Presentatie van het jaarverslag van de Rekenkamer - 2006 (debat) 
De Voorzitter
. - Aan de orde is de presentatie van het jaarverslag van de Rekenkamer over 2006.
Hubert Weber
voorzitter van de Rekenkamer. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, vicevoorzitter Kallas, dames en heren, het is mij een genoegen vandaag deel te mogen nemen aan uw debat over het jaarverslag van de Rekenkamer over het boekjaar 2006. Op 12 november heb ik het jaarverslag gepresenteerd aan de Commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement. De dag daarna heb ik datzelfde verslag gepresenteerd aan de Raad Economische en Financiële Zaken.
Laat ik beginnen met een korte samenvatting van de belangrijkste observaties die in het jaarverslag over 2006 zijn opgenomen. Mijn eerste punt betreft de betrouwbaarheid van de financiële jaarcijfers over 2006. Het geconsolideerde jaarverslag over het boekjaar 2006 geeft een getrouw beeld van de activa en passiva en de financiële toestand van de Gemeenschappen en de resultaten van hun activiteiten in dat jaar, met uitzondering van een overwaardering in de balans van de te ontvangen posten en het bedrag aan voorfinanciering. De Commissie heeft opnieuw vooruitgang geboekt in de uitvoering van het boekhoudstelsel op transactiebasis, maar er zijn nog altijd bepaalde zwakke punten te constateren.
De Rekenkamer heeft aangemerkt dat de Commissie zich aanzienlijke moeite heeft getroost om de zwakke plekken in het systeem voor risicobeheer van de EU-financiering weg te nemen. Sommige wijzigingen hebben reeds tot zichtbare resultaten geleid, bijvoorbeeld op het vlak van de landbouwbegroting.
Ik ga nu over tot het punt van de wetmatigheid en de regelmatigheid. De Rekenkamer heeft wederom zijn onvoorwaardelijk goedkeurende oordeel verleend aan de transacties die aan de opbrengsten en verplichtingen ten grondslag liggen, alsmede aan de betalingen voor administratieve uitgaven en uitgaven in het kader van de pretoetredingsstrategie, met uitzondering van de uitgaven in verband met het Sapard-programma. Ook was er een minimaal foutenpercentage voor direct door delegaties van de Commissie beheerde en gecontroleerde betalingen in verband met externe acties. De Rekenkamer heeft echter opnieuw een negatief oordeel geveld over de wettigheid en regelmatigheid van het overgrote deel van de uitgaventransacties van de EU. Dit geldt primair voor die uitgaven in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid die niet vallen onder het geïntegreerd beheers- en controlesysteem (IACS), en de uitgaven voor structurele maatregelen en intern beleid, maar ook voor een aanzienlijk deel van de uitgaven voor externe acties. Op deze vlakken hebben de betalingen aan de uiteindelijke begunstigden nog altijd te lijden van een wezenlijk foutenpercentage, zij het in verschillende mate.
Ten aanzien van die vlakken van de begroting die vallen onder gedeeld beheer heeft de Rekenkamer als volgt geoordeeld. Op het gebied van de landbouw, waaraan in 2006 een begroting van 49,8 miljard euro was toegewezen, werd een duidelijke afname van het geschatte algehele foutenpercentage geconstateerd, alhoewel het percentage nog altijd iets boven de materialiteitsdrempel ligt. Indien juist toegepast, kan het IACS, dat ongeveer zeventig procent van de landbouwuitgaven dekt, effectief het risico van illegale of onregelmatige betalingen verminderen. Bij financiële correcties op landbouwbetalingen die verband houden met de jaarlijkse goedkeuringsbeschikkingen van de Commissie in het kader van de procedure van afweging, gaat het om grote bedragen die lidstaten moeten terugbetalen aan de Gemeenschapsbegroting, zoals correcties of financiële sancties vanwege een verzuim om adequate controlesystemen in het leven te roepen. Deze teruggaven aan de Gemeenschapsbegroting worden nog altijd betaald door nationale belastingbetalers en niet door de begunstigden die op onregelmatige wijze communautaire middelen hebben verkregen.
De Rekenkamer legt niet alleen de vinger op specifieke probleemgebieden door illustratieve gevallen aan te halen, maar beschouwt het tevens als zijn plicht om ontwikkelingen bloot te leggen waarvan het belangrijk is dat politieke beleidsmakers er kennis van nemen. Zo heeft de Rekenkamer erop gewezen dat alhoewel het bedrijfstoeslagsysteem de toepassings- en betalingsprocedures makkelijker maakt, het tevens nadelige neveneffecten heeft, onder meer dat de rechten worden toegewezen aan landeigenaren die zelf helemaal niet boeren. Wettelijk is dit misschien toelaatbaar, maar het heeft de aandacht van de EU duidelijk verlegd van boerderijhouder naar landeigenaar. De nieuwe ontvangers van landbouwsubsidies zijn onder meer spoorwegbedrijven, maneges, fokbedrijven, golf- en vrijetijdsclubs en plaatselijke autoriteiten. Bovendien hebben de wettelijke bepalingen met betrekking tot het bedrijfstoeslagsysteem de lidstaten wel erg veel ruimte gegeven bij het toewijzen van rechten, hetgeen heeft geleid tot een ongelijke behandeling van begunstigden.
Ten aanzien van structurele maatregelen, waaraan in totaal een bedrag van 32,4 miljard euro is toegewezen, is de situatie zoals wij die van de voorafgaande jaren kennen niet veranderd. De Rekenkamer constateerde dat het materiële foutenpercentage geschat moet worden op ten minste twaalf procent van het totale bedrag aan terugbetalingen aan begunstigden. De meest gangbare fouten betreffen aanvragen voor terugbetalingen van uitgaven die niet in aanmerking komen en het verzuim om een openbare aanbestedingsprocedure in te stellen. Ook ontbrak vaak de documentatie ter verantwoording van de administratie- en personeelskosten.
Naar het oordeel van de Rekenkamer dient de Commissie het goede voorbeeld te geven ten aanzien van de afhandeling van de direct door haar beheerde uitgaven, dat wil zeggen uitgaven in verband met het interne beleid en de externe acties van de Unie. Alhoewel er verbetering constateerbaar is, is er bij de door de Commissie beheerde interne beleidsterreinen, waaraan in 2006 negen miljard euro is besteed, opnieuw sprake van een wezenlijk foutenpercentage. Het gaat hierbij vooral om terugbetalingen aan begunstigden die bij de indiening van hun declaratie een te hoog bedrag voor de kosten opgeven. De redenen voor fouten bij de onderliggende transacties zijn onder meer nalatigheid, onvoldoende kennis van de vaak erg complexe regels en bewuste pogingen van indieners om te frauderen ten koste van de EU-begroting. Daarnaast geldt dat voor landbouwuitgaven die onder het IACS vallen en voor uitgaven voor structurele maatregelen en intern beleid, de controle op de betalingsaanvragen, die veelal gebaseerd zijn op de door de indiener verstrekte gegevens, in veel gevallen ontoereikend is in de zin van frequentie en dekking, en vaak ook kwalitatief tekortschiet.
De afgelopen paar jaar heeft de Commissie stappen ondernomen om het systeem voor terugvordering van uitgaven te verbeteren en de financiële belangen van de Unie beter te beschermen. Vanwege de complexiteit van de procedures heeft de Commissie echter nog altijd geen betrouwbare gegevens over de diverse bedragen en ontvangers van onrechtmatig verstrekte bedragen en over het financiële effect daarvan op de EU-begroting. Feitelijk hebben maar zes lidstaten gereageerd op het verzoek van de Commissie van afgelopen november om verslag te doen van de terugvordering van onregelmatige betalingen. In het zogezegde single audit-model beveelt de Rekenkamer aan een efficiënt kader in het leven te roepen voor alle interne controlesystemen met betrekking tot EU-gelden. Al deze systemen moeten uitgaan van dezelfde grondbeginselen en standaarden; zij moeten enerzijds rekening houden met de inherente risico's en anderzijds de juiste balans vinden tussen de controlekosten en de voordelen die controle oplevert.
Een van de belangrijkste vernieuwingen van de laatste tijd is dat lidstaten verplicht zijn een jaarlijks verslag van hun controlebevindingen te publiceren. Ook zijn er door sommige nationale controle-instellingen vrijwillig initiatieven geïntroduceerd om nationale verklaringen uit te geven en controleverslagen op te stellen over het beheer van de EU-gelden in hun respectieve landen. De Rekenkamer is van mening dat nationale verklaringen en nationale controleactiviteiten het bewustzijn binnen de lidstaten kunnen vergroten van het belang van de interne controle op EU-middelen. In zijn mededeling nummer 6 van 2007 stelt de Rekenkamer dat dergelijke procedures een middel kunnen vormen om de aandacht te vestigen op en nationale verantwoordelijkheid te tonen voor het gebruik van de EU-gelden. Bovendien kunnen zij bijdragen aan het ontdekken van corrigeerbare fouten, het vinden van optimale werkwijzen en het vergroten van de transparantie en betrouwbaarheid op het gebied van financieel beheer.
De Rekenkamer blijft ook actief werken aan de bevordering van de samenwerking tussen de nationale rekenkamers in de lidstaten. Zelf vormt de Rekenkamer het belangrijkste orgaan binnen een nieuwe werkgroep die zich buigt over gemeenschappelijke controlestandaarden en vergelijkende controlecriteria die speciaal ontworpen zijn voor de EU-context.
Dit brengt me bij de conclusies. Ondanks de aanzienlijke inspanningen van de Commissie om de zwakke punten binnen het systeem van risicobeheer van de EU-middelen uit te bannen, heeft de Rekenkamer opnieuw een negatief oordeel geveld over de wetmatigheid en regelmatigheid van de transacties binnen de meeste terreinen van de begroting. De grootste verbeteringen zijn te constateren op het vlak van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Het hoge foutenpercentage in de onderliggende transacties is het gevolg van het feit dat de complexe wettelijke vereisten en bepalingen en onduidelijke criteria om in aanmerking te komen ertoe leiden dat begunstigden te hoge kosten opgeven bij hun aanvragen voor terugbetalingen, maar is tegelijk ook te wijten aan de voortdurende gebreken op het terrein van interne controle.
Om de begrotingsgelden effectief te beheren is het een basisvoorwaarde dat er in alle lidstaten en ontvangende landen op alle bestuurlijke niveaus betrouwbare interne controlesystemen bestaan. Mijns inziens heeft de Europese burger recht op een passend beheer en controle van de EU-gelden in de gehele Unie.
Siim Kallas
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is ingenomen met het verslag van de Rekenkamer en de toelichting van voorzitter Weber.
Over het geheel genomen is het jaarverslag van de Rekenkamer over 2006 positiever dan dat van 2005. Dankzij het "verkeerslichtensysteem” van de Rekenkamer is het nu mogelijk om de vooruitgang in detail te volgen. In het verslag van de Rekenkamer wordt voor alle soorten uitgaven uiteengezet waar onze systemen voldoen en waar de gevonden onvolkomenheden onder de materialiteitsdrempel van twee procent liggen.
De Commissie is ingenomen met het feit dat, in vergelijking met de voorgaande jaren, de Rekenkamer nu in totaal aan meer dan veertig procent van alle betalingen groen licht heeft verleend, in vergelijking met de ongeveer dertig procent van vorig jaar en de zes procent van nog maar twee jaar geleden. Dat noem ik nu echte vooruitgang, vooruitgang op weg naar ons doel om een positieve betrouwbaarheidsverklaring (VB) te verkrijgen.
De Rekenkamer meldt ook verbeteringen op het vlak van het intern beleid, zoals onderzoeksprogramma's en externe acties. De Rekenkamer heeft aangegeven dat onze rekeningen voor 2006 op alle materiële aspecten ervan waarheidsgetrouw en billijk zijn, met uitzondering van een aantal kleine overwaarderingen die in totaal goed zijn voor 0,13 procent van de beleidsuitgaven. De Rekenkamer onderkent dat de Commissie zich hard heeft ingespannen om de onvolkomenheden in het beheer van de risico's waaraan EU-fondsen blootstaan, aan te pakken.
Desalniettemin is er opnieuw een negatieve VB uitgebracht met betrekking tot de wettelijkheid en de juistheid van transacties. Aangezien we wel degelijk op de juiste weg zijn, wil ik graag even stilstaan bij de belangrijkste obstakels voor het verkrijgen van een positieve VB. De allergrootste uitdaging die nog voor ons ligt, is ervoor te zorgen dat het structuurbeleid correct ten uitvoer wordt gelegd. Want wat betreft de uitgaven op structuurgebied - goed voor 32,4 miljard euro in 2006 - is er weinig verandering ten opzichte van de voorgaande jaren, en de Rekenkamer heeft opnieuw een materieel foutenpercentage vastgesteld.
De meest voorkomende fouten betroffen declaraties voor niet vergoedbare uitgaven, het niet uitschrijven van openbare aanbestedingen, alsook een onvoldoende onderbouwing van de berekening van overhead- of personeelskosten.
De Rekenkamer gaat verder met de mededeling dat men er redelijk zeker van is dat in 2006 ten minste twaalf procent van de in het kader van de structuur- en cohesiefondsen gedane betalingen niet had mogen plaatsvinden. In het samenvattend verslag voor 2006 van de Commissie zelf staat dat zij geen vertrouwen heeft in de beheersystemen voor de structuurfondsen in delen van Italië, Letland, Slowakije, Slovenië, Spanje, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Ook spraken de directeurs-generaal in hun jaarlijkse activiteitenverslagen de nodige bedenkingen uit.
De Rekenkamer heeft in 2006 gekeken naar een steekproef van negentien regio's, en constateert dat geen ervan volledig naar behoren werkt. De Rekenkamer constateerde dat een heel scala aan toezichthoudende systemen in Engeland, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Italië, Polen, Portugal, Schotland, Slovenië en Spanje niet voldoen, en dat geldt ook voor het Interreg-project tussen Oostenrijk en Hongarije.
We zijn ervan overtuigd dat met de nieuwe wetgeving de zaken zullen verbeteren, maar dat verandert niets aan de nog altijd hoge risico's in verband met de betalingen die nog gedaan moeten worden voor de programma's voor de jaren 2000 tot en met 2006. Tot de afsluiting daarvan in 2009-2010 blijft de situatie kritiek. We moeten hier samen de schouders onder zetten. Ik heb een schrijven doen uitgaan naar de voorzitter van de Raad, naar de lidstaten, alsook naar het Europees Parlement, met daarin de extra inspanningen die de Commissie zich op dit vlak getroosten zal.
Tijdens de Ecofin-vergadering eerder deze maand heb ik verder de lidstaten opgeroepen aan hun verplichting te voldoen om voor 15 februari 2008 hun jaarlijkse samenvattingen van boekhoudkundige controles en verklaringen in te leveren. Dat is overeenkomstig het akkoord dat we bij de goedkeuring van het herziene financiële reglement met het Parlement en de Raad gesloten hebben.
De jaarlijkse samenvatting dient echter meer te zijn dan slechts een zoveelste verslagje, verstoken van toegevoegde waarde. De samenvatting dient volwaardige analytische informatie te bevatten, zodat de Commissie deze kan gebruiken om de Rekenkamer en het Parlement per lidstaat gedegen te informeren over de stand van zaken met betrekking tot het toezicht.
De kwijtingshoorzitting aangaande 2006 met de commissarissen die het meest betrokken zijn bij de structuurfondsen, door de Commissie begrotingscontrole belegd voor 18 december 2007, zal tevens worden bijgewoond door vertegenwoordigers van de nationale begrotingscontrolecommissies. De Commissie is ingenomen met deze innovatie en hoopt dat daarmee op nationaal niveau een grotere betrokkenheid wordt gekweekt voor de verbetering van het beheer van EU-gelden.
We dienen een lik-op-stuk-beleid te voeren: waarschuwen, oplossen of opschorten. De Commissie heeft haar voornemen uitgesproken om betalingen in het kader van de structuurfondsen op te schorten indien zij niet de nodige garanties van een lidstaat verkrijgt dat de systemen correct werken. Dat kan tot gevolg hebben dat de Commissie een aantal impopulaire beslissingen moet nemen, maar we zijn eenvoudigweg tot de conclusie gekomen dat er maar zeer langzaam vooruitgang zal worden geboekt indien we er niet genoeg druk achter zetten.
Voordat ik afsluit wil ik graag iets zeggen over de wijze waarop de media dit jaar zijn omgegaan met het verslag van de Rekenkamer. De afgelopen twee weken kreeg de Commissie vragen van journalisten over in hoofdzaak twee kwesties. Allereerst werd gevraagd iets te zeggen over de constatering van de Rekenkamer dat golfclubs en andere organisaties die formeel niets met landbouw te maken hebben vorig jaar EU-subsidies hebben ontvangen. Op de voorpagina van een anders zo serieuze krant stond met grote letters "EU-hulp voor armen misbruikt voor golfbanen”. Daarmee speelde die krant het klaar om in slechts acht woorden drie feiten te verdraaien. Laten we de zaak eens even nader bekijken. Allereerst: landbouwsubsidies zijn geen hulp aan de armen. Ten tweede: de steun in kwestie was niet verstrekt aan golfbanen, maar als subsidie voor daarvoor in aanmerking komende landbouwactiviteiten - in deze gevallen op aanpalend land van andere eigenaren. Daaruit volgt, en dat is mijn derde punt, dat het geld niet misbruikt is, maar dat het een juridische en correcte uitgave betrof die ook als zodanig niet door de Rekenkamer in twijfel getrokken wordt. Het ging er de Rekenkamer vooral om de aandacht te vestigen op een beleidskwestie en op het eindresultaat van een beleidsmaatregel waartoe besloten is, namelijk de invoering van de bedrijfstoeslagregeling.
We zijn ingenomen met dergelijke discussies en zoals de geachte afgevaardigden wellicht weten heeft de Commissie er alles aan gedaan om te komen tot volledige transparantie wat betreft de begunstigden van EU-gelden. Dat zal naar onze mening leiden tot beter onderlegde beleidsdiscussies, zoals bijvoorbeeld de eerder deze maand in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid door mijn collega Marian Fischer Boel ingevoerde gezondheidscontroles.
Het Commissie-initiatief om de hoogste auditorganen van de lidstaten een compleet overzicht te sturen van alle in de desbetreffende lidstaat uitgekeerde betalingen is op dezelfde logica gebaseerd.
Helaas is in een aantal media de uitspraak van de Rekenkamer dat op het gebied van de landbouw de meeste vooruitgang geboekt is geheel overschaduwd door deze hele golfbaankwestie. De Rekenkamer had zelfs bijna groen licht gegeven voor de landbouw. Vandaar mijn behoefte om dit vandaag recht te zetten.
Het tweede punt betreft het feit dat volgens de Rekenkamer twaalf procent van de structuurfondsen niet uitgekeerd had mogen worden. De meeste journalisten vielen de Rekenkamer hierop aan omdat zij dit gezien de bijna vier miljard euro die vorig jaar is uitgekeerd als een probleem beschouwden. Maar ook dit verdient de nodige toelichting. Het staat namelijk helemaal niet onomstotelijk vast of deze gelden verloren zijn gegaan of gestolen, of dat de fouten systematisch waren of eenmalig. Het is daarom aan de Commissie om deze twaalf procent met redenen te omkleden. In mijn toespraak heb ik nu een aantal verklaringen gegeven, heb ik gewezen op een aantal problemen waarmee we te maken hebben en aangegeven wat we van plan zijn eraan te doen.
Mijn collega's, de commissarissen Hübner en Špidla, zullen hier volgende maand tijdens hun hoorzittingen van de Commissie begrotingscontrole verder op ingaan.
Tot slot wil ik erop wijzen dat ondanks hetgeen wat er her en in de media is gezegd en geschreven, wij denken dat het verslag van de Rekenkamer ons helpt om ons te richten op de zaken waar het echt om gaat. De Commissie doet uitermate haar best om ervoor te zorgen dat op een aantal van deze cruciale punten de nodige vooruitgang wordt geboekt.
José Javier Pomés Ruiz
namens de PPE-DE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, Hans-Gert Pöttering, het verheugt mij dat u deelneemt aan dit debat, hetgeen het belang onderstreept dat het Parlement hecht aan de controle van zijn boeken, en dat vicevoorzitter Kallas en voorzitter Weber hier tevens aanwezig zijn. De vraag is alleen: waar is de Raad? Waar is de spreker die ons kan vertellen wat de Raad doet met alle suggesties en opmerkingen die de voorzitter van de Rekenkamer, vicevoorzitter Kallas en ik hebben voor de Raad?
Mijnheer de voorzitter, ik dank u voor uw aanwezigheid bij dit debat.
(Applaus vanuit verschillende banken)
Ik zou willen beginnen met de Rekenkamer te bedanken voor zijn voortreffelijke werk, in het bijzonder hoofdstuk 2 van zijn verslag, dat uitermate goed is opgezet. U wordt almaar beter in dit werk en helpt hiermee niet alleen het Parlement, maar ook de burger om te beseffen hoeveel het kost om de Europese Unie gestalte te geven.
Ook de boeren verdienen een compliment. Nu wij de directe betalingen verminderen, zijn zij er in geslaagd hun beheer van de ontvangen gelden aanzienlijk te verbeteren.
Dergelijke lof kan echter moeilijk worden geuit aan het adres van de structuurfondsen. Het Parlement zegt nu al drie jaar dat de Raad, de grote afwezige hier, betrokken moet worden bij de verantwoording voor de wijze waarop het merendeel van de begroting onder zijn beheer wordt uitgegeven. Eén ding is wel duidelijk: onder de nieuwe regelgeving zijn lidstaten nu verplicht een samenvatting van de nationale beheersverklaringen indienen. Dat is geen optie, maar een verplichting. Zij zullen dit moeten doen vóór half februari volgend jaar; en zoals wij weten - en ik sluit mij hier aan bij de heer Kallas - zijn de lidstaten bepaald niet happig om dit te doen: het lijkt wel of zij zich helemaal niet verplicht voelen hun cijfers te presenteren. Maar als zij hiertoe verplicht zijn, zouden juist zij het goede voorbeeld moeten geven. U gaf aan dat slechts zes lidstaten verslag doen van hoe zij de gelden verhalen. Dat is een schande en zou de krantenkoppen moeten halen: maar zes lidstaten vertellen ons wat zij doen aan het verhalen van gelden die verkeerd gebruikt zijn. Dat is ronduit een schande.
Samenvattend zou ik willen aangeven dat het Parlement gewoon doorgaat met zijn werk. Ik hoop dat u ook doorgaat met het uwe. U en de heer Kallas hebben onze volledige steun bij uw voortdurende streven naar een positieve verklaring van betrouwbaarheid. Ook accepteren wij onze verantwoordelijkheid voor al die lastige procedures; ons treft in dat opzicht blaam omdat wij soms het onmogelijke vragen. Wij willen dan ook graag samenwerken om de procedures zo veel mogelijk te vereenvoudigen.
Mijnheer Weber, hartelijk dank voor uw uitmuntende verslag.
Herbert Bösch
namens de PSE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het beheer van de financiële middelen van de Europese Unie geeft een gemengd beeld. Ik ben ingenomen met de inspanningen van de Commissie op het gebied van de landbouw. De Rekenkamer heeft op het gebied van de landbouwuitgaven een algehele vermindering van het aantal fouten kunnen constateren. Dat mag echt wel als een groot succes worden beschouwd.
Aan de andere kant wordt er maar weinig positiefs gezegd over de structuurfondsen. De Rekenkamer is van mening dat de toezichthoudende systemen in de lidstaten geheel of gematigd ondoeltreffend zijn. De oproep van dit Parlement tot nationale beheersverklaringen als een middel om de nationale aansprakelijkheid te verbeteren, is dus relevanter dan ooit tevoren.
Ik ben ook erg teleurgesteld over het feit dat het interne controlesysteem binnen de Europese Commissie nog altijd, zeven jaar na de hervorming, niet dat is wat het wezen moet. Er bestaan nog altijd grote onvolkomenheden, en ik ben dan ook ingenomen met de gedegen analyse van de Rekenkamer in hoofdstuk 2 van het jaarverslag.
Laten we nu even vooruitkijken. De Rekenkamer heeft voorstellen gedaan tot interinstitutionele discussies over het concept van het "aanvaardbare foutenrisico”, iets waarmee ik buitengewoon ingenomen ben. Het Parlement en de Commissie hebben reeds ieder op een verschillende manier iets met dit voorstel gedaan. Wanneer kunnen wij het standpunt van de vandaag niet aanwezige Raad verwachten?
Het Hervormingsverdrag formuleert het als volgt: "Bij het reglement worden de met de uitvoering van de begroting verband houdende
controle- en auditverplichtingen van de lidstaten en de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheden vastgesteld.” Het Parlement is van plan nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging van deze nieuwe bepaling.
Wat betreft de regelingen voor de audit van de EU zal ik niet herhalen wat ik reeds in op 18 oktober 2007 in Luxemburg gezegd heb. Ik wil alleen nog maar zeggen dat het Parlement uitermate geïnteresseerd is in de resultaten van de collegiale toetsing waar op dit moment in de Rekenkamer aan gewerkt wordt. Mijn complimenten aan de heer Weber, en in het bijzonder aan de heer Engwirda, voor het feit dat zij in staat zijn geweest deze hele exercitie op poten te zetten.
Jan Mulder
namens de ALDE-Fractie. - (NL) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen om de Rekenkamer te bedanken voor het nieuwe systeem van rapportage aan het Europees Parlement. Jarenlang hebben wij gevraagd of het niet mogelijk was om de fouten in de verschillende hoofdstukken iets meer te kwantificeren. Jarenlang heeft de Rekenkamer gezegd dat dat niet mogelijk is en gelukkig, nu voor de eerste keer blijkt dat ook de Rekenkamer van mening kan veranderen; die produceert nu een systeem van rapportage met rood, geel en groen. Wij verwelkomen dat zeer en wij hopen dat in de komende jaren dat systeem nog verfijnd zal worden, zodat wij kunnen vergelijken wat de verbeteringen zijn. Als wij het hebben over de verbeteringen - mijnheer Kallas zei het ook al - kan de Commissie natuurlijk trots zijn; want drie jaar geleden werd maar zes procent van de uitgaven erkend als rechtmatig. Inmiddels is dat veertig procent en voor de landbouw is het bijna positief. Dat is een vooruitgang. De grote vraag is, is die vooruitgang voldoende in de ogen van de publieke opinie, ja of nee? Nou, ik kan u verzekeren, het antwoord is nee. Het valt niet te verklaren dat nu al zo veel jaren lang die betrouwbaarheidsverklaring nog steeds negatief is en dat is een punt van grote zorg.
Groter probleem zijn de structuurfondsen; twaalf procent is natuurlijk veel te hoog. Het zou goed zijn als de Rekenkamer in een volgend verslag zou zeggen, hoe het precies zit met die twaalf procent. Komt het door het verkeerd invullen van formulieren, zijn het werkelijke fouten? Als ik in het veld beluister hoe moeilijk het is om aan structuurfondsen te komen, dan is het vrij onbegrijpelijk dat die controle niet voldoende is, want ik hoor steeds meer, laat mijn portie maar aan iemand anders, want het is veel te ingewikkeld om deel te nemen aan die fondsen. Dat hoor ik althans in sommige provincies in Nederland.
Als wij nu beginnen aan de kwijtingsprocedure voor de Commissie, dan staat wat mij betreft het volgende centraal: wat heeft de Commissie gedaan met de voorgaande aanbevelingen in de kwijtingsresoluties van het Parlement? Want, zegt het Verdrag niet dat de Commissie haar uiterste best moet doen om de kwijtingsresoluties zo veel mogelijk uit te voeren? Er staan wat mij betreft twee dingen in die een nadere verklaring behoeven, - niet alleen in een resolutie, maar ook in het Verdrag ten aanzien van de meerjarenbegroting - namelijk voor wat betreft de verklaringen van de lidstaten - andere mensen hebben daar ook al op gewezen; er staat in twee resoluties van het Parlement dat de commissarissen de verklaringen van de directeuren-generaal ieder jaar mede moeten ondertekenen in wat voor vorm ook. Het betekent dus voor het Parlement dat niet de Commissie in haar geheel de verantwoordelijkheid moet nemen, maar een commissaris individueel verantwoordelijk is voor zijn begroting. Ik zou daar graag iets meer over willen horen.
Tenslotte, het nieuwe Verdrag zegt dat de Commissie en de lidstaten samen verantwoordelijk zijn. In het licht van die lidstatenverklaringen zou het interessant zijn wat voor voorbereidingen de Commissie treft om dat nieuwe verdrag nu en in de toekomst uit te voeren.
Bart Staes
namens de Verts/ALE-Fractie. - (NL) Voorzitter, collega's, geachte leden van de Rekenkamer, mijnheer de commissaris, in 2006 bedroeg de Europese begroting ruim 106 miljard euro. Dat is weliswaar maar een procent van het bruto nationaal product van de 27 lidstaten, maar het blijft een flinke brok geld. Het is geld dat door u en mij en door alle belastingbetalers wordt opgehoest en verdient dus ook ernstige controle. Dat is een van de kerntaken van het Europees Parlement. Voor de dertiende keer op rij stel ik vast dat de Rekenkamer weigert de volstrekte wettigheid en de regelmatigheid van deze uitgaven te garanderen.
Beste collega's, dit is geen fait divers. Hier past nu toch wel enige verontwaardiging. Het is een ernstige waarschuwing aan de Commissie, maar ook aan de regeringen van de lidstaten om hier op te treden. Karel Pinxten, het Belgisch lid van de Rekenkamer, schreef daarover een bijdrage in de kranten De Tijd en Echo de la Bourse, ik citeer hem: "Zo'n voorbehoud van een bedrijfsrevisor of een externe auditor voor een beursgenoteerd bedrijf met de omvang van de EU-begroting zou schokgolven door de financiële markten jagen.” Hij heeft groot gelijk en we kunnen dit dus niet zomaar laten voor wat het is.
Wat zijn de knelpunten? Landbouw, nog altijd de belangrijkste begrotingspost, ruim vijftig miljard euro. De positieve evolutie daar is onmiskenbaar, vooral door de toepassing van het geïntegreerd beheers- en controlesysteem. Maar, collega's, laten we het ook duidelijk zeggen, sommige lidstaten, en met name Griekenland, weigeren in het systeem mee te stappen. Dit geld wordt dus beheerd door de administraties van de lidstaten en ik denk dat we hier naar Griekenland een duidelijk rode kaart moeten tonen. Wij moeten de eis herhalen dat de betalingen aan Griekenland wat betreft landbouwgelden opgeschort worden, totdat Griekenland eindelijk in de pas loopt.
Tweede probleem bij de landbouw is de uitbetaling - de heer Weber heeft erop gewezen, de heer Kallas is erop teruggekomen - van landbouwgelden aan golfclubs, aan spoorwegmaatschappijen, aan paardenfokkerijen, ook aan grondeigenaren, die blijkbaar geen boerende boeren zijn en die met geld van de landbouwbegroting gaan lopen. Dat zijn dan ook meestal mensen die een adellijke of een koninklijke titel hebben. Er is hier een welles-nietes-spelletje aan de gang: de heer Weber zegt dat het wel waar is, de heer Kallas zegt dat het niet waar is. Er is een hoorzitting geweest in de Commissie begrotingscontrole van het Europees Parlement, mevrouw Fischer Boel, de landbouwcommissaris zegt dat dit allemaal overdreven is, ze minimaliseert het geheel. Ik zal in de repliek van de heer Kallas, in de repliek van de heer Weber, nu eens willen horen, wat de stand van zaken is. Kan de Rekenkamer dit hard maken? Blijft ze bij die beschuldiging?
Tweede grote begrotingspost blijven de structuurfondsen. Twaalf procent daarvan had eigenlijk niet mogen worden uitbetaald, lees ik in het Rekenkamerverslag. Dit kan toch niet. Daar moeten we optreden. Vandaar ook de oproep, mijnheer de Voorzitter, aan de lidstaten, aan de regeringen van de lidstaten, want zij zijn medeverantwoordelijk. Tachtig procent van de Europese gelden worden door hen beheerd. Ik herhaal hier dus de eis van ons Parlement, van de plenaire vergadering, dat zij een verklaring moeten ondertekenen volgens welke de Europese gelden op een correcte manier zijn besteed en aldus ook hun politieke verantwoordelijkheid nemen. Denemarken, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, hebben dat gedaan. Waar blijven de andere regeringen van de lidstaten? Waar blijft België, waar blijft Frankrijk, waar blijft Duitsland? Moeten zij niet ook eens eindelijk hun politieke verantwoordelijkheid nemen?
Esko Seppänen
namens de GUE/NGL-Fractie. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het moment van het jaar is weer aangebroken dat de Rekenkamer een negatief oordeel velt over de wetmatigheid en relevantie van de uitgaven van het voorgaande jaar. En in het voorjaar breekt dan weer het moment aan dat het Parlement kwijting verleent aan alle betrokken partijen, ondanks het negatieve verslag. Dat was in ieder geval de gangbare praktijk de afgelopen jaren, op één jaar na dan: dat jaar werden er verkiezingen gehouden.
Ik zou graag uw aandacht willen vestigen op de diagrammen V en VI in de bijlage van het verslag van de Rekenkamer, waarin de nettobijdragen van de lidstaten worden berekend. De tarieven van de lidstaten, met inbegrip van tarieven die worden gerekend over goederen die worden verzonden naar overige lidstaten, zijn opgenomen onder traditionele eigen middelen. Dit geeft een vertekend beeld van de feitelijke nettobijdrage van sommige lidstaten, in het bijzonder Nederland en België, met name met het oog op het onredelijk hoge tarief van 25 procent.
Het is moeilijk een klaarblijkelijk van de Commissie afkomstige berekeningsmethode te accepteren waarbij de administratieve uitgaven in deze context niet worden opgenomen onder de uitgaven van de Unie. De controlecijfers vertellen ons simpelweg niet het hele verhaal over het gebruik van de middelen: ze bevatten ook politieke elementen. Het is wel een positief teken dat het land dat geen controle- en beheerssysteem heeft opgezet voor landbouwuitgaven, ook werkelijk bij naam wordt genoemd, namelijk Griekenland. De voorbeelden van verkeerd gebruik van de landbouwgelden die de voorzitter van de Rekenkamer in zijn presentatie noemde, behoeven geen correctie. De problemen betreffen niet alleen maar golfbanen, commissaris Kallas.
Een goed voorbeeld van het positieve effect van de aanbevelingen van de Rekenkamer is de aandacht die wordt besteed aan de bezoldiging van de assistenten van de parlementsleden. De herziene regels zijn eerlijk gezegd veel te strikt, maar het is beter dan nalatigheid toe te staan.
(Applaus)
Nils Lundgren
namens de IND/DEM-Fractie. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, de Rekenkamer heeft dus voor het dertiende jaar achtereen de uitvoering van de EU-begroting verworpen. Waarom is dat het geval? Zijn de politici, ambtenaren en burgers van de EU notoire fraudeurs? Natuurlijk niet! Het probleem is dat de EU in detail wil regelen wat er gebeurt in een regio met 23 landen en een half miljard inwoners. Dit werkt nu eenmaal fraude, misbruik en fouten in de hand. De hele organisatie zal van de grond af moeten worden hervormd. Dat kan op twee manieren.
Ten eerste moeten wij die exorbitant gedetailleerde regelgeving vervangen voor systemen waarbij lidstaten steun krijgen zonder al die gedetailleerde bepalingen over hoe die moet worden gebruikt. Ten tweede moeten wij zorgen dat de boosdoeners worden aangewezen. Dit houdt in dat er naar maximale transparantie moet worden gestreefd, dat klokkenluiders worden behandeld als helden, en niet als verraders, en dat journalisten welkom zijn om het rentmeesterschap van de EU onder de loep te nemen. In feite wordt aan geen van deze drie vereisten voldaan. Een opmerkelijk voorbeeld hiervan is de journalist Hans-Martin Tillack. Hij kwam fraude op het spoor bij Eurostat, maar werd vervolgens zelf aangeklaagd door OLAF. Hij verloor zijn zaak bij de Belgische rechtbank en vervolgens bij het Europese Hof van Justitie, maar zijn naam is nu gezuiverd door het Europese Hof voor de rechten van de mens. De rol van de EU in dit droevige verhaal geeft eens te meer aan hoe ver wij zullen moeten gaan, willen wij verandering brengen in de aard van bureaucratisch bolwerk die de EU heeft. Maar is de wil daartoe werkelijk aanwezig? Ik waag het te betwijfelen.
Hans-Peter Martin
. - (DE) Mijnheer de despotische Voorzitter, het recht, de democratie en controle op basis van het beginsel van gelijkheid zouden een bastion moeten vormen tegen despotisme. Het zijn helaas juist deze zaken die hier ontbreken.
Dit jaarverslag van de Rekenkamer zou echter wel eens van pas kunnen komen om een aantal dingen recht te zetten. Ik verwijs hierbij nogmaals naar de feiten die onder uw verantwoordelijkheid, mijnheer Weber, gelukkig eindelijk te boek zijn gesteld in de punten 10.9 tot en met 10.12. Deze vormen een vermaning van het Europees Parlement. In dat deel van het verslag constateert de Rekenkamer immers dat de controle door het Parlement van de uitgaven van de lidstaten uitermate ontoereikend is, waarbij een hele lijst van omissies wordt aangevoerd. Wat zijn de praktische implicaties hiervan? Het betekent, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de secretaris-generaal van dit Parlement, dat ongewenste individuele personen worden aangewezen. Het betekent, mijnheer Herbert Bösch, dat een lafhartig verslag wordt overgelegd aan OLAF en dat vervolgens na jaren van onderzoek naar boven komt dat er helemaal niets was - geen fraude, in het geheel niets. Maar hier, waar echt iets te vinden is - en u zei het zelf, mijnheer Weber, dat slechts 22 procent van alle uitgaven correct wordt verwerkt - kijkt iedereen de andere kant op. En dat noem ik despotisch gedrag.
Iedereen binnen het Parlement, met inbegrip van de Voorzitter en de secretaris-generaal, de heer Rømer, weet dat ten minste tachtig miljoen euro van de uitgaven van de parlementsleden niet wordt gedekt door correcte ondersteunende documentatie. Waarom wordt dit niet onderzocht? Waarom worden er geen passende maatregelen genomen? Waarom worden de diverse uiterste data voortdurend verschoven? Wat hier gebeurt - en laat ik nogmaals de Rekenkamer bedanken voor het feit dat hij hierop de vinger heeft gelegd - resulteert in een despotische systeem en het feit dat dit instituut niet langer kan worden omschreven als een parlement. En vervolgens lichten de verantwoordelijken hun hielen. Zo kan het niet doorgaan.
Ik doe nu het volgende beroep op het Parlement en op u van de Rekenkamer: onderzoek deze gevallen in detail en zorg voor een oplossing. Het is een feit dat er een grote hoeveelheid werkelijke fraude aan het oppervlak kan worden gebracht.
Herbert Bösch
. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik heb geleerd mij in dit Parlement het nodige van de heer Martin te laten welgevallen, maar ik moet echt protesteren tegen de omschrijving "lafhartig verslag”. Ik zou het zeer waarderen als dit punt even wordt rechtgezet, want ik geloof dat de heer Martin de laatste is die het recht heeft zulke aantijgingen te maken.
Alexander Stubb
. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik had mijn toespraak willen beëindigen met de uitspraak dat het kwijtingsverslag een geweldige bron voor anti-Europese propaganda vormt, maar omdat dat precies is waar de heer Hans-Peter Martin zich zojuist schuldig aan heeft gemaakt, zal ik er nu maar mee beginnen, en ik ben dankbaar voor de interventie van de heer Bösch.
Ik zou drie punten willen aanstippen. Het eerste is een algemeen punt, namelijk dat ik de Rekenkamer zou willen feliciteren met zijn verslag. En omdat het een beter verslag is dan dat van vorig jaar, komen ook de Commissie felicitaties toe. Ik houd van het systeem van verkeerslichten. Voor eenvoudige parlementsleden als mijzelf geeft het een helder beeld van wat er goed gaat en wat niet. Desalniettemin hebben wij in het Europees Parlement, zoals altijd, drie mogelijkheden. Het eerste is om de Commissie goedkeuring en kwijting te verlenen, het tweede is om uitstel te geven, en het derde is om iets te verwerpen. Dat moeten wij goed in het achterhoofd houden aan het begin van elk debat.
Mijn tweede punt betreft het beleid, en dan met name het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Mijn gelukswensen op dat punt. Het enige probleem dat er lijkt te zijn betreft Griekenland, zoals velen al hebben opgemerkt. Het probleem van de golfbanen is, zoals ook reeds is gezegd, natuurlijk niet echt een probleem. Het is allemaal wat opgeblazen door de media. En ik zeg dit heus niet omdat ik in het verleden heb gespeeld voor het Finse nationale golfteam. Ik heb geenszins een gevestigd belang in dezen!
Het andere gebied is het structuurbeleid, met een geschat foutenpercentage van twaalf procent. Dat is voor verbetering vatbaar. Dan zijn er nog de zogeheten nog betaalbaar te stellen verplichtingen of restes à liquider, die in totaal 130 miljard euro vertegenwoordigen. Op dat vlak heeft de Commissie echt nog veel werk te verrichten.
Mijn derde en laatste punt is dat de kwijtingsprocedure een dankbaar mikpunt is voor anti-Europese propaganda, zoals we ook net weer hebben kunnen zien, en tevens dat het verslag inderdaad slecht nieuws bevat, namelijk dat niet alles in orde is en dat er ook ruimte voor verbetering is. Het goede nieuws is echter dat er ook het een en ander is verbeterd. Wij hebben betrouwbare cijfers en wij hebben vooruitgang geboekt ten aanzien van het GLB. Ook moet de Commissie worden gefeliciteerd voor het groene licht dat zij heeft gekregen voor haar administratie.
Ik zou daarom willen oproepen tot een kritisch, maar opbouwend debat over de kwijtingsprocedure met de vage hoop dat er in 2009 een positieve verklaring van betrouwbaarheid zal zijn.
Dan Jørgensen   -
(DA) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen met de Rekenkamer te bedanken voor zijn uitstekende verslag en voor de heldere uiteenzetting hier vandaag. Het is wel duidelijk dat dit een zeer nuttig instrument is in ons streven om te zorgen dat het geld van de Europese burger goed en op een wetmatige en passende manier wordt besteed. Helaas is de algehele conclusie van het verslag dat dit ontoereikend gebeurt. Als het al dertien jaar op rij niet mogelijk is om een positieve verklaring van betrouwbaarheid uit te geven, dan is er duidelijk reden voor uiterst scherpe kritiek. Dit wijst helaas uit dat er onvoldoende greep is op het geld van de belastingbetaler. Ook geeft het aan dat wij hier in het Parlement, tezamen met de Commissie en de lidstaten, nog bergen werk te verzetten hebben. Wij zullen de dingen beter moeten doen. Het zal gewoon beter moeten.
In de Commissie begrotingscontrole is de jaarlijkse procedure nu gaande - dat wil zeggen, wij raadplegen de relevante commissarissen en bestuderen grondig de voor ons beschikbare documenten. Pas wanneer wij dit proces hebben afgerond, kunnen wij zeggen in hoeverre wij kunnen geven wat in technische termen ook wel "kwijting” heet - anders gezegd, de mate waarin wij de cijfers en de uitvoering van de begroting voor 2006 goedkeuren. Er is een aantal argumenten dat hiervoor pleit: er is immers op een aantal vlakken vooruitgang geboekt. Helaas is er echter ook zeer ernstige kritiek, en zijn er derhalve ook serieuze argumenten om de cijfers voor 2006 niet goed te keuren.
Staat u mij toe te beginnen met de positieve aspecten. Gelukkig gaat alles in de landbouwsector nu heel goed, zoals reeds is opgemerkt door andere parlementsleden, en zoals zowel de Rekenkamer als de heer Kallas in hun bijdragen noemde. Het systeem dat wij het "geïntegreerd beheers- en controlesysteem” noemen blijkt effectief te werken. Het moet dan ook worden gezegd dat op die vlakken waar het systeem is doorgevoerd, er goede financiële controle is geweest. Wij kunnen de burger recht in de ogen kijken en zeggen dat het geld dat aan belasting is betaald, goed en passend is beheerd. Naar mijn mening heeft de Commissie verantwoordelijk gehandeld door ten aanzien van Griekenland, waar het systeem nog niet goed is doorgevoerd, aan te kondigen dat de betalingen worden opgeschort. Dat is een goed en positief teken. Ook in de onderzoeksector is er reden om positief te zijn. Het is bijna een voorbeeld uit het boekje. Afgelopen jaar is er zeker de nodige kritiek geuit, maar commissaris Potočnik heeft hier vervolgens rekening mee gehouden, en dit is uiteraard de manier waarop de dingen moeten gaan. Het is een goede zaak als wij hier niet te populistisch worden, zoals sommigen onder ons wellicht proberen. Wij zijn hier niet de loopjongens van de tegenstanders van de EU; wij zijn hier om de punten bloot te leggen die kritiek verdienen en om met goede en opbouwende voorstellen te komen voor oplossingen.
Dit gezegd hebbende, moeten wij ook constateren dat er nog altijd enorme problemen zijn met de structuurfondsen. Wij hebben nog geen uitleg gekregen over de twaalf procent die u noemde, mijnheer Kallas. Maar mogelijk is er wel een uitleg. Laten wij hopen dat die er is. Tot op heden hebben wij een dergelijke uitleg echter moeten ontberen. Ook moeten wij constateren dat het uiteraard niet genoeg is als de controlesystemen in de door de Rekenkamer gecontroleerde gevallen worden bestempeld als ineffectief. Bovendien is gebleken dat er een gebrek aan controle is ten aanzien van het buitenlands beleid, waarbij het gaat om een bedrag van een miljard euro dat gezamenlijk met andere instellingen wordt gebruikt in internationale trustfondsen. Ter afsluiting zou ik willen benadrukken dat hier hele duidelijke antwoorden op moeten komen. Er zal een zeer goede uitleg moeten zijn, willen wij kwijting aanbevelen.
Helga Trüpel
. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris Kallas, dames en heren, ook wij van de Groenen zijn vol lof over het werk van de Rekenkamer. Wij hebben de daarin geboden informatie nodig, al betreuren wij het wel dat wij op veel beleidsterreinen geen verbetering hebben gezien. Dergelijke bevindingen brengen de Europese Unie in diskrediet. Wij willen daarom niet langer aan het lijntje gehouden worden; wij willen dat er nu eindelijk efficiënt gewerkt wordt.
De heer Kallas liet zich nu van een vrij inschikkelijke kant zien, maar toen de inhoud van het verslag van de Rekenkamer bekend werd, noemde hij deze te streng en deed hij tevens een aanval op de lidstaten. Dat was niet zo verstandig van de kant van de Commissie: zij draagt immers politieke verantwoordelijkheid en wij mogen dan ook verwachten dat zij die verantwoordelijkheid neemt en er eindelijk voor zorgt dat de verbeteringen werkelijkheid worden.
Als Groenen hebben wij ernstige twijfels of wij wel kwijting kunnen verlenen aan de begroting voor 2006, en hetgeen wij hier hebben gehoord zou wel eens politieke consequenties kunnen hebben voor bepaalde commissarissen. Daarom dringen wij er bij de Commissie op aan haar begrotingspraktijk te wijzigen en te beginnen deze ingrijpend te verbeteren.
Jeffrey Titford
. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik kan u zeggen: bingo! Het dertiende opeenvolgende jaar van afgekeurde jaarrekeningen. We hebben geen nieuwe rekenmeesters nodig, maar een nieuw betalingssysteem. Ik blijf me aldoor maar verbazen over hoe politici in dit Parlement, en ook in het Britse parlement, bereid zijn om willens en wetens niet alleen de buitengewoon bedenkelijke staat waarin de EU-boekhouding verkeert te tolereren, maar ook nog eens om telkens weer de hoeveelheid belastinggeld die aan de EU gegeven wordt, te verhogen. Zoals te doen gebruikelijk krijgen we weer een heel circus van excuses voor alle flagrante incompetentie, en doen we verder alsof onze neus bloedt. Dat de bal vooral bij de lidstaten gelegd wordt, is helemaal te gek voor woorden.
Want hoe kan de Europese Commissie nu geld overmaken aan de lidstaten zonder dat daar de nodige documenten tegenover staan waarin wordt bevestigd hoe en waaraan het wordt uitgegeven? Er bestaat echt geen enkele andere professionele organisatie waarin zoiets mogelijk is, en dan ook nog eens voor zo lange tijd. Als de lidstaten niet bereid zijn om de nodige bewijsstukken te overleggen, zoals ontvangstbewijzen en cheques, dan dient de financiële kraan eenvoudigweg te worden dichtgedraaid. En die kraan dient zelfs aan beide einden te worden dichtgedraaid. Als de EU niet bereid is om haar zaken op orde te brengen, dan dienen de politici van het Britse parlement op te houden almaar belastinggeld in de EU-emmer te gieten, die naar het zich zo laat aanzien meer gaten heeft dan een vergiet!
Jana Bobošíková
. - (CS) ) Dames en heren, al dertien jaar tolereren wij een alarmerende en absoluut onaanvaardbare situatie. De Commissie en de lidstaten gaan op nalatige en illegale wijze om met het geld van de belastingbetaler. Uit het verslag van de Europese Rekenkamer komt ondubbelzinnig naar voren dat de Commissie en de lidstaten nalatig zijn en niet eens de regels met betrekking tot de budgettaire baten en lasten kennen.
Bovendien bestaat er de verdenking van pogingen tot misbruik van gelden uit de EU-begroting. Zo worden er volledig tegen de verordeningen van de Commissie en de wetten van de lidstaten in geen openbare aanbestedingen uitgeschreven, worden declaraties ingediend voor uitgaven die niet voor vergoeding in aanmerking komen, zijn de ontvangers van de gelden niet in staat een bewijs te overleggen ter onderbouwing van de berekening van de algemene kosten of de betrokken personeelskosten, en is ook het toezicht ontoereikend.
Dames en heren, als de burger binnen het bedrijfsleven of in zijn of haar eigen huishouden op een dergelijke manier met geld om zou gaan, als zij zo zorgeloos met geld zouden rondstrooien, dan zat de Europese Unie propvol met door de maatschappij uitgestoten daklozen. Ik wil daarom de Commissie en de Raad verzoeken om eindelijk eens wakker te worden en nu eindelijk eens met het geld van de belastingbetaler om te gaan als het ware het hun eigen portemonnee. Want alleen op die manier kan het vertrouwen in het proces van de Europese integratie versterkt worden.
Gabriele Stauner
. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Weber, dames en heren, verslagen van de diverse controle-instellingen zijn altijd interessant en belangrijk. Dat geldt met name voor Europa omdat het zorgvuldige en efficiënte gebruik van de Europese gelden altijd onderwerp is van zeer nauwlettende publieke aandacht.
In het verslag wordt terecht met een scherpe blik gekeken naar het gebruik van gelden door de lidstaten. Er zal op dat vlak zeker nog veel verbeterd moeten worden, met name ten aanzien van de structuurfondsen. Dat betekent echter niet dat wij de uitgavenpraktijk van onze eigen instellingen, met name de Commissie en de Raad, over het hoofd moeten zien. Het is op het terrein van de direct beheerde uitgaven dat er nog het meest te verbeteren valt voor de Commissie. Kort gezegd, de Commissie is niet alleen de waakhond van de verdragen; zij moet ook een toonbeeld zijn van gezond financieel beheer. Als ik kijk naar de veranderingen binnen het landbouwbeleid, om te beginnen naar de subsidies, maar ook naar de bevordering van landschapsbehoud, dan vraag ik mij af of het wel de bedoeling is om maneges en golfbanen te subsidiëren. Een dergelijk doel strookt in zijn geheel niet met het echte doel van landbouwsteun.
Het gebouwenbeleid bezorgt de Rekenkamer ook nog altijd de nodige kopzorgen, of het nu gaat om de uitbreiding van de vestiging van het Europese Hof van Justitie in Luxemburg of de gebouwen van de Raad en de Commissie in Brussel. Het Hof van Justitie streeft er terecht naar om consistent pijnlijke waarheden bloot te leggen, met name ten aanzien van gevallen waar aanbestedingsprocedures niet naar behoren zijn uitgevoerd of zelfs in het geheel geen plaats hebben gevonden. Het kan toch niet zo zijn dat het Hof van Justitie wel de rekening moet betalen, maar geen hand mag hebben in het opstellen van het contract en het aanbesteden ervan?
Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om de Commissie te herinneren aan haar antwoord op mijn schriftelijke vraag van 2 augustus over deze kwestie. Het maakt nu eenmaal geen goede indruk als elke plaatselijke overheid van elke kleine gemeente in de EU een EU-brede uitnodiging tot inschrijving moet laten uitgaan voordat het een contract met een waarde van meer dan 200 000 euro kan toekennen, terwijl de Europese instellingen zelf voor contracten met een waarde van miljoenen simpelweg aan de aanbestedingsprocedure voorbijgaan. Zoiets is aan de burger niet uit te leggen.
Ook zou ik mij willen richten tot de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie regionale ontwikkeling, aangezien elk van hen nog altijd moet komen met het verslag waar wij om hebben gevraagd. Mag ik tot slot de Raad vragen te zorgen dat de toenamen in operationele uitgaven voor algemeen buitenlands en veiligheidsbeleid niet worden weggemoffeld onder het kopje administratieve uitgaven?
Paulo Casaca
. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen beginnen met het feliciteren van de Rekenkamer, en dan met name zijn voorzitter, Hubert Weber, voor wie het einde van de ambttermijn nadert en met wie wij, de socialisten in de Commissie begrotingscontrole, altijd uitstekend hebben kunnen samenwerken. Ik wil hem hartelijk danken voor zijn werk en ik zou in het bijzonder het werk willen benadrukken dat de Rekenkamer heeft verricht voor tal van specifieke kwesties, zoals het helpen verhelderen van het beleid van de Europese Unie inzake restituties bij uitvoer.
Ik zou willen zeggen dat ik mij ernstige zorgen maak over de begroting van de Europese Unie voor buitenlandse hulp. Een groot deel van de vijf miljard euro die wij in 2006 hebben uitgegeven, ongeveer een miljard euro, is gegaan naar multilaterale fondsen. Daarnaast is ook nog eens een groot deel van de overige financiering gespendeerd aan bepaalde internationale organisaties die worden gefinancierd door de Europese Commissie - ik zou graag willen weten op welke grondslag en of dit wel toegestaan, wetmatig en transparant is. Alhoewel wij vorig jaar reeds gevraagd hebben om meer gedetailleerde cijfers en toelichtingen, blijft de Commissie spotten met de financiële regelgeving en heeft zij ons nog altijd geen verslag gedaan van de wijze waarop het Europese geld wordt besteed in veel Midden-Europese landen.
Tegelijkertijd weigert de Europese Commissie naar ons te luisteren als wij zeggen dat het Europees Agentschap voor Wederopbouw een essentieel mechanisme is om te zorgen dat de Europese aanwezigheid in de westelijke Balkanlanden zichtbaar wordt, hetgeen zou leiden tot Europees politiek leiderschap en gezond en effectief financieel beheer. Zij wil nu het agentschap opheffen, zelfs al is het momenteel het enige beschikbare instrument om werk te verrichten waarvan wij geloven dat het doeltreffend is in situaties die alles behalve transparant zijn. Dit is niet acceptabel en ik zou met name tegen vicevoorzitter Kallas willen zeggen dat hij hier niet simpelweg voorbij aan kan gaan, en dat wij bij de kwijtingsprocedure de gehele begroting nauwlettend zullen bestuderen, met inbegrip van de organisaties die de middelen niet op een transparante wijze gebruiken.
Sylwester Chruszcz
. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de controle en het beheer van de EU-middelen in de lidstaten is een basisvereiste voor een efficiënt en transparant beheer van de communautaire begrotingsmiddelen. De meest recente voorstellen van de Commissie wekken echter zorg, aangezien zij een ernstig effect kunnen hebben op de begunstigden van de EU-middelen. De Commissie wil de procedures strikter maken en sancties opleggen voor onregelmatigheden met aanbestedingen, vaak zonder objectieve redenen.
Ik verwijs naar het document getiteld "Richtsnoeren betreffende de principes, de criteria en de indicatieve schaal die de diensten van de Commissie moeten toepassen bij de vaststelling van financiële correcties”. Het voorstel van de EU voor sancties vormt met name een bedreiging voor lokale en regionale autoriteiten. Wij kunnen toch moeilijk een situatie tolereren waarin de EU, zoals al eerder door overige parlementsleden is aangeduid, enerzijds in de vijftien oude lidstaten golfbanen subsidieert en anderzijds een stelsel van sancties en straffen oplegt waardoor juist de minder ontwikkelde Europese landen, waaronder Polen, worden getroffen.
Ingeborg Gräßle
. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter en leden van de Rekenkamer, commissaris, dames en heren, wij willen aan de Rekenkamer onze oprechte waardering uitdrukken voor het verslag, dat beter is samengesteld dan voorheen, en wij zouden u willen vragen op deze weg verder te gaan. Wij hebben de grenzen van het mogelijke nog niet bereikt, maar hoe bevattelijker uw verslagen zijn, des te meer zij ons helpen en des te meer zij de Commissie helpen uw bevindingen in daden om te zetten. Dus gaat u vooral door op deze weg. Wij zijn zeer tevreden met wat er tot nu toe is bereikt.
Onze felicitaties gaan ook uit naar de Commissie. Wat er is bereikt op het gebied van de landbouw, is waarlijk een mijlpaal. Dit geeft aan dat jaren van hard werken ook echt tot verbeteringen leiden.
Maar nu het punt van de structuurfondsen. Ook op dit vlak zullen wij de zaken op orde moeten krijgen en in ieder geval in de buurt moeten komen van de norm die nu in de landbouw is bereikt. Wij zijn bereid daartoe de nodige gesprekken aan te gaan en streven niet naar het onmogelijke. Daarom spreken wij van een aanvaardbaar risico. Wij zijn ons bewust van de problemen van de Commissie, maar beseffen tevens dat de enige manier om vooruit te komen is om de Commissie te steunen. Commissaris Kallas, u hebt derhalve de steun van het Parlement en zijn Commissie begrotingscontrole voor de richtsnoeren inzake structuurfondsen. En wij moedigen u van harte aan tastbare vooruitgang te boeken op deze weg. Wij moeten nu eenmaal vooruit.
Helaas is er niemand van de Raad om het woord tegen te richten. Wij zullen de Raad bij een volgende gelegenheid echter stevig aanpakken. Zo kan het niet langer doorgaan. Wij kunnen hier niet volgend jaar weer bijeenkomen om dezelfde conclusies te trekken. Wij hebben al lang genoeg een lachertje van onszelf gemaakt.
Tot slot een paar woorden over de parlementaire begroting: wat de leden van het Parlement van anderen verwachten, moeten zij uiteraard ook van zichzelf eisen. Ik zou de Rekenkamer willen danken voor het feit dat deze het ons mogelijk maakt de parlementaire begroting voor 2006 naar het volgende boekjaar over te zetten voor zover het de vergoedingen aan leden voor parlementaire medewerkers betreft. Ondertussen is het probleem van de bewijsstukken voor de vergoedingen aan leden, zoals aangetekend in 2006, gereguleerd en voor op zes na alle parlementsleden opgelost. Dat is een boodschap, Voorzitter Pöttering, die moet worden uitgedragen aan de Europese belastingbetaler. Het is ook in ons belang dat wij de oude kwesties oplossen en dat wij dat doen in samenwerking met de parlementaire administratie. Wij zullen een oplossing vinden, en deze zal niet verschillen van wat wij van anderen verwachten.
Francesco Musotto
. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou eerst de aandacht willen vestigen op de zeer positieve houding en het waardevolle werk van de Rekenkamer. Daarnaast zou ik met name aandacht willen vragen voor de cijfers die wij hebben ontvangen in verband met het jaarverslag over 2006.
Er zit verbetering in het gebruik van de Gemeenschapsgelden. Dit jaar geeft de Rekenkamer een positief oordeel over de manier waarop veertig procent van de middelen is gespendeerd, afgezet tegen dertig procent vorig jaar. Zelfs al worden de middelen nog altijd niet volledig gebruikt, we kunnen in ieder geval zeker zijn van de positieve ontwikkeling dat er elk jaar vooruitgang wordt geboekt. Een aantal jaren terug gaf de Rekenkamer voor maar slechts zes procent van de totale uitgaven groen licht.
Het is belangrijk op te merken dat de problemen waarop wij stuiten veelal het gevolg zijn van onregelmatigheden, en niet zozeer van fraude. De meest voorkomende fouten zijn het ontbreken van bewijsstukken, het niet naleven van de subsidiabiliteitscriteria, onnauwkeurige declaraties en het niet volgen van de procedures. Het voldoen aan de formaliteiten is kennelijk een probleem.
De nieuwe financiële regelgeving is een stap op weg naar een eenvoudiger en transparanter bestuur. De verplichte openbaarmaking van direct door nationale en regionale autoriteiten beheerde middelen, die tachtig procent van de Gemeenschapsbegroting vertegenwoordigen, is daarbij van specifiek belang.
Er zal nog veel moeten gebeuren om met het oog op vereenvoudiging van de bepalingen inzake de vrijgave van middelen, de formaliteiten te stroomlijnen. Daardoor zou het mogelijk moeten worden om de onregelmatigheden aanzienlijk terug te brengen, met name van de kant van de begunstigden, van wie velen niet over de mogelijkheden beschikken om de nodige procedures te volgen.
Tot slot, het probleem van de teruggevorderde bedragen blijft een heikel punt binnen het Europese financiële controlesysteem. Om het terugvorderen makkelijker te maken, zal meer gedetailleerde informatie en gegevens ter beschikking moeten worden gesteld van de Rekenkamer, het Parlement en de Commissie, en zullen meer bindende wettelijke instrumenten, zoals garantie- en prestatiesystemen op basis van borgstelling, moeten worden ingevoerd.
Alhoewel de in het jaarverslag van de Rekenkamer uiteengezette resultaten enige verbetering laten zien, zou ik toch willen afsluiten met de opmerking dat wij vooral zullen moeten blijven streven naar vereenvoudigde procedures en betere samenwerking tussen de lidstaten gedurende de controlefase.
Richard James Ashworth
. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik de heer Weber en de Rekenkamer willen bedanken voor het verslag van dit jaar. Ik heb het met grote belangstelling gelezen. Ik heb al meerdere malen gezegd dat het betreurenswaardig is dat de partijen die broodnodig hun leven zouden moeten beteren in onvoldoende mate door de Rekenkamer met naam en toenaam worden genoemd. Zou dat wel gedaan worden, dan zouden de afgevaardigden van het Parlement beschikken over de informatie die zij nodig hebben om op doeltreffende wijze te kunnen werken in de richting van een positieve verklaring van betrouwbaarheid (VB).
Ondanks dit alles is het absoluut duidelijk dat het allerbelangrijkste onderwerp dat moet worden aangepakt het feit betreft dat tachtig procent of misschien zelfs meer van de transacties van de Europese Unie op basis van gemeenschappelijke beheersovereenkomsten uitgevoerd worden in de lidstaten, veelal door agentschappen. Daarmee wil ik niet zeggen dat tachtig procent wordt uitgevoerd door de agentschappen, maar dat deze agentschappen absoluut in ontoereikende mate rekenschap afleggen over de middelen die zij namens de Europese Unie beheren. Het is een zeer grote verdienste van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole dat zij deze tekortkoming onderkend hebben en in 2006 de opname van artikel 44 van de interinstitutionele overeenkomst erdoor gedrukt hebben. Om uw geheugen op te frissen: met dit artikel werden de lidstaten verplicht gesteld certificaten in te dienen voor de gelden en transacties onder hun beheer.
Dat was een goede stap in de juiste richting, maar desalniettemin is er tot nog toe bijna geen, of misschien wel helemaal geen enkele werkelijke vooruitgang geboekt. Het is dan ook niet onredelijk om te veronderstellen dat zelfs indien er nu vooruitgang wordt geboekt, het nog wel tot 2012 duren kan voordat we überhaupt enige kans hebben op een positieve VB, wat dan de teller op achttien jaar zonder positieve VB zou brengen.
De Raad en de Commissie dienen zich terdege te beseffen dat dit niet acceptabel is. Ze moeten inzien dat het feit dat er jaar na jaar geen positieve VB kan worden afgegeven uitermate schadelijk is voor het Europees Parlement. Het is nu de hoogste tijd dat de gekozen leden van dit Parlement meer druk uitoefenen op zowel de Raad als de Commissie om deze buitengewoon cruciale kwestie met veel meer urgentie aan te pakken. Ikzelf heb nog nooit voor kwijting van de jaarrekeningen gestemd, en zal dat ook in de toekomst niet doen zolang de Raad en de Commissie deze hele kwestie niet met meer gevoel van urgentie te lijf gaan.
Hubert Weber
voorzitter van de Rekenkamer. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe eerst mijn welgemeende dank te betuigen voor de vele vriendelijke woorden die zijn geuit aan het adres van de Rekenkamer, zijn verslag en de presentatie daarvan. Ik hecht grote waarde aan deze opmerkingen en ik zal ze graag doorgeven in Luxemburg. Ik ben er zeker van dat ze zeer motiverend zullen zijn voor onze staf. Ook ben ik blij met de vele verwijzingen naar de nieuwe begunstigden van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Dat neemt niet weg dat ik toch van de gelegenheid gebruik wil maken om een aantal dingen recht te zetten, zoals de heer Staes mij ook heeft verzocht te doen.
Laat ik beginnen met wat achtergrondinformatie. Het bedrijfstoeslagsysteem is in essentie vanaf het eerste begin verwelkomd door de Rekenkamer. Het vereenvoudigt de zaak aanzienlijk en daarvan zien wij nu de effecten. Tezamen met het IACS heeft het gezorgd voor een enorme afname van de frequentie van fouten. Maar zodra er nieuwe regels worden gecreëerd, bestaat uiteraard altijd de mogelijkheid dat deze niet worden nageleefd. We moeten dan ook kijken naar het geheel, en niet enkel onze aandacht richten op een enkel fenomeen, zoals het niet naleven van de tienmaandsregel en de daaruit voortvloeiende zware financiële verliezen.
Ook moeten wij natuurlijk niet vergeten dat de regels zeer algemeen zijn geformuleerd en dat veel wordt overgelaten aan de lidstaten om zelf te bepalen. Daardoor ontstaan bepaalde fenomenen. Toegegeven, er zijn bepaalde zogezegde neveneffecten. Soms hebben die niet al te ernstige financiële gevolgen, maar krijgen ze wel veel publieke aandacht. Het moet worden gezegd dat het algehele concept van landbouwactiviteit wel erg ruim omschreven is. Op het moment volstaat het om een stuk land te beheren op basis van een goede landbouw- en milieupraktijk. Het is in principe al genoeg om het gras te maaien om een subsidie aan te vragen. Wij willen dat punt benadrukken om het goed te kunnen bestuderen. Er zijn momenteel ongeveer 700 gevallen en ik kan op dit moment niet zeggen of al die gevallen wettelijk relevant zijn, aangezien ze allemaal op hun eigen merites moeten worden beoordeeld. Het spreekt voor zich dat als de steun die wordt ontvangen door een golfvereniging, ook het gebied van de golfbaan zelf betreft, deze situatie niet wetmatig is. Zoals gezegd, wij zullen deze gevallen stuk voor stuk moeten beoordelen, en wij roepen de Commissie op hetzelfde te doen.
Ik heb er echter ook op gewezen dat er andere effecten zijn waarnaar gekeken moet worden. De introductie van een dynamisch model betekent dat er een herverdeling plaatsvindt van landbeheerders - ofwel boeren - naar landeigenaren. Ik ben verheugd dat wij ook gevraagd zijn de implicaties van het beleid te becommentariëren.
Siim Kallas
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag de geachte afgevaardigden willen bedanken voor hun opmerkingen. De belangrijkste kwestie, namelijk die van een beter beheer van de structuurfondsen, zal uitvoerig besproken worden tijdens de hoorzittingen in de Commissie begrotingscontrole op 18 december aanstaande. Daaropvolgend zullen er in januari hoorzittingen worden gehouden over het algehele toezicht en de interne controlesystemen.
Nogmaals hartelijk dank voor uw opmerkingen. De Commissie zal tijdens de hoorzittingen te uwer beschikking staan om meer in detail op alle vragen in te gaan.
De Voorzitter
. - Daarmee is dit debat gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Mairead McGuinness  
schriftelijk. - (EN) Ik ben ingenomen met het jaarverslag van de Europese Rekenkamer voor 2006, aangezien het melding maakt van een aantal welkome verbeteringen, met name op het gebied van de landbouwuitgaven. De misstanden die zijn geconstateerd, hebben voornamelijk betrekking op onvolkomenheden in de interne controlesystemen van zowel de lidstaten als de Commissie.
Uit de positieve ontwikkelingen op het gebied van de landbouwuitgaven blijkt hoe doeltreffend het geïntegreerde beheers- en controlesysteem GBCS is, en hoe gunstig de vereenvoudiging van de aanvraag- en betalingsprocedures in de onlangs ingevoerde bedrijfstoeslagregeling heeft uitgepakt.
Voor landbouw als geheel - 49,8 miljard euro in 2006 - heeft de Rekenkamer een sterke vermindering geconstateerd van het totale geschatte foutenpercentage.
De Rekenkamer merkt op dat de bedrijfstoeslagregeling bepaalde neveneffecten heeft, zoals de toekenning van rechten aan grondeigenaren die voordien nooit een landbouwactiviteit hebben uitgeoefend, hetgeen leidt tot een grote verschuiving van de EU-steun van de feitelijke landbouwers naar de grondeigenaren.
Voor mij is deze algemene uitspraak echter niet afdoende. De bedrijfstoeslag dient te worden toegekend aan actieve producenten en NIET aan landeigenaren.
Als de Rekenkamer zegt dat golfbanen een bedrijfstoeslag uitgekeerd krijgen, is dat natuurlijk helemaal fout. Als dat echt zo is, dan zit er iets niet goed, want de bedrijfstoeslag kan alleen worden uitgekeerd aan actieve producenten die hun land bebouwen en in voor de landbouw bruikbare conditie houden. Golfbanen komen hier eenvoudigweg niet voor in aanmerking.
