Tura pytań (pytania do Rady) 
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0002/2010).
Witam pana ministra na pierwszej turze pytań do prezydencji hiszpańskiej.
Następujące pytania są skierowane do Rady.
Pytanie 1 nie będzie omawiane, ponieważ zagadnienie, którego dotyczy znajduje się już w porządku dziennym tej części posiedzenia.

Przedmiot: Zapaść kredytowa/Pożyczki dla biznesu
W grudniu niemiecki minister gospodarki oznajmił, że Niemcy doświadczyłyby nowej zapaści kredytowej, gdyby banki nie pożyczały więcej, szczególnie małym i średnim przedsiębiorstwom. Jest to problem, który może stawać się coraz bardziej powszechny w całej UE.
Jakie specyficzne działania podejmuje Rada, aby zapewnić, że banki mogą udzielać pożyczek przedsiębiorstwom tak, aby mogły się one utrzymywać, tworząc miejsca zatrudnienia i wzrost oraz wpływając na wzrost gospodarczy?
Diego López Garrido
Kwestia zapewnienia przedsiębiorstwom wystarczającego dostępu do kapitału, a także działania podejmowane w tym celu przez państwa członkowskie to sprawy, którym - jak państwu wiadomo - Rada od pewnego czasu poświęca wiele uwagi.
W styczniu ubiegłego roku Rada zauważyła, że państwa członkowskie podjęły zdecydowane i stanowcze działania zmierzające między innymi do uwolnienia rynków kredytowych. Wiosną Rada Europejska podkreśliła ważne znaczenie dalszego stosowania środków naprawy gospodarczej i wezwała Komisję i Radę do przeprowadzenia oceny efektywności przyjętych środków i przedłożenia sprawozdania Radzie Europejskiej w czerwcu.
Rada Europejska obradująca w czerwcu dokonała oceny efektywności przyjętych przez państwa członkowskie środków, służących wspieraniu sektora finansowego, i sytuacji na rynkach finansowych pod względem ich stabilności i funkcjonowania. Informacje zwrotne na temat wyników oceny zostały przekazane w formie sprawozdania dla samej Rady Europejskiej. To znaczy sprawozdanie zostało przekazane Radzie Europejskiej przez Radę, czyli Radę Ministrów. Sprawozdanie miało charakter pozytywny. Stwierdzono w nim, że w państwach członkowskich istnieją mechanizmy i gwarancje dokapitalizowania, i że państwa członkowskie odegrały kluczową rolę w powstrzymaniu tendencji samonakręcającej się spirali. Chciałbym przypomnieć, że z końcem 2008 roku całemu systemowi finansowego groziło załamanie.
Nastąpiły zatem pozytywne zmiany polegające na umożliwieniu bankom dostępu do światowych źródeł finansowania, a dzięki temu zwiększenia strumienia kredytów do gospodarki realnej. Rada wysoko oceniła środki przyjęte przez państwa, które w znacznym stopniu przyczyniły się do utrzymania otwartych kanałów kredytowych.
Obecnie sektor bankowy nawet teraz znajduje się pod pewną presją związaną z dokapitalizowaniem, i dlatego Rada wezwała państwa członkowskie do dokonania we własnym zakresie operacji dokapitalizowania lub odtworzenia bilansów w celu zmniejszenia niepewności i łatwiejszego dostępu do kredytów.
Rada zauważyła, że do ubiegłego miesiąca - grudnia - państwa członkowskie podjęły wiele działań zmierzających do przywrócenia stabilności finansowej. Podkreśliła jednak, że poprawa sytuacji jest niezbyt trwała i zwróciła się do Europejskich Organów Nadzoru Bankowego z prośbą o regularne dostarczanie informacji o kwotach kapitału dostępnych jako dodatkowe kredyty.
Obecnie dysponujemy wieloma środkami: monitorowaniem przez Radę z jednej strony i wytycznymi Rady Europejskiej z drugiej. W rezultacie nastąpiła poprawa. Europejski Bank Centralny ze zrozumiałych względów podejmuje działania w celu zapewnienia płynności sektora bankowego, a przede wszystkim - dostępu przedsiębiorstwom do kredytów.
Gay Mitchell
Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie powiedzieć panu ministrowi, że zgodnie z moimi doświadczeniami niektóre banki - nie wszystkie, ale niektóre, być może nawet wiele z nich - zachowywały się w sposób nieodpowiedzialny w czasie rozwoju rynków finansowych, a niektóre banki - być może, powtórzę jeszcze raz, nie wszystkie, ale wiele z nich - w dalszym ciągu wykazuje brak odpowiedzialności w czasie tych obiecujących tygodni i miesięcy przywracania koniunktury.
Wiadomo mi na przykład o jednym, konkretnym przedsiębiorstwie w Dublinie, bardzo dobrze zarządzanym, którego właściciel skrupulatnie wywiązuje się ze swoich zobowiązań, a mimo to bank jest daleki od udzielenia mu pomocy. Skorzystał z okazji, żeby zmniejszyć przedsiębiorcy limit kredytu w rachunku bieżącym i naraził na kłopoty w działalności rentowne przedsiębiorstwo, przedsiębiorstwo, które przetrwa recesję.
Proszę, panie ministrze, zająć się tymi bankami, proszę im powiedzieć, że powierzamy im pieniądze podatników i oczekujemy, że będą uwzględniały interesy obywateli, a nie tylko interesy swoich akcjonariuszy - niektórzy z nich to bardzo bogaci akcjonariusze.
Diego López Garrido
Muszę panu posłowi powiedzieć, że moim zdaniem Rada i instytucje europejskie wykonują bardzo pożyteczną pracę. Uważam, że wykonały dobrą robotę i mają ważny udział w niedopuszczeniu do załamania płynności w całej gospodarce.
Ecofin stosował środki - i w dalszym ciągu stosuje - przyjęte przez państwa członkowskie. Robi to systematycznie. Na przykład obecnie Ecofin prowadzi obserwacje, w jaki sposób udostępniane są gwarancje udzielone bankom, czy w sektorze finansowym istnieją ograniczenia dla przedsiębiorstw, jak odbywa się finansowanie kredytów przez Europejski Bank Centralny.
Chciałbym po prostu powiedzieć, że w dniu 7 grudnia 2009 r., Jean-Claude Trichet, prezes Europejskiego Banku Centralnego, sam powiedział, że nie ma ograniczeń w zakresie pożyczania bankom środków z Europejskiego Banku Centralnego. Nie ma ograniczeń. Jeżeli są banki, które z tej możliwości nie korzystają, to jest już sprawa każdej z tych instytucji finansowych, jednak ze strony Unii Europejskiej ani Europejskiego Banku Centralnego nie istnieją ograniczenia w żadnej formie.
W każdym razie Rada i Parlament Europejski są oczywiście bardziej niż zadowolone, że będą analizować obecne dyrektywy, omawiane w związku z do systemami nadzoru finansowego, czy też wszystkie inne, inicjatywy Komisji dotyczące tej dziedziny.
Catherine Greze
(FR) Pani przewodnicząca! Jednym z priorytetów prezydencji Rady jest zwiększenie wpływu UE na arenie międzynarodowej, a szczególnie w Ameryce Łacińskiej.
Ale o jakim wpływie mówimy? Przy obecnej koncepcji stosunków międzynarodowych niewiele jest miejsca dla demokracji i praw człowieka. Czy Rada zamierza wykorzystać umowy o wolnym handlu w Ameryce Łacińskiej do wspierania systemów, w których nieustannie łamie się prawa człowieka?
Chciałabym podać przykład z Peru, gdzie akty przemocy w Bagua są przerażającą ilustracją sposobu współpracy rządu z firmami międzynarodowymi; ze względów finansowych konfiskuje się ziemię należącą do rdzennej ludności. Już prawie 70 % ziemi jest w rękach międzynarodowych korporacji i spółek węglowych.
Innym znamiennym przykładem jest Kolumbia, najbardziej niebezpieczny kraj dla związków zawodowych, jeśli wziąć pod uwagę setki ludzi tam zamordowanych. Moje pytanie jest następujące: czy zamierza pan uwzględnić po raz kolejny kwestię praw człowieka jako jeden z podstawowych aspektów polityki zagranicznej UE wobec Ameryki Łacińskiej?
Przewodnicząca
Bardzo mi przykro, ale pytanie pani poseł nie ma żadnego związku z ostatnim pytaniem. Nie wiem, czy pani poseł miała okazję uczestniczyć już w turze pytań, więc pragnę wyjaśnić, że może pani zadać pytanie dodatkowe mające związek z pytaniem głównym. Przepraszam, ale muszę uznać pytanie pani poseł za zupełnie bez związku. Proponuję zapoznać się z regulaminem.
O ile mi wiadomo, nie było pytań dodatkowych w czasie, gdy zamknęłam ostatnie pytanie. A zatem będę kontynuować, chyba że ktoś z państwa chce jeszcze zadać pytanie na temat zapaści kredytowej/pożyczek dla biznesu.
Proszę panie pośle Zemke, jeśli tych zagadnień dotyczy pana pytanie. Ma pan 30 sekund.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Tak, dokładnie o to mi chodzi.
My dokładnie wiemy, że panuje bardzo różna sytuacja w różnych państwach. W związku z tym, jeśli chodzi o pomoc dla biznesu, chciałem zadać pytanie dotyczące sytuacji w Grecji, ponieważ w tym kraju mamy dzisiaj najcięższy kryzys - czy są w związku z tym przewidywane tam jakieś specjalne działania?
Diego López Garrido
Moim zdaniem jest to pytanie na później, ponieważ ma związek z pytaniem dotyczącym tego samego zagadnienia. Chciałbym prosić pana posła, by poczekał na odpowiedź, a ja udzielę jej, odpowiadając na pytanie, które znajduje się w porządku dziennym i odnosi się do tej samej sprawy.
Mam na myśli pytanie numer 9., które jest na liście, a według obecnej kolejności pytanie numer 8, skierowane przez panią poseł Kratsę-Tsagaropoulou dotyczące sytuacji gospodarczej w Grecji.
urzędujący przewodniczący Rady. (ES) Mam na myśli pytanie numer 9, które jest na liście, a według obecnej kolejności pytanie numer 8, skierowane przez panią poseł Kratsę-Tsagaropoulou, dotyczące sytuacji gospodarczej w Grecji.
Przedmiot: Integracja Kosowa z UE
Jakie kroki planuje podjąć Rada, aby uwzględnić postulat Parlamentu Europejskiego dotyczący włączenia Kosowa do programów UE, strategii przedakcesyjnych i procesu z Tesalonik, niezależnie od kwestii statusu?
Diego López Garrido
Rada zawsze powtarzała, że istnieje możliwość przystąpienia państw regionu Bałkanów Zachodnich do Unii. Jest ono niewątpliwie częścią polityki zagranicznej, w tym przypadku polityki sąsiedztwa, a także polityki w zakresie rozszerzenia Unii Europejskiej.
Dlatego też ostatnio, na posiedzeniu w grudniu 2009 r., Rada potwierdziła potrzebę przestrzegania pewnych uczciwych warunków w kontekście procesu stabilizacji i stowarzyszenia Bałkanów.
Rada już wcześniej stwierdziła, że w sprawie Kosowa państwa członkowskie podejmują decyzje zgodnie z praktyką krajową i prawem międzynarodowym.
Jak państwu wiadomo jednostronne ogłoszenie niepodległości przez Kosowo jest obecnie przedmiotem postępowania toczącego się przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości. W każdym razie Rada zawsze brała pod uwagę Kosowo w stosunkach politycznych z Bałkanami i między państwami członkowskimi a rządami został osiągnięty konsensus, na przykład w sprawie liberalizacji wiz, z której Kosowo - tak zawsze uważała Rada - powinno korzystać. Ponadto z zadowoleniem został przyjęty komunikat Komisji Europejskiej w sprawie środków mających na celu wzmocnienie rozwoju politycznego i społeczno-gospodarczego Kosowa.
Rada zwróciła się do Komisji z prośbą o przyjęcie niezbędnych środków w celu wspierania postępów Kosowa na drodze do Unii Europejskiej, zgodnie z europejskimi planami wobec regionu, do których wcześniej nawiązałem.
Rada zachęcała Komisję, oczywiście w ramach konsensusu, do włączenia Kosowa do udziału w programach Unii Europejskiej, objęcie Kosowa nadzorem gospodarczym i finansowym, a także do uruchomienia drugiego komponentu pomocy przedakcesyjnej i intensyfikacji dialogu w sprawie procesu stabilizacji i stowarzyszenia.
Te konkluzje zostały zatwierdzone podczas ostatniego szczytu Rady Europejskiej, który odbył się 10 i 11 grudnia 2009 r.
Bernd Posselt
(DE) Panie urzędujący przewodniczący! Mam kolejne dwa konkretne pytania. Po pierwsze, czy pana zdaniem w trakcie prezydencji hiszpańskiej uda się nam osiągnąć postęp w uzgodnieniach w sprawie przepisów wizowych dla Kosowa, żeby ten kraj nie był więzieniem w rejonie wolnych Bałkanów? Po drugie, jakie próby zamierza pan podjąć w przyszłości, żeby skłonić państwa członkowskie, które nie uznają Kosowa, by to zrobiły? Kwestią podstawową są jednak - jak już powiedziałem - przepisy wizowe.
Diego López Garrido
Do sprawy wiz odniosę się nieco później.
Rada zawsze uważała, że Kosowo również powinno korzystać z systemu wizowego i ewentualnej liberalizacji wiz w całym regionie. Jak panu wiadomo, Komisja pracuje nad szczegółami tego systemu. Po pierwsze, nad wprowadzeniem ułatwień wizowych, a następnie nawet nad zniesieniem obowiązku wizowego, by mogła przedstawić wniosek Radzie. Oczywiście pewne wymagania w związku z wizami muszą być spełnione, dlatego też Komisja współpracuje z zainteresowanymi krajami, w tym wypadku z Kosowem, i regularnie przekazuje informacje Radzie.
Liberalizacja wiz, którą być może zostaną objęte kraje sąsiadujące z Unią Europejską, jest koncepcją z pewnością akceptowaną przez Radę i prezydencję hiszpańską i w moim przekonaniu jest to jeden z kierunków politycznych, który musimy zdecydowanie propagować w Europie w ciągu najbliższych miesięcy, w dziedzinie mobilności, zdolności do komunikowania się i poruszania się nie tylko w Unii Europejskiej, ale we wszystkich obszarach położonych na jej obrzeżach. Moim zdaniem korzyści wynikną stąd dla obu stron: dla Unii Europejskiej, która przyznaje te wizy, i dla tych krajów, które muszą oczywiście również uczynić to samo na zasadzie wzajemności.
Andreas Mölzer
(DE) Panie urzędujący przewodniczący! Czy we wszystkich inicjatywach, które Rada podejmuje w związku z Kosowem, zostaną odpowiednio uwzględnione punkt widzenia Serbii i informacje, które ten kraj przekazuje? Niezależnie od kwestii terytorialnej Kosowa Serbia jest oczywiście najważniejszym państwem w kontekście procesu włączenia Bałkanów Zachodnich do UE i tym, które powinniśmy uwzględniać we wszystkich podejmowanych przez nas przedsięwzięciach.
Nikolaos Chountis
(EL) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Lópezie Garrido! Szanuję stanowisko pańskiego państwa, Hiszpanii, które nie uznało niepodległości Kosowa, i niedawno podjętą decyzję o wycofaniu wojsk hiszpańskich, które do tej pory stacjonowały w Kosowie.
Ponieważ mamy okres kryzysu gospodarczego, pozwolę sobie zadać prozaiczne pytanie: jakie były koszty utrzymywania tam wojsk hiszpańskich? Czy może pan wypowiadać się na temat stanowiska mojego kraju, Grecji, która ma taki sam kontyngent w Kosowie, a jak wszyscy wiemy, boryka się z problemami gospodarczymi? Czy utrzymanie żołnierzy w Kosowie jest na pewno słuszne?
Diego López Garrido
W nawiązaniu do pierwszego pytania o Serbię: oczywiście Serbia jest najsilniejszym krajem w rejonie Bałkanów Zachodnich. Zawsze musimy ją brać pod uwagę w każdej dziedzinie polityki, w tym wypadku w polityce dotyczącej perspektyw europejskich, która jest polityką Unii Europejskiej względem Bałkanów Zachodnich.
Istnieją rzecz jasna ostatnie uzgodnienia, o których się państwo dowiecie, w sprawie liberalizacji wiz dla Serbii. Również zupełnie niedawno, po impasie w negocjacjach związanych z przejściowym układem stowarzyszeniowym, które zostały przerwane, Serbia złożyła formalny wniosek o przyjęcie do Unii Europejskiej.
Zakładając, że zostanie przyjęta, opowiadamy się za stosowaniem przepisów wspólnotowych, za zbadaniem tych kwestii przez Komisję, wydaniem opinii technicznej i właściwym rozstrzygnięciem, czy istnieją realne możliwości rozpoczęcia negocjacji w sprawie przystąpienia pod kątem kryteriów kopenhaskich. A zatem Serbia oczywiście jest krajem o ogromnym znaczeniu w regionie i w naszym przekonaniu ma przed sobą perspektywę europejską. Większość członków Rady, która obecnie jest jednomyślna, opowiedziała się za odblokowaniem układu przejściowego i zdecydowanie popiera stowarzyszenie Serbii.
Szanowni państwo! Zapytaliście mnie o sprawę Kosowa, która wchodzi w zakres polityki krajowej i podlega wewnętrznej decyzji rządu hiszpańskiego. Wiecie państwo, że jestem tu jako przedstawiciel Rady, nie jednego konkretnego kraju, tylko Rady, a zatem w tym wypadku, niezależnie od tego, czy mam konkretne dane, a tych, o które państwu chodzi właściwie nie znam, nie mogę wypowiadać się w imieniu jednego państwa, ponieważ występuję w imieniu Rady Europejskiej, instytucji reprezentującej 27 państw.
Przedmiot: Niszczenie tropikalnych lasów deszczowych
Czy w świetle wyników światowej dyskusji na temat zmian klimatu, jaka miała miejsce podczas grudniowego szczytu w Kopenhadze, Rada zgadza się ze stwierdzeniem, że europejskie rolnictwo przyczynia się do wytwarzania emisji CO2, oraz że niszczenie tropikalnych lasów deszczowych Amazonii w jeszcze większym stopniu przyczynia się do emisji CO2 niż europejska produkcja rolna?
Diego López Garrido
Rada zdecydowanie zgadza się z panem, panie pośle Higgins, że rolnictwo i wylesianie są czynnikami, które mają wpływ na emisję CO2 do atmosfery.
Trudno jest stwierdzić, który z tych dwóch czynników ma większy wpływ. Jest to zagadnienie wymagające dyskusji naukowej, a nie politycznej. W każdym razie działania należy podjąć w obu tych obszarach równocześnie i zawsze w taki sposób się postępuje.
Zajmując się sprawą zrównoważonego rolnictwa, zawsze osiągaliśmy postępy w obu tych obszarach. Efektem takiego podejścia były nawet zmiany w polityce dotyczącej rozwoju obszarów wiejskich Unii Europejskiej. W ramach przeglądu reformy WPR ta kwestia jest brana pod uwagę w związku z łagodzeniem skutków zmian klimatycznych i dostosowywaniem się do nich. Jak państwu wiadomo w kontekście rozwoju polityki europejskiej, wspólna polityka rolna jest uważana za istotny czynnik, który trzeba uwzględniać w szerszej polityce przeciwdziałania zmianom klimatycznym.
W 2008 roku Rada poparła wnioski Komisji w sprawie problemu wylesiania. Komisja zaproponowała, by utrata terenów leśnych, które ciągle znikają w bardzo szybkim tempie, została powstrzymana do 2030 roku, i by masową wycinkę lasów tropikalnych ograniczyć co najmniej o 50 % do 2020 roku w stosunku do obecnego stanu.
Musimy więc pomóc we wspieraniu zrównoważonej gospodarki leśnej. Przeciwdziałanie wylesianiu i niszczeniu lasów jest rzecz jasna jednym z celów prezydencji hiszpańskiej. Zdajemy sobie sprawę z konieczności stosowania niektórych instrumentów, które Unia Europejska ma do swojej dyspozycji, na przykład, prawnie niewiążącego instrumentu, w przypadku wszystkich rodzajów lasów, i planu działań Unii Europejskiej w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa, który przewiduje na przykład stworzenie ram prawnych dla zapobiegania przywozowi nielegalnie pozyskanego drewna.
Stanowisko Unii Europejskiej w tej sprawie jest zgodne i - pomimo rozczarowania o różnym nasileniu w związku niepowodzeniem w osiągnięciu niektórych celów w Kopenhadze - pewne kwestie techniczne, dotyczące znaczenia wyrębu lasów tropikalnych, które muszą być rozważone w krajach rozwijających się jako główny aspekt zapobiegania emisji CO2, zostały wyjaśnione.
Należy ponadto powiedzieć, że podczas konferencji została przyjęta decyzja w sprawie środków mających na celu ograniczenie wylesiania i niszczenia lasów oraz zwiększenia wsparcia na rzecz poprawy zdolności krajów rozwijających się.
Jim Higgins
Chciałbym życzyć prezydencji hiszpańskiej wszelkiej pomyślności. Myślę, że jesteście gotowi do bardzo dobrego startu w tym tygodniu. A zatem, ¡viva España!
Mogę tylko powiedzieć w nawiązaniu do samego pytania, że drzewa są pochłaniaczami dwutlenku węgla, ponieważ absorbują CO2 pochodzący z emisji. Cała tragedia w dorzeczu Amazonki, którego 60 % znajduje się w Brazylii, polega na tym, że bezwzględne niszczenie pięknych lasów Amazonii jest ewidentne: do tej pory na przykład zniszczono 4,1 miliona km2. Likwiduje się pochłaniacze dwutlenku węgla, niszczy formy egzystencji ludności, choćby dlatego, że amazońscy Indianie są wysiedlani z tych terenów, po trzecie, wiemy, że normy produkcji rolnej zupełnie nie odpowiadają normom UE.
Czy wobec tego naprawdę możemy coś zrobić, czy tylko tak debatować?
Diego López Garrido
Panie pośle Higgins! Chciałbym powiedzieć, że zdecydowanie podzielamy pana refleksje i że to prawda, iż w przypadku różnorodności biologicznej celem hiszpańskiej prezydencji jest wzmocnienie ochrony i zrównoważonego użytkowania terenów, to znaczy wypracowanie nowoczesnej wizji w kontekście różnorodności biologicznej. Będzie to jeden z głównych punktów, jeden z priorytetów naszej prezydencji.
Jestem panu wdzięczny za tę ocenę na dobry początek naszej prezydencji. Muszę również panu powiedzieć, że na początku tego roku Komisja ma zamiar przedstawić zieloną księgę w sprawie ochrony lasów. Mogłaby to być bardzo ważna inicjatywa i będą prowadzone prace w tym zakresie w celu reagowania na zjawiska, które przyczyniają się do niszczenia tych obszarów. Wymienił pan kilka z tych zjawisk, są także inne, na przykład szkody spowodowane przez pożary lasów.
Istnieje wiele innych kwestii wymagających rozważenia; jedno jest pewne, że nadejdzie ważny czas na walkę z dewastacją drzew - skoncentrowanie się na niej bardzo dobrze pasuje do strategii na rzecz różnorodności biologicznej - i że bez wątpienia będzie to jeden z najważniejszych aspektów działań podejmowanych przez Unię Europejską w tym roku.
Chris Davies
Jestem dobrej myśli, ponieważ jednym z niewielu pozytywnych wyników konferencji w Kopenhadze jest obszerne porozumienie w sprawie mechanizmu, który umożliwi krajom rozwiniętym wnoszenie wkładu finansowego na rzecz zapobiegania niszczeniu lasów tropikalnych.
A zatem, czy pan minister przyzna, że jednym z celów prezydencji hiszpańskiej powinno być nadanie znaczenia temu porozumieniu i rzetelne określenie przez Europę, w jakim stopniu jesteśmy gotowi zaangażować się na rzecz przeciwdziałania niszczeniu lasów deszczowych?
Franz Obermayr
(DE) Panie urzędujący przewodniczący Rady! Wszyscy wiemy, że wprowadziliśmy zezwolenia w celu ograniczenia emisji CO2, i z tym wiąże się moje pytanie. Nie tak dawno ujawniono ciemne interesy i nadużycia w systemie handlu emisjami. W jakim zakresie te oskarżenia zostały zbadane, czy w dalszym ciągu prowadzi się w ich sprawie śledztwo i czy w związku z zaistniałą sytuacją planowane są jakieś zmiany?
Diego López Garrido
Zgadzam się z pierwszym przedmówcą. Uważam, że stanowisko pana posła jest zgodne z tym, co powiedzieliśmy. Musimy zająć się problemem wycinania lasów tropikalnych w krajach rozwijających się. Działania mają zasadnicze znaczenie dla poprawy zdolności krajów rozwijających się, również z pożytkiem dla nich, i trzeba je podejmować z udziałem rdzennej ludności lokalnej i w drodze ustanowienia krajowych systemów kontroli leśnictwa.
W moim przekonaniu w Kopenhadze został osiągnięty w tym zakresie istotny postęp i nie można zaprzeczyć, że Unia Europejska zachowuje w tej dziedzinie pozycję wiodącą i przywódczą, podobnie jak w innych obszarach zwalczania zmian klimatycznych. Krytyczne słowa, które można byłoby wypowiedzieć na temat Unii Europejskiej w związku z konferencją w Kopenhadze, powinny dotyczyć niewykorzystanych możliwości, ponieważ można było osiągnąć o wiele więcej.
Unia Europejska chce rozwiązać ten problem bardziej kompleksowo, tak więc kwestie poruszone przez pana posła, ściśle związane z działaniami Unii Europejskiej w dziedzinie zwalczania zmian klimatycznymi, będą oczywiście brane pod uwagę.
Szczególne znaczenie, o czym była już mowa, ma oczywiście to, co robi się w praktyce, czyli wdrażanie środków zwalczania zmian klimatycznych. Część tych środków dotyczy rzecz jasna zapobiegania nadużywaniu poszczególnych instrumentów i na tym po części polega trudność, która może wiązać się z tym, lub każdym innym środkiem, a na nas oczywiście ciąży obowiązek starannego monitorowania.
Przedmiot: Wspólnotowe działania na rzecz zwalczania choroby Alzheimera
Szacuje się, że 8,6 miliona ludzi w Europie cierpi na choroby neurodegeneracyjne, jak choroba Alzheimera, i liczba ta będzie wzrastać zważywszy na starzenie się społeczeństwa w Europie.
Czy Rada może przedstawić dalsze szczegóły dotyczące ostatnio zapowiedzianej inicjatywy wspólnego programowania na rzecz zwalczania tych chorób? Jak Rada wyobraża sobie skoordynowane europejskie działania mające na celu odciążenie pacjentów, ich rodzin i opiekunów?
Diego López Garrido
Rada przywiązuje bardzo dużą wagę do choroby Alzheimera i ogólnie do chorób neurozwyrodnieniowych.
Zwalczanie tej choroby musi być ważnym celem dla Unii Europejskiej. Trzeba równocześnie zdawać sobie sprawę, że zapadalność na chorobę gwałtownie wzrasta i liczba zachorowań podwaja się co 5 lat u osób powyżej 75 roku życia. Eurostat przewiduje, że w grupie osób w wieku 65 lat i powyżej liczba chorych w Unii Europejskiej między rokiem 1995 a 2050 wzrośnie dwukrotnie.
Panie pośle Aylward! W związku z pana pytaniem należy zwrócić uwagę na dwa aspekty. Z jednej strony, pilotażowy program wspólnego planowania, zapoczątkowany już przez Radę, który dotyczy chorób neurozwyrodnieniowych, a w szczególności choroby Alzheimera, jest potrzebny. Został on uwzględniony w programie prezydencji hiszpańskiej, który jest panu znany. Na tej podstawie, jak panu wiadomo, Komisja przedstawiła wniosek, który został przyjęty w konkluzjach Rady w grudniu 2009 roku. Ponadto Rada wzięła pod uwagę rezolucję Izby Parlamentu Europejskiego w sprawie tej pilotażowej inicjatywy. Z drugiej strony, jeśli chodzi o koordynację działań w Europie, Rada podziela pogląd, że zdecydowanie musimy współpracować na szczeblu europejskim w celu zwalczania tej choroby i innych podobnych schorzeń, przede wszystkim dlatego, że trzeba zmniejszyć uciążliwości, których doświadczają pacjenci i członkowie ich rodzin. Szacuje się, że problemy w związku z chorobą jednej osoby odczuwa trzech członków jej rodziny, jeżeli na nich spada ciężar opieki. Ważne jest zatem, żeby w tym zakresie istniała współpraca na szczeblu europejskim.
We wspólnym sprawozdaniu w sprawie ochrony i integracji społecznej, które zostało przyjęte przez Radę w 2008 roku, państwa członkowskie zobowiązały się do zwiększenia dostępu do wysokiej jakości usług, zrównując jednocześnie kompetencje publiczne i prywatne, oraz opiekę formalną i nieformalną. Państwa członkowskie uważają, że świadczenie usług w warunkach domowych lub w ramach społeczności lokalnej jest lepszym rozwiązaniem niż realizowanie ich w ramach opieki instytucjonalnej, choć prawdą jest, że te wysokiej jakości usługi w dalszym ciągu stanowią problem w wielu państwach członkowskich.
Rada i Unia Europejska przedstawiła wytyczne dotyczące tej choroby.
Liam Aylward
Jak słusznie pan powiedział, szacuje się, że do 2050 roku liczba osób w Europie cierpiących na otępienie będzie dwukrotnie większa.
Dlatego też ważne jest, by rządy państw członkowskich zajęły się sprawą szczególnych potrzeb chorych na otępienie i zapewniły podstawowe wsparcie ich opiekunom.
Obecnie jednak w wielu państwach Unii Europejskiej nie ma planów opracowania krajowych strategii na rzecz rozwiązania problemów osób chorych na demencję, stąd więc moje pytanie: W jaki konkretny sposób Rada zamierza wspierać państwa członkowskie, żeby sprawa demencji została uznana za priorytet w ochronie zdrowia publicznego?
Diego López Garrido
W okresie prezydencji hiszpańskiej zamierzamy doprowadzić do ustanowienia dyrektywy, którą uważamy za bardzo ważną, w sprawie nowoczesnych sposobów leczenia i pomocy w przypadku chorób przewlekłych i niezakaźnych. Do tych problemów należy się odnieść na najwyższym szczeblu i z tego względu trzeba równolegle również podejmować działania na rzecz wspierania jakości życia pacjentów i inicjatywy mające na celu poprawę bezpieczeństwa. Jednocześnie powinny także trwać prace grupy wysokiego szczebla ds. zdrowia publicznego.
Dlatego też musimy zapewnić pomoc - ponieważ często się zdarza, że Unia Europejska nie ma niezbędnych uprawnień w tym zakresie - poprzez wytyczanie kierunku, koordynowanie współpracy, tworzenie synergii między działaniami państw członkowskich w odniesieniu do tych chorób zwyrodnieniowych układu nerwowego, szczególnie choroby Alzheimera, a także poprzez pomoc pośrednią.
Prawdą jest, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie najbardziej bezpośredniej pomocy na przykład rodzinom chorych, a nawet organizacjom pozarządowym. Choćby w ramach unijnego programu na rzecz zdrowia publicznego, istnieje możliwość uzyskania specjalnych funduszy w imieniu organizacji pozarządowych, co również jest interesującym rozwiązaniem, by przynajmniej w pośredni sposób pomóc osobom cierpiącym na chorobę Alzheimera i inne choroby neurozwyrodnieniowe, a także członkom ich rodzin, bezpośrednio dotkniętych problemami związanymi z tymi chorobami i w tym sensie są bardzo od nich uzależnione.
Jim Higgins
Pragnę podziękować Radzie za odpowiedź. Czy mogę zapytać Radę, jakie zajmuje stanowisko w sprawie żywienia dojelitowego pacjentów z chorobą Alzheimera, które jest praktyką powszechnie stosowaną w Wielkiej Brytanii i Irlandii? Nie mam informacji co do pozostałej części Europy.
Mówimy o wprowadzaniu cewnika do jamy brzusznej. Rada wspominała o wytycznych. Wytyczne i standardy są bardzo ważne, ale argumentem uzasadniającym zastosowanie tej procedury jest zapewnienie pacjentowi odżywiania, by mimo demencji - osoby chore odmawiają na przykład przyjmowania pokarmów - mogły żyć dalej, ale mnie takie podejście wydaje się bardzo dziwne. Jaki jest pana stosunek do tej sprawy i czy zamierzacie ustanowić jakieś standardy?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Chciałbym zapytać pana, czy biorąc pod uwagę, że choroby neurozwyrodnieniowe dotykają bardzo wielu ludzi i niestety niektóre państwa nie dysponują odpowiednią aparaturą do diagnozowania i środkami do leczenia tych chorób, jest pan za utworzeniem europejskich ośrodków leczenia, które - ze względu na coraz większą liczbę pacjentów - mogą przyczyniać się do rozwoju badań w tej dziedzinie, w celu znalezienia rozwiązań w zakresie zapobiegania i leczenia tych chorób.
Diego López Garrido
W odniesieniu do obu zagadnień, które zostały poruszone przez dwoje posłów, należałoby zasięgnąć opinii naukowej. Jestem przekonany, że w tym obszarze w Unii Europejskiej istnieją inicjatywy i działają grupy, które stanowią odpowiednie forum do zajmowania się przedstawionymi tu sugestiami i uwagami. Na przykład powstaje pilotażowy program dotyczący zwalczania chorób neurozwyrodnieniowych, w szczególności choroby Alzheimera; w odniesieniu do niego Komisja przedstawiła wniosek dotyczący zalecenia Rady i ten wniosek jest obecnie rozpatrywany.
Wspomniałem już, jak państwu wiadomo, o istnieniu grupy wysokiego szczebla ds. wspólnego planowania w związku z tymi chorobami, które zaliczają się do przewlekłych i niezakaźnych. Ta grupa ściśle monitoruje tę pilotażową inicjatywę, by zdefiniować i ustalić pewne kwestie, a tym samym stworzyć możliwości podjęcia bardziej konkretnej decyzji w sprawach, które państwo poruszyli. Myślę, że tam jest właściwe miejsce dla zajmowania się tymi zagadnieniami.
Do tej pory grupa wysokiego szczebla uzgodniła podejście i strategiczny program badań. Obecnie w pracach uczestniczą 24 państwa, w których powstają struktury zarządzania i plany działania. Następne posiedzenie tej grupy odbędzie się w czasie urzędowania prezydencji hiszpańskiej, i myślę, że począwszy od niego grupa ta będzie mogła udzielać odpowiedzi na takie pytania, jak tutaj zostały zgłoszone, konkretnie, bezpośrednio i bez zbędnej zwłoki.
Myślę, że ona jest właściwym miejscem i forum. To byłoby tyle na ten temat. Ta grupa wysokiego szczebla w tym celu została powołana: jej zadanie polega na przygotowaniu podstaw dalszych decyzji.
Przewodnicząca
Przypuszczam, że pan poseł Higgins nie będzie usatysfakcjonowany, ale myślę, że jest to trudny problem, który w pewnym momencie będzie prawdopodobnie zasługiwał na to, żeby stać się przedmiotem odrębnego pytania.
Przedmiot: Odpowiedzialność społeczna przedsiębiorstw
Na konferencji "Protect, Respect, Remedy”, która odbyła się w dniach 10-11 listopada 2009 r. w Sztokholmie, urzędująca prezydencja oraz przyszła hiszpańska prezydencja wezwały Unię Europejską i jej państwa członkowskie do objęcia wiodącej roli w dziedzinie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw. W marcu 2007 roku Parlament domagał się wprowadzenia mechanizmu ułatwiającego ofiarom nadużyć ze strony przedsiębiorstw dochodzenie swoich praw przed sądami europejskimi, rozszerzającego nałożony na kadry zarządzające obowiązek ograniczenia do minimum negatywnych skutków działalności przedsiębiorstw dla środowiska naturalnego i praw człowieka, a także ustanawiającego normy dotyczące sprawozdawczości na szczeblu międzynarodowym. W swoim oświadczeniu Rada zwróciła uwagę na osiągnięte postępy, wezwała jednak do opracowania wspólnych ram, z których jednoznacznie wynikałby spoczywający na państwach obowiązek ochrony, a które zapewniałyby również przestrzeganie praw człowieka w świecie biznesu oraz nakładanie kar w razie ich naruszenia.
Jakie wiążące instrumenty prawne proponuje Rada w celu przestrzegania zasady staranności i sprawozdawczości przez przedsiębiorstwa oraz nakładania na nie kar w razie naruszenia praw człowieka i praw środowiskowych w sprawach należących do zakresu ich odpowiedzialności?
Diego López Garrido
Muszę nawiązać do konferencji na temat odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw, która odbyła się w Sztokholmie w dniach 10 i 11 listopada 2009 r.
Urzędująca w tamtym czasie prezydencja szwedzka, która zorganizowała konferencję, i wówczas przyszła, a obecnie urzędująca prezydencja hiszpańska doszły do wniosku, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny objąć wiodącą rolę i służyć przykładem w dziedzinie, której dotyczy pytanie pana posła Désira. Jest to dziedzina odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw w zakresie tworzenia rynków, zwalczania korupcji, ochrony środowiska, obrony ludzkiej godności i praw człowieka w miejscu pracy, zwłaszcza że Unia Europejska jest największą gospodarką na świecie i wnosi największy wkład na rzecz rozwoju współpracy. Europa stanowi obszar, w którym siedziby mają liczne wielonarodowe przedsiębiorstwa. Jest więc bardzo odpowiednim miejscem z punktu widzenia takiego przywództwa.
Zasadniczo na odpowiedzialność społeczną składają się trzy elementy - zapewnienie ochrony, okazywanie szacunku i stosowanie środków zaradczych. Państwo powinno zapewniać ochronę, to znaczy przepisy prawa i zasady postępowania w przypadku naruszania praw człowieka, szczególnie przez przedsiębiorstwa. Na przedsiębiorstwach spoczywa odpowiedzialność za przestrzeganie tych praw człowieka. Wszystkie zaangażowane strony są odpowiedzialne za zagwarantowanie dostępu do odpowiednich środków zaradczych w celu ochrony tych praw człowieka i poprawy w zakresie ich egzekwowania.
Chciałabym zwrócić uwagę, że mamy obecnie do dyspozycji jeszcze jeden instrument, wpisany do Karty praw podstawowych obywateli Europy, prawnie wiążący, a to znaczy, że po raz pierwszy, również na szczeblu europejskim, obowiązuje ochrona w sprawach wchodzących w zakres koncepcji odpowiedzialności społecznej.
Do udziału powinny koniecznie włączyć się wszystkie zainteresowane strony. Należy kontynuować dialog z krajami nienależącymi do Unii, społeczeństwem obywatelskim, ze związkami zawodowymi, z przedsiębiorstwami, również z małymi i średnimi, aby doprowadzić do wdrożenia tej koncepcji, tych trzech elementów, które wymieniłem: zapewnienia ochrony, okazywania szacunku i stosowania środków zaradczych. Prezydencja hiszpańska będzie w dalszym ciągu udzielać wsparcia w tym względzie. W szczególności w dniach 25-26 marca obejmie rolę gospodarza konferencji, która odbędzie się w Palma de Mallorca. Podczas konferencji będzie omawiana kwestia instytucjonalizacji społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw z punktu widzenia powiązania tego zagadnienia z dialogiem społecznym.
Podczas konferencji zostanie przeanalizowana możliwość uwzględnienia tych ram w wykazie instrumentów, które UE i jej państwa członkowskie będą mogły wykorzystywać do realizacji własnych przedsięwzięć, również w kontekście sprawy, o której była mowa dziś rano podczas prezentacji programu prezydencji hiszpańskiej, którą jest strategia UE 2020. W niej również odpowiedzialność społeczna musi być uwzględniona.
Harlem Désir
(FR) Dziękuję panu ministrowi za odpowiedź. Chciałbym panu pogratulować inicjatywy organizacji tej konferencji w Palma de Mallorca w marcu, ponieważ będzie ona efektem konferencji w Sztokholmie.
Problem polega na tym, że mamy do czynienia z przedsiębiorstwami wielonarodowymi. Tak jak pan powiedział, Europa musi przyjąć wiodącą rolę w dziedzinie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, ale również podjąć inicjatywę w sprawach postępowania przedsiębiorstw europejskich znajdujących się poza Europą. Rzecz w tym, że spółki zależne to odrębne podmioty prawne. Czy są one przygotowane do stosowania instrumentu prawnego, który nakłada na spółki dominujące obowiązek przyjęcia odpowiedzialności za postępowanie swoich spółek zależnych, mających siedzibę w innych częściach świata, gdy nie wywiązują się one z obowiązków wobec środowiska naturalnego lub nie przestrzegają praw człowieka lub pracowników? Ponieważ jeśli tego obowiązku nie nakłada, europejskie firmy będą wymykały się z tej sieci społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, którą Europa chce wspierać, ze względu na zachowania ich spółek zależnych zlokalizowanych w innych miejscach na świecie.
Diego López Garrido
Myślę, że Unia Europejska musi ułatwiać stosowanie najlepszych praktyk w całej Europie, i że dzięki temu powstaną wnioski legislacyjne, które mogą przyczynić się do poprawy sytuacji w tym zakresie.
Musimy wziąć pod uwagę tę część odpowiedzialności społecznej - będziemy ją nazywać częścią prawnie wiążącą - która przede wszystkim dotyczy poszanowania praw człowieka. Istnieje również część dobrowolna, na którą składają się rozwiązania fakultatywne. Dlatego ważne jest, żeby na szczeblu europejskim i poza nim powstały fora, które będą zajmować się tymi sprawami. Niektóre z nich już działają. Na przykład grupa wysokiego szczebla, złożona z przedstawicieli państw członkowskich zbiera się co sześć miesięcy w celu wymiany doświadczeń dotyczących odpowiedzialności społecznej.
Jestem również przekonany, że w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego sprawą tym bardziej istotną jest podejmowanie działań zmierzających w tym kierunku, praca na rzecz konkurencyjności i ochrony środowiska, i powiązanie jej z integracją społeczną. Ma to znaczenie zwłaszcza w 2010 roku, który jest Rokiem walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.
Moim zdaniem od tego trzeba zacząć. Uważam też, że w tym kontekście jest to przedsięwzięcie w pewnym stopniu pionierskie, ponieważ takiemu forum należy nadać pewną formę, w dialogu - który powinien stworzyć podstawę dalszych działań - powinien uczestniczyć każdy zainteresowany. Myślę też, że na etapie dialogu, będącym zdecydowanie podstawową sprawą, powinniśmy zaangażować się wszyscy poprzez wspólne działania, których do tej pory nikt praktycznie nie podejmował.
Ádám Kósa
(HU) Chciałbym powiedzieć, że z zadowoleniem przyjmuję sugestię pana ministra dotyczącą podkreślania znaczenia najlepszych praktyk. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że w UE starzeje się znaczna część społeczeństwa, a na przedsiębiorstwach ciąży odpowiedzialność za utrzymanie w zdrowiu ludzi, którzy przebywają na długoterminowych rentach inwalidzkich. Czy Rada zamierza wywierać presję na przedsiębiorstwa, żeby w swoich społeczeństwach korzystały z wiedzy emerytów i rencistów? To znaczy umożliwiały im zachowanie aktywności i nieprzerywanie jej po przejściu na emeryturę.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie urzędujący przewodniczący! Problemem, do którego pan nawiązał, zajmujemy się od dawna. Wiele z tego, co zostało powiedziane, można było powiedzieć 10 lub 15 lat temu. W związku z tym mam kilka konkretnych pytań. Czy pana zdaniem, w celu właściwego wdrożenia i podkreślenia, że koncepcja odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw została przyjęta byłyby konieczne sankcje i zachęty? Czy uważa pan, że w Unii Europejskiej mógłby zostać wprowadzony system nazywania i zawstydzania? Czy - jeśli wziąć pod uwagę, jak często oznacza się produkty - można byłoby również przewidzieć umieszczanie wyraźnej informacji na produktach przedsiębiorstw o przestrzeganiu przez nie lub nieprzestrzeganiu tych podstawowych zasad odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw? Przyzwyczailiśmy się do wielu rodzajów etykiet. Dlaczego więc nie skorzystać z tej metody również w odniesieniu do spraw społecznych?
Diego López Garrido
Zgadzam się z pierwszym przedmówcą co do tego, że podstawowe znaczenie ma inicjatywa, którą nazwałem dialogiem Unii Europejskiej z państwami trzecimi, społeczeństwem obywatelskim, związkami zawodowymi, przedsiębiorstwami i wszystkimi zainteresowanymi stronami, i oczywiście udział osób, o których mówił szanowny pan poseł, ma zdecydowanie pierwszorzędne znaczenie.
Jestem również przekonany, że w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego sprawą tym bardziej istotną jest podejmowanie działań zmierzających w tym kierunku, praca na rzecz konkurencyjności i ochrony środowiska, i powiązanie jej z integracją społeczną. Ma to znaczenie zwłaszcza w 2010 roku, który jest Rokiem walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.
Moim zdaniem od tego trzeba zacząć. Uważam też, że w tym kontekście jest to przedsięwzięcie w pewnym stopniu pionierskie, ponieważ takiemu forum należy nadać pewną formę, w dialogu - który powinien stworzyć podstawę dalszych działań - powinien uczestniczyć każdy zainteresowany. Myślę też, że na etapie dialogu, będącym zdecydowanie podstawową sprawą, powinniśmy zaangażować się wszyscy poprzez wspólne działania, których do tej pory nikt praktycznie nie podejmował.
Przedmiot: Nadzór finansowy UE
Prezes EBC, Jean-Claude Trichet, wypowiedział się w poniedziałek, dnia 7 grudnia 2009 r., w Komisji Gospodarczej i Monetarnej Parlamentu Europejskiego na temat nadzoru finansowego UE i porozumienia ministrów finansów UE: "jest to niekoniecznie najlepsze rozwiązanie”, ponieważ np. nie przewiduje się żadnych bezpośrednich uprawnień planowanych organów UE w zakresie wydawania instrukcji.
W jaki sposób Rada chce zapewnić, że działające na płaszczyźnie ponadnarodowej banki, ubezpieczenia, podmioty świadczące usługi finansowe, fundusze inwestycyjne i hedgingowe nie będą unikać skutecznego nadzoru ze względu na rozproszone w dalszym ciągu kompetencje krajowe?
Diego López Garrido
Panie pośle Martin! Zdecydowanie uważam, że UE właściwie sprawuje nadzór nad systemem finansowym na szczeblu europejskim, a z całą pewnością w tym obszarze musieliśmy się wydobyć z głębokiego kryzysu. Ten nadzór sprawuje w dwóch zasadniczych wymiarach, które zostały określone w dyrektywach dotyczących nadzoru finansowego, sześciu dyrektywach, które Komisja przedstawiła w ubiegłym roku i co do których obecnie musi zostać osiągnięte porozumienie między Radą a Parlamentem. Chcemy, żeby to nastąpiło w czasie urzędowania prezydencji hiszpańskiej. W związku z tym dyskusje na ich temat będziemy przede wszystkim prowadzić z tą Izbą.
Z jednej strony istnieje kwestia sprawowania nadzoru makroostrożnościowego, za pośrednictwem Europejskiej Radę ds. Ryzyka Systemowego, którego celem jest niedopuszczenie do poważnych kryzysów, zagwarantowanie stabilności finansowej oraz ograniczenie zakłóceń w systemie finansowym. Z drugiej strony istnieje tzw. nadzór mikroostrożnościowy, i jak sądzę właśnie do niego pan poseł Martin nawiązał w swoim pytaniu.
Funkcjonują trzy europejskie organy, które zajmują się sprawami bankowości, ubezpieczeń i rynku papierów wartościowych. Celem tego nadzoru jest bardziej szczegółowa kontrola, proszę mi wybaczyć, że się powtarzam, a mianowicie ograniczenie zakłóceń w poszczególnych instytucjach finansowych, a co za tym idzie, ochrona klientów tych instytucji.
Rada, jak powiedziałem, zatwierdziła wspólne stanowisko w tej kwestii, raz na zawsze. Po pierwsze, w ubiegłym roku, w październiku, Rada wyraziła polityczną zgodę na nadzór makroostrożnościowy, a w grudniu na nadzór mikroostrożnościowy i cały pakiet, a także zapewniła swoje poparcie polityczne. Są to instrumenty, jak już mówiłem, będące przedmiotem zwykłej procedury legislacyjnej, a więc jest to kwestia, co do której Parlament zgadza się z Radą.
W tę sprawę powinny być zaangażowane trzy komisje. Życzylibyśmy sobie przyjęcia tych dyrektyw, w miarę możliwości, w pierwszej połowie okresu urzędowania prezydencji hiszpańskiej, a w każdym razie przed końcem 2010 roku. Taki jest cel Rady.
W związku z tym oczekujemy owocnej współpracy z Parlamentem Europejskim, żeby można było zrobić ten ważny krok do przodu, który w moim przekonaniu jest historyczny, i zgodnie z różnymi podejściami powstałymi poza Europą, w państwach grupy G20, ponieważ Stany Zjednoczone przygotowują podobne uregulowania. Uważamy, że jest to jednym z wyzwań i musimy się z nim zmierzyć, by nie dopuścić do kolejnego kryzysu, takiego jak ten, który zrodził się w systemie finansowym z powodu braku regulacji i odpowiedzialności, jak pan poseł wcześniej powiedział, niektórych osób zajmujących kierownicze stanowiska w instytucjach systemu finansowego.
Hans-Peter Martin
(DE) Chciałbym podziękować za wypowiedź panu urzędującemu przewodniczącemu, Lopezowi Garrido. Wspomniał pan o nadzorze makroostrożnościowem, który ma sprawować Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego. Zapewne zdaje sobie pan sprawę z tego, że w związku z tym pada wiele słów krytyki, po pierwsze w odniesieniu do wielkości jej zarządu, ponieważ po raz kolejny został powołany zgodnie z typowym europejskim systemem Proporz. Czy dostrzega pan niebezpieczeństwo, tak jak wiele innych osób, że ten zarząd nie będzie mógł pracować efektywnie?
Drugim problem związanym z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego, jest brak jej niezależności. Czy sądzi pan, że można będzie pójść krok dalej w czasie urzędowania prezydencji hiszpańskiej i spróbować zapewnić tej radzie większą niezależność i wprowadzić wszelkie stosowne korekty wielkości jej zarządu, ponieważ w obecnym kształcie będzie jej trudno skutecznie wykonywać zadania?
Diego López Garrido
W moim przekonaniu wniosek Komisji jest już złożony. Nastąpiło porozumienie, ostatecznie zostało osiągnięte porozumienie, konsensus w Radzie, choć nie było to łatwe. Prezydencja szwedzka i Komisja musiały dołożyć wielu starań, żeby doprowadzić do porozumienia w Radzie ECOFIN, ale się udało. Teraz nadeszła kolej na Parlament Europejski i to Parlament musi przyjąć takie podejście, o jakim mówią państwo i inni.
Tu jest miejsce na osiągnięcie tego porozumienia między dwiema sferami. Na szczeblu Rady konsensus istnieje, a zobaczymy, czy uda się nam osiągnąć porozumienie z Parlamentem Europejskim.
Moim zdaniem sprawy, które tutaj zostały poruszone są, tak jak wiele innych, dyskusyjne i wymagają debaty, ponieważ debata między dwiema instytucjami prawodawczymi Unii: Radą i Parlamentem Europejskim, jest zdecydowanie konieczna.
Seán Kelly
Czy w ramach proponowanego nadzoru finansowego prezydencja hiszpańska zamierza rozważyć sformułowanie zaleceń dotyczących najlepszych praktyk w celu ograniczenia wynagrodzeń prezesów największych banków, a także ograniczenia groteskowej kultury wypłacania premii, które w znacznym stopniu doprowadziły nas do bardzo trudnej sytuacji, w której teraz jesteśmy?
Nikolaos Chountis
(EL) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Lópezie Garrido! Chcę nawiązać do kwestii nadzoru finansowego w Unii Europejskiej i działania spekulacyjnych funduszy inwestycyjnych, również funduszy z siedzibą w Unii Europejskiej, w City of London. Z doniesień wynika, że menedżerowie zarządzający funduszami liczą na spadek wartości euro, obligacji rządu greckiego, a także innych obligacji, i na wzrost zadłużenia i deficytu, i pogorszenie tym samym warunków kredytowania.
Czy zatem może mi pan powiedzieć, jakie konkretne działania mogą zostać podjęte w celu ochrony gospodarek państw członkowskich Unii Europejskiej przed spekulacyjnymi atakami funduszy wzajemnych wysokiego ryzyka, również mających siedzibę w Unii Europejskiej?
Diego López Garrido
Owszem, moim zdaniem dyskusja na temat dobrych praktyk w instytucjach finansowych jest jak najbardziej możliwa. Rozpoczynamy debatę, która koncentruje się wokół nadzoru finansowego tych systemów i jestem przekonany, że jest to doskonałe miejsce do pracy w tym kierunku i wniesienia do tej debaty pewnych elementów, do których pan nawiązał, panie pośle, a nawet uwzględnić je w dyrektywach.
Uważam, że w tych dyrektywach jest również miejsce na propozycję zgłoszoną przez drugiego mówcę, nad którymi będziecie państwo mogli dyskutować w tej Izbie, na przykład w związku z uregulowaniem funduszy hedgingowych, objętych wymogiem nadzoru, które były przedmiotem dyskusji, lub kwestii poruszonej tu dziś rano przez obecnego przewodniczącego Rady Unii, a mianowicie likwidacji rajów podatkowych.
To wszystko, te koncepcje, które zostały przedstawione, mają swoje miejsce i będą doskonale pasować do debaty na temat reformy. Będzie się toczyć ona w tej Izbie w ciągu najbliższych kilku miesięcy. Rada Europejska wciąż wzywa do przeprowadzenia, pełnej i faktycznej reformy nadzoru systemu finansowego. Wszechstronnej i ważnej reformy, w ramach której znajdzie się miejsce na uwzględnienie wszystkich problemów i zagadnień będących przedmiotem debat, i poruszonych przez państwa.
Przedmiot: Stan finansów publicznych w Grecji a rola strefy euro
Na niedawnej konferencji na szczycie, poświęconej poważnej sytuacji finansów publicznych w Grecji, a także wsparciu państw znajdujących się w podobnej sytuacji, wydawano sprzeczne oświadczenia. Angela Merkel podkreśliła współodpowiedzialność wszystkich krajów strefy euro za sytuację jednego z jej członków, podczas gdy Fredrik Reinfeldt zaznaczył, że problemy Grecji to "wewnętrzna sprawa tego kraju, którą należy rozwiązać, podejmując decyzje wewnętrzne”.
Jak prezydencja postrzega solidarność między państwami członkowskimi, zwłaszcza tymi, które należą do strefy euro, w przypadku zagrożenia niewypłacalnością jednego z nich? Czy uważa za słuszne udzielenie rządom gwarancji i pożyczek z EBC (Europejski Bank Centralny) w celu uniknięcia zjawiska spekulacji i niekorzystnych konsekwencji ewentualnego pogorszenia zdolności kredytowych państw członkowskich, które nie potrafią się wyrwać z błędnego koła długu publicznego?
Czy prezydencja uważa, że za wyjątkiem sankcji przewidzianych w pakcie (pakt stabilności i wzrostu) potrzebne są bardziej zdecydowane kontrole i środki zmierzające do podniesienia poziomu zatrudnienia i rozwoju w zadłużonych państwach członkowskich, zanim znajdą się one w bardzo trudnej sytuacji?
Diego López Garrido
W Traktatach Unii Europejskiej istnieje wyraźny podział kompetencji. Polityka gospodarcza państw członkowskich jest dziedziną mieszczącą się w ramach wspólnego interesu UE, ale jednocześnie, budżety krajowe należą do kompetencji poszczególnych państw członkowskich.
W związku z przyjęciem jednolitej waluty przez 16 państw Unii i z rozszerzeniem strefy euro, gdy koncepcja unii walutowej pojawia się w Traktacie z Maastricht jako najbardziej wszechstronny cel z możliwych, państwa członkowskie muszą oczywiście przestrzegać reguł w odniesieniu do swoich budżetów, ponieważ od tego zależy gospodarka i cały system walutowy.
Dlatego zdecydowanie nie należy dopuszczać do nadmiernego państwowego długu publicznego, który ma zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, a trzeba przyznać, że z nich dwóch tą, która rozwinęła się bardziej jest unia walutowa, a wcale nie unia gospodarcza.
W związku z tym postanowienie paktu stabilności, a zatem również zawarte w Traktacie z Maastricht, w czasie gdy został ustanowiony, i w dzisiejszym artykule 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wprowadza zakaz deficytu lub udzielenia kredytu na pokrycie tych deficytów przez Europejski Bank Centralny i banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro. W Traktacie tym jest również mowa, że ani Unia, ani państwa członkowskie nie przyjmują zobowiązań rządów centralnych lub innych instytucji publicznych innego państwa członkowskiego, ani za nie nie odpowiadają.
Dlatego też każde państwo członkowskie ma obowiązek ubezpieczenia swego długu. Rada stwierdziła, że wszystkie państwa członkowskie muszą to zrobić i jest przekonana, że Grecja i pozostałe państwa członkowskie podejmują niezbędne decyzje w celu skorygowania nierównowagi gospodarczej dla zachowania potencjału krajowych gospodarek i środowiska finansowego.
Należy pamiętać, że w procedurze nadmiernego deficytu przewiduje się nadzór nad polityką gospodarczą w uzasadnionych przypadkach. Rada zamierza przedyskutować przypadek Grecji. Mamy nadzieję, że nastąpi to w lutym. Przypuszczalnie, aczkolwiek z zastrzeżeniem prawa Komisji do inicjatywy, zostaną przyjęte zalecenia, wobec tego również ustalone strategie w taki sposób, żeby Unia Europejska mogła wyrazić swoje zainteresowanie i zaangażowanie w trudnych sytuacjach lub okolicznościach, które mogą wystąpić w niektórych państwa członkowskich.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
(EL) Pani przewodnicząca, panie urzędujący przewodniczący Lópezie Garrido! Przypomniał nam pan artykuły Traktatu, które dotyczą procedury nadmiernego deficytu. Parlament zna te artykuły. Mam jednak wrażenie, że mógłby pan mi bliżej wyjaśnić, co pan Zapatero miał na myśli, gdy mówił o solidarności w strefie euro, zwłaszcza o solidarności w państwach borykających się z problemami finansowymi. Czy istnieje możliwość podjęcia dyskusji na temat lepszej koordynacji finansowej pomiędzy centrum a regionami w przypadku dotacji? Czy istnieje możliwość lepszej koordynacji polityki fiskalnej w celu niedopuszczenia do fiskalnego i społecznego dumpingu, który już stanowi obciążenie dla Unii Europejskiej, a w niektórych krajach odczuwalne są jego szczególne konsekwencje? Czy może mi pan podać więcej informacji o swojej wcześniejszej wypowiedzi na temat tego, co pan Zapatero rozumie przez "solidarność”?
Diego López Garrido
Unia Europejska jest regionem świata, gdzie solidarność przejawia się w sposób bardzo widoczny. Na przykład Grecja, czy mój kraj, Hiszpania, spotkały się z ogromną solidarnością ze strony Unii Europejskiej, w formie funduszy europejskich i funduszy strukturalnych, stanowiących podstawowe elementy polityki europejskiej solidarności, która będzie kontynuowana.
Nigdzie indziej na świecie nie stosuje się podobnych środków. Dzięki nim wiele państw osiągnęło znaczny postęp, korzyści wyniknęły dla każdego z nich, a jednocześnie nastąpiło otwarcie rynków. Dokonano również transferu pewnych kwot na rzecz modernizacji regionu. Jest to bardzo znamienny przykład solidarności. Te fundusze muszą być prawidłowo wykorzystywane i monitorowane przez Unię Europejską; jest to oczywiste i zrozumiałe. A więc istnieje solidarność.
Przykład innej formy solidarności można zaczerpnąć bezpośrednio z Traktatu, do którego pani poseł w szczególności nawiązała. W Traktacie został ustanowiony obowiązek państw członkowskich do koordynacji ich polityki gospodarczej, polityki społecznej i polityki zatrudnienia. W artykule 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest wyraźnie o tym mowa, również o solidarności Unii Europejskiej, która przejawia się we wspólnych dyskusjach i wytyczaniu celów w związku z koordynacją polityki gospodarczej.
Wiele obecnych problemów w poszczególnych państwach europejskich będących konsekwencją kryzysu nie miałoby tak poważnego charakteru, gdyby unia gospodarcza istniała dużo wcześniej, bo unia gospodarcza została wstrzymana. Unia walutowa postępowała do przodu, ale unia gospodarcza stanęła w miejscu i synergie będące efektem koordynacji polityki gospodarczej państw Unii Europejskiej się nie pojawiły, a mówiąc krótko - powinny. To proponuje się ostatecznie w Traktacie.
Strategia Europa 2020, cele, które musimy uzgodnić w odniesieniu do inwestycji w edukację, specjalizacji i podziału pracy, a także zwalczania zmian klimatycznych, to również sprawy wymagające ustalenia i kwestia solidarności. Także w tym względzie solidarność bardzo wyraźnie zaznacza się na kontynencie, w Unii Europejskiej, która zawsze musi być w możliwie największym stopniu zjednoczona. Rzecz jasna nie oznacza to jednak - co jest dość logiczne - że Traktat nie może wymagać od państw członkowskich odpowiedzialności za poziom ich długu czy zaciąganych kredytów. Ta odpowiedzialność jest oczywiście obowiązkiem każdego państwa. Istnieje jednak ogólny kontekst rynku, polityki społecznej, polityki strukturalnej, polityki regionalnej i w przyszłości, mam nadzieję, koordynacji polityki gospodarczej, polityki społecznej i zatrudnienia, a ten jest niewątpliwie kontekstem solidarności.
Jest to najbardziej odpowiednia, najbardziej wszechstronna i dalekosiężna forma polityki solidarności w Unii.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Chciałbym zadać jednak pytanie, bo pan, panie ministrze mówił o tym, że bardzo ciężka sytuacja w Grecji zostanie poruszona w trakcie posiedzenia Komisji w lutym tego roku. To prawda, że jest to bardzo poważny kryzys wewnątrz Grecji, ale my wszyscy dobrze wiemy, że on może się niestety rozpowszechnić. Moje pytanie jest takie: czy oprócz debat na forum Komisji jednak nie powinniście Państwo podjąć bardziej merytorycznej dyskusji z Europejskim Bankiem Centralnym? Myślę, że to jest także ważny organ, który powinien tutaj być, jeśli chodzi o sytuację w Grecji, aktywniejszy.
Diego López Garrido
Uważam, że każda instytucja ma własny obszar pracy. Jest to jedna z najważniejszych cech struktury europejskiej unii gospodarczej i walutowej, która zapewnia jej wiarygodność.
Rada oczywiście omówi przypadek Grecji - to dość logiczne - jest ona przecież jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej i to, co dzieje się w innym państwie europejskim, rzecz jasna, dotyczy nas wszystkich. Wywierają na nas wpływ wydarzenia w krajach spoza Europy, tym bardziej więc te, które mają miejsce tam, gdzie obowiązuje jednolity rynek i jednolita waluta 16 państw.
Samo przez się rozumie się, że jest to dyskusja w granicach określonych w Traktacie, a ponadto, że opiera się ona na strategii budżetowej i gospodarczej uznanej za właściwą w aktualnych okolicznościach i w tym przypadku zalecanej Grecji, z niewątpliwą korzyścią dla tego państwa.
Europejski Bank Centralny ma własne obowiązki wyznaczone w Traktacie, obowiązki w zakresie stabilności finansowej i stabilności cen, będące konsekwencją jego niezależnej pozycji. Niezależność Europejskiego Banku Centralnego jest podstawową zasadą Unii Europejskiej, która zapewnia ogromną wiarygodność naszego systemu gospodarczego i finansowego i naszej wspólnej waluty, euro. To kryterium niezależności powinno być przestrzegane, ponieważ stanowi podstawowy element unii gospodarczej i walutowej, którą ustanowiliśmy w Unii Europejskiej wiele lat temu.
Przewodnicząca
Bardzo panu dziękuję, panie ministrze, za udział w tej pierwszej turze pytań o okresie urzędowania prezydencji.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie.
Tym samym czas na zapytania został wyczerpany.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.15 i wznowione o godz. 21.00)
