Voornaamste aspecten en fundamentele keuzen op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (artikel 36 VEU) - Situatie in Syrië en in Kamp Ashraf en situatie van de Koptische christelijke gemeenschap in Egypte - Jaarverslag van de Raad aan het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) in 2009 - Ontwikkeling van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon - De EU als wereldspeler: de rol van de EU in multilaterale organisaties (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
de verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid: Voornaamste aspecten en fundamentele keuzen op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (artikel 36 VEU),
de verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid: Situatie in Syrië en in Kamp Ashraf en situatie van de Koptische christelijke gemeenschap in Egypte,
het verslag over het jaarverslag van de Raad aan het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) in 2009, aan het Parlement gepresenteerd overeenkomstig deel II, sub G, punt 43 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 - Commissie buitenlandse zaken. Rapporteur: Gabriele Albertini,
het verslag over de ontwikkeling van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon - Commissie buitenlandse zaken. Rapporteur: Roberto Gualtieri alsmede
het verslag over de EU als wereldspeler: de rol van de EU in multilaterale organisaties - Commissie buitenlandse zaken. Rapporteur: María Muñiz De Urquiza.
Voordat we hieraan beginnen wil ik een paar woorden zeggen. Maandag hebben wij de Dag van Europa gevierd, een dag ter ere van de Europese Unie. Het lijdt geen twijfel dat wat momenteel in de Europese Unie boven alles behoefte hebben aan een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. We staan voor historische uitdagingen, waarvan het te boven komen van deze in Europa geïmporteerde crisis er slechts één is. We moeten ons voorbereiden op dit soort situaties in de toekomst en de problemen die ten grondslag liggen aan de crisis oplossen, binnen Europa, maar ook erbuiten.
We hebben ook te maken met toenemende wanordelijkheden in Syrië, Bahrein en Jemen, alsmede met hernieuwde onrust in Tunesië en Egypte. We moeten daarbij onze oostelijke buurlanden niet vergeten - we hebben nog maar een paar dagen geleden Euronest opgestart. We hebben onze gemeenschappelijke Europese diplomatie, die een effectief middel voor optreden buiten de Europese Unie moet zijn, omdat het niet mogelijk is problemen binnen de Europese Unie op te lossen als we geen ernst maken met de oplossing van problemen buiten de Europese Unie. De Europese Unie moet zich krachtiger doen gelden op het politieke vlak, niet alleen op het economische vlak.
Catherine Ashton
vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit wordt de eerste van drie bijdragen die ik deze ochtend in het Parlement zal leveren. Om te beginnen zal ik u mijn visie geven op de vraagstukken waar wij mee geconfronteerd worden. Daarna zal ik ingaan op aspecten van de vraagstukken die de geachte afgevaardigden in dit debat naar voren brengen, wetende welk belang u daaraan hecht. Laat ik beginnen.
Er jaagt een storm over de landen die wij onze buren noemen - de Arabische lente, de wind van verandering, hoe wij het ook noemen in onze beeldspraak. Niemand van ons in dit Huis weet waar dit zal eindigen of wat de uitkomst zal zijn. De ambities zijn hoog en er heerst de hooggespannen verwachting dat het bloed dat in de revoluties wordt vergoten, de chaos en de angst, de economische ontwrichting niet voor niets zullen zijn geweest in een wereld die al met de ernstigste economische problemen sinds decennia te kampen heeft.
De opstanden in Noord-Afrika en de Arabische wereld stellen Europa voor een grote uitdaging, maar ze bieden ook kansen die wij niet mogen missen. Bij onze acties moeten we ons laten leiden door twee inzichten. Het eerste is dat wij Europeanen weten hoe lang en moeizaam de tocht naar de vrijheid kan verlopen. Zelf hebben wij een zeer lange weg moeten afleggen om de vrije democratie van de twintigste eeuw te bereiken. De Europese Unie is opgerezen uit de as van een oorlog die ons eraan herinnert hoe verschrikkelijk het leven kan zijn als de democratie ineenstort. Laten we daarbij ook bedenken, gezien de niet altijd even fraaie rol die de Europese wereldrijken hebben gespeeld, dat enige nederigheid wel op zijn plaats is, zelfs als we aannemen dat democratie het noodzakelijke fundament is onder de vooruitgang van de mens.
Ten tweede gaat democratie natuurlijk over stemmen en verkiezingen - al komt er nog veel meer bij kijken. Wij in Europa hebben door schade en schande geleerd dat we een volwaardige democratie nodig hebben: eerbiediging van de rechtsstaat, vrijheid van meningsuiting, respecteren van de mensenrechten, een onafhankelijke rechtspraak en onpartijdig bestuur. Democratie vereist afdwingbare eigendomsrechten en vrije vakbonden, en gaat niet louter over regeringswisselingen, maar ook over het opbouwen van de juiste instituten en de ontwikkeling van de juiste attitudes. Een oppervlakkige, 'cosmetische' democratie, een democratie die er niet in slaagt zich te verankeren, zal op den duur niet overleven - ook niet wanneer de burgers op de verkiezingsdag hun stem vrij kunnen uitbrengen en een regering kunnen kiezen.
Maar niets is zeker - we weten niet hoe het in al die landen zal aflopen - er bestaat geen snelle remedie of kortetermijnoplossing die de wereld zal scheppen waar zo veel mensen naar verlangen. Ondertussen werpt het spook van de religieuze onverdraagzaamheid zijn schaduw vooruit - gezien de recente gebeurtenissen in Egypte. In onzekere tijden worden kansen aangegrepen om in te spelen op angst en verwoesting te ontketenen. Vrijheid van religie of levensovertuiging is een universeel mensenrecht dat overal moet worden beschermd. Wij moeten onze veroordeling uitspreken over personen die godsdienstige overtuigingen als voorwendsel gebruiken om mensen te onderdrukken. Onze steun moet uitgaan naar hen die voor tolerantie pleiten, of ze nu uit Syrië, Pakistan, Egypte of een ander land afkomstig zijn.
Europa moet ook keuzes maken. Kijkend naar de landen in onze nabijheid moeten we gereed zijn om het hoofd te bieden aan de uitdagingen waar wij voor staan. Dat wordt van ons verlangd. Ik kan natuurlijk nog honderden verklaringen afsteken - en dat zal ik ook wel doen - waarin ik mijn droefenis en veroordeling uitspreek en aandring op en verzoek om maatregelen, maar het is ook zaak om in actie te komen, actie die zich op verschillende manieren moet manifesteren.
Bijvoorbeeld in de vorm van sancties. We leggen sancties op aan regimes die hun burgers als oud vuil behandelen, die burgers laten ombrengen door de politie of veiligheidsdiensten, waar zij de scepter over zwaaien. Gisteren zijn sancties opgelegd aan Syrië - een embargo op wapens, bevriezing van tegoeden en een inreisverbod voor dertien sleutelfiguren van het regime, bevriezing van onze associatieovereenkomst en onze samenwerking met dit land. Wij moeten hier geen blad voor de mond nemen; dat heb ik gisteren ook niet gedaan tegenover de Syrische minister van Buitenlandse Zaken. De gebeurtenissen in Syrië zijn een schreeuw om democratie en een rechtsstaat - geen onderdeel van een of ander buitenlands complot. Doordat het zijn ogen sluit voor de realiteit, verliest het bewind zijn legitimiteit en vervreemdt het zich van de bevolking en de internationale gemeenschap. Gewelddadige onderdrukking en dreigementen, in Syrië zelf en daarbuiten, zijn instrumenten uit een lang vervlogen tijdperk. Onze bezorgdheid, in het Parlement en in de Europese Unie, geldt de inwoners van Deraa, waar de VN niet binnen mocht komen, van Baniyas, waar het keiharde optreden doorgaat, van Hama, waar de tanks door de straten rijden. Het Syrische volk zal niet buigen voor tanks. Wij zeggen tegen het regime dat het zijn koers moet wijzigen; het roer moet nu om!
(Applaus)
Gisteren zei ik tegen minister Moallem, de Syrische minister van Buitenlandse Zaken, het volgende: u moet zorgen voor onmiddellijke en onbelemmerde toegang tot humanitaire hulp en de media. Pas dan doet u uw woorden over steun aan vreedzame betogingen gestand.
In ons oostelijk nabuurschap - in Belarus - heeft president Loekasjenko verzuimd om tijdens de presidentsverkiezingen van december vorig jaar te laten zien dat hij bereid is het pad in te slaan naar een meer open en democratische, Europese samenleving. Behalve dat hij deze kans heeft laten liggen, heeft hij geweld gebruikt tegen vreedzame betogers en grote aantallen burgers om politieke redenen gevangengezet. Daarmee heeft hij zijn minachting getoond voor de democratie en de rechtsstaat. Ik heb ontmoetingen gehad met familieleden van mensen die hij heeft laten opsluiten en weet nu dat hij ons geen andere keuze laat dan bij wijze van reactie krachtige sancties af te kondigen, gericht op de representanten van het bewind die voor het brute optreden verantwoordelijk zijn, president Loekasjenko incluis. Ik weet ook dat we het maatschappelijk middenveld meer moeten ondersteunen en contacten tussen mensen moeten bevorderen.
Dan nu ons rechtstreekse engagement in Kamp Ashraf. De gebeurtenissen van 8 april zijn uiterst betreurenswaardig en ik veroordeel ze ten zeerste. Ik ben onwrikbaar van mening dat de EU een krachtige en eensgezinde reactie moet laat horen. Ik heb een schrijven doen toekomen aan de Irakese minister van Buitenlandse Zaken en ik heb gisteren opnieuw met hem gesproken. Ik betwist de soevereiniteit van Irak over zijn gehele grondgebied niet, maar dit land is wel verplicht de mensenrechten van de bewoners van het kamp te beschermen.
Ik heb het geweld veroordeeld en gevraagd om een onderzoek - een onderzoek dat even grondig als onafhankelijk moet zijn en dat aan het licht moet brengen wat zich precies heeft afgespeeld. Er bestaat echter geen eenvoudige oplossing, zoals de geachte afgevaardigden hebben kunnen opmaken uit de brieven die ik individueel en collectief in dit Huis en daarbuiten in ontvangst heb genomen. Er wordt overleg gevoerd over een aantal opties voor een langetermijnoplossing onder leiding van de Verenigde Naties, maar die zijn niet zonder voetangels en klemmen. Ik ben het Parlement heel dankbaar voor het werk dat dit Huis verricht, voor het werk van degenen die ernaartoe zijn gereisd, en voor de bijdragen die ik heb ontvangen. We moeten de kwestie ook meenemen naar de Raad Buitenlandse Zaken en hierover beraadslagen met de Hoge Commissaris van de VN voor de vluchtelingen. Onze ambassadeur in Irak arriveert vandaag, en zij kent het belang dat ik aan dit vraagstuk hecht. We moeten onze inspanningen voortzetten en zien te komen tot het juiste beleid in dezen. Hoe dan ook moet niet alleen het onderzoek, maar ook de veroordeling volledig zijn.
De Samenwerkingsraad van de Golf is in Jemen gekomen met voorstellen en president Saleh heeft opnieuw een aarzelende houding ingenomen. Ik heb hem kortgeleden nog gesproken over zijn beraadslagingen met de oppositie en de voorstellen die op tafel liggen. Ik vertelde hem dat hij weet wat hem te doen staat - in het belang van zijn land - en dat hij zijn verantwoordelijkheid moet nemen. In mijn vergaderingen in de Golf had ik een ontmoeting met de koning van Bahrein. We spraken over het door de kroonprins geopperde initiatief voor een dialoog zonder voorwaarden vooraf en ik drong er bij hem op aan van deze dialoog werk te blijven maken. De huidige lijn waar men op zit, leidt tot niets. Rechtszaken in Bahrein moeten eerlijke en civiele rechtszaken zijn, en de doodstraf mag in geen geval worden opgelegd.
Het gaat in al dit soort zaken om ons rechtstreekse engagement, de druk die wij uitoefenen en de directheid van onze benadering. U kunt erop vertrouwen dat ik mijn boodschap over wat er moet gebeuren, duidelijk en glashelder overbreng op alle leiders die ik spreek. Ik doe dat met de steun van dit Huis en met de steun van de Raad Buitenlandse Zaken van de 27 lidstaten.
Uiteraard mag ook Libië niet onbesproken blijven. Sommige leden van het Parlement zijn voorstander van een robuuster defensie- en veiligheidsbeleid. Ik richt mij tot hen als ik zeg dat wij in de afgelopen weken en maanden hebben gezien hoe ver we in bepaalde opzichten zijn gevorderd, maar ook dat er nog een lange weg te gaan is. Wij hebben ons gezamenlijk verbonden tot het plannen van de militaire missie ter ondersteuning van humanitaire hulp, bestaande uit middelen afkomstig uit heel Europa, klaar om op verzoek van de Verenigde Naties aan de mensen te worden verleend. Net zoals we gedaan hebben na de rampzalige aardbeving op Haïti - met de inzet van militaire hospitaalschepen, zware hefinrichtingen en burgers en militairen die zij aan zij werkten om de bevolking bij te staan. Begrijpt u mij niet verkeerd, ik weet dat humanitaire steun apolitiek is en dat verleners van humanitaire steun niet in gevaar mogen worden gebracht, maar soms, met als primair doel het redden van levens, is de inzet van het leger nodig omdat alleen het leger de uitrusting en de mensen kan leveren voor een snelle hulpverlening en het opzetten van infrastructuur - dat maakt ons gereed om in te gaan op een eventueel verzoek om hulp van de VN.
We moeten de boel sneller en slimmer aanpakken. Ik ben de eerste om te zeggen en toe te geven dat we veel meer moeten doen. Daar zal ik later in de ochtend nog op terugkomen.
We verbeteren onze samenwerking met de NAVO, waarbij we voor het eerst gegevens over onze operaties uitwisselen, dit om een vervolg te geven aan de ontwikkeling van onze betrekkingen. Vorige week vrijdag was ik samen met secretaris-generaal Rasmussen covoorzitter op de vergadering van het Politiek en Veiligheidscomité (PVC) en de Noord-Atlantische Raad, waar we voor de allereerste keer een gesprek voerden over Libië. Voorts werken we samen met voorzitter Jean Ping van de Afrikaanse Unie, Amr Moussa van de Liga van Arabische Staten en uiteraard met zijn opvolger, en met professor Insanoglu van de Islamitische Conferentie Organisatie (ICO). De samenwerking vindt plaats onder aanvoering van de speciale VN-gezant Al-Khatib. Tijdens mijn overleg met Ban Ki-Moon zijn we overeengekomen de regionale organisaties samen te brengen voor een vergadering in Caïro en een follow-up te houden na de bijeenkomst van de contactgroep in Rome.
We bespreken gezamenlijk welke rol we kunnen spelen in de toekomst van Libië - wat we kunnen doen voor de ondersteuning van de nationale dialoog, het helpen met het opstellen van de grondwet en de voorbereidingen voor de verkiezingen. Ik heb twee missies naar Libië gezonden die contacten moeten aanknopen en de samenwerking moeten aangaan met jongeren en vrouwen in Libië. Zoals de leider van mijn team tegen mij zei, was het de allereerste keer dat zij overleg voerden over een grondwet - ze bespraken dingen waar ze nooit eerder mee te maken hadden gehad. Ze zeiden hoezeer ze verlangden naar het einde van het regime, dus laat duidelijk zijn: Kadhafi moet zijn macht opgeven en het regime ontbinden.
(Applaus)
Ik ben van plan een kantoor te openen in Benghazi zodat vaart kan worden gezet achter de steun die wij met de bevolking hebben besproken...
(Applaus)
... voor de bevordering van het maatschappelijk middenveld, voor hulp aan de tijdelijke Nationale Overgangsraad en de heer Jibril (we hebben een groot aantal ontmoetingen met hem gehad); voor bijstandverlening voor de hervorming van de veiligheidssector; voor hulp bij de verwezenlijking van acties waar de mensen om hebben gevraagd. Ze willen hulp op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg en grensbeveiliging - het soort steun dat we kunnen en willen verlenen. De mensenrechten vormen de rode draad die door al onze werkzaamheden heen loopt.
Wat betreft het nieuwe nabuurschapsbeleid hebben wij onze ambitie en visie naar een ander niveau getild. Thans staat wederzijdse verantwoordingsplicht centraal: de EU en het nabuurschap zijn wederzijds verantwoordelijk voor het realiseren van de toezeggingen die wij doen aan de landen en volkeren van onze nabuurschapslanden en Europa.
We blijven voortbouwen op inspanningen voor reeds besproken zaken als mobiliteit, markttoegang en financiën. De landen in kwestie moeten in de toekomst steun krijgen op een aantal cruciale punten. Een voorbeeld is de mobiliteit van jongeren. Het betreft hier jonge samenlevingen waarin jongeren snakken naar kansen. Voor het Europees Parlement is een grote rol weggelegd bij het helpen van jongeren om de kansen en kennis die Europa te bieden heeft, te benutten. Dat geldt ook voor de lidstaten als het gaat om kansen om te reizen en te studeren.
Het is voor zakenmensen belangrijk dat zij de kans krijgen nieuwe markten te verkennen waar ze hun goederen en diensten kunnen aanbieden. Het ligt in de macht van onze lidstaten, waarvan er enkele zijn die lang bestaande betrekkingen met de landen in kwestie hebben, om hier meer werk van te maken en te zorgen dat zij die kans ook daadwerkelijk krijgen.
Op het gebied van de markttoegang weten we dat er een wezenlijke bijdrage moet worden geleverd aan het stimuleren van de economische groei en het herstel. U weet wat de economische gevolgen zijn van de beroering in de betrokken landen. Sommige landen steunen op ons, omdat wij voor hen de belangrijkste exportmarkt vormen en de bron van hun invoer. Als wij die landen in staat stellen hun markten te ontwikkelen, zou dat een reëel verschil kunnen maken. Zowel de openstelling van markten, als de wijze waarop de toegang tot markten wordt verkregen, speelt hierbij een rol. Zij moeten zich kunnen optrekken tot onze normen en reële kansen krijgen. Dat geldt nergens zozeer als bij kleine ondernemingen, maar we moeten de politieke wil hebben om dit doel te bereiken. Wij moeten de politieke wil hebben ervoor te zorgen dat wij onze markten toegankelijk maken. Dat is een uitdaging. Het is in alle omstandigheden een uitdaging; het is een uitdaging in economisch moeilijke tijden, maar ik pleit ervoor om die uitdaging aan te gaan omdat, als we het niet doen, een ineenstorting van de economieën in ons nabuurschap ons rechtstreeks zal treffen.
Dan is er nog de kwestie van het geld, of laten we zeggen de financiële hulpbronnen. Het gaat niet alleen om de verlening van rechtstreekse steun - hoewel dat belangrijk is - maar ook om het hefboomeffect dat we met de middelen kunnen bewerkstelligen. Wij hebben al als gastheer opgetreden op een bijeenkomst van een gezelschap van hoge ambtenaren en vertegenwoordigers van grote financiële instellingen om te bespreken welke steun we kunnen en zullen verlenen als er om gevraagd wordt. In overleg met ons nabuurschap zullen we onze inspanningen moeten opvoeren om de bundeling van hulpmiddelen doeltreffender te ondersteunen.
Nergens zal dit beleid van meer belang zijn dan in Tunesië wellicht. De toespraak van premier Essebsi op de televisie kan helpen in de aanloop naar de verkiezingen op 24 juli. Hij toonde zich bewust van de problemen in zijn land, dat te kampen heeft met een economische groei die inmiddels tot een cijfer tussen de 0 en 1 procent is gedaald. We moeten ervoor zorgen dat Tunesië en zijn economie en maatschappelijk middenveld steun krijgen. We moeten daarbij niet alleen denken aan de lange termijn, aan het belang van een nieuwe strategie, maar ook aan wat er nu moet gebeuren en hoe we op dit moment Egypte, Tunesië en andere landen te hulp kunnen schieten bij de aanpak van hun begrotingsproblemen. Met dit doel voor ogen zijn we besprekingen begonnen met de financiële instellingen, met onze lidstaten, met degenen die zich vast voorgenomen hebben deze landen de helpende hand te bieden, want helpen bij de aanpak van tekorten doordat toeristen wegblijven en de economie hapert, doet er toe, juist nu. De geachte afgevaardigden moeten begrijpen dat we in ons beleid behoefte hebben aan zowel acute maatregelen als een langetermijnstrategie.
Ik heb de afgelopen weken driemaal een bezoek gebracht aan Egypte, waar ik uitgebreid heb kunnen spreken met jonge leiders van het Tahrirplein, waaronder een aantal vrouwen. De vrouwen willen een grotere rol in het Egypte van de toekomst, een rol die hun naar hun mening is toegezegd. Ik had een ontmoeting met een vrouw die zich kandidaat zal stellen voor het presidentschap en die vastbesloten is te laten zien dat vrouwen die rol in Egypte kunnen vervullen. Ik heb met een groot aantal regeringsleden gesproken, waaronder de minister van Ruimtelijke Ordening Fayza Aboulnaga. Zij wil woningen bouwen voor de mensen; ze heeft een grootse visie over wat het voor Egypte zou betekenen als de komende twintig jaar een miljoen huizen zouden verrijzen.
Dergelijke visies van landen waar we mee samenwerken, moeten we oppakken en vertalen in actie en steun als het gaat om onderwijs en opleidingen, infrastructuur bij huisvestingsprogramma's, groeikansen voor kleine ondernemingen, samenwerking met vrouwen bij de VN - zoals ik doe -, overwegingen over hoe we kunnen werken aan veiligere gemeenschappen rondom huisvestingsprojecten, de wijze van samenwerking om een grootsere en ambitieuzere visie te ontwikkelen die inspeelt op de wensen van het Egyptische volk. Ik voer gesprekken met de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken, Al-Araby, die zich heeft voorgenomen nauw met de Commissie samen te werken ten behoeve van het vredesproces in het Midden-Oosten. Hij ijvert voor een verdere versterking van onze betrekkingen en is iemand die ons graag beschouwt als samenwerkingspartner in de regio.
Egypte zal de komende maanden en jaren het hoofd moeten bieden aan een groot aantal uitdagingen. Wij moeten klaarstaan om hen daarbij te helpen en bereid zijn onze hulpmiddelen, onze kennis, onze expertise en onze contacten in te zetten om het land te ondersteunen.
Ik heb in dit Parlement en daarbuiten altijd gezegd dat de Dienst voor extern optreden een dienst is voor de preventie en oplossing van conflicten, dus laat mij u erop wijzen dat onze rol in Servië en Kosovo een rol is die ertoe doet. Het betekent dat de stemming die we wonnen bij de VN, de stem die wij thans laten klinken, haar effect kan sorteren. Het betekent dat wij ervoor moeten zorgen dat de Bosnische leiders ophouden met navelstaren en hen ervan overtuigen verder te kijken dan enkel naar hun eigen gemeenschappen en het vizier te richten op de noden van het land, hun toekomst en de Europese Unie.
Het betekent ook dat we een rol spelen in het vredesproces in het Midden-Oosten. De geachte afgevaardigden weten goed dat voor stabiliteit in het Midden-Oosten eerst vrede nodig is. De situatie in de regio wordt al decennialang beheerst door pogingen om via onderhandelingen tot een akkoord te komen. We hebben het Kwartet in de afgelopen maanden nieuwe impulsen gegeven. Ik heb in februari een vergadering georganiseerd met de hoofdrolspelers van het Kwartet en in de follow-up van het Kwartet op het niveau van de gezanten is voor de eerste keer sinds het Kwartet is opgericht overleg gevoerd met de Israëlische en Palestijnse onderhandelaars.
Ik wilde in april opnieuw een bijeenkomst houden met de hoofdrolspelers en op basis van ons standpunt hebben wij een belangrijke verklaring opgesteld. Ik blijf van mening dat een oplossing door onderhandelingen de juiste weg is en wij zullen ons geëngageerd blijven tonen. Later deze maand houden we opnieuw een bijeenkomst op het niveau van de gezanten.
Wij zijn fervent voorstander van de opbouw van de Palestijnse staat. Toen wij op 13 april optraden als gastheer van de bijeenkomst van het ad-hocverbindingscomité, heb ik kennis genomen van de loftuitingen over de prestaties van Salam Fayyad, over de klinkende resultaten op het gebied van het bestuur, de rechtsstaat en de mensenrechten, onderwijs, gezondheid en sociale bescherming - toereikend voor een functionerend bestuur volgens de Wereldbank. Ik heb bevestigd dat het belangrijk is de kans om een Palestijnse verzoening te verwezenlijken onder president Abbas aan te grijpen. Dat is iets waar de Europese Unie al jaren voor ijvert.
Wat wij nu zien is de meest serieuze poging tot dusver om tot eenheid te komen, eenheid die op zichzelf de sleutel is tot de tweestatenoplossing. Ik sta in nauw contact met president Abbas en premier Fayyad, en ook met Egypte, de Liga van Arabische Staten, de Verenigde Staten en Israël. Het is van cruciaal belang dat men zich houdt aan geweldloosheid, de opbouw van de staat voortzet en de bestaande verplichtingen nakomt. We zullen de inspanningen moeten beoordelen op resultaten. Ik ben stellig van mening dat Israël de belastingopbrengsten die verschuldigd zijn aan de Palestijnen moet overhandigen. Ik wil echter duidelijk maken dat ons standpunt over Hamas onveranderd is en de veiligheid van Israël voor ons allen essentieel blijft.
Daar wil ik aan toevoegen dat ik een vloot naar Gaza niet het juiste antwoord vind op de humanitaire situatie aldaar. Ik ben er twee keer geweest. Ik blijf nadruk leggen op de benarde toestand waarin de inwoners van Gaza verkeren en pleit er met name voor de toegang tot Gaza te verbeteren zodat de economie weer op gang kan komen. De situatie daar is vooral voor kinderen ronduit verschrikkelijk. We hebben Israël voorgesteld in te stemmen met een verbetering van de toegang. Ik wil dat de bevolking van Gaza een toekomst heeft, maar ik wil ook dat Gilad Shalit, die al jaren gevangen wordt gehouden in Gaza, wordt vrijgelaten en naar huis kan, naar zijn ouders, die ik heb mogen ontmoeten.
De ervaringen in Europa leren ons dat waarlijke democratie de vereiste basis vormt voor verdraagzaamheid, vrede en welvaart. Die bestemming zal in Noord-Afrika en de Arabische wereld niet snel en niet zonder slag of stoot worden bereikt, maar de vestiging van een heuse democratie is de enige manier om er te komen. Met onze ervaring kunnen we elk land bijstaan dat vraagt hoe we hen kunnen helpen om de reis naar de democratie te volbrengen. Daarom stel ik voor om steun te verlenen aan de bevordering van de democratie. We zullen dan onze middelen kunnen benutten om met name jongeren de kans te geven zich in de politiek te begeven, de ontwikkeling van politieke partijen te ondersteunen, mensen de kans geven te doen wat de geachte afgevaardigden van zo veel landen hier zelf hebben moeten doen, dat wil zeggen het politieke proces tot ontwikkeling brengen door politieke partijen en het maatschappelijk middenveld op te bouwen en te zorgen voor een diepe verankering die betekent dat de democratie groeit en bloeit.
Als ik die landen bezoek, zeg ik vaak dat het niet zozeer gaat om het kiezen van een regering, als wel om het recht om een regering naar huis te sturen. Democratie betekent dat je 'tot ziens' en 'hallo' kunt zeggen, en dat is een belangrijk gegeven: het is essentieel te weten dat je het recht heb naar de stembus te gaan om eenmaal, tweemaal, driemaal, viermaal van regering te wisselen, om iets van je regering te eisen. En je kunt dat alleen doen als de democratie diepgeworteld is en bloeit. Daarom is het zo belangrijk om te zien wat er in Ivoorkust is gebeurd, dat president Ouattara eindelijk geïnaugureerd kon worden, en de rol die wij daarin hebben gespeeld om dat proces te bevorderen is aanzienlijk geweest. Daarom is het goed om te zien dat de verkiezingen in Nigeria voorspoedig zijn verlopen en dat Goodluck Jonathan inmiddels naar behoren is beëdigd. Het is goed om te zien dat de democratie wortel begint te schieten, in bloei komt en zich verdiept. Dat proces moeten we steunen.
Verandering betekent niet per se vooruitgang, maar om vooruitgang te boeken zijn veranderingen onontbeerlijk. Het betekent dat we vastbeslotener moeten optreden. Een aantal aspecten dat ik noem vergt dat de lidstaten handelend optreden, andere factoren vergen dat de Commissie in actie komt en op een groot aantal punten is de steun van dit Parlement nodig. We moeten besluiten dat wij allen onze rol zullen vervullen. Als we alleen iets doen als de media-aandacht op de betreffende landen en op ons is gericht, zullen we falen. We moeten dit zien als een zaak van de lange adem en onze buurlanden er vastberaden op wijzen dat zij de reis naar de democratie niet alleen moeten aanvangen, maar ook moeten volbrengen.
Er liggen drie uitstekende verslagen op tafel die ik in mijn volgende betoog zal behandelen, maar ik wil alvast mijn dank uitspreken aan de rapporteurs. Ik zal afronden met een citaat van een antropologe, Margaret Mead, een vrouw die ik zeer bewonder. Zij zei: "Dat een kleine groep verstandige en betrokken burgers de wereld kan veranderen, hoeft niet te worden betwijfeld. Sterker nog, het is nooit anders geweest."
Joseph Daul
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, het buitenlands beleid wordt gedomineerd door al dan niet vreedzame revoluties in verschillende van onze buurlanden in het Middellandse Zeegebied, en, meer recentelijk, door een symbolische gebeurtenis in de strijd tegen het internationale terrorisme, namelijk het einde van het tijdperk-Bin Laden.
Waar staat Europa in dit alles? Zijn wij tegen die achtergrond een aanwezige en betrokken speler van goede wil? Ja, dat zijn we zeker. De actie die in Libië wordt ondernomen onder toezicht van de VN en op initiatief van een aantal Europese staatshoofden en regeringsleiders, laat zien dat Europa - of een deel van Europa - met een beetje goede wil in staat is om in moeilijke tijden een rol van betekenis te spelen.
Zijn wij daarmee echter een voorname internationale speler met een invloed die in verhouding staat tot ons economische vermogen? Het antwoord daarop is ontegenzeglijk 'nee'. Europa is nog altijd een dwerg, in het gunstigste geval een politiek en geostrategisch Kleinduimpje, ondanks de alsmaar toenemende verwachtingen van de Europese publieke opinie. Europa heeft ingezet op stabiliteit en ontwikkelingshulp in het Middellandse Zeegebied. De mensen daar eisen echter - terecht - hun politieke vrijheid en ontvluchten hun land omdat er voor hen en hun kinderen geen hoop is op een voorspoedige en waardige toekomst. De humanitaire hulp die wij de afgelopen maanden hebben geboden was zeker nodig.
Barones Ashton, we moeten meer doen. Zijn wij begonnen iets te leren van deze gebeurtenissen? Ik zou het graag willen geloven. Wat nog erger is, is dat de enorme toestroom van immigranten die naar onze kusten komen onder hachelijke omstandigheden, waarbij mensen sterven op zee - en ik wil erbij zeggen dat wij niet precies weten hoeveel dat er zijn - veel te vaak geconfronteerd worden met verdeeldheid, geruzie en gesloten grenzen, waarbij sommige landen zelfs vraagtekens plaatsen bij het Schengengebied, een instrument dat zeer belangrijk is voor het vrije verkeer van personen.
(Applaus)
Is dat Europa, de Europese waarden, principes en idealen allemaal waardig? Ik vind van niet. Mijn fractie, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-Democraten), vindt van niet, en ik weet zeker dat de meerheid van de parlementsleden hier ook vindt van niet.
Dames en heren, de reden dat wij hier vanmorgen in bespreking zijn met de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, is omdat wij Europa met het Verdrag van Lissabon een stem en een gezicht wilden geven. Het is tijd dat we een stap verder gaan en actie ondernemen. Dat betekent dat we keuzes moeten maken en ons daaraan moeten houden. Welnu, wat zijn de prioriteiten van Europa? De betrekkingen met onze buren in het oosten en in het zuiden? Terrorisme bestrijden? Het conflict in het Midden-Oosten oplossen? Het handelsbeleid? Dit allemaal tegelijk aanpakken is niet eenvoudig.
Welke van onze partners hebben de voorkeur? De Verenigde Staten, de opkomende landen of nog andere landen? Hoe kunnen we tot de beste resultaten komen? Door de individuele lidstaten hun eigen beleid te laten bepalen, zoals we al zestig jaar doen, of door met één krachtige stem te spreken?
Dames en heren, een intergouvernementele benadering is niet langer de oplossing voor buitenlandse zaken, veiligheid en defensie: we hebben meer Europa nodig. We moeten de nationale ego's laten varen en toewerken naar meer doeltreffendheid op Europees niveau.
Barones Ashton, wij kunnen alleen een degelijk buitenlands en veiligheidsbeleid hebben als we al ons gewicht in de strijd gooien en al onze energie steken in een aantal vastomlijnde doelstellingen. Dames en heren, 2011 moet het jaar worden van het Middellandse Zeegebied, van de strijd tegen het terrorisme, en zelfs van een doorbraak in het conflict in het Midden-Oosten. Als het Europa lukt om een hoofdspeler te worden op dat gebied, kan het de fouten uit zijn jonge jaren achter zich laten.
Ik wil afsluiten met een uitspraak van een man die u goed kent: Johannes Paulus II. "Wees niet bang", barones Ashton. We hebben vier miljard euro bespaard in de Europese begroting. Doe alstublieft voorstellen om dat geld nuttig te besteden in plaats van het terug te geven aan de lidstaten.
(Applaus)
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, in de Europese Unie zijn er op alle gebieden renationaliseringstendensen te bespeuren, terwijl het Verdrag van Lissabon bedoeld is als instrument voor een nieuw gemeenschappelijk beleid: het gemeenschappelijk buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid.
Als we nog eens terugdenken aan de aanloop tot dit eerste grote algemene debat dat we met de hoge vertegenwoordiger voeren, dan stellen we vast dat toen al opviel dat sommige regeringen gekant waren tegen de titel 'minister van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie', zodat uiteindelijk de benaming 'hoge vertegenwoordiger' uit de bus is gekomen. Dat is ook begrijpelijk, want naast het fiscaal beleid en het binnenlands beleid is een soeverein buitenlands beleid een van de hoofdkenmerken - als het ware hét herkenningsteken - van nationale soevereiniteit. Het is moedig, maar ook moeilijk, om deze vorm van soevereiniteit uitgerekend op het gebied van het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid over te hevelen naar een supranationale instelling.
Samen met de hoge vertegenwoordiger moeten we ons in het Europees Parlement echter iets heel anders afvragen, namelijk: welke rol komt onze Unie eigenlijk toe als zelfstandig orgaan in de internationale politiek? In de afgelopen dagen heb ik artikelen over de hoge vertegenwoordiger gelezen die me hogelijk hebben verbaasd, omdat mevrouw Ashton in deze artikelen wordt bekritiseerd om het feit dat de hoge vertegenwoordiger en haar beleid onzichtbaar zijn. Deze kritiek is afkomstig van mensen die er op hun beurt alleen op uit zijn hun nationaal buitenlands beleid, hun nationale belangen op de eerste plaats te zetten en - zonder overleg met welke partner dan ook - unilateraal allerlei besluiten nemen, die in Europa uiteindelijk niet voor eenheid maar voor verdeeldheid zorgen.
Kijkt u maar naar de missie in Libië. Zelden was er sprake van een duidelijker voorbeeld van verdeeldheid in het internationaal beleid van de Europese Unie, in haar internationale optreden, als bij de vraag: welk standpunt nemen we in ten aanzien van Libië? Vooral in de grote hoofdsteden van de Europese Unie neigt men ertoe het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid van de EU te beschouwen als een voortzetting van het eigen nationale beleid, gefinancierd met Europese middelen. Hoe groter de burelen van het ministerie van Buitenlandse Zaken, het Foreign Office of de Quai d'Orsay, des te sterker is deze neiging. Mevrouw Ashton, u heeft in dit Parlement vast en zeker de volste steun als u deze mensen zou zeggen dat u weliswaar hun unilaterale belangen respecteert, maar dat deze niet doorslaggevend kunnen zijn voor de richting van het gemeenschappelijke Europese buitenlandse beleid, dat op de bij consensus aangewezen gebieden door u, de hoge vertegenwoordiger, wordt bepaald.
Ja, ik ben ervoor om een dergelijk kantoor, waar u het over had, in Libië te openen, omdat u als hoge vertegenwoordiger, de Unie zelf en het Parlement als onafhankelijke instelling, op humanitair en politiek gebied allemaal geloofwaardig zijn. We zijn geloofwaardiger dan de staten die gedwongen zijn om in Libië militair op te treden, maar wier wapenexporteurs vorig jaar herfst nog de grootste stands hadden op de grootste wapenbeurs in Libië. Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië en België zijn de belangrijkste wapenleveranciers van het leger van Kadhafi, dat de opstandelingen in Libië bestrijdt. Dit is niet het soort geloofwaardigheid waarmee Europa gediend is.
(Applaus)
Europa is eerder gediend met soft power, gericht op de opbouw van de democratie en de opening van een kantoor ter ondersteuning van de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld, waarbij de internationale samenwerking van de Europese Unie niet wordt gedefinieerd als het onderwerpen van anderen aan unilaterale diplomatieke en economische belangen, maar waarbij een beleid wordt nagestreefd dat stoelt op een gelijkwaardig partnerschap tussen verschillende gebieden in de wereld. Dat is mijn visie op het buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid van de Europese Unie.
U sprak zojuist over drie M's - Money, Mobility en Market access. In een volgende stap moet u hier drie C's aan toevoegen: Coherence, Concreteness en de Community method. Volgens mij zult u met die drie M's en drie C's vervolgens ook de nodige partners vinden in het Europees Parlement. In de Sociaal-democratische Fractie beseffen we dat we nog maar aan het begin staan van de samenwerking tussen u en het Parlement, en op dit gebied is er zeker nog het een en ander voor verbetering vatbaar. Daarom herhaal ik het aanbod, dat ik volgens mij namens de meeste collega's doe: voor uw visie van een gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid vindt u in dit Huis ongetwijfeld duidelijk meer partners dan in de vergadering van de 27 ministers van Buitenlandse Zaken, die ik weliswaar allemaal respecteer, maar die allen het probleem hebben dat ze minister van Buitenlandse Zaken van één land zijn.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
U bent de diplomatieke vertegenwoordiger van een heel continent!
(Applaus)
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, op zaterdag, tijdens mijn tweede reis naar Caïro in de afgelopen twee maanden, had ik een lange ontmoeting met de nieuwe Egyptische eerste minister, de heer Sharaf. De conclusie van de betreffende vergadering luidde - zoals u al aangaf - dat we de revoluties in Noord-Afrika op grote schaal moeten ondersteunen, vooral de ontwikkelingen in Egypte. We moeten een punt zetten achter dat gerommel in de marge waar we tot nu toe steeds mee bezig zijn geweest.
Ik maak een korte vergelijking. Weet u hoeveel geld er met het Marshallplan beschikbaar is gesteld? En dat jarenlang? 1 procent van het jaarlijks bbp. 162 miljard dollar in geld om precies te zijn. En waar spreken we nu over, wat beloven we aan Egypte? Eén miljard. Niet 162 miljard, maar één miljard. Niet in 2011, niet in 2012, maar in 2013, als het geld er is. Ik vind dat niet meer dan een grijpstuiver. Ik zit niet te wachten op grote plannen over veranderingen in het nabuurschapsbeleid van u en van de Commissie - want het is klaarblijkelijk geld van de Commissie waar we het over hebben. Dat is iets voor in de toekomst. Wat ik verwacht is dat we zo spoedig mogelijk rechtstreekse begrotingshulp aan Egypte verstrekken, want aan het einde van het jaar is hun geld op en dat zou het begin kunnen inluiden van een contrarevolutie in dat land. Rechtstreekse begrotingssteun of kwijtschelding van schulden - dat is de weg die we direct moeten inslaan. Als zoiets vandaag zou worden aangekondigd, zou dat Egypte en de Egyptenaren beslist helpen.
Ik wil het ook hebben over Syrië. Laten we eerlijk zijn, barones Ashton. Syrië is één grote ramp. Wat daar gebeurt is niets anders dan een Arabisch Tiananmen - ik heb er geen andere woorden voor. Een Arabisch Tiananmen. Tanks en scherpschutters richten elke dag een bloedbad aan. Er zijn tot nu toe achthonderd mensen gedood. Achtduizend mensen zijn gearresteerd. Mensen worden op de meest wrede wijze gefolterd om wachtwoorden op Facebook los te krijgen en de namen van vrienden die op Facebook bezig zijn. Soldaten die niet op hun eigen landgenoten willen schieten worden zelf neergeschoten door de geheime diensten van het leger en van Bashar al-Assad. De gebeurtenissen in Syrië hebben duidelijk gemaakt dat Bashar al-Assad maar voor één predicaat in aanmerking komt: de meest wrede dictator ter wereld van dit moment. Dat is de conclusie die we vandaag wel kunnen trekken.
(Applaus)
Dus wat kan er gedaan worden? Ik zie achthonderd doden, achtduizend gevangenen, van wie er sommigen dagelijks worden gemarteld, en wat doen wij? We bevriezen de tegoeden van dertien personen, maar niet die van Assad. Ik noem dat een onevenwichtige aanpak. Het is eigenlijk belachelijk en het zal niet bijdragen aan de druk op het bewind van Assad om van koers te veranderen. Het volstaat niet om dertien personen op de lijst te zetten, al zit er een broer van Assad bij en een van zijn neven of nichten. Nee, er moeten nu direct honderden personen op die lijst komen, zo spoedig mogelijk, om echte druk uit te oefenen.
Ik heb wel enig begrip voor uw benadering: door Assad niet op de lijst te plaatsen, is hij er wellicht later makkelijker toe aan te zetten van houding te veranderen. Dat is prima, maar dan moet u dat in het debat van vandaag heel duidelijk maken. Ik wil dat u verklaart dat u Assad een paar dagen geeft. Als hij in die dagen geen halt toeroept aan de huidige wantoestanden, moet u alle tegoeden, niet slechts die van dertien personen, maar de tegoeden van de gehele familie Assad bevriezen.
(Applaus)
Als achthonderd mensen worden gedood, moet u niet een reisverbod opleggen aan dertien personen maar aan de gehele familie Assad. Daarnaast moet u verklaren wat de belangrijke punten zijn. Daar wordt op gewacht.
Gisteren stonden we in rechtstreeks contact met mensen in Syrië die zeggen dat u de sancties moet aanscherpen, omdat Assad anders niet zal stoppen. U moet verklaren dat de familie Assad door de Europese Unie nooit als de ware vertegenwoordigers van het Syrische volk zal worden beschouwd, en dat deze mensen voor hun daden ter verantwoording zullen worden geroepen. Doet u dit meteen. Dat is wat wij vandaag van u verwachten. U kunt helpen een einde te maken aan dit Arabische Tiananmen. Het is niet waar dat wij geen rol spelen; wij spelen een essentiële rol en het Syrische volk verwacht dat wij deze duidelijke boodschap vandaag overbrengen. Niet morgen. Vandaag.
(Applaus)
Charles Tannock
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste ontwikkeling dit jaar op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) is ongetwijfeld de oprichting geweest van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO). Barones Ashton, als vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger kwam u onlangs onder druk vanwege de matige prestaties van deze dienst. U kunt qua effectiviteit echter niet meer doen dan wat de lidstaten toelaten en uiteraard bent u terughoudend met het uitoefenen van uw eigen initiatiefbevoegdheid - een houding die te prijzen valt. Enerzijds wil de EU zich mondiaal profileren als diplomatiek zwaargewicht, maar anderzijds vereist het GBVB unanimiteit. Dat betekent dat er compromissen gesloten moeten worden om de belangen van de afzonderlijke lidstaten, met name de grote lidstaten, te beschermen.
De hybride sui generis-benadering van het buitenlands beleid van de EU rechtvaardigt de bezwaren van degenen die van meet af aan al tegenstander van de EDEO waren. Zij waren destijds van mening dat de mondiale ambities van de EU de nationale soevereiniteit zouden ondermijnen. Paradoxaal genoeg lijkt het tegengestelde te gebeuren - dat de nationale soevereiniteit de mondiale ambities van de EU ondermijnt, gezien de gebeurtenissen van de laatste tijd in Libië. De ECR, mijn fractie, blijft zich echter constructief opstellen tegenover de EDEO. Wij wensen de dienst alle goeds. We hopen dat ze gaat functioneren. De dienst moet nog vaste voet aan de grond krijgen. Wij zijn voor budgettaire neutraliteit en meer politieke verantwoordingsplicht.
Hoewel de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger uitstekende hoge benoemingen heeft gedaan - als lid van de Commissie buitenlandse zaken heb ik een paar van deze mensen gezien - moet ik vragen waarom zij zich om de tuin heeft laten leiden door de Commissie, die haar te weinig wisselgeld heeft teruggegeven en een onevenredig bedrag aan middelen heeft ingehouden voor de EU-uitbreiding en het Europees nabuurschapsbeleid. Met deze verdeling krijgt de Europese belastingbetaler geen waar voor zijn geld en zijn onze belangen op het gebied van het buitenlands beleid niet gediend.
Mag ik u nu een aantal specifieke vragen stellen, om te beginnen over de ophanden zijnde tocht van de tweede vloot naar Gaza? Kunt u, mevrouw de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger, er bij Turkije op aandringen een halt toe te roepen aan deze gevaarlijke provocatie in een tijd waarin de spanningen en druk in Israël enorm hoog zijn opgelopen vanwege de raketaanvallen vanuit Gaza en de Iraanse oorlogsschepen die opnieuw door het Suezkanaal zijn gevaren? En hoe zal de EU zich opstellen tegenover een nieuwe, verenigde Palestijnse Autoriteit waarin Hamas, die door de EU op de lijst van verboden terroristische organisaties is gezet, vertegenwoordigd is?
Ten tweede, mevrouw de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger, bent u bereid te bemiddelen om tot een oplossing te komen die uitmondt in de sluiting van Kamp Ashraf in Irak?
Bent u bereid een onmiddellijke en totale veroordeling uit te preken over het wetsontwerp-Bahati in Oeganda, dat voorziet in de doodstraf voor homoseksuelen?
Tot slot ben ik het geheel eens met de heer Verhofstadt: ik ben ingenomen met al uw inspanningen om het Midden-Oosten en de Noord-Afrikaanse landen te stabiliseren, en sta met name achter uw veroordeling van de moord op christenen in Egypte. Waarom hebt u echter, de heer Verhofstadt wees er al op, president Assad van Syrië niet op de lijst geplaatst van personen aan wie sancties worden opgelegd na de brute moordpartijen in de afgelopen dagen op onschuldige demonstranten, aangericht door zijn strijdmacht?
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, vandaag zou ik u, barones Ashton, alleen een paar vragen willen stellen.
De eerste gaat over Syrië, en net als de heer Verhofstadt wil ik graag weten wat Europa tegenhoudt om Assad op de sanctielijst van de Europese Unie te zetten? Welk land of welke landen weerhouden de Europese Unie er momenteel van om de enige juiste beslissing te nemen? Vertelt u het ons alstublieft. Als het de heer Westerwelle is, zeg dan gewoon dat het de heer Westerwelle is: dan weten we tenminste hoe het beleid van de verschillende lidstaten tot stand komt.
In tegenstelling tot het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken gaan wij niet suggereren dat president Assad zelf de oplossing is voor het dictatorschap van president Assad. Als dat is wat men ons wil doen geloven, is dat echt ongelofelijk. Er is maar één oplossing voor Syrië en dat is het vertrek van Assad: dat zou het standpunt van Europa moeten zijn. Het is dus overduidelijk dat Assad en zijn hele familie op de lijst moeten worden gezet - niet morgen, niet overmorgen, maar vandaag nog. Als dat niet kan omdat er unanimiteit vereist is, dan moet u zeggen wat de voortgang belemmert. Het moet openlijk gezegd worden zodat we er een behoorlijk debat over kunnen voeren in Europa.
Ten tweede, wat weerhoudt Israël ervan om de belastingen te betalen die het land de Palestijnen verschuldigd is en wat is daar de reden van? Natuurlijk moet de veiligheid in Israël gegarandeerd worden, maar de veiligheid in Israël mag zeker niet ten koste gaan van de Palestijnen. Dat kan niet de oplossing zijn.
(Applaus)
Dan mijn laatste vraag: een paar dagen geleden zijn er 600 mensen gestorven aan de Libische kust. Er bevond zich een schip in die omgeving. Er wordt gezegd dat dit geen schip van de NAVO was, dat het niet de Charles de Gaulle was. Het schijnt een Maltees schip te zijn geweest. Ik zou daarom graag willen weten: wat was dit voor schip en wat is erover bekend? Wie heeft verzuimd de 600 Libische vluchtelingen te redden? Ga me nou niet vertellen dat we er in de eenentwintigste eeuw niet achter kunnen komen welk schip dit was. Deze nalatigheid is een misdaad: er is nagelaten om mensen in gevaar bijstand te verlenen.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, u zult in dit debat niet alleen complimenten krijgen, maar ook kritiek moeten aanhoren. Laten we eerlijk zijn: bepaalde aspecten van het buitenlands beleid van de EU zijn een fiasco: het beleid ten aanzien van de Arabische wereld, het beleid in Afghanistan, de oplossing van de Palestijnse kwestie en de oplossing van de conflicten in de oostelijke nabuurschap van de Unie. Waar ligt dit aan? Deze vraag wil ik aan de orde stellen. Hoe kunnen we, met 27 verschillende lidstaten die besluiten nemen, tot een gemeenschappelijke lijn komen in de EU, in het kader van het GBVB?
Buitenlands beleid is belangenpolitiek, dat spreekt vanzelf. Maar het Westen kan zijn belangen al lang niet meer behartigen zonder rekening te houden met partnerlanden en hun bevolking. De EU moet openstaan voor een politiek van belangenevenwicht. Tot de mislukking van het buitenlands beleid hebben vooral het meten met twee maten en het militaire denken bijgedragen. Het Parlement brak bijna in gejuich uit toen de VN-Veiligheidsraad besloot om militair in te grijpen in Libië. Inmiddels zijn we allemaal ten einde raad nu we zien wat ervan terecht is gekomen. Wat doen we voor de burgerbevolking in Gaza of in Darfur? Hoe waarborgen we het recht op een menswaardig bestaan voor de 1,4 miljard mensen die van een dollar per dag moeten rondkomen? Dit vraagstuk houdt onze fractie sterk bezig.
De revoluties in de Arabische landen hebben een belangrijke eis gemeen: de eis van rechtvaardigheid, en wel van een rechtvaardige verdeling van welvaart binnen de samenleving en van een rechtvaardige participatie in de politieke besluitvorming, ook op het gebied van internationale betrekkingen. De EU moet deze eis serieus nemen. Om aan deze taak te kunnen voldoen moeten we gemeenschappelijk aan de ontwikkeling van het internationaal recht werken, in plaats van het eenzijdig uit te leggen en te handhaven.
Bastiaan Belder
namens de EFD-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, hoge vertegenwoordiger, mij brandt een aantal vragen op de lippen over de ontwikkeling in het Israëlisch-Palestijns conflict. Welke houding gaat de Europese Unie, bij monde van haar leden, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, in september aannemen in de Veiligheidsraad tegenover het eenzijdig streven van de Palestijnse autoriteit om een Palestijnse staat uit te roepen, let wel, los van het vredesproces met Israël?
Deze vraag, mevrouw de hoge vertegenwoordiger, klemt temeer nu Fatah en Hamas vorige week de Palestijnse eenheid herstelden onder volledig voorbijgaan aan de condities van de partijen, dus ook van de Europese Unie, aan enige Palestijnse regering. Erkenning van de staat Israël, afzwering van geweld en terrorisme, naleving van eerdere verplichtingen. Intussen geeft Hamas openlijk blijk thuis te horen op de terreurlijst van de Europese Unie. Vandaar mijn klemmende vraag: hoe gaat de Europese Unie in deze nieuwe situatie de eigen-kwartetprincipes toepassen? Business as usual met Ramallah impliceert in elk geval loslaten van deze elementaire vredesprincipes; een en ander leidt tot grote schade van de Europees-Israëlische betrekkingen en het helpt het vredesproces allerminst vooruit, integendeel.
Gabriele Albertini
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, het Europees buitenlands en veiligheidsbeleid is belangrijker dan ooit in deze historisch zware tijden, die worden gekenmerkt door een immense golf van protest die het Middellandse Zeegebied in de ban heeft en zich ook over het Midden-Oosten verspreidt.
In het licht van deze ernstige crisis, die het hele zuidelijke Middellandse Zeegebied treft en zich nu ook uitbreidt richting het Arabisch schiereiland, dient het Europees Parlement een klankbord te zijn voor al die burgers die luidkeels en met gevaar voor eigen leven roepen om verbetering van hun omstandigheden en om het begin van democratisering, door de huidige regimes ten val brengen. Dit Huis wil een belangrijke gesprekspartner zijn van de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter, barones Ashton, met name voor de begrotingscontrole bij civiele en militaire missies uit hoofde van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB).
Het eerste deel van het verslag heeft met name betrekking op de relatie tussen het Europees Parlement en de andere instellingen, in het bijzonder de Raad en de Commissie, vanuit een post-Lissabonvisie op de Europese politiek. Eveneens van groot belang is het multilateralisme van de Europese Unie, dat profiteert van de recente oprichting van de nieuwe Europese Dienst voor extern optreden, die eindelijk werkelijkheid is geworden. In dit verband ben ik verheugd over de recente resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarmee de Europese Unie, in navolging van hetgeen in het Verdrag van Lissabon is neergelegd, de status van waarnemer bij de VN-Veiligheidsraad heeft gekregen.
We hebben geprobeerd tot een beoordeling te komen die zo veel mogelijk aansluit bij de huidige situatie. In het verslag wordt terecht de nadruk gelegd op de enorme golf van burgerprotesten in Tunesië, Egypte en Libië en tevens in Syrië, Bahrein en Jemen, en worden voor elk van deze landen de gebeurtenissen, context en verwachtingen uiteengezet, evenals andere belangwekkende thema's, zoals onze hechte trans-Atlantische samenwerking en de zeer belangrijke betrekkingen met Rusland.
Uitbreiding, steun voor burgerrechten en de opbouw van een rechtsstaat, de diplomatieke betrekkingen met de BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India en China), het Arabisch-Palestijnse conflict en de veroordeling van de wreedste regimes zijn enkele thema's uit het verslag dat ik ter stemming aan u voorleg.
Roberto Gualtieri
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) verkeert in zwaar weer.
Juist nu de ontwikkelingen binnen het internationale systeem de Europese Unie dwingen een geloofwaardige speler te worden op het vlak van veiligheid en defensie; juist nu de Europese aanpak voor crisisbeheer door democratie te steunen in plaats van te exporteren de beste aanpak lijkt voor de problemen van deze tijd; juist nu de economische crisis de ontwikkeling van een gemeenschappelijk defensiebeleid onafwendbaar maakt; juist nu het Verdrag van Lissabon nieuwe instrumenten biedt om het GVDB in het kader van een geïntegreerde aanpak te ontwikkelen; met andere woorden juist nu het noodzakelijk en mogelijk is een flinke slag te maken in het verbeteren van de kwaliteit van het GVDB, lijkt het Europese bouwwerk gevaarlijke scheuren te vertonen en bestaat er een reëel risico dat de ambities en mogelijkheden van het GVDB drastisch moeten worden teruggeschroefd.
In het verslag dat ik u voorleg draag ik mogelijke oplossingen aan voor deze tegenstrijdigheid. Het bevat mogelijke antwoorden voor de andere instellingen. Wat de crisis in Libië betreft, beperken we ons ook niet tot het uiten van onze teleurstelling over het feit dat de EU niet in staat is een gemeenschappelijk standpunt in te nemen en gemeenschappelijke maatregelen te nemen en over de beperkingen die aan het mandaat van EUFOR Libië zijn opgelegd. Wij zijn van mening dat het tijd is voor een Europees politiek initiatief om, samen met onze andere partnerlanden, een staakt-het-vuren tot stand te brengen en onderhandelingen op gang te brengen die een eind maken aan het regime van Kadhafi en een overgang naar inclusieve democratie mogelijk maken. De militaire interventie van de NAVO zal waarschijnlijk niets oplossen. De NAVO dient zich dan ook strikt te houden aan de VN-resolutie en buitensporig geweld te voorkomen.
Tegelijkertijd hopen wij op een doeltreffend gebruik van de middelen van het GVDB om humanitaire steun te bieden aan de burgerbevolking die wordt aangevallen, en dat toekomstige operaties zodanig worden gepland dat ze de democratische ontwikkeling in Libië ondersteunen. De gebeurtenissen in Libië vereisen echter ook een breder debat. Tevens denk ik dat ze de inhoud van het verslag kracht bijzetten. De grootste verantwoordelijkheid voor de toekomst en de veiligheid en defensie van Europa ligt uiteraard bij de Europese Raad, zijn leden en ook bij zijn voorzitter, die de Unie op dat niveau vertegenwoordigt op het vlak van buitenlands en veiligheidsbeleid.
Tegen hen zeggen wij heel duidelijk dat bilaterale samenwerking en 'coalities van bereidwilligen' het GVDB niet kunnen vervangen als Uniebeleid. Het idee om dit beleid te 'renationaliseren' overtuigt ons niet. Niet omdat wij verdragspuristen zijn, maar omdat een dergelijk gerenationaliseerd beleid niet opgewassen zou zijn tegen de problemen die voor ons liggen. Wij roepen het Europees Parlement op een strategische dialoog aan te gaan met de Europese Raad en we verzoeken de Raad de aanbevelingen van het Parlement te bespreken, een fatsoenlijke strategie voor het buitenlands beleid te ontwikkelen en een buitengewone vergadering te wijden aan Europese veiligheid en defensie.
Mevrouw Ashton, wij verzoeken u uw inspanningen voor het bereiken van overeenstemming tussen de lidstaten op te voeren en gebruik te maken van uw verschillende functies om de samenhang tussen het GVDB, het GBVB en de andere aspecten van het externe optreden van de Unie te versterken. Hierbij vormt de Dienst voor extern optreden een instrument met enorme potentie. Het verslag bevat verschillende voorstellen met betrekking tot de rol die deze dienst zou moeten spelen, in de eerste plaats die van een raad voor crisisbeheer die een echt geïntegreerde aanpak kan realiseren voor crises. Het verheugt ons te zien dat dit reeds vorm krijgt. De gebeurtenissen in Libië laten ook de ontoereikendheid van de Europese militaire capaciteit zien, die ver onder het over het algemeen hoge niveau van de nationale defensiebegrotingen ligt.
Het is duidelijk dat je alleen met eenheid iets kunt bereiken. Dat betekent samenvoegen, delen, versterking van het Europees Defensieagentschap, permanente, gestructureerde samenwerking, ontwikkeling van een efficiënte en concurrerende Europese defensiemarkt, versterking van de industriële en technologische basis en versterking van de gemeenschappelijke commando- en controlemogelijkheden. Het is mede de ontoereikendheid hiervan die Europa heeft belemmerd om snel op de crisis in Libië te reageren, te beginnen met de oprichting van een permanent operationeel hoofdkwartier. Het verslag bevat talloze concrete voorstellen inzake deze en andere thema's, zoals de integratie van beleidsmaatregelen voor binnenlandse en buitenlandse veiligheid, rekening houdend met het primaat van de communautaire methode.
Opgemerkt zij dat de belangrijkste pro-Europese fracties op dit vlak verenigd zijn. Ik wil de schaduwrapporteurs en de coördinatoren bedanken voor deze vruchtbare samenwerking. Het Europees Parlement is er klaar voor om de ontwikkeling te steunen van een GVDB dat volledig is geïntegreerd in het externe optreden van de Unie, en dat gestoeld is op de waarden en beginselen van Europa. Barones Ashton, wij hopen dat u met antwoorden komt die ons niet alleen in woorden, maar vooral in daden overtuigen.
María Muñiz De Urquiza
rapporteur. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, Henry Kissinger definieerde de wereld van zijn tijd als militair bipolair, economisch unipolair en politiek verward.
Vandaag de dag is de internationale orde op alle terreinen multipolair en, als gevolg van de globalisering, politiek complex. Globalisering houdt onder meer in dat machtcentra zijn verspreid en dat gemeenschappelijke problemen en belangen collectief worden aangepakt. Er zijn nieuwe internationale organisaties en fora opgekomen, zoals de diplomatie van de toppen van de G-20, G-8, G-7, enzovoort, en er zijn voorstellen om de traditionele internationale organisaties te hervormen.
In deze context van veranderingen en in het licht van de internationale juridische persoonlijkheid van de Europese Unie, is het van groot belang dat we de rol van de Europese Unie op dit toneel herdefiniëren en dat de Unie in de multilaterale orde de plek inneemt die haar toekomt, zodat zij de rol van belangrijke mondiale speler kan vervullen die haar in het Verdrag is toegewezen en die deze instelling en - dat durf ik wel te zeggen - de Europese maatschappij haar ook willen zien spelen.
Dit proces is reeds begonnen met de goedkeuring van de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 3 mei van dit jaar, op basis waarvan de Europese Unie kan deelnemen aan de werkzaamheden van de Algemene Vergadering. Dit is een historische gebeurtenis en een diplomatieke triomf die we ten volle moeten erkennen en waarmee ik u wil feliciteren, mevrouw Ashton. Maar gezien de complexe onderhandelingen voor de goedkeuring van Resolutie 1973 wacht u waarschijnlijk een zware taak om de vertegenwoordiging van de Europese Unie te actualiseren en rationaliseren, aangezien die vertegenwoordiging nu gefragmenteerd en verspreid is en in alle 249 multilaterale verdragen waar de Europese Unie partij bij is een ad-hocstatus heeft.
Uiteraard hangt dit niet alleen van u af. Het hangt ook af van de derde landen die lid zijn van de verschillende multilaterale organisaties. Bovendien is van belang de vertegenwoordiging binnen de Europese Unie zo doeltreffend mogelijk te organiseren. Hiermee bedoel ik de organisatie tussen u, de Europese Dienst voor extern optreden, de voorzitter van de Commissie, de voorzitter van de Europese Raad en de nu nog beperkte betrokkenheid van de roulerende voorzitters van de Unie. Bovendien is het van belang dat de lidstaten bij vertegenwoordiging voorrang geven aan de Europese Unie, met name in het geval van internationale organisaties die zich bezighouden met beleidsterreinen waarop de Europese Unie exclusieve bevoegdheid heeft.
Mevrouw Ashton, we kunnen ons allemaal de klimaattop in Kopenhagen herinneren als voorbeeld van de nutteloze kakofonie die ontstaat door een oververtegenwoordiging van de Europese Unie en haar lidstaten. Tevens herinneren we ons hoe goed de vertegenwoordiging van de Unie heeft gewerkt in de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO). Daarnaast herinneren we ons hoe verwarrend een meervoudige vertegenwoordiging van de verschillende voorzitterschappen van de Europese Unie kan zijn op het vlak van diplomatie op toppen, en de onvolkomenheden die zich voordoen als de bepalingen van artikel 34 van het Verdrag van Lissabon inzake de coördinatie van de Europese leden van de VN-Veiligheidsraad niet in de praktijk worden gebracht wanneer de Europese Unie met gemeenschappelijke standpunten moet komen. De heer Schulz heeft deze flagrante onvolkomenheden al genoemd in zijn interventie.
In deze zin richt ik me meer tot de lidstaten dan tot u met mijn oproep de rol van de Europese Unie vorm te geven in een meer gestructureerde multilaterale wereldorde en een echt Europees buitenlands beleid te ontwikkelen, en daarbij de tendensen naar meer renationalisering die in verschillende lidstaten de kop opsteken, terzijde te schuiven.
Hoewel we ons met name tot de lidstaten richten wat het construeren van deze rol betreft, doen we ook een appel op u, aangezien u heeft beloofd uw mogelijkheden tot politiek initiatief en uw diensten in te zetten om het niveau van de externe vertegenwoordiging van de Europese Unie te verhogen en deze te rationaliseren.
De wereld maakt historische tijden door en u heeft de kans om de Europese Unie internationaal een leidende rol te laten spelen, met initiatieven zoals de door u aangekondigde opening van een kantoor van de Unie in Benghazi. U heeft niet alleen de steun, maar ook het mandaat van dit Parlement om zo spoedig mogelijk een rationele, gestructureerde en samenhangende vertegenwoordiging van de Europese Unie te realiseren op het internationale toneel.
Catherine Ashton
vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de leden voor hun bijdragen.
Een van de thema's die alle fractieleiders duidelijk naar voren hebben gebracht - hoewel de heer Tannock aangaf dat zijn fractie nooit een voorstander van de EDEO is geweest - was dat zij, voor zover voorhanden, een gezamenlijke aanpak zouden willen zien. Ik deel deze wens met u. Het ontbreekt mij niet aan ambitie voor het Europa van de toekomst. Ik heb echter te maken met de realiteit van het Europa van vandaag. We hebben een Verdrag goedgekeurd, en ooit heb ik bij wijze van grap gezegd dat het Verdrag mij, nadat het was aangenomen, is overhandigd, samen met een potlood, als zijnde de middelen waarmee ik van start moest gaan. Eigenlijk is dit best een getrouwe weergave van de gang van zaken, maar we zijn nu nog niet waar we ooit zullen komen. Aan ons de uitdaging ervoor te zorgen dat niet alleen dit Parlement en zijn geachte leden, met hun voor mij voelbare gedrevenheid, maar ook de Commissie, de Raad, de Raad Buitenlandse Zaken, de Raad voor Ontwikkelingssamenwerking, de ministers van Defensie - die ik allemaal voorzit en die ik op één lijn moet zien te krijgen - in beweging komen vanuit diezelfde ambitie. Het verbaast mij geenszins, en het zal u, geachte afgevaardigden, vast ook niet verbazen, dat wij op de weg daar naartoe, vooral in deze bewogen tijden, constateren dat zaken niet noodzakelijkerwijs zo effectief zijn als u graag zou willen, en zeker ook niet zoals ikzelf soms graag zou zien.
Laten we ons doel met niet-aflatende ambitie blijven nastreven. Dat geldt voor alles wat we doen, of het nu gaat om de sancties die we opleggen - waarvoor we alle 27 lidstaten nodig hebben aangezien hiervoor unanimiteit is vereist - of om het standpunt dat we innemen ten aanzien van de steun aan Egypte en Tunesië. Zoals de heer Verhofstadt zei hebben we de steun van de Commissie nodig om daadwerkelijk vorderingen te maken en te veranderen, en te komen tot een nieuwe strategie en een nieuwe doel voor de lange en de korte termijn.
Welnu, op dit moment staan we mensen bij. Voor dit alles is het noodzakelijk dat we in beweging komen en veranderingen doorvoeren. Dat is de reis die we nu aan het maken zijn. Het is zeker niet zo dat ik daarin berust, maar ik ben wel realistisch over onze exacte positie op dit moment. U mag me uitdagen - en dat moet u zo vaak doen als u wilt - om te proberen het tempo te verhogen, en dan zal ik dat doen. Maar beticht u mij er niet van dat ik initiatiefloos en ambitieloos ben en dat ik dit niet luid en duidelijk heb gezegd in de Raad Buitenlandse Zaken, in de media en elders, want dat is gewoon niet waar. Wat dit betreft loop ik over van ambitie. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat Europa zoveel meer kan zijn dan het nu is, maar daarvoor is het noodzakelijk dat we samen aan die reis beginnen en de reis ook samen volbrengen. Voor individuele lidstaten, elk met hun eigen electoraat, is het moeilijk om zaken altijd te benaderen met het belang van Europa in de wereld in gedachten in plaats van het nationale belang. Ook dat begrijp ik.
Ik ben het met de heer Daul eens dat het terrorisme in ons nabuurschap en het vredesproces in het Midden-Oosten behoren tot onze speerpunten voor dit jaar. Daarom hebben we ook zoveel energie gestoken, bijvoorbeeld in Libië, in het bijeenbrengen van de regionale organisaties - de Afrikaanse Unie, de Arabische Liga, de VN en de ICO. Dit zijn uiterst belangrijke inspanningen als het gaat om het bepalen van de volgende stappen in een proces dat momenteel extreem moeizaam verloopt. Hoe krijgen we Kadhafi zover dat hij vertrekt? We hebben de dialoog waarin we met mensen spreken over de toekomst, en dat werk gaat continu door. Dat is zonder meer essentieel en we moeten daarvoor een gesloten front vormen.
De heer Schulz zei dat we nog een lange weg te gaan hebben. Daar ben ik het mee eens. Er staat ons nog zoveel te doen, en we moeten ervoor zorgen dat democratische ontwikkeling een aanzienlijk deel uitmaakt van die reis, maar het gaat op deze reis ook om wat we kunnen doen. De drie C's bevallen me wel. We kunnen inderdaad veel meer samenhang realiseren, we kunnen inderdaad beter gaan samenwerken, en natuurlijk is de Gemeenschapsmethode een welbekende doelstelling van dit Parlement. Houdt u mij dus alstublieft scherp, maar blijft u ook de lidstaten onder druk zetten.
Ten aanzien van het Marshallplan: mijns inziens vormt de bestemming die generaal George Marshall gaf aan de eerste 13 miljard euro, die hij in 1948 kreeg van het Congres, een uitstekend model. Het is ook een goed model vanwege de verschillende dingen die hij ermee deed. Hij zorgde voor leningen, diensten, adviseurs en een heel scala aan voorzieningen waar men baat bij kon hebben, dus mijns inziens is dit een goed model. Om redenen die duidelijk mogen zijn spreken we niet over dit plan. Mensen willen iets nieuws dat speciaal voor hen ontwikkeld is, maar het blijft een belangrijk model. Ik ben het met u eens over de steun en de schuldenproblematiek. Daarom zijn we momenteel in gesprek met landen waarbij die landen schulden hebben, en zijn we ook in gesprek met de Commissie.
Ik ben het met u eens over het afschuwelijke geweld in Syrië. Het ontbreekt mij geenszins aan ambitie als het gaat om onze aanpak van dat regime. Ook hier maken we een reis, maar dan een op het gebied van sancties. We zijn begonnen met de dertien personen die direct betrokken waren bij het repressieve optreden van het regime. Er is veel gedelibereerd, mijnheer Cohn-Bendit, over de vraag of president Assad op de lijst moest worden gezet, en de meningen waren sterk verdeeld. Ik kan u niet zomaar een lijst geven van de lidstaten die voor of tegen waren. Er waren uitgesproken standpunten over de te hanteren aanpak, gezien een aantal van de situaties. Er is besloten de heer Assad niet op de eerste lijst te zetten, maar we zullen ons er deze week nogmaals over buigen. Ik kan u verzekeren dat ik vastbesloten ben Syrië maximaal onder druk te zetten en de verantwoordelijken duidelijk te maken - zoals ik gisteren ook heb gedaan in mijn onderhoud met minister van Buitenlandse Zaken Moallem - waar ze nu eigenlijk mee bezig zijn, en ervoor te zorgen dat ze deze laatste kans om van koers te veranderen aangrijpen.
Mijnheer Tannock, u sprak over vele zaken die te maken hebben met de ondersteuning van de 27, uw wens dat wij de beschikking krijgen over de juiste middelen en uw stelling dat we te weinig wisselgeld hebben gekregen. Ik vind niet dat we te weinig wisselgeld hebben gekregen. De instellingen van Europa hebben allemaal hetzelfde doel voor ogen. We moeten ervoor zorgen dat uw ambities voor Europa ook echt gerealiseerd kunnen worden. Ik moet de middelen vinden om een kantoor te openen in Benghazi. Om onze afvaardigingen in Irak, waarover enkele leden vanochtend met mij hebben gesproken, beter te kunnen ondersteunen hebben we middelen nodig. We moeten deze middelen vinden door zowel beter als efficiënter te worden - daar ben ik het mee eens - maar ook door te onderkennen wat ons te doen staat.
Ik heb het reeds gehad over de vloot, enkele kwesties met betrekking tot de Palestijnse autoriteit en de discussies die gaande zijn - mijnheer Belder, u hebt deze ook aangestipt - tussen Fatah en Hamas. Ik heb duidelijk gemaakt dat ons standpunt ten aanzien van Hamas ongewijzigd is, maar dat we wel steun verlenen aan manieren waarop president Abbas eenheid kan creëren onder de Palestijnen met zijn technocratische regering en met verkiezingen, waarvan heel veel zal afhangen. We zijn niet van standpunt veranderd, en we benadrukken dat we deze situatie met terughoudendheid benaderen.
Ik wil ook graag reageren op de uitspraak van de heer Bisky over de armsten in de wereld: "het waarborgen van het recht op een menswaardig bestaan", zo drukte hij het uit. Ons werk ten behoeve van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen en onze ontwikkelingsactiviteiten in samenwerking met anderen zullen daarvoor in de toekomst van groot belang zijn.
Ik wil even kort - want ik wil niet te veel tijd in beslag nemen - het een en ander kwijt aan de heer Albertini over zijn verslag, waar ik ook uit wil citeren. Hij heeft het over samenhang en zegt: "Samenhang [vereist] in de eerste plaats de politieke wil van de EU-lidstaten [...] om hun uiteenlopende opvattingen [...] met elkaar in overeenstemming te brengen". Dat is zeker zo. We weten dat we, als we erin willen slagen het Verdrag van Lissabon volledig ten uitvoer te leggen - en dat is wat in het verslag wordt aangegeven - ook in het volgende kader die duurzame financiering nodig hebben. Ik ben het in vele opzichten eens met het verslag, maar in het bijzonder met de stelling dat we onze waarden proactief moeten uitdragen en alle beleidsinstrumenten die ons ter beschikking staan moeten aanwenden. Daarnaast ben ik erop gebrand onze dialoog te verbeteren.
Een van onze grootste knelpunten is de tijd - de vraag hoeveel tijd we aan zaken besteden - en ik wil zeker weten dat wij in de discussies met u de tijd zo goed mogelijk benutten. Mijnheer Gualtieri, u en ik hebben gisteren een goed gesprek gevoerd. Ik ben het met u eens dat het belangrijk is dat we stappen zetten, met name als het gaat om het samenbrengen en delen - pooling en sharing - van middelen, waarover ik volgende week ook in gesprek zal gaan met de ministers van Defensie. We moeten ervoor zorgen dat we de Europese middelen effectiever inzetten. Het idee om middelen bijeen te brengen en te delen is eenvoudig, maar er kan heel veel mee worden bereikt. We beschikken over een groot militair potentieel, waarvan momenteel bijna geen gebruik wordt gemaakt, dus we moeten ons zeker verder verdiepen in de mogelijkheid om militaire middelen in te zetten en elkaar te ondersteunen door middelen samen te brengen en te delen. Ook proberen we het werk van het Europees Defensieagentschap te verbeteren, en een aantal van de uitdagingen op te pakken die duidelijk naar voren zijn gekomen in de reacties die we in de afgelopen weken hebben ontvangen, met name in Libië.
Tot slot wil ik mevrouw Muñiz De Urquiza bedanken voor dit verslag en voor haar steun ten aanzien van de VN. Ik denk dat het werk dat ik vorige week binnen de VN heb verzet aantoont dat ik persoonlijk sterk geloof in de kracht van de multilaterale actie. We moeten kijken naar de EU binnen het VN-systeem en binnen alle andere internationale organisaties. We moeten onze boodschap duidelijker brengen en meer op de voorgrond treden en creatiever zijn met onze activiteiten.
Dan wil ik alleen nog de eerste ronde van sprekers bedanken en zeggen dat ik uitzie naar mijn slotopmerkingen aan het eind.
Jörg Leichtfried
rapporteur voor advies van de Commissie internationale handel. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, als we het over het buitenlands beleid van de Europese Unie en over de rol van Europa in de wereld hebben, zijn we het er over eens dat het een en ander er op grond van uiteenlopende omstandigheden nog voor verbetering vatbaar is. Maar we kunnen ook een voorbeeld nemen aan een aanverwant beleidsgebied, waar het eigenlijk al best goed functioneert, namelijk het externe handelsbeleid. Op dat gebied heeft de Europese Unie de exclusieve bevoegdheid, is zij de enige speler en vertegenwoordigster van de lidstaten en wordt zij niet steeds opnieuw te kijk gezet door uitingen van nationale verwaandheid. Op ander gebieden zijn we misschien verdeeld, maar in dit opzicht zijn we sterk en eendrachtig.
Het wordt tijd dat we onze kracht ook gebruiken om ervoor te zorgen dat de bevolking in onze partnerlanden eveneens kan profiteren van de waarden waar wij zo veel aan hebben: mensenrechten, sociale zekerheid, rechtvaardigheid, vrijheid. We moeten absoluut werk maken van deze nieuwe dimensie van het Europese buitenlands beleid, zodat de wereld in de toekomst vrijer, rechtvaardiger en socialer wordt.
Krzysztof Lisek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, staat u mij toe dat ik allereerst mijn dank uitspreek aan de rapporteur, de heer Gualtieri, voor zijn harde werk en aan de overige schaduwrapporteurs met wie ik het genoegen had te mogen samenwerken. Als nieuwkomer in deze rol verwachtte ik stevige conflicten, mede gezien het enigszins militaire karakter van het verslag. Ik moet echter zeggen dat het werk bijzonder vreedzaam is verlopen.
In haar eerste toespraak, over de conflicten die in Noord-Afrika zijn uitgebroken, heeft mevrouw Ashton gezegd dat we niet weten hoe ze zullen eindigen en wat de uiteindelijke gevolgen ervan zullen zijn. We kunnen natuurlijk niet beweren dat het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid het wondermiddel is tegen al het kwaad in de wereld, maar de ontwikkeling van dit beleid kan er wel voor zorgen dat we meer te weten komen over dergelijke conflicten, zodat we ze in de toekomst misschien kunnen voorkomen of oplossen. Ik denk hierbij zowel aan de conflicten die zijn uitgebroken in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, als aan de nog steeds smeulende, vastgelopen conflicten in Nagorno-Karabach, Transnistrië en de bezette gebieden van Georgië.
Het is heel goed dat in het verslag van de heer Gualtieri zoveel kwesties aan de orde zijn gesteld, het is een behoorlijk omvangrijk verslag. Vanwege de tijd zal ik me beperken tot twee van de vele onderwerpen. Ten eerste het functioneren van de missies van de Europese Unie. In de Subcommissie veiligheid en defensie hebben we regelmatig gesproken over de conclusies die we moeten trekken uit onze fouten en tekortkomingen, zodat deze missies in de toekomst beter gaan functioneren. De kwestie van planning en management van de EU-operaties staat nog steeds open. De ministers van de landen van de Weimardriehoek hebben dit in hun brief aangeroerd. Wij hopen dat we op dit gebied concrete maatregelen kunnen verwachten.
Tot slot wil ik de relatie tussen de EU en de NAVO aan de orde stellen. Ik ben verheugd dat u permanente contacten onderhoudt met de secretaris-generaal van de NAVO en de minister van Buitenlandse Zaken van de VS. We moeten deze contacten blijven onderhouden om dubbele maatregelen te voorkomen en daarmee simpelweg geld te besparen. We weten dat een revolutie onmogelijk is, maar we verwachten wel dat u met maatregelen komt die een evolutie bewerkstelligen.
Véronique De Keyser
(FR) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, u hebt de afgelopen dagen heel wat kritiek te verduren gehad, barones Ashton. Een deel daarvan is te kenschetsen als goedkope politieke spelletjes en mijn fractie heeft daarover haar afkeuring uitgesproken. Er is echter ook kritiek aan uw deur gelegd die niet zomaar terzijde kan worden geschoven, en ik wil mijn zorgen met u delen.
Het klopt dat wij niet altijd een goed beeld hebben van het buitenlands beleid van de Europese Unie, vooral wat betreft hetgeen het wil bereiken; in andere woorden, het doel ervan. Uw mededelingen worden aangenomen maar zijn vaak ingehouden van toon, waaruit we afleiden dat er waarschijnlijk meningsverschillen bestaan binnen de Unie. Dat is op zich al een boodschap, maar wel een negatieve. Dus u gaat aan de slag, u spreekt mensen, u pleegt telefoontjes, u geeft alles wat u in u hebt, daar twijfelt niemand aan, maar de resultaten van deze inspanningen komen helaas slecht uit de verf in het mediatumult, en daardoor steekt het buitenlands beleid van de Unie uitermate slap af tegen de donderpreken van sommige Europese staatshoofden.
Nu opent zich echter een buitengewone politieke ruimte voor u door de revoluties in de Arabische wereld, en de rol van de Europese diplomatie in die ruimte moet heel duidelijk gemaakt worden, want niettegenstaande de bijzonderheden van elk land is het zo dat alles met elkaar verband houdt. Zo zou de verzoening tussen Fatah en Hamas bijvoorbeeld ondenkbaar zijn geweest zonder de Arabische revolutie in Egypte en ook zonder de recente bloedige onderdrukking in Syrië. Want omdat Bachar al-Assad de grens van het toelaatbare heeft overschreden, voelt Hamas zich opeens niet meer op zijn gemak in Damascus en overweegt de organisatie over te stappen naar Qatar, en Caïro, en wilde het op het laatste moment onderhandelen terwijl het al tijden aan het onderhandelen was. Die kansen moeten met beide handen worden aangegrepen!
Wat is dus ons huidige beleid ten aanzien van Syrië en het Midden-Oosten? Zoals ik al zei, het schiet tekort. Net als een aantal van mijn medeparlementsleden ben ik boos over de uitzondering die is gemaakt voor Syrië en nu ook over de uitzondering voor Bachar al-Assad, die aan sancties is ontkomen. Dat moet beter aan ons uitgelegd worden, barones Ashton.
Dan het volgende. Tenzij Koeweit of Nepal zich, op aandringen van de Verenigde Staten, te elfder ure kandidaat stelt, is het goed mogelijk dat Syrië op 20 mei de VN-Raad voor de mensenrechten voorzit. Ziet u het voor u? Syrië als voorzitter van de VN-Raad voor de mensenrechten?
Barones Ashton, sancties zijn niet genoeg. Hebt u gestreden tegen het mogelijke Syrische voorzitterschap van de VN-Raad voor de mensenrechten? Hebt u aangedrongen op een internationaal onderzoek naar de moordpartijen? Zelfs als u er niet in slaagt om de staatshoofden voor uw standpunt te winnen - en wat dat betreft ben ik het met de heer Cohn-Bendit eens - vertelt u ons dat dan en laat ons niet in het ongewisse! Het is juist die onduidelijkheid die ons zwaar valt.
Wat betreft het Midden-Oosten ben ik het niet helemaal met u eens. U hebt voorzichtig de verzoening tussen Fatah en Hamas verwelkomd, maar gaat u ook echt in gesprek met Hamas? Gaan we de fouten van 2007 herhalen? We weten allemaal dat de situatie zeer ingewikkeld is. Toch vind ik dat we deze kans moeten pakken. Hamas heeft het Arabische vredesinitiatief gesteund. Om tot deze regering te komen hebben beide partijen ongelooflijke concessies gedaan. In het akkoord dat voorafging aan de formatie van deze toekomstige regering, die over ongeveer een maand zal plaatsvinden, is ingestemd met het idee van verkiezingen, van de Palestijnse Autoriteit, met het feit dat Mahmoud Abbas kon deelnemen aan de onderhandelingen en met het idee van de grenzen van 1967, zaken waar men niet omheen kan en die een impliciete erkenning van Israël zijn. Dus ga me nu niet vertellen dat u vasthoudt aan uw standpunt van twee jaar geleden. Dat zou voor ons onvoorstelbaar zijn.
Barones Ashton, de nood is aan de man. Voorzichtigheid in de politiek kan durf niet vervangen: die twee moeten samen gaan. Het Parlement zal altijd achter u staan als u de moed hebt om een sterke visie uit te dragen.
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, we zijn nog steeds ver verwijderd van een gemeenschappelijk buitenlands beleid dat deze naam ook werkelijk verdient. U wordt hiervoor bekritiseerd, maar soms heb ik het gevoel dat u als zondebok fungeert in een situatie waar u niets aan kunt doen en die eenvoudig het gevolg is van het feit dat de lidstaten niet de politieke wil opbrengen om echt een gemeenschappelijke lijn te trekken.
Neem het voorbeeld van Libië. Eerst blokkeert Italië de sancties, vervolgens erkent Frankrijk zonder enig overleg de Overgangsraad in Benghazi en dan onthoudt Duitsland zich in de Veiligheidsraad van stemming over de resolutie. U kunt daar niets aan doen, maar er ontstaat zo wel een negatief beeld van Europa. In het geval van Syrië waren natuurlijk hardere sancties nodig, maar ook daarvoor was eenparigheid van stemmen nodig geweest. Er zijn enkele lidstaten - in de pers worden Griekenland, Italië en Spanje genoemd, misschien hoort Duitsland er ook bij - die ertegen zijn. Vervolgens moet u hier komen uitleggen dat er maar dertien personen op de lijst staan.
Besluitvorming met eenparigheid van stemmen heeft een verlammend effect - het functioneert niet meer met 27 lidstaten. In het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moeten we een volgende grote sprong voorwaarts maken. Dat moet ik de heer Tannock en zijn Tory-vrienden in alle duidelijkheid zeggen.
Wat kunt u ondernemen? Breng het in de openbaarheid als het gemeenschappelijke Europese beleid faalt en noem de verantwoordelijken met naam en toenaam. Gebruik de gemeenschappelijke instrumenten, met name voor het bevorderen van de democratie.
Ik was verrast door uw duidelijke woorden over de European Endowment for Democracy. Met mevrouw De Keyser als rapporteur zijn we bezig er een verslag over op te stellen en de voorwaarden ervoor te onderzoeken. We willen - daarover mag geen misverstand bestaan - geen tweede Europees initiatief voor de democratie en de bescherming van de mensenrechten (EIDHR); dat is veel te bureaucratisch, langzaam en apolitiek. We willen een onbureaucratische, snelle, eenvoudige en politieke oplossing. Als u daarvoor zorgt, heeft u onze volledige steun.
Michał Tomasz Kamiński
(PL) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Ashton, een van de meest aangrijpende momenten van mijn leven vond plaats in december 2007, toen ik aanwezig was bij de symbolische opening van grens tussen Polen en Litouwen door president Kaczyński en president Adamkus, ter gelegenheid van de toetreding van Polen en Litouwen tot het Schengengebied. Voor ons, degenen die zijn opgegroeid achter het ijzeren gordijn, vormen de vrijheid om te reizen en het Europa zonder grenzen een tastbaar voorbeeld van het succes van de Europese integratie. Ik zou willen oproepen om ervoor te zorgen dat de herinvoering van grenzen in Europa nooit gaat dienen als politiek instrument of als poging om een populistisch antwoord te geven op misschien wel echte problemen. Het Schengengebied is een grote verworvenheid die we moeten verdedigen.
Mevrouw Ashton, ik wil u bedanken voor uw uitspraak dat onze houding ten opzichte van Hamas niet zal veranderen. Helaas is het probleem dat de houding van de Palestijnen en president Abbas ten opzichte van Hamas wel is veranderd. Ik wil een beroep op u doen om ervoor te zorgen dat de enorme hoeveelheid hulp die bij de Palestijnse Autoriteit terechtkomt, niet wordt aangewend door de vijanden van Israël om deze, op dit moment enige democratie in deze regio aan te vallen. Ik zou eraan willen herinneren dat Israël het enige land is in het Midden-Oosten, waar de Arabische bevolking het recht heeft - en gebruikt - om haar eigen vertegenwoordigers in het parlement te kiezen.
Franziska Katharina Brantner
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger het volgende voorhouden: het ontbreekt het Europese buitenlands beleid aan leiderschap, durf en de Gemeenschapsmethode, en dat terwijl de Unie voor haar buitenlands beleid meer instrumenten tot haar beschikking heeft dan ooit tevoren. U, zoals u zelf zo vaak zegt, stelt zich op als toehoorder: u hoort de nationale regeringen aan en wacht tot zij hun standpunt kenbaar hebben gemaakt. Dan komt u met de kleinste gemene deler, vaak als mosterd na de maaltijd want de ontwikkelingen gaan door.
Ten aanzien van Syrië, bijvoorbeeld: wat is nu eigenlijk uw overtuiging? Moet Assad op de lijst worden gezet of niet? Wat vindt u? Dat willen we graag van u horen. Wilt u dreigen met sancties of niet? U vraagt ons - u deed dat in uw antwoord - om regeringen onder druk te zetten, dus vertelt u ons dan welke regeringen. Opent u het debat.
Uiteraard, lidstaten ontberen vaak de politieke wil om één front te vormen en doortastend te handelen, en ze willen dat u zich gedeisd houdt. Maar gelooft u mij, barones Ashton, ze zullen u niet steunen en uw loopbaan als hoge vertegenwoordiger niet redden. Ze zijn geen garantie dat u uw baan zult behouden, dat beloof ik u. En dit doet ook niets af aan het feit dat in het Verdrag van Lissabon voor u een rol van meer betekenis was voorzien. U bent het roulerend voorzitterschap. U bent vicevoorzitter van de Commissie. U mag initiatief nemen. U zou de agenda moeten bepalen. U zou met uw standpunten en besluiten het voortouw moeten nemen en de lidstaten daar vervolgens op moeten laten reageren.
Als u zelf geen initiatieven neemt, kapt u dan in ieder geval die van anderen niet af. Neem nu de herziening van het Göteborg-programma voor de preventie van gewelddadige conflicten: tien jaar geleden is deze geïnitieerd door Anna Lindh. Het Hongaarse voorzitterschap is aan een herziening begonnen en u wilde het overnemen, maar zette de herziening vervolgens stop. Ik begrijp niet waarom. Ik raad u alleen aan meer lef te tonen, meer te delegeren. Volgt u het voorbeeld van Margaret Mead, die u aanhaalde. Weest u de aanjager van verandering die we nodig hebben. Ik garandeer u: alleen dat, en niets anders, kan u nog redden.
Takis Hadjigeorgiou
(EL) Mevrouw de voorzitter, barones Ashton, ik denk dat u zich terecht onheus bejegend voelt door de kritiek die op u wordt afgevuurd. Wat kunt u eraan doen, wanneer u gebonden bent aan de beslissingen van de grote lidstaten van de Europese Unie? Toch heb ik nog een vraag: zullen al degenen die hier hun regeringen bekritiseren zich, wanneer zij zelf aan de macht zijn in hun land, onthouden van het gedrag dat ze nu zo afkeurenswaardig vinden? Verder ben ik het eens met wat de heer Schulz zei, namelijk dat Europese landen tot voor kort wapens verkochten aan al diegenen die wij nu als dictators hebben ontmaskerd. Politiek beleid houdt echter in dat we vooruit moeten kijken, dat we bij problemen een snelle diagnose moeten stellen; anders rest ons alleen nog een lijkschouwing.
Europese landen bombarderen hun voormalige partners; tegelijkertijd bombarderen en vernietigen ze echter de wapens die ze zelf hebben verkocht. Je kunt natuurlijk geen nieuwe wapens verkopen als je de oude niet hebt vernietigd. Voor de vooruitgang van de Europese Unie moet er naar ons idee een beleid worden ontwikkeld dat gebaseerd is op vreedzame beginselen, los van militaire middelen en acties, en moet het demilitariseren van de internationale betrekkingen worden bevorderd. De Unie moet zich ontdoen van kernwapens en helpen om de wereld kernwapenvrij te maken. Dat zal een glorieus moment zijn voor de Europese Unie.
Dan nog een opmerking over een buurland in het Midden-Oosten, namelijk Turkije. Daar zitten op dit moment tientallen journalisten in de gevangenis, terwijl het land met een leger van 40 000 man half Cyprus bezet houdt en de rechten van de Turks-Cyprioten en Grieks-Cyprioten blijft schenden. Hier doe ik een beroep op barones Ashton in de hoop dat zij ten aanzien van Cyprus tijdig zal zien wat we te laat zagen op het Arabisch Schiereiland.
Fiorello Provera
(IT) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, de aanvallen op koptische kerken in Egypte en de moorden op christenen getuigen van een toename van religieuze intolerantie. Dit is niet in overeenstemming met de sfeer van eenheid van het Tahrirplein, waar kopten en moslims gezamenlijk tegen het regime protesteerden.
Dit gebrek aan tolerantie maakt een stabiele maatschappij, waarin men vreedzaam naast elkaar leeft, onmogelijk, terwijl dat wel essentieel is voor een soepele overgang naar democratie. De autoriteiten in Caïro dienen zich dan ook meer in te spannen om minderheden te beschermen en salafistisch extremisme te bestrijden, dat indruist tegen de beginselen van de moderne democratie waar het Egyptische volk naar verlangt. Economische ontwikkeling, herstel van buitenlandse investeringen en met name herstel van het toerisme zijn ondenkbaar zonder tolerantie, orde en stabiliteit.
Het is dan ook in het belang van Egypte en de rest van de wereld dat Europa genereuze hulp toezegt, maar onder de voorwaarde van een doeltreffend beleid ter bescherming van minderheden dat overeenstemt met het beginsel "more for more" dat u, mevrouw Ashton, samen met commissaris Füle, heeft voorgesteld.
Andreas Mölzer
(DE) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, de actuele gebeurtenissen in Libië laten nog eens zien dat de Europese Unie zich met betrekking tot het Midden-Oosten en de gebeurtenissen in Noord-Afrika in een groot dilemma bevindt. Jarenlang werden tirannen en dictaturen met alle egards behandeld, en nu Assad genadeloos tegen zijn eigen volk optreedt, wordt dit door ons natuurlijk weer plichtmatig veroordeeld en worden halfslachtige sancties ingesteld. Geloofwaardig is anders. Democratie en mensenrechten zijn, als het om de Arabische wereld ging, klaarblijkelijk nooit meer dan loze woorden geweest. Blijkbaar ging het erom te verdoezelen dat Brussel, dat de Europese Unie in deze regio in de eerste plaats de opdracht had om de geopolitieke doelstellingen van de Amerikanen te verwezenlijken.
Vooral de hulpeloosheid van de Europese Unie ten aanzien van alle ontwikkelingen in het zuidelijke Middellandse Zeegebied is zorgwekkend. We hebben de democratie toegejuicht toen de opstanden, de revoltes, begonnen. En hoe staan de zaken er in Tunesië inmiddels voor? Op zijn best is er sprake van chaotische toestanden, nu het ernaar uitziet dat de overgangsregering weer ten val wordt gebracht. In Egypte is er sprake van een soort militaire of tijdelijke militaire dictatuur, waarin de koptische christenen worden vervolgd. In Libië woedt een burgeroorlog, waarmee de onderling verdeelde Europeanen zich halfslachtig en met halve kracht bemoeien.
Maar Syrië is misschien een noot die ook de Amerikanen niet kunnen kraken. President Assad hoeft niet eens te vrezen dat het leger hem onder druk van buitenaf de rug zal toekeren. En er is ook geen beschermende mogendheid die hem zou kunnen laten vallen. Maar een machtswisseling in Damascus zou in ieder geval ingrijpende gevolgen hebben voor de hele regio. En de eerste Syrische vluchtelingen die in Turkije zijn aangekomen, zijn wellicht slechts de voorhoede van een grote vluchtelingengolf.
Naar aanleiding van de huidige situatie in Syrië en Libië moesten wij, moeten de Europeanen, moet Brussel dringend een zelfstandig beleid ontwikkelen dat onafhankelijk is van Washington en niet door Washington wordt beïnvloed. In tegenstelling tot de VS ondervindt Europa op grond van zijn geografische ligging de directe gevolgen. In ieder geval mogen we ons niet nog meer laten betrekken bij de Libische burgeroorlog, om niet het doelwit van terrorisme en extremisme te worden.
Eduard Kukan
(EN) Mevrouw de Voorzitter, naar aanleiding van het verslag over de EU als wereldspeler wil ik opmerken dat de ontwikkelingen in de wereld duidelijk maken dat de EU hoognodig sneller moet gaan handelen. Daarmee bedoel ik dat ze moet zorgen dat ze gereed is om mondiale uitdagingen het hoofd te bieden. Met het Verdrag van Lissabon zijn het kader en de benodigde instrumenten daarvoor geschapen.
Allereerst moeten we iets doen aan de hiaten in het mondiaal bestuur. Uit voorbeelden als de klimaattop in Kopenhagen, de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de versterking van de participatierechten - barones Ashton, mijn felicitaties!- of de rol van de EU in het Internationaal Monetair Fonds kan worden opgemaakt dat deze punten niet alleen moeten worden aangepakt, maar dat er ook een gezamenlijke strategie moet worden uitgestippeld.
In het verslag wordt aangegeven op welke vlakken we onze inspanningen moeten opvoeren. Een van de voornaamste aandachtspunten is de versterking van onze rol en de coördinatie in het VN-systeem. Hetzelfde geldt voor de internationale financiële instellingen en multilaterale veiligheidsorganisaties. Dit gaat allemaal niet vanzelf; er is tijd voor nodig, alsook consistente en gecoördineerde acties van onze kant. Dringend noodzakelijk is een langetermijnstrategie waarin duidelijk wordt uiteengezet welke stappen en acties we moeten ondernemen om onze positie in de wereld te versterken. Ik hoop dat barones Ashton snel zal komen met een voorstel voor een dergelijke strategie, en dat we de gelegenheid zullen krijgen om dat hier in het Parlement te bespreken.
Ik heb nog één opmerking, die meer te maken heeft met het verslag-Albertini. Afgelopen zondag zijn in Albanië lokale verkiezingen gehouden. Ik stond aan het hoofd van de adhoc-delegatie van het Europees Parlement die ter plaatse was in de rol van waarnemer, en ik wil u graag de volgende boodschap overbrengen. De burgers van Albanië - ik doel daarmee niet op de politici, maar op de gewone mensen - kijken naar ons - de EU - met vertrouwen en hoop. Ze hopen dat wij hen zullen helpen een uitweg te vinden uit de uiterst netelige politieke situatie waarin politici hun land hebben gemanoeuvreerd. Vergeleken met onze ambities op het mondiale vlak hoeft in Albanië slechts een kleine stap te worden gezet. Hoe goed kunnen we een thuiswedstrijd spelen? Het blijft echter een proef die we succesvol en met waardigheid moeten doorstaan.
Hannes Swoboda
(DE) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, beste collega's, als schaduwrapporteur wil ik allereerst de rapporteur, de heer Albertini, hartelijk danken voor de uitstekende samenwerking bij de opstelling van dit verslag.
In dit verslag, maar natuurlijk ook in dit debat, hebben we terecht onze aandacht gericht op het Zuiden en het Midden-Oosten. Ik wil niet herhalen wat de heer Schulz, mevrouw De Keyser en anderen hebben gezegd, alleen wil ik nog eens kort ingaan op de situatie in Palestina en Israël.
Een akkoord tussen Hamas en Fatah en ook de bereidheid om een staat te stichten, beschouw ik als grote kansen, aangezien het stichten van een staat ook een verplichting inhoudt en met verantwoordelijkheid gepaard gaat. Dat we moeten we echt duidelijk maken. Israël moet worden erkend, er moet vrede komen in de regio en geweld moet worden afgezworen.
(Applaus)
Dat is enorm belangrijk. Maar ook Israël moet een onafhankelijke Palestijnse staat erkennen, net zoals Hamas de staat Israël moet erkennen. Alleen als deze tweestatenoplossing er komt, kunnen we ook voor vrede in het Midden-Oosten zorgen.
Ik wil de aandacht echter niet alleen op het Zuiden, maar ook op het Oosten richten, omdat ik enerzijds leiding heb mogen geven aan een delegatiereis van het Parlement naar Turkmenistan en anderzijds gisteren tot rapporteur van het Parlement voor Rusland ben benoemd. Ondanks de begrijpelijke concentratie op de problemen in het Zuiden mogen we niet vergeten welk belang we tevens moeten toekennen aan de oostelijke nabuurschapslanden. In dit kader speelt ook Turkije een grote rol. We mogen Turkije niet alleen beschouwen als kandidaatland voor het EU-lidmaatschap. Turkije moet ook onze partner zijn, juist gezien de situatie in het Middellandse Zeegebied. Maar ook voor de situatie rond de Zwarte Zee is het belangrijk om de contacten met Turkije te versterken en Turkije ook te integreren in een gemeenschappelijk Europees buitenlands en veiligheidsbeleid. Dat heeft niet per se iets te maken met de mogelijke toetreding van Turkije tot de EU.
Vervolgens is het partnerschap met Rusland een heel belangrijk aspect. Wij willen een partnerschap met Rusland, maar we moeten de onderhandelingen daarover vanuit een sterke positie en met het nodige zelfvertrouwen voeren. Daar ontbreekt het ons soms aan. Rusland heeft er iets te veel van, wij te weinig. Alleen als wij hetzelfde gewicht in de schaal leggen, kunnen we tot een akkoord komen. Hoewel ik een voorstander ben van dit partnerschap - dat een strategisch partnerschap moet worden - ben ik toch verbaasd over de druk die Rusland nu uitoefent, met name in Oekraïne. Vroeger hadden we de regeringsleden van Rusland en Oekraïne omschreven als vrienden, maar het is niet bepaald eerlijk zoals Rusland zich nu jegens Oekraïne gedraagt. Hetzelfde geldt voor zijn gedrag ten opzichte van bepaalde energieleveranciers en dat hebben we ook in Turkmenistan gezien. We moeten Rusland dus duidelijk maken dat we een partnerschap willen dat op gelijke rechten is gebaseerd, dat op gemeenschappelijke belangen stoelt. Ons doel moet zijn om een echt, actief partnerschap te bereiken.
Over Centraal-Azië wil ik u nog zeggen, mevrouw Ashton, dat we ons wel willen engageren, maar dat we daar geen vertegenwoordigingen hebben. Ik weet dat we ook financiële problemen hebben, maar we hebben daar dringend diplomatieke vertegenwoordigingen nodig. We willen energie uit deze landen. We willen dat deze landen zich in democratisch opzicht verder ontwikkelen. We willen dat deze landen de mensenrechten eerbiedigen. Maar we engageren ons niet sterk genoeg. De heer Morel is een uitstekende man, hij verricht fantastisch werk, maar het is niet genoeg. We moeten in deze landen in Centraal-Azië meer vertegenwoordigingen vestigen. Het zijn onze buurlanden. Deze landen richten zich naar China of Rusland, of ze krijgen tenminste ook de mogelijkheid om zich naar Europa te richten. Volgens mij is dat een belangrijke zaak.
Tot slot wil nog eens duidelijk zeggen dat wij u volledig willen steunen. Wat u vandaag heeft gezegd is helemaal juist. Wij in het Parlement zouden alleen graag zien dat u zich - ook al ligt dit misschien niet in uw aard - wat luider en duidelijker uitspreekt. Dan kunnen wij u nóg meer steunen.
Andrew Duff
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil mevrouw Ashton dit zeggen: u zette helder uiteen hoe moeilijk het is om 27 ministers van Buitenlandse Zaken op één lijn te krijgen. Onder het Verdrag van Lissabon is het u echter toegestaan dat niet te doen: u mag coalities smeden van gelijkgestemden en zo een systematische vorm van versterkte samenwerking creëren.
Als er unanimiteit nodig is om te bepalen welke dertien Syriërs een sanctie krijgen opgelegd dan zou, als u het mij vraagt, deze unanimiteitseis moeten worden geschrapt. Ik adviseer u zich te concentreren op de avant-garde, een kerngroep van politiek welwillende landen te vormen en met deze landen een gemeenschappelijk beleid uit te stippelen.
Geoffrey Van Orden
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het zal barones Ashton niet verbazen dat ik teleurgesteld ben. Niet over het functioneren van het gemeenschappelijk Europees veiligheids- en defensiebeleid (GVDB), maar over het feit dat zij zo hardnekkig aan dit overbodige en peperdure dode paard blijft trekken.
Mevrouw Ashton beweert dat de Europese Unie circa 25 missies heeft uitgevoerd in het kader van het GVDB. Dit is echter puur een kwestie van een etiket: slechts enkele van deze missies kunnen de toets der kritiek doorstaan. Het zijn ofwel missies die beter kunnen worden uitgevoerd door de NAVO, eenvoudige civiele missies, of het zijn passieve missies waar medewerkers van de strijdkrachten bij betrokken zijn. In de regel zijn ze bedacht omdat de Europese Unie iemand heeft gesmeekt haar ook ergens voor te vragen. Op dit moment voert de NAVO militaire operaties uit in Libië. Nu zij er niet in is geslaagd een mandaat los te peuteren om het maritiem embargo te handhaven, probeert de EU wanhopig de Verenigde Naties zover te krijgen dat ze haar uitnodigen om uitvoering te geven aan een programma voor humanitaire hulp.
Feit is dat noch de NAVO, nog de VN wil dat de EU de schijn van militaire betrokkenheid wekt. Er is uiteraard grote behoefte aan humanitaire hulp en de EU kan zich in dat opzicht nuttig maken, maar niet op een manier die puur is bedoeld om een misplaatste militaire ambitie te ontplooien. Het probleem is dat alleen het bestaan al van het GVDB en al zijn overlappende structuren leidt tot verdeeldheid, en voor bondgenoten een reden is om zich nog eens op het achterhoofd te krabben over een duurzame verbintenis met de operaties van de NAVO.
(De spreker stemt ermee in een "blauwe kaart"vraag te beantwoorden (artikel 149, lid 8, van het Reglement))
Nicole Sinclaire
(EN) Mevrouw de Voorzitter, is mijn collega ook van mening dat, indien er in de VN-Veiligheidsraad slechts één zetel beschikbaar was voor de Europese Unie - een kwestie waarover momenteel veel wordt gediscussieerd - dit een aanzienlijk verlies van soevereiniteit zou betekenen voor het Verenigd Koninkrijk, en ook voor Frankrijk, ten faveure van de Europese Unie? De huidige Britse regering, die de heer Van Orden steunt, zou een dergelijke machtsoverdracht toch zeker niet goedkeuren?
Geoffrey Van Orden
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik dank mijn geachte collega voor deze vraag.
Ook dit behoort natuurlijk tot de rampzalige consequenties van het Verdrag van Lissabon. Het idee dat het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk hun zetel in de VN-Veiligheidsraad zouden moeten opgeven zodat de EU in de raad kan plaatsnemen, vind ik volstrekt onacceptabel. Ik kan me niet voorstellen dat deze lidstaten daartoe bereid zouden zijn. Helaas stimuleert het Verdrag van Lissabon dit en dat is een van de redenen waarom we daar zo tegen zijn.
Ulrike Lunacek
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik zou de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger het volgende willen zeggen: ik heb veel waardering voor hetgeen u in uw eerste toespraak vertelde over uw beleid en de stappen die u hebt ondernomen ten aanzien van Noord-Afrika - Egypte, Tunesië, Libië - en in het bijzonder voor de aandacht die u besteedt aan de jongeren en vrouwen in de landen en voor uw benadering ten aanzien van de waarachtige democratie die zich moet verankeren. Mijns inziens is dat van cruciaal belang, en iedereen hier in dit Parlement deelt die opvatting met u, dus ik hoop dat u succes zult boeken.
Dit laat echter onverlet dat ik evenals vele van mijn collega's van mening ben dat ook president Assad aan sancties onderworpen had moeten worden. Zoals mijn collega Danny Cohn-Bendit al aangaf zouden we graag van u horen wie dit heeft tegengehouden in de Raad. Is het de heer Westerwelle? Zo nee, wie dan? Vertelt u het ons en wij zullen u steunen als u open en transparant bent. Ik denk dat dit u de nodige steun zal opleveren. U kunt meer steun van ons hier verwachten als u meer vertelt over wat er zich afspeelt in de Raad. Vertelt u het ons gewoon.
Ik denk dat dit ook geldt voor de samenhang, zoals u en vele anderen hier hebben gezegd. In het verslag-Albertini, waarover we deze week zullen stemmen, verzoeken we ook dat nationaal beleid wordt afgestemd op de standpunten van de EU en van u, en ik vraag mijn collega's hier in het Europees Parlement, diegenen onder u wier partij in het eigen land deel uitmaakt van de regering, het volgende: vertelt u uw ministers van Buitenlandse Zaken en uw premiers dat zij het gemeenschappelijk Europees beleid moeten steunen en zich niet alleen moeten richten op de eigen nationale belangen, ook als het gaat om het buitenlands beleid, want anders zullen we nooit een gemeenschappelijk Europees buitenlands beleid krijgen. Een beleid ten behoeve waarvan u, barones Ashton, zich een leider moet tonen, ambitieus moet zijn en gedurfde toezeggingen moet doen.
61 jaar na de Schuman-verklaring, waar we eergisteren bij hebben stilgestaan, hebben we Europa harder nodig dan ooit tevoren. Onze doelen zijn heel concreet: conflictpreventie en civiele crisisbeheersing, mevrouw Ashton. Wij eisen dat de Europese Dienst voor extern optreden voorziet in onafhankelijke effectbeoordelingen als standaardprocedure voor de kwalitatieve evaluatie van de sociale en economische gevolgen van elke GVDB-missie, alsmede van de gevolgen voor de veiligheid, de mensenrechten en genderkwesties. Daarnaast hebben we in deze missies meer burgerpersoneel nodig.
(De spreker stemt ermee in een "blauwe kaart"vraag te beantwoorden (artikel 149, lid 8, van het Reglement))
Nicole Sinclaire
(EN) Mevrouw de Voorzitter, voor alles wil ik mijn waardering uitspreken voor mijn collega die zojuist heeft gesproken over haar onophoudelijke inzet voor de mensenrechten. Zij heeft het onder andere over een gemeenschappelijk buitenlands beleid. Maar deelt zij mijn verontwaardiging over de hypocrisie van de Europese Unie? Zoals zij en ik beiden weten is de EU een tegenstander van de doodstraf, maar toch hebben voorzitters Barroso en Van Rompuy over de dood van Bin Laden gezegd dat daaruit "blijkt dat zulke misdaden niet ongestraft blijven". Impliceert dit dat zij accepteren dat mensen als straf ter dood worden gebracht?
Ulrike Lunacek
(EN) Mevrouw de Voorzitter, over de opmerking van mijn collega: de dood van Osama Bin Laden was geen doodstraf. Het was moord, en persoonlijk had ik liever gezien dat de Verenigde Staten Bin Laden hadden opgepakt en voorgeleid.
Dit bedoel ik echter niet als kritiek op mijn collega.
De uitspraak die de heer Barroso volgens haar heeft gedaan was niet hypocriet. Het was een verklaring die is afgelegd. Ik mag daar weliswaar mijn vraagtekens bij plaatsen, en zoals ik al zei was ik er een voorstander van geweest Osama Bin Laden te berechten, bijvoorbeeld in een internationale rechtbank, maar dat is niet gebeurd. Ik breng dit echter niet in verband met hypocrisie omdat we een gezamenlijk Europees standpunt nodig hebben. Ten aanzien van de doodstraf zijn de zaken hier op dit continent in ieder geval duidelijk; in andere delen van de wereld is dat helaas anders.
Patrick Le Hyaric
(FR) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, ik vind de woorden die u in uw eerste toespraak sprak over uw wens dat de Palestijnen zich onderling verzoenen en dat er vervolgens een Palestijnse staat tot stand kan worden gebracht, heel belangrijk.
Dit Palestijnse akkoord is een zeer belangrijke politieke gebeurtenis en in tegenstelling tot wat hier zojuist gezegd is, heeft Hamas er voor het eerst mee ingestemd dat de PLO en de Palestijnse Autoriteit optreden als zijn onderhandelingspartners. Hamas accepteert de grenzen van 1967 en de voorwaarden van het Kwartet, waaronder het afzweren van geweld. Er zal een overgangsregering worden benoemd die de verkiezingen moet gaan voorbereiden. Alles is dus in stelling gebracht voor een erkenning van de Palestijnse staat binnen de grenzen van 1967, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, door de VN in september van dit jaar.
Wat gaat de Europese Unie, naast de zaken die u zojuist hebt genoemd, barones Ashton, verder nog ondernemen om de Palestijnse staat te erkennen en voor dit idee te pleiten in de VN?
Kunt u ons bovendien laten weten wat voor initiatieven de Europese Unie en u willen gaan nemen om ervoor te zorgen de Israëlische regering de belastingen gaat terugbetalen die het land de Palestijnse Autoriteit verschuldigd is?
De spreker stemt ermee in een "blauwe kaart"vraag te beantwoorden (artikel 149, lid 8, van het Reglement))
Alexander Graf Lambsdorff
(DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Le Hyaric, ik denk er net zo over als u. Het akkoord tussen Hamas en Fatah is inderdaad een historische stap. Met het verzoeningsproces tussen Palestijnen en Israëliërs kan nu wellicht vooruitgang worden geboekt. Mevrouw Ashton heeft hier heel duidelijk gezegd dat deze tweede Gazavloot een absoluut onnodige provocatie is, die dit proces zou kunnen schaden. Zouden u en uw fractie zich van deze vloot kunnen distantiëren, zoals dat hier in het Parlement gisteren vooral op aandringen van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links is gebeurd?
Patrick Le Hyaric
(FR) Mevrouw de Voorzitter, nee, deze vloot is een initiatief van het Europees maatschappelijk middenveld om een volstrekt nutteloze blokkade op te heffen. Als de overheidsinstanties, de staten en wijzelf erop toe hadden gezien dat het internationale recht werd nageleefd, hadden we ons niet in deze situatie bevonden en zouden de Palestijnen niet gevangen hebben gezeten in Gaza, wat nu al veel te lang het geval is.
Nikolaos Salavrakos
- (EL) Ik complimenteer de heer Albertini met zijn verslag waarin hij refereert aan de beginselen en prioriteiten van het GBVB, het defensie- en veiligheidbeleid. Inderdaad, de wereld verandert en van de Europese Unie wordt verlangd dat zij enorme uitdagingen aangaat, en om deze het hoofd te bieden is het nodig effectief op te treden. De gevaren van aanhoudende armoede, van maatschappelijke uitsluiting van grote groepen mensen, van fors toenemende werkloosheid, van geopolitieke veranderingen in de Arabische wereld, waarvoor ik uw speciale aandacht vraag, van natuurrampen en immigratie, vormen op dit moment de belangrijkste problemen en zijn een voorbode van spanningen in de toekomst.
Met name de immigratie, waarover recentelijk onmin is ontstaan tussen Italië en Frankrijk, vormt een aanleiding om vraagtekens te plaatsen bij het Verdrag van Schengen. Ik ben van mening dat wij het immigratieprobleem niet kunnen negeren, maar dat wij het met verstand en vastberadenheid moeten aanpakken. Solidariteit, ja, maar maatschappelijke structuren moeten wel intact blijven. Elke discussie over het Verdrag van Schengen moet volgens mij gepaard gaan met wijzigingen aan de verordening Dublin II.
Nicole Sinclaire
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil barones Ashton mijn medeleven en steun betuigen: onlangs zag ik een BBC-programma waarin u werd geïnterviewd door Jeremy Paxman, die u een aantal toepasselijke vragen stelde, en u zich duidelijk zeer ongemakkelijk voelde. Hij vroeg u door wie u eigenlijk wordt aangestuurd en over welke van de 27 lidstaten u zich eigenlijk mag uitlaten - en ik denk dat deze vragen vandaag in dit Parlement weerklank hebben gevonden.
Er is helemaal geen sprake van een gezamenlijk beleid, of wel soms? Dat bleek wel met de VN-resolutie over de no-flyzone boven Libië, waar Duitsland tegen heeft gestemd. Hoe kunnen we nu spreken van een gemeenschappelijk beleid als een van de grote EU-lidstaten recht tegen twee andere grote EU-lidstaten ingaat? U staat voor een onmogelijke taak.
Ter ondersteuning - en ik was opgelucht toen ik in de zondagkracht las dat u hebt ontkend dat u uw functie gaat neerleggen - wil ik u het volgende meegeven: vanuit mijn uiterst kritische houding tegenover een gemeenschappelijk EU-beleid en de mogelijkheid dat de EU mijn land een stuk soevereiniteit ontneemt, hoop ik dat u zo lang mogelijk aanblijft omdat ik, zolang u er bent, niet verwacht dat we veel problemen zullen hebben met soevereiniteitsverlies. Tenslotte hebt u, toen u als hoofd van het Britse House of Lords het Verdrag van Lissabon erdoor drukte, waaraan u uw baan van 313 000 pond per jaar dankt, zelf ettelijke malen herhaald dat dit puur een kwestie was van zaken beter organiseren en dat er geen noemenswaardige overdracht van soevereiniteit aan te pas zou komen. U hebt dat in het House of Lords herhaaldelijk aangegeven. Het heeft dus geen zin u vragen te stellen, want het is nog maar de vraag of we een eerlijk antwoord zullen krijgen.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw Ashton, dames en heren, het centrale onderdeel van dit te breedvoerige debat zou de situatie in Noord-Afrika en het Midden-Oosten moeten zijn.
Dit debat moeten we aangaan zonder overdreven lofuitingen. Mevrouw Ashton heeft ons terecht gewezen op enkele positieve elementen. Ik denk daarbij met name aan de goede of, liever gezegd, betere informatievoorziening tussen het Parlement en de Europese Dienst voor extern optreden. Anderzijds moeten we ook niet de fout maken de tekortkomingen te verbloemen. Een verstandig man, onze oud-collega Giorgio Napolitano, de president van Italië, heeft ons daar kort geleden nog op gewezen.
Eén van de tekortkomingen, ondanks de inspanningen van mevrouw Ashton, is het feit dat er in de VN-Veiligheidsraad en in de Raad van Ministers van de Europese Unie met verschillende maten wordt gemeten ten aanzien van Libië en Syrië. Een ander negatief aspect, mevrouw Ashton, is de situatie in Kamp Ashraf. U bent op de hoogte van de positieve, constructieve en bemiddelende rol die mijn fractie speelt bij de ontwikkeling van het buitenlands beleid, en gelooft u mij als ik zeg dat het belang en de gevoeligheid van het dossier 'Iran' mij niet zijn ontgaan.
Ondanks de waarschuwingen over het humanitaire aspect aan het adres van uw diensten, uw medewerkers, uw kabinet en uw directeur-generaal, en ondanks het feit dat ik persoonlijk een ontwerpverklaring bij u heb ingediend, heeft u zich echter pas uitgesproken toen er al tweeëndertig doden waren gevallen en meer dan driehonderd gewonden. U mag zelf uw conclusies trekken.
U heeft vanochtend gezegd dat we maatregelen moeten nemen en dat deze eensgezind moeten optreden, met name wat de verdediging van de mensenrechten betreft; in het bijzonder door risico's te nemen, mevrouw Ashton, wanneer er levens op het spel staan.
Ik wil u dit vragen: zou u, ten aanzien van de gearresteerde, mishandelde en uiteindelijk gestorven Cubaanse dissident Juan Wilfredo Soto García, bereid zijn om een onderzoek te gelasten om deze tragische gebeurtenissen op te helderen? Indien uit dit onderzoek blijkt dat er een oorzakelijk verband was tussen zijn mishandeling en zijn dood, zou u dan bereid zijn ze te veroordelen?
Kristian Vigenin
(BG) Mevrouw de Voorzitter, ik heb zeer aandachtig en met grote voldoening geluisterd naar uw toespraak, mevrouw Ashton, en daarbij niet één woord gehoord waar ik niet mee in kon stemmen. Dat neemt niet weg dat u, zowel van het Europees Parlement als van de burgers van de Europese Unie, scherpe kritieke ten deel zal vallen aangaande ons onvermogen om tot een gezamenlijk standpunt en optreden te komen.
Het Verdrag van Lissabon heeft belangrijke voorwaarden geschapen om de Europese Unie op het internationale podium met één mond te laten spreken. En de boodschap uit die mond, de uwe, is zonneklaar. Succes valt echter alleen te behalen als andere monden zwijgen of in elk geval met minder stemverheffing spreken. Maar het tegendeel is het geval: er heerst tumult. Voorlopig hebben we de wereld alleen een kakofonie te bieden, waaruit vaak alleen met moeite de belangrijke boodschap op te maken is die de Europese Unie over wil brengen.
Mevrouw Ashton, ik denk dat onze instelling - het Europees Parlement - uw natuurlijke bondgenoot is in de strijd voor de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon. Doe zoveel u kunt een beroep op ons, want op dit moment schrijven we aan het volgende verslag over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en bovendien biedt de uitzonderlijke hectiek in 2011 ons de gelegenheid in het Parlement orde op zaken te stellen.
Ik deel de mening volledig dat onze steun aan de landen in Noord-Afrika, met name aan Tunesië en Egypte, in twee fasen gegeven moet worden. De lange termijn staat in grote lijnen al vast, maar Egypte en Tunesië hebben op dit moment ook behoefte aan hulp, nog dit jaar, en op een schaal die vele malen groter is dan waar we het nu over hebben.
Aan de Arabische revoluties ligt een tweetal factoren ten grondslag: ten eerste een gebrek aan vrijheid en democratie, en ten tweede een gebrek aan sociaal perspectief en een gevoel van uitzichtloosheid. De revoluties kunnen alleen slagen als beide problemen tegelijk aangepakt worden.
Op een conferentie in Tunesië, die werd georganiseerd door de Partij van de Europese Sociaal-democraten en bezocht door vertegenwoordigers van partijen en bewegingen uit de hele regio, hebben we de Europese Unie gevraagd een noodhulpprogramma op te stellen en onverwijld steun te geven aan de democratisering. De Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement zelf voert haar inspanningen voor de regio ook aanmerkelijk op. Ik zeg dat om aan te geven hoe belangrijk het is dat we ons op elk niveau engageren.
Tot slot wil ik zeggen dat de Parlementaire Vergadering Euronest vorige week is opgericht. Dat is een duidelijk signaal dat onze oostelijke partners een intensievere politieke dialoog met de Europese Unie willen. Laten we hen niet vergeten.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in het buitenlands beleid zijn woorden ons gereedschap, onze instrumenten, en kunnen woorden ook wapens zijn. Daarom moeten ze met spaarzaamheid en weloverwogen worden gebruikt, maar er zijn situaties waarin ze resoluut moeten worden ingezet.
Ik wil de hoge vertegenwoordiger laten weten dat ik haar stem node heb gemist in de allereerste dagen van de geweldscampagne van de Syrische autoriteiten. En ik geloof dat dit nog sterker geldt voor de moedige burgers die, met gevaar voor eigen leven, de straat op zijn gegaan om te demonstreren - en die nog steeds demonstreren. Soms ontstaan er situaties waarin men direct zijn stem moet verheffen. Dit was een van die momenten.
Dan richt ik mij nu op het Midden-Oosten. Ik heb geen goed woord over voor het achterhouden van de belastinggelden die de Israëlische regering in Palestina heeft geïnd, en bovendien is het niet met elkaar te rijmen dat er eerst wordt geëist dat de autoriteiten van de Westelijke Jordaanoever en Gaza tot een regeling komen en dat vervolgens, wanneer er eenmaal een akkoord is bereikt, dit besluit wordt genomen. Daar komt nog bij dat dit een uiterst cynisch besluit is aangezien het zeer waarschijnlijk is dat de Europese Unie hoe dan ook zal moeten opdraaien voor de financiële tekorten.
Ik schaar mij dus achter alle collega's die hebben gevraagd - en zelf herhaal ik de oproep nog eens - om hernieuwde inspanningen voor een vreedzame oplossing voor het conflict tussen Israël en Palestina, dat vanzelfsprekend moet zijn gestoeld op de tweestatenoplossing.
Mirosław Piotrowski
(PL) Mevrouw de Voorzitter, sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid regelt, is er maar weinig veranderd. Bestaande diplomatieke vertegenwoordigingen hebben een nieuwe naam gekregen, maar de positie van de EU als speler op het wereldtoneel is niet sterker geworden.
We kunnen ons afvragen of het eigenlijk wel mogelijk is om met 27 EU-lidstaten een gemeenschappelijk beleid te voeren. Deze conclusies kunnen direct worden getrokken uit het verslag van de heer Albertini, waarin geconstateerd wordt dat de lidstaten de wil ontbreekt om een gemeenschappelijk beleid te voeren. Ook de uitspraken van sommige vertegenwoordigers van die lidstaten duiden op verdeeldheid. In het verslag van de heer Gualtieri zijn vergelijkbare conclusies te vinden. Er wordt gewezen op de wijdverbreide overlap van defensieprogramma's die leidt tot verspilling van beperkte economische hulpbronnen. De enige effectieve macht die dan nog overblijft, is de NAVO. Het schriftelijke minderheidsstandpunt dat de stem van de linkerzijde van het Parlement verwoordt en waarin onder andere wordt opgeroepen tot ontbinding van de NAVO, is daarom gevaarlijk en eerlijk gezegd anarchistisch.
Reinhard Bütikofer
(DE) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, in het uitstekende verslag van de heer Gualtieri over het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid wordt een belangrijke inventaris opgemaakt. Ik zou vier prioriteiten willen noemen waaraan we in het komende jaar aandacht moeten besteden in het veiligheids- en defensiebeleid.
Ten eerste moeten we de gemeenschappelijke missies realistisch beoordelen en er vooral een externe evaluatie van maken, en ze integreren in regionale beleidsconcepten. Dat geldt met name voor de Hoorn van Afrika.
Ten tweede moeten we vooruitgang boeken bij de bundeling en het gemeenschappelijk gebruik van militaire capaciteiten en moeten we ervoor zorgen dat de eigen weg die Frankrijk en Groot-Brittannië zijn ingeslagen, weer uitmondt in een gemeenschappelijke Europese oplossing. Het Europees Defensieagentschap heeft hiervoor ideeën geopperd. U moet deze ideeën op tafel leggen en zorgen voor een openbare discussie, zodat we vooruitgang kunnen boeken.
Ten derde moeten we een openbare discussie voeren over een nieuwe Europese veiligheidsstrategie. Het document van de heer Solana van 2003 was destijds een positieve bijdrage, maar de wereld staat niet stil. We moeten hierover een openbaar debat voeren.
Ten vierde moeten we met de parlementen van de lidstaten dringend tot overeenstemming komen over de gemeenschappelijke parlementaire controle van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid.
Als wij - dat wil zeggen u, mevrouw Ashton, en het Parlement - erin slagen om het GVDB op deze vier punten vooruit te helpen, dan zullen we over een jaar heel tevreden kunnen zijn.
Sampo Terho
(FI) Mevrouw de Voorzitter, ook ik begroet barones Ashton, de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, die ons vandaag met een bezoek vereert. Dit is mijn eerste interventie en ik wil daarom ook al mijn nieuwe collega's in het Europees Parlement begroeten.
Ik wil kort iets zeggen over de totstandbrenging van het gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Europese Unie. Het is zeker goed om een gemeenschappelijke, krachtiger stem in ons buitenlands beleid te hebben, maar die mag niet ten koste gaan van het eigen buitenlands beleid van de lidstaten, van zijn flexibiliteit en onafhankelijkheid. We moeten ons afvragen wie de Europese Unie vertegenwoordigt als het niet haar lidstaten zijn. We moeten ons ook afvragen wie de vertegenwoordigers van de lidstaten vertegenwoordigen als de Europese Unie de lidstaten vertegenwoordigt.
Het basisprincipe moet zijn dat er geen dubbele structuren ontstaan en dat de structuren van de Europese Unie niet onnodig uitdijen, vooral omdat het zeer twijfelachtig is of de EU-burgers ook integratie op het gebied van het buitenlands beleid willen.
Béla Kovács
(HU) Mevrouw de Voorzitter, door zijn veel te ingewikkelde wijzigingen bemoeilijkt het Verdrag van Lissabon het opzetten van instellingen en het vaststellen van taken. Zelfs de bestaande instellingen kunnen als gevolg van de talloze veranderingen hun taken niet meer naar behoren uitvoeren, waardoor overal chaos heerst en iedereen de kluts kwijt is.
Dat doet de vraag rijzen wat het voor zin heeft om de Europese Dienst voor extern optreden, die nog steeds niet operationeel is, tot stand te brengen en bevoegdheden te geven. Defensie en veiligheid vormen een wereldomspannend gebied waarop snelle reacties en acties vereist zijn. Terwijl er gediscussieerd wordt over de samenstelling, locaties en standpunten laat de Europese Unie de kans voorbijgaan om op dit gebied zinvol te kunnen functioneren. Eenmaal in het leven geroepen moet deze dienst operationeel en efficiënt zijn. Juist om die reden moet alles in het werk worden gesteld om de EDEO zo spoedig mogelijk te lanceren.
Helaas kan het land dat momenteel het roulerend voorzitterschap vervult op het gebied van externe betrekkingen geen programma voor buitenlandse zaken, gemeenschappelijke defensie of veiligheid opstellen, zodat u, geachte collega's, geen andere keuze hebt dan uw steun te geven aan het zeer moeizaam op gang komende werk van mevrouw Ashton.
Elmar Brok
(DE) Mevrouw de Voorzitter, barones Ashton, dames en heren, wij zullen u, barones Ashton, bij de verdere ontwikkeling van de Europese Dienst voor extern optreden en het waarborgen van de goede werking ervan ondersteunen. Dat geldt met name ook voor de inrichting en uitrusting van de vertegenwoordigingen, die vanwege de beperkte middelen en de korte tijd die daarvoor beschikbaar waren nog voor verbetering vatbaar zijn.
Bovendien is het een groot probleem dat dezer dagen elke Europese minister van Buitenlandse Zaken met zijn nationale vlag een rondje om het Tahrirplein moet lopen. Dit gedrag mag er niet toe leiden dat onze gemeenschappelijke strategie onduidelijk is. Het is onze, maar ook uw taak om hiervoor te zorgen, want de beginselen die in het Verdrag van Lissabon zijn vervat en die u vertegenwoordigt - in wezen gaat het om drie beginselen - moeten ook worden toegepast, niet om onder de lidstaten naar de kleinste gemeenschappelijke deler te zoeken en deze vervolgens ten uitvoer te leggen, maar om de politieke leiding over te nemen zodat het gemeenschappelijke standpunt een groter gewicht krijgt en zo overtuigend is dat de andere landen erin meegaan. Dat is van buitengewoon groot belang als we op dit gebied werkelijk vooruitgang willen boeken.
U was het zojuist eens met collega Gualtieri wat betreft pooling en sharing. Ik spreek mijn dank uit aan hem, aan mevrouw Muñiz De Urquiza en aan de heer Albertini. Maar het moet een drieledige benadering zijn: leading, pooling en sharing - dat zijn de drie elementen die we nodig hebben. Voorts zijn er tal van afzonderlijke punten die we hier in de vorm van vragen kunnen formuleren en die een taakverdeling vereisen. Welke vorderingen zijn er gemaakt in Oekraïne? Zal er aan het einde van de zomer oorlog uitbreken tussen Azerbeidzjan en Armenië? Er zijn immers tekenen die daarop wijzen. Natuurlijk zijn er ook de grote vragen met betrekking tot de Arabische wereld, die hier door tal van collega's zijn aangestipt. Hoe reageren we op een probleem als de Gazavloot, die naar mijn mening een provocatie vormt? Hoe treden we op tegen Assad en hoe kunnen we er tegelijkertijd voor zorgen dat de Volksmujahedeen in Iran niet worden gesteund - daar ben ik namelijk tegen -, maar dat toch wordt gewaarborgd dat er geen overval op kamp Ashraf meer plaatsvindt en daar geen mensen meer worden vermoord? Ook moeten redelijke manieren worden gevonden om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen.
Wij zullen u bij de opbouw van de Dienst voor extern optreden helpen. Maar we verwachten ook het soort leiderschap dat het mogelijk maakt om op een hoger niveau beleid te bepalen en van daaruit ook de lidstaten te overtuigen, ondanks de moeilijke voorwaarde dat de besluitvorming met eenparigheid van stemmen moet plaatsvinden. Dat is alleen mogelijk bij een overtuigend leiderschap. We blijven uitzien naar de resultaten die de ontwikkeling van de Dienst voor extern optreden zal opleveren.
Richard Howitt
(EN) Mevrouw de Voorzitter, ik wil beginnen met het overbrengen van mijn gelukwensen aan de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger in verband met het feit dat zij er hoogstpersoonlijk in is geslaagd een compromis te smeden binnen de Verenigde Naties over de spreekrechten van de EU, waar dat anderen niet is gelukt. Wat de mensen in dit Parlement, of anderen in de Europese Unie, ook mogen vinden van ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, dit is de ultieme objectieve bekrachtiging van de ambities die u, samen met ons, koestert voor het Verdrag van Lissabon, een buitenlands beleid dat daadwerkelijk kan bogen op het vertrouwen en respect van onze buitenlandse partners.
Als mensenrechtencoördinator van de Socialistische Fractie wil ik de hoge vertegenwoordiger ook feliciteren met haar strategische herziening van het mensenrechtenbeleid, en met de belofte die zij in haar brief aan de ministers van Buitenlandse Zaken heeft gedaan om de mensenrechten te integreren met het handelsbeleid en andere EU-beleidslijnen, en om te komen tot 'specifieke maatregelen'. In dit Parlement hebben we mevrouw Ashton verzocht een directoraat voor mensenrechten en democratie in het leven te roepen en om bij elk werkbezoek ook mensenrechtenverdedigers te ontmoeten, en we bedanken haar dat ze dit ook daadwerkelijk heeft gedaan. Wanneer zij zegt dat het afschaffen van de doodstraf haar persoonlijke prioriteit is, verdient zij ook op dat vlak de uitgesproken ondersteuning van dit Parlement.
Onze fractie steunt mevrouw Muñiz De Urquiza in haar vraag om een grotere zichtbaarheid van de EU in de Raad voor de mensenrechten. We scharen ons achter de boodschap van de heer Albertini dat de EU moet handelen, en ook haar stem moet verheffen in geval van mensenrechtenschendingen. We onderstrepen de conclusie van de heer Gualtieri dat de inachtneming van de mensenrechten nooit in het gedrang mag komen. Namens mijn fractie wil ik hierbij ook vastleggen dat wij een voorstander zijn van het terugbetalen van de belastinggelden aan de Palestijnen.
Dit is ons jaarlijkse debat over het buitenlands beleid en ik hoop dat we volgend jaar heldere resultaten zullen zien van de herziening van het mensenrechtenbeleid, evenals flinke stappen in de richting van een mensenrechtencultuur die wordt weerspiegeld in alle acties van de Europese dienst voor extern optreden.
Anneli Jäätteenmäki
(FI) Mevrouw de Voorzitter, de gebeurtenissen in Noord-Afrika hebben weer eens aangetoond dat het gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Europese Unie achter de feiten aanloopt en ondoeltreffend is. Gezien de winstgevende wapenhandel van de EU-lidstaten lijken de oproepen van de Europese Unie om de mensenrechten en democratie te respecteren nog het meest op een gevecht tegen windmolens door een waanzinnige Don Quichote in een roestig harnas.
Zeven van de tien grootste wapenverkopers ter wereld zijn EU-landen, EU-lidstaten, en ze hebben wapens verkocht aan Libië, Egypte, Tunesië, Bahrein en Jemen. Barones Ashton, wordt het geen tijd om van het verbod op de wapenexport een prioriteit van het buitenlands beleid van de Europese Unie te maken?
Het coördineren van 27 verschillende soorten buitenlands en veiligheidsbeleid is niet de gemakkelijkste taak en je kunt niet alleen de kapitein de schuld geven van de schipbreuk. De lidstaten hebben het recht op hun eigen buitenlands beleid. We mogen echter een of twee dingen van de schipper verwachten, namelijk initiatieven en ideeën, en daar wachten we nog op.
Struan Stevenson
(EN) Mevrouw de Voorzitter, sinds de afgrijselijke slachtpartij in Kamp Ashraf op 8 april is de situatie daar onveranderd kritiek. Er kan elk moment weer een bloedige aanval plaatsvinden. Ik ben net terug uit Bagdad, waar ik aan het hoofd stond van een kleine delegatie van leden van het Europees Parlement die daar besprekingen op hoog niveau voerde met de president van Irak en hoge regeringsleden.
Ik heb nu een akkoord weten te bereiken over een oplossing voor de Ashraf-crisis - een akkoord dat u hebt ingezien, barones Ashton. Dit akkoord vereist de inzet van de VN, de VS en de EU, alsmede uw actieve inspanning om de opneming van de 3 400 vluchtelingen door de VS, Canada, Australië, Noorwegen, Zwitserland en de EU-lidstaten, of waar ze dan ook familie of connecties hebben, te bewerkstelligen. Alleen dit kan nog een humanitaire ramp voorkomen, en de mensen in Kamp Ashraf zelf kunnen zich in deze oplossing vinden.
Het Europees Parlement rekent erop dat u deze kans om onschuldige mensenlevens te redden en meer geweld en bloedvergieten te voorkomen, zult aanpakken.
David Campbell Bannerman
(EN) Mevrouw de Voorzitter, de Dag van Europa eerder deze week was bedoeld als een feest ter ere van de Europese nationale identiteit. Maar de realiteit is anders. Deze dag staat in het teken van een voortschrijdend proces, waarbij de Europese natiestaten langzaam maar zeker terrein verliezen aan een supranationale EU-regering, die dus boven de natiestaten staat. Dit staat haaks op een intergouvernementeel systeem, waarbij natiestaten uit vrije wil samenwerken, maar geen bevoegdheden afstaan aan een hoger geplaatste centrale autoriteit.
De gang van zaken omtrent de Libische no-flyzone geeft het verschil goed weer. De intergouvernementele Verenigde Naties hebben een akkoord bereikt over een no-flyzone op voorstaan van natiestaten als het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de Verenigde Staten, terwijl natiestaten als Duitsland en Rusland zich om hun eigen steekhoudende redenen van stemming hebben onthouden. De intergouvernementele NAVO voert deze operatie nu uit op basis van vrijwillige deelname.
De supranationale EU, daarentegen, was mordicus tegen David Camerons voorstel voor een no-flyzone. Het is ironisch dat de rode barones, Cathy Ashton, zich persoonlijk heeft uitgesproken tegen dit voorstel voor een no-flyzone. Naar verluidt omschreef haar woordvoerder het zelfs als 'een wanhoopspoging om de krantenkoppen te halen'. Hieruit kunnen we opmaken dat belangrijke naties in intergouvernementeel verband in actie komen, terwijl supranationale organisaties maar wat lummelen terwijl Libië in brand staat.
Mario Mauro
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, mevrouw Ashton, u heeft geen gemakkelijke baan. Er rust een zware last op uw schouders. Ik hoop dat u mijn vragen niet als provocatie zult zien, maar als hulp bij uw overwegingen. Mevrouw Ashton, aan het eind van ons gezamenlijke debat zullen wij stemmen over het verslag over de rol van de EU in multilaterale organisaties.
Twee jaar geleden, in de hoorzitting voorafgaand aan uw installatie, heb ik u gevraagd wat u vond van het idee van één zetel voor de Europese Unie in de VN. U zei destijds dat u nog geen tijd had gehad om daarover na te denken. Het verslag van mevrouw Muñiz de Urquiza bevat het amendement van Millán Mon, waarin het standpunt van het Parlement hierover is uiteengezet. Hoe denkt u hier nu over? Heeft u in de afgelopen twee jaar tijd gehad om erover na te denken?
Mevrouw Ashton, op 17 mei vindt in Bagdad de Europa-Irakdag plaats. De Europese Unie wordt in Irak vertegenwoordigd door twee functionarissen en een ambassadeur. Deze drie mensen werken vanuit de Britse compound. U zou graag de middelen vinden om deze situatie op te lossen, en dat is terecht. Om u te helpen, wijs ik u erop dat op de Bahama's zeven EU-functionarissen aanwezig zijn. Wat gebeurt er op de Bahama's dat zoveel belangrijker is voor de Europese Unie dan de gebeurtenissen in Bagdad? Zou het niet beter zijn als u op de 17e in Bagdad aanwezig bent, aangezien wij op het punt staan de eerste overeenkomst tussen de Europese Unie en Irak te ondertekenen na de val van Saddam? Misschien kunnen we ter plekke ook het drama van Kamp Ashraf oplossen. Ik weet zeker dat u gemakkelijk tot een positieve oplossing kunt komen als u persoonlijk aanwezig bent.
Mevrouw Ashton, u heeft al opgetreden in de kwestie rondom de Egyptische koptische christenen. De vervolging van deze mensen gaat echter nog steeds door en is tevens een verontrustend element van de zogenoemde 'Arabische lente'. In de berichten van de Europese Dienst voor extern optreden praat men steeds over een conflict tussen extremisten. Maar in Egypte sterven slechts christenen en worden alleen kerken in brand gezet. Wat weerhoudt ons ervan de waarheid te erkennen, deze te benoemen en de koptische christenen te bevrijden uit hun nare positie van gijzelaars van een fundamentalistisch politiek project?
Pier Antonio Panzeri
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de turbulente gebeurtenissen, vol onzekerheden en hoop, die het politieke landschap van de zuidkant van het Middellandse Zeegebied veranderen, leggen steeds meer druk op Europa en zijn buitenlands beleid. In het licht van de gebeurtenissen zou het steeds belangrijker voor de Europese Unie moeten zijn om te kunnen bouwen op een solide en samenhangend buitenlands beleid, waarmee zij kan inspelen op een lastig heden en een problematische toekomst, die de internationale verhoudingen en de wereld zelf vergaand zal veranderen.
In het licht van de strategische herpositionering van landen als de Verenigde Staten, China en Rusland en de toenemende vraag naar grondstoffen en energiebronnen, zou Europa een belangrijke en beslissende rol moeten spelen. Het is echter duidelijk dat Europa niet op deze zaken is voorbereid.
De coördinatie van het externe en het nationale beleid van de lidstaten verloopt al tijden te traag. Er wordt geen substantiële vooruitgang geboekt. Dit blijkt enerzijds uit het weinig daadkrachtige optreden op basis van het buitenlands beleid van de Unie en anderzijds uit het feit dat sommige lidstaten, uit nostalgie voor een koloniale periode die nooit zal terugkeren, blijven geloven dat zij hun belangen beter beschermen door alleen op te treden en niets aan de Europese autoriteiten over te dragen. We moeten de bladzijde omslaan. Mevrouw Ashton, u speelt een belangrijke rol. Vervul deze alstublieft naar beste kunnen en realiseer u dat de tijd die u tot uw beschikking heeft snel op is.
Jelko Kacin
(SL) Mijnheer de Voorzitter, Barones Ashton, u draagt de politieke ambities van de Europese Unie uit via het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Ik wil u vragen Irak eens persoonlijk te bezoeken, zo snel mogelijk. U moet uw gezicht laten zien in Bagdad, en ook in Koerdistan trouwens.
Eind dit jaar zullen de Amerikanen het land verlaten en als ze weg zijn zal er een grote leegte ontstaan. De Europese Unie is in Irak niet vertegenwoordigd. Om precies te zijn: we hebben er zo weinig diplomaten dat ze onzichtbaar zijn of niet in staat zijn om zichzelf zichtbaar te maken.
Irak wil dat wij en u er persoonlijk aanwezig zijn, het land wil politieke samenwerking en het wil economische samenwerking.
Ik juich uw verklaring van vandaag over Bosnië en Herzegovina toe - dat was een goede verklaring, maar u hebt verzuimd een hoofd voor de afvaardiging in Sarajevo aan te stellen.
Daarmee speelt u veel mensen in de kaart die Bosnië en Herzegovina zowel intern als extern destabiliseren. De benoeming van een hoofd zou hier een eind aan maken.
Paweł Robert Kowal
(PL) Mijnheer de Voorzitter, op dit moment staat Europa voor twee problemen. Het eerste is een nieuwe visie op het nabuurschapsbeleid. Kort geleden heb ik Tunesië bezocht en daar gezien hoeveel men van de Europese Unie verwacht. Door ons permanente contact met Oekraïne weet ik dat men ook daar meer verwacht - meer ontwikkelingsmogelijkheden voor maatschappelijke samenwerking en meer contacten. Daarnaast hopen zij dat ons Europese egoïsme niet de boventoon gaat voeren.
Ik weet dat het moeilijk is om uw werkzaamheden uit voeren, mevrouw Ashton. U staat er alleen voor en u hebt daar niet zelf voor gekozen, zo is de opzet van de EDEO. De indruk wordt echter gewekt dat wij, die in het najaar dachten dat Belarus het belangrijkste thema was, nu als kleine kinderen die in iets anders geïnteresseerd raken, onze blik hebben gericht op Noord-Afrika. We hebben een nieuwe visie op het nabuurschapsbeleid nodig en die ligt nu in uw handen. U hebt de laatste maanden laten zien dat u sterk bent en deze taak aankunt. Misschien dat Europa zich nu niet, zoals het oude Rome, moet verdedigen langs de Limes, langs de Rijn of op een andere plaats, maar een moedige politieke visie moet voorstellen, een visie die zich niet slechts beperkt tot het immigratieprobleem. We zouden kunnen zeggen dat het lot van Europa op dit historische moment in uw handen ligt en dat wij op u rekenen.
Jacek Saryusz-Wolski
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in Kamp Ashraf worden gruweldaden gepleegd - gruweldaden die wij vanzelfsprekend veroordelen en die ons grote zorgen baren - maar ik zou mevrouw Ashton willen vragen welke instrumenten we momenteel, afgezien van woorden, nog meer inzetten. Overwegen we naast onze overredingskracht, die geen vruchten afwerpt, nog handelsmaatregelen, hulpmaatregelen en andere concrete en echte maatregelen?
In mijn optiek is het nabuurschapsbeleid ten opzichte van de landen in de directe nabijheid van de Unie het belangrijkste onderdeel van uw portfolio, mevrouw Ashton. Dit vormt de kern van ons buitenlands beleid, want als we op dat gebied falen zal ook ons algemene buitenlands beleid onsuccesvol zijn.
De naakte waarheid is dat we in onze zuidelijke en oostelijke nabuurschapslanden een terugtrekkende beweging maken en een defensieve houding aannemen. We zijn overrompeld door de gebeurtenissen. Mevrouw Ashton zei dat onze buurlanden worden geteisterd door storm. Dat is het woord dat zij gebruikte. Waar is onze meteorologische routekaart? Tijd is essentieel voor dit beleid, en we hebben er niet veel van. Met ons nabuurschapsbeleid lopen we altijd achter de feiten aan. Zelfs de herziening van het Europees nabuurschapsbeleid van mevrouw Ashton en commissaris Füle heeft voor de derde keer vertraging opgelopen - en dat is in haar kantoor gebeurd.
Onze zonde is onze passiviteit. Buitenlands beleid draait om maatregelen die daadwerkelijk een verandering teweeg brengen, niet om woorden, vergaderreeksen, vruchteloze overredingspogingen en een overvloed aan verklaringen. We zouden echte, harde instrumenten moeten inzetten om de situatie in Libië, Syrië, Kamp Ashraf en Belarus te veranderen. Mevrouw Ashton heeft het nalopen van de lidstaten en wachten op toestemming van ministers van Buitenlandse Zaken om tot handelen over te gaan tot haar doctrine verheven, en zij presenteert dit als een deugd. Dat is een verkeerde aanpak. Ons buitenlands beleid is hiermee veroordeeld tot de kleinste gemene deler en tot eeuwig te laat zijn. Wij willen dat een hoge vertegenwoordiger zich een leider toont, en geen volgeling.
Ons debat kent twee zwakke punten. Ten eerste nemen we heel vaak genoegen met een veroordeling en nutteloze visumverboden, wat belachelijk zwakke instrumenten zijn. Ook vragen we om meer geld, om ons geweten te zuiveren, maar er is heel veel Arabisch geld dat niet wordt geïnvesteerd in de Arabische democratie en welvaart.
Libor Rouček
(CS) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Ashton, dames en heren, de ontwikkelingen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten zijn van grote importantie voor de veiligheid en stabiliteit in Europa. De Arabische en moslimnaties zitten nu middenin het proces van politiek-democratische emancipatie dat ook wel de "Arabische Praagse Lente" genoemd mag worden. Jonge mensen van Tunesië tot Egypte, Jemen, Syrië en Bahrein vragen om meer vrijheid, meer democratie en meer mensenrechten.
Het is niet alleen in het politieke en veiligheidsbelang van de EU, maar bovenal onze morele plicht om onze Arabische vrienden te steunen in hun strijd voor emancipatie. De waarden waarvoor zij vechten zijn ook onze waarden. Bovendien is de succesvolle totstandbrenging en toepassing van deze waarden een fundamentele voorwaarde voor duurzame vrede, stabiliteit, ontwikkeling en welvaart. Met brede steun bedoel ik echter niet inmenging, want de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld, de democratie en de rechtsstaat dienen in Arabische en islamitische handen te blijven. Alleen op die manier kunnen deze naties en samenlevingen duurzaam deel uitmaken van de wereldwijde ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ria Oomen-Ruijten
Voorzitter, geachte mevrouw Ashton, beste collega's, mevrouw Ashton, laat me beginnen om u te feliciteren met het succes dat u in New York behaald heeft. Het is goed dat de rol van Europa bij de VN is versterkt. Maar er zijn wel wat vragen die dan bij me opkomen.
Wat is onze, wat is uw boodschap bij de Algemene Vergadering? Hoe krijgt u de lidstaten op één lijn zonder op de kleinst gemene deler uit te komen? Met welke concrete daden - ook mijnheer Daul heeft u die vraag gesteld - gaan we dan vervolgens onze boodschap in de praktijk brengen?
Voorzitter, wij allen staan voor enorme uitdagingen waarop we een antwoord moeten vinden. Die uitdagingen liggen niet alleen in Bahrein, Jemen, Iran of Armenië, maar met name ook in onze onmiddellijke nabuurschap: Belarus, Syrië, Egypte, Libië. Die uitdagingen zijn heel concreet. Er is onderdrukking, oorlog, geweld tegen religieuze minderheden, er stromen vluchtelingen naar ons toe en men is langzaam begonnen met de opbouw van een rechtsstaat en van democratie.
Mevrouw Ashton, u bent ons boegbeeld. U bent het boegbeeld van de EU. Wij kunnen ons niet veroorloven om nu als Europese Unie in verdeeldheid en besluiteloosheid achter te blijven. U speelt een cruciale rol, formeel en informeel. Niet alleen achter de schermen, maar ook in de vergaderzalen en daarbuiten, met name daarbuiten. Ik weet, ik realiseer me dat u op eieren moet lopen, maar weet dat wij u als Europees Parlement u steunen als u doorzet om de lidstaten ervan te overtuigen dat een Europese gemeenschappelijke aanpak lonend is, doorzet om tot een effectief, coherent en gemeenschappelijk buitenlands beleid te komen en daarvan het gezicht te zijn, doorzet om de beste mensen op de beste plekken in de external action te krijgen, doorzet om de positie van Europa en ook die van de burgers waar het om gaat, te versterken. Doe derhalve meer. Doe meer in Syrië en ga niet voor halfbakken oplossingen.
Maria-Eleni Koppa
(EL) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, vandaag debatteren wij over de voornaamste kwesties op het gebied van het buitenlands beleid van de Europese Unie en over drie belangrijke teksten van het Europese Parlement over de rol van de Europese Unie in de wereld. De vraag, evenwel, die door iedereen wordt gesteld in het debat van vandaag, is of er eigenlijk wel gesproken mag worden van een gezamenlijk buitenlands beleid. Wanneer bij de meest historische gebeurtenis van het laatste decennium, waarmee ik doel op de revoluties in de Arabische wereld, Europa te laat in actie komt, laf en zwak lijkt en lange tijd zwijgt, wanneer bij de cruciale stemming over Resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad over Libië, de landen van de Europese Unie verzuimen een gezamenlijk standpunt in te nemen, wanneer de Europese Unie aarzelt in Syrië, vraag ik mij af of de vraag al niet door de praktijk is beantwoord.
Na het Verdrag van Lissabon hadden wij hoge verwachtingen. Wanneer de Raad echter niet doet wat hij wordt geacht te doen, wanneer nationaal eigenbelang en persoonlijke strategieën overheersen in de besluitvorming, dan hebben Europa en het Europese ideaal weer een slag verloren.
Michael Gahler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik deel de opvattingen van mijn collega's over het betreurenswaardige, inconsequente optreden van de afzonderlijke regeringen in de context van de actuele uitdagingen. Tevens sta ik achter de oproep van barones Ashton om ook de nationale regeringen te betrekken bij het debat. Ik zou daarbij in het bijzonder willen vragen welk voordeel regering A of B denkt te behalen door eenzijdig initiatieven te nemen of door een bepaald besluit te blokkeren. Welk voordeel, dat groter zou moeten zijn dan het effect dat door het gemeenschappelijk optreden van de Unie zou worden bereikt? Ik denk dat bepaalde regeringen moeite zouden hebben om een verklaring te geven voor hun handelen.
Ik ben er echter van overtuigd dat we bezig zijn door schade en schande wijzer te worden. En ook de financiële en schuldencrisis heeft deels een heilzaam effect dat voor meer gemeenschappelijkheid zorgt, met name op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Pooling en sharing werden al genoemd. Op 8 april heeft de militaire staf van de EU in dit verband driehonderd projecten voorgesteld. Ik zou graag van u horen wat u met deze projecten wilt gaan doen. Zijn er plannen om dit initiatief te gebruiken om een begin te maken met de permanente, structurele samenwerking die tot nu toe is uitgebleven? Gaat u het Europees Defensieagentschap en de militaire staf van de EU een centrale rol geven bij de uitvoering van dit initiatief?
Collega Bütikofer heeft vier prioriteiten voor het komende jaar opgesomd, die ik in wezen deel. Het Europees Parlement heeft reeds verschillende malen aangedrongen op de opstelling van een witboek over het veiligheids- en defensiebeleid. Wat vindt u daarvan? Bent u bereid om de bestaande eenheden van uw dienst die zich met deze vraagstukken bezighouden, samen te voegen tot één afdeling, die men als operationeel hoofdkwartier zou kunnen bestempelen?
Luis Yáñez-Barnuevo García
(ES) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u graag feliciteren met uw werk, mevrouw Ashton. Staat u me toe u te zeggen dat u wel een werkmier lijkt, die stap voor stap resultaten boekt, terwijl de sprinkhanen in de lidstaten maar wat sjirpen en rondhangen.
Dames en heren, u zult me vergeven dat ik niet verder ga, omdat mijn fractiegenoten en leden van andere fracties reeds dezelfde standpunten hebben verkondigd. Ik wil slechts vier zaken noemen, waarvan een hefboomwerking zou kunnen uitgaan om uw werk te bevorderen; elementen die u kunnen helpen om ervoor te zorgen dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zijn naam steeds meer waardig is.
In de eerste plaats is de Europese publieke opinie, in tegenstelling tot de standpunten over andere thema's, voor 65 tot 70 procent vóór een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
In de tweede plaats steunt dit Europees Parlement, met uitzondering van een kleine eurosceptische minderheid, federaal Europees optreden, met name op het vlak van het buitenlands en veiligheidsbeleid.
In de derde plaats wil ik tegen de meest pro-Europese, pro-federale lidstaten zeggen (die zijn er namelijk): ga een alliantie met hen aan...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Francisco José Millán Mon
(ES) Mijnheer de Voorzitter, twee opmerkingen vooraf: ik prefereer gescheiden debatten boven een gecombineerd debat; het gaat om verschillende thema's die elk een onafhankelijk en diepgaand debat verdienen. Voorts sluit ik me aan bij de woorden van de heer Salafranca over de dood van de Cubaanse dissident, de heer Soto.
Staat u mij toe drie aanvullende opmerkingen te maken:
Hoewel we allen hoopten ons in deze jaren op de rol van de Europese Unie in het buitenland te kunnen richten, heeft de ernstige economische en financiële crisis helaas al onze energie opgeslokt. Vanwege het grote aantal problemen in het buitenland, in het bijzonder in het Middellandse Zeegebied, kunnen we het ons echter niet veroorloven te wachten. De Europese Unie dient zowel politiek als economisch een rol te spelen bij de veranderingsprocessen in de Arabische wereld.
Ik ben wel verheugd, mevrouw Ashton, over het feit dat de stem van de Europese Unie in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties vorige week in New York eindelijk, met brede steun, meer kracht heeft gekregen. Ik wil u hiermee feliciteren, aangezien de mislukking van vorig jaar tot zorgwekkende vragen heeft geleid over de toekomstige rol van de Unie in de wereld en in internationale organisaties.
De niet-eensgezinde wijze waarop de Europese landen hebben gestemd over Resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad laten echter zien hoe ongelooflijk moeilijk het is om tot een doeltreffend gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid te komen.
Samenvattend hebben u, mevrouw Ashton, en de heer Van Rompuy, die ook een groot aantal bevoegdheden heeft op het vlak van buitenlandse zaken, de zware taak om de lidstaten te overtuigen van de noodzaak van een uniform en samenhangend extern optreden. U zult beiden hard moeten werken en moeten aansporen, meetrekken en leiderschap tonen op dit historische moment, dat we eigenlijk met de nieuwe instrumenten van het Verdrag van Lissabon hadden willen aanpakken.
Marek Siwiec
(PL) Mijnheer de Voorzitter, laten we ophouden met zeuren dat er geen gemeenschappelijk Europees beleid bestaat. Op sommige gebieden bestaat het wel en op sommige gebieden niet. Op het gebied van het nabuurschapsbeleid bestaat dat gemeenschappelijke beleid dus wel. In Noord-Afrika kunnen de nieuwe lidstaten op unieke wijze het Westen steunen, omdat het Westen de noodzakelijke geloofwaardigheid ontbeert. De landen die de revolutie in Midden- en Oost-Europa hebben bewerkstelligd, bezitten die geloofwaardigheid wel. In het Oosten hebben we allemaal belangen - zowel het Oosten als het Westen. Echter, de oude lidstaten hebben het geld, zij hebben de middelen. Dat geld is nodig om in zowel het Oosten als het Zuiden het gemeenschappelijk nabuurschapsbeleid uit te kunnen voeren en onze geloofwaardigheid op te bouwen.
Wanneer we het hebben over het defensiebeleid - wat is dat voor defensiebeleid, waarin Europa geen leger heeft? Zestig blinde en dove Europese vliegtuigen vliegen boven Libië. Er zijn geen inlichtingendiensten, zodat die vliegtuigen hun missie niet effectief kunnen uitvoeren. Als de Amerikanen zich niet vanaf het begin bij de missie hadden aangesloten, was deze op niets uitgelopen en zou er geen enkel resultaat zijn geboekt. En laten we ophouden met zeuren dat er geen gemeenschappelijk beleid is. Zolang we geen gemeenschappelijk leger hebben, kan er geen sprake zijn van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid.
Arnaud Danjean
(FR) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, de crisis in Libië heeft helaas opnieuw laten zien hoe moeilijk de Europese Unie het heeft om op diplomatiek en militair gebied een rol van betekenis te spelen. Het zou echter niet eerlijk zijn om het gebrek aan politieke wil van de Unie alleen op u af te schuiven, hoewel velen van ons vinden dat er daadkrachtiger initiatieven genomen hadden kunnen, en genomen hadden moeten worden.
Het is ook waar dat de lidstaten voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor dit onvermogen om een samenhangend, doeltreffend en zichtbaar beleid op te stellen ten aanzien van deze kwestie terwijl onze Amerikaanse vrienden zwaar op Europa rekenden om handelend op te treden. Naast deze Libische crisis moeten we ons goed bewust zijn van de enorme strategische ontwikkelingen die ons ertoe verplichten om niet af te zien van ons streven naar een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid, als onderdeel van het Verdrag van Lissabon en waarvan u, barones Ashton, de initiatiefnemer, de bewaarder en de woordvoerder moet blijven.
Ongekende budgettaire beperkingen voor de defensiebegrotingen, het grote aantal internationale crises en de strategische heroriëntatie van de Verenigde Staten vormen samen zwaarwegende factoren die ons geen andere keuze laten dan om ons lot in eigen handen te nemen. Geconfronteerd met al deze crises en gevaren kunnen wij er niet mee volstaan om het over te laten aan onze Amerikaanse vrienden en bondgenoten en aan de NAVO. De Verenigde Staten noch de NAVO waren in 2008 bijvoorbeeld in staat om een einde te maken aan de oorlog tussen Rusland en Georgië, en de Verenigde Staten noch de NAVO houden daar vandaag de dag het staakt-het-vuren in stand. Dat is een Europese missie die volledige legitimiteit geniet.
We zien in Libië heel duidelijk dat de Verenigde Staten niet in de frontlinie wilden staan en dat de minimale inspanning van de NAVO ontoereikend is.
Barones Ashton, het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid is niet gewoon maar iets dat in een periode van tien jaar tot stand is gebracht, niet slechts een ambitie die is vastgelegd in de verdragen; het is een strategische noodzaak, en u moet de voorhoede vormen en de initiatieven te nemen die nodig zijn.
(Applaus)
Andrey Kovatchev
(BG) ... (slechte opnamekwaliteit)
Mijnheer de Voorzitter, het blijkt dat het een aantal landsregeringen in de Europese Unie inmiddels begint te dagen waar het Verdrag van Lissabon op neer komt en dat men moeite heeft zich te scharen achter een initiatief op het gebied van buitenlands beleid dat niet uit de eigen koker afkomstig is. Dat is nu precies de reden waarom een krachtig Europees leiderschap nodig is, dat de moed heeft om met de vuist op tafel te slaan als dat nodig is en van de lidstaten verlangt dat ze een gezamenlijk standpunt innemen. Natuurlijk doe ik tegelijk een beroep op de lidstaten om niet te proberen ons buitenlands beleid te renationaliseren, maar u, mevrouw Ashton, juist te helpen.
We hebben niet alleen een krachtige Europese diplomatie nodig, maar ook doeltreffende civiele en militaire middelen, zodat we niet langer alleen de grootste, zij het 'tandeloze' verstrekker van humanitaire en ontwikkelingshulp ter wereld zijn, maar ook een serieuze speler worden in de mondiale politiek. Ik denk dat het eigen militair vermogen van de Europese Unie ook een steun in de rug kan zijn voor onze Amerikaanse en NAVO-bondgenoten, zowel in politiek als militair opzicht, vooral waar het onze nabuurschapslanden betreft. Bij elk conflict blijkt dat opnieuw.
Ik ondersteun het samenvoegen en delen - pooling en sharing - van onze militaire middelen en de integratie van ons defensie- en veiligheidsbeleid. Er moet een gezamenlijke veiligheids- en defensiestrategie komen, al is het hebben van een doeltreffend buitenlands beleid en eigen defensiecapaciteiten zonder een eigen inlichtingendienst, zonder faciliteit voor het verzamelen van gegevens, net zoiets als wonen in een huis zonder dak. Dit onderwerpmoet opnieuw op de agenda gezet worden. Of de lidstaten moeten informatie beter doorspelen aan de Dienst voor extern optreden en de Europese Unie, of de Europese Unie moet worden voorzien van eigen informatie- en analysekanalen.
Tot slot verzoek ik u, mevrouw Ashton, er een punt van te maken dat veilige landen waar wij als Europese Unie dienaangaande overeenkomsten mee gesloten hebben serieus werk maken van hun overnameverplichtingen.
Alojz Peterle
(SL) Mijnheer de Voorzitter, in de toekomst kunnen we alleen nog maar meer uitdagingen verwachten op het gebied van buitenlands beleid en veiligheid, waardoor de nadruk nog sterker komt te liggen op geloofwaardigheid. Zonder geloofwaardigheid kunnen we niet doeltreffend zijn.
Geloofwaardigheid betekent in de eerste plaats dat we vast moeten houden aan onze waarden en beginselen. Mevrouw Ashton, ik ben het met u eens dat we de fundamenten waarop de Europese Unie is gebouwd niet mogen vergeten.
Jaren geleden stelde de Unie de mens centraal. Laten we menselijke waardigheid en alle culturele identiteiten eren en laten we een grotere bijdrage leveren aan de interculturele dialoog.
De wereld verwacht dat de Europese Unie een krachtiger rol speelt en geen 27 verschillende invullingen geeft aan haar buitenlands beleid. Meer eenheid houdt niet in dat we aan diversiteit hoeven in te boeten.
Tot slot wil ik drie punten benadrukken:
Punt een: we moeten de impasse in Bosnië en Herzegovina dringend doorbreken, omdat er een nieuwe uitbarsting van geweld op de loer ligt;
Punt twee: we moeten dringend een manier vinden om een gemeenschappelijke en strategische betrekking met Turkije tot stand te brengen, waar vandaag amper nog over gesproken is;
Punt drie: ik ben blij uw vastberadenheid te zien met betrekking tot Kamp Ashraf; onze stem tegen het geweld tegen burgers moet daar en overal ter wereld luid en duidelijk overkomen.
Alejo Vidal-Quadras
(ES) Mijnheer de Voorzitter, op 29 juli 2009 vielen Irakese troepen op gewelddadige wijze het Iraanse vluchtelingenkamp Ashraf binnen en schoten en sloegen er elf vluchtelingen dood. Op 8 april van dit jaar vond nog een aanval plaats en daarbij werden vijfendertig mensen doodgeschoten of doodgereden door pantservoertuigen.
Mevrouw Ashton, u bent maanden voordien al door leden van dit Parlement gewaarschuwd dat dit nieuwe bloedbad zou plaatsvinden. We hebben u daarom herhaaldelijk verzocht op te treden.
Maandenlang heeft u onze waarschuwingen in de wind geslagen en pas na de ramp heeft u gereageerd. Hoewel een late reactie beter is dan geen enkele, zou de volgende aanval wel eens op een verschrikkelijk bloedbad kunnen uitlopen als u deze humanitaire crisis nu niet bovenaan uw prioriteitenlijst plaatst.
Er is een oplossing, zoals de heer Stevenson heeft uitgelegd. Wij verwachten van u dat u onmiddellijk en doortastend maatregelen neemt om deze oplossing mogelijk te maken en wij zijn verheugd over uw belofte van hedenochtend.
Drieduizend vierhonderd weerloze, door tanks omringde mannen en vrouwen hebben hun hoop op ons gevestigd. Zij vertrouwen erop dat wij handelen in overeenstemming met onze waarden. Het Parlement heeft alles gedaan wat het kon en zal dat blijven doen. Wij verzoeken u zich evenzeer in te spannen om hun levens te redden.
Als u doet wat wij hopen, dan vindt u ons aan uw zijde. Zo niet, dan zullen uw geweten en dit Huis u daarvoor verantwoordelijk houden.
Dominique Baudis
(FR) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie heeft Syrië eindelijk sancties opgelegd. Helaas heeft zij dit met enige aarzeling gedaan en er zorgvuldig voor gezorgd dat de leider van het Syrische bewind buiten schot blijft.
Door dit gebrek aan doortastendheid en duidelijkheid voelen de betogers zich uiteraard in de steek gelaten en voelen de autoriteiten zich vrij om de protesten met nog meer geweld neer te slaan. Het geweld is dusdanig dat we ons niet kunnen voorstellen dat Syrië in de VN-Raad voor de mensenrechten kan worden gekozen, terwijl de Syrische autoriteiten de waarnemers van de VN op dit moment de toegang ontzeggen tot de stad Daraa, waar weerloze burgers het slachtoffer zijn van verschrikkelijk geweld.
Syrië in de Raad voor de mensenrechten zou een belediging zijn voor de slachtoffers en hun families, en een aanmoediging voor dit regime om de eigen bevolking met grof geweld neer te slaan in weerwil van de waarden waarvan de Raad voor de mensenrechten de bewaarder moet zijn.
Welnu, barones Ashton, wat voor diplomatieke mogelijkheden hebt u in gedachten om een dergelijke ramp te voorkomen?
Anna Ibrisagic
(SV) Mijnheer de Voorzitter, aangezien ik maar een minuut heb, zal ik het kort houden. Twee van mijn collega's hebben het conflict in Nagorno-Karabach en het feit dat de situatie daar steeds gecompliceerder wordt, al ter sprake gebracht. Alle berichten wijzen er ook op dat de situatie in de afgelopen weken dramatisch is veranderd. Gezien het feit dat er bepaalde militaire bewegingen kunnen worden waargenomen in de door Armenië bezette gebieden van Azerbeidzjan, met andere woorden Nagorno-Karabach, is mijn vraag of u, barones Ashton, op de hoogte bent van de ontwikkelingen op dit gebied en of u iets onderneemt om een mogelijke escalatie te voorkomen, niet alleen in dit conflict maar ook in de bezette gebieden van Georgië? Ik wil deze kwestie alleen inleidend bij u ter sprake brengen en zal u later ook een schriftelijke vraag hierover sturen. Dank u.
Ana Gomes
(EN) Mevrouw de Voorzitter, hoe kan de EU de mensen rechtvaardigheid en bescherming bieden als zij de misdadigers die vluchtelingen in het Middellandse Zeegebied laten sterven niet opspoort en voor de rechter brengt? Mevrouw Ashton, Bashar al-Assad zou niet alleen boven aan de lijst moeten staan van degenen die aan EU-sancties onderworpen worden, maar hij moet ook op de lijst van misdadigers gezet worden die zich voor het Internationaal Strafhof of voor een andere Europese rechter moeten verantwoorden voor de brute onderdrukking van het Syrische volk.
Naast het kantoor in Benghazi, had de EU in Libië al lang een EUFOR-troepenmacht moeten inzetten, niet alleen met het oog op de humanitaire hulp aan de mensen die aangevallen worden (zoals in Misrata), maar ook om het wapenembargo aan de zee- of landgrenzen te handhaven conform de aanbeveling van dit Parlement. Daarvoor hebben wij geen nieuwe VN-resolutie of verzoek van de VN nodig; daarvoor is uitsluitend de politieke wil van de lidstaten vereist. Als u het initiatief neemt, mevrouw Ashton, om de regeringen van de lidstaten met hun verantwoordelijkheden te confronteren, zal dit Parlement u daarbij alle steun geven. Tot slot, aangezien verzoening tussen de Palestijnen een belangrijke stap vormt ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Antonyia Parvanova
(EN) Mijnheer de Voorzitter, terwijl de EU door de onrust in het Midden-Oosten en in Noord-Afrika gedwongen wordt om een grotere rol in het Middellandse Zeegebied te spelen, wil ik graag de kwestie van de tweede vloot naar Gaza aan de orde stellen.
Wij weten allemaal wat het resultaat van de eerste vloot was en wat de gevolgen daarvan zijn geweest voor de besprekingen en de pogingen om het vredesproces in het Midden-Oosten weer op gang te brengen. Zoals u zelf al aangaf, mevrouw de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger, twijfelt u eraan of een soortgelijk nieuw initiatief tot een positiever resultaat zal leiden. Ik zou u willen vragen of u ons kunt bijpraten over zowel de feitelijke humanitaire hulpbehoefte in Gaza als de goederen en steun die op dit moment via de bestaande grensovergangen vanuit Israël en Egypte in Gaza terechtkomen. Heeft u contact opgenomen, dan wel bent u voornemens om dat te doen, met de lidstaten en de Israëlische autoriteiten om de ontwikkelingen rondom dit initiatief te bespreken? Wellicht dat u dan ook een positieve bijdrage van de Europese Unie kunt voorstellen die tot een meer verantwoord resultaat zou kunnen leiden.
Heidi Hautala
(EN) Mijnheer de Voorzitter, mijn opmerkingen zijn aan het adres van mevrouw Ashton gericht.
Geachte vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger, u heeft vanochtend overduidelijk kunnen horen dat het Parlement uw leidende rol volledig zal ondersteunen en van u verlangt dat u het initiatief neemt bij ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. U heeft ook de vele vragen van collega's gehoord over welke personen en welke lidstaten onze gemeenschappelijke inspanningen blokkeren. Gezien het feit dat de Europese Dienst voor extern optreden bezig is met het invoeren van zijn regels voor de toegang tot informatie en documenten, stel ik voor dat u van deze dienst een moderne organisatie maakt die toegankelijk is voor de burgers en die het buitenlands beleid niet ziet als iets wat uitsluitend het domein is van een aantal geheimzinnige diplomaten. Ik ben ervan overtuigd dat dit de beste manier is om onze gezamenlijke inspanningen voor een waarlijk gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een impuls te geven.
Peter van Dalen
Voorzitter, mevrouw Ashton, we zien in het Midden-Oosten een grote bedreiging opkomen, we zien structurele achterstelling en discriminatie van christenen in verschillende islamitische landen. De christelijke gemeenschap in Irak is al meer dan gehalveerd. In Egypte zien we datzelfde gebeuren. Op de aloude gemeenschap van de kopten vinden aanslagen plaats, er zijn talloze dagelijkse pesterijen, gedwongen huwelijken, en de bouw van kerken is vrijwel onmogelijk. Afgelopen februari hebben ik 60 kopten hier ontvangen en ze hebben geschreeuwd om hulp.
Daarom twee voorstellen aan u, mevrouw Ashton. Maak de kopten topprioriteit in uw beleid. Hun systematische discriminatie moet worden gestopt. Ten tweede, op 20 januari hebben wij hier verzocht om een EU-strategie voor godsdienstvrijheid en een permanente monitoring van dat beleid. Wilt u dat alstublieft gaan realiseren? Graag uw reactie. Dank voor uw geduld.
Ilda Figueiredo
(PT) Mijnheer de Voorzitter, met het gemeenschappelijk buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid worden vooral de economische en geostrategische belangen van de Europese grootmachten verdedigd. Deze beleidsgebieden beginnen steeds meer te lijken op het beleid van de Verenigde Staten en de NAVO, en samenwerking en ontwikkelingshulp komen steeds meer op het tweede plan.
De gevolgen hiervan zijn catastrofaal, zoals merkbaar is in Afghanistan, Palestina, Irak, Libië en andere landen. Over het algemeen overheerst een beleid waarbij met twee maten gemeten wordt en waarbij voorrang gegeven wordt aan de economische belangen van de Europese wapenproducenten, die miljoenen verdienen met de wapenverkoop aan dictators, die ze vervolgens inzetten om hun eigen volk of hun buurvolkeren af te slachten.
Centrale vragen die voortvloeien uit dit debat zijn dus onder meer of het wapenverkoopbeleid nu eindelijk eens zal worden gewijzigd, en wat er precies zal worden ondernomen om een einde te maken aan het expansionistische en oorlogszuchtige beleid van Israël...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Jaroslav Paška
(SK) Mijnheer de Voorzitter, barones Ashton, iedereen hier begrijpt dat we niet van u kunnen verwachten dat u uitgebreide veiligheidsoperaties in crisisgebieden over de hele wereld tot stand brengt in de korte tijd die is verstreken sinds uw functie in het leven is geroepen.
Aan de andere kant heeft u vanuit uw functie volop mogelijkheden tot onderhandeling op alle plaatsen waar de EU een nuttige rol kan spelen middels haar adviezen en politieke invloed. Eén van de problemen die van directe invloed zijn op de EU en waarvoor een oplossing moet worden gevonden via gevoelige rondetafelonderhandelingen, is de bezetting van EU-grondgebied door het Turkse leger op Cyprus.
Turkije is een bevoorrecht partner van de EU en verklaart, naar buiten toe, zeker geïnteresseerd te zijn in een volwaardig lidmaatschap van onze Europese groep. Ik ben daarom stellig van mening dat u volledig gebruik moet maken van de mogelijkheden die u door uw rol reeds ter beschikking heeft om deze netelige kwestie op te lossen, waar de EU direct bij betrokken is.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het spreekt vanzelf dat het buitenlands en veiligheidsbeleid een onmiskenbare taak van een soevereine staat is. Door deze taak door een supranationale autoriteit te laten uitvoeren, wordt de essentiële kwestie van de betrekkingen tussen lidstaten genegeerd of gedevalueerd. Feitelijk wordt hiermee te kennen gegeven dat zij niet langer soevereine staten zijn.
Er is niets mis met een EU-beleid dat erop is gericht om oorlogen in Europa te voorkomen, maar ik verwerp de veronderstelling dat het noodzakelijk is om onze soevereiniteit op te geven om dat doel te bereiken. Het zou ook de verantwoordelijkheid van elke Europese staat moeten zijn om te waarborgen dat de grote Europese prestaties niet in de vergetelheid raken of verwateren. Agressieve oorlogen waarbij Europese landen geen legitiem belang hebben, moeten ten koste van alles worden voorkomen. Tegelijkertijd moeten wij ook niet vervallen in een soort "achter-de-coulissen"agitatie door een hypocriete poging te ondernemen om de zogeheten "Europese waarden" in onvruchtbare grond te planten.
Wij moeten voorkomen dat Europa een toevluchtsoord wordt van migrerende mensen uit de derde wereld. Hun culturen zijn het product van de eigen, unieke bevolking. Als wij de bevolking uit de derde wereld naar Europa halen ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Marco Scurria
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil mevrouw Ashton bedanken voor haar relaas van vandaag. Ik wil de barones er echter op wijzen dat de publieke opinie zich helaas niet bewust is van de aanwezigheid van de Europese Unie. Zoals vele collega's al hebben benadrukt, bevindt ons buitenlands beleid zich nog in een beginstadium, zoals ook blijkt uit diverse gebeurtenissen die de afgelopen dagen hebben plaatsgevonden.
Europa mag niet afwezig blijven in Kamp Ashraf: het is een kamp waar niet alleen het internationale beleid wordt gewogen, maar tevens de bescherming van mensenrechten. Wij hebben de plicht in dat deel van de wereld in te grijpen, evenals in Syrië. Dit land bevindt zich in een zeer ernstige situatie en de Europese Unie moet oog hebben voor de mensenrechten en de kans om een dictatoriaal regime omver te werpen.....
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Boris Zala
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb slechts één opmerking: ik denk dat het steeds actievere buitenlandse beleid van Ankara nieuwe uitdagingen en mogelijkheden voor het Europese buitenlandse beleid met zich meebrengt. Mevrouw de hoge vertegenwoordiger, ik denk dat het nodig is om een geïnstitutionaliseerde dialoog in gang te zetten over belangrijke strategische kwesties zoals het energiebeleid, de stabiliteit op de Westelijke Balkan en in de Kaukasus, het nucleaire dossier van Iran en de tendens naar democratie die zich momenteel in het Midden-Oosten aftekent.
Met name Turkije kan een constructieve rol spelen bij het ondersteunen van de EU om de voordelen van de recente democratische bewustwording in het Midden-Oosten te consolideren. Een dergelijke dialoog is echter geen vervanging, maar een aanvulling op en versterking van de toetredingsroute van Turkije.
De Voorzitter
Het woord is nu, voor de twee minuten die hij als rapporteur nog heeft, aan de heer Albertini.
Gabriele Albertini
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, in mijn eerste interventie had ik vier minuten tot mijn beschikking en heb ik er maar twee gebruikt. Nu ik nog twee minuten over heb, verzoek ik u mij toe te staan om vier minuten te gebruiken voor mijn laatste interventie.
De Voorzitter
U hebt helemaal gelijk dat u vier minuten hebt. Als u, zoals u zegt, twee minuten hebt gebruikt, hebt u er nog twee over.
U hebt vier minuten voor uw verhaal.
Gabriele Albertini
(IT) Nee, mijnheer de Voorzitter, bij mijn eerste interventie heb ik twee minuten gesproken, terwijl ik vier minuten tot mijn beschikking had ...
De Voorzitter
Mijnheer Albertini, u hebt vier minuten voor uw twee toespraken. U hebt hier twee van opgebruikt. Neemt u alstublieft het woord en we zullen flexibel zijn, maar ik wil uiteraard niet dat we in een situatie terechtkomen waarin niemand u kan horen. Ik wil graag dat u gehoord wordt, maar als we nog eens vijf minuten verspillen zal er helemaal niemand meer zijn die naar u luistert.
Gabriele Albertini
(IT) Mijnheer de Voorzitter, aangezien het mij niet gaat lukken in slechts twee minuten te zeggen wat ik te zeggen had, doe ik hierbij afstand van mijn interventiemogelijkheid.
De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Albertini. Wij zijn u allen erkentelijk en betreuren het dat we niet naar u kunnen luisteren.
Roberto Gualtieri
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geloof dat de heer Albertini gelijk heeft, omdat hij als rapporteur vier minuten tot zijn beschikking had voor zijn interventie en twee voor zijn repliek. Ik wil u er dan ook op wijzen dat hij zijn vier minuten spreektijd zou moeten krijgen.
Wat mijzelf betreft, ben ik van mening dat dit een nuttig en belangrijk debat is geweest, dat aantoont hoezeer het Parlement verenigd is en hoezeer het bereid is om steun te verlenen aan een consistent en doeltreffend extern optreden van Europa. We hebben niet alleen klachten gehoord over de duidelijke tekortkomingen van Europa in bepaalde recente probleemsituaties, maar ook voorstellen gehoord voor een soort strategisch partnerschap tussen het Parlement en de andere instellingen om ervoor te zorgen dat Europa een geloofwaardige partner wordt op het vlak van veiligheid en defensie. Naar mijn mening is zo'n partnerschap niet alleen een kans, maar tevens een noodzaak. Als het namelijk juist is wat wij altijd zeggen, dat een geïntegreerde aanpak de grootste kracht is van Europa, dan hebben we om deze geïntegreerde aanpak te realiseren de steun van een orgaan nodig dat over duidelijke wetgevende en begrotingsbevoegdheden beschikt. Mede daarom denk ik wat we een evenwichtige oplossing moeten vinden voor interparlementaire samenwerking.
Het debat heeft duidelijk gemaakt hoe we moeten handelen. Allereerst moeten we kijken welke mogelijkheden het Verdrag biedt, zoals permanente, gestructureerde samenwerking en artikel 44, dat de mogelijkheid biedt de uitvoering van een missie te delegeren aan bepaalde lidstaten, maar binnen een procedureel kader van de Europese Unie, wat iets anders is dan renationalisering. We moeten gebruik maken van de bestaande structuren, om te beginnen met de Europese Dienst voor extern optreden, en we moeten ambitieuze projecten ontwikkelen op het gebied van capaciteit. Uiteraard moeten we ook leiderschap kunnen bieden.
Ik wil mevrouw Ashton bedanken voor haar inspanningen en voor de belangrijke uitspraken die zij heeft gedaan. Zoals zij ook heeft gezegd, is het een aantrekkelijke gedachte dat een kleine groep grote dingen kan bereiken. Europa is echter een beschaafde mogendheid die niet voor zijn verantwoordelijkheden mag weglopen.
De Voorzitter
Mijnheer Albertini, mijn verontschuldigingen. Ik weet nu precies hoe het zat. U had vier minuten plus twee. U hebt in uw eerste toespraak drie minuten gesproken. U hebt daarom nog drie minuten over en we zullen alle nodige flexibiliteit in acht nemen.
Gabriele Albertini
rapporteur. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, tijdens een hoorzitting bij de commissie Buitenlandse Zaken stelde een lid van het Parlement de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter een listige vraag. Hij vertelde dat Henry Kissinger, toen hij werd bekritiseerd om het isolationistische beleid van de Verenigde Staten, met name ten aanzien van de Europese Unie, antwoordde:"Er is geen collega-minister van Buitenlandse Zaken, noch een telefoonnummer dat ik kan bellen om met Europa te praten".
Het Parlementslid vroeg barones Ashton vervolgens: "Is er nu wel een minister van Buitenlandse Zaken en een telefoonnummer waar men naartoe kan bellen?". Haar zeer Britse antwoord luidde: "Ja, ik ben degene die deze rol vervult, ook al word ik hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter genoemd in plaats van minister van Buitenlandse Zaken. Er is ook een telefoonnummer, maar met een antwoordapparaat dat zegt: "Toets 1 voor Groot-Brittannië, 2 voor Frankrijk, 3 voor Duitsland, etc. ..."".
Mevrouw Ashton, u heeft de interventies van een groot aantal leden gehoord en ook mijn verslag bevat de volgende boodschap. U heeft te maken met meerdere stemmen in de wereld, maar naar die van ons, die van het Parlement, luistert u meer omdat wij te allen tijde een Europees beleid steunen, en niet alleen dat van de lidstaten, waarmee u te maken hebt in de Raad, of dat van de Commissie, waarmee u te maken hebt in de toepasselijke fora.
Ik zou graag zien dat er een derde plek is, waar u uw derde loyaliteit tot uiting kunt brengen. Deze plaats bevindt zich midden in dit Huis, achter het spreekgestoelte, want u bent de Raad, de Commissie en tevens het Parlement. Ik denk dat het voor de democratische legitimiteit van ons buitenlands beleid, dat gericht is op en gecontroleerd wordt door de Europese burgers, van belang is deze dialoog te ontwikkelen en versterken. Wij zullen u helpen deze taak te vervullen.
María Muñiz De Urquiza
rapporteur. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, wat Kamp Ashraf betreft, staan wij volledig achter de veroordeling van de mensenrechtenschendingen in dat kamp. Deze veroordeling van de mensenrechtenschendingen mag echter nooit worden verward met politieke steun aan de beweging in Kamp Ashraf.
Er is een democratische oppositie in Iran, die wordt vertegenwoordigd door de Groene Beweging, door verschillende fracties in de Groene Beweging, en de veroordeling van mensenrechtenschendingen mag in geen geval worden verward met politieke steun aan deze beweging.
Daarnaast verzoek ik de vicevoorzitter van de Commissie en hoge vertegenwoordiger om, wanneer zij dat onderzoek naar de situatie in Kamp Ashraf begint, ook de mensenrechtenschendingen van de Volksmujahedeen tegen de bevolking onderzoekt, die organisaties als Human Rights Watch hebben gezien en vastgelegd.
Mevrouw Ashton, wat mijn verslag betreft, zou ik graag zien dat u in het bijzonder nota neemt van paragraaf 6, waarin wordt verzocht om de opstelling van een witboek, met een strategische focus op de rol van de Europese Unie in internationale organisaties tot en met 2020.
Ik wil de schaduwrapporteurs bedanken voor hun bijdrage aan de voorbereiding en opstelling van dit verslag. Ik betreur het feit dat sommige ongelooflijk bekrompen personen in dit Parlement hebben belet dat ik in mijn verslag een academische organisatie noem die met een studie het fundament heeft gelegd voor dit verslag. Het gaat om de Fundación Alternativas, die mij, de schaduwrapporteurs en het secretariaat heeft voorzien van een goede basis voor ons werk aan dit verslag. Ik hoop dat het verslag een nuttige en stimulerende bijdrage zal leveren aan de politieke herdefiniëring van de rol van de Europese Unie in internationale organisaties.
De Voorzitter
Ik wil de heer Stevenson graag zeggen dat er, voordat ik in de voorzittersstoel plaatsnam, is besloten in dit debat geen gebruik te maken van de "blauwe kaart"procedure, juist om ervoor te zorgen dat alle leden die om het woord hebben verzocht aan bod te kunnen laten komen.
Catherine Ashton
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigden graag bedanken voor een bijzonder veelomvattend debat. Mijnheer Albertini, ik ga met plezier overal staan zo lang het maar in deze ruimte is - ik heb het vermoeden dat er een paar mensen zijn die liever zouden zien dat ik hier niet was - en het doet mij bijzonder veel genoegen om vanaf het spreekgestoelte het woord tot u te richten; dat is toch de meest voor de hand liggende plaats van de twee. Ik heb heel veel waardering voor het werk dat u, mijnheer Albertini, en de overige rapporteurs hebben geleverd. Dat werk heeft naar mijn idee zeer nuttige verslagen opgeleverd met het oog op de beoordeling van de reikwijdte van het Europese optreden.
Ik wil echter wel graag zeggen dat er van meer samenhang sprake is dan toehoorders van dit debat misschien zouden denken. Wij beschikken over sterke gezamenlijke standpunten over het buitenlands beleid met betrekking tot een breed scala aan onderwerpen, variërend van onze grote aandacht voor de mensenrechten en het specifieke werk dat wij in verband met het Midden-Oosten verrichten tot aan de activiteiten in ons nabuurschap met betrekking tot Servië/Kosovo en Bosnië. En dan hebben wij nog ons standpunt over Afrika, waar zich in Ivoorkust nu het begin van een oplossing begint af te tekenen; de situatie in Oeganda is daarentegen op dit moment zorgwekkend.
Deze standpunten worden allemaal nader uitgewerkt met de 27 ministers van de Raad Buitenlandse Zaken die alle lof verdienen. Naar mijn idee zetten wij lijnrecht koers naar een grotere samenhang. Er moet nog veel gebeuren - dat zal ik niet ontkennen - en ik weet dat u graag zou zien dat wij nog veel meer zouden doen. We mogen echter niet vergeten wat we al allemaal hebben bereikt en dat wij aan een reis zijn begonnen om onze doelstellingen te verwezenlijken. Sta mij dus toe om die ministers alle lof toe te zwaaien, mede omdat zij vaak ook namens ons allen het woord voeren; wij kunnen niet overal in de wereld tegelijk aanwezig zijn. Op dit moment brengen ministers van Buitenlandse Zaken in verschillende delen van de wereld namens mij, namens de Europese Unie, een boodschap over. Dat is ook een belangrijk aspect van het werk dat wij doen.
Sta mij toe om daarnaast op te merken dat wij vrijwel altijd als eerste verklaringen afleggen, wij zijn de eersten die zeggen wat er naar ons idee zou moeten gebeuren. Het was mijn bureau dat de officieuze nota over sancties tegen Syrië heeft opgesteld; wij nemen het voortouw. Er wordt niet altijd verslag van gedaan, moet ik zeggen (de media in de Europese Unie besteden er niet altijd aandacht aan), maar wij zijn in feite wel degelijk de eerste die met verklaringen komen. Wij leggen honderden verklaringen af om consequent op het belang te wijzen van wat wij allemaal doen; en consequentheid is een essentiële factor bij het onderwerp dat wij hier vandaag bespreken.
In de loop van ons debat is de nadruk op bepaalde delen van de wereld gelegd. In de daaropvolgende interventies hebben afgevaardigden een breed scala aan kwesties aan de orde gesteld waar wij nog steeds een oplossing voor moeten vinden.
De heer Salafranca heeft gesproken over wat er in het weekend met de heer Soto in Cuba is gebeurd en daar wordt op dit moment zorgvuldig naar gekeken. Wij hebben om meer informatie over deze zaak verzocht omdat het onmiskenbaar om een onderwerp gaat dat van buitengewoon groot belang is
Een aantal afgevaardigden heeft vragen over Gaza gesteld: of bijvoorbeeld gewaarborgd is dat de hulp ook daadwerkelijk ter plaatste arriveert of dat wij de mensen in Gaza zullen blijven steunen? Die steun wordt voortgezet, maar wij zijn wel nog in een dialoog verwikkeld om die steun te intensiveren en te verbeteren.
Dan zijn er ook nog de gebeurtenissen in Nagorno-Karabach tussen Azerbeidzjan en Armenië. Wij zijn met beide partijen in gesprek en we zijn voornemens om Frankrijk te ondersteunen bij zijn pogingen om vooruitgang in dit proces te boeken.
In Albanië voeren we besprekingen met de minister-president en met de oppositie om weer beweging in de dialoog te krijgen.
En dan is er uiteraard Afrika. Ik heb al twee Afrikaanse landen genoemd, maar we zouden over veel meer landen op dit continent kunnen praten, zeker ook over wat zich op dit moment allemaal in Soedan afspeelt. In dat verband is het belangrijk dat wij waarborgen dat de zelfstandigheid van Zuid-Soedan een optimale kans van slagen heeft.
Verder is er nog Oekraïne, een belangrijk buurland, dat werd genoemd door de heer Saryusz-Wolski als ik het goed heb en ook door een paar andere afgevaardigden.
We moeten veel dingen doen en we moeten ze allemaal blijven doen. Ik kan u alleen maar op het hart drukken, geachte afgevaardigden, dat het belangrijk is dat u dat onderkent.
Sta mij toe om in de paar minuten die ik nog heb, een aantal mythen die de kop hebben opgestoken, uit de wereld te helpen. Ik heb geen interesse in een zetel in de Veiligheidsraad. Ik ben op zoek naar een adequate status voor de EU in de algemene vergadering van de VN. Dat is gelukt, zonder enige tegenstem. Zoals de geachte afgevaardigden ongetwijfeld weten, is daarvoor veel werk verzet. Ik bedank iedereen die hierbij betrokken is geweest, omdat wij nu een krachtiger stem kunnen laten horen.
Ik denk dat het ook belangrijk is dat we aandacht besteden aan wat er nu concreet met betrekking tot het GVDB gebeurt; laten wij ons niet onledig houden met beschrijvingen die niet kloppen. Alleen al in Libië zijn wij er door onze steun in geslaagd om ervoor te zorgen dat 55 000 mensen weer naar huis konden. Ik heb mij in de Europese Raad trouwens niet verzet tegen een "no-fly"zone en minister-president Cameron kan dat bevestigen; dat heb ik helemaal niet gezegd. Ik heb gezegd dat als dit effectief en snel moet gebeuren, dat het dan belangrijk is dat dit gebeurt door degenen die ook in staat zijn om snel te handelen.
Wat onze delegaties betreft, ben ik er voorstander van om voort te bouwen op wat wij al hebben, zowel bij het openen van onze delegatie in Benghazi als bij de activiteiten die wij in Irak uitvoeren. Wij moeten dit echter niet uitspelen tegen de gebeurtenissen in andere landen, zoals de Bahama's. De staf op de Bahama's bestaat uit ontwikkelingsmedewerkers van de Commissie die zich bezighouden met plattelandsprogramma's op landbouwgebied voor een deel van de armste mensen in dat land. Naar mijn idee moeten wij dit dan ook niet zien als een "of/of"keuze.
Geachte afgevaardigden, wij moeten onze uiterste best doen om landen over de hele wereld te ondersteunen. Dat betekent dat ik eindig zoals ik begonnen ben, door te zeggen dat we geen gebrek aan ambitie hebben, maar dat we de middelen nodig hebben om onze taken adequaat uit te voeren, dat we consequent moeten kunnen handelen en dat we onze activiteiten verder moeten ontwikkelen en verbeteren; dat is dan ook precies wat we zullen gaan doen. We zullen dat echter doen door de 27 leden van de Europese Unie op onze reis mee te nemen, waarbij we soms de leiding nemen, soms een duwtje in de goede richting geven en soms zullen samenwerken. Daarbij is uw steun van onschatbare waarde.
(Applaus)
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming over de drie verslagen vindt vandaag om 12.30 uur plaats.
(De vergadering wordt enige ogenblikken onderbroken)
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Elena Băsescu
Ik wil mijn collega, de heer Albertini, gelukwensen met zijn grondige verslag. Opnieuw gaat het over onderwerpen waar een actievere betrokkenheid van de EU nodig is. Ik noem hier het Oostelijk Partnerschap en de Synergie van het Zwarte Zeegebied. Deze twee initiatieven spelen een cruciale rol bij de versterking van de relaties met de staten in de onmiddellijke nabijheid en in termen van energiezekerheid.
De organisatie van een topontmoeting dit najaar voor het Oostelijk Partnerschap en de Parlementaire Vergadering Euronest zijn veelbelovende tekenen dat deze richtsnoeren ten uitvoer worden gebracht.
Het versterken van de relaties met de Republiek Moldavië hoort ook bij de gemeenschappelijke prioriteiten voor het buitenlands beleid, met het oog op de ondertekening van de associatieovereenkomst met de EU. Het noemen van dit punt zal zorgen voor vooruitgang in de onderhandelingen tussen beide zijden.
Ik wil hier in het Parlement benadrukken hoe belangrijk het is om onopgeloste conflicten te beslechten, met name het conflict in Transnistrië. Ik verwelkom deze stap, vooral na de mislukte dialoog in Wenen afgelopen maand. Ik steun voortzetting van de onderhandelingen in de samenstelling vijf plus twee.
Proinsias De Rossa
Europa mag de Palestijnse bevolking niet nog een keer laten zakken. Nu er een onverwachte verzoeningsovereenkomst is gesloten tussen Fatah en Hamas om onder andere een technisch, niet-partijgebonden overgangsregering te creëren en vervroegde verkiezingen te houden, moet Europa deze kans grijpen om een positieve rol in de regio te spelen. Dat kan door een samenwerking aan te gaan met de overgangsregering die in de komende dagen geformeerd zal worden, door het ondersteunen van de vervroegde verkiezingen, en door met name de uitslag van de verkiezingen volledig te respecteren en samen te werken met de nieuwe regering die op basis van de verkiezingsuitslag gevormd zal worden. Europa kan niet aan de ene kant samenwerken met de democratische bewegingen in Libië, Syrië, Tunesië en Egypte en aan de andere kant weigeren om samen te werken met een regering die op democratische wijze door de Palestijnse burgers is gekozen. De eerste reactie van Israël op de verzoening - het inhouden van belastingen die bestemd zijn voor de Palestijnse Autoriteit - is onrechtmatig en mogelijk catastrofaal voor het vredesproces, waardoor de inspanningen van minister-president Salem Fayyad om een nieuwe staat op te bouwen, gevaar lopen. De EU moet het verlies aan inkomsten volledig compenseren door duidelijk te maken dat wij dat geld van Israël terug zullen vorderen door voor eenzelfde bedrag de middelen te bevriezen die de EU aan Israël verschuldigd is totdat er een einde wordt gemaakt aan deze schending van het internationaal recht.
Ágnes Hankiss
In 2010 heb ik een schriftelijke vraag aan commissaris Malmström gesteld over de actie die de Commissie ondernomen had om de rol van non-gouvernementele organisaties in kaart te brengen bij de financiering van terrorisme. Die zaak staat nu weer in de schijnwerpers doordat de organisatoren van de vloot van vorig jaar voornemens zijn om hun actie te herhalen op de verjaardag van het incident en doordat afgevaardigden van de GUE-Fractie en de Verts/ALE-Fractie hierover op 10 mei een hoorzitting in dit Parlement hebben georganiseerd. Als wij Europeanen vrede, democratisering in het Midden-Oosten, het uitbannen van armoede en de ontwikkeling van aanvaardbare levensomstandigheden in Gaza als ons ultieme doel beschouwen, dan is een vloot niet het geschikte middel om die nobele doelstelling te bevorderen, zoals ook al eerder vandaag door vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger Ashton is opgemerkt. Wij kunnen iets geen humanitaire actie noemen als die actie niet noodzakelijkerwijs ook een humanitair karakter heeft. Rechter Bruguière, de gewaardeerde en erkende deskundige op het gebied van terrorismebestrijding, heeft aangetoond dat de organisator van de vloot, IHH, banden met al-Qaeda heeft onderhouden. De parapluorganisatie van IHH, Union of Good, ondersteunt de activiteiten van extremistische radicalen door wapens aan hen te verkopen. Ik verzoek mijn collega-afgevaardigden dan ook om de crisis in het Midden-Oosten niet voor hun eigen politieke doelstellingen te gebruiken die niets met het vredesproces van doen hebben. Daarnaast vraag ik hun hun vooringenomen attitude te laten varen die heel veel weg heeft van de taal en het mechanisme van de communistische en Sovjet-attitude ten opzichte van Israël.
Jiří Havel
In de ontwerpresolutie komt duidelijk naar voren dat er nog altijd ernstige tekortkomingen bestaan ten aanzien van de tenuitvoerlegging van de desbetreffende bepalingen van het Verdrag van Lissabon. Het ziet er niet goed uit voor de lidstaten wanneer het Europees Parlement (EP) de Europese Raad "oproept" om een "Europees buitenlands beleid" uit te werken, of wanneer het de Europese Raad oproept om "deze taak uit te voeren door een politieke dialoog met het Europees Parlement aan te gaan". Hadden we nu reeds over een strategie voor het Europees buitenlands beleid beschikt, dan zou de EU wat dat betreft veel evenwichtiger in elkaar zitten. Denkt u daarbij bijvoorbeeld aan de bewegingen in de Arabische wereld en de dubbele of soms zelfs driedubbele standaarden waarmee de landen van deze regio bejegend worden.
Ook de door de EU ingenomen standpunten ten aanzien van de toenemende turbulentie op de Balkan zijn problematisch. De EU heeft de "sleutel" tot deze regio nog niet gevondenen en van een systematische aanpak is geen enkele sprake. Dat leidt er onder meer toe dat het prestige van de EU alsook de aantrekkelijkheid van het lidmaatschap van de EU zich in de landen van de Westelijke Balkan in een vrije val bevinden. De ideeën van Valentin Inzko, hoge vertegenwoordiger van de internationale gemeenschap en speciaal vertegenwoordiger van de EU voor Bosnië en Herzegovina, vermogen niets om de situatie op te lossen, maar zullen eerder het tegenovergestelde bereiken.
Danuta Jazłowiecka
schriftelijk. - (PL) In de afgelopen week heeft een bijzonder belangrijke gebeurtenis plaatsgevonden. Na lang onderhandelen hebben we onze partners van de Verenigde Naties er eindelijk van weten te overtuigen om de EU een nieuwe status te geven binnen die organisatie. Dit is een groot succes, temeer omdat de Algemene Vergadering zich in eerste instantie tegen die ontwikkeling heeft verzet. Laten we echter niet te vroeg juichen en denken dat de Unie vanaf nu bij de Verenigde Naties een uniform standpunt zal presenteren. Het feit dat de voorzitter van de Europese Raad of de hoge vertegenwoordiger nu namens ons mag spreken, betekent nog niet dat de lidstaten in staat zijn om een gezamenlijk standpunt te presenteren over bijzonder controversiële onderwerpen. Het voorbeeld van Libië toont aan dat onze verdeeldheid groot is, zelfs wanneer het gaat om voor de hand liggende zaken zoals bescherming van de burgerbevolking. Het moet duidelijk worden gezegd dat dit besluit van de VN geen enkele betekenis heeft zonder de politieke wil van de lidstaten. Ik kan het daarom niet eens zijn met de uitspraak van mevrouw Ashton dat de wereld vanaf nu één duidelijk EU-geluid zal horen. Ik ben bang dat we in plaats daarvan nog heel lang vele stemmen zullen horen, omdat het uniforme standpunt van de EU zal worden ondermijnd door de permanente leden van Veiligheidsraad, maar ook door het voorzitterschap, dat na het Verdrag van Lissabon nog steeds bezig is om zijn plaats te vinden. Op welke manier is mevrouw Ashton van plan om een uniform EU-geluid bij de VN te ontwikkelen en hoe is zij van plan om een positief imago van de EU binnen die organisatie op te bouwen?
Tunne Kelam
Ik ben hoopvol gestemd door de aanpak van de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid; zij beseft namelijk dat, naast verklaringen, acties van doorslaggevend belang zijn. Ik wil u graag op het advies van Joseph Daul wijzen, mevrouw Ashton: als u geen angst toont, kunt u verzekerd zijn van de steun van dit Parlement.
Het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om autoritaire heersers ervan te overtuigen dat wij onze fundamentele waarden serieus nemen. Dat betekent in de eerste plaats conditionaliteit: de bereidheid om niet alleen voorstellen en dringende verzoeken te doen, maar ook pijn te doen, dat wil zeggen om concrete sancties in te stellen tegen regimes die niet eens het leven van hun eigen burgers respecteren. Ik ben het ermee eens dat sancties tegen Syrië op honderden mensen betrekking moeten hebben, en niet slechts dertien man.
Ik dank u voor uw veroordeling van het bloedbad in Kamp Ashraf op 8 april 2011. Ik dring er met klem bij u op aan dat u in dit verband nota neemt van de duidelijke boodschap die het Europees Parlement in april 2009 heeft gegeven: wij hebben een duidelijk en overtuigend signaal nodig dat de EU daadwerkelijk belangstelling toont voor de levens van 34 ongewapende leden van de Iraanse oppositie en dat zij de brute aantasting van hun rechten en waardigheid niet langer tolereert. Ik verzoek de Commissie dan ook om de leiding te nemen bij de voorgestelde hervestiging.
Jaromír Kohlíček
Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zorgt keer op keer voor problemen in de EU. Enerzijds zijn de grote lidstaten van oudsher gewend om te vertrouwen op hun eigen kracht, waarbij voornamelijk Frankrijk en Groot-Brittannië zich nog steeds als grootmachten beschouwen. Dat blijkt wel uit de manier waarop zij omgaan met problemen in de internationale arena. De laatste jaren zijn zij bij conflicten al snel geneigd voor een militaire oplossing te kiezen, ongeacht de aard van het conflict. Ze verkiezen militaire interventies boven vreedzame oplossingen. Ik denk dat er alle reden is om te vrezen dat de wereld van vandaag op weg is naar multi-polariteit, terwijl juist een vreedzaam buitenlands beleid met het internationaal recht en het VN-Handvest strookt. De wereld zou al zijn inspanningen op de bestrijding van de armoede, het analfabetisme en andere ernstige problemen moeten richten en zich niet moeten verlustigen aan militaire avonturen, zoals meest recentelijk in Libië. Daartoe zijn wapenbeheersing en ontwapening, met inbegrip van een algemene overeenkomst over de ontmanteling van kernwapens, onontbeerlijk. Bijstand bij de aanpak van gevolgen van rampen dient een belangrijk onderdeel te zijn van het buitenlands beleid van de EU. Bij deze operaties mogen geen militairen worden ingezet. De inzet van de politiemacht is uitsluitend mogelijk in extreme gevallen, en wel op basis van een VN-resolutie, ten behoeve van de bescherming van mensen die werkzaam zijn in de sociale sector, de gezondheidszorg en de publieke dienstverlening, alsook ten behoeve van de opleiding van de politie. Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid dient uiterst strikt te worden gescheiden van de NAVO. Om alle genoemde redenen weigert de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links voor dit verslag te stemmen.
Mariya Nedelcheva
Een week geleden heeft de Algemene Vergadering van de VN de EU toestemming gegeven om bij de VN-vergaderingen met één stem te spreken. Van nu af aan kunnen hooggeplaatste vertegenwoordigers van de EU de boodschappen van die EU aan het hoogste internationale orgaan overbrengen. Dit besluit is een belangrijke stap voorwaarts in de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon. Maar het is niet genoeg. De EU heeft behoefte aan een echte strategie om ervoor te zorgen dat ze de bevoegdheden die ze via het Verdrag van Lissabon heeft ontvangen ook werkelijk kan uitoefenen. Of het nu gaat om de Veiligheidsraad, de Raad voor de mensenrechten, de NAVO, de WHO of de G20 - de EU mag zich niet langer bescheiden opstellen. Sterker nog, we zouden het voortouw moeten nemen bij de totstandbrenging van een mondiaal parlementair stelsel. Diplomatie op hoog niveau is nodig, maar ze moet wel afgestemd zijn op de wil van het volk. En hoe kunnen we dat beter bewerkstelligen dan door de burgers van de gehele wereld het recht te geven om in de VN vertegenwoordigd te worden? We hebben het Europees Parlement, maar we hebben ook regionale parlementen, zoals de paritaire parlementaire vergadering ACS-EU. En nu hebben we behoefte aan een wereldparlement. Mevrouw Ashton, de Europese Unie moet ambitieus zijn. Ik hoop dat dit voorstel in uw witboek zal worden overgenomen.
Kristiina Ojuland
In de eerste plaats wil ik mijn oprechte dank overbrengen aan mevrouw Ashton voor de onvoorwaardelijke steun die de EU aan Estland heeft gegeven bij het oplossen van de gijzelingscrisis in Libanon. De ontvoerde Estlanders zijn echter nog steeds in handen van hun ontvoerders Wij zouden u dan ook dankbaar zijn indien u uw steun zou willen voortzetten en zich blijft inspannen om deze situatie tot een oplossing te brengen.
Wat de toekomst van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid betreft, roep ik op tot meer samenhang en meer consistentie in de aanpak van niet-democratische regimes. We hebben Belarus sancties opgelegd, maar dat hebben we niet gedaan met betrekking tot de zaak-Magnitski in Rusland, hoewel het Europees Parlement hierop wel degelijk heeft gewezen in het jaarverslag over de mensenrechten in de wereld (2009) en in het beleid van de Europese Unie ten aanzien van deze kwestie.
Wij zijn nog steeds voorstander van het "één China"beleid, gezien het feit dat Peking onlangs zowel in Tibet als in de regio van de Oeigoeren nog repressiever en gewelddadiger is geworden. In plaats van te flirten met Peking, zouden wij er ook naar moeten streven om een vrijhandelsovereenkomst met Taiwan, een welvarend, democratisch land, te sluiten. Het "één China"beleid is verouderd en ondermijnt het morele imago van de Europese Unie. Laten wij ons beleid dan ook op onze waarden afstemmen.
Ioan Mircea Paşcu
Het Verdrag van Lissabon geeft ons een grote kans om vooruitgang te boeken op defensie- en veiligheidsgebied. Dit is echter niet genoeg, zoals blijkt uit de gegevens. Ondanks de relatief talrijke operaties bestaat er nog steeds een duidelijke scheiding tussen de instrumenten waarmee we ons uitrusten - denk bijvoorbeeld aan de gevechtsgroepen - en de geïmproviseerde verzameling van nationale middelen die we in werkelijkheid gebruiken wanneer de EU moet ingrijpen. Neem bijvoorbeeld Libië: door gebrek aan politieke consensus en geschikte militaire middelen moest er een 'coalitie van bereidwilligen' worden gevormd, een concept waar wij fel op tegen waren toen anderen het gebruikten, en de NAVO moest worden ingeschakeld om de leiding te nemen! Libië heeft ons GVDB in feite volledig buitenspel gezet, juist toen er behoefte aan was en het de kans had om zich in de praktijk te bewijzen. Ik ben daarom van mening dat we opnieuw naar het GVDB moeten kijken om te bepalen hoe dit een werkelijk functioneel concept kan worden op politiek en militair vlak, opdat het ons de volgende keer niet in de steek zal laten zoals nu het geval is geweest.
Sirpa Pietikäinen
Ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid bevindt zich in een overgangsfase. Dankzij het Verdrag van Lissabon kunnen de buitenlandse betrekkingen van de Europese Unie zich ontwikkelen op een manier die voorheen niet mogelijk was. De vorderingen verlopen tot nu toe echter nogal traag. Onze gemeenschappelijke Europese waarden bieden ons echter de mogelijkheid om een Europees buitenlands beleid op te bouwen dat gebaseerd is op duurzame ontwikkeling en mensenrechten.
We hebben een duidelijke Europese agenda voor buitenlandse betrekkingen nodig, waarmee de Europese Unie doelbewust een mondiaal beleid gebaseerd op multilateralisme kan bevorderen. Essentiële elementen in dat beleid zijn steun voor het werk van de VN en verheldering van het beleid van de Europese Unie ten aanzien van de VN.
Cristian Dan Preda
De situatie in Syrië is zeer zorgwekkend. We beschikken niet over volledige, betrouwbare informatie omdat de buitenlandse pers de toegang is geweigerd. De onderdrukkende maatregelen van het regime-Assad worden echter scherper en hebben nu al geleid tot de moord op 600 tot 700 burgers en de arrestatie of verdwijning van nog eens 8 000 mensen, uitgaande van cijfers van ngo's. De Syriërs zijn al bijna twee maanden aan het demonstreren en zij moeten niet alleen worden gelaten in hun strijd voor democratie. Brute onderdrukking is onacceptabel en moet worden beëindigd. De EU moet een leidende rol spelen bij het zoeken naar een snelle oplossing. Daarom verwelkom ik de sancties die de Raad begin deze week heeft ingesteld tegen het Syrische regime. We moeten echter meer doen, in samenwerking met de partners van de Unie, om de Syrische autoriteiten aan te sporen de onderdrukking te stoppen. Assad is geïsoleerd. Alleen het regime-Kadhafi veroordeelt momenteel "de internationale samenzwering tegen de Syrische nationale veiligheid", wat veel zegt over de situatie in Syrië. Tot slot wil ik benadrukken dat de aanvraag van Syrië voor een zetel in de VN-Mensenrechtenraad onacceptabel is.
Traian Ungureanu
De aanhoudende gewelddadige acties tegen de koptische kerk in Egypte en tegen christenen in het Midden-Oosten vereisen een directe reactie van de Europese Unie. Er is immers sprake van bedreiging van een essentieel deel van het christelijk-Europese erfgoed. Honderdduizenden mensen worden vervolgd vanwege hun religieuze overtuiging. De nieuwe Egyptische autoriteiten hebben geprofiteerd van een wijdverbreide sympathie en directe communautaire financiële en politieke steun. Nu er kerken in brand zijn gestoken en christenen zijn vermoord tijdens een nieuwe golf aanvallen is het echter tijd dat de EU de Egyptische autoriteiten ondubbelzinnig kenbaar maakt dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor de binnenlandse veiligheid en voor de bescherming van de rechten en de bestaansmiddelen van alle Egyptische burgers. De vermoedens dat de Egyptische autoriteiten hun ogen hebben gesloten voor het geweld tegen aanhangers van bepaalde religies, of dit geweld zelfs hebben aangemoedigd, moeten door die autoriteiten ontkracht worden door een duidelijke toezegging dat de christelijke gemeenschap in Egypte niet hoeft te vrezen voor haar veiligheid. De EU moet de Egyptische autoriteiten om uitleg vragen en duidelijk maken dat nog meer geweld aanleiding zal zijn voor het stopzetten van de Europese financiële en humanitaire steun. Deze ondubbelzinnige waarschuwing dient niet alleen als voorwaarde opgenomen te worden in alle bestaande overeenkomsten, maar ook in alle toekomstige overeenkomsten met regeringen in het Midden-Oosten.
Zbigniew Ziobro
schriftelijk. - (PL) In januari, tijdens het debat over de situatie in Tunesië en Egypte en de vrijheid van godsdienst, heb ik de dramatische situatie van christenen in de Arabische landen aan de orde gesteld, in het bijzonder de religieuze onderdrukking van de koptische christenen in Egypte. Ik heb gewezen op de radicalisering van de islam die zijn agressie richt op de volgelingen van Christus. We zien nu dat mijn bezorgdheid gerechtvaardigd was. In het drama van de Egyptische christenen en het zwijgen van internationale organisaties vormen de schermutselingen bij de St. Menaskerk slechts het topje van de ijsberg. In dit verband is het goed twee gebeurtenissen die door het Parlement en mevrouw Ashton zijn genegeerd in herinnering te roepen, namelijk de aanvallen op het Sint-Bishoyklooster in maart, toen het Egyptische leger een klooster vol vluchtelingen uit Caïro heeft beschoten, en de activiteiten van de streng islamitische salafisten. Die hebben in april een serie aanvallen uitgevoerd op christelijke gebouwen in Beni Ahmad en de plaatsen Bashtil en Kamadir. Het is duidelijk dat de Europese Unie nog steeds niet in staat is om een samenhangende strategie te formuleren om te reageren op schendingen van de mensenrechten in Azië en Noord-Afrika en om deze in de toekomst te voorkomen. We moeten meer druk uitoefenen op de Egyptische autoriteiten om de kopten te beschermen. Verder is het essentieel om de sectie voor de bestrijding van religieuze intolerantie in het kader van het subcomité politieke zaken van de Europese Dienst voor extern optreden te versterken, vooral met betrekking tot de vervolging van christenen.
