van de EU werd goedgekeurd, zonder dat men wist wat erop stond. We weten dat er complicaties op het gebied van de buitenlandse betrekkingen ontstaan omdat hier in een geheel grijs gebied het internationaal recht met voeten wordt getreden. Daar willen we een eind aan maken en ik verzoek u om uw steun hierbij. Dank u wel.
Giusto Catania
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik ben teleurgesteld dat de Franse minister is vertrokken. Als hij gebleven was, had hij bijvoorbeeld kunnen horen dat de informatie die hij ons verstrekt heeft, niet klopt. Mevrouw Dührkop heeft gelijk als zij zegt dat de overgrote meerderheid van de terroristische aanslagen in de Europese Unie wordt gepleegd door vrijheidsstrijders en niets te maken heeft met Al-Qaida, in tegenstelling tot wat de minister heeft gezegd.
We hadden dan afstand kunnen nemen van de suggestieve gelijkschakeling van de islam en het terrorisme, die ons zo dikwijls wordt voorgeschoteld. Die tendens is er vaak en heeft ook aanhangers onder de leden van dit Parlement. Ik denk bijvoorbeeld aan de houding van collega Borghezio tijdens de manifestatie die onlangs in Keulen heeft plaatsgevonden. Als dit kaderbesluit van kracht was geweest, zou hij zonder twijfel zijn beschuldigd van het uitlokken van terrorisme. Zelf zou ik het optreden van de heer Borghezio in elk geval zo willen definiëren en namens mijn fractie verzoek ik de Voorzitter van dit Parlement hem een officiële waarschuwing te geven.
De strategie die we de afgelopen jaren hebben gevolgd in de strijd tegen het terrorisme leidt mijns inziens niet tot een overwinning en is te zeer ondergeschikt gemaakt aan de belangen van de VS - in de oorlogen in Irak en Afghanistan, bij het opstellen van de lijst van terroristische organisaties en bij het inperken van de rechtsstaat. Te vaak wordt er misbruik gemaakt van persoonsgegevens en we moeten er met zijn allen aan werken - en hiermee rond ik af - dat de individuele vrijheden niet beperkt worden, dat de democratische terreinen vergroot worden en dat we niet in naam van terrorismebestrijding en veiligheid terroristische organisaties juist helpen hun doelen te bereiken.
Nils Lundgren
(SV) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Lefrançois stelt belangrijke wijzigingen voor ter bescherming van integriteit, vrijheid van meningsuiting en rechtszekerheid. Wat als misdadig dient te worden beschouwd is het aanzetten tot terreurdaden, niet het uitlokken ervan. De bescherming van het privéleven moet ook gelden voor e-mails en andere elektronische correspondentie, en de fundamentele beginselen voor al onze wetgeving moeten worden benadrukt: proportionaliteit, noodzaak en non-discriminatie.
Uitstekend. Maar - want er is een groot "maar” - wat is er gebeurd met de subsidiariteit? Welk soort terrorisme moet op EU-niveau worden aangepakt? In Spanje is dit weekeinde een vreselijke terroristische misdaad begaan, en wij voelen allen met het Spaanse volk mee, maar dat misdrijf is geen EU-kwestie, evenmin als het terrorisme dat tientallen jaren in Noord-Ierland heeft plaatsgevonden. Het is duidelijk dat de angst voor terrorisme bewust wordt uitgebuit om de posities van de EU op justitieel en politieel gebied te versterken. Subsidiariteit speelt een hoofdrol in politieke toespraken, maar niet in de wetgeving.
Jana Bobošíková
(CS) Dames en heren, dit weekeinde is de ambassadeur van de Tsjechische Republiek, het land wiens burgers ik hier vertegenwoordig, in Pakistan slachtoffer geworden van een bomaanslag. Gisteren raakten in Afghanistan drie Tsjechische soldaten gewond bij een raketaanval. Dus ook de burgers van mijn land worden nu door het terrorisme getroffen. Het moge duidelijk zijn dat we het hier hebben over een van de meest verraderlijke en gevaarlijke uitingen van de menselijke beschaving. Wat we vooral niet mogen doen is het hoofd buigen voor dit verdorven en lafhartige kwaad, neen, we dienen het te vuur en te zwaard te bestrijden. Dat betekent echter niet dat het terrorisme een vrijbrief is voor van alles en nog wat. Onze vrijheid mag ondanks al het bloed dat het terrorisme doet vloeien en alle achterdocht en angst die daar het gevolg van zijn, niet worden opgeofferd aan veiligheid. Daarom ben ik tegen het voorstel van de Europese Commissie om aanzetting tot het plegen van een terroristische aanslag te brandmerken tot strafbaar feit. Het voorstel beoogt mondelinge en schriftelijke uitingen te criminaliseren. De vrijheid van meningsuiting en de fundamentele rechten van de mens komen daarmee rechtstreeks in het geding. Voor mij als democratische politica is dat onaanvaardbaar.
Carlos Coelho
(PT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vicevoorzitter van de Commissie, dames en heren, ik begin met het verslag van mevrouw Roure die ik ook deze keer steun bij haar streven een politiek akkoord te bereiken inzake het ontwerpkaderbesluit over de bescherming van persoonsgegevens in het kader van de derde pijler. Het doel daarbij is een akkoord te vermijden dat gebaseerd is op de kleinste gemeenschappelijke deler, een minimum aan gegevensbescherming bevat en ernstige lacunes kent. Ik herhaal mijn standpunt dat ik hier reeds meerdere malen heb vertolkt: het is van essentieel belang dat er met spoed een rechtsinstrument wordt goedgekeurd met waarborgen voor de bescherming van persoonsgegevens in het kader van de derde pijler op een niveau dat op zijn minst gelijk is aan wat Richtlijn 95/46/EG biedt voor de eerste pijler.
Met veel genoegen heb ik naar de woorden van vicevoorzitter Barrot geluisterd. Zijn uitspraken sporen met de zorgen van het Parlement. Daarentegen betreur ik het dat de lege zetel van de Raad het levend bewijs is van de politieke doofheid waar alle voorzitterschappen last van hebben gehad. Ik ben in het geheel niet optimistisch gestemd over het antwoord van de Raad.
Over het verslag-Lefrançois kan ik zeggen dat we met het kaderbesluit van 2002 de definitie van "terrorisme” en de toepasbare sancties hebben geharmoniseerd. Verscheidene collega's hebben al het internet en de nieuwe informatietechnologieën genoemd. Ze hebben daarbij gewezen op de voordelen, maar ook op het gebruik dat criminelen ervan kunnen maken. Zoals reeds opgemerkt, bestaan er al zo'n 5 000 sites met terroristische propaganda. Het zijn instrumenten voor radicalisering en werving, terwijl zij tevens een bron van informatie zijn over terroristische middelen en methodes. We moeten de richtlijn van 2002 wijzigen teneinde de nodige instrumenten te ontwikkelen om deze cybercriminaliteit het hoofd te bieden. Ik steun de voorstellen van rapporteur Lefrançois waarin het urgente karakter van deze strijd verzoend wordt met de onmisbare eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting en vereniging.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, is het zeer belangrijk dat de lidstaten het Verdrag van de Raad van Europa van 2005 ter voorkoming van terrorisme ratificeren, zodat parallel aan de twee rechtsinstrumenten die we hier behandelen, er een aanvulling op komt met een strenger en vollediger rechtsinstrument.
Stavros Lambrinidis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen jaren is het terrorismedebat in de Commissie en de Raad bijna altijd van start gegaan met de vanzelfsprekende erkenning dat onze grondrechten moeten worden beschermd, maar helaas is het bijna altijd uitgemond in absurde wetgevingsvoorstellen waarmee deze rechten juist worden geschonden.
Een typisch voorbeeld is het onderhavig voorstel inzake bestrijding van terrorisme op het internet. Het uitgangspunt hiervan is de erkenning - waar wij het allen mee eens zijn - dat een aantal terroristen ook het internet gebruiken om aan te stichten tot terrorisme en dat wij hun een halt moeten toe roepen.
Uiteindelijk wordt echter iets extreems voorgesteld: laten wij, om het terrorisme op het internet te bestrijden, elke burger in de gevangenis zetten die iets schrijft dat door de politie kan worden geïnterpreteerd als "aanzetten” tot terrorisme (let wel: aanzetten, dus nog lang geen "aanstichten”). Eveneens wordt voorgesteld om iemand schuldig te verklaren als hij of zij al dan niet rechtstreeks steun geeft aan terreurdaden! Als iemand dus de euvele moed heeft om een politieke mening uit te spreken of neer te schrijven die kan worden uitgelegd als steunverklaring aan terrorisme, loopt hij of zij gevaar gearresteerd te worden! Ergens anders wordt gezegd dat iemand vervolgd kan worden ook indien zijn of haar geschriften niet de bedoeling hadden aan te zetten tot terrorisme, maar de politie de woorden zo kan opvatten dat deze volgens haar wel dat resultaat hebben. Met andere woorden, een van de grondbeginselen van de strafvordering wordt geheel onderuit gehaald.
Gelukkig worden met het verslag-Lefrançois deze vanzelfsprekende beginselen van een democratische samenleving in ere hersteld in dit kaderbesluit. Daarmee wordt de persvrijheid versterkt, de inhoud van onze e-mails beschermd tegen preventieve spionage door de autoriteiten. Ook wordt hierin uitdrukkelijk gezegd dat criminalisering niet tot doel heeft "het uitdrukking geven aan radicale, polemische of controversiële standpunten in het publieke debat over gevoelige politieke kwesties, waaronder terrorisme,” te belemmeren of te beperken. Ik hoop dat de Raad deze vanzelfsprekende wijzigingen zal overnemen.
Niemand in deze zaal onderschat de noodzaak van terrorismebestrijding. Als echter terrorismebestrijding een aanleiding wordt tot maatregelen die onze democratie muilkorven, dan weigert het Europees Parlement - zoals het behoort te doen - zijn goedkeuring hieraan te hechten.
Het is immers - en dit is de zoveelste vanzelfsprekendheid die echter in het huidig Europa het risico loopt geen vanzelfsprekendheid meer te worden -, absurd te zeggen dat men het terrorisme bestrijdt om "onze democratie te beschermen” als men dan maatregelen voorstelt die haaks staan op de grondbeginselen van de democratie. De morele superioriteit van de democratie is gelegen in het feit dat de democratie vele reactie- en beschermingsmogelijkheden heeft. Preventieve bewaking van gedachten en uitspraken van burgers kan daar echter nooit en te nimmer deel van uitmaken, om van preventief muilkorven of criminalisering van de meningsuiting van degenen die het oneens zijn met deze "vanzelfsprekendheden” van een meerderheid maar niet te spreken.
Daarom vraag ik u steun te geven aan het verslag- Lefrançois en het verslag-Roure. Raad, je bent er niet, maar leg je oor te luisteren en neem dit over.
Sarah Ludford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er bestaan fundamentele gebreken in de manier waarop de EG op dit moment optreedt in justitie en binnenlandse zaken, in het bijzonder het gebrek aan volledig transparante en democratische wetgeving bij gebreke van het Verdrag van Lissabon (ook ik betreur het dat de heer Jouyet zijn onverschilligheid ten aanzien van onze opvattingen toonde door weg te gaan, of hij zich nu verontschuldigde of niet) en in de tweede plaats het gebrek aan evenwicht en eerbiediging van grondrechten. Helaas zijn beide hier geheel van toepassing binnen de twee maatregelen die worden besproken.
Het criminaliseren van het "publiekelijk uitlokken van het plegen van terroristische misdrijven” - een vage term - dreigt een angstaanjagend effect te sorteren op de vrijheid van meningsuiting, terwijl we met de overtreding "aanzetten tot” nu al over een uitstekend instrument beschikken.
De andere maatregel biedt slechts een twijfelachtige bescherming van persoonsgegevens die blijkbaar worden uitgewisseld om redenen van rechtshandhaving, maar met enorme mazen. Ik wil het Parlement op de hoogte brengen van het feit dat in het VK de richtlijn gegevensbewaring - die historische prestatie van het VK-voorzitterschap drie jaar geleden - wordt gebruikt om honderden niet-rechtshandhavinginstanties toegang te geven tot persoonlijke contactgegevens. Gemeenteraden gebruiken de richtlijn om te controleren of ouders misschien gelogen hebben over hun woonplaats, die in het verzorgingsgebied van een populaire school zou liggen - wat wellicht stout is, maar nog geen ernstig misdrijf.
Het is schandelijk hoe de ministers van Binnenlandse Zaken ruimte hebben gelaten voor eurofoben zoals de UK Independence Party en de Britse conservatieven om het gehele EU-plan met betrekking tot grensoverschrijdende misdaad te veroordelen. We weten dat een groot deel van het Europese publiek, ook in het VK, het optreden van de EU om criminelen en terroristen te pakken, zoals via het Europese arrestatiebevel, steunt. Echter, UKIP en de conservatieven, die een hoge prioriteit aan rechtshandhaving beweren te geven, zwaaien elke crimineel die naar de andere kant van het Kanaal ontsnapt vrolijk uit. We zouden ze niet met hun propaganda weg moeten laten komen, vooral omdat de ministers van Binnenlandse Zaken hun uiterste best doen om de publieke steun voor politiële samenwerking te ondermijnen door hun kortzichtige benadering die onvoldoende aandacht schenkt aan burgerlijke vrijheden, zoals de bescherming tegen inbreuken op de privacy of de rechten van verdachten.
De EU-regeringen hebben de heer Batten en zijn soortgenoten domweg een voorsprong gegeven in de kwestie van het erkennen van uitspraken in absentia door hun onvermogen om, geleid door de regering van het VK, de rechten van de verdediging te versterken. Dat is nog eens een onzalig verbond tussen de eurofoben en de karakterloze Labourregering!
Ten slotte wil ik vragen hoe de ministers van Justitie over dit thema denken. Zij moeten meer greep krijgen op het circus van de ministers van Binnenlandse Zaken en beginnen met het bouwen van een echte Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. We hebben het Verdrag van Lissabon nodig om transparantie en democratie in dit project te krijgen en wel snel, vóór de Europese verkiezingen.
Konrad Szymański
(PL) Bij het luisteren naar dit debat heb ik nu en dan de indruk dat we uit het oog verliezen dat dit kaderbesluit gericht is op democratische landen, EU-lidstaten met een democratisch regime dat op een stevige basis berust. Er is bijgevolg geen dwingende reden of dringende noodzaak om het effect van het kaderbesluit te beperken door de invoering van begrippen als "aanzetten tot" en "reële terroristische dreiging". Dit is nu net de cultuur van verdachtmaking waarover de heer Fava heeft gesproken, een cultuur van argwaan tegenover de staat. Wie moet beoordelen hoe reëel een dreiging is geworden? Moet er bloed vloeien in de straten van een Europese stad vooraleer we er honderd procent zeker van kunnen zijn dat de dreiging in verband met training, het aanzetten tot en het uitlokken van terrorisme reëel is geworden?
Deze en andere vrijwaringsclausules kunnen met slechte bedoelingen worden geïnterpreteerd, bijvoorbeeld door rechtbanken. Ze kunnen worden opgevat als de uitdrukking van een ideologie, als een onjuiste interpretatie van de mensenrechten. Dat zou in dit geval de doeltreffendheid van de strijd tegen het terrorisme ondermijnen. Ik roep de lidstaten niet alleen op om meer vertrouwen te hebben en het kaderbesluit niet af te zwakken, maar ook om de convergentie te behouden tussen het kaderbesluit en het Verdrag ter voorkoming van terrorisme dat door de lidstaten van de Raad van Europa is opgesteld.
Αdamos Adamou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, terrorisme wordt door alle collega's hier in de zaal veroordeeld. Dit betekent echter niet dat wij de richting moeten ingaan van iets dat allesbehalve een bolwerk voor onze echte veiligheid zal zijn. De keuzes die de Europese Unie maakt om deze afschuwelijke misdaden te bestrijden stuiten bij ons op weerstand en baren ons grote zorgen.
De steeds reactionairdere maatregelen die worden getroffen bevestigen dat wij gelijk hadden door van meet af aan kenbaar te maken dat we het oneens waren met de filosofie van heel de exercitie, en dat wij nu gelijk hebben door ongerust te zijn over de daadwerkelijke verzekering van de vrijheden van onze burgers. De ingediende herziene voorstellen zijn sterker dan voorheen afgestemd op maatregelen en beleidsvormen die ertoe kunnen leiden dat onschuldige mensen op het beklaagdenbankje terechtkomen en worden veroordeeld. Daarmee wordt enkel en alleen al bij verdenking het fundamentele beginsel dat iemand onschuldig is zolang zijn schuld niet is bewezen, geheel onderuit gehaald.
Hoe is het mogelijk dat "publiekelijk aanzetten of uitlokken” een misdaad is indien daar niets op volgt, indien er geen daden op volgen? Hoever gezocht kan de definitie van "uitlokking” zijn? Wanneer wordt deze als "publiekelijk” beschouwd? Wanneer is zij echt gevaarlijk en dus strafbaar?
Het declaratoire karakter van een aantal bepalingen inzake de bescherming van de vrijheid van meningsuiting volstaat niet. De toepassing van het voorstel wordt immers bepaald door de filosofie die ten grondslag ligt aan de daarin opgenomen definities, die ertoe kunnen leiden dat - in strijd met artikel 10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens - manifestaties, redevoeringen, enzovoort, worden gecriminaliseerd.
Ons inziens kiest de Europese Unie met haar beleid voor een bepaalde koers en doet zij geen pogingen om de echte vrijheid van de burgers te waarborgen. Zij wuift onze ongerustheid weg met declaratoire clausules, die echter geenszins degenen beschermen die sommigen willen zien als potentiële terroristen.
Georgios Georgiou
(EL) Terrorisme: wat een tragedie, wat een ellende, pijn en haat! Gelukkig hebben ze ons geleerd dat wij ons moeten verstoppen en beschermen en dat wij moeten haten: dat zijn de grondrechten en dat is ervan terechtgekomen. Eén fundamentele verplichting hebben ze ons echter niet geleerd: dat wij geen terrorisme mogen provoceren. Terrorisme is namelijk geen ondeugd. Terrorisme kan crimineel gedrag zijn dat bedoeld is als wraakoefening maar het is geen ondeugd: het is een verschrikkelijke misdaad en daar bestaat geen twijfel over. Ik heb geen terroristen gezien die verdorven zijn en daarom samen met hun slachtoffers sterven. Terrorisme wordt geprovoceerd, en zolang het wordt geprovoceerd door degenen die dit provoceren en uitbuiten, zal het blijven doden.
Wij hier in het Parlement moeten de Europeanen beschermen, maar wij moeten ook de anderen beschermen die in Islamabad, in Sharm el-Sheikh en vandaag in Algerije zijn vermoord. Het Parlement heeft de verplichting de mensen te beschermen die geen schuld treft.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ashley Mote
(EN) Mijnheer de Voorzitter, twee weken geleden heeft de voorzitter van de Moslimraad in Groot-Brittannië gesproken tijdens een vergadering in dit gebouw, waarin hij de wederkerigheid tussen religies onvoorwaardelijk van de hand wees en beweerde dat de autochtone bevolking een plicht had om nieuwkomers te verwelkomen en dat die nieuwkomers het recht hadden om zich te blijven afzonderen. Hij maakte er daarbij geen enkele toespeling op dat islamitische fundamentalisten binnen zijn eigen gemeenschap zouden worden opgespoord en verwijderd, ondanks de wetenschap - die hij ongetwijfeld heeft - dat moslims, en alleen moslims, de kennis hebben om de fanatici onder hen te vinden en tegen te houden.
Het waren geen Schotse rugbyspelers die de metrotreinen in Londen opbliezen, noch Welshe boeren, en zelfs geen Engelse cricketspelers. Het waren een stel gehersenspoelde moslimjongeren die op zoek waren naar 72 Vestaalse maagden in het paradijs, in de overtuiging dat ze van God het recht hadden gekregen om ongelovigen af te maken. We strijden niet tegen het terrorisme. We voeren tegen een oorlog tussen religies en het wordt tijd dat we dat onderscheid onder ogen zien.
Urszula Gacek
(EN) Mijnheer de Voorzitter, veel collega's hebben verstandige opmerkingen gemaakt over hoe je een goede balans vindt tussen het voorkomen van terroristische daden en het waarborgen van onze burgerlijke vrijheden, vooral met betrekking tot gegevensbewaring en de verzameling ervan.
Ik wil het graag hebben over de vraag welke gegevens over onze burgers worden verzameld en over de opslag en toegankelijkheid ervan. Laat me even een voorbeeld van gegevensverzameling geven dat waarschijnlijk op de meeste collega's hier in deze vergaderzaal van toepassing is. We reizen vaak met het vliegtuig en zijn klanten van winkels op vliegvelden en bij elke aankoop die we doen moeten we onze instapkaart laten zien. De verschillen in belastingtarieven voor parfums, alcohol en tabak kunnen daarvoor een gegronde reden zijn, maar heeft u er ooit over nagedacht waarom het nodig is uw instapkaart te laten zien als u een krant koopt?
Wie heeft er wat aan om te weten of u de naar rechts neigende Daily Telegraph of de naar links neigende Libération koopt? Als de gegevens geen enkel doel dienen, waarom zou iemand ze dan verzamelen?
Ten tweede moeten we de waarborgen met betrekking tot opslag en toegang tot gegevens vergroten. Hoe kunnen we onze burgers er ooit van overtuigen dat de offers die ze worden gevraagd te maken op het gebied van hun persoonlijke vrijheden te rechtvaardigen zijn, wanneer overheidsinstanties in de lidstaten omvangrijke databanken hebben zoekgemaakt, zoals dat in het Verenigd Koninkrijk het geval was, of ze zelfs op het internet hebben gepubliceerd, zoals het geval was met belastinggegevens in Italië?
Deze voorbeelden alleen al laten zien waarom de Commissie en de Raad zouden moeten luisteren naar de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, die - onder andere - eist dat het verwerken van gegevens waaruit politieke overtuigingen blijken, verboden wordt en dat het kaderbesluit ook van toepassing is op nationale gegevensverwerking.
Alleen door middel van deze en aanvullende waarborgen die door het Parlement zijn voorgesteld, zullen de burgers gegevensverzameling accepteren. Zonder deze waarborgen krijgen we een Europese hooiberg aan informatie met ronddwarrelende stukjes stro en zonder enige hoop op het vinden van de spreekwoordelijke speld, die speld die het puzzelstukje met informatie vormt waarmee een terroristische gruweldaad wordt voorkomen.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het staat buiten kijf dat we de strijd tegen het terrorisme vastberaden moeten voortzetten. Daarom ben ik zeer verheugd over het feit dat we de nodige instrumenten verder ontwikkelen en aanpassen aan nieuwe inzichten. Eén ding moet echter duidelijk zijn: we kunnen deze strijd alleen binnen de grenzen van de rechtsstaat winnen. Zonder recht en moraal wordt het terrorisme alleen maar versterkt, in plaats van verzwakt. Dat hebben we duidelijk kunnen zien aan het optreden van de regering-Bush. Wat dit betreft komt Europa een voorbeeldfunctie toe.
De veiligheid en de vrijheid van de gemeenschap houden echter altijd verband met de vrijheid van het individu. Denkt u aan het Baskenland. Daar vrezen de mensen voor hun leven; de straat op gaan of een bezoek aan de verkeerde kroeg kan dodelijke gevolgen hebben. Het is onze taak om de burgers tegen dergelijke bedreigingen te beschermen. Daarvoor zijn soms beperkingen van andere individuele vrijheden nodig. Onze burgers moeten er echter van op aan kunnen dat deze beperkingen ook evenredig zijn en dat hun gegevens niet wereldwijd onder de geheime diensten worden verspreid. Kortom: het mag niet zo zijn dat onze burgers op een dag de ogen openen en moeten vaststellen dat Orwells visioenen geen utopie meer zijn. Het gaat er hier om de persoonlijke veiligheid te waarborgen zonder de privésfeer kapot te maken.
Op deze plaats wil ik mijn beide collega's danken die hier twee uitstekende verslagen hebben gepresenteerd. Want beide verslagen maken duidelijk dat we van de Raad grotere inspanningen verwachten wat betreft de bescherming van de grondrechten; we willen een zorgvuldiger omgang met en een betere bescherming van persoonsgegevens. We zullen de Raad onze volledig steun geven bij alle zinvolle en evenredige maatregelen ter bestrijding van het terrorisme.
Als sociaaldemocraten staan wij er altijd voor in dat de burger zich veilig kan voelen, op straat, bij grote evenementen en thuis. De vrijheid is een groot goed dat niet mag worden aangetast, door niets en niemand! Dat hebben we in onze eigen smartelijke geschiedenis in Europa vaak genoeg moeten ondervinden.
Jean-Marie Cavada
(FR) Mijnheer de Voorzitter, er is veel gezegd, en ik zal dus niet al te zeer uitweiden over dit onderwerp. Ik wilde gewoon wijzen op een nieuw gegeven: het terrorisme heeft in onze samenleving iets gecreëerd dat tot op heden niet bestond. Het terrorisme heeft regeringen toegestaan en lidstaten geleerd niet meer een indringer van buitenaf maar al hun burgers te wantrouwen, en dat maakt regeren moeilijk.
De veiligheid waarborgen en de rechten eerbiedigen, een moeilijkere opgave is nauwelijks denkbaar. Vanuit dat gezichtspunt wilde ik zeggen dat de verslagen van mevrouw Lefrançois en mevrouw Roure een buitengewoon evenwichtige synthese vormen van wat ons nog te doen staat om de bescherming van de burgers en de bescherming van hun vrijheid te garanderen.
Arbitreren tussen deze twee vereisten, dat is wat de lidstaten niet kunnen. Dat behoort niet tot hun tradities, en het is iets dat ze nu langzamerhand leren; het is beslist een eer voor het Europees Parlement en voor deze vergaderzaal om een stempel van evenwicht te drukken op het streven naar vooruitgang op deze twee terreinen: de veiligheid van de burger en de bescherming van hun vrijheid.
Zoals het er nu voorstaat lijkt het me dat het kaderbesluit, gewijzigd door de twee verslagen van mevrouw Roure en mevrouw Lefrançois, de vrucht is van jarenlange werkzaamheden, en dus buitengewoon waardevol is. Dit is echter nog maar één stap. Regeringen moeten leren hoe ze het besturen van burgers en het beschermen van hun leven met elkaar in evenwicht kunnen brengen. In dit opzicht kunnen we ze beslist helpen om de vereiste beslissingen te nemen, die ze mijns inziens niet alleen kunnen nemen of enkel binnen hun landsgrenzen ten uitvoer kunnen leggen.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, terroristische aanslagen zoals die in Islamabad tonen duidelijk aan dat het terrorisme een schrikwekkende realiteit is. We moeten daarom ieder voorstel toejuichen dat erop gericht is het terrorisme doeltreffend te bestrijden of - anders gezegd - met succes de veiligheid van de Europese naties te verzekeren.
Enerzijds komt het verslag dat we vandaag bespreken tegemoet aan deze doelstellingen, aangezien het probeert om het verschijnsel terrorisme in de vroegste fase - het aanzetten tot geweld - de kop in te drukken, anderzijds wordt in het document naar het verworpen Verdrag van Lissabon verwezen. De in het verslag genoemde doelstellingen en de rechtvaardiging ervan sluiten elkaar uit. We kunnen het terrorisme niet doeltreffend bestrijden zonder bepaalde burgerrechten te beperken. Dat is helaas de prijs die we voor onze veiligheid moeten betalen.
De Europese Unie heeft tot dusver geen stappen ondernomen om het internationale optreden te coördineren en wendt voor dat ze het terrorisme virtueel en met woorden bestrijdt. Op initiatief van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement werd in dit Parlement een "CIA-commissie” opgericht. Deze commissie, die geen concrete feiten heeft opgeleverd, heeft de strijd tegen het terrorisme alleen maar verzwakt. We kunnen bijgevolg enkel hopen dat we deze keer, onder het mom van de bescherming van de grondrechten, niet dezelfde richting inslaan.
Αthanasios Pafilis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Raad en de Commissie - waarmee algemeen gesproken ook het verslag instemming betuigt - is een uitermate reactionaire aanval op zelfs de meest fundamentele civiel-democratische rechten en vrijheden. Het doel hiervan is de versteviging van het institutioneel repressiekader, opdat dit kan worden gebruikt in de onderdrukking van de volksstrijd.
Met de invoering van nieuwe termen, van gewelddadige radicalisering, waarvan extreme ideologieën de speerpunt zijn, wordt op willekeurige wijze elke uiting, elke mening, elke ideologische overtuiging waarmee het kapitalistische uitbuitingssysteem wordt betwist, gecriminaliseerd.
Daarnaast wordt de Europese terreurwetgeving gewijzigd en worden hierin nog eens drie misdaden opgenomen, misdaden die verband houden met internetgebruik. Dit middeleeuws kaderbesluit geeft de repressieve mechanismen de mogelijkheid om het verkeer van ideeën te verbieden en te bestraffen, onder het voorwendsel dat daarmee terreurdaden worden uitgelokt of dat tot terreurdaden wordt aangezet. Tegelijkertijd worden, volgens dezelfde filosofie, vormen van strijd die de politiek van de Europese Unie betwisten en omver willen gooien, als terreurdaden beschouwd.
Als reactie hierop moeten de mensen weigeren te gehoorzamen en deze reactionaire wetten niet accepteren.
Sylwester Chruszcz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, we debatteren vandaag over de vorm van het kaderbesluit van de Raad over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken. Het gaat om een zeer belangrijke kwestie die aan een grondige analyse moet worden onderworpen. Meteen aan het begin van het verslag vind ik echter al een verwijzing naar het Verdrag van Lissabon en de veranderingen die de inwerkintreding ervan met zich mee zal brengen. Ik zou u eraan willen herinneren dat het Verdrag van Lissabon na het Ierse referendum dode letter is. Het kan dus niet door de beugel dat er geprobeerd wordt om de situatie op deze manier te manipuleren. De in het verslag voorgestelde amendementen van het Parlement leiden zelfs tot een meer ingrijpende harmonisatie dan aanvankelijk door de Commissie was voorgesteld. Ik ben van mening dat we de vaststelling van meer gedetailleerde definities op nationaal niveau aan de lidstaten moeten overlaten, in plaats van alles in Brussel te willen bepalen. Dat geldt eveneens voor de bescherming van persoonsgegevens.
Ioannis Varvitsiotis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de twee collega's die deze verslagen hebben opgesteld, van harte gelukwensen. Het lijdt geen twijfel dat terrorismebestrijding ons aller, gemeenschappelijk en vanzelfsprekend doel is. Daarnaast verplicht onze juridische cultuur ons echter de individuele rechten en de persoonsgegevens te beschermen.
Als de Raad aan de individuele rechten komt, stuit dat bij mij op verzet. Ik wilde echter de aandacht richten op een ander feit, op het feit dat er in diverse landen talloze gevallen zijn geweest van grote hoeveelheden uitgelekte persoonsgegevens. Dat heeft mij ervan overtuigd dat de bescherming ervan inefficiënt is.
Moet ik herinneren aan de gevallen in Groot-Brittannië, waar niemand minder dan de premier, Gordon Brown, gedwongen was zich bij zijn burgers te verontschuldigen? Moet ik herinneren aan het rapport dat is verschenen in Groot-Brittannië, waaruit blijkt dat de helft van de bevolking in dit land is blootgesteld aan documentenvervalsing en bankfraude? Moet ik eraan herinneren dat zich nu dergelijke gevallen ook in Duitsland voordoen en dat de Duitse regering gedwongen is strenge maatregelen te treffen? Ik weet zeker dat er nog andere landen zijn met dergelijke gevallen, zonder dat ik er toevallig van af weet.
Als zich dergelijke dingen voordoen, voel ik er weinig voor om in te stemmen met de overdracht van persoonsgegevens van het ene land naar het andere. Ik vrees dat deze procedure maar één resultaat zal opleveren, namelijk precies het resultaat dat ook de terroristen willen: aantasting van het vertrouwen van de burgers in de staat. Dat moet worden vermeden.
Genowefa Grabowska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, hoewel het recht niet in een definitie van terrorisme voorziet, weten we allemaal wat dit verschijnsel inhoudt. Duizenden Europeanen zijn het slachtoffer geworden van de gruweldaden van terroristen. We willen een maatschappij die vrij is van de psychologische besmetting van terreur. Daarom moeten we ons wapenen. We moeten ons tegen dit fenomeen verdedigen, maar wel op een intelligente en efficiënte manier. Het lijdt geen twijfel dat we de strijd met het terrorisme moeten aanbinden, maar niet volgens het wraakzuchtige, zij het bijbelse beginsel van "oog om oog, tand om tand". Wij leven in een democratische samenleving en hebben de Unie opgebouwd op waarden die we hoog in het vaandel hebben, zoals de grondrechten, het respect voor de menselijke waardigheid en de bescherming van de persoonlĳke levenssfeer, met inbegrip van de persoonsgegevens. Ik zou de rapporteurs daarom hartelijk willen bedanken voor het geleverde werk.
Ik verwelkom de amendementen die zijn ingediend op de conclusies van de Commissie. Tegelijkertijd zou ik echter willen oproepen tot een efficiënt en geharmoniseerd optreden dat ieder van ons tegen terroristische propaganda en het aansporen tot terreur beschermt, in de eerste plaats onze kinderen en jongeren. Zij zijn het meest vatbaar voor terrorisme omdat ze jong en open zijn en een blind vertrouwen hebben in de maatschappij. Daarom moeten we hen beschermen tegen de gevaarlijke teksten die via het internet en andere massamedia worden verspreid, vaak onder het mom van de vrijheid van meningsuiting.
"Aanzetten tot" is een goede omschrijving voor dit soort acties, maar het is niet voldoende om deze concepten op te nemen in een kaderbesluit. We moeten mechanismen ontwikkelen, we moeten een efficiënt Europees stelsel opzetten en goede procedures uitwerken die ons in staat stellen om de daden die we vandaag als een misdaad omschrijven met succes te vervolgen. Zonder deze instrumenten en zonder gemeenschappelijk beleid op dit gebied zullen we nooit het succes boeken dat we zo graag willen bereiken.
Marek Aleksander Czarnecki
(PL) Het debat over hoe we het probleem van het terrorisme moeten aanpakken, wordt steeds actueler, met name in het licht van de tragische gebeurtenissen die de afgelopen dagen in Pakistan en in Spanje hebben plaatsgevonden. De Europese Unie, die zich tot doel heeft gesteld haar burgers een hoog niveau van veiligheid en rechtvaardigheid te bieden, wordt vandaag met nieuwe uitdagingen en dreigingen geconfronteerd als gevolg van de ontwikkeling van de informatie- en communicatietechnologieën, waaronder het internet. Met het oog op de toepassing van nieuwe methoden door terroristen, zoals de creatie van duizenden websites die voor de verspreiding van terroristische propaganda worden gebruikt, is een krachtdadig optreden van de Europese Unie vereist.
Ik sluit me aan bij het standpunt van de rapporteur, mevrouw Lefrançois. Zij acht het absoluut noodzakelijk om een juridisch kader vast te stellen dat op het cyberterrorisme is toegesneden en dat tegelijkertijd de bescherming van de fundamentele vrijheden en de rechten van de EU-burgers garandeert, zoals in het Handvest van de grondrechten is vastgelegd. Daarenboven is het mijns inziens van essentieel belang dat alle lidstaten het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme ratificeren.
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Europees Parlement staat op de bres voor de vrijheid van meningsuiting in heel Europa - ook in Keulen, omdat Keulen deel uitmaakt van Europa - voor ieder die zich uit wil spreken tegen het islamitisch fundamentalisme en totalitarisme, dat als basis niet de islam, maar de fundamentalistische islam van het terrorisme heeft.
Laat het dus afgelopen zijn met de censuur - laten we dat recht verdedigen!
Hier wordt geprobeerd koehandel te bedrijven en het recht op vrijheid te verdedigen door aan ieder die dat wil de mogelijkheid te bieden om zich in moskeeën in gunstige zin uit te laten over terrorisme; als ze hier en daar wat woorden tegen racisme en vreemdelingenhaat toevoegen, kunnen we hen niet meer bekritiseren en kunnen we hen er niet van weerhouden hun propaganda te verspreiden. Men heeft ons het spreken belet en daarom snoer ik mijzelf de mond!
De Voorzitter
Dank u mijnheer Borghezio; ik denk, of beter gezegd ik leid uit uw besluit om uzelf de mond te snoeren af dat we uw toespraak als beëindigd kunnen beschouwen.
Luca Romagnoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de verslagen proberen, zoals gewoonlijk, gegevensbescherming en het voorkómen van terrorisme met elkaar in overeenstemming te brengen. Natuurlijk, we willen allemaal de strijd opvoeren en de oorlog tegen het terrorisme winnen, maar aangezien we beide doelstellingen willen bereiken, vraag ik me eerlijk gezegd af of datgene waarover we debatteren niet uiteindelijk - zoals alle compromissen - de reikwijdte van de initiatieven zal verminderen. Maar goed, niet zelden staan politiesamenwerking en bescherming van de rechten van individuen lijnrecht tegenover elkaar, en hier wordt een redelijk evenwicht bereikt.
Eén ding is echter zeker, en dat is dat de burgers van de EU worden lastiggevallen met voortdurende, om niet te zeggen verstikkende, beperkingen van hun privacy en het is al even zeker dat dit voor de bescherming tegen terroristen volslagen nutteloos is. Het is namelijk zo dat die, ondanks de wereldwijde controle op de communicatie tussen personen en op hun gaan en staan, nog steeds bekeerlingen maken en dood en verderf zaaien. Helaas reiken onze initiatieven niet zo ver als de arm van een bepaalde vorm van islamitisch radicalisme, dat wellicht op een andere manier bestreden moet worden dan wij nu doen.
Herbert Reul
(DE) Mijnheer de Voorzitter, beste collega's! De vorige spreker heeft hier volgens mij ten onrechte een verband gelegd. In Keulen ging het niet om een verbod op redevoeringen tegen fundamentalisme of op redevoeringen van democraten, maar om mogelijke bedreigingen voor de burgers. Het ging om rechts-extremisten die daar rondliepen en zich op een manier hebben gedragen die een gevaar vormde voor de openbare veiligheid. Dat is iets anders, en het een kan niet met het ander worden verward, ook niet even voor de show hier in het Parlement - ik wind me daar echt over op!
Ten tweede: dat we hier in het Parlement zijn overeengekomen om het terrorisme aan te pakken is verstandig, goed en dringend noodzakelijk. Omdat dit moeilijk te verzoenen is met de gegevensbescherming is elk besluit voor iedereen hier in het Parlement enorm moeilijk. Maar het is natuurlijk zo dat als er dingen gebeuren zoals in het Marriott Hotel in Islamabad of zoals nu weer in Spanje, als we constant met dergelijk geweld worden geconfronteerd - en we weten allemaal dat wat deze moordenaars beramen via moderne informatiekanalen wordt voorbereid en vervolgens via moderne informatie- en communicatietechnologie wordt verwerkt - dat we dan ook geen andere keus hebben. Daarom was het een goed voorstel van de Commissie om te proberen op dit gebied tot Europese afspraken te komen.
Het is een moeilijke afweging en dat zal ook zo blijven. We hebben echter in de eerste plaats de plicht om mensenlevens te beschermen. Wat hebben we aan gegevensbescherming, om het eens recht voor z'n raap te zeggen, als er achteraf doden vallen? Daarom is het juist dat we wat betreft de rekrutering, de financiering, de uitvoering van aanslagen en de verheerlijking van terreurdaden gewoon ook de moderne informatietechnologieën onder de loep nemen en afspraken maken over hoe we die fenomenen in heel Europa bestrijden en dat we op dit gebied ook nationale voorschriften aanvullen met Europese afspraken. Dat is onze absolute plicht. Het gaat erom dat we actie ondernemen. Uiteindelijk is het ook voor het beeld van Europa positief dat we in staat zijn zulke belangrijke vraagstukken op te lossen, ook al vallen de afzonderlijke beslissingen niet mee.
Jörg Leichtfried
(DE) Mijnheer de Voorzitter! Allereerst wil ik hier de gelegenheid aangrijpen om de rapporteurs, mevrouw Lefrançois en mevrouw Roure van harte geluk te wensen, omdat hun in deze verslagen iets is gelukt wat volgens mij uiterst belangrijk is. Als het om terrorisme gaat moeten we er altijd erg goed op letten dat we met de wetten die we uitvaardigen niet de terroristen in de kaart spelen, door namelijk onze samenleving, die op gelijkheid, vrijheid en de rechtsstaat is gebaseerd, van deze instrumenten te beroven, want dan hebben zij hun doel waarschijnlijk echt bereikt en dat willen we allemaal niet.
Daarom vind ik het van het grootste belang dat er beperkingen worden gesteld aan de uitwisseling van gegevens, dat gevoelige gegevens alleen in zeer strikt gereguleerde uitzonderingsgevallen mogen worden verstrekt en dat het doorgeven van gegevens aan derde landen zeer sterk kan worden beperkt.
Bovendien ben ik van mening dat de term "uitlokken van” onjuist is. Hij past niet bij ons rechtsstelsel, en de term "aanzetten tot” was zeker beter geweest. Daarnaast is het belangrijk om op de persvrijheid, de vrijheid van meningsuiting en het brief- en telecommunicatiegeheim te letten.
Ik kan er nu alleen toe oproepen dit te doen. Als we het Verdrag van Lissabon al hadden, was deze oproep niet nodig geweest, dan zaten we in de medebeslissingsprocedure. Maar het is mooi dat die collega's die daar rechts achteraan in de zaal tegen het Verdrag van Lissabon tekeer zijn gegaan, nu ontmaskerd worden. Ze willen minder burgerrechten, minder gegevensbescherming, ze willen minder vrijheid en een zwakker Parlement! Ik ben er zeker van dat de kiezers dit de volgende keer begrepen zullen hebben.
Toomas Savi
(EN) Mijnheer de Voorzitter, natuurlijk steun ik de verslagen, maar ik vind de discussie rond de strijd van de EU tegen terrorisme nogal vreemd op dit moment. Het voorzitterschap heeft deze strijd namelijk ernstig ondermijnd door de PMOI, ofwel de Organisatie van Volksmojahedin van Iran, op de zwarte lijst met terroristische organisaties van de EU te zetten, ondanks de uitspraak van het Europese Hof van Justitie, het Gerecht van eerste aanleg en de Britse commissie van beroep betreffende verboden organisaties.
Het vorige besluit om de PMOI op de zwarte lijst te zetten, was naar verluidt het resultaat van louche diplomatieke onderhandelingen die waren gebaseerd op bekrompen nationale belangen.
De Europese Unie kan niet blijven afwijken van de rechtsstaat en daarom roep ik mijn collega's op zich aan te sluiten bij de oproep van de onlangs gevormde Europese commissie voor rechtvaardigheid onder leiding van ondervoorzitter Alejo Vidal-Quadras, die eist dat de PMOI onmiddellijk van de zwarte lijst wordt gehaald.
Geoffrey Van Orden
(EN) Mijnheer de Voorzitter, onze open en democratische maatschappijen zijn een krachtbron, maar juist die openheid kan worden uitgebuit zodat zij een kwetsbaarheid wordt. Deze kant van het verhaal bespreken we vandaag. Veiligheid is natuurlijk niet alleen een technisch gebeuren. Veiligheid en vrijheid zijn complementair en onze beste bescherming is een gemeenschappelijke, hechte maatschappij in al onze lidstaten, gebaseerd op gedeelde democratische waarden en wederzijds vertrouwen.
De laatste jaren liggen onze instellingen en traditionele waarden echter zowel intern als extern constant onder vuur. Tegelijkertijd zien we een groei van subculturen binnen onze eigen maatschappijen die minachting hebben voor onze vrije waarden, die opzettelijk proberen om alternatieve politieke en wettelijke structuren op te richten, soms door middel van geweld, en die zich verschuilen achter onze complexe en milde rechtssystemen en onze liberale opvattingen over mensenrechten.
De EU heeft vaak niet geholpen. Helaas ziet ze elke crisis als een kans om haar eigen bevoegdheden uit te breiden en stelt ze zich zelden de vraag of haar daden op één gebied ook een schadelijk effect hebben op een ander gebied. Ik twijfel bijvoorbeeld aan het beleid van het vrije verkeer van personen, de lakse aanpak van asiel en immigratie en de pogingen om het Handvest van de grondrechten in de Grondwet op te nemen.
Ik twijfel er niet aan dat ieder van ons manieren wil vinden om het gevaar van terrorisme te bestrijden, maar het ontgaat me ten enenmale waarom de EU het nodig vindt om, door middel van haar kaderbesluit, maatregelen te kopiëren die allang door de Raad van Europa zijn getroffen.
Alle EU-lidstaten zijn lid van dat orgaan, samen met nog negentien andere landen en waarschijnlijk hebben zij allemaal hun wetgeving al aangepast. Er is echter een gebied, dat onder de bevoegdheid van de Raad van Europa valt, dat gebaat zou zijn bij herziening. Ik doel op het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (EVRM). Dit is een Verdrag dat onder heel andere omstandigheden tot stand is gebracht, meer dan vijftig jaar geleden. De rechterlijke interpretatie ervan bemoeilijkt vaak het uitzetten van terroristen uit onze landen. Als we iets zinvols willen doen, zouden we wellicht eens een nieuwe blik kunnen werpen op het EVRM.
Marianne Mikko
(ET) Dames en heren, persoonsgegevens zijn gevoelige informatie waar uiterst zorgvuldig mee moet worden omgegaan. De bescherming ervan mag geen leemten vertonen en moet feilloos werken. Dat is ook precies het doel van de door de rapporteur ingediende amendementen op het voorstel voor het ontwerpkaderbesluit van de Raad over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken. Ik feliciteer ook de rapporteur met het verrichte werk.
Het kaderbesluit zal grote gevolgen hebben voor een van de grondrechten van de burgers in de Europese Unie: het recht op privacy. Aangezien het Europees Parlement zich altijd zonder enig voorbehoud sterk heeft gemaakt voor een krachtig, beschermingsgericht kaderbesluit dat een hoge mate van gegevensbescherming mogelijk maakt, moet de Raad de amendementen van het Parlement uiterst serieus nemen. De uitwisseling van persoonsgegevens moet in goede banen worden geleid via een begrijpelijke standaardgedragscode, die moet voorzien in betrouwbare bescherming met waarborgen voor de eerbiediging van de grondrechten van personen.
Het allerbelangrijkste is dat wordt aangegeven hoe persoonsgegevens in de praktijk moeten worden gebruikt. De verwerking van persoonsgegevens die licht werpen op de raciale of etnische achtergrond van betrokkene, op politieke opvattingen, religieuze of filosofische overtuigingen, het lidmaatschap van beroepsorganisaties, de gezondheid of de seksuele geaardheid, moet even streng worden gereguleerd als geneesmiddelen. Het is niet zo dat de enige beperking mag liggen in een clausule die zegt dat die verwerking is toegestaan wanneer die van essentieel belang is en dat er voldoende waarborgen moeten zijn - dit is te algemeen, de uitzonderingen moeten expliciet worden gemaakt. De toegang tot persoonsgegevens en de openbaarmaking ervan moeten plaatsvinden binnen wettelijke kaders, de beveiliging ervan moet volledig worden gewaarborgd. Daarvoor hebben we een waterdicht, specifiek, beschermingsgericht kaderbesluit en controlesysteem nodig. Het is onze taak de grondrechten van onze burgers veilig te stellen en tegelijkertijd terrorisme te ontmoedigen. Dit moet met de grootst mogelijke zorgvuldigheid worden omringd.
Olle Schmidt
(SV) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik dank de rapporteurs voor hun uitstekende werk, dat een wezenlijke verbetering betekent van het voorstel van de Commissie. In het verleden heeft het me moeite gekost om steun te verlenen aan verslagen over terrorisme, ondanks het feit dat ik terrorisme serieus als een van de belangrijkste tests beschouw voor de geloofwaardigheid van onze Unie en haar vermogen tot solidariteit en medeverantwoordelijkheid. Met alle respect voor de collega's uit lidstaten die door de waanzin van het terrorisme worden getroffen, wil ik erop wijzen dat het onze belangrijkste verantwoordelijkheid is om ervoor te zorgen dat de democratie nooit wordt verdedigd met ondemocratische middelen. De rechtsstaat moet worden gehandhaafd, evenals de eerbiediging van de integriteit van de burgers.
De wazige passages van de Commissie over het strafbaar stellen van publiekelijke uitlokking zijn, evenals andere voorstellen om het goedpraten van terrorisme hieraan toe te voegen, dermate vaag en voor zoveel uitleg vatbaar, dat het doel van de wetgeving, namelijk voor een gemeenschappelijk beschermingsniveau in de Unie te zorgen, ernstig in diskrediet dreigt te worden gebracht. De strijd tegen het terrorisme moet op een gemeenschappelijke basis worden gevoerd, maar met respect voor de verschillende juridische tradities en normen van de Unie en vooral ook met respect voor democratische tradities en waarden.
Jas Gawronski
(IT) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, velen hebben vanmorgen het woord gevoerd over de oorlog tegen het terrorisme en daarbij geconstateerd dat het moeilijk is oorlog te voeren tegen iets dat geen vaste vorm heeft, geen leger heeft en geen grondgebied heeft, maar eenvoudigweg een tactiek is.
Deze vreemde oorlog is nog niet gewonnen, en het zal zonder twijfel moeilijk zijn hem te winnen, maar er zijn wel een aantal positieve resultaten bereikt, zoals alleen al het feit dat er sinds 11 september geen aanslagen meer zijn gepleegd op de Verenigde Staten. Er is voor deze successen echter een hoge prijs betaald en ik deel de bezorgdheid van de rapporteur, mevrouw Lefrançois, die vindt dat de scheidingslijn tussen de vrijheid van meningsuiting en schending van het recht soms erg dun is en volgens wie het risico niet denkbeeldig is dat de wil om de veiligheid van de Europese burgers te verbeteren in de praktijk leidt tot een beperking van hun rechten en vrijheden.
Het is allesbehalve eenvoudig om een evenwicht te vinden tussen deze twee behoeften, deels omdat we ons op onbekend terrein bevinden: terrorisme is een zo recent verschijnsel dat we niet kunnen teruggrijpen op precedenten of uit ervaring kunnen putten. Het staat buiten kijf dat er in naam van de oorlog tegen het terrorisme in strijd met de wet is gehandeld, hoofdzakelijk door dat land dat het meest heeft gedaan om, ook in ons belang, terrorisme te bestrijden - de Verenigde Staten. De reden daarvoor is dat het beteugelen van terrorisme een prijs heeft: de beperking van burgerlijke vrijheden.
Het is aan de andere kant makkelijk om geen fouten te maken als je weinig of niets doet. Als wij in de Europese Unie voor een veiliger toekomst willen zorgen, moeten we dus meer doen; we moeten de maatregelen van de lidstaten en de initiatieven van de geheime diensten beter op elkaar afstemmen en we moeten vooral niet de Verenigde Staten de last van deze verantwoordelijkheid alleen laten dragen. Dan zullen we misschien ook kunnen proberen onze principes te doen gelden, evenals onze ideeën over die dunne scheidingslijn tussen de veiligheid van burgers en mensenrechtenschendingen.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) De samenwerking tussen de instellingen van de Europese Unie bij de bestrijding van het terrorisme moet perfect functioneren, vooral omdat dit fenomeen steeds sterker wordt. Terrorisme is de belangrijkste vijand van stabiliteit en wereldvrede geworden. Als wij terugdenken aan de gebeurtenissen van 11 september of die van Madrid en Londen een paar jaar geleden, hebben we een perfect tafereel van afgrijzen, angst en lijden.
Om de veiligheid van de burgers zeker te stellen moeten we dringend acties ondernemen op het gebied van terrorismebestrijding. Dit dient te gebeuren in nauwe samenwerking met lokale en regionale autoriteiten. Geen enkel aspect van het kaderbesluit mag worden geïnterpreteerd als een vermindering of inperking van de fundamentele rechten of vrijheden, zoals de vrijheid van meningsuiting, vereniging of samenscholing. Het uitdrukken van radicale, polemische of controversiële standpunten over politiek gevoelige kwesties, inclusief het terrorisme, valt niet onder de draagwijdte van het kaderbesluit. Zolang wij een evenwicht bewaren tussen het respecteren van de vrijheden en het beschermen van de veiligheid van de burgers, dient ieder initiatief te worden begroet.
Mihael Brejc
(SL) De twee verslagen over de kaderbesluiten zijn twee nieuwe stukjes in de steeds verder uitdijende puzzel van verordeningen, richtlijnen en andere documenten ter bestrijding van het terrorisme. Ik steun beide verslagen omdat beide kaderbesluiten volgens mij nodig zijn en omdat er een redelijke balans is gevonden tussen veiligheidsmaatregelen en de vrijheid van het individu. Ik ben van mening dat de Commissie en de Raad in de toekomst meer aandacht moeten besteden aan de volgende punten.
Ten eerste: het hand over hand toenemende aantal antiterrorismewetten, en het zorgen voor meer transparantie daarin. We hebben, ook in dit opzicht, overbodige en onpraktische wetten, of bepalingen daarin, die na een grondige bestudering aangepast of ingetrokken moeten worden.
Ten tweede: de toepasselijkheid van wetten, en daarmee de doeltreffende bestrijding van het terrorisme, hangen niet alleen af van solide wetgeving, maar ook van doeltreffende samenwerking tussen de lidstaten en hun politie- en veiligheidsdiensten. We hebben op dit punt nog niet het gewenste niveau bereikt.
We moeten de controlemechanismen van de Europese Unie en de lidstaten bestuderen en vergelijken. We moeten extra aandacht schenken aan verlies of misbruik van gegevens van databanken, waarover ook informatie moet worden uitgewisseld tussen de lidstaten.
Tot slot moeten we meer aandacht besteden aan voorlichting, zodat het publiek beter begrijpt waarom bepaalde maatregelen nodig zijn.
Mijn gelukwensen met beide verslagen.
Iliana Malinova Iotova
(BG) Helaas vormen de recente gebeurtenissen in Pakistan het zoveelste categorische bewijs van hoe actueel de discussie van vandaag is. En uit die discussie moet een duidelijk en categorisch antwoord voortkomen op twee principiële vragen: in de eerste plaats of we met het voorgestelde document daadwerkelijk genoeg hebben gedaan om de strijd tegen de misdaad te steunen, en op de tweede plaats of we bij onze inspanningen daarvoor de mensenrechten hebben gerespecteerd en de persoonsgegevens van onze burgers voldoende hebben beschermd. In zijn lange voorgeschiedenis is dit document onderhevig geweest aan veel controverse en wijzigingen, en ik wil de rapporteurs prijzen voor hun goede werk om uiteindelijk te komen tot op consensus gebaseerde en uitgebalanceerde tekst.
Bijzondere aandacht verdienen de amendementen die zijn voorgesteld in het verslag van mevrouw Roure, die vereisen dat de persoonsgegevens alleen voor wettige doeleinden worden verzameld en Verdrag nr. 108 wordt nageleefd, terwijl de betrokkene verplicht wordt geïnformeerd over het doel van de verwerking van zijn gegevens. En toch zijn er bepalingen die de Raad voorstelt, die tot gegronde zorg aanleiding geven. Ik ben het helemaal eens met het voorstel van mevrouw Roure tot het laten vervallen van artikel 1, lid 4, van het voorstel van de Raad waarbij gevallen met betrekking tot de nationale veiligheid de facto van de werkingssfeer van het huidige kaderbesluit worden uitgesloten. Ik ben ervan overtuigd dat, indien die bepaling gehandhaafd blijft, het wetgevingsbesluit waarover we binnen enkele uren zullen stemmen, de mogelijkheid zal bieden de wet te omzeilen en zelfs te misbruiken, aangezien het begrip "nationale veiligheid" te algemeen is en op diverse manieren kan worden geïnterpreteerd. Zo heeft zich onlangs in Bulgarije een geval voorgedaan waarbij werd geprobeerd persoonsgegevens op te vragen bij het nationale ziekenfonds. Alleen dankzij de prompte maatregelen van de leiding van het ziekenfonds kon dit worden voorkomen.
De controlefuncties en de bevoegdheden van de nationale toezichthouders en van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming moeten worden uitgebreid. Helaas blijkt uit de analyse dat deze instanties veeleer vaak worden ingezet om voor de naleving van specifieke wettelijke bepalingen te zorgen, maar in feite geen enkele sanctionerende of onderzoekende functie hebben. Aan de lidstaten van de Europese Unie moet worden aanbevolen deze functies uit te breiden.
Hubert Pirker
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil eerst ingaan op het tweede verslag, namelijk het kaderbesluit inzake terrorismebestrijding. We weten dat activiteiten ter bestrijding van terrorisme noodzakelijk zijn, aangezien het een feit is dat er binnen de Unie meer dan 300 Al-Qaida-initiatieven bestaan en meer dan 500 websites beschikbaar zijn die zelfs recepten voor het maken van bommen bevatten. Dat is duidelijk en ik geloof dat het noodzakelijk is om te proberen het evenwicht te bewaren, dus enerzijds de grondrechten te beschermen, maar anderzijds ook alle denkbare maatregelen te nemen om te voorkomen dat er terroristische activiteiten met dodelijke afloop plaatsvinden.
Ik wil hier één punt benadrukken. Ik geloof dat het Europees Parlement een grote fout zou maken als hier tot een wijziging van de terminologie zou worden besloten en het "uitlokken” van een terroristisch misdrijf zou worden vervangen door het "aanzetten” daartoe. En wel om de eenvoudige reden dat het aanzetten tot een dergelijk misdrijf pas kan worden bewezen als er al doden zijn gevallen. Maar dan is het al te laat! Niemand zou daar begrip voor hebben of dat aanvaarden. Wanneer echter het uitlokken is opgenomen in deze rechtshandeling, bestaat de mogelijkheid om al in te grijpen als er toe wordt opgeroepen een wet te overtreden of een handeling te verrichten waarop een straf in verband met een terreuractiviteit staat.
Dat wil zeggen dat we hier de mogelijkheid hebben om mensenlevens te redden voordat een terreurdaad wordt gepleegd. Ik zou het daarom betreuren als het Parlement hier een verkeerde weg zou inslaan door de terminologie te wijzigen. Ook omdat de Raad van Europa het op "uitlokken” houdt. Als ik het goed begrijp zijn ook de Raad en de Commissie deze mening toegedaan, en wij moeten ons - dat is een appel aan u allen - daarbij aansluiten en de term "uitlokken van” laten staan, omdat daarmee mensenlevens kunnen worden gered voordat terroristische acties kunnen worden uitgevoerd.
Andrzej Jan Szejna
(PL) Mijnheer de Voorzitter, vooreerst zou ik mevrouw Roure willen bedanken voor haar verslag over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken.
Het staat als een paal boven water dat de snelle vaststelling van een kaderbesluit voor de bescherming van persoonsgegevens in de derde pijler zal bijdragen tot een betere bescherming van deze gegevens, evenals van de privésfeer en de fundamentele rechten van alle burgers in de lidstaten van de Europese Unie. Voor ons socialisten is deze kwestie een prioriteit, niet alleen omdat het ons momenteel op dit gebied aan geschikte wettelijke oplossingen ontbreekt, maar ook en vooral gezien het belang van deze aangelegenheid voor iedere inwoner van de Europese Unie.
Naar mijn mening vertoonde het vorige besluit van de Raad te veel hiaten. Het garandeerde de bescherming van persoonsgegevens slechts in minimale en zeker niet in afdoende mate. Ik steun bijgevolg ten volle de door de rapporteur voorgestelde amendementen op het voorstel van de Raad waarmee wij geen genoegen konden nemen. Dat geldt voornamelijk voor de amendementen met betrekking tot de bescherming van gegevens in verband met DNA, de gezondheid en de seksuele geaardheid van burgers. Alle persoonlijke en gevoelige informatie over het leven van een individu, zoals informatie over de raciale of etnische afkomst en over godsdienstige of wereldbeschouwelijke overtuigingen, behoeven speciale bescherming. De verwerking van deze gegevens is enkel toelaatbaar in uitzonderlijke situaties, die op zeer precieze wijze in de wet worden omschreven en waarvoor de voorafgaande toestemming van een rechtbank vereist is.
Het is eveneens van fundamenteel belang dat de rapporteur de moeite heeft genomen om tot een oplossing te komen voor het probleem van de bescherming van gegevens wanneer deze verder worden verwerkt en aan derde landen of particuliere instanties worden verstrekt, aangezien de meeste misbruiken net in dergelijke situaties worden vastgesteld.
Wij hebben behoefte aan een nauwkeurig kaderbesluit dat garant staat voor een niveau van gegevensbescherming dat minstens equivalent is met het niveau dat in de eerste pijler wordt gewaarborgd door de richtlijn uit 1995 en door Verdrag nr. 108.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, soms ben ik bang dat het feit dat dit Parlement zo vaak debatteert over terrorisme een zorgwekkend gebrek aan overeenstemming over onze tegenreactie weerspiegelt. De terroristische gruweldaden die gedurende tientallen jaren over de hele wereld zijn begaan, waaronder de recente bomaanslag in Islamabad, zouden toch onze ogen moeten hebben geopend voor zijn ware, kwade karakter en de noodzaak om resoluut en onmiskenbaar de bestaande bedreiging die het tegen de westerse democratie en manier van leven vormt te bestrijden.
Daarom verwelkom ik de samenwerking tussen EU-lidstaten om zware straffen vast te stellen en op te leggen aan degenen die aanzetten tot terrorisme. Ik kan me de demonstraties in Londen nog herinneren die samenvielen met de uitgave van striptekeningen in Denemarken die de profeet Mohammed afbeeldden. We zijn in Europa natuurlijk trots op onze vrijheid van meningsuiting en demonstranten die borden dragen met daarop de leus dat mensen die de islam beledigen moeten worden onthoofd, hebben met hun tot geweld aanzettende haatspraak duidelijk de grens van de vrijheid van meningsuiting overschreden.
In het VK hebben we onlangs de grenzen wat betreft voorlopige hechtenis zonder aanklacht op verdenking van betrokkenheid bij terrorisme besproken. Ik ben persoonlijk van mening dat we de politie en veiligheidsdiensten de hulpmiddelen moeten geven die ze nodig hebben om onze burgers te beschermen, natuurlijk onder strenge wettelijke waarborgen.
Dat is zeker wat de meeste mensen in mijn land en de overige burgers in Europa willen, volgens de opiniepeilingen. Verder ben ik met betrekking tot gegevensbewaring vaak verbijsterd over hoe het Parlement een zo absolutistische - in plaats van evenwichtige - benadering ten opzichte van burgerlijke vrijheden hanteert. Natuurlijk, er moeten duidelijke waarborgregels bestaan over hoe informatie wordt gedeeld, maar nogmaals, we moeten onze rechtshandhavinginstanties ondersteunen.
Ten slotte, de EU zou de Hezbollah op de lijst van verboden terroristische organisaties moeten zetten. Dat zij dat in het verleden niet heeft gedaan ondanks prima facie-bewijs, toont het ogenschijnlijke tekort aan vastberadenheid van de EU en dat is koren op de molen van degenen die onze manier van leven in een democratie willen vernietigen.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de uitwisseling van informatie tussen de politiekorpsen van de lidstaten is essentieel om bedreigingen van terrorisme te bestrijden en, sterker nog, het voorkomt gruweldaden. Veel gruweldaden zijn op mijn eigen eiland Ierland voorkomen door zulke uitwisselingen.
Lange tijd waren Ierland en het VK onwillig om dit te doen vanwege een diepgeworteld wantrouwen. De gevolgen waren afschuwelijk. Het zal daarom geen verrassing zijn dat ik helemaal achter het uitwisselen van informatie sta. Ik maak me echter, net als mijn collega's, zorgen dat de herziene voorstellen van de Raad onvoldoende bescherming bieden op het gebied van persoonlijke gegevens, zoals is geschetst in het verslag van Martine Roure. We zullen de ETA en de IRA en alle anderen die de democratie en mensenrechten verachten, niet verslaan door zelf onze democratische normen te ondermijnen.
Ik doe daarom een beroep op de Commissie en de Raad om onze bezorgdheden als rechtstreeks gekozen politici serieus te nemen. Het is belangrijk dat de ontwikkeling van de Europese Unie niet wordt belemmerd en dat we voorkomen dat we de indruk wekken dat de EU kan optreden buiten de wetgeving van de lidstaten om. Ik had gehoopt dat we deze zaken zouden kunnen behandelen onder Lissabons nieuwe medebeslissingsprocedures. Dat is nu helaas niet mogelijk, maar we moeten blijven werken aan de versterking van de legitimiteit van dit Parlement en de Europese Unie. Dit zullen we niet bereiken wanneer we de rechten van burgers ondermijnen.
Gay Mitchell
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom dit verslag. Ik wil bij aanvang even zeggen dat ik de strijd tegen het terrorisme ten stelligste steun, en ik heb mijn hele politieke carrière gewijd aan het bestrijden van terrorisme door de IRA en de Loyalisten in Ierland, dus neem dat maar voor waar aan.
Maar we moeten voldoende machtsevenwicht garanderen om burgers te beschermen tegen staatsterrorisme en misbruik van gegevens door de staat, de Unie, of door journalisten, organisaties, individuen, of instanties wat dat betreft, degenen die informatie stelen of op een andere manier in het bezit komen van informatie die privé en vertrouwelijk is.
Het middel mag niet erger worden dan de kwaal. De bewaring en verwijdering van zulke gegevens vormt een cruciaal onderdeel van deze waarborg. Elke poging tot het vernederen van individuen of enige vorm van poging tot chantage - politiek, financieel of anderszins - zou een strafbaar feit moeten zijn en zou nadrukkelijk veroordeeld moeten worden door ieder weldenkend mens.
Het verwijderen van deze gegevens wordt vaak overgelaten aan de private sector, om ze te vernietigen nadat een bepaalde tijdsperiode is verstreken. Persoonlijk ben ik er niet zeker van dat de private sector - en dat geldt voor de publieke sector ook trouwens - over voldoende waarborgen beschikt om gegevens te vernietigen die niet meer nodig zijn in de strijd tegen het terrorisme. Ik vind dat degenen die privé-informatie niet beschermen en ruimte laten voor misbruik en verkeerde interpretaties de zwaarste straffen opgelegd zouden moeten krijgen, of deze personen nu in de publieke of private sector actief zijn, en ik doe een dringend verzoek aan de Commissie om hier rekening mee te houden. Onze taak als afgevaardigden is ervoor te zorgen dat de democratie kan blijven bestaan. We moeten er daarom voor zorgen dat we alle middelen hebben om tot het uiterste te kunnen vechten tegen terrorisme, maar dat betekent niet dat we slordig moeten omgaan met de reputaties, de vertrouwelijkheid of de privacy van onze burgers, en ik doe een dringend verzoek aan de Commissie om daar rekening mee te houden.
Libor Rouček
(CS) Dames en heren, het terrorisme vormt een van de ernstigste bedreigingen voor de democratie en de economische en maatschappelijke ontwikkeling van Europa en de wereld. Helaas spelen moderne informatie- en communicatietechnologieën een belangrijke rol bij de verbreiding van de terroristische dreiging. Terroristen maken maar al te vaak gebruik van het overal ter wereld beschikbare goedkope, snelle en eenvoudig toegankelijke internet om terroristische informatie te verspreiden en nieuwe leden en sympathisanten te ronselen. Om die reden ben ik ingenomen met het kaderbesluit van de Raad tot wijziging van Kaderbesluit 2002/475/JBZ inzake terrorismebestrijding, onder meer omdat hiermee het aanzetten tot het plegen van strafbare feiten en het werven en trainen van mensen voor terroristische activiteiten, strafbaar gesteld wordt. Een andere reden waarom ik ingenomen ben met dit kaderbesluit is mijn overtuiging dat de internationale dreiging van het terrorisme vraagt om een internationaal antwoord. Geen enkele Europese lidstaat is in staat dit probleem in zijn eentje op te lossen. De activiteiten van de lidstaten op dit vlak dienen dan ook te worden gecoördineerd. In een democratie, in de democratische Unie van Europese landen, dient de strijd tegen het terrorisme echter binnen het kader van de democratische rechtsstaat te worden gevoerd en met in achtneming van de mensenrechten en de burgerrechten. Daarom schaar ik mij volledig achter de door onze beide rapporteurs ingediende voorstellen ter versterking van deze elementen. Tot slot zou ik graag alle betrokken partijen, de Raad, de Commissie en het Parlement willen oproepen zich in te zetten voor een versnelde goedkeuring van het compromisvoorstel.
Dumitru Oprea
(RO) In het derde millennium wordt de schoonheid van het concept global village bedreigd door het wereldwijd terrorisme. Aangezien individuele staten wegens het principe van subsidiariteit niet meer dan 10-15 procent van de cyberspace kunnen controleren, terwijl de rest het domein blijft van privéorganisaties en gezinnen, denken wij dat er voor het eerst een mondiale aanpak vereist is en dat het wereldwijde terrorisme met een nieuw concept beantwoord moet worden - Global care of the global village. De Europese Unie zal er middels een dergelijke aanpak en middels een beveiligingsstrategie voor de mondiale cyberspace blijk van geven dat ze zich bekommert om de veiligheid van de wereld en van haarzelf.
Ioan Mircea Paşcu
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ondanks zijn vreselijke gevolgen is internationaal terrorisme helaas nog steeds een controversieel onderwerp. We willen bescherming, maar we protesteren bij de autoriteiten tegen de kosten en het gevaar, wanneer ze voorstellen om beschermingsmaatregelen te implementeren. We betreuren de terroristische aanvallen, maar we protesteren tegen beperkingen en willen ten volle gebruik kunnen maken van onze rechten, ondanks het feit dat we heel goed weten dat de daders ons democratische systeem misbruiken.
Idealiter zou elke beperking van onze rechten gecompenseerd moeten worden met een overeenkomstige vergroting van onze veiligheid wanneer we met terroristische aanvallen worden geconfronteerd. Tegelijkertijd hebben we de neiging om ons te verzetten tegen uniformering van wetgeving tegen terrorisme, al weten we dat de gevolgen even destructief zijn. Bovendien, aanvallen kunnen in frequentie toenemen als de straf milder wordt.
Om een effectieve bescherming tegen terrorisme te kunnen bieden, moeten we daarom misschien tot een besluit komen en eerst deze tegenstrijdige denkbeelden verzoenen.
Marios Matsakis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat er een terroristische daad plaatsvindt. Terrorisme is een hevige infectie in het lichaam van onze maatschappij. Als deze niet wordt behandeld, zal zij zich, net als elke andere infectie, verder verspreiden tot zij de patiënt uitschakelt of zelfs doodt.
Drastische maatregelen zijn nodig. Sommige van die maatregelen zijn controversieel en zullen ongetwijfeld de persoonlijke vrijheden ietwat schenden, maar alles in aanmerking genomen, zijn zij onmisbaar. In de perfecte wereld is een strenge bescherming van gegevens van het grootste belang, maar in een door terrorisme zieke wereld moeten er helaas concessies worden gedaan. Uitzonderlijke omstandigheden vragen om uitzonderlijke maatregelen.
Ik denk dat dit de manier is waarop we tegen besluiten over het bestrijden van terrorisme moeten aankijken. Als we dan echt moeten kiezen tussen het sluiten van enkele kleine compromissen op het gebied van persoonlijke vrijheden en een veel effectievere manier van terrorismebestrijding, ben ik van mening dat we moeten kiezen voor het laatste. Ik sluit af met de volgende vraag: als het stimuleren van bepaalde wrede misdaden zoals pedofilie op het internet een misdaad is - en dat is het ook - waarom zou dat dan niet moeten gelden voor het stimuleren van terrorisme?
Carlo Fatuzzo
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, namens de gepensioneerden en de Partij van de Gepensioneerden die mij hier in het Europees Parlement verkozen hebben, wil ik u graag vertellen hoe volgens ons het terrorisme bestreden moet worden: de financiële middelen van het Parlement en van Europa moeten in ruimere mate besteed worden aan het verlichten van het lijden van de bevolkingsgroepen waarvan de terroristen de meeste steun krijgen. Deze middelen moeten worden gecontroleerd, zodat ze worden gebruikt om de bevolking te helpen en niet om de illegale belangen van bepaalde corrupte leiders te financieren. Ik sta dan ook achter het "Marshallplan” dat de Italiaanse premier, Silvio Berlusconi, heeft voorgesteld om het Palestijnse volk te helpen.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Ik verwijs naar het verslag van mevrouw Roure. Het recht op bescherming van persoonsgegevens is een fundamenteel recht. Burgers wier gegevens worden verwerkt, hebben rechten die moeten worden gerespecteerd, zowel op nationaal als Europees niveau. Op Europees niveau bestaan er vele verordeningen en richtlijnen die een uitwisseling van informatie voorschrijven met betrekking tot overtredingen die door Europese burgers worden begaan in een lidstaat, die niet het land van verblijf is. Ik verwijs hier naar de verordening inzake de toegang tot het beroep van wegvervoerder en naar de richtlijn ter facilitering van de grensoverschrijdende handhaving van de verkeersveiligheid. Al deze Europese regelingen vereisen informatiesystemen die het mogelijk moeten maken de relevante mededelingen en informatie tussen lidstaten over te dragen.
Alle relevante informatiesystemen moeten een openbaar deel bevatten, maar tevens een beveiligd deel, dat de gegevens dient te bevatten aangaande in andere lidstaten begane overtredingen, slechts toegankelijk dient te zijn voor de ter zake bevoegde instellingen en bovenal de persoonsgegevens dient te beschermen.
Jim Allister
(EN) Mijnheer de Voorzitter, gelet op het barbaarse terrorisme van de afgelopen tijd in Pakistan, Spanje en Jeruzalem en verscheidene nieuwe terrorismepogingen door de IRA in mijn eigen land, kan niemand van ons het zich veroorloven genoegzaam achterover te leunen. Echter, het is naïef om te denken dat er een pan-Europees wondermiddel bestaat. Ja, we hebben een werkzame uitlevering nodig en ja, we moeten effectief samenwerken, maar wetgeving die zo geharmoniseerd is dat zij gereduceerd is tot de kleinste gemene deler is eerder een hindernis dan een hulpmiddel.
Dit zijn in de eerste plaats zaken die op nationaal niveau moeten worden bepaald. Het Verenigd Koninkrijk, bijvoorbeeld, probeert te voorzien in een hechtenis van 42 dagen, dat is meer dan ik noodzakelijk acht, maar het is Londen en niet Brussel dat het recht heeft om dat besluit te nemen.
Met een aanpak volgens deze voorstellen zou het spoedig gedaan zijn met deze handelingsvrijheid van de lidstaten. De expansionistische agenda van de EU zou daar misschien garen bij spinnen, maar het terrorisme overwinnen we er niet mee.
Nicolae Vlad Popa
(RO) In de hoedanigheid van vertegenwoordiger van de Roemeense burgers, vind ik het zeer belangrijk dat het Europees Parlement deelneemt aan het besluitvormingsproces met betrekking tot de bescherming van persoonsgegevens die verzameld worden in het kader van de wetshandhaving. Wij moeten in het oog houden dat het recht van de Europese burgers op bescherming van persoonsgegevens essentieel is, maar dat tegelijkertijd de instellingen die zich toeleggen op de strijd tegen terrorisme en criminaliteit toegang tot deze informatie moeten hebben.
Dit verslag speelt een buitengewoon belangrijke rol bij het opzetten van een wetgevend kader voor wat de kwaliteit, definiëring en kenmerken van persoonsgegevens en de overdracht van gegevens aan derde landen of aan particulieren betreft. Ik sta achter de bepaling dat de gegevens niet langer mogen worden bewaard dan nodig en de lidstaten worden opgeroepen om procedurele en technische maatregelen te implementeren die ervoor moeten zorgen dat deze beperkingen worden gerespecteerd.
Antonio Masip Hidalgo
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mijn felicitaties aan mijn collega's, mevrouw Lefrançois en mevrouw Roure, voor hun verslagen. Ik wil echter van de gelegenheid gebruik maken om u erop te wijzen dat de Franse politie zojuist een belangrijke terrorist heeft aangehouden, zodat ik ook de Franse regering en de Franse politie wil feliciteren. Onze politiekorpsen, onze rechters en onze regeringen moeten kunnen rekenen op de samenwerking van onze politieke autoriteiten.
Jacques Barrot
vicevoorzitter van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik het Europees Parlement in zijn geheel willen feliciteren met dit kwalitatief hoogstaande debat. Het Europees Parlement is wettelijk gezien weliswaar in afwachting van de ratificatie van het Verdrag van Lissabon, maar heeft vanmorgen blijk gegeven van volwassenheid door met een zeer grote meerderheid zijn goedkeuring te geven aan twee verslagen - het verslag van mevrouw Lefrançois en het verslag van mevrouw Roure. In deze twee verslagen wordt beoogd de juiste balans te vinden tussen de collectieve bescherming tegen het terrorisme, die wij onze burgers moeten garanderen en de individuele bescherming van onze vrijheden. Ik geloof inderdaad dat dit tweeledige evenwicht de sleutel is om de juiste oplossingen te vinden.
Ik zal in het kort de discussie weergeven, mijnheer de Voorzitter, en ik wil eerst teruggaan naar het verslag van mevrouw Lefrançois over terrorismebestrijding. Ik wil er even op wijzen dat vrijheid van meningsuiting - inclusief het recht om kritiek te uiten - weliswaar een van de fundamentele pijlers vormt waarop de Europese Unie is gebouwd, maar dat het aanzetten tot rassenhaat onder het mom van vrijheid van meningsuiting niet als aanvaardbaar mag worden beschouwd. Een racistisch discours is misbruik van de vrijheid van meningsuiting en kan niet worden getolereerd.
Vervolgens zou ik u eraan willen herinneren dat het voorstel van de Commissie op basis van een grondige effectbeoordeling is opgesteld. Er hebben tal van raadplegingen plaatsgevonden, en het voorstel van de Commissie is in feite gebaseerd op het Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming van terrorisme en wij hebben geprobeerd de evenwichtige formulering van misdrijven uit dit Verdrag over te nemen.
Als mevrouw Lefrançois en de vele afgevaardigden die hun steun hebben gegeven aan de term "aanzetten tot" mij toestaan, dan zou ik er graag een paar minuten voor willen uittrekken om de term "uitlokken van" te verdedigen: het voordeel van de term "uitlokken van" is dat deze nieuw is. Daarom heeft de Raad van Europa de term gebruikt; dankzij deze nieuwheid kan er een exacte, gemeenschappelijke definitie van worden opgesteld binnen de Europese Unie. Uitlokking is geen begrip dat vatbaar is voor interpretatie. Ik denk dat het goed kan worden afgebakend door de jurisprudentie. Waar het ons om gaat, is dat wij willen voorkomen dat er daadwerkelijk een terroristische aanslag moet plaatsvinden om degenen die hiertoe - met name door hun woorden - hebben opgeroepen, strafbaar te kunnen stellen, ook al vindt de aanslag niet plaats, en dat is nu juist het probleem. Ik laat het echter aan de wijze dialoog tussen de Raad en het Parlement over om hiervoor een oplossing te vinden.
Tevens wil ik opmerken dat in de huidige tekst van het kaderbesluit in artikel 1, lid 2, een vrijwaringsclausule inzake de mensenrechten staat die betrekking heeft - en ik denk dat mevrouw Lefrançois het hiermee eens is - op het gehele kaderbesluit.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik benadrukken dat het van belang is om deze actie ter bestrijding van het terrorisme binnen het geïntegreerde institutionele kader van de Europese Unie te plaatsen. Door deze tekst in het Europees recht op te nemen zijn wij verzekerd van de effectiviteit ervan. Bij bepaalde, specifieke handelingen kunnen wij dan uitgaan van een uniform rechtskader als het gaat om de aard en de hoogte van de strafrechtelijke sancties en om de regels ten aanzien van de rechtsmacht. Hierdoor zal het mogelijk zijn de samenwerkingsmechanismen van de Europese Unie waaraan in het kaderbesluit van 2002 wordt gerefereerd, toe te passen.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur en het Parlement nogmaals voor al het werk dat zij de afgelopen twee jaar met betrekking tot dit belangrijke onderwerp hebben verricht. Alles tezamen genomen hoop ik dat er nu snel een besluit wordt genomen, gezien al het werk dat is verricht en de noodzaak - zoals velen van u hebben onderstreept - om het terrorisme op doeltreffende wijze te bestrijden.
Dan kom ik nu op de tweede tekst, die onlosmakelijk met de eerste verbonden is, en ik denk dat het Parlement er goed aan heeft gedaan ze te combineren en tegelijkertijd gegevensbescherming en bescherming van de persoonlijke vrijheid te verlangen. Mijn dank gaat uiteraard uit naar mevrouw Roure, die zich op bijzonder energieke wijze sterk heeft gemaakt voor dit evenwicht, evenals voor gegevensbescherming. Het was inderdaad belangrijk dat deze tekst gelijktijdig met de tekst over terrorismebestrijding zou verschijnen, zodat de met wetshandhaving belaste autoriteiten in de nabije toekomst over specifieke regels inzake gegevensbescherming zouden kunnen beschikken. Zoals ik heb gezegd - en ik wil daar niet te veel de nadruk op leggen - had de Commissie, net als het Parlement, duidelijk verder willen gaan wat gegevensbescherming betreft. Minister Jouyet gaf aan dat het Franse voorzitterschap weliswaar hetzelfde wilde, maar er rekening mee moest houden of er een compromis kon worden bereikt. Ik kan alleen maar zeggen dat de Commissie zal proberen de evaluatiebepaling en overweging 6 bis op een goede manier te benutten. Daarom luisteren wij naar uw Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en proberen wij rekening te houden met uw wens voor een ambitieuze herziening van het kaderbesluit om de uitbreiding van het toepassingsgebied te evalueren. Dat is in ieder geval wat de Commissie kan doen en wat ik persoonlijk zal trachten te doen. Ik weet dat het Europees Parlement graag wil dat deze herziening op korte termijn plaatsvindt. Ik hoop dat de Raad zal instemmen met een herziening binnen een tijdpad dat het mogelijk maakt de Europese maatregel snel in orde te maken.
Dit is wat ik wilde opmerken, mijnheer de Voorzitter. Ik zou tevens tegen alle sprekers willen zeggen dat ik veel waardering heb voor het hoge niveau van dit debat over zo'n belangrijke kwestie, een kwestie waarin Europa het voorbeeld moet geven, zowel door een doeltreffende collectieve bescherming tegen terroristische dreigingen te waarborgen, als door, uiteraard, bijzonder alert te blijven op de bescherming van de individuele vrijheden en persoonlijke autonomie. Ik denk dat het Parlement eens te meer duidelijk blijk heeft gegeven van volwassenheid en van zijn capaciteiten om in de toekomst als medebesluitvormer op dit gebied op te treden.
Roselyne Lefrançois
rapporteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, allereerst zou ik al mijn collega's die vanmorgen het woord hebben gevoerd, willen bedanken voor hun kwalitatief hoogstaande betogen. Het feit dat er zoveel sprekers waren, toont duidelijk aan hoeveel belangstelling er voor deze kwestie is. Ik zal niet in detail ingaan op alle betogen afzonderlijk, maar zou er graag drie of vier willen noemen.
De heer Fava heeft duidelijk aangetoond hoe moeilijk deze exercitie is. We moeten voorkomen dat er een cultuur van achterdocht en wantrouwen ontstaat, maar tegelijkertijd moeten we nadenken over de context en zowel de veiligheid van de burgers als de bescherming van de vrijheden waarborgen.
De heer de Grandes Pascual lichtte duidelijk toe wat de toegevoegde waarde van de definitie van terrorisme is, door te zeggen dat de definitie die wij gebruikten beter was, en door tevens de nadruk te leggen op de lijst van strafbare feiten. Omdat het hier gaat om samenwerking in de strijd tegen het terrorisme, moeten wij een krachtige boodschap afgeven en tegelijkertijd de individuele vrijheden beschermen.
Mijnheer Demetriou, u zei dat terrorisme een plaag is die wij moeten bestrijden. U heeft daarbij de term "publiekelijk aanzetten" gebruikt, waarbij u opmerkte dat dit een concept was dat voor alle lidstaten begrijpelijker was. Ook mevrouw Ludford deelt deze zorg. Zij vond deze term ook geschikter, gezien het feit dat wij de fundamentele vrijheden daadwerkelijk moeten waarborgen.
Dit verslag is inderdaad de uitkomst van een langdurig en lastig onderhandelingsproces. Ik denk echter dat wij tevreden kunnen zijn met het behaalde resultaat, met name met het oog op het evenwicht tussen terrorismebestrijding en eerbiediging van de fundamentele vrijheden.
Het verslag van mijn collega, mevrouw Roure, ligt geheel in de lijn van deze tweede categorie, aangezien de bescherming van persoonlijke gegevens een van de belangrijkste onderdelen van het verslag is. Er is slechts een punt dat ik betreur - en ik weet dat veel leden van dit Parlement en met name mijn collega's van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie hier hetzelfde over denken -, en dat is het feit dat de tenuitvoerlegging van een tekst die zo veel impact heeft op de vrijheden van de Europese burgers, niet aan een volledige rechterlijke toetsing door het Hof van Justitie onderworpen wordt.
Hiervoor zou het noodzakelijk zijn geweest om dit kaderbesluit onder het regime van het Verdrag van Lissabon goed te keuren. Voordat het Ierse referendum in een "nee" uitmondde en de inwerkingtreding van het nieuwe Verdrag op 1 januari 2009 op losse schroeven werd gezet, was het echter al duidelijk dat de Raad zo snel mogelijk door wilde gaan, om te voorkomen dat op de medebeslissingsprocedure moest worden overgestapt. Binnen de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken hebben wij evenwel geprobeerd ons werk zo zorgvuldig en grondig mogelijk te doen, terwijl we ons tegelijkertijd aan het door de Raad gestelde tijdpad hielden.
Tijdens de stemming in de commissie op 15 juli is mijn ontwerpverslag goedgekeurd met 35 stemmen voor, 4 tegen en 1 onthouding, en ik hoop dat het in de plenaire vergadering eveneens op een stevige meerderheid mag rekenen.
Martine Roure
rapporteur. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen al mijn collega's bedanken, want dit debat heeft aangetoond dat het Europees Parlement eensgezind was over een uiterst gevoelig onderwerp, en wij zijn de vertegenwoordigers van het Europees Parlement, wij zijn de vertegenwoordigers van de burgers. Daar mag wel eens op gewezen worden!
Vandaag richt ik mij in het bijzonder tot het Franse voorzitterschap. Wij verzoeken de Raad om zich aan toezeggingen te houden die al lang geleden door meerdere achtereenvolgende voorzitterschappen zijn gedaan. Het is absoluut noodzakelijk dat dit kaderbesluit snel wordt vastgesteld en dat rekening wordt gehouden met de amendementen van het Europees Parlement. De Raad moet zich aan zijn woord houden. Wij moeten absoluut in een sfeer van vertrouwen werken. Dat is van essentieel belang. Ik hoop dat deze boodschap zal worden overgebracht aan mevrouw Dati, die helaas - tot onze grote spijt - afwezig is tijdens dit uiterst belangrijke debat.
Ik wil in het bijzonder ook commissaris Barrot bedanken voor zijn steun, die heel waardevol voor ons is.
De Voorzitter
De gecombineerde behandeling is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Titus Corlăţean  
schriftelijk. - (RO) De totstandbrenging van een rechtskader voor de bescherming van persoonlijke gegevens binnen de derde pijler is de laatste jaren voor alle voorzitters van de EU een punt van zorg geweest. Toch was het kaderbesluit dat in 2006 is aangenomen eigenlijk een compromis, waarin de kleinste gemene deler van de bescherming van persoonlijke gegevens werd vastgelegd. We kunnen een nieuwe raadpleging van het Europees Parlement inzake de uitbreiding van de werkingssfeer van het kaderbesluit en inzake een analyse van het effect ervan op de grondrechten dus alleen maar toejuichen. De wijzigingen zijn vooral bedoeld om hetzelfde niveau van gegevensbescherming te garanderen als voor de eerste pijler. Vanuit dit oogpunt betreur ik het dat het eerste voorstel van de Commissie door de Raad is aangepast. Even betreurenswaardig is het feit dat de Raad de bepaling betreffende de werkgroep van de nationale autoriteiten voor gegevensbescherming heeft geschrapt. Dat is een tegenslag voor de ontwikkeling van een effectief systeem voor de bescherming van persoonlijke gegevens.
Petru Filip  
schriftelijk. - (RO) Een efficiënte bescherming van persoonsgegevens blijft een logische voorwaarde voor de moderne democratie. Als deze bescherming in bepaalde situaties een wijziging vereist van de communautaire databanken voor persoonsgegevens, zodat bepaalde persoonlijke of materiële gegevens niet langer kunnen worden gecorreleerd met identificeerbare personen, dan moeten wij ons er bewust van zijn dat het beheer van dit wereldwijde systeem voor opslag en verwerking van informatie het bestaan impliceert van een state of the art beveiligingssysteem. Daar de daadwerkelijke veiligheid niet gegarandeerd kan worden door het goedkeuren van een aantal gemeenschappelijke principes, denk ik dat er een pragmatische analyse nodig is van de risico's die aan politiële en justitiële samenwerking tussen landen met verschillende niveaus van expertise op dit gebied zijn verbonden.
.
Om heel duidelijk te zijn wil ik er hier nogmaals op wijzen dat de pas toegetreden landen behoefte hebben aan een snelle expertiseoverdracht op dit gebied, zodat de wereldwijde veiligheid van het systeem op geen enkele wijze te lijden heeft.
Dumitru Oprea  
schriftelijk. - (RO) Gezien de groei van het terrorisme en zijn intrede in cyberspace, de mogelijkheid om de massa's veel sneller te manipuleren en de geringe mogelijkheden om terroristen snel genoeg op te sporen, vind ik dit een welkom besluit in het licht van het algemeen streven om te zorgen voor bescherming van de burgerrechten en vrijheden van iedere burger en het scheppen van een geëigend kader voor het snel opsporen en aanpakken van misdrijven die in het bijzonder gericht zijn tegen de veiligheid van personen, landen en nationale infrastructuur.
Ik begroet de beslissing om de doelstellingen van het kaderbesluit als van groot Europees belang te beschouwen, vooral wat betreft de gemeenschappelijke regels voor de bescherming van persoonsgegevens, zodat de mogelijkheid ontstaat om op het niveau van de lidstaten dezelfde principes en regels te hanteren. Verder denk ik dat er een aanbeveling gedaan zou moeten worden met betrekking tot de classificatie van informatie, die correspondeert met de internationale classificaties, zodat er ook tussen de lidstaten en andere landen geen verschillen meer zullen zijn bij de handhaving van de veiligheidsmaatregelen.
Twee basisstrategieën moeten in het oog worden gehouden bij het zekerstellen van de bescherming van persoonsgegevens en van beveiligingssystemen: "Alles wat niet uitdrukkelijk verboden is, is toegestaan”, "Alles wat niet uitdrukkelijk is toegestaan, is verboden”.
Andrzej Tomasz Zapałowski  
De toegenomen dreiging van terreurdaden in Europa is een van de grootste uitdagingen waarvoor ons werelddeel zich gesteld ziet. We worden momenteel bedreigd door de politieke terreur van landen die verklaren met ons te willen samenwerken en door criminele groeperingen, maar de grootste dreiging lijkt te komen van het moslimfundamentalisme.
Het gebrek aan bezorgdheid van de zijde van de leiders van Europa verbaast mij zeer. Door volledig open te staan voor een ongelimiteerd aantal nieuwkomers uit islamitische landen, zoals de socialisten en liberalen dat graag zien, zadelen we de bevolking van de Gemeenschap in de toekomst op met een golf van rampen. We mogen de ongelimiteerde islamisering van Europa niet toestaan!
We moeten arme landen hulp bieden, maar we moeten oppassen dat ons werelddeel geen plaats wordt waar de grenzen van de verdraagzaamheid van de bevolking worden opgezocht. Nieuwkomers eisen steeds meer rechten op en de oorspronkelijke bevolking van Europa moet dat allemaal toestaan en toekijken hoe eeuwenoude tradities verloren gaan. Dat is gevaarlijk. Waar dat toe kan leiden, zien we in Noord-Ierland, waar de strijdende partijen alleen maar een ander christelijk geloof belijden.
Marian Zlotea  
schriftelijk. - (EN) De aanslagen van 11 september 2001 hebben de wereld op zijn kop gezet. De terroristische aanslagen van die dag hebben niet alleen de manier waarop Amerikanen de wereld zien en begrijpen, veranderd maar boden democratische maatschappijen van over de hele wereld een nieuw toekomstperspectief op de hedendaagse wereld, waarin terroristische aanslagen zoals die in Madrid (maart 2004) en Londen (juli 2005) een herhaaldelijke en angstaanjagende uitdaging vormen.
Terroristen gebruiken nu moderne communicatiemiddelen, zoals internet, als hulpmiddelen voor training, rekrutering en aanvalsplannen. Het gebruik van deze technologie biedt een ongekende bedreiging voor de Unie en we zouden allemaal moeten samenwerken om terrorisme te bestrijden met alle middelen die we tot onze beschikking hebben.
Om ervoor te zorgen dat onze democratische maatschappij deze bedreigingen doeltreffend het hoofd biedt, moet de strijd tegen het terrorisme echter vergezeld gaan van een versterking van onze grondrechten. De aanpak van terrorisme vergt de vaststelling van gemeenschappelijke bepalingen binnen de EU en bestaande wetgeving zou dienovereenkomstig gewijzigd moeten worden.
Hedendaags terrorisme kent een nieuwe werkwijze, maar deze moet door de EU worden bestreden met dezelfde kracht en vastberadenheid die zij heeft getoond bij de strijd tegen het traditionele terrorisme.
Gerard Batten
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. Ik doe een beroep op artikel 145 om opmerkingen en aanmerkingen die over mij gemaakt zijn door Dame Sarah Ludford in haar toespraak binnen dit debat te weerleggen.
Ze zei een aantal dingen, maar ze zei vooral dat ik "een eurofoob” was en dat ik met betrekking tot uitlevering "criminelen die naar de andere kant van het Kanaal ontsnapten, vrolijk zou uitzwaaien”.
Ik zou haar graag feitelijk willen corrigeren. Ik ben geen eurofoob. Ik hou van het continent Europa, om zijn geschiedenis, zijn cultuur, zijn prestaties net zoveel als ieder ander, maar ik ben een EU-foob. Ik haat de Europese Unie, die antidemocratisch en ondemocratisch is. Met betrekking tot het Europees arrestatiebevel en de rechtszaken in absentia ben ik van mening dat een Engelse of Schotse rechtbank in staat moet zijn om prima facie-bewijs tegen een verdachte in overweging te nemen voordat zij overgaat tot uitlevering en echt de bevoegdheid moet hebben om uitlevering te voorkomen. De rechtbanken moeten in staat zijn om te bepalen of een rechtszaak wel gewettigd is en of er een eerlijk proces zal plaatsvinden.
Ik doe dit om de belangen van Britse burgers te beschermen, zoals in de zaak van Andrew Symeou, een 19-jarige man uit Londen die op 30 september uitlevering aan Griekenland te wachten staat op grond van beschuldiging van doodslag. Het bewijs tegen hem is uiterst twijfelachtig, en hier is, net als het feit dat getuigen zouden zijn gemarteld om verklaringen van ze te ontlokken, niets tegen te doen.
Ik begrijp Dame Sarah's gevoeligheid op dit punt aangezien haar partij, de Alliantie van Liberalen en Democraten, duidelijk op het verkeerde paard heeft gewed en ze vreest - nogal terecht - de gevolgen van de verkiezingen in 2009.
De Voorzitter
Voordat ik de vergadering schors, wil ik de veiligheidsdienst geruststellen naar aanleiding van een gerucht dat er iemand met bedekt gelaat het Parlement was binnengekomen. Dit was gewoon de heer Borghezio, die zich bij wijze van protest de mond had gesnoerd, dus er dreigt geen enkel gevaar voor het Parlement. Dit ter geruststelling van de veiligheidsdienst.
(In afwachting van de stemmingen wordt de vergadering om 12.00 uur onderbroken en om 12.05 uur hervat.)
