Dostosowanie do zmian klimatycznych w Europie - Warianty działań na szczeblu Unii Europejskiej (Zielona Ksiega)
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest pytanie ustne skierowane do Komisji na temat zielonej księgi pt. "Adaptacja do zmian klimatycznych w Europie - warianty działań na szczeblu UE” skierowane przez Guido Sacconiego, w imieniu Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych - B6-0014/2008).
Guido Sacconi
autor. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nie mam wątpliwości, że dla Parlamentu Europejskiego bardzo istotne jest przedyskutowanie wreszcie kwestii dostosowania do zmian klimatycznych, których skali dotychczas w rzeczywistości nie docenialiśmy. Zielona księga Komisji dała nam zatem cenną sposobność do zbadania tej kwestii.
Jak każdy wie, rozpoczęliśmy bardzo ciężką bitwę, aby zrobić wszystko co w naszej mocy, by złagodzić skutki globalnego ocieplenia i debatujemy nad pakietem legislacyjnym, który powinien umożliwić nam uczynienie ważnego kroku w kierunku osiągnięcia tego celu. Niemniej jednak jesteśmy świadomi, że skutki zmian klimatycznych już są odczuwalne w wielu częściach świata, zwłaszcza na obszarach najbiedniejszych, ale także w dużych częściach naszego kontynentu i Unii Europejskiej. Konieczne jest zatem zareagowanie poprzez opracowanie stosownej polityki, która zmierza we właściwym kierunku, nie naruszając najważniejszego celu, powtarzam, ograniczenia emisji i złagodzenia skutków globalnego ocieplenia.
Uważam, że z tego punktu widzenia uczyniono bardzo znaczący postęp na Bali, biorąc pod uwagę, że postanowiono dostarczyć środków finansowych na rzecz Globalnego Funduszu na rzecz Ochrony Środowiska, w szczególności przeznaczając część środków z mechanizmu czystego rozwoju na finansowanie projektów dostosowawczych w krajach rozwijających się. Przeczytałem także, o ile się nie mylę, że w programie pracy przygotowanym w ubiegłym tygodniu w Bangkoku w celu kontynuacji działań rozpoczętych na Bali - gdyż spotkanie w Bangkoku było pierwszym większym spotkaniem od spotkania na Bali - zaplanowano kolejne spotkanie w Bonn w czerwcu tego roku, podczas którego zostaną rozpatrzone przede wszystkim kwestie dotyczące dostosowania.
Powodem, dla którego oddzieliłem ten aspekt, czyli wymiar międzynarodowy, jest fakt, że podczas przygotowania rezolucji przyjętej przez komisję CLIM i obecnie przedłożonej Izbie do zatwierdzenia odniosłem wrażenie, że współpraca międzynarodowa jest najważniejszym priorytetem. Unia Europejska musi zacząć nawiązywać współpracę oraz rozwijać finansowe, techniczne i naukowe współdziałanie z krajami, które najbardziej potrzebują pomocy, czyli z krajami mniej wyposażonymi, aby stawić czoło czasami niszczycielskim skutkom globalnego ocieplenia. Należy pomyśleć chociażby o wyspach na Pacyfiku: przeprowadziliśmy przesłuchanie, w którym uczestniczyli przedstawiciele niektórych z tych krajów, którzy wyjaśnili nam, jak niebezpieczna jest ich sytuacja.
Innym priorytetem jest oczywiście ustanowienie ostrożnej równowagi, aby zachować dynamiczny związek pomiędzy łagodzeniem a dostosowaniem.
Trzecim priorytetem jest pobudzanie badań i eksperymentów. Wciąż istnieje niewystarczająca wiedza praktyczna, biorąc pod uwagę skrajną różnorodność sytuacji na poszczególnych terytoriach, aby właściwie zmierzyć skutki globalnego ocieplenia; a zatem trudne jest zalecania polityki długookresowej w celu dostosowania się i zapobieżenia najbardziej niepokojącym zmianom.
Kluczową kwestią podczas kilku następnych lat będzie oczywiście zazębianie się tych polityk z innymi, które wymaga działania politycznego ze strony wszystkich podmiotów na wszystkich szczeblach. Podkreśliliśmy w szczególności konieczność ponownego zastanowienia się nad tym, co jest konieczne w celu włączenia zmian klimatycznych do naszej polityki spójności, a rozważania te należy rozpocząć od dostosowania polityki rolnej, a ogólniej - polityki zarządzania gruntami. W tym zakresie uważam, że powinniśmy poprzeć poprawkę, która została złożona, wzywającą Radę do przyjęcia wspólnego stanowiska w sprawie dyrektywy o ochronie gleby.
Wreszcie - panie przewodniczący, moim zdaniem jeszcze nie przekroczyłem pięciu minut - uważam także, że bardzo istotne jest znalezienie właściwej równowagi, jak to uczyniono pomiędzy polityką wspólnotową a działaniem na szczeblu lokalnym. Zasadę pomocniczości należy interpretować dynamicznie, a nie w sposób biurokratyczny.
Skrajne zróżnicowanie sytuacji w Europie oznacza, że nie można opracować jednej polityki. Mamy oczywiście południowe obszary Europy, a także strefę Alp, gdzie skutki są bardzo odmienne i bardzo znaczące. Poszczególne komisje muszą zatem ustanowić bardzo ścisłe, indywidualne stosunki z władzami regionalnymi. Myślę o instytucjach regionalnych działających na szeroką skalę, takich jak konwencja alpejska i konwencja karpacka, które rozwijają bardzo cenne inicjatywy i mogą być wykorzystane jako wzór dla współpracy międzynarodowej.
Dziękuję, panie komisarzu. Mam nadzieję, że powie nam pan o postępach w pracy nad przygotowaniem białej księgi po przeprowadzeniu konsultacji z sprawie zielonej księgi.
Stavros Dimas
komisarz. - (EL) Panie przewodniczący! Dziękuję za możliwość przedyskutowania prac Komisji. Mają one na celu pomóc nam w dostosowaniu się do zmian klimatycznych w Europie i reszcie świata. Niemniej jednak najbardziej szkodliwe skutki będą odczuwać zwłaszcza bardzo biedne kraje, które nie przyczyniły się do powstania efektu cieplarnianego.
Pan Sacconi wspomniał, że Komisja przygotowuje białą księgę, która powinna zostać opublikowana jesienią 2008 r., jako kontynuacja zielonej księgi w pt. "Adaptacja do zmian klimatycznych w Europie - warianty działań na szczeblu UE”, przyjętej w czerwcu 2007 r. Głównym celem białej księgi jest opracowanie przez UE ambitnej i efektywnej strategii ograniczenia skutków nieuniknionych zmian klimatycznych. Zmiany już zaszły. Będą one nadal zachodzić w nadchodzących latach, mimo środków mających na celu ograniczenie emisji dwutlenku węgla, które, mam nadzieję, podejmiemy i będziemy w stanie uzgodnić w Kopenhadze w 2009 r.
UE nadal będzie odgrywać wiodącą rolę w ramach inicjatyw międzynarodowych związanych z dostosowaniem do zmian klimatycznych. Inicjatywy te są rozwijane pod egidą międzynarodowego traktatu NZ. W międzyczasie, Komisja nadal współpracowała z Międzyrządowym Zespołem ds. Zmian Klimatu i z innymi organizacjami naukowymi prowadzącymi badania w powiązanych obszarach, w celu określenia najwłaściwszych sposobów zajęcia się poprzez wspólnotę międzynarodową wyzwaniami podkreślonymi w ostatnich sprawozdaniach.
Komisja z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie zielonej księgi i mogę państwu powiedzieć, że popiera większą jej część. Odwołuję się w szczególności do konieczności wyciągania największych z możliwych korzyści z harmonizacji wysiłków mających na celu ograniczenie emisji i dostosowanie do zmian klimatycznych. Istnieje potrzeba intensyfikacji badań i gromadzenia większej liczby informacji naukowych, chronienia ekosystemów oraz analizowania i oceny obecnych i przyszłych strategii finansowania. Ważne jest także wzmocnienie związku pomiędzy badaniami a poszczególnymi strategiami oraz włączenie, w razie konieczności, parametrów dostosowania do wspólnotowej polityki wewnętrznej i zagranicznej. Musimy zapewnić pełny udział krajowych instytucji administracyjnych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w rozwiązywaniu tych problemów.
Przy opracowywaniu białej księgi w sprawie dostosowania do zmian klimatycznych Komisja oczywiście w pełni wykorzysta wkład zainteresowanych stron na rzecz dialogu, a także opinię Parlamentu Europejskiego. Chciałbym podziękować za państwa dotychczasowe wsparcie dla Komisji Europejskiej.
Jerzy Buzek
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie Przewodniczący! Chciałem pogratulować panu sprawozdawcy Sacconi bardzo dobrej rezolucji. Popieram w pełni tę rezolucję. Chciałem Kolego powiedzieć, że udało się uniknąć dyskusji w tej rezolucji na temat innych spraw niż adaptacja. My zajmowaliśmy się adaptacją i gratuluję, że Pan ograniczył tę rezolucję tylko do spraw adaptacji i łagodzenia skutków zmian klimatycznych. Chciałbym jednak podkreślić cztery rzeczy, jako bardzo ważne.
Pamiętać należy, że skutki zmian klimatu poza Europą, tzn. w Azji, Afryce, Oceanii są niesłychanie duże i one są nieporównywalne z tym, co my tutaj przeżywamy na kontynencie europejskim. Po drugie, musimy opracować technologie, sposoby adaptacji związane z łagodzeniem skutków i z przystosowaniem, z adaptacją do tego, co się dzieje dzisiaj z klimatem. Musimy to również opracować dlatego, abyśmy mieli możliwość dzielenia się naszymi doświadczeniami z krajami uboższymi, z krajami rozwijającymi się.
Dlaczego jest to nam potrzebne? Dlatego, że kluczowy polityczny problem, który stoi przed Unią Europejską, to wynegocjowanie post-Kioto Protocol, dlatego że znacznie taniej jest zapobiegać zmianom klimatycznym, przeciwdziałać samym zmianom, niż adaptować się do zmian. To już widzimy, jeśli pojedziemy do krajów Azji, do krajów Afryki czy na wyspy Oceanii, a więc to jest naszym celem: żeby cały świat zdecydował się na przeciwdziałanie zmianom klimatycznym. To się musi stać w Poznaniu i w Kopenhadze i my - Unia Europejska - jesteśmy za to odpowiedzialni.
I ostatni punkt: w naszym budżecie unijnym nie mamy takich pozycji, które by odpowiadały naszym priorytetom. Naszym priorytetem dzisiaj jest zwalczanie zmian klimatycznych, a także przeciwdziałanie zmianom klimatu. Jest związana z tym polityka energetyczna Unii. My nie mamy takich priorytetów. Musimy przy średniookresowym przeglądzie budżetu zrewidować tę pozycję, bo nasz budżet musi odpowiadać temu, co w Unii Europejskiej jest najważniejsze.
Katerina Batzeli
w imieniu grupy PSE. - (EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Najpierw chciałabym pogratulować sprawozdawcy, panu Sacconiemu, który wykorzystał swoje doświadczenie w kwestii środowiska i zmian klimatycznych, jakim należy stawić czoło, i przygotował wspaniałe sprawozdanie.
Panie komisarzu! Kiedy angażujemy się w prawdziwą debatę na temat zmian klimatycznych, problemy zaczynają nabierać kształtu z wielką wyrazistością i szybkością. Dotyczy to w szczególności problemów w zakresie środowiska, gospodarki i energii, na których odwzorowany jest rozwój i wzrost gospodarki zarówno europejskiej jak i międzynarodowej. Wydaje się, że ten rozwój jest wciąż bezcelowy, a marnując zasoby naturalne i ludzkie zmierza wyraźnie do akumulacji kapitału. Jednakże środowisko osiągnęło niebezpieczny stan, co można stwierdzić na podstawie występowania klęsk żywiołowych; pojawił się także kryzys kredytowy. Rynek produktów energetycznych jest niespokojny, ponieważ nie ma już na nim równowagi. W zakresie planowania przestrzennego źródeł energii oraz rynku spożywczego panuje zamieszanie, ponieważ rolnictwo jest wykorzystywane do dostarczania energii. Wszystko to doprowadzi do znaczących zmian w zakresie wspólnotowego modelu produkcji. Jednakże inne konkurencyjne siły, takie jak Chiny czy Stany Zjednoczone, także podejmą działania, w celu redystrybucji kapitału produkcyjnego oraz czynników produkcji.
Żywimy nadzieję, że w ramach polityki dostosowania do zmian klimatycznych zostanie przygotowany nowy wspólnotowy model rozwoju. Być może będzie on chronić środowisko i zatrudnienie i będzie stanowić bodziec dla polityki społecznej, środków w zakresie współpracy transgranicznej oraz polityki podatkowej. Aby to się wydarzyło, należy dokonać redystrybucji zasobów i budżetu wspólnotowego, ponieważ w zakresie, w jakim możemy dokonać oceny, są one niewystarczające, aby zapewnić dostosowanie do zmian klimatycznych. Panie komisarzu! Ma to zasadnicze znacznie, ponieważ zajmowanie się problemem dostosowania do zmian klimatycznych jest z politycznego punktu widzenia kosztowne; nie może być rozbieżności pomiędzy politykami, jakie ogłaszamy, a budżetem, jaki przyznajemy. Jeśli one się pojawią, nie będziemy cieszyć się zaufaniem obywateli zarówno obecnych jak i przyszłych pokoleń.
Chcę powiedzieć, że w pełni popieramy sprawozdanie pana Sacconiego i składamy trzy podstawowe wnioski. Po pierwsze, należy dodać politykę dostosowania do zmian klimatycznych do wszystkich strategii wspólnotowych. Po drugie, administracje lokalne, regionalne i centralne powinny współpracować ze sobą wzajemnie; wszystkie polityki, takie jak polityka zatrudnienia, spójności i rolna, powinny być skoordynowane; jest to istotna kwestia, którą rozpatrywał sprawozdawca. Po trzecie, i najważniejsze, należy współpracować w ramach porozumień międzynarodowych. Będziemy musieli popierać tę politykę, a także finansowanie, do którego się odniesiono.
Panie komisarzu! Oczekujemy także na wyniki białej księgi, do której pan się odwołał. Mając na uwadze pańską wrażliwość na te kwestie oraz międzyinstytucjonalną współpracę pomiędzy Parlamentem a Komisją uważamy, że Parlament Europejski odegra ważną rolę w waszych staraniach.
Vittorio Prodi
w imieniu grupy ALDE. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Debata ta jest pierwszym rezultatem prac Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, którą pragnęliśmy ustanowić w celu stworzenia forum dla rozwoju efektywnej polityki zapewniającej bliski związek pomiędzy dostosowaniem do zmian klimatycznych a łagodzeniem ich skutków.
Rozmawiamy tutaj w szczególności o dostosowaniu do zmian klimatycznych, ale nie powinniśmy w rzeczywistości zapominać o konieczności zapewnienia, aby środki na rzecz dostosowania do zmian klimatycznych pochodziły częściowo z systemu handlu uprawnieniami do emisji. Ponieważ to na najbiedniejszych krajach spoczywa największy ciężar zmian klimatycznych musimy dopilnować, aby z postępu, jaki przyniesie system handlu uprawnieniami do emisji korzystały najpierw i przede wszystkim kraje rozwijające się. Uważam, że możemy to uczynić poprzez zastosowanie zasady słuszności, czyli poprzez przekazanie bezpłatnych uprawnień do emisji, które zostałyby ustanowione głównie w oparciu o zasadę słuszności: "jedna osoba, jedno prawo do emisji”.
Jeśli pomyślimy o liczbie półtora miliarda biednych ludzi na świecie oraz danych obecnie cytowanych w protokole z Kioto - około 20 euro na tonę - przyznanie uprawnień do emisji wynoszących na przykład, jedną tonę, mogłoby udostępnić 30 miliardów euro roczne ubogiej części świata na środki w zakresie łagodzenia skutków. Tylko pomyślmy, to mogłoby być to, czego potrzebuje Bangladesz w celu wdrożenia środków minimalnych w zakresie łagodzenia skutków. Niektóre państwa afrykańskie już myślą w tych kategoriach, a zasada słuszności także wskazuje, że my, kraje w największym stopniu odpowiedzialne za to zjawisko, ponosimy odpowiedzialność za przenoszenie dalej łagodzenia skutków.
Ponadto zmiany klimatyczne w naszych krajach oznaczają intensywniejsze deszcze, dłuższe okresy suszy oraz słabsze opady śniegu. Musimy zatem wdrożyć zintegrowaną politykę zarządzania gruntami w celu ochrony gleby i chciałabym tutaj podkreślić znaczenie stwierdzenia pana Sacconiego, że w warunkach niedoboru wody na szeroką skalę, deszcz musi być zatrzymywany tam, gdzie pada, aby mógł nawodnić tereny znajdujące się poniżej. Poza tym dłuższe okresy suszy zwiększają prawdopodobieństwo pożarów, z którymi możemy sobie poradzić poprzez rozrzedzenie terenów zalesionych, aby zminimalizować rozprzestrzenianie się ognia. Jednakże musimy działać jednocześnie na wszystkich frontach, w spójny i zdecydowany sposób.
Bogdan Pęk
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Zmiany klimatyczne należą rzeczywiście do jednego z najważniejszych problemów, jaki staje realnie przed ludzkością w obecnej dobie. Ale zmiany klimatyczne, w przeciwieństwie do tego, co usiłuje się nam wmówić, są zmianami, których człowiek w istotny sposób zmienić nie może. Są to bowiem naturalne cykle przyrodnicze związane z aktywnością słoneczną, zjawiskami zachodzącymi w skorupie ziemskiej i nie ma żadnego dowodu naukowego, Panie Komisarzu - istotnego dowodu naukowego poza quasi-religią, którą usiłujecie stworzyć - że radykalne ograniczenie emisji dwutlenku węgla, które właściwie jest możliwe jedynie w Europie, w istotny sposób wpłynie na ograniczenie zmian klimatycznych.
A jeżeli jest tak, jak mówię, jeżeli wydamy ogromne, niewyobrażalne pieniądze na ograniczenie emisji dwutlenku węgla i nie staną za nami Indie, Chiny, Stany Zjednoczone, to pieniądze te będą wyrzucone w błoto, a mogłyby być wykorzystane na wiele innych celów, choćby na dostarczenie ludności Europy wszędzie czystej wody, ograniczenie zapylenia, wyeliminowanie trujących gazów, tlenków, azotków, siarczków, fluorków i innych. Moglibyśmy mieć czyste powietrze i czystą wodę i jeszcze by zostało na inne cele.
Ja nie twierdzę, że zmiany klimatyczne nie zachodzą i że nie należy podejmować środków oszczędnościowych. Twierdzę natomiast, że jest mitologią filozofia, którą tu się przyjmuje, że głównym problemem jest emisja dwutlenku węgla jako kluczowego gazu cieplarnianego w skali takiej, którą ingerencja człowieka może zmienić, zmieniając czy ograniczając potencjalne ocieplenie klimatu.
Panie Komisarzu, istnieją w tej chwili bardzo poważne opracowania, istnieją dokumenty podpisane przez kilkuset naukowców-klimatologów, którzy kwestionują tego typu rozwiązanie. Bardzo proszę, abyście - zwłaszcza Pan, Panie Komisarzu i naukowcy, z którymi Pan współpracuje - problem ten zanalizowali przed podjęciem strategicznych decyzji, bowiem decyzje te będą bardzo groźne dla dalszego rozwoju ludzkości.
Rebecca Harms
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący! Jak wykazali właśnie moi przedmówcy, w Parlamencie Europejskim wciąż jesteśmy daleko od osiągnięcia jednolitego poglądu na temat globalnego ocieplenia. Nie wierzę także, że obecnie będziemy w stanie pogodzić dwa obozy: tych którzy myślą, że globalne ocieplenie jest poważnym problemem i tych, którzy wciąż zdecydowanie wątpią, iż problem w tej postaci rzeczywiście istnieje.
Jednakże to, czego jestem pewna, to że jest jeden argument, który musi mieć wagę nawet dla tych, którzy tak sądzą. Największe wyzwanie, jakie stawiają zmiany klimatyczne i największe wyzwanie związane z zapewnieniem niezawodnej, osiągalnej i zrównoważonej dostawy energii w Europie i innych częściach świata można przezwyciężyć za pomocą tych samych narzędzi. Uważam w związku z tym, że wszystko o czym dyskutowaliśmy dotychczas w Europie w odpowiedzi na zmiany klimatyczne musi mieć znaczenie nawet dla sceptyków: ograniczonymi zasobami lub trudnym dostępem do zasobów energii, które często występują w zagrożonych regionach świata, należy zająć się za pomocą koncepcji opartych na energii ze źródeł odnawialnych, efektywności energetycznej oraz ograniczenia zużycia energii. Istnieją właściwe instrumenty, za pomocą których można uczynić postęp na obydwóch arenach. Przede wszystkim istnieje przecież możliwość osiągnięcia konsensusu.
Wydaje się, że jest szerokie porozumienie w odniesieniu do ważnej debaty na temat dostosowania do zmian klimatycznych, jaką przeprowadziliśmy w komisji, i to wywołuje u mnie pewną podejrzliwość. Moim zdaniem kwestią, jaką należy rozpatrzyć jest to, dlaczego tak łatwo osiągamy porozumienie w zakresie instrumentów na rzecz dostosowania do zmian klimatycznych, a tak trudno jest nam się porozumieć w odniesieniu do sposobów rzeczywistego zwalczania globalnego ocieplenia.
Nie jestem w rzeczywistości przekonana, że środki dostosowawcze pomogą nam w Europie w dużym stopniu. Moim zdaniem odwracają one w pewien sposób uwagę od faktu, że niewłaściwe strategie polityczne oraz niewłaściwe strategie w zakresie rozwoju i przemysłu wciąż są wdrażane i zaostrzają one problemy, wobec jakich stajemy w wyniku globalnego ocieplenia.
Innymi słowy, mamy całkowicie nieodpowiednie strategie w zakresie osiedlania się, niewłaściwą politykę rolną, niewłaściwe podejście do zarządzania zasobami wodnymi i słabą ochronę ekosystemów. Wszytko to zaostrza problemy, wobec jakich stoimy, w czasie gdy my siedzimy tutaj i spieramy się o dostosowanie do zmian klimatycznych. Myślę, że te środki dostosowawcze postrzegane w kontekście instrumentów, jakie stosujemy celu zwalczania zmian klimatycznych, zawsze muszą być badane krytycznym okiem.
Chciałabym podkreślić jedną inną kwestię, czyli kwestię poprawek, jakie złożyliśmy dzisiaj do sprawozdania pana Sacconiego. W naszych poprawkach skoncentrowaliśmy się w przeważającym stopniu na ochronie gleby. Mam nadzieję, że zostaną one poparte, gdyż myślę, iż jest to podstawowy problem, który jeszcze nie został stosownie rozważony na szczeblu wspólnotowym.
Umberto Guidoni
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważam, że nawet gdybyśmy byli w stanie utrzymać globalne ocieplenie w granicach dwóch stopni, wciąż oznaczałoby to scenariusz skrajnych wahań klimatycznych w Europie, co miałoby wpływ na lokalne gospodarkę, środowisko i ludność. Takie wstrząsy prowadziłyby do dalszego pogłębiania się dysproporcji i różnić regionalnych i społecznych w Europie.
W związku z tym nie możemy przyjąć podejścia opartego wyłącznie na analizie kosztów i korzyści, ponieważ w Europie, tak jak w innym miejscach na świecie, ubodzy ludzie zostaną najgorzej potraktowani: to oni mieszkają na najbardziej zagrożonych obszarach i co do zasady nie posiadają ani informacji ani potrzebnych środków, aby szybko zareagować na zmieniające się środowisko.
Musimy podjąć natychmiastowe działania, aby przezwyciężyć skutki zmian klimatycznych, rozpoczynając od przykładu nowych budynków i infrastruktury, zapewniając, że planowanie przestrzenne będzie uwzględniać oceny oddziaływania na środowisko; nie można dopuszczać do inwestowania w infrastrukturę, która jest przestarzała w odniesieniu do nowych wymogów związanych z zmianami klimatycznymi. Musimy jednocześnie inwestować w strategie mające celu zagwarantowanie dostępu do wspólnych dóbr, takich jak zasoby wodne, żywnościowe i usługi medyczne na najbardziej zagrożonych obszarach. Woda staje się nieustannie deficytowym zasobem, a zatem należy nią zarządzać w sposób, który zapewnia wszystkim do niej dostęp.
Wreszcie, chciałbym zakończyć stwierdzeniem, że polityka na rzecz dostosowania do zmian klimatycznych nie może być oderwana od środków ukierunkowanych na zapewnienie sprawiedliwości społecznej. Potrzebujemy nowego modelu rozwoju gospodarczego, który obejmie czynniki kosztów środowiskowych i uczyni ze zrównoważonego rozwoju kluczowy środek wspierania zatrudnienia i nowych rodzajów polityki społecznej.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym podziękować Komisji Europejskiej i panu Dimasowi za tę zieloną księgę pt. "Adaptacja do zmian klimatycznych w Europie - warianty działań na szczeblu UE”. Chciałbym także podziękować panu Sacconiemu za pracę, jaką włożył w opracowanie projektu rezolucji. Uważam, że obydwa dokumenty zawierają bardzo cenne elementy.
Dostosowanie do zmian klimatycznych może zostać połączone z wieloma obowiązującymi przepisami, na przykład w obszarze wody, energii, rolnictwa i rybołówstwa oraz przemysłu. Ważne jest także, aby pomóc krajom rozwijającym się w dostosowaniu się do zmian klimatycznych na przykład w obszarze przekazywania technologii z zakresu ochrony środowiska naturalnego.
Unia Europejska ponosi moim zdaniem historyczną odpowiedzialność w tym zakresie. Na szczeblu wspólnotowym musimy przede wszystkim rozmawiać o koordynacji i gromadzeniu wiedzy na rzecz naszej strategicznej polityki. Ponadto bardzo ważne jest, aby państwa członkowskie, regiony, władze lokalne i przedsiębiorstwa, ale także obywatele, ponosili odpowiedzialność za strategie dostosowania do zmian klimatycznych. Na szczęście w tym zakresie stworzono już pozytywne strategie. Jestem zadowolony, że ten element został już podkreślony w projekcie rezolucji pana Sacconiego.
Oczekuję, że Komisja i Rada Europejska uwzględnią zalecenia Parlamentu Europejskiego. UE będzie wtedy gotowa do przemawiania jednym głosem do pozostałych uczestników międzynarodowej debaty na temat klimatu na nadchodzących konferencjach w Poznaniu i Kopenhadze.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Mam cztery krótkie pytania na temat zmian klimatycznych. Po pierwsze, czy globalne ocieplenie ma miejsce? Odpowiedź: nie, świat nieco się oziębił przez ostatnie 10 lat, a szybkości oziębiania rośnie.
Po drugie, czy przyczyną tego stanu rzeczy są działania człowieka? Odpowiedź: nie, istnieje coraz mocniejszy dowód naukowy, że zmiany klimatyczne, jakie obserwujemy, są częścią naturalnych cyklów i są w bardzo małym stopniu, lub nie są wcale, spowodowane działalnością człowieka.
Po trzecie, czy możemy to zmienić? Nawet ci, którzy wierzą w globalne ocieplenie przyjmują, że cały proces z Kioto, gdyby został w pełni wdrożony - a nie zostanie - w niewielkim stopniu wpłynąłby na zmianę temperatur na świecie w okresie 100 lat. Wszystkie wysiłki, jakie czynimy, praktycznie nie dadzą żadnych skutków.
Po czwarte, jak wpłynie to na nasze gospodarki? Będzie to niezmiernie szkodliwe. Jak słusznie powiedział pan Pęk, wydajemy ciężarówki pieniędzy na skazany na porażkę projekt, wyrządzając wielką szkodę sobie, gospodarkom europejskim oraz naszym dzieciom i wnukom.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Utworzenie Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych było spowodowane bezpośrednim wpływem zmian klimatycznych na naszą planetę, zagrażającym rodzajowi ludzkiemu w ogóle.
Debatujemy nad traktatem europejskim, chcemy wzmocnienia instytucji wspólnotowych, tworzymy plany na przyszłość. Musimy być bardzo ostrożni - możemy nie mieć żadnego powodu, aby to dalej czynić. Nasze zdrowie, gospodarka, ekosystemy, nasz sposób życia, Europa jaką znamy jest w wielkim niebezpieczeństwie.
Naukowcy wyrazili swoją opinię i w ogromnej większości zgodziliśmy się z nimi. Wyniki badań są jednoznaczne i możemy dostrzec tutaj w Brukseli, jak zjawiska pogodowe charakterystyczne dla wszystkich pór roku pojawiają się jednego dnia, co oczywiście nie jest normalne.
Mandat Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych jest bardzo jasny: jej zadaniem jest zbadane obecnej sytuacji, sporządzenie listy możliwych rozwiązań w odniesieniu do zwalczania zmian klimatycznych oraz sformułowanie konkretnych wniosków dotyczących polityki Unii Europejskiej w tym zakresie na wszystkich szczeblach decyzyjnych.
Dzisiejsza rezolucja zawiera wiele propozycji działań dla komisji. Niemniej jednak uważam, że aby wnioski te odniosły skutek, muszą być drobiazgowo rozpatrzone i być może włączone do końcowego sprawozdania komisji, dodając pewne zalecenia dotyczące terminów wdrożenia.
Ponadto absolutnie koniczne jest, aby instytucje europejskie zaproponowały tak szybko, jak to możliwe jasną strategię, która zostanie poddana negocjacjom na szczeblu międzynarodowym. Bezużyteczne jest podejmowane działań tylko w Europie. Powinniśmy wspierać zwalczanie zmian klimatycznych na szczeblu światowym.
Jedynie konkretne działania, które uwzględniałyby tylko te argumenty, które dotyczą stabilności życia obywateli, mogłyby zmniejszyć skutki zmian klimatycznych, i działania te muszą być wdrożone tak szybko jak to możliwe.
Riitta Myller
(FI) Panie przewodniczący! Ograniczenie jest oczywiście głównym aspektem walki ze zmianami klimatycznymi, ale znajdujemy się obecnie w miejscu, w którym musimy znaleźć sposoby dostosowania się do tych zmian.
Absolutnie słuszne jest stwierdzenie, że potrzebujemy paneuropejskich ram dla polityki dostosowania do zmian klimatycznych, w których należy skoordynować wspólne cele - cele które będą tak ambitne jak to możliwe - i utorować drogę do współpracy. Niemniej jednak musimy także pamiętać, jak zostało tutaj powiedziane, że środki zaradcze w zakresie dostosowania się do zmian klimatycznych mają również charakter bardzo lokalny i regionalny, a zatem uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczących zastosowania tych środków muszą zostać przyznane na szczeblu regionalnym.
Teraz bardzo dobrze wiemy, co musimy robić, aby być w stanie lepiej dostosować się do przyszłych zmian w sposób, który umożliwia naszemu stylowi życia dostosowanie się do zmienionych okoliczności. Na przykład, obecnie już dostępna jest dla nas technologia budowlana umożliwiająca konstruowanie budynków, które nie zużywają energii, ale przeciwnie - produkują ją. Jest zupełnie niewiarygodne, że nie uczyniono jeszcze żadnego postępu w tym zakresie, a jest to przecież stosunkowo prosta sprawa.
Wiemy także, że zmiany klimatyczne będą mieć wpływ na warunki życia ludzi. Doświadczyliśmy już fal gorąca i wielkich strat w postaci ofiar wśród ludzi, jakie z nich wynikają w poszczególnych państwach członkowskich. Może także pojawić się większy zasięg chorób epidemicznych, a choroby te mogą się pojawić w miejscach, w których obecnie nie są znane. Nasze systemy opieki zdrowotnej powinny umieć odpowiedzieć na wszystkie te wyzwania, a każdemu należy zagwarantować dostęp do służby zdrowia.
Lena Ek
(SV) Najpierw chciałabym podziękować Komisji i panu komisarzowi, Stavrosowi Dimasowi, za zieloną księgę na temat adaptacji do zmian klimatycznych. Jest to dokument, który powinny przeczytać wszystkie podmioty decyzyjne oraz osoby zarządzające przedsiębiorstwami, a w rzeczywistości wszyscy Europejczycy, aby zrozumieć rodzaj wyzwań, wobec których stoimy, oraz działania, jakie powinniśmy podjąć. Przede wszystkim, jak już podkreśliło wielu moich przedmówców, obserwowane przez nas nadchodzące zmiany klimatyczne będą miały wpływ na bardzo wielu ludzi. Dotychczas wypowiedzieliśmy wiele wielkich słów w ramach debaty europejskiej w odniesieniu do kwestii gospodarczych, ale zmiany klimatyczne będą mieć wpływ na całe środowisko naszego życia.
Tematem, któremu dotychczas nie poświęciliśmy wystarczająco dużo czasu w dyskusjach, jest zdrowie. Światowa Organizacja Zdrowia wskazała, że około 60 000 przypadków śmierci w ostatnim roku może być związanych ze zmianami klimatycznymi. Wymaga to przyjęcia zupełnie innego podejścia do planowania społecznego, zastosowania całkowicie innej technologii i dokonania wielkich inwestycji. Dla wielu osób może to być niepokojące, ale musimy dokonać tych inwestycji, aby poradzić sobie ze zmianami klimatycznymi i rozwojem technicznym i aby utrzymać swą konkurencyjność w stosunku do innych części świata. Jak zawsze w przypadku rewolucji technicznej, będą wygrani i przegrani, ale poprzez system UE pracujemy w celu zapewnienia, aby przemysł europejski i pracownicy europejscy byli wygranymi w tej sytuacji. Będzie to wymagało znacznych inwestycji, przyszłościowych decyzji oraz współpracy transgranicznej. Nie można podejmować żadnych decyzji dotyczących transportu, które nie uwzględniają zmian klimatycznych. Nie można prowadzić żadnych dyskusji na temat zdrowia publicznego i edukacji, które nie odnoszą się do kwestii zmian klimatycznych.
Jedną z najważniejszych kwestii, jakimi zaczęliśmy się zajmować w Europie i na szczeblu światowym jest oczywiście woda. W komisji złożyli nam wizytę przedstawiciele Malediwów, kraju, którego najwyżej położony punkt znajduje się zaledwie dwa metry nad poziomem morza. Malediwy częściowo znikną, jeśli nie będziemy w stanie rozwiązać problemu zmian klimatycznych.
To najuboższe kraje ucierpią najbardziej. Chciałabym zatem postawić Komisji wyzwanie: należy zwiększyć Fundusz Solidarności i należy mu przydzielić więcej środków, a pomoc od UE musi także koncentrować się na kwestiach klimatycznych. W przeciwnym wypadku nie będziemy mogli pomóc reszcie świata, a także nie osiągniemy korzystnego porozumienia po negocjacjach w Kopenhadze w 2009 r. Dziękuję.
Leopold Józef Rutowicz
Panie Przewodniczący! Podjęta dyskusja wywołana pytaniem pana Sacconiego ma duże znaczenie dla obywateli Europy.
Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym musimy wiązać z ograniczeniem niekorzystnych dla nas zmian na rynku globalnym, a szczególnie gwałtownym wzrostem cen gazu i ropy, których jesteśmy największym importerem. Musimy rozważyć też tezę o skutkach zwiększenia CO2. Faktem jest, że duży wzrost drzew, roślin miał miejsce, gdy zawartość CO2 w powietrzu była o wiele większa.
W Polsce w ciągu ostatniego tysiąclecia był okres, w którym do Szwecji jechało się po lodzie przez Bałtyk i okres, w którym w kwietniu zbierało się plony zbóż i jabłek. Aktualnie jabłonie rozpoczynają kwitnąć. Dlatego przyjęta teza o groźnym efekcie cieplarnianym w wyniku zwiększenia emisji CO2 powinna być skonfrontowana z odmiennym zdaniem dużej liczby naukowców. Może są też inne przyczyny anomalii pogodowych i susz.
W programach działań niepełne rozeznanie tematu może spowodować przecież niepotrzebne wydatki z naszej kasy. Pewnym jest fakt, że emisji CO2 towarzyszą związki azotu, siarki, mikropyły szkodliwe dla środowiska i zdrowia obywateli, szczególnie w rozrastających się aglomeracjach miejskich.
Względy gospodarcze i ochrony środowiska wymagają skierowania polityk branżowych na takie priorytety jak: działania zmniejszające zapotrzebowanie na paliwa węglowodorowe, wykorzystanie energii odnawialnej, biopaliw oraz promowanie energetyki atomowej, wykorzystanie zasobów węgla w przetwórstwie chemicznym, a nie tylko w elektrowniach, wykorzystanie w transporcie i komunikacji pojazdów napędzanych energią elektryczną.
Priorytety te zdecydowanie ograniczają emisję CO2 i innych szkodliwych substancji dając wartość dodaną obywatelom Unii. W każdym z tych tematów powinny być zabezpieczone środki w formie preferencyjnych priorytetów i dotacji.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Panie komisarzu! Chciałabym zadać panu pytanie. Czy nie czuje się pan w Komisji nieco osamotniony?
To, co nam pan proponuje, ma charakter rewolucyjny. Nie mówię o dostosowaniu do zmian klimatycznych, ponieważ myślę, że mówienie tylko o dostosowaniu do zmian klimatycznych jest chyba nie najlepszym rozwiązaniem, gdyż jeszcze nie zmierzyliśmy konsekwencji. Jakie są rzeczywiste skutki zmian klimatycznych? W chwili obecnej tak naprawdę nie wiemy.
Jednakże z pewnością będziemy w stanie zmierzyć konsekwencje, jeśli nic nie zrobimy. Wiemy także, dlaczego osiągnęliśmy ten etap. Jest to po prostu wynik polityki, jaką wprowadziliśmy: polityki rolnej, gospodarczej itp. Oczywiście obecnie musimy podważać strategie, które nadal wdrażamy, na przykład kiedy dążymy do osiągnięcia wzrostu. Z pewnością powinniśmy zadać sobie pytanie, do jakiego wzrostu dzisiaj dążymy w celu spowolnienia zmian klimatycznych. Co obecnie oznacza wzywanie wszystkich naszych państw członkowskich do osiągania wzrostu?
To są fundamentalne kwestie, panie komisarzu Dimas, do podniesienia których wezwał nas pan dzisiaj, ponieważ nie jest to tylko sprawa Komisji lub Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych. Jest to kwestia, która dotyczy dzisiaj całego świata i każdego z nas. Nie lubię tego sposobu, należy to powiedzieć, zwalniania się z odpowiedzialności, a może nawet wprowadzania w błąd naszych obywateli poprzez próbę przekonania ich, że możemy dostosować się do zmian klimatycznych i że ostatecznie sytuacja może nie być taka poważna, ponieważ będziemy mieć środki, aby się do nich dostosować. Nie, panie komisarzu, to byłoby naprawdę mydlenie im oczu.
Ponieważ jesteśmy na początku składania wniosków w tej kwestii, przygotowujemy pakiet energetyczny i wiemy, jak wielki opór powstanie wobec osiągnięcia poziomu wyników, jakich pragniemy, który jest jednakże minimum minimorum. Jak pan widzi, mamy przed sobą długą drogę. Nie mówię, że to co pan proponuje jest niewłaściwe. Jest to zachęcające, ale rewolucja, którą pan proponuje, będzie musiała zostać skwantyfikowana w celu przekonania innych komisarzy, że musimy podążać w innym kierunku. Będzie musiał pan przekonać komisarza ds. rolnictwa, że musimy podążać w innym kierunku. Będzie musiał pan przekonać pana Louisa Michela, że musimy wspomnieć o zmianach klimatycznych w umowach o partnerstwie z Afryką. Musimy nadać nowy kształt naszej polityce z Afryką i ta polityka będzie musiała zostać włączona do synergii, jaką stworzyliśmy z krajami afrykańskimi.
Dzisiaj lub jutro pan Sarkozy zaproponuje Unię na rzecz regionu Morza Śródziemnego. A co zaproponował w celu zwalczania zmian klimatycznych? Kwestia ta bezpośrednio dotyczy tych krajów. Życzę panu powodzenia, panie komisarzu. Pana zadanie z pewnością będzie niezmiernie trudne.
Roberto Musacchio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym się skoncentrować na dwóch kwestiach. Nawet dzisiaj miliardy ludzi nie mają dostępu do wody, a setki milionów umiera w wyniku jej braku. Zmiany klimatyczne na pewno pogorszą sytuację. Cenę zapłacą głównie kontynenty takie jak Afryka, które już znoszą okropne warunki i nawet jeśli mniej zanieczyszczają, zmiany klimatyczne godzą w nie boleśniej.
Prawo do wody powinno być najważniejszym priorytetem polityki dostosowania do zmian klimatycznych. Mówię "prawo”, ponieważ prawo to wciąż jeszcze nie zostało usankcjonowane. Dokumenty międzynarodowe odwołują się do "zapotrzebowania na wodę”, podczas gdy rzeczywiste wojny z użyciem sil zbrojnych i wojny gospodarcze prowadzone są w celu przywłaszczenia sobie wody i przekształcenia jej w towar. Konieczne jest zatem usankcjonowanie prawa do wody i prowadzenie polityki umożliwiającej wdrożenie tego prawa. W tym zakresie przydatne może być - i zwracam się teraz do pana, panie komisarzu - opracowanie protokołu dotyczącego wody i włączenie go do tekstu porozumień zawieranych po wygaśnięciu protokołu z Kioto.
Wraz z wodą należy zająć się kwestią gleby. Mamy dyrektywę europejską, która potrzebuje zatwierdzenia. Musimy zwalczać pustynnienie i wspierać rolę gleby jako czynnika równowagi klimatycznej: to jest główna idea naszej dyrektywy. Dobre praktyki w zakresie rolnictwa, w odróżnieniu do produkcji biodiesla, mogą zapewnić zarówno produkcję żywności jak i wychwytywanie węgla. Dostosowanie do zmian klimatycznych nie oznacza zatem poddania się zmianom klimatycznym, ale interwencję w celu ich zwalczania.
Graham Booth
Panie przewodniczący! UE jest dumna ze swego zaangażowania w rekomendacje Międzynarodowego Zespołu ds. Zmian Klimatu dotyczące sposobu zwalczania globalnego ocieplenia poprzez przekonanie swych państw członkowskich do przeznaczenia znacznych środków finansowych na projekty mające na celu kontrolę emisji węgla. Jednakże czyżby postawiliście na złego konia?
W ubiegłym miesiącu znakomici naukowcy i specjaliści ds. klimatu z całego świata spotkali się w Nowym Jorku i po dwóch dniach poważnych dyskusji wydali deklarację manhattańską, która stanowczo stwierdza, że nie istnieje przekonujący dowód, że emisje CO2 pochodzące z nowoczesnej działalności przemysłowej spowodowały w przeszłości, powodują obecnie lub spowodują w przyszłości katastrofalne zmiany klimatyczne; i że dostosowanie do zmian klimatycznych, jakiego się wymaga, jest znacznie bardziej opłacalne niż jakakolwiek próba łagodzenia skutków tych zmian. Zalecili oni, aby liderzy światowi odrzucili poglądy wyrażone przez Międzynarodowy Zespół ds. Zmian Klimatu Narodów Zjednoczonych, a także popularne, ale błędne opracowania takie jak An Inconvenient Truth, oraz aby wszystkie opłaty, regulacje i inne działania mające na celu ograniczenie emisji CO2 zostały natychmiast porzucone.
Wreszcie, Lord Lawson, który jest członkiem wybranej komisji ds. zmian klimatycznych Izby Lordów, powiedział: "Średnia temperatura w Helsinkach wynosi mniej niż 5°C. W Singapurze przekracza ona 27°C - różnica wynosi 22°. Jeśli ludzie będą w stanie sobie skutecznie z tym poradzić, nie jest to jasne, dlaczego nie powinni być w stanie dostosować się do zmiany o jakieś 3°, jeśli będą mieć 100 lat, aby to uczynić”.
Zalecam, aby kierował się pan radą przekazaną w deklaracji manhattańskiej.
Jana Bobošíková
(CS) Pomimo moich wątpliwości, że zmiany temperatury, jakie obserwujemy, zostały spowodowane działalnością ludzką, chciałabym poprzeć pewne kluczowe punkty sprawozdania pana Sacconiego. Tak jak sprawozdawca uważam, że zielona księga pomija badania wymiaru społeczno-gospodarczego oraz analizę oczekiwanych konsekwencji dla określonej ludności, a także kwestię wzajemnej zależności pomiędzy poszczególnymi sektorami w zakresie dostosowania do skutków zmian klimatycznych. Popieram także wymóg, że Rada powinna obniżyć próg dla uruchomienia Funduszu Solidarności UE i że Komisja powinna przeprowadzić badanie ekonomii dostosowania się do zmian klimatycznych oraz opracować scenariusze określające bilans kosztów i korzyści z dostosowania do zmian klimatycznych.
Panie i panowie! Stanowczo uważam, że jeśli chcemy działać w interesie obywateli UE, powinniśmy inwestować w badania, rozwój i edukację w zakresie energii jądrowej. Wyniki badań naukowych obecnie wykazują, że energia jądrowa nie wytwarza CO2 i że minimalizuje pogłębianie się zmian klimatycznych. Jednocześnie jest to najmniej kosztowna technologia krzemowa, a także jest ona niezawodna i bezpieczna. Myślę, że błędem jest to, iż zielona księga Komisji, nad którą dzisiaj tutaj debatujemy, tylko w bardzo niewielkim stopniu odwołuje się do energii jądrowej.
Agnes Schierhuber
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Rolnictwo i leśnictwo znajdują się wśród sektorów gospodarki, w które najboleśniej godzą zmiany klimatyczne, a zatem mają one poważny interes w opracowaniu skutecznych środków w zakresie ochrony klimatu, także na szczeblu światowym. Wszystkie państwa - w szczególności kraje rozwijające się - muszą być włączone do systemu dotyczącego kontynuacji porozumienia z Kioto. Zasadnicze znaczenie mają wiążące cele dla krajów rozwijających się, ale emisje muszą zostać ograniczone w rozsądnych ramach czasowych.
Poprzez hodowlę zwierzęcą oraz wykorzystanie nawozów rolnictwo przyczynia się do emisji gazów cieplarnianych. Jednakże w przeciwieństwie do przemysłu, transportu i ogrzewania przestrzeni, są to emisje naturalne. Proszę pozwolić mi podać kilka przykładów: w Austrii, rolnictwo generuje zaledwie 8,66% emisji. Od 1990 r. poziom tych emisji obniżył się o około 14%. Oprócz gospodarowania odpadami, rolnictwo austriackie jest jedynym sektorem, który już osiągnął austriacki cel "minus 13%” ustanowiony w Kioto.
Możliwości, jakie daje rolnictwo obejmują magazynowanie CO2 w glebie, optymalne wykorzystanie próchnicy oraz ochronę biomasy jako źródła energii. Chciałabym podkreślić, panie przewodniczący, że przemysł w Austrii także dołożył wielkich starań, aby utrzymać emisje na najniższym z możliwych poziomów.
Obecnie około 9% całkowitych emisji gazów cieplarnianych w UE pochodzi z rolnictwa co oznacza, że zanieczyszcza ona środowisko w znacznie mniejszym stopniu niż na przykład zużycie energii (59%) lub transport (21%). Panie komisarzu! Jeśli rzeczywiście mamy sobie poradzić ze zmianami klimatycznymi, naszymi celami muszą być unikanie zużycia energii i podniesienie efektywności energetycznej.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Zmiany klimatyczne są coraz bardziej oczywiste i ludzie powinni zmienić swe zachowanie, przykładając większą wagę do ochrony środowiska.
Europa już ma do czynienia z bardzo wysokimi temperaturami w lecie, suszami następującymi po silnych deszczach i powodziach, gwałtownymi wiatrami i pustynnieniem znacznych regionów, w szczególności na obszarach południowych i wschodnich.
Rumunia nie jest wyjątkiem jeżeli chodzi o skutki zmian klimatycznych. W ostatnich latach doświadczyliśmy niszczycielskich powodzi, dni upałów, gwałtownych wiatrów, pustynnienia regionów w południowej i wschodniej części kraju oraz zmniejszenia się ilości opadów. Wszystko to doprowadziło do ofiar śmiertelnych, znacznych strat materialnych i spadku produkcji rolnej.
Europa musi podjąć dzisiaj stanowcze działania w celu ograniczenia skutków zmian klimatycznych. Europa musi podjąć działania w zakresie lepszej gospodarki wodnej, ochrony przeciwpowodziowej, oczyszczania ścieków, ochrony stref przybrzeżnych, spadku efektywności energetycznej, ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, wprowadzenia mniej zanieczyszczającego rolnictwa i transportu ekologicznego, zaprzestania wylesiania.
Należy zwrócić szczególną uwagę na obszary podlegające pustynnieniu. Europa powinna zbadać możliwość zainwestowania w system nawadniający, który pomagałby państwom członkowskim w przypadku zagrożenia zmniejszeniem ich produkcji rolnej w związku z pustynnieniem, czyli w zainwestowania w budowę lub poprawę ich systemów nawadniających.
Gratuluję Komisji zielonej księgi na temat nowej polityki mobilności miejskiej. 20% zmotoryzowanych Europejczyków mogłoby korzystać z transportu publicznego. Ponadto obniżenie ograniczenia prędkości umożliwi nam walkę z efektem cieplarnianym.
Wprowadzenie lotnictwa do systemu handlu uprawnieniami do emisji jest pierwszym krokiem naprzód. Wprowadzenie transportu morskiego do tego systemu także jest rozważane.
Niestety obecny budżet Unii nie obejmuje koniecznych działań w zakresie wystarczającego i spójnego ograniczenia zmian klimatycznych. Budżet przeznaczony na walkę ze zmianami klimatycznymi jest skromny.
Anne Laperrouze
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Skutki zmian klimatycznych są oczywiste i stają się coraz bardziej wyraziste. Teraz wiemy, że mimo wdrożenia ambitnej polityki mającej na celu zwalczanie zmian klimatycznych możemy tylko ustabilizować to zjawisko, a w związku z tym musimy dostosować się do jego konsekwencji.
Dostosowanie do zmian klimatycznych będzie wymagać ambitnego finansowania przez wiele lat i moim zdaniem najważniejsze są: zdrowie, rolnictwo, ochrona wody, mieszkalnictwo i migracje ludności. W tym celu nasza polityka w zakresie wsparcia dla badań europejskich powinna nadawać priorytet tym obszarom. Zwalczanie emisji gazów cieplarnianych i dostosowanie do zmian klimatycznych powinny stać się obowiązkowymi wymogami w zakresie przydzielania funduszy wspólnotowych.
Jest to problem światowy; w związku z tym potrzebujemy odpowiedzi na szczeblu światowym. Unia Europejska musi dokładać wszelkich starań, aby ustanowić na szczeblu światowym politykę w zakresie dostosowania do zmian klimatycznych. Polityka ta przy opracowywaniu planów w zakresie zdrowia i rolnictwa powinna uwzględniać rosnącą liczbę klęsk żywiołowych. Polityka ta powinna koncentrować się przede wszystkim na najbardziej narażonych krajach, czyli krajach najuboższych. O ile mamy nadzieję, że będziemy korzystać z owoców badań europejskich, musimy zapewnić, że kraje rozwijające się także odniosą z nich korzyści. Powinniśmy przekazywać nasza technologię krajom trzecim, nie wymagając rekompensaty.
Jednakże dostosowanie do zmian klimatycznych nie oznacza tylko wykorzystywania technologii w większym stopniu. Musimy także przyjrzeć się kliku praktykom, jakie odziedziczyliśmy po poprzednich pokoleniach. Na przykład w moim regionie, południowo-zachodniej Francji, stare gospodarstwa są zwrócone bezpośrednio na południe: mieszkańcy zdali sobie sprawę z tego, że kierunek, w którym zwrócone są domy, chroni je przed wschodnimi i zachodnimi wiatrami i sprawia, że są one lepiej ogrzane i nasłonecznione w zimie oraz mniej nagrzane w lecie dzięki cieniom drzew. Były to domy bioklimatyczne.
Dzisiaj takie praktyki zaniedbuje się, a są one takie proste. Musimy powrócić to tych prostych, rozsądnych działań i nadal wspierać badania w zakresie lepszego mieszkalnictwa. To właśnie w tym sektorze musimy znaleźć rozwiązania i unikać na przykład zużywania energii do klimatyzowania domów. Musimy podkreślić, jak ważna dla budownictwa jest efektywność energetyczna.
Wreszcie, musimy przejść od podnoszenia świadomości wśród społeczeństwa do edukacji i szkolenia. Musimy przekazać młodszym pokoleniom właściwe i przemyślane działania i oczywiście nasze pokolenie także musi przekazać im wiedzę.
Chciałabym zakończyć złożeniem gratulacji panu Sacconiemu za jego wspaniałe i dopracowane sprawozdanie.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Z zainteresowaniem wysłuchałem pana przemówienia wprowadzającego. Musi pan wiedzieć, że tutaj, w Parlamencie Europejskim ma pan wiele sprzymierzeńców, ale obawiam się, że jest znacznie mniej osób, które wspierają pańskie cele w ramach samej Komisji.
Aby stać się liderem w walce ze zmianami klimatycznymi, UE musi przede wszystkim dbać o spójność swych oświadczeń. W konsekwencji, o ile słusznie pan mówi o włączeniu kwestii zmian klimatycznych w główny nurt polityki i konieczności ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, Komisja nie może finansować stałej zależności UE od węgla i benzyny. Polityka zagraniczna Komisji i Rady musi wywierać presję na pana Busha - a nie przypochlebiać mu się - aby przystąpił do tych porozumień. Polityka musi pomagać uboższym krajom poprzez przekazywanie technologii i pakietów środków, aby mogły one uczestniczyć w światowym przymierzu. Musi pan także wysłuchać krytyki Parlamentu Europejskiego dotyczącej jego obsesji na temat biopaliw, które niszczą lasy amazońskie, powodują pogarszanie się globalnego klimatu, podwajają ceny żywności i w konsekwencji wywierają presję na biedniejsze grupy społeczne.
Kończąc, panie komisarzu, jesteśmy z panem, ale musi pan stoczyć bitwę, aby wygrać z samą Komisją.
(Oklaski)
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! Zmiany klimatyczne są wyzwaniem dla nas wszystkich. Musimy pamiętać, że dzielimy tę planetę nie tylko z obecnymi pokoleniami, ale także z przyszłymi. Jednakże, jeśli nasze polityki mają być efektywne, musimy dokonać rozróżnienia pomiędzy zmianami klimatycznymi spowodowanymi przez człowieka, a naturalnymi zmianami klimatycznymi. Pierwsze są efektem naszej działalności; drugie są procesem naturalnym. Nasze krajobrazy, gleby i systemy rzeczne są wynikiem naturalnych i trwających zmian klimatycznych. Zmiany klimatyczne spowodowane przez człowieka są niewybaczalne. Odpowiedzią na to jest zmiana - zmiana paliw, zmiana konsumpcji i zmiana nastawienia.
Dokonanie rozróżnienia nie oznacza stwierdzenia, że naturalne zmiany klimatyczne nie są niepokojące, ale odpowiedzią na nie jest dostosowanie do zmian klimatycznych. Archeolodzy mówią nam, że w przeszłości, kiedy klimat się zmieniał, ludzie, którzy mogli, dostosowywali się, a ludzie, którzy nie byli w stanie się dostosować, ginęli. Dzisiaj my, ludzie, ukryliśmy się głęboko w norach. Nasze domy i miasta są scementowane ze skorupą ziemską. Nasze zwyczaje i nasze siedliska stały się nieelastyczne. Epoka lodowcowa lub era ocieplenia po prostu nie mieszczą się w tym momencie w naszej agendzie: "proszę wrócić za parę wieków”.
Odpowiedzią na naturalne zmiany klimatyczne jest dalekowzroczne planowanie, inteligentne przygotowanie i zrozumienie. Nie budujmy na równinach zalewanych przez powodzie. Sadźmy lasy liściaste. Wzmacniajmy zagrożone linie brzegowe. Musimy wyważyć nasze podejście do zmian klimatycznych pomiędzy zmianą a dostosowaniem do zmian klimatycznych, pomiędzy zmianami naturalnymi a zmianami spowodowanymi przez człowieka, oraz stosownie wykorzystywać nasze fundusze, aby były one efektywne.
Koenraad Dillen
(NL) Panie przewodniczący, panie i panowie! Walka z globalnym ociepleniem nie jest tylko walką Europy: musi stać się bitwą prowadzoną przez całą planetę. W przeciwnym przypadku wszystkie nasze wielkie plany nie będą miały znaczenia, a sami Europejczycy będą wkładać ogromne wysiłki, aby osiągnąć rezultaty, które będą kroplą w morzu.
Ponadto musimy teraz zapewnić Europie dynamikę. Ponownie, stoją przed nami przytłaczające i nieosiągalne cele. Na szczycie europejskim w marcu tego roku stwierdzono, że emisje gazów cieplarnianych muszą zostać ograniczone do 2020 r. o 20%, a odnawialne źródła energii muszą zaspakajać 20% zapotrzebowania Unii. Jednakże jedną z najważniejszych kwestii, jakie pozostają do rozstrzygnięcia, jest oczywiście to, kto za to zapłaci?
Spółki i konsumenci musieliby zapłacić około 60 miliardów euro rocznie za realizację planów dotyczących klimatu, przy czym mój kraj, Belgia, musiałby wypracować 2 miliardy euro rocznie, a ogólnie - co najmniej 200 euro na obywatela. Nie tylko grozi to ogromnymi podwyżkami podatków, ale także jest czynnikiem zagrażającym zmuszeniem przedsiębiorstw do przeniesienia się zagranicę, do krajów, gdzie ograniczenia środowiskowe są mniej surowe.
Musimy zatem dbać o "leczenie objawów” dopóki niektóre z podmiotów na scenie światowej nie są przygotowane do dołożenia niezbędnych starań.
Antonio López-Istúriz White
(ES) Dziękuję, panie przewodniczący. Przede wszystkim chciałbym pogratulować panu Sacconiemu jego pytania, które daje nam możliwość przedyskutowania dzisiaj kwestii zmian klimatycznych. Moi koledzy wypowiedzą się na temat aspektów technicznych, a ja chciałbym skorzystać z tej możliwości, aby podziękować panu komisarzowi, a przede wszystkim wyrazić moje poparcie dla wszystkiego, co czyni w tym zakresie: był jednym z prekursorów i jednym z pierwszych ludzi, którzy zaczęli tutaj w Brukseli mówić o zmianach klimatycznych.
Chciałbym przede wszystkim, aby uwzględniono szczególne właściwości geograficzne, zwłaszcza na jednego rodzaju obszarach, co nie będzie dla państwa zaskoczeniem: w regionach wyspiarskich. Piękne wyspy greckie - podobnie jak Baleary, które reprezentuję - mogą być w przyszłości zagrożone zmianami klimatycznymi, jakie się dokonują. Moim zdaniem Komisja nie może uznawać tylko szczególnego charakteru regionów najbardziej oddalonych; musi ona także włączyć czynnik odizolowania i oczywiście regiony górskie i przybrzeżne.
Badania przeprowadzone przez Hiszpański Instytut Oceanograficzny i wiele innych, podkreślają fakt, że Morze Śródziemne doświadcza nabierającego tempa procesu ocieplania oraz podnoszenia się poziomu wody. Może to mieć znaczący wpływ na linię brzegową, a zwłaszcza plaże, które zostaną zalane, co będzie mieć wpływ na turystykę - nasze główne źródło dochodu.
W przypadku Balearów, które podałem jako przykład, temperatury w ostatnich latach znacznie wzrosły, co jest niepokojące.
Zielona księga musi także obejmować zobowiązanie do wsparcia regionów wymagających znacznych inwestycji, aby przezwyciężyć skutki zmian klimatycznych.
Chciałabym zakończyć podkreślając moje osobiste ambicje i ambicje Grupy Europejskiej Partii Ludowej, aby Unia Europejska przejęła przewodnictwo w obszarze technologii bezwęglowych lub niskowęglowych. Stanowczo uważamy, że szybkie i odważne przejście do bardziej nowoczesnych i efektywniejszych technologii będzie korzystne nie tylko dla naszego klimatu i dostarczy podstawy dla znalezienia rozwiązania na szczeblu światowym, ale także dla gospodarki, ponieważ sprawi, że będziemy w mniejszym stopniu zależni od importu paliw kopalnych.
Dorette Corbey
(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Musimy przywiązywać większą wagę do dostosowania do zmian klimatycznych, ponieważ niezależnie od tego, co uczynimy w zakresie zmian klimatycznych, musimy także inwestować w dostosowanie się społeczeństw do zmian klimatycznych, tak aby radziły one sobie z podwyższającym się poziomem mórz i rzek lub, przeciwnie, mniejszą ilością wody i suszą. Wszystko to ma wspływ na bezpieczeństwo, zużycie wody, glebę, rolnictwo, ale także oczywiście na zdrowie publiczne.
Niektóre obszary muszą same się przygotować na poważne susze i wyższe temperatury. W tym przypadku właściwym rozwiązaniem są systemy nawadniające i urządzenia do czystego odsalania. Inne obszary muszą zająć się wodą jako zagrożeniem i muszą inwestować we wzmocnienie wałów ochronnych. To państwa członkowskie muszą stworzyć plany, analizować wpływ zmian klimatycznych i być gotowe do działania.
Są jednakże trzy istotne kwestie. Przede wszystkim konieczna jest solidarność: niektóre kraje są noszone przez inne, kiedy jedne mają więcej siły od innych. Oczywiste jest, że Unia Europejska ponosi także wspólną odpowiedzialność.
Po drugie, w związku z tym musi także istnieć wspólne źródło finansowania. Musimy poszukiwać źródeł finansowania i rzeczą oczywistą jest przyjrzenie się Funduszowi Strukturalnemu, ale także dochodom ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień do emisji.
Po trzecie, solidarność musi oczywiście także dotyczyć krajów rozwijających się. Wiele krajów afrykańskich i azjatyckich prawie nie przyczyniło się do zmian klimatycznych, ale zmiany te mają na nie wciąż negatywny wpływ. Należy znaleźć rozsądne i solidne źródła finansowania i oczywistą rzeczą jest poszukanie ich wśród dochodów z systemu handlu uprawnieniami do emisji.
Jens Holm
(SV) W sprawozdaniu tym zwracamy się o wprowadzenie środków, dzięki którym rolnictwo stawiłoby czoło odpowiedzialności za klimat. Rolnictwo obejmuje branżę hodowli zwierząt, która generuje 18% światowych emisji gazów cieplarnianych. Osiemnaście procent! Zostało to stwierdzone przez FAO w sprawozdaniu pt. "Livestock's long shadow” z 2006 r. Co możemy zrobić, aby obniżyć ten 18%-wy udział w emisjach? Kiedy przewodnicząca IPCC, pani Rajendra Pachauri, przemawiała do nas w Komisji tymczasowej do spraw zmian klimatycznych, wezwała do obniżenia spożycia mięsa. Ma w tej kwestii rację. Nigdy wcześniej w historii świata nie jedliśmy tak dużo mięsa jak obecnie. Od lat 50. XX wieku światowa produkcja mięsa wzrosła ponad pięciokrotnie. Nie jest to zgodne z celami zrównoważonego rozwoju. Chciałbym zapytać pana komisarza Dimasa: czy zgadza się pan z panią Rajendrą Pachauri, że powinniśmy jeść mniej mięsa? Wzywam Komisję, aby opracowała plan obniżenia spożycia mięsa.
Wreszcie, kilka sugestii: kampania informacyjna na temat żywności wegetariańskiej, wezwanie państw członkowskich do wprowadzenia podatków od mięsa, aby mięso stało się droższe, a żywność wegetariańska tańsza, promowanie ekologicznego jedzenia w naszych instytucjach UE; na przykład, tydzień wegetariański w Parlamencie Europejskim, Komisji i Radzie byłby dobrym, nowoczesnym i ekologicznym rozpoczęciem bardziej zrównoważonego rozwoju Unii.
Christine De Veyrac
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Mówię "tak” dla pakietu klimatycznego, ponieważ w przededniu rozpoczęcia międzynarodowych negocjacji w Kopenhadze Europa musi wysłać światu silny sygnał.
Muszę powiedzieć, że pracownicy i pracodawcy w moim okręgu wyborczym są bardzo zaniepokojeni propozycją zniesienia wolnych kwot emisji CO2 i umożliwienia ich sprzedaży aukcyjnej.
Tym wnioskiem Europa zada podwójny cios przedsiębiorstwom, które musiałyby płacić za emitowanie CO2 powyżej kwoty, ale także za wszystkie emisje CO2 od pierwszej wyprodukowanej tony. Przedsiębiorstwa europejskie doświadczyłyby w ten sposób bezprecedensowego wzrostu kosztów.
Gdyby ten standard został zastosowany na całym świecie, byłoby to słuszne: każdy jechałby w ten sposób na tym samym wózku. Jednakże, gdyby to ograniczenie zostało zastosowane tylko do spółek europejskich, zostałyby one ukarane finansowo i istniałoby poważne zagrożenie, że miejsca pracy zostaną przeniesione poza Unię. Czy powinniśmy zatem porzucić ideę płacenia za emisje CO2 od pierwszej wyprodukowanej tony? Moim zdaniem nie, ponieważ ostateczny cel jest chwalebny.
Niemniej jednak w tym przypadku Europa musi mieć do dyspozycji sprawiedliwy mechanizm opodatkowania importu z krajów trzecich, które nie czynią takich samych wysiłków w zakresie ochrony środowiska, jak spółki europejskie. Tak, proszę nam pozwolić stworzyć podatek "węglowy”, który nie jest ostrożnym instrumentem protekcjonizmu, a stanowi instrument, którego celem jest zapewnienie uczciwego i niezakłóconego handlu na szczeblu światowym.
W odniesieniu do pozostałych kwestii, z zadowoleniem przyjmuję wnioski Komisji. Jest to pozytywny krok w celu zapewnienia, aby tak wiele podmiotów gospodarczych jak to możliwe zostało włączonych do mechanizmów - systemu handlu uprawnieniami do emisji i innych - mających na celu zwalczanie zmian klimatycznych. Zwracam w szczególności uwagę, że sektor transportu, który często wytykamy palcami, przygotowuje się do dołożenia swego wkładu i jest to coś, co przyjmuję to z zadowoleniem.
Kończąc, wyrażam nadzieję, że będziemy w stanie osiągnąć porozumienie wkrótce, czyli przed końcem roku, i że w ten sposób pakiet klimatyczny będzie mógł być wdrożony tak szybko jak to tylko możliwe.
Matthias Groote
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Zmiany klimatyczne dokonują się; jest to fakt naukowo udowodniony. Czwarty raport Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu wyraźnie stwierdza, że ich skutki nie ominą żadnego regionu w Europie.
Ważne jest, aby utrzymać wzrosty temperatury poniżej 2°C. Jednakże nawet globalne ocieplenie nieprzekraczające 2°C miałoby negatywny wpływ gospodarczy i środowiskowy na niektóre regiony w Europie.
Dlatego też Europa musi podjąć działania teraz. Musimy zainicjować środki dostosowawcze teraz, i to w wielu obszarach polityki. Jednakże zmiany klimatyczne także dają pewne możliwości; jedną z takich możliwości jest przygotowanie się do zmian klimatycznych za pomocą odpowiednich środków dostosowawczych.
Kiedy myślimy o środkach dostosowawczych, powinniśmy także dostosować proces lizboński do wymogów związanych ze zmianami klimatycznymi. Daje to możliwość stworzenia polityki przemysłowej opartej na względach środowiskowych: polityki gospodarczej i przemysłowej, która oddziela wzrost gospodarczy od emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych. Będzie to kluczem do sukcesu. Proszę pozwolić mi zapytać pana komisarza: w jakim stopniu Komisja dyskutuje nad procesem lizbońskim w kontekście zmian klimatycznych?
Drugą kwestią jest to, że ważne jest także zapewnienie, aby podmioty decyzyjne na szczeblu lokalnym i regionalnym były informowane o skutkach zmian klimatycznych na ich obszarach. W jaki sposób zmiany klimatyczne wpłyną na poszczególne regiony? Będzie to bardzo ważne na przykład w odniesieniu do planowania rozwoju, dlatego też popieram wniosek zawarty w projekcie rezolucji, który wzywa do ustanowienia europejskiej bazy danych, dostępnej dla podmiotów decyzyjnych na szczeblu regionalnym, służącej jako przewodnik dla planowania ich rozwoju.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Mogłabym zasugerować, abyśmy przestali bić się między sobą o zmiany klimatyczne i obwiniać każdy sektor, jak gdyby jeden był bardziej winny od drugiego? Takie wrażenie pojawia się w szczególności w przypadku wkładu jaki ma rolnictwo. Europa jest bezsilna i sama nie może uczynić niczego w zakresie zmian klimatycznych, ale może zapewnić bardziej pożądane w tym względzie przewodnictwo. Potrzebujemy działań skoordynowanych na szczeblu światowym i to zostało potwierdzone.
Chciałabym zająć się w szczególności debatą na temat rolnictwa. Przyczynia się ono do zmian klimatycznych, ale także zmiany klimatyczne mają na nie wpływ: zostało to już powiedziane. Jednakże ważne jest, aby pamiętać, że rolnictwo produkuje żywność, a bez żywności nie możemy zajść za daleko. Jeśli przyjrzymy się światowemu popytowi na żywność zauważymy, że wzrósł on o 50% w ciągu 20 lat, ale rolnictwo może, poprzez wychwytywanie węgla, fermentację anaerobową, sadzenie lasów - i myślę, że to jest kwestia kluczowa - oraz energię wiatru, przyczynić się do tej debaty.
W przypadku Irlandii w rzeczywistości od 1990 r. ograniczyliśmy już nasze emisje z rolnictwa o 3%, ale spójrzmy co się wydarzyło w zakresie transportu, gdzie emisje zmniejszyły się o 163%. W przypadku przemysłu liczba ta wynosi 23%, a w przypadku energii - 32%. Niebezpieczeństwo ukierunkowania działań na rolnictwo polega na tym, że obniżymy liczebność bydła i ograniczymy emisje w Europie, ale przeniesiemy produkcję gdzie indziej, a to nie czyni żadnej różnicy. A zatem musimy być ostrożni w tej kwestii.
Tradycyjne praktyki, jak kopanie naszych ogródków na jesień i pozastawianie ich na zimę, są obecnie nieakceptowane. Jestem winna, ponieważ wciąż to robię. Zachowajmy rozsądek w tej debacie. Prowadźmy badania i zapewniajmy rozwój, tak abyśmy się nie cofali, ale posuwali naprzód w zakresie tych pozytywnych rozwiązań. Spójrzmy na Indie. Żyje tam 17% ludności świata, ale Indie przyczyniają się tylko w 4% do światowych emisji gazów cieplarnianych. Muszą one się rozwijać, aby dbać o swe ubogie społeczeństwo. Przyczynią się one do debaty na temat zmian klimatycznych, ale mogą to uczynić tylko w sposób, który uznaje ich obecną, rzeczywistą sytuację,
Wreszcie, mogę powiedzieć, że traktat lizboński po raz pierwszy daje nam nadzieję na podjęcie na szczeblu światowym działań w zakresie zmian klimatycznych pod przewodnictwem Europy. Na tej podstawie mam nadzieję, że społeczeństwo irlandzkie weźmie udział w referendum i zagłosuje znaczącą większością na "tak” za traktatem lizbońskim.
María Sornosa Martínez
(ES) Dziękuję, panie przewodniczący, i dziękuję panu Sacconiemu za całą jego pracę.
Mamy problem. W związku z tym publiczne i prywatne inwestycje w badania i rozwój mające na celu zwalczanie zmian klimatycznych mają zasadnicze znaczenie w celu zapewnienia, aby działania w zakresie dostosowania do zmian klimatycznych i łagodzenia skutków były tak efektywne jak to możliwe w odniesieniu do ograniczeń i konsekwencji zmian klimatycznych.
Mamy przed sobą, panie komisarzu, ogromne zadanie. Musimy wdrożyć środki w dziedzinie efektywności energetycznej, promowania energii ze źródeł odnawialnych, efektywnej kogeneracji, efektywnego stosowania paliw w pojazdach silnikowych, energooszczędnego transportu i oświetlenia publicznego, lepszego zarządzania gospodarką rolną i pastwiskami oraz ograniczenia wylesiania, nie zapominając o lepszym wykorzystaniu wody, biorąc pod uwagę jej niedobór.
Jednakże chciałabym wykorzystać tę możliwość, aby przedstawić dwie prośby. Pierwsza jest skierowana do pana, panie komisarzu: proszę pana o pilny przegląd polityki w zakresie biopaliw, zarówno pierwszej jak i drugiej generacji.
Druga jest skierowana do Rady: mimo faktu, że wzrost temperatur oraz zmiany w strukturze deszczów spowodowane zmianami klimatycznymi będą mieć wpływ na grunty, nie osiągnięto jeszcze żadnego porozumienia w zakresie właściwych ram europejskich dotyczących ochrony gruntu.
Należy niezwłocznie podjąć stanowcze zobowiązanie.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie Sacconi, panie i panowie! Jako koordynator PPE-DE ds. polityki regionalnej chcę podkreślić, że w tej rezolucji podniesiono kilka bardzo ważnych kwestii. Ustanowiono związek pomiędzy polityką spójności a zarządzaniem ryzykiem i jest w nim idea nierozdzielnych i wyraźnych składników przyszłej polityki regionalnej w Europie. Ponadto zmiany klimatyczne mają wpływ na pozycję regionów w Unii. Z jednej strony będą susze, a z drugiej za dużo wody i wzrost poziomów mórz. Ta druga zmiana jest czymś, co muszę podkreślić jako przedstawiciel Holandii. Połowa naszej ziemi jest położna poniżej poziomu morza. Wały ochronne muszą być wyższe, ale jest także wiele bardziej technologicznych wyzwań, które należy rozpatrzyć. Nawet w większym stopniu dotyczy to innych części świata. Pozytywne jest także to, że dążymy do koordynacji ze strategią na rzecz ograniczenia klęsk żywiołowych Narodów Zjednoczonych.
Spójność - i odwołuje się w tym względzie do traktatu lizbońskiego - posiada nowy wymiar terytorialny, który musimy rozwijać i który należy włączyć do naszych programów finansowania. Jest to kwestia bliska społeczeństwu, w regionach i w miastach, a Europa ma rolę do odegrania w tym obszarze.
Panie przewodniczący! PPE-DE nie popiera pierwszej części ustępu 13, ponieważ tym razem odpowiadamy się raczej za redystrybucją środków finansowych niż za ponownym nadaniem priorytetów: w rzeczywistości już się to dzieje. Ponad 15 miliardów euro jest obecnie przydzielonych z Funduszu Strukturalnego na przykład na biopaliwa. Chcemy nadal podążać tą drogą. W związku z tym ponownie dokonamy przeglądu rozporządzenia w sprawie Funduszu Strukturalnego w celu osiągnięcia większej efektywności energetycznej. Takie jest podejście PPE-DE i weźmiemy udział w debatach na temat długookresowych perspektyw finansowych - o których mowa w drugiej części ustępu 13 - i obejmiemy przywództwo w możliwej redystrybucji lub ponownym nadaniu priorytetów, ale nie tym razem: w tym momencie można to uczynić bardziej skutecznie poprzez powierzenie budżetów i zaangażowanie sektorów niż poprzez redystrybucję.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Muszę pochwalić pana Sacconiego za znaczący wkład do przedstawionej w odpowiednim czasie przez Komisję zielonej księgi na temat zmian klimatycznych.
Niektóre kraje, głównie skandynawskie, już opracowały długookresową strategię dotyczącą zmian klimatycznych bez żadnej zachęty ze strony Brukseli, przewidując działania, jakie zostaną podjęte w odpowiedzi na zmiany klimatyczne: ochrona obszarów przybrzeżnych, przyjęcie środków przeciwko zalewaniu nadbrzeży, budowa specjalne zaprojektowanych domów. Przyjęcie białej księgi zachęci inne kraje do pójścia ich przykładem.
Kraje UE graniczące z morzami i oceanami - a jest ich 22 - powinny w międzyczasie zapoznać się z doświadczeniem Holendrów w stawianiu oporu morzu. Połowa obszaru tego kraju jest położona poniżej poziomu morza. Wysiłki czynione przez społeczeństwo holenderskie, aby stawić opór atakom ze strony morza i ogromne środki, jakie przeznacza się na ochronę przed nimi, nie uniemożliwiły im stworzenia jednego z najsilniejszych i najlepiej prosperujących państw świata. A zatem ta sytuacja dowodzi, że istnieje możliwość dostosowania się.
Podczas ostatniego posiedzenia Rady UE zadeklarowano, że w ramach przygotowań wspólnotowej polityki zapobiegania i ochrony do kwestii zmian klimatycznych zostanie przywiązana największa waga. Należy zapobiegać konfliktom i wojnom mającym na celu zdobycie terenów wciąż nadających się do życia, a także terenów dostarczających wodę, zanim będzie za późno. Dotyczy to w szczególności najuboższych państw świata, które w najmniejszym stopniu przyczyniły się do zmian klimatycznych. Te, które rozwinęły się kosztem innych, powinny niezwłocznie spłacić swój dług.
W przyszłości UE powinna nadal przewodzić innym kontynentom i państwom, stanowiąc przykład tego, w jaki sposób przyjmować środki mające na celu zapobieganie zmianom klimatycznym, dostosowywać się do nowych warunków oraz zmieniać zwyczaje i praktyki ich obywateli.
Ari Vatanen
Panie przewodniczący! Prowadząc debatę powinniśmy zachować spokój, ale ta debata wymknęła nam się spod kontroli i dosłownie pofrunęła z wiatrem, a wraz z nią zniknęły uczciwość i racjonalizm. Rzekomo jesteśmy uczciwi, ale w roztaczaniu posępnych obrazów politycy zawsze byli bardzo dobrzy. To zawsze się opłacało. Jednak jesteśmy rzekomo poważni i musimy spoglądać na dane liczbowe i pozostać racjonalnymi i uczciwymi.
Ludzie mogą mieszkać w Helsinkach, gdzie średnia roczna temperatura wynosi 6°C, ale mogą też mieszkać w Dakarze w 30°C. Dwa tysiące lat temu Juliusz Cezar przekroczył Ren, ponieważ był zamarznięty. Tysiąc lat temu Wikingowie byli na Grenlandii - to dlatego nazywa się ją zielonym lądem. A zatem temperatura nie jest celem samym w sobie, ale dobrobyt ludzi jest celem samy w sobie, o czym zapominamy.
Dlaczego mamy do czynienia z emisjami? Jest to wynik dobrobytu, a dwie trzecie ludzi na świecie wciąż żyje w ubóstwie. Rodzina ludzka jest zorganizowana jak klatka schodowa: my, uprzywilejowani, jesteśmy na górze, a następnie są cztery miliardy ludzi pod nami, którzy dosłownie chcą wyjść na światło dziennie, ponieważ dwa miliardy ludzi wciąż nie ma elektryczności.
A zatem jaka jest nasza odpowiedź? Naszą odpowiedzią jest poprawa naszej technologii. W tym celu potrzebujemy pieniędzy i wzrostu naszej gospodarki. Nie możemy mieć pieniędzy, jeśli niszczymy i szkodzimy naszej gospodarce poprzez stosowanie środków, które są destrukcyjne i bardzo kosztowne.
Pan komisarz nawet nie wspomniał o kluczowym słowie "jądrowy” w uwagach wprowadzających. Jeśli nie będziemy uczciwi w tej debacie, nie będziemy poważnymi liderami. Podsumowując, jesteśmy trochę jak człowiek, któremu przecieka dach, ale zamiast go naprawić, zaczyna kłaść tapetę w piwnicy. Nie jest to dobry sposób na zbudowanie przyszłości.
Cristina Gutiérrez-Cortines
(ES) Dziękuję, panie przewodniczący. Myślę, że rola dostosowania do zmian klimatycznych jest bardzo ważna; ważny jest również dokument na ten temat. Niemniej jednak problem zmian klimatycznych jest pracą w toku: stale uczymy się i staramy się zrozumieć, co się dzieje i jakie są możliwe rozwiązania.
Myślę, że zasadnicze znaczenie ma zapewnienie, aby polityka jako całość nie przyjmowała podejścia odgórnego. Jeśli chcemy objąć przewodnictwo w tym zakresie, musimy zapewnić, że inni będą za nami podążać; w przeciwnym przypadku lider zostanie sam. Istnieje ryzyko, że jeśli Europa będzie podążać za szybko, jeśli doprowadzi to do kryzysu przemysłowego, jeśli tylko wdroży politykę - powinnam powiedzieć "metapolitykę” - odgórnie, działania te nie przyniosą skutku. Musimy wykorzystać wszystkie środki działania na miejscu, sprawić, by społeczeństwo entuzjastycznie zaangażowało się w działania i przystosować zdolność naszego własnego społeczeństwa do dostosowania się do zmian klimatycznych, ponieważ nie możemy dopuścić, aby nasz dobrobyt ucierpiał.
W tym względzie chciałabym także podkreślić, że w dokumencie tym znajduje się tylko niewielka wzmianka na temat dostosowania do zmian klimatycznych na miejscu, a jest to coś, o czym powinniśmy rozmawiać. Rozmawiając w szczególności na temat wody, która ma zasadnicze znaczenie i która będzie aspektem, na który zmiany klimatyczne będą miały największy wpływ, o ile już tak nie jest, ważne jest, aby nie zapominać o skupieniu się na formułach i działaniach na miejscu - które często są bardzo proste - w odniesieniu do przepuszczalności gleby, ponownego zalesienia, zbieranie wody deszczowej, wykorzystania istniejących zbiorników w celu zbierania nadmiaru wody deszczowej i właściwej dystrybucji niewielu zasobów, jakie nam zostały, zamiast zezwalania na to, aby woda wpływała do morza i była tracona. Aby osiągnąć ten cel, czasami musimy spojrzeć w przeszłość, na istniejące tradycje, a czasami musimy porzucić nasze uprzedzenia wobec takich rozwiązań jak odnawianie warstwy wodonośnej lub innych istotnych środków.
Wzywam zatem do opracowania zintegrowanej polityki, całościowej polityki, którą możemy dostosować do społeczeństwa, która musi słuchać naszych zaleceń i działać zgodnie z nimi. Jeśli społeczeństwo nie będzie nas popierać i nie będzie entuzjastycznie nastawione, niczego nie osiągniemy. Musimy zatem starać się osiągnąć konsensus i słuchać każdego głosu.
Zita Pleštinská
(SK) Projekt rezolucji przygotowany w odpowiedzi na pytanie ustne przez Komisję tymczasową do spraw zmian klimatycznych wydaje się spójny, ale moim zdaniem nie przywiązuje wystarczającego znaczenia do kwestii wody, która może złagodzić mikro i makroklimatyczne skutki spowodowanie przez odwodnienie gruntu, przyczyniając się w ten sposób do zdrowszego klimatu.
Zalecenia Parlamentu są zgodne z przestarzałym paradygmatem opartym na efektywnym zarządzaniu istniejącymi zasobami wodnymi.
Nowy paradygmat dotyczący wody wspiera odnowienie zasobów wodnych na obszarach wiejskich. Popiera on poprawę obiegu wody w celu stopniowego zapewnienia, aby istniały wystarczające zasoby wodne dla wszystkich. Celem paradygmatu jest dostosowanie obecnej sytuacji w zakresie odwodnienia znacznych obszarów w wyniku wylesienia, działalności rolnej lub systemów kanalizacyjnych.
Odwodnienie terenów ogranicza parowanie, zmienia światło słoneczne w ciepło metaboliczne i przekształca ogromne przepływy energii w ich wnętrzu. Nawet najmniejsze obniżenie, o 1 mm, poprzez wyparowanie na obszarze o rozmiarze Słowacji odpowiada uwolnieniu ciepła metabolicznego równoważnego rocznej produkcji wszystkich elektrowni na Słowacji.
Panie i panowie! Chciałabym podziękować panu Sacconiemu i panu komisarzowi Dimasowi za czynione przez nich wysiłki. Mam nadzieję, że udało mi się skierować państwa uwagę na te nowe idee.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Po pierwsze chciałabym podkreślić, że wraz z kilkoma kolegami początkowo złożyliśmy wiele poprawek do tego dokumentu, zwłaszcza w odniesieniu do kluczowych kwestii, takich jak wpływ zmian klimatycznych na bioróżnorodność oraz spustoszenie, jakie już one sieją w rozwijającym się świecie, a obydwoma tymi kwestiami powinniśmy się zająć bez dalszego wahania.
Wiarygodność UE w zakresie polityki dotyczącej zmian klimatycznych oraz nasze ambicje, aby być w centrum wszelkich międzynarodowych porozumień dotyczących handlu emisjami zwartych po 2012 r., będą zależeć od naszej gotowości politycznej do przeznaczenia naszych pieniędzy tam, gdzie znajdują się nasze wspólne usta, kiedy dokonujemy podziału dochodów ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień i może to dotyczyć do 40 miliardów euro rocznie.
Hojne finansowanie przekazywania technologii, dostosowania do zmian klimatycznych oraz środków łagodzących skutki i innych środków będzie miarą zaakceptowania naszej odpowiedzialności historycznej za kraje trzecie, które zostaną najbardziej dotknięte przez siłę zmian klimatycznych, w tym niekorzystne warunki pogodowe, pustynnienie, zalewanie nadbrzeży oraz poważne niedobory wody.
W tej kwestii, prawodawstwo w zakresie unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji, w zakresie którego jestem sprawozdawczynią, musi obejmować pewien polityczny kierunek w zakresie dochodów ze sprzedaży aukcyjnej, który będzie testem zobowiązania, postanowienia i zrozumienia Rady Europejskiej dla wynoszącego 2°C celu i jej rozumienia poważnego globalnego wpływu zmian klimatycznych, ponieważ staramy się stworzyć niskowęglowe gospodarki w całej UE, w ramach naszego wkładu do światowego porozumienia w Kopenhadze.
Erna Hennicot-Schoepges
(FR) Panie przewodniczący! W ubiegłym tygodniu byłam w Argentynie z delegacją Mercosuru. Zauważyłam, że żaden z naszych przedstawicieli politycznych nie był zainteresowany zmianami klimatycznymi. Dyskutowano raczej na temat zwiększenia obszaru dostępnego do produkcji soi i wylesianiu w celu uzyskania obszarów uprawnych; nawet nasza delegacja nie zwróciła większej uwagi na ten temat.
Chciałabym zatem postawić następujące pytanie: czy obecnie jesteśmy w trakcie obmyślania w Europie polityki dwóch prędkości? Czy nie lepiej byłoby skoordynować nasze stanowisko wszędzie, wiedząc, że polityka w zakresie zmian klimatycznych jest polityką dotycząca redystrybucji zasobów? Jest to fundamentalna polityka sprawiedliwości, która musi być stosowana na szczeblu światowym.
Anni Podimata
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Chciałabym poruszyć kwestię związaną ze zmianami klimatycznymi. Podczas dzisiejszej debaty nikt nie wspomniał o ostatnim komunikacie Komisji Europejskiej w sprawie wzmocnienia zdolności Unii do reagowania w przypadku katastrof. Do komunikatu dołączono specjalny załącznik zatytułowany "Pożary lasów”; dotyczy on wielkich, przynoszących katastrofalne skutki pożarów, które strawiły lasy w południowej Europie, w szczególności w Grecji, w lecie ubiegłego roku.
Pożary te są związane ze zmianami klimatycznymi. Uważam, że istnieje pilna potrzeba podjęcia środków zapobiegawczych w całej Europie, a zwłaszcza na południu, które według IPCC jest bardziej podatne na pożary i już jest nękane częstymi atakami wynikającymi z ekstremalnych warunków pogodowych. Dlatego też, panie komisarzu, istnieje nieodparta potrzeba podjęcia przez UE środków zarówno śródokresowych, jak i natychmiastowych w celu zapewnienia, aby takie zdarzenia, jakie miały miejsce w ubiegłym roku, nie powtórzyły się w lecie w następnym roku.
Miloslav Ransdorf
(CS) Jakkolwiek zupełnie nowa i niepowtarzalna może okazać się ta era, prawdą jest także, że w przeszłości byliśmy świadkami znaczących zmian i cyklów klimatycznych. Uważam, że badania nad klimatologią historyczną będą się znajdować pośród najważniejszych narzędzi reakcji na to wyzwanie. Dysponujemy dziełami takimi jak A Green History of the World autorstwa Clive'a Pontinga oraz pracami francuskiego historyka Emmanuela le Roy Ladurie'a. Moim zdaniem musimy zdać sobie sprawę, że w przeszłości ludzie radzili sobie ze zmianami w środowisku naturalnym. Na przykład, w moim kraju, Czechach, jedno z najbardziej harmonijnych środowisk naturalnych można znaleźć w południowych zagłębiu czeskim. Niewielu ludzi zdaje sobie sprawę, że jest to sztuczny krajobraz. Obszar ten, który został stworzony przez człowieka, był obszarem bagnistym, a obecnie posiada jezioro i jest miejscem popularnym wśród turystów.
Stavros Dimas
komisarz. -Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować wszystkim osobom, które zabrały głos za ich bardzo ważne i interesujące przemówienia. Finalizując naszą biała księgę na temat adaptacji, powinniśmy uwzględnić to, co zostało powiedziane dzisiaj i to, co zaleca Parlament Europejski w swojej rezolucji.
Chciałbym podkreślić, że bez stałego wsparcia ze strony Parlamentu Europejskiego większość z naszych polityk, które obecnie prowadzimy, nie zostałoby przyjętych, a wiodąca rola Unii Europejskiej w świecie nie dostarczałaby nadziei, że w Kopenhadze w 2009 r. zostanie osiągnięte porozumienie.
Naszym głównym celem jest osiągnięcie międzynarodowego porozumienia mającego na celu zwalczanie zmian klimatycznych i dostosowanie do zmieniających się warunków klimatycznych, w którym będą uczestniczyć wszystkie kraje świata, a zwłaszcza Stany Zjednoczone oraz on inne duże państwa, ponieważ wtedy walka ze zmianami klimatycznymi będzie skuteczna. Oczywiście wysiłki Unii Europejskiej nie będą wystarczające, ale nie możemy mieć nadziei na zawarcie międzynarodowego porozumienia, jeśli nie obejmiemy aktywnego przywództwa w tym zakresie.
Usłyszałem dzisiaj ponownie pewne wątpliwości dotyczące nauki. Myślę, że mniej więcej zajęliśmy się tą kwestią. Wśród naukowców istnieje niemalże konsensus, że zmiany klimatyczne są spowodowane przez człowieka: są spowodowane działalnością ludzką. Bardzo niewielu naukowców myśli inaczej. Niektórzy ludzie wciąż myślą, że świat jest płaski, ale nawet w Stanach Zjednoczonych już nie bierze się tego poważnie.
W ubiegłym roku w raporcie Światowej Organizacji Zdrowia podkreślono wpływ warunków klimatycznych i zmian klimatycznych na zdrowie, a NASA ostrzegło nas, że zmiany klimatyczne przebiegają szybciej niż myśleliśmy. A zatem, polegając na tym, co mówią nam naukowcy, musimy działać.
W odniesieniu do kosztów: jeśli zaczniemy działać później, zapłacimy więcej; jeśli podejmiemy działania teraz - zapłacimy dużo mniej, a także unikniemy nieodwracalnego wpływy zmian klimatycznych na naszą planetę. Mamy obowiązek wobec siebie i wobec przyszłych pokoleń, aby zostawić świat co najmniej w takiej samej kondycji, w jakiej go odziedziczyliśmy.
Mamy także obowiązek moralny, który podkreśla wiele posłów, wobec tych, którzy nie przyczynili się do powstania zjawiska cieplarnianego - najmniej rozwiniętych krajów na świecie, które nie tylko mają bardzo niski dochód per capita, ale także tylko w bardzo nieznacznym stopniu przyczyniły się do powstania tego zjawiska.
A zatem dostosowanie do zmian klimatycznych, wraz z wysiłkami na rzecz łagodzenia ich skutków, jest absolutnie konieczne i musimy to czynić poprzez pomoc najmniej rozwiniętym krajom, a także poprzez podejmowanie właściwych działań w ramach Unii Europejskiej.
Słyszałem wiele przykładów tego, co się obecnie dzieje, na przykład ważne problemy związane z wodą. Posiadamy prawodawstwo - ramową dyrektywę wodną - która dotyczy bardzo cennych i niewystarczających zasobów, ale przyjęliśmy ostatnio także komunikat w sprawie niedoborów wody i susz, ponieważ staje się to bardzo ważnym i pilnym problemem, którym musimy się zająć.
Ponownie odnosząc się do kosztów, kilku posłów wspomniało o kwestii sprzedaży aukcyjnej i jej wpływu na energochłonne branże lub inne sektory gospodarki. Chciałbym wyjaśnić jedno nieporozumienie, aby rozstrzygnąć tę kwestię. Dochody osiągnięte ze sprzedaży aukcyjnej nie pójdą do kas Unii Europejskiej lub jakichkolwiek innych, ale zostaną przekazane ministerstwom finansów państw członkowskich, które będą sprzedawać uprawnienia na aukcjach. Musi to być jasno zrozumiane. Byłyby to kwoty pomiędzy 30 a 50 miliardów euro rocznie i zaleciliśmy - i mam nadzieję, że Parlament Europejski się zgodzi - aby część tych pieniędzy została przeznaczona na politykę dostosowania do zmian klimatycznych. A zatem mamy gotowe środki finansowe, jeśli będzie wola polityczna, aby przyjąć tę zasadę, iż przeznaczamy pewną kwotę wynoszącą 30 do 50 miliardów euro rocznie na politykę dostosowania.
Chciałbym mówić dłużej, ponieważ jest to bardzo ważna kwestia i zadano wiele pytań, ale ponownie chciałbym podziękować za wystąpienia. Nadala będziemy ściśle współpracować z państwem i Komisją tymczasową do spraw zmian klimatycznych w formułowaniu naszej polityki i ciężko pracując, zwłaszcza podczas tych dwóch lat, w celu osiągnięcia porozumienia międzynarodowego w Kopenhadze.
Przewodniczący
Podsumowując debatę, złożono jeden projekt rezolucji zgodnie z art. 108 ust. 5 Regulaminu.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się o godz. 11.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Bairbre de Brún  
na piśmie. - (GA) Dla wszystkich powinno być już absolutnie jasne, że musimy przygotować się na zmiany klimatyczne. Nasze społeczeństwo i gospodarka muszą się zmienić, tak jak zmienia się klimat.
Jako organizacja ponadnarodowa, Unia Europejska ma do odegrania szczególną rolę w umożliwieniu odpowiedniego przygotowania i koordynacji jej państw członkowskich. Działania podejmowane na szczeblu UE powinny być ambitne i powinny brać pod uwagę rzeczywistość naukową naszych czasów. Planowanie na przyszłość może nam pomóc w zajęciu się najbardziej szkodliwymi skutkami zmian klimatycznych.
UE powinna być hojna w stosunkach międzynarodowych, w relacjach z krajami rozwijającymi się i pomagać im w dostosowaniu się do zmian klimatycznych - zjawisku, za które nie są one odpowiedzialne, ale w związku z którym ucierpią nieproporcjonalnie. Przyszłe środki handlowe podejmowane w relacjach z krajami rozwijającymi się powinny to uwzględniać, jeśli mają być sprawiedliwe pod każdym względem.
András Gyürk  
na piśmie. - (HU) Należy z zadowoleniem przyjąć fakt, że zielona księga Komisji Europejskiej streszcza wszystkie narzędzia, jakimi dysponujemy w celu łagodzenia szkodliwych skutków zmian klimatycznych. Bez względu na to, jak bardzo przyszłościowe mogą być wnioski Unii Europejskiej, wynikające z chęci zwalczania zmian klimatycznych, już musimy żyć z wpływem zmian klimatycznych.
Dostępne dane pokazują, że niektóre kraje są w większym stopniu dotknięte niż inne nabierającym tempa globalnym ociepleniem. Jednym z tych krajów są Węgry, gdzie stopień zmian w ostatnich dziesięcioleciach znacznie przekroczył średnią. Fakt, że nie jest do po prostu odosobnione zjawisko odczuło samo społeczeństwo węgierskie: wielokrotnie pojawiały się susze, podczas gdy opady deszczu zmniejszyły się, co miało znaczący wpływ na produkcję rolną.
Najbardziej spektakularnym objawem ekstremalnych zdarzeń klimatycznych jest prawdopodobnie rekordowy poziom powodzi, jakie pojawiły się w masywie karpackim w ciągu ostatniego dziesięciolecia. Stanowczo uważamy, że ochrona przeciwpowodziowa jest jednym z obszarów, gdzie konieczne są szybkie i energiczne działania. Unia Europejska i państwa członkowskie muszą przywiązywać większą wagę do zapewnienia, aby coraz rzadsze, ale i coraz obfitsze deszcze nie zalewały jednocześnie naszych rzek. Mając to na uwadze, należy wykorzystywać możliwości naturalnego magazynowania wody na płaskich, otwartych obszarach wiejskich, jednocześnie obniżając ryzyko powodzi poprzez sadzenie lasów na obszarach pagórkowatych.
Miejmy nadzieję, że podmioty decyzyjne nie będą czekać aż do czasu, kiedy ponownie usłyszymy przerażające wiadomości o powodziach przed podjęciem decyzji o podjęciu działań.
Anneli Jäätteenmäki  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący! Zmiany klimatyczne są faktem. Niewielu wątpi w wyniki badań naukowców. Spór dotyczy tego, jak ocenić wpływ i jakie wniosku wyciągnąć.
Konserwatyści mają tutaj rację wraz z liderami krajowymi i długą listą specjalistów, dyrektorów spółek i inwestorów. Specjalistyczna wiedza na temat środowiska oraz ekobiznes mają do odegrania decydującą rolę w pokonaniu wyzwań środowiskowych.
My w Finlandii mamy obecnie tendencję do myślenia, że inwestowanie w lasy, pellety, biopaliwa oraz energię słoneczną i energię wiatru jest tylko marzeniem. Jest to jak powrót do prymitywnych czasów. W Kalifornii czerpanie energii ze słońca, wiatru i bioenergii jest poważnym biznesem. Tam wszyscy ostrożni inwestorzy i spekulanci inwestują tylko w źródła odnawialne, jeśli chodzi o technologię energetyczną.
Ekobiznes jest istotnym międzynarodowym sektorem wzrostu i poważnym pracodawcą. Spółki nigdy wcześniej nie miały lepszej możliwości, aby zarabiać pieniądze poprzez czynienie dobra.
Światowy rynek ekobiznesu jest wart 600 miliardów euro. Rynek ten powiększa się o 10% rocznie. Najszybciej powiększającym się rynkiem jest rynek czystych technologii. Na przykład wzrost w zakresie technologii wykorzystujących energię słoneczną i energię wiatru wynosi 30% rocznie.
Spółki zajmujące się czystymi technologiami tworzą produkty i usługi, z mniej szkodliwym wpływem na środowisko niż poprzednio. Czyste technologie wraz z odnawialnymi źródłami energii przyczyniają się do czystszego środowiska, mniej zagrażając zdrowiu.
Jakość powietrza w Pekinie jest tak niska, że naukowcy obliczyli, iż skraca ona średnią długość życia mieszkańców tego miasta o siedem lat. Niska jakość powietrza w Brukseli skraca średnią długość życia o siedem miesięcy. Zanieczyszczone środowisko stanowi zatem zagrożenie dla zdrowia.
Zmiany klimatyczne mogą także stworzyć nowe miejsca pracy - nowe ekologiczne Nokie. Sektor IT przenosi swe miejsca pracy do Azji; ekologiczne technologie mogą stworzyć nowe miejsca pracy dla Finów.
Richard Seeber  
na piśmie. - (DE) Dla nas wszystkich jasne jest, że zmiany klimatyczne są wielkim wyzwaniem. Wiele części świata już walczy z negatywnym wpływem rosnącej średniej temperatury i ta tendencja będzie trwać w nadchodzących latach.
Ludzie w Europie także odczuwają zagrażające skutki zmian klimatycznych dla ich środowiska, gospodarki i życia codziennego. Konieczna jest zatem spójna strategia mająca na celu zwalczanie zmian klimatycznych. Musimy spróbować poradzić sobie ze zmianami klimatycznymi jednocześnie na dwóch frontach; to jest kwestia zasadnicza. Europa musi nie tylko znacznie ograniczyć emisje gazów cieplarnianych - musi także dostosować się z do globalnego ocieplenia. Jest to dla nas jedyny sposób, aby ograniczyć wpływ zmian klimatycznych w przyszłości. Bardziej efektywne wykorzystanie energii oraz naszych już niewystarczających zasobów wodnych jest jednym z działań, jakie musimy podjąć.
Myślę, że ważne jest, aby państwa członkowskie, które już uczyniły więcej niż inne w zakresie zwalczania zmian klimatycznych, nie zostały postawione w niekorzystnej sytuacji. Wszystkie państwa powinny zostać zmuszone do wniesienia stosownego wkładu w łagodzenie zmian klimatycznych. Cena braku działania byłaby po prostu za wysoka.
