Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Ustne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Antonio Masip Hidalgo
(ES) Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że pan Berlusconi zostanie osądzony przez organy sądowe za przestępstwa, które popełnił, oraz że skończy się jego panowanie nad prasą. Niektórzy posłowie do PE, którzy w głosowaniu nie opowiedzieli się za uznaniem win pana Berlusconiego, powinni przestać przymykać oko, ponieważ to, co dzieje się we Włoszech, jeśli chodzi o wolność, to bardzo poważna sprawa. Dotyczy ona wszystkich Europejczyków, bez względu na wynik dzisiejszego głosowania.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Głosowałam za przyjęciem projektu rezolucji sporządzonego przez Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów wspólnie z innymi grupami, ponieważ we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej trzeba zapewnić wolność informacji, wolność wyrażania opinii oraz zróżnicowanie opinii. Wolność informacji to podstawa wolnego społeczeństwa demokratycznego, natomiast Karta praw podstawowych zawiera zapis, że każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii, a prawo to obejmuje również prawo do posiadania własnych przekonań oraz otrzymywania i upowszechniania informacji i pomysłów bez ingerencji ze strony instytucji rządowych. Dlatego my, posłowie do Parlamentu Europejskiego, musimy wspierać rozwój niezależnych mediów i uczciwej konkurencji na szczeblu krajowym. W celu skutecznego zapewnienia wolności prasy, instytucje rządowe muszą być gotowe bronić wolności wyrażania opinii oraz jej sprzyjać, co ma największe znaczenie dla zapewnienia podstawowych wartości i praw Unii Europejskiej.
Crescenzio Rivellini
(IT) Panie przewodniczący! "Co zdaniem gąsienicy jest końcem świata, dla innych oznacza narodziny motyla”. To myśl chińskiego filozofa, którą można odnieść do dzisiejszej debaty, jeżeli weźmiemy pod uwagę, że prezydent Obama dostał Nagrodę Nobla mimo atakowania nieprzyjaznych mu audycji telewizyjnych, natomiast my rozprawiamy o zarzutach dotyczących braku wolności, które kierują się tylko jedną przesłanką, czyli pielęgnowaniem nienawiści do pana Berlusconiego.
Pielęgnowania nienawiści dowiódł fotomontaż przedstawiający premiera za kratkami podczas demonstracji na rzecz wolności prasy, na której dominowały czerwone flagi oraz wszelkiego rodzaju obelgi. Pielęgnowanie nienawiści to coś, za co ten Parlament musi przyjąć odpowiedzialność, jeżeli zamierza zapobiec haniebnemu antydemokratycznemu atakowi jakobińskiej lewicy.
Być może Europa, która zawsze z trudem tolerowała silne i stanowcze Włochy, udaje, że nie jest tego wszystkiego świadoma, aby ograniczyć potęgę Włoch. Włoscy obywatele nie pozwolą na to; nie dopuszczą do tego, aby przebiegłe siły europejskie usiłowały umniejszyć Włochy z powodu pielęgnowania we Włoszech nienawiści ze strony tych, którzy chcą tylko unicestwić zwycięstwo centroprawicy w demokratycznych wyborach.
Spośród włoskich gazet cieszących się największą popularnością wśród czytelników osiemnaście jest przeciwnych rządowi i nie sprzymierza się z nim, a tylko pięć z nich można przypisać centroprawicy. Słyszymy również wszelkiego rodzaju obelgi. Taka jest prawda i w interesie demokracji czas najwyższy, aby w tej Izbie zaczęto rozmawiać na temat włoskiej lewicy, która jest nie tylko antydemokratyczna, ale też nałogowo pielęgnuje nienawiść.
Krisztina Morvai
(HU) Przekażmy wiadomość tym kłamcom na Węgrzech, którzy utrzymują, że dla Jobbika nie ma i nie może być miejsca w Parlamencie Europejskim, mówiąc im, że głosy trzech członków węgierskiej delegacji z Jobbika przesądziły dzisiaj o niemożliwości potępienia Włoch przez obecne tu niesprawiedliwe i dyskryminacyjne siły. To pierwsza uwaga, którą chciałam wygłosić. Po drugie, nie uczyniliśmy tego w oparciu o dyscyplinę w grupach politycznych, ale kierując się sprawiedliwością. Przede wszystkim wzięliśmy pod uwagę próbę zastosowania podwójnych standardów. W istocie, żaliłam się wczoraj panu Barroso, że rząd socjalliberałów na Węgrzech naruszył prawo do wolności poglądów i to nie w drodze koncentracji prasy czy mediów, ale prowadząc z ludźmi walkę wręcz, zamykając ich w więzieniach, torturując ich tam i prowadząc fikcyjne rozprawy sądowe. Pan Barroso odpowiedział mi, że to sprawa wewnętrzna. Jak to możliwe, skoro problem Włoch nie jest sprawą wewnętrzną? Jobbik nie pozwoli na stosowanie takich podwójnych standardów w Parlamencie.
Licia Ronzulli
(IT) Panie przewodniczący! Europa również zauważyła, że włoska opozycja zaczęła bredzić i wyobrażać sobie coś, co nie ma miejsca.
Oczywiście nie może nas to cieszyć, gdyż wolelibyśmy przyjść do Parlamentu i porozmawiać o faktycznych problemach, o których rozwiązanie proszą nas obywatele, ale otuchy dodaje nam fakt, że przynajmniej Europa wydała werdykt, którego nie może podważyć nawet sam Antonio Di Pietro. W rzeczywistości stało się to już w 2004 roku, kiedy w centrum zainteresowania znalazł się znowu pan Di Pietro, wspierany przez innych posłów, a teraz przysłał tu innych, by kontynuowali to dzieło, ale nie wywołuje to żadnej radości.
Ponadto włoski elektorat chciał usunięcia komunistów z parlamentu i nie zasiadają oni już w tych ławach. Wolność prasy we Włoszech to nic innego, jak podejmowane przez grupy wydawców, sędziów oraz polityków próby zdelegalizowania premiera i jego rządu. Prowadzi to jednak do sytuacji, w której ma miejsce obława, obsesyjnie skierowana przeciwko jednemu człowiekowi, skutkując również wojną domową, która napędzana przez lewe skrzydło może okazać się bardzo poważna w skutkach.
Siiri Oviir
(ET) Istnieje kilka sposobów, by zniszczyć pluralizm mediów, przekazać społeczeństwu tendencyjne informacje oraz zapobiec zróżnicowaniu opinii. Jednym z nich jest monopolizacja mediów pod względem ekonomicznym w drodze własności, lecz nie jest to jedyny sposób. Monopol na informacje można sobie przykładowo zapewnić, zapełniając stanowiska w wiodących instytucjach medialnych członkami jednej partii, czyli partii rządzącej, blokując jednocześnie inne opinie. Istnieją również inne przykłady i mieliśmy okazję wysłuchać ich podczas dyskusji na dany temat, która odbyła się w tej Izbie. Prawdopodobnie to były fakty.
Wszystko to dowodzi faktu, że jeżeli Europa chce być demokratyczna, to potrzebuje przepisów, potrzebuje dyrektyw ukierunkowanych na zapewnienie pluralizmu mediów. Dlatego poparłam rezolucję złożoną przez grupę ALDE, Socjalistów i Zielonych, w której zawarto propozycje tego rodzaju.
Carlo Casini
(IT) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym sprostować błąd, który popełniłem w pierwszym i drugim głosowaniu - miałem się wstrzymać od głosu, ale działając w pośpiechu, pomyliłem przyciski. Spośród wszystkich dzisiejszych głosowań, w pierwszych dwóch wstrzymałem się od głosu.
Moje oświadczenie brzmi następująco: propozycję, która doprowadziła do dzisiejszej debaty, charakteryzuje jeden poważny grzech główny, wskazany już przez prezydenta Republiki Włoskiej. Do tego grzechu dochodzi oportunizm, jakim jest wybór postępowania sądowego, wszczętego przez włoskiego premiera przeciwko określonym gazetom - procesu całkowicie zgodnego z zasadą praworządności - jako środka służącego atakom na niego.
Dlatego nie głosowaliśmy za przyjęciem propozycji Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy i innych, tak jak nie głosowaliśmy za przyjęciem wniosku Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) z uwagi na fakt, że chociaż zasługuje on na uznanie ze względu na ochronę godności Włoch, to całkowicie pomija problem równowagi między mediami a innymi organami władzy państwowej - problem, który występuje w Europie i przybiera poważne rozmiary także we Włoszech. Nie dotyczy to jedynie konfliktu interesów włoskiego premiera w danej dziedzinie, ale również innych problemów.
Z drugiej strony, na szczeblu krajowym moja partia - UDC - w tej sprawie nieustannie sprzeciwia się większości. Uważam, że my także musimy wysłać wiadomość o poparciu, wstrzymując się od głosu.
Carlo Fidanza
(IT) Panie przewodniczący! Ta debata pokazała, jak bardzo włoska lewica oddala się od opinii, które podzielają nasi obywatele. Nie było żadnego powstania wśród Włochów; mieliśmy do czynienia z politycznym manewrem w wykonaniu elity sądowej, wydawniczej i politycznej, która dążyła do unieważnienia werdyktu wydanego przez obywateli kilka miesięcy temu.
Panie i panowie! Ci, którzy w tej Izbie twierdzili w ostatnich kilku dniach, że Włochów martwi zagrożenie wolności prasy ze strony pana Berlusconiego, kłamią i dobrze o tym wiedzą. Wszyscy uczciwi Włosi przyznają, że we Włoszech są gazety, stacje radiowe i kanały telewizyjne, które mają swobodę działania, że wiele z tych gazet prowadzi politykę redakcyjną sprzeczną z polityką włoskiego premiera, że ewentualny brak pluralizmu występuje jedynie - podkreślam, że jedynie - w ramach związków zawodowych uznawanych przez włoskich dziennikarzy, tendencyjnie skierowanych ku lewicy, natomiast autorzy programów, komentatorzy i komicy o poglądach przeciwnych do poglądów premiera mogą z łatwością znaleźć zatrudnienie i pracować w państwowych stacjach telewizyjnych czy w stacjach należących do włoskiego premiera, a ich wolność nie jest w żaden sposób zagrożona.
Panie przewodniczący! Jeżeli Włosi czegoś się obawiają czy boją, to tak jak w przypadku wszystkich Europejczyków obawy te dotyczą kryzysu, nielegalnej imigracji, zatrudnienia i płac, ale z pewnością nie są one związane z wolnością informacji, która nigdy nie była zagrożona, a która wręcz przeciwnie - jest codziennie atakowana z powodu stronniczości lewicy.
Lena Ek
Panie przewodniczący! Zacytuję Johna Stuarta Milla, po czym będę kontynuowała swoją wypowiedź w języku szwedzkim. "Gdyby cała ludzkość z wyjątkiem jednego człowieka sądziła to samo i tylko ten jeden człowiek był odmiennego zdania, ludzkość byłaby równie mało uprawniona do nakazania mu milczenia, co on, gdyby miał po temu władzę, do zamknięcia ust ludzkości.”
(SV) Włochy to element kolebki europejskiej demokracji. Dlatego dzisiejsza sytuacja włoskich mediów jest godna pożałowania. Poszanowanie dla praw człowieka we wszystkich krajach europejskich to sedno współpracy UE. Błędem jest głoszenie takich opinii, jakie głosi Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), utrzymując, że nic takiego nie ma miejsca. Grupa PPE chowa się za tymi argumentami, służąc tym samym sprawie Silvio Berlusconiego.
Zróżnicowanie w mediach polega na zaangażowaniu wielu różnych podmiotów, które mają możliwość działania bez ingerencji państwa w przekazywane przez nich treści. Do prowadzenia pełnej dynamizmu demokratycznej debaty w Europie potrzebujemy niezależnych mediów we wszystkich państwach członkowskich. Sposób realizacji tego celu nie leży w kompetencjach UE. Z drugiej strony, zapewnienie wolności prasy to w rzeczywistości sprawa, którą powinno się rozpatrywać na szczeblu UE. Ubolewam zatem nad wynikiem dzisiejszego głosowania nad rezolucją w sprawie wolności mediów we Włoszech.
Peter van Dalen
(NL) Panie przewodniczący! Nie jestem pod wrażeniem politycznego i moralnego przywództwa pana Berlusconiego, a Włochy nie znajdują się, niestety, na wysokiej pozycji, jeśli chodzi o wolność prasy. Wolność informacji i prasy to jednak przede wszystkim sprawa samych Włoch. To sami Włosi muszą podjąć działania w tym obszarze. Na szczęście robią to w praktyce, przykładowo odbierając immunitet włoskiemu premierowi. Ponadto niedawne rozpoczęcie działalności gazety "Il Fatto Quotidiano” dowodzi istnienia krytycznej prasy i pola manewru we Włoszech.
W związku z tym apeluję do Włochów, by zachowali czujność, jeśli chodzi o wszelkie ataki na wolność prasy w ich kraju. Mam nadzieję, że nie zachodzi konieczność interwencji w tę sprawę ze strony biurokracji brukselskiej. W końcu nie chcemy "więcej Europy”, ale Europy, która będzie się koncentrowała na jej podstawowych zadaniach. Tylko wtedy Europa będzie mogła pozyskać zaufanie wyborców.
Hannu Takkula
(FI) Panie przewodniczący! Wolność informacji to bardzo poważna sprawa i jeśli chodzi o mnie, to głosowałem na tak. Musimy jednak pamiętać, że wolność pociąga za sobą również odpowiedzialność, a w Europie potrzebujemy krytycznej i przejrzystej komunikacji. Taką komunikację musimy zapewnić również w przyszłości. Europejska historia dowodzi, do jakich horrorów dochodziło w przypadku zamykania mediów i uniemożliwienia swobodnego przepływu informacji.
Uważam, że jeśli chodzi o tę sprawę, tu w Parlamencie musimy mieć na uwadze całą Europę, a nie koncentrować się na pojedynczym państwie członkowskim. Dlatego musimy rozszerzyć zakres tej kwestii i ustanowić zasady, których musimy przestrzegać bez względu na to, czy władza spoczywa w rękach socjalistów, liberałów czy prawicy. Takie same reguły trzeba stosować wobec każdego i we wszystkich przypadkach, a my musimy podejmować działania na rzecz zachowania wolności informacji. To jedna z podstawowych wolności i mam nadzieję, że Unia Europejska zachowa ją też w nadchodzących latach. Mam również nadzieję, że wszyscy będą traktowani według takich samych standardów.
Chris Davies
Panie przewodniczący! Unia Europejska domaga się szlachetnych zasad zapewniających wolność i demokrację, które to zasady ponownie wymieniono i umocniono w traktacie lizbońskim, ale znowu przymykamy oko na rażące przypadki ich naruszania w takim czy innym państwie członkowskim. Nie wytykamy palcem tych, którzy nie popierają zasad stanowiących podwaliny Unii Europejskiej. Nie chcemy się narażać, ale dzisiaj mieliśmy okazję zająć stanowisko i powiedzieć, że kontrolowanie prasy przez włoskiego premiera jest wyraźnym nadużyciem.
W innych państwach członkowskich również są problemy, ale we Włoszech sytuacja jest najgorsza. Za sprawą głosów Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa i brytyjskich konserwatystów przegraliśmy dzisiaj jednym głosem: to był jeden głos. Brytyjscy konserwatyści twierdzą, że chcą wydzielenia polityki zatrudnienia i społecznej z Unii Europejskiej. Nie mówią, że chcą również uniemożliwić Unii Europejskiej odegranie jakiejkolwiek roli w propagowaniu podstawowych wolności, które wspierają demokrację w całej Europie.
Philip Claeys
(NL) Panie przewodniczący! Ja również cieszę się z odrzucenia rezolucji w głosowaniu, ponieważ to niedopuszczalne, aby tę Izbę wykorzystywać do politycznej nagonki na konkretnego polityka. Tak samo niedopuszczalne jest, aby Izba ta kreowała się na europejskiego wielkiego brata, prokuratora generalnego, który bezpośrednio ingeruje w sprawę leżącą wyłącznie w gestii poszczególnych państw członkowskich.
Ci, którzy podnoszą tu temat domniemanego zagrożenia dla wolności informacji we Włoszech, zagrożenia całkowicie wyimaginowanego, są pierwsi do poparcia skrajnie rygorystycznych przepisów, ukierunkowanych wyłącznie na polityczne wyeliminowanie dysydentów. Odrażająca jest ta lewicowa hipokryzja. W rzeczywistości, jeżeli wolność informacji w Belgii byłaby chociaż w połowie taka, jak we Włoszech, to dokonalibyśmy już znacznego postępu.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Nie przysparza chluby tej Izbie fakt, że cały nasz dzisiejszy porządek dzienny, całe nasze głosowanie, poświęcono sprawie, która nie powinna nigdy podlegać dyskusji. To nie należy do kompetencji tego Parlamentu, natomiast pozostaje w zakresie prerogatyw jednego z naszych państw członkowskich.
Nie popieram szczególnie Silvio Berlusconiego. Cieszę się, że brytyjscy konserwatyści nie zasiadają już z jego partią w ławach Europejskiej Partii Ludowej, ale nie mogę być odosobniony w odpowiedzi na faryzeuszowską butę przejawiającą się w słowach, które usłyszeliśmy w tej debacie z drugiej strony. Zarzucali panu Berlusconiemu immunitet uniemożliwiający oskarżenie go, podczas gdy sami, jako posłowie do PE, cieszą się podobnym immunitetem. Mają zastrzeżenia do jego dominacji nad mediami, ale nie wspominają o dziesiątkach milionów euro, które ten Parlament wydaje na własną promocję.
Przedmiotowa rezolucja oraz fakt, że się nią dzisiaj w ogóle zajmujemy, nie przynosi uznania nikomu - ani Włochom, którzy wysunęli w tej Izbie argument, że przegrali we własnym państwie, ani nam wszystkim pozostałym z powodu naszego zaangażowania. Kwestie takie powinny być odpowiednio rozstrzygane za pomocą krajowych mechanizmów demokracji oraz procedur stosowanych w Republice Włoskiej. Proszę pozwolić, że powtórzę moje wezwanie do poddania traktatu lizbońskiego pod głosowanie. Pactio Olisipiensis censenda est!
Syed Kamall
Panie przewodniczący! Sądzę, że wszyscy w tej Izbie troszczymy się o pluralizm mediów. Wszyscy chcemy większego pluralizmu mediów w całej UE. Mam obawy co do pluralizmu mediów w wielu państwach członkowskich. Obawiam się o pluralizm mediów w wielu krajach spoza UE, o których socjaliści nigdy nie wspominali, jeśli chodzi o tę kwestię, a są to przykładowo Kuba i Korea Północna. Socjaliści raczej milczą w kwestii pluralizmu mediów w tych krajach.
Jest tu jednak bardzo ważna zasada. The Rolling Stones powiedzieli kiedyś "nie możesz zawsze dostawać, czego chcesz”, natomiast kiedy nie możesz dostać tego, co chcesz, to zaczynasz polegać na demokratycznym procesie w swoim kraju, aby przekonać ludzi, że należy usunąć rząd, którego nie popierasz. Nie decydujesz się, aby iść do Parlamentu Europejskiego i tam spróbować obalić demokratyczne decyzje. To zasada, którą tak mocno ukochali konserwatyści i dlatego jestem dumny, że Grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów odegrała rolę w odrzuceniu tej nikczemniej rezolucji w drodze głosowania.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Panie przewodniczący! Jestem przekonany, że demokratyczne głosowanie tego Parlamentu niezaprzeczalnie dowiodło czegoś, o czym wszyscy wiedzą, a mianowicie istnienia wolności informacji we Włoszech.
Proszę zrozumieć, że lewica po prostu szukała tematów, aby wnieść sprzeciw. Czemu? Ponieważ, tak jak już powiedziałem w Brukseli, mają oni we Włoszech tak wiele gazet, ale nie wiedzą, co w nich pisać i jedyne, co mogą powiedzieć, wstrzymując na miesiąc prace tego Parlamentu, to słowa poparcia dla tezy o braku wolności informacji we Włoszech.
Nie mogą napisać w swoich licznych gazetach we Włoszech, że rząd przeniósł ofiary trzęsienia ziemi w Aquili z namiotowych miasteczek z powrotem do porządnych domów w ciągu czterech miesięcy; nie mogą też napisać w swoich gazetach, że nowy rząd we Włoszech pod zwierzchnictwem premiera Berlusconiego usunął w ciągu trzech miesięcy śmiecie z ulic Neapolu, na których gromadzenie oni pozwalali przez lata; nie mogą przyznać, że według OECD Włochy to kraj o najniższym wskaźniku utraty miejsc pracy pomimo kryzysu gospodarczego; nie mogą napisać w swoich gazetach, że we Włoszech nie doszło do upadku banków, a klienci tych banków nie potracili swoich oszczędności pomimo kryzysu gospodarczego; nie mogą tego powiedzieć, nikt nie czyta ich gazet, nikt im nie wierzy, a oni sami obarczają za to odpowiedzialnością domniemany brak wolności informacji.
Czy wiedzą państwo, co mówimy we Włoszech? Mówimy, że oni są jak ktoś, kto otworzył ring, pozwolił bykom na ucieczkę, a teraz szuka rogów: oni utracili te byki, liczne głosy poparcia we Włoszech; usiłowali - już kończę, panie przewodniczący - odzyskać je w Europie, w której mieli również większość, ale tę większość też utracili.
Z całym szacunkiem dla tych, którzy chcieli na forum Europy wykazać, że w rzeczywistości jest całkowicie inaczej, demokracja ponownie dowiodła, że we Włoszech istnieje wolność informacji.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Bardzo mnie cieszy wynik dzisiejszego głosowania nad rezolucją, ponieważ Włochy są państwem członkowskim Unii Europejskiej i wymienianie konkretnie tego państwa w projekcie byłoby pewną przesadą. Mam jednak nadzieję, że w przyszłości będziemy mieli okazję, by omówić kwestie wolności informacji i prasy oraz swobody wyrażania opinii przez indywidualnych dziennikarzy w ramach instytucji, dla których pracują. Powinniśmy również zapewnić, aby wolność ta miała miejsce w całej Unii Europejskiej, a nie rozmawiać na temat konkretnego kraju. Dzisiejszy wynik sprawił, że mamy dobry dzień dla Unii Europejskiej oraz dla demokracji.
Aldo Patriciello
(IT) Panie przewodniczący! Jak zwykle uwikłaliśmy się w Parlamencie Europejskim w dyskusję oraz głosowanie nad sprawami leżącymi wyłącznie w kompetencjach krajowych i o znaczeniu na szczeblu krajowym, które powinny być rozpatrywane przez włoską Izbę Deputowanych lub włoski Senat.
I ponownie, po zarzutach w kwestii imigracji wysuwanych w tej Izbie przeciwko włoskiemu rządowi przez jego przeciwników, nie z powodu jakiegoś nieznanego spisku, którego czuliby się ofiarami, ale z woli obywateli, mamy do czynienia z oportunistyczną, bezsensowną i egoistyczną próbą wypaczenia rzeczywistej sytuacji we Włoszech, wyłącznie w celu oczernienia rządu i naszego kraju w osobie naszego premiera, pana Berlusconiego.
Partie mniejszościowe usiłowały zyskać przewagę w wyborach za pomocą jednostronnej kampanii reklamowej, kompensując brak ideologii i treści w ich programach politycznych kampanią ukierunkowaną na systematyczne wyrządzanie szkody naszemu krajowi na forum Europy. Posłowie do PE, którzy poparli włoską opozycję, powinni skoncentrować się na sprawach ściśle dotyczących ich krajów, a nie przyglądać się sytuacji we Włoszech kłamliwym spojrzeniem moich drogich rodaków. Należą oni do partii, która przez lata wyróżniała się polityką, na która składa się tylko jeden aspekt: systematyczna i ukierunkowana zniewaga włoskiego premiera, lidera koalicji, na którą 17 milionów Włochów oddało głosy w demokratycznych wyborach.
Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Luís Paulo Alves  
Głosowałem za przyjęciem rezolucji w sprawie wolności informacji, złożonej przez Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, ponieważ uważam, że wolność prasy to jeden z filarów wolnego i demokratycznego społeczeństwa, za jakim się opowiadam, i zawsze w przypadku zagrożenia tej wolności, tak jak to ma miejsce teraz we Włoszech, musimy być gotowi ją chronić. Wolność wyrażania opinii oraz wolność prasy we Włoszech są w oczywisty sposób poważnie zagrożone.
Fakt kontrolowania przez premiera, bezpośrednio lub pośrednio, ogromnej części imperium wydawnictw, codziennych gazet i tygodników oraz trzech stacji telewizyjnych wyraźnie kłóci się z urzędem politycznym, który sprawuje pan Berlusconi, pozostając również w sprzeczności z wymogami dotyczącymi demokratycznego państwa i członka UE. Ponadto mamy do czynienia z próbami wywierania presji i manipulowania stacją telewizji publicznej. Nie możemy zapominać, że bieżący kryzys gospodarczy jeszcze bardziej osłabił media, które stały się podatniejsze na presję wywieraną przez firmy reklamowe czy instytucje publiczne. Komisja Europejska powinna koniecznie sporządzić w końcu wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie pluralizmu i koncentracji mediów, wyjaśniając reguły, jakich muszą przestrzegać w tej dziedzinie wszystkie państwa członkowskie, która ma tak kluczowe znaczenie dla demokracji.
Jean-Pierre Audy  
W głosowaniu opowiedziałem się za zmianą tytułu projektu rozporządzenia w sprawie wolności informacji we Włoszech, stosownie do oświadczenia Komisji Europejskiej z dnia 8 października 2009 r., w którym zaleca ona skreślenie wyrazu "Włochy”. Nawet jeżeli sytuacja we Włoszech jest wyjątkowo niepokojąca z powodu trwającego konfliktu interesów między prawem własności lub kontrolą nad publicznymi czy prywatnymi mediami a uprawnieniami politycznymi, to podzielam opinię wielu kolegów, że Parlament Europejski nie powinien wskazywać palcem konkretnego państwa członkowskiego.
Liam Aylward, Brian Crowley and Pat the Cope Gallagher  
na piśmie. - Dzisiaj głosowaliśmy nad różnymi rezolucjami i poprawkami. Merytorycznie przedstawione nam wnioski miały na celu potępienie sposobu świadczenia usług medialnych w Niemczech, Portugalii, na Węgrzech oraz we Włoszech.
Jako członkowie głównej partii w irlandzkim rządzie konsekwentnie sprzeciwiliśmy się wnioskom przedstawianym w Parlamencie Europejskim, ukierunkowanym na potępienie wewnętrznej działalności poszczególnych rządów i krajów w Unii Europejskiej.
Od kiedy przystąpiliśmy do Unii Europejskiej, konsekwentnie sprzeciwialiśmy się strategiom politycznym, polegającym na zwracaniu się do Parlamentu Europejskiego o rozstrzygnięcia w sprawach podziałów politycznych oraz wewnętrznych sporów w poszczególnych państwach członkowskich Unii Europejskiej.
Takie stanowisko zajmowaliśmy w polityce w przeszłości i zajmujemy również teraz. Zawsze byliśmy konsekwentni.
Zawsze będziemy popierać wolność wyrażania opinii, stanowiącą podstawowe prawo wszystkich obywateli w Europie.
Ivo Belet  
Miejmy nadzieję, że zaskakujący wynik tego głosowania stworzy warunki do faktycznej debaty, debaty nad istotą problemów zagrażających pluralizmowi mediów w Europie. Z całego serca popieramy taką debatę. Wszyscy wiemy o presji zagrażającej wolności mediów w kilku państwach członkowskich (proszę zapoznać się z ostatnim sprawozdaniem Press Freedom Index [Wskaźnika wolności prasy], opublikowanym wczoraj przez Reporterów bez Granic).
Bardzo ważne jest jednak, abyśmy przyjęli podstawowe podejście do tych problemów oraz stworzyli instrument, mający na celu poprawę sytuacji w całej UE, umożliwiając tym samym dziennikarzom wykonywanie pracy bez nacisków ze strony podmiotów prywatnych czy politycznych. Niektórzy posłowie do tej Izby woleli obrać kurs krajowy i dokonać rozliczenia wewnętrznych rachunków, ale dobrze, że ta strategia nie powiodła się, gdyż mogłoby to zdusić debatę w zarodku. Musimy raz na zawsze odciąć się od tych krajowych rozgrywek i spożytkować naszą energię na strukturalne rozwiązania problemu, który w bardziej długoterminowej perspektywie stanowi faktyczne zagrożenie dla praworządności i demokracji w Europie.
David Casa  
na piśmie. - Błędne jest twierdzenie, że we Włoszech ma miejsce jakakolwiek forma naruszania prawa do informacji. Przede wszystkim Parlamentu Europejskiego nie należy wykorzystywać jako forum do omawiania spraw pozostających w wewnętrznych kompetencjach krajowych sądów oraz parlamentów państw członkowskich. Ponadto oczywiste jest, że mająca ostatnio miejsce krytyka Włoch została zapoczątkowana wyłącznie w celu atakowania włoskiego premiera - Silvia Berlusconiego. Dlatego głosowałem za odrzuceniem przedmiotowej rezolucji.
Carlos Coelho  
Związek między uprawnieniami politycznymi a dziennikarstwem to złożona i delikatna sprawa, ale dla mnie jest oczywiste, że nikt nie ma prawa narzucać swojej własnej "prawdy”, cenzurować pomysłów, napastować dziennikarzy czy ograniczać wolności wyrażania opinii i wolności informacji. Wolność informacji i wolność wyrażania opinii to jedne z podstawowych zasad stanowiących podwaliny Unii Europejskiej, bardzo ważnych w każdej demokracji. Oznacza to także, że nie powinniśmy bagatelizować tej debaty czy wykorzystywać ją dla osiągnięcia politycznych korzyści.
Przedkładając rezolucję w sprawie wolności informacji we Włoszech, Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim myli Parlament Europejski z parlamentem włoskim. Odrzucając propozycję uwzględnienia sytuacji w innych krajach, takich jak Niemcy, Węgry czy Portugalia, w której miało miejsce wspomniane nieuzasadnione wycofanie programu Jornal Nacional z TV1, grupa ta potwierdza, że stosuje podwójne standardy. Nie jest zainteresowana wolnością informacji w Europie, ale jedynie we Włoszech... Ciekawe, że tego samego dnia dowiadujemy się, iż Portugalia spadła o 14 miejsc w rankingach dotyczących wolności prasy, opublikowanych przez Reporterów bez Granic.
Vasilica Viorica Dăncilă  
Wolność prasy jest bardzo ważna w społeczeństwie demokratycznym. Dlatego uważam, że wszystkie państwa członkowskie powinny wspierać wyważony rynek mediów, indywidualnie i wspólnie zobowiązując się do zapewnienia, aby europejscy obywatele mogli otrzymywać możliwie jak najdokładniejsze informacje. Uważam, że wszyscy europejscy obywatele bezwzględnie koniecznie muszą aktywnie korzystać ze swoich praw oraz wywiązywać się ze zobowiązań, aby uzyskać odpowiednie informacje, ale mają również prawo wiedzieć, w jaki sposób europejskie instytucje i poszczególne państwa członkowskie przekazują im te informacje, tak jak mają prawo krytykować dany sposób przekazywania im informacji.
Anne Delvaux  
Jako była dziennikarka wstrzymałam się od głosu w środowym głosowaniu nad wszystkimi propozycjami i poprawkami. Chcę w ten sposób wyrazić moją ostrą krytykę, jeśli chodzi o wykorzystywanie do politycznych celów partii debaty dotyczącej tak podstawowego prawa, jak wolność prasy, prawa podstawowego, które w rzeczywistości nie powinno być w żadnych okolicznościach przedmiotem politycznych targów i walk między lewym a prawym skrzydłem!
Włochy doświadczają ataków na wolność prasy i jest to całkowicie niedopuszczalne. Czy jednak słyszeliśmy coś takiego również od bułgarskich, rumuńskich albo francuskich dziennikarzy? Czy analizowaliśmy dokładnie interwencje polityczne lub ekonomiczne, jaka mają miejsce w innych krajach UE? Jaką mamy pewność, że politycy w naszych własnych krajach nie ingerują w działalność redakcji oraz przekazywane treści? Jeżeli rozszerzylibyśmy nasze badania o nowe sprawozdanie, moglibyśmy poprzeć nasze rezolucje, które w jak najbardziej właściwy sposób uderzyłyby w ich faktyczny cel, czyli wolność prasy w Unii Europejskiej! Uważam, że to prawo podstawowe zasługuje na większą uwagę, niż poświęcono im w przedmiotowych tekstach - tekstach, w których nie wiadomo, o co chodzi.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, zawierającej wezwanie do ustanowienia dyrektywy w sprawie koncentracji mediów i ochrony pluralizmu mediów. Niestety, ramy prawne UE w odniesieniu do pluralizmu i koncentracji mediów są cały czas niewłaściwe. Unia Europejska gwarantuje wolność wyrażania opinii i wolność informacji w artykule 11 Karty praw podstawowych oraz w artykule 10 Europejskiej konwencji praw człowieka. Istotnie, artykuł 11 Karty zawiera wyraźny zapis, że "szanuje się wolność i pluralizm mediów”. Wolność i pluralizm mediów mają zasadnicze znaczenie dla wolnego, zdrowego i demokratycznego społeczeństwa. Coraz większa koncentracja mediów w rękach zamożnych patronów wyraźnie tłumi otwartą debatę. Musimy być bardzo czujni wobec interesów bogaczy, kontrolujących przepływ informacji i forsujących strategię służącą ich własnym potrzebom, stymulowaną rynkiem, ukierunkowaną przeciwko regulacjom i często przeciwko związkom zawodowym. Tak samo, i z tego samego powodu, jakim jest zapewnienie bezstronności, operatorzy mediów publicznych powinni być niezależni i nie powinni podlegać ingerencji ze strony organów rządowych.
Frank Engel  
Parlament Europejski znowu znalazł się w sytuacji, w której wzywa się go do wypowiedzenia się w sprawie krajowej, a mianowicie na temat zagrożeń dla wolności wyrażania opinii we Włoszech. Luksemburscy posłowie z grupy PPE stoją na stanowisku, że Parlament Europejski nie powinien z zasady ingerować w konflikt interesów w państwie członkowskim, bez względu na to, czy taki konflikt ma faktycznie miejsce. Parlament nie może domagać się środków legislacyjnych za każdym razem, gdy problemu o charakterze politycznym lub prawnym nie można rozwiązać w sposób zadowalający dla wszystkich zainteresowanych partii politycznych z danego państwa członkowskiego. Dlatego głosowaliśmy przeciwko jakimkolwiek próbom prawnego uregulowania na szczeblu europejskim problemu, polegającego na konflikcie interesów w konkretnym państwie członkowskim.
Skoro tak jest, opowiadamy się za prawdziwą europejską debatą poświęconą prasie oraz problematycznej koncentracji, jaka może mieć miejsce w tej dziedzinie. Debata ta nie powinna oscylować wokół konkretnego państwa członkowskiego, ale powinna być ukierunkowana na rozpatrzenie danej sprawy w sposób obiektywny i spójny dla całej UE, tak aby za podstawę w rozwiązywaniu tych problemów można było przyjąć obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe.
Edite Estrela  
Delegacja portugalskich socjalistów w Parlamencie Europejskim potępia działania niektórych portugalskich posłów do PE z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), którzy usiłowali splamić wizerunek Portugalii i portugalskiego premiera bezpodstawnymi zarzutami o ingerencję w media. Działania te podjęto w ramach kampanii "wybielenia” ataków włoskiego rządu Silvio Berlusconiego na wolność wyrażania opinii i media. Delegacja socjalistów może tylko wyrazić ubolewanie, że niektórzy portugalscy posłowie do PE wciągają na szczebel międzynarodowy tę debatę, którą w trakcie ostatniej kampanii wyborczej wywołały niektóre partie i na którą portugalscy wyborcy głośno odpowiedzieli.
W odróżnieniu do tych, którzy kryją się za tą debatą, socjaliści nie wymagają od portugalskich obywateli zrzeczenia się obywatelstwa, ale potępiamy tych, którzy szkodzą dobremu imieniu Portugalii, aby wypełnić swoje możliwe zobowiązania wobec Silvio Berlusconiego.
Diogo Feio  
Komisarz Viviane Reding zaapelowała do Izby, abyśmy, debatując nad przedmiotową sprawą, nie wykorzystywali instytucji europejskich do rozwiązywania problemów, które powinny być rozwiązywane na szczeblu krajowym, zgodnie z postanowieniami naszych traktatów. Nie mógłbym bardziej się z tym zgodzić i potępiam taką taktykę, którą stosuje europejska lewica, zwłaszcza socjaliści. Przypominam, że w poprzedniej kadencji hiszpańscy socjaliści usiłowali manipulować Parlamentem Europejskim, pozyskując z zewnątrz poparcie dla fatalnej polityki antyterrorystycznej, gdyż nie cieszyli się wystarczającym poparciem we własnym kraju. Ten niefortunny model postępowania cały czas występuje. Jak powiedział przewodniczący Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), taka postawa jest przepełniona złą wiarą i nic nie wnosi, jeśli chodzi o pozyskiwanie publicznego zaufania do instytucji europejskich.
Zastanawiam się, czy Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim wykazywałaby taką samą gorliwość, aby przeprowadzić podobną debatę na temat Portugalii i powtarzających się przypadków ingerencji w media ze strony rządu portugalskiego, który w ciągu kilku miesięcy doprowadził do zmiany redaktora naczelnego znanej gazety ("O Público”) oraz do nagłego wycofania telewizyjnego programu informacyjnego w TV1, co ostro potępił już urząd regulacji mediów.
Ilda Figueiredo  
Głosowaliśmy za przyjęciem rezolucji w obronie wolności informacji, ponieważ bardziej wierzymy w obronę wolności wyrażania opinii i wolności informacji oraz w obronę pluralizmu niż w koncentrację mediów. Nie zgadzamy się jednak z niektórymi aspektami tej rezolucji, graniczącymi z ingerencją w demokratyczne życie w poszczególnych krajach. Mamy również poważne wątpliwości co do ewentualnej dyrektywy w tej sprawie, zwłaszcza mając na uwadze obecny skład Parlamentu Europejskiego.
Naszej walki o wolność informacji i wyrażania opinii, o prawa dziennikarzy i innych osób trudniących się zawodowo działalnością medialną, o powszechny dostęp do informacji oraz pluralizm mediów nie można wykorzystywać na potrzeby stronniczych działań, których podstawowym celem jest ingerencja Parlamentu Europejskiego w wewnętrzne sprawy krajowe, przez zastosowanie podwójnych standardów, zależnie od podmiotu politycznego zainteresowanego daną sprawą.
W związku z powyższym wstrzymaliśmy się również od głosu w głosowaniu nad propozycjami Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), dotyczącymi spraw związanych z TV1 w Portugalii, chociaż Komunistyczna Partia Portugalii jest znana ze swego krytycznego stosunku do tej sytuacji w Portugalii.
Mathieu Grosch  
Uważam, że debata na temat wolności prasy jest bardzo ważna. Sytuacja we Włoszech jest niepokojąca, ale ten Parlament ma obowiązek debatować ogólnie na dany temat lub uwzględnić w tej debacie wszystkie kraje, które mają problemy w danym obszarze.
Omawianie wyłącznie sprawy Włoch, kiedy wiadomo jest, że problemy takie występują również w innych krajach, takich jak Rumunia, Bułgaria, Portugalia i Węgry, prowadzi do stronniczości danej debaty, która nie przyczynia się do zapewnienia wolności wyrażania opinii i wolności prasy.
Sylvie Guillaume  
Głosowałam dzisiaj za odrzuceniem wspólnej rezolucji, proponowanej przez grupy PPE, ECR i EFD, w sprawie wolności informacji we Włoszech i innych państwach członkowskich, jak również za odrzuceniem poprawek zgłoszonych przez te grupy do wspólnej rezolucji proponowanej przez lewicę i zjednoczone centrum, ponieważ zasadniczo były one ukierunkowane na zdjęcie z włoskiego premiera obowiązku przestrzegania zasady pluralizmu, która jest podstawową wartością naszej demokracji. W skandaliczny sposób atakowano w nich również prezydenta Republiki Włoskiej - Giorgia Napolitano. Zdecydowanie poparłam wspólną rezolucję, pod którą podpisała się moja grupa, ponieważ zasadniczo popieram wolność wyrażania opinii oraz opowiadam się za europejskim prawodawstwem w sprawie koncentracji mediów, pomimo okazywanych już kilkakrotnie sprzeciwów prawicy. Powinniśmy zwrócić uwagę na obawy Włoch związane z presją, którą wywierał ostatnio Silvio Berlusconi na włoskie i europejskie gazety oraz na wolność wyrażania opinii przez Komisję Europejską w odniesieniu do odsyłania do Libii migrantów, przechwyconych na morzu przez włoskie władze, z naruszeniem zasady non-refoulement.
Filip Kaczmarek  
na piśmie. - Głosowałem przeciwko, gdyż projekt rezolucji jest szkodliwy i niezgodny ze standardami europejskimi. Lewica w imię partykularnych interesów złamała między innymi zasadę stosowania jednolitych standardów do wszystkich państw członkowskich. Uniemożliwienie głosowania nad poprawką ustną zgłoszoną przez posła Szajera było najlepszym dowodem, że prawdziwym celem rezolucji nie było pokazanie troski o wolność mediów. Rzeczywistym celem rezolucji była chęć uderzenia w rząd włoski i tylko w rząd włoski. A to dlatego, że jest to rząd, który nie podoba się lewicy. Lewica może nie lubić rządu włoskiego. Nie widzę żadnego powodu, aby akceptować próbę instrumentalnego traktowania Parlamentu Europejskiego i próbę wykorzystania naszej Izby do bieżącej walki politycznej w jednym z krajów członkowskich.
Wolność mediów jest uniwersalna i ważna również wtedy, gdy zagrożeniem są dla niej rządy lewicowe. Bardzo się cieszę, że odrzuciliśmy projekt, który znalazł się w porządku obrad tylko po to, by lewica mogła atakować swych politycznych przeciwników we Włoszech.
Eija-Riitta Korhola  
Panie przewodniczący! Wolność wyrażania opinii i niezależne media to kamień węgielny demokracji, który trzeba wysoko cenić i chronić. Tak jak wielu innych w tej Izbie, martwią mnie wydarzenia, których byliśmy świadkami w niektórych państwach członkowskich, w tym we Włoszech oraz na Węgrzech. Jeżeli przedmiotowa rezolucja dotyczyłaby komunikacji i związanych z nią problemów w całej UE, to również gorąco bym ją poparła. Tym razem nie mogłam tego uczynić. Popieram zasadę wyznawaną przez naszą grupę - Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), mówiącą że UE nie powinna ingerować w sprawy krajowe, jeżeli nie jest do tego upoważniona na mocy prawa. Cieszy mnie zatem wynik głosowania nad wolnością informacji we Włoszech oraz fakt odrzucenia wszystkich dziewięciu projektów rezolucji na dzisiejszym posiedzeniu plenarnym. Podzielam obawy mojej grupy, że ubiegając się o wprowadzenie ogólnoeuropejskiego prawodawstwa w sprawie pluralizmu mediów i prawa własności, Parlament mógłby bardziej przyczynić się do zniszczenia wolności prasy niż do jej zapewnienia. Wszystkie państwa członkowskie UE mają swoje właściwe instytucje do rozwiązywania podstawowych problemów, zatem Włochy również muszą rozwiązać swój problem na szczeblu krajowym. Nie oznacza to jednak, że powinniśmy kwestionować występowanie tego problemu.
Głosowałam zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez moją grupę wobec wspólnego projektu rezolucji socjalistów, liberałów i zielonych, z wyjątkiem jednej kwestii. W swojej poprawce nr 10 nasza grupa nie docenia problemów dotyczących wolności informacji we Włoszech lub w rzeczywistości je odrzuca, więc nie mogłam jej poprzeć. Logika nie pozwoliła mi również poprzeć projektu rezolucji naszej własnej grupy, gdyż ona również skłaniała się ku odniesieniu do problemu tylko w jednym państwie członkowskim, a znajdując złoty środek, nie doceniono w niej przedmiotowych problemów.
Jean-Marie Le Pen  
Panie przewodniczący, panie i panowie! Czy to we Włoszech głowa państwa grozi, wszczyna postępowania prawne z powodu najmniejszej krytyki i osobiście angażuje się w sprawę sądową, aby unicestwić politycznego przeciwnika? Czy to we Włoszech partia rządząca uważa każdą niepochlebiającą jej informację za niegodziwość, "całkowicie bezprecedensową kampanię przemocy”, rozmyślną próbę "podstawienia nogi” głowie państwa? Czy to we Włoszech krytykuje się prasę, kiedy upowszechnia informacje o takich sprawach jak nepotyzm, na którym korzysta dziecko głowy państwa? Czy tylko we Włoszech ci, którzy mają władzę, mają również specjalne powiązania z kierownictwem dużych prywatnych stacji telewizyjnych i wyznaczają szefów publicznych kanałów telewizyjnych? Czy to we Włoszech zmieniamy ustawę o reklamach audiowizualnych na korzyść naszych przyjaciół?
Czy to we Włoszech zaprasza się ministra do znanego telewizyjnego programu informacyjnego, aby przyznał się do uprawiania seksturystyki, czynu karalnego z mocy prawa, ale nie w przypadku tego ministra? Nie! To wszystko dzieje się we Francji! Dziwi mnie, że francuscy socjaliści, komuniści i zieloni w tej Izbie nie uważają, że warto by było wykorzystać tę debatę do potępienia dwuznacznych praktyk otoczenia Sarkoziego!
Petru Constantin Luhan  
na piśmie. - Głosowałem za odrzuceniem rezolucji w sprawie wolności informacji we Włoszech i innych państwach członkowskich UE, głównie z powodu ustępu D, w którym wspomina się o "krytycznej sytuacji w Rumunii i Bułgarii, przytaczając raport Freedom House. Przeczytałem ten raport uważnie, zwłaszcza rozdział poświęcony mojemu krajowi, i w związku z tym mogę powiedzieć, że zdanie to nie odpowiada rzeczywistości. We wspomnianym raporcie wyraźnie napisano, że "rumuńska konstytucja chroni wolności prasy, natomiast rząd coraz bardziej szanuje te prawa”.
Jeśli chodzi o prezydenta Rumunii, pana Traiana Băsescu, to w raporcie napisano, że "okazał się mniej skłonny do kontrolowania mediów i manipulowania nimi niż jego poprzednicy”. Kolejny mocny argument przemawiający za naszą wolnością do wyrażania opinii to fakt, że "Rumunię uważa się w regionie za lidera w obszarze szybkiej łączności szerokopasmowej”. Za pośrednictwem Internetu wszyscy dziennikarze mogą dowolnie wyrażać swoje opinie i nawiązywać kontakt ze społeczeństwem. Dlatego uważam, że odniesienie do Rumunii i Bułgarii zamieszczono bez uwzględnienia całego kontekstu.
David Martin  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem rezolucji i zdecydowanie popieram głosy wzywające do zapobiegania monopolizacji mediów w Europie. Wolność informacji to sprawa ogromnej wagi i mając na uwadze siłę emocji oraz równy rozkład głosów w głosowaniu, mam nadzieję, że powrócimy do tej sprawy. Byłem rozczarowany, że po odrzuceniu poprawek nie zdołaliśmy przyjąć ostatecznej wersji rezolucji.
Willy Meyer  
na piśmie. - (ES) Głosowałem za odrzuceniem rezolucji RC7 0088/2009, złożonej przez prawicę, oraz za przyjęciem wspólnej rezolucji RC7 0090/2009, którą złożyły pozostałe grupy w tej Izbie, ponieważ bronię wolności wyrażania opinii i informacji oraz pluralizmu mediów, jak też jestem zaniepokojony sytuacją we Włoszech, gdzie występuje konflikt interesów między siłami politycznymi, gospodarczymi i mediami oraz niepokojąca koncentracja mediów, zarówno publicznych, jak i prywatnych. Sytuacja we Włoszech to poważny atak na pluralizm mediów i z tego powodu niedopuszczalne są działania prawicowego rządu pana Berlusconiego. Uważam, że trzeba zaradzić tej złej sytuacji, która może skutkować poważnymi następstwami dla całej Unii Europejskiej, podejmując działania na rzecz zagwarantowania niezależności mediom publicznym i uchronienia ich przed wszelkiego rodzaju ingerencją ze strony rządu. Moim głosem chciałem wyraźnie pokazać dezaprobatę dla poczynań władz włoskich, polegających na wywieraniu presji na europejskie gazety krajowe lub zastraszaniu ich.
Andreas Mölzer  
Dzisiejsze głosowania nad projektami rezolucji opierają się na debacie, która w pewnym sensie doznaje porażki w kategoriach jej jednostronności politycznej. Zjednoczona Lewica zapoczątkowała atak na premiera Berlusconiego i zemściła się na nim. To prawda, że we Włoszech występuje duża koncentracja mediów, ale zagrożenie dla wolności wypowiedzi i demokracji zostało wyolbrzymione. Oczywiste jest, że będą oni sprzeciwiać się wszystkiemu, co nie leży po lewej stronie.
We wspólnym projekcie rezolucji zieloni, socjalistyczni demokraci, komuniści i liberałowie domagali się, aby uprawnić UE do monitorowania pluralizmu mediów, jak to się eufemistycznie określa. Zdecydowanie odrzucam taką propozycję, ponieważ kompetencje w tym obszarze muszą pozostawać wyłącznie w gestii państw członkowskich. W moim odczuciu musiałem dobitnie wypowiedzieć się przeciwko partyjnym, politycznym próbom interweniowania, tak jak musiałem zagłosować przeciwko przyjęciu wspólnego projektu rezolucji złożonego przez lewicę, ponieważ zarówno dla mnie, jak i dla Austriackiej Partii Wolności, wolność mediów i wolność wypowiedzi to jedne z najważniejszych aspektów demokracji, których trzeba bronić.
Rareş-Lucian Niculescu  
Wolność wyrażania opinii to jedna z wartości stanowiących podstawę demokracji. Instytucje Unii Europejskiej muszą chronić wolność wyrażania opinii, podejmując odpowiednie działania, jak również powinny być pod tym względem źródłem inspiracji dla całego świata. Parlament Europejski nie może jednak angażować się jako rozjemca czy autorytet w krajowe spory państw członkowskich, na co wskazuje przedmiotowa rezolucja oraz rezolucja dotycząca "sytuacji” na Litwie, nad którą głosowaliśmy na poprzednim posiedzeniu. W świetle tych uwarunkowań, głosowałem za odrzuceniem przedmiotowego projektu rezolucji.
Franz Obermayr  
To prawda, że we Włoszech obserwujemy znacznie ograniczenie wolności informacji, przede wszystkim dlatego, iż włoski premier, pan Berlusconi, rozciągnął sferę swoich wpływów, bezpośrednio lub pośrednio, na większość stacji telewizyjnych, wykorzystując w tym celu swoją pozycję polityczną oraz medialne imperium. Nie jest to jednak problem, który dotyczy tylko Włoch. Na przykład reforma konstytucyjna we Francji doprowadziła do ustanowienia regulacji, zezwalających prezydentowi Republiki na mianowanie szefów publicznych spółek nadawczych (Groupe France Télévision, France 2-5). Wywołało to we Francji ostry spór. (Ponadto prezesem największej prywatnej stacji telewizyjnej był drużba pana Sarkozy'ego, utrzymujący z nim bardzo bliskie stosunki.) Możliwe, że z perspektywy Unii Europejskiej mamy bardziej do czynienia z motywacją opartą na polityce partii oraz na opozycji wobec pana Berlusconiego niż z prawdziwą debatą na temat wolności mediów i informacji. Dlatego głosowałem przeciwko przyjęciu tego projektu rezolucji.
Daciana Octavia Sârbu  
Mając na uwadze, że organizacja Freedom House sklasyfikowała trzy europejskie państwa członkowskie (w tym Rumunię) jako państwa posiadające "częściowo wolne” media, jestem zdecydowanie przekonana o konieczności interweniowania na szczeblu europejskim w celu zapewnienia przestrzegania jednej z najważniejszych zasad demokracji, jaką jest wolność mediów.
Uważam, że musimy wezwać Komisję do zapewnienia pluralizmu mediów przez wdrożenie wspólnych standardów na szczeblu UE. Głosowałam za przyjęciem rezolucji Unii Europejskiej i chciałabym skorzystać z okazji, aby ponownie podkreślić konieczność przyjęcia dyrektywy w sprawie wolności informacji.
Judith Sargentini  
na piśmie. - Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie złożyła wspólny tekst wraz z grupami S&D, ALDE i GUE. Do ostatniej chwili grupy te wyrażały gotowość połączenia sił z innymi grupami politycznymi w tej Izbie, włącznie z przyjęciem propozycji grupy PPE dotyczącej uwzględnienia obaw o wolność prasy w innych państwach członkowskich. Okazało się, że te propozycje nie stanowiły poważnej próby znalezienia konsensusu. Cena, jaką mieliśmy zapłacić za takie porozumienie, miało być skreślenie wszelkich odniesień do Włoch oraz naszego apelu do Komisji o przedstawienie dyrektywy w sprawie koncentracji i pluralizmu mediów w UE, stanowiącej istotę naszej rezolucji.
W złożonych poprawkach grupa PPE dążyła jedynie do osłabienia tekstu, usiłując podzielić jego zwolenników. Dlatego właśnie Zieloni musieli zagłosować przeciwko, nawet jeżeli zdaniem niektórych z nich mogliśmy dojść do porozumienia w wyniku negocjacji. Grupa PPE nie wykazała się konstruktywnym podejściem do prac. Przykro nam, że prawicowe grupy ponownie odmówiły wystąpienia z europejską reakcją na europejski problem.
Catherine Soullie  
Wolność prasy to bezwzględny wymóg. Demokratyczna instytucja prawodawcza, taka jak Parlament Europejski, nie może oczywiście kwestionować tego przywileju. Ochronę i obronę wolności informacji trzeba zapewnić w każdych warunkach. Parlament Europejski nie ma jednak obowiązku pełnić roli ponadnarodowego trybunału sprawiedliwości. W Unii Europejskiej trzeba zapewnić wolność wszystkim mediom, ale to nie uprawnia nas, posłów do PE, abyśmy oceniali jakiś kraj i jego przywódców w kategoriach panujących tam stosunków między prasą a światem polityki.
Ingerencja Parlamentu Europejskiego w tym obszarze jest niedopuszczalna. Jakie mamy prawo, by wydawać jakiekolwiek opinie na temat stanu włoskich mediów? Jest to wewnętrzna debata polityczna państwa członkowskiego, którą to państwo powinno prowadzić w swoich wewnętrznych granicach i na jego szczeblu powinny też zapadać decyzje. Odrzucenie poprawki mającej na celu zmianę nazwy przedmiotowej rezolucji, aby nadać jej bardziej wspólnotowy wymiar, dowodzi ukierunkowanego i czysto politycznego charakteru tej debaty. Musimy uważać, aby nasze zgromadzenie nie przerodziło się w sąd.
Georgios Toussas  
Odmówiliśmy udziału w końcowym głosowaniu nad projektem rezolucji, która pod pretekstem kontrolowania pozycji Berlusconiego we włoskich mediach wspiera bardziej ogólne interesy plutokracji, ukierunkowane na koncentrację mediów na szczeblu krajowym i europejskim. Zawiera ona wezwanie do przyjęcia dyrektyw, które zasadniczo zmienią prawo do informacji i wolności wyrażania opinii w sprawach rynku wewnętrznego i konkurencji, skutkując manipulacją informacjami ze strony wielkich przedsiębiorstw i podporządkowując służby publiczne kryteriom sektora prywatnego oraz regułom wolnego rynku. Centroprawicowi i centrolewicowi zwolennicy jedynego kierunku europejskiego zalecają stanowczą interwencję UE w wewnętrzne sprawy państw członkowskich i bardzo jej pragną, popierają suwerenność wielkich przedsiębiorstw w dziedzinie informacji i przepychają się za pomocą niesmacznych konfrontacji oraz zamaskowanych intencji, aby przekonać się, kto zdobędzie uznanie plutokracji, aby jak najlepiej służyć jej interesom. Wielcy przedsiębiorcy medialni usiłują w prostacki sposób manipulować przekonaniami pracowników, aby narzucić im antyspołeczną politykę kapitalizmu, uprawianą przez centroprawicowe i centrolewicowe rządy. Ludzi nie zmyli prowadzona w Parlamencie Europejskim walka kogutów i nie dadzą się oszukać, jeśli chodzi o dążenia Parlamentu Europejskiego do zyskania sobie pozycji cenzora, który ponadto zapewnia podstawowe ramy wsparcia dla interesów kapitału.
Kyriacos Triantaphyllides  
Popieramy wspólny projekt rezolucji, ale nie chcemy, by kojarzono nas z odniesieniem do propozycji przyjęcia przez Komisję dyrektywy w sprawie koncentracji mediów i ochrony pluralizmu, ponieważ uważamy, że tak poważna i konieczna kwestia powinna pozostawać w kompetencjach państw członkowskich.
Derek Vaughan  
na piśmie. - Uważam, że oddając głos za przyjęciem wspólnej rezolucji złożonej przez grupy S&D, ALDE, Zielonych i GUE, okazałem moje poparcie dla wolności mediów we Włoszech. Jako wybrany przedstawiciel jestem przekonany, iż moim zadaniem jest popierać działania zapobiegające nadmiernej kontroli mediów nie tylko we Włoszech, ale we wszystkich europejskich państwach członkowskich. Uważam, że monopolizacja mediów jest niebezpieczna i moim zdaniem należy koniecznie dążyć do większej wolności mediów w całej Europie. Obywateli europejskich nie można skazywać na cenzurę mediów czy wybiórcze doniesienia informacyjne.
Iva Zanicchi  
Panie przewodniczący! Nieco ponad rok temu po raz pierwszy zasiadłam w tych ławach i byłam niewiarygodnie poruszona, gdyż mam głębokie poszanowanie dla europejskich instytucji, a zwłaszcza dla tego Parlamentu. Bardzo ubolewam z powodu, że ta Izba jest tak poniżana, będąc zmuszaną do marnotrawienia czasu na wycelowane ataki partii politycznych, które wykorzystują ją do swoich własnych krajowych i regionalnych interesów.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Wolności prasy i informacji we Włoszech najlepiej dowodzą wydarzenia mające miejsce na najniższym, prowincjonalnym szczeblu: pomyślcie o wszystkich lokalnych gazetach, dużych i małych gazetach miejskich, które ludzie czytają, i zobaczcie, o kim mówią! Mam tu na myśli takie gazety jak "La Repubblica” oraz całą prasę lewicową. Dzisiaj Parlament Europejski ponownie stracił możliwość przeprowadzenia poważnej debaty na temat wolności mediów w Europie, pozostającej zakładnikiem w rękach tych, którzy wykorzystują tę Izbę w celu atakowania włoskiego premiera.
Françoise Castex  
Głosowałam za przyjęciem tej rezolucji, krytykującej coraz gorszą sytuację prasy w Europie, zwłaszcza we Włoszech, i tym samym wzywającej do przyjęcia prawodawstwa w sprawie koncentracji mediów. W związku z tym uważam za zdecydowanie skandaliczne wypowiedzi europejskiej prawicy - również wypowiedzi posłów do PE z UMP - skierowane przeciwko ochronie wolności wyrażania opinii, stawiające tych posłów w jednym szeregu ze skrajną prawicą i eurofobicznymi posłami do PE. Europejska prawica dowiodła tym głosowaniem faktu, że całe działanie miało na celu ochronę włoskiego premiera - Silvio Berlusconiego, członka PPE, który stojąc na czele niebywałego dla wpływowego polityka imperium medialnego, regularnie grozi dziennikarzom oraz wybranym posłom sprzeciwiającym się jego poczynaniom. Stwierdzenie faktu, że szef włoskiego rządu kontroluje zaalpejskie media, uwłaczając wolności prasy europejskiej, nie jest wtrącaniem się. Włoska demokracja zasługuje oczywiście na szacunek, tak jak wszystkie demokracje UE. Jej przedstawiciel nie dowiódł jednak dzisiaj, że zasługuje na ten szacunek. Naszym obowiązkiem jest go potępić w imię szacunku dla obywateli włoskich.
Nessa Childers  
na piśmie. - Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego wspólnego projektu, ponieważ bardzo niepokoi mnie koncentracja własności mediów we Włoszech oraz w całej Europie. Możliwe, że w Irlandii powstaje podobna sytuacja, i mam nadzieję, że Parlament Europejski zbada ponownie tę sprawę. Kwestie te należy koniecznie dokładnie przeanalizować, natomiast Parlament Europejski powinien kontrolować wydarzenia i tendencje w zakresie własności mediów w Irlandii oraz w całej UE. Jestem również rozczarowana, że przeciwko temu postępowemu projektowi w sprawie własności mediów we Włoszech głosowali posłowie partii Fianna Fáil.
Alan Kelly  
na piśmie. - Kwestia poddana głosowaniu dotyczy spraw związanych z regulacją własności mediów. Wiele osób nawiązuje do deficytu demokracji w UE. Mając jednak na uwadze koncentrację własności mediów w Europie, największym zagrożeniem dla prawdziwej demokracji są światowi baronowie medialni. Mylą się ci, którzy uważają, że właściciele nie wpływają na gazety. Do Ruperta Murdocha należy ponad 200 rynków informacyjnych na całym świecie. Przeciwko wojnie w Iraku opowiedziała się tylko niewielka część spośród nich. Demokracja zależy od informowania opinii publicznej. Koncentracja własności mediów oznacza, że interesy elitarnej mniejszości można maskować pod przykrywką redakcyjnej niezależności. Opinii publicznej trzeba zawsze dać wybór w kwestii upowszechniania informacji. W Irlandii borykamy się z naszymi własnymi problemami w obszarze własności mediów, które musimy rozwiązać. Ta Izba musi popierać wolność wypowiedzi i wyrażania opinii w mediach. Szkoda, że koledzy z prawego skrzydła mają inne zdanie.
Catherine Soullie  
Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) bardzo cieszy wynik głosowania nad wspólną rezolucją w sprawie wolności informacji we Włoszech oraz w całej Unii Europejskiej. Musieliśmy wyraźnie określić rolę Parlamentu Europejskiego: jesteśmy zgromadzeniem prawodawczym, a nie trybunałem orzekającym w wewnętrznych sprawach państw członkowskich. Parlament postąpiłby niewłaściwie, popierając ten zamaskowany atak na konkretną osobę. Bardzo mnie cieszy wynik głosowania. Chociaż przewaga głosów była bardzo mała, to Parlament ponownie określił wartość zasady pomocniczości w Unii Europejskiej i jej instytucjach.
