
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 10 maart 2005 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   Om te beginnen zou ik graag namens het Parlement monseigneur Rallo, speciaal gezant van het Vaticaan bij de Raad van Europa, willen verwelkomen, die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen. 
De Voorzitter.
   Dames en heren, vorige week bereikte ons het droevige bericht van het overlijden van paus Johannes Paulus II. Zoals u weet heb ik diezelfde nacht nog een boodschap aan het Vaticaan gestuurd, waarvan de tekst u is uitgereikt, en heb ik vrijdagmorgen namens het Europees Parlement de uitvaart van de paus in Rome bijgewoond, samen met ondervoorzitter Saryusz-Wolski en Commissievoorzitter Barroso, als gezamenlijke afvaardiging van de Europese Unie.
Het past ons denk ik vandaag allen om hulde te brengen aan de nagedachtenis van paus Johannes-Paulus II, die de mensheid de grootse erfenis van zijn niet aflatende boodschap van vrede, liefde en vrijheid nalaat. Hij gaf iedereen een groots voorbeeld van geloof en moed, en droeg het lijden van zijn nadagen met grote waardigheid.
Bovenal echter dienen wij in het Europees Parlement hem de dank te betuigen die Europa hem verschuldigd is voor de vereniging. Zijn boodschap van vrede en vrijheid heeft ontegenzeggelijk in zeer hoge mate bijgedragen aan de val van het communistische systeem, eerst in zijn eigen land, Polen, en vervolgens in alle andere landen van Oost-Europa. Zijn bijdrage aan de val van de Berlijnse Muur, die uiteindelijk geleid heeft tot de hereniging van de Europeanen, waar dit Parlement zonder twijfel de belangrijkste uiting van is, is ontegenzeggelijk doorslaggevend geweest.
Wij moeten zijn woorden in dit Parlement in herinnering houden, toen hij zei dat Europa met beide longen diende te ademen. Deze visionaire woorden zijn vandaag realiteit, en de Europese Unie gaat voorwaarts in de eenheid die wij allen nodig hebben en die hij wenste.
Johannes-Paulus II laat een erfenis na van dialoog, verstandhouding en verzoening tussen religies, en eveneens tussen gelovigen en niet-gelovigen. Hij was een groot man en ontegenzeggelijk een groot Europeaan, die in het collectieve geheugen van dit Parlement zal voortleven. Om deze en vele andere redenen zou ik allen willen verzoeken een minuut stilte in acht te nemen te zijner nagedachtenis.
De Voorzitter.
   Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda voor de huidige plenaire vergadering, die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld tijdens haar vergadering van 7 april overeenkomstig de artikelen 130 en 131 van het Reglement.
Er zijn geen wijzigingen voorgesteld.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie verzoekt om een verklaring van de Commissie toe te voegen inzake de illegale invoer van Bt10-maïs in de Europese Unie. Het woord is aan de opsteller van dit verzoek, de heer Graefe zu Baringdorf. 
Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, het is een feit dat het bedrijf Syngenta jarenlang genetisch gemodificeerde maïs in Europa heeft afgezet. Of hier sprake is van opzet of een fout, is niet vast te stellen. De Amerikaanse instanties waren al eerder op de hoogte maar hebben lang getreuzeld met de informatieverstrekking aan de Commissie. Ik hoop dat de Commissie ons kan vertellen of er in de toekomst slimme controlemechanismen komen om dit soort problemen te ondervangen. Nadere tekst en uitleg is hier op zijn plaats. 
De Voorzitter.
   Zijn er voorstanders van dit voorstel dit ik het woord kan geven? Nee. Zijn er tegenstanders die ik het woord kan geven? 
Grossetête (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is een interessant initiatief, maar toch denken wij in de PPE-DE-Fractie dat het beter zou zijn als er een discussie komt tussen de parlementaire Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie, opdat de gebruikelijke procedures worden gevolgd en de verantwoordelijkheid voor de afhandeling van deze kwestie bij de Milieucommissie komt te liggen. Als ik zo vrij mag zijn: dit heeft de volledige instemming van de voorzitter van de Milieucommissie, de heer Florenz. 
De Voorzitter.
   Wij gaan nu over tot de stemming over het verzoek van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie om een verklaring van de Commissie toe te voegen inzake de illegale invoer van de Bt10-maïs in de Europese Unie.
Swoboda (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, vanwege het feit dat er maar net voldoende stemmen vóór waren en vanwege de verklaring van mevrouw Grossetête ga ik ervan uit dat dit onderwerp hoogstwaarschijnlijk in de plenaire vergadering wordt behandeld nadat de Milieucommissie zich erover heeft gebogen. 
De Voorzitter.
   Uiteraard. Een punt van orde: ik zal u niet vragen op welk artikel van het Reglement u zich baseert, want dat heb ik de heer Swoboda evenmin gevraagd, maar zegt u mij alstublieft wat uw motie van orde behelst. 
Piskorski (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat ik tegen heb gestemd maar helaas zonder elektronische stemkaart. Ik wil verzoeken dat dit wordt geregistreerd. 
De Voorzitter.
   U zult zich ervan bewust zijn dat om elektronisch te kunnen stemmen de kaart moet worden ingestoken. Het is per definitie niet mogelijk elektronisch te stemmen zonder kaart, en ik kan op geen enkele manier weten wie een kaart heeft en wie niet. Ik kan niet zien of u een kaart hebt. De computer telt de stemmen. Als u geen kaart hebt, is uw stem dus niet geteld. Het spijt mij zeer.
Er zijn geen wijzigingen voorgesteld.
We hebben twee verzoeken ontvangen met betrekking tot punten die deel uitmaken van het debat over gevallen van schending van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat.
Enerzijds heeft de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement verzocht het punt “Bangladesh” te vervangen door “Birma”. Anderzijds heeft de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten verzocht het punt “Lampedusa” te vervangen door “Birma”.
Wij zullen eerst stemmen over het verzoek van de PSE-Fractie. Als daarmee wordt ingestemd, komt het verzoek van de PPE-DE-Fractie te vervallen. Wil iemand een verklaring afleggen over het verzoek van de PSE-Fractie? 
Napoletano (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ons verzoek is glashelder: wij willen het agendapunt Bangladesh door Birma vervangen, daar volgens ons de toestand in dat land met spoed besproken dient te worden. Het komt mij voor dat ook de delegatie voor de betrekkingen met Azië op dit moment geen resolutie over Bangladesh verwacht, maar een uitspraak van het Parlement over Birma wel raadzaam acht. 
De Voorzitter.
   Zijn er voorstanders die het woord willen voeren? De heer Salafranca. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar zeggen dat het verzoek dat de voorzitter van de bevoegde delegatie, mevrouw Gill, heeft gedaan, zeer redelijk is, omdat dit het mogelijk zou maken om dit urgentiedebat uit te stellen tot een latere vergadering, zodat de bevoegde delegatie tijd heeft om te vergaderen. Ook wil ik zeggen dat mijn fractie bereid zou zijn haar hierin bij te staan, mits de Sociaal-democratische Fractie steun verleent aan een redelijk voorstel dat wij hebben gedaan, namelijk om de urgente resolutie over Lampedusa op een later moment te behandelen, zodat de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken de gelegenheid heeft om, zoals in principe was besloten, ter plaatse een missie uit te voeren.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag willen dat de Sociaal-democratische Fractie haar standpunt in dezen uitspreekt. 
De Voorzitter.
   U stelt voorwaarden, maar ik ga de PSE-Fractie nu niet vragen of zij instemt met uw voorwaarden. Dat zou immers neerkomen op onderhandelen in de plenaire vergadering en dat acht ik niet de geëigende gang van zaken. Zijn er tegenstanders die het woord willen voeren? 
Frassoni (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik zou willen benadrukken dat wij al verscheidene weken proberen de aandacht van de plenaire vergadering, en de Europese publieke opinie in het algemeen, te vestigen op Bangladesh, dat geteisterd wordt door grote binnenlandse spanningen.
Ik veroorloof mij de opmerking dat de afwijzende houding van de voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Azië niet betekent dat er geen spoed geboden is met de bespreking van de toestand daar. Ik vind het eigenlijk een beetje een drogreden en daarom steunen wij de handhaving van dit agendapunt. 
De Voorzitter.
   Wij gaan over tot de stemming over het verzoek van de van de PSE-Fractie om het punt “Bangladesh” te vervangen door “Birma”.
Wij gaan over tot de stemming over het verzoek van de van de PPE-DE-Fractie om het punt “Lampedusa” te vervangen door “Birma”.
Het punt “Lampedusa” blijft op de agenda staan.
Er zijn geen wijzigingen voorgesteld voor de vergaderingen van 27 en 28 april.
De Voorzitter.
   Het eerste punt dat afgehandeld moet worden, betreft de verzoeken tot opmerkingen van één minuut door afgevaardigden. Ik zal eerst diegenen het woord geven die de moeite hebben genomen het Voorzitterschap van tevoren op de hoogte te stellen van hun wens het woord te voeren en van het onderwerp waarover zij willen spreken. Ik zal de beurten van de sprekers verdelen overeenkomstig de fracties.
Als eerste is het woord aan de heer de Grandes Pascual. 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement eist in deze plenaire vergadering van Bulgarije en Roemenië als onverbiddelijke voorwaarde voor volledige opname in de Europese Unie dat deze landen een scherpe scheiding der machten aanbrengen in hun rechtsstelsel, met een onbetwistbare onafhankelijkheid van de rechterlijke macht. Tevens ratificeert de Europese Unie in deze periode een Grondwettelijk Verdrag voor Europa, waarin de verdeling van de machten als essentieel onderdeel van haar constitutionele architectuur wordt bevestigd. Om deze twee redenen rest mij slechts de droeve plicht om mijn afkeuring uit te spreken over de op regressieve houding van de socialistische regering van Spanje en haar frontale aanval op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht. 
De Voorzitter.
   Een ogenblik alstublieft, mijnheer de Grandes Pascual.
U bent vrij de zaal te verlaten als u dat wenst. Wie de zaal wil verlaten kan dat doen, maar gelieve de wandelgangen niet te gebruiken om te praten, want daarmee stoort u de voortgang van de vergadering. Verlaat u dus de zaal als u wilt, maar gelieve niet te praten in de wandelgangen.
Gaat u verder, mijnheer de Grandes Pascual. 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Bedankt voor uw steun, mijnheer de Voorzitter.
De feiten spreken voor zich: de regering van de heer Rodríguez Zapatero heeft een hervorming uitgevoerd van de organieke wet op de rechterlijke macht. Daarmee wordt het akkoord dat tot dusverre voor justitie gold, verbroken; de spelregels tijdens het mandaat van de Hoge Raad voor de rechterlijke macht worden erdoor gewijzigd; en geen enkele benoeming is hierdoor nog mogelijk zonder politieke goedkeuring van een blokkerende minderheid, die haar bevelen van de regering ontvangt. Verdiensten noch capaciteiten zullen in het vervolg een relevante rol spelen als voorwaarden om een gerechtelijk ambt te kunnen vervullen, alleen nog maar de verbondenheid aan een politieke minderheid.
Er is sprake van een patstelling, en de Hoge Raad is lamgelegd wat betreft zijn taak om te voorzien in vacatures voor rechters en magistraten. Het schandaal is van een zodanige aard dat een zekere kandidaat heeft afgezien van zijn gerechtvaardigde ambities, beschaamd als hij was over de koehandel waarin de onderhandelingen over de benoemingen zijn veranderd. De socialisten hebben, toen zij in de jaren tachtig aan de macht kwamen, nadrukkelijk geroepen: “Montesquieu is dood”.
Tzampazi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil hierbij bekend maken dat in Thessaloniki met steun van de Europese Unie een centrum voor cultuur en sportbeoefening wordt gebouwd en uitgerust, met speciale toegangsfaciliteiten voor mensen met een handicap. Het project is in handen van de stichting Cultureel Ontwikkelingscentrum voor Aangepaste Sport 2000. Het Griekse ministerie voor cultuur en de gemeente Thermaïkos verlenen hun medewerking.
De Griekse staat en de bevoegde bouwinstantie, het bestuur van de provincie Thessaloniki, hebben het project echter plotseling en zonder reden stopgezet en weigeren de rest van de nodige kredieten vrij te geven. Hoewel alle wettelijke en vereiste procedures door de betrokkenen zijn nageleefd, zet de Griekse staat – een van de projectuitvoerders – het verdere verloop van het bouwproject op de helling en verhindert dus dat sportlui met een handicap maar ook anderen gebruik kunnen maken van een instelling die sport en cultuur in zich verenigt.
Ik wil met klem benadrukken dat geen enkele bureaucratie het recht heeft...
In 't Veld (ALDE ).
   Toen het Europees Parlement heeft gestemd over de begroting, is er ook gestemd over het voorstel om anderhalf miljoen euro te bestemmen voor het en heeft het Parlement besloten om dat niet te doen. Nu hoor ik dat de Europese Commissie toch van plan is om dat bedrag toe te kennen. Ik heb u daarover een brief geschreven. Ik zou graag willen dat u bij de Commissie nagaat of dat zo is, welke criteria de Commissie aanlegt en waarom de Commissie niet de beslissing van het Europees Parlement volgt. 
Guerreiro (GUE/NGL ).
   – Ik wil hier mijn zorgen uitspreken over de richtsnoeren voor de toepassing van de vrijwaringsclausule voor textiel en kleding die de Europese Commissie op 6 april bekend heeft gemaakt. Die richtsnoeren zijn veel te laat verschenen en bevatten bovendien voorwaarden en procedures die de toepassing van genoemde clausule kunnen bemoeilijken en vertragen. Zij kunnen mogelijk niet onmiddellijk het noodzakelijke antwoord geven die de ernst van de situatie vereist, nu er duizenden bedrijven en arbeidsplaatsen in gevaar verkeren.
Volgens mij wordt hier bevestigd wat commissaris Benita Ferrero Waldner bij het debat hierover in het Parlement duidelijk heeft gemaakt: de Commissie wil niet dat deze richtsnoeren de toepassing van vrijwaringsmaatregelen makkelijker maken maar wil daarentegen juist voorkomen dat er gebruik van wordt gemaakt. Wij vragen ons af met wat voor gevolgen. Gezien de huidige informatie over de duizelingwekkende toename van de aanvraag van exportvergunningen naar de Europese Unie hadden er al lang maatregelen moeten worden genomen voor de verdediging van deze strategische sector nu en in de toekomst. Dan doel ik met name op het zo spoedig mogelijk toepassen van de vrijwaringsclausules in de handelsakkoorden. 
Krupa (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil in het Europees Parlement een huldebetoon brengen aan de heilige vader Johannes Paulus II. Bij zijn laatste reis werd hij in Rome begeleid door miljoenen gelovigen en niet-gelovigen, terwijl talloze anderen in de gehele wereld de gebeurtenissen volgden via de media. Nauw verbonden met God en overeenkomstig zijn mottoheeft paus Johannes Paulus II ons met zijn optreden de wil van God getoond in de inrichting van de beschaving, het leven en de liefde. Als priester, bisschop, kardinaal en paus verdedigde hij het leven vanaf het begin tot de natuurlijke dood en de waardigheid en de rechten van ieder mens. Hij herinnerde hele volkeren eraan dat democratie zonder waarden gemakkelijk omslaat in openlijk of verdekt totalitarisme.
De Heilige Vader Johannes Paulus II heeft ons eraan herinnerd dat alleen een Europa dat zijn christelijke wortels niet verwerpt maar herontdekt, is opgewassen tegen de enorme uitdagingen van het derde millennium: vrede, de dialoog tussen culturen en godsdiensten en de bescherming van de schepping. Laten wij tot God bidden voor de Heilige Vader, maar ook voor een op christelijke wortels gegrondvest verenigd Europa van vaderlanden. 
Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw aandacht vestigen op het Global Security Fund, dat in de vroege jaren negentig is opgezet onder auspiciën van Jacob Rothschild. Dit is een fonds dat gevestigd is in Brussel, maar het is geen gewoon fonds: het is niet verhandelbaar, heeft geen beursnotering en dient een totaal ander doel. Het wordt gebruikt voor geopolitieke manipulatiedoeleinden, kennelijk onder begeleiding van de inlichtingendiensten. Ik heb eerder al een vraag gesteld over de vermeende betrokkenheid van het eigen inlichtingenpersoneel van de Europese Unie bij het beheren van fondsen op buitenlandse rekeningen die bestemd zijn voor de uitbetaling van steekpenningen, en ik wacht nog altijd op antwoord.
Aan die vraag voeg ik nu de volgende toe: wat zijn de banden van de Europese Unie met het Global Security Fund en wat voor relatie heeft dit fonds met de instellingen van de Europese Unie? 
Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op de Internationale Vrouwendag, 8 maart, heeft er in Istanbul een gewelddadige betoging plaatsgehad, waarbij de politie vrouwen met geweld heeft uiteengedreven. Op hetzelfde moment was een Europese delegatie in Turkije aanwezig. Ik vind dat deze onmiddellijk had moeten vertrekken. Soms zeggen gebaren meer dan woorden. Ik heb voor de toelating van Turkije gestemd, maar ik verlang wel van de Commissie dat zij geen water bij de wijn doet als het erom gaat Turkije te houden aan het in acht nemen van de door ons gestelde regels. 
Beglitis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in juni 1995 heeft de Turkse nationale assemblee een resolutie aangenomen die de Turkse regering het recht geeft alle nodige – ook militaire – maatregelen te treffen tegen Griekenland, mocht Griekenland uit hoofde van zijn soevereine recht zijn territoriale wateren uitbreiden tot 12 zeemijlen, zoals het Internationale Verdrag over het Zeerecht voorschrijft. Een paar dagen geleden deed de voorzitter van het Turkse parlement het voorstel deze casus belli te schrappen, maar slechts een paar uur later werd hij al teruggefloten door de Turkse president en de minister van Buitenlandse Zaken.
Ik vind dat u als Voorzitter van het Europees Parlement met de u kenmerkende tact onmiddellijk het initiatief zou moeten nemen om hierover een brief te schrijven aan de voorzitter van het Turkse parlement en de Turkse politieke fracties, teneinde dat historische anachronisme uit de wereld te helpen in een land dat lid wil worden van de Europese Unie en dat in december 2004 door het Europees Parlement is aanvaard als toetredingskandidaat.
Wij hebben er alle belang bij, mijnheer de Voorzitter, om de geloofwaardigheid, zichtbaarheid en doelmatigheid van het Europees Parlement te versterken. 
De Voorzitter.
   Ik zal nota nemen van uw opmerkingen, mijnheer Beglitis. De diensten van het Parlement zullen deze bestuderen en zo nodig actie ondernemen. Mijnheer De Rossa. 
De Rossa (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik maak u deelgenoot van mijn bezorgdheid over het feit dat de Ierse regering de door de Europese Unie opgestelde wettelijke en humanitaire minimumnormen voor de opvang van en omgang met immigranten en asielzoekers, niet volledig naleeft. Op 14 maart van dit jaar heeft de politie een groep van 35 Nigerianen aangehouden, bestaande uit mannen, vrouwen en kinderen. De politie viel scholen binnen om kinderen te arresteren zodat zij konden worden uitgezet; zij hebben ouders uitgezet zonder hun kinderen als die niet gevonden konden worden; en zij hebben een jongeman uitgezet die binnen enkele weken zijn Leaving Certificate, het Ierse middelbareschooldiploma, zou behalen – een buitengewoon belangrijk diploma in Ierland omdat dit toegang geeft tot de Ierse universiteiten.
Het uitzonderlijke is dat de Ierse regering haar besluit om deze jongeman uit te zetten nu heeft moeten terugdraaien en, na verklaard te hebben de gemaakte fout te betreuren, hem een visum voor een half jaar heeft verstrekt.
Ik ben er vast van overtuigd dat de Ierse regering bij het naleven van het humanitair recht en de minimumnormen die wij hebben opgesteld, handelt in strijd met de normen van de Europese Unie ten aanzien van de transparantie. Daarom wil ik u vragen, mijnheer de Voorzitter, de Commissie te verzoeken een onderzoek in te stellen naar deze zaak en daarover verslag te doen aan dit Parlement. 
Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een twintigjarige Turkse vrouw die aan leukemie lijdt, zal binnenkort sterven, tenzij zij een beenmergtransplantatie ondergaat met donormateriaal van een geschikte donor. Cyprus beschikt over een van de grootste beenmergbanken van Europa. Er zijn twee Grieks-Cypriotische donoren gevonden en zij zijn bereid hun beenmerg te doneren aan de Turkse patiënte. Helaas werpen de Turkse autoriteiten allerlei politiek gemotiveerde hindernissen op tegen het overbrengen van het beenmergtransplantaat van Cyprus naar Turkije.
Mijnheer de Voorzitter, zou u in deze ernstige zaak uw goede diensten kunnen aanwenden om contact op te nemen met de Turkse regering, teneinde haar met klem te verzoeken hulp te verlenen in deze humanitaire kwestie en te bewijzen dat de strijd tegen kanker in Europa geen grenzen kent? 
De Voorzitter.
   Ik zal uw verzoek in aanmerking nemen. De diensten van het Parlement zullen mij adviseren en wij zullen zo nodig actie ondernemen.
Het woord is aan de heer Tannock. 
Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil protest aantekenen tegen het besluit van de heer Berretta, de algemeen directeur van Eutelsat, om het contract met New Tang Dynasty Television, een in de VS gevestigde mondiale televisiezender, te beëindigen. Het gaat hier om de enige vrije, ongecensureerde Chineestalige zender die het vasteland van China bestrijkt, tot grote woede van de communistische regering aldaar. De beëindiging van het contract zou naar verluidt genomen zijn naar aanleiding van commerciële dreigementen van de zijde van de Volksrepubliek China om de uitzendrechten voor de Olympische Spelen in Beijing in 2008 in te trekken.
Hoewel het begrijpelijk is dat de EU er veel aan gelegen is handel te drijven met China, mag zij niet gaan schipperen met haar inzet voor de fundamentele mensenrechten, met inbegrip van de vrijheid van meningsuiting en geweten en de toegang tot vrije media. De zaak ligt op dit moment voor aan een Franse rechter, maar ik ben er zeker van dat dit Parlement zich bij mij zal aansluiten en de Voorzitter van dit Parlement zal verzoeken schriftelijk een volledige verklaring van Eutelsat te eisen voor het feit dat het bedrijf handelt in strijd met zijn eigen handvest, waarin het zich uitspreekt voor het waarborgen van de persvrijheid. 
Dillen (NI ).
    Voorzitter, geachte collega's, de hele wereld heeft mogen vernemen dat de parlementsverkiezingen in Zimbabwe met een overweldigende meerderheid zijn gewonnen door de ZANU-partij van President Mugabe. Doch niemand maakt zich illusies want iedereen weet dat deze verkiezingen absoluut niet vrij en eerlijk zijn verlopen. Er was sprake van intimidatie en terreur door de aanhangers van Mugabe, en van massale verkiezingsvervalsing. Nochtans stelden de waarnemers van de Ontwikkelingsgemeenschap van zuidelijk Afrika dat de verkiezingen vrij waren verlopen en dat de uitslag volledig de wil van het volk van Zimbabwe weerspiegelde. Intussen zakt het land verder naar de afgrond. Collega's, het is dringend tijd voor een ander beleid, een beleid waarmee de Europese Unie de Afrikaanse landen voor hun verantwoordelijkheid plaatst. De zogenaamde stille diplomatie van de Zuid-Afrikaanse president komt neer op medeplichtigheid met het regime van Mugabe. De Britse krant merkt terecht op dat zolang de Afrikaanse leiders en Mbeki weigeren om maatregelen tegen Zimbabwe te nemen, hun eigen beloften van democratie en behoorlijk bestuur in ruil voor Europese middelen totaal inhoudsloos zijn. Indien deze landen Mugabe de hand boven het hoofd blijven houden, mag de Unie hun niet langer Europese middelen verlenen. 
Remek (GUE/NGL ).
   – Dames en heren, men zegt wel eens: niks is zo achterhaald als het nieuws van gisteren. Maar in de praktijk schijnt dit Parlement het te kunnen doen met één kranteneditie voor een heel jaar. Dit is namelijk de periode die is verstreken sinds het nieuwe Parlement is gekozen, maar nog steeds wordt onze bezoekers verteld – in één jaar hebben zo’n 200 000 mensen de Parlementsgebouwen hier in Straatsburg en in Brussel bezocht – dat de heer Cox de Voorzitter van het Parlement is. De brochures die deze informatie bevatten, naast de voormalige samenstelling van de bestuursinstanties van het Parlement en het aantal zetels dat de verschillende fracties voorheen bezetten, zijn al sinds lange tijd gedateerd. Ik zou daarom willen vragen hoe lang wij nog van plan zijn te blijven dralen, aangezien wij niet alleen willen dat het Europese publiek onze besluiten respecteert, maar dat het deze ook naleeft. Ik vind dat wij ons allen moeten schamen voor het feit dat wij zulk gedateerd materiaal uitdelen aan tienduizenden mensen. 
Prets (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik wijs erop dat de Oostenrijkse cartoonist en tekenaar Gerhard Haderer op 19 januari jongstleden door een rechtbank in Athene is veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf wegens godslastering. De Grieks-orthodoxe kerk had aangifte tegen hem gedaan naar aanleiding van zijn boek over het leven van Jezus. Het vonnis is nog niet definitief, omdat de heer Haderer in hoger beroep is gegaan. Zijn zaak in beroep wordt op dertien april, overmorgen dus, behandeld.
Ik beschouw deze zaak als een inbreuk op de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van kunst. Ik verzoek de Griekse autoriteiten daarom in dit verband te onderzoeken in hoeverre hun recht in tegenspraak is met de Europese grondrechten inzake de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van kunst. Aangezien de Oostenrijkse instanties hun zaak inmiddels geseponeerd hebben en een persoon volgens de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens niet opnieuw terecht mag staan voor een feit waarvoor deze al eens eerder terechtstond in een andere lidstaat, in dit geval Oostenrijk, dat de zaak dus al geseponeerd heeft, moet er in dit geval worden afgezien van een Europees arrestatiebevel. De Oostenrijkse autoriteiten dienen de Griekse justitie dan ook onverwijld op de hoogte te stellen van hun gerechtelijk onderzoek.
Czarnecki, Ryszard (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil aanknopen bij een gewichtig moment, en wel het eerbetoon met een minuut stilte aan paus Johannes Paulus II van de Voorzitter. Ik wil het Europees Parlement oproepen om nog dit jaar in samenwerking met de Heilige Stoel een conferentie te organiseren over een kwestie die onze paus na aan het hart lag, namelijk werk. Werk vormt immers in de Europese Unie en in de hele wereld een ernstig probleem. De Poolse paus heeft zich altijd uitgesproken voor hulp aan mensen zonder werk. Volgens mij is dit een kwestie die gelovigen en niet-gelovigen kan verenigen, en met gelovigen bedoel ik zowel katholieken als mensen die een ander geloof belijden. Daarom roep ik het Europees Parlement op om samen met de Heilige Stoel dit jaar een dergelijke conferentie te organiseren. Dat zou een passend eerbetoon zijn aan een groot man. 
Ludford (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twee jaar geleden overleed een jongeman uit Londen, Jeremiah Duggan, na te zijn aangereden op een snelweg in de buurt van Wiesbaden in Duitsland. De Duitse autoriteiten kwamen zeer snel tot de conclusie dat er sprake was van zelfmoord en verzuimden zelfs getuigenverklaringen of verklaringen van mensen die hem het laatst gezien hadden op te nemen. Men lijkt opzettelijk vermeden te hebben alle feiten in deze zaak in overweging te nemen.
Ondanks een aanzienlijke hoeveelheid bewijsmateriaal dat verzameld is door mevrouw Erica Duggan, zijn moeder, waaruit blijkt dat Jeremiah om het leven is gekomen onder zeer verontrustende en verdachte omstandigheden, heeft de openbare aanklager in de deelstaat Hessen vorige week besloten geen onderzoek in te stellen. Het bewijsmateriaal dat zij heeft overlegd houdt verband met de organisatie waarbij Jeremiah betrokken was onmiddellijk voorafgaand aan zijn dood. Het blijkt te gaan om een sinistere antisemitische sekte. Het kan zijn dat hij erdoor achtervolgd werd en geestelijk werd gemarteld. De organisatie heet het Lyndon LaRouche-netwerk of het Schiller Instituut. Deze organisatie ronselt jongeren in Europa voor een gevaarlijke cultus. Een aantal van haar ideeën zijn overduidelijk onzin, maar er zitten ook veel destructieve, antisemitische complottheorieën tussen. Onder deze omstandigheden is het oordeel van de openbare aanklager, namelijk dat het niet haar taak is om het publiek te beschermen tegen bekende gevaren, niet uit te leggen.
Ik zal deze kwestie opnemen met mijn collega-afgevaardigden en wellicht zal ik u, mijnheer de Voorzitter, te zijner tijd verzoeken stappen te ondernemen. Het Europees Verdrag voor de rechten van de mens bevat een verplichting tot de bescherming van het leven. Dat moet toch betekenen dat verdachte sterfgevallen worden onderzocht. 
von Wogau (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Unie werkt aan de totstandbrenging van het veiligheids- en defensiebeleid. Een gemeenschappelijke regeling voor wapenuitvoer moet daar deel van uitmaken. In dit verband wijs ik erop dat Venezuela een gevaarlijke politiek van bewapening voert in het licht van de grensconflicten aldaar. Zo heeft Venezuela 100 000 Kalasjnikovs gekocht van Rusland terwijl ze een troepenmacht hebben van slechts 35 000 manschappen. Moeten we ons niet afvragen voor wie die wapens allemaal bestemd zijn?
Daarnaast heeft Venezuela met een lidstaat van de Europese Unie een overeenkomst gesloten voor de koop van vier korvetten, vier patrouilleboten, tien transportvliegtuigen en twee maritieme patrouillevliegtuigen.
Geachte Voorzitter, ik verzoek u te onderzoeken in hoeverre deze acties in strijd zijn met de Europese gedragscode inzake wapenuitvoer. 
Grabowska, Genowefa (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw aandacht vragen voor de huidige toestand van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Dit in oktober 2004 ondertekende Verdrag bevindt zich thans in de ratificatiefase. De vraag is nu welke verplichtingen rusten op een staat die het Verdrag heeft ondertekend, maar nog niet geratificeerd. Welnu, deze verplichtingen zijn beschreven in het internationaal recht, en wel in Conventie van Wenen over het verdragsrecht, waarvan artikel 18 stelt dat een dergelijke staat geen handelingen mag stellen die de inwerkingtreding van het akkoord bemoeilijken of onmogelijk maken dan wel tegen de doelstelling of bedoeling van het akkoord indruisen. Dit betekent dat de regeringen krachtens het internationaal recht verplicht zijn om alle nodige stappen te ondernemen om de ratificatie van de Europese Grondwet veilig te stellen. Landen en regeringen mogen derhalve in geen geval tegen de Grondwet gerichte handelingen steunen of tolereren. dat wil zeggen overeenkomsten moeten worden nageleefd. 
Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de ijzersterke euro zadelt de economisch zwakkere landen van Europa op met reusachtige problemen.
Wij hebben een probleem met ons concurrentievermogen. Producten zonder bekende merknaam raken niet verkocht. Mercedes wel uiteraard, dat is een bekend merk, maar gewone goederen uit Griekse fabrieken en andere landen raken we niet aan de straatstenen kwijt omdat ze te duur zijn. De veel te sterke euro is het grote probleem. Mijn land kan dat niet zomaar even oplossen, terwijl de fabrieken sluiten of verhuizen naar andere landen, omdat ze hun kosten niet meer kunnen beheersen door de sterke euro. Onze producten verkopen niet meer! Niemand gaat met vakantie in een mediterraan land met zulk een sterke munt. Toeristen verkiezen de andere oever van de Middellandse Zee.
Europa moet de euro koppelen aan de dollar, want anders zitten we binnenkort met een groot probleem. We moeten op vooruitziende wijze in actie komen, zodat de Europeanen hun levensstandaard kunnen behouden en er niet armer op worden omdat de veel te sterke euro hun de das omdoet. 
Morgan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vandaag zou ik een begin willen maken met een proces waarbij we die lidstaten die verzuimen Europese richtlijnen ten uitvoer te leggen met naam en toenaam noemen, het zogenaamde . We hebben 83 Lissabon-richtlijnen aangenomen in het Europees Parlement. Van de 63 die er inmiddels ten uitvoer hadden moeten worden gelegd, zijn er slechts tien volledig omgezet in nationale wetgeving.
Vandaag wil ik de elektriciteitsrichtlijn noemen, die vóór 1 juni 2004 ten uitvoer had moeten worden gelegd. De landen die de elektriciteitsrichtlijn nog niet ten uitvoer hebben gelegd zijn België, Duitsland, Griekenland, Spanje, Ierland, Letland, Luxemburg, Polen en Portugal. Zweden dient de Commissie nog op de hoogte te stellen van de wetgeving waarmee het uitvoering geeft aan de elektriciteitsrichtlijn.
Ik ben van mening dat de Lissabon-agenda gevaar loopt. Het is tijd om de lidstaten onder druk te zetten. Ik wil u, mijnheer de Voorzitter, verzoeken de betreffende regeringen aan te schrijven om hun te vragen wanneer zij voornemens zijn deze richtlijn ten uitvoer te leggen. 
De Voorzitter.
   Ik heb nota genomen van uw verzoek. De diensten van het Parlement zullen mij helpen bij het bestuderen ervan en wij zullen zo nodig actie ondernemen.
Het woord is aan de heer Pęk. 
Pęk (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de grootste man van onze tijd, Johannes Paulus II, is heengegaan. De hele wereld is door dit bericht uit het veld geslagen en gaat in rouw gehuld. Miljarden mensen hebben hem de laatste eer bewezen. Nu de Europese Unie wegzinkt in een waardencrisis, is het onze plicht om in het Europees Parlement met klem te benadrukken wat de bron was van de morele en geestelijke kracht van Johannes Paulus II en wat de bron was van de geesteskracht die deze grote man uitstraalde. Dames en heren, deze bron was datgene wat jullie verwerpen, namelijk de kern van de leer van Jezus Christus, die vol van liefde en waarheid is. Er is slechts een waarheid. Als de Europese staat in wording deze waarheid tegen het geloof van miljoenen in verwerpt, dan maakt hij een ernstige fout en zal het gehele bouwwerk instorten. 
Lienemann (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn wens is dat het Europees Parlement de gevoelens vertolkt van de duizenden, miljoenen werknemers in de textielsector, wier banen op de tocht staan door de afschaffing van de quota in het kader van de WTO. De VS hebben zich niet in zulke bochten gewrongen als de Europese Commissie als het gaat om het nemen van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de Chinese textielproducten. Van de Europese Commissie krijgen wij te horen dat we moeten wachten. Welnu, volgens de koepelorganisatie Euratex zou het uitblijven van dit vrijwaringsbesluit ten koste gaan van 1350 banen in de textielsector per dag. Hoeveel werklozen moet de Commissie op haar geweten hebben alvorens zij zich verwaardigt eindelijk in actie te komen? 
De Voorzitter.
   Er zijn slechts twee verzoeken om het woord te voeren geregistreerd.
Het woord is aan de heer Medina Ortega. 
Medina Ortega (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik betreur de toespraak van de heer Grandes, die zich waarschijnlijk in het verkeerde parlement waant. Hij heeft een onderwerp aan de orde gesteld dat te maken heeft met de werkingsstructuur van de Spaanse instellingen.
Op dit moment probeert de socialistische regering het evenwicht te herstellen dat ernstig verstoord is geraakt als gevolg van de druk die de vorige regering van de Partido Popular heeft uitgeoefend op de rechterlijke macht. Wij hopen dat de Partido Popular, binnen het Spaanse grondwettelijke bestel, bereid is een flexibeler houding aan te nemen, zodat het mogelijk zal zijn het Spaanse rechtssysteem terug te brengen tot binnen de normen van een rechtsstaat. 
Sakalas (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, wij praten nooit over de rechten van kinderen, net alsof er geen kinderen bestaan die seksueel misbruikt worden of van andere misstanden slachtoffer zijn, zoals kindsoldaten, kinderen die honger lijden en kinderen die niet naar school gaan. Commissaris Frattini is zich goed bewust van deze problemen en het lijkt mij dat u bij de Commissie de nodige regelingen zou kunnen treffen om deze kwestie, die van de rechten van kinderen, tijdens een plenaire vergadering ter sprake te brengen. 
De Voorzitter.
   Mijnheer de Grandes Pascual, u vraagt het woord voor een motie van orde? 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord op basis van artikel 145 van het Reglement vanwege een persoonlijk feit. 
De Voorzitter.
   Andere leden hebben zich al eerder beroepen op artikel 145 en ik heb erop gewezen dat dit artikel betrekking heeft op persoonlijke feiten. Om eerlijk te zijn heb ik niet de indruk dat er enige persoonlijke beschuldigingen jegens u bestaan. 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben uitdrukkelijk bij naam genoemd, op beschuldiging van misbruik van dit Parlement. 
De Voorzitter.
   U bent genoemd, maar ik hecht daar geen geloof aan ... 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben bij naam genoemd, en er is een waardeoordeel jegens mij uitgesproken. 
De Voorzitter.
   Mijnheer de Grandes Pascual, ik wil niet dat mijn persoonlijke omstandigheden mij tot een bevooroordeelde interpretatie brengen van het Reglement, want dat zou betreurenswaardig zijn. Ik geloof evenwel niet dat dat het geval is, mijnheer de Grandes Pascual.
Ik zal u het woord verlenen. Dit is de tweede keer dat dit gebeurt. Ik zal een rondschrijven aan alle leden moeten zenden waarin de strekking van artikel 145 duidelijk wordt aangegeven. U krijgt het woord om te reageren, en ik citeer het artikel, op “uitlatingen die [...] op zijn persoon betrekking hadden”. Artikel 145 stipuleert: “Spreker” – in dit geval u – “mag niet over het behandelde onderwerp spreken, doch slechts uitlatingen die bij de beraadslaging op zijn persoon betrekking hadden [...] tegenspreken”.
Zo staat het in artikel 145. U beroept zich er op en ik zou u willen verzoeken u hieraan te houden. 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er is uitdrukkelijk naar mij verwezen en er is gezegd dat ik mij in het verkeerde parlement bevind.
Mijnheer de Voorzitter, ik zit niet in het verkeerde parlement. Dit is het forum waarin het Handvest van de Grondrechten verdedigd moet worden, en de scheiding der machten, het artikel waarover mijn vraag gaat, wordt in mijn land jammer genoeg geschonden, hetgeen ik op het niveau van de Unie aan de kaak wil stellen. Want als wij eisen dat andere landen dit beginsel eerbiedigen, moeten wij dit om te beginnen ook zelf doen. Dat is het treurige van deze zaak en dat is wat ik hier in dit Parlement krachtig heb veroordeeld. 
De Voorzitter
    Dank u zeer. Het is de vraag in hoeverre uw opmerkingen op wezenlijke zaken betrekking hebben. We zullen de strekking van dit artikel moeten verduidelijken.
Mijnheer Medina, ik zou u willen verzoeken dit onderwerp nu te laten rusten, want anders wordt het een eindeloze discussie. Ik zou u willen verzoeken redelijk te zijn en niet aan te dringen, omdat we niet kunnen nagaan of er persoonlijke opmerkingen gemaakt zijn.
Dank u, mijnheer Medina. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het jaarlijkse debat over de Ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Er zijn verscheidene mondelinge vragen. Het woord is aan de heer Cavada. 
Cavada (ALDE ),
   . – Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, de mondelinge vragen die u door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken zijn voorgelegd, hebben betrekking op drie randvoorwaarden die in het Parlement een regelmatig terugkerend onderwerp vormen sinds wij ons middels het Verdrag van Amsterdam tot doel hebben gesteld de Unie om te vormen tot een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. We zijn er namelijk, sinds 1999 al, van overtuigd dat een dergelijke doelstelling alleen kan worden bereikt indien aan drie voorwaarden wordt voldaan: een grotere legitimiteit, een grotere doelmatigheid en een grotere geloofwaardigheid voor ons politieke optreden.
Ten eerste een grotere legitimiteit. Voor het Parlement betekent dat meer respect voor het democratisch principe dat vereist dat het Europees Parlement serieuzer wordt betrokken bij het opstellen van Europese wetgeving en het onderhandelen over internationale verdragen. In Den Haag besloot de Europese Raad om voor de illegale immigratie de medebeslissingsprocedure in te voeren, maar dit niet te doen voor de legale immigratie. Dit is toch vrij bizar, aangezien juist de legale immigratie het grootste deel van de Europese burgers aangaat.
Ook op strafrechtgebied wordt het Parlement nog steeds alleen maar geraadpleegd, terwijl dat het gevoeligste terrein is als het gaat om de verhouding tussen de burgers en de Europese instellingen. Welnu, de Raad heeft nog niet begrepen dat indien die verhouding niet berust op zeer hoge normen en op een onverschrokken politiek van bevordering van de fundamentele rechten, het gevaar bestaat dat elk door de Unie genomen initiatief wordt betwist door deze zelfde lidstaten die de ontwikkeling van de Unie afremmen. Vanwege deze discrepantie tussen wat publiekelijk wordt beweerd en wat daadwerkelijk wordt besloten staan wij inmiddels tegenover elkaar in de rechtszaal van het Hof van Justitie, zowel over de regelgeving op het gebied van gezinshereniging en gegevensbescherming, als straks misschien over de asielprocedure.
Ten tweede een grotere doelmatigheid, want van de antwoorden die door de instellingen worden gegeven op de vragen inzake vrij verkeer van personen, de strijd tegen de georganiseerde misdaad of de strijd tegen het terrorisme blijft het merendeel zeer vaag, voor zover het niet helemaal loze woorden zijn. Het bewijs daarvoor is ons eens te meer geleverd in het feit dat men tastend te werk blijft gaan op het gebied van grenstoezicht en de uitbreiding van de Schengen-samenwerking, maar ook op het gebied van conflictpreventie of de bevordering van de integratie. We versnipperen onze krachten doordat het ons schort aan duidelijke doelstellingen en prioriteiten, en evenzeer doordat er geen duidelijk verband is met andere communautaire beleidsterreinen die nochtans complementair zijn aan het beleid inzake de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Een ander wezenlijk aspect dat duidelijk omschreven moet worden, is de verhouding tussen Europese en nationale instellingen. Het zal moeilijk worden meer wederzijds vertrouwen te winnen als we niet in staat zijn vast te stellen wat de taken zijn van de verschillende besluitvormingsniveaus, wat voor antwoorden er worden verwacht en welke maatregelen er moeten worden getroffen in geval van ingebrekeblijven. We moeten niet vergeten dat als we het hebben over de vrijheden of de veiligheid van de burgers, de ketting zo sterk is als zijn zwakste schakel.
Ten slotte hebben we meer geloofwaardigheid nodig. Het afgelopen jaar had de Europese Raad te maken met een indrukwekkende aantal gevallen waarin het actieplan tegen terrorisme niet werd toegepast. Hij was tot niet meer in staat dan het benoemen van een afgevaardigde van de secretaris-generaal, waarmee – als was dat nodig – een nieuw stukje is toegevoegd aan het institutionele Meccanobouwwerk dat toch al niet uitblinkt in transparantie en al helemaal niet in doelmatigheid. Agentschappen als Europol en de EPA moeten zich tot op heden nog altijd bewijzen en hebben moeite zich in te passen in de nationale veiligheidsstelsels. Het Europees Parlement heeft de Raad herhaaldelijk gemaand geloofwaardige organen te creëren die beter zijn geïntegreerd in het institutionele kader van de Unie, maar heeft nooit echt geloofwaardige antwoorden gekregen. In sommige gevallen, zoals bij de vernieuwing van de inlichtingendiensten, waren de antwoorden zelfs dermate vaag dat je je af begint te vragen of we niet bewust met een kluitje in het riet worden gestuurd.
Ik zal in elk geval zeer aandachtig de antwoorden aanhoren die ons tijdens dit debat zullen worden gegeven, of liever – aangezien verplichtingen inzake de verkiezingscampagne in Frankrijk mij nopen over enkele minuten deze zaal te verlaten – ik zal deze niet later dan morgenochtend aandachtig lezen. Ik kan op dit moment beloven dat ik voorstellen zal indienen bij de bevoegde parlementaire commissie teneinde weer een dialoog op gang te brengen tussen onze instellingen, die voldoet aan onze verwachtingen, aan de verwachtingen van onze burgers en ook aan de verwachtingen die worden gewekt door de taken die ons in de verdragen zijn toegewezen en die vragen om een duidelijk politiek perspectief en niet om ontwijkende technocratische antwoorden. 
Alvaro (ALDE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Cavada heeft zojuist terecht de mate van betrokkenheid van het Parlement aan het orde gesteld. Aangezien we hier een gevoelig terrein betreden, lijkt het me goed als we ons nog eens bezinnen op de procedure. 
Speciaal als het gaat om het gebied van vrijheid, veiligheid en recht, zou ik een en ander in verband willen brengen met het geplande voorstel voor het bewaren van gegevens. De Commissie burgerlijke vrijheden en ik als rapporteur hadden onze twijfels over de rechtsgrondslag. De Commissie juridische zaken deelde deze twijfels, evenals de Commissie en de juridische dienst van de Raad. Ik heb dan ook de volgende vraag. Kunnen we ervan uitgaan dat de Raad zich zal aansluiten bij deze twijfels en het Parlement zal betrekken bij het besluit over dit onderwerp, of kunnen we ervan uitgaan dat de lidstaten aan hun voorstel zullen vasthouden – in de volle wetenschap dat zij zich daarmee tegen die instellingen keren? Daar zou ik heel graag snel een antwoord op krijgen. 
Buitenweg (Verts/ALE ),
    Voorzitter, mijn fractie maakt zich grote zorgen over het plan om van alle burgers voortaan te registreren wanneer en met wie ze hebben gebeld, gefaxed en gemaild en bovendien welke websites ze hebben bezocht en dus ook waar hun interesses liggen. Dat gaat toch wel heel erg ver. Dit is een typisch voorbeeld van wetgeving die vooral dient om politici een goed gevoel te geven, om te laten zien dat ze soms best daadkrachtig kunnen optreden. Of het effectief is, dat valt nog te betwijfelen. Kunnen de vele miljoenen die hiermee gemoeid zijn, niet beter worden ingezet voor gerichte opsporing? Voordat ik ook maar overweeg om hiermee in te stemmen, zou ik graag door de Raad beargumenteerd willen zien waarom de massale opslag noodzakelijk, proportioneel en effectief is. Ik daag de Raad uit om hier met feiten en zonder loze retoriek op in te gaan.
Voorzitter, mijn fractie is ook zeer bezorgd over de procedure, zoals collega Alvaro al heeft gezegd. De Raad weet dat het Europees Parlement burgerrechten en een effectieve bestrijding van criminaliteit hoger in het vaandel heeft dan de regeringen. Daarom willen de regeringen persé een wet maken waar geen parlement bij betrokken is. Volgens de Commissie en de juridische diensten valt dit onderwerp onder de eerste pijler, dus met zeggenschap van het Europees Parlement. De Commissie heeft al gezegd met een eigen voorstel te komen, maar de Raad vergadert gewoon autistisch door over dat voorstel van die vier lidstaten.
Mijn vraag is dan ook hoe dit te rijmen is met het standpunt van de regeringen over de grondwet. Daarin staat immers dat het Europees Parlement ook voor de derde pijler medewetgever wordt. De regeringen zeggen dat ze deze democratische controle heel graag willen, maar ze maken zich volstrekt ongeloofwaardig als zij nu proberen de controle te ontlopen door snel iets door te drukken dat voor de burgers en voor honderden internet- en telecombedrijven grote gevolgen zal hebben. Zal de Raad bijgevolg besluiten om gewoon te wachten op het voorstel van de Europese Commissie of moeten we als Europees Parlement weer naar het Hof om via juridische weg alsnog van de lidstaten de democratie af te dwingen? 
Reul (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, er is tijdens het debat een concreet voorbeeld aan de orde gekomen, namelijk de kaderrichtlijn over het bewaren van gegevens. Dat voorbeeld is belangrijk, omdat er twee vragen uit kunnen worden afgeleid. De eerste vraag is hoe de instellingen met elkaar omgaan. Het heeft geen zin om eerst grote beginselen te formuleren over juridische vraagstukken, de vrijheid en de waarborging van het recht en vervolgens, als het op concrete zaken aankomt, als het gaat om de omgang tussen de instellingen, niet thuis te geven. Over de kwestie die collega Alvaro zojuist aansneed, bestaat nog steeds geen duidelijkheid. De Raad zou daar vandaag nog helderheid over moeten verschaffen.
Als er in het Parlement en de Commissie gerede twijfel heerst over de vraag hoe en in welke mate het Parlement bij de gang van zaken moet worden betrokken, dient de Raad hier vandaag nog helderheid over te verschaffen, zodat we verder kunnen. Er heerst al maanden het gevoel dat het Parlement aan het lijntje wordt gehouden. We beraadslagen over van alles en nog wat, maar als het puntje bij paaltje komt blijkt het onmogelijk te zijn om tot een besluit over een concrete zaak te komen. Het Parlement staat aan de zijlijn. Van een afsluitende beslissing is geen sprake.
De tweede vraag die vandaag nog niet is beantwoord, en die onze collega zojuist te berde bracht, is of een dergelijke ingreep in de situatie met betrekking tot het bewaren van gegevens feitelijk noodzakelijk is. Leidt het ergens toe, is het nuttig, zal het een succesvolle bijdrage leveren aan de veiligheid van de burgers in de Europese Unie, of is het enkel een maatregel waartoe op stel en sprong is besloten toen er ook in Europa sprake was van een buitengewoon kritieke situatie?
Ten eerste verwachten we een precies antwoord op de vraag welke rol het Parlement zal spelen. Ten tweede willen we weten wanneer we kunnen verwachten dat we die rol gaan spelen. En ten derde moet de vraag worden beantwoord wat voor zin deze maatregel eigenlijk heeft. 
Roure (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, in het jaar 2004 is aanmerkelijke vooruitgang geboekt op het punt van de Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid: ten eerste door de goedkeuring van het Haagse Programma waarin de nieuwe prioriteiten voor de komende jaren worden gesteld, en daarnaast door een besluit van de Raad van 22 december waardoor het mogelijk wordt de medebeslissingsprocedure in te voeren voor grenscontrole, asiel, immigratie, justitiële samenwerking in strafzaken en politiële samenwerking. We kunnen niet anders dan erg tevreden zijn dat de Raad oor heeft gehad voor onze wensen en wij hopen dat deze weg van dialoog tussen gelijkwaardige partners verder wordt gevolgd teneinde de continuïteit van de te verwezenlijken vooruitgang te waarborgen.
Helaas heeft bij de tenuitvoerlegging van het Europees immigratiebeleid het accent vooral gelegen op repressieve maatregelen en de bestrijding van de illegale immigratie. Ik ben dan ook blij dat de Commissie een Groenboek heeft gepresenteerd over de economische immigratie. Maar ik zou willen dat dit Groenboek aanleiding zou geven tot een breder debat over de openstelling van manieren voor legale immigratie en zich niet zou beperken tot de behoeften van de Europese arbeidsmarkt.
Want al is een debat over economische immigratie zeker nodig en essentieel voor het Europese immigratiebeleid, het is voor ons niet aanvaardbaar dat er in derde landen wordt rondgeshopt. We moeten werken aan duurzame oplossingen voor de migranten, waarbij hun grondrechten worden geëerbiedigd. Daarom roep ik de lidstaten op om ook voor legale immigratie de overgang tot medebeslissing mogelijk te maken.
In het jaar 2004 is eveneens de ontwerprichtlijn over de procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus gepresenteerd. Ik wil de Raad en de Commissie er nadrukkelijk op wijzen dat dit voorstel ons ernstige zorgen baart. Doordat een te groot aantal ontheffingen mogelijk wordt, behelst dit voorstel namelijk niet meer dan een nivellering naar beneden van het asielbeleid. In het ergste geval brengt het zelfs het risico met zich mee dat het meer beschermende asielbeleid van sommige lidstaten op de helling komt te staan. Ik betreur het dat de Raad voor deze problematiek van de overgang tot medebeslissing heeft afgezien en ik roep hem op de zorgen van het Europees Parlement in overweging te nemen.
Wij willen de Raad vragen hoe het is gesteld met zijn voorstel over het bewaren van gegevens, aangezien commissaris Frattini ons te kennen heeft gegeven dat de Commissie voornemens is haar eigen voorstel in te dienen. Bent u voornemens te voorzien in een instrument voor de bescherming van persoonsgegevens binnen de derde pijler? Die vraag is al eerder gesteld en wij hopen op een antwoord.
Tot slot wil ik de Raad verzoeken om tijdens de Raad JBZ van deze week te besluiten nogmaals het Europees Parlement te raadplegen over de kaderrichtlijn inzake racisme en vreemdelingenhaat. Ik zie uit naar uw antwoorden. 
Frieden,
   .  Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe u allereerst te bedanken voor het feit dat de Raad de gelegenheid is geboden de balans op te maken van de vooruitgang die in 2004 is geboekt inzake de ontwikkeling van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. In het bijzonder zou ik de heer Cavada, de heer Alvaro, mevrouw Buitenweg, de heer Reul, en mevrouw Roure willen bedanken voor hun vragen. Deze hebben betrekking op de toekomst en de werking van deze ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waarmee – zoals u zojuist hebt benadrukt – in 2004 aanzienlijke vorderingen zijn gemaakt.
2004 was het jaar van de het Grondwettelijk Verdrag, met belangrijke vorderingen in de opbouw van een veiliger en dus vrijer Europa; het was het jaar van de goedkeuring van het Haags programma over de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, een concreet overzicht van de te nemen maatregelen; en bovendien was het het jaar van de goedkeuring van meer dan honderd teksten op het gebied van de ruimte van vrijheid. Wat een vooruitgang op een van de grootste werkterreinen van de verdieping van Europa, na de uitbreiding die eveneens in 2004 heeft plaatsgevonden!
Ja, 2004 was het jaar van het Grondwettelijk Verdrag, dat nieuwe perspectieven opent voor de burgers en het Europees Parlement, zoals ook uit de vragen van de heer Cavada naar voren komt.
Door de justitiële en politiële samenwerking te versterken, door de medebeslissing en de stemming bij gekwalificeerde meerderheid uit te breiden – een absolutie noodzaak in een democratisch Europa van 25 lidstaten – en door de grondslagen te leggen voor een werkelijk gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid, zal Europa onze burgers een wezenlijke meerwaarde bieden op het gebied van veiligheid, rechtvaardigheid en vrijheid. Geen enkele lidstaat is in staat om de huidige uitdagingen met betrekking tot de immigratie, de georganiseerde misdaad en het internationale terrorisme alleen het hoofd te bieden. Wat we nodig hebben is meer Europa. Een “ja” voor de Europese Grondwet zal een “ja” zijn voor een veiliger en dus vrijer Europa. Een “nee” tegen de Europese Grondwet daarentegen betekent dat de nationale belemmeringen voor onze politie en justitie blijven bestaan, terwijl de criminelen profiteren van de open grenzen. Dat is een feit waarbij wij ons niet mogen neerleggen.
De heer Cavada wijst terecht op een groot aantal nieuwe perspectieven voor de samenwerking en de medebeslissing tussen onze instellingen, dat door het Grondwettelijk Verdrag wordt geopend. Als ik het goed begrijp, wordt met een groot deel van de gestelde vragen beoogd om op de toepassing van de bepalingen uit het Grondwettelijk Verdrag vooruit te lopen.
In een rechtsgemeenschap als de Europese Unie kan de Raad in zijn werkzaamheden niet anders dan de regels volgen zoals die zijn vastgelegd in de vigerende verdragen. De Raad zal dus niet vooruitlopen op het Grondwettelijk Verdrag, uit respect voor de belangrijke beslissingen die de komende maanden door onze nationale parlementen en door onze burgers genomen moeten worden.
Dit is natuurlijk geen beletsel voor een nauwe samenwerking en een uitstekende verstandhouding tussen Parlement en Raad, noch voor een bereidheid naar elkaar te luisteren en te zorgen voor een betere uitwisseling van informatie tussen beide instellingen, zoveel als de verdragen het toelaten. Zo waren er in 2004 al flinke verbeteringen aan te wijzen in het optreden van de Raad op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, met name dankzij het uitmuntende werk van de voorzitterschappen van Nederland en Ierland. Dat blijkt mijns inziens alleen al uit de goedkeuring door de Raad van een belangrijke overeenkomst op institutioneel gebied – u noemde deze al – die het mogelijk maakt de medebeslissingsperiode toe te passen op terreinen met betrekking tot de controle van de buitengrenzen en de strijd tegen de illegale immigratie. Dat is een eerste stap en een belangrijke stap. Het blijkt naar ik meen eveneens uit de verdere tenuitvoerlegging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de uitgebreide Unie van 25 lidstaten. In het bijzonder heeft de Raad negen verordeningen, zeven richtlijnen en meer dan dertig besluiten of kaderbesluiten goedgekeurd. Dat is niet niks!
Ten slotte heeft de Europese Raad ter versterking van de drie pijlers vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid het Haagse Programma goedgekeurd, een uitstekend, buitengewoon pragmatisch programma. De Raad heeft de Commissie verzocht in 2005 een actieplan te presenteren waarin de doelstellingen en prioriteiten van het Haagse Programma worden omlijnd, doelstellingen waar u terecht op aandringt. Wij zullen er deze week in de Raad JBZ over verder praten, evenals tijdens de Raad van juni.
Op asielgebied heeft de Raad een richtlijn goedgekeurd over de minimumnormen met betrekking tot de voorwaarden waaraan onderdanen van derde landen en staatlozen moeten voldoen om in aanmerking te komen voor de status van vluchteling of van persoon die internationale bescherming behoeft. Om een grotere mate van solidariteit tussen de lidstaten te waarborgen hebben we een Europees Vluchtelingenfonds opgericht, waaruit steun kan worden verleend aan de inspanningen die lidstaten op dit terrein leveren. Andere maatregelen op dit terrein moeten nog worden goedgekeurd, met name het voorstel voor een richtlijn over de procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus.
De Raad heeft eveneens een bijzondere aandacht geschonken aan immigratiegerelateerde aspecten door maatregelen uit te stippelen met betrekking tot de toelating, en met name de geslaagde integratie van immigranten, een aspect dat van belang is voor het beheer van de legale immigratie evenals in de strijd tegen de illegale immigratie. Wat de toelating betreft, zou ik vooral willen wijzen op de goedkeuring door de Raad van de richtlijn betreffende de verblijfstitel die in ruil voor samenwerking met de bevoegde autoriteiten wordt afgegeven aan onderdanen van derde landen die het slachtoffer zijn van mensenhandel of hulp hebben gekregen bij illegale immigratie.
Voorts heeft de Raad het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten opgericht. Dit agentschap wordt met ingang van 1 mei 2005 operationeel. Het Luxemburgs voorzitterschap doet zijn best een definitieve zetel voor dit agentschap te vinden, maar ik moet u zeggen dat met vijf kandidaten in de race een eenstemmige oplossing niet voor de hand ligt, te meer daar geen van de vijf landen totnogtoe bereid is zijn kandidatuur in te trekken.
Wat het verwijderingsbeleid betreft, zijn – zoals u weet – verscheidene maatregelen goedgekeurd, waaronder het organiseren van gezamenlijke vluchten voor de verwijdering van onderdanen van derde landen. Er zijn inmiddels twee overnameovereenkomsten van kracht geworden, met Hong Kong en Macao, en aan die met Albanië en Sri Lanka is de laatste hand gelegd. Het voorzitterschap van de Raad is van mening dat meer vaart gezet zal moeten worden achter deze onderhandelingen om te komen tot een uitgebreid netwerk van Europese overnameovereenkomsten.
Wat het visumbeleid betreft, heeft de Raad besloten de middelen die nodig zijn voor de ontwikkeling van het VIS in de begroting van de Europese Unie op te nemen. Met dit systeem voor de uitwisseling van visumgegevens tussen lidstaten zullen de nationale autoriteiten visumgegevens kunnen invoeren en bijwerken, en deze langs elektronische weg raadplegen.
Daarnaast hebben wij een verordening goedgekeurd betreffende normen voor veiligheidskenmerken en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten. Zodoende hebben wij een fundament gelegd voor harmonisering, waarbij is bepaald dat paspoorten en reisdocumenten een elektronische gezichtsopname bevatten alsmede in een gegevensbank opgenomen vingerafdrukken. Overeenkomstig dit besluit hebben de lidstaten tot augustus 2006 de tijd om biometrische gegevens in hun paspoorten op te nemen. Zoals we weten, is dit later dan de tijdslimiet die onze Amerikaanse partners hebben vastgesteld voor het zonder visum mogen betreden van hun grondgebied. Ik doe een beroep op alle instellingen van de Unie om de Amerikaanse regering en vooral het Congres te laten blijken dat men hier begrip voor heeft, om te voorkomen dat er in oktober 2005 een situatie ontstaat die aan weerszijden van de Atlantische Oceaan betreurd zou worden. Het voorzitterschap van de Raad is er elke dag mee bezig, de Commissie eveneens.
Op het gebied van politiële samenwerking hebben de verschrikkelijke aanslagen in New York en Madrid zoals u weet de strijd tegen het terrorisme boven aan de agenda geplaatst. De Europese Unie is vastbesloten gezamenlijk op te trekken om het terrorisme te bestrijden en haar burgers de best mogelijke bescherming te waarborgen. De strategie van de Europese Unie heeft een alomvattend karakter en voorziet in een hele reeks maatregelen. Vorig jaar maart is de heer Gijs de Vries aangesteld als coördinator voor terrorismebestrijding. Zijn voornaamste taken zijn ten eerste de werkzaamheden van de Raad op het gebied van terrorismebestrijding te coördineren, ten tweede zicht te houden op alle instrumenten die de Unie ter beschikking staan en ten derde nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging van het actieplan tegen terrorisme.
Ik wil erop wijzen – in antwoord op de vraag die is gesteld – dat deze coördinerende functie binnen de Raad van belang is om, op een terrein dat te maken heeft met ontwikkelingssamenwerking, politie, justitie, defensie, buitenlands beleid en andere beleidsterreinen, te zorgen voor een coherente benadering door de verschillende formaties van de Raad.
Bovendien wil ik u er graag aan herinneren dat de Raad ieder halfjaar een evaluatie van de tenuitvoerlegging van het actieplan uitvoert. De laatste beoordeling heeft plaatsgehad in december 2004 en in juni van dit jaar zal er weer een volgen. Als voorzitter van de Raad hecht ik een bijzonder belang aan de voortzetting van deze gezamenlijke inspanning om het terrorisme te bestrijden en om zeker te stellen – dit is een belangrijk punt – dat de besluiten naar behoren door de lidstaten ten uitvoer worden gelegd.
Uit het Europees Parlement kwam eveneens de vraag of de Raad voornemens was de “shared values and professional standards of the police” om te zetten in wetgevingsmaatregelen. De Raad heeft vooralsnog geen besluit in die richting genomen en het is de vraag welk wezenlijk verschil het zou maken als we die weg zouden inslaan.
Wat betreft de integratie van Europol in het recht van de Europese Unie, zou ik u erop willen wijzen dat in het Haagse Programma wordt benadrukt dat de Raad de Europese wetgeving inzake Europol zo spoedig mogelijk na de inwerkingtreding van het Grondwettelijk Verdrag en uiterlijk op 1 januari 2008 moet aannemen, rekening houdend met alle taken die aan Europol zijn opgedragen. Tot dat tijdstip moet Europol zich blijven inspannen om zijn eigen functioneren te verbeteren door ten volle gebruik te maken van de samenwerkingsovereenkomst met Eurojust. Bovendien moeten Europol en Eurojust jaarlijks aan de Raad verslag uitbrengen over hun gemeenschappelijke ervaringen en over specifieke resultaten. Daarnaast dienen Europol en Eurojust het gebruik van, en hun eigen deelname aan, de gemeenschappelijke onderzoeksteams van de lidstaten te stimuleren.
De Raad heeft eveneens aanvullende maatregelen goedgekeurd om de Europese Politieacademie stapsgewijs verder te kunnen ontwikkelen, met name door deze instelling rechtspersoonlijkheid toe te kennen en een plaats van vestiging vast te stellen. Daarnaast heeft de Raad meerdere maatregelen goedgekeurd met het oog op versterking van de politiële samenwerking op bepaalde specifieke terreinen. Zo heeft de Raad zijn goedkeuring gehecht aan het besluit betreffende de aanpak van voertuigcriminaliteit. Ieder jaar worden in de lidstaten van de Europese Unie naar huidige schatting 1,2 miljoen voertuigen gestolen. Dit vertegenwoordigt een enorme schadepost van ten minste vijftien miljard euro per jaar. Met dit besluit wordt de samenwerking verbeterd, teneinde dit soort grensoverschrijdende criminaliteit te voorkomen.
Voorts heeft de Raad meerdere besluiten genomen met het oog op bestrijding van met name voetbalgerelateerd geweld, de verstoringen van de openbare orde die dit met zich meebrengt, alsmede de gevolgen ervan voor de burgers die zich wel aan de wet houden. In dat verband hebben we meerdere samenwerkingsmaatregelen genomen om veiligheidsmaatregelen te kunnen treffen, bijvoorbeeld voor het Europees voetbalkampioenschap dat vorig jaar in Portugal werd gehouden.
Op het gebied van de drugsbestrijding heeft de Raad in december 2004 de drugsstrategie voor de periode 2005-2012 aangenomen.
Wat de justitiële samenwerking in strafzaken betreft – en ook hier ga ik in op de vraag die de heer Cavada daarstraks stelde met betrekking tot de kwaliteit van rechtsbedeling – kan ik u meedelen dat de Raad met belangstelling akte heeft genomen van de aanbeveling van het Europees Parlement over de kwaliteit van de strafrechtspleging en de harmonisatie van het strafrecht in de lidstaten. In dat opzicht ben ik zo vrij u eraan te herinneren dat de Europese Raad van Tampere de eerste concrete stappen op dat gebied al heeft vastgesteld en dat in het Haagse Programma de acties zijn omschreven die in de toekomst ten uitvoer moeten worden gelegd. Van doorslaggevend belang in dat verband is het onderling vertrouwen in de juridische en judiciële systemen van de lidstaten. Onderling vertrouwen laat zich niet bij decreet afkondigen. Daar is een pakket maatregelen voor nodig, waaronder een minimum aan gemeenschappelijke regels, de uitwisseling van gegevens en een meer Europees gerichte opleiding voor politieagenten en magistraten.
In 2004 heeft de Raad de tenuitvoerlegging voortgezet van het programma voor wederzijdse erkenning van gerechtelijke uitspraken, die moet stoelen op het onderling vertrouwen dat ik zojuist noemde. Op het terrein van wederzijdse erkenning zijn wij tot een principeovereenkomst gekomen over het ontwerp-kaderbesluit inzake de wederzijdse erkenning van geldelijke sancties, alsmede over het ontwerp-kaderbesluit inzake de tenuitvoerlegging in de Europese Unie van beslissingen tot confiscatie.
Het voorstel met het oog op totstandbrenging van een systeem voor de uitwisseling van gegevens uit het strafregister, om te zorgen dat men in de toekomst beter op de hoogte is van veroordelingen, is eveneens door de Raad behandeld. Naar ik hoop zullen we in de loop van de Raad van deze week, en de daaropvolgende Raden, verder kunnen komen inzake dit onderwerp dat van belang is voor het leven van de burgers van onze lidstaten.
We hebben eveneens vooruitgang geboekt met betrekking tot het materiële strafrecht, met name door de goedkeuring van de kaderbesluiten op het gebied van illegale drugshandel en van meerdere verslagen over de tenuitvoerlegging van de kaderbesluiten op het gebied van – vooral – het witwassen van geld of terrorismebestrijding. Ook hebben we in de Raad een aanvang gemaakt met de behandeling van het voorstel voor een kaderbesluit over bepaalde procedurele rechten in strafprocedures binnen de gehele Europese Unie, die van essentieel belang zijn om het vertrouwen te wekken waar ik het zostraks over had. Ik zal met belangstelling kennisnemen van het verslag over dit onderwerp dat straks in dit Parlement zal worden gepresenteerd.
Wat betreft het bewaren van telecommunicatiegegevens, waarover eveneens vanavond vragen zijn gesteld, wil ik beklemtonen dat de Raad deze tekst van groot belang acht voor de misdaadbestrijding. Het gaat niet om het afluisteren van telefoongesprekken maar om het opslaan van gegevens, bijvoorbeeld telefoonnummers, gedurende een bepaalde periode. Jazeker, wij zijn overtuigd van het nut van deze tekst, op basis van de ervaring die wehebben opgedaan als ministers van Justitie of van Binnenlandse Zaken. Als jurist ben ik mij terdege bewust van het belang van de rechtsgrondslag. Maar laten we alstublieft niet te veel tijd verliezen met gebakkelei in de Raad of tussen onze instellingen over de rechtsgrondslag, als we – naar ik hoop althans – hetzelfde doel voor ogen hebben, namelijk om de criminaliteit effectief te bestrijden zonder daarbij – en dat is evengoed de zorg van de Raad – de bescherming van de persoonlijke levenssfeer uit het oog te verliezen of voorbij te gaan aan de financiële kosten van deze nieuwe maatregelen.
We zullen ons met een positieve grondhouding buigen over de voorstellen die de Commissie de Raad nog maar enkele dagen geleden heeft doen toekomen, met name het advies van de juridische dienst hieromtrent. Als ik het wel heb zal de Commissie een dezer weken een nieuw voorstel doen. Dit zal worden bekeken in het licht van het advies van de juridische dienst. Maar ik wil nogmaals benadrukken dat het de Raad in de eerste plaats om de inhoud gaat. Natuurlijk kan er gediscussieerd worden over alle andere aspecten die vanavond in dit Parlement ter sprake zijn gebracht.
De Raad heeft eveneens wezenlijke vooruitgang geboekt op het terrein van justitiële samenwerking in burgerlijke zaken. Als we het hebben over de ruimte van veiligheid en rechtvaardigheid gaat het misschien te vaak over de strafrechtelijke kant van de zaak, terwijl dit ook van belang is voor het leven van de Europese burger. De Raad heeft regels gesteld op het gebied van de wederzijdse erkenning van beslissingen op het gebied van het familierecht, het handelsrecht of andere terreinen van het burgerlijk recht. Zo hebben wij bijvoorbeeld onze goedkeuring gehecht aan de verordening tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen. Ook hebben we een richtlijn goedgekeurd betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven in grensoverschrijdende situaties. Bovendien hebben we de werkzaamheden voortgezet met betrekking tot het voorstel voor een verordening betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen, oftewel "ROME II". Dat is overigens een bijzonder belangrijk voorstel, aangezien het gericht is op het nader bepalen van het recht dat van toepassing is in geval van aansprakelijkheid voor producten met gebreken.
Wij hebben een aanvang gemaakt met de behandeling van het voorstel voor een verordening tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure. Ik hoop op spoedige vooruitgang in het Europees Parlement en in de Raad over de vragen omtrent de rechtsgrondslag. In afwachting van het standpunt van het Parlement, zullen we hierover overigens een oriëntatiedebat houden in de Raad JBZ, om samen met u verder te komen over deze belangrijke tekst. Daarnaast zijn wij begonnen met de behandeling van het voorstel voor een richtlijn betreffende bepaalde aspecten van bemiddelingopdat beslissingen die in overeenstemming zijn met de richtlijn in alle lidstaten worden erkend en uitgevoerd.
Dit is een lange lijst en ik zou nog verder kunnen gaan, maar een groot aantal van deze teksten kent u. Zoals u ziet is in 2004 enorme vooruitgang geboekt bij het verwezenlijken van een veiliger, rechtvaardiger en dus vrijer Europa. Het enige dat ik betreur is dat er nog zoveel gedaan moet worden en dat de vooruitgang soms zo langzaam gaat als gevolg van de vereiste eenstemmigheid in de Raad en de verschillende juridische tradities. In deze Europese rechtsruimte koesteren de Raad en het Parlement naar ik meen dezelfde ambities. Het Grondwettelijk Verdrag biedt ons wat dat betreft nieuwe perspectieven. Namens de Raad kan ik u zeggen dat ik mij ertoe verbind goed met het Parlement samen te werken en me er onophoudelijk voor in te zetten dat onze burgers in veiligheid en vrijheid kunnen leven. 

Frattini,
    – Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de Commissie zet zich natuurlijk met volle overtuiging in voor het bevorderen van een reële en effectieve Europese ruimte van rechtvaardigheid, veiligheid en vrijheid. Wij zijn voornemens dat in nauwe en loyale samenwerking met het Parlement en de Raad te blijven doen.
Er zijn een aantal strategisch richtsnoeren voor ons beleid, die ik het Parlement kort zal toelichten.
Ten eerste het streven naar evenwicht, niet op juridisch maar vooral op politiek en institutioneel gebied, tussen de twee grote verlangens van de Europese burgers: aan de ene kant meer veiligheid en aan de andere kant meer vrijheid.
Ik kan mij geen Europese ruimte voorstellen die de burgers meer veiligheid garandeert ten koste van hun vrijheden en garanties. De meerwaarde die Europa kan vormen is juist dat evenwicht, zoals minister Frieden terecht heeft opgemerkt.
De tweede grote richtsnoer is de solidariteit, begrepen als een principe dat op het belangrijke vlak van het immigratiebeleid opnieuw het bereiken van dat evenwicht mogelijk maakt. Een adequaat evenwicht tussen aan de ene kant een ferme reactie tegen mensenhandel en illegale immigratie en aan de andere kant een reële Europese ruimte voor het regelen van de legale immigratie, die volgens mij kansen biedt en geen gevaar vormt indien zij vergezeld gaat van toereikende maatregelen op bijvoorbeeld het vlak van integratie.
Dit zijn allemaal lijnen waarlangs de Commissie vanaf dit jaar, 2005, haar beleid zal uitstippelen. Daarbij zal zij eens te meer uitgaan van de gedachte dat Europa verschil kan maken ten opzichte van het beleid van de afzonderlijke lidstaten bij bijvoorbeeld de samenwerking met derde landen, de landen van herkomst en de doorreislanden. Die landen moeten in hun beleid gesteund worden zodat wij gezamenlijk het verschijnsel immigratie meester kunnen worden. Wij kunnen niet doen alsof dat probleem ons in de toekomst of misschien vandaag niet rechtstreeks zou aangaan.
Er is nog een derde strategische beleidslijn: de versterking van de Europese rechtsruimte, waarbij ik zowel op het civiel- als het strafrecht doel. Op dit vlak ligt volgens mij de inzet van Europa bij het beschermen én bevorderen van de grondrechten door om te beginnen het Agentschap voor de grondrechten op te richten. Dat agentschap zal tot taak hebben de volledige eerbiediging van de grondrechten te bevorderen en zal zich niet beperken tot het louter garanderen van het respecteren van die rechten.
Wij zullen aan al deze zaken gezamenlijk moeten werken met het Parlement en de Raad teneinde de synergie te creëren die onmisbaar is om al die handelingen te kunnen verrichten waartoe wij bevoegd zijn. Allereerst zal het actieplan dat minister Frieden en de geachte afgevaardigde Cavada hebben genoemd, tijdig worden gepresenteerd, zodat het nog onder het Luxemburgs voorzitterschap in juni kan worden goedgekeurd. Wij zullen het natuurlijk vóór juni presenteren en rekening houden met het lopende debat, dat ook vandaag belangrijke gezichtspunten oplevert.
Het actieplan zal gedetailleerde maatregelen bevatten, een tijdspad voor de goedkeuring van die maatregelen en een indicatie van de concrete initiatieven die de lidstaten in een gegeven volgorde van prioriteit zullen moeten nemen. De Raad heeft daar trouwens om verzocht en ik heb mij daartoe verplicht.
De Commissie overweegt zeker ook een aantal zaken waarin op dit moment niet rechtstreeks is voorzien, omdat de Europese Grondwet nog niet van kracht is. Er zijn namelijk een aantal aspecten die dan nog wel niet operationeel zijn maar die volgens de Commissie toch al voorbereidend werk vereisen. Het voorbereidend werk denken wij begin 2006 te doen – nog voordat de Grondwet in werking treedt, iets waar wij van ganser harte op hopen. 
Ik geef slechts een voorbeeld: de democratische controle op Europol en Eurojust is een van de echt belangrijke zaken waarmee de Europese ruimte een heel stuk verder komt. Die controle zal natuurlijk afhankelijk zijn van de inwerkingtreding van de Europese Grondwet, maar niets verhindert de Commissie om alvast te beginnen met het onderzoeken van en het werken aan deze materie, zodat wij direct klaar zijn op het moment dat de Grondwet in werking treedt.
Voorts zal het actieplan ook een mechanisme bevatten voor de beoordeling en monitoring van de toepassing van de maatregelen in het actieplan. De geachte afgevaardigde Cavada zei daar op te hopen, maar ik geloof dat het ook een wens is van vele lidstaten. Met de fungerend Raadsvoorzitter ben ik ervan overtuigd dat het om een constante monitoring dient te gaan. Iedere zes maanden zal er volgens het model van het voor de interne markt de stand van zaken worden opgemaakt. Het ging daar natuurlijk om een heel andere sector, maar het gaat om het principe, en het model heeft daar succes gehad. Het model zal een bestandopname zijn en het is natuurlijk niet de bedoeling met dreigementen te gaan zwaaien en met het opgeheven vingertje te komen. Wij willen de lidstaten slechts helpen tijdig de noodzakelijke initiatieven te nemen.
Als wij, dames en heren, echter een tijdspad aangeven dat zonder praktische effecten blijft, dan zal het werk van de Commissie minder nuttig zijn. Wij menen daarentegen de lidstaten te moeten helpen, aanmoedigen en stimuleren door de Commissie en de Raad samen te laten werken, wat op dit vlak onontbeerlijk is.
Ik sta verder niet lang stil bij de belangrijke prioriteiten die reeds zijn genoemd: terrorisme vraagt om een breed opgezette strategie voor preventie en reactie die niet gebaseerd is op noodsituaties en zeker de grondrechten van de burgers zal eerbiedigen; initiatieven voor de bescherming van persoonsgegevens zullen binnenkort formeel worden ingediend; en in de tweede helft van het jaar komt er een overkoepelend initiatief voor de bescherming van gegevens die onder de derde pijler vallen, zoals ik ten overstaan van het Parlement heb beloofd.
Ook de georganiseerde misdaad is natuurlijk een prioriteit, met speciale aandacht voor de slachtoffers van de criminaliteit en mensenhandel, in het bijzonder kinderhandel, waaraan ik buitengewoon veel belang toeken. Deze allerzwakste slachtoffers verdienen mijns inziens de krachtigste bescherming.
En dan de grondrechten, waarover ik al gezegd heb dat wij een effectrapportage zullen maken. Voor de goedkeuring zal elk initiatief van de Commissie eerst een beoordeling ondergaan op basis van de grondrechten van het Handvest. Geen enkel initiatief dat niet strookt met de grondrechten kan op basis van een besluit van de Commissie goedgekeurd en naar buiten toe worden gepresenteerd. Het gaat dus om een soort preventieve beoordeling van de conformiteit en van de effecten van de Europese wetgeving.
Tot slot nog enige overwegingen over het extern beleid van Europa op het gebied van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Wij zullen begin juli een breed opgezette mededeling presenteren over de internationale dimensie van de veiligheid en rechtvaardigheid van de Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Daarbij zullen wij de rol bekrachtigen die Europa kan en moet spelen in de wereld bij de verdediging en bevordering van de grondrechten en hoogstaande principes en waarden.
Over de rechtspraak is veel gezegd; wederzijds vertrouwen en harmonisatie zijn de twee richtsnoeren. Over immigratie heb ik al gezegd dat er met straffe hand dient te worden opgetreden tegen mensenhandel, maar dat er tegelijkertijd een gezond en evenwichtig integratiebeleid dient te zijn voor de legale immigranten. De Commissie wacht natuurlijk met veel belangstelling de reacties af op de inventarisatie van de bestaande problemen die het Groenboek over immigratie onder uw aller aandacht heeft gebracht. Zoals u weet, is de Commissie daarbij niet vooruitgelopen op oplossingen, maar heeft zij louter de problemen in kaart willen brengen.
Dat is tenslotte de geest waarin wij willen samenwerken met het Parlement. Wij zullen ook met de nationale Parlementen samenwerken om het in de Grondwet beschreven principe van de controle van de subsidiariteit te versterken. Wij zullen natuurlijk ook met het Europees Parlement samenwerken, dat voor ons een onmisbaar referentiepunt is en zal zijn om door te kunnen gaan met de initiatieven. 
Coelho,
   . – Bij het jaarlijks debat over de vooruitgang bij de uitvoering van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid hebben wij te maken met een delicate politieke situatie. Wij kunnen immers de nieuwe Commissie niet direct verantwoordelijk stellen voor de geboekte vooruitgang of de opgelopen vertraging.
In 2004 is de Commissie-Prodi teruggetreden en de Commissie-Barroso aangetreden; met andere woorden Vitorino heeft plaats gemaakt voor Frattini. Maar 2004 was met name om drie redenen ook een historisch jaar. De eerste reden is de uitbreiding van de Europese Unie. De Unie heeft nu meer dan 450 miljoen inwoners en legt op politiek, geografisch en economisch vlak meer gewicht in de schaal. De tweede reden is de gedeelde verantwoordelijkheid – wij zijn nu meer dan alleen een economische eenheid met een interne markt – tegenover de bedreigingen van de stabiliteit en de veiligheid die geen halt houden bij de grenzen. Terrorisme is hier een voorbeeld van en wij mogen de tragische gebeurtenissen van 11 maart in Madrid dan ook nooit vergeten. De derde reden is al genoemd door de collega’s Cavada en Roure: de belangrijke veranderingen op het vlak van justitie en binnenlandse zaken. Op dat gebied is een nieuw institutioneel kader van kracht voor visa, asiel en immigratie. Het Parlement heeft nu medebeslissingsbevoegdheid en de Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid.
De vragen die wij hier voorleggen aan zowel de Commissie als de Raad vertolken onze zorgen waar wij een antwoord op wensen. Wij willen weten welke initiatieven genomen worden, en het Parlement wenst die initiatieven te begeleiden. Wij willen niet alleen een decoratieve functie vervullen, maar willen dat er rekening gehouden wordt met onze mening. Die luidt dat alle burgers van de Unie vrij moeten kunnen leven in een veilige wereld, waarin alle mogelijke rampen bestreden worden en onze vrijheden zijn gegarandeerd. Vanuit dat oogpunt, commissaris Frattini, wil ik u complimenteren met zowel de verzekering van uw kant dat meer veiligheid de vrijheid niet in gevaar mag brengen als met uw initiatief in het kader van de Raad van Europa voor een Europese Dag tegen de doodstraf.
Tot slot drie zaken die de PPE-DE-Fractie van fundamenteel belang acht: ten eerste dat de Europese Grondwet in werking treedt en dat daarmee de pijlerstructuur wordt geschrapt; ten tweede dat de medebeslissingsprocedure op algemenere basis wordt toegepast en ook uitgebreid wordt tot gebieden als legale immigratie en integratie teneinde volledige democratische verantwoording van de besluiten op dit vlak te garanderen; en tot slot dat de rechterlijke controle verbeterd wordt via de verruiming van de bevoegdheden van het Hof van Justitie. 
Kósáné Kovács,
    – Mevrouw de Voorzitter, de totstandbrenging van een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is een historische taak, en de periode waarop wij momenteel terugkijken is een historische periode, aangezien de EU in 2004 een Unie van 25 lidstaten is geworden, en binnen deze nieuwe politieke omgeving moet het mogelijk zijn om veiligheid en rechtvaardigheid verder tot ontwikkeling te brengen. In deze EU van 25 lidstaten hebben de woorden “buiten” en “binnen” een andere betekenis gekregen, en deze nieuwe wereld heeft ook nieuwe regels nodig; zij heeft ook nieuwe instellingen nodig, instellingen die niet alleen in officiële zin functioneren, maar waarbinnen men ook over waarachtige kennis van de 25 lidstaten beschikt, met inbegrip van de binnenlandse problemen en breuklijnen van de tien nieuwe lidstaten. Daarom willen wij er zo graag voor zorgen dat de nieuwe instellingen, het Europees Agentschap voor de buitengrenzen en het Europees Agentschap voor mensenrechten, in staat zijn daadwerkelijk zelfstandig en effectief te werken.
De EU zit in feite gevangen tussen tegenstrijdige belangen en verwachtingen van de kant van de burger: zoals commissaris Frattini terecht opmerkt, willen de burgers van Europa meer veiligheid en meer vrijheid. Wij weten echter allemaal dat we ook meer solidariteit nodig hebben, ook al is de EU soms minder gul wanneer het gaat om gebaren van solidariteit dan wanneer het gaat om strikte handhaving van de veiligheid.
Wij begrijpen dat we sinds 11 september en Madrid gedwongen kunnen worden om maatregelen tegen het terrorisme te nemen. Wij begrijpen ook dat het soms verleidelijk kan zijn om de waarden van vrijheid en solidariteit ondergeschikt te maken, maar wij mogen onszelf niet toestaan dit ook werkelijk te doen. In het belang van hen die de EU zien als hun nieuwe thuis, mogen wij dit niet laten gebeuren. Wij zijn ingenomen met de grotere differentiatie die wordt gehanteerd in het immigratiebeleid, en wij zijn ook blij met de vragen die naar voren worden gebracht in het Groenboek. Maar laat ons bij het beantwoorden van deze vragen met een kritisch oog kijken naar de situatie op de arbeidsmarkt van de EU, en ook rekening houden met het aanbod van de arbeidsmarkt in de nieuwe lidstaten. 
Ludford,
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik ben dankbaar voor de bijzonder volledige toespraak van minister Frieden, waarin hij de prestaties van de Raad in 2004 uiteengezet heeft. Hij is in zijn antwoord echter nauwelijks ingegaan op de genoegzaam bekende ontevredenheid van dit Parlement over zowel de kwaliteit van de ontwikkelingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken binnen de EU als de manier waarop deze ontwikkelingen tot stand komen. Er is een complete cultuuromslag nodig binnen de Raad om te bereiken dat dit Parlement behandeld wordt als een echte partner.
Het feit dat de minister heeft gezegd dat we ons niet te veel zorgen moeten maken over de rechtsgrondslag van het voorstel inzake de bewaarplicht van persoonsgegevens is absoluut symptomatisch voor het feit dat de Raad het gewoon niet begrijpt! Er kunnen immers grote verschillen ontstaan, zowel in de mate waarin inbreuk gemaakt zal worden op de privacy als in de mate van openheid en democratie bij de besluitvorming, afhankelijk van de vraag of het voorstel zal berusten op de EU-wetgeving of simpelweg intergouvernementeel van aard is. De luchthartige manier waarop in de Raad met privacyoverwegingen wordt omgegaan is buitengewoon verontrustend. Steeds meer voorstellen maken immers inbreuk op normen die betrekking hebben op gegevensbescherming. We bevinden ons hier op een hellend vlak.
Het uiteindelijke doel zal zijn – of dat is het misschien al – dat alle Europese en nationale databases met gegevens over persoonlijke gewoonten, biometrische informatie en waarschijnlijk, op den duur, ook ons DNA, aan elkaar worden gekoppeld. Hierover moet een serieus publiek debat gevoerd worden, waarin dit Parlement als bemiddelaar fungeert, naar aanleiding van grondige effectbeoordelingen van de privacy die voor elk voorstel moeten worden uitgevoerd. Wat we nu krijgen is namelijk een salamitactiek, waarbij elk nieuw voorstel een klein beetje van de bescherming tegen inbreuken op de privacy wegneemt. Deze slinkse en schimmige methode is niet bepaald een slimme strategie omdat als de Europese burgers er op een dag achterkomen dat zij het opgezette toezichtsysteem niet zien zitten, zij meteen zeer heftig zullen reageren.
Ik dring erbij de minister op aan de ministeries van Binnenlandse Zaken ervan te overtuigen hun ingesleten gewoonten te veranderen en open, oprecht en op verantwoordelijke wijze zaken met elkaar te doen. 
Voggenhuber,
   .  Mevrouw de Voorzitter, ik heb me enigszins geërgerd aan twee opmerkingen, mijnheer de voorzitter van de Raad. De eerste opmerking was dat de Raad niet vooruit zal lopen op bepalingen van de toekomstige Grondwet. De tweede was dat we niet moeten redetwisten over rechtsgrondslagen als we iets voor de veiligheid doen. De eerste opmerking gaat overduidelijk in tegen een trend die zich in de debatten van de laatste maanden heeft afgetekend, of het nu ging om de strijd tegen het terrorisme of om gegevensopslag. Er valt niet te ontkomen aan de indruk dat het optreden van de Raad al geruime tijd op uiterst gespannen voet staat met de bestaande verdragen en steeds duidelijker en vaker indruist tegen de waarborging van de grondrechten. Ik herinner in dit verband aan de vluchtgegevens en aan de discussie over gegevensopslag op het gebied van de telecommunicatie.
Het lijkt me de allerhoogste tijd om het volgende vast te stellen. De mogelijkheden ter verbetering van de interne veiligheid in de Grondwet en de optimalisering van de instrumenten in deze Grondwet hangen onscheidbaar samen met de waarborging van de grondrechten in het Handvest van de grondrechten en de uitgebreide deelname van het Europees Parlement. Deze kunnen niet van elkaar worden gescheiden. Daarom zullen wij met u redetwisten over de inachtneming van de grondrechten en over de naleving van de rechtsgrondslagen. 
Pafilis,
    – Mevrouw de Voorzitter, de misleidende titel ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, die ook in het Constitutioneel Verdrag staat, verheelt de enorme toename van de repressie in naam van de strijd tegen het terrorisme en de georganiseerde misdaad. Deze titel camoufleert de institutionalisering en versterking van antidemocratische en andere maatregelen, de uitbreiding van de repressiemechanismen, de bouw van een fort Europa, met een rigoureus gecontroleerde immigratie, die leidt tot de bouw van concentratiekampen in derde landen, zoals de slavenkampen uit vervlogen eeuwen.
De verwijzing naar vrijheid en rechtvaardigheid is een provocatie van de volkeren, want jullie proberen in naam van de strijd tegen terrorisme de volkeren te terroriseren en het barbaarse anti-werknemersbeleid te verdoezelen. Jullie treffen bovendien repressieve maatregelen tegen al wie zich durft te verzetten. Sinds Tampere is een ware industrie ontstaan, een fabriek van reactionaire wetten en mechanismen, die de democratische rechten en vrijheden aantasten, met een ongehoord systeem voor het registreren van sociale acties en van de persoonsgegevens in elke lidstaat, met netwerken van camera's en andere schaduwmiddelen. Overal wordt gespioneerd: telefoongesprekken, luchtvaartmaatschappijen, camera's op de wegen, in openbare ruimten, zeppelins in de lucht. Sociale strijd wordt een strafbaar feit, radicalisering wordt misdaad nummer één en belandt zo ondubbelzinnig op de lijst van terreurdreigingen.
Een terugblik op het jaar 2004 leert ons dat de Europese Unie nog meer reactionaire maatregelen heeft getroffen tegen het volk, haar vijand en doelwit. Het antwoord van de onderdrukte volksklassen schuilt in weerbarstig verzet en in ongehoorzaamheid tegen de reactionaire wetten en de Europese Unie zelf. 
Cederschiöld (PPE-DE ).
    Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte Raad, dit rechtsgebied is nog zeer onontwikkeld, ook al moet men om eerlijk te zijn ook vaststellen dat er de laatste tien jaar wel enorm veel gebeurd is. Kijkt men bijvoorbeeld naar de heersende toon en geest op het moment dat wij het actieprogramma tegen de georganiseerde misdaad goedkeurden, dan kan men constateren dat er vandaag in elk geval een andere retoriek klinkt dan toen op nationaal niveau te horen was. Er is echter een ernstig gebrek aan evenwicht. De lidstaten trekken zich niets aan van de fundamentele mensenrechten. De geest van het nieuwe Verdrag, waarin gesproken wordt van een nieuwe democratie en respect voor grondrechten, mag natuurlijk niet genegerd worden. De standpunten van het Europees Parlement kunnen niet worden genegeerd in een situatie waarin wij er juist aan werken om dit Verdrag ten uitvoer te brengen. Het gaat erom dat we ruimte scheppen voor een dialoog.
Voordat de kwestie van de gegevensopslag wordt bediscussieerd, moeten we er eerst over discussiëren of dergelijke maatregelen überhaupt zinvol zijn. De heer Frattini heeft een enorm grote verantwoordelijkheid, en ik schaar mij achter hetgeen hij in zijn uiteenzetting zei. Hoewel het Luxemburgse voorzitterschap de beste bedoelingen heeft, vragen velen in dit Parlement zich af in welke richting de doelstellingen en de prioriteiten van de Raad als geheel eigenlijk gaan. Gegevensopslag en bewaking zijn ernstige ingrepen in de vrijheid van de burgers. We kunnen in dit Parlement absoluut niet accepteren dat men deze zaak erdoor drijft zonder dat men in dezen met het Parlement samenwerkt. We zien de inspanningen van de heer Frattini hoopvol tegemoet. 

Lambrinidis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vandaag doen we een verbijsterende vaststelling. Ik denk dat alle politieke partijen in deze zaal, of toch de meeste, de alarmklok hebben geluid over het vraagstuk van de persoonsgegevens en hoe we die verzamelen en beschermen. Toch schijnen Raad en Commissie, ondanks de boodschap die geregeld, duidelijk weerklinkt niet te begrijpen wat er aan de hand is.
Uiteraard helpt het verzamelen van gegevens in de strijd tegen terreur; de vraag is alleen hoe je dat aanpakt, welk doel je nastreeft, of het effect heeft en tenslotte welke burgerrechten je gaat kortwieken om je doel te bereiken, want – vergeef me de bij het haar gegrepen vergelijking – ook martelingen zijn erg efficiënt om terroristen bij de kraag te vatten! Als Europeanen hebben we echter besloten dat zoiets niet door de beugel kan. Dat betekent dus dat niet alles wat de politie helpt, bijgevolg ook goed is. Ons beleid mag op dat vlak best wat doordachter worden, ietwat gematigder en in elk geval moet het beter worden uitgelegd.
Ik ben het volledig eens met mevrouw Ludford die het had over salamitactiek: dat is een probleem en dat moet ophouden. Laten we hierover eens ernstig praten, zonder taboes!
Ik geef een voorbeeld, niet alleen hiervan, maar ook van het onvermogen van de lidstaten om samen te werken waar ze dat nochtans zeggen te willen doen: bij de civiele bescherming en de bescherming van infrastructuur tegen terreurdreigingen. Hiervoor geeft de Raad geld – prima is dat – maar de Raad heeft nagelaten de Commissie een mandaat te verlenen voor een duidelijk programma. De lidstaten krijgen geld zonder dat er sprake is van samenwerking. In de praktijk werkt dat niet. Het klinkt de burger weliswaar als muziek in de oren maar daarmee is het probleem niet opgelost. Alstublieft, minder woorden en iets meer ernst! 
In 't Veld (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er is veel gesproken over de juiste balans tussen veiligheid en burgerlijke vrijheden, maar laten we eens bekijken hoe het in de praktijk werkt. Vorig jaar is tegen de wil van het Europees Parlement een akkoord gesloten dat de Verenigde Staten toegang verschaft tot de , oftewel de PNR-gegevens. Afgelopen zaterdag nog heeft men een KLM-vlucht van Amsterdam naar Mexico die over het grondgebied van de Verenigde Staten zou vliegen, de toegang tot het Amerikaanse luchtruim geweigerd en teruggestuurd naar Nederland. Waarom? Omdat de VS erachter waren gekomen dat er twee passagiers aan boord waren die op een Amerikaanse lijst met potentiële terroristen stonden. Hoe hebben de Verenigde Staten deze gegevens verkregen? Hoe zijn zij achter die namen gekomen? Het akkoord over de PNR-gegevens is immers alleen van toepassing op vluchten van en naar de Verenigde Staten en niet op vluchten door het Amerikaanse luchtruim. De Verenigde Staten zijn hun boekje dan ook duidelijk te buiten gegaan en ik wil graag weten wat voor actie de Commissie hiertegen zal gaan ondernemen.
Verder verheug ik mij zeer over de woorden van de heer Frattini, die zei dat we de grondrechten moeten bevorderen en niet alleen maar moeten beschermen. Ik wil daaraan nog toevoegen dat we waarden dienen te bevorderen en niet alleen wetgeving moeten opstellen.
Ik zou graag willen dat de heer Frattini ons informeert over de stand van zaken met betrekking tot de oprichting van de werkgroep inzake de grondrechten die ons door de heer Barroso beloofd is. Ik heb hiervan niets meer vernomen. Ik hoop dat deze werkgroep in het bijzonder zal kijken naar de voorstellen om een einde te maken aan de discriminatie van homo’s en lesbiennes. Hoe zit het bijvoorbeeld met de erkenning van de status van getrouwde homoparen? Hoe zit het met de aanpak van de toenemende homofobie? Hoe zit het zit het met het aanmoedigen van die lidstaten die tot nog toe verzuimd hebben de homoseksuele slachtoffers van het nazi-regime te erkennen of schadeloos te stellen?
Ik hoop dat de Commissie deze vragen zal beantwoorden. 
Flautre (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen zeggen dat het mij werkelijk verbaast dat ik nochde commissaris noch de fungerend voorzitter van de Raad uitgebreid heb horen ingaan op het vraagstuk van de externe dimensie van het asiel- en immigratiebeleid.
U weet ongetwijfeld dat het Europees Parlement heeft besloten om donderdag over de problematiek van de situatie op Lampedusa en in de kampen in Libië te debatteren in het kader van zijn resoluties inzake urgente onderwerpen, dat de Delegatie voor de betrekkingen met de Maghreblanden en de Unie van de Arabische Maghreb (inclusief Libië), die volgende week naar Libië gaat, heeft besloten om een bezoek te brengen aan een vreemdelingenopvangcentrum, en dat de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken een missie ter plaatse overweegt.
Het Europees Parlement heeft bij veelvuldige herhaling te kennen heeft gegeven de “outsourcing” van de asielprocedure en het opzetten van kampen aan de grenzen van Europa af te wijzen. Gezien het belang dat het Parlement in deze problematiek stelt, was een uitgebreidere verklaring van uw kant mijns inziens dan ook op zijn plaats geweest. Zowel op Lampedusa als in Libië worden onmiskenbaar vele van de grondrechten geschonden die zijn vastgelegd in het Handvest van de grondrechten, in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en in het Verdrag van Genève.
Is de Raad, gegeven deze feiten, voornemens de schendende staat te wijzen op de herhaalde en systematische schending van de rechten, aangezien het, naar ik meen, inmiddels de derde keer is dat de Lampedusa-kwestie zich heeft aangediend? 
Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de reeks maatregelen die worden getroffen op basis van de beginselen van Den Haag slaat de bal volledig mis. Hoe valt het beoogde beleid ter bevordering van de mensenrechten te rijmen met de invoering van biometrische gegevens in paspoorten? Is het correct maatregelen te nemen die elementaire vrijheden schenden?
Het programma van Den Haag, resultaat van de conclusies van de Europese Top in november, legt alle nadruk op veiligheid, vooral in het licht van de terroristische aanslagen van 11 september 2001 in de VS en 11 maart in Madrid.
De Unie kiest er echter voor om de vrijheid hieraan op te offeren. Met het programma van Den Haag wordt verdeeldheid gecreëerd tussen de Europese burgers en die uit derde landen, die steevast worden afgeschilderd als bron van alle kwaad. In naam van vrijheid en rechtvaardigheid zet de Unie aan tot xenofobie en trekt ze muren op, waarbij burgers uit ontwikkelingslanden een categorie apart gaan vormen.
Daarom vinden wij het programma van Den Haag verderfelijk, zowel intrinsiek als in zijn praktische toepassing. 
Sonik (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de laatste uitbreiding van de Europese Unie heeft zowel geografische als de demografische veranderingen gebracht, met tien nieuwe lidstaten en een bevolking van 450 miljoen inwoners. Dit zijn nieuwe, buitengewoon belangrijke factoren voor de consolidatie van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
Wij kunnen vandaag stellen dat de angst voor de opening van de Europese Unie, de angst dat de uitbreiding zou leiden tot “export” van de bedreigingen van de georganiseerde misdaad of ongecontroleerde migratie, ongegrond is gebleken. De interne veiligheid in de Europese Unie niet is verzwakt. Integendeel, dankzij de toetreding van een groep nieuwe landen kunnen wij binnen Europa zelfs effectiever samenwerken.
Voor de ontwikkeling van doelmatige samenwerking is wederzijds vertrouwen van doorslaggevend belang. Dit geldt bij alle vraagstukken van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waaronder ook de voor de rechtszekerheid van de burgers zo belangrijke justitiële samenwerking in burgerlijke en strafzaken. Laat mij er in dit verband op wijzen dat het ontbreken van volledig vertrouwen in de nieuwe lidstaten onder meer tot uiting komt in de overgangstermijnen voor de volledige deelname van deze landen aan Schengen. De eerste tekenen van erkenning voor wat de tien nieuwe landen hebben bereikt, hebben intussen evenwel hun weerslag gevonden in het in november vorig jaar aangenomen Haags programma. In dit programma wordt als datum voor het begin van de Schengen-evaluatie de eerste helft van 2006 genoemd, met 2007 als streefdatum voor de toetreding tot Schengen. Wil deze operatie slagen, dan moet aan alle voorwaarden worden voldaan. Dit geldt vooral voor de Europese Commissie, die verantwoordelijk is voor de opbouw en de coördinatie van het nieuwe Schengen Informatie Systeem II. Dit systeem moet in maart 2007 worden opgeleverd. Ik wil benadrukken dat wij alles in het werk moeten stellen om aan die datum te kunnen vasthouden.
Bovendien zal de samenwerking op het gebied van de interne veiligheid in het uitgebreide Europa tot mislukken gedoemd zijn zolang de besluiten worden genomen in kleine, ondoorzichtige intergouvernementele structuren, zoals de groep van de G5 met het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Spanje, Italië en Duitsland. De nieuwe lidstaten worden uit deze fora geweerd met de verklaring dat zij een ”andere operationele cultuur” zouden hebben en daarom niet kunnen meedoen. Een dergelijke benadering bevordert in geen geval het vertrouwen en de goede samenwerking.
De laatste belangrijke, uit de uitbreiding voortvloeiende kwestie betreft het feit dat wij concepten en een handelingsstrategie moeten uitwerken tegenover derde landen aan de andere kant van de steeds langer wordende oostelijke buitengrens. Voor het beleid van justitie en binnenlandse zaken is dit een nieuw terrein. 
Lévai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Robert Schuman sluit zijn boek af met de woorden “Europa is op zoek naar zichzelf”. Deze gedachte is vandaag de dag net zo relevant voor de Europese Gemeenschap als destijds. Van alle uitdagingen waarmee Europa tegenwoordig te maken heeft, zijn de twee belangrijkste het Lissabon-programma en het programma dat gericht is op de verwezenlijking van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Ik ben ervan overtuigd dat deze twee terreinen nauw met elkaar verbonden zijn en elkaar wederzijds versterken, en dat succes op het ene vlak onontbeerlijk is voor succes op het andere.
Wanneer we het over dit onderwerp praten, kunnen we niet voorbijgaan aan het belang van maatregelen tegen de illegale migratie. Veel mensen geloven dat een van de voornaamste maatregelen – naast versterking van de samenwerking tussen grensautoriteiten en autoriteiten van binnenlandse zaken – erin bestaat om een verschuiving teweeg te brengen van illegale naar legale migratie. Hierdoor zouden de demografische problemen van Europa worden verlicht en zou tegelijkertijd de economische groei worden gestimuleerd door middel van de broodnodige instroom van nieuwe arbeidskrachten.
Migratie kent uiteraard raakvlakken met mensenrechten en waarden, en ook met kwesties rond discriminatie en vooroordelen. Hierbij wil ik kort wijzen op het feit dat 8 april tot internationale dag van de Roma is uitgeroepen, en dat Europa’s grootste minderheid stelselmatig wordt geconfronteerd met discriminatie en uitingen van extreme onverdraagzaamheid. De standpunten van de lidstaten in deze kwestie lopen uiteen, maar dat betekent niet dat het Parlement niet in staat zou zijn om samen met de Commissie en de Raad echte veranderingen teweeg te brengen. Als we erin slagen tegelijkertijd veiligheid en vrijheid te creëren in Europa, zal dit al zijn burgers een betere toekomst brengen. 
Agnoletto (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, in verband met de noodzaak om het optreden van de politie in de Unie transparanter te maken zou ik de aandacht op een specifiek punt willen vestigen. Ik zou willen benadrukken dat het voor het Parlement belangrijk is de Raad van de Europese Unie te vragen de Europese gedragscode voor de politie verbindend te verklaren. Die code is op 19 september 2001 door het Comité van ministers van de Raad van Europa goedgekeurd en zou als uitgangspunt moeten worden gezien voor de ontwikkeling van beroepsnormen voor de politie in de Europese Unie. Het opnemen van die code in de Europese rechtsordes zou een essentiële bijdrage leveren aan de ontwikkeling van een Europees recht dat meer in overeenstemming is met de internationale mensenrechten en met de meest geavanceerde nationale politiewetgeving.
Met het oog op het binnenlands beleid van de Unie zou de omzetting van de code in een bindende rechtstekst – dankzij de bepalingen in de code betreffende de scholing in ethiek van de politie – een belangrijke preventieve functie hebben en een garantie vormen zodat ernstige schendingen van de mensenrechten als begaan door de Italiaanse politie tijdens de Top van de G8 in Genua in 2001 zich niet herhalen. En commissaris Frattini weet waar ik het hier over heb.
Op het vlak van de externe betrekkingen zou de goedkeuring van de code de Europese Unie meer internationale geloofwaardigheid verlenen. Voor de Unie zijn de eerbiediging van de mensenrechten, de democratische principes en de rechtsstaat in derde landen een essentieel element voor de ontwikkeling van haar buitenlandse betrekkingen en het sluiten van internationale verdragen. 
Busuttil (PPE-DE ).
   – Het afgelopen weekeinde zijn er in Malta, op twee verschillende plaatsen, twee lijken gevonden die uit de zee afkomstig waren. Eén lichaam was aangespoeld aan de kust. Bij het andere geval, dat gisteren plaatsvond, is een lijk een aantal mijlen uit de kust van Malta gevonden en door militairen aan land gebracht. Het lijdt weinig twijfel dat het allebei lichamen waren van personen die slachtoffer zijn geworden van mensensmokkel – dat zware en meedogenloze misdrijf, dat de tragedie van illegale immigratie in het Middellandse-Zeegebied nog zo veel erger maakt. Het is dus zeer gepast dat wij hier vandaag een dergelijk debat houden om te bespreken wat wij in Europa concreet doen om dit probleem op te lossen. Het programma van Den Haag, dat zou moeten lopen tot 2010, is een ambitieus programma, dat nu daadwerkelijk zal leiden tot een gemeenschappelijk beleid inzake politiek asiel en immigratie.
Daarom wil ik de Commissie gelukwensen met haar voorstel dat op een bepaalde manier ingaat op het probleem dat bekend staat als ‘lastenverdeling’. Het voorstel van de Commissie, met name om een speciaal ad-hocfonds in te stellen, vormt een concrete stap in de juiste richting, waarmee de betreffende verplichtingen geïnstitutionaliseerd worden en waarbij de last van het probleem van immigratie gedragen wordt door iedereen en niet alleen door hen die rechtstreeks worden blootgesteld aan dit verschijnsel. Het is jammer dat het Europees bureau voor de buitengrenzen nog niet begonnen is aan haar taak, wanneer er zo’n dringende noodzaak bestaat om in deze sector een collectieve inspanning te beginnen. Ik ben het ook eens met het feit dat de Commissie groot belang hecht aan dit beleid in termen van begrotingstoelagen, vooral met het oog op de nieuwe financiële vooruitzichten. Anderzijds koester ik enige reserves over de vraag hoe lang wij moeten blijven spreken over de uitbreiding van bevoegdheden, ook in verband met besluiten die door middel van de medebeslissingsprocedure op het vlak van legale immigratie zijn genomen, wanneer ons nog zoveel te doen staat op het terrein van illegale immigratie, met name in landen die rechtstreeks te maken hebben met de problemen en lasten van dit verschijnsel. Wij moeten aantonen dat Europa in staat is om deze uitdaging die steeds dichterbij komt doeltreffend het hoofd te bieden. Dank u. 
Esteves (PPE-DE ).
   – De Europese openbare orde is gestoeld op een stelsel van universele waarden, dat zijn hoogste uitdrukking vindt in het Handvest van de grondrechten en de komende Grondwet. Daarom is het systeem van bevoegdheden van de Europese Unie – de lidstaten en de Europese instellingen – moreel gezien niet neutraal.
De ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid is de plaats waar de uitdaging die de essentiële menselijke waardigheid voor het openbaar beleid vormt het meest duidelijk wordt. Asiel, immigratie, het strafrechtstelsel en het evenwicht tussen vrijheid en veiligheid vereisen consensus op het vlak van de rechtvaardigheid en veelal ook harmonisatie van de wetgeving.
Op basis van het voorgaande zijn er terreinen te noemen waar wij te maken hebben met een dramatische situatie. Hiervoor zou ik de aandacht van de Raad en Commissie willen vragen. Hoe moeten wij bijvoorbeeld de illegale immigratie aanpakken? Wordt erkend dat er spoed geboden is met een gemeenschappelijk beleid of wordt elke lidstaat zijn eigen beleid gegund, met inbegrip van een politiek die leidt tot criminalisering? Hoe willen de Raad en de Commissie de hervorming van het gevangeniswezen aanpakken? Is dit ook slechts een zaak van de lidstaten of is er juist spoed geboden met een gemeenschappelijk horizontaal beleid voor het hele strafrechtsstelsel, dat zowel de uitvoering van de straffen als de strafmaat omvat?
Europa wordt immers nauwelijks realiteit als men zich op een obsessieve wijze richt op de ruimte van veiligheid. Europa wordt alleen realiteit als parallel aan de aandacht voor de ruimte van veiligheid echt werk wordt gemaakt van de ruimte van rechtvaardigheid. 
Frieden,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij volstrekt niet vinden in het beeld dat sommigen onder u hebben willen oproepen door het Parlement de glansrol van voorvechter van de vrijheid toe te dichten en de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken die van veiligheidskampioenen. Ik kan u verzekeren dat wij bij alle besluiten die wij nemen het evenwicht proberen te bewaren tussen de drie pijlers van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. We hebben menigmaal gezegd dat we de ontwikkelingen op alledrie deze fronten gelijk op wensen te laten gaan. Dat gaat ons ter harte en ik bestrijd dus de bewering dat het Parlement ons zou moeten afremmen in onze ambitie om meer veiligheid te creëren omdat dit ten koste zou gaan van de vrijheid.
Het is gewoonweg bezijden de waarheid en ik zal u dat met enkele voorbeelden laten zien. Op het moment dat een moordenaar of een verkrachter vervolgd kan worden omdat we in de DNA-databanken met genetische vingerafdrukken de bewijzen vinden om voor de rechter tot een veroordeling te kunnen komen, zullen de burgers daar blij om zijn, net als u. Vandaag de dag kunnen dergelijke personen naar een andere lidstaat van de Europese Unie vertrekken en ongestraft blijven, doordat de DNA-databanken nog niet onderling gekoppeld zijn. En wanneer dat gebeurt, vraagt het Parlement aan de Raad waarom we niets gedaan hebben om daar verandering in te brengen.
Hetzelfde geldt voor de onderlinge koppeling van strafregisters. Wanneer iemand die seksuele misdrijven tegen kinderen heeft gepleegd naar een andere lidstaat verhuist, en deze lidstaat niet op de hoogt wordt gesteld van de antecedenten van die persoon, kan men terecht de vraag stellen waarom wij daar niets tegen hebben gedaan. Op dit moment zijn wij bezig te onderzoeken hoe we de gegevens waarover wij in onze verschillende strafregisters beschikken, onderling beter kunnen koppelen.
Na 11 september 2001 is ons eveneens – met recht – gevraagd, waarom we niet al verder waren gevorderd met het Europees arrestatiebevel, terwijl de betreffende tekst toch al enige tijd bij de Raad in behandeling was. Dat is vervolgens ook gebeurd, maar zolang er geen dramatische gebeurtenissen voorvallen, hebben wij – en u ook, heb ik soms het idee – de neiging te vergeten dat we, om actief te kunnen zijn op het gebied van misdaad- en terrorismepreventie, een aantal maatregelen moeten nemen, uiteraard zonder het evenwicht tussen vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te verstoren. Die zorg delen wij, dus laten we alstublieft die bedrieglijke voorstelling van zaken vergeten volgens welke in het Parlement de voorvechters van de vrijheid zitten en in de Raad degenen die onze fundamentele vrijheden wensen te beknotten.
Mijn tweede opmerking betreft het opslaan van gegevens. Hetgeen ik vandaag over de achterliggende principes heb gezegd is eveneens van toepassing op gegevensopslag. Ik ben toch wel verbijsterd, ja geschokt, over bepaalde beweringen die hier zijn gedaan waarin gegevensopslag op één lijn werd gesteld met het gebruik van martelkamers.
Is het Europees Parlement soms vergeten dat we – drie jaar geleden naar ik meen – een richtlijn hebben goedgekeurd over de verwerking van persoonsgegevens, waardoor de lidstaten vanuit hun nationale wetgeving de mogelijkheid krijgen om voor specifieke doeleinden en gedurende een beperkte periode telecommunicatiegegevens te bewaren? Deze richtlijn is goedgekeurd via de medebeslissingsprocedure.
Waar we vandaag aan werken, is dus niet het opslaan van telefoontaps, van de inhoud van telefoongesprekken; we proberen enkel de misdaadbestrijding te verbeteren door in een tekst waar we op dit moment over in debat zijn en die misschien geamendeerd zal worden, op te nemen dat iets wat op nationaal niveau al mogelijk is in bepaalde gevallen ook op Europees niveau mogelijk wordt. Ik zou willen dat we “Europeser” zouden denken als het gaat om het bestrijden van de misdaad.
Vanzelfsprekend moeten er duidelijke voorwaarden en doelen worden gesteld met betrekking tot de bewaarde gegevens, de bewaringsduur en de raadpleging van deze gegevens. Dat is niet meer en niet minder dan wat in veel van onze lidstaten nu ook al wordt gedaan. In onze lidstaten heeft men al veel drugszaken en terrorismezaken kunnen ophelderen dankzij het bewaren van gegevens. Laten we dus realistisch zijn over de mogelijkheden die hier voor ons liggen.
Natuurlijk, als de rechtsgrondslag – die we zoals ik eerder al zei zullen onderzoeken – zodanig is dat we ons deels op het terrein van de eerste pijler bevinden, dan is het voor de Raad geen enkel bezwaar om daarover met het Parlement in discussie te gaan. Ik zal graag terugkomen bij de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken om dit in detail te bespreken.
Ik geloof en blijf ervan overtuigd dat dit een nuttig instrument is in de strijd tegen criminaliteit en ik hoop dat we de goede manier zullen vinden om het in te zetten. Om die reden moeten we natuurlijk, zoals ik al zei, praten over de rechtsgrondslagen, daar heb ik geen enkele bezwaar tegen. Degenen die zojuist het tegendeel hebben beweerd, vergissen zich. Ik wil wel degelijk over de rechtsgrondslagen praten, maar ik heb gezegd dat we geen tijd zouden moeten verliezen met oeverloze discussies daarover terwijl de criminelen maling hebben aan die rechtsgrondslagen en er ondertussen van profiteren dat die koppelingen ontbreken en dat er niet een aantal heel duidelijk gereglementeerde mechanismen bestaan.
De Raad zal zich dus buigen over het juridische advies van de Commissie en over het nieuwe voorstel van de Commissie als dat er is. De vier lidstaten die het momenteel in de Raad besproken voorstel hebben ingediend, willen eigenlijk niets anders dan wijzen op hun nationale teksten, en ze vragen om een Europese oplossing, hetgeen de Raad volkomen normaal vindt.
Mijn derde opmerking betreft de externe dimensie. Het klopt inderdaad dat ik het niet gehad heb over de externe dimensie op immigratiegebied, maar ik dacht dat ik daar al teveel over had gezegd en vooral dat ik hier geacht werd verslag uit te brengen over de vorderingen van het afgelopen jaar met betrekking tot de ruimte van rechtvaardigheid. Ik had kunnen uitwijden over het beeld dat ons voor ogen staat en over onze werkzaamheden van dit lopende jaar. Ik denk dat de externe dimensie van het JBZ-beleid buitengewoon belangrijk is, zowel op het vlak van immigratie als op het vlak van misdaadbestrijding. Ik acht het van essentieel belang voor ons om, in de situatie rond de Middellandse Zee en op de Balkan, de externe dimensies van het JBZ-beleid in aanmerking te nemen, omdat dit beleid een rechtstreeks effect heeft op het binnenlands beleid van onze lidstaten. Daarom pleit ik dus eens te meer voor een daadwerkelijk gemeenschappelijk beleid op asiel- en immigratiegebied.
Ik zei het u daarstraks al: de in 2004 gemaakte vorderingen zijn jammer genoeg slechts minimumregels, maar ze zíjn er tenminste. We hebben het Grondwettelijk Verdrag nodig, willen we een echt gemeenschappelijk beleid ontwikkelen op asiel- en immigratiegebied. Daarbij zal voor de externe dimensie natuurlijk een prioritaire plaats moeten worden ingeruimd. Ik heb dikwijls gezegd dat er tussen externe veiligheid en interne veiligheid geen grens meer te trekken valt; er is een wisselwerking op alle fronten. Dat geldt zowel voor criminaliteit als voor immigratie. Het zijn twee verschillende terreinen die worden behandeld binnen een en dezelfde Raad.
Tot slot, als het gaat om transparantie en raadpleging van het Parlement, verbaast het me te merken dat sommigen van u bepleiten het Verdrag vervroegd van kracht te laten worden. Mij dunkt dat de Raad naar het Parlement luistert inzake de onderwerpen waarvoor in het Verdrag is bepaald dat hij naar het Parlement moet luisteren; de Raad beslist samen met het Parlement over de punten die in het huidige Verdrag zijn bepaald. Als er morgen een nieuw Verdrag van kracht wordt, zullen we de regels van dat Verdrag toepassen. Ik ben een fervent voorstander van die nieuwe regels, daar heb ik geloof ik geen doekjes om gewonden.
Op dit moment wordt het Parlement volledig op de hoogte gehouden over de werkzaamheden van de Raad. In tegenstelling tot wat sommigen van u geloven, doen we niet aan salamitactiek ten aanzien van het Parlement. We houden het Parlement op de hoogte van alle besluiten die we nemen en van de huidige stand van zaken op de verschillende beleidsterreinen. Dat was overigens al zo bij de conclusies over de biometrische gegevens in visa en verblijfsvergunningen, evenals bij de conclusies met betrekking tot het VIS. We blijven dat ook doen.
Er is evenmin sprake van salamitactiek voor wat betreft onze doelstellingen. Deze zijn duidelijk vastgesteld en zullen nog duidelijker worden vastgesteld zodra we beschikken over het actieplan waarmee het Haagse Programma kan worden omgezet. Dat is ook de reden waarom we dat programma willen. We hebben aan de Commissie gevraagd er snel werk van de maken, omdat ik het uit het Haagse Programma voortvloeiende actieplan in juni, nog onder het Luxemburgs voorzitterschap, zou willen goedkeuren. We zullen dus heel precies weten waarop we ons moeten richten, op het gevaar af dit actieplan te zijner tijd misschien opnieuw te moeten aanpassen wanneer het Grondwettelijk Verdrag van kracht wordt.
Mijn laatste opmerking betreft een punt waarop ik daarstraks even vergeten was in te gaan, te weten racisme. Ik meen dat het mevrouw Roure was van wie de betreffende vraag kwam. Deze richtlijn ligt het Luxemburgs voorzitterschap werkelijk na aan het hart. Ik heb alles gedaan om hem uit de bureauladen tevoorschijn te halen en hem in de Raad op de agenda te krijgen. Maar hiervoor geldt hetzelfde als voor de eerste onderwerpen waarover ik het vandaag heb gehad: er moet een evenwicht worden gehouden tussen belangen die soms met elkaar strijdig zijn.
Als ik zeg dat we gemeenschappelijke waarden moeten hebben in Europa en dat racisme absoluut veroordeeld dient te worden, reageren sommigen onmiddellijk dat wij de vrijheid van meningsuiting te zeer inperken. Dit is niet helemaal vergelijkbaar met de onderwerpen waarop ik zojuist ben ingegaan, maar we moeten toch een evenwicht zien te vinden.
De reden waarom ik dit plan niet op de agenda van de Raad JBZ van deze week heb geplaatst, is dat een aantal lidstaten, waaronder met name de nieuwe lidstaten, de wens hebben geuit de tekst grondig te kunnen bestuderen, hetgeen de oude lidstaten al voor de uitbreiding hadden gedaan. Ik kan het Parlement echter mededelen dat ik vast van plan ben deze tekst in te dienen bij de Raad van juni, omdat ik de wens koester – men kan immers altijd dingen wensen of hopen – dat hij nog onder het Luxemburgs voorzitterschap wordt aangenomen. Natuurlijk moeten we het met zijn vijfentwintigen eens worden over deze tekst. Indien er wezenlijke veranderingen worden aangebracht spreekt het vanzelf dat het Parlement opnieuw wordt geraadpleegd. Ik hoop evenwel dat we verder komen met deze tekst die mij na aan het hart ligt. 
Frattini,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik heb hier weinig aan toe te voegen en ik zal mij beperken tot drie opmerkingen. Ten eerste hebben vele geachte afgevaardigden een inhoudelijke kwestie aan de orde gesteld die ik in mijn eerste termijn al had aangeroerd. De activiteiten van Europa voor deze drie belangrijke kerngebieden – vrijheid (die beschermd én bevorderd dienen te worden), veiligheid en rechtvaardigheid – moeten samen groeien.
Om het nog explicieter te zeggen: als de grondrechten van de burgers en een daadwerkelijke groei van de Europese rechtsruimte niet worden gegarandeerd, kan er geen adequate veiligheid bestaan. Aan de ene kant zijn er ongetwijfeld verzoeken om te komen tot harmonisatie, in een poging eensgezindheid te bereiken over een aantal basisprincipes – over enkele minuten zullen wij het thema van de rechten in strafrechtelijke procedures behandelen. Ik ben volledig voor deze poging tot harmonisatie. Aan de andere kant wordt er echter terecht gewezen op de noodzaak om rekening te houden met de grote verschillen tussen de rechtsstelsels op het vlak van tradities, geschiedenis en cultuur.
Het is dus duidelijk dat de Commissie daar rekening mee dient te houden. Er bestaat geen enkele twijfel over dat wij er altijd aan zullen werken om deze drie grote ruimtes evenwichtig en parallel aan elkaar te laten groeien.
Met betrekking tot de grondrechten is de vraag gesteld wat de groep commissarissen doet die voorzitter Barroso hier in het Parlement heeft aangekondigd. Die werkgroep is al in december jongstleden in het leven geroepen en heeft sindsdien vele keren vergaderd. Voorzitter Barroso zelf zit voor en ik ben de vice-voorzitter, terwijl ik samen met andere collega’s de nodige initiatieven coördineer. Wij hebben een routekaart gemaakt met een reeks acties en principes, waarvan er nu al een aantal worden behandeld. In mijn eerste termijn heb ik gewezen op de bescherming van kinderen. Daarop hebben wij ons in de eerste weken geconcentreerd en ook de komende tijd zal dit punt onze aandacht blijven houden.
Wij houden ons natuurlijk nog met vele andere thema’s bezig en als het Parlement mij direct over het verloop van werkzaamheden van de werkgroep wil horen, dan ben ik bereid in de desbetreffende commissie verslag uit te brengen.
Wij hebben het er ook over gehad dat racisme en antisemitisme volgens ons op de Europese agenda moeten blijven staan. Met de fungerend voorzitter van de Raad hoop ik dat Europa zichzelf geen brevet van onvermogen geeft door er niet in te slagen uiterlijk in juni een akkoord te bereiken – hoewel het niet gemakkelijk zal zijn – over een onderwerp dat al liefst drie jaar de aandacht heeft van de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie. Mijn hoop is natuurlijk tevens een aansporing om eindelijk een akkoord te bereiken over deze tekst en een gemeenschappelijk kader vast te stellen dat de subsidiariteit eerbiedigt. De Europese burgers moeten niet kunnen zeggen dat wij er na drie jaar discussiëren niet in geslaagd zijn het fundamentele principe te verdedigen dat er geen plaats is voor racisme in Europa, terwijl dat principe het juist waard is om ervoor op te komen. Ook hier heeft de werkgroep van commissarissen zich mee beziggehouden en ook in de toekomst zal dit punt onze aandacht blijven houden.
Er zijn veel woorden gewijd aan de bescherming van persoonsgegevens. Niemand is van plan – en de Commissie denkt natuurlijk al helemaal niet aan iets dergelijks – een groot Europees oor te creëren dat alles afluistert en registreert. Wij denken daarentegen aan een evenwichtig initiatief dat op de eerste plaats rekening houdt met de specifieke vereisten van het onderzoek naar een aantal ernstige grensoverschrijdende misdrijven. Terrorisme staat daarbij natuurlijk voorop, maar wij denken ook aan mensenhandel en pedofilie. De verzamelde informatie wordt gedurende een gepaste tijd aan specifiek daarvoor geselecteerde autoriteiten ter beschikking gesteld. Deze maatregel heeft dus niets van doen met het aanleggen van een eeuwige databank, die volgens geen van ons verenigbaar is met het Europees Handvest van de grondrechten.
De Commissie zal haar voorstel indienen, maar wij koesteren twijfels aangaande de door de Raad gekozen rechtsgrond. Ik heb het al herhaalde malen gezegd en ik zeg het ook nu weer: binnen een paar weken zal ons voorstel rijp zijn voor behandeling door de Raad. Bij dit onderwerp zullen wij rekening houden met het oordeel van het Parlement, zoals wij ook rekening hebben gehouden met het oordeel van de databeschermingsautoriteiten die zijn verenigd in een orgaan van hoogstaand niveau – ook op technisch vlak – dat vaak kritische oordelen heeft geveld over de Commissievoorstellen.
Met die oordelen zullen wij zeker rekening houden, nu en in de toekomst. Als er echter eenmaal een positief oordeel is gegeven over dat voorstel, dan hebben wij een sterk argument voor het voorstel in handen daar het dan in overeenstemming wordt geacht te zijn met de grondrechten inzake databescherming.
Tot slot een opmerking over asiel en het Europees asielbeleid. Ook hier zal onze aanpak, zoals tot nu toe het geval is geweest, evenwichtig moeten blijven. Procedurele minimumrechten zijn onmisbaar en vormen een eerste stap. Wij koesteren de ambitie om ooit – en ik hoop snel – tot een Europese regeling te komen voor het toekennen en intrekken van de vluchtelingenstatus zonder verschil in behandeling te maken. Het moet een hoge kwaliteitsstandaard zijn en geen gemeenschappelijke regeling die naar beneden nivelleert, zoals hier door iemand is gezegd.
Wij denken niet dat het Europese beleid nog eens een keer uit het lood kan worden getrokken door alleen te kijken naar het tegengaan van immigratie en niet naar de opvang en integratie. Die twee elementen gaan samen, want een adequaat preventiebeleid dat illegale immigratie tegengaat kan niet bestaan zonder onze bereidheid degenen die op legale wijze naar Europa komen te integreren.
Wij helpen natuurlijk degenen die op eerlijke wijze willen werken niet als wij ons niet op duidelijke wijze standvastig en streng tonen tegenover degenen die handel drijven met mensen. Die twee zaken gaan samen en zullen wat betreft de Commissie de leidraad vormen voor het Europees beleid. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt tijdens de vergaderperiode van mei plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag van mevrouw Buitenweg over procedurele rechten in strafprocedures binnen de gehele Europese Unie. 
Het woord is opnieuw aan de heer Frattini. 
Frattini,
   . Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn tevredenheid uitspreken over de steun van het Parlement voor dit belangrijke voorstel. Ons voorstel omvat twee belangrijke elementen. Het eerste is om gemeenschappelijke minimumnormen op te stellen met betrekking tot bepaalde procedurele rechten in strafprocedures binnen de gehele Europese Unie. De bedoeling hiervan is om naleving van deze normen te bevorderen als een consistente standaard, en dus niet om het EVRM te dupliceren. De terreinen waarop gemeenschappelijke minimumnormen worden voorgesteld in deze eerste fase, zijn de volgende. Ten eerste toegang tot vertegenwoordiging door een advocaat, zowel vóór als gedurende het proces; ten tweede gratis toegang tot vertolking en vertaling; ten derde de garantie dat er voldoende aandacht wordt besteed aan personen die niet in staat zijn de procedure te begrijpen of te volgen; en ten vijfde het recht van buitenlandse verdachten op consulaire bijstand, en schriftelijke kennisgeving aan verdachten van hun rechten.
Er is besloten eerst voorstellen op te stellen met betrekking tot deze vijf rechten, omdat deze van bijzonder belang zijn in verband met wederzijdse erkenning. Het is geenszins de bedoeling de suggestie te wekken dat deze vijf rechten belangrijker zijn dan andere. Zij hebben eenvoudigweg meer directe relevantie voor wederzijdse erkenning. Omdat dit kaderbesluit in het algemeen de verbetering beoogt van het recht op een eerlijk proces, zal het ook een redelijk niveau van bescherming waarborgen voor buitenlandse verdachten.
Tot slot kan wederzijdse erkenning alleen effectief functioneren in een sfeer van vertrouwen. Dit voorstel voor een kaderbesluit zal het wederzijds vertrouwen dat de lidstaten hebben in elkaars strafrechtstelsels versterken. Het is belangrijk dat men niet alleen vertrouwen heeft in de integriteit van de regels van de partners, maar dat men er ook op vertouwt dat deze regels correct worden toegepast. Daarom is er een controlemechanisme voorgesteld. 
Buitenweg (Verts/ALE ),
    Voorzitter, ik ben er erg trots op dat we vandaag eindelijk dit verslag behandelen over de minimumnormen in het strafprocesrecht die de hele Europese Unie moeten gelden. Mijn fractie heeft in 2001 tegen het Europees arrestatiebevel gestemd, onder andere omdat niets geregeld werd over de rechten van de verdachten die met die nieuwe regeling zoveel makkelijker aan andere EU-landen zouden worden overgedragen. De politieke strijd van toen kunnen we vandaag beëindigen, omdat we in ieder geval verenigd zijn in ons oordeel dat de procedurele rechten van verdachten een noodzakelijke aanvulling zijn op het Europees arrestatiebevel. Er zijn veel collega’s geweest die zich heel actief in dit onderwerp hebben verdiept en Antonio Costa zal ik van veraf voor zijn voorstellen moeten bedanken. Bij dezen wil ik echter ook graag alle andere collega's heel erg bedanken voor de goede samenwerking.
Voorzitter, mijn werk is voor de rest vergemakkelijkt doordat de Europese Commissie echt goed werk heeft afgeleverd. Via een groenboek heeft ze veel ideeën verzameld en ook reeds mensen geraadpleegd. De vorige voorzitter van de Commissie openbare vrijheden, Hernandez Mollar, schreef ook toen al een positief verslag. In mijn verslag heb ik zijn opmerkingen als basis genomen.
Misdadigers houden zich niet aan nationale grenzen en ook de opsporing moet dus over de grenzen heen geschieden. Met de opsporing moet echter ook de rechtstaat in heel Europa gegarandeerd worden. Dit verslag gaat niet alleen over de rechten van verdachten, het gaat ook over effectieve misdaadbestrijding. Als lidstaten immers elkaar niet vertrouwen, zullen ze niet geneigd zijn om eigen onderdanen gemakkelijk uit te leveren. We zagen het bijvoorbeeld bij de Britse en Nederlandse vliegtuigspotters die in Griekenland werden opgepakt. U herinnert zich dat nog wel van enige jaren geleden. Het leidde toen tot veel protest bij Nederlandse en Britse politici en burgers. Toch werd in diezelfde decembermaand het Europees arrestatiebevel alweer door diezelfde politici aangenomen waardoor voortaan altijd alle vliegtuigspotters aan Griekenland zouden moeten worden uitgeleverd. De vraag is echter of die overdracht echt zal gebeuren als er zoveel protest tegen bestaat. Daarom denk ik dat een effectieve misdaadbestrijding echt vertrouwen vereist tussen lidstaten en vertrouwen vereist duidelijke afspraken over de rechten van verdachten.
Natuurlijk zijn veel rechten al in het EVRM geregeld, de Europese commissaris zei het al. Ze zijn echter geregeld als rechtsbeginselen die een verschillende invulling krijgen in de verschillende lidstaten. Het voorstel van de Europese Commissie is veel specifieker. Ook zullen de rechten zichtbaarder zijn en makkelijker afdwingbaar. Een prettig bijkomend voordeel is dus dat de werklast van het Europees Hof voor de rechten van de mens verminderd wordt. Er zijn ook rechten bijgekomen. Met dit voorstel van de Commissie heeft een verdachte onder meer, de Europese commissaris zei het al, recht op rechtbijstand gedurende de hele strafrechtprocedure en recht op een tolk en een vertaler. De autoriteiten krijgen de verplichting om verdachten op hun rechten te wijzen. Ik ben het in grote lijnen eens met het voorstel van de Europese Commissie, maar het is duidelijk dat dit een eerste stap is en dat aanvullende kaderbesluiten nodig zijn, bijvoorbeeld over de toelaatbaarheid van bewijs, over de borgtocht en over opsporingsmethodes. Ik hoop dat de Europese commissaris daar vaart achter wil zetten.
Daarnaast ben ik blij dat de Commissie burgerlijke vrijheden heeft bepaald dat een aantal zaken uit het Commissievoorstel preciezer moeten worden geformuleerd. Zo is nu bepaald dat niemand langer dan 24 uur zonder advocaat mag zitten, dat er geen verhoor mag plaatsvinden als een verdachte nog geen rechtsbijstand heeft en dat er een onafhankelijk orgaan is waar een cliënt kan klagen over zijn of haar advocaat. Voor de rest is het van belang dat niet alleen de regeringen maar ook advocaten en betrokken organisaties wordt gevraagd naar de evaluatie van de naleving en dat die vervolgens wordt gepubliceerd, want alleen transparantie zal ook echt het vertrouwen verder bevorderen.
Voorzitter, een laatste woord over overweging 8 want ik weet dat dit voor veel leden een cruciale paragraaf is. Er schijnen een paar lidstaten te zijn die de mogelijkheid willen behouden om deze toch wel heel basale rechten van verdachten niet te laten gelden voor burgers die verdacht worden van ernstige en complexe vormen van criminaliteit waaronder terrorisme. Daar maak ik mij, in ieder geval als Groene, zorgen over. Als rapporteur wil ik graag een compromis bevorderen, maar persoonlijk ben ik echt van mening dat lidstaten veel minder geneigd zullen zijn mensen uit te leveren aan andere EU-lidstaten als zij vrezen dat de minimumrechten, de minimumnormen niet worden gerespecteerd. Daarnaast vind ik het ook een principiële zaak dat minimumnormen per definitie voor iedereen gelden. Toen Hernandez Mollar, een vooraanstaand christen-democraat, rapporteur was over dit onderwerp heeft hij nooit, bij geen enkele gelegenheid, ervoor gepleit dat op de minimumnormen uitzonderingen zouden worden gemaakt. Nu speelt de vraag of het verslag überhaupt moet worden aangenomen als deze uitzondering niet ruim genoeg is. Ik hoop dat we morgen bij de stemming alsnog tot elkaar kunnen komen, want ik ben ervan overtuigd dat de rechten van onze burgers in het hele parlement steun verdienen. 
Eurlings,
   Voorzitter, het voorstel voor een kaderbesluit is een vervolg op de uitwerking van het groenboek over procedurele waarborgen voor verdachten in strafzaken in de hele Europese Unie, dat in 2003 werd ingediend. Met het voorstel, de commissaris zei het al, wil de Commissie discrepanties tussen procedurele waarborgen die in lidstaten voor verdachten gelden, opheffen. Aan dit voorstel zijn ongetwijfeld vele voordelen verbonden. Ik kan er kort een aantal noemen.
Er kan niet worden ontkend dat dit kaderbesluit door de codificatie van minimumnormen een nuttige bijdrage kan en zal leveren aan het niveau van de rechtsbescherming binnen de Europese Unie. Mevrouw Buitenweg, de rapporteur, sprak reeds hierover. Ten tweede kan niet worden ontkend dat dit kaderbesluit een positief effect kan hebben op het wederzijdse vertrouwen in elkaars strafstelsels. Dit laatste is des te meer van belang, nu wij zo’n grote uitgebreide Europese Unie hebben. Ook is het kaderbesluit tenslotte minder vérstrekkend en dus realistischer dan het groenboek en het is goed dat het kaderbesluit nu ook eens een keer de beschermende functie van het strafrecht tot uitdrukking brengt.
Maar, Voorzitter, er zijn ook vraagtekens, vraagtekens bij de subsidiariteit want die is namelijk twijfelachtig. Het Verdrag betreffende de Europese Unie bevat, anders dan voor de harmonisatie van materieel strafrecht, geen expliciete rechtsgrond voor de harmonisatie van het strafprocesrecht. Voorts betreft dit voorstel basisnormen die reeds in het EVRM zijn verankerd.
Voorzitter, vanuit deze positie kijkt de PPE-DE-fractie positief, maar niet naïef, dus positief-kritisch naar dit voorstel. Het moet ons van het hart dat dit voorstel met alle zichtbare voordelen tot veel extra bureaucratie gaat leiden. Nederland, mijn eigen land, heeft dit becijferd. Het voorstel van de Commissie gaat voor vertaling, opslag van beeldmateriaal en evaluatie van het nieuwe systeem minstens zo'n 40 miljoen euro per jaar kosten. Met de stemming in de Commissie zijn er nog veel extra aspecten aan toegevoegd waardoor dat bedrag voor het kleine Nederland en dus ook voor andere lidstaten nog groter zal worden. Dan nog zeg ik namens de EVP: de voordelen zijn groter dan de extra kosten, want verdachten moeten overal goed worden beschermd. Doch de Commissie heeft heel nadrukkelijk gezegd dat dit verdergaande voorstel niet de nationale wetgeving van verschillende lidstaten tegen terrorisme mag raken. Daarom was het schrappingsamendement van mevrouw Buitenweg op dit vlak voor ons onaanvaardbaar. Daarna kwam zij met een compromis, een eerste compromis, onder amendement nr. 4: “Mits zij geen wijziging brengen in de wezenlijke inhoud van de bepalingen in dit kaderbesluit en in overeenstemming zijn met het EVRM en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, kunnen de lidstaten die bepalingen aanpassen...........”. Maar dan nog zullen verschillende lidstaten in de Europese Unie, ik noem Spanje, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk met hun huidige bestrijding van het terrorisme in de problemen komen.
Daarom, Voorzitter, rond ik af met het goede compromis dat ik met de rapporteur heb bereikt onder nr. 51. Hierin wordt gerefereerd aan de rechten van het EVRM en dat is prima. Ik zou iedereen hier in het parlement vanwege het brede draagvlak voor het verslag willen oproepen amendement nr. 51 en niet nr. 4 te steunen, want ik kijk niet alleen naar dat brede draagvlak maar ook naar de socialisten, de socialistische regering in Spanje en in Engeland. Breng uw eigen lidstaten niet in de problemen! Als amendement 51 het redt en amendement 4 niet, dan zal de PPE-DE-Fractie in grote meerderheid het verslag-Buitenweg steunen. Anders vinden wij helaas dat dit verslag wordt misbruikt om de nationale strijd tegen het terrorisme van dit moment in gevaar te brengen. Dan zullen wij helaas onze goedkeuring aan het verslag moeten onthouden. 
Roure,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik graag onze rapporteur willen bedanken voor dit uitmuntende verslag, dat mijn volledige steun verdient. We hadden inderdaad gelijktijdig met de invoering van het Europees aanhoudingsbevel een minimale harmonisatie van de procedurele rechten moeten doorvoeren.
Door dit verslag aan te nemen bekrachtigen we dat de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid niet alleen misdaadbestrijdingsmaatregelen behelst, maar ook bepaalde rechten. Ook al zijn de procedures in Europa in belangrijke mate dichter bij elkaar gebracht, toch blijven er nog altijd verschillen bestaan. Het is dus essentieel dat we gemeenschappelijke regels opstellen om voor eenieder vertegenwoordiging door een advocaat en het recht op vertolking te waarborgen, evenals bescherming, met name van de bijzonder kwetsbaren.
Totstandbrenging van een daadwerkelijke Europese ruimte van veiligheid en rechtvaardigheid vereist allereerst de bescherming en de bevordering van de grondrechten van de Europese burgers. Door het voorstel van de Commissie, waarin minimumwaarborgen worden gesteld voor de individuele rechten in strafzaken, te versterken, geven wij blijk van onze intentie om pal te staan voor deze politieke visie van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Wij willen bovendien het recht waarborgen op rechtsbijstand binnen 24 uur en we willen verzekeren dat een verdachte goed op de hoogte wordt gesteld van zowel de aanklachten die tegen hem zijn ingediend, als zijn rechten, door middel van een verklaring van rechten, die is opgesteld in een taal die hij begrijpt. Tot slot willen we garanderen dat de tolkendiensten over voldoende kwalificaties beschikken. Vandaar ons voorstel hen in te schrijven in een nationaal tolkenregister.
Natuurlijk moeten terroristische misdaden – barbaarse misdaden – met bijzondere aandacht worden behandeld, maar de bestrijding van terrorisme blijft niettemin onlosmakelijk verbonden met de bescherming van de grondrechten in onze democratieën. Het mag dan misschien nodig zijn bijzondere bepalingen in te voeren voor verdachten in verband met onderzoeken naar terroristische acties, maar de rechten van iedere persoon moeten worden gerespecteerd. De totstandkoming van een daadwerkelijke Europese ruimte van rechtvaardigheid is een prioriteit. De verbetering van de justitiële samenwerking en de wederzijdse erkenning vergen een harmonisering van rechten en procedures. 
Alvaro,
   . – Mijnheer de Voorzitter, er zijn al zo veel goede dingen gezegd dat het niet nodig is dat ik alles opnieuw de revue laat passeren. De ALDE-Fractie verheugt zich over het verslag van mevrouw Buitenweg over het voorstel voor een kaderbesluit van de Raad over strafrechtelijke samenwerking. Procedurele waarborgen zijn een onmisbare aanvulling op een terrein waarop steeds nauwer wordt samengewerkt door de justitiële en handhavingsinstanties van de lidstaten.
Wij zijn van mening dat, hoewel vertrouwen tussen de lidstaten noodzakelijk is voor de wederzijdse erkenning van besluiten, het evenzeer van belang is dat de betrokken verdachten gelijkwaardige rechten hebben. Ik moet toegeven dat ik als nieuw lid van dit Parlement schrok toen ik hoorde dat dit in het verleden in de Europese Unie niet het geval was. Nu is echter op gepaste wijze vastgelegd dat verdachten overal in Europa dezelfde rechten hebben; ik ben dan ook heel blij dat dit kaderbesluit nu ter tafel ligt.
De ALDE-Fractie had bepaalde ideeën in verband met dit voorstel. Allereerst hebben wij de invoering voorgesteld van een register van gespecialiseerde gekwalificeerde tolken en een tolkenhotline. Wij wilden de rechten van gehandicapten garanderen, evenals het recht op psychologische bijstand. Wij wilden dat de verklaring van rechten toegankelijk werd gemaakt voor gehandicapten, dat de rechten van slachtoffers werden vastgelegd en dat er een onafhankelijk orgaan van ervaren, onpartijdige en naar behoren betaalde advocaten werd opgezet. Wij zijn erg blij dat de rapporteur de meeste van deze ideeën heeft overgenomen.
Dit is een zeer goed resultaat en daarom steunen wij de oorspronkelijke lijn van de rapporteur. Wij hebben ons ten doel gesteld verdachten gelijke rechten te geven, ongeacht het type verdenking dat er tegen hen bestaat. Wij streven naar gelijke bescherming en harmonisatie.
Tot slot stemt het mij bijzonder tevreden dat de meerderheid van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken steun heeft gegeven aan onze amendementen, die tot doel hadden gelijke rechten te geven aan gehandicapten, en de verplichtingen ten aanzien van advocaten en tolken te verhelderen.
Mevrouw Buitenweg, de ALDE-Fractie zal u en uw verslag steunen. 
Kaufmann,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hoe vergaat het personen die niet in hun eigen land, maar in een andere EU-lidstaat worden beschuldigd van een strafbaar feit? Talrijke problemen en obstakels dringen zich onverbiddelijk op. Het rechtsstelsel is anders dan thuis en als je dan ook nog de taal van dat land niet beheerst, ben je als verdachte domweg verloren. Ik heb dat een aantal jaren geleden in Genua op nogal drastische wijze aan den lijve ondervonden, toen de grote demonstratie tegen de topconferentie van de G-8 plaatsvond. Grote groepen jongeren werden eerst door de politie op ongelooflijk brute wijze in elkaar geslagen en vervolgens in Italiaanse gevangenissen gegooid, waarin ze dagenlang hulpeloos zaten opgesloten en slechts deels een beroep konden doen op hun rechten. Het recht op een eerlijk proces, dat verankerd is in artikel 6 van het EVRM, bleek destijds geen enkel effect te hebben. Het is de hoogste tijd dat de Unie op dit punt actie onderneemt. Het scenario van toen mag zich nooit meer ergens herhalen! Tegenover de uitleveringsplicht van het Europees arrestatiebevel moeten eindelijk helder geformuleerde rechten van verdachten worden gesteld. In de EU moeten gemeenschappelijke minimumnormen voor het strafprocesrecht worden vastgelegd.
Ook ik sluit mij aan bij de dankbetuigingen aan de rapporteur en verklaar namens onze fractie dat wij het verslag ondersteunen. Het bevat een groot aantal belangrijke wijzigingen die voor de waarborging van de rechten van verdachten van essentieel belang zijn. Het spreekt vanzelf dat de verklaring van rechten schriftelijk moet worden gesteld in een taal die de verdachte kan begrijpen. Het recht op rechtsbijstand moet eveneens gewaarborgd zijn, evenals het recht te worden bijgestaan door een tolk. Ook belangrijk zijn de bepalingen in het verslag die behelzen dat alle documenten moeten worden vertaald en dat de levenspartner op de hoogte moet worden gesteld van de situatie. Ik hoop dat het Huis morgen in meerderheid vóór dit verslag zal stemmen.
Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals vele EU-voorstellen tot harmonisatie, heeft dit verslag op het eerste gezicht een zekere bedrieglijke aantrekkingskracht. Men moet echter wel erg naïef zijn om niet in te zien dat dit voorstel een stukje is dat deel uitmaakt van de puzzel van een geïntegreerd Europees strafrechtstelsel, dat uiteindelijk zal leiden tot de ondergeschiktheid van onze nationale stelsels, niet in de laatste plaats op het cruciale terrein van onze vrijheid om het terrorisme aan te pakken. Zoals de Commissie juridische zaken te kennen gaf, moet het voorstel veeleer als een uitgangspunt worden beschouwd dan als een definitieve oplossing.
Als het gaat om het waarborgen van de minimale mensenrechten, dan is het geëigende instrument daarvoor het Hof in deze stad, dat is opgericht uit hoofde van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Het is echter duidelijk dat de EU de ambitie koestert die rol voor zichzelf op te eisen.
Ik moet als Brits staatsburger en ook als advocaat zeggen dat de bittere ervaringen van verschillende Britse onderdanen in het buitenland mij sterken in mijn opvatting dat we weinig te winnen en veel te verliezen hebben bij verdergaande integratie van het strafrecht. De schandalige behandeling van Dinesh Sakaria in Zweden, de vertoning die werd gemaakt van de Britse vliegtuigspotters in Griekenland, en de onthutsende veroordeling van Kevin Sweeney in Nederland heeft de Britse burgers ervan overtuigd dat zij het meest gebaat zijn bij het handhaven van de procedures en bolwerken van hun eigen, op het gewoonterecht berustende strafrechtstelsel, in plaats van dat zij zich er ooit toe zullen laten verleiden dit stelsel in te ruilen voor het gebrekkige continentale model.
Als dergelijke dingen kunnen gebeuren – en die zijn dus gebeurd – terwijl deze landen zogenaamd het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens naleven, dan zal het verplaatsen van de coördinatie van de Raad van Europa naar de Europese Commissie geen enkele bijdrage leveren aan het daadwerkelijk en doeltreffend garanderen van de rechten van het individu. 
Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, uiteraard zijn bepaalde minimumnormen wenselijk. Daar plaats ik ook geen vraagtekens bij. Ik weet zeker dat we allemaal geloven in rechtvaardigheid: in rechtvaardigheid voor vermeende criminelen en in rechtvaardigheid voor de mensen die wij vertegenwoordigen; en in mensenrechten voor vermeende criminelen, maar ook in mensenrechten voor al onze kiezers. We moeten echter niet naïef zijn: deze voorstellen en de manier waarop zij door sommigen in dit Parlement worden gepropageerd, geven alle vermeende criminelen dezelfde procedurele waarborgen. Maar een terrorist is bijvoorbeeld niet hetzelfde als een inbreker, en dient dan ook anders te worden behandeld.
We maken een internationale crisis door en we kunnen niet toestaan dat onze strijd tegen het terrorisme en diegenen die zich hieraan schuldig maken door wat dan ook wordt ondermijnd. Onze verantwoordelijkheden liggen primair – zoals het hoort – bij de overweldigende meerderheid van onschuldige mannen, vrouwen en kinderen in de verschillende landen en bij hun rechten: hun rechten om hun levens te leven zonder angst voor geweld of voor een plotselinge dood veroorzaakt door deze vreselijke terroristen.
Dit voorstel helpt ons nauwelijks bij ons werk, laat staan dat die onschuldige mensen ermee geholpen zijn, terwijl onze inspanningen zich nu primair zouden moeten richten op het helpen van de handhavingsautoriteiten in de verschillende landen, in plaats van dat we hun handen binden. Degenen die in dit Parlement ter linkerzijde zitten, bieden zeer weinig hulp aan diegenen die deze hulp nodig hebben, in het bijzonder aan die mensen die behoefte hebben aan onze bescherming en onze steun. 
Fava (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, onze fractie heeft positief gereageerd op het voorstel van de Commissie en is van mening dat de amendementen van de rapporteur uiterst nauwgezet zijn. Het onderwerp betreft het harmoniseren van de garanties tijdens het strafproces die moeten gelden voor alle verdachten in strafzaken in de Europese Unie. De voorstellen van de rapporteur zijn gebaseerd op het elementaire beginsel dat als strafzaken op Europese schaal worden georganiseerd de burgers garanties op hetzelfde niveau moeten worden geboden. Met dit principe is haast geboden, zodat het wederzijds vertrouwen tussen de verschillende rechtsstelsels groeit. Zonder dat vertrouwen is samenwerking onmogelijk.
Zoals commissaris Frattini heeft gezegd, gaat het hier om procedurele minimumrechten die absoluut essentieel zijn: de aanwezigheid van een raadsman tijdens alle fasen van de procedure, de vertaling van alle documenten, de hulp van een tolk, enzovoort. Als die rechten niet gegarandeerd zijn, lopen wij het risico te maken te krijgen met oneerlijke of willekeurige processen.
Dan is er tot slot het tere punt: de uitzonderingen oftewel de mogelijkheid – waar enkele leden om gevraagd hebben – dat de lidstaten deze garanties niet toepassen bij enkele bijzonder ernstige misdrijven, zoals terrorisme.
Onze fractie wijst die oplossing van de hand. Wij herkennen ons in het compromis dat is bereikt met amendement 4 bij overweging 8 over de noodzaak van een juridische en ethische grens die de lidstaten nooit mogen overschrijden, ook niet bij de strijd tegen het terrorisme. Het gaat hier om de rechten van de mens, het Internationaal Verdrag voor de rechten van de mens en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
Ik vind het argument van een collega met betrekking tot de hoge kosten van deze hervorming beneden alle peil. Dat lijkt mij een overdreven zorg, mede omdat het heel moeilijk is de bescherming van de mensenrechten te vertalen in financiële termen.
Wij moeten meer doen in de strijd tegen het terrorisme, zonder echter de rechten van de verdachten te schrappen. Wij mogen geen tweesporenbeleid aanvaarden, zoals helaas gebeurt in de Verenigde Staten met betrekking tot de kwestie Guantanamo en de veranderingen in het Amerikaanse rechtsstelsel. Voor de Europese rechtscultuur, en ter nagedachtenis van hetgeen Cesare Beccaria betekend heeft voor onze rechtscultuur, kunnen wij niet het einde afkondigen van het .
Mijnheer de Voorzitter, het terrorisme is op de eerste plaats een onmiskenbare schending van de mensenrechten. Het zou dan ook een paradox zijn als wij het terrorisme willen bestrijden door op onze beurt de burgerrechten te schenden van de verdachten bij deze procedures. 
Ek (ALDE ).
    Mijnheer de Voorzitter, het recht op een rechtvaardig proces is een van de allerbelangrijkste mensenrechten. Toch wordt dit fundamentele recht in al onze lidstaten geschonden. Ik heb zelf twee gevallen gevolgd, van een Britse burger in Zweden en van een Zweedse burger in Griekenland, die tijdens hun proces geen tolk kregen die het gesprokene in hun moedertaal kon vertalen. In het geval van Calle Jonsson, de Zweedse burger, was zijn familie gedwongen het huis te verkopen en 50 000 euro te lenen om de tolkkosten te dekken. Dat is natuurlijk in alle opzichten volstrekt onaanvaardbaar. Tegelijkertijd hebben we heel dat grote Europese Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens en de burgerlijke vrijheden hebben. Er is gedetailleerde jurisprudentie van het Hof in Straatsburg. Wat wij in het Europees Parlement en de Europese Unie daaraan moeten toevoegen, is de dimensie van de naleving van deze regels. Daar kunnen dit Parlement, de Commissie en de Raad aan bijdragen. Toen ik eerder vandaag luisterde naar de vertegenwoordiger van Luxemburg, werd ik zeer bezorgd, omdat ik het belangrijk vind dat de vertegenwoordiger van de Raad zich onder alle omstandigheden uitspreekt voor de volledige mensenrechten en het recht op een rechtvaardig proces.
Ik vind dat de rapporteur echt uitstekend werk heeft verricht. Er is nog veel te doen inzake het de toegang tot een advocaat, juridische vertalingen en minimumstandaarden in het algemeen, plus de bescherming van verdachten tijdens een proces.
Men moet goed voor ogen houden dat niet alle verdachten ook veroordeeld worden. De gerechtelijke procedure dient de onschuldigen van de schuldigen te onderscheiden, dat wil zeggen dat men ervoor moet zorgen dat er in dat verband voldoende steun is. Het debat van vandaag en de besluiten die we in het Parlement zullen nemen, zullen niet voldoende zijn. Integendeel, er zijn nog meer maatregelen nodig.

Klamt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit kaderbesluit over bepaalde procedurele rechten in strafprocedures binnen de gehele Europese Unie, dat vandaag onderwerp is van debat, dient volgens de Raad te worden beperkt tot gevallen waarop het Europees arrestatiebevel van toepassing is. Dit was en is nog steeds het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten. Mijn fractie heeft in de commissie tegen het verslag gestemd, omdat de rapporteur tot aan de stemming in de bevoegde commissie nog de opvatting huldigde dat het kaderbesluit, in weerwil van het voorstel van de Raad, ook voor gevallen op terroristisch gebied zou moeten gelden. Mevrouw Buitenweg heeft zich de afgelopen weken zeer ingespannen om een compromisvoorstel voor te leggen dat op de steun kan rekenen van alle fracties. Ik heb daar met grote voldoening kennis van genomen en ik bedank haar voor haar inspanningen.
Namens de PPE-DE-Fractie stel ik het volgende vast. Mits het voormalige amendement op overweging 8 in de plenaire vergadering wordt verworpen en in plaats daarvan het nieuwe voorstel van de Fractie de Groenen in meerderheid wordt aangenomen, stemt de PPE-DE-Fractie in met het verslag van mevrouw Buitenweg. Dat betekent dat de voorgestelde bepalingen niet tot doel hebben afbreuk te doen aan de bijzondere maatregelen die in de nationale wetgevingen van toepassing zijn in het kader van de bestrijding van bepaalde ernstige en complexe vormen van criminaliteit, in het bijzonder het terrorisme. Daarnaast dienen de genoemde maatregelen in overeenstemming te zijn met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en het Handvest van de grondrechten.
Deze grenzen worden dus niet overschreden, geachte collega’s van de Sociaal-democratische Fractie. Aan uw eis wordt in het compromisvoorstel geheel en al tegemoetgekomen. 
Hazan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou allereerst mevrouw Buitenweg willen feliciteren met haar uitstekende verslag. Ik denk dat zij overtuigend heeft aangetoond waarom veiligheidskwesties niet los gezien kunnen worden van kwesties van vrijheid en rechtvaardigheid. Dankzij dit verslag hebben we vandaag de gelegenheid het evenwicht te herstellen, want jarenlang is er vooral, of soms zelfs alleen, aandacht geweest voor de repressieve kant van justitie en binnenlandse zaken. Het is een absolute noodzaak vandaag nog verder te gaan en ervoor te zorgen dat het uitleveringssysteem met dezelfde eerbied voor de menselijke persoon wordt toegepast voor alle verdachten, met inbegrip van terrorismegerelateerde gevallen.
Daarnaast hebben we een correctiemechanisme nodig voor de gevallen waarin een nationaal rechtsstelsel niet aan de minimumnormen zou voldoen. Dergelijke maatregelen zouden het principe van het recht op een eerlijk proces, zoals dat wordt voorgestaan in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, meer inhoud geven. Deze maatregelen vormen – zoals zojuist al gezegd is – een ietwat late doch absoluut onmisbare aanvulling op de maatregel van het Europees arrestatiebevel.
Laten we bedenken – zeker na het horen van een aantal tamelijk stuitende opmerkingen – dat het hier niet gaat om het ontzien van criminelen maar juist om het vergroten van het vertrouwen van eenieder in de rechtsstelsels, teneinde de lidstaten aan te zetten tot samenwerking. Dat is een absolute noodzaak met het oog op de versteviging van het wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten en het principe van de wederzijdse erkenning van justitiële beslissingen. Het is een conditio sine qua non voor de totstandbrenging van de Europese rechtsruimte, die wij, naar mijn vaste overtuiging, allen nastreven. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag van de heer Demetriou over de Europese Politieacademie.
Het woord is aan de heer Frattini namens de Commissie. 
Frattini,
   .  Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik zeggen dat ik verheugd ben dat het Europees Parlement dit voorstel steunt. In het bijzonder wil ik de rapporteur, de heer Demetriou, bedanken.
De Commissie staat in beginsel welwillend tegenover sommige van de amendementen die zijn ingediend en zal deze steunen tijdens de onderhandelingen in de Raad. Dat geldt voor het concept van de nationale eenheden. Dit is weliswaar door de meerderheid van de delegatie verworpen, maar wij zouden akkoord kunnen gaan met een wijziging in de formulering zoals de rapporteur voorstelt Wij zouden kunnen instemmen met de term “contactpunt” die wordt geopperd in het compromis van het voorzitterschap en die in dezelfde lijn lijkt te liggen.
Hetzelfde geldt voor het amendement waarmee wordt beoogd de Raad in staat te stellen om, op verzoek van de raad van bestuur, de ambtstermijn van de directeur te beëindigen als deze tekortschiet. Ook de amendementen van budgettaire aard onderschrijven wij.
Anderzijds, als het gaat om de mogelijkheid voor het Parlement zich in de raad van bestuur te laten vertegenwoordigen door een waarnemer, kunnen wij niet anders dan verwijzen naar de resolutie van het Europees Parlement van 13 januari 2004 over de mededeling van de Commissie “Kader voor Europese regelgevende agentschappen”, een plan dat – zoals u weet – op 25 februari 2005 door de Commissie is goedgekeurd. In dit document wordt duidelijk gesteld dat deelname van het Parlement aan de raad van bestuur dient te worden vermeden. Het Parlement heeft zelf namelijk, als geleding van de begrotingsautoriteit, beseft dat die situatie uit ethisch oogpunt niet wenselijk was, aangezien het het Parlement is dat het agentschap kwijting moet verlenen. 
Demetriou (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, het debat over de twee vorige onderwerpen en met name de uiteenzettingen van minister Frieden en commissaris Frattini bevestigen nogmaals dat een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een elementaire politieke keuze en kerndoelstelling is van de Europese Unie.
De basis van dat beleid is een correcte en efficiënte wetshandhaving. Dus moet de opleiding van politiefunctionarissen in elke lidstaat voortdurend worden gemoderniseerd en verdiept. Dat is een onmisbare voorwaarde voor een beleid van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid.
De bijdrage van de Europese Politieacademie (EPA) – die nu al drie jaar bestaat – aan de inspanningen van de Unie om een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te creëren valt niet te ontkennen.
De EPA organiseert gemeenschappelijke programma's voor de opleiding van politiemensen, op basis van de expertise van de nationale politiescholen en de lidstaten van de Europese Unie. Zoals bekend heeft dat geleid tot de Europese goedkeuring van gemeenschappelijke opleidingsmodellen en methoden. De Commissie heeft dan ook terecht beslist de EPA verder te verdiepen.
Zo krijgt de EPA een vaste zetel in Bramshill in het Verenigd Koninkrijk en wordt ze het zeventiende orgaan van de Europese Unie. Ook krijgt ze rechtspersoonlijkheid en wordt de begroting van de EPA opgenomen in de algemene begroting van de Unie. Dat zijn stappen waarmee wij in beginsel volledig kunnen instemmen. De wijzigingen die wij hebben aangebracht in het voorstel van de Commissie, zijn goedgekeurd door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en beogen een meer coherente en efficiëntere werking van de EPA. Die wijzigingen zien er als volgt uit: de centrale verantwoordelijkheid voor de werking van de EPA ligt bij de internationaal samengestelde raad van bestuur. Het personeel wordt aangesteld overeenkomstig het ambtenarenstatuut van de Unie. De betrekkingen tussen de EPA en de nationale opleidingsinstituten worden evenwichtiger, want de EPA richt geen nationale eenheden op in de lidstaten, wat alleen maar tot verwarring zou leiden en het misverstand zou voeden dat de EPA zich zou gaan bemoeien met de aangelegenheden van de lidstaten. Wel richt elke lidstaat een verbindingseenheid op die bevoegd wordt voor de toepassing van de gemeenschappelijke opleidingsmodules in de nationale politiescholen.
Het Parlement mag een waarnemer afvaardigen – dat is onze zienswijze – naar de raad van bestuur van de EPA en kan krachtens het voorstel sowieso de activiteiten van de EPA controleren via de begroting van de Unie. Het ziet er echter niet naar uit dat we hier een halszaak van zullen maken. Commissaris Frattini heeft zijn standpunt hierover gegeven, dat wij respecteren. We zullen beslist een tussenoplossing kunnen vinden.
Onze verslagen zijn tot stand gekomen na wederzijds overleg met Commissie en Raad. Die twee instellingen zijn het in essentie eens met de amendementen van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, en aanvaarden het voorstel, nadat het is gewijzigd en unaniem goedgekeurd door onze commissie. Dit met uitzondering van het punt waarnaar commissaris Frattini verwees, namelijk de waarnemersstatus die het Parlement desgewenst zou moeten krijgen in de raad van bestuur van de EPA.
Ik vind dat de amendementen van de Commissie Vrijheden het voorstel verbeteren. Daarom hoop ik dat alle collega’s en alle politieke fracties komende woensdag voor dit verslag zullen stemmen. 
Haug (PSE ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte collega’s, het doel van ons allen is van de Europese Politieacademie een orgaan van de Europese Unie te maken. Willen wij de misdaadbestrijding in Europa serieus nemen en met name de strijd aanbinden met de georganiseerde grensoverschrijdende misdaad, dan moet er een opleidingsinstelling komen voor onze politiediensten en strafvervolgingsautoriteiten.
De Politieacademie als Europees orgaan moet functioneren conform de bestuursrechtelijke en budgettaire voorschriften van de Europese Unie. De Begrotingscommissie heeft zich in haar standpunt ten behoeve van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken beperkt tot de budgettaire voorschriften.
Ten eerste is de toewijzing van kredieten ten bedrage van 4,5 miljoen euro per jaar vanaf 2007 afhankelijk van de nieuwe financiële vooruitzichten, waarover nog een besluit moet worden genomen. Ten tweede zijn wij van mening dat de ontvangende lidstaat een financiële bijdrage dient te leveren aan de vestiging van de EPA op zijn grondgebied. Ten derde blijft de besluitvorming van de raad van bestuur betreffende de ontwerpbegroting en de personeelsformatie voorlopig, in ieder geval totdat het Parlement in december een besluit heeft genomen over de algemene begroting voor het komende jaar. Ten vierde moet de begrotingsautoriteit – het Europees Parlement en de Raad – op de hoogte worden gesteld van eventuele uitzonderingen op de algemene uitgangspunten van het Financieel Reglement.
In de geest van samenwerking die haar eigen is, heeft de commissie – en dan met name de rapporteur – al onze wijzigingen in het verslag overgenomen. Ik wil hem daarvoor hartelijk bedanken. 
Hazan,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou om te beginnen de rapporteur willen gelukwensen met het uitstekende werk dat hij geleverd heeft, en bovendien voor de vruchtbare samenwerking, waardoor wij gezamenlijk tot een aantal compromissen hebben kunnen komen, met als eindresultaat de tekst die wij – naar ik hoop – woensdag zullen aannemen.
Ik wil eraan herinneren dat wij hier tot doel hebben om de negatieve gevolgen te beperken van de tekortkomingen die zijn toe te schrijven aan het feit dat de huidige structuur van de EPA niet is afgestemd op de taken die haar nochtans zijn toegewezen, namelijk allereerst het verbeteren van de kennis van elkaars politiediensten binnen Europa, verder het verkleinen van hun verschillen in werkwijze, en ten slotte het ontwikkelen van beste praktijken op het gebied van politieoptreden.
Jammer genoeg zijn er vele punten waarvan ik weet dat er binnen de Raad verschil van opvatting over bestaat, en daar komt bij dat het voor de lidstaten uitermate gevoelig ligt zodra ook maar het geringste deel van de soevereine bevoegdheden gemoeid is met Europese plannen, en zulks ondanks het door allen nagestreefde doel van grotere doelmatigheid bij de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit. Ik weet dus dat het zeer moeizaam zal worden om dit doel te bereiken. Daarom maak ik me maar niet te veel illusies omtrent het lot dat in de Raad zal zijn weggelegd voor dit standpunt van het Europees Parlement, dat vooralsnog helaas niet meer dan een raadgevende rol heeft. Wij zullen nog enige tijd moeten wachten voor we op dit terrein verder kunnen komen. We zouden hierin dan ook geholpen zijn met de Europese Grondwet – en ik hoop werkelijk dat deze zal worden geratificeerd. Ik verzoek de Raad in de tussentijd echter al het mogelijke in het werk te stellen om te komen tot een daadwerkelijke communautarisering van de politieopleidingen, want alleen langs die weg zullen we optimale veilgheid kunnen garanderen aan de Europese burgers, die zich dagelijks geconfronteerd zien met geweld en andere delicten die zich steeds minder tot nationale schaal beperken. 
Newton Dunn,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de ALDE-Fractie steunt de rapporteur en feliciteert hem van harte met zijn werk. Wij zullen voorstemmen.
Dit is slechts één kleine stap binnen de enorme uitdaging waarvoor we ons gesteld zien als het gaat om de bestrijding van de grensoverschrijdende, georganiseerde criminaliteit, gezien de open grenzen die we in Europa hebben en waarvan criminelen gebruik maken en die zij zeer eenvoudig kunnen oversteken. Er is dus nog heel wat te doen. Ik wil u een suggestie voorleggen voor een volgende stap.
Het grootste voordeel van de Europese Politieacademie zal waarschijnlijk zijn dat politiemensen elkaar voor het eerst zullen leren kennen en met elkaar samen zullen werken. Dit is met name belangrijk omdat dit tegenwoordig de manier is waarop we de georganiseerde misdaad bestrijden. Op dit moment is het zo dat als iemand iets hoort over een strafbaar feit aan de andere kant van de grens, politiemensen de telefoon pakken en zeggen: “Ik ken daar wel iemand. Ik denk dat ik wel met hem samen kan werken”. Het theoretische idee van gezamenlijke onderzoeksteams werkt niet. Er is sprake van politieke bemoeienis, zaken verlopen traag, dergelijke teams werken gewoon niet en op dit moment wordt de georganiseerde grensoverschrijdende criminaliteit bestreden door politiemensen met persoonlijke contacten. Hebben ze die niet, dan werkt het niet.
Mijnheer de commissaris, er is geen faciliteit waar politiemensen uit heel Europa contacten kunnen vinden tenzij deze contacten reeds gelegd zijn. Er is geen centraal punt in de EU waar politiemensen terecht kunnen om bijvoorbeeld hun contactpersoon in Litouwen, Portugal, het Verenigd Koninkrijk of Italië te vinden. Zij kunnen niet op zoek gaan naar contacten zonder dat zij deze mensen persoonlijk al kennen. Zou u, mijnheer de commissaris, daarom een voorstel kunnen doen voor een richtlijn, een budget of wat er ook maar nodig is om een centraal informatiepunt op te zetten waar de namen en telefoonnummers van de verantwoordelijke mensen in de 25 lidstaten snel kunnen worden achterhaald voordat criminelen ontsnappen? 
Blokland,
   Voorzitter, de politie is je beste vriend. Met die slogan probeerde de Nederlandse politie ooit haar imago te verbeteren en het gezag te herstellen voor de openbare orde en veiligheid. Nu in onze tijd opnieuw die openbare orde in het geding is, blijkt het noodzakelijk om grensoverschrijdend samen te werken. Nationale politieinstituten organiseren op het niveau van commissarissen al intensief contact. Dat dit nu wordt uitgebreid tot de opleiding voor hogere, leidinggevende functionarissen, is een welkome aanvulling. Het voorstel van de Europese Commissie om van de Europese politieacademie een orgaan van de Europese Unie te maken, heeft onder voorwaarden mijn instemming. Het is volstrekt helder dat met dit voorstel gestreefd wordt naar een efficiënter en doeltreffender functionerende academie voor politiefunctionarissen.
Ik houd bezwaar tegen de verbreding van de doelgroep. Het verbreden van de doelgroep tot alle rechtshandhavingsdiensten staat niet in verhouding tot de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit. In de evaluatie van december 2003 is gebleken dat er geen aanleiding is om de doelgroep uit te breiden tot lagere politieambtenaren en andere rechtshandhavingsdiensten. Daarmee wordt teveel ingegrepen in de nationale autonomie en zal ook een concessie moeten worden gedaan aan de inhoud.
Als, zoals de rapporteur terecht opmerkt, het doelmatig gebruik van de middelen een doelstelling is van het Commissievoorstel, dan verbaast het mij dat niet gekozen is voor de vestigingsplaats Brussel. Bij mijn werkbezoeken aan Europese agentschappen bleek telkens dat de kosten van buiten Brussel gestationeerd personeel aanmerkelijk hoger liggen dan die van personeel in Brussel. Met name de kosten van reizen tussen de vestigingsplaats en Brussel door Commissieambtenaren vormen een grote kostenpost.
Voorzitter, ik rond af. Ik steun het verslag van collega Demetriou en hoop dat de Commissie in deze raadplegingsprocedure de amendementen van het Parlement serieus laat meewegen in de richtlijn. Daarmee kan beter invulling gegeven worden aan het herstel van het gezag van de politie. 
De Voorzitter.
   Er is geen antwoord van de Commissie.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van twee aanbevelingen voor de tweede lezing over wegvervoer, van de heer Markov: “Voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer”, en “Harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer”.
Het woord is aan de rapporteur, de heer Markov. 
Markov (GUE/NGL ),
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik – niet louter uit beleefdheid, maar uit oprechte dankbaarheid – lof toezwaaien aan mijn wapenbroeders, met name de heer Damis en de heer Haug, maar ook aan de schaduwrapporteurs, die mij al geruime tijd terzijde staan, eerst bij de formulering van het advies in eerste lezing van het Parlement en nu ook bij het vervolg na het gemeenschappelijk standpunt van de Raad bij de tweede lezing.
Voorts wil ik de Commissie bedanken, ondanks het feit dat onze standpunten op bepaalde punten soms tamelijk ver uiteen lagen. Ik bedank ook de Raad, hoewel ik met het eindresultaat dat voor ons ligt niet bijster tevreden ben – ik noem in dit verband de geleidelijke aanpassingen, waar ik later nog nader op in zal gaan. Maar goed, de poging van het Raadsvoorzitterschap was er tenminste.
Waar moeten we ons een voorstelling van maken? Het gaat om de verordening inzake rij- en rusttijden en de controlerichtlijn – ik noem ze gemakshalve maar zo, want de officiële aanduidingen zijn erg verwarrend. Wat is het nut daar eigenlijk van? Waar hebben we ze voor nodig? We leven in een tijd waarin het goederenverkeer voor een groot deel over de weg verloopt. Dat is een feit, of we dat nu leuk vinden of niet. We leven in een tijd waarin de voorschriften van sociale aard zijn blootgesteld aan een permanente neergang, en we leven in een tijd waarin de Commissie zelf enige punten heeft vastgesteld. We hebben ons ten doel gesteld dat het aantal dodelijke verkeersslachtoffers in 2010 met de helft verminderd moet zijn. Dat betekent dat de verkeersveiligheid een prominente plaats gaat innemen. Het betekent ook dat deze beide richtlijnen moeten zorgen voor evenwicht tussen verkeersveiligheid, voorschriften van sociale aard en eerlijke concurrentie. Iedere fractie heeft daar natuurlijk een eigen mening over; bij de ene fractie liggen de prioriteiten natuurlijk anders dan bij de andere.
Uit de stemmingen in de commissie is echter duidelijk gebleken dat er bij de verkeerspolitici in het Europees Parlement een brede consensus heerst. Zo is de verordening inzake rij- en rusttijden met een tweederde meerderheid en de controlerichtlijn zelfs met een viervijfde meerderheid goedgekeurd.
Afgezien van de parlementaire debatten waren ook de zogeheten buitenparlementaire debatten stimulerend tot zeer stimulerend en buitengewoon gevarieerd. Het is duidelijk dat er tussen het Europees Verbond van Vakverenigingen en de Vereniging van Expediteurs onvermijdelijk verschillen van opvattingen bestaan. Ik geloof dat de partijen op veel punten met hun eisen en wensen naar elkaar opgeschoven zijn om uiteindelijk tot een gemeenschappelijk doel te komen. Desondanks bleven er vanwege uiteenlopende accenten op prioriteiten verschillende opvattingen bestaan.
Staat u mij toe te beginnen met de verordening inzake rij- en rusttijden. Welke gunstige resultaten zijn er al bereikt? Het voorstel voor een flexibele week is verworpen. De kalenderweek is weer ingevoerd; daar waren we het over eens. We waren het er natuurlijk ook over eens dat deze verordening vervolgens in de richtlijn over de arbeidstijd moet worden opgenomen. We verschillen echter van mening over de manier waarop we dat willen doen en over de hoeveelheid druk die we moeten uitoefenen. Het Parlement heeft ondubbelzinnig te kennen gegeven – wat ik ook zeer noodzakelijk vind – dat deze verordening de basis moet vormen en dat iedereen die over de Europese wegen rijdt, ongeacht uit welk land hij of zij komt, zich aan deze verordening moet houden en dat implementatie zo snel mogelijk moet geschieden. Dat is goed voor de veiligheid en vooral voor eerlijke concurrentie.
Wij zijn al in eerste lezing tot overeenstemming gekomen en die overeenstemming is er nu weer. Ik hoop natuurlijk dat zij overmorgen tot uiting komt bij de stemming. We hebben een rijtijd vastgesteld, die trouwens nog steeds vrij lang is, van 90 uur in twee weken, met dien verstande dat er in één week niet meer dan 56 uur mag worden gereden. Daarmee voorzien we in de flexibiliteit die het wegverkeer nodig heeft en hebben we tegelijkertijd gezorgd voor een regeling die, als men het over twee weken bekijkt, als aanvaardbaar en veilig kan worden beschouwd.
Het Parlement heeft anders dan de Commissie in haar verslag en de Raad definities geformuleerd. Als we een verordening inzake rij- en rusttijden invoeren, moeten we toch op zijn minst weten wat rijtijd precies inhoudt. In dit opzicht heeft het Parlement zich grote moeite getroost om iets te doen aan tekortkomingen die stellig ook door de indiener van het wetsvoorstel verholpen hadden kunnen worden. Ik heb er begrip voor dat men over definities van mening kan verschillen. Het Parlement is heel duidelijk tot overeenstemming gekomen. Als iemand de voorgestelde definities afwijst omdat ze hem niet bevallen, heeft hij een kans om andere definitievoorstellen te doen. Dat is een in parlementair opzicht juiste benadering, die beter is dan het voorstel domweg schrappen en afzien van welke definitie dan ook.
Over de rusttijden is in het Parlement een meerderheidsstandpunt bereikt. Wij willen 12 uur. Wel zijn we van mening dat er enige flexibiliteit moet zijn – dat vinden de chauffeurs overigens ook als je je oor te luisteren legt bij de vakbond voor beroepschauffeurs – in de naleving, in de glijdende schaal en in de verdeling van deze rusttijden. Dat is ook haalbaar. De Raad had mijns inziens een goed voorstel over de pauzetijden, maar dat is in de commissie gewijzigd. Het resultaat daarvan lijkt me echter ook een reële optie. Zo zie je maar weer dat het heel wel mogelijk is om verschillende punten op uiteenlopende wijzen te beoordelen om uiteindelijk toch uit te komen op een gemeenschappelijk, verantwoord resultaat. Niettemin zien we nog enkele problemen die niet zo eenvoudig op te lossen zijn. Ik zal ze uitgebreid bespreken.
Het Parlement heeft gelukkig, en terecht vinden we, met grote meerderheid voertuigen die lichter zijn dan 3,5 ton in de werkingssfeer van deze richtlijn opgenomen. Wij zijn namelijk van mening dat deze richtlijn geen richtlijn is die zich enkel richt op bepaalde gewichtscategorieën van voertuigen, zoals de Raad en de Commissie ons deels wilden vertellen, maar op een bepaald doel. Alle voertuigen die zich binnen dit gebied bewegen moeten aan dit doel voldoen. We hebben een compromisvoorstel ingediend waarin wij voorzien in een vrijstelling binnen een straal van 60 km. Dat betekent dat men zich zonder invoering van de digitale tachograaf in deze voertuigen binnen deze straal kan verplaatsen.
Als ik het in de debatten met de Raad goed heb begrepen, lijkt de arbeidstijd me een groot probleem. Het werk van beroepschauffeurs behelst heel vaak meer dan enkel het rijden op de weg. Ze laden hun voertuig in en uit en worden geacht bij terugkeer in het bedrijf mee te werken aan de afwikkeling van expeditiewerk. Wie de verkeersveiligheid en sociale bescherming bovenaan plaatst, moet daarom aanvaarden dat ook dit soort zaken worden gecontroleerd.
Deze , zoals ik ze pleeg te noemen, had de Raad aanvankelijk graag opgenomen in de verordening inzake rij- en rusttijden. Per slot van rekening heeft hij zijn verordening betreffende digitale tachografen niet tijdig kunnen afronden. Maar soms kan iets wel eens goed uitpakken, want ik denk dat de Raad heel graag tot een afronding wil komen op dit punt. In dit opzicht heeft het Parlement een goede kans en neemt het een sterke positie in. Bij de controlerichtlijn heeft de Raad in eerste lezing helaas bijna alles verworpen wat het Parlement heeft voorgesteld. Ik kan daar de zin niet van ontdekken. Wij hebben geen verordening inzake rij- en rusttijden nodig als we de controle-instrumenten niet willen. Er moet onderscheid bestaan tussen wegcontroles en bedrijfscontroles, omdat de verschillende stappen op een verschillende wijze moeten worden gecontroleerd. Bij bedrijfscontroles kan echter ook worden gecontroleerd of men zich aan de arbeidstijd houdt. Het ziekteverzuim kan worden gecontroleerd. De vakantiekaarten kunnen worden gecontroleerd. Er kan worden nagegaan wat de chauffeurs ondertussen nog meer hebben gedaan.
Dit alles heeft geen enkele zin zonder een gemeenschappelijk definitie van ernstige inbreuken. Een dergelijke definitie vormt de basis voor een analyse achteraf van een sanctie, waarbij het de bedoeling is dat we ooit komen tot gelijke, geharmoniseerde sancties binnen de Europese Unie. Het kan immers niet zo zijn dat in het ene land iets mag wat in het andere land verboden is.
Ik doe daarom een beroep op de Raad – die weliswaar niet aanwezig is, maar de tekst van dit debat misschien naleest – om in beweging te komen. We willen dat deze verordening en richtlijn er komen, maar niet tegen elke prijs. Dat zal het Parlement ook niet laten gebeuren – laat dat een duidelijke boodschap zijn aan de Raad. Als de politieke wil er is, zullen we tot overeenstemming komen. Maar als de politieke wil er niet is, dan ligt dat niet aan het Parlement – want daar is die wil er wel – maar aan de Raad. 
Barrot,
     Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, mijnheer de rapporteur, wij houden ons vandaag bezig met de gezamenlijke behandeling van twee nauw verbonden verslagen. Het eerste betreft de regels inzake de maximumrijtijden en de minimale pauzes en rusttijden voor beroepschauffeurs. In het tweede worden de uitvoeringsregels vastgesteld voor de voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer.
Ik zou u erop willen wijzen dat deze twee voorstellen tot doel hebben de eerlijke concurrentie tussen de vervoerders uit de gehele Europese Unie te bevorderen en de verkeersveiligheid en de arbeidsomstandigheden van de beroepschauffeurs te verbeteren. De Europese sociale harmonisering in het wegvervoer is in gang gezet. Ons debat van vandaag houdt natuurlijk verband met de Europese wetgeving inzake de werktijden voor vrachtwagenchauffeurs, die op 23 maart jongstleden van kracht is geworden. Met deze nieuwe wetgeving wordt gewaarborgd dat bestuurders die in een ander land dan het hunne actief zijn, zich aan een Europese minimumnorm moeten houden. Deze wetgeving moet nu worden voltooid.
De toepassing van geharmoniseerde sociale regelgeving is niet alleen noodzakelijk voor de interne markt en de verkeersveiligheid, maar ook voor het verzekeren van een minimum aan sociale rechten voor de werknemers in deze sector. Ondanks de gezamenlijke inspanningen is er in dit stadium nog geen overeenstemming bereikt tussen het Europees Parlement en de Raad. Ik kan u verzekeren dat de Commissie bereid is en zal blijven haar faciliterende en bemiddelende rol te spelen tussen deze twee instellingen.
Terugkomend op het eigenlijke onderwerp, zou ik eraan willen herinneren dat de vigerende regels twintig jaar geleden zijn ingevoerd. Sindsdien is de sector van het wegvervoer natuurlijk opengesteld voor concurrentie binnen de Gemeenschap, niet alleen voor internationale activiteiten, maar ook voor cabotage. Daarnaast heeft de Europese Unie meerdere uitbreidingsgolven meegemaakt, waarvan de meest recente een jaar geleden, en is het wegvervoer binnen de Unie de belangrijkste vervoerswijze geworden. De concurrentie is dan ook moordend, waardoor de vervoerders in de verleiding komen het niet zo nauw te nemen met de sociale basisregels om hun winsten maar op peil te houden.
Europa krijgt soms de kritiek dat het op sociaal gebied te weinig actie onderneemt. Met betrekking tot een problematiek die zo gevoelig ligt voor de werknemers van de wegvervoerssector, moeten we dan ook alles in het werk stellen om eruit te komen.
In dat verband zou ik u willen herinneren aan de drie belangrijkste doelstellingen die de Commissie heeft geformuleerd in haar voorstel met betrekking tot de rij- en rusttijden van beroepschauffeurs. In het licht van het voorafgaande wil ik aangeven wat het standpunt van de Commissie is over de hoofdpunten van uw verslag, mijnheer Markov, en ik wil u feliciteren met de analyse en de relevantie van het door u gepresenteerde verslag.
De eerste doelstelling is het vereenvoudigen van de regels. Pogingen tot het herinvoeren van bijzondere voorschriften of van een massa uitzonderingen en vrijstellingen zullen de regels niet alleen ingewikkelder maken, maar ook ontoepasbaar. Daarom kunnen wij, of liever kan ik persoonlijk niet alle amendementen aanvaarden die deze tekst ingewikkelder en dus moeilijker toepasbaar zouden maken. We moeten de burgers een duidelijk, eenvoudig en toegankelijk beeld geven van Europa. Een simpel voorbeeld is het amendement waarmee beoogd wordt bestuurders in staat te stellen de dagelijkse rustperiode in vier aparte delen op te splitsen. Nog afgezien van de twijfels die men kan hebben over de voordelen voor de verkeersveiligheid, zou dit de controleurs aanmoedigen alleen maar naar de hoofdmoot van de dagelijkse rustperiode te kijken, en de andere delen te negeren. Daarom streven wij vereenvoudiging na.
Verder, als tweede punt, moeten we zorgen dat de regels duidelijker worden voor de bedrijven, de bestuurders en de controleurs. Om een voorbeeld te nemen: het voorstel om de regels van toepassing te maken op alle bedrijfsvoertuigen onder de 3,5 ton. Dit roept twee vragen op. Moet elk voertuig dat voor commerciële doeleinden wordt gebruikt, onder deze regels vallen? Worden straks ook pizzabrommers en bestelauto’s verplicht uitgerust met tachografen? Is dat technisch mogelijk? Ik begrijp heel goed wat het Parlement beweegt, wanneer het misbruik door ontduiking van de drempel van 3,5 ton wil voorkomen. Laten we er echter op blijven letten dat de regels betrekkelijk duidelijk blijven, ook weer omwille van een goede toepasbaarheid.
Tot slot moeten de regels worden bijgewerkt in het licht van de ontwikkeling van de wegvervoerssector. Ik zal twee voorbeelden geven. Ten eerste is de maximumsnelheid voor landbouw- en bosbouwtrekkers nu op Europees niveau geharmoniseerd. Uw Parlement heeft rekening gehouden met deze harmonisering en de Commissie zal dit amendement steunen. Ten tweede moeten we erkennen dat openbare diensten als de post of de distributie van aardgas en elektriciteit een aanzienlijke ontwikkeling hebben doorgemaakt. Ik zie geen reden meer om deze sectoren uit te sluiten. Tot zover de drie doelstellingen.
Dan kom ik nu op de invoeringsdata voor de digitale tachograaf. De Commissie is van mening dat men moet vasthouden aan de huidige deadlines van 5 mei 2005 voor de door de lidstaten afgegeven bestuurderskaarten en 5 augustus 2005 voor de verplichting nieuwe voertuigen van een digitale tachograaf te voorzien. Er is geen enkele overtuigende reden om verder uitstel te rechtvaardigen. De fabrikanten van tachografen en de automobielproducenten hebben al aanzienlijke investeringen gedaan. Alle lidstaten hebben zich in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad verbonden tot de geplande data en zijn nu al bezig opleidingen voor controleurs op te zetten. Door de uiterste data nog verder uit te stellen, zouden wij zowel de lidstaten als de industrie de grootst mogelijke onzekerheid bezorgen. Ik moet in dit stadium dus pleiten voor handhaving van de geplande data, omwille van de versterking van de rechtszekerheid.
Dan kom ik nu op de controle. De Commissie streeft naar een hogere kwaliteit en kwantiteit van de door de lidstaten te leveren controle-inspanningen. Zij heeft getracht een systeem te ontwikkelen om de gehele communautaire sociale wetgeving voor de wegvervoerssector volledig te controleren, met inbegrip van het toezicht op de werktijden. Zij heeft de bevordering van de coördinatie tussen de controle-instanties, zowel binnen als tussen de lidstaten, aangemoedigd. Zij heeft een geharmoniseerde aanpak willen ontwikkelen met betrekking tot de sancties en een gezamenlijke definitie van ernstige inbreuken.
In het licht van die doelstellingen zal ik aangeven wat het standpunt van de Commissie is over de amenderingsvoorstellen van het Europees Parlement, die mij over het geheel genomen tegemoet lijken te komen aan de zorgen van de Commissie.
Ten eerste de controle op de toepassing van de regels betreffende de werktijden. De Commissie kan niet anders dan steunen dat dit aspect in de tekst wordt teruggebracht. Uw keuze voor een benadering op basis van bedrijfscontroles lijkt me logisch en efficiënt.
Ten tweede de gezamenlijke definitie van meerdere ernstige inbreuken. De Commissie is zeker verheugd dat het Parlement deze bepaling in de tekst heeft teruggebracht, want zij is van oordeel dat een geharmoniseerde benadering van de controle vraagt om een gezamenlijke definitie van wat onder een ernstige inbreuk wordt verstaan.
Ten derde het aanwijzen van een nationale coördinerende handhavingsentiteit. Deze entiteit zal worden belast met de coördinatie van de controles door de lidstaten, zowel op nationaal als op internationaal niveau. Deze door uw Parlement geformuleerde bepaling heeft de volledige steun van de Commissie. Een dergelijke entiteit zou de standpunten van de verschillende nationale controle-instanties niet voorschrijven maar verzoenen. Dat zou een verbetering betekenen in vergelijking tot het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, waarin voorzien wordt in een nationale controlestrategie en in een nationaal knooppunt voor het contact met de andere lidstaten
En dan zijn we nu aanbeland bij het tijdsschema voor de stapsgewijze verhoging van het aantal controles van 1 procent naar 3 procent van de gewerkte dagen. Hoewel wij inzien wat het Parlement hiermee beoogt en moeten toegeven dat de benadering van de Raad weinig ambitieus is, doen we een beroep op de werkelijkheidszin en willen we er liever voor zorgen dat alle lidstaten in staat zijn te voldoen aan het aantal en de kwaliteit van de controles zoals de richtlijn vereist. U ziet: sinds ik in functie ben getreden, heb ik voortdurend zorg voor de goede tenuitvoerlegging van onze besluiten. Vandaar dat wij bij onszelf zeggen dat een geleidelijke opvoering misschien beter is, maar dat we tenminste de zekerheid moeten hebben dat we ons doel bereiken.
Tot slot de controles langs de weg. De Commissie waarschuwt voor het te strikte karakter van de gegevens die de controleurs bij de chauffeurs moeten worden verzameld. Deze striktheid zou wel eens contraproductief kunnen zijn, want moeilijk in de praktijk te brengen bij de controles langs de weg.
Tot zover, mijnheer de Voorzitter, wat ik na de uiteenzetting van de rapporteur nog wilde toevoegen. Vanzelfsprekend zullen mijn diensten het gedetailleerde standpunt van de Commissie over ieder ingediend amendement aan u overbrengen(1). Ik wil nu met belangstelling naar het debat luisteren en ik blijf klaarstaan voor het Parlement, mochten er vragen rijzen. Dit is een belangrijk onderwerpen ik wil alle afgevaardigden die hier aanwezig zijn bedanken dat zij op deze wijze hun bijdrage willen leveren aan dit belangrijke werkterrein. 
Grosch,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten wil ook ik dank betuigen aan collega Markov voor de samenwerking en voor zijn open oor tijdens de vaak moeizame besprekingen en voor zijn behandeling van de overstelpende hoeveelheid amendementen.
In de Commissie vervoer en toerisme heerste over de gehele linie het heldere streven om de verkeersveiligheid en daarmee ook de levenskwaliteit van de chauffeurs door een goede regeling te verbeteren. Die regeling moet wel controleerbaar blijven en realistisch zijn. Er waren misschien enige details waarover meningsverschillen zijn opgetreden.
Er is ook de fundamentele vraag gesteld of een nieuwe richtlijn überhaupt nodig is. Eén ding is echter duidelijk: het kan niet zo zijn dat vervoersondernemingen die de minimumnormen niet naleven, een steeds groter marktaandeel krijgen. Ik denk dat alle fracties in het Parlement het hier unaniem over eens zijn. Of dit doel met een uitgebreidere wetgeving te verwezenlijken is, valt wellicht te bezien, maar het is in ieder geval overduidelijk – en hiermee kom ik op een aspect waarover we het allemaal eens zijn – dat de controle het belangrijkste aspect is en blijft.
De richtlijn kan er op papier nog zo goed uit zien, als er in de praktijk niets van terechtkomt, valt er weinig te redden. Ik roep de Raad dan ook op werk te maken van regelmatige controles en een geharmoniseerde sanctionering. We kunnen op onze vingers natellen wat er gebeurt als mensen tussen de verschillende lidstaten er eentje kunnen kiezen dat in hun ogen in strafrechtelijk opzicht een paradijs is. Vooral in het gebied waar ik vandaan kom – het grensgebied – weten we daar alles van.
We hebben te maken gehad met meer dan 240 amendementen. Daar zijn er nog zo’n 60 van over, plus de 16 die er nog bijkomen. De Commissie vervoer en toerisme heeft goed werk geleverd. Het voert te ver om op alle amendementen in te gaan, maar één ding zou ik willen onderstrepen. Wat ons voorstel over de digitale tachograaf betreft, wilden we met de datum die we daarbij opperden, een rechtszekerheid scheppen die naar onze mening wat meer stabiliteit biedt ten opzichte van wat er anders zou kunnen gebeuren, namelijk dat we misschien in september, oktober of november een richtlijn aannemen die al in augustus van hetzelfde jaar had moeten worden toegepast. Het lijkt er dus op dat de rechtsgrondslag met het voorstel voor 2006/2007 wordt versterkt. Daarom is het zaak over de betreffende datum overleg te plegen en een duidelijk signaal naar buiten toe af te geven.
De 3,5 ton voor kleine vrachtauto’s was een punt van discussie. Voor ons gaat het om de veiligheid, maar wat we ten aanzien van de snelle bestelbussen ook niet willen, is de mobiliteit in de steden belemmeren. Daarom zijn sommigen van mening dat er bij een gewicht van minder dan 3,5 ton in ieder geval op evenredige basis kan worden gewerkt. Er zou dan ook geen sprake zijn van concurrentieverstoring.
We hebben eveneens gestreefd naar flexibiliteit. In vergelijking met het voorstel van de Raad biedt het huidige voorstel inzake de dagelijkse rusttijden en -regelingen naar mijn mening betere mogelijkheden voor controle. Het gaat om heel simpele getallen: 4,5 uur rijden, driemaal een kwartier rust, waarbij men de rusttijden naar believen kan kiezen. Dit is een voorbeeld van hetgeen wij hebben nagestreefd.
We hebben getracht flexibel te zijn en we hopen dat de Raad en de Commissie er blijk van zullen geven de signalen van het Parlement in deze amendementen te hebben opgevangen. 

Piecyk,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijn grote dank aan de rapporteur, Helmuth Markov. Hij heeft ons tot nu toe op zeer opbouwende wijze door de onderhandelingen geloodst. Mijnheer de commissaris, het is eigenlijk zo eenvoudig als wat. In het wegverkeer zijn wakkere chauffeurs goed voor de verkeersveiligheid en oververmoeide chauffeurs een veiligheidsrisico. Of, om het met simpele logica uit te drukken: oververmoeidheid doodt! Er moeten ten behoeve van de chauffeurs, de verkeersveiligheid en het concurrentievermogen verantwoorde rij- en rusttijden komen. Die moeten overigens goed gecontroleerd kunnen worden, anders heeft het allemaal geen zin.
Daarom zijn we het erover eens geworden dat er dagelijks 12 uur mag worden gereden, waarvan 9 uur aan één stuk. Bij wegcontroles moet er een controlemogelijkheid zijn waarbij gekeken kan worden naar gegevens die gedurende de 28 voorgaande dagen zijn opgeslagen. Een chauffeur mag in één week niet langer dan 56 uur achter het stuur zitten en bij twee weken moet het na 90 uur afgelopen zijn. Wat de digitale tachograaf betreft, moet er sprake zijn van een realistische datum. In de verordening moet een nieuwe categorie worden opgenomen, te weten de bestelbus tot 3,5 ton. En, geachte commissaris, het gaat daarbij niet om de aflevering van pizza’s, want een pizza die over meer dan 60 kilometer wordt vervoerd – de afstand die de Commissie vervoer opperde – is koud en niet meer te eten. Het gaat dus niet om pizzabezorgers, maar om bestelbussen, die op dit moment alles mogen. Ze mogen met zeer hoge snelheid rijden, zeven dagen in de week, 24 uur per dag, zonder dat er verboden gelden voor rijden op zondag of gedurende de nacht en zonder dat er controle plaatsvindt. De gevolgen laten zich raden: een groeiend aantal ongevallen.
Ik kan enkel de Duitse cijfers noemen. In de periode 1991-2001 is het aantal ongevallen met lichamelijk letsel waarbij kleine vrachtauto’s betrokken waren, met 103 procent gestegen. Bij ongelukken die door kleine vrachtauto’s zijn veroorzaakt, kwamen in 2001 in Duitsland 206 verkeersdeelnemers om het leven (een stijging van 44 procent ten opzichte van 1991). Het aantal zwaargewonde verkeersdeelnemers bedroeg 2548 (een stijging van 66 procent) en het aantal lichtgewonden kwam uit op 13 939. Volgens cijfers van de snelwegpolitie schijnt oververmoeidheid een van de meest voorkomende oorzaken van ongelukken te zijn, want relatief veel ongevallen met bestelbussen gebeuren ’s avonds of ’s nachts. De Raad kan zijn ogen niet langer sluiten voor dit probleem. Hij moet zijn ogen openen voor de realiteit en stappen ondernemen.
Nogmaals, het gaat niet om een straal van 60 kilometer en om post- en servicediensten. Dit probleem vraagt om een goede regeling. Als oververmoeidheid leidt tot ongevallen met doden en gewonden, moet er een regeling komen die daar iets tegen doet. Dat was het streven van de Commissie vervoer en ik hoop dat ook de Commissie zich hier eens bij aan kan sluiten. 
Jensen,
    Mijnheer de Voorzitter, in de ALDE-Fractie vinden wij het zeer belangrijk dat de regels voor rij- en rusttijden op een effectievere wijze worden gecontroleerd en gehandhaafd. We vinden het echter niet zinvol om de bepalingen als zodanig te veranderen als dat niet tot betere regels leidt, maar alleen tot regels die op een andere manier ingewikkeld zijn. De regeling van rij- en rusttijden is namelijk ingewikkeld – en moet dat misschien uit de aard der zaak ook zijn. De regeling is ingewikkeld omdat we een passend evenwicht moeten vinden tussen enerzijds het belang van een efficiënte controle met het oog op de verkeersveiligheid, en anderzijds het belang van de transportsector en het belang van een redelijk flexibele werkregeling voor de chauffeurs.
Van mijn kant wil ik de rapporteur, de heer Markov, oprecht bedanken voor zijn goede en brede overzicht over deze gecompliceerde materie. Er zijn echter een aantal punten waar mijn fractie het niet eens is met de conclusies van het verslag dat het resultaat was van de stemming in de Commissie vervoer en toerisme. Het gaat om het voorstel om ook voertuigen van minder dan 3,5 ton onder de regels voor rij- en rusttijden te laten vallen. Dat zou het transport naar onze mening onnodig duurder maken, zonder dat het zodanig bijdraagt tot de verkeersveiligheid dat de grote kosten van dit voorstel daardoor gerechtvaardigd zijn. Het zal ook heel moeilijk zijn voor de politie om onmiddellijk te kunnen constateren of een gewone bestelwagen rijdt voor een bedrijf dat een tachograaf moet laten installeren. Daarom zal het voorstel om ook voertuigen van onder de 3,5 ton op te nemen de controletaak heel moeilijk maken. Er wordt voorgesteld om voertuigen die rijden voor een lange rij openbare diensten, zoals rioleringsdiensten, elekriciteits-, water- en gasbedrijven enzovoort, buiten de richtlijn te houden. Men kan zich afvragen of dat enige zin heeft, maar als het gebeurt, zou de uitzondering eerlijk gezegd net zo goed kunnen gelden voor een privé-onderneming die het werk uitvoert in opdracht van de overheid, bijvoorbeeld via een concessie of een aanbesteding.
Met het oog op de bestuurders op lange trajecten vinden wij het ook juist en belangrijk dat de wekelijkse rusttijd flexibeler wordt geregeld dan de Raad heeft voorgesteld. Het gaat om de plaats van de verkorte wekelijkse rusttijd en de compenserende onderbreking. Wij hebben daarom een amendement op dit punt ingediend.
De stemuitslagen in de parlementaire commissie lagen op een aantal gebieden zeer dicht bij elkaar, en het zal interessant zijn om de commissie hier tijdens de plenaire vergadering te zien, waar we de gekwalificeerde meerderheid moeten mobiliseren. Daarna is het dan de vraag of we tot bemiddeling met de Raad kunnen komen. De ALDE-Fractie wil graag dat we tot een ongedeelde dagelijkse rusttijd van elf uur komen; daarentegen zijn wij het niet met de Raad eens dat de gedeelde rusttijd slechts mag bestaan uit drie plus negen uur. Die regeling is te star; het gemak van de controle heeft hier duidelijk de doorslag gegeven. De Raad blijft er immers bij dat de tachografen vanaf dit jaar moeten worden geïnstalleerd, maar zoals het er nu voor staat met de aanneming van de richtlijn en de mogelijkheden om de tachografen te installeren, lijkt het nogal een riskante onderneming om aan deze datum vast te houden. Wij van de ALDE-Fractie kunnen onze steun geven aan uitstel.
Ik hoop ten zeerste dat we in de bemiddelingsprocedure een oplossing vinden voor deze richtlijn, waarin rekening wordt gehouden met de behoefte aan een efficiëntere controle en waarin tegelijkertijd voldoende flexibiliteit voor de chauffeurs wordt gegarandeerd. 
Lichtenberger,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de richtlijnen waarover wij vandaag debatteren, zijn voor drie gebieden cruciaal: de pan-Europese voorschriften voor de sociale bescherming van werknemers, de verkeersveiligheid en de concurrentie. Ik hoop dat het Parlement bij de stemming op woensdag aan de juiste kant staat, te weten de kant van de humane arbeidsvoorwaarden, de kant van de verkeersveiligheid en de kant van eerlijke concurrentie, niet alleen tussen de ondernemingen die op de snelwegen onderweg zijn, maar ook tussen de afzonderlijke vervoersbedrijven.
De situatie op dit gebied is de laatste jaren verslechterd. Niet alleen vrachtwagenchauffeurs voor lange afstanden, maar ook buschauffeurs hebben te lijden onder sociale dumping op grote schaal. We moeten vaststellen – controles hebben dat uitgewezen – dat mensen 38 uur ononderbroken hebben doorgewerkt. Dat lukt alleen door inname van cafeïne en verboden middelen, anders houdt geen mens dat vol. Dat dit een gevaar voor de verkeersveiligheid oplevert, is evident en het moge de Raad duidelijk zijn dat dit gevaar niet enkel uitgaat van vrachtwagens van 40 ton, maar ook van snelle bestelbussen, kleine vrachtauto’s, die over lange afstanden onderweg zijn.
Op dit punt – en we beschikken over meer dan alleen de cijfers over Duitsland – moeten we helaas vaststellen dat de verkeersveiligheid dramatisch verslechterd is. Met name de bovengenoemde chauffeurs, die als gevolg van levering van internetbestellingen en diensten logischerwijs onder bijzonder hoge druk staan, moeten in heel Europa worden beschermd, zoals de andere verkeersdeelnemers tegen oververmoeide chauffeurs moeten worden beschermd.
U kunt zich vast nog wel de tunnelrampen herinneren, waarvan de mogelijke oorzaken worden gezocht in de oververmoeidheid van chauffeurs. En dan gaat het nog maar over het topje van de ijsberg; dat moeten we tot onze spijt keer op keer vaststellen. Het is duidelijk dat de Raad op dit punt aan de verkeerde kant staat. Het spijt me dat ik het zo hard moet zeggen, maar soms wekt de Raad de indruk alsof die de diplomatieke vertegenwoordiging is van de zwarte schapen in het hele ondernemingsspectrum op de Europese wegen. Dat zou ik jammer vinden.
Ik verzoek u ons standpunt te ondersteunen en de verkeersveiligheid een goede dienst te bewijzen, de sociale geloofwaardigheid van Europa te verhogen en een hogere controledichtheid toe te staan voor de kwetsbare zones, waar we hogere eisen stellen aan de verkeersveiligheid. Laten we aantonen dat het Europees Parlement het sociale geweten van de Europese Unie is!
Nattrass,
   . – Mijnheer de Voorzitter, deze richtlijn veroorzaakt onrust onder vrachtrijders in het Verenigd Koninkrijk. Chauffeurs zeggen dat zij per week tachtig Britse pond per week minder zullen verdienen. De sector zegt dat deze voorstellen 1 miljard pond per jaar zullen kosten en een tekort zullen veroorzaken van 65 000 chauffeurs, waardoor de prijzen zullen stijgen en de Britse handel een klap zal krijgen. De Britse regering zegt dat zij geen Brits standpunt naar buiten brengt omdat zij dit “ongepast” acht, gezien het feit dat het Verenigd Koninkrijk het voorzitterschap van de Raad zal gaan bekleden.
Is dit wat we kunnen verwachten van de moderne Labour-partij: dat zij op haar rug gaat liggen om geaaid te worden, terwijl er zaken op het spel staan die voor het Verenigd Koninkrijk van vitaal belang zijn, en dat alles omdat zij een wit voetje wil halen bij de EU en wil laten zien wat een goede voorzitter zij wel niet is? De hemel sta onze truckers bij! Vertegenwoordigt Labour hen eigenlijk nog wel? Is het “ongepast” om een Brits standpunt te verwoorden? Ga dat maar eens uitleggen aan de Britse truckers en het Britse bedrijfsleven, want die zullen voor de kosten opdraaien.
Dit verslag is geschreven vanuit een Duits perspectief, vanuit het centrum van Europa, waar men in een ideale positie verkeert welke kant men ook op rijdt. Een vrachtwagen uit Birmingham doet er echter veel langer over om zijn bestemming te bereiken. Deze voorstellen zullen desastreus zijn voor het vermogen van Groot-Brittannië om binnen Europa te concurreren. Voorstanders van de EU zeggen dat het allemaal om de verkeersveiligheid gaat, maar het gaat de EU in feite alleen maar om geld, macht en controle. Deze voorstellen zullen ervoor zorgen dat er in de cabine van iedere truck een lucratieve spion komt te hangen, die gegevens omhoog zendt naar de satellieten van Galileo. Wellicht zijn personenauto’s hierna aan de beurt. Kijk uit truckers, want . Zeg dus tegen hem: “Zo verdwijnt mijn truck van de weg!” of, korter gezegd, ! 
Zīle,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst wil ik de heer Markov bedanken voor het werk dat is verricht en de compromissen die op verschillende probleemterreinen zijn gevonden. Ook wil ik u, mijnheer de commissaris, bedanken voor uw uitgebreide commentaar.
De sociale rechten van werknemers, verkeersveiligheid en zakelijke belangen – dat zijn de belangrijkste aspecten die in dit voorstel aan de orde zijn gekomen. Ik denk echter niet dat de versie van de Commissie vervoer en toerisme momenteel op al deze punten in evenwicht is. Wij weten dat de nieuwe lidstaten van de Europese Unie spijtig genoeg ook afgelegen zijn, en daarom zijn zij objectief gezien reeds minder concurrerend in de wegvervoerssector, aangezien ze zich ver van de meest geconcentreerde marktzones bevinden. Helaas bevat het ontwerp voorstellen die de kansen voor deze wegvervoerders nog verder zouden verkleinen, zoals verlenging van de verplichte dagelijkse rustperiode of zelfs de aaneenschakeling van dergelijke perioden. Ook wordt voor bestuurders de mogelijkheid ingetrokken om buiten de plaats van herkomst kortere wekelijkse rustperioden in acht te nemen, en er is ook een voorstel waarmee het zou worden verboden om aan chauffeurs een bonus uit te keren op basis van gereden afstanden, ook als dit geen bedreiging oplevert voor de verkeersveiligheid. Al deze voorstellen zijn naar mijn mening niet bedacht om zogenaamde “loondumping” tegen te gaan, zoals gezegd wordt in de toelichting, en zij zijn ook niet gericht tegen “sociale dumping”, zoals dit verschijnsel waaraan zakenlui in de nieuwe lidstaten zich schuldig maken momenteel bekendstaat. De voorstellen zijn in werkelijkheid bedoeld om de bestaande tweedeling van de markt in stand te houden. De bezorgdheid over de lonen van chauffeurs en sociale bescherming zou ertoe kunnen leiden dat vrachtrijders uit de nieuwe lidstaten helemaal niet te maken krijgen met loondumping. Als zij werkloos worden zullen ze immers helemaal geen loon meer ontvangen. Artikel 11 van de richtlijn bevat momenteel ook een waarborg voor deelnemers aan een collectieve overeenkomst tussen sociale partners die reeds van kracht is. Bouwvakkers in Letland en een aantal andere nieuwe lidstaten, en nu dus ook vrachtrijders, weten hoe “makkelijk” het is om in een dergelijke situatie te werken, als wij niet proberen een evenwicht te vinden tussen de diverse belangen wanneer we over deze wetgeving stemmen. Ik ben er ook niet van overtuigd dat uitbreiding van de draagwijdte van deze wetgeving naar voertuigen met een gewicht onder 3,5 ton die in een radius van meer dan zestig kilometer opereren, zal bijdragen aan de verwezenlijking van sociale doelstellingen en doelstellingen op het vlak van verkeersveiligheid. Dit zou namelijk een extra financiële en technische belasting voor deze voertuigen betekenen, terwijl het volgens de statistieken niet de gevaarlijkste voertuigen zijn. Daarnaast zal het voor expeditiebedrijven een reden vormen om overeenkomsten aan te gaan met zelfstandige chauffeurs, wat op zijn beurt kwalijke gevolgen zou hebben voor de sociale bescherming van deze mensen en verder alleen maar nadelig zou zijn voor de veiligheid op de wegen. 
Jarzembowski (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte vice-voorzitter van de Commissie, om te beginnen wil ik inhaken op de ideeën aan het slot van uw betoog. We hebben behoefte aan een verantwoorde controledichtheid. Voorschriften waarvan de naleving niet gecontroleerd wordt, zijn zinloos en ineffectief. Daarom moeten we de Raad er samen van zien te overtuigen de voorstellen uit het verslag-Markov over te nemen en te zorgen voor een hoge controledichtheid. We moeten – laten we eerlijk zijn – menig vrachtwagenchauffeur in bescherming nemen tegen de eigen opdrachtgever en bedrijfsleider, want het schijnt dat veel chauffeurs er direct of indirect toe worden aangezet te lang door te rijden, waardoor ze een gevaar voor zichzelf en zijn medeweggebruikers vormen.
De regels moeten echter ook verantwoord en begrijpelijk zijn. Mijnheer de commissaris, u hebt enkele voorstellen uit het verslag-Markov ietwat voorbarig van de hand gewezen. Onze voorstellen – met name die met betrekking tot de rusttijdenregeling en de dagelijkse rusttijd – zijn veel praktischer en eenvoudiger te handhaven en verdienen daarom ondersteuning.
Anderzijds deel ik uw opvatting in de kwestie betreffende vrachtauto’s tot 3,5 ton. Ik ben het weliswaar eens met de heer Piecyk als hij zegt dat die een gevaar vormen, maar we moeten ons voorstellen welke bureaucratische rompslomp en kosten het met zich mee zal brengen als de regeling voor tachografen en dergelijke wordt uitgebreid naar dit soort vrachtauto’s. Daar moeten we nog eens over nadenken. We moeten realistisch zijn, mijnheer de commissaris. De gemiddelde melkauto in de regio, de circuswagen of de tractor hebben echt geen tachograaf nodig. U zegt dat we niet te veel uitzonderingen willen, maar wat we aan uitzonderingsbepalingen hebben voorgesteld is gewoon nuttig en begrijpelijk.
Met betrekking tot de kwestie inzake de tachografen zullen we de wetgevingsprocedure in het bemiddelingscomité ergens in het najaar afsluiten. Het heeft dan geen zin te beschikken over een regeling die niet toe te passen is. Op basis van mijn contacten met de industrie ben ik van mening dat – ook al zullen producenten beweren dat ze de tachografen kunnen leveren – het onrealistisch is te denken dat alle expediteurs op tijd in augustus van dit jaar de tachografen kunnen inbouwen. Ik verzoek u dan ook onze weg te bewandelen en een verantwoorde termijn vast te stellen. 
Titley (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen aan dit Parlement uitleggen dat mijn landgenoot, de heer Nattrass, in zijn inleidende opmerkingen de toepassing van de arbeidstijdenrichtlijn in de vervoerssector verwarde met de onderhavige richtlijn. Wat de rest van zijn tirade betreft, die was voor mij net zo onbegrijpelijk als voor iedereen hier, en ik zie dat hij niet de moeite heeft genomen om de rest van het debat bij te wonen.
Ik juich deze richtlijn toe omdat, zoals de commissaris heeft gezegd, de huidige voorstellen twintig jaar oud zijn. Er is in die tijd veel veranderd: de afschaffing van de binnengrenzen, een gemeenschappelijk douanedocument en betere wegen, waardoor men nu lange perioden achtereen kan rijden zonder enige natuurlijke onderbreking. We hebben een EU van 25 lidstaten, die samen een grondgebied hebben dat bijna 4 miljoen vierkante kilometer beslaat. Het is voor de verkeersveiligheid dan ook van cruciaal belang om te beschikken over een consequente reeks regels in de gehele Europese Unie. Het is op dit moment mogelijk om 8 uur en 59 minuten achter elkaar te rijden met een pauze van slechts een kwartier. Dat is onaanvaardbaar: vermoeidheid kost mensenlevens, en het zou onverantwoord zijn als we zouden nalaten deze voorstellen te moderniseren.
Toch is het belangrijk dat de wetgeving in de gehele EU werkbaar is en kan worden gehandhaafd, op een manier die niet alleen eenvoudig, maar ook consequent is. Daarom verheug ik mij over de voorstellen van het Parlement om nieuwe voertuigen in ieder geval vanaf 2006 verplicht uit te rusten met digitale tachografen. De Commissie doet er verkeerd aan koppig aan haar standpunt vast te houden, aangezien op dit moment slechts twee van de drie potentiële tachograafleveranciers in staat zijn preproductiemodellen te testen en dat zij niet kunnen overgaan tot volledige productie.
Het is belangrijk dat de rustperioden simpel en eenvoudig te begrijpen zijn, zodat men geen doctor in de wiskunde hoeft te zijn om zich eraan te kunnen houden! Het is ook belangrijk om afwijkingen toe te staan voor onmisbare diensten van algemeen belang, ongeacht de aard van de organisatie die deze diensten verleent.
Ik juich de voorstellen van de commissie over bus- en touringcardiensten toe, mits we een onderscheid kunnen maken tussen toeristenbussen en snelle lijnbussen.
Toch ben ik er nog altijd niet van overtuigd dat bepaalde voorstellen kunnen worden gehandhaafd en begrepen. Ik begrijp de problemen met de lijnbussector, maar ik weet niet zeker op welke wijze deze voorstellen gehandhaafd kunnen worden. Ik denk niet dat het uitrusten van oude voertuigen met digitale tachografen haalbaar is tegen kosten die de meeste mensen kunnen opbrengen. Ik vraag me ook af of het mogelijk zou zijn de toepassing van de arbeidstijdenrichtlijn in deze richtlijn te onderzoeken, gezien het feit dat de meeste gegevens bewaard zullen worden op het hoofdkantoor en niet in de betreffende vrachtwagen. 
Auken (Verts/ALE ).
   Mijnheer deVoorzitter, het wegvervoer is een ellendige branche geworden, waar werkelijk eens orde op zaken moet worden gesteld. Nu heerst daar de wet van de jungle. De barse werkomstandigheden van de chauffeurs zijn al aan de orde gesteld, evenals de gevolgen voor de verkeersveiligheid. Vermoeide chauffeurs in grote vrachtwagens zijn rampzalig voor de veiligheid op de weg. Afgezien daarvan zijn echter ook de concurrentievoorwaarden volstrekt verkeerd. Zowel de spoorwegen als de zeevaart, die veel beter zijn voor het milieu en de verkeersveiligheid, zijn immers kansloos ten opzichte van het veel te goedkope vervoer over de weg. Wij zijn voorstander van eerlijke concurrentie, en men moet uiteraard de reële prijs voor fatsoenlijk vervoer over de weg betalen en niet enkel alle gevolgen van de vervoerswerkzaamheden op de samenleving afschuiven. Degenen die zich verzetten tegen een betere regulering en een scherpere controle, zijn de luide spreekbuizen geworden van het hardvochtigste deel van de vervoerssector. Met het vaststellen van eerlijke prijzen door middel van een verstandige regulering en degelijke controle is er ook meer kans dat andere milieuvriendelijke en veilige vormen van vervoer zich kunnen ontwikkelen. Dat is de vorm van concurrentie die wij in Europa wensen. De beste moet kunnen winnen, niet de brutaalste of hardvochtigste. 
Bradbourn (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals ik al zei toen deze verordening voor de eerste keer aan dit Parlement werd voorgelegd, ben ik van mening dat het concept dat ten grondslag ligt aan dit voorstel onpraktisch, onhaalbaar en niet te handhaven is. Daarom heb ik met de hulp van een aantal van mijn collega’s uit het gehele politieke spectrum, een amendement ingediend dat tot doel heeft dit voorstel in zijn geheel te verwerpen.
Ik wil me in mijn bijdrage aan dit debat concentreren op de wezenlijke betekenis van het voorstel voor de mensen in mijn kiesdistrict, welke zonder meer weerspiegeld zal worden in de gehele Europese Unie. Momenteel worden busdiensten in plattelandsgebieden, waar veel mensen bejaard zijn en dus afhankelijk van het openbaar vervoer, verzorgd door kleine en middelgrote ondernemingen, die volgens de EU de ruggengraat van de economie vormen. Niettemin zal wetgeving als deze hun voortbestaan ernstig in gevaar brengen. Voorstellen voor rusttijden zullen namelijk gepaard gaan met hogere kosten, zowel voor de consument als voor de industrie, minder diensten en in sommige gevallen zal de busdienst zelfs helemaal verdwijnen.
In de commerciële sector zullen systemen voor zogenaamde -levering, de ruggengraat van de moderne industriële toelevering, in gevaar komen. Dit zal eveneens leiden tot hogere kosten voor zowel de consument als de industrie. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk worden de kosten van deze verordening en de arbeidstijdenrichtlijn samen geraamd op ruim 1 miljard Britse ponden, en dat getal komt niet van mij, maar van de industrie.
Het argument van de verkeersveiligheid, dat door velen wordt gebruikt, gaat naar mijn mening niet op. We moeten eens ophouden met beweren dat overregulering tot veiligere wegen leidt. Het Verenigd Koninkrijk heeft met minder regelgeving waarschijnlijk de veiligste wegen van Europa. Dit voorstel heeft weinig te maken met verkeersveiligheid, en alles met een vastgeroeste antiwegenagenda van de Europese Commissie.
Het zit in de aard van Britse Conservatieven om zich te verzetten als het bedrijfsleven en de consumenten bedolven worden onder dergelijke beperkende wetgeving, maar hierin staan wij niet alleen. In dit voorstel wordt geen rekening gehouden met de behoefte aan flexibiliteit op belangrijke terreinen binnen de vervoerssector, wordt nauwelijks aandacht besteed aan de consument en wordt de noodzaak om de Europese industrie concurrerend te houden met voeten getreden. Ik dring er dan ook zonder enige aarzeling bij het Parlement op aan ons belangrijke amendement te steunen en op die manier het voorstel in zijn geheel te verwerpen. 
Leichtfried (PSE ).
    Geachte Voorzitter, geachte vice-voorzitter van de Commissie, ik wil de weinige tijd waarover ik beschik tevens gebruiken om de rapporteur te bedanken voor het knappe en vakkundige werk dat hij heeft verricht. Mijnheer de commissaris, u zei dat dit een zeer belangrijk verslag is. Ik ben het daarmee eens, want als dit dossier werkelijkheid wordt, kan men ervan uitgaan dat de omstandigheden op onze wegen in Europa in sociaal en arbeidsrechtelijk opzicht beter worden en de verkeersveiligheid toeneemt.
Deze beide punten kunnen enkel worden verwezenlijkt als aan vier belangrijke voorwaarden is voldaan: geen langere arbeidstijd dan 56 uur; de integratie van expresse- en koerierdiensten; de spoedige invoering van de digitale tachografen;en een verbod op loondumping, die vaak tot de genoemde gevaarlijke situaties leidt.
Woensdag valt bij ons de beslissing tussen meer veiligheid en hogere sociale normen enerzijds en hogere winst voor een enkeling anderzijds. Ik denk dus dat de keuze betrekkelijk duidelijk is. 
Wortmann-Kool (PPE-DE ).
    Voorzitter, geen onnodige regels, meer flexibiliteit en minder bureaucratie, dat is het motto van dit Parlement met het oog op de Agenda van Lissabon. Dat betekent dus wel dat ik niet tevreden ben met het standpunt van de Commissie vervoer over de rij- en rusttijdenverordening. Een betere handhaving van de rij- en rusttijden is gewenst met het oog op de verkeersveiligheid, maar een flink aantal voorgestelde aanpassingen schieten hun doel voorbij en zijn niet uitvoerbaar. Een aantal collega's hebben al gesproken over het verplicht stellen van de digitale tachograaf onder de 3,5 ton. Dat kan in de praktijk natuurlijk niet werken. De invoering van de digitale tachograaf bij bestaande voertuigen kan evenmin, want het is vaak technisch onmogelijk en daarom dus ook ongewenst.
Ten derde, Voorzitter, het moet praktischer en met minder administratieve lasten. Elf uur nachtelijke rust in plaats van twaalf is meer dan voldoende. Ook de Raad vindt dat en ik hoop dat het Parlement dat volgt door het eerste deel van amendement 62 te verwerpen. Controles langs de weg tot 28 dagen dienen de verkeersveiligheid niet en leiden tevens tot onnodige bureaucratie. Ook hier is het Raadsvoorstel beter en ik hoop derhalve dat collega Markov op die punten ook wat toeschietelijker naar de Raad zal zijn.
Als laatste, we willen veiliger vervoer. Dan moeten we het lange afstandsvervoer met dubbele bemanning dus stimuleren in plaats van tegenwerken. In de aanloop naar de plenaire stemming wil ik u oproepen het voorstel op de genoemde punten te verwerpen, want deze maatregelen drijven de vaak kleine ondernemingen op onnodig hoge kosten. Als het resultaat van de stemming in de plenaire vergadering niet aanzienlijk beter is dan in de Commissie vervoer, dan is terugvallen op de bestaande wetgeving misschien wel de beste oplossing. 
Rack (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, als we echt iets willen veranderen aan de realiteit van het Europese verkeer, moeten we ervoor zorgen dat het veel gebezigde begrip bij de verschillende vervoerbedrijven invulling krijgt, en ophouden dit begrip als een loze kreet te hanteren, zoals in het verleden maar al te vaak is gebeurd. De beide onderhavige voorstellen betreffende voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer en de controle hierop spelen in dit verband een cruciale rol. Evenwicht in de personeelskosten op de weg en bij het spoor is het enige wat we kunnen bereiken, als we erin slagen om met behulp van onze Europese wetgeving de soms schandalige toestanden op het gebied van de rij- en rusttijden in geordende banen te leiden. Dat zou trouwens al heel wat zijn.
We willen en mogen echter geen genoegen nemen met papieren recht. De controle op de naleving van de voorschriften moet mogelijk gemaakt en uitgevoerd worden. Dit doel trachten we te verwezenlijken door de invoering van een digitale tachograaf waarmee minder gemakkelijk gefraudeerd kan worden. Het is dan wel zaak dat de politie op de weg de tachografen systematisch controleert en dat de naleving van de rij- en rusttijden wordt gewaarborgd.
Hoewel evenwichtigere kaderregelingen inzake de rijdienst bij vervoer over de weg en het spoor op zichzelf al belangrijk genoeg zijn, wordt in de beide verslagen van de heer Markov nog een ander doel nagestreefd: de verkeersveiligheid. Er moet een einde komen aan het grote aantal ongelukken dat wordt veroorzaakt door oververmoeide chauffeurs. Een op hol geslagen veertigtonner is een gevaarlijk wapen, en we moeten daarom situaties voorkomen waarbij door vermoeidheid overmande chauffeurs hun macht over het stuur verliezen en dit soort vrachtwagens veranderen in rijdende bommen. De lidstaten moeten dit soort gevaarlijke situatie helpen te voorkomen door effectiever te controleren.
Gezien het belang dat op het spel staat, vind ik het uiterst bedenkelijk dat de vertegenwoordiger van de lidstaten, het voorzitterschap, niet op ministerniveau aanwezig is bij dit debat. Het zou kunnen dat er voor Luxemburgse ministers rusttijden gelden die nageleefd dienen te worden, maar ik vrees dat we de oorzaak elders moeten zoeken. Wij, het Europees Parlement, verschuiven de debatten over wetgevingsteksten steeds vaker naar de avonduren. Als we die ontwikkeling terugdraaien, hebben we een kans dat de Raad bij een debat als dit zijn gezicht weer eens laat zien. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Rack. Het Voorzitterschap deelt uw zorgen over de nachtzittingen volkomen.
Het woord is aan de heer de Grandes Pascual. 
de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren. De nieuwe realiteit van Europa heeft zeer specifieke gevolgen voor gebieden als bijvoorbeeld Spanje, die een perifere positie hebben gekregen ten opzichte van de locatie van de belangrijkste Europese markten. In deze afgelegen landen ligt de noodzaak om langere reizen te maken veel meer voor de hand dan voor de centraal gelegen landen, die zich immers dichterbij de centra van productie en consumptie bevinden.
Om te trachten deze situatie te verbeteren, dienen we in te zien dat het niet meer dan redelijk zou zijn om flexibiliteitsformules te ontwikkelen om te voorkomen dat een ongunstige geografische situatie de concurrentiekracht van het vervoer binnen de Unie steeds verder zou ondermijnen.
Bij deze stand van zaken zal een al te ijverige wetgeving excessen in de hand werken en zou een al te strikte handhaving van de normen, nog meer dan harmonisering, ervoor zorgen dat de vervoerders in de perifere staten te maken krijgen met ongelijke voorwaarden.
De verplichting om een extra rustperiode in acht te nemen na zes opeenvolgende reisperioden zal in veel gevallen tot gevolg hebben dat langeafstandsrijders niet kunnen terugkeren naar hun plaats van herkomst zodat zij hun wekelijkse rust ergens onderweg moeten nemen.
Deze mogelijkheid dient werkelijk te worden veroordeeld, gezien het feit dat de omstandigheden waaronder dan moet worden uitgerust, bij lange na niet overeenkomen met wat noodzakelijk wordt geacht om een redelijke levenskwaliteit te genieten: opgesloten en geïsoleerd op een rustplaats bij een autosnelweg, zonder goede accommodatie en gepaste sanitaire voorzieningen, in een ver land en bovendien zonder mogelijkheid het voertuig te verlaten uit angst voor diefstal. Des te schrijnender is deze situatie, omdat het in theorie gaat om maatregelen die zouden moeten garanderen dat vrachtrijders voldoende en onder gepaste omstandigheden kunnen rusten.
Het concept “lange afstand” wordt in andere sectoren wel erkend, zoals in de diepzeevisserij. Bovendien wordt door de Franse wetgeving met betrekking tot de vervoerssector onderscheid gemaakt tussen chauffeurs die lange afstanden rijden en chauffeurs die korte afstanden rijden. Het is van essentieel belang dat wij het onderscheid tussen deze twee categorieën aanbrengen, om te voorkomen dat langeafstandsrijders gedupeerd worden en de legitieme belangen van de afgelegen landen geschaad worden. 
Jałowiecki (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, de voorzitter van de Europese Commissie, de heer Barroso, heeft ons herhaaldelijk verzekerd dat hij streeft naar vermindering van Europese regelgeving, zelfs met 25 procent. Er is immers teveel regelgeving en veel onnodige regelgeving. Zijn uitspraken konden in deze zaal op applaus rekenen. Velen van ons hebben immers de indruk dat er sprake is van een soort imperialisme van het Gemeenschapsrecht, dat alles wil reguleren wat maar gereguleerd kan worden. Het paradoxale is echter, dat wanneer afzonderlijke ontwerpbesluiten bij de bevoegde vakcommissies terechtkomen, zoals de Commissie vervoer en toerisme, dezelfde Parlementsleden steevast in een regelgevingswoede vervallen en voorschrift op voorschrift stapelen waarvoor nauwelijks een rationele rechtvaardiging bestaat. Een schoolvoorbeeld van deze denk- en handelwijze vormt de verordening over de harmonisatie van sociale voorschriften die wij thans bespreken. Ten eerste ben ik van mening dat hier sprake is van verregaande, volstrekt niet gerechtvaardigde vermenging van verkeersrecht en arbeidsrecht. Een dergelijke vermenging van wetgeving vinden wij niet op andere gebieden in de samenleving. Ten tweede wordt hier veel te ver in de subsidiariteit ingegrepen. Ten derde, en dit is zeer wezenlijk, wordt een overmatig opgezwollen apparaat opgericht met controlesystemen die onmogelijk in de praktijk kunnen worden gebracht. Overigens hebben mijn collega’s al gewezen op de reusachtige moeilijkheden bij de uitvoering van dit alles. Ten vierde vormt de gedetailleerdheid van de voorschriften, vooral van de rij- en rusttijden en de indeling en verdeling ervan, een afschrikwekkend voorbeeld van een bureaucratie die vrijwel elke flexibiliteit verstikt. Om al deze redenen ben ik van mening dat dit het soort verordening is zonder welke de Europese Unie het prima kan stellen. Zij past derhalve uitstekend in die 25 procent waar de heer Barroso over heeft gesproken. 
Barrot,
     Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, allereerst wil ik u zeggen dat ik met belangstelling naar uw bijdragen aan het debat heb geluisterd. Ik hoef er niet nogmaals de nadruk op te leggen, mijnheer de rapporteur – aangezien een aantal van u dat al hebben gedaan – dat wij geen regels willen opstellen als doel op zich. Het gaat om de verkeersveiligheid. In heel Europa eist het verkeer nog altijd vele dodelijke slachtoffers. Daar mogen we onder geen beding de ogen voor sluiten. Daarnaast hebben we eerlijke concurrentie tussen vervoerders nodig en mogen we deze vervoerders en hun beroepsleven niet uit het oog verliezen. Ik behoor tot degenen die menen dat het uitoefenen van een beroep volgens een zeker aantal regels de werknemer in staat stelt het beste van zichzelf te geven en dikwijls efficiënter te werken.
Om te beginnen zou ik willen terugkomen op een algemene gedachte waarvan ik de indruk heb zij door velen van u gedeeld wordt, namelijk dat het niet voldoende is rechten te definiëren; we moeten ook de voorwaarden scheppen waaronder deze rechten kunnen worden uitgeoefend. Met andere woorden, we moeten veel aandacht schenken aan de toepasbaarheid van de regels. De regels dienen toepasbaar te zijn omdat ze immers toegepast moeten worden. Dat is een heel belangrijk punt.
Onze discussie ging voornamelijk over twee punten: de voertuigen van minder dan 3,5 ton en de tachografen. De Commissie is bereid het eerste probleem diepgaand te bestuderen. Als u dat wenst, zal ik een rendez-vous-clausule voorstellen om te kijken hoe we tegemoet zouden kunnen komen aan schijnbaar noodzakelijke behoeften. Ik denk dat we op dat terrein verstandig en pragmatisch te werk moeten gaan. Als verdergaande bepalingen nodig zijn, mijnheer de rapporteur, dan sta ik daar niet bij voorbaat afwijzend tegenover, maar het toepassingsveld van deze regels mag niet uit het oog worden verloren.
Ik heb goed geluisterd naar hetgeen een aantal van u, met name de opstellers van amendementen zoals de heer Grosch en de heer Jarzembowski, over het probleem van de tachografen hebben gezegd. Over dit probleem is debat mogelijk, dat erken ik, maar ik zou u een aantal precieze punten willen meegeven waarmee u misschien beter zult kunnen begrijpen waarom de Commissie een snelle invoering van dit systeem zeer wenselijk blijft vinden.
Ik wil u eraan herinneren dat in artikel 2 van Verordening (EG) nr. 2135/98 over de invoering van de digitale tachograaf is bepaald dat voertuigen die meer dan twee jaar na de datum van bekendmaking van de technische specificaties voor het eerst in het verkeer worden gebracht, met een digitale tachograaf moeten zijn uitgerust. Deze technische bepalingen zijn op 5 augustus 2002 bekendgemaakt en de voorgeschreven datum is dus vastgesteld op 5 augustus 2004.
Aangezien de fabrikanten van digitale tachografen echter niet in staat waren de apparatuur op tijd te leveren, heeft mijn voorganger, mevrouw de Palacio, terecht een uitstelregeling goedgekeurd, waarin werd voorzien in overgangsmaatregelen voor de lidstaten en de verplichte invoering van de digitale tachograaf op nieuwe vrachtwagens naar 5 augustus 2005 werd verschoven. De Raad heeft erop aangedrongen deze datum te bevestigen in de juridische tekst over de rij- en rusttijden.
De Commissie beschouwt de datum van 5 augustus 2005 al als een uitstel van een jaar ten opzichte van de voorziene termijn. Het lijkt me noodzakelijk – dat zeg ik in alle oprechtheid – een helder signaal af te geven aan de industrie en aan de lidstaten. Daarom willen wij dat er zo snel als maar mogelijk is overeenkomst wordt bereikt over de ontwerprichtlijn en de ontwerpverordening die vandaag bij u ter tafel liggen.
We moeten er eveneens voor zorgen dat op het technische vlak alles in orde is en daarom zou ik u een paar gegevens willen uitlichten. Homologatiecertificaten voor digitale tachografen zijn afgegeven aan ACTIA in juni 2004, aan Siemens VDO in oktober 2004, en aan meerdere fabrikanten van bestuurderskaarten. Het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Commissie heeft een beveiligingssysteem voor de kaarten ontwikkeld, TACHOnet, waarmee gewaarborgd kan worden dat iedere bestuurder maar één bestuurderskaart heeft. Dit systeem is operationeel sinds augustus 2004.
Alle belangrijkste automobielfabrikanten zijn begonnen de digitale tachograaf op hun voertuigen uit te proberen en kunnen daar voor de uiterste invoerdatum van augustus 2005 mee klaar zijn. Een tachograaffabrikant die ikzelf heb ontmoet, gaf aan dat hij voor mei 2005 het aantal tachografen dat de automobielfabrikanten nodig hebben kon leveren. Er wordt gewerkt aan de opleidingsprogramma’s voor bestuurders en vervoerders en de lidstaten werken samen om hun uitvoerend personeel gelijksoortige cursussen aan te bieden.
Ik wil daar uitdrukkelijk aan toevoegen, dames en heren afgevaardigden, dat als wij toestemmen in verder uitstel van de invoerdatum van de digitale tachograaf, wij ons blootstellen aan rechtsvorderingen van partijen in het veld die gereed zijn. Over de katalysatoren is er weliswaar nog geen dwingend rechtsbesluit, maar ze zijn wel geïnstalleerd zodra de industrie ze leverde. Ik ben van mening dat de Unie soms het voortouw moet nemen.
Ik hecht zeer aan gevoel voor realiteit en aan respect voor onze industrieën, maar ik denk heel oprecht dat niemand gebaat is bij verder uitstel. Daarom heb ik zeer aandachtig geluisterd naar uw opmerkingen op dat punt. Tot zover wat ik wilde zeggen, mijnheer de Voorzitter. Ik wil het Parlement bedanken en ik stel eens te meer vast hoe belangwekkend het is deze dialoog tussen Raad en Parlement te kunnen houden. Dit lijk me de manier om tot evenwichtige en toepasbare wetgeving te komen. 

Bijlage – Standpunt van de Commissie
De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 14, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 29, 32, 36, 37 en 40.
De Commissie kan de volgende amendementen na redactionele wijzigingen aanvaarden: 2 en 35.
De Commissie kan de volgende amendementen in beginsel aanvaarden: 27 en 31.
De Commissie kan de volgende amendementen gedeeltelijk aanvaarden: 15, 17 en 19.
De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: 7, 11, 12, 13, 16, 18, 28, 30, 33, 34, 38, 39, 41 en 43.
De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: 14, 33 en 76.
De Commissie kan de volgende amendementen na redactionele wijzigingen aanvaarden: 1, 7 en 26.
De Commissie kan de volgende amendementen in beginsel aanvaarden: 3, 5, 9, 10, 15, 22, 27, 38 en 43.
De Commissie kan amendement 45 gedeeltelijk aanvaarden.
De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: 2, 4, 6, 8, 11, 12, 13, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 24, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 34, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42, 44, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74 en 75. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag plaats. 

De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag van de heer Navarro (A6-0055/2005), over de korte vaart. 
Barrot,
     Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik zou om te beginnen de heer Navarro willen gelukwensen met zijn uitmuntende verslag.
Mijns inziens, en het verslag van de Commissie vervoer en terrorisme vormt daarvan een bevestiging, is de korte vaart een onderwerp waarover tussen Parlement, lidstaten en Commissie brede overeenstemming bestaat. Wij weten allemaal dat de korte vaart een uitstekende vervoersmethode is, die nochtans verder ontwikkeld zou kunnen worden. Naast het spoorvervoer is het de enige vervoerswijze waarmee we de groei van het wegvervoer kunnen opvangen. Er moet dus meer geld worden uitgetrokken voor de kortevaartsector.
Er zijn een aantal kernpunten uit uw verslag, mijnheer Navarro, die ik onder de aandacht zou willen brengen. We hebben zeker een geïntegreerde aanpak nodig om van de korte vaart daadwerkelijk een van-deur-tot-deur-concept te maken. In de considerans van het verslag wordt een nieuwe definitie gepresenteerd en deze kan integratie aanmoedigen en ertoe bijdragen. De intermodale dimensie van deze nieuwe definitie kan een aanvulling vormen op de modale definitie die in 1999 is vastgesteld en die in Europa algemeen ingang heeft gevonden.
Daarnaast is er veel moeite gedaan om de belemmeringen die deze ontwikkeling van de korte vaart in de weg staan, te overwinnen. Staat u mij toe te wijzen op de richtlijn over de FAL-standaardformulieren van de IMO voor aankomende en vertrekkende schepen, die is gebaseerd op het Verdrag van de Internationale Maritieme Organisatie inzake het vergemakkelijken van het internationaal verkeer ter zee. Met deze richtlijn is het aantal verschillende in Europa gebruikte formulieren geslonken van meer dan vijftig naar slechts vijf.
Bovendien heeft de Commissie de douaneproblematiek meermaals aan de orde gesteld. De huidige ontwikkeling richting een voor de administratieve formaliteiten en elektronische communicatie zal de korte vaart verder vergemakkelijken. Het behoeft geen betoog dat voor de korte vaart de efficiëntie in de havens van levensbelang is. De goedkeuring van een nieuw voorstel voor een richtlijn inzake toegang tot de markt voor havendiensten zal ons op dat punt moeten helpen, hoewel ik mij ervan bewust ben dat het Parlement eraan hecht nauwlettend toe te zien op de manier waarop wij deze tekst zullen afronden.
Een van de manieren waarop het intermodale imago van de korte vaart op doeltreffende wijze kan worden gepromoot, is gelegen in de werkzaamheden van de promotiecentra voor de korte vaart, die gericht zijn op de zakenwereld. De nationale centra voeren een promotiecampagne voor deze vervoerswijze, die commercieel gezien uiteraard onpartijdig is. Op dit moment zijn zeventien van deze centra in Europa actief om ons beleid over te brengen. De heer Navarro heeft met recht de aandacht gevestigd op deze inspanningen.
De snelwegen op zee vormen een speciale vorm – ik zou zeggen een kwaliteitslabel – van kortevaartverbindingen, waarin hogere kwaliteit en hogere kwantiteit samengaan. Door de havens van het trans-Europese vervoersnet onderling te verbinden, zullen ze het mogelijk maken de bottlenecks van het vervoer over land te omzeilen en de cohesie te versterken. Aan dit initiatief wil ik in het bijzonder aandacht schenken, met het oog op verwezenlijking en toepassing van deze wetstekst.
Het Marco Polo-programma, en in het bijzonder het toekomstige programma Marco Polo II, zal een sleutelrol spelen in de tenuitvoerlegging van de snelwegen op zee en zal aanvullende financiële middelen voor in aanmerking komende projecten kunnen verschaffen. Er wordt op dit moment veel moeite gedaan om de korte vaart succesvol te maken. Om in de toekomst betere resultaten te bereiken moeten we onze inspanningen echter opvoeren.
Daarom bedank ik het Parlement en de rapporteur voor het geleverde werk. Ik ben ervan overtuigd dat we ons gezamenlijk zullen blijven inzetten voor de groei van de korte vaart. Ik weet zeker dat de korte vaart een grote bijdrage zal leveren aan het gehele vrachtvervoersbeleid dat voor onze grote Europese interne markt van wezenlijk belang blijft.
Ik wil u dus bedanken, mijnheer Navarro, en ik zal nu graag luisteren, mijnheer de Voorzitter, naar de opmerkingen naar aanleiding van het verslag. 
Navarro (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik ben pas onlangs verkozen tot lid van dit Parlement en dit initiatiefverslag vormt dus mijn eerste verslag als Europees afgevaardigde.
Alvorens u de hoofdpunten voor te leggen, zou ik de Commissie vervoer en toerisme en mijn Fractie, de PSE, willen bedanken dat zij mij de taak hebben toevertrouwd mij met dit zeer belangrijke onderwerp van de korte vaart en de snelwegen op zee bezig te houden. In het bijzonder zou ik de administrateurs van het Europees Parlement, de heren Ioannis Darmis en Jean Préat, en mijn parlementaire assistenten, de heren Caballé en Polack willen bedanken. Zij hebben mij begeleid gedurende het hele overleg-, synthese- en redigeerproces waar dit verslag uit voortkomt. Tot slot wil ik een woord van dank richten aan de diensten van de Commissie, het DG Energie en Vervoer, alsmede aan de belangrijkste professionals uit de betreffende sectoren, met name reders, havens en logistici die actief hebben deelgenomen aan ons overleg.
Ik zou de gelegenheid te baat willen nemen om mijn verbazing te uiten over de geringe hoeveelheid menselijke en financiële middelen die de Europese afgevaardigden ter beschikking staan om onderzoek te doen. Met de voortdurende toename van zijn budgettaire en legislatieve bevoegdheden is het Europees Parlement uitgegroeid tot de stem van de burgers binnen de Europese Unie. Welnu, ik heb tot mijn verrassing ervaren dat een Europees afgevaardigde als rapporteur geen door het EP gefinancierde observatiemissies kan organiseren buiten de officiële missies van de parlementaire commissies, die slechts een of twee keer per jaar plaatsvinden. Zoals u weet, beste collega’s, zit de duivel in de details. Als het Europees Parlement zijn controlerende taak doelmatig wil uitvoeren, zou het in de toekomst over een grotere capaciteit aan eigen expertise moeten kunnen beschikken, vooral om te zorgen dat de onafhankelijkheid en de onpartijdigheid van zijn leden is gewaarborgd.
Laat ik u om te beginnen wijzen op de achtergrond van het onderwerp van de ontwikkeling van het zeevervoer. In 2001 heeft de Commissie het witboek over het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010 gepubliceerd. Daarin heeft zij de belangrijke rol van de korte vaart op gebied van het terugdringen van broeikasgassen in herinnering gebracht en heeft zij de noodzaak onderstreept om het regelgevingskader van de korte vaart te vereenvoudigen. Zij heeft het concept van snelwegen op zee ingevoerd door te herinneren aan de noodzaak om massaal snelle scheepvaartverbindingen te bevorderen die het mogelijk maken de bottlenecks van – bijvoorbeeld – de Alpen en de Pyreneeën te omzeilen. Het Europees Parlement heeft deze voorstellen inzake de korte vaart ondersteund in zijn verslag over het Witboek dat op 2 februari 2003 werd goedgekeurd. De heer Izquierdo Collado trad daarbij op als rapporteur. De meest recente mededeling van de Commissie, uit 2004, waarover wij ons gebogen hebben is vooral een voortgangsdocument, bedoeld om de balans op te maken van de toestand van de korte vaart, van de belemmeringen waarmee deze te kampen heeft en van de maatregelen die werden genomen om deze uit de weg te ruimen.
Mijn verslag is vooral bedoeld om u een overzicht te geven van de toestand van de korte vaart in Europa. Er zijn twee kernpunten die ik onder uw aandacht wil brengen. Ten eerste: het aandeel van de korte vaart in alle intra-Europese vervoerswijzen is tussen 1995 en 2002 met 25 procent in tonkilometer gestegen en vertegenwoordigt momenteel 40 procent van alle goederen die binnen Europa worden vervoerd, tegen 45 procent voor de weg. Ten tweede: recente gegevens betreffende de invloed van de korte vaart op het milieu tonen aan dat deze over het algemeen een veel minder negatieve invloed heeft dan het wegvervoer.
De conclusie die hieruit te trekken valt ligt voor de hand. Het is onze opdracht de korte vaart te bevorderen, teneinde bescherming van het milieu, kwaliteit van leven en economische groei met elkaar te verzoenen. Er zijn echter tal van belemmeringen die de groei van de korte vaart in de weg staan. Ik wil u hier niet de volledige lijst gaan voorlezen van alle belemmeringen die ik in mijn verslag onder de aandacht breng. Ik wil u evenwel wijzen op twee kernproblemen. In de eerste plaats wordt in dit verslag de nadruk gelegd op het ontbreken van een werkelijk pro-actief beleid om de grote transportorganisatoren en de operatoren in het wegvervoer aan te trekken tot en over de streep te trekken voor de korte vaart.
In de tweede plaats zijn wij in onze ontmoetingen met managers uit de sector overtuigd geraakt van de urgente noodzaak doeltreffende, duidelijke en voldoende financieringsmodaliteiten aan te nemen ten behoeve van maatregelen die genomen moeten worden. De verschillende bestaande vormen van steun moeten een optimale complementariteit van de financieringen mogelijk maken om nieuwe duurzame routes te starten.
Tegenover die belemmeringen wordt in mijn verslag vooral aangedrongen op de noodzaak de kwestie van de normalisering van de intermodale laadeenheden te regelen en de integratie van de korte vaart in de vervoersketen te ondersteunen. Daarnaast stellen wij voor om de communautaire reflectie betreffende de uniformering van het wettelijke regeling van de multimodale keten weer op gang brengen. Dit verslag is unaniem goedgekeurd door de leden van de Commissie vervoer en toerisme. Dankzij onze overlegwerkzaamheden hebben wij op cruciale punten tot compromissen kunnen komen. In het verslag wordt namelijk nadrukkelijk gewezen op het groeipotentieel voor het passagiersvervoer in de korte vaart, op de mogelijkheden voor het creëren van duizenden banen, op het belang van verbindingen tussen korte vaart en binnenvaart, op de rol van de korte vaart voor de eilanden, op inachtneming van de communautaire mededingingsvoorschriften, en tot slot op de verbetering van de milieuprestaties van de korte vaart.
Als correctie en in het belang van de concurrentie zou ik graag een louter technisch mondeling amendement willen indienen. Hiermee wil ik de definitie van de korte vaart uit overweging A, waarin we het vervoer van passagiers en over de binnenwateren hebben opgenomen, in overeenstemming brengen met die uit overweging C, waarin we zulks niet hebben gedaan. In mijn amendement worden dus de woorden “en passagiers” en “of over de binnenwateren” aan overweging C toegevoegd, opdat in het hele verslag dezelfde definitie van de korte vaart wordt gehanteerd.
Bij wijze van afronding zou ik u, beste collega’s, willen wijzen op wat mijns inziens de drie belangrijkste redenen zijn waarom ik u vraag mijn verslag over de korte vaart en de snelwegen op zee te steunen. Allereerst omdat een algemene gebruikmaking van de korte vaart in alle sectoren van de Europese economie een buitengewoon gunstig effect zou hebben op de ontwikkeling van alle regio’s van de Europese Unie en een fantastisch middel zou zijn tot het creëren van honderdduizenden banen op ons continent. Voorts omdat de korte vaart een van de zinnige oplossingen zou zijn om de bescherming van ons natuurschoon te laten samengaan met de economische en sociale ontwikkeling van onze regio’s. En ten slotte omdat er voor de korte vaart een sleutelrol is weggelegd in de ruimtelijke ordening en de versterking van de territoriale samenhang binnen de Europese Unie. Ik ben dan ook van mening dat het begrip “snelwegen op zee” krachtig dient aan te sluiten op de problematiek van de versterking van de territoriale solidariteit binnen de Unie.
Daarom stel ik in dit verslag, namens de Commissie vervoer, voor dat men de mogelijkheid in overweging neemt om de prioritaire projecten op het gebied van de korte vaart die een belangrijke rol vervullen bij de versterking van de territoriale samenhang binnen de Europese Unie, te kenmerken als diensten van algemeen economisch belang.
Ik hoop dat ik over een zo belangrijk onderwerp als de ontwikkeling van de korte vaart en het intermodale vervoer een zo breed mogelijk steun zal kunnen krijgen van ons Parlement. Dat zal een versterking betekenen voor het beleid op het gebied van milieubescherming, van regionale ontwikkeling en van territoriale samenhang van de Europese Unie, in het belang van onze medeburgers en toekomstige generaties. Ik hoop dus te kunnen rekenen op brede steun van uw kant. 
De Voorzitter.
   Mijnheer Navarro, dit was uw eerste verslag, maar ik kan u verzekeren dat dit de laatste keer is geweest dat u een verslag zo langdurig hebt ingeleid.
Aan de orde zijn de interventies namens de fracties. Het woord is aan de heer Jarzembowski namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten. 
Jarzembowski,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, geachte rapporteur, ik vind uw verslag uitstekend. Het is kort en krachtig geformuleerd. Toespraken moeten voortaan ook zo zijn: kort en krachtig. Ik zal kijken of ik een voorbeeld kan geven. Mijnheer de vice-voorzitter, u hebt erop gewezen dat de Commissie reeds het een en ander heeft ondernomen om de korte vaart te bevorderen. Ik verzoek u het verslag-Markov te beschouwen als een nieuw aanbod tot een dialoog met u om nieuwe maatregelen te treffen ter stimulering van de korte vaart. U wees op de vereenvoudiging van de administratieve en douaneprocedures, op de havenontwikkeling, enzovoort.
Ik beperk mij tot slechts twee punten. Ten eerste wil ik graag weten of er al schot begint te komen in het concept van de zeesnelweg. Over dit onderwerp hebben wij vorig jaar een goed debat gevoerd, dat door de Commissie geëntameerd is. Ik ben er echter niet helemaal zeker van of de lidstaten meedoen en projecten aanbieden. We willen immers alleen steun geven aan zinvolle en solide concepten van de zeesnelweg. Bovenal willen we voorkomen dat nieuwe investeringen schade toebrengen aan bestaande veerverbindingen en -verbindingen. Het heeft geen enkele zin om geld te steken in iets nieuws als we al lang iets hebben dat goed is. Daarom wil ik graag weten hoe de stand van zaken is en of er al sprake is van verantwoorde projecten voor de zeesnelweg die uw steun verdienen.
Ten tweede kunnen we wel van alles doen voor de zeesnelweg en de korte vaart in zijn geheel, maar als dit alles via de achterdeur door vrachtwagens teniet wordt gedaan, heeft het geen enkele zin. Doordat de rij- en rusttijden in veel EU-lidstaten niet gecontroleerd worden en doordat de Russische diesel zo goedkoop is, is het veel voordeliger om de goederen per vrachtwagen om de Oostzee heen te vervoeren, dan om veer- en -verbindingen op de Oostzee te benutten. Dat weet ik van verslagen uit het Oostzeegebied. We moeten oppassen dat we niet beginnen te bouwen aan iets dat door de lidstaten weer wordt afgebroken. Het is dan ook zaak dat u commitment toont en de ideeën in het verslag ter harte neemt. 
Vincenzi,
   . – Voorzitter, geachte collega’s, de Socialistische Fractie is het volledig eens met de aanpak van de geachte collega Navarro in zijn initiatiefverslag. In de weinige tijd die mij ter beschikking staat wil ik met name ten behoeve van commissaris Barrot benadrukken dat het Commissievoorstel – dat wij zouden kunnen aanvaarden – geen geactualiseerde statistische gegevens bevat met betrekking tot de groei van de verschillende vervoersmodaliteiten. De gegevens van de Commissie reiken niet verder dan het jaar 2002.
De verzameling van statistische gegevens is zeer belangrijk, maar er wordt zelfs door Eurostat onvoldoende rekening mee gehouden, vooral niet als het gaat om de relatie oorsprong-bestemming van de goederen die over land worden vervoerd. Dergelijke gegevens zouden de mogelijkheid bieden er werk van te maken om die goederen over zee te vervoeren. Naast dat onderzoek op algemeen niveau zou het nuttig zijn de blik te verruimen naar de betrekkingen met de derde landen: de zuidelijke oever van de Middellandse Zee, de Balkan, de Zwarte Zee, de Noordzee en wellicht ook Rusland. Het is moeilijk met die landen vlotte diensten te onderhouden maar zij zouden kunnen deelnemen aan projecten als Marco Polo.
Tot slot is een zekere verwarring in de terminologie met betrekking tot de definitie van snelwegen op zee zeker niet behulpzaam. Die definitie zou verduidelijkt moeten worden om de vervanging van vervoer over de weg door gecombineerd vervoer te stimuleren. Die vorm van vervoer dient niet verward te worden met de verplichte cabotage, die eerder tot doel heeft de dienstverlening te verbeteren. De continentale verbindingen dienen vooral gestimuleerd te worden voor degenen die opleggers zonder cabines vervoeren. Dergelijke prikkels zouden niet als staatsteun moeten worden beschouwd. 
Henin,
   Mijnheer de Voorzitter, de korte vaart in de Europese Unie dient inderdaad verder te worden ontwikkeld, evenals het gecombineerd rail/wegvervoer. Het is zaak dat we de goederen die nodig zijn voor het draaien van onze economie door heel Europa kunnen vervoeren, terwijl we tegelijkertijd streven naar maximale veiligheid voor onze medeburgers en voortdurend toezien op het behoud van ons milieu. Waarom? Omdat we er niet omheen kunnen dat het vrachtverkeer blijft vastlopen in bottlenecks, hetgeen allerlei overlast tot gevolg heeft, waaruit de uitbuiting van de natuur door de mens in haar volle omvang blijkt. In de kustvaart wordt al te vaak gebruik gemaakt van varende scheepswrakken, die dikwijls, gezien de staat waarin ze verkeren, op een haar na heuse milieurampen langs onze kusten veroorzaken.
De enige manier om in deze situatie verandering te brengen is dan ook door overheidsingrijpen op Europese schaal, met inbegrip van directe industriële en economische interventie. De ontwikkeling van de korte vaart kan niet worden voorgesteld als een strategische keuze op het vlak van ruimtelijke ordening. We moeten de groei van de korte vaart niet opvatten als concurrentie voor de noodzakelijke investeringen in het goederenvervoer per spoor en het rail/wegvervoer, maar als wederzijdse versterking. Ik wil beklemtonen dat op maritiem gebied de veiligheid en milieuvriendelijkheid op de eerste plaats dienen te komen en concurrentie op de tweede. Het administratieve optreden ten aanzien van de kustvaart kan en moet weliswaar worden verbeterd, maar het kan niet zo zijn dat alles zomaar overboord wordt gegooid onder het mom van tijdwinst. Alle toezichtmethoden moeten worden gehandhaafd om alle vormen van smokkel tegen te gaan.
Ter afronding, mijnheer de Voorzitter, zou ik willen zeggen dat de korte vaart een grote toekomst voor zich heeft in Europa, indien deze het werk is van zeelieden en staten, en niet van grote concerns die alleen geïnteresseerd zijn in absolute winst, ongeacht de economische, sociale en menselijke prijs. 
Karatzaferis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het continent Europa en mijn land, Griekenland, hebben één ding gemeen: het zijn allebei schiereilanden, met aan drie kanten zee en aan één kant land. Met duizenden mijlen kustlijn en duizenden grote en kleine havens. Wij, Grieken, weten al 3000 jaar wat zeevervoer is. Het eerste zeetransport in de geschiedenis was dat van het Gulden Vlies tijdens de tocht van de Argonauten, 5500 jaar geleden.
Zeevervoer is erg milieuvriendelijk. Wij boren geen tunnels in bergen, we hakken geen bomen om en met één enkel schip kunnen we een massa goederen en passagiers vervoeren. Scheepvaart betekent ook veel werk. In het verslag staat dat 40 procent van alle vervoer in de Europese Unie over het water verloopt. Economisch is dat dus erg interessant: voor de scheepseigenaars en de reders. Daarnaast is er veel werkloosheid onder zeelui: in Polen, Portugal, Griekenland. Maritiem vervoer is erg winstgevend, maar toch zijn vele zeevarenden werkloos. In Pireas, ooit de grootste haven van Europa, is één op twee burgers een werkloze zeeman. We moeten er dus op een of andere wijze voor zorgen dat schepen die een Europese haven aandoen ook een zeker aantal Europese zeelui aan boord hebben. Het kan toch niet dat een schip rondvaart in Europa en alleen zeelui van buiten Europa aan boord heeft terwijl de Europese zeelui zonder werk zitten.
Een ander onderwerp dat onze aandacht verdient, is de veiligheid. Een paar jaar geleden, mijnheer de Voorzitter, heeft de Commissie een richtlijn uitgevaardigd. Een of andere ambtenaar heeft echter verzuimd deze door te sturen, wellicht om een aantal gevestigde belangen te ontzien. Toen gebeurde er een scheepsramp in de Egeïsche Zee, waarbij 82 mensen verdronken omdat de bemanning niet was opgeleid volgens de vereisten van de richtlijn, maar ja, die was niet aangekomen. Wat hebben we dus nodig? Meer veiligheid aan boord van de schepen, zorgvuldig omspringen met mensenlevens, maar vooral omwille van gelijkheid en democratie werk verschaffen aan Europese zeelui. Zij zijn werkloos, hoewel de reders hun winsten te danken hebben aan de Europese burgers. Dat is rechtvaardigheid en ik zou willen dat de commissaris een manier zoekt om de Europese zeevarenden werk te verzekeren. 
El Khadraoui (PSE ).
    Voorzitter, om te beginnen wil ik rapporteur Navarro danken voor het uitstekende werk en de goede samenwerking. Het verslag over de kustvaart is een belangrijk verslag omdat het een nieuwe stap is in onze zoektocht naar middelen om het vrachtvervoer van de weg te houden, en alternatieve en meer milieuvriendelijke vervoersmodi te bevorderen. Als we niets doen, zullen onze wegen trouwens dichtslibben. Korte vaart kan een positieve en belangrijke rol spelen in een intermodaal vervoersysteem als er begeleidende maatregelen worden genomen op verschillende niveaus. Zo geloof ik dat we de kustvaart niet zomaar overal in het wilde weg moeten uitbouwen, maar dat we grondig moeten analyseren welke routes moeten worden uitgebouwd, in het bijzonder voor de snelwegen van de zee, om een zo groot mogelijke positieve impact te verwezenlijken. Een strategische milieueffectrapportage van de geplande routes is noodzakelijk aangezien er nieuwe havenontwikkelingen zullen komen maar ook nieuwe transportstromen in het hinterland. Wij moeten dus vermijden dat er nieuwe of zelfs grotere congestieknooppunten ontstaan.
Een laatste element is dat wij tegelijkertijd ook in de kwestie van de emissies vooruitgang moeten boeken. Het is niet zo dat schepen totaal niet vervuilend zijn. In dit verband zijn voor het wegverkeer al strenge normen opgelegd maar voor de scheepsbrandstoffen lopen we wat achter. Ik ben dan ook blij dat toevallig deze week ook over het verslag-Hassi gestemd wordt dat als doelstelling heeft het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen significant te verminderen, zeker in de meest gevoelige zones. 
Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, de Europese Commissie heeft met nadruk gewezen op het belang van de ontwikkeling van de korte vaart, met name in het Witboek uit 2001 betreffende het Europese vervoersbeleid. Ook het Europees Parlement was altijd een warm pleitbezorger van al die initiatieven.
Het onderhavige verslag is met eenparigheid van stemmen goedgekeurd door de Vervoerscommissie, en dat bewijst hoeveel belang we allemaal hechten aan de ontwikkeling van de korte vaart.
Ik wil de rapporteur, de heer Navarro, danken voor zijn bijzondere belangstelling voor eilandregio’s. Eilandregio’s zijn kwetsbare gebieden met intense structurele problemen, die nog erger worden tijdens de wintermaanden omdat ze dan moeilijk bereikbaar zijn.
Als parlementslid uit een Griekse eilandenregio ben ik elke dag getuige van de strijd die eilandbewoners voeren voor betere en frequentere kustvaartverbindingen. De geïsoleerde ligging van eilanden vereist speciale maatregelen voor het verbeteren van de verkeersverbindingen. Honderden bewoonde kleine eilanden worden bedreigd met ontvolking, omdat er geen economische activiteit is of enige stimulans daartoe. Gulle steunmaatregelen zijn nodig. Het zou jammer zijn dat eilanden die al 3000 jaar menselijke bewoning kennen, zouden moeten worden verlaten. 
Barrot,
   .  Mijnheer de Voorzitter, uiteraard wil ik zeer positief antwoorden op dit aanbod tot dialoog dat naar voren komt uit het verslag van de heer Navarro, die ik nogmaals wil bedanken.
Het concept “snelwegen op zee” begint vaste vorm aan te nemen. Dit weekend liet de opening van een nieuwe snelweg tussen Toulon en Civitavecchia, bij Rome, zien welke kant we op moeten. Het concept “snelwegen op zee” is vanaf nu een integraal onderdeel van de trans-Europese netwerken. Ik hoop zeker, mijnheer de Voorzitter, dat de financiële vooruitzichten ons in staat zullen stellen de snelwegen op zee hun plaats te geven.
Ik erken dat het verzamelen van gegevens zal moeten worden verbeterd en aangepast aan de tijd. De definitie van het Europees Parlement – en ik denk daarbij aan hetgeen u, mijnheer de rapporteur, evenals de heer Jarzembowski en nog een aantal van u hebben benadrukt – een werkbare koers uitzet in de richting van de integratie van het zeevervoer in de intermodale vervoersketen, inclusief de binnenvaart. We moeten staten, regio’s en steden dan ook aansporen de noodzakelijke samenwerking aan te gaan. We zijn op de intermodale weg en nu moeten we ook doorzetten. Er is geen sprake van concurrentie met het railvervoer; de beide vervoersmethoden vullen elkaar juist aan. Evenzo kunnen ook de binnenvaart en het zeevervoer elkaar uitstekend aanvullen.
Daarom denk ik persoonlijk dat de korte vaart werkelijk potentieel heeft – een van u had het over een grote toekomst – en ons in staat zal moeten stellen de doorstroom op onze wegen weer op gang te brengen om op die manier Europa aanvullende mobiliteitsmiddelen te geven. Ik wil dus graag het Parlement bedanken, omdat het ons door middel van dit verslag een aantal punten heeft aangereikt die, naar ik vurig wens, zullen worden aangegrepen om een nog ambitieuzer kortevaartbeleid te gaan voeren. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   De vergadering is gesloten. Morgen zien wij elkaar weer, dames en heren. 
