Communautair mechanisme voor civiele bescherming (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Dimitrios Papadimoulis, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over het voorstel voor een beschikking van de Raad tot vaststelling van een communautair mechanisme voor civiele bescherming (herschikking) C6-0076/2006.
Stavros Dimas
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Europees Parlement en met name de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en haar rapporteur, de heer Papadimoulis, van harte bedanken voor dit uitstekende verslag.
In het voorstel van de Commissie tot herschikking van de beschikking van de Raad van 2001 tot vaststelling van een communautair mechanisme voor civiele bescherming is rekening gehouden met het verzoek van zowel het Europees Parlement als de Raad om de middelen en capaciteiten op het gebied van de civiele bescherming in Europa te versterken. Het doel van dit voorstel is het mechanisme te versterken uitgaande van de ervaringen die zijn opgedaan tijdens voorgaande noodsituaties. Daarmee wordt de grondslag gelegd voor de verdere ontwikkeling van de samenwerking bij civiele bescherming, via de verbetering en versterking van de bestaande werkzaamheden op dit gebied, maar ook via het opstarten van nieuwe activiteiten.
Ik moet hier wijzen op twee door ons voorgestelde noviteiten. De eerste betreft de financiering van de uitgaven voor het huren van uitrusting en vervoersmiddelen. Vaak worden wij geconfronteerd met situaties waarin de hulp weliswaar beschikbaar is, maar geen geschikte middelen voorhanden zijn om deze hulp over te brengen naar de plaats van de ramp, met als resultaat dat deze hulp ofwel laat ofwel helemaal niet aankomt. Als zich in meerdere Europese landen tegelijk noodsituaties voordoen, zoals bosbranden in de zomer, overstromingen in de lente of eventueel ook gelijktijdige terroristische aanslagen in heel Europa, is het voor de lidstaten vaak moeilijk om andere landen hulp te bieden omdat zij zelf behoeftes hebben. Daarom heeft de Commissie voorgesteld om een veiligheidsnet op communautair vlak te creëren en de mogelijkheid te bieden tot het huren van de noodzakelijke vervoersmiddelen en uitrusting. De Commissie weet natuurlijk heel goed dat het Europees Parlement zich volledig bewust is van de enorme voordelen die uit de onderhavige herschikking voortvloeien, en zij wil u dan ook bedanken voor de steun die u reeds hebt gegeven aan het nieuwe financieringsinstrument dat is voorgesteld.
Zoals in het verslag-Barnier wordt onderstreept, zullen dankzij de versterkte samenwerking zowel de burgers van de Europese Unie als de inwoners van derde landen beter kunnen worden beschermd. Daarmee wordt de Gemeenschap als geheel in staat gesteld om beter gecoördineerd, efficiënter en tijdig op te treden in ongeacht welk land dat door een grote ramp wordt getroffen.
Ik moet eraan herinneren dat het voorstel voor het huren van vervoersmiddelen en uitrusting deel uitmaakte van het voorstel voor het nieuwe financieringsinstrument waarover het Parlement eerder dit jaar een advies heeft uitgebracht. De daarop volgende onderhandelingen in de Raad bleken echter heel moeilijk te zijn. Daarom vragen wij alle leden van het Europees Parlement die willen dat dit voorstel erdoor komt, om op nationaal vlak alles in het werk te stellen om hiervoor steun te krijgen. Anders zullen wij op het gebied van de civiele bescherming nooit de versterkte samenwerking tot stand kunnen brengen die het Parlement heeft gevraagd.
Dimitrios Papadimoulis 
Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen jaren hebben we te maken gehad met de tsunami, de orkaan Katrina en de aardbevingen in Pakistan en Indonesië, met hun duizenden dodelijke slachtoffers. Ook in de Europese Unie en de lidstaten hebben zich echter wolkbreuken, overstromingen, bosbranden, zeerampen en industriële ongevallen voorgedaan. De gevolgen van deze tragische gebeurtenissen zijn enorm. Niet alleen verliezen daardoor talloze mensen het leven, maar ook wordt grote economische schade aangericht. Daarom dringen de burgers van de Europese Unie terecht aan op een efficiëntere aanpak daarvan.
De verbetering van de respons en paraatheid van de Europese Unie in noodsituaties is een prioriteit voor het Europees Parlement. Daarom onderzoeken wij vandaag hoe het communautair mechanisme voor civiele bescherming kan worden verbeterd.
Tijdens de voorbereiding van het onderhavige Commissievoorstel zijn verschillende alternatieve voorstellen besproken. Een daarvan was deze herschikking, en uiteindelijk heeft de Commissie daarvoor gekozen. Dit is echter het minst ambitieuze van alle voorstellen. Hiermee wordt de beschikking van de Raad betreffende het mechanisme voor civiele bescherming op slechts een beperkt aantal punten verbeterd. Daarom vraag ik de Commissie mij te zeggen waarom zij uiteindelijk voor dit minst ambitieuze voorstel heeft gekozen, ondanks het feit dat in de verklaringen van de Europese Raad en in de resoluties van het Europees Parlement herhaaldelijk is aangedrongen op een sterke ontwikkeling van het communautaire mechanisme voor civiele bescherming.
Het eerste belangrijke zwakke punt dat ik in het herschikkingsvoorstel van de Commissie heb opgespoord, houdt verband met de overbrenging van reddingsteams en reddingsuitrusting. Nu is elke lidstaat verantwoordelijk voor de organisatie van de overbrenging van zijn eigen civiele beschermingshulp. Deze tekortkoming ondermijnt echter de efficiëntie van de Europese hulp. Alleen al in 2005 hebben zich vijf gevallen voorgedaan waarin de lidstaten niet in staat waren om deskundigen en uitrusting te sturen omdat zij niet de transportmiddelen hadden om de hulp over te brengen naar de getroffen plek. De Commissie moet mijns inziens meer doen om dit probleem aan te pakken.
Het tweede zwakke punt houdt verband met de ontwikkeling van een Europees snellereactievermogen. De communautaire hulp in het kader van de civiele bescherming wordt door de lidstaten op basis van vrijwilligheid beschikbaar gesteld. Dat volstaat echter niet om het Europees snellereactievermogen te ontwikkelen, waar het Europees Parlement juist om heeft gevraagd. De Commissie heeft in haar mededeling van 25 april 2005 voorgesteld om speciale eenheden - stand by modules - in het leven te roepen die op eenvoudig verzoek van de bevoegde Europese autoriteit gemobiliseerd kunnen worden. Mijn vraag aan de Commissie: waarom hebt u dit niet opgenomen in uw herschikkingsvoorstel?
Derde probleem: vroegtijdige waarschuwing. Het responsvermogen van de Europese Commissie in noodsituaties hangt mede af van het al dan niet voorhanden zijn van systemen voor vroegtijdige waarschuwing. In de herschikking staat dat er een verbinding tot stand moet worden gebracht tussen het in Brussel gevestigde waarnemings- en informatiecentrum en de systemen van de lidstaten en de internationale organisaties. Prima, maar dat is niet genoeg, want onmiddellijk na de aardbeving die de tsunami veroorzaakte, kwamen de regeringen weliswaar te weten wat er gaande was, maar de burgers hoorden van niets. Daarom moet in het kader van de beschikking van de Raad de geschikte rechtsgrondslag worden gecreëerd opdat in het kader van het mechanisme de systemen voor vroegtijdige waarschuwing kunnen worden ontwikkeld.
Vierde probleem: de coördinatie van het optreden in derde landen. Ook hier moet meer worden gedaan, want er is een flagrant gebrek aan coördinatie. Sommige lidstaten zijn voortdurend in de weer via het communautaire mechanisme, andere geven er de voorkeur aan met de Verenigde Naties te werken, weer andere werken met beide, en tot slot zijn er die met niemand werken. Deze versplintering en dit gebrek aan coördinatie staan volledig haaks op de ambitieuze verklaringen van de Europese Raad.
Als rapporteur heb ik - ook in overleg met de schaduwrapporteurs van alle fracties - amendementen ingediend die bijna unaniem in de Commissie milieubeheer zijn goedgekeurd. Deze betreffen kort samengevat: informatie van de burgers, opneming van maatregelen van civiele bescherming in onderwijsprogramma's en voorlichtingscampagnes, bodembeheer en bodemgebruik als middel om preventie te versterken, definities van de termen uitgaande van het internationaal overeengekomen glossarium, opname van volksgezondheid en inzet van militaire middelen bij wijze van ondersteuning en op basis van vrijwilligheid.
Tot slot wil ik nog kort ingaan op het rapport-Barnier over de instelling van een Europese civiele interventiemacht - Europe aid. In januari 2006 vroegen de voorzitter van de Europese Commissie en de voorzitter van de Europese Raad de heer Barnier om een studie te maken van de rol van de Europese Unie in crisisbeheer. Die studie is uitgemond in een zeer uitvoerig rapport met interessante voorstellen. Helaas hebben zowel de Commissie als de Raad het rapport slechts toegejuicht en bestempeld als een belangrijke bijdrage, maar daar uiteindelijk geen enkel gevolg aan gegeven. Ik vraag de commissaris mij te zeggen hoe de Commissie gebruik denkt te maken van het rapport-Barnier.
De prijs die betaald moet worden voor het niet-bestaan van een eengemaakt en efficiënt Europa op het gebied van crisisbeheer is huizenhoog, en daarom moeten wij efficiënter handelen en beter coördineren.
Antonios Trakatellis
Mijnheer de Voorzitter, de onderhavige beschikking van de Raad en de daarin overgenomen amendementen zijn de vrucht van uitputtende voorbereidende werkzaamheden, maar ook van de ervaringen die wij de afgelopen jaren hebben kunnen opdoen met de bestrijding van de door de natuur of de mens veroorzaakte rampen. Dergelijke rampen hebben natuurlijk enorme gevolgen voor het dagelijkse leven van de burgers, in al zijn facetten, maar afgezien daarvan hebben ze ook op objectieve wijze aangetoond dat de interventiecapaciteit op nationaal niveau tekort schiet en de burgers daarom meer communautaire bijstand verlangen.
Daarom is het vandaag onze taak om de Unie te versterken en beter uit te rusten, opdat zij tegemoet kan komen aan de vraag van de burgers naar een efficiënter optreden bij preventie van en snelle respons op door de natuur en de mens veroorzaakte rampen. Dat is ook een manier om op praktische wijze uiting te geven aan de alom ingeroepen solidariteit tussen de lidstaten, en om het gevoel van maatschappelijke betrokkenheid te versterken, waardoor uiteindelijk het Europese bewustzijn wordt versterkt. Wat de amendementen op het oorspronkelijke voorstel betreft, moet ik de aandacht vestigen op het volgende.
Een efficiënt systeem voor vroegtijdige waarschuwing en respons moet gegrondvest zijn op vier parameters: opsporing en inschatting van gevaren; voortdurende bewaking ervan; een waarschuwings- en communicatiemechanisme; en tot slot paraatheid, dat wil zeggen een respons- en bijstandsvermogen.
Evenals de rapporteur wil ook ik erop wijzen dat onze amendementen betrekking hebben op vraagstukken als het snellereactievermogen, de interventieteams uit de deelnemende landen, de richtsnoeren met betrekking tot de respons en de informatie daarover aan de burgers, de uitwisseling van goede praktijken voor de aanpak van noodsituaties en tot slot de wederzijdse consulaire bijstand bij het vaststellen van de contactpunten tussen de lidstaten.
Ik wilde tevens zeggen - en ik denk dat men hiermee moet instemmen - dat wij vooral de sector van de volksgezondheid niet uit het oog mogen verliezen. Rampen gaan namelijk gewoonlijk gepaard met gevaren voor de volksgezondheid, bijvoorbeeld door een gebrek aan voedsel en water of door epidemieën, en daarom moet in het desbetreffende voorstel ook deze factor worden opgenomen.
Tot slot wil ik nog opmerken dat, zoals ook de rapporteur al zei, het rapport-Barnier een uitstekend document is waar rekening mee moet worden gehouden. Anders heeft het geen zin. Ander zouden wij ons moeten afvragen waarom dit prachtig stuk werk is verricht. Ik denk dat wij met dit rapport en met ons verslag van vandaag beschikken over een efficiënt instrument.
Ter afsluiting wil ik nog de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende werk. Proficiat, mijnheer Papadimoulis!
Edite Estrela
namens de PSE-Fractie. - (PT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, om te beginnen wil ik de heer Papadimoulis gelukwensen met zijn verslag en de Commissie met haar initiatief. De Europese Unie heeft verschillende juridische mechanismen gecreëerd voor preventie en respons met betrekking tot natuurrampen. Dienaangaande heeft het Europees Parlement trouwens meerdere resoluties aangenomen.
Ik was zelf rapporteur van een initiatiefverslag van de Milieucommissie over de Europese strategie bij natuurrampen. Daarin heb ik de noodzaak verdedigd van instrumenten voor de Unie om bij ernstige noodsituaties sneller en doeltreffender te kunnen optreden. Op basis van de in de afgelopen jaren verzamelde ervaringen met bosbranden in Zuid-Europa en overstromingen in Midden-Europa blijkt het creëren van systemen voor de opsporing en vroegtijdige waarschuwing bij natuurrampen - waaronder aardbevingen en tsunami's -van het allergrootste belang zijn om de burgers en hun bezittingen te kunnen beschermen.
Hoewel de verantwoordelijkheid voor de aanpak van natuurrampen in eerste instantie een zaak van het getroffen land is en de Unie slechts een subsidiaire rol speelt, beschikte het in 2001 gecreëerde communautair mechanisme voor civiele bescherming over weinig middelen en bevoegdheden, en het voldeed daardoor niet aan de behoeften.
Daarom verwelkomen we dit herschikte en verbeterde voorstel, waarmee betere coördinatie en snellere hulpverlening aan de getroffenen mogelijk worden. We dienen echter verder te gaan en het model te perfectioneren. Daarbij moeten we niet alleen het verslag-Barnier als uitgangspunt nemen maar ook de amendementen van de Milieucommissie. In het bijzonder noem ik het voorstel om de samenwerking inzake civiele bescherming te baseren op een Europees strategisch coördinatiecentrum dat verantwoordelijk is voor het verzamelen en doorgeven van informatie over noodsituaties en het beschikbaar stellen van extra middelen voor snelle mobilisatie ten behoeve van de aanpak van noodsituaties. Andere voorstellen wijzen op de noodzaak de getroffenen te betrekken bij preventie en respons, waarvoor zij scholing en informatie dienen te krijgen, en op de noodzaak meer geld te steken in de opleiding en professionalisering van de hulpdiensten.
Alfonso Andria
namens de ALDE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik feliciteer de rapporteur, de heer Papadimoulis, met zijn uitstekende werk. Zijn verslag vertaalt in operationele termen wat al staat in het verslag over het Solidariteitsfonds, dat de rechtsgrondslag en de financiële basis vormt voor interventies inzake civiele bescherming.
De Europese Unie beschikt nu over financiële middelen en nieuwe kennis op basis van het in 2001 gecreëerde communautair mechanisme voor civiele bescherming, waarmee de praktische bruikbaarheid en doeltreffendheid van het instrument verbeterd kunnen worden. De respons bij een ramp moet allereerst en hoofdzakelijk op plaatselijk niveau worden gegeven met op preventie en wederopbouw gerichte acties. Als wij echter belangrijke schaalvoordelen en vooral meer efficiëntie wensen te bereiken, bestaat er eveneens behoefte aan maatregelen voor crisisbeheer die op Europees niveau kunnen en moeten worden gecoördineerd.
Als de omvang van een ramp te groot is voor de plaatselijke en zelfs voor de nationale interventiecapaciteit, zou het trouwens wenselijk zijn dat andere landen snel extra bijstand verleenden op grond van de bevoegdheden en de middelen waar zij over beschikken. We moeten er rekening mee houden dat bijzonder grote rampen grensoverschrijdende effecten sorteren met gevolgen voor het grondgebied van buurlanden.
Ook ben ik het eens met het belang dat de rapporteur hecht aan een goede ruimtelijke ordening en aan preventie en beheer om risico's te beperken. Er bestaat behoefte aan versterking van de Europese civiele bescherming teneinde een gecoördineerde respons te kunnen geven bij noodsituaties en de Europese Unie te helpen een gevoel van vertrouwen en veiligheid te wekken bij haar eigen burgers. Ik meen dat we aan die gewettigde verwachtingen moeten kunnen beantwoorden.
Richard Seeber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, we leren allemaal van het verleden en onze ervaringen en ik denk dat dat goed van pas komt als het gaat om het voorkomen van rampen. Aan de hand van de door u overgelegde documenten en het uitstekende verslag van de heer Papadimoulis trachten wij nu deze ervaringen in praktijk te brengen.
We moeten daarbij letten op drie aspecten: de voorzorgsmaatregelen, de inzet in geval van een crisis en het beheersen van de gevolgen. Als het gaat om voorzorgsmaatregelen kan de Europese Unie heel veel doen. Helaas is het zo dat rampen in verschillende regio's optreden en verschillende oorzaken hebben. Dat we op dit gebied van elkaar leren is in de Europese Unie hoe dan ook van groot belang. De Europese Unie staat wat dat betreft voor een bijzondere taak.
De rol die voor de Unie is weggelegd bij de inzet in geval van een crisis, bestaat uit het treffen van coördinatiemaatregelen. De lidstaten mogen niet worden ontslagen van hun verantwoordelijkheid; het voorkomen van rampen is en blijft in de eerste plaats een nationale bevoegdheid. Ik sta uiterst kritisch tegenover de huidige pogingen van de Unie om door de aanschaf van apparatuur te komen tot een parallel beleid, want daar schieten we helemaal niets mee op. Het is juist zo belangrijk dat wij ons richten op de coördinatie van de in de lidstaten voorhanden zijnde middelen om dergelijk parallel beleid te voorkomen.
De volgende fase is het beheersen van de gevolgen. Voor die fase kunnen we beschikken over het door de EU ingestelde crisisreactieinstrument dan wel het Solidariteitsfonds. Wij kunnen een manier vinden om dit instrument efficiënter in te zetten, eventueel de normen bijstellen en ons enkel richten op de bestrijding van crises die daadwerkelijk op Europese schaal plaatsvinden. Daar zouden we eens over na moeten denken.
Evangelia Tzampazi
(EL) Mijnheer de Voorzitter, de bescherming van de Europese burgers tegen ongelukken en natuurrampen houdt nauw verband met hun gevoel van zekerheid, economisch en sociaal gezien. De afgelopen jaren is het aantal natuurrampen enorm gestegen, waardoor eveneens het aantal aanvragen van de EU-regeringen voor bijstand via het mechanisme voor civiele bescherming sterk is toegenomen.
Het systeem voor civiele bescherming is complex en omvat preventie, interventie en wederopbouw. Met het werkelijk waardevol verslag van de heer Papadimoulis over de voorgestelde herschikking wordt mijns inziens het voorstel van de Raad zodanig verbeterd dat de ondersteunende en aanvullende inspanningen van de Unie - indien deze nodig zijn - worden versterkt.
Ik dring echter aan op de noodzaak van voortdurende bijscholing van de betrokken partijen, en ben van mening dat het nodig is de bevolking beter te informeren, met name in risicogebieden. Op die manier kan men de preventie en paraatheid in die gebieden verbeteren.
Stavros Dimas
Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle sprekers bedanken voor hun uitstekende bijdragen. Voordat ik overga tot de behandeling van de amendementen, wil ik nog een antwoord geven met betrekking tot het rapport-Barnier en zeggen dat de Commissie reeds heel wat van de vraagstukken uit dit verslag ter hand heeft genomen, waarvan de ontwikkeling van civielebeschermingsteams natuurlijke het belangrijkste vraagstuk is. Er zijn bijeenkomsten geweest met deskundigen van de lidstaten tijdens welke is gesproken over het soort teams dat in elk specifiek geval beschikbaar moet zijn en ook over de concrete voorwaarden waaraan bij elk soort team moet zijn voldaan.
Een tweede werkterrein betreft de oefeningen. Ondanks het feit dat er - volgens het rapport-Barnier - geen Europees instituut zal worden opgericht, stellen wij voor een netwerk van centra te ontwikkelen voor de uitbreiding van het huidig oefeningenprogramma.
Wij zijn het er tevens mee eens dat het waarnemings- en informatiecentrum versterkt moet worden. Wij hebben reeds gevraagd om meer personeel, om meer hoge functionarissen voor dit centrum. Ook hebben wij de lidstaten gevraagd om ons volgend jaar de kans te geven om bepaalde deskundigen in het WIS (waarnemings- en informatiecentrum) te gebruiken.
Tot slot heeft de Commissie twee wetgevingsvoorstellen ingediend: een voorstel voor het financieel instrument en een voorstel voor de herschikking van de beschikking van 2001. Deze voorstellen maken het ons mogelijk om ook in de andere sector, waar ik zo straks al over sprak - de vervoerssector - aan de slag te gaan.
Dan nu de amendementen. Het Europees Parlement heeft een reeks belangrijke amendementen ingediend, met als doel de civielebeschermingscapaciteiten op Europees vlak te versterken. De amendementen betreffen: de noodzaak van een tijdige overbrenging van de civielebeschermingsbijstand, het belang van de systemen van vroegtijdige waarschuwing en alarmering, de interoperabiliteit van de civielebeschermingsteams en de rol die het mechanisme voor bijstand aan de burgers van de Europese Unie kan spelen.
De Commissie kan de meeste van de ingediende amendementen overnemen. Er zijn er echter die problemen veroorzaken en niet in de huidige formulering kunnen worden overgenomen. Ik heb het over de amendementen die verband houden met de maatregelen voor preventie, volksgezondheid en opzettelijke zeeverontreiniging.
Wat de maatregelen met betrekking tot preventie betreft, wil de Commissie erop wijzen dat het voorstel voor het financieel instrument voor civiele bescherming alle activiteiten in deze sector zal dekken. Het communautair mechanisme voor civiele bescherming is bedoeld om enkel activiteiten te dekken op het gebied van paraatheid en interventie. Desalniettemin is de Commissie het met het Europees Parlement eens dat preventief optreden zeer belangrijk is, en zij belooft dit binnen het geëigende kader te zullen bevorderen.
Wat de opneming van de volksgezondheid betreft, erkent de Commissie dat de activiteiten van civiele bescherming heel vaak ook de bescherming van de volksgezondheid beogen. De mechanismen voor civiele bescherming in de Europese Unie maken geen deel uit van het volksgezondheidsbeleid. Dat beleid valt onder andere bestaande communautaire instrumenten, zoals het communautair actieprogramma op het gebied van volksgezondheid.
Wat nu de opzettelijke verontreiniging van de zee betreft, geeft de Commissie volledige steun aan het voorstel waarin staat dat het mechanisme voor civiele bescherming ook in staat moet zijn op te treden in gevallen van omvangrijke, opzettelijk of door ongelukken veroorzaakte zeeverontreiniging. Het voorstel van de Commissie om het toepassinggebied uit te breiden en ook door de mens veroorzaakte rampen daarin onder te brengen, dekt ook dit voorstel. De term "opzettelijke zeeverontreiniging” betreft meestal kleine, illegale olielozingen door schepen, en de Commissie vermijdt liever een interpretatie die ertoe zou leiden dat ook dergelijke, kleinschalige lozingen onder het toepassingsgebied van de verordening zouden vallen. Het zou voor de Commissie praktisch gezien onmogelijk zijn om het mechanisme daarvoor te activeren. Daarvoor is zoals ik zojuist ook al zei, ook geen personeel voorhanden. Dergelijke kleine lozingen moeten natuurlijk wel worden aangepakt met de middelen waarover elke lidstaat beschikt. Daarom kunnen wij de desbetreffende amendementen niet overnemen.
Tot slot stelt de Commissie vast dat een reeks amendementen verband houdt met een aantal aspecten van de bestaande wetgeving. De Commissie geeft inhoudelijk steun aan een aantal daarvan, maar het interinstitutioneel akkoord inzake het gebruik van de herschikkingstechniek maakt het voor de Commissie niet mogelijk om deze over te nemen, tenzij deze van vitaal belang is voor de toepassing van de nieuwe bepalingen in het voorstel, of indien zij rechtstreeks voortvloeien uit de nieuwe bepalingen. De Commissie zal deze vraagstukken echter voor ogen houden bij de ontwikkeling van ons beleid in deze sector.
Dit zijn de belangrijkste vraagstukken ten aanzien waarvan het standpunt van de commissie afwijkt van het verslag van het Europees Parlement. Ik wil er echter wel op wijzen dat deze meningverschillen geenszins een schaduw werpen op onze gemeenschappelijke doelstellingen. Wij staan volledig achter de ambitie van het Europees Parlement om een veel sterkere Europese interventiecapaciteit te ontwikkelen op het gebied van de civiele bescherming, zowel binnen als buiten de Europese Unie, en wij danken u voor uw steun. Ik zal het secretariaat van het Parlement de volledige lijst geven met de standpunten van de Commissie ten aanzien van de amendementen. Ik wil tot slot eveneens nogmaals de rapporteur, de heer Papadimoulis, van harte gelukwensen met zijn uitstekende werk.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag om 12.00 uur plaats.
Schriftelijke verklaring (artikel 142)
Hélène Goudin
- (SV) Het Europees Parlement behandelt nu een voorstel voor een herschikking van het mechanisme voor civiele bescherming dat in 2001 is ingesteld. Het lijdt geen twijfel dat rampen een grote belasting vormen voor de getroffen partijen. Een gecoördineerde Europese civiele bescherming is echter niet de oplossing voor dit probleem, vooral niet zoals het in voorstel wordt gepresenteerd.
De civiele bescherming in de afzonderlijke lidstaten wordt betaald uit belastingmiddelen. Het is aan elke staat om te kiezen hoe het geld van de belastingbetalers moet worden verdeeld. Dit voorstel brengt het gevaar met zich mee dat bepaalde lidstaten ervoor kiezen om een minimale hoeveelheid middelen voor civiele bescherming te reserveren, omdat ze erop vertrouwen dat andere EU-landen een bijdrage zullen leveren wanneer er een ramp gebeurt. Deze free riding-problematiek is zeer ernstig en onrechtvaardig jegens de burgers van landen die kiezen voor een sterke civiele bescherming. Wat internationale inspanningen betreft: die moeten worden gecoördineerd door het OCHA en worden gefinancierd door de lidstaten en niet door de EU.
In het document van de Commissie wordt ook gesproken over het snellereactievermogen en er wordt geëist dat de lidstaten meedelen welke middelen beschikbaar zijn, inclusief militaire middelen en militaire capaciteit, indien een getroffen land om dat soort steun verzoekt. De Zweedse partij Junilistan is hier absoluut tegen. De militaire middelen van een land zijn een nationale kwestie en het is aan elke lidstaat om te beslissen in hoeverre deze zullen worden gemobiliseerd of niet.
