Umowa o partnerstwie w sprawie połowów WE/Islamska Republika Mauretańska na okres od 1 sierpnia 2008 r. do 31 lipca 2012 r. (debata) 
Przewodniczący
Następny punkt dotyczy sprawozdania poseł Carmen Fraga Estévez w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego, na okres od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 31 lipca 2012 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską - C6-0199/2008 -.
Joe Borg
Komisarz. - Panie przewodniczący! W pierwszym rzędzie chciałbym wyrazić moją wdzięczność Komisji Rybołówstwa, a w szczególności dla sprawozdawczyni tej komisji, posłanki Fraga, za jej sprawozdanie.
W tym zrewidowanym protokole ustalone zostały na okres od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 31 lipca 2012 r. wielkości dopuszczalne połowów i rekompensata finansowa. Jest to wynik długiego i złożonego procesu negocjacji pomiędzy Komisją Europejską a Mauretanią, które rozpoczęły się w październiku 2007 r. w następstwie znacznych braków w wykorzystaniu tego protokołu przez europejskich właścicieli statków, a dokładnie niewykorzystania wielkości połowów dotyczących głowonogów i małych gatunków pelagicznych.
Główne zmiany wprowadzone do tego nowego protokołu związane są, po pierwsze, z okresem obowiązywania tego protokołu, który przedłużyliśmy z dwóch do czterech lat i, po drugie, ze zmniejszeniem wielkości dopuszczalnych połowów dotyczących głowonogów i małych gatunków pelagicznych, w świetle rzeczywistego poziomu wykorzystania i prognoz dla floty Unii Europejskiej. Po trzecie, ogólne zmniejszenie rekompensaty finansowej przewidzianej na czteroletni okres, ze średnio 86 mln. euro do średnio 72,25 mln. euro na rok, lecz przy następującym zwiększeniu uwzględnionej w ramach tej alokacji części przeznaczonej na rozwój polityki rybołówstwa tego kraju: z 11 mln. euro rocznie w latach 2008-2009 do 20 mln. euro rocznie w latach 2011-2012. Po czwarte, wprowadzono zrewidowaną procedurę dotyczącą naruszeń popełnianych na wodach mauretańskich.
Jest to dobrze wyważony protokół, który godzi następujące zróżnicowane interesy:. potrzebę dostosowania rekompensaty finansowej UE do zmniejszonych wielkości dopuszczalnych połowów dla floty UE oraz znaczenie udzielenia większego wsparcia dla sektora rybołówstwa w Mauretanii tak, aby stworzyć zachętę do włączenia tego sektora do mauretańskiej strategii rozwoju narodowego.
Wpływy z Umowy o partnerstwie w sprawie połowów stanowią 20% przychodów budżetu państwa mauretańskiego; dla porównania, w latach 2004-2005 wynosiły one 30-35%. Wpływy z Umowy o partnerstwie w sprawie połowów stanowią 80% całkowitych przychodów budżetu tego państwa z sektora rybołówstwa. Wysiłek połowowy Wspólnoty Europejskiej na obszarze mauretańskiej strefy EEZ stanowi 20% całkowitego wysiłku - dotyczy to zarówno floty do drobnych połowów, jak i floty przemysłowej.
W trakcie negocjacji, strona mauretańska poprosiła Komisję, aby uczyniła wszystko, co w jej mocy, żeby wpłacić pierwszą roczną rekompensatę finansową do końca sierpnia 2008 r. Rekompensata ta ma dla budżetu państwowego Mauretanii kluczowe znaczenie, zważywszy, że, jak już powiedziałem, roczne płatności ramach Umowy o partnerstwie w sprawie połowów stanowią od 15% do 20% budżetu tego kraju. Ma to również żywotne znaczenie dla operatorów UE w tym regionie, których działalność może ucierpieć w przypadku braku płatności przed tą datą - czyli z powodu braku ratyfikacji ze strony Wspólnoty.
Chciałbym również odnieść się do kwestii względnej stabilności, która została poruszona przez jedno z państw członkowskich w trakcie czerwcowej Rady oraz przypomnieć państwu, że Komisja nie ma żadnego obowiązku z mocy prawa, aby stosować wcześniejszą alokację wielkości dopuszczalnych połowów (tj. zasadę względnej stabilności) na mocy Umowy o partnerstwie w sprawie połowów, czyli umów, które wiążą się z rekompensatą finansową, takich jak ta, którą dziś omawiamy. Przyczyna tego jest taka, że musi ona zagwarantować, że alokacja taka odzwierciedla możliwie najlepsze rozwiązania mające zapewnić najlepszą relację kosztów do korzyści (czyli optymalizację wykorzystania rekompensaty finansowej). Zgodnie z tymi umowami, wielkości dopuszczalnych połowów powinny być przyznawane na podstawie innych kryteriów, takich jak współczynnik wykorzystania poprzedniego protokołu, wnioski przedstawione przez państwa członkowskie w trakcie negocjacji i historyczne wielkości dopuszczalnych połowów przyznawane państwom członkowskim, jak również sytuacja/ możliwości floty.
Carmen Fraga Estévez
sprawozdawczyni. - (ES) Panie przewodniczący! Chciałabym powiedzieć, że znów bardzo ciężko pracowaliśmy w Komisji Rybołówstwa nad tym, aby Komisja i Unia Europejska mogły wypełnić swoje zobowiązania.
To prawdopodobnie początkowy brak zainteresowania negocjacjami ze strony Komisji doprowadził do tego, że w moim sprawozdaniu pojawiła się pewna liczba krytycznych opinii na temat realizowanej procedury, pomimo faktu, że Mauretania w dalszym ciągu jest naszym głównym partnerem w dziedzinie rybołówstwa i pomimo faktu, że rekompensata finansowa wciąż należy do największych i pociąga za sobą coraz większe zobowiązania wobec rozwoju wspólnotowego sektora rybołówstwa.
Dlatego też trudno jest zrozumieć, dlaczego wynegocjowany tekst skutkuje obniżką dozwolonego połowu o 25% do 50% w odniesieniu do niemal wszystkich kategorii ryb i dlaczego wspólnie ze środkami technicznymi przyjęto warunki, które trudno nam zrozumieć.
Jak to już przy kilku okazjach wspominaliśmy na tym forum oraz zgodnie z treścią listu, jaki wystosowało do pana, komisarzu Borg, stowarzyszenie Europêche, nie ma zbyt wielkiego sensu negocjowanie jakichś cudownych wielkości dopuszczalnych połowów - co zresztą nie dotyczy tej umowy - jeżeli następnie przyjmujemy warunki techniczne, które uniemożliwiają nam skorzystanie z tych możliwości.
Minimalne rozmiary wyznaczone dla ośmiornic nie mają żadnego związku z rozmiarami ustalonymi dla obszarów przyległych; dodatkowy dwumiesięczny okres ochronny wynegocjowany w ostatniej chwili, w zasadzie bez wiedzy sektora rybołówstwa, wprowadzony został w oparciu o słabej jakości sprawozdanie naukowe i zastosowany na wniosek strony mauretańskiej, bez niezbędnej uprzedniej konsultacji z komitetem naukowym; ustalono go wyłącznie w oparciu o dane dotyczące głowonogów, pomimo iż ten okres ochronny ma wpływ na wszystkie kategorie. Wszystko to stanowi denerwujący przykład sposobu, w jaki niekiedy prowadzi negocjacje Komisja Europejska.
Dlatego też, panie przewodniczący, panie komisarzu Borg, musimy ponowić nasze naciski na większe zaangażowanie Parlamentu Europejskiego, przynajmniej jako obserwatora obecnego na spotkaniach wspólnego komitetu, jako minimalny wymóg w zakresie przejrzystości, który już dawno należało spełnić.
Nie byłoby to złe, z uwagi na nowy zakres uprawnień, który, mamy nadzieję, Parlament Europejski uzyska wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego - które się zbliża i, jestem o tym przekonana, wkrótce dojdzie do skutku - gdyby Rada i Komisja przygotowały się do wciągnięcia Parlamentu w rolę, do pełnienia której prędzej czy później zostanie on powołany.
W sprawozdaniu napomknęliśmy również, że jesteśmy zawiedzeni tym, że Komisja - i w tym miejscu, komisarzu Borg, obawiam się, że będę zmuszona nie zgodzić się z panem - nie przestrzegała względnej stabilności tej umowy, nadając sobie samej uprawnienia do rozluźnienia takiego kryterium, które przy innych okazjach uznawała za niemal nienaruszalne. Jest to posunięcie, na które będziemy zwracać baczną uwagę, jak wymagają tego nasze kompetencje.
Mam nadzieję, że w sprawie, do której pan się odniósł - głowonogów - klucze alokacji ustalone w oparciu o względną stabilność oraz o historyczne prawa połowowe na tym akwenie będą nadal respektowane.
Bardzo chętnie poznamy rezultaty planowanych spotkań na różnych forach i w różnych wspólnych komitetach w celu rozwiązania pewnych kwestii technicznych, o których mówiłam w sprawozdaniu i które mogą, jak wciąż ma to miejsce w przypadku Maroka, unieruchomić flotę, która pilnie potrzebuje dostępu do limitów dopuszczalnych połowów, za które płaci duże pieniądze
Mimo wszystko, z okresem obowiązywania przedłużonym do czterech lat, protokół ten, wraz z protokołem marokańskim, pozostaje wciąż najważniejszym obszarem współpracy pomiędzy Unią Europejską a krajami rozwijającymi się i z tego powodu w oczywisty sposób staramy się głosować przeciw dwóm nowym projektowanym poprawkom i szybkiemu zatwierdzeniu wniosku Komisji.
Cornelis Visser
w imieniu grupy PPE-DE. - (NL) Umowa w sprawie rybołówstwa z Mauretanią, zawarta tak niedawno, bo 1 sierpnia 2006 r., miała zostać w tym roku przedłużona. W dniu 14 grudnia zeszłego roku Komisja zasugerowała nagle, aby ją wypowiedzieć, ponieważ wielkości dopuszczalne połowów nie są w pełni wykorzystywane przez europejską flotę rybacką - zwłaszcza limity dotyczące małych gatunków pelagicznych.
Było to dla nas ogromne zaskoczenie. Częściowo dzięki ponagleniom ze strony samego Parlamentu zorganizowano rozmowy w celu renegocjacji protokołu w sprawie połowów. Nowy protokół, jaki przedłożyła nam Komisja, przewiduje w porównaniu ze starym bardzo ostre cięcia. Cięcia dotyczą nie tylko wielkości dopuszczalnych połowów dotyczących gatunków nie w pełni uwzględnionych w ramach pomniejszeń z poprzednich lat. Poważne cięcia obejmują wszystkie gatunki ryb: 25 % dla kategorii połowów głowonogów, od 10 % do 50 % dla gatunków głębinowych i o 43 % dla gatunków pelagicznych, podczas, gdy rekompensata finansowa płacona Mauretanii pozostaje niezmieniona lub jest tylko nieznacznie zmniejszona w nadchodzących latach. Chcielibyśmy wiedzieć, czy cięcia te były naprawdę niezbędne i jakie było ich uzasadnienie, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że sektor rybołówstwa doświadcza teraz ogromnych trudności z uwagi na kryzys wywołany cenami paliw oraz redukcją wielkości dopuszczalnych połowów. Wydaje się, że nie ma żadnego oczywistego powodu, dla którego powinno się dalej ograniczać wielkości dopuszczalnych połowów, zwłaszcza w przypadku braku uzasadnienia biologicznego czy naukowego.
Sektor rybacki musi być zdolny do wykorzystania każdego dostępnego limitu dopuszczalnych połowów już teraz, Jedną z możliwości mogłoby być, na przykład, przeniesienie połowów tuńczyka z Morza Śródziemnego na wody Mauretanii. Holenderska pelagiczna flota połowowa również odczuwa skutki projektowanych ograniczeń, zwłaszcza dotyczących rdzawca, śledzia i makreli. To tyle o Mauretanii.
Jedno-dwa słowa o wnioskach Komisji. Jestem z nich bardzo zadowolony, jeżeli nawet nie cieszą mnie te dotyczące Mauretanii. Myślę, że istnieje wiele użytecznych przesłanek dla sposobu dostosowania floty do skutków kryzysu paliwowego i mam nadzieję, że te nowe środki wystarczą dla uniknięcia utraty zatrudnienia w tym sektorze.
Rosa Miguélez Ramos
w imieniu grupy PSE. - (ES) Panie przewodniczący! W odniesieniu do tego nowego protokołu warto zauważyć, że pomimo iż jego okres trwania uległ przedłużeniu z dwóch do czterech lat, to wielkości dopuszczalnych połowów zostały obniżone.
Alokacja licencji na mocy tego protokołu dla kategorii 5 (głowonogi), która daje Hiszpanii 24 licencje, nie ucieszy Hiszpańskiej administracji, ponieważ liczba ta nie wystarczy do zrealizowania wniosków od sektora, na który kategoria ta ma bezpośredni wpływ.
Rada posiada uprawnienia, aby zadecydować o nowej alokacji licencji, która uwzględniłaby wykorzystanie. W tym jednak przypadku alokacja nie opierała się na średnich, lecz na danych z okresu pomiędzy schyłkiem 2007 r. i początkiem 2008 r., kiedy sytuacja wynikła ze sporów z Mauretanią będących skutkiem użycia pewnych środków technicznych, doprowadziła do tego, że duża część floty europejskiej była sceptycznie nastawiona do zawarcia tej umowy, z uwagi na obawy przed inspekcjami na statkach, do których dochodziło w pierwszym kwartale 2008 r.
Ten nowy protokół doprowadził do rozwiązania problemów technicznych i do udostępnienia nowej procedury uzgadniania różnic natury technicznej pomiędzy stronami, co z całą pewnością sprawi, że więcej jednostek będzie chciało wpłynąć na to łowisko, które staje się z dnia na dzień coraz bezpieczniejsze. Dlatego też udziela on większych gwarancji, niż poprzedni protokół.
Marie Anne Isler Béguin
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Jeśli chodzi o umowy w sprawie połowów, my, Zieloni, cokolwiek inaczej interpretujemy rzeczywistość, niż inne grupy. Postrzegamy umowy w sprawie połowów jako akty nie tylko z zakresu czysto i ściśle komercyjnych porozumień, ale też z dziedziny polityk europejskich. Dlatego też będę odnosić się do opinii Komisji Rozwoju, w której również podkreśla się nasze zobowiązanie do zapewnienia pomocy w rozwoju i wspierania demokracji i dobrych praktyk sprawowania rządów.
Pytanie, które już zadawaliśmy w trakcie dyskusji w Komisji Rybołówstwa brzmi: dlaczego Komisja zagroziła zakończeniem umów w sprawie połowów z Mauretanią zaledwie w rok po ich podpisaniu?
Jeśli chodzi o nas, umowy w sprawie połowów nie są niczym więcej niż tylko umowami, na mocy których otrzymaliśmy pozwolenia na używanie jakiegoś zasobu i płacimy za to, a jeśli używamy go mniej, to płacimy mniej. Tymczasem nie, my musimy obciąć wielkości dopuszczalne połowów, ponieważ europejska flota rybacka łowiła na tych akwenach mniej. Nawet, jeśli to kwestia odpowiedzialności Mauretanii, to czy Mauretania jest winna temu, że europejska flota popłynęła gdzie indziej, aby łowić niektóre kategorie połowowe?
Zawsze wnioskowaliśmy o to, aby w innych umowach w sprawie połowów uwzględniano zasoby rybołówstwa i zawsze powtarzaliśmy, że eksploatuje się je zbyt intensywnie i że niezależnie od wszystkiego przyjdzie taki czas, kiedy zasoby będą mniejsze. To właśnie dzieje się teraz. Zgadzamy się z Komisją, że zasoby powinny zostać odtworzone do poziomu, przy którym rybołówstwo jest opłacalne i że to dobry pomysł. Jest jednak coś innego, z czym wyraźnie się nie zgadzamy. W trakcie dyskusji zapytaliśmy, co by się stało, gdyby rekompensata była pomniejszana stosownie do wielkości faktycznych połowów, tak, że ta rekompensata uległaby obniżeniu z 86 mln. euro do 70 mln. euro, co oznaczałoby, że dochód Mauretanii w okresie trzech lat spadłby o 40 mln euro.
Powiedział nam pan: "Nie ma problemu. Nie możemy przestawić się z kwot połowowych na coś innego i zamiast tego decydować się na pracę na rzecz rozwoju”. To również rozumiemy, a pan podjął się, w imieniu Komisji, zapewnienia, że rekompensata za te 40 mln. euro zostanie zapewniona w formie środków polityki rozwoju. Nawet dziś, w tej umowie, nie dostrzegamy żadnych oznak przyznania tej rekompensaty poza wzmianką w przypisach, zgodnie z którą istnieje możliwość rekompensaty. Nie wierzymy więc w tą rekompensatę i myślę, że poprzez tą umowę zwiedli państwo do pewnego stopnia Mauretanię, ponieważ nie ma w niej żadnego postanowienia, które odnosiłoby się do uzgodnionej rekompensaty.
Jeśli pan pozwoli, to przypomnę panu tylko, że gdy byłam szefową misji UE, której celem było prowadzenie obserwacji wyborów w Mauretanii, Unia Europejska zobowiązała się do wspierania tej młodej demokracji. Tymczasem nasz pierwszy akt polityczny sprowadza się do groźby zerwania umów w sprawie połowów. Moim zdaniem nie jest to polityka pomocy rozwojowej i naprawdę chciałabym wiedzieć, jakich gwarancji może pan nam, jako posłom do PE, udzielić odnośnie rekompensaty za cięcia, w sprawie których podjęto decyzję.
Jean-Claude Martinez
. - (FR) Panie przewodniczący! Umowa w sprawie połowów pomiędzy Europą a Mauretanią, na temat której nasza koleżanka i przyjaciółka Carmen Fraga Estévez przygotowała sprawozdanie, obejmuje jeden z najbogatszych na świecie regionów, jeśli chodzi o zasoby rybne. Dlatego też, na przykład, w Dhakla, czyli byłej hiszpańskiej stolicy Villa Cisneros w tej części Sahary Zachodniej, która obecnie znajduje się pod kontrolą Maroka, znajduje się 40-kilometrowa zatoka morska, zwana Rio de Oro, lub Złotą Rzeką, od odbić światła słonecznego na łuskach ławic ryb.
W przeszłości ta obfitość ryb tak naprawdę sprawiała, że mieliśmy problemy z Marokiem. Teraz musimy zmierzyć się z podobnym problemem, tyle, że w tym przypadku dotyczy on połowów w Mauretanii w latach 2008-2012. Jest to akwen, w którym na przykład zasoby ośmiornic i głowonogów mogą ulec obniżeniu, stąd też okres ochronny, ale gdzie z drugiej strony ważne jest prowadzenie połowów sardynek, ponieważ to sardynka jest wrogiem naturalnym ośmiornic.
W praktycznym wymiarze, oznacza to przede wszystkim rozdzielenie kwot połowowych, licencji, pomiędzy pięć krajów europejskich, w tej liczbie oczywiście Hiszpanię, Włochy, ale też Portugalię, panie przewodniczący, no i jest też kilka innych jednostek, trawlerów zamrażalni, chyba z państw bałtyckich. Poza tym, jest to kwestia redukcji połowów z około 400 000 ton do 250 000 ton, ponieważ, co dziwne, kwoty te nie są wykorzystywane - dotyczy to też tej części Sahary Zachodniej, która obecnie jest pod kontrolą Maroka, która jest czymś, generale Morillon, o czym nasi poławiacze tuńczyka z Morza Śródziemnego mogą tylko pomarzyć.
Średnie wykorzystanie dopuszczalnej wielkości połowów wynosi w Mauretanii od 90% dla skorupiaków do zaledwie 22% dla tuńczyka. Podobnie, jak w tych wszystkich umowach i protokołach, przewidziana jest oczywiście rekompensata finansowa płacona za prawo do połowów, która wynosi 300-305 mln. euro w okresie 4 lat, przy rocznej kwocie 70 czy 80 mln. euro rocznie. Komisarz Borg powiedział nam, jak ważna jest ta rekompensata, ponieważ stanowi ona około 15% rocznego budżetu Mauretanii. Operacja ta jest również korzystna dla Mauretanii, ponieważ rekompensata pozostaje na mniej więcej tym samym poziomie, podczas gdy połowy, przeciwnie, spadają. Mimo to, Mauretańczycy stwarzają poważne trudności poprzez nękanie naszych jednostek oraz inspekcje prowadzone na ich pokładach tylko po to, aby ot tak, po drodze, ściągnąć grzywny, chociaż to też prawda, że Komisja Europejska, jak przed chwilą przypomniała nam pani poseł Isler Béguin, też nie jest zbyt miła, ponieważ wywiera teraz naciski na rząd mauretański.
Chociaż połowy na tych akwenach są w oczywisty sposób bardzo ważne, to po stronie marokańskiej, na przykład w Dhakla, ryby są eksportowane do Brazylii, co zapewnia utrzymanie całemu miastu; stąd też troska ze strony krajów AKP i FAO o utrzymanie zrównoważonego przemysłu rybnego oraz stosowanie kodeksu właściwego postępowania. Panie przewodniczący! Prawdopodobnie niezależnie od postępowania Komisji Europejskiej, która w trakcie tych negocjacji z młodą mauretańską demokracją nie zawsze była taka bardzo "dobra”, powinniśmy się cieszyć z tej umowy, bo jest ona prawdopodobnie ostatnią, jaką uzyskamy w tym regionie, ponieważ teraz Maroko planuje chronić swoje zasoby naturalne i odzyskać nad nimi kontrolę.
Daniel Varela Suanzes-Carpegna
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Żywiliśmy wielkie nadzieje, że renegocjacja protokołu do umowy z Mauretanią może doprowadzić do naprawienia błędów popełnionych w trakcie tych słabych negocjacji; mieliśmy też nadzieję, że przyczyni się to również do naprawienia niezadowalającego wyniku negocjacji w sprawie umowy z Marokiem dla ważnej z komercyjnego punktu widzenia floty do połowu głowonogów, która dla hiszpańskiej Galicji posiada ogromne znaczenie społeczno-gospodarcze i w związku z tym silnie odczuwa skutki tych dwóch źle wynegocjowanych umów, niezależnie od wpływu ogólnego kryzysu w sektorze rybołówstwa.
Miało jednak tak nie być, nie możemy więc pochwalić Komisji, ani jej pogratulować jej tego wyniku. Ogólnie rzecz biorąc, doszło do ogromnego ograniczenia wielkości dopuszczalnych połowów, a rekompensata finansowa nie została dopasowana do tego cięcia. Sektor, który wskutek tego ucierpiał, nie otrzymał zbyt wiele pieniędzy, a uzgodnione środki techniczne, oprócz tego, ze są dwuznaczne, przynoszą uszczerbek flocie Wspólnoty. W odniesieniu do głowonogów, minimalne rozmiary dla ośmiornicy, zgodnie ze sprawozdaniem, są największe w tym regionie i że nie ma żadnej potrzeby ich wprowadzania, wskutek czego flota do połowu głowonogów, o której mówiłem, została skutecznie wykończona i jakby nie było tego dosyć, sposób alokacji licencji jest szkodliwy dla względnej stabilności, co z kolei szkodzi flocie hiszpańskiej.
Zrozumie pan pewnie, komisarzu Borg, że chociaż bardzo tego żałujemy, wszystkie te rozważania oznaczają, że nie możemy pogratulować panu osiągniętych w tej sprawie wyników, ponieważ uważam, że mogły i powinny być one znacznie lepsze.
Joe Borg
Komisarz. - Panie przewodniczący, po pierwsze chciałbym podziękować za interesujące uwagi i za naszą debatę. Chciałbym poruszyć kilka punktów, na które zwrócono uwagę.
Po pierwsze, słusznie podkreślają państwo, że zgodnie z tym zrewidowanym protokołem dopuszczalne wielkości połowów są mniejsze. Dokładnie taka była przyczyna naszej decyzji dotyczącej renegocjacji, ponieważ potrzebowaliśmy zagwarantować maksymalne wykorzystanie dopuszczalnej wielkości połowów, podczas gdy w istniejącej poprzednio sytuacji miało miejsce niedostateczne wykorzystanie możliwości połowowych, zarówno w odniesieniu do małych gatunków pelagicznych, jaki i do głowonogów.
W kwestii wymogów technicznych, na przykład dotyczących drag, mamy nadzieję, że szybko znajdziemy rozwiązanie w tej sprawie oraz, że władze Mauretanii mają bardzo dobre predyspozycje, aby znaleźć rozwiązanie, które usatysfakcjonuje obie strony. Jeśli chodzi o okresy ochronne, to wnioski te pochodzą od samej branży, która utrzymuje, że po takich okresach połowy stają się bardziej opłacalne.
Jeśli chodzi o sprawę ustalenia minimalnych rozmiarów dla ośmiornic na 500 g., muszę podkreślić, że mamy do czynienia z krajem trzecim, suwerennym państwem, Mauretanią, a jej własne przepisy stanowią, że minimalne rozmiary dla ośmiornic wynoszą 500 g. To była granica, której w trakcie negocjacji nie mogliśmy przekroczyć. Nie można bowiem żądać od kraju trzeciego zmiany jego ustawodawstwa dlatego, że nasi rybacy są zainteresowani łowieniem głowonogów o mniejszych rozmiarach. Dostrzegamy jednak, że nie istnieje ani jedno zharmonizowane rozporządzenie w tym zakresie, które dotyczyłoby tego regionu. Są inne państwa, które zezwalają na połowy głowonogów o mniejszych rozmiarach i dlatego decyzja w tej sprawie powinna zostać podjęta w ramach organizacji COPACE.
Co się tyczy sprawy kluczy alokacji, czyli tego, co określa się mianem "względnej stabilności” - jak już wcześniej mówiłem, Komisja nie ma obowiązku przenoszenia względnej stabilności z jednej umowy do drugiej, czy z jednego protokołu do drugiego.
Zarówno jednak w umowie, jak i w protokole przewiduje się, że jeżeli państwa członkowskie będą potrzebować większych dopuszczalnych wielkości i jeżeli wnioski takie będą mieć naukowe podstawy i uwzględniać stan zasobów, to wówczas wnioski te będą oczywiście mogły zostać rozpatrzone, a ja podejmuję się przedstawić je Mauretanii w celu wynegocjowania podwyżek, podobnie, jak na przykład w przypadku głowonogów, jeżeli otrzymam szczegółowy wniosek w tej sprawie.
Muszę też zaznaczyć, że jeśli chodzi o licencje na głowonogi, to wykorzystane zostały 22, a nowy protokół przewiduje 25, tak więc naprawdę staramy się stworzyć pewien bufor, który umożliwiałby wykorzystanie.
Jeżeli któreś z uczestniczących państw członkowskich będzie utrzymywać, że sektor wystąpił do nich z liczbą wniosków większą niż 25, to jeśli przedstawi ono szczegółowe fakty, poruszymy tę sprawę z Mauretanią aby spowodować zwiększenie tej liczby, tak długo, jak będzie na to pozwalał stan zasobów. Muszę podkreślić fakt, że jeśli chodzi o głowonogi, to mamy problemy dotyczące trwałości i dobrej kondycji ich zasobów.
Raz jeszcze, w kwestii względnej stabilności: chciałbym również wskazać, że nie można mieć ciastka i zjeść ciastka. Z jednej strony, jeśli chodzi o alokację dotyczącą głowonogów, wydaje się ona nie zadowalać tylko jednego, konkretnego państwa członkowskiego. Ale jeżeli chodzi o tuńczyka, dla tego samego państwa członkowskiego przewidziany jest znaczny wzrost alokacji. Jest to dla tego państwa korzystne i w tym kontekście nie otrzymaliśmy żadnych skarg.
Jeśli zaś chodzi o przyczynę krytyki i renegocjacji protokołu, czyli to, że jest on niedostatecznie wykorzystywany, chciałbym powtórzyć raz jeszcze to, co podkreślała poseł Isler Béguin, że umowy takie wiążą się nie tylko z rybołówstwem, ale też z pomocą rozwojową. W istocie, podczas gdy obniżyliśmy składnik finansowy za dopuszczalne wielkości połowów, to z naszej strony pojawiło się wyraźne zobowiązanie do zwiększenia komponentu dotyczącego rozwoju i jesteśmy w pełni gotowi, aby go dotrzymać.
Dlatego też, w sumie rzecz biorąc, alokacja finansowa została utrzymana dla całego czteroletniego okresu. Wsparcie budżetowe na rzecz 10 EFR zrekompensuje pozostałą kwotę 40 mln euro na okres 2009/10-2012, przy rocznych transzach w wysokości 10 mln euro, co oznacza, że Mauretania będzie otrzymywać taki pakiet finansowy, który, jeśli uwzględnić zarówno to, co otrzymują oni w formie rekompensaty za dopuszczalną wielkość połowów - i co zostało pomniejszone odpowiednio do rzeczywistej wielkości połowów na wodach Mauretanii - jak i wzrost wsparcia budżetowego poprzez rekompensatę ad hoc w ramach 10 EFR przewidzianą w tym protokole, oznacza, że powstanie sytuacja, w której pakiet ogółem będzie równoważny z pakietem połowowym, z jakiego korzystali oni w ramach poprzedniego protokołu finansowego.
Na koniec, w sprawie inspekcji na pokładach, chciałbym powiedzieć, że spotkanie grupy roboczej odbędzie się w najbliższą niedzielę. Poświęcone będzie ono omówieniu właśnie tej sprawy oraz uzgodnieniu zaleceń i wytycznych, które powinny doprowadzić do rozwiązania tej kwestii. W odniesieniu do tematu, który na samym początku poruszyła pani poseł Fraga, mówiąc o udziale posłów do PE w rozmowach, Komisja uznaje, że w odniesieniu do wspólnych komitetów, w których reprezentowane są obydwie te strony, należy przyjąć takie samo podejście, jakie stosowane jest w odniesieniu do negocjacji dwustronnych, w których biorą udział oficjalnie przedstawiciele obydwu tych stron.
Komisja będzie jednak nadal współpracować z Parlamentem na podstawie obowiązującego obecnie porozumienia ramowego.
Carmen Fraga Estévez
sprawozdawczyni. - (ES) Panie przewodniczący, spróbuję omawiać sprawy systematycznie. Na pierwszym miejscu, odnosząc się do tego, co powiedziała poseł Isler Béguin, podkreślę, że środki przeznaczone na współpracę na rzecz rozwoju będą wzrastać w ciągu czterech lat obowiązywania protokołu.
To całkowita kwota rekompensaty finansowej zostaje pomniejszona o 19%, ale kwoty alokowane na współpracę na rzecz rozwoju wzrastają odpowiednio do 11, 16, 18 i 20 mln euro, a więc jeśli chodzi o współpracę na rzecz rozwoju, nie powinien pan się tym martwić, ponieważ kwoty te ulegają w istocie podwyższeniu.
Komisarzu Borg! Jeśli chodzi o minimalne rozmiary ośmiornic, a także ponieważ te środki techniczne są ważne dla uzyskania dozwolonych wielkości połowów, to powiem, że nie jest to problem, który musimy koniecznie rozwiązać akurat w tym kontekście. Wie pan bardzo dobrze, że ta sprawa wciąż znajduje się w zawieszeniu.
Cały czas mówię: te rozmiary są największe w całym tym regionie. W trakcie spotkania, jakie odbyło się w tym roku, Komitet Rybołówstwa Środkowo-Wschodniego Atlantyku (CECAF) oświadczył, że istnieje potrzeba ustalenia wspólnych minimalnych rozmiarów dla całego tego regionu i sądzę, że w tym miejscu Komisja powinna poczynić starania, aby ta sprawa przestała stanowić problem.
Autorzy raportu sporządzonego przez mauretański komitet naukowy deklarują, że na przykład w listopadzie 50% połowów ośmiornic na mauretańskich łowiskach mogą stanowić ośmiornice o masie od 300 do 500 gramów - innymi słowy, problem minimalnych rozmiarów dotyczy zarówno łowisk mauretańskich, jak i innych.
Jeśli chodzi o względną stabilność, nie mam zamiaru wchodzić z panem w konflikt, ale jest to temat, którym zajmujemy się w Parlamencie - taki, który jest wymieniony w podstawowym rozporządzeniu, które omawialiśmy łącznie z kwestią regulacji licencji dla krajów trzecich. Alokacja początkowa to inna sprawa.
W przypadku alokacji początkowej istnieje konieczność uznawania historycznych praw, a następnie, jeżeli w ramach tej alokacji nie zostaną przyjęte wielkości dopuszczalne połowów, to zgadzam się, że Komisja może przyznać je temu, komu zechce. Jednak na początku należy respektować historyczne prawa, co jednak, komisarzu Borg, nie miało miejsca w odniesieniu do kategorii piątej w Mauretanii.
Nie będę rozwijać tego wątku dalej. Mogłabym odpowiedzieć na więcej pytań, ale myślę, że - pomimo iż bez okularów słabo widzę - że już wykorzystałam przysługujący mi czas.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro, w dniu 10 lipca 2008 r.
