
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de herdenking van Jean Monnet en de 20ste verjaardag van het ontwerp van het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie (1984 - rapporteur: Altiero Spinelli).
Collega’s, leden van de Europese Commissie en van de Raad, welkom bij deze speciale herdenkingsbijeenkomst.
Na de Tweede Wereldoorlog had in West-Europa een aantal mensen de moed om naar het grote geheel te kijken. Tot die mensen behoorden Jean Monnet en Altiero Spinelli, die wij hier vandaag herdenken. Wij staan stil bij het feit dat het vandaag 20 jaar geleden is dat het Europees Parlement het eerste ontwerp van het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie aannam en dat Jean Monnet 25 jaar geleden is overleden. Vandaag wil ik hulde brengen aan deze twee visionaire leiders die in hun leiderschap blijk gaven van de nodige wil, de politieke vastberadenheid en het politieke vermogen om in alle opzichten groot te denken.
Dit waren geen mensen die zich in details verloren: zij stegen uit boven het detail. Het waren met name Jean Monnet en de vroege generatie grondleggers van de hedendaagse Europese integratie die uitstegen boven de puinhopen van de Tweede Wereldoorlog, die bereid waren hoop te zien in een tijd van overal slechts wanhoop, kansen te zien in een periode van economische malaise, en een ideaal te zien in het Europees project van verzoening, mogelijkheden en voorspoed. Dit alles maakte hen tot een bijzondere generatie in vergelijking met alle Europese generaties die hun waren voorgegaan.
De helderheid en kracht van Jean Monnets visie is tevens een bewijs van haar waarde: zij staat nog altijd recht overeind en zelfs tegenover de uitdagingen waarvoor de globalisering ons stelt behoudt Monnets visie haar zeggingskracht, daar zij geworteld was en is in humanitaire waarden en supranationale inspanningen.
Monnet realiseerde zich al in een vroeg stadium dat de naties van Europa afzonderlijk te beperkt zijn om hun volkeren de voorspoed te geven die de moderne omstandigheden mogelijk en daarmee noodzakelijk hadden gemaakt.
Monnet hechtte groot belang aan de morele en menselijke aspecten van de Europese gedachte, die in het plan-Schuman konden worden weerspiegeld door afstand te nemen van de superioriteitsgevoelens en discriminatoire praktijken die allerlei complexen en gevoelens van verbittering hadden gecreëerd tussen de naties op ons continent. Zij pakten het conflict bij de wortel aan.
Jean Monnet was een van de eersten die inzag en duidelijk maakte dat het beginsel van Europese eenwording in feite inhield dat er een nieuw humanisme gevonden moest worden. Op ons continent had de ene oorlog na de andere gewoed, waardoor een noodlottige kringloop was ontstaan waarin de overwinning van de een leidde tot het verlangen naar wraak bij de ander. Het was zijn ambitie deze vicieuze cirkel te doorbreken en tussen de staten dezelfde, op gelijkheid en bemiddeling gebaseerde verhoudingen tot stand te brengen die de betrekkingen tussen mensen in democratische samenlevingen moeten kenmerken.
In deze geest werd Jean Monnet de pleitbezorger van een nieuwe moraal. Daarbij vertrouwde hij op de mensen en hun vermogen om zich te ontwikkelen door lering te trekken uit hun pijnlijkste ervaringen. Zoals Jean Monnet zei: “Wij verbinden geen staten, maar wij verenigen mensen.”
Eén van de grootste uitdagingen waar wij vandaag nog voor staan is de aanneming van een nieuw constitutioneel verdrag voor de Europese Unie. Met enige trots gedenken wij hier het leiderschap van het Europees Parlement, en in het bijzonder van Altiero Spinelli en zijn collega’s die zo’n twintig jaar geleden de allereerste ontwerpgrondwet van de Europese Unie voltooiden.
Het vervult mij met trots te kunnen zeggen dat de vastbeslotenheid om het voortouw te nemen in het proces van constitutionele verandering en het vermogen om werkelijk parlementair leiderschap te tonen ook tijdens deze zittingsperiode zichtbaar was, vóór, tijdens en na de Europese Conventie. In dit verband wil ik eveneens onze Commissie constitutionele zaken en haar voorzitter, de heer Napolitano, lof toezwaaien voor hun werk.
Wij danken hen - en wij danken u, mijnheer Napolitano - voor de onvermoeibare en onwankelbare vastberadenheid waarmee zij zich hebben ingezet om dit grootse Europese project tot een succes te maken.
Nu wij hier vandaag deze twee visionaire Europese leiders herdenken zou ik namens het Europees Parlement de ministers van Buitenlandse Zaken van de Unie van de Vijfentwintig willen oproepen om tijdens hun volgende bijeenkomst plechtig te verklaren dat zij zo spoedig mogelijk de onderhandelingen over het nieuw grondwettelijk verdrag voor de Europese Unie zullen afronden. Als wij niet vóór de verkiezingen een nieuwe Grondwet kunnen hebben, dan willen wij in elk geval dat deze politieke wilsverklaring wordt afgegeven. De burgers van Europa hebben immers het recht te weten waar ze voor stemmen. Deze intentieverklaring is het minste, als goedkeuring van een Grondwet vóór de verkiezingen niet mogelijk mocht blijken. Ik verzoek minister Roche dit over te brengen aan de fungerend voorzitter van de Raad.
Wanneer we ons deze twee leiders, Monnet en Spinelli, in herinnering brengen, dan wordt één ding duidelijk: ook wij die voortgaan op de door hen ingeslagen weg zullen in alle opzichten groot moeten denken. Ook van ons wordt gevraagd datgene wat we doen een humanitaire en morele dimensie te geven. Als wij dat doen, zal het Europa van de waarden, dat gisteren in dit Parlement met de uitbreiding tot een Unie van vijfentwintig lidstaten een grote stap voorwaarts heeft gezet, een Unie zijn die in de toekomst de harten van haar burgers weet te raken, zoals zij dat, ten tijde van deze leiders, ook in het verleden heeft gedaan.
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, als het Jean Monnet was geweest die hier vandaag stond en dit Parlement overzag, zou hij een goede reden tot vreugde hebben gehad. Hij zou de vertegenwoordigers van 25 landen en van 450 miljoen mensen zij aan zij hebben zien zitten, gezamenlijk werkend voor het gemeenschappelijk welzijn van het volk van Europa. Hij zou een Parlement hebben gezien waarin partijen op grensoverschrijdende en soms pan-Europese basis actief zijn, waarin vertegenwoordigers afkomstig uit alle delen van ons continent net zo goed de belangen van collega's uit andere landen kunnen dienen als die van hun eigen landgenoten. Als Monnet verder had kunnen kijken dan dit Parlement zou hij landen hebben gezien die na eeuwenlang bittere vijandschap hand in hand samenwerken als gezworen partners. Hij zou genoeg reden hebben gehad verheugd te zijn.
Net als Monnet was Spinelli een man met visie. Zijn visie van een democratische en transparante unie van burgers gaf een impuls aan het idee van een constitutioneel verdrag waarmee de geloofwaardigheid van de Unie zou kunnen worden verhoogd. Zijn visie gaf ook een impuls aan het idee dat wij als burgers recht hebben op een Unie die begrijpelijk is en zich inzet voor onze belangen.
Monnet hoopte dat oorlog tussen de naties van Europa niet alleen ondenkbaar zou worden maar zelfs in materieel opzicht onmogelijk. Momenteel kunnen we zien dat deze droom dichterbij de werkelijkheid is gekomen dan ooit tevoren. John Hume, Nobelprijswinnaar en lid van dit Parlement, heeft eens gezegd: 'Onze Europese Unie is het meest succesvolle vredesproces in de lange geschiedenis van Europa geworden'.
Deze twee mannen - Monnet en Spinelli - verschilden in vele opzichten van elkaar. Monnet was iemand die rustig op de achtergrond actief was en zijn legendarische internationale netwerkcapaciteiten gebruikte om een zo breed mogelijke steun op te bouwen voor een nieuw Europa. Monnet legde de grondslagen voor de hele onderneming. Spinelli was daarentegen veel meer een publiek figuur, een felle tegenstander van het fascisme in de eerste helft van de vorige eeuw en op latere leeftijd een gekozen lid van dit Parlement. Zij hadden echter één ding gemeen en dat was van cruciaal belang: zij waren mannen van de daad, mannen die vastbesloten waren om hun visie van een democratisch, vreedzaam en welvarend Europa om te smeden tot een vorm die in de praktijk uitvoerbaar zou zijn. Wat hadden deze mannen toch voor bijzonders dat er van de ideeën die zij vele tientallen jaren geleden uitdroegen, zo'n kracht kon uitgaan dat deze ook na hun dood ons allen nog kunnen een stimulans zijn om het door hen begonnen werk voort te zetten?
Misschien heeft de biograaf van Monnet, François Duchêne, zijn onderwerp het best getypeerd door te zeggen dat het geheim van Monnet 'voortkwam uit een combinatie van creatieve en kritische talenten. Door het idealisme van zijn doelen wist hij het romantische besef van de mensen te raken, terwijl het realisme van zijn methoden hun zakelijke kant aansprak.' De vorming van een nieuw, vreedzaam Europa was Monnets ultieme droom. Vijfentwintig jaar na zijn dood bouwen we nog immer voort op de grondslagen die hij heeft gelegd.
Spinelli geloofde, net als Monnet, dat als Europa geen radicale positieve koerswijziging zou maken, het gedoemd zou zijn zijn fatale fouten uit het verleden te herhalen en zo zijn voortbestaan voor de toekomst in gevaar te brengen. In 1947 zei hij: 'niets is triester dan het feit dat het ideale Europa, de wieg van het recht en de vrijheid slechts een deel vormt van het geografische grondgebied van Europa'. 'Bovendien', voegde hij hieraan toe, 'zal dit grondgebied zeker slinken tot weinig meer dan een historische herinnering tenzij we er op zijn minst in slagen het heden ten dage resterende deel te verenigen.' De Europese Unie heeft aan deze uitdaging voldaan.
Wat beide mensen dreef was hun ervaring en hun afkeer van oorlog. In hun streven echter om de ideeën en doelen over te brengen die Europa zouden kunnen helpen zich te redden van zichzelf, hadden ze zich amper kunnen voorstellen dat uit de puinhopen van de Tweede Wereldoorlog zo'n sterk verenigd Europa zou verrijzen.
Zestig jaar geleden bevond Europa zich in de eindfase van de meest verwoestende oorlog die het ooit heeft gekend. In dat licht bezien is de Europese Unie, ondanks haar onvolkomenheden, een heldhaftige onderneming die onder zeer moeilijke omstandigheden een groot succes is geworden. Zij heeft vrede en welvaart gebracht onder de Europese naties en daarbuiten, alhoewel de geschiedenis leek voor te schrijven dat dergelijke doelen weinig meer konden zijn dan een hersenspinsel.
Afgelopen zaterdag zijn we getuige geweest van een buitengewone omkering in de geschiedenis, toen de kunstmatige tweedeling van Europa officieel werd beëindigd. De uitbreiding van de Europese Unie tot vijfentwintig lidstaten is een eerbetoon aan de kracht van een droom.
Het is ook een eerbetoon aan de volharding en moed van vele miljoenen mensen in Midden- en Oost-Europa die dikwijls hebben geleden omdat zij deze dromen hardop durfden uitspreken. De opstand in Boedapest van 1956, de Praagse Lente van 1968 en de zingende revoluties in de Baltische staten van 1990 hebben bijgedragen aan de totstandkoming, aan het begin van de 21e eeuw, van een Europa waarvan maar weinig Europeanen hadden durven dromen gedurende de afgelopen 2000 jaar van onze roerige geschiedenis.
De Franse schrijver Victor Hugo zei in 1849 al dat er een dag zou komen waarop 'alle naties van dit continent, zonder dat zij hun karakteristieke eigenschappen verliezen of hun schitterende individualiteit, zullen samensmelten in een hogere eenheid en een Europees broederschap vormen'. Deze dag is nakende.
Wij mogen niet toelaten dat zelfgenoegzaamheid nu zijn intrede doet in het nieuwe Europa. Wij kunnen niet simpelweg blijven staan om ons werk te bewonderen. Dit is het moment voor nieuwe ambities. Zaterdag zei de Ierse president: 'Ons continent is oud maar onze Unie is jong'. We hebben nog steeds werk te doen en er zijn nog altijd ambities die nog niet zijn vervuld. Mijnheer de Voorzitter, zoals u al zei, moet een van deze ambities bestaan uit het grondwettelijk verdrag en de zeer spoedige voltooiing daarvan.
We moeten zorg dragen voor de bescherming van de vrijheid, de gerechtigheid, de mensenrechten en het politiek pluralisme die de kern vormen van onze Unie. Wij moeten blijven bouwen aan de vrede die volgens Monnet in de plaats moest komen van de dodelijke rivaliteit onder de mensen van zijn generatie en hun voorouders. Wij moeten er ook voor zorgen dat de nieuwe behoeften en omstandigheden van de Unie hun beslag vinden in haar basisrecht. Nu het twintig jaar geleden is dat het Parlement de ontwerpgrondwet van Spinelli heeft aangenomen, moeten we alles in het werk stellen om overeenstemming te bereiken over een nieuw verdrag dat de basis voor het democratisch debat in onze Unie zal versterken, dat zal voortbouwen op het succes van onze Unie, en dat de Unie begrijpelijker en doeltreffender zal maken.
De eerste grote taak die ons in de nieuwe Unie wacht is het bereiken van overeenstemming over het nieuw constitutioneel verdrag. In maart besloten we dat uiterlijk op de bijeenkomst van de Europese Raad van juni overeenstemming zou worden bereikt - dus over zes weken al. Een spoedig akkoord over een nieuw verdrag dat de Unie in staat stelt zich te ontwikkelen en tot bloei te komen is de beste manier om het werk van Jean Monnet en de 20e verjaardag van de door Spinelli ingediend ontwerpverdrag van dit Parlement te gedenken. Dit is de uitdaging waar we de komende weken mee te maken krijgen. Door samen te werken kunnen we die uitdaging aan.
Op het moment dat wij hier bijeen zijn, zitten vertegenwoordigers van de vijfentwintig lidstaten in Dublin samen te zwoegen aan de details met betrekking tot het verdrag. Wij wensen hun succes met hun werk. Alle ogen in Europa zijn op hen gericht voor de vervulling van de droom van Spinelli en Monnet.
De Palacio,
    - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, geachte afgevaardigden, het Europees Parlement heeft het uitstekende idee gehad om Jean Monnet en Altiero Spinelli te herdenken tijdens de laatste vergaderperiode van de vijfde zittingsperiode van dit rechtstreeks, met algemene verkiezingen gekozen Parlement.
Ofschoon zij niet de enige grondleggers van Europa zijn, geven zij met hun visie en concrete acties wellicht meer dan wie ook de duizelingwekkende ontwikkeling weer die Europa sinds de Tweede Wereldoorlog heeft doorgemaakt.
Jean Monnet heeft duidelijk gezegd wat ons te doen stond. Zo schreef hij in de Verklaring van 9 mei 1950 het volgende: "De vereniging van Europa kan niet ineens worden verwezenlijkt noch door een allesomvattende schepping tot stand worden gebracht: het verenigd Europa zal moeten worden opgebouwd door middel van concrete verwezenlijkingen, waarbij een feitelijke solidariteit als uitgangspunt zal moeten worden genomen."
Deze eenvoudige uitspraak heeft ons de weg gewezen die wij sinds de jaren vijftig hebben bewandeld: concrete verwezenlijkingen gericht op de totstandbrenging van een feitelijke solidariteit: de befaamde stapsgewijze aanpak.
Mijns inziens is de uitbreiding van de Unie van 1 mei - die overigens beslist niet de laatste zal zijn - een sprekend voorbeeld van dat beginsel. In de genoemde uitspraak zit tegelijkertijd ook de eindbestemming van onze reis vervat: het alomvattende, verenigde Europa. Vandaag de dag is de feitelijke solidariteit een realiteit en maakt Europa zich klaar om het constitutioneel verdrag van de Europese Unie aan te nemen.
Jean Monnet heeft de grondslag gelegd voor de totstandkoming van de huidige Europese Unie en heeft een methode ontwikkeld om die doelstelling te bereiken. Van belang daarbij zijn uiteraard zijn eigen concrete verwezenlijkingen, met name als eerste voorzitter van de Hoge Autoriteit van de EGKS, maar vooral ook het feit dat hij als inspirator steeds een beslissende rol heeft gespeeld bij de verdere ontwikkeling van de Europese integratie. Het Actiecomité voor de Verenigde Staten van Europa, waarvoor Jean Monnet zich gedurende twintig jaar heeft ingezet, heeft een groot aantal vruchtbare ideeën nagelaten die later in de praktijk zijn gebracht.
Ik wil u er hier vandaag met name aan herinneren dat Monnet de weg heeft gebaand voor de rechtstreekse verkiezing van het Europees Parlement. Dankzij zijn inspanningen is deze belangrijke stap gezet en beschikken wij tegenwoordig over een Parlement met wetgevende bevoegdheid en echte controletaken.
Jean Monnet is 25 jaar geleden gestorven, vlak voor de eerste Europese verkiezingen. Diezelfde verkiezingen brachten Altiero Spinelli naar het Europees Parlement. Net zoals Monnet heeft ook Spinelli met zijn visie en zijn verwezenlijkingen bijgedragen aan de Europese integratie. Voordat hij lid werd van het Europees Parlement was hij overigens ook Europees commissaris. Wij vieren hier vandaag de twintigste verjaardag van de aanneming door dit Parlement van het ontwerp van het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie, dat terecht als "ontwerp-Spinelli" bekendstaat, aangezien Spinelli niet alleen de rapporteur maar ook de bezieler van het ontwerp was.
Nu, zovele jaren later, hebben wij een beter zicht op de draagwijdte van dat initiatief en kunnen wij zonder aarzelen stellen dat het aan de basis ligt van het ontwerp van het grondwettelijk verdrag van de Europese Unie. Het ontwerp van 1984 heeft in de Unie een proces op gang gebracht dat geleid heeft tot de opeenvolgende herzieningen van het Verdrag van Rome, de Europese Akte, het Verdrag van Maastricht, het Verdrag van Amsterdam, het Verdrag van Nice en later ook tot de grondwetstekst die in het kader van de laatste Europese Conventie tot stand is gekomen.
Het ontwerp-Spinelli was in velerlei opzichten innoverend. Acht jaar voor het Verdrag van Maastricht kwam Spinelli met het idee om de Europese Gemeenschap te laten uitgroeien tot een echte Europese Unie. Het Verdrag van Maastricht bevat een reeks basisbepalingen die rechtstreeks afkomstig zijn uit zijn ontwerp. Ik denk bijvoorbeeld aan de bepalingen betreffende het Europese burgerschap, de eerbiediging van de grondrechten en de invoering van het subsidiariteitsbeginsel bij de toekenning en uitoefening van de bevoegdheden van de Unie. Zijn voorstel om sancties op te leggen aan lidstaten die de democratische beginselen en grondrechten waarop wij ons baseren ernstig en langdurig schenden, is overgenomen in het Verdrag van Amsterdam.
Andere bepalingen luidden twintig jaar voor datum het ontwerp van het constitutioneel verdrag van de Conventie in. In dit verband wil ik met name uw aandacht vestigen op de expliciete vermelding van het primaat van het Gemeenschapsrecht, de invoering van het concept dat Europese wetgeving beperkt moet blijven tot de basisbeginselen van het optreden van de Unie, de oproep aan de Commissie om de activiteiten van de Unie te plannen en het voorstel om het Parlement het laatste woord te geven op begrotingsgebied.
Wellicht zullen wij moeten wachten op een nieuwe fase in het Europese integratieproces om enkele aanvullende voorschriften ten uitvoer te kunnen leggen. Dat geldt met name voor artikel 82 van het ontwerp-Spinelli. Daarin wordt bepaald dat wanneer het Verdrag geratificeerd wordt door een meerderheid van de lidstaten die samen tweederden van de totale bevolking van de Unie vertegenwoordigen, de regeringen van die lidstaten onmiddellijk bijeen moeten komen om in onderling overleg te beslissen over de te volgen procedure, de datum van inwerkingtreding van het nieuwe verdrag en de betrekkingen met de lidstaten die nog niet tot ratificatie zijn overgegaan. In een Unie van vijfentwintig of meer lidstaten zullen wij deze regel hoe dan ook in overweging moeten nemen.
Eén ding is zeker: in het ontwerp-Spinelli wordt voorgesteld om de Unie te grondvesten op een basisverdrag dat als een echte Europese grondwet fungeert en waarmee de "allesomvattende schepping" kan worden gewaarborgd die Jean Monnet beschouwde als het onvermijdelijke gevolg van de concrete verwezenlijkingen.
Deze twee personen hebben in de jaren vijftig intens samengewerkt, ondanks hun sterk uiteenlopende culturele achtergrond en temperament. De visionair Spinelli legde concrete oplossingen voor aan de pragmatische Monnet, die zijn visie op Europa op zijn beurt verwerkte in de voorstellen die hij aan de verschillende regeringen deed toekomen. Deze mengeling van pragmatisme en idealisme hebben wij ook in de huidige Europese conjunctuur nodig. Wij staan weliswaar voor andere uitdagingen, maar de methode is nog steeds geldig.
Wij moeten de nodige wil, vastberadenheid, gulheid en ambitie aan de dag leggen om garanties te bieden voor een vreedzaam, welvarend en beschaafd Europa, dat de menselijke waarden hoog in het vaandel heeft en zich inzet voor een solidaire wereld: ons Europa.
Napolitano (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voor alles wil ik u bedanken voor de woorden van erkenning die u heeft gericht tot de Commissie constitutionele zaken en tot haar voorzitter van de afgelopen vijf jaar.
Het is belangrijk, mijnheer de Voorzitter, dat de geschiedenis van de opbouw van dit verenigd Europa, die meer dan vijftig jaar geleden begonnen is, in het gemeenschappelijk geheugen gegrift wordt van de volken die vandaag in dit Parlement vertegenwoordigd zijn. Het is een geschiedenis die men aan de hand van belangrijke data, periodes en personen kan reconstrueren en opnieuw beleven. Vandaag herdenken we twee van deze personen. Zij behoorden niet tot regeringen, tekenden geen verdragen en stonden ook niet in de schijnwerpers zoals de machtigen der aarde. Veeleer waren zowel Jean Monnet als Altiero Spinelli grote profeten en bouwers.
Beiden waren ervan overtuigd dat Europa, na twee vernietigende oorlogen in de eerste helft van de 20ste eeuw waardoor het verdeeld en met bloed bedekt werd, alleen toekomst zou hebben als het één zou worden en als alle vormen van nationalisme, antagonisme en vijandigheid tussen de landen zouden worden overwonnen. Zij wezen de weg bij de zoektocht naar een gemeenschappelijk Europees belang en bij de oprichting van instellingen die dat belang gestalte konden geven en konden nastreven via het uitoefenen van een gedeelde soevereiniteit.
Weliswaar waren Monnet en Spinelli voorstanders van verschillende benaderingen en strategieën om de zaak van een verenigd Europa te bespoedigen, maar ze hadden wel degelijk hetzelfde ideaal. De verwezenlijking van dat ideaal was hun beider levenswerk. De strategie van Jean Monnet en van de grote Franse staatsman Robert Schuman, wiens waardevol adviseur hij was, was een strategie van de geleidelijke opbouw. Deze werd gekenmerkt door integratie van de producties, om te beginnen bij kolen en staal, en van de economieën en de markten in de landen die aangesloten waren bij het project. Deze functionele strategie was bedoeld als concrete basis voor vrede in Europa, met name voor vrede tussen Frankrijk en Duitsland, en lag ten grondslag aan de Gemeenschappen die tot het Verdrag van Maastricht in 1991 operatief zijn gebleven.
De strategie waar Altiero Spinelli een fervent voorvechter van was, was daarentegen constitutioneel van aard. Zij was de politieke grondslag voor een Europese eenheid naar federalistisch model en vond steun in de visie van een groot Italiaans staatsman: Alcide de Gaspari. Op de kritieke momenten echter, zoals in 1955, toen de poging tot oprichting van een Europese Defensiegemeenschap mislukte en het integratieproces leek te stagneren, bundelden Monnet en Spinelli hun krachten, ondanks hun eigen invalshoeken. “Monnet en ik”, schreef Spinelli, “trekken de kar als twee koppige ezels: hij in de hoop de regeringen warm te krijgen voor een nieuw initiatief, ik in de hoop op een opleving, een nieuwe impuls van beneden af. Ondanks onze eigen sceptische houding en alle obstakels zullen wij winnen.” En zo was het. Die voorspelling kwam uit: zij die geloofden in de Europese eenwording, de onwankelbare bouwers en voorstanders van integratie, Monnet en Spinelli, hebben gewonnen.
We hebben nu mijlpalen bereikt mijnheer de Voorzitter, waar zij zelfs niet op durfden te hopen, en de droom van een Europese Grondwet kan eindelijk werkelijkheid worden, een droom die twintig jaar geleden al gestalte kreeg toen op 14 februari 1984 het Europees Parlement met een overgrote meerderheid het onder leiding van de heer Spinelli opgestelde ontwerp aannam. Nu vieren wij dezelfde datum als ontstaansdatum van het constitutioneel proces. Twintig jaar later is de droom een zaak van levensbelang geworden voor het nieuwe, grote Europa. Het constitutioneel proces moet eindelijk worden afgerond met de goedkeuring van de ontwerptekst die werd goedgekeurd door de Conventie over de toekomst van Europa. We kunnen niet stoppen, we kunnen niet terug. De ontwerp-Grondwet is niet perfect, maar veeleer het gemeenschappelijk uitgangspunt waartoe regeringen en parlementen na veel moeite zijn gekomen. Dit ontwerp zou verbeterd kunnen worden met elementen uit het ontwerp van Spinelli, bijvoorbeeld met de bepaling waarin - zoals mevrouw De Palacio al zei - stond dat het verdrag van kracht zou worden zodra het geratificeerd zou zijn door een meerderheid van de lidstaten en van de volken van de Gemeenschap. De tekst van de Conventie kan verbeterd worden maar mag zeker niet afgezwakt worden, want dan zou de pas ontstane Unie van de Vijfentwintig verlamming en crisis riskeren. Daarom mag geen van de regeringen die deelnemen aan de Intergouvernementele Conferentie haar in de Conventie gedane uitspraken of betuigde instemming intrekken. Dit is het beroep dat het Europees Parlement nogmaals op iedereen doet. Dit is de beste manier om Altiero Spinelli en Jean Monnet te eren: met daden en niet met woorden.
Méndez de Vigo (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is bijzonder ingenomen met het initiatief om hier vandaag Monnet en Spinelli te herdenken. Zonder Monnet, de grote inspirator achter de schermen, zou de Verklaring van 9 mei 1950 immers niet zijn wat ze is: de oprichtingsakte van de Europese integratie. Zonder deze Verklaring zou de Frans-Duitse verzoening zijn uitgebleven en zou het onmogelijk zijn geweest om de Europeanen te herenigen. Zonder inzet voor de totstandkoming van een feitelijke solidariteit zou de interne markt, die de aanloop is tot de politieke unie, er niet gekomen zijn. Zonder de institutionele visie van Monnet, en met name de nadruk op de wezenlijke rol die voor de Europese Commissie is weggelegd, zouden wij er niet in zijn geslaagd om ons te bevrijden uit het strakke keurslijf van de intergouvernementele samenwerking.
Twintig jaar geleden - het is hier al gesignaleerd - heeft het eerste, democratisch gekozen Parlement het Verdrag aangenomen dat, naar de naam van zijn rapporteur, als het "Spinelli-verdrag" bekendstaat.
Dat verdrag heeft bij alle herzieningen een sleutelrol gespeeld: bij de Europese Akte, bij de Verdragen van Maastricht, Amsterdam en Nice en uiteraard ook bij het verdrag dat de Conventie heeft opgesteld.
Als voorzitter van de delegatie van het Europees Parlement in de Conventie - hetgeen voor mij een ware eer was - had ik het Spinelli-ontwerp de hele tijd naast me liggen. Ik vroeg mij voortdurend af: "Wat zou Spinelli hierover zeggen?" Ik moet toegeven dat zijn inmiddels toch al twintig jaar oude verdrag nog bijzonder actueel is. Vele van zijn voorstellen zijn dan ook overgenomen in het constitutioneel verdrag.
Mijnheer de Voorzitter, er is iets dat Monnet en Spinelli bindt: zij wilden allebei mensen verenigen. "Laten wij de mensen verenigen", zei Monnet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het "Spinelli-verdrag" vergeven is van verwijzingen naar de burgers, naar de mensen.
Ik denk dat zij allebei trots zouden zijn - mijn vriend Dick Roche zei het ook al - op hetgeen wij in de afgelopen jaren hebben verwezenlijkt. Het ontwerp van het constitutionele verdrag is immers een tekst voor mensen. Dat blijkt al meteen uit het eerste artikel, waarin sprake is van een unie van staten en burgers. Andere voorbeelden zijn de toekenning aan het Europees Parlement van volwaardige bevoegdheden op het gebied van wetgeving en politieke controle en de rechtstreekse betrokkenheid van de nationale parlementen via het mechanisme voor vroegtijdige waarschuwing. Ook het burgerinitiatief en de erkenning van de rol van de regio’s, gemeenten en niet-gouvernementele organisaties zijn in het belang van de mensen.
Gedurende vijftig jaar hebben wij ons gewijd aan hetgeen zowel Monnet als Spinelli ons hebben opgedragen: wij hebben mensen verenigd. Staat u mij nu een kleine ontboezeming toe: de keren dat ik als kind, ten tijde van Monnet en Spinelli, mijn land verliet - dat in de gedichten van Gil de Biedma als " oud en inefficiënt" werd bestempeld - zag ik een Europa vol muren, de muur van Berlijn, de muur van de Pyreneeën, de muur van de dictaturen, de muur van de egoïsmen en de muur van de nationalismen. Het Europa van vandaag, het Europa dat mijn dochter ziet, is, op enige uitzonderingen na, een Europa zonder muren, en de weinige muren die nog overblijven, zullen spoedig omvallen.
Wij zijn getuige geweest van een prachtige uitbreiding: de twee Europa’s zijn weer aan elkaar genaaid en het proces dat in de Verklaring van 9 mei wordt genoemd, is werkelijkheid geworden. Aan de nieuwe landen van de Europese Unie wil ik zeggen dat ik hoop dat zij net zo van hun toetreding zullen genieten als wij, Spanjaarden, destijds hebben gedaan, met het vooruitzicht op vrijheid, welvaart en vooral ook participatie in een gemeenschappelijk project.
Mijnheer de Voorzitter, wij, politici, spreken graag over de toekomst. De strijd is nog niet gestreden en er zullen - althans in mijn ogen - zeker nog obstakels uit de weg moeten worden geruimd, maar vandaag hebben wij nagedacht over het verleden, over Monnet en Spinelli. Nu zou ik u willen verzoeken om van het heden te genieten, met name van de schoonheid van het huidige moment. Wellicht stonden Monnet en Spinelli destijds bekend als utopisten, maar inmiddels is duidelijk gebleken dat hun utopie niets anders was dan een premature waarheid, zoals Lamartine terecht in een van zijn verzen schrijft. De wisselvalligheden van het leven zorgen ervoor dat de realiteit vaak nog mooier is dan de literatuur.
Daarom ben ik van oordeel dat wij vandaag met volle teugen moeten genieten van dit heuglijke moment. Het Grote Europa is een realiteit. Terwijl ik op deze mooie ochtend hierheen liep, schoot mij de anekdote van Johann Wolfgang von Goethe in Balmy te binnen, toen hij plots ging staan voor een groep mensen en, als van een vreemde kracht bezeten, de volgende woorden sprak: "Dit is een historisch moment, het leven zal nooit meer zijn zoals voorheen en jullie zullen kunnen zeggen: wij waren erbij."
Corbett (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, iets langer dan 20 jaar geleden had ik het immense voorrecht samen te mogen werken met Altiero Spinelli toen hij algemeen rapporteur was van het ontwerp-Verdrag dat wij hier vandaag gedenken en ik een jong enthousiast lid was van het secretariaat van het Parlement. Voor mij was het in meerdere opzichten een droom die werkelijkheid werd: ik had juist daarvoor gewerkt in de coördinatie van de ja-campagne in Groot-Brittannë ten tijde van het referendum voor ons lidmaatschap van de Europese Gemeenschap in 1975. Ik was coördinator geweest voor de ja-campagne op de Universiteit van Oxford. Ik was als leider van een groep studenten naar Rome gegaan om buiten tijdens een bijeenkomst van de Europese Raad te demonstreren voor - een nieuw idee - rechtstreekse verkiezingen voor dit Europees Parlement, – destijds een van de speerpunten van de campagne van Spinelli. Daarom was het een enorme eer en een voorrecht om vervolgens te kunnen samenwerken met Spinelli.
Ik kwam erachter dat ik met een bijzonder mens werkte, die veertig jaar voor het ontwerp-Verdrag al geschiedenis had geschreven toen hij als politiek gevangene van Mussolini - wat hij gedurende 17 jaar is geweest - medeopsteller werd van het Manifest van Ventotene, waarin reeds in 1941 verklaard werd: 'Als onze strijd tegen het fascisme succesvol is en we deze oorlog winnen, dan zal alles toch zinloos zijn geweest als dit simpelweg leidt tot een herstel van het oude systeem van volledig soevereine natiestaten in wisselende bondgenootschappen. De belangrijkste uitdaging na de oorlog bestaat eruit de landen van Europa te binden in een structuur waarin hun gemeenschappelijk belang wordt ontplooid en waarin oorlog onmogelijk is.'
Die tekst werd onder de antifascistische bewegingen verspreid gedurende de laatste jaren van de oorlog en vormde een van de belangrijkste motivaties, een van de grootste idealen die bijdroegen aan de verbreiding van de Europese boodschap in die tijd, lang voor de conventie van de Europese bewegingen in Den Haag.
Veertig jaar later was Spinelli hier om het Parlement te helpen het ontwerp-Verdrag over de Europese Unie op te stellen. Hij was een man van grote ambitie, die echter ook wist wanneer hij compromissen moest sluiten. Hij was een man die gedurfde methoden gebruikte maar tevens bereid was te werken aan consensus. Hij realiseerde zich ook dat zijn project alleen kans van slagen had mits het niet alleen als zijn eigen persoonlijke project werd gezien: hij was bereid de eer voor het ontwerp-Verdrag dat dit Parlement voortbracht met anderen te delen. Hijzelf heeft het nooit het "Spinelli-ontwerp" genoemd. Hij zorgde ervoor dat er zes mederapporteurs van alle verschillende fracties werden benoemd om met hem te werken. Hij wist dat dit project een project van het Parlement was. Hij beschreef zichzelf niet als de auteur maar als de vroedvrouw die het Parlement had bijgestaan bij de geboorte van dit kind dat vervolgens gevoed moest worden. Het ging immers om het kind.
In eerste instantie heeft het ontwerp-Verdrag alleen bijgedragen aan de totstandkoming van de Europese Akte. Veel mensen waren hiervan niet onder de indruk. Als we nu echter met een zeker gevoel voor perspectief terugkijken, kunnen we zien dat het een stapsgewijs proces heeft aangejaagd dat leidde tot vier opeenvolgende IGC's, de Europese Akte, Maastricht, Amsterdam en Nice, en nu dan de Grondwet. Geleidelijk heeft het de Europese Gemeenschap van 1984 doen veranderen in iets geheel anders, in de Europese Unie die we nu hebben, met een breder bestek aan verantwoordelijkheden, met op zijn minst gedeeltelijk effectievere instellingen en met een grotere democratische controleerbaarheid. Langzaam maar zeker kan de verdienste van Spinelli nu in het juiste perspectief worden gezien.
De les voor ons in dit Parlement luidt dat de methode van Spinelli er een was waarbij hij probeerde consensus tot stand te brengen. Hij zei: 'In dit Parlement komen de vertegenwoordigers van alle belangrijke politieke partijen in Europa samen. Daarvan moeten we gebruik maken om hier een consensus te vormen, waarna wij de boodschap mee naar huis nemen om de partijen en regeringen aldaar te overtuigen en zo een politiek momentum te creëren dat onweerstaanbaar zal blijken.' Hij is er zeker in geslaagd een consensus tot stand te brengen.
Dit was een tijd, laten we dat niet vergeten, van grote euroscepsis - het parool van die tijd was eurosclerose - en de regeringen zeiden ons dat wij niet aan de Verdragen mochten tornen, aangezien dit alleen maar tot een terugval zou leiden. De voorzitter van de Raad, Leo Tindemans, en de voorzitter van de Commissie, Gaston Thorn, hebben de Commissie institutionele zaken, zoals deze toen heette, destijds benaderd met het verzoek er niet mee door te gaan.
Toch heeft het Parlement doorgezet en een consensus tot stand weten te brengen waarmee de Verdragen konden worden opengebroken, een onderwerp waar jarenlang een taboe op rustte. Niemand wilde de Verdragen wijzigen: het verslag-Tindemans ging voorstellen voor wijzigingen uit de weg en ook het verslag van de drie Wijze Mannen van 1979 bevatte de aanbeveling de Verdragen niet te veranderen. Het Parlement had toen de moed te zeggen dat de Verdragen weer moesten worden opengebroken en dat onze fundamentele grondwettelijke teksten opnieuw beoordeeld moesten worden. Spinelli bouwde geduldig aan een compromis dat uiteindelijk bij aanneming door 88 procent van het Parlement werd gesteund. Destijds werd dit compromis in iedere fractie door een meerderheid gesteund. Zelfs 79 procent van de Britse conservatieven was voor het ontwerp-Verdrag van Spinelli, alhoewel ze toen in een andere fractie zaten dan nu. Nu zijn zij immers aangesloten bij de EVP-ED-fractie. Ik kan echter niet zeggen dat ze er pro-Europeser op zijn geworden. Misschien kan de heer Poettering ze nog een poosje onder handen nemen. Dit is nu een groep die een terugval lijkt te hebben doorgemaakt.
Desalniettemin was Spinelli destijds in staat een opmerkelijke consensus tot stand te brengen en het heeft gewerkt. Door hier in dit Parlement een project voort te brengen dat het gehele spectrum van de publieke opinie in Europa beslaat, een compromis dat aanvaardbaar is voor zo'n brede meerderheid, hebben we een proces in gang weten te zetten dat ons heeft gebracht waar we ons nu bevinden en waarbij de ontwerp-Grondwet het kroon op het werk van Spinelli zal zijn. Laten wij er nu voor zorgen dat die Grondwet wordt aangenomen.
De Clercq (ELDR ).
   - Voorzitter, collega's, na 17 jaar lid te zijn geweest van dit Europees Parlement, sta ik hier vandaag namens de liberale fractie voor wellicht mijn laatste toespraak in het plenaire debat. Ik ben fier en tegelijk dankbaar dat ik hier vandaag sta op een historische plaats op een historisch moment. Een historische plaats, want het Europees Parlement is het hart van de democratie in Europa en de enige Europese instelling die rechtstreeks wordt gekozen door 450 miljoen Europese burgers. Straks op 13 juni zullen de volkeren van 25 Europese landen samen op hetzelfde moment hun leden voor het Europees Parlement kiezen. Vandaag is Europa één, herenigd op een vrijwillige, vreedzame en duurzame manier. Op voet van gelijkheid, gelijkwaardigheid en solidariteit. Eurosceptici zeggen dat wij in een droom investeren. Dat is mogelijk, maar wat is daar verkeerd aan? Alleszins, en dat is belangrijk, weten wij vandaag onze dromen voor een groot deel te realiseren en Europa één te maken.
Wij herdenken vandaag speciaal Jean Monnet, de eerste denker, of mag ik zeggen de eerste dromer, van een eengemaakt Europa. De architect van het plan van Schuman, de eerste grondlegger van de huidige Europese Unie. Jean Monnet indachtig mogen we gerust dromen. We mogen dromen koesteren, als we maar weten hoe we deze dromen in daden moeten omzetten. Onze grote Europese droom is weliswaar niet af, maar we zijn toch al een heel eind op weg. Ik wil hier behalve aan Jean Monnet ook hulde brengen aan al die duizenden anderen die de weg mede hebben bereid en, niet in de laatste plaats, aan de Europese burgers zelf.
De stap die wij vandaag op deze weg zetten, moet ook een nieuw elan geven aan het Europese integratieproces, want het gebrek aan een echte politieke Europese Unie zal vanaf vandaag nog beter voelbaar worden. De Europese Unie moet uit het aureool van een puur economische alliantie treden en politiek volwassen worden om een echte rol van betekenis te spelen in de wereld. Vandaag gaat het om meer dan alleen een uitbreiding van de Europese Unie. Het gaat om een mutatie, een hereniging van Europa en van alle Europeanen. Wij zetten hier inderdaad een historische stap. Een stap van verdeeldheid naar eenheid, van dreiging van conflicten naar waarborgen voor vrede en stabiliteit, een stap van sociaal-economische ongelijkheid naar duurzame groei en welvaart voor al onze Europese burgers.
Proficiat aan u allen, collega's, want wij hebben deze historische kans op een Europese Unie niet gemist. Met vertrouwen geef ik vandaag dan ook de fakkel door aan de vele nieuwe, jonge, enthousiaste Europeanen in deze unieke assemblee die het Europees Parlement is en zeg ik aan deze jonge collega's, en aan u allen collega's: de toekomst van Europa ligt in uw handen. Het ga u goed, Europa! Blijf een baken van vrede en rust in de woelige zee die onze wereld helaas maar al te vaak is.
Kaufmann (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het is voor mij zowel een eer als een genoegen om vandaag niet alleen de grote Europeaan Jean Monnet te mogen herdenken, maar ook de Italiaanse antifascist en democratische communist Altiero Spinelli, de initiator van het ontwerp van het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie van 14 februari 1984. Zoals bekend heeft het Europees Parlement dit ontwerp toentertijd met een opvallend grote meerderheid aangenomen, een ontwerp dat eigenlijk als een voorloper van de ontwerp-Grondwet beschouwd kan worden zoals die door de Conventie is opgesteld. Twintig jaar geleden heeft Altiero Spinelli er met nadruk op gewezen dat het vooral de taak van het Europees Parlement is om de eenwording van Europa te bevorderen en verder te ontwikkelen. Het Parlement is namelijk de Europese instelling die zijn legitimiteit aan rechtstreekse verkiezingen door de burgers ontleent. Naar mijn idee is deze boodschap van Spinelli, die mij als een soort nalatenschap in de oren klinkt, nog steeds onverminderd van kracht. Die boodschap dient dan ook als een richtsnoer voor het toekomstig handelen van het Parlement opgevat te worden, omdat van nu af aan 25 landen op solidaire en gemeenschappelijke wijze een democratische en sociale samenleving voor 450 miljoen mensen moeten creëren. Ik ben ervan overtuigd dat de eenwording van Europa die op 1 mei formeel tot stand is gebracht, alleen op deze basis succesvol en levensvatbaar kan zijn.
In 1979 stond Altiero Spinelli op de lijst van de Italiaanse communistische partij en werd hij in het Europees Parlement gekozen. Hij was lid van de toenmalige communistische fractie, die vrijwel uitsluitend uit vertegenwoordigers van communistische partijen uit Italië en Frankrijk bestond. Als voorzitter van de Commissie constitutionele zaken heeft hij vanaf juli 1982 leiding gegeven aan de uitwerking van het ontwerp van het Verdrag. Omdat ik mijzelf als navolger van Spinelli beschouw, zult u ongetwijfeld door de vingers zien dat ik vandaag met name de mens en politicus Spinelli wil herdenken. Dat doe ik vooral omdat Altiero Spinelli niet alleen al in een vroeg stadium - in 1937 - definitief met het stalinisme heeft gebroken, maar ook omdat hij daarna vol idealisme, enthousiasme, energie en vaak ook met een visie die zijn tijd ver vooruit was, vastberaden voor de eenwording van Europa heeft geijverd. Hij deed dat niet alleen in zijn hoedanigheid als adviseur van De Gasperis, van Jean Monnet en van de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Nenni, maar ook in zijn functie als gastprofessor en politicoloog en als lid van de Commissie en het Europees Parlement. Zijn critici en opposanten verweten hem dat hij de neiging had om af en toe in weinig realistische fantasieën verstrikt te raken, terwijl hij daardoor ook in de eigen gelederen niet alleen maar vrienden maakte.
Altiero Spinelli personifieert voor mij de Europese erfenis uit de jongste geschiedenis: nooit meer nationalisme, fascisme en oorlog. Met name door deze bittere ervaring heeft hij zich zo sterk voor een verenigd Europa ingezet. Altiero Spinelli streed tegen het fascisme en daarvoor heeft hij jarenlang de tol moeten betalen in de gevangenissen van Mussolini.
Het is dan ook niet meer dan logisch dat het juist zulke persoonlijkheden als Spinelli zijn geweest die bij de conferenties van het Europees verzet in 1944 in Genève tot de initiatiefnemers voor het ontwerp van een Europees manifest behoorden. Nog vóór het einde van de oorlog keerde Spinelli naar Noord-Italië terug om aan het gewapende verzet deel te nemen. Na de oorlog was hij een van de medeoprichters van de Europese beweging, naast andere grote namen als Henri Frenay, de leider van de Franse verzetsbeweging en de Duitser Eugen Kogon, die overleeft had. Tegen deze achtergrond en op basis van zijn weerzin tegen het fascisme zette Altiero Spinelli zich steeds meer in voor een vrije, democratische en vreedzame ontwikkeling van Europa. Tot zijn dood op 23 mei 1986 heeft hij zijn duur bevochten vrijheid gekoesterd en is hij rotsvast blijven geloven in een verenigd en vrij Europa. Naar mijn idee moeten wij die antifascistische erfenis niet alleen in ere houden, maar daar ook voortdurend naar handelen!
Voggenhuber (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, tijdens de Intergouvernementele Conferentie van enkele maanden geleden in Brussel werd duidelijk dat de kans bestond dat de Unie zou mislukken en wij terug zouden keren naar de heilige egoïstische huisjes. Iedereen is toen geschrokken en bang geworden voor de gevolgen van een dergelijk échec, en men is naarstig op zoek gegaan naar mogelijkheden om het Europese schip weer vlot te trekken.
Mijnheer de Voorzitter, u zou mij nu eigenlijk moeten onderbreken en vragen waarom ik zo’n wartaal uitkraam. Deze uitspraak is namelijk twintig jaar oud en is door Spinelli in zijn betoog in dit Parlement gebruikt bij de presentatie van zijn ontwerp. Ik moet toegeven dat ik geschrokken ben van het feit dat deze uitspraak nog steeds zo actueel is. Hij vergeleek de beide benaderingswijzen, alsof hij het had over enerzijds een conventie en anderzijds een grondwettelijk proces door diplomaten en ministers in een intergouvernementele conferentie. Hij merkte op dat het effect van de twee verschillende benaderingen inmiddels bekend is: in de loop van de onderhandelingen krijgt het nationale perspectief onvermijdelijk de overhand, terwijl het Europese perspectief steeds verder naar de achtergrond verdwijnt, en uiteindelijk wordt min of meer voorgesteld om interstatelijk handelen te bevorderen ten koste van supranationaal handelen. U merkt, mijnheer de Voorzitter, dat ik mijn spreektijd vandaag met de heer Spinelli deel. Zijn beschrijving vormt namelijk de meest treffende manier om te verklaren wat er de laatste maanden in de Ecofin-Raad, in Brussel en in Napels is gebeurd: een herleving van het aloude touwtrekken tussen een Europese democratie en een Europa van staatskanselarijen, bureaucratieën en regeringen en van hun aanspraken op de absolute macht.
Spinelli doet het volgende beroep op dit Parlement: “De legitimiteit voor dit door ons genomen initiatief berust op onze hoedanigheid als gekozen vertegenwoordigers van de burgers, van de Gemeenschap, als degenen die in feite verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van de Europese democratie”Voor mij was het overigens ook fascinerend om de gedachtewisseling in zijn betoog te volgen. Hij probeert namelijk dit Parlement ertoe te bewegen het ontwerp niet naar de Raad of de Intergouvernementele Conferentie te sturen, maar ter ratificatie aan de nationale parlementen voor te leggen. Ook toen waren er nog maar enkele maanden te gaan tot de verkiezingen, en het was februari, evenals het doorslaggevend moment in het constitutionele proces februari was. Ik vind het jammer dat het Parlement toen niet de moed heeft opgebracht om dit ontwerp van de Conventie goed te keuren en aan de nationale parlementen ter ratificatie voor te leggen. Spinelli zegt beschaamd te zijn en er weinig voor te voelen een parlement te betreden dat in de toekomst niet over de kracht beschikt om op vastberaden wijze als constitutionele grondlegger voor Europa op te treden. Ook met betrekking tot de unanimiteit over de grondwet maakt hij een essentiële opmerking: ‘Als wij beginnen te twijfelen aan de mogelijkheid om ook dan te beginnen als niet iedereen is toegetreden, leggen wij het besluit over het welslagen van de onderneming in handen van niet degenen die het meest vastbesloten zijn, maar degenen die het meeste aarzelen of mogelijk zelfs tegenstanders zijn van dit proces. Daardoor zou de hele onderneming zonder twijfel tot mislukken zijn gedoemd
Twintig jaar geleden heeft Spinelli het Parlement opgeroepen om de burgers duidelijk te maken waar het om draait, namelijk om de Europese democratie en om de verwezenlijking van politieke eenheid. Ik wil afsluiten met een citaat van Jean Monnet waarop ik alle regeringen en ministers nog eens met nadruk zou willen wijzen. Het is tevens de meest actuele opmerking die vandaag met betrekking tot het constitutionele proces gemaakt kan worden: ‘Wij coördineren geen landen, wij verenigen mensen!’
Collins (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat Jean Monnet en Altiero Spinelli beide zeer trots zouden zijn op de gebeurtenissen van 1 mei. Jean Monnet, een zeer gerespecteerd grondlegger van de Europese Unie, voerde campagne voor de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap omdat daarmee gegarandeerd zou kunnen worden dat het Europees continent in vrede met zichzelf zou leven en geen oorlogen zou beginnen.
De kunstmatige scheiding die in Europa heeft bestaan sinds het eind van de Tweede Wereldoorlog is nu opgeheven en de volkeren van Oost- en West-Europa zijn nu in vrijheid verenigd, als een gemeenschap van vijfentwintig landen die zich met vereende krachten inzetten voor het gemeenschappelijk belang, voor de bevordering van economische welvaart, democratie en rechtsstaat.
Het beeld dat de grondleggers van Europa voor ogen stond, is met de toetreding van de tien nieuwe lidstaten tot de Unie verder verwezenlijkt. Als Gemeenschap van vijfentwintig leden bevindt de Unie zich nu in een veel sterkere positie dan ooit om op vastberaden en krachtdadige wijze haar beleid op het internationale toneel uit te dragen. Het is nu ook 20 jaar geleden dat Altiero Spinelli zijn verslag heeft opgesteld, waarin werd aanbevolen een grondwettelijk verdrag voor de Unie aan te nemen. Een van de sleutelelementen van dit verslag uit 1984 was de aanbeveling om het Europees Parlement een sterkere rol te geven. Veel aanbevelingen van Altiero Spinelli zijn opgenomen in de Verdragen die gedurende de afgelopen 18 jaar van kracht zijn geworden.
Het Europees Parlement heeft nu een bevoegdheid tot medebeslissing samen met de Europese regeringen op meer dan 50 wetgevingsterreinen. Wij moeten echter voorzichtig zijn en niet vergeten dat er nog een enorme hoeveelheid werk moet worden verricht voordat er een akkoord kan worden bereikt over het Grondwettelijk Verdrag van de Europese Unie. Tot 17 juni zal onder Iers voorzitterschap intensief onderhandeld blijven worden over de definitieve opstelling van de bepalingen van het nieuwe Verdrag, waarmee de werkwijze van de EU zal worden gestroomlijnd. Het is daarna de verantwoordelijkheid van degenen die dit Verdrag steunen om eropuit te gaan en de inhoud van het Verdrag aan de man te brengen bij de bevolking van Europa. Zodra overeenstemming is bereikt over een nieuw Europees Verdrag zullen we ons moeten richten op de campagne die gevoerd zal worden om dit nieuwe Verdrag door alle vijfentwintig lidstaten van de Unie te laten ratificeren.
Wij mogen de omvang van deze taak niet onderschatten. Wij moeten vastbesloten zijn deze slag te winnen zodat we over een Verdrag zullen beschikken dat de Europese Unie voor de komende 25 jaar zal leiden.
Bonde (EDD ). -
   Mijnheer de Voorzitter, vandaag eren wij de nagedachtenis van de heren Monnet en Spinelli. Ik heb de memoires van Monnet met groot genoegen gelezen maar nergens heb ik bewijzen gezien van hun streven naar de ondemocratische, supergecentraliseerde EU-staat die nu op stapel staat met de Grondwet. Monnet had het bijvoorbeeld over een kleine, praktische Commissie, niet over een ongecontroleerd democratisch monstrum met fraude en verspilling voor misschien wel 60 miljard Deense kroon per jaar.
Gedurende mijn eerste tien jaar in het Parlement zat ik naast de heer Spinelli in de Begrotingscommissie, en ik kreeg een groot respect voor zijn consistente federalistische manier van denken. Van hem en van de grondlegger van , Emanuelle Gasso, heb ik geleerd dat federalisme geen centralisme is, maar een democratisch concept op een hoger niveau dan de nationale staat.
Federalisme is een doordachte regeringsvorm in de Verenigde Staten, Canada, Zwitserland en Duitsland. Het is ook een fraaie droom voor Europa, maar het is een droom die op een nachtmerrie kan uitlopen als er geen mensen zijn die zich met het federale niveau verbonden voelen. De deelname aan de Europese verkiezingen is bij de vijf verkiezingen gedaald van 63 procent naar 49 procent en zal in juni waarschijnlijk niet boven de 40 procent uitkomen. Aan de laatste nationale verkiezingen in Denemarken nam 87 procent van de kiezers deel. Ik ben geen antifederalist maar een realist.
Als we ons vergelijken met de Verenigde Staten, moeten er nu 450 miljoen autochtone EU-burgers verwijderd worden voordat er een nieuw gemeenschappelijk Europees volk kan ontstaan. Als het percentage stemmers voor de Europese verkiezingen 87 zou zijn en de deelname aan de nationale verkiezingen 49 procent, dan had het federalisme gewonnen van ons strijders voor het Europa van de naties, voor een Europa van Democratie en Diversiteit.
Federalisten, waarom maakt u niet een afspraak met ons realisten? U accepteert daarbij een vanuit de nationale parlementen bestuurd Europa, tot de dag dat de deelname aan de Europese verkiezingen de deelname aan de nationale verkiezingen overstijgt. Daarentegen accepteren wij het federalistische model, of we gaan met pensioen op de dag waarop de deelname aan de Europese verkiezingen de nationale verkiezingen minder representatief maakt voor de kiezers.
Als we het er ook over eens zouden kunnen worden dat op eenzelfde dag in alle EU-lidstaten over de Europese Grondwet gestemd wordt, dan zouden we het eerste gemeenschappelijke Europese debat over onze gemeenschappelijke toekomst krijgen en kunnen zien of het federalisme het kan winnen van ons streven naar een Europa van de democratieën. Gun ons een eerlijke strijd om het Europa van de toekomst. Tot het zover is, geef ik de voorkeur aan de Deense grondwet boven de Europese. 
Pannella (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het Europa van Jean Monnet en Altiero Spinelli lag niet in Europa. In Europa waren de volken en instellingen verenigd: het nazi-Berlijn, het fascistische Rome, het Parijs onder Vichy, en Spanje en Portugal, allemaal verenigd. Dat Europa van nationale staten, was niet het Europa van Spinelli’s Manifest van Ventotene, maar slechts het Europa van de shoah. In de geschiedenis van Europa was het Europese volk maar in één geval verenigd, namelijk als volk van de holocaust: Joden van heel Europa, homoseksuelen of zigeuners en overige afwijkende bevolkingsgroepen. Dat was Europa! En het vrolijke Europa van festivals en executies en meer wil ik niet eens noemen... In die tijd zat Europa achter de tralies of werd vermoord. Ons Europa was met Thomas Mann, Einstein, misschien Marlene Dietrich, met Don Luigi Sturzo, Gaetano Salvemini en Enrico Fermi. Europa lag buiten Europa, en wij kunnen alleen aanspraak maken op die wortels als we een Europa uitdenken dat gebaseerd is op de Europese hervorming, en niet op de contrahervorming van von Papen en kardinaal Pacelli. Dat is het Europa van De Witte Roos, het Europa van de hervorming zogezegd, en niet het Europa van de mystificatie van het communisme, het fascisme, het nationalisme en het Romeins talibanisme. Daar moeten we duidelijk in zijn, mijnheer de Voorzitter!
U staat op het punt om iets te vieren wat niets te maken heeft met hetgeen Spinelli voor ogen stond. Morgen geeft u uw goedkeuring aan een Europa van nationale staten, een Europa dat is samengesteld uit landen met verschillende politieke karakters, van sociaal-democratisch tot gaullistisch. Spinelli zag Europa tot leven komen in de Raad, naar voorbeeld van de Amerikaanse senaat, niet in de uitvoering, maar in de opzet. Als we niet dat Amerikaanse federalisme en het federalisme van de Verenigde Staten van Europa bereiken, denk ik dat we terecht zullen komen in een situatie die te vergelijken is met het Parijs van het Volksfront, toen rode vlaggen en loopgraven de overhand hadden, de Spaanse wet werd verraden, de Pyreneeën het sterfbed werd van Madrid, en fascisten en nazi’s in Spanje aankwamen om te moorden. Ik herdenk dan liever Salvador de Madariaga en vele anderen: dat is het Europa van Altiero!
Ik heb een verzoek, mijnheer de Voorzitter: zorgt u er alstublieft voor dat het Manifest van Ventotene, samen met het hier genoemd ontwerp, niet alleen in al onze Europese talen wordt gepubliceerd maar ook in het Arabisch en het Chinees, want daar hebben ze nu een grote behoefte aan die droom, aan dat verhaal en aan die rolmodellen.
Hume (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik betreur ten zeerste dat dit mijn laatste toespraak voor dit Parlement zal zijn, na hier 25 jaar te zijn geweest. Ik moet mij om gezondheidsredenen terugtrekken, maar ik wil blijk geven van mijn diepste erkentelijkheid jegens mijn collega's in dit Parlement en natuurlijk jegens de Commissie en de Raad, voor de buitengewone steun die zij hebben verleend aan de vrede in Noord-Ierland. Het speciale programma voor vrede en verzoening en het Internationaal Fonds voor Ierland hebben zeer veel bijgedragen aan het geven van hoop aan onze jongeren.
Ik ben dit Parlement en Straatsburg ook veel verschuldigd voor de ontwikkeling van mijn eigen denken. Ik vertel altijd het verhaal van de eerste keer dat ik hier kwam in 1979. Ik wandelde over de brug van Straatsburg naar Kehl in Duitsland en stond even stil om me te bezinnen. Ik dacht toen dat als ik daar dertig jaar geleden had gestaan aan het eind van de Tweede Wereldoorlog - de ergste halve eeuw in de geschiedenis van de wereld, waarin 50 miljoen mensen zijn afgeslacht - en tegen mezelf had gezegd 'Wees niet bezorgd, het is allemaal voorbij en binnenkort zullen ze zijn verenigd', ik waarschijnlijk naar een psychiater zou zijn gestuurd. Maar toch is het zo gegaan, en dat is iets waar in de Europese Unie naar mijn mening te weinig aandacht aan wordt besteed. De Europese Unie is het beste voorbeeld in de wereldgeschiedenis van conflictoplossing. Om die reden zouden de beginselen die er de kern van vormen op iedere conflictzone moeten worden toegepast.
Ik weet waar ik het over heb wanneer ik dit zeg, want de drie beginselen die de kern vormen van de Europese Unie vormen ook de kern van ons speciaal akkoord in Noord-Ierland. Het eerste beginsel is respect voor verschillen. Alle conflicten komen voort uit verschillen, of het nu gaat om ras, religie of nationaliteit. Het antwoord op verschil is respect, want verschillen ontstaan al bij geboorte.
Het tweede beginsel is de totstandkoming van instellingen die verschillen eerbiedigen. Alle lidstaten zijn vertegenwoordigd in de Raad, de Europese Commissie en het Europees Parlement.
Het derde en belangrijkste beginsel noem ik het helingsproces. De betrokken landen hebben zich gezamenlijk ingezet voor hun gemeenschappelijke belangen - voor economische ontwikkeling bijvoorbeeld - en betaalden met zweet in plaats van met bloed. Tijdens dit proces sleten de eeuwenoude tegenstellingen weg en als gevolg hiervan kon zich een nieuw Europa ontwikkelen, een proces dat nog steeds aan de gang is.
Dezelfde drie beginselen vormen de kern van ons akkoord in Noord-Ierland. Beide groepen eerbiedigen beginsel nummer één, respect voor verschillen. Wat betreft beginsel nummer twee, de instellingen: bij een parlement en een regering met evenredige vertegenwoordiging zullen alle delen van de samenleving betrokken zijn. Wanneer deze zaken eenmaal tot stand zijn gekomen treedt het derde beginsel in werking: samenwerken voor gemeenschappelijke belangen, waarbij zweet wordt verspild in plaats van bloed. De barrières uit het verleden in Ierland zullen wegslijten en er zal een nieuw Ierland ontstaan.
De wereld is veel kleiner geworden nu we de grootste revolutie in de wereldgeschiedenis meemaken op het vlak van technologie, telecommunicatie en vervoer. Wij bevinden ons daarom in een sterkere positie om die wereld te vormen, met name nu, in deze historische week. Wie had kunnen dromen dat heel Europa samen zou komen? Aangezien de wereld kleiner is geworden en we ons in een sterkere positie bevinden om haar te vormen, moet de Europese Unie de schepping van een wereld zonder oorlog en conflict tot haar belangrijkste doelstelling verheffen in deze nieuwe eeuw.
Om dit te laten gebeuren - en ik richt me hier tot de Raad van ministers - zou de Europese Unie een commissaris moeten benoemen die, gesteund door een speciale afdeling voor vrede en verzoening, als functie zou hebben om naar iedere conflictzone in de wereld de filosofie van de Europese eenheid te zenden in plaats van wapens en soldaten. Deze commissaris zou de dialoog over die filosofie moeten stimuleren en bijdragen aan de totstandkoming van een wereld zonder oorlog of conflict. Ik geloof dat dat nu mogelijk is.
Tot slot wil ik uitdrukking geven aan mijn diepe erkentelijkheid voor de geweldige steun die u geeft voor de vrede in mijn eigen buurt. Ik dank u allen zeer hartelijk en het doet mij veel pijn dit geweldige Parlement te moeten verlaten.
De Voorzitter.
   - Dank u, mijnheer Hume, en iedereen die aan dit debat heeft bijgedragen.
Het debat is gesloten. 

De Voorzitter.
   - Aan de orde is het algemeen debat over de toekomst van de uitgebreide Unie. 
De Voorzitter.
   - Het debat begint met verklaringen van de Raad en de Commissie - Naar een Europese Grondwet. 
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil hulde brengen aan de heer Hume voor zijn zeer bijzondere afscheidsrede.
Het verheugt mij zeer dat u mij hebt uitgenodigd om te spreken in dit algemene debat over de toekomst van de uitgebreide Europese Unie - Naar een Europese Grondwet. Het debat van vandaag vindt plaats op een moment waarop de vertegenwoordigers van alle lidstaten en van het Parlement bijeenkomen in Dublin. Zij hebben de taak gekregen een oplossing te vinden voor de nog onopgeloste, niet-institutionele kwesties in het debat over het Grondwettelijk Verdrag.
Als lid van de Europese Conventie weet ik maar al te goed hoe hard en toegewijd de vertegenwoordigers van het Europees Parlement in de Conventie gewerkt hebben. Hoewel we het niet volledig met elkaar eens zijn over iedere afzonderlijke kwestie, heb ik veel waardering voor de gemeenschappelijke inzet voor de totstandkoming van een Grondwettelijk Verdrag dat deze Unie vooruit kan helpen en de burgers van Europa aanbevolen kan worden. Hoewel de onderhandelingen over het ontwerp-Verdrag nog moeten worden afgerond, kunnen we toch wel enige tevredenheid ontlenen aan wat er bereikt is. Ik wil benadrukken dat wij op dit punt in onze besprekingen al veel meer, en op een veel positievere manier, hebben bereikt dan iedereen voor mogelijk had gehouden in de donkere dagen van december en begin januari.
De uit de Conventie voortgekomen ontwerptekst heeft de Intergouvernementele Conferentie inderdaad een uitstekend kader geboden. Daarvan uitgaande kan een Grondwettelijk Verdrag worden opgebouwd dat de tand des tijds kan doorstaan. De ontwerptekst is opgesteld in een taal die toegankelijker is dan die van enig vorig Verdrag.
De ontwerptekst maakt duidelijk wie wat doet in de Unie. De subsidiariteitsdoctrine wordt uitvoerig uiteengezet, de reikwijdte van de bevoegdheden van de Europese Unie wordt toegelicht, de democratische controleerbaarheid wordt vergroot en het pakket van juridische instrumenten waarmee de Unie werkt, wordt vereenvoudigd. De tekst is er tevens op gericht om de Unie van vijfentwintig of meer lidstaten te voorzien van instellingen die kunnen functioneren en in de toekomst tegemoet kunnen komen aan de behoeften van onze burgers en onze Unie. Voor de eerste keer wordt er een Handvest van de grondrechten in de grondwettelijke orde van de Unie opgenomen. Onze Unie krijgt de mogelijkheid om haar interne samenhang te versterken en onze gemeenschappelijke waarden op het wereldtoneel uit te dragen en te bevorderen. Dat zijn dezelfde waarden waarover de heer Hume zojuist zulke roerende woorden sprak.
Dit is een formidabel document dat bij de mensen in Europa in de smaak zal vallen. Als ik de critici en sceptici zo hoor praten begrijp ik absoluut niet waar ze het over hebben. Zoals ik afgelopen weekend al bij de BBC zei, hoop ik serieus dat de critici en sceptici - ook degenen in dit Parlement - even de tijd zullen nemen om dit ontwerpdocument en de inhoud te bestuderen en om de vele, vele goede punten die het bevat tot zich door te laten dringen.
Ik wil mijn dank uitspreken voor het feit dat dit Parlement onze inspanningen om de IGC onder Iers voorzitterschap te voltooien, zo krachtig steunt. Ik kan u, mijnheer de Voorzitter, en de leden van dit Parlement vandaag opnieuw verzekeren dat wij alles doen wat in ons vermogen ligt om de onderhandelingen tot een succesvol einde te brengen. De zeer positieve reactie op het verslag van de Taoiseach aan de Voorjaarsraad en de bevestiging dat de politieke wil aanwezig is om voor de Europese Raad van juni tot overeenstemming te komen zijn zeer bemoedigend en tonen aan dat onze partners vastbesloten zijn een definitief akkoord te bereiken. Hoewel we deze uitdaging niet mogen onderschatten, kunnen we met enig vertrouwen zeggen dat we nu dichter bij een overeenkomst zijn dan ooit tevoren.
Wij proberen in mei zoveel mogelijk vooruitgang te boeken, zodat er slechts een zeer klein aantal kwesties overblijft waarover tijdens de Europese Raad van juni definitief moet worden beslist door de staatshoofden en regeringsleiders. Met het oog daarop heeft de Taoiseach de partners opgeroepen een 'positieve en doelgerichte houding' aan te nemen tijdens de onderhandelingen en ervoor te waken dat niet eerder genoemde kwesties plotseling aan de orde worden gesteld aan de onderhandelingstafel.
In reactie op het punt dat Voorzitter Cox eerder noemde kan ik zeggen dat de ministers van Buitenlandse Zaken op 17 en 18 mei bijeen zullen komen voor uitgebreide besprekingen. Onze wens en bedoeling is om tijdens die bijeenkomst zoveel mogelijk lopende kwesties op te lossen. Tijdens de laatste bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken heeft minister Cowen duidelijk gemaakt dat als er volgens hem nog meer werk moet worden verricht, dat de ministers van Buitenlandse Zaken op 24 mei weer bij elkaar zullen komen en indien nodig daarna opnieuw. Wij zullen ook doorgaan met onze bilaterale ontmoetingen met onze partners, zowel op politiek als op officieel niveau. De Taoiseach zal met name zijn aan de Europese Raad voorafgaande rondreis langs de hoofdsteden, waarmee hij deze week begonnen is, gebruiken om de bezorgdheid die in de diverse lidstaten heerst in kaart te brengen en aldus te trachten deze bezorgdheid weg te nemen, om te reageren op eventuele angsten die leven en om oplossingen te vinden.
Ik stel voor om niet te veel in detail te treden wat de onopgeloste kwesties betreft. U kent ze allen: de definitie en draagwijdte van het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid, de samenstelling van de Commissie en een aantal andere onderwerpen met een uiteenlopende complexiteits- en gevoeligheidsgraad. Hoe complex deze zaken echter ook zijn of hoe gevoelig ze ook mogen liggen, als de politieke wil aanwezig is, zal er een manier gevonden worden om die conflicten en gevoelige kwesties op te lossen.
Dan nu een aantal sleutelkwesties. Wij hebben duidelijk ons standpunt kenbaar gemaakt dat alleen een op dubbele meerderheid gebaseerd stemmingssysteem een consensus kan afdwingen. Hoewel efficiëntie noodzakelijk is, moeten we ook voldoende aandacht blijven schenken aan het onontbeerlijke evenwicht tussen de lidstaten en hun specifieke belangen. Het is waarschijnlijk ook mogelijk een resultaat te bereiken dat aan de belangen van allen tegemoet komt. Wellicht moeten daarvoor de drempels van de bevolking en de lidstaten worden aangepast.
Wat betreft de reikwijdte van de stemming bij gekwalificeerde meerderheid bestaat de algemene wens - die gedeeld wordt door het Parlement - om deze uit te breiden en aldus de besluitvorming in de grotere Unie efficiënter te maken. Tegelijkertijd dient rekening gehouden te worden met de specifieke belangen van de lidstaten. Mijns inziens zal het mogelijk zijn tot een bevredigend eindresultaat te komen en het aantal terreinen te verhogen waarop met gekwalificeerde meerderheid wordt besloten en de medebeslissingsprocedure van toepassing is.
We zijn het er allemaal over eens dat de Commissie doeltreffend moet zijn. Wij zijn ons ook ten volle bewust van de bezorgdheid van de lidstaten ten aanzien van de samenstelling van de Commissie. De heer Hume sprak over het institutionele kader en de buitengewoon subtiele formule daarvan. Ik heb het gevoel dat die twee uitgangspunten - de bezorgdheid over een efficiënte Commissie en de bezorgdheid over de samenstelling van de Commissie - mogelijk met elkaar verzoend kunnen worden door eerst gedurende een ruime periode een samenstelling te hanteren waarbij iedere lidstaat één commissaris levert en daarna over te gaan op een kleinere Commissie, met een volgens strikte regels roulerend lidmaatschap.
Ik weet dat velen van u hopen dat het Grondwettelijk Verdrag voor de verkiezingen van het Europees Parlement kan worden voltooid, en persoonlijk hoop en wens ik dat ook. In onze hoedanigheid van voorzitter zouden we graag in staat zijn deze wens in vervulling te doen gaan, maar in dit stadium lijkt het me realistischer ervan uit te gaan dat de definitieve onderhandelingen op de Europese Raad van juni zullen worden afgerond.
Wij dienen te erkennen dat het leeuwendeel van het werk van de Conventie onveranderd is gebleven, en dat ook zal blijven. Wij mogen niet vergeten dat er een duidelijk pakket van waarden en beginselen is afgesproken dat we allen onderschrijven en dat de kern raakt van wat de Europese Unie is en van wat zij hoopt te bereiken. Deze zaken zijn boven iedere discussie verheven op de Intergouvernementele Conferentie.
Het kan geen kwaad nog eens te herhalen wat we hebben bereikt: wij hebben enorme vooruitgang geboekt bij de vereenvoudiging van de besluitvorming en bij de precisering wie verantwoordelijk is voor het nemen van besluiten, waarbij wij de burgers duidelijk maken dat deze besluiten op het gepaste niveau zullen worden genomen. Wij hebben de rol van het Europees Parlement verder uitgebreid en bijgevolg de democratische controle van de Unie versterkt. Deze beginselen staan op de IGC niet ter discussie.
We moeten ook denken aan de aanzienlijke vooruitgang die bij de lopende niet-institutionele kwesties is geboekt door het Italiaans voorzitterschap, dat ik bij dezen hulde wil brengen. De voorstellen die we ter bespreking hebben ingediend op de -vergadering van vandaag zijn in hoge mate schatplichtig aan het werk dat door de voorgangers van het huidige voorzitterschap is verricht.
Deze nieuwe Grondwet zal goed zijn voor de Europese Unie, zij zal goed voor de lidstaten en, wat het allerbelangrijkste is, zij zal goed zijn voor de burgers van Europa. Daarvan ben ik volop overtuigd. Als voorzitterschap zijn wij vastbesloten alles te doen wat in ons vermogen ligt om ervoor te zorgen dat de onderhandelingen tot een succesvol einde worden gebracht. Na de gedenkwaardige prestatie van de uitbreiding die net heeft plaatsgevonden, is de succesvolle afsluiting van de onderhandelingen over het Grondwettelijk Verdrag de logische volgende stap in de ontwikkeling van onze Unie.
Vitorino,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij zijn allen ongetwijfeld geroerd en bemoedigd door de blijken van vreugde over de aankomst op 1 mei van tien nieuwe lidstaten in de Europese Unie. Deze uitingen van enthousiasme zijn zeker gerechtvaardigd. De uitbreiding is namelijk de toekomst. Allereerst de toekomst van de Europese geschiedenis, een toekomst van vrede, welvaart, solidariteit en eendracht op continentale schaal. Maar ook de toekomst van het Europese project, dat ons het kader biedt waarbinnen we moeten samenwerken en waarvan we iedere dag weer onze burgers de toegevoegde waarden moeten laten zien en uitleggen, opdat wij hun instemming verdienen.
De uitbreiding is eveneens een unieke gelegenheid, een gelegenheid die wij serieus moeten aangrijpen. Wij moeten onze beleidslijnen hervormen en de Europese instellingen herstructureren om de geëigende instrumenten te kunnen ontwikkelen die de Unie van morgen in staat stellen zich te richten op niet alleen de interne en externe eisen van doelmatigheid, transparantie en vereenvoudiging, maar ook op hetgeen de burgers werkelijk bezighoudt en met name op hetgeen hun dagelijks leven kan verbeteren.
Het is nuttig u te herinneren aan de redenen die de Europese Raad van Laken ertoe aanzetten een Conventie over de toekomst van Europa in te stellen. Deze waren: de groeiende afstand tussen de burgers en de instellingen van Europa, de noodzaak het Europese project en de instellingen te herzien in het kader van de uitbreiding, en de noodzaak om na te denken over de rol van Europa in een wereld van voortschrijdende globalisering. Het is eveneens nuttig, mijnheer de Voorzitter, te wijzen op de uitdagingen waarvoor de Raad van Laken de Conventie plaatste. Deze betroffen enerzijds een duidelijke verdeling van de bevoegdheden over de Unie en de lidstaten, om de burgers beter te kunnen uitleggen wie wat doet in de Europese Unie, en anderzijds de vereenvoudiging van de teksten, instrumenten en besluitvormingsprocedures van de Unie, opdat de Europese instellingen en het besluitvormingsproces een werkelijke toegevoegde waarde kunnen garanderen qua democratie, transparantie en doelmatigheid. Daarbij moest eventueel zelfs worden nagedacht over de aanneming van een Europese Grondwet.
De Conventie heeft gehoor gegeven aan deze oproep en een duidelijk keuze gemaakt, een buitengewoon duidelijke keuze! We hebben de constitutionele weg gekozen. We hebben besloten de burger centraal te stellen in het Europese project. Vandaar de volledige integratie van het Handvest van de grondrechten in het constitutionele verdrag. Vandaag zijn we, zoals minister Roche zojuist al zei, de aanneming van een heuse Europese Grondwet dichter dan ooit genaderd. Onze wil om dit ambitieuze project tot een goed einde te brengen geeft weer hoezeer wij het werk van de Conventie waarderen. De Europese Commissie is van mening dat in de ontwerp-Grondwet de doelstellingen van eenvoud, doelmatigheid en democratie daadwerkelijk zijn bereikt.
De tekst is zeker niet volmaakt. Ons inziens is het wenselijk de ontwerp-Grondwet van de Conventie op een aantal heel precieze en goed afgebakende punten te verbeteren, zonder evenwel het algehele evenwicht van de tekst op de helling te zetten. De slagvaardigheid moet groter worden, nu de besluitvorming geschiedt met vijfentwintig lidstaten. Daarvoor is het noodzakelijk de stemming bij gekwalificeerde meerderheid op grotere schaal toe te passen. De besluitvormingsprocedure moet ook doorzichtiger worden.
Wij zijn fervente voorstanders van de dubbele meerderheid voor de stemming in de Raad. Ik begrijp het argument van minister Roche. We zullen regelingen moeten treffen die iedereen in staat stellen zich achter het systeem van de dubbele meerderheid te scharen. Wij moeten echter wel oppassen dat we niet in dat systeem van de dubbele meerderheid elementen introduceren die tot verwarring kunnen leiden, waardoor het zijn belangrijke meerwaarde - efficiëntie en duidelijkheid voor de burger - zou verliezen. Gooit u alstublieft niet het kind met het badwater weg!
We moeten onszelf ook in staat stellen om in te spelen op de zich nu reeds aandienende toekomstige ontwikkelingen. Daarvoor moet de procedure voor de wijziging van de Verdragen worden versoepeld, ten minste voor wat betreft de beleidsterreinen van de Unie. Deel III sluit namelijk niet goed aan bij de modernisering van alle andere elementen van het constitutioneel verdrag. Bovendien laat het niet voldoende ruimte aan de nieuwe doelstellingen van de Unie met betrekking tot de Agenda van Lissabon en de duurzame ontwikkeling. We zouden dus moeten nadenken over een versoepeling van deel III.
Ten slotte is het van groot belang vast te houden aan de gelijke behandeling van alle lidstaten. Dat betekent met name dat wij een Commissie moeten handhaven waarin iedere lidstaat een commissaris met stemrecht heeft. Dat vereist ook dat de interne structuur van de Commissie beantwoordt aan het collegialiteitsbeginsel. Die oplossing voor de Commissie moet ten minste van kracht blijven tot de nieuwe lidstaten en de toetredingslanden volledig zullen zijn geïntegreerd. Indien nodig moeten andere oplossingen worden overwogen.
Mijnheer de Voorzitter, ik kan niet anders dan instemmen met de vastberadenheid van het Ierse voorzitterschap om de onderhandelingen over de toekomstige Grondwet zo mogelijk nog af te ronden vóór de verkiezingen van het Europees Parlement, of in elk geval direct na die cruciale datum. Ik denk dat ik de mening verwoord van zowel de Commissie als het Europees Parlement en het voorzitterschap, als ik zeg dat wij allen op één lijn zitten in ons aandringen op bekrachtiging van de resultaten van de Conventie, opdat de Europese Grondwet in de loop van het eerste semester van dit jaar daadwerkelijk het licht zal zien.
Verder zou ik graag namens de Commissie het Europees Parlement willen bedanken voor zijn waardevolle bijdrage aan de totstandbrenging van de Europese Grondwet, en met name voor de inspanningen die alle afgevaardigden van het Europees Parlement in de Conventie en haar Presidium hebben geleverd. Ik ben zo vrij de heren Hänsch, Méndez de Vigo en Duff bij name te noemen. Wij zijn ook dankbaar voor het feit dat het Parlement tijdens de onderhandelingen binnen de IGC er voortdurend op heeft aangedrongen dat de vorderingen van de Conventie niet weer opnieuw uiteen mochten worden gerafeld, en voor het niet aflatend, diepzinnige denkproces in de Commissie constitutionele zaken, onder de deskundige en bezielende leiding van de heer Napolitano.
De Commissie is het er ook met het Europees Parlement en - mijns inziens - de overgrote meerderheid van de nationale afvaardigingen over eens dat de consensus die men binnen de Conventie over zo goed als alle behandelde punten heeft weten te bereiken niet in deze laatste onderhandelingsperiode binnen de IGC weer op de helling mag worden gezet. Als we nu weer stappen terug zouden zetten, bijvoorbeeld met betrekking tot het evenwicht op financieel en begrotingsgebied tussen het Europees Parlement en de Raad, zou dat niet te verantwoorden zijn gezien het beginsel inzake democratische representativiteit.
Ik zou evenwel willen benadrukken dat het Europese constitutionaliseringsproces ook vraagt om inspanningen van de kant van het volgende Europese Parlement en de volgende Commissie. Met het oog op de ratificatie door alle oude en nieuwe lidstaten - vooral als er referenda worden gehouden, en daar ziet het wel naar uit - is het van cruciaal belang dat er een daadwerkelijk publiek debat plaatsvindt over de Europese Grondwet. We moeten niet in de val trappen van een debat dat beperkt blijft tot vijfentwintig nationale debatten. Het moet een echt Europees debat worden.
Ter afsluiting nog dit, mijnheer de Voorzitter: Milan Kundera schreef dat men de toekomst slechts de baas wil worden om het verleden te kunnen veranderen. Ik voor mij wil de toekomst de baas worden omdat ik die zie als een toekomst van vrede, welvaart en solidariteit, een in een Europese Grondwet verankerde toekomst die democratische en doelmatige antwoorden mogelijk maakt op de verwachtingen en behoeften van 450 miljoen burgers. Met andere woorden wij moeten het verleden de baas worden om te bouwen aan onze gezamenlijke toekomst.
Poettering (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, dat was een indrukwekkend betoog zojuist van John Hume, die al sinds 1979 deel uitmaakt van het Parlement. Binnenkort zal hij dit Parlement, net als mijn Ierse vriend Joe McCartin, echter gaan verlaten. Nu wij toch over de toekomst nadenken, zou dit voor ons aanleiding moeten zijn om de balans op te maken, zoals wij net ook bij de herdenking van Jean Monnet en Altiero Spinelli hebben gedaan. Als wij de balans opmaken, mogen wij daaruit vertrouwen en hoop putten dat wij de toekomst van ons continent ook daadwerkelijk met optimisme tegemoet kunnen zien.
Laten wij eens terugdenken aan eerdere uitbreidingen. In 1973 werd het Europa van de Zes met Ierland, Denemarken en Groot-Brittannië uitgebreid tot het Europa van de Negen. In 1981 trad Griekenland toe, gevolgd door Spanje en Portugal in 1986, en door nog eens drie landen in 1995: Finland, Zweden en Oostenrijk. Vanaf 1 mei bestaat de Gemeenschap nu uit vijfentwintig lidstaten. De uitdieping hield daarmee steeds gelijke tred: in 1957 het EEG/Euratom-Verdrag, vervolgens in 1986 de Europese Akte en daarna, in 1992, het Verdrag van Maastricht. In dat verband dienen wij ook stil te staan bij de geweldige prestaties van bondskanselier Helmut Kohl, president François Mitterand en Commissievoorzitter Jacques Delors, wiens werk later succesvol door Jacques Santer is voortgezet. Daarna kwam het Verdrag van Amsterdam en vervolgens Nice, hoewel Nice niet echt een doorslaand succes was, maar die bijeenkomst heeft in ieder geval wel tot het besluit geleid om de onderhandelingen met de toetredingslanden vóór de Europese verkiezingen af te ronden.
Als wij de ontwikkelingen in al die jaren in hun geheel bekijken, kunnen wij maar één conclusie trekken: Europa is een fantastisch continent dat zich - ondanks alle grote problemen - steeds in de juiste richting verder heeft ontwikkeld. Wij mogen ons daarnaast gelukkig prijzen met het Ierse voorzitterschap. Overigens is de minister voor Europese Zaken en tevens verantwoordelijke voorzitter van de Raad, Dick Roche, hier vandaag aanwezig. Ierland heeft dit voorzitterschap tot nu toe met visie en tegelijkertijd pragmatisch en met een positieve intentie ingevuld. Dat laatst is doorslaggevend geweest met het oog op het boeken van verdere vooruitgang. Geachte voorzitter van de Raad, ik wil u dan ook met nadruk bedanken voor het werk dat u tot nu toe heeft verricht. Net als Europa verdient u het dat er een Europese Grondwet komt.
Ik wil speciaal ook de heer Vitorino bedanken die in de Conventie samen met de heer Barnier verantwoordelijk is geweest voor de samenwerking met onze collega’s. Uiteraard zijn nog niet alle kwesties opgelost. Onze PPE-DE-Fractie zou bijvoorbeeld graag zien dat het Ierse voorzitterschap erin zou slagen om in de preambule een verwijzing naar het christelijk-joodse erfgoed op nemen. Dat vinden wij belangrijk omdat dit een belichaming van onze waarden is. Daarnaast is het echter ook van belang, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat u niet akkoord gaat met een beperking van de begrotingsbevoegdheden van het Europees Parlement. De heer Vitorino heeft daar ook al op gewezen. Dat is gewoonweg niet acceptabel. Het besluit over de begroting is niet alleen een voorrecht van het Europees Parlement maar van alle Parlementen, en wij zullen dan ook geen enkele beperking van onze begrotingsrechten accepteren.
De Europese Grondwet betekent een grote stap voorwaarts, omdat hierdoor het gemeenschappelijke Europa wordt versterkt. Het is een stap voorwaarts omdat de Europese democratie en het parlementarisme worden versterkt. De Europese Grondwet is ook een stap vooruit omdat de subsidiariteit wordt versterkt en omdat er voor de eerste keer wordt verwezen naar regionaal en lokaal zelfbestuur. De gemeenten en de steden, dat wil zeggen de plekken waar wij wonen, krijgen het recht om hun eigen zaken te regelen. Bovendien krijgen de nationale parlementen nu ook een recht van beroep indien het subsidiariteitsrecht geschonden wordt. Europa wordt daadkrachtiger, Europa wordt democratischer en wij kunnen nu naar een nog grotere eenheid van dit rijk geschakeerde Europa blijven streven. De grondwet biedt ons daartoe de mogelijkheid.
Als wij naar de toekomst kijken, moeten wij ook antwoord geven op de vraag welke landen er nog meer tot de Europese Unie kunnen toetreden. Met wie willen wij als goede buren samenleven? Wij willen eigenlijk met iedereen als goede buren samenleven, met name met onze Arabische en islamitische buren, zodat wij op een vreedzaam continent kunnen wonen met een grondwet als rechtsgrondslag. Wij wensen het Ierse voorzitterschap dan ook veel succes bij het verwezenlijken van dat doel.
Barón Crespo (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega’s, staat u mij toe dat ook ik mijn uiteenzetting begin met een eerbewijs aan Jean Monnet en Altiero Spinelli, twee visionairs, twee antifascisten en twee moedige mensen. Ik wil hier in herinnering brengen dat Jean Monnet ook vaak de Zwitserse filosoof Amiel aanhaalde, met name de volgende woorden: "De ervaring van iedere mens begint steeds van voren af aan. Alleen instellingen worden wijzer: zij verzamelen de collectieve ervaring, en door deze ervaring, door deze wijsheid, zullen mensen die aan dezelfde regels zijn onderworpen niet van aard veranderen, maar zal hun gedrag geleidelijk anders worden." Dat is wat wij hier in het Parlement doen en wat wij ook met de Europese grondwet willen doen.
Mijn dierbare vriend, de heer Méndez de Vigo, heeft hier verklaard dat hij tijdens de werkzaamheden van de Conventie steeds het "Spinelli-verdrag" op zak had. Ik kan daaraan toevoegen dat ik bij de opstelling van het Verdrag van Maastricht de gelegenheid had om van gedachten te wisselen met Francisco Ordóñez, voormalig minister van Buitenlandse Zaken van Spanje. Die zei mij dat hij - net zoals ikzelf overigens - het "Spinelli-verdrag" in zijn aktetas had zitten. Ik raad ook minister Roche aan om dat verdrag binnen handbereik te hebben wanneer hij een ingenieuze oplossing nodig heeft.
Verder valt het mij op dat iedereen het heeft over solidariteit, stapsgewijze aanpak, enzovoorts. Wij mogen echter niet vergeten dat de Verklaring van 9 mei 1950 in de eerste plaats gaat over vrede, zoals ook onze collega John Hume hier vandaag al te verstaan heeft gegeven. Doel was niet alleen de totstandkoming van een gemeenschappelijke markt voor kolen en staal, maar ook het handhaven van de vrede.
Mijnheer de Voorzitter, nu wil ik hier namens mijn fractie onze onvoorwaardelijke steun uitspreken voor de verklaring van de Commissie constitutionele zaken van het Europees Parlement over de Grondwet. Ik geloof dat het in de omstandigheden die hier door de minister zijn uiteengezet van wezenlijk belang is dat wij die verklaring steunen. Ik onderstreep nogmaals dat het ontwerp van de Europese grondwet, zoals het door de Conventie is opgesteld, onze absolute goedkeuring wegdraagt. Wij zijn ons ervan bewust dat er op bepaalde vlakken nog een en ander moet gebeuren. Ik heb het dan niet over de waarden - wij kunnen ons geheel en al vinden in een democratisch en seculier Europa voor iedereen -, maar over het feit dat sommige punten beter moeten worden uitgewerkt.
Ik denk bijvoorbeeld aan de stemming bij gekwalificeerde meerderheid in de Raad. Ik kom uit een land waarin het constitutionele debat volledig geblokkeerd was door de vorige regering, die er een totaal verkeerde visie op nahield. Wíj hebben dat systeem echter altijd verdedigd. Ik zou willen dat minister Roche hier ten overstaan van de plenaire vergadering verklaarde hoe vaak het compromis van Ioannina in het verleden is toegepast, want misschien liggen er soortgelijke voorstellen ter tafel, en dat zou geen goede zaak zijn.
Er is nog een ander belangrijk element dat mijns inziens niet mag ontbreken. Het stond in het ontwerp dat in Thessaloniki is goedgekeurd, maar nadien is het niet meer ter sprake gekomen. Ik heb het over de wetgevende Raad. Het is van wezenlijk belang dat die er komt, temeer omdat de wetgeving in het openbaar en op transparante wijze moet worden vastgesteld. Bovendien is het absoluut noodzakelijk dat de wetgevende macht gezamenlijk wordt uitgeoefend, niet alleen om wetten te maken, maar ook bij het goedkeuren van de begroting.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter - en ik richt mij tot u als Voorzitter van het Parlement - formuleert de Commissie constitutionele zaken een bijzonder belangrijk, concreet verzoek. Zij staat erop dat de Voorzitter van dit Parlement en onze vertegenwoordigers in de Intergouvernementele Conferentie actief deelnemen aan de debatten van de Conferentie en de leden gedurende deze periode via passende kanalen in kennis stellen van de ontwikkelingen, aangezien het Europees Parlement op geen enkel moment ontbonden wordt. Niets weerhoudt ons ervan om dit te doen. Integendeel, de actieve deelname van het Parlement is onontbeerlijk om het tijdschema te kunnen naleven dat hier door de fungerend voorzitter van de Raad is voorgesteld. Dat lijkt mij een fundamenteel punt. Uiteraard zullen wij in het Parlement campagne voeren. Met onze campagne zullen wij echter op genereuze wijze bijdragen aan de totstandkoming van de grondwet.
Nog een laatste opmerking in verband met het debat van morgen. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het lijkt mij wenselijk dat er niet alleen voortgang wordt gemaakt bij de samenstelling van de Commissie maar ook bij het voorstel om het mandaat van de Commissie te laten samenvallen met dat van het Parlement. De huidige situatie is bijzonder ingewikkeld. Er komt een nieuwe fungerend voorzitter van de Raad. De overgangs- en interimperiode is veel te lang. De Commissie en de Europese Unie als zodanig hebben daar absoluut geen baat bij.
Duff (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is mij een groot voorrecht geweest om te mogen dienen in een Parlement dat zoveel heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de voor Europa noodzakelijke grondwettelijke regeling. Het Parlement is nu een vaste partner geworden in het wetgevend proces en wij hebben Europa geholpen een antwoord te vinden op de oude vraag of de Unie zich tegelijkertijd kan verbreden en verdiepen. Het antwoord op deze vraag luidt zonder meer 'ja'.
We verwachten dat de Europese Raad nu de politieke wil aan de dag legt om de IGC tot een snel en succesvol einde te brengen en om te voorzien in het duurzame, efficiënte en effectieve systeem van democratisch bestuur dat we nodig hebben om de Unie en haar positie op het wereldtoneel te versterken. Het is echter van cruciaal belang dat het Parlement, dat tot dusverre zo’n belangrijke rol heeft gespeeld in de IGC, het in deze eindfase niet laat afweten.
Voorzitter Cox en onze vertegenwoordigers, de heren Brok en Hänsch, moeten op volwaardige basis deel kunnen blijven nemen aan de onderhandelingen en weerstand bieden aan een eventuele afzwakking van de medebeslissings- en goedkeuringsbevoegdheden van het Parlement. Op dit vlak zijn er enige zorgwekkende signalen te bespeuren en de waarschuwing van commissaris Vitorino aan ons adres is geheel terecht. Waarom wil bijvoorbeeld het Ierse voorzitterschap in zijn meest recente voorstellen de medebeslissingsbevoegdheid van het Parlement met betrekking tot de structuurfondsen schrappen? Misschien kan minister Roche dit uitleggen. Als de Raad zichzelf wil belasten met unanimiteit over financiële kwesties, dan is dat zijn eigen probleem, maar men mag niet toestaan dat de Raad zich onttrekt aan de parlementaire controle.
Ik wil mijn steun betuigen aan het verzoek van de commissie om in geval van een crisis in de IGC, de Voorzitter een bijzondere vergadering van de Conferentie van voorzitters te laten beleggen. Ondanks het feit dat we dan verstrooid zullen zijn over 25 verkiezingscampagnes, zouden we snel bij elkaar moeten kunnen komen om de onderhandelingspositie van de Voorzitter te versterken. Denkt u er alstublieft aan dat een negatieve beoordeling van het Parlement over de eindconclusies van de IGC funest zou zijn voor het verloop van de referendumcampagnes in de landen waar deze worden gehouden. 
Wurtz (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, op 3 september jongstleden presenteerde de heer Giscard d’Estaing ons op deze zelfde plek een ontwerp-Grondwet, onder uitbundige loftuitingen van ons Parlement. Juist omdat wij ervan overtuigd zijn dat wij, zeker vandaag de dag, Europa nodig hebben om te kunnen hopen op een betere wereld, heeft een duidelijke meerderheid van mijn fractie - ongeacht onze mening over dit of dat specifiek institutionele aspect van de tekst - geweigerd zich aan te sluiten bij wat zij de “constitutionalisering van het liberale model” noemt. Ten slotte hebben wij unaniem aangedrongen op een referendum, en op een daaraan voorafgaand pluralistisch publiek debat in elk land.
Nu zijn sedertdien acht maanden verstreken en ons standpunt is geenszins verzwakt. Het is mijns inziens juist in hoge mate versterkt door het verloop van het debat binnen Europees links, door de ervaringen in meerdere landen in de Unie en ten slotte, haars ondanks, door de Commissie en haar werk zelf.
Het debat dat binnen Europees links over deze kwestie is gevoerd heeft een buitengewoon interessant verloop gehad. Zo zijn we in de weken en maanden na de publicatie van de Conventietekst steeds uitdrukkelijker op één lijn komen te zitten met de standpunten van de belangrijkste woordvoerders van het Europees Sociaal Forum en de organisaties van anders-globalisten. Overigens hebben vooraanstaande leden van andere fracties in ons Parlement en hun politieke familie bepaalde argumenten en zelfs formuleringen die wij naar voren hadden gebracht overgenomen. Ik ben hen daar dankbaar voor, maar zij hebben daar ideeën aan toegevoegd die naar mijn smaak daarmee in tegenspraak zijn. Een gezond openbaar debat zal hier evenwel gemakkelijk duidelijkheid over kunnen scheppen.
Van groot belang zijn ook de ervaringen die verschillende landen van de Unie gedurende deze periode hebben opgedaan. Er zijn hevige sociale protesten geweest tegen de liberale hervormingen, die stuk voor stuk samenhingen met de door onze regeringen aangegane Europese verplichtingen. Het is zelfs zo dat de dag na de zware verkiezingsnederlaag van rechts in Frankrijk de Commissie, teneinde elk risico op een bijstelling van het Franse beleid af te wenden, het nodig achtte publiekelijk een dringende waarschuwing af te geven. Ik citeer: “Frankrijk moet doorgaan met zijn hervormingen”.
Tot slot heeft de Commissie zelf een tussenbalans opgemaakt van de Agenda van Lissabon, waarmee vier jaar geleden uiting werd gegeven aan de ambitie om het sociaal beleid langs een liberale weg te voeren. En hoe ziet die tussenbalans eruit? Het komt er grosso modo op neer dat voor het eerst in tien jaar in de eurozone tweehonderdduizend banen meer zijn vernietigd dan er zijn gecreëerd, terwijl de doelstelling juist luidde om in 2010 volledige werkgelegenheid te hebben. In datzelfde document valt zelfs te lezen dat meer dan een op de zes Europeanen van onder de vijftien, en ik citeer de Commissie: “niet over de minimaal vereiste vaardigheden beschikt: lezen, schrijven en rekenen”, hetgeen een idee geeft hoe diep de crisis van het liberale model is, waarmee men nochtans dacht ons in minder dan zes jaar aan de meest dynamische kenniseconomie ter wereld te kunnen helpen.
Op al die punten verwacht het merendeel van de leden van mijn fractie geen mirakels van de Europese Raad, die natuurlijk puur toevallig enkele dagen na de Europese verkiezingen gehouden zal worden. Wij blijven krachtig aandringen op een referendum, voorafgegaan door een echt debat waarin de burgers zich met kennis van zaken kunnen uitspreken. We denken echter ook dat voor die tijd een duidelijke en betekenisvolle uitslag in juni aanstaande het best mogelijke signaal is aan het adres van de opstellers van het toekomstige verdrag.
Staat u mij toe mijnheer de Voorzitter, om af te sluiten met een persoonlijke opmerking - daar dit mijn laatste interventie is voor deze zittingsperiode - en te zeggen dat als de kiezers uit mijn district dat wensen, ik samen met mijn vrienden hier zal blijven strijden voor een ander Europa. Zoniet, dan zullen we elkaar in elk geval in het veld terugzien. Tot ziens dus!
Frassoni (Verts/ALE ).
   - Voorzitter Roche, er is een fundamenteel verschil tussen de constitutionele werkzaamheden van de Conventie en die van de Intergouvernementele Conferentie, en ik ben bang dat dat verschil alleen maar een duidelijk, negatief effect kan hebben op het resultaat ervan.
Bij de Conventie was bijna alles, crisis of geen crisis, zichtbaar, en uiteindelijk werd een nog maar net toereikend compromis bereikt, dat het resultaat was van een moeilijk karwei. Uw werk blijft daarentegen geheim, en wij moeten vertrouwen op de een of andere informant om te weten te komen wat er gebeurt. Onze vertegenwoordigers en hun ambtenaren vinden het immers helaas prachtig om diplomaatje te spelen en dus vertellen ze ons niet - alhoewel ze dat eigelijk wel zouden moeten - wat er werkelijk gebeurt tijdens de IGC.
Ik moet zeggen dat wat er werkelijk gebeurt mij helemaal niet bevalt, en mijn fractie nog minder. Achter een uiterlijk optimisme - wat als zoethoudertje dient voor de media en de publieke opinie - schuilt volgens mij in werkelijkheid weer een mogelijke overwinning voor de - oude en nieuwe - regeringen die het Europees belang vrolijk aan hun laars lappen. Deze mening wordt volgens mij gedeeld door de Commissie, die hier met veel toeters en bellen een koers uiteen heeft gezet die een heel andere kant op gaat dan het aankomende akkoord in Dublin.
Als we vandaag de tekst lezen waar uw ambtenaren aan werken, voorzitter, zien we dat we voor een opgave staan die voor Altiero Spinelli reden zou zijn geweest om opnieuw met het verhaal van “De oude man en de zee” aan te komen dragen: als de oude man weer aan wal komt met zijn grote vis, merkt hij - zoals u zich zult herinneren - dat deze is verslonden door de haaien.
Voorzitter Roche heeft aangegeven niet in detail te willen treden. Dat is jammer. Anders hadden we allemaal de prijs kunnen zien die we op het punt staan te betalen, onder andere voor Blair en zijn referendum. Ten eerste het behoud van eenparigheid bij justitie en binnenlandse zaken, zodat de strijd tegen het terrorisme in vrede zal rusten. Daar zullen wij vandaag waarschijnlijk een interessante aflevering van krijgen met de overdracht van rechten van Europese burgers aan de Verenigde Staten; ik heb het over de overeenkomst inzake passagiers. Ten tweede de versterking van de interpretatieclausule van het Handvest van de grondrechten die het Verenigd Koninkrijk in Thessaloniki heeft laten opnemen. Daardoor krijgt het Handvest van de grondrechten een bijna virtueel karakter en wordt het nagenoeg vrijblijvend. We hebben het dan nog niet eens over de afschaffing van de bevoegdheid van het Europees Parlement om instemming te betuigen met beslissingen over de structuurfondsen, of over de mogelijkheid voor elk parlement om ieder amendement te blokkeren.
Vandaag staan we dus voor een compleet andere situatie dan gisteren. Gisteren was de dag van de verwezenlijkte droom. Ik hoop natuurlijk dat we niet vandaag al voorbereidingen moeten treffen om de scherven op te ruimen van een droom die aan diggelen is.
Onze eerste plicht is nu om de burgers te laten weten dat de uitgangspunten die het voorzitterschap heeft gekozen voor de onderhandelingen, gelijk zijn aan de uitgangspunten die dit Parlement in december verworpen heeft. Ten tweede moeten we een serieus debat aangaan over de gevolgen van een ‘nee’ op het referendum over de Grondwet, die volgens mij glashelder moeten zijn: wie ‘nee’ zegt tegen de Grondwet, ligt eruit, zoals Spinelli zei. 
Žiak (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mij valt vandaag de eer te beurt om voor het eerst op te treden voor dit forum van vertegenwoordigers van 450 miljoen burgers van een verenigd Europa, sprekend in mijn moedertaal, het Slowaaks. Jaren- en jarenlang heb ik gehoopt en geloofd dat Slowakije op een dag als soevereine staat volwaardig lid zou worden van de Europese Unie. Een essentiële voorwaarde voor het effectief functioneren van de EU na de historische uitbreiding is de aanpassing van het institutionele kader aan de nieuwe omstandigheden. De eerste test die ons daarom wacht - en wat voor een test - is de goedkeuring van het Grondwettelijk Verdrag.
De aanneming van het Grondwettelijk Verdrag is echter alleen mogelijk mits de burgers zich in een dusdanig belangrijk document kunnen herkennen. Laten we Europa niet verdelen in oud en nieuw, laten we lidstaten niet classificeren in groot en klein, of rijk en arm. Als we Europa werkelijk willen verenigen, moeten we luisteren naar ieder land en naar iedere burger. Laten we deze burgers en lidstaten de kans geven hun eigen standpunten in te nemen ten opzichte van Europa, standpunten die overeenkomen met hun eigen tradities, zodat het beginsel van soevereiniteit in culturele en ethische zaken gerespecteerd wordt. Ik ben er diep van overtuigd dat het doel van de EU-hervorming niet is om een superstaat tot stand te brengen, maar een supranationaal orgaan dat zijn legitimiteit ontleent aan de primaire legitimiteit van de lidstaten. Het Grondwettelijk Verdrag moet garant staan voor een model van effectieve coëxistentie, waarvan tolerantie en wederzijds vertrouwen de fundamentele pijlers zijn. Ik wil u graag wijzen op de rechten van de kleine lidstaten. Voor deze landen is de kwestie rond de financiële mechanismen van vitaal belang.
Wat betreft de toekomstige vorm van de Europese Commissie ben ik van mening dat iedere lidstaat een eigen commissaris met een volledige en nauwkeurig gedefinieerde bevoegdheid moet krijgen. Europa moet worden gebouwd op het beginsel van gelijkheid tussen de lidstaten van de Unie. De toetreding van de tien nieuwe landen tot de EU betekent niet dat het integratieproces reeds is voltooid. Net zo min zal de aanneming van het Grondwettelijk Verdrag het einde betekenen van de hervorming van de Unie, en daarom is het in dit stadium nog niet mogelijk om alle vraagstukken met betrekking tot het functioneren van de Europese Unie op te lossen. Het is van groot belang dat dit proces gericht wordt op de vervulling van onze gemeenschappelijke doelstellingen.
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe onze Ierse vrienden - en ons allemaal - veel succes toe te wensen bij de oplossing van deze kwesties, die met zoveel hartstocht zijn besproken, en staat u mij toe de hoop uit te spreken dat er fundamentele vooruitgang wordt geboekt op de top in juni, die wellicht zal leiden tot de aanneming van het Verdrag op basis van consensus onder alle nationale delegaties.

Abitbol (EDD ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, de kiezers van de vijfentwintig lidstaten - en dat zijn er bijna 300 miljoen - zullen dus tussen 10 en 13 juni, afhankelijk van het land, naar de stembus worden geroepen zonder het antwoord te kennen op de twee hoofdvragen die zich aandienen, te weten: “Wat voor Grondwet krijgt Europa?”, en “Wat worden de grenzen van Europa?”.
Wat mijns inziens het meest tekenend is voor de Europese Unie is haar minachting voor de soevereine stem van de volkeren en de burgers: een federale Grondwet die zorgvuldig verborgen wordt gehouden om haar drie dagen nadien tevoorschijn te toveren. Drie dagen na de verkiezingen! Wie denkt u te kunnen wijsmaken, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat het voor u, na bijna twee jaar Conventie- en vervolgens IGC-werk, niet mogelijk is deze Grondwet aan de burgers voor te leggen alvorens zij hun stem uitbrengen? Het ligt er in alle eerlijkheid, zoals u zo-even zei, wel erg dik bovenop...
Ook over de toetreding van Turkije - waardoor de Europese Unie, bedenk dat wel, een gezamenlijke grens zal krijgen met Irak - zal het nu al vastliggende besluit pas over enkele maanden daadwerkelijk genomen worden, achter de ruggen van de burgers om.
Mijnheer de Voorzitter, velen hadden hoge verwachtingen van het Ierse voorzitterschap. In werkelijkheid heeft u een steen toegevoegd aan een hoe langer hoe dikker wordende muur, een muur die Europa niet langer in tweeën splitst, maar die het Europa van boven, van de instellingen, afscheidt van het Europa van beneden, van de volkeren. Dus, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik herhaal het voorstel dat ik u de afgelopen keer gedaan heb - ik geloof dat het toen de minister-president was die hier aanwezig was: vervroegt u de top van juni met een week, met maar één week, dan zult u aan de burgers laten zien dat de Europese Unie niet bang is van haar eigen schaduw. 
Berthu (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tot ons groot genoegen wordt vandaag een van de hoofddoelen bereikt die de oorspronkelijke Gemeenschap zich had gesteld, te weten de opneming in onze Unie van de voormalige Oostbloklanden, die eindelijk zijn bevrijd van het communistisch juk.
Europa begint aan een nieuw, veelbelovend hoofdstuk in zijn geschiedenis, maar het zal zijn denk- en werkwijzen ingrijpend moeten veranderen. Daarvoor hebben wij echter nog niet alle noodzakelijke veranderingen doorgevoerd. Op de dag van de hereniging in een Unie van Vijfentwintig werken we nog altijd met instellingen die zijn opgebouwd naar unitair model, naar een model dat iets van het oude, in “blokken” verdeelde Europa behoudt en zijn machtsstreven baseert op een supranationale hiërarchie en de afroming van de soevereiniteit van de lidstaten.
Het ontwerp voor een Europese Grondwet, waar over onderhandeld wordt, past helemaal in dat plaatje en is daarom ongeschikt voor het besturen van een Europa dat is uitgebreid tot vijfentwintig of zelfs dertig of meer lidstaten. Wat wij moeten doen - en ik hoop dat de Unie voor haar eigen bestwil spoedig tot dat inzicht zal komen, misschien juist met hulp van de nieuwe leden - is de legitimiteit van de nationale democratieën in ere herstellen en zorgen dat zij in wisselwerking treden en met elkaar wedijveren in de grote Europese traditie van het pluralisme, binnen het kader van flexibele instellingen die zijn gegrondvest op de vrijheid van de naties. 
Kirkhope (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, sinds 1 mei kunnen we een van de grootste prestaties van het naoorlogse tijdperk vieren. Slechts weinigen hadden zich twintig jaar geleden kunnen voorstellen dat de Europese Unie de Baltische staten en Polen binnen haar grenzen zou hebben. Destijds werden Midden- en Oost-Europa in een ijzeren greep gehouden door een vijandige Sovjet-Unie. De Koude Oorlog woedde overal, de nucleaire impasse was een tastbare werkelijkheid, en veel Europese volken zuchtten onder het juk van socialistische, dictatoriale eenpartijstelsels. We leven nu in een tijd waarin we zij aan zij kunnen zitten met democratisch gekozen vertegenwoordigers van dezelfde volken die voorheen onderdrukt werden, en daarvoor moeten wij dankbaar zijn. De vrije democratie heeft getriomfeerd.
Wij zijn ook verheugd over het feit dat deze naties zich hebben aangesloten bij het NAVO-bondgenootschap, de meest succesvolle verdedigingsorganisatie die de wereld ooit heeft gekend. Oorlog tussen de nationale staten van Europa is ondenkbaar. Wij hebben een groot goed weten veilig te stellen waarop we moeten voortbouwen.
Deze week herdenkt mijn partij het vijfentwintigjarig jubileum van de verkiezing van Margaret Thatcher tot premier van het Verenigd Koninkrijk, een regering waarvan ik deel heb mogen uitmaken. Vandaag moeten wij de grote bijdrage gedenken die zij heeft geleverd aan de zaak van de vrijheid op dit continent. Misschien wel meer dan enig ander westers politicus is zij de confrontatie met de communisten aangegaan en heeft zij bijgedragen aan de val van het IJzeren Gordijn.
Als iemand die in de Conventie heeft gezeten weet ik dat er de komende jaren vele debatten zullen komen over de toekomst van dit continent, onder andere in de vorm van nieuwe verdragen. Mijn partij heeft een duidelijk beeld van een Europa van nationale staten. De nieuwe lidstaten zullen nu ook deel gaan nemen aan deze debatten. De mensen van Europa willen vrede, vrijheid en veiligheid. Wij moeten deze doelen veiligstellen en daarbij werken in een geest van openheid en wederzijds respect. Europa zou echter moeten proberen de ambities van haar bevolking in samenwerking met de Verenigde Staten te verwezenlijken. Door middel van de uitbreiding zal de Atlantische zaak worden bevorderd.
Op economisch vlak kunnen de nieuwe lidstaten een belangrijke bijdrage leveren door middel van hun dynamiek en ervaringen met de noodzaak voor economische hervorming. Wij moeten allen concurrentiekrachtiger worden en de economische methoden uit het verleden achter ons laten.
Ongeacht het beeld dat wij hebben van het Europa dat we graag zouden zien, deze week vieren wij allen de hereniging van de naties van Europa vieren. Dit is een zaak waarvoor mijn partij lange tijd heeft gevochten. Tegen degenen die er hier vandaag bij zijn gekomen, zeggen wij dan ook zonder enig voorbehoud: hartelijk welkom! 
Hänsch (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, wat het tijdschema voor de beraadslagingen en de inhoud van de grondwet betreft zijn vandaag weer vrijwel alle relevante aspecten de revue gepasseerd. Wij zijn verheugd over de vaardigheid en de vastbeslotenheid waarmee het Ierse voorzitterschap nog voor eind juni een besluit over de grondwet wil bewerkstelligen. In dat verband ben ik het met de wensen en waarschuwingen van commissaris Vitorino eens. Mijnheer de commissaris, u heeft binnen het Presidium van de Conventie een briljante rol gespeeld en het Parlement is u daar dankbaar voor, waarvan akte!
Waarom hebben wij een Grondwet nodig? Wij hebben een Grondwet nodig omdat Europa alleen op die manier in staat is zijn verantwoordelijke rol op het politieke wereldtoneel naar behoren te vervullen. Zonder Grondwet blijven de Europese landen een speelbal van andere machten. Met die Grondwet kunnen wij zelf echter ook een rol spelen. De uitgebreide Europese Unie kan alleen op basis van een Grondwet sterker, slagvaardiger en democratischer worden. Zonder Grondwet zal de Unie stap voor stap afglijden naar een douane-unie. Alleen op basis van een Grondwet kan de Unie haar aantrekkelijkheid voor de burgers herwinnen, omdat Europa zo namelijk begrijpelijker en verantwoordelijker wordt. Zonder Grondwet zullen de mensen het nog resterende vertrouwen in de levensvatbaarheid van een verenigd Europa verliezen.
Als die Grondwet er niet komt, betekent dat meer dan alleen maar het einde van een grote en lang gekoesterde verwachting. Een mislukking betekent een terugval naar een Europa van intriges en rancunes, en een begin van het einde van de Europese eenheid. Noch zwaartekrachtcentra, noch voorhoedes of verschillende tempo’s kunnen in de plaats treden van een Grondwet. Wij hebben geen Unie nodig van assen en allianties van zogenaamde strategische partnerschappen. Wij mogen van ons Europa, van onze Unie geen lappendeken maken die intern de burgers in verwarring brengt en naar buiten toe Europa in diskrediet brengt. Een sleutelwoord van de Grondwet is evenwicht. Dat was en is een sleutelwoord voor vrede en stabiliteit in Europa.
In het oude Europa hebben de landen eeuwenlang steeds weer getracht om dat evenwicht te creëren. Op diplomatiek terrein gebeurde dat door middel van assen en allianties en op het slagveld te vuur en te zwaard. De Grondwet voor het nieuwe Europa van de 21ste eeuw creëert dat evenwicht door een gelijkwaardige participatie van alle landen en een rechtvaardige vertegenwoordiging van elk land in de gemeenschappelijke instellingen. Door de Grondwet wordt het evenwicht van de machten in het oude Europa vervangen door een evenwicht van de instellingen en door een legitimering door de lidstaten en hun burgers. Hierdoor ontstaat ook meteen, en dus niet pas over tien jaar, een nieuwe wereldorde. Als wij Europeanen nu niet handelen, geven wij onze rol in de wereldgeschiedenis op, allereerst op politiek niveau maar later onvermijdelijk ook op economisch gebied. Een Unie van Europeanen op basis van deze Grondwet is óns antwoord op de mondialisering.
Wat wij gaan doen, kent zijn weerga in de geschiedenis niet. Hiervoor is niet alleen politieke moed vereist, maar ook een groot vertrouwen in de toekomst van ons oude continent. Juridisch gezien is de Grondwet een Verdrag dat de geldende EU-Verdragen vervangt. Net als in alle andere democratische grondwetten ter wereld, worden in deze grondwet echter ook de legitimiteit en beperkingen van de macht geregeld. Op politiek vlak wordt de uitgebreide Europese Unie door deze Grondwet hechter, slagvaardiger, verantwoordelijker, bestuurbaarder en begrijpelijker, dat wil zeggen vertrouwder en betrouwbaarder vanuit de optiek van de burgers.
Historisch gezien betekent de Grondwet echter een volledig nieuwe oprichting van de Europese Unie. Er ontstaat zo een Unie die zichzelf en de wereld laat zien hoe het moet: een Unie van vrede, vrijheid en gerechtigheid! 
Malmström (ELDR ).
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris Vitorino, mijnheer de Raadsvoorzitter, waarschijnlijk verkeren we allemaal nog steeds in een historische roes na de viering van de eenwording van Europa dit weekend. Het voelt echt aan als een voorrecht om hier in dit Parlement met collega’s uit vierentwintig andere landen te mogen staan. De EU zal nooit meer dezelfde zijn.
Na dit feest gaan we echter over tot de orde van de dag, en de orde van de dag is de Europese Unie die gekenmerkt wordt door onderhandelingen, gesprekken en compromissen. Deze methode is volstrekt superieur aan alle andere wanneer het erom gaat vorderingen te maken in de Europese samenwerking, maar het is ook een methode met gebreken, en het zal niet altijd gemakkelijk zijn om het eens te worden, met zoveel landen, wensen, culturen, achtergronden en verwachtingen. De burgers eisen ook veel van ons, oefenen grote pressie op ons uit en verwachten dat de EU goed werkt en voor ze klaar staat. Daarvoor hebben we een handboek met regels nodig: een grondwet. We hebben vandaag de nagedachtenis van Altiero Spinelli geëerd, die meer dan wie ook voor een grondwet heeft gestreden. Er is geen betere manier om zijn nagedachtenis te eren dan ervoor te zorgen dat de burgers van Europa een Europese grondwet krijgen.
De nieuwe landen die nu onze collega’s zijn geworden, hebben enorme inspanningen geleverd op hun weg naar de Unie. De oude EU heeft helaas volstrekt niet dezelfde mate van aanpassingsgezindheid getoond. We staan voor enorme uitdagingen: aantasting van het milieu, onder andere door het broeikaseffect, georganiseerde misdaad, terrorisme en een verschrikkelijke vrouwen- en kinderhandel. We moeten voor groei en economische ontwikkeling in ons werelddeel zorgen. We moeten zorgen voor een gemeenschappelijk Europees buitenlands beleid en we moeten actiever worden in de wereldwijde inspanningen voor vrede, democratie en vrijhandel. De genoemde problemen kunnen niet op een doelmatige en bevredigende manier worden opgelost met het Verdrag van Nice.
Hier in het Parlement hebben wij ons huiswerk gedaan. Wij zijn de drijvende kracht geweest achter de totstandkoming van de Conventie. Wij hebben actief bijgedragen met onze standpunten. Nu is het tijd dat de Raad zijn huiswerk doet. We moeten de burgers van 25 landen - 450 miljoen mensen - laten zien dat de nieuwe EU meegegroeid is en op haar nieuwe taak berekend is. We moeten laten zien dat wij de problemen waarmee we geconfronteerd worden op een andere manier kunnen en willen aanpakken, en dat we de mogelijkheid van het verenigde Europa volledig kunnen verwezenlijken. Daarom wil ik u, het Ierse voorzitterschap, bedanken voor het enorme werk dat u levert, en veel succes toewensen, zodat we op de top in juni allemaal de verwezenlijking van een Europese Grondwet kunnen meemaken. 
Kaufmann (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, minister Roche heeft er eerder al op gewezen dat het Ierse voorzitterschap op de voorstellen van het Italiaanse voorzitterschap voortbouwt. Die opmerking heeft mijn belangstelling gewekt. Het is echter jammer dat het grote publiek op dit moment totaal niet weet waar wij op dit moment nu precies over onderhandelen en hoe het ontwerp van de Grondwet er nu eigenlijk precies uitziet, mijnheer de minister. Tegelijkertijd ligt de tekst die de Conventie heeft gepresenteerd van allerlei kanten zwaar onder vuur. Desondanks zou de Grondwet aan het einde van het Ierse voorzitterschap aangenomen moeten worden. Dat is al over een paar weken. Daarom doe ik als voormalig lid van de Conventie het volgende, dringende beroep op het Ierse voorzitterschap en de Europese Raad.
Ten eerste mag in geen geval toegegeven worden aan de hernieuwde druk van de Europese Centrale Bank om de doelstelling in Deel I herzien te krijgen. De Conventie heeft besloten dat de ECB ook in de toekomst op evenwichtige wijze duurzame groei, werkgelegenheid en prijsstabiliteit dient te bevorderen en daar mag niet aan getornd worden. Ten tweede dient Deel III van de ontwerp-Grondwet politiek en juridisch aan de fundamentele bepalingen van Deel I aangepast te worden. Dat heeft dit Parlement ook nadrukkelijk verlangd om de sociale dimensie van de Europese Unie veilig te stellen. Met andere woorden: de open markteconomie met vrije mededinging moet geschrapt worden en door een sociale markteconomie vervangen worden. Als dat niet gebeurt, wordt de deur wagenwijd opengezet voor een soort Manchester-kapitalisme.
Ten derde ben ik in tegenstelling tot collega Poettering van mening dat er in de preambule geen verwijzing naar God opgenomen dient te worden. De mensen die in de EU wonen mogen niet in gelovigen en ongelovigen opgesplitst worden. Een verwijzing naar God is bovendien ook niet geschikt als ruilobject - om bijvoorbeeld Polen over te halen om de dubbele meerderheid in de ministerraad goed te keuren - en mag ook niet gebruikt worden om een eventuele toetreding van Turkije tot de EU te verhinderen.
Wij hebben daarnaast inderdaad een referendum over de Grondwet nodig. Daar heb ik mij in de Conventie al sterk voor gemaakt. De burgers moeten het laatste woord hebben omdat het om hun toekomst gaat. Ik ben voorstander van een referendum over de Grondwet in alle lidstaten van de EU en op dezelfde dag. Ik stel voor om dat op 8 mei 2005 te doen. Op die dag vieren wij niet alleen de zestigste verjaardag van de bevrijding van het fascisme, maar staan wij tevens aan de vooravond van de Dag van Europa op 9 mei. Daarom is 8 mei een zeer geschikte dag voor een dergelijk referendum. 
Maes (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte Raadsvoorzitter, geachte commissaris, daarstraks heeft onze Voorzitter Jean Monnet in herinnering gebracht en zijn woorden: Ik zou daarvan willen maken:".
Gisteren hebben wij tien nieuwe landen verwelkomd en er wapperen hier buiten nu tien nieuwe vlaggen van tien nieuwe lidstaten. Vandaag zou ik uw aandacht willen vragen voor de vlaggen van de regio's en de naties die niet zoveel geluk gehad hebben om staat te worden. De loop van de geschiedenis heeft erover beslist dat sommige grote landen op dit ogenblik vergezeld worden ... 
De Voorzitter.
   - Mevrouw Maes, haalt u de vlaggen naar beneden, alstublieft. De boodschap is duidelijk. Het Reglement is glashelder wat dat betreft. Ik verzoek u dus het in acht te nemen. 
Maes (Verts/ALE ).
   - Wij zullen de vlaggen neerhalen mijnheer de Voorzitter, in afwachting van erkenning ervan door de Europese Unie. Het is een feit dat zes lidstaten kleiner zijn dan de regio's waarvan wij hier vandaag de vlaggen tonen. Wij willen daarmee zeggen dat wij de nieuwe lidstaten welkom heten, maar wij willen tegelijkertijd de Raad en de Commissie ertoe oproepen te erkennen dat de werkelijkheid van talen en culturen, de verscheidenheid van volkeren in Europa, niet terug te brengen is tot alleen maar staten. Wij weten en wij beseffen ten zeerste dat wij één grote familie zijn, maar wij moeten in onze nieuwe Grondwet soevereiniteit op het supranationale vlak delen, opdat wij met Europa in de wereld een rol kunnen spelen die deze 450 miljoen burgers waard is. Tegelijkertijd moeten wij onze lidstaten ertoe oproepen te erkennen dat er binnen sommige lidstaten verscheidenheden bestaan die onvoldoende erkend worden.
In de nieuwe Grondwet is dit in beginsel al het geval. De principes staan erin, maar het hangt van onze lidstaten af. Wij zouden willen dat onze lidstaten beseffen dat de verscheidenheid van volkeren binnen de lidstaten zelf moet worden erkend, opdat deze constitutionele regio's, die door de loop van de geschiedenis de kans hebben gemist om staat te worden, niet worden genoodzaakt ook staat te worden. Wij met zijn allen willen soevereiniteit op het supranationale vlak wel delen, maar anderzijds willen wij ook dat het subsidiariteitsbeginsel naar beneden wordt toegepast en dat talen en culturen kunnen worden beschermd. Het Catalaans, bijvoorbeeld, is een taal die door 10 miljoen inwoners wordt gesproken. Wij kunnen moeilijk accepteren dat een dergelijke taal op Europees niveau alleen maar kan worden erkend als Spanje dat ook wil. Is het niet voldoende dat 10 miljoen burgers dat willen?
Ik dank u, Voorzitter, voor uw aandacht en ik hoop dat in de nieuwe Grondwet met deze dieperliggende werkelijkheid, die ouder is dan onze lidstaten, ook terdege rekening wordt gehouden. 

De mensen op de tribune nemen geen deel aan de vergadering. Ik verzoek hen vriendelijk om stilte! 
Szczygło (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, terwijl hier gisteren in Straatsburg de vlaggen van de nieuwe lidstaten van de Europese Unie werden gehesen, vierden wij in Polen de verjaardag van de aanneming van de Poolse grondwet van 1791, de eerste geschreven grondwet van Europa en de tweede ter wereld. Deze moest Polen tot een rechtvaardige en doelmatige staat maken.
Het Constitutioneel Verdrag van de Europese Unie moet de bekroning worden van het grootse project van de Europese integratie, waar wij in Polen bijna 50 jaar op hebben gewacht. Het door de Conventie voorgelegde ontwerp is evenwel noch voor de toekomst van de Europese Unie als geheel, noch voor Polen en andere lidstaten een goede oplossing.
Onze Gemeenschap heeft een andere grondwet nodig, die niet leidt tot een overmaat van centralisatie en regulering. Als wij ons snel willen ontwikkelen en met succes willen concurreren in de globaliserende economie, dan mag de Unie niet elk onderdeel van de economie reguleren. Regulering heeft namelijk een negatief effect op het concurrentievermogen en remt de ontwikkeling. Verder mogen de grondwetten van de lidstaten niet ondergeschikt zijn aan de Europese Grondwet. Dat zou immers het einde van de nationale soevereiniteit betekenen.
De Europese Unie, zoals omschreven in het Constitutioneel Verdrag, moet worden gegrondvest op het beginsel van solidariteit, het beginsel dat het uitgangspunt was van de Gemeenschap en waarop de nieuwe naoorlogse orde in West-Europa gedurende jaren is opgebouwd. De idee van solidariteit heeft in mijn land, Polen, een bijzondere betekenis, want het was onder de naam van solidariteit dat wij Polen voor de vrijheid hebben gestreden.
Europa mag zijn christelijke banden niet doorsnijden, want dan dreigt ons een langzame dood. Dat zou de dood van onze beschaving betekenen, zonder welke wij niet in staat zouden zijn de bedreigingen het hoofd te bieden die de laatste jaren in de wereld de kop opsteken.
Ik had het zojuist over een grondwet die Europa tot een sterke en concurrerende partner maakt in een internationaal, op fundamentele beginselen gebaseerd krachtenspel. De Europese Grondwet moet de staten en naties van de Europese Unie verbinden. De Europese Unie moet een sterke en solidaire bond van nationale staten worden. Het mandaat en de wil tot samenwerking van soevereine staten vormen de kracht en de legitimatie van de Europese Unie. 
Farage (EDD ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als overtuigd tegenstander van het hele EU-proces, moet ik toegeven dat u op het oog een goede week hebt. Het euronationalisme heeft gezegevierd en het is niets meer of minder dan dat: een vorm van nationalisme waarbij iedere vorm van weerstand wordt genegeerd. Ik vind de taal die gebezigd wordt erg fascinerend. Ik hoor mensen voortdurend praten over de 'hereniging' van Europa en ik vraag me af op welk specifiek model zij daarmee doelen.
Ik vraag mij ook af of deze tien nieuwe leden werkelijk weten waar ze aan begonnen zijn. Ik heb er alle begrip voor dat zij zich hebben aangesloten bij de NAVO, waarin regeringen samenwerken, maar de EU waar zij zich afgelopen weekeinde bij hebben aangesloten zal binnen slechts zes weken in een andere entiteit veranderen, want de komst van de Grondwet betekent ook de komst van een nieuwe rechtsorde. Ik hoop ten zeerste dat de regeringen van de tien lidstaten hun burgers de kans geven om opnieuw in een referendum te stemmen, want dan zullen ze over een heel andere zaak stemmen dan wat hen nu is verkocht.
De Tsjechen en Hongaren weten ongetwijfeld nog van Breznjev's doctrine van beperkte soevereiniteit. Nu hebben ze een soortgelijk systeem omarmd; ze noemen het alleen gebundelde soevereiniteit. Eerlijk gezegd zou geen enkele democraat deze Grondwet mogen aanvaarden, want de bepalingen van artikel 59, de voorwaarden voor uittreding, zijn totaal onacceptabel.
De mensen zullen er snel achter komen dat niets hier is wat het lijkt. Samenwerking betekent dwang. Bevoegdheid betekent macht en de vorming van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid dient slechts om de weg te bereiden voor een afschuwelijke vorm van centralistisch EU-gezag. Ik kan slechts zeggen dat in mijn ogen de kloof tussen de politieke klassen van Europa en de gewone mensen van Europa nog nooit zo groot is geweest. En het wordt alleen maar erger. 
Biela (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in het parlementaire debat over het Grondwettelijk Verdrag voor Europa mag de stem van Polen niet ontbreken, het land waar op 3 mei 1791 de eerste democratische grondwet van Europa werd aangenomen. Gisteren vierden wij het 213-jarig jubileum van die grootse gebeurtenis.
De grondwet van mei was een uitdrukking van de democratische en soevereine aspiraties van een multinationale staat. De basis ervan vormden de christelijke waarden, die de Midden- en Oost-Europese landen en volkeren verenigden.
Helaas bevat de huidige ontwerp-Grondwet van de Europese Unie passages die niet alleen geen enkele verwijzing bevatten naar de fundamentele christelijke wortels van Europa maar bovendien nog het ergste doen vrezen wat betreft het behoud van de soevereiniteit van de lidstaten. De integratie en eenheid binnen de Europese Unie is met een dergelijke Grondwet een lange en moeizame weg. Eenheid kan niet worden opgedrongen door de oprichting van een nieuwe centralistische staat. Niet lang geleden hebben de landen van het voormalige Oostblok zich bevrijd uit de greep van een centralistische staat met communistische ideologie. Wij willen niet opnieuw door een centralistisch systeem opgeslokt worden.
Het behoud van de soevereiniteit van de volkeren en lidstaten moet in het Europees bestel worden gewaarborgd. Zij moeten hun culturele identiteit, geloofsgemeenschap en tradities behouden. Zonder de Poolse paus zou Solidarność er in Polen niet zijn gekomen. Hij was het die met zijn geloof liet zien hoe op de grondslag van de liefde een nieuw Europa kon worden opgebouwd. Op deze grondslag kunnen wij de problemen, de conflicten en de spraakverwarring overwinnen, die in het bijbelse Babel leidden tot de desintegratie en de verstrooiing van de bouwers van de toren.
De fundamenten van de beschaving van de liefde zoals eeuwenlang verkondigd door het christendom en zo charismatisch belichaamd door Johannes Paulus II, stelden ons in Polen in staat om de ketenen van het communistische totalitarisme te breken en vervolgens een nieuwe democratische orde in Europa te verwezenlijken. Op deze grondslag kunnen wij angst, vooroordelen en haat overwinnen en kunnen de mensen elkaar begrijpen. Op deze grondslag kunnen wij een economische en politieke democratie in Europa opbouwen die ons beschermt tegen de economische stormen in de geglobaliseerde wereld.
Europa en de Europese landen hebben een eigen democratische traditie en zij vinden de kracht om deze te versterken, te verbreiden en te verdedigen wanneer dat geboden is.
Ik wens het Europees Parlement de steun van God toe bij de opbouw van de eenheid. In oud-Pools wens ik u "Szczęść Boże".
Mijn verontschuldigingen voor het feit dat ik hier zo lang het woord heb gevoerd, maar dit is mijn laatste interventie in dit Parlement. Ik stel mij namelijk niet kandidaat voor de Europese verkiezingen. 
Szájer, József (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, na de inauguratieredes beginnen wij, de nieuwe leden van het Europees Parlement, vandaag met ons werk. Wij Hongaren wonen al duizenden jaren in het hart van Europa en door de jaren heen hebben wij vaak moeten strijden voor de vrijheid van Europa en zijn geloof. Als onze vrijheidsstrijd in 1956 niet zou zijn neergeslagen door de Sovjettanks en de Hongaarse handlangers van de dictatuur, dan waren er destijds in Rome ook afgevaardigden van mijn land van de partij geweest, als grondleggers van de huidige Unie. Dan hadden wij Hongaren ook deelgenomen aan de opbouw van een op veiligheid, vrijheid en welzijn gebaseerd Europa. Dat Europa willen wij nu verder versterken en vernieuwen door middel van het Grondwettelijk Verdrag.
De grote taak die het verenigd Europa op zich heeft genomen, te weten de Grondwet, heeft alleen kans op een duurzaam succes als hij beschikt over stevige fundamenten. Wat zijn deze fundamenten? Ten eerste: gelijke rechten van de landen die samen de Unie vormen. Wij Hongaren hebben maar al te vaak in een onderdanige positie verkeerd, waarin onze rechten ons werden ontnomen, en daarom zijn wij bijzonder gevoelig voor schendingen van de gelijkheid van rechten. Wij hebben geen Europa nodig dat zich met twee snelheden beweegt. Wat wij nodig hebben is een snelle en volledige opheffing van alle nog bestaande discriminatie.
Ten tweede: een duurzame unie kan uitsluitend worden gebaseerd op een sterke eigen identiteit. Een verwijzing naar de christelijke wortels zou een erkenning zijn van de spirituele bron van onze vrijheid en ons pluralisme vandaag. Zonder het christendom zou Europa alleen zijn verstand hebben, maar het zonder hart moeten doen. De christelijke humanistische traditie zal ons bij elkaar houden en ons niet scheiden. De cultuur van liefde die het christendom heeft voortgebracht komt ook tot uiting in de Ode aan de Vreugde van Beethoven. In de jaren van de twintigste eeuw dat Europa verscheurd was, vertegenwoordigden het geloof en de kerk voor ons, achter het IJzeren Gordijn, de institutionele band met het idee van Europa.
Ten derde: Europa moet een unie van unies zijn, een systeem waarbij de unies sterker worden en op elkaar voortbouwen. Voor ons Hongaren is het vanwege Trianon, het onrecht van het Verdrag van Trianon, van het grootste belang dat de rechten van minderheden worden vastgelegd in de beginselen van de Grondwet.
Dames en heren, we mogen niet vergeten dat we een verantwoordelijkheid hebben jegens onze voorvaderen en onze nakomelingen: wij moeten vechten tegen de bloedige dictaturen van de twintigste eeuw. Laten we bij het voorbereiden van de herenigde, gerevitaliseerde Europese Grondwet denken aan de woorden van de Hongaarse dichter Attila József: ‘Onze taak is om eindelijk onze gemeenschappelijke zaken te regelen, en dat is geen kleine taak.’ 
Grabowska, Genowefa (PSE ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, elke staat en elke internationale organisatie heeft een grondwet nodig, want deze beschrijft het rechtssysteem van de burger. Kon de Europese Unie met minder lidstaten nog handelen op basis van een reeks gewijzigde Verdragen, een Europese Unie met vijfentwintig - en in de toekomst zevenentwintig of meer - lidstaten heeft een duidelijk institutioneel bestel nodig, moet een duidelijke verdeling van de bevoegdheden hebben, doelmatig functioneren en vooral dichter bij de burger staan. Het besluit van Laken om een Europese Conventie in te stellen ter uitwerking van een Europese Grondwet, was derhalve een schot in de roos. Ik heb aan de werkzaamheden van de Conventie deelgenomen en weet hoeveel uitstekend werk deze heeft verzet.
Ik weet dat het Europees Parlement en de verschillende Raadsvoorzitterschappen enorm veel goed werk hebben gedaan. Ik wil iedereen daarvoor bedanken. De aan de Europese Raad voorgelegde ontwerp-Grondwet is een uitstekende basis voor verdere discussie, al roept zij hier en daar twijfels op en maakt zij emoties en discussies los. Om een antwoord te geven op de vraag hoe een goede grondwet eruit zou zien, moeten wij ons afvragen wat voor grondwet Europa wil.
In de eerste plaats wil Europa een veilige samenleving, gevrijwaard van geweld en terrorisme. Daarom moeten wij overwegen of er in de Grondwet niet een paragraaf over de wortels van het terrorisme moet worden opgenomen. Zou het niet beter zijn om de coördinator voor terreurbestrijding onder te brengen bij de Commissie en zijn bevoegdheden duidelijk te omschrijven? Wij willen een rechtvaardig Europa dat zorg draagt voor de mens. Daarom moeten wij Deel III van de Grondwet vervolledigen, want daarin staat te weinig over sociaal beleid. Voorts willen wij dat Europa goed wordt bestuurd, dat wil zeggen dat de bevoegdheden van de lidstaten en de Unie in evenwicht zijn. Institutioneel evenwicht is van cruciaal belang. Daarom mogen de bevoegdheden van het Europees Parlement op het vlak van de begroting en het financieel beleid niet worden beknot. Het Parlement is namelijk de enige democratisch verkozen instelling van de Unie. Wij willen een Europa dat niemand discrimineert, een Europa met een open samenleving. Maar waarom hebben wij bij de opstelling van de anti-discriminatieclausule geen verbod van discriminatie van gehandicapten opgenomen? Wij mogen de 50 miljoen gehandicapte burgers van de Europese Unie niet in de kou laten staan. Bovenal willen wij evenwel een democratische en solidaire Unie, waarin alle lidstaten en alle burgers gelijk zijn.
Daarom moet er een compromis worden gevonden over de besluitvormingsprocedure in de Raad van de Europese Unie, waarin rekening wordt gehouden met de belangen van alle landen, klein of groot, en niet enkele lidstaten binnen de Unie de dienst uitmaken. De bereidheid tot een dergelijk compromis is een indicator waaraan wij het democratisch gehalte van Europa kunnen afmeten. De Grondwet is nu bijna klaar. Zij zal onze toekomstige generaties moeten dienen. Zij zal in de lidstaten per referendum of door de parlementen worden aangenomen. Daarom zou het goed zijn als er spoedig een compromis werd bereikt. Dat zou een verdieping van de integratie betekenen. 
Turmes (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb maar één minuut dus ik zal het niet hebben over het standpunt van de groenen met betrekking tot de Grondwet, maar ik wil wel het argument naar voren brengen dat in de definitieve tekst van de Grondwet ook de kwestie rond Euratom aan de orde gesteld moet worden.
Ik wil het voorzitterschap zeggen dat we de 21ste eeuw niet kunnen binnengaan met een Verdrag dat van het eind van de jaren vijftig dateert. Dit Verdrag gaat volledig voorbij aan de standpunten van dit Parlement en werkt zeer verstorend voor de interne energiemarkt die wij recentelijk hebben gecreëerd, omdat het miljarden euro's beschikbaar stelt voor onderzoek en goedkope leningen en de afhankelijkheid van de nucleaire sector in stand houdt. Als u zich niet door mijn argumenten laat overtuigen, kunt u misschien denken aan de macht van de kiezers en burgers in Oostenrijk, Duitsland en Spanje, in alle landen die kernenergie niet meer beschouwen als een hoofdbestanddeel voor de oplossingen van morgen. 
Martin, Hans-Peter (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, een grondwet is te vergelijken met een organisatieschema voor een samenleving. Wij hebben dringend zo’n schema nodig. De onderhavige tekst is jammer genoeg één grote misleiding. Er is bijvoorbeeld geen sprake van een machtenscheiding of van een rechtstreekse burgerparticipatie. Zoals de vorige spreker terecht heeft opgemerkt, is er met belangrijke aspecten ook geen rekening gehouden. Feit blijft echter dat wij een grondwet nodig hebben. Daar is haast bij geboden omdat wij moeten aantonen dat het Westen op de toenadering tot het Oosten voorbereid is, met uiteraard de aantekening dat een aantal landen uit het Oosten inmiddels al hun intrede hebben gedaan.
Wij bevinden ons in een zeer moeilijke situatie, die een beetje te vergelijken is met een huizenbouwer die over een zeer mooi concept beschikt. Wij hebben een concept voor een vreedzaam, sociaal en liberaal Europa, maar wij beschikken niet over de fundamenten om dit project stabiel op te bouwen en uit te voeren. Als Europeaan en als iemand die verantwoording aan de belastingbetalers verschuldigd is, maak ik mij grote zorgen over de toekomst van dit project. Wij zijn thans genoodzaakt om de Europese Unie vanaf de grond opnieuw vorm te geven en daarvoor is een goede grondwet noodzakelijk. Vervolgens moet de bevolking in elk land zich middels een referendum over die grondwet uit kunnen spreken zodat wij ook weten dat de benodigde vertrouwensbasis aanwezig is. Wij zullen ook voor de noodzakelijke transparantie moeten zorgen omdat een democratie zonder transparantie onmogelijk is. Gezien de manier waarop deze grondwet is ontstaan en het feit dat er nu in het geheim verder over onderhandeld wordt, is dit project echter tot mislukken gedoemd. 
Brok (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, staat u mij toe om nader in te gaan op de vrijheid van spreken. Wij hebben een open proces meegemaakt waarmee elk detail uit de Conventie naar buiten is gebracht, zodat het gelezen en getoetst kon worden en mensen suggesties konden doen of mee konden discussiëren. Het is een proces geweest waar alle legitieme belanghebbenden bij betrokken zijn geweest, van de nationale parlementen en de Raad tot het Europees Parlement en de Commissie. Daar moet u niet denigrerend over doen, mijnheer Martin, ook al past dit nog zo mooi in uw huidige programma en in dat van de !
Staat u mij toe om een paar opmerkingen te maken. Ten eerste hebben wij door heel Europa weer te verenigen het “eeuwproject” verwezenlijkt. Daar zijn de afgelopen dagen veel mooie woorden aan gewijd. Ik hoop alleen dat dat geen “mooi-weer-speeches” waren, maar dat wij daar ook praktische consequenties aan verbinden, dat wil zeggen dat wij dit uitgebreide Europa operationeel en legitiem maken. Daarom is de Grondwet ook zo belangrijk. Iemand die voorstander van een verenigd Europa is, moet ook voorstander van de Grondwet zijn. Het is namelijk een Grondwet die niet alleen democratisch is, maar ook gefundeerd is op de waarden die in de preambule en in het Handvest van de grondrechten geformuleerd zijn. Naar mijn idee gaat het om waarden die voor een groot deel op christelijke waarden berusten. Wij hebben een Europese Unie nodig die slagvaardig is. Het heeft geen nut om de Europese Unie uit te breiden als die Unie besluitvormingsstructuren hanteert die niet tot slagvaardigheid leiden. Wij moeten na deze “mooi-weer-speeches” onderkennen dat in de huidige wereld niemand van ons nog in staat is om op eigen houtje zijn belangen te behartigen. Dat is ook de reden waarom de eenwording van Europa in gang is gezet. Niemand kan nog uitsluitend nationale belangen als uitgangspunt hanteren. Het is effectiever om onze nationale belangen op een lager pitje te zetten op gebieden waarop een gemeenschappelijke noemer bestaat. Via die gemeenschappelijke noemer kunnen wij namelijk de kracht ontwikkelen om ook de nationale belangen te behartigen. Die nationale belangen kunnen alleen nog via Europa worden behartigd en als dat bij de concrete maatregelen én bij de ontwikkeling van deze Grondwet duidelijk tot uitdrukking wordt gebracht, zullen wij ook daadwerkelijk vooruitgang boeken.
Ik wil het Ierse voorzitterschap nogmaals nadrukkelijk bedanken voor zijn verstandige aansturing, ook al zullen wij op basis van de laatste documenten nog veel diepgaande gesprekken moeten voeren over de voorstellen waar wij als Europees Parlement vooralsnog niet mee akkoord kunnen gaan. Ik hoop echter dat wij desalniettemin tot een goed resultaat zullen komen. 
De Rossa (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de details van de Europese Grondwet zijn uiterst belangrijk. Daarom is het van belang dat de IGC geen stap terugzet.
Onze burgers willen meer Europa. Zij begrijpen niet waarom de aanwezigheid van Europa in de Verenigde Naties niet groter is. Zij begrijpen niet waarom we onszelf machteloos maken op internationaal niveau wanneer we geconfronteerd worden met conflicten in de wereld om ons heen. Zij willen een Europa dat stevig is gegrondvest op menselijke waarden en op universele rechten. Ik wil degenen iets zeggen die het christendom in de Grondwet opgenomen willen zien. Als God bestond zou de Grondwet de mannen die de kerken, synagogen en moskeeën beheren wel eens kunnen vragen om alle mensenrechten te respecteren, met name de rechten van de vrouwen die zij uitsluiten van hun ceremonies en hun theologie!
Ik wil er graag op wijzen hoe belangrijk het is dat we de Grondwet niet aan details afmeten, dat we haar niet met karige lof veroordelen door haar als niet meer dan een opschoningsmaatregel voor te stellen, want het wezen van de Grondwet is groter dan de som van haar delen. Wij moeten een beroep doen op de betere instincten van de mensen en ons eraan blijven herinneren dat wij een Europa proberen te bouwen dat gebaseerd is op menselijke waarden. Wij proberen aan te tonen dat het op mondiaal niveau mogelijk is om de droom van democratisch wereldbestuur te verwezenlijken.
De afgelopen dagen hebben veel mensen Ierse dichters geciteerd in hun grote toespraken, vooral Seamus Heaney, en zijn regel "hope chimes with history". Ik zou de IGC willen herinneren aan een andere Ierse dichter, William Butler Yeats, die de stichters van de Ierse staat waarschuwde "to tread softly as they tread on our dreams". De Grondwet is een droom die we in praktijk moeten brengen. Ik smeek de IGC niet terug te krabbelen.
Gollnisch (NI ).
   - De socialistische spreekster uit Polen die zojuist aan het woord was, mevrouw Grabowska, heeft iets zeer belangwekkends gezegd, namelijk dat elke staat een grondwet nodig heeft. Welnu, het probleem is nu juist dat de Europese Unie geen staat ís. Derhalve hoeft de Europese Unie geen grondwet te krijgen, want in tegenstelling tot wat mevrouw Grabowska zei heeft een internationale organisatie geen grondwet nodig. Dat is ook de reden waarom de Volkenbond en de Verenigde Naties hun oprichtingsverdrag “Handvest” genoemd hebben en dat alle internationale organisaties een oprichtingsverdrag hebben.
Zeker, de Grondwet die u aan ons voorstelt vormt in wezen een codificatie van de Verdragen, maar alleen al het feit dat het “Grondwet” genoemd wordt laat goed zien waar u heen wilt: u wilt een superstaat creëren die zich met het hele politieke, economische, diplomatieke en culturele leven van alle Europeanen zal gaan bemoeien, tot in de kleinste details en onafhankelijk van de besluiten die genomen zijn door de vrijelijk verkozen regeringen. U streeft dus in feite naar een nieuwe Sovjetunie en dat is nu juist wat wij niet willen.
Chrzanowski, Zbigniew (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een grote eer om op dit historische ogenblik als een van de eerste Poolse afgevaardigden in het Europees Parlement het woord te mogen voeren. Niet minder voldoening schenkt mij het feit dat ik hier namens de fractie van de christen-democraten spreek, de grootste fractie in het Europees Parlement, die een enorme bijdrage heeft geleverd tot de uitbreiding van Europa.
De uitgebreide Europese Unie wekt enorme hoop, niet alleen in de oude lidstaten, maar ook in de nieuwe landen die zojuist zijn toegetreden. In Polen wekt zij bijzondere hoop. Met pijn hebben wij de duistere tijden van communisme en nationalisme beleefd. Wij weten hoe hard wij hebben moeten werken om tot de Europese Unie toe te treden. In ruim tien jaar hebben wij moeten inhalen wat wij hebben verloren doordat wij aan de verkeerde kant lagen. Vandaag debatteren wij over de toekomst van Europa en zetten wij ons in voor de goedkeuring en aanneming van een Europese Grondwet. Deze is nodig voor een doeltreffend bestuur en een doelmatige besluitvorming in Europa. Wil de Grondwet evenwel werkelijk van betekenis zijn, dan moet zij in een compromis tot stand komen en aanvaardbaar zijn voor alle landen die van de Europese Unie deel uitmaken. Wij mogen ook onze wortels niet vergeten, de fundamenten waarop de Europese beschaving is gebouwd. Een Europa dat zijn wortels vergeet heeft geen toekomst. In de loop van het debat zijn beangstigende ideeën geopperd. Er zijn voorstellen gedaan voor een Europa van twee snelheden door een nauwer bondgenootschap binnen de Europese Unie op te richten. Wij mogen deze voorstellen niet aanvaarden. Sommigen proberen valse standaarden van Europeesheid in te voeren. Dat is geen goed teken. Dat is namelijk wind in de zeilen van de eurosceptici en daar zijn wij toch niet op uit.
Het Europese project is nog niet voltooid. Verschillende landen wachten aan onze poorten. Binnenkort zullen Bulgarije en Roemenië toetreden, maar wij mogen ook Oekraïne en onze buren op de Balkan niet vergeten. Wij hebben nog veel werk voor de boeg en, naar ik hoop, goede besluiten die Europa en alle afzonderlijke landen sterker zullen maken. Wij willen een waar Europa van de vrede, met zo klein mogelijke verschillen op het vlak van beschaving en economie. Wij willen een Europa waarin de rijkere landen de armere landen de hand reiken. Wij willen dat Europa bedreigingen als het terrorisme het hoofd biedt en een sterke en doelmatig bestuurde internationale organisatie wordt. Wij wensen tenslotte dat Europa de christelijke waarden, de waardigheid van de mens, zijn tradities en moraal niet vergeet. 
Vastagh, Pál (PSE )
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte leden van de Commissie, dames en heren, ik verzoek u als afgevaardigde van een recentelijk toegetreden lidstaat om het Grondwettelijk Verdrag nog vóór de Europese verkiezingen goed te keuren. In de eerste plaats omdat met de grondwettelijke overeenkomst een model zou worden vastgelegd dat zowel voor de oude als de nieuwe lidstaten even aantrekkelijk zou zijn. Een en ander was voor een aantal landen zelfs aanleiding om, gezien de grondwettelijke overeenkomst, aan te dringen op het gelijktijdig houden van de Europese verkiezingen en de nationale verkiezingen.
De waarden en doelstellingen die zijn vastgelegd in de Grondwet zullen ervoor zorgen dat de fundamenten van het Europees sociaal model worden uitgebreid en versterkt. Gelijke rechten zijn in dit document voor het eerst erkend als een grondwaarde, naast vrijheid, democratie en de beginselen van een constitutionele staat. De doelstelling van het bereiken van een hoog werkgelegenheidspeil is vervangen door het plan om volledige werkgelegenheid te verwezenlijken. De totstandkoming van vrede en veiligheid wordt gekoppeld aan de strijd tegen de armoede en de bescherming van de mensenrechten. Op grond daarvan wordt een beeld geschetst van een nieuw Europa met grotere welvaart en solidariteit. De opneming van het Handvest van de grondrechten zal de Europese catalogus van mensenrechten nog verder verrijken. Wij Hongaren zijn opgetogen dat de rechten van minderheden als gevolg van onze inspanningen in de Grondwet zullen worden opgenomen. Op grond van het Grondwettelijk Verdrag zal de Europese Unie op een meer democratische basis fungeren en haar activiteiten zullen transparanter zijn. Het belang van het Europees Parlement en de rol van de nationale parlementen zullen nog groter worden. Er zal een constante dialoog met organisaties van het maatschappelijk middenveld, kerken en religieuze instellingen worden aangegaan. De Grondwet zal ook de mogelijkheid bieden voor rechtstreekse burgerinitiatieven. De rechtsgrondslagen en samenwerkingsvormen voor de strijd tegen de internationale georganiseerde misdaad en het terrorisme zullen worden uitgebreid en versterkt.
Dames en heren, overal verwachten de mensen dat de Europese Unie hun leven gemakkelijker en beter zal maken. Discussies over institutionele hervormingen lijken vaak nogal ingewikkeld voor de burgers. Dit soort zaken mogen echter het democratische grondwettelijke proces niet doen mislukken. Ik heb enorme waardering voor de doeltreffende arbeid die het Ierse voorzitterschap heeft verricht en ik heb er het volste vertrouwen in dat met de steun van de Europese publieke opinie en dankzij de inspanningen van het Europees Parlement wij de tweede fase van het grondwettelijk proces met succes zullen afronden.
Gil-Robles Gil-Delgado (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega’s, met deze toespraak zet ik een punt achter vijftien jaar dienst in dit Parlement, dat de legitieme vertegenwoordiger is van de Europese burgers - ik wil dat nog een keer benadrukken - en dat ik tot mijn eer heb mogen voorzitten.
Ik zou de Jean Monnet-medaille en Schuman-medaille niet verdienen als ik mij er eenvoudigweg toe zou beperken hier trots de 25 vlaggen te aanschouwen en de collega’s uit de nieuwe lidstaten enthousiast te onthalen, of als ik alleen maar mijn voldoening zou uitspreken over de weg die wij hebben afgelegd.
Het is van wezenlijk belang dat wij van gedachten wisselen over de toekomst van Europa. Daarover gaat uiteindelijk dit debat. Mijnheer de Voorzitter, mijns inziens staan ons met het oog op de toekomst van Europa vijf uitdagingen te wachten: afronding van de uitbreiding, totstandbrenging van meer efficiënte en meer democratische Europese instellingen, doeltreffende terrorismebestrijding binnen en buiten Europa, toekenning van financiële middelen voor de tenuitvoerlegging van financiële beleidsmaatregelen op communautair niveau en, ten laatste, bevordering van de vrede en de ontwikkeling in de wereld.
De uitbreiding is nog niet rond. Tot mijn grote genoegen verwelkomen wij hier vandaag tien nieuwe lidstaten en hun vertegenwoordigers in het Europees Parlement, maar dat mag ons niet doen vergeten dat wij onze verplichtingen ten aanzien van Bulgarije en Roemenië moeten nakomen en dat het onze morele plicht is om de vredesacties die wij in de rest van de Balkan hebben opgezet tot een goed einde te brengen, zodat ook die landen tot onze Europese familie kunnen toetreden. Zolang we daar niet in slagen, kunnen wij niet in alle eerlijkheid zeggen dat het IJzeren Gordijn definitief tot het verleden behoort en dat het ons gelukt is om alle Europeanen in de Europese familie op te nemen.
Om de tweede uitdaging te beantwoorden, namelijk de totstandbrenging van efficiënte communautaire instellingen, moeten wij eerst de Grondwet goedkeuren en ratificeren. Mijn standpunt ten aanzien van de Grondwet heb ik uitvoerig uiteengezet in het verslag dat ik samen met professor Tsatsos heb opgesteld en dat door dit Parlement is aangenomen. Ik wil daar vandaag nog één ding aan toevoegen, vooral voor degenen die zich laten leiden door interne vooroordelen: het is van essentieel belang dat er een eenvoudig en begrijpelijk meerderheidssysteem wordt ingevoerd. Tegelijkertijd is het echter onontbeerlijk, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad - ik richt mij nu vooral tot u - dat dit systeem binnen de Unie evenwichtige beslissingen mogelijk maakt, zonder dat bepaalde landen of groepen van landen hun wil opleggen aan de overige lidstaten. Het is belangrijk dat het Ierse voorzitterschap deze moeilijke taak tot een goed einde brengt, want dit element is doorslaggevend voor de ratificatie, die niet van tevoren gewaarborgd is.
Ik heb ook gerefereerd aan het feit dat er voldoende middelen beschikbaar moeten worden gesteld. Dit beginsel werd al door Jean Monnet onderstreept. Als de nodige middelen uitblijven, zullen wij weliswaar over een groter maar tezelfdertijd ook veel leger Europa beschikken, over een Europa dat de huidige communautaire beleidsacties niet kan voortzetten. Dit probleem wordt niet opgelost met de Grondwet. Mijnheer de Voorzitter, ik vrees dat deze kwestie in de komende jaren binnen Europa een crisis zal veroorzaken. Ik vertrouw er echter op dat wij erin zullen slagen deze moeilijkheden te overwinnen. Daarvoor volstaat het dat wij ons houden aan een fundamenteel beginsel, namelijk het solidariteitsbeginsel. Solidariteit in plaats van uitzichtloze rivaliteiten en belachelijke hegemonieaspiraties: dat is de boodschap die ik hier vandaag, bij mijn afscheid, wil uitdragen.
Tot besluit wil ik, mijnheer de Voorzitter, al degenen bedanken die gedurende mijn drie mandaten aan de werkzaamheden van dit Parlement hebben deelgenomen: afgevaardigden, ambtenaren, medewerkers van fracties of van andere afgevaardigden, vertegenwoordigers van de Raad en van de Commissie en alle gezagdragers met wie ik in de loop der jaren contact heb gehad. Ik heb van hen allemaal veel geleerd en ik vraag hen zich dag na dag te blijven inzetten voor een democratischer, rechtvaardiger en meer solidair Europa, een Europa dat is opgewassen tegen crisissen van welke aard ook.
Mijnheer de Voorzitter, de toekomst behoort niet toe aan degenen die ten prooi vallen aan twijfels of zich laten imponeren door dreigingen. De toekomst is in handen van degenen die, ondanks de huidige onzekerheden, vertrouwen hebben in het licht dat gloort aan de horizon.
Carnero González (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik hier mijn lof uitspreken over het werk dat mijn collega en landgenoot José María Gil-Robles in dit Parlement heeft verricht. Zijn bijdrage als Voorzitter in de vorige etappe heeft de weg geopend naar deze nieuwe ontwikkeling, naar de etappe van de uitbreiding en de politieke verdieping. Ik dank hem voor het verslag dat hij samen met onze collega Tsatsos heeft opgesteld. Met dat verslag heeft dit Parlement zijn steun verleend voor het ontwerp van de Europese Grondwet van de Conventie, waaraan ik tot mijn eer heb mogen deelnemen.
Dat ontwerp moet de Unie in de gelegenheid stellen om niet alleen de uitbreiding, maar ook andere uitdagingen die ons nu reeds wachten, op doeltreffende wijze aan te pakken. Wij moeten actief deelnemen aan de globalisatie om de democratische en sociale dimensie te versterken. Wij moeten bijdragen aan de totstandkoming van een nieuwe, rechtvaardige en democratische wereldorde waarin het internationaal recht geëerbiedigd wordt, en uiteraard moeten wij ook tegemoetkomen aan de wensen van de burgers.
Wij hebben een sterkere en efficiëntere Unie nodig, met meer democratie, een Unie die het Europees sociaal model kan consolideren en ontwikkelen. Wij hebben een seculier Europa nodig dat de waarden in ere houdt die ten grondslag liggen aan een vreedzame samenleving, aan de eerbiediging van de mensenrechten en het meerpartijenstelsel. Kortom, wij hebben de rechtsstaat nodig die heden ten dage overal in dit grote Europa een feit is.
Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot wat de heer Rumsfeld beweert, bestaat er geen oud en nieuw Europa, maar één groot Europa, dat hier vandaag in dit Parlement aanwezig is, het Europa van de burgers, het Europa dat zijn grenzen heeft opengegooid, het Europa dat het gehele continent weer verenigd heeft.
Wij moeten er hoe dan ook voor zorgen dat de Europese Grondwet werkelijkheid wordt. Daarom moeten wij opnieuw eisen dat het ontwerp van de Conventie zo spoedig mogelijk wordt goedgekeurd, in elk geval nog voor het einde van het Ierse voorzitterschap. Als Spanjaard stel ik met voldoening vast dat de nieuwe regering van mijn land ons in de gelegenheid zal stellen de patstelling in de Intergouvernementele Conferentie te doorbreken, zodat de Grondwet definitief kan worden aangenomen. Dat zal ongetwijfeld leiden tot meer efficiëntie op het niveau van de communautaire instellingen, en zelfs ...
Peterle (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd hier bij u te mogen zijn en u in het Sloveens te kunnen toespreken, met de stemkaart voor leden van het Europees Parlement op zak en in een tijd dat de geschiedenis ons toelacht. De geschiedenis lachte ons toe toen de Muur van Berlijn viel, toen de volken van de nieuwe democratieën hun menselijke waardigheid terugkregen en we begonnen te bouwen aan een onafhankelijke en democratische Sloveense staat. Met de slachtoffers van het totalitarisme in gedachten ben ik allen die hebben bijgedragen aan de Europese democratische beweging dankbaar. Ik ben met name dank verschuldigd aan u, dames en heren, voor al uw steun en solidariteit.
Het succes en de stabiliteit van de Europese Unie zal afhangen van wat we doen en van de manier waarop we zullen samenwerken. Ik zou willen dat we gingen samenwerken in de geest van de grondleggers van Europa. Deze vergadering is niet onze eerste gezamenlijke ervaring. Wij hebben reeds ervaringen achter ons die ons beter in staat zullen stellen in de toekomst samen te werken. Ik denk aan ons werk in de Europese Conventie dat heeft geleid tot een goed ontwerp van het Grondwettelijk Verdrag en ons gevoel van wederzijds vertrouwen heeft versterkt.
De uitbreiding moet de Europese Unie echter ook meer diepgang geven. Een uitgebreid Europa betekent een groter politiek Europa, een transparantere en effectievere institutionele orde, een grotere rol voor het Europees Parlement, meer besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid, één enkele minister van Buitenlandse Zaken en meer invloed voor alle Europese burgers, mannen en vrouwen. Een uitgebreid Europa betekent ook meer samenwerking, waar alle leden onder gelijke voorwaarden aan deel kunnen nemen, en niet alleen een select gezelschap dat zich met een andere snelheid en zonder grondwettelijke grondslag ontwikkelt.
Het Europees project is niet slechts een zaak voor Europese ambtenaren. Wij zullen alleen slagen als de burgers van de Europese Unie deze zien als iets wat hen toebehoort. De sleutelwoorden van de Conventie waren waarden, democratie en gelijkheid van alle lidstaten, zonder enig gecijfer over klein en groot. Als nieuwe leden willen wij meer zijn dan een toevoeging. Wij willen een toegevoegde waarde vormen en gelijkwaardige medestichters zijn van een verenigd Europa. Laten we de ervaringen van de oudere lidstaten en de democratische dynamiek van de nieuwe lidstaten samenbrengen. Het plan van een werkelijk verenigd Europa zal alleen slagen indien de Europese landen - ‘Euroland’ - de grondslag gaan vormen van een op waarden gebaseerd land, ofwel een ‘waardenland’, en indien de Unie tegelijkertijd een gemeenschap wordt. Het begrip ‘meer Europa’ dient bovenal te staan voor een intern beter Europa.
Het Europees project moet ook in zuidoostelijke richting worden voltooid. De bronnen van conflict moeten worden vervangen door een visie op de toekomst met verzoening, respect voor alle identiteiten, samenwerking en een goed doordacht economisch plan.
Horvat (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, net als mijn collega, de heer Peterle, wil ik blijk geven van mijn genoegen dat ik hier kan spreken als afgevaardigde van de Republiek Slovenië, een nieuwe lidstaat, in het Sloveens, mijn moedertaal.
Uitgaande van mijn ervaringen als deelnemer aan de Conventie en mijn ervaringen gedurende de eenjarige periode als waarnemer in het Europees Parlement, ben ik er absoluut van overtuigd dat de Europese Grondwet zo spoedig mogelijk moet worden aangenomen en ten uitvoer gebracht. De fundamentele legitimiteit van dit uitzonderlijke document, dat nergens ter wereld zijn gelijke kent, komt voort uit het feit dat het werd aangenomen via een consensus in de Conventie, na langdurige voorbereidingen en overleg, met een zo breed mogelijke vertegenwoordiging van het Europees Parlement, de nationale parlementen, de regeringen, de Europese Commissie, de ambtenarij, de sociale partners, enzovoort. Verder ben ik er rotsvast van overtuigd dat een spoedige aanneming en invoering van de Europese Grondwet een voorwaarde is voor het effectief, democratisch en transparant functioneren van de uitgebreide Europese Unie. Het is een voorwaarde voor het daadwerkelijk verwezenlijken van waarden en doelstellingen, alsmede voor een snelle en sociaal rechtvaardige ontwikkeling van een verenigd Europa.
De Grondwet is van cruciaal belang indien aan de hoge verwachtingen van eenieder moet worden voldaan. Dit geldt in het bijzonder voor de nieuwe lidstaten. De Grondwet is ook van groot belang als we willen dat de Europese Unie een grotere rol gaat spelen en indien haar model van de sociale markt zich duurzaam moet ontwikkelen op mondiaal niveau. Tot slot is de Europese Grondwet, met het gegarandeerd evenwicht dat zij biedt voor het functioneren van de instellingen van de Europese Unie, en met in het bijzonder de grotere rol die zij toekent aan het Europees Parlement en de nationale parlementen, een belangrijke voorwaarde om de Europese Unie en haar burgers dichter bij elkaar te kunnen brengen.
Daarom roep ik de regeringen op om moed en verantwoordelijkheid te tonen door het definitieve Verdrag zo spoedig mogelijk aan te nemen op de Intergouvernementele Conferentie, en indien mogelijk nog tijdens het Iers voorzitterschap, dat overigens een uitzonderlijke gevoeligheid en inzet aan de dag heeft gelegd.
Tajani (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het Europa dat in deze dagen het daglicht aanschouwt, laat definitief een treurige periode achter zich van dictaturen die ons continent in de vorige eeuw met bloed hebben bedekt. Het nieuwe Europa is niet het Europa van de uitbreiding, maar veeleer het Europa van de eenwording. Eindelijk kunnen landen en volken, die een communistische dictatuur hebben moeten doorstaan, deelnemen aan een groot gebied van vrede en vrijheid. Welkom, geachte collega’s uit Oost-Europa! Echter, een federatie van nationale staten zonder een grondwet waarin de betrekkingen tussen instellingen en burgers worden geregeld, is ondenkbaar. Daarom moet de Grondwet zo snel mogelijk ondertekend worden. Dit is een Grondwet gebaseerd op vrijheid en subsidiariteit, een Grondwet die de mens in het middelpunt plaats en de sociale markteconomie bevordert.
Europa kan echter zijn joods-christelijke wortels niet ontkennen. Deze vormen de brug tussen Oost en West, de werkelijke band tussen een half miljard mensen. Ze staan garant voor het seculier karakter van de instellingen. Zo staat in het evangelie: “Geeft dan aan de keizer wat de keizer toekomt, en aan God wat God toekomt”. We verzoeken u een verwijzing naar deze wortels op te nemen in de preambule van onze Grondwet, zoals die ook in de vlag te vinden is. Wist u bijvoorbeeld dat de twaalf sterren staan voor de twaalf stammen van Israël, die het hoofd van Maria omringen?
Waarom nemen we dan niet de tekst van de Poolse grondwet als voorbeeld, zoals de Europese Volkspartij vaker heeft gevraagd tijdens het debat over de Conventie? Daarin wordt het woord ‘God’ uitdrukkelijk genoemd. Dit is een voorbeeld van wat onze vrienden, die vanaf vandaag deel uitmaken van dit Parlement, ons kunnen bieden. Dit is een voorbeeld dat volgens ons in heel Europa navolging moet vinden. 
Demetriou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, het verheugt mij ten zeerste dat ik vandaag voor het eerst het recht heb om in dit Parlement, het Europees Parlement, het woord te voeren. Ik wil enkele opmerkingen maken over een vraagstuk waarmee ik mij heb beziggehouden: de Europese Grondwet. Ik was lid van de Conventie en weet dat deze Grondwet de vrucht is van een consensus onder de vertegenwoordigers van de landen, de parlementen en het maatschappelijk middenveld. Datgene wat de Conventie gepresteerd heeft, is niet het redactionele hoogstandje dat velen onder ons graag hadden gezien. Het is een algemeen geformuleerde tekst waarmee de samenhang en de eenheid in Europa kunnen worden bevorderd. Daarmee kunnen wij de principes en waarden van Europa uitdragen en het ideaal van Jean Monnet en Altiero Spinelli, die wij vandaag eer hebben bewezen, bevorderen.
Degenen die zich verzetten tegen de goedkeuring van de Grondwet bewijzen de Europese zaak mijns inziens een slechte dienst. In hun ijver het beste resultaat te bereiken ondermijnen ze het goede. Deze Grondwet is zoals ik al zei de vrucht van een consensus en beantwoordt volledig aan hetgeen Europa koestert, namelijk een cultuur van convergentie en compromissen. Extreme standpunten en door nationalistische criteria gekenmerkte benaderingen zijn daarom ook uit den boze. Ik doe derhalve een beroep op de Intergouvernementele Conferentie en vraag haar de Grondwet voor eind 2004 goed te keuren. Dan zal 2004 als het jaar van de Grondwet van Europa de geschiedenis ingaan. 
Cornillet (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, u draagt een dubbele historische verantwoordelijkheid. Ten eerste moet u de uitgebreide Unie een grondwet verschaffen, oftewel een tekst die haar in staat stelt te functioneren. Ik wil, met uw welnemen, overigens wijzen op de paradox dat u, ná de verkiezingen, het eens moet worden over een tekst die het voornaamste onderwerp van het debat vóór de verkiezingen is geweest. Als de regeringen hun gezag - om het zacht uit te drukken - hadden willen markeren, dan zouden ze het niet anders aangepakt hebben. Zolang de top van 17 en 18 juni niet is geweest hebben wij dus nog slechts een virtuele Grondwet. We hopen dat het niet een minimum-Grondwet wordt, maar daar zullen we later over oordelen.
U draagt echter vooral een tweede historische verantwoordelijkheid, namelijk het ratificatieproces in werking doen treden. Als we niet willen dat deze Grondwet een doodgeboren kindje wordt, dan moet zij door de lidstaten worden goedgekeurd. Daarom, mijnheer de Voorzitter, zou ik u willen inlichten over een voorstel dat is voortgekomen uit de gesprekken van de , die ik vanaf mei 2003 de eer heb gehad te mogen leiden. De regeringen zouden niet alleen overeenstemming moeten bereiken over een gezamenlijke tekst maar ook over het moment van ratificatie. Met andere woorden, ze zouden eigenlijk een datum moeten kiezen, of eerder een periode van een paar dagen - zoals ook het geval is voor de Europese verkiezingen die tussen 10 en 13 juni gehouden worden - waarin de Grondwet in alle vijfentwintig landen geratificeerd zal worden, na een gemeenschappelijk, transnationaal debat. Wat dat betreft vind ik dat commissaris Vitorino het heel mooi gezegd heeft: we moeten vermijden dat het vijfentwintig losse nationale debatten worden.
Ik wil u dus de suggestie doen daarvoor de periode van 5 tot 8 mei 2005 vast te stellen. Zo zullen we de zestigste verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog, waar wij allen mee te maken hebben gehad, vervangen door de verjaardag van een gezamenlijke ratificatie. Op die dag - die later herdacht, ja gevierd kan worden als de Dag van de Grondwet - zal elk land zijn grondwettelijk verdrag ratificeren volgens zijn eigen tradities en juridische mogelijkheden, de een per referendum, de ander langs parlementaire weg. Voor Frankrijk wil ik natuurlijk een referendum bepleiten. Door op die manier samen, op dezelfde dag, dezelfde vraag te beantwoorden en dezelfde fundamentele tekst aan te nemen zal daadwerkelijk het - voor zijn gemeenschappelijke zaken - soevereine Europese volk ontstaan. 
Azzopardi (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, vereerd en nederig als ik mij voel bij het voorrecht dat mij is verleend om als eerst Maltees lid van het Europees Parlement deze vergadering zo kort na de uitbreiding te mogen toespreken, geloof ik dat de Europese Grondwet dezelfde nadruk zou moeten leggen op de vereniging van burgers als op de vereniging van soevereine staten - een Unie gebaseerd op de waarde van 'personalisme' in plaats van individualisme.
Er is geen haalbaar alternatief voor een Unie van natiestaten, waarin een onmiskenbaar historisch gegeven duidelijk erkend moet worden: de christelijke wortels en waarden en het christelijk erfgoed van Europa. Zonder dit erfgoed hadden wij geen Dante, Petrarca, Rafaël, Michelangelo, en vele anderen gehad die door een christelijk leidmotief werden geïnspireerd, en zonder het liefdeswerk en het christelijk geloof waren er geen kathedralen en kerken in onze Europese steden, waaronder Straatsburg, gebouwd. 'Ja' tegen Europees laïcisme, maar 'nee' tegen secularisering. Ik zal verdergaan in het Maltees. 

 Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat het van essentieel belang is voor de legitimiteit en geloofwaardigheid van Europa om zich stellig en met één stem uit te spreken op het internationale toneel.
Wij hebben een Europese Grondwet nodig die een rechtsorde schept die voor iedereen gelijk is. Wij hebben een Europa nodig waarin het recht van de wet geldt en niet het recht van de macht of het recht van de sterkste. Wij hebben een Grondwet nodig waarin wordt bevestigd dat iedere staat gelijk is, zodat ook het recht van Malta op zes zetels in dit Parlement wordt erkend. Malta moet daadwerkelijk op dezelfde manier vertegenwoordigd zijn als alle andere landen.
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben Europa gemaakt en gevormd. Nu is het van belang dat iedereen zich even Europees voelt. Dit moet de essentie vormen van de Europese Grondwet, en Malta zal zich volop inzetten om dit alles te bereiken.
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
Het debat met als thema “De toekomst van de uitgebreide Europese Unie” zal om 15.00 uur worden voortgezet. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
    - De meerderheid in het Europees Parlement blijft aandringen op goedkeuring van de Europese Grondwet. Dat is onaanvaardbaar. Wij hebben er reeds een aantal maal op gewezen dat men op deze wijze wil proberen de kapitalistische integratie van de Europese Unie een extra dimensie te geven. De Grondwet versterkt de federale karakteristieken van de communautaire instellingen, terwijl de stem van de grote mogendheden bij de besluitvorming doorslaggevend zal worden. De nationale grondwetten zullen ondergeschikt worden gemaakt aan de Europese Grondwet, en ook dat is onaanvaardbaar. Bovendien wordt er zo, door het opzetten van een Europees Bewapeningsagentschap, een institutionele basis geschapen voor de militarisering van de Unie, die moet uitmonden in de vorming van een aan de NAVO verbonden politiek-militair blok.
Deze plannen moeten in de strengst denkbare termen worden afgewezen. Wij verzetten ons ook tegen de wijze waarop deze benadering de mogelijkheden voor de toekomst van Europa beperkt. De Grondwet dringt ons namelijk het neoliberalisme op als enige mogelijke oplossing. Concurrentie wordt de basis voor alles, en dat betekent dat we steeds weer uitzonderingen zullen moeten proberen te bedingen voor de openbare diensten. Die openbare diensten moeten nu juist alle prioriteit krijgen, omdat ze bij de concretisering van de mensenrechten, de economische en sociale samenhang en het creëren van een solidair Europa een essentiële rol spelen.
Wij zullen blijven strijden voor een alternatieve oplossing. Die oplossing moet rekening houden met het onvervreemdbare recht van de volkeren van de lidstaten om zelf hun toekomst te bepalen, met de nationale grondwetten en met het principe dat staten soeverein zijn en op voet van gelijkheid met elkaar moeten kunnen omgaan. We vinden dus dat er voor de ratificering van de ontwerp-Grondwet in Portugal eerst een referendum moet worden gehouden. 

De Voorzitter.
   - Namens het Parlement heet ik Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Victoria van Zweden, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen, van harte welkom.
Ik weet dat Hare Koninklijke Hoogheid deze week een uitgebreid programma heeft van bijeenkomsten in het Parlement. Ik heb haar zelf ook reeds ontmoet. Ik hoop dat haar bezoek een boeiende en informatieve ervaring zal blijken.(1)


 - Naar aanleiding van de gisteren gestelde vragen heeft de juridische dienst mij in ondubbelzinnige bewoordingen laten weten dat alle 788 leden van het Parlement gerechtigd zijn deel te nemen aan de stemming. 
Boogerd-Quaak (ELDR ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, het verzoek om urgentverklaring kan door het Parlement niet worden ingewilligd aangezien de Raad een bepaalde tekst, waarnaar in de internationale overeenkomst wordt verwezen, nog niet aan het Parlement heeft doen toekomen. Het gaat hierbij om het ontwerpbesluit van de Commissie over de adequatie, waarin wordt verklaard dat passagiersgegevens op adequate wijze worden beschermd door de VS. Ook heeft het Parlement nog geen zogenaamde garanties ontvangen van de Amerikaanse regering. Met andere woorden: we hebben nog steeds geen garantie dat Europese passagiersgegevens die naar de VS zijn overgebracht niet zullen worden doorgegeven aan derde landen.
Dit is de eerste stemming van het nieuwe uitgebreide Parlement, de enige democratisch gekozen instelling die 450 miljoen burgers vertegenwoordigt. De Raad vraagt ons nu om met onze ogen dicht te stemmen over een kwestie die betrekking heeft op onze grondrechten. Als we dit verzoek accepteren kan het Parlement niet serieus genomen worden. Daarnaast is er sprake van een procedurefout aangezien er geen vertaling in de nieuwe talen beschikbaar is. Ik wil u vragen dit onderdeel te schrappen en respect te tonen voor de voorlegging onzerzijds van deze kwestie aan het Hof van Justitie.
Pirker (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik ben een andere mening toegedaan. Zoals u weet, worden de gegevens van vliegtuigpassagiers onderling uitgewisseld in het kader van het voorkomen en bestrijden van terreurdaden. Dat gebeurt echter allemaal zonder rechtsgrondslag en is dus ook allemaal onwettig. Onze doelstelling moet dan ook zijn om de onwettigheid op dit gebied op te heffen en zo snel mogelijk een overeenkomst te sluiten zodat wij het terrorisme effectief kunnen bestrijden.
U weet dat de Commissie - zeker ook op aandringen van het Europees Parlement - onderhandelingen is aangegaan, en het resultaat mag gezien worden. Veel punten die op onze verlanglijst stonden, zijn in de ontwerpovereenkomst terug te vinden. Een en ander moet weliswaar nog nader uitgewerkt worden, maar dit ontwerp biedt ons in ieder geval de mogelijkheid om in de toekomst op een wettelijke basis gegevens van de Europese Unie aan de Verenigde Staten door te geven met het oog op de bestrijding van het terrorisme. Als wij dat als uitgangspunt nemen, kunnen wij de overeenkomst nader gaan uitwerken. Wij zullen de ontwikkeling van die overeenkomst uiteraard blijven volgen en kunnen altijd nog een procedure voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen aanspannen indien er een bepaald verdrag geschonden zou worden. Waar wij nu echter naar moeten streven, is zo snel mogelijk een definitieve overeenkomst - een rechtsgrondslag - te creëren op basis waarvan wij in het belang van de veiligheid van onze burgers en de bestrijding van het terrorisme effectieve maatregelen kunnen nemen. Daarom steun ik het verzoek om urgentverklaring. 
De Voorzitter.
   - Ik heb de indruk dat mij op dit moment een enorme hoeveelheid adviezen wordt verschaft waar ik niet om heb gevraagd! Dit is de stemming, geen debat.
Er is sprake van enig misverstand. Tijdens de vorige vergaderperiode hebben wij besloten deze zaak naar het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen te verwijzen. Dat is gebeurd. Geen enkele stemming die we vandaag houden kan iets veranderen aan het feit dat de zaak naar het Hof is verwezen. Ik zal niemand meer aan het woord laten over dit onderwerp.
U heeft een spreker vóór en een spreker tegen gehoord. Wij gaan nu stemmen over het verzoek om urgentverklaring.
Staat u mij toe erop te wijzen dat mevrouw Boogerd-Quaak als rapporteur terecht heeft opgemerkt dat de tekst niet in alle talen beschikbaar is, en dat met name de taalversie van een aantal nieuwe lidstaten ontbreekt. Als Parlement hebben we voorzien dat we zo nu en dan met dit probleem geconfronteerd zouden worden. Met het verslag van de heer Dell’Alba over het Reglement is dan ook een artikel 117 bis toegevoegd dat een overgangsregeling in dit verband mogelijk maakt.
Ik zou graag met het oog op de toekomst het volgende willen onderstrepen: indien u een precedent begint te scheppen door onder het mom van een taalprobleem een stemming te blokkeren, bereidt u zich dan voor op de ergste impasse die u zich kunt voorstellen, en op een barstende hoofdpijn.
Hiermee is de stemming beëindigd. 
Duhamel (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou u en degenen die zeggen dat het politieke landschap van Europa onoverzichtelijk is geworden, er opmerkzaam op willen maken dat de eerste stemming in het grote Europa een stemming van links tegen rechts is geweest, die overigens gewonnen is door links! 
De Voorzitter.
   - Daar nemen wij op gepaste wijze nota van, mijnheer Duhamel! 

Gollnisch (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag reageren op hetgeen mijn oud-klasgenoot, de heer Duhamel zojuist gezegd heeft. Zoals zovaak is het klinkklare onzin. Hij had het over een stemming van rechts tegen links. Welnu, ik heb hetzelfde gestemd als hij, terwijl ik toch het idee heb dat ik rechts ben en hij links! 

STEMVERKLARINGEN

Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Het is betreurenswaardig dat links in dit Parlement de totstandbrenging van een overeenkomst tussen de EU en de VS met betrekking tot de overdracht van PNR-gegevens blijft vertragen. Die overeenkomst zou gebaseerd moeten zijn op het ontwerp waarover de Commissie reeds heeft onderhandeld. De Commissie heeft dat ontwerp reeds een aantal malen duidelijk toegelicht, zowel in commissie als in de voltallige vergadering, en met name tijdens de laatste vergaderperiode.
Links begrijpt niet goed wat we willen bestrijden en waar dat dient te gebeuren. Ze blijft daarom problemen veroorzaken onder het voorwendsel dat vrijheid belangrijker is dan veiligheid. Men weigert dus in te zien dat vrijheid zonder veiligheid ondenkbaar is, en dat de rechtstaat - of dat nu de Europese Unie of de VS is - voortdurend waakzaam moet zijn. Links vergeet dat het terrorisme momenteel overal ter wereld een enorme bedreiging vormt en dat we zowel de vrijheid als de veiligheid van onze burgers moeten garanderen. We moeten voor dat doel samenwerken met bondgenoten en bevriende staten.
Ik hoop dat de burgers bij de volgende Europese verkiezingen voor hun vrijheid en veiligheid zullen opkomen en dat men dit links, dat de koers is kwijtgeraakt, een electorale afstraffing zal geven. 

Hannan (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wanbeheer is geen verschijnsel dat alleen in Brussel voorkomt: alle politieke structuren vertonen tekortkomingen. De mens is gevallen en sommige mensen kunnen niet altijd weerstand bieden aan verzoeking.
Wat echter zo merkwaardig is aan Brussel is de manier waarop met beschuldigingen van wanpraktijken wordt omgegaan. De gebruikelijke reactie van de EU-autoriteiten wanneer ze geconfronteerd worden met bewijzen van corruptie, is de motieven van de criticus in twijfel te trekken in plaats van de zaak die aan de orde wordt gesteld aan te pakken. Zo zijn we getuige geweest van de schandalige behandeling van Paul van Buitenen en Martha Andreasen en van de opmerkelijke arrestatie van Hans-Martin Tillack. In de omgekeerde wereld die Brussel heet zijn het niet degenen die zich aan fraude schuldig maken die worden lastiggevallen en geïntimideerd, maar juist degenen die de fraude aan het licht brengen.
Dit onvermogen om met zelfs de meest specifieke en duidelijke kritiek om te gaan blijkt uit de reactie op de motie van afkeuring waarover we zojuist gestemd hebben. In plaats van deze milde berisping te accepteren, is de gevestigde EU-orde helemaal doorgeslagen door de ondertekenaars te bewerken met een mengeling van vleierij en dreigementen, om te voorkomen dat de motie het daglicht ziet. Alle inspanningen die zijn verricht om deze motie in de kiem te smoren betekenen zonder meer dat aan alle eventuele twijfel of de motie wel gerechtvaardigd was een einde is gekomen.
Ik hoop dat de mensen buiten dit Parlement de juiste conclusie trekken uit wat hier zojuist heeft plaatsgevonden. Als dit de manier is waarop de EU zichzelf bestuurt, zou het dan verstandig zijn om haar de controle te geven over nieuwe en enorme beleidsterreinen binnen onze nationale aangelegenheden? Als dit de manier is waarop Brussel de bevoegdheden waarover het momenteel beschikt, uitoefent, wat kan ons dan eigenlijk bezielen wanneer we voorstellen om deze bevoegdheden nog verder uit te breiden? Mensen, zijn we gek geworden? 
Heaton-Harris (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de motie van afkeuring gestemd omdat ik van mening ben dat de Commissie er niet in geslaagd is de hervormingen te verwezenlijken waarom zij vijf jaar geleden is verzocht. Wij hebben mooie woorden gehoord, en een hoop geklets en poeha van de commissaris die is belast met de hervormingen, de heer Kinnock, maar het lijkt erop dat de commissaris, hoewel hij het mooi kan zeggen, er niet in is geslaagd de daad bij het woord te voegen.
Ik ben gekozen op basis van de verkiezingsbelofte om fraude en wanbeheer te bestrijden en het is erg moeilijk om aan mijn kiezers, de gewone mensen van Louth and Horncastle en van Derbyshire, uit te leggen waarom de jaarrekeningen nu al gedurende tien jaar niet zijn afgetekend door de Europese Rekenkamer. Deze problemen, waarvan Eurostat een karakteristiek voorbeeld is, zijn belangrijk en zijn niet aangepakt.
Deze motie van afkeuring gaat niet alleen over Eurostat maar eerder over de bestuurscultuur die hieruit blijkt en waarop geen controle wordt uitgeoefend. De heer Solbes mag dan weg zijn, maar het gebrek aan politieke verantwoordelijkheid bij de Commissie bestaat nog steeds. Deze Commissie verdient het te worden terechtgewezen en toekomstige commissarissen dienen zich te realiseren dat ze de politieke verantwoordelijkheid zullen dragen voor de handelingen van degenen over wie ze de leiding hebben. 
Goodwill (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik voelde mij gedwongen voor de motie van afkeuring te stemmen vanwege het onvermogen van de Commissie met betrekking tot de hele Eurostat-affaire en het gebrek aan financiële controle dat hieruit is gebleken. Het is in één woord bizar dat de enige persoon die in hechtenis is genomen naar aanleiding van deze treurige geschiedenis uitgerekend de journalist is die haar aan het licht bracht.
Ik heb ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn afkeuring te kennen te geven over de wijze waarop de Commissie opzettelijk de wil van dit Parlement heeft genegeerd in verband met de hulp voor ziekenhuizen in Wit-Rusland, die erbarmelijk slecht zijn toegerust voor de behandeling van de kankergevallen - met name bij kinderen - die zijn opgetreden als rechtstreeks gevolg van de ramp in Tsjernobyl. Twee jaar aan een stuk hebben we gestemd voor de toewijzing van middelen uit niet volledig benutte begrotingslijnen aan de aanschaf van de broodnodige apparatuur. Tot dusverre is er nog geen cent vrijgekomen. Dat dit geld nutteloos op rekeningen in Brussel blijft staan terwijl er op dit moment kinderen die geholpen hadden kunnen worden aan kanker doodgaan, vervult de mensen in mijn kiesdistrict in Scarborough en Whitby, net als mijzelf, met afgrijzen. 
Villiers (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, zoals iedereen in dit Parlement hopelijk weet, is er 5 miljoen euro verdwenen bij Eurostat. In mijn ogen is dit een onaanvaardbare verspilling van belastinggeld. De belastingbetalers uit de wijken van de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk Barnet, Enfield, Croydon die ik hier vertegenwoordig, maken zich zorgen dat de belasting die zij afdragen en die doorgesluisd wordt naar de Europese Commissie, niet op gepaste wijze wordt verantwoord. Dit is een situatie die al veel te lang heeft geduurd.
Iets langer dan vijf jaar geleden werd van de Commissie-Santer gezegd dat het moeilijk was om daar iemand te vinden die ook maar over het minste verantwoordelijkheidsgevoel beschikte. Het stemt mij treurig dat de situatie nog niet veranderd is en het stemt mij ook treurig dat zoveel mensen in dit Parlement ervoor hebben gestemd om alles bij het oude te laten. Dit zijn de redenen dat ik deze motie van afkeuring gesteund heb, want het is onaanvaardbaar dat de Commissie zich blijft onttrekken aan de verantwoordelijkheid voor haar eigen daden. Het is ook van cruciaal belang dat zij in het vervolg op gepaste wijze toezicht blijft uitoefenen op de fondsen die de belastingbetaler haar heeft toevertrouwd. 
Helmer (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in 1999 kreeg commissaris Kinnock de taak toebedeeld om schoon schip te maken in de boekhouding van de Commissie en om een einde te maken aan fraudepraktijken. Hij heeft hopeloos gefaald. Zijn voornaamste prestatie was de vervolging van de opeenvolgende klokkenluiders die de enorme omvang van het falen van de Commissie aan het licht hebben gebracht. Tot nu toe is de enige persoon die in verband met het Eurostat-schandaal is opgepakt de journalist die het verhaal naar buiten heeft gebracht. Verder zien we niets anders dan uitvluchten en pogingen de zaak in de doofpot te stoppen.
Hoe moet ik tegenover de mensen in mijn kiesdistrict in Leicestershire of Northamptonshire rechtvaardigen dat het bedrag dat, naar wordt toegegeven, verdwijnt door verspilling en fraude in de EU-instellingen - 5 miljard euro - even hoog is als de jaarlijkse nettobijdrage van het Verenigd Koninkrijk? Ik ben gekozen op basis van een verkiezingsmanifest van de Conservatieve Partij voor de bestrijding van fraude en wanbeheer. Daarom had ik geen andere keuze dan deze motie van afkeuring te steunen en ik ben er trots op dat ik dat heb gedaan. 
Callanan (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor de motie van afkeuring gestemd omdat deze volledig in overeenstemming is met het manifest op basis waarvan ik gekozen ben in dit Parlement. De Europese Commissie heeft geen effectieve actie ondernomen op het vlak van fraude en wanbeheer, met uitzondering van de vervolging van de journalist die de hele zaak aan het licht bracht en van de klokkenluiders.
Helaas zijn vele afgevaardigden gezwicht voor de intimidatie van de Commissie en hebben zij de motie bijgevolg niet gesteund, iets waarvoor ze zich moeten schamen. Ik hoop nochtans dat de Commissie de boodschap ter harte zal nemen en haar leven zal beteren. De mensen in mijn kiesdistrict in Northumberland, Tyne and Wear, Durham and Cleveland eisen dat de Commissie een eind maakt aan de cultuur van terloopse verduistering van belastinggeld die in zoveel van onze Europese instellingen heerst. 
Gollnisch (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als afgevaardigden van het en het Vlaams Blok hebben wij voor deze motie van afkeuring gestemd, hoewel we echt wel doorzien wat erachter steekt. Het Eurostat-schandaal is al sinds medio 2003 bekend. Het is opvallend dat de Europese afgevaardigden nu wakker worden, een maand voor de verkiezingen. Wij waren uitgesloten van ondertekening van deze motie van afkeuring, terwijl de handtekening van de aanhangers van het communisme en trotskisme geen enkel bezwaar was voor bepaalde ondertekenaars, die wij dan ook verdenken van een poging de gunst van de kiezer te winnen.
In het overigens tamelijk onwaarschijnlijke geval dat deze motie van afkeuring zou zijn aangenomen, zou de Commissie hoe dan ook haar mandaat tot oktober hebben uitgediend door de lopende zaken af te handelen. Waarom hebben we het beheer van het concurrentiebeleid door commissaris Monti, in de zaken Schneider en Alstom, niet aangevallen? Waarom hebben we niet geprotesteerd tegen de andere gevallen van fraude met communautaire middelen, tegen de verduistering van gelden, en de steekpenningen in de zaak Blue Dragon? Door nu wel op te treden hebben de ondertekenaars een poging gedaan tot een kleinzielige politieke actie voor intern gebruik, die helaas in geen verhouding staat tot de ernst van de situatie. 
Bernié, Esclopé en Saint-Josse (EDD ),
   . - De Commissie heeft gedacht: “Het zal onze tijd wel duren” en het Parlement heeft haar laten begaan. Indien de Commissie niet bereid is om uit eigen beweging haar politieke verantwoordelijkheid te nemen - zowel individueel als collectief - dan is het aan ons Parlement om haar daartoe te dwingen. Het debat over de motie van afkeuring, dat is gehouden op woensdag 21 april in de plenaire vergadering, heeft geen antwoord opgeleverd, net zo min als de aanneming van de zoveelste resolutie op 22 april 2004. De Commissie luistert niet naar wat het Parlement vraagt en doet er ook niets mee: zo zijn de feiten. Degenen die tegen deze motie gestemd hebben stellen zich tevreden met een onverantwoordelijke Commissie. Het verwerpen van deze motie is dan ook een heel slecht signaal naar de burgers van de vijfentwintig lidstaten. Een meerderheid van de afgevaardigden heeft er doelbewust van afgezien de democratische controlerende macht uit te oefenen die het Europees Parlement is toegekend. 
Berthu (NI ),
   . - Op deze grote dag van de hereniging van Europa wordt ons meer dan ooit duidelijk hoever de praktijk van het dagelijkse bestuur van de Europese Unie achterblijft bij haar nobele doelstellingen.
Juist nu we tien nieuwe leden verwelkomen, waarvan er acht zich hebben ontworsteld aan het sovjetjuk, hebben we moeten stemmen over een motie van afkeuring die bedoeld was om een van de vele duistere episodes die de geschiedenis van de Commissie markeren te veroordelen. Eigenlijk had deze veroordeling van het Eurostat-schandaal geen smet mogen werpen op deze dag van harmonie. De Commissie heeft het echter aan zichzelf te danken, daar zij het dossier jarenlang heeft laten slepen.
Toch komt deze affaire ook weer niet helemaal ongelegen. We hebben zojuist de nieuwe afgevaardigden uit de landen van Oost-Europa horen oproepen tot een Europa dat meer rekening houdt met nationale soevereiniteit. De uitwassen van de Eurostat-affaire zijn - evenals de kwestie van de GGO’s die vandaag aan de orde komt in de context van de goedkeuring van de nieuwe Commissie - het werk van Europese instellingen die zich superieur wanen aan de nationale staten en zich uiteindelijk aan iedere controle onttrekken.
Al deze affaires geven aanleiding tot dezelfde conclusie: we moeten nu aan het werk gaan voor een Europa waarover de nationale staten die daarvan deel uitmaken meer controle hebben. 
Claeys (NI ),
   . Het Vlaams Blok keurt de motie van afkeuring jegens de Commissie goed, vermits vaststaat dat de Commissie naar aanleiding van de Eurostat-zaak heeft nagelaten haar verantwoordelijkheid te nemen. Er kwamen geen afdoende antwoorden op alle vragen van het Europees Parlement en er werden ook geen individuele verantwoordelijkheden aangewezen.
Affaires uit het verleden, zoals het aftreden van de Commissie naar aanleiding van de zaak-Cresson, zouden volgens Commissievoorzitter Prodi niet meer plaatsvinden, of althans correcter afgehandeld worden. De zaak-Eurostat heeft echter aangetoond dat er nog altijd geen sprake is van een cultuur van verantwoording, van . De Commissie zou zich hierop moeten beraden in plaats van kritiek te leveren op parlementsleden die klaarheid wensen te scheppen over het Eurostat-schandaal.
Wanneer de kiezers in meerdere lidstaten afhaken en in groten getale niet meer wensen deel te nemen aan de verkiezing van het Europees Parlement, dan heeft dat vooral te maken met de houding die de Commissie aanneemt in aangelegenheden zoals de zaak-Eurostat. De kiezers willen - terecht - meer doorzichtigheid, meer verantwoording en meer democratische legitimiteit van de Europese instellingen. 
Dehousse (PSE ),
   . - Het is te laat, of te vroeg, om een uitspraak te doen over de Eurostat-affaire, waarachter overigens meer schuilgaat dan in deze motie aan bod komt.
Het is grotesk om een Parlement aan het einde van zijn mandaat voor te stellen om een Commissie af te keuren wiens mandaat eveneens ten einde loopt.
Aangezien de Voorzitter de motie echter als ontvankelijk heeft beschouwd en in stemming heeft gebracht heb ik aan de stemming deelgenomen en voor de afkeuring gestemd.
Iemand van links kan namelijk onmogelijk vertrouwen uitspreken in een Commissie die de richtlijn-Bolkestein over de openbare diensten heeft voortgebracht, want die richtlijn dreigt deze diensten juist om zeep te helpen. 
Evans, Jonathan (PPE-DE ),
   . - Enkele Britse conservatieve leden van het Europees Parlement hebben op actieve wijze hun bezorgdheid te kennen gegeven over de Eurostat-affaire, en een belangrijke rol gespeeld bij het onder de aandacht brengen van deze zaak bij het grote publiek.
Wij zijn van mening dat de Commissie heeft nagelaten de politieke verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de fouten die in deze zaak aan het licht zijn gekomen.
Wij vinden dat de Commissie een duidelijke boodschap heeft gekregen met de ontwerpresolutie over Eurostat die is aangenomen op 22 april 2004, waarin:
- werd gesteld dat de Commissie niet de juiste conclusies heeft getrokken uit de Eurostat-affaire en heeft nagelaten haar politieke verantwoordelijkheid te nemen, zowel op collectief als op individueel niveau;
- het Parlement duidelijk maakte voornemens te zijn om de toekomstige ontwikkelingen in het lopende onderzoek omtrent Eurostat en eventuele juridische maatregelen te blijven volgen en bestuderen, teneinde verdere hervormingen te kunnen voorstellen.
Na de opstelling van de oorspronkelijke motie van afkeuring heeft de verantwoordelijke commissaris, de heer Solbes, ontslag genomen en is teruggekeerd naar de Spaanse politiek.
Onder deze omstandigheden achten wij het nu niet gepast het ontslag van heel de Commissie te eisen. Wij verzoeken de Commissie echter wel dringend nota te nemen van de tot uiting gebrachte, ernstige bezorgdheid en direct actie te ondernemen met betrekking tot de kwesties die in de door het Parlement aangenomen resolutie zijn geformuleerd. 
Meijer (GUE/NGL ),
   . - In juli 2003 zette de Europese Commissie de directie van statistisch bureau Eurostat op non-actief omdat de reeds lang bekende fraudes nog steeds doorliepen. Ik heb toen meteen de eis van openbaarheid gesteld. Onderzoek door van de Commissie afhankelijke instellingen is zinloos als zij vervolgens geheim moeten houden wat zij aantroffen. Alleen als de publieke opinie goed is geïnformeerd en mee kan oordelen kunnen fraudes, zelfverrijking en vriendjespolitiek in de toekomst worden voorkomen. Een parlementaire enquête maakt dat mogelijk. Nadat eind september 2003 een geheim rapport werd voorgelegd aan de leden van de Commissie Begrotingscontrole, kan de Europese Commissie nog steeds doen alsof zij geen verantwoordelijkheid draagt. De eerstverantwoordelijke, Europees Commissaris Solbes, is inmiddels minister in de nieuwe Spaanse regering. Niets wijst erop dat definitief een einde is gekomen aan de problemen die de vorige Commissie vijf jaar geleden noodzaakten om vóór de verkiezingen af te treden. Om de ernst van de situatie duidelijk te maken en te bewerkstelligen dat een volgende Commissie genoodzaakt wordt de problemen wel aan te pakken, stem ik vandaag voor de motie van afkeuring. Dat de voorheen oppositionele Groenen zich in de vorige vergadering daartegen hebben gekeerd, met als doel hun bestuurlijke betrouwbaarheid te bewijzen, maakt het niet minder noodzakelijk de strijd tegen fraudes voort te zetten. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
    - Dat ik tegen de motie van afkeuring heb gestemd wil niet zeggen dat ik onkundig ben van het feit dat er zich ernstige misstanden hebben voorgedaan of dat ik de Commissie in dezen steun. Mijn fractie, de Unie voor een Europa van Nationale Staten, heeft er al diverse malen op aangedrongen dat er opheldering wordt verschaft over de Eurostat-affaire, en dat zullen we blijven doen. Ik heb zelf enige malen rechtstreekse kritiek geleverd op de voorzitter van de Europese Commissie, de heer Prodi, omdat ik vond dat hij zich niet langer onafhankelijk opstelt, terwijl hij dat ambtshalve toch verplicht is. Hij is zich namelijk actief met de interne Italiaanse politiek en de Europese partijpolitiek gaan bezighouden, zeker sinds november 2003. Alleen daarom al verdient de voorzitter - en dus ook de rest van de Commissie - een motie van afkeuring van dit Parlement.
Het is echter volstrekt ongepast nu over een motie van afkeuring te gaan stemmen. We bevinden ons aan het einde van de zittingsperiode, het mandaat van de Commissie is bijna afgelopen en een aantal commissarissen zal vervangen worden. In zulke omstandigheden is een procedure voor het aannemen van een motie van afkeuring niet op zijn plaats.
Ik geloof dus dat een stemming over zo’n motie politiek gezien niet serieus kan worden genomen. Het is ongepast en inconsistent. De burgers zouden het niet begrijpen. 
Scallon (PPE-DE ),
   .- Ik wil graag duidelijk maken dat ik, ook al steun ik de motie van afkeuring, er mij volledig van bewust ben dat er zeer deugdzame commissarissen zijn die gedurende hun gehele ambtstermijn op de top van hun kunnen hebben gewerkt en daarbij altijd eerlijk zijn geweest en hun verantwoordelijk hebben genomen. 
Het is echter ook duidelijk dat er zaken binnen de Commissie hebben plaatsgevonden die te verantwoorden noch te aanvaarden zijn en die de reputatie en goede naam van de instelling in gevaar hebben gebracht.
Aangezien ik, om uitdrukking te geven aan mijn ernstige bezorgdheid en diepe teleurstelling in verband met het gebruik van publieke fondsen, geen ander middel tot mijn beschikking heb dan een motie van afkeuring jegens de voltallige Commissie, had ik geen andere keuze dan voor te stemmen. 
Souchet (NI ),
   . - In tegenstelling tot wat mevrouw Grossetête en haar medestanders beweren vervult het Parlement wel degelijk zijn taak als het zijn recht op afkeuring jegens de Commissie uitoefent. De Commissie is namelijk niet in staat gebleken de fraude binnen haar gelederen uit te bannen en de verantwoordelijken voor het Eurostat-schandaal op te sporen, terwijl dit nochtans geen geringe zaak is: driedubbele financiering van contracten die zijn toegewezen aan Eurocost, een vereniging naar Luxemburgs recht, en verduistering van middelen; oneerlijk verlopen aanbestedingen ten gunste van een vennootschap naar - eveneens - Luxemburgs recht; vervalste omzetcijfers; spookwerknemers... Zo komt de Commissie aan haar statistieken!
Zonder een motie van afkeuring zouden we dergelijke misstanden toedekken en de indruk wekken dat de Europese instellingen zich niet hoeven te houden aan de regels voor financiële transparantie.
Dit nieuwe schandaal toont aan dat de Commissie niet in staat is de corruptie waarmee haar diensten zijn besmet te bestrijden. Na de afkeuring van de Commissie-Santer zijn ons “zero tolerance” en de oprichting van Europees Bureau voor fraudebestrijding beloofd. Na de afkeuring jegens de Commissie-Prodi heeft men ons een radicale hervorming aangekondigd van deze dienst, alsof het instrument tegen de fraude er de oorzaak van was. In werkelijkheid is het de werking van de Commissie zelf die hervormd moet worden. 
Van Dam (EDD ),
   . - Onze fractie heeft de zojuist verworpen motie met overtuiging gesteund. Nu kunnen de kiezers direct zien welke leden het wanbeleid, het en de misleiding van de huidige Commissie aan de kaak willen stellen en welke leden dat willen toedekken of er zich niet voor interesseren. De stroperige en mislukte hervorming, de verouderde fraudegevoelige boekhouding en de Eurostat-affaire zijn slechts drie voorbeelden, die boekdelen spreken. Zij tonen aan dat ook voor deze Commissie geldt wat het Comité van Wijzen al in 1999 constateerde, namelijk dat er binnen de Commissie vrijwel niemand te vinden is die enige verantwoordelijkheid op zich wil nemen. Het is een aanfluiting voor de democratie in Europa en een ontkenning van de rechten van het Parlement wanneer leden van de Commissie desgevorderd niet optreden, maar evenmin aftreden. Als de Commissie de primaire controlerende taak van het Europees Parlement bruskeert, rest ons niets anders dan haar naar huis te sturen. Anders zouden wij onszelf, maar ook de burgers die ons hebben gekozen, niet serieus nemen. De zogenaamde Europese grondwet blijkt hoe langer hoe meer slechts te zijn, om voor de burgers te verbergen wat er zich in de EU afspeelt en hoe er met hun belangen wordt gesold. De motie van wantrouwen was een middel om aan de voortsukkelende vertoning van de Commissie-Prodi een einde te maken en het begin te markeren van een open cultuur waarin ieder zijn of haar verantwoordelijkheid serieus nakomt. 
Van Orden (PPE-DE ),
   - Net als mijn Britse conservatieve collega's heb ik op actieve wijze mijn bezorgdheid omtrent fraude, verspilling en wanbeheer binnen de instellingen van de Europese Unie geuit. Wij hebben een belangrijke rol gespeeld in de pogingen dergelijke zaken onder de aandacht van het grote publiek te brengen.
Na de opstelling van de motie van afkeuring heeft commissaris Solbes ontslag genomen en is hij teruggekeerd naar de Spaanse politiek. Onder deze omstandigheden was het niet geloofwaardig meer om een motie tegen de voltallige Commissie te steunen en daarom besloot onze delegatie zich van stemming te onthouden. Het is echter van essentieel belang dat de Commissie terdege nota neemt van de zaken die aan de orde worden gesteld in de resolutie over Eurostat, die het Europees Parlement op 22 april 2004 heeft aangenomen, namelijk:
- dat de Commissie niet de juiste conclusies heeft getrokken uit de Eurostat-affaire en dat zij heeft nagelaten haar politieke verantwoordelijkheid te nemen, zowel op collectief als op individueel niveau.
- dat het Parlement voornemens is om de toekomstige ontwikkelingen in het lopende onderzoek omtrent Eurostat en eventuele juridische maatregelen te blijven volgen en bestuderen, teneinde mogelijke verdere maatregelen te kunnen voorstellen.
Wij streven naar meer controle op en controleerbaarheid van de EU-begroting en naar een drastische verbetering van het bestuur van de Commissie. Ook moet het Europees Parlement de bevoegdheid hebben om individuele commissarissen uit hun functie te ontzetten;
De Voorzitter.
   - Hiermee zijn de stemverklaringen beëindigd.

(1)

Duthu (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, in deze dagen van grote blijdschap, met de verwelkoming van de nieuwe leden van de Europese Unie, mogen wij niet de internationale situatie vergeten. Wij zijn diep geschokt door de afschuwelijke martelingen van Iraakse gevangenen door de Amerikaanse en Engelse bezettingstroepen, die de pers ons een aantal dagen geleden heeft onthuld. Dergelijke praktijken maken de kloof tussen Noord en Zuid, tussen de westerse en de moslimwereld, alleen maar breder. Het is een ontwikkeling die we moeten bestrijden. Daarom moet de internationale gemeenschap dergelijke praktijken ondubbelzinnig veroordelen en luid en duidelijk te kennen geven dat zij volledige opheldering wil over de omvang van deze praktijken en dat zij de garantie wil dat de schuldigen worden berecht. We kunnen ons zeker niet verlaten op afdoende onderzoek door de regeringen van de betrokken landen.
Mijn wens is derhalve dat er zo snel mogelijk door de Verenigde Naties een onderzoekscommissie wordt ingesteld en ik verzoek de Voorzitter van het Parlement, alsmede de Commissie en de Raad hun krachten te bundelen om dit verzoek over te brengen aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. 
De Voorzitter.
   - Ik heb u niet het woord gegeven voor een motie van orde, mijnheer Duthu, maar eenvoudigweg omdat de collega’s die, zoals gebruikelijk, één minuut het woord wilden voeren over zaken die hun na aan het hart liggen, daartoe gisteren bij aanvang van de werkzaamheden niet de gelegenheid hebben gekregen vanwege het plechtige karakter van die vergadering. 
Frassoni (Verts/ALE ).
   - Ik wil u verzoeken, mijnheer de Voorzitter om, uit naam van ons allen denk ik, onze solidariteit te betuigen met de heer Anastassiadis. Hij is gisteren op Cyprus het slachtoffer geworden van een aanslag, waarbij enkele bommen naar zijn huis zijn gegooid. Zoals bekend, is de heer Anastassiadis leider van het kamp van de ja-stemmers bij het referendum. Het lijkt mij van belang dat hier tijdens deze vergadering aandacht aan geschonken wordt en wij als Parlement onze solidariteit betuigen. 
De Voorzitter.
   - Ik kan u mededelen, mevrouw Frassoni, dat de Voorzitter reeds contact heeft opgenomen met degene die daarbij - helaas - rechtsreeks betrokken was, en namens u en het gehele Parlement zijn solidariteit heeft betuigd. 
Matsakis (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen duidelijk maken dat de bomaanslag tegen de heer Anastassiadis niet is voortgekomen uit politieke motieven maar naar aanleiding van opmerkingen die hij heeft gemaakt na een voetbalwedstrijd. 
Cushnahan (PPE-DE ),
   De notulen van het Parlement van maandag 3 mei 2004 hebben de heer Martin ontmaskerd als zijnde een onbetrouwbare persoon.
Hij heeft ook honderden leden van het Europees Parlement, waaronder 11 Ierse leden, ten onrechte beschuldigd van het uitbuiten van mazen in het net van onze dagvergoedingen.
Een en ander heeft betrekking op de mogelijkheid voor leden van het Europees Parlement om op vrijdagen het register te tekenen en aldus aanspraak te maken op een accommodatievergoeding voor donderdagnacht wanneer ze op donderdagmiddag hebben deelgenomen aan de stemmingen, en daardoor niet op dezelfde dag naar huis konden terugvliegen.
Op het Ierse radioprogramma "" beweerde hij in al zijn leugenachtigheid dat aangezien deze stemmingen om 17.14 uur waren beëindigd, ik met gemak nog de vlucht van Frankfurt naar Dublin had kunnen halen. De check-in voor deze vlucht sluit om 19.05 uur, dus de heer Martin beweerde dat ik aan één uur en vijftig minuten genoeg tijd zou hebben gehad om mijn bagage te halen en de ongeveer 250 kilometer naar de luchthaven van Frankfurt te rijden.
Een dergelijke bewering is een schaamteloze misleiding en dat weet hij maar al te goed.
Hij heeft ook beweerd dat ik vroeg uit Straatsburg vertrek. Leden van het Europees Parlement zijn gevangenen van dienstregelingen van vliegtuigen. Tot november 2003 - toen de dienstregeling voor mijn route gewijzigd werd - verliet ik Straatsburg normaal gesproken in de middag om een vlucht te nemen naar de luchthaven in mijn kiesdistrict, die vertrok tussen 16.00 en 18.00 uur. Bovendien was ik regelmatig genoodzaakt om al op zondag naar Straatsburg te komen, waarvoor ik geen dagvergoeding ontving.
De heer Martin beschuldigde mij van 32 gevallen waarbij ik ten onrechte aanspraak zou hebben gemaakt op een dagvergoeding. Ondanks de venijnige aard van zijn beschuldigingen heeft hij mij deze lijst nooit overlegd - een vreemde manier om je gelijk te bewijzen.
Hoe dan ook, minstens de helft van de zes dagen die hij vermeldde in de uitzendingen van "" op RTE klopten niet.
Op een van die dagen zou ik volgens hem laat hebben getekend. In werkelijkheid was ik toen reeds 's morgens vroeg aanwezig in mijn commissie voor een stemming. Voor twee andere dagen heb ik helemaal geen dagvergoeding ontvangen en deze gegevens zijn schriftelijk door de diensten van het Europees Parlement bevestigd.
Ik wil dat deze tekst in het verslag wordt opgenomen om eens te meer duidelijk te maken van wat voor gedrag de heer Martin zich bedient. 
De Voorzitter.
   - Dank u wel, mijnheer Matsakis, voor uw precisering. 
De Voorzitter.
   - Wij zetten het algemeen debat voort met de verklaringen van de Raad en de Commissie over het uitgebreide Europa en zijn buurlanden.
Nielson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, een van de taken van de uitgebreide Europese Unie zal bestaan uit de voortzetting van het uitbreidingsproces. Ons gezamenlijk doel is het toetredingsproces van Bulgarije en Roemenië in 2007 te voltooien. Uiteraard hangt dit af van de vraag of de onderhandelingen met beide landen worden afgerond en of alle noodzakelijke binnenlandse hervormingen worden uitgevoerd. Het jaar 2004 zal ook van doorslaggevend belang zijn voor Turkije, en het verslag en de aanbeveling die de Commissie in het najaar zal voorleggen, behoren tot de laatste belangrijkste besluiten in het mandaat van deze Commissie.
De kansen op toetreding van Turkije hangen af van de vraag of het voldoet aan de politieke criteria, net zoals het geval was bij alle andere kandidaat-lidstaten. De volgorde is duidelijk. Eerst de politieke criteria en dan pas de onderhandelingen. Op de Europese Raad van Thessaloniki van vorig jaar werd volledige steun uitgesproken voor het Europees perspectief van de westelijke Balkanlanden. Deze landen kunnen volwaardig lid worden van de Europese Unie zodra zij voldoen aan de voorwaarden voor toetreding en aan de zogenaamde politieke en economische criteria, en zodra ze kunnen aantonen gereed te zijn om aan de verplichtingen van het lidmaatschap te voldoen.
Twee weken geleden hebben mijn collega's, de commissarissen Patten en Verheugen, het advies van de Commissie over de toetreding van Kroatië gepresenteerd. De Commissie is tot de conclusie gekomen dat Kroatië voldoet aan de politieke criteria voor lidmaatschap en heeft aanbevolen om de onderhandelingen te openen. Een en ander zal waarschijnlijk tijdens de Europese Raad in juni aan de orde worden gesteld.
Dit Parlement heeft altijd blijk gegeven van zijn volledige steun en inzet voor het uitbreidingsproces. Mijn collega, commissaris Verheugen, was er hier vandaag graag bij geweest. In maart heeft hij met dit Parlement gesproken over de laatste stappen in de toetreding van de tien nieuwe lidstaten - die zich vorige week bij ons hebben aangesloten - evenals over de vooruitzichten voor toetreding van Roemenië en Bulgarije, en over de huidige stand van zaken voor Turkije.
Nog geen twee weken geleden heeft hij in deze vergadering verslag uitgebracht over de laatste voorbereidingen voor de toetreding van Cyprus, waarbij hij opnieuw benadrukte dat de EU er zonder meer de voorkeur aan geeft dat een herenigd Cyprus zich bij de Unie aansluit. Zoals we allemaal intussen hebben kunnen zien, is deze wens van de Unie niet in vervulling gegaan en is het plan-Annan voor de hereniging van het eiland verworpen met het op 24 april gehouden democratisch referendum. Dat de Grieks-Cyprische gemeenschap de alomvattende regeling van de Cypriotische kwestie niet heeft goedgekeurd wordt door de Commissie ten zeerste betreurd, maar we moeten het democratisch besluit van de bevolking respecteren.
De Commissie heeft de Turks-Cyprioten van harte gelukgewenst met hun 'ja'-stem. Dit is een duidelijk signaal dat deze gemeenschap de wens heeft om het probleem van het eiland op te lossen. Vorige week heeft de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid van het Parlement een levendig debat gehouden naar aanleiding van de uitslag van het referendum en bij die gelegenheid heeft commissaris Verheugen onderstreept dat de EU vastbesloten is om alomvattende voorstellen te doen voor de beëindiging van het isolement van de Turks-Cyprische gemeenschap en voor de bevordering van de hereniging van Cyprus via maatregelen ter stimulering van de economische ontwikkeling van de Turks-Cyprische gemeenschap.
De Raad heeft de Commissie hiertoe uitgenodigd op zijn bijeenkomst van 26 april in Luxemburg. Er zal een bedrag van in totaal 259 miljoen euro worden gereserveerd voor dit doel. De Commissie is reeds begonnen met de nodige planning en is voornemens om in de komende weken alomvattende voorstellen voor handels- en steunmaatregelen te doen.
Er zal echter een nieuwe geest van samenwerking nodig zijn tussen de twee gemeenschappen om de aangekondigde maatregelen te kunnen verwezenlijken.
In dit stadium kan ik slechts het standpunt van de Commissie herhalen dat de Turks-Cyprioten niet gedupeerd mogen worden door deze situatie. Wij zullen ze helpen bij de beëindiging van hun economisch isolement en hen dichter bij de Unie brengen.
Laat ik het nu hebben over onze buren aan de buitengrenzen van de uitgebreide Unie. Afgelopen voorjaar was dit Parlement in de gelegenheid het Europese nabuurschapsbeleid te bespreken. Dit beleid is ontwikkeld naar aanleiding van de nieuwe kansen en uitdagingen die zijn ontstaan door de uitbreiding. De Unie biedt onze buren in het Oosten en het Zuiden een ambitieus beleid dat is gebaseerd op gemeenschappelijke waarden en belangen en tot doel heeft het ontstaan van nieuwe scheidslijnen in en rondom ons continent te voorkomen en de ruimte van vrede, stabiliteit en welvaart uit te breiden.
Het Europees nabuurschapsbeleid staat los van de kwestie van mogelijke toetreding tot de EU. Hoewel we geen deuren dicht doen, is in het Europees nabuurschapsbeleid geen sprake van toekomstige toetredingen. Dit is namelijk gericht op buurlanden die momenteel niet in aanmerking komen voor toetreding. In dit stadium zullen we voortbouwen op het bestaande institutionele kader van onze betrekkingen, op de associatieovereenkomsten of partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten.
Differentiatie is een sleutelconcept van het Europees nabuurschapsbeleid. De partners van de Unie bevinden zich namelijk in uiteenlopende situaties en onderhouden ook verschillende betrekkingen met de Unie. Het Europees nabuurschapsbeleid is gebaseerd op het beginsel van gedeelde zeggenschap, conform het standpunt van de Europese Unie dat politieke en economische hervormingen niet kunnen worden opgelegd en dat succesvolle samenwerking uitsluitend kan zijn gegrond op wederzijdse belangen en het beginsel van gelijke partners.
In de loop van de afgelopen maanden hebben we de diverse aspecten van dit nieuwe beleid uitgewerkt en zijn we begonnen met nauw overleg met de partners over een eerste pakket actieplannen dat wij dan gezamenlijk zullen aannemen. In deze actieplannen zullen de overeengekomen prioriteiten van onze betrekkingen op de belangrijkste terreinen hun beslag vinden, en de mechanismen worden opgenomen waarmee een spoedige uitvoering kan worden gegarandeerd.
Volgende week presenteert de Commissie een strategiedocument over het Europees nabuurschapsbeleid. Dat zal worden gecombineerd met de nationale verslagen over de eerste groep landen. De actieplannen zullen een nieuw politiek elan geven aan de betrekkingen van de Unie met haar partnerlanden. De actieplannen zullen zich toespitsen op: politieke dialoog en hervorming, handel, markt en hervorming van de wetgeving, samenwerking op het gebied van energie, vervoer, informatiemaatschappij, milieu en intermenselijke contacten. De inhoud en prioriteiten zullen per partnerland verschillen en afhangen van de specifieke omstandigheden van de betreffende landen. In de plannen zullen de voornaamste maatregelen op een beperkt aantal prioriteitsterreinen genoemd worden. Tevens zal worden voorzien in een duidelijk tijdskader. De actieplannen zullen naar verwachting later deze zomer worden aangenomen. 
Roche,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat mij de gelegenheid geboden wordt om namens de Raad bij te dragen aan dit debat over Cyprus. Drie dagen geleden, op 1 mei, is er een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan de geschiedenis van Europa. Het is niet overdreven te zeggen dat de toetreding van tien nieuwe lidstaten een historisch moment is. Feitelijk is dit het einde van de tragische naoorlogse verdeeldheid van Europa. Daarmee is echter nog geen einde gekomen aan alle verdeeldheid op ons continent.
De Republiek Cyprus heeft haar plaats ingenomen als volwaardig lidstaat van de Europese Unie. Ik verklap geen geheim als ik zeg dat de Europese Unie liever een verenigd Cyprus op 1 mei had zien toetreden. Wij betreuren ten zeerste dat dit doel door de uitslag van het referendum op Cyprus van 24 april niet kon worden verwezenlijkt.
Ik wil vandaag de krachtige woorden herhalen die gesproken zijn op de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 26 april in Luxemburg. De Raad heeft toen aangegeven vastbesloten te zijn er zorg voor te dragen dat de bevolking van Cyprus spoedig een gezamenlijke toekomst tegemoet kan gaan als burgers van een verenigd Cyprus in de Europese Unie. Wij aanvaarden echter het democratisch besluit dat de bevolking van Cyprus heeft genomen.
Op 24 april heeft de bevolking van beide delen van Cyprus in afzonderlijke referenda gestemd over de door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voorgestelde regeling. De referenda waren het hoogtepunt in een langdurig en uitvoerig onderhandelingenproces onder leiding van de Verenigde Naties. Ik vind het daarom belangrijk om hier in het Europees Parlement opnieuw te onderstrepen hoe dankbaar wij als Europese Unie zijn voor de vastberadenheid en vasthoudendheid waarvan secretaris-generaal Annan, zijn speciaal adviseur, de heer Alvaro de Soto, en hun collega’s blijk hebben gegeven bij hun streven naar een alomvattende oplossing voor het probleem van Cyprus. Ze hebben onvermoeibaar en zeer nauw samengewerkt met de betrokken partijen. Wij hebben ook waardering voor de zeer positieve bijdragen van de Griekse en Turkse regeringen.
Iedereen in dit Parlement kent de uitslagen van de referenda en heeft hier reeds zijn gedachten over laten gaan. Het heeft dan ook weinig zin om daar nu dieper op in te gaan. De Turks-Cyprische gemeenschap heeft duidelijk te kennen gegeven een toekomst binnen de Europese Unie wenselijk te achten. De Raad is vastbesloten een einde te maken aan het isolement van de Turks-Cyprioten en de hereniging van het eiland te bevorderen door de economische ontwikkeling te stimuleren.
Vorige week, op 29 april, heeft de Raad een belangrijke stap genomen toen hij zijn goedkeuring hechtte aan de verordening betreffende een stelsel op grond van artikel 2 van Protocol nr. 10 van de Toetredingsakte. Deze verordening was noodzakelijk om het toetredingsproces soepel te laten verlopen. Daarmee wordt voorzien in de voorwaarden waaronder de bepalingen van de Europese wetgeving worden toegepast op de scheidslijn tussen het noordelijk deel van Cyprus, waar de toepassing van het is opgeschort, en het grondgebied dat onder het bestuur van de Cyprische regering valt.
De bepalingen van de verordening zullen de handel en andere activiteiten over en weer vergemakkelijken en tegelijk garanderen dat er een gepast niveau van bescherming in acht wordt genomen. Ik ben van mening dat de Raad met het akkoord over deze verordening de Turks-Cypriotische gemeenschap een hart onder de riem heeft willen steken en duidelijk heeft willen maken dat haar toekomst gelegen is in een verenigd Cyprus en binnen de Europese Unie.
De volgende stap zal bestaan uit de presentatie door de Commissie van het alomvattende voorstel waar de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen om heeft verzocht. De nadruk hierin zal liggen op de economische integratie van het eiland en de verbetering van het contact tussen de twee gemeenschappen binnen de Europese Unie. De Raad heeft geadviseerd om de 259 miljoen euro die gereserveerd was voor het noordelijk deel van Cyprus indien de regeling aanvaard zou zijn, nu voor dit doel te gebruiken. Ik ben verheugd over het voornemen van de Commissie om in de loop van de komende weken haar alomvattende voorstellen in te dienen.
Dit Parlement heeft veel sympathie en respect voor de bevolking van Cyprus, voor beide gemeenschappen, die proberen de nalatenschap van een verdeeld verleden te boven te komen. Ik kom zelf van een verdeeld eiland en heb hier ook meerdere malen gezegd dat wij zeer goed weten hoe moeilijk het is om de breuk te helen. Het is jammer dat tijdens de festiviteiten in Ierland ter gelegenheid van de toetreding op 1 mei niet ook de opneming van een verenigd Cyprus kon worden gevierd. Ik betreur dat persoonlijk, want de festiviteiten voor Cyprus werden in mijn eigen geboorteplaats gehouden en het was natuurlijk fantastisch geweest als we bij die gelegenheid alle Cyprioten welkom hadden kunnen heten. Hoe dan ook, degenen die zijn gekomen waren meer dan welkom.
De verklaringen die de Raad sinds de referenda heeft afgelegd en de maatregelen die hij heeft genomen bewijzen zonder meer dat de Europese Unie vastbesloten is de Turks-Cyprische gemeenschap tastbare garanties te geven voor een toekomst in een verenigd Cyprus en binnen de Europese Unie.
Ikzelf ben helaas gedwongen voor het eind van dit debat te vertrekken. Dit is waarschijnlijk de laatste keer dat ik dit Parlement toespreek. Ik wil alle leden van het Parlement oprecht bedanken voor hun buitengewone gastvrijheid en het geduld waarvan zij tijdens vele debatten in deze vergadering blijk hebben gegeven. Er zijn maar weinig ervaringen waar ik zoveel plezier aan heb beleefd als aan de toespraken in dit Parlement. Ik weet natuurlijk niet of dat plezier wederzijds is geweest, maar ikzelf heb mijn taken hier met veel genoegen vervuld, en dat gevoel wordt nog versterkt door het feit dat ik nieuwe vriendschappen heb gesloten en oude vriendschappen heb kunnen vernieuwen.
De afgelopen dagen is dit Parlement blootgesteld aan buitengewoon grove en ongegronde kritiek, kritiek die het zeker niet heeft verdiend. Dit Parlement bewijst de bevolking van Europa een uitstekende dienst. Het is een goed model voor het functioneren van een parlement. Het doet zijn werk op efficiënte en effectieve wijze. Natuurlijk is niet iedereen heilig hier, maar volmaakte instellingen bestaan er niet of nauwelijks, en van alle parlementaire vergaderingen die ik ooit heb toegesproken is dit toch wel het parlement dat de perfectie het dichtst nadert.
Het is mij een groot genoegen geweest om samen te werken met de leden van dit Parlement. Ik wens degenen die met pensioen gaan het allerbeste en ik hoop dat zij volop genieten van de jaren die voor ze liggen. Degenen die de verkiezingscampagnes ingaan wens ik ook het allerbeste: een succesvolle campagne en een gunstige uitslag. 
De Voorzitter.
   - Mijnheer Roche, het is niet gebruikelijk dat de Voorzitter applaudisseert, maar deze keer heb ik mij aangesloten bij het applaus dat u van mijn collega’s hebt gekregen voor uw vriendelijke en hoffelijke woorden jegens dit Parlement. Wij hebben het werk van het Ierse voorzitterschap in deze uiterst moeilijke tijd met bewondering kunnen gadeslaan.
Uiteraard hopen wij dat er na deze feestdag opnieuw een heuglijke afronding zal zijn - voor een groot deel van de leden van dit Parlement althans - wanneer de Europese Raad in juni bijeenkomt. Ik kan u in elk geval zeggen dat uw dankbetuigingen en uw complimenten wederzijds zijn. De fracties en heel het Parlement hebben zowel gedurende individuele ontmoetingen met u als tijdens uw aanwezigheid hier kunnen vaststellen dat een klein land groot kan zijn als het erom gaat dergelijke feestdagen zo luisterrijk mogelijk te maken en deze ‘première’ in de geschiedenis van de unie van volkeren, staten, naties en burgers tot stand te brengen. Wij hebben daar waardering voor. 
Hartelijk dank, mijnheer Roche, en via u bedanken wij heel het Ierse voorzitterschap. 
Elles (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou me willen aansluiten bij uw dankbetuigingen aan het adres van het Ierse voorzitterschap. Wij danken voor alles wat het tot nu toe heeft gedaan, maar in het bijzonder voor het feit dat het van de historische gelegenheid om de Midden- en Oost-Europese landen welkom te heten zo’n succes heeft weten te maken Zoals ook andere sprekers al hebben gezegd, zal dit in de geschiedenisboeken worden bijgeschreven.
Ik wil hieraan bijdragen met enkele gedachten. Vanochtend werd gesproken over het verleden, over Jean Monnet en Altiero Spinelli. Ik wil graag enkele ideeën met u delen over hoe de toekomst eruit zou kunnen zien. Ik weet niet of ik mij kan vinden in de opvatting van de Commissie dat we al onze energie moeten steken in de uitbreiding. Het is waar dat nu in het Europees Parlement een groot aantal verschillende tradities en culturen is vertegenwoordigd, maar dat is niet waar het in de komende vijf à tien jaar in Europa om zal draaien. Zoals wij hebben kunnen vaststellen, hebben in de afgelopen twintig jaar uitbreiding en uitdieping van de Unie altijd gelijke tred gehouden. We zijn nu echter op een punt aanbeland waarop we de grenzen beginnen te zien van haar bevoegdheden en haar geografische expansie.
Ik wil daarom drie opmerkingen maken. Ten eerste, als er een nieuwe Commissie wordt benoemd, zal deze moeten beschikken over een zekere visie op en een strategie voor de manier waarop de interne problemen van de Unie moeten worden aangepakt. In ons eigen Parlement rijst immers de vraag hoe we moeten omgaan met de enorme hoeveelheid verschillende politieke partijen, met vijfentwintig nationaliteiten en twintig verschillende talen. Wij moeten echter ook bepalen - en dat is misschien nog belangrijker voor onze kiezers - hoe we concurrerend kunnen blijven binnen de wereldeconomie en hoe we de interne veiligheid van onze burgers kunnen garanderen. Die debatten zullen later deze middag worden gevoerd. Toch zijn wij vandaag geconfronteerd met verschillende vragen: hoe kunnen we ervoor zorgen dat de Europese Unie een speler op het wereldtoneel blijft, hoe moeten we omgaan met kwesties als aids in Afrika, hoe kunnen wij bijdragen aan het handhaven van vrede, en hoe kunnen we ervoor zorgen dat de Unie haar rol in de wereld kan handhaven.
Enkele weken geleden hebben we de resolutie van de heer Brok aangenomen. Daarin is sprake van de manier waarop wij graag zouden samenwerken met onze transatlantische vrienden, de Verenigde Staten, nu we ons van een Gemeenschap van waarden ontwikkelen tot een Gemeenschap van actie, zodat wij samen kunnen zien hoe een wereldwijd systeem zou werken. In de komende paar jaar zullen we moeten nadenken over de manier waarop de Europese Unie haar invloed op het wereldtoneel echt kan doen gelden, als partner in plaats van als rivaal van de Verenigde Staten.
Daarom is de meerderheid van mijn fractie, als het om de vraag gaat hoe we met de uitbreiding moeten omgaan, voorstander van consolidatie van de Unie, in plaats van voortdurende uitbreiding, enkel en alleen omdat bepaalde landen denken te voldoen aan de criteria. De cruciale bepaling in de criteria van Kopenhagen is dat we rekening dienen te houden met de opnamecapaciteit van de Europese Unie, zodat we de landen kunnen verwelkomen zoals zijzelf graag verwelkomd willen worden en zoals we de tien Midden- en Oost-Europese landen vandaag hebben verwelkomd. Ik dring erop aan dat we gedurende de komende maanden de bepalingen inzake bevoorrechte partnerschappen in de ontwerp-Grondwet tegen het licht houden. Niet iedereen hoeft per se tot de Unie toe te treden om zijn eisen op het gebied van hun buitenlands beleid op tevredenstellende wijze te vervullen. Wij moeten er in de Unie zeker van zijn dat we alles kunnen coördineren op financieel, politiek en economisch vlak. De fungerend voorzitter van de Raad zei iets dergelijks met betrekking tot het Turkse deel van Cyprus, dat nog niet in staat is tot de Europese Unie toe te treden. We moeten kunnen beschikken over de rechtsgrondslag en de middelen om de fondsen te beheren, en daarnaast moet er nog een heel scala aan andere zaken worden aangepakt om een stabiele, welvarende en veilige omgeving te creëren waarin de burgers van de Europese Unie kunnen leven.
Tot slot moeten wij in de Europese Unie, als we naar de toekomst kijken, naar uitbreiding en naar onze buren, in hogere mate bereid zijn om onze eigen belangen op een meer strategische manier te bekijken. Wat willen we? Waar willen we heen? Wat willen we onze burgers zeggen om vreedzaam binnen onze grenzen te kunnen leven en ook daarbuiten een bijdrage te kunnen leveren aan de wereldvrede? Voor de meerderheid van mijn fractie betekent dit dat we de komende periode aan consolidatie moeten denken, en niet aan uitbreiding. Later kunnen we altijd verder uitbreiden, maar nu mogen wij onder geen enkele voorwaarde zo snel uitbreiden dat we de Europese Unie, die we in de afgelopen veertig jaar zo sterk hebben gemaakt, ondermijnen. 
Titley (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, namens de socialistische fractie wil ik het voorzitterschap graag feliciteren met de manier waarop het zijn werk heeft gedaan. Vooral de samenwerking met minister Roche was een genoegen. Het Ierse voorzitterschap is een voorbeeld van transparantie en samenwerking geweest voor het Parlement.
Het is op een dag als vandaag - die vooral een feestdag is - belangrijk om te beseffen hoe ver we binnen de Europese Unie zijn gekomen, en in zulk een korte tijd! Ik herinner mij hoe ik Litouwen een bezoek bracht, enkele weken na zijn onafhankelijkheid. Op dat moment had het land te kampen met enorme energietekorten en grote verwarring. Er waren nog steeds Sovjettroepen aanwezig en er heerste een buitengewoon onzekere situatie. Het is haast niet voor te stellen dat Litouwen in slechts vijftien jaar erin geslaagd is toe te treden tot de EU. Dit is een teken van wat de EU kan bereiken als we vastberaden voor een bepaalde weg kiezen en ons niet door hindernissen laten ontmoedigen.
Er wordt vaak gezegd dat dit een historische uitbreiding is, en dat is zeker waar. Ik wil nog eens terugkomen op Litouwen en terugdenken aan een van de meest spectaculaire gebeurtenissen van mijn leven: een bezoek aan het KGB-museum in Vilnius, waar het bloed mij in de aderen stolde. Deze uitbreiding bewijst dat de Koude Oorlog eindelijk is afgelopen. Wij mogen nooit vergeten dat er tijdens de revoluties van 1989 en 1990 mensen gestorven zijn omdat zij de vrijheid wilden toe te treden tot een organisatie als de EU. Wij dienen stil te staan bij hun offer.
Zodra de festiviteiten voorbij zijn, zullen we ons echter moeten realiseren dat we slechts het einde van het begin van de EU hebben bereikt. We hebben nu eindelijk een Europawijde Europese Unie. Zij is echter nog niet voltooid, en wat dat betreft verschil ik van mening met de heer Elles. We vooruitgang boeken in onze betrekkingen met Roemenië, Bulgarije en Turkije, maar het is een Europawijde EU. We moeten er nu voor zorgen dat onze burgers de vruchten van deze EU kunnen plukken. Het moeilijkste deel begint in feite vandaag pas. Om tot dat besef te kunnen komen, moeten we allereerst een einde maken aan de eindeloze discussies over processen, en beginnen te praten over resultaten en beleid. Daarom is het belangrijk overeenstemming te bereiken over een Grondwet, om vervolgens verder te kunnen gaan en te zien hoe we de EU-burgers van dienst kunnen zijn. Onze prioriteit in dit uitgebreide Europa moet zijn het creëren van meer en betere banen: we moeten dus niet praten, maar boeken.
Vermeldenswaardig is het feit dat de tien nieuwe landen allemaal een proces hebben moeten doorlopen waarin zij jaarlijks door de Commissie werden doorgelicht. Jaarlijks werd nagegaan hoeveel vooruitgang ze hadden geboekt bij het voldoen aan de voorwaarden van het lidmaatschap. Misschien zouden we datzelfde proces ook moeten toepassen op de bestaande vijftien lidstaten, zodat men niet alleen beloofd bepaalde dingen te doen maar ze ook daadwerkelijk doet. Dat moet onze prioriteit zijn. We moeten tevens bekijken hoe we onze wetgeving moeten opstellen om een correcte tenuitvoerlegging te kunnen garanderen. We moeten met andere woorden de klemtoon verleggen van formulering van wetgeving naar tenuitvoerlegging, en nagaan of de beoogde doelstellingen ook daadwerkelijk worden bereikt.
Daarnaast hebben we behoefte aan meer en betere veiligheid. De uitbreiding moet voor onze burgers een veiliger Europa opleveren, een Europa zonder criminelen, drugskoeriers, terroristen en mensensmokkelaars. Daaraan zullen de burgers ons uitgebreide Europa afmeten. Wij mogen niet eurocentrisch worden: ook dat moet een onderdeel zijn van deze veiligheidsagenda. Heel de wereld moet van dit uitgebreide Europa de vruchten kunnen plukken.
Daarom hoop ik - en ik ben blij commissaris Nielson hier te zien - dat we onze toezeggingen op het gebied van het ontwikkelingsbeleid niet zullen laten versloffen, dat we niet zullen tornen aan onze belofte om te voldoen aan de doelstellingen van de Millenniumverklaring en dat we onze inspanningen om betere betrekkingen te ontwikkelen met onze buren verdubbelen. We moeten in ons achterhoofd houden dat we met name in Kaliningrad een perfect voorbeeld hebben van hoe we voort moeten gaan. Onze manier van samenwerking met Kaliningrad zal de toon zetten voor de manier waarop we met de rest van de wereld zullen kunnen samenwerken.
Laten wij vandaag gerust feestvieren, maar laten wij niet vergeten dat we onmiddellijk daarna hard zullen moeten werken om van deze uitgebreide Europese Unie een succes te maken en onze burgers in staat te stellen de vruchten daarvan te plukken. 
Malmström (ELDR ).
    Mijnheer de Voorzitter, commissaris Nielson, mijnheer de Raadsvoorzitter, de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij in dit Parlement is misschien wel de grootste drijvende kracht achter de uitbreiding geweest. Wij hebben nauw samengewerkt met de kandidaat-lidstaten, met onze zusterpartijen en met anderen. We hebben ze hier uitgenodigd tijdens de vergaderperioden. We zijn actief geweest in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, en bij de stemming over het lidmaatschap in dit Parlement hebben wij als enige fractie unaniem voor elk land gestemd.
Het verheugt ons deze dagen natuurlijk ongelooflijk dat datgene waarvoor we zo lang gestreden hebben, nu eindelijk werkelijkheid geworden is. Eindelijk hebben we het Europese continent verenigd, het continent dat zo lang verdeeld is geweest door oorlogen, ellende, vijandschap en muren. Nu is er geen sprake meer van “wij” en “zij”. Nu zijn we allemaal “wij”: 25 landen, 450 miljoen burgers, die zich verenigd hebben om gemeenschappelijke problemen op te lossen, gemeenschappelijke waarden te verdedigen en een gemeenschappelijke toekomst op te bouwen.
Daar houdt het echter niet mee op. De EU zal blijven groeien. Het verheugt ons dat wij over een paar jaar Bulgarije en Roemenië kunnen verwelkomen. Het verheugt ons dat de onderhandelingen met Kroatië gaan beginnen, en de liberale fractie steunt ook de kandidatuur van Turkije. Er hebben in Turkije onder leiding van premier Erdogan grote hervormingen en veranderingen plaatsgevonden. Het land is gemoderniseerd en gedemocratiseerd, maar er moet nog veel meer gedaan worden: de politieke rol van het leger is onaanvaardbaar; er zijn politieke gevangenen; de Koerden worden nog steeds op een krenkende en discriminerende wijze behandeld, en het proces tegen Zana laat enorm veel te wensen over. Wij maken geen uitzonderingen - de criteria liggen vast - maar Turkije heeft zich zo langzamerhand een vanzelfsprekende plaats veroverd. Een democratisch Turkije zou een belangrijke bijdrage kunnen leveren en als schakel kunnen fungeren tussen Europa en de moslimwereld. Dat de EU uitsluitend een christelijke Unie is, is een argument dat de liberale fractie nooit zal accepteren.
De EU zal vele jaren in een uitbreidingsfase verkeren. Op de dag dat de Serviërs en Albanezen hier samen met ons zitten, of met u in de Raad, op de dag dat wij zij aan zij met hen onderhandelen over bijvoorbeeld emissierechten, wordt het Europese project weer een duidelijk vredesproject. De liberale fractie vindt dat we vandaag geen grenzen aan de toekomstige omvang van de EU mogen stellen. Ons principe is dat alle landen die geheel of gedeeltelijk in Europa liggen, welkom zijn zolang ze aan de criteria voldoen.
De wereld is echter groter dan de EU, zelfs groter dan een uitgebreide EU. Daarom zal het tijdens de komende zittingsperiode onze grote taak worden om de strategie jegens de buurlanden te concretiseren en uit te voeren, en duidelijk te formuleren hoe concreet en nauw we willen samenwerken met onze ooster- en zuiderburen in het Euro-mediterrane proces, met de landen die misschien ooit lid zullen worden en met de landen die misschien geen lid willen worden. We moeten zowel gemeenschappelijke als bilaterale oplossingen zien te vinden. De mensen in Moldavië, Albanië, Georgië, Oekraïne en de onderdrukte inwoners van Wit-Rusland hebben allen hun hoop op de EU gevestigd. Zij willen van ons een antwoord op de vragen over een betere toekomst. Daarom moeten we strategieën formuleren voor de samenwerking met deze landen. Dat is een taak die hoge prioriteit heeft. Mijnheer de Voorzitter, u kunt er zeker van zijn dat de liberale fractie een drijvende kracht zal zijn achter het werk op dit terrein.
Ten slotte wil ik zowel op persoonlijke titel als namens de liberale fractie mijn grote dank uitspreken jegens de heer Brok voor zijn werk in de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid. Hij is hier nu niet, maar ik wil graag dat mijn dank wordt opgenomen in de notulen. Hij heeft enorm veel betekend voor het werk in de parlementaire commissie en voor het feit dat wij vandaag staan waar we staan.
Mavrou (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de discussies van deze dagen zijn nogal feestelijk, maar de uitbreiding van het verenigd Europa heeft niet alleen een grote historische, politieke en economische betekenis, maar is tevens een grote uitdaging. Wij moeten namelijk zorgen voor een Europa zonder scheidslijnen en uitsluiting. Helaas gaat de Europese Unie op economisch en sociaal gebied een richting uit die niet zal leiden tot overbrugging van de sociale kloof maar tot vergroting daarvan. Bij een realistische blik op de tekortkomingen en problemen stellen wij onmiddellijk vast dat de Europese Unie concreet moet onderzoeken welke steun de nieuwe lidstaten nodig hebben om tot echte convergentie te komen, ook op economisch en sociaal gebied, en om de rechten van de burgers te kunnen garanderen.
De uitbreiding wordt echter voortgezet. De toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Unie is een goede zaak, mits men deze niet alleen afhankelijk maakt van de eerbiediging van een aantal indicatoren. Men moet er namelijk ook voor zorgen dat de levensomstandigheden van de mensen in die landen daadwerkelijk worden verbeterd. Mijns inziens is het verder goed de betrekkingen van de Europese Unie met Turkije te versterken en toetreding mogelijk te maken. Dat zou goed zijn voor Turkije zelf, voor de democratisering van dit land maar ook voor de vrede en stabiliteit in heel het gebied. Ook de bijdrage van Cyprus aan de Europese Unie zien wij in dat kader. Volgens ons kan en moet Cyprus gebruikt worden als een brug tussen de Europese Unie en het oostelijk gedeelte van de Middellands Zee en met name het Midden-Oosten, ofschoon wij deze rol natuurlijk veel doeltreffender zouden kunnen vervullen indien het politieke probleem van Cyprus was opgelost voor de toetreding op 1 mei.
Helaas zijn met de referenda, met de wilsuiting van de burgers, niet de resultaten bereikt die men had gehoopt. Wij moeten de uitslag van de referenda echter wel op de juiste manier interpreteren. Volgens ons wordt met het ‘nee’ van de Grieks-Cypriotische gemeenschap noch de oplossing voor de hereniging van Cyprus, noch het plan van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties verworpen. Dit ‘nee’ is enkel een uiting van de gevoelens van onzekerheid, van de zorgen omtrent de uitvoerbaarheid van de voorgestelde oplossing, en daarom vragen wij het Europees Parlement daar de aandacht op toe te spitsen. Wij moeten een bijdrage leveren aan de totstandkoming van de voorwaarden waaronder de overgrote meerderheid van de Grieks- en Turks-Cyprioten kunnen instemmen met de hereniging van het eiland onder een federaal dak. 
Frassoni (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil het voorzitterschap, en met name de heer Roche, bedanken voor de manier waarop hij onze gezamenlijke werkzaamheden heeft afgehandeld. Ook ik heb de samenwerking als zeer prettig ervaren. Ik moet zeggen dat ik het soms moeilijk vind om hem aan te vallen. Hij is namelijk zo aardig en dan is het lastig om te zeggen hoezeer ik van mening verschil met het voorzitterschap. Ik wil hem hartelijk bedanken: het was ook voor mijn fractie zeer plezierig om met het Ierse voorzitterschap samen te werken.
Ik heb maar heel weinig tijd dus ik zal me uitsluitend richten op de kwestie-Cyprus. Wij zijn allen bedroefd over de teleurstellende uitslag van het referendum. Ik begrijp en respecteer het antwoord van de Grieks-Cyprioten. Ik wil blijven geloven dat zij een oplossing willen en niet gelukkig zijn met de status quo, maar het is nu voor hen en voor ons tijd om in actie te komen. We moeten snel en positief actie ondernemen om ervoor te zorgen dat er nog dit jaar overeenstemming kan worden bereikt. De Grieks-Cyprioten zouden ons op de hoogte moeten stellen van hun ideeën, opdat de uitbreiding kan worden voltooid. De rest van de Europese Unie moet hen daarbij helpen en eraan herinneren dat deze zaken niet onopgelost kunnen blijven.
Ik heb twee kleine suggesties. De eerste is voor de Commissie en de Raad. Het is mooi om te verklaren dat er 289 miljoen euro gereserveerd is, maar hoeveel tijd zit er tussen het reserveren en het uitgeven van dit geld? Ik begon mij grote zorgen te maken toen ik commissaris Nielson hoorde spreken over juridische problemen en complicaties. Zouden de Commissie en de Raad ons een tijdschema kunnen geven voor het beschikbaar stellen van dit geld en het oplossen van de formele problemen tussen de Europese Unie en Noord-Cyprus?
De regering van de Republiek Cyprus heeft een probleem met de tenuitvoerlegging van de wet die van toepassing is op de Europese verkiezingen op Cyprus. Om te kunnen stemmen moeten Grieks-Cyprioten, Turks-Cyprioten, maronieten en Armeniërs zich laten registreren in het kiesregister voor de Europese verkiezingen. Het Cyprisch parlement heeft helaas besloten dat alle Cyprioten zich moeten laten registreren in het kiesregister. Het gevolg van deze procedure is dat er slechts 503 Turks-Cyprioten op een totaal van ongeveer 80.000 mogen stemmen. Dit is te weinig.
Als het Cyprisch parlement zou besluiten om iedereen in het kiesregister op te nemen die beschikt over een identiteitskaart of paspoort van de Republiek Cyprus, zouden er 40.000 Turks-Cyprioten mogen stemmen. Ik heb twee verzoeken aan de regering van Cyprus. Ten eerste zouden de mensen uit beide gemeenschappen die in bezit zijn van een identiteitskaart of paspoort van de Republiek Cyprus automatisch als stemgerechtigd moeten worden beschouwd, en ten tweede zou de regering van Cyprus de inschrijving in het kiesregister de komende drie weken moeten heropenen en dit openbaar moeten aankondigen in beide gemeenschappen en in beide talen zodat degenen die tijdens de Europese verkiezingen mogen stemmen dat ook zullen doen. 
Belder (EDD ).
   - Mijnheer de Voorzitter, toetreden tot de Europese Unie blijft spelen in de publieke en politieke verbeelding van Oost-Europa, ook na, of wellicht juist vanwege, de zojuist officieel afgesloten grote uitbreidingsronde. Ter illustratie het volgende verhaal.
De president en de minister van economische zaken van één van de zogenoemde nieuwe buurstaten in het oosten bezoeken samen het orakel van Delfi. De minister ontvangt op zijn prangende vragen naar de trend van de macro-economische cijfers verrassend positieve antwoorden. Teleurstellend genoeg voor hem wordt eraan toegevoegd: "alleen niet gedurende uw ambtsperiode". Aangemoedigd door deze beloftes wil de president weten of zijn land misschien ook lid van de Europese Unie zal worden. "Jazeker", antwoordt het fameuze orakel, "alleen niet tijdens mijn ambtstijd".
Commissaris Verheugen deed onlangs een uitspraak die een opvallende gelijkenis vertoont met de laatste orakelspreuk. Hij stelde onomwonden dat voor een tamelijk lange tijd de westgrens van de vroegere Sovjet-Unie met uitzondering van de Baltische staten de oostgrens van de Europese Unie zal zijn. Duidelijke taal, die de gekwetste Oekraïeners overigens het commentaar ontlokte dat een Turks-Marokkaanse kameel zich blijkbaar makkelijker door het oog van de naald van de Europese Commissie heen wringt, dan zo'n zogenoemde vreemde orthodoxe beschaving als de Oekraïense. Het zij ons gezegd.
Ondertussen getuigen de positiekeuzes van Verheugen van realiteitszin. Dat wil zeggen op afzienbare termijn. Speculatie over bijvoorbeeld de EU-kansen van de Oekraïne op lange termijn hangt van meerdere factoren af. Denk aan de eventuele vervulling van Turkijes Europese aspiraties. Kun je dan nog met goed fatsoen de deur helemaal dichthouden voor Kiev? Anderzijds blijkt uit zeer recente uitspraken van het Oekraïense staatshoofd Leonid Koetsjma dat niet toetreding tot de Europese Unie, maar aansluiting bij de WTO en de NAVO momenteel Kievs internationale prioriteiten vormen, wellicht ter geruststelling van collega Elles.
Hoe dit ook van zij, de Europese Unie staat na deze uitbreidingsronde voor een nieuw nabuurschapsbeleid, los van het vraagstuk van lidmaatschap van de Europese Unie. Aan de nieuwe oostgrens levert dat heel wat hoofdbrekens op, want de binnenlandse situatie in Wit-Rusland, de Oekraïne en Moldavië baart veel zorgen. Hoe de vorming van democratische rechtsstaten aldaar bevorderen? Concrete burenhulp ligt het meest voor de hand. Denk aan een asymmetrische liberalisering van de onderlinge handel, een handreiking waaraan de Unie wel politieke voorwaarden moet stellen. Van niet te onderschatten belang zal ook de bijdrage zijn van de nieuwe lidstaten aan de vormgeving van de betrekkingen van de Unie met haar oostelijke buren. Zij zijn immers het meest betrokken. Op hen rekenen wij vandaag, zoals de hervormingsgezinde krachten in de samenleving van Wit-Rusland, de Oekraïne en Moldavië in de nabije toekomst op de Europese Unie moeten kunnen blijven rekenen. 
Claeys (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het debat over het uitgebreide Europa en het nabuurschapsbeleid kan niet worden losgekoppeld van de existentiële kwestie van de grenzen van de Europese Unie. De uitbreiding die wij de afgelopen dagen hebben gevierd, is een goede zaak, maar zal zeker de eerste jaren inspanningen vergen, niet in de laatste plaats op financieel gebied. Het is daarom belangrijk dat er nu een rustpauze wordt ingelast met betrekking tot verdere uitbreidingen.
Roemenië en Bulgarije hebben 2007 als streefdatum voor toetreding. Laat dat een streefdatum blijven en laten we niet tot uitbreiding overgaan als die landen er op dat moment niet klaar voor blijken te zijn. Hetzelfde geldt voor Kroatië. Wat Turkije betreft, moet duidelijk worden gesteld dat dit geen Europees land is en dat het hoe dan ook niet voldoet aan de criteria van Kopenhagen. Er is voor dit land wel een belangrijke rol weggelegd in het kader van het nabuurschapsbeleid van de Unie. Dit is de enige realistische optie. Dat betekent wellicht dat meer zal moeten worden geïnvesteerd in het nabuurschapsbeleid dan oorspronkelijk gepland.
Na het referendum in Cyprus kan ik slechts betreuren dat de Commissie en de Raad zijn overgegaan tot een -erkenning van de Turkse militaire bezetting van het noorden van het eiland. Overigens zou het interessant zijn te vernemen op welke rechtsgrond deze -erkenning wordt gebaseerd. De financiële middelen die voor Noord-Cyprus bestemd waren, ingeval het referendum zou hebben geleid tot een hereniging van het eiland, zullen toch worden uitgekeerd, ondanks het feit dat de kiezers anders hebben beslist. Dit is een nieuwe uiting van het democratisch tekort in de Europese Unie, ondanks alle beloftes om Europa dichter bij de burger te brengen. 
Berg (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vandaag heb ik het grote voorrecht om mijn gedachten in verband met de uitbreiding van de Europese Unie met u te delen. Ondanks de feestelijke sfeer van de afgelopen dagen zijn mijn gedachten meer gericht op problemen dan op ovaties.
Ten eerste kom ik uit een land dat pas is toegetreden en daarom heb ik mijns inziens moreel gezien niet het recht om te zeggen waar de toekomstige grenzen van de Europese Unie moeten liggen of waar de verdere uitbreiding moet ophouden. Tegelijkertijd zou het ook moreel gezien niet gerechtvaardigd zijn om onze buren loze beloftes te doen in verband met een mogelijke toetreding, aangezien in de huidige situatie geen van de partijen er klaar voor is. De ervaringen die wij in de afgelopen veertig jaar hebben opgedaan in de betrekkingen met Turkije kunnen niet als een model worden beschouwen voor toepassing op de ontwikkeling van de betrekkingen met Oekraïne.
Ten tweede heeft mijn academische achtergrond mij een goed inzicht verschaft in wat haalbaar is en wat niet. Een voorwaarde voor de uitbreiding van de Europese Unie is de integratie meer diepgang geven. Het Grondwettelijk Verdrag zegt dat de tien nieuwe lidstaten betrokken moeten worden in de collectieve processen, zonder inbreuk te plegen op de grondbeginselen en de besluitvorming. Als de lidstaten nalaten het Grondwettelijk Verdrag te ratificeren, zullen we wellicht moeten accepteren dat ook de toekomstige uitbreiding een halt wordt toegeroepen.
Ten derde geloof ik dat alle uitbreidingsronden gebaseerd moeten zijn op bepaalde objectieve criteria. Als er echter een uitbreidingsronde heeft plaatsgevonden, dienen de lidstaten op gelijke wijze te worden behandeld. De beperkingen op het vrij verkeer van werknemers, die door bepaalde lidstaten zijn ingesteld, zijn net zo ongegrond als de oplegging van strengere interne-marktregels aan de nieuwe lidstaten. Hoe kan de Europese Unie de kwesties rond de Russische minderheden in Estland en Letland aan de orde stellen, en tegelijkertijd de tweedeling van Cyprus accepteren? Dat is gewoon niet logisch.
Ten vierde ben ik ingenomen met het nabuurschapsbeleid van de Europese Unie. Dat staat garant voor stabiliteit en democratisering buiten haar grenzen. Ik ben van mening dat de EVDB-missie in Bosnië-Herzegovina en de uitvoering van vredeshandhavingsoperaties elders in de wereld aantonen dat agenda van de Europese Unie op het gebied van het extern beleid is uitgebreid en de lidstaten pogingen doen om op het internationaal toneel één stem te laten horen. Anderzijds begrijp ik echter niet hoe landen als Soedan, de Democratische Republiek Congo en Haïti erin geslaagd zijn een hogere plaats te krijgen op de prioriteitenlijst dan onze nabije buren Moldavië en Georgië. Toch was dit juist een kenmerk van het nabuurschapsbeleid dat er zogenaamd op gericht was de Europese Unie voor te bereiden op verdere uitbreidingen.
Zoals u ziet, dames en heren, moet er nog een groot aantal problemen worden opgelost. Ik hoop oprecht dat de uitgebreide Europese Unie voor niemand een teleurstelling zal blijken te zijn.
Gawłowski (PSE ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, geachte parlementsleden, Europeanen, het ogenblik waarop wij zolang hebben gewacht, is aangebroken: Polen en negen andere landen en naties zijn toegetreden tot de Europese Unie. De Europese integratie is een groot goed en een bron van hoop voor deze landen. Polen heeft in dit proces een belangrijke rol gespeeld. Het was immers in Polen dat het proces van de verandering van het politieke systeem in ons deel van Europa op gang werd gebracht. Het was de Poolse regering die als eerste het initiatief nam tot de uitbreiding van de Europese Unie met de landen van Midden- en Oost-Europa. Dit geeft aanleiding tot trots en voldoening.
De datum 1 mei 2004 zal een symbool worden van het einde van de orde van Jalta, dat ons continent kunstmatig verdeelde. In die orde namen sommige landen een bevoorrechte positie in en andere werden veroordeeld tot een trage economische ontwikkeling. Laten wij hopen dat deze toestand onherroepelijk tot het verleden behoort. Met het gevoel dat wij onze plichten hebben vervuld, kunnen wij vandaag de toekomst van Europa hoopvol tegemoet zien. Wij moeten onze dank betuigen aan allen die zich, in de landen van de Vijftien en in de kandidaat-landen, met onwrikbaar geloof hebben ingezet voor de integratie en deze in concrete feiten en daden hebben omgezet.
De volgende etappe op onze weg wordt de aanneming van het Constitutioneel Verdrag. Wij hopen en verwachten dat dit nog tijdens het huidige Ierse voorzitterschap zal geschieden. In het tijdperk van globalisering en terrorisme moeten wij immers de Europese solidariteit en onze samenwerking versterken. Wij moeten de rijen sluiten en onze veiligheid vergroten. Willen wij de werkzaamheden op het vlak van dit belangrijke document tot een goed einde brengen, dan moeten alle landen bereid zijn tot compromissen. Ik sluit mij aan bij de woorden van commissaris Verheugen, die een grote vriend van Polen is. Hij zei dat voor de vereniging van Europa moed, intellectuele vermetelheid en compromisbereidheid vereist zijn. Deze moed moeten wij tevens aan de dag leggen wanneer wij nadenken over de toekomst van Europa, want het proces van de uitbreiding van Europa is met de huidige etappe niet voltooid. Dit proces zal worden voortgezet totdat onze gezamenlijke buren in het Oosten en Zuiden van Europa zich bij onze grote en sterke familie hebben aangesloten. Wij moeten met deze landen de best mogelijke betrekkingen onderhouden en ons ervoor inzetten dat zij, wanneer het perspectief tot integratie ontstaat, terdege voorbereid zullen zijn.
Ik weet niet of het mij bij de wil van de Poolse kiezer gegeven zal zijn om nog in deze zaal plaats te nemen. Daarom wil ik, ook namens de andere waarnemers, Voorzitter Cox en het Europees Parlement bedanken voor het feit dat ik het afgelopen jaar Polen in de Europese arena heb mogen vertegenwoordigen. Het was voor mij een grote eer dat ik niet alleen getuige mocht zijn maar bovendien actief heb mogen deelnemen aan de gebeurtenissen die voor altijd een plaats in de geschiedenisboeken hebben veroverd. In het besef van de gewichtigheid van dit ogenblik in de geschiedenis van Europa, kijk ik met hoop en vertrouwen naar de toekomst. Ik heb het volste vertrouwen in onze gezamenlijke moed en vastberadenheid om een betere wereld tot stand te brengen. 
De Voorzitter.
   - Natuurlijk hoop ik, mijnheer Gawlowski, dat u terugkomt en nog vele malen in deze vergaderzaal het woord zult kunnen voeren, maar de Voorzitter die de volgende keer de vergadering zal leiden - en dat zal iemand anders zijn - zal ongetwijfeld enigszins strenger zijn dan ik en u eerder onderbreken. 
Matsakis (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als afgevaardigde van Cyprus zal ik proberen enkele sprookjes de wereld uit te helpen. Ten eerste hebben de Grieks-Cyprioten bij het onlangs gehouden referendum tegen vrede en tegen hereniging van het eiland gestemd. Zij hebben echter wel tegen een specifiek plan gestemd dat niet geleid zou hebben tot vrede noch tot hereniging van het eiland. Het plan legitimeert namelijk de Turkse invasie van Cyprus.
Verder wordt in het plan bepaald dat er altijd Turkse bezettingstroepen op Cyprus zullen blijven en dat Turkije - de bezetter van Cyprus - de onafhankelijkheid van Cyprus zal garanderen. Dit betekent dat een lidstaat van de Europese Unie onder voogdij van Turkije zou staan. Dit is de voornaamste reden waarom de Grieks-Cyprioten niet voor dit plan hebben gestemd. Er is slechts één manier waarop Cyprus herenigd kan worden en de vrede kan worden hersteld: de Turks bezettingstroepen uit Cyprus verwijderen. 
Modrow (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, het lijdt absoluut geen twijfel dat de uitbreiding van de Unie met tien landen een historische gebeurtenis is. Het is op dit moment echter moeilijk te voorspellen welke plaats deze dag, 1 mei 2004, ooit in de geschiedenis zal innemen. Als wij de politici moeten geloven, wordt Europa door de toetreding van de voormalige socialistische landen en republieken uit Oost-Europa niet uitgebreid maar voltooid. Los van alle begrijpelijke en terechte vreugde dat grenzen verdwijnen, mag niet over het hoofd worden gezien dat veel burgers zowel in de oude als in de nieuwe lidstaten sceptisch naar de toekomst kijken. Iemand in Praag of Boedapest, waar de werkloosheid slechts 3 tot 4% is, zal anders tegen de dingen aankijken dan iemand in Nordmähren bij Ostrawa, waar de werkloosheid ongeveer 30% bedraagt.
Ik heb zelf meegemaakt hoe snel een feestelijke stemming in ontnuchtering en teleurstelling om kan slaan. Dat kan ook op de dag van vandaag nog in de Bondsrepubliek geconstateerd worden. Tijdens de onderhandelingen is vaak over de eerbiediging van de criteria van Kopenhagen gesproken. Aan de grote sociale verschillen die er bestaan, waardoor veel mensen in armoede en slechts weinigen in rijkdom leven, is echter geen aandacht besteed. Het is absoluut niet mijn bedoeling om op dit feestelijke moment roet in het eten te gooien, maar ik weet dat er op den duur niets erger is dan zelfbedrog. De grootste politieke schade wordt aangericht wanneer men de ogen sluit voor de tegenstellingen, bitterheid en problemen die nieuwe ontwikkelingen met zich meebrengen.
Omdat dit mijn laatste betoog is in dit Parlement heb ik het volgende verzoek. Laat er in de Europese democratie geen plaats zijn voor vreemdelingenhaat, antisemitisme en anticommunisme in welke vorm dan ook. Europa is groter dan de Unie en de Europese Unie krijgt nu nieuwe buren. Wij moeten er vanuit gaan dat dit goede buren zijn. Ik was een week geleden in Riga en heb ervaren hoeveel moeite het kost om een oprecht vertrouwen in buurlanden op te bouwen. Als wij een vreedzame toekomst tegemoet willen gaan, zullen wij dat moeten doen op basis van een vreedzame saamhorigheid en een solidaire houding ten opzichte van de mensen in die buurlanden. 
Sokolovskis (Verts/ALE )
   - Dames en heren, ik kom uit Letland en het is een grote eer voor mij om hier vandaag te mogen verschijnen voor het Europees Parlement, als volwaardig vertegenwoordiger van mijn land.
Wij zijn erg verheugd dat Europa steeds meer wordt verenigd, dat de grenzen en regelgeving die onze samenwerking en de volledige deelname van Oost-Europa in de Europese Unie in de weg staan, aan het verdwijnen zijn. Ik vertegenwoordig de Russisch sprekende minderheid in Letland, die goed is voor zo'n veertig procent van de bevolking van het land. Het doet mij veel plezier om u vandaag te kunnen mededelen dat er nu ook Russen deel uitmaken van het verenigd Europa, en ik wil benadrukken dat dit een rechtstreeks gevolg is van de uitbreiding. Op 1 mei hebben tienduizenden Russischtalige inwoners van Letland - deelnemers aan een manifestatie - mij de taak toevertrouwd u te begroeten en de hoop geuit dat de Europese Unie zich niet uitsluitend zal ontwikkelen als een unie van staten en economieën, maar ook als een werkelijke unie van de volken die in de Europese Unie wonen, en dat de Europese Unie niet alleen meer aandacht zal schenken aan de economische aspecten maar ook aan terreinen als de mensenrechten.
Ter afsluiting wens ik dat wij allen in staat zullen zijn effectief samen te werken, in het gezamenlijke belang van ons Europa.
Tomczak (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, terwijl de Europese Unie gisteren, op 3 mei, de uitbreiding vierde, vereerden de Polen de Allerheiligste Maagd Maria Koningin van Polen. Maria is tevens koningin van Europa en van de wereld. Zij is onze bijzondere hoedster en daar moeten wij dankbaar voor zijn. Ik vraag u van de Poolse natie een geschenk te aanvaarden, de kostbaarste schat die wij bezitten, namelijk het kruis van Christus. Laat dit kruis onze kracht zijn. Alleen wanneer Europa naar het kruis kijkt kan het zich bevrijden van chaos en moreel verval.
Mijnheer de Voorzitter - ik richt mij tot de heer Cox - u bent vader van een katholiek gezin. Evenals de Allerheiligste Vader bent u laureaat van de Karel de Grote-prijs. Ongetwijfeld begrijpt u de leer van Johannes Paulus II en zijn inzet voor de geestelijke eenheid van het christendom maar al te goed. Wij zoeken vandaag een weg naar vrede, naar bestrijding van het terrorisme en wij kijken uit naar rechtvaardigheid en ontwikkeling. Het is de Allerheiligste Vader, de eerste burger en pleitbezorger van de ware eenheid van Europa, die ons er voortdurend aan herinnert dat Europa God, de Goddelijke wetten en een Goddelijke constitutie nodig heeft. Alleen dan kunnen wij een einde maken aan alle misstanden, wetteloosheid en terrorisme. Wij kunnen onmogelijk het terrorisme bestrijden en tegelijkertijd het dagelijkse en afgrijselijkste verborgen terrorisme aanvaarden, namelijk de moord op de meest onschuldige wezens, de ongeboren kinderen in de buik van de moeder. Als Europa de wetten van God verwerpt, verwerpt het tevens het recht van de volkeren en van het gezin. Dan verwerpt Europa het belangrijkste recht van de mens, namelijk het recht op leven.
Mijnheer de Voorzitter, ik vertrouw erop dat u dit kruis, dit teken van liefde en overwinning, op een waardige plaats in het Parlement zult laten ophangen, een in Straatsburg en een in Brussel. Wees niet bevreesd! Moed! 
Ferber (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, geachte collega’s, het huidige debat illustreert naar mijn idee hoe groot de verscheidenheid in dit Europa is. Dat is ook een van de sterke punten van Europa. Het zal ongetwijfeld een aantal jaren kosten om uit deze verscheidenheid in het uitgebreide Europa weer een gemeenschappelijk politiek uitgangspunt te ontwikkelen. Die tijd moeten wij ons ook allemaal gunnen. Daar wil ik met nadruk op wijzen.
Wij zullen nu zonder twijfel een consolidatiefase in alle instellingen tegemoet gaan zodat wij de slagvaardigheid van Europa ook voor de lange termijn kunnen waarborgen. Wij zullen ook nog over een hele reeks kwesties in debat moeten gaan. Uiteraard moet Europa op de gebieden waar het al slagvaardig was, die daadkracht ook behouden. Dat is noodzakelijk om berekend te zijn op de uitdagingen die de mondialisering met zich meebrengen. Dat is ook noodzakelijk om actie te ondernemen met het oog het creëren van een gemeenschappelijk kader voor de economische samenwerking. Op de gebieden waar Europa tot nu toe echter nog niet slagvaardig was, moeten wij ervoor zorgen dat wij de benodigde daadkracht alsnog bewerkstelligen. Dat geldt ook voor het buitenlands en veiligheidsbeleid. Op dit vlak moet Europa de komende jaren nog veel werk verzetten. Ik hoop dat wij dat de komende jaren gemeenschappelijk en succesvol kunnen doen.
Wij zullen daarvoor echter een adequaat antwoord op de volgende vragen moeten geven: wat is het bindmiddel in deze Europese Unie? Is het slechts een vrijhandelszone? Is het een gemeenschappelijke valuta en een gemeenschappelijke markt? Dat zou voor mij persoonlijk te weinig zijn. Europa is gebaseerd op een gemeenschappelijke geschiedenis en cultuur. Europa is gebaseerd op waarden die ons en de vijfentwintig landen die nu lid van de Europese Unie zijn, met elkaar verbinden. Dat betekent dat wij nieuwe uitgangspunten moeten ontwikkelen om daadwerkelijk te kunnen samenwerken met degenen in onze “buurt” met wie wij dat willen. Het mag niet alleen bij woorden blijven. Er is maar één keuze mogelijk: geen lidmaatschap of volwaardig lidmaatschap van de Europese Unie. Dat geldt voor onze nieuwe buren in het Oosten, dat geldt natuurlijk ook voor Turkije, en dat geldt voor alle andere regio’s die zich in onze buurt bevinden, zoals bijvoorbeeld het hele Middellandse-Zeegebied. Dat moet eens een keer duidelijk gezegd worden. Dat is ook de uitdaging die wij ons zelf moeten stellen. Wij moeten op nieuwe uitdagingen ook nieuwe antwoorden geven en wij moeten onze verworvenheden zodanig consolideren dat wij de 21e eeuw met vertrouwen tegemoet kunnen zien. 

Berès (PSE ).
    Mevrouw de Voorzitter, ik vraag me af hoe het mogelijk is dat een van onze leden bij de tafel van de Voorzitter heeft kunnen komen. Dat lijkt mij volkomen misplaatst in onze werkzaamheden, zeer zeker als men een religieus symbool wil neerzetten dat onverenigbaar is met het devies van de Unie: “Eenheid in verscheidenheid”. Dat christelijke kruis is absoluut niet op zijn plaats als symbool voor ons Europees Parlement en ik hoop, mevrouw de Voorzitter, dat een dergelijk incident zich niet nog eens zal voordoen.
De Voorzitter.
   - Hartelijk dank, mevrouw Berès, ik zal uw standpunt samen met dat van de heer Tomczak doorgeven aan de Voorzitter van het Parlement. 
Napoletano (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ook ik zou graag het Ierse voorzitterschap mijn waardering en dank willen overbrengen. Het nieuwe Europa van de Vijfentwintig staat voor een belangrijke opgave: het moet zich buigen over hetgeen om ons heen gebeurt. Het scenario is erg complex. Zo hebben we nu buitengrenzen met erg problematische landen, zoals Oekraïne en Wit-Rusland. Dit laatste land wordt geregeerd door een regering die zo autoritair is dat we alle diplomatieke banden hebben verbroken. Vervolgens is er Rusland, een grote militaire mogendheid die moeite heeft zijn instellingen een democratischer gezicht te geven, en er maar niet in slaagt vrede te brengen in Tsjetsjenië. Daarvoor zou het noodzakelijk zijn zonder dralen het door Mashkadov voorgestelde vredesplan uit te voeren dat op de volledige steun van het parlement kan rekenen. Vervolgens hebben we Turkije in het zuiden, waarmee onderhandelingen op til zijn die zouden kunnen leiden tot toetreding, het Midden-Oosten, het Golfgebied, de Maghreb- en de Mashrak-landen.
Om dit aspect aan de orde te kunnen stellen moet Europa een geloofwaardig politiek gezicht krijgen, met inbegrip van de bijbehorende strategie. Alleen de Grondwet kan dit op institutioneel gebied realiseren. Op politiek gebied heeft het Parlement in het verslag over de toekomst van het uitgebreide Europa, dat afgelopen november is aangenomen, aangedrongen op de noodzaak van een politieke dialoog met alle nieuwe buurlanden. Tegelijkertijd heeft het gewaarschuwd voor een onsamenhangend en economisch gericht optreden dat uitsluitend gebaseerd is op liberalisatie van de markten.
Politieke dialoog, gemeenschappelijke regels, gemeenschappelijke normen en waarden, een verre blik en eerbiediging van de standpunten van andere landen als het om ingewikkelde problemen gaat zoals bijvoorbeeld immigratie: dat is de weg die we moeten gaan om een breuk tussen de Unie en haar buren te voorkomen. Laten we voorkomen dat de muren die we binnen Europa hebben geslecht, herrijzen aan onze nieuwe grenzen! 
Duff (ELDR ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik wil mijn grote steun uitspreken voor het beleid van de Commissie en de Raad ten aanzien van Cyprus. Het is duidelijk dat de Unie nu snel in actie moet komen om de Verenigde Naties te vervangen als de voornaamste kracht achter vrede en verzoening op dat trieste, verdeelde eiland. Om een bijdrage te leveren aan dat proces zou het Europees Parlement direct bij aanvang van de nieuwe zittingsperiode bijzondere betrekkingen moeten aanknopen met de Noord-Cyprische parlementaire vergadering.
Ik verzoek de Commissie en de Raad te overwegen de rechtszaken te ondersteunen die zijn aangespannen door Turks-Cyprioten die zich benadeeld voelen omdat ze niet mogen stemmen tijdens de Europese parlementsverkiezingen. 
Laguiller (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de Voorzitter, het is zo overduidelijk dat de tien pas toegetreden landen bij Europa horen dat hun aansluiting bij de Europese Unie vanzelfsprekend had moeten zijn, zoals ook de toetreding van alle andere landen die een groot deel van Europa beslaan maar vandaag nog geen deel van de Unie uitmaken, vanzelfsprekend zou moeten zijn. Ik beschouw het als onrechtvaardig om de toetreding van Turkije bij voorbaat om godsdienstige redenen af te wijzen, terwijl anderen zich hier opstellen als spreekbuis van een katholiek fundamentalisme dat zich verzet tegen de rechten van de vrouw.
Ik zou zonder meer blij zijn met een versoepeling aan de interne grenzen van de Unie als deze niet vergezeld ging met een versterking aan de buitengrenzen. Deze grenzen zorgen ervoor dat hele volkeren in tweeën worden gesneden. De Europese Unie zal moeten instaan voor de eerbiediging van de rechten van alle minderheden. Ik zou blij zijn met de uitbreiding van de Europese Unie als deze niet de kenmerken had van een project dat tot doel heeft het kapitaal- en handelsverkeer te verzekeren, in plaats van het belang van de bevolking te dienen. De nieuwe landen zijn niet als gelijke maar als overheerste landen opgenomen. Hun economie staat al onder invloed van de grote industriële en financiële concerns van West-Europa. Zij zijn weliswaar deel van de Unie maar worden beschouwd als tweederangs leden, en het debat over de toekomstige Europese Grondwet draait voor een groot deel om het voornemen deze situatie een constitutionele basis te geven. Helemaal schokkend is dat de rechten van de onderdanen van de tien nieuw toegetreden landen worden ingeperkt, namelijk het recht om zich in de Europese Unie vrij te bewegen en te vestigen en er te werken.
Wat mij daarentegen het meest hoopvol stemt bij de Europese opbouw is dat daarmee zo’n 200 miljoen Europese arbeiders, met of zonder werk, in één groot geheel worden verenigd. Ik hoop dat in de loop der tijd, en vooral in de loop van sociale conflicten, deze arbeiders tot het besef zullen komen dat hun fundamentele belangen aan weerszijden van de grenzen dezelfde zijn. Dan zullen zij het sociale Europa kunnen afdwingen waarover vandaag alleen maar gepraat wordt, terwijl het Europa van het grootkapitaal wél verwezenlijkt is. 
Lagendijk (Verts/ALE ).
   - Voorzitter, ik wil nog even terugkomen op een punt dat op even krachtige als charmante wijze onder de aandacht is gebracht door mijn fractievoorzitster, mevrouw Frassoni, namelijk de mogelijkheid die Turks-Cyprioten moeten krijgen om deel te nemen aan de Europese verkiezingen. Ik wil het nog iets aanscherpen en er graag het commentaar van de Raad over horen, als die meeluistert. Als de Turks-Cyprioten niet kunnen stemmen, vindt u dan niet dat in overweging moet worden genomen twee van de zes Cypriotische zetels die specifiek bedoeld zijn voor de verdediging van de belangen van de Turks-Cyprioten, onbezet te laten?
Tweede punt, in de discussie over de huidige uitbreiding rijst vaak de vraag: waar houdt het op? Waar houdt Europa op? Dit is een punt voor Commissaris Nielson. Tot nu toe heeft de Europese Commissie zich ten aanzien hiervan heel pragmatisch opgesteld. Naast Roemenië, Bulgarije en Turkije is tegen de Balkan in beginsel "ja" gezegd, zonder dat een tijdschema is bepaald. De Oekraïne en Wit-Rusland hebben noch een ja, noch een nee gekregen. In de krant lees ik evenwel dat de voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, afgelopen weekend in Dublin heeft gezegd dat voor de Oekraïne en Wit-Rusland het boek dicht is. Nooit kunnen zij lid worden van de Europese Unie. Is dit een verandering van het standpunt van de Europese Commissie? Heeft de Europese Commissie dit weekend tussen de bedrijven door de ultieme grenzen van de Europese Unie bepaald of is hier sprake van een misverstand?
Het derde punt, Voorzitter, heeft betrekking op een oude discussie, namelijk of het mogelijk is uit te breiden en toch te verdiepen. Met andere woorden: wat zijn de gevolgen van de uitbreiding voor de kansen op een gemeenschappelijk buitenlands beleid? Sommigen, ook onder ons, zijn van mening dat de kans na de uitbreiding kleiner is, omdat er nu vijfentwintig landen zijn, zodat de kans op eensgezindheid kleiner is geworden. Anderen zijn daar juist heel blij mee, want die willen helemaal geen buitenlands beleid. Volgens mij is het zo - die stelling wil ik hier verdedigen - dat de les van Irak is dat we nooit meer een dergelijke verdeeldheid in Europa willen. Ik denk dat de kans is toegenomen dat er een Europees buitenlands beleid komt en ik verwacht niet dat de nieuwe lidstaten, zoals velen denken, een paard van Troje zullen zijn. Volgens mij is het mogelijk zowel uit te breiden als te verdiepen. Dat betekent dat er ook na de uitbreiding een gemeenschappelijk buitenlands beleid kan komen. 
Klukowski (NI ).
   - Mevrouw de Voorzitter, op 1 mei is opnieuw een etappe afgerond op de weg naar de vereniging van het "oude" Europa. De euro-enthousiastelingen riepen: "Europa, hier zijn we!" Maar was Polen voorheen geen deel van Europa? Immers, zelfs toen Polen ongewild in een totalitair systeem gevangen zat, wist het de kracht op te brengen die de impuls gaf tot de hereniging van het verdeelde Duitsland en tot het slaan van een brug over het hele continent. Zo is onze politieke vereniging tot stand gekomen.
Helaas zijn het opnieuw de landen die destijds achter het IJzeren Gordijn zaten die de economische last moeten dragen. Als Europa samenhangend, sterk en voor alle burgers wenselijk wil zijn, dan moet het zich, samen met de nieuwe lidstaten, nieuwe waarden eigen maken, waarden waarvan het nu maar al te vaak afwijkt. De gelijkheid van de burgers, de gelijkheid van de verschillende landen en een gelijkmatige economische ontwikkeling mogen in deze snel globaliserende wereldmarkt geen holle frasen blijven. Samen staan wij sterk en samen zijn wij wijzer. Laten wij in onze gezamenlijke wijsheid een gezamenlijk Europa opbouwen, een Europa met één snelheid, met gelijkmatige, stabiele groei, een modern Europa dat kan concurreren op de externe markten. Laten wij een Europa opbouwen dat economische groei bevordert en de armoede vermindert.
Het huidige Europa is een verzameling van bevelen, limieten en voorschriften die vaak onrechtvaardig zijn voor de zwakkere landen: ze zijn nog maar nauwelijks lid en nu reeds buiten adem. Verder voorspellen de verschillende corruptieschandalen weinig goeds en het gebrek aan goede wil om ze aan te pakken nog minder. Dit is een misstand die, indien niet tijdig aangepakt, nog ergere misstanden zal veroorzaken. Het ligt thans volledig in onze handen of het uitgebreide Europa geplaagd zal blijven worden door hartritmestoornissen of dat wij veeleer onze goede eigenschappen laten prevaleren en een snelle, gezamenlijke ontwikkeling op gang brengen die onze burgers moed geeft. 
Stenmarck (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, gisteren is diverse malen gezegd dat de Tweede Wereldoorlog pas nu echt voorbij is, of zoals iemand het uitdrukte: pas nu zijn Hitler en Stalin eindelijk overwonnen door Walesa en Havel. Vrijheid, respect en tolerantie hebben gezegevierd over de totalitaire krachten. Dat maakt de stap van vandaag zo betekenisvol, niet primair voor ons die hier nu werken, maar voor degenen die na ons komen. Een beetje in tegenstelling tot commissaris Verheugen - aan wie we vandaag veel dank verschuldigd zijn - zou ik durven beweren dat dit nu net het doel is dat de geestelijke vaders van de EU wilden bereiken: een grenzeloos Europa, een Europa waarin we niet langer spreken over Oost en West als een politieke scheidslijn. Op een dag als vandaag is het belangrijk dat we geen nieuwe grenzen trekken, maar dat we ons openstellen, zodat anderen ook kunnen meedoen, en dat de oude lidstaten zich gaan bezighouden met het nieuwe dat een uitbreiding met zich mee kan brengen.
Vanaf nu zal een nieuw soort politici zitting nemen in dit Parlement. Dat zijn de mensen die, ongeacht hun positie, hebben meegewerkt aan het bewerkstelligen van vrijheid voor hun volkeren en die deze volkeren nu in een nog grotere gemeenschap binnenvoeren.
De ochtend na de eerste mei bezocht ik de mis in een katholiek kerkje in Tallinn in Estland, en de priester sprak over de actualiteit van de dag: “We hebben altijd gevraagd: wat krijgen we als we lid worden van de EU? Wat winnen we daarmee?” “Maar”, zo zei de priester, “de eerste vraag van een christen is niet: wat krijg ik, maar wat kan ik geven?”
We kunnen enorm veel leren van de gaven van de mensen die zich nu bij ons voegen en wier waarden en ideeën zelfs door de allerergste wapens van het sovjetregime niet tegengehouden konden worden. Ik kan alleen maar hopen dat wij naar hen luisteren, van hen leren en dat wij die kennis in ons opnemen. 
Rouček (PSE ). -
   Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zou willen herhalen wat anderen voor mij ook al hebben gezegd: Europa maakt inderdaad een historisch moment door. Voor de eerste keer in de geschiedenis van ons continent zitten er vijfentwintig landen en nationaliteiten samen rond de tafel en zetten een samenwerking op. Ik wil al degenen in de Commissie, in de Raad en hier in het Parlement die aan dit succes hebben bijgedragen, van harte bedanken. 
Deze uitbreiding betekent echter niet het einde van het uitbreidingsproces in Europa. Ik begrijp hoe belangrijk het voor de nationale landen van Centraal- en Oost-Europa is om een duidelijke visie te hebben, hoe belangrijk het is om vooruit te zien en hoe belangrijk het is om een plan te hebben dat deze landen en naties kunnen volgen. Daarom zie ik namens Roemenië en Bulgarije uit naar het jaar 2007, wat een realistische datum is voor deze landen. Ik ben ook ingenomen met hetgeen wij hebben gehoord over Kroatië, dat in de loop van de afgelopen jaren en maanden aanzienlijke vorderingen heeft gemaakt bij de eerbiediging van de criteria van Kopenhagen, met name de hier besproken criteria, zoals de mensen- en burgerrechten, een politieke democratie en een goed functionerende markteconomie. Het is van groot belang dat deze naties en landen over programma's voor de toekomst beschikken, programma’s die hun richting geven en bijdragen aan het verdere succes van het verenigd Europees continent. Wij mogen in dit proces de andere Balkanlanden echter niet vergeten, namelijk Servië, Macedonië, Albanië en Bosnië-Herzegovina. Hoewel deze naties en landen mogelijk meer tijd nodig zullen hebben dan de Roemenen, Bulgaren en Kroaten, vind ik dat de deuren van de Europese Unie voor hen open moeten staan.
Ter afsluiting zou ik, als u mij toestaat, nog een antwoord willen geven op hetgeen mijn collega-afgevaardigde zei over het gedrag van de nieuwe leden bij de opzet van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid. Ik ben ervan overtuigd dat deze landen zich op verantwoordelijke wijze zullen gedragen en dat ze hun bijdrage zullen leveren aan een beleid waarmee Europa zijn rol in de wereld met succes kan vervullen.
Savi (ELDR ).
   - Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zou een paar woorden willen zeggen over de uitbreiding van de Europese Unie en over de betrekkingen met onze nieuwe buren.
Deze vijfde uitbreiding van de Europese Unie is vanuit historisch perspectief gezien zeker een van de grootste uitdagingen waar Europa zich als geheel tegenover geplaatst ziet. Sinds 1 mei kunnen we zeggen dat er niet meer gesproken kan worden van een verdeeld Europa, maar van één grote verenigde Europese familie die volgens gemeenschappelijke opvattingen en regels dient te handelen. Hiervoor hebben we ook het Grondwettelijk Verdrag van de Europese Unie nodig. Hopelijk zal de opstelling van het Verdrag al in juni voltooid zijn, want alleen dan kunnen we verdergaan als 's werelds meest dynamische economische en politieke unie.
De uitbreiding heeft de Europese Unie ook veel nieuwe buren geschonken. Estland, dat tegen zijn wil vele jaren binnen de Sovjet-Unie moest doorbrengen, heeft Rusland nu als direct buurland, terwijl verder naar het zuiden Wit-Rusland, Oekraïne en Moldavië liggen.
Dames en heren, ik ben zeer dankbaar dat ik de gelegenheid heb gehad om een jaar als waarnemer door te brengen in de fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij in het Europees Parlement en in de Commissie ontwikkelingssamenwerking, die de betrekkingen met de buurlanden van de Europese Unie tot een van haar prioriteiten heeft uitgeroepen. Ik zou ook graag in deze commissie werkzaam willen blijven. Als liberaal wil ik steun blijven geven aan het voornemen van de Europese Unie om de ontwikkeling van de democratie en de persvrijheid in Oekraïne, Wit-Rusland, Moldavië en vooral Rusland te bevorderen. Voor deze landen vormt Estland een goed voorbeeld van de overgang naar een Europees land. Onze ervaringen zijn noodzakelijk voor de totstandkoming van een nieuw en democratisch Europa. Het is van essentieel belang dat wij investeren in de ontwikkeling van onze nieuwe buurlanden, want de aanwezigheid van democratische buurlanden is een aanvullende veiligheidsgarantie voor de Europese Unie zelf, en een vruchtbare wederzijdse samenwerking is een van de pijlers voor de toekomst.
Ik zie daarom met grote belangstelling uit naar de nieuwe ontwikkelingsstrategie voor het nabuurschapbeleid van de Europese Unie die op korte termijn zal worden geformuleerd.
Chountis (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijns inziens moet de uitbreiding vooral een proces zijn dat ons in staat stelt het streven naar het Europa van de democratie, de solidariteit en de vrede nieuwe inhoud te geven. Cyprus is als nieuwe lidstaat toegetreden tot de Unie zonder dat zijn politiek probleem was opgelost, en daarom is Cyprus voor dit streven van bijzonder belang.
De Europese Unie respecteert de uitslag van het referendum en past de toetredingsakte van de Cyprische Republiek tot de Europese Unie toe. Zij moet dan ook meer inspanningen ondernemen om de hereniging van het eiland en de onderlinge toenadering van de twee gemeenschappen mogelijk te maken. De oplossing van dit probleem moet bestaan uit een bicommunautaire en bizonale federatie zonder buitenlandse legers en permanente scheidsrechters.
Met een dergelijke oplossing kan de Europese Unie niet alleen aantonen dat zij de hoop van de Europese volkeren op een betere toekomst belichaamt maar ook dat haar dynamiek een kader is voor de oplossing van geschillen, de toepassing van het internationaal recht en de eerbiediging van de mensen- en democratische rechten van haar volkeren. Ten tweede mogen wij niet vergeten dat de oplossing van de kwestie-Cyprus een bijdrage zal leveren aan de veiligheid, de stabiliteit en de vrede in het hele gebied van het Midden-Oosten, dat zo zwaar op de proef wordt gesteld door de militaire invasie van de Verenigde Staten in Irak en het aanhoudend beleid van Sharon, die weigert de rechten van het Palestijnse volk te eerbiedigen. 
Macierewicz (NI ).
   - Mevrouw de Voorzitter, het Poolse parlement heeft de deelname van Polen aan de Europese Unie afhankelijk gesteld van vier voorwaarden, die wij vandaag in herinnering moeten roepen, want niets is in de politiek schadelijker dan illusies en onwetendheid.
Ten eerste: de Europese Unie moet de christelijke waarden erkennen waarop Polen en Europa zijn gegrondvest. Deze moeten worden opgenomen in de preambule van het Verdrag.
Ten tweede: bij de stemming in de Raad moet het systeem van Nice worden gehanteerd, niet de dubbele meerderheid.
Ten derde: Polen zal geen enkel arrest erkennen van enig hof of rechtbank van de Europese Unie betreffende eventuele Duitse aanspraken. Wie dergelijke aanspraken naar voren brengt moet beseffen dat Duitsland de verschuldigde oorlogsherstelbetalingen nog altijd niet heeft voldaan en dat Polen zich dit zou kunnen herinneren. Wij mogen van de beul geen slachtoffer en van het slachtoffer geen beul maken.
Ten vierde: Poolse ondernemingen mogen, net zoals Duitse ondernemingen in de voormalige DDR, profiteren van staatssteun. Hier moet ik nog een fundamentele voorwaarde aan toevoegen: Polen zal nooit het primaat van het Gemeenschapsrecht boven zijn grondwet erkennen. Wij doen geen afstand van de soevereiniteit van ons nationaal recht.
Polen heeft de bezetting van Hitler-Duitsland en Sowjet-Rusland van zich afgeschud en in de strijd voor een onafhankelijke nationale staat ook voor andere landen de weg naar de vrijheid geopend. Dankzij het geloof in God en dankzij... 
Maes (Verts/ALE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Commissaris, in dit Huis is de tijd onherroepelijk en hij gaat snel voorbij. Wij moeten ons Europese huis voorbereiden op de toetreding van zoveel nieuwe landen. Niet alles is immers voorbereid, ook niet bij ons. Wij hebben teveel gewezen op hun taken. Wij moeten nu Europa verdiepen. Tegelijkertijd moeten wij een duidelijk antwoord formuleren voor de overige landen.
Wij weten dat er tegen 2007 nog twee toetreders zullen binnenkomen, maar ook Turkije is kandidaat. Vandaag kunnen we echter niet zeggen dat Turkije al klaar is voor het openen van onderhandelingen. Het is duidelijk dat niet wordt voldaan aan de Kopenhagen-criteria. Niet in de praktijk van de rechtbanken en niet in de praktijk van de zorg voor de minderheden. Vooral de Koerden klagen erover dat er, ondanks de wijzigingen in de wetgeving, nog geen effectieve verbeteringen van de reële situatie van de Koerdische minderheid zichtbaar zijn. Ook het feit dat Leyla Zana na een schertsproces opnieuw is opgesloten samen met haar gekozen parlementaire collega's, toont duidelijk aan dat Turkije niet klaar is. Wij willen Turkije er derhalve toe oproepen zich aan te passen aan de criteria van Kopenhagen en dus zelf te zeggen wanneer het klaar zal zijn. In afwachting daarvan willen wij ons eigen huis op orde brengen met, naar ik hoop, de nieuwe landen aan onze zijde. 
Ékes (PPE-DE ).
    Ik wil u bedanken voor het feit dat Hongarije de kans heeft gekregen een vast bestanddeel van de Europese Unie te worden. Ik wil ook blijk geven van mijn dankbaarheid jegens mijn eigen regio, jegens Ajka, in het district Veszprém, voor het feit dat ik hier vandaag in het Parlement de taal van mijn vaderland kan spreken.
Vanmorgen, tijdens het debat over de Grondwet, zei een afgevaardigde dat grondwettelijke samenwerking gelijk stond aan kracht. Wij kennen een ander type uitdrukking voor vrijdenkerij, dat voor ons gedurende 45 jaar isolement achter het IJzeren Gordijn betekende. Daarom geloven we in samenwerking. We mogen ons niet beperken tot samenwerking bij de aanpak van de milieu- en gezondheidsgevolgen van grensoverschrijdende duurzame ontwikkeling, alhoewel ik u kan verzekeren dat wij ook op die terreinen zeer besluitvaardig zullen zijn.
Door het Verdrag van Trianon verloor Hongarije tweederde van zijn grondgebied en eenderde van zijn bevolking, waardoor er nu tal van Hongaarse minderheden buiten zijn landsgrenzen wonen. Daarom is het erg belangrijk voor Hongarije dat Roemenië, Bulgarije en Kroatië zich bij de Unie aansluiten en dat de capaciteiten van Oekraïne en Servië worden uitgebreid. Het is erg belangrijk voor Hongarije dat de democratische tekortkomingen in alle regio's zo spoedig mogelijk worden opgeheven. Er zijn te veel recente voorbeelden van situaties waarin de minderheden op regionaal niveau in de meerderheid zijn maar toch niet in de gelegenheid zijn om hun autonome rechten uit te oefenen.
Voorbeelden van gevallen waarin minderheden het actief en passief stemrecht werd onthouden om kunstmatig juridische redenen liggen nog te vers in het geheugen. De spoedig aan te nemen Grondwet zal een extra garantie bieden dat de heersende machten nooit meer de kans zullen hebben, ook niet in theorie, om deze vreselijke periode in de twintigste eeuw te doen herleven.
Van den Berg (PSE ).
   - Voorzitter, samenwerking van het Europa van de Vijfentwintig met de buurlanden in het oosten, zoals de Oekraïne, en in het zuiden, zoals Noord-Afrika, moet niet in de eerste plaats gaan over het lidmaatschap van de Europese Unie, maar over pacten van stabiliteit en veiligheid, waarbij het gezamenlijk bewaken van grenzen en grensregio's voorop moet staan. Tegelijkertijd is het noodzakelijk dat het Europa van de Vijfentwintig zelf heel goed orde op zaken stelt.
In dit Europa is te veel neoliberaal en ontbreekt het aan een sociale dialoog, sociale zekerheid en werk. In dit Europa wordt te veel in achterkamertjes besloten en ontbreekt het publiek-politieke debat. In dit Europa is men te bureaucratisch en gaat men te weinig selectief te werk. Een socialer, democratischer en selectiever Europa betekent een sterk Europa met een grondwet. Dat Europa zou vervolgens, met zelfvertrouwen van de burgers, steun kunnen geven aan de stabiliteits- en veiligheidspacten met de nieuwe buren. Alleen inzetten op verdere samenwerking met onze nieuwe buren zonder die interne opdracht te volbrengen, zal het Europa van de Vijfentwintig sociaal en democratisch ontwrichten en tot een project zonder steun van de kiezers maken. Alleen als de burgers van de Vijfentwintig zichzelf sterker en veiliger voelen, zijn wij als Europa van de Vijfentwintig in staat tot goed nabuurschap.
Stabiliteits- en veiligheidspacten betekenen eerlijke handelszones, mensenrechtenprogramma's en kennisuitwisselingsprogramma's, maar ook samenwerkingsafspraken om onze buitengrenzen en regio's scherp te bewaken tegen terrorisme, vrouwenhandel en criminaliteit. Deze stabiliteits- en veiligheidspacten moeten echter niet ten koste gaan van Europa's wereldwijde bijdrage in de strijd tegen de armoede en het beëindigen van conflicten. Integendeel, onze bijdrage, ook die van de nieuwe leden, moet worden verhoogd. Dat hoort ook bij het sociale model voor Europa - sociaal naar binnen en sociaal naar buiten.
Overigens, Voorzitter, ben ik van mening dat Europa zich moet terugtrekken uit Irak tot de VN het mandaat echt heeft overgenomen. 
Schörling (Verts/ALE ).
   Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik onze 162 nieuwe leden welkom heten in het Europees Parlement. Ik ben ervan overtuigd dat er veel boeiende discussies zullen worden gevoerd in dit nieuwe Parlement, al zal ik zelf niet meer aan die discussies deelnemen omdat ik nu na twee zittingsperiodes het Europees Parlement verlaat.
Velen hebben gezegd dat dit een historische uitbreiding is, en dat is natuurlijk ook zo. Er moeten echter nog meer historische uitbreidingen volgen. We mogen niet stil blijven staan. We moeten openstaan voor een samenwerking die geen enge geografische grenzen stelt. Ieder land dat wil meedoen en aan de gestelde eisen voldoet, moet ook EU-lid kunnen worden. Ik juich ook de onderhandelingen met Turkije toe, al weet ik dat Turkije nog enorm veel werk te doen staat, bijvoorbeeld op het gebied van de democratie.
De nieuwe en uitgebreide EU moet de vermoeiende taak op zich nemen om een werkelijk goed functionerende Unie voor alle burgers tot stand te brengen. Het streven moet gericht zijn op een veilige toekomst, op waardigheid, op werk, op gezondheid en een goed milieu, zodat we die aan een volgende generatie kunnen doorgeven. We moeten tolerant zijn en we moeten goede buren zijn. Ik ben dan ook heel trots op het feit dat het Zweedse parlement zich uitgesproken heeft tegen een voorstel betreffende overgangsregels voor werknemers uit de nieuwe EU-landen. Ik ben trots dat mijn partij, de Zweedse milieupartij, zich van meet af aan resoluut tegen elke vorm van overgangsregels heeft uitgesproken. Dergelijke regels zijn alleen maar kwetsend en zetten een domper op de feestvreugde met goede buren. Dat bleek gisteren ook duidelijk uit de rede van Lech Walesa. Wie gerespecteerd wil worden, moet ook bereid zijn anderen te respecteren. 
Oostlander (PPE-DE ).
   - Voorzitter, het was een voorrecht voor mij om in de afgelopen drie periodes, vanaf de bevrijding van Oost-Europa tot het lidmaatschap van de nieuwe landen, aan het toetredingsproces deel te nemen als coördinator van het EVP-beleid, en in het begin ook als strategierapporteur. Het ging er daarbij om de Unie te laten zijn wat de ooit zo onderdrukte volkeren hoopten dat zij was: een federatie van democratische rechtsstaten die internationaal als vredesfactor geldt. De toetredende staten verwachtten thuis te komen in een gemeenschap van waarden die ook stroken met hun diepste verlangens. Wij zijn niet in de eerste plaats een markt: "
Het is mogelijk dat de Raad daar minder aan hecht, maar wij, als vertegenwoordigers van de Europese burgers, staan erop dat niet de bureaucratische of machtspolitieke argumenten de doorslag geven, maar de politiek-morele. Ik sluit mij aan bij de woorden van de Commissaris over Turkije: eerst de politieke criteria en dan verder met de meer technische beleidsproblemen. Dat begrijpt en waardeert deze Turkse regering steeds beter, zo merkte ik onlangs. Diezelfde voorrang voor de politieke waarden geldt voor Roemenië. Ik hoop dan ook dat de Commissie en de Raad de waarschuwing van het Parlement niet in de wind zullen slaan en gewoon doorgaan met .
De toetreding van de tien is een zeer feestelijk moment, dat slechts werd verstoord door de valse noot van het Cypriotische referendum, op grond waarvan merkwaardigerwijze de nee-stemmers worden beloond met twee zetels van de ja-stemmers. Ik vraag mij overigens af of dit inderdaad de bedoeling is en of er nog iets aan wordt gedaan. Uit deze gang van zaken blijkt hoezeer wij moeten blijven hameren op de duurzaamheid van de politieke veranderingen voordat een kandidaat lid wordt.
Een zeer belangrijk gegeven hierbij is de ambtsopvatting van de leden van dit Parlement. Wij zijn Europese volksvertegenwoordigers, die zijn gekozen in verschillende landen. Dat betekent dat wij opkomen voor het algemene Europese welzijn, volgens de oude bijbelse opdracht dat eenieder niet alleen dient te letten op zijn eigen belang, maar ook op dat van anderen. In die zin hoop ik dat Europa steeds christelijker wordt. Die sfeer van solidariteit schept het vertrouwen dat voor ons absoluut noodzakelijk is en dat de toekomst van de Europese Unie zal bepalen. 
Varnava (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil al degenen bedanken die hebben bijgedragen aan de toetreding van de Cyprische Republiek tot de Europese Unie. Cyprus heeft herhaaldelijk bittere strijd moeten leveren voor vrijheid, rechtvaardigheid en vooral solidariteit onder de volkeren, en treedt nu toe tot een Europese Unie die juist dit doel en deze beginselen nastreeft.
Cyprus zal veel van de Europese Unie krijgen maar ook veel kunnen geven. Dit is tweerichtingsverkeer. Zo kan Cyprus een belangrijke bijdrage leveren op het gebied van de beschaving, de cultuur en zal het de geopolitieke positie van de Unie versterken. Cyprus kan immers als brug fungeren tussen de Europese Unie en het Midden-Oosten. Met onze toetreding tot de Europese Unie wordt een van onze belangrijkste doelstellingen verwezenlijkt. Dat betekent echter niet dat wij nu op onze lauweren gaan rusten. Ons volgende doel is de oplossing van het politieke probleem van Cyprus, een doel dat wij helaas niet voor onze toetreding konden bereiken. Wij zullen daarvoor echter alles in het werk stellen.
Wij willen niets liever dan dat ons vaderland wordt herenigd! Het democratisch besluit van de Grieks-Cyprioten betekent niet dat wij geen oplossing willen. De uitslag van het referendum was een reactie op het voorgelegde plan. Zojuist werd gesproken over het zogenaamde embargo tegen de Turks-Cyprioten, waarvan overigens van Grieks-Cypriotische kant nooit enige sprake is geweest. Wij zijn van mening dat onze Turks-Cypriotische landgenoten economische hulp moet worden geboden. Zij zijn net zo goed Europese burgers als wij, en moeten alle rechten hebben die hen toekomen uit hoofde van de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie. De Cyprische regering heeft daarvan zelf trouwens ook een tastbaar bewijs geleverd met de steunmaatregelen die zij een jaar geleden had afgekondigd en ook tijdens de recente Raad Buitenlandse Zaken in Luxemburg.
Daarbij mag echter geen enkel risico ontstaan op erkenning van een nieuwe lidstaat binnen de Europese Unie. Ons doel is het politieke probleem van Cyprus zo snel mogelijk oplossen, opdat heel het Cyprische volk, de Grieks- en Turks-Cyprioten, samen de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie en de eenmaking van hun land kunnen vieren. 
Schroedter (Verts/ALE ).
   Mevrouw de Voorzitter, ik verkeerde in de gelukkige omstandigheid de historische gebeurtenis van de uitbreiding en de vreugde van de buren op de van Frankfurt te mogen meemaken. Dat was een unieke gebeurtenis, met name omdat het voor beide zijden een lang en zeer intensief proces is geweest. De winnaars konden feestvieren, maar er zijn ook verliezers, dat is al eerder opgemerkt. Een van de grootste verliezers zijn de Turks-Cyprioten, die zich immers vóór Europa hebben uitgesproken. Andere verliezers zijn de mensen aan weerskanten van de nieuwe buitengrenzen. Als ondervoorzitter voor de betrekkingen met Oekraïne, Moldavië en Wit-Rusland ken ik deze regio’s. Ik ben teleurgesteld dat de Commissie haar nabuurschapsconcept ontkracht, dat zij niet de klemtoon legt op de gebieden waar de mensen aan de grenzen problemen ervaren. De Commissie geeft een geopolitiek antwoord op de concrete problemen in de grensregio’s, maar dat is een verkeerd antwoord. Wat de mensen namelijk bezighoudt, is de angst voor nieuwe Schengen-grenzen, de angst voor de nieuwe grenzen en voor een nieuwe ijstijd. Iemand die die regio’s bezoekt, zal dat ook als zodanig ervaren.
Om het nabuurschapsconcept daadwerkelijk te kunnen veranderen moet ik in grote mate vertrouwen op de samenwerking met de collega’s uit Polen, Slowakije, Oekraïne en de andere buurlanden. Wij hebben nabuurschapsactiviteiten nodig waardoor de grenzen in deze regio’s opengesteld worden voor bijvoorbeeld de detailhandel en economische ontwikkeling. Als dat niet gebeurt, is dat ook de doodsteek voor de grensregio’s binnen de Unie. Dat hebben wij jarenlang aan de hand van de Duitse grensregio’s kunnen constateren. Daarom roep ik de Commissie op om haar concept opnieuw in overweging te nemen en ervoor te zorgen dat het Europese vredesproject ook op de nieuwe grensgebieden van toepassing is. Wij moeten de deur daar niet dichtgooien, maar wij moeten het voorstel van het Parlement verder uitwerken, omdat dat voorstel gebaseerd is op een beleid waarbij de deur open wordt gezet en de concrete problemen van de mensen ter plaatse ook door concrete maatregelen worden opgelost. 
Christoforou (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, geachte collega’s, als vertegenwoordiger van Cyprus en de Cyprische Republiek wil ik u allereerst de dank overbrengen van alle politieke krachten in Cyprus en van heel het Cyprische volk voor uw inspanningen. Mede dankzij uw bijdrage is nu ook mijn vaderland lid van het uitgebreid Europa. U verzeker u dat wij niet ondankbaar zullen zijn en van onze kant alles in het werk zullen stellen om op consequent wijze bij te dragen aan hetgeen het “Europa van alle volkeren” heet, aan een “krachtig, sterk, welvarend, veilig en stabiel Europa”.
Cyprus is het meest oosterse punt van de Europese Unie en ligt op het kruispunt van drie continenten. Cyprus kan een belangrijke rol vervullen voor de Europese Unie. Het kan de poort zijn van deze drie continenten maar tegelijkertijd voor heel het gebied een voorbeeld zijn van vrede, stabiliteit en welvaart.
Ons volk gelooft in de Europese waarden en het Europees ideaal. Het gelooft in al hetgeen aan de Europese Unie ten grondslag ligt, en daarom werd ook dat bewuste besluit genomen. Dit werd niet genomen omdat wij tegen een oplossing zijn voor het politieke probleem van Cyprus. Veeleer ging het om de veiligheid op het eiland, en de waarborging daarvan. De daarvoor vastgestelde beginselen en waarden hebben de bevolking dit gevoel van veiligheid niet kunnen geven. Zij konden dit gevoel van veiligheid ook niet geven. U moet namelijk wel beseffen - en ik hoop dat u daar begrip voor hebt - dat ons volk in zijn hele geschiedenis maar veertien jaar heeft gehad - van 1960 tot 1974 - zonder invasie, militaire bezetting, buitenlandse legers en schendingen van de mensenrechten.
Mijns inziens kan Cyprus nu een grote, maar positieve uitdaging zijn. Samen kunnen wij het ongelijk aantonen van al degenen die beweren dat wij alleen maar een economische en commerciële unie zijn. Wij kunnen aantonen dat wij wel degelijk een politieke unie zijn. Ik wil u vandaag verzekeren dat ons volk absoluut een oplossing voor zijn probleem wil, een oplossing die gelijke rechten garandeert voor Grieks-Cyprioten en Turks-Cyprioten. Daar kunt u van op aan.
Poos (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, gisteren hebben wij onze collega’s van de tien nieuwe lidstaten toegejuicht. Veel sprekers hebben gezegd dat het een droom was die uitkwam, de droom van de eenwording van het Europese continent. Voor een van de lidstaten, Cyprus, is de droom van de eenwording geen werkelijkheid geworden. Ook vandaag nog blijft Cyprus verdeeld door een muur, door prikkeldraad, door mijnenvelden.
Ik heb het genoegen mogen smaken samen met onze Cypriotische vrienden de toetreding te vieren en ik kom optimistischer uit Cyprus terug dan ik er heen gereisd ben. Ondanks de afwijzing van het plan-Annan door een deel van het eiland, blijf ik ervan overtuigd dat de Grieks-Cyprioten en de Turks-Cyprioten samen kunnen en willen leven. Zij horen tot hetzelfde soevereine en ondeelbare volk en waar een wil is, is een weg. Die weg, dat is de hernieuwde intercommunautaire dialoog, onder het vaandel van de Europese Unie.
Dat het referendum in de Republiek Cyprus is mislukt, komt misschien doordat de kiezers zich gebruuskeerd hebben gevoeld en er te weinig tijd was om het plan toe te lichten. En omdat er te weinig tijd was, hebben de nationalistische slogans de boventoon kunnen voeren.
Het is nu van belang dat de Cyprioten een diepgaand debat aangaan over hun gemeenschappelijke toekomst. Ik doe dan ook een oproep - dit is de laatste keer dat ik in het Europees Parlement het woord voer, mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris -, een dringende oproep aan de Commissie en de Raad om de spons te halen over de terechte teleurstelling over de afwijzing van het plan-Annan. We moeten nu niet met de armen over elkaar blijven zitten, mijnheer de commissaris. We moeten opnieuw het initiatief nemen, want de hereniging van Cyprus is vanaf vandaag een Europees probleem. 
Morillon (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, het is een goede zaak dat ons Parlement vandaag, na het feest van de verwezenlijkte uitbreiding, ook enkele grote lijnen uitzet voor de komende zittingsperiode, die als oriëntatie zullen moeten dienen voor de het buitenlands beleid van de Unie en zo ook voor ons persoonlijke optreden tijdens de campagne voor de aanstaande Europese verkiezingen.
U weet hoeveel zorgen sommigen van onze buren en vrienden aan de overkant van de Middellandse Zee zich maken, nu onze Unie een overdreven groot deel van haar energie en middelen gaat steken in de verwezenlijking van haar nieuwe interne eenheid, en daarbij haar belangstelling voor de toekomst van die landen laat verslappen.
Met zijn pragmatisch humanistische instelling zou Jean Monnet - die wij vanochtend nog hebben herdacht - in mijn stellige overtuiging hebben opgemerkt dat het niet alleen de plicht van Europa is om te blijven bijdragen aan de ontwikkeling van zijn zuiderburen, maar dat dit ook in het belang van Europa is, in het belang van de toekomstige generaties aan weerszijden van de Middellandse Zee.
Ik heb samen met de heer Cohn-Bendit twee jaar geleden een initiatiefverslag mogen indienen over het sluiten van een bevoorrecht partnerschap waartoe de Europese Unie en de Unie van de Arabische Maghreb hadden besloten. Een paar weken geleden heb ik het voorrecht gehad om in Athene met een groot aantal collega’s de openingsvergadering bij te wonen van het Euro-mediterraan Forum. Ik hoop dat straks, na het reces, degenen onder ons die het vertrouwen van hun kiezers hebben weten te winnen zich in grote getale en vastberaden zullen inzetten voor de uitbreiding tot Noordelijk Afrika, het Midden-Oosten en het gehele Afrikaanse continent van het gebied van vrede en stabiliteit dat onze voorgangers zestig jaar geleden hebben weten te vestigen aan weerszijden van de Rijn. Dat is de roeping van Europa, en dat is ook het belang van Europa. 
Vėsaitė (PSE ).
   - Op 1 mei, toen in heel Europa de uitbreiding van de EU werd gevierd, vierde Litouwen ook de Dag van de Solidariteit van de Arbeiders. Voor de bevolking van de nieuwe lidstaten betekent het EU-lidmaatschap meer sociale gerechtigheid, betere arbeidsomstandigheden en betere salarissen. Wij mogen geen nieuw IJzeren Gordijn creëren door onszelf af te sluiten voor onze nieuwe buren, Oekraïne, Moldavië en natuurlijk Rusland, landen die voor de nieuwe lidstaten eigenlijk al oude buren zijn. Laten we de hoop dat deze landen op een dag zelf leden van de Europese Unie worden niet bij ze wegnemen. Wit-Rusland mag niet buiten de grenzen van het nabuurschap gehouden worden. Litouwen, dat een buitengrens van 550 kilometer met dit land heeft, hecht er groot belang aan dat er economische hervormingen en democratische veranderingen gaan plaatsvinden in dit land. Als er in dit land niets gebeurt dan zal alles nog vele jaren op de oude voet doorgaan. Een aantal van de nieuwe lidstaten heeft al met hun buurlanden in een unie gezeten. Wij begrijpen de mentaliteit en gebruiken van onze buren en zijn bereid om de waarden van de Europese Unie naar onze nieuwe buren te exporteren.
Kiršteins (PPE-DE ).
   - Dames en heren, hartelijk dank voor uw gelukwensen, maar de vieringen zijn afgelopen en wij in Letland zijn gewend zakelijk te werk te gaan zonder al te veel illusies.
Er wordt hier dikwijls verklaard dat de Tweede Wereldoorlog nu echt ten einde is gekomen. Ik wil u er alleen aan herinneren dat dit niet voor iedereen geldt, en dan denk ik met name aan onze buren. Tussen de Oostzee en de Zwarte Zee hebben we in de eerste plaats de Wit-Russen, Oekraïners, Moldaviërs en de Georgiërs als buren.
Onze gelukwensen gaan uit naar de Roemenen die over een paar jaar bij de Europese Unie zullen komen, maar waarom geldt dit niet voor de Moldaviërs? Alleen maar omdat het Molotov-Ribbentrop-pact de Sovjettroepen toeliet om een deel van Roemenië te bezetten, en omdat deze troepen in Moldavië zijn gebleven en weigerden zich terug te trekken. Wij zijn gedwongen toe te kijken maar we moeten iets doen. Wij in de Baltische Staten kunnen niet rustig televisie kijken terwijl moeders in Moldavië gedwongen worden hun eigen nieren te verkopen om hun verhongerende kinderen te kunnen voeden. Zal de Zwarte Zee een zwart gat worden, een knooppunt van de drugs- en wapenhandel, of zijn we in staat om deze situatie te veranderen?
Wit-Rusland wordt zwaar geterroriseerd door de communisten. In Georgië weigeren de Russische troepen zich terug te trekken en steunen ze de separatisten. Hoe is de situatie in ons buurland Rusland? De beste beschrijving is afkomstig van het voormalig lid van de Doema en de bekende zakenman, Konstantin Borovoy. Hij zegt dat Rusland momenteel geregeerd wordt door KGB-agenten, wat bijna hetzelfde is als wanneer Gestapo-agenten in Duitsland aan de macht zouden zijn en zouden zeggen dat alles veel beter en anders is geworden. De vriendschap met het Westen is slechts komedie en de provocaties in de Baltische staten zullen doorgaan om als wisselgeld te kunnen worden gebruikt voor een akkoord met het Westen in de kwestie-Tsjetsjenië.
Mevrouw de Voorzitter, dit is een nauwkeurige beschrijving die de mensen in een buurland is gegeven door een lid van de Staatsdoema. Zolang we ons ervan bewust zijn dat een aantal landen nog altijd profiteert van de gevolgen van het Molotov-Ribbentrop-pact, zijn we uiteraard ook in staat om iets te doen.
Ik sluit af met te zeggen dat we, voordat we dromen van een grens van de Europese Unie met Irak, eerst orde op zaken moeten stellen bij onze naaste buren.
Souladakis (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, geachte collega’s, velen neigen ertoe bepaalde feiten reeds als historisch of eenmalig te betitelen wanneer ze zich nog aan het voltrekken zijn, omdat zij de bewuste periode nu eenmaal zo zien. Naarmate de tijd echter verstrijkt en er een zekere ontwikkeling plaatsvindt, worden de feite pas goed afgebakend. Pas dan worden ze door de geschiedenis bevestigd of tegengesproken. Pas dan blijkt hun daadwerkelijke omvang. Ik geloof echter niet dat wij het risico lopen door de geschiedenis tegengesproken te worden. Veeleer zal de geschiedenis de politieke en historische waarden bevestigen die ten grondslag liggen aan de hoopvolle stap die Europa met zijn recente uitbreiding heeft gezet.
In onze besprekingen meten wij de toekomst vaak met de meetlat van ineengestorte of achterhaalde ideologieën, en vervallen wij in nutteloos gepraat over het verleden. Wij moeten het verenigd Europa echter opbouwen op een toekomstvisie, op een positief perspectief. Europa moet gegrondvest worden op de humanistische beginselen, op de beginselen van vrijheid, diversiteit, pluralisme en vrede.
Enkele jaren geleden waren onze nieuwe leden nog buren en rustten op hen nog alle eigenschappen en heel de historische en politieke last van die tijd. Nu hebben wij nieuwe buren gekregen, buren wier burgers en politici een hoopvolle, verwachtingsvolle blik gericht houden op de Europese Unie. De toetreding van de tien landen tot de Unie betekent niet dat alle problemen automatisch de wereld uit zijn. Er zijn nog problemen, geen ernstige problemen maar problemen in grensgebieden en met minderheden. Overal is echter een begin gemaakt met de oplossing daarvan in een gunstig klimaat.
Deze tien landen bieden enorme mogelijkheden: de Baltische landen en de landen van het voormalig Midden- en Oost-Europa versus het ander Europa, Malta versus Afrika en de Middellandse Zee, Cyprus versus het Midden-Oosten en daarbuiten. Wij verwachten over enkele jaren de toetreding van Bulgarije, Roemenië en later Kroatië. Hetzelfde geldt voor Turkije dat zich naar ik hoop snel zal aanpassen aan de Europese waarden. Oh, geliefd en beproefd Cyprus, goudgroen blad op de zee! Net als alle anderen heet ook ik als Griek u van harte welkom. Samen met alle anderen die steun hebben gegeven aan het plan-Annan en met heel het Europees Parlement hoop ik dat zich positieve ontwikkelingen zullen voordoen en Cyprus herenigd kan worden.
Geachte collega’s, ik was rapporteur voor Litouwen en daarom wil ik dit land welkom heten! Hetzelfde geldt voor Malta waarvoor ik schaduwrapporteur was. Allen hartelijk welkom! Nogmaals wil ik als Griek het geliefd Cyprus welkom heten! 
Holáň (PPE-DE ).
   - Dames en heren, allereerst wil ik blijk geven van mijn vreugde over de huidige uitbreiding. Ik wens onze Gemeenschap vrede, stabiliteit, welvaart en een hoge levenskwaliteit toe. God zegene onze gezamenlijke arbeid. Ik zal nu terugkeren naar het onderwerp van ons debat.
De EU heeft van het ene op het andere moment nieuwe buren en nieuwe grenzen gekregen. Deze metamorfose vormt ook een uitdaging om een nieuw en goed doordacht integratieproject te realiseren, dat een aanvulling vormt op het huidige project en waarbij Europa na afloop herenigd zal zijn binnen zijn geografische en culturele grenzen. Voor onze nieuwe buren is het vooruitzicht op opneming dezelfde droom als die wij zelf hadden. Het is onze gezamenlijke taak deze landen te helpen hun droom werkelijkheid te laten worden. Ik weet uit ervaring in mijn eigen land hoe het vooruitzicht op EU-lidmaatschap een drijvende kracht kan vormen voor de verwezenlijking van de nodige hervormingen, waarvoor anders een zeer grote politieke vastberadenheid nodig zou zijn. De Europese Unie toont nu al belangstelling voor voortzetting van het uitbreidingsproces en een en ander zou moeten worden benadrukt in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Er zijn niet alleen nieuwe buren, ook de aard van de regio is aan het veranderen. De informatietechnologie, de snelle vervoerssystemen en de handel hebben de regio een nieuwe dimensie gegeven. Ons gemeenschappelijk belang moet derhalve ook voor de landen in de derde wereld gelden. Wij kunnen de extra energie die is vrijgekomen met de laatste uitbreiding gebruiken om nieuw elan te brengen in de samenwerking met deze landen. Om deze samenwerking tot een succes te maken moeten we zien om te gaan met het uiteenlopende karakter van beleidsinstrumenten op het vlak van buitenlandse betrekkingen en ervoor zorgen dat deze worden vereenvoudigd en geharmoniseerd. Hiermee zal het nieuwe nabuurschap compleet zijn.
Ilves (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik ben van mening dat we vandaag al actief aan de slag moeten met de onderwerpen die op 1 mei naar voren zijn gekomen. Voor Europa betekenden nieuwe leden nieuwe grenzen en nieuwe buren. Onder de nieuwe landen die voor het eerst aan Europa grenzen, bevindt zich opnieuw - na een onderbreking van 15 jaar - een totalitaire staat, Wit-Rusland, en ook Oekraïne, waar de democratische en economische hervormingen helaas tot stilstand zijn gekomen.
Dan komen Moldavië en de Trans-Kaukasische republieken, stuk voor stuk landen met sluimerende conflicten die er echter in zijn geslaagd hun burgeroorlogen tijdelijk te staken. Rusland, waarvan de problemen reeds bekend zijn, zal ik hier even overslaan, aangezien Rusland al negen jaar een buurland van de Europese Unie is, met het verschil - zoals de heer Titley al opmerkte - dat zij zich nu in ons midden bevindt. Al deze landen zijn mogelijke kanalen voor migratie, en niemand houdt toezicht op de mensen die hun grondgebied binnenkomen. Sommige van deze landen bevinden zich op de rand van een ecologische ramp.
Wij kunnen verwachten dat de gapende economische, sociale, juridische en politieke kloof tussen de Europese Unie en onze nieuwe buren steeds groter zal worden. Deze kloof is al duidelijk zichtbaar, maar over een paar jaar zal zij nog beduidend zijn gegroeid. Wij weten wat dit betekent en, gelooft u mij, het zal nog een aanzienlijk belangrijker onderwerp worden dan dat van de overgangsperiode voor het vrij verkeer van werknemers.
Een aantal mensen hier heeft het gehad over de historische en culturele grenzen van Europa. Daar wil ik voor waarschuwen. Acht jaar geleden heeft Samuel Huntington in zijn boek de grens van Europa getrokken; deze grens komt bijna exact overeen met de grens van de huidige uitgebreide Europese Unie, een omstandigheid die tot nadenken stemt. Wij mogen niet toestaan dat een dergelijk theoretisch, geopolitiek concept een materiële en politieke werkelijkheid wordt. Als we niets doen, zal het Europa van Huntington werkelijkheid worden.
We moeten een keuze maken:
ofwel we kennen politieke steun en financiële middelen aan deze landen toe, wat natuurlijk erg duur is,
ofwel,
we bouwen een nieuwe doeltreffende, maar on-Europese en onmenselijke muur, een grote Europese muur tussen Europa en zijn nieuwe buurlanden. In dat geval zal de oostgrens van Europa al snel veel gelijkenis vertonen met de grens tussen de VS en Mexico, met alle problemen van dien. Paradoxaal genoeg zal deze muur gesitueerd zijn in dezelfde landen die 15 jaar geleden nog het slachtoffer waren van de muur die zich aan hun westelijke grenzen bevond.
Een veilig Europa moet kunnen omgaan met de problemen van zijn buren. Het is aan ons om te beslissen of we dit doen door middel van segregatie of steun.

Stenzel (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, de Europese Unie gaat de volgende fase van haar geschiedenis in. De grootste uitbreiding sinds 47 jaar is nu afgerond. De EU groeit naar een half miljard mensen en is in de wereld een van de grootste interne markten in wording. Dat geeft hoop, met name voor de jonge mensen die de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende Koude Oorlog alleen maar van horen zeggen kennen. Zij zijn zo gewend aan vrede dat de politieke betekenis die deze uitbreiding voor het behoud van de vrede heeft, voor hen niet langer op de voorgrond staat, terwijl dit toch eigenlijk het belangrijkste effect is van de uitbreiding van Europa op 1 mei, of eigenlijk beter gezegd, van de eenwording van Europa.
Het is nu van belang om het partnerschap met onze directe en minder directe buurlanden te onderhouden en in ons wederzijds belang optimaal te benutten. In een Europa waarin de Grondwet nog steeds ter discussie staat, is het essentieel om in termen van regionale gebieden te denken en samen te werken, rekening houdend met eenieders belangen. De uitdagingen waarmee de uitgebreide Unie wordt geconfronteerd, kunnen wij namelijk alleen gezamenlijk aan. Ook de problemen met de illegale immigratie en de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit kunnen wij uitsluitend gemeenschappelijk oplossen. Het investeren in de beveiliging van de nieuwe buitengrenzen van de EU is in dat verband net zo belangrijk als de middelen die wij in de begroting reserveren voor het slopen van gevaarlijke kerncentrales. De Europese Unie heeft echter wel tijd nodig om de uitbreiding tot een succes te maken. De volgende fase met Roemenië, Bulgarije en - gelukkig ook - Kroatië is een logische stap. Wat Turkije betreft, is het nu tijd om de Raad ertoe aan te zetten de Commissie te vragen haar - nog niet opgestelde - verslag over de politieke criteria aan te vullen met een onderzoek naar de gevolgen voor het structuur- en landbouwbeleid en de instellingen van de EU. 
De Marco (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, in een interview met uit 1992 zei de toenmalige voorzitter van de Europese Commissie, de heer Delors, dat we niet moesten vergeten dat we in het jaar 2000 met meer dan twaalf en misschien zelfs met iets meer dan twintig landen zouden zijn. Er is een land dat vaak vergeten wordt, maar dat belangrijk is als symbool: Malta.
We mogen Europa niet te veel naar het Noorden verplaatsen en het Zuiden vergeten. Wij lopen dan namelijk het risico het contact met de mediterrane wereld te verliezen, die ook onze wereld is. Verder dienen we stil te staan bij de gevaren die de toekomst voor ons allemaal in petto heeft. De verklaring die de heer Delors twaalf jaar geleden heeft afgelegd, is vandaag de dag nog steeds relevant. De gevaren waarmee het Middellandse-Zeegebied is geconfronteerd, gaan ons namelijk allen aan. Ik wil vandaag over deze mediterrane wereld, met name over de zuidelijke en oostelijke grens ervan, graag van gedachten wisselen met dit Parlement.
Mijns inziens wordt algemeen geaccepteerd dat een belangrijke oorzaak van de onrust in het Midden-Oosten het feit is dat er tot nu toe nog geen oplossing is gevonden voor de Israelisch-Palestijnse-kwestie. Voor de Arabische wereld is Palestina niet zomaar een kwestie waarbij wat Arabieren betrokken zijn. Het is een kwestie waarbij een Arabisch volk betrokken is. Door de eeuwen heen zijn we getuige geweest van het lijden van het Israëlische volk, en we hebben dit lijden soms zelf veroorzaakt. Het zou een grote politieke fout zijn als we onze ogen zouden sluiten voor dit feit, maar het zou net zo tragisch zijn als we ons niet ook bewust waren van de situatie van het Palestijnse volk dat in zijn eigen land als vluchteling moet leven en dat met een muur op het eigen grondgebied wordt vastgezet.
De Europese Unie heeft een deel van de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat in de regio de oorlogseconomie wordt omgevormd tot een vredeseconomie. Op dit terrein kan een sterke politieke en diplomatieke aanwezigheid van de Europese Unie in het Midden-Oosten positieve resultaten opleveren voor ons nabuurschapsbeleid. Door vrede, welvaart en stabiliteit in de regio te bevorderen draagt de Europese Unie niet alleen bij aan voorspoed en veiligheid in de regio maar ook aan haar eigen veiligheid.
Met betrekking tot Noord-Afrika is er een en ander in gang gezet. Het Libië dat nu ontstaat kan een zeer positief element zijn voor het centrale deel van het Middellandse-Zeegebied. Ook de betrekkingen tussen de EU en de Maghreb-landen ontwikkelen zich langzaam maar positief. De Overeenkomst van Agadir kan een cruciale schakel zijn, die ons dichter bij onze gezamenlijke doelstelling brengt, namelijk het opzetten van een Euro-mediterrane vrijhandelszonde voor 2010.
We zien onszelf in het Middellandse-Zeegebied echter voor een belangrijke keuze gesteld en het is noodzakelijk dat we bepaalde beslissingen nemen. Er zijn mensen die kijken naar de toekomst en de regio zien als een gebied waar een botsing der beschavingen onvermijdelijk is. Een aantal van hen stevent af op een self-fulfilling prophecy. De keuze - als het een keuze genoemd mag worden - is die tussen een beleid dat een botsing der beschavingen tot gevolg heeft en een beleid dat juist de dialoog tussen beschavingen bevordert. We kunnen ons in het Middellandse-Zeegebied geen grote kloof tussen het Noorden en het Zuiden veroorloven. Dat zou op geografisch vlak tegennatuurlijk zijn, op economisch vlak schadelijk en op politiek vlak desastreus.
Als we vrede in het Middellandse-Zeegebied willen bereiken, dan moeten we op een mediterrane manier gaan denken. Als dit Middellandse-Zeegebied van ons zijn huidige tweedracht zaaiende element wil overwinnen, zullen we moeten voortbouwen op onze gemeenschappelijkheden: gemeenschappelijke belangen, gemeenschappelijke zorgen, een gemeenschappelijk erfgoed. Juist in dit nieuwe Middellandse-Zeegebied kan de EU een bijdrage leveren aan het wegnemen van de gevaren voor de toekomst van ons allen.
Nielson,
   . - Mevrouw de Voorzitter, mijn eerste opmerking wil ik richten tot mevrouw Frassoni, die vroeg naar het op 26 april door de Raad genomen besluit om geld te reserveren voor Noord-Cyprus.
Het ging hier om een politiek besluit van de Raad, en de Commissie zal proberen dit verder in te vullen. Als wij kijken naar het soort besluitvorming, stuiten wij op het probleem van de niet uitgekeerde toewijzingen. We hebben op het terrein van onze algemene externe hulp enorme problemen gehad met de opeenhoping van niet uitgekeerde toewijzingen. Een groot deel daarvan werd in het verleden veroorzaakt door dit soort politiek gemotiveerde besluiten, die niet gebaseerd waren op specifiek en goed voorbereid werk. Bedenkt u zich hierbij alstublieft dat de snelst mogelijke aanbestedingsprocedure voor wat dan ook - en we moeten alles aanbesteden - ten minste een halfjaar in beslag neemt. Voor wij echter dat punt bereiken, moeten we daadwerkelijk iets concreets hebben om aan te besteden! Er moet al heel wat werk verzet zijn voor het zover is.
Het Parlement moet begrijpen dat er een heel traject moest worden afgelegd en dat het besluit in eerste instantie een politiek signaal was, en niet iets wat onmiddellijk kon worden omgezet in specifieke acties. Het is niet eerlijk om deze Commissie, of onze opvolgers in de volgende Commissie, voortdurend onder druk te blijven zetten, zoals tot nu toe is gebeurd. Het besluit van de Raad zal echter gerespecteerd worden.
Veel afgevaardigden stelden het algemene vooruitzicht van een uitgebreid Europa op mondiaal niveau aan de orde. Het is echter niet Europa dat is uitgebreid, maar de Europese Unie: dat is een belangrijk onderscheid. Ik heb er alle vertrouwen in dat wat wij doen op mondiaal niveau op geen enkele manier onder de uitbreiding zal lijden. Onze activiteiten zullen juist versterkt worden. De heer Lagendijk vroeg zich af of we, in het licht van de lessen die we het afgelopen jaar hebben geleerd met betrekking tot Irak, nog wel een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moeten voeren. Hij zei dat we erop moeten hopen dat de nieuwe lidstaten zich niet zullen manifesteren als paarden van Troje. Ik heb hierover een uitgesproken mening. Met betrekking tot de uitdieping of uitbreiding van de Unie dient u te bedenken dat het Akkoord van Luxemburg, waarmee het vetorecht opnieuw in de Gemeenschap werd ingevoerd, in 1966 is gesloten, vele jaren voordat de eerste uitbreidingsgolf plaatsvond. Het zou goed zijn als de “oude” lidstaten zich zo nu en dan iets bescheidener zouden opstellen.
Verder is het interessant om te constateren dat het GBVB niet een echt “gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid” zal zijn zolang wij in het kader van onze samenwerking met betrekking tot het buitenlands beleid ons boekje te buiten gaan als wij spreken over wat twee lidstaten van deze Unie in de VN-Veiligheidsraad zullen doen. In veel opzichten staat de “G” in GBVB alleen nog maar voor “gemakkelijk”. Op dat punt bevinden we ons. Ik verzet mij tegen het feit dat dit feestelijke moment wordt aangegrepen om deze fundamentele realiteiten te vergeten.
De uitdaging bestaat nog steeds. Een aantal afgevaardigden beschouwen het Verdrag waarover nog wordt onderhandeld en gesproken, als de weg voorwaarts met betrekking tot deze kwesties. Ik zou hen willen waarschuwen voor te hoog gespannen verwachtingen. In de nu besproken plannen staat dat een nieuwe situatie zou kunnen creëren ten aanzien van de onderhavige kwestie. Europa kan geen Hoge Vertegenwoordiger hebben op basis van de kleinste gemene deler, maar de hele architectuur van ons buitenlands beleid wordt nog wel steeds bepaald door die kleinste gemene deler.
Verder moeten wij ervoor zorgen dat het Europese publiek begrijpt waar het bij de samenwerking allemaal om draait. Een van mijn grootste zorgen daarbij is evenwel dat we vaak verwarring zaaien door hetgeen we hebben met onrealistische eigenschappen te beschrijven. Desondanks was het debat van vandaag positief.
De heer Lagendijk haalde ook de recente opmerking van de heer Prodi aan over Rusland en Oekraïne. Ik heb hierover niets nieuws te melden. Het concept van het Europees nabuurschapsbeleid is precies wat we nodig hebben. Als ik het in dit debat al oneens was met een afgevaardigde, dan kwam dat voor het grootste deel doordat de betrokkene overhaaste conclusies trok. Dat moeten we dus niet doen.
Dit nieuwe nabuurschapsbeleid komt simpelweg voort uit de noodzaak om een strategische, positief gedefinieerde nabuurschap te creëren, waarbij we onze opties openhouden en alles op de lange termijn organiseren. Voortdurende uitbreiding kan nooit een duurzaam antwoord zijn op de vraag hoe we met de buren van Europa moeten omgaan. Daarom is het verstandig dat we dit concept hebben gecreëerd en gelanceerd. Het vervult een nuttige rol voor Europa en voor onze nieuwe buurlanden.
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten.
Litwiniec (PSE ),
   . - (PL) Mevrouw de Voorzitter, "opnieuw ontwaakten de krachten van het verstand en het leven werd weer vervuld met gelukzaligheid". 500 jaar geleden werden deze woorden voor het eerst uitgesproken. Vandaag roep ik ze in herinnering; op de eerste plaats om hen die twijfels koesteren bij de blijde gebeurtenis van de uitbreiding met optimisme te vervullen en ten tweede om de aandacht te vestigen op de noodzaak van een nieuwe sociale orde.
Deze orde moet steunen op tenminste drie pijlers: economie, politiek en, niet in de laatste plaats, cultuur. Zonder deze laatste pijler kan geen enkele tafel stabiel zijn, zelfs geen ronde tafel. Deze les heeft Polen in zijn jongste geschiedenis geleerd en dit is onze bijdrage tot de integratie. Onder "cultuur" versta ik alle gebieden van zelfverwezenlijking van de mens: het theater, de school, het kantoor, het stadion, een rechtvaardige markt en uiteraard het parlement, ook het Poolse parlement. De Barok, de Renaissance, de Verlichting, de Romantiek en tegenwoordig het postmodernisme vormen de inspiratiebronnen voor de collectieve schepping van deze orde. Grote kunstenaars, schrijvers en intellectuelen leveren hun creatieve bijdrage aan de politieke schepping van de Europese identiteit. Dat betekent jarenlang hard werken, zeker als wij in het polyfone Europa culturele ankerpunten willen creëren.
Vandaag debatteren wij over de vraagstukken en onze verplichtingen met betrekking tot onze partnerschap met de buurlanden. Mijn nabuurschap met de mensen in het Oosten van ons continent kent verschillende gezichten: de warmte van de vriendschap, kille hebzucht, wederzijdse fascinatie alsmede etnische wrok die het intellect vergiftigt. Samen met miljoenen Centraal-Europese burgers heb ik dit alles aan den lijve ondervonden: de ongekende verwoesting en grenzen die worden vastgelegd in weerwil van de logica, de moraal en de waardigheid.
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de verklaring van de Commissie over het Europees sociaal-economisch model. 
Dimas,
    Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ook ik ben blij dat de uitbreiding nu beklonken is, en dat ik op dit uniek tijdstip in de geschiedenis van de Europese Unie de gelegenheid krijg om met u, met de vertegenwoordigers van 450 miljoen mensen en van de Unie van de markten, de economieën, de volkeren en de maatschappijen, te spreken over twee hoekstenen van de Europese Unie: het economisch model en het sociaal model.
Het Europees economisch model is opgezet om de markten en economieën een te maken en de economische beleidsvormen te coördineren. Het Europees sociaal model is opgezet om, uitgaande van goede economische prestaties, een hoog niveau van sociale bescherming, onderwijs en sociale dialoog te waarborgen. Deze twee modellen zijn in feite twee kanten van dezelfde medaille. Zij zijn de twee kenmerken waardoor de Europese Unie zich van de andere gebieden in de wereld onderscheidt. Bovendien hebben zij bijgedragen aan niet alleen tientallen jaren van groeiende welvaart voor alle burgers maar ook versterkte vrede en vriendschap onder de volkeren van Europa.
Eerst het Europees economisch model. Het Verdrag voorziet in de toepassing van een economisch beleid dat is gegrondvest op nauwe coördinatie van de economische beleidsvormen van de lidstaten. Het economisch beleid van economieën die een grote mate aan eenmaking en onderlinge afhankelijkheid vertonen, een gemeenschappelijke markt hebben en een gemeenschappelijke munt voeren, moet op doeltreffende wijze worden gecoördineerd. Zo’n coördinatie is voordelig. Daarom heeft de Europese Unie een gedetailleerd economisch beleidskader opgesteld. De term ‘coördinatie van het economisch beleid’ heeft daarin een algemene strekking. Deze beslaat een hele reeks maatregelen voor de wisselwerking tussen de beleidsmakers op zowel nationaal als communautair vlak. Tot de gebruikte methoden behoren de uitwisseling van informatie, de bespreking van beste praktijken, de dialoog over de beleidsplanning, de uitwerking van gemeenschappelijke regels en beleidsdoelstellingen en de uitvoering van gemeenschappelijk vastgestelde acties.
Het coördinatiekader in de Economische en Monetaire Unie is in zoverre uniek dat er een onafhankelijke Europese Centrale Bank is die een gemeenschappelijk monetaire beleid voert, maar de verantwoordelijkheid voor de economische, financiële en structurele beleidsvormen gedecentraliseerd blijft en onder de bevoegdheid valt van de nationale autoriteiten, alhoewel hierop wel gemeenschappelijke regels van toepassing zijn.
De Europese Centrale Bank stippelt het monetaire beleid uit uitgaande van de ontwikkelingen in heel de eurozone. Bijgevolg is zij beter dan wie ook in staat om het hoofd te bieden aan eventuele grote crises in het gebied van de gemeenschappelijke munt. De nationale regeringen hebben daarentegen de mogelijkheid om hun economisch beleid aan te passen aan de concrete problemen en crises waarmee zij in eigen land geconfronteerd zijn, alhoewel zij zich daarbij moeten houden aan bepaalde gemeenschappelijke regels.
Talrijke onderdelen van het economisch coördinatiekader haken in op de algemene strategie van Lissabon. Dit is een strategie voor structurele hervormingen met economische, sociale en ecologische dimensies. Het economisch beleidskader geeft elk land bij het voeren van zijn nationaal beleid een ruime mate van autonomie in belangrijke sectoren en eerbiedigt het subsidiariteitsbeginsel dat wortelt in een krachtige economische en politieke logica.
In bepaalde sectoren, zoals de interne markt, het mededingingsbeleid en de begrotingstekorten, moeten gemeenschappelijke regels worden toegepast en geloofwaardige maatregelen worden getroffen om de eerbiediging daarvan te garanderen. In andere sectoren, zoals de omvang en de samenstelling van de overheidsuitgaven, het structuurbeleid en de sociale voorzieningen, zijn er geen overtuigende argumenten om de bevoegdheid voor de beleidsvoering op een supranationaal niveau te tillen. De gedecentraliseerde beleidsuitwerking geeft de nationale autoriteiten de noodzakelijke armslag bij niet alleen de uitvoering van beleidsvormen die stroken met de nationale economische structuren en preferenties, maar ook de aanpassing daarvan aan de economische ontwikkelingen in hun land. Tegelijkertijd kan men daarmee de vruchten plukken van het mededingingbeleid.
De macro-economische coördinatie in de eurozone is algemeen gesproken gegrondvest op dialoog en consensus. Zij is gericht op handhaving van een gezond en stabiel macro-economisch kader en optimalisering van het beleidsmengsel op korte termijn, opdat het hoofd kan worden geboden aan cyclische ontwikkelingen. Het belangrijkste doel is ervoor te zorgen dat de economische groei niet achterblijft bij haar reële mogelijkheden. De resultaten van het structuurbeleid in de partnerlanden en de gemeenschappelijke voordelen van de Economische en Monetaire Unie zijn misschien minder tastbaar dan de gevolgen van de macro-economische beleidsvormen. Het is evenwel duidelijk dat het bestaan van efficiënte en flexibele markten van doorslaggevend belang is voor de versterking van het ontwikkelingspotentieel en de waarborging van een soepel functionerende Economische en Monetaire Unie. Om storingen te voorkomen en een soepele werking van de interne markt te garanderen moeten de structurele beleidsvormen die een rechtstreekse weerslag hebben op de werking van de interne markt en de mededinging worden onderworpen aan sterkere vormen van mededinging.
Dan het Europees sociaal model. Waar bestaat dat uit? In de conclusies van de Europese Raad van Barcelona wordt dit beschreven als een model dat is gegrondvest op goede economische prestaties, een hoog niveau van sociale bescherming en onderwijs en sociale dialoog. Het Europees sociaal model ondersteunt dus zowel de economische als sociale welvaart en is gegrondvest op de onderlinge band tussen economische efficiëntie en sociale vooruitgang. De nationale stelsels lopen weliswaar uiteen, maar wij hebben dit speciaal Europees sociaal model dat wordt versterkt met de Europese sociale beleidsvormen en tot doel heeft Europa economisch machtiger te maken. Het Europees sociaal model uit zich in de Unie in verschillende vormen en heeft tot nu toe een cruciale rol gespeeld. Het heeft bijgedragen aan de gestage vooruitgang in de productiviteit en het sociaal niveau in heel de Unie geleidelijk aan opgetrokken. Ook heeft het ervoor gezorgd dat de voordelen zo breed mogelijk werden verspreid. Dit model moet echter worden gemoderniseerd om het efficiënter te maken. Daarbij spelen de sociale partners een heel belangrijke rol. De hervorming wordt bovendien gemakkelijker gemaakt door de samenwerking op Europees niveau bij vraagstukken zoals werkgelegenheid, sociale integratie en hervorming van de pensioenstelsels.
De agenda voor het sociaal beleid speelt een uitermate belangrijke rol bij de modernisering van het Europees sociaal model. De baken daarvoor is het strategisch doel van Lissabon. Volgens dit doel moet Europa de sterkst concurrerende en dynamische kenniseconomie ter wereld worden, met duurzame ontwikkeling, meer en betere banen en een grotere sociale samenhang. Dit komt ook heel duidelijk tot uiting in de opvatting dat het doel van Lissabon één strategisch doel is, en niet drie tegen elkaar indruisende doelstellingen. Het behoeft dan ook geen betoog dat de bewerkstelliging van meer en betere banen of de bevordering van de sociale samenhang ter ondersteuning kan dienen van het mededingingsvermogen en de verbetering van de economische prestatie. De ranglijst van het concurrentievermogen, die wordt opgesteld door het Economisch Wereldforum, waarop Europese landen als Finland, Zweden en Denemarken een heel hoge plaats innemen, toont duidelijk aan hoe belangrijk deze wisselwerking is. Het welslagen van de sociale agenda hangt af van talrijke factoren, hetgeen op zich al een belangrijk voordeel is aangezien men geconfronteerd is met een hele waaier van instanties die betrokken zijn bij de tenuitvoerlegging van de agenda en aldus de inspanningen voor de modernisering van het Europees sociaal model worden versterkt. De sociale partners spelen hierbij een cruciale rol.
De sociale beleidsvormen zijn dus niet enkel het resultaat van goede economische prestaties maar dragen tegelijkertijd in belangrijke mate bij aan de economische groei. Modernisering van het sociaal model betekent aanpassing en ontwikkeling, opdat rekening kan worden gehouden met de snelle veranderingen die zich voltrekken in de economie van de samenleving.
Tot slot wil ik nog onderstrepen dat enerzijds de economische welvaart afhankelijk is van een efficiënte concurrentie tussen bedrijven en anderzijds de sociale vooruitgang afhangt van de solidariteit tussen de burgers. Beide factoren hebben bijgedragen aan het succes van Europa. Concurrentie zonder solidariteit zou leiden tot de wet van de jungle; solidariteit zonder concurrentie zou leiden tot stagnatie. Daarom is het Europees model gegrondvest op de markteconomie, en daarom hebben daarin de rechten van de werknemers en de sociale dialoog beslag gevonden. Als wij dit combineren met ontwikkelde sociale stelsels krijgen wij de mogelijkheid om in de economieën van onze samenleving de noodzakelijke structurele veranderingen door te voeren en aldus conflicten te vermijden en sociale stabiliteit te verzekeren. 
Grossetête (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, met de uitbreiding hebben wij zo straks “live” een keerpunt in de geschiedenis van Europa meegemaakt. Deze uitbreiding heeft plaatsgevonden tegen de achtergrond van de onzekere internationale situatie, de problemen op het gebied van de veiligheid en het behoud van onze gemeenschappelijke sociale en milieumodellen, allemaal zaken die hoognodig moeten worden aangepakt.
De uitbreiding heeft dus een politiek doel maar moet ook een factor zijn van dynamiek en groei. Wij willen allen een welvarende Unie voor 450 miljoen consumenten, een dynamische Unie, een solidaire Unie. Om dat te bereiken moeten we alles in het werk stellen om de performance en de concurrentiekracht te bevorderen ten behoeve van duurzame groei. Dat vereist handelen op meerdere fronten. Wij moeten steun geven en stimulansen bieden aan onze winstgevende ondernemingen, aan onze en onze speerpuntsectoren ontwikkelen. Wij moeten de investeringsinspanningen vergroten, want als de Europese Unie over een euro beschikt, moet zij die euro niet alleen uitgeven maar ook investeren om innovatie en onderzoek te bevorderen, de positie van onze KMO’s te versterken en de overdracht van ondernemingen te stimuleren. Ook moeten wij de euro gepaard doen gaan met een betere coördinatie van het sociaal-economisch beleid, want wat Europa echt nodig heeft is een economische in permanente samenspraak met de Centrale Bank. Bovendien moeten wij het Stabiliteits- en Groeipact herzien dat in tijden van groei strikter moet zijn dan de huidige 3-procenteis, maar ietwat soepeler in tijden van stagnatie.
Het Europa dat wij nastreven mag niet enkel en alleen worden gegrondvest op economische belangen, maar moet ook de waarden van sociale ontwikkeling en volledige werkgelegenheid omvatten. Om te zorgen dat onze medeburgers weer een positieve kijk op Europa krijgen is een sociaal Europa nodig met meer nadruk op de solidariteit. Het Europese model dat wij willen opbouwen berust op de waarden van humanisme, vrijheid en solidariteit. Die solidariteit komt voort uit een economische groei die een bevredigend pensioenpeil kan garanderen, de zwaksten kan beschermen en de rechten van de werknemers en van het gezin kan bevorderen. Kortom, in mijn optiek staat dat sociale Europa gelijk aan het Europa van de werkgelegenheid.
Goebbels (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, er bestaat geen eenvormig Europees sociaal model. De sociale stelsels van onze vijfentwintig lidstaten zijn in verschillende tijdperken tot stand gekomen, als uitkomst van zeer uiteenlopende sociale conflicten, vakbondsacties en politieke gevechten.
Maar er is wel iets dat wij in Europa op sociaal gebied gemeen hebben, namelijk het besef - dat door onze volkeren breed gedeeld wordt - dat de economie in dienst moet staan van sociaal welzijn en een gezond milieu. De markt is een gegeven waar we niet omheen kunnen, maar de markt is niet meer dan de wisselwerking van vraag en aanbod op een bepaald moment. Zij is niet staat te anticiperen op de toekomst. Het voorbereiden van strategische keuzen voor een duurzame ontwikkeling blijft dan ook de meest verheven taak van de politiek.
Het sociaal beleid en de verzorgingsstaat vinden hun oorsprong op ons continent. Het sociaal beleid heeft onze verschillende manieren van leven vormgegeven en zal ook bepalend zijn voor onze toekomst. Ons Europa moet sociaal zijn of anders zal het te gronde gaan. De burgers van onze vijfentwintig lidstaten zullen zich slechts definitief met Europa identificeren indien de Unie erin slaagt concreet aan te tonen dat zij in staat is de levensomstandigheden van alle burgers te verbeteren. Toekomstige uitbreidingen zijn slechts mogelijk als Europa zorgt voor meer welvaart voor eenieder. Op dit moment hebben de burgers twijfels over de toekomst. Zoals de heer Delors heeft opgemerkt: in perioden van economische tegenspoed neemt het vertrouwen in het Europees project aanmerkelijk af.
Het Europese project kan niet beperkt blijven tot de vrije markt, tot vrijhandel . De liberale sirenen beloven meer vrijheid en meer materiële welvaart door middel van deregulering, oftewel ongebreidelde liberalisering. Soms moeten inderdaad maatschappelijke keurslijven, monopolies en gemakzuchtige zekerheden worden doorbroken, maar deregulering zonder dat daar betere regels op volgen leidt tot de wet van de jungle. De nieuwe vrijheden moet samengaan met gelijke kansen en worden gecompleteerd met een niet aflatende solidariteit jegens de zwaksten van onze samenlevingen.
Een Europees economisch beleid mag zich niet beperken tot een deugdzaam monetair beleid en het toezicht op begrotingstekorten. Ik herhaal met klem dat de stabiliteit in de ogen van de socialisten een publiek goed is, dat moet worden verdedigd in het belang van de zwaksten. Stabiliteit zonder groei leidt echter tot een sociale kaalslag.
Europa moet zijn begroting aanpassen aan zijn ambities. Uitgaven voor de toekomst moeten voorrang krijgen. Door te investeren in menselijk kapitaal, in onderzoek en in infrastructuur kunnen we de voorwaarden scheppen om te voldoen aan de verlangens van onze medeburgers: het recht op werk, gezondheid, onderdak, een fatsoenlijk inkomen en een redelijk pensioen.
Laten we terugkeren tot de beroemde triptiek van de heer Delors: “Competitie die stimuleert, samenwerking die versterkt en solidariteit die verenigt!”
”Solidarność” was het sleutelwoord voor het vallen van het IJzeren Gordijn, waardoor de politieke eenwording van Europa mogelijk werd.
Solidariteit moet het kernwoord blijven van ons Europa, zowel intern, teneinde een sociaal Europa op te bouwen, alsook naar buiten toe. Europa moet ook het voortouw nemen in de strijd voor een werkelijke mondialisering, een globalisering die op sociaal, economisch en milieugebied iedereen omvat, zodat niet miljarden inwoners van tweederde van de landen op deze aarde worden buitengesloten.
Jensen (ELDR ).
   Mevrouw de Voorzitter, commissaris Dimas, hoe maken we de uitbreiding in economisch en sociaal opzicht een succes? Dat doen we door het nieuwe Europa uit te rusten voor de internationale concurrentie. U heeft daar al op gewezen, mijnheer Dimas. We doen dat door initiatieven en ondernemingszin te bevorderen, door te blijven werken aan een interne markt met vrije concurrentie, en door te zorgen voor een interne markt voor financiële diensten, zodat de bedrijven voldoende en goedkoop kapitaal krijgen om mee aan de gang te gaan. We doen het door te zorgen dat consumenten en belastingbetalers een veelzijdig aanbod aan hoogwaardige producten en diensten krijgen tegen een redelijke prijs.
De les die we hebben getrokken uit de bittere ervaringen met de commando-economie van het communisme was immers dat economische vrijheid en politieke vrijheid met elkaar samenhangen. Daarom moeten wij in het nieuwe Europa niet bang zijn voor economische vrijheid. We moeten niet bang zijn voor particuliere ondernemingen en vrije concurrentie. Deze begrippen vormen de sleutel tot economische welvaart, geen bedreiging.
Ik heb gemerkt dat men in onze nieuwe lidstaten enigszins gepikeerd was over de onwil om vanaf het begin vrij verkeer van werknemers uit de nieuwe landen toe te staan. Ja, zelfs landen zoals het mijne, die vanaf de eerste dag hun grenzen openstellen voor werknemers uit de nieuwe lidstaten, hebben een bewaking van de arbeidsmarkt ingesteld en de toegang tot sociale uitkeringen beperkt.
”Wat denken jullie wel van ons?” zeggen mijn Baltische en Poolse vrienden. Ik moet toegeven dat de vreugde over de val van de Muur en de uitbreiding van de EU veel te snel veranderd is in bezorgdheid over de veranderingen in het kielzog van die gebeurtenissen. Te snel zijn wij vergeten dat veel burgers van de nieuwe lidstaten in werkelijkheid een rijk en veilig bestaan in het Westen hebben verlaten om terug te reizen naar financiële onzekerheid, teneinde hun land op te bouwen. Te snel vergeten wij de ervaringen met eerdere uitbreidingen, die immers goede resultaten hebben opgeleverd, en we hechten veel te weinig waarde aan de vele voordelen die een onderlinge werkverdeling ons geven kan.
De snelle economische groei en de dynamiek van de nieuwe lidstaten zal een frisse wind doen waaien in de economieën van de oude lidstaten. Wij moeten meehelpen om die groei te bewerkstelligen, onder andere met steun van de regionale fondsen om de interne structuur van deze landen op te bouwen. De EU-steun van maximaal 4 procent van het bruto nationaal product per jaar is een groot bedrag voor de nieuwe lidstaten, maar een bescheiden bedrag voor de oude. Men kan met een zeker recht betwijfelen of het überhaupt mogelijk is om die grote steunbedragen te gebruiken in het door ons gewenste tempo. Daar zullen we wat aan doen door te zorgen voor een eenvoudiger administratie en betere mogelijkheden voor een doelmatig gebruik van het geld.
We moeten ambitieus zijn en ons meer inspannen voor onderzoek en onderwijs, zodat we het nieuwe Europa ontwikkelen volgens de richtsnoeren en doelstellingen die zijn vastgelegd in het proces van Lissabon, en we zullen ook hard werken aan het ontwikkelen van de sociale dialoog waar de commissaris het over had. Dat wordt een moeilijk karwei, maar als we dit werk onder andere steunen via de agentschappen in Bilbao, Thessaloniki en Dublin, hebben we volgens mij een goede mogelijkheid om dit proces te bevorderen. 
Ainardi (GUE/NGL ).
   - Mevrouw de Voorzitter, het verheugt ons allen de bevolkingen van de tien nieuw lidstaten van de Europese Unie te mogen verwelkomen. De uitbreiding betekent hoop op vrede, samenwerking en vruchtbare uitwisselingen tussen de volken.
We mogen echter niet weglopen voor de problemen die op onze weg liggen. In de pas toegetreden landen is het bruto binnenlands product per inwoner slechts 45 procent van het gemiddelde in de vijftien oude lidstaten. Om in aanmerking te komen voor toetreding hebben ze hun economieën drastisch moeten herstructureren. Voorwaarde was dat ze het liberale model toepasten en de slechts door concurrentie gestuurde marktmechanismen introduceerden. Dat ging ten koste van een op solidariteit en economische samenwerking gebaseerd sociaal beleid. De Commissie heeft op geen enkel moment rekening willen houden met de ernstige economische en sociale gevolgen van die gedwongen vermarkting.
Nu treden deze landen echter toe tot een Europa dat in een crisis is verwikkeld. De in 2000 gelanceerde strategie van Lissabon, die tot doel heeft volledige werkgelegenheid en een zeer hoog mededingingsvermogen te verwezenlijken, is niet geslaagd. Voor het eerst in tien jaar heeft de Commissie erkend dat de werkgelegenheid is teruggelopen. Samen met de Raad maakt zij zich zorgen over de deïndustrialisatie. Met vele opeenvolgende richtlijnen is concurrentie gebracht in de posterijen, de energiesector, het luchtvervoer en het spoorvervoer, zonder dat men serieus heeft willen nagaan wat de gevolgen daarvan zouden zijn voor de werkgelegenheid, het milieu en het prijspeil.
Op de Europese Raad van Barcelona hebben de staatshoofden en regeringsleiders gemeenschappelijk afgesproken de pensioengerechtigde leeftijd te verhogen. Er is echter een onhoudbare tegenspraak tussen enerzijds de roep om voorrang te geven aan de werkgelegenheid en anderzijds de flexibilisering van het werk te bespoedigen en de loonkosten te verlagen door reusachtige fusies en herstructureringen van de industrie te laten plaatsvinden. De Raad en de Commissie zitten vastgeroest in de logica van het Verdrag van Maastricht en het Stabiliteitspact, en weigeren de gevolgen daarvan onder ogen te zien. Voor de bevolkingen is de tol echter hoog. We zijn ver verwijderd van de doelstellingen van het Verdrag van Rome, dat gericht is op de verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden van de arbeiders. Dat is de weg langs welke gelijkheid kan worden bereikt.
De strijd voor werkgelegenheid, tegen sociale uitsluiting, voor verbetering van de koopkracht en de arbeidsomstandigheden en voor handhaving en uitbreiding van de rechten van werknemers van bedrijven moet voor de Europese Unie, evenals het behoud en de verbetering van de openbare diensten, een concrete speerpunt worden. Dat betekent dat het economisch en monetair beleid van de Unie ingrijpend veranderd moet worden, daar dit nu uitsluitend toegespitst is op de eisen van de financiële markten en de mededingingsregels die elke industriële strategie verstikken. De taken van de Europese Centrale Bank moeten worden bijgesteld in de richting van investeringen die banen opleveren en industriële projecten.
Door de richting van het Europese project te veranderen komen we los uit het dogmatisme en kunnen we in gesprek gaan en nadenken over alternatieve mogelijkheden. De werkgelegenheidsstrategie kan slechts met succes worden bekroond als deze de werknemers werkelijk de bevoegdheid geeft in te grijpen om geplande ontslagen op te schorten en de huidige fusiegolf te stoppen. Elke fusieovereenkomst dient sociale clausules te bevatten en er zijn sancties nodig voor het geval de richtlijnen betreffende de raadpleging van de werknemers niet worden nageleefd.
Ten slotte, mevrouw de Voorzitter, vereist Europa, als bron van hoopvolle verwachtingen, dat de volkeren met elkaar delen wat ze als beste in huis hebben. Voor het Europa van morgen is het noodzakelijk dat de werknemers en de burgers het heft in eigen hand kunnen nemen. Dat is het Europa waaraan we moeten werken. Het is een veeleisend karwei waaraan mijn fractie gedurende de afgelopen vijf gewerkt heeft, en we zijn er nog lang niet. 
Messner (Verts/ALE ).
   Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, de euforie die in dit Parlement heerst en die ik ook bij vooraanstaande Europese politici constateer, is begrijpelijk, maar ik vraag mij uiteraard één ding af: is dat enthousiasme ook bij de bevolking aanwezig?
Europa is zonder twijfel een uniek succesverhaal, ik denk daarbij alleen al aan het handhaven van de vrede en aan het tot stand gebrachte handelskader. Europa is ontstaan als economisch gebied, met name uit de hoop om na vijftig jaar oorlog eindelijk een vreedzame samenwerking in Europa te creëren. In deze tijd moeten wij ons realiseren dat wij als afzonderlijke landen te klein zijn om ons in een geglobaliseerde wereld te positioneren. Gezamenlijk kunnen wij daar echter wel in slagen. Dat is wellicht ook de grootste nieuwe uitdaging waar wij voor komen te staan. Deze uitdaging kunnen wij echter alleen het hoofd bieden als wij in staat zijn om in 450 miljoen Europese hoofden een Europees bewustzijn te creëren. Daar zal ook dit Parlement een bijdrage aan moeten leveren. Ik betwijfel of dat bewustzijn er op dit moment al is, maar dat zullen wij bij de Europese verkiezingen aan de hand van de opkomst kunnen constateren.
Wij hebben een grondwet en een gemeenschappelijk buitenlands beleid nodig, maar ook het Europa van de regio’s mag als waarde niet verloren gaan. Als een gemeenschap van waarden moeten wij behalve goederen ook waarden “exporteren”. Alleen als wij in Europa in staat zijn om de leidende rol te heroveren op gebieden waar wij sterk in waren - met name wat kennis betreft - zullen wij geloofwaardig genoeg zijn om ook normen als levenskwaliteit, vredeshandhaving en duurzaamheid uit te dragen als basis voor een verantwoord beleid. Met de pretentieuze opstelling die wij in de afgelopen decennia in onze welvaartsdemocratieën hebben ontwikkeld, zal het echter niet Europa zijn dat verder groeit, maar hoogstens de werkloosheid, de armoede en de corruptie. Daarom ben ik van mening dat wij allen afzonderlijk, de regio’s, de landen en de EU als geheel, hogere eisen aan onszelf moeten stellen. Niet aan de Gemeenschap, aan de overheid, aan de EU, maar aan elk gedeelte afzonderlijk. Wij moeten niet alleen benadrukken wat wij bereikt hebben, maar met name centraal stellen wat wij nog allemaal moeten doen, en dat is nog ontzettend veel. Pas als wij ons dat realiseren, kunnen wij onze positie versterken! 
Krasts (UEN ).
   - Kijkend naar de halflege banken zou men kunnen concluderen dat velen onder ons nog onder invloed zijn van de opwindende gebeurtenissen rond de uitbreiding. Het werk moet echter doorgaan.
De grootste uitbreidingsronde die heeft plaatsgevonden in de geschiedenis van de Europese Unie was aanleiding tot uitvoerige debatten over de noodzaak om de Europese Unie te hervormen. Het belangrijkste gevolg van deze inspanningen was de voorbereiding en bespreking van de ontwerp-Grondwet van de Europese Unie. Er is echter minder nagedacht en gesproken over de manier waarop de sociale en economische effecten van de uitbreiding van de Europese Unie kunnen worden omgezet in een succes voor de Europese Unie van de Vijftien en de nieuwe lidstaten. De Europese Unie is uitgebreid met landen met volkomen verschillende economische en sociale ontwikkelingsniveaus. Dit betekent dat met de uitbreiding een nieuw begrip moet ontstaan van de manieren waarop de sociale en economische groei van de Europese Unie kan worden gewaarborgd.
Ik wil u eraan herinneren dat de gemeenschappelijke markt van de Europese Unie is gecreëerd om de concurrentiekracht van de leden te vergroten en dat zij is gegrondvest op de vier fundamentele vrijheden. Bijna alle vijftien lidstaten van de Europese Unie, met uitzondering van het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden - in dit laatste land heeft het parlement het betreffende voorstel van de regering op bewonderenswaardige wijze weggestemd - hebben een overgangsperiode ingevoerd voor het vrije verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten. Kort voor het moment waarop de basis voor de overige drie vrijheden van kracht zou worden, klonken er nog luidere stemmen over belastingdumping en oneerlijke belastingconcurrentie en werd gesproken over de noodzaak van belastingharmonisatie, ook al heeft de Europese Conventie dit idee onlangs verworpen. Er leeft ook angst over een mogelijke kapitaalvlucht naar de nieuwe lidstaten, die gevolgd zou kunnen worden door een vlucht van banen in oostelijke richting. Economen zullen nooit ophouden te debatteren over het juiste belastingniveau.
Voor zover ik weet heeft alleen Oostenrijk gepast gereageerd op de eventuele banenvlucht, namelijk door de omzetbelasting te verlagen. De belastingpolitiek van Ierland heeft het land bijzonder aantrekkelijk gemaakt voor investeringen van multinationals (dit als voorbeeld). In mijn ogen getuigen de besluiten die door Zweden, het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Oostenrijk zijn genomen van een gezonde benadering van de uitdagingen die door de uitbreiding van de Europese Unie worden geboden. Alleen op die manier zullen door de uitbreiding van de Europese Unie unieke mogelijkheden ontstaan voor de Europese eenwording en kunnen de spanningen van de binnenlandse politiek in de lidstaten sneller worden opgelost.
Wij moeten de zaken vanuit een realistisch perspectief bekijken. De steun die de nieuwe lidstaten ontvangen uit de fondsen van de Europese Unie, die ik ten zeerste waardeer, zullen niet voldoende zijn om de bestaande sociale en economische verschillen tussen de lidstaten op te heffen, hoe doelmatig ze ook worden aangewend en hoe groot het vermenigvuldigingseffect ook zal zijn. De uitbreiding van de Europese Unie ...
Blokland (EDD ).
   - Mevrouw de Voorzitter, van 10 tot en met 13 juni zijn er in de vijfentwintig lidstaten verkiezingen voor het Europees Parlement. Daarmee gaat een droom in vervulling. Het zijn echter ook verkiezingen waarvan de opiniemakers verwachten dat er afgerekend gaat worden met het beleid van zittende regeringen. Geen afrekening echter met het beleid van het Europees Parlement. Kennelijk ontbreekt een directe relatie tussen de toestand in de lidstaten en het beleid dat wij hier maken.
In de aanloop naar de verkiezingen is er in Nederland een website met als naam "geenwoorden.nl". De kiezer wil immers daden zien en weten of de partijen en parlementsleden hun verkiezingsbeloftes zijn nagekomen. De burger heeft recht op een overheid die waarmaakt wat ze belooft en die goede voornemens omzet in goed beleid. Als ik deze parallel doortrek naar de Europese Commissie, blijkt dat de verklaring van vandaag weer uit mooie voornemens en goede wensen bestaat, en opnieuw kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het daar ook deze keer bij blijft.
Ik heb de afgelopen maanden diverse malen in het debat over het economisch beleid aandacht gevraagd voor het vastgelopen Lissabon-proces. Dit proces zit muurvast, omdat de lidstaten op elkaar wachten met de uitvoering van de maatregelen. Voor deze uitvoering moeten de lidstaten zelf zorgen en u begrijpt dat er met 25 lidstaten toch een paar landen moeten zijn die het voortouw nemen. Als Parlement hoeven wij daarbij niet stil te zitten, wij kunnen in onze resoluties de doelstellingen van Lissabon beter definiëren. Dan krijgen we haalbare doelstellingen en u begrijpt dat bij haalbare doelstellingen uitvoering mogelijk is.
Het wordt de hoogste tijd om werk te maken van het Europees sociaal-economisch beleid. De lidstaten moeten dat beleid uitvoeren en wij moeten toezien op de uitvoering van de gemaakte afspraken. Zo wordt er met de verkiezingen straks niet afgerekend, maar een mandaat gegeven. 
Lepper, Andrzej (NI ).
   - (PL) Mevrouw de Voorzitter, op ons rust de zware verantwoordelijkheid voor de burgers van de Europese Unie, hun welzijn en welvaart. De toetreding tot de Europese Unie met gelijke rechten is een historische rechtvaardigheid. Dit zijn de woorden van de hoogste autoriteit ter wereld, de Allerheiligste Vader Johannes Paulus II. Dit was ook de gedachte bij het ontstaan van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal of EGKS, zoals uitgesproken door Robert Schuman, groot staatsman en patriot. Deze gedachte beoogde vrede in Europa en in de wereld en welvaart voor de mensen.
Maar hoe ziet de werkelijkheid eruit? Europa kent twee polen: het Europa van de rijken en het Europa van de armen. Er is een andere economische aanpak nodig. Wij moeten per onmiddellijk de weg van het neoliberalisme en de globalisatie in haar kwalijkste vorm vaarwel zeggen. Niet de vrijemarkteconomie is de oplossing, maar een sociale markteconomie overeenkomstig de sociale leer van de kerken van verschillende bekentenissen. Het is onaanvaardbaar wanneer de situatie in een land wordt gekenmerkt door een kleine groep rijke en een grote groep arme burgers. Wij zeggen daarom "nee!" tegen de verrijking over de ruggen van de armen en zeggen dat de rijken de armsten moeten helpen. Wij moeten ons inzetten voor economische groei in heel Europa door middel van groei van het midden- en kleinbedrijf en door het scheppen van arbeidsplaatsen. Alleen zo kunnen wij de plaag van de eenentwintigste eeuw, armoede en werkloosheid, doelmatig bestrijden. Alleen zo kunnen wij de economische wedloop met de Verenigde Staten en de Aziatische landen als China en Japan in ons voordeel beslechten. Verder mogen wij de samenwerking met Rusland en Oekraïne niet schuwen.
Polen is op vernederende en ongelijke voorwaarden tot de Europese Unie toegetreden. Dat is de schuld van de Poolse onderhandelaars. Zij kraaiden victorie, maar de werkelijkheid ziet er anders uit. De productie wordt beperkt. De productiequota’s en -limieten leggen ons beperkingen op: gedurende 24 jaar bij de tabaksproductie, 35 jaar bij de schapenfokkerij, 52 jaar bij de melkproductie en 34 jaar bij de staalproductie. Wij zullen in de toekomst afrekenen met degenen die schuld aan deze toestand dragen en wij zullen hen ter verantwoording roepen. Van exportland van voedsel en staal is Polen een importland geworden. Samoobrona (Zelfverdediging) eist heronderhandeling van het Toetredingsverdrag. Alleen de volledige benutting van onze industriële en landbouwcapaciteit geeft ons de kans een einde te maken aan de armoede en de werkloosheid. Om een maatschappelijke revolutie te voorkomen moet de Europese Unie terugkeren tot de hoogste waarden: de mens, het gezin, het werk en een waardig leven. 
De alterglobalisten hebben gelijk: nadat wij de extremen hebben weggewerkt moeten wij gezamenlijk een uitweg uit deze situatie zien te vinden. Samoobrona is wat de Europese Unie en Polen nodig hebben.
De Voorzitter.
   - Mijnheer Lepper, ik moet u het woord ontnemen. Het spijt mij. Ik herinner u eraan dat sprekers die minder spreektijd hebben gekregen dan zij gewenst hadden, een schriftelijke versie kunnen indienen van de interventie die zij hadden willen uitspreken. Zij kunnen deze schriftelijke versie dan laten publiceren als een interventie die gehouden is tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement. 
Laar (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, geachte Europeanen, iets langer dan 20 jaar geleden heeft het Europees Parlement een verklaring aangenomen waarin de bezetting van de Baltische staten door de Sovjet-Unie werd veroordeeld en waarin onze vrijheid werd geëist. Vandaag zitten we dan eindelijk allen bijeen in deze ruimte als vrije landen en vrije Europese burgers om gezamenlijk te beslissen over de toekomst van ons continent. Ik ben diep ontroerd dat ik in deze historische zitting van het Europees Parlement, de eerste plenaire vergadering sinds de uitbreiding, de mogelijkheid heb om u in mijn moedertaal toe te spreken.
Zo komt er een einde aan gedwongen verdeeldheid; Europa is weer één. Het is waarschijnlijk dit historisch perspectief dat de nieuwe lidstaten in staat stelt de Europese Unie als meer te zien dan alleen een gemeenschappelijke markt, als een gemeenschappelijk huis dat is gebaseerd op gemeenschappelijke waarden en inzichten. Er is vandaag geen sprake meer van een oud Europa en een nieuw Europa: er is maar één Europa, ons gemeenschappelijk huis. Daarom moeten we hier en vandaag niet vragen: ‘Wat kan Europa voor ons doen?’ maar ‘Wat kunnen wij voor Europa doen?’.
Dit is nog belangrijker gezien het feit dat de economische en sociale situatie van Europa als niet al te rooskleurig moet worden beschouwd. We moeten de feiten onder ogen zien. De ontwikkeling van Europa is het afgelopen decennium aanzienlijk vertraagd. Hoewel de doelstellingen van de Lissabon-strategie in ieder opzicht juist zijn, moeten we toegeven dat na de aanneming ervan het verschil in concurrentiekracht tussen Europa en de Verenigde Staten eerder groter dan kleiner is geworden. Met het oog hierop hebben sommigen spottend verwezen naar de woorden van de Sovjetleider Nikita Chroesjtsjov die beloofde dat zijn land Amerika na tien jaar zou hebben ingehaald, met als resultaat dat zijn land nog verder ging achterlopen.
Ik wil niet dat de Lissabon-strategie een zelfde lot ten deel valt. Om dit te voorkomen zal de nieuwe Europese Commissie, samen met het Parlement, resoluut te werk moeten gaan. Zij moeten de regeringen van de lidstaten die zich gereserveerd hebben opgesteld tegenover de hervormingen, ertoe aanzetten deze toch uit te voeren. Ik hoop van harte dat de uitbreiding van de Europese Unie ook een extra stimulans zal geven aan dit proces. Jazeker, het BBP van de nieuwe lidstaten is lager dan dat van de oudere. In tegenstelling tot een eerdere spreker geloof ik evenwel niet dat wij ons bij de Europese Unie hebben aangesloten om in de komende eeuw gerieflijk te kunnen leven van de steun die afkomstig is van de rijkere lidstaten. Een dergelijke houding zou immoreel en funest zijn voor zowel Europa als onszelf. Estland kan zich niet alleen richten op het financiële voordeel dat Europa zou bieden.
Ons doel moet duidelijk zijn: zo snel mogelijk - in het geval van mijn vaderland, Estland, denk ik aan een periode van ten minste 15 jaar - een levensstandaard bereiken waarbij we geen hulp van rijkere Europese landen meer nodig hebben.
Om dit doel te bereiken, dienen we onze hoge groeicijfers te handhaven en vast te houden aan onze liberale economie, en niet de weg van belastingharmonisatie in te slaan, hetgeen rampzalige gevolgen zal hebben voor Europa. Ik hoop ook dat de beschuldigingen gericht tegen de nieuwe lidstaten niet meer zullen worden herhaald, want alleen door een snelle groei en door het ontwikkelen van belastingconcurrentie in heel Europa kan Europa als geheel zijn concurrentiepositie verbeteren.

Ciemniak (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen dat ik, nu Polen lid is van de Europese Unie, voor het eerst het woord mag voeren tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement. Nobel gezelschap edelt de mens.
De economische groei bedraagt in Polen thans 6%. Het lidmaatschap van de Europese Gemeenschap biedt ons de kans deze groei te bestendigen en onze ontwikkeling te versnellen. Overeenkomstig de strategie van Lissabon moet de Europese Unie tegen 2010 de meest dynamische en meest concurrerende economie ter wereld worden. Ik geloof dat dit project zal slagen. Economisch concurrentievermogen en marktwerking schieten evenwel op het vlak van de sociale ontwikkeling tekort.
Wij hebben een evenwichtige groei nodig die economische doelmatigheid koppelt aan de beginselen van sociale rechtvaardigheid en milieubescherming. De mens moet de kern vormen van alle economische processen, de markten moeten de mens dienen - de mens niet de markten. Dankzij een dergelijke aanpak kunnen alle burgers de vruchten plukken van de Europese integratie en kunnen wij een samenleving creëren zonder hindernissen en verdeeldheid. Evenwichtige groei van de lidstaten van de Europese Unie betekent eveneens groei van de regio’s en versterking van de lokale gemeentes. Investeringen van de structuurfondsen en het Cohesiefonds in nieuwe arbeidsplaatsen, in het onderwijs, in wetenschap en moderne technologie moeten prioriteit krijgen. Ik ben ervan overtuigd dat de versterking van het economisch concurrentievermogen bij eerbiediging van de beginselen van evenwichtige groei zal leiden tot een verbetering van de levenskwaliteit van alle Europeanen. Dat is immers het doel van onze gezamenlijke inspanningen. Samen staan wij sterk. 
Rousseaux (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we hebben het vandaag over een Europees sociaal-economisch model. Daarbij moeten we allereerst denken aan de zelfstandigen, de micro-ondernemingen. Zes jaar geleden, in 1997, waren er volgens de cijfers van Eurostat 18.802.423 ondernemingen in de toenmalige Europese Unie, waarvan 18 miljoen micro-ondernemingen. De helft van die 18 miljoen waren eenpersoonsbedrijfjes en de andere helft, zo’n 8,5 à 9 miljoen dus, waren bedrijfjes met slechts een tot negen mensen op de loonlijst.
Wij moeten dus allemaal het belang van deze micro-ondernemingen in ons achterhoofd houden bij het maken van de Europese wetgeving van morgen, zeker op de dag dat we de uitbreiding met de nieuwe lidstaten vieren. De wetgeving moet op hen worden aangepast, er moet rekening gehouden worden met hun specifieke behoeften en de geringe omvang van deze micro-ondernemingen, en iedereen moet bedenken dat deze zelfstandigen, deze mensen in de vrije beroepen, deze handelaren, deze ambachtslieden, deze kunstenaars en deze landbouwers allemaal moedige mensen zijn die Europa een menselijk gezicht geven doordat zij diensten verlenen van persoon tot persoon. Dat is belangrijk nu Europa ook meegaat in de mondialisering en met de steeds verder gaande technologisering.
Daarom roep ik iedereen die meewerkt aan de toekomstige Europese wetgeving op om wetgeving te maken die is toegesneden op de specifieke behoeften van de kleine ondernemingen die al hun energie in de productiviteit moeten steken. Laat iedereen in het achterhoofd houden dat geen enkel bedrijf groot begonnen is en dat de starters van vandaag voorbestemd zijn de middelgrote en grote bedrijven van morgen te worden. Door onze economische rijkdom kunnen we beschikken over een hoog niveau van sociale bescherming in dit Europa dat ons na aan het hart ligt.
Zo kunnen we ons verzekeren van succesvolle bedrijven en bovendien het sociale Europa zeker stellen. 
Nogueira Román (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, net als in de Europese maatschappijen, is ook in dit Parlement een grote meerderheid voorstander van een politiek Europa. Wij heten de nieuwe lidstaten dan ook graag welkom. De meeste leden van dit Parlement zijn ook voorstander van een Grondwet die de Unie in staat stelt zich verder te ontwikkelen als een politieke, in diversiteit verenigde entiteit, opdat wij aldus onze unieke historische ervaring kunnen consolideren, en wel binnen een werelddeel dat de vorige eeuw nog het toneel is geweest van verschrikkelijke tragedies.
Er zijn echter ook nog naties zonder staat - zoals mijn natie, Galicië - die nog niet als zodanig in de ontwerp-Grondwet worden erkend. Wij willen een politiek Europa, een Europa van de burgers en de volkeren, en daarom zullen wij blijven strijden voor de erkenning van onze naties en ons recht op zelfbestemming binnen de Unie. Wij willen een politiek Europa, mijnheer de Voorzitter, maar ik vertel u daar wel bij dat dit ook een sociaal Europa moet zijn. Dat is vooral belangrijk nu er broedervolken tot de Unie toetreden met een inkomen per hoofd van nog geen 40 procent van het gemiddelde van de Unie van de Vijftien.
Het is daarom paradoxaal - en onverantwoordelijk - dat de rijkste Europese staten, die beweren een politiek Europa te verlangen, nu op de begroting van de Europese Unie willen bezuinigen. Die zou maar 1 procent van het BBP mogen bedragen, alhoewel er als gevolg van de uitbreiding twee maal zoveel mensen in doelstelling 1-gebieden - gebieden met een inkomen per hoofd van minder dan 75 procent van het gemiddelde - woonachtig zullen zijn. Dat zijn er nu 63 miljoen; het zullen er de nu volgende jaren 153 miljoen worden. Het zal dus ook weinig helpen als we het voorstel van de Commissie volgen en voor de begroting een percentage van 1,14 aanhouden. Als we op deze manier doorgaan, komen we nooit in de buurt van een sociaal Europa. De middelen voor inwoners van doelstelling 1-gebieden zullen gehalveerd worden. Daarmee zetten we het cohesiebeleid waar de gehele Unie tot nu toe baat bij heeft ondervonden op losse schroeven, en dat zou een kwalijke zaak zijn, niet alleen voor de Unie van de vijftien maar ook voor de uitgebreide Unie van de Zevenentwintig. 
Bielan (UEN ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de uitbreiding van de Europese Unie is sinds enkele dagen een feit. Dit betekent dat wij worden geconfronteerd met nieuwe uitdagingen op het vlak van de werkwijze en de besluitvorming over het lot van de toekomstige Europese Gemeenschap. Als vertegenwoordiger van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten en als Pool wil ik hierbij verklaren dat ik mij vastberaden zal inzetten voor de visie van een Europa van nationale staten, een Europa dat kracht put uit zijn verscheidenheid en uit de rijkdom van al zijn regio’s. Ik zal mij sterk maken voor een solidair Europa.
Een van de grootste uitdagingen is voor de Gemeenschap ongetwijfeld de overbrugging van de enorme economische verschillen die in ons continent zijn ontstaan als gevolg van de besluiten van de Conferentie van Jalta. Deze besluiten zijn Polen destijds bruut opgelegd. Daarom hebben wij thans het volste morele recht om forse ontwikkelingssteun te eisen. In alle Poolse provincies is de levensstandaard thans lager dan 75% van het gemiddelde van de Europese Unie. In sommige gebieden, zoals de regio Świętokrzyskie, bedraagt hij slechts 35% van het Uniegemiddelde. Het steunbeleid voor de armste regio’s van de Europese Unie is derhalve een van de belangrijkste uitdagingen voor de komende jaren.
Het verloop van het debat over de begroting van de Europese Unie toont aan in welke mate de oude lidstaten bereid zijn om het solidariteitsbeginsel te laten prevaleren boven hun directe economische eigenbelang. Ik heb de eer vandaag in het Europees Parlement te spreken namens de regio’s Małopolska en Świętokrzyskie. Het vervult mij met blijdschap dat deze gebieden via mijn stem tot u, vertegenwoordigers van de Europese volkeren, spreken. Het zuiden van Polen staat bekend om zijn vlijt en dynamiek. Ik ben er derhalve van overtuigd dat de mensen in onze regio het zullen redden en in de nieuwe Europese Unie zullen slagen. Maar ons succes, het succes van de regio’s Małopolska en Świętokrzyskie, vereist vandaag solidariteit van uw kant, vertegenwoordigers van het rijkere deel van Europa. Wij hebben steun nodig voor de ontwikkeling van de infrastructuur om het zuiden van Polen beter met de rest van Europa te verbinden. Wij hebben steun nodig voor een verstandige en pijnloze herstructurering van het platteland. Wij hebben tenslotte programma’s nodig die de jongeren in Małopolska en Świętokrzyskie in staat stellen om volledig te kunnen profiteren van het aanbod van opleidingen in de uitgebreide Europese Unie.
Dames en heren, tot slot wil ik u van harte uitnodigen naar een van de mooiste steden van Europa en hoofdstad van onze regio, Krakau te komen. De rijke geschiedenis, de prachtige architectuur en het bijzondere karakter van zijn inwoners dragen bij tot een unieke sfeer, waar miljoenen buitenlandse gasten jaarlijks van genieten. 
Kozlík (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is mij een eer en genoegen om in het Europees Parlement op te mogen treden als een van de vertegenwoordigers van de Slowaakse Republiek en ook om iedereen te mogen bedanken die ons heeft geholpen bij de toetreding tot de Europese Unie. Vanuit economisch oogpunt waren de nieuwe lidstaten echter al lang voor 1 mei 2004 deel geworden van de Europese Unie.
In 1990, kort na de val van het IJzeren Gordijn en het eind van de Koude Oorlog, hadden de landen van het Oostblok een handelsoverschot ten opzichte van de geavanceerde Westerse landen van ongeveer 10 miljard dollar. In de daarop volgende jaren is deze indicator volledig omgedraaid en in 2002 hadden de landen van het voormalig Oostblok een handelstekort ten opzichte van de geavanceerde Westerse landen van rond de 40 miljard dollar.
Dit was te wijten aan het feit dat de geavanceerde Westerse landen profiteerden van hun superieure concurrentiepositie en de markten van de oostelijke landen, waarvan het economisch potentieel jaarlijks met 50 miljard dollar groeide, openbraken en penetreerden. Daaruit is voor een deel de economische groei in de geavanceerde Westerse landen in de jaren negentig van de twintigste eeuw voortgekomen.
Vandaag zijn we getuige van de uitbreiding van de Europese Unie. De bestaande lidstaten zetten enerzijds een vriendelijk gezicht op tegenover de nieuwe lidstaten, maar anderzijds hebben vele onder hen beperkingen opgelegd aan het vrije verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten.
Daarom beschouw ik de discussies over de verlaging van de nationale bijdragen aan de EU-begroting als niet helemaal gepast. Als er twijfels bestaan over de bestemming van deze middelen of de manier waarop deze worden uitgegeven en gebruikt, dan is het tijd om op zoek te gaan naar een effectiever model voor de werking van het gehele mechanisme voor de verdeling van EU-middelen. Het systeem van regionale en structurele solidariteit, dat een van de bronnen van toekomstige economische groei in de EU kan zijn, mag niet financieel worden verzwakt.
En dus, dames en heren, wil ik u in alle rust maar toch dringend verzoeken om verstandige besluiten te nemen, waarmee de broze verwachtingen van de burgers van de nieuwe lidstaten na de toetreding tot de EU niet zullen worden geschaad.
Thyssen (PPE-DE ).
   - Voorzitter, we moeten het Europese economische en sociale model veiligstellen. Dat krijgen we meer dan ooit van alle kanten te horen, zeker nu de hereniging een feit is en veel mensen zich nog een beetje onwennig voelen in ons grote Huis. De mensen kennen de waarde van de sociaal-ecologisch gecorrigeerde vrije-markteconomie. Zij weten dat concurrentievermogen en solidariteit hierbij twee sleutelwoorden zijn. Zij beseffen dat het Lissabon-proces moet worden voortgezet en versterkt.
Ik zou een pleidooi willen houden om in het sociaal-economische beleid van de toekomst de kleintjes niet te vergeten. Wij moeten blijven werken aan een beter ondernemingsklimaat, waarin meer mensen zowel zin hebben als de mogelijkheid krijgen om een bedrijf op te zetten. We moeten sowieso meer aandacht hebben voor het MKB, want tweederde van de werkgelegenheid en de toegevoegde waarde wordt daar gecreëerd. Waarom, mijnheer de commissaris, zouden we in de volgende Commissie geen specifieke MKB-commissaris opnemen, die een horizontale bevoegdheid krijgt en op basis daarvan in een matrixmodel op elk van de verticale bevoegdheidsterreinen samenwerkt met de verschillende vakcommissarissen.
Ten slotte denk ik dat we ook het voorstel voor de interne-marktrichtlijn eens goed moeten bekijken en waar nodig bijsturen, om te voorkomen dat we op sociaal gebied het kind met het badwater weggooien.
Ter afronding nog dit. We zijn nu herenigd, we zijn met vijfentwintig landen en we gaan nu samen verder. De tien nieuwe landen die erbij gekomen zijn, hebben ons getoond dat het mogelijk is structureel in te grijpen en dat men de moed moet hebben bij zijn standpunt te blijven om de lange-termijndoelstellingen van vrede, welvaart en een goed sociaal klimaat te halen. Laat het traject dat zij hebben afgelegd, ons tot voorbeeld strekken en laten we verder werken aan het bewaren van een evenwicht in Europa tussen de noden van een goed werkende markt en de wensen van de mensen. 
Katiforis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega’s, dit is een goed tijdstip om het economische beleid eens in een bredere optiek te plaatsen en een blik te werpen op zowel het verleden van het Europa van de Vijftien als de toekomst van het Europa van de Vijfentwintig.
Daarbij moeten wij als eerste belangrijke punt opmerken dat er in de Europese Unie geen rechtsgrondslag is voor een echt gemeenschappelijk economisch beleid. De Unie heeft geen bevoegdheid voor de opstelling daarvan. Ze moet zich beperken tot de coördinatie van het beleid van de lidstaten. Deze versplintering van het economisch beleid kan echter niet in de schoenen geschoven worden van de huidige mondialisering. Ten tweede is er een groot strategisch initiatief noodzakelijk, een initiatief dat alle krachten van de Europese economie vlot kan trekken. Ten derde heeft de Europese economie, afgezien van een groot strategisch initiatief, ook een groot strategisch doel nodig.
De toetreding van de tien nieuwe lidstaten biedt ons de gelegenheid om dit groot initiatief te ontplooien en tot inspiratiebron te maken van onze inspanningen. De Oost-Europese economieën kunnen de locomotief worden van de nieuwe Europese economie, mits wij, het oude Europa, de moed en fantasie hebben om de Verenigde Staten van Amerika te imiteren en, net zoals de VS aan het einde van de Tweede Wereldoorlog voor ons heeft gedaan, het einde van de Koude Oorlog te markeren met een soort Marshallplan voor Oost-Europa.
Het grote doel dat wij nodig hebben, wordt ons aangereikt in het ontwerp voor een Europese Grondwet. Voor het eerst in de geschiedenis van de Verdragen wordt - in artikel 3 - volledige werkgelegenheid uitgeroepen tot een van de objectieve doelstellingen van de Unie. Daarmee wordt tegelijkertijd het verzoek verworpen van de Europese Centrale Bank om het doel van prijsstabiliteit op gelijke voet te behandelen. Prijsstabiliteit is belangrijk, en wij moeten ons ook aan dat doel houden, maar zij is niet belangrijker, en mag nooit belangrijker zijn dan het doel van volledige werkgelegenheid. Volledige werkgelegenheid was een fundamenteel onderdeel van het oud Europees model, en ik heb weliswaar aandachtig geluisterd, mijnheer de commissaris, maar ik heb u in uw overzicht van het Europees model helaas nergens horen spreken over volledige werkgelegenheid. Dat model moeten wij opnieuw op de voorgrond plaatsen, opdat Europa de weg van het herstel terugvindt. 
Reiljan, Janno (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat deze uitbreiding van de Europese Unie historisch maakt is de poging om landen met sterk uiteenlopende ontwikkelingsniveaus op een soepele en effectieve manier te laten samenwerken. Om die taak succesvol te voltooien moet er een duurzaam globaliseringsmodel worden gecreëerd waarmee de groei van de door de ontmanteling van de oude grenzen ontstane spanningen, meningsverschillen en conflicten kan worden tegengehouden. In de komende vijf jaar zullen alle instellingen van de Europese Unie, inclusief het Europees Parlement, voor historische uitdagingen komen te staan op het vlak van economisch beleid.
Op de eerste plaats moet er een evenwichtige oplossing gevonden worden voor het probleem van de harmonisering van de concurrentievoorwaarden voor ondernemingen in landen met verschillende economische ontwikkelingsniveaus. Het is duidelijk dat landen met lagere inkomensniveaus niet in staat zullen zijn om net zo veel te investeren in sociale zekerheid, gezondheidszorg, milieubescherming en andere maatschappelijke activiteiten als de rijkere landen. Lagere sociale lasten bieden ondernemingen een concurrentievoordeel op de korte termijn, maar dit leidt tot onvrede bij ondernemingen in landen met hogere belastingniveaus. Als ondernemingen vluchten naar landen met een lagere belastingdruk worden de ontwikkelde maatschappijen gedestabiliseerd. Om de belangen van alle partijen gelijkelijk te dienen en daartussen een evenwicht te vinden, zullen de leden van het Europees Parlement, zelfs indien zij beschikken over grote kennis op economisch gebied en over een fijn gevoel voor politiek, de komende jaren zeer grote inspanningen moeten verrichten.
De tweede uitdaging die ik wil noemen betreft de poging om landen met verschillende ontwikkelingsniveaus qua openbare infrastructuur dichter in de buurt te brengen van de voorwaarden voor toetreding tot de Europese Economische en Monetaire unie. De nieuwe leden die de oude planeconomie hebben losgelaten moeten nu enorme investeringen doen om de infrastructuur op het vlak van onderwijs, wetenschap, gezondheidszorg, milieubescherming, binnenlandse veiligheid en juridische bescherming te moderniseren. Om deze investeringen te financieren zonder de algemene voorwaarden van het Stabiliteits- en Groeipact te schenden zou het belastingniveau moeten worden verhoogd, maar hiermee zou de toch al geringe concurrentiekracht van de ondernemingen, die zich nog in de opbouwfase bevinden, in gevaar worden gebracht. Investeringen in de infrastructuur zouden gefinancierd kunnen worden door leningen, maar daarmee zouden het begrotingstekort en de staatsschuld oplopen, hetgeen weer in strijd zou zijn met de belangrijkste voorwaarden voor de invoering van de eenheidsmunt. Dit betekent onder meer dat als er strikt rekening moet worden gehouden met zowel de voorwaarden voor de eenheidsmunt als met de noodzaak om de concurrentiekracht van ondernemingen te beschermen, de nodige investeringen nooit gefinancierd kunnen worden. Dit zal op zijn beurt het duurzame karakter van de ontwikkeling in gevaar brengen, en dan zal een wissel worden getrokken op de toekomst van het land. Versterking van de eenheid van de Europese Unie …
Podobnik (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ons gemeenschappelijk Europees huis heeft vele belangrijke kamers. Zo zijn er politieke, economische, culturele en spirituele kamers, maar ook sociale kamers. Ik ben ervan overtuigd dat het Europese sociale en economische model van het allergrootste belang, zo niet cruciaal is voor de integratie van de Europese Unie. De essentie van dit model kan simpelweg worden samengevat met de stelling dat concurrentie en solidariteit met elkaar worden verenigd.
De gegevens uit een onderzoek van , tonen aan dat de opvattingen van Oost- en West-Europeanen over de markt en het sociale stelsel waarin de overheid moet voorzien, sterk met elkaar overeen komen. Daarom zijn de burgers van de tien nieuwe lidstaten, waaronder mijn eigen land, Slovenië, voornamelijk geneigd twee vragen te stellen: zijn de dagen van het oude Europese sociale en economische model geteld, en zal het Europese sociale marktmodel in de EU van vijfentwintig lidstaten kunnen overleven? Mijn antwoord is dat het zal overleven; het moet overleven. Natuurlijk zal het model in staat moeten zijn om op bepaalde veranderingen te reageren, zoals de ongunstige demografische ontwikkelingen, de stijgende kosten van de gezondheidszorg en het pensioenstelsel, en niet te vergeten de ontwikkeling van een evenwichtigere vertegenwoordiging van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt.
Ik wil hier wijzen op de inhoud van een rapport dat in opdracht van de Europese Commissie is opgesteld door een team van deskundigen onder leiding van Jacques Sapir. Daarin wordt ondubbelzinnig aanbevolen om Europese cohesiefondsen ter beschikking te stellen van de toetredingslanden. Dan zullen deze fondsen naar de mensen gaan die ze het hardst nodig hebben. Ik ben stellig de mening toegedaan dat de EU de toetredingslidstaten dezelfde voorwaarden moet bieden als zij de nieuwe lidstaten van de vorige toetredingsronden heeft geboden. Om eerlijk te zijn hebben de lidstaten die de Europese Unie hebben gesticht tot dusverre een voorkeursbehandeling genoten bij de verdeling van fondsen.
Szabó (PSE ).
    Dames en heren, Europese arbeidskrachten zijn duur. Soms wordt dit beschreven als een negatief aspect, als een factor die de concurrentiekracht in de weg staat, maar toch is het een goede zaak. Het biedt een behoorlijke levensstandaard aan niet alleen de beroepsbevolking maar ook degenen die niet meer of nog niet actief zijn op de arbeidsmarkt, of er tijdelijk niet aan kunnen deelnemen. De prijs is uiteraard een belangrijke factor in de concurrentiekracht, maar slechts één factor; de andere is kwaliteit. Daarom waren we verheugd te zien dat in 2000, in de Lissabon-strategie, werd vastgesteld dat de toekomst van het Europese economische en sociale stelsel staat of valt bij het welslagen van de pogingen om voor 2010 van Europa de meest concurrerende kenniseconomie te maken. De sleutel tot dit succes is onderwijs, opleidingen, levenslang leren en onderzoek en ontwikkeling.
Wij leven nu in het jaar 2004. In de wedloop bij onderzoek en ontwikkeling is de kloof ten opzichte van de Verenigde Staten nog groter geworden. De harmonisering van het onderwijs- en opleidingsbeleid bevindt zich op een zeer laag niveau, en het concept van levenslang leren verspreidt zich lang niet zo snel als gewenst is. Daarom ziet het er naar uit dat, terwijl de VS zich herstelt van de recessie en het Verre Oosten zijn dynamische economische groei op basis van goedkope arbeid doorzet, Europa blijft stagneren. Het Europese sociale stelsel is een verworvenheid die we in stand moeten houden, maar de Europese economie is wel steeds minder in staat om hier de financiële middelen voor te produceren. Het zou verkeerd zijn als we in deze situatie niet wisten wat te doen en daarom machteloos toekeken, maar het zou nog erger zijn als we wel degelijk wisten wat te doen maar bij de pakken neer gingen zitten.
Dames en heren, de Hongaarse natie kende ooit een dichter met vuur in zijn hart, Sándor Petőfi, die de natie ten tijde van de revolutie van 1848 met de volgende woorden aanspoorde om tot actie over te gaan: 'Vandaag is de juiste tijd, maar morgen kan het te laat zijn.' De komende vijf jaar zal zeker niet de beste tijd voor Europa zijn, maar misschien zal het ook nog niet te laat zijn. Laat dit de nalatenschap aan onze opvolgers zijn die op 19 juli bij elkaar komen: het zal afhangen van hun wijsheid, vastberadenheid en vermogen of er samengewerkt wordt, of de ongunstige tendensen worden omgekeerd, en of het Europese sociale stelsel uiteindelijk niet meer zal blijken te zijn dan een aardig experiment dat gedoemd is te mislukken vanwege onvoldoende economische steun.
Libicki (UEN ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb de eer te spreken in het Europees Parlement als een van de eerste afgevaardigden uit Polen en als eerste uit Wielkopolska. Mijn collega’s en ik zullen zich in de Europese Unie inzetten voor de volgende doelstellingen.
In de eerste plaats willen wij een soeverein Polen. Wij zijn van mening dat onze soevereiniteit beter is gewaarborgd binnen de Europese Unie dan erbuiten. Wij willen een sterk en soeverein Polen in een sterk Europa.
Op de tweede plaats de economie. Het lijdt voor ons geen twijfel dat het lidmaatschap van de Europese Unie ons ontwikkelingskansen geeft die wij buiten de Gemeenschap zouden mislopen. Wel is van belang dat het economisch beleid van de Europese Unie de vrije concurrentie bevordert en op het fundamentele beginsel van de Europese Unie berust, namelijk solidariteit. Dit biedt de armere, zojuist toegetreden landen kansen. Daarom eisen wij het behoud van de communautaire begroting op het huidige niveau in plaats van de verlaging ervan. Voorts verlangen wij structurele investeringen in de nieuwe lidstaten.
Ik spreek tot u als Pool en inwoner van Wielkopolska. Hier was het dat Keizer Otto III en de gezant van paus Sylwester II, kardinaal Robert, in het jaar duizend in Gniezno de Poolse vorst Bolesław Chrobry ontmoetten en bij het graf van de heilige Wojciech de toestand in Europa bespraken rond de eeuwwisseling van de tiende en elfde eeuw. Ook vandaag moet een gelukkig en vreedzaam Europa in naam van God en de christelijke waarden worden opgebouwd.
Wielkopolska, de regio waar ik woon, staat vanouds bekend om de vlijt en dynamiek van zijn inwoners. De mensen in Poznań, Kalisz, Leszno, Piła, Konin, Gniezno, Września, Gostyń, Kościan, Rawicz, Ostrów, Koło en vele ander steden, stadjes en dorpen in Wielkopolska zullen alles in het werk stellen opdat Polen zal slagen. Dit succes wensen wij voor onszelf en voor de talrijke Poolse jongeren. Polen heeft de laatste jaren de sterkste groei van het aantal studenten in Europa. Hun aantal is de afgelopen jaren verzesvoudigd. Voor hen, voor de jongeren van Polen, wensen wij een sterk Polen in een sterk Europa. 
Őry (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het vrij verkeer van werknemers is een van de belangrijkste Europese grondrechten. De mogelijkheid van werknemers om zich vrij te bewegen is zowel voor henzelf als voor de ondernemingen van belang. Het vrij verkeer van werknemers staat tegelijk borg voor concurrentiekracht en een constante groei van de Unie, maar het kan niet worden losgezien van het vraagstuk van de sociale zekerheid. Op het vlak van het sociale zekerheidsnetwerk staat het geen discriminatie tussen werknemers toe op basis van hun nationaliteit.
Een van de belangrijkste doelstellingen van de nu tot vijfentwintig leden uitgebreide Unie is een aanzienlijke verhoging van haar concurrentiekracht. Alleen op die manier kan zij gelijke tred houden met haar voornaamste mededingers, de VS en Japan. De in 2000 opgezette strategie van Lissabon voorziet hierin, en deze doelstelling uit 2000 dient in de nabije toekomst een sleutelrol te vervullen in de nationale wetgeving en ook in het Europees Parlement. Wij kunnen de strategie van Lissabon echter alleen met succes ten uitvoer leggen als we het werkgelegenheidspeil en de mobiliteit van de beroepsbevolking aanzienlijk weten te verhogen. Helaas is dit veelbelovende proces de afgelopen maanden vastgelopen en de stemmen van degenen die op basis van bepaalde irrationele angsten het vrij verkeer van werknemers willen uitstellen, zijn luider gaan klinken.
Wij kennen allen de arbeidsmarktonderzoeken naar het verwachte verkeer van werknemers uit de tien nieuwe lidstaten. Uit de gegevens blijkt dat nauwelijks één procent van de actieve bevolking in de komende jaren op zoek wil gaan naar werk in een andere lidstaat. De paniek is daarom volledig ongegrond: de nieuwe lidstaten, met inbegrip van Hongarije, zullen zich natuurlijk voegen naar de bepalingen van het Toetredingsverdrag, maar verwachten daarbij wel - en terecht - dat de beperkingen ten aanzien van de arbeidsmarkt niet botweg zullen worden ingegeven door vooroordelen en angst.
De bepalingen ten aanzien van de stabiliteit van de afzonderlijke lidstaten moeten altijd zijn gebaseerd op specifieke onderzoeken en het vraagstuk rondom de verwachte migratie van werknemers uit de nieuwe lidstaten moet van geval tot geval worden bekeken. Wij maken principieel bezwaar tegen een benadering waarin geen onderscheid wordt gemaakt tussen de nieuwe lidstaten. Het is in ieders belang in Europa dat optimaal gebruik wordt gemaakt van de geschoolde beroepsbevolking en van de strategische voordelen die een flexibele arbeidsmarkt biedt, zodat Europa op basis hiervan de snelst groeiende regio ter wereld kan worden.
Berès (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, en dan nu het sociale Europa! Ik denk dat als we willen dat dit feest van de uitbreiding werkelijk een feest wordt voor de komende jaren, we tegemoet moeten komen aan de verwachtingen van onze medeburgers. Wat zij van ons vragen is een sociaal Europa, een sociaal-economisch model dat de ruggengraat blijft vormen van onze Europese Unie, en werkgelegenheid voor iedereen.
Welnu, er zijn drie grote lijnen waarlangs we ons beleid moeten vormgeven. Allereerst: op welk vlak gaan we in de toekomst zorgen voor meerwaarde in de Europese Unie? De Unie moet daar gezamenlijk over nadenken. Ze moet nadenken over de arbeidsplaatsen van morgen. Dat zijn lokale arbeidsplaatsen. Dat zijn arbeidsplaatsen die er vandaag nog niet zijn, die betrekking hebben op de levenskwaliteit, op de dienstverlening aan personen. We moeten ook in staat zijn onze financierings- en investeringscircuits te beheersen. In de landen die onlangs “het oude Europa” werden genoemd en die vandaag deel uitmaken van het nieuwe Europa, het Europa van de Vijfentwintig, heerst grote angst voor verplaatsingen van arbeidsplaatsen. Zoals wij echter weten heerst onder de tien landen die zich zojuist bij ons hebben gevoegd ook de angst voor enerzijds een braindrain richting het Westen en anderzijds verplaatsing van bedrijven nog verder naar het Oosten, naar China en India. Het vraagstuk van de verplaatsingen moeten we dus samen aanpakken door onze onderzoeksinspanningen te controleren en te protesteren tegen nationaal beleid dat gericht is op het verminderen van de onderzoeksactiviteit.
We hebben bovendien strategieën nodig op het gebied van het industriebeleid. In de jaren 1990 zijn we erin geslaagd dat op het gebied van de automobielindustrie te doen, en daar heeft de Europese Unie het aan te danken dat zij nog zes automobielfabrikanten heeft, terwijl iedereen dacht dat deze industrie het af zou leggen tegen de explosieve kracht van de Japanse concurrentie. We moeten deze gemeenschappelijke kracht, of de kracht van de Gemeenschap, opnieuw opbouwen.
Ten tweede moeten we ons richten op de rechten. Er kan geen sprake zijn van een samenhangend Europa met een geconsolideerd sociaal en economisch model als er alleen verkeer van goederen is, als de rechten niet bestaan die wij hebben vastgelegd in het Handvest en die vallen onder de maatschappelijke verantwoordelijkheid van de ondernemingen of de sociale zekerheid. Tot slot zal ook de begroting uiting moeten geven aan een daadwerkelijke solidariteit. Deze mag niet beperkt blijven tot het schamele percentage van 1 procent van het BNP dat sommigen ons zouden willen opleggen. Er kan echter geen sprake zijn van solidariteit op begrotingsgebied zonder solidariteit op het gebied van belastingen.
Siekierski (PPE-DE ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de uitbreiding van vijftien tot vijfentwintig lidstaten brengt een ingrijpende verandering van de economische en sociale structuur van de Europese Unie met zich mee. Het BNP per hoofd van de bevolking gaat omlaag, de werkloosheid stijgt, de sociale kloof wordt dieper en het aantal armen neemt aanzienlijk toe. Tevens neemt het aantal achtergestelde regio’s toe dat steun nodig heeft van de communautaire begroting.
Er zijn echter ook positieve verschijnselen: de interne markt wordt groter en ons interne concurrentievermogen neemt toe, evenals ons externe concurrentievermogen. De systeemwijziging en de economische veranderingen in de tien nieuwe lidstaten maken een enorm ontwikkelingspotentieel los. In Polen betreedt thans een demografisch sterke generatie de volwassenheid en de productieve levensfase. Deze jonge mensen zijn over het algemeen uitstekend opgeleide burgers, die goed zijn opgewassen tegen de uitdagingen van de moderne economie. Deze generatie van jonge Europeanen staat open voor innovatie en vooruitgang en vormt onze grootste troef. Het sociale Europa legt de Europese economie aan banden en beperkt ons concurrentievermogen. Dit betekent niet dat wij de voor onze burgers zo belangrijke sociale verworvenheden over boord moeten gooien. Wel moeten wij blijven zoeken naar nieuwe ontwikkelingsinstrumenten.
Onlangs vroeg men mij waarmee - met welke gebouwen, monumenten, historische gebeurtenissen en verworvenheden - ik de Europese Unie associeer. Mijn antwoord luidde dat Europa grootse gebouwen heeft, prachtige monumenten en een rijke geschiedenis. Ik zei verder dat Europa schitterende tradities en verworvenheden kent, maar dat ik Europa in de eerste plaats in verband breng met de waarden die het heeft voortgebracht en aan de wereld heeft geschonken. Deze waarden zijn democratie, rechten van de mens, veiligheid en economische en sociale zekerheid. Op deze waarden moet de ontwikkelingsfilosofie van de Europese Unie berusten en hieraan moet zij worden getoetst. 
Falbr (PSE ).
   - (CS) Als voormalig vakbondsman wil ik zeggen hoe blij we zijn dat het Sociaal Handvest is opgenomen in de ontwerptekst van de Europese Grondwet, gezien het feit dat dit een van de zaken is waarvoor ik gevochten heb toen ik lid was van het bestuur van het Europees Verbond van Vakverenigingen. Ik denk dat de vijftien huidige lidstaten niet bang hoeven te zijn dat de tien nieuwe landen een grote financiële last zullen blijken te zijn. De meerderheid van de toegetreden landen weet dat ze voor zichzelf zal moeten zorgen, zoals de Tsjechische Republiek dat heeft gedaan. Als we het oostelijke deel van Duitsland, waar miljarden Duitse marken in zijn gepompt, vergelijken met de Tsjechische Republiek, dan is er eigenlijk niet veel verschil te zien.

 Mijnheer de Voorzitter, ik kan Spaans spreken.
Als voormalig vakbondsleider stel ik met voldoening vast dat het Sociaal Handvest in de ontwerp-Grondwet is opgenomen.
Ik denk dat de vijftien landen niet moeten vrezen dat er veel geld naar de nieuwe lidstaten zal vloeien, aangezien het merendeel van de nieuwe landen zichzelf zal moeten helpen, zoals ook de Tsjechische Republiek heeft gedaan. Als we de situatie in het oostelijke deel van Duitsland - dat steun ter waarde van miljoenen marken heeft ontvangen - vergelijken met de situatie in onze republiek, komen we tot de conclusie dat het verschil niet zo groot is.
De Vijftien lopen echter wel het risico dat er een gebied van sociale en fiscale dumping zal ontstaan. Velen van onze liberale politici zijn immers van oordeel dat dergelijke praktijken noodzakelijk zijn om onze landen welvarend te maken.
Zij beweren dat wij de betrekkelijke voordelen zolang mogelijk in stand moeten houden. Wij zijn het daar niet mee eens. Wij willen niet dat de Europese sociale staat wordt afgebouwd, want dat is juist wat ons in Europa het meeste aantrekt.
Ik roep onze collega’s uit de oude lidstaten op om aandachtig de jongste ontwikkelingen te volgen, met name de aanvallen op de vakbonden, de aanvallen in Slowakije, waar men de wet op het tripartiet overleg wil afschaffen.
Verder moeten wij ervoor zorgen dat onze landen gevrijwaard blijven van een veel voorkomende kwaal: de niet-naleving van de vigerende wetgeving.
Marini (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb veel waardering voor de vasthoudendheid waarmee de commissaris vandaag, in de eindfase van deze zittingsperiode, is teruggekomen op hetgeen de vorige spreker zojuist al zei, namelijk op de noodzaak de verdediging van het Europese levensmodel tot een van onze hoofddoelstellingen te maken.
Een liberale wind, een unieke gedachte leek de idee van rechtvaardigheid, die de politiek in Europa en in onze landen waardigheid verleent, te willen uitwissen. Ik ben blij dat de commissaris dit punt kracht bij gezet heeft. In Italië is een fraaie verhandeling van voorzitter Prodi in de boekwinkels verschenen, met de titel: (De droom en de keuzes). Prodi geeft hierin aan dat ons levensmodel, waarvan de opbouw begon aan het begin van de twintigste eeuw uitgaande van verschillende politieke ervaringen, de vrucht is van het werk van de grote sociaal-democratische stromingen, zoals de sociale doctrine van de kerk de vrucht is van het christelijke gedachtegoed. Vandaag zijn we inderdaad anders. Volgens mij moet deze opbouw een van onze hoofddoelen zijn. Dan zal men ons over twintig jaar niet alleen herinneren vanwege onze geschiedenis, onze christelijke wortels en de luister van onze steden, maar ook vanwege de verwezenlijking van een van de meest geavanceerde modellen van intermenselijke verhoudingen in de geschiedenis.
Ter afsluiting wil ik juist vandaag, op het einde van deze zittingsperiode, uiting geven aan mijn bezorgdheid over het steeds groter gemis aan regels en de steeds grotere arbeidsonzekerheid voor de jongeren. Natuurlijk moeten we veranderingen verdedigen, maar we moeten er ook voor oppassen dat we de jongeren niet alle zekerheid ontnemen! Ik wens de collega’s die ons opvolgen veel succes toe bij hun taak. 
Myller (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, u stelde in uw interventie Finland, Zweden en Denemarken tot voorbeeld van een Europees sociaal model. Het goede sociale niveau van deze landen is voor een groot deel gebaseerd op hoge belastingen, zowel bedrijfsbelasting, vermogensbelasting als lasten op arbeid. Op die manier kunnen er goed functionerende overheidsdiensten worden gecreëerd.
Onze gemeenschappelijke taak is nu belastingconcurrentie tegen te gaan. Daardoor zou men namelijk gedwongen kunnen worden om het fundament dat in deze Europese welvaartsstaten bestaat af te breken. Deze Europese welvaart is ook gebaseerd op tripartiete overeenkomsten - wij hebben hier gehoord, dat er wat dit betreft in sommige landen problemen bestaan - en op goede arbeidsmarktverhoudingen. Via onderhandelingen worden langetermijnovereenkomsten gesloten en wordt op die manier een evenwichtige groei gegarandeerd. Wij moeten er ook voor zorgen dat de komende dienstenrichtlijn, die door het nieuwe Parlement na de verkiezingen in juni zal worden behandeld, niet de dumping bevordert waarover hier is gesproken, maar dat daarin de verordeningen en wetten van het land waarin de diensten worden geproduceerd worden opgenomen.
Milieubescherming zorgt ook voor groei en stabiliteit. Wij moeten er echt voor zorgen dat wij duurzame groei realiseren en daarbij een blik op de toekomst gericht houden. Wij bouwen geen Europese Unie op met kortetermijnwinsten. Wij hebben duurzame groei nodig, en daarin is milieu de belangrijkste waarde. 
Bonnici (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb het afgelopen jaar als waarnemer in het Europees Parlement doorgebracht en daarom is het zonder meer een eer voor mij om deze vergadering voor het eerst, nu mijn land, Malta, formeel tot de EU is toegetreden, te mogen toespreken.
Het afgelopen jaar heb ik deel uitgemaakt van een aantal commissies, met name van de Economische en Monetaire Commissie en de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme. Ik heb vele debatten gevolgd en ook aan diverse onderwerpen een bijdrage geleverd, onder meer door een amendement in te dienen dat formeel werd gepresenteerd door een medeafgevaardigde. Dit amendement op het derde cohesieverslag werd eerst in de commissie en vervolgens in de plenaire vergadering aangenomen. Dit is een sprekend voorbeeld van de kansen die de toetredingslanden hebben gekregen om een bijdrage te leveren en de besluiten te beïnvloeden nog voordat zij lid werden. Dit is ook een duidelijk voorbeeld van de gastvrije houding van de leden van dit Parlement tegenover een waarnemer.
Ik heb het cohesieverslag reeds genoemd. Hoe kunnen we het economische en sociale model van Europa, waar dit debat over gaat, beter benadrukken? Het concept is de regio’s en landen die achterblijven bij de andere gebieden in de Unie een steuntje in de rug te geven. Dat is ook een uitstekend voorbeeld van de praktische solidariteit, die zo’n essentieel onderdeel vormt van de Europese Unie. Als iemand zou vragen wat de essentiële kenmerken van het Europese economische en sociale model zijn, zou men zeker dit aspect van steun aan de bewerkstelliging van cohesie en duurzame ontwikkeling moeten noemen. Daarmee wordt immers de nodige aandacht geschonken aan de levenskwaliteit van de EU-burgers. Wij moeten de economische groei van de EU stimuleren om onze burgers betere banen en een hogere levensstandaard te kunnen bieden. Het is echter ook belangrijk om de nadruk te leggen op een rechtvaardige en billijke inkomensverdeling.
Dit is de eerste en waarschijnlijk ook meteen de laatste toespraak die ik in dit Parlement zal houden, aangezien ik kandidaat ben voor de Europese Rekenkamer. Ik zal morgen niet over dit onderwerp stemmen omdat ik van mening ben dat men niet aan besluiten moet bijdragen die rechtstreeks op jezelf betrekking hebben.
Ik zal tot besluit enkele woorden spreken in het Maltees. 

 Vandaag kunnen we pas echt zeggen dat we onze plaats in Europa hebben ingenomen. De burgers van Malta maken nu ook deel uit van dit zo omvangrijke project waar iedereen in Europa zijn voordeel mee zal doen.
Vella (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het huidige Europese sociaal-economisch model heeft helaas niet de gewenste resultaten opgeleverd. De daarbij komende gevolgen van de uitbreiding kunnen het systeem nog verder onder druk zetten en tot nieuwe onevenwichtigheden en onverwachte veranderingen in werkgelegenheidspatronen en in de sociale cohesie leiden. De vele actieplannen en initiatieven voor de economische en sociale hervorming die in het verleden zijn ontplooid, hebben geen einde kunnen maken aan de gesel van de werkloosheid en arbeidsonzekerheid binnen de Europese Unie. Er bestaat nog altijd armoede en de traditionele socialezekerheidsstelsels staan onder druk. Voeg daar nog eens bepaalde negatieve aspecten van de globalisering aan toe en het plaatje wordt alleen maar deprimerender.
Er is geen maatschappelijke stabiliteit en geen werkelijke voorspoed wanneer er werkloosheid heerst, wanneer bestaande banen op de tocht staan en het concurrentievermogen geleidelijk afbrokkelt ten gevolge van het macro-economisch beleid en van belastingmaatregelen en beperkingen die niet op de praktijk ter plaatse zijn afgestemd.
Vooraf moet gezegd worden dat de corrigerende maatregelen die eventueel genomen moeten worden de huidige beschermingsniveaus van sociale zekerheid op geen enkele manier in gevaar mogen brengen. Idealiter zou het Europese sociaal-economisch model in de toekomst flexibeler moeten worden toegepast. Hetzelfde geldt voor het Europees monetair en fiscaal beleid. Er moet onderzocht worden op welke wijze flexibiliteit en eerlijke concurrentie naast elkaar kunnen bestaan en op welke wijze we ervoor kunnen zorgen dat de sociale markteconomie minder bepaald wordt door de vrije markt en meer door de sociale component.
In de uitgebreide Unie is sprake van een breed scala aan regionale en subregionale sociaal-economische scenario’s. Elk daarvan heeft zijn eigen specifieke karakter en voor elk scenario is een actieplan op maat nodig om investeringen aan te trekken, banen te creëren, de concurrentiekracht te behouden en nieuwe groeisectoren te creëren, en tegelijkertijd de niveaus van sociale stabiliteit en duurzame groei te waarborgen.
Als inwoner van de kleinste lidstaat, een eilandstaat, ben ik mij er ten zeerste van bewust dat het Europees sociaal en economisch beleid niet altijd tot de gewenste resultaten leidt wanneer het EU-breed lukraak wordt toegepast volgens het “”-principe, of het nu om werkgelegenheid gaat of om betere levenskwaliteit voor onze burgers. Het is dan ook mijn stellige overtuiging dat flexibiliteit en de mogelijkheid van een op maat gesneden toepassing voor specifieke gebieden en situaties in het toekomstige sociaal-economisch model van de EU verankerd moeten liggen, wil het kans van slagen hebben, en dat het flexibel genoeg moet zijn om binnen verschillende sociaal-economische scenario’s effectief te zijn. Alleen dan is er hoop op een verdere uitbreiding van de werkgelegenheid, een betere levenskwaliteit, grotere voorspoed, een betere sociale cohesie en grotere stabiliteit binnen de uitgebreide Europese Unie van de toekomst. 
Manninger (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil u zeggen hoe blij ik ben dat ik u nu als volwaardig Hongaars lid van de Commissie kan toespreken. Twintig jaar geleden al was de totstandkoming van een nauwe band met de landen van de westelijke helft van Europa voor de vertegenwoordigers van de Hongaarse Nationale Partij de belangrijkste doelstelling. In de afgelopen vijftien jaar hebben we echter veel kunnen leren. De nog niet geheel voltooide politieke, economische en sociale veranderingen zijn erg interessant.
Wij moeten ernaar streven dat meer en meer mensen in Hongarije - en in de toetredingslanden - gaan denken dat aansluiting bij de Europese Unie niet alleen een noodzakelijke oplossing is maar ook een wezenlijke bijdrage aan een zekere toekomst voor de mensen. Wij moeten een economie creëren waarin de concurrentie niet verstoort kan worden maar tegelijkertijd de toetredingslanden, waaronder ook Hongarije, kansen worden geboden om de achterstand in te halen.
Het is van cruciaal belang dat kleine dorpen, ook in de meest achtergebleven plattelandsgebieden, hun bevolking kunnen behouden. Daarbij moet rekening worden gehouden met niet alleen de problemen die voortvloeien uit de inkrimping van de industriële productie, maar ook de nadelen die worden veroorzaakt door de veranderingen in de landbouwproductie en zelfs het toerisme. In Hongarije bijvoorbeeld moet geïnvesteerd worden in de ontwikkeling van het Balatonmeer en de omgeving daarvan. Daarvoor is financiële steun nodig, want afgezien van de belangrijkste Europese routes moet ook de andere delen van het wegennetwerk verder ontwikkeld worden door middel van de aanleg van een noord-zuidverbinding in de westelijke en centrale delen van Hongarije. We kunnen wel zeggen dat we gereed zijn om ons bij de Europese Unie aan te sluiten, maar er moeten nog veel economische en sociale veranderingen plaatsvinden.
De andere politieke partij in Hongarije praat over modernisering. Ik geloof evenwel dat het uit de tijd is om het moderne socialisme te propageren hier in de instellingen van de Europese Unie, en gelukkig heeft niemand het er meer over. Wij kunnen ons vinden in de ontwikkeling van een kenniseconomie en van mogelijkheden voor IT-toegang. De nadruk moet echter worden gelegd op de beheersing van de nadelen van de globalisering, op de toename van de werkgelegenheid en op het vermogen van de toegetreden lidstaten om hun achterstand in te halen, waarbij de belangrijkste elementen van het sociale model intact moeten blijven. De toetreding zal alleen een succes worden indien de nieuwe landen de achterstand op de bestaande lidstaten kunnen inhalen. Daar willen wij aan mee werken.
Andersson (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitteer, het economische en sociale beleid in de EU is belangrijk, en het Europese model is gebaseerd op evenwicht tussen groei, vakbondsrechten, goede werkomstandigheden op de arbeidsmarkt en duurzame ontwikkeling. We moeten vaart zetten achter dit beleid. Met het oog op de groei moeten we ons inzetten voor onderzoek en ontwikkeling, voor scholing van arbeidskrachten, voor investeringen en nog meer.
Minstens even belangrijk is het dat de vakbeweging invloed krijgt op de ontwikkelingen in de afzonderlijke bedrijven en aldus aan een beter arbeidsmilieu kan bijdragen. Het is even belangrijk dat die ontwikkeling op de lange termijn duurzaam is. Ik ben daar optimistisch over. Ik geloof dat de uitbreiding positief kan zijn, niet alleen voor de nieuwe landen maar voor de hele EU - ook voor ons die reeds langer lid zijn van het Parlement en de EU. Ik geloof dat het een succes kan worden, een situatie met winst voor iedereen.
Ik kom zelf uit het Oostzeegebied en woon in Zweden. Ik geloof dat de groei kan worden gestimuleerd door de verbetering van de Oostzeehandel. Daarom is het belangrijk dat wij niet met elkaar concurreren door middel van sociale dumping, slechtere arbeidsomstandigheden of belastingdumping, waardoor onze welvaartssystemen zouden worden uitgehold, maar dat we de het niveau van de werknemersrechten en van onze welvaartssystemen handhaven.
We moeten investeren in nieuwe en schone technologie, die ook bijdraagt aan duurzame ontwikkeling en groei voor de lange, en niet alleen korte, termijn. Ik ben daar optimistisch over, maar daarvoor moet het evenwicht in het sociale model wel worden gehandhaafd. 
Šlesere (PPE-DE ).
   - Letland is trots dat het nu een volwaardig lid van de familie van de landen van de Europese Unie is geworden en dat we gezamenlijk kunnen werken in het belang van heel Europa. Wij werken al vijftien jaar lang aan dit doel. Het resultaat is aanzienlijk, in de zin dat we onze economie hebben ontwikkeld en een sociaal beleid hebben geschapen. We zijn echter ook op tal van problemen gestuit die met name relevant zijn met betrekking tot de gemeenschappelijke economie en het gemeenschappelijk sociaal beleid van Europa.
Een van deze problemen is de demografische crisis, waar heel Europa de gevolgen van ondervindt. De statistieken laten duidelijk zien dat er in heel Europa een zogenaamde demografische winter is ingevallen en dat doet natuurlijk de vraag rijzen voor wie we dit prachtige, verenigde en welvarende Europa aan het scheppen en bouwen zijn. Voor deze kwestie bestaat geen eenvoudige oplossing en zij heeft niet alleen te maken met economisch en sociaal beleid, maar ook met onze waarden.
Zelfs het best opgezette en meest evenwichtige werkgelegenheidsbeleid, de meest complete sociale bescherming en een goed systeem voor pensioenen, gelijkheid van mannen en vrouwen en sociale uitkeringen zullen nooit volmaakt kunnen zijn als ze niet gestoeld worden op de fundamentele waarden van de maatschappij, op ethische en morele normen. Alleen een harmonieus en gezond gezin is in staat ervoor te zorgen dat deze maatschappelijke waarden ieder individu, ieder kind worden ingeprent. Daarom moet altijd rekening worden gehouden met de belangen van het gezin, en deze belangen moeten de drijvende kracht zijn achter alle initiatieven op het vlak van economisch en sociaal beleid.
Letland is zich bewust van de bedreiging die de demografische crisis vormt en daarom zijn de kwesties inzake het welzijn van het gezin en het kind naar voren gebracht als prioriteit van de Letse regering. Wij roepen Europa op om soortgelijke actie te ondernemen, want alleen dan zullen we in staat zijn om de sociale problemen aan te pakken die heel Europa nu bedreigen, problemen die verband houden met de demografische crisis, de onafwendbare vergrijzing van de bevolking en de toename van de economische druk op de beroepsbevolking.
In heel Europa kan het economisch en sociaal welzijn niet los worden gezien van het welzijn van de gezinnen. Het welzijn van het kind hangt af van het welzijn van het gezin, en dit vormt de basis van een sterk, veilig and welvarend Europa. Daarom wil ik vandaag een beroep op u doen om bij het bespreken van ieder aspect van het economisch en sociaal beleid bijzondere aandacht te schenken aan de grondwaarde en de hoeksteen van de samenleving: het gezin.

Fico (PSE ).
   - Dames en heren, vandaag is het de eerste keer dat de Parlementsleden uit de nieuwe EU-lidstaten de gelegenheid krijgen om hun standpunten naar voren te brengen. Het is jammer dat deze standpunten in zo’n besloten milieu worden uitgesproken. Desalniettemin is het mij een eer om voor het Europees Parlement te mogen verschijnen.
Ik kom uit Slowakije dat net als de andere nieuwe EU-lidstaten in de afgelopen 15 jaar enorme veranderingen heeft ondergaan, veranderingen die in de ontwikkelde democratieën soms decennialang hebben geduurd. Deze veranderingen zijn zeer pijnlijk geweest en hebben grote ongelijkheid en sociaal onrecht teweeggebracht. Wij zijn er het levende bewijs van dat, als de sociale aspecten van de markteconomie tezamen met de effecten van experimentele hervormingen worden veronachtzaamd, en als voortdurend te sterk de nadruk wordt gelegd op de onzichtbare hand van de markt, het voor honderd procent zeker is dat enorme verschillen in de levensstandaard van de mensen en enorme verschillen tussen regio’s ontstaan.
Ik ben van mening dat we genoeg vuurwerk en recepties hebben gehad ter viering van de uitbreiding van de Europese Unie. We mogen niet vergeten dat er nu landen tot de Unie behoren waar het gemiddeld inkomen ongeveer 160 euro en het gemiddeld loon ongeveer 360 euro per maand bedraagt. Een volledige naleving van het Europese economische en sociale model zou voor sommige lidstaten als een noodrem kunnen werken. Wij hebben uiteraard grote bedenkingen tegen dit model maar het is moeilijk, zo niet onmogelijk om een in maatschappelijk opzicht eerlijker en vooruitstrevender model te bedenken. Wij willen onze ervaringen van de afgelopen 15 jaar aanwenden om een zo constructief mogelijke bijdrage te leveren aan de tenuitvoerlegging van dit model. Wij willen niet het deel van Europa zijn dat alleen maar aantrekkelijk is vanwege de lage loonkosten en de geringe sociale bescherming.
De invoering van beperkingen op het vrije verkeer van werknemers is niet bepaald de beste bijdrage geweest aan het Europees economisch en sociaal model. Men moet absoluut garanderen dat er niet nog meer van dergelijke 'bijdragen' worden geleverd en dat gelijkheid en solidariteit niet alleen voorkomen in glanzende brochures over de Europese Unie, maar echte Europese waarden worden.
Ribeiro (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we leggen nu beginselverklaringen af. Ik zal de paar minuten spreektijd van mijn laatste interventie tijdens deze zittingsperiode gebruiken om over dit onderwerp een standpunt te formuleren. Er is niet veel tijd, maar het is de moeite waard. Het zal vooral de moeite waard zijn als we zo kunnen verhinderen dat het zogenaamde economische en sociale model een holle frase blijft, een demagogische huls waaruit de levende materie geleidelijk aan verwijderd wordt. Die levende materie wordt gevormd door principes en waarden, en die principes en waarden moeten in de praktijk invulling krijgen. Het zijn verworvenheden, geen giften. Het zijn verworvenheden waarvoor we zullen moeten blijven vechten, geen giften waarvoor we dank verschuldigd zijn of giften waarom we steeds opnieuw zullen moeten verzoeken om te verhinderen dat het toegestane langzaam maar zeker wordt uitgehold.
Om dit verhaal binnen het gestelde tijdskader te kunnen vertellen neem ik Portugal als voorbeeld. Tientallen jaren lang zijn wij buiten het “Europees model” gebleven. Dertig jaar geleden zijn we er dankzij de revolutie van 25 april in geslaagd hervormingen te bewerkstelligen, met sociale verzekering, werkloosheidsuitkeringen en een minimumloon. Het recht op onderwijs en gezondheidszorg is in de grondwet vastgelegd, en daar hebben we voor moeten vechten. Werk - op het land, op zee, in fabrieken in de derde sector - heeft weer aanzien gekregen. Er zijn openbare diensten opgezet en men heeft geprobeerd de openbare, particuliere en collectieve sectoren samen in te zetten voor het algemeen welzijn. Belangrijk was vooral dat de democratische politiek zeggenschap hield over de economie, en niet omgekeerd. Wat vooral niet mocht gebeuren, is wat er later is gebeurd: de politiek heeft, met bescherming van verschillende zijden, de voorwaarden geschapen voor het ontstaan van sterke particuliere economische groeperingen. Sindsdien - en dan vooral sinds 1986 - heeft de nominale convergentie de prioriteit gekregen, wat heeft geleid tot grotere verschillen tussen de regio’s en steeds meer asymmetrie op sociaal vlak. Dat is het gevolg geweest van het feit dat de doelstellingen voor het economisch en sociaal cohesiebeleid niet correct waren geformuleerd. We moeten afstand nemen van onzinnige begrotingscriteria, waarbij vooral gekeken wordt naar de kosten voor de gevers en de baten voor de ontvangers. Waar het om gaat is dat we samenwerken en dat we elkaar middelen ter beschikking stellen, met wederzijds respect en ten behoeve van het welzijn van iedereen.
De uitbreiding die nu haar beslag gaat krijgen is van enorm belang. We zijn heel blij met deze uitbreiding. Zo brengen we de Europese volkeren en culturen dichter bij elkaar. Om ervoor te zorgen dat de waarden en principes die tezamen het Europese model vormen kunnen voortbestaan, moeten we rekening houden met zowel de positieve als de negatieve ervaringen die de lidstaten van de Unie van de Vijftien met dit model hebben opgedaan. We hebben niet alles aan het Beveridge-plan te danken. We hebben een harde strijd moeten leveren om de waardes en principes die arbeid aanzien en de arbeiders een menswaardig bestaan hebben gegeven in de wet vast te leggen. Het is overigens veelbetekenend dat er gisteren een verwijzing is gemaakt naar Reagan en Thatcher, twee leidende figuren van het neoliberalisme dat geen andere normen erkent dan die van de markt. Zij hebben al het mogelijke ondernomen om de eerder genoemde waarden en principes te ondergraven.
Van deze zijde van het Parlement heet ik het uitgebreide Europa en het nabuurschapsconcept welkom, in naam van een bezield Europees model, en dus niet een model dat uitsluitend een decoratieve retorische figuur is. Zo’n bezield model moet gebruik kunnen maken van alle bestaande institutionele, economische, sociale en culturele mogelijkheden die ons ter beschikking staan. Het mag dus niet gebruikt worden om één enkele ideologische oplossing op te leggen, met een neoliberale, federale en - onder het voorwendsel van de veiligheid - gemilitariseerde Grondwet.
Ik sluit af zoals ik ben begonnen, mijnheer de Voorzitter. Drie minuten zijn snel voorbij. We moeten ons laten leiden door oprechte solidariteit, vrede en wederzijds respect. Dat moeten bij de nieuwe aanpak de onderliggende waarden en principes zijn. Democratie is meer dan stemmen alleen. Waar het om gaat is dat burgers, arbeiders en volkeren daadwerkelijk participeren. 
Jarzembowski (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, naar mijn idee is het Europese economische en sociale model in verhouding tot veel andere gebieden in de wereld zo succesvol omdat wij in de afgelopen jaren een economisch effectief en zo milieuvriendelijk mogelijk Europees vervoersbeleid hebben ontwikkeld met verstandige kadervoorwaarden voor de werknemers. Ik noem als voorbeeld de rij- en rusttijden in het wegvervoer en de arbeidstijden in de transportsector. Dit Europese vervoersbeleid is enerzijds gebaseerd op het feit dat wij de uiteenlopende nationale regels in de transportsector al geharmoniseerd hebben of dat binnenkort zullen doen, zodat er ook in de vervoerssector een uniforme interne markt wordt gecreëerd. Als recente voorbeelden noem ik het openstellen van de nationale spoorwegnetwerken vóór 2006 respectievelijk 2007 met het oog op een discriminatieloos gebruik van die netwerken door alle spoorwegmaatschappijen voor vrachtdiensten in de Unie. Een ander voorbeeld is het creëren van een uniform Europees luchtruim vanaf 31 december 2004. Anderzijds is het Europees vervoersbeleid ook gebaseerd op het feit dat wij het denken en handelen in nationale infrastructuurnetwerken achter ons hebben gelaten en in de Unie een trans-Europees vervoersnetwerk opbouwen en uitbreiden. Zo hebben wij twee weken geleden toevallig een besluit genomen over een ingrijpende herziening van de trans-Europese vervoersnetwerken, waardoor wij ook op het gebied van de vervoersinfrastructuur de Unie van vijftien landen achter ons hebben gelaten en dertig prioritaire uitbreidingsprojecten voor de Unie van vijfentwintig landen hebben vastgesteld.
Ik ga er vanuit dat de nieuwe lidstaten de Europese regelgeving voor het vervoerswezen snel zullen omzetten, voor zover zij dat nog niet hebben gedaan, zodat de interne vervoersmarkt ook inderdaad in alle delen van de Europese Unie een feit wordt. Ik hoop dat wij in de volgende Commissie vervoer en toerisme het Europese vervoersbeleid gezamenlijk zullen bevorderen en verder zullen ontwikkelen. 
Kłopotek (PPE-DE ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, in mijn hoedanigheid van waarnemer, en thans als Parlementslid, is mij opgevallen dat de woorden solidariteit, steun en samenwerking in deze zaal veelvuldig in de mond worden genomen. Wanneer het evenwel aankomt op de werkelijke, concrete invulling leggen de verheven ideeën het maar al te vaak af tegen de directe belangen. Wij hebben dit bijvoorbeeld aan den lijve ondervonden bij de werkzaamheden van de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Hier benutten de "oude" Vijftien artikel 23 van het Toetredingsverdrag tussen Polen en de Europese Unie om onze toetredingsvoorwaarden op het vlak van landbouw naar beneden bij te stellen ten opzichte van de besluiten van Kopenhagen van december 2002.
Polen is een land met ongekende mogelijkheden, dat zich met gepaste steun schitterend kan ontwikkelen ten voordele van de gehele Europese Unie. Mijn land heeft in zijn duizendjarige geschiedenis aangetoond dat het niet terugschrikt voor moeilijke uitdagingen en dat het in staat is tot grootse daden voor het gemeenschappelijk welzijn.
Zonder overdrijven kan ik beweren dat Polen met de rijkdom van geest van zijn burgers en de kracht van zijn economie de Europese Unie sterker maakt. Wees niet bang, wij zullen Europa niet tot last zijn. Wij zullen een krachtige pijler van Europa worden. Nooit heeft Polen Europa teleurgesteld en nooit zullen wij Europa teleurstellen. Ik ben ervan overtuigd dat Europa Polen evenmin zal teleurstellen. 
Daniel Kroupa (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzittergeachte commissaris, dames en heren, het is twintig jaar geleden dat Tsjechoslowakije werd opgedeeld. De Tsjechen en de Slowaken konden het niet eens worden over een gemeenschappelijke grondwet. Gelukkig gingen we in een goede verstandhouding uit elkaar, vreedzaam en als vrienden. Ik ben blij dat we elkaar nu weer als vrienden en in vrede ontmoeten in de Europese Unie en in het Parlement.
Het verhaal van Tsjechoslowakije kan als een les dienen, vooral voor degenen die op het punt staan om te gaan onderhandelen over de Europese Grondwet. Als er binnen het uitgebreide Europa geen overeenstemming kan worden bereikt over de Europese Grondwet, dan zou deze grote entiteit ook wel eens uiteen kunnen vallen. Laten we hopen dat deze waarschuwing gehoord wordt.
In verband met de toekomst van ons economisch en sociaal model zou ik uw aandacht willen vestigen op het feit dat wij niet degenen zullen zijn die over de toekomst beslissen. Over de toekomst zal worden beslist door degenen die in die toekomst zullen leven, door onze kinderen en kindskinderen. Wat wij voor hen kunnen doen is voorwaarden scheppen die ze in staat stellen in vrijheid hun eigen model te kiezen, en door de Europese Grondwet aan te nemen geven we ze de mogelijkheid om vrije keuzes te maken. Ik vermeld dit omdat de generatie voor mij besloot om hun vrijheid en democratie op te geven in ruil voor de belofte van sociale zekerheid. Daardoor was mijn generatie niet vrij om zelf te beslissen onder wat voor sociaal en economisch bestel zij wilde leven.
Ik geloof dat het toekomstige sociale stelsel gebaseerd moet zijn op solidariteit en liefde voor de medemens. Laten we niet vergeten dat dit ook een christelijke waarde is, die niet vermeld staat in de preambule van de ontwerp-Grondwet. Ik geloof echter dat men zal kunnen beslissen om tot zaken te komen. De voorwaarden moeten echter geschikt zijn om kleine ondernemingen te laten bloeien, aangezien uit kleine eikels grote eikenbomen groeien.
Ik geloof dat alles goed zal komen. Ik geloof dat de toekomst van onze nazaten net zo gelukkig zal zijn als de tijd van mijn generatie.
Lulling (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de Europese Raad heeft de gewoonte met verklaringen te komen die misschien visionair, ja zelfs hoogdravend zijn maar zeker ook nuttig zijn. Ik denk aan de verklaring van Lissabon, waarin de staatshoofden en regeringsleiders ons in 2000 een strategie voorlegden die zich over tien jaar uitspreidt en tot doel heeft van de Europese Unie de meest concurrerende en meest dynamische economie ter wereld te maken. Volgens die strategie zal een sterkere economie gunstig zijn voor het scheppen van banen en voor het sociaal en milieubeleid, waarmee duurzame ontwikkeling en sociale cohesie kunnen worden verzekerd. Dit is in feite niet bepaald briljant, eerder een waarheid als een koe voor studenten in de economie en alle adepten van de sociale markteconomie, een naoorlogs concept.
Nu we aan het einde zijn gekomen van deze zittingsperiode zijn wij, de oude leden, en de nieuwe collega’s die we deze week hebben verwelkomd, terecht bezorgd over de verwezenlijking van de strategie van Lissabon. Daarbij baart mij de vraag of we het Europees sociaal model kunnen handhaven in het Europa van de Vijfentwintig - en morgen misschien van de Zevenentwintig of meer - de meeste zorgen. Kunnen wij het erover eens worden dat we, om het Europees sociaal model te redden, niet om een zekere regulering van de markt heen kunnen en moeten zorgen voor een adequaat niveau van sociale bescherming? Dat betekent dat bepaalde openbare diensten, zoals onderwijs, gezondheidszorg en cultuur bewaard moeten blijven voor ongebreidelde privatisering, hoewel hun efficiëntie natuurlijk wel moet worden verbeterd door beheersing van de kosten.
Om de groei te herstellen, de concurrentiekracht te stimuleren en de werkloosheid terug te dringen hoeven wij niet per se onze democratische verzorgingsstaat af te breken, van herverdeling af te zien om de cohesie te versterken, of zelfs van solidariteit af te zien, die toch deel is van het kader van de uitgebreide Unie. Het versneld doorvoeren van de hervormingen daarentegen is een randvoorwaarde om het Europees sociaal model in het Westen te redden en het in het Oosten uit te breiden, in de wetenschap dat solidariteit slechts voortkomt uit gemeenschappelijke belangen.
Deze punten lijken me evident en ik hoop vooral dat het nieuwe Parlement dat straks op 13 juni verkozen zal worden, in staat zal zijn om op basis hiervan bij te dragen aan de redding van het Europees sociaal model als wezenlijk onderdeel van de doelstellingen van het Europees project. Desnoods moeten wij daar opnieuw vorm aan geven middels de gemeenschappelijke inspanning van alle politieke en sociale actoren. Daarbij is dan een vooraanstaande rol en verantwoordelijkheid weggelegd voor dit Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, dit is geen testament, want ik wil hier blijven werken. Ik wilde u echter graag deelgenoot maken van mijn diepe overtuigingen op dit gebied. 
Dimas,
    Mijnheer de Voorzitter, als ik een etiketje zou mogen plakken op het debat van vanavond, dan zou ik zeggen dat dit een debat over solidariteit was. Solidariteit was het woord dat hier vanavond het vaakst viel. Herhaaldelijk werd gezegd dat de solidariteit versterkt moet worden, en evenals de heren Libicki en Kroupa hoop ik dat wij Europa en de lidstaten beter kunnen maken voor onszelf en onze kinderen, en dat wij in democratie, veiligheid en vrijheid kunnen leven. De Europese Unie staat daarvoor garant en dat is ook de wens van alle volkeren in Europa. Niemand wil de vrijheden opofferen.
Ik heb het debat met grote aandacht gevolgd. Daaruit bleek zonder meer dat het economisch en het sociaal beleid niet van elkaar kunnen worden losgekoppeld. Daarom ook hebben wij vorig jaar terecht besloten om deze twee beleidsvormen te synchroniseren en te combineren.
Afgezien hiervan wil ik echter nog enkele afsluitende opmerkingen maken. De trage economische ontwikkeling die zich heeft voorgedaan tijdens de eerste jaren van tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon en dus ook van de sociale agenda zou, zoals mevrouw Lulling zei, twijfels kunnen oproepen over de fundamentele logica die ten grondslag ligt aan de in 2000 besloten synchronisatie. Er is aanleiding tot kritiek omdat veel tussentijdse doelstellingen voor 2005 niet worden bereikt. Ik denk bijvoorbeeld aan de werkloosheid - zoals mevrouw Ainardi en anderen zeiden - en de verhoging van de participatiegraad van oudere werknemers, die veel lager ligt dan het nagestreefde percentage. Dat kan aanleiding zijn tot kritiek. De strategische keuze van de economische en sociale welvaart is echter een goede keuze. Wij moeten - zoals de heer Marinho zei - trouw blijven aan niet alleen de fundamentele beginselen van het Europees economisch en sociaal model, die hun beslag hebben gevonden in de strategie van Lissabon, maar ook aan de doelstellingen van deze strategie. Dat sluit niet uit dat op een gegeven ogenblik misschien zal blijken dat bepaalde beleidsmaatregelen en toepassingsmethoden moeten worden aangepast. Het lijdt evenwel geen twijfel dat de Europese Unie het economische herstel en de dynamiek van de uitbreiding moet aangrijpen om de strategie van Lissabon een nieuwe impuls te geven en de aandacht toe te spitsen op bepaalde prioriteiten. Zo noemden mevrouw Grossetête, de heer Szabó en anderen de versterking van de investeringen in technologische netwerken en kennis, de versterking van het mededingingsvermogen van de industrie en de dienstensector en de verlenging van het beroepsleven.
De nieuwe lidstaten zijn bij de verwezenlijking van de structurele hervormingen geconfronteerd met dezelfde uitdagingen als de oude lidstaten. Velen onder u, zoals de heer Krasts en mevrouw Šlesere, zeiden dat de nieuwe lidstaten in bepaalde gevallen echter extra moeilijkheden ondervinden. De heer Ciemniak zei bijvoorbeeld dat Polen een hoog groeipercentage van 6% heeft en de structurele hervormingen versneld heeft doorgevoerd. Bij die structurele hervormingen moeten de nieuwe lidstaten de aandacht met name toespitsen op de verwezenlijking van de voorwaarden die noodzakelijk zijn voor de productiviteitsverbetering. Door de bank genomen is het productiviteitsniveau daar namelijk heel laag. Ook moeten zij maatregelen nemen om de hoge structurele en langdurige werkloosheid aan te pakken, zoals de heer Siekierski zei.
Dan zou ik nu iets willen zeggen over een thema dat mevrouw Jensen aan het begin van het debat noemde en waarop ook anderen zijn ingegaan, namelijk het thema van het vrij verkeer van werknemers. Het is bekend dat er overgangsregelingen zijn afgesproken. Die hebben hun beslag gevonden in uiteenlopende nationale praktijken met een looptijd die heel de periode bestrijken, namelijk van 0 tot 7 jaar. Los van de duur van de overgangsregelingen - die naar ik hoop overbodig zullen blijken te zijn en spoedig zullen worden afgeschaft of in ieder geval worden beperkt - moeten wij voor ogen houden dat het recht op vrij verkeer, op vrije vestiging en op arbeid in een andere lidstaat deel uitmaakt van de door het communautair recht gegarandeerde grondrechten. Evenmin mogen wij vergeten dat deze een vast bestanddeel zijn van de interne markt en het Europees burgerschap.
Ik wil verder nogmaals wijzen op hetgeen ik reeds in mijn eerste spreekbeurt zei, namelijk dat de economieën in grote mate eengemaakt en van elkaar afhankelijk zijn, dat zij een gemeenschappelijke markt delen en dat niet alleen de uitstippeling maar ook de uitvoering daarvan op efficiënte wijze gecoördineerd moet worden op zowel nationaal als Europees niveau. De bestanddelen van het economisch coördinatiekader zijn onderling verbonden en maken alle deel uit van de allesomvattende strategie. Ik ben het eens met hetgeen enkelen onder u, zoals mevrouw Thyssen, zeiden, namelijk dat er maar één manier is om sneller vooruit te gaan, namelijk nog meer hervormingen. Wij moeten de coördinatie uitbreiden. Wij mogen ons niet beperken tot financiële zaken maar moeten daarbij ook meer algemene economische vraagstukken betrekken. Ook moeten wij rekening houden met zowel de sociale als de milieudimensie, waarover mevrouw Myller sprak. Zij noemde datgene wat ook ik al eerder zei, en dat ik bij deze duidelijker zal proberen te formuleren, namelijk dat de landen met een hoog niveau van sociale bescherming, zoals Denemarken en Zweden, uitermate concurrentiekrachtig zijn.
Wij moeten, mijnheer de Voorzitter, de noodzakelijke politieke wil opbrengen om onze coördinatie uit te breiden tot alle sectoren die onder de strategie van Lissabon vallen. Dan zullen wij een hogere groei en meer werkgelegenheid kunnen bewerkstelligen. 
De Voorzitter.
   - Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is de verklaring van de Commissie over vrijheid en veiligheid voor de burgers van de Unie. 
Vitorino,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil u om te beginnen bedanken voor deze laatste gelegenheid om ten overstaan van dit Parlement iets te zeggen over de ontwikkeling van de Europese ruimte voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in een uitgebreid Europa.
De Commissie en het Parlement hebben de afgelopen vijf jaar een heel parcours doorlopen. De constructieve opstelling van dit Parlement - vaak in moeilijke omstandigheden, met uiterst korte termijnen - en de bijdragen die het gedurende deze zittingsperiode heeft geleverd, zijn daarbij beslist bepalend geweest. Uit een recent, in opdracht van de Commissie uitgevoerd Eurobarometer-onderzoek blijkt dat de burgers in het algemeen meer Europa willen. De verwachtingen zijn in een uitgebreid Europa met 455 miljoen inwoners alleen maar groter.
De nieuwe EU-burgers willen net als alle andere burgers in vrede en veiligheid leven. Veiligheid is meer dan alleen maar het bestrijden van misdaad. Veiligheid is een middel om vrijheid te garanderen. Deze twee begrippen, vrijheid en veiligheid, zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De Commissie heeft daarom steeds geprobeerd een evenwicht tussen deze twee concepten te vinden. Het derde element van onze ruimte is rechtvaardigheid. Die moet bijdragen tot de bescherming van onze vrijheid en de garantie van onze veiligheid in een ruimte waarin bedrijven en personen steeds mobieler zijn en de contacten over de grenzen voortdurend toenemen.
Veel burgers maken zich thans zorgen over de gevolgen die de uitbreiding teweeg zal brengen voor de veiligheid. Het is van belang dat we met rationele argumenten op die bezorgdheid reageren. De uitbreiding heeft de nieuwe lidstaten in de gelegenheid gesteld hun capaciteiten uit te bouwen en zo bij te dragen tot meer stabiliteit en veiligheid in de hele Europese Unie. Ze hebben de communautaire verworvenheden aanvaard en bovendien hun politiële en justitiële capaciteiten uitgebreid. De Commissie heeft ze daar de afgelopen vijf jaar bij geholpen.
De onderhandelingen met de toetredingslanden zijn pas afgesloten toen bij alle betrokken partijen de indruk bestond dat er bij de aanpassing van de rechtssystemen van de nieuwe lidstaten voldoende vorderingen waren gemaakt en dat ze over de middelen beschikten om deze wetgeving ook werkelijk toe te passen. Duidelijk is intussen wel dat er in al deze landen nog meer zal moeten worden gedaan. De Commissie zal haar taak als bewaakster van de Verdragen blijven waarnemen. Ze zal verder in het kader van de PHARE-projecten - die tot 2006 zullen lopen - uitgebreide financiële hulp verstrekken. Daarna zal bijstand worden verleend via het Schengen-mechanisme en de overgangsfaciliteit. Belangrijk is dat we beseffen dat lidstaten volop, en op voet van gelijkheid, gebruik kunnen maken van de mogelijkheden die de Europese Unie biedt voor de financiering van algemene programma’s op het gebied van justitie en binnenlandse zaken.
Een ander onderwerp dat in de pers uitvoerig aan bod is gekomen is de angst dat er nu een massale stroom nieuwe EU-burgers op gang zal komen en dat deze zich door heel Europa zal verspreiden. Ik heb hier al eerder gezegd dat die angst ongegrond is. De Commissie heeft een onderzoek laten uitvoeren en daaruit blijkt dat slechts 1 procent van de totale actieve bevolking van de nieuwe lidstaten gebruik zal maken van het recht op vrij verkeer. Het gaat dus om 220.000 mensen per jaar, in een Unie met meer dan 450 miljoen inwoners. Ik wil er in dit verband op wijzen – en dan spreek ik uit persoonlijke ervaring – dat er aan de vooravond van de toetreding van Spanje en Portugal een vergelijkbare bezorgdheid bestond, die achteraf ook volstrekt ongegrond is gebleken. Het Toetredingsverdrag geeft de huidige lidstaten de optie om overgangsmaatregelen uit te vaardigen. Dat is genoeg, en ik hoop dat deze maatregelen inderdaad maar van korte duur zullen zijn.
De uitbreiding houdt op een aantal beleidsterreinen een heuse uitdaging in. Dat geldt zeker voor de versterking van het beheer van de buitengrenzen. We hopen dat het Agentschap voor de Buitengrenzen vanaf 1 januari 2005 operationeel zal zijn en dat het de tien nieuwe lidstaten met ingang van die datum zal kunnen helpen bij het verbeteren van de grenscontrole. Zoals u weet zal de controle aan de binnengrenzen van de nieuwe lidstaten pas worden opgeheven na uitvoering van een specifieke beoordelingsprocedure en een daarop volgend besluit van de Raad. Dit uit twee fasen bestaande proces kan pas worden afgesloten nadat het Schengen-informatiesysteem - het zogenaamde SIS van de “tweede generatie” - is voltooid. Het tijdig voltooien van SIS-II is voor de Commissie dus een prioriteit. Alle lidstaten zullen hier actief aan moeten meewerken.
Wat de justitiële samenwerking betreft is het in het uitgebreide Europa nog belangrijker dat de lidstaten elkaar wederzijds vertrouwen. Alleen dan kan het principe van wederzijdse erkenning van gerechtelijke beslissingen in praktijk worden gebracht. Het is in dit verband van belang dat een aantal procesrechtelijke regels verbeterd wordt. Ik noem als voorbeeld de regels die zijn opgenomen in het kaderbesluit over proceswaarborgen in het kader van strafprocessen. De Commissie heeft die regels onlangs aan de Raad voorgelegd. Belangrijk is ook dat het wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten van de Unie toeneemt via een beter begrip van de verschillende systemen voor wetgeving en rechtspraak. De Commissie is nu, op verzoek van het Parlement, bezig met het opzetten van een programma voor de uitwisseling van rechters uit alle landen van de Unie. We hebben het dan zowel over burgerlijk als strafrecht.
Tot slot wijs ik erop dat we ons ook op het gebied van binnenlandse zaken voor een aantal uitdagingen gesteld zien. Het visumbeleid is er daar één van. Belangrijk is in dit verband vooral het wederkerigheidsbeginsel. De Commissie heeft daar bijzondere aandacht aan besteed. Voor het goed functioneren van justitie en binnenlandse zaken in een uitgebreide Unie is het in werking treden van het Constitutioneel Verdrag van groot belang. De pijlerstructuur moet worden ontmanteld en medebeslissing moet als regel gelden. Op die wijze garanderen we dat de besluiten die op dit vlak genomen worden democratisch onderbouwd zijn. De juridische controle moet verbeterd worden door het Hof van Justitie extra bevoegdheden te verlenen en de Commissie de specifieke bevoegdheden te geven die ze in het kader van de inbreukprocedure nodig heeft. De ontwerp-Grondwet komt aan al deze eisen tegemoet. Voorgesteld wordt om over het gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid en het beheer van de buitengrenzen bij gekwalificeerde meerderheid te stemmen. Verder zijn de bepalingen betreffende de integratie van onderdanen van derde landen die langdurig legaal in de Europese Unie verblijven aangescherpt.
Het solidariteitsbeginsel wordt nu reeds in praktijk gebracht, maar dit beginsel zal in de Grondwet binnen het kader van grensbeheer, asiel en immigratie nog duidelijker uitdrukking krijgen. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik wil er tot slot graag op wijzen dat 1 mei niet alleen de dag is waarop tien nieuwe lidstaten zijn toegetreden, maar ook de dag waarop de termijn voor de tenuitvoerlegging van de eerste fase van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, zoals die in het Verdrag van Amsterdam is vastgelegd, is verlopen. De Commissie zal binnenkort een mededeling uitbrengen met een beoordeling van de vorderingen die gedurende de afgelopen vijf jaar zijn gemaakt. Daarin zullen ook richtsnoeren worden opgenomen over toekomstige prioriteiten. Die prioriteiten zullen worden geformuleerd op basis van de gemeenschappelijke waarden die ten grondslag liggen aan de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in een uitgebreid Europa. Ze zullen verder afgestemd zijn op de vorderingen die, naar we allemaal hopen, in het Constitutioneel Verdrag hun beslag zullen krijgen. Dat Verdrag moet zo snel mogelijk worden aangenomen opdat het in al zijn geledingen in werking kan treden.
Hernández Mollar (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega’s, om te beginnen verwelkom ik namens mijn fractie de 162 nieuwe leden van dit Parlement. Ik hoop dat dit eerste debat over de vrijheid en de veiligheid van de burgers in het uitgebreide Europa - dat tegelijkertijd mijn laatste debat als Europees afgevaardigde is - zal leiden tot een dieper inzicht, niet alleen in de structuur die wij na ruim vijftig jaar van Europese integratie hebben opgebouwd, maar ook in de problemen en uitdagingen die ons te wachten staan in onze net ingewijde gemeenschappelijke toekomst.
Vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid: mijns inziens zijn dat de terreinen waar dringend een antwoord moet worden geboden op de ingrijpende veranderingen die op handen zijn in een Europa van 450 miljoen burgers. Dit Europa wordt immers helaas geconfronteerd met tragische gebeurtenissen zoals terreuraanslagen of de betreurenswaardige dood van immigranten.
De grote uitdaging die ons te wachten staat, is uiteraard de ontwikkeling van een nieuwe geopolitieke en demografische ruimte in Europa, in een dynamisch Europa dat voortdurend verandert en groeit. Daarom beaam ik volmondig al wat de commissaris hierover heeft gezegd.
Tijdens de afgelopen vijf jaar hebben wij hard gewerkt om de grondrechten van onze burgers te waarborgen en te beschermen. De resultaten liegen er niet om: het Handvest van de grondrechten is goedgekeurd; er zijn stappen ondernomen om in de gehele Unie gemeenschappelijke waarborgen voor strafprocedures vast te stellen, en het Europese aanhoudingsbevel is in werking getreden. Met deze laatste maatregel wordt een van de voornaamste rechten gewaarborgd, namelijk het recht dat de maatschappij al wie het leven en de veiligheid van de burgers in gevaar brengt, genadeloos vervolgt. Ook op het gebied van de bescherming van slachtoffers van misdrijven en met name van terrorisme is vooruitgang geboekt.
Anderzijds is het in een proces als dit ook bijzonder belangrijk dat wij vooruitkijken. In die zin ben ik van oordeel, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega’s, dat al wat niet correct functioneert, veranderd moet worden. De huidige besluitvormingsmethode is dringend aan herziening toe. Er moet een einde komen aan dubbelwerk en aan de vertragingen die voortvloeien uit de unanimiteitsregel. Met name de omzetting van de wetgeving van de lidstaten in communautaire regelgeving moet flink worden bespoedigd. Verder is het van fundamenteel belang dat de huidige verworvenheden worden geconsolideerd en voortgezet. Daarom vraag ik uw aandacht voor het voorstel dat ik tijdens het jaarlijks debat over de ruimte van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid heb geformuleerd, namelijk de ontwikkeling van een Tampere II.
Ten slotte vind ik dat wij in de nieuwe Europese Grondwet ook de hoop moeten verankeren die voortvloeit uit het hoofdstuk dat betrekking heeft op de regulering van deze nieuwe ruimte. Anders gezegd, wij moeten de juridische instrumenten afstemmen op de reële gevaren die de vrijheid en de veiligheid van de burgers belagen.
Mijnheer de Voorzitter, er rest mij niets anders dan het voorzitterschap en de commissaris te danken voor hun onschatbare bijdrage aan de bescherming van de waarden en de rechten van een maatschappij zoals die van Europa, die zich steeds vrijer wil voelen in een nieuwe, uitgebreide ruimte, waar de veiligheid en de rechtvaardigheid op hun beurt garant staan voor diezelfde vrijheid. 
Evans, Robert (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag hulde brengen aan commissaris Vitorino. Aan het begin van zijn bijdrage zei hij dat dit de laatste keer zou zijn dat wij hem zouden kunnen horen spreken. Ik hoop dat dit niet waar is en dat de leden die terugkeren in het nieuwe Parlement opnieuw het genoegen zullen hebben met hem samen te werken. Mijn collega’s zullen het ongetwijfeld met mij eens zijn als ik zeg dat hij een van de beste en meest toegankelijke leden van de Commissie is geweest. Hij heeft in nauwe samenwerking met onze commissie aan een uiterst lastig dossier en aan uitermate moeilijke kwesties gewerkt.
Samen staan wij voor de uitdaging iedereen in het nieuwe, uitgebreide Europa in staat te stellen vrij te leven in een veiliger wereld, waarvan Europa slechts een deel is. Het heeft er soms de schijn van dat we maar wat aan het puzzelen zijn en niet eens weten wat er op alle puzzelstukjes staat. We weten in elk geval niet hoe de puzzelstukjes in elkaar passen.
De heer Hernández Mollar had het over de ingrijpende uitdagingen waarmee we geconfronteerd worden. In het werk van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken zal de uitdaging zijn ervoor te zorgen dat wij, ingrijpende veranderingen ten spijt, nog altijd in staat zijn het recht van meer dan 400 miljoen EU-burgers op vrijheid van verkeer, een behoorlijke opleiding en een degelijk huis te blijven waarborgen.
Wij mogen het uitgebreide Europa niet als voorwendsel gebruiken om het IJzeren Gordijn te vervangen door een scheiding tussen arme en rijke mensen en tussen arme en rijke landen. Rechten moeten voor iedereen hetzelfde zijn, waar je ook woont in dit nieuwe Europa, ongeacht je huidskleur en etnische afkomst, en ongeacht of je nu een religie aanhangt of juist niet.
Eerder deze middag zijn er enkele schijnheilige speeches gehouden door collega’s van de andere kant van deze vergaderzaal over de dominerende positie van het christendom in Europa en hoe belangrijk dat wel was. Ik teken daartegen protest aan. In deze debatten is daar geen plaats voor, omdat religie, geslacht, herkomst of leeftijd niet van invloed mogen zijn op de rechten van de mens. We moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om minderheden te beschermen en te zorgen dat zij niet onderdrukt worden. Ik denk hier bijvoorbeeld ook aan de rechten van de Roma in bepaalde Oost-Europese landen.
De commissaris had gelijk toen hij zei dat de uitbreiding een ware uitdaging is, en het is niet een uitdaging die we al achter de rug hebben. We hebben te maken met de uitdaging van de buitengrenzen, zoals hij al aangaf. Wij moeten voorkomen dat we in onze pogingen deze grenzen te controleren en de smokkel van drugs en wapens tegen te houden een barrière opwerpen tussen onze rijkere vijfentwintig landen en de armere staten die net buiten de nieuwe grenzen liggen.
Ik twijfel er niet aan, mijnheer Vitorino, dat u net als wij ervoor wilt zorgen dat in dit uitgebreide Europa rechtvaardigheid heerst. U had het over bedrijven en ondernemingen. Daar moet sprake zijn van continuïteit en ook van persvrijheid, en niet van het opdoeken van kranten, zoals we in sommige landen hebben zien gebeuren. Er is een recht op vrije televisie en vrije media, die niet gedomineerd worden door een klein aantal mensen met gevestigde belangen.
Er valt veel te doen voor ons. Commissaris, u heeft vanmiddag over een groot deel daarvan gesproken. Ik noem nog een paar andere punten. We moeten ervoor zorgen dat mensen die rond willen reizen, die hun recht op vrij verkeer willen uitoefenen, niet gehinderd worden. U verwees al naar de hysterie die bepaalde kranten daarover tentoonspreiden.
Het recht op asiel moet worden versterkt, want wij, in dit Parlement en de Commissie, zijn de verdedigers van deze rechten: het recht op asiel voor mensen in nood. De Commissie is hoedster van de Verdragen en van deze rechten. Wij kunnen de toekomst met enig optimisme tegemoet zien. Als hier iemand aanwezig is die iets in de melk te brokkelen heeft als het om de nieuwe voorzitter van de Commissie gaat, dan zou ik die persoon willen aanbevelen - voor wat zo’n aanbeveling waard is - u, commissaris Vitorino, te nemen. Ik hoop dat mijn suggestie in de overwegingen wordt meegenomen. Wij danken u voor alles wat u gedaan heeft en ik dank de heer Hernández Mollar en de overige collega’s uit de commissie voor alles wat zij de afgelopen paar jaar gedaan hebben. 
Szent-Iványi (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, het zijn de waarden die Europa groot maken: de waarden van vrijheid en solidariteit, en de krachtige wil om deze hoog te houden. Daarom is de Europese Unie een van de meest succesvolle, meest aantrekkelijke ondernemingen, zoals ook wordt aangetoond door de huidige uitbreiding. De nieuwe lidstaten en de landen die zich later zullen aansluiten, hebben immers voornamelijk voor Europa gekozen vanwege deze waarden. We hebben het nu over vrijheid, de vier fundamentele vrijheden. Staat u mij toe, mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, om op een van de vier vrijheden in te gaan, namelijk het vrij verkeer van werknemers.
De afgelopen paar maanden hebben wij allen in de lidstaten en gisteren hier, in deze ruimte, de uitbreiding gevierd. We konden de uitbreiding vrijuit vieren en we hadden alle reden dit te doen. Er hing echter een kleine schaduw over de feestelijkheden: het feit dat slechts drie van de reeds bestaande lidstaten het vrij verkeer van werknemers garandeert, waarvan slechts een - Zweden - zonder enige beperking.
Dames en heren, wij liberalen zijn tegen iedere beperking van het vrij verkeer van werknemers, ook tegen een tijdelijke beperking. In de eerste plaats doen wij dit uit principe en in de tweede plaats uit praktische overwegingen. Wij zijn er principieel tegen dat een van de grondrechten beperkt wordt, en wij vinden ook dat deze beperking een negatieve invloed heeft op de vreugdevolle stemming rond de toetreding.
Er zijn ook praktische redenen om tegen de beperking te zijn en ik ben het volledig eens met de heer Vitorino. De angsten worden overdreven. Ieder onderzoek toont aan dat het feitelijke vrij verkeer van werknemers, of de vraag ernaar, niet substantieel van omvang zal zijn. In het geval van Hongarije weten we dat het om amper 2 procent van de beroepsbevolking gaat. De personen om wie het gaat zijn goed opgeleide, alleenstaande jonge mensen, waarvan slechts 85 procent van plan is om voor een of twee jaar in het buitenland te werken.
Dames en heren, er is hier iets anders aan de hand. De Europese Unie wil een regio van groei en grote concurrentiekracht worden en het proces van Lissabon is erop gericht dit te bereiken. Dit zal zeer moeilijk zijn tenzij er een eengemaakte en flexibele markt tot stand komt. Als dit niet gebeurt zal Europa nooit de doelen bereiken die voor 2010 in het kader van het proces van Lissabon zijn geformuleerd.
Als het arbeidspotentieel niet wordt toegestaan om naar de productiecapaciteiten toe te gaan, dan zullen de productiecapaciteiten naar het arbeidspotentieel gaan. Met deze koppeling moet ook rekening gehouden worden. Laat mij daarom, aan het eind van mijn toespraak, de Commissie verzoeken een soortgelijke verklaring af te leggen als de heer Vitorino - in de vorm van een officiële verklaring van de Commissie - omtrent het opheffen van de beperkingen. We roepen ook de lidstaten op om dit onderwerp op de agenda van de volgende bijeenkomst van de Raad in juni te plaatsen en om onmiddellijk maatregelen te nemen voor een oplossing.
Morera Català (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, commissaris Vitorino, ik ben het met u eens dat de Europese burgers meer Europa willen. Mijns inziens moet de Commissie, met het oog op de toekomst, in de mededeling over de waarden van vrijheid en veiligheid die zij aan dit Parlement dient voor te leggen twee belangrijke punten in acht nemen.
Zoals u terecht hebt gesignaleerd, hebben wij inderdaad meer veiligheid nodig om vrijheid te waarborgen. Wij mogen daarbij echter niet het voorbeeld volgen van de huidige Amerikaanse regering, die veiligheid identificeert met beperking van de vrijheid. Als wij meer Europa willen, dan moeten wij de democratische vrijheden versterken. Wij mogen niet denken dat wij een veilig Europa tot stand kunnen brengen door alleen maar meer middelen voor de handhaving van de veiligheid uit te trekken en de vrijheden te beknotten. Verder hebben wij in de strijd tegen het terrorisme een Europese inlichtingendienst nodig en een degelijke coördinatie van de politiediensten op Europees niveau. Het is belangrijk dat deze twee elementen de nodige aandacht krijgen.
Anderzijds is hier ook gesproken over vrijheden. Het Europees Parlement is het boegbeeld van de grootste democratische concentratie ter wereld, maar het lijkt mij niet meer dan vanzelfsprekend dat ook de vrijheden van de volkeren, regio’s en nationaliteiten die van de Europese Unie deel uitmaken gewaarborgd worden. Anderzijds moet de Europese Unie ook nadrukkelijk protest aantekenen tegen de bloedbaden die onder het Tsjetsjeense en het Koerdische volk worden aangericht en moet zij de vrijheden van staatloze volkeren waarborgen.
De volkeren en de regio’s hebben recht op een eigen taal, een eigen cultuur en een eigen identiteit. In ons Europa worden er in sommige lidstaten - met name in mijn lidstaat - in naam van de strijd tegen het terrorisme op dit gebied niet altijd onverdeeld positieve maatregelen genomen. De sluiting van democratische kranten is daarvan een voorbeeld.
Als Valenciaan en vertegenwoordiger van een volk dat deel uitmaakt van de Europese Unie wil ik dan ook benadrukken dat dit Europa van veiligheid en vrijheid geen inbreuk mag plegen op de nationale vrijheden van de volkeren en regio’s uit de Europese Unie. 
Zahradil (PPE-DE ).
   - Aangezien het onderwerp van gesprek veiligheid is, zal ik het nu over buitenlandse veiligheid hebben. Voor mij staat vast dat de nieuwe lidstaten nu moeten bewijzen dat ze over het vermogen beschikken om zaken in een breder perspectief te zien. Dat is hun taak. Ze moeten bewijzen dat ze de Europese integratie niet louter zien binnen het kader van de structuurfondsen, waarvan het belang dikwijls wordt overschat. Ze moeten bewijzen dat ze de Europese integratie niet alleen binnen het kader van hun eigen problemen zien. Ze moeten bewijzen dat ze in staat zijn de verdere ontwikkeling van de Europese integratie te begrijpen en hiervoor de verantwoordelijkheid te nemen.
Wanneer we het over veiligheid hebben, mogen we niet vergeten dat onze veiligheid wordt beïnvloed door onze directe omgeving, door onze buurlanden, door de landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Daar wonen miljoenen mensen die de EU als hun doel zien en daar wonen miljoenen potentiële illegale immigranten. Het is niet moeilijk om deze mensen onder de invloed van fundamentalistische en extremistische ideologieën te brengen en te veranderen in instrumenten van het terrorisme, de grootste dreiging van deze tijd.
Als de Europese Unie zeker wil zijn van de veiligheid van haar burgers, moet zij er onder meer voor zorgen dat de meest nabije buurlanden economisch en politiek stabiel worden. Daartoe moet hun economische groei worden gestimuleerd, de mogelijkheid tot migratie worden beperkt en worden getracht de toename van het radicalisme in de betreffende samenlevingen een halt toe te roepen. De Europese Unie moet een nieuw financieel kader gebruiken om haar beleid voor ontwikkelingshulp te herevalueren en zij moet voldoende middelen inzetten om er zeker van te zijn dat deze middelen doeltreffend kunnen worden aangewend. Dit zijn reële kwesties en problemen waarvoor een oplossing moet worden gevonden. Ik vrees ten zeerste dat abstracte intellectuele activiteiten, zoals het bijeenbrengen en samenvoegen van documenten voor de Europese Grondwet, ons niet veel dichter bij een oplossing zal brengen van de genoemde problemen.
Vadai (PSE ).
   - Dames en heren van het Europees Parlement, geachte commissaris, het is mij een eer dat ik als jongste lid van de Europese socialisten en als vertegenwoordiger van Hongarije en Karcag in het Europees Parlement de kans krijg hier een standpunt in te nemen over een onderwerp dat ik 15 jaar geleden niet aan de orde had kunnen stellen, niet alleen omdat het moeilijk zou zijn geweest voor een vijftienjarige om lid van het Europees Parlement te worden, maar ook omdat we destijds nog geen enkele mogelijkheid zagen voor Hongarije om deel te worden van de regio van vrijheid en veiligheid die de Europese Unie bood.
In de eenentwintigste eeuw is er vaak sprake geweest van een onverzoenbaar conflict tussen onze vrijheid en onze veiligheid. Iedereen wil de zaken die de veiligheid van een land bedreigen tegengaan, maar niemand wil tornen aan de burgerlijke, politieke en maatschappelijke rechten die zijn verworven in de achttiende eeuw en verder uitgebouwd in vele revoluties, waaronder de Hongaarse revoluties van 1848 en 1956. Deze conflicten zijn moeilijk op te lossen, maar ik geloof dat de leden van de uitgebreide Europese Unie, samen met de burgers van Europa, in staat zullen zijn om de antwoorden te vinden.
De Europese ruimte van veiligheid en het Schengen-akkoord bieden ons bescherming. Tegelijkertijd mogen we niet vergeten dat de grenzen van Europa niet dezelfde zijn als de grenzen van de Europese Unie. In onze pogingen om de Unie veilig te maken mogen we onze solidariteit met de landen die hier niet vertegenwoordigd zijn niet uit het oog verliezen. Europa - en binnen Europa: de Europese Unie - zal alleen in staat zijn een grote en sterke gemeenschap te vormen indien de verantwoordelijkheid voor het waarborgen van de veiligheid hand in hand gaat met de onstilbare honger naar vrijheid.
Dames en heren, ik hoef het nu niet met u te hebben over de gehechtheid van de Hongaren aan de vrijheid, want u kent mijn volk. Mij is vaak gevraagd wat wij Hongaren met ons mee zullen brengen in de Europese Unie. Welnu, naast vele andere zaken brengen we ons geloof, onze slagvaardigheid en inzet voor een vrij, veilig en op solidariteit gegrondvest Europa met ons mee.
Ludford (ELDR ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil commissaris Vitorino lof toezwaaien voor het werk dat hij de afgelopen vijf jaar heeft verricht. Hij is werkelijk een uitmuntende commissaris voor justitie en binnenlandse zaken geweest. Ik hoop dat wij nog vaker met hem te maken zullen krijgen, niet in de laatste plaats omdat we met zijn hulp het equivalent van de doelstelling van Lissabon - Europa tot de meest dynamische en concurrerende economie ter wereld te maken - zouden kunnen bereiken op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Waarom hebben we niet een parallelle, officiële doelstelling om de uitgebreide Europese Unie te maken tot het internationale baken van mensenrechten, bescherming van de burgerrechten en veiligheid? De doelstelling van Tampere zou wellicht in aanmerking komen.
Op het vlak van justitie en binnenlandse zaken leggen ministers voor het bevorderen van de vrijheid niet dezelfde ijver aan den dag als voor het bevorderen van de veiligheid. Veiligheid is een aspect van vrijheid, want als je niet veilig bent, ben je niet vrij. Vrijheid is echter ook een element van veiligheid, en niemand is veilig wanneer inbreuk wordt gemaakt op zijn privacy of wanneer hij ten onrechte gevangen wordt gezet of wordt gediscrimineerd. De Raad heeft echter verzuimd zich uit te spreken tegen de gevangenis op Guantanamo Bay en probeert ons een overeenkomst met de VS op te dringen over de overdracht van passagiersgegevens in het luchtverkeer, hetgeen een schending zou betekenen van de Europese wetgeving inzake de bescherming van gegevens. Zoals mijn Hongaarse collega al heeft aangegeven, heeft de Raad tevens toegestaan dat het vrij verkeer aan beperkingen werd onderworpen.
In de Toetredingsverdragen is een vrijwaringsclausule voor justitie en binnenlandse zaken opgenomen, maar deze heeft uitsluitend betrekking op het toezicht op de tenuitvoerlegging van maatregelen inzake wederzijdse erkenning en kaderbesluiten op het gebied van het strafrecht. Er is geen clausule waarin staat dat gecontroleerd moet worden of asielzoekers berooid achterblijven, homoseksuele en lesbische mensen hun gelijke rechten worden ontzegd of misbruik wordt gemaakt van mensen uit etnische minderheden. Er moet een mechanisme van voortdurende, onderlinge controle komen waarbij we de kwaliteit van de rechtsstelsels van de lidstaten wederzijds kunnen beoordelen.
Immigratie moet in de toekomst veel beter beheerd worden. De lidstaten zijn het eens over het merendeel van het communautaire asielbeleid, maar om die consensus te bereiken hebben ze het beschermingsniveau verlaagd. Er zijn nog maar uiterst weinig afspraken gemaakt over het stroomlijnen van de administratieve rompslomp waarmee legale immigranten te maken hebben. Ook is het gebrek aan een progressieve en actieve visie op de wijze waarop ruimte moet worden gegeven aan diversiteit en een creatief integratiebeleid ontwikkeld moet worden, ronduit alarmerend.
Het hijsen van de tien nieuwe vlaggen gisteren was een prachtige en ontroerende ceremonie, maar het beeld dat het opriep was uitsluitend dat van blanke mensen. In de stad waar ik woon behoort eenderde van de bevolking tot een etnische minderheid. We moeten meer doen om onze gehele bevolking te dienen, met een eerlijk en inclusief beleid. 
McKenna (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij helemaal vinden in de woorden van de vorige spreekster. In de nasleep van 11 september is er veel restrictieve wetgeving doorgedrukt. Dit is een groot probleem, want het lijkt erop dat de rechtsstaat terzijde geschoven wordt in de strijd tegen het terrorisme. In feite laat je de terroristen op een ander front winnen als je de rechtsstaat aan je laars lapt en negeert.
Vandaag hebben we voor de derde keer moeten stemmen over wat in principe steeds hetzelfde onderwerp is. Dat is uitermate verontrustend omdat daarmee duidelijk wordt dat binnen de Raad grote tegenzin bestaat om de democratische wil van het Parlement te aanvaarden: de Raad hoopt duidelijk dat hij, als hij het ons maar vaak genoeg vraagt, het antwoord krijgt dat hij wenst.
Wat het vraagstuk van de passagiersgegevens betreft is het buitengewoon belangrijk dat burgers het recht op gegevensbescherming genieten. Als er al een overeenkomst gesloten wordt, dan moeten wij in elk geval dezelfde rechten hebben als burgers uit de VS. Dat is van fundamenteel belang.
Het vraagstuk “christendom versus islam” vormt eveneens een groot probleem. Dit is onacceptabel. In Europa moeten alle mensen vrij binnen de samenleving kunnen leven, ongeacht of ze moslim, christen of godsdienstloos zijn. Iedereen moet aanspraak kunnen maken op dezelfde rechten.
Er heerst grote schijnheiligheid ten aanzien van de nieuwe lidstaten. Alle vijftien “oude” lidstaten hebben maatregelen ingevoerd die de rechten van de burgers van de nieuwe EU-landen inperken, als het gaat om hun mogelijkheden tot werken of reizen in de “oude” lidstaten of om het gebruik maken van sociale diensten. Zo wordt met twee maten gemeten, en ook dat is een groot probleem.
Tot slot nog een opmerking over het punt van de onderdanen van derde landen. De “Fort Europa”-mentaliteit, waardoor alle zogeheten ongewenste personen - niet-blanken, niet-westerlingen of niet-christenen - buiten de deur worden gehouden, vormt een groot probleem in heel de Europese Unie. In alle landen zien we dat er steeds meer onderdrukkende wetgeving wordt geïntroduceerd. Om mensen maar buiten Europa te houden worden zelfs verdragen als dat van Genève van tafel geveegd. We moeten de barrières slechten. We moeten een open Europa mogelijk maken en we moeten deze mensen helpen. We moeten kijken naar de redenen waarom zij hun eigen land ontvluchten. Dat is het perspectief waarin we vrede, veiligheid en gerechtigheid voor allen moeten zien. 
Paisley (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een paar afscheidswoorden spreken. Veel mensen zullen daar waarschijnlijk blij om zijn en een aantal zal het misschien jammer vinden. Ik ben niet per se verheugd over dit afscheid, maar omdat ik nu aan het hoofd sta van de grootste partij van Noord-Ierland, heb ik meer verplichtingen in mijn eigen land en ik vind dat ik mij daaraan moet wijden, zeker in deze tijd waarin bepaalde besprekingen plaatsvinden.
De afgelopen 25 jaar ben ik lid geweest van dit Parlement en ik werd vanuit Noord-Ierland met de meeste stemmen gekozen. Het heeft mij genoegen gedaan dat ik met meer stemmen ben gekozen dan wie ook in dit Parlement.
De snelle groei van de bevoegdheden van dit Parlement is het politieke raadsel van de eeuw. Ik ben er echter niet van overtuigd dat deze ontwikkeling het beste is voor de Europese volken. De uitbreiding heeft de aanzet gegeven tot de afbraak van de samenwerking tussen de soevereine staten van Europa en heeft geleid tot de opbouw van de soevereine superstaat Europa, de nieuwe toren van Babel.
De gevolgen van de algehele strijd tussen enerzijds de vrijwillige samenwerking van de Europese soevereine staten en anderzijds de dictatoriale integratie van die staten in de Europese superstaat zullen zich pas op termijn openbaren. In onze geschiedenis zijn supermachten altijd schadelijk geweest voor de vrede. De Balkanoorlogen van de afgelopen jaren worden gemakshalve vergeten wanneer vurige pleitbezorgers van een almachtig Europa ons vertellen dat het nieuwe Europa oorlogen voorkomen en beëindigd heeft. Ja, dat hebben we gezien.
De huidige uitbreiding brengt massa’s problemen met zich mee, over het algemeen op economisch gebied en met name in de landbouw. Hoe ernstig de gevolgen daarvan zullen zijn in Europa moeten we nog maar afwachten. De toekomst zal het uitwijzen.
Ik ben in het bijzonder opgetogen over het feit dat in het Verenigd Koninkrijk een referendum zal worden gehouden en dat de gewone Europese burgers in het Verenigd Koninkrijk niet beroofd zullen worden van hun recht om te oordelen over deze ingrijpende beslissing.
Het continent Europa is niet ons vaderland en dat kan het ook nooit worden. De nationaliteiten van Europa zijn niet veranderd, zij zijn door God geschapen. Wat de zondige mens ook doet, God heeft zijn Zoon tot Koning der Koningen en Heer der Heren gekroond. Hij is Koning der gehele aarde en zal voor eeuwig heersen. 
Von Boetticher (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil u even corrigeren. Mijn collega, de heer Pirker, heeft volgens mij officieel twee minuten van zijn spreektijd aan mij overgedragen, zodat ik nu vier minuten spreektijd heb.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s uit inmiddels vijfentwintig landen, de uitbreiding naar het Oosten op 1 mei is niet, als ik het zo mag zeggen, uit de lucht komen vallen, maar is een proces geweest van tien jaar dat zowel van de oude Europese Unie als van de nieuwe lidstaten een enorme inspanning heeft gevergd. Met name op het gebied van binnenlandse zaken en justitie waren veel bewoners van de oude EU-lidstaten bevreesd voor een grotere criminaliteit na de uitbreiding. Op dit vlak is echter door de toetredingsonderhandelingen en ook door toedoen van de nieuwe lidstaten zelf veel in positieve zin veranderd.
Wie zou tien jaar geleden geloofd hebben dat Duitse en Poolse grenswachters in gecombineerde teams eendrachtig hun grenzen controleren? De nieuwe lidstaten zijn overigens ook bij het bestrijden van de nationale criminaliteit zeer succesvol geweest, zodat de oude lidstaten ook op dit vlak de bestaande vooroordelen vaak los hebben moeten laten. Gezien de voortdurende nieuwe dreigingen van met name het internationale terrorisme moeten wij in de toekomst nog Europeser reageren. Na de aanslagen van 11 september in New York is er sprake geweest van een - helaas eenmalige - stroomversnelling in ons gemeenschappelijk binnenlands en justitieel beleid. Er zijn toen veel besluiten in een recordtempo genomen: het Europees arrestatiebevel, een uniforme definitie van terrorisme, inclusief een strafkader, en het bevriezen van terroristische banktegoeden. Helaas was een jaar later de belangstelling al weer danig verflauwd en is het Parlement er niet eens in geslaagd om de organisatiestructuren van Europol voor terrorismebestrijding te verstevigen.
Individuele nationale acties en intriges zijn vervolgens weer op de voorgrond getreden. Pas na de tragische aanslagen in Madrid is het onderwerp weer hoog op de agenda gezet. In korte tijd is toen door de Raad de functie van coördinator voor terreurbestrijding gecreëerd, maar helaas zonder feitelijke bevoegdheden. De maatregelen die wij na 11 september 2001 hebben genomen - dat is bijna tweeëneenhalf jaar geleden - zijn in de lidstaten nog steeds niet omgezet. De conclusie kan op dit moment niet anders luiden dan dat wij als Parlement, als Europese Unie, ons huiswerk hebben gemaakt maar de lidstaten niet. Inmiddels staan alweer de volgende belangrijke kwesties op de agenda van de inmiddels uitgebreide Unie. Ons visumbeleid moet geharmoniseerd worden, waarvoor ook het opzetten van een visum-informatiesysteem noodzakelijk is. De normen voor grensbewaking moeten geharmoniseerd worden en door het Europees Agentschap voor grensbeheer gecontroleerd worden. Het Schengen-informatiesysteem van de tweede generatie moet eindelijk eens een keer voltooid worden. Europol dient nog beter in de nationale misdaadbestrijding geïntegreerd te worden en het personeelsbestand van die instelling dient uitgebreid te worden. Daarnaast hebben wij ook dringend een Europese officier van justitie voor financiële zaken nodig om de fraude met communautaire middelen efficiënt te bestrijden.
In dit kader dienen ook de nieuwe lidstaten de corruptie nog intensiever dan tot nu toe te bestrijden. Daarnaast dient de samenwerking met derde landen uitgebreid te worden, omdat terrorisme niet alleen in Europa maar wereldwijd bestreden moet worden.
Wij hebben in deze zittingsperiode de veiligheid van de Europese burgers op een aantal punten verbeterd. Veel dingen zijn echter ook mislukt door een gebrek aan unanimiteit in de Raad en door nationaal egoïsme. Dat betekent dat de inwerkingtreding van het Grondwettelijk Verdrag voor het binnenlandse en justitieel beleid van het allergrootste belang is. De EU van vijfentwintig lidstaten zal in de toekomst terrorisme en de georganiseerde misdaad alleen maar op effectieve wijze kunnen bestrijden als wij een eenvoudigere en transparantere procedure kunnen ontwikkelen. Een belangrijke voorwaarde hiervoor is dat de Raad voor besluitvorming bij meerderheid kiest. Bovendien dient de begroting voor deze verdragstijd aanzienlijk verhoogd te worden, omdat niet alleen landbouw en economische structuren maar ook veiligheidsmaatregelen hun prijs hebben. Wat dat betreft hoop ik op een constructieve en zakelijke samenwerking in het nieuw gekozen Parlement. Een bijzonder woord van dank gaat uit naar commissaris Vitorino. Bij het asielbeleid waren wij weliswaar niet altijd dezelfde mening toegedaan, maar bij het binnenlands en justitieel beleid hebben wij u nadrukkelijk gesteund. Het applaus van de linkerzijde heeft hopelijk op dit beleidsterrein betrekking, omdat hieruit zou blijken dat wij in de toekomst in staat zullen zijn om gezamenlijk - en nog beter dan voorheen - op te treden. 
Karamanou (PSE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn vreugde uiten over dit eerste besluit van het uitgebreid Europees Parlement. De Raad wilde het vraagstuk van de overeenkomst over de verwerking van persoonlijke gegevens van Europese passagiers en de overdracht daarvan door luchtvaartmaatschappijen aan het ministerie van Binnenlandse Veiligheid van de VS opnieuw aan de orde stellen, maar daar hebben wij een stokje voor gestoken.
Het vraagstuk van de vrijheid en de veiligheid in het Europa van de Vijfentwintig dat wij vandaag bespreken houdt, mijnheer de commissaris, nauw verband met de veiligheid van de Olympische Spelen die deze zomer in Griekenland worden gehouden. De Spelen moeten veilig zijn: dat was in de oudheid al een enorme kopzorg. Daarom was wapenstilstand toen het meest serieuze onderdeel van de voorbereiding en konden atleten en toeschouwers Olympia in veiligheid bereiken. Misschien klinkt het wat romantisch maar ik geloof dat in het moderne tijdperk alles veel minder duur zou zijn als men het idee van de wapenstilstand bevorderde en de mensen onderwees in vreedzaam samenleven. Met wapenstilstand kunnen ook duurzamere resultaten worden bereikt dan met versterking van de repressie en inzet van militaire middelen. Voor het Europa van de Vijfentwintig zijn de Olympische Spelen van 2004 een gulden kans om het idee van de wapenstilstand, dat wil zeggen het ideaal van vrede, samenwerking, dialoog en verwerping van geweld als middel tot conflictoplossing, in heel de wereld uit te dragen.
Helaas vieren in de moderne tijd spanning en blind geweld, haat en terreur hoogtij. De publicatie van foto’s van foltering en vernedering van gevangenen in Irak toont aan hoe diep de mens kan zinken en hoe barbaars hij of zij kan worden ten tijde van oorlog en gewelddaden. Daaruit blijkt evenwel ook welke mate van vrijheid de pers heeft weten te verwerven, en die vrijheid moeten wij beschermen.
Mijnheer de Voorzitter, er zijn bijna drie jaar verstreken sedert de aanval op de maar het terrorisme is niet uitgeroeid. Integendeel, kennelijk worden daardoor mensen in moderne democratieën, die verondersteld worden de grondvrijheden en de mensenrechten te beschermen, tot beestachtig gedrag gedreven. Hebben de politieke leiders eigenlijk wel begrepen dat er een andere strategie noodzakelijk is om het terrorisme te bestrijden en de veiligheid te versterken? De Europese Unie van de Vijfentwintig moet een alternatief voorstel doen, een nieuw ideaal voorstellen en een antwoord geven op de cruciale vraag of er veiligheid kan zijn op een planeet met dermate grote sociale en economische verschillen, waar de goederen van democratie, wetenschap en technologie ongelijk worden verdeeld.
Om de veiligheid in de Europese Unie te versterken, om een veiligere wereld te creëren, zijn er kersverse, alternatieve, niet-militair gerichte beleidsvormen en strategieën nodig en moet de rol van de burgers en van met name de vrouwen worden versterkt. Wij hopen dat er een Grondwet van Europa komt, dat deze spoedig wordt aangenomen en een democratische kader zal bieden voor de versterking van de grondvrijheden en de veiligheid in heel Europa en de wereld.
Tot slot wil ook ik u, mijnheer de commissaris, van harte gelukwensen met het uitstekende werk dat u als commissaris hebt verricht voor de bevordering van de gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de Europese Unie. Dat is helaas een veel moeilijkere taak gebleken te zijn dan de totstandbrenging van een interne markt en een gemeenschappelijke munt. 
Thors (ELDR ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, in feestredes zeggen wij dat wij allemaal minderheden in de EU zijn. De gedachte daarachter is dat geen enkele groep zich boven een andere groep mag plaatsen.
De bewaking van de rechten van minderheden was een zeer belangrijk onderdeel van de onderhandelingen over de uitbreiding, maar een beleid voor taalminderheden in de EU ontbreekt. We hebben van de kandidaat-landen meer geëist dan van de lidstaten die eerder lid zijn geworden. De situatie op Cyprus na het volksreferendum heeft laatst nog weer eens laten zien dat er minimumnormen nodig zijn voor de behandeling van etnische minderheden en taalminderheden, en voor de rechten die zij moeten hebben. Daarom is het van belang dat de grondwet wordt aangenomen en verscheidenheid wordt geëerbiedigd, en dat de EU zich niet alleen aansluit bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, maar ook bij de verdragen van de Raad van Europa over minderheden, bij zowel het kaderverdrag als het Europees Handvest voor regionale talen.
Daarmee zou de EU snel kunnen beschikken over een maatstaf voor het minderhedenbeleid. Schendingen van de rechten van minderheden moeten kunnen worden behandeld op grond van artikel 7 van ons huidige Verdrag. De rechten van een lidstaat kunnen dan worden geschorst bij schending van de rechten van minderheden. Het is nu tijd dat de EU haar beleid consequent uitvoert en deze rechten erkent, en dat zij een echte strategie hanteert om taaldiversiteit te respecteren. 
Liepiņa (PPE-DE ).
   - Net als de sprekers voor mij ben ik opgetogen om hier voor de eerste keer te mogen spreken. Ik zal niet specifiek verwijzen naar onze eigen situatie in Letland, en ik zal het ook niet hebben over minderheden - daar zal bij andere gelegenheden tijd voor zijn - maar in plaats daarvan over Europa in zijn geheel.
Vrijheid zonder veiligheid is ondenkbaar, zoals al eerder is gezegd, maar de bedreigingen voor onze vrijheid zijn van een andere aard dan die in het recente verleden. De bedreiging van de vrijheid was voorheen vooral afkomstig van andere landen, maar dat is tegenwoordig in Europa niet meer het geval.
De Europese Unie zelf is hier het bewijs van. De bedreiging van de vrijheid komt van binnenuit. Geweld neemt toe en georganiseerde misdaad, terrorisme en corruptie vormen de meest rechtstreekse bedreiging van de vrijheid en van de mensenrechten. Al lange tijd heeft de wereld van de misdaad zich niets aangetrokken van landsgrenzen, dus samenwerking tussen diverse veiligheidsinstanties in de Europese Unie, en ook daarbuiten, is van bijzonder groot belang.
Het Europees Parlement moet alles doen wat in zijn vermogen ligt om deze samenwerking te bevorderen. Het gevoel van bedreiging dat de mensen vandaag de dag ondervinden, is niet gering meer. Wij mogen niet toestaan dat er een situatie ontstaat waarbij angst de bepalende factor in het menselijk handelen en denken wordt, waarbij wij uit angst bereid zijn om toe te geven, om compromissen te sluiten met hen die ons niet respecteren. Om de menselijke vrijheden veilig te stellen, moeten er offers worden gebracht. Alleen door bepaalde beperkingen op te leggen aan de vrijheid kan de veiligheid worden gewaarborgd. Als wij in de discussie over de vraag in hoeverre de vrijheid zou moeten worden beperkt ten behoeve van de veiligheid - en deze discussie moet altijd door blijven gaan - onze idealen goed in het oog houden, dan bevinden wij ons op de goede weg.
Cilevičs (PSE ).
   - De Europese Unie - en vandaag heb ik eindelijk het recht om te zeggen ‘onze Unie’ - is omgevormd van een economische unie tot wat we noemen een unie ‘die gebaseerd is op waarden’.
De toenemende diversiteit van culturen, talen en religies is zonder twijfel een van deze grondwaarden. Mensenrechten zijn universeel en moeten gelden voor iedereen, zonder enig onderscheid op grond van geslacht, leeftijd, burgerlijke staat, etnische afkomst, moedertaal of nationaliteit. De rechten van nationale minderheden vormen een onvervreemdbaar onderdeel van de grondrechten.
Laten we eerlijk zijn, in zowel de oude als de nieuwe lidstaten blijven er problemen op dit vlak bestaan, zo ook in mijn eigen land, Letland. Deze onderwerpen zijn opgenomen in de toetredingscriteria van Kopenhagen. De ervaring zal uitwijzen in welke mate met succes aan deze criteria is voldaan, maar wat zal er daarna gebeuren?
Ik geloof dat we ons in plaats van op de retoriek rondom mensenrechten moeten gaan richten op de permanente en praktische betrokkenheid erbij. We moeten ervoor zorgen dat er mechanismen komen voor het toezicht op wettelijk bindende statuten en de toepassing daarvan. Er zijn al zeer belangrijke stappen in deze richting genomen. Vandaag is al gemeld dat in de ontwerp-Grondwet het Handvest van de grondrechten is opgenomen en daarin ook een verwijzing voorkomt naar de rechten van minderheden. Met name de aanneming van een richtlijn inzake raciale gelijkheid moet vermeld worden. Het gaat hier echter slechts om de eerste stappen.
Ik kijk hier naar het thema van ons debat vandaag, Vrijheid en veiligheid voor de burgers van de Unie Binnen de Europese ruimte van vrijheid en veiligheid, moeten vrijheid, veiligheid en gelijkheid voor iedereen beschikbaar zijn, ook voor vluchtelingen, immigranten en gastarbeiders. Wij hebben een groot karwei te klaren. Ik geloof dat wij, de gekozen vertegenwoordigers van de Europeanen, in samenwerking met andere Europese organisaties, de Raad van Europa voorop, in staat zullen zijn deze uiterst belangrijke uitdaging het hoofd te bieden.
Newton Dunn (ELDR ).
   - Mijnheer de commissaris, zoals u weet neemt de georganiseerde criminaliteit fors toe. Zij opereert voornamelijk vanuit landen buiten de Unie, maar onze burgers zijn er het slachtoffer van en zij kan de internationale grenzen binnen de Unie met groot gemak overschrijden. Er komen recordhoeveelheden heroïne binnen, evenals cocaïne; elke dag neemt het aantal aanvallen via internet toe; er wordt gehandeld in illegale immigranten, vrouwen en kinderen; er worden enorme geldbedragen witgewassen en we worden bestookt met gigantische hoeveelheden namaakartikelen, vervalsingen en vervalst geld. U weet dit net zo goed als ik en het is buitengewoon beangstigend.
Onze instanties voor wetshandhaving zijn echter slechts nationaal of lokaal en kunnen onze interne grenzen niet overschrijden. Nationale politici scoren niet door misdaad buiten de eigen landsgrenzen te bestrijden. Al met al slagen wij er niet in de internationale georganiseerde criminaliteit te bestrijden en daarom wordt deze sterker.
Ik heb u zojuist een pamflet overhandigd. Ik heb vanmiddag ook de pers een exemplaar gegeven, tijdens een persconferentie. Het draagt de titel “”. Commissaris, ik sluit mij aan bij wat anderen reeds gezegd hebben: u bent een uitstekende commissaris geweest op dit gebied. Ik hoop dat u, of u nu blijft of een andere functie gaat bekleden, zult helpen de nationale politici wakker te schudden die het tot nu toe ontbroken heeft aan de wil om de noodzakelijke wapens te verzamelen voor de bestrijding van de internationale criminaliteit. 
Wittbrodt (PPE-DE ).
   - (PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, in de eerste plaats wil ik onze Voorzitter, de heer Cox, van harte bedanken voor het feit dat hij gisteren bij het hijsen van de vlaggen op de vlaggenmasten uit Gdańsk (mijn geboortestad) een man heeft uitgenodigd die een symbool is van de vrijheid in Europa, en wel de heer Lech Wałęsa.
De huidige uitbreiding van de Europese Unie betekent dat thans 450 miljoen burgers leven in een ruimte met onvergelijkbaar meer vrijheid, veiligheid, stabiliteit en groei. Toen de postcommunistische landen van de Europese Unie de toetreding in het vooruitzicht werd gesteld, werden zij aangezet tot enorme hervormingsinspanningen om te voldoen aan de hoogste normen, zoals de criteria van Kopenhagen. Dit toont aan dat het aanbieden van een duidelijk perspectief invloed kan hebben op het binnenlands en buitenlands beleid van de landen die tot de Gemeenschap willen toetreden. Daarom is dit een van de doelmatigste politieke instrumenten van de Europese Unie om de ruimte van vrijheid en veiligheid voor de burgers uit te breiden. Het gevaar bestaat dat de Europese Unie zich na de huidige uitbreiding uitsluitend of hoofdzakelijk concentreert op de verdieping van het integratieproces, in plaats van invloed uit te oefenen op de buurlanden. Dat mag niet gebeuren.
De nieuwe lidstaten, waaronder Polen, kunnen hier nuttige diensten bewijzen. Ik wil het enorme belang benadrukken dat een moedig beleid ten aanzien van de oostelijke dimensie en de zuidelijke dimensie met betrekking tot Turkije toekomt. Er bestaat thans een grote angst op politiek, cultureel en economisch vlak, maar moeten wij het lidmaatschap openstellen voor alle bereidwillige landen die voldoen aan de toetredingscriteria tot de Europese Unie.
Tot slot wil ik in het bijzonder benadrukken dat het beleid ter vergroting van de vrijheid en veiligheid waar wij vandaag over debatteren en waar commissaris Vitorino over heeft gesproken, wordt bevorderd door het ontwerp voor een Constitutioneel Verdrag. Ik denk onder meer aan artikel 58 betreffende de Europese Unie en de buurlanden, en aan de artikelen betreffende de besluitvorming op het vlak van vrijheid en veiligheid. Dit ontwerp moet mijns inziens zo snel mogelijk worden aangenomen. 
Santini (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de afgelopen vijf jaar heeft de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken haar werkzaamheden met name gericht op de instelling van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. We kunnen rustig zeggen dat er belangrijke hervormingen zijn doorgevoerd en concrete stappen vooruit zijn gezet bij de erkenning van steeds uitgebreidere rechten aan de burgers.
Zoals meerdere collega’s reeds zeiden, zijn de grenzen van deze nieuwe Unie nu een heel eind naar het oosten verschoven en zijn wij diep doorgedrongen in het zuidelijk Middellandse-Zeegebied. Nu moeten wij op de nieuwe grenzen dat toepassen wat wij aan ervaringen hebben opgedaan. Met de tot nu toe genomen acties moeten wij onze burgers met name veiligheid kunnen garanderen. Schengen zal een aanvaardbare ontwikkeling zijn indien wij harde garanties krijgen, harder dan de garanties waar we nu over beschikken.
Grenscontrole is een gezamenlijk probleem - dat moeten we nog eens benadrukken - en niet alleen de zorg van de afzonderlijke grenslanden. De organen waarmee we deze samenwerking kunnen verwezenlijken heten Europol en Eurojust. Die moeten we met overtuiging en met adequate middelen steunen. Alleen zo kunnen we samen de gevaren het hoofd bieden die de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid bedreigen: illegale immigratie, mensenhandel, internationale prostitutie- en drugsnetwerken en de georganiseerde misdaad. De strijd tegen het terrorisme heeft echter de prioriteit.
Ten slotte is er nog een andere, misschien wel net zo belangrijke uitdaging voor onze opvolgers: het realiseren van een echt Europees burgerschap, van snelle asielprocedures, en van een vrij verkeer dat echt vrij is en gelijk voor iedereen.
Staat u mij toe om als afsluiting van deze toespraak en zittingsperiode commissaris Vitorino oprecht te bedanken. Toen ik in 1994 begon werd mij gezegd dat ik, als ik een goede afgevaardigde wilde zijn, elke dag kritiek moest leveren op de Commissie en er zo mogelijk ruzie mee moest maken. Het is me niet gelukt. Nu ben ik of geen goede afgevaardigde, commissaris, of u bent een goede commissaris. Volgens mij is dit laatste het geval. 
Coelho (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega’s, de Europese Unie gaat nu een nieuwe historische fase in en zal voortaan meer dan 450 miljoen inwoners tellen. Onze uitgebreide Unie van vijfentwintig landen zal meer gewicht krijgen, zowel in politieke, geografische als economische zin. We hebben belangen gemeen, en niet alleen met betrekking tot de economie of de interne markt. We hebben ook gedeelde verantwoordelijkheden als het gaat om de bedreiging van onze stabiliteit en veiligheid, niet alleen aan de buitengrenzen. We hebben het dan over terrorisme, georganiseerde misdaad, clandestiene immigratie, drugshandel en mensenhandel.
Terrorisme is nu wel zorgwekkend actueel. Dit verschijnsel moet alle prioriteit krijgen. Het vormt een bedreiging voor onze veiligheid, voor ons democratisch bestel en de grondslagen van onze beschaving, maar met name ook voor de eerbiediging van de menselijke waardigheid, de vrijheid, de democratie, de gelijkheid, de wet en de mensenrechten. De Europese Unie moet dus al het mogelijke ondernemen om haar burgers te beschermen. Er moet een scherpere controle worden uitgevoerd aan de buitengrenzen en de betrouwbaarheid van reisdocumenten moet verbeterd worden. Reisdocumenten zullen biometrische gegevens moeten bevatten en er zal naast het Schengen-informatiesysteem (SIS-II)) ook een visumsysteem moeten worden opgezet.
Ik wil er echter wel nogmaals op wijzen dat we bij het vaststellen van maatregelen voor meer veiligheid steeds rekening dienen te houden met de andere twee componenten van onze Europese ruimte: de vrijheid en de rechtvaardigheid. De eerste mei is ook de dag waarop er op het gebied van justitie en binnenlandse zaken grote veranderingen hebben plaatsgevonden. Met ingang van deze datum is er namelijk een nieuw institutioneel kader van kracht geworden. Voor het beleid op het gebied van visa, asiel en immigratie zal voortaan de medebeslissingsprocedure gelden, terwijl de Raad over deze onderwerpen nu bij gekwalificeerde meerderheid zal kunnen besluiten. Ik hoop dat de extra bevoegdheden van het Parlement in dezen ons in staat zullen stellen iets te doen aan de achterstand die we hebben opgelopen. Een aantal afgevaardigden, waaronder de heer von Boetticher, heeft er op gewezen dar de Raad voor deze vertragingen verantwoordelijk is.
We zijn de hier aanwezige mijnheer Vitorino beslist dank verschuldigd. Hij heeft op dit gebied veel tot stand gebracht en heeft bovendien laten zien dat hij te allen tijde bereid is met het Europees Parlement samen te werken. Hij heeft uitstekend werk geleverd en ik hoop dat dit besef ertoe zal bijdragen dat hij kan doordringen tot de belangrijkste functies in ons communautaire Europa.
Protasiewicz (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een van de vele grondrechten en fundamentele vrijheden waar de burgers sinds het bestaan van Europese Unie van genieten, is de vrijheid van vestiging, de vrijheid zijn woonplaats te kiezen, zowel beroepsmatig als privé. Dit recht, deze vrijheid is niet alleen verankerd in de Verdragen maar tevens in het Handvest van de grondrechten en heeft belangrijke praktische consequenties: de opheffing van de controles aan de binnengrenzen alsmede de afschaffing van alle administratieve belemmeringen wanneer men zich ergens in de Europese Unie wil vestigen en beroepsactiviteiten uitoefenen.
Sinds 1 mei mogen de burgers van de nieuwe lidstaten zonder paspoort in de Europese Unie reizen. Zij maken vanaf de eerste dag gretig en met blijdschap van dit recht gebruik. Dit geeft hun het tastbare gevoel dat zij tot de Gemeenschap behoren, al moeten zij aan de grenzen nog altijd hun identiteitsbewijs tonen. De burgers van de nieuwe lidstaten begrijpen dat, zolang hun regeringen niet bereid zijn tot de volledige integratie in het Schengen Informatie Systeem, de gedeeltelijke beperking van hun recht zich te verplaatsen gegrond is.
Hetzelfde kan evenwel niet worden gezegd van de beperkingen tot de toegang van de arbeidsmarkt die sommige regeringen hebben ingevoerd. Deze besluiten berusten niet op rationele gronden, maar veeleer op bewust gemanipuleerde angst en kil politiek winstbejag met het oog op de volgende verkiezingen voor de nationale parlementen. Er zijn immers geen empirische aanwijzingen dat de burgers van de nieuwe landen de oude lidstaten van de Europese Unie zullen overspoelen op zoek naar werk. Uit onderzoeken van onafhankelijke onderzoekscentra die onder andere door mevrouw de commissaris Margot Wallström zijn voorgelegd, komt een volledig ander beeld naar voren. In de loop van de komende vijf jaar zou de arbeidsmigratie van de nieuwe naar de oude lidstaten van de Unie niet meer bedragen dan 1% van de bevolking van de tien nieuwe lidstaten. De ervaringen met eerdere uitbreidingen suggereren dat een uitbreiding eerder een daling dan een stijging van de arbeidsmigratie tot gevolg had. Het zal nu niet anders zijn. De burgers van de nieuwe lidstaten willen in hun eigen land werk vinden en geloven dat het lidmaatschap van de Europese Unie dit voor hen gemakkelijker maakt.
Vanuit mijn parlementszetel roep ik derhalve op tot een zo snel mogelijke opheffing van de beperkingen op de toegang tot de arbeidsmarkten. Dit zal uw landen geen rampspoed brengen, terwijl het voor de nieuwe lidstaten een tastbaar bewijs is dat zij volledig en in vrijheid kunnen genieten van alle rechten van de burgers van de Europese Unie. 
Brejc (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als lid van de Conventie over de toekomst van Europa heb ik deelgenomen aan de opstelling van het Grondwettelijk Verdrag. Daarom wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om de hoop uit te spreken dat het nieuwe Grondwettelijk Verdrag dit jaar zal worden aangenomen en dat de procedures voor de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag door de lidstaten binnen een afzienbare termijn zal plaatsvinden. Als lid van de Conventie wilde ik met name dat het Handvest van de grondrechten een integraal onderdeel van het Grondwettelijk Verdrag zou worden. Dit is niet alleen in het belang van het Handvest zelf en de betekenis daarvan voor de Europese Unie, maar ook omdat het een bijzondere symbolische betekenis heeft voor ons die afkomstig zijn uit de voormalige socialistische staten. Het is ook van belang voor de eurosceptici, die kunnen zien dat het scala van mensenrechten en vrijheden dat erin is vastgelegd over het algemeen uitgebreider is dan in onze eigen grondwetten. Dat neemt niet weg dat ik van mening ben dat de Sloveense grondwet uitzonderlijk goed is.
Tegelijk is het een duidelijk teken dat we deel zijn geworden van een gemeenschap van democratische staten waar de rechten en vrijheden van de mens gerespecteerd en beschermd worden. Ik zie Europa als een bloeiende gemeenschap, waar vrede, welvaart en de veiligheid van de mensen en hun eigendommen niet slechts een politieke leuze zijn maar een realiteit. Wij moeten alles doen om ervoor te zorgen dat het terrorisme en de misdaad niet toenemen maar wezenlijk worden teruggedrongen. Wij hebben geen grote, bureaucratische instellingen nodig op het niveau van de Europese Unie, maar wat we wel nodig hebben is meer samenwerking tussen de politieapparaten in de lidstaten. We moeten voor zover dat mogelijk is een eenvormig beleid invoeren in de strijd tegen het terrorisme en de misdaad en de effectiviteit van onze veiligheidsdiensten verhogen door middel van gezamenlijk optreden. Het is ook van belang dat we gaan samenwerken om een effectieve controle van de buitengrenzen van de Europese Unie mogelijk te maken en om proportionele steun te geven aan de landen die in dat opzicht de grootste last dragen.
Slovenië is een vreedzaam en veilig land waar mensen in de stad ook als het donker is veilig over straat kunnen lopen. Het is algemeen bekend dat dit op veel plaatsen in Europa niet mogelijk is. Daarom wil ik de wens uitspreken dat de Europese Unie, naast economische, wetenschappelijke en algemeen sociale ontwikkeling, ook bijzondere aandacht zal geven aan de veiligheid van haar burgers en de bescherming van hun eigendom.
Vitorino,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden. Allereerst een persoonlijke opmerking. Ik wil al de leden van het Parlement bedanken voor hun vriendelijke woorden. Het was mij een voorrecht de eerste commissaris te mogen zijn voor justitie en binnenlandse zaken. De nauwe en vruchtbare samenwerking met dit Parlement, en in het bijzonder met de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, is een ervaring geweest die mij veel voldoening heeft gegeven.
Dit is niet alleen een kwestie van vertrouwen. Het is ook een kwestie van diepe overtuiging dat de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de komende jaren richting zal geven aan het Europese integratieproces. Ik ben ervan overtuigd dat de leden van dit Parlement, wanneer zij in juni terugkeren naar hun kiesdistricten, met trots vervuld zullen zijn over het werk dat zij de afgelopen vijf jaar op dit gebied hebben verricht.
Tot besluit, mijnheer de Voorzitter, hebt u de meeste vergaderingen voorgezeten die ik in dit Parlement heb bijgewoond. Ik beschouw het dan ook als een voorrecht dat u zo ongeveer mijn privé-Voorzitter bent geweest! Mijn hartelijke dank daarvoor.
De Voorzitter.
   - Het zal niemand ontgaan zijn hoe vriendschappelijk de sfeer hier in het Parlement is. Ook ik ben getuige geweest van de uitstekende samenwerking die het Parlement altijd met commissaris Vitorino heeft gehad. Daarom schaar ik mij achter de reeds geuite gelukwensen. 
Ik wil ook kort zeggen dat het mij een groot genoegen en eer was deze vergadering met de vertegenwoordigers van de burgers uit vijfentwintig landen te mogen voorzitten. 
Het debat is gesloten. De volgende vergadering wordt morgen, woensdag 5 mei 2004, gehouden van 10.00 uur tot 13.30 uur.

