Mapa drogowa na rzecz energii odnawialnej w Europie (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem jest sprawozdanie Britty Thomsen sporządzone w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie mapy drogowej na rzecz energii odnawialnej w Europie.
Britta Thomsen  
sprawozdawczyni. - (DA) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Pragnę najpierw podziękować członkom komisji za ich wspaniałą i konstruktywną współpracę w związku ze sprawozdaniem. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że obecnie energia odnawialna zajmuje wysokie miejsce w porządku obrad, ponieważ energia odnawialna będzie stanowić istotną podstawę pozwalającą na udowodnienie reszcie świata, że rzeczywiście możemy walczyć ze zmianami klimatycznymi i zabezpieczyć dostawy energii dla naszych obywateli. Uważam to sprawozdanie za okazję dla Parlamentu, by wpłynąć zarazem na kształtowanie nowego prawodawstwa dotyczącego energii odnawialnej, jak również, by zapewnić, aby głowy państw lub rządów oraz Komisja miały świadomość, że ambitne cele, jakie zostały postawione, wymagają znaczącego i rzeczywistego wysiłku, jeśli nie mają pozostać jedynie obietnicami bez pokrycia.
Przede wszystkim pragnę podkreślić, że najważniejszym przesłaniem mojego sprawozdania jest fakt, że stworzyliśmy właściwe ramy dla rozwoju energii odnawialnej. Oznacza to, że integrujemy wszystkie nasze polityki sektora energetycznego. Nie można postrzegać energii pochodzącej z odnawialnych źródeł w oderwaniu od pozostałych celów w sektorze energetycznym, w szczególności wprowadzenia wewnętrznego rynku energii elektrycznej, zwiększenia wydajności zużycia energii o 20% oraz rewizji systemu handlu emisjami CO2 . Wszystkie powyższe cele są ze sobą powiązane, należy zatem przede wszystkim zapewnić stworzenie odpowiednich ram prawnych.
Musimy zobligować państwa członkowskie do wdrożenia przyjętych już przepisów prawnych i decyzji oraz stworzyć długoterminowe perspektywy zachęcające inwestorów do zaangażowania się w to gigantyczne przedsięwzięcie. Są to warunki, które musimy spełnić, aby móc realizować polityczne cele zapewnienia gwarancji dostaw, ograniczenia emisji CO2 oraz tworzenia nowych miejsc pracy w UE. Jednocześnie powinniśmy wypracować politykę energetyczną opartą na solidarności z krajami rozwijającymi się, w których ponad milion ludzi nie ma dostępu do energii. Sektor energetyczny nie może być dłużej postrzegany wyłącznie jako element techniczny w naszym codziennym życiu, lecz raczej jako partner uczestniczący w rozwiązywaniu problemów środowiskowych, klimatycznych oraz związanych z gwarancją dostaw energii.
Zwróciłam uwagę, że jednym z oczywistych przykładów potwierdzających konieczność stworzenia zintegrowanej polityki są unijne fundusze strukturalne i Fundusz Spójności. Fundusze te umożliwiają inwestycje w odnawialne źródła energii, oszczędzanie energii oraz inne środki wspierające środowisko naturalne. Jednakże plany wydatków państw członkowskich wskazują, że nowe państwa członkowskie wolałyby wykorzystać pieniądze na budowę autostrad zamiast na inwestycje w odnawialne źródła energii. Zaledwie jeden procent tych środków został przeznaczony na odnawialne źródła energii i oszczędność energii. Zatem nalegam, by Komisja dokonała przeglądu wytycznych w celu zagwarantowania systematycznego wsparcia na rzecz projektów związanych z energią ekologiczną w UE, aby istniał związek pomiędzy tym, co zostaje przez nas przyjęte z jednej strony, a z drugiej - sposobem przeznaczania przez nas funduszy.
W sprawozdaniu podkreśliłam również znaczenie uwzględnienia wydajności energetycznej w narodowych planach działań. Kilka osób poinformowało mnie, że ich niezależne plany działania dotyczące efektywności energetycznej nie idą w parze z tym sprawozdaniem. Jednakże myślę, że samo stworzenie tego związku ma fundamentalne znaczenie, ponieważ w przeciwnym razie byłoby to jedynie syzyfową pracą, jeśli dalej zwiększalibyśmy nasze zużycie energii, jednocześnie starając się osiągnąć względny cel 20% udziału energii odnawialnej. Te dwie rzeczy muszą być i będą ze sobą połączone.
Musimy stale podtrzymywać perspektywę pokazującą, że inwestycje w energię odnawialną są dla Europy wartościowe. Wspieranie rynku energii odnawialnej przyczyni się do realizacji celów lizbońskich poprzez wzrost zatrudnienia w państwach członkowskich oraz wzrost inicjatyw ze strony państw członkowskich i UE związanych z badaniami naukowymi i innowacjami.
Ostatnią kwestią, którą pragnę dzisiaj poruszyć, jest oczywiście problem biopaliw i energii odnawialnej w sektorze transportu. Chciałabym zachęcić, by prace w Parlamencie rzeczywiście szły naprzód i by przyjąć całościowe podejście do sektora transportowego, które także wyznaczy cele polityczne dotyczące rozbudowywania transportu publicznego oraz rezygnowania z transportu drogowego na rzecz transportu kolejowego i wodnego. Chociaż co do zasady popieram ideę wyznaczenia udziału energii odnawialnej dla sektora transportu, uważam, że istnieje kilka pułapek, których powinniśmy być świadomi. Po pierwsze wprowadzenie biopaliw nie powinno spowodować złagodzenia przez nas wymogów dla energooszczędnych pojazdów. Nie możemy dopuścić, by przemysł motoryzacyjny otrzymał sygnał, żeby główny nacisk położyć na biopaliwa zamiast na wydajniejsze energetycznie pojazdy.
Po drugie musimy ustalić wymogi dotyczące kryteriów zrównoważonego rozwoju zapewniające znaczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych oraz dotyczące poglądu, iż wzrost zapotrzebowania na biomasę może dać się pogodzić z zachowaniem różnorodności biologicznej. Ponadto zainteresowanie biopaliwami nie może doprowadzić do znacznego wzrostu cen żywności. Wreszcie musimy podkreślić, że biopaliwa nie są jedynym sposobem na wykorzystanie energii odnawialnej w sektorze transportu. Przewiduje się, że w przyszłości większą rolę odegrają pojazdy napędzane silnikiem elektrycznym.
Mam nadzieję, że odbędziemy dzisiaj udaną debatę i że Parlamentowi uda się zbiorowo zasygnalizować Komisji oraz państwom członkowskim, jak duże znaczenie ma osiągnięcie celów UE dotyczących udziału energii odnawialnej.
Andris Piebalgs
komisarz. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym pogratulować pani Thomsen doskonałego sprawozdania. Energia odnawialna zawsze zajmowała bardzo ważne miejsce w programie Parlamentu Europejskiego, a obecnie państwa członkowskie w coraz większym stopniu zdają sobie sprawę z konieczności zwiększenia swoich osiągnięć w tej dziedzinie.
Ciągłe zwiększanie stopnia wykorzystania odnawialnych źródeł energii jest jednym z głównych filarów polityki europejskiej mającej na celu zagwarantowanie trwałych, konkurencyjnych i bezpiecznych dostaw energii. Dlatego też sprawozdanie pani Thomsen będzie odgrywało zasadniczą rolę podczas formułowania wniosku Komisji dotyczącego wspierania stosowania energii odnawialnej, który zamierzam przedstawić Kolegium do końca bieżącego roku. Przypomniałbym jedynie, że sprawozdanie pana Vidala-Quadrasa odegrało ogromną rolę przy formułowaniu naszego pakietu dotyczącego wewnętrznego rynku energii.
Z przyjemnością informuję, że podejście przyjęte przeze mnie przy przygotowywaniu wniosku jest już w tym momencie w dużym stopniu zbieżne z większością postulatów Parlamentu. Chciałbym nadmienić, że wniosek ten zostanie przyjęty wraz z wnioskami dotyczącymi obniżenia poziomu emisji gazów cieplarnianych i systemu handlu uprawnieniami do emisji. Będziemy nadal stosować zintegrowane podejście przyjęte w przypadku pakietu styczniowego, aby zapewnić spójność polityki związanej z energią odnawialną i polityki dotyczącej zmian klimatycznych oraz uzyskać synergię między nimi.
Chciałbym teraz przejść do kilku konkretnych kwestii poruszonych w sprawozdaniu i omówić je w sposób bardziej szczegółowy.
Podzielam pogląd, że zakończenie budowy wewnętrznego rynku energii jest kwestią bardzo istotną w naszej polityce energetycznej i niezbędne jest szybkie zintegrowanie odnawialnych źródeł energii z wewnętrznym rynkiem energii. Jest to jedna z przyczyn, dla których w środę Komisja przyjęła trzeci pakiet dotyczący rynku wewnętrznego. Dostęp do systemów przesyłowych, jak również obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące procedury zatwierdzania, to warunek konieczny pomyślnej integracji i ekspansji generowania energii z odnawialnych źródeł.
Słusznie wskazała pani znaczenie szybkiego osiągnięcia porozumienia co do wyznaczenia wkładu każdego państwa członkowskiego w osiągnięcie przez całą UE wiążącego celu w wysokości 20% do 2020 r. Jak mogą się państwo spodziewać, metodologia, która zostanie zastosowana, jest kwestią stosunkowo delikatną politycznie. Obecnie pracujemy nad wnioskiem, a Komisja omawia ten temat z państwami członkowskimi. Zasadnicze jest sprawiedliwe i przejrzyste ustalenie celów krajowych. Jednak taką samą wagę ma ustanowienie systemu handlu, który mógłby zapewnić potrzebną elastyczność, i zagwarantowanie, że będzie on funkcjonował na całym rynku UE. Przyczyni się to również do osiągnięcia naszego celu, którym jest opłacalność wytwarzania energii odnawialnej.
Zgadzam się z panią co do znaczenia opracowania i realizacji krajowych planów działania. Krajowe plany działania przedstawiane przez poszczególne państwa członkowskie i zatwierdzane przez Komisję powinny zawierać krajowe cele sektorowe, ścieżki rozwoju w każdym sektorze oraz środki, które należy przedsięwziąć, aby cele te osiągnąć. Komisja oceni krajowe plany działania w oparciu o konkretne wymagania i kryteria określone w nowej dyrektywie.
Zgadzam się, że konieczny jest znaczny rozwój odnawialnych źródeł energii w sektorze grzewczym i chłodniczym, co muszą zapewniać ramy prawne. Również ten sektor ma zostać objęty dyrektywą. Wiele technologii w zakresie odnawialnych źródeł energii wykorzystywanych w sektorze grzewczym i chłodniczym to technologie bardzo ekonomiczne i w tym obszarze istnieje znaczny potencjał.
Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że w swoim sprawozdaniu popiera pani wiążący cel zakładający co najmniej 10-proc. udział biopaliw. Zgadzam się, że musimy zagwarantować, aby paliwa te produkowane były w sposób zgodny z zasadą trwałego rozwoju. W swoim wniosku Komisja uwzględni środki dotyczące takiej produkcji biopaliw. Środki te nie mają na celu ograniczenia przywozu biopaliw, ale normy będą identycznie stosowane wobec biopaliw produkcji wewnątrzwspólnotowej, jak i biopaliw z przywozu.
Podsumowując, nowe ramy prawne dotyczące odnawialnych źródeł energii powinny zapewniać osiągnięcie wiążącego dla całej UE celu w wysokości 20% do 2020 r. Będzie to wymagało poważnych inwestycji, ram regulacyjnych, a przede wszystkim - silnej woli politycznej. Uważam, że to sprawozdanie daje nam w tym względzie pewność.
Chciałbym poruszyć ostatnią kwestię. Wyrażano wątpliwości, czy Komisja zamierza pozwolić na wliczenie wykorzystania energii jądrowej w osiągnięcie celu w zakresie stosowania odnawialnych źródeł energii. Mogę wyraźnie powiedzieć, że tak nie jest i nigdy nie było. Cel zakładający 20-proc. udział energii odnawialnej w końcowym zużyciu energii w UE zostanie osiągnięty wyłącznie przy pomocy energii odnawialnej. Ani w przyjętym w ubiegłym tygodniu pakiecie dotyczącym rynku wewnętrznego, ani w przyszłej dyrektywie w sprawie energii odnawialnej nie ma nic, co by to zmieniało.
Szanowni panowie posłowie i szanowne panie posłanki! Uzyskaliśmy od państwa silne wsparcie przy ustalaniu, jak Europa zareaguje na globalne wyzwanie energetyczne. Liczę również na poparcie Parlamentu Europejskiego dla wniosku legislacyjnego Komisji. Otrzymuję jednak również coraz większą zachętę ze strony państw członkowskich. W dniu dzisiejszym na konferencji Partii Pracy Gordon Brown powiedział: "Chcę, aby Wielka Brytania, poprzez inwestycje w racjonalizację zużycia energii, odnawialne źródła energii, wychwytywanie dwutlenku węgla, czyste paliwa i nowe technologie ekologiczne, zajęła wiodącą pozycję pod względem pojazdów wolnych od emisji dwutlenku węgla, domów wolnych od emisji dwutlenku węgla i przemysłu wolnego od emisji dwutlenku węgla. Chcę również, aby nowe ekologiczne technologie przyszłości były źródłem miejsc pracy w Wielkiej Brytanii w brytyjskich przedsiębiorstwach”. Jedyna różnica polega na tym, że ja chcę, aby zdarzyło się to w całej Europie.
Vittorio Prodi  
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. - (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pragnę podziękować pani posłance Thomsen za jej sprawozdanie, jak również panu komisarzowi Piebalgsowi, ponieważ uważam, że sojusz pomiędzy Parlamentem a Komisją może zostać naprawdę osiągnięty. W tym względzie sądzę, że Parlament już i tak znacznie przyczynił się do wspierania energii odnawialnej, przedstawiając wizję przyszłości oraz wykorzystania energii odnawialnej w celu przeciwdziałania głównym czekającym nas problemom.
W tak ważnym przedsięwzięciu należy wypracować ogólny konsensus, a punktem wyjścia powinno być stopniowe podejście, gdyż uważam, że jeśli mamy zastosować różne energie odnawialne do systemu jako całości, konieczna jest polityka systemowa.
Po pierwsze chciałbym zaznaczyć, że problem biomasy także w Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego został dogłębnie omówiony, podobnie jak znaczenie stopniowego podejścia, szczególnie w odniesieniu do wykorzystania odpadów rolniczych i leśnych oraz stałych odpadów komunalnych, ponieważ ich eksploatacja wiąże się ze znacznymi korzyściami, nie zaburzając przy tym równowagi pomiędzy wykorzystaniem energii, żywności oraz surowców naturalnych.
Z tej właśnie przyczyny czeka nas niezwykle istotne zadanie, lecz nie jest to nieosiągalne wyzwanie. W samym systemie także muszą zostać odnotowane postępy i odnoszę się tu zwłaszcza do ogrzewania, kogeneracji oraz trójgeneracji tak, aby móc w pełni wykorzystać zawartość energetyczną źródeł. Poza tym potrzebujemy również kompleksowej polityki opierającej się i dającej pierwszeństwo zasobom otrzymanym z odnawialnych źródeł energii, aby móc zachęcić do przetwarzania biomasy na gaz, torując drogę ku większej racjonalizacji i wydajności.
Willem Schuth  
sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. - (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Najpierw chciałbym podziękować pani posłance Thomsen za jej zrównoważone sprawozdanie. Pragnę pokrótce przedstawić główne punkty zawarte w opinii Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Nasza komisja z zadowoleniem przyjmuje proponowaną mapę drogową na rzecz energii odnawialnej jako ważny wkład w trwały rozwój Europy. Musimy dokonać większych wysiłków w celu rozwoju odnawialnych źródeł energii. Z jednej strony Europa musi zabezpieczyć swoje dostawy energii, a także zmniejszyć uzależnienie od przywozu z zagranicy. Z drugiej strony musimy wywiązać się z naszych zobowiązań dotyczących ochrony środowiska naturalnego.
W przyszłej kombinacji źródeł energii bioenergia odegra istotną rolę, promując także zatrudnienie w rolnictwie oraz europejską gospodarkę rolną. Jednocześnie wsparcie bioenergii nie może doprowadzić do zakłócenia konkurencji. Zasady odłogowania nie są już dostosowane do systemu i powinny zostać zniesione, po części także ze względu na brak gruntów rolnych wynikający z rywalizacji pomiędzy produkcją żywności i surowców odnawialnych.
W opinii dotyczącej sprawozdania pana posła Langa w sprawie strategii UE na rzecz biomasy i biopaliw nasza komisja przywiązała szczególną wagę do wprowadzenia systemu certyfikacji UE. Z jednej strony należy uniknąć nakładania dodatkowych obciążeń administracyjnych na naszych własnych producentów stosując istniejące przepisy, takie jak zasada współzależności. Natomiast z drugiej strony, aby zapewnić pozytywny bilans środowiskowy, biopaliwa importowane z krajów trzecich również powinny zostać objęte certyfikacją zgodną ze ścisłymi kryteriami środowiskowymi.
Wspierając biopaliwa, nie możemy przydzielać dostępnych zasobów głównie na badania naukowe nad biopaliwami drugiej generacji. Wciąż jest znaczna potrzeba prowadzenia badań naukowych nad biopaliwami pierwszej generacji. Należy także poświęcić należytą uwagę programom badań i rozwoju w zakresie zdecentralizowanej produkcji biopaliw ze względu na wiążące się z tym liczne korzyści.
Pilar Ayuso
w imieniu grupy PPE-DE. - (ES) W marcu 2007 r. na posiedzeniu Rady Europejskiej postanowiono, że część całkowitej kombinacji źródeł energii powinna być wytwarzana przez Unię Europejską z odnawialnych źródeł energii.
Jutro w Parlamencie Europejskim odbędzie się głosowanie nad związanym z tym sprawozdaniem, w którym wyraziliśmy nasze poparcie dla propozycji Rady i Komisji odnośnie do przyszłego prawodawstwa w tym zakresie. Pragnę pogratulować pani posłance Thomsen za wspaniałe sprawozdanie opracowane na podstawie szerokiego zakresu rozmów ze wszystkimi partiami.
W sprawozdaniu wzywa się Komisję do złożenia wniosku w sprawie ram legislacyjnych dotyczących energii odnawialnej oraz podkreślone zostało znaczenie utworzenia oraz wdrożenia wspólnotowych i narodowych planów działania w zakresie odnawialnych źródeł energii na wspólnotowym i narodowym szczeblu. Plany te muszą promować inwestycje, innowacje oraz badania naukowe we wszystkich sektorach związanych ze źródłami czystej energii o niskiej emisji. W tym celu konieczne jest zwiększenie inwestycji w badania naukowe i innowacje, aby zapewnić odnawialnym źródłom energii osiągnięcie podobnego poziomu konkurencyjności jak w przypadku konwencjonalnych źródeł energii.
Jako grupa PPE-DE nie jesteśmy zwolennikami wiążących celów; uważamy, że przymus, jak również wyznaczanie celów sektorowych dla odnawialnych źródeł energii, powinny podlegać zasadzie pomocniczości.
Popieramy natomiast wezwanie do niesłabnących wysiłków ze strony państw członkowskich w odniesieniu do badań naukowych, wsparcia, ograniczania biurokracji i upraszczania procedur zatwierdzania, aby w ten sposób sprzyjać rozwojowi odnawialnych źródeł energii. Ponadto, w ramach obrony rynku wewnętrznego, uważamy, że skuteczny i efektywny zharmonizowany system wsparcia winien stanowić długoterminowy cel Europy realizowany dla zapewnienia jak najefektywniejszego wykorzystania technologii energii ze źródeł odnawialnych.
Wzywamy Komisję do dopilnowania, by wszelkie dyrektywy ramowe w sprawie odnawialnych źródeł energii zawierały środki mające na celu wsparcie ogrzewania i chłodzenia z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii, które jak dotąd stanowią najmniej zaawansowane technologie.
Także z zadowoleniem odnosimy się do wniosku Komisji w sprawie propagowania stosowania biopaliw oraz innych rodzajów energii uzyskiwanych z odnawialnych źródeł w sektorze transportu oraz wzywamy Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków mających na celu rozwój biopaliw drugiej generacji, aby uniknąć licznych napięć wynikających z braku surowców naturalnych. Za ten brak nie można winić rozwoju biopaliw: wpływ na to ma szereg czynników, łącznie ze wspólną polityką rolną.
Reino Paasilinna
w imieniu grupy PSE. - (FI) Panie przewodniczący! Pragnę podziękować posłance Brittcie Thomsen za to sprawozdanie. Przyczynia się ono ponownie do rozpoczęcia debaty na szczeblu europejskim.
Na nasz przemysł energetyczny nie mają wpływu wyłącznie strony trzecie, lecz także nasze własne błędy. Nie należy o tym zapominać. Dopuściliśmy na przykład do spadku naszych wolnych mocy produkcyjnych o ok. 1% w skali roku, a to powoduje niepewność.
Przede wszystkim pragnę zwrócić państwa uwagę na stanowisko odnoszące się do energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych form energii. Wspólnie z panią posłanką Thomsen sporządziliśmy poprawkę do jej sprawozdania w tej właśnie kwestii. Ważne jest, aby energia elektryczna wytwarzana ze źródeł odnawialnych była należycie wspierana. Energia odnawialna powinna także przyczynić się do zmniejszenia ubóstwa paliwowego. Kraje uprzemysłowione powinny rozwijać technologie oraz metody, które pomogą zagwarantować ubogim krajom dostawy energii. W dzisiejszych czasach ubóstwo ekonomiczne, ubóstwo informacyjne i ubóstwo energetyczne dotykają wszystkie tych samych społeczności.
Natomiast w Europie nie będzie opłacalnego jednolitego rynku energetycznego, dopóki większość państw członkowskich nie będzie przestrzegała wspólnie zawartych umów. Okazuje się zatem, że solidarność w UE może być zbyt mało solidarna.
Wyznaczanie celów w zakresie wytwarzania i wykorzystania energii zawsze rodzi trudności i musi to zostać zrobione w oparciu o wiarygodne dane naukowe. Zatem cele dla energii odnawialnej dla poszczególnych sektorów na szczeblu narodowym powinny być ustalone z należytą rozwagą. Okoliczności związane z energią są niezwykle zróżnicowane. Przy obliczaniu celów dla energii odnawialnej powinniśmy na przykład omówić z państwami członkowskimi programy monitorowania, klasyfikację biopaliw mających zastosowanie w transporcie oraz status energii jądrowej. Energia jądrowa, jako bezemisyjna forma energii, nie powinna wpłynąć na podwyższenie celu dla energii odnawialnej.
Komisja uznała torf za paliwo kopalne, chociaż Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu przy ONZ umieścił to w odrębnej kategorii, gdzieś pomiędzy paliwami kopalnymi a biopaliwami. Teraz otrzymaliśmy nowe i pozytywne wyniki badań nad oddziaływaniem torfu na klimat, z uwzględnieniem modelu cyklu życiowego. Oddziaływanie na klimat jest mniejsze, jeśli torfowisko najpierw wykorzysta się do produkcji torfu, a następnie dla celów zalesiania lub uprawy mozgi trzcinowatej. W chwili obecnej w systemie handlu uprawnieniami do emisji współczynnik emisji dla torfu wynosi 106, podczas gdy w przypadku węgla wynosi on jedynie 94,6, ponieważ w obliczeniach nie wzięto pod uwagę całego cyklu życiowego w eksploatacji torfu. Należy to niezwłocznie skorygować, panie komisarzu.
Fiona Hall
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować sprawozdawczyni za doskonałą pracę, którą włożyła w przygotowanie tego sprawozdania. Odnawialne źródła energii od wielu lat stanowią część koszyka energetycznego w Europie i część europejskiej polityki energetycznej, a w sprawozdaniu w bardzo użyteczny sposób zwrócono uwagę na to, dlaczego jeszcze nie rozwinęły one pełnego potencjału.
Jednym z problemów jest dostęp do systemów przesyłowych. Posiadamy sieć dystrybucji energii elektrycznej, która z założenia była jednokierunkowa i obecnie wymaga dostosowań technicznych umożliwiających przesył dwukierunkowy i obsługę zdecentralizowanego generowania energii elektrycznej. Państwa członkowskie powinny podejmować większe starania, aby pozbyć się barier technicznych i administracyjnych, które obecnie utrudniają rozwój odnawialnej energii elektrycznej.
Największy potencjał odnawialnych źródeł energii istnieje na dwóch krańcach skali. Z jednej strony, potrzebujemy nowego zaangażowania i nowych inwestycji w zakrojone na szeroką skalę projekty dotyczące energii odnawialnej, takie jak farmy wiatrowe u wybrzeży morskich w Europie północnej, kolektory słoneczne wokół Morza Śródziemnego i zapory pływowe. Jednocześnie, na drugim krańcu skali znajduje się potrzeba maksymalnego wykorzystania odnawialnych źródeł energii na poziomie gospodarstw domowych - takiej technologii jak słoneczna energia cieplna, ogniwa fotowoltaiczne, pompy ciepła i ogrzewanie w oparciu o biomasę. Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję ust. 38, w którym podkreślono konieczność wprowadzenia obowiązku stosowania technologii w zakresie odnawialnych źródeł energii we wszystkich nowych i poddawanych renowacji budynkach.
Nadszedł czas na dokonanie znacznych zmian w dyrektywie w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, przede wszystkim dlatego, że mapa drogowa dotycząca energii odnawialnej musi być rozpatrywana równocześnie z planem działania UE w zakresie racjonalizacji zużycia energii. Osiągnięcie wiążącego celu, którym jest 20-proc. udział energii odnawialnej w zużyciu energii w UE w 2020 r., ma dużo większe szanse powodzenia, jeżeli zdołamy ograniczyć całkowite zużycie energii w UE. Sposobem na ograniczenie emisji dwutlenku węgla jest realizacja założenia, że energia odnawialna ma stanowić coraz większą część coraz mniejszego zużycia energii.
W kwestii biopaliw podkreśliłabym absolutną konieczność spełnienia przez wszystkie biopaliwa - przywożone i produkowane w Europie - kryteriów trwałego rozwoju w zakresie ograniczenia netto emisji CO2, ochrony bioróżnorodności, zasobów wodnych i skutków dla produkcji żywności. Uważam jednak, że powinniśmy przyjąć zapewnienia komisarza i nadal popierać cel przewidujący 10-proc. udział biopaliw. W grudniu będziemy jednak musieli bardzo uważnie przyjrzeć się wnioskom Komisji, aby upewnić się, czy spełniają one ścisłe kryteria trwałego rozwoju, których domaga się Parlament.
Wreszcie, ta mapa drogowa na rzecz energii odnawialnej nie powinna być jedynie mapą drogową dla Europy. Wspierając inwestycje w technologię w zakresie energii odnawialnej w krajach rozwijających się, możemy osiągnąć dwa istotne cele. Po pierwsze, można osiągnąć tak potrzebny wzrost bez kosztu, którym dla naszej planety są większe emisje dwutlenku węgla, a po drugie, dzięki odnawialnym źródłom energii kraje rozwijające się mogą osiągnąć pewien stopień niezależności i bezpieczeństwa energetycznego. Mogą one ochronić się przed wahaniami cen paliw kopalnych, które w przeszłości zniszczyły tak wiele rozwijających się gospodarek.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Zabierając głos w imieniu grupy UEN w debacie poświęconej energii odnawialnej w Europie, chcę podziękować pani poseł Thomsen za przygotowanie kompleksowego raportu na ten temat.
Po pierwsze, słusznie autorka raportu zwraca uwagę, że najważniejszą kwestią - także dla przyszłości energii odnawialnej w Europie - jest wypracowanie wspólnej europejskiej polityki energetycznej. Niestety, w tym zakresie nie widać postępu, choć pojawiły się mgliste obietnice w sprawie wpisania tej polityki do traktatu reformującego Unię Europejską.
Polska, która na własnej skórze doświadcza skutków rozbieżności interesów w zakresie polityki energetycznej pomiędzy poszczególnymi krajami członkowskimi, choćby przez realizację inwestycji niemiecko-rosyjskiej gazociągu bałtyckiego, już blisko dwa lata temu przedstawiła na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej główne zasady takiej wspólnej polityki energetycznej. Niestety, w owym czasie ta propozycja nie wzbudziła zainteresowania, ponieważ szła pod prąd interesom najważniejszego kraju Unii, to znaczy Niemiec.
Chciałbym wyrazić nadzieję, że Komisja Europejska tym razem na serio zajmie się przygotowaniem takiej wspólnej polityki energetycznej.
Po drugie, aby wytwórcy różnych rodzajów energii odnawialnej mieli lepszy dostęp do sieci przesyłowych w poszczególnych krajach potrzebne jest oddzielenie operatorów sieci przesyłowych energii od produkcji energii. Bez tego rozwiązania producenci energii z tradycyjnych surowców, jednocześnie będący właścicielami albo zarządzającymi sieciami przesyłowymi, nie będą zainteresowani ich udostępnieniem wytwórcom energii ze źródeł odnawialnych.
Ostatnie propozycje Komisji Europejskiej w tym zakresie spotkały się z gwałtownym sprzeciwem potężnych koncernów energetycznych, głównie z Francji i Niemiec. Interesujące będzie dla nas, parlamentarzystów, jak Komisja Europejska z tym oporem sobie poradzi.
Po trzecie, na uwagę i poparcie zasługuje cel strategiczny w zakresie stosowania energii odnawialnej, mianowicie produkcji 20% energii ze źródeł odnawialnych oraz osiągnięcia 20% efektywności energetycznej do 2020 r. Chciałbym wyrazić nadzieję, że aby zrealizować te ambitne cele Komisja Europejska zaproponuje odpowiednie instrumenty wsparcia nie tylko na poziomie unijnym, ale także krajów członkowskich.
Szczególnie chciałbym zwrócić uwagę na produkcję biopaliw, które nie tylko zwiększają poziom zużycia energii odnawialnej, ale także powodują przeznaczenie surowców rolniczych nie na produkcję żywności, a więc tym samym zmniejszają jej nadprodukcję. Nie zgadzam się tym samym z tezą autorki raportu, że produkcja biopaliw może powodować podwyżkę cen żywności i, tym samym, trzeba będzie bardziej otwierać rynek unijny na żywność pochodzącą z krajów trzecich.
David Hammerstein
w imieniu grupy Verts/ALE. - (ES) Panie przewodniczący! Przyszłość nie jest tak daleko. Nadszedł czas odnawialnych źródeł energii i jedynie rozwój energii odnawialnej wraz ze znacznym zwiększeniem wydajności energetycznej może pomóc nam poradzić sobie z kryzysem związanym ze zmianami klimatycznymi oraz dostawami energii. Jestem wdzięczny za to znakomite sprawozdanie. Pozwoli to nam wytyczyć średnio- i długoterminową drogę mającą na prpmowanie odnawialnych źródeł energii oraz zmotywowanie osób podchodzących do tego z rezerwą, których, jak widzę, jest wciąż wiele.
W sprawozdaniu zdecydowanie wzywa się Komisję do stworzenia ram legislacyjnych dotyczących promowania ogrzewania i klimatyzacji z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii. Wzywa się też do zapewnienia odnawialnym źródłom energii równych szans na rynku energetycznym oraz wzmocnienia systemu handlu uprawnieniami do emisji, internalizując koszty zanieczyszczania źródeł energii, jak również znosząc ogromne, niekorzystne dotacje do paliw kopalnych. Dąży się do promowania energii wiatrowej u wybrzeży morskich, przyjmuje twarde stanowisko w sprawie wysokotermicznej energii słonecznej oraz wzywa się do zwiększenia środków przeznaczonych na badania nad przechowywaniem energii ze źródeł odnawialnych oraz przystosowaniem narodowych systemów przesyłowych. Wreszcie, zważywszy na fakt, że 40% energii w UE zużywa się w budynkach, zwrócono się do Komisji o sporządzenie planu działania na rzecz energooszczędnego budownictwa.
I tak doszliśmy do kwestii spornej. Debata nad biopaliwami odnosi się do problemu natury moralnej oraz zasadniczej kwestii: jeść czy jeździć? Jeśli zatwierdzony zostanie przez nas wiążący cel w postaci 10% udziału biopaliw w tym sprawozdaniu, musimy mieć świadomość, że przyczynimy się do zaostrzenia konfliktu pomiędzy 800 milionami kierowców samochodów a 2 miliardami najuboższych osób na świecie, którzy rywalizują o te same ziarna.
Euforia, jaką zapoczątkowały biopaliwa, może zagrozić dostawom żywności w Europie i na świecie. I nie wiemy nawet, czy bilans energetyczny jest pozytywny. Uwzględniając rosnące ceny ropy, spalanie zbóż staje się bardziej opłacalne niż produkcja chleba czy karmienie mlecznych krów. Musimy zatem zachować wielką ostrożność i nie przyjmować wiążących celów, które to ponadto i tak już zostały zakwestionowane przez najważniejsze międzynarodowe instytucje oraz wielu uczonych. Nie możemy pozwolić, by lekarstwo stało się gorsze od choroby. W tej niezwykle istotnej kwestii należy zaufać zdrowemu rozsądkowi i zastosować zasadę ostrożności.
Esko Seppänen
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FI) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Zgodnie z prognozą Międzynarodowej Agencji Energii w ciągu najbliższych pięciu lat ropa naftowa stanie się niezwykle rzadkim surowcem naturalnym. Za dziesięć lat jeszcze rzadszym surowcem będzie gaz ziemny.
Dzisiaj 80% energii w UE wytwarza się przy użyciu paliw kopalnych, głównie ropy i gazu. Dlatego właśnie niezbędne jest sporządzenie przez Komisję wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie zwiększenia wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych.
Energia odnawialna stanowi dzisiaj niewiele ponad 6% energii zużywanej w UE. Z czego biomasa i spalanie odpadów stanowi 4,2%, energia hydroelektryczna 1,5%, energia wiatrowa 0,3%, energia geotermiczna 0,3%, a światło słoneczne nie ma praktycznie żadnego udziału.
Cel polegający na zwiększeniu udziału energii uzyskiwanej ze źródeł odnawialnych do 20%, czyli jego potrojeniu, do roku 2020 wydaje się o wiele zbyt ambitny. Z drugiej strony Parlament Europejski już wcześniej postanowił domagać się jeszcze więcej: 25% do 2020 r. i aż 50% do 2040 r.
Wniosek Komisji dotyczący 20% odnosi się do średniej UE. Dzisiaj tylko Łotwa, Szwecja, Finlandia i Austria przekraczają ten cel, lecz kraje te także obejmie dyrektywa: w zamian za to zostaną dla nich wyznaczone wyższe cele. Stawkę zamykają największe kraje UE - Wielka Brytania plasuje się na poziomie 2%, Niemcy 4%, Polska 5%, a Francja, Hiszpania i Włochy 6%.
Osiągnięcie określonego w dyrektywie celu w wysokości 20% będzie zależało od woli i zdolności dużych krajów członkowskich do zwiększenia wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Interesujący będzie sposób, w jaki tego dokonają. Jeśli dyrektywa okaże się jedynie teoretycznym zapisem, Komisja nie będzie miała jak ich do niej zmusić. Jednakże mogą ich zmusić do tego okoliczności poza obszarem UE w konsekwencji rosnących cen ropy i gazu oraz w wyniku naszego nieekologicznego stylu życia.
Bastiaan Belder
Panie przewodniczący! W sprawozdaniu pani posłanki Thomsen słusznie zalecane jest prężne podejście mające na celu zapewnienie większego udziału odnawialnych źródeł energii w naszym całkowitym zużyciu energii. Paliwa kopalne nie są mimo wszystko niewyczerpalne, a wykorzystanie odnawialnych źródeł energii wpływa na zmniejszenie ilości wydzielanych gazów cieplarnianych. Przyczynia się to także do zróżnicowania, które jest nam niezbędne w celu ograniczenia naszego uzależnienia od tylko jednego czy dwóch źródeł energii. W pełni podzielam pogląd sprawozdawczyni dotyczący konieczności wykorzystania biopaliw w sposób odpowiedzialny. UE musi dążyć do osiągnięcia międzynarodowych porozumień, które zagwarantują zastosowanie kryteriów zrównoważonego rozwoju wobec biopaliw w ramach WTO. Istotne znaczenie ma rodzaj stosowanego biopaliwa, jak również sposób jego uprawy i wykorzystania. Biopaliwa mogą być zrównoważone wyłącznie w przypadku, gdy cały cykl od producenta do użytkownika ma możliwie najmniejsze oddziaływanie na środowisko naturalne. Oznacza to, że biomasa musi być nie tylko produkowana, ale także spalana w sposób zrównoważony. W przypadku produkcji oznacza to konieczność ponownego zasiewu po zbiorach. W przypadku spalania oznacza to na przykład, że normy emisji muszą być równie rygorystyczne jak dla pozostałych paliw.
Konieczne jest także dokonanie pewnych wyborów strategicznych o szerszym zasięgu w związku z niepożądanymi działaniami, takimi jak zubażanie lasów dziewiczych oraz konkurencyjna konieczność dostaw żywności. Zwłaszcza w uboższych krajach produkcja biomasy wywiera presję na grunty rolne oraz powoduje wzrost cen żywności. Jakie konkretne środki polityczne zamierza podjąć Komisja w celu zwalczania tych niepożądanych działań?
Wreszcie sprawozdawczyni postuluje należyte uwzględnienie zróżnicowanych okoliczności w państwach członkowskich. Lecz jedno państwo członkowskie może mieć większy potencjał do wykorzystania energii słonecznej, podczas gdy inne państwo członkowskie może mieć większe możliwości zastosowania energii wiatrowej. Zatem zharmonizowany system, w formie przewidywanej przez to sprawozdanie w perspektywie długoterminowej, nie jest rzeczą oczywistą. System wsparcia jest najbardziej skuteczny, jeśli jest dopasowany do źródeł energii o największym potencjale i właśnie to, panie przewodniczący, odróżnia jedno państwo członkowskie od drugiego.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! Przede wszystkim pozwoli pan, że wyrażę uznanie dla pani Thomsen za pracę i zaangażowanie, które włożyła w przygotowanie sprawozdania. Panie przewodniczący! Ufam, że nie będzie pan miał nic przeciwko temu, że przypomnę, iż wywodzimy się z partii, której sposób myślenia jest "zielony”, ale sposób głosowania "niebieski”, co prowadzi mnie do ogólnego stwierdzenia, że zasadniczo wszyscy jesteśmy za odnawialnymi źródłami energii. Jednakże opowiadamy się za realistycznymi, możliwymi do osiągnięcia celami w zakresie energii odnawialnej, a nie wysokimi dopłatami przeznaczonymi na osiągnięcie niemożliwych celów. A należy powiedzieć, że cele wyznaczone w tym roku przez Komisję i Radę są bardzo ambitne.
Chciałbym podzielić się niewielką refleksją na temat dylematu, który wywołują działające na dużą skalę elektrownie wodne i pływowe lub masowe przechodzenie na uprawy pozwalające czerpać energię z biomasy, ponieważ każda z tych metod ma zalety, ale również pociąga za sobą koszty i skutki dla środowiska naturalnego. Na przykład, w regionie, który reprezentuję, projekt Severn Tidal Power ma ogromny potencjał w zakresie generowania energii elektrycznej, ale niesie równie duże koszty. Według ostatniego szacunku była to kwota 20 mld EUR, która jest stosunkowo wysoka dla każdego. Koszt ten jest jednak uzasadniony częściowo oszczędnościami pod względem emisji CO2, a częściowo - zapobieżeniem zniszczeniom powodziowym, zaś wartość wytworzonej energii stanowi jedynie niewielką część. Następnie musimy rozważyć ogromny wpływ tego systemu na środowisko naturalne Kanału Bristolskiego oraz związane z tym zjawiska, takie jak szczególne zjawisko fali przypływu u ujścia rzeki Severn, i okoliczne mokradła. Wydaje mi się zatem, że istnieje dylemat, konflikt dwóch interesów, i to samo dotyczy przekwalifikowania wielu gruntów na produkcję Miscanthus lub innych upraw energetycznych.
Musimy realistycznie podchodzić do stanowienia prawa w przypadku wiążących celów, które nie mogą być lub nie zostaną osiągnięte. W Unii Europejskiej mamy długą historię ustalania godnych podziwu celów, których następnie nie udaje nam się osiągnąć. Jeżeli dalej na próżno będziemy iść tą drogą, ryzykujemy, że przyniesie to złą sławę procesowi prawodawczemu. Jeżeli przyjmujemy przepisy, które wymagają od ludzi zmiany zachowań, wydaje mi się, że musimy mieć pozwalające na to środki, albo poprzez zapewnienie czasu wystarczającego na zmianę, albo poprzez zachęty fiskalne w połączeniu z "kijem”, którym jest prawo.
Wreszcie, nie zapominajmy o ogromnym potencjale, który leży w racjonalizacji zużycia energii, lecz jest to temat na inną debatę.
Przewodniczący
Panie pośle Chichester! Sądzę, że nie słyszał pan słów pana komisarza, który szeroko przytoczył fragment przemówienia Gordona Browna na dzisiejszej konferencji Partii Pracy, lub był pan zajęty czymś innym, lecz jesteśmy w najwyższym stopniu zafascynowani pańską wypowiedzią.
Mechtild Rothe
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę bardzo podziękować sprawozdawczyni, posłance Brittcie Thomsen. To dobre sprawozdanie. Mam nadzieję, że zostanie ono przyjęte w środę tak samo wyraźną większością jak miało to miejsce w komisji, ponieważ pomimo pewnych krytycznych uwag pana posła Chichestera udało nam się osiągnąć w komisji zdecydowaną, prawie jednogłośną większość opowiadającą się za sprawozdaniem. Tak jak powiedziałem, to dobre sprawozdanie, a przy tym jest ono ważne i potrzebne. Jak wiadomo, Komisja obecnie prowadzi prace nad dyrektywą ramową mającą na celu wdrożenie podjętej podczas wiosennego szczytu decyzji dotyczącej celu w postaci 20% udziału odnawialnych źródeł energii do roku 2020. Kwestię tę poruszył już komisarz i miło było usłyszeć od niego wyraźne zapewnienie, że sprawozdanie pani posłanki Thomsen odegra istotną rolę.
Na czym teraz polega problem i co ma największe znaczenie? Po pierwsze mamy udane dyrektywy, szczególnie tę dotyczącą energii elektrycznej, jak i tę w sprawie biopaliw. Zatem w tej chwili ważne jest podjęcie działań oraz wzmocnienie i udoskonalenie tych udanych dyrektyw, tak jak zostało to wskazane w sprawozdaniu pani posłanki Thomsen.
Po drugie musimy wywiązać się z zobowiązań podjętych przez komisarza na posiedzeniu plenarnym w zeszłym roku, czyli uwzględnienia sektora ciepłownictwa i chłodnictwa w celu redukcji deficytu w tym sektorze oraz lepszej penetracji rynku. Jak dotąd przyjmowaliśmy jasne sektorowe podejście i uważam, że nie powinniśmy z tego rezygnować. Niezwykle ważne jest również zagwarantowanie, by krajowe plany działania zawierały jasne cele sektorowe, wiążące cele, aby także i w tym przypadku zagwarantować szeroko zakrojony rozwój różnych technologii.
Najważniejszy jednak jest sposób przydzielenia tego 20% udziału pomiędzy państwa członkowskie. W praktyce oznacza to, że musimy zagwarantować sprawiedliwy podział obciążeń, a raczej możliwości, który tak naprawdę opiera się wyłącznie o potencjał i dotychczasowe osiągnięcia, czy też istniejące już rozwiązania w poszczególnych krajach. Zatem niezbędne jest tutaj podjęcie bardzo jasnego podejścia.
Z zadowoleniem przyjmuję, że ze sprawozdania jasno wynika, że mamy tutaj do czynienia jedynie z odnawialnymi źródłami energii, a nie ze źródłami energii o niskiej emisji CO2 . Jeszcze raz pragnę podziękować panu komisarzowi Piebalgsowi za wyjaśnienie tej kwestii.
Myślę, że pan komisarz jest w dużej mierze za to odpowiedzialny. Dowodem nowego, realnego rozmachu jest prezentacja dyrektywy dotyczącej energii elektrycznej. Mam nadzieję, że to samo nastąpi po przyjęciu dyrektywy ramowej, której, mam nadzieję, możemy się spodziewać przed końcem roku.
Lena Ek
Panie przewodniczący! Churchill powiedział kiedyś, że zadanie wydaje się najtrudniejsze wówczas, gdy jego wykonanie się odwleka, i uważam, że w ten sposób można opisać debatę w sprawie energetyki, którą dzisiaj toczymy w Europie. Odpowiadając panu Chichesterowi, który twierdzi, że myśli w sposób "zielony”, a głosuje w sposób "niebieski” - cóż, możliwe, że jedyne, co pozostaje, to również działać w sposób "zielony”.
Wniosek Komisji oraz wydane decyzje w sprawie osiągnięcia 20-proc. udziału energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych w całkowitym zużyciu energii w Europie do 2020 r. są rzeczywiście bardzo dobre. Ponadto, wszystkim - głosującym, przemysłowi i obywatelom w Europie - miło jest widzieć, że Parlament, dzięki pracy pani Thomsen włożonej w sprawozdanie, jest także przekonany o tym, że ten sposób pracy jest dobry i że w ten sposób powinniśmy postępować.
Czy jest to możliwe? Oczywiście, gdy ludzie zadają pytania, pojawiają się znaki zapytania. Sądzę, że jest to absolutnie możliwe. Jeśli spojrzymy na to, co można zrobić w przemyśle dzięki trójgeneracji i wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii, jest to absolutnie możliwe. W gospodarstwach domowych, w zakresie systemów grzewczych i chłodzących, jest to także absolutnie możliwe, podobnie jak w sektorze transportu. Jestem bardzo zadowolona, że w związku z omawianym tu dokumentem dotyczącym odnawialnych źródeł energii jednocześnie zmianie ulegają inne przepisy obowiązujące w Europie. Najwyższy czas, abyśmy zwiększyli zawartość etanolu w benzynie i po podjęciu nowych decyzji będziemy mieli przynajmniej połowę ilości, którą ma Brazylia. Sądzę, że czas najwyższy, abyśmy omówili kwestię tego, czy uwzględniamy również gaz ziemny i gaz ze źródeł biologicznych, co jest najlepszym sposobem na zwiększenie potrzebnych nam ilości. Kiedy to uczynimy, mamy także gotowy rynek, a rozwój następuje samoistnie, stopniowo.
Oczywiście istnieją pewne obowiązki. Plan działania dotyczący energii odnawialnej - zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym - musi być dobry i szybko wejść w życie.
Drugim obszarem, na który chciałabym zwrócić uwagę, są podatki. Nie rozumiem, dlaczego obciążamy obywateli podatkami za sposób zachowania, który chcemy, aby przyjęli oni w przypadku innego rodzaju paliw.
Trzecią sprawą są uregulowania prawne. W tym aspekcie nadal mamy duże pole do działania, a ponadto musimy uporządkować system europejski.
Wreszcie, uważam, że znajdujemy się w środku rewolucji w inżynierii, która ma takie same konsekwencje jak wówczas, gdy przeszliśmy z pary na elektryczność, a obecnie przechodzimy z energii elektrycznej na energię inteligentną, co jest bardzo dobrym krokiem.
Leopold Józef Rutowicz
Panie Przewodniczący! Mapa drogowa na rzecz energii odnawialnej jest dokumentem ważnym, dzięki któremu można by pozyskiwać energię odnawialną.
Sprzyjającymi czynnikami w realizacji wymienionych zamierzeń może być stała podwyżka cen ropy i gazu. Unia Europejska posiada tylko około 2% światowych zasobów tych surowców. Gospodarka jej jest i będzie uzależniona od cen surowców i stabilizacji politycznej w regionach roponośnych.
Dlatego założony wskaźnik 20% pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych wydaje się mało satysfakcjonujący. W Unii Europejskiej należy prowadzić zróżnicowaną politykę w zakresie pozyskiwania energii, uwzględniającą różne możliwości pozyskania energii odnawialnej w różnych krajach i regionach, opracowanie lokalnych i regionalnych programów działania związanych z produkcją energii odnawialnej oraz jej oszczędnością, wspieranych przez samorządy, rządy i Unię Europejską.
Priorytetowo należy traktować programy prac badawczych związanych z energią. Również należy przewidzieć możliwość, w przypadkach koniecznych, rozwoju energetyki atomowej, która ogranicza emisję CO2. Dziękuję sprawozdawcy, pani Britcie Thomsen, za bardzo wnikliwe sprawozdanie.
Claude Turmes
(DE) Panie przewodniczący! Pragnę w pierwszej kolejności podziękować pani posłance Thomsen za jej znakomite i wyczerpujące sprawozdanie. Sprawozdanie to, które mam nadzieję, że zostanie przyjęte znaczną większością głosów, wpisuje się w tradycję tego Parlamentu polegającą na wywieraniu nacisku na Radę i Komisję w kwestii wspierania odnawialnych źródeł energii.
Pozwolę sobie pokrótce omówić główny problem, który pojawi się w ciągu najbliższych kilku tygodni, kiedy Komisja przedstawi swój projekt dyrektywy. Podstawową kwestią jest bezpieczeństwo inwestycji. Inwestycje są niezbędne, aby zrealizować cel w postaci 20% udziału. Należy przeanalizować, gdzie i kiedy dokonano udanych inwestycji w ciągu ostatnich sześciu czy ośmiu lat. W Europie funkcjonują dwa systemy: system gwarantowanych cen nakładów oraz system zielonych certyfikatów. 90% ze wszystkich odnawialnych źródeł energii, za wyjątkiem produkcji energii wodnej na dużą skalę, zostało wytworzone w oparciu o system gwarantowanych cen nakładów. Koszt ich wytworzenia był niższy niż w oparciu o system zielonych certyfikatów, a także, co ważniejsze, umożliwiło to wprowadzenie nowych podmiotów na rynek energii elektrycznej.
Wszystkie te dane pochodzą z ostatniego sprawozdania Komisji z grudnia 2006 r. Jestem dość zszokowany tym, co tutaj usłyszałem. Istnieją informacje, że większość w Komisji prawdopodobnie opowie się za zniesieniem tego dobrze funkcjonującego systemu na rzecz wprowadzenia systemu handlu zielonymi certyfikatami.
Muszę poważnie przestrzec komisarza przed przyjęciem takiej strategii, która byłaby korzystna wyłącznie dla największych, dominujących przedsiębiorstw energetycznych jak E.ON, RWE, EDF i innych, gdyż spowodowałoby to niepewność inwestycyjną i zniechęciłoby inne podmioty do inwestycji w przyszłości. Oceniona zostanie obecność lokalnych inwestycji, które powinny opierać się o zagwarantowane na szeroką skalę bezpieczeństwo, a nie chaotyczny mechanizm w postaci zielonych certyfikatów.
Vladimír Remek
(CS) Panie i panowie! Nie ulega wątpliwości, że Europa musi dołożyć większych wysiłków w pracach nad rozwojem odnawialnych źródeł energii, czy to ze względu na szybko wyczerpujące się inne zasoby, czy też dlatego, że w całej kombinacji źródeł energii odnawialne źródła energii stanowią ważne narzędzie pozwalające na obniżenie emisji. Celowo wspomniałem tutaj o całej kombinacji źródeł energii, gdyż uważam, że jest to podstawowy czynnik w tej kwestii.
Moim zdaniem, pracując nad rozwojem odnawialnych źródeł energii, a zwłaszcza przy określaniu zasad odnoszących się do tego rozwoju, należy uważnie przemyśleć sposób postępowania. Naszym celem nie jest osiągnięcie celu w postaci procentowego udziału odnawialnych źródeł energii, lecz obniżenie emisji i zmniejszenie uzależnienia od innych zasobów. Dlatego właśnie nie możemy zapominać o kombinacji źródeł energii. Jak pokazało zastosowanie w praktyce innych szlachetnych i ambitnych celów oraz deklaracji, także tutaj w Parlamencie Europejskim, nic nie można osiągnąć, wyznaczając jedynie kwoty procentowe i nie biorąc pod uwagę geograficznych, gospodarczych i innych warunków charakterystycznych dla poszczególnych państw lub regionów. Należy postępować ostrożnie, tak abyśmy zachowali konkurencyjność na tle innych krajów. Nie należy także zapominać, że niektóre odnawialne źródła energii, jak na przykład energia słoneczna lub wiatrowa, wymagają znacznych nakładów finansowych.
Zatem jestem za odnawialnymi źródłami energii, lecz przeciw ostremu atakowi pozbawionemu rzeczowej debaty i argumentów. Energia pozyskiwana z odnawialnych źródeł rzeczywiście wciąż nie jest tania; niektórych krajów bądź konsumentów po prostu na nią nie stać.
Anja Weisgerber
(DE) Panie przewodniczący! W marcu 2007 r. na szczycie Rady Europejskiej, której przewodniczyła kanclerz Angela Merkel, postanowiono, że do 2020 r. 20% całkowitego zużycia energii powinna stanowić energia odnawialna. Zalety są oczywiste: ograniczone emisje CO2 , mniejsze uzależnienie od przywozu energii z krajów o niestabilnej sytuacji politycznej, wzrost gospodarczy i możliwości zatrudnienia, szczególnie na obszarach wiejskich.
W następstwie tej podjętej w czasie szczytu decyzji pozostaje teraz nam wdrożyć te cele. Szczególne znaczenie mają tu następujące kwestie. Komisja musi mieć należyte uprawnienia i środki umożliwiające zagwarantowanie rzeczywistego przestrzegania przez poszczególne kraje członkowskie celów, które zostały określone podczas szczytu. Jeśli pragniemy osiągnąć cel w postaci 20% udziału energii odnawialnej w całkowitym zużyciu energii, każde z państw członkowskich musi wywiązać się ze swej roli. Jednocześnie, zgodnie z ust. 9 sprawozdania, każde państwo członkowskie musi mieć swobodę wyboru najodpowiedniejszego dla siebie źródła energii odnawialnej w różnych sektorach. Następną kluczową kwestią jest poprawa w zakresie wydajności zużycia energii. Uda nam się osiągnąć cel w postaci 20% udziału energii odnawialnej, tylko wtedy, gdy poprawimy wydajność zużycia energii. Istnieje ogromny, niewykorzystany potencjał w zakresie izolacji budynków i energooszczędnych urządzeń elektrycznych, oferujących wiele innowacyjnych technologii, które mogłyby już teraz zostać wprowadzone na rynek.
Musimy także poczynić większe niż wcześniej starania na rzecz wprowadzenia energii odnawialnej w sektorze ogrzewania i chłodzenia, zważywszy że 40% całkowitej energii zużywanej w UE zużywa się w budynkach. Istnieje tu wielki potencjał wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Nowoczesne projektowanie konstrukcyjne oraz nowe energooszczędne budynki mogą pomóc w zagwarantowaniu, by energia odnawialna pokryła całkowite zapotrzebowanie energetyczne w budynkach.
Kolejnym źródłem energii odnawialnej jest biomasa, którą należy rozwijać ze względu na jej uniwersalność i moc dla obciążenia podstawowego. Jednakże należy też zagwarantować, by biomasa była wytwarzana w sposób zrównoważony i nie konkurowała z produkcją żywności. W tym przypadku, jak określono w ust. 57 sprawozdania, należy zagwarantować, by gospodarka biomasą była prowadzona zgodnie z powszechnie uznanymi przez społeczność międzynarodową wysokimi standardami trwałego rozwoju. Należy także zagwarantować, aby rozwój biomasy ogólnie miał pozytywne oddziaływanie na klimat i energię.
Istotne także jest uwzględnienie wkładu energii jądrowej w ochronę klimatu. Dzisiaj nie potrafimy obejść się bez energii jądrowej jako technologii o niskim poziomie emisji. Wysoki priorytet należy także nadać badaniom naukowym nad źródłami energii odnawialnej w UE. Rozwój technologii w tym zakresie ma decydujące znaczenie dla zrównoważenia dostaw energii. W szczególności należy dalej zachęcać i wspierać rozwój w zakresie magazynowania odnawialnych źródeł energii, na przykład na podstawie technologii wodorowej.
Podsumowując, z zainteresowaniem oczekuję na wnioski Komisji pod koniec tego roku. Mam nadzieję, że Komisja weźmie pod uwagę dużą część wniosków Parlamentu.
Teresa Riera Madurell
(ES) Przede wszystkim pragnę podziękować sprawozdawczyni za jej gruntowną i poważną pracę. Nie po raz pierwszy pani posłanka Thomsen wykazała się niezwykłą znajomością tej materii.
W sprawozdaniu przedstawiona została analiza sytuacji, która jest zarówno poprawna, jak i zrównoważona. Paliwa kopalne są na wyczerpaniu; pochodzą z krajów o niestabilnej sytuacji politycznej i wciąż są jednym z głównych źródeł emisji CO2. Poza tym nasz popyt na energię stale rośnie. Aby zaspokoić ten popyt oraz zapewnić bezpieczeństwo dostaw, niezbędne jest znalezienie źródeł energii, które nie powodują zanieczyszczeń oraz zmniejszają nasze uzależnienie od reszty świata.
W tym kontekście rozwój odnawialnych źródeł energii jest szczególnie istotny. Dzięki inwestowaniu w badania przedsiębiorstwa UE działające w tym sektorze zajmują pozycję lidera na światowym rynku oraz sprzyja to tworzeniu nowych miejsc pracy i większej konkurencyjności - dwóm głównym celom zawartym w strategii lizbońskiej.
Sytuacja związana z odnawialnymi źródłami energii znacznie różni się w zależności od państwa członkowskiego, podobnie jak - najczęściej niewłaściwe - ramy polityczne i prawne w każdym kraju. Niemniej jednak ograniczone obowiązujące przepisy okazały się skutecznym narzędziem stymulacji trwałego rozwoju w wielu państwach członkowskich, pomimo faktu, że wciąż nie ma przepisów w tak ważnych sektorach jak ciepłownictwo i chłodnictwo.
Jeżeli mamy iść naprzód, zaproponowane przez Komisję ramy legislacyjne powinny być ambitne. Muszą one udoskonalić i wzmocnić obowiązujące regulacje i wyznaczać wiążące cele odnoszące się do wytwarzania energii elektrycznej, transportu, ogrzewania i chłodzenia. Niezbędna jest również niezwłoczna realizacja tych postanowień przez państwa członkowskie.
Dla osiągnięcia wiążącego celu w postaci 20% udziału także niezwykle istotne jest, jak zostało to słusznie podkreślone w sprawozdaniu, stworzenie lepszych warunków dostępu do systemów przesyłowych dla energii z odnawialnych źródeł. Konieczny jest otwarty, oparty na sprawiedliwych warunkach i skuteczny dostęp odnawialnej energii do sieci przesyłowych, które jednocześnie muszą zostać rozwinięte na tyle, aby móc sprostać przesyłowi dużej ilości energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii.
Zgadzam się ze sprawozdawczynią, że oddzielenie operatorów systemów przesyłowych od działalności komercyjnej pod względem własnościowym jest najlepszą gwarancją braku dyskryminacji producentów odnawialnej energii pod względem dostępu do sieci przesyłowej.
Należy ponadto przyspieszyć wdrażanie projektów będących przedmiotem interesu ogólnoeuropejskiego w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych. Niedawna nominacja koordynatorów projektów, które napotykają trudności natury technicznej, politycznej czy też finansowej jest krokiem we właściwym kierunku.
Wreszcie zarówno Komisja, jak i państwa członkowskie muszą dalej wspierać inwestycje, innowacje i badania w tych sektorach. Muszą również podjąć wszelkie wysiłki niezbędne do zagwarantowania, by energia ze źródeł odnawialnych była produkowana przy zachowaniu przystępnych cen. Osiągnięcie celów określonych w ramach legislacyjnych nie powinno nakładać dodatkowych obciążeń na konsumentów i przedsiębiorstwa w postaci ogromnego wzrostu kosztów energii.
Marios Matsakis
Panie przewodniczący! Chciałbym pogratulować pani Thomsen doskonałego sprawozdania. Chciałbym również pogratulować czterem sprawozdawcom komisji opiniodawczych, którzy przedstawili pożyteczne dodatkowe kwestie i rady.
Nawet dla osób, które najtrudniej jest przekonać, w tym prawdopodobnie dla pana Chichestera, który wyszedł, jest teraz jasne, że nasza planeta ulega niebezpiecznemu ociepleniu, a zmiany klimatyczne stanowią realne zagrożenie dla życia na ziemi w takiej postaci, jaką znamy. Naukowcy i politycy nadal spierają się, na ile zmiany te spowodowane są naturalnymi wahaniami klimatycznymi, a na ile nagromadzeniem w atmosferze gazów wywołujących te zmiany. Bez dyskusji natomiast pozostaje fakt, że nagromadzenie gazów takich jak CO2 z pewnością pogarsza - o wiele pogarsza - zmiany klimatyczne i nawet na tak późnym etapie, kiedy zaczęły już występować katastrofalne skutki zmian klimatycznych, świat budzi się powoli - być może zbyt powoli - zyskując świadomość, że pilnie należy coś z tym zrobić.
UE znajduje się w czołówce, jeśli chodzi o starania, aby rozwiązać ten problem. Mapa drogowa na rzecz energii odnawialnej w Europie jest z pewnością istotnym krokiem w dobrym kierunku i jestem pewny, że uzyska pełne poparcie większości posłów do PE, lecz po ustaleniu odpowiednich ram prawnych należy zmusić państwa członkowskie do ich wdrożenia i wprowadzić skuteczne systemy monitorowania.
Aby osiągnąć rzeczywiste rezultaty w powstrzymywaniu zmian klimatycznych spowodowanych gazami, konieczna jest realizacja dwóch dodatkowych celów. Po pierwsze, zasięg mapy drogowej na rzecz energii odnawialnej musi obejmować oprócz UE także jak największą część świata. Jest to faktycznie olbrzymie zadanie. Po drugie, winniśmy zrozumieć, że musimy uzmysłowić samym obywatelom, że wraz z działaniem i odnawialnymi źródłami energii potrzebne jest ogólne ograniczenie wydatków na energię. Jeżeli nadal będziemy masowo zwiększać zapotrzebowanie na energię w sposób pozornie nieograniczony, wówczas, niezależnie od liczby przygotowanych map drogowych dotyczących energii odnawialnej, w ostatecznym rozrachunku wszystkie działania będą nieskuteczne.
Marie Anne Isler Béguin
(FR) Panie przewodniczący! Jeśli mamy zamiar przeciwdziałać globalnemu ociepleniu i przełożyć tę ambitną mapę drogową na czyny, absolutnie niezbędne jest powiązanie energii ze środowiskiem naturalnym. Oczywiście niejednokrotnie ostrzegaliśmy, że państwa członkowskie nie zdołają osiągnąć celu w postaci 12% udziału odnawialnych źródeł energii do roku 2010. Jak można zatem oczekiwać, że uda im się osiągnąć 20% udziału do 2020 r.?
Komisja w swej metodzie kalkulacji kosztów rozwoju nie uwzględnia środowiskowych kosztów produkcji energii, a polityka energetyczna wciąż jest tworzona w sposób fragmentaryczny, podczas gdy konieczne jest zintegrowane i kompleksowe podejście.
Energia jest takim obszarem polityki, w którym jesteśmy w stanie podjąć dużo lepsze działania i osiągnąć szybsze rezultaty. Przykładowo powinniśmy wspierać wydajność energetyczną, abyśmy wszyscy mogli uniknąć zbędnych wydatków na energię. Poza tym należy także uprościć procedury administracyjne. Na przykład we Francji, aby móc umieścić płytę ogniwa słonecznego, konieczne jest pokonanie prawdziwego biurokratycznego toru przeszkód: aby konsument energii mógł stać się jej producentem, stosuje się aż siedem niezależnych procedur.
Jednakże nasze działania muszą być w zgodzie ze współpracą na rzecz rozwoju. Jakie są propozycje Unii w związku z rozwojem odnawialnych źródeł energii w ramach umów o partnerstwie z krajami AKP? Gdy mówimy na przykład o energii słonecznej, najuboższe kraje odpowiadają, że ich po prostu nie stać na takie technologie. A co z państwami członkowskimi, które finansują uprawy biopaliw w południowych krajach? W Afryce i Azji gwałtownie wzrasta liczba plantacji jatrofy, nawet w regionach dotkniętych suszą i gdzie istnieje pilna potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego.
Ponadto Unia ponosi odpowiedzialność względem krajów trzecich, które dostarczają nam surowców naturalnych niezbędnych do produkcji energii. Europejskim inwestycjom w nigeryjskie kopalnie uranu, bądź też w rurociąg Czad-Kamerun musi towarzyszyć transfer technologii w zakresie produkcji czystej energii na podstawie mikroprojektów.
Kryzys energetyczny, panie przewodniczący, jest kryzysem środowiska naturalnego; wymaga on planów stosowanych w sytuacjach kryzysowych oraz wiążących środków politycznych. Musimy wykorzystać wszelkie środki w związku z odnawialnymi źródłami energii.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu Piebalgs, panie i panowie! Dokładnie w tej chwili w Waszyngtonie omawiane są właśnie cele z Kioto i sądzę, że ONZ słusznie postępuje, omawiając te globalne cele oraz ustalając cele w ramach odgórnej strategii, jak również tworząc niezbędne instrumenty.
Uważamy, że należy skupić się na oddolnej strategii, mianowicie strategii lizbońskiej, oraz dążyć do zapewnienia, by zatrudnienie i wzrost gospodarczy zostały osiągnięte przede wszystkim za pomocą celów dotyczących wydajności energetycznej. Mamy w tym przypadku nowe cele dla różnych dziedzin handlu. Poprzez zastosowanie izolacji i wielu innych środków poprawy wydajności energetycznej możemy przyczynić się do powstania prawdziwej dynamiki gospodarczej oraz sytuacji korzystnej dla wszystkich stron. Uważam, że należy skupić się na energii odnawialnej również w odniesieniu do gwarancji dostaw. Odnawialne źródła energii, znajdujące się także na naszych szerokościach geograficznych, stanowią bezpieczne źródło, do którego mamy stały dostęp. Powinniśmy zapewnić faktyczne osiągnięcie celu polegającego na 20% udziale odnawialnych źródeł energii w ostatecznym zużyciu energii do 2020 r.
Niezbędne są ogólnoeuropejskie kryteria w zakresie środków wsparcia, zachęt, dotacji, opodatkowania, ogółu ram finansowych, które powinniśmy tu określić. Na tym polega wyzwanie i sądzę, że w jego obliczu stoi także pan komisarz Kovács.
Po drugie niezbędny jest przejrzysty i sprawiedliwy dostęp do sieci. Potrzebujemy zasady "must-carry” i powinniśmy w tym przypadku rozważyć także zarzuty karne za brak transportu. Potrzebujemy zharmonizowanych procedur planowania wraz z mechanizmem kompleksowej obsługi, na podstawie których, procedury zatwierdzania mogłyby być zawierane na dany okres, tzn. nie więcej niż na trzy lata, aby zapewnić stałą dostępność produkcji energii. Musimy także chronić prawo konsumentów do zamówienia u swych dostawców 100% energii odnawialnej, a zatem aby zagwarantować dostawy energii w nadchodzących latach.
Zważywszy, że energia jądrowa nie jest energią odnawialną, pragnę zwrócić się o podjęcie tej kwestii w ramach oddzielnego sprawozdania.
Dorette Corbey
(NL) Panie przewodniczący! Pani posłanka Thomsen przedstawiła znakomite sprawozdanie dotyczące odnawialnych źródeł energii i całym sercem popieram jej zaangażowanie oraz wspomniany cel w postaci 25%.
Walka ze zmianami klimatycznymi to nie tylko ogromne wyzwanie, lecz także wielkie możliwości. Możliwości dla nowych technologii oraz czystej i odnawialnej energii. Poza ustanowionymi źródłami, takimi jak turbiny wiatrowe i płyty ogniw słonecznych, powinniśmy prawdopodobnie dysponować także źródłami energii, takimi jak energia wiatru na dużych wysokościach od jednego kilometra wzwyż, reflektory słoneczne, energia pływów, energia fal, energia geotermiczna oraz technologia produkcji paliwa z glonów. Z radością przyjmuję tę ekscytującą tendencję. Inwestowanie w odnawialne źródła energii przynosi więcej korzyści niż wyłącznie ograniczenie CO2. Przyczynia się do zmniejszenia naszego uzależnienia od krajów spoza obszaru UE, przełamuje monopol na energię potentatów energetycznych i skutkuje nie tylko ogromnymi innowacjami, lecz także powstaniem około miliona nowych miejsc pracy.
To jest, panie i panowie, oczywiście jak najbardziej w porządku, lecz potrzebna jest także właściwa polityka. Mamy tu do czynienia z trzema najważniejszymi kwestiami. Po pierwsze - konieczność oddzielenia płatności od produkcji. Jeżeli odnawialne źródła energii mają osiągać szybki rozwój, całkowite oddzielenie musi stać się najwyższym priorytetem. W chwili obecnej podłączenie farmy wiatrowej do sieci energetycznej może trwać bardzo długo i jest to nie do przyjęcia. Mam nadzieję, że wnioskom, które w tym tygodniu przedstawiła Komisja Europejska uda się nadać nieco bardziej zdecydowany charakter, abyśmy nie ugięli się pod presją ze strony monopoli energetycznych oraz abyśmy dopilnowali, by nie doszło do osłabienia wniosków.
Po drugie - kwestia biopaliw. Biopaliwa dzielą się na te dobre i te złe. Obecnie wygląda na to, że wszyscy skupiają się na tych złych. Nie bez powodu, gdyż są podstawy do zakwestionowania użyteczności niektórych rodzajów biopaliw, które nie przynoszą praktycznie żadnych korzyści dla środowiska naturalnego. Niektóre rodzaje biopaliw mają bardzo szkodliwy wpływ na różnorodność biologiczną i ceny żywności. Jednakże w warunkach ścisłego nadzoru biopaliwa mogą okazać się pomocne w dążeniu do bardziej zrównoważonego systemu dostaw energii, z zastrzeżeniem gwarancji, że tropikalne lasy deszczowe nie będą wycinane w celu uzyskania paliwa dla naszych pojazdów. Zgadzam się z ustępem w sprawozdaniu pani posłanki Thomsen mówiącym o konieczności zastosowania jasnych kryteriów wobec 10% udziału biopaliw w kombinacji źródeł energii. W moim sprawozdaniu dotyczącym dyrektywy w sprawie jakości paliwa przedstawiłem pewne wnioski w tej kwestii i z zainteresowaniem oczekuję państwa uwag.
Wreszcie - kwestia dotacji. Niestety wciąż będą udzielane dotacje na rzecz wytwarzania energii opartej na surowcach kopalnych. W ciągu ostatnich dziesięciu lat europejski sektor węglowy otrzymał około 50 milionów euro w ramach pomocy związanej z produkcją. Paliwo lotnicze jest nieopodatkowane, co jest ukrytą formą dotacji. Obecnie skłaniamy się ku przyznawaniu szczodrych dotacji na rzecz odnawialnych źródeł energii. Nie jest to właściwe postępowanie. Musimy możliwie najszybciej położyć kres przydzielaniu dotacji na rzecz paliw kopalnych. Zamiast udzielać dotacji powinniśmy zmusić producentów energii do oparcia swej produkcji w znacznej mierze na odnawialnych źródłach energii. Wtedy dotacje nie będą już potrzebne. Należy zadbać, by nasze uzależnienie od ropy nie zostało zastąpione uzależnieniem od dotacji.
Herbert Reul
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Na początku pragnę podziękować sprawozdawczyni za przedstawienie tego sprawozdania. Uważam, że w tym kontekście należy podkreślić konieczność przyjrzenia się polityce energetycznej z uwzględnieniem szeregu różnych celów. W jaki sposób zagwarantować bezpieczeństwo dostaw, w jaki sposób zagwarantować, że nie będzie to miało szkodliwego wpływu na środowisko oraz w jaki sposób można zdobyć energię w przystępnej cenie?
Jeśli podczas wszystkich tych debat weźmiemy pod uwagę te trzy czynniki, dość szybko zorientujemy się, że odnawialne źródła energii odgrywają oczywiście pewną, prawdopodobnie nawet istotną rolę w związku z przyszłą formą energii, jednak ten sektor nie zdoła samodzielnie rozwiązać problemu dostaw energii w związku z kształtowaniem cen, oddziaływaniem na środowisko naturalne czy też bezpieczeństwem dostaw.
Dlatego też należy postawić pytania, które zostały tu już dziś jasno określone przez różnych mówców, na przykład zbadać kwestię tego, jak i gdzie można wykorzystać energię odnawialną w ekonomicznie najrozsądniejszy sposób, tak jak ma to miejsce w przypadku pozostałych zasobów. Należy rozważyć, w jakich przypadkach euro może zostać najskuteczniej wykorzystane, co oznacza, że nie możemy na przykład wspierać energii słonecznej na obszarach, gdzie panują warunki niesprzyjające do jej wykorzystania.
Należy rozważyć, czy decyzje i procentowe udziały, czy wiążące cele rzeczywiście pozwolą nam pójść naprzód, czy też rozsądniej nie byłoby położyć nieco większy nacisk na wspieranie pomocniczości oraz inicjatyw idących w różnych kierunkach w różnych sektorach w zależności od danego państwa członkowskiego, prowadząc przy tym do porównywalnego celu.
Jednocześnie musimy stwierdzić, jakie są wady, które istnieją także w przypadku odnawialnych źródeł energii. Prowadziliśmy już debaty poświęcone problemowi biopaliw. Pół roku temu kwestia ta w ogóle nie była poruszana. Debatowaliśmy także nad energią wiatrową i związanymi z nią ewentualnymi szkodami. W moim kraju mamy trudności w znalezieniu wystarczającej przestrzeni do rozwoju energii wiatrowej. Nie oznacza to sprzeciwu wobec tych odnawialnych źródeł energii, lecz konieczność zróżnicowanej debaty i zróżnicowanych odpowiedzi, gdyż w końcu rozsądna polityka energetyczna nie może opierać się na tworzeniu złudnych oczekiwań, których nie zdoła spełnić, lecz musi rozbudzać oczekiwania, które będzie w stanie stopniowo spełniać. Pragnę podziękować Komisji za jej niezwykle otwarte oraz zróżnicowane podejście.
Riitta Myller
(FI) Panie przewodniczący! Nie możemy ograniczyć emisji dwutlenku węgla zgodnie z naszymi celami bez zastosowania powiązanych ze sobą strategii wydajności energetycznej oraz wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Obecnie pod względem wykorzystania odnawialnych źródeł energii panują znaczne różnice pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi. Niezbędne są indywidualne dla danego państwa członkowskiego wiążące cele związane z wydajnością energetyczną oraz wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii.
Sprawozdawczyni ma absolutną rację, koncentrując się na dwóch bardzo praktycznych kwestiach odnoszących się do sposobu osiągnięcia tych celów na obszarze Unii Europejskiej. Musimy nalegać, aby państwa członkowskie o dużej liczbie ludności, które obecnie wytwarzają jedynie niewielką część swej energii przy wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii, zlikwidowały tę lukę. Wysiłki wyłącznie ze strony mniejszych krajów nie wystarczą, by rozwiązać ten problem. Inną ważną uwagą, którą już tutaj poczyniono, jest konieczność wykorzystania zjawisk naturalnych. Mamy światło słoneczne; mamy potencjał biopaliw; a na niektórych obszarach mamy wiatr. Te zjawiska powinny zostać uwzględnione w narodowych programach.
Jest niezmiernie ważne, by polityki, którymi kierują się państwa członkowskie, były trwałe i konsekwentne. Tylko w ten sposób uda się nam zaangażować w to inwestorów i sponsorów, jak również przemysł. Jeżeli systemy wsparcia oraz regulacje nie zostaną skierowane na właściwy tor, pozwalając nam tym samym osiągnąć trwałą politykę energetyczną, nie zdołamy osiągnąć prawdziwej rewolucji, do której wzywano tutaj w ramach polityki energetycznej.
Jeśli zaś chodzi o biopaliwa, powinniśmy opowiedzieć się za biopaliwami drugiej generacji zamiast sprawiać wrażenie, jakbyśmy wspierali konkurencję pomiędzy żywnością a paliwem.
Alejo Vidal-Quadras
(ES) Panie przewodniczący! Decyzja szefów państw i rządów, aby zatwierdzić wiążący cel w postaci wytwarzania od 2020 r. 20% energii ze źródeł odnawialnych w naszej strukturze energetycznej miała wielki wpływ na cały świat i stanowi krok milowy w ramach polityki wspólnotowej w zakresie zmian klimatycznych i wykorzystania energii.
Jutro Parlament będzie głosował nad odnośnym sprawozdaniem, w którym wyrażamy nasze poparcie dla wniosków Rady i Komisji dotyczących przyszłego prawodawstwa w tym zakresie.
Jako współprawodawcy mamy obowiązek opracowania efektywnej polityki gospodarczej w celu zaspokojenia rzeczywistych potrzeb społeczeństwa, mając zawsze na uwadze dostępne ramy technologiczne. Cel uzyskiwania 20% w ramach naszej struktury energetycznej ze źródeł odnawialnych będzie opłacalny pod względem ekonomicznym tylko wtedy, gdy zostaną spełnione dwa wymogi: cena baryłki ropy pozostanie wysoka, i w związku z tym cena tony CO2będzie zniechęcająca.
Badania wpływu przeprowadzone przez Komisję oparte są na cenie wynoszącej około 20 euro za tonę CO2. Obecna cena różni się o od 12 do 15 centów. W związku z tymi danymi liczbowymi kalkulacje kosztów i korzyści nie są tak atrakcyjne jak chcielibyśmy i należy do uwzględnić w przyszłej rewizji systemu handlu emisjami, jeśli chcemy wysłać do przedstawicieli branży i konsumentów właściwe sygnały.
Bez wątpienia dywersyfikacja czystych źródeł energii nadal musi stanowić główny priorytet polityki energetycznej. Dzięki odważnym działaniom Rady podjętym w marcu nadszedł czas, aby państwa członkowskie rozpoczęły negocjacje w zakresie podziału ciężarów i obowiązków. Podsumowując, panie przewodniczący, wzywam w związku z tym Radę do zapewnienia, że podział zostanie dokonany niezwłocznie, w oparciu o trwały kompromis, w którym żadna strona nie będzie się czuć wygraną lub przegraną.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Gratuluję pani Thomsen jej wspaniałego sprawozdania. Zgadzam się z moimi kolegami posłami, w szczególności z moim kolegą panem Paasilinną, że nie możemy być doktrynalni w kwestiach związanych z energią i że nie możemy myśleć o energii odnawialnej jako o panaceum samym w sobie. Sama energia odnawialna nie rozwiąże problemów Europy, ale jest to bardzo ważny krok we właściwym kierunku. W tym względzie wszyscy się zgadzamy i kwestia ta jest znakomicie podkreślona w sprawozdaniu pani Thomsen.
Jednakże jednocześnie kilku posłów podniosło kwestię, że konieczny jest postęp technologiczny, ponieważ nowe państwa członkowskie, a w szczególności uboższe państwa członkowskie, uważają wykorzystanie energii słonecznej, energii wiatru lub - w przypadku mojego kraju, gdzie obficie występują źródła termalne - energii geotermalnej, jest niezmiernie drogie.
Chciałbym zwrócić się do pana komisarza Piebalgsa, aby wezwał Komisję do uważnego rozpatrzenia, jak można stymulować te technologie w Europie, być może także za pomocą przetargów. Nie mam na myśli prostych technologii takich, jakie wraz z moimi kolegami posłami widzieliśmy w Tybecie, kiedy powiedziano nam, że gospodarstwa domowe są wyposażone w energię słoneczną. Trudno nam było w to uwierzyć, ale później okazało się, że odnoszą się oni do bardzo prostego, małego talerza, który w ciągu półgodziny może ogrzać dzbanek wody. Myślę o dużo bardziej skomplikowanych technologiach.
W odniesieniu do sektora rolnictwa, biopaliwa są bardzo ważne i zgadzam się z panią Myller, że nie możemy stwarzać sytuacji, w której produkcja biopaliw zagraża sektorowi żywności i produkcji żywności. Bądźmy także ostrożni w odniesieniu do produkcji bioetanolu, ponieważ czasami produkcja bioetanolu prowadzi do zużycia paliwa kopalnego przewyższającego oszczędności płynące z tej produkcji. Uważam w związku z tym, że musimy przyjąć zróżnicowane podejście w tej kwestii.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Panie komisarzu, panie i panowie! Odnawialne źródła energii przynoszą rozwiązanie dwóch głównych wyzwań: po pierwsze, wyzwania zabezpieczenia niezawodnych dostaw energii, ponieważ zapewniają różnorodność i obniżają zależność od importu, a po drugie, wyzwania związanego ze zmianami klimatycznymi, ponieważ nie powodują bezpośredniego uwalniania gazów cieplarnianych.
Od jakiegoś czasu odnawialne źródła energii są popularne w Europie. Odnawialne źródła energii są tematem, który pozwala na zdobycie punktów politycznych. Ich znaczenie dla dalszego rozwoju społecznego jest podkreślane przez polityków, ekonomistów, naukowców i inżynierów specjalizujących się w zakresie wytwarzania energii, ale także przez właścicieli domów, którzy zwykle nie są zaangażowani w charakterze zawodowym w wytwarzanie energii lub ochronę środowiska.
Udział energii ze źródeł odnawialnych w ogólnej strukturze energetycznej rośnie jednak powoli. Dlaczego? Być może, my - politycy - nie jesteśmy wystarczająco zaangażowani? Nie sądzę, aby tak było, ponieważ obszar energii odnawialnych jest uwzględniany w większej części prawodawstwa wspólnotowego związanego z energią. Jednakże uważam, że przy ustanawianiu stosownych ram podkreśliliśmy aspekty techniczne i nadzorcze, a pominęliśmy aspekty ekonomiczne oraz całościową ocenę.
Uważam, że nie powinniśmy zajmować się źródłami odnawialnymi w oderwaniu od innych kwestii. Musimy przeprowadzić ocenę ich zalet i wad, uwzględniając inne źródła energii. Musimy wziąć pod uwagę ich wkład na rzecz różnorodności struktury energetycznej, zapewnienia niezawodnych dostaw energii, ograniczenia emisji gazów cieplarnianych oraz tworzenia społeczeństwa opartego na wiedzy. Musimy dokonać oceny dodatkowych badań i koniecznego rozwoju.
Musimy przeprowadzić ocenę makroekonomiczną w oparciu o nasze wcześniejsze podejście techniczne. Ważnym czynnikiem w zakresie podejmowania decyzji dotyczących inwestycji są na przykład koszty finansowe uwalniania do atmosfery o jedną tonę węgla mniej.
Zanim nie przeprowadzimy stosownej analizy porównawczej kosztów w oparciu o nasze konwencjonalne podejście do podejmowania decyzji, nie osiągniemy pożądanych rezultatów w zakresie polityki energetycznej i środowiskowej. Jednakże jeśli to uczynimy, jeśli przeprowadzimy ogólną ocenę, bariery pomiędzy poszczególnymi źródłami energii znikną, ponieważ ważny będzie tylko heterogeniczna, trwała struktura energetyczna.
Joan Calabuig Rull
(ES) Panie przewodniczący! Niemalże każdy zgadza się, że w Unii Europejskiej stajemy wobec trzech głównych wyzwań: pierwszym jest wyczerpywanie się i rosnące ceny konwencjonalnych źródeł energii; drugim jest konieczność ograniczenia rosnącej zależności od importu energii; a trzecim jest pomoc w powstrzymaniu zmian klimatycznych. Oczywiście, odnawialne źródła energii mogą znacznie przyczynić się do rozwiązania tych problemów.
Obecnie zobowiązaliśmy się do osiągnięcia do 2020 r. celu uzyskiwania 20% ogólnej produkcji energii ze źródeł odnawialnych. Oczywiście, państwa członkowskie mają swobodę wyboru co do rodzajów odnawialnych źródeł energii, które najbardziej odpowiadają ich sytuacji. Jednakże muszą się one zobowiązać - muszą powstać jednoznaczne zobowiązanie polityczne - do osiągnięcia celów, jakie wspólnie określiliśmy.
Chciałbym podkreślić cztery kwestie. Po pierwsze, energie odnawialne nie wykluczają zastosowania innych źródeł energii, które mogą ustabilizować dostawy, ale energie odnawialne muszą być rozwiązaniem preferowanym. Inne źródła energii, takie jak energia jądrowa, nie powinny być odrzucone, ale należy rozwiązać wciąż istniejące problemy związane z zarządzaniem odpadami i wysokimi kosztami budowy.
Wykorzystywanie biopaliw wymaga jednak wielkiej ostrożności i powinno być oparte na kryteriach zrównoważonego rozwoju. W przeciwnym wypadku doprowadzi to do powstania poważnej szkody dla środowiska i niekorzystnych skutków społecznych.
Z drugiej strony istnieją wielkie możliwości rozwoju wykorzystywania źródeł odnawialnych w zakresie budowy nowych budynków mieszkalnych i infrastruktury.
Wreszcie istnieje społeczny wymiar polityki energetycznej: wprowadzenie źródeł odnawialnych nie może prowadzić do wzrostu cen, który prowadziłby do sytuacji, w której energia elektryczna i ogrzewanie znajdują się poza zasięgiem konsumentów, zwłaszcza należących do najbardziej narażonych grup społeczeństwa, którzy są szczególnie dotkliwie dotknięci wzrostem cen energii.
Alexander Stubb
Panie przewodniczący! Uważam, że bardzo przyjemnie jest przemawiać przed tak żywo reagującą publicznością. Nie zawsze spotykamy się z oklaskami, wiwatami i okrzykami. Wiem, że jest to zabronione, ale sądzę, że w rzeczywistości jest to bardzo miłe, więc powinno być dozwolone.
Jeżeli pozwoli pan, chciałbym poruszyć trzy kwestie. Pierwsza z nich to tak naprawę echo słów pana komisarza. Uważam, że potrzebna nam jest wspólna polityka energetyczna. Bardzo ważne jest oczywiście, abyśmy brali pod uwagę cele krajowe, lecz w ramach ogólnego podejścia należy spojrzeć na nie ze wspólnej perspektywy. Oznacza to, że musimy zmienić wiele przygotowywanych przepisów oraz - jak wcześniej powiedział pan Paasilinna - skoncentrować się na odpowiednim połączeniu źródeł energii, patrząc jednocześnie na cały program.
Moja druga uwaga dotyczy sprawiedliwego podziału obciążenia i w tym względzie jestem zadowolony z celów na rok 2020: są one dobre i ambitne. Nie jestem stuprocentowo przekonany, że uda nam się je kiedykolwiek osiągnąć, zwłaszcza jeśli chodzi o odnawialne źródła energii, niemniej jednak jest to dobry cel. Jednak w realizacji bardzo ważne jest, abyśmy zwracali baczną uwagę na podział obciążenia. Nie chcę znaleźć się w sytuacji, w której niewielkie państwa takie jak Finlandia, gdzie udział odnawialnych źródeł energii wynosi obecnie 25%, musiałyby zwiększyć swoje obciążenie do powiedzmy 45%, zaś pięć największych państw członkowskich, które faktycznie zużywają 60% energii, utrzymywałoby znacznie niższe standardy. Bądźmy więc pod tym względem naprawdę uczciwi. Do tego dochodzi oczywiście fakt, że takie kraje jak Finlandia nie będą niestety miały zbyt wiele energii słonecznej.
Moja trzecia uwaga dotyczy metodologii obliczeń. Wydaje się, że energia wiatrowa i słoneczna jest traktowana w sposób mniej korzystny w stosunku do energii z biomasy. Dobrze, postarajmy się przejść nad tym do porządku dziennego, lecz przyglądajmy się temu bardzo uważnie. Biorąc pod uwagę krajowe plany działania, chciałbym mieć nadzieję, że Dyrekcja Generalna ds. Energii i Transportu albo posiada, albo może zatrudnić liczbę pracowników wystarczającą do zajmowania się tymi kwestiami oraz ich monitorowaniem i wdrażaniem.
Skoro mam jeszcze chwilę, przedstawię moje trzy uwagi: po pierwsze, potrzebujemy wspólnej polityki energetycznej; po drugie, potrzebujemy sprawiedliwego podziału obciążenia; i po trzecie, musimy zachować dużą ostrożność w przypadku metodologii obliczeń.
Gábor Harangozó
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Przede wszystkim chciałbym pogratulować pani Thomsen jej wspaniałego sprawozdania. Biorąc pod uwagę wyzwanie związane ze zmianami klimatycznymi, naszą znaczną zależność od paliw kopalnych i rosnący problem związany z tworzeniem miejsc pracy na wsi, Unia Europejska musi posiadać jasny, prosty w zastosowaniu system regulacyjny umożliwiający jej podejmowanie skutecznych działań w odniesieniu do produkcji energii odnawialnej, a w szczególności w odniesieniu do produkcji biomasy.
Musimy stworzyć pewien rodzaj otoczenia prawnego dla producentów, które wyraźnie określi działania i ramy funkcjonowania związane z energiami odnawialnymi. Nie ma większego sensu zwiększania w naszych dyrektywach udziału energii odnawialnej, jeśli brak jest odpowiednich warunków; ci, których to dotyczy, nie będą chcieć podejmować ryzyka rozpoczęcia tego nowego rodzaju produkcji.
Nie możemy pozwolić, aby powstała sytuacja, w której będziemy wprowadzać w błąd rolników, zachęcając ich na szczeblu Unii Europejskiej do produkowania surowców do produkcji bioenergii, podczas gdy w niektórych krajach ramy regulacyjne na szczeblu krajowym nie dostarczają optymalnego otoczenia, aby to czynić. Potrzebny jest długoterminowy, dobrze przemyślany program, ponieważ w przeciwnym wypadku producenci będą postrzegać ten nowy typ produkcji jako bardzo ryzykowny.
Musimy zagwarantować bezpieczeństwo produkcji, ale nie możemy oczekiwać od konsumentów, że będą płacić wyższe ceny detaliczne. Producenci potrzebują zachęt, a w niektórych przypadkach będą musiały być wprowadzone ulgi podatkowe w celu zapewnienia, że to przejście nie będzie się dla nich wiązać z trudnościami operacyjnymi. Musimy dostarczyć odpowiednich zachęt, aby zapewnić, że produkcja biopaliw nie doprowadzi do wzrostu cen żywności, ponieważ mogłoby to podkopać cały program. Dziękuję za uwagę.
Ivo Belet
(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Proszę pozwolić mi skupić się na dwóch obszarach wspaniałego sprawozdania pani Thomsen, czyli sektorze budowlanym i samochodowym.
Jeśli mamy osiągnąć cele dotyczące emisji CO2 w sektorze samochodowym, musimy inwestować więcej w badania i rozwój. Jest to oczywiste. Nasz przegląd budżetu wieloletniego daje nam ku temu sposobność, panie komisarzu. Należy znacznie zwiększyć wysiłki czynione w zakresie badań nad nową technologią i odnawialnymi źródłami energii w zakresie transportu. Musi to być jednym z priorytetów także naszego nowego Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii. Panie i panowie! Europejski sektor samochodowy może tutaj dać przykład. Niektórzy japońscy producenci samochodów obecnie reklamują, jako ich cel, wytwarzanie samochodów "zero emisji”. Myślę, że my w Europie mamy możliwości, aby być pierwszymi na świecie, którzy ten cel urzeczywistnią.
Następnie, jest jeszcze jeden sektor, który pilnie potrzebuje nowej technologii środowiskowej: budownictwo. Należy to ponownie podkreślić. Jest to sektor, który sama Komisja Europejska opisuje jako sektor o największym potencjale obniżenia emisji CO2. Budowa nowych, energooszczędnych budynków mieszkalnych, "passive housing" wciąż jeszcze jest w zarodku i ciągle jest relatywnie kosztowna. W tym obszarze także nadszedł czas, aby przyspieszyć, nie tylko w zakresie badań i rozwoju, ale także w zakresie zachęt podatkowych. Z pewnością moglibyśmy obniżyć jeszcze bardziej, a nawet do zera, stawkę podatku VAT na materiały energooszczędne oraz energie odnawialne w budownictwie. Komisja Europejska w każdym razie planuje - pan wie to lepiej niż ja, panie komisarzu - przedłożyć nowe wnioski dotyczące obniżenia do 2009 r. stawki podatku VAT i wnioski te mogą w pełni uwzględniać te idee dotyczące środków energooszczędnych w sektorze budownictwa. A zatem w nadchodzących miesiącach i latach czekają nas poważne wyzwania. I wymagają one podjęcia śmiałych i zdecydowanych działań.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Szczegółowe sprawozdanie mojej koleżanki pani Thomsen pomoże nam żyć w czystszym środowisku i przeciwstawić się zmianom klimatycznym. Ambitne plany działań w zakresie energii odnawialnej na szczeblu europejskim i krajowym, a także monitoring ich wdrażania zostaną włączone do wspólnej europejskiej polityki energetycznej i obniżą zależność od dostaw energii z krajów trzecich.
Jednakże niektóre kraje posiadają znaczny potencjał w zakresie energii wody, słońca i wiatru, podczas gdy potencjał innych krajów jest niższy. A zatem plany działań dla poszczególnych krajów powinny być opracowane indywidualnie, a wszelkie obliczenia powinny się opierać na rzeczywistych danych.
Byłoby przydatne, gdyby Komisja Europejska przeznaczyła wsparcie z funduszy strukturalnych na produkcję energii odnawialnej, a także izolację i ogrzewanie bloków mieszkalnych. Stosowanie energii odnawialnej powinno być także promowane w ramach polityki fiskalnej. W Europie stoimy wobec wzrostu cen żywności związanego z wzrostem popytu na biopaliwa. Nie może tak być.
Co może powiedzieć zwykły obywatel UE żyjący od pierwszego do pierwszego, jeśli potrzeba wzrostu wykorzystania odnawialnych źródeł energii powoduje wzrost cen energii elektrycznej i kosztów związanych z mieszkaniem? Rynek nie może regulować wszystkiego. Konieczne jest zapewnienie pomocy tym, którzy doświadczają trudności finansowych, a zwłaszcza tym, którzy najbardziej cierpią z powodu wzrostu cen.
Ogólnie rzecz ujmując, jestem pewien, że będziemy musieli zmienić nasze style życia i ograniczyć w przyszłości naszą ekstrawagancką konsumpcję. Ludzie wyrządzili szkodę planecie, a zatem naszym obowiązkiem jest teraz pomóc jej w odzyskaniu poprzedniej kondycji.
Agnes Schierhuber
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Dostawy energii stają się coraz poważniejszym wyzwaniem, nie tylko dla Unii Europejskiej, ale na całym świecie. W tym kontekście wykorzystanie odnawialnych źródeł energii posiada kluczowe znaczenie, zarówno dla zapewnienia dostaw w przyszłości jak i przyczynienia się w sposób decydujący do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Musimy wspierać i promować innowacje. Musimy także więcej inwestować w badania i rozwój nowych technologii, zarówno w dziedzinie transportu - np. w zakresie badań nad nowymi paliwami lub konstrukcją nowych silników - jak i w dziedzinie termalnego lub opartego na energii wykorzystania zasobów takiego jak ogrzewanie, produkcja energii, materiały izolacyjne itp.
Dobrym przykładem jest łączona produkcja energii elektrycznej i ciepła z biomasy, poprzez budowę elektrociepłowni, które znajdują coraz szersze zastosowanie w Austrii. Innym kluczowym aspektem jest oszczędność energii. Zasadnicze znaczenie posiadają także zdecentralizowane koncepcje regionalne.
Musimy wykorzystać możliwości, jakie oferuje zdecentralizowana produkcja energii i biopaliw ze źródeł odnawialnych, ponieważ może ona także produkować zrównoważoną energię i wykorzystywać surowce, które są dostępne na miejscu. Wykorzystywania produktów rolnych do produkcji energii z pewnością nie uniemożliwi produkcji stosownych dostaw energii, ponieważ dostępne są wystarczające obszary rolne i ten obszar może także być właściwie wykorzystywany. Zawieszenie odłogowania na rok finansowy 2008 jest zatem przyjmowane z wielkim zadowoleniem.
Ponadto, wykorzystywanie surowców odnawialnych może znacznie przyczynić się do wzrostu gospodarczego obszarów wiejskich, ponieważ ma to pozytywny wpływ nie tylko na obszar podczas normalnej kolejności zmian upraw, ale także w szczególności na zatrudnienie i tworzenie nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich.
Antonio De Blasio
(HU) Dziękuję, panie przewodniczący. Chciałbym najpierw pogratulować sprawozdawczyni wspaniałej pracy, jaką wykonała. Musimy pamiętać, że ambitne cele, do jakich zobowiązała się sama Unia Europejska, nakierowane na ograniczenie emisji gazów powodujących efekt cieplarniany, wzrost wykorzystania odnawialnych źródeł energii i wzmocnienie efektywności energetycznej, można osiągnąć tylko wtedy, gdy wdrożymy je zgodnie z zasadą pomocniczości, rozpoczynając od podmiotów społecznych i ekonomicznych na szczeblach lokalnym i regionalnym.
Zdecentralizowana polityka energetyczna, wraz z programami badań i kampaniami mającymi na celu zmianę nawyków konsumentów mogłyby przynieść rzeczywiste rezultaty nie tylko w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł energii, ale także w zakresie zatrudnienia i rozwoju regionalnego.
Produkcja lokalna, oraz być może przetwarzanie i zużycie, odnawialnych źródeł energii tworzy nowe miejsca pracy, a stabilność gospodarcza zostaje wzmocniona poprzez dywersyfikację dostaw energii i zwiększenie jej efektywności. Chciałbym podkreślić ogromną role zachęt finansowych zarówno w odniesieniu do połączenia odnawialnych źródeł energii z istniejącymi sieciami, jak i wprowadzenia energii odnawialnych na rynek.
W interesie władz lokalnych i organizacji regionalnych (przewodniczący przerwał mówcy, prosząc go aby mówił nieco wolniej) jest wsparcie działań przedsiębiorstw w zakresie innowacji oraz badań i rozwoju.
Poprzez wsparcie partnerstwa pomiędzy sektorami publicznym i prywatnym Unia Europejska mogłaby pomóc podmiotom społecznym sektora publicznego i prywatnego w połączeniu sił w celu dostarczenia ekonomicznego bodźca regionom, których rozwój chciałyby one pobudzić. Aby to osiągnąć, przedsiębiorstwa lokalne muszą być poinformowane o możliwościach rozwoju i muszą one przeprowadzić ocenę właściwości i specyficznych potrzeb danego regionu.
Zaleciłem, aby Unia Europejska ściśle monitorowała, czy działania państw członkowskich są zgodne z tym, czego się od nich oczekuje, ponieważ zachęty regionalne i lokalne będą nieefektywne, jeśli państwa członkowskie nie wprowadzą swych własnych ram prac zgodnych z prawodawstwem UE. Państwa członkowskie mają obowiązek stworzenia otoczenia prawnego, które nie tylko umożliwia zwiększenie efektywności energetycznej i wykorzystanie energii odnawialnej, ale także dostarcza wszelkiego możliwego wsparcia gospodarczego i zachęt, w celu pobudzenia lokalnych i regionalnych inicjatyw w zakresie rozwoju.
Valdis Dombrovskis
(LV) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jednym z celów włączonych do europejskiej strategii energetycznej jest podniesienie do 20% udziału odnawialnych źródeł energii w całkowitym zużyciu energii. Łotwa jest liderem w tym obszarze, ponieważ udział energii odnawialnych na Łotwie wynosi już 37%. Trudno jest sprawiedliwie przydzielić cele w zakresie udziału energii odnawialnej każdemu państwu członkowskiemu i zapewnić, że każde państwo członkowskie będzie aktywnie zaangażowane w wykorzystywanie energii odnawialnej. Mogę wesprzeć stanowisko sprawozdawczyni, że musimy dbać o to, aby większym państwom członkowskim nie przydzielano ograniczeń i celów w zakresie udziału energii odnawialnej, które są niższe od 20%. Biorąc pod uwagę fakt, że pięć największych państw członkowskich odpowiada za co najmniej 60% zużycia energii w UE, ograniczenia dla większych państw prowadziłyby do nieproporcjonalnie dużego obciążenia innych krajów. Należy potwierdzić, że UE ma już negatywne doświadczenia w podobnej kwestii. Podejście przyjęte przez Komisję Europejską w ramach przydziału kwot emisji CO2 było co najmniej dziwne.
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez samą Komisję, celem systemu handlu emisjami jest pomoc państwom członkowskim w spełnieniu zobowiązań z Kioto. Nowe państwa członkowskie spełniają zobowiązania z Kioto, ale ich kwoty emisji są znacznie obniżane. Na przykład Łotwa, której przydzielono najniższą w Unii Europejskiej kwotę emisji CO2 na mieszkańca, otrzyma tylko 55% kwoty emisji, o jaką się ubiegała. Estonia i Litwa otrzymają odpowiednio 52 i 53%. Kwoty dla innych nowych państw członkowskich także zostały znacznie obniżone. Natomiast większości starszych państw członkowskich, które nie spełniają ich wspólnych zobowiązań z Kioto, przyznano ponad 90% kwot emisji, o jakie się ubiegały. Nie jest zaskakujące, że pięć nowych państw członkowskich zostało zmuszonych do wniesienia na tę decyzję skargi do sądów. Z zadowoleniem przyjmuję stanowisko przyjęte przez sprawozdawczynię w sprawie przydzielenia dodatkowych środków z budżetu UE na osiągnięcie celów europejskiej strategii energetycznej, nadanie temu obszarowi priorytetu oraz rewizję ram finansowych UE na lata 2007-2013. Cele włączone do europejskiej strategii energetycznej należy przyjąć za zadowoleniem zarówno z ekonomicznego jak i ekologicznego punktu widzenia. Pozostaje tylko zaapelowanie do Komisji Europejskiej, aby nie powtarzała popełnionych w przeszłości błędów i aby rozdzieliła te cele sprawiedliwie, zapewniając, że każde państwo członkowskie będzie aktywnie zaangażowane w osiągnięcie tych celów. Dziękuję za uwagę.
Péter Olajos
(HU) Panie przewodniczący! Przede wszystkim muszę podkreślić, jak godny ubolewania jest fakt, że wcześniejszy cel UE podniesienia udziału energii odnawialnej w strukturze energetycznej UE do 12% przed 2010 r. z wielkim prawdopodobieństwem nie zostanie osiągnięty. Mimo tego niepowodzenia na wiosennym szczycie w 2007 r. prezydencja niemiecka ustanowiła dla państw członkowskich jeszcze ambitniejszy cel podniesienia do 2020 r. udziału energii odnawialnej do 20%.
Uważam, że powinniśmy powiedzieć szczerze: obawiam się, że obecny cel, tak jak poprzednie, także jest zagrożony. Ponadto istnieje niebezpieczeństwo, że będzie on sabotowany przez państwa członkowskie. Dlatego też usilnie wzywam Komisję i państwa członkowskie do osiągnięcia porozumienia tak szybko jak to możliwe w odniesieniu do praktycznego wdrożenia celu dotyczącego 20%-ego udziału energii ze źródeł odnawialnych.
Państwa członkowskie już powinny były przedłożyć i przygotować swoje strategie w zakresie energii odnawialnej, biorąc pod uwagę efektywność kosztową i analizę sektorową potencjału każdego kraju. Dlatego też cele ustanowione w mapie drogowej energii ze źródeł odnawialnych muszą być kontynuowane za pomocą szczegółowych planów wdrożenia wraz z określonymi celami krajowymi oraz wiążącymi celami indywidualnymi dla każdego sektora energii, a także sankcjami na wypadek nieosiągnięcia celów.
Potrzebujemy sankcji, ponieważ nie zapominajmy, że kraje przeciwstawiające się wdrożeniu wspólnych celów narażają na niebezpieczeństwo europejskie zobowiązania i wiarygodność w odniesieniu do zwalczania zmian klimatycznych. Położenie na szali szansy osiągnięcia globalnego porozumienia mogłoby to całkowicie zablokować.
Europa posiada historyczne zobowiązanie i musi pokazać na swym własnym przykładzie, że paliwa kopalne nie są jedynym możliwym rozwiązaniem, że istnieje konkurencyjna technologia i że możliwe jest zapewnienie samowystarczalności.
Petr Duchoň
(CS) Panie przewodniczący, panie i panowie, proszę pozwolić mi na skomentowanie dwóch kwestii sprawozdania pani Thomsen. Na początku sprawozdania stwierdzono, że: a) "tradycyjne zasoby energii są na wyczerpaniu”; b) "jesteśmy w coraz większym stopniu uzależnieni od importu” surowców energetycznych”; i c) "zmian[y] klimatycz[e] ... wywierać będą duży wpływ na ludność”.
Pierwszą kwestią, którą chcę poruszyć jest to, że rosnące uzależnienie krajów UE od importu surowców energetycznych jest jedynym jednoznacznym faktem, co do którego nie istnieją wątpliwości. Jest to w rzeczywistości poważny problem polityczny. Jednakże nie można go rozwiązać poprzez nadanie jednostronnego priorytetu tzw. odnawialnym źródłom energii. Rozwiązanie musi być dużo bardziej złożone. Dlatego też chciałbym podkreślić pewne aspekty, których moim zdaniem brakuje w omawianym sprawozdaniu.
Po pierwsze, poszczególne państwa członkowskie są odpowiedzialne za ich własną politykę energetyczną i w związku z tym mają prawo do posiadania swej własnej struktury energetycznej. Po drugie, w sprawozdaniu w żaden sposób nie podkreślono, że konieczne jest oszczędne wydawanie ograniczonych środków finansowych, jakimi dysponujemy i podkreślam słowo "oszczędnie”, mówiąc o wydaniu środków tego rodzaju. Uważam także, że konieczne jest, aby Unia Europejska współpracowała z USA, a współpraca ta powinna obejmować koordynację prowadzonej przez nie polityki wobec krajów, które eksportują surowce energetyczne. Wreszcie sprawozdanie nie czyni żadnej wzmianki na temat znaczenia energii jądrowej.
Drugą kwestią, którą chciałbym podnieść jest ta, że prognozy, na których opiera się sprawozdanie, czyli że konwencjonalne źródła energii wkrótce zostaną wyczerpane i że zmiany klimatyczne będą mieć destrukcyjny wpływ na ludzkość, są dyskusyjne. Nie powinniśmy traktować ich jako nieodwracalnych faktów.
Andris Piebalgs
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć swoją ostatnią wypowiedź w tej debacie słowami pana Vidala-Quadrasa: w tym obszarze polityki nie należy czuć się ani zwycięzcą, ani pokonanym, ponieważ polityka dotycząca energii odnawialnej jest polityką, której zdecydowanie potrzebujemy z trzech podstawowych powodów.
Przede wszystkim, zmiany klimatyczne: stosunkowo naiwne jest oczekiwanie, że bez odnawialnych źródeł energii moglibyśmy stawić czoło wyzwaniu, jakim są zmiany klimatyczne. Po drugie, konkurencja o źródła energii: świat się rozwija, ludziom żyje się lepiej, zaś źródeł energii coraz bardziej brakuje, a konkurencja o nie może być również niebezpieczna geopolitycznie. Po trzecie, nie dajmy się wprowadzić w błąd wysokością kosztów. Nasza obecna sytuacja jest stosunkowo komfortowa, ponieważ przy cenie 80 USD za baryłkę ropy kurs walutowy rośnie do 1,4 EUR. Zatem zostaliśmy ochronieni przed wzrostem cen ropy naftowej. Jednak procesy te nie są powiązane; jest to jedynie zbieg okoliczności. Pamiętamy, że w momencie wprowadzenia euro oczekiwany kurs wynosił jeden do jednego. Jeżeli kurs utrzymałby się na takim samym poziomie, wartość źródeł energii byłaby dzisiaj o 50% wyższa, a wiele parlamentów rozważałoby pomoc nadzwyczajną. Tak więc potrzebujemy odnawialnych źródeł energii również ze względów ekonomicznych.
Czy żądania te są wysokie w przypadku tego przełomu technologicznego? Przecież nie domagamy się dopłat, ale pomocy inwestycyjnej, gdyż 20% końcowego zużycia energii to nie jest 100%, ani 50%: to tylko jedna piąta, a technologia ta musi być możliwa do stosowania.
Dlaczego więc potrzebujemy Europy? Ponieważ ma ona skalę i możliwości, a ponadto pojawiły się postulaty. Państwa członkowskie, które nie są bogate, przynajmniej pod względem wysokości PKB na osobę, posiadają potencjał. Istnieją państwa członkowskie, które nie mają tak dużego potencjału i musimy znaleźć sposób wykorzystania całego potencjału Unii Europejskiej. Kraje bogatsze mogłyby inwestować w krajach o większym potencjale, ponieważ wskutek tego wszyscy skorzystamy z posiadania nowej technologii dostarczającej nam energii z czystych źródeł.
Nie przytoczyłem słów Gordona Browna z powodu przynależności politycznej. Cytowałem twierdzenie, że nawet w Wielkiej Brytanii, gdzie obecnie energia odnawialna nie jest zbyt popularna, pojawiają się postulaty dotyczące tej polityki - mam na myśli określoną postawę - i powiedziałem, że potrzebujemy wiążących celów, ponieważ dla osiągnięcia długotrwałego celu politycznego znaczenie mają wyłącznie cele wiążące. Jeżeli mają one wyłącznie orientacyjny charakter, pomiarów dokonujemy tylko do czasu następnych wyborów itd. Jeżeli mają one charakter wiążący, oznacza to prowadzenie polityki długoterminowej, która ułatwia inwestycje, co z kolei ułatwia wprowadzenie zasad stosowania.
Teraz chciałbym poruszyć trudną, wymienianą przez wielu z państwa kwestię dotyczącą zależności cen żywności od cen energii. Cóż, spierałbym się, czy na tym etapie energia odnawialna wywiera znaczący wpływ na ceny żywności. Zdecydowanie dobrobyt na świecie ulega zwiększeniu. Ludzie odżywiają się lepiej: w Indiach, Chinach, a także w krajach Trzeciego Świata. Wszędzie na świecie ludzie zatem domagają się większych zasobów i mają do tego prawo. Stanowczo cena na rynku światowym powoduje wzrost cen. Spowoduje to wzrost produkcji, lecz nie wywoła zasadniczych zmian polegających na powrocie niskich cen ropy naftowej lub cen żywności. Pozostaną one na stosownie wysokim poziomie i z tego powodu wyzwanie to nie wynika z odnawialnych źródeł energii.
Jednocześnie należę do tych osób, które uważają, że należy określić kryteria trwałego rozwoju i tak też uczynimy w tej dyrektywie, ponieważ kontrargumentem mógłby być fakt, że istnieje już prawodawstwo dotyczące wody, odpadów i gleby. Niektóre osoby zadają pytanie: "Po co nam dodatkowe źródło biurokracji? Uważam, że jeżeli podejmujemy działania w konkretnych obszarach polityki, które są kwestionowane z punktu widzenia społeczeństwa i grup politycznych, to musimy udzielić odpowiedzi. Również certyfikacja, chociaż czasami uciążliwa, jest potrzebna, aby faktycznie odpowiedzieć, że żadne ze źródeł energii nie będzie sprzeczne z zasadami trwałego rozwoju. Jednakże naprawdę uważam, że sprawozdanie jest bardzo dobrze wyważone. Zachowuje bardzo dobrą równowagę między tymi wyzwaniami i mam bardzo dużą nadzieję, że spotka się z szerokim poparciem w Izbie, ponieważ szerokie poparcie oznaczałoby również większe poparcie dla wniosku Komisji pod koniec roku.
Tak więc zostało ono dobrze przygotowane i za to chciałbym jeszcze raz podziękować sprawozdawczyni oraz wszystkim sprawozdawcom z grup politycznych i różnych komisji. Właśnie takiej równowagi potrzebujemy, a teraz potrzeba nam szerokiego poparcia.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek, 25 września 2007 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Ján Hudacký  
na piśmie - (SK) Obecna sytuacja w zakresie wytwarzania energii i zmian klimatycznych prowadzi nie tylko do pozytywnych rozwiązań, ale także do pośpiesznych decyzji, które ostatecznie mogą mieć wiele szkodliwych skutków.
Mam na myśli odnawialne źródła energii, które zasadniczo dostarczają nowych rozwiązań w celu uzupełnienia zmniejszających się konwencjonalnych zasobów energii i ograniczenia ilości szkodliwych emisji.
Z drugiej strony, jesteśmy świadkami, a nawet podejmujemy wspólne decyzje dotyczące ich nieprzemyślanego i pośpiesznego wprowadzenia poprzez ustanowienie wiążących celów, jakie należy osiągać za wszelką cenę. Nie jest dziełem przypadku, że badanie OECD i ostrzeżenia wielu specjalistów podkreślają, że nieprzemyślane wspieranie pewnych odnawialnych źródeł energii (takich jak biopaliwa, biomasa, itp.) wyrządzają nieodwracalną szkodę w innych obszarach, takich jak rolnictwo i zarządzanie wodą, zakłócając w ten sposób ogólną równowagę w naturze. Przypomina mi to strzelanie do wróbli w Chinach podczas tzw. rewolucji kulturalnej. Nie chcę jednak powiedzieć, że jestem przeciwko odnawialnym źródłom energii. Jednakże konieczne jest wykorzystanie tych, które istnieją w sposób naturalny w dobrze przemyślanych obszarach wykorzystania oraz w ilościach, które umożliwiają im naturalną odnowę, bez czynienia wszelkich wysiłków w celu sztucznego zwiększenia produkcji, dążąc do osiągnięcia wiążących celów tak szybko, jak to możliwe.
Obecna wiedza i rozwiązania techniczne umożliwiają nam wykorzystywanie źródeł odnawialnych tylko jako uzupełnienia; i jeszcze długo będą nam na to zezwalać. W związku z tym poszukajmy rozwiązań, które będą rozsądniejsze i efektywniejsze w perspektywie średnioterminowej. Dobrym przykładem jest energia jądrowa.
Piia-Noora Kauppi  
na piśmie - Finlandia jest jednym z wiodących krajów na świecie pod względem wykorzystania odnawialnych źródeł energii, zwłaszcza bioenergii. Udział energii odnawialnej w Finlandii wynosi około 25%.
Cele w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł energii muszą być realistyczne. W ramach zwalczania zmian klimatycznych należy zapewnić dostępność biomasy po rozsądnych cenach, co jest kwestią zasadniczą dla naszego przemysłu leśnego.
W Finlandii torf został zdefiniowany jako wolno odnawiające się paliwo uzyskiwane z biomasy. Jako paliwo pochodzenia lokalnego torf ma znaczny wpływ na politykę regionalną, co powoduje zwiększenie zatrudnienia oraz bezpieczeństwo dostaw energii.
Nie można wykluczyć żadnej bezemisyjnej, niskoemisyjnej i innej formy generowania energii, która jest neutralna pod względem emisji, trwała i opłacalna, co dotyczy również energii jądrowej. Wszystkie formy energii należy ocenić przy uwzględnieniu ogólnych interesów społeczeństwa.
W ramach zwalczania zmian klimatycznych należy zwiększyć udział źródeł energii, które są wolne od emisji dwutlenku węgla, także energii jądrowej. Energia jądrowa zwiększa niezależność od energii z przywozu, z punktu widzenia środowiska naturalnego jest czystsza niż inne rozwiązania i jest ekonomiczna.
Za bardzo ważne uznaję zatem, aby państwa członkowskie miały swobodę wyboru najodpowiedniejszych źródeł energii odnawialnej przy uwzględnieniu różnic w warunkach geologicznych, hydrologicznych i klimatycznych w państwach członkowskich.
Eija-Riitta Korhola  
na piśmie. - (FI) Panie przewodniczący! Jeśli mamy wspierać odnawialne źródła energii musimy sprecyzować, do czego dążymy poprzez wykorzystywanie ich. Czym innym jest wytyczanie szlaku, niezależnie od ceny, osiągając czyjeś cele i określone stosunki procentowe, a czym innym jest znalezienie zrównoważonych w wielu sektorach rozwiązań energetycznych, które mają konsekwencje o szerokim zasięgu. Już jest jasne, że zestaw docelowych stosunków procentowych oraz środowiskowe i klimatyczne cele UE są, niestety, niekompatybilne, co oznacza że nie zostaną osiągnięte. Pomimo tego postanowiliśmy spróbować osiągnąć te cele, co doprowadziło do stworzenia rynku energetycznego, który jest sztucznie manipulowany ze szkodą dla konsumenta oraz rozwiązań energetycznych, które są niewłaściwe pod względem równowagi klimatycznej i które muszą być zrewidowane. Negatywnym przykładem może być w tym względzie ustanowienie minimalnego wiążącego celu wynoszącego 10% w odniesieniu do biopaliw wykorzystywanych w transporcie.
Jeśli zamierzamy walczyć ze zmianami klimatycznymi, przestawienie się na biopaliwa nie jest właściwym rozwiązaniem. Nie jest to właściwa droga w świecie, gdzie prawdopodobnym scenariuszem są niedobory żywności, biorąc pod uwagę zjawisko gazów cieplarnianych. Obawa wyrażona w badaniu opublikowanym przez OECD, że dotacje państwowe na biopaliwa mogą prowadzić do wzrostu cen żywności i wyrządzenia szkody lasom jest realna, biorąc pod uwagę, że ich wkład na rzecz zapobieżenia zmianom klimatycznym może być mniejszy, niż przewidywano. Taka sama obawa została przedstawiona w artykule w czasopiśmie "Science”, w którym korzyści płynące dla klimatu z biopaliw są porównane korzyściami z zalesienia w okresie ponad 30 lat. Wnioski różnią się w zależności od surowca i technologii produkcyjnej, ale we wszystkich przypadkach zalesienie na danym obszarze uprawnym wchłonęłoby od dwóch do dziewięciu razy więcej węgla niż ograniczenie emisji osiągnięte poprzez stosowanie biopaliw.
To, czego teraz potrzebujemy w odniesieniu do osiągnięcia celów, to zdrowy rozsądek. W przeciwnym przypadku wkrótce zdamy sobie sprawę z tego, że decyzja o znacznym podwyższeniu udziału energii ze źródeł odnawialnych do jednej piątej produkcji energii była pochopna i będzie pewnego dnia zagrażać środowisku poprzez nadmierny wyrąb lasów.
Richard Seeber  
na piśmie. - (DE) Źródła odnawialne muszą odgrywać znaczącą rolę w naszej przyszłej polityce energetycznej. Energia jądrowa nie może być częścią rozwiązania, ponieważ wciąż nierozwiązane pozostają problemy związane z bezpieczeństwem.
Źródła odnawialne są naszą przyszłością. Dlatego też potrzebujemy innowacji oraz rozwoju nowych technologii. Potrzebujmy znacznie więcej inwestycji w badania, abyśmy mogli wprowadzić na rynek innowacyjne rozwiązania we wszystkich dziedzinach.
W marcu Rada Europejska uzgodniła cel w postaci pokrycia do 2020 r. 20% całkowitego zapotrzebowania na energię ze źródeł odnawialnych. Czyniąc to, szefowie państw i rządów uczynili ważny krok i wyraźnie opowiedzieli się za zapewnieniem większego wsparcia odnawialnym źródłom energii. Dlatego też wzywam Komisję do przedłożenia oczekiwanego wniosku dotyczącego ram prawnych dla źródeł odnawialnych. Posiadanie stosownych instrumentów dostępnych na szczeblu europejskim ma dla nas zasadnicze znaczenie, aby osiągnąć szybko i skutecznie cele Rady.
Silvia-Adriana Ţicău  
na piśmie. - (RO) Dzisiaj UE jest uzależniona w 57% od importu gazu i w 82% od importu ropy. Szacuje się, że do 2030 r. UE będzie zależeć w 84% od importu gazu i w ponad 93% od importu ropy.
UE potrzebuje polityki energetycznej, która umożliwiłaby rozwój gospodarczy i społeczny, ale także zapewniłaby ochronę przed zmianami klimatycznymi za pomocą skutecznych działań. Uważam, że 5 następnych lat to lata kluczowe dla zaplanowania i zatwierdzenia "projektów będących obiektem zainteresowania Europy” dla TEN-E, w celu zdywersyfikowania dostaw energii i wzmocnienia efektywności energetycznej na szczeblu wspólnotowym.
W celu ograniczenia zmian klimatycznych UE zaplanowała, że do 2020 r. 20% zużycia energii w UE będzie pochodzić z odnawialnych źródeł energii. W związku z tym zarówno państwa członkowskie jak i Komisja muszą sporządzić wykaz odnawialnych źródeł energii na ich terytorium i określić plany ich skutecznego wykorzystania. Zwracamy się do Komisji, aby była aktywnie zaangażowana w sporządzenie tego wykazu. Fundusze strukturalne i europejski fundusz na rzecz konkurencyjności i innowacji, a także 7. program ramowy na rzecz badań mogą i muszą być wykorzystane przez państwa członkowskie do celów inwestycji w technologię energetyczną.
