Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego (debata) 
Przewodniczący
Pierwszym punktem dzisiejszego porządku dziennego jest sprawozdanie, sporządzone przez pana posła Vincenta Peillona w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych, w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego [009/2215(INI)]. Na cztery minuty udzielam głosu posłowi sprawozdawcy
Vincent Peillon
Panie przewodniczący! Na początku chciałbym serdecznie podziękować wszystkim moim koleżankom i kolegom posłom, którzy przyczynili się do powstania tego sprawozdania. Jest ono naszym wspólnym dziełem. Osiągnęliśmy 28 kompromisów, prawdziwych kompromisów. Raczej wzbogaciły one niż stonowały strategiczną wizję, którą chcieliśmy wyrazić w tym sprawozdaniu i w naszym zaangażowaniu w sprawy regionu Morza Śródziemnego. Chciałbym zatem serdecznie podziękować pani poseł Marietcie Giannakou z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), panu posłowi Ivowi Vajglowi z Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, pani poseł Hélène Flautre oraz sprawozdawczyniom komisji opiniodawczej Komisji Handlu Międzynarodowego, pani poseł Marielli De Sarnez, a także Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, pani poseł Niki Tzaveli.
Zależało nam na tym, żeby by stało się zrozumiałe, że chodzi o zagadnienia o strategicznym znaczeniu dla Europy. Tak naprawdę nie jest to tylko kwestia świadomości, że Południe potrzebuje nas, bowiem my także potrzebujemy Południa, szczególnie w czasie kryzysu. Jeśli chcemy mieć długoterminową wizję i osiągnąć trwały wzrost gospodarczy w zróżnicowanym świecie, także Południe jest nam potrzebne.
W związku z tym Europa musi podjąć się stworzenia Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, która byłaby przestrzenią pokoju, bezpieczeństwa i dobrobytu dla 800 milionów mieszkańców, i to zadanie musimy postrzegać jako długoterminowy priorytet. Właśnie ta wspólna wola pozwoliła się nam zjednoczyć, ponieważ wiemy, że kwestie gospodarcze, demograficzne, geopolityczne, z którymi mamy do czynienia, podobnie jak kwestie społeczne i kulturowe, świadczą o tym, że potrafimy współpracować z krajami po drugiej stronie Morza Śródziemnego. Dla nas liczą się także aspekty kulturowe i cywilizacyjne.
Wiemy, że Parlament od dwóch lat stara się pokonać trudności związane z ustanowieniem Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Nie unikaliśmy kwestii konfliktów, które mają miejsce na Południu, ale chcieliśmy zdecydowanie podkreślić, że właśnie to podejście, polegające na utworzeniu Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego z jej konkretnymi projektami, parytetami dla organów decyzyjnych z północy i południa, a także, na przykład, z możliwością doprowadzenia do negocjacji między Izraelem a Palestyną, jest dobrą metodą rozwiązania tych konfliktów. Co więcej, nie można wymagać, żeby Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego realizowała wszystkie cele jednocześnie. i musi się ona skoncentrować na określonych zadaniach.
Poprzez ten projekt - mam nadzieję, że drugi szczyt szefów państw i rządów odbędzie się 7 czerwca w Barcelonie - my, Parlament Europejski, chcieliśmy uświadomić szefom państw i rządów, że muszą wykazać się zaangażowaniem, ponieważ szczyt musi się zakończyć sukcesem. W związku z tym wskazaliśmy zadania, których realizację uważamy obecnie za niezbędną. Po pierwsze, musimy wyeliminować kilka przeszkód, do których należą warunki finansowe i gospodarcze.
Właśnie dlatego Parlament Europejski ma nadzieję, że Unia Europejska podejmie zobowiązanie finansowe na miarę wyzwań, przede wszystkim mając na uwadze to, co zostało z perspektywy finansowej na lata 2007-2013, i że w perspektywie finansowej na lata 2014-2020 unijne zobowiązania finansowe będą o wiele większe, dzięki czemu możliwa będzie realizacja sześciu głównych projektów będących przedmiotem dyskusji. Musimy poprawić środowisko gospodarcze i prawne. Musimy zwiększyć integrację regionalną Południe-Południe. Musimy również, oprócz warunków gospodarczych, stworzyć nowe warunki polityczne, i dlatego kładziemy nacisk na projekty dotyczące integracji kulturowej, edukacji i kultury, a także praw mężczyzn i kobiet.
Reasumując: w czasie obecnego kryzysu Europa musi dostrzegać szeroki kontekst i patrzeć perspektywicznie. Nie możemy poświęcić celów długoterminowych na rzecz krótkoterminowych. Musimy wywiązać się z naszych obowiązków. Europa potrzebuje Południa.
Štefan Füle
komisarz. - Panie przewodniczący! To dla mnie prawdziwa przyjemność, że mogę się dziś przed państwem wypowiedzieć na temat Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego i sprawozdania przygotowanego przez pana posła Vincenta Peillona. Parlament Europejski wniósł ten cenny wkład w odpowiednim momencie, ponieważ w sprawozdaniu przedstawił w zarysie kilka kluczowych wyzwań, z którymi Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego zmierzy się w ciągu nadchodzących miesięcy. Nawiasem mówiąc - tu zwracam się do pana posła Peillona - w pełni zgadzam się z uzasadnieniem sprawozdania przedstawionym podczas debaty.
Wraz z wprowadzeniem w życie traktatu lizbońskiego Unia Europejska zyskała większą i bardziej spójną tożsamość instytucjonalną oraz mandat do podejmowania skuteczniejszych działań na arenie międzynarodowej. Jednocześnie rządy większości państw śródziemnomorskich realizują ambitny plan reform gospodarczych, a europejska polityka sąsiedztwa przyczynia się do zmian w stosunkach Unii Europejskiej z sąsiadującymi z nią krajami śródziemnomorskimi.
Od 2004 roku kontakty polityczne zyskały na znaczeniu i intensywności. Dzięki stabilnemu procesowi liberalizacji i zbliżeniu przepisów nastąpił wzrost obrotów handlowych, wyrażający się dwucyfrowymi wskaźnikami. Forma pomocy udzielanej przez Unię Europejską została dostosowana do potrzeb jej krajów partnerskich w zakresie reform, a jej wielkość w obecnych ramach finansowych znacznie wzrosła.
Tyle osiągnęliśmy dzięki naszym stosunkom dwustronnym. Jednakże w regionie Morza Śródziemnego, jeszcze bardziej niż w innych rejonach, dopełnieniem sieci dwustronnych relacji między Unią Europejską a poszczególnymi sąsiadującymi z nią krajami śródziemnomorskimi, powinna być integracja i współpraca Południe-Południe i stworzenie prawdziwie regionalnej strefy gospodarczej. Integracja regionalna może w równie istotny sposób jak reformy krajowe przyczynić się do pobudzenia inwestycji i rozwoju, a tym samym zmniejszenia przepaści ekonomicznej między Europą a jej śródziemnomorskimi sąsiadami, i przy okazji zapewnić większą zbieżność wartości, którymi się kierujemy, i naszych demokracji.
Projekty na rzecz integracji Południe-Południe i integracji wewnątrzregionalnej, takie jak umowa o wolnym handlu, zawarta w Agadirze, również mają kluczowe znaczenie dla tworzenia pięciu milionów miejsc pracy potrzebnych każdego roku dla młodego pokolenia tego regionu. Wraz z utworzeniem Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego w 2008 roku w Paryżu nadano nowy impuls partnerstwu europejsko-śródziemnomorskiemu, powstała płaszczyzna współdziałania i wspólnej odpowiedzialności w ramach systemu przewodnictwa łączonego, zwrócono większą uwagę na konkretne projekty i powołano sekretariat techniczny zajmujący się promowaniem integracji regionalnej i zachęcaniem do inwestycji.
Wszyscy wiemy, że jej urzeczywistnienie opóźniło się wskutek wzrostu napięcia na Bliskim Wschodzie, jednak można zauważyć postęp wraz z zapoczątkowaniem rozmów zbliżeniowych między Izraelem i Autonomią Palestyńską. Pojawiła się nadzieja, że w regionie powstanie sytuacja polityczna bardziej sprzyjająca współpracy.
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, działająca w kontekście poważnych globalnych wyzwań, którymi są międzynarodowy kryzys gospodarczy i finansowy, zmiany klimatyczne i bezpieczeństwo energetyczne, będzie musiała zająć się sytuacją polityczną na Bliskim Wschodzie, zainicjować funkcjonowanie sekretariatu Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego i ocenić postępy partnerstwa, osiągnięte od lipca 2008 roku.
Będzie to okazją do wspólnego zreformowania form zaangażowania i umocnienia dobrej woli politycznej w celu stworzenia przestrzeni pokoju, stabilności i wspólnego dobrobytu w regionie Morza Śródziemnego. Aby to osiągnąć, partnerzy powinni mieć szczególnie na uwadze przyszły rozwój tej Unii i to, co można dzięki niej zyskać w tym rejonie pod względem projektów, miejsc pracy i wzrostu gospodarczego.
Region Morza Śródziemnego rozwija się niezwykle dynamicznie, ale członkowie młodego pokolenia domagają się większej liczby miejsc pracy i lepszych perspektyw. Chcą większej odpowiedzialności i bardziej reprezentatywnego demokratycznego przedstawicielstwa, lepszego kształcenia i większej mobilności oraz możliwości łatwiejszego dostępu do podróżowania i studiowania. Nie wszystkim ich żądaniom łatwo sprostać, ale ostatecznie to oni powinni być beneficjentami efektów naszych wspólnych działań.
Jeśli zrealizujemy projekty dotyczące aspektów praktycznych, takich jak dostęp do wody, żywności i źródeł energii, a także zwiększymy potencjał w dziedzinie ochrony ludności cywilnej, zrobimy to w interesie naszych narodów.
Celem Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego jest powierzenie ludziom, przedsiębiorcom, organizacjom pozarządowym, wyższym uczelniom, a przede wszystkim młodym ludziom, pierwszoplanowej roli w społeczeństwie obywatelskim, w sferze współpracy i rozwoju gospodarczego. Większy udział obywateli można także osiągnąć poprzez pełne uczestnictwo i zaangażowanie wybranych przez nich przedstawicieli.
Właśnie dlatego Komisja niezachwianie wierzy, że dynamiczny i silny wymiar parlamentarny wzmacnia demokratyczną legitymację partnerstwa. Rolę Europejsko-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego należy nadal umacniać, a z jego pracą w większym stopniu zaznajamiać pozostałe organy partnerstwa europejsko-śródziemnomorskiego.
Wszyscy chcemy, żeby Unia funkcjonowała prawidłowo, i wiemy także, że oceniana będzie jej zdolność do realizacji konkretnych projektów w regionie. System energetyczny, sieć autostrad morskich, łączących porty południowego wybrzeża Morza Śródziemnego z europejskimi, a także śródziemnomorski plan wykorzystania energii słońca, to obszary mające znaczny potencjał inwestycyjny pod względem tworzenia miejsc pracy i poprawy stosunków handlowych. Jeśli chcemy wykorzystać ten potencjał, musimy nakłonić sektor prywatny i duże instytucje finansowe do współpracy. Aby to było możliwe, niezbędny jest jeden element katalizujący podejmowane działania, a mianowicie Sekretariat Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego.
Po wielu miesiącach wytężonej pracy 43 euro-śródziemnomorskich partnerów udało się w końcu uzgodnić status prawny sekretariatu, mianować sekretarza generalnego i zatwierdzić tymczasowy budżet przeznaczony na działanie sekretariatu. Najważniejszym aspektem naszych stosunków z śródziemnomorskimi krajami partnerskimi jest dążenie do propagowania bezpieczeństwa, wzrostu gospodarczego i stabilizacji w regionie. Jednak poza tym żywimy niezłomne przekonanie, że bierzemy udział w o wiele bardziej ambitnym projekcie: budujemy przestrzeń bezpieczeństwa i utrwalamy nasze wspólne cele i wartości.
Jestem pewien, że dzięki zaangażowaniu Parlamentu Europejskiego, parlamentów państw członkowskich Unii Europejskiej i naszych partnerów, a także dzięki silnemu wsparciu ze strony Europejsko-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, sprostamy temu wyzwaniu.
Marielle De Sarnez
Panie przewodniczący! Z całą pewnością szczyt w Barcelonie stoi pod znakiem zapytania. Nie ulega wątpliwości, że konflikt izraelsko-palestyński wciąż odbija się echem, ale nie to jest ważne. UMŚ jest jedyną możliwą i będącą w naszym zasięgu odpowiedzią, pozwalającą przyspieszyć rozwój w krajach południowych, umocnić więzi między nimi i poprawić jakość dialogu między krajami po obu stronach Morza Śródziemnego. W tym regionie niezbędny jest dalszy rozwój gospodarczy i umowy o wymianie kulturalnej. Konieczne są tam konkretne przyszłe projekty, wokół których skupiłaby się energia i zaangażowanie większej liczby krajów.
Mając to na uwadze, powinniśmy zrobić wszystko, żeby popierać prywatne i publiczne inwestycje, a Komisja Europejska powinna wykazać więcej aktywności i wzmocnić swoją pozycję inwestora. Powinna także w większym stopniu brać pod uwagę rezultaty procesu liberalizacji podczas przygotowywania nowej generacji układów o stowarzyszeniu.
I wreszcie, umowa z Agadiru powinna zostać przedłużona w celu umożliwienia dalszego rozwoju wymiany handlowej Południe-Południe. Polityka rolna powinna służyć zaspokajaniu potrzeby suwerenności żywnościowej a, jak nam wszystkim wiadomo, kluczowym sektorem gospodarki jest energetyka. Sprawą o istotnym znaczeniu jest wdrażanie projektów przede wszystkim dla dobra tych krajów w celu zaspokojenia ich potrzeb i przyczynienia się do ich rozwoju, mimo - a może właśnie ze względu na - trudności. Ponowne zaktywizowanie UMŚ jest teraz pilniejsze niż kiedykolwiek dotąd.
Niki Tzavela
Panie przewodniczący! W naszym sprawozdaniu w sprawie rynku europejsko-śródziemnomorskiego potwierdziliśmy, że zalecamy utrzymywanie i rozwijanie podstawowej infrastruktury, dzięki której gospodarka jest jednolita i spójna. To ciekawe, że teraz, w czasie kryzysu gospodarczego, przekonaliśmy się, że sytuacja gospodarcza na Południu jest spójna i że ma wspólne podstawy i cele. Musimy o tym pamiętać przy wyznaczaniu niektórych przyszłych kierunków rozwoju.
W swoim sprawozdaniu kładę szczególny nacisk na LNG, który może już niedługo stanowić siłę napędową gospodarki na rynku europejsko-śródziemnomorskim, nie tylko jako surowiec wykorzystywany w danym kraju, ale także jako towar, i na odnawialne źródła energii będące kolejną, choć bardziej krótkotrwałą, formą kapitału gospodarczego w regionie Morza Śródziemnego. Jedna uwaga: strategia i polityka Unii w zakresie energii dla Europy Północnej są bardzo dobrze udokumentowane. Panie komisarzu! Mamy tu o wiele słabszą politykę i strategię w dziedzinie energii dla Europy Południowej.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Marietta Giannakou
Panie przewodniczący! Pragnę pogratulować panu posłowi Vincentowi Peillonowi i sprawozdawczyniom z pozostałych komisji, pani poseł De Sarnez i pani poseł Tzaveli, przygotowanych sprawozdań. Sprawozdanie w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego jest ważne, ponieważ skupia się na pilnych i wymiernych celach. Rezultaty wynikające z osiągnięcia tych celów mogą być bardzo konkretne, ponieważ Parlament w tych sprawozdaniach apeluje, aby określone środki budżetowe przeznaczać w ramach perspektywy finansowej na udzielenie pomocy Sekretariatowi Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego w Barcelonie i oczywiście na przedsięwzięcia służące zapobieganiu, by rozmaite istniejące różnice nie miały wpływu na realizację celów tej Unii, którymi są wzrost gospodarczy, większe poszanowanie praw jednostki i praw człowieka, wymiana kulturowa, rozwiązanie problemów energetycznych i wszystkie inne inicjatywy, które mogą łączyć ludzi mieszkających w basenie Morza Śródziemnego.
Oczywiście, dzisiaj tu, na sali nie ma przedstawicieli Rady ani hiszpańskiej prezydencji, a te instytucje - moim zdaniem - powinny wykazywać szczególne zainteresowanie Unią na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Muszę przyznać, że jestem tym zdziwiony, ponieważ Rada powinna wysłuchać wypowiedzi sprawozdawcy i kontrsprawozdawczyń, a także wszystkiego, co zostało tu dobitnie podkreślone, innymi słowy, usłyszeć, że czynimy starania, dzięki którym pokonujemy trudności uniemożliwiające prawidłowy postęp w realizowaniu programów.
Konflikt między Palestyną a Izraelem nie zostanie, oczywiście, rozwiązany przez Unię na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, jednak obecność urzędników sekretariatu pozwala mieć nadzieję, że konflikty nie doprowadzą do powstania napięcia w związku z naszymi staraniami zmierzającymi do rozwoju Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego zgodnie z wcześniej opisanymi kryteriami.
Dla Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego szczególnie ważne jest to, aby propagować demokratyczny rozwój, równouprawnienie mężczyzn i kobiet, a także ideę społeczeństwa obywatelskiego w krajach Afryki Północnej.
Raimon Obiols i Germà
Panie przewodniczący! Sprawozdanie podobało mi się przede wszystkim dlatego - jednocześnie chciałbym pogratulować jego autorowi, panu posłowi Vincentowi Peillonowi - że było precyzyjne i konkretne. Chciałbym, żeby precyzja charakteryzowała także przedmiot sprawozdania, czyli Unię na rzecz Regionu Morza Śródziemnego (UMŚ).
Mówiąc oględnie, w Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego ciągle brakuje przejrzystości. Uważam, że przywódcy państw, których spotkanie - miejmy nadzieję - odbędzie się 7 czerwca w Barcelonie, postąpiliby słusznie, kierując się konkretnymi kwestiami priorytetowymi, precyzyjnie wyznaczonymi w sprawozdaniu pana posła Peillona.
Po pierwsze, kontekst polityczny. Działania UMŚ nie mogą być nadal udaremniane lub utrudniane przez konflikt na Bliskim Wschodzie, ale jednocześnie konflikt ten nie może być ignorowany przez tę Unię. Musi ona wnieść pozytywny wkład w rozwiązanie konfliktu, w miarę swoich możliwości.
Po drugie, dobre projekty muszą być realizowane w sposób profesjonalny i inteligentny.
Po trzecie, trzeba znaleźć odpowiednie źródła finansowania i podjąć finansowe zobowiązania.
Po czwarte, potrzebny jest postęp w tworzeniu pozytywnych relacji, które pozwoliłyby uniknąć przeszkód i trudności, a umożliwiłyby wypracowanie synergii między UMŚ a śródziemnomorskimi strukturami Unii Europejskiej.
Musimy nadal dążyć do przejrzystości i do podjęcia tych czterech głównych zobowiązań, czterech głównych wyzwań. Uważam, że to sprawozdanie jest doskonałym narzędziem, dobrym planem działania, który pomoże w dążeniu do tego porozumienia.
Ivo Vajgl
Panie wiceprzewodniczący, panie komisarzu Füle! Po pierwsze, chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Peillonowi, za konstruktywne, otwarte i twórcze zaangażowanie, którego rezultatem jest to sprawozdanie. Mam nadzieję, że zainteresuje ono nie tylko tych z nas, którzy je współtworzyli, ale także pozostałych. Sprawozdanie dotyczy regionu, który od zawsze stanowił dynamiczne centrum życia kulturalnego i duchowego, a także innowacyjności gospodarczej i handlowej. Niestety, obecnie jest źródłem licznych problemów, które dotyczą wszystkich nas, ale również reszty świata, i zależy nam na ich rozwiązaniu.
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego to ważny projekt, którego realizacja nie przebiega - niestety - tak szybko, jak byśmy chcieli. Chciałbym, żeby w Barcelonie został powołany sekretariat i żeby wkrótce potem nastąpił szybki postęp we wdrażaniu projektów priorytetowych. Projekty muszą być siłą napędową lub celem pracy Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Jednak jednocześnie musimy zrozumieć, że są pewne nieustające problemy natury politycznej, szczególnie kwestia palestyńska i niejasny status Sahary Zachodniej, które hamują tak potrzebny postęp. Właśnie dlatego musimy dążyć do pełniejszego dialogu, większej tolerancji i budowania zaufania w regionie.
Pod tym względem Parlament Europejski może odegrać ważną i czynną rolę. Mam także nadzieję, że wszystkie zaangażowane strony uznają tę Izbę za jednego z graczy, który ma wpływ na rozwiązanie problemu.
Na koniec chciałbym dodać, że koniecznie musimy poświęcać należytą uwagę przyszłym pokoleniom, propagować wymianę studentów w ramach Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, i wspierać działalność uniwersytetu EMUNI, zaangażowanie wysokich urzędów, szkolnictwa wyższego i forów kulturalnych. Powstaną w ten sposób możliwości zwiększenia poziomu wzajemnego zrozumienia i powiązań.
Malika Benarab-Attou
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego nigdy wcześniej nie miała tak wielkiego znaczenia dla naszej przyszłości, jak dzisiaj. W sprawozdaniu w sprawie UMŚ wspólnie próbowaliśmy wyrazić poparcie dla odmiennej wizji regionu Morza Śródziemnego. Unii, u podstaw której leży wspólna organizacja społeczeństw, w których wyznaje się wspólne podstawowe wartości, i która jest czymś więcej niż tylko strefą wolnego handlu.
Chciałabym powiedzieć o najpoważniejszej przeszkodzie, która uniemożliwia spełnienie naszych śródziemnomorskich ambicji: o przemocy, w wyniku której cierpią Palestyńczycy będący ofiarami okupacji, wypędzani i zabijani przez Izraelczyków, podczas gdy Europa odmawia przyjęcia historycznej odpowiedzialności w ramach tego konfliktu i podjęcia prawdziwych działań na rzecz zapewnienia pokoju, poprzez uznanie państwa palestyńskiego zgodnie z prawem międzynarodowym, stanowiącym podwaliny naszej demokracji.
W przyszłym tygodniu oficjalna delegacja Parlamentu Europejskiego odwiedzi Strefę Gazy, starając się zrozumieć, dlaczego sięgająca setek milionów euro pomoc, wysyłana Palestyńczykom przez Europejczyków, nie trafia do szkół i szpitali, które odwiedziłam w styczniu. Byłam zaskoczona i wstrząśnięta, gdy dowiedziałam się, że szef Komisji Spraw Zagranicznych postanowił, nie informując o tym ani jej członków - jestem jednym z nich - ani osób stojących na czele tej delegacji, że za radą ambasady Izraela nie uda się do Gazy z delegacją Parlamentu.
Bojkotując delegację Parlamentu do Strefy Gazy, szef komisji dyskredytuje cały Parlament, który przyjął rezolucję w sprawie raportu Goldstone'a, potępiającą udaremnianie kontaktów z ludnością cywilną w Strefie Gazy przez armię izraelską i żądającą natychmiastowego zniesienia tych ograniczeń. Nie możemy zapominać o tej rezolucji ani o stanowisku Parlamentu w tej sprawie.
Z tego względu wzywam pana posła Albertiniego do ustąpienia ze stanowiska szefa Komisji Spraw Zagranicznych, do której należę, ponieważ nie dopełnił on obowiązków wynikających z pełnionej funkcji.
Jaki jest sens finansowania i nadzorowania wyborów, skoro po nich nie liczymy się z tymi, którzy wolą pójść do urn wyborczych niż posłużyć się bronią?
I wreszcie, kolejną przeszkodą uniemożliwiającą powstanie prawdziwie braterskiej Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego jest to, że nadal zdarzają się wypadki zatonięcia osób, które próbują przedostać się z południowego brzegu, a dzieje się tak częściowo dlatego, że europejskie granice są dla nich całkowicie zamknięte. Naszej obecnej polityki migracyjnej dłużej nie można akceptować. Zgodnie z zaleceniami sformułowanymi w UNDP powinniśmy dbać o to, żeby obywatele z Południa korzystali z prawa do przemieszczania się w takim samym stopniu, jak my przy wyjazdach na Południe. Musimy pozostać wierni własnym programom i wartościom. Podziękują nam za to nasze dzieci, a my będziemy godnymi przedstawicielami naszych narodów.
Willy Meyer
Panie przewodniczący! Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego stawia czoła prawdziwym przeszkodom, a ja proszę Unię Europejską, jej wszystkie instytucje i Parlament, o determinację, o znacznie więcej determinacji w pokonywaniu tych przeszkód.
Najważniejszymi kwestiami - nie ma co do tego wątpliwości i inni posłowie również poruszali ten temat - są konflikty: palestyński, toczący się na tle postawy rządu izraelskiego, wciąż łamiącego prawo międzynarodowe i umowy, które sam podpisał, takie jak umowa z Annapolis w sprawie osadnictwa; konflikt dotyczący Sahary Zachodniej; a także w istocie okupacja wojskowa północnej części Republiki Cypru. Są to oczywiste przeszkody dla każdej instytucji, która chciałaby utrzymywać tego rodzaju relacje z krajami z obu stron Morza Śródziemnego. Te konflikty do czasu ich rozwiązania będą stanowiły prawdziwą barierę.
Grupa, którą reprezentuję, prosi o większe zaangażowanie i bardziej zdecydowane reakcje wobec odpowiedzialnych za łamanie prawa międzynarodowego.
Mimo to nie powinniśmy zapominać, że kolejnym problemem, w obliczu którego stoimy, jest brak równowagi gospodarczej i społecznej w całym rejonie Morza Śródziemnego. Uważam, że nie jest właściwe żadne z rozwiązań zmierzających do przywrócenia równowagi w handlu tylko i wyłącznie poprzez proponowanie umów o wolnym handlu. Należałoby wziąć pod uwagę ten brak równowagi i podjąć próbę zawarcia umów handlowych opartych na zasadach komplementarności i solidarności. Prawdą jest, że w wielu krajach położonych u wybrzeży Morza Śródziemnego panuje skrajna nędza i ubóstwo.
Podkreślam jednak z całą mocą, że najważniejszą sprawą jest większe zaangażowanie ze strony Unii Europejskiej w reagowanie na obecnie zaostrzające się konflikty. Mam tu na myśli Palestynę i Saharę Zachodnią. Istnieją nawet konflikty, na przykład dotyczący Sahary Zachodniej, w sprawie których Unia Europejska nie robi dosłownie nic. Nie tylko nic nie robi, ale wzmacnia obecny "zaawansowany status” Maroka, a w przypadku Izraela dąży do zastąpienia układu o stowarzyszeniu umową o "zaawansowanym statusie”.
Nikolaos Salavrakos
Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Peillonowi, ponieważ przedstawił nam bardzo wartościowe sprawozdanie. Wszyscy wiemy, że w basenie Morza Śródziemnego spotykają się różne kultury. Jednakże jednocześnie jest to swego rodzaju ośrodek newralgiczny, tygiel kipiący od wielu lat. Zmiana klimatu, kryzys gospodarczy i finansowy, imigracja, zanieczyszczenie, przełowienie i szkody wyrządzane środowisku naturalnemu - to tylko niektóre spośród problemów dręczących Europejczyków i obywateli spoza Europy mieszkających w basenie Morza Śródziemnego.
Należy w szczególności zająć się kwestią nielegalnej imigracji i skutecznej kontroli granicznej w krajach basenu Morza Śródziemnego, zwłaszcza w Grecji i we Włoszech, przez które nielegalni imigranci przedostają się na terytorium Unii Europejskiej. Na granicach tych państw codziennie toczy się walka. Trzeba również zwrócić uwagę na wzmocnienie sektora energetycznego i na wykorzystywanie odnawialnych źródeł energii, a także na śródziemnomorski plan pozyskiwania energii słonecznej, żeby pobudzić wzrost gospodarczy w krajach leżących na południu regionu Morza Śródziemnego.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Louis Bontes
(NL) W 2008 roku prezydent Francji, Nicolas Sarkozy, powiedział, że jego marzeniem jest Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Powstanie Unii miało nadać nowy impuls w realizacji celów współpracy europejsko-śródziemnomorskiej, celów, które są oparte na wzajemnym uznawaniu wartości, takich jak demokracja, respektowanie prawa, dobre rządy i poszanowanie praw człowieka.
Zastanawiam się, jak można mówić o wspólnych wartościach, jeżeli w Mauretanii nie ma mowy o wolności wyznania, ponieważ dominującą od tysiąca lat religią jest tam islam. Według zapisów konstytucji, oficjalnie Syria jest demokratycznym i odrębnym państwem o orientacji socjalistycznej. Jednak w rzeczywistości trwa tam dyktatura. Maroko okupuje Saharę Zachodnią, a w Tunezji nagminnie łamie się prawa człowieka. Mógłbym wymienić jeszcze wiele krajów, ale ogranicza mnie czas przeznaczony na moje wystąpienie.
Czy to są kraje, z którymi chcemy prowadzić bardziej intensywną wymianę kulturową? Czy to są kraje, z którymi chcemy dzielić strefę wolnego handlu, a następnie propagować swobodny przepływ osób w całym regionie Morza Śródziemnego? Wynikiem takich działań będzie dalsze rozszerzenie islamu w Europie. Nie możemy pozwolić, żeby Europa stała się Eurabią: ani teraz, ani nigdy! Musimy powstrzymać ten proces, zanim marzenie przemieni się w koszmar.
W 1995 roku mieliśmy względem regionu Morza Śródziemnego inne marzenie, które przybrało postać deklaracji barcelońskiej, a w 2005 roku wyraziliśmy je ponownie. Projekty te kosztowały europejskiego podatnika kilka miliardów euro, a nie doprowadziły do niczego. Przestańmy marnować pieniądze podatników i porzućmy marzenia! Wyrażam jednak szacunek dla pana posła Albertiniego za tak odważne stanowisko. Może liczyć na poparcie grupy, w imieniu której występuję.
Salvatore Iacolino
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Region EuroMed stanowi strategiczny obszar dla polityki UE: nie możemy zajmować się zasadniczymi kwestiami, takimi jak środowisko naturalne, wartości religijne, kultura, infrastruktura, rolnictwo, energia, bezpieczeństwo i napływ migracji, nie udzielając odpowiedzialnej pomocy krajom trzecim położonym u wybrzeży Morza Śródziemnego.
Niemniej jednak, zanim ustalimy ramy współpracy, mamy przed sobą jeszcze długą drogę: można powiedzieć z Barcelony do Barcelony. Unia Europejska musi wypełniać swoje zobowiązania w procesie odnawiania i weryfikowania poszczególnych układów o stowarzyszeniu z krajami trzecimi z regionu Morza Śródziemnego, musi także finansować strategiczne projekty dotyczące infrastruktury i portów.
Ale musimy też w sposób zdecydowany chronić te same sektory produkcyjne na obu brzegach Morza Śródziemnego, szczególnie rolnictwo, aby zagwarantować jak największą jednolitość zrównoważonego rozwoju i ram prawnych. A więc mamy nadzieję, że wzmocni się rola UE w pracy na rzecz praworządności w krajach śródziemnomorskich, w celu osiągnięcia wartości podstawowej, a mianowicie zdolności do współpracy, z którą wiąże się sukces polityczny, sukces dla przedsiębiorców, w ramach wzmocnionych gwarancjami ochrony jednostki.
Chciałbym także zasugerować coś pani poseł Benarab-Attou - oczywiście, proszę krytykować pana posła Albertiniego, który prowadzi w komisji rządy silnej ręki, ale proszę to robić w jego obecności, żeby mógł się bronić. Przestrzeganie tej zasady jest niezbędne w każdym demokratycznie wybranym zgromadzeniu.
Pier Antonio Panzeri
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sądzę, że zatwierdzając to sprawozdanie, robimy bardzo ważny krok naprzód i że będzie ono bardzo przydatne w związku ze szczytem w Barcelonie, który ma się odbyć 7 czerwca i, jak wiadomo, nie będzie łatwy ze względu na to, że negocjacje między Izraelem a Palestyną utknęły w martwym punkcie, a także z uwagi na rozmaite niejasności i trudności z ustaleniem struktury administracyjnej nowego sekretariatu.
Wobec tych problemów trzeba przyznać, że sprawozdanie pana posła Peillona zostało opracowane w jedyny możliwy sposób - z jednej strony podkreślono w nim, że konflikty nie mogą hamować rzeczywistego postępu w kierunku wielostronnej współpracy w określonych sektorach gospodarczych, a z drugiej strony przyznano, że nie można będzie mówić o sukcesie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego bez rozwiązania konfliktów.
Dlatego uważam, że obecnie prawdziwym wyzwaniem jest okazanie wyraźnego i silnego zaangażowania politycznego, które musi być rezultatem szczytu w Barcelonie i które umożliwiłoby wreszcie funkcjonowanie struktur nowej instytucji i zapewnienie funduszy niezbędnych do sfinansowania priorytetowych projektów, bo przecież ich realizacja jest głównym celem. Europa musi mieć świadomość, że powinna skierować swoje polityczne i gospodarcze wysiłki a także zainteresowanie na Południe, ponieważ tam znajdują się rozwiązania wielu nękających ją problemów.
Niccolò Rinaldi
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Od wielu lat niezależny badacz, Gabriele Del Grande, publikuje w Internecie dane na temat liczby osób, które giną, próbując przedostać się przez Morze Śródziemne na pokładzie łodzi należących do grup przestępczości zorganizowanej. Dzięki tym skrupulatnym wyliczeniom wiadomo o 4 200 ofiarach, z których 18 zmarło w marcu tego roku - to istna masakra.
Od wielu lat na Lampedusie starszy człowiek, opiekun cmentarza, zapewnia godny pochówek, krzyż i kwiaty nielicznym odnalezionym ofiarom. Tych dwóch europejskich obywateli działa także w naszym imieniu. Ponoszą oni konsekwencje naszego błędu politycznego. Ich spontaniczne działania świadczą o tym, że istnieje pilna potrzeba nowej politycznej formy i treści, całkowicie odmiennej od polityki przymusowego zawracania uchodźców na morzu do krajów pochodzenia, przyjętej przez włoski rząd łamiący w ten sposób prawo międzynarodowe. Taka polityka tylko wzmogła desperację ludzi.
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego powinna zapewniać nowe humanitarne podejście, ponieważ czas nam ucieka. Obecnie ponad połowa ludności krajów od Maroko aż po Turcję ma mniej niż 18 lat. W regionie Morza Śródziemnego będą więc zachodziły gwałtowne zmiany.
Takis Hadjigeorgiou
(EL) Na początku chciałbym podziękować panu posłowi Peillonowi za wykonaną pracę. W sprawozdaniu wzywa się kraje członkowskie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego do otwartego dialogu, w ramach stosunków opartych na wzajemnym szacunku i zrozumieniu, możliwego poprzez wspieranie przestrzegania praw człowieka i jego swobód, a to zdecydowanie popieramy. Jednocześnie jednak sprawozdanie nie zawiera żadnych konkretnych propozycji, służących pokonywaniu istniejących problemów politycznych, nękających ten region. Rozumiem intencje pana posła Peillona, które mogły wydawać się pomocne przy ustanawianiu Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Niemniej jednak przymykanie oczu na to, co dzieje się na przykład w Strefie Gazy, jest poważnym błędem, który uniemożliwia nam rozwiązanie problemów.
Martwi mnie, że w Unii Europejskiej powoli uczymy się żyć z problemami, a nie je rozwiązywać. Musimy wyrazić większe poparcie dla aktywnej postawy wobec podstawowych zagadnień, które nas dotyczą. Nie ma żadnych wątpliwości, że Izrael powinien niezwłocznie zawrzeć sprawiedliwe i realne rozwiązanie w sprawie palestyńskiej. Nie ma żadnych wątpliwości, że Turcja powinna okazywać należny szacunek wszystkim bez wyjątku krajom członkowskim Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. A wycofanie tureckich sił okupacyjnych z terenu państwa członkowskiego jest aktem koniecznym dla zachowania choćby minimum szacunku dla europejskiego prawa.
Morze Śródziemne obmywa wybrzeża, na których znajduje się kilka tysięcy miast i wsi o odmiennej kulturze, od ponad dziesięciu tysięcy lat zjednoczonych dzięki wspólnemu morzu. Tylko jedno z tych tysięcy miast i wsi położonych przy brzegach Morza Śródziemnego jest niezamieszkałe. Zamiast ludzi żyją w nim szczury, jaszczurki i węże. Domy i pamięć o ich mieszkańcach zostały zniszczone. Pozostały jedynie marzenia tysięcy ludzi, z których wielu straciło życie na uchodźstwie. Dla pozostałych przy życiu możemy zrobić tylko jedno - zwrócić miasto Famagusta jego mieszkańcom. To powinno być podstawowym żądaniem wyrażonym w sprawozdaniu w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, ponieważ pracujemy na rzecz unii, a nie podziału regionu Morza Śródziemnego.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Gerard Batten
Panie przewodniczący! Sprawozdania sporządzone z własnej inicjatywy to przeważnie stek bzdur, ale jeśli zostają one przyjęte, wyrażają wolę polityczną Parlamentu Europejskiego.
Przedmiotowe sprawozdanie zawiera propozycję zawiązania unii 17 krajów spoza UE ze zgromadzeniem parlamentarnym i sekretariatem dysponującym funduszami na bardzo ambitne projekty. Finansowanie tego systemu wymaga wielu miliardów euro, i są to koszty, które oczywiście musieliby ponieść obywatele Europy. Nie wspomniano, skąd miałyby pochodzić te środki; rzeczywistość nie może przecież przeszkadzać w snuciu fantazji.
To sprawozdanie jest naprawdę szalone! Jednak zanim je wyśmiejemy, przypomnijmy, że zgodnie z traktatem lizbońskim Unia Europejska ma prawo podpisywać takie umowy, o jakich jest mowa w sprawozdaniu. Sprawozdanie przedstawia propozycję utworzenia unii krajów pozaeuropejskich, która mogłaby zostać później wchłonięta przez Unię - o to w gruncie rzeczy przecież chodzi w tym sprawozdaniu.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Kiedy prawie dwa lata temu powstawała Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, zamierzano - jak wiadomo - włączyć ją do procesu barcelońskiego, aby relacje między krajami śródziemnomorskimi a UE stały się bliższe. Najwyraźniej jednak ten proces stanął w miejscu z powodu konfliktu państw arabskich i Izraela. UE zawarła układ o stowarzyszeniu z Izraelem i zapewniła pomoc finansową, w którą należy wliczyć kwotę 440 milionów euro, przeznaczoną na odbudowę Strefy Gazy. Obywatele UE słusznie pytają, dlaczego ich podatki są wykorzystywane na odbudowę Strefy Gazy, która jest regularnie bombardowana i żądają, żeby wyciągnąć z tego wnioski. Nie jest wykluczone również, że z tej pomocy korzysta Hamas.
Przez te wszystkie lata UE nie udało się pełnić roli bezstronnego mediatora w Strefie Gazy. Teraz, prawdopodobnie, szczyt Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, który ma się odbyć na początku czerwca w Barcelonie, nie dojdzie do skutku ze względu na konflikt między Izraelem a państwami arabskimi. Moim zdaniem istotne jest, szczególnie w dobie kryzysu, żeby oceniać plany znacznie ostrożniej i w razie konieczności odkładać je na później. W czasie tego kryzysu nie będzie nas stać na realizowanie takich projektów, których celem jest jedynie podniesienie prestiżu lub które są po prostu stratą pieniędzy.
Dominique Baudis
(FR) Panie przewodniczący! Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, jako kontynuacja procesu barcelońskiego, stwarza możliwość poprawienia naszych relacji z krajami położonymi na wschodzie i południu basenu Morza Śródziemnego. Jak podkreślono w doskonałym sprawozdaniu, którego autorem jest pan poseł Vincent Peillon, nie możemy lekceważyć ani potencjału tego regionu ani wiążącego się z nim ryzyka.
Zachowajmy przytomność umysłu chociaż na tyle, żeby przyznać, że skoro Strefa Gazy jest bombardowana, a kolonizacja palestyńskiego terytorium nie ustaje, Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego została postawiona w sytuacji bez wyjścia. Polityczne ruchy zostały zablokowane. Nie wiadomo nawet, czy odbędzie się planowany na czerwiec szczyt w Barcelonie. Nie zdziwiłbym się, gdyby w najbliższych dniach lub godzinach okazało się, że został przesunięty na nieokreślony termin. Nie powinniśmy się jednak poddawać. Unia Europejska powinna przyjąć na siebie większą odpowiedzialność w związku z poszukiwaniem rozwiązania politycznych problemów. Nie możemy pozwolić, aby Stany Zjednoczone miały monopol na rozwiązywanie politycznych konfliktów w tym regionie, naszym regionie, i ograniczać się tylko do dbania o jego rozwój. Nasze bezpieczeństwo i rozwój gospodarczy zależą od rozwoju i stabilności regionu śródziemnomorskiego, i właśnie dlatego Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego pozostaje najlepszym znanym nam środkiem do osiągnięcia celu.
Maria Eleni Koppa
(EL) Panie przewodniczący! Najpierw chciałabym pogratulować panu posłowi sprawozdawcy bardzo spójnego sprawozdania. Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego może mieć decydujący wpływ na stworzenie poprawnych relacji europejsko-śródziemnomorskich i na wzrost wzajemnego zaufania krajów tego regionu. Region Morza Śródziemnego powinien być przestrzenią pokoju, stabilności i bezpieczeństwa, w której w pełni szanuje się zasady demokracji i prawa człowieka. Kraje śródziemnomorskie różnią się między sobą w kwestiach społecznych i gospodarczych. Wskutek kryzysu gospodarczego wyzwanie stało się jeszcze większe. Jest nim ponowne rzeczywiste zbliżenie Unii i krajów śródziemnomorskich poprzez wzrost gospodarczy, współpracę i handel. Bezpieczeństwo energetyczne, zwalczanie zmian klimatycznych i ochrona środowiska morskiego to obszary, które także wymagają ścisłej współpracy.
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego nie stanowi, oczywiście, ram dla rozwiązywania lokalnych konfliktów. Mimo to pielęgnowanie ducha współpracy, podejmowanie politycznego dialogu i wysiłków służących osiąganiu określonych celów, stanowią niezwykłą pomoc w budowaniu zaufania, które jest niezbędne do znalezienia rzeczywistego rozwiązania problemu. Niemniej jednak, by to wszystko było możliwe i żeby plany Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego się powiodły, należy zapewnić odpowiednie środki finansowe, i tego właśnie nie można zaniedbać.
Bastiaan Belder
(NL) Dziękuję za udzielenie mi głosu mimo braku czasu. Zatrzymało mnie specjalne posiedzenie poszerzonego prezydium Komisji Spraw Zagranicznych. Dziękuję za wyrozumiałość.
Panie przewodniczący! W punkcie 5 sprawozdania pan poseł Peillon słusznie podkreśla potrzebę znalezienia sprawiedliwego i trwałego rozwiązania konfliktu arabsko-izraelskiego. Sprawozdawca wzywa Unię Europejską i wszystkie kraje członkowskie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego do poświęcenia tej sprawie jak najwięcej wysiłku. Jako przewodniczący delegacji PE do Izraela zachęcam do podejmowania pokojowych prób zażegnania konfliktu, ale sądzę, że będą one skuteczne dopiero wtedy, kiedy zostaną spełnione dwa warunki, a mianowicie: a) gdy proponowane rozwiązanie polegające na współistnieniu dwóch państw będzie rozumiane wyraźnie jako współistnienie państwa żydowskiego, czyli izraelskiego, i państwa palestyńskiego, a także b) gdy państwa członkowskie UE i kraje członkowskie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego będą dbać o atmosferę wzajemnego zaufania między uwikłanymi w konflikt stronami Bliskiego Wschodu. W tym przypadku wspólna walka z właściwym dla tego regionu antysemityzmem, bez względu na jego formy (między innymi antysyjonizm), jest najważniejsza. W sekretariacie może zasiadać taka sama liczba Izraelczyków i Palestyńczyków, ale o wzajemne zaufanie musimy zabiegać razem. To będzie prawdziwy sprawdzian.
Francisco José Millán Mon
(ES) Panie przewodniczący! Na wstępie wyjaśnienie: według mnie w dzisiejszej debacie powinien był zabrać głos albo przedstawiciel prezydencji Rady, albo - być może - obecnego francuskiego przewodnictwa łączonego Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego (UMŚ). Bardzo żałuję, że żaden z nich nie jest obecny.
Panie i panowie! Dla Unii Europejskiej jest sprawą priorytetową, żeby jej najbliżsi sąsiedzi stworzyli przestrzeń pokoju, dobrobytu, wolności i bezpieczeństwa. Taki powinien być podstawowy cel działania UMŚ i mam nadzieję, że drugi szczyt szefów państw i rządów UMŚ odbędzie się w przyszłym miesiącu.
Pragnę pogratulować panu posłowi Peillonowi i podziękować w szczególności za otwarte i niezwykle konstruktywne podejście do sprawy.
Mimo bliskości granic Unii Europejskiej i południowych wybrzeży Morza Śródziemnego, w znacznym stopniu różnimy się pod względem gospodarczym, politycznym, społecznym, demograficznym, kulturowym itd. Niektóre spośród tych dysproporcji wynikają z poważnych niedoborów istniejących w sąsiednich krajach.
Za kluczowe należy uznać propagowanie bliskiego dialogu i współpracy w ramach UMŚ, dalsze realizowanie najważniejszych wspólnych, opracowanych przez UMŚ projektów, a także podkreślanie dwustronnego charakteru układów o stowarzyszeniu, co pozwoli umocnić relacje państw po obu stronach Morza Śródziemnego i pomóc w zmniejszeniu tych dysproporcji. W tym celu także nasi sąsiedzi muszą wprowadzić reformy. Bezczynność nie może być możliwością do wyboru.
Chciałbym pokrótce poruszyć trzy kolejne zagadnienia. Po pierwsze, to bardzo ważne, żeby sekretariat UMŚ w Barcelonie był możliwie najszybciej gotowy do pracy.
Po drugie, i to ściśle wiąże się z punktem pierwszym, UMŚ nie może stać się zakładnikiem konfliktów, takich jak ten na Bliskim Wschodzie. UMŚ może dostarczyć pewnych rozwiązań, ale nie może być traktowana jako środek umożliwiający rozwiązanie konfliktu ani jej działania nie powinny być udaremniane przez te konfrontacje.
Wreszcie po trzecie, UMŚ musi zwrócić szczególną uwagę na znaczenie tzw. czwartego rozdziału współpracy europejsko-śródziemnomorskiej: migracja, bezpieczeństwo, integracja społeczna i sprawiedliwość.
Przewodniczący
Pragnę przeprosić w imieniu Rady. Przedstawiciel Rady nie mógł być tu dzisiaj, ponieważ jest czwartek rano, a początkowo debatę tę zaplanowano na poniedziałek.
Bernd Posselt
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym prosić o to, żeby wezwał pan do uczestnictwa w dialogu trzecią stronę, którą powinien w każdy czwartkowy poranek reprezentować członek Rady. W czasie urzędowania niektórych poprzednich prezydencji Rady - przez skromność nie dodam, których - przedstawiciel Rady był obecny na posiedzeniu PE nawet w czwartek po południu. Uważam, że Rada powinna uczestniczyć w większości plenarnych sesji miesięcznych.
Przewodniczący
Dziękuję, tak zrobię. Chciałem wyjaśnić, czym tłumaczyli się przedstawiciele Rady. Tak zrobię. Bardzo dziękuję.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu! W imieniu Komisji Handlu Międzynarodowego pragnę podziękować pani poseł De Sarnez za współpracę z nami.
Dziś bardziej niż kiedykolwiek dotąd potrzebna jest Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, wspomaganie realizacji najważniejszych projektów i rozwoju instytucjonalnego. Dziś bardziej niż kiedykolwiek dotąd potrzebne są rozwiązania kryzysu gospodarczego, związane z badaniami naukowymi, zmianami klimatycznymi, brakiem wody, propagowaniem nowych źródeł energii i zrównoważonym rozwojem. Musimy zatem promować i nawiązywać stosunki handlowe i gospodarcze w regionie, wykorzystując do tego środki średniookresowe, strefę wolnego handlu, zniesienie barier celnych i otwarcie rynków Północ-Południe i Południe-Południe.
Na szczycie w Barcelonie przedstawiciele hiszpańskiej prezydencji zaproponują możliwość nowego porozumienia, stworzenia nowej sytuacji, nowej współpracy, demokratyzacji, rozwiązań gospodarczych i społecznych. Szczyt w Barcelonie może być dla nas okazją do zajęcia pozycji lidera w regionie Morza Śródziemnego.
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziś bliskość narodów śródziemnomorskich przejawia się szczególnie, jak podkreślił pan poseł Rinaldi, w postaci ważnego zjawiska, którym jest imigracja.
Unia Europejska powinna uważać to za najważniejszy czynnik, ponieważ przepływy migracyjne mogą się stać, i stają się, źródłem problemów na poziomie ludzkim, społecznym, kulturowym i gospodarczym, które będą miały wpływ na przyszłość państw położonych na dwóch przeciwległych brzegach Morza Śródziemnego. Wzajemna bliskość narodów śródziemnomorskich przejawia się również w postaci współpracy gospodarczej i społecznej zawiązanej w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego i między Unią Europejską a krajami śródziemnomorskimi.
W tym względzie nasza stała obecność na każdym poziomie funkcjonowania regionu jest nieodzowna, i musimy mieć możliwość objęcia roli lidera, żeby w przypadku Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego nie powtórzyły się niedociągnięcia procesu barcelońskiego. Ile błędów popełniliśmy, jak często sądziliśmy, że robimy postęp, podczas gdy tak naprawdę cofaliśmy się?
Dlatego też należy przede wszystkim rozpocząć społeczny, kulturowy i międzyludzki dialog oparty na wzajemnym zrozumieniu i propagowaniu pozytywnych wartości, stanowiących podwaliny naszej cywilizacji, jednak wprowadzenie tego niezbędnego czynnika zależy od pomyślnej współpracy, głównie na poziomie gospodarczym.
W zasadzie zawieranie coraz większej liczby umów i transakcji handlowych sprzyja i będzie sprzyjać wzrostowi równowagi gospodarczej i poprawie relacji społecznych między stronami. Co więcej, jeśli chodzi o kwestie polityczne, musimy w dalszym ciągu zdecydowanie dążyć do dialogu w sprawie polityki bezpieczeństwa, aby relacje między wspomnianymi krajami były bliższe niż do tej pory.
Przewodniczący
Koleżanki i koledzy! Proszę o przestrzeganie przydzielonego czasu wypowiedzi. Jest 10.57, a o 12.00 odbędzie się głosowanie.
Mario Pirillo
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Zbliżający się szczyt szefów państw i rządów, który ma się odbyć w dniach 7-8 czerwca w Barcelonie, jest oczywiście dobrą okazją, żeby Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego zaczęła faktycznie funkcjonować. Daje on możliwość położenia trwałych podwalin rzeczywistej i intensywnej współpracy na rzecz pokoju i bezpieczeństwa.
Właśnie z tego powodu musimy w pełni wykorzystać tę możliwość i opracować strategię rozwoju i projekty służące rewitalizacji regionu i wspieraniu wzrostu gospodarczego. Mam nadzieję, że spotkanie przyczyni się do ugruntowania takich inicjatyw, jak "Solar for Peace” i Desertec, które są ważnymi instrumentami umożliwiającymi tworzenie niezależnego regionalnego rynku energetycznego.
I wreszcie, UMŚ musi stymulować badania naukowe i technologiczne oraz innowacje a także wykorzystywać istniejące instytuty badawcze w celu zwiększania konkurencyjności lokalnego biznesu, który jest na razie zbyt słaby, żeby sprostać wyzwaniom rynku globalnego. Jestem przekonany, że rozwój Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego przyczyni się do umocnienia jedności Europy.
Cristian Dan Preda
(RO) Pragnę powiedzieć, że od powstania Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego minęły prawie dwa lata, nadszedł więc czas na ocenę tego nowego wspólnego projektu i zastanowienie się nad perspektywami jego rozwoju. Z tego punktu widzenia - moim zdaniem - z zadowoleniem należy przyjąć sprawozdanie sporządzone przez pana posła Peillona, i chciałbym pogratulować autorowi w imieniu członków grupy, którą reprezentuję.
Mając na uwadze czerwcowy szczyt w Barcelonie, sądzę, że należałoby potwierdzić zaangażowanie Parlamentu na rzecz powodzenia tego projektu w rejonie, który, jak wiadomo, jest położony na styku trzech kontynentów i - oczywiście - ma dla Europy ważne znaczenie ze względów geostrategicznych i kulturowych. Niepokoi mnie trochę sceptycyzm pana posła Baudisa, związany ewentualnością przełożenia szczytu na późniejszy termin. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie i że wykorzystamy wszystkie możliwe dostępne środki instytucjonalne, żeby szczyt się odbył. Szczyt będzie nie tylko okazją do refleksji, ale także dowodem sukcesu instytucji, ponieważ Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego musi pokonać polityczne bariery i trudności instytucjonalne w procesie realizacji sześciu strategicznych projektów, które są odzwierciedleniem istoty działalności tej instytucji.
Trwałość i wiarygodność Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego zależy od jej zdolności do działania. A ta z kolei wymaga odpowiednich środków na finansowanie projektów i prowadzenie sekretariatu, ale sądzę również, że konieczne jest większe zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego, grup krajowych i parlamentarnych, a także Eurośródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (EMPA), w celu zapewnienia Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego demokratycznej legitymacji.
Roberta Angelilli
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jednym z politycznych priorytetów Parlamentu Europejskiego musi być wspieranie dążeń do pełnego powodzenia nadchodzącego szczytu w Barcelonie, które zakończy okres niemocy trwający od dwóch lat, czyli od szczytu paryskiego w 2008 roku. Wspomniano dziś o wielu celach, od eliminowania nielegalnej imigracji do walki z naruszaniem praw człowieka, ale z tym regionem wiąże się także poważny aspekt gospodarczy - region śródziemnomorski ma olbrzymi potencjał związany choćby ze źródłami odnawialnej energii.
W związku z tym musimy udzielić pełnego poparcia śródziemnomorskiemu planowi pozyskiwania energii słonecznej oraz inicjatywom przemysłowym, takim jak Desertec, angażując środowisko przedsiębiorców i szkolnictwo wyższe w celu realizacji projektów opartych na rzeczywistej współpracy. Nie ulega wątpliwości, że procesowi pokojowemu, który ma znaczenie priorytetowe, musi towarzyszyć proces rozwoju gospodarczego, który gwarantuje niezbędną spójność społeczną. To ona może pomóc w przezwyciężeniu konfliktów.
Olga Sehnalová
(CS) Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego jest z pewnością również śmiałym projektem międzykulturowym, którego powodzenie zależy między innymi od woli przezwyciężenia różnic kulturowych i społecznych, wynikających z tradycji. Różnorodność kulturowa prowadzi do wzbogacenia każdej ze stron, jeśli jej przejawy postrzegamy jako nową możliwość, a nie jako zagrożenie. Jedną z takich nowych możliwości jest podejście do kwestii równości płci w społeczeństwie. Do niej w tym regionie podchodzi się ostrożnie. Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego powinna zatem poświęcić tej kwestii odpowiednio dużo uwagi, nie tylko ze względu na zobowiązania podjęte w listopadzie 2009 r. na konferencji ministerialnej w Marrakeszu, dotyczące wspierania ducha i litery równości płci, promowania jej w praktyce, umacniania roli kobiet w społeczeństwie, między innymi wspierania ich uczestnictwa w życiu publicznym, i zwalczania przemocy wobec kobiet. Oto jedna z kluczowych kwestii, która może doprowadzić do uwolnienia olbrzymiego ludzkiego potencjału w całym regionie i w rezultacie przynieść same korzyści. Podwójnych standardów i niechęci wobec zmian, które często usprawiedliwia się zwyczajem i tradycją, nie można tolerować, przeciwnie - należy je wyeliminować, ponieważ są to przeszkody hamujące rozwój regionu Morza Śródziemnego.
Lara Comi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Uważam, że Unia Europejska musi udzielić większego wsparcia Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego zarówno w kwestiach politycznych, jak i finansowych. Szczyt, na którym będzie obecnych 43 szefów państw i rządów krajów członkowskich Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, odbędzie się w dniu 7 czerwca w Barcelonie i my - Parlament Europejski - musimy mieć nadzieję, że to spotkanie okaże się sukcesem i zagwarantuje powodzenie instytucji UMŚ i realizowanych przez nią projektów. Jako kontrsprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, występująca w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), zwróciłam uwagę na ważne - moim zdaniem - kwestie, a mianowicie na stworzenie śródziemnomorskiej strefy wolnego handlu, uczestnictwo sektora badań naukowych i edukacji, rozwój technologii szerokopasmowej i informatycznej, a także zwiększenie możliwości dla małych i średnich przedsiębiorstw. Chcę nawiązać w szczególności do tego ostatniego punktu: małe i średnie przedsiębiorstwa, a także rozwój przedsiębiorstw, są już jednym z sektorów strategicznych. Europejskie i międzynarodowe instytucje finansowe muszą udzielać odpowiedniego wsparcia dużym projektom, a związku z tym do uczestnictwa w nowych projektach należy starać się pozyskać jak najwięcej europejskich partnerów.
Charles Tannock
Panie przewodniczący! Propozycja pana prezydenta Sarkozy'ego, dotycząca stworzenia Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, była kulminacyjnym aspektem francuskiej prezydencji w UE. Od tego czasu straciła wiele ze swojej atrakcyjności. Wcale nie musi to być zły znak, ponieważ UE sama wzmacnia i z powodzeniem dba o rozwój południowego wymiaru polityki sąsiedztwa. Jest to efekt blisko dwudziestu lat rozwoju, który zawdzięczamy procesowi barcelońskiemu i jego aparatowi politycznemu.
Europejscy podatnicy słusznie nie aprobują powielania działań i marnotrawienia środków finansowych. Powstała pewna dezorientacja w związku z rywalizacją tych procesów, jednak bez względu na to, jaki będzie los Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego po szczycie, który odbędzie się 8 czerwca, nie możemy pozwolić, żeby wschodni wymiar europejskiej polityki sąsiedztwa został zaniedbany. Niestety, nie przyczyniliśmy się do rozwoju Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest w takim samym stopniu, jak w przypadku Zgromadzenia Parlamentarnego EuroMed, które od dawna funkcjonuje. Stało się tak głównie ze względu na problemy związane z udziałem Białorusi.
I wreszcie, w imieniu grupy ECR wyrażam pełne poparcie dla pana posła Albertiniego, szefa Komisji Spraw Zagranicznych, za to, że wycofał się z przewodniczenia delegacji na Bliski Wschód. Jest to kontrowersyjna decyzja, która była omawiana dziś na posiedzeniu poszerzonego prezydium. Przeciwstawimy się każdej opinii Grupy Socjalistycznej, która będzie wyrażała brak zaufania dla szefa Komisji Spraw Zagranicznych.
Franz Obermayr
(DE) Panie przewodniczący! Region Morza Śródziemnego to kołyska i siła napędowa kultury europejskiej od tysięcy lat i dlatego z zadowoleniem przyjmuję to wspólne podejście.
Jednakże region śródziemnomorski stanowi także pomost dla praktycznie nieograniczonej imigracji na terytorium UE. Naszym zdaniem najważniejszy problem regionu śródziemnomorskiego, czyli nielegalna imigracja, stanowi nieodzowną część sześciu strategicznych projektów i tym samym musi zostać w nich pilnie uwzględniony. Jedynie wspólne podejście do krajów śródziemnomorskich, również położonych w Afryce Północnej, może pomóc w ograniczeniu napływu nielegalnej imigracji. Tylko dzięki temu będzie można zwalczyć problem uchodźstwa w miejscu, w którym on powstaje. UE musi się skupić nie tylko na zwalczaniu zorganizowanego przemytu ludzi, ale także coraz bardziej koncentrować się na rozwiązywaniu problemu ubóstwa, na zwiększaniu świadomości i dostępu do informacji w krajach, z których pochodzą imigranci. Tym, którzy chcą migrować, należy jasno uświadomić, że w Europie pieniądze nie leżą na ulicy, że państwa europejskie nie zapewnią wszystkim pracy, dobrobytu i azylu, a także, że wiele tych desperackich podróży kończy się zatrzymaniem i deportacją.
Raffaele Baldassarre
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Mimo powstania Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego i organizowania szczytu szefów państw i rządów, wciąż nie znamy polityki UE wobec regionu śródziemnomorskiego ani długoterminowej strategicznej wizji rozwoju i stabilizacji regionu.
W regionie Morza Śródziemnego drzemie olbrzymi potencjał: jedna trzecia światowego ruchu morskiego odbywa się obecnie na wodach Morza Śródziemnego - ładunki pochodzące z Chin, Azji, krajów europejskich oraz Indii trafiają na nasze wody przez Kanał Sueski. Kraje położone na wybrzeżu bliskowschodnim lub w Afryce to kraje rozwijające się w stopniu zaawansowanym, które są dla nas ważne z pewnych względów, na przykład z powodu przepływów migracyjnych.
Musimy zatem dokładniej określić strukturę operacyjną instytucji Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego i zapewnić sekretariatowi środki finansowe i kryteria, którymi ma się posługiwać w przypadku członkostwa i w realizacji projektów. Najważniejsze zagadnienia to: rolnictwo, transport, autostrady nadmorskie, międzynarodowe korytarze transportowe, energia odnawialna i plan pozyskiwania energii słonecznej. Posłużę się w tym miejscu słowami Paula Moranda, francuskiego dyplomaty i pisarza, który powiedział, że cywilizacja śródziemnomorska ma charakter przede wszystkim anty-pustynny. Potwierdźmy te jego słowa.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Pominę najbardziej trafne pytanie postawione tego ranka, to znaczy: w jaki sposób europejscy podatnicy mają zapłacić za funkcjonowanie tej całej aparatury instytucjonalnej i sekretariatu, o których mówiono i których powołanie wnioskowano dziś rano w tej Izbie? Zgadzam się, że nie ma wątpliwości co do tego, że stabilność regionu Morza Śródziemnego z pewnością pozytywnie wpłynie na sytuację całej Unii Europejskiej.
Jednakże z pomocą udzieloną przez Unię Europejską powinna wiązać się odpowiedzialność krajów, które chcą skorzystać z istnienia instytucji i szerszych możliwości gospodarczych. Pragnę pokrótce poruszyć jedną kwestię, a mianowicie w tym roku władze Maroka odmówiły przyjęcia tysięcy ton sadzeniaków pochodzących z Irlandii Północnej. Ta wymiana handlowa miała miejsce co roku od 20 lat i, zgodnie z obowiązującymi normami, ziemniaki poddano stosownej kontroli przed wysłaniem ich z mojego kraju, ale później marokańskie władze odmówiły ich przyjęcia na podstawie innych norm.
Rozumiem i doceniam to, że pan komisarz De Gucht zajmuje się tą sprawą, ale pragnę podkreślić, że kraje, które liczą na korzyści, muszą również postępować w sposób odpowiedzialny.
Štefan Füle
komisarz. - Panie przewodniczący! To była rzeczywiście potrzebna i inspirująca dyskusja. Zgadzam się, że straciliśmy mnóstwo czasu, szczególnie na tworzenie sekretariatu. Za chwilę przejdę do tego zagadnienia.
Wciąż nie odpowiedzieliśmy na kilka bardzo ważnych pytań: w jaki sposób możemy zyskać pewność, że przez to, co dzieje się w związku z konfliktem na Bliskim Wschodzie, Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego nie stanie się zakładnikiem; w jaki sposób możemy nabrać pewności, że szczyt się odbędzie i będzie stanowił przełom, którego się spodziewamy; jak rozwiązać problem zróżnicowanego podejścia międzyrządowego i Komisji do Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Pozwolę sobie na pięć bardzo krótkich uwag.
Po pierwsze, pragnę wyrazić uznanie dla hiszpańskiej prezydencji. W ciągu ostatnich kilku miesięcy bardzo intensywnie pracowałem razem z jej przedstawicielami. W dniu 4 marca wspólnie zainaugurowaliśmy działanie sekretariatu, a przedstawiciele hiszpańskiej prezydencji dokładają wszelkich starań, żeby szczyt w Barcelonie doszedł do skutku.
Po drugie, chcę podkreślić, że ważne jest nie tylko to, żeby sekretariat rozpoczął pracę, ale też, żeby był odpowiednio finansowany. Dotychczas robi to jedynie Komisja. Zlecimy ekspertowi sprawdzenie, czy projekt jest zgodny z polityką EU. Sekretariat powinien być niewielki - powinno w nim pracować mniej więcej 40 osób - i powinien nam umożliwiać realizację coraz większej liczby projektów przynoszących korzyści krajom członkowskim Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego.
W tym kontekście należy także wspomnieć, że odbywa się wiele posiedzeń sektorowych, które przyniosą korzyści. W przyszłym tygodniu w Marsylii będzie miało miejsce posiedzenie ministrów finansów, a w przyszłym miesiącu w Kairze - ministrów rolnictwa.
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego jest bardzo istotnym elementem polityki sąsiedztwa, dlatego przeważająca część naszej współpracy z krajami członkowskimi, opartej na stosunkach dwustronnych, dotyczy dziedzin, w których południowi sąsiedzi chcieliby osiągnąć "zaawansowany status”. Moim zdaniem z "zaawansowanym statusem” wiąże się większe zaangażowanie ze strony partnerów we wszystkie sprawy, między innymi w tak ważne kwestie, jak propagowanie praw człowieka i prawa do swobodnego przemieszczania się. Zgadzam się z szanownymi posłami, którzy żądali dbałości o większą synergię między dwu- i wielostronnymi podejściami do współpracy.
W ostatniej uwadze pragnę podkreślić, że jesteśmy gotowi podjąć współpracę z Parlamentem Europejskim. Jedną z następnych okazji do tego będzie dyskusja nad pakietem w sprawie sąsiedztwa, podczas której poddamy ocenie dwu- i wielostronne ramy naszego sąsiedztwa.
Vincent Peillon
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Chciałbym wygłosić trzy krótkie komentarze.
Po pierwsze, wcale nie brakuje nam szacunku dla wszystkich, a w szczególności dla osób, które być może są ofiarami, ale uważamy, że współczucie, moralne oburzenie i obelgi niczego nie wnoszą do polityki.
Po drugie, nie ignorujemy konfliktów, które toczą się na Cyprze i Saharze, ani - oczywiście - na terytoriach palestyńskich. Ale czy, realizując wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa albo podczas rozmaitych negocjacji, naprawdę sądziliśmy, że rozwiązanie tych konfliktów leży w gestii UMŚ? Nie można się zajmować wszystkimi i wszystkim, a wprowadzanie dezorientacji nie jest receptą na skuteczność działań.
Po trzecie, również żałuję, że przedstawiciele Rady są nieobecni. Nie można uznać tego za dobry znak, bo brak politycznej dobrej woli daje powody, aby sądzić - jak słusznie zauważył pan poseł Dominique Baudis - że ważą się losy szczytu, który ma się odbyć 7 czerwca. Bez względu na zakończenie tej sprawy Parlament Europejski przyjmie na siebie odpowiednie obowiązki. Ludzie, którzy stworzyli wspólną Europę, dokonali tego, kierując się długookresową wizją i przekonaniem - po latach bratobójczych wojen, które nas podzieliły - że taka właśnie polityka ma wielkie znaczenie. Podobne przesłanie chcieliśmy przekazać w sprawozdaniu w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego.
Ponieważ Europę opanował poważny kryzys, musimy - jak już wspominałem - opracować strategię osiągnięcia wzrostu gospodarczego. Musimy też zadbać o to, żeby nie zajmować się wyłącznie własnymi sprawami. Zajmowanie się tylko własnymi problemami i zrywanie kontaktów ze światem zewnętrznym oznaczają koniec. Dlatego właśnie uważam, że nasze wspólne dzieło jest bardzo ważne i mam nadzieję, że szefowie państw i rządów - którzy ostatnio zaniedbywali swoją historyczną odpowiedzialność - wysłuchają sprawozdania i wezmą je pod uwagę.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj, o godz. 12.00.
Pisemne oświadczenia (art. 149 regulaminu)
Petru Constantin Luhan  
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego (UMŚ) i partnerstwo wschodnie to inicjatywy oparte na współpracy, których celem jest konsolidacja polityki sąsiedztwa Unii Europejskiej. Uważam, że Parlament Europejski musi bacznie obserwować rozwój tych inicjatyw, szczególnie w obecnej sytuacji, kiedy światowa równowaga geopolityczna i gospodarcza są definiowane na nowo. Ta inicjatywa umożliwia osiągnięcie atmosfery zaufania niezbędnej dla realizacji wspólnych celów, czy to gospodarczych, kulturalnych, związanych z nauczaniem, czy związanych z bezpieczeństwem w regionie.
Pragnę podkreślić, że prawdziwy postęp, prowadzący do ścisłej regionalnej współpracy, zostanie osiągnięty tylko poprzez wdrażanie projektów o dużej skali i prowadzenie dialogu na każdym poziomie. Oprócz sześciu wymienionych strategicznych i wymagających inwestycji sektorów, należy zainicjować projekty w takich obszarach, jak produkcja żywności, rolnictwo i kultura.
Erminia Mazzoni  
Proces barceloński został spowolniony z powodów politycznych, przede wszystkim lokalnych konfliktów w regionie Morza Śródziemnego, jednak teoretycznie jest nadal realizowany, czego dowodem są największe projekty służące integracji, które Unia wspiera z własnych funduszy, a także postęp osiągnięty w kwestii określania struktury instytucjonalnej UMŚ. Europejsko-Śródziemnomorskie Zgromadzenie Parlamentarne powstało w Neapolu w 2003 roku i od tamtej pory prowadzi działalność polegającą na koordynacji i sprawowaniu demokratycznej kontroli nad realizacją projektów, które dotyczą wielu wyzwań stojących przed regionem: oczyszczenia morza, transportu, odnawialnych źródeł energii, edukacji, małych i średnich przedsiębiorstw i ochrony ludności cywilnej. Brakuje jednak politycznego impulsu do uruchomienia europejsko-śródziemnomorskiej strategii. Rezolucja w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego to akt o ważnym politycznym znaczeniu, w którym, po ponad dwudziestu latach wysiłków służących ekspansji na Wschód, zwraca się uwagę Rady, Komisji i państw członkowskich na potrzebę zmiany geopolitycznych zapatrywań i uznania relacji z krajami basenu Morza Śródziemnego za najważniejsze zagadnienie polityki zagranicznej, którym należy się zająć, zaczynając od przyjęcia wspólnego stanowiska w sprawie konfliktu na Bliskim Wschodzie.
Tokia Saïfi  
Sprawozdanie w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego oznacza, że Parlament Europejski interesuje się dialogiem między krajami położonymi po obu stronach Morza Śródziemnego i chce weń inwestować. Inauguracja siedziby UMŚ w Barcelonie i mianowanie sekretarza generalnego tej Unii to poważne kroki w kierunku wybrania projektów, które mają być wdrożone w jej ramach. Niemniej jednak UMŚ musi się zmierzyć z pewnymi napięciami politycznymi. Konflikt izraelsko-palestyński wciąż udaremnia jej rozwój: zahamowanie procesu wywołane wydarzeniami w Gazie, bojkot poprzedniego szczytu w Istambule. Przykłady można mnożyć. Ze względu na te trudne uwarunkowania mamy wielką nadzieję, że drugi szczyt UMŚ, który ma się odbyć w dniu 7 czerwca w Barcelonie, dostarczy nowej siły napędowej oraz dynamiki i Unii, i jej misji. Z pewnością, jeśli nie rozwiążemy nieustających lokalnych konfliktów, będą one utrudniać realizację misji Unii, ale wzywamy szefów państw i rządów krajów członkowskich UMŚ, żeby sprostali politycznej i historycznej odpowiedzialności. Posiedzenie w Barcelonie pozwoli ocenić nasze zaangażowanie w problemy regionu śródziemnomorskiego.
Richard Seeber  
Unia na rzecz Regionu Morza Śródziemnego, która prawie dwa lata temu powstała pod przewodnictwem Francji jako kontynuacja procesu barcelońskiego, wciąż zmaga się z wieloma trudnościami. Polityczny dialog między UE a jej południowymi sąsiadami nie sprowadza się do tematów migracji i umów gospodarczych. Dotyczy także takich zagadnień, jak przeciwdziałanie katastrofom ekologicznym, energia i środowisko naturalne.
Region śródziemnomorski został dotknięty problemem braku wody i suszą. W 2007 roku jedna trzecia Europejczyków mieszkała na obszarach, na których występowały niedobory wody. Ten problem uderza jeszcze silniej w kraje regionu maghrebskiego, które nie dysponują technicznymi i finansowymi możliwościami skuteczniejszego wykorzystywania zasobów wody. Niespodziewane i obfite opady oraz powodzie mogą być przyczyną jeszcze większych zniszczeń spowodowanych problemami infrastrukturalnymi w tym regionie.
Woda jest niezbędna do życia, i dlatego musimy prowadzić wzmożoną finansową i gospodarczą współpracę. Projekty, które służą ochronie środowiska naturalnego, będzie można realizować tylko przy usprawnionej współpracy krajów z regionu śródziemnomorskiego.
