Voorbereiding van de eurozonetop van 11 maart 2011 (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de voorzitter van de Commissie over de voorbereiding van de eurozonetop van 11 maart 2011 (2011/2615/RSP)).
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, geachte leden, wij bevinden ons momenteel in een tijd waarin de geschiedenis een vlucht lijkt te nemen. Voor onze deur, aan de andere kant van de Middellandse Zee, is een wind van vrijheid opgestoken.
Dit onderwerp is dermate belangrijk en urgent dat ik u allereerst wil vertellen dat het College zojuist de bijdrage van de Commissie heeft goedgekeurd om de landen ten zuiden van de Middellandse Zee te helpen in hun overgangsproces en om onze betrekkingen met onze mediterrane buren nieuw leven in te blazen. Ik zal deze bijdrage samen met barones Ashton presenteren tijdens de buitengewone Europese Raad van aanstaande vrijdag.
De mannen en vrouwen aan de zuidkust van het Middellandse Zeegebied, met name de jonge mensen, geven momenteel blijk van hun wantrouwen jegens autoritaire regimes en hun hang naar politieke vrijheid en sociale rechtvaardigheid.
Hoewel wij ons ervan bewust zijn hoe extreem ingewikkeld de situatie is en welke uitdagingen de daaruit voortvloeiende moeilijkheden met zich meebrengen, kan de Europese Unie zich geen ambiguïteit veroorloven. Onze plaats is naast de mensen die politieke vrijheid en respect voor de menselijke waardigheid eisen. Ambiguïteit van de Europese Unie mag niet worden toegestaan. Voor een regime dat op zijn eigen bevolking schiet, is geen plaats binnen de familie van naties.
Wij bieden deze volkeren een 'partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart' aan op basis van drie pijlers: democratische transformatie, betrokkenheid bij het maatschappelijk middenveld en solidaire ontwikkeling.
Wij zijn ons bewust van de uitdagingen die ons wachten. Nee zeggen tegen dictatuur is niet automatisch een garantie voor de rechtsstaat en democratie. De weg naar democratische overgang is nooit gemakkelijk. Hij kan bochtig zijn en is altijd veeleisend. Toch moet Europa aan de kant blijven staan van degenen die hopen op politieke vrijheid en sociale rechtvaardigheid.
Geachte leden, ik wil het nu gaan hebben over de andere vergadering die aanstaande vrijdag 11 maart zal worden gehouden, de informele top van lidstaten in de eurozone.
De crisis heeft duidelijk gemaakt hoe zeer onze economieën met elkaar verweven zijn. Er is een aantal structurele zwakheden aan het licht gebracht. Dat is een van de redenen waarom wij onze economische governance moeten versterken.
De Commissie pleit al heel lang voor een betere coördinatie van het nationale economische beleid en voor versterking van de governance in Europa. Wij stellen voor om de economische pijler van onze economische en monetaire Unie verder uit te bouwen. Dit punt hebben we ook al benadrukt in ons verslag over tien jaar euro, EMU@10. De waarheid is echter dat bepaalde regeringen zeer onwillig stonden tegenover een dergelijke ontwikkeling.
Tegenwoordig geeft iedereen toe dat er behoefte is aan goede Europese economische governance, wat constant bevestigd wordt door de markten. Om die reden hebben de lidstaten, bij het afsluiten van de werkzaamheden van de taskforce onder leiding van de voorzitter van de Europese Raad, een brede consensus bereikt over de voorstellen van de Commissie over het tot stand brengen van een sterkere economische governance - voorstellen die momenteel besproken worden in dit Parlement en in de Raad.
Bovendien zijn we het eens geworden over de invoering van het Europees semester, dat een bijdrage zal leveren aan de versterking van de economische governance, doordat in de beginfase niet alleen rekening zal worden gehouden met het begrotingsbeleid, maar ook met het economisch beleid en de structurele hervormingen voor elk van de lidstaten. Het is binnen deze context van versterkte economische governance dat onlangs het idee van een 'concurrentiepact' is ontstaan, waarin wij de lidstaten in de eurozone vragen om nog meer inspanningen te leveren, grotendeels met betrekking tot zaken die onder hun nationale bevoegdheden vallen, om nog concurrerender te worden.
Het is waar dat als de economieën binnen de Europese Unie inderdaad al zo met elkaar vervlochten zijn, die binnen de eurozone dat nog meer zijn.
De verschillen in concurrentievermogen vormen een groot probleem voor de landen die dezelfde munt delen. Hun concurrentievermogen en de convergentie van hun economieën zijn essentiële factoren om de levensvatbaarheid van een sterke en stabiele eurozone te garanderen, wat de gehele Europese Unie ten goede zal komen.
Dit gezegd zijnde moeten we toegeven dat dit idee tot enige ongerustheid heeft geleid: de angst voor een Europa van twee snelheden (de eurozone en de overige landen), het gevaar om bepaalde aspecten van het economisch herstel uit het oog te verliezen die net zo belangrijk zijn als concurrentiekracht, en misschien ook het in twijfel trekken van de communautaire aanpak. Dit zijn allemaal gegronde vragen en we moeten er ondubbelzinnige antwoorden op geven. Dit is een kwestie van wederzijds vertrouwen en geloofwaardigheid.
Geachte leden, ik was ook een beetje verbaasd dat ik er op de laatste Europese Raad, op 4 februari, aan moest herinneren dat elk specifiek initiatief voor concurrentiekracht en voor de eurozone uiteraard overeenkomstig het Verdrag moet zijn.
De Europese Raad heeft in zijn conclusies als volgt besloten: "Voortbouwend op het nieuwe kader voor economische governance zullen de staatshoofden en regeringsleiders verdere stappen zetten om een nieuwe vorm van coördinatie van het economisch beleid in de eurozone, ter verbetering van het concurrentievermogen, tot stand te brengen, en aldus tot een grotere mate van convergentie te komen, zonder de interne markt te ondermijnen."
Verder was ik heel blij dat in deze conclusies expliciet verwezen werd naar de noodzaak om deze extra voorschotten 'in overeenstemming ... met het Verdrag'' te maken. We zouden kunnen denken dat dit vanzelfsprekend is, maar het is beter het nog een keer te zeggen.
De Europese Raad heeft de voorzitter van de Europese Raad daarom het mandaat gegeven om, in nauwe samenwerking met de voorzitter van de Europese Commissie, overleg te plegen met de lidstaten in de eurozone om vast te stellen welke concrete middelen er nodig zijn om hiermee verder te gaan.
Uit dit overleg kwam duidelijk naar voren dat de lidstaten over het algemeen bereid zijn om de communautaire aanpak te volgen.
(EN) Ik wil heel duidelijk zijn over de beginselen die in de visie van de Commissie moeten worden gerespecteerd met het oog op een dergelijk concurrentiepact, dat misschien beter 'convergentie- en concurrentiepact' kan worden genoemd, omdat het om maatregelen gaat die erop gericht zijn om de verschillen in de eurozone en in de hele Europese Unie te verkleinen.
Het eerste beginsel is dat dit pact moet worden uitgevoerd onder de voorwaarden die in het Verdrag zijn neergelegd en binnen het bestaande systeem voor economisch bestuur. Op deze manier kunnen we een werkelijk communautaire aanpak waarborgen. Want de geschiedenis, en vooral de ervaring met het Stabiliteits- en groeipact, heeft laten zien dat we alleen met de communautaire methode resultaten kunnen boeken die op Europees niveau democratisch gelegitimeerd zijn en die bindend en controleerbaar zijn.
Het pact moet uiteraard ook de rol van de Commissie respecteren. Dat is essentieel voor een objectieve en onafhankelijke monitoring van de inspanningen van de lidstaten, voor de integriteit van de interne markt en van het hele acquis communautaire, maar ook voor een duidelijk verband tussen de initiatieven die voor de eurozone worden genomen en de initiatieven voor de Europese Unie als geheel.
Ik wil ook nadrukkelijk wijzen op de rol van het Europees Parlement bij het bewaken van het convergentie- en concurrentiepact, want de Commissie zal het Europees Parlement uiteraard volledig informeren.
Het pact moet ook openstaan voor andere lidstaten die mogelijk willen meedoen en die geen deel uitmaken van de eurozone. Ik denk dat het belangrijk is om elke vorm van stratificatie in onze Unie te voorkomen; een dergelijke stratificatie zou ingaan tegen het solidariteitsbeginsel, dat de kern van ons gemeenschappelijk project vormt.
Om dit pact - dat nationale maatregelen omvat - te rechtvaardigen, moet het waarde toevoegen aan de reeds ingediende voorstellen voor economisch bestuur. Ik wil u eraan herinneren dat de lidstaten krachtens artikel 121 van het Verdrag hun economisch beleid moeten coördineren. Het pact mag ook geen negatieve effecten op de integriteit van de interne markt hebben en moet zelfs bijdragen aan een versterking daarvan. Bovendien moet het pact de sociale dialoog respecteren en moeten de maatregelen om het concurrentievermogen te vergroten worden gekoppeld aan onze centrale doelen, groei en werkgelegenheid, precies zoals we hebben verklaard in de Europa 2020-agenda.
Concurrentievermogen is essentieel voor onze economieën. Concurrentievermogen is een noodzakelijke voorwaarde voor het verankeren van werkgelegenheidsgroei. Daarom is het belangrijk dat dit pact echt meerwaarde heeft en ons niet afleidt van de essentiële doelen van groei en werkgelegenheid. Het gaat om groei en werkgelegenheid. Daarom leg ik zo de nadruk op groei, op inclusieve en duurzame groei, die de kern van de Europa 2020-agenda vormt.
En dat is ook de reden waarom ik zo op de sociale dimensie hamer, aangezien de vereiste inspanningen eerlijk moeten worden verdeeld. De Commissie blijft werken aan een voorstel voor de belasting van financiële activiteiten. En omdat ook begrotingsconsolidatie en structurele hervormingen essentieel zijn voor het vergroten van het concurrentievermogen, zijn investeringen in sectoren die van belang zijn voor de toekomst, zoals onderzoek en innovatie, even hard nodig.
We moeten in gedachten houden dat dit pact maar één onderdeel is van ons totale antwoord om de stabiliteit van de eurozone te waarborgen. Op alle andere onderdelen van ons antwoord moet vooruitgang worden geboekt, dat wil zeggen bij het versterken van de daadwerkelijke financieringscapaciteit van de bestaande Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit en het verbreden van het toepassingsgebied daarvan, bij het voorbereiden van de instelling van een permanent mechanisme in 2013 en bij het in de komende maanden uitvoeren van strengere stresstests voor de banken. Dit zal allemaal bijdragen tot meer transparantie, meer vertrouwen en meer geloofwaardigheid.
Het convergentie- en concurrentiepact kan derhalve een belangrijke bijdrage leveren als we het opvatten als een van de maatregelen die worden genomen in het kader van alle inspanningen om de stabiliteit van de eurozone te waarborgen en waarvan we hopen dat ze vanaf maart van kracht zullen worden.
Het pact kan een belangrijke extra inspanning op weg naar eerlijke en duurzame groei in Europa worden als het consistent is met het communautaire bestuurssysteem. Als dat het geval is, als deze maatregel wordt uitgevoerd op basis van een communautaire aanpak, zoals de Commissie en het Parlement willen, dan denk ik dat het pact meerwaarde heeft en kan helpen om de economische pijler van de economische en monetaire unie te versterken. Dat is wat dit Parlement en de Commissie willen. De Commissie zal er alles aan doen om dat te bereiken. Ik dank u voor uw aandacht.
Joseph Daul
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Barroso, dames en heren, welke lering hebben we getrokken uit de financiële crisis?
De les die we hebben geleerd van de Tweede Wereldoorlog is dat onze naties samen moeten werken en moeten stoppen om elkaar te verscheuren.
Van de val van de Berlijnse Muur hebben we lessen geleerd over autoritaire en communistische regimes en we zijn erin geslaagd om ons continent weer te verenigen rondom de waarden van vrijheid, democratie en de sociale markteconomie.
Van de terroristische aanval van 11 september hebben we geleerd dat er een nieuw evenwicht gevonden moest worden tussen veiligheid en vrijheid.
De lering die we uit deze financiële crisis moeten trekken is dat onze lidstaten moeten stoppen om samenwerking op fiscaal, sociaal en begrotingsgebied als een taboe te beschouwen. Ik weet precies hoe ver we zijn gekomen. De totstandkoming, dit jaar, van samenwerking tussen de 27 met betrekking tot hun begrotingsprioriteiten is op zich een ommezwaai in de mentaliteit. De regelgeving waarvan we onszelf hebben voorzien om de financiële markten meer ethisch besef bij te brengen, zijn ook een goed voorbeeld, maar zijn niet toereikend.
Mijn fractie zou graag zien dat er voor de zomer een akkoord tussen het Parlement en de Raad wordt bereikt over een versterkte economische governance. Mijn fractie verzoekt ook om nieuwe inspanningen om de sociale en fiscale aspecten op elkaar af te stemmen. Dat is het idee achter het concurrentiepact, waarvan de eerste versie al is herzien om deze meer in overeenstemming te brengen met de waarden van de Gemeenschap. We moeten echter nog een stap verder gaan en ervoor zorgen dat zowel het Europees Parlement als de Commissie alle prerogatieven gebruikt die zij in dat opzicht hebben, en hiervoor rekenen wij op de voorzitter van de Commissie.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) verwelkomt en steunt deze voorstellen, net zoals de nationale leiders van de partij dat hebben gedaan in Helsinki.
Dames en heren, hoe kunnen wij onze medeburgers uitleggen dat de meeste van onze lidstaten, nu we ons midden in een precaire financiële situatie bevinden halverwege juli elk jaar, door zouden moeten gaan met uitgeven alsof er niets aan de hand is? Hoe is het mogelijk dat de enorme schuldenlast van onze staten beter te accepteren en te verdragen is dan die van huishoudens of bedrijven? Ik heb dit van dichtbij gezien in het bedrijfsleven. De crisis heeft geleid tot banenverlies en gezinsdrama's; het minste dat wij kunnen doen is om hier lering uit te trekken en eerlijk te zeggen hoe de zaken ervoor staan.
De eerste les is dat wij niet langer lichtvaardig moeten omgaan met de aan de lidstaten opgelegde verplichtingen betreffende de inachtneming van de begrotingsgrenzen, ongeacht de grootte van het land.
De tweede les houdt in dat de Europese solidariteit alleen kan werken als onze sociale en fiscale regelingen ten minste vergelijkbaar zijn. Ze hoeven niet noodzakelijkerwijs identiek te zijn, maar in elk geval vergelijkbaar. Op dit moment is dat nog lang niet het geval.
De derde les is dat Europa zich moet uitrusten met een Europees stabiliteitsmechanisme om onze sociale markteconomie te beschermen.
De vierde en laatste les is dat Europa zich zelfs in een storm staande houdt en dat de Europese integratie sterker wordt.
Onze Amerikaanse en Japanse partners hebben schuldquotes die veel hoger zijn dan die van ons, zonder dat ze, het moet gezegd, tot grote ongerustheid leiden. Dat zal echter niet eeuwig duren. Wat ons betreft is het nu tijd om onze economie en ons concurrentievermogen te consolideren. De tijd is gekomen om te werken aan het scheppen van banen voor de toekomst. De tijd is gekomen om te zeggen waar het op staat. Die kans moeten we niet voorbij laten gaan!
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, beste collega's - voor zover u nog aanwezig bent -, we hebben het wekenlang over een document van Angela Merkel en Nicolas Sarkozy gehad dat zogenaamd helemaal niet bestaat. Toch werd er tijdens de Europese Raad een persconferentie over dit non-existente document gehouden. Nu blijkt dat het document wel bestond en dat er ook interessante dingen in stonden. Maar intussen is het document zoekgeraakt, zodat de inhoud ervan nooit aan het licht zal komen. Uiteindelijk heeft het document echter wel een resultaat, namelijk de uitbreiding van het vangnet. Een op een gekunstelde persconferentie gepresenteerd non-existent document, dat zoek is geraakt, leidt dus tot een uitbreiding van het vangnet. Het resultaat mag dan goed zijn, de omstandigheden zijn kafkaiaans. Op die manier kunnen we de euro echt niet redden.
Ik vond uw toespraak goed, mijnheer de voorzitter van de Commissie, omdat u heeft laten zien dat de voorstellen sociaal onevenwichtig zijn. Soms ben ik toch lichtelijk verbaasd: de Bondsrepubliek Duitsland eist in de persoon van de bondskanselier, net als mijnheer Sarkozy - de koning van de peilingen in Frankrijk -, maatregelen die de Bondsrepubliek in die vorm zelf nog niet heeft genomen. De Griekse overheid moet bezuinigen, alle overheden, waar dan ook, moeten bezuinigen. Ziet u dat ook zo, mijnheer Rehn?
Wat heeft de Bondrepubliek Duitsland tijdens haar ergste crisis ondernomen? Ze kwam met de schrootpremie op de proppen, dat wil zeggen een door de staat gefinancierde premie ter stabilisering van de automobielindustrie. Ook de subsidies voor uitkeringen bij werktijdverkorting, waarmee werd beoogd de werkloosheid in Duitsland te beteugelen, waren een interventionistische overheidsmaatregel. Waarom mogen andere staten onder hun specifieke omstandigheden dan niet vergelijkbare maatregelen treffen?
Griekenland kreeg dezer dagen van het ratingbureau Moody's een rating die nog lager is dan die van Wit-Rusland en Egypte. Dan vraag je je toch af of daar de meibloempjes aan het bloeien zijn. Nog lager dan die van Vietnam. En dat gebeurt dan altijd precies drie dagen voor een Europese Raad. Maar men gaat af op het oordeel van die mensen. Weet u wat ze bij Moody's zeggen? Ze zeggen: we verlagen de rating van Griekenland, omdat het land met al die bezuinigingen niet meer aantrekkelijk is voor investeringen, zodat ook geen economische groei meer kan worden bereikt.
Dus discussiëren we hier over een haircut. Als u me aankijkt ziet u dat ik weet waar ik het over heb als ik u zeg dat een haircut niet alle problemen oplost. Integendeel, want wat is het resultaat van een haircut? Men beoogt de kredietwaardigheid van een land op te vijzelen door de potentiële kredietgevers te zeggen dat ze alle afschrijvingen verliezen. Waar draait dat uiteindelijk op uit? Op een vangnet. Daarom is het zinvol om het vangnet nu uit te breiden en om er alles aan te doen om de euro te stabiliseren. Daarom is het pact op zich een goed idee. Maar inhoudelijk gezien is het niet evenwichtig. Als het pact volgens uw suggesties wordt bijgesteld, mijnheer de voorzitter van de Commissie, en als er voor een economisch en sociaal evenwicht wordt gezorgd, zoals u zojuist heeft voorgesteld, dan is het pact een stap in de goede richting. Daarom ben ik zeer ingenomen met uw goede voorstel.
Ik wil ook niet meer uitweiden over het institutionele vraagstuk. Institutioneel gezien was de hele opzet van meet af aan verkeerd. Als de opzet nu dusdanig wordt gewijzigd dat alle operationele besluiten door het verantwoordelijke orgaan, dat wil zeggen door de Commissie, worden genomen, waarbij door de betrokkenheid van het Europees Parlement ook voor de nodige legitimering is gezorgd, dan is dat in orde. Kortom, na een slechte start en allerlei omwegen wordt het vangnet uitgebreid, wat prima is. De Duitse liberalen zijn inmiddels ook overtuigd, dat is eveneens prima. Mevrouw de Voorzitter, uw eigen partij zal het pact in Duitsland vast en zeker ook ondersteunen, dan hebben we daar ook vooruitgang geboekt. Als we het pact dan ook nog zo noemen zoals hier is voorgesteld, namelijk 'Pact voor de euro', dan bereiken we uiteindelijk wellicht een behoorlijk resultaat.
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen denk ik dat we nu wel kunnen zeggen dat we, na jaren waarin het idee van een economische unie niet geaccepteerd werd, eindelijk open staan voor het idee van een economische unie naast een monetaire unie, wat toch een stap vooruit is. Natuurlijk gaat dat niet op voor de heer Farage, maar voor de rest betekent dit voor iedereen een stap vooruit.
Niettemin, mevrouw de Voorzitter, vind ik dat de verkeerde term wordt gebruikt. Wat betekent 'pact' precies? Een pact is een overeenkomst tussen staten. Een overeenkomst tussen staten is niet wat we nodig hebben. Wat we nodig hebben is een Gemeenschapshandeling, een initiatief op het niveau van de Europese Unie, en geen pact tussen de lidstaten, dat vanwege de aard ervan een intergouvernementeel pact is. Daarom is dit niet de juiste term, aangezien het woord misleidend is.
Ten tweede, de benadering. Op intergouvernementeel niveau hebben we niets nodig. De intergouvernementele benadering heeft nooit gewerkt binnen de Europese Unie. De strategie van Lissabon was intergouvernementeel en die is mislukt. Toen Duitsland en Frankrijk zich niet hielden aan de regels van het stabiliteitspact in 2003-2004, was dat het bewijs van het feit dat de intergouvernementele aanpak niet de juiste was. We moeten de communautaire benadering gebruiken.
Ten derde, mijnheer Barroso, denk ik dat wat er op tafel ligt niet voldoende is of eerder gericht is op zeer specifieke maatregelen. Het concurrentiepact van mevrouw Merkel en de heer Sarkozy omvat zes specifieke maatregelen. Zo is het wat betreft de pensioenen met name op de pensioengerechtigde leeftijd gericht. Het pensioenstelsel is echter veel gecompliceerder dan dat. Het draait niet alleen om de pensioengerechtigde leeftijd, maar ook om het aantal jaren pensioenbijdragen, de brugpensioenregelingen, en het al dan niet bestaan van een tweede pijler.
Daarom is wat wij nodig hebben niet zes specifieke maatregelen in een intergouvernementeel pact, dat nooit van de grond zal komen of zal werken. Wat wij nodig hebben is wijdverbreide economische governance (pensioenstelsels, arbeidsmarkt, loonbeleid, belastingbeleid) in de Europese Unie, waartoe wordt besloten door de Commissie en die door middel van een convergentiecode - dat is het woord dat u hebt gebruikt - aan de lidstaten wordt aangereikt opdat zij de regels van de convergentiecode kunnen toepassen. Dat is wat wij zo spoedig mogelijk moeten doen.
Mijn verzoek is heel eenvoudig. Ik heb het document van 25 februari gezien dat u hebt opgesteld met de voorzitter van de Raad. Ik denk dat het nu aan de Commissie is om haar eigen initiatief voor te bereiden. Dat moet nu worden gedaan. U hebt de komende weken nog genoeg tijd om deze Gemeenschapshandelingen voor economische governance en convergentie voor te bereiden en ze voor te leggen aan de Raad en aan het Europees Parlement. Het is vervolgens onze taak om een besluit te nemen en u in dat opzicht te steunen. Ik denk echter dat we op dit moment reactief bezig zijn. In dit document van de 25e - hier heb ik het - lees ik
(EN) "monitoring door de staatshoofden en regeringsleiders", "de concrete verplichtingen die de staatshoofden en regeringsleiders zijn aangegaan".
(FR) Zo gaat het niet werken. De staten en de premiers gaan zichzelf niet controleren! Dat heeft in het verleden nooit gewerkt en het zal in de toekomst ook nooit werken!
Tot slot, en dit is mijn laatste punt, denk ik ook dat het tijd is, mijnheer Barroso, om zo spoedig mogelijk met een initiatief te komen voor een crisismechanisme voor banken, niet op nationaal niveau, zoals is aangegeven, maar op Europees niveau. U hebt het recht om dat te doen, aangezien u in feite de hoeder bent van de concurrentieregels binnen de Europese Unie, en u bent in de positie om een dergelijk initiatief voor te stellen.
Rebecca Harms
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, geachte dames en heren, over de gênante totstandkoming van het concurrentiepact hoef ik nu niets meer te zeggen. Het was enigszins bizar te moeten horen dat het document niet bestaat, maar dat het wel algemeen werd verspreid in de wandelgangen van de Raad in Brussel. Ik heb in Brussel al gezegd dat de manier waarop de werkelijkheid in de gebouwen van de Raad ontkend werd, aan de nadagen van een socialistisch of communistisch regime herinnert.
Volgens mij hebben we in Europa niet zozeer te maken met een valutacrisis, maar zijn we sinds maanden getuige van een crisis met betrekking tot het vermogen van onze nationale regeringen om verantwoordelijkheid te nemen in tijden van crisis en gemeenschappelijk maatregelen te treffen om de crisis te overwinnen.
Als we het crisismechanisme nu bestendigen - door welke omstandigheden dan ook - doen we daarmee een stap vooruit. Maar als we naar Griekenland kijken, zien we ook dat het naïef zou zijn om te geloven dat we de crisis nu al te boven zijn. In Griekenland wordt ook duidelijk dat een eenzijdig maatregelenpakket, dat uitsluitend uit bezuinigingen en besparingen bestaat, niet werkt. Het land moet ook nog kunnen investeren. Als een land als Griekenland zo sterk bezuinigt, moet duidelijk zijn waar zijn ontvangsten vandaan komen.
Het is ergerlijk dat Duitsland in de aanloop naar de bijeenkomst van de Europese Raad van deze week en ook in mededelingen betreffende de Raadszitting van over 14 dagen te kennen heeft gegeven niet te zullen onderhandelen over de voorwaarden voor Griekenland en de nodige wijzigingen. Zo vervalt men in oude fouten: de genoemde eenzijdigheid en het vasthouden aan één methode. Als we een economische Unie nastreven zoals mijnheer Verhofstadt die heeft beschreven, moeten we niet alleen besluiten nemen over bepaalde consolidatiemaatregelen, maar moeten we ook bereid zijn tot echte solidariteit. Wat dit betreft mag Griekenland meer van ons verwachten.
Ik ben het helemaal eens met Martin Schulz en de vorige spreker, en namens alle fractiegenoten die zich sinds maanden over dit vraagstuk buigen zeg ik uitdrukkelijk dat de communautaire methode niet zomaar iets is. We moeten in Brussel voor een echt transparante besluitvorming zorgen, zodat de burgers ons van Griekenland tot Denemarken, in Duitsland en in Spanje vertrouwen. Ook bij het concurrentiepact krijgt men de indruk dat er een closed shop wordt opgezet waar een paar regeringsleiders hun onderonsjes houden. Mocht het zover komen, dan trekken we het kortste eind in het debat over het vertrouwen in de Europese Unie. Dit is namelijk waar het in de crisis meer en meer om draait. Ik hoop dat het verstand zal zegevieren en dat de Raad dit keer doordachter te werk zal gaan.
Tot slot nog één opmerking, omdat u het over duurzame groei had, mijnheer Barroso. Ik begrijp niet dat een EU-commissaris voor energie vandaag de dag kan beweren dat een ambitieus klimaatbeschermingsbeleid betekent dat wij voor een deïndustrialisering van Europa zijn. De Duitse minister van Milieuzaken was 14 dagen geleden in Brussel en heeft bij die gelegenheid een studie gepresenteerd waarin wordt voorspeld dat in de Europese Unie zes miljoen banen zullen ontstaan als we de klimaatdoelstelling tot 30 procent verhogen. Dan heeft u ook uw duurzame groei, mijnheer Barroso, dus zorgt u er alstublieft voor dat mijnheer Oettinger zijn mond houdt.
Vicky Ford
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, in een crisis moet je soms snel handelen - en het is duidelijk dat de eurozone zich nog steeds in een crisis bevindt - maar moet je ook verstandig handelen. Het Verenigd Koninkrijk heeft het marktvertrouwen hersteld door middel van hervormingen om de bestedingen te beheersen en de nationale schuld terug te dringen. Dit zijn nu kernvoorstellen van het concurrentiepact.
De procedures van het Parlement staan het niet toe om snel besluiten te nemen, maar enkele afgevaardigden hebben suggesties gedaan die de Europese Raad misschien nuttig vindt. Wat betreft de Ierse rente verdienen degenen van ons die een ander land geld hebben geleend een rente die het risico weerspiegelt, maar we willen ook ons geld terug. Ik heb voorgesteld om een prikkel in te voeren, een bonus voor vroegtijdige terugbetaling. Wanneer het pakket voor het economisch bestuur is ingevoerd, zullen de lidstaten transparanter over hun eigen begroting moeten zijn. Ik stel voor om hetzelfde te bereiken voor de belastingbetalers die bijdragen aan de begroting van de EU.
Ik hoop dat onze nationale regeringen ondanks de crisis in staat zijn om naar de suggesties die uit dit Huis komen te luisteren en om constructief samen te werken.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Barroso, ik heb met vreugde kennisgenomen van het feit dat u aandacht besteedt aan het sociale aspect en dat u zich inzet voor een sociaal verantwoord beleid. Dat is nu ook nodig. Ik hoef hier niet te herhalen wat mijn collega's reeds hebben gezegd, want ik ben het volledig met hen eens.
Ik sta heel sceptisch tegenover dit pact, dat Merkel en Sarkozy hebben voorgesteld. Waarom? Omdat niet echt duidelijk is waarom ze het hebben voorgesteld. Het feit dat het pact niet geldig is, is een heel andere kwestie. Het zijn immers sluwe strategen. Zij beweren dat het een en ander nu eenmaal zo is uitgepakt, maar ik geloof er niks van. Ik geloof eerder dat ze precies menen wat er in het document staat. Op dit punt zou ik nog eens willen terugkomen, dit is toch een ernstige kwestie. Zij zijn van mening dat loonindexatie het juiste antwoord is, maar ik ben in dezen zeer sceptisch. Een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd betekent welbeschouwd een pensioenverlaging. Het terugdringen van de staatsschuld zal buitengewoon moeilijk worden, is ook voor landen als Duitsland heel moeilijk. Ik kan me voorstellen dat Ierland of Griekenland daarbij enorme moeilijkheden zullen ondervinden.
Ik vraag me af wat met de voorgestelde oplossing wordt beoogd. Op dit punt verwacht ik transparantie. U zult op de steun van het Parlement kunnen rekenen als u tot meer transparantie bijdraagt en ervoor helpt zorgen dat geen spelletjes achter de rug van het Parlement om worden gespeeld. Als men namelijk van plan is de sociale zekerheid te beknotten, dan moet men dat ook zeggen en niet via allerlei omwegen proberen een doel te bereiken waar u helemaal niet achter staat, mijnheer Barroso, en waar wij in geen geval achter staan.
Wij zijn bereid om met u over een coördinerende Europese economische governance te spreken, een economische governance die die naam waardig is, dat wil zeggen dat zij een democratisch karakter heeft en ertoe bijdraagt een duurzaam en sociaal Europa tot stand te brengen. Wij zijn tevens bereid om over Verdragswijzigingen te spreken, bijvoorbeeld over een clausule inzake sociale vooruitgang. Wij verwachten echter dat we in een vroeger stadium worden geïnformeerd en bij de beleidsvorming worden betrokken. Dan kan het Parlement dit proces ook begeleiden. Zonder informatie gaat dat niet!
Nigel Farage
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik heb genoten van de visie van de heer Barroso op de wereld, maar zijn toespraak was misschien ironischer dan hij zelf had bedoeld.
Hij sprak over de gebeurtenissen in Egypte en elders, waarbij hij zei dat het prachtig is dat mensen in opstand komen om democratie te eisen. Ik wil hem eraan herinneren dat democratie een methode is waarbij je stemt voor de personen die jou regeren en je deze personen, wanneer het je niet bevalt wat ze doen, kunt wegsturen en iemand anders de baan kunt geven. Zijn toespraak was ironisch omdat zijn volgende zin was: "en daarom moet Europa, ten overstaan van de eurocrisis, de communautaire methode versterken".
Voor het publiek dat hier naar kijkt - en dat gebeurt in toenemende mate - betekent de communautaire methode dat niet-gekozen bureaucraten in het geheim wetgeving voorstellen - mensen zoals u, mijnheer Barroso. Ik weet dat het Europees Parlement voor u heeft gestemd, maar u was de enige kandidaat waarop we konden stemmen. Dat is geen democratie!
Dus de heer Barroso zegt enerzijds dat democratie goed is, maar aan de andere kant mogen we dat in Europa niet hebben. Daar deed de heer Verhofstadt, die uit België komt en die vindt alle natiestaten moeten worden afgeschaft - zijn eigen land wordt dat binnenkort misschien wel - nog een schepje bovenop. Hij zegt dat we een economische unie willen. Niemand heeft voor een economisch unie gestemd. Aan niemand is gevraagd of hij of zij een economische unie wil. De heer Verhofstadt kan voor een economische unie stemmen, maar de volken van Europa hebben niet voor een economische unie gestemd.
Wat moet er vrijdag tijdens de top in Portugal worden besproken? Na de financiële reddingsoperaties in Griekenland en Ierland is het vrij duidelijk dat de markt een signaal uitzendt: 'Kom maar, nummer drie, uw tijd is voorbij'. De rente op Portugese staatsobligaties heeft maandag een hoogte van 7,6 procent bereikt. De heer Barroso weet dat zelf. Ierland moest gered worden toen de rente voor dat land naar 7 procent steeg. In april zal er ook een grootschalige herfinanciering van Portugese schuld plaatsvinden - weer twintig miljard euro aan vernieuwde schulden. Laten we niet vergeten dat in de afgelopen maanden 80 procent van de Portugese schuld is aangekocht door de Europese Centrale Bank.
We kunnen als Europese Unie niet blijven doorgaan met het opkopen van onze eigen schuld. Als we dat doen, zal de volgende schuldencrisis niet in een land plaatsvinden, maar in de Europese Centrale Bank zelf.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart”-vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Martin Schulz
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik neem aan dat u het niet weet, maar ik wil u iets vragen, mijnheer Farage, omdat u België constant een non-existente natie noemt - iets dergelijks heeft u tegen mijnheer Van Rompuy gezegd en in deze context nu ook weer tegen de heer Verhofstadt. Maar weet u wel onder welke omstandigheden de Belgische staat werd opgericht?
Nigel Farage
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij dat de heer Schulz mij deze vraag stelt.
De moeilijkheid is dat wanneer je een kunstmatige staat vormt, waarbinnen verschillende taalgemeenschappen leven - wat in België duidelijk het geval is -, je die gedurende een bepaalde periode wel bij elkaar kunt houden, maar of het nu België is of Joegoslavië, of de Europese Unie, als er heel verschillende talen worden gesproken, zal die staat uiteenvallen. De reden dat u zich zo druk maakt om België, en dat de heer Van Rompuy zich daar vreselijk druk om maakte, terwijl de heer Verhofstadt nooit van België heeft gehouden - dat is toch zo, mijnheer Schulz? - is dat België de Europese Unie in het klein is.
Martin Schulz
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik heb maar 30 seconden nodig. Ik stel vast dat de vertegenwoordiger van een partij die zich "United Kingdom Independence Party" noemt, niet weet dat het Koninkrijk België op voorstel van het Verenigd Koninkrijk in het leven is geroepen.
Proinsias De Rossa
- (EN) ("Blauwe kaart"vraag aan de heer Farage krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement) Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat de heer Farage zich niet beledigd zal voelen door een vraag van een staatsburger van de Ierse Republiek. Mag ik hem vragen wat de gemeenschappelijke basis van het Verenigd Koninkrijk is? Voor zover ik weet bestaat het Verenigd Koninkrijk uit Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland. Is dat geen unie van naties? En een heel trotse, mag ik wel zeggen?
Nigel Farage
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, dat is een goede vraag. Mijnheer Schulz, u hebt volkomen gelijk dat België een Britse uitvinding is, en een Britse mislukking. Sommige dingen gaan goed en sommige dingen gaan verkeerd, net als in uw land, Duitsland. De Duitse geschiedenis is niet helemaal brandschoon, dat zult u met me eens zijn.
U hebt helemaal gelijk. Het bijeenhouden van het Verenigd Koninkrijk is met ongelooflijk veel problemen gepaard gegaan. Ierland is zijn eigen weg gegaan, in 1921 als ik het goed heb, toen Ierland onafhankelijk werd. U hebt gelijk. Het is heel moeilijk om verschillende culturen bij elkaar te houden. Ik denk dat de unie van Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland op dit moment werkt omdat er steun voor is. Als die er niet zou zijn, zou de bevolking om referenda vragen en zouden die naties eruit kunnen stappen. Maar mijn punt is dat in de Europese Unie niemand die kans krijgt.
Corien Wortmann-Kool
Voorzitter, de Raad wil meer ambitie om de concurrentiekracht te versterken en de convergentie te vergroten. Dat kunnen we natuurlijk alleen maar toejuichen. Ik wil mij aansluiten bij de hulde aan voorzitter Barroso voor de wijze waarop hij de handschoen heeft opgepakt en hier uitleg komt geven over het concurrentiepact, een wijze die zelfs Martin Schulz vandaag mild stemt. Dat mag wel vermeld worden. U heeft die samen met voorzitter Van Rompuy opgepakt.
Maar het is wel een beetje ingewikkeld aan het worden, want er ligt ook net bij het Parlement een heel wetgevingspakket. Wij zijn voor het eerst medewetgever als het gaat om het economisch bestuur. Daarom is het zo belangrijk een en ander goed met elkaar te verbinden, want er is sprake van overlapping. In dit Parlement, collega's, hebben we 2.000 amendementen ingediend en als we hiernaar kijken, dan vinden we bijna alle onderwerpen die in het concurrentiepact staan, terug in die amendementen. Want ook dit Parlement wil meer ambitie en daar ligt dan ook tegelijkertijd mijn zorg. Hoe gaan we het concurrentiepact verbinden met het wetgevingspakket en de EU 2020-strategie? En, voorzitter Barroso, gaat u uw initiatiefrecht actief gebruiken om ook de verbinding tussen het concurrentiepact en het wetgevingspakket te leggen? Als u dat niet doet, dan zal dit Parlement zelf die handschoen oppakken in zijn rol van medewetgever.
Elisa Ferreira
(PT) Mevrouw de Voorzitter, ik kom uit een acht eeuwen oud land, dat binnen deze geglobaliseerde wereld toch graag een sterk Europa ziet, een Europa dat ook een gelijkwaardige gesprekspartner voor China, India en de Verenigde Staten is. De crisis die we doormaken is geen crisis binnen de eurozone, maar, zoals iemand al zei, een crisis van de eurozone zelf en het is een crisis van de eurozone omdat één munt alleen kan functioneren wanneer er werkelijk convergentie is. We moeten serieus blijven werken aan convergentie tussen de verschillende terreinen waarop dit speelt, met het oog op groei, rendement en werk. Tot nu toe hebben we gewerkt aan nominale convergentiecriteria, wat iets totaal anders is.
Daarom moet Europa snel afmaken waaraan het is begonnen. Hiervoor, en vooral voor het hanteren van één munt, is een solide basis nodig in de vorm van een stabiliteitsfonds: een fonds dat ervoor kan zorgen dat landen die in de problemen zijn met acceptabele, in plaats van prohibitieve, rentetarieven aan deze convergentie kunnen werken. Ook moeten ze de strategische investeringen die deze convergentie mogelijk maken, kunnen blijven doen , zodat ze met de hiermee gepaard gaande groei kunnen terugbetalen wat ze tijdens de crisis hebben geleend.
Mevrouw de Voorzitter, we hebben een actieve Commissie nodig, die bijdraagt aan de opbouw van dit stabiliteitsfonds, maar ook aant de euro-obligaties, en die de boodschap van het Parlement van vandaag over de nieuwe bron van eigen middelen oppakt. Dit zal een afdoende impuls moeten zijn voor een begroting die duidelijk onvoldoende is. We hebben zojuist het verslag-Podimata aangenomen, waarin een lans wordt gebroken voor een heffing op financiële transacties. Om te overleven moet Europa nu van koers veranderen. Naast een sterk Parlement hebben we ook een Commissie nodig die niet alleen reageert, maar ook proactief handelt en die initiatieven neemt waar we zozeer naar uitkijken, zodat dit experiment niet verloren gaat en zijn vruchten afwerpt.
Sylvie Goulard
(FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Barroso, commissaris, er is veel gezegd waar ik het mee eens ben. Ik zou graag drie woorden willen gebruiken.
Het eerste is 'respect': het was niet dit Parlement dat het Europees Parlement tot medewetgever heeft gemaakt op het gebied van economische governance. Het waren de regeringen die hiertoe hebben besloten in het Verdrag van Lissabon. Als rapporteurs vinden wij het niet goed om over belangrijke discussies over het governancepakket op de hoogte te worden gebracht via Google of de Engelstalige pers. Het eerste dat ik u zou willen vragen, mijnheer Barroso, en dat vraag ik ook aan de hier aanwezige collega's van de heer Van Rompuy, is om ons te respecteren en erop toe te zien dat dit Parlement zijn werk kan doen.
Het tweede woord is 'democratie'. We hebben sinds de achttiende eeuw nog nooit eerder meegemaakt dat in een democratisch systeem de scheiding der machten genegeerd wordt zoals de Europese Raad dat momenteel doet. In de scheiding der machten zijn er degenen die beslissen en degenen die controleren. De Raad is, met uw medewerking, mijnheer Barroso, bezig om zich het recht toe te eigenen om te beslissen én te controleren, met andere woorden, om dus eigenlijk niets te doen.
Het derde woord is 'doeltreffendheid': als wij water bij de wijn blijven doen wat betreft de inhoud van onze voorstellen, komen we uit bij de kleinste gemene deler en we weten wat dat is. Dat is de Lissabon-strategie! Dat zijn de tien jaar die ons nergens hebben gebracht.
Wij blijven ons werk doen. Dit Parlement vraagt om respect en zal de democratie en de doeltreffendheid verdedigen.
Miguel Portas
(PT) Mevrouw de Voorzitter, twee weken geleden heeft de internationale pers commentaar gegeven op uw uitlatingen over de mogelijkheid dat Portugal in aanmerking komt voor het Fonds voor Financiële Stabiliteit. De pers heeft deze als stimulans geïnterpreteerd. Aangezien voorzitter Barroso binnen de Europese Commissie nu juist de persoon is die de Portugese realiteit het beste kent, zou ik graag drie vragen stellen, waar ik graag drie eerlijke antwoorden op zou krijgen.
Mijn eerste vraag is: wat baat het Portugal als het in de huidige situatie een beroep doet op het Fonds voor Financiële Stabiliteit en het IMF?
Mijn tweede vraag is: welke veranderingen acht u onmisbaar voor dit fonds, zodat de beschamende situatie met Ierland zich niet opnieuw voordoet? En daarmee bedoel ik: een lening tegen prohibitief hoge rente, verlaging van lonen en het handhaven van fiscale dumping van grote ondernemingen.
En de derde en laatste vraag: het gehele monetaire beleid blijft schade toebrengen aan de meest kwetsbare landen, omdat ze de groei hypothekeren. De recente beslissingen van de Europese Centrale Bank op dit vlak spreken voor zich. Hoe kunnen we het vertrouwen herwinnen?
Jean-Paul Gauzès
(FR) Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik ben het volledig eens met wat mevrouw Goulard zojuist heeft gezegd over deze basisvoorwaarden, die erop neerkomen dat, hoewel wij ons terdege bewust zijn van de behoefte aan doeltreffendheid en snelheid in het besluitvormingsproces, het van essentieel belang is dat het Parlement erbij betrokken wordt. Dat is de enige manier waarop onze medeburgers, van wie wij de gekozen vertegenwoordigers zijn, kunnen begrijpen wat er gaande is, en om dit aan hen uit te leggen.
Ik wil het over iets heel specifieks hebben. Elke dag worden we getroffen door de financiële markten. Deze financiële markten, die overal en nergens voor staan, worden meestal bevolkt door jonge mensen die van een game boy zijn overgestapt naar een computer zonder daar verder lang over na te denken, en die toch degenen zijn die onze landen angst inboezemen. Als wij deze markten onder controle willen blijven houden, moeten we ze niet uitbannen. Ik behoor niet tot een fractie die ernaar streeft om de markten af te schaffen. Maar wat willen de markten? Ze proberen risico's te mijden en het spel op de markten bestaat eruit om het risico door te spelen naar iemand anders. Dat houdt in dat marktdeelnemers nooit tevreden zijn zolang er risico's bestaan.
Ik denk dat als wij invloed willen uitoefenen op deze financiële markten, Europa een aantal duidelijke grenzen moet trekken, niet elke dag van richting moet veranderen en niet moet overlopen van ideeën die vervolgens toch nooit het daglicht zullen zien.
Als we dit financiële aspect onder controle willen krijgen, en dat is cruciaal voor de economische stabiliteit van onze landen, moeten wij in staat zijn - en het is aan u, mijnheer Barroso, om de impuls daartoe te geven - om duidelijke doelen te stellen en duidelijke maatregelen te treffen en blijk te geven van grote vastberadenheid wat betreft goede economische coördinatie.
Proinsias De Rossa
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, het welbewust afzien van economisch bestuur en van regulering van de banken op nationaal en EU-niveau heeft ons in deze crisis doen belanden, een crisis die voor iedereen zichtbaar is, in de werkloosheidscijfers, in het gebrek aan groei, in de verliezen van de pensioenfondsen, enzovoort. De heer Barroso en de heer Rehn hoeven mij er niet van te overtuigen dat economisch bestuur noodzakelijk is, of dat het een sterk bestuur moet zijn en dat alle lidstaten, met name de lidstaten van de eurozone, daaraan mee moeten doen. Het is de bevolking van Europa die we ervan moeten overtuigen dat dit nodig is, en de manier waarop we dat gaan doen is door ervoor te zorgen dat het legitiem is. En we zorgen ervoor dat het legitiem is door voorstellen die niet op de Verdragen en op de communautaire methode zijn gebaseerd, af te wijzen.
Het economisch bestuur zal niet aanvaardbaar zijn als het wordt gezien als uitsluitend in het belang van een, twee, drie, vier of vijf economisch sterke landen. Dat is de realiteit. En daarom is het buitengewoon belangrijk voor de toekomst van deze Unie dat wat tijdens de informele Raad van 11 maart zal worden besloten, en wat eind maart zal worden besloten, kan worden gesteund door het algemene publiek in Europa.
De Ierse regering die onlangs is gekozen heeft een stevig mandaat. Ik citeer uit het programma waarover nu net overeenstemming is bereikt: "We moeten een stap terug doen van de rand van de afgrond van nationale insolvabiliteit (...). Het steunprogramma van de EU en het IMF heeft - tot op heden - het vertrouwen in de Ierse economie niet hersteld (...). Dit weerspiegelt de onzekerheid over de betaalbaarheid van het reddingspakket".
Ik wil een conclusie trekken over dit punt. Het is een belangrijk punt. Het mislukken van het programma zal bijdragen aan de financiële instabiliteit van de hele eurozone.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Sharon Bowles
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, elke week staan de kranten vol met nieuws over een nieuw of gewijzigd voorstel van een land, de Europese Raad of de voorzitter van de Commissie. Ik prijs de president van de Europese Centrale Bank omdat hij acht slaat op de discussies en de verslagen van het Parlement en ons standpunt en onze vastberadenheid erkent.
Het concurrentiepact en de ontwikkeling daarvan is hier een voorbeeld van. We hebben al een veelheid aan goede ideeën in onze amendementen op het pakket inzake het economisch bestuur opgenomen, waardoor het niet moeilijk zal worden om in het kader van de medebeslissing aan de slag te gaan met het samenbrengen van de standpunten van het Parlement en de Raad.
Maar wat we niet moeten doen, is de krenten uit de pap van de interne markt halen. En we mogen het ook niet verkeerd doen. De interne markt is geen fort met daarbinnen een gelijk speelveld. De interne markt gaat over het externe concurrentievermogen dat we kunnen genereren en hangt dus nauw samen met de herstelkant van het economisch bestuur.
Ook hebben we een mechanisme voor financiële stabiliteit nodig dat verder kan worden ontwikkeld op basis van resultaten en prioriteiten. Tegen de Duitse bevolking, die in een kramp schiet als de 'transferunie' ter sprake komt, zeg ik: 'Kijk eens wat de eisen van uw eigen regering allemaal met zich meebrengen: herkapitalisatie van banken en de aankoop van staatsobligaties in de secundaire markt'. De Duitse banken zullen tien jaar nodig hebben om de waardevermindering van hun activa als gevolg van de crisis volledig te verdisconteren in hun balansen, en die omvatten ook staatsobligaties. De Duitse banken zullen niet aan de nieuwe internationale regels voor bankkapitaal voldoen, dus de overdrachten aan Duitse banken zouden ook op de agenda moeten staan. Daarom hebt u dat mechanisme nodig, zoals de hele eurozone.
Tot slot moet op het gebied van de rentetarieven evenwicht worden gevonden tussen houdbaarheid en ''moral hazard''.
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Diogo Feio
(PT) Mevrouw de Voorzitter, moeilijke momenten vragen om moedige politieke beslissingen. Juist daarom oefenen we onze functies uit en daarom complimenteer ik voorzitter Barroso ook met de ideeën die hij voor ons heeft ontvouwd. Het Europees Parlement heeft al in diverse verslagen heldere standpunten ingenomen, zowel over de eurokwestie en de noodzakelijke stabiliteit, als over het probleem ten aanzien van de groei. We kunnen niet slechts naar één kant van de balans kijken.
Om tot een oplossing van de crisis te komen is bijvoorbeeld vereist dat het permanent fonds zodanig werkt dat rekening wordt gehouden met de specifieke situaties van de lidstaten, die nu een stijgende rente op de staatsschuld betalen. Noodzakelijk zijn ook beleidsmaatregelen die concurrentievermogen garanderen, alsmede betere kredietvoorwaarden en een fiscaal beleid dat aantrekkelijk is voor investeerders. Eigenlijk alles om welvaart te creëren. Maar daarom hebben we ook meer Europese instellingen nodig. De standpunten van het Europees Parlement zijn op heldere wijze uiteengezet en niet via de media. Dit is niet het moment voor ideologische beslissingen, we moeten nu aan onze burgers denken. Zij vragen om gezond verstand en snelle besluitvorming van ons.
Jacek Saryusz-Wolski
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, wat we nu zien is geen crisis van de eurozone, maar een crisis in de overheidsfinanciën van enkele lidstaten die toevallig in de eurozone liggen - het had ook om Hongarije kunnen gaan. Waarom moet er dan een vergadering van alleen de staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone plaatsvinden - zeventien lidstaten - zonder dat de overige lidstaten worden uitgenodigd? Waarom moeten er ongerechtvaardigde scheidslijnen worden gecreëerd, die we zes jaar geleden hebben afgeschaft door middel van uitbreiding, en waarom moet er een unie van twee snelheden worden gecreëerd?
De Europese Commissie, onder leiding van u, mijnheer Barroso, is de hoedster van het Verdrag. Wat is de rechtsgrondslag in het Verdrag voor deze uitsluiting? Waarom worden lidstaten die mee kunnen en mee willen besluiten uitgesloten? Waarom worden de artikelen 5 en 121 niet gebruikt om het begrotingsbeleid en het sociale beleid te verdiepen? Waarom wordt de op het Verdrag gebaseerde intensievere samenwerking niet binnen het kader van dat Verdrag toegepast, met een centrale rol voor de Europese Commissie?
De interne markt omvat 27 lidstaten, en dat geldt ook voor de uitdaging om het concurrentievermogen te versterken. De voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Europese Commissie moeten leiders van een Unie van 27 lidstaten zijn, en niet een secretariaat van een selecte groep lidstaten.
Roberto Gualtieri
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, gisteravond heeft de Commissie constitutionele zaken in grote meerderheid haar goedkeuring gehecht aan het advies van het Parlement tot wijziging van het Verdrag voor het instellen van een stabiliteitsmechanisme.
De tekst stelt voor om een van de amendementen van het Verdrag van Lissabon aan te passen, teneinde een procedure vast te stellen die weliswaar het intergouvernementele karakter van het fonds veilig stelt, maar de opname van het mechanisme in het Verdrag rechtvaardigt en tevens enkele duidelijke voorstellen bevat over de werking van het mechanisme, om ervoor te zorgen dat het overeenstemt met de taken die het Verdrag oplegt aan de Europese instellingen en met de noodzaak van een echt economisch bestuur, dat simpelweg niet zou werken als het intergouvernementeel zou zijn.
Om terug te komen op een metafoor die u zelf tijdens het vorige debat heeft gebruikt, mijnheer Barroso, stelt het Europees Parlement voor deze intergouvernementele wagon op het spoor te zetten in een trein van de EU en de Commissie de rol te geven die zij dient te spelen om deze trein te kunnen besturen.
Wat vindt de Europese Commissie van de voorstellen van het Parlement? Is zij bereid deze te verdedigen tijdens het overleg de komende dagen?
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Pat the Cope Gallagher
- (EN) Mevrouw de Voorzitter, mijn land, Ierland, is een kleine, open economie met een hoge concentratie aan directe buitenlandse investeringen. Het tarief van 12,5 procent van de vennootschapsbelasting is van essentieel belang om het herstel van onze economie te ondersteunen en om banen in stand te houden en te creëren. Als gevolg van dit lage tarief zijn acht van 's werelds belangrijkste technologiebedrijven in mijn land gevestigd. Elke beweging in de richting van convergentie of harmonisering van het tarief van de vennootschapsbelasting in de Europese Unie zal het vermogen van Ierland om directe buitenlandse investeringen aan te trekken en daarmee ons vermogen om weer groei te bewerkstelligen en economisch te herstellen, substantieel aantasten.
Het is belangrijk om eraan te herinneren dat Ierland, zoals ook andere kleinere landen, geografisch en historisch een perifeer land in Europa is, en een laag belastingtarief is een instrument, een instrument om de economische beperkingen van een perifeer land te compenseren. Ik wil de voorzitter een vraag stellen. Kan hij bevestigen dat het vaststellen van de hoogte van belastingen krachtens het Verdrag van Lissabon een zaak van elke individuele lidstaat is?
Ilda Figueiredo
(PT) Mevrouw de Voorzitter, vandaag, bij de viering van Internationale Vrouwendag, zijn er door iedereen mooie woorden gesproken over vrouwenrechten. Echter, nu we het hebben over economische en financiële zaken, ligt het accent voornamelijk op de financiële belangen van het zogenaamde economisch bestuur waarbij de criteria voor het stabiliteits- en concurrentiepact aangescherpt blijven worden zonder dat rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van elk land, de grote economische verschillen, sociale ongelijkheden, werkloosheid en armoede.
Door een dergelijk concurrentiepact nement de bestaande sociale problemen alleen maar toe. Tevens zult u zien dat arbeiders, vrouwen en jongeren in opstand komen, zoals al in Portugal is gepland voor de komende weekenden, met in het bijzonder de demonstratie die wordt georganiseerd door de CGTP (Algemeen Verbond van Portugese Arbeiders) in Lissabon op 19 maart. Hiermee hopen we de veranderingen tegen te gaan.
Jaroslav Paška
(SK) Mevrouw de Voorzitter, allereerst zou ik mijn collega, vicevoorzitter Verheugen, in herinnering willen brengen dat de EU tot stand is gekomen op basis van een overeenkomst tussen onafhankelijke soevereine staten die vrijwillig besloten sommige van hun bevoegdheden over te dragen aan een nieuwe instelling - de Europese Unie - die zij samen in het leven riepen voor het gemeenschappelijke gecoördineerde beheer van bepaalde bevoegdheden van de soevereine staten. Als de Europese landen besluiten tot het opzetten van een gemeenschappelijk economisch bestuur in het kader van de communautaire regelgeving, dient dat dus ook uit vrije wil te gebeuren, en niet krachtens een richtlijn uit Brussel.
Als we spreken van een pact en dus van een overeenkomst tussen soevereine staten over verdere samenwerking in het kader van de EU, dan is alles in orde. Als de een of andere vorm van nauwere samenwerking op het gebied van economisch beheer wordt beoogd, dan ligt het voor de hand dat de aanzet daarvoor wordt gegeven door de landen in de eurozone, die zich immers hebben verplicht tot het gebruik van de gemeenschappelijke munt.
Laten we echter geen illusies koesteren, dames en heren. De economische regels en fiscale wetten lopen in deze landen uiteen, zodat dit een zeer ingewikkeld proces belooft te worden ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Franz Obermayr
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dank u wel, met name voor het feit dat u zo vriendelijk was de sprekerslijst van tevoren bekend te maken. De voorstellen voor een belastingunie voorzien naast een uniforme pensioengerechtigde leeftijd in een harmonisatie van de belastingtarieven en het loonbeleid. Dat betekent een verdere stap in de richting van een economisch bestuur en een ernstige aantasting van de belastingsoevereiniteit van de lidstaten. Om het nog erger te maken heeft het Europees Parlement hierover ook nog eens niets te vertellen en kan een beroep worden gedaan op artikel 136 van het Verdrag van Lissabon, zodat Merkel en Sarkozy hun voorstellen er ondanks het verzet in andere landen van de eurozone waarschijnlijk door zullen krijgen.
Nu over de versterking van het vangnet: speculanten kunnen de eurolanden die in de problemen zijn geraakt nog steeds onder druk zetten, zonder dat zij zelf enig risico lopen. In geval van nood wordt immers het vangnet gespannen. Winsten worden geprivatiseerd, terwijl verliezen voor rekening van de samenleving en de gehele eurozone komen. Mijnheer Barroso, u zei dat groei rechtvaardiger moet worden verdeeld. Nu vraag ik u: hoe staat het met de financiële aansprakelijkheid? Als gevolg van het vangnet worden de lasten toch nog ongelijker verdeeld, zullen sociale problemen ontstaan en wordt de welvaart van de nettobetalers moedwillig op het spel gezet.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (PT) Mevrouw de Voorzitter, er waren enkele specifieke vragen over Portugal die ik zal beantwoorden. Of Portugal nu wel of niet om steun moet vragen uit de EFSF (Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit) is een beslissing van de Portugese autoriteiten. Het is een soevereine beslissing van Portugal, juist omdat het hier gaat om een soevereine schuld. Wat ik u uiteraard kan zeggen is dat het inschakelen van de hulp van de EFSF en het Internationaal Monetair Fonds werd gezien als een laatste redmiddel, ultima ratio. Het moge duidelijk zijn dat een land het inschakelen van deze hulp zeker zal proberen te voorkomen, aangezien er vele kosten mee gemoeid zijn en ook de reputatie kostbaar is. Een land moet het daarom zeker zien te voorkomen als het mogelijk is. Ik zou echter willen herhalen dat het een beslissing van de nationale autoriteiten is om zich wel of niet tot dit hulpfonds te wenden, of tenminste om activering van dit fonds te verzoeken.
In de tweede plaats is niet aan de orde wat ik graag in dit fonds wil zien, het is geen kwestie van graag willen, het gaat om beleid. Wij werken in de Commissie nauw samen met de lidstaten, in het bijzonder met de eurolanden, opdat de EFSF meer kan lenen en zo ook meer activiteiten ontplooid kunnen worden met ruimte voor meer flexibiliteit. Uit marktoogpunt liggen enkele van deze kwesties zeer gevoelig, dus het lijkt me niet verstandig om te praten over plannen die nog niet definitief zijn, maar binnen de eurozone wordt eraan gewerkt. Verder heeft de Commissie, zoals u weet, duidelijk haar voorstel uiteengezet ter versterking van de EFSF en ter uitbreiding van haar activiteiten, met name in de jaarlijkse groeianalyse.
Op de vraag of dit beleid veranderd zou moeten worden of kan veranderen, kan ik u nu vertellen dat dit niet mogelijk is als we kijken naar de meest kwetsbare landen. Het zou absoluut onverantwoordelijk zijn voor landen met een staatsschuld of particuliere schuld van deze omvang om op dit moment hun inspanningen omtrent de begrotingsconsolidatie en structurele hervormingen te doen verminderen. Wanneer een land zo'n hoge schuld heeft moet de markt het vertrouwen terugkrijgen, anders wordt de economische situatie onhoudbaar. Als we daarom de landen willen helpen die op dit moment het kwetsbaarst zijn, dan moeten we hun niet iets voorspiegelen dat simpelweg niet haalbaar is. Integendeel, we moeten elke juiste stap toejuichen die zij maken in de richting van begrotingsconsolidatie en structurele hervormingen. Alleen op deze manier is het vertrouwen van de markt te krijgen. Het gaat duidelijk niet om de inspanning van het land alleen, dat de gezamenlijke inspanning van de eurozone nodig heeft. Dat is wat nu tot stand komt, waarbij elk betrokken land uiteraard op zijn eigen manier bijdraagt.
Ik kan u zeggen dat de Commissie alles heeft gedaan wat binnen haar vermogen lag met betrekking tot haar voorstel meer ambitie te tonen. Zoals de geachte afgevaardigden weten komt de Commissie met voorstellen, maar uiteindelijk hebben de lidstaten, die voornamelijk uit de eurozone komen, het laatste woord. Vooral als het gaat om strikt nationale bevoegdheden, zoals zaken waar het Verdrag niet in voorziet, zoals de EFSF.
(FR) In elk geval wil ik tegen het hele Parlement zeggen dat heel veel van de kritiek die ik hier vandaag gehoord heb - hoewel de meerderheid de door de Commissie voorgestelde algemene aanpak heeft gesteund - gericht was op, als ik het goed begrepen heb, bepaalde regeringen of bepaalde lidstaten. Het is daarom niet aan mij om namens hen te spreken.
Wat ik wil zeggen is dat de Commissie een pakket met voorstellen voor economische governance heeft gepresenteerd. We hebben de ambities van onze regeringen zover mogelijk opgestuwd. Zelfs voor het governancepakket dat door mijn collega, de heer Rehn, en mijzelf is gepresenteerd, waren de lidstaten niet bereid om zelfs het laagste ambitieniveau te accepteren. Zo staat het er voor, we hebben wetgevingsvoorstellen ingediend.
Nu is er een nieuw idee ontstaan, namelijk het concurrentiepact, dat wij proberen - en op dit punt wil ik heel open zijn en mijn respect betonen aan het Parlement - zo veel mogelijk in te passen in de communautaire benadering.
Ik heb u op volledig transparante wijze op de hoogte gehouden van de inspanningen die de Commissie levert om ervoor te zorgen dat dit idee aangaande de impact van concurrentievermogen nuttig is en meerwaarde biedt, zowel voor de groei als voor de werkgelegenheid - wat, ik heb het al gezegd, een prioriteit voor de Commissie blijft - en om het governancesysteem te versterken. Uiteraard hoef ik er echt niet op gewezen te worden dat de Commissie de hoedster van het Verdrag is. Dat hebben we keer op keer laten zien, ongeacht of het ging om de interne markt, concurrentie of gelijke behandeling. Ik kan u er wederom van verzekeren dat de Commissie niet zal aarzelen om alle middelen die zij tot haar beschikking heeft aan te wenden als we de indruk krijgen dat beginselen of regels van het Verdrag in gevaar komen door beslissingen van de Europese Raad, of van welke andere instelling dan ook.
Daarom is voor het werk dat wij doen een lange adem nodig en is het, natuurlijk, serieus werk dat wij doen met verantwoordelijkheidsbesef. Dit is duidelijk een uitermate moeilijke tijd voor ons, zoals u weet, een tijd waarin veel regeringen 's ochtends als eerste kijken naar de spreads van hun overheidsschulden.
Daarom is dat wat wij zeggen van belang. De hoop die wij geven doet er toe. De Commissie is het aan zichzelf verplicht om ambitieus te zijn en tegelijkertijd haar verantwoordelijkheid te nemen door voorstellen in te dienen, wetende dat er in ieder geval een kans bestaat dat deze voorstellen ook daadwerkelijk in de praktijk worden gebracht, dat het niet alleen een publiciteitsstunt is die gevolgd wordt door teleurstelling. Dat is wat ik wil voorkomen en dat is wat de Commissie moet voorkomen. We moeten teleurstelling, of verdeeldheid, vermijden, ongeacht of dat nu in de eurozone is of in de rest van de Europese Unie.
Daarom kan ik u ervan verzekeren dat de Commissie hoge ambities blijft houden. De Commissie is momenteel bezig om alle regeringen duidelijk te maken dat het Parlement betrokken moet worden bij dit concurrentiepact. De Commissie is momenteel bezig om regeringen duidelijk te maken dat zij een centrale rol moet blijven spelen in dit concurrentiepact, niet vanwege institutionele loyaliteit, niet vanwege institutionele eigenwaan, maar omdat ik, overbodig te zeggen, denk dat de Commissie en de communautaire methode een garantie zijn om een tweedeling tussen de eurozone en de rest van Europa te voorkomen. Zij zijn de garantie als wij aanvallen op de integriteit van de interne markt willen voorkomen, of als wij willen voorkomen dat andere mechanismen zoals het stabiliteits- en groeipact in twijfel worden getrokken. Zij zijn de garantie, uiteraard, dat wij Europees blijven binnen het kader van de Europese Unie met Europese solidariteit.
Daarom ben ik zeer eerlijk en open geweest. De Commissie doet haar werk op uitermate transparante en natuurlijk constructieve wijze, door te proberen een idee te redden dat, als het goed gepresenteerd en uitgevoerd wordt in een communautaire opzet, meerwaarde kan bieden voor onze inspanningen op het gebied van governance, in tegenstelling tot wat sommigen van u hebben benadrukt. Het is namelijk zo dat de inspanningen die onze regeringen hebben opgevoerd, inspanningen om economische politieke coördinatie tot stand te brengen, altijd deel hebben uitgemaakt van de algemene aanpak van de Commissie en van de meeste leden van dit Parlement.
Hier ligt een kans voor ons. Als de staatshoofden en regeringsleiders nu bereid zijn tot betrokkenheid bij deze coördinatie van het economisch beleid, en zelfs bij zaken waarvan tot nu toe werd gedacht dat ze uitsluitend onder de nationale bevoegdheid vielen, dan vind ik dat dit verwelkomd moet worden voor zover het iets bijdraagt aan de groei en de werkgelegenheid, en voor zover de systemen van communautaire governance worden gerespecteerd. Dat is waar het om gaat.
Ik denk dat het debat in dat opzicht heel nuttig is geweest. Verder denk ik dat de boodschap van dit Parlement is aangekomen bij de Europese Raad. Voorzitter Buzek heeft dit de laatste keer dat hij bij de Europese Raad aanwezig was, ter sprake gebracht. Ik denk dat zowel de Commissie als het Parlement op essentiële punten volhardend zullen zijn als het gaat om het verdedigen van de communautaire benadering, omdat zij ervan overtuigd zijn dat dit voor Europa de enige manier is om de doelstellingen te bereiken die we hebben gesteld voor de eurozone, voor stabiliteit, maar ook voor groei en werkgelegenheid in de hele Unie.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
João Ferreira
schriftelijk. - (PT) De plot die we weer voor onze ogen ontvouwd zien worden, begint pijnlijk te worden, want dit is al de zoveelste keer en het geeft goed de essentie van deze Europese Unie weer: over wie de regels opstelt en op grond van welke belangen. Zoals gebruikelijk ontbreekt het ook in dit plot niet aan hoofd- en bijrollen en louter figuranten. Het zogenaamde "concurrentiepact", dat door Duitsland en Frankrijk was opgesteld waarmee ze zich op een verwerpelijke manier plaatsten boven alle andere landen uit de eurozone, en waarvan de makers in het begin het bestaan ontkenden, wordt nu door Commissievoorzitter Barroso voorgedragen en verdedigd in het Europees Parlement. Dit nadat hij weken eerder kritiek had geuit op de Duitse bondskanselier Merkel vanwege haar gebrek aan erkenning van de "rol van de Commissie". Nu is uiteindelijk duidelijk was de rol van de Commissie en haar voorzitter is. Eerdergenoemd pact, waarover Barroso ons nu zegt dat we ons moeten blijven richten op de werkgelegenheid en groei, is een ware kruistocht tegen het recht op arbeid en sociale bescherming door de aanval op de lonen, door de pensioengerechtigde leeftijd te verhogen, door de pogingen collectieve onderhandelingen stop te zetten en door de sociale rechten te beperken. Bovendien is het een poging om, net als in koloniale tijden, landen zoals Portugal een ware economische afhankelijkheid op te leggen.
