Restrukturyzacja przemysłu cukrowniczego - Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest wspólna debata na temat
sprawozdanie pani poseł Kateriny Batzeli w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie - C6-0176/2007 - i
sprawozdanie pani poseł Kateriny Batzeli w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru - C6-0177/2007 -.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Panie przewodniczący! Na początku chciałabym podziękować pani Batzeli oraz członkom Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi za całą pracę nad tym wnioskiem. Chciałabym teraz przedstawić wniosek w kontekście.
Jak państwu wiadomo, po faktycznie stosunkowo obiecującym pierwszym roku fundusz restrukturyzacyjny nie spełnił naszych oczekiwań w drugim roku okresu restrukturyzacji.
Jak zapewne państwo pamiętają, w pierwszym roku spodziewaliśmy się zrzeczenia się kwot rzędu 1,5 mln ton, a w drugim - ponad 3 mln ton. W rzeczywistości całkowita wielkość zrzeczenia się kwot w pierwszych dwóch latach wyniosła jedynie 2,2 mln ton, podczas gdy oczekiwano 4,5 mln ton.
Nadal jestem przekonana, że fundusz restrukturyzacyjny sam w sobie stanowi dobry instrument i powinien być wzmacniany i ulepszany, biorąc pod uwagę nasze dotychczasowe doświadczenia.
Co do wniosku, który mamy w dniu dzisiejszym omawiać, chciałabym wyraźnie powiedzieć, że nie prowadzimy renegocjacji reformy sektora cukru z 2005 r. Zważywszy na niedostateczną wysokość środków wypłaconych z funduszu restrukturyzacyjnego w ciągu dwóch pierwszych lat jego działania, należy dążyć do jego sukcesu w dwóch ostatnich latach. W przeciwnym razie problem ostatecznej niewyrównanej redukcji kwot powróci w 2010 r.
Celem wniosku jest stworzenie bardzo atrakcyjnej propozycji dla tych przedsiębiorstw i tych plantatorów, którzy chcą zrezygnować z produkcji w ramach kwot w roku gospodarczym 2008/09, przy jednoczesnym utrzymaniu niezmienionych warunków w ostatnim roku okresu restrukturyzacji. Po raz pierwszy plantatorzy będą mogli zapoczątkować proces restrukturyzacji, lecz tylko do wysokości 10% kwoty przyznanej danemu przedsiębiorstwu. Wskaźnik procentowy pomocy restrukturyzacyjnej zarezerwowanej dla plantatorów zostanie ustalony na 10%, a płatność ta zostanie następnie uzupełniona dopłatą w wysokości 237,5 EUR za tonę kwoty cukru, co daje w sumie 300 EUR za tonę.
Uważam, że dla plantatorów jest to bardzo interesująca propozycja i nie widzę powodu, aby posuwać się dalej. Dlatego też nie będę w stanie poprzeć poprawek zawartych w sprawozdaniu w sprawie funduszu restrukturyzacyjnego, w którym wnioskowano o zmiany wysokości wypłat, np. w poprawkach 6, 7 i 12, lub zmianę odsetka sumy pomocy przyznawanej rolnikom: dotyczy to poprawki 8.
Pomoc z mocą wsteczną będzie gwarancją, że te przedsiębiorstwa i ci producenci buraka cukrowego, którzy uczestniczą już w systemie restrukturyzacji, nie są i nie będą poszkodowani z tego tytułu.
Jak wnioskowano w poprawce 9, w tekście końcowym producenci syropu inulinowego i plantatorzy cykorii zostaną wyraźnie zakwalifikowani do otrzymania płatności z mocą wsteczną. Ponadto przedsiębiorstwa, które zostaną poddane restrukturyzacji w roku gospodarczym lub roku uprawy 2008/09, mogłyby być zwolnione z opłat restrukturyzacyjnych za ilości wycofane prewencyjnie w roku 2007/08, pod warunkiem że w związku z tym zrzekną się one swoich kwot. Wreszcie, jako dodatkowa zachęta dla przedsiębiorstw, ich indywidualny wkład w restrukturyzację zostanie uwzględniony w przypadku obowiązkowej ostatecznej redukcji kwot.
Aby ułatwić osiągnięcie równowagi rynkowej w okresie restrukturyzacji, proponuje się, aby prewencyjne wycofanie było narzędziem stałym, nie tylko w okresie restrukturyzacji, właśnie tak, jak zaproponowała pani Batzeli w swoim sprawozdaniu.
Proponowane projekty rozporządzeń mają stworzyć bezpieczne otoczenie i usunąć blokady istniejące obecnie w systemie. Wszystkie te ulepszenia powinny przyczynić się do powodzenia funduszu w trzecim roku, bez zmiany wspólnej organizacji rynku cukru opartej na reformie, którą uzgodniliśmy w 2005 r. Proponowane środki są wyważone w taki sposób, aby stwarzać silne zachęty dla wszystkich stron biorących udział w procesie restrukturyzacji.
Chcę państwu podziękować za dobrą współpracę, która umożliwia nam dotrzymanie obowiązujących nas napiętych terminów i wdrożenie tego znacznie bardziej efektywnego systemu na rok gospodarczy 2008/09. Mam świadomość, że aby osiągnąć cel funduszu, należy go ulepszyć, a jeśli nie będzie to możliwe, z pewnością nie będzie można też mówić o zwycięzcach. Będą tylko przegrani i dlatego jestem bardzo wdzięczna za wsparcie, które uzyskałam od Komisji Rolnictwa oraz posłów.
Katerina Batzeli  
sprawozdawczyni. - (EL) Panie przewodniczący, pani komisarz! W pierwszej kolejności pozwolę sobie przypomnieć państwu, że w oryginalnym tekście opinii w sprawie wspólnej organizacji rynków (WOR) w sektorze cukru Parlament Europejski wskazał, że wnioski Komisji powinny mieć wpływ na zdolność nowego systemu do funkcjonowania i do zabezpieczenia plantatorów buraka cukrowego, pracowników cukrowni i rejonów upraw, ponieważ likwidacja kwot będzie mieć wpływ na wszystkie te dziedziny. Tak brzmiało nasze polityczne zobowiązanie i umowa, w oparciu o którą udzieliliśmy zgodę Komisji.
Jednakże podjęte przez Radę w 2005 r. ostateczne decyzje w sprawie rewizji sektora cukru nie mogły spełnić tych ambitnych oczekiwań. Sektor ten jest szczególnie ważny z punktu widzenia wyrównania rynku roślin uprawnych oraz dla fabryk bioetanolu, jak również dla dalszego rozwoju nowych ram dla polityki zmian innych wspólnych organizacji rynków, podlegających rewizji w kontekście nowej WPR. Decyzje Rady od samego początku wydawały się skazane na marginalizację, ponieważ nie były niczym innym, niż tylko zlepkiem żądań poszczególnych krajów i złożonych mechanizmów.
Ta decyzja i sposób, w jaki była wdrażana na szczeblu krajowym sprawiają, że dotychczasowy spadek produkcji nie przekroczył 2,2 miliona ton, podczas gdy wyznaczona wielkość docelowa to 6 milionów ton do 2010 r. Chciałabym przypomnieć państwu, że po 2010 za każdy spadek produkcji regiony upraw, pracownicy i producenci nie otrzymają od funduszu restrukturyzacyjnego, który jest mechanizmem całkowicie samofinansującym się, żadnego wyrównania.
Takie były ważne kwestie polityczne, którymi zajmowaliśmy się w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich wtedy, gdy musieliśmy podjąć decyzję dotyczącą sprawozdania, z którym mieli państwo okazję się zapoznać.
Pani komisarz! W Komisji Rolnictwa dokonaliśmy znaczących ulepszeń, mających na celu bezproblemową realizację na poziomie krajowym decyzji Wspólnoty. Nie staraliśmy się dokonać radykalnej rewizji WOR cukru, a w każdym razie wskazują państwo na to w swoim tekście. Nie mieliśmy na celu przedstawiania propozycji dokonywania rewizji o wielu prędkościach, ponieważ w wielu regionach, takich jak Irlandia, produkcja już została częściowo zmniejszona lub zupełnie zarzucona.
Ponadto przeanalizowaliśmy bieżące oszczędności budżetowe, które wynoszą około 3 milionów euro. Jeśli te pieniądze nie zostaną wykorzystane, to nie wrócą one do tego sektora, lecz zostaną przeznaczone do finansowania innych projektów lub zostaną zwrócone.
Na koniec, w świetle zasady proporcjonalności i równości w odniesieniu do plantatorów buraka cukrowego, wszyscy musimy zgodzić się z zasadą wstecznego działania proponowanych środków, aby nie stwarzać klimatu niesprawiedliwości dla tych producentów, cukrowni i regionów, które już wzięły udział w nowym systemie.
Chciałabym również podkreślić, że martwi nas brak efektywności, jeśli chodzi o znaczny zakres elastyczności państw członkowskich. Elastyczność ta przybrała formę nieoficjalnego upaństwowienia środków: państwa członkowskie mogą teraz swobodnie wdrażać nową WOR zgodnie ze swoimi życzeniami, poddając się naciskom ze strony podmiotów zbiorowych i władz regionalnych. Sposób, w jaki państwa członkowskie traktują pojęcie i politykę elastyczności powinien być przedmiotem naszej troski w trakcie przyszłych przeglądów, podobnie jak kwestia wykorzystania tej polityki w ramach decyzji w sprawie kontroli zdrowotnych.
Pani komisarz! Musimy teraz przejść od zagadnień politycznych do kwestii natury technicznej, które także będą decydować o kierunku rewizji WOR. Jeśli chodzi o zmianę rozporządzenia nr 318/2006, uważamy, że wymagane jest bardziej uczciwe stosowanie końcowych liniowych obniżek kwoty do 2010 r. Jeżeli prostą redukcję kwot w 2010 r. uznaje się za niezbędną, to nasza komisja jest zdania, że obniżka ta powinna odbyć się w dwóch etapach. W ciągu fazy pierwszej powinniśmy dokonać liniowego cięcia w wysokości 13,5%. W fazie drugiej powinien zostać wdrożony wniosek Komisji; odpowiednio, te państwa członkowskie i przedsiębiorstwa, które zrzekły się kwot w trakcie funkcjonowania systemu restrukturyzacji, powinny skorzystać z wyłączenia. Wyłączenie to będzie zgodne z wysiłkami czynionymi na szczeblu krajowym.
Chciałabym jednak wskazać na Komisję i Radę, której przedstawiciele nie uczestniczą w dzisiejszej debacie, że musimy pamiętać o zmniejszonym wkładzie ze strony przedsiębiorstw, które albo dobrowolnie zmniejszyły swoje kwoty, albo brały udział w mechanizmie wycofania zapobiegawczego. Proponujemy szersze i bardziej długoterminowe korzystanie z wycofania zapobiegawczego, co ułatwi dostosowanie sektora do wyzwań przyszłości. Ponieważ dla kwestii wycofania zapobiegawczego nie osiągnięto, jak dotychczas, kompromisu na poziomie Rady, chciałabym uwzględnić go, pani komisarz, jeżeli wyrazi pani zgodę.
Jeśli chodzi o zmianę rozporządzenia nr 320/2006 w sprawie systemu restrukturyzacji, który w każdym przypadku stanowi główny aspekt tej reform, w moim sprawozdaniu znajduje się następująca propozycja:
po pierwsze, zwiększenie kwoty ryczałtu, jaki otrzymają producenci, wynoszącej obecnie 237 euro za tonę do 260 euro za tonę. Pani komisarz! Nalegamy na to, mimo iż nie wyraża pani zgody, ponieważ uważamy, że jest to znaczący bodziec dla producentów do przyjęcia koncepcji dobrowolnego zrzeczenia się 10% kwoty;
po drugie, zwiększenie do 50% kwoty jednolitej rekompensaty wypłacanej ze środków pomocy restrukturyzacyjnej producentom, która obecnie jest ustalona na poziomie 10%. Wzrost ten stanowi polityczne zobowiązanie ze strony Parlamentu Europejskiego; wskazuje na to, że subsydia powinny zostać przekazane głównie producentom. Jest to przesłanie bardziej polityczne niż finansowe.
po trzecie, rekompensaty wypłacane przedsiębiorstwom za produkcję bioetanolu powinny zostać podniesione z 35% do 100% ponieważ naszym zdaniem należałoby dostarczyć istotnego bodźca, mającego przyczynić się do rozwoju sektora energii odnawialnej;
po czwarte, co jest szczególnie ważne dla regionów, utrzymanie pomocy na dywersyfikację tam, gdzie cukrownie zostały zamknięte: powinna ona pozostać na poziomie 109,5 euro za tonę spadku produkcji cukru do okresu 2009-2010. Pani komisarz! Częściowo staramy się polepszyć finansowanie, tak aby zmniejszyć wpływ na regiony oraz dostarczyć dodatkowych bodźców. Rewizja nie ma na celu zmiany niektórych przepisów ogólnych. Jej celem jest wzmocnienie bodźców.
po piąte, zrzeczenie się 10% kwot powinno mieć zastosowanie w pierwszym rzędzie do wszystkich małych lub mniej konkurencyjnych producentów;
po szóste, pomoc restrukturyzacyjna udzielana w związku z częściowym zarzuceniem produkcji musi zostać zwiększona w latach 2008-2009 z 218,75 euro do 625 euro. Muszę przyznać, że stanowisko sprawozdawcy jest szczególnie znaczące w odniesieniu do tego rodzaju kwestii wsparcia.
Jako sprawozdawczyni, chciałabym wskazać, że niektóre projekty Komisji Rolnictwa powinny zostać ponownie sprawdzone, aby przywrócić sprawom właściwe proporcje. Z tego powodu uważam, że powinniśmy tu uwzględnić zarówno finansowanie z funduszu restrukturyzacyjnego, jak też Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Dlatego, jako sprawozdawczyni, chciałabym zatwierdzić poprawki 27-30, które wprowadzają następujące podstawowe zasady:
po pierwsze, środek o działaniu retroaktywnym, dlatego, że producenci, przedsiębiorstwa i regiony, które stopniowo, od samego początku nowej WOR stopniowo wypełniały zalecenia, nie mogą podlegać karze;
po drugie, kwota pomocy musi być rozsądna i do przyjęcia dla wszystkich stron (a nie 625 euro za jeden rok);
po trzecie, ważne jest wsteczne i trwające do końca okresu przejściowego podniesienie kwoty pomocy wypłacanej cukrowniom za częściowe zaprzestanie produkcji.
Na koniec, pozwolę sobie przekazać pewne ostrzeżenie. Negocjacje, jakie prowadzi Komisja z krajami AKP w ramach EPA, trwają. Wydaje się, że Komisja jest gotowa znieść zarówno klauzule bezpieczeństwa dotyczące całkowitych ilości cukru, jak i może zostać wwieziony do Wspólnoty przez każde państwo partnerskie, jak i klauzulę dotyczącą minimalnej ceny na przywożony cukier. Dodatkowo proponuje się liberalizację dostępu do rynku Wspólnoty w podobny sposób, jak w odniesieniu do szesnastu krajów Protokołu Cukrowego.
Pani komisarz! Uważam, że wzywa nas się tu do wykonania ważnej pracy. Decyzje tego rodzaju, podejmowane poza ramami instytucjonalnymi powinny być nieważne: sprawią one, że polityczna i instytucjonalna rola, jaką odgrywa Parlament Europejski, stanie się nieważna.
László Surján  
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Budżetowej. - (HU) Dziękuję za możliwość zabrania głosu, panie przewodniczący. Komisja Budżetowa zasadniczo popiera ten wniosek. Pozwalam sobie również osobiście pogratulować sprawozdawczyni. W każdych warunkach bardzo trudnym zadaniem jest podejmowanie prób przekonania plantatorów w danym sektorze do zmniejszenia produkcji. Także wspieranie i finansowanie podobnych przedsięwzięć nie stawia nas w oczach obywateli Europy w zbyt dobrym świetle.
Niemniej, jeżeli niezbędna staje się tego rodzaju interwencja i gdy nie ma ona większego wpływu na całkowity budżet Unii Europejskiej, niż obecne ustalenia, to wówczas należy uważać za właściwe, że powinna być ona lepiej ukierunkowana oraz że tym, którzy autentycznie podejmują działania w tej sprawie po stronie produkcji, jak to ma miejsce obecnie, należą się pewne rekompensaty i wsparcie.
Poważnym problemem jest jednak to, że w niektórych przypadkach kraje już zrzekły się pewnej części swoich kwot tylko po to, by dowiedzieć się, że przepisy uległy później zmianie. W sprawozdaniu proponowane są sposoby rozwiązania tego problemu i wnioskuje się do Parlamentu o poparcie ich w przedstawionym kształcie. Dziękuję państwu za uwagę.
Albert Deß
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałbym przedstawić krótki przegląd ostatniej reformy. Wielu plantatorów buraka cukrowego pyta, dlaczego reforma takiej metody regulacji rynku, która sprawdziła się w ciągu dziesięcioleci, jest w ogóle niezbędna. Istnieją dwie przyczyny, dla których ta reforma była i jest niezbędna. Po pierwsze, zdecydowano o tym kilka lat temu, gdy rodziła się inicjatywa dotycząca broni, która mówi o tym, że począwszy od 2009 r. z najbiedniejszych krajów do Europy może być dostarczane wszystko, oprócz broni. Ma to również wpływ na sektor cukru.
Drugą przyczynę stanowi decyzja WTO, na mocy której musimy pozbyć się nadwyżek. Oznacza to, że musimy obniżyć produkcję o ponad 6 milionów ton cukru. Pani komisarz! W 2005 r. przedłożyliśmy Parlamentowi wnioski i wówczas powiedziała pani tylko, że fundusz restrukturyzacyjny nie spełnił naszych oczekiwań. Dziś chciałbym powiedzieć, że gdyby w 2005 r. Komisja i Rada dokładniej realizowała wnioski Parlamentu, to prawdopodobnie sektor zrzekłby się dobrowolnie produkcji większych ilości cukru.
Mamy teraz okazję, aby wprowadzić poprawki, pozwalające na polepszenie zachęt. Mogę tylko prosić Komisję i Radę, aby działały zgodnie z tymi wnioskami. Chciałbym podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Batzeli, za przedłożone przez nią sprawozdanie. Komisja Rolnictwa w dużej mierze postępowała zgodnie z tymi wnioskami, wprowadzając tylko pomniejsze korekty. Jestem przekonany, że gdyby Komisja Europejska czyniła to samo, to zachęty zostałyby zwiększone do takiego stopnia, że odrzucono by produkcję znacznie większych ilości cukru. Chciałbym oświadczyć, pani komisarz, że jest wielu członków Komisji Rolnictwa, którzy bardzo uważnie słuchają tego, co mówią producenci buraka cukrowego. Uważam, że jeżeli zostaną spełnione przedstawione tu wymogi, to reforma się powiedzie.
Csaba Sándor Tabajdi
w imieniu grupy PSE. - (HU) Pani Fischer Boel! Myślę, że sprawozdanie pani poseł Kateriny Batzeli i opinia posła Surjána László są dobrze skonstruowane pod względem technicznym i bardzo właściwe pod względem politycznym. Odbudowanie równowagi na rynku ma duże znaczenie, a my wciąż jesteśmy dalecy od uzyskania równowagi na rynku w 2010 r., jeśli chodzi o produkcję cukru i uprawę buraka cukrowego w Europie.
Nie zazdroszczę Komisji czy Parlamentowi, ponieważ stworzenie równowagi w rozregulowanym, nadmiernie skomplikowanym i nadmiernie subsydiowanym systemie nie jest zadaniem łatwym. W końcu sektor ten był ukochanym dzieckiem WPR (Wspólnej Polityki Rolnej), w porównaniu z innymi, mniej uprzywilejowanymi sektorami.
W pełni zgadzam się z potrzebą stworzenia przeciwwagi. Jeżeli wprowadzimy redukcję o kolejne 10%, to wciąż nadwyżka wynosić będzie 2,1 miliona ton w systemie, a jeżeli nie uda nam się poradzić sobie z tym do 2010 r., to zajdzie wówczas potrzeba redukcji o dalsze 14%.
Uważam, że to niesprawiedliwe i zwracam się do pani komisarz i Komisji o dokładne rozważenie faktu, że te kraje, które dokonały największych redukcji, a konkretnie Włochy, Portugalia i Finlandia, w dalszym ciągu będą musiały przeprowadzić redukcję o 10% wraz ze wszystkimi innymi. Nie jest to sprawiedliwe.
Zgadzam się też, że powinniśmy robić więcej na rzecz ochrony interesów małych i średnich plantatorów, dlatego że zasada "kto pierwszy, ten lepszy” stawia ich w niekorzystnym z punktu widzenia dostępu do informacji położeniu, w porównaniu z koncernami międzynarodowymi. Na Węgrzech zamknięto co piątą fabrykę. Działalności zaprzestał najlepszy producent cukru, ale też ani ten producent, ani plantatorzy nie wyszli na tym źle. Jedyną rzeczą, jaka nie została należycie uporządkowana we wcześniejszym rozporządzeniu, była rekompensata dla pracowników producenta cukru.
Wreszcie, myślę, że bardzo ważne jest, aby przedsiębiorstwa nie musiały wnosić opłaty restrukturyzacyjnej, jeżeli obniżą swoje kwoty. Mamy w tym kontekście pewien wniosek. Proszę panią Fischer Boel o poparcie takiego rozwiązania, ponieważ zachęci ono do dalszych pomniejszeń i pomoże w odbudowie równowagi na rynku. Dlatego też powtarzam, że pomoc dla małych i średnich plantatorów jest bardzo ważna dlatego, że ma ona znaczący wpływ społeczny na europejskich plantatorów buraka cukrowego. Dziękuję państwu za uwagę.
Andrzej Tomasz Zapałowski
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Reforma sektora produkcji cukru w dotychczasowym kształcie jest nie do przyjęcia. Uderza ona przed wszystkim w producentów buraków i w pracowników cukrowni. Wyjątkowa aktywność koncernów europejskich w zakresie skupowania cukrowni w Europie Wschodniej przed przystąpieniem tych krajów do Unii nasuwa podejrzenie, iż już w tym okresie planowano tę reformę i olbrzymie odszkodowania dla właścicieli cukrowni, którzy je zamkną.
W nowych krajach członkowskich w okresie akcesji rolnicy włożyli olbrzymie środki na unowocześnienie swoich gospodarstw, także w zakresie produkcji buraków. Po dwóch latach okazało się, iż należy ograniczyć produkcję, a głównym beneficjentem odszkodowań za rezygnację z produkcji cukru będą nowi właściciele cukrowni. Tylko w Polsce szacuje się, że zamkniętych zostanie około dziesięciu zakładów.
Proponowane poprawki, które przyznają plantatorom wyższe kwoty z funduszu restrukturyzacyjnego, są dobre. Jednakże moje wątpliwości budzi wsparcie dla producentów, którzy w kilku ostatnich latach kupili cukrownie, bo czyż nie kupili ich po to, żeby z zyskiem je zamknąć?
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf
Panie przewodniczący, pani komisarz! Rozporządzenie w sprawie rynku cukru nie jest popisowym numerem Komisji i Rady! Pan poseł Deß już powiedział, że gdyby państwo trochę bardziej słuchali wniosków Parlamentu, to niektóre potknięcia nie miałyby miejsca.
Jeśli dysponujemy takim instrumentem, jak kwota, to musimy go używać i nie zagrażać jego istnieniu w 2010 r., a także musimy dokonywać redukcji liniowych lub stopniowych i zapewniać w związku z nimi rekompensaty. Zastosowana przez państwa metoda, polegająca na realizacji tego za pośrednictwem polityki cenowej poniosła klęskę, ponieważ powiększyli państwo kwotę o milion ton poprzez przekształcenie cukru C w cukier kwotowy. Ponadto finansowanie przez konsumentów poprzez ustalanie cen sprawiało, że przemysł cukrowniczy nie miał żadnego interesu w prowadzeniu restrukturyzacji. Subsydia eksportowe nie uległy radykalnej obniżce. A powinno się wymagać także i tego.
Należało skonkretyzować te błędy; tymczasem nie naprawia się ich nawet teraz. Zasadniczo fundusz restrukturyzacyjny i pomoc restrukturyzacyjna oznaczają zaprzestanie produkcji. Regiony, związki zawodowe i plantatorzy są im przeciwni. Nie wprowadzono, jak tego żądał Parlament, żadnej dywersyfikacji, która zabezpieczyłaby rozwój społeczny i środowiskowy regionów. Teraz też nie naprawia się wszystkich tych błędów. Dlatego też leczymy nie te objawy, co trzeba.
Kolejna ważna sprawa to to, że teraz chcą państwo ograniczyć pomoc restrukturyzacyjną dla plantatorów do 10%. Było tak, że kraje mogły ustalać wyższe ceny. Przedstawiamy teraz kolejny wniosek i mam nadzieję, że Parlament wdroży go tym razem łącznie z instrumentem umożliwiającym odesłanie sprawy, dlatego, że nie dotrzymywali państwo obietnic złożonych nam w trakcie ostatniego głosowania, lecz teraz do nich państwo powrócili.
Diamanto Manolakou
w imieniu grupy GUE/NGL. - (EL) Panie przewodniczący! Nowe rozporządzenie w sprawie sektora cukru przyjęte w 2006 r. i będące obecnie w trakcie wdrażania to gorzka pigułka i już zebrało swoje pierwsze ofiary.
Oczywiście głosowaliśmy przeciw niemu i mieliśmy rację: cukrownie zamknięto i wielu plantatorów buraka cukrowego skończyło jako bezrobotni. Otrzymują oni nędzną rekompensatę, której celem jest zdławienie ich sprzeciwu i protestów.
W moim kraju, w Grecji, uprawa buraka cukrowego gwarantowała niegdyś, że ludzie będą samowystarczalni pod względem zaopatrzenia w cukier; dawała ona pracę wielu rolnikom i robotnikom i wlewała życie gospodarcze w krwioobieg różnych lekceważonych regionów. Dziś dwie z pięciu naszych fabryk zostały zamknięte, produkcja spadła o 50%, bezrobocie w sektorze wzrosło, rolnicy pozostali bez środków do życia, a całe regiony uległy spustoszeniu.
Proponowane dziś poprawki mają na celu pełne wdrożenie nowego rozporządzenia. Ma nie być żadnej taryfy ulgowej w obniżaniu produkcji, wielkość spadku której ustalono na 2,2 miliona ton i który ma osiągnąć planowaną wielkość 6 milionów ton.
Oznacza to wpływ jeszcze silniejszy niż ten, z którym mieliśmy dotychczas do czynienia. Wygranymi będą firmy przemysłu spożywczego, które będą importować tani cukier; przegranymi - pracownicy przemysłu cukrowniczego, ponieważ zamkniętych zostanie jeszcze więcej cukrowni, a mali i średni producenci buraków cukrowych zostaną zmiecieni z powierzchni ziemi.
Sprzeciwiamy się temu i będziemy głosować przeciw ustaleniom dodatkowym: przyśpieszają one zakończenie realizacji podstawowego rozporządzenia i stanowią jeszcze jeden zbrodniczy wybieg przeciw europejskiemu przemysłowi cukrowniczemu i jego pracownikom.
Hélène Goudin
w imieniu grupy IND/DEM. - (SV) Panie przewodniczący! Europejski przemysł cukrowniczy jest sztucznie utrzymywany przy życiu. Respirator, którym jest teraz UE, co roku daje europejskim plantatorom buraków cukrowych miliony euro w postaci pomocy bezpośredniej i interwencyjnej. Podatnicy UE finansują archaiczny system, który sięgnął swego kresu. Niestety, wnioski komisji oznaczają wyższe koszty i spowolniony przebieg reformy, nadając jej bieg odwrotny, niż w kierunku dostosowania do rynku, którego ten niekonkurencyjny sektor tak bardzo potrzebuje.
Produkujące cukier kraje spoza UE muszą uzyskać nieograniczony dostęp do rynku wewnętrznego. Międzynarodowy handel prowadzony w oparciu o bardziej uczciwe warunki stanowi dla słabiej rozwiniętych krajów narzędzie, umożliwiające konkurencję na globalnym rynku. Liberalizacja przemysłu cukrowniczego będzie korzystna również dla europejskich konsumentów. Nie będą oni musieli wtedy finansować ze swoich podatków sztucznego systemu wsparcia dla producentów i będą mogli mieć niższe ceny w sklepach. Skorzystają na tym wszyscy.
Jean-Claude Martinez
w imieniu grupy ITS. - (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! Wspólna organizacja rynku cukru działała. Była rozwiązaniem tanim i dawała dostęp do naszego rynku krajom AKP.
Jednak w trakcie negocjacji WTO, Tajlandia, Australia i w szczególności Brazylia naciskały na wprowadzenie monopolu cukrowego. Równocześnie, aby zyskać sobie sojuszników w trakcie rundy z Doha, Pascal Lamy, który był wówczas europejskim komisarzem do spraw handlu, zaproponował zniesienie opłat celnych 49 najsłabiej rozwiniętym krajom w ramach programu "wszystko oprócz broni”. W latach 2009-2010 Europa zacznie sprowadzać cukier pochodzący teoretycznie z biednych krajów, lecz produkowany przez kapitał z Kuwejtu, Arabii Saudyjskiej, czy też z innego państwa, tyle, że w Sudanie albo w jakimś innym kraju.
Europejscy plantatorzy buraków i producenci cukru w najodleglejszych regionach muszą w związku z tym zostać poświęceni na rzecz Brazylii i innych krajów, stąd też reforma z 2006 r. To samo dotyczy zbóż i mleka. Wkrótce będzie też dotyczyć wina. Nasi producenci znikną, a w Europie określa się to mianem "restrukturyzacji”.
Tak, oczywiście, płacimy plantatorom za zaprzestanie upraw różnych płodów: nazywamy to pomocą restrukturyzacyjną podobnie, jak płatność za odłogowanie i premię za karczowanie.
Jednakże w 18 miesięcy po rozpoczęciu tego programu pomocy, program ten nie działa. Pani komisarz! Serwuje nam pani tę samą starą opowieść o górach ziarna i jeziorach mleka. Mówi pani, że w latach 2007-2008 będzie 4 miliony ton nadwyżki, czego skutkiem są przedstawione dziś dwa wnioski dotyczące rozporządzenia dotyczące uzyskania rezygnacji z - tak - z prawie 4 milionów ton cukru. Zwiększamy bodźce finansowe, roczne współczynniki wycofania, dodatkowe płatności i subsydia. Pomoc ta oczywiście skończy się po 2010 r. i nasi rolnicy zostaną starci z powierzchni ziemi, podobnie, jak producenci z krajów AKP, nie wspominając już o pracownikach. Jedynymi zwycięzcami będą importerzy.
Te posunięcia polityczne, godne idei Malthusa, są stosowane w odniesieniu do zbóż od 1993 roku. O godzinie 9 pan poseł Parish oświadczył nam, że miał miejsce niedobór pszenicy, że ceny rosną niezwykle szybko i że należy zarzucić praktykę odłogowania. Jest więc przynajmniej jakaś nadzieja: w 2011 roku pojawi się nowe rozporządzenie, mówiące nam, że wystąpił niedobór cukru i że potrzebujemy zacząć go z powrotem uprawiać!
Jana Bobošíková
(CS) Panie i panowie! Jako poseł do Parlamentu z Republiki Czeskiej, w której rynek cukru już został zrestrukturyzowany, nie mogę zgodzić się z projektowanymi zmianami. Są one niewłaściwe i niesprawiedliwe.
Staje się jasne, że efektem tej reformy nie jest wyodrębnienie pewnej liczby niekonkurencyjnych pod względem ekonomicznym firm. Stwarza ona sytuację nieproporcjonalności, na której skorzystają tylko wielkie europejskie firmy cukrownicze, a korzyści dla konsumentów i plantatorów będą żadne.
Nie mogę wyjaśnić obywatelom, dlaczego wiele krajów nie zrzekło się całkowicie swoich kwot cukrowych lub uczyniło to na bardzo małą skalę, podczas gdy teraz oczekuje się, że reszta będzie im płacić jeszcze więcej za złamanie zobowiązania.
Po pierwsze, i co najważniejsze, absolutnie nie zgadzam się ze zwiększeniem pomocy w przypadkach przeprowadzenia częściowej restrukturyzacji, do poziomu pełnego wymiaru pomocy restrukturyzacyjnej. Po drugie, zwiększanie kwoty pomocy restrukturyzacyjnej dla plantatorów buraka i zakontraktowanych dostawców z 10% do 50% jest całkowicie nieuzasadnione. Po trzecie, nie popieram wzrostu płatności dodatkowych dla producentów, ani też jakiegokolwiek zwiększenia pomocy restrukturyzacyjnej; nie popieram też zwiększenia płatności dodatkowych dla dostawców. Po czwarte, propozycja potraktowania demontażu urządzeń, który miał miejsce w zeszłym roku tak, jakby doszedł on do skutku w tym roku finansowym i w ciągu lat następnych jest, moim zdaniem, całkowicie absurdalna.
Panie i panowie! Przeciwnie, kluczową sprawą dla mnie jest uwzględnienie całkowitej sumy kwot, jakie odrzucono w ciągu całego okresu restrukturyzacji. Oczywiście nie popieram dążenia do tego, by dopuścić do uwzględnienia tych kwot, których zrzekły się firmy w roku finansowym 2008-2009.
Uważam, że pomimo, iż Komisja zamierza zmienić swoją czysto biurokratyczną i wysoce niesprawiedliwą metodę zarządzania reformą sektora cukru, to najlepszym rozwiązaniem jest możliwie najszybsze zniesienie kwot cukrowych i liberalizacja rynku cukru.
Kyösti Virrankoski
w imieniu grupy ALDE. - (FI) Panie przewodniczący! Polityka UE w sektorze cukru znajduje się w dziwnej sytuacji. Kwoty cukrowe zostały zmniejszone o 2,2 miliona ton, a równocześnie Komisja rozprzedaje miliony ton nowych kwot. Dlatego też redukcja netto wynosi tylko milion ton, podczas gdy docelowa wielkość była sześciokrotnie wyższa.
Jednocześnie kraje będące dużymi producentami tylko zwiększyły swoją produkcję. Na przykład, w Niemczech produkcja wzrosła o około 240 000 ton rocznie, a we Francji o około 350 000 ton rocznie. To przede wszystkim małe kraje zmniejszyły swoją produkcję. Z największych krajów tylko Włochy obniżyły produkcję w znaczący sposób. Skutek tego był taki, że małe kraje i te, które są uboższe pod względem panujących w nich warunków naturalnych były zmuszone zmniejszyć produkcję cukru.
W tym samym czasie ponad 3 miliardy euro - trzy tysiące milionów euro - zostały zgromadzone w funduszu restrukturyzacyjnym, z którego zapewne około 2 miliardów euro dziś pozostaje niewydanych. Te pieniądze pochodzą w głównej mierze od konsumentów, ponieważ ceny dla konsumentów spadały wolniej niż ceny u producentów i różnica ta została zgromadzona w funduszu. Z drugiej strony, pochodzą one również od rolników, u których spadła cena producenta. Pieniądze te były i są wypłacane głównie na rzecz przemysłu, w formie potężnych rekompensat na poziomie aż 730 euro za tonę, gdy jednocześnie tylko około 10%, a w najlepszym razie 20% tych pieniędzy idzie na zmianę struktury branży i rozbiórkę fabryk.
Cała polityka w stosunku do cukrownictwa stanowi ostrzeżenie przed tym, co może się stać, jeżeli zaczniemy realizować politykę rolną na warunkach dyktowanych przez przemysł. Przemysł otrzymuje olbrzymie kwoty w postaci rekompensat, a w zamian otrzymujemy bardzo niewiele. Należy mieć nadzieję, że w przyszłości polityka rolna będzie prowadzona naprawdę tak, jak polityka rolna, a nie jak przemysłowa.
Powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na znaczenie solidarności. Powinniśmy wziąć ją pod uwagę dlatego, że wszystkie kraje, włączając te, które zredukowały produkcję cukru, wciąż muszą płacić za cukier ceny wyższe niż te obowiązujące na rynku światowym, chociaż zwyczajnie nie pozwala się im go produkować, ponieważ przemysł zadecydował przeciwko temu.
W taki sam sposób w przyszłości będziemy musieli zagwarantować, że nie zaczniemy stosować żadnych podobnych systemów w stosunku do innych obszarów produkcji rolnej.
Neil Parish
Panie przewodniczący! Chciałbym bardzo podziękować pani Batzeli za jej sprawozdanie. Chciałbym również bardzo podziękować panu Deßowi, który w przypadku tego sprawozdania był sprawozdawcą posiłkowym z ramienia grupy PPE-DE.
Sądzę, że to Margaret Thatcher kiedyś powiedziała: "Nie można działać przeciwko rynkom”, a problem z całym systemem sektora cukru polega na tym, że to właśnie próbowaliśmy robić przez lata.
Pochwalam działania pani komisarz, ponieważ sytuacja jest bardzo skomplikowana i wymaga rozwiązania. Musimy wyłączyć większą ilość cukru z systemu i znacznie podnieść konkurencyjność Europy pod względem produkcji cukru. Reforma WPR powinna obecnie iść w kierunku wsparcia rolników z powodów związanych z ochroną środowiska naturalnego, lecz także w dużym stopniu ukierunkowywać ich na produkcję na rynek.
Uważam, że reforma sektora cukru w tym roku będzie prawdopodobnie łatwiejsza niż w poprzednich latach z tej prostej przyczyny, że obecne ceny zboża są trzykrotnie wyższe niż w ubiegłym roku. W związku z tym możliwe, że niektórzy producenci cukru postanowią skorzystać z pieniędzy oferowanych z funduszu restrukturyzacyjnego i zdecydują, że uprawa zbóż lub rzepaku może być dobrym źródłem utrzymania. Ponieważ bez względu na to, jakie działania podejmiemy w sektorze cukru, musimy być pewni, że - jak powiedziałem - idziemy w dobrym kierunku, czyli zmniejszamy ilość produkcji w Europie, z tym że musimy jednak zapewnić rolnikom możliwość utrzymania się z uprawy ziemi.
Oprócz zrównoważenia produkcji cukru w Unii Europejskiej musimy także wziąć pod uwagę fakt istnienia krajów AKP, z których przywozimy cukier. W moim kraju, Wielkiej Brytanii, Tate & Lyle przywozi ponad milion ton cukru. Spółce tej bardzo zależy na tym, by mieć zapewnioną możliwość dostępu do tego cukru, pomimo ograniczania przez nas ilości cukru i reformowania systemu tego sektora. Prosiłbym panią komisarz, aby przychylnie spojrzała również na tę stronę sprawy.
María Isabel Salinas García
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Prawie dwa lata temu został przyjęty pakiet ustawodawczy w sprawie reformy sektora cukru, mający na celu dostosowanie go do zglobalizowanego rynku, który naprawdę pozostawia naszym rolnikom bardzo niewiele możliwości.
Jak dobrze pani pamięta, pani komisarz, była to traumatyczna reforma i trudno było w jej sprawie osiągnąć porozumienie w Parlamencie. Wydaje się teraz, że cele w postaci zmniejszenia kwot nie są osiągane; oto, dlaczego Komisja przedkłada ten nowy wniosek, który ma na celu uratowanie sytuacji, zanim będzie za późno.
Jesteśmy zdania, że wniosek Komisji jest zasadniczo pozytywny, ponieważ do pewnego stopnia daje on rolnikom okazję podjęcia inicjatywy w kierunku zrzeczenia się kwoty. Uważamy jednak, pani komisarz, że w pewnych aspektach jest on niewłaściwy i może przynieść niepożądane skutki w takich krajach, jak Hiszpania.
Chciałabym zwrócić uwagę na dwie kwestie, które moim zdaniem są szczególnie ważne. Po pierwsze, chciałabym zaakcentować istotne znaczenie poprawek zgłoszonych przez Grupę Socjalistów, i chciałabym podziękować naszej sprawozdawczyni, pani poseł Katerinie Batzeli, za jej pracę dotyczącą potrzeby przedłużenia, w niektórych przypadkach, dodatkowej pomocy dla rolników do roku marketingowego 2009-2010. Myślimy, że zmiana ta ma zasadnicze znaczenie dla powodzenia tego działania i spełnienia oczekiwań producentów.
Po drugie, chciałabym zwrócić uwagę na poprawkę przyjętą w moim imieniu w komisji, która została przedłożona na posiedzeniu plenarnym jako poprawka 11, dotycząca uznania, że całkowita likwidacja nastąpiła w przypadkach, w których zakłady zostały przeorientowane na produkcję bioetanolu. Środek ten ma dwa cele: z jednej strony zachęca on do rezygnacji i daje dostęp tym zakładom do innych rynków, a z drugiej strony promuje taki sektor, jak biopaliwa, w okresie, w którym tyle mówi się o potrzebie zwiększenia dostaw.
Pani komisarz! Ta reforma była już dotychczas bardzo ciężka dla wielu krajów - takich, jak mój. Myślę, że powinny być dostępne pieniądze i możliwości w zakresie utrzymania przychodów dla tych rolników, którzy zamierzają zrezygnować z upraw, ale przede wszystkim - dla tych rolników, którzy pragną je kontynuować.
Janusz Wojciechowski
Panie Przewodniczący! Reforma rynku cukru to jedna z tych reform, których sens bardzo trudno wytłumaczyć rolnikom w Unii Europejskiej, a także rolnikom w moim kraju, w Polsce. Administracyjna i finansowa presja na ograniczanie produkcji cukru z 18 do 12 milionów ton nie jest przekonująco uzasadniana. Mówi się o potrzebie solidarności z rolnikami z innych kontynentów, choć wiadomo, że nie o ich interes tu chodzi: nie o interes rolników lecz o globalne interesy wielkich koncernów. To w imię tych interesów Unia Europejska, w ramach kolejnych tak zwanych reform, likwiduje kawałek po kawałku swoje rolnictwo i wchodzi na bardzo niebezpieczną drogę uzależniania się od dostaw żywności ze świata. Taka polityka prowadzi do utraty bezpieczeństwa dostaw żywności, bezpieczeństwa bardzo ważnego dla przyszłych pokoleń. Obawiam się, że niedługo nadejdzie taki czas, gdy wszyscy, nie tylko rolnicy, będziemy żałować tych nieodpowiedzialnych reform, które dziś są przeprowadzane i których złe skutki już wkrótce wszyscy poznamy.
Ilda Figueiredo
(PT) Jak wiadomo, odnosimy się bardzo krytycznie do tej reformy sektora cukru. Zawsze opowiadaliśmy się za suwerennością żywnościową i dlatego też myślę, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której krajom takim, jak Portugalia, która posiada tylko jedną cukrownię w Coruche i jedną małą fabrykę w São Miguel na Azorach, które z trudem zaspokajały połowę potrzeb konsumpcyjnych kraju, stawiany byłby wymóg zmniejszenia kwot dla cukru produkowanego z buraków cukrowych.
Następstwa są oczywiste: rolnicy i przedsiębiorstwa zakończą produkcję, przyczyniając się do zwiększenia bezrobocia i spowolnienia rozwoju obszarów wiejskich. Dlatego też ważne jest, aby - zgodnie z postulatami rolników prowadzących małe i średnie gospodarstwa, którzy demonstrowali na ulicach Porto podczas spotkania Rady ds. Rolnictwa 17 września w Portugalii - zmienić politykę w taki sposób, aby uwzględnić szczególną sytuację w poszczególnych państwach członkowskich, ich własne potrzeby produkcyjne i konsumpcyjne, zabezpieczenie dochodu rolników i rozwój obszarów wiejskich. Oto, co raz jeszcze proponujemy pani komisarz.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Zanim zacznę, chciałabym przypomnieć wszystkim, że nie chodzi tu o buraki lub zboża. W Irlandii burak był uprawiany na przemian z pszenicą, co przynosiło wzajemne korzyści tym dwóm uprawom.
Pani komisarz! Restrukturyzacja sektora cukru w Irlandii była katastrofą. Została ona źle przeprowadzona przez spółkę Greencore i naszego ministra rolnictwa. Ucierpiało na tym wielu moich wyborców i powszechna jest degeneracja tkanki społecznej, dlatego przynajmniej możemy zadośćuczynić tym ludziom.
Nasza nadzieja na racjonalny przemysł biopaliw, który zamiast konkurować z produkcją żywności byłby z nią zintegrowany, jeśli nie została unicestwiona - to oddaliła się o lata. Kiedy zwróciłam się do Komisji, starając się zapobiec katastrofie, usłyszałam, że system jest ustalony, a wszelka ingerencja, nawet z dobrych pobudek, oznaczałaby jego załamanie. Teraz jednak manipulujemy przy tym systemie. Czy na tym etapie dostosowania nie można nic zrobić z problemami, które pozostały w Irlandii?
Ioannis Gklavakis
(EL) Panie przewodniczący, pani komisarz, pani poseł Batzeli i panie pośle Deß! Wszyscy wiemy, że wnioskowane poprawki do rozporządzenia w sprawie WOR cukru mają na celu zwiększenie atrakcyjności udziału we wspólnotowym przemyśle cukrowniczym w ramach systemu restrukturyzacji, tak aby osiągnąć cel w postaci zmniejszenia produkcji cukru we Wspólnocie. Pozwolę sobie przedstawić trzy spostrzeżenia na ten temat.
Po pierwsze, podejście Komisji jest pozytywne. W szczególności dotyczy to propozycji przyznania, nawet wstecznie, zwiększonej pomocy tym beneficjentom, którzy już teraz spełnili warunki rozporządzenia nr 318/2006, dzięki czemu nie poczują się oni potraktowani niesprawiedliwie mimo tego, że jako pierwsi przyczynili się restrukturyzacji tego sektora.
Po drugie, a zostało to doskonale wyjaśnione, uważam, że jeżeli nie osiągniemy pożądanego spadku produkcji, to w przyszłości środki dotyczące linearnego zmniejszenia produkcji będą mieć zastosowanie tylko do tych państw członkowskich, które nie czyniły wysiłków na rzecz realizacji tego celu. Z drugiej strony, rozporządzenie to uwzględni te kraje, które dokonały znacznych pomniejszeń i w których nadal funkcjonujące jednostki przemysłowe osiągnęły już poziomy krytyczne. To, aby stanowisko takie nie zostało pominięte w trakcie dyskusji nad przyszłością WOR cukru w okresie po 2010 r., jest szczególności ważne dla krajów takich, jak mój;
Po trzecie, chciałbym poruszyć kwestię bioetanolu. Skorzystajmy z tej okazji, aby poważnie zastanowić się nad możliwością, że być może w końcu nasz entuzjazm dla bioetanolu gdzieś wyparuje, a wiele z wytwarzających go fabryk będzie nieopłacalnych. Co niesie przyszłość pracownikom tego przemysłu, co stanie się z rolnikami? Czy raz jeszcze będziemy musieli mieć do czynienia z armią bezrobotnych?
Gábor Harangozó
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Pani komisarz, panie i panowie! Niestety, restrukturyzacja rynku cukru nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Wdrażając modyfikację systemu restrukturyzacji musimy wziąć pod uwagę, że niektóre państwa członkowskie zrezygnowały z zasadniczej części swoich kwot. Węgry zrzekły się 27% swojej kwoty, podczas gdy średnia dla całej Unii Europejskiej wynosi tylko 10,5%.
Dlatego też jestem zwolennikiem uwzględnienia przy ustalaniu ostatecznych wielkości pomniejszeń kwot skali produkcji w każdym z państw członkowskich. Byłoby niewłaściwe równoczesne zalecenie takich samych zmniejszeń wszystkim państwom członkowskim Unii Europejskiej, ponieważ charakterystyki dotyczące produkcji różnią się w zależności od kraju.
Ponadto, modyfikacja systemu restrukturyzacji nie powinna mieć negatywnego wpływu na te państwa członkowskie, które już zastosowały pomniejszenia kwot w wysokości większej niż średnia. Z tego powodu jestem przeciwny wspólnemu uwzględnianiu kwot buraka i izoglukozy przy wyliczaniu stosunku wielkości kwoty, z której zrezygnowano do wielkości kwoty początkowej. W międzyczasie należy przyznawać pomoc restrukturyzacyjną w maksymalnym wymiarze w takich przypadkach, w których urządzenia nie zostały zdemontowane, lecz przestawione na alternatywne kierunki produkcji, takie jak wytwarzanie bioetanolu czy biomasy. Dziękuję państwu za uwagę
Zdzisław Zbigniew Podkański
Panie Przewodniczący! To, że w ramach reformy rynku cukru zmniejszono jego podaż w ciągu dwóch lat o 0,2 miliona ton, a więc o wielkość znacznie odbiegającą od założonej, nie może nikogo dziwić. Taki wynik przewidywali polscy posłowie do Parlamentu Europejskiego, o czym świadczą nasze wystąpienia zarówno na forum Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi jak i na sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego.
Nieosiągnięcie zamierzonych celów świadczy o tym, że nie stworzono wystarczających motywacji i zachęt, w tym szansy podjęcia innej produkcji przez plantatorów buraków. Dostrzegła to Komisja Rozwoju Rolnictwa i Rozwoju Wsi proponując między innymi podwyższenie kwoty pomocy zarezerwowanej dla plantatorów i podmiotów świadczących usługi z 10% do 50% pomocy przyznanej przedsiębiorstwu cukrowniczemu, oraz podwyższenie plantatorom dodatkowej płatności na rok gospodarczy 2008-2009 z 237,50 euro do 260 euro za tonę kwoty, której się zrzekł.
Należy także stwierdzić, że obecnie Komisja również nie realizuje założeń reformy, której celem jest utrzymanie produkcji w regionach najbardziej konkurencyjnych. Proponowane zmiany nie wychodzą na przeciw i nie rozwiązują nawet problemów, a pogarszają sytuację.
Carmen Fraga Estévez
(ES) Pani przewodnicząca! Przekazuję na pani ręce podziękowania dla pani komisarz za to, że jest ona dziś tutaj. Myślę, że pani komisarz, sprawozdawczyni i wielu mówców zwracało uwagę na trudności, które dotyczyły reformy cukrownictwa z 2005 r. oraz fakt, że zaniechanie produkcji opóźniło się, co sprawiło, że do zrealizowania wyznaczonego przez reformę celu brakuje 6 milionów ton.
Dlatego też uważam, że wszyscy z zadowoleniem przyjmujemy nowy wniosek Komisji, który nada odchodzeniu od produkcji nowy rozmach. Także sektor, głównie sektor produkcji buraka, jest bardzo zadowolony z przyśpieszenia procesu restrukturyzacji z uwagi na to, że, jak to już mówiła pani komisarz, w przeciwnym razie bowiem w 2010 r. dojdzie do ogólnego cięcia kwot, bez żadnych środków pomocowych, które zrekompensowałyby koszty tego spadku.
Myślę, że poprawka, którą złożyłam w imieniu Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, jest zgodna z taką filozofią oraz z nowym wnioskiem. Odnoszę się tu do poprawki 31, która apeluje o sprawozdanie oceniające tą reformę i, jeżeli to niezbędne, o wnioski dotyczące przedłużenia tego funduszu pomocowego o 1 rok, na rok marketingowy 2010-2011. Początkowo jego funkcjonowanie planowano na okres czterech lat, aby, jak powiedziałam, zrekompensować początkowe opóźnienia w realizacji reformy.
O to prosili mnie producenci i myślę, że należy udzielić temu wsparcia, tym bardziej, że ten fundusz jest finansowany wyłącznie przez sektor, i dlatego nie ma finansowego wpływu na budżet Wspólnoty.
Pani komisarz! Proszę o zaaprobowanie tej poprawki przez Komisję, a także - oczywiście -przez kolegów posłów.
Na koniec chciałabym tylko podziękować pani poseł Batzeli za jej pracę, za sprawozdania i za proponowane przez nią usprawnienia, przy poparciu całej Komisji Rolnictwa, a także za przedstawiony przez Komisję wniosek.
Libor Rouček
(CS) Panie i panowie! Nie ma wątpliwości, że w przemyśle cukrowniczym Unii Europejskiej niezbędne są dalekosiężne reformy, po to, by w przyszłości pozostał on skuteczny. Zasadniczym składnikiem tych reform jest zmniejszenie produkcji. Zmniejszenie to jednak powinno dotyczyć w pierwszej kolejności tych firm, które są niekonkurencyjne. Niestety, często rzeczywistość jest inna.
Na przykład, w moim własnym kraju, w Republice Czeskiej, te cukrownie, które były nowe, wydajne i dobrze prosperowały, zostały zamknięte, a rezygnacja z kwot nastąpiła w imieniu ponadnarodowych producentów. Oczywiście miało to bardzo negatywny wpływ na rodzimych plantatorów i konsumentów.
Dlatego też apeluję do Komisji o uwzględnienie, w większym niż dotychczas zakresie, zasad konkurencyjności, przy realizacji niezbędnych reform w cukrownictwie, i poświęcenie znacznie większej uwagi rozwojowi sektora biopaliw. Myślę, że biopaliwa dają plantatorom buraka cukrowego nowe możliwości i że to one stanowią przyszłość.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Reforma rynku cukru rozpoczęta w 2005 roku nie przynosi, mimo ogromnych nakładów finansowych, spodziewanych rezultatów. Mimo wysokich zachęt finansowych, wynoszących 730 euro za tonę redukcji produkcji cukru, w całej Wspólnocie zmniejszono produkcję cukru zaledwie o 1,1 miliona ton, zamiast spodziewanych 6 milionów. Proponowane przez Komisję kolejne zmiany w funkcjonowaniu rynku cukru nie tylko nie poprawią sytuacji, ale wręcz ją pogorszą, ponieważ mijają się z głównym założeniem reformy, to znaczy utrzymaniem produkcji cukru w regionach najbardziej konkurencyjnych.
Moim zdaniem konieczne jest: po pierwsze - stworzenie warunków stabilnego rozwoju dla najbardziej konkurencyjnych producentów cukru we Wspólnocie, tak aby produkcja unijna mogła konkurować na coraz bardziej otwartym rynku światowym.
Po drugie, niezbędne jest maksymalne wykorzystanie możliwości eksportowych cukru w ramach limitu uzgodnionego ze Światową Organizacją Handlu.
I wreszcie po trzecie, jeżeli te rozwiązania nie przynoszą wyraźnej poprawy na rynku cukru, konieczna będzie redukcja produkcji, ale według jednakowego dla wszystkich państw członkowskich współczynnika liniowego.
Vladimír Železný
(CS) Pani przewodnicząca! Reprezentuję kraj, w którym wynaleziono kostki cukru. Wysokiej jakości cukier był tym, z czego niegdyś byliśmy dumni, lecz Unia Europejska bezwzględnie pozbawiła nas tej dumy.
Jeżeli rozporządzenie (WE) nr 320/2006 zostanie wdrożone, Republika Czeska zostanie ukarana za właściwe zachowanie w stosunku do inwestorów zagranicznych z ówczesnych, "starych” krajów UE - za to, że pozwoliła im przejąć krajowy przemysł cukrowniczy. To rozporządzenie stanowi niewłaściwą próbę zaspokojenia interesów wielkich europejskich firm zajmujących się rafinacją cukru, przy jednoczesnym lekceważeniu interesów tych krajów, które tradycyjnie prowadzą uprawy i produkcję.
Dlatego też niezbędne jest, jak to sugeruje poprawka posła Fajmona i innych osób, umożliwienie państwom członkowskim wrzucenia przepisów a) i b) do kosza oraz pozostawienia w gestii poszczególnych państw członkowskich ustaleń dotyczących sposobu postępowania w krytycznej sytuacji, do jakiej może dojść, jeżeli kwota spadnie o 20% lub więcej. W przeciwnym bowiem razie może dojść do absurdalnej sytuacji, w której Republika Czeska stanie się importerem tradycyjnego produktu, wytwarzanego na jej ziemiach od stuleci.
Pewnego dnia, gdy nasze wnuki będą pracować nad listą powodów, dla których Republika Czeska powinna wystąpić z Unii Europejskiej, polityka względem cukrownictwa i omawiane dziś przez nas rozporządzenia znajdą się na pierwszych pozycjach tej listy.
Ville Itälä
(FI) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Bardzo dobrze rozumiem, że kwoty cukrowe wymagają dalszych cięć i popieram to. Rozumiem również, w świetle liczb, jakie posiadamy, że poprzednia reforma nie udała się.
Problemem pozostaje jednak to, w jaki sposób ta reforma będzie realizowana w przyszłości. Powinna być ona sprawiedliwa w stosunku do wszystkich państw członkowskich, i jeżeli rozważymy ją, na przykład, z punktu widzenia mojego kraju, Finlandii, w którym były dwie cukrownie oraz poprzedni redukcji kwot, obniżka w praktyce o wysokości 40% doprowadziła jedną z nich do zamknięcia. Jeżeli dojdzie do kolejnego cięcia w wysokości 13% w ramach obecnej reformy, to wówczas zrealizowany zostanie najczarniejszy scenariusz, w ramach którego produkcja cukru w Finlandii ulegnie zakończeniu dlatego, że będziemy musieli zamknąć obie cukrownie.
Ta sytuacja jest w oczywisty sposób niesprawiedliwa dla fińskich plantatorów buraka cukrowego i fińskiego przemysłu. Oto, dlaczego popieram poprawkę złożoną przez mojego kolegę, posła Fajmona, która stanowi, że obecny wniosek nie powinien w ogóle mieć zastosowania do tych państw członkowskich, w których kwoty zostały zmniejszone o 20% lub więcej, o ile te państwa same nie zadecydują inaczej.
Mam nadzieję, że pani komisarz również rozumie sytuację małych krajów. Teraz, gdy omawiamy kwestię cięć pomocy dla południowej części mojego kraju na mocy art. 141 Traktatu o Przystąpieniu, zaufanie do Unii Europejskiej wśród ludności wiejskiej jest bardzo nikłe. Potrzebujemy jakiejś iskierki nadziei; nade wszystko reformy muszą być prowadzone sprawiedliwie, tak aby wszystkie państwa członkowskie były traktowane w taki sam sposób.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym podziękować wszystkim państwu za cenne uwagi. Sądzę, że dzisiejsze uwagi pokazują złożoność tej kwestii. Chciałabym jedynie przedstawić kilka spostrzeżeń.
Przede wszystkim, jestem przekonana, że obecne propozycje - które określiłabym jako dużą "marchewkę” dla sektora - sprawdzą się. "Marchewka” jest stosunkowo atrakcyjna, ponieważ dajemy teraz rolnikom możliwość uzyskania 10% funduszu restrukturyzacyjnego, który na rok 2008/09 wynosi 625 EUR. Kwota 62,5 EUR wraz z dopłatą wypłacaną ze środków na restrukturyzację w wysokości 237,5 EUR daje 300 EUR za tonę przekazaną przez rolników Komisji.
Za najważniejszy uważam fakt, że po raz pierwszy rolnicy mogą zapoczątkować restrukturyzację. Wcześniej nie było to możliwe. Poprzednio uczynić to mógł wyłącznie przemysł. Obecnie rolnicy mogą stwierdzić: "chcę zrezygnować i otrzymać 300 EUR za tonę, a dodatkowo dostaję wyrównanie za obniżenie cen”. I nie jest to płatność jednorazowa - będzie kontynuacja.
Całkowicie zgadzam się z panem Parishem. Uważam, że przy obecnych cenach zboża i nasion oleistych alternatywa dla produkcji buraka cukrowego jest znacznie bardziej atrakcyjna w tym momencie niż w poprzednich dziesięcioleciach. Dlatego przypuszczam, że rolnicy dokonają kalkulacji, na podstawie której dojdą do wniosku, jaki jest najbardziej atrakcyjny sposób organizacji przyszłej produkcji.
W swojej pierwszej wypowiedzi wspomniałam o płatnościach z mocą wsteczną. Zasada ta ma na celu zagwarantowanie, że ci, którzy od początku uczestniczyli w systemie, nie zostaną ukarani, lecz otrzymają wyrównanie. Została ona stworzona dla plantatorów buraka, producentów syropu inulinowego i plantatorów cykorii. Tak więc nie ma rozróżnienia między poszczególnymi rodzajami produkcji buraka.
Jestem zatem pewna, a ponadto bardzo wdzięczna za szybką reakcję Parlamentu, która mam nadzieję pozwoli nam jutro na osiągnięcie porozumienia politycznego w Radzie, abyśmy mogli dać sektorowi, plantatorom buraka wyraźny sygnał i aby mogli oni rozpocząć planowanie następnego sezonu produkcyjnego.
Jestem całkiem pewna, że przyniesie to korzyści całemu sektorowi, ponieważ - jak również dziś wspomniano - alternatywą dla nieskorzystania z tej możliwości będzie liniowa redukcja bez żadnego wyrównania. Jestem więc całkiem pewna, że w różnych gospodarstwach rolnych i obszarach, dla których to rozwiązanie może być atrakcyjne, zostaną dokonane kalkulacje, które dadzą liczbę ton potrzebną nam do zapewnienia odpowiedniej równowagi w sektorze cukru.
Jeszcze raz bardzo dziękuję - szczególnie sprawozdawczyni, pani Batzeli - za całą pracę nad tą trudną sprawą.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się dziś.
Oświadczenia na piśmie (artykuł 142)
Béla Glattfelder  
na piśmie. - (HU) Pani przewodnicząca! W ramach obecnej rewizji reformy cukrownictwa Komisja Europejska wymaga od europejskich rolników i europejskiego przemysłu cukrowniczego dalszych, pozbawionych racjonalnego uzasadnienia poświęceń w imię przywrócenia równowagi na rynku cukru. W mojej opinii na temat sprawozdania Parlamentu Europejskiego, sporządzonej jakiś czas temu w imieniu Komisji Handlu Zagranicznego, wskazałem, że osiągnięcie pożądanej równowagi na europejskim rynku cukru nie będzie możliwe, dopóki nie będziemy dysponowali prawodawstwem zapewniającym skuteczną ochronę importową. W sprawozdaniu tym Parlament Europejski przedłożył również wniosek do Komisji Europejskiej i Rady Ministrów Rolnictwa o ograniczenie przywozów cukru z krajów trzecich. W końcu wnioski te nie zostały włączone przez prawodawstwo do wersji końcowej dokumentów.
Zgadzam się ze zgłoszoną poprawką do obecnego projektu, która sugeruje, że państwa członkowskie już zrezygnowały z co najmniej 20% swoich kwot i nie muszą już stosować dalszych pomniejszeń kwot. Byłoby to uczciwe i sprawiedliwe wobec tych krajów, które już uczyniły poważny wysiłek na rzecz wdrożenia reformy cukrownictwa.
Jednocześnie uważam jednak, że rewizja reformy cukrownictwa powinna obejmować środki mające na celu polepszenie konkurencyjności cukrownictwa. Pamiętając o tym, zgłosiłem poprawkę, zgodnie z którą państwa członkowskie miałyby możność decydowania w pierwszym rzędzie o umożliwieniu mniejszym, mniej konkurencyjnym plantatorom buraka cukrowego rezygnacji z prawa do przewożenia buraków. Jest to znaczące ułatwienie dla mniejszych, gorzej poinformowanych plantatorów. Jednocześnie pomoże to europejskiemu przemysłowi cukrowniczemu zbudować lepszą pozycję konkurencyjną także w wymiarze międzynarodowym.
Mairead McGuinness  
na piśmie. - Godny ubolewania jest fakt, że po tak krótkim czasie Komisja wróciła do kwestii restrukturyzacji sektora cukru, przedstawiając Parlamentowi drugi pakiet do głosowania. Skutkiem początkowego pakietu był zanik irlandzkiego przemysłu cukrowniczego ze szkodą dla kraju, rolników i plantatorów.
Niestety, jak dotąd pakiet wyrównawczy nie dotarł całkowicie ani do rolników, ani do usługodawców.
Nie zgadzam się z Komisją, która w obecnym pakiecie usiłuje ograniczyć wyrównanie wypłacane plantatorom i usługodawcom do jedynie 10% - pozostałe 90% przydzielone przetwórcom wydaje się częścią zbyt dużą.
W początkowym systemie restrukturyzacji plantatorom i usługodawcom przydzielono minimum 10%, a państwa członkowskie mogły elastycznie decydować o tym, jaka dokładnie jest pozostała część, lecz w przypadku tego pakietu Komisja sztywno ustala sposób przydzielania wyrównania.
Jasne jest, że wyższy poziom pomocy restrukturyzacyjnej jest potrzebny do osiągnięcia celów Komisji. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że wyższa kwota pomocy restrukturyzacyjnej zostanie wypłacona tym, którzy zrezygnowali już z produkcji buraka.
Nalegałabym, aby wyrównania należne rolnikom i usługodawcom irlandzkim zostały wypłacone w trybie pilnym - ta sprawa ciągnie się już zbyt długo.
Witold Tomczak  
na piśmie. - Panie Przewodniczący! Reguły wspólnej polityki rolnej na wielu rynkach branżowych są od dawna ewidentnie naruszane. Niechlubnym tego przykładem jest także rynek cukru. Reforma tego rynku przyjęta zaledwie 2 lata temu zawierała krzywdzące rozwiązania dla nowych państw członkowskich (NPC). Preferowała bowiem kilka starych państw członkowskich, które generują kosztowne dla podatników nadwyżki w tzw. kwotach B. Celem reformy była m.in. poprawa konkurencyjności sektora. Na rynku mieli pozostać ci, którzy są najbardziej konkurencyjni. Proponowana obecnie nowelizacja ma ukarać tych najbardziej konkurencyjnych. Temu przecież służy wprowadzenie nowych współczynników i zwiększone rekompensaty z mocą wsteczną. Czy można doszukać się tu jakiejś logiki?
Gdy naruszane są interesy starej Unii, to zasady znikają. Solidarność czy równe szanse konkurencji nie mają już znaczenia.
Dotyczy to całego sektora rolnictwa, w którym większe dotacje otrzymują bogatsze państwa. Wszelkie próby usunięcia dyskryminacji biedniejszych NPC spotykają się z rozbrajającą szczerością przedstawicieli starych państw - macie rację, ale nie będziemy otwierać "puszki Pandory”. Teraz w przypadku sektora cukru to, co zostało przecież nie tak dawno podpisane, można jednak zmienić! Bo narusza to interesy starych państw członkowskich i dużych koncernów.
