
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op dinsdag 20 juni 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter. –
   Tien jaar na de zaak-Dutroux worstelt België opnieuw met een afgrijselijke tragedie. Twee meisjes, Stacy Lemmens en Nathalie Mahy, zijn vermoord. Hun namen zijn toegevoegd aan die van Julie en Mélissa, die van An en Eefje, en die van Leyla. Namens het Europees Parlement wil ik hun familie mijn medeleven betuigen.
Sommigen denken misschien dat het hier om een gaat, een op zichzelf staande gebeurtenis die alleen gevolgen heeft voor de slachtoffers, maar wanneer wordt een een kwestie die de hele maatschappij aangaat? Ik geloof dat dit een kwestie is die de hele maatschappij aangaat en dat we, of dergelijke tragedies zich nu in België of eender welk ander land afspelen, niet onverschillig mogen blijven als de onschuld zelf wordt vermoord.
We hebben de verplichting diep na te denken over hoe het kan dat dit soort gedrag in onze ontwikkelde, beschaafde samenlevingen nog steeds voorkomt. Dat is ook een van de taken van de politiek: het voorkomen, hulp bieden aan de familie van de slachtoffers en ervoor zorgen dat tragedies als deze niet worden vergeten en zich na verloop van tijd opnieuw voordoen.
Daarom denk ik niet dat gaan staan en stilstaan bij deze slachtoffers betekent dat we ons laten meeslepen door de aandacht van de publieke opinie voor deze kwestie. We hebben immers niet te maken met een op zichzelf staand feit, met een gebeurtenis die slechts een kort krantenbericht waard is; nee, dit is een echt probleem in onze maatschappij, dat veel te maken heeft met de zwarte diepten van de menselijke ziel.
Toen ik deze speech aan het voorbereiden was, hoorde ik ook het nieuws over een tragisch treinongeluk in Valencia waarbij waarschijnlijk veertig mensen zijn omgekomen en honderden gewond zijn geraakt.
Ik denk dat dit een goed moment is om een minuut stilte in acht te nemen ter nagedachtenis van al deze slachtoffers.
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda voor de vergadering die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van donderdag 29 juni 2006. De volgende wijziging is voorgesteld:
Ik heb een verzoek ontvangen van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken om overeenkomstig artikel 168 van het Reglement het verslag van Martine Roure over de bescherming van persoonsgegevens (politiële en justitiële samenwerking), dat ingeschreven was voor de stemming van dinsdag, terug te verwijzen naar de commissie.
Mevrouw Roure, wilt u het verzoek van de commissie toelichten? 
Martine Roure (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag dat mijn verslag over het voorstel voor een kaderbesluit over de bescherming van persoonsgegevens wordt terugverwezen naar de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken.
Ik herinner u eraan dat wij – tijdens de vorige plenaire vergadering – de Raad om een standpunt en een duidelijke toezegging hadden gevraagd met betrekking tot de amendementen die door het Europees Parlement waren voorgesteld. Wij hebben nog altijd geen antwoord van de Raad ontvangen.
Ik weet dat het Finse voorzitterschap van plan is serieus met ons aan dit onderwerp te gaan werken. Dat is de reden dat wij meer tijd nodig hebben en dat wij verzoeken om het verslag terug te verwijzen naar de commissie en om de stemming, die voor morgen gepland was, uit te stellen tot de vergadering van september. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik voel mij verplicht de gelegenheid van het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland te baat te nemen om de organisatoren en de Duitse regering te feliciteren met de onberispelijke veiligheidsmaatregelen, maar vooral ook met de gastvrijheid die zij de buitenlandse bezoekers bieden.
Naar aanleiding hiervan wil ik erop wijzen dat het Europees Parlement is beloond voor de inspanningen die het heeft ondernomen zowel met de resolutie over racisme in het voetbal als met de maatregelen ter bestrijding van gedwongen prostitutie tijdens de wereldkampioenschappen, een verschijnsel dat wij in de plenaire vergadering aan de kaak hadden gesteld.
Miljarden televisiekijkers in heel de wereld kunnen tijdens de uitzending van de voetbalwedstrijden naar onze boodschap kijken en luisteren. Dat is ongetwijfeld een uniek succes voor het Europees Parlement.
Ik heb Duitsland bezocht tijdens de wereldcup en heb gemerkt dat de Duitse autoriteiten in samenwerking met de FIFA rekening hebben gehouden met onze suggesties. De maatregelen hebben goede resultaten opgeleverd. Vele voetbalfans leven enthousiast en gespannen met hun voetbalteams mee en vieren allen tezamen de overwinning. Bij terugkeer in hun land zullen zij, na de pauze van de wereldcup, weer geconfronteerd worden met discriminatie, racisme en vreemdelingenhaat.
Laten wij daarom deze aangename pauze tot voorbeeld nemen. Deze toont aan dat Europa en heel de wereld de verschillen tussen de mensen kunnen aanvaarden, en daarvan kunnen genieten in een sfeer van gelijkheid, harmonie en wederzijds respect. 
Pál Schmitt (PPE-DE ).
   – Vijftig jaar geleden, in juni 1956, brak er oproer uit in de Poolse stad Poznan – de eerste opstand tegen de duistere dictatuur die Midden-Europa in haar greep hield. Als Hongaars afgevaardigde ben ik van mening dat het buitengewoon belangrijk is de helden van de democratische beweging in Poznan te gedenken, aangezien de Hongaarse revolutie in de herfst van 1956 deels voortkwam uit en geïnspireerd was op gevoelens van solidariteit ten aanzien van deze beweging.
Hoewel er pas enkele tientallen jaren later, in 1989, een einde kwam aan de communistische dictatuur in Oost-Europa, kan de heroïsche zelfopoffering van enkele duizenden Poolse en Hongaarse burgers beschouwd worden als de eerste stap op weg naar vrijheid. Deze voor burgerrechten strijdende democratische bewegingen hebben de wereld laten zien dat de vrijheidszin van het Poolse en Hongaarse volk niet onderdrukt kan worden, zelfs niet door sovjettanks en communistische collaborateurs.
Hier in Europa, in het Europees Parlement, werken we aan de opbouw van het Europa van de toekomst, maar als we in dat project willen slagen, moeten we ons nadrukkelijk rekenschap geven van onze geschiedenis. We mogen niet vergeten dat fundamentele waarden als democratie, vrijheid, onafhankelijkheid en mensenrechten vijftig jaar geleden al zo waardevol werden geacht dat duizenden mensen bereid waren daarvoor hun leven te geven. Alleen als we dit alles voor ogen blijven houden, zullen we datgene wat we samen bereikt hebben op de juiste waarde weten te schatten. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de Raad, de Commissie en het Comité van de Regio’s hebben overeenkomsten getekend met de Spaanse regering over het gebruik van de semi-officiële talen van Spanje binnen deze instellingen.
De weigering van het Bureau om voor het Europees Parlement een gelijkaardige overeenkomst te tekenen heeft geleid tot hartstochtelijke oproepen tot heroverweging van dit besluit. De president van de en de voorzitter van het Galicische parlement hebben in hun beider brieven opgeroepen tot een positief besluit.
Vandaag buigt het Bureau zich opnieuw over deze kwestie. Als communautaire instelling die de Europese burgers rechtstreeks vertegenwoordigt, mag het Parlement zijn deur niet sluiten voor een vorm van institutionele samenwerking die het in staat stelt de betrekkingen met de burgers te versterken en hun taalrechten een Europese dimensie te geven.
Verscheidenheid, een bron van wederzijdse openheid en rijkdom, is de ware zin van de Europese eenheid en een waar tegenwicht voor de homogeniserende krachten van de mondialisering. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de vorige week stond in de Turkse pers dat het Turks ministerie van Buitenlandse Zaken een onderzoek heeft ingesteld naar de rol van de burgermeester van Diyarbakir. Volgens de Turkse regering zou hij steun hebben gegeven aan de demonstranten tijdens de rellen die enige tijd geleden in deze stad hebben plaatsgevonden.
Tegelijkertijd hebben de Turkse autoriteiten 41 Koerdische passagiers verboden om uit Istanbul te vertrekken aangezien hun Irakees paspoort zowel in het Arabisch als het Koerdisch was gesteld.
Hoe kunnen wij met een land onderhandelen dat de meest elementaire democratische instellingen ontbeert en zich bovendien beledigend gedraagt tegenover het Europees Parlement. De Turkse minister van Buitenlandse Zaken, de heer Gül, heeft immers geweigerd om de komende week voor de Commissie buitenlandse zaken te verschijnen.
Laten wij de besluiten nemen die wij moeten nemen, om te vermijden dat wij over een aantal jaren voor verrassingen komen te staan. Misschien zullen wij dan hier niet meer zitten, maar wij moeten goed oppassen wat wij de jongeren nalaten.
Urszula Krupa (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de resolutie die tijdens de vorige plenaire vergadering is aangenomen en in de eerste plaats Polen en de radiozender zwartmaakt door ongegronde beschuldigingen van homofobie, antisemitisme, xenofobie en racisme, is een regelrecht schandaal. Ik heb tegen deze resolutie duizenden blijken van protest ontvangen, onder andere met de vraag of ook maar iemand van de 301 afgevaardigden die deze machiavellistische leugen hebben bekrachtigd ooit naar heeft geluisterd.
De resolutie is al aangehaald om aan te zetten tot geweld tegen mijn volk en tegen het eerder genoemde radiostation, dat niet enkel door katholieken wordt beluisterd. Ik zou dus willen vragen of dit is wat men binnen de Europese Unie onder tolerantie verstaat: een Europese Unie waarin een minderheid haar denkbeelden aan miljoenen burgers oplegt en niet alleen probeert een superstaat met één regering, één leger en één munt voor te schrijven, maar ook één enkele erkende ideologie, iets wat wij, Polen, maar al te goed kennen van eerdere totalitaire regimes.
Ik wil eveneens gebruik maken van de gelegenheid om de jonge afgevaardigde uit Finland te vragen respect te tonen voor de waarheid en voor vrouwen, iets wat slechts een minimum aan niet eens zo verfijnde algemene ontwikkeling vereist. 
De Voorzitter.
   – Hartelijk dank, mevrouw Krupa. Ik wijs u erop dat u niet de enige bent aan wie men hierover geschreven heeft. De Voorzitter van het Parlement heeft eveneens een schrijven ontvangen van de voorzitter van het Poolse parlement, waarin deze zijn bezorgdheid en afkeuring uit over de resolutie van het Parlement. Die brief is doorgestuurd naar de leden van de Conferentie van voorzitters en zal tijdens hun volgende vergadering aan een politieke analyse worden onderworpen. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in elk land van Europa is er een hoofdstad en een grote stad, bijvoorbeeld Madrid en Barcelona, Parijs en Lyon, Rome en Milaan. In Griekenland is er aan steden geen gebrek, en als het om levenskwaliteit gaat, doen deze steden niet onder voor een hoofdstad.
In Griekenland hebben wij als tweede stad Thessaloniki, een symbool van heel de Balkan, een stad met een geschiedenis van 2 500 jaar, die de naam draagt van de zus van Alexander de Grote – want de stad bestond toen al –, en tien jaar geleden culturele hoofdstad was van Europa. Die stad bevindt zich in een belabberde toestand: de verontreiniging in Thessaloniki is driemaal zo hoog als in welke andere stad in Europa dan ook; zij heeft nog geen 100 meter oversteekplaatsen, geen tram en zelfs geen metro of loopbruggen. De mensen houden het niet meer uit: zij hebben ongeveer twee uur nodig om vijf kilometer af te leggen!
Daarom moeten wij wat doen. Mevrouw Hübner was zo vriendelijk om mij te zeggen dat het standpunt van de burgermeester inefficiënt is, met andere woorden: hij heeft om niets gevraagd. Dat betekent echter helemaal niet dat de mensen in Thessaloniki genoegen moet nemen met de huidige levenskwaliteit. Wij moeten hier wat aan doen. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Dit jaar wordt herdacht dat 550 jaar geleden een overwinning van mondiale betekenis werd behaald: 10 000 soldaten in een Hongaarse grensvesting, Nándorfehérvár geheten, het huidige Belgrado, slaagden erin het Turkse leger van 100 000 man een halt toe te roepen.
Dat was een geweldige overwinning, aangezien drie jaar na de val van Constantinopel niet enkel de Balkan, maar de gehele westelijke christelijke beschaving groot gevaar liep als gevolg van de opmars van de sultan langs de Donau. De paus was zo opgelucht en zo blij dat hij opdracht gaf voortaan iedere dag om twaalf uur 's middags in alle kerken de klok te luiden. Dit verklaart waarom al meer dan 500 jaar in de christelijke landen rond het middaguur kerkklokken geluid worden.
Na de slag bij Nándorfehérvár hebben de Turken het zeventig jaar lang niet aangedurfd de westerse wereld te belagen, en dankzij de enorme sociale en economische ontwikkeling die vervolgens plaatsvond, kon het kapitalisme ingang vinden. De overwinning heeft ook laten zien dat de christelijke beschaving haar waarden kan verdedigen als de christelijke landen maar samen optrekken; aan de overwinning tegen een numeriek sterkere vijand werd namelijk ook bijgedragen door huurlingen uit West-Europa, al moet erbij gezegd worden dat er ook West-Europese huurlingen aan Turkse zijde meevochten. Er werd een strategisch bondgenootschap gevormd tussen het katholieke koninkrijk Hongarije en de Balkanlanden, met name de Serviërs en Albanezen, waarbij later ook Walachije betrokken werd.
Helaas meldden zich alleen kruisvaarders uit Hongarije en onze Oost-Europese regio aan voor de strijd. Wat meer solidariteit van de andere kant was zeker passend geweest, precies zoals dat vandaag de dag het geval is. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier ten overstaan van het Europees Parlement het onaanvaardbare besluit van de FIFA aan de kaak stellen. Zij heeft namelijk besloten om de Griekse voetbalbond te schorsen en geen internationale wedstrijden toe te staan in Griekenland, in het land dat de Olympische Spelen met pracht en praal organiseerde en waar de idee van de sport werd geboren en tot ontwikkeling kwam.
In zijn antwoord op mijn vraag over het juridisch kader voor het beroepsvoetbal zei de bevoegde commissaris, de heer Figel', dat voor de verduidelijking van het juridisch kader met betrekking tot de organisatie van de sport op het niveau van de lidstaat vooral de nationale autoriteiten bevoegd zijn. De Commissie is hoedster van de Verdragen en moet ervoor zorgen dat het communautair recht volledig wordt geëerbiedigd en toegepast.
Nu zet de FIFA met haar besluit deze verticale relatie tussen de Europese Unie en de lidstaat op losse schroeven. Dergelijke besluiten zijn onaanvaardbaar. De commissaris heeft zelf letterlijk gezegd: de FIFA en de UEFA moeten bij hun economische activiteiten de wetgeving van de Europese Gemeenschap naleven. Er is jurisprudentie op dit gebied.
Catherine Guy-Quint (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, drie weken geleden is het proces tegen de Palestijnse arts en de Bulgaarse verpleegsters in Libië heropend. De procedure waarvoor gekozen is, is bijzonder gecompliceerd. Hierdoor zullen internationale organisaties moeilijk steun kunnen bieden bij de verdediging van de rechten van deze mensen, die ten onrechte gevangen zitten. De procedure omvat namelijk slechts een zitting per week. U begrijpt hoe moeilijk het voor de verdediging zal zijn om zich te organiseren. Bovendien weet iedereen dat de feiten die hun aangerekend worden in wezen niet geloofwaardig zijn, en dat deze burgers al zeven jaar gevangen worden gehouden en worden gemarteld.
Daarom stel ik voor dat wij met elkaar tegen Libië zeggen dat het onze enige zorg is – nu en in de toekomst – om jonge Libiërs die met aids zijn besmet, te helpen. Wij willen echter in geen geval dat Libië burgers uit Europa of andere delen van de wereld in gijzeling neemt. Uit naam van de mensenrechten en uit respect voor Libië moeten wij tegen de autoriteiten zeggen: “Laat deze mensen vrij!”
András Gyürk (PPE-DE ).
   – Vorige week is in Wenen het memorandum van overeenstemming inzake de uitvoering van het project voor de Nabucco-gaspijpleiding ondertekend. Dat is uiteraard goed nieuws, in deze tijd van vooral negatieve – aanhoudend negatieve – berichten over de aardgasmarkt.
Begin dit jaar hebben we de nodige leveringsproblemen gekend, en voor komende winter worden opnieuw problemen verwacht. Verder blijven de prijzen stijgen. Niet geheel los hiervan staat het feit dat Rusland zijn positie als gasleverancier steeds duidelijker en nadrukkelijker gebruikt ten behoeve van politieke doeleinden. Gevolg hiervan is dat Europa en de Europese consumenten in een steeds kwetsbaardere positie komen te verkeren.
Gezien dit alles zou de Nabucco-pijpleiding, die een capaciteit zal hebben van 2 tot 3 miljard kubieke meter, binnen tien jaar een aanzienlijke verbetering opleveren voor de continuïteit van de gasvoorziening in de Europese Unie. Dit hangt samen met het feit dat bij het Nabucco-project in tweeërlei opzicht sprake is van diversificatie: ten aanzien van de doorgangsroute en ten aanzien van de leveringsbron. Andere projectvoorstellen voorzien alleen in een andere transportroute, als alternatief voor de bestaande infrastructuur.
Om die reden moeten we blij zijn met het memorandum van overeenstemming dat vorige week is ondertekend, en we kunnen stellen dat vooralsnog geen enkel ander project het haalt bij het Nabucco-project als het gaat om diversificatie van de invoer van aardgas in de Europese Unie. 
Jules Maaten (ALDE ). –
   Voorzitter, ik wil uw aandacht vragen voor het volgende: op 10 juli 2003 werd de 21-jarige zwakbegaafde Sibel Yalvac uit Rotterdam gearresteerd op het vliegveld van de Indonesische hoofdstad Jakarta. Op 6 april 2004 werd ze daar veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf wegens drugssmokkel. Twee onafhankelijke Nederlandse experts, een psycholoog en een reclasseringsambtenaar, hebben Sibel onderzocht en ze verklaren dat zij verminderd toerekeningsvatbaar is. Ze kan oorzaak en gevolg niet goed van elkaar onderscheiden, is lichtgelovig, heeft veel fantasie en kan niet tot twaalf tellen. Sibel is door meedogenloze criminelen misbruikt voor hun drugshandel en gaat nu een jarenlange hel tegemoet.
Nu is er elk jaar in Indonesië rond de onafhankelijkheidsdag van 17 augustus een mogelijkheid om amnestie te krijgen. Ik ben samen met de nationale collega, het Tweede-Kamerlid Harry van Bommel, een actie begonnen om de Indonesische overheid te vragen om de hand over het hart te strijken en Sibel gezien haar bijzondere omstandigheden amnestie te verlenen. De campagne "Help Sibel" vraagt namens Sibel en haar wanhopige familie uw steun voor dit verzoek. 
Mieczysław Edmund Janowski (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, enkele dagen geleden, op 29 juni, was het 120 jaar geleden dat Robert Schuman, een van de grondleggers van het verenigde Europa, geboren werd. Het is een schande dat deze verjaardag haast onopgemerkt is voorbijgegaan. Het is een schande omdat ik niet weet hoe de achtenswaardige staatsman zich zou hebben gevoeld als hij hier vandaag aanwezig zou zijn geweest en had kunnen zien hoe het Europees Parlement alweer een barrière uit de weg ruimt die de menselijke soort tegen vernietigende biomedische experimenten beschermt.
We moeten er geen doekjes om winden. De financiering van het onderzoek naar menselijke embryo’s en embryonale stamcellen binnen het zevende kaderprogramma – een programma dat in andere opzichten wel noodzakelijk is – creëert een gevaarlijk proefterrein voor experimenten op de . Menselijke embryo’s zijn immers geen objecten, ze zijn het begin van een menselijk wezen als u en ik, als elk van ons. Hoe kan dit bijvoorbeeld in overeenstemming worden gebracht met de eerbiediging van het Handvest van de grondrechten, dat in artikel 1 stelt: "De menselijke waardigheid is onschendbaar. Zij moet worden geëerbiedigd en beschermd."? Hoe zit het met het naleven van de wetgeving die bindend is in vele lidstaten van de Europese Unie, waaronder Polen? Hoe valt dit te rijmen met het respect voor de religieuze overtuigingen van vele Europeanen? Om die reden roep ik op tot reflectie en vraag om dit besluit tegen te houden. 
Marta Vincenzi (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil u en mijn collega’s attenderen op een zorgwekkende situatie: volgens mij is er sprake van een verslechtering van de betrekkingen tussen de Europese instellingen en het deel van de samenleving dat door de consumentenbonden wordt vertegenwoordigd. Het meest recente bewijs daarvoor – maar niet het enige – is wat onlangs gebeurde met de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid.
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 25 van Verordening (EG) nr. 178/2002 moeten de veertien leden die de raad van bestuur vormen, vier leden in hun midden hebben die banden hebben – en nu citeer ik uit de tekst – “met organisaties die de consumenten en andere belangengroepen met betrekking tot de voedselketen vertegenwoordigen.” In het artikel staat “en”, niet “of”, maar in werkelijkheid zijn er alleen maar leden benoemd die belangen vertegenwoordigen. 
Tunne Kelam (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik betoon mijn respect aan de Poolse burgers die vijftig jaar geleden in Poznan opkwamen voor hun vrijheid, waardigheid en sociale rechtvaardigheid en in het geweer kwamen tegen de door de Sovjet-Unie ingestelde communistische dictatuur. Dit najaar is het ook vijftig jaar geleden dat de Hongaarse Revolutie uitbrak. Deze feiten herinneren ons aan een taak die we nog te vervullen hebben: de integratie van ons historisch erfgoed, zodat er onder mensen in alle delen van Europa een gemeenschappelijk historisch besef ontstaat.
Mijnheer de Voorzitter, ik had verwacht dat u de opstand in Poznan vandaag in uw inleiding zou noemen. Morgen zal ik graag meer horen over het Franco-regime in uw eigen land, maar ik verwacht dat u evenveel belangstelling toont voor de geschiedenis van Midden- en Oost-Europa.
Koenraad Dillen (NI ). –
   Voorzitter, collega's, vorige maand hebben we hier een debat gehouden naar aanleiding van de tragische moorden die in Antwerpen gepleegd zijn door een 18-jarige gek op een 2-jarig meisje en haar Malinese kinderoppas. Tien dagen geleden werd mijn stad Antwerpen opnieuw opgeschrikt door brutaal en racistisch geweld. Op een bus van het openbaar vervoer hebben zes allochtone jongeren in volle stadscentrum en op klaarlichte dag een 53-jarige treinbestuurder doodgestampt omdat hij hun durfde te vragen om wat minder kabaal te maken. Het doet me denken aan die twee Fransen, Jean-Claude Irvoas en Jean-Jacques Le Chenadec, die vorig jaar in Frankrijk tijdens de rellen in de banlieu om gelijkaardige redenen werden gelyncht.
Collega's, ook hier is sprake van racisme, van antiblank, anti-Vlaams en anti-Frans racisme. Ik durf hier dan ook de hoop uitspreken dat dit Parlement onverwijld, bekommerd als het is om elke vorm van vreemdelingenhaat en onverdraagzaamheid, ook nu een actualiteitsdebat zal organiseren over de explosieve situatie met migranten in de wijken van sommige grote Europese steden. De moedige geste van mijn vermoorde landgenoot zal dan tenminste niet tevergeefs zijn geweest. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, anderhalf jaar geleden was ik een van de meer dan vijftig Parlementsleden die de oproep hebben ondertekend waarin het Europees Parlement werd gevraagd de opening van de toetredingsonderhandelingen met Turkije te steunen. Vervolgens heb ik in dit Parlement eveneens voor het begin van de onderhandelingen met Ankara gestemd. Ik betreur het daarom des te meer dat de wereldpers vandaag bericht uitbrengt over alweer een aanslag op het leven van een katholieke priester in Turkije. De man is gewond, maar heeft de aanval overleefd. Dit is helaas niet de eerste aanslag op een geestelijke, een niet-moslim, in dit land. De vorige aanslag had een tragische afloop: de priester kwam om het leven. Persoonlijk ben ik verontrust over het feit dat de godsdienstvrijheid niet wordt geëerbiedigd in Turkije – en ik ben niet de enige. Dergelijke incidenten maken de weg naar Europees lidmaatschap voor Turkije alleen maar langer. Zelfs voorstanders van een uitbreiding van de Europese Unie met Turkije, waaronder ikzelf, zijn die mening toegedaan. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde uiting geven aan mijn diepe ongerustheid over de situatie in het Midden-Oosten en mijn steun betuigen aan het Palestijnse volk.
De gebeurtenissen na de ontvoering van de Israëlische soldaat en de represaillemaatregelen van Israël, treffen enerzijds de Palestijnen als politieke entiteit, omdat hun vertegenwoordigers – ministers en parlementsleden – zijn ontvoerd en burgers het paspoort en het verblijfsrecht zijn afgenomen, en veroorzaken anderzijds enorme ellende onder een heel volk, omdat bruggen, scholen, water- en stroomvoorzieningen worden gebombardeerd en in brand worden gestoken.
Wij moeten natuurlijk onmiddellijke humanitaire steun verlenen en beide partijen oproepen tot bezonnenheid en verantwoordelijk gedrag, maar afgezien daarvan moeten wij ook andere doelstellingen nastreven. Wij moeten natuurlijk de situatie onderzoeken, kijken naar de oorzaken, naar de doelen van elke partij en naar de middelen die worden ingezet om deze te bereiken, maar wij moeten ook ons eigen politiek gedrag onder de loep nemen.
De Europese burgers vragen ons om de beginselen van de rechtsstaat, het volkenrecht en de solidariteit te verdedigen. Zij vragen eveneens dat wij de Europese, de nationale en communautaire middelen beschermen waarmee de infrastructuurprojecten van de Palestijnse Autoriteit worden gefinancierd die vervolgens door de Israëlische bombardementen worden verwoest. 
Maria Badia I Cutchet (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, vanavond wordt besloten of de burgers van Catalonië, Baskenland en Galicië zich eindelijk in hun respectieve moedertalen zullen mogen richten tot het Europees Parlement.
Ik hoop dat de brieven die de voorzitters van de parlementen van Catalonië en Galicië aan het Voorzitterschap hebben gestuurd zullen bijdragen aan het winnen van het respect en de steun van degenen die zich hebben verzet tegen wat een grote stap vooruit zal zijn om de 11 miljoen burgers die deze talen spreken dichter bij de Europese Unie te brengen.
Het is maar een eerste stap, waarna we ons zullen moeten inspannen voor de volledige erkenning van de rechten van deze burgers, die hun pro-Europese traditie en instelling tot pijlers van hun democratische maatschappijen hebben gemaakt.
Dames en heren, ik wil er ook op wijzen dat we, door te pleiten voor het gebruik van deze semi-officiële talen van Spanje door burgers bij hun contacten met de Unie, ook opkomen voor de taalrechten van alle burgers in de huidige lidstaten van de Europese Unie, die tot nu toe nog niet volledig worden erkend in de dagelijkse gang van zaken in dit Parlement; deze burgers hebben allen onze steun. 
De Voorzitter.
   – Dank u, mevrouw Badia, ook voor het feit dat u mij wijst op het bestaan van de brieven van de voorzitters van de parlementen van Catalonië en Galicië, die niet op de agenda staan om vandaag te worden voorgelegd aan het Bureau. De diensten van het Parlement zullen nagaan of deze brieven inmiddels zijn aangekomen of dat ze nog onderweg zijn. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   – Ik wil de arbeiders van de fabriek van Opel General Motors in Azambuja, Portugal, welkom heten in deze plenaire vergadering. Zij zijn verwikkeld in een strijd om de toekomst van de onderneming en het behoud van hun banen. Er bestaat immers een kans dat de productie naar een ander land wordt verplaatst. Als dat gebeurt, zullen er duizenden banen verloren gaan, en dat zal catastrofale sociale en economische gevolgen teweegbrengen.
Het Europees Parlement heeft diverse resoluties aangenomen waarin aanbevelingen zijn opgenomen met betrekking tot de verplaatsing van ondernemingen. Ik geloof daarom dat het uiterst belangrijk is dat het Parlement nagaat welke initiatieven de Europese Commissie heeft genomen om de volgende maatregelen ten uit voer te leggen: het afhankelijk maken van communautaire steun van langetermijnovereenkomsten aangaande werkgelegenheid en plaatselijke ontwikkeling, zoals het Parlement heeft voorgesteld; het aanleggen van een register van ondernemingen die na directe of indirecte steun te hebben ontvangen toch zijn verhuisd en zo contractbreuk hebben gepleegd; het weigeren van communautaire steun aan ondernemingen die hun contractuele verplichtingen niet volledig nakomen, dan wel het terugvorderen van deze steun – ik vraag me af hoe vaak dat is gebeurd; het aannemen van concrete maatregelen door de Commissie om de arbeiders te helpen en de regio's die door dit soort verplaatsingen worden getroffen economisch weer op de been te helpen; en het opstellen van een Gedragscode om het verplaatsen van ondernemingen te verhinderen. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw aandacht vestigen op een nieuw geval van discriminatie dat zich onlangs heeft voorgedaan. Mijn collega heeft een auto gehuurd bij de firma Europcar in Brussel om naar Straatsburg te rijden. De contactpersoon bij het verhuurbedrijf heeft hem uitgelegd dat de auto niet in de Oost-Europese landen mocht worden gebruikt en heeft de verboden gebieden aangegeven. Ik vond dat heel vreemd, aangezien Europcar in alle nieuwe lidstaten actief is. Hoe is dit mogelijk?
Zelf heb ik gedurende twee jaar auto’s gehuurd in Boedapest, waarmee ik van Boedapest naar Brussel kon rijden. Andersom, van Brussel naar Boedapest, heb ik echter niet met een auto van dezelfde onderneming gereisd. De reden die hiervoor gegeven werd, was dat het om een zeer gevaarlijk gebied ging. Nu is het zo dat de statistieken uitwijzen dat er in Slovenië en Hongarije minder auto’s worden gestolen dan in sommige landen van de EU-15. Het is waarschijnlijk niet zo belangrijk, maar het doet wel denken aan het geval van de Poolse loodgieter. 
De Voorzitter.
   – Wij zullen uitzoeken wat er aan de hand is, zodat we eventuele discriminatie kunnen voorkomen en ook omdat we niet aan de gang kunnen blijven met het toevoegen van nieuwe gevallen. Na de Poolse loodgieter kunnen we niet ook nog eens beginnen aan het geval van de Belgische auto.
De heer McCreevy zal hier ongetwijfeld terdege nota van hebben genomen. 
Giusto Catania (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil het woord voeren over een ernstig voorval dat een paar uur geleden is gebeurd: achttien emigranten zijn op weg naar de Canarische Eilanden verdronken en vanochtend heeft men nog eens twee emigranten dood aangetroffen bij de grensversperring bij Melilla, tussen Marokko en Spanje.
Volgens een regeringsafgevaardigde van Melilla zijn de twee emigranten neergeschoten. In het verleden hebben wij in dit Parlement al ons beklag gedaan over het feit dat de Spaanse vuurwapens tegen immigranten inzet. Het Spaanse dagblad beweert dat men bij wijze van intimidatie pistolen heeft gebruikt, om immigranten die de grens van Melilla wilden oversteken, af te schrikken.
Wij vinden dit allemaal heel erg, mijnheer de Voorzitter. Wij vragen derhalve of het Bureau kan nagaan of deze beweringen op waarheid berusten. Wij willen weten of het waar is dat de Spaanse vuurwapens heeft gebruikt om te beletten dat immigranten over de grensversperring van Melilla klimmen.
Wij vinden dit allemaal uiterst bedenkelijk en wij zijn dan ook van mening dat het Europees Parlement dringend tussenbeide moet komen, om te voorkomen dat er nog meer doden vallen op de grens tussen Marokko en Spanje. 
Bogdan Golik (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht willen vestigen op een probleem dat zich enkele weken geleden heeft voorgedaan en eigenlijk een herhaling is van een probleem dat ook vorig jaar al aan de orde was. Het betreft invallen bij Poolse bouwfirma’s in Duitsland en de vernietiging ervan. In vele gevallen zijn de bedrijven bang om hierover te praten. Sommige firma’s hebben wel beschreven welke incidenten er tijdens de controles door financiële of douaneambtenaren plaatsvinden – ze doen me denken aan scènes uit de Tweede Wereldoorlog.
Ik geef één enkel voorbeeld. De firma , die al zestien jaar actief is op de Duitse markt, werd de afgelopen weken door 250 ambtenaren gecontroleerd. Op de voorpagina van het Duitse dagblad was een foto te zien van een Poolse werknemer die met het gezicht naar de muur en zijn handen omhoog wordt gecontroleerd door douanepersoneel en financiële ambtenaren. Deze firma bestaat al zestien jaar. Naast de computers van het bedrijf werd een som van 1,2 miljoen euro in beslag genomen. Hoe kunnen deze bedrijven in de Europese Unie functioneren? 
Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
Het Ierse vredesproces bevindt zich in een kritiek stadium. De Ierse en Britse regering hebben bepaald dat de politieke partijen op 24 november 2006 tot overeenstemming moeten komen. De Democratic Unionist Party van Ian Paisley heeft er echter geen blijk van gegeven iets in machtsdeling of vooruitgang te zien en de beide regeringen hebben toegelaten dat deze partij iedere vooruitgang tegenhoudt.
De Ierse en Britse regering moeten stappen ondernemen om de volledige tenuitvoerlegging van het Goede Vrijdag-akkoord van 1998, dat een internationaal verdrag is, tot stand te brengen. Ik dring er bij het Finse voorzitterschap op aan om alle betrokken partijen aan te moedigen om voortgang te boeken en ik vraag het Parlement en de Voorzitter om zich bij deze oproep aan te sluiten. Zonder deze voortgang bestaat het gevaar dat het vredesproces verder in het slop geraakt. 
Siiri Oviir (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in zijn schriftelijke verklaring beschuldigt de communist Daniel Strož de Esten van massa-executies van Joodse mensen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit is een grove leugen die niet op feiten is gebaseerd. In tegendeel, Joodse mensen hebben eeuwenlang als één familie samen met Esten geleefd. Reeds in 1925 is in Estland een wet aangenomen waarin de culturele autonomie van minderheden werd geregeld. Dat werd destijds wereldwijd gezien als een bijzondere gebeurtenis en Joodse mensen hebben ons land bijgeschreven in hun Gouden Boek.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben Esten Joden geholpen en gered en uit dankbaarheid is ter nagedachtenis hiervan in het Yad Vashem-park in Jeruzalem een boom geplant. Estland was het enige bezette land waar propaganda geen effect had. Ik weet niet waarom Daniel Strož deze verklaring heeft gepubliceerd. Was het dwaasheid of zat er iets anders achter? Het doet er niet toe. 
Dariusz Maciej Grabowski (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de autofabriek in Warschau, die tot 2000 eigendom was van het Koreaanse Daewoo, is er dankzij de vastberadenheid van directie en personeel in geslaagd om een faillissement te voorkomen, 92 procent van haar schulden af te lossen en het aantal personeelsleden met twee derde te verminderen. In overeenstemming met het herstructureringsplan vroeg het bedrijf de Poolse regering om een kredietgarantie. Om die lening te verkrijgen, is een aanbeveling van de Europese commissaris voor Mededinging nodig. Aangezien de firma over goede langetermijncontracten beschikt, had de goedkeuring van de lening geen probleem mogen vormen. Na een ontmoeting met de Poolse minister van Economische Zaken in Brussel doken er in de media echter berichten op dat de commissaris voor Mededinging overweegt de aanbeveling voor de kredietgarantie te weigeren. Dit zou de fabriek veel schade berokkenen. Een dergelijke beslissing zou niet alleen neerkomen op een poging om het bedrijf tot het faillissement te brengen, maar zou – en dat is het meest belangrijk – eveneens nadelig zijn voor de eerlijke concurrentie binnen de Europese Unie.
Een weigering van aanbeveling door de Brusselse ambtenarij zou betekenen dat zij niet ten bate van het algemeen welzijn handelt, maar in het belang van een select groepje investeringsmaatschappijen en automobielconcerns. Daar kunnen we niet akkoord mee gaan. 
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de opmerkingen over kwesties van politiek belang beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het tussentijds verslag (A6-0221/2006) van Diana Wallis, namens de Enquêtecommissie crisis bij de Equitable Life Assurance Society, over de crisis bij de Equitable Life Assurance Society [2006/2026(INI)]. 
Diana Wallis (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, met veel genoegen presenteer ik ons tussentijds verslag en ik dank ons secretariaat en de voorzitter en de leden van onze commissie voor hun steun en hun werk. Het startpunt voor dit verslag was een rampzalige persoonlijke gebeurtenis voor duizenden EU-burgers: het verlies van hun pensioenbeleggingen. De uitdaging is nu aan ons om als Europees Parlement onze controlebevoegdheden inzake EU-wetgeving uit te oefenen. We krijgen nu een kans zoals die zich wellicht maar eenmaal per generatie voordoet, om uitvoerig te kijken naar het tenuitvoerleggingsproces van EU-wetgeving, met één bepaalde richtlijn als voorbeeld. Hebben wij, de instellingen, het goed gedaan? Hebben de lidstaten het goed gedaan? Hoe kan het in de toekomst beter? Dit past goed binnen onze bredere agenda voor een betere wetgeving.
Ik wil tijdens deze presentatie van het tussentijds verslag eerst stilstaan bij twee punten ten aanzien van het proces: een algemeen en een specifiek punt. Dit is de eerste keer in tien jaar dat er sprake is van een dergelijke enquêtecommissie. Telkens krijgen we de kans om te leren hoe we het de volgende keer beter kunnen doen en om onze eigen institutionele kennis te vergroten.
Zoals altijd, is ons gevraagd om met een tussentijds verslag te komen, maar om goed verslag te kunnen uitbrengen, moeten we al het bewijsmateriaal, alle onderzoeken, alle antwoorden op onze vragen tot onze beschikking hebben. Een tussentijds verslag publiceren voor de vorm leidt alleen maar af, hoewel we onze collega’s natuurlijk graag op de hoogte houden van de stand van zaken. Misschien kunnen we hier voor een volgende keer eens over nadenken.
Dit brengt me bij het specifieke aspect. Onze enquête gaat over de EU-aspecten van deze zaak. Anderen hebben reeds uitvoerige enquêtes uitgevoerd in het Verenigd Koninkrijk en in november 2006 komt de Britse parlementaire ombudsman met een andere, nog wat diepgaandere enquête. Het zou dwaas van ons zijn om ons verslag te publiceren voordat we hebben kennisgenomen van de informatie die dat verslag vermoedelijk zal bevatten. De Britse ombudsman heeft uitgebreid toegang gehad tot diverse Britse spelers in dit drama. Het is niet zinvol om deze oefening te herhalen, maar het zou ook onverstandig zijn om geen gebruik te maken van de resultaten van die enquête. Daarom hebben we wat meer tijd nodig. Hierin is voorzien in het verslag en we zullen het Parlement vragen om steun voor ons verzoek om een paar extra maanden voordat we ons definitieve verslag publiceren.
Dan zal ik me nu buigen over het terrein dat we hebben bestreken. Dit wordt grotendeels in de bijlage bij het verslag uiteengezet. De werkwijze die we hebben opgezet behelst onder meer een aantal vergelijkende studies, waartoe reeds opdracht is gegeven. We hebben reeds kennisgenomen van een schat aan bewijs, bovenal afkomstig van diverse slachtoffers. We hebben schrijnende verhalen gehoord. Daar heb ik me boos over gemaakt – boos over het feit dat ze naar aanleiding van hun ervaringen teleurgesteld zijn in onze interne markt voor financiële diensten. Die heeft hun geen extra keuzemogelijkheden gebracht, maar wel het verlies van hun spaargeld zonder enige toegang tot een schadeloosstellingsmechanisme.
We zijn meer te weten gekomen over het toezicht van de Commissie op de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht – of eigenlijk moet ik zeggen: over de controlelijsten van de Commissie. Misschien moeten we in de toekomst meer controleren. We hebben gezien hoe moeilijk het is om EU-wetgeving op te nemen in de bestaande wet- en regelgevingsstructuur van de lidstaten. Ze past daar niet altijd in. We hebben gezien dat onredelijke verwachtingen kunnen worden gewekt door wat de EU-wetgeving, in dit geval, met name zegt over de beschikbaarheid van schadeloosstellingsmechanismen. Op lidstaatniveau gaat er misschien iets verloren bij de vertaling.
En dan is er nog het ontbrekende stukje van de legpuzzel: toegang tot de rechtspraak. Hoe zit dat in het systeem van het land van herkomst? Laat dit een les zijn voor ons allemaal. In deze enquête zijn we gevallen tegengekomen waarbij de slachtoffers van het kastje naar de muur zijn gestuurd. De Commissie heeft in een aan ons gerichte notitie over de autoriteiten in het land van herkomst en het gastland nu toegegeven dat dit niet werkt. In de notitie staat dat de richtlijn alleen naar behoren kan werken als er sprake is van goede samenwerking tussen de autoriteiten in het land van herkomst en het gastland. Het is volgens de Commissie onbevredigend dat getroffen polishouders door de autoriteit in het gastland worden doorverwezen naar de autoriteit in het land van herkomst om vervolgens te worden teruggestuurd naar de autoriteit in het gastland. Zo wordt hun geval door geen van beide autoriteiten onderzocht. De Commissie is van plan een en ander verder te bespreken met de lidstaten, zo verklaart zij in haar notitie. Dat mag ik hopen! Ik hoop dat we deze misstand kunnen rechtzetten, al is dat maar het enige wat we met deze enquête bewerkstelligen.
Dit geeft een idee van waar we nu zijn. Er staat nog veel op het programma. 

Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek mijn waardering uit voor het voortreffelijke werk dat de Enquêtecommissie crisis bij de Equitable Life Assurance Society reeds heeft verricht onder leiding van mevrouw McGuinness en de rapporteur, mevrouw Wallis.
Het tussentijds verslag waarover we vandaag spreken, biedt een nuttige samenvatting van het mandaat en het werkprogramma van enquêtecommissie. Zoals ook in het verslag staat: het is te vroeg om conclusies te trekken. De commissie gaat door met het verzamelen van bewijsmateriaal. We wachten allen met belangstelling het tweede verslag van de Britse parlementaire ombudsman af.
De Commissie heeft vanaf het begin verklaard bereid te zijn om haar volledige medewerking te verlenen aan de enquêtecommissie. We hebben alle documentatie en informatie verstrekt waar de commissie om had verzocht en we zullen alle mogelijke steun blijven bieden. Ik zal met alle plezier in november voor de commissie verschijnen.
De Equitable Life-affaire heeft vele burgers een hoop leed en financieel verlies berokkend en daar vallen de nodige lessen uit te leren voor de toekomst. Ons lopende verzekeringsproject Solvency II is in dat verband gericht op het vergroten van de financiële draagkracht van alle verzekeringsondernemingen in de EU. Solvency II is erop gericht om de polishouders beter te beschermen en om de regelgeving en het toezicht van de EU op verzekeringsgebied te herzien en te versterken. Er zullen risicoberekeningen ten aanzien van de solvabiliteitvereisten voor verzekeringsondernemingen worden gehanteerd. Op basis van Solvency II zal de wijze waarop de passiva van verzekeringsondernemingen worden berekend, worden geharmoniseerd en zal ernaar worden gestreefd de praktijken op het gebied van toezicht op elkaar af te stemmen.
Ik heb er alle vertrouwen in dat deze inspanningen zullen leiden tot een raamwerk waarmee dergelijke financiële crises voortaan kunnen worden voorkomen. 
Robert Atkins,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik voel me net een doorn tussen twee rozen: mevrouw Wallis, die als rapporteur vandaag zo goed heeft gesproken, en de bekwame en charmante mevrouw McGuinness, de voorzitter van onze commissie. Daarmee bedoel ik dat ik vaak tussen de twee dames klem kom te zitten, maar ze hebben voortreffelijk werk verricht en wat mevrouw Wallis vandaag heeft gezegd, is daarvan het bewijs.
We hebben verschillende vergaderingen gehad waarbij diverse organisaties en personen bewijsmateriaal hebben gepresenteerd dat mij sterkt in mijn oordeel dat deze speciale commissie hoogstnodig was. We waren zeer onder de indruk, boos en werden zelfs geroerd door de sprekers en de financiële en emotionele verliezen die ze hebben geleden. We hebben ook geluisterd naar een aantal van de verantwoordelijken voor de reglementering. Tot dusver is er mijn inziens nog geen bewijs van nalatigheid of criminele activiteiten, maar zou ik hun gedrag beschrijven als minzame zelfvoldaanheid.
Er kunnen nog geen definitieve conclusies worden getrokken, maar één zwakke plek is reeds blootgelegd. Als een Duitser of een Ier een polis afsluit bij een Brits bedrijf, is de Britse regelgever verantwoordelijk voor de financiële geloofwaardigheid van dat bedrijf. De Duitse of Ierse regelgevers blijken geen rol te spelen, maar daar is de EU-burger niet mee geholpen, want het is onpraktisch, onhandig en kostbaar om de zaak met de Britse regelgever op te nemen, als die al geïnteresseerd is.
De Commissie moet zich daarover buigen. We zetten ons onderzoek voort, maar we hebben geen toverstokje waarmee we het fortuin van de getroffen polishouders kunnen terugbrengen. Zoals mevrouw Wallis zei: we moeten iets doen aan de zwakke plekken, leren van het verleden en onze positie verbeteren, vooral waar het de activiteiten van de Commissie betreft. 
Proinsias De Rossa,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom het debat van vanavond over het tussentijds verslag van mevrouw Wallis, dat grotendeels op basis van consensus binnen de enquêtecommissie tot stand is gekomen.
Een van de bijzondere aspecten van deze kwestie is het feit dat personen buiten het Verenigd Koninkrijk die een polis hebben afgesloten bij Equitable Life, dit deden in de overtuiging dat ze konden rekenen op de bescherming van de Europese Unie en de regelgevers in hun eigen land om vervolgens een paar jaar geleden tot de ontdekking te komen dat er in feite van geen enkele bescherming sprake is. Toen de 8 300 beleggers in Ierland en zo’n 4 000 beleggers in Duitsland, die geld opzij legden voor hun pensioen, bij hun eigen regelgever aanklopten, kregen ze te horen dat ze bij de Britse regelgever moesten zijn. De mensen hadden een andere behandeling verwacht.
In dit verslag wordt nog een belangrijk aspect naar voren gebracht: de wijze waarop deze kwestie via de Commissie verzoekschriften bij het Parlement is terechtgekomen. Deze commissie is een van de meest effectieve manieren om Europa dichter bij de burgers te brengen.
De commissaris en anderen hebben gezegd dat het nog te vroeg is om conclusies te trekken. Een van de conclusies die ik echter al getrokken heb, is dat we eens goed moeten kijken naar de wijze waarop financiële diensten worden gereguleerd, want het lijkt erop dat we van een regelgever verwachten dat deze twee volslagen verschillende dingen doet. Het ene is de stabiliteit van de financiële dienstenmarkt beschermen en het andere is de belangen van de belegger beschermen. Tot op zekere hoogte is dit wellicht mogelijk, want iemand die in een pensioenfonds belegt, heeft uiteraard belang bij een stabiele markt. Maar als het er echt op aankomt – als een ministerie van Financiën met zware vorderingen wordt geconfronteerd – beschermt de regelgever dan de markt of de belegger? In dit specifieke geval was het Britse ministerie van Financiën rechtstreeks verantwoordelijk voor de reglementering van Equitable Life en zou het met miljarden ponden aan vorderingen zijn geconfronteerd als het had besloten dat Equitable Life zijn deuren moest sluiten. Het ministerie heeft daar niet voor gekozen. Ik stel voor dat we binnen Solvency II eens goed kijken naar wat er van regelgevers verwacht wordt en dat we de twee functies die ze hebben, van elkaar scheiden. 
Paul van Buitenen,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ten eerste dank ik mevrouw Wallis voor haar verslag. Ik ben het ermee eens dat het te vroeg is voor conclusies, maar ik wil wel een paar opmerkingen plaatsen.
Het eerste punt betreft solvabiliteit. Het antwoord op de vraag of het bedrijf al dan niet solvabel was in de aanloop naar de crisis, is in verschillende opzichten zeer bepalend. Het is bepalend voor de mogelijkheden die de polishouders hebben om hun rechten en belangen te beschermen, maar ook voor de verantwoordelijkheid van de Britse autoriteiten en, mogelijk, de Commissie.
De Britse autoriteiten onderstreepten nadrukkelijk dat Equitable Life nooit enige problemen met zijn solvabiliteit had gehad en zich altijd aan de Europese wetgeving had gehouden. De Britse autoriteiten gaven ook aan dat er verschillende manieren zijn om levensverzekeringsmaatschappijen te beoordelen. Hoe kunnen we ooit een goede analyse uitvoeren, als er verschillende manieren zijn om de solvabiliteit te berekenen?
De richtlijn is er duidelijk op gericht om ervoor te zorgen dat een levensverzekeringsmaatschappij niet zodanig wordt beheerd dat de solvabiliteit van de onderneming op de lange termijn in gevaar komt. Het is ook duidelijk dat de richtlijn lidstaten verplicht om met betrekking tot de onderneming en het bestuur, de directie of de leiding passende maatregelen te nemen om onregelmatigheden die de belangen van de verzekerden schaden, te voorkomen of te verhelpen.
Ik betwijfel of dit is gebeurd. Het feit dat de Britse autoriteiten Equitable Life altijd als solvabel hebben beschouwd, heeft ook nare gevolgen gehad voor klanten en autoriteiten in andere lidstaten. Zowel de klanten als de autoriteiten in Ierland en Duitsland bleken verrast te zijn toen de crisis uitbrak.
Een ander punt dat ik naar voren wil brengen, met betrekking tot het land-van-herkomstbeginsel, betreft toezicht en informatieverstrekking. De Britse autoriteiten, die ook verantwoordelijk waren voor het toezicht op de activiteiten van Equitable Life in andere lidstaten, hebben die lidstaten nooit medegedeeld dat er sprake van een probleem was. Misschien wilden ze niet toegeven dat er een probleem was. Achteraf kunnen we gerust stellen dat het toezicht niet werkte.
Het tweede probleem met de land-van-herkomstregel is het ontbreken van schadeloosstellingsmechanismen voor consumenten, die door de nationale autoriteiten van het kastje naar de muur zijn gestuurd. Consumenten die erop vertrouwden dat, als ze een levensverzekering op de interne markt zouden kopen, de Europese Unie hun dezelfde rechten en garanties zou bieden als wanneer ze die verzekering in hun eigen land hadden afgesloten, raakten verzeild in een situatie waarbij niemand de verantwoordelijkheid aanvaardde toen zij probeerden de schade vergoed te krijgen.
Vanuit het standpunt van de consument bleek het land-van-herkomstbeginsel een waar pingpongspel te zijn. Er lijkt een grote lacune in de EU-wetgeving te zitten. De EU moet meer maatregelen nemen om individuele consumenten te beschermen.
Marcin Libicki,
   . Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral zou ik mevrouw Wallis, die een zeer ervaren juriste en een uitstekende rapporteur is, willen gelukwensen. We hebben hier al een hele reeks verslagen behandeld die door mevrouw Wallis werden voorbereid. Ze kenmerkten zich stuk voor stuk door een uiterst nauwkeurig juridisch taalgebruik en een glasheldere uiteenzetting van de feiten. Mevrouw Wallis is eveneens lid van de Commissie verzoekschriften, waar ik de eer en het genoegen heb met haar samen te werken. Ik heb altijd veel waardering voor haar werk en dat geldt ook voor het verslag dat we vandaag bespreken.
De zaak-Equitable Life kwam in eerste instantie bij de Commissie verzoekschriften terecht. De commissie is zeer tevreden dat de kwestie nu tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement behandeld wordt.
Verzekeringskwesties zijn uiterst gevoelige aangelegenheden. We herinneren ons allemaal nog goed de zaak-Lloyd's die we onlangs onderzocht hebben. Het gaat om zaken die een groot aantal mensen nadeel berokkenen, in dit geval vele duizenden, die hun toekomst aan de verzekeringsmaatschappij Equitable Life hadden toevertrouwd. Op hun oude dag bleek opeens dat ze hun geld kwijt waren en het slachtoffer waren geworden van een groot onrecht. Het spreekt voor zich dat we deze zaak nauwgezet moeten onderzoeken, maar er is nog een tweede element in het spel – de doeltreffendheid van ons handelen. Mevrouw Wallis stelde heel terecht dat het er niet enkel om gaat een richtlijn ten uitvoer te leggen of aan te nemen, maar dat het erom gaat een richtlijn ten uitvoer te leggen én iedereen op wie die richtlijn van invloed is, erbij te betrekken.
Dat is het probleem waar we vaak mee worden geconfronteerd: de beslissingen van het Europees Parlement – en dat geldt ook voor andere Europese instellingen – zijn soms minder doeltreffend dan ze zouden moeten zijn. Wanneer het Parlement een standpunt inneemt, zouden we erop moeten toezien dat dat standpunt over een bepaalde kwestie (ik denk op dit moment aan de verzekeringskwesties, en de zaak-Equitable Life in het bijzonder) volledig ten uitvoer wordt gebracht en dat het niet blijft bij een besluit of resolutie van het Parlement. Het onrecht, waarmee zoveel mensen zijn geconfronteerd, moet ongedaan worden gemaakt. Daarom is de doeltreffendheid van ons werk hier buitengewoon belangrijk.
Mevrouw Wallis heeft in haar verslag voorgesteld dat het Parlement de zaak aan de orde stelt en een standpunt inneemt dat de toekomstige werkzaamheden van de commissie zou vergemakkelijken. Ik roep het Parlement nadrukkelijk op om zijn steun te verlenen aan alle voorstellen die mevrouw Wallis in naam van de enquêtecommissie in haar verslag naar voren heeft gebracht.
Ik feliciteer mevrouw Wallis met haar verslag en hoop dat deze kwestie ook een gelukkige afloop zal kennen voor alle mensen die ten gevolge van de zaak-Equitable Life schade geleden hebben. 
Ashley Mote (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is een zeldzaam moment voor mij: ik heb meer dan één minuut spreektijd en ik ben het nu eens met niemand oneens!
Ik wil graag een paar dingen die gezegd zijn, naar voren halen en vanuit een iets ander standpunt belichten. Er zijn een paar praktische kwesties waar mevrouw Wallis en ook sir Robert Atkins al naar verwezen. De realiteit is dat we diverse potentiële getuigen op onze lijst hebben staan, maar we hebben er slechts enkelen gehoord. We moeten proberen er nog veel meer te horen, waaronder een groot aantal van de belangrijkste getuigen.
Een ander praktisch probleem is dat te veel van deze getuigen tijdens dezelfde bijeenkomst aan het woord zijn gekomen, waardoor er heel weinig tijd was om hen te ondervragen. Er is geen echt kruisverhoor gehouden, ze staan niet onder ede, we hebben ze niet kunnen dagvaarden en we zitten met het praktische probleem dat voortvloeit uit de onvermijdelijke eis dat er moet worden vertaald. Alles bij elkaar zijn dat redelijk ernstige tekortkomingen, hoewel de commissie collectief haar uiterste best doet om ze te ondervangen.
Om te illustreren waar ik het over heb: vertegenwoordigers van de Britse regering verschenen in groten getale. De woordvoerder van het ministerie van Financiën, de Autoriteit financiële diensten en de actuaris van de regering verschenen allemaal samen en het was duidelijk dat ze hun tekst tot in de puntjes hadden ingestudeerd. Ze jaagden allemaal hetzelfde doel na, ze sloten de gelederen en wij waren niet in staat om ze van elkaar los te weken of de feiten te controleren, omdat ze niets toegaven en niets prijsgaven. Zelfs hun antwoorden op gerichte vragen waren ontwijkend. Een duidelijk voorbeeld hiervan was dat ze ontkenden dat de regering of de daarmee gelijkgestelde dienst al tien jaar eerder dan wij op de hoogte was van problemen bij Equitable Life – en we hebben het bewijs dat dit wel zo is.
Wat betreft het punt gedeeld beheer, dat anderen naar voren hebben gebracht: het lijkt mij dat gedeeld beheer in dit geval op hetzelfde neerkomt als geen beheer. De Ieren dachten dat de Britse regering Equitable Life controleerde. Als dat al zo was, hebben ze hun mond gehouden waardoor de Ieren onwetend bleven.
Als vandaag bijvoorbeeld een Letse financiële dienstverlener in de hele Europese Unie zaken zou gaan doen, zou elke lidstaat er kennelijk van uitgaan dat de Letse regering zelf tevreden was, maar dat hoeft niet per se het geval te zijn. Hiermee wil ik niets zeggen over Letland. Het is maar een voorbeeld. Als het echter een bedrijf van buiten de Europese Unie betrof, zou elke lidstaat een grondige controle uitvoeren. Dat is een probleem. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de enquêtecommissie kan ik de heer Mote verzekeren dat de getuigen die geen antwoord hebben gegeven, opnieuw zullen verschijnen – daar hebben we een garantie voor! Ik dring er bij de leden van de commissie op aan dat ze hun ondervragingsmethode verscherpen om antwoorden te krijgen, want dat heeft prioriteit. Tegen mijn welbespraakte vriend, sir Robert Atkins, die mij en de rapporteur als rozen omschreef, zou ik willen zeggen dat we liever doorns in het vlees van het systeem zijn, want er is hier iets heel erg mis. Mensen zijn ernstig gedupeerd en het systeem heeft hen in de steek gelaten.
We hebben alle rekwestranten horen spreken over de rampzalige gebeurtenissen die personen zijn overkomen. Ik ben het eens met de rapporteur dat dit tussentijds verslag afleidt, maar daarom is het nog niet minder belangrijk, want het wijst de leden van dit Parlement op het belang van details. We stemmen hier, we gaan naar huis en vergeten dat de zaken waarvoor we hier stemmen een paar jaar later in de lidstaten ten uitvoer worden gelegd. Soms hebben we het als wetgevers bij het verkeerde eind en ik denk dat dat wel eens zou kunnen blijken uit de Equitable Life-affaire.
We hebben nog geen conclusies getrokken, maar één ding hebben we vastgesteld en dat is dat de regelgevers een pingpongspelletje hebben gespeeld met de polishouders. Het is van belang dat we ons goed buigen over de rechten van het gastland en de verplichtingen van het land van herkomst.
Mijns inziens moet er een antwoord op een centrale vraag komen. Sommigen zeggen dat ze het antwoord kennen, maar ik heb hierover nog geen conclusie getrokken. Wie wist er van de moeilijkheden bij Equitable Life en wanneer? Zijn er anderen van op de hoogte gesteld? Met andere woorden, zijn regelgevers in andere lidstaten zo snel mogelijk op de hoogte gesteld? Is het niet zo dat de richtlijnen, zoals die ten uitvoer worden gelegd, niet toestaan dat een regelgever vertrouwelijke informatie onthult als die een polishouder ervan zou kunnen weerhouden om te beleggen bij bedrijven met problemen zoals Equitable? Dat is een centrale vraag.
Los van waar we vandaag mee bezig zijn, lijdt het geen twijfel dat de verliezers en anderen die toezien hoe de zaak nu loopt, een vieze nasmaak hebben overgehouden aan Equitable, en degenen die burgers proberen te stimuleren om in pensioenfondsen te beleggen, zijn er ook niet mee geholpen. De bevindingen van ons onderzoek zullen de sleutel tot de toekomst vormen. Iedereen vertelt ons dat het leven in de toekomst fantastisch wordt met Solvency II, maar dan zullen we wel eerst de regelgeving op orde moeten krijgen.
Afsluitend zou ik willen zeggen: alle regels van de wereld leiden nergens toe als er niet voor alle lidstaten een toegewijde persoon is die toezicht houdt en begeleiding biedt. Tot slot: wie reguleert de regelgevers? Is dat de Commissie? 
Harald Ettl (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst kan ik wel zeggen dat ik tevreden ben met het verslag van mevrouw Wallis. Het onderzoek naar de zaak-Equitable Life Assurance Society graaft steeds dieper, en hoe verder we komen, des te beter begrijpen we hoe ingewikkeld de feiten zijn, en hoeveel er op allerlei verschillende niveaus is misgelopen.
In onze resolutie herhalen we vandaag met nadruk dat de regeringen, de parlementen en de bevoegde autoriteiten in de lidstaten, vooral in het Verenigd Koninkrijk, de enquêtecommissie meer steun moeten geven bij het verrichten van haar werk. In de Verdragen staat namelijk het principe van de loyale samenwerking, en daar moeten we de hand aan houden!
De enquêtecommissie heeft expliciet het recht om documenten op te vragen, getuigen te dagvaarden en te ondervragen, en vooral ook antwoorden op haar vragen te krijgen. De antwoorden van de verantwoordelijke personen tijdens de ondervraging in de enquêtecommissie zijn tot nu toe echter zeker niet tevredenstellend. Dat geldt heel concreet voor de antwoorden van de Britse financiële autoriteiten, maar ook voor die van de Commissie. In de zaak-Equitable Life Assurance Society voelt niemand zich verantwoordelijk, of wil niemand zich verantwoordelijk voelen. De polishouders zijn het kind van de rekening!
Stelt u zich eens voor hoe polishouders in Keulen of in Galway zich voelen. Ze proberen tevergeefs om informatie te krijgen en ze worden maandenlang aan het lijntje gehouden. Als zelfs een enquêtecommissie wordt afgescheept met zogenaamd politiek correcte en juridisch waterdichte antwoorden, hoe zal het dan polishouders in Keulen of in Galway vergaan, die bovendien direct getroffen zijn, gedupeerd zijn, misschien al op leeftijd zijn, en die nu achter hun pensioen aan moeten.
We kunnen en moeten twee dingen doen. Ten eerste moeten we optimaal gebruik maken van het mandaat van onze enquêtecommissie. We moeten zorgen voor helderheid, zodat de polishouders eindelijk te horen krijgen waar fouten zijn gemaakt en waar de zwakke punten liggen. Ten tweede moet iedereen, en vooral de Commissie economische en monetaire zaken, er in de toekomst voor zorgen dat Solvency II leidt tot meer veiligheid voor alle betrokken personen, zodat we niet nog een keer in een enquêtecommissie de vraag moeten stellen of er iets mis is met de Europese wetgeving, of met de toepassing daarvan in een lidstaat, of met het management van een onderneming. 
Seán Ó Neachtain (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag dat we hier vandaag bespreken is vooral een tussentijds verslag over het ineenstorten van Equitable Life Assurance Society in Groot-Brittannië. Door de zeer technische aard van de onderzoeken van het Europees Parlement naar deze kwestie heeft deze enquêtecommissie veel meer tijd nodig om haar werk te voltooien. Dit is een zeer ernstige zaak voor het Europees Parlement. We moeten niet vergeten dat alleen in Ierland al 6 500 burgers hun pensioenbeleggingen volledig of gedeeltelijk zijn kwijtgeraakt ten gevolge van de ineenstorting van Equitable Life Assurance Society.
In een tijd dat er zoveel EU-regulering is op het gebied van de governance van financiële beleggingen, is deze situatie ronduit onverdraaglijk en onaanvaardbaar. Het is niet dat de Ieren onwetend werden gehouden, zoals de heer Mote zei: ze werden ongelijk behandeld. Ik vind het onverdraaglijk en onaanvaardbaar dat welk bedrijf dan ook, financieel of anderzijds, zijn polishouders ongelijk behandeld. Ze moeten allemaal gelijk worden behandeld, of ze nu Brits, Iers of Duits zijn.
De enquêtecommissie heeft al een aantal belangrijke getuigen uitgenodigd om naar het Europees Parlement te komen, waaronder personen uit de volgende categorieën: gepensioneerden, de actiegroep van leden van Equitable Life, Britse en Ierse polishouders, vertegenwoordigers van de Equitable Life Assurance Society en vertegenwoordigers van het directoraat-generaal Economische en financiële zaken van de Europese Commissie. De enquêtecommissie zal nog meer getuigen moeten uitnodigen als ze erachter wil komen hoe de Britse levensverzekeringsmarkt de afgelopen jaren heeft gefunctioneerd. Ze zal ook meer tijd nodig hebben om een uitgebreide, vergelijkende analyse van het functioneren van vergelijkbare levensverzekeringsmarkten in Duitsland en Ierland te kunnen uitvoeren.
Het Europees Parlement voert een zeer serieuze enquête uit en de enquêtecommissie heeft meer tijd nodig om haar werk te voltooien. Ik dring er bij de leden van dit Parlement op aan om de commissie die tijd te geven en haar alle middelen die het Parlement ter beschikking staan, te bieden om haar werk te voltooien. 
Neil Parish (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur, mevrouw Wallis, voor een voortreffelijk tussentijds verslag en ook de voorzitter, mevrouw McGuinness, die ongetwijfeld een doorn in het vlees van de regelgevers zal zijn en ervoor zal zorgen dat tot op de bodem wordt uitgezocht wat er precies bij Equitable Life is gebeurd.
Equitable Life is de oudste levensverzekeringsmaatschappij ter wereld. Tot eind 1999 waren zelfs de pensioenfondsen van de Britse parlementsleden in het bedrijf belegd. Duizenden beleggers hebben geld verloren en dat was te wijten aan de kosten in verband met de te hoge bonussen op levensverzekeringen met winstdeling. Veel levensverzekeringsmaatschappijen bieden polissen met winstdeling aan – ik heb zelf ook een aantal van zulke polissen – en mits het bedrijf niet meer bonussen uitbetaald dan het zich kan veroorloven, werkt dit systeem uitstekend. Mijns inziens heeft Equitable Life Assurance Society vanaf halverwege de jaren negentig tot 2000 te hoge bonussen uitbetaald op zijn polissen met winstdeling, waardoor Equitable Life in ieder geval op papier de beste resultaten had van alle grote levensverzekeringsmaatschappijen en mensen werden aangemoedigd om een polis bij Equitable Life af te sluiten.
Het probleem is dat de werkelijke kosten van het overwaarderen van de polissen ertoe leidden dat Equitable Life tussen 1997 en 2000 bijna zes miljard pond meer uitbetaalde dan het verdiende. Geen enkele levensverzekeringsmaatschappij, hoe groot ook, kan zich dergelijke bedragen veroorloven.
Uit de informatie en het bewijsmateriaal dat voor de commissie is verzameld, blijkt dat het wel erg gelegen komt dat zoveel mensen die verantwoordelijk zijn voor de controle van en het toezicht op het bedrijf, pas in een laat stadium op het toneel verschenen. Het is namelijk zo dat de huidige directie het in 2000 overnam toen het bedrijf vrijwel gesloten was voor nieuwe productie. De Autoriteit financiële diensten werd pas eind 1999 in het leven geroepen en is dus niet verantwoordelijk voor wat er vóór die tijd is gebeurd. De financiële actuarissen die de Britse regering adviseerden voordat de Autoriteit financiële diensten werd opgericht, beweren dat Equitable Life altijd solvabel was, hoewel één actuaris die tijdens onze enquête getuigde, wel toegaf dat er maar liefst zes manieren zijn om een verzekeringsmaatschappij te waarderen.
De commissie heeft veel mensen gehoord die geld bij Equitable Life hadden belegd en die een hoop geld hebben verloren, waar ze zwaar onder te lijden hebben. De commissie zal haar werk voortzetten en we zijn vastberaden om erachter te komen wat er is misgegaan bij Equitable Life, zodat we dit soort problemen in de toekomst kunnen voorkomen. We zullen proberen er zoveel mogelijk uit te halen voor de polishouders van Equitable Life. 
Manuel Medina Ortega (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Wallis is een tussentijds verslag, want de enquêtecommissie wacht nog veel werk.
Hoe dan ook, een parlementaire enquêtecommissie is geen rechtbank. Met andere woorden, deze commissie kan niet beslissen of de gedragingen van de Britse overheid wat betreft de reglementering van de materie al dan niet correct waren; dat is de taak van de rechtbanken.
Op dit moment is al wel duidelijk dat de Europese regels tekortschieten, want die zijn er om mogelijk te maken dat dit soort activiteiten over de nationale grenzen heen worden uitgevoerd. Wat we op dit moment zien, is dat er voor grensoverschrijdend handelen geen enkel controlemechanisme bestaat.
De vertegenwoordiger van de Commissie zei het al: in theorie zijn de afzonderlijke nationale overheden verantwoordelijk voor het toezicht, maar toen dit bedrijf ten onder ging, kon noch de Ierse noch de Duitse overheid iets doen, omdat de dochterondernemingen en bijkantoren van het bedrijf in hun respectieve landen op dat moment gesloten werden. De 6 500 gepensioneerden in Ierland waaraan de heer Ó Neachtain refereerde en de duizenden gepensioneerden in Duitsland hadden daardoor geen enkele mogelijkheid tot controle.
Een parlementaire commissie – ik zei het zojuist al – is geen rechtbank, maar kan wel conclusies trekken met betrekking tot de wetgeving. Ik denk dat we wat dat betreft kunnen concluderen dat op dit moment het beginsel van wederzijdse erkenning, het zogenaamde ‘communautaire paspoort’, niet volstaat.
Wanneer we communautaire wetgeving opstellen, moeten we ook een effectief controlemechanisme instellen, dat niet uitgaat van het oorsprongslands- of herkomstlandsbeginsel en dat de instellingen van de Europese Unie in staat stelt toe te zien op de werking van instellingen die grensoverschrijdend opereren.
Ik geloof dat dat de belangrijkste conclusie is die we tot nu toe kunnen trekken. 
Jean-Paul Gauzès (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Wallis gelukwensen met het werk dat zij voor dit tussentijds verslag heeft verricht en met haar heldere voorstellen; ik wil haar tevens zeggen hoezeer ik het eens ben met de aanpak die zij voorstelt. Ik ben het ook met haar eens wat betreft de punten die de komende weken en maanden moeten worden onderzocht.
De taak die de enquêtecommissie op zich neemt is geen gemakkelijke. Om te beginnen moet zij trachten te achterhalen wat de oorzaken zijn van de situatie waarin de polishouders van Equitable Life zich bevinden. In dit opzicht is het noodzakelijk dat alle verzoeken en eisen die de ontwerpresolutie van het Parlement bevat, worden ingewilligd.
Er staat veel op het spel, en daarom moeten de grenzen van het mandaat des te duidelijker zijn. Zoals de vorige spreker al opmerkte, moeten wij niet uit het oog verliezen dat het hier om een parlementaire enquêtecommissie gaat. Het is geen rechtscollege dat bindende uitspraken kan doen inzake sancties of schadeloosstelling. De verzamelde informatie kan hooguit nuttig zijn voor het verdedigen van de belangen van de slachtoffers, doordat zij er bewijsmateriaal aan kunnen ontlenen voor processen die zij eventueel kunnen aanspannen.
De resultaten van de onderzoeken kunnen daarentegen wel een doorslaggevende bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de Europese regelgeving. Het is mogelijk dat de onderzoeksresultaten tekortkomingen aan het licht brengen met betrekking tot de vastgestelde regels of tot de wijze waarop deze worden toegepast. Meer in het algemeen zullen het Parlement zelf, de lidstaten en de Commissie hier ongetwijfeld lering uit kunnen trekken, als het gaat om reglementeren en om het controleren van de besluiten die genomen worden.
De aangevangen werkzaamheden moeten dus op accurate, vastberaden en onpartijdige wijze worden voortgezet, waarbij geen sprake mag zijn van dubbelzinnigheid over de verwachte uitkomsten, opdat er niet opnieuw valse hoop wordt gewekt bij de mensen die benadeeld zijn. 
Michael Cashman (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de meeste belangrijke punten zijn al aan de orde geweest. Ik beveel het verslag van mevrouw Wallis aan. Het is een zeer grondig tussentijds verslag. Ik verwelkom met name het verzoek om drie maanden uitstel. Het is van groot belang dat we niet tot een overhaast oordeel komen en dat we de uitkomst van de onderzoeken die in het Verenigd Koninkrijk worden uitgevoerd, afwachten. Natuurlijk moeten we naar de oorzaken van deze situatie en de ontstane crisis kijken en met name naar de toepassing van het gemeenschapsrecht. In dat opzicht ben ik blij dat ik in het bijzijn van commissaris McCreevy spreek. Ik ben benieuwd naar wat hij te zeggen heeft.
Zoals ik al zei, het is van belang dat we niet tot een overhaast oordeel komen. De getuigen waren bijzonder behulpzaam en bereidwillig tegenover de enquêtecommissie. Wat bij ons op de eerste plaats komt, zoals de vorige spreker al zei, is toegang tot schadeloosstellingsmechanismen, maar we moeten er zeker voor zorgen dat er nooit meer zo’n crisis als met Equitable Life ontstaat. Die mensen hebben gedaan wat we, zo zou je kunnen stellen, alle goede burgers vragen te doen: zorgen voor hun pensioen, hun toekomst. Dat hebben ze gedaan door te beleggen in wat misschien wel een van de veiligste beleggingspotten in welke beleggingstak ook zou moeten zijn. Uit het bewijsmateriaal dat voor ons ligt blijkt dat dit niet het geval was.
Ik beveel het verslag en het werk van de tijdelijke commissie aan. 
Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals al is opgemerkt, zou het voorbarig zijn om in dit stadium al conclusies te trekken.
De Commissie verheugt zich erop om verder met de enquêtecommissie samen te werken. Het doel is te kijken hoe we ervoor kunnen zorgen dat de communautaire en nationale wetgeving goed ten uitvoer wordt gelegd en toegepast. De interne markt biedt voordelen voor consumenten. Polishouders zouden op hun financiële instellingen moeten kunnen vertrouwen en ervan uit moeten kunnen gaan dat ze solvabel zijn. We moeten ervoor zorgen dat consumenten uitvoerbare schadeloosstellingsmechanismen tot hun beschikking hebben. Ik zie uit naar de aanbevelingen van de enquêtecommissie over de problemen die polishouders in diverse lidstaten hebben ervaren en hoe deze kunnen worden voorkomen.
Ik aanvaard echter niet dat we door de Equitable Life-affaire moeten gaan twijfelen aan het interne-marktbeginsel in de verzekeringssector. Zoals lord Penrose aangaf in zijn verslag over de affaire zijn de oorzaken van deze crisis vele jaren geleden ontstaan. Het nationaal toezicht is voortdurend in ontwikkeling en wordt steeds beter, terwijl op Europees niveau het Solvency II-project een beter gecoördineerd, op risico’s gebaseerd systeem biedt. Maar geen enkel systeem kan garanderen dat er nooit problemen op de markt ontstaan.
Ik denk dat we moeten vermijden dat er een min of meer nutteloos debat gevoerd gaat worden over toezicht in het gastland versus toezicht in het land van herkomst. Het zou in dit geval niets hebben uitgemaakt als er sprake was geweest van toezicht in het gastland. In een interne markt moeten toezichthouders samenwerken. Er is een rol weggelegd voor beide toezichthouders. Ik ben het er echter mee eens dat we niet mogen en kunnen accepteren dat iedereen de verantwoordelijkheid afschuift. Daar moeten we absoluut iets aan doen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats.
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Equitable Life heeft als bedrijf gedurende een lange tijd financiële problemen gekend. De groeiende crisis werd echter voor de polishouders verborgen gehouden. Erger nog, er werden nieuwe polishouders benaderd waarbij de valse indruk werd gewekt dat het bedrijf een gezonde toekomst tegemoet ging waarin hun fondsen goed zouden gedijen. De toezichthouders hebben hier gefaald.
In 2001 verloor Equitable Life een zaak in het Verenigd Koninkrijk waardoor het zich genoodzaakt zag om exitkortingen op te leggen aan Britse polishouders, hoewel geld voor Ierse polishouders naar verluid afgebakend en veilig zou zijn. Desondanks werden Ierse polishouders twee jaar later, in 2003, geconfronteerd met exitkortingen van zo’n 20 procent van de waarde van Equitable Life-polissen. De toezichthouders hebben hier gefaald.
Sindsdien zijn Ierse polishouders van Equitable Life hun beleggingen kwijtgeraakt. In veel gevallen was dat al hun spaargeld. De Britse, Ierse en EU-autoriteiten hebben hun geen recht op verhaal geboden hoewel ze recht op schadeloosstelling en bescherming hebben als toezichthouders falen.
Hun geval heeft anderhalf jaar bij de Commissie verzoekschriften van dit Parlement gelegen. Het wordt tijd dat dit Parlement achter de slachtoffers van de falende reglementering gaat staan en erop aandringt dat er een billijke regeling wordt getroffen voor de polishouders van Equitable Life. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- verslag (A6-0170/2006) van Joseph Muscat, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over de voortschrijdende consolidatie in de financiële dienstensector (2006/2081(INI)), en
- mondelinge vraag (O-0069/2006) van Pervenche Berès, namens de Commissie economische en monetaire zaken, aan de Commissie: Ontwikkelingen inzake fusies en overnames op Europese beurzen (B6-0317/2006). 
Joseph Muscat (PSE ),
   – De kwesties die in dit debat besproken moeten worden, zijn talrijk, belangrijk en gevoelig. Daarom wil ik maar meteen beginnen met de belangrijkste thematiek van dit verslag, waarover brede overeenstemming is bereikt in de Commissie economische en monetaire zaken. We hebben vier zaken te melden.
Allereerst erkennen we dat het consolidatieproces op het gebied van financiële diensten tot nu toe positieve economische effecten heeft gehad. Ten tweede is het de rechtvaardig gereguleerde, transparante en niet door ongerechtvaardigde belemmeringen gehinderde markt die beslist hoe hoog de consolidatiegraad moet zijn. Ten derde is het onze taak als wetgever om ervoor te zorgen dat dit proces, met name de overname en de fusie van banken, tot meer concurrentie leidt, en niet tot het ontstaan van nieuwe monopolies. Ten vierde moet concurrentie neerkomen op een echte en bredere keus uit kwaliteitsproducten en -diensten, die zoveel mogelijk consumenten bereiken.
Naar mijn mening moet het de consument zijn die profiteert van de mogelijke voordelen van dit proces. Ik verlies niet uit het oog dat financiële instellingen ook baat moeten hebben bij consolidatie, maar wat ik veel belangrijker vind is dat de consument er het meest van profiteert, in de vorm van een grotere keus, betere producten, efficiëntere dienstverlening en scherpere prijzen. Onder consumenten verstaan wij in de eerste plaats individuen en gezinnen, vooral de meer kwetsbaren onder hen. Hier vallen echter ook bedrijven onder, bovenal kleine en middelgrote bedrijven, die het hart van onze economie vormen en de dienstverlening moeten krijgen die ze verdienen.
Degenen die mijn maatschappijvisie delen, zullen hier misschien vreemd van opkijken. Ja, het is een goede zaak dat consumenten dankzij de consolidatie meer voordelen krijgen, maar moeten de werknemers van financiële organisaties hiervoor opdraaien? We kunnen onze kop niet in het zand steken en net doen alsof dit probleem niet bestaat. Nieuws over overnames en fusies van bedrijven maakt werknemers vaak nu niet meteen enthousiast over eventuele nieuwe kansen die zij hierdoor krijgen. Integendeel, ze maken zich er alleen maar zorgen over dat geldbesparende veranderingen die worden genoemd, en die welke nog op stapel staan, ten koste gaan van hun arbeidsomstandigheden of, erger nog, van hun baan. Is er dan helemaal geen oplossing? Ik twijfel er niet aan dat serieuze instellingen naar andere manieren kijken om hun efficiency te verbeteren voordat ze overwegen de aandacht op dit punt naar de werknemers te verleggen, maar er zijn er ook die nou niet bepaald een voorbeeld zijn van maatschappelijke verantwoordelijkheid naar de gemeenschap toe.
Waar we ons zeker sterk voor moeten maken, is een punt dat ik van werknemersvertegenwoordigers uit heel Europa heb gehoord: het feit dat zij geïnformeerd willen worden en zo vroeg mogelijk bij het proces betrokken willen worden. Er is nog een ander punt, dat hiermee samenhangt. Economieën van landen, met name van landen die zich in een overgangs- of ontwikkelingsfase bevinden, fungeren niet simpelweg als melkkoe. Ondernemingen hebben de plicht om echt in deze landen te investeren, met het scheppen van nieuwe en betere werkgelegenheid die leidt tot een kwalitatief betere dienstverlening. De nieuwe omgeving die rond de financiële diensten vorm krijgt, zal ons als wetgever voor essentiële kwesties stellen, waaronder die van het toezicht.
Veel van de nationale autoriteiten doen hun werk uitstekend, maar het probleem reikt veel verder. Is dit toezicht, gezien de vorm die de markt aanneemt, nog steeds goed genoeg om kwetsbare belangen, zoals die van de economie en de consumenten, te beschermen? Die vraag kan zelfs door ons al op veel verschillende manieren worden beantwoord. Hoe dan ook, we moeten daar een begin mee maken, en de kwestie niet in de onderste la laten belanden. Doen we dit niet, dan bestaat het gevaar dat we in de nabije toekomst, bij een eventuele crisis, niet over de instrumenten beschikken om die te lijf te gaan, welke instrumenten dat ook mogen zijn. Om dezelfde reden is de belangrijkste aanbeveling van het verslag een commissie van onafhankelijke deskundigen in te stellen, die binnen zes maanden na aanvang van haar mandaat met alternatieve voorstellen komt die we kunnen bestuderen alvorens besluiten op dit terrein te nemen.
Ik zou nalatig zijn als ik zou afsluiten zonder al diegenen te bedanken die mij geholpen hebben bij het opstellen van dit verslag. In de eerste plaats zou ik mijn collega’s in de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement en de vertegenwoordigers van de andere fracties willen bedanken voor de proactieve wijze waarop we hebben samengewerkt. Ook wil ik commissaris Charlie McCreevy en zijn staf bedanken voor hun voortdurende bereidheid om zaken te bespreken. Verder bedank ik de mensen die de tijd hebben genomen om hun mening over het verslag kenbaar te maken, het secretariaat van de Sociaal-democratische Fractie en het secretariaat van de Commissie economische en monetaire zaken.
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega’s, ik denk dat we een concreet, evenwichtig en positief verslag hebben, waarvan een sterk signaal kan uitgaan dat het Europees Parlement een duidelijke visie heeft op deze sector, die van groot belang is voor onze economieën en onze burgers. 
Pervenche Berès (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de Commissie economische en monetaire zaken van het Europees Parlement heeft het in dit stadium noodzakelijk geacht een mondelinge vraag te stellen over de stand van de besprekingen aangaande fusies en overnames op de Europese beurzen.
Ik heb bewust “Europese beurzen” gezegd, omdat wij ons binnen de Commissie economische en monetaire zaken van dit Parlement al zoveel jaar inzetten voor de oprichting, consolidatie en integratie van een Europese financiële markt, en ik denk dat waar het momenteel om gaat, inderdaad de vraag is of er al of niet Europese beurzen moeten komen. Als wetgevers kunnen wij namelijk geen aandacht aan alle segmenten van de financiële markt schenken, aangezien deze vraag – waarschijnlijk de meest fundamentele vraag – louter een kwestie van strategie voor de marktdeelnemers is. Wat nu aan de orde is, gaat veel verder: dat is een kwestie van algemeen belang waarmee de wetgever zich moet bezighouden en waarvoor de Commissie, als houdster van het wetgevingsinitiatief, niet onverschillig mag blijven.
De situatie waarin de beurzen momenteel verkeren, doet me denken aan de geschiedenis van de euro, en ik wil hier nog eens wijzen op datgene wat iedereen in gedachten moet houden: zonder bemoeienis van de politiek, dat wil zeggen als wij het uitsluitend aan de marktwerking hadden overgelaten, zou de euro vandaag de dag niet bestaan, of zou hij iets heel anders zijn dan wat hij nu is, namelijk een munt die vertrouwen inboezemt, die zoveel lidstaten met elkaar delen en die zoveel lidstaten als munteenheid willen aannemen.
Wat wij voor de beurzen nodig hebben, is een oplossing in dezelfde geest als bij de euro: een oplossing waarbij verder wordt gekeken dan uitsluitend naar de marktwerking en -logica. Aangezien u wetgevingsinitiatief heeft, mijnheer de commissaris, heeft u in dit opzicht een enorme verantwoordelijkheid. U deelt deze overigens met mevrouw Kroes, die haar eigen verantwoordelijkheden op het gebied van de mededinging heeft.
Waar waarnemers en veel parlementsleden zich momenteel echter zorgen over maken, is het feit dat de Commissie zich er, ondanks haar wetgevingsbevoegdheid, toe beperkt te bemiddelen bij tegengestelde belangen, door de marktsituatie te analyseren en te beoordelen of een tekst wel of niet in aanmerking komt om aan de Raad voor te leggen, in plaats van te proberen dit niveau te ontstijgen en tot een Europese visie te komen.
Vanuit dit oogpunt denk ik dat wij de onderhandelingen over de herstructurering van de beurzen nauwlettend moeten volgen, want er is één punt, mijnheer de commissaris – en u weet dat net zo goed als ik – dat zeer bepalend is voor de stand van deze onderhandelingen en dat is niet wat er op de effectenmarkt gebeurt, maar wat er op het backoffice gebeurt – een kwestie waar de Commissie zich al jaren mee bezighoudt.
Een aantal parlementsleden vond dat wij het onderwerp ‘backoffice’ tegelijkertijd met dat van de markt moesten behandelen. Sommigen wilden deze twee onderwerpen gescheiden houden, omdat dit in hun marktstrategie paste. Zij hebben nu deze tekst over de markt en vinden dat concurrentie de boventoon moet voeren in het backoffice. Bepaalde vragen die aan de orde zijn gesteld, kunnen echter niet louter door de marktwerking worden opgelost, omdat de markt geen rekening kan houden met de belangen van alle partijen.
De laatste keer dat dit Parlement zich over dit onderwerp uitsprak, heeft het aangegeven dat het een effectbeoordeling afwachtte en pas daarna zou besluiten of een wetgevingsinitiatief noodzakelijk was. U heeft deze effectbeoordeling in handen, mijnheer de commissaris, en tot nu toe heeft u ons er geen inzage in gegeven. Er doen de wildste geruchten de ronde, waarin wordt gesuggereerd dat u zover zou kunnen gaan dat u de tekst van deze effectbeoordeling zou wijzigen zonder ons er eerst verslag over uit te brengen. Ik denk dat dit debat u de gelegenheid biedt ons over al deze punten duidelijkheid te verschaffen, mijnheer de commissaris.
Mijn collega’s zullen andere kwesties aan de orde stellen. Er zijn evenwel twee punten waarop ik, ter afsluiting, nogmaals uw aandacht zou willen vestigen. Ten eerste de gevolgen van de volgende besluiten op Europees niveau, gevolgen waarover niet is nagedacht en waarop niet is geanticipeerd: enerzijds de notering van de beurzen, anderzijds de terugtrekking van wat wij in het Frans de “zin-zins” noemen, oftewel de institutionele beleggers – de grote banken en verzekeringsmaatschappijen – die als eersten hun winsten hebben verzilverd, waarmee zij de deur hebben opengezet voor de zogenaamde als voornaamste spelers op de Europese beurzen.
Ten tweede wil ik uw aandacht vestigen op de kwesties van het toezicht en het ondernemingsbestuur. Wij zijn ons er namelijk van bewust dat een fusie tussen de New York Stock Exchange en Euronext ten koste zou kunnen gaan van iedere vorm van Europees bestuur. 
Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in de weinige minuten die ik vanavond heb, wil ik stilstaan bij de huidige financiële trends en ik zal in mijn inleiding reageren op zowel het verslag van de heer Muscat als de mondelinge vraag van mevrouw Berès namens de Commissie economische en monetaire zaken.
Zoals ik in januari tijdens de door de Commissie economische en monetaire zaken belegde hoorzitting benadrukte, moet het debat niet gaan over meer of minder grensoverschrijdende consolidatie. Het is aan de marktspelers om daarover te beslissen, niet aan de politici. De kern van het debat is hoe we kunnen komen tot het optimale regelgevings- en bedrijfseconomisch kader waar de financiële sector wel bij vaart, dat consumenten concrete en aanzienlijke voordelen biedt en waar de economische groei en de werkgelegenheid door worden gestimuleerd.
Daarom feliciteer ik de rapporteur en ook de schaduwrapporteur en de leden van de Commissie economische en monetaire zaken van harte met hun werk. Bij zulke complexe kwesties valt het soms niet mee om de echte vraagstukken eruit te halen, met alle verschillende standpunten rekening te houden en het juiste evenwicht te vinden, waar we mee verder kunnen. Dankzij de open, transparante en allesomvattende benaderingswijze van de rapporteur is dat in dit verslag gelukt. Het verslag draagt enorm bij aan het debat.
Ik geloof dat er over de belangrijkste obstakels die zijn geconstateerd, een brede consensus bestaat en die wordt gesteund door de conclusies van de Raad die de Raad Ecofin in mei heeft aangenomen.
We moeten meer kostenbesparingen realiseren op het gebied van de controle op grensoverschrijdende activiteiten. In dat opzicht is een betere onderlinge afstemming van toezichtpraktijken en controlenormen van wezenlijk belang, zoals in het verslag staat. Om dit voor elkaar te krijgen hebben we geen volledige omslag nodig op het gebied van toezicht, maar moeten we het functioneren van de Lamfalussy-structuur optimaliseren. Er zijn concrete projecten die heel snel ten uitvoer kunnen worden gelegd. De Niveau 3-comités spelen een belangrijke rol, bijvoorbeeld bij de tenuitvoerlegging van gemeenschappelijke rapportagenormen waardoor een kostbare en onnodige overlapping van verplichtingen wordt voorkomen. Een aantal van dergelijke concrete verbeteringen zijn al vastgesteld en zijn afgelopen mei door de Raad Ecofin bevestigd.
Ik zou het werk op dit gebied graag versnellen. Er kan geen sprake zijn van een interne markt als bedrijven gedwongen blijven om hun kapitaal te onderbenutten doordat toezichthouders niet voldoende samenwerken. Ik wil daar later nog op terugkomen. De kosten in verband met regelgeving en controle moeten worden geëvalueerd.
Het verslag onderstreept terecht de gevolgen van de toenemende integratie op het gebied van toezicht. Een aantal ingewikkelde vraagstukken, zoals de depositogarantiestelsels of wie in laatste ressort als leninggever optreedt, moeten in dat kader opnieuw worden bestudeerd. In het Witboek over het financiële-dienstenbeleid van de Commissie worden deze vraagstukken genoemd. Dit wordt ongetwijfeld een van de meest interessante beleidsdebatten van de komende maanden en jaren.
Naast toezicht moet ook aandacht worden geschonken aan de versnippering van de retailmarkt. De huidige moeilijkheden met het verkopen van gelijksoortige retailproducten in verschillende landen vormen een groot struikelblok bij het benutten van schaal- en synergie-effecten.
Ik ben het helemaal eens met de rapporteur dat verdere integratie, met name in de retailmarktsegmenten, niet ten koste van consumenten moet gaan. We hebben de middelen om dat te voorkomen en daar zullen we gebruik van maken. De lopende sectorale onderzoeken, onder toezicht van mijn collega commissaris Kroes, zijn daar een goed voorbeeld van.
Een derde terrein dat onze aandacht vraagt, is dat van de hinderpalen bij de reorganisatie van bedrijven op pan-Europese basis. Momenteel voeren we overleg over toekomstige prioriteiten voor vennootschapsrecht en corporate governance om te kijken hoe we verdere vooruitgang kunnen boeken.
Ik dank de rapporteur nogmaals voor zijn werk. We beschikken nu over een gedeelde analyse van de belangrijkste hinderpalen. Onze uitdaging voor de komende jaren is om deze hinderpalen weg te nemen.
Dan de mondelinge vraag van mevrouw Berès. Ik zal het duidelijk stellen: de Commissie is er stellig van overtuigd dat marktkrachten en de keuzes van aandeelhouders bepalend moeten zijn voor de optimale vorm voor de consolidatie van financiële beurzen – niet de bureaucraten, niet de politici. Wij moeten ons niet bezig houden met het aanwijzen van winnaars of het vormen van markten volgens de bureaucratische visie van wat het beste is voor Europese aandeelhouders, beleggers en emittenten.
Op de lange termijn zijn Europese beleggers en Europese bedrijven die aan kapitaal willen komen het meest gebaat bij instellingen van wereldklasse die binnen een regelgevingskader van wereldklasse zaken doen, zich daarbij bedienen van de nieuwste technologie en in staat zijn om het door hen gewenste brede scala van diensten te bieden. Onder die diensten valt wellicht ook dat er in diverse valuta en tijdzones en met behulp van diverse instrumenten gehandeld kan worden. Er is sprake van een sterke commerciële druk die de stuwkracht achter consolidatie vormt. Als een transactie commercieel zinvol is en als het mededingingsrecht en de regelgevingsaspecten worden nageleefd, zullen wij niet in de weg staan.
Maar – en dat is het punt waar het om draait – de Commissie vindt dat het van groot belang is dat de financiële markt in het rechtsgebied van de Europese Unie door de regels van de EU en de lidstaten en door onze eigen regelgevers wordt gereguleerd. Natuurlijk zullen we er nauwlettend op toezien dat de bescherming van beleggers en de marktintegriteit op het huidige niveau blijven. We geloven in een krachtige en effectieve regulering van Europese markten. Anders zouden we ons met zijn allen niet al die inspanningen hebben getroost om de MiFID en de andere aspecten van het Actieplan Financiële Diensten op order te krijgen.
We hebben nota genomen van de tussentijdse evaluatie van een aantal regelgevers in Europa en de Verenigde Staten waaruit naar voren komt dat de fusies waarover wordt gesproken niet tot grote veranderingen ten aanzien van de verantwoordelijkheid op het gebied van de regulering zullen leiden. Maar als er sprake is van overschrijding van de rechtsgrenzen, zullen de regelgevers op constructieve wijze samen de regels en de samenwerking gestalte moeten geven.
Ik zal de komende tijd nauwe contacten blijven onderhouden met het college van toezicht van Euronext om ervoor te zorgen dat er volledige duidelijkheid is over de verdere ontwikkelingen rond deze kwesties.
Er is dus geen sprake van dat Europese bedrijven geconfronteerd gaan worden met nieuwe, extraterritoriale lasten die ons zouden benadelen en onze internationaal succesvolle, zich ontwikkelende financiële markten in gevaar zouden brengen. We weten dat Europese gebruikers en aandeelhouders daar ook niet voor zijn.
Wat concurrentiekwesties betreft: de bevoegdheden van de Commissie bij de beoordeling van fusies zijn vastgelegd in EG-concentratieverordening, ofwel Verordening (EG) nr. 139/2004. In dit kader is het in eerste instantie aan de partijen om de Commissie te informeren of naar hun mening wordt voldaan aan de relevante omzetdrempels voor de communautaire bevoegdheid. De New York Stock Exchange en Euronext hebben ons laten weten dat deze transactie niet aan deze drempels zou voldoen.
Wat de verrekenings- en vereveningkwesties betreft: al doende hebben we geprobeerd een reeks maatregelen – wetgevend of anderszins – vast te stellen die het concurrentievermogen op deze terreinen ten goede komt. Wat betreft de stappen die nodig zijn om deze voordelen te realiseren: de Commissie heeft hierover nog geen besluit genomen. Alle mogelijkheden liggen nog op tafel en er zal waarschijnlijk spoedig een besluit worden genomen. 
Karsten Friedrich Hoppenstedt,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben natuurlijk zeer ingenomen met het verslag over de voortschrijdende consolidatie in de financiële dienstensector, dat in de Commissie economische en monetaire zaken met een grote meerderheid is aangenomen, en ik zou de rapporteur ook hartelijk willen bedanken voor de constructieve samenwerking.
In de bankensector is de consolidatie tussen de meeste lidstaten minder goed opgeschoten dan binnen bepaalde lidstaten. Met het oog op de Lissabon-strategie moet de financiële sector in dit verband een voortrekkersrol spelen. De sector weet dat en is ook van harte bereid deze rol op zich te nemen.
Hoe is de bankensector in Europa opgebouwd, waar liggen zijn sterke punten, wat is de reden voor de bescheiden consolidatie in Europa? De Commissie heeft hier al wat onderzoek naar verricht, en daar ben ik blij mee. Of het nu gaat om de financiële sector, het onderwijs, de talen of de regionale verschillen: de kracht van Europa is en blijft zijn diversiteit.
Dat betekent drie dingen voor de financiële-dienstensector. Ten eerste moeten allerlei verschillende deelnemers, grote en kleine, er samen voor zorgen dat het Europese bedrijfsleven van deze diensten gebruik kan maken. Die deelnemers moeten niet alleen de internationale uitdagingen aannemen, maar ook meer aandacht besteden aan de regionale markten. Op de regionale markten is het midden- en kleinbedrijf actief, die staan daar borg voor het grootste deel van het economisch potentieel van Europa. Die diversiteit moeten we in de Europese Unie handhaven, en ik ben blij dat we dit punt in ons verslag duidelijk hebben genoemd, dankzij het amendement dat onder andere door mevrouw Berès was ingediend.
Ten tweede: wat betekent een pluralistische bankenstructuur in de Europese Unie? Dat betekent alleen maar dat banken in Frankrijk, Spanje, Hongarije en in andere landen verschillende bedrijfsmodellen kunnen hebben, en verschillende doelen na kunnen streven. Welk model het juiste is en hoe de doelstellingen kunnen worden bereikt, wordt overgelaten aan de concurrentie. Misschien is er ook hier niet één enkele koninklijke weg, misschien leiden meerdere wegen tot het doel.
Ten derde: de Europese consumenten hebben niet allemaal dezelfde cultuur en levensstijl. Daarom willen ze ook verschillende financiële diensten. Een efficiënte financiële dienstverlening voor Europa, die uitgaat van wat de consument en het bedrijfsleven nodig hebben, is alleen maar mogelijk als er allerlei verschillende producten worden aangeboden.
De hoorzitting in de Commissie economische en monetaire zaken heeft haar neerslag gevonden in dit verslag. De Europese financiële-dienstensector krijgt in dit verslag steun voor haar pogingen om de hindernissen voor een grensoverschrijdende consolidatie uit de weg te ruimen. Ook de reacties van de Europese Centrale Bank waren positief. 
Ieke van den Burg,
   . Voorzitter, mijn zorgen over de ontwikkelingen zijn in het verslag-Muscat en in de mondelinge vraag die we gesteld hebben, goed verwoord. Maar commissaris McCreevy heeft van de vragen die wij gesteld hebben over de ontwikkelingen bij de effectenbeurzen, eigenlijk alleen maar het eerste deel van vraag 2 beantwoord, namelijk of we uit uw stilzwijgen over deze ontwikkelingen moeten afleiden dat u echt vindt dat dat alleen maar een zaak van de aandeelhouders is. Blijkbaar vindt u dat. En ik wil hier uitdrukkelijk zeggen dat dat niet mijn opvatting is.
Ik denk dat je absoluut niet kunt zeggen dat het alléén maar een zaak van de aandeelhouders is. Er zijn vele andere die grote belangen hebben: de gebruikers van de beurzen, de bedrijven die daarop genoteerd zijn, de particuliere en de institutionele beleggers, zoals de pensioenfondsen die via de beurzen beleggen. Maar ook financiële instellingen die alternatieve wegen bieden om te beleggen, hebben hun belang: de investeringsbanken die handelen en alternatieve platforms bieden, en de hedge funds.
Ik weet niet of u het boek kent van de heer Seifert, de vroegere CEO van de Deutsche Börse. Hij beschrijft daarin heel goed hoe hedge funds vanuit andere belangen ook hun aandeelhoudersrechten hebben laten gelden binnen de strijd rond de voorstellen die de Deutsche Börse indertijd deed om de over te nemen. Ik weet niet of u Duits leest of misschien is er inmiddels een vertaling, maar het zou goed zijn dat ook eens ter harte te nemen dat iemand die zelf betrokken is geweest bij het omzetten van een beurs, waarvan de gebruikers eigenaar waren, naar een genoteerd bedrijf, nu ook de nadelen ziet van die pure aandeelhoudersbenadering.
Ik denk dat u meer zult moet kijken naar wat het algemeen belang is dat in het geding is. Het is onze taak als politici om naar dat publieke belang te kijken en dat is duidelijk een taak die op Europees niveau ligt en niet alleen op het nationale niveau. Het gaat er mij dus absoluut niet om u uitspraken te ontlokken, welke combinatie nu het beste is en of het een Europese beurs dan wel een transatlantische moet zijn. Maar ik denk wel dat het uw taak is aan te geven wat de condities zijn, wat er nodig is vanuit de belangen van die andere , van de gebruikers, van de Europese economie, dat is de taak van de Commissie.
Over die transatlantische dimensie heeft u al gezegd dat de regels van de Verenigde Staten niet onze regels moeten worden. Ook op dat punt zijn er verschillende deskundigen – Harvey Pitt, Callum McCarthy – die aangeven dat dat helemaal niet zo helder is. Wat wij dus verwachten van de Europese Commissie is dat we daar duidelijke antwoorden op krijgen, wat de consequenties zijn en hoe voorkomen wordt dat die Amerikaanse invloed zich uitbreidt naar mogelijke constellaties in Europa.
Laatste opmerking nog naar aanleiding van het verslag-Muscat. Ik wil daar de nadruk leggen op ons voorstel om een commissie van wijzen op te richten. Ik denk dat het echt heel hard nodig is en heel urgent is dat we een sterker Europees toezicht tot stand brengen. De effectenbeurzen zijn een voorbeeld van een sector waar dat heel sterk nodig is. Ook de consolidatie van financiële instellingen elders toont dat we dit niet aan het nationale niveau alleen kunnen overlaten omdat daar weer andere belangen gaan meespelen. Het is duidelijk dat we in deze globaliserende economie dringend een Europese visie en een Europees toezicht nodig hebben en het zou heel goed zijn als een commissie van wijzen u daarbij zou adviseren. 
Wolf Klinz,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd is de interne markt nog steeds niet voltooid. Vooral op het gebied van de financiële-dienstensector kan en moet er nog heel wat worden verbeterd. U wilt daar iets aan doen, mijnheer de commissaris. Daarbij heeft u alle steun van het Europees Parlement. Het verslag-Muscat biedt de leden vandaag een kans om zich volledig in te zetten om de hindernissen die fusies en overnames onnodig bemoeilijken zo snel mogelijk uit de weg te ruimen. Ik zou de heer Muscat van harte willen feliciteren met zijn bijzonder evenwichtige verslag, en willen bedanken voor de open en constructieve samenwerking.
De politieke grens tussen twee lidstaten van de Europese Unie mag geen hindernis zijn voor een grensoverschrijdende fusie of voor een overname. Politieke factoren mogen niet bepalen of een fusie of een overname wel of niet plaatsvindt, dat mag alleen maar afhankelijk zijn van de toegevoegde waarde voor de aandeelhouders, het personeel, de klanten en de zakenpartners in Europa en elders, en dus van de gevolgen voor de concurrentiepositie van de betrokken bedrijven. Een fusie of een overname mag in geen geval strijdig zijn met het EU-concurrentierecht. Het kan dus niet de taak van de politici zijn, en dat ben ik met u eens, mijnheer de commissaris, om het aantal fusies te sturen. We moeten alleen maar garanderen dat het systeem in zijn geheel niet uit evenwicht raakt.
Ik wil ook een aantal woorden wijden aan de mogelijke fusie tussen de New York Stock Exchange en Euronext. In tegenstelling tot mevrouw Van den Burg, die vóór mij het woord voerde, vind ik dat de politiek hier geen actieve rol zou mogen spelen. Wij moeten alleen maar een grens trekken wanneer duidelijk wordt dat deze fusie ertoe zou leiden dat we in Europa plotseling een beurstoezicht krijgen dat gebaseerd is op Amerikaanse ideeën. Dat is geen absurde gedachte, als we bedenken dat ook Europese partners hun kapitaalmarkttransacties al vaker volgens de wetten van de Amerikaanse kapitaalmarkt verrichten.
Ongerechtvaardigde hindernissen op het gebied van de belastingen of het toezicht moeten worden verwijderd. De Commissie heeft op verzoek van de Raad Ecofin geprobeerd vast te stellen wat deze hindernissen precies zijn. Een concreet resultaat is de publicatie van de revisie van artikel 16 van de bankenrichtlijn, die binnenkort plaats zal vinden. De toezichthoudende autoriteiten moeten natuurlijk over alle nodige instrumenten beschikken. De in artikel 16 genoemde reden voor een toezichthouder om de grensoverschrijdende fusie af te wijzen is echter veel te onnauwkeurig geformuleerd. De resultaten van de deskundigheids- en betrouwbaarheidstoets laat de toezichthouders te veel ruimte voor interpretatie, en dat kan tot misbruik leiden. Dat is in het recente verleden meerdere malen heel duidelijk geworden.
Openheid, begrijpelijke besluiten, en dus een consequent beleid, waarmee de ondernemers uit de voeten kunnen, dat zijn aspecten waarover we het in de komende maanden moeten hebben. Als rapporteur van het Parlement voor dit onderwerp wacht ik met veel belangstelling op de voorstellen van de Commissie.
Tot slot wil ik nog een aantal opmerkingen maken over de ingediende amendementen. Ik sta achter het voorstel van de heer Muscat om een comité van wijzen in het leven te roepen, die vast moet stellen wat de gevolgen zijn van de consolidatie, en hoe het zit met het toezicht, de financiële stabiliteit en het crisismanagement. Het lijkt me ook juist om dat comité zes maanden de tijd te geven om een gefundeerd verslag op te stellen met concrete voorstellen voor de genoemde onderwerpen.
Mijn eigen amendementen zijn bedoeld om de tekst wat neutraler te maken. We hebben het over de Europese interne markt en over het verwijderen van hindernissen die niet gerechtvaardigd zijn. Daarom mag het Parlement niet proberen om de specifieke situatie in een bepaalde lidstaat voor eeuwig vast te houden, of die situatie juist tot elke prijs te veranderen.
We mogen dit niet door een nationale bril bekijken. We moeten ervoor zorgen dat het bedrijfsleven de interne markt krijgt die het, net als de consument, zo dringend nodig heeft. Dat is onze enige kans om de mondiale concurrentie aan te kunnen. 
John Whittaker,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in het verslag-Muscat worden de consolidatie-, fusie- en overnameoperaties verwelkomd die hebben plaatsgevonden teneinde schaal- en diversificatievoordelen te bewerkstelligen. Volgens mij blijkt echter nergens uit dat consumenten tevredener zijn of dat de risico’s of de kapitaalkosten zijn afgenomen. Integendeel, tot nu toe lijkt het voornaamste effect van het Actieplan Financiële Diensten te zijn dat financiële diensten op alle niveaus – retail banking, effectenhandel, investeringsbanken – allemaal ernstig gehinderd worden door lastige en grotendeels onnodige rapportageverplichtingen.
De kwestie die ik echter wil benadrukken – en die in het verslag wordt onderschreven – is crisisbeheer, of, om het wat botter te zeggen, wie wordt er uit de penarie geholpen? Vroeg of laat komt er een grote multinationale bank in de problemen, niet noodzakelijkerwijs door slecht bestuur, maar omdat banken, net als ieder bedrijf, nu eenmaal failliet kunnen gaan. Bankieren is riskant, net als iedere andere onderneming. Er zal behoefte zijn aan financiële reddingsoperaties en garanties om te voorkomen dat het probleem zich verspreidt en dat het betalingssysteem instort. Op dat moment slaat samenwerking tussen nationale autoriteiten om in het tegenovergestelde, omdat iedere nationale autoriteit zal proberen om haar eigen financiële aansprakelijkheid te beperken.
Daar is niet over nagedacht. In het verslag wordt verwezen naar de leninggever in laatste ressort zonder dat wordt uitgelegd wat dat is of hoe dat werkt. Dus, in plaats van het roekeloze streven naar een interne markt voor financiële diensten zou het mijns inziens verstandiger zijn om consolidatie of grensoverschrijdende fusieoperaties voorlopig niet meer aan te moedigen, zolang de Europese Unie geen centrale fiscale autoriteit heeft die de potentieel grote financiële verantwoordelijkheid op zich neemt als het fout gaat. Volgens mij zal het nog lang duren vóór dat gebeurt en dat is maar goed ook. 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij graag aansluiten bij het standpunt van mijn fractiegenoot de heer Hoppenstedt, vooral wat betreft zijn waardering voor het werk van de rapporteur. Ik vind het in dit verband belangrijk om op drie dingen te wijzen. Allereerst hebben we ervaringen met consolidatie op de financiële markt. We kunnen eigenlijk wel zeggen dat er te weinig grensoverschrijdende consolidatie is. Waar we zo’n consolidatie hebben gezien, is die tot uitdrukking gekomen in een echte integratie over de grenzen en heeft ze gunstige voorwaarden voor consumenten en klanten geschapen.
Een ander belangrijk punt is dat als wij over de situatie in Europa discussiëren, wij dat doen in het perspectief van de wereldwijde financiële markt. Europa heeft niet alleen behoefte aan sterke Europese actoren, maar er zijn ook sterke actoren in Europa nodig om ons een goede toegang tot kapitaal te verschaffen, vooral voor investeringen, en ook een sterke financiële dynamiek. In deze context is het belangrijk dat er grotere ondernemingen in Europa kunnen ontstaan en daarom is het ook belangrijk om de consolidatie die we thans zien te verwelkomen.
In dit verband zou ik er ook op willen wijzen dat de ontwikkeling van de transatlantische markt een belangrijke zaak is voor de Europese economie. Hoe het transatlantische vraagstuk van beurzen in Europa en de Verenigde Staten of zuiver Europese beurzen zich ook zal ontwikkelen, het is belangrijk om te profiteren van de huidige situatie. Het is in ons belang om zoveel mogelijk vast te houden aan Europese regels op het gebied van verslaglegging, goede bedrijfsleiding en gemeenschappelijke regels voor concurrentie. Ik zou de Commissie willen oproepen om zich niet te mengen in de discussies over transatlantische beursfusies en het gesprek niet in een bepaalde richting te sturen, maar de gelegenheid aan te grijpen om Europese regels te benadrukken, omdat de tenuitvoerlegging daarvan Europese financiële markten een sterke positie in de wereldwijde economie kan geven. Dat is een mogelijkheid die we nu moeten benutten. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik me aansluiten bij degenen die de heer Muscat hebben gefeliciteerd met zijn verslag over de consolidatie van de financiële diensten en in het bijzonder met zijn voorstel om een comité van wijzen in te stellen.
Ik zal het vooral hebben over het verschijnsel fusies en overnames op de Europese beurzen. Technologische ontwikkeling, het vrij verkeer van kapitaal op internationaal niveau en financiële innovatie hebben de afgelopen dertig jaar geleid tot ingrijpende veranderingen op de kapitaalmarkten en tot een grotere participatie van particuliere spaarders op de financiële markten in het algemeen en op de effectenbeurs in het bijzonder. In sommige Europese landen participeren ze met ongeveer een derde van het totale gespaarde kapitaal en in andere met een vijfde.
Demutualisering van de beurzen, een trend die medio jaren negentig in Azië begon en zich aan het begin van dit decennium uitbreidde naar de belangrijkste centra in Europa, Londen, Parijs en Frankfurt, en die nog steeds gaande is, zoals we nu in Spanje zien met de beursgang van de Spaanse beurzen, heeft geleid tot herstructureringen en concentraties op de interne markt, zoals in het geval van Euronext en de Scandinavische markt. Dat zijn stuk voor stuk positieve veranderingen, omdat ze op hun beurt leiden tot kostenreductie en tot uitbreiding van de transacties en beursmarkten.
De onlangs aangekondigde transatlantische fusies en overnames zijn mijns inziens een kwalitatieve verandering. Dat zeg ik omdat er, ondanks de groeiende convergentie aan beide zijden van de Atlantische Oceaan, nog steeds belangrijke verschillen tussen de twee markten bestaan, zowel wat betreft het model van de effectenbeurs als de eigenlijke structuur van de markt en de fase na de onderhandelingen.
Bovendien komt dit op een moment dat de Europese Unie, na het goedkeuren van de MiFID-richtlijn en met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de toekomst, de Europese financiële markt wil voltooien. Tegelijkertijd is er een belangrijk debat van start gegaan over de modernisering van de effectenbeurzen. Een debat over hun toekomstige rol, over organisatie, structuren, transparantie, economische aspecten, mededinging, bestuur en infrastructuur.
Dit is een tijd van ingrijpende veranderingen. Daardoor moeten er veel vragen worden opgehelderd en kunnen we niet geval per geval optreden. We moeten bepalen wat de algemene belangen van de Europese Unie zijn, de impact van de aangekondigde operaties op die belangen evalueren, anticiperen op de politieke, reglementaire en economische consequenties van de operaties, en uiteraard zoeken naar het beste antwoord, waarbij we voor ogen moeten houden dat het beleid inzake de financiële sector en de effectenbeurzen van grote invloed is op het monetaire beleid van de Europese Unie. En ik denk dat we ook moeten bekijken hoe de Europese Unie het beste transparantie, stabiliteit en evenwicht kan waarborgen ten behoeve van het goede algehele functioneren van de financiële markten. Dat is de taak die we hebben te vervullen. 
Sharon Bowles (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag stilstaan bij de transatlantische beursfusies. We hebben meermalen op de voorpagina van de Financial Times kunnen lezen – en het hoofd van de New York Stock Exchange heeft het ook gezegd – dat de corporate governance-regels die in de VS van kracht zijn op grond van de Sarbanes-Oxley-wet, van toepassing zouden kunnen zijn op de gefuseerde beurs, met jurisdictie in Amerikaanse rechtbanken.
Natuurlijk is niet iedereen het eens met die analyse. Tijdens de tweede jaarlijkse conferentie van de New York Stock Exchange een paar weken geleden zei commissaris Annette Nazareth van de US Securities and Exchange Commission dat de fusie leek te vragen om een gemeenschappelijke technologiestrategie maar niet om een gemeenschappelijk beursplatform. Er komt dus een gemeenschappelijke holdingmaatschappij onder de jurisdictie van de VS, maar Euronext zou niet als Amerikaanse beurs worden geregistreerd en zou zijn producten niet op de Amerikaanse markt aanbieden. Op grond daarvan zou de Sarbanes-Oxley-wet, volgens haar, niet van toepassing zijn op Euronext.
Het lijkt mij echter dat de voordelen van een gefuseerde markt dan ook niet van toepassing zouden zijn, niet vanuit Euronext gezien, in ieder geval. Om precies te zijn zei ze dat aansluiting bij een Amerikaanse beurs nog niet betekent dat een niet-Amerikaanse beurs onder de Amerikaanse wet valt.
Door alle opwinding en belangstelling voor transatlantische overnames lijkt het echter waarschijnlijk dat er iets omvangrijkers dan alleen een aansluiting op til was, in ieder geval in de hoofden van sommigen. Zou het kunnen zijn dat er een of ander asymmetrisch proces gaat plaatsvinden, waarbij de Amerikaanse basisonderdelen in Europa worden geregistreerd maar andersom niet? Wat zou dat betekenen voor de Europese markt?
Commissaris Nazareth drukte zich heel voorzichtig uit toen ze het had over het technologieplatform. Is het eigenlijk wel praktisch om op lange termijn met afzonderlijke IT-platforms te werken? Ik betwijfel het. Er zou behoefte ontstaan om te integreren en in dat stadium zou de Sarbanes-Oxley-wet zeker een rol gaan spelen. Daarom drukte ze zich zo voorzichtig uit.
Als er geen actie wordt ondernomen om, liever vroeg dan laat, tot een internationale standaard te komen, zouden er in de toekomst dus wel eens problemen kunnen ontstaan. Ik zou zeggen dat hierbij niet alleen voor de aandeelhouders maar ook voor de bureaucraten een rol is weggelegd. In Europa hebben we ervaring met het zoeken naar evenwicht tussen verschillende juridische tradities en praktijken en dat is een van de redenen waarom we in de toekomst het voortouw moeten nemen als het gaat om regulering. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Ik zou de heer Muscat en alle anderen die bij de opstelling van dit verslag betrokken zijn geweest willen gelukwensen. Het verslag vereiste heel wat werk en vroeg om een grondige aanpak, en het resultaat is een evenwichtig document.
Mijns inziens zijn er twee factoren die van grote invloed zijn op de consolidatie van financiële processen. De eerste factor, die gezien moet worden tegen de achtergrond van het proces van Lissabon, is de totstandbrenging van de interne markt en de toename van concurrentie. De tweede factor, die gezien moet worden in de context van de uitbreiding, parallel aan de voordelen van uitbreiding van de markt, is de toepassing van het cohesieprincipe, en van de beginselen van gelijkheid en eenheid van lidstaten.
Wat het laatste punt betreft is het evenwicht helaas enigszins zoek. Dit is een gevolg van een tegenstrijdigheid: bij financiële processen worden zaken die voor de nieuwe lidstaten gevoelig liggen naar de achtergrond gedrongen in het kader van de verplichting tot verdere openstelling van de markten, maar bij arbeidsintensieve diensten zijn zaken die voor de oude lidstaten gevoelig liggen juist wel doorslaggevend; interne liberalisering speelt dan opeens een minder grote rol. Hierdoor raakt het evenwicht in de dienstensector verstoord. Overigens is dit ook de reden waarom ik erop tegen ben dat sociale of ecologische aspecten in aanmerking worden genomen bij de consolidatie van financiële diensten of de financiële sector.
Daarnaast ben ik van mening dat we bij de stappen die we zetten om verder te komen een zekere mate van solidariteit voor ogen moeten houden. We moeten voorkomen dat er een situatie ontstaat waarin de toezichthoudende instanties van de ontvangende landen – en nieuwe lidstaten zijn nu eenmaal in beginsel ontvangende landen – weerloos staan tegenover de dominante toezichthoudende instanties van de oude lidstaten. Vooruitgang op het gebied van liberalisering is alleen mogelijk als we strikte eisen opleggen voor samenwerking en, vooral, transparantie. Anderzijds deel ik het standpunt dat we moeten helpen wijzigingen in de belastingstelsels – en met name de BTW-regeling – door te voeren om concentratie te bevorderen.
Verder zou ik willen benadrukken dat situaties waarin sprake is van een te hoog niveau van concentratie als gevolg van fusies en overnames niet alleen geanalyseerd moeten worden vanuit het perspectief van de opkomende interne markt, maar ook in het licht van de noodzaak van cohesie in de lidstaten die proberen aan te haken. Er zijn namelijk situaties denkbaar waarin op communautair niveau niet van een te hoog niveau van concentratie gesproken kan worden, terwijl daarvan op nationaal niveau wel degelijk sprake is. Dat belemmert de concurrentie op nationaal niveau. Bij effectbeoordelingen inzake het mededingingsbeleid moet hieraan dan ook bijzondere aandacht geschonken worden, zoals we recentelijk in een aantal concrete gevallen hebben gezien. Met goede procedures kunnen we deze problemen oplossen en er tevens voor zorgen dat oligopolistische condities daadwerkelijk uitgesloten zijn en dat daarvoor geen unilateraal protectionisme in de plaats komt. 
Margarita Starkevičiūtė (ALDE ).
   – Mijnheer de commissaris, ik vind het erg jammer dat u vandaag niet lijkt te begrijpen waarom wij deze kwestie aan de orde gesteld hebben en u hier in dit Huis uitgenodigd hebben. De reden is zeker niet dat we meer marktregels willen; de reden is dat we op dit gebied naar onze mening politieke sturing nodig hebben die geschraagd wordt door de strategische richtsnoeren van de Europese Unie voor de ontwikkeling van de financiële markten. We weten allemaal heel goed dat de EU een goede traditie heeft als het gaat om financiële regulering, en die is op een aantal beginselen gebaseerd. Die beginselen moeten duidelijk naar voren worden gebracht. Wat ontbreekt, is een expliciete vermelding van die beginselen, met als gevolg verwarring op de markten en uiteenlopende geluiden over wat wel en niet mag. We hebben nu een uitstekend Europees model, dat ook door opkomende markten graag gevolgd wordt, en ik hoop dat we in staat zullen zijn dat model te behouden, maar op dit moment lijkt de aarzeling van de Commissie – neem me niet kwalijk dat ik het zo zeg – het gevaar in te houden dat ons model aan de kant gezet wordt. Neem bijvoorbeeld de wijzigingen van de richtlijn inzake het prospectus waarover momenteel wordt gediscussieerd. Het lijkt wel alsof we hopen dat er een soort "half-om-half"-resultaat uit de bus komt – zoiets als een transatlantisch gemiddelde, waarmee noch Europa noch de VS gebaat is. Wat we werkelijk zouden moeten doen, is eerlijk zeggen dat we verschillend over de zaak denken; misschien zouden we dan zover kunnen komen dat we elkaars standpunten respecteren en erkennen. We zullen moeten erkennen dat marktregulering voor verrekenings- en vereveningssystemen een complexe aangelegenheid is die we wellicht via een stapsgewijze aanpak moeten oplossen. Verder moeten we vasthouden aan onze eigen Europese inzichten en ons niet aanpassen aan beslissingen die door grote conglomeraten genomen worden. Niets doen heeft namelijk niets te maken met liberaal zijn. Als regelgevers niets doen, zijn het de wetten van de jungle die de gang van zaken op de markten gaan bepalen, en dat betekent de ondergang van de markt en, nog veel belangrijker, van alle vormen van innovatie. Dat mogen we echt niet laten gebeuren. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, diverse collega’s hebben al gevraagd waarom we vandaag praten over beursfusies in Europa. Natuurlijk is het niet aan het Europees Parlement om te beslissen wat voor soort fusies mogen plaatsvinden en welke activiteiten er op de markt plaatsvinden. Het is ook aan de Commissie om te beoordelen of de fusie van Euronext en de Frankfurt Börse beter is dan de transatlantische fusie. We moeten kijken wat voor kansen de transatlantische fusie ons kan bieden, met name in het kader van de transatlantische dialoog over financiële diensten, die, mijns inziens, het vruchtbaarste voorbeeld is van wat we samen kunnen bereiken als we echt samenwerken met de Amerikaanse SCC.
Ik feliciteer de commissaris met de voortgang die is geboekt. Als de marktkrachten besluiten dat er een transatlantische effectenbeurs komt, denk ik dat dit een enorme kans is voor de afstemming van regelgeving. Het gaat er niet om dat we in Europa met extraterritoriale Sarbanes-Oxley-regels worden geconfronteerd. Het punt is veeleer dat we onze strategische modellen, onze zeer goede technologische platforms kunnen benutten en zeer effectief in de VS kunnen inzetten.
Tijdens de GATS-onderhandelingen hebben we bijvoorbeeld onderhandeld over elektronische handelsschermen. We hebben geprobeerd om onze handelsschermen op Amerikaanse effectenbeurzen te krijgen en andersom, maar dat is niet gelukt. Dat soort transatlantische beursfusies zou een enorme kans bieden voor de afstemming van regelgeving en zou ervoor kunnen zorgen dat het uitstekende werk dat is verricht, in de toekomst kan worden voortgezet. 
John Purvis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb maar twee punten. Het eerste is: staat er iets in paragraaf 9 en 26 wat de Berlijnse spaarbanken en het Duitse stelsel van spaarbanken die vrezen dat ze in de toekomst buitenspel komen te staan, enig soelaas biedt? Ik stel die vraag aan de heer McCreevy.
Het tweede punt is of we echt denken dat we een zoveelste comité van wijzen – waar in de laatste paragraaf om wordt gevraagd – nodig hebben om dit te bekijken. 
Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, er is vanavond een hele reeks kwesties naar voren gebracht. Ik geloof dat de meeste ervan al in mijn openingswoord aan de orde zijn gekomen, maar ik zal op een paar punten nog wat verder ingaan.
Er is veel moeite gedaan om een geharmoniseerd juridisch kader tot stand te brengen voor de financiële markten van de EU. Er moet op dit terrein nog veel gebeuren. Het kader is gericht op het creëren van gelijke concurrentievoorwaarden, het bevorderen van diepere en meer liquide markten en het beschermen van de belangen van consumenten en beleggers. In dat kader moeten we de markt zelf een rol laten spelen. Regelgevers moeten ophouden zich te bemoeien met beslissingen die door marktspelers worden genomen. Het feit dat operatoren uit andere landen hun zinnen zetten op Europese bedrijven, is een teken dat ze vertrouwen hebben in ons en ons regelgevingsmodel. Wat we nodig hebben zijn krachtige financiële instellingen die zichzelf staande kunnen houden in de mondiale economie. We hebben ultramoderne beurzen nodig en het mededingingsbeleid voorkomt overconcentratie en misbruik van dominerende posities. Maar afgezien daarvan geloof ik dat we de markt zijn rol moeten laten spelen.
Mevrouw Van den Burg bracht een aantal punten naar voren. Verwijzend naar effectenbeurzen zei ze dat het volgens haar niet alleen maar een zaak van de aandeelhouders was. Volgens mij is dat wel zo. Ik ben het niet met haar eens. Ik ben het wel met haar eens dat gebruikers van de beurzen belangen hebben, maar ik heb niet de minste consensus kunnen bespeuren onder de gebruikers over wat de beste en meest gewenste combinatie van beurzen is.
Ze bracht ook de kwestie van de gevolgen van de mogelijke fusies naar voren. Het is nog te vroeg om er iets van te kunnen zeggen, maar ik heb duidelijk gemaakt dat consolidatie van beurzen niet moet leiden tot wat ik noem een teveel aan regelgeving. Andere sprekers, zoals de heer Klinz, verwezen ook naar deze kwestie.
Zoals ik in antwoord op de vraag van mevrouw Berès namens de Commissie economische en monetaire zaken al zei tijdens mijn inleidende opmerkingen: het gaat om twee afzonderlijke kwesties. Volgens mij is het aan de belanghebbenden en de aandeelhouders om te besluiten wat ze met hun effectenbeurzen willen. Dat is helemaal aan hen. Dat moet de markt bepalen.
Anderzijds hechten we veel waarde aan regulering. We willen ervoor zorgen dat Europese regelgevers Europese beurzen reguleren en zoals ik het begrijp voorziet het voorstel dat aan de New York Stock Exchange en Euronext is gedaan in een systeem waarbij dat mogelijk is. Ik ben het ermee eens dat we erop moeten toezien dat dit in de toekomst zo blijft – niet alleen dit jaar of volgend jaar, maar voor een periode van vier of vijf jaar – en dat procedures die worden ingevoerd, van welke aard dan ook, moeten worden nageleefd. Zoals ik in mijn inleiding al zei: ja, daar zullen we ons voor inzetten.
Mevrouw Van den Burg vroeg of ik het boek van de heer Seifert gelezen had. Dat heb ik niet, maar ik heb er diverse commentaren op gelezen. Ik heb de heer Seifert ontmoet toen ik pas Europees commissaris was, vlak nadat hij de eerste verkennende onderhandelingen met de London Stock Exchange was aangegaan over overname door de Frankfurt Börse. Ik heb gelezen wat hij in zijn boek schrijft. Het is een interessant boek, maar het biedt slechts één kijk op het onderwerp.
Tegen de leden van dit Parlement en anderen daarbuiten, die altijd bang lijken te zijn dat invloeden van buitenaf de Europese praktijk aantasten, zeg ik dat een aantal van de voorstellen die nu op tafel liggen mij het idee geven dat marktspelers wereldwijd deel van de Europese praktijk willen uitmaken en iets anders tegen deze kwestie aan kijken. Er blijken veel zaken in Europa te worden gedaan die zich vroeger aan de andere kant van de Atlantische Oceaan afspeelden. Daar is een reden voor. Sommige mensen willen deel uitmaken van de Europese praktijk. We moeten ons niet altijd zo defensief opstellen.
De heer Hökmark en anderen verwezen naar de kwestie van de regelgeving. Ik ben het met hen eens. Europese regels en verordeningen moeten van toepassing zijn op Europese bedrijven. Daar zullen we ons voor inzetten. De vraag of overnames of fusies van effectenbeurzen in verschillende delen van de wereld wenselijk zijn, moeten de marktspelers helemaal zelf beantwoorden. Daar kan ik niet over oordelen. 
Pervenche Berès (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het antwoord van de commissaris verbaast mij. Wij hebben hem een aantal zeer duidelijke vragen gesteld. Wij vragen hem niet om in te grijpen in de feitelijke situatie van de markt; wij vragen hem zijn rol te vervullen met betrekking tot het wetgevingsinitiatief! Als er geen besluit wordt genomen, heeft dit namelijk invloed op de markten. Als er geen besluiten worden genomen over loskoppeling of de toepassing van de mededingingsregels op een bepaalde markt, heeft dit invloed op de bepaling van het kader.
Daarnaast hebben wij u een aantal specifieke vragen over de effectbeoordeling gesteld. Wanneer kan het Parlement over deze effectbeoordeling beschikken, voordat deze door uw diensten volledig herschreven zal zijn, mijnheer de commissaris? 
John Purvis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik geloof niet dat ik een antwoord heb gekregen op mijn vraag over de consolidatie van de banksector en of er iets in het verslag-Muscat staat dat het Duitse stelsel van spaarbanken soelaas biedt. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0217/2006) van Corien Wortmann-Kool, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 4056/86 tot vaststelling van de wijze van toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag op het zeevervoer en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1/2003 inzake de uitbreiding van het toepassingsgebied van deze verordening tot cabotage en internationale wilde vaart (COM(2005)0651 – C6-0046/2006 – 2005/0264(CNS)). 
Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het is mij een genoegen om vanavond een bijdrage te mogen leveren aan deze discussie over het verslag van mevrouw Wortmann-Kool over het voorstel houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 4056/86.
De Commissie is heel blij dat in het verslag erkend wordt dat prijsafspraken voor lijnvaartconferenties onder de huidige marktomstandigheden, zowel juridisch als economisch, niet langer gerechtvaardigd zijn.
Ons voorstel is erop gericht om het concurrentievermogen van de EU te vergroten, zoals dat ook in de agenda van Lissabon staat. Het gegeven dat vervoerders gezamenlijk prijzen vaststellen op grond van de groepsvrijstelling voor lijnvaartconferenties, is van invloed op ruwweg 18 procent van de import en 21 procent van de export van de EU. De intrekking van deze groepsvrijstelling zal tot lagere vrachttarieven leiden, wat een voordeel oplevert voor de hele economie van de EU.
Voorts heeft de Commissie zich ook ingespannen om het concurrentievermogen van de Europese lijnvaartsector te behouden. Daarom bereiden we richtsnoeren voor waarin wordt uitgelegd op wat voor wijze het mededingingsrecht op de lijnvaartsector van toepassing zal zijn als Verordening (EEG) nr. 4056/86 eenmaal is ingetrokken. De Commissie streeft ernaar om de richtsnoeren tegen het eind van 2007 uit te vaardigen. Met het oog op de overgangsperiode van twee jaar zullen de richtsnoeren ten uitvoer worden gelegd voordat de intrekking van de groepsvrijstelling voor lijnvaartconferenties van kracht wordt, zodat de sector voldoende tijd heeft om zich aan te passen aan een nieuw concurrentieklimaat in de wetenschap dat zijn activiteiten zijn toegestaan.
De Commissie heeft zowel met de vervoersaanbieders en vervoerders als met de vervoergebruikers en de verladers uitvoerig van gedachten gewisseld over de inhoud van de richtsnoeren. De nadruk zal liggen op het waarborgen van het concurrentievermogen van de vervoerssector. Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat het concurrentievermogen waarborgen niet hetzelfde is als de sector van concurrentie afschermen. Het is toegestaan om informatie uit te wisselen en in de meeste sectoren is het gebruikelijk, omdat zo betere bedrijfsbeslissingen kunnen worden genomen. De uitwisseling van informatie moet echter niet zover gaan dat ondernemingen ervan worden weerhouden om hun gedrag op de markt onafhankelijk van elkaar te bepalen.
Het proces dat leidt tot de aanneming van de richtsnoeren door de Commissie omvat besprekingen met de vervoergebruikers en -aanbieders alsook met de lidstaten in de werkgroep zeevervoer van het Europees Mededingingsnetwerk. Er zullen ontwerprichtsnoeren worden gepubliceerd zodat alle belanghebbenden de gelegenheid krijgen om commentaar te leveren. Andere instellingen mogen in dat stadium ook commentaar leveren.
In andere gevallen, met name op het gebied van overheidssteun, heeft het Europees Parlement van deze gelegenheid gebruik gemaakt om zijn standpunten kenbaar te maken. We hopen dat het Europees Parlement dit belangrijke initiatief zal blijven volgen.
Ik begrijp de bezorgdheid over internationale kwesties. Ik kan u geruststellen dat we onze handelspartners zullen blijven wijzen op dit initiatief en de economische en juridische redenen die eraan ten grondslag liggen, zullen toelichten. Deze contacten zijn tot dusverre positief geweest. Men is het er algemeen over eens dat de intrekking van de groepsvrijstelling voor lijnvaartconferenties door de EU niet strijdig is met de wet in derde landen en dat het een proces is dat aansluit bij de huidige marktomstandigheden.
De Commissie kan het grootste deel van de ingediende amendementen overnemen, maar niet in de vorm van overwegingen bij een wetgevingstekst. Ik vind dat het een duidelijke en eenvoudige intrekking van Verordening (EEG) nr. 4056/86 moet blijven. Bij vervolgmaatregelen zullen we evenwel rekening houden met uw aanbevelingen. Hieronder vallen onder andere de richtsnoeren en ook de actualisering van informatie en de herbeoordeling van andere wetgevingsteksten zoals Verordening (EEG) nr. 954/79 inzake de toetreding tot het Verdrag van de Verenigde Naties inzake een gedragscode voor lijnvaartconferenties, waar het Europees Parlement de Commissie op heeft gewezen. 
Corien Wortmann-Kool (PPE-DE ),
   Voorzitter, het economisch belang van de maritieme sector is groot en die sector heeft ook een enorme groeipotentie. Juist in deze tijd van steeds sneller gaande globalisering zijn die mondiale transportstromen en het effectief afhandelen daarvan van groot belang. Het Europese bedrijfsleven heeft daarin een belangrijke sterke positie. Het is een sector die zich in hoge mate ontwikkelt tot een concurrerende sector en het is eigenlijk op dit moment nog de enige sector die wordt uitgezonderd van de toepassing van de mededingingsregels van het Verdrag. De tijd is dan ook rijp om een einde te maken aan deze uitzonderingspositie.
Vanuit het Parlement zeggen we daarom ook onze steun toe aan het voorstel van commissaris McCreevy om de voorliggende verordening 4056/86 op te heffen. Juridische onzekerheid over de interpretatie van mededingingsregels is echter ongewenst en ik ben blij dat de commissaris dat ook erkent, want ook in de toekomst moet de Commissie zich rekenschap blijven geven van de specifieke karakteristieken van deze internationaal opererende sector. Daarom moet er wel duidelijkheid komen over de spelregels in de toekomst.
Het Europese Parlement wil daarom dat er voor de sector duidelijke richtsnoeren worden opgesteld voordat de verordening wordt ingetrokken. Ik ben blij dat de commissaris de intentie uitspreekt dit te doen voor eind 2007 voor wat betreft de lijnvaart. Maar voor het Parlement is het een essentiële pijler in dit voorstel en daarom vinden wij dat het ook expliciet in de wetgevende tekst moet worden vermeld. De sector moet juridische zekerheid gegarandeerd krijgen, over wat wel en niet is toegestaan in de huidige verordening.
Ik ben blij van u te horen dat u intensief overleg voert met de sector. Maar het Parlement vraagt u ook, en zal dat ook morgen uitspreken, dat ook wij geconsulteerd worden over de inhoud van de richtsnoeren. Kunt u toezeggen dat het Parlement daarover geconsulteerd zal worden? Dat is ook op andere gebieden toch vaak een goed gebruik. Ik ben blij dat we morgen, naar het zich laat aanzien, met een grote meerderheid dit krachtige signaal aan de Commissie kunnen geven.
Het Parlement vindt het wel heel belangrijk dat de Commissie duidelijk maakt dat andere samenwerkingsvormen zoals de voor deze containerlijnvaartsector blijven bestaan want daarin kunnen belangrijke operationele afspraken gemaakt worden, bijvoorbeeld over capaciteit. Dat is een must voor deze sector, maar natuurlijk moet dat altijd weer passen binnen de tekst van het Verdrag, binnen artikel 81. Het is erg belangrijk om die samenwerking efficiënt te laten verlopen.
Voorzitter, voor cabotage en wilde vaart stelt de Commissie voor de handhaving van mededingingsregels naar het Europese niveau te verschuiven. Dat is een logische stap omdat het Verdrag nu ook al van toepassing is. Ook die handhaving hoort thuis op het Europese niveau, dus op dat punt kunt u onze steun verwachten. Sommige collega's stellen voor de cabotage uit te zonderen, maar ik zal dat niet steunen. Het Parlement wil dat er ook voor de trampsector richtsnoeren worden opgesteld, want ook deze sector heeft het recht te weten waar hij aan toe is, net als de andere sectoren. Dus ook daar moeten volgens het Parlement richtsnoeren bekend zijn voordat deze regelgeving van kracht wordt.
Duidelijkheid vooraf voorkomt allerlei kostbare juridische procedures waar de sector echt niet op zit te wachten. Er zijn ook al voorbeelden van dergelijke gevallen in de trampsector met betrekking tot poolovereenkomsten. Daar zijn klachten geweest en het is voor de sector onduidelijk hoe de Europese Commissie op dit punt verdergaat. Dus, nogmaals, ook daar moet die onduidelijkheid met richtsnoeren worden opgevangen.
Voorzitter, de internationale dimensie is natuurlijk heel belangrijk voor deze internationaal opererende sector. Dus we willen u vragen – en gelukkig geeft u zich daar ook al rekenschap van – die internationale concurrentiepositie goed in acht te nemen bij de verdere uitwerking van de voorstellen. Dat geldt ook voor de opheffing van de UNCTAD-code en wij ontvangen graag een rapportage over die internationale ontwikkelingen om deze van dichtbij te kunnen volgen. Nogmaals, we kunnen onze steun toezeggen, maar de voorwaarden zijn wat het Parlement betreft wel spijkerhard. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het onderhavige onderwerp wordt hier niet voor het eerst besproken. Wij hebben met de Europese Commissie een gedachtewisseling gehad over het Witboek en als Europees Parlement met grote meerderheid een resolutie aangenomen waarin wij duidelijk hebben gemaakt dat onze koopvaardijvloot in de huidige, door grote mededinging en razendsnelle ontwikkelingen gekenmerkte mondiale omgeving, behoefte heeft aan een duidelijk kader, dat eerlijke en gezonde concurrentie kan waarborgen.
Mededinging is de grondslag van onze economie en onze ontwikkelingsplannen. Het is echter onze taak om vooruit te lopen op de situatie en op de mogelijke neveneffecten, en met het oog daarop het juiste beleidskader te creëren. Daarom hebben wij naar mogelijkheden gezocht om te voorkomen dat de kleine en middelgrote scheepvaartmaatschappijen kansen verliezen, dat zij hun belangen en operationele plannen opofferen aan fusies en aan de gigantische bedrijven die vooral in de lijnvaartsector aan het ontstaan zijn.
Wij hebben erop aangedrongen dat de voorstellen van de Europese Commissie geen schok mogen veroorzaken op de markt, maar veeleer een geleidelijke, creatieve aanpassing aan de nieuwe situatie mogelijk moeten maken. Wij willen dat de Europese Commissie onze zorgen in alle gevallen serieus behandelt.
Ik dank de rapporteur, mevrouw Wortmann-Kool, maar ook de Commissie vervoer en toerisme, die in haar advies oplossingen voorstelt waarmee dit vraagstuk het hoofd geboden kan worden. Ik hoop dan ook dat deze oplossingen zullen worden aangenomen, en dat ook de Europese Commissie ze zal aanvaarden. Staat u mij toe om nogmaals de vraagstukken te noemen die ons bezighouden: de overgangsperiode voor een goede aanpassing aan de nieuwe situatie en duidelijke richtsnoeren. Ik ben het met de rapporteur eens dat ook cabotage onderworpen moet worden aan vrije mededinging.
Tot slot wil ik nog erop wijzen dat de Europese Commissie niet voldoende aandacht besteedt aan de internationale dimensie van het probleem, met betrekking tot zowel de UNCTAD-gedragscode – waar de vraag rijst of deze code nog geldt en hoe de lidstaten van stelsel kunnen veranderen – als de afwezigheid van uitvoerige gegevens over de dialoog met onze partners China, Japan, Singapore en India wat betreft hun reacties op een mogelijke verandering van stelsel. Kenmerkend is bijvoorbeeld dat Singapore reeds heeft aangekondigd het stelsel van de conferenties te zullen handhaven.
Ten aanzien van dat punt verwacht ik van de Europese Commissie een antwoord op de vraag wat de houding van de Europese Unie zal zijn. 
Robert Navarro,
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur, mevrouw Wortmann-Kool, graag bedanken voor haar werk. Ik doe dat namens mijzelf en namens mijn vriend de heer Savary, die vanavond niet aanwezig kon zijn om aan dit debat deel te nemen en mij verzocht heeft u zijn verontschuldigingen over te brengen.
Het is een evenwichtig verslag, en hoewel niet alle voorgestelde standpunten van mijn fractie zijn overgenomen, is het nog steeds aanvaardbaar, omdat het accent op de belangrijkste zaken wordt gelegd. In het verslag wordt opgeroepen tot een snelle publicatie van richtsnoeren door de Commissie, teneinde dienstverleners in de sectoren internationale wilde vaart en cabotage meer rechtszekerheid te verschaffen.
Er wordt in het verslag tevens op gewezen dat informatie-uitwisselingen belangrijk zijn en gunstige gevolgen kunnen hebben voor de stabiliteit en doeltreffendheid van deze sectoren. In het verslag worden nuttige preciseringen aangevoerd en wordt, ten slotte, een bijzonder belang toegekend aan kleine exploitanten.
In mijn hoedanigheid van lid van de Commissie vervoer van dit Parlement zou ik niettemin enkele punten willen noemen die ik betreur, met de nadruk op één punt in het bijzonder. Samen met mijn collega’s de heren Savary en Sifunakis, had ik een amendement ingediend over de rechtsgrondslag van de tekst waarover het Parlement zich morgenochtend moet uitspreken. Dit amendement is door de Commissie economische en monetaire zaken verworpen. Hierdoor kon het niet ter stemming aan de plenaire vergadering worden voorgelegd. Dat betreur ik. Verordening (EEG) nr. 4056/86, waarvan de huidige ontwerpverordening intrekking voorstelt, was aangenomen op basis van een dubbele rechtsgrondslag: de artikelen 84 (vervoersbeleid) en 87 (mededinging) van het Verdrag; tegenwoordig de artikelen 80 en 83. Bij het voorstel tot intrekking wordt uitsluitend artikel 83 (mededinging) in aanmerking genomen.
Dat is een politieke keuze die verstrekkende gevolgen heeft. Deze keuze bepaalt namelijk de procedure die van toepassing is en beperkt de voorrechten van het Parlement, aangezien de rechtsgrondslag die uitsluitend betrekking heeft op de mededinging een raadplegingsprocedure met zich meebrengt. Als de rechtsgrondslag betrekking had gehad op vervoer, zou dit tot een medebeslissingsprocedure hebben geleid. Dit was naar mijn mening beter geweest. Hoewel ik tot diegenen behoor die vinden dat concurrentie stimulerende en heilzame gevolgen kan hebben voor de economie, schaar ik mij niet onder degenen die concurrentie als een wondermiddel beschouwen en eisen dat concurrentie blindelings en zonder onderscheid wordt toegepast op alle sectoren van de economie, zonder rekening te houden met hun bijzondere kenmerken of de situatie waarin zij zich bevinden.
Helaas krijgen wij soms de indruk dat het deze laatste, enigszins dogmatische visie is die het directoraat-generaal Mededinging van de Commissie bij hoog en laag, en met name tegen de opvattingen van andere diensten van de Commissie in, verdedigt.
Hoewel het om een raadplegingsdocument gaat, hoop ik dat de Commissie dankzij dit verslag in ieder geval een betere inschatting kan maken van de zorgen van de exploitanten, die zich niet verzetten tegen het idee van hervorming, maar die graag enige garanties en richtsnoeren zouden ontvangen met betrekking tot de veranderingen die zij het hoofd zullen moeten bieden. Dit zijn legitieme zorgen, te meer daar deze sector van essentieel belang is voor de toekomst en ontwikkeling van Europa. 
Georgios Toussas,
   Mijnheer de Voorzitter, in het kader van het gemeenschappelijk scheepvaartbeleid van de Europese Unie kregen de conferenties de vorm van een soort bond van lijnvaartmaatschappijen, die tot doel hadden de controle te verkrijgen over deze strategische en zeer winstgevende sector, die het neusje van de zalm is in het zeevervoer.
Later ontstond er een vergelijkbare, maar meer geavanceerde vorm, de zogenaamde ‘pools’, bestaande uit maatschappijen met schepen voor het vervoer van chemische stoffen. De lijnvaartconferenties bepalen langs welke trajecten de schepen varen tijdens hun rondreizen, welke havens worden aangedaan, hoeveel schepen er op elke lijn mogen varen en hoe hoog de tarieven moeten zijn.
Het argument dat de lijnvaartconferenties de werknemers betere en goedkopere diensten hebben geboden, raakt kant noch wal. De werkelijkheid is voor de werknemers keihard: peperduur levensonderhoud, armoede, werkloosheid, slechtere diensten en een nog grotere commercialisering.
Van de lijnvaartconferenties werd vooral gebruik gemaakt in het vervoer van grondstoffen en meer algemeen in de internationale handel. Daarbij gaat het vooral om Noord-Europese monopolistische scheepvaartondernemingen en ondernemingen op de kust, die het EU-kapitaal astronomisch hoge winsten hebben verzekerd. Diezelfde concerns dringen nu aan op afschaffing van de lijnvaartconferenties, en de Europese Commissie is het daarmee eens.
Het is evident wat het doel van dit nieuwe wetgevingsinitiatief is: versterking van het mededingingsvermogen, uitbreiding van de provocerende voorrechten van de monopolistische scheepvaartconcerns van de Europese Unie en onbeperkte handelingsmogelijkheden om maximale winst mogelijk te maken.
De concentratie en centralisatie van het kapitaal in de betrokken sector is zover gevorderd dat een heel klein aantal maatschappijen – die te tellen zijn op de vingers van een hand – de lijnvaartdiensten controleert. Kenmerkend is dat een Europese scheepvaartmaatschappij die zich bezighoudt met containervervoer 550 schepen beheert en een vergelijkbare, Aziatische maatschappij 112 schepen beheert. Om onder dergelijke omstandigheden van mededinging te spreken is pure schijnheiligheid. Wij zijn het er niet mee eens dat ook cabotage onder de mededingingsregels wordt gebracht, net zo min als wij instemmen met de Verordeningen (EEG) nrs. 4050/86 en 3577/92.
Het reactionaire institutioneel kader voor de scheepvaart en het volksvijandige beleid van de Europese Unie maken de onbuigzame houding en winsthonger van de reders alleen maar groter en veroorzaken ernstige politieke en sociale problemen in Griekenland, Frankrijk, Finland en Ierland. De Raad en de Europese Commissie spelen natuurlijk onder één hoedje met de werkgevers en sturen aan op procedures voor het Hof van Justitie. Essentieel is evenwel dat zij geconfronteerd zullen worden met de werknemers, want de werknemers zijn niet bereid om hun rechten overboord te gooien.
Ongelijke beloning voor gelijk werk, zwaardere werkomstandigheden voor de zeelieden, peperdure tickets en vrachttarieven, vermindering van de vaartfrequentie en pogingen om stokoude, slecht onderhouden schepen in de kustvaart te houden: zie hier de kenmerken van het binnenlands zeevervoer. De toepassing van de volksvijandige Verordening (EEG) nr. 3577/92 was een enorme klap voor het zeevervoer en heeft ernstige problemen veroorzaakt voor de werknemers, de passagiers en de inwoners van met name de verafgelegen gebieden en de eilanden.
Voor de economische ontwikkeling, de sociale samenhang en de nationale defensie van de landen is het van strategisch belang dat het zeevervoer dat uitsluitend plaatsvindt tussen havens van eenzelfde lidstaat, vrijgesteld blijft van de toepassing van de mededingingsregels.
Het is bijgevolg noodzakelijk de vrijstelling overeenkomstig artikel 32, letter b, van Verordening (EG) nr. 1/2003 te handhaven. Daarom hebben wij de amendementen 15, 16, 17, 18 en 19 ingediend. Bovendien is het hoogst noodzakelijk de volksvijandige Verordening (EEG) nr. 3577/92 betreffende de kustvaart af te schaffen. Het zeevervoer is een sociale behoefte waaraan niet voldaan kan worden binnen het volksvijandig mededingingsbeleid. 
Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is alle betrokkenen erkentelijk voor het vele werk dat ze hebben verricht tijdens de voorbereiding van dit verslag en voor de voortreffelijke samenwerking met onze diensten. Ik ben van mening dat we naar een initiatief hebben toegewerkt dat de komende jaren ook zijn weerklank zal vinden in andere jurisdicties.
De lijnvaart opereert al sinds de jaren zeventig van de negentiende eeuw als een kartel, al zij het op wettige wijze, niet alleen in Europa maar ook in de meeste andere geïndustrialiseerde landen. Door te besluiten om de marktomstandigheden zorgvuldig te onderzoeken, zijn we allemaal tot het inzicht gekomen dat de lijnvaart een sterk concurrerende sector is die niet tegen concurrentie hoeft te worden beschermd. We zijn ervan overtuigd dat ons initiatief onze belangrijkste handelspartners zal stimuleren om opnieuw te bekijken of hun benadering van de sector juist en economisch levensvatbaar is. Bovenal heeft onze vasthoudendheid de sector ervan overtuigd dat hij geen prijsafspraken nodig heeft. De sector denkt nu serieus na over de vraag hoe hij zich het beste kan aanpassen aan een zeer concurrerend klimaat, dat wordt gevoed door de globalisering.
Het Parlement heeft een belangrijke bijdrage aan dit proces geleverd. Ten eerste heeft de Commissie vervoer en toerisme in december 2005 in reactie op het Witboek van de Commissie een initiatiefverslag gepubliceerd waarin onze aandacht wordt gevraagd voor verschillende kwesties waarover we nog niet eerder hadden nagedacht. We hebben die kwesties bij ons herzieningsproces betrokken. De Commissie economische en monetaire zaken heeft daarna, na uitgebreide besprekingen met mijn diensten, haar standpunten uiteengezet.
We zijn dankbaar voor uw werk en het vertrouwen dat u hebt getoond bij de behandeling van deze ingewikkelde vraagstukken. We zullen de komende maanden op uw voorstellen reageren middels verschillende initiatieven, bijvoorbeeld in de vorm van actuele informatie over de situatie inzake de toepassing van mededingingsregels voor lijnvaart in derde landen, de Commissierichtsnoeren over de toepassing van het EU-mededingingsrecht op zeevervoer en een herbeoordeling van andere wetgevingsteksten waarvan u de geldigheid in twijfel trekt. We zullen breed overleg voeren en zien uit naar de standpunten van het Parlement over de richtsnoeren. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0196/2006) van Alexander Alvaro, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende bij geldoverdrachten te voegen informatie over de betaler (COM(2005)0343 – C6-0246/2005 – 2005/0138(COD)). 
Charlie McCreevy,
   . – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik de heer Alvaro, rapporteur voor de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, en de heer Bullman, rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken, voor hun voortreffelijke werk en de bereidheid om tot overeenstemming te komen over dit technische en ingewikkelde dossier.
Het voorstel voor een verordening betreffende bij geldoverdrachten te voegen informatie over de betaler is een stap op weg naar ons doel om de financiering van terroristen een halt toe te roepen. Hieruit blijkt de vastberadenheid van de EU om alle medewerking te verlenen aan de internationale inspanningen in de strijd tegen het terrorisme.
Niemand kan ontkennen dat de bestrijding van het terrorisme momenteel een belangrijke politieke prioriteit is. De betrokkenheid op Europees niveau om alle vormen van terrorisme te bestrijden, is duidelijk. In het EU-actieplan ter bestrijding van het terrorisme worden nauwe samenwerking met de Financiële Actiegroep Witwassen van Geld en Terrorismefinanciering en de aanpassing van het EU-wetgevingskader aan de negen speciale aanbevelingen inzake de financiering van terrorisme die door dit orgaan zijn aangenomen, aangemerkt als prioriteiten.
Door middel van de voorgestelde verordening wordt Speciale Aanbeveling VII van de Financiële Actiegroep Witwassen van Geld omgezet in EU-wetgeving. Deze aanbeveling schrijft voor dat de naam, het adres en het rekeningnummer van de afzender bij geldoverdrachten wordt gevoegd.
Dankzij deze verordening zal het eenvoudiger worden om geldoverdrachten te traceren door middel van een aantal verplichtingen. Deze verplichtingen gelden voor betalingsdienstaanbieders, voornamelijk banken, maar ook voor personen die geld overmaken. Ze zullen worden verplicht om langs de hele betalingsketen informatie over de betaler door te geven en de desbetreffende informatie te bewaren. Deze informatie zal ter beschikking van de nationale autoriteiten worden gesteld ter ondersteuning van hun taken. Dit zal helpen om het witwassen van geld en terrorismefinanciering te bestrijden.
De overeengekomen uiterste datum voor de tenuitvoerlegging van deze speciale aanbeveling is 1 januari 2007. Een ongecoördineerd optreden door individuele lidstaten op het gebied van grensoverschrijdende geldovermakingen kan ernstige negatieve gevolgen hebben voor de goede werking van betalingssystemen op EU-niveau. Het kan ook een schadelijk effect sorteren op de interne markt voor financiële diensten: vandaar het belang van de uiterste datum.
Het Parlement, de Raad en de Commissie hebben het afgelopen jaar hard gewerkt om overeenstemming te bereiken over de tekst. We hebben allemaal ons best gedaan om oplossingen te vinden voor ingewikkelde kwesties en ik ben van mening dat we daarin geslaagd zijn.
Een van de belangrijkste discussiepunten tijdens onze onderhandelingen was de drempel van duizend euro, waaronder ontvangende banken in de EU niet verplicht zijn om een geldovermaking te weigeren of om de bank van de betaler te vragen de informatie over de betaler aan te vullen. De Commissie is blij dat deze mogelijkheid uiteindelijk niet is gehandhaafd. Dit idee is ook in de Raad door alle lidstaten afgewezen. Terrorisme kan worden gefinancierd door een reeks kleine betalingen die onder de drempel blijven. Ik beschouw dit als een steekhoudend punt van zorg als we het terrorisme effectief willen aanpakken.
Er is ook een oplossing gevonden inzake de verplichting van de ontvangende banken om geen zaken meer te doen met buitenlandse banken die niet de juiste informatie meesturen en inzake de verplichting om kleine betalingen terug te sturen. Ik heb nota genomen van de bezorgdheid van het Parlement op deze punten. De omstandigheden waaronder deze verplichtingen gelden, zijn aanmerkelijk beperkt, waardoor ze een laatste redmiddel zijn.
Ik ben ook blij dat we overeenstemming bereikt hebben over technische kwesties, zoals het gebruik van systemen met technische beperkingen door intermediairs die geld ontvangen van buiten de EU.
Nu het Parlement, de Raad en de Commissie een volledige overeenkomst over comitologie hebben bereikt, vormt de aanneming van deze verordening een uitstekende gelegenheid om de overeenkomst in praktijk te brengen. Daarom doe ik een beroep op de parlementsleden om niet aan te dringen op het opnemen van specifieke “sunset”-clausules bij de regelgevingsbevoegdheden van de Commissie op grond van deze verordening.
Alles bij elkaar denk ik dat dit voorstel rijp is om in één enkele lezing te worden aangenomen en ik hoop dat het de steun van u allen krijgt.
Deze verordening biedt ons de middelen om terrorismefinanciering in de hele Europese Unie op consistente wijze tegen te gaan. Ik ben benieuwd naar uw commentaar. 
Alexander Alvaro (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb eens gebruik gemaakt van het recht om wat verder vooraan te komen zitten. Anders moet u aldoor naar de achterste rijen turen, en het maakt de debatten in dit Parlement misschien ook wat levendiger als we wat dichter bij elkaar in de buurt zitten. We willen tenslotte allemaal een echt parlementair debat voeren.
Ik geloof niet dat ik nog al te diep in moet gaan op de technische aspecten. Commissaris McCreevy heeft precies verteld wat de hoofdpunten zijn. Hij heeft er op gewezen dat we in internationaal verband een belofte in moeten lossen, dat we de speciale aanbeveling VII van de Financiële Actiegroep Witwassen van Geld en Terrorismefinanciering moeten respecteren. Hij is ingegaan op de technische details, en daarom hoef ik daar niet al te diep meer op in te gaan.
De Commissie economische en monetaire zaken heeft samen met de Commissie en de Raad een goed en evenwichtig compromis bereikt, dat ben ik helemaal eens met de commissaris. Volgens mij en volgens mijn commissie is er in hoge mate rekening gehouden met de gegevensbescherming en met de veiligheid van de gegevens, maar ook met de wensen van de Commissie economische en monetaire zaken. Desondanks zouden we onszelf bij dergelijke verslagen, ook als ze op het internationale niveau worden opgesteld, veel vaker de vraag moeten stellen: levert dat nou echt iets op?
Dit document ligt al sinds vorig jaar op tafel, en de inhoud ervan is al ongeveer sinds november 2005 bekend. Daarom ben ik ben zo vrij geweest om het mee te nemen naar Israël. Daar heb ik gesproken met een deskundige van een universiteit, die zich bezighoudt met het droogleggen van geldstromen voor de terrorismefinanciering. Hij was agent en luitenant in het Israëlische leger en heeft voor de Mossad gewerkt. Hij heeft een blik op dit document geworpen en eerlijk gezegd kon hij op het eerste gezicht niet vaststellen wat de toegevoegde waarde ervan was. Dat begrijp ik wel.
Mijn achtergrond ziet er als volgt uit: ik heb rechten gestudeerd en voor een bank gewerkt. Ik weet dat een terrorist die geld wil overmaken niet naar de KBC-bank loopt, het geld deponeert, en dan hoopt dat iemand in Damascus dat geld bij een plaatselijke bank weer opneemt. Terroristen beschikken over heel andere mogelijkheden om hun geldstromen te sturen. Misschien kunnen wij een gaatje sluiten, we kunnen zeker een paar kleine jongens pakken. Dit is echter niet het treffende, overtuigende instrument voor de bestrijding van het terrorisme, daar ben ik werkelijk van overtuigd.
Het lijkt me uiteraard juist en verstandig te proberen om de geldstromen van terroristen in te tomen en stop te zetten. Dat moet ons hoe dan ook lukken. Misschien zijn er ook nog wel andere mogelijkheden. Als ik precies zou weten hoe we dit moeten doen zou ik echter niet hier staan, dan zou ik waarschijnlijk mijn Nobelprijs gaan ophalen. Toch denk ik dat dit in ieder geval een goed uitgangspunt is.
Hoe dan ook, we hebben een lang debat gevoerd. We hebben met allerlei instellingen over dit verslag gesproken, ook met de Europese Centrale Bank. Ik moet zeggen dat het een vreselijke teleurstelling was dat we, na onze gesprekken met de ECB uit de pers moesten vernemen dat de ECB allang bekend was met het systeem waarvoor we hier een rechtsgrondslag creëren en waarover in de media is geschreven, en dat de ECB wist wat de Verenigde Staten doen met SWIFT. Ik probeer niet om twee onderwerpen met elkaar te vermengen, maar het ligt toch voor de hand dat wat wij hier doen een soort legitimatie ex-post is van iets wat al gebeurd is, en dat wij er achteraf een systeem voor bedenken en het een rechtsgrondslag verschaffen.
Het zou zeer nuttig zijn geweest – en dat hoef ik niet tegen de Commissie te zeggen, want het is niet haar schuld – als een instelling als de ECB had gezegd: we weten dat zulke dingen gebeuren, en we willen met jullie samenwerken om een degelijke rechtsgrondslag te creëren, om een regeling uit te werken, waardoor we de grondrechten van onze burgers kunnen beschermen, vooral ook in onze relaties met de Verenigde Staten.
Natuurlijk zijn de VS een transatlantische partner. Juist omdat ik een Duitser ben wil ik daar nooit aan tornen! We plaatsen zo langzamerhand echter wel een paar vraagtekens. Het gaat er niet alleen maar om dat we onlangs hebben gehoord wat er allemaal met SWIFT gebeurt. We hadden ook de kwestie van de opslag van passagiersgegevens, we vermoeden dat er geheime gevangenissen bestaan, er hebben geheime vluchten plaatsgevonden, we hebben de discussie gevoerd over het bewaren van gegevens. Het loopt een beetje uit de hand.
Juist daarom, en los van de vraag of het wel of niet om een internationale regeling gaat, had ik persoonlijk graag een “sunset”-clausule opgenomen, om na vijf jaar nog eens te kunnen toetsen of de hele constructie iets heeft opgeleverd, of het zinvol was. Misschien zou dan blijken dat we alleen maar onnodige wetten hebben goedgekeurd, en dat kan niet de taak van een Parlement zijn.
Als ik de schilder laat komen wil ik dat hij de muur volgens de regels van de kunst schildert, en niet dat hij drie keer komt om telkens weer een plekje te retoucheren. De burgers verwachten precies hetzelfde van onze wetgeving. Ik weet wel dat er is afgesproken om de comitologie-procedure te volgen, maar toch zou ik graag willen dat de “sunset”-clausule wordt opgenomen, zodat wij als Parlement verplicht worden om te toetsen wat we eigenlijk doen. Desondanks zal ik met de collega’s van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten en van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees parlement overleg plegen over hoe we de kwestie-SWIFT in verband met geldovermakingen aan moeten pakken.
Al met al zou ik de Commissie willen bedanken voor de goede samenwerking, en haar willen verzoeken om eventueel ook een beetje invloed uit te oefenen op de Europese Centrale Bank, zodat we met de ECB even goed kunnen samenwerken als met de Commissie. 

Udo Bullmann (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, de bezwaren die de heer Alvaro heeft genoemd zijn in de twee betrokken commissies uitvoerig besproken.
Het gaat maar om een klein stukje wetgeving, namelijk om de omzetting van de speciale aanbeveling VII, die bepaalt welke informatie moet worden geleverd bij een overschrijving van geld. En al is het maar een klein stukje wetgeving, het is een politiek zeer gevoelige kwestie, die grote gevolgen kan hebben voor particuliere en zakelijke belangen. Daarom is het absoluut verstandig en terecht dat het Parlement zich heel serieus heeft beziggehouden met de vraag: wat moet worden geregeld, wat is de moeite van het regelen waard, en wat zijn de juiste antwoorden? Wij hebben er geen genoegen mee genomen te zeggen dat er een internationale overeenkomst bestond. Wij hebben er geen genoegen mee genomen te zeggen dat er vooraf al een afspraak was gemaakt tussen de Commissie en de Raad. De twee commissies hebben het hunne gedaan om goede antwoorden te geven op de gestelde vragen.
Eén vraag is hoe hoog de drempelwaarden voor binnenkomende geldovermakingen moeten zijn. Aan de ene kant moet het mogelijk blijven om deze transacties te volgen, aan de andere kant moeten we vermijden dat we de betrokken financiële instellingen met al te grof juridisch geschut bestoken met het oog op mogelijke internationale drempelwaarden.
Een tweede vraag gaat over anonieme giften, die in veel landen mogelijk zijn, bijvoorbeeld in Oostenrijk, nu nog de voorzitter van de Raad. We willen het niet verbieden als een land van die mogelijkheid gebruik wil maken. We leggen echter een drempelwaarde van 500 euro vast, en dergelijke giften mogen alleen maar in ontvangst worden genomen door absoluut betrouwbare organisaties.
Een derde vraag is van technische aard: wat doen we met de banken die een ondersteunende functie hebben bij geldovermakingen? Ook daarvoor hebben we goede oplossingen gevonden. Als in bepaalde lidstaten om technische redenen niet alle informatie kan worden verstrekt, blijft het mogelijk om met de instemming en de medewerking van de begunstigde bank ook de intermediaire betalingsdienstaanbieders aan hun verplichtingen te houden.
Een vierde vraag houdt verband met geldovermakingen vanuit de Europese Unie. Te veel bureaucratie en te veel regels zouden fout zijn geweest, en die fout hebben we niet gemaakt. Wij hebben juist bewust een onderscheid gemaakt: in welke gevallen kleeft er aan een betaling het risico dat er terrorisme mee wordt gefinancierd, en in welke gevallen zijn het misschien gewoon overschrijvingen van buitenlandse werknemers die helemaal niets met terrorisme te maken hebben? Dit onderscheid was belangrijk, omdat we de Commissie hebben willen steunen bij haar pogingen om ook de wat informelere betalingsdienstaanbieders, die in een soort grijze zone werken, een licentie te geven, zodat ze zichtbaar worden. Op die manier komen we zo veel mogelijk aan de weet met zo weinig mogelijk bureaucratie en onnodige beperkingen van de burgerlijke vrijheden.
Namens de Commissie economische en monetaire zaken zou ik de rapporteur en de schaduwrapporteurs van de fracties willen bedanken voor de uitstekende samenwerking. We kunnen de problemen die er nu nog zijn volgens mij vóór de stemming op donderdag oplossen, omdat de comitologie, waarover we het nog niet eens waren geworden met de Raad, werkelijk nog maar op een klein onderdeel betrekking heeft, en wel de op vraag of we een comité ad hoc in het leven moeten roepen waaraan ook geassocieerde landen deel kunnen nemen. Het gaat niet over politiek gevoelige zaken zoals de grenswaarden.
Ik zou nog graag op één punt in willen gaan: dit is een wetgevingsproces op basis van de principes van de rechtsstaat, een proces dat zich niet in achterkamertjes voltrekt. Het gaat hier niet om geheime programma’s die niemand controleren kan. Wij stemmen in het openbaar over wetgeving die voor de burger duidelijk is, waar hij op kan bouwen. Dit zijn geen eenzijdige verklaringen van bepaalde landen die particuliere ondernemingen – of zelfs internationale coöperaties – willen verleiden om bepaalde dingen te doen die al dan niet in overeenstemming zijn met het nationale recht. Wij stellen dezelfde vragen als de Belgische regering, en wij zullen die steunen in haar pogingen om antwoorden op die vragen te krijgen, want dat is nodig.
Dat is ook de reden waarom we moeten blijven werken aan wetten die gebaseerd zijn op de principes van de rechtsstaat. We moeten de basis leggen voor internationale overeenkomsten, we moeten paal en perk stellen aan de wildgroei. Samen met de rapporteur zullen we daarvoor de juiste vorm zien te vinden. 
Mihael Brejc,
   – Mijnheer de Voorzitter, deze verordening is een van de vele pogingen van de Europese instellingen om onze doeltreffendheid bij de bestrijding van terrorisme en het witwassen van geld te verhogen. Uit analyses van terroristische aanslagen in Europa is gebleken dat terroristische groeperingen zich van verschillende methoden bedienen om geld in te zamelen voor hun activiteiten. Een van die methoden is het gebruik van betalingsopdrachten voor uiteenlopende geldbedragen in en buiten de Europese Unie.
Deze verordening houdt in dat er voortaan meer toezicht zal zijn op geldoverdrachten, en dat banken ervoor moeten zorgen dat voor elke overdracht van een wettelijk vastgestelde hoeveelheid financiële middelen alle informatie over de betaler beschikbaar moet zijn. Zelfs als dit tot een lichte verzwaring van de werklast van de banken leidt, mag deze verordening geen afbreuk doen aan de efficiency van betalingstransacties.
Hoewel het er aanvankelijk naar uitzag dat dit een van de vele verordeningen was – mag ik en passant even melden dat er ongeveer zestig van dit soort verordeningen zijn die gericht zijn op terrorismebestrijding – waarvan we in eerste instantie dachten dat die snel zouden zijn afgerond, is dit nog niet gebeurd. Er zijn voorstellen gedaan voor een hele reeks amendementen, en onze discussies gingen voornamelijk over de vraag vanaf welke bedragen er toezicht op de overdrachten moet plaatsvinden.
Na een langdurig coördinatieproces met de rapporteur, de Commissie en de Raad zijn we het uiteindelijk eens geworden over vijftien voorgestelde amendementen, die worden gesteund door de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten. We steunen ook de voorgestelde amendementen die betrekking hebben op de zogeheten ‘herzieningsclausule’ en op het vaststellen van een drempel voor betalingsopdrachten.
Tegen het einde van de besprekingen rees een andere kwestie, namelijk het verzamelen van informatie door de Amerikaanse inlichtingendienst, de CIA, die gegevens over bankoverschrijvingen zou hebben verkregen via de SWIFT-code, en de mogelijke gevolgen hiervan voor de bescherming van gegevens. Wij van de Fractie van de Europese Volkspartij zijn van mening dat dit onderwerp buiten de verordening valt, en we geven dan ook geen steun aan een debat in de context van dit verslag.
Hoewel sinds 2001 een groot aantal verordeningen, richtlijnen enzovoort op het gebied van terrorismebestrijding is opgesteld, zijn wij binnen onze fractie bovendien van mening dat deze verordening haar eigen bijdrage zal leveren aan het vereenvoudigen van de identificatie van financiële … . 
Andrzej Jan Szejna,
   . Mijnheer de Voorzitter, de lidstaten van de Europese Unie hebben zich ertoe verbonden de speciale aanbeveling VII van de groep FATF inzake elektronisch betalingsverkeer in Europese wetgeving om te zetten, om de financiering van terrorisme doelmatig te kunnen tegengaan. Om te waarborgen dat de informatie over de betaler langs de hele betalingsketen wordt doorgegeven, moet een systeem worden ingevoerd dat betalingsdienstaanbieders ertoe verplicht bij geldovermakingen accurate en inhoudsvolle informatie over de betaler te voegen.
Terrorisme moet worden bestreden en er moeten maatregelen worden genomen om de financiering ervan te bemoeilijken. Het is echter eveneens van essentieel belang dat de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de strijd tegen het witwassen van geld of het financieren van terrorisme handelen overeenkomstig de nationale (straf)wetten en de basisrechten. We kunnen instemmen met de door de Commissie voorgestelde bewaartijd van 5 jaar voor de gegevens. Zoals voorgesteld door de rapporteur, zouden er echter enkele zaken moeten worden uitgezonderd van de werkingssfeer van de verordening. Voorts moeten er een aantal verduidelijkingen en aanvullingen aangebracht worden ten aanzien van de gebezigde definities.
Het gebruik van de doorgegeven en bewaarde gegevens moet per se tot de genoemde toepassingsterreinen beperkt blijven, om de regeling niet te doen verworden tot een algemene machtiging tot opslag van gegevens van burgers en om de inbreuk op de grondrechten ten gevolge van deze verordening zo gering mogelijk te houden. De uitvoerings- en wijzigingsbevoegdheden en de comitologieprocedure moet eveneens buiten toepassing worden gelaten.
Wettelijke regelingen die door middel van de medebeslissingsprocedure eenmaal tot stand zijn gekomen, behoren ook alleen via de medebeslissingsprocedure te kunnen worden gewijzigd. De lidstaten dragen er zorg voor dat de organisaties in de zin van deze verordening in hun land zijn geregistreerd, dat die registers steeds de laatste stand weergeven en aan de per geval betrokken lidstaat ter beschikking worden gesteld. Bovendien is de invoeging nodig van een herzieningsclausule, met betrekking tot het elektronisch betalingsverkeer en de mobiele betalingen, gekoppeld aan een termijn van drie jaar na inwerkingtreding, alsmede van een "sunset"-clausule, gekoppeld aan een termijn van vijf jaar na inwerkingtreding van de verordening.
Tot slot zou ik de rapporteur willen gelukwensen met dit uitstekende verslag over een erg moeilijke en belangrijke kwestie voor de Europese Unie. 
Sophia in 't Veld,
   . Voorzitter, ik ben zowel lid van de Commissie economische zaken als van de Commissie burgerlijke vrijheden en ik moet zeggen dat ik, met beide petten op, me grote zorgen begin te maken. Vanuit de hoek van de burgervrijheden vraag ik me af waar het naartoe gaat als we bezig zijn met een soort permanente en algehele bewaking van alle burgers. Daarmee gaat het hele principe van gewoon het raam uit!
Als lid van de Commissie economische zaken maak ik me zorgen over de lasten voor het bedrijfsleven. Ik vind het eigenlijk opmerkelijk dat de commissaris voor de interne markt hier een introductie geeft die alleen maar gaat over terrorismebestrijding, want eigenlijk zouden we het hier ook moeten hebben over het bedrijfsleven.
Want bedrijven, commerciële bedrijven die gewoon hun commerciële activiteiten uitvoeren, worden steeds vaker belast met de inzameling van gegevens voor politie- en justitiedoeleinden. Ik wijs als voorbeeld ook naar de richtlijn gegevensopslag en de . De effectiviteit van al die maatregelen is twijfelachtig. We schijnen een soort blind geloof te hebben in de technologie en als we maar zoveel mogelijk data verzamelen van burgers dan vissen we er vroeg of laat wel een terrorist uit. In een recent rapport in de Verenigde Staten wordt evenwel toch sterk gesuggereerd dat terroristen echt geen gebruik maken van reguliere overschrijvingen om hun misdadige fondsen bijeen te brengen, maar daar allerlei andere kanalen voor hebben. Als wij dit soort maatregelen aannemen, dan vraag ik me eerlijk gezegd af of we die geldstromen alsnog ondergronds drijven.
Ik hoop dat we in elk geval het voorstel iets werkbaarder hebben gemaakt voor de bedrijven die ermee moeten werken. Ik ben bijvoorbeeld blij dat de clausules over de drempels van 1000 euro en 1000 dollar erin staan. Ik vraag me af of de drempel van 150 euro voor donaties aan liefdadigheidsorganisaties toch niet wat aan de lage kant is. En ik zou ook in deze context nog eens het belang willen benadrukken van wat we noemen, namelijk dat die data echt alleen maar gebruikt worden waarvoor ze ingezameld worden.
Tot slot sluit ik me aan bij diegenen die al in sterke bewoordingen hun zorgen hebben geuit over het recent opgedoken SWIFT-schandaal en ik denk dat het echt tijd is voor een veel fundamenteler debat over hoe wij hier in Europa terrorisme effectief willen bestrijden zonder de grondrechten aan te tasten. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, zoals u allen weet heeft de Europese Unie al een hele serie maatregelen genomen in de strijd tegen de terreur, maar een van de effectiefste maatregelen moeten we nog verbeteren, en wel de drooglegging van de geldstromen voor het terrorisme.
In de strijd tegen het terrorisme moeten we de bevoegde autoriteiten niet alleen ondersteunen bij de bestrijding van het witwassen van geld, we moeten bovendien de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de controle op het elektronische betalingsverkeer wordt verbeterd, voor zover dat wordt gebruikt voor het financieren van terreur. Daarom moet het elektronische betalingsverkeer door de bevoegde instanties volledig kunnen worden gevolgd. We moeten echter een praktische oplossing bedenken, een oplossing waar de overheid enerzijds iets aan heeft, en waarmee anderzijds ook de betalingsdienstaanbieders uit de voeten kunnen. Ons voorstel is volgens mij een goed evenwicht.
De giften zijn een probleem, en in dat verband is ook Oostenrijk genoemd, mijn land. We weten dat giften worden misbruikt voor het financieren van het terrorisme. We mogen echter niet verhinderen dat liefdadige of wetenschappelijke organisaties giften ontvangen. Daarom ben ik van mening dat we deze uitvoerbare voorstellen voor organisaties zonder winstoogmerk en voor wetenschappelijke organisaties moeten overnemen.
Ik ben ook blij dat we een praktische oplossing hebben gevonden voor de drempelwaarden. Ook dat is een verbetering die we tijdens onderhandelingen hebben weten te bereiken. Al met al ben ik ervan overtuigd dat we een klein, maar belangrijk aanvullend instrument hebben gecreëerd om de financiering van terroristische activiteiten te bestrijden en de veiligheidsnormen in de Europese Unie te verhogen. 
Wiesław Stefan Kuc (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, deze ontwerpverordening is het zoveelste stuk wetgeving dat de grondrechten schendt, of anders gezegd, beperkt. De vorige bepalingen betroffen bevolkingsregisters, de invoering van microchips, enzovoort. Deze maatregel heeft tot doel de financiële vrijheid te beperken. Het is een voortzetting van eerdere maatregelen die in 1978 door OLAF (dat toen nog UKLAF heette) werden genomen ter bestrijding van grootschalige belastingsfraude met nadelige gevolgen voor de Europese begroting, een praktijk die nauw verbonden is met de georganiseerde misdaad.
Op welke manier moet deze ontwerpverordening het witwassen van geld en het financieren van terrorisme voorkomen? Door het controleren van de miljarden transacties van onze burgers en die gegevens gedurende vijf jaar te bewaren? Dat lijkt me een onmogelijke opgave! Gelukkig wijzen zowel de rapporteur als de adviesorganen – de Commissie economische en monetaire zaken, het Europees Economisch en Sociaal Comité en de Europese Centrale Bank – op de enorme tekortkomingen in de ontwerpverordening. Kortom: laten we het document nog eens doorlezen en laten we geen verordening ten voordele van de financiële en geheime diensten in het leven roepen. Laat ons hopen dat we kunnen voorkomen dat we in de toekomst allemaal een van hun medewerkers of van hun slachtoffers worden, zoals vandaag de dag in Polen het geval is. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier bevestigen dat de Commissie alle amendementen zal accepteren die zullen leiden tot overeenstemming over dit voorstel in één enkele lezing. Ik heb een lijst laten maken van de standpunten van de Commissie ten aanzien van alle amendementen, die aan het secretariaat zal worden overhandigd voor opname in de notulen(1).
Enkelen van u hebben vanavond punten aan de orde gesteld die ook hun weerslag hebben gevonden in amendementen waarmee de Commissie helaas niet akkoord kan gaan, en die hebben te maken met het volgende. Een drempel van 1 000 euro of dollar voor binnenkomende geldovermakingen zal de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de strijd tegen witwassen en terrorismefinanciering beroven van een effectieve manier om hun werk te doen. Voor bedragen onder deze drempel zou geen informatie over de betalers hoeven worden verzameld of vastgelegd. Het risico is echter dat dat geld gebruikt wordt voor het financieren van nieuwe terroristische aanslagen.
Er is maar weinig geld nodig voor het organiseren van een terroristische actie. Er wordt geschat dat de aanslagen in Madrid niet meer dan 8 000 euro gekost hebben, en een drempel voor binnenkomende geldovermakingen kan gemakkelijk worden omzeild door het over te maken bedrag in porties te verdelen die allemaal onder de drempel liggen.
De algemene uitdovingsclausule die de duur van de toepasbaarheid van deze verordening zou moeten beperken: die is ook door de Raad niet geaccepteerd. Zo’n clausule kan in bepaalde gevallen nuttig zijn in de context van een betere regelgeving, maar de Commissie ziet geen toegevoegde waarde in het opnemen van een dergelijke clausule in deze verordening. Het opnemen van zo’n clausule betekent dat gebruikers en aanbieders van betalingsdiensten de nodige rechtszekerheid wordt onthouden.
Een uitgebreide herzieningsclausule is zonder twijfel meer geschikt voor deze verordening. Als in het licht van de herziening blijkt dat er veranderingen nodig zijn, zal de Commissie daartoe het initiatief nemen en ik roep dit Parlement dan ook op in te stemmen met deze verstandige oplossing.
De comitologieprocedure omvat in het kader van de bepalingen van deze verordening een speciale procedure waarbij de Commissie lidstaten kan machtigen om bilaterale overeenkomsten af te sluiten met derde landen en gebieden buiten de Gemeenschap. Lidstaten die toestemming hebben om zulke overeenkomsten te sluiten zullen kunnen profiteren van derogaties op een aantal verplichtingen die de verordening vastlegt. Door zo’n ontheffing zal een lidstaat geldovermakingen tussen dat derde land of gebied en de betreffende lidstaat kunnen behandelen als geldovermakingen binnen de lidstaat.
Amendement 103 beperkt de periode waarin de Commissie de mogelijkheid heeft om zo’n machtiging af te geven tot 1 april 2008. Het opleggen van zo’n uitdovingsclausule is duidelijk niet in lijn met de recente overeenkomst over de herziene comitologieprocedure. Als onderdeel van deze overeenkomst hebben de Raad en het Parlement erin toegestemd om de bevoegdheden die zijn verleend aan de Commissie niet in de tijd te beperken. Om dezelfde reden zijn ook de amendementen 20, 22 en 24 niet aanvaardbaar.
Enkelen van u hebben de SWIFT-crisis ter sprake gebracht, waarover de afgelopen weken in de media uitgebreid is bericht. U weet dat dit onderwerp later deze week op de agenda van het Parlement staat en mijn collega de heer Frattini zal een verklaring afleggen namens de Commissie. We zullen ervoor zorgen dat we alle feiten in deze zaak hebben voordat we een besluit nemen over verdere actie.
Wat betreft deze verordening is de Commissie van mening dat deze de juiste criteria bevat met betrekking tot gegevensbescherming en de toegang tot die gegevens voor de bevoegde autoriteiten. Uw rapporteur heeft de vooruitziende blik gehad om het voorstel aan de Europese gegevensbeschermingsautoriteit voor te leggen, die een positief advies heeft afgegeven. Er zijn geen problemen gesignaleerd op het gebied van gegevensbescherming.
Ik wil nogmaals benadrukken dat het niet naleven van de internationale afspraken over een effectieve bestrijding van het terrorisme per 1 januari 2007 niet alleen een negatieve boodschap zal uitzenden aan de financiële gemeenschap met betrekking tot de bereidheid van de Commissie om het terrorisme daadwerkelijk te bestrijden. Niet-naleving zal ook aanzienlijke economische gevolgen hebben, door de verstoring van geldstromen van en naar de Europese Unie.
De Commissie heeft zich bereid getoond om alle punten van zorg mee te nemen in haar afwegingen. Het compromis dat we hebben gevonden is een goed compromis. Het zal Europa veiliger maken en laat zien dat Europa zijn verantwoordelijkheden niet uit de weg gaat. Ik reken op uw steun om dit dossier al in de eerste lezing tot een goed einde te brengen, zodat we geen ellenlange discussies hoeven te voeren en waarschijnlijk minder bevredigende resultaten zullen krijgen in de tweede lezing. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 

Bijlage – Standpunt van de Commissie
De Commissie kan de volgende amendementen volledig overnemen: 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 12, 13, 15, 16, 17, 25, 27, 30, 31, 32, 33, 35, 37, 39, 41, 43, 45, 47, 48, 50, 53, 55, 56, 58, 60, 62, 64, 66, 69, 71, 73, 75, 77, 80, 86, 90, 91, 94, 96, 98, 99, 101, 106, 108, 110, 112, 114, 115, 117, 119, 121, en de amendementen 126 tot en met 140.
De Commissie kan geen van de andere amendementen overnemen. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0229/2006) van Andrzej Jan Szejna, namens de Commissie juridische zaken, over de recente ontwikkelingen en vooruitzichten op het gebied van het vennootschapsrecht [2006/2051(INI)]. 
Andrzej Jan Szejna (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dit initiatiefverslag over de recente ontwikkelingen en vooruitzichten in het vennootschapsrecht wil enerzijds antwoord geven op de genoemde maatregelen van de Commissie en anderzijds een strategisch kader ontwikkelen vanuit het gezichtspunt van het Parlement voor verdere maatregelen op het gebied van het vennootschapsrecht. Er is aanzienlijke vooruitgang gerealiseerd bij de tenuitvoerlegging van het actieplan van 2003. Desalniettemin zijn meer maatregelen nodig, die geënt moeten zijn op de doelen die in de hernieuwde strategie van Lissabon worden gesteld alsmede de bevordering van groei en werkgelegenheid, de versterking en vergroting van het concurrentievermogen van de industrie en de verbetering van de zakelijke omgeving, en ten slotte de bevordering van het project "Sociaal Europa".
Het Europees Parlement verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de moderniseringsmaatregelen op het gebied van vennootschapsrecht en corporate governance in overeenstemming zijn en zullen blijven met de maatregelen in de gerelateerde sectoren en benadrukt dat de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen inzake de vrijheid van vestiging in het oog moet worden gehouden.
Het Parlement roept de Commissie op rekening te houden met het Europees sociaal model bij haar beslissingen over verdere maatregelen voor de ontwikkeling van het vennootschapsrecht, waartoe het vooral nodig is dat werknemers medezeggenschap bij de bedrijfsvoering wordt verleend. Betere regelgeving en vereenvoudiging zijn van groot belang om meer samenhang en duidelijkheid te scheppen binnen de communautaire wetgeving, zeker ook op het gebied van het vennootschapsrecht. Maar dit kan niet de enige doelstelling zijn. Met voorrang moeten die gebieden worden geïdentificeerd waar verdere initiatieven op EU-niveau noodzakelijk zijn om de bovengenoemde doelstellingen te bereiken. Onderzocht moet worden of een volledige consolidatie van het vennootschapsrecht in één enkel wetgevingsinstrument noodzakelijk is, dan wel of in eerste instantie slechts enkele deelgebieden van het vennootschapsrecht kunnen worden geconsolideerd.
De intrekking door de Commissie van voorstellen op gebieden waarvoor ze reeds had moeten vaststellen dat de bedrijven er belang bij hebben, kan niet worden gerechtvaardigd door een verwijzing naar "betere regelgeving". Het Europees Parlement moet permanent worden betrokken bij het totale proces van ontwikkeling, vaststelling en invoering van vereenvoudigingsmaatregelen. Een Europees kader voor corporate governance moet adequate institutionele voorwaarden voor de bedrijven creëren om op lange termijn de vooruitzichten voor rentabiliteit en werkgelegenheid te bevorderen, moet mechanismen definiëren ter voorkoming van wanbeleid en moet de transparantie en de financiële verantwoording over de rendementen op beleggingen waarborgen. Er mag tevens niet worden vergeten dat werknemers het "menselijk kapitaal" van een onderneming vormen. Bovendien zijn werknemers niet slechts partijen bij een arbeidsovereenkomst, maar tegelijkertijd beleggers en burgers van de Europese Unie. Werknemers moeten evenals aandeelhouders worden gezien als deelnemers aan de onderneming, in de zin dat zij dragers zijn van de risico's die voortvloeien uit de door het bedrijf gemaakte keuzen.
Het Europees Parlement verzoekt de Commissie eveneens bij toekomstige wetgevingsvoorstellen of toekomstige herzieningen van bestaande wetgeving beter rekening te houden met de behoeften van het midden- en kleinbedrijf en herinnert eraan dat kleine en middelgrote ondernemingen voor werkgelegenheid zorgen en een van de motoren van economische groei zijn.
Wat het vennootschapsrecht betreft, is het Europees Parlement ingenomen met het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van het Parlement en de Raad betreffende de uitoefening van stemrechten door aandeelhouders van ondernemingen die hun statutaire zetel in een lidstaat hebben en waarvan aandelen tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten. Het Europees Parlement is eveneens ingenomen met de bereikte overeenstemming over kwesties als het voorstel voor een richtlijn van het Parlement en van de Raad tot wijziging van de richtlijn met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal, en het voorstel voor een richtlijn van het Parlement en van de Raad tot wijziging van de richtlijnen betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen en de geconsolideerde jaarrekening.
Het Parlement moet voortdurend worden betrokken bij het debat over toekomstige prioriteiten in het vennootschapsrecht en de corporate governance. Hiertoe behoort ook dat het Parlement geregeld wordt geïnformeerd over de besprekingen in de deskundigengroepen. Op het vlak van het vennootschapsrecht verwacht het Parlement ten eerste dat de Commissie erop toeziet dat bedrijven de keuze hebben tussen verschillende governancesystemen, met inbegrip van het monistische en het dualistische stelsel, zonder dat het nodig is om bepalingen vast te stellen waarbij de bevoegdheden en verplichtingen van de bestuurs-, leidinggevende en toezichthoudende organen van ondernemingen worden gedefinieerd. Ten tweede verwacht het Parlement dat de Commissie de mogelijkheden onderzoekt voor een herziening van de regels die het Statuut van de Europese vennootschap stelt aan de oprichting van deze bedrijven, met het oog op een vereenvoudiging van deze regels en een betere aanpassing aan de eisen van de markt. Ten derde verwacht het van de Commissie dat ze een voorstel indient voor een Europese besloten vennootschap om tegemoet te komen aan de behoeften van kleine en middelgrote ondernemingen.
Het Europees Parlement betreurt ten zeerste dat de Commissie inmiddels heeft besloten tot intrekking van de twee voorstellen voor een verordening inzake een Statuut van de Europese vereniging en een verordening inzake een Statuut van de Europese onderlinge maatschappij en de twee voorstellen voor richtlijnen als aanvulling van de genoemde statuten met betrekking tot de participatie van werknemers. Het wijst er echter op dat de Commissie in haar actieplan voor 2003 heeft aangekondigd dat zij voornemens is het wetgevingsproces in verband met die statuten actief te bevorderen.
We roepen de Commissie op nieuwe voorstellen in te dienen inzake een statuut voor een Europese onderlinge maatschappij en voor een Europese vereniging. Het Europees Parlement roept de Commissie tevens op in de nabije toekomst te komen met een voorstel met betrekking tot de veertiende richtlijn inzake het vennootschapsrecht over de internationale zetelverplaatsing van vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid. Het Europees Parlement verwacht dat de Commissie eventueel met een wetgevingsvoorstel komt inzake het beginsel "een aandeel, een stem", doch pas na de herziening van de richtlijn van het Parlement en de Raad betreffende het openbaar overnamebod.
Tot slot zou ik de rapporteur voor advies, de heer Lehne, willen bedanken voor zijn waardevolle opmerkingen die het verslag duidelijk ten goede zijn gekomen. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom het verslag van de heer Szejna en het debat van vandaag over recente ontwikkelingen in en vooruitzichten voor het vennootschapsrecht. Dit verslag komt precies op tijd, want we hebben net ons overleg over de toekomstige prioriteiten voor het actieplan inzake de modernisering van het vennootschapsrecht en corporate governance achter de rug. Een gedetailleerd verslag van de consultatie zal binnenkort beschikbaar komen op internet.
Ik wil de heer Szejna en zijn collega’s van de Commissie juridische zaken en de heer Lehne en zijn collega’s van de Commissie economische en monetaire zaken bedanken voor de energie die zij in dit verslag hebben gestoken.
Het overleg is een succes geworden. We hebben meer dan 250 reacties gehad en ongeveer driehonderd mensen hebben actief deelgenomen aan onze hoorzitting op 3 mei. De opvattingen die uit de reacties naar voren kwamen werden bevestigd tijdens de hoorzitting.
Wat zijn de belangrijkste lessen van het overleg? Ten eerste was er overweldigende steun van de belanghebbenden voor de toepassing van het beginsel van ‘betere regelgeving’. De respondenten waren vol lof over het overleg. Ze steunden de strikte toepassing van het subsidiariteitsbeginsel en het proportionaliteitsbeginsel. Ook verwelkomden ze het voornemen van de Commissie om systematisch de effecten te beoordelen van ieder potentieel wetgevingsinitiatief. Een meerderheid van de respondenten schaarde zich achter de doelstelling van vereenvoudiging. Een meerderheid van de belanghebbenden vond een herziening echter niet op zijn plaats. Zij willen niet dat we het risico nemen dat we een doos van Pandora openen. Codificatie of consolidatie lijkt het meest op zijn plaats.
Ten tweede, met betrekking tot de blijvende relevantie van het actieplan, en met name van de voorgestelde maatregelen, konden de respondenten zich over het algemeen vinden in het werk dat is gedaan sinds 2003. De meningen waren echter verdeeld over de details van de voorgestelde maatregelen voor de middellange en lange termijn. Een aantal respondenten zei dat ze last hadden van ‘regelmoeheid’.
De algemene opinie was echter dat het ontwerpen van wetgeving die de mobiliteit van bedrijven in de Europese Unie vergroot of de herstructurering van bedrijven vergemakkelijkt, moet doorgaan. De overgrote meerderheid van de respondenten vroeg om de aanneming van de veertiende richtlijn inzake het vennootschapsrecht over de internationale verplaatsing van statutaire zetels. Een groot aantal respondenten riep de Commissie op te komen met een voorstel voor een statuut voor een Europese besloten vennootschap. Bovendien wilde een groot aantal belanghebbenden dat de Commissie meer aandacht geeft aan kleine ondernemingen.
Ten derde, toen het ging over de details van de voorgestelde maatregelen in het actieplan op het gebied van corporate governance, waren de meningen verdeeld. Er was algemene steun voor nader onderzoek op EU-niveau naar bepaalde ideeën, bijvoorbeeld naar het beginsel ‘een aandeel, een stem’, door minimaal een studie naar de feiten uit te voeren, of naar de openbaarmaking van het stembeleid van institutionele beleggers. Er was duidelijk verzet tegen de aanneming van regelgeving met betrekking tot onrechtmatig optreden, en ook tegen de mogelijke harmonisatie van de wetgeving inzake de onbevoegdverklaring van bestuurders.
Het verslag van het Parlement levert de Commissie uiterst nuttige input op voor de ontwikkeling van een strategisch perspectief voor verdere actie. U onderstreept de trends die tijdens het overleg zijn waargenomen, namelijk dat er wordt gevraagd om meer aandacht voor de behoeften van kleine ondernemingen, dat er opgeroepen wordt tot de aanneming van een veertiende richtlijn inzake het vennootschapsrecht over de internationale verplaatsing van statutaire zetels en dat er verzet is tegen een Europees initiatief op het gebied van regelgeving met betrekking tot onrechtmatig optreden.
Het is in deze fase nog te vroeg om in detail antwoord te kunnen geven op alle vragen die in dit debat naar voren zijn gekomen. Ik heb goed geluisterd naar uw opvattingen. We zullen proberen om op basis van de resultaten van het overleg en het verslag dat we vandaag bespreken een verklaring te publiceren waarin we onze prioriteiten voor de nabije toekomst uiteenzetten.
Onze opvattingen sluiten in de meeste gevallen goed op elkaar aan. Ik verwelkom dat. De Commissie en het Parlement moeten samenwerken als we een regelgevingskader willen ontwerpen dat bijdraagt aan de versterking van het concurrentievermogen van de Europese economie. 
Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, allereerst zou ik de rapporteur van de commissie ten principale, de heer Szejna, hartelijk willen bedanken voor de goede samenwerking. Dit verslag is uitgesproken belangrijk. Bepaalde delen van het oude actieplan voor het vennootschapsrecht zijn nog hangende, en hier wordt duidelijk gemaakt wat tijdens deze zittingsperiode de prioriteiten van het Parlement zijn bij het uitvoeren daarvan. Bovendien wordt hierin bepaald in hoeverre we de Commissie willen vragen om nog tijdens deze zittingsperiode concrete voorstellen voor te leggen.
Tijdens het politieke debat is gebleken, en dat heeft het me niet verrast, dat niet alleen de grote, maar ook de kleine fracties het in hoge mate met elkaar eens waren over dit onderwerp. Daardoor zijn de verslagen zowel in de Commissie economische en monetaire zaken alsook later in de Commissie juridische zaken met een grote meerderheid goedgekeurd. Voor mijn fractie was dat dan ook de belangrijkste reden waarom we tegen alle amendementen zullen stemmen die in de tussenliggende periode nog aan de plenaire vergadering zijn voorgelegd. Het verslag is goed zo, en we mogen het niet verwateren met amendementen, die eventueel ook de compromissen weer in gevaar zouden kunnen brengen. Daarom zullen de leden van de PPE-DE-Fractie niet voor de ingediende amendementen stemmen.
Ik zou nog graag een opmerking willen maken over het beginsel ‘een aandeel, een stem’. Niet alleen binnen de Commissie economische en monetaire zaken, maar ook binnen de Commissie juridische zaken bestond verschil van mening over dit punt. Dat verbaast me niet. Toen we onderhandelden over de richtlijn betreffende het openbaar overnamebod hebben we die verschillen ook al vastgesteld. Zelfs toen zijn we er echter in geslaagd om een redelijke consensus te bereiken. Die houdt heel eenvoudig het volgende in: we moeten eerst eens afwachten wat er naar voren komt uit het onderzoek dat nu wordt verricht, en we moeten de evaluatie van de overnamerichtlijn in 2012/2013 afwachten. Dan kunnen we aan het einde van de volgende zittingsperiode beslissen of er nog meer voorstellen moeten worden gedaan. Dat is een fraai voorbeeld van een goed compromis.
Tot slot zou ik alle betrokkenen nogmaals willen bedanken. Dit is een goed verslag, en het verdient een grote meerderheid in het Parlement. 
Andreas Schwab,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, net als de heer Lehne wil ik de rapporteur bedanken.
Dit verslag maakt deel uit van een serie verslagen over het vennootschapsrecht die het Parlement al heeft aangenomen. Het past er echter niet helemaal bij, ook al omdat het een initiatiefverslag is, en dus een speciale status heeft. Hiermee vullen we echter wel een lacune, en ook de Commissie zou die in de komende jaren moeten vullen met eigen acties. Mijnheer de commissaris, we zijn buitengewoon nieuwsgierig wat u zult vertellen over de verdere stappen op het gebied van het vennootschapsrecht. Het Europese vennootschapsrecht is namelijk, zoals we allemaal weten, een belangrijk onderdeel van de Europese interne markt, en een belangrijk instrument voor de verdere integratie van het midden- en kleinbedrijf.
Dat betekent dat het beleid dat wij hier bespreken ook direct werkgelegenheid kan creëren. Als we veel banen willen creëren moeten we veel steun geven aan het midden- en kleinbedrijf. Het midden- en kleinbedrijf kan bij uitstek van dit vennootschapsrecht profiteren, omdat hun kosten voor juridisch advies daardoor dalen, en omdat de uniforme rechtsvorm het oprichten van bedrijven zou vereenvoudigen. Dat willen we ook bevorderen, zoals u heeft gezegd, door de grensoverschrijdende mobiliteit te verbeteren.
Daarom lijkt het me juist dat de Commissie initiatieven neemt om het in de toekomst eenvoudiger te maken om een Europese besloten vennootschap op te richten. De heer Lehne is ook al van plan om in het Parlement een wetgevingsresolutie in te dienen om de activiteiten van de Commissie te ondersteunen.
Ik ben blij met dit voorstel voor een Europese besloten vennootschap. Dat was al voorzien in het actieplan voor 2003, en het is de bedoeling om dat weer op te pakken. De amendementen die in dit verslag worden voorgesteld gaan met name over de boekhoudnormen, en zijn volgens mij buitengewoon belangrijk. Ik zou u dan ook willen verzoeken, mijnheer de commissaris, om met deze amendementen terdege rekening te houden. 
Pervenche Berès,
   . – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de rapporteur van het Parlement graag bedanken en gelukwensen.
Mijnheer de commissaris, in feite bevindt u zich, wat dit onderwerp betreft, in een nogal paradoxale situatie. Sinds mei 2003 beschikt u over een actieplan dat u in de gelegenheid zou moeten stellen invloed uit te oefenen op deze discussie, die in alle lidstaten plaatsvindt. In de praktijk is het productietempo van de Commissie echter van dien aard, dat iedere lidstaat zich sindsdien heeft voorbereid op Europese onderhandelingen. Dus in plaats van een Europese procedure in gang te zetten met betrekking tot thema’s die nieuw zijn, gunt u de lidstaten de tijd om hun eigen voorstellen aan te nemen, waardoor de ontwikkeling van Europees bestuur vervolgens ingewikkelder wordt. Te meer daar het om een onderwerp gaat waarbij de transatlantische dimensie niet mag worden onderschat en Europa beter bewapend zou zijn als het verder gevorderd was met de uitwerking van dit Europees bestuur.
Ik ben enigszins verbaasd over de reactie van mijn collega, de heer Lehne, op de ingediende amendementsvoorstellen, als hij zegt dat dit verslag door het aannemen van bepaalde amendementen die door de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement zijn ingediend, nog iets meer verwaterd zou raken. Maar hij luistert op dit moment niet, dus zal ik hem dit later moeten vertellen. Mijns inziens verdient het heroverweging om bepaalde aanbevelingen die nuttig zijn voor de corporate governance toe te voegen aan de 47 paragrafen die de ontwerpresolutie omvat.
Wat het dubbel stemrecht betreft, ben ik persoonlijk van mening dat de balans die wij met de overnamerichtlijn hadden bereikt, bevredigend was. In tegenstelling tot de commissaris stel ik niet voor om deze discussie te heropenen, te meer daar het niet de vraag is of een bepaald nationaal model verwerpelijk is, maar eerder hoe er een aandeelhouderschap van de burgers kan worden opgezet, waarmee afstand kan worden genomen van het vluchtige en staatloze karakter van de huidige aandeelhouders van de grootste beursgenoteerde ondernemingen. Wij zouden een aandeelhouderschap op lange termijn, een aandeelhouderschap van de werknemers en transparantie in de bezoldiging van de bestuurders moeten bevorderen.
Dat is waar u uw energie op zou moeten richten, mijnheer de commissaris. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik was zeer ingenomen met de voortzetting van de werkzaamheden betreffende de modernisering van het vennootschapsrecht en de versterking van de corporate governance in de Europese Unie. Bij mijn werk als advocaat ben ik immers meer dan eens geconfronteerd met problemen die voortvloeien uit het feit dat het vennootschapsrecht en de corporate governance niet zijn aangepast aan de realiteit. Ik denk dat de richtsnoeren van de Lissabonstrategie aanzienlijk hebben bijgedragen tot de vooruitgang die op dit vlak is geboekt. De rol van kleine en middelgrote ondernemingen, die de beste motor zijn voor economische groei, mag niet onderschat worden. Daarom ben ik verheugd vast te stellen dat de Commissie eveneens de noodzaak heeft ingezien om juist voor dit soort bedrijven een zo goed mogelijke omgeving tot stand te brengen.
We moeten er vooral op toezien dat deze omgevingen op een correcte manier worden geanalyseerd. Alle barrières, ook administratieve problemen, zouden zo snel mogelijk moeten worden weggewerkt. Ik ben het ermee eens dat er in het verslag waarover we debatteren een plan moet worden uitgewerkt voor verdere actie van de kant van het Europees Parlement betreffende activiteiten op het vlak van het vennootschapsrecht. De tenuitvoerlegging van het actieplan van 2003 heeft geen noemenswaardige moeilijkheden met zich meegebracht. De belangrijkste doelstellingen van dat plan, namelijk de vergroting van de efficiëntie en het concurrentievermogen van bedrijven en de versterking van de rechten van aandeelhouders, zijn vandaag nog steeds relevant.
Desalniettemin zijn meer maatregelen nodig, die geënt moeten zijn op de doelen die in de strategie van Lissabon worden gesteld, zijnde de bevordering van de werkgelegenheid, de vergroting van het concurrentievermogen van de industrie en de verbetering van de zakelijke omgeving en ten slotte, een erg belangrijk element, de bevordering van het zogenaamde sociale Europa. De Commissie mag de indiening van de veertiende richtlijn inzake het vennootschapsrecht over de internationale zetelverplaatsing van vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid dus niet uitstellen. 
Charlotte Cederschiöld (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de meeste mensen zijn het eens met betere en eenvoudigere wetgeving en preventieve maatregelen tegen misbruik. Openheid en transparantie zijn vaak goede instrumenten om deze doelen te bereiken. Politici zijn vaak geneigd te denken dat ondernemingen publieke instellingen zijn die zij in eigendom hebben, maar zo is het niet. Ondernemingen zijn van de eigenaars, niet van de politici. Het eigendomsrecht is het fundament van de markteconomie. Laat niet toe dat de krachten van de markt worden uitgeschakeld. Als de spelregels worden veranderd, dan gaat het slecht met de ondernemingen, en dat is slecht voor iedereen. Ondernemingen hebben vaste spelregels voor de lange termijn nodig.
Mijn ongerustheid over het onderhavige onderwerp betreft de stemregels. De lidstaten hebben uiteenlopende modellen voor het behartigen van de belangen van de ondernemingen en de ondernemers om zich te ontwikkelen. Zweden heeft een model waarvoor het een garantie heeft gekregen in het compromis dat we in april 2004 hebben gesloten. Ik zou het waarderen als de heer Lehne ook naar dit betoog luisterde.
Ik ben daarom minder enthousiast over de externe studie met het oog op een herziening van de stemrechtregels, omdat de ervaring leert dat dat soort studie meestal nogal eenzijdig uitvalt. Het feit dat objectiviteit een van de eisen aan de werkgroep is, bewijst immers al dat er van het begin af gebrek aan vertrouwen is, want er bestaat geen garantie voor objectiviteit. Daarom zou het op zijn plaats zijn dat er vertegenwoordigers voor het Scandinavische systeem in deze werkgroep zaten, zodat men in Scandinavië vertrouwen wekt bij het publiek als men uiteindelijk met een of ander resultaat komt. Ik zou graag willen dat de heer Lehne daar enige aandacht aan schenkt.
Dit is weliswaar een initiatiefverslag, maar het mag niet zodanig worden toegepast dat men de ontwikkeling na 2012 blokkeert. Als grote landen hun stemrechtregels en hun kruisparticipaties behouden, moeten kleine landen dat ook kunnen. We hebben een “deal”, en daar moeten we ons aan houden. Uit niets blijkt dat we daar in het jaar 2012 van moeten afwijken. De deal kan worden vernieuwd. Pacta sunt servanda. 
Ieke van den Burg (PSE ). –
   Voorzitter, ik zou ook de heer Szejna willen complimenteren met zijn verslag. In de economische commissie hadden we niet veel moeite vanuit onze fractie om daar een heleboel dingen aan toe te voegen. Wij hebben dat maar tot enkele punten beperkt, met name de zaken die door de heer Lehne ook aangegeven waren en hem wil ik bedanken voor zijn compromisbereidheid. Maar net zoals mevrouw Berès denk ik dat wat wij toevoegen aan de amendementen voor de plenaire zitting niet in strijd met dat compromis. Ik kom daar nog even apart op terug.
De heer Szejna heeft in zijn verslag gekozen voor een brede benadering en die spreekt mij aan. In tegenstelling tot mevrouw Cederschiöld vind ik het juist belangrijk – en het was ook in het debat eerder op deze avond aan de orde – dat bedrijven niet zomaar het eigendom van aandeelhouders zijn. Aandeelhouders hebben aandelen, maar bedrijven zijn meer dan alleen maar een stuk papier, een beleggingsobject. Bedrijven functioneren in de reële economie en daar zijn ook andere belangen aan de orde dan alleen die van aandeelhouders.
Daarom zou ik dus met name ook overweging F en het algemene punt 3 willen benadrukken, het onderdeel van de werknemersbetrokkenheid in de besluitvorming van bedrijven en de stelling die in dit verslag wordt uitgesproken dat dit ook integraal onderdeel hoort te zijn van en van het vennootschaprecht. Ik hoop dat de heer McCreevy op dat punt ook kan instemmen met het Parlement en ervoor kan zorgen dat dat ook inderdaad in het vervolg in de dossiers een belangrijke rol speelt.
Van groot belang is dat dit niet kan worden omzeild via bijvoorbeeld het Europese vennootschap en het veranderen van vestiging, dus op dat punt hebben we een aantal amendementen ingediend. Ik hoop dat de heer Lehne daar nog eens goed naar kijkt -ook al luistert hij niet op dit moment – om te zien of hij die kan ondersteunen. 
Donata Gottardi (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik heb waardering voor een aantal in het oog springende onderdelen van het verslag, onder meer: de expliciete erkenning van een Europees sociaal model, ondanks de uiteenlopende interpretaties die de lidstaten van het vennootschapsrecht hanteren; en de verbinding tussen enerzijds het vennootschapsrecht en de corporate governance en anderzijds het sociaal beleid, ook via een maatschappelijk verantwoord ondernemen.
Het Europees Parlement is al zover dat het de relatie met de belanghebbenden, de , als fundamenteel beschouwt en daarmee wordt het maatschappelijk verantwoord ondernemen diep verankerd in de processen van corporate governance. Dit is een authentieke kans waar het Parlement goed op inspeelt.
Ik verwijs voorts naar de expliciete erkenning van de noodzaak van een afhankelijkheidsrelatie tussen de bestuurders, de behoefte aan transparantie, onder meer op het vlak van de vergoedingen, de garantie van de rechten van de werknemers en hun vertegenwoordigers wat betreft deelname aan het besluitvormingsproces van de onderneming.
Bovendien wijs ik opnieuw op de noodzaak om mogelijkheden van coördinatie met de financiële markten aan te boren, zodat goed rekening gehouden kan worden met de ontwikkeling van de reële economie. Ik hoop dat deze voorstellen zo gauw mogelijk een correcte en passende uitvoering krijgen in de nationale regelgevingen. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met het bedanken van de geachte afgevaardigden voor hun opmerkingen en commentaar.
We hebben twee weken geleden de gelegenheid gehad om een aantal onderwerpen al de revue te laten passeren tijdens mijn overleg met de Commissie juridische zaken over de jaarlijkse beleidsstrategie. Ik wil graag herhalen dat ik het verslag verwelkom als de bijdrage van het Parlement aan het stellen van prioriteiten en het ontwikkelen van een strategisch perspectief voor verdere actie. Zoals ik al heb gezegd, zullen we binnenkort een verklaring publiceren waarin we zullen aangeven hoe we vordering denken te gaan boeken met betrekking tot de vastgestelde prioriteiten.
Er is een aantal punten opgeworpen en ik merk met name op dat er op een aantal gebieden verschil van mening bestaat, bijvoorbeeld als het gaat om ‘een aandeel, een stem’. Ik ben me zeer bewust van het debat dat al eerder over dit punt is gevoerd, voordat ik commissaris werd, en het advies van de heer Lehne, dat we moeten wachten tot de studie is gepubliceerd, is waarschijnlijk correct.
Terugkijkend op wat hier gezegd is en op het grote debat over dit onderwerp dat al eerder heeft plaatsgevonden, denk ik dat de nadruk is gelegd op het feit dat er in Europa heel verschillende culturen bestaan en er heel verschillend gedacht wordt over zowel het vennootschapsrecht als corporate governance. Dat is een feit dat we allemaal in onze gedachten moeten houden, en ik zal dat zeker doen, wat ik ook ga aanbevelen op dit gebied. Ik denk dat dit ook duidelijk is gemaakt door andere sprekers, zoals mevrouw Berès, die sprak over het toewerken naar een zekere mate van harmonisering op een aantal van deze gebieden. Het zou heel moeilijk zijn om maatregelen op het gebied van vennootschapsrecht in de Europese Unie te harmoniseren, vanwege de verschillende culturen en tradities en de verschillende zienswijzen die veel lidstaten hebben ontwikkeld. De situatie is niet hetzelfde in elke lidstaat en daar zal ik zeker rekening mee houden in het voorstel waar ik mee zal komen en in het besluit, welk besluit dat ook zal zijn, dat ik zal nemen over de beste en meest effectieve manier om hier Europabreed mee om te gaan.
Het is belangrijk om de verschillende conflictpunten die we in het verleden hebben gehad in gedachten te houden en ik zal ook daar zeker rekening mee houden bij de aanbevelingen waarmee ik zal komen. 

 – Het debat is gesloten. De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0201/2006) van Caroline Lucas, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over de terugdringing van het effect van de luchtvaart op de klimaatverandering [2005/2249(INI)]. 
Caroline Lucas (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met de opmerking dat ik de mededeling van de Commissie over het terugdringen van het effect van de luchtvaart op de klimaatverandering zeer verwelkom en dat mijn verslag zich nadrukkelijk schaart achter het standpunt van de Commissie dat er een allesomvattend pakket aan maatregelen nodig is om het totale effect van de luchtvaart op het klimaat aan te pakken. Ik wil ook de schaduwrapporteurs van de andere fracties bedanken voor hun goede werk en samenwerking.
Het uitgangspunt van mijn verslag is dat terwijl de luchtvaart de samenleving zeer veel voordelen heeft gebracht, het huidige groeitempo van de sector volkomen onhoudbaar is. Tussen 1990 en 2003 zijn de emissies van de internationale luchtvaart van de EU gestegen met 73 procent, wat overeenkomt met een jaarlijkse groei van meer dan 4 procent. In dit tempo zullen de toenemende emissies van de luchtvaart tegen 2012 meer dan een kwart van de op grond van het Protocol van Kyoto voor de EU vereiste vermindering tenietdoen. Bovendien, en dat is cruciaal, zal het totale klimaateffect van de luchtvaart naar schatting twee- tot viermaal groter zijn dan het effect van alleen haar CO2-emissies, zelfs zonder rekening te houden met de mogelijke effecten van een toename van de cirruswolken.
Natuurlijk is het een goede zaak dat de industrie zich inspant om de emissies te verminderen. Volgens de voorspellingen van Eurocontrol zal het aantal vluchtbewegingen in de EU tegen 2020 echter meer dan tweemaal zo hoog zijn als in 2003. Het is duidelijk dat het tempo van de technologische verbeteringen – historisch gezien ongeveer 1 à 2 procent per jaar – niet voldoende zal zijn om deze enorme groei te compenseren.
Het is dus duidelijk dat actie dringend noodzakelijk is. De internationale luchtvaart is niet gebonden aan afspraken op grond van het Protocol van Kyoto of andere verplichtingen. Artikel 2.2 van het Protocol van Kyoto dringt er bij de staten op aan om de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen uit deze bron via de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) te verwezenlijken, maar er bestaan op dit moment geen plannen voor een globale oplossing hier. Dat maakt het van vitaal belang dat de EU leiderschap toont en gebruik maakt van de voordelen die het stellen van een voorbeeld, door snelle regionale actie, met zich meebrengt. De conclusies van de Raad van december 2005 bevestigen dit met de oproep om “specifieke maatregelen vast te leggen ter beperking van broeikasgasemissies van de luchtvaart, indien daarover in 2002 binnen de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) nog geen overeenstemming is bereikt”.
Ik verwelkom daarom dat in de mededeling wordt erkend dat we dit allesomvattende pakket maatregelen nodig hebben, inclusief regelgevende, economische, technologische en operationele instrumenten. Met name het plan om een belasting op kerosine in te voeren is uitermate belangrijk, gezien de huidige discrepantie tussen de behandeling van het luchtvervoer en andere vormen van vervoer. De Commissie moet hier onmiddellijk mee beginnen door op alle binnenlandse vluchten en vluchten binnen de Europese Unie een belasting in te voeren – met de mogelijkheid om alle luchtvaartmaatschappijen vrij te stellen op routes waarop ook niet-communautaire luchtvaartmaatschappijen vliegen. De gesprekken over continu-aanpassing van de luchtvaartovereenkomsten moeten intussen doorgaan zodat alle luchtvaartmaatschappijen uit derde landen geleidelijk dezelfde belastingen kunnen worden opgelegd als aan EU-luchtvaartmaatschappijen.
De beëindiging van de BTW-vrijstelling zou de ongelijkheden op het speelveld verder wegwerken en zowel de begroting als het milieu ten goede komen. De collega’s zullen zien dat ik een amendement heb teruggebracht waarmee dit bereikt moet worden.
Verbeteringen in het luchtverkeersleidingssysteem kunnen het gemiddelde brandstofverbruik met 8 tot 18 procent doen dalen, waardoor ook alle motoremissies dalen.
Al deze maatregelen zijn nodig, maar de kern van de voorstellen van de Commissie en daarom ook van mijn verslag is de emissiehandel. Ik ben het ermee eens dat emissiehandel een rol kan spelen, maar alleen als onderdeel van een goed doordacht systeem. Op de eerste plaats is het duidelijk dat er naast een systeem voor verhandelbare emissierechten ook andere beleidsinstrumenten moeten worden ingevoerd om alle klimaateffecten aan te pakken, zoals een heffing op NOx, die naar alle waarschijnlijkheid voor het meest efficiënte gedrag zal zorgen, hoewel multiplicatoren op CO2-emissies slechts een voorlopig alternatief vormen. Dat is cruciaal, want als er geen parallelle emissieheffing of multiplicatorformule wordt ingevoerd om de niet-CO2-effecten van de luchtvaart aan te pakken, zal het kopen van het recht op emissie van één ton CO2 van een andere sector met veel lagere niet-CO2-effecten in de praktijk tot een netto verslechtering van het milieu leiden.
Op de tweede plaats, en ook dat is cruciaal, is een apart, gesloten systeem voor de luchtvaart van essentieel belang, op z’n minst als proef, omdat, afgezien van de administratieve problemen die het toetreden van de luchtvaart tot het algemene emissiehandelssysteem van de EU met zich mee zou brengen, veel sectoren die al tot het systeem zijn toegetreden bezorgd zijn over het mogelijke effect van de opname van de luchtvaart op de koolstofprijzen, waarbij zij opmerken dat de luchtvaart als beschermde sector hogere prijzen zou aankunnen dan menig andere sector. Er is een zeer reëel risico dat buitenmatige druk op kwetsbare, energie-intensieve sectoren tot een verlaging van de limiet kan leiden.
Het zou ook niet praktisch zijn voor de luchtvaart om voor 2012 toe te treden tot het algemene emissiehandelssysteem. Ik denk niet dat we het ons kunnen veroorloven om nog eens zes jaar te wachten voordat we tot actie overgaan, en daarom zou de periode 2008-2012 nuttig kunnen worden besteed aan het in ieder geval uittesten van een proefregeling. In elke regeling waarbij de luchtvaart uiteindelijk in het algemene emissiehandelssysteem zou worden geïntegreerd, moeten we een beperking van het aantal emissierechten opleggen dat de luchtvaartsector op de markt mag kopen, om ervoor te zorgen dat de luchtvaart zelf begint met het verminderen van deze emissies.
Tot slot, als de collega’s twijfelen aan het belang van een aparte regeling, zouden ze eens moeten nadenken over wat een senior econoom van British Airways heeft gezegd, die vorige week toegaf dat als luchtvaartmaatschappijen zouden toetreden tot het bestaande emissiehandelssysteem, hun emissies gewoon in een alarmerend tempo zouden blijven toenemen: ze zouden gewoon het recht kopen op net zoveel emissies als daarvoor, hun eigen emissies zouden niet dalen, en wij zouden blijven zien dat de luchtvaart in grote mate verantwoordelijk blijft voor de klimaatcrisis.
Ik dring er daarom bij mijn collega’s op aan om voor dit verslag te stemmen, omdat het heel duidelijk het signaal uitzendt naar de Commissie en de Raad dat het Parlement uitkijkt naar ambitieuze maar realistische voorstellen op dit gebied.
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Lucas gelukwensen en haar bedanken voor haar verslag. Ik dank ook de Commissie milieu en volksgezondheid van het Europees Parlement voor de eenparige goedkeuring van het verslag, evenals de Commissie vervoer en toerisme van het Europees Parlement en haar rapporteur voor advies, mevrouw Hennis-Plasschaert voor de goedkeuring die zij hebben gehecht aan de opname van het luchtvervoer in het emissiehandelssysteem van de Europese Unie voor broeikasgassen.
De luchtvaartsector draagt voor 3 procent bij aan de CO2-productie in de Europese Unie, maar dit percentage neemt snel toe. Zoals ook mevrouw Lucas zojuist al zei, zal deze bijdrage binnen enkele jaren – tot 2012 – met 150 procent zijn opgelopen ten opzichte van 1990, oftewel een verhoging van bijna 5 procent per jaar.
Deze rasse verhoging van de CO2-productie draagt natuurlijk ook bij aan een verdere toename van het broeikaseffect. Hierbij zij er evenwel op gewezen dat vliegtuigen niet alleen CO2 uitstoten, maar ook andere neveneffecten veroorzaken. Zo dragen hun emissies bij aan de totstandkoming van andere broeikasgassen, waardoor de totale bijdrage van de luchtvaart aan het broeikaseffect veel groter is dan 3 procent CO2.
Zoals ook mevrouw Lucas zei, valt de beperking van de CO2-uitstoot van vliegtuigen niet onder het Protocol van Kyoto. In artikel 2, lid 2, wordt hier echter wel gewag van gemaakt en daarom zal de Europese Unie haar inspanningen voortzetten en in de toekomst intensiveren om ervoor te zorgen dat naast het zeevervoer ook de luchtvaart wordt opgenomen in het systeem dat zal worden afgesproken voor de tijd na 2012.
2012 is echter nog ver weg en daarom moeten wij nu, via de medebeslissingsprocedure van het Europees Parlement en de Raad, ervoor zorgen dat deze sectoren worden opgenomen in het emissiehandelssysteem. Op die manier kan ook de bijdrage van de luchtvaart aan het broeikaseffect worden beperkt en een einde worden gemaakt aan de bevoordeelde positie van deze sector ten opzichte van de sectoren die wel moeten bijdragen aan de beperking van het broeikaseffect. Met andere woorden, de andere sectoren mogen het niet moeilijker hebben dan de luchtvaart.
Daarom is ons een hart onder de riem gestoken niet alleen met deze verslagen van de Parlementscommissies maar ook met het feit dat de Raad Milieu van de Europese Unie en de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie tijdens de Europese Raad van december jongstleden hun goedkeuring hebben gehecht aan de opneming van de luchtvaart in het handelssysteem en de Europese Commissie hebben gevraagd een wetgevingsvoorstel te doen op grond van de medebeslissingsprocedure.
Ik wilde drie opmerkingen maken over hetgeen de Commissie milieubeheer naar voren heeft gebracht en over de zojuist door mevrouw Lucas genoemde punten.
Ten eerste rijst de vraag wat het beste is: een gesloten of een open stelsel voor de luchtvaart. In het verslag van de commissie van het Europees Parlement wordt aangedrongen op een gesloten stelsel, op een apart stelsel voor de luchtvaart, op permanente basis of als proefproject tot 2012. De Commissie heeft een andere aanpak gevolgd. Zij is van mening dat hoe breder het toepassingsgebied van het handelssysteem is, hoe sterker de met de CO2-uitstootvermindering gepaard gaande kosten beperkt kunnen worden. Bijgevolg zullen dan ook de kosten voor de luchtvaart worden verminderd zonder dat de baten voor het milieu worden aangetast.
Ik wilde eveneens voortborduren op hetgeen mevrouw Lucas naar voren bracht met betrekking tot de belasting op kerosine, op de door vliegtuigen gebruikte brandstof. Het is een feit dat, zoals u zojuist ook zei, er bilaterale overeenkomsten zijn die de luchtvaart in feite belastingvrijstelling geven. De Europese Commissie heeft reeds in 2003 een communautaire wetgeving uitgevaardigd die de lidstaten de mogelijkheid geeft om belasting te heffen op vliegtuigbrandstof voor binnenlandse vluchten, en om belasting te heffen op vluchten naar andere landen na een akkoord te hebben gesloten met de betrokken landen.
De Commissie zal, overeenkomstig hetgeen ook u zojuist zei, haar inspanningen ten opzichte van derde landen voortzetten, om ervoor te zorgen dat het stelsel van belastingvrijstelling voor kerosine wordt opgeheven. Het lijdt geen twijfel dat dat stelsel niet goed is voor het milieu.
Ik wilde eveneens een opmerking maken over het geografisch toepassingsgebied van het handelssysteem. De Commissie had voorgesteld om alle vluchten vanaf luchthavens van de Europese Unie op te nemen en de commissie van het Parlement stelt voor om alle vluchten van en naar luchthavens van de Europese Unie en alle vluchten die gebruik maken van het luchtruim van de Europese Unie op te nemen. Wij zijn van mening dat de benadering van de Commissie het eenvoudigst en het meest efficiënt is, en de uitbreiding van het systeem tot andere landen kan vergemakkelijken.
Aangezien echter het Parlement dit voorstelt, en aangezien ook de luchtvaartmaatschappijen en niet-gouvernementele organisaties hebben voorgesteld om alle vluchten van en naar luchthavens van de Europese Unie op te nemen, zal de Europese Commissie deze benadering onderzoeken in het kader van een gedetailleerde studie van de gevolgen van de toepassing van dit systeem, voordat zij een voorstel gaat doen voor de medebeslissingsprocedure, die naar wij hopen voor het einde van dit jaar van start zal kunnen gaan.
Tot slot zou ik willen zeggen dat, afgezien van de opname van de luchtvaart in het handelssysteem, er ongetwijfeld ook andere maatregelen bestaan, zoals de reeds door u genoemde maatregelen: verbetering van het luchtverkeer, investering in onderzoek voor de ontwikkeling, de verbetering en het gebruik van milieuvriendelijkere technologieën en eventueel het gebruik van biobrandstof door luchtvaartmaatschappijen – ofschoon dat laatste aspect zich nog in het onderzoeksstadium bevindt –, evenals een reeks andere maatregelen die parallel kunnen worden toegepast om de gevolgen van de luchtvaart op de klimaatverandering te verminderen. 
Jeanine Hennis-Plasschaert (ALDE ),
   . Voorzitter, allereerst mijn dank aan Commissaris Dimas voor zijn realistische bijdrage van daarnet. Zijn opmerkingen aan het adres van de milieucommissie ondersteun ik zeer. In een mededeling van de Europese Commissie worden inderdaad verschillende mogelijkheden onder de loep genomen en ook wordt er kort ingegaan op een consequentere toepassing van energieheffingen. Tegelijkertijd erkent de Commissie dat dit laatste niet als hoeksteen van een strategie voor een effectieve bestrijding van de klimaatverandering kan worden gezien.
Uiteindelijk concludeert de Commissie in haar mededeling dat marktgebaseerde instrumenten verreweg het meest doeltreffend zijn. Zij is uitgekomen op de handel in emissierechten en die conclusie onderschrijf ik van harte. Het is milieueffectief en economisch efficiënt. Aan de verdere invulling hiervan, de reikwijdte, etc... is de afgelopen maanden hard gewerkt en wordt nog steeds gewerkt. Namens de transportcommissie heb ik getracht tot een realistisch advies te komen. Het doel is immers om zo spoedig mogelijk een zo werkbaar mogelijk model te ontwikkelen dat wereldwijd kan worden uitgebreid.
Los van alle waardering die ik voor mevrouw Lucas zelf heb, was mijn verbazing toch wel groot toen ik de definitieve versie van haar verslag onder ogen kreeg. Van een realistische en werkbare lijn is geenszins sprake. De resolutie is volgehangen met de welbekende kerstballen. Een dergelijke kerstbal is bijvoorbeeld de CO2 multiplier en dat terwijl de CE-studie duidelijk maakt dat het meenemen van de niet-CO2-effecten zeer moeilijk meetbaar is. Verder wordt er eindeloos getamboereerd op de kerosinetaks als zijnde een zaligmakende oplossing voor alle milieuproblemen en nog veel meer. Nu met alle respect: zo'n taks is leuk voor de schatkist maar de milieueffectiviteit staat geenszins vast.
Begrijp me niet verkeerd, een gelijke behandeling van alle transportmodaliteiten heeft ook mijn voorkeur, maar neem dan graag alle aspecten in aanmerking en dus bijvoorbeeld ook de wijze waarop de infrastructuur wordt gefinancierd. Bovendien leidt deze discussie de aandacht af van waar het nu allemaal om draait, namelijk een spoedige integratie van de luchtvaart in het EU-ETS en zoals Commissaris Dimas net terecht opmerkte, er is momenteel een richtlijn van kracht die de lidstaten toestaat brandstofbelasting voor binnenlandse vluchten te heffen en tot dusver heeft alleen Nederland dat gedaan. Ik zou u dan ook willen oproepen om u daarop te concentreren.
Ik ben en tenslotte ik rond af, Voorzitter, ik ben zo vrij geweest om een reeks aparte stemmingen en stemmingen in onderdelen aan te vragen in de hoop de resolutie van alle kerstballen te ontdoen. Mocht dit bij de stemming blijken dat dit niet lukt, dan zal ik vragen of mijn naam van deze resolutie verwijderd kan worden. 
Peter Liese,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil de beide rapporteurs danken voor hun werk.
De negatieve effecten van de luchtvaart op het milieu zijn aanzienlijk en worden in rap tempo ernstiger. Het is derhalve noodzakelijk dat de Commissie zeer spoedig wetsvoorstellen presenteert om dit probleem op te lossen. Wij mogen niet het argument gebruiken dat de luchtvaart slechts een klein percentage van de totale globale emissies uitmaakt. Dat wordt bij discussies over het klimaat voortdurend aangevoerd: de afzonderlijke veroorzakers van de uitstoot zijn altijd slechts voor een deel van de uitstoot verantwoordelijk. Maar als iedere afzonderlijke veroorzaker van de uitstoot zich eruit praat met het argument dat hij slechts een klein percentage van de uitstoot veroorzaakt, dan zal er nooit een actieve bescherming van het klimaat tot stand komen.
Bovendien legt de EU al zeer hoge heffingen, belastingen en milieueisen op aan andere vervoersmodi zoals bus, trein en zelfs auto. Voor exploitanten van bus- of spoorwegondernemingen is het bijvoorbeeld onbegrijpelijk dat wij hoge heffingen opleggen aan hun ondernemingen – die betrekkelijk milieuvriendelijk zijn – terwijl wij tot dusver zulke lage heffingen hebben opgelegd aan de in verhouding zo milieuonvriendelijke luchtvaart. Dit verstoort niet alleen de concurrentie tussen de verschillende vervoersmodi, maar ook – en daar wil ik in het licht van de vakantieperiode in Europa op wijzen – tussen de vakantiegebieden.
Er zijn Europese vakantiegebieden waar Europeanen normaliter met de bus, trein of auto naartoe reizen en er zijn vakantiegebieden waar men voornamelijk per vliegtuig naartoe gaat. In de regio waar ik vandaan kom, klagen de vertegenwoordigers van hotels, restaurants en andere toeristische ondernemingen er bijvoorbeeld over dat de belastingen die een Nederlander moet betalen als hij van Amsterdam naar Turkije vliegt, aanzienlijk geringer zijn dan de belastingen die hij moet betalen als hij per bus naar de bergen in Duitsland of Frankrijk rijdt. Dat is een verstoring van de concurrentie waar wij een einde aan moeten maken.
Wij moeten echter zorgvuldig te werk gaan bij het kiezen van de instrumenten voor dit doel, om ervoor te zorgen dat wij geen nieuwe verstoring van de concurrentie creëren. Het is derhalve belangrijk dat wij erop letten dat de gekozen instrumenten de concurrentie tussen de Europese luchtvaartmaatschappijen en hun niet-Europese concurrenten zo min mogelijk beïnvloeden. Wat dat betreft bevatte het oorspronkelijke ontwerp van mevrouw Lucas naar onze mening enige zwakke plekken. Om die reden heeft de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid een aantal amendementen opgesteld en diverse amendementen met dezelfde strekking van de Commissie vervoer en toerisme ondersteund.
Als wij de discussie uitsluitend of hoofdzakelijk richten op de belasting op kerosine, dan is de kans klein dat wij dit probleem kunnen oplossen. Wij zouden ons op andere instrumenten moeten concentreren, namelijk een emissiehandel die fundamenteel is geherstructureerd en die de zwakke plekken van het huidige systeem verhelpt, en een mix van andere instrumenten. Het is belangrijk dat bij de emissiehandel niet alleen vluchten binnen Europa worden afgedekt, maar ook intercontinentale vluchten, in ieder geval als deze van of naar Europa vertrekken. Uiteraard willen wij zo spoedig mogelijk een wereldwijd systeem zien.
De zwakke plekken van de huidige emissiehandel moeten worden verholpen. Dat betekent minder bureaucratie, een uniforme toewijzingsmethode in heel Europa en meer erkenning van eerdere prestaties. Dat is ook de reden waarom ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten pleit voor een afzonderlijk systeem – dan kunnen de problemen immers sneller worden opgelost dan wanneer wij het falende systeem aannemen.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten is voorstander van een effectbeoordeling en ik ga ervan uit dat de Commissie hiertoe spoedig een voorstel zal presenteren. Bovendien willen wij dat er in het licht van alle nadruk op de emissiehandel evenveel prioriteit wordt gegeven aan het nemen van andere maatregelen, zoals het luchtverkeersbeheer.
Wij zouden eveneens moeten stilstaan bij het feit dat de verstoring van de concurrentie kan worden opgelost door de belastingen voor milieuvriendelijke vervoersmodi te verlagen. 
Karin Scheele,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur, mevrouw Lucas, feliciteren met haar uitstekende en evenwichtige verslag. De Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement ondersteunt haar op vele punten – met uitzondering van het punt om een afzonderlijk systeem voor de handel in emissierechten voor de luchtvaart te creëren.
Van 1990 tot 2002 zijn de CO2-emissies van de 25 EU-lidstaten die door het internationale luchtverkeer worden veroorzaakt met 60 procent gestegen. Bovendien zijn de gevolgen van de emissies als gevolg van de hoogte waarop het luchtverkeer deze veroorzaakt, aanzienlijk groter dan hun omvang doet vermoeden.
In Europa is het gebruikelijk dat er hoge belastingen voor brandstoffen gelden, maar bijna nergens in Europa wordt belasting geheven op brandstof voor de luchtvaart. Dat heeft aanzienlijke gevolgen voor het concurrentievermogen van de overige verkeersmodi. Het langeafstandsverkeer per spoor stagneert. Het Europees Parlement moet zich volledig achter het voornemen van de Commissie scharen om belasting op kerosine in te voeren en zo spoedig mogelijk te implementeren. De Europese Unie moet hierin het voortouw nemen en het goede voorbeeld geven door tijdig op regionaal niveau maatregelen te nemen.
In dit verslag wordt echter niet uitsluitend de belasting op kerosine behandeld, maar ook de ingrijpende verstoring van de concurrentie ten gevolge van de belastingvrijstelling voor het luchtverkeer. De spoorwegsector is zowel onderhevig aan belastingen als aan het systeem voor verhandelbare emissierechten, waardoor de kosten voor dit milieuvriendelijke vervoerssysteem aanzienlijk worden verhoogd. De emissiehandel is geen vervanging van de maatregelen die noodzakelijk zijn om de gevolgen voor het milieu te verminderen, maar kan dit in potentie wel zijn, mits deze daartoe adequaat wordt geregeld.
Zoals ik reeds heb benadrukt, ondersteunen wij het voorstel van de Commissie om het luchtverkeer in het bestaande systeem voor verhandelbare emissierechten te integreren, maar wij ondersteunen eveneens paragraaf 24, waarin wordt aangedrongen op een proefperiode met een aparte regeling voor de periode 2008-2012. 
Chris Davies,
   – Mijnheer de Voorzitter, wij willen de groei van het goedkoop vliegen betitelen als een Europees succesverhaal. Het is dankzij het afbreken van nationale monopolies dat er nu zulke ongekende mogelijkheden bestaan, met name voor de middenklasse, om op vakantie naar het buitenland te gaan. Mijn eigen assistent is dit weekend even heen en weer naar Stockholm geweest voor een verlovingsfeest – niet eens een bruiloft, maar een verlovingsfeest. Zoiets vinden we allemaal leuk, maar ik denk dat we niet moeten vergeten dat de armste groepen in de samenleving, laat staan de allerarmsten in de wereld, deze mogelijkheden niet hebben. Hoe laag de prijs van een vliegticket ook is, zij kunnen een vakantie aan de andere kant van de wereld niet betalen; maar voor degenen die zich in een bevoorrechte positie bevinden is het fantastisch.
Het probleem is dat de voorspelde groei zo hoog is dat de winst bij het terugdringen van koolstofdioxide die in andere sectoren wordt geboekt, weer teniet wordt gedaan. Een grote luchtvaartmaatschappij uit het Verenigd Koninkrijk heeft mij verteld dat ze alleen al voor de komende zes jaar een toename van 60 procent verwachten in het gebruik van hun vliegtuigen. Dat is een fantastisch en verschrikkelijk groeicijfer. Wat de lobbyisten van de luchtvaartindustrie eigenlijk zeggen, en daar gebruiken ze ieder excuus voor dat ze voorhanden hebben, is dit: ‘kom niet aan ons, wij zijn op een of andere manier speciaal. Onze groei en onze winsten moeten worden beschermd. Neem geen maatregelen tegen ons. De wereld kan naar de bliksem gaan, wat ons betreft, zolang wij maar beschermd worden.’
Ze willen worden opgenomen in het emissiehandelssysteem van de Commissie, en je kunt je afvragen waarom. Dat is omdat ze weten dat het geen gevolgen zal hebben voor hun winsten. De socialisten zeggen nu ja, we steunen de kapitalisten op dit punt. Ik denk dat ze hier nog eens goed naar moeten kijken. Het punt is dat de luchtvaartindustrie zegt dat een gesloten systeem neerkomt op een belastingheffing. Ja, in de praktijk zou het een belastingheffing zijn, maar het zou een flexibele belasting zijn die die maatschappijen beloont die maatregelen nemen om de beste technologie te gebruiken en maximaal gebruik te maken van hun vliegtuigen.
Wat we echt moeten stimuleren is technologische ontwikkeling. Onze boodschap aan de luchtvaartindustrie moet deze zijn: groei zo veel u wilt, maar vind manieren om dat te doen zonder de CO2-emissies te vergroten. We willen het luchtvervoer niet aan banden leggen, we willen er alleen maar voor zorgen dat de groei niet ten koste gaat van onze kinderen en onze toekomst. 
Satu Hassi,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie wil de rapporteur, mevrouw Lucas, van harte bedanken voor haar uitstekende verslag. De voorstellen voor maatregelen die in dit verslag staan zijn zeer goed onderbouwd.
De emissies van het luchtverkeer nemen sneller toe dan elke andere bron van CO2-uitstoot en de overige emissies en effecten van de luchtvaart verdubbelen nog eens ruim de invloed ervan op de opwarming van de aarde. Sinds 1990 is de uitstoot van broeikasgassen in het luchtverkeer in de Europese Unie met 85 procent toegenomen en dat is meer dan 4 procent per jaar. Dit dreigt een kwart van de elders bereikte emissiereducties in de verbodsperiode teniet te doen. Dit mag zo niet doorgaan.
De emissies van het luchtverkeer zijn verreweg de grootste per afgelegde kilometer. Het effect is bijvoorbeeld vijftien maal groter dan dat van treinen. Toch wordt elk onderdeel van de luchtvaart gesubsidieerd, inclusief brandstof, die vrijgesteld is van belasting. Het spoorwegvervoer wordt daarentegen op veel manieren belast en ondervindt ook de invloed van de handel in CO2-emissies.
Het beginsel ‘de vervuiler betaalt’ moet ook van toepassing zijn op de luchtvaart, maar natuurlijk wel zodanig dat er geen concurrentieverstoring optreedt. Anderzijds zijn de huidige belastingvoordelen voor de luchtvaart en andere begunstigingen op zich ook concurrentieverstoring. Het volgende mondiale klimaatverdrag moet ook het luchtverkeer omvatten, maar het zou goed zijn als de emissiehandel nu al van toepassing zou zijn op alle vluchten van en naar de Europese Unie. Dit moet bij voorkeur gebeuren via een apart emissiehandelssysteem, zodat de prikkel om emissies te reduceren doeltreffend is.
Dames en heren, wij vliegen allemaal en doen dat vaak. Wij kunnen allemaal ook zelf actie ondernemen. Wij kunnen de uitstoot van onze eigen vluchten vrijwillig compenseren. Er zijn organisaties die de vluchtemissies per passagier berekenen en via hen kunnen wij een overeenkomstig bedrag besteden aan investeringen om emissies in de ontwikkelingslanden te reduceren. Ik begon zelf vorig jaar met het compenseren van de emissies van mijn eigen vluchten en nu heb ik compensatie betaald voor alle vluchten die ik sinds mijn verkiezing in het Europees Parlement heb gemaakt. Ik daag al mijn collega's uit hetzelfde te doen. Wij kunnen het ons veroorloven. 
Kartika Tamara Liotard,
   . Voorzitter, allereerst wil ik mevrouw Lucas bedanken voor haar heel helder verslag. In grote lijnen ondersteun ik het voorstel van de Commissie waarmee ze paal en perk wil stellen aan het snel groeiende aandeel van de luchtvaart in de klimaatverandering. Het verslag van mevrouw Caroline Lucas is een goede aanvulling op het voorstel en wij zijn het met haar eens dat het opnemen van de luchtvaartsector in de emissiehandel niet het enige instrument moet zijn, maar onderdeel moet vormen van een pakket van maatregelen zoals het invoeren van kerosinebelasting, BTW op vliegtickets en congestiebelasting voor luchthavens. Net als de rapporteur vind ik dat de uit te geven emissierechten geveild moeten worden om te vermijden dat de grote bedrijven zich met gratis rechten rijk rekenen, zonder dat het milieu er iets mee opschiet.
Hoewel mijn fractie het Commissievoorstel een stap in de goede richting vindt, moeten we ons niet blindstaren op de emissiehandel, waarvan de milieuvoordelen niet eenduidig zijn. Bovendien is CO2 niet het enige probleem in de luchtvaart. De uitstoot van stikstofoxide (NOx) is ook enorm belangrijk, niet alleen voor het klimaat, maar ook voor de luchtkwaliteit. Daarom zijn wij voorstander van het opnemen van NOx in de emissiehandel, wat in Nederland al gebeurt. Zeker als voor luchtvaart toch een apart systeem wordt opgezet.
Een systeem dat alleen stuurt op CO2 haalt niet het maximale effect. Het is beter om tegelijk ook de NOx aan te pakken. We zijn het met de rapporteur eens dat onderzoek naar schonere motoren gewenst is, maar dit moet niet weer leiden tot uitstel van doelgerichte maatregelen tegen genoemde emissies. Als NOx, zoals het er nu naar uitziet, niet in de emissiehandel wordt opgenomen, moeten de luchthavens worden aangemoedigd lokale emissieheffingen door te voeren als onderdeel van het door de rapporteur genoemde maatregelenpakket.
Mijn partij steunt het voornemen van de Commissie om een einde te maken aan de belastingvoordelen die de luchtvaartsector internationaal geniet. Dit leidt sinds jaar en dag tot een oneerlijke concurrentie tussen de verschillende vervoersvormen. Wij ondersteunen dan ook het voorstel van de rapporteur, die aangeeft dat de EU zelf moet beginnen met de invoering van een kerosinebelasting op alle binnenlandse vluchten. Dit zou een goede rem kunnen zijn op de geweldige groei van een aantal goedkope vluchten waartegen de spoorwegen nauwelijks kunnen concurreren.
De lagekostenmaatschappijen verzorgen nu al een kwart van het Europees luchtverkeer, wat vooral heeft geleid tot de groei van regionale luchthavens. Het is zaak dat de lidstaten inzicht verschaffen over subsidies die naar deze vliegvelden gaan om luchtvaartmaatschappijen binnen te halen. We moeten af van het idee dat het toenemende vliegverkeer binnen de EU een motor is van regionale groei. Voor veel van dit soort middellange afstanden zijn spoorverbindingen een veel milieuvriendelijker alternatief, maar dan moet er wel sprake zijn van een eerlijke concurrentie.
De spoorwegen betalen sinds de invoering van de emissiehandel een veel hogere prijs voor elektriciteit, maar de luchtvaartmaatschappijen betalen nog steeds geen cent accijns ondanks hun voortdurend geklaag over de hoge brandstofprijzen. 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, de gevolgen van de verandering van ons klimaat merken we elk jaar sterker. Het duurt langer voordat de winter invalt en deze is bovendien steeds milder en de zomers beginnen eerder en zijn steeds warmer. Of dit een onontkoombaar proces is? Ik hoop van niet. Maar we moeten wel alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat de verandering afgeremd wordt. Daarom ben ik het eens met de mededeling van de Europese Commissie. Willen we serieus werk maken van de strijd tegen klimaatverandering, dan moeten alle sectoren daaraan bijdragen. Zeker de luchtvaartsector die emissies uitstoot op grote hoogte en daardoor een buitengewone impact heeft.
Voorzitter, ik kan instemmen met het plan om ook voor de luchtvaart een systeem van emissiehandel op te zetten. Dit moet echter wel aan een aantal voorwaarden voldoen. Ten eerste moet het een zo groot mogelijk aantal maatschappijen en routes omvatten om oneerlijke concurrentie tegen te gaan, wat mij betreft dus alle vluchten van en naar alle luchthavens in de Unie. Ten tweede zou rekening moeten worden gehouden met de inspanningen die maatschappijen al gedaan hebben om hun emissies te beperken. De verdeling van rechten via een veiling zou dan ook mijn voorkeur hebben. Ten derde zou het mogelijk moeten worden om ook andere stoffen dan CO2 eronder te laten vallen indien er wetenschappelijk bewijs voor te leveren valt.
Verder wil ik nog opmerken dat de BTW-vrijstelling voor kerosine en vliegtickets opgegeven zou moeten worden, maar dat zou wel moeten gebeuren in een alomvattend plan waarbij ook de BTW-vrijstellingen voor andere vervoersvormen nog eens tegen het licht worden gehouden. De Commissie heeft in het kader van de discussie over het Eurovignet beloofd om een studie uit te voeren naar de internalisering van externe kosten voor alle vervoersmodaliteiten. Ik zou willen pleiten voor een snelle afronding daarvan zodat de resultaten zo snel mogelijk beschikbaar zijn en we wetgeving kunnen aannemen die rekening houdt met de uitkomst ervan. 
Péter Olajos (PPE-DE ).
   – De technologische ontwikkelingen en de mondialisering op het vlak van toerisme en economie in de afgelopen decennia hebben ertoe geleid dat het aantal luchtvaartpassagiers drastisch gestegen is. Helaas is die stijging gepaard gegaan met een evenredige toename van het aantal en de omvang van met luchtvervoer samenhangende milieuproblemen.
Op dit moment komt slechts 3 procent van de totale uitstoot van broeikasgassen in de Europese Unie voor rekening van het luchtverkeer, maar dat aandeel stijgt jaarlijks erg snel, met bijna 5 procent, en dus is het tijd in actie te komen. Europa heeft een voortrekkersrol op zich genomen door te besluiten op dit gebied actie te ondernemen, overeenkomstig de beginselen van Kyoto.
Pionierswerk brengt evenwel altijd risico's met zich mee. Daarom moeten we ervoor zorgen dat de getroffen maatregelen niet tot gevolg hebben dat Europese luchtvaartmaatschappijen in een slechtere concurrentiepositie komen te verkeren. Tegelijkertijd moeten we een oplossing zien te vinden die de sector er ook echt toe aanzet de luchtvervuiling terug te dringen. Persoonlijk geloof ik in marktinstrumenten, en daarom ben ik er voor dat ook op dit gebied een voldoende ontwikkeld emissiehandelsstelsel ingevoerd wordt.
Het is van belang dat we maximaal gebruik maken van de ruimte die het huidige, bepaald niet volmaakte systeem nog biedt. Ik denk dan vooral aan verbeteringen in de organisatie van het luchtvervoer; die zijn zowel wat luchtvervuiling als wat geluidsoverlast van vliegtuigen betreft van belang. We moeten nog eens goed nadenken over de vraag of het wel zo verstandig is omwegen te maken om vluchten boven militaire terreinen te vermijden, en we moeten alles doen wat mogelijk is om vluchten boven bewoond gebied te voorkomen, aangezien steeds meer Europese burgers in hun dagelijks leven de gevolgen van het toegenomen luchtverkeer ondervinden en er vanuit de bevolking steeds vaker protesten komen tegen dat luchtverkeer.
Over het uitgangspunt en de doelstelling bestaat geen onduidelijkheid. Onze mobiliteit mag geen nadelige gevolgen hebben voor onze gezondheid of de toestand van ons milieu. Ik hoop dat we erin zullen slagen dat doel te bereiken, en ik zou de rapporteur willen complimenteren met haar verslag, dat getuigt van veel ondernemingszin. 
Dorette Corbey (PSE ). –
   Voorzitter, allereerst mijn complimenten aan Caroline Lucas. Zij heeft een uitstekend verslag gemaakt dat goed de luchtvaartproblemen en de bijbehorende dilemma's weergeeft.
Waaruit bestaan die luchtvaartproblemen? Allereerst levert de luchtvaart een zeer grote bijdrage aan de klimaatverandering: per passagier en per kilometer is de uitstoot van CO2 in de luchtvaart aanzienlijk groter dan in het vervoer per trein en zelfs het vervoer per auto. Zeker voor korte afstanden is de belasting voor het milieu hoog en juist op korte afstanden bestaan alternatieven en die worden nu te weinig gebruikt.
Probleem twee is dat weinig mensen op de hoogte zijn van de grote milieubelasting van de luchtvaart. Daarom zou het goed zijn als op de tickets en op de auto's de CO2-uitstoot per kilometer weergegeven wordt. Commissaris, graag initiatieven hiervoor. Voor ons als parlementariërs zou het nuttig zijn om precies te weten wat de CO2-uitstoot is als we per auto, trein of vliegtuig naar Brussel of naar Straatsburg reizen.
Probleem drie is dat de milieubelasting op geen enkele wijze tot uitdrukking komt in de kosten. Vliegen is onnatuurlijk goedkoop, het is onbegrijpelijk dat de luchtvaartsector nog steeds vrijgesteld is van BTW. Dat benadeelt de milieuvriendelijker transportmethode zoals treinen of bussen. Daar kan en moet snel een einde aan komen. Het is evenwel van het allergrootste belang de luchtvaart zo snel mogelijk onder een systeem van verhandelbare emissierechten te brengen. Dat geeft CO2 een prijskaartje en dat bevordert de innovatie, vooral efficiëntere motoren en zuiniger en beter brandstofgebruik. Het ligt wat mij betreft voor de hand aansluiting te zoeken bij het bestaande stelsel van emissiehandel, maar dan moeten we wel de fouten van dit systeem vermijden. Geen gratis toewijzing, maar veiling. Geen open einde, maar een duidelijk plafond. En natuurlijk moeten we op kerosine een belasting heffen.
Probleem vier is dat het niet gemakkelijk is de luchtvaartsector aan te pakken. Luchtvaart is een bron van werkgelegenheid en een bron van plezier voor de consument en de toerist. Daarom is het van belang Europees te handelen en tegelijkertijd te investeren in comfortabele HSL-verbindingen tussen de Europese steden. Dan is ook de publieke steun voor een ambitieus beleid verzekerd. 
Holger Krahmer (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de luchtvaart is als belangrijke vervoerssector van doorslaggevend belang voor de economische ontwikkeling in Europa. Wereldwijd en ook binnen de EU is de luchtvaart een groeisector die aan ruim 4 miljoen Europeanen werk biedt.
Hoewel de luchtvaart voor slechts circa 3 procent van de globale CO2-emissies verantwoordelijk is, groeit dit percentage voortdurend. Het doel van ons beleid moet zijn de gevolgen voor het klimaat te verminderen, zonder daarbij eveneens de groei van deze sleutelsector af te remmen. De groei en het concurrentievermogen van onze luchtvaartmaatschappijen mogen niet in conflict komen met de vermindering van broeikasgassen. De keuze van de instrumenten is van doorslaggevend belang bij het bereiken van deze doelstelling. De invoering van een belasting op kerosine, de invoering van vertrekbelasting of een belasting op vliegtuigtickets zouden uitsluitend leiden tot een beperking van de vraag. Vliegen duurder maken zou slechts een vermindering van de broeikasgassen ten koste van de groei tot gevolg hebben, en dat is niet zonder meer noodzakelijk.
Integratie van de luchtvaart in het systeem voor verhandelbare emissierechten, zoals de Commissie voorstelt, vormt een beter alternatief vanuit milieutechnisch en economisch oogpunt. In geval van emissiehandel die beperkt blijft tot de EU, moet worden gegarandeerd dat Europese luchtvaartmaatschappijen niet worden benadeeld ten opzichte van andere luchtvaartmaatschappijen. Bovendien mag de emissiehandel geen doel op zich worden, maar moet deze hoofdzakelijk stimulansen creëren voor investeringen in betere technologieën. Het bevorderen van de technologie vormt de sleutel tot het harmoniseren van de doelstellingen tot groei en het verminderen van de CO2-emissies. Met name de Europese lucht- en ruimtevaartindustrie heeft een cruciale bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van meer brandstofefficiënte motoren en daarmee schonere vliegtuigen.
Afgezien van het bevorderen van de technologie moet er met nog twee aspecten rekening worden gehouden, die in de discussie over de vermindering van de emissies niet aan bod komen. Ten eerste de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees lucht- en luchtverkeerscontroleruim – het -project – en ten tweede de uitbreiding van luchthavens. Ook zonder regelzucht kunnen wij een aanzienlijke vermindering van broeikasgassen bereiken door de vliegafstanden te verkorten en holdings, ofwel het rondcirkelen van vliegtuigen boven de luchthaven, te vermijden. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank mevrouw Lucas voor haar goede en duidelijke verslag. Het is beter om te werken met quota dan met een gratis en ingewikkelde toewijzing. Het is belangrijk dat we duidelijke besluiten nemen over aparte handelssystemen voor de luchtvaart. Dat is niet meer dan logisch, omdat de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering twee tot vier keer groter is dan alleen de invloed van kooldioxide. De luchtvaart zou daarom op ongepaste wijze worden bevoordeeld als ze in het algemene systeem zou worden opgenomen, en de strijd tegen de klimaatveranderingen zou minder rendabel worden.
De luchtvaart groeit snel en is als het ware een vliegend belastingparadijs. De vrijstelling van BTW en belasting op brandstof is daarvan het meest schrille voorbeeld. Dit is vooral in het voordeel van de rijksten in de samenleving, die het meest gebruik maken van het vliegtuig. Paradoxaal genoeg zouden dus degenen met een laag inkomen het meest profiteren van verhoogde emissieheffingen. Daardoor zou er namelijk minder behoefte zijn aan overheidsinkomsten op andere gebieden, bijvoorbeeld uit het treinverkeer, waar degenen met een laag inkomen verantwoordelijk zijn voor een groter marktaandeel. Ik ben heel blij met de steun van de christen-democratische fractie voor aparte systemen, en ik verwacht dat ook de sociaal-democraten voor de economisch zwakkere groepen opkomen. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   – Geachte collega’s, dames en heren, het is voorwaar niet eenvoudig om gelijke voorwaarden te scheppen voor de verschillende vormen van transport die er zijn. Opleidingsvereisten voor de bemanning, de infrastructuur van de verschillende transportvormen, de brandstof of elektriciteit die benodigd is voor aandrijving en beveiliging, uniforme operationele regels voor de vervoerssoort in kwestie, weerslag op het milieu en de manieren om dit te meten – er zijn vele aspecten waarmee rekening moet worden gehouden, en dat vanaf onderzoek en ontwikkeling tot aan de analyse van ongevallen. Dit is dan ook de reden waarom het verslag dat we behandelen zoveel aandacht trekt van deskundigen uit het vakgebied. 
Een belangrijke basisvoorwaarde die bij de invoering van willekeurig welke maatregel dient te worden vervuld, is dat er voor alle partijen gelijke concurrentievoorwaarden worden gecreëerd. Om die reden dient er bij de mogelijke invoering van een emissiehandelssysteem voor koolstofdioxide in de luchtvaart, in lijn met het Kyoto-protocol, te worden voldaan aan paragraaf 32 van de ontwerpresolutie. Dat houdt in dat er in vergelijking met het ijkjaar geen sprake mag zijn van een stijging van de uitstoot, iets dat voor alle organisaties in gelijke mate dient te gelden. In deze moderne tijd bevindt de luchtvaart zich voortdurend in de voorhoede als het gaat om de toepassing van nieuwe technische vindingen. Daarom zal deze sector ongetwijfeld ook wat betreft de terugdringing van andere soorten uitstoot in de toekomst het goede voorbeeld blijven geven. De uitstootlimieten zijn wat dit betreft een kwestie van verder onderhandelen. Desalniettemin dienen er normen te worden vastgelegd voor vluchtige koolwaterstoffen – aromatische in het bijzonder – voor vaste deeltjes, voor stikstofoxiden, alsook voor andere zaken zoals bijvoorbeeld geluidsoverlast. Deze normen dienen in gelijke mate geldig te zijn voor alle gebruikers van het EU-luchtruim, zodat luchtvaartmaatschappijen afkomstig uit de EU niet worden gediscrimineerd als gevolg van een selectieve toepassing van uitstootnormen.
Evenzo is het wenselijk om het gebruik van biobrandstoffen te ondersteunen. Indien er BTW wordt ingevoerd, is oneerlijke concurrentie door buitenlandse vervoerders eveneens uit den boze. Mocht tot invoering worden overgegaan, dan is het van groot belang om dit in de hele luchtvaartsector, en niet alleen binnen de Unie, goed te coördineren. Dat zou zeker een moeilijk proces zijn, maar indien er aan de in het verslag opgesomde voorwaarden wordt voldaan, is het haalbaar. Daarom zou ik namens de hele Confederale Fractie Europees unitair Links/Noords Groen Links alle afgevaardigden willen oproepen om het verslag over het reduceren van de invloed van de luchtvaart op de klimaatverandering goed te keuren, inclusief het door ons ingediende amendement.
Tot slot zou ik willen opmerken dat spionage- en verkenningsvluchten door militaire vliegtuigen en helikopters een aanmerkelijk bron van emissies zijn. Mijnheer de commissaris, laten we proberen deze in aantal terug te brengen.
Avril Doyle (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, of je nu het cijfer van 4,1 miljoen banen van mevrouw Lucas accepteert of het cijfer van de Vereniging van Europese Luchtvaartmaatschappijen van 7,5 miljoen banen die direct afhankelijk zijn van het luchtvervoer, we zullen het erover eens zijn dat de luchtvaartindustrie een belangrijke bijdrage levert aan de Europese groei en werkgelegenheid.
Het luchtvervoer is van vitaal belang voor de economie van de Europese Unie: het neemt 8 procent van het bbp voor zijn rekening, het zorgt voor productiviteitsgroei en het stimuleert het toerisme. Luchtvervoer is een integraal onderdeel van de samenleving geworden, dat niet alleen ons in staat stelt in korte tijd grote afstanden af te leggen, maar ook de integratie, de sociale cohesie en de culturele uitwisseling in Europa bevordert. De luchtvaart zorgt voor sociale cohesie en culturele uitwisseling. Ook strategisch is de luchtvaart van cruciaal belang, met name voor perifere regio’s en eilanden als bijvoorbeeld Ierland.
De bijdrage van de luchtvaart aan het probleem van de klimaatverandering wordt gemakkelijk overdreven, want emissies uit alle vervoerssectoren hebben een aandeel in de verslechtering van de luchtkwaliteit en moeten worden meegenomen in het debat over de klimaatverandering, dat punt één is op iedere agenda met betrekking tot het milieu. We moeten ons niet alleen richten op de luchtvaart en onze ogen sluiten voor de scheepvaart en de veel grotere invloed die het toenemende wegverkeer en gebruik van auto’s heeft.
In 2003 vormden de emissies van vluchten in en uit de 25 lidstaten van de EU 3,4 procent van de totale uitstoot van CO2, wat gelijkstaat aan 0,5 procent van de wereldwijde emissies op dit gebied. Het luchtvervoer krijgt een andere behandeling in het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering als het gaat om de berekening van de emissies van broeikasgassen. Het is niet rechtstreeks opgenomen in het Protocol van Kyoto.
We moeten erkentelijkheid betuigen voor de vooruitgang die is geboekt dankzij het vrijwillige initiatief van de Europese luchtvaartindustrie, het ‘Emissions Containment Policy’. Met een verwachte verdubbeling in 2020 ten opzichte van 2003 van de vliegbewegingen binnen de EU is de echte vraag evenwel of, uitgaande van het beginsel van ‘de vervuiler betaalt’, dit vrijwillige initiatief voldoende zal zijn om de toenemende emissies van het luchtvervoer te compenseren. Hebben we wetgeving nodig?
Het is interessant dat in een recent rapport van het Britse Hogerhuis over de bijdrage van de luchtvaart aan de klimaatverandering gesteld wordt dat die bijdrage niet heel groot is en dat in de komende dertig jaar ook niet wordt. De industrie zelf beweert dat door efficiënt brandstofgebruik, directe routering en nieuwe technologieën al een reductie van 70 procent in de luchtvaartemissies is bereikt in de laatste dertig jaar en dat luchtvaartbeheer, betere ‘holding patterns’ – met andere woorden het rondcirkelen van vliegtuigen vóór de landing – boven luchthavens en vervanging van verouderde vliegtuigen door de nieuwste generatie vliegtuigen het effect op de klimaatverandering nog verder kunnen verlagen, zelfs als het aantal vluchten elk jaar toeneemt.
Een emissiehandelssysteem en veilingrechten zijn de moeite van het onderzoeken waard, maar ik vraag de Commissaris of een apart of gesloten emissiehandelssysteem voor de luchtvaart niet al over de eerste horde zou struikelen, omdat alle handelspartners netto kopers zouden zijn en er geen markt zou zijn. Een mogelijke oplossing, volgend op een allesomvattende effectbeoordeling, zou de opname van de luchtvaart in het bestaande, herziene emissiehandelssysteem zijn, op voorwaarde dat alle vluchten die landen en opstijgen in de Europese Unie daarbij moeten worden meegeteld. Dit zou idealiter onderdeel moeten zijn van een globale oplossing, waarbij de industrie en regeringen aan één tafel gaan zitten met de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie, zoals in artikel 2.2 van het Protocol van Kyoto wordt voorgesteld. Maar ik zou daar niet op wachten, als ik u was.
Elk economisch instrument moet duidelijke milieudoelstellingen bevatten, in plaats van alleen begrotingsdoelstellingen, en moet onderdeel zijn van een allesomvattend pakket aan maatregelen dat zorgt voor technologische, operationele en infrastructurele verbeteringen. Een ‘open skies’-overeenkomst, het inperken van het rondcirkelen boven vliegvelden en van het taxiën door een beter beheer van het luchtverkeer en een betere planning en coördinatie binnen één Europees beleid voor de luchtvaart moeten allemaal deel uitmaken van een allesomvattende beleidsmix. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   – Ik zou de opsteller van het verslag eraan willen herinneren dat het Europees Parlement vaak het vliegend parlement wordt genoemd. Iedere week vliegen we naar verschillende hoofdsteden van de EU, en wij moeten ons er dus meer dan wie ook voor beijveren dat de luchtvaart een milieuvriendelijker vervoerswijze wordt. In beleidsmaatregelen ter beperking van het effect van de luchtvaart op de klimaatverandering moet het beginsel ‘de vervuiler betaalt’ gehanteerd worden. Het valt te betreuren dat de externe kosten die voortvloeien uit het effect van het luchtvervoer op het klimaat niet door de sector luchtvervoer gedragen worden. Het lijkt niet meer dan logisch de luchtvaart op te nemen in het stelsel van de EU voor de handel in emissierechten betreffende de uitstoot van broeikasgassen. De middelen die via de inning van dergelijke heffingen vergaard worden, zouden geïnvesteerd kunnen worden in nieuwe technologie voor de fabricage van schonere vliegtuigen. Uitbreiding van het vervoer per spoor en per bus zou zowel de druk op overbelaste luchthavens als de met de luchtvaart samenhangende luchtvervuiling kunnen verminderen. Helaas zijn de spoor- en wegennetwerken in Litouwen en de andere Baltische staten niet in het EU-netwerk opgenomen. Ze zijn verouderd en overbelast. Als er vanuit de EU te weinig aandacht wordt geschonken aan het project "Via Baltica" en, belangrijker nog, het project "Rail Baltica", zal het nog heel lang duren voordat het weg- en spoorvervoer in deze regio het luchtvervoer zal kunnen ontlasten. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil me aansluiten bij andere collega’s en mevrouw Lucas feliciteren met haar uitstekende werk. Het verslag van mevrouw Lucas kan mijn goedkeuring in hoge mate wegdragen en daarom zal ik mezelf beperken tot enkele algemene opmerkingen over het onderwerp dat we aan het bespreken zijn.
Ik denk dat we allemaal vinden dat de gevaarlijke trend van de almaar toenemende luchtvaartemissies een halt moet worden toegeroepen. In mijn opvatting zijn de eenvoudigste, op het gezond verstand gebaseerde opties voor een oplossing in de zin van minder luchtvaartemissies de volgende:
Ten eerste, een algemene vermindering van het luchtverkeer door middel van het aanmoedigen van andere, minder vervuilende vervoersmiddelen, zoals het vervoer per spoor. Om dit te bereiken moet er echt eerlijke concurrentie komen, want die is er historisch gezien nooit geweest. Het is nauwelijks te begrijpen waarom de luchtvaart nog steeds geen brandstofheffing of BTW hoeft te betalen, en dit anachronisme moet natuurlijk gecorrigeerd worden. De bijbehorende stijging van de prijzen van vliegtickets zal er niet alleen voor zorgen dat mensen, indien mogelijk, alternatieve, milieuvriendelijkere vervoersmiddelen zullen gaan gebruiken, maar dat ze wellicht überhaupt minder zullen gaan reizen, wat geen slechte zaak zou zijn.
De tweede optie is het bevorderen van efficiënt brandstofgebruik door vliegtuigmotoren. Om dit te bereiken moeten we onderzoek en ontwikkeling op het gebied van nieuwe motortechnologie nog meer stimuleren dan we al doen. Het gebruik van staatssteun voor dat doel moet sterk worden aangemoedigd.
De derde optie is het invoeren en het bevorderen van het gebruik van vliegtuigbrandstoffen die minder invloed hebben op het milieu. In dit verband moet meer onderzoek verricht worden naar nieuwe brandstoffen, zoals biobrandstoffen.
De vierde optie zou de geleidelijke vervanging van verouderde en inefficiënte vliegtuigen zijn, waarvan sommige twee- tot driemaal zo veel schade aan het milieu veroorzaken als modernere vliegtuigen. Om dat te bereiken moet de luchtvaartindustrie duidelijke prikkels krijgen om de vloot regelmatig te vernieuwen.
Ten vijfde is er de optie van een efficiëntere dienstverlening. Het rondcirkelen van vliegtuigen en het vliegen met halflege vliegtuigen is al genoemd. Er moet zeker ruimte voor verbetering bestaan op dat gebied. 
Eva Lichtenberger (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, eindelijk is er een verslag waarin de gevolgen van de luchtvaart voor het klimaat adequaat worden bekritiseerd. Mijn hartelijke dank daarvoor aan de rapporteur!
Alle vorige sprekers hebben de enorme groeipercentages genoemd waarvan in de luchtvaart sprake is. De percentages zijn zo hoog dat een verdere toename daarvan alle besparingen teniet zou kunnen doen die de andere economische sectoren met veel moeite hebben bereikt.
Om die reden moet er bij de Kyoto-doelstellingen rekening worden gehouden met de luchtvaart, zodat deze niet langer op discutabele wijze wordt bevoorrecht. Aangezien wij zo lang hebben gewacht, is inmiddels een heel pakket aan maatregelen noodzakelijk om de negatieve gevolgen onder controle te krijgen – de emissiehandel alleen zal absoluut niet voldoende zijn. Zoals mijn collega reeds heeft opgemerkt, zal het toerisme binnen Europa hier eveneens van profiteren.
Op dit moment is dit nog niet wereldwijd mogelijk, maar wij moeten nu eindelijk maatregelen nemen, voordat de emissies van de luchtvaart alle besparingen die wij in andere sectoren tot stand hebben gebracht, ongedaan maken. Wij kunnen niet langer wachten! 
Bogusław Sonik (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, uit gegevens van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie blijkt dat de Europese luchtvaart jaarlijks meer dan 320 miljoen passagiers vervoert. Dat betekent dat om en nabij de 110 000 vliegtuigen dagelijks uitlaatgassen produceren die de lucht onherroepelijk vervuilen. Men schat dat de hoeveelheid kooldioxide die door de luchtvaartindustrie in de dampkring wordt uitgestoten tegen 2050 tot 5 procent zal oplopen (tegenover 2 procent in 2000). Volgens voorspellingen van Eurocontrol zal het aantal vluchten in de Europese Unie tegen 2020 meer dan dubbel zo hoog liggen als in 2003.
Deze gegevens tonen aan dat de negatieve aspecten van de ontwikkeling van de luchtvaart de voordelen voor de samenleving op het vlak van technologische vooruitgang ver overstijgen. We moeten trachten de nadelige gevolgen voor het milieu te beperken en er tegelijkertijd voor zorgen dat het mededingingsbeginsel gehandhaafd wordt binnen de opkomende markt van de goedkope luchtvaartmaatschappijen, die in Europa buitengewoon populair zijn. We mogen evenmin uit het oog verliezen dat de sector luchtvervoer goed is voor ongeveer vier miljoen arbeidsplaatsen. Daarom is het van wezenlijk belang om nauwkeurig te onderzoeken welke invloed de luchtvaartindustrie heeft op de luchtvervuiling en de toenemende geluidshinder.
De grootste klemtoon zou echter op de handel in emissierechten moeten liggen, evenals op de ontwikkeling van een gepast systeem om deze methode in de praktijk te brengen. Een dergelijk systeem van verhandelbare emissierechten voor de luchtvaart zou voor alle vluchten van en naar alle luchthavens in de Europese Unie moeten gelden, ongeacht het oorsprongsland van de betrokken luchtvaartmaatschappij. Indien mogelijk, zou het ook van toepassing moeten zijn op intercontinentale vluchten die het luchtruim van de Europese Unie doorkruisen. 
Ulrich Stockmann (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat wij in de eerste plaats nodig hebben, is een uniforme Europese procedure voor de inperking van de gevolgen van het luchtverkeer voor het milieu. Unilaterale maatregelen op nationaal niveau, zoals belastingen op vliegtickets en kerosine zullen niet werken. De handel in emissierechten voor de luchtvaart is de koers die we moeten volgen, maar vanuit het oogpunt van het vervoersbeleid – of vanuit mijn oogpunt – zijn de belangrijkste instrumenten in het verslag-Lucas verkeerd.
Ten eerste moet de luchtvaart worden geïntegreerd in het bestaande Europese emissiehandelssysteem. Een afzonderlijk systeem zou contraproductief zijn en de groei van het luchtverkeer tegenwerken. Dat is in strijd met de Lissabon-strategie. Waarom is dat zo? Er is geen markt zonder aanbieders en het luchtverkeer zal in de eerste periode uitsluitend op basis van de groeipercentages en technische innovaties voor de lange termijn emissierechten kopen.
Een afzonderlijk systeem vereist bovendien een nieuwe beheerstructuur en is in strijd met onze intentie om te streven naar betere wetgeving. Wat zouden we dan doen met andere vervoersmodi? Zouden we dan nog meer systemen nodig hebben? Dat heeft toch geen zin!
Ten tweede ben ik er tegenstander van dat niet aan CO2 gerelateerde gevolgen voor het klimaat van de luchtvaart worden meegerekend met behulp van multiplicatoren. Laten we kijken naar Zwitserland, Zweden en Groot-Brittannië waar de NOx-problematiek wordt aangepakt door middel van start- en landingsrechten. Dat is een zinvolle oplossing. 
Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, toen wij enige tijd geleden de richtlijn inzake de handel in emissierechten opstelden, konden wij ons moeilijk een ander verslag voorstellen dat zoveel invloed zou hebben op de situatie in Europa en waarvan de beleidsmakers zo weinig wisten. Europa begaf zich toen op onbekend terrein, want er bestond slechts zeer weinig theoretisch onderzoek naar de effecten van de handel in emissierechten. Nu zijn de effecten echter genoegzaam bekend, vooral de effecten die het Europese concurrentievermogen verstoren en de effecten die paradoxaal genoeg het wereldwijde milieu schaden.
Nu wij het front uitbreiden waar de strijd tegen klimaatverandering gevoerd wordt, kunnen wij het ons niet meer permitteren dezelfde fouten te maken. In deze context lijkt de in het verslag gestelde eis dat de Europese Unie leiderschap moet tonen in de strijd tegen de klimaatverandering door tijdig actie te ondernemen op het eigen grondgebied te veel op een houding waarvoor wij momenteel een vrij hoge prijs betalen. Leiderschap mag niet betekenen dat alleen wij actie ondernemen, terwijl de anderen aan de zijlijn applaudisseren.
Het is duidelijk dat de emissies van de luchtvaart moeten worden aangepakt, maar het succes van het project hangt af van de middelen die worden gekozen om het doel te bereiken. Wijs geworden door de huidige emissiehandel weten wij dat wij een gezamenlijke wereldwijde aanpak nodig hebben, zodat het milieu optimaal kan profiteren. De voorgestelde maatregelen vereisen daarom uitvoerige aanvullende onderzoeken en zorgvuldigheid, want in plaats van ideologie hebben wij nu een goed functionerende praktijk nodig.
Op basis van mijn initiatief hebben wij uit naam van onze fractie een amendement ingediend, waarin wij eisen dat de effecten goed worden beoordeeld, emissieplafonds worden vastgesteld, duidelijk wordt gemaakt welke instantie in de praktijk verantwoordelijk is voor de vereiste reductiemaatregelen en vooral dat wordt gewaarborgd dat ook luchtvaartmaatschappijen van buiten de Europese Unie bij de emissiehandel betrokken zijn. Zonder deze kennis zullen wij voor de zoveelste maal een kaartenhuis bouwen.
Er moeten ook alternatieven voor de emissiehandel worden onderzocht. De belangrijkste middelen zijn bijvoorbeeld de ontwikkeling van technologie en het soepel functioneren van het luchtverkeer, want een groot deel van de emissies wordt veroorzaakt door verouderde vliegtuigen en opstoppingen op vliegvelden.
Het is dus betreurenswaardig dat wij met de richtlijn inzake de handel in emissierechten zo weinig vooruitgang op zo'n belangrijk terrein hebben geboekt. Nu de Commissie haar eigen voorstel over emissiehandel in de luchtvaart voorbereidt, is er ruimte voor revanche. 
Philip Bradbourn (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als het om het milieu gaat, is het altijd het gemakkelijkst om de luchtvaart de schuld te geven van de emissies. Er is echter in het publieke domein genoeg bewijs beschikbaar dat in tegenspraak is met wat in dit verslag wordt gepresenteerd als een oplossing.
Zoals mevrouw Doyle heeft gezegd, heeft het Britse Hogerhuis onlangs een rapport uitgebracht over het effect van de luchtvaart op de klimaatverandering. Zoals zij ook heeft gezegd, staat daarin dat het effect niet heel groot is en dat het dat in de komende dertig jaar waarschijnlijk ook niet zal worden. Commissaris, mevrouw Lucas, ik heb vanavond een exemplaar van dat rapport bij me. Ik zou graag uw zienswijze op de inhoud van dat rapport vernemen.
Evenzo laten cijfers van de Internationale Luchtvervoersvereniging IATA zien, zoals mevrouw Doyle ook heeft gezegd, dat er in de afgelopen veertig jaar door de technologische ontwikkelingen al 70 procent winst is geboekt op het gebied van efficiënt brandstofgebruik van vliegtuigen. Ik twijfel er niet aan dat technologische vooruitgang de situatie zal blijven verbeteren. Dat is al te zien bij de nieuwste generatie vliegtuigen: de Airbus 380 en de Boeing 787. Gezien deze twee factoren vermoed ik dat de rapporteur zich meer heeft overgegeven aan wishful thinking dan dat ze zich heeft gebaseerd op wetenschappelijke gegevens.
Een van de dingen waar ik me zorgen over maak bij dit onderwerp is dat Europa probeert alleen te handelen, dat Europa beslissingen neemt die de luchtvaartmaatschappijen van de EU mogelijk in een ongunstige positie brengen ten opzichte van de concurrentie. Er zijn internationale organisaties – één daarvan is de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie – die de industrie wereldwijd regelen. Ik denk dat iedere actie die nodig is op dat niveau genomen dient te worden. In mijn optiek hebben we onweerlegbaar wetenschappelijk bewijs nodig, geen speculaties. Dat is waarom ik er voorstander van ben dat er een volledige effectbeoordeling wordt uitgevoerd voordat er voorstellen worden gepresenteerd.
We moeten voorzichtig zijn met de boodschap die we uitzenden, niet alleen naar de luchtvaartindustrie, die in hoge mate bijdraagt aan al onze economieën, maar ook naar onze burgers, waarvan ik denk dat ze het recht hebben om van betaalbaar vliegverkeer te kunnen blijven genieten, of dat nu voor zaken is of voor plezier. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank de leden van het Europees Parlement voor hun zeer belangrijke interventies en hun bijdrage aan het debat van vanavond. Ter afsluiting van dit debat wil ik nog zeggen dat het initiatief van de Gemeenschap op dit gebied van enorme betekenis is.
De heer Bradbourn zei dat het luchtvervoer een wereldomspannende sector is en dat bijgevolg de behandeling van luchtvaartvraagstukken onder de bevoegdheid van de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart valt. Ook zei hij dat rekening moet worden gehouden met de wetenschappelijke bevindingen en de wetenschappelijke bewijzen, evenals met de zeer belangrijke studie van de commissie van het Britse Hogerhuis, die ik trouwens ook onder ogen heb gekregen. Het lijdt geen twijfel dat er een volledige impactstudie zal worden gemaakt en ons wetgevingsvoorstel daarop zal berusten.
Ik wilde eveneens zeggen dat de Europese Unie op uitstekende wijze samenwerkt met de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart. Met name bij het vraagstuk van de klimaatveranderingen moeten wij actie ondernemen op het niveau van de Europese Unie, onder meer om de eenvoudige reden dat de Europese Unie met het zesde communautaire actieprogramma had aanvaard maatregelen te zullen vaststellen, indienen en uitvoeren indien de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart tot 2002 geen relevante maatregelen zou hebben voorgesteld. Deze termijn is allang voorbij en wij moeten dus actie ondernemen. Zoals ik zojuist al zei, heeft de Europese Raad de Commissie afgelopen december gevraagd om een wetgevingsvoorstel te doen overeenkomstig de medebeslissingsprocedure.
Hoe dan ook zullen de activiteiten die wij overwegen niet in strijd zijn met de verplichtingen van de Europese Unie in het kader van de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart, aangezien ook deze organisatie zich heeft uitgesproken voor een open emissiehandelssysteem. Zij heeft om precies te zijn ermee ingestemd dat de emissie van internationale luchtvaartmaatschappijen wordt opgenomen in de bestaande nationale emissiehandelssystemen.
In die richting gaat ook ons voorstel. Zoals u weet, is vorig jaar het communautaire systeem voor de handel in emissierechten van kracht geworden. Dit is het grootste, het eerste internationale handelssysteem, en dit is zeer zeker een geschikt moment om het uit te breiden tot het luchtvervoer op een wijze die verenigbaar is met de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart.
De Europese Unie draagt voor ongeveer 50 procent bij aan de totale CO2-emissie van het internationaal luchtvervoer van de landen uit bijlage I, dat wil zeggen van de landen die beperkingen hebben uit hoofde van het Protocol van Kyoto. Daarom zal de door de Commissie voorgestelde maatregel ongetwijfeld een belangrijke weerslag hebben, en wij hopen dat andere landen dit voorbeeld zullen volgen.
Tot slot wil ik ingaan op de naar voren gebrachte zorgen. Er werd gezegd dat ons voorstel de Europese maatschappijen zou benadelen ten opzichte van de maatschappijen uit derde landen. Dat klopt echter niet. Dat gevaar bestaat niet, aangezien volgens het voorstel van de Commissie, het handelssysteem geldt voor alle maatschappijen die in de geografische ruimte van het handelssysteem vliegen en dus onder het geografische toepassingsgebied daarvan vallen, ongeacht het land van herkomst.
Dat betekent dus dat de luchtvaartmaatschappijen van de Europese Unie precies dezelfde behandeling zullen krijgen als hun buitenlandse concurrenten. Ik hoop dat de plenaire vergadering de ontwerpresolutie zal aannemen en steun zal geven aan de voorstellen van de Commissie. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Antonio López-Istúriz White (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over het advies van dit Parlement waarin gezocht wordt naar alternatieven en maatregelen ter verzachting van de negatieve gevolgen van de luchtvaart voor het milieu en de impact op de klimaatverandering.
Ik wil wijzen op het gevaar van maatregelen die gericht zijn op het verhogen van de kerosineprijzen, de start- en landingsrechten of de prijzen van vliegtickets, omdat die directe gevolgen hebben voor de consument, die dan geconfronteerd wordt met een prijsverhoging door de luchtvaartmaatschappijen.
Die prijsstijging zou nadelig zijn voor toeristische gebieden, zoals de eilanden, en de kosten voor importproducten verhogen, hetgeen negatieve gevolgen zou meebrengen voor de consumenten die in insulaire gebieden wonen. Verder zouden de eilanden aan concurrentiekracht inboeten en zouden er vertragingen optreden bij het ontsluiten van de markten op het vasteland en het volledig integreren van insulaire gebieden in de zogenaamde ‘snelwegen op zee’.
Ik wil de Commissie en het Europees Parlement ertoe oproepen om voordat de beoogde maatregelen genomen worden, een studie te verrichten naar de economische impact van die maatregelen op alle gebieden en daarbij bijzondere aandacht te besteden aan gebieden met structurele nadelen op grond van permanente, natuurlijke, geografische omstandigheden, zoals de eilanden. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0230/2006) van Eija-Riitta Korhola, namens de Delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen [PE-CONS 3614/2006 – C6 0156/2006 – 2003/0242(COD)]. 
Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de verordening betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus op de communautaire instellingen, waarover morgen in de plenaire vergadering definitief wordt gestemd, vormt de afronding van een proces waarvan in de eerste plaats de burger van de Europese Unie profiteert.
Het gaat om een belangrijke milieuwetgeving die betrekking heeft op de toegang tot milieu-informatie en het recht van de burger op inspraak in de besluitvorming. Samen met de delegatie in het bemiddelingscomité hebben wij een resultaat bereikt waarmee wij deze beide zaken verbeterden, ook op communautair niveau.
Het eindresultaat is naar mijn mening evenwichtig. Ik ben vooral tevreden over het feit dat onze delegatie in het bemiddelingscomité het unaniem heeft aangenomen. Ook wil ik mijn collega's bedanken. Na de aanvankelijke interpretatieproblemen hebben wij een gezamenlijk beleid gevonden, dat wij met succes hebben verdedigd.
Gedurende het hele proces was ik rapporteur van het Verdrag van Aarhus en daarbij heb ik voortdurend de rechten van de burgers in milieuzaken onderstreept. Openheid en transparantie zijn van levensbelang voor de democratie en essentieel voor onze veiligheid. Ik ben daarom vooral blij dat wij de transparantie van de instellingen hebben kunnen vergroten, terwijl de macht en de verantwoordelijkheid van de betrokken instellingen gehandhaafd bleven. Het gaat hierbij om democratisch gekozen instellingen, zoals het Europees Parlement en niet te vergeten de Raad. In een democratie is het volk de hoogste autoriteit en de door het volk gekozen beleidsmakers voeren zijn wil uit. Daarom vond ik het niet juist ons op een weg te begeven waarop de politici de macht zouden delegeren van henzelf naar minder open en transparante organen.
Het Verdrag van Aarhus, dat in de Europese Gemeenschap is geratificeerd door de lidstaten en de Europese Unie, wordt ten uitvoer gelegd door middel van drie richtlijnen. Daarvan zijn de eerste twee zogeheten pijlers via bemiddeling al door de medebeslissingsprocedure gekomen. Deze pijlers hadden betrekking op de transparantie van milieu-informatie en het recht op inspraak van het publiek. Over het lot van de derde pijler, de richtlijn inzake het recht op toegang tot de rechter, is helaas nog steeds niets bekend. Toen deze drie pijlers van het Verdrag van Aarhus werden uitgebreid tot de eigen instellingen van de Europese Unie, bracht dat enkele rechtskundige uitdagingen met zich mee, die deze verordening anders maakte dan eerdere richtlijnen, die op de lidstaten waren gericht.
Bij de bemiddeling vormden de voorstellen inzake de toegang tot milieu-informatie een problematisch punt. De amendementen van het Parlement bevatten technische en rechtskundige fouten, wat een van de redenen was dat het standpunt van onze delegatie in het bemiddelingscomité dichter bij dat van de Commissie en de Raad lag dan na de tweede lezing nog te merken was. De uitzonderingen op het verstrekken van milieu-informatie was hier een voorbeeld van. Het Parlement had na de tweede lezing willen steunen op de voor de lidstaten bedoelde Richtlijn 2003/4/EG, wat betreft de uitzonderingen op de toegang tot milieu-informatie van de Europese Gemeenschap. Dat zou juridisch gezien echter onmogelijk zijn geweest, want de richtlijn is alleen voor de lidstaten bedoeld. Als uiteindelijke oplossing is gekozen voor de toepassing van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, die speciaal voor dit doel is gemaakt. Zodoende is de aanpak consequent voor alle soorten informatie.
Het andere lastige punt, waarbij wij afstand namen van het standpunt dat in de tweede lezing was aangenomen, was het recht van het publiek op inspraak bij het voorbereiden van actieplannen en programma's die door de communautaire instellingen worden gefinancierd. Al direct in het begin liepen de begrippen wat dit amendement betreft enigszins door elkaar. Sommigen dachten dat de amendementen betrekking hadden op het recht op toegang tot informatie, terwijl ze in werkelijkheid over het recht op inspraak gingen. Wij hebben via onderhandelingen echter een goed compromis bereikt.
Met deze compromissen zijn wij erin geslaagd de geest van de wijzigingen van de tweede lezing van het Parlement te bewaren, ook al hebben wij uiteindelijk van sommige wijzigingen afstand gedaan. Andere belangrijke resultaten die in overeenstemming waren met het beleid van het Parlement waren de verlenging van de inspraaktijd van de burgers en de uitbreiding van de plicht van de communautaire instellingen om hun archieven te openen. Ook wat de toegang tot de rechter betreft is het Parlement erin geslaagd het recht van niet-gouvernementele organisaties op toegang tot de rechter te verlengen van vier tot zes weken.
In de verordening zelf hebben niet-gouvernementele organisaties een specifieke rol gekregen. Zij kunnen namelijk een verzoek indien tot interne herziening van besluiten die door de instellingen zijn genomen. Deze rol, die de verordening nu voor hen creëert, is belangrijk voor de Europese Unie. Ik wil de milieuorganisaties bedanken voor hun betrokkenheid en inzet tijdens de wetgevingsprocedure in het kader van het Verdrag van Aarhus. Hoewel wij het misschien niet altijd eens waren met bijvoorbeeld de omvang van de aan hen verleende rechten, waardeer en respecteer ik hun wens oprecht betrokken te zijn bij het maken van een betere milieuwetgeving in de Europese Unie.
De toekomst zal uitmaken hoe goed wij in onze taak zijn geslaagd. Als de verordening in de praktijk net zo goed werkt als de twee eerdere richtlijnen, brengt het de transparantie in de Europese Unie naar een niveau dat voor zowel ons gemeenschappelijke milieu als de burgers het beste is.
Tot slot wil ik Oostenrijk speciaal bedanken voor zijn uitstekende werk als voorzitter van de Raad. Dit was de derde bemiddeling die ik in de hoedanigheid van rapporteur heb geleid. Mijn ervaringen met de deskundigheid, kennis van zaken en onderhandelingskunst van de afgevaardigden van Oostenrijk waren ronduit fantastisch en daarom heb ik alle reden Oostenrijk de hoogste waardering te geven voor zijn voorzitterschap. Ik wil ook de commissarissen bedanken voor de geweldige samenwerking waarvan ik gedurende het hele Aarhus-proces sinds het begin in 2000 heb mogen genieten. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Korhola, de rapporteur voor het Verdrag van Aarhus, evenals de ondervoorzitter, de heer Vidal-Quadras, als voorzitter van het bemiddelingscomité met de Raad, van harte bedanken voor de uitstekende resultaten die tijdens de bemiddeling zijn bereikt.
De besprekingen die hebben plaatsgevonden waren opbouwend en hebben goede resultaten en haalbare oplossingen opgeleverd. Slechts een heel gering aantal vraagstukken stond nog open en ook daarvoor is een tevredenstellende oplossing gevonden. Daarom geeft de Commissie steun aan de tekst van de bemiddeling.
De Europese burgers zullen dus een rechtskader hebben dat hun toegang tot milieu-informatie waarborgt en hun inspraak geeft in de besluitvorming over milieuvraagstukken. Daarom beveelt de Commissie het Parlement aan om de uitstekende resultaten die door uw onderhandelingsdelegatie zijn bereikt, te bekrachtigen. 
Horst Schnellhardt,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het onderhavige resultaat van de bemiddeling is erop gericht meer transparantie te creëren in milieuaangelegenheden en het publiek meer te betrekken bij de besluitvormingsprocedures dienaangaande.
Uit het verslag van mevrouw Korhola blijkt duidelijk dat er sprake was van zeer uiteenlopende ontwikkelingen ten aanzien van de wetgevingsprocedure en dat er bepaalde documenten bestonden die wij zeker niet zouden hebben goedgekeurd. Vanuit dat oogpunt is het bereikte compromis ongetwijfeld aanvaardbaar.
Als wij deze tekst echter evalueren op basis van de geformuleerde doelstellingen, komen we echter tot een andere conclusie. In deze doelstellingen wordt duidelijk aangegeven dat, via inspraak van het publiek, iedere burger in staat moet zijn te leven in een milieu dat hij aangenaam vindt. Deze doelstelling is feitelijk echter onhaalbaar, daar iedereen het milieu waarin hij leeft op een andere manier bekijkt. Feit blijft dat dit een nobel streven is en als ik deze doelstelling als basis neem, dan voldoet hetgeen wij hebben bereikt hier niet aan. Ik wil echter in het algemeen opmerken dat het onderhavige compromis met name niet voldoet aan de algemeen gestelde eis tot minder bureaucratie en meer transparantie en democratie. Integendeel, er is eerder sprake van het tegenovergestelde. Met dit voorstel zou er nog meer bureaucratie ontstaan en dat is nauwelijks aanvaardbaar.
Bovendien is het mijns inziens niet acceptabel dat de non-gouvernementele organisaties op het gebied van milieu bijzondere rechten worden toegestaan. Volgens een aantal voorstellen en amendementen zouden non-gouvernementele organisaties wetsteksten van het Europees Parlement en de Raad zonder meer kunnen blokkeren of wijzigen. Ik waardeer het werk van de non-gouvernementele organisaties met name op het gebied van het milieu, maar ik beschouw hen tevens slechts als lobbyisten en vertegenwoordigers van een bepaalde beweging, net als vertegenwoordigers van ondernemingen of bonden.
In het licht hiervan moeten wij nauwkeurig in de gaten houden welke vooruitgang er wordt geboekt bij de wetstekst, wat de gevolgen voor de wetgeving in het algemeen zijn en welke doelstellingen er worden bereikt – nog afgezien van het feit dat ik dit zie leiden tot schadelijke concurrentie tussen ondernemingen en mogelijke verstoringen van de concurrentie. Wij moeten deze situatie in de gaten houden!
María Sornosa Martínez,
   Mijnheer de Voorzitter, collega’s, mijnheer de commissaris, allereerst ben ik verheugd over het bereikte akkoord. Op dit moment is het belangrijkste dat deze wetgeving zo snel mogelijk ten uitvoer wordt gelegd. Zodoende vergroten we de beoogde transparantie van de milieumaatregelen die op communautair niveau worden genomen.
Ik wil graag wijzen op een aantal positieve elementen, zoals het werk dat is gedaan door de trialoog, waaraan de Commissie, het Oostenrijks voorzitterschap en de delegatie van het Parlement hebben deelgenomen. Ik geloof dat door al die inspanningen de toegang tot informatie betreffende milieukwesties erop vooruitgaat, doordat we de uitzonderingen beperken en ze op een restrictievere wijze interpreteren.
Verder wil ik graag onderstrepen dat het heel belangrijk is dat de inspraak bij de besluitvorming is uitgebreid wat betreft de opstelling, wijziging en herziening van door de Europese Investeringsbank gefinancierde plannen en programma’s betreffende het milieu.
Nog een succes voor de Europese burgers is dat, wanneer er beslissingen genomen worden over plannen en programma’s betreffende het milieu, de ter zake dienende communautaire instelling of instantie het publiek van alle beslissingen op de hoogte moet stellen – en niet louter, zoals eerst in de tekst stond, redelijke inspanningen zal leveren om het publiek op de hoogte te stellen – omdat dit soort processen zo transparanter worden.
Wat betreft toegang tot informatie is de overeenstemming die is bereikt op grond van Verordening (EG) nr. 1049/2001 wellicht het belangrijkste. Aangezien deze verordening al van kracht is en betrekking heeft op de toegang van het publiek tot documenten van de instellingen van de Europese Gemeenschap, zal er één enkele regeling zijn voor toegang tot informatie van EG-instellingen en organen.
Ten slotte spreek ik nogmaals de hoop uit dat dit akkoord morgen wordt goedgekeurd en onverwijld ten uitvoer wordt gelegd, en daarnaast hoop ik ook dat de communautaire instellingen en organen inzien dat een effectieve tenuitvoerlegging iedereen ten goede zal komen en dat zij vanuit dat uitgangspunt te werk zullen gaan. Dit is een juridisch instrument dat ons in veel gevallen zal helpen het milieu te beschermen. 
Marian Harkin,
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur bedanken, en verder iedereen die betrokken is geweest bij het bereiken van overeenstemming over een gezamenlijke tekst met betrekking tot deze belangrijke verordening betreffende het Verdrag van Aarhus.
In het Parlement en elders hebben we het er vaak over dat we Europa dichterbij de burgers moeten brengen. Welnu, Aarhus vertaalt onze woorden in actie. Ik denk dat deze verordening zeker zal helpen om Aarhus handen en voeten te geven. Te vaak wordt er door regeringen en andere publieke organen lippendienst bewezen aan openbare raadpleging en inspraak. Dat wordt als een noodzakelijk kwaad gezien waar we zo snel mogelijk vanaf moeten; een ongemak waar de echte besluitvormers nu eenmaal mee te maken hebben. Te vaak worden de resultaten van inspraak ergens ver weg in een donkere la gestopt en gemakshalve verder vergeten.
Dat was, en is nog steeds in veel gevallen het systeem. Dat systeem heeft in al zijn wijsheid besloten dat het aan het publiek – de gewone burgers – van wie de levens onmiddellijk en permanent worden beïnvloed door bepaalde milieubeslissingen, niet toevertrouwd kan worden om inspraak te hebben in de besluitvorming en invloed uit te oefenen op die belangrijke beslissingen. Het systeem is toe aan een grondige opknapbeurt en deze verordening zal in hoge mate bijdragen aan dat proces.
Commissaris Wallström heeft het over Plan D – voor dialoog, debat en democratie. Wel, Plan A, voor Aarhus, is zeker een kader voor dialoog, debat en democratie in milieukwesties.
Helaas is het Verdrag van Aarhus in mijn eigen land, de Republiek Ierland, anders dan bij de meeste van onze buren in de EU nog niet geratificeerd. Daardoor bevinden Ierse burgers zich nog steeds in een achterstandssituatie, omdat Aarhus het meest verreikende verdrag is dat er in de wereld bestaat op het gebied van milieurechten en het de toegang van het publiek tot informatie en inspraak bij besluitvorming over milieukwesties waarborgt.
Deze verordening zal zeker worden verwelkomd door diegenen die geïnteresseerd zijn in de voorgestelde vuilverbrandingsoven in Ringsend in Dublin en zal ongetwijfeld een steun in de rug zijn voor diegenen die zich zorgen maken over Corrib Gas in het westen van Ierland. Ik ben echter blij dat we in ieder geval in dit Huis de goede kant op gaan, ook al zijn er enkele landen, zoals het mijne, die opzettelijk langzaamaan doen. 
Margrete Auken,
   Mijnheer de Voorzitter, de EU heeft een imagoprobleem. Er is veel te weinig transparantie en het is te moeilijk voor geëngageerde burgers om aan het besluitvormingsproces deel te nemen, zoals de voorgaande spreker zojuist ook al op uitstekende wijze heeft beschreven. Deze kwestie is rechtgezet met het Verdrag van Aarhus over de voorwaarden voor de deelname van ngo’s aan de milieuwetgeving. Dit schitterende Verdrag is door alle lidstaten geratificeerd, maar het is duidelijk niet naar behoren ten uitvoer gelegd. En nu is het de EU die ervoor moet zorgen dat deze wetgeving ten uitvoer wordt gelegd. Er zijn veel problemen geweest om een enigszins consistente regeling op te zetten, maar na de tweede lezing zijn er zoveel verbeteringen opgenomen, dat wij in de Verts/ALE-Fractie het voorstel zullen steunen, ook al is het nog lang niet zo goed als had gekund indien de EU zich had gehouden aan haar eigen mooie woorden dat ze “er voor de burgers is”. Het is echter jammer dat de duidelijke tekst van de Commissie over de toegang van de ngo’s tot het Europese Hof van Justitie is afgezwakt door de Raad en het Parlement. Nu is het volstrekt onduidelijk of deze toegang er überhaupt is. We hopen echter dat de praktijk in het voordeel van de ngo’s zal zijn en daarmee ook in het voordeel van de EU. 
Kathy Sinnott,
   – Mijnheer de Voorzitter, in mijn kiesdistrict in Ierland wordt een strijd uitgevochten. Mannen, vrouwen en kinderen houden iedere dag de wacht in Pallaskenry, in het graafschap Limerick, om te voorkomen dat de gemeente de pijpleiding afsluit die ze van schoon water voorziet uit een meer dat gevoed wordt door een bron en dat zij en hun voorouders al duizenden jaren gebruiken, om hen te dwingen om in plaats daarvan water uit de rivier de Deal te gebruiken, een van Ierlands meest vervuilde rivieren.
In een ander conflict, in Banty, in het graafschap Cork, kamperen mensen op strategische posities om te voorkomen dat er niet-noodzakelijke elektriciteitskabels met een hoog voltage over hun boerderijen worden aangelegd. Deze groepen organiseren niet alleen blokkades, maar voeren ook rechtszaken in het Hooggerechtshof, wat ze heel veel geld kost, en worden door ons rechtssysteem bedreigd met gevangenisstraf.
Met Aarhus zouden deze situaties zich niet voordoen in Ierland. Is er iets dat u kunt doen om ons te helpen? Onze regering heeft het Verdrag van Aarhus ondertekend, waardoor het een goede beurt maakt bij de collega-naties, maar onze regering is een van de weinige ondertekenaars die weigeren het Verdrag te ratificeren en het van kracht te laten worden. Het Verdrag van Aarhus bepaalt dat wij als burgers informatie kunnen aandragen en toegang hebben tot informatie, dat de burgers bij ieder besluit over het milieu betrokken worden en dat we betaalbare en onmiddellijke toegang tot justitie hebben wanneer het nodig is om het milieu en de gezinnen die erin leven te beschermen.
Door Aarhus niet te ratificeren denkt de Ierse regering over de ruggen van de mensen te kunnen blijven lopen, terwijl diezelfde regering door het stof gaat voor elke rijke investeerder, ongeacht de schade die wordt toegebracht aan de levens van mensen, aan hun gezondheid en aan het milieu. Dit verslag dringt aan op een betere toepassing van Aarhus, maar in Ierland wordt Aarhus helemaal niet toegepast. Oefent u alstublieft druk uit op de Ierse regering om Aarhus eindelijk eens te ratificeren, al is het aan de late kant, en beschouw de mensen eerder als bondgenoten dan als vijanden bij het beschermen van het milieu. 
Péter Olajos (PPE-DE ).
   – De afgelopen jaren hebben we in diverse Europese fora gehoord hoe belangrijk het is dat de Europese Unie dicht bij haar burgers staat en dat een meer transparant functioneren van haar instellingen gewaarborgd wordt.
De goedkeuring van het Verdrag van Aarhus door de Europese Unie is een belangrijke stap in deze richting. Milieubescherming is waarschijnlijk het beleidsterrein waarin het grote publiek het meest geïnteresseerd is als het gaat om de prestaties van onze instellingen, en de burgers willen op dit vlak niet alleen toegang hebben tot informatie, maar ook inspraak hebben in de besluitvorming. Een goed evenwicht vinden tussen het toenemend belang van openbaarmaking en de noodzaak te garanderen dat de instellingen kunnen blijven functioneren is niet eenvoudig. Het zou geen goede zaak zijn als er een situatie zou ontstaan waarin de ene na de andere rechtszaak aangespannen wordt.
Maatschappelijke organisaties zullen denk ik zelf het recht om actie te ondernemen conform de wet willen uitoefenen, en we moeten van onze kant dan ook geen inbreuk plegen op dat recht met ongerechtvaardigde uitzonderingen. Wat dat betreft ben ik teleurgesteld over de uiteindelijke versie van het voorstel, in zoverre dat daarin geen recht op toegang tot door de Europese instellingen gefinancierde projecten is opgenomen. We kunnen moeilijk verwachten dat burgers zich identificeren met een Europa dat een aantal basisprincipes aanvaardt, maar tegelijkertijd bereid is financiële bijstand te verlenen voor het nastreven van doelstellingen waartegen zij gekant zijn. Bovendien moet Europa wat dit betreft een voorbeeld zijn voor de lidstaten, zoals we eerder gehoord hebben.
In algemene zin ben ik overtuigd van de voordelen van sociale controle. Ik besef dat de organen die de controle ondergaan, deze mogelijk nogal eens als hinderlijk en onnodig ingewikkeld beschouwen. Vanuit een breder sociaal perspectief leidt deze gang van zaken evenwel tot besluiten van betere kwaliteit dan die welke tot stand komen zonder inspraak van burgers en hun organisaties. En is dat uiteindelijk niet de basis van democratie? Hartelijk dank u allen, en mijn felicitaties voor collega Korhola, die uitstekend werk verricht heeft. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0231/2006) van Johannes Blokland, namens de Delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake batterijen en accu's, alsook afgedankte batterijen en accu's en tot intrekking van Richtlijn 91/157/EEG [PE-CONS 3615/2006 – C6-0154/2006 – 2003/0282(COD)]. 
Johannes Blokland (IND/DEM ),
   . Voorzitter, eindelijk was het dan zo ver. Op 3 mei 2006, ruim tweeëneenhalf jaar nadat de Commissie een voorstel had gepresenteerd voor de herziening van de batterijenrichtlijn, zijn Raad en het Parlement het in bemiddeling eens geworden over de definitieve tekst.
Allereerst wil ik het Oostenrijkse voorzitterschap bedanken voor de constructieve wijze waarop dit dossier tot een goed einde is gebracht. Het voorzitterschap, en in het verlengde daarvan de Raad, is het Parlement zeer goed tegemoet gekomen in de 23 amendementen die in de tweede lezing zijn aangenomen. Daarnaast bedank ik ook alle collega's, vooral degenen die in de delegatie zaten en het bemiddelingssecretariaat voor hun inzet en steun. Mede hierdoor hebben we een goed resultaat bereikt.
Verder ben ik de Europese Commissie erkentelijk voor het meedenken over compromissen en het maken van nieuwe tekstvoorstellen. Dit is een zeer goede hulp geweest voor het proces om tot een akkoord te komen. Wat hebben we nu bereikt? Ik wil enkele belangrijke punten noemen.
Ten eerste: de richtlijn maakt het consumenten gemakkelijker de voordeligste batterij te kiezen. De goedkoopste batterij is namelijk niet altijd het voordeligst. Doordat de richtlijn producenten verplicht de capaciteit op batterijen te vermelden, kunnen consumenten zelf de prijs/kwaliteitverhouding beoordelen en de voordeligste batterij voor iedere toepassing kiezen.
Ten tweede: daarnaast is in het akkoord bereikt dat batterijen gemakkelijk uit apparaten te verwijderen moeten zijn. Vervanging van de batterij voorkomt dat consumenten een goed apparaat moeten weggooien omdat de batterij op is.
Ten derde: de producent moet de batterijen na gebruik terugnemen en zorg dragen voor de recycling van de batterij. Dit geldt ook voor de historische voorraad.
Ten vierde: de richtlijn verplicht alle lidstaten een efficiënt inleversysteem op te zetten. Dit is een aanzienlijke verbetering aangezien momenteel maar zes lidstaten een nationaal inzamelsysteem voor batterijen hebben. Overigens zijn de verschillen in inzamelingspercentages tussen die lidstaten nog erg hoog, en wel van 59% in België tot 16% in Frankrijk.
Ten vijfde: alle producenten van batterijen in de Europese Unie worden geregistreerd, zodat alle producenten verantwoordelijk zijn voor de financiering van de inzameling en verwerking van afgedankte batterijen.
En ten slotte wil ik het belangrijkste onderdeel van de richtlijn noemen waarover we in de eerste lezing al een akkoord over hadden bereikt, te weten het verbod op cadmium in draagbare batterijen, dat per 2008 ingaat. Dit schadelijke metaal zal hierdoor op termijn uit het huishoudelijk afval verdwijnen. Dit komt het milieu en de volksgezondheid natuurlijk ten goede. Bovendien blijken de alternatieven voor nikkelcadmiumbatterijen veel beter te zijn.
Voorzitter, gezien het goede onderhandelingsresultaat kan ik de collega's in het Parlement van harte aanbevelen om morgen met de nieuwe batterijenrichtlijn in te stemmen. De Raad zou ik willen verzoeken om dit ook zo snel mogelijk te doen zodat de nieuwe wetgeving gepubliceerd kan worden. Vervolgens is er de belangrijke taak voor de lidstaten om de batterijenrichtlijn te implementeren en te handhaven. Ik spreek de wens en verwachting uit dat hiermee snel begonnen wordt, zodat men zich niet op het laatste moment in allerlei bochten moet wringen.
Voor de toekomst is er mijns inziens nog wel een herziening nodig voor de toepassingen waarvoor een uitzondering van het cadmiumverbod geldt. Ik ga ervan uit dat de Europese Commissie hierop ook alert is en te zijner tijd met een voorstel naar het Parlement zal komen. 
Stavros Dimas,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de delegatie van het Parlement die heeft deelgenomen aan de besprekingen in het bemiddelingscomité van mei jongstleden van harte gelukwensen. Mijn dank gaat met name uit naar ondervoorzitter Roth-Behrendt, die het bemiddelingscomité heeft voorgezeten, maar ook naar de rapporteur van het Parlement, de heer Blokland, die werkelijk in aanzienlijk mate heeft bijgedragen aan de bewerkstelliging van positieve resultaten.
De besprekingen in het bemiddelingscomité waren opbouwend en ontwikkelden zich in de juiste richting dankzij de inspanningen van het Oostenrijks voorzitterschap. Er is overeenstemming bereikt over een groot aantal belangrijke vraagstukken. De heer Blokland noemde er al enkele: de mogelijkheid om batterijen uit apparaten te verwijderen, vrijstelling voor heel kleine batterijproducenten, de vermelding van de capaciteit op de batterijen. Er zijn echter ook andere belangrijke vraagstukken waar positieve oplossingen voor zijn bereikt.
De Europese Commissie staat achter de resultaten van de bemiddelingsprocedure en beveelt het Parlement aan vóór de uitstekende resultaten die door uw onderhandelingsdelegatie zijn bereikt, te stemmen. 
Peter Liese,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil de rapporteur, de heer Blokland, hartelijk danken voor zijn geëngageerde werk. Zijn oorspronkelijke voorstellen waren uiteraard nog enigszins ambitieuzer dan het resultaat van het bemiddelingscomité dat nu bereikt is en men zou derhalve kunnen zeggen dat dit wellicht geen onverdeeld succes is voor het milieu. Het uiteindelijke resultaat vormt echter een aanzienlijke verbetering van de bescherming van mens en milieu tegen de schadelijke chemicaliën die uit batterijen kunnen ontsnappen. Daarom moet een grote meerderheid van het Parlement dit resultaat morgen ondersteunen.
Ik deelde op de meeste punten de mening van de heer Blokland, maar reeds aan het begin van de procedure was ik het niet eens met de uitbreiding van het cadmiumverbod tot industriële batterijen. Ik ben blij dat wij daar in de commissie in de tweede lezing een oplossing voor hebben gevonden. Een cadmiumverbod voor industriële batterijen zou, in tegenstelling tot een verbod voor draagbare batterijen, tot een te zware belasting voor de industrie hebben geleid en weinig hebben opgeleverd voor het milieu, daar er voor de industriële batterijen reeds een goed functionerend systeem bestaat.
Het Duitse ministerie van Milieu heeft mij erover geïnformeerd dat zelfs exploitanten van bepaalde installaties in de woestijn in Libië onderzoeken hoe zij hun industriële batterijen kunnen verwijderen, omdat deze batterijen zo groot zijn, dat deze niet zomaar bij het huisvuil kunnen worden gestort. Er wordt dus zelfs in de woestijn in Libië aan recycling gedacht en om die reden heb ik mij er van het begin af aan voor ingezet dat er hier een uitzondering wordt gemaakt – zoals ook in het uiteindelijke besluit is opgenomen.
Ik ben het verder eens met alle voorstellen die de heer Blokland heeft gepresenteerd, en ik ben blij dat er overeenstemming is bereikt tussen de drie instellingen. 
Dan Jørgensen,
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil graag beginnen met de heer Blokland te bedanken. Het is een lang proces geweest, en u hebt hard gewerkt. U was het grotendeels eens met de Sociaal-democratische Fractie. Dat is ook de reden dat we het compromis kunnen steunen, ook al zijn we – net als de vorige spreker – niet geheel tevreden. Op bepaalde gebieden had dit stuk wetgeving namelijk beter gekund. Wij zijn het er niet mee eens dat nu net voor draadloze elektrische gereedschappen een uitzondering wordt gemaakt. Een groot deel van de cadmiumbatterijen die momenteel in gebruik zijn, zitten juist in dat soort apparatuur. Daar zijn alternatieven voor, die men mogelijk kan hergebruiken. Het is misschien ook mogelijk een deel van deze batterijen in het systeem op te nemen en de milieuschade daardoor te beperken – dat wil zeggen, als het systeem functioneert. We moeten er gewoon op wijzen dat er alternatieven zijn. En als er alternatieven zijn, waarom zouden we die dan niet gebruiken? Waarom zouden we de gevaarlijke batterijen niet verbieden?
Er is natuurlijk sprake van een stap vooruit, een grote stap vooruit, en daarom steunen wij ondanks alles deze wetgeving. De capaciteitsvermelding is een goede zaak, vooral voor de consumenten. Natuurlijk kennen we allemaal die reclames voor batterijen – ik zal hier geen productnaam noemen, maar het is iets met een konijn, en de bewuste fabrikant wil ongetwijfeld graag de indruk wekken dat zijn batterijen veel langer meegaan dan die van de concurrent. Misschien doen ze dat ook wel, maar nu kunnen we het zelf nagaan. Want nu komt op de verpakking te staan hoeveel energie er in zo’n batterij zit. Dat is natuurlijk positief.
Het is ook positief dat wij de fabrikanten verplichten om ervoor te zorgen dat als er een batterij in een apparaat zit, zij gemakkelijk te verwijderen moet zijn. Ook is het positief dat we nu in Europa als geheel een hoog recyclingspercentage zullen hebben. Opnieuw hadden wij graag gewild dat percentage nog hoger was, maar we zijn blij dat we gemeenschappelijke regels op dit gebied krijgen. Alles bijeengenomen moeten we zeggen dat dit gebied, waarvoor we nu communautaire wetgeving krijgen, heel belangrijk is. We hadden hogere ambities dan wat er tot stand is gebracht, maar toch steunen we de wetgeving als geheel vanwege de bereikte verbeteringen. 
Anne Laperrouze,
   . – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik steun de doelstellingen van deze ontwerprichtlijn, die een onderdeel vormt van het Europese milieubeleid.
Als lid van de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité heb ik gepleit voor een zekere flexibiliteit, met name voor accu’s die het mogelijk maken om aan veiligheidsvoorschriften te voldoen.
Dankzij de versie die ons door het bemiddelingscomité wordt voorgesteld, kunnen wij niet alleen vasthouden aan ambitieuze regels en doelstellingen – met name op het gebied van inzameling en recycling –, maar kunnen wij ook rekening houden met de praktijk en met de inspanningen van de producenten van accu’s, met name voor industrieel gebruik.
Terugname van batterijen door de distributeur is namelijk gekozen als de standaardinzamelingsmethode. Reeds bestaande systemen mogen evenwel blijven voortbestaan, indien aan de hand van een openbaar te maken evaluatie kan worden aangetoond dat zij ten minste even efficiënt zijn als terugname door de distributeur.
Deze garantie voor een gelijkwaardige efficiëntie op het gebied van de inzameling is volgens mij doorslaggevend om een flexibel en tegelijkertijd niet-vrijblijvend systeem te krijgen. Bovendien dienen apparaten dusdanig te worden ontworpen dat gebruikte batterijen en accu’s gemakkelijk kunnen worden verwijderd en dienen de apparaten vergezeld te gaan van een gebruiksaanwijzing met informatie voor de gebruiker.
Deze bepalingen gelden echter niet wanneer om veiligheids-, prestatie-, medische of informaticaredenen aanhoudende elektrische stroomtoevoer en een permanent contactpunt tussen het apparaat en de batterij noodzakelijk zijn. Nogmaals, flexibiliteit wordt nauwkeurig begrensd.
Ik blijf evenwel sceptisch over de capaciteitsvermelding op draagbare en autobatterijen en accu’s. Hoewel ik begrijp dat men de consumenten wil informeren, denk ik dat er te veel variabelen zijn, zoals de gebruiksvoorwaarden en het gebruik, die invloed hebben op de levensduur van deze batterijen en accu’s.
Tot slot denk ik dat de gemeenschappelijke ontwerptekst die ter stemming wordt voorgelegd, evenwichtige antwoorden biedt op de eisen van de verschillende instellingen. Ik verzoek u dan ook om vóór deze tekst te stemmen, en ik dank onze rapporteur voor zijn kwalitatief hoogstaande werk. 
Carl Schlyter,
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Blokland voor zijn langdurige strijd die ten slotte tot een aanvaardbaar resultaat heeft geleid. De Raad is heen en weer getrokken door de lobbyisten van de industrie en heeft gestreden tegen de consumentenbelangen en milieubelangen. Ik vraag me af wat de burgers van de EU zouden zeggen als ze wisten dat een meerderheid van hun regeringen zich heeft verzet tegen het recht van de consumenten om te weten wat voor capaciteit de door hen gekochte batterijen hebben. De Raad wil dat wij een kat in de zak kopen.
Wat zouden de kiezers zeggen als ze wisten dat de Raad niet wilde dat batterijen gemakkelijk te verwijderen zijn zodat ze gemakkelijk kunnen worden gerecycled of zodat de levensduur van het product kan worden verlengd? Wat zouden de kiezers zeggen als ze wisten dat hun regeringen keihard gevochten hebben voor een zo laag mogelijke aansprakelijkheid met betrekking tot uiterst giftige zware metalen? Gelukkig is het Parlement erin geslaagd om een en ander grotendeels recht te zetten, maar cadmiumbatterijen in draadloze gereedschappen zijn schandalig genoeg nog steeds toegelaten. Op dit punt heeft de industriële lobby helaas gewonnen, zowel in de Raad als in het Parlement. Dank u wel mijnheer Blokland, u heeft goed werk verricht en ik zal voor het verslag stemmen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 

