Bijeenkomst van de Europese Raad (15-16 oktober 2008) (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn het Verslag van de Europese Raad en de Verklaring van de Commissie: Bijeenkomst van de Europese Raad (15-16 oktober 2008).
Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, beste Nicolas Sarkozy, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, beste José Manuel Durão Barroso, we hebben de afgelopen weken een aantal buitengewoon moeilijke momenten doorgemaakt, waarin de Europese Unie, onder uw voorzitterschap, haar daadkracht heeft getoond. Als de Europese landen geen gezamenlijk antwoord hadden gevonden, als er geen akkoord was gekomen tussen de Europese partners en als de euro er niet was geweest, dan hadden we vandaag naar alle waarschijnlijkheid heel diep in de problemen gezeten.
De voorstellen van de Eurogroep van tien dagen geleden, de besluiten van de Europese Raad van woensdag en de verbintenissen die dit weekend zijn aangegaan op de Top van Camp David vormen een successenreeks waaruit een echt gecoördineerd optreden spreekt dat erop gericht is de hervormingen door te voeren die nodig zijn om effectief te reageren op de problemen van de wereldeconomie. Het waren echter niet de regeringen alleen die met een antwoord op de crisis kwamen; de Europese Raad heeft er, onder uw leadership en in nauw overleg met de Europese Commissie en het Europees Parlement, voor gezorgd dat de Europese Unie een doorslaggevende rol heeft gespeeld ten behoeve van het welzijn van onze burgers, aan wie wij allen verantwoording verschuldigd zijn.
Het is dikwijls in tijden van crisis dat de Europese Unie haar ware kracht laat zien, en ditmaal hebben we dat aan u te danken, mijnheer Sarkozy en mijnheer Barroso. Het Europese optreden was een gemeenschappelijk optreden. Ik wil u als voorzitter van de Europese Raad en voorzitter van de Europese Commissie daar graag mee feliciteren alvorens het debat van vanmorgen te openen.
Nicolas Sarkozy
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik beschouw het als een eer om nogmaals voor het Europees Parlement te mogen verschijnen om verslag te doen van het optreden van het voorzitterschap van de Raad in een periode die zo belangrijk is voor Europa. Ik zal proberen, met uw welnemen, om heel vrijuit te spreken, zoals dat hoort in dit Huis, dat het hart is van het democratische Europa dat wij nastreven.
Wat hebben we geprobeerd te bereiken? Allereerst heeft het voorzitterschap de Europese instellingen op één lijn willen brengen in de aanpak van alle crises die op ons af zijn gekomen. Ik heb het Europees Parlement voortdurend willen betrekken bij alle belangrijke wederwaardigheden. Ik wil uw fractievoorzitters, van alle politieke kleuren, bedanken voor de constructieve dialoog en samenwerking met het voorzitterschap van de Raad.
Ook heb ik hand in hand willen samenwerken met de Commissie, en met name haar voorzitter, want ongeacht de tegenstellingen of verschillen die er bestaan tussen u allen die hier zitting hebt, iedereen weet dat verdeeldheid tussen de instellingen van Europa een verzwakking van Europa betekent en dat het de plicht is van degenen die verantwoordelijkheden dragen, om eensgezind samen te werken. We zullen Europa verder brengen als het Europees Parlement, de Commissie en de Raad wat de grote lijnen betreft de weg van de consensus vinden om de stem van Europa hoorbaar te maken.
(Applaus)
Wat we in de eerste plaats wilden was dat Europa één is - en dat was nog niet eenvoudig -, dat het zelf nadenkt - want de wereld heeft het nodig dat Europa nadenkt - en dat het proactief is. Als Europa iets te vertellen heeft, laat het dat dan niet alleen zeggen, maar ook doen!
Ten eerste was er de oorlog, met de volkomen disproportionele reactie van de Russen in het conflict in Georgië. Woorden hebben betekenis. Ik gebruikt het woord 'disproportioneel', omdat het disproportioneel was om op te treden zoals de Russen in Georgië hebben opgetreden.
(Applaus)
Maar ik gebruik ook het woord 'reactie', want disproportioneel als deze reactie was, er ging een volkomen ongepaste actie aan vooraf. Europa moet rechtvaardig zijn en niet schromen om buiten ideologische kaders te denken om een boodschap van vrede te brengen.
Op 8 augustus is de crisis losgebarsten. Op 12 augustus waren Bernard Kouchner en ik in Moskou om een staakt-het-vuren te bereiken. Ik zeg niet dat hier niets op aan te merken was, ik zeg alleen maar dat Europa na vier dagen een staakt-het-vuren had bereikt. En begin september bereikte Europa de terugtrekking tot de linies van voor de crisis van 8 augustus. In twee maanden tijd heeft Europa het einde van een oorlog en de terugtrekking van de bezettingstroepen bewerkstelligd!
Er werd verschillend tegen de zaak aangekeken. Sommigen beweerden - en daar hadden ze zo hun redenen voor - dat dialoog geen zin had en dat het antwoord op de militaire agressie militair moest zijn. Dat is waanzin! Europa heeft de muur zien vallen en de Koude Oorlog zien eindigen; Europa mag niet medeplichtig worden aan een nieuwe Koude Oorlog die enkel te danken zou zijn aan een gebrek aan zelfbeheersing!
(Applaus)
Dit was een probleem waar we samen met onze Amerikaanse bondgenoten, die het niet opportuun vonden om naar Moskou af te reizen, uit zijn gekomen. Ondanks alles hebben we nauw samengewerkt met onze Amerikaanse bondgenoten. Hun standpunt verschilde van het onze, maar we hebben geprobeerd samen te werken in plaats van elkaar tegen te werken. En gezien hoe de zaken er op dit moment voor staan in de wereld, denk ik eerlijk gezegd niet dat de wereld zit te wachten op een crisis tussen Europa en Rusland! Dat zou onverantwoord zijn. We kunnen dus onze ideeën uitdragen over de eerbiediging van de soevereiniteit, de eerbiediging van de integriteit van Georgië, de mensenrechten, de meningsverschillen tussen ons en degenen die Rusland leiden, maar het was onverantwoord geweest als we de voorwaarden hadden geschapen voor een conflict waar we geenszins op zitten te wachten.
In Genève zijn de gesprekken begonnen over de toekomstige status van de Georgische gebieden Ossetië en Abchazië. Men heeft mij verteld dat ze moeizaam van start gaan - wie had gedacht dat dat anders zou zijn? - maar het voornaamste is dát ze van start gaan. Ik moet overigens zeggen dat president Medvedev de beloften die hij heeft gedaan ten overstaan van de Commissie en het voorzitterschap van de Raad toen we begin september in Moskou waren, is nagekomen.
Europa heeft vrede gesticht. Europa heeft voor elkaar gekregen dat een bezettingsleger zich heeft teruggetrokken en Europa heeft het initiatief genomen voor internationale gesprekken. Volgens mij had Europa lang niet meer zo'n rol gespeeld in een dergelijk conflict!
Natuurlijk ben ik me bewust van alle ambiguïteiten, alle onvolkomenheden, alle compromissen die nodig waren, maar in alle oprechtheid denk ik dat we het maximaal haalbare bereikt hebben en vooral, mijnheer de Voorzitter: als Europa niet voor dialoog en redelijkheid had gepleit, wie had dat dan gedaan? En toen Bernard Kouchner en ik op 12 augustus naar Moskou en Tblisi afreisden wisten alle media wereldwijd dat de Russen Tblisi tot op veertig kilometer genaderd waren, met als doel de regering van president Saakasjvili omver te werpen. Zo stonden de zaken ervoor! Er leek zich een ramp te gaan voltrekken, maar dankzij Europa, een vastberaden Europa, is die ramp uitgebleven, ook al is er, mijnheer Pöttering, natuurlijk nog een lange weg te gaan om de spanningen in dat deel van de wereld weg te nemen.
Ten tweede: de crisis, de systemische, ongelooflijke, onwaarschijnlijke financiële crisis, die om precies te zijn is begonnen op 15 september 2008 en niet op 7 augustus 2007. Op 7 augustus 2007 begon een crisis die weliswaar ernstig was, zorgwekkend, maar, als ik het zeggen mag, normaal. Op 15 augustus 2008 zijn we in een andere crisis terechtgekomen, want wat gebeurde er op 15 augustus 2008? Toen ging Lehman Brothers failliet - en de wereld zag op 15 augustus 2008 tot haar verbijstering dat een bank failliet kan gaan.
Het is niet aan ons, en het is niet aan mij, om een oordeel te vellen over wat de Amerikaanse regering al dan niet heeft gedaan. Ik zeg alleen, ik stel dat op 15 september 2008 de ernstige crisis een systemische crisis is geworden met de ineenstorting van het Amerikaanse financiële stelsel en vervolgens van het Europese financiële stelsel, en daarna langzaam maar zeker van de andere beurzen en financiële stelsels.
Wat heeft men op dat moment geprobeerd te doen? Er was het eerste plan-Paulson, dat niet werkte. Dat is geen kritiek van mijn kant, maar gewoon een constatering. En op dat moment hebben we samen met de voorzitter van de Commissie geprobeerd tot een gemeenschappelijk Europees antwoord te komen, om te beginnen in de eurozone. Mijnheer de Voorzitter, u had het er al over, of je er nu voor bent of tegen, we hebben in de eurozone nu eenmaal dezelfde bank, dezelfde munt en dus dezelfde verplichting tot eenheid!
Het was niet eenvoudig om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen. Ons eerste voorstel was om bijeen te komen met de vier Europese landen die lid zijn van de G8. Het is geen belediging voor wie dan ook om te zeggen dat de invloed van bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk op het wereldwijde financiële stelsel groter is dan die van andere landen van de 27. Ik heb tegen mezelf gezegd dat als we er op een of andere manier in zouden slagen om de Engelsen, de Duitsers, de Italianen en de Fransen op één lijn te krijgen, dat niet ten koste van de andere Europeanen zou gaan, maar dat zij daar juist baat bij zouden hebben.
Natuurlijk liepen de meningen uiteen, en wie kan ons dat verwijten? Gedurende de eerste dagen van de crisis wisten we niet meteen wat het juiste antwoord was op een crisis zoals die zich nog niet eerder in de geschiedenis van de economie had voorgedaan, althans niet in de twintigste eeuw. Toen heb ik tegen mezelf gezegd: als we de grote vier op één lijn hebben, moeten we ook de landen van de eurogroep bij elkaar brengen, plus Slowakije dat op het punt staat zich bij ons te voegen. En dankzij deze extra week konden we samen een oplossing vinden om ervoor te zorgen dat de banken hun werk weer gingen doen, namelijk leningen verstrekken. We bevonden ons echter in een situatie waarin de banken elkaar geen leningen meer verstrekten, ze geen geld meer hadden om uit te lenen en het hele stelsel in elkaar zakte. Genationaliseerde banken in het Verenigd Koninkrijk, failliete banken in België, een IJslands bankenstelsel - weliswaar buiten Europa maar nauw met Europa verbonden - dat instortte, erg slechte berichten en een voor een worden andere landen aangestoken: Duitsland, Frankrijk, ze worden allemaal meegesleurd! En wij in de eurogroep zijn erin geslaagd het eens te worden over een gigantisch plan, waar een bedrag van 1 800 miljard EUR mee gemoeid is, om te zorgen dat onze financiële instellingen hun werk kunnen blijven doen en om de Europese spaarders en ondernemers gerust te stellen.
Vervolgens zijn we naar de Europese Raad gegaan en die heeft ingestemd met diezelfde strategie. Vanaf dat moment is het gelukt om de markten in Europa tot kalmte te bewegen. Als aangename verrassing diende het tweede plan-Paulson zich aan en iedereen heeft kunnen vaststellen dat het tweede plan-Paulson sterk geënt is op het Europese plan. Dat is geen reden om onszelf op de borst te slaan, maar slechts een aanleiding om te bedenken dat aangezien de crisis de hele wereld treft, het antwoord ook wereldomspannend moet zijn. De Verenigde Staten en Europa moeten op één lijn zitten.
Dit is echter allemaal alleen maar crisisbeheer, mijnheer de Voorzitter, niets meer en niets minder. Als we dit niet hadden gedaan, wat zou er dan wel niet gebeurd zijn?
Nu is het echter zaak om met echte antwoorden te komen. Hoe heeft dit alles kunnen gebeuren? Hoe kunnen we voorkomen dat het nog eens gebeurt? En heeft Europa ideeën om uit te dragen of een beleid om voor te stellen? In dat verband heb ik begin september namens Europa in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties voorgesteld een internationale top te houden om de grondslagen te leggen voor een nieuw Bretton Woods, verwijzend naar wat er na afloop van de Tweede Wereldoorlog is gebeurd om een nieuw mondiaal financieel stelsel op te zetten. Dit idee vindt ingang. Wat moet de insteek van Europa zijn op deze top? Europa moet het idee uitdragen van een radicale hervorming van het wereldwijde kapitalisme.
Wat er is gebeurd, is verraad aan de waarden van het kapitalisme; de markteconomie zelf komt niet ter discussie te staan. Er was een totaal gebrek aan regels en de beloning voor speculanten ging ten koste van de ondernemers! We moeten het idee van een nieuwe regulering uitdragen. Europa moet zijn ideeën op tafel leggen en zal dit ook doen. Allereerst mag geen enkele bank die met overheidsgeld werkt, mijnheer de Voorzitter, met belastingparadijzen werken.
(Applaus)
Geen enkele financiële instelling mag opereren zonder aan financiële regulering onderworpen te zijn. Het systeem waarmee de salarissen voor traders worden berekend, moet zodanig worden vormgegeven dat het hen niet aanzet tot het nemen van onbezonnen risico's, zoals we dat hebben zien gebeuren. De boekhoudregels voor onze banken mogen de ernst van de crisis niet vergroten maar moeten deze juist indammen. Er moet voor het monetaire systeem worden gezocht naar een alternatief dat ligt tussen vaste wisselkoersen en helemaal geen wisselkoersen tussen valuta. Alles is geprobeerd in de wereld. Kunnen wij, de rest van de wereld de schulden van de voornaamste wereldmacht blijven dragen zonder dat we daar iets over te zeggen hebben? Het antwoord is duidelijk "nee”.
(Applaus)
Het heeft overigens geen enkele zin om een schuldige aan te wijzen; wat we moeten doen is wegen en middelen vinden om te zorgen dat dit niet nog eens gebeurt. Ik zou hier verder nog lang over door kunnen gaan, maar wat ik vooral zou willen is dat Europa zijn blik richt op de mondiale governance van de eenentwintigste eeuw. Het hoeft ons niet te verbazen dat het nu niet werkt. We zitten in de eenentwintigste eeuw met de instelling van de twintigste. De president van de Verenigde Staten en Europa hebben daarom voorgesteld om meerdere toppen te houden, om te beginnen half november, over een nieuwe regulering, een nieuwe mondiaal governance. Ik hoop dat Europa het debat daarover kan voeren.
Ik zal mijn partners, de Europese staatshoofden en regeringsleiders, voorstellen een bijeenkomst te houden om deze toppen voor te bereiden. Dit vraagstuk van de radicale hervorming van ons kapitalistische systeem en ons internationale systeem is evengoed een onderwerp voor het Europees Parlement. Dat moet daarover debatteren en zijn ideeën aandragen. Maar als Europa een kans wil hebben om gehoord te worden moet het wel met één mond spreken.
Wie gaan er aan die top deelnemen? Er zijn heel wat verschillende mogelijkheden. Het meest voor de hand liggend lijkt me de G8, die onmisbaar is, met de Russen natuurlijk, en daarbij de G5, die even onmisbaar is, omdat we zo met name China en India erbij kunnen betrekken. Dat is ook het doel van ons bezoek, met voorzitter Barroso, aan China, om de Aziatische mogendheden te overtuigen om aan deze radicale hervorming mee te doen.
Mijnheer de Voorzitter, dit voorzitterschap stond in het teken van nog een derde buitengewoon complex onderwerp, namelijk de toekomst van het energie- en klimaatpakket. Ik weet heel goed dat uw Parlement en sommigen van uw fracties verdeeld zijn over het te geven gevolg. Ik wil graag mijn visie met u delen en het beleid dat ik voorsta. Het energie- en klimaatpakket is een ambitieus pakket dat is gebaseerd op de overtuiging dat de wereld op rampspoed afstevent als ze op dezelfde manier blijft produceren. Dat is de diagnose!
(Applaus)
Ik zie geen enkel argument om te stellen dat de wereld er vanuit milieuoogpunt beter voor staat als gevolg van de financiële crisis. Toen we besloten met het energie- en klimaatpakket aan de slag te gaan, deden we dit omdat we ons bewust waren van onze verantwoordelijkheid jegens onze kinderen en de toekomst van onze aarde. Het is een structureel beleid, het is een historisch beleid en het zou dramatisch zijn om dit beleid te laten varen onder voorwendsel van de financiële crisis.
(Applaus)
Dat zou dramatisch zijn en onverantwoordelijk. Waarom onverantwoordelijk? Het zou onverantwoordelijk zijn omdat Europa het signaal zou afgeven dat het niet vastbesloten is om de beloofde inspanningen op dit terrein te leveren, en als Europa zich niet inspant is de kans dat we de rest van de wereld weten te overtuigen dat het evenwicht van onze aarde niet verstoord moeten worden, nihil. Het gaat er dus niet alleen om dat Europa het voor zichzelf laat afweten, het gaat erom dat Europa het ten overstaan van de hele wereld laat afweten voor wat betreft het milieu. Als Europa geen voorbeeld stelt zal het niet gehoord worden, zal het niet gerespecteerd worden en zal het geen aandacht krijgen. En als Europa dit niet op zich neemt zal niemand het in zijn plaats doen! Dan hebben we dus een historische kans gemist.
(Applaus)
Wat bedoel ik met het missen van een historische kans? Wat mij betreft betekent dat twee dingen: ten eerste dat we moeten terugkomen op de doelstellingen van "driemaal twintig”; ten tweede dat we moeten terugkomen op het tijdschema, dat wil zeggen het eind van het jaar. Het ligt daarbij geenszins in mijn bedoeling - en ik kan of wil dat ook helemaal niet - om de medebeslissing op welke wijze dan ook te ondermijnen. En je moet ook wel te kwader trouw zijn om te veronderstellen dat ik zoiets denk, ook al is het op zich al een compliment om te veronderstellen dat ik denk, beste Dany! Maar op dit terrein hebben we samen met voorzitter Barroso gevochten in de Europese Raad om te zorgen dat men zich aan de doelstellingen en aan het tijdschema houdt. Dat was niet gemakkelijk! Daarom hebben we nog een paar weken om een aantal van onze partners te overtuigen, wier zorgen ik overigens begrijp, want je kunt niet de voorwaarden scheppen voor een compromis zonder dat je probeert te begrijpen wat degene die het niet met je eens is, te zeggen heeft.
Sommige economieën zijn voor 95 procent afhankelijk van kolen. We kunnen niet van hen vragen om hun eigen glazen in te gooien terwijl ze al diep in de problemen zitten. We moeten dus wegen en manieren vinden om flexibel te kunnen zijn, zonder daarbij de rode lijnen te overschrijden die ik in de Raad heb voorgesteld: handhaving van de doelstellingen en handhaving van het tijdschema.
Mijnheer de Voorzitter, misschien dat ik in een andere setting nog de gelegenheid krijg mijn standpunt uitvoeriger toe te lichten, maar ik wil uw geduld niet op de proef stellen. Wat ik u in elk geval zeggen wil is: dit is wat we wilden doen, en ik hoop dat iedereen daarin mee kan gaan.
Dan wil ik nog kort iets zeggen over het vierde onderwerp, het immigratiepact. Het is denk ik een goed voorbeeld van de Europese democratie dat ondanks de aanvankelijke verschillen, iedereen het eens heeft kunnen worden over een beleid van selectieve immigratie, in samenspraak met de emigratielanden, zodat we de consequenties trekken uit Schengen waar drie kwart van de Europese landen onder valt. Aangezien we de visa onderling hebben afgeschaft is het niet meer dan logisch dat de landen waarvan de ingezetenen geen visum meer nodig hebben om van het ene naar het andere land te gaan, eenzelfde denkraam aannemen als het gaat om een Europees immigratiebeleid.
Ik wil nog twee punten aanstippen voordat ik afrond. Ten eerste heeft de financiële crisis tot een economische crisis geleid. Die economische crisis is er al! Het is zinloos om te voorspellen dat ze eraan komt, want we zitten er middenin. Op persoonlijke titel wil ik zeggen dat, hoewel ik volkomen op de hoogte ben van de meningsverschillen tussen bepaalde landen, ik niet denk dat iemand me kan uitleggen waarom we voor de financiële crisis een gemeenschappelijk Europees antwoord nodig hadden en we voor de economische crisis niet evengoed een gemeenschappelijk Europees antwoord nodig zouden hebben!
Wat de betekenis van "gemeenschappelijk” betreft: een gezamenlijk antwoord wil niet zeggen één en hetzelfde antwoord. Voor de financiële crisis hebben we een gereedschapskist aangelegd, een routekaart, harmonisering, coördinatie. Welnu, ik denk dat we voor het economisch beleid hetzelfde nodig hebben. Dat wil niet zeggen dat we allemaal hetzelfde gaan doen, maar het betekent dat we ten minste verplicht zijn erover te praten, elkaar op de hoogte te stellen en, op bepaalde punten, met elkaar te overleggen. Er zijn meerdere initiatieven. Laat ik één idee uitlichten: de beurzen staan op een historisch laag peil. Ik zou niet graag zien dat de Europese burgers over een paar maanden wakker worden en tot de ontdekking komen dat Europese bedrijven nu in handen zijn van niet-Europees investeerders, die ze tegen de laagste beursprijs - voor een appel en een ei - gekocht hebben en die er eigenaar van geworden zijn. De Europese burgers zouden dan vragen: "Wat hebben jullie gedaan?”
Ik voor mij wil vragen, aan ons allemaal, om na te denken over de vraag of het opportuun zou zijn om van onze kant ook staatsfondsen in het leven te roepen in elk van onze landen, en misschien zouden die nationale staatsfondsen af en toe de handen ineen kunnen slaan voor een industrieel antwoord op de crisis! Ik wil daaraan toevoegen dat ik met veel belangstelling kennis heb genomen van het Amerikaanse plan voor de automobielindustrie: 25 miljard dollar aan rente tegen de allerlaagste prijs om de drie Amerikaanse autobouwers van het bankroet te redden.
Ik zou willen dat we daar in Europa eens even bij zouden stilstaan. We vragen onze autobouwers - terecht - om voortaan schone auto's te bouwen, om hun complete productieapparaat te veranderen. Daardoor is voortaan, dankzij de milieubonus, vijftig procent van de verkochte auto's in mijn land schoon! Kunnen we toelaten dat de Europese auto-industrie zich in een buitengewoon oneerlijke concurrentiepositie bevindt tegenover haar Amerikaanse concurrenten, zonder dat we de vraag stellen met welk Europees sectorieel beleid we de Europese auto-industrie beschermd zouden kunnen beschermen?
Dat wil niet zeggen dat de eenheidsmarkt op de helling moet! Dat wil niet zeggen dat het concurrentieprincipe op de helling moet! En dat wil evenmin zeggen dat het principe van staatssteun op de helling moet! Dat wil zeggen dat Europa een gemeenschappelijk antwoord moet geven, zonder naïviteit ten aanzien van de concurrentie van de andere grote regio's van de wereld. Wij zijn verplicht ervoor te zorgen dat er in Europa vliegtuigen, boten, treinen en auto's gebouwd kunnen blijven worden, omdat Europa een sterke industrie nodig heeft. Welnu, voor dat beleid zal het voorzitterschap zich sterk maken!
Mijn laatste punt ten slotte: de instellingen. Ik weet niet of dit een zucht van verlichting is omdat ik mijn betoog afrond of dat het is omdat de andere onderwerpen minder belangrijk waren. De instellingen zijn niet het enige waar het in Europa om draait en we hebben er helemaal geen goed aan gedaan ons te sterk hierop te richten, ten koste van andere onderwerpen. Maar de instellingen vormen wel degelijk een belangrijk onderwerp. Ik ben ervan overtuigd dat de crisis om een hervorming van de Europese instellingen vraagt. De crisis vereist dat Europa even snel en even krachtig op het drama van de financiële crisis kan reageren als elke andere wereldmacht, zoals de Verenigde Staten.
Ik behoor tot degenen die denken dat het een zeer ernstige vergissing zou zijn om onze instellingen niet te hervormen. Een zeer ernstige vergissing! Vooral omdat voor de follow-up van ingewikkelde kwesties als Georgië-Rusland, de financiële crisis en de economische crisis een halfjaarlijks roulerend voorzitterschap niet erg zinnig lijkt. Wat u bij de afgelopen verkiezingen ook gestemd hebt, ik zou u willen zeggen dat het me voor wie van Europa houdt en voor wie wil dat Europa met één mond spreekt, eerlijk gezegd niet zinnig lijkt om te vinden dat de Raad elke zes maanden van voorzitter moet wisselen. En dus moeten we met voorzitter Barroso een routekaart maken voor december om te bepalen hoe we de kwestie-Ierland gaan beantwoorden. Ik ben vast van plan om voor ik het stokje overdraag deze routekaart te presenteren en op basis van consensus de wegen en de middelen aan te geven om eruit te komen.
Ik wil overigens nog iets zeggen, namelijk dat de eurozone niet verder kan zonder vastomlijnd economisch bestuur. Zo kan het niet langer! Ik prijs het optreden van de ECB. Ik ben ervan overtuigd dat de ECB onafhankelijk moet zijn. Maar het optreden van de ECB kan pas echt tot zijn recht komen in samenwerking met een economisch bestuur. Zo was het in het Verdrag ook bedoeld! Het Verdrag beoogt dialoog, democratie en wederzijdse onafhankelijkheid. En wat mij betreft is het echte economische bestuur van de eurogroep een eurogroep waarvan de staatshoofden en regeringsleiders bij elkaar komen. Ik was dan ook stomverbaasd toen ik om die bijeenkomst vroeg en erachter kwam dat het voor het eerst sinds de invoering van de euro zou zijn dat een dergelijke bijeenkomst gehouden zou worden!
Want laten we eerlijk zijn: we roepen een munt in het leven, we zorgen dat we een centrale bank hebben, we zetten een gemeenschappelijk monetair beleid op, maar een noemenswaardig economisch bestuur hebben we niet! Het kiezen van een voorzitter van de ministers van financiën - een besluit waarbij ik betrokken ben geweest aangezien ik toen zelf minister van Financiën was - was de moeite waard, mijnheer Almunia, en ik wil daarbij graag mijn waardering uitspreken voor het werk van Jean-Claude Juncker en voor het uwe. Ik wil echter één ding zeggen: als de crisis de omvang aanneemt die we hebben kunnen vaststellen, weegt een bijeenkomst van de ministers van financiën alleen niet op tegen de ernst van de crisis. En toen we de bedragen moesten vrijmaken die we hebben vrijgemaakt, hadden we daar niet de ministers van financiën voor nodig, maar de staatshoofden en regeringsleiders, die als enigen over het democratische mandaat beschikken om zulke zware beslissingen te nemen.
Dames en heren, ik zou nog van alles kunnen zeggen, maar om af te ronden wil ik zeggen dat de wereld een Europa nodig heeft dat een krachtig geluid laat horen. Die verantwoordelijkheid rust op uw schouders, op de schouders van de Commissie en op de schouders van de Raad. Ik wil u allen zeggen hoeveel het voorzitterschap eraan gehad heeft om ondanks alle onderlinge verschillen de solidariteit te voelen van een Europees Parlement dat van meet af aan de ernst van de crisis heeft ingezien en dat bereid was - alle lof daarvoor - om onze meningsverschillen te overstijgen en zo de voorwaarden te scheppen voor Europese eenheid. Dat wilde ik u zeggen want ik vind oprecht dat dat zo is.
(Applaus)
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter van het Europees Parlement, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, dames en heren afgevaardigden, er is ongekend intensief gewerkt om de economische crisis in Europa het hoofd te bieden en de Europese Raad van afgelopen week was daar het hoogtepunt van. Deze Raad heeft het risico van ongecoördineerde ad-hocmaatregelen weggenomen om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen voor het herstellen van de stabiliteit van het Europese financiële stelsel. Ik wil president Sarkozy prijzen om zijn daadkracht en zijn vastberadenheid, die onmisbaar zijn geweest om het optreden van de 27 rond gemeenschappelijke doelstellingen en principes de nodige impuls te geven.
Ik ben eveneens trots op de bijdrage van de Commissie, die - zoals president Sarkozy al zei - voortdurend nauw heeft samengewerkt met het Franse voorzitterschap en die er daarbij steeds op heeft aangedrongen dat alleen een Europees antwoord voldoende effect zou kunnen hebben.
De impuls die we ervoeren tijdens de Europese Raad en waardoor we bovendien een zeer belangrijk immigratiepact hebben kunnen goedkeuren, moet ons ook leiden bij het managen van de Europese agenda in het vooruitzicht van de Europese Raad van december.
We zullen met name een routekaart moeten vaststellen voor het Verdrag van Lissabon voor een goede voorbereiding op de verkiezingen van 2009.
Wat het energie- en klimaatpakket betreft moet er nog heel wat gebeuren om voor eind dit jaar tot een akkoord te komen. De Commissie zal nauw samenwerken met het voorzitterschap om oplossingen te vinden die tegemoetkomen aan de zorgen van alle lidstaten. We rekenen op de voortdurende inzet van het Parlement om tot een akkoord te komen.
Maar ik zou mijn betoog vandaag willen toespitsen op hetgeen onze voornaamste onmiddellijke zorg is: de Europese economie. We moeten op drie vlakken aan het werk: ten eerste de onmiddellijke maatregelen op Europees niveau om uit de financiële crisis te geraken; ten tweede de hervorming van het internationale financiële stelsel; en ten derde de versterking van de zogenoemde "werkelijke economie” om de gevolgen van de financiële crisis zoveel mogelijk te beperken en de voorwaarden te scheppen voor het aantrekken van de groei en de werkgelegenheid.
Ik geloof werkelijk dat Europa zich via de keuzen die het maakt kan laten gelden in het internationale antwoord op de crisis. De bijeenkomst in Camp David van afgelopen weekend heeft duidelijk laten zien dat Europa succes kan boeken als het eensgezind is. Laten we er niet omheen draaien: het was geen uitgemaakte zaak. Een maand of twee geleden was het nog onmogelijk geweest om met de president van de Verenigde Staten om de tafel te gaan zitten. Maar nu zijn we erin geslaagd om met onze Amerikaanse partners om de tafel te gaan zitten en ik denk dat we de voorwaarden hebben geschapen voor een ingrijpende hervorming van het wereldwijde financiële stelsel.
Wat we nu meemaken is nog nooit eerder gebeurd en vraagt ook om een mate van coördinatie zoals nog nooit eerder heeft plaatsgevonden. Voor dit wereldwijde antwoord hebben we een Europees antwoord nodig. Europa moet het wereldwijde antwoord op de wereldwijde problemen vormgeven. De hoofdregel van de mondialisering is nu juist de inachtneming van het beginsel van openheid en onderlinge afhankelijkheid. Europa moet de mondialisering niet ondergaan, maar deze vormgeven met zijn waarden en bovendien zijn eigen belangen verdedigen. Ik ben blij en trots te kunnen vaststellen dat Europa tijdens deze crisis heeft laten zien dat het tegen deze uitdagingen is opgewassen.
(EN) Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe wat uitvoeriger stil te staan bij onze reactie op deze crisis.
Onze eerste prioriteit was dat we, als Commissie, een bijdrage zouden leveren aan de redding van financiële instellingen in nood. Hierbij konden we rekenen op de uitstekende samenwerking met de lidstaten en de ECB.
Onze volgende stap was om te komen met een pakket precieze, gerichte maatregelen om in te spelen op specifieke tekortkomingen inzake kapitaalvereisten, depositogaranties of boekhoudkundige regels. Er moest snel gehandeld worden en daar hebben we op ingespeeld door ons werk te versnellen. Ik was eveneens dankbaar voor het feit dat dit Parlement zijn overweging van de wijziging van de boekhoudkundige regels zo snel heeft weten af te ronden. Ik weet dat u zich er volledig bewust van bent dat de andere voorstellen die op tafel liggen, het waard zijn om in hetzelfde tempo te worden afgehandeld.
We moeten ook bekijken welke andere voorstellen nodig zijn om het huidige wetgevingsregime te actualiseren en de hiaten te vullen.
Volgende maand dienen we een voorstel inzake kredietbeoordelingsbureaus in. We komen met een initiatief over de beloning van bestuurders, op basis van een herziening van onze aanbeveling van 2004. We zullen ons buigen over de regulering van derivaten. We zullen op constructieve wijze samen met het Europees Parlement werken aan het vervolg op zijn recente resoluties en we zullen de gevolgen voor het werkprogramma 2009 van de Commissie bekijken. Elk onderdeel van de financiële markten zal in dit onderzoek aan bod komen.
Eén belangrijk punt waarop we onze toekomstige actie zullen baseren, zijn de resultaten van de groep op hoog niveau onder leiding van Jacques de Larosière die ik heb opgezet en die zich buigt over grensoverschrijdend financieel toezicht in Europa. Ik heb het genoegen u vandaag op de hoogte te kunnen stellen van de samenstelling van deze groep. De groep zal bestaan uit Leszek Balcerowicz, Otmar Issing, Rainer Masera, Callum McCarthy, Lars Nyberg, José Pérez Fernández en Onno Ruding. Ik zal deze groep vragen op tijd voor de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad met de eerste resultaten te komen en ik ga vanmiddag met uw Conferentie van voorzitters bespreken hoe we ervoor kunnen zorgen dat het Parlement bij dit werk wordt betrokken.
Maar zoals ik al eerder zei: we zullen ook de hervorming van het mondiale financiële systeem moeten bevorderen. De afgelopen maanden is gebleken dat de instellingen van Bretton Woods het tempo waarin de mondiale financiële markten zijn geïntegreerd, niet hebben kunnen bijhouden.
De samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten is van essentieel belang: zoals u weet, nemen de Europese Unie en de Verenigde Staten bijna 80 procent van de financiële groothandelsmarkten voor hun rekening. Deze samenwerking is niet alleen van belang om ons door de crisis heen te helpen maar vooral om een volgende crisis te voorkomen. In dit opzicht waren de besprekingen die president Sarkozy en ik het afgelopen weekeinde hadden met president Bush een grote stap vooruit.
Maar het is niet genoeg. We moeten andere spelers aan boord halen. Ik ga later deze week naar China waar ik deze kwestie tijdens de ASEAN-top, samen met president Sarkozy, zal bespreken met de Chinese president en minister-president en met andere Aziatische partners. We moeten een kritische massa van spelers mobiliseren.
Het doel moet zijn een systeem van mondiale financiële governance op te zetten dat is toegespitst op de uitdagingen van de eenentwintigste eeuw in termen van efficiency, transparantie en vertegenwoordiging.
Europa wijst de weg. Daar kunnen we met z'n allen trots op zijn en ik wil samen met dit Parlement zorgen voor een krachtige Europese bijdrage aan dit internationale debat.
Maar we hebben ook te maken met wat we meestal de reële economie noemen en we weten allemaal dat de tekenen dat er een ernstige economische teruggang aankomt, van dag tot dag duidelijker worden. Dit heeft gevolgen voor de werkgelegenheid, het inkomen van huishoudens en de orderportefeuilles van bedrijven, zowel grote als kleine.
Eén ding moet duidelijk zijn: er is geen nationale oplossing voor deze crisis - onze economieën zijn te zeer met elkaar verweven. Het is een kwestie van samen pompen of verzuipen. We moeten niet toegeven aan de roep om protectie. We moeten ons niet afwenden van de mondialisering of onze interne markt in gevaar brengen. De interne markt blijft de motor voor groei in de Europese Unie.
Maar we kunnen ook niet doen alsof er niets aan de hand is. De Europese economie heeft een stimulans nodig om te herstellen, om te blijven groeien, om werkgelegenheid te bieden. In de eerste plaats binnen Europa. We moeten onze inspanningen gericht op de aanpak van langetermijnkwesties verdubbelen en ons schrap zetten voor de uitdagingen die voor ons liggen. We moeten een kenniseconomie van Europa maken en meer investeren in onderzoek en ontwikkeling en innovatie. Het herziene Stabiliteits- en groeipact biedt voldoende flexibiliteit voor de lidstaten om met hun begrotingsbeleid te kunnen inspelen op de huidige uitzonderlijke omstandigheden en om de groei en de werkgelegenheid te stimuleren.
Maar we moeten ook over onze grenzen kijken. Handel is de laatste jaren de sleutel tot de Europese groei geweest. Het wordt nu tijd om proactief te zijn op het gebied van de markttoegang, om duidelijk te maken dat niemand gebaat is bij handelsbelemmeringen. Ik hoop dat we allemaal de les geleerd hebben dat protectionisme herstel alleen maar in de weg staat.
De Europese industrie moet worden gesteund. Kleine en middelgrote ondernemingen moeten de vrijheid hebben om zich te concentreren op hun markten. Om die reden hebben we onlangs bijvoorbeeld voorgesteld om onze kleinste ondernemingen vrij te stellen van buitensporige lasten in termen van boekhoudkundige regels en statistische verslaglegging.
De grote verwerkende industrie heeft ook hulp nodig. Ik wil ervan op aan kunnen dat we de Europese programma's zoals ons eigen concurrentie- en innovatieprogramma en het kaderprogramma voor onderzoek optimaal benutten. We moeten de synergie tussen de strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid en onze klimaat- en energieagenda versterken.
Door investeringen in koolstofarme technologieën en maatregelen op het gebied van energie-efficiency te bevorderen, steunen we tegelijkertijd ons concurrentievermogen, onze energiezekerheid en onze klimaatagenda. De Europese Investeringsbank zal hierbij een waardevolle partner zijn.
Europese burgers, vooral de kwetsbaardere, moeten ook worden gesteund. Het is van groot belang dat we in een tijd van toenemende werkloosheid blijven investeren in opleidingen en de ontwikkeling van nieuwe vaardigheden en dat we zorgen dat mensen er klaar voor zijn als zich nieuwe kansen aandienen. Het is nu meer dan ooit van belang om vooruitgang te boeken op het gebied van onze sociale agenda voor toegang, kansen en solidariteit. We zullen opnieuw bekijken welke rol het Fonds voor aanpassing aan de mondialisering hierbij kan spelen.
We moeten op al deze terreinen met beleid handelen. We moeten elke stap die we nemen, zoveel mogelijk zien te benutten. Slimme maatregelen wil zeggen dat we twee vliegen in één klap vangen. Het is bijvoorbeeld prima om de bouwsector te helpen, maar dan wel door een energie-efficiënt woningbestand te bevorderen. Waar nodig is staatssteun prima, maar dan wel volgens de richtsnoeren die erop gericht zijn dat staatssteun wordt ingezet voor steun aan het milieu en onderzoek en ontwikkeling. Hulp voor belangrijke industrieën zoals de auto-industrie - waarom niet? - maar dan moeten we ze wel voorbereiden op de markt voor schone auto's in de toekomst. Slimme steun, dat is wat onze industrie nodig heeft, en geen protectionisme. Dat wil ik heel sterk benadrukken.
Onze strategie van Lissabon, die in december wordt afgerond, biedt de gelegenheid om deze verschillende lijnen samen te brengen. Er bestaat geen tovermiddel dat kan zorgen voor een omslag in de economie van de Europese Unie. We moeten onderzoeken welke mogelijkheden het beleid van de Europese Unie lidstaten biedt om elke kans te grijpen die Europa op weg naar groei helpt. Dat is onze taak voor de komende weken. Daar bereiden we ons nu op voor en dat is de taak waar ik samen met het Europees Parlement de schouders onder wil zetten.
Dit zijn zonder twijfel historische tijden. Door de crisis komen alle zekerheden op losse schroeven te staan en staat men meer open voor verandering. Dit zijn heel bijzondere momenten die zich niet dagelijks voordoen. We moeten begrijpen dat dit echt zo'n moment is waarop alles kneedbaarder is. Als we er werkelijk in slagen verandering tot stand te brengen, zullen we nu en dan beseffen dat de beslissingen van vandaag bepalend zijn voor de realiteit van morgen. Wat we nu nodig hebben is verandering. We mogen niet terugvallen op de oplossingen van het verleden, maar moeten op zoek naar de oplossingen van de toekomst, de oplossingen van de eenentwintigste eeuw van de gemondialiseerde wereld.
Vandaag kan Europa de beginselen en regels voorstellen waarmee we een nieuwe wereldorde gestalte kunnen geven. We hebben de kans om met voorstellen te komen op basis van Europese waarden, op basis van open maatschappijen en open economieën. Zoals ik het afgelopen weekeinde op Camp David zei: open maatschappijen zijn afhankelijk van rechtsorde en democratie. Open economieën kunnen ook niet zonder regels - regels op het gebied van transparantie, verstandige regelgeving en verstandig toezicht.
Europa toont in tijden van crisis zijn ware gedaante. In Georgië slaagde Europa erin een einde aan een oorlog maken. In de financiële crisis wijst Europa de weg naar een mondiale oplossing. De komende weken moeten we laten zien dat we in staat zijn de weg te blijven wijzen in de strijd tegen de klimaatverandering en een energiebeleid voor de toekomst vorm te geven. Dat zijn we aan onze burgers, onze economieën, onze partners overal ter wereld en ook aan toekomstige generaties Europeanen verplicht.
(Applaus)
Joseph Daul
namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter van het Parlement, mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, tot tweemaal toe hebben Europa en de wereld van de zomer met flinke crises te maken gekregen. Tot tweemaal toe heeft Europa laten zien dat, als de politieke wil er is en de eensgezindheid, het niet alleen snel een krachtig standpunt kan innemen, maar dat het ook zijn partners in de wereld kan beïnvloeden en meekrijgen, zoals bijvoorbeeld in Georgië.
Ik wil hierbij namens mijn fractie het Franse voorzitterschap en zijn voorzitter, Nicolas Sarkozy, complimenteren met hun voorbeeldige optreden tijdens deze twee belangrijke crises. Hij heeft geen vakantie gehad, hij is vanaf het begin van zijn voorzitterschap voortdurend in de weer geweest. Het huidige voorzitterschap van de Unie bewijst Europa en de Europeanen een grote dienst. Het laat zien dat Europa een rol kan spelen op het internationale toneel ...
(Gefluister)
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het toch prettig vinden als er naar me geluisterd werd!
Het laat zien dat Europa de moeite van het opbouwen waard is en bestaansrecht heeft. En tijdens de afgelopen Europese Raad werden de richtsnoeren voor de landen van de eurozone unaniem goedgekeurd. Of het nu gaat om maatregelen om regulerings- en toezichtsmechanismen in te stellen of om gedragsregels om een einde te maken aan de gouden handdrukken, het gaat allemaal de goede kant op.
Natuurlijk hebben we de financiële crisis nog niet achter de rug, maar juist in crisissituaties kunnen en moeten we regels stellen voor de toekomst. Ik hoor hier en daar mensen zeggen dat we getuige zijn van het failliet van het kapitalisme, dat het allemaal de schuld is van de vrije markt. De werkelijkheid is dat, hoewel de vrije markt haar nut bewezen heeft, er wel spelregels nodig zijn. En er zijn duidelijk onvoldoende regels geweest, of ze zijn niet streng genoeg toegepast. In plaats van op allerlei ideologische gronden het hele systeem ter discussie te stellen, zijn het die regels waar we aan moeten werken, met hulp van de centrale banken en van de gehele internationale gemeenschap.
Wat dat aangaat verwelkom ik het initiatief van het voorzitterschap om met onze partners om de tafel te gaan zitten om een nieuwe economische en financiële wereldorde vast te stellen. We moeten ervoor zorgen dat kleine spaarders niet van de ene dag op de andere hun spaargeld zien verdampen. We moeten ervoor zorgen dat ondernemers, en vooral de kleine en middelgrote ondernemingen, hun activiteiten - een bron van werkgelegenheid en groei - tegen redelijke tarieven kunnen blijven financieren.
Onze fractie zal iedere maatregel steunen die gericht is op het waarborgen van het Europese model van solidariteit en sociale markteconomie waarvan we in tijden van crisis de grote waarde ten volle inzien. Wat het Verdrag van Lissabon betreft wil ik de lidstaten die het nog niet hebben geratificeerd, nogmaals oproepen dit zo snel mogelijk te doen, zodat we een globaal overzicht krijgen van hoe het er uiteindelijk voorstaat met de ratificatie.
Dat we die vraag stellen is omdat we zien hoe moeilijk het is voor Europa om efficiënt te functioneren met de unanimiteitsregel en zonder stabiel voorzitterschap. We hopen dat de Europese Raad van december tot een besluit komt voor een routekaart en een realistisch maar veeleisend tijdpad om de crisis te boven te komen. En ik zou daaraan willen toevoegen dat als het Verdrag van Nice de komende maanden van toepassing blijft, dit Verdrag evengoed voor het Europees Parlement moet gelden als voor de Europese Commissie. Daarom vraag ik u allen om uw verantwoordelijkheid te nemen. De Commissie die in het najaar van 2009 zal aantreden en waarvan het Parlement op 15 juli aanstaande de voorzitter zal hebben benoemd, zal minder commissarissen tellen dan lidstaten! Ook dat is het Verdrag van Nice, evenals een Parlement met minder zetels en minder bevoegdheden, en een Commissie met minder commissarissen!
Dames en heren, de Europese Raad heeft het Europees immigratiepact goedgekeurd. Dat is een mooi succes, maar dat neemt niet weg dat ons nog veel andere uitdagingen wachten, op het gebied van klimaat, energie, defensie, om er maar een paar te noemen. En alleen door te werken op basis van ons samenlevingsmodel en door onze sociale markteconomie te consolideren kunnen we tot geloofwaardige en duurzame antwoorden komen voor onze generaties. Mijnheer Sarkozy, ik roep op tot vooruitgang in ons werk. We moeten in het Parlement alles op alles zetten om voor het eind van het jaar ook hier een geloofwaardige visie te hebben voor de wereld en voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, afgelopen weekend hebben we een foto gezien die inderdaad historisch was. We zagen de slechtste president van de Verenigde Staten sinds mensenheugenis, geflankeerd door een daadkrachtige voorzitter van de Europese Unie en de voorzitter van de Europese Commissie, die als het gaat om het beleid op het gebied van de Europese interne markt zijn verstand begint te gebruiken.
Het was inderdaad een historisch moment en een enorme kans voor Europa om zijn rechtmatige plaats in de internationale politiek in te nemen. Het beleid van de regering-Bush, dat bestond uit de volledige deregulering van de wereldmarkten en een totale laisser-faire-aanpak, waarbij iedereen waar dan ook maar elke maatregel kan nemen, heeft schipbreuk geleden. Europa heeft nu de kans het ontstane vacuüm op te vullen met een nieuwe, socialere economische orde in Europa en de gehele wereld. Dat is de taak waarvoor we ons geplaatst zien, en die is inderdaad historisch te noemen.
(Applaus)
De eerste stappen zijn goed, mijnheer Sarkozy. U hebt de maatregelen genomen die nodig waren in de crisis, en u krijgt daarom wat deze kwestie betreft de steun van onze fractie. Ik wil niet verhelen dat wij onder de indruk zijn, ook van de vastberadenheid die u en - dat wil ik benadrukken - ook de heer Barroso zelf, maar niet zijn Commissie, aan den dag hebben gelegd.
Nu ik het over het benutten van kansen heb, wil ik benadrukken dat we de maatregelen die nu nodig zijn, moeten laten voorafgaan door de woorden "never more”. Dat wat zich op deze markten heeft afgespeeld, mag zich niet meer herhalen. Het hoofdstuk van de ineenstorting van de internationale financiële markten en de daardoor veroorzaakte crisis in de reële economie moet worden gesloten. Dat mag niet opnieuw gebeuren.
Er moeten nieuwe regels worden opgesteld om te voorkomen dat het wèl opnieuw gebeurt. Deze nieuwe regels moeten ook van u komen, mijnheer Barroso. Mijn collega Poul Nyrup Rasmussen zal zo dadelijk concreet aangeven wat we van u verwachten. Voor het einde van het jaar verwachten we de voorstellen die u zojuist hebt aangekondigd, want we moeten snel handelen. We hebben niet veel tijd.
Als we snel optreden, dan komen regels centraal te staan. Het gaat daarbij niet alleen om regels voor de banken, maar we hebben ook regels nodig voor de hedgefondsen en de private-equityfondsen. Daartoe hebben we enkele weken geleden met grote eensgezindheid besloten.
Vandaag heb ik sociaaldemocratische redevoeringen gehoord: de heer Sarkozy, jarenlang leider van de UMP, de conservatieve president van Frankrijk, spreekt als een echte Europese socialist.
(Applaus)
De heer Barroso spreekt in een late echo van zijn trotskistische en zijn maoïstische verleden als een echte linkse politicus. En als ik naar de heer Daul luister, hoor ik zuivere sociaaldemocratie. Inschrijvingsformulieren voor de PSE-Fractie liggen bij de ingang!
(Algemene hilariteit)
Maar ik wil nu graag een citaat voorlezen - luister goed, heren!
(Interruptie: "dames!”)
"De afgelopen decennia was er in sommige lidstaten, net als in de Europese Unie als geheel, te veel sprake van overregulering en afscherming. Deze overregulering ondermijnt onze concurrentiepositie.” Dit staat in het manifest van de Europese Volkspartij uit 2006, dat is ondertekend door zowel Nicolas Sarkozy, José Manuel Durão Barroso als Joseph Daul. U komt laat tot inzicht, heren, maar beter laat dan nooit.
(Applaus)
(Interruptie: "Pöttering ook!”)
Ik vraag me in het debat met u af: waar zijn de gewone burgers in uw redevoeringen? Wie heeft het eigenlijk over de belastingbetalers die we nu opzadelen met de risico's van deze ineenstorting? En wie heeft het eigenlijk over de koopkracht die nodig is voor de opleving van de interne markt?
We gaan een periode in waarin een recessie op de loer ligt, als we ons al niet in een recessie bevinden. We hebben behoefte aan meer koopkracht. We hebben niet alleen sociale bescherming nodig voor de banken, maar we moeten allereerst de gewone burgers beschermen tegen de risico's die onze plannen met zich meebrengen. Want als onze plannen mislukken - en er is geen alternatief -, dan zijn het vooral de gewone burgers in de Unie, de werknemers, die de prijs betalen. Daarom willen we deze gewone burgers dezelfde bescherming bieden als de grote banken, door middel van een toename van het aantal regels, uitbreiding van het toezicht en steun van de lidstaten. Dat is de eerste vereiste, in het bijzonder in de lidstaten.
(Applaus)
Ook wil ik de woorden van Angela Merkel aanhalen. In het jaar 2000 zei zij op het partijcongres van de CDU het volgende: "De overheid moet zich terugtrekken op het gebied van het economisch en sociaal beleid.” Daar ben ik het niet mee eens. De overheid moet zich niet terugtrekken, maar moet op economisch gebied een meer bemiddelende, controlerende rol spelen. Ik ben de heren Barroso en Sarkozy dankbaar dat zij bevestigen dat er meer regels nodig zijn in plaats van minder, en dat er meer toezicht moet komen in plaats van minder. U bent op de goede weg. Daarom wil ik u zeggen dat u ook op de goede weg bent als u niet toestaat - en u kunt daarbij op onze steun rekenen - dat het maatregelenpakket inzake klimaatverandering, dat overigens nieuwe banen kan creëren en duurzaam economisch handelen mogelijk maakt, in de huidige situatie tegen de financiële crisis wordt uitgespeeld.
Jean-Claude Juncker heeft terecht gezegd dat de financiële crisis over zal gaan, maar de klimaatverandering helaas niet. Het is daarom verkeerd het ene tegen het andere uit te spelen. Maar u hebt gelijk, mijnheer Sarkozy, dat ook daarvoor een oplossing moet worden gevonden op basis van de onderlinge solidariteit tussen de sterken en de zwakken en op basis van de samenwerking in het gehele Parlement alsmede in de Raad.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hartelijk dank, in het bijzonder u, mijnheer de Voorzitter, dat u me een minuut extra spreektijd hebt gegeven. Het duidelijke standpunt van de Sociaal-democratische Fractie blijft dat de waarden, die hier nooit de steun van de meerderheid van dit Parlement kregen, omdat dit hier altijd onmogelijk werd gemaakt, nu in deze crisis op de agenda staan. Als u nu uw goedkeuring geeft, laat u zien dat u eindelijk verstandig bent geworden. Maar u moet toegeven dat het vooral aan uw fouten te wijten is, dat de regels die noodzakelijk zijn nog niet zijn ingevoerd.
(Applaus van links, protesten van rechts)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik richt mijn opmerkingen tot de fungerend voorzitter van de Raad. Fungerend voorzitter, u had warme en stimulerende woorden voor ons van de Raad van de afgelopen week. U hebt gezegd dat de Raad en het Parlement hand in hand moeten werken - 'travailler main dans la main' - maar onze taak is het om de kleine lettertjes te lezen.
Waarom wordt er in de conclusies van de Raad alleen verwezen naar samenwerking tussen Raad en Commissie?
(Applaus)
Waarom wordt in alle paragrafen over klimaatverandering het Europees Parlement helemaal niet genoemd? In paragraaf 16 van dit document had u het Europees Parlement - en niet alleen de Commissie - moeten uitnodigen om met u te werken; en moeten erkennen dat Raad en Parlement zullen beslissen, niet de Raad alleen. Bovendien, fungerend voorzitter, zult u tot de conclusie komen dat u het Europees Parlement nodig hebt omdat enkele lidstaten nu proberen te tornen aan overeenkomsten die op een fatsoenlijke manier tot stand zijn gekomen. Europa moet zich houden aan de doelen waarover het overeenstemming heeft bereikt. Het is niet eerlijk van sommige regeringen om te zeggen dat die overeenkomsten door het nieuwe economische klimaat niet meer haalbaar zijn. Nieuwe doelen op het gebied van de uitstoot zullen voor de auto-industrie niet voor 2012 in werking treden: de voorstellen over het delen van de uitstoot zijn pas na 2013 van toepassing, lang nadat de wereldeconomie volgens de voorspellingen weer aantrekt. Krachtig optreden nu uitstellen is vragen om een klimaatramp en een nog hogere rekening. We hebben meer nodig dan waarover de Raad vorige week overeenstemming heeft bereikt.
Fungerend voorzitter, u onderkent terecht de macht van de markten. Sinds de Berlijnse muur gevallen is, zijn vijftig miljoen Europeanen de armoede ontstegen omdat het vrije verkeer van goederen, diensten en mensen de sleutel is tot de voorspoed van Europa. Meer dan dat, het is van essentieel belang voor onze vrijheid. Vandaag de dag zien we wat er gebeurt als markten geen rekenschap hoeven af te leggen. De afgelopen weken heeft het wereldwijde financiële systeem aan de rand van de afgrond gestaan en we hebben eensgezinde actie nodig om het van die afgrond weg te trekken. Mijn fractie juicht daarom toe dat de Raad de maatregelen consolideert waarover de eurozone overeenstemming heeft bereikt. Ze hebben de druk op de interbankmarkten verlicht. Nu moeten we de rentepercentages naar beneden brengen om de recessie te verlichten.
Wij juichen ook de richtlijn kapitaalvereisten van de Commissie toe, de nieuwe boekhoudnormen en de plannen om controle uit te oefenen op de kredietbeoordelingsbureaus. Europa moet ook een leidende rol spelen in het tot stand brengen van een mondiaal stelsel van financieel bestuur. Hoewel regels noodzakelijk zijn, zijn de middelen om op de naleving ervan toe te zien dat ook. Op de top is men het niet eens kunnen worden over een effectief stel regels om toezicht te houden op het financieel stelsel in Europa. Ik heb gepleit voor een Europese autoriteit financiële diensten en het gerucht gaat dat de fungerend voorzitter ook vóór een streng toezicht op Europees niveau is. Probeer met de Amerikanen tot een mondiaal akkoord te komen, prima, maar ga zonder hen verder als ze niet willen meewerken. Toezicht op de financiëledienstensector blijft het ontbrekende stukje van de puzzel.
Fungerend voorzitter, u bent een man van daden. Uw daden onderstrepen het pleidooi voor een voltijdse voorzitter van de Raad. U vestigt de aandacht op onze successen. In augustus heeft Europa de tanks uit Tbilisi gehouden. Deze maand heeft Europa de banken draaiende gehouden. Als Europa er in december voor zorgt dat het de planeet behoudt, dan zouden we zelfs de meest sceptische figuren ervan moeten kunnen overtuigen dat we het Verdrag van Lissabon nodig hebben.
(Applaus)
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik zou de laatste zijn om te ontkennen dat je in de politiek energie en daadkracht nodig hebt en het staat buiten kijf dat de hoeveelheid energie en daadkracht die het Franse voorzitterschap aan den dag heeft gelegd, Europa goed heeft gedaan.
Alleen, soms geloof ik mijn oren niet. Ik geloof mijn oren niet als men het over de crises heeft, want alle crises - de financiële crisis, de milieucrisis, de honger in de wereld - hangen samen. We kunnen de ene crisis niet oplossen zonder de andere crises op te lossen. In dat licht is het gewoon niet waar om te beweren dat de crisis in juli, in augustus of in september is begonnen! De crisis is jaren geleden al begonnen. En een klein beetje zelfkritiek van een voormalig minister van Financiën van Frankrijk, een klein beetje zelfkritiek van deze Commissie die een jaar geleden nog elke Europese regulering van de geldstromen afwees, zou hen toch geloofwaardiger maken voor de toekomst ...
(Applaus)
Je gelooft je oren niet! Alsof de huidige crisis een natuurramp is die niemand kon zien aankomen! Dat is gewoon niet zo. En vanaf dat punt kan er een debat worden gevoerd.
Crises vloeien voort uit de volgende eenvoudige logica: almaar meer en zo snel mogelijk! Dat heeft de financiële crisis veroorzaakt, dat heeft de milieucrisis veroorzaakt en dat verergert de honger in de wereld. En laten we het daarom niet meer over ongecontroleerde groei hebben ... dat wil zeggen: waar het om gaat is de inhoud van de verandering. En wat ik zo interessant vind is dat iedereen het heeft over een radicale hervorming van het kapitalisme en van de markteconomie, maar dat ik van niemand vandaag heb gehoord op welke grondslagen die hervorming moet plaatsvinden. Wat we nodig hebben is een ecologische markteconomie en een sociale markteconomie. Dat wil zeggen dat we de grondslagen van onze productiemethoden en van onze levenswijze ter discussie moeten stellen. Als we die moeilijke - heel moeilijke - vragen niet stellen, gaan we opnieuw recht op de afgrond af.
Dat is de reden dat als u, mijnheer Sarkozy, bijvoorbeeld zegt dat de automobielindustrie uit het slop moet worden getrokken, ik niet begrijp dat tegelijkertijd de Duitsers willen afdingen op de CO2-eisen voor de automobielindustrie, dat wil zeggen dat ze de wetgeving willen uitkleden en dat ze ook nog geld willen geven! Aan de automobielindustrie! En dan ook nog de Duitse automobielindustrie, die de afgelopen tien jaar de meeste winst heeft gemaakt! Het is die industrie die geld in belastingparadijzen gaat steken. We gaan dus geld geven aan Mercedes, BMW en Audi zodat zij hun geld in belastingparadijzen kunnen steken. Daar ben ik het helemaal niet mee eens!
(Applaus)
Jawel, mijnheer Schulz, want terwijl u zojuist het woord richtte tot uw rechtse collega's, heb ik het woord gericht tot mijn rechtse en linkse collega's - sociaaldemocraten en christendemocraten - die het eens waren met de Duitse autolobby om de klimaatcriteria uit te kleden! Jawel, mijnheer Schulz, zo is het!
(Applaus)
Wat dat betreft, ... jawel, ik heb gewoon gelijk! U kunt u wel verstoppen wat dit betreft, mijnheer de sociaaldemocraat, u kunt u wel verstoppen, maar het was uw politieke koers niet waardig!
Ik wil daar graag op verdergaan, ik wil graag verdergaan met iets heel belangrijks, namelijk de groei (interrupties). Wilt u uw mond houden? Ik ben aan het woord! Ik bedoel dat als u zegt "groei”, het vanaf nu van belang is om het te hebben over het soort groei en hoe die bereikt kan worden. En aangezien de staat nu mede-eigenaar is geworden van banken - een gedeeltelijke nationalisering, enzovoorts - moet nu de discussie worden gevoerd: wat voor investeringen gaan we doen? Hoe en waarom gaan we investeren?
Dat is een inhoudelijk debat. Als we investeren in verslechtering van het klimaat, welnu, dan doen we als tevoren. Daarom moeten we debatteren over een Europees herstelplan, daar heeft u gelijk in, maar dan wel een Europees ecologisch herstelplan, wat de Groenen een Green Deal noemen, en niet zomaar wat.
Om af te ronden wil ik graag twee dingen zeggen. Wat de belastingparadijzen betreft - u was minister van Financiën - moeten we de aangifteplicht omkeren. Dat wil zeggen dat als een persoon, een bedrijf of een bank geld in een belastingparadijs steekt, het belastingparadijs het geïnvesteerde geld bij het land van herkomst moet aangeven. Omkeren wat niet ... Transparantie is een begin als je de strijd wilt aanbinden met bedrijven die gebruik maken. Dat is een belangrijk besluit waar we verder mee zouden komen.
Tot slot wil ik het toch ook over het klimaatpakket hebben. Mijnheer Sarkozy, u hebt - zoals de heer Watson terecht opmerkte - een institutionele putsch op touw gezet door te verklaren dat de Europese Raad, waar unanimiteit vereist is, een dergelijk besluit zou gaan nemen. U hebt de doos van Pandora van Duitse, Italiaanse en Poolse veto's geopend, in plaats van de zaken te laten zoals ze waren, dat wil zeggen met de stemming in de commissies van het Parlement, de Commissie die een standpunt inneemt, en met de Raad van milieuministers. We hadden de kans om in medebeslissing en met gekwalificeerde meerderheid een klimaatpakket vast te stellen. Door dat in december terzijde te schuiven hebt u de medebeslissing en de gekwalificeerde meerderheid om zeep geholpen! U zult daar een heel hoge prijs voor betalen, want u bent nu overgeleverd aan het veto van de landen die ik zojuist noemde.
Ik zeg dus ja tegen uw Europa-gezindheid, ja tegen uw daadkracht voor Europa, ja tegen het feit dat we verder moeten, of dat Europa onafhankelijk moet zijn, maar tegelijkertijd zijn er tussen ons nog forse, enorme verschillen van mening over het hoe, over de Europese democratie en over de ecologische inhoud van de noodzaak tot herstel.
(Applaus)
Cristiana Muscardini
namens de UEN-Fractie. - (IT) Voorzitter, waarde collega's, wij zijn het volledig eens met de woorden van de voorzitter. Wij waarderen het werk dat het voorzitterschap in deze moeilijke maanden heeft verricht en zijn verheugd over de voorstellen die zijn gedaan. Dit neemt echter niet weg dat wij de voorzitter van de Commissie eraan willen herinneren dat hij, door bepaalde veronderstellingen te doen, waar wij het niet per se mee oneens zijn, de verantwoordelijkheid op zich neemt voor het handelen van bepaalde commissarissen, waaronder de commissaris voor mededingingszaken, die met haar opmerkingen over de paraffinekwestie niet bepaald heeft bijgedragen aan een verbetering van de veiligheid, noch aan kalmte op de markten.
Wij hadden ook graag gezien dat de Commissie adequater had gereageerd op derivaten, producten die veel burgers, maar ook overheden en EU-lidstaten, op hun knieën hebben gekregen. De opmerkingen van president Sarkozy stemmen overeen met de wens van diegenen onder ons die geen Europa willen met een voorzitter die elke zes maanden wisselt, maar een Europa met een voorzitter die kan optreden als vertegenwoordiger van een werkelijk verenigd - niet homogeen, maar verenigd - Europa, waarbij de lidstaten gezamenlijk problemen vaststellen en deze met gezamenlijke strategieën proberen te bestrijden en vooral op te lossen. De crisis is absoluut een systeemcrisis, maar om een systeemcrisis op te lossen moeten we een nieuw systeem opzetten en - met alle respect, excellentie - het wereldwijde kapitalisme een geheel nieuwe basis geven.
Misschien moeten we daar nog iets aan toevoegen. We zouden moeten zeggen dat de vrije markt niet gelijkstaat aan extreem liberalisme en dat een systeem dat zich wil baseren op kapitaal tegenwoordig in staat moet zijn het sociale met het liberale te verenigen. Er zijn banken die failliet gaan of al failliet zijn gegaan. Hoeveel meer had de Europese Centrale Bank wel niet kunnen doen als we in praktijk hadden gebracht wat u zelf, meneer de president, al voor het begin van uw mandaat had voorgesteld, namelijk een nauwer verband tussen politieke planning en economische vooruitgang? Het is onmogelijk de economie te beheren zonder een politieke visie die aangeeft welke doelstellingen moeten worden verwezenlijkt.
Wij hopen dat de ECB in de toekomst ook meer controle krijgt over de kwaliteit van het financiële systeem, maar we willen niet dat de ECB een geïsoleerde positie bekleedt. Voorzitter, ik wil u ten slotte zeggen dat ik zeer verheugd ben over de goedkeuring van het pact inzake immigratie en asiel. Eindelijk beschikken we over communautaire regels voor een thema dat voor iedereen van belang is en waarover wij met één stem moeten spreken. Wij hopen dat we, met betrekking tot bepaalde schrijnende kwesties, tot harmonisatie kunnen komen van de civiele en strafrechtelijke sancties, zodat we kunnen optreden tegen speculanten en tegen degenen die de veiligheid van consumenten en daarmee ook de stabiliteit van de economie, op het spel zetten. Dank u en veel succes, mijnheer de voorzitter.
Francis Wurtz
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, nooit eerder in het bestaan van het Europees Parlement hebben we het hoofd hoeven bieden aan een zo omvangrijke en zo ernstige meervoudige crisis, en te vrezen valt dat het ergste nog komt.
Allereerst staan tal van zuidelijke landen, die in principe partners zijn van de Europese Unie, aan de rand van de afgrond: ze gingen al gebukt onder de voedselcrisis, de milieucrisis en de energiecrisis, en daar is nu de financiële crisis bij gekomen. Ze hebben er geen enkel aandeel in gehad, maar krijgen wel de volle laag. Hun inkomsten kelderen, investeringen kelderen, de groei keldert; bij alle internationale inspanningen zijn zij degenen die het meest over het hoofd worden gezien, zozeer zelfs dat de directeur-generaal van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO), de heer Diouf, erop heeft moeten wijzen dat van de noodfondsen die de grootmachten in afgelopen juni hadden toegezegd, tot nu toe nog maar 10 procent is uitgekeerd. Degenen die het kapitalisme willen fatsoeneren hoeven niet om werk verlegen te zitten!
Ook de opkomende landen worden door de crisis getroffen, maar het valt nog niet te bepalen wat de sociale gevolgen daarvan zijn. Vlak voor onze deur dreigt een staat die voorheen werd opgevoerd als een model voor succes, IJsland, op de fles te gaan. Binnen de EU zitten nieuwe lidstaten als Hongarije - dat er zelfs niet meer in slaagt om schatkistbiljetten uit te geven - tot over hun oren in de problemen, die ongekende offers zullen vragen van hun bevolkingen. Ook in landen als Groot-Brittannië, Ierland en Spanje, die nog niet zo lang geleden ten voorbeeld werden gesteld, is de omslag spectaculair. Overal komt de schok hard aan. In Frankrijk dreigt dat ook te gebeuren als de recessie het buitengewoon gespannen sociale klimaat nog verder verslechtert met massaontslagen, lagere overheidsuitgaven, financieel uitgemergelde lokale overheden en privatiseringsprojecten voor openbare diensten.
U zult zeggen dat ik afdwaal, maar dat is niet zo, want al onze landen worden bedreigd door een sociale crisis van onvermoede omvang, als gevolg van een ontwikkelingsmodel waarvoor onze bevolkingen vandaag een hoge prijs betalen. Dat model zag het licht in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, maar de Europese Unie heeft het zich volkomen eigen gemaakt met het omslaan van de internationale krachtsverhoudingen een jaar of twintig geleden. Sindsdien is dat het model dat de Commissie ons maand na maand weer voorschotelt, en is dat het model waar onze verdragen, onze rechtspraak van het Hof en veel van ons beleid van doordesemd zijn.
Vandaar, mijnheer de fungerend voorzitter van de Europese Raad, dat ik uw diagnose van het verschrikkelijke kwaad dat onze samenlevingen wegvreet, niet deel. Zeker, het was in New York dat de bom barstte. Maar de brandstof voor het vuur is evengoed in Europa als in Amerika te vinden en onze politieke leiders die Europa de afgelopen twintig jaar van koers hebben doen veranderen, zijn verantwoording schuldig aan onze medeburgers. Ze moeten niet denken dat ze er vandaag vanaf zijn wanneer ze maatregelen nemen, hoe noodzakelijk die ook zijn, op het vlak van boekhoudnormen, financieel toezicht op de kredietratingbureaus en gouden handdrukken.
Meer dan dat echter, moet het systeem in de kern worden veranderd: het geld om de winst en de winst om het geld, die duivelse spiraal die leidt tot de ontwaarding van arbeid, deflatie van lonen, rantsoenering van sociale diensten en verspilling van de hulpbronnen op aarde, evenals de marginalisering van een enorm deel van de wereldbevolking. De cijfers spreken voor zich: van de monetaire transacties heeft vandaag de dag slechts 2 procent betrekking op goederen en diensten, en 98 procent op financiën. Het kwaad bij de wortel aanpakken betekent dus de steeds drastischer financiële rentabiliteitscriteria aanpakken, die volstrekt onverenigbaar zijn met de eerlijke bevordering van menselijke capaciteiten en een echt duurzame ontwikkeling.
Evenzo zou een Bretton Woods II dat die naam waardig is, gericht moeten zijn op een collectieve controle op de wereldwijde geldcreatie, dat wil zeggen op de vervanging van de valse gemeenschappelijke wereldmunt, de dollar, door een echte gemeenschappelijke wereldmunt die ten doel heeft bij te dragen tot een evenwichtige ontwikkeling van de mensheid en de aarde. Er is nog zo'n lange weg te gaan dat we er in dit stadium beter aan zouden doen om overmatige superlatieven over de radicale hervormingen die worden doorgevoerd, te vermijden, tenzij de Europese leiders zich in hun plotselinge drang om de wereld te veranderen laten inspireren door het devies van de prins van Salina in De tijgerkat: "Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles anders worden”. Ze lopen dan echter wel het risico om over niet al te lange tijd het deksel op de neus te krijgen!
(Applaus)
Nigel Farage
namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik richt mijn opmerkingen tot de fungerend voorzitter van de Raad. President Sarkozy, uw eigen energie, dynamiek en initiatief stuurden u naar Georgië en Rusland om te proberen een overeenkomst tot stand te brengen. U hebt dat op eigen houtje gedaan. U handelde niet namens de Europese Unie. Het is een waanidee als iemand hier denkt dat u dat wel deed. Er was geen bijeenkomst van de Raad geweest, er was geen resolutie en er was geen mandaat. U hebt het als de Franse president gedaan, en prima gedaan hoor!
Als u echter voorstelt dat dit het model is waarmee we over onze buitenlandse zaken in de toekomst moeten beslissen - het idee dat een vaste voorzitter of een vaste minister van Buitenlandse Zaken zo maar even beslist wat het buitenlands beleid van ons allemaal zou moeten zijn en ervandoor gaat en dit doet zonder nationale regeringen en nationale parlementen te raadplegen - dan moet het antwoord zijn: nou nee, bedankt.
Wat de financiële crisis betreft ben ik heel blij dat uw oorspronkelijke plan dat iedereen zijn geld bij elkaar zou moeten leggen in duigen is gevallen. Het was goed dat de Ieren, de Grieken en de Duitsers ervandoor gingen en in hun eigen nationale belang hebben gehandeld. Wat er op de top gebeurde, was eerder een voorbeeld van natiestaten die met elkaar tot overeenstemming komen, wat prima is en waar ik goed mee kan leven.
Ik heb vandaag nog niemand horen erkennen dat deze financiële crisis vooral ook een falen van de regelgeving is. We hebben geen gebrek aan regelgeving gehad: uit het actieplan financiële diensten voor de afgelopen tien jaar is een lawine aan regelgeving over ons uitgestort. Het heeft het concurrentievermogen van plaatsen als Londen aangetast en nog niet één investeerder beschermd. Dus alsjeblieft, meer regelgeving is niet het antwoord. We moeten nog eens goed nadenken over wat we hebben gedaan.
Ik denk dat we in ons eigen nationale belang moeten gaan handelen. Het feit dat onze banken de komende vijf jaar geen dividend kunnen uitkeren, terwijl de Zwitserse banken dat wel kunnen, bewijst dat als je flexibel bent en je kunt aanpassen omdat je niet in de Europese Unie zit, je een financiële crises veel beter kunt doorstaan dan wanneer je vastzit in de EU.
Bruno Gollnisch
(FR) Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad en president van de Franse Republiek, we bespreken de palliatieve zorg voor de zieken, maar we zijn zeer discreet over de oorzaken van de ziekte. Hoe kan het dat geen enkele EU-instelling de huidige crisis heeft zien aankomen? Noch de Raad, noch de Commissie, noch de Centrale Bank, en zelfs, beste collega's, ons Parlement niet, en geen van de regeringen van de lidstaten! Deze crisis werd weliswaar voorspeld door slechts een handvol economen, zoals Nobelprijswinnaar Maurice Allais, en politici, voornamelijk onze geestverwanten, waaronder eens te meer Jean-Marie Le Pen, maar helaas was het een kwestie van "de stem des roependen in de woestijn”!
Het is echter zonneklaar dat dit een crisis is van het euromondialistische systeem, van de teugelloze vrijhandel, van de angstaanjagende wijze waarop de financiële schijnwereld is losgezongen van onze wegkwijnende economieën en industrieën, die straks zomaar ten prooi kunnen vallen aan staatsinvesteringsfondsen uit derde landen die van de huidige situatie profiteren. Uw hele optreden, mijnheer Sarkozy, getuigt ervan hoe slecht de Unie op de situatie is afgestemd: een top met 4, in plaats van 27, landen op 4 oktober; een week later een bilaterale bijeenkomst met alleen Duitsland; vervolgens een top met alleen de 15 leden van de Eurogroep; en een bijeenkomst met de president van de Verenigde Staten om hem ervan te overtuigen nog weer een top te organiseren om in theorie het hele systeem radicaal te hervormen, waarvoor, als we het goed begrepen hebben, slechts 6 van de 27 EU-lidstaten, de VS, Japan, Rusland, India en China zouden worden uitgenodigd.
Ik wil geen voorbarig oordeel vellen over het nut van die bijeenkomsten. Ik wil alleen zeggen dat dit een terugkeer is tot een bilaterale of multilaterale diplomatie die duidelijk laat zien dat de EU, die niet in staat is tot reageren, die volkomen verstrikt is in bureaucratische normen en die onophoudelijk bevoegdheden naar zich toe trekt die ze niet weet uit te oefenen, haar tijd gehad heeft. Het verslag van de Europese Raad spreekt boekdelen, voor wie in staat is om tussen de regels door te lezen. De Raad bekrachtigt uw initiatieven, de Raad smeekt de Centrale Bank in bedekte termen om het keurslijf van de criteria van Maastricht iets minder strak te doen, maar de Raad neemt geen enkel besluit.
U had het over de situatie in Georgië en uw inspanningen op dat vlak, maar hoe bestaat het dat u niet ziet dat de eenzijdige erkenning van de onafhankelijkheid van Kosovo de weg vrijmaakte voor die van Abchazië en Zuid-Ossetië? Hoe kunt u de onbegrensde uitbreiding van de NAVO rechtvaardigen nu het Warschaupact verdwenen is?
Mijnheer Sarkozy, dit is niet de juiste weg. We moeten radicaal breken met het mondialistische systeem, we moeten de vermeende zegeningen van de wereldwijde vermenging van mensen, goederen en kapitaal fundamenteel ter discussie stellen. Een ondubbelzinnige verdediging van onze onafhankelijkheid en onze identiteiten betekent niet dat we ons isoleren, integendeel, het is juist een voorwaarde voor het terugwinnen van onze invloed in de wereld.
Nicolas Sarkozy
fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer Daul, dank u voor uw steun. De Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) en Europese Democraten heeft altijd geloofd in een Europa dat beschermt en u bent zelf betrokken geweest bij de dialoog met onze Russische buren. Het was een visionair standpunt: Rusland heeft de energie, Europa de technologie. Rusland heeft een groot demografisch probleem - het verliest circa 700 000 mensen per jaar, binnen een grondgebied ter grootte van tweemaal de Verenigde Staten van Amerika. Ik beschouw Rusland niet als Europa's eeuwige vijand; integendeel, ik denk dat in de toekomst de fundamenten moeten worden gelegd voor een gemeenschappelijke economische ruimte tussen Rusland en de Europese Unie, hetgeen ook de beste manier zou zijn om dit land dichter bij de in Europa zo gekoesterde waarden van eerbiediging van de mensenrechten en democratie te brengen.
Mijnheer Daul, ik voeg hier nog aan toe dat we de banken wilden steunen om zo de spaarders te beschermen. Er waren meerdere strategieën. Sommige landen wilden de producten van de banken beschermen en garanderen, maar ik kom hier later op terug. Ik heb ervoor gevochten de banken zelf te beschermen en te garanderen, zodat zij vervolgens hun werk konden doen, en hierbij was de steun van uw fractie voor ons van essentieel belang.
Tot slot wil ik zeggen dat u met uw oproep om het Verdrag van Lissabon te ratificeren de spijker op de kop hebt geslagen en het is bovendien toch niet agressief om mensen te vragen consequent te zijn: je kunt niet zeggen dat je uit angst een commissaris te verliezen niet voorgestemd hebt als je door deze weigering juist de handhaving forceert van een verdrag dat voorziet in een verkleining van de Commissie. Ik respecteer eenieders mening, maar ik kan niet instemmen met inconsistenties. Je kunt niet een van de grootste voorstanders van Europese uitbreiding zijn en tegelijkertijd Europa verhinderen instellingen op te richten met het oog op de uitbreiding. We hebben gezien hoeveel het Europa gekost heeft dat zijn uitbreiding niet gepaard ging met het nadenken over verdieping; we moeten niet opnieuw dezelfde fouten maken!
Mijnheer Schulz, ik praat dus als een Europese socialist? Dat kan wel zo zijn, maar u moet toegeven: u echt niet als een Franse socialist!
(Applaus)
Eerlijk gezegd, kies ik in het socialistische schisma zonder enige twijfel en wroeging de heer Schulz. Ik wil hierover echter nog het volgende zeggen: de essentie van Europa is dat het ons dwingt compromissen te sluiten. Dat is wat de heer Schulz en ik nu doen. Europa, zijn instellingen en beleidslijnen zullen op een dag worden overgenomen en toegepast door linkse en rechtse regeringen - dat is wat in het Frans de "loi de l'alternance” wordt genoemd, een afwisseling van links en rechts. Het Europese ideaal kan niet worden gereduceerd tot alleen een kwestie van links of rechts en dat maakt het juist zo groots.
Mijnheer Schulz, gelukkig kunnen mannen zoals u erkennen dat mensen die tot een andere politieke familie behoren, daardoor niet per se ongelijk hebben. Tegen u en uw fractie zeg ik dat ik, als fungerend voorzitter van de Raad en ondanks het feit dat ik loyaal ben aan de PPE, bijzonder veel waardering heb voor het door de socialistische fractie tentoongespreide verantwoordelijkheidsgevoel op het moment dat er een zeker aantal strategieën moest worden bepaald. Europa reduceren tot slechts een debat tussen links en rechts - zelfs indien dit bestaat - is zondigen tegen het Europese compromis, tegen het Europese ideaal. Ik vind dan ook niet dat u uw principes verloochent wanneer u het voorzitterschap steunt, net zo min als ik de mijne verloochen wanneer ik de steun van de socialistische fractie in het Europees Parlement waardeer.
Ik zou zelfs nog iets verder willen gaan. De heer Schulz noemt dit terecht een historische taak. Net als de heer Daul denkt hij dat de crisis een kans kan bieden. U hebt volkomen gelijk. U hebt ook gelijk wanneer u zegt: "Dit nooit meer.” Dit is geen kwestie van christendemocratie of sociaaldemocratie, maar van gezond verstand. Wie heeft ons tot dit punt gebracht? Ik ben het er echter niet mee eens dat in de afgelopen dertig jaar alleen rechtse regeringen fouten hebben gemaakt en linkse altijd gelijk hebben gehad: dat zou een herschrijving inhouden van een voor beide zijden pijnlijke geschiedenis.
Wat uw opmerkingen over mevrouw Merkel betreft: ik heb begrepen dat er in Duitsland verkiezingen zijn en ik zou haar woorden derhalve als een verkiezingsplatform beschouwen. Zelf ben ik gezegend met de solidariteit en vriendschap van mevrouw Merkel en ik wil eens te meer eer bewijzen aan haar acties gedurende haar voorzitterschap. De zes maanden durende voorzitterschappen zijn onderdeel van een continuüm en ik heb veel voordeel gehad bij de inspanningen van mijn voorgangers, in het bijzonder van mevrouw Merkel.
Mijnheer Watson, ik heb alle respect voor u en uw ideeën, maar zelfs als u - en blijkbaar zonder bril - de kleine lettertjes kunt lezen, dan hebt u dat nu toch niet goed gedaan, want wat zegt de tekst? Deze verwijst expliciet naar de conclusies van de Europese Raden van maart 2007 en maart 2008. En hoe luiden deze twee Raadsbesluiten? Dat het klimaatveranderingspakket volgens de medebeslissingsprocedure met het Europees Parlement zal worden aangenomen. De teksten vormen een samenhangend geheel, mijnheer Watson.
Welnu, wat was mijn opzet? Misschien was het een vergissing, maar ik wilde een eind maken aan de publicatie door Europese Raden van communiqués van vijftig bladzijden die door niemand gelezen worden en heb er daarom een van acht pagina's voorgesteld. Voor een korter communiqué is het beter te breken met de traditie om de conclusies van voorgaande Raden samen te vatten om zo het ontbreken van nieuwe besluiten door de huidige Raad te verhullen. Ik denk dan ook dat de medebeslissing gedekt werd door de verwijzingen naar die twee vorige Raden. Mijnheer Watson, ik wil dit niet alleen graag bevestigen, ik ga zelfs nog iets verder.
Wat het energie- en klimaatveranderingspakket betreft, weet ik, herhaal ik en geloof ik dat er een grote inzet van het Europees Parlement nodig zal zijn om dit erdoor te krijgen. In oktober had ik slechts één ding voor ogen, namelijk proberen de consensus van de Europese Raad te behouden: immers, als ik voor het Europees Parlement was verschenen met een besluit van de Europese Raad dat er in feite op neerkwam dat we in ieder geval vóór december geen akkoord hoefden te verwachten, zou u mij - geeft u het maar toe - terecht hebben verteld: "U hebt u niet gehouden aan hetgeen de Raden in 2007 en 2008 hebben besloten.” Ik heb het energie- en klimaatveranderingspakket niet opnieuw ter discussie gesteld, ik heb er juist voor geijverd, en ik heb de medebeslissingsprocedure niet in twijfel getrokken, ik heb er juist op aangedrongen! Dit hebben voorzitter Barroso en ik bovendien gezegd tegen onze collega's in de Europese Raad.
Mijnheer Cohn-Bendit, u bent echt in topvorm! Ik kreeg van u vijf keer een "ja” en slechts twee keer een "nee” - ik ben een minder goede score gewend! Om eerlijk te zijn, komt uw steun voor de vastberadenheid van het voorzitterschap en een aantal van zijn acties van pas. Mijnheer Cohn-Bendit, ik voeg hier nog aan toe dat een voorzitterschap van de Commissie en een voorzitterschap van de Raad die zich zo inzetten voor de verdediging van het energie- en klimaatpakket, de steun van de Groenen verdienen. Wij zijn het weliswaar niet overal over eens, maar jullie, de Groenen, gaan je toch zeker niet verzetten tegen een Commissievoorzitterschap en een Raadsvoorzitterschap die zich helemaal inzetten voor de aanname van het energie- en klimaatpakket! We kunnen toch ten minste een eindje met elkaar oplopen. U bent een gekozen vertegenwoordiger, ik ben een gekozen vertegenwoordiger en het is geen schande om toe te geven dat ik u nodig heb, maar dat u mij ook nodig hebt - dat is waarschijnlijk pijnlijker voor u dan voor mij, maar zo is het. U vroeg mij overigens enige zelfkritiek uit te oefenen. U hebt gelijk, dat moet ik doen - en ik niet alleen!
(Gelach en applaus)
Tot slot, wat de institutionele putsch betreft, is mijn antwoord hetzelfde als dat aan de heer Watson. De heer Cohn-Bendit zal mij dit niet kwalijk nemen. Kunnen deze crisis en de bescherming van het milieu echter een mogelijkheid bieden voor groei? U hebt volstrekt gelijk - u noemt het "groene groei” en ik "duurzame groei”, maar het is een onbetwistbaar feit. De milieubonus op auto's heeft dit overigens bewezen. Frankrijk is een van de weinige landen waar de automobielsector niet krimpt. Waarom? Omdat de milieubonus het land heeft geholpen meer schone dan vervuilende auto's te verkopen. Misschien vinden de Groenen de uitdrukking "schone auto” shockerend, maar voor ons is het van groot belang. Het milieuplan Grenelle Environnement, dat in Frankrijk hopelijk unaniem, ook door de socialisten, zal worden aangenomen, laat zien dat Frankrijk echt deze koers wil varen. Ik denk echt dat Europa een historische vergissing zou begaan als het de boot zou missen wat betreft het energie- en klimaatpakket.
Mevrouw Muscardini, dank u voor uw steun. U noemde het immigratiepact en dat doet mij deugd, want niemand heeft het over treinen die op tijd komen. Het is voor Europa echter een verbazingwekkende noviteit dat wij het alle 27 eens konden worden over een pact. Natuurlijk zijn er nog enkele ambiguïteiten en natuurlijk hadden we nog iets verder willen gaan, maar toch! Wie had kunnen voorspellen dat u allen, samen met de lidstaten, de wijsheid zou hebben om enkele maanden voor de Europese verkiezingen in te stemmen met een Europees immigratiepact? Want gelooft u mij, dit is de enige manier om te voorkomen dat de politieke uitersten in al onze landen zich een onderwerp toe-eigenen dat intelligentie, menselijkheid en vastberadenheid verdient. Dus, mevrouw Muscardini, bedankt dat u deze kwestie ter sprake hebt gebracht.
Mijnheer Wurtz, u zei dat wij niet dezelfde diagnose stellen en dat is absoluut waar. Uw toespraak was echter zoals altijd afgemeten qua vorm, maar bijzonder excessief qua inhoud. Mijnheer Wurtz, dingen worden niet minder shockerend als ze zachtjes worden gezegd: niet alleen de bewoording is belangrijk, maar vooral de achterliggende gedachte. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat het kapitalisme moet worden hervormd, ben ik toch van mening, mijnheer Wurtz, dat het kapitalisme nooit zoveel schade heeft aangericht op sociaal, democratisch of milieugebied als het collectivistische systeem dat u zoveel jaar hebt gesteund. Mijnheer Wurtz - luistert u naar de woorden van de heer Cohn-Bendit over zelfkritiek -, niet de markteconomie, maar het collectivistische systeem heeft een patent op grote milieurampen. Sociale rampen, mijnheer Wurtz, waren kenmerken van een collectivistisch systeem en dit systeem heeft de Berlijnse muur overeind gehouden en miljoenen mensen hebben fysiek geleden onder het verliezen van hun vrijheid. Ik blijf derhalve gehecht aan de markteconomie, de vrijhandel en de kapitalistische waarden, niet aan het verraad van het kapitalisme!
(Applaus)
We kunnen beide terugkijken naar de twintigste eeuw en gaat u er maar van uit dat het oordeel niet gunstig zal zijn voor de ideeën die u decennialang loyaal hebt verdedigd. Mijnheer Wurtz, u zegt dat ik wakker moet worden, maar in alle vriendschappelijkheid: ik vrees dat ik u moet aanraden niet al te veel na te denken over de gebeurtenissen in de twintigste eeuw omdat oprechte mannen zoals u dan zouden inzien systemen te hebben aangehangen die ver verwijderd zijn van hun jeugdige idealen.
Mijnheer Farage, ik had geen mandaat - dat kan ik niet ontkennen -, maar de Russische troepen eerlijk gezegd ook niet, toen zij Georgië binnenvielen.
(Applaus)
U bent een van die mensen die Europa jarenlang hebben verweten geen politieke wil te hebben. Ik stond voor een keuze: eenieders mening vragen en geen actie ondernemen of in actie komen en vervolgens kijken of de anderen het hiermee eens waren. Ik heb gekozen voor actie. Mijnheer Farage, eindelijk een Europa naar uw hart. Toegegeven, dat ik het ben is een minpuntje, maar in wezen is het toch het door u zo vurig gewenste Europa! Ik voeg hier nog aan toe dat ik er op democratische wijze samen met Bernard Kouchner op heb toegezien dat de Europese Raad de door ons genomen beslissingen bekrachtigde.
Nog een laatste punt: gelukkig kon de Commissie de brokken lijmen toen de Ieren - en ik vel geen oordeel, gezien de ernst van de crisis - besloten alle producten van hun banken te garanderen, Europese banken en filialen niet inbegrepen. Want wat gebeurde er? Binnen een tijdsbestek van 24 uur zat de hele City zonder liquide middelen omdat deze natuurlijk werden overgeheveld naar de banken die werden gegarandeerd door de Ierse staat, die op eigen houtje had besloten tweehonderd procent van zijn bbp te garanderen! We hebben elkaar dus duidelijk nodig: als wij onze reactie niet hadden gecoördineerd, dan was ieder land terechtgekomen in een spiraal van 'wie het meeste kan garanderen' en dan zouden de spaargelden naar het meest garanderende land zijn gegaan, ten nadele van de andere landen. U bent zo'n trouwe verdediger van het Verenigd Koninkrijk, maar vergeet u niet dat Europa het mogelijk heeft gemaakt het evenwicht van de City te herstellen, niet het Verenigd Koninkrijk in zijn eentje!
(Applaus)
Tot slot, mijnheer Gollnisch, u bent de enige persoon ter wereld die denkt dat Europa geen nut heeft. Er zijn twee mogelijkheden: de wereld heeft ongelijk en u hebt gelijk of andersom. Ik vrees dat het eens te meer andersom is!
(Levendig applaus)
José Manuel Barroso
Mijnheer de Voorzitter, we hebben nu al een aantal ideologische discussies kunnen volgen, en dat was beslist interessant. Ik geloof echter niet dat ik me op dit moment in dat debat moet storten. Daar zal volgens mij later wel tijd voor komen. Ik zal me nu vooral concentreren op hoe we snel en rechtsreeks op de crisis kunnen reageren.
Ik wil hoe dan ook dit zeggen: wij zijn bij het analyseren van de oorzaken van de crisis tot de slotsom geraakt dat de regelgeving tekortgeschoten is, met name in de Verenigde Staten. Bepaalde sectoren van deze markt waren niet gereguleerd, en dat is de aanleiding voor deze crisis geweest. Uit onze analyse is echter ook gebleken dat de onderliggende oorzaak van deze crisis wel degelijk verband houdt met bepaalde onevenwichtigheden in de economie - die van de VS én die van de rest van de wereld.
Zoals zoveel economen al hebben aangegeven - en ze blijven dat doen - is het niet goed mogelijk staatsschulden van het soort dat we in de VS zien lang vol te houden. Verder is het zo dat de landen met de hoogste schuld de grootste consumenten zijn, terwijl de landen met de laagste schuld het minst consumeren.
We hebben dus te maken met fundamentele problemen, en dan hebben we het over onevenwichtigheden op het gebied van de openbare schuld, het overheidstekort. Om het heel eenvoudig te stellen: als de Verenigde Staten een stabiliteits- en groeipact hadden gehad, zou deze financiële crisis zich niet hebben voorgedaan. Als de macro-economische basis solide is, is de kans dat je problemen ondervindt als gevolg van de mazen - de tekortkomingen - in de regelgeving veel geringer.
Het is waar dat er ook problemen op het gebied van de regelgeving waren. Niet omdat de financiële markt niet gereguleerd zou zijn: het is waarschijnlijk de sterkst gereguleerde sector van de economie, zelfs in de Verenigde Staten. En ook niet omdat we hier in Europa geen regelgeving zouden hebben - integendeel: er bestaan voor deze sector heel veel regels. Het is echter wel waar dat de mechanismen voor toezicht tekort zijn geschoten. En we mogen niet vergeten dat die mechanismen eerst en vooral nationale systemen zijn.
Dit is een gebied waarop de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank nauwelijks enige bevoegdheden hebben. De mechanismen voor toezicht zijn immers vrijwel geheel nationaal van opzet, al is het wel waar dat we nu moeten gaan onderzoeken wat wij hier vanuit een wetgevend perspectief kunnen ondernemen. En het is ook waar dat het Europees Parlement nu al jaren heel goede verslagen uitbrengt over een aantal van deze punten. Wij zijn daarom gaarne bereid met u samen te werken.
We moeten echter wel beseffen dat "niemand een eiland is”. En dat geldt ook voor instellingen: de Commissie zal dus samen met het Parlement en de Raad aan deze vraagstukken moeten gaan werken. Laten we in dit opzicht heel duidelijk zijn: een aantal weken geleden - geen jaren of maanden, maar een aantal weken geleden - zou het niet mogelijk zijn geweest sommige van de regels in kwestie te wijzigen, aangezien een aantal landen zich, zoals u maar al te goed weet, daartegen met hand en tand verzet zou hebben. Dat is alom bekend.
We moeten dus goed beseffen dat we ons nu in een positie bevinden om een aantal wijzigingen te bewerkstellingen - met ieders instemming, hoop ik. Het gaat er dan niet alleen om een hervorming in Europa te realiseren; Europa moet proberen voorstellen te doen voor een wereldwijde hervorming van het financiële systeem.
De tweede kwestie betreft het "klimaatveranderingspakket”. Ik wil u hier graag bedanken, dames en heren, voor uw opmerkingen en voor uw steun. Wat de institutionele kant van de zaak betreft, het is niet zo - president Sarkozy heeft dat al uitgelegd, maar ik wil het u nu graag namens de Commissie zeggen - dat we het respect voor reeds lang bestaande besluitvormingsprocedures, met name de medebeslissingprocedure en de rol die het Parlement in die procedure speelt, verwarren met de noodzaak om met betrekking tot zo iets belangrijks als het energie- en klimaatpakket een solide consensus tussen de lidstaten te bereiken. Die twee aspecten zijn niet onverenigbaar of met elkaar in tegenspraak - ze vullen elkaar nu juist aan. Ik kan u verzekeren dat we samen met het voorzitterschap actief en onvermoeibaar blijven werken aan een ambitieus maar evenwichtig compromis met het Parlement.
Ik zal er geen doekjes om winden en u heel eerlijk vertellen dat we zonder het leiderschap van president Sarkozy en - ik geloof dat ik dit wel kan zeggen - de bijdrage van de Commissie geen consensus in de Europese Raad zouden hebben behaald over de noodzaak om de doelstellingen die we een jaar geleden hebben goedgekeurd aan te houden.
Het is nu eenmaal zo dat regeringen, als ze geconfronteerd worden met een financiële situatie zoals we die nu hebben, defensiever en voorzichtiger worden, wat volgens mij alleen maar natuurlijk is. Misschien willen ze terugvallen op wat minder ambitieuze posities. En dat is dan een uitdaging waarop we samen een antwoord zullen moeten formuleren. Ik geloof namelijk dat het een heel slechte zaak zou zijn als Europa zijn ambitieuze doelstellingen bij het bestrijden van klimaatverandering zou opgeven.
Het zou een slechte zaak zijn, omdat het belangrijkste bezwaar dat sommigen tegen dit pakket aantekenen erin bestaat dat wij een offer doen zonder dat anderen ons daarin volgen. Maar als we de anderen willen overhalen ons te volgen, dan moeten we niet nu aangeven dat we bereid zijn onze doelstellingen minder ambitieus te formuleren. Juist nu moeten we vasthouden aan de "drie keer twintig”-doelstellingen die we vorig jaar hebben vastgelegd. En juist daarom moeten we een krachtig signaal afgeven. Ik ben dus heel tevreden met hetgeen president Sarkozy en de overige leden van de Europese Raad hebben gedaan. En ik wil ook kanselier Merkel bedanken: we hebben deze doelstellingen een jaar geleden onder haar voorzitterschap vastgelegd en ik hoop dat we nu geen water bij de wijn zullen gaan doen.
Ziet u, mijnheer Schultz, ik kan het ook zeggen. Dat is toch interessant. Ik kan niet anders dan me aansluiten bij hetgeen zojuist is gezegd. Ik geloof namelijk dat het heel goed mogelijk is om politiek van mening te verschillen en er verschillende ideeën op na te houden, en toch - zeker nu - samen te werken. We mogen ons nu niet in verschillende richtingen bewegen.
Ik denk niet dat er één enkele politieke richting is in dit Huis die kan beweren het monopolie op Europese ideeën te hebben. In heel de geschiedenis van Europa zijn het de bijdragen van de christendemocraten, de socialisten, de liberalen en anderen ter linker- of rechterzijde en in het midden van het politieke spectrum geweest die het politieke Europa tot stand hebben gebracht.
Ik begrijp dat politieke debat wel degelijk, en ik wil het belang van zo'n ideologisch debat ook niet bagatelliseren. Ik vind echter ook dat iedereen die in de Europese idealen gelooft en vindt dat Europa in een situatie als de huidige een belangrijker rol op het wereldtoneel dient te spelen moet meewerken aan het vinden van een basis voor consensus. Het is tenslotte zo dat de wereld - en dus niet alleen de Europeanen, maar de gehele wereld - naar Europa kijkt om te zien wat voor oplossingen wij op bepaalde punten aandragen.
U kunt er van uitgaan dat wij, de drie instellingen - de Commissie, het Parlement en de Raad -, met respect voor de verschillende politieke krachten, maar daarbij wél uitstijgend boven de partijpolitieke standpunten, ons zullen laten leiden door het verlangen naar consensus. Zo kunnen we er samen voor zorgen dat Europa sterker uit de bus komt.
Hartmut Nassauer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, deze morgen is er terecht geconstateerd dat de Europese Unie in twee grote crises blijk heeft gegeven van haar vermogen adequaat op te treden. Daarmee heeft de Unie bij de rest van de wereld vertrouwen gewekt in haar rol, en heeft ze bovendien het vertrouwen van de Europese burgers herwonnen. Dit is hoofdzakelijk de verdienste van de fungerend voorzitter van de Raad. U kunt met recht trots zijn op dit succes, president Sarkozy.
We kunnen ons natuurlijk zonder veel moeite voorstellen dat president Sarkozy als hij geen voorzitter van de Raad was geweest ook krachtdadig en vindingrijk zou hebben gehandeld, maar hij is nu eenmaal Raadsvoorzitter en daarom profiteert de Europese Unie van zijn optreden. En dat is ook goed zo.
We moeten ons er wel van bewust zijn dat we geluk hebben dat hij juist nu voorzitter van de Raad is, maar dat het vermogen van de Europese Unie om crises aan te pakken niet afhankelijk mag zijn van geluk. Dat betekent dat we het Verdrag van Lissabon nodig hebben. Dat is eens te meer een argument dat ervoor pleit dat we het Verdrag in werking laten treden. Ik ben ervan overtuigd dat in dit Parlement een brede meerderheid voor het Verdrag te vinden is.
Uit terughoudendheid hebben we het tot nu toe niet luid en duidelijk te kennen gegeven, maar ik ben van mening dat het tijd is om te zeggen dat dit Parlement achter het Verdrag van Lissabon staat. Het zou positief zijn als we erin slagen het Verdrag voor de Europese verkiezingen van kracht te laten worden. Dat hebben wij niet in de hand, maar ik denk wel dat dit ons standpunt is.
Collega Schulz heeft de financiële crisis geanalyseerd en concludeerde daarna dat de oorzaak in het systeem ligt. Hij heeft de verantwoordelijkheid resoluut op de hals geladen van de conservatieven, de liberalen en de christendemocraten. Ach mijnheer Schulz, uw visie op de wereld is een beetje eenvoudig, duidelijk met het oog op de komende verkiezingen. U weet heel goed dat de enorme welvaart hier in Europa, die bijna nergens anders op de wereld gevonden wordt, de grote mate van sociale zekerheid, de ongekende omvang van de milieubescherming en de daarmee gepaard gaande technologische vooruitgang, en niet in de laatste plaats de mate van persoonlijke vrijheid die aan deze verworvenheden is verbonden, tot stand zijn gekomen op basis van het beginsel van de sociale markteconomie en niet op basis van socialistische denkbeelden. Dat moeten we ook nu niet vergeten. Het is niet het systeem dat heeft gefaald, maar enkele bij het systeem betrokken actoren. Zij moeten dan ook ter verantwoording worden geroepen. Daarvoor hebben we inderdaad nieuwe regels nodig.
Ik heb een opmerking over het klimaatpakket. Ik wil mede namens mijn fractie vaststellen dat de doelstellingen onomstreden zijn, maar dat we over de methoden nog in gesprek moeten. In een tijd waarin de emissiehandel op grond van berekeningen van de Commissie 70 tot 90 miljard EUR per jaar zal kosten, die de betrokkenen zullen moeten ophoesten, kunnen we toch werkelijk niet verwachten dat dit dossier niet zal worden getroffen door de financiële crisis en de crisis in de reële economie. Daarom verklaren wij dat wij onverkort aan de doelstellingen zullen blijven vasthouden. Ik ben echter wel van mening dat we dit dossier maar beter zo zorgvuldig en grondig kunnen behandelen, dat we geen fouten in de wetgeving maken en dat we vooral rekening houden met alle betrokkenen. Daar hebben we tijd voor nodig en daar moeten we ook de tijd voor nemen.
Robert Goebbels
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ons tijdsgewricht is er een van loodgieters. Eerst waren er de Poolse loodgieters die veel Fransen hebben bewogen het Grondwettelijk Verdrag af te wijzen, en nu beslist Joe the Plumber wie van de twee, Obama of McCain, het gaat winnen. En ook onze staatshoofden en regeringsleiders zullen zich met dit vak bezig moeten gaan houden - om de voortdurende lekken in een bijna in elkaar stortend internationaal financieel stelsel te dichten. Onze regeringen hebben zich voorzien van een soort IKEA-gereedschapskistje, een set gereedschappen die iedere staat in de gelegenheid zou moeten stellen een specifieke oplossing voor een specifieke situatie bij elkaar te knutselen. Maar zoals iedere trouwe IKEA-ganger weet zijn de constructieaanwijzingen van IKEA hopeloos onnauwkeurig. De IKEA-methode zou dus wel eens niet adequaat kunnen zijn als je die toepast op internationale financiën. Het voorzitterschap heeft gedaan wat het kon, dat wil zeggen: crisisbeheer voeren. President Sarkozy heeft daar zelf met klem op gewezen. Onze regeringen zijn erin geslaagd de lekken in het internationale financiële systeem te dichten, maar dat systeem is dusdanig wijdvertakt dat de gebreken ervan zich meteen op wereldschaal hebben doen gevoelen.
Er zijn echter grenzen aan wat je als loodgieter met je ingrepen kunt bereiken. We moeten nu eens gaan kijken naar de architectuur van de internationale financiën. Als we de financiële wereld opnieuw vorm willen geven om ervoor te zorgen dat ze de reële economie dient, hoeven we niet wederom een groep op hoog niveau in het leven te roepen. Een groep op laag niveau volstaat om de aanbevelingen van het Forum voor financiële stabiliteit eens op een rijtje te zetten. Dit Forum heeft in 2001 al de aanbeveling gedaan om betere dekking te verzorgen voor de risico's die de banken namen. Het Europees Parlement heeft bij diverse gelegenheden gewezen op de meest in het oog lopende onzinnigheden van de internationale financiën, maar onze stem werd niet gehoord. Op de Europese Top is gezegd dat de Raad beslist lering wil trekken uit deze crisis om ervoor te zorgen dat degenen die binnen het financiële systeem opereren op een verantwoordelijker wijze optreden, waarbij ook verwezen werd naar salarissen en andere beloningen. Er zal een internationale conferentie worden georganiseerd om een en ander te bespreken. Krijgen we dus een nieuwe Bretton Woods? Het lijkt niet erg waarschijnlijk. Er wordt door sommigen - ook binnen het voorzitterschap - al gewaarschuwd voor te strenge regulering. Commissaris McCreevy maakt het nog bonter: hij wil geen wetgeving om plafonds voor beleggingsfondsen vast te leggen. Terwijl de Europese Raad de enorme bonussen van de golden boys aan banden wil leggen, dringt de heer McCreevy aan op het soort zelfregulering dat we de afgelopen jaren in de praktijk hebben gezien. Terwijl zelfs de heer Paulson oproept tot een betere regulering van de markten, meent de heer McCreevy dat - en ik citeer - "er een gerede kans bestaat dat we in onze goed bedoelde pogingen om de gebreken van markt recht te zetten haastig opgestelde, onhandige en contraproductieve regels zullen invoeren.” De McCreevy's van deze wereld werken nu al aan de volgende speculatieve zeepbel, en die zal zich - voorspel ik - voordoen op de secondaire markten van het systeem voor emissierechten. En intussen, mijnheer Sarkozy, glijdt de reële economie af naar een recessie. Dit is niet het moment om onze ambities op het gebied van het milieu naar beneden bij te stellen, maar het is nu ook niet het moment om - unilateraal - de enige Europese industriesector die openstaat voor internationale mededinging te hervormen.
Marielle de Sarnez
(FR) Mijnheer de fungerend voorzitter, we zijn in een wereldwijde financiële crisis verzeild geraakt en Europa doet nu zijn eerste stapjes als een politieke mogendheid. Onder uw voorzitterschap - het Frans voorzitterschap - hebben de staatshoofden en regeringsleiders de juiste beslissingen genomen. Ik geloof zelfs dat het Europese plan beter doordacht is dan het plan-Paulson; ik hoop dat we er met ons plan in slagen de schade te beperken.
Het is echter duidelijk dat we verder moeten gaan. De hervorming van het wereldwijde financiële systeem waar we allemaal op hopen - en voor bidden - is alleen mogelijk als Europa in een positie verkeert om van zich te laten horen, daar ben ik van overtuigd. En om dat mogelijk te maken zullen we nieuwe instrumenten moeten vinden. We zullen een Europese autoriteit voor de financiële markten en een Europees bankcomité moeten creëren. We hebben behoefte aan een Europese regelgevende instantie die met de regelgevende instanties in de VS kan onderhandelen. We zullen verder een einde moeten maken aan de belastingparadijzen op ons eigen continent - als we tenminste willen dat onze pogingen om dat in de rest van de wereld ook te doen geloofwaardig overkomen.
Om de economische en sociale crisis het hoofd te bieden hebben we behoefte aan een Europees antwoord. We moeten een gemeenschappelijk actieplan ontwikkelen om onze medeburgers te helpen, zodat we in de toekomst kunnen investeren in activiteiten die niet naar elders kunnen worden verplaatst - zware infrastructuur, bijvoorbeeld, of projecten voor het zodanig renoveren van gebouwen dat ze aan de milieueisen voldoen. We hebben behoefte aan economische governance van de eurozone: dat wordt hoog tijd. Belangrijker nog is echter dat we gaan nadenken over een Europees ontwikkelingsmodel dat ethisch, humaan, maatschappelijk verantwoord en duurzaam is. En dat model moeten we, zodra het eenmaal is vastgelegd, uitvoeren en blijven steunen.
Konrad Szymański
(PL) Mijnheer de fungerend voorzitter, ik ben blij dat we meer tijd hebben uitgetrokken om tot een evenwichtiger besluit te komen betreffende het verminderen van de CO2-uitstoot. Volgens het door de Commissie voorgestelde systeem worden de kosten voor de invoering van de beperkingen op een zeer ongelijke manier tussen de lidstaten verdeeld. Voor landen met een energieproductie op basis van steenkool komt het kostenplaatje neer op enkele miljarden euro's per jaar. Helaas gaat het hierbij vaak om de armste landen van de Unie. Voor bijvoorbeeld mijn landgenoten, die voor deze maatregelen een hoge prijs zouden moeten betalen, is dit ronduit onbegrijpelijk. We moeten goed beseffen dat we onmogelijk het goede voorbeeld kunnen geven indien de Europese Unie als enige ter wereld een dergelijk systeem invoert en op die manier de fundamenten van haar eigen economie ondermijnt.
Daarenboven mag de financiële crisis geen voorwendsel zijn om de situatie in Georgië in de doofpot te stoppen. We mogen niet uit het oog verliezen dat Rusland nog steeds meer dan drie keer zoveel soldaten in het conflictgebied heeft dan voor 7 augustus het geval was. Daarnaast voert Rusland een beleid van voldongen feiten met betrekking tot de internationale status van Zuid-Ossetië en weigert het de vredesovereenkomst uit te voeren. Zo diskwalificeert Rusland zichzelf als partner van de Europese Unie.
Ik zou willen eindigen met een iets lichtvoetigere opmerking. Mijnheer Sarkozy, hoe vaker u een zitting van het Europees Parlement bijwoont, hoe minder zeker ik weet of ik liever naar u of naar uw echtgenote luister. Hoewel ik me niet altijd kan vinden in wat u zegt, zou ik u van harte willen feliciteren met de manier waarop u de dingen zegt en leven brengt in dit Europees Parlement.
Philippe de Villiers
(FR) Mijnheer de fungerend voorzitter, ik heb maar één minuut spreektijd, maar ik wil er toch graag op wijzen dat u er tijdens deze financiële crisis in geslaagd bent de internationale dogma's op hun kop te zetten - Brussel, Frankfort, mededinging, de Maastricht-criteria, het mondiale vrijhandelssysteem, het verbod op staatssteun voor bedrijven of banken en ga zo maar door.
U heeft zojuist verwezen naar de kwestie staatsfondsen. Die zullen nu heel belangrijk gaan worden bij het redden van onze ondernemingen als deze aan de grond komen te zitten, of liever: nu deze aan de grond zitten. Toch is het zo, mijnheer Sarkozy, dat het Verdrag van Lissabon - dat de Europese leiders, u zelf voorop, kunstmatig in leven proberen te houden - u verhinderd zou hebben te doen wat u zojuist heeft gedaan. Dat Verdrag verbiedt immers elke belemmering van het kapitaalverkeer, elke mogelijke interventie en elke politieke beïnvloeding van de Europese Centrale Bank. Belangrijker nog: het verbiedt alle staatssteun voor ondernemingen.
De vraag luidt dus heel eenvoudig: wat gaat u kiezen, mijnheer Sarkozy? Wilt u aan handen en voeten gebonden zijn, of heeft u liever alle vrijheid? Als u vrijheid verkiest, dan heeft u het Verdrag van Lissabon niet langer nodig. Wat u dan nodig heeft is een verdrag dat rekening houdt met de lessen die we hier nu samen leren.
Sergej Kozlík
- (SK) Ik ben het eens met de conclusie van de Europese Raad dat de Europese Unie er samen met haar internationale partners naar moet streven het financiële stelsel geheel te hervormen. Deze situatie zal zich nog minstens tien jaar lang voortslepen, en de gewone man draait voor alle gemaakte fouten op. Er moeten snel beslissingen worden genomen met betrekking tot transparantie, wereldwijde normen inzake grensoverschrijdend toezicht en crisisbeheersing.
Staatshulp op het niveau van individuele lidstaten mag de economische mededinging niet vervalsen, bijvoorbeeld in de vorm van discriminatie ten gunste van filialen van banken die eigendom zijn van een centrale bank in een andere lidstaat van de Unie. Onevenredige liquiditeitsstromen van filialen naar hun moederbank moeten echter ook worden voorkomen. Ik ben voor een snelle aanscherping van de regels voor de activiteiten van ratingbureaus en het toezicht daarop. Bovendien moet snel een besluit worden genomen over regels inzake de veiligheid van deposito's, teneinde de consumenten meer bescherming te bieden.
José Manuel García-Margallo y Marfil
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik zal hier de punten aanstippen waarover ik het met het voorzitterschap eens of oneens ben en ik zal hier de elementen noemen die mijns inziens in het discours van het voorzitterschap ontbraken.
Ik onderschrijf dat de oorsprong van de crisis niet beperkt is tot de zogenoemde subprime-crisis in de Verenigde Staten. Ik onderschrijf het beginsel van wat Greenspan nu als de fase van de "irrationele uitbundigheid” bestempelt. Ik onderschrijf dat de markten hebben gefaald omdat de reguleringsmechanismen hebben gefaald, zodat de regeringen te hulp moesten snellen. Ik onderschrijf dat wij te maken hebben met een wereldwijde crisis en beaam dus ook dat er een nieuw Bretton Woods nodig is dat sommigen Bretton Woods II en anderen Bretton Woods III noemen. De verwijzing van president Sarkozy naar het huidige systeem doet mij overigens sterk denken aan de woorden die generaal De Gaulle sprak voordat Bretton Woods I instortte, vóór de "overgave” van Fort Knox, toen president Nixon besloot om de dollar los te koppelen van het goud.
Daarom is het noodzakelijk dat wij een Europese diplomatie inrichten, een diplomatie van de euro, en dat Europa met één stem spreekt en "orde op zaken stelt”. Met "orde op zaken stellen” bedoel ik het verder ontwikkelen van de financiële markten - in dit geval de retailmarkten, zodat zij een passende omvang bereiken - en het bestuderen van het regelgevingskader.
Voor wat betreft de Europese Centrale Bank ben ik het ermee eens dat deze goed werk heeft geleverd. Hij heeft snel gereageerd, zij het met enige wispelturigheid. Zo heeft hij de voorschriften inzake looptijden en onderpanden maar liefst driemaal gewijzigd, terwijl banken met het oog op hun financieringswerkzaamheden behoefte hebben aan zekerheid.
Ten tweede is het monetair beleid - kredietverlener in laatste instantie - nog steeds een gecentraliseerd beleid, terwijl het toezicht op de banken nog steeds gedecentraliseerd is.
Mijnheer de fungerend voorzitter, is het geen tijd om te beslissen of wij artikel 105 van het Verdrag wensen te ontwikkelen teneinde grotere toezichthoudende bevoegdheden te verlenen aan de Centrale Bank?
Ik kan mij helemaal vinden in de kwestie van de economische governance en nu we toch bezig zijn met deze dans der ideologieën, wil ik hier de volgende woorden van Marx in herinnering te brengen: wanneer de economische structuren veranderen moet ook de politieke bovenbouw worden aangepast.
Wij hebben Maastricht voor elkaar gekregen, maar wij hebben geen oplossing gevonden voor de institutionele architectuur.
Het is dan ook essentieel dat wij vóór Lissabon nagaan welke formules ons in de gelegenheid zullen stellen om op dit gebied vorderingen te maken.
Het derde en laatste punt is bijzonder belangrijk en heeft betrekking op een zeer specifiek verzoek. Het is noodzakelijk dat de financiële economie tegenover de reële economie wordt gesteld. Mijnheer de voorzitter, neemt u alstublieft geen afscheid van het voorzitterschap zonder de Commissie te belasten met de specifieke taak om een Lissabon+-agenda op te stellen die op 1 januari 2011 in werking treedt en een herziening van de financiële kaders omvat.
Tot slot nog een citaat. De Spaanse filosoof Unamuno zei ooit in het kader van een dergelijke ideologische kwestie dat hij antiklerikaal maar voor de kerk was. Welnu, ik ben tegen volledige deregulering en tegen de markt. Ik denk dat het voorzitterschap en ik het over dit punt eens zijn.
Poul Nyrup Rasmussen
(EN) Mijnheer de Voorzitter, deze crisis had voorkomen kunnen worden: zij is geen onvermijdelijke natuurwet. Het is een lang verhaal en ik heb geen tijd om erop in te gaan maar voor nu is één ding zeker: laten we alstublieft van onze ervaringen leren en laten we dingen samen doen. Laten we de vaart erin houden.
President Sarkozy, u zit boordevol energie, maar houdt deze energie nu ook vast. Hoe dringend het ook was om een omvallen van onze banken te voorkomen, het is nu immers net zo dringend nodig om beter te reguleren en te voorkomen dat deze recessie wortel schiet. Ik doe vandaag een beroep op u en ook op de voorzitter van de Commissie om de volgende verplichtingen aan te gaan.
Ten eerste: geef ons alvast een cadeautje voor de kerst, voorzitter Barroso - concrete voorstellen voor nieuwe en betere regelgeving. Ik ben er zeker van dat de fungerend voorzitter van de Raad, president Sarkozy, het met mij eens was toen hij u vroeg vandaag te beloven om te reageren op dit verslag van het Europees Parlement met het volgende concrete voorstel: het gaat niet alleen om het reguleren van de banken, maar ook om het reguleren van hedgefondsen en privaat vermogen. Dat is de eerste verplichting.
Ik was zo blij, president Sarkozy, toen u in Camp David dit simpele feit meteen al noemde, omdat hedgefondsen en bedrijven die door privaat vermogen worden gefinancierd nu het verhaal proberen te verkondigen dat ze niets te maken hebben met de financiële crisis. Dat is gewoon niet waar. Ze hebben vele jaren lang geopereerd met buitensporige schulden en hebzucht. Belooft u mij dus alstublieft vandaag dat alle actoren gereguleerd zullen moeten worden; anders leren we niets van onze ervaringen.
Ten tweede zou ik een heleboel details kunnen noemen, maar ik wil slechts een antwoord van voorzitter Barroso van de Commissie - zet u alstublieft alles in het werk om de voorstellen van dit Parlement over het reguleren van de markt waar te maken.
Tot besluit richt ik mij tot president Sarkozy. U en ik, en wij allemaal, vinden dat dit een tijd is waarin het lot van de Europese Unie wordt bepaald. Geef gewone mensen niet de indruk dat de Europese Unie niet in staat is om een recessie te voorkomen die miljoenen en miljoenen onschuldige werknemers zal treffen. Daarom wil ik herhalen wat u zelf hebt gezegd: laten we het samen doen. Volgens berekeningen waarover ik beschik - en ik denk dat we de Commissie moeten vragen om deze te bevestigen, president Sarkozy - zullen we tien miljoen banen meer hebben als we dingen samen doen en de komende vier jaar elk jaar slechts 1 procent meer investeren in infrastructuur, in onderwijs, in arbeidsmarktbeleid en in de privésector. Ik denk dat dit doel het nastreven waard is en ik hoop oprecht dat u het op zich zult nemen, president Sarkozy, dit in december of eerder te verwezenlijken. Het is nu of nooit.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Barroso, mijnheer Sarkozy, ik heb in de Commissie buitenlandse zaken al twee keer de gelegenheid gehad om u te vertellen hoezeer ik u bewonder om uw optreden tijdens de crisis tussen Rusland en Georgië, en ik wil vandaag nog eens mijn waardering uitspreken. Ik voel dezelfde bewondering voor de wijze waarop u de financiële crisis en de daaruit voortvloeiende gevolgen tegemoet treedt.
Wat Rusland betreft moet ik echter eerlijk zeggen dat ik niet helemaal gerustgesteld ben als ik de conclusies van de Raad lees. Kennelijk is besloten dat de onderhandelingen over een nieuw pact of strategische alliantie met Rusland hoe dan ook zullen doorgaan, ook als er rekening wordt gehouden met de conclusies van de Raad en de Commissie. Ik vind dat in het geheel niet geruststellend. Ook al ben ik er net als u, mijnheer de president, van overtuigd dat we met Rusland moeten blijven praten, ik geloof niet dat we ze de indruk moeten geven - en daarin zult u het met mij eens zijn - dat er helemaal niets is gebeurd, dat het "business as usual” is.
Ik weet zeker dat u dit graag aan Rusland wilt vertellen als u naar de Top in Moskou gaat, en ik verzoek u nu, namens mijn fractie, dat ook inderdaad te doen: te zeggen dat het niet "business as usual” is en dat we in dit verband heel oplettend zullen blijven.
Bernard Wojciechowski
(PL) Mijnheer de fungerend voorzitter, Robert Gwiazdowski, een deskundige die aan het Adam Smith Institute is verbonden, schreef onlangs: "Monty Kaczyński's Flying Circus is teruggekeerd uit Brussel, zonder dat echter ooit duidelijk is geworden waarom het daar eigenlijk heen gevlogen is. Dit reisje van de Poolse president naar Brussel heeft de Poolse belastingbetalers ongeveer 45 000 EUR gekost. In deze context zou ik u enkele vragen willen stellen, mijnheer Sarkozy. Waarom hebt u een politicus die geen deel uitmaakte van de delegatie van de Poolse regering toestemming gegeven om de debatten bij te wonen? Blijkbaar weet niemand echt wat die man daar deed. Verder kan de heer Kaczyński in Polen op aanzienlijke steun van extremistische groeperingen rekenen, die ik zelfs als fanatiek zou durven omschrijven. Bovendien spreekt de heer Kaczyński, althans voor zover ik weet, alleen maar Pools. Hij is bijgevolg niet in staat om zijn ideeën in een andere vreemde taal te verwoorden. Ik zou daarom graag van u vernemen, mijnheer de fungerend voorzitter, hoe u erin geslaagd bent om een conversatie met hem te voeren. Zou u het Parlement kunnen uitleggen wat de precieze reden was voor de aanwezigheid van de heer Kaczyński tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad en wat u persoonlijk met hem besproken hebt?
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, we hebben het al twaalf jaar over de val van de globalisering, le piège de la mondialisation, en nu is deze dichtgeklapt. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil u het concrete voorstel doen dat u een leerstoel instelt voor de geschiedenis van de financiële markt. Via deze weg kunt u nauwkeurig laten onderzoeken hoe de situatie, waarin we ons nu bevinden, zich heeft kunnen ontwikkelen. In de geest van de woorden van Martin Schulz: "Never more!”, waarbij hij waarschijnlijk "Never again!” bedoelde, met andere woorden: iets dergelijks mag nooit meer gebeuren. "Never more” zou immers betekenen: laten we het weer eens zover laten komen. Daarvan mag geen sprake zijn.
Deze leerstoel geeft ons de mogelijkheid inzicht te krijgen in de vraag in hoeverre de schuld bij de conservatieven kan worden gelegd, die gedreven werden door overdreven Amerikaans neoliberalisme, en in hoeverre bij de sociaaldemocraten, die niet intensief genoeg hebben aangedrongen op sociaaleconomisch evenwicht. Grijp deze kans om uw les te trekken uit de geschiedenis, zodat we een onverschrokken Europese sociale democratie tot stand kunnen brengen en niet tevreden zijn met kleine voordelen die het Verdrag van Lissabon ons, naar men - onterecht - zegt, zou opleveren.
Margie Sudre
(FR) Mijnheer de Voorzitter, zowel het conflict tussen Rusland en Georgië als de financiële crisis zijn voor de Europese Unie een gelegenheid geweest om zich op het wereldtoneel te laten gelden als een volwassen politieke mogendheid van de eerste orde.
Dankzij uw vastberadenheid, mijnheer Sarkozy, is Europa erin geslaagd bijeen te komen om snel gecoördineerde en doeltreffende antwoorden te formuleren. Europa heeft in een crisissituatie laten zien dat het werkelijk bestaat en aangetoond dat het een meerwaarde heeft te bieden.
Met betrekking tot immigratie, bijvoorbeeld, is het "ieder voor zich”-beginsel niet langer het gangbare. De Europese Raad heeft een door het Franse voorzitterschap voorgesteld immigratie- en asielpact aangenomen en dat is een belangrijke stap voorwaarts.
Wat de bestrijding van klimaatverandering betreft: Europa moet voor zichzelf concrete doelstellingen vastleggen en zijn partners in de rest van de wereld de weg wijzen. U heeft over dit onderwerp al eerder gesproken, mijnheer Sarkozy, maar we blijven toch hopen dat deze overeenkomst zo evenwichtig mogelijk zal zijn. We moeten namelijk rekening houden met de economische situatie in onze landen en die is nu verre van stabiel. We moeten echter ook vaststellen wat voor soort groei we in de toekomst willen nastreven.
Om al de uitdagingen waarmee we geconfronteerd worden het hoofd te bieden, heeft de Europese Unie het Verdrag van Lissabon meer dan ooit van node. We begrijpen de bedenkingen van de Ieren, maar het voortzetten van de status-quo is geen optie. Ierland moet bij de in december te houden Europese Raad een oplossing voorstellen. Velen onder ons roepen daartoe op.
We hebben de afgelopen weken met trots kunnen opkijken tegen een politiek sterk Europa dat verenigd is in verscheidenheid, dat vastberaden is ten overstaan van zijn partners en dat gehoord wordt op het internationale toneel. We hopen dat deze nieuwe Europese mentaliteit beklijft en regel zal worden. Om dat te bereiken is het Verdrag van Lissabon de best mogelijke oplossing.
Martin Schulz
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet welk artikel van het Reglement mij het recht geeft het woord te voeren, maar ik dank u hoe dan ook voor deze gelegenheid.
President Sarkozy, ik verkeerde in de indruk dat u hier sprak in uw hoedanigheid als voorzitter van de Europese Raad, en ik heb gereageerd in mijn hoedanigheid als voorzitter van een politieke fractie in dit Parlement. Ik had niet de indruk dat ik mij richtte tot de president van de Franse republiek; ik verzeker u dat ik dan een heel ander betoog had afgestoken, aangezien er geen verschil is tussen mij en mijn Franse socialistische kameraden.
Nicolas Sarkozy
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen was het volstrekt logisch dat de heer Schulz wilde reageren. Zoals ik het zie, deed hij dat op persoonlijke titel. Beste Martin - als ik je gekrenkt heb door je te vergelijken met een Franse socialist, dan spijt mij dat.
(Applaus)
Ik persoonlijk zie dat niet als een belediging, maar wil graag toegeven dat het vooral van belang is wat de toegesproken persoon er zelf van denkt. Ik zal mijn opmerking daarom terugnemen, mijnheer Pöttering. Mijnheer Schulz kan ook spreken als Franse socialist.
Mijnheer Nassauer, ik dank u voor uw steun. Inderdaad: we hebben het Verdrag van Lissabon nodig. En ik zal eerlijk zijn en u vertellen dat ik me er tot de laatste minuut van het Frans voorzitterschap voor zal inzetten om de mensen ervan te overtuigen dat Europa instellingen voor de eenentwintigste eeuw moet ontwikkelen. Ik heb steeds mijn steun verleend aan het proces van Lissabon, en ik zal nu alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat dit proces wordt afgesloten. En ik herhaal daarbij één ding: als we Lissabon niet krijgen, en we het bij Nice houden, dan is dat het einde van de uitbreidingen, en dat zou beslist jammer zijn. Laten we daarom hopen dat iedereen zijn verantwoordelijkheden zal weten te aanvaarden.
Mijnheer Nassauer, ik ben het met u eens dat er nog veel moet worden gedaan aan het klimaatveranderingspakket. Ik besef dat heel goed, maar we mogen onze ambities in dezen niet opgeven. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het gemakkelijker is een compromis te bereiken als we met onze ambities hoog inzetten, dan wanneer we met weinig genoegen nemen. Het is dus eenvoudiger een compromis te bereiken over een ambitieus voorstel dan over een beperkt voorstel. Het zou dus een vergissing zijn als we in een poging iedereen tevreden te stellen uit zouden komen op een volledig onbegrijpelijk Europees beleid. We moeten ons van dat risico steeds bewust blijven.
Mijnheer Goebbels, u heeft het over architectuur en loodgieters. Ik reken inderdaad op de steun van Luxemburg, zodat de financiële architectuur binnen én buiten ons continent op een ingrijpende wijze kan worden hervormd.
U moet niet denken dat ik daarmee kritiek lever, mijnheer Goebbels. En ik val u zeker niet aan. Het is maar een opmerking.
Mevrouw De Sarnez heeft het goed samengevat: we kunnen geen bezwaar aantekenen tegen praktijken buiten ons continent als we diezelfde praktijken binnen ons eigen werelddeel wel toestaan. Dat is alles. Als er mensen zijn die denken dat we het uitsluitend over hen hebben vergissen ze zich. Ik richt me tot niemand in het bijzonder - het zou niet bij me opkomen.
Mevrouw De Sarnez, u heeft gezegd dat we de juiste beslissingen hebben genomen en daar wil ik u voor bedanken. Ik wil graag reageren door te zeggen dat ik persoonlijk uw voorstel voor een Europese regelgevende instantie steun. Dat is logisch. Waarom doen we dat dan niet meteen? Omdat bepaalde kleinere landen denken ze dat ze hun eigen identiteit beschermen door vast te houden aan hun eigen systeem voor regulering. Ik zet niemand in het beklaagdenbankje. Ik geloof echter wel, mevrouw De Sarnez, dat we uiteindelijk inderdaad een Europese regelgevende instantie nodig zullen hebben. Tot dan zullen we in ieder geval de coördinatie tussen de verschillende regelgevende instanties in Europa moeten verzekeren. Dat is de aanpak die wij, met de Commissie, voorstellen. Ik geloof dat dit de enige realistische benadering is, omdat we anders in een impasse zullen geraken.
U heeft het ook gehad over Europese economische governance en een Europees economisch plan. Daar heeft u gelijk in, maar ik wil in verband met uw interventie graag verzet aantekenen tegen de stelling - niet uw stelling, overigens - dat elk Europees economisch initiatief automatisch tot een hoger begrotingstekort leidt. Ik zeg hier met nadruk: daar moeten we mee ophouden. We mogen allemaal vrijuit spreken. Het is mogelijk om voorstander te zijn van een Europees economisch beleid zonder daarmee ook voorstander te zijn van een hoger tekort. We kunnen het beleid in de verschillende landen niet coördineren door gewoonweg een economisch herstel op verzoek uit te voeren.
We - ik zeg niet "u” - moeten niet langer elkaar uitspraken toeschrijven zoals we dat vroeger deden als iemand de euvele moed had een eigen mening over het monetaire beleid uit te dragen. Het is gewoonweg heel goed mogelijk een ander monetair beleid voor te staan zonder de onafhankelijkheid van de ECB in het geding te brengen. En ik durf zelfs dit te zeggen: het is mogelijk om voorstander te zijn van een Europees structureel economisch beleid zonder voorstander te zijn van een toename van het tekort. Laten we dus ophouden met te zeggen dat sommigen gelijk hebben en anderen ongelijk. Integendeel: het Europese debat moet nu juist een echt debat zijn, en niemand heeft het monopolie op de waarheid.
Af en toe moeten we afstand nemen - en dat zou wel eens het enige punt kunnen zijn waarop ik me bij de heer De Villiers aansluit - van de dogma's die het concept Europa zulke schade hebben toegebracht. En dan heb ik het over dogma's die des te minder legitiem zijn omdat ze vaak niet eens voortvloeien uit beslissingen van democratische en dus legitieme lichamen. Mijn eigen Europese ideaal is voldoende sterk om ervoor te zorgen dat de Europese democratie een echte democratie is. Groepsdenken, dogma's, vaste gewoonten en behoudzucht hebben de nodige schade aangericht en ik zal van de gelegenheid gebruik maken om hierover in verband met een ander onderwerp wat meer te zeggen.
Mijnheer Szymański, ik zal u vertellen dat ik de problemen van Polen goed begrijp, en dan zeker de problemen die voortvloeien uit het feit dat 95 procent van de economie van het land van kolen afhankelijk is. Ik geloof echter dat Polen Europa nodig heeft om zijn mijnindustrie te moderniseren, en ik geloof ook dat het heel goed mogelijk is overeenkomsten met Polen te bereiken over schone kolen. Polen heeft dus héél Europa nodig om zijn mijnindustrie te moderniseren. Kortom: wij hebben Polen nodig en Polen heeft Europa nodig. En op basis van dat gegeven gaan we nu samen met de heer Barroso proberen een compromis te bereiken met onze Poolse en Hongaarse vrienden en een aantal anderen die zich zorgen maken over hun groei.
Mijnheer De Villiers, ik heb, zoals u zegt, dogma's van hun voetstuk gehaald, en dat is omdat ik geloof dat we pragmatisch moeten zijn. Maar ik schrijf Lissabon - het Verdrag - geen tekortkomingen toe die het niet heeft. Ik bevind me in een zodanige positie dat ik wel degelijk kan inzien dat het Verdrag van Lissabon geen wonder is. Het is niet perfect - maar niets, afgezien van de Vendée, mijnheer De Villiers - is perfect, zeker niet als je 27 landen met verschillende regeringen en een uiteenlopende geschiedenis bijeenbrengt. U moet het idee van een ideaal verdrag gewoon opgeven - u weet maar al te goed dat zoiets niet kan bestaan. Europeanen zijn pragmatici, verstandige mensen die liever een onvolmaakt verdrag hebben waarmee ze dingen kunnen verbeteren dan een volmaakt verdrag dat er nooit komt, eenvoudigweg omdat er over zo'n ongrijpbaar idee nooit overeenstemming kan bestaan.
Dat is waar het in Europa over gaat: elke dag voortgang boeken, omdat we een einde wilden maken aan oorlog en omdat we een ruimte voor democratie wilden creëren. Ik geloof, mijnheer De Villiers, dat u zich op een andere vijand moet richten. De vijand waartegen u nu vecht is een product van uw verbeelding. Het is in de context van de huidige crisis toch duidelijk dat de mensen in Europa goed begrijpen dat samenwerking een teken van kracht is - niet van zwakte. Zelfs iemand die zo sterk en getalenteerd is als u staat machteloos als u de crisis alleen te lijf zou moeten. Het is dan beter een compromis te sluiten met de rest van Europa dan in uw eigen hoekje te gaan zitten in de wetenschap dat u eigenlijk gelijk heeft.
Mijn antwoord is ook op u van toepassing, mijnheer De Villiers, als het gaat om "vrijheid”. En dat is het antwoord van een vrij man, ook in het Franse politieke debat. Ik denk dat stoppen met kwetteren nu het belangrijkste is. Ik geloof dat we goede compromissen kunnen sluiten met oprechte mensen die hun ideeën goed doordenken. Het probleem met het Europese politieke debat is nu juist dat er zo weinig ideeën zijn. Dat geldt voor ons allemaal, voor alle politieke stromingen. Het is alsof de gedachte dat je met iets nieuw zou kunnen komen ons verlamde. Als Europa op bepaalde momenten vooruitgang heeft geboekt, dan was het omdat mannen en vrouwen op die momenten bereid waren nieuw terrein te ontginnen. De zelfkritiek waar u toe oproept is iets waartoe we allemaal verplicht zijn. We hebben in Europa heel lang gehandeld alsof we onbeweeglijke objecten waren. We volgden de oprichters, maar niet hun ideeën - we baanden ons geen nieuwe paden en we verzuimden nieuwe ideeën te ontwikkelen. Ik geloof oprecht dat we nu wat meer vindingrijkheid moeten tonen, omdat het grootste gevaar er uiteindelijk in bestaat dat we vandaag helemaal niets doen - en dus niet dat we iets stoutmoedigs doen omdat we met een geheel nieuwe situatie worden geconfronteerd.
Mijnheer Kozlík, transparantie is van cruciaal belang. Wat de kredietbeoordelingbureaus betreft: ik geloof dat de opstelling van deze bureaus wel het meest schandalige aspect van deze crisis is. Ze gaven producten op zondag een triple-A, en de maandag daarop was die waardering gezakt tot triple-B. We kunnen niet toelaten dat kredietbeoordelingbureaus - de meeste daarvan zijn Amerikaans - hun monopolie behouden. Kredietbeoordelingbureaus, hun onafhankelijkheid met betrekking tot bepaalde groepen en het instellen van een Europees kredietbeoordelingbureau zullen de kernpunten vormen bij de eerste top over regelgeving in de toekomst. Wat mededinging betreft: ik zal u - en iedereen die het over mededinging heeft gehad - vertellen dat ik geloof in mededinging. Ik heb echter genoeg van mensen die van mededinging een doel maken, terwijl het natuurlijk een middel is om een bepaald doel te bereiken. Mededinging is een middel om groei te verwezenlijken; het is geen doel op zich. Ik zal al het mogelijke ondernemen om die opvatting terug te brengen in het nieuwe Europese beleid.
Ik geloof in vrijheid, ik geloof in vrijhandel en ik vind dat we protectionisme moeten verwerpen. Mededinging moet een middel voor het verwezenlijken van groei zijn. Van mededinging een doel op zich maken is een vergissing. Dat vond ik vóór de crisis, en dat denk ik nog steeds.
Mijnheer García-Margallo, u had het bij het rechte einde toen u zei dat we een nieuw Bretton Woods nodig hadden, en wel omdat - zoals de heer Daul en de heer Schultz zojuist hebben aangegeven - het geen zin heeft een internationale top te organiseren als we dan niet meer gaan doen dan wat pleistertjes op de wonden plakken. Als we het systeem maar voor de helft veranderen, heeft het geen zin.
U heeft het over boekhoudkundige normen gehad - maar kijk eens goed naar onze banken. Om te beginnen is het zo dat de dictatuur van de Amerikaanse boekhoudnormen niet langer aanvaard kan worden. Ten tweede is de hoeveelheid geld die een bank kan uitlenen afhankelijk van de eigen fondsen en het eigen vermogen van die bank. Als wij dat vermogen berekenen op basis van de marktwaarde - en dan heb je het over een markt die zo gedestabiliseerd is dat hij niet langer bestaat -, dan maken we de banken armer, waardoor ze nog minder goed in staat zullen zijn hun functie waar te nemen. Het idee om de boekhoudnormen te herzien, zoals de voorzitter van de Commissie heeft voorgesteld, kon op onze steun rekenen - er was haast bij. Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement graag bedanken voor het feit dat het zo snel gereageerd heeft. Iedereen in de Raad heeft die snelle reactie - het ging hier immers om een medebeslissingsprocedure - ten zeerste op prijs gesteld.
Mijnheer Rasmussen, was deze crisis te vermijden geweest? Voor we daarover iets kunnen zeggen, moeten we het eerst eens worden over de oorzaak van de crisis. Wat is er gebeurd? De Verenigde Staten, onze vriend en bondgenoot, hebben de afgelopen dertig jaar op te grote voet geleefd. De Federal Reserve Bank heeft een beleid gevolgd dat onder andere inhield dat de rente zeer laag werd gehouden, waardoor iedereen die maar wilde geld kon lenen. De afgelopen jaar hebben we de enorme schulden van 's werelds sterkste mogendheid meegezeuld, en nu zal de hele wereld moeten helpen die schulden te vereffenen.
De Amerikanen moeten dus hun verantwoordelijkheid nemen en samen met ons de gevolgen aanvaarden. Ik zie echter niet hoe wij, alleen, de Amerikanen hadden kunnen overreden de zojuist genoemde strategie te staken. Ik moet daaraan toevoegen dat een aantal van onze banken niet langer doet wat banken behoren te doen: banken moeten particulieren en ondernemingen leningen verschaffen, om burgers te helpen met de groei van hun gezinnen en bedrijven te helpen met de groei van hun projecten, en daarmee, na het verstrijken van een bepaalde periode, geld te verdienen. Onze banken hebben zich echter verder ontwikkeld in wat men wel de trading rooms noemt. Ze zichzelf jarenlang wijsgemaakt dat het gemakkelijker is geld te verdienen met speculatie dan met investeringen.
Ik moet daarbij wel opmerken dat de onderlinge risicoverzekering ertoe heeft geleid dat de banken elkaar overeind hebben gehouden. Er zijn in Europa 8 000 banken, waarvan er 44 internationaal opereren. Als wij hadden toegestaan dat één bank failliet ging - zoals men dat in de VS heeft gedaan met Lehman Brothers - dan zou het hele systeem zijn ingestort. Ik weet niet hoe we de crisis hadden kunnen vermijden, mijnheer Rasmussen, maar ik geloof wel dat die crisis, als wij niet hadden gereageerd op de wijze waarop we dat gedaan hebben, ons eronder zou hebben gekregen. Dat geloof ik oprecht.
U zegt dat we nog voor Kerstmis voorstellen moeten formuleren, maar we hebben die voorstellen voor het midden van november al nodig. Ik ben inderdaad van plan om samen met voorzitter Barroso initiatieven te nemen om te verzekeren dat wij, Europeanen, naar deze top kunnen afreizen om daar met één stem te spreken. En we zullen daarbij nóg iets proberen te verwezenlijken, mijnheer Rasmussen. We moeten overeenstemming bereiken over de grootste gemene deler - en dus niet de kleinste. Bij het zoeken naar een consensus loop je immers altijd het risico dat je je ambities op een wat lager plan moet zetten. Dat risico bestaat. Ik hoop daarom dat we ambitieus zullen blijven, niet al te veel water bij de wijn hoeven te doen en toch in staat zullen blijven met één stem te spreken.
Ik zal niet terugkomen op hedgefondsen. Ik heb al gezegd dat die gereguleerd moeten worden. Geen enkele financiële instelling, hetzij openbaar, hetzij particulier, mag buiten de regelgeving vallen.
Mevrouw Neyts-Uyttebroeck, u heeft gevraagd of de besprekingen met Rusland zullen worden voortgezet, ongeacht de ontwikkelingen. Natuurlijk niet - maar probeert u zich onze positie eens voor te stellen. Rusland heeft zijn tanks 40 kilometer buiten Tbilisi halt laten houden, en dat is precies waar wij in Europa om hadden verzocht. Rusland heeft zijn troepen teruggetrokken over de grenzen van vóór de crisis van 8 augustus. Rusland heeft waarnemers - Europese waarnemers nog wel - toegelaten, en Rusland zal ook - toegegeven: niet van ganser harte - naar Genève gaan. Als we, gelet op dit alles, de Top EU-Rusland nu opeens zouden schorsen, wie zal er dan wijs kunnen worden uit het Europese beleid? Niemand.
Ik moet op dit punt verduidelijken dat we in overleg met voorzitter Barroso voorzichtigheid hebben betracht en de top niet hebben geschorst, maar uitgesteld. Wat is het verschil? Als we hadden besloten de top te schorsen, zouden we die pas weer kunnen houden via een unaniem besluit van de Europese Raad, en dat zou volgens mij politiek gezien een slechte indruk maken. Het besluit om de top uit te stellen, stelt ons in staat weer verder te gaan zonder onverdiende pluimen uit te delen. Ik geloof daarom dat deze strategie getuigt van koelbloedigheid, van kalmte en van weldoordachtheid. Ik geloof niet dat we een andere keuze hadden, en ik ben er nog steeds van overtuigd dat Rusland een partner is waarmee we kunnen praten, en tegenover wie we eerlijk kunnen zijn. We kunnen de Russen alleen tot bepaalde acties bewegen als we met ze blijven spreken. Als we daarentegen niet met ze praten, zal Rusland het gevoel krijgen dat het omsingeld wordt, en dan zullen onze ideeën minder weerklank vinden. Ik daarvan overtuigd, maar het is natuurlijk heel wel mogelijk dat toekomstige gebeurtenissen zullen aantonen dat ik vergis. Het is voor ons dus een kwestie van onze verantwoordelijkheden aanvaarden.
Mijnheer Wojciechowski, het is niet aan de fungerend voorzitter van de Raad om te beslissen wie Polen moet vertegenwoordigen. Polen had in de Europese Raad twee zetels, en het was aan Polen om te beslissen wie deze zetels zouden moeten bezetten. Stelt u zich eens een Europa voor waarin de voorzitter van de Europese Raad het recht heeft om te zeggen: "jij mag er niet in en jij wel”. Wat voor soort Europa zouden we dan hebben? Polen heeft een president - die u kennelijk niet steunt - en een premier. Zij moeten zich als staatslieden en Europeanen opstellen en beslissen wie Polen moet vertegenwoordigen. We zijn er uiteindelijk toch uitgekomen. Begin december zal ik de gelegenheid krijgen Polen te bezoeken, en dan zal ik de Poolse president het volgende zeggen: "U moet uw belofte nakomen. U heeft beloofd het Verdrag van Lissabon te ondertekenen, een Verdrag dat door uw parlement is geratificeerd. Nu is het tijd úw belofte gestand te doen.” We hebben het nu gewoon over de geloofwaardigheid van een staatsman en politicus.
(Applaus)
Ik ben voldoende overtuigd van het gewicht dat Polen in Europa vertegenwoordigt, en ik zeg dit dus zonder dat iemand zich beledigd hoeft te voelen.
Mijnheer Martin, we hebben behoefte aan een onverschrokken Europese democratie. Ik ben op de hoogte van uw campagne, uw campagne tegen corruptie en vóór een goed functionerende democratie. U heeft volledig gelijk, maar ik kan u verzekeren dat we samen met voorzitter Barroso hebben laten zien dat we onverschrokken kunnen zijn. Er waren hier ook mensen in dit Parlement die vonden dat ik op reis ging zonder mandaat. Als ik iedere keer op een mandaat moest wachten voor ik op reis kon, zou ik niet vaak ergens komen.
Mevrouw Sudre, ik dank ook u voor uw verslag. Europa bestaat nu inderdaad, en het voortzetten van de status-quo is geen optie. Ik denk dat we het daarover allemaal wel eens kunnen worden. Het ergste zou wel zijn als we na het voorbij razen van de storm zouden doorgaan alsof er niets is gebeurd. Dat zou het einde van het Europese ideaal inhouden. We hebben het recht niet om deze gelegenheid voorbij te laten gaan.
Sommige mensen reageren verbaasd: waarom organiseren we deze top op zo'n korte termijn? Dat zal ik u vertellen. We doen dat omdat we tegen onszelf zeiden: als we nu te lang wachten - en zeker als we wachten totdat er een nieuwe Amerikaanse president is gekozen -, dan kan de situatie wel eens blijven verslechteren, en dan hebben we geen antwoord. In het andere geval, als de situatie zou verbeteren, zou iedereen alles tegen de nu komende lente alweer vergeten zijn, en dan zou alles gewoon hetzelfde blijven. We moesten daarom in november al een top organiseren - wellicht de eerste van een reeks -, zonder rekening te houden met Amerikaanse agenda.
Dames en heren, ik geloof dat ik iedereen die het woord heeft gevoerd een reactie heb gegeven. Ik ben ook gebonden aan de agenda van het voorzitterschap en door het feit dat we nu een persconferentie gaan geven met de voorzitter van de Commissie en de Voorzitter van het Europees Parlement. Als ik niet op ieders vragen een antwoord heb gegeven, dan wil ik me bij de desbetreffende sprekers verontschuldigen. Als ik geen antwoord heb gegeven, dan is dat niet omdat ik dat niet wilde, maar eenvoudigweg omdat ik mij heb te houden aan mijn agenda voor vandaag. Ik heb mijn best proberen te doen, en ik zal in december, als u daar prijs op stelt, nogmaals in het Parlement verschijnen om dan wat uitgebreider antwoord te geven op de vragen van alle sprekers.
De Voorzitter
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het mag duidelijk zijn uit zowel de interventies als dit applaus dat u kunt rekenen op de steun van het Europees Parlement.
José Manuel Barroso
voorzitter van de Commissie. - (EN) Ik wil even heel kort antwoord geven op de vraag die mij door de heer Rasmussen is gesteld. Ik moet ook vragen of u mij wilt excuseren, omdat ik op de persconferentie moet zijn. De Commissie zal worden vertegenwoordigd door commissaris Almunia.
Zoals ik eerder heb opgemerkt, zal geen enkel aspect van de financiële markten in onze evaluatie ontbreken. Ik wil u hartelijk bedanken voor de bijdrage die u persoonlijk, en vele leden van het Europees Parlement, in uw verslag hebt gedaan. Wij zullen naar al deze opties kijken. Zoals president Sarkozy zojuist heeft gezegd: wij willen een leidende rol spelen bij deze wereldwijde inspanning. Wij geloven dat wij enkele van deze voorstellen voor Kerstmis ten uitvoer kunnen brengen, zoals u hebt gevraagd, maar sommige ervan liggen technisch erg gevoelig. Wij zullen een besluit nemen en zullen over al deze kwesties het internationale debat stimuleren, maar ik geloof dat het ook belangrijk is dat wij voorstellen hebben die technisch deugen. U zult ongetwijfeld gemerkt hebben dat wij alles waarover met de Raad Ecofin overeenstemming is bereikt - de financiële routekaart - voor u beschikbaar hebben gemaakt. Het klopt niet als er wordt gezegd dat er onder deze Commissie geen wetgeving is gekomen op het gebied van de financiële diensten. Sinds het aantreden van deze Commissie zijn er op dit gebied 32 wetgevingsmaatregelen goedgekeurd via een medebeslissings- of comitologieprocedure; 19 van deze maatregelen zijn via een medebeslissingsprocedure tot stand gekomen. Er zullen er in de komende weken en maanden nog enkele volgen, om te beginnen met het voorstel over kredietbeoordelingsbureaus begin volgende maand.
Laat ik u een voorbeeld geven over die ratingbureaus. Laten we hier heel duidelijk over zijn. Ik heb persoonlijk verschillende keren met verschillende regeringen gesproken over de noodzaak om de ratingbureaus te reguleren. Het antwoord was een beslist "nee”. Zo is het gegaan. Daarom vraag ik u, de mensen die de Commissie bekritiseren: misschien kunt u een beetje van uw invloed bij uw eigen regering aanwenden of bij de partijen die in uw regering zitten. Dat zou heel nuttig zijn omdat toen wij hier enkele maanden geleden over discussieerden - en commissaris McCreevy was op dit gebied vóór regulering van de ratingbureaus - het meest ambitieuze voorstel waarover enkele regeringen nadachten in feite een gedragscode was.
U zegt misschien dat dit allemaal prima is en de Commissie het recht heeft om dit te doen. Dat is waar, maar op het gebied van de financiële diensten zijn de zaken, zoals u weet, niet hetzelfde als op vele andere gebieden. Toen we ons in een crisis bevonden - en het hoogtepunt van de crisis was in september van dit jaar (maar sinds augustus van afgelopen jaar hebben we deze routekaart) - werd ons, in feite, door velen in onze regeringen ten zeerste aangeraden geen voorstellen naar voren te brengen die tot een grotere gealarmeerdheid of een soort paniekreflex zouden kunnen leiden. Dit is een zaak waarin de Commissie volgens mij voorzichtig moet zijn. In de zeer gevoelige kwesties inzake de financiële markten moeten we voorkomen dat we met loze aankondigingen grote gevolgen veroorzaken. Wij kunnen niet zomaar dingen verkondigen. Het is in deze zaak heel belangrijk om de coördinatie tussen Parlement, Commissie en Raad te handhaven. Ik zou zeggen dat wij in de Europese Commissie per definitie vóór een Europese dimensie zijn bij regelgeving en toezicht. Ik zal er geen doekjes om winden. Als de Commissie niet vaak voorstellen uitvoert die u terecht naar voren hebt gebracht, dan was dat niet altijd omdat wij zaten te slapen of omdat er een ideologische kloof was. Dan was het omdat uit een analyse van de situatie bleek dat de mogelijkheid om ze te verwezenlijken nul of ongeveer nul was. Dit is iets wat ik u in alle eerlijkheid wil zeggen. Wij zullen de tijd hebben om naar alle oorzaken en alle fasen van dit proces te kijken, maar ik denk dat het belangrijk is dat u dit weet bij het debat.
Eerlijk gezegd, twee weken geleden zeiden een aantal van onze regeringen nog steeds dat we geen Europees antwoord nodig hebben. Misschien hebt u gezien dat ik een artikel in de Europese pers heb gepubliceerd waarin ik heb gepleit voor een Europees antwoord en enkele van onze regeringen zeiden: "Nee, wij kunnen het wel op nationaal niveau oplossen. Wij hebben geen Europese dimensie nodig.” Laten we daarom proberen collectief te handelen. Laten we kritisch naar onszelf kijken, zoals we allemaal moeten doen, maar laten we proberen een simplistisch antwoord op een zeer ingewikkelde kwestie te vermijden. Wij zijn er klaar voor om constructief met het Europees Parlement en de Raad samen te werken om goede oplossingen te vinden voor Europa en zo mogelijk voor de rest van de wereld.
(Applaus)
Gilles Savary
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik betreur het dat de heer Pöttering mij het woord niet heeft gegeven toen ik daarom vroeg, want waar ik hem om verzocht was niets meer dan het recht op weerwoord, en ik zou daarvan graag gebruik hebben gemaakt toen de fungerend voorzitter van de Raad nog hier was.
Ik ben verontwaardigd over de wijze waarop de Franse socialisten hier als het ware buiten de wet worden geplaatst. Ik heb nooit - ik herhaal: nooit - meegemaakt dat een fungerend voorzitter van de Raad het nut van enige politieke partij in twijfel trok. En ik heb ook nog nooit meegemaakt dat een president van de Franse Republiek zijn landgenoten in een internationaal forum belachelijk maakt. Ik vind dat beledigend en ik had graag dat de Franse regering haar formele excuses aanbood.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Robert Atkins
(EN) Mevrouw de Voorzitter, even een punt van orde. We hebben opnieuw een voorbeeld van de belachelijk slechte wijze waarop de zaken van deze Kamer worden geleid. Het wordt onderhand tijd dat het voorzitterschap zich realiseert dat wanneer er stemmingen worden gehouden ze op de aangekondigde tijd dienen te worden gehouden en dat niemand belangrijker is dan de uitoefening van onze democratische rechten tijdens de stemmingen. Ik wil u vragen om bij het voorzitterschap ter sprake te brengen hoe onze zaken worden geleid, zodat ze verbeterd kunnen worden en wij op tijd stemmen en toespraken tot de juiste lengte beperkt blijven.
(Applaus)
De Voorzitter
Mijnheer Atkins, als u het goed vindt, gaan we nu verder met het debat.
Dames en heren, ik zou u willen verzoeken u strikt aan uw spreektijd te houden. Wees niet verbaasd als ik u onderbreek.
Linda McAvan
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het is jammer dat de fungerend voorzitter van de Raad vertrokken is want ik had een boodschap voor hem, maar ik hoop dat de heer Jouyet haar zal aannemen.
Wat hij vanochtend over klimaatverandering heeft gezegd is buitengewoon belangrijk en hij herinnerde de heer Nassauer er terecht aan dat het nu niet de tijd is om onze ambities op het gebied van klimaatverandering te laten varen en de voorstellen die voor ons liggen af te zwakken.
(Applaus)
Er is een enorme lobby geweest in dit Parlement en de Raad. Deze begon lang voordat de financiële crisis deze zomer uitbrak: hij begon verleden jaar al. De inkt was nog niet droog of men probeerde de Verklaring van Berlijn al af te zwakken.
President Sarkozy vroeg om het engagement van het Parlement. Hij krijgt meer dan het engagement: hij krijgt ons in een medebeslissingsprocedure. Ik weet niet waarom we zelfs maar discussiëren over het belang van medebeslissing: er komt geen klimaatpakket zonder dat dit Parlement mede beslist.
Wij willen voor Kerstmis een overeenkomst. De socialistische fractie kan u die beloven. Van de andere kant ben ik niet zo zeker, misschien dat de heer Sarkozy het zijn mensen eens wil vragen. De socialistische fractie wil vóór Kerstmis een overeenkomst, maar niet zó maar een overeenkomst. Wij willen een geloofwaardige overeenkomst; we willen er een waarin milieu, banen en concurrentievermogen met elkaar in evenwicht zijn.
Wij willen er echter niet een die de laagste gemene deler is. President Sarkozy heeft ons er zojuist aan herinnerd wat er gebeurt als je voor de laagste gemene deler gaat. We weten dat de individuele landen problemen hebben - en daarover kunnen we praten - maar we moeten een pakket hebben dat geloofwaardig is voor de internationale onderhandelingen, geen pakket dat is gebaseerd op compensaties in andere landen, omdat dat niet geloofwaardig is, en geen pakket dat de regeling over het emissiehandelssysteem ontmantelt en de koolstofprijs tenietdoet. Fungerend voorzitter, ik hoop dat u deze boodschap aan de heer Sarkozy overbrengt.
De heer Nassauer heeft gesproken over de kosten van het klimaatveranderingspakket. Tegenwoordig gooien we miljarden en miljarden aan tegen de financiële crisis waarvoor onze banken zich gesteld zien. Uiteraard zijn er kosten verbonden aan het pakket dat de Commissie heeft uitgewerkt, maar ik wil niet over een paar jaar naar onze burgers teruggaan en zeggen dat er miljarden meer gevonden moeten worden omdat we niet in staat zijn geweest om hier en nu iets aan de klimaatverandering te doen. Erger dan het geld dat ermee gemoeid is, is dat er levens over de hele planeet zullen worden verwoest. Er is politieke moed nodig van alle kanten van dit Huis; laten we opschieten en de overeenkomst met de Raad sluiten en wel voor Kerstmis, op tijd voor de internationale onderhandelingen.
(Applaus)
Margarita Starkevičiūt
(LT) Ik wil slechts één opmerking maken. De voorzitter van de Commissie heeft gezegd dat de reactie van de Europese Unie op de crisis ontoereikend was. In werkelijkheid was het een sterke reactie. De lidstaten hebben gereageerd, maar de reactie van de Europese instellingen was traag. Dat werd vandaag in deze zaal nog eens perfect geïllustreerd - toen mijnheer Sarkozy vertrok, vertrokken ook alle journalisten. Niemand interesseert zich voor ons. Dit komt vooral door ons onvermogen om onze manier van werken te hervormen. Bij de Europese Commissie en in het Europees Parlement zitten tal van uitstekende mensen, maar het bureaucratische systeem smoort elk initiatief in de kiem. We waren wel in staat om op de tsunami in Azië te reageren, maar morgen debatteren we over een begroting die is opgesteld zonder rekening te houden met het feit dat we in Europa met een economische tsunami te maken hebben. We kunnen best iets doen, door andere prioriteiten vast te stellen in onze begroting. We kunnen ook in onze parlementaire commissies prioriteiten bepalen die ons zouden helpen om de crisis te overleven en aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. De Europese Commissie moet worden hervormd. Ik zou willen benadrukken dat de strategische taken van de Commissie van haar technische moeten worden losgekoppeld. Hierdoor zou zij efficiënter functioneren.
John Bowis
(EN) Mevrouw de Voorzitter, tegen de fungerend voorzitter, die nu afwezig is, zou ik willen zeggen: u hebt welluidend gesproken over de uitdaging waarvoor onze economische toekomst staat, die terecht bovenaan onze agenda staat, maar u hebt op de top en vandaag opnieuw niet minder terecht en welluidend duidelijk gemaakt dat het uw bedoeling is om het tijdschema en de doelen voor het aanpakken van de klimaatverandering te handhaven. Uw woorden raken de kern en zijn juist. Het klimaatpakket is, zei u, zo belangrijk dat we het niet eenvoudigweg kunnen loslaten met de financiële crisis als excuus.
Het was zeer belangrijk dat kanselier Merkel, ondanks de reële zorgen die haar land en andere landen hebben, duidelijk heeft gemaakt dat Duitsland ervoor gepleit heeft de klimaatdoelstellingen uit te voeren en vóór de top van december oplossingen te vinden. Als dat de uitdaging is die u ons geeft, dan geloof ik dat het Parlement effectief en op tijd zal reageren.
Maar de focus ligt nu, moet ik zeggen, bij de Raad. Om dit te bereiken zullen we een geruststelling nodig hebben voor de landen met echte problemen, zoals de problemen die Polen bijvoorbeeld heeft met kolen. We zullen duidelijk moeten zijn over de lichtere criteria die zoals we weten zullen worden gehanteerd voor een beperkte lijst industrieën en sectoren die geconfronteerd worden met reële weglekproblemen. Wij moeten er ook heel duidelijk over zijn dat onze steun voor biobrandstoffen in de vervoerssector afhankelijk is van de ontwikkeling van brandstoffen uit duurzame bronnen. Zonder dat zouden we onherstelbare schade aan onze omgeving kunnen aanrichten en aan de leefomgeving van mensen en de in het wild levende dieren en planten.
We hebben onszelf voor een enorme uitdaging gesteld, maar we kunnen het ons niet permitteren om deze te verliezen. Een milieuramp zou onze huidige economische problemen tot iets onbeduidends doen verbleken.
Zoals president Sarkozy gezegd heeft, moet het beleid op de twee terreinen samengaan. Maar wij moeten er ook voor zorgen - en de president moet ervoor zorgen - dat het Parlement niet met lege handen komt te staan door het onvermogen van de Raad om zijn goede voorbeeld te volgen.
Bernard Poignant
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik ben de eerste Franse socialist die zich in dit debat mengt. Ik betreur het dat de fungerend voorzitter van de Europese Raad, die grappen meende te moeten maken over een van de belangrijkste politieke partijen in zijn prachtige land, niet meer hier aanwezig is. Hij mag grappen maken zoveel hij wil, maar hij is dan wel verplicht te blijven om naar de reacties te luisteren. Dat is waar ik mij over beklaag. Ik meen verder dat het een slechte zaak is als de fungerend voorzitter van de Europese Raad probeert verdeeldheid te zaaien in een van de belangrijkste politieke fracties in dit Parlement. De heer Schultz heeft hem van repliek gediend. Als de president grapjes meent te moeten maken over het Franse socialisme, laat hem dan eens goed kijken over wie hij het heeft. Hij vergeet dat het Franse socialisme Europa François Mitterand heeft gegeven, Jacques Delors ...
(Applaus)
... en in zijn verlangen om zichzelf in Europa geloofwaardigheid te verlenen vergeet hij dat hij zelfs twee socialisten heeft geleend: Bernard Kouchner en Jean-Pierre Jouyet.
Lena Ek
(SV) Mevrouw de Voorzitter, twee dingen zijn belangrijk. Ten eerste: de financiële crisis. Het is belangrijk dat we vanuit Europa met één stem spreken. De vorige keer dat we samen met de VS een crisis aanpakten, was toen we het terrorisme moesten bespreken. Wij importeerden heel wat regels die nu erg vreemd lijken voor de Europese manier van denken over privacy. In de huidige crisis moeten we een Europese benadering hebben en daarom hebben wij gemeenschappelijke regels en normen nodig voor zaken als transparantie, solidariteit en welke financiële instrumenten op de Europese markt moeten worden toegepast. Het Stabiliteitspact zou daarvoor een uitstekend instrument zijn.
Ten tweede: het klimaatpakket. We hebben in de twee hoofdcommissies over het klimaatpakket gestemd en met grote meerderheid een lijn vastgesteld die het Commissievoorstel steunt. We zullen niet op onze schreden terugkeren, noch wat de doelstellingen noch wat de planning betreft. Als het voorzitterschap het beklemtonen van zowel de doelstellingen als de planning serieus neemt, wachten we op het bericht over wanneer wij voor concrete gesprekken rond de tafel kunnen gaan zitten. Wat het Parlement betreft: wij zullen gebruik maken van ons medebeslissingsrecht en de medebeslissingsprocedure binnen het interinstitutioneel evenwicht.
(Applaus)
Alexander Radwan
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ook ik had er de voorkeur aan gegeven de heer Sarkozy en de heer Barroso rechtstreeks aan te spreken. Ik wilde namelijk vooral het woord richten tot de voorzitter van de Commissie, aangezien we de afgelopen jaren vergeefs hebben aangeklopt bij enkele commissarissen.
De burgers verwachten dat Europa zich met belangrijke zaken bezighoudt en niet met details. De heer Schulz, die zojuist de zaal heeft verlaten, heeft alle conservatieven over één kam geschoren. De mensen zitten niet te wachten op betutteling ten aanzien van minder belangrijke zaken. Ze willen echter wel dat de middenstand en de burgers minder regulerende beperkingen worden opgelegd, en dat de EU bij belangrijke kwesties handelend optreedt. Ik wil benadrukken dat het Europees Parlement de Commissie al in 2003 heeft verzocht een voorstel over ratingbureaus in te dienen. Het is verbazingwekkend dat ook de Commissie inmiddels van het woord hedgefonds heeft gehoord, hoewel dat niet voor alle commissarissen geldt. De voorzitter van de Commissie houdt zich momenteel met dit onderwerp bezig.
De heer Schulz heeft het zich bepaald niet moeilijk gemaakt toen hij verklaarde dat de schuld volledig bij de conservatieven ligt. Het was in feite de Raad die jarenlang verhinderde dat er vooruitgang werd geboekt op het gebied van het toezicht. Het waren de Duitse ministers van Financiën Eichel en Steinbrück. Ik wil het Parlement in herinnering brengen dat de persoon die er in het verleden herhaaldelijk voor heeft gezorgd dat kwesties op Europees niveau vertraging opliepen, de heer Koch-Weser was, die nu een goede functie heeft bij Deutsche Bank. Ik wil de socialisten vragen hun voorzitter hiervan in kennis te stellen.
Wij verwachten dat Europa in de toekomst bij de regulering van de financiële markten zijn grondbeginselen en prioriteiten naar voren brengt. De focus moet dus liggen op duurzaamheid, en dat is meer dan het nemen van maximale risico's om een zo hoog mogelijk rendement te behalen. Verder moet het zich op de grondbeginselen oriënteren, dat zou een kleine of middelgrote onderneming ook doen. Dit zijn aangelegenheden die we in internationaal verband aan de orde moeten stellen. Het organiseren van internationale conferenties is daarbij niet voldoende. Europa moet eensgezind zijn, zodat het in staat is op internationaal niveau te waarborgen dat iets dergelijks niet meer kan gebeuren.
Pervenche Berès
(FR) Mevrouw de Voorzitter, als ik de conclusies van de Raad doorlees, valt één ding me op. Er wordt over salarissen gepraat, en terecht: dat is een belangrijk onderwerp, en we moeten daar samen een oplossing voor vinden. Dat is onze verantwoordelijkheid. Maar dan zijn er ook nog de belastingparadijzen, en ik heb de indruk - maar ik kan me vergissen - dat de tekst daarover zwijgt. Ook tussen de regels valt er over dit onderwerp niets te lezen.
De fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd dat we ambitieus moeten zijn en niet moeten aansturen op de laagste gemene deler. Ik zou hem graag willen verzoeken hetzelfde te doen met belastingparadijzen. En ik wil voorzitter Barroso, als hij tenminste werkelijk een oplossing wil vinden voor deze vraagstukken, graag vragen of het geen goed idee zou zijn om zijn taskforce voor het omgaan met deze crisis uit te breiden, door ook commissaris Kovács in het team op te nemen.
Tot slot wil ik de Commissie vragen om de lidstaten aan te moedigen hun nationale actieplannen te herzien. Wat heeft het voor zin als we het economisch beleid coördineren op basis van nationale programma's die niet eens rekening houden met de voorspelling dat ons een recessie te wachten staat? Daar zullen we immers een antwoord op moeten formuleren. Als de Commissie economische governance serieus neemt, moet ze de lidstaten oproepen hun plannen te herformuleren en daarbij rekening te houden met de reële economische situatie waarmee ze geconfronteerd zullen worden.
Nu heeft iedereen eindelijk het zijne bijgedragen, en als gevolg daarvan zien we nu een zekere mate van Europese samenwerking, maar die gaat niet ver genoeg. We hebben nu een historische gelegenheid om de lidstaten de instrumenten te verschaffen waarmee ze het functioneren van hun economisch beleid en hun economische en industriële strategieën kunnen beïnvloeden. Laten we die kans dus met beide handen aangrijpen. U dient namens de Commissie het initiatief te nemen en de lidstaten een kader te verschaffen voor de wijze waarop ze de naasting van hun banken kunnen aanwenden om deze banken te transformeren in instrumenten voor het garanderen van de lange termijninvesteringen die we ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Jacek Saryusz-Wolski
(FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Jouyet, de Europese Raad heeft een deel van zijn conclusies aan energiezekerheid gewijd, maar dat is kennelijk niemand opgevallen - in de debatten hebben we er gaan aandacht aan besteed. En dat terwijl dit onderwerp nu belangrijker is dan ooit. Ik sluit me aan bij de conclusies van de Raad, maar uiteindelijk zijn het de details die doorslaggevend zijn. En die concrete details ontbreken. Ik wil er graag twee bespreken.
Om te beginnen een van de kernpunten: de betrekkingen tussen de EU en de producenten- en doorvoerlanden. Het idee om een intensievere energiediplomatie te bedrijven is volkomen gerechtvaardigd, maar wat ontbreekt is de wil, bij de lidstaten, om overeenstemming te bereiken over de boodschap die we aan derde landen overbrengen. Ook de samenhang tussen de verschillende nationale strategieën met betrekking tot het gemeenschappelijk belang van de Unie is gebrekkig. Het komt erop neer dat we geen gemeenschappelijk buitenlands beleid hebben, en geen gemeenschappelijk beleid op het gebied van energiezekerheid. We zijn er nog lang niet in geslaagd een laagste gemene deler - de coördinatie van onze posities ten aanzien van de producenten- en doorvoerlanden - te formuleren en te implementeren. In plaats van met één stem te spreken, voeren we een beleid van "ieder voor zich”. Dat blijkt ook uit het feit dat er een reeks bilaterale overeenkomsten zijn afgesloten, die onze onderhandelingspositie ondermijnen en ons imago - een gemeenschappelijk front naar buiten toe - schade toebrengen.
Het tweede probleem is dat er geen Europese projecten zijn. Er wordt niet gerept over olie- en gaspijpprojecten, en die zijn toch van cruciaal belang voor het verzekeren van onze energievoorziening. Zelfs het lot van Nabucco lijkt nu onzeker te zijn, terwijl dat project toch een topprioriteit wordt genoemd.
We moeten lering trekken uit de crisis in Georgië en de consequenties daarvan voor de energiezekerheid. En dat kunnen we doen door een doeltreffend systeem op te zetten voor de bescherming van de bestaande infrastructuur in de doorvoerlanden in tijden van oorlog en politieke instabiliteit.
Tot slot verwijs ik naar de kernwoorden van de Raad: verantwoordelijkheid en solidariteit. Nu is het aan ons om meer actie te ondernemen. Anders lopen we het risico dat het Europese externe beleid alleen op papier blijkt te bestaan.
Dariusz Rosati
(PL) Mevrouw de Voorzitter, ik zou in het kader van dit debat over de conclusies van de Europese Raad twee kwesties onder de aandacht willen brengen.
Mijn eerste opmerking betreft de financiële crisis die zonder twijfel duidelijk heeft gemaakt dat het systeem van regulerend toezicht op de banken ingrijpend moet worden herzien. Deze wijzigingen zouden in de eerste plaats gericht moeten zijn op een betere risicobeoordeling van de activa en het aanpassen van de voorzorgsmaatregelen aan de nieuwe financiële instrumenten. Er is echter ook behoefte aan veranderingen die een einde kunnen maken aan het procyclische karakter van beslissingen over hypotheken, die stijgen en dalen naargelang van de prijs van onroerende goederen. Het is juist dit mechanisme dat aanleiding heeft gegeven tot de vorming van speculatieve zeepbellen.
De tweede kwestie die ik zou willen aanstippen, houdt verband met het klimaatpakket. Ik ben bijzonder ingenomen met het besluit van de Raad om te proberen een compromis te bereiken over het systeem voor de verkoop van vergunningen voor de emissie van CO2. Bepaalde lidstaten zijn voor maar liefst 90 procent van hun energieproductie aangewezen op steenkool. Indien deze landen al vanaf 2013 verplicht zouden worden om voor 100 procent vergunningen aan te kopen, zal dit rampzalige gevolgen hebben voor hun economieën. Een beetje gezond verstand volstaat om in te zien dat er overgangsperiodes moeten worden ingevoerd. Dat is ook met het oog op de eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling noodzakelijk.
Avril Doyle
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de leiders van Europa hebben zich in maart 2007 onder het Duitse voorzitterschap en nog eens in maart 2008 onder het Sloveense voorzitterschap ertoe verplicht om de uitstoot van broeikasgassen in 2020 met minstens 20 procent terug te hebben gebracht, een ambitie die op zich al beperkt is. Laten we ons geen illusies maken: om in Kopenhagen een internationaal klimaatakkoord voor de periode na 2012 erdoor te krijgen, zullen we een duidelijk en ondubbelzinnig statement moeten maken via onze wetgeving.
Door de huidige internationale financiële liquiditeitscrisis en de economische situatie zijn velen ervoor teruggeschrokken om CO2-doelen voor de lange termijn te stellen of om de industrie ertoe te verplichten de noodzakelijke vermindering van broeikasgassen te verwezenlijken en zo de economie van Europa vooruit te stuwen in de richting van de koolstofarme, duurzame economie die we zo ontzettend hard nodig hebben. Ook ik ben van mening dat die duurzame economie een derde industriële revolutie zal ontketenen, waarbij de voortrekkersrol van Europa op het hele gebied van de nieuwe technologie ons opwindende voordelen kan opleveren.
Maar de EU-doelen voor de periode na 2012 moeten niet in het licht van de huidige economische crisis worden gezien. Ik geloof dat onze regeringen in staat zullen zijn om die op kortere termijn op te lossen en we moeten nu daden stellen, zodat toekomstige generaties niet de dupe worden - ook economisch gezien - van een uitstel van het klimaat- en energiepakket. Wij kunnen in de toekomst niet de hogere prijs betalen voor ons onvermogen om nu te handelen, anders zal de geschiedenis hard over ons oordelen, of, zoals president Sarkozy heeft gezegd, anders zullen wij een historische kans missen.
Het Europees Parlement heeft mij, als een van de rapporteurs over het klimaatpakket, een sterk mandaat gegeven om de onderhandelingen met de Raad in de trialoog te leiden en ik neem deze verantwoordelijkheid serieus. We moeten de doelen en het tijdschema handhaven en, zoals de heer Sarkozy heeft gezegd, grote ambities met enkele compromissen zullen aan de orde van de dag zijn. Ik zie uit naar een zeer nauwe samenwerking met zowel de Commissie als de Raad onder het Franse voorzitterschap. Ik geloof dat we samen kunnen en zullen komen tot een doelmatige en werkzame overeenkomst over het klimaat- en energiepakket vóór december van dit jaar ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ieke van den Burg
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het is interessant om te zien dat toezicht op de financiële markten in de Raad prioriteit heeft gekregen. Ik waardeer het dat er een groep op hoog niveau onder leiding van Jacques de Larosière is opgericht, iets waarvoor we in dit Parlement al verschillende jaren hebben gepleit.
Ik wil graag één ding duidelijk maken: coördinatie alleen is niet voldoende. We hebben echt institutionele oplossingen nodig. Vrijwillige samenwerking van nationale toezichthouders op basis van het 'pas toe of leg uit'-principe, zoals in de voorstellen voor de Solvabiliteit II-richtlijn en de richtlijn voor kapitaalvereisten, is niet voldoende. Het Financial Stability Forum, dat nauwelijks verantwoording schuldig is en waarin zich alleen vertegenwoordigers van de grotere landen bevinden, die hun nationale belangen verdedigen, is evenmin voldoende. Dit laat niet duidelijk de stem van Europa horen. We hebben één gemeenschappelijke constructie nodig in de trant van het Europese systeem van centrale banken dat een zeer goede functie vervult doordat het intern als arbiter optreedt en op internationaal niveau een krachtige stem kan laten horen.
Paul Rübig
(DE) Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de Raad gelukwensen met het akkoord over de derde weg voor het energiepakket. Het is een verstandige oplossing, waarmee de onteigening van de energiebedrijven wordt voorkomen, maar waarmee toch consequente concurrentie wordt gewaarborgd.
Het tweede dat ik wil zeggen, is dat het onderwerp CO2 in deze periode van financiële crisis natuurlijk erg belangrijk is, aangezien we juist door de veiling weer het gevaar lopen dat we voorbijgaan aan de reële economie en dat er een nieuw speculatief financieel instrument wordt gecreëerd. Als gevolg daarvan zal de energie-intensieve industrie uit Europa worden verdreven. Ik wil u daarom vragen nogmaals serieus te overwegen of het niet zinvoller is CO2-certificaten met de heldere doelstelling van een vermindering van de uitstoot met 20 procent gratis toe te wijzen in plaats van het geld weg te halen bij de bedrijven die dit nodig hebben voor onderzoek en innovatie, zodat ze de vermindering van 20 procent kunnen realiseren.
Ook moeten we de investeringen stimuleren, vooral met het oog op de kleine en middelgrote ondernemingen. Daarom wil ik oproepen tot een substantiële uitbreiding van de trans-Europese netwerken, vooral op het gebied van energie, en tot het ontwikkelen van strategieën voor doeltreffendere beleidsmaatregelen inzake energie-efficiëntie, omdat dat ontzettend belangrijk is voor onze ambachtelijke bedrijven en voor de werkgelegenheid en de nettolonen in Europa.
Ten slotte wil ik commissaris Kovács verzoeken na te denken over de vraag, hoe we door middel van het fiscale beleid, en dan vooral door middel van nieuwe en kortere afschrijvingsmogelijkheden en toepasselijke belastingvrije bedragen, de economie weer vlot kunnen trekken. Het is zeer goed mogelijk dat de Europese economie als gevolg van dit nieuwe fiscale beleid en door stimulerende maatregelen weer op gang wordt geholpen.
Giles Chichester
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het zou niet vergezocht zijn om de crisis op de financiële markten met een orkaan te vergelijken: als de wind eenmaal is gaan liggen, lijkt het of alles kalm is, maar het duurt jaren voor de aangerichte verwoestingen zijn opgeruimd. Dat zal ook het geval zijn met de economische en sociale gevolgen van de beroering die we hebben meegemaakt.
We moeten een goed evenwicht zien te vinden tussen continuïteit en aanpassing met het oog op de veranderde omstandigheden. Op het gebied van het energiebeleid betekent dit dat we moeten vasthouden aan de strategische doelen van energiezekerheid, duurzaamheid en concurrentievermogen, terwijl we moeten overwegen of we de tactiek, de middelen, moeten veranderen. Energie is van essentieel belang voor onze manier van leven en onze levensstandaard. Het is een industrie van de lange termijn, waarbij het bouwen van nieuwe capaciteit vijf, tien of vijftien jaar duurt en deze industrie kan natuurlijk op de korte termijn geen oplossing bieden voor de problemen waarmee we op de korte termijn worden geconfronteerd. Op dezelfde manier is de aanpak van de klimaatverandering een zaak voor de lange termijn en een wondermiddel of een eenvoudige oplossing bestaat niet.
Wat de tactiek betreft, zijn er mensen die bedenkingen hebben met betrekking tot het niveau en de timing van de doelen binnen het klimaat- en energiepakket. Sommigen maakten zich al lang voor de financiële crisis zorgen over het CO2-weglekeffect of het naar het buitenland verdwijnen van Europese banen. Misschien moeten we nog eens goed naar de details hiervan kijken, of misschien zelfs naar het hele principe.
Wat ik op dit moment echter het belangrijkst vind, is dat we ervoor moeten waken in de valkuil van overregulering te lopen. Overregulering kan namelijk iets in de hand werken dat nog veel ernstiger is: een herhaling van de inzinking van de jaren dertig. Ik weet dat een goede regelgeving belangrijk is voor het functioneren van de financiële markten en voor de transparantie, maar we moeten niet de kip met de gouden eieren slachten.
Ryszard Czarnecki
(PL) Dankzij de inspanningen van de president en de premier van mijn land, Polen, heeft het gezond verstand gezegevierd tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Brussel en is er een juist signaal afgegeven over het klimaatpakket. Dankzij de afspraken die tijdens deze ontmoeting zijn gemaakt en waarvoor we de Europese leiders dank verschuldigd zijn, komt er een einde aan het gevaar van onnodig strikte milieubeperkingen die vooral de nieuwe lidstaten zouden treffen. Toch is de dreiging nog niet helemaal geweken.
Tijdens deze topontmoeting stond ook de financiële crisis op de agenda. Merkwaardig genoeg was enkele dagen eerder in beperktere kring ook al een top gehouden met vertegenwoordigers van de grootste lidstaten van de Unie. Deze besloten bijeenkomst deed me terugdenken aan het politbureau van de communistische partij in de voormalige Sovjet-Unie. Het is niet correct dat de machtigste EU-lidstaten hun oplossingen aan de andere landen proberen op te leggen. Voorts is de toepassing van dubbele normen voor velen een bron van ergernis. Ik doel in dit verband op het feit dat het blijkbaar wel aanvaardbaar is om de banken in bepaalde lidstaten te financieren, terwijl het onaanvaardbaar is om steun te verlenen aan de Poolse scheepswerven. Wat dit betreft gaat het er in de Europese Unie precies zo aan toe als in Animal Farm van George Orwell, waar alle dieren gelijk zijn, maar sommige toch iets gelijker dan andere.
Zuzana Roithová
- (CS) Ik beschouw de discussie over de mate en het tempo van de verbetering van milieunormen, sociale en andere normen en de herziening van de Europese regulering als essentieel voor de oplossing van de recessie waar de Europese economie nu mee te kampen heeft. De heer Schulz heeft hier spottend de voornemens genoemd van de Commissie en de Raad, maar ook het Parlement, om de overregulering in de EU tegen te gaan. Tegelijkertijd is het juist de negatieve toegevoegde waarde die het concurrentievermogen van de EU op mondiaal niveau ondermijnt. De auto-, glas- en textielindustrie, de elektronische industrie en andere industrieën hebben geen behoefte aan financiële injecties, maar aan een redelijke mate van regulering. De financiële crisis is niet het gevolg van een gebrek aan regulering, maar van het falen van controlemechanismen. Dat is waardoor investeringen niet kunnen worden beschermd en de werkgelegenheid in gevaar wordt gebracht. Hetzelfde geldt ook voor regulering op mondiaal niveau. De crisis en de wereldwijde economische recessie zijn een goede gelegenheid om grondige regulering voor wereldwijde markten te ontwikkelen, en niet alleen Europese regulering, zodat er een duurzame, ecologisch en sociaal verantwoorde ontwikkeling kan worden bereikt. Dat is de omgeving die we voor Europeanen ook op mondiaal niveau moeten scheppen. Verder ben ik verheugd over de instemming van de Raad met het energiepakket.
Stavros Lambrinidis
(EL) Mevrouw de Voorzitter, wij hebben een nieuwe economische en sociale overeenkomst, een new deal, nodig. Als de EU daarin niet slaagt, zullen door de hebzucht van de markten de onproductieve investeringen, die een hypotheek leggen op de toekomst van de EU en op de toekomst van haar werknemers en burgers, blijven voortduren.
Wat betekent een new deal? Dit betekent een nieuw systeem voor het economisch bestuur, een nieuwe rol voor de Europese Centrale Bank, nieuwe opvattingen over de verzorgingsstaat. Deze laatste mag geen aanhangsel van de vrije markt zijn maar moet de kern vormen van de economische ontwikkeling. Er is behoefte aan nieuwe Europese financieringsinstrumenten, aan een fonds voor groene ontwikkeling, aan een serieus mondialiseringsfonds en natuurlijk aan een omvangrijkere Europese begroting en een nieuw sociaal 'Maastricht' voor werkgelegenheid en ontwikkeling.
Marios Matsakis
(EN) Mevrouw de Voorzitter, veel Europese burgers - met inbegrip van een aantal die ik vertegenwoordig - willen de heer Barroso en de heer Sarkozy graag vragen of zij het rechtvaardig vinden dat de kosten van deze financiële crisis worden gedragen door de gewone Europese burger in plaats van door de bankmanagers in de Verenigde Staten of Europa die miljoenen hebben verdiend aan hun nalatigheid - of in sommige gevallen zelfs aan hun misdadig gedrag - en die nu van hun miljoenen kunnen genieten doordat deze in belastingparadijzen zijn ondergebracht of op veilige spaarrekeningen staan. Ze willen de heer Barroso en de heer Sarkozy ook het volgende vragen: wanneer de Amerikaanse economie verkouden wordt of kanker heeft, is het dan eerlijk dat het de Europeanen zijn die de chemotherapie moeten ondergaan? Samenwerken met de Amerikanen, prima, maar afhankelijkheid, daar bedanken wij voor.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Jouyet, ik was in Tbilisi toen de fungerend voorzitter daarheen ging om over een vredesplan te onderhandelen. Ik wil hem uiteraard feliciteren met zijn snelle actie om deze oorlog te stoppen. Die oorlog was echter wel - voor een deel - het gevolg van tekortkomingen van onze zijde: we zijn veertien jaar te voorzichtig geweest. We hebben zonder iets te zeggen toegekeken terwijl de provocaties in de separatistische regio's escaleerden. Het is dus zo dat deze oorlog Europa heeft wakker geschud en ons aan onze verantwoordelijkheden heeft herinnerd. Maar het vuur in de Kaukasus smeult nog steeds - we moeten dus al het mogelijk ondernemen om bevroren conflicten voor eens en altijd op te lossen, en wel in het belang van de veiligheid in heel Europa.
Ik weet, mijnheer Jouyet, dat de landen van Europa verdeeld zijn over de vraag of Georgië al dan niet tot de NAVO moet toetreden. Ik zelf ben daar tegen. Ik doe u daarom een voorstel: ik vraag de Europese Unie om voor deze landen in de Kaukasus een neutrale status voor te stellen. Alleen zo'n status kan de spanningen met Rusland verminderen en de subregio beschermen tegen nieuwe conflicten. Neutraliteit zal de veiligheid van deze nieuwe democratieën garanderen, en zo dus onze eigen veiligheid verzekeren.
Mirosław Mariusz Piotrowski
(PL) Een van de belangrijkste thema's die tijdens deze topontmoeting aan de orde zijn gesteld, is de mondiale financiële crisis en het verband daarvan met het klimaatveranderingspakket. Het is een goede zaak dat de Raad besloten heeft zich over dit probleem te buigen. Ik vind het echter verontrustend dat de cruciale beslissingen hieromtrent al eerder waren genomen, tijdens een bijeenkomst met de vertegenwoordigers van slechts vier landen. Hun standpunt werd vervolgens in de zogenaamde Eurogroep bekrachtigd en pas daarna tijdens de Europese Raad ter sprake gebracht. Deze gang van zaken doet twijfel rijzen over het feit of de Europese Raad wel ernstig wordt genomen of uitsluitend wordt beschouwd als een forum dat zonder meer akkoord gaat met de beslissingen van een kleine groep leiders. Moeten wij hieruit afleiden dat er voortaan in feite een Europa met drie snelheden bestaat?
In het licht van de wereldwijde crisis is het ook noodzakelijk om eerdere beslissingen inzake de beperking van de CO2-uitstoot te herzien. Door de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de vroegere besluiten zou de recessie nog kunnen toenemen, vooral in de landen van Centraal- en Oost-Europa, waaronder Polen. Dit zou een negatieve invloed hebben op de hele Europese economie. Met het oog hierop zou een apart pakket moeten worden aangenomen voor landen waarvoor steenkool de belangrijkste energiebron is.
Jean-Pierre Jouyet
Mevrouw de Voorzitter, ik zal het kort houden, aangezien op een aantal vragen reeds antwoord is gegeven.
Ik wil mevrouw McAvan graag verzekeren dat we het volledig met haar eens zijn dat het een ambitieus pakket moet zijn. We hopen dat we - met de steun van het Parlement - al tegen Kerstmis overeenstemming zullen hebben bereikt, en ook wij geloven dat dit niet zomaar een akkoord mag zijn. Wij sluiten ons dus aan bij uw visie, en we hopen dat we een goed evenwicht kunnen bereiken tussen concurrentievermogen en duurzame ontwikkeling.
Het is inderdaad duidelijk, mevrouw Starkevičiūtė, dat de financiële crisis nu al verreikende gevolgen heeft gehad. We moeten echter niet - en dat is ook mijn boodschap aan andere sprekers - van onze koers afwijken. Dat is waarom we vasthouden aan het energie- en klimaatveranderingspakket. Wat de EU-begroting betreft: die zullen we morgen in het kader van uw eerste lezing bespreken. Ik meen dat het voorstel van de Commissie vooral gericht is op groei en duurzame ontwikkeling. Ik geloof dat we daaraan moeten vasthouden, maar we zullen het daar tijdens het morgen te houden debat nog over hebben.
Met betrekking tot de opmerkingen van de heer Bowis moet ik zeggen dat het duidelijk is dat we onze ambities met betrekking tot het energie- en klimaatveranderingspakket niet in de ijskast kunnen zetten met een verwijzing naar de financiële crisis. Daar is al eerder op gewezen. We moeten echter rekening houden met het evenwicht tussen de sectoren en het feit dat verschillende lidstaten uiteenlopende energiebronnen gebruiken.
Ik wil de heer Poignant en de heer Savary om te beginnen verzekeren dat ik erkentelijk ben voor de belangrijke bijdrage van de Franse socialisten - aan de discussie in het Europees Parlement en aan de socialistische fractie in datzelfde Parlement. Ik behoor tot degenen die goed beseffen hoeveel Europa te danken heeft aan Jacques Delors en François Mitterand. Ik geloof ook dat de Franse Socialistische Partij om misverstanden te vermijden wel iets luider de volgende boodschap zou kunnen uitdragen: "Europa is niet iets dat uitsluitend door rechts of links wordt nagestreefd - het is een Europees streven”. Dat is de les die ik van Jacques Delors geleerd heb en ik weet dat de heer Poignant en de heer Savary dit standpunt delen.
Wat de opmerking van mevrouw Ek betreft: uiteraard zijn we oprecht met betrekking tot onze doelstellingen en het daarmee samenhangende tijdsschema. We moeten ervoor zorgen dat het pakket berekend is op de internationale uitdagingen die Europa zal moeten aangaan.
Met betrekking tot de opmerkingen van de heer Radwan en een aantal anderen over de financiële crisis, verzeker ik u dat we uiteraard actie ondernemen om de burgers en de spaarders te beschermen. We zullen er verder voor proberen te zorgen dat degenen die binnen de verschillende instellingen verantwoordelijk zijn voor deze crisis aansprakelijk worden gesteld. Het beschikbaar gestelde geld moet worden gebruikt om burgers en spaarders te beschermen. Het is niet bedoeld als een gift voor degenen - zowel in de Verenigde Staten, als in Europa - die als eersten verantwoordelijk zijn voor de financiële crisis, eenvoudigweg omdat ze zich teveel met speculatie hebben bezig gehouden.
Mevrouw Berès heeft - zoals opgemerkt - terecht de nadruk gelegd op het bestrijden van belastingparadijzen binnen en buiten de EU. Dat vraagstuk is in de conclusies van de Europese Raad niet naar behoren aan de orde gekomen, maar - zoals de fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd - er zullen meer Europese Raden volgen, en "Europees” is het juiste woord. We hebben geen Europa met twee, drie of vier verschillende snelheden: dit zijn Europese ontmoetingen die we kunnen gebruiken om samen - nieuwe - internationale financiële regels op te stellen om zo de weg te banen voor een betere fundering van de economie op de lange termijn. Er is gezegd dat de denkgroep divers van aard moet zijn en ik sluit me daarbij aan.
De heer Saryusz-Wolski heeft volkomen gelijk als hij erop wijst dat we aan de conclusies van de Raad niet voldoende aandacht hebben geschonken, zeker als het gaat om energiezekerheid. Wat er tijdens de laatste Europese Raad met betrekking tot energiezekerheid is gedaan, is namelijk heel belangrijk. We moeten nu wel concrete uitvoering geven aan hetgeen we gezegd hebben over de betrekkingen met de producenten- en doorvoerlanden. We zijn heel duidelijk als het gaat om de boodschap die we aan derde landen moeten uitdragen, en we moeten daar in de context van de dialoog met Rusland rekening mee houden. We moeten deze conclusies verder implementeren door steun te geven aan projecten die gericht zijn op het diversifiëren van de aanvoerbronnen, zoals de projecten die zojuist genoemd zijn, inzonderheid Nabucco. Je kunt inderdaad zeggen dat er bij de laatste Europese Raad een bepaald type Europa van de energie is ontstaan.
Wat de opmerkingen van de heer Rosati betreft: we moeten, zoals we al hebben aangegeven, rekening houden met de specifieke karakteristieken van de energiesituatie in Polen, zeker als het gaat om kolen. Het is echter ook duidelijk dat Polen wel degelijk gehouden is om bij de voorbereidingen op de Top van Poznán mee te werken aan de verwezenlijking van de voor dit land geldende doelstellingen.
Tot slot wil ik graag kwijt dat ik het geheel eens ben met hetgeen mevrouw Doyle heeft gezegd. We moeten verantwoordelijkheid tonen. De financiële crisis mag er niet toe leiden dat we vergeten een antwoord te formuleren op de milieucrisis. We mogen de financiële crisis dus niet gebruiken om ons achter te verschuilen.
Wat de oproep van mevrouw Van den Burg betreft: we hebben inderdaad behoefte aan een betere institutionele coördinatie met betrekking tot het toezicht. We moeten onderscheid maken tussen toezicht en regulatie; als het om toezicht gaat, moeten we de coördinatie op institutioneel niveau verbeteren.
Net als de heer Rübig ben ook ik heel blij met het feit dat we overeenstemming hebben bereikt over een "derde weg”-energievoorstel. Dit is volgens mij een heel bevredigend compromis. Het is verder belangrijk om belastingvoordelen te verbinden aan energiebesparing. Ik ben het op dat punt geheel met de heer Rübig eens.
Op terug te komen op wat de heer Chichester heeft gezegd: het is waar dat we structurele oplossingen moeten vinden voor de financiële crisis - dat zal de uitdaging zijn voor de komende internationale topontmoetingen - én klimaatverandering. Het gaat er vooral om goede regels te bedenken; geen overdaad aan regels.
Wat de opmerkingen van de heer Czarnecki betreft: het is duidelijk dat we met betrekking tot bepaalde industriële problemen een analyse zullen moeten uitvoeren van de aanpassingsopties in een aantal landen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Polen en de marinewerven in dit land. We zijn ons van dit probleem terdege bewust.
Tot slot, met betrekking tot wat mevrouw Isler Béguin gezegd heeft: we weten dat het zoeken naar oplossingen voor de problemen in de Kaukasus een hele tijd in beslag zal nemen, en dat Europa hier preventieve actie zal moeten ondernemen. Ik ben het met mevrouw Isler Béguin eens dat we wat meer vooruit zullen moeten denken als het gaat om de status van deze regio's en die van Ruslands buurlanden.
Joaquín Almunia
Mevrouw de Voorzitter, ik wil in vijf minuten graag vier punten behandelen. Om te beginnen dit: Europa heeft nu eindelijk met één stem gesproken. We waren daar bij aanvang nog niet toe in staat, maar we zijn er in de vergaderingen van de Eurogroep en de Europese Raad wel in geslaagd één geluid te laten horen. Daar moeten we mee doorgaan. Dat is volgens mij de boodschap waarbij iedereen zich wil aansluiten. Een vereend Europa dat begint met het coördineren van steunpakketten en dan verder gaat met het coördineren van de banksystemen. Het is absoluut noodzakelijk dat we die systemen op Europees niveau coördineren, omdat er anders in bepaalde landen problemen zullen ontstaan. Een vereend Europa dat zich inzet voor een mondiale governance van het monetaire en financiële systeem. We hebben dat in de Raad vele malen horen zeggen. Voor sommige lidstaten is het een nieuwe boodschap. En het mag niet zo zijn dat die volgende week alweer vergeten is.
Tweede punt: ik ben het er volledig mee eens - en nu verwijs ik naar iets dat de voorzitter van de Commissie en de fungerend voorzitter van de Raad al hebben gezegd - dat Europa de eerstvolgende jaren op het wereldtoneel een leidersrol zal moeten vervullen op het gebied van regulering. Alleen op die manier kunnen we er in deze fase voor zorgen dat het financiële systeem op Europees niveau beter wordt gereguleerd. Ik ben het eens met al degenen die erop aandringen dat het toezicht op Europees niveau moet worden geïnstitutionaliseerd; coördinatie is niet genoeg.
Ten derde sluit ik me aan bij al degenen die het hebben gehad over de noodzaak om de nationale hervormingsprogramma's en de strategie van Lissabon aan te passen aan de uitdagen van de reële economie, vandaag én morgen. Daar wordt aan gewerkt, en de Commissie zal de resultaten van die inspanningen in december aan het Parlement en de Raad voorleggen. Bij deze nieuwe dimensie, deze aanpassing van de strategie van Lissabon, moeten we rekening houden met de structuur van ons bedrijfsleven, en dan met name de kleine en middelgrote ondernemingen. Deze ondernemingen zijn immers de belangrijkste slachtoffers van het krediettekort dat door deze crisis in het banksysteem is gegenereerd.
Tot slot de begroting. Uiteraard moeten we onze begroting en de nationale begrotingen op een zodanige wijze gebruiken dat we in de toekomst geen problemen ondervinden op het gebied van duurzaamheid. We kunnen daarvoor gebruik maken van de manoeuvreerruimte die het fiscaal en begrotingsbeleid ons biedt, maar dan wel binnen het kader van het in 2005 herziene Stabiliteits- en groeipact. Er is veel ruimte voor flexibiliteit, maar het is ook zaak - en dit Parlement vormt samen met de Raad de begrotingsautoriteit - om nu het werk aan de Europese begroting te beginnen. En ook daarover zal nog een stevig debat moeten worden gevoerd.
(Applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Er zijn zes ontwerpresoluties ingediend, overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
De stemming vindt morgen, woensdag 22 oktober 2008 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Roberta Alma Anastase  
schriftelijk. - (RO) De besluiten die zijn genomen door de Europese Raad van 15-16 oktober 2008 zijn van strategisch belang voor de toekomst van Europa. In de eerste plaats verwelkom ik de discussie over het Verdrag van Lissabon. De Europese Unie dient de institutionele hervormingen waarin het Verdrag voorziet te implementeren om een effectieve, samenhangende en meer transparante wijze van functioneren ten opzichte van de burger te waarborgen. Het is daarom een prioriteit dat het ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon doorgaat en zo spoedig mogelijk wordt afgesloten in alle 27 lidstaten.
In de tweede plaats zou ik als rapporteur voor de regionale samenwerking in het Zwarte Zeegebied en als lid van de Commissie buitenlandse zaken het belang willen onderstrepen van de aspecten van buitenlands beleid. Ik wijs er nogmaals op dat het dringend noodzakelijk is een gemeenschappelijk Europees energiebeleid ter bevordering van de energieveiligheid en de Europese eenheid te ontwikkelen, alsook de energievoorziening te diversifiëren door middel van sterke steun voor strategische projecten als de Nabucco-pijpleiding.
Niet in de laatste plaats verwelkom ik het besluit om de relatie van de EU met haar oosterburen, in dit geval de Republiek Moldavië, te versterken door het aangaan van een nieuwe vergaande samenwerkingsovereenkomst. Voorts dient de EU sterk betrokken te blijven bij Georgië en actief te blijven helpen zoeken naar oplossingen voor alle conflicten in de Zwarte Zeeregio.
Jean-Pierre Audy  
Ik wil om te beginnen het Franse voorzitterschap van de Europese Unie zoals dat wordt waargenomen door de heer Sarkozy, president van de Franse Republiek, feliciteren met de tijdens dit mandaat getoonde energie, passie en visie. Of het nu gaat om de oorlog in de Kaukasus - die voorkomen is -, of de actie die het heeft ondernomen om een antwoord te formuleren op de financiële en economische crisis, dit voorzitterschap heeft aangetoond dat we een sterke en vereende Europese Unie en een stabiel voorzitterschap nodig hebben om op te komen voor onze waarden in een wereld die snel verandert en steeds gecompliceerder is geworden. Wat de financiële crisis betreft en het gegeven dat de economie moet blijven functioneren: ik ben voorstander van het idee om de lidstaten hun financiële vermogens in te laten zetten en daarmee te interveniëren teneinde het vertrouwen te herstellen. De lidstaten moeten dan middelen gebruiken die in de particuliere sfeer niet op de balans worden vermeld, ofwel garanties. In die context wil ik graag dat we eens gaan onderzoeken of het mogelijk is een mondiaal openbaar instrument in het leven te roepen voor het beoordelen van staten. Dat instrument zou dan bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) moeten worden ondergebracht. Het zou onafhankelijk moeten zijn en het gezag - de governance - ervan zou door iedereen moeten worden aanvaard. Een dergelijk openbaar bureau voor het beoordelen van staten zou heel nuttig kunnen zijn als we willen garanderen dat de wereldeconomie en de wereldwijde financiën naar behoren functioneren en er dus ook vooruitgang in maatschappelijke zin wordt geboekt.
Katerina Batzeli  
Het akkoord dat tijdens de Europese Raad van 15 en 16 oktober jongstleden werd bereikt, is een goed begin maar volstaat niet.
Er moet een nieuw evenwicht tot stand worden gebracht in de Europese Monetaire Unie en dit evenwicht moet worden gecombineerd met economisch en sociaal beleid. Er is behoefte aan een gemeenschappelijk beleid, aan een nieuw institutioneel en economisch bestuur, opdat de economie in de eurozone daadwerkelijk haar evenwicht kan hervinden.
Er moet opnieuw worden nagedacht over de oprichting van een gemeenschappelijk Europees fonds dat effectief kan voortbouwen op de rechtstreekse maatregelen die werden genomen voor de aanpak van de bankencrisis. Ook moet worden verduidelijkt dat op lange termijn de belastingbetalers niet de dupe mogen worden en de lasten moeten dragen. De tot nu toe gevolgde filosofie van zelfregulering van de crisis op nationaal niveau brengt het gevaar met zich mee dat de economische en sociale beleidsvormen worden genationaliseerd en in de Europese economie een groot aantal verschillende snelheden ontstaat. Een dergelijk gefragmenteerd institutioneel profiel van de EU dient te worden vermeden.
Europa heeft een unieke, historische kans om haar nieuw economisch en sociaal ontwikkelingsmodel te promoten, waarop zij is beginnen aan te dringen met haar beleid inzake klimaatverandering, energiezekerheid, sociale stabiliteit en duurzame economie. Als de economische crisis haar cyclus doorlopen heeft, moet de EU op politiek en institutioneel vlak sterker dan ooit uit de strijd tevoorschijn komen. Dan moet zij socialer zijn en een voortrekkersrol vervullen in het beleid voor de aanpak van de klimaatverandering.
Titus Corlăţean  
schriftelijk. - (RO) Ik verwelkom graag de conclusies van de Europese Raad van 15-16 oktober 2008 inzake de noodzaak om het Europese beleid voor oostelijk nabuurschap van de Europese Unie opnieuw te definiëren, in het bijzonder met betrekking tot de Republiek Moldavië. De Europese Unie dient daadwerkelijk de Zwarte Zeeregio en uiteraard de Republiek Moldavië op te nemen in haar lijst van politieke prioriteiten.
We moeten een helder mandaat definiëren voor de onderhandelingen over een nieuwe vergaande samenwerkingsovereenkomst met dit land, maar onder de duidelijke voorwaarde dat er zichtbare vooruitgang wordt geboekt en dat de communistische regering in Chisinau de democratische standaarden, de normen van een Europese rechtsstaat, de onafhankelijkheid van justitie en het recht op vrije meningsuiting van de pers nauwgezet eerbiedigt. Beëindiging van het misbruik en de antidemocratische excessen van de communistische machtshebbers, wijziging van de wetgeving in die zin dat de bepalingen die burgers met een dubbele of meervoudige nationaliteit de toegang belemmeren tot openbare functies en ambten worden afgeschaft, en aanpassing van het Kieswetboek conform de Europese standaarden van de lidstaten van de Europese Unie en de aanbevelingen van de Raad van Europa zijn eerste voorwaarden voor het sluiten van dit akkoord.
Roemenië was en blijft de voornaamste voorstander van een toekomstige Europese integratie van de Republiek Moldavië en verwacht dat de Moldavische autoriteiten concrete stappen doen in deze richting.
Daniel Dăianu  
Een nieuw Bretton Woods moet goed worden voorbereid.
Een groeiend aantal vooraanstaande politici is voorstander van het organiseren van een wereldconferentie om de structurele zwakke plekken van de internationale financiële wereld aan te pakken en de internationale architectuur op dit gebied op te knappen. Voor een dergelijke historische opdracht is het vanzelfsprekend zeer wenselijk dat oude en nieuwe economische machten samenkomen. Een wereldconferentie (een nieuw Bretton Woods!) moet echter grondig worden voorbereid. In de eerste plaats moet worden voorzien in een analytische ondersteuning van de reconstructie van de internationale financiële wereld. Hoewel er een oorlog gaande was, hebben deskundigen onder leiding van Keynes en Dexter White geruime tijd gewerkt aan een uitvoerbare blauwdruk. We moeten ervoor zorgen dat we op het moment dat er beslissingen worden genomen over een dergelijke blauwdruk beschikken. Het door Jacques de Larosière geleide team zou op dit punt een grote bijdrage kunnen leveren. In de tweede plaats moeten de belangrijke economische machten het over de belangrijkste kwesties eens zijn. En dit is een beetje ingewikkelder. Ik hoop van harte dat de EU een leidende rol gaat spelen bij de gezamenlijke inspanningen om het internationale financiële systeem te vernieuwen en om de regelgevende en toezichthoudende kaders te onderzoeken zodat de financiële wereld de economie werkelijk ten dienste kan staan.
Proinsias De Rossa  
Indien we een coherent en effectief beleid willen ontwikkelen voor de aanpak van de mondiale ineenstorting van het financiële systeem, de klimaatverandering en de onderontwikkeling van een groot deel van de wereld, heeft Europa, met inbegrip van Ierland, het Verdrag van Lissabon nodig.
Economisch nationalisme kan geen oplossing bieden voor deze mondiale problemen. Ook is het geen oplossing als de financiële instellingen of transnationale ondernemingen de vrije hand krijgen, terwijl van de belastingbetaler verwacht wordt dat deze hen uit de problemen helpt wanneer de crisis toeslaat.
We hebben een systeem van mondiale governance nodig met een transnationale regulering van de financiële markten. Ook moeten er aan dergelijke instellingen op een dusdanige wijze belastingen kunnen worden opgelegd, dat wordt voorkomen dat ze landen tegen elkaar uitspelen.
Om die markten te stabiliseren, hebben we een systeem van belasting op de valutahandel nodig en dit zou ook een waardevolle bijdrage kunnen leveren bij het aanvullen van het financieringtekort voor de uitvoering van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG).
Een dergelijk heffingsstelsel wordt ook wel 'Tobin Tax' genoemd. James Tobin heeft dit als eerste voorgesteld na de instorting van het Bretton Woods-systeem. Het effect hiervan zou drieledig zijn: 1. Het helpt bij de stabilisering van de valutamarkten. 2. Het voorziet in een substantieel fonds dat kan helpen bij de uitvoering van de MDG. 3. Het zorgt voor het terugwinnen van een deel van de democratische ruimte die tot nu toe aan de financiële markten was afgestaan.
Elisa Ferreira  
schriftelijk. - (PT) De Europese eenheidsmunt is een beschermende factor gebleken, waardoor de EU erger bespaard is gebleven tijdens de huidige crisis; in dat opzicht is de euro zonder meer een Europees succes.
Als reactie op de ontregeling van en de crisis op de markten is er een heel scala aan nationale maatregelen getroffen die met elkaar strijdig zijn. Inderhaast is er nu een overeenkomst tot stand gekomen waar we weliswaar blij mee zijn, maar die ons de overweldigende passiviteit van de Commissie, op het moment dat er een minimum aan visie en vooruitzien nodig was, niet doet vergeten.
In dit Parlement zijn de afgelopen jaren - niet maanden - goed gefundeerde hervormingsvoorstellen besproken en goedgekeurd, vooral op het gebied van regulering van en toezicht op de markten. Op basis van deze geloofwaardigheid vragen we het voorzitterschap van de Raad en de Commissie dit Huis actief te betrekken bij het vinden van oplossingen voor hervormingen, die drie doelstellingen moeten hebben:
Ten eerste: in een geïntegreerd Europa kunnen systemische risico's niet langer op nationaal niveau gereguleerd worden. Het is belangrijk om op structureel niveau te interveniëren, met duidelijke en stabiele maatregelen, die het systeem versterken.
Ten tweede: in een geglobaliseerde wereld moet Europa een actieve rol spelen bij het tot stand brengen van een internationaal kader waarin de belangrijkste partners deelnemen.
Ten derde: op een moment dat er duidelijk sprake is van economische recessie, moet er op een gecoördineerde manier een pakket economische herstelmaatregelen worden geïmplementeerd, dat groei en werkgelegenheid waarborgt en bijdraagt aan het herstel van het vertrouwen bij gezinnen en bedrijven
Ilda Figueiredo  
schriftelijk. - (PT) Weer gaat het in dit debat niet over het onderwerp waar het fundamenteel over zou moeten gaan: breken met het bestaande beleid, dat de belangrijkste reden is van de crises waar we momenteel mee te maken hebben. Het was echter interessant om de verdedigers van het neoliberalisme gisteren te horen toegeven dat er iets moest veranderen, maar alleen in de zin van, in de woorden van president Sarkozy, 'een hervorming van het kapitalisme'. Daarom is een van hun prioriteiten de aanscherping van het immigratiebeleid, waarbij vooral de terugkeerrichtlijn in het oog springt, waarin de fundamentele mensenrechten niet gerespecteerd worden en illegale immigranten als misdadigers worden behandeld en niet als mensen die hun land vanwege de honger zijn ontvlucht, op zoek naar een betere toekomst voor zichzelf en hun gezin.
Het beleid dat zij voorstaan wordt in toenemende mate gekenmerkt door de steeds kleinere plaats die sociale kwesties daarin hebben. Ze hebben voor de financiële crisis gigantische bedragen en politieke wil weten te mobiliseren. Maar voor de sociale aspecten van de crisis, de dalende koopkracht, de armoede, de werkloosheid en onzekere en slecht betaalde banen, ontbreken de benodigde middelen en de politieke wil nog steeds. Overigens zullen de voorstellen die nu worden gedaan de sociale situatie en de ongelijk verdeelde rijkdom eerder verergeren.
Pedro Guerreiro  
schriftelijk. - (PT) De Europese Raad heeft de maatregelen bevestigd die eerder zijn aangenomen om het financiële kapitaal, de ruggengraat van het kapitalistische systeem, te redden en "voortgezette structurele hervormingen” door te voeren.
De zogenaamde 'hervorming van het kapitalisme' betekent gewoon meer kapitalisme - met al zijn ongezonde tegenstellingen -, meer uitbuiting van werknemers, meer liberalisering en privatisering van overheidsdiensten en een grotere overdracht van winst uit arbeid naar het kapitaal, een beleid dat in Portugal zo trouwhartig wordt uitgevoerd door de socialistische regering.
Maar nog steeds geen woord over:
de toenemende problemen van werknemers en bevolking, salarisverhogingen en sociale zekerheid, verlaging van de prijzen van consumptiegoederen en belangrijke diensten, of over de beheersing van de hypotheekkosten;
het bevorderen van productieve investeringen, van de arbeidsrechten, van overheidsdiensten of een sterke sector van overheidsbedrijven - zoals in het bankwezen - of over een rechtvaardige verdeling van de rijkdom;
het einde van het huidige monetair beleid van de EU en haar Stabiliteitspact, het einde van de 'belastingparadijzen' en de versterking en inzet van de structuurfondsen voor economische ontwikkeling en verbetering van de situatie van werknemers.
Met andere woorden: geen woord over een breuk met het kapitalistische beleid...
Gábor Harangozó  
schriftelijk. - (EN) Gezien de huidige uitzonderlijke marktomstandigheden hebben we behoefte aan concrete maatregelen om te waarborgen dat het Stabiliteitspact met voldoende flexibiliteit wordt uitgevoerd. Door de ongekende gebeurtenissen zijn de grenzen van het Europese financiële integratiesysteem zichtbaar geworden, toen dit met een crisis van deze omvang werd geconfronteerd. Bij de herziening van het Stabiliteitspact had niemand een dergelijke financiële beroering kunnen verwachten en de flexibiliteit die in het Stabiliteitspact is ingebouwd voor tijden van economische neergang lijkt in het licht van de recente gebeurtenissen onvoldoende te zijn. We moeten de begrotingsdiscipline handhaven, maar we moeten meer flexibiliteit mogelijk maken, opdat de nieuwe lidstaten zo snel mogelijk tot de eurozone kunnen toetreden. Met de huidige regels zou de financiële crisis nieuwe lidstaten ervan kunnen weerhouden om volgens plan tot de eurozone toe te treden. De economische rationaliteit die ten grondslag ligt aan de constructie van het Europees wisselkoersmechanisme moet opnieuw aan de huidige financiële omstandigheden worden aangepast om de voorwaarden voor een duurzame financiële markt te scheppen in landen die tot de eurozone toetreden. Versnelling van het proces door aan ieder land dat toetreedt individuele wegen naar het aannemen van de euro toe te staan, zou een oplossing kunnen zijn, omdat het door de financiële crisis heel duidelijk is geworden dat toetredende landen in de eurozone moeten worden verankerd.
Mieczysław Edmund Janowski  
schriftelijk. - (PL) De huidige crisis heeft niet alleen tot de ineenstorting van het financiële bestel geleid, maar houdt ook verband met energie en voedsel. Dit is het topje van een ijsberg waarvan het ontstaan deels toe te schrijven is aan de teloorgang van bepaalde fundamentele morele principes en deels aan de menselijke naïviteit. Speculatie en risicovolle investeringen zijn hiervan het bewijs.
Een perpetuum mobile is iets wat noch in de fysica, noch in de economie bestaat. Wat bezielde de individuen wier afkeurenswaardige praktijken tot de ineenstorting van het mondiale financiële systeem hebben geleid? We hebben ons om de tuin laten leiden door mensen die fortuinen hebben vergaard door anderen te bedriegen. En nu wordt van de belastingsbetalers verwacht dat zij de banksector er financieel weer bovenop helpen. Deze reddingsoperatie zal waarschijnlijk meer kosten dan de totale begroting van de Europese Unie. De financiële schok heeft in eerste instantie de Verenigde Staten getroffen, maar intussen zijn de gevolgen van de crisis wereldwijd voelbaar. Bepaalde landen, zoals IJsland, stonden zelfs aan de rand van de financiële afgrond. Er komt allicht een domino-effect op gang dat nieuwe verliezen zal veroorzaken. Zou deze rampzalige situatie toch iets positiefs kunnen opleveren? Misschien wel. Misschien zullen we tot het besef komen dat het geen zin heeft om op drijfzand te bouwen of om geloof te hechten aan valse beloften en zullen we inzien dat een sterke basis van vertrouwen en solidariteit onontbeerlijk is. Het komt er uiteraard niet op aan om de uitdrukking 'zo solide als de bank' zijn voormalige betekenis terug te geven. Wat hier op het spel staat, is onze toekomst en die van onze kinderen. De werking van de markteconomie of, met andere woorden, van het kapitalisme moet gebaseerd zijn op solide en duurzame beginselen. Eerlijkheid is daarvan een belangrijk voorbeeld.
Eija-Riitta Korhola  
schriftelijk. - (FI) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen zou ik de fungerend voorzitter van de Raad willen danken voor zijn mijns inziens juiste redenering: de milieubelangen moeten zowel in goede als in slechte tijden hoge prioriteit krijgen. Uw antwoorden aan de heren Wurtz, Cohn-Bendit en Schultz waren eveneens relevant.
Ik wil met name mijn bezorgdheid uitspreken over de toekomst van de emissiehandel. Wanneer u bedenkt wat er in de herfst in dit Huis is gebeurd, kan het standpunt van het Parlement niet als uitkomst van een democratisch proces worden beschouwd. Het kwam overhaast tot stand, en de commissies wisten niet waar zij over stemden. De ingediende amendementen waren als een soort bluf bedoeld, en wij werden gemanipuleerd en om de tuin geleid. Onze rapporteur en onze fractiecoördinator hebben iedereen bedrogen door zich niet aan het besluit te houden dat de fractie bij stemming had genomen. Zoiets is nooit eerder vertoond in het Parlement.
De Commissie is een van de schuldigen. Zij kwam te laat met een enorm wetgevingspakket en waarschuwde dat het niet mocht worden aangetast, om de internationale harmonie inzake de klimaatkwestie niet te verstoren. Het resultaat hiervan is een slechte regeling van de emissiehandel die, als zij in de praktijk wordt gebracht, de kosten opdrijft en Europese banen op de tocht zet. Elke veiling die unilateraal wordt toegepast, betekent slechts een extra fiscale last. Ik zie niet in wat het voordeel voor het milieu is als Europese producten, de schoonst geproduceerde ter wereld, in naam van de strijd tegen klimaatverandering met dergelijke lasten worden bezwaard.
Door een veiling wordt de vervuiling uit Europa naar andere streken verplaatst en krijgen we hier werkloosheid. Dit milieubeleid is ondeugdelijk en onverantwoord. We hebben een doeltreffender klimaatbeleid nodig.
De emissies moeten worden teruggebracht overeenkomstig de verplichtingen die we zijn aangegaan. Ons alternatief verdient een behoorlijke behandeling in het Parlement. Vele lidstaten zijn er voor, evenals de Vereniging van de Europese Confederaties van Industrieën en Werkgevers en de gehele Europese vakbeweging. Met een nieuwe lezing zou het democratisch tekort worden verholpen dat in dit Huis is ontstaan.
Marian-Jean Marinescu  
schriftelijk. - (RO) De crisis die is opgetreden tussen Rusland en Georgië, alsmede de financiële crisis hebben niet alleen theoretisch maar ook in de praktijk de noodzaak van hervorming van de Europese instellingen aangetoond. Europese eenheid, door één enkele stem tot uitdrukking gebracht, is de enige oplossing in dit soort situaties. De implementatie van het Verdrag van Lissabon is een noodzaak. De Raad van december moet in dit verband met een oplossing komen, ongeacht de mogelijke consequenties. Financiële, energie- en politieke zekerheid en de consolidatie van de basiswaarden van het Europees project kunnen alleen worden gewaarborgd door een nauw partnerschap met onze buurlanden.
Het initiatief voor een oostelijk partnerschap geeft het nabuurschapsbeleid een nieuw dimensie, doordat het reeds bestaande projecten in de Zwarte Zeeregio aanvult en intensiveert door het bevorderen van een geïnstitutionaliseerd kader dat bijdraagt aan de actualisering van de overeenkomsten voor een minder streng visumbeleid, het instellen van een vrijhandelszone en van strategische partnerschappen met onze oosterburen.
Er is een gevoel van 'vermoeidheid' waarneembaar ten aanzien van de uitbreiding van de Europese Unie, maar we kunnen het ons niet veroorloven om landen als Moldavië en Oekraïne lange tijd buiten de Unie te houden. Het Oostelijk Partnerschap dient een duidelijk signaal te bevatten, een draaiboek voor deze landen dat de mogelijkheid van toetreding tot de EU biedt, uiteraard als het vereiste niveau op elk gebied is behaald.
Esko Seppänen  
schriftelijk. - (FI) Op de EU-top werd gediscussieerd over de manier waarop de 'meltdown' van de kern van de Amerikaanse economie, dat wil zeggen het ineenstorten van de financiële economie van Wall Street, ook de Europese markten radioactief heeft besmet. Als gevolg daarvan betreedt de wereld een post-VS-tijdperk. De VS verloren hun autoriteit toen hun schip genaamd 'Kapitalisme' strandde op de ideologie van de hyperliberalen.
Hopelijk zal door de nieuwe armoede van Amerika en zijn bemoeilijkte toegang tot kredieten eerder een eind komen aan zijn militaire acties in de landen die het heeft bezet. Het optreden van de Verenigde Staten als bezettingsmacht in aanmerking genomen, werd er wel erg veel aandacht besteed aan de militaire operaties van Rusland in Zuid-Ossetië. We moeten tevreden zijn met het resultaat van de conferentie, omdat de extremistische landen in de EU en de Amerikaanse fundamentalisten geen steun hebben gekregen voor hun oproepen om Rusland te isoleren.
Csaba Sándor Tabajdi  
schriftelijk. - (HU) We kunnen niet toestaan dat Europa de prijs betaalt voor de financiële crisis en de speculaties die in Amerika zijn begonnen, en dat de kleine man de dupe wordt van de kortzichtigheid van de banken en de gulzigheid van de speculanten.
Het door de Raad aangenomen pakket werpt hopelijk een dam op tegen deze financiële tsunami. De belangrijkste gezamenlijke taak van de Europese Unie en de lidstaten is verder dat ze er alles aan doen om de reëel-economische en maatschappelijke gevolgen van de crisis te temperen, een langdurige recessie te voorkomen en investeringen te beschermen.
We moeten reserves opbouwen om onze burgers te kunnen beschermen. In het belang hiervan zijn de Europese landen gedwongen noodmaatregelen te nemen, begrotingsuitgaven te verlagen, tijdelijk hun plannen voor belastingverlaging op te schorten of zelfs de belastingen te verhogen. Dit gebeurt overal, van Frankrijk tot Groot-Brittannië, van Italië tot Letland. Dit kan echter alleen effectief worden uitgevoerd met nationale consensus; iedereen die hier tegenin gaat, zet de financiële stabiliteit van het land op het spel.
De fundamenten van de markteconomie moeten worden heroverwogen. Maatschappelijke controle op marktprocessen is onontbeerlijk: we hebben regelgeving nodig die de competitie niet lamlegt, maar onder toezicht stelt. Het Europees Parlement steunt het idee van een toezichtautoriteit voor de financiële en kapitaalmarkt, dat al eerder is voorgesteld door de Hongaarse minister-president Ferenc Gyurcsány.
Het mag niet zo zijn dat de schuldigen niet ter verantwoording worden geroepen. Het is geen straf als we hun miljoenensalarissen bevriezen. Strafrechtelijke procedures mogen niet uitblijven, met inbegrip van de confiscatie van het bezit en het blokkeren van banktegoeden van de personen die schuldig zijn aan het uitbreken van de internationale financiële crisis.
