Niektóre aspekty ubezpieczeń komunikacyjnych (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie Nickolaya Mladenova w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Konsumentów w sprawie niektórych aspektów ubezpieczeń komunikacyjnych -.
Nickolay Mladenov
sprawozdawca. - Panie przewodniczący, pani komisarz, koleżanki i koledzy, a także tłumacze! Pozostając tak późno w tak interesujący dzień jak dziś, kiedy Rada Europejska omawia temat Gruzji, mam nadzieję, że będziecie mieć trochę czasu i energii, aby skupić się na kolejnym sprawozdaniu, które jest dla nas bardzo ważne, pomimo swojego technicznego charakteru.
Datuje się ono od kwestii poruszonej w tej Izbie, kiedy to przyjęto czwartą dyrektywę w sprawie ubezpieczeń samochodowych. Wtedy ta Izba zdecydowała się zwrócić się do Komisji o podjęcie bardziej dogłębnej analizy pewnych kwestii, które zostały poruszone przez Parlament, jednak nie poświęcono im uwagi w czwartej dyrektywie w sprawie ubezpieczeń samochodowych. Te trzy kwestie to mianowicie: po pierwsze, przyjrzenie się, czy krajowe przepisy w zakresie kar są poprawnie wdrażane w Unii Europejskiej; następnie przyjrzenie się temu, jak funkcjonuje system przedstawiciela ds. roszczeń ustanowiony zgodnie z dyrektywą i czy istnieje konieczność ujednolicenia w całej Unii Europejskiej; wreszcie należy przyjrzeć się być może najważniejszej i kontrowersyjnej kwestii, blisko związanej z pytaniami poruszanymi przez konsumentów, która dotyczy tego, czy możliwość dobrowolnego zawierania umów ubezpieczenia ochrony prawnej w ubezpieczeniach komunikacyjnych powinna zostać przekształcona w obowiązkowy system obejmujący wypadki poza granicami kraju na terenie Unii Europejskiej.
Pozwolą państwo, że zacznę od ostatniego pytania, ponieważ być może jest ono najważniejszym pytaniem i najwyraźniej najbardziej interesuje ono konsumentów europejskich. Ja sam, badając to sprawozdanie, odczułem silną pokusę, aby opowiedzieć się za ujednoliceniem i za obowiązkowym ubezpieczeniem ochrony prawnej dla Unii Europejskiej. Jednak dokładne badanie wykazało, że nie leży to w interesie konsumentów ani w interesie europejskiej branży ubezpieczeniowej.
Jeśli zostałoby to przyjęte, podniosłoby to koszty ubezpieczenia komunikacyjnego w wielu państwach członkowskich. Stałoby się to bodźcem do wyższych i nieuzasadnionych roszczeń. Stworzyłoby to opóźnienia w rozpatrywaniu istniejących roszczeń, jak i bardzo silne czynniki zniechęcające pozasądowe rozstrzyganie sporów.
Ostatecznie spowodowałoby to silne i niefortunne obciążenie systemu sądowniczego w państwach członkowskich, czego, jak mniemam, nikt z nas nie chce. Być może lepsze jest inne zasugerowane w tym sprawozdaniu podejście, jakim jest podniesienie świadomości na temat istniejących w Unii Europejskiej systemów dobrowolnych.
Obecnie istnieją one i dobrze funkcjonują w wielu starych państwach członkowskich, a także rozwijają się w nowych państwach członkowskich. Szczególnie w nowych państwach członkowskich powinny być one bardziej promowane, być może poprzez włączenie ich do informacji zawartych w umowie przedwstępnej dotyczącej uzyskiwania takich możliwości w Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem nowych państw członkowskich.
Jeśli chodzi o kwestię przedstawicieli ds. roszczeń, Komisja Europejska podjęła pewną analizę. Przyjrzeliśmy się jej uważnie. Skonsultowaliśmy się z branżą i z organizacjami konsumenckimi w Unii Europejskiej, a we wszystkich państwach członkowskich ustanowione zostały krajowe centra informacyjne. Dzięki tym krajowym centrom informacyjnym konsumenci mogą dochodzić swoich roszczeń i znaleźć potrzebne informacje.
W tej kwestii musimy sprawić, aby konsumenci byli bardziej świadomi istniejącego systemu, a nie tworzyć nowy system.
Na koniec, w kwestii krajowych przepisów w zakresie kar i tego, czy należy je ujednolicić, czy też nie, w sprawozdaniu stwierdzono, że powinniśmy przestrzegać zasady pomocniczości. Oznacza to, że istniejące przepisy w zakresie kar w państwach członkowskich zostaną utrzymane. Nie ma potrzeby ujednolicania. Istnieje jednak potrzeba, aby Komisja Europejska monitorowała sytuację w Unii Europejskiej w bardziej szczegółowy sposób i aby upewniła się, że jeśli władze krajowe potrzebują pomocy, otrzymają one tę pomoc od Komisji Europejskiej.
Jest to sedno sprawozdania, nad którym dziś debatujemy.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie przewodniczący! W imieniu mojego współpracownika, pana komisarza Charliego McCreevy'ego, pozwolę sobie najpierw pogratulować Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów i Komisji Prawnej, a w szczególności panu posłowi Mladenovi i panu posłowi Garganiemu, za ich pracę przy tworzeniu dokładnego i spójnego sprawozdania w zakresie kilku konkretnych aspektów ubezpieczeń komunikacyjnych.
Panie pośle Mladenov! Całkowicie zgadzam się z panem w kwestiach konsumenckich.
Komisja z zadowoleniem przyjmuje pańskie poparcie dla wniosków opracowanych w sprawozdaniu dotyczącym ubezpieczeń komunikacyjnych w roku 2007. Pozwolę sobie omówić krótko kilka kwestii zawartych w tym sprawozdaniu.
Zacznę od krajowych kar wprowadzonych w zakresie procedury uzasadnionej oferty.
Komisja z zadowoleniem przyjmuje jasne stanowisko, które pan zajął w sprawozdaniu w tej kwestii. Istotnie, pańskie sprawozdanie wydaje się potwierdzać nasze stanowisko w tej sprawie, mianowicie, że krajowe przepisy w zakresie kar, choć nie są równoważne, przynoszą oczekiwany efekt, zatem ujednolicenie na szczeblu UE w tym obszarze nie jest konieczne.
Komisja pozostanie czujna i jeśli będzie to konieczne, podejmie kroki przeciwko tym państwom członkowskim, które nie przestrzegają w pełni przepisów zawartych w przedmiotowej dyrektywie. Dlatego też z zadowoleniem przyjmujemy pańskie wezwanie skierowane do Komisji w kwestii dalszego monitorowania funkcjonowania mechanizmu wprowadzonego przez dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych. Grupa ekspertów w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych, ustanowiona wiele lat temu przez moje służby, łączy przedstawicieli państw członkowskich i osoby zainteresowane, a także okazała się bardzo użytecznym narzędziem do tego celu.
Zgodnie z pańską sugestią, Komisja włączy w proces oceny efektywności systemu istniejącego w państwach członkowskich organizacje konsumenckie reprezentujące ofiary wypadków drogowych.
Zajmę się teraz drugą kwestią: ubezpieczenie ochrony prawnej, które jest bardzo ważne dla konsumentów, a także dla ubezpieczycieli.
Pańskie sprawozdanie omawia kilka wad i zalet systemu, w którym ubezpieczenia ochrony prawnej byłyby obowiązkowo opłacane, w całej UE, przez polisę komunikacyjną strony odpowiedzialnej. Jak stwierdzono w sprawozdaniu Komisji z 2007 r., jesteśmy przekonani, że takie rozwiązanie nie zapewniłoby wyraźnych korzyści ofiarom wypadków drogowych; mogłoby nawet doprowadzić do zaburzeń w utrwalonych krajowych systemach dochodzenia roszczeń z polis komunikacyjnych. Ponadto składki mogą wzrosnąć w krajach, w których dotychczas nie istniał zwrot kosztów ochrony prawnej bądź istniał jedynie w ograniczonym zakresie.
Z zadowoleniem zauważam, że pańskie sprawozdanie uwzględnia niektóre z tych zagadnień i że daje pierwszeństwo wymuszonym przez rynek rozwiązaniom, takim jak stosowanie dobrowolnych ubezpieczeń ochrony prawnej. Oczywiste jest jednak, że na pewnych rynkach tego typu ubezpieczenie jest rzadko stosowane i że konieczna jest lepsza jego promocja. To misja, którą powinien spełnić rynek, ponieważ Komisja nie powinna promować konkretnych produktów ubezpieczeniowych ani konkretnych linii produktów w branży ubezpieczeniowej.
Na koniec zajmę się kwestią świadomości w zakresie narzędzi i mechanizmów stojących za dyrektywami w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych.
Komisja zgadza się, że istnieje konieczność podniesienia, szczególnie w nowych państwach członkowskich, stopnia świadomości obywateli dotyczącej narzędzi tworzonych przez dyrektywy UE w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych, takich jak mechanizm przedstawiciela ds. roszczeń czy istnienie krajowych centrów informacyjnych.
Branża ubezpieczeniowa może i powinna w tym zakresie odgrywać główna rolę. Komisja ma swój wkład w zaspokajanie potrzeb informacyjnych ofiar wypadków drogowych i kierowców poprzez publikację ulotek na temat ubezpieczeń komunikacyjnych i umieszczenie ich w portalu "Twoja Europa”. Na szczeblu krajowym istnieje wiele innych źródeł informacji, takich jak organizacje motoryzacyjne, biura ubezpieczeń komunikacyjnych, agencje pomagające w dochodzeniu roszczeń i inne.
Na zakończenie: w ciągu ostatnich lat regularne składanie sprawozdań na temat ubezpieczeń komunikacyjnych do Parlamentu Europejskiego stało się ustaloną praktyką i oczekuję kontynuowania dobrej współpracy.
Othmar Karas
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie pośle sprawozdawco, panie i panowie! W imieniu przewodniczącego Komisji Prawnej, pana posła Garganiego, chciałbym podziękować sprawozdawcy za sprawozdanie i dobrą współpracę.
Chciałbym w szczególności poruszyć trzy kwestie: po pierwsze, interesy konsumentów; po drugie, zasadę pomocniczości i po trzecie istotność. Uważamy, że w interesie konsumentów leży raczej nieprzekształcanie programu dobrowolnego ubezpieczenia ochrony prawnej w program obowiązkowy Nie potrzebujemy przymusowej sprzedaży wiązanej czy łączenia produktów, która po prostu podwyższyłaby cenę ubezpieczenia i ograniczyła wybór konsumentów.
W kwestii pomocniczości z zadowoleniem przyjmuję fakt, że sprawozdawca nie próbuje doprowadzić do ujednolicenia za wszelką cenę. Kraje, w których pewne koszty ochrony prawnej są pokrywane przez ubezpieczenia komunikacyjne, mogą kontynuować ten schemat bez zmuszania innych krajów do podobnego postępowania.
Jeśli chodzi o istotność, chciałbym przypomnieć Izbie, że mamy tu do czynienia z kwestią, której istotność, biorąc pod uwagę liczby, jest bardzo ograniczona. Wypadki za granicą stanowią zaledwie około 1% wypadków drogowych w Europie, a prawie wszystkie z nich są rozstrzygane poza sądami. Gratuluję sprawozdawcy tego sprawozdania.
Andreas Schwab
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałbym rozpocząć od podziękowania mojemu koledze Nickolayowi Mladenovowi za doskonałą pracę, którą wykonał w tej trudnej kwestii. Jego sprawozdanie z inicjatywy własnej w znakomity sposób obejmuje wszystkie kluczowe problemy.
Niemniej jednak chciałbym zauważyć, że przedmiotowe sprawozdanie jest zaledwie jednym elementem układanki w codziennych stosunkach ludzi z Unią Europejską. Pan poseł Karas słusznie zwrócił uwagę, że wypadki za granicą stanowią bardzo niewielki procent wypadków drogowych i że większość z nich jest rozstrzygana pozasądownie. Jednakże znaczący niemiecki tygodnik opublikował w zeszłym tygodniu artykuł, w którym opisano, jak zwykły obywatel próbował ponownie zarejestrować niemiecki samochód we Włoszech, co mu się nie udało po ośmiu miesiącach starań, i uświadomił sobie, że jest to po prostu niemożliwe. Obywatele, którzy muszą samodzielnie radzić sobie z takimi sprawami, są z tego powodu bardzo niezadowoleni.
Dlatego też sprawozdanie zachęcające do stosowania dobrowolnych programów jest słusznym podejściem. Jednakże państwa członkowskie mają także do odegrania rolę - muszą zdecydować, czy ujednolicenie przepisów dotyczących odszkodowań nie będzie długoterminowo lepszym rozwiązaniem, co jest zgodne z interesami obywateli.
W Parlamencie, a zwłaszcza w Komisji Prawnej mieliśmy do czynienia z kwestią szkód pozaumownych - na przykład w przypadku Rzymu II - przy różnych okazjach, a teraz zależy to od państw członkowskich, jakie alternatywne rozwiązania uda im się znaleźć, skoro ujednolicenie przepisów dotyczących odszkodowań i przyjęcie kosztów ochrony prawnej jako szkód nie jest możliwe w tej Izbie ze względu na kompetencje.
Jest to kwestia, którą będziemy musieli rozwiązać w przyszłości. W takim wypadku wniosek pana posła Mladenova jest znakomity i zasługuje na nasze poparcie.
Diana Wallis
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Kwestia ubezpieczeń komunikacyjnych jest wielkim sukcesem tego Parlamentu, a długa lista dyrektyw nadal wskazuje na pewne niedokończone sprawy - sprawy, które niestety dotyczą coraz większej liczby naszych obywateli korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii.
Sprawozdanie pana posła Mladenova stanowi ważny wkład w toczące się prace. Oczywiste jest, że żądania powinny być jak najbardziej uproszczone i że należy przestrzegać trzymiesięcznego okresu. Trauma powypadkowa nie powinna być powiększana przez traumę prawną. Wiemy, że istnieją pewne skomplikowane kwestie konfliktu prawnego, które ten Parlament chciał rozwiązać w naszym podejściu do rozporządzenia Rzym II. Obecnie pomaga nam Trybunał Sprawiedliwości, który w sprawie Oldenburga odczytał czwartą dyrektywę i rozporządzenie brukselskie w sposób przez nas zamierzony, pozwalając ofierze na podjęcie kroków prawnych w kraju zamieszkania, a nie w sądzie oskarżonego. Położy to nacisk na konieczność osiągania ugody pozasądowej. Jest to ważne wydarzenie. W krótkim okresie może ono sprawiać nieco trudności, ale, komisarzu, musi pan dopilnować, aby państwa członkowskie przestrzegały tego wyroku i tej interpretacji prawa Unii Europejskiej.
Kolejnym krokiem jest obmyślenie systemu wynikającego z ocen następujących po Rzymie II, który zapewniałby, że ofiary dostawałyby pełne odszkodowanie względem okoliczności w kraju rodzinnym. Proces ten nadal trwa, ale osiągnięcia są znaczne.
Malcolm Harbour
Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałbym, dołączyć się do podziękowań dla Nikolaya Mladenova za bardzo istotną i ważną pracę. Jego pierwsze istotne sprawozdanie dla Komisji Rynku Wewnętrznego będzie, mam nadzieje, jednym z wielu. Bardzo pomocny był fakt, że przyszedł on i popatrzył na tę kwestię świeżym okiem, reprezentując obywateli, którzy cieszą się z nowych uprawnień dzięki członkowstwu w Unii Europejskiej i którzy być może oczekują, że niektóre z tych kwestii zostaną załatwione lepiej niż w przeszłości.
Chciałbym oprzeć się na kilku kwestiach poruszonych przez niektórych z moich kolegów i koleżanek, zwłaszcza przez Dianę Wallis i Andrew Schwaba. Diana i ja jesteśmy zaangażowani w tym obszarze od 1999 r., dlatego też rozumiemy jego znaczenie. Uważam, że można powiedzieć, że jeśli Parlament nie poruszałby konsekwentnie tych kwestii w rozmowach z Komisją i nie twierdził, że system ubezpieczeń komunikacyjnych, a zwłaszcza jego transgraniczne aspekty, są dla kierowców wysoce niezadowalające, nie sądzę, abyśmy znajdowali się teraz tu, gdzie się znajdujemy, w pobliżu czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych, a może nawet w oczekiwaniu piątej.
Pokazuje to, że Parlament może naprawdę odzwierciedlać interesy obywateli w złożonych kwestiach transgranicznych, ale w takich, które nie wchodzą w grę aż do momentu, w którym ktoś wpadnie w kłopoty. Ludzie przychodzą do nas ze swoimi problemami w momencie, gdy mają wypadki w innych krajach i nie są w stanie uzyskać odszkodowania za coś, co w wielu wypadkach stanowi poważną szkodę na całe życie.
Byłem bardzo zadowolony, że pani komisarz, zgodnie z jej oddaniem sprawom konsumentów i z energią, którą poświęciła temu portfolio, chciała zająć się tą kwestią. Jednakże chciałbym szczególnie podkreślić to, co mówi Nikolay Mladenov w swoim sprawozdaniu na temat konieczności zwiększenia poziomu współpracy pomiędzy branża ubezpieczeniową, państwami członkowskimi i Komisją, aby zgodnie z obecnym prawodawstwem uzyskiwać lepsze warunki. Działamy jako grupa nacisku poruszająca system i uważam, że mamy prawo do nieco większego poparcia ze strony europejskiej branży ubezpieczeniowej.
Zita Pleštinská
(SK) Podobnie jak moi koledzy posłowie, którzy wzięli udział w dzisiejszej debacie, ja także uważam sprawozdanie pana posła Nickolaya Mladenova za odpowiednio wymierzone w czasie i bardzo ważne dla kwestii ochrony konsumenckiej.
W kontekście wzrastającego nasilenia zagranicznych podróży samochodowych, szczególnie po rozszerzeniu UE i strefy Schengen, wielu obywateli europejskich staje się ofiarami zagranicznych wypadków komunikacyjnych i ze względu na swoją nieświadomość często doświadczają poważnych problemów.
Zanim obywatele wyruszą samochodem w podróż za granicę, powinni oni uzyskać podstawowe informacje na temat tego, jak załatwiać sprawy związane z roszczeniami. Ważne jest, aby skontaktować się z odpowiednimi centrami informacyjnymi, które mają zostać założone w każdym państwie członkowskim zgodnie z czwartą dyrektywą w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych. W przedwstępnym pakiecie informacyjnym powinny znaleźć się wyczerpujące informacje dla konsumentów dotyczące tego, jak działa system przedstawicieli ds. roszczeń i czym jest ubezpieczenie ochrony prawnej.
Państwa członkowskie ustanowiły różne systemy, a krajowe organy regulujące są w lepszej pozycji do zagwarantowania najwyższego możliwego poziomu ochrony konsumentów na rynku krajowym. Z tego powodu zgadzam się ze sprawozdawcą, że ujednolicenie na szczeblu Wspólnoty krajowych przepisów w zakresie kar nie jest konieczne.
Milan Gaľa
(SK) Uważam, że stworzenie sieci przedstawicieli ds. roszczeń jest korzyścią, którą przyniosła nam dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych z 2000 roku. Ich wysiłki przyspieszą osiąganie ugody w sprawach komunikacyjnych.
Zgadzam się ze zdaniem sprawozdawcy w kwestii kar za opóźnienia w rozpatrywania roszczeń. Na podstawie zasady pomocniczości, krajowe organy regulujące są w lepszej pozycji do zagwarantowania najwyższego możliwego poziomu ochrony konsumentów na rynku krajowym.
Według dostępnych danych, ponad 90% wszystkich roszczeń jest rozpatrywanych pozasądowo, więc w tym zakresie nie ma potrzeby wprowadzenia inicjatywy Komisji dotyczącej obowiązkowych ubezpieczeń ochrony prawnej w Unii Europejskiej. Podniosłoby to koszty obowiązkowych ubezpieczeń komunikacyjnych i obciążyło sądy dodatkowymi sporami, które mogłyby być rozwiązane pozasądowo.
Należy utrzymać dobrowolny charakter ubezpieczeń ochrony prawnej, a w nowych państwach członkowskich obywatelom należy zapewnić więcej informacji na temat produktów ubezpieczeniowych.
Colm Burke
Panie przewodniczący! Jak twierdzi pewien prawnik zajmujący się roszczeniami w związku z wypadkami za granicą, nie wszystko jest tak różowe, jak zasugerowano w sprawozdaniu. Przyjąłem to sprawozdanie z zadowoleniem, jednak niektóre z problemów, na które się natknąłem, są problemami, w których występuje ubezpieczenie ochrony prawnej i w których osoby wysuwające roszczenie mają trudności z odzyskaniem kosztów na tej podstawie. Osoby wysuwające roszczenia przechodzą przez postępowanie sądowe i poświęcają środki finansowe w celu potwierdzenia zasadności roszczenia, a następnie dowiadują się, że z jednej strony, ubezpieczyciel strony, która spowodowała wypadek, nie wypłaca pełnych kosztów przygotowywania sprawy, a z drugiej strony, że ich własna firma ubezpieczeniowa, w której mają ubezpieczenie ochrony prawnej, także go nie wypłaca i unika odpowiedzialności.
Właśnie temu obszarowi musimy bliżej się przyjrzeć i musimy być w tym zakresie bardziej ostrożni. Miałem jedną sprawę, w której musieliśmy zapłacić 30 000 euro za raport sądowy i nie mogliśmy odzyskać pełnych kosztów tego raportu. Chociaż osoba ta miała ubezpieczenie, nie można było dodać własnej polisy ubezpieczeniowej dla kosztów i nie można było także odzyskać ich z tej polisy. Musimy przyjrzeć się tej kwestii i dopilnować, aby była odpowiednio monitorowana.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie przewodniczący! Pozwolę sobie jeszcze raz podziękować za niezwykle użyteczną pracę przedstawioną przez pana posła Mladenova z pomocą jego współpracowników. Jest ona także bardzo użyteczna dla Komisji. Komisja przygotowuje badanie zajmujące się wysokościami odszkodowań przyznawanych ofiarom wypadków poza granicami kraju, a kwestię tę poruszyła pani posłanka Wallis i kilku innych kolegów-posłów. W badaniu tym naszym celem jest uzyskanie obiektywnej, dobrze uzasadnionej i opartej na dowodach analizy tej kwestii. Badanie to jest w toku, a Komisja analizuje drugie sprawozdanie wstępne.
Pan poseł Harbour wspomniał także, że musimy być bardzo konkretni w naszej pracy i zdecydowanie współpracować w tej kwestii, aby uczynić rynek bardziej kompletnym zarówno dla firm, jak i dla konsumentów. Ważne jest, aby poprawić tę współpracę.
Jestem bardzo zadowolona widząc, że właśnie tak postępuje w swoim sprawozdaniu pan poseł Mladenov poprzez dobry sposób organizacji poszczególnych elementów pracy i poprzez znaczące poparcie swoich współpracowników.
Jeszcze raz gratuluję i dziękuję.
Nickolay Mladenov
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować pani komisarz i moim kolegom za bardzo interesujące i przenikliwe komentarze dotyczące tego sprawozdania. Jestem zwolennikiem poglądu, że najlepiej chroniony konsument to konsument dobrze poinformowany w zakresie swoich praw i który umie bronić tych praw na podstawie dostępnych informacji. Jak prawodawcy musimy dopilnować, aby konsumenci otrzymywali informacje i mieli wolność wyboru, czy podjąć pewne kroki ochronne przed pewnym ryzykiem, czy też nie, a nie narzucać wszystkim taki sam poziom.
Pani poseł Wallis, pan poseł Andreas Schwab i pan poseł Burke poruszyli niezwykle ważne kwestie wykraczające poza ograniczony zasięg tego sprawozdania. Jestem zadowolony, że pani komisarz Kuneva powiedziała, że Komisja będzie dalej badała wiele kwestii poruszonych w tej Izbie. Jestem przekonany, że Parlament dokładnie przyjrzy się badaniu przygotowanemu przez Komisję, następnie cofnie się i przyjrzy się pytaniom zadanym przez pana posła Burke'a, które są zupełnie słuszne, a także coraz większej liczbie dyskusji w wielu państwach członkowskich, także w moim. Pan poseł Schwab poruszył kwestię ujednoliconego podejścia do szkód, co jest dla nas wszystkim ważnym zagadnieniem. Mam nadzieję, że Komisja w swoim badaniu zajmie się tą sprawą.
Pozwolę sobie także wygłosić kilka uwag na temat kontynuacji tego sprawozdania. Mam nadzieję, że Komisja poważnie podejdzie do swojego zobowiązania dotyczącego monitorowania wdrażania istniejących przepisów dotyczących kar przez krajowe władze. W istocie, kiedy zbieraliśmy informacje w celu umieszczenia ich w sprawozdaniu, kilka państw członkowskich nie było zbyt chętnych do udzielania informacji na temat działania tego systemu w społeczeństwie, jednak w końcu udało nam się otrzymać właściwą odpowiedź. Przyjrzenie się sposobowi działania systemów i temu, jak można to poprawić w przyszłości, jest ważnym zadaniem, które Komisja z pewnością potraktuje poważnie w nadchodzących miesiącach i latach.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek, 2 września 2008 r.
