Stand van zaken bij het vredesproces in het Midden-Oosten (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid: Stand van zaken bij het vredesproces in het Midden-Oosten.
Catherine Ashton
vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben dankbaar voor deze kans om vandaag te debatteren over het vredesproces in het Midden-Oosten en ik ben buitengewoon benieuwd naar wat de geachte afgevaardigden over dit onderwerp te zeggen hebben. In mijn ogen moet er dringend vooruitgang in het vredesproces worden geboekt.
Zoals we eerder vandaag in dit Huis hebben besproken, veranderen onze buren in het zuiden en in het bredere Midden-Oosten in hoog tempo. We zijn getuige geweest van historische gebeurtenissen in Tunesië en Egypte en van het nog voortdurende geweld in Libië en we weten ook van de aanhoudende protesten in Jemen, Bahrein en elders. Er zijn mensen die vinden dat het nu niet de tijd is, met deze aardverschuivingen in de regio, om ons te concentreren op het vastgelopen Israëlisch-Palestijnse vredesproces, maar ik denk dat het tegenovergestelde waar is. Op dit moment is het nog belangrijker om een eind te maken aan het conflict, als belangrijke bijdrage aan het tot stand brengen van een vreedzame en stabiele regio.
Dit is de boodschap die ik tijdens mijn bezoeken aan de regio in januari en februari en in mijn gesprekken met president Abbas en premier Netanyahu heb overgebracht: voor een grotere veiligheid van beide volken is het nodig dat een overeenkomst wordt gesloten. In mijn visie moet de Europese Unie een belangrijke rol spelen in dit proces. De Raad Buitenlandse Zaken heeft hierover in de conclusies van onze Raad van december een heel duidelijk standpunt ingenomen.
De enige levensvatbare keuze is een onderhandelde overeenkomst over alle punten met betrekking tot de definitieve status. Om echte vrede te bereiken moet er een oplossing komen voor de status van Jeruzalem als de toekomstige hoofdstad van twee staten, waarbij de staat Israël en een onafhankelijke, democratische, aangrenzende en levensvatbare staat Palestina in vrede en veiligheid naast elkaar leven. Het standpunt van de EU over de nederzettingen is duidelijk: de nederzettingen zijn illegaal, ze vormen een obstakel voor vrede en ze dreigen een tweestatenoplossing onmogelijk te maken.
Op 5 februari heb ik de bijeenkomst van het Kwartet in München voorgezeten. De EU is deze bijeenkomst ingegaan om het Kwartet te versterken en ik denk dat we daarin zijn geslaagd. Samen met onze partners, de Verenigde Naties, de Verenigde Staten en Rusland hebben we overeenstemming bereikt over een ambitieus schema. Vorige week zijn afgezanten van het Kwartet onder het voorzitterschap van mevrouw Schmid, de politiek directeur en adjunct-secretaris-generaal van de Europese Dienst voor extern optreden, bijeengekomen, voor het eerst, met de Palestijnse onderhandelaars. Morgen zullen de afgezanten van het Kwartet voor het eerst met Israëlische onderhandelaars bijeenkomen.
De afgezanten zijn nu bezig met de voorbereidingen voor de volgende belangrijke bijeenkomsten, waar ik opnieuw besprekingen zal voeren met de secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon, de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Clinton. Maar als er een tweestatenoplossing moet komen, moeten beide staten levensvatbaar zijn. Om die reden is het belangrijk dat de EU de grootste donor van de Palestijnen is. We blijven gecommitteerd aan het voortzetten van zowel de politieke als de financiële steun voor hun plan voor het opbouwen van een staat en voor de uitvoering van dat plan.
In dit verband hebben we onze goedkeuring al gehecht aan een eerste pakket van honderd miljoen euro, van de driehonderd miljoen euro die zijn gereserveerd voor 2011. Om de capaciteit van de Palestijnen op weg naar onafhankelijkheid te vergroten, zijn de beschikbare middelen voor institutionele opbouw verhoogd. Institutionele opbouw is cruciaal voor de vestiging van een toekomstige Palestijnse staat en voor het vinden van een route naar een tweestatenoplossing.
Zoals de geachte afgevaardigden weten, heb ik tweemaal een bezoek gebracht aan Gaza, en na bijeenkomsten met ondernemers, met het maatschappelijk middenveld en vooral met kinderen hebben we een voorstel gedaan voor een uitgebreid steunpakket dat zich concentreert op infrastructuur, apparatuur en opleidingen voor de grensovergang bij Kerem Shalom. Dit pakket is specifiek bedoeld om het goederenverkeer te stimuleren, om er zo voor te zorgen dat de export het economisch herstel bevordert. Tijdens beide bezoeken aan Gaza heb ik erop gewezen dat de mensen daar meer kansen moeten krijgen om de economie te ontwikkelen en banen en een toekomst voor hun kinderen te scheppen. Ook heb ik gevraagd - en dat zal ik blijven doen - om de vrijlating van Gilad Shalit.
Op 13 april zal ik als gastvrouw optreden voor de ad-hocverbindingscomité onder leiding van Noorwegen; we zijn in gesprek over de mogelijkheden voor een donorconferentie in juni. De geachte afgevaardigden zullen weten dat er op 22 februari in de Associatieraad een nuttige en productieve gedachtewisseling met Israël heeft plaatsgevonden over het vredesproces in het Midden-Oosten en over andere regionale vraagstukken, en met name natuurlijk over de veranderingen die zich in de regio voltrekken. Er is ook gesproken over onze bilaterale betrekkingen en over hoe we beter kunnen samenwerken in het huidige actieplan en in de context van een gedeelde wens om een oplossing te vinden.
Ook verwelkom ik de bereidheid van de Israëli's om morgen de afgezanten van het Kwartet te ontmoeten, maar ik dring er bij Israël op aan om nu positieve stappen te zetten om een oplossing te vinden en om stappen op weg naar directe besprekingen te bevorderen en te steunen. Zoals ik heb gezegd, denk ik dat dit in het belang van beide volken in die regio is en ik denk dat premier Netanyahu een cruciale rol heeft bij het weer vlot trekken van de besprekingen.
Geachte afgevaardigden, ik zie uit naar uw opvattingen, dus ik zal nu afronden. Ik denk dat we allemaal hier in dit Huis de wens delen dat dit conflict eindelijk wordt opgelost en dat beide partijen een oplossing vinden voor de stabiliteit voor de bevolking van Israël en voor de bevolking van Palestina, wat ook ten goede zal komen aan de stabiliteit en de veiligheid van de regio. Ik dring erop aan en ik hoop dat dit snel zal gebeuren.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
namens de PPE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, u zei terecht, mevrouw Ashton, dat de situatie in het zuidelijke Middellandse Zeegebied op dit moment de aandacht afleidt van het conflict in het Midden-Oosten en van het vredesproces, dat nu al bijna dertig jaar gaande is en dat tot stilstand lijkt te zijn gekomen.
Zoals uw bezoek heeft laten zien, hebben de huidige gebeurtenissen en de algemene situatie in het gebied het proces beïnvloed. Naar aanleiding van uw bezoek zou ik graag naar uw mening vragen over een aantal kwesties.
Vanochtend hebben we gedebatteerd over de moeilijkheden die de Veiligheidsraad ondervindt om tot een verdergaande resolutie te komen omtrent het instellen van een no-fly-zone in Libië. Kunt u inschatten in welke mate het vredesproces en de geloofwaardigheid van een sleutelfiguur in dat proces zijn aangetast door het veto dat recent is uitgesproken over het veroordelen van de nederzettingen in Palestijns gebied? Op welke manier beïnvloedt het uitblijven van een beslissing door de Veiligheidsraad de geloofwaardigheid van de regering-Obama bij het voortzetten van het vredesproces?
In de tweede plaats, hoe kijkt u aan tegen de beslissing van de Palestijnse Autoriteit om voor september parlements- en presidentsverkiezingen te houden en de weigering van Hamas om aan deze verkiezingen deel te nemen?
Ten slotte, mevrouw Ashton, hoe denkt u over het terugtreden van de Palestijnse onderhandelingsleider na het lekken van documenten naar Wikileaks, over de wijziging in de samenstelling van de Palestijnse Autoriteit, en over de gevolgen die de gelekte documenten hebben gehad voor de Palestijnse zaak, voor de Israëlische regering, of voor beide partijen als geheel?
Véronique De Keyser
namens de S&D-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, we hebben er de hele dag over gesproken: de geweldige hoop die is ontstaan na de omwentelingen in de Arabische wereld laat ons zien dat we allemaal streven naar democratie, en dat er niets exclusiefs aan is. Het recht om in vrijheid te leven is iets dat universeel moet worden erkend.
Dit geldt ook voor de Palestijnen; met name in Gaza hebben jonge Palestijnen - en daar zijn er een heleboel van - geen vooruitzichten, geen toekomst, geen mogelijkheid om zich vrij te bewegen, geen toegang tot scholing, soms geen medische zorg en soms hebben ze zelfs niets eens iets te eten. Dit is uiteraard onaanvaardbaar. Wij delen deze gevoelens; ik denk dat ze door zo'n beetje iedereen worden gedeeld.
Ik vraag mezelf echter af en ik begrijp niet - laat ik dat duidelijk stellen - wat de Europese Unie wil bereiken met haar associatieovereenkomst. U sprak hierover. Ik heb de tekst van de associatieovereenkomst meerdere malen gelezen. Hoewel de Europese Unie de schending van het internationaal recht in velerlei opzicht aan de kaak heeft gesteld, zoals u zojuist al zei, bieden we zonder garantie en zonder tegenprestatie een reeks positieve stimulansen - u noemt ze positieve stimulansen - op het gebied van landbouw, visserij, het milieu, rechtshandhaving, justitiële samenwerking, vervoer en samenwerking in de ruimte, intensievere wetenschappelijke samenwerking, en in een ACCA-overeenkomst.
U had de Israëli's uitgenodigd voor uw Kwartetbijeenkomst, maar ze kwamen niet. Ik wil u dan ook niet bekritiseren, barones Ashton. Ik weet hoeveel inspanningen u zich getroost; u steekt een heleboel energie in deze kwestie. Ik wil u niets eens zeggen dat deze positieve stimulansen niet werken. Wat ik u wil vragen is of we het ons nog kunnen veroorloven andere pressiemiddelen dan sancties onbenut te laten. Hebben we het recht om economische en commerciële stimulansen te bieden wanneer zoveel mensenrechten en zoveel aspecten van het internationaal recht voortdurend worden geschonden? Ik denk van niet, en bovendien denk ik dat dit een politieke fout is in het licht van de omwentelingen die vandaag de dag plaatsvinden in de Arabische wereld.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, namens mijn fractie wil ik om te beginnen zeggen dat we het volkomen eens zijn met uw inleiding, met de doelen die hebt genoemd en met de inspanningen die u verricht om wat u zelf het 'vastgelopen' vredesproces noemt vlot te trekken.
Ook ik denk dat het is vastgelopen en dat het moet worden vlotgetrokken, zodat we weer vooruitgang kunnen zien. Vorige week had het Parlement de eer om te worden toegesproken door de Israëlische staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, die zijn zaak bij ons kwam bepleiten. Hij drong er bij ons op aan om niet voortdurend te focussen op wat er in de bezette gebieden gebeurt, maar ons meer te richten op wat we samen zouden kunnen doen, Israël en de Europese Unie.
Dat zou voor ons gemakkelijker zijn als we over serieuze aanwijzingen zouden beschikken dat Israël bereid is om het vredesproces nieuw leven in te blazen.
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Israël vindt dat het door de turbulentie in een aantal Arabische landen een adempauze krijgt. Net als mevrouw De Keyser ben ik bang dat dit weleens een grote politieke fout kan blijken te zijn. Israël moet juist gebruikmaken van wat er momenteel gebeurt om het proces te versnellen en zo spoedig mogelijk een vredesovereenkomst te sluiten.
Margrete Auken
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, ik dank barones Ashton voor haar toespraak, waar ik een beetje teleurgesteld over ben. Ik ben het helemaal met barones Ashton eens dat juist op dit moment, in deze historische situatie, er aandacht moet worden besteed aan de kwestie Israël-Palestina. Echter, waarom is er met geen woord gesproken over de erkenning van Palestina in september?
We weten allemaal heel goed dat de tijd nu aan het opraken is. We weten allemaal heel goed dat deze kwestie dringend opgelost moet worden en we hebben er sterk behoefte aan juist van de voornaamste vertegenwoordiger van de EU te horen dat we aan dit probleem werken. Velen van ons waren trots en rechtten de rug, toen we onlangs een gezamenlijke EU-zetel in de Veiligheidsraad kregen. Dat was fantastisch en daarvoor wil ik mijn dank uitspreken. Het had ook een gunstig effect. Er werden vele mooie verklaringen op hoog niveau afgegeven; in de opperste regionen gebeurt een hoop. Het is daarom vreselijk om te zien dat we, wanneer we vanaf onze verheven positie neerdalen naar de grond, naar de werkelijkheid, met omvangrijke problemen geconfronteerd worden.
Zoals mevrouw De Keyser ook opmerkte, zagen we dat de EU een verdere intensifiëring van de betrekkingen met Israël accepteerde. Dit werd een technische aanpassing genoemd om conflicten met het Parlement te vermijden, maar wat veel erger is, is dat de Israëlische nederzettingen worden uitgebreid als nooit tevoren. De belegering van Gaza is helemaal niet voorbij en helaas noemt barones Ashton nu uitsluitend Kerem Shalom in plaats van te spreken over openheid ten opzichte van alle partijen. Dit is in feite een zeer ernstige zaak. Waarom wordt er over niets anders dan geld gesproken? We hebben betaald en betaald en dat is belangrijk. We hebben betaald aan Salam Fayyad, maar als we hem geen kans geven om zijn staat op te bouwen, is het natuurlijk allemaal tevergeefs.
Ik zou willen afsluiten met te zeggen dat de geloofwaardigheid van de EU in deze historische situatie werkelijk op het spel staat. Waar blijft onze geloofwaardigheid ten opzichte van de rest van de Noord-Afrikaanse en Arabische landen, als we werkelijk niet begrijpen dat we nu de mooie woorden in daden moeten omzetten? Iedere keer lijkt het erop dat we, als het er werkelijk op aan komt, in het beste geval geld geven, maar in geen geval overgaan tot politieke actie.
Struan Stevenson
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, ik maak me grote zorgen over de situatie in Irak. De recente opstand daar - waarbij de bevolking de straat op ging, met name jongeren die geen baan kunnen vinden en die de zieltogende economie, het aanhoudende gebrek aan veiligheid en de sektarische moordpartijen zien - is met bruut geweld neergeslagen. Daarbij werden 29 mensen gedood en raakten honderden mensen gewond. Er zijn nu aanwijzingen dat Ayad Allawi, wiens al-Iraqiya-partij vorig jaar maart de verkiezingen won, uit de coalitie wil stappen omdat premier Nouri al-Maliki de vele beloften die hij in de coalitieonderhandelingen aan al-Iraqiya heeft gedaan niet heeft ingelost.
Als dat gebeurt zijn we terug bij af, met een sektarische regering die in opdracht van Iran door zowel al-Hakim als Muqtada al-Sadr wordt gesteund, en zullen we een gedestabiliseerde situatie hebben waarin de partij die de verkiezingen heeft gewonnen niet langer deel uitmaakt van de regering. Dat lijkt me met het oog op de toekomst van het Midden-Oosten onaanvaardbaar.
Kyriacos Triantaphyllides
namens de GUE/NGL-Fractie. - (EL) Mijnheer de Voorzitter, dankzij de hier gehouden toespraken krijg ik de gelegenheid om iets te zeggen over de houding van de Europese Unie ten aanzien van de gebeurtenissen om ons heen in de Arabische wereld. In haar houding verwart de Europese Unie stagnatie met stabiliteit, en daarom is haar houding laakbaar. Zij laat immers na te luisteren naar de eisen van de volkeren in het gebied die vrijheid en sociale rechtvaardigheid willen. De Europese Unie had zich echter anders kunnen gedragen; ze had zich correct kunnen gedragen. Dat heeft zij ook laten zien in het geval van Palestina, tenminste wat betreft de zogenaamde staatsopbouw. Ofschoon de Europese Unie in het Arabische conflict opnieuw geen duidelijke politieke taal spreekt heeft zij de afgelopen twee drie jaar de regering van president Abbas en premier Fayyad gesteund, en wel dusdanig dat de noodzakelijke instellingen zijn opgebouwd en premier Fayyad in september van dit jaar in staat zal zijn om de VN te vragen om erkenning van een onafhankelijke Palestijnse staat. Ik hoop dan ook van harte dat de Europese Unie daarop positief zal reageren.
De Europese Unie zou een soortgelijke rol kunnen spelen in het geval van andere landen in het gebied. Ik hoop van ganser harte dat de Europese Unie - en ik roep haar daartoe op - onderhandelingen zal gaan voeren over de sluiting van overeenkomsten met elk van de landen waarvan de volkeren vragen om verandering en dat zij samen met de vertegenwoordigers van deze volkeren zal bepalen op welke gebieden de Europese Unie kan helpen, met economische steun maar ook met de uitwisseling van deskundigen en de opstelling van gemeenschappelijke programma's voor de sociale en economische ontwikkeling van het gebied. Op die manier zal de Europese Unie ook kunnen streven naar de doelstellingen die zij zelf in haar nabuurschapsbeleid heeft vastgesteld.
Bastiaan Belder
namens de EFD-Fractie. - Voorzitter, hoge vertegenwoordiger, ik wil u graag op twee punten van uw inleiding bijvallen. U sprak over rechtstreekse onderhandelingen. Vorige week had ik het voorrecht om uitvoerig te spreken met de vertegenwoordigers van de Israëlische regering en ook van het Israëlische parlement, de Knesset. Je moet je gesprekspartners vertrouwen en geloven. Zij zeggen dat ze haken naar rechtstreekse onderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit. Ik zou u dan ook graag willen verzoeken om al uw diplomatieke inventiviteit aan te wenden om die rechtstreekse onderhandelingen tot stand te brengen, want voor vredesluiting moet je uiteindelijk toch beide partijen in het conflict direct aan tafel hebben. En tegen de achtergrond van de gebeurtenissen waarin Arabische massa's vragen om verantwoordelijke regeringen, kunnen we concluderen dat nu het momentum daar is om een doorbraak te bewerkstelligen.
Het tweede punt: het deed me erg goed dat u refereerde aan het treurige lot van Gilad Shalit, die nu al bijna vijf jaar gevangen zit. Een week gelegen precies heb ik nog met zijn vader gesproken in hartje Jeruzalem, en hij vroeg zich af of Europa zich nog wel bekommerde om zijn zoon. U hebt mij het antwoord gegeven. Ik hoop dat u vasthoudend ernaar blijft streven vader en zoon zo spoedig mogelijk te verenigen.
Hans-Gert Pöttering
(DE) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, de Arabische wereld maakt een diepgaand veranderingsproces door. De mensen gaan op de barricades voor hun waardigheid, ze willen in vrijheid, in een democratie en in een rechtsorde leven, net als wij. We hebben de politieke en morele plicht om de mensen in de Arabische wereld hierbij geëngageerd en ruimhartig te ondersteunen.
Ik was vorig weekend in Caïro, waar ik op het Tahirplein tal van jonge mensen heb ontmoet. De openheid, het vertrouwen en het optimisme van de jonge mensen in Caïro hebben op mij een diepe indruk gemaakt. Egypte en andere landen van de Arabische wereld hebben nu kans op een democratische ontwikkeling.
Dit is ook een kans voor Israël, dat nu misschien, naast Libanon, niet de enige democratie in het Nabije Oosten blijft. Het veranderingsproces in de Arabische wereld moet worden aangegrepen als kans voor vrede tussen Israël en Palestina. Er mag niets worden ondernomen wat een dergelijke vrede in gevaar brengt. Dat betekent dat de bouw van nederzettingen door Israël een provocatie is voor de Palestijnen en dat Hamas-raketten een provocatie zijn voor de Israëli's. Aan beide provocaties moet een eind worden gemaakt. Vrede tussen Israël en Palestina is mogelijk - met twee staten binnen veilige grenzen, die als goede buren vreedzaam naast elkaar bestaan.
Voor kleinmoedigheid en afwachtendheid is nu geen plaats, we moeten nu moedig, vastbesloten en met staatsmanschap optreden, het is nu tijd voor vrede in het Nabije Oosten, het is nu tijd voor democratie in de Arabische landen.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, laten we eerlijk zijn, de niet-oorlog - van vrede kunnen we in het Nabije Oosten immers niet spreken - berustte uiteindelijk op het feit dat dictatoren en autoritaire regimes hun eigen mensen onder de duim hebben gehouden en een niet-aanvalspact met Israël hebben gesloten, waarop ook Israël steunde. Zoals we inmiddels hebben gezien zijn dit soort pijlers nogal wankel en kunnen ze plotseling omvallen. Nu zijn ze omgevallen.
Ik ben blij dat Israël zich niet met de interne Arabische ontwikkelingen heeft bemoeid. Het volstaat echter niet, zich er niet mee te bemoeien. We moeten, zoals collega Pöttering al heeft gezegd, de kans aangrijpen, en Israël moet de kans aangrijpen, om nu een duurzame vrede te sluiten met democratieën - een vrede die niet alleen op de schouders van een handjevol dictatoren rust, maar werkelijk gebaseerd is op de wil van de bevolking om vrede te sluiten. De ontwikkeling van nederzettingen is in dit verband niet alleen nog steeds een doorn in het oog, maar vormt ook een hinderpaal. En als de reeds aangehaalde viceminister van Buitenlandse Zaken in ons gesprek in Brussel zegt dat Israël toch helemaal geen nieuwe gebieden van de Palestijnen afpakt, dan is dat haarkloverij en ook cynisch. De ontwikkeling van nederzettingen moet namelijk worden beëindigd. En ik ben erg bedroefd dat de Amerikanen op dit punt een veto hebben uitgesproken, omdat ze op die manier hebben bewezen dat ze niet echt geïnteresseerd zijn in het vredesproces.
Een korte opmerking over de verkiezingen, waarover reeds een vraag werd gesteld: ik hoop dat wij de verkiezingen zullen erkennen. De verkiezingen en de verkiezingsuitslag moeten we als democratische stap erkennen. Dat betekent niet dat we elk beleid moeten billijken dat na de verkiezingen ten uitvoer wordt gelegd. We mogen evenwel niet in de oude fout vervallen te willen beslissen wie een goede en wie een slechte verkiezingsoverwinnaar is, maar moeten de democratische ontwikkeling respecteren.
Tot slot nog een punt waar wij allen achter staan: ik hoop dat u uw inspanningen voor de bevrijding van mijnheer Shalit opvoert, zodat dit probleem eindelijk wordt opgelost. Want niet alleen de ontwikkeling van nederzettingen is een hinderpaal voor echt serieuze gesprekken, ook de ontvoering van de heer Shalit vormt een hinderpaal. Ik hoop dat beide problemen worden opgelost, zodat er in het Nabije Oosten eindelijk redelijke en constructieve vredesgesprekken kunnen beginnen.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de tegenstelling valt niet te ontkennen. De revolutie, het veranderingsproces in de Arabische wereld fascineert ons allemaal. We proberen te helpen. Vandaag hebben we over Libië gedebatteerd, de afgelopen dagen en weken over Egypte en Tunesië. En tegelijkertijd is er sprake van stilstand in het vredesproces. Tegen deze achtergrond moet duidelijk worden gezegd, beste barones Ashton, dat het uw verdienste is dat u het kwartet tot een nieuwe bijeenkomst heeft weten te bewegen. Het was een hele prestatie om in deze fase van grote onzekerheid in de regio en grote onzekerheid in Israël schot in de onderhandelingen te krijgen. Ik moet u uitdrukkelijk mijn lof uitspreken. U krijgt in dit Huis ook af en toe kritiek te verduren, zodat lof misschien ook eens op zijn plaats is.
Wat de inhoud betreft, moet ik u duidelijk zeggen dat ik niet geloof dat Israël sceptisch staat tegenover de democratisering van de Arabische landen. Alleen is dit transformatieproces nog niet afgerond. Maar als en wanneer de democratieën gedaante aannemen, dan bestaat ook duidelijk een gerede kans dat het vredesproces in het Nabije Oosten eindelijk weer op gang kan worden gebracht - wat dit betreft ben ik het volledig eens met mijnheer Pöttering en ook met u, mijnheer Swoboda. Aan de bouw van nederzettingen - en aan de spitsvondige rechtvaardiging ervan - moet een eind worden gemaakt, dat is eveneens duidelijk, hierover bestaat door alle fracties heen consensus.
In de context van de revolte in de Arabische wereld zijn we ook getuige geworden van protesten tegen het regime van Hamas in de Gazastrook. De situatie in de Palestijnse gebieden is allesbehalve eenvoudig. Ook hier is democratisering nodig! Op de Westelijke Jordaanoever hebben we momenteel gelukkig te maken met een gematigde en conservatieve partner, maar in de Gazastrook is dit absoluut niet het geval.
Nicole Kiil-Nielsen
(FR) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, ik constateer een merkwaardige tendens binnen de Europese Unie: ondanks verklaringen waarin de mensenrechtenschendingen door Israël worden bekritiseerd, werken de lidstaten en de Commissie onverdroten aan het verbeteren van de politieke en economische betrekkingen met Israël, zonder hier voorwaarden aan te verbinden.
Op 22 februari heeft de Unie haar associatieovereenkomst met Israël feitelijk uitgebreid door toe te zeggen intensiever samen te werken in het kader van verscheidene zogenoemde technische overeenkomsten, die betrekking hebben op diverse terreinen: mededinging, toegang tot overheidsopdrachten, de opneming van Israël in de Europese onderzoeksruimte en in Europese agentschappen, waaronder Europol en het Europees Ruimtevaartagentschap.
Op 31 januari gaf de Commissie toestemming voor de overdracht van persoonsgegevens van EU-burgers aan Israël, een land dat ervan verdacht wordt paspoorten van EU-burgers te hebben gebruikt om vorig jaar een buitengerechtelijke liquidatie in Dubai uit te voeren.
Israël, dat reeds betrokken is bij meer dan achthonderd samenwerkingsprojecten met Europese universiteiten en bedrijven, zal in 2013 ruim 500 miljoen euro aan subsidies ontvangen. Tot de begunstigden behoren de wapenfabrikanten Elbit en Israel Aerospace Industries, die de drones en vliegtuigen produceren die worden ingezet tegen de bevolking van Gaza.
Tijdens de Associatieraad juichte de Europese Unie de nieuwe maatregelen toe die door de heer Netanyahu werden aangekondigd voor Gaza en de Westoever.
Barones Ashton, kunt u aangeven om wat voor een faciliteringsmaatregel het gaat, nu honderden vrachtwagenchauffeurs in Gaza protesteren tegen de sluiting van de grenspost Karni? Hoe wil de heer Netanyahu de razendsnelle kolonisatie van Jeruzalem en de Westoever een halt toeroepen?
Ik zou u erkentelijk zijn, mevrouw Ashton, als u alle vrouwen die gisteren in Palestina de straat opgingen en die veel verwachten van de Europese Unie, een hart onder de riem zou steken.
Patrick Le Hyaric
(FR) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, de omwentelingen in de Arabische wereld houden gelijke tred met de aspiraties van het Palestijnse volk. Er is echter één verschil: de Palestijnen vechten niet tegen hun leider maar tegen een vreemde mogendheid die hen onderdrukt, vernedert, plundert, koloniseert, gevangenzet, hun land en hun huizen afpakt, muren opricht en de toegang tot Gaza verspert, waardoor één miljoen van hun mensen in vluchtelingenkampen verblijven, in strijd met het internationaal recht.
Barones Ashton, ik heb uw uiteenzettingen aandachtig beluisterd, maar de Europese Unie moet kordater en actiever zijn. De Arabische bevolking heeft haar blik op ons gericht. Ingrijpende veranderingen vinden plaats in het Midden-Oosten. Ingrijpende veranderingen zijn teven vereist binnen het Israëlische bestuur, dat de bij wet vastgelegde universele waarden moet eerbiedigen. Gebruik alle middelen die u tot uw beschikking heeft, en daartoe behoort ook het heroverwegen van de associatieovereenkomsten. Ik ben het eens met wat u zei over Gilad Shalit, maar ik heb al eerder gevraagd hoe u de vrijlating denkt te gaan bewerkstelligen van Salah Hamouri, een jongeman van Frans-Palestijnse komaf die zonder enige reden wegkwijnt in een Israëlische cel.
Tot slot, barones Ashton, stel een krachtige politieke daad, een politieke daad van primordiaal belang: zorg ervoor dat de Europese Unie de Palestijnse Staat officieel erkent, zonder verder uitstel, op basis van de grenzen van 1967 en met Oost-Jeruzalem als hoofdstad.
Fiorello Provera
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Europese Unie is met bijna één miljard euro per jaar de belangrijkste geldschieter van de Palestijnse Autoriteit. Toch blijft zij in het vredesproces een marginale rol spelen.
Deze grote financiële hulp geeft ons het gezag om de Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) te vragen terug te keren naar de onderhandelingstafel. Wij moeten wat de erkenning van Palestina betreft duidelijk zijn. Het probleem van een vreedzame samenleving met Israël zal niet worden opgelost met eenzijdige erkenning van de Palestijnse staat, die zichzelf overigens nog moet uitroepen.
De PNA moet opnieuw een actieve rol gaan vervullen, aan de onderhandelingstafel gaan zitten en de openstaande conflicten oplossen, met name als het gaat om veilige grenzen, om de status van Jeruzalem en het vluchtelingenvraagstuk. Zelfs met een gedeeltelijke overeenkomst zouden de gematigde krachten aan beide zijden worden versterkt en zou de invloed van het extremisme worden verminderd.
Diane Dodds
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, de wind van verandering die door het Midden-Oosten waait beloofde democratisering, en een echte democraat kan niet ontkennen dat de bevolkingen van Egypte, Tunesië en nu Libië vrijheid en democratie verdienen.
Ik kan me ook volledig aansluiten bij het standpunt van de hoge vertegenwoordiger dat deze gebeurtenissen onze aandacht niet van het vredesproces mogen afleiden, maar er juist om vragen dat we ons daar met nieuwe energie op concentreren. Tijdens recente bezoeken aan het gebied trof ik een begrijpelijkerwijs nerveuze Israëlische bevolking aan. Ervaringen uit het verleden hebben laten zien dat Hamas en Hezbollah politieke vacuüms plegen op te vullen.
In deze situatie moeten we nadenken over hoe we het best kunnen helpen, zowel in het vredesproces als met het oog op de stabiliteit van de regio.
Erkenning van de behoefte van Israël aan veiligheid en de geldigheid van de overeenkomsten met buurlanden zijn belangrijke hoekstenen. Ook moeten we toegeven dat het nabuurschapsbeleid is mislukt. Op dit moment besteden we 1,5 miljard euro aan dit beleid. We moeten de tastbare voordelen van dit beleid beoordelen. Als we naar Egypte kijken, waar elk jaar tienduizenden mensen zonder een economische toekomst en zonder hoop de arbeidsmarkt betreden, moeten we misschien realistisch zijn en vaststellen dat het zaad van nieuwe revoluties al is gezaaid.
Francisco José Millán Mon
(ES) Mijnheer de Voorzitter, zoals het Kwartet voor het Midden-Oosten in München heeft verklaard, zouden wij het allemaal op prijs stellen als in september 2011 de onderhandelingen tussen de Israëliërs en de Palestijnen beëindigd kunnen worden met een oplossing die vrede en veiligheid brengt voor de twee staten. Helaas zijn de vooruitzichten niet rooskleurig. Er zijn nog maar zes maanden te gaan, en de onderhandelingen zijn stil komen te liggen omdat deze geblokkeerd worden door het probleem van de nederzettingen.
Dames en heren, ik denk dat dit verlies van kostbare tijd noch voor Israël, noch voor het bereiken van een oplossing, een gunstige uitwerking heeft. Aan de ene kant vrees ik dat het steeds moeilijker wordt om in Palestina gematigde leiders te vinden die over voldoende politieke steun beschikken om overeenkomsten met Israël te sluiten - wat toch al niet gemakkelijk zal zijn. Aan de andere kant, als de nederzettingen blijven bestaan, zal het steeds moeilijker worden om tot een werkelijke levensvatbare Palestijnse staat te komen.
Mevrouw Ashton, ik ben het met u eens dat het vredesproces niet moet stagneren vanwege de politieke veranderingen die in het gebied plaatsvinden. Als die uitmonden in democratische regimes, zoals wij allen hopen, regimes die open staan voor de wensen van het volk, zal het klimaat in de regio voor Israël nog minder gunstig worden. Mogelijk raakt Israël dan nog meer geïsoleerd en komt het onder nog grotere druk te staan van sommige van zijn Arabische buurlanden.
Kortom, voor iedereen, ook voor Israël, is het wenselijk dat er zo snel mogelijk een oplossing komt. Ik wil er daarom op aandringen dat de Europese Unie een actieve bijdrage levert aan de hervatting van het vredesproces, in nauwe samenwerking met de Verenigde Staten en de overige leden van het Kwartet.
Mevrouw Ashton, ik hoop dat er in deze maand een bijeenkomst/vergadering op hoog niveau van het Kwartet plaatsvindt, in overeenstemming met de Verklaring van München. Kunt u bevestigen dat dit het geval zal zijn?
Proinsias De Rossa
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, de huidige situatie in de regio is vol risico's en vol hoop. Voor mij is de opkomst van democratische bewegingen in enkele buurlanden van Israël een heugelijk feit. We moeten de racistische stereotyperingen van deze volken verwerpen als een bedreiging.
In december 2010 stond ik aan het hoofd van de parlementaire delegatie naar Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Het meest hartverscheurende verhaal dat we hebben gehoord was dat van een jongetje dat elke dag zijn speelgoed mee naar school nam omdat hij niet zeker wist of zijn huis en zijn familie er na school nog wel zouden zijn.
De ouders van dat kind willen vrede. Alle leden van de Palestijnse Wetgevende Raad die we hebben ontmoet, zowel op de westelijke Jordaanoever als in Gaza, willen veilige grenzen tussen Israël en de Palestijnse gebieden op basis van de grenzen van 1967. Ook willen ze dat de bouw van nederzettingen stopt. Het is onbegrijpelijk dat premier Netanyahu niet heeft geluisterd naar de oproepen van al zijn bondgenoten om de bouw van nederzettingen stop te zetten. Om daarmee te stoppen. Niet om ze te ontmantelen. Gewoon om te stoppen met het bouwen van nieuwe nederzettingen.
Er moeten serieuze onderhandelingen worden gestart om de bouw van nieuwe nederzettingen te stoppen. Ik wil een beroep op mevrouw Ashton doen om ervoor te zorgen dat er opnieuw een oproep aan de Israëlische autoriteiten wordt gedaan: stop alstublieft met de bouw van nederzettingen en begin met de besprekingen.
We moeten de inspanningen van president Abbas en premier Fayyad om het Palestijnse volk vreedzaam naar een Palestijnse staat te leiden steunen. We weten niet wat de consequenties zullen zijn als we dat niet spoedig doen.
Chris Davies
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, in de Europese Unie kan geen grotere vriend van Israël bestaan dan Duitsland, dus het is nogal opmerkelijk dat kanselier Merkel tegen premier Netanyahu heeft geschreeuwd: "U hebt niets gedaan om de vrede te bevorderen, geef me iets!" Heel bijzonder!
Ze heeft natuurlijk gelijk. Israël heeft tijd proberen te winnen. Israël voert graag besprekingen over het houden van besprekingen, omdat het al die tijd de feiten op de grond kan veranderen en het bereiken van een tweestatenoplossing veel moeilijker kan maken.
Hoge vertegenwoordiger, u kunt een verschil maken. Hier is de verklaring van de Europese Unie van vorige maand over de associatieovereenkomst: zes bladzijden aan veroordelingen van mensenrechtenschendingen en illegaliteit en inbreuken door Israël - en toch een samenvatting waarin we zeggen dat we nauwer met Israël willen samenwerken.
Wat is dat toch? Is het verrassend dat de Palestijnen vinden dat de Europese Unie met twee maten meet? U hebt uw vertrouwen gesteld in een plezierige dialoog. Maar Israël denkt alleen maar: wat zijn ze zwak, zwak, zwak. En tot u uw macht gaat gebruiken, tot u opstaat en een woord tegen Israël uitspreekt dat ze niet gewend zijn om te horen, zal er niets veranderen. Dat woord is 'nee'.
David Campbell Bannerman
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, terwijl goede Libische mensen door de heer Khadafi worden gebombardeerd en geterroriseerd, betaalt de EU voor projecten in Libië als 'Vergroten van het respect voor het internationaal humanitair recht'. Het is duidelijk dat dat niet heeft gewerkt. Ondertussen vraagt mevrouw Ashton hier om nog meer geld, bovenop de bijna drie miljard euro die de Europese Dienst voor extern optreden nu al zal krijgen. In plaats van nog meer geld te steken in deze opgepompte, dubbel werk verrichtende en onverzadigbare buitenlanddienst van de EU, dit Europees Defensieagentschap, zou Groot-Brittannië de 48 miljoen euro per dag die we voor het EU-lidmaatschap betalen moeten uitgeven aan de behartiging van onze eigen nationale defensiebelangen.
De crisis in Libië heeft laten zien hoe waardevol het is om vliegdekschepen met snelle jachtvliegtuigen in de buurt van crisisgebieden te hebben. Ik doe een beroep op David Cameron om tot bezinning te komen en zowel het vliegdekschip de HMS Ark Royal als een minimumaantal Harriers respijt te geven. Tijdens de Falklandcrisis heeft mevrouw Thatcher met succes de HMS Invincible, het zusterschip van de Ark, langer in de vaart gehouden. Datzelfde moeten we nu doen met de Ark Royal.
Cristian Dan Preda
(RO) Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik graag melding maken van de zeer sceptische, pessimistische stemmen die onlangs het gezichtspunt ten gehore hebben gebracht, sinds de opstand in het Middellandse Zeegebied, dat het vredesproces in het Midden-Oosten het gevaar loopt een soort van bijkomend slachtoffer te worden. In deze interpretatie zou het proces zelfs nog meer dan nu in een patstelling geraken, met verdere verstoring tot gevolg. Ik denk niet dat we zo pessimistisch over de zaken moeten denken.
Ik ben van mening dat de recente gebeurtenissen ons juist laten zien dat er behoefte is aan significante vooruitgang in het vredesproces. Hiervoor is Europees leiderschap nodig, voornamelijk met het oog op het halen van de uiterste termijn voor een akkoord van september 2011. Vanuit dat standpunt wil ik de hoge vertegenwoordiger gelukwensen met de toewijding die zij heeft laten zien en met de in de afgelopen maanden geboekte vooruitgang.
Voor het uitvoeren van de tweestatenoplossing en het bevorderen van de zaak van algemene vrede tussen Israël en de Arabische wereld, ben ik van mening dat we beide partijen weer aan de onderhandelingstafel moeten brengen. Wat dat betreft is het initiatief van het kwartet om gescheiden te spreken met de Israëlische en de Palestijnse onderhandelaars een eerste stap. Ik geloof dat het klimaat van revolutie in het Middellandse Zeegebied een stimulans kan zijn voor het vredesproces. We moeten er echter voor zorgen dat de veranderingen die plaatsvinden niet leiden tot herziening van de al gedane toezeggingen door een aantal landen in de regio ten opzichte van Israël.
David-Maria Sassoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het Middellandse Zeegebied heeft zich opnieuw opgedrongen aan de politieke agenda van de wereld, en Europa heeft ontdekt dat het heel zwak is.
Wij hebben niet geïnvesteerd in een nabuurschapsbeleid met het Midden-Oosten en de Maghreb; wij hebben ons niet ingezet voor een vrijhandelszone, noch voor een gemeenschappelijk immigratiebeleid, en wat nu in Noord-Afrika gebeurt, heeft een weerslag op het Midden-Oosten, waar het vredesproces tot stilstand is gekomen. Barones Ashton, Europa moet Israël en de Palestijnen helpen om de onderhandelingen opnieuw op gang te brengen, en wel op grond van de voorstellen die nu zowel door de Raad als het Europees Parlement worden gesteund.
De huidige veranderingen betreffen ook Israël. Als wij investeren in verandering kunnen wij veiligheid en vrede met elkaar verbinden. Europa moet bij Israël aandringen op een verlichting van de druk op de bezette gebieden en op een stopzetting van het nederzettingsbeleid. Dat is namelijk een absolute voorwaarde voor de hervatting van de onderhandelingen. Zoals wij deze dagen hebben kunnen zien, kan niemand zich beschut wanen als een wind van vrijheid opsteekt.
Elk verder uitstel van een oplossing van het conflict zou de hoop van de Israëlische en Palestijnse burgers op een billijke oplossing de bodem in kunnen slaan en de vooruitzichten van een zo delicate regio van het Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten in gevaar kunnen brengen.
Marielle De Sarnez
(FR) Mijnheer de Voorzitter, iedereen kan zien dat de situatie in het Midden-Oosten aan het veranderen is met deze democratiseringsgolf die, via Egypte, overslaat naar de Maghreb en de Machrak.
Deze historische opstand in de Arabische landen moet door Israël en door de Palestijnse leiders worden gezien als een kans, niet als een risico. De sterke opkomst van democratische bewegingen aan de grenzen met Israël en de Palestijnse gebieden is een kans die door beide partijen moet worden aangegrepen.
Israëli's en Palestijnen moeten de realiteit nu onder ogen zien: de wereld om hen heen is aan het veranderen, en het is tijd dat ook zij veranderen. De tijd is dan ook rijp voor Europa om een dialoog af te dwingen, om echte onderhandelingen te starten en om een echt vredesproces op gang te brengen teneinde een duurzame oplossing te vinden waarbij de twee volken vreedzaam naast elkaar leven.
Op dit uiterst cruciale moment zou het echter onbegrijpelijk en ongepast zijn wanneer de Unie geen speciale gezant voor het Midden-Oosten meer zou hebben. Ik zou barones Ashton dan ook willen vragen ons opheldering te verschaffen over deze kwestie.
Krzysztof Lisek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, als lid van het Europees Parlement ben ik in de gelegenheid geweest de afgelopen maanden een aantal landen in het Midden-Oosten te bezoeken, waaronder Syrië, de Palestijnse Autoriteit en Israël. Een van de regionale leiders zei tegen mij: 'Zeg alstublieft tegen de Europese leiders dat ze hun betrokkenheid moeten versterken, want als deze betrokkenheid succes oplevert, is het een politiek succes van de soort waarvoor de Nobelprijs voor de vrede wordt verleend'. Ik draag deze woorden op aan mevrouw Ashton. Maar in alle ernst, alle leiders zeiden hetzelfde tegen mij: de Europese Unie moet sterker betrokken raken bij het proces in het Midden-Oosten. De Verenigde Staten bijvoorbeeld heeft te kampen met bepaalde politieke beperkingen, terwijl onze betrokkenheid daarentegen samenwerking moet omvatten met een partner zoals de Verenigde Staten, al was het alleen maar vanwege de strategische betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Israël. Ten tweede moeten wij allemaal, ook mevrouw Ashton, gebruikmaken van alle mogelijkheden die de Europese Unie ter beschikking staan. Vorige week bijvoorbeeld vond er een gezamenlijke bijeenkomst van de regeringen van Polen en Israël plaats in de vorm van een intergouvernementeel overleg, een unicum in de geschiedenis. Premier Tusk en de minister van buitenlandse zaken, de heer Sikorski, waren in Israël. Wij moeten dit soort kansen optimaal benutten.
Ioan Mircea Paşcu
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, het Midden-Oostenvraagstuk, dat al ingewikkeld was, is de laatste tijd nog ingewikkelder geworden. Natuurlijk zou het voor iedereen de veiligste strategie zijn om af te wachten en te zien wat er gaat gebeuren.
Aan de Palestijnse kant is het de vraag wie de balans in zijn voordeel zal doen doorslaan: Hamas, gesteund door Iran, dat terrein wint op de Westelijke Jordaanoever - dat is het meest waarschijnlijk - of Fatah, dat zich weer laat gelden in Gaza - dat is minder waarschijnlijk. Dan is er Jordanië, een cruciaal land waar grote onrust heerst, die het hele vredesproces zou kunnen opblazen. Wat betreft Israël zijn er kennelijk twee denkrichtingen: hervatting van de huidige onderhandelingen door middel van voorstellen die een doorbraak kunnen betekenen, of datzelfde beleid van afwachten en zien wat er gebeurt.
Met visie en de vastberadenheid om op elke kruising de juiste richting in te slaan is er echter een kans om de huidige impasse te doorbreken, hoe ver weg dat op dit moment ook lijkt.
Marietta Giannakou
(EL) Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met de opmerking van de hoge vertegenwoordiger dat dit het juiste moment is om te proberen echte onderhandelingen op gang te brengen in het Midden-Oosten. Ten eerste weet niemand welke ontwikkelingen zich zullen voordoen in de Noord-Afrikaanse landen, en ten tweede is wel duidelijk dat de situatie tussen Israël en Palestina als alibi wordt gebruikt om in heel de wereld terreur te zaaien, spanning te veroorzaken en vooral in de moslimwereld de spanning hoog te doen oplopen.
Daarom vereist het vredesproces onmiddellijk optreden. U moet in actie komen, Lady Ashton, en datzelfde geldt voor een speciale afgezant. Dat zal ook voor Europa een verandering betekenen, waaruit zal moeten blijken of Europa inderdaad in actie kan komen en de rol aankan die ooit door de Verenigde Staten werd gespeeld, met andere resultaten.
Financiële steun is natuurlijk noodzakelijk maar er is dan wel behoefte aan een speciale regeling en speciaal toezicht. Wij weten immers wat er in het verleden met de financiële hulp is gebeurd. Daarnaast is er natuurlijk ook het enorme vraagstuk van de democratische opbouw, want zonder democratische en maatschappelijke opbouw zal het vredesproces ongetwijfeld veel moeilijker verlopen. Daarom zou waardevol werk verricht kunnen worden door een speciale onderhandelaar en een specifiek team, dat zich onder andere ook moet inzetten voor een echte democratische opbouw en de totstandbrenging van een constitutionele orde. Lady Ashton, uit hetgeen u heeft gezegd meen ik te mogen opmaken dat u daartoe een poging zult doen.
Lena Kolarska-Bobińska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, toen ik met politici in het Midden-Oosten sprak hoorde ik ze vaak zeggen dat de Europese Unie wel betaalt, maar niet meespeelt - it's a payer not a player. Men zei ook dat de Unie juist wel zou moeten meespelen in plaats van alleen maar te betalen, omdat de Europese Unie de enige instantie in het Kwartet is waarin iedereen vertrouwen heeft. Sommigen vertrouwen Rusland, terwijl de andere partij in het conflict meer openstaat voor de Verenigde Staten. De Europese Unie is voorbestemd voor deze rol. Er werd gezegd dat de Unie geen gemeenschappelijk beleid heeft, omdat de lidstaten zeer verschillende houdingen hebben ten aanzien van de partijen in het conflict en de manieren waarop deze problemen moeten worden opgelost. We hebben nu een uitzonderlijke kans, omdat mevrouw Ashton er is, we de Dienst voor extern optreden hebben en we gemeenschappelijk beleid kunnen formuleren over het conflict.
Deze week heeft de Commissie een nieuw document gepubliceerd over steun voor de landen in het Middellandse Zeegebied met als titel 'Een partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart met het zuidelijke Middellandse Zeegebied'. Ik doe een beroep op eenieder om ons beleid inzake het Midden-Oosten en Oost-Europa te bestuderen en lering te trekken uit de ervaringen die we vervolgens kunnen gebruiken om het nieuwe beleid gericht op de landen in het Middellandse Zeegebied op te bouwen. De Europese Unie heeft hulp verleend aan instellingen in Polen en tien andere lidstaten. De Unie heeft het maatschappelijk middenveld in het Midden-Oosten geholpen. Laten wij dan van deze ervaring gebruikmaken bij het opbouwen van het nieuwe beleid.
Cristiana Muscardini
(IT) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, vrede betekent dat alle betrokkenen verplichtingen op zich moeten nemen. Om te beginnen moeten zij Israël volledig erkennen - wat een aantal landen nog steeds niet heeft gedaan - en daarom moeten alle landen van het gebied niet alleen zorgen voor vrede maar ook minimumgaranties bieden voor de totstandbrenging van op wederzijds respect gegrondveste betrekkingen.
Als vandaag de dag het handelsbeleid een nieuwe vorm van buitenlands beleid is geworden, dan moeten oplossingen worden voorgesteld niet alleen langs democratische weg maar ook via de sluiting van handelsovereenkomsten. Het is ondenkbaar geworden dat de Unie doorgaat met het financieren van projecten die noch het met de verstrekte middelen beoogde resultaat opleveren, noch uitmonden in een democratisch proces en vredesproces, hoe langzaam ook.
Israël mag niet alleen gelaten worden en het Palestijnse volk heeft recht op een staat; maar er moet ook iets op economisch vlak worden gedaan en er moeten waarnemers komen die toezicht kunnen uitoefenen op de inzet van onze hulp.
De nieuwe situatie van de afgelopen maanden breidt zich uit tot een steeds groter geografisch gebied en dwingt Europa om eindelijk een krachtig en vastberaden politiek initiatief te ontplooien. Europa moet aantonen dat het jongeren kan bewegen tot meer betrokkenheid en tot het leveren van een bijdrage aan de opbouw van een veilige en democratische samenleving. Die samenleving hebben wij de nieuwe generaties namelijk nog steeds niet kunnen geven.
Pino Arlacchi
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, na beluistering van de verklaring van mevrouw Ashton wil ik twee vragen stellen over haar evaluatie van het effect van de gebeurtenissen in Noord-Afrika op het vredesproces in het Midden-Oosten.
Mevrouw Ashton, denkt u niet dat we een nieuwe kans hebben, omdat het mondiale platform voor de mensenrechten nu veel groter is en de drempel in het Midden-Oosten voor het tolereren van duidelijke schendingen van het internationaal recht, zoals in Gaza en met de nederzettingen, veel lager is geworden?
Mijn tweede vraag is deze: denkt u ook niet dat de psychologie van het belegerde fort, die in het verleden de drijvende kracht achter het buitenlands beleid van Israël was, nu veel minder goed gefundeerd is, omdat de dreiging vanuit wat nu democratische regimes aan het worden zijn veel minder groot is geworden en ook omdat democratieën geen oorlog tegen elkaar beginnen? Dragen al deze factoren niet krachtig bij aan een mogelijke vermindering van de spanning in het Midden-Oosten?
Charles Tannock
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, de EU maakt deel uit van het Kwartet, maar helaas wordt er momenteel weinig vooruitgang geboekt in het vredesproces tussen Israël en de Palestijnen. De patstelling zal waarschijnlijk voortduren zolang er in de Arabische wereld zo veel onrust en onzekerheid blijft bestaan. Zeker vanuit het perspectief van Israël - en ik verklaar hierbij dat ik vicevoorzitter van de Europese vrienden van Israël ben - leidt de onvoorspelbare situatie in Egypte de aandacht af van het vredesproces.
Ik verwelkom de belofte van de militaire regering van Egypte om het vredesverdrag met Israël van 1979 te respecteren. Laten we hopen dat het Moslimbroederschap het in Caïro niet voor het zeggen krijgt. Wat er ook zal gebeuren, we moeten ervoor zorgen dat de toekomstige EU-hulp aan Egypte afhankelijk wordt gesteld van de handhaving van het vredesverdrag met Israël. Het feit dat een deel van de vermoedelijke toekomstige Palestijnse staat wordt geregeerd door Hamas, dat als doel heeft om Israël te vernietigen, is zonder meer het grootste obstakel voor vrede.
Ook Iran vormt een bedreiging voor het bestaan van Israël. Vrede in de regio zal nooit mogelijk zijn zolang Teheran de fanatici van Hezbollah in Libanon blijft financieren en bewapenen. Ik begrijp daarom de bezorgdheid in Israël over het feit dat twee Iraanse oorlogsschepen door het Suezkanaal zijn gevaren, op weg naar Syrië, wat sinds 1979 niet meer was gebeurd. Het is alarmerend dat Egypte toenadering tot Iran zoekt. Ik wens de hoge vertegenwoordiger daarom alle succes in dit diplomatieke mijnenveld dat voor ons ligt.
Jaroslav Paška
(SK) Mijnheer de Voorzitter, het vredesproces in het Midden-Oosten wordt momenteel aan een vuurproef onderworpen. De Arabische wereld verandert en vrijwel niemand kan inschatten welke regeringen of regimes de macht zullen grijpen in de Arabische landen.
De situatie wordt er nog ingewikkelder op doordat de Israëlische regering onlangs opnieuw de Arabische wereld heeft geprovoceerd door nieuwe nederzettingen te bouwen op Palestijns grondgebied. In deze situatie hebben we mijns inziens maar één mogelijkheid: sterke betrokkenheid tonen aan beide fronten.
We moeten onze Israëlische vrienden ervan overtuigen geen activiteiten te ondernemen die onnodig woede van de Arabische bevolking uitlokken. Tegelijkertijd moeten we echter voorzichtig proberen nauwe betrekkingen te onderhouden met de Arabische wereld, vooral in de landen waar nu wordt besloten over de toekomstige oriëntatie, om beschaafde democratische politieke machten te steunen die eventuele geschillen rustig, zakelijk, onbevooroordeeld en vredelievend zullen kunnen oplossen.
Ik weet dat de weg naar versterking van de vrede in het Midden-Oosten geen makkelijke zal zijn, maar ik hoop dat de Israëlische regering inmiddels doorheeft dat zich nu één van de laatste mogelijkheden voordoet om de betrekkingen met Palestina vreedzaam en pragmatisch op te lossen.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de heer Tannock had het over de Iraanse schepen die door het Suezkanaal zijn gevaren. Mijn vraag aan Catherine Ashton, de hoge vertegenwoordiger, luidt: staat vast dat Egypte - ook al had het dat gewild - volgens het internationaal recht absoluut geen mogelijkheid had om de doorvaart van de schepen te weigeren? Ik wilde alleen vragen of het internationaal recht hier de doorslag heeft gegeven of dat er sprake is van een politieke achtergrond.
Catherine Ashton
vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen om op zo veel mogelijk punten in te gaan, maar zoals altijd als we over het vredesproces in het Midden-Oosten debatteren, leeft er in dit Huis een sterk gevoel dat er haast moet worden gemaakt en dat er vooruitgang moet worden geboekt. Ik wil u vertellen dat dit tot uiting komt in alle aspecten van het werk dat ik probeer te doen om te kijken wat we als Europese Unie kunnen bereiken.
Ik wil die uitdrukking "payer, nog a player" nooit meer horen. Daar heb ik mijn buik van vol. Ik heb dat wel genoeg gehoord. Niet dat ik afgevaardigden die dat zeggen wil bekritiseren, maar het is een karikatuur van de rol die de Europese Unie speelt. Ik denk dat dit beeld weerspiegelt hoe de buitenwereld in het verleden soms tegen ons aan heeft gekeken. Ik heb er in de loop van het jaar heel hard aan gewerkt om dat te veranderen, vooral door praktisch te handelen. Daar zal ik straks verder op ingaan.
Ik wil beginnen met u, mijnheer Salafranca, omdat u me enkele heel specifieke vragen hebt gesteld. Het eerste punt had betrekking op het veto dat de Verenigde Staten in de Veiligheidsraad hebben uitgesproken - de stemmingsuitslag was veertien tegen één - over de resolutie van Libanon met betrekking tot de nederzettingen - Libanon is lid van de Veiligheidsraad - wat, zoals u weet, heel veel wat we ruis mogen noemen in het systeem en daarbuiten heeft veroorzaakt. Ik was in het Midden-Oosten, bij de Palestijnen, in die laatste dagen voor de stemming. Alle EU-landen die lid van de Veiligheidsraad zijn hebben tegen het Amerikaanse standpunt en vóór de resolutie gestemd.
Ons standpunt is heel duidelijk. We erkennen allemaal dat de nederzettingen volgens het internationaal recht illegaal zijn. Degenen van u die net als ik de nederzettingen hebben gezien, zullen weten dat ze op lange termijn in het belang van niemand zijn en dat er uiteindelijk een oplossing voor moet worden gevonden door het vaststellen van de grenzen. Ons voorstel is aanvaarding van de grenzen van 1967 met de nodige grondruil, waarover de partijen zelf overeenstemming moeten bereiken. Dat kunnen wij niet voor ze beslissen. Maar daarbij zal ongetwijfeld rekening worden gehouden met de realiteit van de levens van mensen en de plek waar die mensen leven.
Ik denk niet dat dit op de lange termijn een dramatisch effect op de relatie met de VS zal hebben, niet in het minst omdat de VS zelf hard hun best hebben gedaan om hun standpunt uit te leggen - en dat ga ik hier niet voor ze doen - en met de Palestijnen te blijven samenwerken. Ik denk dat de Palestijnen het standpunt van de VS hebben begrepen. Er wordt dus nog steeds veel werk verricht, en ik wil op geen enkele manier suggereren dat het geen moeilijke tijd is geweest. Ik was me daar goed bewust van.
U hebt me gevraagd naar de Palestijnse verkiezingen die voor september staan gepland, waaraan Hamas weigert mee te doen. Ook zult u weten - en hebben gezien - dat premier Fayyad druk bezig is met het zoeken naar mogelijkheden voor een soort van verzoening. Ik zal daar binnenkort met hem over spreken, evenals over een groot aantal andere zaken. Ik weet niet zeker of de verkiezingen zullen doorgaan. Dat is aan de Palestijnen om te besluiten. Ik weet dat ze nadenken over de beste manier om vooruitgang te boeken.
U hebt me ook gevraagd over de lekken die aan Palestijnse kant hebben plaatsgevonden. U weet dat de heer Erkat, die de onderhandelingen leidde, een nieuwe functie als hoge adviseur van president Abbas krijgt omdat er vanuit zijn kantoor is gelekt. Hij moet daar verantwoordelijkheid voor nemen. Ik denk dat er twee effecten waren. Het ene effect was natuurlijk grote bezorgdheid over wat er aan de hand was. Wanneer je een onderhandelingspositie probeert te ontwikkelen, worden er veel dingen gezegd. Veel van die dingen komen niet in de uiteindelijke documenten terecht, maar mensen - en dat is ook terecht en goed - denken na over de verschillende mogelijke standpunten. Er was dus ongetwijfeld sprake van grote bezorgdheid in Ramallah en daarbuiten, en op de Westelijke Jordaanoever en daarbuiten, over wat er was gezegd. Interessant genoeg was er in delen van de Israëlische pers een tegenovergestelde reactie te zien. Daar werd de vraag gesteld, toen ze zagen wat ze dachten dat het Palestijnse standpunt was, waarom ze daar niet op in zouden gaan. Dus het had een interessant effect op het debat. Misschien zal dit op de langere termijn - hoewel ik nooit een fan van lekken ben geweest, want het verhindert goede beleidsvorming - niet het effect hebben dat het oorspronkelijk had kunnen hebben.
Dan wil ik nu maar eens een einde maken aan die discussie over de associatieovereenkomst, die de reden was waarom ik zo met mijn hoofd zat te schudden. Het bestaande kader en ons standpunt zijn niet veranderd. Vooruitgang in de associatieovereenkomst blijft afhankelijk van vooruitgang in het vredesproces. Wat werd beschreven was de aspiratie om die banden te verstevigen, omdat we in een tweestatenoplossing geloven en we in de toekomst van Israël geloven. We willen een sterk Israël zien - economisch sterk, politiek sterk, enzovoort - en willen een sterke Palestijnse staat zien, maar we kunnen geen vooruitgang boeken tot we vooruitgang in het vredesproces zien. Ik ben het eens met mevrouw Neyts-Uyttebroeck dat het heel belangrijk is dat we het proces versnellen. Dat is een punt waar ik bij Israël en bij de Palestijnse Autoriteit voortdurend op hamer. We moeten de zaak in beweging krijgen.
Daar zijn twee redenen voor. Enerzijds is de regio aan het veranderen en vereisen die veranderingen het, en anderzijds, zoals de heer Arlacchi heeft gezegd, vereist de verandering in de regio dat we erkennen dat Egypte, - niet dat ik denk dat Egypte een militair probleem met Israël wil creëren -, dat een democratisch Egypte die kwestie opnieuw zal willen bekijken. Ik denk dat dat in het belang van beide partijen is. Ik denk echt dat het evenzeer in het belang van de Israëlische bevolking is als dat het in het belang van de Palestijnse bevolking is om nu een oplossing te vinden. Dat zou een heel belangrijk onderdeel van een veilige, stabiele regio kunnen zijn. Dat heb ik steeds gezegd en dat zal ik blijven zeggen, tegen al onze partners, waaronder iedereen in het Kwartet.
Mijnheer Belder, we moeten inderdaad, zoals u hebt gezegd, rechtstreekse onderhandelingen tot stand brengen, maar dat moeten we doen door ervoor te zorgen dat de standpunten van de partijen geloofwaardig zijn en ook geloofwaardig voor de andere partij zijn. Het is echt belangrijk dat de Palestijnen aan de onderhandelingstafel kunnen plaatsnemen met steun van de Arabische Liga. Ik ben over dit onderwerp in gesprek met Amr Moussa, die ik in Caïro opnieuw zal ontmoeten. Hij zal de Arabische Liga in mei verlaten, op 14 mei dacht ik. Hij wordt presidentskandidaat in Egypte, als ik het goed begrijp. Het is heel belangrijk dat de Palestijnen de bevolking meekrijgen. Dat is belangrijk voor hen en dat is ook belangrijk voor Israël en voor de veiligheid van beide partijen. Dit is nauw verbonden met onze pogingen om ervoor te zorgen dat vooruitgang wordt gekoppeld aan de zekerheid dat de onderhandelaars hun bevolking en de andere partners die daarvoor nodig zijn mee zullen krijgen.
Mijnheer Lambsdorff, dank u voor uw opmerkingen. Ik denk dat het Kwartet een heel belangrijk vehikel is, maar dat het niet alles is. Ik probeer te bereiken dat we op dit gebied vooruitgang boeken. Ik heb sterk het gevoel dat we een belangrijke rol hebben gespeeld. Ik denk dat we de afgelopen weken en maanden een buitengewoon belangrijke rol hebben gespeeld bij het in stand houden van het momentum. We moeten verdere stappen zetten en we moeten naar een hogere versnelling schakelen. De bijeenkomsten met de afgezanten van het Kwartet die nu plaatsvinden zijn een kans die we moeten benutten. Toen de afgezanten vorige week in Brussel arriveerden, heb ik een uur met ze gesproken over de mogelijkheden die ik zie en om ze te doordringen van het feit dat het belangrijk is om deze bijeenkomsten met de Israëli's en de Palestijnen te benutten. Het maakt me niet uit waar we de afgezanten ontmoeten. Ik begrijp van de Palestijnen en van de Israëli's dat ze soms zeer nerveus zijn over wat er allemaal gebeurt. Dus als we naar Jeruzalem gaan om de Israëlische onderhandelaar te ontmoeten, maakt het mij niet uit waar we dat doen. Laten we gewoon de bijeenkomsten houden. Het is feitelijk voor het eerst dat de afgezanten de onderhandelaars ontmoeten en de kans hebben om de standpunten te onderzoeken op een wijze waarop we dat nog niet eerder hebben gedaan. Dat is wat voor mij telt.
Toen ik Gaza en Kerem Shalom noemde, probeerde ik echt niet te suggereren dat er maar één grensovergang is. We hebben de infrastructuur van de grensovergangen in zijn geheel bekeken, omdat wanneer ik in Gaza met ondernemers speek, maar ook wanneer ik met jongeren spreek - vorig jaar heb ik een bezoek gebracht aan de zomerscholen die we financieren -, ik tot de conclusie kom dat het voor Gaza van het grootste belang is om de economie zo snel mogelijk aan de praat te krijgen. Ik respecteer het feit - en elke keer dat ik daar ben en wordt bijgepraat, spreek ik met de Israëlische generaal die verantwoordelijk is voor het openen van grens - dat er enige beweging zichtbaar is. Ik waardeer dat. We wilden er echter voor zorgen dat er weer goederen konden worden uitgevoerd, wat van cruciaal belang is voor de grensovergangen en voor de economie. Want als je geen economie hebt, helpt het minder goed wanneer je alleen goederen kunt importeren dan wanneer je ook goederen kunt exporteren. Dus het is belangrijk dat we daaraan hebben bijgedragen dat dat is gebeurd.
Bij Kerem Shalom zagen we dat we drie dingen konden doen. In de eerste plaats konden we iets aan de infrastructuur doen - de weg die het mogelijk zou maken om de grensovergang vaker te gebruiken. In de tweede plaats konden we de apparatuur leveren om het scannen sneller te laten verlopen, zodat de goederenstroom op gang zou kunnen komen. En in de derde plaats konden we, als onderdeel van onze missie, de Palestijnse bevolking opleiden. Dat zal 3,5 miljoen euro gaan kosten. We kunnen het en we staan klaar om te beginnen. De reden is dat, hoewel ik graag een veel grotere oplossing voor Gaza wil zien, het belangrijk is dat we onze hulp aanbieden om ervoor te zorgen dat dingen die de situatie kunnen verlichten sneller gebeuren. Dat bedoelde ik toen ik Kerem Shalom noemde. We hebben ook naar Karni gekeken. Er zijn andere grensovergangen waar we naar gekeken hebben, maar dit is de grensovergang waar we nu meteen een specifieke bijdrage kunnen leveren. En dat zullen we ook proberen, maar dat verandert niets aan de basispremisse die we hebben geformuleerd, namelijk dat de grensovergangen open moet zijn, dat mensen zich vrij moeten kunnen bewegen en dat dit zo snel mogelijk moet worden gerealiseerd.
Ik wil tegen de heer Campbell Bannerman zeggen dat ik het niet erg vind dat u me aanvalt, maar laten we ons wel bij de feiten houden. Het grootste deel van het geld waar u het over hebt - er is zelfs meer - wordt buiten de Dienst uitgegeven. Dat is niet voor de Dienst zelf bedoeld. Dat geld wordt gebruikt om democratieën op te bouwen, de mensenrechten te ondersteunen, het instrument voor stabiliteit en democratie te gebruiken, enzovoort, zaken waarvan ik weet dat u en andere leden van uw fractie - en ik denk iedereen in dit Huis - ze voor honderd procent steunen. U wilt dat we de bevolking van Egypte steunen, en de bevolking van Tunesië, en de bevolking van Libië. Welnu, daar gebruiken we dat geld voor. De begroting van de Europese Dienst voor extern optreden is 460 miljoen euro. Daaruit worden 135 delegaties gefinancierd, het centrale personeel, alles wat we overal ter wereld doen. Dat is minder dan 50 procent van de begroting van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken. Dus als u mij daarover wilt aanvallen, is dat prima, maar dan moet u me er niet van beschuldigen dat ik miljarden euro gebruik om een fonkelend nieuw gebouw neer te zetten of andere dingen doe. Dat is het bedrag dat ik op dit moment met deze begroting kan besteden. Ik zal dat geld zo goed mogelijk besteden, aan zaken waarin ik geloof en waarin dit Huis gelooft. De rest is bedoeld om aan andere mensen te geven om te bereiken wat wij vinden dat moet worden bereikt.
Ik ben te lang aan het woord geweest, maar, mijnheer Arlacchi, het is waar dat de dingen in het Midden-Oosten aan het veranderen zijn en dat de voorwaarden aan het veranderen zijn. Het is heel interessant, terwijl we het platform bouwen waarop we actief zijn, om te kijken naar het potentieel in de regio - of dat nu in Libanon is, en wat daar mogelijk zou kunnen gebeuren, of in het vredesproces, en zeker ook in Egypte, maar ook in Jordanië, waar ik vaak spreek met de minister van Buitenlandse Zaken. We hebben het over de kansen die er zijn. Ik denk dat dit het moment is waarop we echt dingen kunnen veranderen.
Ik wil alleen nog iets zeggen over de relaties die we onderhouden. Ik werk hard aan de relatie met Israël en aan de relatie met de Palestijnen en ik praat veel met mensen. Ik praat met de leiders van beide partijen, urenlang onder vier ogen, maar ook met andere mensen erbij in vergaderingen. Ik waardeer die gesprekken zeer, en ik kan u vertellen dat de Europese Unie in beide landen wordt gerespecteerd, en dat wil ik graag zo houden, want dat is belangrijk om tot een tweestatenoplossing te komen. Beide zullen me vertellen waar ze ontevreden over zijn. Ik ben blij dat ze dat doen, maar ik denk dat ze respect hebben voor de positie die wij proberen in te nemen. We hebben geen marginale rol. We hebben een realistische rol. De rol die we kunnen spelen is er een die ik begrijp en die ik zo goed mogelijk probeer in te vullen. Het is niet in mijn macht om bepaalde dingen te doen, maar we kunnen wel onze economische en politieke macht - in de beste zin van het woord - gebruiken om te proberen dit proces te ondersteunen. Ik besteed hier waarschijnlijk meer energie aan dan aan enig ander onderwerp.
Mevrouw Dodds heeft gevraagd of het nabuurschapsbeleid was mislukt. Dat is niet het geval, maar het past ongetwijfeld wel in de categorie 'kan beter'. Lang geleden is al gezegd dat we dit beleid moesten herzien. Commissaris Füle en ik zijn daar inmiddels mee begonnen. De gebeurtenissen van de afgelopen weken hebben laten zien dat dat nodig is om het beleid effectiever te maken, zodat we beter in staat zijn om te bereiken wat we willen, flexibeler kunnen zijn en kunnen erkennen dat voor verschillende landen verschillende benaderingen nodig zijn, die resultaten opleveren voor de bevolking, resultaten die tegemoetkomen aan de wensen van de bevolking op basis van de waarden en de aspiraties die we zelf en voor hen willen realiseren.
Ik heb de post van speciale afgezant bij de adjunct-secretaris-generaal voorlopig opgewaardeerd, omdat ik denk dat het belangrijk is dat de afgezant van het Kwartet iemand is die absoluut weet waar ze het over heeft en die onze politiek directeur is. Ik dank de heer Otte voor zijn bijdrage. Zodra mevrouw Schmid haar werkzaamheden heeft afgerond en we zien welke kant we opgaan, zal ik bekijken wat we verder moeten doen om ervoor te zorgen dat we goed vertegenwoordigd zijn in de regio.
Tot slot, mijnheer Swoboda, hebt u me een vraag gesteld over het Iraanse schip. Zoals ik het begrijp, hebben de Iraniërs gezegd dat ze een trainingsmissie uitvoerden in verband met hun acties om de piraterij voor de kust van Somalië te bestrijden. Op basis daarvan is toestemming gegeven om door het kanaal te varen. Voor zover ik weet - en dat is de meest recente informatie die ik heb, omdat ik daar natuurlijk meteen naar heb gevraagd - was er voor Egypte daarom geen enkele aanleiding om de toegang te weigeren. Of het echt om een trainingsmissie ging, is weer een andere kwestie.
Geachte afgevaardigden, ik dank u zeer voor dit debat. Ik hoop dat ik in mijn antwoord zo veel mogelijk punten heb behandeld.
De Voorzitter
Barones Ashton, we willen u hartelijk bedanken aangezien u een zware dag achter de rug hebt. U hebt vandaag in het Parlement grote inzet getoond en we danken u voor uw aanwezigheid en uw voortreffelijke en uitvoerige antwoorden.
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Elena Băsescu
schriftelijk. - (RO) De situatie in het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied bevindt zich op een kwetsbaar punt, zoals de hoge vertegenwoordiger al zei in haar toespraak. Ik ben van mening dat dit een goede gelegenheid voor de EU is om zich te concentreren op het vredesproces in de regio. Israël is een van de grootste handelspartners in de EU en studenten uit heel Europa kunnen terecht bij studiecentra in Israël dankzij de internationale universitaire uitwisselingsprogramma's.
Daarnaast wil ik melden dat de uitdagingen van de toekomst nu al gestalte krijgen in het Midden-Oosten. Het beheer van drinkwater is hier een voorbeeld van. De Arabische revoluties hebben geleid tot een instabiel klimaat in het Middellandse Zeegebied, met bijzondere gevolgen voor Israël. Onlangs is vanwege dergelijke veiligheidsrisico's een grensovergang gesloten, waardoor nu alleen Kerem Shalom nog een volledig veilige grensovergang is voor goederenvervoer. De Israëlische autoriteiten richten hun inspanningen bij deze locatie op een normale doorstroom van personen en goederen. Wat dat betreft is het mijns inziens cruciaal dat de onderhandelingen voor een vreedzame oplossing zo snel mogelijk worden hervat. De betrokkenheid van de EU bij dit proces kan de steun bieden die nodig is om deze dialoog onder ideale omstandigheden te houden.
Dominique Baudis
schriftelijk. - (FR) De omwentelingen in de Arabische wereld mogen onze aandacht niet afleiden van het vredesproces in het Midden-Oosten. Integendeel, ze vormen een kans die we moeten grijpen. In Palestina zullen vóór de zomer presidents- en parlementsverkiezingen worden gehouden, en de Palestijnse Autoriteit wil legitieme instellingen tot stand brengen en haar veiligheid ter hand nemen. De voortdurende bouw van Israëlische nederzettingen is een onrecht en een provocatie voor de Palestijnen. Vandaag hebben we de kans, met deze wind van vrijheid die over de hele Arabische wereld blaast, om de onderhandelingen nieuw leven in te blazen. De EU moet het voortouw nemen om ze nieuw leven in te blazen. Waarom zouden we dat niet doen in het kader van de Unie voor het Middellandse Zeegebied?
