Hervatting van de zitting
De Voorzitter
 Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op donderdag 17 januari 2002 werd onderbroken, te zijn hervat.

Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld. Zijn er opmerkingen?

Pronk
Voorzitter, ik zou willen vragen om mijn naam toe te voegen aan de lijst van de aanwezigen. Ik heb niet alleen gestemd, maar tijdens die vergadering zelfs het woord gevoerd en toch sta ik niet bij de aanwezigen. Ik hoop dat dit kan worden rechtgezet.

De Voorzitter
Ja natuurlijk, mijnheer Pronk.
(De notulen van de vorige vergadering worden goedgekeurd)1

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Ik deel het Parlement mede dat ik kort na mijn benoeming een advies heb ontvangen van de Commissie juridische zaken en interne markt, waarin ik werd verzocht de kwestie van de rechtsgrondslag van het statuut van de Europese vennootschap aan het Europese Hof van Justitie voor te leggen. Vandaag was de laatste dag dat ik dat verzoek kon inwilligen. Ik heb verscheidene organen binnen en buiten het Parlement geraadpleegd en ik heb het standpunt van de Conferentie van voorzitters gehoord. Ik heb met alle respect voor het gewicht van het argument \u8722\'2d een substantieel juridisch argument -besloten de kwestie niet aan het Europese Hof van Justitie voor te leggen.
Dit besluit is voornamelijk ingegeven door de komende conventie en de Verklaring van Laken, waarin uitdrukkelijk naar de betwiste artikelen 95 en 308 wordt verwezen, om zo tijdens de voorbereidingen op deze conventie een politieke geloofsdaad te stellen tegenover de andere instellingen. Ik heb sindsdien gesproken met de voorzitter van de Commissie en de voorzitter van de Raad, de heer Aznar López. Ik ben ervan overtuigd dat zij beiden begrip hebben voor de politieke geloofsdaad die wij hebben gesteld. Ik denk dat ze de komende weken op zoek zullen gaan naar een manier om onze drie instellingen duidelijk te maken waar het bij deze kwesties om draait, namelijk de rol die wij als Parlement hebben om de burgers van de Unie en hun belangen tijdens het wetgevingsproces te vertegenwoordigen.
Ik hoop dat dit geloof in het primaat van de politiek zichzelf uiteindelijk zal terugbetalen en op zijn juiste waarde zal worden geschat. Laat het duidelijk zijn dat het - met het oog op de komende Top van Barcelona en gezien het feit dat deze kwestie al zo' n dertig jaar speelt en haar weerga wellicht niet kent -geen eenvoudig besluit was. Ik hoop dat zowel de Parlementsleden die vorige week naar mijn standpunt overhelden als de velen die het toen niet met mij eens waren, zullen begrijpen dat ik mijn besluit te goeder trouw heb genomen. Ik ben van mening dat wij hiermee verder kunnen.

Lehne
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de meesten van u weten dat ik het niet met de Voorzitter eens was. Desalniettemin respecteer ik dit besluit. Als u uiteindelijk toch goodwill kunt kweken die tot uitdrukking komt in verdragswijzigingen of in een andere erkenning van onze rechten, dan is dat een succes dat zonder het gezamenlijke handelen van de Commissie juridische zaken en interne markt en de Voorzitter niet mogelijk zou zijn geweest.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volkomen eens met de beslissing die u heeft genomen. In dit concrete geval gaat het mijns inziens om een duidelijk blijk van politieke voorzichtigheid, aangezien wij de instandhouding van het statuut van de Europese naamloze vennootschap trachten te waarborgen, onverminderd de inhoudelijke problemen die aan de rechtsgrondslag verbonden zijn.

Cohn-Bendit
Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet heb ik tegen deze beslissing gepleit, en ik blijf erbij dat wij een fout begaan door deze kwestie niet voor de rechter te brengen. Ik wilde dit gewoon nog eens voor de plenaire vergadering herhalen, want als wij aanvaarden dat de Raad iets volgens de medebeslissingsprocedure laat behandelen en ons vervolgens het medebeslissingsrecht ontneemt, lopen wij aan het handje van de Raad. Ik vrees dat de Raad dit niet als een positief gebaar zal opvatten, maar veeleer het gevoel zal krijgen dat deze handelwijze voor herhaling vatbaar is. Ik wil maar zeggen dat wij een fout begaan door er niet mee naar het Hof van Justitie te stappen.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u feliciteren met uw besluit om u niet tot het Europees Hof van Justitie te wenden. De oprichting van een Europese vennootschap was immers een van de doelstellingen voor deze zittingsperiode en een van de vijf besluiten waarop het bedrijfsleven heeft gewacht. Dit besluit heeft dertig jaar lang op zich laten wachten, want er is dertig jaar over onderhandeld. Als deze kwestie nu bij het Europees Hof van Justitie aanhangig zou worden gemaakt, zou dat betekenen dat de behandeling ervan nog eens vijf of zes jaar zou gaan duren. Geen enkele onderneming - daar ben ik inmiddels van overtuigd - zou in deze onzekere omstandigheden van deze belangrijke nieuwe vorm gebruikmaken. Het was volgens mij dan ook een goede beslissing om deze kwestie niet aanhangig te maken bij het Europees Hof van Justitie.

Watson
Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde: niemand in het Parlement zal ervan opkijken als ik namens mijn fractie uw standpunt steun. Maar ik wil er toch bij u op aandringen dat u in uw interventie tijdens de vergadering van de Europese Raad te Barcelona duidelijk naar voren brengt dat wij als Parlement niet blij zijn met de huidige gang van zaken en dat wij in de toekomst een constructievere en meer op samenwerking gerichte aanpak van de andere instellingen hopen te zien.

Barón Crespo
Mijnheer de Voorzitter, zoals u weet, heeft de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten uw beslissing gesteund.
Vanuit juridisch oogpunt is het discutabel of onze medebeslissingsrechten al dan niet zijn aangetast. Mijn fractie denkt van niet. De heer Medina heeft dit ook al gezegd. Bovendien zijn wij ervan overtuigd dat de genomen beslissing ook in politieke termen volkomen gerechtvaardigd is.
Met het oog op de Top van Barcelona roep ik u op om ons standpunt niet alleen te verdedigen ten behoeve van het Europese bedrijfsleven. De voorgestelde aanpak draagt tevens bij aan de consolidatie van de economische democratie en de eerbiediging van de rechten van de werknemers.

Poettering
Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk wilde ik niet spreken, maar als mijn collega' s dat wel doen, kan ik uiteraard niet achterblijven.

Om te beginnen wil ik u danken voor de manier waarop u deze kwestie behandeld heeft. Zoals de heer Lehne reeds aangaf, was de meerderheid van onze fractie er voorstander van deze kwestie aanhangig te maken. Er waren echter ook tegenstanders, zoals mijn gewaardeerde collega von Wogau.
Mijns inziens heeft u deze kwestie in politiek opzicht goed aangepakt. U heeft telefonisch contact opgenomen met de voorzitter van de Raad en tevens minister-president van Spanje, de heer Aznar, en u heeft contact opgenomen met de voorzitter van de Commissie, de heer Prodi. Uiteraard vertrouwen wij erop dat de Spaanse minister-president zich ook in zijn functie van voorzitter van de Raad aan zijn belofte zal houden en zijn woorden in daden zal omzetten.
Tegen de Commissie wil ik het volgende zeggen - en ik verzoek de commissaris om dit ook door te geven aan de voorzitter van de Commissie. Morgen gaan wij in het kader van de financiële diensten het verslag-von Wogau behandelen, dat betrekking heeft op het rapport-Lamfalussy. Wij verwachten van de Commissie dat zij de rechten van het Parlement voor de ministerraad verdedigt. Als de Commissie zich daartoe niet bereid verklaart, zal dat ingrijpende gevolgen hebben voor onze verstandhouding met de Commissie. Uw actie, mijnheer de Voorzitter, zal dan ook zeker van belang zijn voor de verklaring van de voorzitter. Nogmaals hartelijk dank voor de wijze waarop u in politiek opzicht met deze kwestie bent omgegaan!
(Applaus)

Palacio Vallelersundi
\u8722\'2d (ES) Mijnheer de Voorzitter, ik heb als laatste het woord gevraagd omdat ik hier als voormalige voorzitter van de Commissie juridische zaken optreed en deze kwestie per slot van rekening onder mijn voorzitterschap is besproken.
Ik wil van meet af aan onderstrepen dat de Commissie juridische zaken dit vraagstuk als een juridische kwestie van uitzonderlijk politiek belang heeft behandeld: het ging immers om de prerogatieven van het Parlement en het interinstitutionele evenwicht.
Daarnaast had de Commissie juridische zaken vanaf het begin een duidelijk streefdoel voor ogen: zij wilde de inwerkingtreding van deze richtlijn, die reeds dertig jaar ter discussie stond, onder geen beding bemoeilijken. De bevoegde commissie onderstreept in haar besluit uitdrukkelijk dat dit initiatief hoe dan ook effect moet sorteren, zelfs indien een procedure wordt aangespannen bij het Hof van Justitie of indien er sprake is van nietigverklaring.
Ik bedoel hiermee, mijnheer de Voorzitter, dat ik respect kan opbrengen voor de beslissing die hier momenteel wordt genomen of althans door een meerderheid van het Parlement wordt gesteund. Ik meen te mogen concluderen dat deze beslissing rekening houdt met de bezorgdheid van de Commissie juridische zaken. Voor zover ik tijdens deze gedachtewisseling heb kunnen horen, ga ik hierin nog verder dan mijn collega' s. Als het Europees Parlement uiteindelijk beslist om niet naar het Hof van Justitie te stappen, geeft het onmiskenbaar blijk van een enorm politiek verantwoordelijkheidsbesef. Dit betekent immers dat wij, zonder te verzaken aan het behoud van onze prerogatieven, beseffen dat er een hogere waarde in het spel is, die onze onmiddellijke aandacht verdient en ons ertoe verplicht op een later tijdstip beroep aan te tekenen. Ik geloof dat de tijdens de bijeenkomsten van de Europese Raad afgelegde verklaringen dit standpunt onderschrijven. Ik denk daarbij niet alleen aan de Raad van Barcelona, maar ook aan de Intergouvernementele Conferentie. Hopelijk wordt het probleem van de rechtsgrondslag snel verholpen, want dat is uiteindelijk de oorzaak van alle ellende.

De Voorzitter
Ik dank de collega' s die een korte bijdrage hebben geleverd aan wat in wezen een minidebat over de kwestie is, ook de collega' s die niet instemmen met de gemaakte keuze. Zolang ik het voorrecht heb het Parlement te leiden, zal ik mij bij mijn besluiten -en bij beraadslagingen - laten leiden door de belangen van dit Parlement en die van onze burgers. Er is in de weken voorafgaand aan de verkiezing van een Voorzitter veel gesproken over het feit dat dit Parlement politieker moet worden. Ik hoop dat deze politieke geloofsdaad aantoont dat wij het primaat van de politiek hanteren bij wat wij de komende periode doen. Wij zullen zien of dat bij ons werk voor Europa tijdens de komende conventie zal leiden tot een steunend en creatief klimaat tussen onszelf en de andere institutionele spelers.
  
Procedurele opmerkingen

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, een punt van orde: ik zou graag de hulp willen inroepen van mijn collega' s in het Parlement, en ook die van de Commissie, in verband met de ramp die zich vorige week in Dublin heeft afgespeeld. De ernstige overstromingen hebben velen, waaronder bejaarden, beangstigd en dakloos gemaakt. De taferelen in Dublin deden eerder denken aan landen met een extremer klimaat. Toen ik van het Parlement terugkwam, dobberden mijn buren -ik ben hier persoonlijk bij betrokken, ik woon in het bewuste deel van de stad - samen met hun huisdieren rond in bootjes. Ik had dit nooit verwacht in mijn eigen land. Ik weet dat een aantal inwoners van uw kiesdistrict hetzelfde hebben doorgemaakt, mijnheer de Voorzitter.
Ik wil graag mijn bewondering uitspreken voor degenen die bij deze tragedie de helpende hand hebben toegestoken, maar als het mogelijk is zou ik ook enige hulp willen vragen bij het herhuisvesten van de mensen die door deze ramp dakloos zijn geworden.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alleen maar kwijt dat ik het een goede zaak vind dat deze kwestie naar voren is gebracht. Zowel het kiesdistrict van mevrouw Banotti als dat van mij is getroffen, en ik onderschrijf haar woorden. Zij woont in het gebied dat mijn zoon vertegenwoordigt in de gemeenteraad. Ik moet zeggen dat de reactie, niet alleen van de regering, maar ook van de mensen, heroïsch was.

De Voorzitter
Ik zal deze kwestie met de Ierse autoriteiten bespreken en ik zal de zaak onder de aandacht van de Commissie brengen.
  

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, kortgeleden hebben de president van de VS en andere gezagdragers verklaard dat zij vastbesloten zijn hun aanvallen voort te zetten en zelfs uit te breiden tot andere landen, zogenaamd omdat zij het terrorisme willen bestrijden of omdat deze landen in staat zouden zijn massavernietigingswapens te produceren. Bush had het over de "as van het kwaad" , en noemde Iran, Irak en Noord-Korea. Eveneens verklaarde hij alle mogelijkheden open te laten en vastbesloten te zijn de VS en hun partners veiligheid te bezorgen. Andere hooggeplaatste regeringsfunctionarissen hebben soortgelijke verklaringen afgelegd en enorme onrust gezaaid...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Mijnheer Korakas, wat de inhoud van uw betoog betreft: morgen hebben wij een debat met de heer Solana. Het lijkt me dat u dit zeer zinvolle punt tijdens dat debat naar voren moet brengen.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde het Europees Parlement vragen zich te verzetten tegen dit beleid en eindelijk een eind te maken aan deze gevaarlijke situatie. Daardoor lopen wij het risico in een wereldoorlog verzeild te raken.
  

Van Orden
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag wijzen op de ernstige situatie rond Calais, nu de Franse autoriteiten afgelopen vrijdag voor de tweede keer hebben geweigerd het centrum voor de opvang van vluchtelingen te Sangatte te sluiten. Ik wil vooral benadrukken dat het beleid van de Franse autoriteiten om de tunnel 18 uur per dag voor goederentreinen te sluiten, het Britse goederenvervoer per spoor veel schade berokkent. Er staan achtduizend Britse banen op de tocht door deze gang van zaken, onder andere in mijn eigen kiesdistrict in het oosten van Engeland.
Afgezien van de zeer ernstige gevolgen wordt op deze manier de spot gedreven met de idee van vrij verkeer van goederen door de hele Europese Unie. Ik hoop dat de Commissie met spoed stappen tegen de Franse autoriteiten onderneemt om deze situatie ongedaan te maken.

De Voorzitter
Donderdag is er een gecombineerd debat waar deze kwestie ook aan de orde komt. Dat is goed om te weten voor degenen die belangstelling hebben voor dat debat.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, als volksvertegenwoordiger voor Noord-Frankrijk wil ik graag even reageren op de voor mij toch wat verbazingwekkende uitlatingen van onze collega over het centrum van Sangatte.
Wat mij in de eerste plaats verbaast, is dat hij een gerechtelijk vonnis ter discussie stelt. Ik dacht dat het in zijn land evenmin als elders gebruikelijk was dat een politiek instituut kritiek uit op een gerechtelijk vonnis.
Wat mij verder verbaast, is dat hij zich niet afvraagt waarom zoveel vluchtelingen proberen Groot-Brittannië binnen te komen. Ik ken het bewuste centrum goed, want ik ben er meerdere keren geweest. Wat daar gebeurt, is dat wij zo humaan mogelijk om proberen te gaan met een op zichzelf inhumane situatie, die is ontstaan door het ontbreken van geharmoniseerde regels rond de opvang en het verkeer van niet-Europeanen binnen de Europese Unie.
In plaats van kritiek te uiten op een gerechtelijk vonnis of op een of ander land, zou ik willen dat wij ons er gezamenlijk voor inzetten dat er eindelijk gezamenlijke regels komen in de Europese Unie.

De Voorzitter
Ik wil de collega' s er graag aan herinneren dat, wat hun standpunt in dezen ook is, de kwestie donderdag op de agenda staat. Dat is het juiste moment om erover te debatteren.
  

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, op vrijdag 8 februari beginnen in Salt Lake City de Olympische winterspelen. Zoals u weet is het doel van de Olympische Spelen om via de inspanningen van atleten uit heel de wereld vrede, vriendschap, begrip, solidariteit en dialoog te brengen onder alle volkeren en culturen, en een vreedzame samenleving te bevorderen. In deze geest is in de achtste eeuw voor Christus de idee van de Olympische wapenstilstand geboren, die uiteindelijk is uitgeroepen tot grondbeginsel van de Olympische Spelen. Tijdens de spelen hield iedereen op met vechten en zwegen de wapens.
Mijnheer de Voorzitter, aangezien de idee van de wapenstilstand, van de wereldvrede, strookt met de herhaaldelijk door dit Parlement naar voren gebrachte opvattingen en waarden, wilde ik u verzoeken een brief te sturen aan de voorzitter van het Olympisch Comité, de heer Rogge, en de secretaris-generaal van de VS, de heer Koffi Anan, en te bevestigen dat het Europees Parlement steun geeft aan de idee van een wapenstilstand en al de bij gewapende conflicten betrokken partijen uitnodigt de wapens neer te leggen en de komende weken, in de tijd van de Olympische Spelen, te streven naar een vreedzame oplossing van hun conflicten.

De Voorzitter
Wij zullen dat overeenkomstig uw verzoek doorgeven.
  

Helmer
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag weten of u mijn zorg deelt over de onsmakelijke expositie in de gebouwen van het Parlement te Brussel vorige week. Onder de noemer "We on death row" werden ter dood veroordeelden die gruwelijke misdaden hebben gepleegd, verheerlijkt. Zouden onze kiezers niet liever zien dat wij onze sympathie sparen voor de slachtoffers van die misdaden en de familieleden van de slachtoffers die tot een levenslang verdriet veroordeeld zijn?
Laten wij niet vergeten dat in een aantal lidstaten de meerderheid van het publiek nog steeds duidelijk vóór de doodstraf is. Laten wij dergelijke onsmakelijke vertoningen in de toekomst alstublieft vermijden of er in ieder geval op toezien dat de belangen van de slachtoffers en hun familieleden worden gerespecteerd.

De Voorzitter
Mijnheer Helmer, ik wil u erop wijzen dat het Verdrag van Amsterdam onder andere het gebruik van de doodstraf verbiedt. Dat geldt niet alleen voor de lidstaten ...
... maar het is ook een voorwaarde voor de kandidaat-lidstaten om te kunnen toetreden. Zonder u te willen kwetsen, moet ik zeggen dat ik bij de opening van de expositie aanwezig was en daar ben ik trots op.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, als quaestor die over exposities gaat, moet ik soms exposities weigeren, maar gezien het fiere verleden van dit Parlement als het gaat om de doodstraf, heb ik met trots toestemming voor deze expositie gegeven.
  

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u te willen overwegen een brief te schrijven aan de president van Nigeria, waarin u namens de leden van dit Parlement uw condoleances aanbiedt in verband met de afgrijselijke explosies die in Lagos hebben plaatsgevonden. Daarbij zijn meer dan 1000 slachtoffers gevallen, en meer dan 4000 kinderen hebben nu geen ouders meer. Ik weet zeker dat iedereen in dit Parlement het zeer zou waarderen als u onze gevoelens overbracht.

De Voorzitter
Mijnheer Corrie, ik zal dat graag doen.

Illegale drugshandel
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0460/2001) van Arie M. Oostlander, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel van de Commissie met het oog op de aanneming van een kaderbesluit van de Raad tot vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel (COM(2001) 259 - C5-0359/2001 - 2001/0114(CNS))

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, ik zal pogen boven het geruis uit te komen. In het voorliggende verslag wordt een ontwerp van een kaderbesluit van de Raad behandeld dat de Commissie ons heeft voorgelegd. Een en ander maakt deel uit van het scheppen van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, zoals die ons ook in de Verdragen, met name sinds Amsterdam, is voorgespiegeld en waarvoor later ook tijdens topvergaderingen uitdrukkelijk een programma was gepland. Het gaat hier echter niet om een zeer verreikend voorstel. In casu gaat het om de gemeenschappelijke bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad met name door afspraken te maken over de minimale maximumstraf die in de wetboeken van de lidstaten zal worden opgenomen.
Eigenlijk is het hele stuk zo geschreven opdat het de grootste kans zou maken om door de Raad te worden aanvaard en daardoor is het niet veel meer dan een grootste gemene deler van hetgeen in de wetboeken van de lidstaten zal worden opgenomen.
Het is dus in feite een tamelijk bescheiden werkstuk geworden dat wij in de commissie hebben gemeend hier en daar nog wat te moeten versterken, en wel op een zodanig constructieve wijze dat het overal binnen de marges van het mogelijke zou moeten liggen. Wij hebben dus geen uitdrukkelijk debat over het drugsbeleid gevoerd. Wij wilden noch in het kaderbesluit noch in het ontwerp een beslissing over het al dan niet legaliseren van bepaalde drugs opnemen en evenmin een onderscheid maken tussen bepaalde soft en hard drugs. Dat past allemaal niet in dit verhaal. De opzet is in feite veel bescheidener. Ik hoop dan ook dat wij de amendementen waarin wel impliciet op dit soort thema' s wordt ingegaan, tijdens de stemming verwerpen, opdat wij aan de Raad toch een haalbaar voorstel kunnen voorleggen dat strookt met de opvattingen die, democratisch gezien, bij de meerderheid van de Europese bevolking leven. We hebben gepoogd - daarover hebben wij volgens mij in de commissie in feite wel overeenstemming bereikt -om ten aanzien van de straffen het voorstel enigszins stringenter te maken, bijvoorbeeld om vrijheidsstraffen niet te vervangen door alternatieve straffen wanneer het gaat om grote misdadigers. Vierentwintig uur helpen in een bejaardentehuis is voor hen eigenlijk geen passende, alternatieve strafmaatregel.
Bovendien hebben we al voorgesteld dat de Commissie en de Raad zich eventueel eens bezinnen op de mogelijkheden van civielrechtelijke sancties die met name de misdadiger raken in datgene wat hem het liefste is, namelijk in zijn bezit.
Ten derde zijn we het erover eens dat we liever niet een schaduwbureaucratie willen ontwikkelen onder gezag van de secretaris-generaal van de Raad. Als in het Verdrag van Amsterdam al sprake is van een overdracht van elementen van de derde pijler naar de eerste pijler, dan moet dat worden doorgezet en mag niet vooruit worden gelopen op een heel ander beleid door onder de secretaris-generaal een schaduwbureaucratie in te stellen.
Mijnheer de Voorzitter, zelfs binnen het Nederlandse politieke spectrum behoor ik op dit punt niet tot de extremisten, maar tot de gematigden. Ik vind dan ook dat deze juridische aanpak met betrekking tot de strafmaat enz. een soort sluitstuk is en niet het belangrijkste onderdeel van ons hele drugsbeleid. Het belangrijkste zijn de preventieve en therapeutische maatregelen, het beleid dat in die sectoren ontwikkeld is. Maar we mogen de juridische benadering niet verwaarlozen, omdat die veel te maken heeft met het bewaren van de openbare orde. Dus het betreft hier wel terecht een sluitstuk dat zijn plaats dient te hebben.
Voor het overige vind ik en vinden wij samen dat de communautaire samenwerking soms iets dwingender moet worden opgelegd met behoud van het respect anderzijds voor de eigen marge van de nationale rechters, misschien wat meer respect zelfs dan in het voorstel van de Commissie al is betoond.
Ik kom dan op de amendementen. Er zijn na de stemming in de commissie een dertiental amendementen ingediend en ik ben daar niet zo vrolijk over. Liever gezegd, ik zou ze bijna allemaal willen ontraden. In amendement 37 wordt het idee dat wij ons niet zullen richten op de vervolging van de verslaafden verruimd tot het ons niet richten op de vervolging van de gebruikers. Ik vind dat het verslag zich daar niet over moet uitlaten en dat het aan de lidstaten zelf is om te bepalen welk beleid ze ten opzichte van gebruikers in het algemeen willen handhaven of opnieuw willen toepassen. In elk geval is het duidelijk dat onze stelling dat we niet de junks willen vervolgen, voortvloeit uit onze voorkeur voor een therapeutisch accent in ons beleid.
Voorts heb ik gezien dat in die dertien andere amendementen een tiental keren de woorden grootschalig, internationaal, grensoverschrijdend en georganiseerd voorkomen. Ik vind dat nogal krampachtig. Het staat al enkele keren in de tekst zelf en het lijkt net alsof de indieners van deze amendementen erop uit zijn om in feite de reikwijdte van het voorstel te beperken. Er staat zelfs in dat met name wordt ingegrepen als de handel gaat van het ene EU-land naar het andere EU-land. Dat lijkt me echt te gek. Want wat rechtstreeks vanuit Colombia, Suriname en de Nederlandse Antillen binnenkomt, zou dan niet onder de reikwijdte van dit kaderbesluit vallen. Ik zou dat echt zeer ernstig willen ontraden. Ook uitlokking en medeplichtigheid worden in één van de amendementen onttrokken aan de werkingssfeer van dit voorstel.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou zeggen, er zijn er die libertijnser zijn dan de rapporteur. Aangezien die zelf al niet tot de meest strikten behoort, zou ik dus eigenlijk alle amendementen die ik al als libertijns bestempel, willen verwerpen.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, daar dit de eerste keer is dat ik na uw verkiezing het woord neem, zou ik u het allerbeste willen toewensen bij de uitoefening van het voorzitterschap van het Europees Parlement. Tevens zou ik mijn collega Oostlander willen feliciteren met de kwaliteit van zijn verslag, waar hij veel werk van heeft gemaakt. De Europese Volkspartij steunt zijn verslag zonder enig voorbehoud. Bij de zorgen van de Europese burgers staat het drugsprobleem centraal. Al jarenlang zet het Europees Parlement zich in voor de strijd tegen drugs. Op dit moment is de Europese dimensie van de strijd tegen drugs op meerdere gebieden zichtbaar: de goedkeuring van wettelijke maatregelen op het gebied van de productie van drugs, drugshandel en het witwassen van geld; de samenwerking met landen waar drugs geproduceerd worden; het voorkomen en bestrijden van drugsverslaving -zowel wat de behandeling als de reïntegratie betreft; en de ontwikkeling van informatie- en coördinatienetwerken tussen de lidstaten.
Wij moeten niet vergeten dat sinds het einde van de koude oorlog de drugshandel een groei zonder weerga heeft laten zien als financieringsbron van de activiteiten van criminele en terroristische organisaties. Men schat dat de met drugs verbonden criminaliteit en de drugshandel op dit moment samen goed zijn voor zo'n 8% van de wereldhandel. Het elimineren van deze handel zou dan ook een eind maken aan een van de belangrijkste financieringsbronnen van die criminele en terroristische organisaties.
Dit ontwerpkaderbesluit brengt ons echter niets nieuws en het vormt ook geen aanscherping van de instrumenten voor de strijd tegen de internationale drugshandel. Collega Oostlander heeft daar ook al terecht op gewezen. Het is een noodzakelijke stap in reactie op het actieplan van Wenen, de conclusies van Tampere en de strategie van de Europese Unie voor de strijd tegen drugs gedurende de periode 2000-2004. Deze noodzakelijke stap is op zich echter onvoldoende. Het voorstel beperkt zich ertoe een gemeenschappelijke noemer vast te leggen voor de geldende nationale bepalingen in de lidstaten betreffende misdrijven in verband met drugshandel. De lidstaten moeten de nodige maatregelen treffen om te garanderen dat die misdrijven strafrechtelijk vervolgd worden met straffen die effectief, evenredig en afschrikkend zijn. Daaronder moet ook gevangenisstraf vallen, die voor de ernstigste gevallen niet korter dan vijf jaar mag zijn. Volgens mij is dat een zeer lage ondergrens, met name daar de bestaande wetgeving in de lidstaten al in zware straffen voor drugshandel voorziet. Dat geldt vooral als de omvang en de ernst van het misdrijf verzwarende omstandigheden vormen. Zo kan in mijn land, Portugal, bij verzwarende omstandigheden de ondergrens van twaalf jaar met een derde verhoogd worden.
Tot slot zou ik een uiterst belangrijk aspect willen aankaarten, namelijk de inbeslagneming van onrechtmatig verkregen voordelen die direct of indirect afkomstig zijn uit drugshandel, het lidmaatschap van een criminele organisatie of samenspanning met als doel handel in drugs. Ik denk dat het zou overeenstemmen met de wensen van de talrijke organisaties die zich met veel energie inzetten voor de strijd tegen de drugshandel, als een deel van de opbrengst van de geconfisqueerde goederen aangewend zou kunnen worden voor preventieve maatregelen.

Swiebel
Mijnheer de Voorzitter, het drugsbeleid heeft in het Europees Parlement al vaak tot verhitte debatten aanleiding gegeven. Uitvoerige vertogen haalden dan alles overhoop en raakten aan gezin, geloof en gezag. Vandaag zijn we in wat rustiger vaarwater. Het voorstel van de Europese Commissie is beperkt tot de juridische aspecten en dan past ons nuchterheid.
Zoals de Commissie in haar voorstel terecht benadrukt, ligt de verantwoordelijkheid voor de bestrijding van de illegale drugshandel in de eerste plaats bij de lidstaten. Daar het echter vaak georganiseerde handel betreft die zich uitstrekt tot meerdere landen kan een kaderbesluit dat deze grensoverschrijdende handel aanpakt een nuttige aanvulling zijn op nationaal beleid.
Wat echter ontbreekt in het door de Commissie ingediende voorstel is een onderscheid in de verschillende soorten drugs en derhalve een gedifferentieerde strafbaarstelling van de illegale drugshandel. Meer en meer landen in Europa onderscheiden soft drugs van hard drugs op grond van de gezondheidsrisico' s die zij opleveren en er komt ook steeds meer politieke steun voor een beleid dat gebaseerd is op een eerlijke voorlichting en op preventie van gezondheidsrisico' s. Op basis hiervan voeren enkele lidstaten een tolerant beleid ten aanzien van de soft drugs. Het is niet de bedoeling dat dit beleid om zeep wordt geholpen door het voorliggende kaderbesluit.
Wat de strafbaarstelling betreft dienen allerlei factoren in aanmerking te worden genomen om tot een doeltreffende en evenredige straf te komen. Helaas zijn de criteria om de ernst van het feit vast te stellen, zoals de omvang van de handel, de frequentie en de aard van de betrokken middelen, niet in het voorstel opgenomen. Daarom heeft mijn fractie samen met drie andere fracties een amendement ingediend om dergelijke criteria wel op te nemen. De cultuurverschillen en het uiteenlopende vervolgingsbeleid van de lidstaten, alsmede het subsidiariteitsbeginsel rechtvaardigen dat dit voorstel beperkt wordt tot de georganiseerde en grensoverschrijdende illegale drugshandel. Alleen met deze inperking ziet de overgrote meerderheid van mijn fractie een meerwaarde in dit kaderbesluit.

Schmidt, Olle
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik weet dat ik namens een minderheid in onze fractie spreek, maar de Europese situatie op het gebied van drugs wordt steeds erger. De verregaande openstelling van onze grenzen is op zich uiteraard positief, maar de keerzijde van de medaille is dat de smokkelhandel, onder andere met drugs, toeneemt. Het lijkt alsof steeds meer landen hun duidelijk en ondubbelzinnig restrictief drugsbeleid laten varen en dat vind ik onrustwekkend. Een drugsvrij Europa en niets anders moet ons streefdoel zijn! Als wij dit doel opgeven, laten wij duizenden jongeren in de steek.
Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp het probleem van de heer Oostlander om een evenwichtig standpunt te vinden. Ik vind dat hij er grotendeels in geslaagd is, en het is positief dat hij vandaag een meer restrictieve toon aanslaat. Met een paar van zijn opvattingen ben ik het echter niet eens. Zo gaat hij met de amendementen duidelijk de verkeerde richting uit. Een gedoogbeleid voor soft drugs is vernietigend. Iedereen weet dat de zogenaamde soft drugs de deur openen voor het zware druggebruik.
Wij, de Zweedse liberalen en een groot aantal andere leden van de liberale fractie, zullen alle pogingen tot versoepeling van het strenge en ondubbelzinnige drugsbeleid verwerpen. Wij stemmen tegen de amendementen 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 33, 34, 35 en 37. De amendementen 32 en 36 kunnen wij aanvaarden.

Buitenweg
Voorzitter, de rapporteur vroeg ons zojuist om af te zien van verwijzingen naar het al dan niet legaliseren of het al dan niet gedogen omdat het daar hier niet over gaat. Ik ben daar echter niet zo zeker van. Illegale drugshandel is voor mij gewoon een te algemene term. De heer Oostlander is tegenstander van de Nederlandse gedoogpraktijk en dat is oké. Ik vind het zelf ook maar een halfbakken compromis. Ik zou zelf liever de legalisatie van soft drugs zien, soft drugs die tenslotte minder schadelijk zijn dan de alcohol die ook in dit gebouw rijkelijk vloeit.
Niet alleen in Nederland worden soft drugs gedoogd. Om redenen van volksgezondheid vindt dit beleid ook in andere landen navolging op zowel lokaal, regionaal en soms zelfs nationaal niveau. Ook al doen we nu strenge uitspraken, de praktijk zal anders zijn. Laten we ons daarom beperken tot een beleid dat wij kunnen uitvoeren, dat ook volgens het subsidiariteitsbeginsel een Europese taak is en waarover een brede parlementaire en maatschappelijke overeenstemming bestaat, namelijk het aanpakken van de lucratieve, georganiseerde, grensoverschrijdende drugshandel. De rest mag de heer Oostlander op nationaal niveau uitvechten, de verkiezingen zijn immers nabij.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, drugs eisen tussen de 7000 en 8000 dodelijke slachtoffers per jaar, dus mijn fractie steunt het verslag van de heer Oostlander en de strijd tegen de illegale drugshandel van harte.
We kunnen ervan uitgaan dat een verslag van de heer Oostlander zeer doelgericht en integer is. Ik ken hem al heel lang en ik ben er absoluut van overtuigd dat hij meent wat hij in dit verslag zegt. In Ierland, met zijn kustlijn van 3000 mijl, ligt het gevaar van illegale drugssmokkel altijd op de loer. Samenwerking op Europees niveau is dus niet alleen welkom, maar van essentieel belang. Ik zie uit naar concretere voorstellen op EU-niveau over de wijze waarop de EU ons verder kan helpen drugs uit Ierland en de rest van Europa te weren.
Wat voor boodschap willen wij dat er van dit Parlement uitgaat? Dat drugs zoals heroïne en crack geen probleem zijn? Dat vind ik onaanvaardbaar. Het is aan de leden van dit Parlement om een besluit te nemen. Maar de keuze is duidelijk: of je steunt de heer Oostlander of je geeft de gevaarlijke boodschap af dat heroïne en synthetische drugs voor persoonlijk gebruik en de distributie ervan aanvaardbaar zijn.
Amendement 28 van de PSE-Fractie, de Verts/ALE-Fractie, de GUE/NGL-Fractie en anderen is onmiskenbaar: "...gebruikers die voor persoonlijk gebruik drugs produceren, verkrijgen en/of bezitten en gebruikers die zonder winstoogmerk drugs leveren aan anderen, vallen buiten de werkingssfeer van dit kaderbesluit" . Het is dus geen probleem dat je heroïne aan kinderen of volwassenen levert, zolang je er maar niet aan wilt verdienen. Wie verdient er eigenlijk aan? Zijn dat de drugsbaronnen die wij schijnen te gedogen? Wij schijnen wel jacht te kunnen maken op de terroristen die verantwoordelijk waren voor de afschuwelijke gebeurtenissen op 11 september, maar het schijnt niet mogelijk te zijn internationale drugsterroristen aan te pakken.
Wij moeten weten wie deze terroristen zijn. De moord op de journaliste Veronica Guerin in mijn eigen land heeft politici en de politie tot actie aangespoord, zodat een gewelddadige gangstercultuur in Ierland kon worden aangepakt. Helaas zijn er voor die gangsters jongere, nog zwaardere criminelen in de plaats gekomen. Toen ik afgelopen week het stadscentrum van mijn kiesdistrict bezocht, heb ik complete huizenblokken gezien waar de drugsellende heerst. Daar moet iets aan worden gedaan. De mensen die deze cocaïne en heroïne produceren en voor veel ellende in onze steden en op het platteland zorgen, moet een halt worden toegeroepen. Het verslag van de heer Oostlander is een kleine maar belangrijke stap in de goede richting. Dit verslag biedt de integriteit die van dit Parlement mag worden verwacht. Ik dank hem voor zijn inspanningen op dit gebied.

Blokland
Voorzitter, de heer Oostlander stelt teleurgesteld vast dat dit voorstel van de Commissie weinig voorstelt. Het is slechts een codificatie van de kleinste gemene deler van de wetgeving in de lidstaten.
Eerlijk gezegd ben ík wel gelukkig met deze voorzichtige aanpak van de Commissie. Het strafrecht is een terrein dat sterk bepaald wordt door nationale cultuur en geschiedenis. Hier blijft, naar mijn mening, terughoudendheid bij overdracht van bevoegdheden naar Europees niveau vooropstaan. Alleen daar waar sprake is van duidelijk grensoverschrijdende problemen biedt Europese regelgeving meerwaarde.
Deze mening lijkt door weinigen in het Parlement te worden gedeeld. Wie schetst mijn verbazing dat ik ditmaal rechts wordt ingehaald door mijn collega' s uit de Socialistische en Groene fracties. Zij dragen met hun amendementen de begrippen subsidiariteitsbeginsel, cultuurverschillen en nationale wetgeving hoog in het vaandel en dat terwijl er duidelijk sprake is van een grensoverschrijdend probleem dat Europese regelgeving vereist, namelijk de illegale drugshandel. Mijn collega' s willen de woorden grensoverschrijvend en georganiseerd toevoegen aan de definitie. Het lijkt mij dat deze begrippen inherent zijn aan de drugshandel en dat toevoeging overbodig is. Het zal hoogstens de toepassing van het besluit moeilijker maken.
Tenslotte, de rapporteur had moeite met deze eenvoudige codificatie van de kleinste gemene deler van de wetgeving van lidstaten. De indieners van amendementen lijken moeite te hebben met de kleinste gemene deler zelf. Daaruit blijkt wel dat het subsidiariteitsbeginsel niet meer is dan een gelegenheidsargument dat gebruikt wordt om het internationaal afwijkende Nederlandse drugsbeleid te beschermen.
Ik steun het voorstel waarin een verantwoorde aanvang wordt gemaakt met de bestrijding van de illegale drugshandel, een grensoverschrijdend probleem dat de veiligheid van de Europese burgers direct raakt. Dat Nederland in de problemen kan komen, omdat de wetgeving aldaar niet zo wordt toegepast als ze opgeschreven staat, lijkt mij een gevolg van inconsequent beleid dat aanpassing behoeft aan de Europese en internationale wetgeving en niet andersom.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, zaterdagavond is in Italië een jongeman van 18 jaar, Alessandro Macioci, om het leven gekomen. Hij heeft een einde aan zijn leven gemaakt door de uitlaatgassen van zijn auto in te ademen, omdat, mijnheer Oostlander, hij werd beschuldigd van drugshandel nadat de politie 2,5 gram hasj in zijn zakken had gevonden. Dat zijn de feiten, mijnheer Oostlander, zo gaat het er in de praktijk aan toe.
Zo zal de politie in de verschillende lidstaten van de Europese Unie het beleid ter bestrijding van de zware criminaliteit dat u ons voorstelt interpreteren, en zo wordt ook de harmonisatie die u voorstelt geïnterpreteerd. Deze harmonisatie vormt, tegen alle logica in, een inmenging in de aangelegenheden van de lidstaten van de Europese Unie. Het komt erop neer dat wij een absurd beleid gaan invoeren -een beleid zoals dat bijvoorbeeld in Frankrijk bestaat -en dat wij landen die beginnen te begrijpen waar het om eigenlijk gaat, in een keurslijf gaan steken. Ik denk daarbij niet alleen aan uw eigen land, Nederland, waarvan u het beleid afkeurt, maar ook aan België, Portugal en Spanje, waar collega's van de Partido Popular in Madrid bijzonder interessante experimenten rond risicobeperking uitvoeren.
Een dergelijk beleid kunnen wij uiteraard niet harmoniseren. Wij krijgen altijd het ergste te harmoniseren. U ziet de wet als iets dat naar believen uitgevoerd mag worden, mijnheer Oostlander, omdat u wetgevingsvoorstellen indient die niet uitvoerbaar zijn. Liberalen en "libertairen" willen wetten die wel uitvoerbaar zijn; maar wat u doet, is wetten maken die naar believen al of niet mogen worden uitgevoerd. Uw beleid produceert al dertig jaar wetten die nooit worden uitgevoerd. Uw beleid vernielt bovendien hele landen, zoals Colombia, Bolivia, Peru, Laos en Birma. Deze landen worden letterlijk vernietigd door uw prohibitionistisch drugsbeleid.
Vele collega' s geven mij vriendschappelijke schouderklopjes, mijnheer Oostlander, zelfs collega' s van centrum-rechtse signatuur, maar desondanks geloof ik dat ook zij zich realiseren dat deze prohibitionistische, criminele aanpak enkel tot meer criminaliteit leidt. Zij beseffen dat er een heel andere aanpak nodig is. Uw verslag gaat compleet in tegenovergestelde richting, ook al probeert u dat te minimaliseren, zoals in uw inleidend commentaar.
De Commissie moet zich niet met deze zaak bemoeien. De Commissie heeft vijf jaar lang geen nee kunnen zeggen tegen de heer Arlacchi en diens criminele manier van werken met oud-KGB-agenten en Russische generaals die zelf in drugs handelen. Wij weten het allemaal, wij lezen dit soort feiten dagelijks in de krant.
Laat de Commissie zich bezighouden met dingen die ze wel kan. Laat haar eerst eens beginnen de rapporten van het UNDCP door te nemen. Maar val ons niet lastig met dit soort compleet absurde voorstellen. Het wordt tijd dat ons Parlement iets minder hypocriet durft te doen, dat wij als Parlementsleden doen wat onze collega' s Chris Davies en Marco Cappato onlangs in Groot-Brittannië hebben gedaan, namelijk bewijzen hoe absurd dit soort wetten is.

Malliori
Mijnheer de Voorzitter, zoals reeds is gezegd, wordt met het voorstel van de Commissie tot vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel een kleine, schuchtere poging gedaan om het enorme probleem van de illegale drugshandel op te lossen. Het centrale gedeelte van het voorstel heeft betrekking op de strafvaststelling, en daarin wordt helaas een bovengrens genoemd die niet lager mag zijn dan vijf jaar. Dat geeft de rechter echter enorm veel armslag, namelijk van helemaal geen straf tot ettelijke jaren, en dat lijkt natuurlijk in de verste verte niet op harmonisatie, aangezien in bijna alle nationale wetgevingen sprake is van hogere straffen.
Ik moet er echter op wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat wij met de ingediende amendementen -die naar ik hoop voor het merendeel zullen worden aangenomen - er wel voor kunnen zorgen dat dit besluit in tweede instantie voordeel oplevert. Ten eerste wordt hierin duidelijk gemaakt dat de verslaafde niet als een misdadiger moet worden behandeld maar als een zieke, en dat drugsgebruik niet als een strafbaar feit mag worden gezien. Ten tweede wordt voorgesteld de inkomsten uit in beslag genomen bezittingen van grote drugshandelaars beschikbaar te stellen voor preventieve en therapeutische programma' s. Tot slot wil ik nog de hoop uitspreken dat wij in de toekomst een ambitieuzer voorstel van de Commissie tegemoet mogen zien, met duidelijke en geharmoniseerde minimumstraffen -en geen maximumstraffen -, ook voor grote handelaars. Wij moeten immers een ruimte van veiligheid en rechtvaardigheid in de Europese Unie tot stand brengen.

Van der Laan
Voorzitter, ook complimenten voor collega Oostlander die een aantal waardevolle suggesties doet om het Commissievoorstel te verbeteren: in de eerste plaats de versterking van de mogelijkheid om drugscriminelen te plukken van hun winsten. Als we deze mensen pakken waar het echt pijn doet, namelijk in hun portemonnee, dan zal dit veel effectiever zijn dan hogere gevangenisstraffen. We moeten ons ook niet richten op de vervolging van verslaafden, maar duidelijk focussen op preventie. Dat is een goed signaal waar Europa zich met beperkte middelen op moet richten.
Hier echter scheiden zich onze wegen. Ik ben erg blij dat in navolging van een Europese trend om een wat realistischer drugsbeleid te voeren, een meerderheid van de Europese Liberale Fractie alle amendementen zal steunen die gericht zijn op het maken van een onderscheid tussen hard drugs en soft drugs, het niet-vervolgen van gebruikers alsmede de amendementen die dit voorstel zullen beperken tot grensoverschrijdende, criminele drugshandel. Laten we onze beperkte middelen richten op de grote misdadigers en niet op de kleine gebruikers.
PPE-collega' s die spreken van gevaarlijke signalen die het Parlement hiermee zou afgeven, zou ik op mijn beurt willen waarschuwen voor symboolpolitiek. Uiteindelijk hebben wij op dit gebied nog geen medezeggenschap.
Mijn fractie plaatst ook vraagtekens bij twee concrete voorstellen van de Commissie. Om de minimale maximumstraf van vijf jaar niet alleen te beperken tot bepaalde misdrijven maar te laten gelden voor alle drugsmisdrijven is niet verstandig. Wij zullen ook het amendement voor een beperking steunen.
Tot slot vinden we de regeling voor verklikkers die een strafvermindering zouden moeten krijgen in ruil voor informatie over drugsbendes, wel erg ver gaan. Dit is een zeer gevoelige materie waarin de verschillende lidstaten een andere traditie hebben. Om dit nu opeens op deze manier, zo kort door de bocht, te gaan regelen gaat ons wel erg ver.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, allereerst zou ik de rapporteur, de heer Oostlander, willen feliciteren met zijn uitmuntende verslag. Tegelijkertijd zou ik erop willen wijzen dat dit kaderbesluit van de Commissie deel uitmaakt van een veelomvattende strategie ter bestrijding van de drugs. Dat is een evenwichtige aanpak met maatregelen die gericht zijn op het reduceren van vraag en aanbod en het optreden tegen de illegale drugshandel.
Met dit voorstel is niet alles gezegd over het Europees drugsbeleid. Het voorstel betreft alleen een specifieke component van de strijd tegen de drugshandel. Maar de aanpak van het drugsprobleem in de Europese Unie vinden wij terug in het actieplan 2000-2004, dat dit jaar, halverwege de looptijd, zal worden geëvalueerd. In Laken hebben de staatshoofden en regeringsleiders gevraagd voor eind mei dit jaar het kaderbesluit betreffende de harmonisering op Europees niveau van de strafrechtelijke sancties voor drugshandel goed te keuren. Dat is het enige doel van dit voorstel. De Commissie meent dat in de strijd tegen de drugshandel nauwe samenwerking tussen de gerechtelijke, politie- en douaneautoriteiten van de lidstaten geboden is om antwoord te kunnen geven op de transnationale drugshandel. Efficiënte samenwerking moet gestoeld zijn op een gemeenschappelijke aanpak op Unie-niveau. Dat geldt met name voor de harmonisatie van de definities van de strafbare feiten en de strafrechtelijke sancties voor drugshandel. Dergelijke straffen moeten effectief, evenredig en afschrikkend zijn.
Wij zijn verheugd over de doelen in het verslag van de heer Oostlander. Natuurlijk moeten de repressieve maatregelen tegen de drugshandelaren aangevuld worden met beleid dat gericht is op preventie en sociale reïntegratie van de drugsverslaafden. De aard van het gekozen instrument richt zich slechts op de repressieve aspecten van het drugsprobleem. Dankzij veel voorbereidend werk heeft de Commissie bij het opstellen van dit initiatief op het vlak van het strafrecht met volledige kennis van zaken kunnen werken. Wij hebben in alle vijftien lidstaten een studie uitgevoerd naar de definities, de wettelijke sancties en, wat zeker belangrijk is, de concrete omstandigheden waaronder de strafrechtelijke sancties voor handel in drugs worden toegepast. Die studie is openbaar gemaakt en heeft een vergelijkende analyse mogelijk gemaakt van de wetgeving in alle lidstaten op het gebied van de drugshandel.
Hieruit vloeit de eerste belangrijke precisering voort: het doel is de strafrechtelijke sancties op drugshandel te harmoniseren. Men mag dit voorstel niet zien een voorstel dat beperkt is tot de transnationale of grensoverschrijdende drugshandel. Van tweeën één: óf de drugs zijn in de meeste gevallen via handel afkomstig uit landen buiten Europa en dan is de handel eigenlijk altijd transnationaal, óf dat is niet het geval en dan begrijp ik niet hoe men de grensoverschrijdende handel strenger wenst te straffen dan de zeer ernstige gevallen van drugshandel in de lidstaten. De lidstaten kunnen er geen twee wetboeken van strafrecht op nahouden: een wetboek dat van toepassing is op de binnenlandse drugshandel en een ander wetboek voor de grensoverschrijdende drugshandel.
Laten wij nu de tweede kwestie behandelen: de definitie van drugshandel. Wat dat betreft heeft de Commissie hier al de kritiek gekregen weinig ambitieus te zijn. Wat hebben wij gedaan? Wij hebben ons ertoe beperkt de sleutelelementen over te nemen uit het Verdrag van de Verenigde Naties van 1988 tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Die definitie hebben wij geïntegreerd met de nationale bepalingen inzake de definities van strafbare feiten in verband met drugshandel. In die zin is het een poging een synthese te maken van de verschillende definities van drugshandel. Maar hierbij hebben wij, en dat is de derde belangrijke kanttekening, het subsidiariteitsbeginsel gerespecteerd. Daarom omvat deze definitie noch het persoonlijk gebruik noch de aanschaf van drugs voor persoonlijk gebruik zonder winstoogmerk. Deze zaken worden volledig overgelaten aan de jurisdictie van de lidstaten. Dit debat heeft namelijk duidelijk gemaakt dat het beleid van de vijftien lidstaten op dit vlak grondig van elkaar verschilt.
Dit voorstel van de Commissie wijzigt dus niets in de wetgeving van de lidstaten waar handel in drugs voor persoonlijk gebruik niet onder strafrechtelijke sancties valt. Voor het geval de handel echter dermate omvangrijk en ernstig is dat er strafrechtelijke sancties moeten worden opgelegd, stelt de Commissie voor dat die straffen effectief, evenredig en afschrikkend zijn. De maximumstraf van ten minste vijf jaar is een sanctie die zowel veel armslag laat aan de rechters bij het toepassen van de wet op basis van de omstandigheden van elke drugshandelzaak, als blijk geeft van de ernst waarmee wij gevallen van drugshandel waarop die sanctie van toepassing is, wensen te bestraffen.
Ik weet dat in enkele landen de minimale maximumstraf zwaarder is. De heer Coelho heeft naar de situatie in Portugal verwezen. Hierbij moet ik aantekenen dat in andere lidstaten de maximumstraf lichter is en dat vijf jaar ons de drempel lijkt voor deze harmonisatie. Elke lidstaat blijft het natuurlijk vrij staan de lat voor de minimale maximumstraf hoger te leggen. Over deze kwestie wordt echter nog gedebatteerd door de Raad. Dit voorstel, dat het Parlement naar ik hoop zal goedkeuren, vormt denk ik een eerste stap in een strijd tegen de drugshandel waaraan alle lidstaten deelnemen. Wij weten dat de handel in drugs de gezondheid, de veiligheid en de kwaliteit van het bestaan van de burgers bedreigt en dat, zoals de heer Oostlander heeft onderstreept, deze handel een financieringsbron vormt van talloze andere criminele activiteiten, waaronder het terrorisme. Daarom hoop ik dat het Parlement dit verslag zal steunen en de Raad in staat zal stellen dit kaderbesluit voor eind mei dit jaar goed te keuren.

Onderdanen van derde landen
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende verslagen:
A5-0436/2001 van mevrouw Ludford, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (COM(2001) 127 - C5-0250/2001 - 2001/0074(CNS));
A5-0455/2001 van mevrouw Keßler, de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de voorwaarden waaronder onderdanen van derde landen gedurende een periode van ten hoogste drie maanden vrij kunnen reizen op het grondgebied van de lidstaten, alsmede tot invoering van een specifieke reisvergunning en tot vaststelling van de voorwaarden voor toegang met het oog op een bezoek van ten hoogste zes maanden (COM(2001) 388 - C5-0350/2001 - 2001/0155(CNS)).

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, met dit voorstel wordt een van de belangrijkste toezeggingen die in oktober 1999 zijn gedaan tijdens de Top van Tampere over justitie en binnenlandse zaken, gestand gedaan, namelijk dat de wettelijke status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen meer in overeenstemming zou worden gebracht met die van onderdanen van de lidstaten, zodat zij een aantal uniforme rechten verkrijgen die zo dicht mogelijk bij de rechten van EU-burgers liggen. De doelstelling is dat immigranten of vluchtelingen die ten minste vijf jaar legaal in de EU hebben verbleven, de status van langdurig ingezeten EU-onderdanen verkrijgen.
Het spreekt voor zich dat dit voorstel niet geldt voor personen die illegaal in de Europese Unie verblijven. Het geldt ook niet voor personen die op tijdelijke basis in de EU verblijven, zoals studenten of personen aan wie tijdelijke bescherming is verleend. Gezien de twijfel in sommige kringen, niet in de laatste plaats in sommige geledingen van de Raad, is het van belang te benadrukken dat de EU slechts voortborduurt op het gegeven dat lidstaten bepaalde immigranten een langdurige verblijfsvergunning hebben verleend. Het voorstel voegt er slechts een Europese dimensie aan toe.
Deze Europese dimensie bestaat uit sociale en wettelijke rechtvaardigheid, ingegeven door de fundamentele bepalingen van de EU-Verdragen en praktisch eigenbelang van de Europese economie en samenleving. Er verblijven naar schatting zo' n 20 miljoen personen legaal in de Europese Unie die geen staatsburger zijn of mogen worden van de lidstaat waar ze verblijven. Daarbij denken wij bijvoorbeeld aan twee belangrijke gemeenschappen, de Turkse burgers in Duitsland en de Noord-Afrikanen in Frankrijk, maar in alle lidstaten zijn dergelijke gemeenschappen van diverse nationaliteiten te vinden. In mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk, heeft, volgens een schatting die de Economist vorige week publiceerde, de helft van de 2 miljoen moslims die daar verblijven, een buitenlandse nationaliteit. De meesten hiervan zijn immigranten uit Gemenebestlanden die in de jaren vijftig en zestig zijn geïmmigreerd. Ik kom nog terug op het standpunt van het Verenigd Koninkrijk.
Mijn wens om als rapporteur voor dit verslag te fungeren komt deels voort uit mijn betrokkenheid bij de strijd tegen racisme. De eerlijke behandeling en actieve integratie van onderdanen van derde landen, tezamen met maatregelen om discriminatie te voorkomen, zal helpen in de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat. Het belang hiervan wordt steeds groter, niet kleiner. Het is zeer in het sociaal en economisch belang van de EU om deze mensen te laten integreren, en in het licht van andere onderdelen van het EU-beleid is het hypocriet om dit niet te doen. De vervreemding van bepaalde immigrantengemeenschappen en hun sociale en economische achterstand baren ons veel zorgen. Er zijn ook onrustbarende berichten over een toenemend aantal gevallen van racistisch getinte pesterijen en vijandigheid, vooral na 11 september.
Wij kunnen het beste op al deze factoren reageren door ervoor te zorgen dat de immense bijdrage van immigranten wordt bevorderd, erkend en afgedwongen. Als ze op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs en sociale bescherming dezelfde rechten hebben als EU-burgers, zal hun economische bijdrage toenemen. Daarnaast zouden andere maatregelen de sociale integratie ten goede komen. Ik wijs op de door mij opgestelde amendementen 33 tot en met 35 inzake gelijke toegang tot de rechtspraak, deelneming aan het openbare leven en stemrecht, maar ik moet er meteen aan toevoegen dat het nieuwe amendement 56 van de ELDR-Fractie bedoeld is om amendement 34 te vervangen en aangeeft dat het gaat om deelneming aan het openbare leven op plaatselijk niveau, bijvoorbeeld in buurtverenigingen, en dat amendement 35 er alleen op gericht is om lidstaten aan te sporen stemrecht op plaatselijk en Europees niveau te verlenen. De Fractie De Groenen heeft verschillende van mijn oorspronkelijke amendementen die in de commissie zijn verworpen, opnieuw ingediend. De ELDR-Fractie zal consequent zijn en voor deze amendementen stemmen.
Dan ben ik nu aanbeland bij de lastige taak om te proberen een balans te vinden wat de stemming over de amendementen betreft, zodat alle geledingen van dit Parlement het verslag kunnen steunen. Ik wil de rechtervleugel met klem vragen om te bedenken dat een redelijke uitkomst betekent dat niet alle onderdelen worden aangenomen, maar wel een aantal ervan. Het is aanvaardbaar dat verwezen wordt naar de maatregelen van de Raad die gericht zijn tegen het terrorisme en die inhouden dat men bedreigingen voor de veiligheid beoordeelt, maar een aantal van deze maatregelen gaat te ver. Het komt erop neer dat amendement 82 aanvaardbaar is, maar amendement 9 niet. Hoewel het aanvaardbaar is aan te geven dat verwerving van de taal van het ontvangende land van fundamenteel belang is voor sociale integratie, gaat het te ver erop aan te dringen dat dit een criterium is voor het verlenen van een EG-verblijfsstatus.
Ik verzoek de linkervleugel dringend om op erop toe te zien dat bezwaren op onderdelen het zicht op het geheel niet vertroebelen, zodat wij handelen overeenkomstig de wijze waarop het Parlement zich sinds jaar en dag inzet voor de wettelijke status van onderdanen van derde landen. Het valt te betreuren dat het Verenigd Koninkrijk deze maatregel naast zich neerlegt. Dit is niet alleen onrechtvaardig voor ingezetenen van het Verenigd Koninkrijk, maar het maakt het Verenigd Koninkrijk ook minder aantrekkelijk voor getalenteerde beroepsbeoefenaars en dat gaat ten koste van de belangen van het bedrijfsleven.
Ik verzoek het Parlement met klem om tot een consensus te komen over dit evenwichtige en redelijke voorstel. En ik dring er bij het Spaans voorzitterschap op aan in de Raad tot een akkoord te komen om zo te tonen dat het ernst maakt met de sociale integratie en de mobiliteit van werknemers, een punt dat tijdens de Top van Barcelona opnieuw naar voren zal worden gebracht. In de Unie zijn er 20 miljoen burgers die per definitie mobiel zijn. Het zou hypocriet zijn hun het recht te ontzeggen om zich vrij door de Europese Unie te verplaatsen.

Keßler
Mijnheer de Voorzitter, de gezamenlijke regeling van de voorwaarden waaronder onderdanen van derde landen vrij kunnen reizen op het grondgebied van de lidstaten steekt zeer goed in elkaar. In het kader van de commissiewerkzaamheden zijn de deelregelingen die in een Frans en een Portugees initiatief zijn vervat, herhaaldelijk op kritiek gestuit. Er moest een globale aanzet komen voor het vrij reizen op het Schengengrondgebied. De Commissie heeft met het onderhavige voorstel voor een richtlijn voldaan aan deze eis.
Enerzijds worden de voorwaarden geregeld en geharmoniseerd waaronder de onderdanen van derde landen gedurende een periode van ten hoogste drie maanden vrij kunnen reizen. Hiermee wordt voldaan aan het Verdrag van Amsterdam. Daarin staat dat de Raad binnen vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag de voorwaarden moet hebben vastgelegd. Anderzijds wordt er een geheel nieuw instrument ingevoerd, namelijk de specifieke reisvergunning. Daarmee hebben onderdanen van derde landen onder specifieke voorwaarden toegang tot het grondgebied van de lidstaten met het oog op een bezoek van ten hoogste zes maanden.
Allereerst vind ik het onbegrijpelijk waarom er voor een richtlijn is gekozen en niet voor een verordening. De tekst is er concreet genoeg voor. Voor een richtlijn is nationale omzetting nodig, waardoor de toepassing ervan voor onbepaalde tijd wordt uitgesteld. Bovendien vervangt deze richtlijn verordening 1091/2001, die reeds in werking is getreden. Op grond daarvan zou een verordening een adequater middel zijn.
Voor onderdanen van derde landen die vrijgesteld zijn van visumplicht en voor houders van een visum voor een verblijf van langere duur verandert er niets. Er moet echter een nieuwe regeling komen voor houders van een door een andere lidstaat afgegeven visum voor een verblijf van langere duur, die nog niet in het bezit zijn van een verblijfstitel. Ik ben het niet eens met het voorstel van de Commissie. Mijns inziens moeten deze onderdanen van derde landen de mogelijkheid blijven behouden om ook vóór het indienen van een aanvraag voor een verblijfstitel op het grondgebied van de lidstaten te reizen.
Als de vrijheid van reizen pas mogelijk zou zijn met ingang van de indiening van de aanvraag, zou er sprake zijn van een stap terug vergeleken met de huidige rechtspositie na de Schengen-Uitvoeringsovereenkomst. Dit zou voor alle betrokkenen onbegrijpelijk zijn. Het is niet duidelijk waarom bovendien het begin van de vrijheid van reizen van deze onderdanen van derde landen anders moet worden geregeld dan die van de andere categorieën die in deze wettelijke maatregel worden genoemd. Onderdanen van derde landen die hier met een nationaal visum reizen moeten echter aan dezelfde eisen voldoen als onderdanen van derde landen met een eenvormig visum. Dit vloeit voort uit de gelijkstelling van de visa op het gebied van de vrijheid van reizen. Dat betekent dat de raadplegingsprocedures tussen de lidstaten over de vertrouwelijke lijsten 5A en 5B van de Visuminstructie ook voor de nationale visa moeten gelden.
De lidstaten die bezwaren hebben tegen onderdanen van bepaalde derde landen, zouden anders niet de mogelijkheid hebben tot kennisneming en controle bij de afgifte van nationale visa door andere lidstaten. Daardoor zou er een maas in de veiligheid ontstaan, wat na de gebeurtenissen van 11 september niet meer aanvaardbaar is. De commissie heeft hierover heftige discussies gevoerd, maar uiteindelijk mijn voorstel toch met een grote meerderheid goedgekeurd. Dit toont de kracht van de commissie om op basis van gewijzigde omstandigheden een nieuw besluit te nemen over een kwestie waarover reeds gestemd is.

Medina Ortega
, rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken en interne markt. -(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de Commissie nogmaals met haar initiatief om een pakket maatregelen voor te leggen dat de Europese Unie moet voorbereiden op de uitdagingen van de nieuwe Europese samenleving.
Europa is niet langer een continent van emigranten, maar van immigranten. De Commissievoorstellen hebben tot doel de integratie van al deze immigranten in onze respectieve samenlevingen te bevorderen.
Tijdens het debat in de Commissie juridische zaken werden de voorstellen hier en daar geamendeerd. Het ging daarbij zowel om formele als minder formele kwesties. In de ten principale bevoegde Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken heeft mevrouw Ludford een geweldige inspanning geleverd om de juridische concepten te verfijnen en te preciseren. Desalniettemin heb ik de indruk dat een integrale overname van de in de Commissie vrijheden goedgekeurde amendementen de tekst van de richtlijn danig zou afzwakken ten gevolge van een reeks louter toevallig tot stand gekomen meerderheidsposities. Wij kunnen ons echter vinden in de voorstellen die mevrouw Ludford in dit verband zelf te berde brengt. De plenaire vergadering moet er mijns inziens vooral voor zorgen dat de tekst van het Commissievoorstel opnieuw wordt afgestemd op het oorspronkelijke initiatief.
Het is van fundamenteel belang dat maximale gelijkheid wordt nagestreefd en dat de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen in overeenstemming wordt gebracht met die van de burgers van de Unie, uiteraard met inachtneming van de rechtsorde van de afzonderlijke lidstaten en de bijbehorende grondwettelijke beginselen. Wij mogen echter geen kunstmatige voorwaarden in het leven roepen die een beletsel vormen voor de integratie van deze personen die reeds geruime tijd met ons samenleven.
Kortom, ik geloof dat de definitieve voorstellen van mevrouw Ludford en het debat in de bevoegde commissie de plenaire vergadering ertoe zullen bewegen om de tekst opnieuw in overeenstemming te brengen met het oorspronkelijke Commissievoorstel en geen rekening te houden met het merendeel van de amendementen die, zoals ik al zei, in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken door een toevallige meerderheid zijn goedgekeurd.

Klamt
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, mijn dank gaat uit naar de Commissie en naar u, mijnheer Vitorino, voor dit evenwichtige verslag betreffende het langdurige verblijf van onderdanen van derde landen. Ik wil de rapporteur, barones Ludford, eveneens danken voor de intensieve samenwerking.
Ik hecht met name belang aan die amendementen op deze richtlijn die de lidstaten de mogelijkheid tot veiligheidscontrole bieden. Daar profiteert niet alleen het ontvangende land van, maar ook de gehele Europese Unie. Als gevolg van "Schengen" heeft iedereen namelijk de mogelijkheid om vrij de binnengrenzen te passeren. Dat betekent dat de lidstaten moeten kunnen vertrouwen op een verantwoorde opname van onderdanen van derde landen in het eerste ontvangende land. Deze controle draagt bij aan de veiligheid van de burgers van het ontvangende land, maar voorziet ook in de behoeften van onderdanen van derde landen die in onze lidstaten leven. Enerzijds worden zij beschermd tegen terreurdaden en anderzijds geeft de desbetreffende lidstaat aan dat de daar levende onderdanen van derde landen geen gevaar voor de binnenlandse veiligheid vormen. Zodoende kunnen wij positie nemen tegen krachten die de situatie rond terroristische aanslagen aangrijpen om vreemdelingenhaat te kweken.
Het is ook belangrijk dat nu de mogelijkheid wordt gegeven om integratie tot een criterium voor de verwerving van een verblijfsstatus te maken. Langdurig ingezeten onderdanen van derde landen willen over het algemeen integreren. Dat betekent dat ze deel willen uitmaken van de maatschappij en dat betekent ook dat ze zich verstaanbaar moeten kunnen maken. Als mensen elkaar kunnen verstaan, kunnen ze elkaar leren begrijpen en zich aan elkaar aanpassen.
Wij moeten dan ook signalen afgeven, en eisen en stimuleren dat men de taal aanleert. Een gebrek aan kennis van de taal leidt immers tot communicatiestoornissen waardoor buitenlanders welhaast buitengesloten móeten worden op allerlei gebieden van de samenleving. Om te voorkomen dat de immigranten in onze samenleving aan de kant blijven staan, moeten wij eisen dat ze de taal leren. Als dat niet gebeurt, staat op voorhand al vast dat de nieuwe burgers slecht betaalde banen zullen krijgen. Deze eis biedt hun dus vooral een kans, en vormt geen hindernis. Wij zijn het er namelijk allemaal wel over eens dat wij de immigranten een eerlijke kans willen geven.

Roure
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad heeft op de Top van Tampere verklaard dat de juridische status van onderdanen van derde landen beter moet aansluiten bij die van onderdanen van lidstaten. Zij moeten een reeks uniforme rechten krijgen, die zo nauw mogelijk aansluiten bij de rechten die onderdanen van de Europese Unie genieten.
Het voorstel van de Commissie geeft een evenwichtige en duidelijke opsomming van de voorwaarden waaraan iemand moet voldoen om de status van langdurig ingezetene te verkrijgen. Het is een evenwichtig voorstel. Er wordt onder andere gekeken hoe lang iemand reeds wettelijk op het grondgebied verblijft en of hij voldoende middelen van bestaan heeft. Bovendien mag de persoon in kwestie geen bedreiging vormen voor de openbare orde of de binnenlandse veiligheid. Wat mij echter oprecht zorgen baart, is een aantal amendementen dat tegen de doelstellingen van Tampere ingaat. Artikel 7 uit het voorstel van de Commissie, dat gaat over de bedreiging van de openbare orde, is duidelijk, en ik vind het verontrustend en contraproductief dat wij immigratie en terrorisme over één kam dreigen te gaan scheren.
Anderzijds zijn wij het ermee eens dat taalbeheersing een goede indicatie vormt van iemands mate van integratie. Dit kan echter in geen geval een voorwaarde zijn voor het verlenen van de status van ingezetene. Waarom niet? Eenvoudigweg omdat dit geen objectief of eenduidig criterium is. Er bestaat geen oorzakelijk verband tussen iemands taalbeheersing en zijn feitelijke integratie. Over welk taalniveau hebben wij het trouwens? Ik ken persoonlijk mensen die al tien jaar in mijn land wonen en van wie iedereen u zal zeggen dat zij volkomen geïntegreerd zijn, terwijl zij nog duidelijk moeite hebben met het Frans.
Tot slot lijkt het me niet eerlijk om als extra voorwaarde nog eens het hebben van een fatsoenlijke woning in te voeren, want dat dient alleen maar als smoes om niet-EU-onderdanen die wettig in de Europese Unie verblijven, de status van ingezetene te onthouden. Heel wat van onze eigen onderdanen hebben helaas geen fatsoenlijk dak boven hun hoofd, en toch zijn ook zij geen tweederangsburgers. Iedereen wil een fatsoenlijk dak boven zijn hoofd.
Het is van fundamenteel belang dat wij een gastvrije samenleving creëren en dat wij onderkennen dat integratie een wederzijds proces is: niet alleen de immigrant moet zich aanpassen, ook de samenleving die hem ontvangt moet dat doen.

Schmidt, Olle
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris. Het is toch wel een beetje vreemd dat wij in het jaar 2002 expliciet moeten vaststellen dat personen die permanent in onze lidstaten verblijven zonder staatsburger van de Unie te zijn, dezelfde behandeling moeten krijgen als wij die toevallig als burgers van de Unie geboren zijn. Ik vind het vreemd dat dit als iets bijzonders moet worden vastgesteld. Het zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn.
Ik ben van mening dat onze collega, barones Ludford, uitstekend werk heeft geleverd. Zij heeft een evenwichtig standpunt ingenomen. Zij wijst erop dat wij met meer gemeenschappelijke regels ook racisme en vreemdelingenhaat kunnen voorkomen en daarmee raakt zij een belangrijk punt. Wij wensen niet dat de burgers in een A-groep en een B-groep worden onderverdeeld. Deze kwestie is van beslissend belang voor de toekomst van Europa. Het Europa waarover wij het altijd hebben, dat op humanistische waarden is gebaseerd en elke mens als gelijke aanziet, moet ervoor waken dat het zo blijft. In dit opzicht is deze richtlijn een grote en belangrijke stap in de goede richting.

Lambert
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beide rapporteurs bedanken en ik juich deze initiatieven toe. Ik sluit mij ook aan bij de opmerkingen van barones Ludford over het gebrek aan enthousiasme van de Britse overheid. Het is jammer dat haar progressievere ideeën het net niet gehaald hebben in de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken. Wat nu voor ons ligt, is een zeer aarzelende aanpak van de kwestie van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen, met een te grote nadruk op terrorisme, taalverwerving, en voldoende inkomsten voor met name de ouderdomsvoorziening. Ik ben het ook in dit opzicht eens met wat barones Ludford opmerkte over de eerste twee aandachtspunten. De voorstellen van de Commissie waren duidelijk beter dan de voorstellen die nu voor ons liggen.
Voor mij blijkt hieruit dat het beeld dat sommigen in dit Parlement hebben van onderdanen van derde landen -qua geografische herkomst, sociale klasse of politieke overtuigingen - slechts een zeer klein deel van de werkelijkheid weerspiegelt. Dit beeld past niet bij de overgrote meerderheid van onderdanen van derde landen, die een enorme bijdrage levert aan de economie en maatschappij van de Europese Unie en die dit al verschillende jaren aantoonbaar doet. Waarom zouden zoveel van onze regeringen anders steeds meer werknemers van alle beroepsniveaus in derde landen werven? Waarom zouden deze mensen hiernaartoe komen om zich er een aantal jaren te vestigen indien ze als verdachten of als tweederangsburgers worden beschouwd, die hier slechts worden gedoogd en onderdeel uitmaken van de wegwerpmaatschappij? Zoals al eerder is opgemerkt, moeten wij zorgen voor gelijke rechten voor mensen die zo' n grote bijdrage aan onze samenleving leveren.

Schröder, Ilka
Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, ik zal nu iets zeggen over het verslag-Ludford. Daarin staat dat er door meer rechten betere voorwaarden gecreëerd moeten worden voor mensen die hier al geruime tijd legaal gevestigd zijn. Dat is een goede aanzet. Het probleem is echter dat onderdanen van derde landen binnen de EU een soort derderangsburgers gaan vormen, na de onderdanen van een bepaald land en na de onderdanen van de overige EU-landen. In het verslag wordt vastgehouden aan dit onderscheid, waarmee wordt gerechtvaardigd dat er altijd sprake zal blijven van discriminatie. Als wij werkelijk gelijke rechten voor iedereen willen, moeten wij deze onderscheiden wegnemen.
Er is echter nog een ander punt, dat in mijn ogen nog belangrijker is. Het gaat er zoals reeds gezegd om, de rechten van de langdurig in de EU wonende mensen te verbeteren. In dit verslag worden echter alleen degenen met een legale verblijfstitel behandeld. Iedereen die hier illegaal verblijft, valt daar dus buiten. Nu kan men zeggen: aangezien de illegalen nu eenmaal niet in het verslag behandeld worden, kunnen wij ze vandaag ook niet bespreken. Dat is echter juist het probleem. Het gaat hier altijd om de mensen met een legale verblijfstitel, en bij bijna alle andere wetsvoorstellen - zelfs bij initiatiefverslagen - sneuvelen de amendementen die te maken hebben met de versterking van de rechten van de illegalen. Wij kunnen dan ook wel stellen dat illegalen een logisch gevolg zijn van het "Fort Europa" -beleid van de Unie. Wat dat betreft, maak ik mij ook absoluut geen illusies dat er op dit punt snel grote veranderingen zullen komen binnen het Parlement, de Raad of de Commissie. Dan moeten wij echter wel zo eerlijk zijn om te erkennen dat het hier werkelijk alleen om mensen gaat die onder vaak zeer onwaardige omstandigheden en meestal illegaal hiernaartoe komen, maar die dan het geluk hebben om asiel te krijgen van welk EU-land dan ook, of die economisch gezien aantrekkelijk zijn. Voor iedereen die niet in dit kader past, worden de rechten niet verbeterd.

Krarup
Naar mijn mening bevatten deze beide voorstellen een aantal bepalingen die op hun eigen manier aanvaardbaar en menselijk zijn. Vooral mevrouw Ludford probeert in haar verslag tegemoet te komen aan sympathieke eisen zoals eerlijke behandeling en actieve integratie - het zou ook al te gek zijn als die ontbraken. Ik heb echter ook een aantal opmerkingen. Ten eerste, bevinden wij ons nu eenmaal in Fort Europa, en de politieke houding die uit de EU-wetgeving spreekt, wordt geïnspireerd door dermate strakke toelatingsvoorwaarden dat het beroemde oog van de naald er bijna een open schuurdeur bij lijkt. Ten tweede stel ik vast dat de onderhavige voorstellen mijn land in een schandelijk daglicht plaatsen. Onze liberale ex-collega, Bertil Haarder, voert sinds zijn aantreden als minister voor "integratie en uitwijzing" een beleid dat velen van zijn partijgenoten wel moet verrassen. De regels waarover wij het vandaag hebben, zijn aanzienlijk minder vijandig ten opzichte van buitenlanders dan die van de heer Haarder. Ten derde: dat de Deense bevolking een regering gekregen heeft die vreemdelingen vijandig gezind is en die nog rechtser is dan de EU-regels, doet de Deense Volksbeweging tegen de EU, die ik vertegenwoordig, niet van mening veranderen inzake Schengen en hoofdstuk 4 van het EU-Verdrag, dat zoals bekend niet voor Denemarken geldt. Deze integratietechniek, die het EU-systeem beetje bij beetje toepast, is levensgevaarlijk voor de democratie. Niet de EU moet ons van onze regering afhelpen. Niet de EU moet een menselijk vreemdelingenbeleid voeren, maar de Denen zelf - we, the people.

Berthu
Mijnheer de Voorzitter, beide voorstellen voor richtlijnen betreffende de voorwaarden waaronder onderdanen van derde landen op het grondgebied van de lidstaten kunnen verblijven en reizen, lijken ons op zijn minst achteraan te hinken en niet aan te sluiten bij de behoeften van dit moment.
Ze komen voort uit een mentaliteit waarvan wij sinds de aanslagen van 11 september dachten dat ze niet meer bestond. Volgens deze mentaliteit moeten wij openheid en het recht om zich zonder controles te verplaatsen laten voorgaan op de veiligheid van onze medeburgers. Tot mijn spijt blijkt deze gevaarlijke manier van denken dus nog altijd springlevend.
Wat bijvoorbeeld de voorwaarden betreft waaronder onderdanen van derde landen kunnen reizen, wordt in het voorstel afgestapt van het huidige voorschrift uit artikel 22 van het Verdrag van Schengen, dat hen verplicht zich bij elke overschrijding van de grens tussen twee lidstaten te melden. De afzonderlijke lidstaten behouden wel het recht om dit voorschrift te handhaven, maar in een afgezwakte vorm en met een langere meldingstermijn.
Volgens ons had precies het omgekeerde moeten gebeuren. Er had gekeken moeten worden hoe deze meldingsplicht werkbaarder en doeltreffender gemaakt had kunnen worden. Iedereen hier weet maar al te goed dat Europa na 11 september het verwijt gekregen heeft met zijn poreuze binnengrenzen een al te gemakkelijke uitvalsbasis voor terroristen te vormen. Het voorstel dat hier voor ons ligt, maakt die binnengrenzen natuurlijk alleen maar poreuzer.
Wij zijn eveneens gekant tegen het instellen van een specifieke reisvergunning voor zes maanden, omdat die buiten het Verdrag zou vallen en tegen de geest ervan zou indruisen. Het gemeenschappelijk visumbeleid dat erin geregeld wordt, voorziet immers slechts in visa van minder dan drie maanden.
Wat tot slot het andere voorstel aangaat -inzake een richtlijn betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen -zijn wij van oordeel dat de Gemeenschap geen enkele bevoegdheid heeft, zelfs niet met eenparigheid van stemmen, om een gemeenschappelijke status in het leven te roepen op basis van geünifomeerde principes. Artikel 63 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen schrijft slechts voor dat de Raad "maatregelen" neemt inzake immigratiebeleid op het gebied van voorwaarden voor toegang en verblijf. Er mag echter geen sprake zijn, er kan geen sprake zijn van een volwaardige status die aan alle lidstaten een gecentraliseerde, uniforme en rigide regeling oplegt. Wij achten het met name niet opportuun om onderdanen van derde landen die deze zogenaamde status zouden genieten, bijna automatisch een verblijfsrecht in de andere lidstaten toe te kennen of anderszins rechten te geven die het verschil met onderdanen van lidstaten zouden uitvlakken.
De collega' s die vinden dat het in de eerste plaats onze taak is de belangen van onze eigen volkeren te verdedigen, zullen tegen deze twee voorstellen stemmen.

Deprez
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik kan alleen maar blij zijn met het initiatief van de Commissie met betrekking tot het vrij verkeer voor onderdanen van derde landen binnen het Schengengebied, een initiatief dat ik zelf uitdrukkelijk gewild heb toen de vorige twee voorstellen werden ingediend. Het instrument dat ons wordt voorgesteld, sluit goed aan bij de meer globale en geïntegreerde aanpak die wij hadden verlangd. Ik feliciteer de Commissie daarom met haar initiatief.
Wat het verslag van mevrouw Keßler betreft, is mijn fractie het in grote lijnen eens met haar aanpak en haar amendementen. Wij zijn het met haar eens dat een verordening in dit geval een passender juridisch instrument is dan een richtlijn. Wij zijn het eens met de aanvullingen die zij aanbrengt met betrekking tot de geldigheidsduur van de reisvergunning.
Het verslag van mevrouw Keßler heeft mij echter op één punt verbaasd, en ik zeg dit op persoonlijke titel: met een welhaast heilige bevlieging bestrijdt ze het voorstel van de Commissie om houders van een langdurig visum die nog geen definitieve verblijfsvergunning hebben gekregen, pas vrij te laten reizen wanneer zij een verblijfsvergunning hebben aangevraagd in het land dat hun een visum heeft verleend. Zij schrijft in haar verslag, en ik citeer op basis van de Franse versie: "Het is om de drommel niet duidelijk -wat een prachtige uitdrukking, mevrouw Keßler, "om de drommel" ! - Het is om de drommel niet duidelijk waarom dan het begin van de vrijheid van reizen van deze onderdanen van derde landen anders moet worden geregeld dan die van de andere categorieën die in deze wettelijke maatregel worden genoemd. Onverklaarbaar." U schrijft "onverklaarbaar" in uw verslag. Welnee, mevrouw Keßler, zo onverklaarbaar is dat niet. Wat de Commissie hier voorstelt, is precies datgene wat de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken unaniem had goedgekeurd en wat ook het voltallige Parlement had goedgekeurd door mijn verslag over het Franse initiatief aan te nemen.
De waarheid, mevrouw Keßler, is dat wij ons hier aansluiten bij het standpunt van de Raad dat het Parlement had verworpen door het verslag goed te keuren waar ik het zojuist over had. Zo onverklaarbaar is het dus niet, mevrouw Keßler, wij sluiten ons aan bij de Raad, waarom geeft u dat niet gewoon toe, om de drommel?

Terrón i Cusí
Mijnheer de Voorzitter, ik heb enig commentaar bij het verslag van mevrouw Ludford.
Het heeft geen zin om andere aspecten van het immigratiebeleid onder de loep te nemen zolang wij niet over een gemeenschappelijke status voor langdurig ingezeten onderdanen van derde landen beschikken. Het is immers van wezenlijk belang dat de conclusies van Tampere strikt worden nageleefd en dat de rechten van onderdanen uit derde landen worden gelijkgesteld met de rechten van de burgers van de Europese Unie. Voor heel wat onaanvaardbare situaties dient een oplossing te worden gezocht. Zo kunnen burgers uit derde landen bijvoorbeeld geen aanspraak maken op het recht van vrij intern verkeer.
Daarom zal mijn fractie alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat dit Parlement, met name naar de Raad toe, energiek zijn steun betuigt aan het voorstel van de Europese Commissie. In die zin wil ik mevrouw Ludford persoonlijk bedanken voor de verrichte inspanningen.
Sommige van de door de commissie goedgekeurde of opnieuw aan de plenaire vergadering voorgelegde amendementen zijn werkelijk onaanvaardbaar. Zoals mevrouw Roure ook al zei, kunnen wij onmogelijk akkoord gaan met het voorstel om de toekenning van de status van langdurig ingezetenen afhankelijk te stellen van subjectieve elementen of, sterker nog, van gevaarlijke propagandistische constructies waarin niet alleen grenscontroles maar ook langdurig ingezeten immigranten over één kam worden geschoren met terroristen of althans met het terrorisme.
Wij ijveren eens te meer voor het recht van onderdanen van derde landen op deelname aan het politieke leven, met name aan de lokale en Europese verkiezingen. Ik hoop alleen maar dat deze boodschap ondanks de afwezigheid van diverse Raadsleden ook buiten de muren van het Parlement gehoor zal vinden.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij bespreken hier eigenlijk twee onderwerpen die wel nauw met elkaar verbonden zijn maar toch van elkaar verschillen. Het gaat hier om een gecombineerde behandeling van twee onderwerpen in verband met immigratie: ten eerste de erkenning van de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen met een geldige verblijfsvergunning; en ten tweede regelgeving voor het verblijf en de reisvrijheid gedurende bepaalde periodes om speciale redenen.
Het eerste voorstel lijkt zeker het belangrijkste, omdat daarin de voorwaarden worden vastgelegd waaronder onderdanen van derde landen die krachtens de richtlijn langdurig ingezetenen zijn, in een andere lidstaat verblijf kunnen houden dan de lidstaat waarvan zij ingezetene zijn.
De behandeling van de richtlijn door de verschillende organen van de Raad gaat met duidelijke moeilijkheden gepaard. Dat is een gevolg van de omvang en het delicate karakter van de materie. Veel lidstaten proberen hun standpunt met betrekking tot de verschillende bepalingen van de richtlijn en de verschillende situaties, de verschillende gevoeligheden, nog nader te definiëren. Overrigens zijn niet alle lidstaten in dezelfde mate bij het onderwerp betrokken. U hoeft maar te denken aan de geografische ligging van bepaalde landen, zoals Italië, waar het probleem van de immigratie ongetwijfeld acuter, ernstiger en dringender is dan in andere landen.
Voorts dient gezegd dat er nog andere aspecten met het hoofdthema verbonden zijn, zoals voorstellen voor gezinshereniging en asiel; om nog maar te zwijgen van de complexe situatie van de vluchtelingen.
Over het algemeen lijkt de positie van enkele regeringen die de richtlijn als het ware naast de nationale wetgeving leggen en haar daarmee proberen te vergelijken, aanvaardbaar. Dat doen wij tenminste in Italië, teneinde dit voorstel erdoor te krijgen. Nadat er enkele minimumcriteria zijn vastgelegd, dient aan de lidstaat echter de ruimte gelaten te worden zijn eigen wetgeving toe te passen.

Evans, Robert J
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over het verslag-Ludford over de rechten van langdurig ingezetenen. Mijn verontschuldigingen voor het feit dat ik de eerste paar minuten van dit debat heb gemist, maar ik werd onder andere opgehouden bij de paspoortcontrole op de luchthaven. Er waren twee personen vóór mij met een Brits paspoort, die vanwege hun Aziatische afkomst werden onderworpen aan wat ik een ongehoorde manier van verhoren zou willen noemen. De collega' s in het Parlement weten ongetwijfeld dat dit bij douaneposten in heel Europa de normaalste zaak van de wereld is.
Ik bied ook barones Ludford mijn verontschuldigingen aan. De heer Medina zei daarstraks dat een aantal van de amendementen die door de Commissie zijn gekomen, het oorspronkelijke voorstel van de Commissie afzwakt. Het was deels te wijten aan de lage opkomst aan onze kant dat deze amendementen door de commissie zijn gekomen. Mijn excuses hiervoor.
We moeten er zoveel mogelijk voor zorgen dat alle langdurig ingezetenen dezelfde rechten krijgen als EU-burgers. De amendementen van de PPE-DE-Fractie waardoor langdurig ingezetenen min of meer als tweederangsburgers worden bestempeld, moeten wij verwerpen. Zoals mevrouw Roure zei, moeten wij mensen ertoe aanzetten te integreren, en ik steun hun inspanningen om talen te leren. Maar het is een vorm van discriminatie om de vorderingen van een individu op taalgebied als criterium te hanteren voor het al dan niet verlenen van de status van langdurig ingezetene. Als het vermogen om de taal van het land van verblijf goed te spreken in het algemeen als maatstaf werd gehanteerd voor het recht op verblijf, dan kan ik thuis zo een heleboel mensen aanwijzen die daar niet zouden mogen wonen! Andere onderdelen van dit verslag, waarin staat dat een aantoonbare ouderdomsvoorziening een eerste vereiste is om als onderdanen van derde landen enige rechten of dezelfde rechten wensen te verwerven, zijn al even subjectief. Wij kunnen mensen moeilijk uitnodigen naar de Europese Unie te komen om vervolgens van ze te verlangen dat ze hier belasting betalen zonder dat ze daar sociale voorzieningen of uitkeringen voor in de plaats krijgen. Op die manier wordt het tweederangsburgerschap in stand gehouden.
Tweehonderd jaar geleden gingen onze voorouders de wereld door en koloniseerden en misbruikten ze verre landen. Wij hebben het recht en de plicht de rekening te vereffenen en orde op zaken te stellen. Wij moeten er bij alle lidstaten op aandringen dat ze de burgers wijzen op de voordelen van een geïntegreerde maatschappij. Over een paar jaar smeken nieuwe EU-lidstaten onderdanen van derde landen naar hun land te komen om hun economie te helpen en openstaande vacatures te vervullen. Wij moeten onze zaken vóór die tijd op orde hebben.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het verslag van de commissie - dus niet het ontwerpverslag - getuigt van grote realiteitszin. Daarin wordt rekening gehouden met de consequenties die wij aan de gebeurtenissen van 11 september moeten verbinden, en met de richtlijn voor de immigratie van arbeidskrachten, die wij met een grote meerderheid in het Parlement hebben goedgekeurd. Dientengevolge moeten er controles worden uitgevoerd voordat de status van langdurig ingezetene wordt toegewezen, en die juich ik zeer toe. Zo dienen immigranten vijf jaar te wachten op een verblijfsstatus en moet er worden onderzocht of ze over voldoende inkomsten beschikken voor zichzelf en hun gezin, wat hun arbeidsachtergrond is en of ze over een sociale verzekering en ouderdomsvoorziening beschikken. Naar aanleiding van 11 september wordt er tevens een veiligheidscontrole ingevoerd, waar ik eveneens een voorstander van ben. Wij hebben geen behoefte aan criminelen of personen die een gevaar voor de openbare veiligheid en de structuur van de EU vormen. Ik ben het dan ook eens met de mogelijkheid voor de lidstaten om ter controle voorwaarden te stellen zoals kennis van de taal, beschikking over woonruimte et cetera. Het aanscherpen van het uitzettingsbeleid - weer in verband met delicten - is ook een positief punt.
Ik juich deze regelingen toe, omdat daaraan voortaan privileges verbonden zijn zoals de toegang tot de arbeidsmarkt, opleiding, sociale zekerheid en integratie. De Europese Volkspartij is voorstander van een gecontroleerde opname van onderdanen van derde landen, zodat integratie voortaan daadwerkelijk mogelijk is en de veiligheid en stabiliteit van de Unie gewaarborgd kunnen blijven.

Vitorino
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, namens de Commissie zou ik de rapporteurs, barones Ludford en mevrouw Margot Keßler, willen dankzeggen voor het grondige werk dat zij vandaag aan het Parlement hebben voorgelegd. Volgens ons vormt de status van de langdurig ingezeten onderdanen van derde landen op het grondgebied van een lidstaat een fundamenteel element voor het uitwerken van een gemeenschappelijk immigratiebeleid. De status van langdurig ingezetene geeft het toelatingsbeleid een perspectief voor de lange termijn door de onderdanen van derde landen die dat wensen garanties te geven voor een duurzaam verblijf in hun gastland. De door de Commissie voorgestelde status verleent de immigranten de noodzakelijke rechtszekerheid voor een succesvolle integratie in de Europese samenlevingen. Het doel van Tampere, dat herhaald is in Laken, is legale immigranten billijk te behandelen en rechten en plichten te geven die vergelijkbaar zijn met de rechten en plichten van de burgers van de Europese Unie.
De bedoeling van het Commissievoorstel is de rechten van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen te harmoniseren met de rechten van de burgers van de Unie. Wij hebben precieze en objectieve voorwaarden gedefinieerd voor de toegang van de onderdanen van derde landen tot de status van langdurig ingezetene. Die voorwaarden hebben wij vooral geformuleerd om te kunnen beoordelen of een onderdaan van een derde land inderdaad duurzaam zijn woonplaats heeft in de desbetreffende lidstaat en van plan is in dat land te integreren. De immigrant moet lang genoeg (vijf jaar) in die lidstaat gewoond hebben en aan de hand van inkomsten en ziektekostenverzekering kunnen bewijzen dat hij er economisch geïntegreerd is. Bovendien moet de immigrant geen gevaar vormen voor de openbare orde.
Het onderhavige verslag geeft nog een bijkomende voorwaarde om voor de status in aanmerking te kunnen komen: het beheersen van de taal van het land van verblijf. De Commissie is van mening dat de taal een criterium voor integratie is en daarom moet het leren van de taal centraal staan in het nieuwe integratiebeleid waar de Commissie zich op dit moment op basis van de mededeling van november 2000 over buigt. Wij hebben het voornemen om het Parlement en de Raad met betrekking tot het integratiebeleid in 2003 een initiatief voor te leggen. Mevrouw Eva Klamt heeft over het taalcriterium een amendement ingediend. Ik ben dan ook bereid dat criterium in overweging te nemen; dat geldt met name voor de objectieve aspecten ervan. Wel moet het gastland de immigranten daadwerkelijk in staat stellen om de taal te leren.
Wat betreft het toevoegen van een nieuw voorwaarde met betrekking tot de ouderdoms- of pensioenverzekering, ben ik van mening dat het niet nuttig is het aantal voorwaarden voor toegang tot de status van langdurig ingezetene te vermeerderen. De wetgeving van de meeste lidstaten verleent heden ten dage deze status al automatisch zonder na te gaan of aan de voorwaarde voor een ouderdomsverzekering is voldaan. Deze kwestie moet in de bredere en complexere context van de verhouding tussen de migrerende werknemers en het socialezekerheidsstelsel in zijn algemeenheid bekeken worden. Daarom streeft de Commissie ernaar om ook de onderdanen van derde landen in aanmerking te laten komen voor de regeling in verordening 1408/71 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels. Wij menen dat het probleem in dat kader behandeld moet worden.
In reactie op een aantal andere amendementen moet ik zeggen dat de Commissie van mening is dat pas wanneer de immigrant de status van langdurig ingezetene krijgt, hij op vrijwel alle gebieden van het sociaal-economische leven dezelfde behandeling geniet als de onderdanen van de lidstaten. Wij zijn echter gevoelig voor de voorstellen die beogen de immigrant al vóór het verlenen van de status gelijkheid van behandeling te garanderen bij juridische procedures en beroepsmogelijkheden. De amendementen in die zin van mevrouw Ludford zullen wij dan ook in onze tekst verwerken.
Over de deelname aan het politieke leven spreekt de Commissie zich niet uit, daar wij van mening zijn dat de Verdragen ons geen rechtsgrond verschaffen om ons daarmee bezig te houden.
Uit enkele amendementen blijkt bezorgdheid over de openbare orde, hetgeen na de gebeurtenissen van 11 september volledig te begrijpen valt. Ik ben het echter eens met de tijdens het debat gehoorde mening dat wij niet in de fout moeten vervallen immigratie en terrorisme op één hoop te gooien. Een dergelijke verwarring is gevaarlijk, want het zou tot een soort algemene verdenking jegens alle onderdanen van derde landen leiden. De Commissie heeft een werkdocument opgesteld over de relatie tussen het garanderen van de binnenlandse veiligheid en het respecteren van de internationale verplichtingen en instrumenten inzake bescherming. Op basis van dat document hebben wij alle clausules betreffende de bescherming van de openbare orde in onze voorstellen tegen het licht gehouden. Het doel daarvan was de lidstaten de garantie te geven dat zij bij een terroristische dreiging hun openbare orde op doeltreffende wijze zouden kunnen beschermen. Dit onderzoek heeft de Commissie ertoe bewogen enkele voorstellen te herzien, waaronder het onderhavige. Allereerst hebben wij de eis geschrapt dat het om een daadwerkelijk gevaar moet gaan voordat de status verleend wordt. Wij hebben dan ook potentiële risicogevallen in aanmerking genomen, zoals die al op grond van de huidige redactie van de Conventie van Genève kunnen worden geïnterpreteerd. Tevens hebben wij het verbod op onmiddellijke uitwijzing geschrapt, indien aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Ik meen dat deze twee wijzigingen tegemoet komen aan de zorg om de binnenlandse veiligheid te waarborgen. Daarom kunnen wij de desbetreffende amendementen niet overnemen.
Het recht voor de houders van de status van langdurig ingezetene om zich in een andere lidstaat te vestigen vormt het vernieuwende element en de belangrijke meerwaarde van het onderhavige voorstel. In dit geval speelt de integratie zich niet alleen op nationaal maar ook op Europees niveau af. Degenen die gedurende bepaalde tijd hun verblijf hebben gehad in een lidstaat zijn bij verhuizing naar een andere lidstaat bevoordeeld ten opzichte van degenen die zich rechtstreeks vanuit het land van oorsprong in een andere lidstaat willen vestigen. Ik vind dit een zeer belangrijk aspect, dat wij zeker niet moeten veronachtzamen.
Met betrekking tot het voorstel voor het vrij verkeer en reizen van onderdanen van derde landen, waarvoor mevrouw Keßler rapporteur is, zou ik ten eerste willen benadrukken dat het voorstel belangrijke elementen bevat voor het realiseren van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Weliswaar bevat het Schengen-acquis al bepaalde regels ten aanzien van het reizen van onderdanen van derde landen, maar de voorwaarden voor het uitoefenen van deze reisvrijheid zijn niet altijd transparant en staan verspreid in verschillende instrumenten. De Commissie is het eens met het Europees Parlement dat al deze versnipperde elementen die de reisvrijheid definiëren in één rechtsinstrument gehergroepeerd moeten worden. Het voorstel legt daarom de voorwaarden vast waaronder de onderdanen van derde landen vrij kunnen reizen. Die staan los van een eventuele visumplicht en gelden zowel voor degenen die over een verblijfsvergunning beschikken als voor de houders van een visum voor een lang verblijf die wachten op de afgifte van een verblijfstitel.
Aan de andere kant bevat dit voorstel regelgeving voor het reizen van diverse categorieën personen die er een legitiem belang bij hebben om gedurende een periode tussen drie en zes maanden in de ruimte zonder binnengrenzen te verblijven, zonder dat hun situatie gelijk te stellen valt met immigratie in de eigenlijke zin van het woord. Het kan bijvoorbeeld gaan om toeristen, onderzoekers, musici op tournee, familiebezoek of om ziekenhuis- of revalidatiepatiënten. Voor die personen komt er een speciale reisvergunning waarmee zij gedurende een periode van maximaal zes maanden kunnen reizen, zonder echter langer dan drie maanden in dezelfde lidstaat te verblijven. Deze regeling strookt volledig met de letter van het Verdrag.
De meeste amendementen in het verslag van mevrouw Keßler beogen ons voorstel inhoudelijk te preciseren en te verduidelijken. Wat het rechtsinstrument betreft, wordt een verordening in plaats van een richtlijn voorgesteld. De Commissie steunt al deze voorstellen, voor zover dergelijke oplossingen een gunstig onthaal krijgen bij de Raad. Het enige punt waarover wij van mening verschillen met mevrouw Keßler, betreft amendement 5 over het vrij verkeer in een ruimte zonder binnengrenzen met een visum voor een lang verblijf. Zoals afgevaardigde Deprez beklemtoond heeft, moet dat punt zorgvuldig geanalyseerd worden. Wij verzoeken het Parlement om dat amendement niet goed te keuren. Een visum voor een lang verblijf is een nationaal visum, dat volgens de nationale regels zal worden verstrekt en niet volgens de regels van hoofdstuk 3, afdeling 1, van de Schengen-Uitvoeringsovereenkomst.
Vanuit dit oogpunt lijkt het mij moeilijk bij de visa voor een lang verblijf een regel op te leggen die geldt voor de visa voor een kort verblijf, namelijk raadpleging vooraf. Tijdens het debat over het Frans initiatief inzake visa voor een lang verblijf heeft het Parlement soortgelijke voorstellen al verworpen. Het Parlement heeft toen met name de rechtsgrond en de versnipperde aanpak aangevochten. In het verlengde van die opstelling van het Parlement heeft ook de Commissie de rechtsgrond aangevochten en verklaard dat zij in ieder geval een voorstel zou indienen waarin ook de houders van een visum voor een lang verblijf een plaats zouden hebben. De Commissie zal dus het doel van het Frans initiatief overnemen, maar dan wel in een breder kader.
Ik deel het streven achter amendement 5, namelijk de mogelijkheid om onderdanen van derde landen direct vrij te laten reizen in de ruimte zonder binnengrenzen. Die mogelijkheid bestaat echter nu ook al, daar onderdanen van een derde land altijd een eenvormig visum, het zogenaamde C-visum, kunnen aanvragen en daarmee vrij kunnen reizen.
Ter afsluiting zou ik de twee rapporteurs willen gelukwensen en de hoop willen uitspreken dat de voorstellen van de Commissie kamerbrede steun zullen krijgen van het Parlement.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Vitorino!
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Samenhang van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0464/2001) van de heer Van den Berg, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de samenhang van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling - Evaluatie (COM(2001) 153 - C5-0395/2001 - 2001/2153(COS)).

Van den Berg
Geachte Voorzitter, geachte commissarissen, de Europese Unie is wereldwijd de grootste donor op het gebied van noodhulp. Mensen die worden getroffen door een oorlog of een natuurramp in Bangladesh, Afghanistan, Somalië en op de Balkan, worden met Europees geld weer op weg geholpen. Maar het gaat te vaak fout als de directe noodhulp wordt stopgezet en er wordt overgeschakeld op hulp bij de wederopbouw en ontwikkeling van het getroffen gebied. Een probleem waarnaar in de vakliteratuur wordt verwezen als de grijze zone.
Ter illustratie een voorbeeld uit de schoolboekjes. Nadat de orkaan Mitch in 1998 een spoor van verwoesting door Midden-Amerika had getrokken, reageerde de Unie snel met noodhulp. De Commissie werkte vervolgens vanaf 1999 aan een actieprogramma voor de wederopbouw in Midden-Amerika en ECHO zou vanaf maart 2001 uit het gebied vertrekken. Het actieprogramma had goede elementen, zoals lokale participatie, coördinatie met de lidstaten en andere donoren, en decentralisatie van de bevoegdheden naar de delegatie in Managua. In de praktijk werkte het programma echter veel te traag. Twee jaar na de ramp waren pas een paar projecten goedgekeurd.
Dit voorbeeld illustreert helaas de regel en niet de uitzondering en dat is natuurlijk onaanvaardbaar zowel vanuit politiek als humanitair perspectief. Wie wil straks de mensen uit Afghanistan uitleggen dat wij onze belofte van hulp niet kunnen nakomen vanwege ons eigen onvermogen na de noodhulpfase snel en flexibel te reageren? De vraag is welke maatregelen de Commissie neemt om het probleem van de grijze zone bij de wederopbouw van Afghanistan te voorkomen.
Bij de voorbereiding van dit verslag zijn de Commissie en de betrokken organisaties in het veld uitgebreid geraadpleegd. De Commissie erkent het probleem van de grijze zone, maar tegelijk blijft haar evaluatie die wij vandaag bespreken te vaag en te theoretisch. Daarom worden in mijn verslag, mede op basis van de conferentie met de betrokken NGO's en intensieve gesprekken met uw ambtelijke diensten, een aantal concrete voorstellen aan de Commissie gedaan.
De Commissie constateert dat onflexibele en bureaucratische procedures een van de kernproblemen vormen. Als oplossing wil de Commissie aanhangsels bij de landenstrategienota' s opstellen waardoor een snelle en flexibele reactie in een crisissituatie mogelijk moet worden. Dit voorstel steun ik, maar alleen als die addenda binnen een termijn van twee maanden worden goedgekeurd. Kan de Commissie aangeven of zij al nieuwe, vereenvoudigde, snelle en flexibele procedures voor de goedkeuring en aanpassing van de aanhangsels heeft opgesteld? Want anders blijft het voorstel voor deze crisisdocumenten gewoon een dode letter.
Daarnaast verwijs ik als rapporteur naar het enorme belang van coördinatie en samenwerking, niet alleen tussen de Commissiediensten, maar ook met de lidstaten, de internationale donoren, lokale partners en NGO' s. Uit mijn gesprekken met de Commissie bleek duidelijk de behoefte aan een flexibel instrument voor opbouw en rehabilitatie, zodat die grijze zone kan worden aangepakt. De bestaande rehabilitatieverordening is te beperkt. Projecten op het gebied van bijvoorbeeld veiligheid en goed bestuur vallen buiten de verordening en er is weinig geld beschikbaar. Het is duidelijk dat het totaalbedrag van bijvoorbeeld zo' n vijftig miljoen euro voor Azië ver achterblijft bij de nood in Afghanistan. Daarom stel ik u voor de bestaande rehabilitatieverordening te herzien, zodat in de postcrisisfase flexibel kan worden ingespeeld op wat de bevolking in een getroffen gebied echt nodig heeft. Om voldoende fondsen te garanderen moet op het moment dat een crisis uitbreekt, snel geld via een triggermechanisme worden vrijgemaakt uit het bestaande niet-gebruikte budget en de reserves.
Op welke wijze wil de Commissie mijn plan navolging geven in concrete voorstellen? Het probleem van de grijze zone tussen noodhulp en rehabilitatie is overbekend. Wij mogen niet langer accepteren dat mensen die in hun dagelijkse leven direct worden geconfronteerd met de gevolgen van oorlog of natuurrampen in de kou blijven staan door ons onvermogen snel, flexibel en gecoördineerd op de lokale situatie in te spelen. Omdat Europa als grootste noodhulpdonor wereldwijd een fantastische rol vervult, moeten wij als Europa ook die kloof met de duurzame ontwikkeling in crisisgebieden dichten. Dat zou pas echt een enorme bijdrage aan de veiligheid en stabiliteit in conflictregio' s in Azië, Latijns-Amerika en Afrika betekenen. Dat is misschien toch wel een verstandigere investering dan het nu al vastleggen van grote bedragen voor defensiematerieel als de F16' s, hoewel ik weet dat de Commissie niet daarover gaat. Als uw rapporteur zal ik daarom intensief blijven volgen hoe de Commissie en de lidstaten dit probleem in de nabije toekomst aanpakken. Ik verwacht veel van de tot dusverre gedane toezegging, maar ik ben erg benieuwd naar het concrete antwoord van de Commissie.

Bartolozzi
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik vervang de heer Mantovani, die hier vandaag niet kan zijn vanwege problemen met zijn vliegverbinding. In zijn plaats zal ik enkele bespiegelingen presenteren over het moeilijke concept van de samenhang tussen noodhulp, wederopbouw en ontwikkeling. Ik dank de rapporteur, de heer Van den Berg, voor zijn uitstekende werk. Bij de stemming in de commissie bestond er over zijn verslag een brede consensus.
Allereerst vind ik het essentieel dat het complementaire karakter, de samenhang en de verhouding tussen kosten en baten verbeterd worden. Die drie elementen zijn nodig om de kloof tussen de verschillende fasen van de internationale hulpverlening, de befaamde grijze zone, te dichten en meer in het algemeen het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de Unie efficiënter te maken.
De multilaterale financiële instellingen moeten dan ook in sterkere mate bij dit proces betrokken worden. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de Wereldbank, het Internationale Monetaire Fonds, de verschillende organisaties van de VN en de Club van Parijs. Het lijkt mij een goede zaak interne coördinatie te onderscheiden van externe coördinatie. Zo kan gedefinieerd worden wie wat doet op Europees, internationaal en nationaal niveau en kan de uitvoering van de initiatieven voor wederopbouw en ontwikkeling beter gepland worden en daarmee efficiënter zijn.
De bijdrage van onze fractie, de EVP, is dan ook gericht op meer complementariteit. Meer in het bijzonder willen wij een betere coördinatie tussen de verschillende acties tot stand brengen, zoals geformuleerd in de amendementen 15 en 16 van de heer Mantovani. Het doel is grotere efficiëntie en betere resultaten bij de liaison- en coördinatieactiviteiten tussen hulp, wederopbouw en ontwikkeling. Met name vragen wij gepaste methodes voor ex-post-coördinatie en -evaluatie, controle op de begroting en minder bureaucratische bemoeienis, teneinde meer garanties te bieden dat de ontwikkelingshulp van de Unie de crisisgebieden bereikt. Wij moeten er met andere woorden voor zorgen dat de hulp op een precieze en efficiënte wijze zonder tijdsverlies aankomt bij degenen die de steun echt nodig hebben. Daarbij moet onnodige overlapping van inspanningen en investeringen vermeden worden.

Martínez Martínez
\u8722\'2d (ES) Mijnheer de Voorzitter, net zoals Max van den Berg in zijn verslag te verstaan geeft, kunnen ook wij ons vinden in de mededeling van de Commissie over de samenhang van communautaire noodacties in zuidelijke landen en het Europees beleid inzake ontwikkelingssamenwerking.
Ofschoon de bevoegde commissie, zoals ook hier wordt onderstreept, met velerlei aspecten van de mededeling kan instemmen, heeft zij tevens een reeks tekortkomingen aan de kaak gesteld waarvoor een oplossing wordt aangedragen in de resolutie die later in stemming zal worden gebracht. De resolutie bevat een reeks knelpunten en aanbevelingen om het optreden van de Europese Unie op het voornoemde terrein bij te sturen. Wij hopen dat met onze suggesties rekening zal worden gehouden.
Uit heel dit debat blijkt dat er een dialectische verhouding bestaat tussen de door de Europese Unie verleende humanitaire hulp om noodsituaties ten gevolge van allerlei soorten rampen te verlichten en de periodieke steun die wordt verleend om de ontwikkeling van een bepaalde streek of land te bevorderen. Anders gezegd, in de rehabilitatie- en ontwikkelingsprogramma' s moeten premissen worden ingebouwd die conflictpreventie in de hand werken en de zogenaamde natuurrampen en hun meest dramatische gevolgen helpen voorkomen. Anderzijds moeten noodacties in de mate van het mogelijke bijdragen aan de latere rehabilitatie en ontwikkeling van het getroffen gebied.
Wij erkennen hier vandaag dat het optreden van de Europese Unie in de overgangszone tussen beide actieterreinen sterk te wensen overlaat. De bestaande problemen zijn bovenal toe te schrijven aan enerzijds de fragmentatie van het administratieve organigram en de bevoegdheden, en anderzijds het gebrek aan coördinatie tussen de diensten die instaan voor de programmering en de tenuitvoerlegging van de acties. Ook de bureaucratische rompslomp van de beschikbare mechanismen vormt een beletsel.
Het lijkt ons overigens nog veel erger dat de Europese Unie met bepaalde landen, zoals Cuba, helemaal geen samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten. Deze situatie heeft immers tot gevolg dat wij slechts sporadisch noodhulp en humanitaire steun verlenen, hetgeen een doelmatige ontwikkelingssamenwerking in de weg staat.

Van den Bos
De Commissie is goed in analyses, maar mist vaak de bestuurskracht om beleidsconclusies ook echt door te voeren. De interne organisatie is nog steeds te hiërarchisch, bureaucratisch en centralistisch, en de lidstaten geven de Commissie te weinig middelen en onvoldoende beleidsruimte om slagvaardig te kunnen opereren. Deze structurele tekortkomingen staan dan ook de oplossing van het grijzezoneprobleem in de weg. De overgang van noodhulp naar wederopbouw en ontwikkeling vergt flexibiliteit in de besluitvorming. Traagheid en te brede bemoeienis kunnen nóg negatievere gevolgen hebben voor de beoogde resultaten dan de technische risico' s waarmee snelle procedures gepaard kunnen gaan. Een allereerste vereiste is uiteraard een optimaal preventiebeleid ten aanzien van natuurrampen en gewelddadige conflicten. Al het mogelijke moet worden gedaan vóór een crisis uitbreekt.
De paraatheid moet optimaal zijn, plannen moeten klaarliggen, coördinatieverbanden moeten worden afgesproken en de uitvoeringspartners moeten zoveel mogelijk bekend zijn. Gedetailleerde en flexibele rampenplannen dienen deel uit te maken van de landenprogramma' s. ECHO moet zich concentreren op noodhulp, maar het lijkt zeer wenselijk dat het in zijn staf ook expertise opneemt op het terrein van wederopbouw om een soepeler overgang gemakkelijker te maken. De controle op de uitvoering moet zich van ex ante verschuiven naar ex post. Interne coördinatie kan alleen goed verlopen als in een vroeg stadium een multidisciplinair team aan het werk gaat.
Wanneer kunnen wij concrete voorstellen van de Commissie verwachten voor vereenvoudigde beleidsprocedures? Het verslag van de heer Van den Berg doet uitstekende suggesties. De hele donorgemeenschap is verantwoordelijk voor verbetering. Het grijzezoneprobleem is een extra reden om spoed te betrachten bij de interne reorganisatie van de Commissie. Het wordt de hoogste tijd dat de mooie analyses in nog mooiere beleidsdaden worden omgezet.

Corrie
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de eerste plaats de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende verslag over de samenhang van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling. Dat is een bijzonder belangrijk en heikel onderwerp. Het lijdt geen enkele twijfel dat het aantal rampen wereldwijd toeneemt - zowel door mensen veroorzaakte rampen, zoals in Afghanistan, als natuurrampen, zoals in Goma in de Democratische Republiek Congo.
Om het beste resultaat te behalen, moeten alle partijen volledig samenwerken: de donors, begunstigden, uitvoerende partijen zoals regeringen en niet-gouvernementele organisaties, en bilaterale hulporganisaties. Wij hebben de bombardementen in Afghanistan gezien en de vernietiging die daar heeft plaatsgevonden. Er is dringend behoefte aan onmiddellijke noodhulp, rehabilitatie van miljoenen vluchtelingen, en ontwikkelingshulp. In de krant van vandaag staat het schokkende bericht dat een twaalfjarig meisje voor geld is uitgehuwelijkt, alleen maar om aan voldoende voedsel voor de rest van het arme gezin te komen. Dit is tragisch. Het is dus absoluut van levensbelang dat er hulp geboden wordt aan degenen die dat het meest nodig hebben. Dat vereist gebruikmaking van de ter plaatse aanwezige kennis en de juiste vorm van hulp.
Twee weken geleden berichtte ECHO, het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap, aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking dat de situatie in Goma volledig onder controle was en dat alle benodigdheden aanwezig waren. Diezelfde avond verklaarden medewerkers van NGO' s op de televisie dat 90 000 mensen honger leden en dat er al baby' s stierven. Is dit opportunisme, een nauwkeurige getuigenverklaring of een overdreven reactie?
Het is vrijwel onmogelijk om op natuurrampen voorbereid te zijn. Wij kunnen er beter voor zorgen dat er een gecentraliseerd Europees depot komt, waardoor wij snel en gericht kunnen reageren. Samenhang heeft alles te maken met samenwerking, waarbij één instantie verantwoordelijk is voor de besluiten.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken dat u mij het woord geeft met betrekking tot dit belangrijke onderwerp. Ik zou nu graag verder gaan in de taal die de heer Van den Berg en ik gemeen hebben.

Bolkestein
In de eerste plaats zou ik de heer Van den Berg willen feliciteren met de uitstekende kwaliteit van zijn verslag over een toch wel moeilijk onderwerp. Crisissituaties zijn altijd complex en wij moeten een consensus tot stand brengen over de wijze waarop de reactie van de Unie als geheel kan worden verbeterd. De mededeling van de Commissie, de conclusies van de Raad en het parlementair verslag dragen bij tot het tot stand brengen van deze consensus.
Zoals u weet, Voorzitter, is de Europese Unie een van de hoofdrolspelers in het hulpverleningscircuit in de wereld. De Europese Gemeenschap en haar lidstaten zijn samen goed voor de helft van de internationale hulpprogramma' s die door de ontwikkelde landen worden gefinancierd. De Europese Commissie is via haar Bureau voor humanitaire hulp, beter bekend onder de naam ECHO, actief betrokken bij het verstrekken van humanitaire hulp aan de kwetsbaarsten en zwaarst getroffenen in deze wereld. De cijfers spreken voor zich. Vorig jaar heeft ECHO alleen al meer dan 500 miljoen euro ter beschikking gesteld voor humanitaire projecten in circa 80 landen, waarmee zo' n 18 miljoen mensen werden bereikt.
ECHO' s taak is en blijft het financieren van de gecoördineerde verlening van humanitaire steun en bescherming via humanitaire partnerorganisaties met als doel levens te redden en te beschermen, het lijden te verzachten, en de integriteit en waardigheid van de bevolkingen van derde landen in humanitaire crises te vrijwaren.
Hoewel ECHO' s hoofdtaak erin bestaat humanitaire noodhulp te verlenen houdt het Bureau zich ook bezig met rehabilitatie op de korte termijn in de onmiddellijke postcrisisfase. Ik denk dat wij er het allemaal over eens kunnen zijn dat er verbeteringen moeten komen in de schemerzone tussen noodhulp en ontwikkeling. De sprekers van vanavond hebben ook daarop gewezen. Wij hebben allen dezelfde moeilijkheden vastgesteld zoals de te trage besluitvormingsprocedures, problemen die te maken hebben met het toepassingsgebied van financieringsinstrumenten en de behoefte om de juiste uitvoeringspartners te vinden. Wij boeken vooruitgang door deze punten systematischer aan te pakken, maar wij moeten onder ogen zien dat wij niet in staat zijn alle problemen, die met het complexe karakter van deze situaties samenhangen, op te lossen en wij moeten realistisch blijven in onze aanpak.
De Commissie heeft een reeks acties opgezet om de beleidsoriëntaties voor de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling ten uitvoer te leggen. Zo legt ECHO momenteel de laatste hand aan richtsnoeren voor zijn exit-strategieën. Dat document zal de basis worden voor overleg met andere diensten van de Commissie ten aanzien van de omstandigheden waaronder ECHO zich uit de hulpverlening kan terugtrekken.
De diensten van de Commissie werken ook aan een onderling akkoord om een degelijke coördinatie en passende procedures te garanderen in het kader van de tenuitvoerlegging van de Overeenkomst van Cotonou met de landen in Afrika, het Caraïbisch gebied en de Stille Oceaan. De beginselen die in de mededeling zijn uiteengezet inzake de samenhang tussen noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling, zullen worden toegepast. Europ I werkt actief aan een agenda om zijn werkmethoden te verbeteren en zo zijn capaciteit voor snelle interventies op te voeren.
Begrotingstechnisch bekeken is de Commissie zich ervan bewust dat haar operationele middelen en instrumenten moeten worden herzien. Wij zijn van mening dat het aantal begrotingslijnen naar beneden moet. Anderzijds moet ervoor worden gezorgd dat met ruimere verordeningen nog altijd alle bestaande soorten activiteiten kunnen worden gedekt, de snelheid van de besluitvorming wordt opgevoerd, de keuze van de uitvoeringspartners flexibel wordt, en indien nodig, beslissingen kunnen worden genomen zonder toestemming van de betrokken regering. Op grond van ervaringen uit het verleden menen wij dat een verdere integratie van onze interventies in de bestaande regionale instrumenten de juiste weg voorwaarts is en dat dat moet leiden tot een grotere beleidssamenhang en een sterkere complementariteit tussen de verschillende soorten interventies binnen eenzelfde land.
In antwoord op verschillende vragen die vanavond zijn gesteld, wil ik nogmaals benadrukken dat de complementariteit van de verschillende instrumenten in het wederopbouwproces in Afghanistan een voorbeeld is van de benadering die de Commissie nastreeft.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, zou ik graag één belangrijk aspect willen benadrukken. Wij moeten er ons ten volle van bewust zijn dat interveniëren in de onmiddellijke postcrisisfase inhoudt dat wij hogere politieke en technische risico' s aanvaarden. Ik zou dat met enige nadruk hier naar voren willen brengen. Om die reden worden het debat dat wij vorig jaar met de Raad hebben gevoerd én uw verslag van vandaag door de Commissie ontvangen als bijdragen op weg naar een effectievere reactie op crises en de totstandbrenging van een grotere samenhang tussen noodhulp en ontwikkeling.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Rechten van de werknemers
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende verslagen:
A5-0013/2002 van de heer Hughes, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de organisatie van de arbeidstijd van personen die beroepshalve mobiele werkzaamheden in het wegvervoer uitoefenen (PE-CONS 3676/2001 - C5-0688/2001 - 1998/0319 (COD));
A5-0026/2002 van mevrouw Ghilardotti, namens de delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap (PE-CONS 3677/2001 - C5-0687/2001 - 1998/0315 (COD)).

Hughes
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Friedrich bedanken, die tijdens de bemiddeling over het wegvervoer ondervoorzitter van het bemiddelingscomité was. Mijn dank ook aan de heer Rocard, die als voorzitter van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken deel uitmaakte van de delegatie. Eigenlijk gaat mijn dank uit naar alle delegatieleden, want wij hebben hier gezamenlijk aan gewerkt. Commissaris Palacio en haar medewerkers verdienen erkentelijkheid voor de cruciale rol die zij hebben gespeeld op verscheidene momenten waarop wij in een impasse leken te zijn geraakt. Tot slot wil ik het Belgisch voorzitterschap bedanken voor de krachtige en vastberaden wijze waarop het overeenstemming over dit dossier heeft nagestreefd.
Wij mogen zeer tevreden zijn over het resultaat van de bemiddeling over het wegvervoer. Het vult een van de laatste resterende leemten in het scala aan arbeidstijdregelingen. Het is een uiterst belangrijk resultaat vanuit het perspectief van gezondheid en veiligheid - en meer in het bijzonder de verkeersveiligheid - en eveneens met het oog op eerlijke concurrentie tussen het wegvervoer, de spoorwegen en andere vervoerssectoren.
Wat de specifieke onderdelen van de bemiddeling betreft, wil ik in de eerste plaats opmerken dat wij ervoor gezorgd hebben dat zelfstandige bestuurders in beginsel onder de werkingssfeer van de richtlijn worden gebracht. Misschien zijn sommigen onder u teleurgesteld dat dit pas vier jaar na de overgangsperiode zijn beslag zal krijgen. Wij moeten echter niet vergeten dat het gemeenschappelijk standpunt van de Raad er vrijwel zeker toe zou hebben geleid dat zelfstandige bestuurders permanent werden uitgesloten van de werkingssfeer van de richtlijn. De Raad wilde hen in beginsel uitsluiten en overweegt hen slechts op te nemen op basis van een studie van de Commissie naar mogelijke storende ontwikkelingen in de toekomst. Zelfs dan zou de Raad vastbesloten zijn geweest een dergelijke maatregel van de Commissie te verhinderen.
Nu is de situatie volkomen omgekeerd. De zelfstandige bestuurders zijn in principe opgenomen in de werkingssfeer van de richtlijn en kunnen daarvan slechts worden uitgesloten als de twee volgende ontwikkelingen zich voordoen: ten eerste, als de Commissie een dergelijke uitsluiting voorstelt, en ten tweede, als wij hier in het Parlement als medewetgever instemmen met een dergelijke uitsluiting. Geen van beide ontwikkelingen is erg waarschijnlijk.
Een ander belangrijk punt is dat de bemiddeling een krachtige definitie van zelfstandigheid heeft opgeleverd. Wij vonden een duidelijke en beperkende definitie zeer belangrijk, zelfs al zouden zelfstandige bestuurders slechts tijdelijk worden uitgesloten. Daarmee wilden wij voorkomen dat gewetenloze werkgevers bestuurders tot een valse vorm van onafhankelijkheid zouden dwingen. In artikel 3(e) wordt nu een zeer heldere definitie gegeven. Daarbij wordt in de laatste zin van dat artikel bepaald dat bestuurders die niet aan de in de definitie gegeven criteria voldoen, beschouwd worden als werknemers op grond van de richtlijn. Dat is een buitengewoon nuttige definitie.
We hebben de definitie van arbeidstijd eveneens aanzienlijk verbeterd en verduidelijkt. Die is nu ook van toepassing op zelfstandige bestuurders, behalve waar het gaat om algemeen administratief werk dat niet rechtstreeks verband houdt met het desbetreffende specifieke vervoer. Ik besef dat sommigen teleurgesteld zullen zijn dat wij er niet in zijn geslaagd nachtarbeid te beperken tot acht uur. Ik zal daarover in het kort drie dingen zeggen. Wij hadden dat met geen mogelijkheid door de Raad gekregen. De meeste delegaties waren ertegen. Vanuit het perspectief van milieu en verkeersveiligheid zijn er steekhoudende argumenten om goederen - als ze over de weg vervoerd moeten worden - ' s nachts te vervoeren. Wij hebben concessies moeten doen op het gebied van nachtarbeid, om te bewerkstelligen dat zelfstandige bestuurders onder de werkingssfeer van de richtlijn zouden vallen.
Dit is een gecombineerd debat, waarbij moet worden nagedacht over het belang van werk, informatie en raadpleging. Uit artikel 8 over afwijkingen van de wekelijkse arbeidstijd en de nachtarbeid blijkt dat wij erop hebben aangedrongen dat in de allereerste plaats de sociale dialoog zou worden aangemoedigd.
Tot besluit wil ik opmerken dat de onderhavige tekst uitermate relevant is voor de situatie die door de zaak-Kralowetz aan het licht is gekomen. Met name bepaalde aspecten van het akkoord zijn in dit verband belangrijk. Ik denk daarbij aan het streven om het creëren van onechte zelfstandige beroepsactiviteiten te verhinderen en aan de verwijzing naar het bijhouden van gegevens. Eveneens relevant is de nadruk die wordt gelegd op de plichten van de verzenders en anderen die verantwoordelijk zijn voor het bepalen van de routes en tijdschema' s. De zaak-Kralowetz maakt twee dingen echter ondubbelzinnig duidelijk. Ten eerste is het dringend noodzakelijk dat er aanvullende sociale waarborgen komen, evenals een maatschappelijk gecontroleerde opening van de arbeidsmarkt voor werknemers uit Midden- en Oost-Europa, met name in deze sector. Ten tweede is overduidelijk geworden dat belangrijke teksten als dit akkoord van nul en generlei waarde zijn als het controleniveau niet verbeterd wordt. Wij moeten aandringen op volledige en correcte toepassing van controlemaatregelen in de gehele Europese Unie.
Ten slotte wijs ik erop dat het van essentieel belang is dat er regels komen die overal in de Europese Unie bindend zijn. Zo niet, dan zal de zaak-Kralowetz slechts een van de vele zaken zijn waarmee wij in de komende weken en maanden te maken zullen krijgen.

Ghilardotti
Mijnheer de Voorzitter, met het debat van vandaag en de stemming van morgen in de plenaire vergadering zijn wij aan het einde van een lang en moeilijk traject gekomen. Gedurende enkele jaren hebben de drie instellingen een openhartig en intensief debat gevoerd over een zeer belangrijk onderwerp: de informatie, raadpleging en medezeggenschap van de werknemers.
De bemiddeling is 17 december jongstleden met succes afgerond. De Europese Unie heeft daarmee minimumnormen voor de informatie en raadpleging van de werknemers in alle lidstaten van de Unie vastgelegd. Deze richtlijn komt tot stand na de richtlijnen betreffende de Europese ondernemingsraden en het statuut van de Europese vennootschap en het Handvest van de grondrechten. Het bestaande communautaire en nationale kader dat ertoe kan bijdragen veranderingen voor te bereiden, garanties te bieden voor herstructureringen onder aanvaardbare omstandigheden, en de in de huidige context vereiste voorrang te geven aan de doelstelling "werkgelegenheid" , vindt hiermee zijn voltooiing. Het lijkt mij buitengewoon veelzeggend dat dit akkoord vóór de Top van Barcelona is bereikt.
Bijna alle lidstaten beschikken over een rechtskader op basis van wetgeving of CAO-bepalingen om het recht op informatie en raadpleging van de werknemers te garanderen. Ik zei dus "bijna alle lidstaten" , maar met deze richtlijn wordt dat recht daadwerkelijk tot alle lidstaten van de Unie uitgebreid.
Laten wij nu ingaan op de inhoud van het voorstel. Deze richtlijn erkent het recht van de werknemers en hun vertegenwoordigers in alle ondernemingen met minder dan vijftig werknemers om geïnformeerd en geraadpleegd te worden over alle aspecten van de bedrijfsvoering. Dat geldt met name voor de effecten van het bedrijfsbeleid op het vlak van de werkgelegenheid, arbeidsorganisatie en scholing en nascholing.
Het is van belang dat de richtlijn regels bevat voor de inhoud, de vorm en het tijdstip van de informatie en de raadpleging. Volgens de tekst van de richtlijn moeten informatieverstrekking en raadpleging tijdig plaatsvinden. Dat is namelijk een noodzakelijke voorwaarde voor zowel het succes van herstructurerings- en reorganisatieprocessen in bedrijven als voor een succesvolle uitwerking van de nodige maatregelen om negatieve effecten voor de werknemers te voorkomen. De werknemers en hun vertegenwoordigers krijgen een reeks rechten. Er zijn sancties voorzien die de lidstaten bij de omzetting en toepassing van de richtlijn in hun wetgeving moeten opnemen. Het gaat om effectieve, evenredige en afschrikkende sancties. Ik denk dat dit punt van bijzonder belang is, en er is dan ook breedvoerig over gedebatteerd. In eerste instantie pleitte de Commissie, gesteund door het Parlement, voor een Europese sanctie. De richtlijn bepaalt nu echter dat de lidstaten de sanctie moeten invoeren. Het subsidiariteitsbeginsel is derhalve gerespecteerd.
Er is een overgangsperiode voor de lidstaten die op dit vlak uit hoofde van wetgeving of CAO-afspraken nog geen regelgeving kennen. In vergelijking met het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is deze overgangsperiode nu wel korter.
Natuurlijk had het Europees Parlement nauwkeuriger informatieverstrekking, een preciezere definitie en een richtlijn met meer inhoud gewenst. Maar gezien het delicate karakter van het onderwerp en de weerstand gedurende de afgelopen maanden, zowel van de kant van de regeringen als van pressiegroepen, kunnen wij denk ik tevreden zijn. De delegatie van het Parlement in het bemiddelingscomité heeft met eenparigheid van stemmen voor dit ontwerpakkoord gestemd. Wij kunnen tevreden zijn, daar de rechten erkend worden, de sociale dialoog beter tot zijn recht komt en het subsidiariteitsbeginsel gerespecteerd wordt. Er is nu echter wel een uniform kader voor de hele Europese Unie gecreëerd. Wat betreft de erkenning van de werknemersrechten in de bedrijven zullen er niet langer A- en B-werknemers zijn.
Ik wil afronden met een speciaal woord van dank aan de commissaris, mevrouw Diamantopoulou, en haar staf, het Belgisch voorzitterschap en de minister, mevrouw Onkelinx. Het dient benadrukt te worden dat wij ons met drie vrouwen hebben ingezet voor deze richtlijn. Mede dankzij onze vastberadenheid en het feit dat wij overtuigd waren van het grote belang van het onderwerp hebben wij dit zeer belangrijke proces kunnen afsluiten. Ik ben daarbij gesteund door de commissie, het Parlement, de commissaris en de minister met hun respectievelijke overtuigingen. De Top van Barcelona blijft in mijn ogen een geschikt moment om na te gaan of dit akkoord concrete en positieve effecten kan sorteren.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, ik heb de indruk dat het Parlement wil dat ik een verklaring afleg over de kwestie van de vrachtwagenchauffeur die gestrand is in het Groothertogdom Luxemburg. Als mijn indruk juist is, wil ik graag het volgende zeggen.
Op grond van aan de Commissie ter beschikking staande informatie hebben de Luxemburgse autoriteiten huiszoeking verricht in de bedrijfspanden in Luxemburg van het Oostenrijkse vervoersbedrijf Kralowetz. Dit deden zij in het kader van een onderzoek dat geleid werd door de rechtbank van de Duitse stad München. Kralowetz is al sinds 1986 actief in Luxemburg en was een internationale vervoerder met vestigingen in acht verschillende Europese landen. Op 22 januari is de technisch manager van het bedrijf, de heer Karl Kralowetz, gearresteerd. Vanaf 26 januari hebben ongeveer 150 vrachtwagenchauffeurs uit verschillende landen die voor Kralowetz werken zich op de parkeerhaven van een douanecentrum verzameld. De chauffeurs klaagden dat zij al meer dan drie maanden niet waren uitbetaald. De meerderheid van hen kan beschouwd worden als illegale werknemer. De autoriteiten in Luxemburg regelen momenteel dat de chauffeurs per vliegtuig naar hun land van herkomst kunnen terugkeren. Iedere chauffeur zal ter compensatie duizend euro ontvangen.
Het werkelijke probleem is het gewetenloze gedrag van de betreffende vervoerder. Deze had gebruik gemaakt van illegale arbeidskrachten - dat wil zeggen dat zij onverzekerd waren - en hun een salaris gegeven dat niet in overeenstemming was met de nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten. Daarbij liet hij zijn personeel zonder werkvergunning voor hem werken. Maandenlang hebben de gerechtelijke autoriteiten en onderzoekscommissies van diverse lidstaten onderzoek gedaan en rapporten opgesteld. Dit alles heeft geleid tot huiszoekingen, de arrestatie van een aantal verantwoordelijken en de inbeslagneming van documenten en apparatuur.
De Commissie stemt in met de maatregelen van de gerechtelijke en bestuurlijke autoriteiten, maar betreurt niettemin dat iets dergelijks überhaupt heeft kunnen gebeuren. Uit de gebeurtenissen blijkt dat nationale wetten correct dienen te worden toegepast, evenals communautaire regels op het gebied van internationaal wegvervoer. Dit geldt in de eerste plaats voor de regels inzake toelating tot het beroep van wegvervoerder, waarvoor de drie criteria betrouwbaarheid, financiële draagkracht en vakbekwaamheid van toepassing zijn. In de tweede plaats geldt het voor de regels inzake rij- en rusttijden. De Commissie heeft met betrekking tot deze regels onlangs een voorstel geschreven om de EU-wetgeving te vernieuwen, te vereenvoudigen en te actualiseren.
Eveneens relevant zijn daarnaast de volgende juridische instrumenten, die binnenkort beschikbaar zullen zijn. Ten eerste de voorschriften inzake de arbeidstijd - een akkoord hierover tussen het Europees Parlement en de Raad, waarover u morgen zult stemmen, is zeer wenselijk. Namens de Commissie wil ik in dit verband in het bijzonder de heer Hughes bedanken. Ten tweede de voorschriften inzake een uniform bestuurdersattest, waarvoor de heer Van Dam uw rapporteur was en waaraan het Europees Parlement op 17 januari zijn goedkeuring heeft gehecht. Met die verordening zal een einde komen aan de onwettige wijze waarop chauffeurs uit derde landen in de Gemeenschap in dienst worden genomen, doordat de legale status van de arbeidsverhouding tussen EU-werkgevers en deze chauffeurs gecontroleerd wordt.
Tot besluit: communautaire instrumenten op dit gebied bestaan reeds of zijn in voorbereiding. Deze dienen correct te worden toegepast door de lidstaten. Laten wij lering trekken uit dit voorbeeld en herhaling van dergelijk gewetenloos gedrag van onbetrouwbare vervoerders voorkomen.

Smet
Het voorbeeld dat zojuist door de heer Bolkestein is aangehaald, is natuurlijk een flagrant en waarschijnlijk ook uitzonderlijk voorbeeld van de misbruiken in de transportsector. Het is niet het enige voorbeeld. We hebben er in de voorbije jaren wel meer gekend, bijna op even grote schaal als het voorbeeld dat wij zojuist gehoord hebben. Naast de vele misbruiken op grote schaal zijn er ook vele misbruiken op kleine schaal, want de transportsector wordt voor een groot deel gekenmerkt door misbruiken. Het systeem dat nu voor ons ligt, namelijk stringentere normen voor de arbeidstijden -het gaat immers niet alleen om de rijtijden, maar ook om de arbeidstijden - betekent een aanscherping in vergelijking met vroeger. Dit kan alleen maar functioneren als de controle verbeterd wordt. Gebeurt dit niet -en ik ga akkoord met hetgeen de heer Hughes gezegd heeft - dan zijn al die normen waardeloos. Hoewel de controle een nationale bevoegdheid is, neemt dit niet weg dat er een tweejaarlijks verslag moet worden opgesteld over de resultaten van de controle, dat aan de Commissie moet worden voorgelegd.
Ik wil de Commissie vragen of zij zich nog eens over dit rapport kan buigen en opnieuw bekijken welke eisen in dit verband aan de lidstaten worden gesteld. Eén van de zaken die de Commissie blijkbaar verifieert, is of buitenlandse vervoerders strenger worden gecontroleerd dan binnenlandse vervoerders, dus mensen van de eigen nationaliteit. Dat mag natuurlijk niet als criterium gehanteerd worden. De Commissie heeft gelijk dat zij dit nagaat, maar hierbij mag het niet blijven zolang de vervoerders mensen te lang laten rijden met een te hoge snelheid, omdat ze dikwijls op een bepaalde tijd op hun bestemming moeten komen. Zolang, meneer de Commissaris, - ik weet wel dat dit uw bevoegdheid niet is - in de lidstaten verschillende normen bestaan op het gebied van het aantal kilometers per uur dat men mag rijden, is dit alles zinloos. Je rijdt in de ene lidstaat 90 km per uur, in de andere 100 km per uur en in de volgende lidstaat weer 80 km per uur. Het is toch crazy, de manier waarop het vervoer in Europa plaatsvindt. Dit zou allemaal verbeterd moeten worden.
Naast de controle is er het probleem van de sancties. In de ene lidstaat is de sanctie zus, in de andere lidstaat is de sanctie zo. Eigenlijk zouden er op het gebied van sancties minimumnormen moeten bestaan. Ik weet dat dit momenteel geen Europese bevoegdheid is, maar dit zou het wel moeten worden.
Ten slotte, zolang de tachografen van de vervoerders en de truckers moeten worden gecontroleerd zal er altijd bedrog plaatsvinden, omdat de tachograaf een instrument is dat zich hiertoe goed leent. Het wordt dus absoluut tijd om de verordening uit te vaardigen waarop wij wachten en waarin bepaald wordt dat men in de toekomst met een digitale box moet rijden.

Van den Burg
Voorzitter, ik zal de felicitaties die ik voor ogen had in verband met de tijd achterwege laten. Het was mij ook opgevallen, mevrouw Ghilardotti, dat er veel vrouwen bij deze verslagen betrokken zijn geweest, zowel bij uw verslag als bij dat over de werktijden en zowel tijdens het Belgisch voorzitterschap als binnen de Europese Commissie. Ik denk dat dit een goed resultaat is.
Normaliter ben ik niet iemand van grote woorden, zeker niet zolang een onderhandelingstraject nog loopt, maar nu wij aan het eind ervan zijn gekomen durf ik toch wel superlatieven te gebruiken en het bereiken van deze beide akkoorden historisch te noemen.
Om te beginnen is het heel goed dat er nu na lange tijd weer Europese arbeidswetgeving wordt vastgesteld. Dat past in het streven naar een sociaal-economisch ambitieus Europa, zoals dat in de Lissabon-doelstellingen werd verwoord, een dynamische en competitieve economie met meer en betere banen en een grotere sociale samenhang. Het is goed om ook dat laatste deel van die doelstellingen nog eens te benadrukken aan de vooravond van de Top van Barcelona.
In beide dossiers worden historische stappen gezet. De richtlijn voor informatie en raadpleging van werknemers vormt de wezenlijke erkenning van het recht van werknemers om vooraf te worden betrokken bij belangrijke beslissingen van een bedrijf en dat behoort tot de mores en de tradities van het Europees sociaal model.
Innovatie van de economische bedrijvigheid is noodzakelijk maar daarbij hoort een pro-actieve benadering die ook de zeggenschap van werknemers serieus neemt. In het EU-Handvest van de sociale grondrechten is dit als een fundamenteel recht erkend. In deze richtlijn is dat recht uitgewerkt voor alle bedrijven in de Unie. Een derde stap is nodig want als we die zeggenschap van werknemers serieus nemen dan moet deze ook gelden als het gaat om herstructurering en verandering in bedrijven. De Commissie heeft daar onlangs een document over uitgebracht. Het is goed dat vanavond ook commissaris Bolkestein in ons midden is want het is volgens mij juist ook heel belangrijk dat deze discussie ook bij andere dossiers wordt gevoerd en dat het onderwerp van de zeggenschap van werknemers ook in andere dossiers aan de orde komt, bijvoorbeeld bij overnames en fusies van bedrijven en ook in het mededingingsbeleid van commissaris Monti. Ik denk dat dat in de komende tijd een hele belangrijke discussie moet zijn want ook daar hoort het overleg met de werknemers tot de traditie, tot de routine te behoren.
Wat de werktijden van chauffeurs betreft, zou ik me willen aansluiten bij wat mijnheer Hughes gezegd heeft over de zaak die in Luxemburg speelt. Ik zou ook nog eens willen benadrukken dat een op Europees niveau gemaakte definitie van pseudo-zelfstandigen een hele belangrijke rol kan spelen in het oplossen van dit soort problemen omdat wij momenteel geen Europese definitie daarvan hebben maar de lidstaten, ook de nieuwe landen, hun eigen definities hanteren.

Flesch
Mijnheer de Voorzitter, de ELDR-Fractie is verheugd dat het bemiddelingscomité van Parlement en Raad het eens is geworden over de richtlijn inzake de organisatie van de arbeidstijd in het wegvervoer en de richtlijn inzake de informatie en de raadpleging van werknemers.
Gezien de gevoelige aard van deze laatste problematiek en de moeilijkheden om tot een akkoord te komen, vinden wij het een goede oplossing dat deze tekst door het bemiddelingscomité is aangenomen.
De richtlijn over de arbeidstijden in het wegvervoer moet een einde maken aan de oneerlijke concurrentie en de sociale dumping op de interne markt. Voorts zijn er regels nodig om vrachtwagenchauffeurs fatsoenlijke arbeidsomstandigheden te bieden en zo een verslechtering van de verkeersveiligheid tegen te gaan.
Het Parlement had gevraagd om zelfstandige chauffeurs eveneens in deze richtlijn op te nemen en alle chauffeurs op gelijke voet te behandelen, of ze nu wel of niet in loondienst waren. Zelfstandige chauffeurs zullen nu in de regeling worden opgenomen, zeven jaar nadat de richtlijn van kracht is geworden.
Na bestudering van deze materie kan de Commissie natuurlijk beslissen om het opnemen van zelfstandigen in de richtlijn opnieuw aan de medebeslissingsprocedure te onderwerpen. Een definitie van het begrip "zelfstandige" voorkomt immers het ontstaan van nieuwe vormen van schijnzelfstandigen. Dat is een goede zaak en ik ben het daarmee eens, mijnheer Hughes, maar ik kom hier toch niet helemaal aan mijn trekken.
Het geval van de chauffeurs die in Luxemburg vast hebben gezeten -en ik vermeld hier even dat zij afgelopen vrijdag gerepatrieerd zijn met hun duizend euro op zak, mijnheer Bolkestein - geeft aan welke gevolgen het ontbreken van toereikende communautaire wetgeving kan hebben.
Zoals wij hebben gezien, bestaan er transportbedrijven die zich om God noch gebod bekommeren. Zij deinzen er niet voor terug misbruik te maken van de mazen in de nationale wetgeving alsook van gaten die tussen nationale en communautaire wetgeving vallen. Daarbij schuwen ze zelfs de illegaliteit niet en speculeren ze er kennelijk op dat er geen afdoende controles komen.
Een aantal regeringen heeft dit ingezien. Zo hebben België, Nederland, Frankrijk, Duitsland, Ierland en Luxemburg in 1999 een bestuurlijke regeling uitgewerkt die "Eurocontrol route" heet en bedoeld is om de samenwerking tussen de diverse controlerende instanties te verbeteren en aan te scherpen. Maar om binnen de interne markt een eerlijke concurrentie tot stand te brengen tussen wegvervoerders, moet er in de eerste plaats een communautaire wetgeving komen, en vervolgens moeten de lidstaten een controlesysteem opzetten met straffen die streng worden toegepast.

Bouwman
Mijnheer de Voorzitter, rapporteurs, mijnheer Bolkestein. Ik wil graag inhaken op het woord cowboy. Ik heb jarenlang onderzoek naar deze sector gedaan en ik denk niet dat wij hier te maken hebben met een cowboymaatschappij, maar met een cowboysector. De sector is, zoals algemeen bekend, redelijk ziek. De verdiensten in deze sector zijn redelijk laag. Het is een zeer gefragmenteerde sector met heel veel kleine rijders. Er zijn ook grote ondernemingen die langzaam maar zeker kleine rijders tot zelfstandigen of zelfs schijnzelfstandigen hebben gemaakt. Kortom, er is veel te doen. Er wordt gerommeld met werktijden, er wordt gerommeld met CAO' s, er wordt gerommeld met heel veel. Tegen die achtergrond hebben wij, zeker met betrekking tot internationaal transport, een bijzondere verantwoordelijkheid en die hebben wij ook op ons genomen.
Een van de eerste dingen die ik deed of mocht doen toen wij hier kwamen, hield verband met de Willy Betz-constructie. Dat was een met Kralowetz vergelijkbaar geval, maar dan wat minder erg. Men reed met uitstekend materieel, men zorgde dat allerlei dingen in orde waren behalve de werkvergunning en een reeks andere zaken. Dat heeft geleid tot die drivers' attestation-richtlijn. Gelukkig kunnen wij nu een tweede, heel belangrijke richtlijn over de organisatie van de werktijden verwelkomen.
Ik denk dat er in de komende periode nog meer gaten in de wetgeving gedicht moeten worden. Tegen die achtergrond is het misschien ook heel goed dat de informatie- en raadplegingsrichtlijn -ik zou het woord historisch willen gebruiken - er ook doorkomt, om de doodeenvoudige reden dat veel grote internationale transportondernemingen in de loop der tijden juist hun bedrijf hebben uitgevlagd, waarbij vaak geen inspraak voorhanden was. Zij hebben juist hun werknemers verzelfstandigd of uitbesteed tot kleine zelfstandige ondernemers. En daar was evenmin inspraak. Dat soort onderwerpen kunnen wij nu beter aanpakken.

Schmid, Herman
Mijnheer de Voorzitter, de twee richtlijnvoorstellen waarover wij het hier hebben, zijn principieel zeer belangrijk en krijgen de volle steun van de GUE/NGL-Fractie. Met de richtlijn voor vrachtwagenchauffeurs zullen de arbeidstijdregelingen ook voor deze categorie werknemers gelden. Dit is niet alleen in het belang van de werknemers zelf, maar ook in het belang van de weggebruikers. In de bemiddelingsprocedure heb ik verschillende keren de verkeersveiligheid onder de aandacht gebracht, omdat dat aspect belangrijk is voor de regeringen die deze wetgeving ten uitvoer moeten leggen. Het is ook belangrijk dat eigen rijders nu op dezelfde manier behandeld worden als andere rijders. Vanuit het oogpunt van de weggebruikers speelt het immers geen rol of men door een werknemer of een zelfstandige rijder overreden wordt.
Zorgwekkend in deze richtlijn zijn de lange overgangsregelingen. In het beste geval duurt het immers zeven jaar vooraleer de richtlijn in werking treedt. Wij weten dat de controle en de follow-up van de concrete tenuitvoerlegging op dat ogenblik zeer moeilijk zullen zijn.
De tweede richtlijn, inzake informatie en raadpleging van werknemers, betreft een soort kaderovereenkomst die de juridische basis vaststelt voor de informatie en de raadpleging van werknemers. Ik wijs er echter op dat deze richtlijn ook juridische mogelijkheden biedt om de eisen van de werknemers in bepaalde gevallen af te wijzen, bijvoorbeeld de paragrafen 25 en 26 van de ontwerprichtlijn, die een vrij ruime interpretatie toelaten.
Het zal voor de werking van deze richtlijn daarom van doorslaggevend belang zijn hoe ze door de werknemers onthaald wordt en in welke mate de vakbonden hun eisen met behulp van de richtlijn hard kunnen maken. Ik denk dat dit een algemene regel is voor dit soort wetgeving. Wij kunnen richtlijnen aannemen die in vele opzichten uitstekend zijn en waarmee men de beste bedoelingen heeft, maar op de concrete tenuitvoerlegging heeft dit Parlement geen enkele invloed. De regeringen van de lidstaten hebben dat naar mijn mening evenmin.
In tegenstelling tot mevrouw Smet geloof ik niet dat men strenge controlesystemen kan opzetten. Het is moeilijk te weten wat er op de wegen gebeurt, vooral ' s nachts. Het is moeilijk te weten wat er achter de gesloten deuren van een fabriek gebeurt. Alleen de werknemers zelf kunnen bepaalde zaken aan de kaak stellen. Ik wil daarom afsluiten met een dringende oproep tot de werknemers: "Vertrouw er niet op dat jullie problemen in het Europees Parlement of in de Raad worden opgelost, maar ga ervan uit dat jullie ze zelf moeten oplossen en dat jullie daarbij geholpen kunnen worden door de richtlijn die er nu gekomen is."

Menrad
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen verwelkom ik namens mijn fractie het compromis over de informatie- en raadplegingsrichtlijn dat in het bemiddelingscomité tot stand is gekomen. Tegelijkertijd bedank ik de rapporteur van het Parlement, mevrouw Ghilardotti, voor het feit dat zij ons naar dit compromis heeft gevoerd, dat heel dicht in de buurt is gekomen van het gemeenschappelijk standpunt. Tijdens het overleg over informatie en raadpleging lagen de standpunten in onze fractie soms ver uiteen, maar wij waren wel eensgezind van mening dat het gemeenschappelijk standpunt een uitstekend uitgangspunt is voor een verantwoorde oplossing. Sinds de eerste lezing in het Parlement in april 1999 en al eerder tijdens de commissiezittingen heersten er dikwijls grote meningverschillen tussen de fracties; de rapporteur heeft er haar handen aan vol gehad. Hetzelfde geldt voor mij als schaduwrapporteur van de sterkste fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij.
Het bereikte compromis is een constructief resultaat, dat in de lijn der mogelijkheden lag. De deur moest zodanig op een kier worden gezet dat de eerste de beste windvlaag voldoende was om de deur te openen. Bij de tweede lezing heeft de Fractie van de Europese Volkspartij op veel punten succes kunnen boeken. De meerderheid van mijn fractie heeft zich uitgesproken tegen Europese, maar vóór nationale sancties. Tijdens de bemiddeling zijn deze ideeën opgenomen in de overwegingen. De kaderrichtlijn in haar definitieve vorm levert een bijdrage aan het functioneren van de Europese Ondernemingsraad. Alle plaatselijke werknemersver-tegenwoordi-gers krijgen minimumrechten, waarmee zij de informatie die zij van de Europese Ondernemingsraad krijgen op de juiste waarde kunnen schatten. Verder draagt deze richtlijn ertoe bij dat de herstructureringsproblemen bij nationale ondernemingen van hun scherpste kantjes worden ontdaan.
De richtlijn betreffende de ondernemingsraden geldt echter alleen voor transnationale ondernemingen. Volgens de kaderrichtlijn dient de tenuitvoerlegging van de procedure in de geest van samenwerking te geschieden. Dat dwingt tot partnerschap. Partnerschap behelst dat de partijen opkomen voor hun belangen, maar er tegelijkertijd naar streven om tot een belangenevenwicht te komen. Dit geschiedt op basis van gezamenlijk overleg waarin men elkaar informatie biedt en elkaar raadpleegt. Tijdige informatievoorziening zorgt voor transparantie. Transparantie schept vertrouwen en voorkomt onrust in ondernemingen, wat economische en sociale voordelen biedt. In die situatie zijn zowel de werkgevers als werknemers de winnaars.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen dank ik beide rapporteurs voor het werk dat zij in deze twee belangrijke richtlijnen geïnvesteerd hebben. Ik concentreer mij op de richtlijn betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers, maar wil toch iets kwijt over de arbeidstijd van rijdende werknemers. Het is zeer belangrijk dat zelfstandige bestuurders nu ook onder deze wetgeving vallen, ook al is er een overgangsperiode. Het gaat immers om beschermende wetgeving voor degenen die voor hun werk met een vrachtwagen rijden, ongeacht of het werknemers of zelfstandigen zijn. Zoals Herman Schmid terecht heeft opgemerkt, is er ook het aspect van de verkeersveiligheid. Vanuit een oogpunt van verkeersveiligheid speelt het geen rol of een vrachtwagen bestuurd wordt door een werknemer of door een zelfstandige bestuurder.
Net zoals de heer Van den Burg vind ik het feit dat de richtlijn inzake de informatie en raadpleging van de werknemers er nu ligt, van historisch belang. Want zo is het! Drie vrouwen hebben daarbij een rol gespeeld en ik kan er een vierde aan toevoegen. Toen de Raad in juni onder Zweeds voorzitterschap zijn gemeenschappelijk standpunt voor deze richtlijn vaststelde, was dat mede onder impuls van een vrouwelijke, Zweedse minister.
Naar mijn mening is de eis betreffende dit soort informatie en raadpleging in een interne markt vanzelfsprekend, omdat in een interne markt niet alleen de ondernemers rechten hebben, maar ook de werknemers, met name om geïnformeerd te worden en hun standpunten te kunnen meedelen.
Soms hoort men in Zweden: "Wat betekent dit concreet voor Zweden? Onze wetgeving is immers stukken beter." Ja, dat klopt. Onze wetgeving is reeds zover gevorderd dat de EU-wetgeving voor ons nauwelijks gevolgen zal hebben. Anderzijds zijn minimumrichtlijnen toch belangrijk, niet alleen omdat sommige landen met hun wetgeving op een bepaald gebied nog niet zo ver gevorderd zijn, maar ook omdat de richtlijnen indirect bijdragen tot het voorkomen van het verschijnsel sociale dumping, waarbij ondernemers zich gaan vestigen op plaatsen waar werknemers slechte voorwaarden genieten. Daarom is het belangrijk dat er minimumrichtlijnen bestaan om het niveau in alle landen te verhogen en de voorwaarden te verbeteren.
Tot slot dank ik de rapporteurs nogmaals voor deze twee uitstekende richtlijnen. Ik hoop dat wij deze weg verder kunnen gaan en de informatie en raadpleging van de werknemers in de toekomst nog kunnen verbeteren.

Turmes
Mijnheer de Voorzitter, de zaak-Kralowetz is deels een Luxemburgs probleem, want de afgelopen 20 jaar hebben opeenvolgende regeringen met allerlei voordeeltjes vele transportondernemingen naar Luxemburg gelokt zonder te controleren welke arbeids- en loonvoorwaarden deze bedrijven eigenlijk hanteren.
De zaak-Kralowetz is echter in essentie ook een Europees probleem. Het is een bewijs dat een sociaal Europa niet bestaat. De Europese Unie heeft de transportsector in 1998 volledig geliberaliseerd maar heeft nagelaten deze liberalisering te flankeren met de noodzakelijke sociale regelgeving. De zaak-Kralowetz, die overigens niet op zichzelf staat, laat ons zien wat daar de gevolgen van zijn. Ik denk dan ook dat de Commissie meer moet doen dan waarover vanavond is gesproken.
Naar mijn mening staan de volgende drie punten centraal. Ten eerste moeten de controles aangescherpt worden. Wat hebben wetten voor zin als de naleving ervan niet wordt gecontroleerd?
Ten tweede dienen de socialeverzekeringspapieren binnen de Europese Unie geharmoniseerd te worden. Hiermee moeten wij niet wachten tot eind 2003; wij moeten dit begin 2003 reeds in gang zetten.
Het derde punt is waarschijnlijk van het grootste belang: het systeem van de CEMT-vergunningen, dat ondernemingen van buiten de EU toestaat door de landen van de EU te rijden, leidt tegenwoordig tot sociale dumping en illegaliteit. Dat zal ook in de toekomst het geval zijn als wij de CEMT-vergunningen niet aan sociale minimumnormen koppelen. Als dit niet gebeurt, hoeft Karl Kralowetz morgen alleen maar naar Rusland te gaan om vandaaruit zijn gewetenloze praktijken voort te zetten.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, een Europese regeling voor de arbeidstijd van vrachtwagenchauffeurs is dringend noodzakelijk voor de sociale bescherming van de chauffeurs, voor meer veiligheid in het wegverkeer en uit concurrentieoverwegingen. Wij zijn het eens met de resultaten die in het bemiddelingscomité zijn behaald. Wij hechten met name aan de punten die u reeds heeft aangestipt: de opneming van de zelfstandige bestuurders en de duidelijker definiëring van zelfstandigen en arbeidstijden - wat natuurlijk ook de mogelijkheden vergroot tegenover ondernemingen op het gebied van verhaalsrecht - en de vastlegging van uitzonderingstoestanden op het gebied van de wekelijkse arbeidstijd en de nachtarbeid.
Mijn collega' s hebben er al op gewezen dat geen enkele richtlijn soelaas biedt zonder controles en sancties. Daarom moeten wij ons juist daarop concentreren. De Commissie heeft een nieuwe verordening over de harmonisering van bepaalde sociale voorschriften in het wegverkeer ingediend en wij zullen ons binnenkort in dit Parlement hierover buigen. Tussen de resultaten die in het bemiddelingscomité zijn bereikt en het nieuwe voorstel gaapt een brede kloof. Het is zaak de verschillen te overbruggen en meer coördinatie tot stand te brengen. Dit zou ons natuurlijk ook de kans bieden een veel grotere bijdrage te leveren aan de opzet en de uitvoering van met name sancties en controles. Het gaat immers om een verordening en dat betekent dat er sprake is van een ander juridisch bindend karakter en een ander effect.
Naar mijn mening moeten wij eerst de sociale voorschriften harmoniseren en de verkeersveiligheid op de weg verbeteren en moeten wij ons pas daarna bezighouden met harmonisering op mededingingsgebied. Als wij daarin slagen, hebben wij al heel wat bereikt.

Bushill-Matthews
Mijnheer de Voorzitter, ik ben niet zo enthousiast over het resultaat van deze bemiddeling als mijn collega' s, maar beide rapporteurs verdienen wat mij betreft alle lof. Zij hebben gewonnen en ik heb verloren, tot mijn spijt en mogelijk tot hun verrassing. Wij weten allemaal dat als de Raad niet gezwicht was, het Parlement liever zelf zou hebben toegegeven dan een van beide richtlijnen te verliezen. Het Parlement had dus slechte kaarten, maar beide rapporteurs hebben deze meesterlijk uitgespeeld. Ik complimenteer hen beiden met hun vakkundigheid.
Het kwam hun goed uit dat de Britse regering tijdens beide bemiddelingsprocedures inbond. Afgelopen herfst kwam de Britse minister voor Europese Zaken naar Straatsburg om Britse Parlementsleden uit alle partijen over te halen het verslag-Ghilardotti in zijn geheel te verwerpen. De ironie wilde echter dat hij niet alleen ontdekte dat Labour-afgevaardigden het verslag nadrukkelijk steunden, maar ook dat de Britse vertegenwoordiger zich vervolgens in allerlei bochten wrong om het verslag eveneens te steunen. De politiek is beslist een eigenaardig bedrijf.
Zoals mijn geachte collega' s weten, ben ik een fervent voorstander van informatie en raadpleging, maar een even fervent tegenstander van uniforme dwangbuizen voor pluriforme bedrijven. Naar mijn mening zal de aldus geamendeerde richtlijn de inspraak van werknemers eerder in de weg staan dan bevorderen.
De richtlijn inzake arbeidstijd is mijns inziens slechte wetgeving. Het had nog erger kunnen zijn: er hadden beperkingen aan de nachtarbeid gesteld kunnen worden. Gelukkig was de rapporteur uiteindelijk voor rede vatbaar en werd dit voorstel geschrapt. Niettemin is het nog altijd slechte wetgeving omdat zelfstandige bestuurders voorlopig onder de werkingssfeer van de richtlijn worden gebracht. Toen de Spaanse vertegenwoordiger, net als vertegenwoordigers van andere landen, het van de definitieve tekst afwijkende standpunt van zijn land liet vastleggen, zei hij dat het de eerste keer was dat deze ondernemersbranche in een richtlijn werd opgenomen. Ik zal absoluut alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat het ook de laatste keer was. Wij moeten streven naar méér banen, niet naar minder. Dit moet en mag niet als een precedent beschouwd worden.

Ettl
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de situatie rondom de gestrande wegvervoerders in Luxemburg toont eens te meer aan op welke gebieden er behoefte is aan Europese regelgeving en controle. Deze misstanden op de arbeidsmarkt voor vrachtwagenbestuurders hebben ons als nooit tevoren met de neus op de feiten gedrukt. Europese vrachtwagenchauffeurs kunnen u haarfijn uitleggen onder welke omstandigheden er wordt gewerkt, dat er soms illegaal wordt gewerkt en welke loonvoorwaarden er worden gehanteerd, dat er tot uitputtens toe en onderverzekerd wordt doorgereden. Zo gaat het er echt aan toe op een Europese arbeidsmarkt! Dat is het probleem waarmee wij worden geconfronteerd!
Zo bezien komt de onderhavige arbeidstijdenregeling veel te laat, niet alleen voor onze veiligheid op de weg, maar ook voor de veiligheid van de werknemers, van de bestuurders zelf. Verder is er al op gewezen dat het probleem zich niet beperkt tot een zaak van Luxemburg of tot slechts enkele Oostenrijkse ondernemers. Het is een Europees verschijnsel en verder is ons duidelijk geworden dat er meer Oostenrijkse ondernemers bij betrokken zijn. Als groot voorstander van de uitbreiding van de Europese Unie vind ik het bijzonder ernstig dat er zo wordt gesold met de werknemers van kandidaat-lidstaten, dat deze werknemers op basis van een collectieve overeenkomst onder bedroevende sociale omstandigheden moeten zwoegen voor een appel en ei. Zo mag deze groep werknemers in de Europese Unie niet worden onthaald! Daar moeten wij tegen optreden!
Daarentegen zitten er naast slechte ook goede kanten aan een zaak. Zo is in mijn land, in Oostenrijk, al een groep vertegenwoordigers van expediteurs opgestaan die voorstander zijn van Europese regelingen waarin maatregelen worden getroffen om aan de nietsontziende concurrentie een eind te maken. Want dat is de situatie waarvoor wij ons gesteld zien.
Ten slotte, mijnheer de commissaris, zou dit voor u aanleiding moeten zijn om dieper en beter na te denken over controlesystemen voor werknemers op de Europese arbeidsmarkt.

Pérez Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, logischerwijs begin ik met de rapporteurs te feliciteren. Daarbij zou ik willen onderstrepen dat met de aanneming van deze twee richtlijnen een belangrijke stap wordt gezet naar de totstandkoming van een Europees arbeidsrecht en dus ook van een sociaal Europa. Bovendien is het een goede zaak dat dit gebeurt op basis van overleg en wederzijdse concessies van de betrokken partijen, wier oorspronkelijke standpunt overigens volkomen begrijpelijk is. Het is uiteraard niet uitgesloten dat de opname van zelfstandigen de ondernemingsgeest aan banden legt, zoals in mijn land is beweerd.
Wat het algemeen kader inzake informatie en raadpleging betreft, begint Hoofdstuk IV, getiteld Solidariteit, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met artikel 27, waarin onder het opschrift "Recht op voorlichting en raadpleging van de werknemers binnen de onderneming" wordt bepaald dat "de werknemers of hun vertegenwoordigers zekerheid moeten krijgen dat zij op de passende niveaus tijdig worden voorgelicht en geraadpleegd, in de gevallen en onder de voorwaarden waarin het Gemeenschapsrecht en de nationale wetgevingen en praktijken voorzien" .
Het sociaal overleg werd reeds in artikel 136 van het Verdrag betreffende de Europese Unie genoemd als een van de doelstellingen van de Gemeenschap en de lidstaten. Daarom lijkt het logisch en noodzakelijk dat er naast andere specifieke documenten zoals richtlijn 94/45/EG een richtlijn komt waarin een algemeen kader wordt vastgesteld met minimumvereisten voor de uitoefening van het recht op informatie en raadpleging van werknemers van binnen in de Gemeenschap gelegen ondernemingen en arbeidscentra. Deze rechten, die vroeger in het Europees Sociaal Handvest van 1961 en in het Handvest van de sociale grondrechten van de werknemers van de Europese Gemeenschap van 1989 vervat waren, hebben momenteel, zoals ik al zei, een onderkomen gevonden in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Het hoeft niemand te verwonderen dat de werknemers via hun vertegenwoordigers op de hoogte worden gehouden van de toestand en ontwikkeling van hun onderneming of van besluiten die verregaande gevolgen hebben voor de toekomst. Hun leven, en met name hun levensonderhoud, staat en valt immers maar al te vaak met de bedrijfssituatie. Het is belangrijk dat de rechten inhoudelijk blijven bijdragen aan de versterking van de onderneming, de schepping van werkgelegenheid en de aanpassing van de werknemers aan nieuwe of gerenoveerde productieprocessen.
De ervaring leert ons evenwel dat de bestaande mechanismen niet steeds het gewenste resultaat hebben opgeleverd: de werknemers werden pas bij de besluitvorming betrokken wanneer de kogel al door de kerk was. Daarom hecht ik uitzonderlijk belang aan de inhoud van artikel 4 ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

Grosch
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de laatste weken een aantal onderwerpen behandeld die - ook wat de sociale maatregelen betreft - directe gevolgen hebben voor de transportsector. Ook in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme waren wij van mening dat al die maatregelen - en ik geloof dat met de definitieve regeling van de werktijd een belangrijk hoofdstuk wordt afgesloten - alleen zin hebben als de lidstaten de bereidheid tonen om controles aan te scherpen en sancties op te leggen.
Ik kom uit een grensgebied en ik weet precies hoe het er in deze branche inmiddels aan toe gaat: wie het best op de hoogte is van de regelingen in de afzonderlijke landen, kan het meeste geld verdienen. De lobby, die hier actief is, is geen lobby voor of tegen werknemers - en ik denk ook niet dat de Luxemburgse wetgeving er iets mee te maken heeft - en ook geen lobby voor of tegen werkgevers. Als wij zien wat er in Luxemburg is gebeurd, moeten wij concluderen dat uiteindelijk beide partijen het kind van de rekening zijn. Wij hebben de Commissie daar nog eens duidelijk op gewezen in verband met het vermaarde verslag-Van Dam. Wij zijn geen voorstander van steeds meer richtlijnen en details; wij willen dat de landen zich bereid tonen om gezamenlijk maatregelen te treffen die ertoe leiden dat werkgevers correcte prijzen kunnen aanbieden en geen slachtoffer worden van de daar georkestreerde dumping. Natuurlijk willen wij ook dat het personeel onder verantwoorde omstandigheden kan werken. Met stelligheid durf ik te beweren ik dat de lobby die zich hiertegen verzet alleen maar steun biedt aan valsspelers en wetsovertreders.
Een vrachtwagenbestuurder die tevens eigenaar is van zijn vrachtwagen - hiermee kom ik terug op het eerste verslag - balanceert voortdurend op de rand van de illegaliteit als hij rendabel wil werken. Dat is de situatie waarin wij verkeren. Dit betekent dat wij de ontwikkeling van de liberalisering in het goederenverkeer over de weg zowel vanuit economisch oogpunt als vanuit het oogpunt van de werkgevers en werknemers moeten bezien. Ik ben van mening dat wij beider belangen even goed kunnen behartigen.

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn twee minuten spreektijd uitsluitend besteden aan een reactie op de verklaring van de heer Bolkestein over de affaire-Kralowetz. Om te beginnen wil ik inzake deze betreurenswaardige aangelegenheid benadrukken dat niet de wetgeving en de handelwijze in Luxemburg aan de kaak moeten worden gesteld, maar de sociale tekorten in de Europese ruimte. De affaire-Kralowetz is een voorbeeld van de onaanvaardbare misstanden in deze sector.
De schuld ligt niet in de eerste plaats bij de Europese Commissie, maar bij de lidstaten die weigeren gemeenschappelijke regels af te spreken waarmee de arbeids- en loonvoorwaarden naar een niveau worden getild dat sociale dumping in de interne markt voorkomt. Wat de ontwerprichtlijn van de Europese Unie inzake de arbeidstijd van wegvervoerders betreft, heeft juist Luxemburg in de Raad van ministers van Verkeer er samen met Frankrijk en België voor gepleit om de werkingssfeer van de richtlijn uit te breiden tot de schijnzelfstandigen.
Wat de affaire-Kralowetz betreft, zit hem hier namelijk de kneep, ondanks de door mevrouw Flesch aangestipte lovenswaardige inspanningen ten aanzien van de "Eurocontrol route" . Wij hebben behoefte aan wetgeving op communautair niveau die een einde maakt aan de juridisch grijze zones. Die worden namelijk door lieden met een bepaalde criminele inslag - zoals onze premier het zo treffend heeft uitgedrukt - schaamteloos misbruikt. Dat is de les die wij hieruit moeten trekken, en ik hoop dat de lidstaten hun aanvankelijke bezwaren tegen een stringentere reglementering op communautair niveau thans laten varen, om aan deze moderne slavernij een einde te maken.
Verder wil ik nog benadrukken dat een hervormingsvoorstel voor het vestigingsrecht in Luxemburg zich momenteel in de ambtelijke molen bevindt. Hierin wordt gepleit voor strengere criteria, die het ondernemingen met een dubieuze handel en wandel moeilijker moeten maken op legale wijze aan vergunningen en handelsvolmachten te komen, wat evenwel met het oog op de heersende EU-richtlijnen inzake de definiëring van bedrijven niet zo eenvoudig is.
Ik hoop dat de voorvechters van volledige liberalisering in het goederenverkeer over de weg, die geen mogelijkheden meer bieden om tegen ondernemers van het kaliber Kralowetz en hun praktijken op te treden, ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, laat ik beginnen met mijn hartelijke dank te betuigen aan het Parlement en aan de parlementaire delegatie in het bemiddelingscomité. Ik wil in het bijzonder de ondervoorzitter, de heer Friedrich, en uw rapporteur, de heer Hughes, bedanken. Zij hebben uitstekend werk verricht. Dankzij hun inspanningen, hun bekwaamheid en hun vastbeslotenheid kan nu eindelijk een maatregel aangenomen worden die de Commissie meer dan drie jaar geleden heeft voorgesteld - een zeer geslaagd resultaat.
Door deze richtlijn aan te nemen, boeken wij uiterst belangrijke vooruitgang in het elimineren van de concurrentievervalsing in de wegvervoerssector, maar vooral in het verbeteren van de verkeersveiligheid. Door deze richtlijn kunnen niet alleen misstanden in die sector worden uitgebannen, maar wordt ook een beter evenwicht bevorderd tussen verschillende vervoerswijzen. Het vervoer per spoor kan slechts dan nieuw leven worden ingeblazen als een einde wordt gemaakt aan de "wilde concurrentie" in het wegvervoer. Het is dan ook van essentieel belang dat de lidstaten de noodzakelijke controle uitoefenen om toe te zien op naleving van de nieuwe wetgeving.
In de richtlijn worden minimumvoorwaarden vastgelegd voor de organisatie van de arbeidstijd van chauffeurs. Ook wordt rekening gehouden met alle werkzaamheden die chauffeurs naast het rijden uitvoeren. Dankzij dit Parlement zullen alle categorieën chauffeurs, of zij nu zelfstandig zijn of niet, uiteindelijk onder de werkingssfeer van deze richtlijn vallen. Dat komt de verkeersveiligheid zeer ten goede, want vermoeidheid heeft uiteraard dezelfde invloed op alle chauffeurs, ongeacht of zij zelfstandig zijn of in dienst van een bedrijf. De beste aanpak is zonder twijfel dat men de Commissie verzoekt om de gevolgen van uitsluiting te onderzoeken en op basis van haar bevindingen speciale voorwaarden voor te stellen voor opname van zelfstandige bestuurders. Ik wil de leden van dit Parlement nogmaals bedanken voor de vastberadenheid die zij betoond hebben tijdens de gehele bemiddelingsprocedure, waardoor wij de richtlijn hebben kunnen aannemen.
Met betrekking tot het verslag-Ghilardotti wil ik voorts de rapporteur en alle afgevaardigden gelukwensen met het bereikte akkoord tussen het Parlement en de Raad over deze bijzonder belangrijke richtlijn. Dit akkoord was slechts mogelijk door de bereidheid van het Parlement en de Raad om tot een vergelijk te komen. Ten eerste komt de definitieve ontwerprichtlijn zoals deze nu voor ons ligt volkomen tegemoet aan de oorspronkelijke doelstellingen van de Commissie: goede praktijken van informatie en raadpleging van de werknemers in de gehele Unie invoeren en ontwikkelen, waarbij de nadruk ligt op het anticiperen op en begeleiden van veranderingsprocessen. Ten tweede biedt de richtlijn speelruimte aan sociale partners bij de tenuitvoerlegging van de bepalingen ervan. Ten derde is de richtlijn verenigbaar met alle nationale systemen en biedt zij mechanismen voor een soepele invoering van de nieuwe regelingen in al deze systemen. Ten vierde geeft de richtlijn de standpunten van de twee wetgevers weer, aangezien ten minste vijftien van de tijdens de twee lezingen ingediende amendementen van het Parlement in de tekst zijn opgenomen. De ontwerprichtlijn verdient het dan ook om te worden aangenomen, uiteraard door de Commissie, maar ook door het Parlement en de Raad. Zodra zij eenmaal is aangenomen, zal de richtlijn het sluitstuk vormen van het communautaire kader op het gebied van informatie en raadpleging van werknemers. Met dit kader hebben Europese bedrijven en hun werknemers een uiterst belangrijk instrument in handen voor het vergemakkelijken van veranderingsprocessen, waarmee er eveneens voor gezorgd kan worden dat deze processen zich op een sociaal aanvaardbare wijze voltrekken.
Er is de afgelopen jaren belangrijk werk verricht op dit gebied. De Commissie hoopt ten zeerste dat de sociale partners thans de raadplegingsdocumenten over de sociale aspecten van bedrijfsreorganisaties die zij hun twee weken geleden heeft voorgelegd, positief en proactief zullen benaderen.

De Voorzitter
Ik heb de volgende ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2 van het Reglement ontvangen.2
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
De stemming over de ontwerpresoluties met betrekking tot de verklaring van de Commissie vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

Energieprestaties van gebouwen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0465/2001) van de heer Vidal-Quadras Roca, namens de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de energieprestaties van gebouwen (COM(2001) 226 - C5-0203/2001 - 2001/0098(COD)).

Vidal-Quadras Roca
 -(ES) Mijnheer de Voorzitter, deze belangrijke richtlijn is een rechtstreeks resultaat van het Groenboek over een continue energievoorziening, dat onlangs uitvoerig door dit Parlement is besproken. Wij zijn ons er ongetwijfeld allen van bewust dat het grootste deel van het energieverbruik van de Unie op conto van de gebouwen moet worden geschreven: ventilatie, koeling, verwarming, verlichting enzovoorts. Dit hoofdstuk neemt het leeuwendeel van het energieverbruik in de Unie voor zijn rekening. Daarom hebben de maatregelen die op dit gebied worden genomen, verstrekkende gevolgen.
Mijnheer de Voorzitter, met de onderhavige richtlijn wordt een punt gezet achter een periode van vrijwillige initiatieven en aanbevelingen. Er wordt een nieuw tijdperk ingeluid, waarin sprake is van vastberaden engagement, bindende acties en de ijzeren wil om dergelijke maatregelen in de praktijk te brengen.
Er zijn drie aspecten die mijns inziens bijzondere aandacht verdienen. Ten eerste moeten alle gebouwen van de Unie over een energieprestatiecertificaat beschikken. Op de markten zal aan dit certificaat ongetwijfeld uitzonderlijk belang worden gehecht. Bovendien zal op deze manier heel wat energie worden bespaard. Ten tweede moeten alle nieuwe gebouwen worden beoordeeld op hun energie-efficiëntie. Zonder deze beoordeling kan er geen bouwvergunning worden verleend. Ten slotte moeten de energieprestaties worden verbeterd van alle bestaande gebouwen met een totaaloppervlakte van meer dan 1000 m2 die een grondige renovatie ondergaan.
Ofschoon in de richtlijn nog andere acties in overweging worden genomen, heb ik mij tot de drie voornoemde maatregelen beperkt, omdat deze onmiskenbaar het meeste effect zullen sorteren. Als wij er tijdens de komende jaren in slagen om de energierekening van de gebouwen met 20% terug te dringen, zoals in sommige studies wordt voorspeld, wil dat zeggen dat wij met 20% van 40% aardig in de buurt van de 10% komen. Dat zal u niet ontgaan zijn, waarde collega' s. Het lijdt bovendien geen twijfel dat deze ontwikkeling een doorslaggevende invloed zal hebben op de olierekening en de CO2-emissies.
Mijnheer de Voorzitter, nu is het moment aangebroken om de andere fracties van het Parlement te danken voor hun waardevolle bijdrage en steun. Zij hebben er immers mede voor gezorgd dat er op grond van de amendementen van het Parlement aanzienlijke verbeteringen in deze belangrijke wettekst zijn aangebracht. Mijn dank aan de sociaal-democratische fractie en aan mevrouw Zrihen voor hun talloze suggesties. Met name hun interessante voorstel inzake sociale woningbouw verdient een woord van lof. Ik betuig tevens mijn oprechte dank aan De Groenen en aan mevrouw Ahern voor hun enorme belangstelling en hun samenwerking. Zij hebben een uitermate interessante bijdrage geleverd op het gebied van technieken voor passieve koeling. De desbetreffende maatregel is van wezenlijk belang voor streken waar de temperaturen hoog oplopen en koeling of airconditioningsystemen een essentiële rol spelen. Ik ben ook de liberale fractie dankbaar, omdat deze steeds weer heeft benadrukt dat fiscale prikkels hoe dan ook te verkiezen zijn boven sancties. Zalven is beter dan slaan. Dat geldt ook voor de economie.
Helaas zijn er twee punten waarover het Parlement geen overeenstemming heeft bereikt: enerzijds de toepassingstermijnen van de richtlijn en anderzijds de limiet van 1000 m2. In het eerste geval hebben wij een redelijk evenwicht gevonden tussen enerzijds al te lange periodes die de doelmatigheid zouden aantasten, en anderzijds al te krappe termijnen die de haalbaarheid in het gedrang zouden brengen. De tweede kwestie stuitte op verzet bij De Groenen, die een verlaging van de limiet bepleiten. Wij kunnen begrip opbrengen voor hun argumenten en delen hun bezorgdheid, maar als wij willen dat de onderhavige richtlijn binnen een redelijke termijn het licht ziet, kunnen wij niet anders dan onze goedkeurig hechten aan het door de Commissie voorgestelde cijfer.
Mijnheer de Voorzitter, men zegt dat politiek de kunst is om het noodzakelijke mogelijk te maken. Als dat inderdaad zo is, zal deze richtlijn tijdens het komende decennium bijdragen aan een aanzienlijke energiebesparing in een sector die een groot deel van het energieverbruik van de Unie voor zijn rekening neemt. Dat zal ongetwijfeld het welzijn, de vooruitgang en de veiligheid van alle Europeanen ten goede komen.

García-Orcoyen Tormo
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik rapporteur en collega Vidal-Quadras met het uitstekende werk dat hij in het kader van deze belangrijke richtlijn heeft verricht. Zoals hij al zei, neemt het energieverbruik in de Europese Unie almaar toe. Er moeten steeds meer energieproducten worden ingevoerd omdat de eigen productie ontoereikend is om onze energiebehoeften te dekken. Daarom is diversificatie van de herkomst van de energie een absolute noodzaak. Wij moeten op zoek gaan naar nieuwe energievormen, te beginnen met hernieuwbare energiebronnen. Anderzijds bestaat er ook een toenemende behoefte aan meer energie-efficiëntie.
Ik hoop dat het advies van de Commissie milieubeheer bij de heer Vidal-Quadras in goede aarde is gevallen, temeer daar de kernelementen van onze bijdrage mijns inziens bepaalde aspecten van zijn overigens uitstekende voorstel verrijken.
Ik denk dat de verwijzing naar de klimatologische omstandigheden en plaatselijke kenmerken de acceptatie van het voorstel door de lidstaten zal bevorderen.
De Commissie milieubeheer heeft tevens aangedrongen op de noodzaak om de certificering van gebouwen in de diverse lidstaten te harmoniseren. Dat zal ons in de gelegenheid stellen om de energieprestaties van de verschillende gebouwen met elkaar te vergelijken. Bovendien hebben wij gestreefd naar een nauwkeuriger definitie van de gebouwen die van de toepassing van de energiebesparingsmaatregelen worden uitgesloten. Om te vermijden dat onze tekst wordt verworpen, zijn wij samen met de heer Vidal-Quadras van oordeel dat er maar beter niet kan worden getornd aan het voorstel van de Commissie om de oppervlakte van de getroffen gebouwen te beperken.
Mijnheer Vidal-Quadras, ik ben evenals mijn commissie voorstander van de voornoemde benadering, ofschoon ik uw standpunt begrijp. Wij zullen wel zien welk resultaat er uiteindelijk uit de bus komt en dat zullen wij dan moeten aanvaarden. Het belangrijkste is evenwel dat de richtlijn er komt, mijnheer Vidal-Quadras.

McNally
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik graag de heer Vidal-Quadras Roca complimenteren met zijn zoals gebruikelijk sterk op samenwerking en consensus gerichte benadering. Ik weet dat mevrouw Zrihen, onze sociaal-democratische schaduwrapporteur, die hier vanavond helaas niet aanwezig kan zijn, zijn werkwijze op prijs heeft gesteld.
Deze richtlijn - onderdeel van een pakket maatregelen die gericht zijn op een verstandiger gebruik van energie - moet de in sommige lidstaten bestaande goede praktijken in de gehele EU verspreiden. Ook zal de richtlijn een zeer belangrijke rol spelen bij de verbetering van de situatie in kandidaat-lidstaten, waar energiezuinige gebouwen enerzijds veel kunnen bijdragen aan hun economieën en anderzijds aan de bescherming van het milieu.
De amendementen van de heer Vidal-Quadras Roca en anderen hebben de nadrukkelijke steun van de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten. Er moet meer rekening worden gehouden met het snel toenemende gebruik van airconditioning, de stimulerende maatregelen die de lidstaten kunnen toepassen dienen duidelijk te worden aangegeven, en veel van de definities moeten worden aangescherpt.
Mevrouw Zrihen is onder andere van mening dat de definities van de totaaloppervlakte de komende vier jaar dienen te worden herzien. Het is heel goed mogelijk dat deze richtlijn niet ambitieus genoeg is en ook van toepassing zou moeten zijn op veel kleinere totaaloppervlakten. Wij verzoeken de Commissie hierop zo nodig te anticiperen.
Tot besluit wil ik de heer Vidal-Quadras Roca en de Commissie nogmaals bedanken. Wij zien uit naar meer richtlijnen op dit belangrijke gebied van efficiënt en verstandig energiegebruik, die door de commissaris zijn toegezegd.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur van harte feliciteren met zijn uitstekende werk en met zijn pogingen om een consensus te bereiken - die in mijn geval overigens niet helemaal geslaagd zijn. Ik bleef er namelijk op aandringen dat wij zouden uitgaan van een kleinere totaaloppervlakte. Aangezien daarover echter geen overeenstemming mogelijk bleek, heb ik amendementen van die strekking ingediend. In het licht van de zojuist door de sociaal-democratische fractie gemaakte opmerkingen zou ik graag willen weten of mevrouw Zrihen deze amendementen zal steunen. Wij zijn vol goede hoop. Misschien is een herziening de beste manier om ons doel te bereiken, zoals mevrouw McNally al aangaf.
Veel bepalingen van deze richtlijn waren reeds voorzien in de SAVE-richtlijn van 1993. Nu moeten wij die richtlijn aanscherpen. Zoals ik al zei, had ik graag gezien dat de onderhavige richtlijn krachtiger was, maar wij hebben hoe dan ook bindende regelgeving nodig - en daarover beschiken wij mijns inziens - die ons ertoe aanzet om ons daadwerkelijk voor energiebesparing in de Europese Unie in te zetten.
In de praktijk is verplichte herziening een van de belangrijkste eisen in het verslag en ik dank de geachte afgevaardigden daarvoor.

Adam
Mijnheer de Voorzitter, ik heb een belang bij dit onderwerp. Ik ben voorzitter van het adviescentrum voor energie-efficiëntie in het noorden van mijn kiesdistrict. Ik voeg daar onmiddellijk aan toe dat het hier gaat om een technisch en niet om een financieel belang.
Het verbeteren van de energieprestatie van gebouwen, hoe deze ook gedefinieerd wordt, is het moeilijkste onderwerp waarmee ik ooit te maken heb gehad. Ik voel daarom tot op zekere hoogte mee met de rapporteur, omdat hij over een dusdanig gecompliceerde kwestie verslag heeft moeten uitbrengen. In het Verenigd Koninkrijk trachten teveel organisaties hierin verbetering te brengen. Op Europees niveau heerst een zekere mate van verwarring over de doelstellingen. Proberen wij energie te besparen? Proberen wij kooldioxide-emissies te beperken of proberen wij het energiegebruik terug te dringen? Dit zijn verschillende dingen. Wij moeten ons concentreren op het energiegebruik. Naar mijn ervaring vormen de bestaande gebouwen de sleutel tot ons succes. Als wij naar de woningbouwsector kijken, zien wij dat niet zozeer de koopsector als wel de huursector het moeilijkste gebied is. Daar zijn wij voorlopig nog niet uit.
Ik stem over het algemeen in met de Commissievoorstellen en het verslag, maar ik heb mijn aarzelingen wat amendement 15 betreft. Wij moeten ons meer richten op de gemeenschappelijke methode in plaats van ons in dit stadium teveel zorgen te maken over minimumnormen die in de gehele Gemeenschap geldig zouden moeten zijn. Daar zijn wij werkelijk nog lang niet aan toe.
Ik heb ook enige bedenkingen bij het opnemen van een indicatie van de CO2-uitstoot. Bij een woning is die uitstoot bijvoorbeeld afhankelijk van de verbruikte hoeveelheid gas of elektriciteit. Om die reden is vergelijking niet eenvoudig. Het is echter een stap in de goede richting.

Karlsson, Hans
Mijnheer de Voorzitter, een succesvolle aanpak van het energieprobleem is een van de belangrijkste vereisten voor een duurzame samenleving. Nu hebben wij het over energie-efficiëntie. De rapporteur stelt in zijn verslag op een verdienstelijke wijze een aantal maatregelen voor, die het energiegebruik efficiënter moeten helpen maken.
Zowel de grote als de kleine maatregelen zijn belangrijk. Alles tezamen dient er heel wat te gebeuren, zowel wat betreft bezuiniging op energiebronnen als ontwikkeling van verschillende technieken. Er zijn politieke initiatieven nodig, in de vorm van wetgeving en van stimulerende maatregelen om de vooropgestelde doelstellingen te kunnen halen. De hele samenleving moet voor deze maatregelen de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid op zich nemen. Dit geldt voor ondernemingen en particulieren, voor openbare en privé-initiatieven, op Europees, nationaal en lokaal niveau. De aanpak van het energieprobleem heeft uiteraard invloed op ons comfort en onze levensstandaard, maar ook op ons toekomstig leefmilieu in ruime zin.

Bolkestein
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Vidal-Quadras Roca gelukwensen met zijn uitstekende verslag over het voorstel voor een richtlijn inzake de energieprestaties van gebouwen. Daarnaast bedank ik de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie voor haar gedegen en diepgaande discussies. Ik ben eveneens verheugd over de wijze waarop het debat in het Parlement het voorstel heeft aangescherpt en versterkt. Hoogstwaarschijnlijk zal het van cruciaal belang zijn voor de Europese Unie bij het nakomen van haar in Kyoto aangegane verplichtingen en bij het verbeteren van de continue energievoorziening.
Zoals gezegd neemt de gebouwensector meer dan veertig procent van het totale eindverbruik van energie in de Europese Unie voor zijn rekening. De sector heeft ook zeer aanzienlijke mogelijkheden op het gebied van kosteneffectiviteit. Het onderhavige voorstel kan leiden tot een belangrijke verbetering van de energieprestaties van gebouwen, doordat het voorziet in betere minimumnormen in de lidstaten en in betere bouwverordeningen, en doordat gepleit wordt voor het vaker aanpassen en breder toepassen van deze verordeningen. Dit zou niet alleen gelden voor nieuwe gebouwen, maar ook - en dat is nog belangrijker - voor veel reeds bestaande gebouwen wanneer deze belangrijke renovaties ondergaan. Op dit laatste punt is vanavond al gewezen. Daar liggen de werkelijke mogelijkheden tot verbetering.
De Commissie verwelkomt het verslag van het Parlement en de voorgestelde wijzigingen ter verbetering, verduidelijking en versterking van het voorstel. Dit laatste geldt voor veel amendementen waarin de technische en financiële definities worden aangescherpt, concrete voorbeelden gegeven worden en de reikwijdte en de tenuitvoerlegging van het voorstel nauwkeuriger gedefinieerd worden. De Commissie kan bijvoorbeeld de amendementen 2, 4, 5, 8, 9, 10, 11, 14, 19, 23, 24, 25, 26, 28, 29, 31, 35, 36 en 37 aannemen; veel daarvan in hun huidige vorm, sommige na geringe aanpassing. In de amendementen 3 en 6 wordt het gebruik van subsidieregelingen en stimulerende maatregelen aangemoedigd om aldus de tenuitvoerlegging van het voorstel te bevorderen, waarbij rekening wordt gehouden met de sociaal-economische implicaties ervan. Ook deze amendementen zijn daarom acceptabel. De amendementen 7 en 22, betreffende respectievelijk individuele meterstandopname en facturering en officieel erkend personeel, zijn eveneens aanvaardbaar als hun financiële en juridische implicaties duidelijker worden toegelicht in de tekst.
De heer Adam had het zojuist over amendement 15. Dit is een uitgebreid amendement, waarvan de Commissie gedeelten kan accepteren. Het is echter nog niet haalbaar op communautair niveau efficiëntienormen vast te stellen. De amendementen 18 en 20 zijn ook ten dele acceptabel, waarbij in gedachten moet worden gehouden dat indicatie van CO2-uitstoot optioneel dient te blijven.
De Commissie kan de amendementen 1, 12, 13, 16, 17, 21 en 27 niet aannemen om redenen van technische en definitorische aard, met inbegrip van de mate van gedetailleerdheid, of vanwege de ermee samenhangende subsidiariteitsproblemen die zouden voortvloeien uit bijvoorbeeld het vastleggen van efficiëntienormen op communautair niveau. Gezien het heterogene karakter van de bouwsector als gevolg van verschillen in klimaat, cultuur en bouwtradities, zijn subsidiariteit en flexibiliteit bij de tenuitvoerlegging van deze richtlijn in de lidstaten van groot belang.
De meest doeltreffende manier om de normen voor energieprestaties in de lidstaten te verbeteren is volgens de Commissie dat de lidstaten worden gestimuleerd om hun eigen bouwverordeningen te verbeteren, hun eigen prestatienormen te bepalen en ervoor te zorgen dat deze volledig worden nageleefd en regelmatig worden herzien.
Berekeningsmethoden, veel normen en een aantal richtlijnen kunnen op communautair niveau worden bepaald. Het feitelijke efficiëntieniveau van energieprestaties van gebouwen dient echter een zaak van de lidstaten te blijven. De meeste van de voorgestelde amendementen houden rekening met deze beginselen.
Een ander belangrijk punt is de drempelwaarde voor het verbeteren van de energieprestaties van bestaande gebouwen wanneer deze grote renovaties ondergaan. Het verbeteren van de energieprestaties van bestaande gebouwen vormt een belangrijk onderdeel van dit voorstel. Voor veel lidstaten is dit een onontgonnen gebied, dat nieuwe prestatienormen, nieuwe hulpmiddelen en aanzienlijke investering vereist. Ons inziens is de voorgestelde drempelwaarde van 1000 m² voor het verbeteren van de energieprestaties in dit vroege stadium dan ook de hoogst haalbare tussenoplossing.
Wat de overgangsperiode van deze richtlijn betreft, wil ik tot slot onderstrepen dat wij een onnodig lange periode dienen te vermijden, als wij de streefdatum uit het Protocol van Kyoto willen halen, die normaliter op de periode tussen 2008 en 2012 is gesteld.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.50 uur gesloten)

