13 - Specjalne sprawozdanie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skierowane do Parlamentu Europejskiego w następstwie projektu zalecenia dla Komisji Europejskiej dotyczącego skargi 3453/2005/GG (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem jest sprawozdanie sporządzone przez Proinsiasa De Rossę w imieniu Komisji Petycji w sprawie sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich do Parlamentu Europejskiego w następstwie projektu zalecenia sporządzonego dla Komisji Europejskiej dotyczącego skargi 3453/2005/GG.
Proinsias De Rossa
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Cieszę się, że mogę tu dziś być, chociaż wolałbym, aby miało to miejsce trochę wcześniej. Mimo to ważne jest, aby przedmiotowe sprawozdanie zostało poddane pod debatę w Parlamencie.
Sprawozdanie to odnosi się do skargi przeciwko Komisji dotyczącej niewłaściwego administrowania. Sprawa to została skierowana do Parlamentu Europejskiego za pośrednictwem sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Skierowanie sprawozdania specjalnego do Parlamentu Europejskiego to ostatni znaczący krok, jaki Rzecznik Praw Obywatelskich może podjąć dążąc do uzyskania w imieniu danego obywatela satysfakcjonującej odpowiedzi. Dlatego też tego typu sprawozdania są omawiane na tym forum rzadko.
W sprawozdaniu mojego autorstwa, sporządzonym w imieniu Komisji Petycji, popiera się wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące tego, że nierozpatrzenie przez Komisję skargi składającego petycję w ciągu okresu, który Rzecznik Praw Obywatelskich określił w sposób obiektywny jako kilka lat nieuzasadnionego opóźnienia, stanowi przykład niewłaściwego administrowania.
Chciałbym w tym miejscu zaznaczyć, że sprawozdanie to nie odnosi się do treści europejskiego prawa, ale do sposobu, w jaki Komisja nie podjęła się rozpatrzenia skargi, i dlatego też pragnę podkreślić, że nie akceptuję ani jednej poprawki do tego sprawozdania, jakie zostały złożone przez grupę GUE/NGL, która dąży do wprowadzenia elementów odnoszących się do samego prawa.
W pierwotnej skardze skierowanej do Komisji w 2001 r. składający skargę, lekarz pracujący w Niemczech, domagał się, aby Komisja rozpoczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Niemcom twierdząc, że kraj ten naruszył dyrektywę Rady 93/104/WE, powszechnie znaną jako dyrektywa dotycząca organizacji czasu pracy. Chodziło o to, że transpozycja tej dyrektywy przez Niemcy w odniesieniu do działalności lekarzy i szpitali, a zwłaszcza w zakresie czasu dyżurów lekarzy, nie była zgodna z przedmiotową dyrektywą. Zdaniem składającego skargę naraziło to zarówno personel, jak i pacjentów na poważne niebezpieczeństwo.
Rzecznik Praw Obywatelskich ustalił w odniesieniu do tej skargi, że 15 miesięcy, jakie Komisja zwlekała z jej rozpatrzeniem, stanowi przykład niewłaściwego administrowania.
W międzyczasie wdrożono nowe niemieckie ustawodawstwo w celu prawidłowej transpozycji przedmiotowej dyrektywy, a Komisja poinformowała składającego skargę, że potrzebowała czasu na przeanalizowanie nowego ustawodawstwa w celu określenia jego zgodności z prawodawstwem wspólnotowym oraz określenia tego, czy w odpowiedni sposób rozwiązuje ono problem poruszony w skardze.
Następnie w 2004 r. Komisja poinformowała składającego skargę, że przyjęła nowe wnioski mające na celu zmianę pierwotnej dyrektywy oraz że rozpatrzy skargę w świetle tych wniosków. Rok później, w 2005 r., składający skargę ponownie zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, ponieważ Komisja ignorowała wcześniejsze ustalenia Rzecznika.
Ponieważ wniosek ten został sporządzony w 2004 r., brak jest dowodów na to, że Komisja podjęła jakiekolwiek dalsze kroki w celu kontynuowania dochodzenia w sprawie skargi skierowanej przez wspomnianego lekarza. Zamiast podjąć jedną czy dwie możliwe decyzje - dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub zamknięcia tej sprawy - Komisja wstrzymała się od podejmowania jakichkolwiek dalszych działań w zakresie dochodzenia. Rzeczywiście, fakt, że przedmiotowa dyrektywa miała zostać zmieniona (co nawiasem mówiąc wciąż nie doszło do skutku, a jest rok 2008) w ogóle nie ma znaczenia w odniesieniu do tej skargi. Prawodawstwo wspólnotowe nie przewiduje możliwości zlekceważenia istniejących praw i orzeczeń na podstawie tego, że rozważa się wprowadzenie nowych zasad.
W moim sprawozdaniu zwracam się do Komisji o przedstawienie wykazu państw członkowskich, których ustawodawstwa nie są zgodne ze wszystkimi postanowieniami dyrektywy dotyczącej organizacji czasu pracy, oraz o określenie działań, jakie są podejmowane w związku z tą sytuacją. Wzywa się Komisję do podjęcia niezwłocznych działań zgodnych z jej prerogatywami we wszystkich przypadkach i we wszystkich państwach członkowskich, w których transpozycja lub wdrożenie istniejących dyrektyw nie jest zgodne z prawem ustanowionym przez instytucje prawodawcze i Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Zalecam Izbie przyjęcie tego sprawozdania.
Vladimir Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! Dziękuję za umożliwienie mi przedstawienia moich uwag dotyczących wystąpienia pana posła oraz wyrażenia moich ogólnych poglądów dotyczących omawianej sprawy. Jak już powiedziano, skarga odnosząca się do dyrektywy dotyczącej organizacji czasu pracy jest związana z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości w sprawach SIMAP i Jaeger dotyczących dyżurów podczas pracy. Jest to kwestia, do której przedmiotowa dyrektywa wyraźnie się nie odnosi. Ponadto, według wielu państw członkowskich, interpretacja Trybunału Sprawiedliwości powoduje podstawowe problemy i ma daleko idące skutki dla finansowania oraz organizacji publicznej opieki medycznej i służb ratunkowych.
Próbując rozwiązać problemy spowodowane przez te orzeczenia, w 2004 r. Komisja przeprowadziła szeroko zakrojone konsultacje. Uznano, że odpowiednim rozwiązaniem było zaproponowanie poprawki, która wyjaśniłaby zastosowanie przedmiotowej dyrektywy w zakresie dyżurów oraz czasu wolnego w ich zamian. Komisja przedstawiła taką poprawkę w 2004 r. Mając na uwadze wyjątkowe znaczenie tych kwestii dla usług z zakresu zdrowia publicznego, w 2004 r. Komisja zdecydowała o tym, że nie będzie wszczynać postępowań w sprawie naruszenia prawa w tych przypadkach, w których przedmiotowe prawo zostanie zmienione w rezultacie proponowanej poprawki. Komisja przyznaje, że w tym przypadku zajęło to niezwykle dużo czasu, ale przedstawiłem już tego przyczyny.
Biorąc pod uwagę fakt, że istniejący dorobek prawny pozostaje w mocy do momentu wejścia w życie proponowanej poprawki, Komisja pozostawia sposób rozpatrzenia przedmiotowej skargi, a także innych skarg powiązanych z tą kwestią, otwarty. Ponadto, w uzasadnionych przypadkach, Komisja wszczęła postępowanie w sprawie naruszenia prawa w związku ze skargami odnoszącymi się do dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy, które nie wchodziły w zakres przedmiotowej poprawki.
Komisja także uważnie monitoruje i analizuje wynikające z tego poprawki wprowadzane do przepisów krajowych we wszystkich państwach członkowskich oraz reakcje władz ustawodawczych, sądów krajowych oraz przedstawicieli pracowników i pracodawców na decyzje Trybunału Sprawiedliwości. Jest to niezwykle ważne, ponieważ pytania zawarte w przedmiotowej skardze, której dotyczy to sprawozdanie, odnoszą się w rzeczywistości do kilku państw członkowskich.
W niedługim czasie, w ciągu ok. dwóch miesięcy, Komisja przedłoży Parlamentowi szczegółowe sprawozdanie dotyczące wdrożenia dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy, zawierające kompleksowe i aktualne informacje odnoszące się do zachowywania zgodności z dorobkiem prawnym, w tym z orzeczeniami w sprawie SIMAP-Jaeger, we wszystkich 27 państwach członkowskich. Sprawozdanie to będzie również obejmować reakcje na kilka wniosków zawartych w omawianym sprawozdaniu.
W odniesieniu do wniosków dotyczących ogólnie prowadzenia postępowań w sprawie naruszenia prawa Komisja jest zdania, że w świetle szczególnego kontekstu przedmiotowej skargi w zakresie dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy, odnoszącego się do zmian w czasie pracy na dyżurze, niewłaściwym jest wyciąganie wniosków w odniesieniu do prowadzenia postępowań w sprawie naruszenia prawa, które są normalnie prowadzone przez Komisję. Zazwyczaj odpowiednim okresem na wydanie decyzji w sprawie skarg otrzymanych przez Komisję jest jeden rok, ale wyraźnie określono, że stanowi to ogólną zasadę, która nie musi mieć zastosowania we wszystkich przypadkach.
Alejandro Cercas
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. - (ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Wypowiadam się we własnym imieniu, ale również w imieniu 34 członków Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, którzy w maju głosowali za sprawozdaniem z własnej inicjatywy przygotowanym na tę debatę. Wszyscy zgadzamy się z tym sprawozdaniem i doceniamy to, co pan poseł De Rossa - z naszym pełnym poparciem - zrobił.
Krotko pragniemy stwierdzić, że jesteśmy zaniepokojeni nie tylko kontekstem czasu, jaki lekarze spędzają na dyżurach i kwestią dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy, ale również tym, że obywatele Europy nieotrzymują odpowiedzi, kiedy pragną uzyskać informacje od Komisji.
Po drugie, jesteśmy zaniepokojeni, ponieważ zdaje się, że Komisja jest świadoma tego, iż istnieje prawodawcza próżnia w sytuacji, kiedy wszczyna ona procedury mające na celu zmianę dyrektyw.
Chociaż mam niewiele czasu, muszę powiedzieć panu komisarzowi, że bez względu no to, co my czy Komisja możemy myśleć o prawie precedensowym lub o obowiązującym prawie, jej obowiązkiem jest wdrażanie traktatów i posuwanie się wprzód oraz to, że nie ma ona uprawnień wstrzymywać żadnych zasad czy czegokolwiek, co może mieć wpływ na wspólnotowy dorobek prawny utrzymywany w zawieszeniu.
Mairead McGuinness
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować panu posłowi De Rossa za jego sprawozdanie.
Bardzo uważnie wysłuchałam odpowiedzi Komisji i chciałabym powtórzyć, że przedmiotowe sprawozdanie dotyczy sposobu, w jaki Komisja zajęła się przedmiotową skargą. Chociaż przedmiot tej skargi był oczywiście bardzo kontrowersyjny i aktualny, dzisiaj dyskutujemy tutaj o sposobie, w jaki Komisja rozpatruje skargi. Popieramy wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące nadmiernego opóźnienia, które dzisiaj w tej Izbie potwierdziła Komisja.
W kwestii skarg chciałabym tylko powiedzieć, że ludzie kontaktują się z Komisją, ponieważ mają problem i spodziewają się określonego rodzaju odpowiedzi - może nie natychmiastowej, ale z pewnością nie chcą czekać przez miesiące czy lata.
Przedstawię państwu sprawę dotyczącą Equitable Life, kiedy to dysponowaliśmy dość mało konkretnym rozporządzeniem oraz brakowało przejrzystości dotyczącej tego, w jaki sposób wspólnotowe prawo rzeczywiście było wdrażane - i doświadczyliśmy tragicznych konsekwencji tego konkretnego przypadku.
Ostatnio do Komisji trafiła skarga dotycząca zastosowania irlandzkiego prawa dotyczącego zagospodarowania przestrzennego. Chociaż początkowo Komisja była bardzo aktywna i wspierająca, obawiam się, że teraz nic się nie dzieje. Chciałabym widzieć jakiś postęp w tej kwestii.
Maria Matsouka
Panie przewodniczący! Pomimo iż przedmiotowe sprawozdanie nie zawiera projektu tekstu legislacyjnego, ma ono szczególne znaczenie dla interpretacji i rozwoju europejskiego prawa. Z tego powodu pragnę pogratulować Rzecznikowi Praw Obywatelskich inicjatywy sporządzenia projektu sprawozdania specjalnego, a także mojemu koledze, panu posłowi De Rossa, za wspieranie stanowiska, zgodnie z którym swobodne uprawnienia Komisji w zakresie rozpatrywania skarg nie umożliwią arbitralnych interpretacji, zwłaszcza przeciwko obywatelom.
Zaufanie, jakie chcielibyśmy, aby europejscy obywatele mieli do Unii, opiera się zarówno na wprowadzeniu prawodawstwa chroniącego ich prawa, a także i przede wszystkim na jego prawidłowym wdrażaniu.
Komisja musi spełniać swoją rolę strażnika traktatów oraz nie może pozwalać na blokowanie decyzji Rady podczas zmieniania europejskiego prawa, tym samym utrudniając wdrażanie obowiązującego prawa. Ponadto UE musi mieć natychmiastowy wpływ w każdej sytuacji, w której pozwalają jej na to procedury.
Komisja jest zobowiązana do przedstawiania niechęci państw członkowskich lub ich niezdolności do stosowania europejskiego prawodawstwa. Zatem, z jednej strony obywatele nauczą się sprawdzać, w jakim zakresie ich władze krajowe spełniają europejskie zobowiązania, a z drugiej strony rządy będą wreszcie odpowiadać za ich realizację.
Marian Harkin
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Pragnę pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi De Rossa, jego doskonałego sprawozdania. Jako członkini Komisji Petycji zawsze bardzo dobrze zdaję sobie sprawę z faktu, że dla wielu obywateli UE jesteśmy twarzą Unii. Mówiąc "jesteśmy”, mam na myśli samą Komisję Petycji, jak i Komisję Europejską, która także rozpatruje petycje. W tym konkretnym przypadku składający skargę został skutecznie zignorowany, a werdykt Rzecznika Praw Obywatelskich potwierdził, że stanowiło to przykład niewłaściwego administrowania.
Cieszę się, że sprawozdawca i Komisja Petycji zgadzają się z tym stanowiskiem. Europejscy obywatele mają prawo oczekiwać od Komisji, jako strażnika traktatów, zapewniania skutecznego i terminowego wdrażania europejskiego prawodawstwa. Mają oni prawo oczekiwać terminowej i skutecznej odpowiedzi, a o ile Komisja decyduje o sposobie postępowania w danej sprawie - np. w kwestii tego, czy wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, czy nie - nie ma ona prawa do niezajęcia odpowiedniego stanowiska w rozsądnym okresie, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
W odniesieniu do poprawki 1, jest to kwestia, którą należy rozważyć, ale oddzielnie od przedmiotowego sprawozdania.
Wreszcie, jedna osobista uwaga na temat prac Komisji Petycji: złożenie petycji jest dla wielu obywateli jedynym sposobem skontaktowania się z instytucjami UE. System ten musi funkcjonować w skuteczny i przejrzysty sposób. Komisja, ale również i Parlament, stanowią część tego procesu. Musimy zagwarantować dostępność wystarczających środków dla komisji w celu prowadzenia przez nią prac w skuteczny i terminowy sposób.
Aby w pełni zrozumieć tę kwestię, musimy postawić się w sytuacji składającego petycję i spojrzeć z jego punktu widzenia. Jako jednostki lub niewielkie grupy uruchamiają oni cały system. Jeżeli system nie zareaguje w skuteczny sposób, postrzegają oni to jako biurokratyczny koszmar, a to zraża składającego petycję i prawdopodobnie wszystkich, z którymi on o tym rozmawia. Dla dobra opinii publicznej i UE nie możemy tego robić.
Marcin Libicki
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Ja występuję tutaj w imieniu Unii na Rzecz Europy Narodów, ale występuję też w drugiej roli, jako przewodniczący Komisji Petycji, i bardzo się cieszę, że dzisiaj, tu, wszyscy, którzy dotychczas zabierali głos, są członkami Komisji Petycji, a nawet Pan Przewodniczący dzisiejszych obrad również jest członkiem Komisji Petycji, a więc znamy te sprawy bardzo dobrze.
Proszę Państwa! To, co stało się przyczyną tego dzisiejszego sprawozdania pana De Rossy, któremu gratuluję doskonałego sprawozdania, to sprawozdanie Rzecznika Praw Obywatelskich, z którym my, jako Komisja Petycji z ramienia Parlamentu Europejskiego, na stałe współpracujemy. My wiemy, że współpraca z Rzecznikiem Praw Obywatelskich układa się bardzo dobrze. Wszyscy, którzy tu jesteśmy, stykamy się z jego pracą na co dzień. Bo to właśnie Komisja Petycji z ramienia Parlamentu Europejskiego jest upoważniona do kontaktów z Rzecznikiem Praw Obywatelskich.
Proszę Państwa! Obserwacja nas wszystkich, którzy tutaj zabieramy głos, że przewlekłość postępowania jest zmorą instytucji europejskich, ale przez to jest zmorą również obywateli europejskich, jest zupełnie oczywista. I tutaj musimy prosić, żeby Komisja Europejska dołożyła jednak wszelkich starań, żeby wywiązywać się szybciej ze wszystkich tych obowiązków, które są na nią nałożone.
Chciałbym zwrócić uwagę na ten punkt sprawozdania pana De Rossy, który jest kluczowy - punkt pierwszy: "Parlament Europejski popiera zalecenie Rzecznika Praw Obywatelskich dla Komisji”. Popiera, tak jak zwykle popiera, bo tak jak zwykle uważamy, że jego żądania i postulaty są słuszne.
Elisabeth Schroedter
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na początku chciałabym zwrócić się do pana komisarza. Dziś rano, panie komisarzu, próbował pan nam opowiedzieć o dobrym programie, jaki Komisja ma w zanadrzu dla obywateli UE, który zagwarantuje im dobre miejsca pracy i przedstawi społeczną twarz UE. Ale gdy przychodzi do podjęcia konkretnych działań, Komisja wykręca się odpowiedzialności.
Przedmiotowa sprawa dotyczy skargi złożonej przez niemieckiego lekarza oraz działania podjętego w związku z jej rozpatrzeniem. Było to dosyć proste - należało przynajmniej sprawdzić zgodność z obowiązującymi minimalnymi normami regulującymi kwestię godzin pracy w Unii Europejskiej. Komisji nawet tego nie udało się uczynić. Wasza reakcja była znacznie odległa od tego, czego można by oczekiwać od strażnika traktatów. Nie mówicie nic przez lata, a następnie nawet wprowadzacie mniej restrykcyjne normy. Opinia publiczna postrzega to jako zdradę w odniesieniu do ich praw. Poprzez to milczenie i poprawki do dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy wyrządziliście znaczną krzywdę projektowi Unii Europejskiej. Należy to jasno stwierdzić.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Panie Przewodniczący! Skargi składane przez obywateli stanowią ważne źródło informacji na temat naruszeń prawa wspólnotowego. W toczącej się od 7 lat sprawie dotyczącej niewłaściwego stosowania przez rząd Niemiec dyrektywy dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (chodzi tu o dyrektywę 2003/88, która zastąpiła i uchyliła dyrektywę 93/104) brak właściwej reakcji ze strony Komisji Europejskiej, w opinii Rzecznika Praw Obywatelskich, stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.
Niepokój budzi zarówno nieuzasadniony, często kilkuletni potrzebny Komisji okres do przygotowania postępowania w sprawie uchybień państw członkowskich, jak również liczne przypadki niestosowania się państw członkowskich do orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości. Podobne praktyki podważają wiarygodność systemu spójnego stosowania prawa wspólnotowego, służą dyskredytacji celów Unii Europejskiej, powodując utratę zaufania obywateli do instytucji unijnych. Sposób rozpatrywania skarg obywateli musi być zgodny z zasadami dobrej administracji. Wniosek skarżącego należy rozpatrzeć rzetelnie i w możliwie najkrótszym czasie.
Ewa Tomaszewska
Panie Przewodniczący! Skargi w zakresie organizacji czasu pracy są skargami pilnymi. Proszę wziąć pod uwagę sytuację, gdy naruszane są zasady przestrzegania czasu pracy wobec lekarzy, co może prowadzić do sytuacji, w której lekarz w 23 godzinie dyżuru przeprowadza skomplikowaną operację. Istnieje szereg zawodów, gdzie niewłaściwa organizacja pracy może zagrażać życiu. Tak więc odpowiedni czas podejmowania prac nad skargą jest niezwykle istotny.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Mam dwie uwagi. Po pierwsze, chciałabym poprzeć to, co pani poseł Harkin powiedziała w odniesieniu do zasobów. Możliwe, że w Komisji istnieje problem w odniesieniu do zasobów: jeżeli tak jest, powinniśmy zostać o tym poinformowani.
Po drugie, musi to być bardzo nieugięty obywatel, który nie ustępuje, gdy jego skarga jest ignorowana, i martwię się o wielu tych, którzy nie mają czasu, środków czy może zdolności, aby przeciwstawiać się systemowi. Jak wiele z tych osób odpuszcza już na samym początku i czy rzeczywiście zawsze przechowywane jest archiwum takich przypadków?
Vladimir Špidla
komisarz. - (CS) Panie i panowie! Chciałbym podkreślić jedynie kilka podstawowych punktów, którymi moim zdaniem wciąż należy się zająć.
W tym przypadku mamy do czynienia z jedną skargą. Przedmiotowa skarga nie stanowi ogólnej zasady, ponieważ reagowanie w sposób terminowy na inicjatywy obywateli ma podstawowe znaczenie i jest jednym z najbardziej istotnych obowiązków. Uważam, że po bliższym przyjrzeniu się zakresowi porządku dziennego, oczywiste staje się, że Komisja postępuje w rygorystyczny sposób w takich sprawach.
Przedmiotowa sprawa miała wyjątkowy charakter, ponieważ jej konsekwencje mogły mieć wpływ na kilka poszczególnych państw członkowskich. Dlatego też w 2004 r. Komisja skorzystała ze swojego uznaniowego prawa i postąpiła w taki, a nie inny sposób. W tym momencie jestem zdania, że czas wyraźnie pokazał, iż nie była to zbyt trafna decyzja, ale była to decyzja, do podjęcia której Komisja miała prawo.
Chciałbym powiedzieć, że sprawy dotyczące naruszenia obejmujące nieprzestrzeganie prawa w kwestiach odnoszących się do dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy są prowadzone w normalnym tempie, ponieważ - jak już powiedziałem - bez względu na to, jak poważne były podstawy podjętej decyzji, czas pokazał, że nie była to najlepsza decyzja.
Proinsias De Rossa
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować wszystkim, którzy zostali tu dziś i uczestniczyli w tej debacie, a także panu komisarzowi za jego reakcję na debatę. Z zadowoleniem przyjmujemy potwierdzenie przez niego wyjątkowych opóźnień, które w rzeczywistości miały miejsce, oraz że wystąpienie takiego opóźnienia było raczej nieodpowiednie.
Niemniej jednak wciąż istnieje różnica zdań między Komisją Petycji a Rzecznikiem Praw Obywatelskich w odniesieniu do interpretacji przez Komisję jej prawa do nierozpatrywania skargi, jeżeli uzna ona zasadność takiego działania. Jesteśmy zdania, że prawo to nie odnosi się od ośmioletniego opóźnienia, o którym tu dzisiaj dyskutujemy.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że pan komisarz zapowiedział opublikowanie w ciągu dwóch miesięcy sprawozdania, w którym przedstawiona zostanie zgodność wszystkich państw członkowskich, w tym w odniesieniu do tej konkretnej skargi, którą dziś tu rozpatrujemy.
Wierzę, że wcześniejsze podjęcie działań przez Komisję mogłoby doprowadzić do szybszego wprowadzenia zmian w dyrektywie w sprawie organizacji czasu pracy oraz że prawdopodobnie mogłoby to doprowadzić do uprzedzenia zagrożeń, na jakie przez te lata byli narażeni pacjenci, lekarze i pielęgniarki w naszych szpitalach, kiedy pracowali i przebywali na dyżurach do 100 godzin w tygodniu.
Jestem zdania, że spór dotyczący tej kwestii wskazuje na słabość obecnych postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz na sposób, w jaki rozważania polityczne jak i rozważania dotyczące środków mogą mieć znaczenie w przypadku delikatnych kwestii, które powinny być rozpatrywane zgodnie z prawem, a nie zgodnie z wrażliwością polityczną.
Wreszcie, należy powiedzieć, że zwykle skargi tego rodzaju są rozpatrywane między Rzecznikiem Praw Obywatelskich i agencją, Komisją czy rzeczywiście Radą, przeciwko którym złożono skargę. Bardzo rzadko musimy rozpatrywać sprawy tego typu w tej Izbie. Rzadko Izba ta jest proszona o poparcie decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich, nieprzychylnej dla Komisji. Bardzo żałuję, że musimy to robić, ale niestety wymaga tego dana sprawa.
Dlatego też chciałbym, aby pan komisarz na pewnym etapie wskazał, przyznał i potwierdził fakt, że przyjął on, iż opóźnienie to było nie do zaakceptowania; chciałbym również od niego usłyszeć zobowiązanie dotyczące tego, że utworzone zostaną określone procedury w celu zapewnienia, tak długie rozpatrywanie skarg nigdy więcej nie będzie miało miejsca.
Przewodniczący
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 11.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Anneli Jäätteenmäki  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący! Byłam przerażona, gdy przeczytałam sprawozdanie pana posła De Rossy w sprawie skargi przeciwko Niemcom dotyczącej organizacji czasu pracy lekarzy.
Jest to zupełnie nieskuteczna administracja, jeżeli Komisja Europejska nie jest w stanie rozpatrzyć skargi składającego skargę bez zupełnie nieuzasadnionego opóźnienia w postaci kilku lat. Sprawa ta stanowi oczywiste naruszenie prawa, jakie posiada Komisja w zakresie interpretacji swoich obowiązków. Zamiast korzystania ze swoich praw, zdaje się, że Komisja zachowała się w sposób całkowicie arbitralny.
Już czas, aby Komisja przedstawiła nam, w jaki sposób zamierza rozpatrywać skargi, aby w przyszłości robić to w możliwie szybki i skuteczny sposób.
Dziękuję!
