Finansowanie działań innych niż oficjalna pomoc rozwojowa w krajach objętych zakresem obowiązywania rozporządzenia (WE) 1905/2006 (debata) 
Przewodniczący
Kolejny punkt to sprawozdanie pana Bermana w imieniu Komisji Rozwoju w sprawie finansowania działań innych niż oficjalna pomoc rozwojowa w krajach objętych zakresem obowiązywania rozporządzenia (WE) 1905/2006.
Thijs Berman
Mnie także cieszy, że pan Deva zajął miejsce, bo teraz pani Ferrero-Waldner będzie mnie słyszeć, a to wielka ulga.
Ten bezprecedensowy kryzys gospodarczy, który doskwiera tak mocno, oznacza nową katastrofę dla krajów rozwijających się. Kryzys powoduje spadek cen surowców, mniejszą liczbę inwestycji i kredytów handlowych, a przez to imigranci wysyłają do domu niej pieniędzy. Jednocześnie produkt krajowy brutto wszystkich krajów bogatych gwałtownie spada, co oznacza, że maleje także budżet współpracy na rzecz rozwoju, który wynosi 0,7% PKB, a przynajmniej tyle ma wynosić, a przy tym większość państw nie jest w stanie spełnić swych obietnic.
Taki jest właśnie kontekst dyskusji o nowym instrumencie tej polityki. Jeżeli studenci hiszpańscy dostają grant na kilkumiesięczne studia w Ameryce Łacińskiej lub odwrotnie, to taka wymiana jest pożyteczna, konieczna i pożądana, ale projekt taki nie może być finansowany wyłącznie ze środków przeznaczonych na walkę z ubóstwem. Choć fundusze z UE w tym obszarze będą mile widziane, działanie takie nie jest walką z ubóstwem. Konieczność wycofywania takich projektów tylko dlatego, że nie mają one podstaw prawnych jest frustrująca.
Dlatego potrzebny nam skromny instrument, przy pomocy którego UE może wdrażać politykę na rzecz rozwoju w krajach rozwijających się, a który ściśle rzecz biorąc nie wchodzi w zakres walki z ubóstwem. Musimy znaleźć źródła finansowania i podstawy prawne nie związane z polityką na rzecz rozwoju. Podstawą prawną nie może zatem być art. 179 traktatu nicejskiego, ponieważ jest on właśnie podstawą polityki na rzecz rozwoju, a tego musimy tu uniknąć.
UE nie może finansować własnych przedsięwzięć - studiów wyjazdowych dla studentów z Europy - na podstawie art. 179. Co więcej, kiedy UE wydaje środki na rozwój, musi spełniać nakazane prawem kryteria współpracy na rzecz rozwoju, tj. dotyczące walki z ubóstwem.
Przy odrobinie kreatywności można znaleźć inne źródła. Komisja Spraw Zagranicznych zaproponowała rozszerzenie zakresu instrumentu na rzecz współpracy z państwami uprzemysłowionymi, które to rozwiązanie popiera także moja komisja. Rozwiązaniem jest także połączenie art. 150, 151 i 170 - edukacji, kultury i badań. Przy tak połączonej podstawie prawnej, Parlament Europejski zachowałby pełne prawo współdecyzji w odniesieniu do tego instrumentu, a pieniądze, obecnie około 13 milionów euro, nie pochodziłyby z kasy polityki rozwojowej ani też z kasy polityki zagranicznej.
Jako sprawozdawca - a Komisja Rozwoju poprze mnie w tej sprawie - nie mogę uznać art. 179 za podstawę prawną. Gdyby tak było, ten nowy instrument byłby nieskuteczny, jako że jego celem jest właśnie zapobieganie wykorzystywaniu środków przeznaczonych na rozwój do innych celów. Dlatego podstawa prawna tego instrumentu nie powinna tego wymagać.
Błagam więc Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, by pilnie wycofała swą poprawkę. Jest ona bowiem sprzeczna z naszym wspólnym dążeniem, jakim jest ochrona budżetu współpracy na rzecz rozwoju, nawet w czasach kryzysu gospodarczego.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę potwierdzić zobowiązanie, jakie podjęłam w imieniu Komisji, do przeprowadzenia śródokresowego przeglądu instrumentów finansowych w roku 2009. Była to odpowiedź na prośbę Parlamentu w czasie ostatecznych negocjacji dotyczących tych instrumentów.
Przegląd będzie miał formę komunikatu z załączonymi w odpowiednich przypadkach wnioskami legislacyjnymi. Przyjęcie komunikatu przewiduje się na kwiecień 2009 zgodnie z programem prac legislacyjnych Komisji.
Przegląd dotyczy wdrażania przedmiotowych instrumentów. Należy go odróżnić od innego przeglądu śródokresowego będącego w trakcie przygotowania - także przewidzianego w rozporządzeniach - który dotyczy dokumentów programowych i strategicznych na okres 2011-2013. To nowe programowanie zapoczątkuje rundę demokratycznej kontroli jeśli chodzi o pierwszą czynność związaną z programowaniem na okres 2007-2010.
Te dwie czynności różnią się od siebie, ale są komplementarne. Ważne jest załatwienie spraw związanych z instrumentami przed nowym okresem programowania. Przegląd strategii i programów nastąpi w roku 2009, by w roku 2010 był gotowy do demokratycznej kontroli parlamentarnej.
Jeśli chodzi o instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju, nasze wstępne refleksje potwierdzają to, co będzie sednem przeglądu: istnienie luki legislacyjnej dotyczącej działań innych niż ODA w odniesieniu do państw objętych DCI.
Co to za działania inne niż ODA? To działania o różnym charakterze, lecz cztery obecne działania przygotowawcze zainicjowane przez Parlament dają dobre wyobrażenie o tym, o czym tu mówimy: o współpracy z krajami o średnim dochodzie w Azji i Ameryce Łacińskiej, która nie wschodzi w zakres DCI, oraz o wymianach gospodarczych i naukowych z Chinami i Indiami.
Jeśli chodzi o te działania, zgadzamy się co do tego, że potrzebne jest prawodawstwo, które obejmować będzie środki służące celom UE związanym z krajami wchodzącymi w zakres DCI. Problem ten można rozwiązać albo poprzez nowy instrument prawny, albo poprzez zmianę dotychczasowego rozporządzenia w sprawie instrumentu na rzecz współpracy z państwami uprzemysłowionymi.
Przygotowując nowe instrumenty na rzecz stosunków zewnętrznych w 2006 roku, zgodziliśmy się, że powinny one także obejmować zewnętrzny wymiar naszej polityki wewnętrznej. Zgodziliśmy się, że można to zrobić na podstawie prawnej dotyczącej działań zewnętrznych. Było to znaczne uproszczenie w porównaniu z wcześniejszą sytuacją.
Komisji trudno będzie przyjąć takie podejście. Uważamy, że podstawa prawna musi odzwierciedlać cele i treść danego instrumentu. Rozumiemy, że istnieje problem dotyczący działań innych niż ODA. Działania te z natury nie kwalifikują się jako pomoc rozwojowa. Dlatego, jak już wspomniano, wniosek, który dotyczy tylko takich działań, nie może podlegać postanowieniom o współpracy na rzecz rozwoju z art. 179.
W związku z tym, że chcemy tu ująć znane działania wchodzące w zakres ODA, art. 181a traktatu wydaje się być najbardziej odpowiednią podstawą prawną, jako że dotyczy on współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej. Zanim jednak przedstawimy jakikolwiek wniosek Komisja rozważy tę kwestię dokładnie w świetle stanowiska Parlamentu. Byłoby dobrze, gdybyśmy znali stanowisko Parlamentu, abyśmy mogli sfinalizować nasze wnioski przed wyborami tak jak obiecaliśmy.
Na koniec, widzę, że w sprawozdaniu wzywa się do zwiększenia kwot pomocy. Będziemy musieli się przyjrzeć tej kwestii. Jak państwo wiecie, sytuacja związana z działem 4 ram finansowych jest bardzo napięta. Można by powiedzieć, że kraje wschodzące są w okresie przejściowym i że obecna pula pomocy powinna towarzyszyć przechodzeniu przez ten okres - ze stopniowym przejściem od koncentracji na rozwoju do działań innych niż ODA. Zajmiemy się tym w ramach przeglądu.
To są wstępne uwagi Komisji na temat sprawozdania, o którym dziś mówimy. Uważamy je za dobrą podstawę naszej wspólnej pracy i chętnie posłucham, co mają do powiedzenia posłowie.
Vicente Miguel Garcés Ramón
Panie przewodniczący! Komisja Budżetowa uważa za sprawę niezwykle ważną wyraźne rozgraniczenie poszczególnych instrumentów budżetowych. Dlatego najbardziej realistycznym rozwiązaniem wydaje się stworzenie nowego instrumentu dla działań innych niż pomoc rozwojowa w krajach objętych zakresem obowiązywania rozporządzenia.
Z punktu widzenia budżetu przedstawiony przez Komisję Rozwoju wniosek dotyczący finansowania nie wydaje się adekwatny, jako że takich środków nie ma, a przewidziane pule nie są wieloletnie. Przewidziano fundusze na rok 2009, ale nie na kolejne lata.
W każdym razie, skoro finansowanie tego nowego instrumentu na rzecz współpracy musi być zgodne z ramami finansowymi na lata 2007-2013, warto podkreślić wagę przeglądu śródokresowego. To powinno umożliwić dostosowanie pułapów poszczególnych działów.
Nirj Deva
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję słowa pani komisarz Ferrero-Waldner i proszę moją grupę polityczną, by wycofała swe poprawki, aby można było przyjąć to sprawozdanie. W przeciwnym razie znajdę się w dość trudnej sytuacji, jednak będę zmuszony poprzeć w tym względzie sprawozdawcę z grupy socjalistycznej.
Muszę powiedzieć, że w mojej opinii instrument na rzecz rozwoju dotyczy celów związanych z rozwojem. Jeśli jednak spojrzeć na to, co daje nam instrument na rzecz rozwoju - w szczególności art. 179 - nawet przy wszystkich ograniczeniach, instrument ODA pozwala na promocję muzeów, bibliotek, sztuki, muzyki w szkołach oraz ośrodków i obiektów sportowych - wszystko to wchodzi w zakres ODA. Ale oczywiście sponsorowanie tras koncertowych czy kosztów podróży sportowców już nie. Programy kulturalne w krajach rozwijających się, których głównym celem jest propagowanie wartości kulturowych donatora, nie kwalifikują się jako ODA. ODA nie obejmuje pomocy wojskowej, ale nie wyklucza działań związanych z utrzymywaniem pokoju. ODA obejmuje szereg działań - nawet prace policji cywilnej związane z przeprowadzaniem i rozszerzaniem zakresu szkoleń dla policjantów, demobilizację żołnierzy, monitoring wyborów, usuwanie min i min lądowych. Wszystko to wchodzi w zakres ODA.
My tu, w Parlamencie, dzielimy włos na czworo, podczas gdy w rzeczywistości główne obszary działania wchodzą w zakres instrumentu ODA. Z zadowoleniem przyjmuję więc stwierdzenia pani komisarz Ferrero-Waldner, że art. 181a ma umożliwiać znalezienie środków na przeprowadzenie działań, jakie niektórzy z moich kolegów mają nadzieję przeprowadzić.
Ana Maria Gomes
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Ważne jest rozwiązanie problemu obecnej luki legislacyjnej dotyczącej finansowania działań innych niż ODA w krajach objętych zakresem DCI. Przedmiotowy wniosek dotyczący instrumentu, który miałby zapełnić tę lukę, musi jednoznacznie zachowywać instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju jako instrument ODA i musi pozwalać na wyraźny podział pomiędzy funduszami przeznaczanymi na czystą współpracę na rzecz rozwoju w ramach ODA a tymi, które są przeznaczone na inne niż ODA rodzaje współpracy na rzecz rozwoju w krajach rozwijających się. Podział ten sam w sobie jest bardzo ważnym sygnałem politycznym i może zapewnić właściwą widoczność europejskiej polityki współpracy na rzecz rozwoju.
Nowy lub zweryfikowany instrument powinien też być wystarczająco obszerny, by objąć szereg działań, które nie są zgodne z wytycznymi OECD DAC, a które są ważne dla współpracy UE z krajami rozwijającymi się, np. rozwój pola gazowego w Akkas w Iraku lub współpraca w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa w Indiach. Dlatego właśnie nie całkiem zgadzam się z zaproponowaną restrykcyjną podstawą prawną. W pełni popieram panią komisarz Ferrero-Waldner, jeśli chodzi o art. 181a jako być może bardziej adekwatną podstawę prawną, która rozwiałaby tego rodzaju wątpliwości, jakie ja podkreślam. Nie przekonują mnie też alternatywy przedstawione w poprawce grupy PPE-DE, nad którą mamy jutro głosować.
Dlatego mam nadzieję, że przy pomocy naszego sprawozdawcy, pana Thijsa Bermana, znajdziemy więcej czasu na szczegółowe omówienie tej kwestii i rozważymy, jaka jest najlepsza podstawa prawna, biorąc pod uwagę wiosek pani komisarz Ferrero-Waldner.
Toomas Savi
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Chcę podziękować panu Thijsowi Bermanowi za to sprawozdanie. Pokazuje ono ważny aspekt pomocy rozwojowej, który Komisja powinna moim zdaniem poważnie rozważyć. Działania takie jak programy wymiany kulturowej, naukowej i gospodarczej, kontakty między obywatelami lub dialog polityczny nie wchodzą niestety w zakres istniejącego prawodawstwa europejskiego, a to tylko kilka przykładów.
Unia Europejska opracowała pod auspicjami różnych agencji liczne programy i instrumenty finansowe, a każdy z nich obejmuje tylko niektóre aspekty problemów, z jakimi obecnie borykają się kraje rozwijające się. Uważam, że bez centralnej agencji Unii Europejskiej i bez kompleksowej i spójnej polityki wysiłki, które czynimy na rzecz poprawy sytuacji w krajach rozwijających się, nie mają istotnego znaczenia.
Wszyscy zgadzamy się, że celem europejskiej polityki współpracy na rzecz rozwoju jest pomoc jak największej liczbie potrzebujących, a jednak wybraliśmy dość zawiłą drogę do tego celu. Obecnie Unia Europejska jest podzielona instytucjonalnie i nie ma odpowiednich rozwiązań prawnych, jeśli chodzi o pomoc rozwojową. W tym bardzo rzetelnym sprawozdaniu przedstawiono skutki tych braków.
Unia Europejska i jej państwa członkowskie przyczyniły się ogromnie do oficjalnej pomocy rozwojowej i nigdy nie należy o tym zapominać, jednak nadal wiele pozostaje do zrobienia w celu zwiększenia sprawności i skuteczności ram instytucjonalnych oraz zgodności prawodawstwa w zakresie pomocy rozwojowej.
Michael Gahler
(DE) Panie przewodniczący! Szczerze mówiąc, byłem nieco zaskoczony faktem, że sprawozdanie pana Bermana zostało sporządzone, a wniosek został przedstawiony przed ukończeniem sprawozdania pana Mitchella, które ma zawierać ocenę doświadczenia zdobytego w zakresie DCI.
Sprawozdawca ma rację co do kwestii merytorycznych wniosku. Zważywszy na konstrukcję instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju, luka legislacyjna była nieunikniona. Zgadzam się z wnioskiem, że do tego, by wypełnić tę lukę w odniesieniu do działań innych niż ODA (oficjalna pomoc rozwojowa) potrzebny jest inny instrument. Wyobrażam sobie obie alternatywy zaproponowane przez sprawozdawcę w ust. 3 sprawozdania.
Chcę jednak wyjaśnić, że działania inne niż ODA są także ważne dla rozwoju danego kraju. Kwestią sporną jest tylko wybór podstawy prawnej. Moim zdaniem w tym zakresie jest to układ: sprawozdawca i jego komisja kontra reszta świata. Komisja Rozwoju optuje za wąską interpretacją art. 179 i dlatego musi szukać podstawy prawnej w artykułach mających zastosowanie do polityki wewnętrznej. Komisja Spraw Zagranicznych, Komisja Prawna, Służba Prawna Parlamentu, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Rada i Komisja - wszyscy interpretują art. 179 inaczej.
Dlatego my, Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, zdecydowaliśmy dziś, że jutro nie wycofamy tego projektu, lecz przedstawimy poprawkę zmieniającą przewidzianą podstawę prawną. Nie będziemy też popierać przełożenia głosowania, ponieważ zgadzamy się, że problemem jest tu tylko podstawa prawna. Jestem więc pewny, że jutro będziemy mieć jasność w tej kwestii.
Corina Creţu
(RO) Sprawozdanie przygotowane przez naszego posła, pana Bermana, zawiera wyraźne rozwiązanie dotyczące wypełnienia luki w strukturze legislacyjnej w zakresie finansowania działań zewnętrznych, które nie są wsparciem awaryjnym i które nie mieszczą się w kategorii działań na rzecz rozwoju określonych w instrumencie współpracy na rzecz rozwoju.
Finansowanie tego rodzaju działań jest ważne z punktu widzenia politycznego, ponieważ może zapewnić ciągłość obecności Unii Europejskiej w krajach i regionach, które już wyszły z pierwszego okresu rozwoju. Jest jednak niezmiernie ważne, by środki przeznaczone na finansowanie tych działań nie pochodziły ze źródeł przeznaczonych na rozwój, a z innych pozycji w budżecie.
Celem wniosku legislacyjnego, o którym mowa w tym sprawozdaniu, jest wspieranie rozwoju, a nie ograniczanie go poprzez zmniejszenie funduszy dostępnych w ramach polityki na rzecz rozwoju na korzyść innych środków. Dlatego ważne jest rozróżnienie między działaniami w ramach instrumentu współpracy na rzecz rozwoju a działaniami określonymi w nowych postanowieniach legislacyjnych przy określaniu funduszy przeznaczonych na ich finansowanie.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Po pierwsze, chce podziękować sprawozdawcy za to sprawozdanie. Zgadzam się z jego pierwszą uwagą dotyczącą kryzysu gospodarczego i jego szczególnego wpływu na kraje rozwijające się, a także z faktem, że nie osiągamy zakładanego poziomu pomocy, tj. 0,7%. To wielka szkoda, ponieważ kiedy świat rozwinięty się kurczy, świat rozwijający się odczuwa to najbardziej.
Przyszłam na tę debatę, ponieważ zależało mi na tym, aby usłyszeć argumenty dotyczące podstaw prawnych. Wydaje mi się, że u podstawy tego wszystkiego leży strach, że budżet zostanie zanadto rozdrobniony. Nazwijmy rzeczy po imieniu. Proszę pozwolić, że zacytuję uwagi agencji pomocy, która dziś się ze mną skontaktowała: "Choć popieramy wniosek Parlamentu dotyczący instrument na rzecz finansowania działań innych niż ODA w krajach rozwijających się, jesteśmy mocno przekonani, że musi on być oparty na podstawie prawnej, która odpowiada działaniom, jakie mają być z niego finansowane. Zastosowanie art. 179 jako podstawy prawnej działań nie związanych z rozwojem jest ewidentnie niestosowne i jako takie naruszałoby zarówno Traktat WE, jak i wspólny dorobek prawny. Takie rozwiązanie otwiera możliwość, że w przyszłości działania inne niż ODA mogłyby być finansowane z pozycji budżetowych, które są przeznaczone na prawdziwe działania na rzecz rozwoju. Mamy wielką nadzieję, że poprawka ta zostanie wycofana.”.
Dlatego, jako członek grupy PPE-DE, jestem tu dziś, aby wysłuchać obu stron tej dyskusji, lecz także, by przedstawić naciski, jakim jestem poddana ze strony konkretnych osób zajmujących się kwestiami rozwoju, których obawom muszę zaradzić.
Powtarzam, że gdybyśmy mieli nadmiar funduszy, nasza podstawa prawna nie musiałaby powodować tylu zmartwień. Problem w tym, że nadmiaru nie mamy. Wśród osób zajmujących się agendą rozwoju istnieją obawy, że dostępne środki zostaną rozłożone na zbyt wiele działań. Ja chcę jednak nabrać przekonania.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz Ferrero-Waldner, panie i panowie! Chcę omówić nie podstawę prawną, a podstawę przetrwania. Małe i średnie przedsiębiorstwa mają tu bardzo szczególną rolę do odegrania. W czasach kryzysów finansowych szczególnie ważna jest zdolność kredytowa, aby te przedsiębiorstwa mogły uzyskać mikrokredyt.
Chcę szczególnie podkreślić, że instrument związany z mikrokredytem okazał się bardzo wartościowy na całym świecie i że, szczególnie w ramach rundy WTO, która, miejmy nadzieję, dobiega do etapu końcowego, powinniśmy rozważyć, jak wprowadzić istotne uproszczenia w handlu z korzyścią dla rodzin, które ucierpiały w tym zakresie.
W końcu dobra koniunktura powstaje tam, gdzie coś się wytwarza, gdzie ludzie mogą za swój dochód utrzymać siebie i swoje rodziny. Jeżeli dodatkowo są w stanie coś sprzedać, to powodzenie jest gwarantowane. Mając to na uwadze, mam nadzieję, że polityka na rzecz rozwoju przyjmie właściwy kierunek.
Benita Ferrero-Waldner
komisarz. - Panie przewodniczący! Wysłuchawszy wszystkich uwag, rozumiem, że główną obawą posłów jest wybór podstawy prawnej.
We wstępie wskazałam na kierunek, w jakim pragnie iść Komisja, ale oczywiście chętnie wezmę pod uwagę także państwa sugestie.
Jak państwo wiecie, chcemy zapewnić jak najlepszą pomoc rozwojową dla wszystkich krajów i to jest główny napęd naszego rozumowania. Współpracujmy więc w celu znalezienia właściwego rozwiązania.
Thijs Berman
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Nie jestem prawnikiem i nie znam się dobrze na prawie, ale wiem, że należy unikać rozszerzania wykładni tekstów prawnych. Tego się obawiam w przypadku zastosowania art. 181a, ponieważ mówi on o współpracy gospodarczej i technicznej, natomiast my mówimy o studentach wyjeżdżających na wymiany międzyuczelniane. To trochę ryzykowne. Nie jestem temu przeciwny, jeśli Komisja uzna to za rozwiązanie w kwestii działań innych niż ODA, które wszyscy uważamy za konieczne i ważne, i zgadzam się z tym. Być może moje obawy biorą się stąd, że jestem dziennikarzem. Lubię teksty i biorę słowa na poważnie, a to jest esencją Europy - jej humanizm, branie tekstów i języka na poważnie. Słów trzeba używać bardzo ostrożnie, zatem art. 181a jest jakąś ewentualnością, ale nie bardzo mi się ona podoba.
Ucieszyła mnie jednak uwaga pani Mairead McGuinness, że chce ona nabrać przekonania. Pani McGuinness jest Irlandką, ma swoje przekonania i jest wierna swym zasadom, jak zresztą my wszyscy. Jeżeli nie uda się jutro osiągnąć porozumienia co do właściwej podstawy prawnej, to wolałbym skierować tę sprawę z powrotem do mojej komisji i zastanowić się nad decyzją co do właściwej podstawy prawnej, ponieważ wszyscy wiemy, że działania inne niż ODA są niezbędne.
Dziękuję Komisji za stwierdzenie, że działania inne niż ODA będą z czasem coraz ważniejsze w krajach rozwijających się, w krajach o średnim dochodzie itd. Wszyscy zgadzamy się, że są one konieczne i że trzeba ustalić ich podstawę prawną. Niektórzy z nas zgadzają się, że art. 179 nie jest tą podstawą prawną, której szukamy.
Jeżeli nie zdołam osiągnąć porozumienia w grupie PPE-DE przed jutrzejszym południowym głosowaniem - a szkoda by było - poproszę o odesłanie sprawy z powrotem do mojej komisji. Jestem na to gotowy i zrobię to przy okazji jutrzejszego głosowania nad przedmiotową poprawką. Byłoby mi bardzo żal, gdyby stanowisko grupy PPE-DE pozostało niezmienne, ponieważ wszyscy zgadzamy się co do potrzeby utrzymania pomocy rozwojowej na jej dzisiejszym poziomie i wszyscy wiemy, że pomoc ta zmniejsza się wraz z kryzysem gospodarczym.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Angelika Beer  
Przegląd instrumentów finansowania nowej polityki zagranicznej ujawnił wady we współpracy z krajami trzecimi, dlatego proponujemy reformę instrumentu na rzecz współpracy z państwami uprzemysłowionymi.
Komisja Spraw Zagranicznych nie uważa za pożądane ograniczenia nowej podstawy prawnej tego instrumentu do kilku obszarów współpracy. Ponadto obecnie przewidywane obszary polityki zagranicznej (kultura, młodzież, badania) są zapożyczone z europejskiej polityki wewnętrznej i jak dotąd nie miały służyć definiowaniu współpracy z krajami trzecimi. To tylko jedna z niepewności, które budzą obawy Komisji Spraw Zagranicznych. Co się stanie na przykład, jeśli w najbliższej przyszłości potrzebna będzie współpraca z innymi krajami w sprawach związanych z polityką klimatyczną? Czy za każdym razem mamy tworzyć nową podstawę prawną dla tego instrumentu? Czy mamy zamiar robić to za każdym razem, gdy zajdzie zmiana w dziedzinie współpracy?
Reforma instrumentów polityki zagranicznej jest dla nas wszystkich bardzo ważna, dlatego należy wyjaśnić, że nie walczymy przeciwko sobie.
To jedyny powód, dla którego Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie wraz z drugim sprawozdawcą Komisji Spraw Zagranicznych wycofała poprawkę w poniedziałek.
Jeśli chodzi o kontekst, uważamy, że nasz wniosek jest bardziej dalekowzroczny i że umożliwia on spójną politykę zagraniczną. Jest to jednak tylko zalecenie dla Komisji. Zobaczymy, co Komisja z nim zrobi.
Sirpa Pietikäinen  
Panie przewodniczący, panie i panowie! Unia Europejska jest największym światowym donatorem pomocy rozwojowej stanowiącej 60% całego finansowania. Najważniejsze zadanie Unii - rola kluczowego gracza we współpracy na rzecz rozwoju - powinno być wzmocnione nawet w dalszej przyszłości.
Aby ustabilizować gospodarkę krajów rozwijających się i zaprowadzić w nich pokój, Unia musi koniecznie zmierzać do swego celu dotyczącego zwiększenia jej udziału w pomocy rozwojowej o 0,7% PKB do roku 2015. Samo to jednak nie wystarczy.
Trzeba osiągnąć ogólną spójność współpracy na rzecz rozwoju pomiędzy różnymi instytucjami. Inwestycje i projekty finansowe mające na celu budowę infrastruktury i bardziej zadowalającego poziomu przestrzegania praw człowieka muszą być podejmowane w taki sposób, by nawzajem się wspierały. UE musi wprowadzić niezbędne instrumenty na rzecz wdrażania spójnych środków polityki na rzecz rozwoju.
Obecna podstawa prawna współpracy na rzecz rozwoju Unii ma jednak słabe punkty, jeśli chodzi o prawodawstwo, i dlatego chcę podziękować sprawozdawcy za podniesienie tej istotnej kwestii. Projekty mające na celu poprawę transportu, technologii i energii oraz dialogu pomiędzy środowiskiem naukowym a NGO są istotne dla żywotności społecznej krajów rozwijających się. Głównym celem takich projektów nie jest jednak wspieranie rozwoju gospodarczego i koniunktury w krajach rozwijających się, i dlatego nie spełniają one kryteriów oficjalnej pomocy rozwojowej określonych przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W przyszłości oficjalna pomoc rozwojowa powinna koncentrować się konkretnie na likwidacji ubóstwa i poprawie warunków bytowych.
