

De Voorzitter
   . – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende verslagen:
- A6-0152/2006 van Luis Manuel Capoulas Santos, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over natuurrampen (branden, droogtes en overstromingen) – landbouwaspecten (2005/2195(INI));
- A6-0147/2006 van Gerardo Galeote Quecedo, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over natuurrampen (branden, droogtes en overstromingen – regionale-ontwikkelingsaspecten (2005/2193(INI));
- A6-0149/2006 van Edite Estrela, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, over natuurrampen (branden, droogtes en overstromingen) – milieuaspecten (2005/2192(INI)) en
- A6-0123/2006 van Rolf Berend, namens de Commissie regionale ontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (COM(2005)0108 – C6-0093/2005 – 2005/0033(COD)). 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn dank betuigen aan de Commissie regionale ontwikkeling, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie landbouw, en met name bedank ik de respectievelijke rapporteurs, de heer Galeote Quecedo, de heer Berend, de heer Capoulas Santos en mevrouw Estrela, voor het zware en constructieve werk dat ze verricht hebben.
De trends die zich de laatste jaren aftekenen, lijken te wijzen op een groeiende kwetsbaarheid van de Europese Unie voor rampen, en in het bijzonder natuurrampen. Steeds vaker doen zich extreme weersomstandigheden en daarmee samenhangende natuurrampen voor, misschien versterkt door de klimaatveranderingen. Dit jaar hebben wederom overstromingen huisgehouden in Midden- en Oost-Europa en vier landen – Slowakije, Hongarije, Roemenië en Bulgarije – hebben in dat verband verzocht om bijstand via het communautair mechanisme voor civiele bescherming. Het vervult mij met trots te kunnen zeggen dat de nood van deze landen opnieuw door Europese solidariteit en vrijgevigheid is verzacht.
In de vier verslagen wordt terecht gewezen op de kosten die dergelijke rampen met zich meebrengen, zowel in humanitair en financieel opzicht als op milieugebied. De Commissie is dan ook zeer ingenomen met het initiatief van het Europees Parlement om de diverse aspecten te onderzoeken, door middel van een gezamenlijke inspanning van maar liefst drie parlementaire commissies. De gezamenlijk georganiseerde hoorzitting van eerder dit voorjaar vormde zonder meer een waardevolle bijdrage aan dit proces.
In de verslagen wordt, eveneens terecht, ingegaan op een heel scala aan maatregelen die erop gericht zijn de risicopreventie en de reactie op crises te verbeteren. De Commissie is het eens met de aanbevelingen dat we ons optreden op het gebied van preventie en beheersing van natuurrampen moeten aanpassen en de communautaire instrumenten op elkaar moeten afstemmen.
In feite versterken de verslagen het geïntegreerde beleid van de Commissie ten aanzien van rampen, dat onder andere instrumenten omvat voor preventie, voor onmiddellijke reactie en voor maatregelen die gebaseerd zijn op solidariteit en waarbij meer dan voorheen wordt gekeken naar de langere termijn. Doel van deze aanpak is dat de EU zowel qua capaciteit als qua effectiviteit beter in staat is zich voor te bereiden en te reageren op grote rampen en daarbij overlappingen te vermijden.
Dat de Commissie reeds haar fiat heeft gegeven aan enkele van de gedane voorstellen, blijkt uit bepaalde maatregelen die zij heeft genomen. Nu stellen we zelfs nog concretere maatregelen voor. Onze herschikking van de beschikking van de Raad tot vaststelling van een communautair mechanisme voor civiele bescherming is de juridische belichaming van een aantal van de voorstellen in deze verslagen. Deze voorstellen zijn in overeenstemming met het instrument voor snelle respons en paraatheid. In het recente verslag-Barnier worden bepaalde, op de toekomst gerichte voorstellen voor onze reactie op rampen onderzocht.
De Commissie is ook verheugd over de vorderingen in de onderhandelingen over de voorgestelde richtlijn over overstromingsbeoordeling en –beheer en de positieve uitslag van de recente stemming binnen de Commissie milieubeheer. Het zou de Commissie evenzeer genoegen doen als dit Parlement zijn krachtige steun gaf aan een richtlijn die alle burgers het recht geeft op dezelfde aanpak en hetzelfde ambitieniveau waar het gaat om het beschermen tegen, voorkomen van en voorbereid zijn op het risico van overstromingen, ongeacht waar zij in de Gemeenschap wonen: in grensoverschrijdende dan wel nationale rivierbekkens of in de kustgebieden van de Gemeenschap.
Niet alleen overstromingen nemen toe als gevolg van veranderingen in ons klimaat, ook perioden van droogte komen steeds vaker voor in Europa. Op verzoek van enkele lidstaten buigt de Commissie zich over de problemen waterschaarste en droogte. De verschillende alternatieven worden momenteel bestudeerd en naar verwachting zal binnenkort een document van de Commissiediensten verschijnen.
Een ander relevant instrument voor de toekomst zou Life+ kunnen zijn, het nieuwe financieel instrument voor het milieu. Dit programma heeft onder andere als doel de inspanningen van de lidstaten op het gebied van bosbrandpreventie te ondersteunen, hoofdzakelijk door middel van maatregelen die met kennis te maken hebben, zoals opleidingen en bewustmakingscampagnes.
Evenzo is de Commissie bereid preventiemaatregelen mede te financieren in het kader van het Cohesiebeleid en het beleid voor plattelandsontwikkeling. De lidstaten worden uitgenodigd gepaste maatregelen op te nemen in hun programma’s voor de komende periode, waarin preventie een van de prioriteiten zal zijn.
Uit hoofde van de tweede pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, plattelandsontwikkeling, kunnen lidstaten ook maatregelen ten uitvoer leggen die er specifiek op gericht zijn het productiepotentieel van de bosbouw of landbouw te herstellen. In het kader van programma’s voor plattelandsontwikkeling kunnen zij er tevens om verzoeken ‘ernstige natuurrampen’ als overmacht aan te merken, zodat kan worden afgeweken van bepaalde voorwaarden van de milieumaatregelen voor de landbouw. Die mogelijkheden blijven bestaan in de nieuwe programmeringsperiode van 2007 tot en met 2013.
We moeten echter niet vergeten dat de Unie niet alleen door natuurrampen wordt bedreigd. De Unie moet voorbereid zijn op allerlei uitdagingen en daar doeltreffend op kunnen reageren. Grote, door de mens veroorzaakte rampen, ernstige bedreigingen van de volksgezondheid en terroristische daden zouden wel eens net zozeer een beroep kunnen doen op gezamenlijk, Europees optreden. Het is voor de Commissie soms moeilijk uit te leggen waarom de Unie zich in bepaalde omstandigheden afzijdig moet houden. Het heeft de Unie tijdens bepaalde traumatische gebeurtenissen in de afgelopen jaren al in verlegenheid gebracht dat concrete uitingen van solidariteit van de Unie achterwege bleven. De Commissie is daarom met name dankbaar voor de brede steun die in het verslag van de heer Berend tot uitdrukking komt voor het verruimen van het toepassingsgebied van het EU-Solidariteitsfonds tot rampen die niet door de natuur veroorzaakt worden en voor het dienovereenkomstig uitbreiden van het soort maatregelen dat in aanmerking komt.
Beoordeeld naar de doelstellingen en voorwaarden die in de rechtsgrondslag van het in 2002 opgerichte Solidariteitsfonds beschreven zijn, heeft het Fonds over het geheel genomen behoorlijk succesvol gefunctioneerd. In 21 gevallen, die betrekking hadden op 15 lidstaten en kandidaat-lidstaten, is steun verleend. Degenen die kritiek hebben op het Solidariteitsfonds omdat het inefficiënt zou zijn of te langzaam zou werken, hebben echter gelijk. Gezien de ervaring sinds 2002 is de Commissie ook tot de conclusie gekomen dat het huidige Fonds een aantal tekortkomingen heeft en dat de huidige regelgeving aangepast moet worden. Daarom hebben wij een voorstel voor een nieuwe verordening inzake het Solidariteitsfonds ingediend. De nieuwe versie is gebaseerd op het huidige Solidariteitsfonds, maar bevat tevens enkele wijzigingen die tot doel hebben het toepassingsgebied te verbreden en het Fonds transparanter te maken, en verder een aantal operationele verbeteringen. Wat dit laatste betreft, wijs ik met name op de mogelijkheid vooruitbetalingen te doen zodat het Fonds sneller en effectiever kan reageren.
De Commissie is evenwel van mening dat de subsidiëring beperkt moet blijven tot noodoperaties die door de overheid worden uitgevoerd. Verzekerde of particuliere schade, ook als het om schade in de landbouw gaat, moet niet vanuit het Solidariteitsfonds worden vergoed. Het principe dat de vervuiler betaalt moet, evenals de wettelijke aansprakelijkheid, van kracht blijven.
Net als het huidige Fonds gaat het nieuwe voorstel uit van het subsidiariteitsbeginsel. De EU dient uitsluitend te interveniëren wanneer een staat een ramp niet langer alléén aankan. Er moet dan ook een relatief hoge drempel gelden voor hulp vanuit de EU. Op dit moment wordt deze drempel gedefinieerd in termen van directe schade, die meer dan 3 miljard euro moet bedragen, of 0,6 procent van het BNI.
De Commissie heeft daarom getracht met het nieuwe voorstel de criteria op grond waarvan een beroep kan worden gedaan op het Solidariteitsfonds transparanter en eenvoudiger te maken. Dat zou de nationale overheden een duidelijk idee geven van de omstandigheden waarin het Fonds hen waarschijnlijk kan helpen een ramp te boven te komen.
Een belangrijk onderdeel van het voorstel is daarom, naast het grotere toepassingsgebied, een nieuwe definitie van de criteria op grond waarvan het Fonds kan worden aangesproken. De vanuit operationeel oogpunt ingewikkelde regionale criteria zouden worden afgeschaft ten gunste van uitsluitend kwantitatieve criteria. Om de afschaffing van de regionale criteria te compenseren, zou de kwantitatieve drempel worden verlaagd naar 1 miljard euro of 0,5 procent van het BNI, waarbij het laagste bedrag doorslaggevend is. Daardoor zou de voorspelbaarheid van de toekenningsbesluiten van het EU-Solidariteitsfonds worden vergroot, wat weer tot gevolg zou hebben dat de lidstaten minder energie hoeven te stoppen in het voorbereiden van aanvragen die weinig of geen kans van slagen hebben.
Uitsluitend in situaties die werkelijk onverwacht en uitzonderlijk zijn, zoals situaties waarin de fysieke schade beperkt is – bijvoorbeeld bij terroristische aanslagen of grote gevaren voor de volksgezondheid – zou het Fonds kunnen worden ingeschakeld middels een politiek besluit van de Commissie, dat door het Europees Parlement en de Raad moet worden bekrachtigd. 
Luis Manuel Capoulas Santos (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, om te beginnen wil ik mijn dank betuigen voor de positieve bijdragen die veel leden van de verschillende fracties hebben geleverd, en voor de nuttige steun die is gegeven door leden van de Commissie landbouw die met mij hebben samengewerkt aan dit verslag.
De reusachtige schaal waarop sommige rampen zich de laatste jaren en met name vorig jaar hebben voorgedaan deed het Parlement ertoe besluiten de nodige aandacht te besteden aan dit vraagstuk. Er zijn drie commissies aangewezen die vanuit hun eigen perspectief oplossingen moesten aandragen om rampen te voorkomen of de effecten daarvan ongedaan te maken als deze onafwendbaar zijn.
Ik heb zo'n zes tot zeven maanden aan dit verslag gewerkt en in die periode heb ik mijn oor te luisteren gelegd bij veel leden van het Parlement, specialisten, economische actoren, lokale, regionale en nationale autoriteiten en de getroffen gemeenschappen. Ik heb daar heel veel van geleerd. Ook was ik in de gelegenheid om de zes lidstaten te bezoeken die het zwaarst getroffen zijn, te weten Spanje, Portugal, Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk en Italië. De mensen waren heel blij met onze komst en dat heeft me veel genoegen gedaan. Als het erom gaat het Parlement dichter bij de burgers te brengen, twijfel ik er niet aan dat wij nuttig werk voor onze instelling hebben verricht.
Verder heb ik hard gewerkt aan een zo breed mogelijke consensus over de voorstellen die ik u zal presenteren. Ik kon vrijwel alle ingediende amendementen aanvaarden – 53 van de 60 – en de resterende zeven hebben het niet gehaald om redenen van redundantie of duplicering en niet vanwege hun inhoud.
Het onderhavige verslag berust op drie hoofdpunten. Ten eerste geldt dat de land- en bosbouw een sterk aan de natuur gerelateerde bedrijfstak is en dus blootstaat aan barre weersomstandigheden en aan biosanitaire risico's als gevolg van lucht-, water- en bodemvervuiling en van de toenemende globalisering. Voorts is de ontvolking van het platteland een van de belangrijkste oorzaken van de toename in het aantal bosbranden waarmee de Zuid-Europese landen te kampen hebben, wat met name een acuut probleem vormt tijdens aanhoudende droogtes – het jaar 2005 is daar een treurig bewijs van. De budgettaire plafonds van de EU moeten echter geëerbiedigd worden. De ingediende voorstellen in dit verband vallen binnen de financiële vooruitzichten waaraan we gisteren goedkeuring hebben gehecht.
Mijn voorstel is er in grote lijnen op gericht de bestaande politieke instrumenten te optimaliseren, zoals het Solidariteitsfonds, de Europese fondsen voor landbouw en plattelandsontwikkeling, het veterinair fonds, instrumenten in het kader van het regionaal beleid, alsmede de toekomstige Life +-verordening, door ze te verbeteren en aan te passen binnen de context van daadwerkelijke systemen voor risicobeheer. Dat laatste zal worden gedaan door middel van het communautariseren van systemen van verzekering en herverzekering waaraan via het Europees landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (FEADER) moet worden meebetaald door de boeren, de lidstaten en de EU.
Het Solidariteitsfonds moet een breder toepassingsgebied hebben en flexibeler zijn. Het moet mogelijk zijn dit Fonds te gebruiken om sluipende rampen te bestrijden, zoals droogtes, die nu niet onder zijn toepassingsgebied vallen. Er moet een flexibiliteitsclausule aan het Fonds worden toegevoegd om het doeltreffender te maken. Zo kan er worden voorzien in adequate financiële middelen wanneer die nodig zijn, afkomstig uit posten van het GLB die nu onbenut blijven.
De financieringsprioriteit van het FEADER moet liggen bij maatregelen die gericht zijn op de bebossing en herbebossing van verbrande gebieden en op alle mogelijke preventiemaatregelen, zoals bosbeheer, het gebruik van biomassa voor de productie van energie, opleiding en voorlichting van de betrokken economische actoren en bewustmakingscampagnes over deze problematiek, wat allemaal mogelijk moet worden gemaakt door meer cofinanciering vanuit nationale programma's voor plattelandsontwikkeling.
Dit is slechts een greep uit de punten die duidelijk maken hoe belangrijk het is dat het Parlement zich bezighoudt met het landbouwdimensie van dergelijke rampen. Ik hoop dat het Parlement de grootst mogelijke steun zal geven.
Ik hoop dat de Commissie en de Raad de nodige aandacht aan deze voorstellen zullen besteden, rekening houdend met het urgente karakter van de situatie.
Gerardo Galeote Quecedo (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, de afgelopen acht maanden hebben wij in een groot aantal lidstaten gebieden bezocht die door natuurrampen getroffen zijn en wij hebben een publieke hoorzitting gehouden waarin mensen het woord hebben kunnen voeren die daartoe niet in de gelegenheid zijn geweest in het parlement van hun eigen land. Vandaag komen wij met concrete voorstellen die de overige instellingen niet in de prullenbak mogen laten verdwijnen.
Sommige collega’s kunnen met recht tevreden zijn met het werk dat we op dit gebied verricht hebben. Het is meer dan wat de rechtstreeks bevoegde overheden van sommige lidstaten gedaan hebben.
Ik vind echter dat we ons moeten afvragen of we nu meer dan acht maanden geleden voorbereid zijn op het voorkomen en bestrijden van dergelijke rampen, en of we nu over doeltreffender mechanismen beschikken om de mensen te helpen die te lijden hebben onder de gevolgen van branden, overstromingen of droogtes. Ik weet dat nog niet zo zeker.
In elk geval wil ik alle parlementaire fracties bedanken voor hun compromis, en voor hun toewijding tijdens deze maanden van intensief werk. Verder wil ik de Voorzitter van het Europees Parlement bedanken, die geïnteresseerd was in wie er aan de hoorzitting zou deelnemen, ofschoon ik niet kan ontkennen dat ik liever had gehad dat hij het voorstel had ondersteund om de getroffen gebieden meteen te bezoeken, waarmee allerlei bureaucratische rompslomp had kunnen worden vermeden die ons vier maanden vertraging heeft opgeleverd en die ons de kans heeft ontnomen om meteen ons aller solidariteit – die ik niet betwijfel – met de slachtoffers te betuigen.
Ik ben ook bijzonder dankbaar voor de professionaliteit die de diensten van het Parlement aan den dag hebben gelegd. Zij stonden voor, tijdens en na de reizen op allerlei manieren onder druk.
Ik ben heel bij dat we de stemming over deze verslagen hebben kunnen laten samenvallen met de stemming over de hervorming van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, want wij hebben geconstateerd, mijnheer Piebalgs, dat er op werkelijk alle plaatsen die wij bezocht hebben een algemene ontevredenheid heerste over de toepassing van dit communautaire instrument. Het lijkt mij essentieel dat de Raad de amendementen van het Parlement overneemt, vooral degene waarin enerzijds wordt aangedrongen op steun uit het Fonds voor alle slachtoffers en hun gezinnen, en anderzijds op een beperking van de limieten van de toepasbaarheid van het Fonds, en op het creëren van de mogelijkheid om dit Fonds aan te spreken wanneer bepaalde gebieden volkomen verwoest zijn, zoals in het geval van het gebied van de Riba de Saelices, dat wij bezocht hebben.
Dames en heren, tijdens deze bezoeken hebben wij geconstateerd dat er een gebrek was aan voorlichting met het oog op preventie, en een gebrek aan coördinatie tussen de bevoegde overheden in de lidstaten, zoals wij bijvoorbeeld hebben gemerkt in Pampillosa da Serra. Wij hebben ook de ontevredenheid bemerkt die in brede lagen van de samenleving bestaat, bij de NGO’s en onder vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld. Ik hoop dan ook dat de voorstellen in de verslagen die vandaag aan de plenaire vergadering worden voorgelegd, op brede steun zullen kunnen rekenen, en een duidelijk signaal zijn voor de regeringen van de lidstaten.
Ik wil wat wij vragen nu snel in tien punten voor u opsommen. Ten eerste: een Europese strategie ter bestrijding van natuurrampen; ten tweede: een grotere betrokkenheid van de regio’s en de lokale instanties; ten derde: soepelheid bij de herverdeling van de beschikbare fondsen; ten vierde: een communautair programma ter bescherming van het bosbestand tegen branden; ten vijfde: een speciaal voorstel, mijnheer Piebalgs, voor een richtlijn inzake bosbrandpreventie en bosbrandbeheer in de Europese Unie; ten zesde: dat het zesde kaderprogramma voor onderzoek, het ruimteprogramma Wereldwijde monitoring voor milieu en veiligheid en het Galileo-systeem worden toegepast om preventie en vroegtijdige waarschuwing te ondersteunen; ten zevende: educatieve en voorlichtingsprogramma’s en -campagnes, in overleg met de lidstaten; ten achtste: een communautair mechanisme voor civiele bescherming; ten negende: dat er ook extra financiële instrumenten worden ingezet, zoals leningen van de Europese Investeringsbank of staatssteun voor regionale doeleinden; en ten tiende: het Europees Parlement dient zijn controlerende taak inzake de tekortkomingen bij de bosbrandbestrijding en alle aanverwante problemen te blijven voortzetten.
Ik roep iedereen er dan ook toe op om onze partijgeschillen terzijde te schuiven die ons misschien gescheiden hebben, en een brede parlementaire consensus tot stand te brengen, want dat is wat de burgers van Europa nu van ons eisen en dat is ook wat we hun verschuldigd zijn, met name aan degenen die te lijden hebben gehad onder de gevolgen van die natuurrampen, de slachtoffers dus. 
Edite Estrela (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de sprekers voor mij brachten de methoden ter sprake die zijn toegepast voor de opstelling van deze drie verslagen. Ik vestig met name de aandacht op de bezoeken die we hebben gebracht aan de zes landen die door natuurrampen getroffen zijn en op de openbare hoorzitting die in Brussel is gehouden. Ook in onze eigen landen – althans in Portugal – zijn er openbare hoorzittingen gehouden om advies, informatie en voorstellen van de verschillende belanghebbenden in te winnen. Ik wil de afgevaardigden bedanken voor hun steun, hun suggesties en hun amendementen, en de deskundigen voor hun hulp ter verbetering van mijn verslag.
Het klimaat verandert. Het jaar is niet langer ingedeeld in vier seizoenen. Dagen van aanhoudende droogte worden afgewisseld door dagen van stortregens en door hittegolven. Klimaatverandering ligt aan de wortel van natuurrampen, of het nu gaat om overstromingen, extreme droogte of bosbranden. Natuurrampen doen zich over de hele wereld steeds vaker voor. Ze hebben talloze dodelijke slachtoffers tot gevolg en brengen enorme schade toe aan het milieu en de economie.
Dit is een van de grootste problemen van onze tijd. Begin 2005 was de wereld geschokt door de omvang van de tragedie die door de tsunami in Azië was veroorzaakt. Het identificeren van de doden en het zoeken naar overlevenden ging nog maandenlang door. In de zomer van dat jaar werden duizenden hectaren bos in Portugal, Frankrijk en Spanje door brand verwoest en brachten immense overstromingen dood en verwoesting in landen als Duitsland en Oostenrijk. Buiten Europa bracht de orkaan Katrina een catastrofe van ongekende omvang teweeg in een aantal staten van de VS, en aan het einde van het jaar werd Afghanistan getroffen door een zware aardbeving.
Naast aardbevingen, zeebevingen, tsunami's, vulkaanuitbarstingen, overstromingen en bosbranden zijn er nog andere verschijnselen die in verband worden gebracht met klimaatverandering en de opwarming van de aarde, die ervoor zorgen dat de zeespiegel stijgt en stranden verdwijnen. In studies die in zijn gepubliceerd wordt onthuld dat de zeespiegel in 2100 met zes meter gestegen kan zijn door het steeds verder wegsmelten van het ijs op de Noordpool en Antarctica. Om het rampscenario te voorkomen zijn er onmiddellijk krachtige maatregelen nodig om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen en de verplichtingen van het Kyoto-protocol na te komen.
Commissaris, u wees op het tekort aan water. Het is waar dat er op een meer duurzame, verstandige en efficiënte manier met water moet worden omgesprongen. Elke dag vechten meer dan een miljard mensen, waaronder 400 miljoen kinderen, om te overleven omdat ze geen drinkwater hebben. Ziekten door watergebrek kosten elke vijftien seconden het leven aan een kind en staan in verband met een groot aantal andere ziekten en ondervoeding. De verdeling van waterbronnen over huishoudens, de industrie en de landbouw moet onderzocht worden en bespreekbaar worden gemaakt en verspilling moet worden bestreden.
Het is van cruciaal belang de burgers aan te moedigen dergelijke rampen te helpen voorkomen door, zoals ik al zei, terugdringing van de broeikasgasemissies, bescherming van de bossen en een bouwverbod in risicogebieden. Een natuurramp in een land stopt niet aan de grens en buurlanden kunnen zich niet onttrekken aan de milieugevolgen ervan. Aangezien communautair beleid aanvullend moet zijn op maatregelen van nationale autoriteiten op het gebied van preventie, planning en ingrijpen, herstel en nazorg is het essentieel om de coördinatie op alle niveaus te optimaliseren, bestaande mechanismen te verbeteren en systemen voor vroegtijdige waarschuwing te ontwikkelen.
Hoewel elke regio zijn eigen kenmerken heeft en elk geval weer anders is, zijn er gemeenschappelijke behoeften waarin voorzien moet worden, zoals de vaststelling van mechanismen voor risicobeoordeling en het maken van kaarten van gebieden met informatie over droogte, bosbranden en overstromingen. Mijn verslag bevat nog een aantal andere voorstellen waarvan ik hoop dat ze ondersteund zullen worden door eerst en bovenal het Parlement, de Commissie en de Raad, zoals de vaststelling van preventiesystemen waarmee de oorzaken van natuurrampen gemakkelijker kunnen worden bestreden; betere ruimtelijke ordening, met name in kustgebieden en risicogebieden; het behoud van ecosystemen; verhoogde samenwerking tussen de lidstaten en op communautair niveau op het gebied van civiele bescherming om zo de beschikbaarheid te verzekeren van extra middelen om in noodsituaties snel actie te kunnen ondernemen; en de vereenvoudiging van de regels voor de tenuitvoerlegging van de instrumenten, zoals het Solidariteitsfonds en het programma Forest Focus.
Rolf Berend (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, in het licht van de steeds vaker voorkomende natuurrampen – denk aan de vele bosbranden en overstromingen, niet in de laatste plaats die in de zomer van 2005 – wordt de roep om Europese solidariteit steeds luider. Met het Solidariteitsfonds, dat na de verwoestende overstromingen van 2002 is opgezet en tot 2006 is gepland, moet de Europese Unie bij grote rampen of ernstige crisissituaties daadkrachtiger kunnen optreden. Het Fonds moet er dus wezenlijk toe bijdragen dat de Unie beter en doelgerichter handelt op gebieden waarop de burgers ingrijpen van de Europese Unie verwachten.
Zoals u reeds opmerkte, mijnheer de commissaris, was het met de instrumenten die ons tot op heden ter beschikking stonden soms buitengewoon moeilijk, en zo nu en dan zelfs nagenoeg onmogelijk om op Europees niveau adequaat te reageren op ernstige crises, die niet altijd van natuurlijke oorsprong zijn. Denk hierbij aan industriële rampen zoals het ongeval met de tanker of de bomaanslag in Madrid in maart 2004. Bovendien is de drempel voor mobilisering van het Solidariteitsfonds momenteel erg hoog, waardoor er steeds meer uitzonderingen en afwijkende regelingen zijn gekomen.
Met de nieuwe verordening inzake het Solidariteitsfonds wordt nu terecht beoogd de thematische component uit te breiden, dat wil zeggen dat onder ernstige crisissituaties niet alleen natuurrampen worden verstaan, maar ook industriële en technologische rampen, voor zover het principe van de aansprakelijkheid van de veroorzaker niet kan worden toegepast en het niet om verzekerbare schade gaat. Bovendien moet ook noodhulp verleend worden tijdens crisissituaties op het gebied van volksgezondheid en bij terroristische aanslagen, hoewel het budget – en dat is de crux – gelijk moet blijven.
Ook het begrip ‘grote rampen’ wordt opnieuw gedefinieerd. In de zin van deze verordening wordt een ramp als ‘groot’ aangemerkt als hij in een land rechtstreekse schade veroorzaakt die geraamd wordt op meer dan 1 miljard euro of meer dan 0,5% van het bruto nationaal inkomen van het betrokken land. Daarbij gaat het om schade aan publieke eigendommen en niet om particuliere of verzekerbare schade. Zoals reeds is opgemerkt, lag de grens tot dusver bij 3 miljard euro of 0,6 procent van het bruto nationaal inkomen. Deze drempelwaarden waren door de Commissie en het Parlement reeds voorgesteld maar niet door de Raad aanvaard.
Ten slotte moet er eveneens een nieuw politiek criterium worden ingevoerd, waarmee de Commissie een crisissituatie kan uitroepen tot ‘grote ramp’ – zelfs als er niet aan de kwantitatieve criteria wordt voldaan – indien daartoe voldoende aanleiding wordt gegeven door buitengewone omstandigheden in een bepaald deel van het grondgebied van een in aanmerking komend land. Dit criterium zal met name bij terroristische aanslagen kunnen worden toegepast.
Er moet nadrukkelijk op worden gewezen dat het Solidariteitsfonds van de Europese Unie geen instrument voor preventieve maatregelen is, maar dat hiermee slechts kan worden gereageerd op crisissituaties. Daarmee is het bijvoorbeeld uitgesloten dat het Fonds ook preventief ter bescherming tegen pandemieën of voor andere preventieve maatregelen kan worden ingezet. Het Solidariteitsfonds kan en mag niet worden gebruikt voor preventieve gezondheidszorg. Het gezondheidsbeleid blijft een zaak van de lidstaten zelf en daarmee wordt voornamelijk gedoeld op het verstrekken van vaccins en medicijnen in de eerste reactie op rampen, medische en psychologische noodhulp evenals maatregelen tegen risico’s van epidemieën, bijvoorbeeld ten gevolge van overstromingen.
Voor het Fonds wordt net als tot dusver een virtueel bedrag van 1 miljard mark ter gereserveerd, waarbij ‘virtueel’ betekent dat deze middelen uitsluitend in geval van een ramp ter beschikking worden gesteld en eerst door de Commissie en het Parlement moeten worden vrijgemaakt. De middelen kunnen dus niet worden overgedragen.
Tot slot wil ik iedereen zeer hartelijk danken die aan dit verslag heeft meegewerkt: het secretariaat, mijn collega’s en de afgevaardigden, van welke fractie ze ook deel uit mogen maken. Ook de Commissie wil ik van harte danken voor de uitstekende samenwerking. 
László Surján (PPE-DE )
   , . – Mijnheer de Voorzitter, de boulevards van de Zuid-Hongaarse stad Szeged dragen de namen van grote Europese steden. Dit is niet vanwege relaties met zustersteden, maar heeft te maken met een overstroming die meer dan honderd jaar geleden de stad verwoestte. De wederopbouw geschiedde door inspanningen en steun vanuit heel Europa. Europese solidariteit is niet door ons, door de Europese Unie, uitgevonden. Zij bestond al lang voor 2002. 
Dit betekent uiteraard niet dat de Begrotingscommissie tegenstander is van het bestaan van het Solidariteitsfonds en van de voorgenomen wijzigingen in de oprichtingsverordening ervan. Onze commissie wil graag een goed functionerend Solidariteitsfonds, zonder kunstmatige inperking van de mogelijkheden tot steun voor degenen die daarvoor in aanmerking komen. Wij zijn het ermee eens dat er compensatie moet komen voor geleden schade en we hebben erop aangedrongen dat het systeem snel gemobiliseerd kan worden. Naar onze mening moet het Solidariteitsfonds worden opgenomen in het flexibiliteitsinstrument.
Het Solidariteitsfonds biedt de Europese Unie een goede gelegenheid haar burgers bewust te maken van het belang van haar bestaan – op een manier die door eenieder begrepen kan worden. De Europese Unie kan heel voelbaar maken dat ze niet alleen maar een bureaucratisch gedrocht in Brussel is, maar ook een helpende hand kan bieden. Er zijn tijdens dit debat echter talrijke voorstellen gedaan die niet zozeer van hulpvaardigheid, als wel van gierigheid getuigen en die ik als fouten beschouw. 
Ik dank de rapporteur voor zijn grondige werk en ik hoop dat we het Solidariteitsfonds zelden of misschien nooit zullen hoeven te mobiliseren – niet als gevolg van slechte regelgeving die gebaseerd is op egoïsme, maar als gevolg van het uitblijven van grote rampen die schade veroorzaken. Ik weet dat mijn aangeboren optimisme niet terecht is, maar steunt u deze fondsen alstublieft.
Jutta D. Haug (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het Solidariteitsfonds van de Europese Unie bestaat pas sinds 2002 en toch moet het nu reeds worden herzien. Het is gebaseerd op de grondbeginselen solidariteit en hulp in een crisis en het heeft zich bewezen bij het aanpakken van de gevolgen van natuurrampen. De afgelopen jaren is echter eveneens gebleken dat het toepassingsgebied niet slechts beperkt mag blijven tot natuurrampen. Het is steeds duidelijker geworden dat wij ook bij industriële en technologische rampen, bij crises ten gevolge van terroristische aanslagen, maar ook – en dat is volgens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid bijzonder belangrijk – bij crisissituaties ten aanzien van de volksgezondheid in staat moeten zijn om te reageren en met solidariteit en financiële middelen te helpen.
Nogmaals ter verduidelijking aan iedereen wil ik hierbij opmerken dat het niet om preventieve maatregelen gaat. Daarvoor zijn de lidstaten zelf overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel verantwoordelijk. Wij willen hulp bieden op basis van solidariteit bij de verspreiding van een epidemie, bij pandemieën of rampen zoals destijds in Tsjernobyl. Wij willen kunnen helpen maar in geen geval de Europese begroting overladen met onnodige taken, ook niet als er aan natuurrampen het hoofd moet worden geboden. Derhalve verwacht ik van de afgevaardigden dat ze geen steun verlenen aan het hernieuwde verzoek – in een ander verslag – tot het opzetten van een observatorium voor droogte, woestijnvorming en andere gevolgen van de klimaatverandering, daar de Commissie deze taken toch al op zich heeft genomen. Wij moeten ons ervan bewust zijn dat ieder nieuw agentschap – of hoe wij het ook willen noemen – de financiële speelruimte van ons beleid inperkt, en hoe beperkt deze speelruimte toch al is, hebben wij gisteren in een resolutie vastgelegd. 
Duarte Freitas,
   . – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik de rapporteurs, mevrouw Estrela, de heer Capoulas Santos en de heer Galeote Quecedo, feliciteren met hun uitmuntende werk. In bepaalde opzichten was het mogelijk geweest een nog betere oplossing te bereiken. Die was in het Parlement voorgesteld, maar haalde het uiteindelijk niet.
Bij de aanpak van natuurrampen, zoals degene die Europa de afgelopen jaren hebben geteisterd – droogte, bosbranden en overstromingen –, moet het Parlement de gevolgen daarvan op de landbouw in aanmerking nemen. Zoals de heer Capoulas Santos terecht opmerkte, is de land- en bosbouw, in tegenstelling tot andere economische activiteiten, een sterk aan de natuur gerelateerde bedrijfstak en daardoor kwetsbaarder als natuurrampen toeslaan. De recente ervaringen hebben mijns inziens uitgewezen dat er ten aanzien van de landbouw een nieuwe benadering nodig is voor de preventie van en reactie op natuurrampen. De huidige nationale mechanismen schieten dikwijls tekort en eenmalige supranationale reactiemechanismen zijn vaak inefficiënt.
Ik wil de aandacht vestigen op het Solidariteitsfonds, dat al eerder aan de orde is gesteld en waarover we het ongetwijfeld nog vaker zullen hebben. Dit Fonds wordt momenteel onder de loep genomen en we hopen dat droogte kan worden opgenomen in zijn toepassingsgebied. In een tijd waarin de verandering van het klimaat merkbaar wordt en de kwetsbaarheid van boeren die met de gevaren ervan worden geconfronteerd steeds duidelijker wordt, acht ik het van vitaal belang een communautaire strategie uit te werken voor de bestrijding van natuurrampen.
Er moet dan ook in het volgende financiële kader een communautair programma worden vastgesteld voor bosbescherming en ter voorkoming van overstromingen, waar de nodige financiële middelen voor moeten worden uitgetrokken. Dit programma, dat ruimte dient te bieden voor het stimuleren van bewustmakingsactiviteiten, het voorkomen van branden en risicobeheer, zou gefinancierd kunnen worden op basis van een speciale verordening, uit eigen middelen of uit een specifieke begrotingslijn in het kader van het Europees landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (FEADER) of via LEADER+, overeenkomstig een mondeling amendement dat zal worden ingediend.
Het Parlement moet komen met een duidelijk antwoord aan de gemeenschappen die het vertegenwoordigt, die onder de directe gevolgen van de natuurrampen hebben geleden en die natuurlijk rekenen op onze steun.
Jamila Madeira,
   . – Commissaris, dames en heren, Europa is de afgelopen jaren getroffen door natuurrampen die honderden doden en enorme schade aan de economie en het milieu hebben veroorzaakt.
Met name in Portugal, maar ook in andere mediterrane regio's, was 2005 het droogste jaar van de afgelopen 105 jaar. In december had circa 87 procent van het Portugese grondgebied te lijden onder extreme droogte. De problemen waren het grootst in de Algarve, waar sprake was van uitzonderlijke klimatologische omstandigheden – een combinatie van hoge temperaturen en de droogte van de lucht. De natuurramp in de vorm van aanhoudende droogte in 2005 en de daaraan voorafgaande verwoestende bosbranden in 2003 hadden nefaste gevolgen voor de plaatselijke infrastructuur, de natuurlijke en culturele rijkdommen, de landbouw en het toerisme. Het drinkwater voor de betrokken gemeenschappen werd schaars en er waren problemen bij het voldoen aan de vereiste kwaliteitsnormen.
Het is bekend dat natuurrampen zich voltrekken bij extreme weersomstandigheden in kwetsbare gebieden. Het is dan ook van cruciaal belang om de betrokken gebieden minder kwetsbaar te maken.
De Europese samenwerking op het gebied van civiele bescherming moet worden verhoogd om in de getroffen gebieden snel actie te kunnen ondernemen. Er moet meer aandacht worden besteed aan preventie en er moet een instrument komen voor snelle respons en paraatheid bij ernstige noodsituaties. Deze initiatiefverslagen zijn erop gericht dit te verwezenlijken en te coördineren. Er moet hoe dan ook nog veel gesleuteld worden aan het Solidariteitsfonds voordat het ten volle is ontwikkeld, en daarom discussiëren we erover.
Het is dan ook belangrijk te erkennen dat vrijwel alle getroffen gebieden geclassificeerd zijn door de EU en dat we na de verwoestingen niet kunnen volstaan met te zeggen dat we aan onze verplichtingen hebben voldaan. Het herstel van teloorgegane ecosystemen is essentieel voor het evenwicht in deze gebieden. Solidariteit is in dit verband cruciaal. Ook is het zeer belangrijk om informatie- en bewustmakingsactiviteiten op te zetten voor de mensen die leven in regio's die kwetsbaar zijn bij natuurrampen. Daarmee kunnen de risico's en gevolgen van rampen worden verminderd en weten de mensen wat ze kunnen doen om de natuurlijke hulpbronnen in de regio te behoeden.
Sinds het Verdrag van Rome is solidariteit steeds een woord met inhoud geweest in de EU. Laten we voorkomen dat het verwordt tot weer een nieuw inhoudsloos woord in het communautair woordenboek.
Jean Marie Beaupuy,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, het zijn zeer, zeer gevoelige dossiers die we hier behandelen. De verschillende rampen die zich hebben voorgedaan, al het leed dat ze hebben veroorzaakt en dat wij delen met de slachtoffers, voorzover dat mogelijk is voor buitenstaanders, de onvrede over een aantal zaken – het geeft allemaal aan hoe gevoelig deze kwesties liggen.
In de loop van onze discussies hebben we geïnventariseerd waar het allemaal om kan gaan bij natuurrampen: branden, cyclonen, vloedgolven, aardbevingen, overstromingen, crisissituaties op gezondheidsgebied, terroristische aanslagen, droogteperioden, gebrek aan drinkwater, industriële ongevallen, technologische rampen en catastrofes in de landbouw, en dan vergeet ik er ongetwijfeld nog een aantal. Het is een hele lijst, en die kan onze Unie niet onberoerd laten; zij moet haar verantwoordelijkheden nemen. De verantwoordelijkheden op dit vlak – we hebben het kunnen constateren tijdens onze discussies – zijn evenwel verdeeld over een groot aantal verschillende partners. Dat zijn in de eerste plaats, soms, degenen die de ramp hebben veroorzaakt, zoals in het geval van een brand bijvoorbeeld, maar het gaat ook om verzekeringsmaatschappijen – die zijn er uiteraard bij betrokken –, de lidstaten en allerlei organisaties.
De vraag is: wat is de rol, de taak van de Europese Unie in dit geheel? Mijn collega mevrouw Madeira had namelijk gelijk met wat ze zojuist zei: wij hebben de plicht ons solidair te tonen, maar daarbij moeten we wel te werk gaan op basis van onze bevoegdheden. Maar welke bevoegdheden hebben we precies, voor, tijdens en na natuurrampen? Collega Galeote heeft er zo-even een aantal keurig op een rij gezet, en het is nu aan u, mijnheer de commissaris, om heel duidelijk aan te geven welke verantwoordelijkheden de Unie voor, tijdens en na natuurrampen heeft.
Wat de preventie en bestrijding van rampen betreft, hebben we mijns inziens zeker de bevoegdheid te handelen en is er zeker een taak voor ons weggelegd op het gebied van onderzoek en coördinatie. Voor ons optreden achteraf hebben we het Solidariteitsfonds, waarover collega Berend een prima verslag opgesteld heeft, maar op dat vlak moet er nog wel veel gebeuren, aangezien het heel lastig zal blijven, gezien de grote variëteit in situaties en financieringsvormen, om voor ieder specifiek geval de ideale oplossing te vinden. We staan hier echt voor een gigantische klus. Ik zou u, mijnheer de commissaris, willen vragen met een betere oplossing te komen. Ik verwacht van u dat u ervoor zorgt dat volstrekt duidelijk is wat men van de Europese Unie kan verwachten nadat zich een natuurramp heeft voorgedaan. Onze medeburgers hebben behoefte aan een Europese Unie die heel duidelijk is over de maatregelen die zij neemt. 
Marie Anne Isler Béguin,
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, we hebben geruime tijd een ontwikkeling in de landbouw, de industrie en het vervoer gesubsidieerd die schade heeft toegebracht aan het milieu en geleid heeft tot de verontrustende situatie waarin we ons thans bevinden. De prijs die we daarvoor moeten betalen, is hoog: natuurrampen zijn waarschuwingsseinen die aangeven dat we echt op de verkeerde weg zitten.
Op dit moment gaat het er allereerst om iets te doen aan de schade die deze natuurrampen aanrichten, en we zijn het er allemaal over eens dat de slachtoffers steun geboden moet worden, dat ze geholpen moeten worden de draad weer op te pakken en een nieuw bestaan op te bouwen na de ramp, en dat het "Rampenfonds" versterkt moet worden. Zo kunnen we onze solidariteit met alle slachtoffers tonen en duidelijk maken dat wij in het Europees Parlement geïnteresseerd zijn in en ons bekommeren om onze medeburgers.
Tegelijkertijd dringen wij namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie echter ook aan op investeringen in preventie en herstel; we kunnen niet volstaan met genezen achteraf, als het kwaad al is geschied. Hoewel we het grotendeels eens zijn met de analysen in de voorstellen die zijn opgenomen in de verschillende voorliggende ontwerpresoluties, met name die van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie regionale ontwikkeling, kunnen we niet anders dan teleurgesteld zijn over het voorstel van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, die min of meer weigert haar deel van de verantwoordelijkheid te dragen ten aanzien van het tempo waarin dit soort verschijnselen zich ontwikkelt. Ik vind het ronduit stuitend dat de Landbouwcommissie eist dat de steunmaatregelen buiten het GLB om worden gefinancierd, terwijl we net een jaar van hevige strijd achter de rug hebben waarin we geprobeerd hebben een fonds voor het behoud van de biodiversiteit in het kader van Natura 2000 van de grond te krijgen. Dat is niet gelukt, zoals we gisteren allemaal hebben kunnen constateren.
Als rapporteur voor het Life +-programma kan ik niet accepteren dat dit programma, dat toch al aan alle kanten onder druk staat, gebruikt gaat worden als een soort verzekeringsfonds voor natuurrampen die steeds minder met louter natuurkrachten verband houden.
Kern van de zaak is, beste collega's, dat we verandering moeten aanbrengen in de manier waarop we met de natuurlijke ruimte omgaan. Illustratief in dit verband zijn de hoogwaterstanden van de Donau: men heeft de stuwdammen in de Donau moeten afbreken, omdat de delta van de rivier, het overstroomgebied, zo goed als uitgedroogd is. Het moment is daar om onszelf de wezenlijke vraag te stellen welke vorm van landbouw en vervoer we in de toekomst willen hebben, uitgaande van de gedachte dat het Kyoto-protocol de hoeksteen vormt van de strijd tegen de klimaatverandering. We moeten zoeken naar de oorzaken van deze ingrijpende veranderingen, en wij leden van het Europees Parlement weten waar we ons dan op moeten richten: de veranderingen in de vervoerswijzen. Ja dus als het gaat om het Solidariteitsfonds, ja ook als het gaat om hulp aan de slachtoffers, maar laten we wel iets doen aan de oorzaken van het probleem, want het heeft geen zin zaken te veranderen als het probleem zelf blijft bestaan. 
Pedro Guerreiro,
   . – Wij hebben amendementen ingediend op het verslag betreffende het Solidariteitsfonds, omdat we van mening zijn dat het in zijn huidige vorm niet voldoet om de gebieden aan te pakken die naar onze mening van groot belang zijn. Het gaat daarbij ook om de handhaving van het criterium inzake regionale rampen. Het nieuwe voorstel voor het Solidariteitsfonds moet beantwoorden aan de problemen waarop gestuit is bij de inzet van het Fonds sinds het in 2002 is opgericht.
We zijn van mening dat het Fonds moet worden afgestemd op de specifieke kenmerken en de werkelijke noden van de verschillende landen die met allerlei zeer uiteenlopende rampen worden geconfronteerd, zoals in het Middellandse-Zeegebied. We hebben daarom een voorstel gedaan tot herinvoering van het concept van buitengewone regionale rampen, zoals het is vervat in de huidige verordening die het Fonds regelt.
Laat ik zeggen dat deze mening wordt verwoord in het standpunt dat het Economisch en Sociaal Comité heeft afgegeven. Het Comité acht het noodzakelijk de aanpak van rampen met een ernstig regionaal effect voort te zetten. Voorts wil ik erop wijzen dat in het onderhavige verslag van de Commissie regionale ontwikkeling wordt gesteld dat er een beroep op het Fonds gedaan moet kunnen worden als de meerderheid van de bevolking in een regio heeft geleden onder een ramp met ernstige en duurzame gevolgen voor hun leefomgeving.
Het Portugese Parlement heeft goedkeuring gehecht aan een besluit ter handhaving van de mogelijkheid om steun te verlenen in geval van regionale rampen met aanmerkelijke sociaal-economische en milieugevolgen in de minst begunstigde regio's van de EU. Ook hebben wij voorstellen ingediend ter bevordering van steun voor het herstel van de productieactiviteiten in de gebieden die door rampen getroffen zijn, en voor de onmiddellijke beschikbaarstelling van materiaal ter bestrijding van bosbranden vanaf het land en in de lucht. Wij vinden dat die maatregelen deel moeten uitmaken van de in aanmerking komende acties.
Ten slotte hebben wij overeenkomstig de bepalingen in de structuurfondsen en het Cohesiefonds voorgesteld rekening te houden met een niveau van economische en sociale ontwikkeling in een regio of lidstaat bij de toekenning van financiële bijstand uit hoofde van het Solidariteitsfonds. Wat de andere aspecten betreft die deel uitmaken van de nieuwe ontwerpverordening wil ik slechts uiting geven aan onze bezorgdheid over de uitbreiding van het toepassingsgebied van het Fonds zonder dat het financieel plafond wordt verhoogd. Met andere woorden, wij zijn van mening dat de prioriteit moet liggen op natuurrampen.
Ook zijn we tegen het idee om de drempel om een beroep op het Solidariteitsfonds te doen te verlagen waarbij de EU-lidstaten met het grootste bruto nationaal inkomen het meest profiteren.
Andrzej Tomasz Zapałowski,
   . Mijnheer de Voorzitter, het verslag van collega Capoulas Santos is een goed verslag, waar de boeren dringend behoefte aan hebben. Ik wil echter wel de aandacht vestigen op schade door vorst, een probleem dat de rapporteur slechts heeft aangestipt, maar dat ook een natuurramp is. Ik begrijp dat natuurrampen als branden en droogte de rapporteur veel meer zorgen baren, omdat hij zelf uit het Middellandse-Zeegebied komt. In de landen van Midden- en Noord-Europa richt vorst echter veel schade aan in de landbouw, met name in fruitboomgaarden en de teelt van zacht fruit. Bij de uitwerking van de ontwerpresolutie moeten we een systeem opzetten dat een oplossing biedt voor alle regio's in de Europese Unie en voor alle soorten natuurrampen. Om een volledig beeld te geven moet dit verslag dan ook worden aangevuld met de elementen die ontbreken.
Een ander punt waar in het verslag veel aandacht aan wordt besteed, is de leegloop van het platteland en het sluiten van boerenbedrijven. Dit is gedeeltelijk het gevolg van de lage inkomsten en de hoge kosten van het bosbeheer. In de bosbouw worden grote verliezen geleden door onder andere onverantwoordelijk bosbeheer, monocultuur op grote schaal en de aanplant van verkeerde boomrassen. Ik wil nog opmerken dat bij het bespreken van de bosbouwstrategie twee maanden geleden in dit Parlement enorme bosarealen waar het bosbeheer wel uitstekend is, onvermeld bleven. Ik doel hier op de staatsbossen, onder meer in Polen, waar orkanen en branden ook enorme schade kunnen toebrengen. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het rampjaar 2005 is volgens vele wetenschappers het gevolg van de opwarming van de aarde en het broeikaseffect, terwijl volgens anderen de oorzaak gelegen is in de natuurlijke cyclus van rampen. Feit is hoe dan ook, dat wij niet geheel onschuldig zijn aan deze rampen.
In de loop der eeuwen zijn bijvoorbeeld steeds meer natuurlijke overstromingsgebieden verloren gegaan. Volgens deskundigen hebben wij in Europa de technologische bescherming tegen overstromingen nagenoeg uitgeput met de bouw van dijken, zodat wij in de toekomst in toenemende mate van zogenaamde retentiegebieden gebruik moeten gaan maken. Het ziet ernaar uit dat het respect voor de krachten van de natuur helemaal aan het verdwijnen is. Zoals bekend, neemt de vestiging en industrialisering in kwetsbare gebieden, onder andere langs de kust en in rivierlandschappen, sterk toe. Als gevolg daarvan kunnen natuurrampen nauwelijks of slechts met grote moeite worden voorkomen. Wij kunnen ons er echter voor inzetten de gevolgen zo veel mogelijk te verzachten, onder andere met behulp van een Solidariteitsfonds zoals dit.
In dit verband is het echter met name van belang dat er systemen voor snelle waarschuwing worden ontwikkeld en uitgebreid; op dat gebied staat ons nog veel te doen en mijns inziens is dit een gebied waarop met name de Europese Unie actie moet ondernemen. 
Alojz Peterle (PPE-DE ). –
   Wat we met deze verslagen willen bereiken, is dat Europa dichter bij de burgers komt te staan en dat er een groter besef ontstaat van een gemeenschappelijk Europa, wat iets is dat onze burgers begrijpen en toejuichen. Het staat vast dat we heel wat kunnen verbeteren door betere coördinatie en uitwisseling van goede praktijken. In het geval van grote natuurrampen hebben we, volgens de beginselen van solidariteit en subsidiariteit, dringend behoefte aan regelingen op hoger niveau voor financiële en technisch-operationele hulp. 'Hij die snel geeft, geeft tweemaal', gold in het oude Rome. .
Hoewel het in deze verslagen uitsluitend over de gevolgen van natuurrampen gaat, moeten we ook veel aandacht besteden aan preventieve maatregelen. In dat kader moeten ook beleidsterreinen als landbouw, bosbouw, waterbeheer, stadsplanning en regionaal ontwikkelingsbeleid aan een kritisch onderzoek worden onderworpen, aangezien zij aanzienlijk van invloed kunnen zijn op de omvang van de gevolgen van natuurrampen. Zo veroorzaakt intensieve veeteelt, die vanuit de Europese Unie gesubsidieerd wordt, in sommige gebieden bijvoorbeeld ook woestijnvorming.
Wat betreft de monitoring van de klimaatsveranderingen en hun gevolgen, pleit ik voor betere samenwerking tussen de bestaande onderzoekscentra en wetenschappelijke instellingen en voor financiering van nieuwe communautaire programma’s. Nieuwe communautaire instellingen, daarentegen, kosten gewoonlijk een heleboel geld en het is eenvoudig om ze op te richten, maar moeilijk om ze weer af te schaffen. Verder pleit ik ervoor dat we niet alleen rekening houden met de beginselen van solidariteit en subsidiariteit, maar zeker ook met het beginsel van proportionaliteit. Laten we enkel nieuwe instellingen oprichten wanneer dat echt nodig is. 
Iratxe García Pérez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik alle collega’s die aan deze verslagen hebben bijgedragen bedanken voor hun werk, en in het bijzonder de heer Berend, die met grote inzet heeft getracht een meerderheid tot stand te brengen in verband met dit Solidariteitsfonds. De leden van dit Parlement hebben uiteenlopende belangen waar het dit Fonds betreft en het was dan ook geen gemakkelijke taak om een gemeenschappelijk standpunt te bereiken van waaruit dit Parlement met overtuiging en slagvaardigheid de komende onderhandelingen kan ingaan.
Ik zou een aantal belangrijke elementen willen aanstippen in verband met natuurrampen, want ik vind het noodzakelijk dat de maatregelen van de Europese Unie om die rampen het hoofd te bieden, worden versterkt, daar immers gebleken is dat de communautaire interventies tot op heden ontoereikend zijn geweest.
Het Parlement heeft dan ook gegronde redenen voor zijn voorstel de Commissie te verzoeken om een Europese strategie voor de bestrijding van natuurrampen, waarin ook het speciale karakter van de mediterrane natuurrampen erkend wordt, zoals droogtes en bosbranden.
We moeten hulpmiddelen beschikbaar stellen voor de slachtoffers van deze rampen. De oprichting van een Europees Observatorium voor droogte en verwoestijning is verder een belangrijk initiatief dat moet worden aangemoedigd.
Ik zou willen wijzen op de voornaamste nieuwe elementen die in het Solidariteitsfonds zijn opgenomen en die het mogelijk zullen maken om sneller en doeltreffender te reageren op de rampen waaraan de lidstaten alleen niet het hoofd kunnen bieden. Niet alleen bij natuurrampen komt men in aanmerking voor hulp, maar ook bij industrierampen, terroristische aanslagen en noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid.
Vanuit dit Parlement moeten wij voet bij stuk houden wat betreft het voorstel de drempel om bij schade een beroep te kunnen doen op dit Fonds te verlagen van 3 miljard naar 1 miljard euro. Dankzij deze maatregel zal het Fonds makkelijker kunnen worden aangesproken dan nu het geval is.
We mogen niet vergeten dat moet worden vastgesteld welke operaties essentieel en urgent zijn om de getroffen infrastructuren en voorzieningen te herstellen, zoals in de Verordening gesteld wordt. De uitrusting met middelen voor de bestrijding vanuit de lucht en vanaf de grond, en de drinkwatervoorziening zijn daarvan duidelijke voorbeelden, en niet te vergeten de technische bijstand die via de Commissie zal worden verschaft.
Dit instrument dient snel en doeltreffend en met financiële steun te reageren op situaties van extreme droogte, bosbranden en overstromingen, zonder voorbij te gaan aan de slachtoffers van deze rampen, die onverwijld steun en bijstand nodig hebben, en die Europa niet de rug mag toekeren.
We hebben het over het Solidariteitsfonds, en we mogen het begrip solidariteit niet uit het oog verliezen, want de Europese burgers verwachten dat wij tegemoetkomen aan hun behoeften. We hebben het over een fonds dat een politiek instrument is, en dat als zodanig de moeilijkheden dient op te lossen van de getroffen gebieden en de mensen die er wonen. 
Vittorio Prodi (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil graag de rapporteurs en tevens commissaris Piebalgs bedanken voor hun aanwezigheid in dit Parlement. Tegelijkertijd wil ik benadrukken dat het belangrijk is dat we een gecombineerd debat over deze vraagstukken houden, juist omdat we op die manier inzien dat ze allemaal nauw verband houden met elkaar.
De reden dat wij op dit moment genoodzaakt zijn dit debat te voeren is een nieuwe ontwikkeling die een zelfs nog grotere bedreiging voor ons grondgebied vormt, namelijk de klimaatveranderingen als gevolg van de opwarming van de aarde.
Het is daarom noodzakelijk om preventiemaatregelen te ontwikkelen voor de lange termijn die onder de noemer geïntegreerd landbehoud samengevat kunnen worden. Ik zal dit verder toelichten. Aangezien grond onderhevig is aan uiteenlopende invloeden, is het onontbeerlijk om voor beheer te zorgen waarbij de volgende aspecten aan bod komen: hydraulische veiligheid, door de verblijftijd van onze waterlopen te verlengen; geologische veiligheid, door hellingen te draineren die gekenmerkt worden door een verstoord evenwicht, hetgeen ontelbare slachtoffers kan maken, zoals de recente voorvallen in Ischia ons laten zien; en brandbeveiliging, door bosbouwactiviteiten te organiseren die gericht zijn op het terugdringen van brandgevaar, waarbij de mogelijkheid om biomassa voor energiedoeleinden te gebruiken natuurlijk niet uitgesloten kan worden.
Ook is er behoefte aan preventie op korte termijn, met name om overstromingen tegen te gaan, in de vorm van een radarverbinding die de hoeveelheid neerslag kan bepalen en, dankzij de modellering van de waterlopen, voldoende reactietijd kan garanderen zodat burgers zichzelf en hun bezittingen in veiligheid kunnen brengen.
Zoals collega Beaupuy reeds heeft gezegd, dienen we op internationaal niveau nog meer aandacht op dit vraagstuk te vestigen, want alleen op die manier kunnen we deze risico's het hoofd bieden. 

Elisabeth Schroedter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil graag over het Solidariteitsfonds spreken. Zoals de rapporteur reeds heeft opgemerkt, vormden de verwoestingen als gevolg van de overstromingen in 2002 aanleiding voor het Parlement, de Commissie en de Raad om het hulpfonds op te richten.
De huidige verordening behoort tot de tweede generatie en is dankzij het duidelijke en strakke raamwerk van de rapporteur inderdaad een bruikbaar en flexibel instrument geworden, dat wij volledig kunnen ondersteunen. Het is waar dat het Fonds geen preventief, maar een reactief instrument is. Volgens ons is het echter onverantwoord om bij het nemen van reactieve maatregelen dezelfde fouten te maken die juist de oorzaak van een ramp waren. Denk bijvoorbeeld aan rivieren die huizen en eigendommen hebben verwoest; die moeten eenvoudigweg niet meer zo sterk worden ingedamd! Alleen als wij voorkomen dat dit gebeurt, gaan wij verantwoord met Europese belastinggelden om.
Tegelijkertijd wil ik erop wijzen dat enige lidstaten ertoe geneigd zijn de Europese middelen eenvoudigweg te innen en tegenover de burger te doen alsof zij het zelf zijn die de hulpmaatregelen treffen. Dat is mijns inziens onaanvaardbaar. Wij weten dat de Europese Unie te kampen heeft met een gebrek aan geloofwaardigheid en dit is een instrument waarmee de Europese Unie toont dat ze de burgers op geloofwaardige wijze bijstaat. De herkomst van hulpfondsen moet niet worden verhuld; de Commissie moet er juist veel meer voor zorgen dat de herkomst van deze middelen duidelijk wordt aangegeven en dat iedere plaats waar deze middelen naartoe gaan, een rapport ontvangt waarin wordt toegelicht welk aandeel van de hulpmaatregelen met Europese middelen wordt gefinancierd. Dat zijn de belangrijkste amendementen die onze fractie heeft ingediend in de hoop dat het verslag daarmee verder zal worden verbeterd. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs bedanken, maar moet tot mijn spijt ook opmerken dat we hier praten over de aanpak van natuurrampen alsof het een verschijnsel betrof dat uitsluitend met herstelmaatregelen kan worden opgelost. Het ontgaat ons blijkbaar dat de omgang met natuurrampen zich niet mag beperken tot het formuleren van intern beleid ter bestrijding en voorkoming van die rampen.
Het is evenzeer belangrijk dat de Europese Unie haar deel van de immense politieke verantwoordelijkheid neemt voor het voortbestaan van de oorzaken van de ingrijpende klimaatwijziging van de laatste decennia. Er is behoefte aan een strikter beleid tegen de Europese en andere industrieën die hieraan hebben bijgedragen, binnen of buiten de grenzen van de Unie, zodat zij niet alleen verplicht opdraaien voor de schade die ze hebben veroorzaakt, maar ook – nog veel belangrijker – maatregelen nemen om klimaatwijziging in de toekomst te beperken en te voorkomen en zelf de kosten dragen voor die maatregelen.
Ook moet de Europese Unie rechtstreeks haar invloed aanwenden bij de Verenigde Staten, die het protocol van Kyoto volledig naast zich neerleggen en hun rampzalige activiteiten gewoon voortzetten, met alle gevolgen van dien voor de burgers van de Europese Unie en de rest van de wereld. Het buitenlands beleid is bijgevolg een even belangrijke dimensie. De geografische werkingssfeer moet worden herzien, zodat ook steun kan gaan naar andere landen dan de rechtstreekse buurlanden. Het Fonds moet gelden voor alle betrokken staten, zelfs de landen die geen lidstaat of kandidaat-lidstaat zijn, als ze zijn getroffen door een ramp die is veroorzaakt door of gebeurd in de Gemeenschap of de kandidaat-lidstaten. Op die manier krijgen ook andere buurlanden recht op de Europese solidariteit, ofwel via het Fonds ofwel via de andere mechanismen in de internationale samenwerking. Onze solidariteit mag niet stoppen aan onze grenzen. De verordening voor het Fonds schijnt geen rekening te houden met cumulatieve rampen of met lang aanhoudende crises, waarbij de ramp zich geleidelijk voltrekt, zoals in het geval van droogte. Cumulatieve rampen kunnen ook worden aangepakt, zelfs als ze zich hebben voorgedaan toen het Fonds nog niet bestond, als de gevolgen zichtbaar zijn.
Tot slot erken ik dat het belangrijk is dat dit Fonds bestaat en dat de werkingssfeer ervan aanzienlijk is uitgebreid. Dit betekent niet dat wij tevreden zijn met de huidige verordening of dat wij vinden dat het natuurrampenbeleid hiertoe beperkt moet blijven. Wij verwachten veel meer, niet alleen als Europees links, maar ook als Europese burgers. 
Graham Booth (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Solidariteitsfonds is opgericht na verwoestende overstromingen die in de zomer van 2002 plaatsvonden. Nu wordt een poging gedaan terroristische aanslagen op te nemen in de lijst met zogenaamde natuurrampen waarop het Fonds van toepassing is. Zoals gewoonlijk is hier weer eens sprake van een bijbedoeling: kennelijk moet hulp bij rampen gepolitiseerd worden. De heer Berend stelt in zijn verslag voor, in de context van terroristische aanslagen, dat de EU het Fonds in dergelijke gevallen moet kunnen aanwenden bij wijze van politiek signaal van solidariteit. Ook pandemieën worden in de lijst opgenomen, vermoedelijk om het voorstel aanvaardbaar te maken voor een publiek dat zich zorgen maakt om zaken als de vogelgriep.
Dit heeft allemaal weinig meer te maken met de oorspronkelijke bedoeling van het Fonds. De vraag is dan ook wie bepaalt wat in aanmerking komt voor steun. Zelfs de heer Berend zegt dat het onbegrijpelijk is dat de Commissie kan handelen naar eigen politiek goeddunken, waarmee hij vraagtekens zet bij de bevoegdheid op dit punt van de instelling die dit voorstel op tafel heeft gelegd.
Dit is het zoveelste concrete voorbeeld van de verwarring en incompetentie van de EU. Gemeenschappen die door rampen zijn getroffen – ongeacht of deze door de natuur of door de mens veroorzaakt zijn – hebben hun nationale regeringen die hun de helpende hand kunnen bieden en bijstand kunnen verlenen. Bij extreme rampen, zoals de tsunami, is het zelfs nog waarschijnlijker dat het grote publiek hun met ongelooflijke vrijgevigheid te hulp zal schieten. Het laatste dat ze nodig hebben is dat die permanente ramp – de EU – zich ermee gaat bemoeien en de situatie nog erger maakt! 
Janusz Wojciechowski (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat het Europees Parlement zich buigt over de problematiek van natuurrampen en hun gevolgen voor het milieu en de landbouw. Met name dit laatste vind ik belangrijk. Op andere continenten gebeuren misschien wel ergere rampen, maar ook Europa blijft zeker niet gespaard. Bosbranden in het zuiden of overstromingen in Midden-Europa komen vaak voor. De mensen die door deze rampen getroffen worden, moeten geholpen worden en de lidstaten moeten steun krijgen bij de aanpak van zulke rampen.
Het is goed dat collega Capoulas Santos in zijn verslag de problemen van de landbouw zo duidelijk uiteenzet, omdat met name de landbouw extreem kwetsbaar is bij natuurrampen. Het is ook terecht dat de rapporteur het probleem van de natuurrampen koppelt aan een aspect dat ik zou omschrijven als een sociaal-economische ramp. Ik doel hier op de bedreiging voor de Europese landbouw door de ontwikkelingen in de Wereldhandelsorganisatie, namelijk de plotselinge marktliberalisering en de afschaffing of uitholling van de beschermingsmechanismen van de Europese landbouwmarkten. Nu die marktbescherming verzwakt, is het goed dat er in elk geval een perspectief wordt ontwikkeld voor steun in geval van natuurrampen.
Dat is de grote verdienste van de hier besproken verslagen. Deze ontwerptekst is een belangrijke stap op de weg naar echte Europese solidariteit. 
Luca Romagnoli (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag van de heer Capoulas Santos lijkt allesomvattend en naar mijn idee sluiten de overwegingen naadloos aan op de artikelen waarin de communautaire instellingen worden opgeroepen maximale aandacht te schenken aan de land/bosbouwsector. In het verslag wordt een goede samenvatting gegeven van de manier waarop de land- en bosbouwproductie nauw samenhangt met de natuur en daarmee ook met haar extremen en toevalligheden. In de artikelen 2, 3, 9 en 12 worden de maatregelen beschreven die nodig zijn om het evenwicht te herstellen.
Het gemeenschappelijke doel, zoals collega Prodi ook benadrukte, is om een dusdanige communautaire strategie op te stellen dat we rampen het hoofd kunnen bieden, enerzijds door voorzorgsmaatregelen te treffen, anderzijds door de mechanismen in te plannen voor het gebruik van het Solidariteitsfonds en van de verschillende vormen van overheidssteun. Wat betreft het ontwikkelingsbeleid ben ik er voorstander van de cofinanciering te verhogen, zoals gevraagd is.
Verder ben ik ook te spreken over de artikelen waarin benadrukt wordt dat bewustmaking van belang is en dat de betrokken partijen moeten worden opgeleid in het bijhouden van het onderzoek met betrekking tot het gebied, en dus ook documentatie en cartografische informatie. Tot slot sta ik ook achter de in artikel 25 en volgende voorgestelde richtlijnen die gericht zijn op een betere aanwending van de communautaire instrumenten. 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in een tijd die gekenmerkt wordt door een groeiend euroscepticisme in bepaalde lidstaten mag de Europese Unie volgens mij niet onverschillig blijven voor het probleem van natuurrampen en evenmin voor de burgers die erdoor worden getroffen. Ik denk dat de aanwezigheid van de Unie meerwaarde creëert op drie vlakken: preventie, rampbestrijding en herstel.
Overstromingsrampen zijn een typisch voorbeeld van de behoefte aan preventie. Zij beperken zich niet tot één lidstaat, maar treffen vaker meer landen, ook kandidaat-lidstaten. In Griekenland bijvoorbeeld kennen we dit probleem met de rivier Evros, die door Bulgarije, Turkije en Griekenland stroomt. We hebben dus een globale strategie nodig voor het aanpakken van zulke problemen.
Wat rampbestrijding betreft, kennen we het voorbeeld van de bosbranden, waarbij solidariteit is vereist tussen de lidstaten en daarom hebben we volgens mij een Europese burgerbescherming nodig, zoals in het verslag-Galeote over dit onderwerp wordt voorgesteld.
Het verslag-Berend behandelt het probleem van schadeherstel via het Solidariteitsfonds, dat – en dat is maar goed ook – al bestaat sinds 2002. Ik vind wel dat we de subsidiedrempels moeten verlagen, zoals de heer Berend trouwens ook voorstelt. Ook moeten we het toepassingsgebied uitbreiden, zodat ook technologische rampen in aanmerking komen, zoals grote scheepsrampen, of griepepidemieën, zodat we de bevolking kunnen voorzien van vaccins en het probleem afdoende kunnen bestrijden.
De onderwerpen in het verslag-Berend zullen worden behandeld op grond van de medebeslissingsprocedure, en het Parlement zal dus tot het einde toe vechten. Ik vind echter dat het Parlement evenmin mag versagen wat betreft de zaken die in het verslag-Galeote aan de orde worden gesteld. Dit zijn belangrijke onderwerpen voor de burgers, dit zijn problemen die hun dagelijkse leven beïnvloeden en wij moeten tot het uiterste gaan en druk uitoefenen op Commissie en Raad om onze keuzen te doen prevaleren. 
Katerina Batzeli (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de burgers die worden getroffen door natuurrampen, door de natuur zelf, mogen niet worden geconfronteerd met de onverschilligheid van nationale en communautaire overheden of met een gebrek aan integrale ondersteuningsprogramma’s. Zij mogen vooral niet het slachtoffer worden van politiek opportunisme in de lidstaten. Het beleid van de lidstaten om natuurrampen daadwerkelijk het hoofd te bieden wordt in beginsel gekenmerkt door twee dimensies: preventie en reactie.
Eerst wil ik alle rapporteurs gelukwensen. Het verslag van de heer Capoulas Santos namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling biedt een evenwichtige beschrijving van de problemen en bevat ook evenwichtige voorstellen. Toch wil ik nader ingaan op een aantal punten: ten eerste, de kwestie van paragraaf 16, op basis waarvan wordt voorgesteld enerzijds een openbare verzekering in te voeren die door de landbouwers, lidstaten en Europese Unie wordt gefinancierd en anderzijds een herverzekeringssysteem in het kader van het GLB in te voeren. Ook wil ik het hebben over de paragrafen 17 en 19, waarin wordt voorgesteld een nieuw crisisbeheersinstrument in het leven te roepen en een systeem om prijzen of inkomens van getroffen landbouwers te stabiliseren.
We moeten vooral de overstromingen benadrukken, een probleem dat erg acuut is in Griekenland, in de prefectuur Evros, die bij gebrek aan nationale maatregelen elk jaar opnieuw getroffen wordt.
Ik benadruk dat de staat met nationale en door Europa medegefinancierde projecten het bezit van zijn burgers moet beschermen en door ons allemaal moet worden gekapitteld wanneer hij niet in staat is het leven van de burgers te beschermen. 
Frédérique Ries (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, u herinnert zich ongetwijfeld de ongekend hevige bosbranden waardoor Portugal en een groot aantal regio's in Zuid-Europa in de zomer van 2003 getroffen werden. Wij lieten daarna, in september 2003, onze stem horen om de Europese Unie ertoe te bewegen een permanente snelle-interventiemacht in het leven te roepen. Wij riepen destijds op, en die oproep herhalen we nu, in de vier uitstekende verslagen die thans voorliggen, tot een iets minder door nationaal eigenbelang gekleurde opstelling op het gebied van civiele bescherming, maar ook tot versterking van de Europese samenwerking op dat vlak. Dat is wat mevrouw Estrela in de paragrafen 3 en 4 van haar ontwerpresolutie voorstelt, en ook collega Janusz Wojciechowski heeft dit specifieke punt uitgebreid besproken.
Versterking van de Europese samenwerking is om ten minste twee redenen noodzakelijk. Ten eerste zien we dat de klimaatverandering grote invloed heeft op de frequentie waarin natuurrampen zich voordoen. We hebben vorig jaar zeer zware regenval in Noord- en Oost-Europa gehad, we hebben droogte gehad, er zijn verwoestende bosbranden geweest, en dit alles geeft aan dat we echt actie moeten ondernemen op dit vlak, en snel ook.
Ten tweede stijgen de financiële lasten in verband met deze natuurrampen voortdurend en wordt het voor onze lidstaten steeds moeilijker die lasten alleen te dragen. Daarvoor is natuurlijk het Solidariteitsfonds opgezet, dat tot doel heeft bij te dragen in de kosten voor noodmaatregelen, zoals de levering van water, energie en huisvestingsfaciliteiten of het herstel van basisinfrastructuur. Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om de heer Berend te bedanken voor zijn voorstel de directe toegang tot een deel van de betalingen te vergemakkelijken en ook voor andersoortige rampen bijdragen uit het Fonds mogelijk te maken, zoals voor droogte of – hij noemde het zelf – terroristische bedreigingen of aanslagen met biologische of chemische wapens.
We kunnen als Europese Unie uiteraard nooit alle natuurrampen voorkomen, maar wel hebben we de plicht de Europese burgers bij te staan wanneer zij door dit soort catastrofes getroffen worden, en onze inspanningen in die omstandigheden beter op elkaar af te stemmen. Daarom moeten we, in weerwil van de bedenkingen van sommige lidstaten, ook steun geven aan het voorstel tot oprichting van een permanente Europese burgerbescherming, de befaamde "groenhelmen". Laten we verder ook onze steun uitspreken voor het minder omstreden initiatief inzake het opzetten van een operationeel centrum voor het beheer van ernstige crises.
U ziet, commissaris, dat het mij niet gaat om meer, maar om betere Europese inmenging, en daarmee reageer ik tevens op een opmerking van mevrouw Haug, die zich wat dit betreft – mijns inziens terecht – ongerust toonde. 
Margie Sudre (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, beste collega's, ik zou alle rapporteurs, in het bijzonder de heer Galeote en de heer Berend, een compliment willen geven voor hun nauwgezette werk met betrekking tot deze verslagen en voor hun grote bereidheid tot luisteren.
Het doet me deugd te zien dat het Parlement en de Commissie het eens zijn geworden over uitbreiding van het toepassingsgebied van het nieuwe Solidariteitsfonds, zodat het behalve voor natuurrampen voortaan ook aangewend kan worden voor industriële ongevallen, terroristische aanslagen en ernstige crisissituaties op het gebied van de volksgezondheid.
Ik zou alle leden van de Commissie regionale ontwikkeling willen bedanken voor de steun die ze hebben gegeven aan mijn amendement waarin gepreciseerd wordt dat bijzondere aandacht zal uitgaan naar afgelegen of geïsoleerde regio's, zoals insulaire en ultraperifere gebieden. Dankzij deze aanvulling zal het Fonds vanaf 2007 in de Franse overzeese departementen aangewend kunnen worden, zelfs als niet volledig voldaan is aan de algemene toelatings- en selectiecriteria, zodat deze regio's noodhulp kunnen ontvangen wanneer zich een ernstige crisissituatie voordoet.
In het initiatiefverslag van de Commissie regionale ontwikkeling wordt gewezen op de desastreuze gevolgen die dergelijke rampen hebben voor de economie, de werkgelegenheid, het natuurlijk en cultureel erfgoed, het milieu en het toerisme, en terecht wordt de nadruk gelegd op de noodzaak van doeltreffende maatregelen op het gebied van waarschuwing, civiele bescherming en hulp aan de getroffen regio's en burgers.
Ik ben de rapporteur erkentelijk voor het feit dat hij mijn amendementen aangaande de ultraperifere gebieden betrokken heeft in zijn pleidooi voor een Europese strategie op dit terrein, op basis van de gedachte dat deze gebieden vanwege hun geografische situatie blootgesteld zijn aan natuurlijke risico's van specifieke aard en intensiteit.
De ultraperifere regio's staan voortdurend bloot aan tal van bedreigingen – tsunami's, vulkaanuitbarstingen, aardbevingen, cyclonen en nu ook weer risico's van door muggen overgebrachte virale ziekten, zoals het chikungunya-virus op het eiland Réunion en de knokkelkoorts in Guyana –, en de overzeese bevolking verwacht een op haar situatie toegesneden antwoord van Europa als het gaat om veiligheid, preventie en solidariteit. Ons Parlement levert vandaag het bewijs dat het heel goed geluisterd heeft naar deze mensen. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in het deel van Europa waar ik vandaan kom zijn overstromingen de meestvoorkomende natuurrampen, maar in dit verslag wordt terecht ook ingegaan op andere soorten natuurrampen. In het geval van overstromingen moeten buurlanden samenwerken; net als vervuiling houden overstromingen immers niet op bij de grens. Het programma ter preventie van overstromingen moet niet alleen voor nationale staten worden opgezet, maar voor hele rivierbekkens, net zoals kaarten van risicogebieden betrekking moeten hebben op hele rivierbekkens.
Aangezien zich jaar in jaar uit hetzelfde soort rampen voltrekt, moeten we meer inzetten op het voorspellen en voorkomen van rampen. Het Solidariteitsfonds in zijn huidige vorm werkt niet. Er is een nieuwe verordening nodig, die helpt milieuvervuiling ten gevolge van natuurrampen te voorkomen. We mogen niet vergeten dat milieuvervuiling een zeer gevaarlijk gevolg is van natuurrampen in het algemeen. 
Luis de Grandes Pascual (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, gezien de beperkte spreektijd die ik heb, zou ik vooral willen ingaan op de kwestie van de bosbranden.
Zoals u weet, hebben wij met een delegatie Spanje en Portugal bezocht, en ter plekke hebben wij kunnen constateren wat de omvang is van deze tragedie voor mens en milieu. We hebben rechtstreeks van de getroffen sectoren kunnen vernemen hoe de gestage leegloop van het platteland en van de traditionele activiteiten het terrein effenen voor dergelijke rampen. Wij hebben ook klachten gehoord van mensen die de bevoegde autoriteiten ervan beschuldigen de bossen te verwaarlozen.
Wij van onze kant dienen het ontbreken van een concreet beleid ter preventie van bosbranden aan de kaak te stellen, alsook de lichte straffen voor het aansteken van bosbranden. Het is betreurenswaardig – maar het moet gezegd, als we echt eerlijk willen zijn – dat we een gebrek aan coördinatie tussen de verantwoordelijke autoriteiten geconstateerd hebben, wat de ramp in het geval van Guadalajara nog verergerd heeft.
Dames en heren, er dient speciale aandacht te worden geschonken aan de slachtoffers van deze rampen. In het onderhavige geval hebben zij het gevoel gekregen dat zij in hun getroffen gebied aan hun lot zijn overgelaten. Vanuit democratisch oogpunt is het onaanvaardbaar dat er in Castilla-La Mancha een commissie is opgezet voor onderzoek van de bosbranden, maar dat gezinsleden van de slachtoffers uit die commissie geweerd zijn.
Het is het Europees Parlement geweest dat dit politieke wangedrag heeft moeten corrigeren. Gezien die stand van zaken is op een hiertoe gehouden hoorzitting in Brussel een afgevaardigde van de slachtoffers gehoord, en het Europees Parlement heeft kennis kunnen nemen van hun terechte eisen als slachtoffers van een tragedie die hun leven veranderd heeft. Er is ten minste naar hen geluisterd. Daarna zal het aan de rechtbanken zijn om te beoordelen of er al dan niet sprake is van verantwoordelijkheden, die verder reiken dan de politieke verantwoordelijkheden, en die de betrokkenen ongetwijfeld op zich moeten nemen.
Ik wil de Commissie regionale ontwikkeling bedanken voor het feit dat zij het door mij ingediende amendement over de slachtoffers heeft goedgekeurd, en waaraan de plenaire vergadering hopelijk zijn steun zal geven. In dat amendement wordt er bij de Commissie op aangedrongen dat zij de nodige middelen ter beschikking stelt om het leed en de materiële noden van alle slachtoffers van natuurrampen en hun naaste familieleden te lenigen, door middel van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie en andere communautaire instrumenten.
Ten slotte moet gezegd dat ik de hervorming van het Solidariteitsfonds toejuich, en ik hoop dat de Commissie, na het mandaat van dit Parlement, met een ontwerprichtlijn komt voor de preventie en het beheer van bosbranden op communautair niveau. 
Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de ontwerpresoluties die we deze morgen zullen aannemen, weerspiegelen de waarheid achter het belangrijke werk dat dit Parlement heeft verricht op het gebied van de natuurrampen waardoor de bevolking en grondgebieden van de Europese Unie getroffen worden.
In deze teksten, die het standpunt van het Huis in dezen weergeven, staat waar wij al sinds jaar en dag op gewezen hebben: de noodzaak een Europees beleid vast te stellen en ten uitvoer te leggen voor de preventie van dergelijke rampen, voor interventies op het moment zelf waarmee deze rampen doeltreffend kunnen worden bestreden, en voor compensatie van de geleden schade. We hopen nu dat de voorstellen van het Parlement zullen kunnen rekenen op de aandacht en een reactie van de zijde van de Commissie en de Raad, en wij zullen druk uitoefenen om dat te bereiken.
De teksten die wij zullen aannemen zetten echter ook de schijnwerper op de leugens en de onrust die in sommige gevallen en vanuit bepaalde sectoren en politieke bewegingen, met name in mijn land, verspreid zijn naar aanleiding van deze handelwijze van het Europees Parlement, waarbij zelfs mensen misleid zijn over de ware aard ervan. Vandaag nog en in dit debat zijn er verklaringen gedaan die in strijd zijn met de waarheid – dat zijn halve waarheden altijd – en die volkomen haaks staan op het standpunt van het Parlement, dat zich uitsluitend uitspreekt door middel van de teksten die het op het punt staat aan te nemen.
Zo wordt er telkens gesproken van een partijdige en zelfzuchtige benadering in de aanpak van de rampen en het leed dat ze vele mensen berokkenen, zoals bijvoorbeeld in mijn provincie, Castilla-La Mancha. Dergelijke beweringen behoeven geen commentaar, want ze spreken voor zich. Ik ben ervan overtuigd dat onze burgers het kaf van het koren zullen weten te scheiden.
De gevolgen van de rampen die ons hard getroffen hebben, stemmen ons verdrietig, zoals ook de tijd, energie en lef die het ons kost om allerlei betreurenswaardige leugens te weerleggen, ons verdrietig stemmen. Ons vertrouwen in de mensen uit onze streek, onze trouw aan de waarheid en onze toewijding om de voorstellen die het Parlement vandaag zal aannemen, in praktijk te brengen, zullen echter ons beste erfgoed zijn. Dat is waar we voor gewerkt hebben, dat is waar we nu aan werken en dat zullen we ook blijven doen. 
Jan Březina (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het is waar dat in deze tijd van klimaatveranderingen de kans op natuurrampen van jaar tot jaar groter wordt. Uiteraard dient de Unie op dit vlak iets te doen. De vraag is echter wat. Ik denk niet dat het juist is om een of ander uniform Europees beleid ter bestrijding van natuurrampen te creëren, zoals in een van de behandelde verslagen wordt geopperd. Ik ben niet van mening dat er, zodra zich een probleem voordoet, gereageerd moet worden met regelgeving op Europees niveau. Integendeel, als pleitbezorger van het subsidiariteitsbeginsel ben ik van mening dat pas als landen niet in staat zijn problemen doeltreffend in hun eentje op te lossen, de Unie hiervoor de nodige regelgeving dient op te stellen. Natuurrampen kunnen niet worden opgevat als een homogeen fenomeen, waarop met één enkele strategie en één rechtskader gereageerd kan worden. Nee, er moet juist worden gediversifieerd. Een overstroming is iets heel anders dan een bosbrand of droogte. Uitsluitend voor het soort natuurrampen waar gezamenlijk optreden toegevoegde waarde oplevert, zou een Europese strategie moeten worden opgesteld. Anders verliezen gezamenlijke strategieën en richtlijnen iedere zin en zou het slechts gaan om overdadige regelgeving zonder enig nut.
Ik beschouw de oproep aan de Commissie en de Raad om een voorstel in te dienen voor de harmonisering van dwingende maatregelen gericht op het straffen van brandstichters als een treffend voorbeeld van schending van het subsidiariteitsbeginsel. Net zoals bosbranden gewoonlijk geen Europese dimensie hebben, zo dient de bestraffing van brandstichting uitsluitend de bevoegdheid van de lidstaten te zijn. Ik sta evenwel positief tegenover het gebruiken van het voorgestelde Galileo-systeem om te anticiperen op natuurrampen in de Unie en voortdurend een oogje in het zeil te houden; dit is belangrijk en buitengewoon positief. Wat betreft de verordening inzake het Solidariteitsfonds ben ik in het bijzonder ingenomen met de verhoging van de financiële steun bij natuurrampen, waarbij de drempel wordt verlaagd van de huidige 3 miljard of 0,6 procent van het bruto nationaal product naar één miljard of 0,5 procent van het bruto nationaal product. Bovendien krijgt de Commissie in het voorstel de bevoegdheid om ingeval de schade lager is een oordeel te vellen over de situatie. Het Solidariteitsfonds zal kunnen bijdragen aan schadeherstel, wat de EU mogelijk een beter imago bij de Europese burger oplevert. Voor dit alles wil ik de rapporteurs hartelijk danken. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, natuurrampen, zoals overstromingen of branden, treffen vaak gebieden in verschillende lidstaten. Daarom lijkt het me noodzakelijk, dat we samenwerken op het niveau van de Europese Unie, of het nu gaat om preventie of het verzachten van de gevolgen van rampen. Daarom moet het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds worden uitgebreid, zodat het Fonds hulp kan bieden bij crisissituaties die het gevolg zijn van natuurrampen maar ook bij crises die veroorzaakt zijn door industriële of technologische rampen of terreurdaden.
Voorts moet er een Europese strategie worden uitgewerkt om de gevolgen van natuurrampen te bestrijden, in aanvulling op gepaste communautaire preventiemaatregelen, het aanwenden van middelen uit structuurfondsen voor de preventie van rampen en een betere coördinatie met andere communautaire instrumenten. Als we eenmaal gezorgd hebben voor een voldoende flexibele verdeling van de middelen vanuit de verschillende fondsen, dan kunnen we ze optimaal benutten wanneer er zich een ramp voordoet.
Bovendien moeten de lidstaten en de instellingen van de Europese Unie zich met name concentreren op het verbeteren van de al bestaande systemen voor vroegtijdige waarschuwing, om de gevolgen van rampen zo klein mogelijk te houden. Zelfs de middelen uit het grootst denkbare Solidariteitsfonds, laat staan het feitelijke budget waarover we de komende zeven jaar beschikken, kunnen niet alle schade dekken die de burgers van de Europese Unie elk jaar lijden als gevolg van onvoorziene rampen. 
Jim Higgins (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik kom uit Ierland. Deze voorstellen hebben betrekking op natuurrampen, zoals branden, droogte en overstromingen. In Ierland hebben we gelukkig geen bosbranden of droogte; we hebben weliswaar een heleboel regen – soms te veel – maar geen grote overstromingen. Het verslag van collega Galeote Quecedo is daarom niet echt relevant voor Ierland: het is sterk gericht op het Middellandse-Zeegebied, en dat is prima wat mij betreft. Als wij echt een Europese Gemeenschap zijn, dan moeten we elkaar steunen, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel. Aan al onze reacties op initiatieven zoals de verslagen waarover wij vandaag debatteren moet een geest van Europese solidariteit ten grondslag liggen. Het Solidariteitsfonds is van cruciaal belang.
Deze verslagen zitten goed in elkaar. In het verslag-Galeote Quecedo ligt de nadruk op preventie, onderzoek en risicobeheersing. Er wordt ook in voorgesteld een inventaris op te maken van kwetsbare gebieden zodat ruim op tijd preventieve maatregelen kunnen worden getroffen.
Wat van essentieel belang is, is dat rekening moet worden gehouden met de factor milieu. Veel van de milieuproblemen waarmee wij nu geconfronteerd worden, worden veroorzaakt door klimaatverandering en hebben we aan onszelf te wijten. Met name droogte en overstromingen zijn het rechtstreekse gevolg van verwaarlozing en wanbeheer van het milieu: ze zijn door de mens veroorzaakt.
De EU wordt geacht de weg te wijzen waar het gaat om milieuveranderingen, maar de realiteit is dat we het milieu van de wereld nog steeds vernietigen, dag in dag uit: veel EU-landen, inclusief mijn eigen land helaas, trekken zich bijvoorbeeld niets aan van emissieniveaus voor broeikasgassen. Hoe eerder wij, als wereldgemeenschap, de ogen openen voor deze realiteit, hoe minder maatregelen we zullen hoeven opstellen en aannemen zoals de maatregelen voor crisisbeheer die we vandaag bespreken en, hopelijk, aannemen.
Nogmaals mijn complimenten aan de heren Galeote Quecedo en Berend voor hun uitstekende werk. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement houdt zich soms bezig met elitaire kwesties, maar veel vaker met problemen die iedereen aangaan. Een voorbeeld daarvan zijn natuurrampen.
Veelvuldige overstromingen, zoals in de regio waar ik vandaan kom, in het midden en oosten van Europa, maar ook bosbranden, die kenmerkend zijn voor het zuiden van ons continent, zijn ware uitdagingen voor de internationale gemeenschap, en dus ook voor het Europees Parlement. In die context is het belangrijk dat we hiervoor niet méér middelen uittrekken in de begroting van 2007-2013, maar deze middelen flexibeler maken en voorkomen dat ze door bureaucratische rompslomp niet kunnen worden gebruikt voor rampenbestrijding. Een goed voorbeeld daarvan is hetgeen in 1997 gebeurde in Polen, nog voor de toetreding, toen mijn land werd getroffen door een vreselijke overstroming, maar deze fondsen voor iets anders werden aangewend.
Tot slot wil ik benadrukken dat we zowel gebruik moeten maken van de structuurfondsen, om de gevolgen van rampen tot een minimum te beperken, als van het Europees Solidariteitsfonds, om de slachtoffers van dergelijke rampen te helpen. Dat is nu waar collega Wojciechowski zojuist op doelde, een voorbeeld van Europese solidariteit. 
Andris Piebalgs,
   – Mijnheer de Voorzitter, we beseffen allemaal dat het belangrijk is voorbereid te zijn op rampen. We willen allemaal dat er beter gereageerd wordt op noodsituaties. We zien allemaal in, en dit is veelzeggend, dat we moeten samenwerken. De resoluties dit het Parlement vorig jaar heeft aangenomen, deze prijzenswaardige verslagen en de voorstellen van de Commissie hebben allemaal hetzelfde doel.
De oproep tot een versterkte samenwerking op het gebied van civiele bescherming weerspiegelt duidelijk de denkwijze van de Commissie. Om doeltreffend op een ramp te kunnen reageren, moeten al onze beschikbare middelen onmiddellijk kunnen worden ingezet. Wanneer de middelen niet volstaan of niet beschikbaar zijn, moet de Commissie de bevoegdheid hebben om naar alternatieven te zoeken.
Wat de agrarische aspecten betreft, zou ik willen benadrukken dat de Commissie haar uiterste best zal doen ervoor te zorgen dat optimaal gebruik wordt gemaakt van de bestaande instrumenten. Het is duidelijk dat, in dit stadium, oplossingen of bijstand voor de landbouw- of bosbouwsector in het geval van natuurrampen zullen moeten komen van bestaande instrumenten in het kader van het beleid voor plattelandsontwikkeling en het bosbouwbeleid, dan wel van staatssteun of van de mogelijkheden die de eerste pijler van het gemeenschappelijk landbouwbeleid biedt.
Meer aarzelingen heb ik als het gaat om een grotere budgettaire flexibiliteit om de problemen van de landbouwsector te verlichten. We zijn gebonden aan de beschikbare middelen. Mijns inziens zitten er heel wat haken en ogen aan als we niet-uitbetaalde middelen voor andere begrotingslijnen willen aanwenden voor hulp bij rampen, maar de Commissie is bereid de haalbaarheid van eventuele voorstellen te onderzoeken. Eén probleem is bijvoorbeeld dat we pas laat in het begrotingsjaar met enige zekerheid kunnen zeggen of er nog geld over is. Tot slot wil ik eraan herinneren dat we in de toekomst waarschijnlijk meer financiële discipline moeten betrachten, waardoor het minder waarschijnlijk wordt dat begrote bedragen niet worden uitgegeven.
De Commissie onderzoekt ook of instrumenten voor risico- en crisisbeheer ter ondersteuning van de landbouwsector wellicht zinvol zijn.
Ik ben bijzonder dankbaar voor de grote steunbetuiging die de Commissie vandaag heeft mogen ontvangen voor haar voorstel om het EU-Solidariteitsfonds aan te passen en te verbeteren. Met het nieuwe Fonds zal de EU een instrument tot haar beschikking hebben dat haar in staat stelt lidstaten en kandidaat-lidstaten effectief bij te staan wanneer zich een crisissituatie voordoet. Of het nu om een natuurramp gaat of om een ernstige ramp van andere aard, men zal kunnen rekenen op de praktische solidariteit van de EU. Dit zal niet alleen goed zijn voor het imago van de Europese Unie, maar ook – en dit is belangrijker – voor de Unie, de lidstaten, de toetredende landen en hun regio’s en in het bijzonder voor de mensen die door dergelijke rampzalige gebeurtenissen worden getroffen.
De rapporteur en andere geachte afgevaardigden hebben zich uitgesproken vóór alle belangrijke elementen van het Commissievoorstel. Deze steun is van onschatbaar belang om het voorstel door de resterende fasen van de wetgevingsprocedure te loodsen. In het licht van deze verregaande consensus tussen onze twee instellingen roept de Commissie de lidstaten en de Raad op hun standpunt – dat totnogtoe beslist heel wat minder positief is geweest dan dat van dit Parlement – te heroverwegen.
Ik merk op, al is dit onderwerp vandaag niet aan de orde gekomen, dat u heeft voorgesteld uitsluitend steun uit hoofde van het Solidariteitsfonds aan kandidaat-lidstaten te verlenen als de ramp in kwestie ook een lidstaat treft. Ik begrijp weliswaar de achterliggende gedachte hiervan – namelijk dat het Fonds financieel niet te zeer onder druk moet komen te staan – maar door dit voorstel komen kandidaat-lidstaten in een slechtere situatie terecht dan die waarin ze nu verkeren. Bij de huidige stand van zaken komen ze evenzeer in aanmerking voor hulp uit het Fonds als de lidstaten. Ik zou de geachte afgevaardigden willen vragen er nog eens over na te denken of dit wel is wat zij, politiek gezien, werkelijk willen.
Ik merk tevens op dat voorgesteld is het Solidariteitsfonds te gebruiken voor preventieve maatregelen. Het staat als een paal boven water dat preventie een buitengewoon belangrijk onderdeel is van een alomvattend beleid ten aanzien van rampen; dat is een zienswijze waar de Commissie volledig achter staat. Maar het Solidariteitsfonds kan daarvoor niet worden aangewend. Dat is bedoeld om een deel van de kosten te dragen die lidstaten maken bij het bestrijden van rampen. Preventie- en wederopbouwmaatregelen kunnen op EU-niveau worden gesubsidieerd vanuit de structuurfondsen en het Cohesiefonds, of vanuit landbouwfondsen. Risicopreventie is bovendien een van de prioriteiten van het Europees Fonds voor plattelandsontwikkeling voor de periode 2007-2013. En dan hebben we ook nog het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw: in het kader daarvan kan via maatregelen voor plattelandsontwikkeling financiële steun gegeven worden om enerzijds het productiepotentieel van de landbouw te herstellen wanneer dit door rampen is aangetast, en anderzijds passende preventiemaatregelen te treffen, bijvoorbeeld risicopreventiemaatregelen met het oog op bosbranden.
We moeten alle bestaande instrumenten van de Europese Unie versterken ten behoeve van het milieu en, belangrijker nog, ten behoeve van de veiligheid en het welzijn van onze burgers.
Enkelen van u zeiden dat daden van solidariteit en maatregelen die worden genomen om rampen te voorkomen en de gevolgen ervan tegen te gaan, Europa dichter bij zijn burgers zullen brengen. Ik ben het daarmee eens. Dit zijn uitermate belangrijke vraagstukken als het erom gaat de volledige steun van de Europese burgers te krijgen voor ons werk. Daarom wil ik nogmaals alle rapporteurs, de heer Capoulas Santos, de heer Galeote Quecedo, mevrouw Estrela en de heer Berend, bedanken voor hun uitmuntende verslagen, die bijdragen aan de versterking van de Europese identiteit.
De Voorzitter
   . – Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 12.00 uur plaats.
Gábor Harangozó (PSE ).
   – De recente overstromingen in Midden- en Oost-Europese landen hebben duidelijk aangetoond dat er meer dan ooit behoefte is aan een effectieve, snelle, op solidariteit gebaseerde reactie van de Europese Unie op dit soort grote crises. Aangezien dergelijke gebeurtenissen zich blijven herhalen, is het van het allerhoogste belang dat het solidariteitsinstrument de EU in staat stelt passend te reageren op grote crises. Met de instrumenten waarover wij op dit moment beschikken is het buitengewoon moeilijk om goed te reageren, zoals de recente gebeurtenissen laten zien.
Ik ben het van harte eens met de benadering van de rapporteur, die stelt dat het Solidariteitsfonds moet worden aangepast aan nieuwe uitdagingen en dat er ruimte voor verbetering is in de manier waarop het Fonds gebruikt wordt. Grote natuurrampen binnen de Unie kunnen aanzienlijk menselijk lijden, economische schade en schade aan het milieu veroorzaken, en ze kunnen meer dan één Europees land tegelijk treffen. We moeten ervoor zorgdragen dat de Gemeenschap op die gebieden effectief en doelgericht kan optreden waar de burger verwacht dat zij dit doet. In dit verband moeten wij er ook voor zorgen dat de financiële middelen van het Fonds in overeenstemming zijn met zijn uitgebreide geografische en thematische toepassingsgebied. 


De Voorzitter
   . – Aan de orde is de stemming.

Vittorio Agnoletto (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen vragen of in amendement 7 op paragraaf 1, waarin voorgesteld wordt om “en met name in China, Wit-Rusland, Cuba en Noord-Korea” toe te voegen, ook de landen “Colombia, Turkije en Tunesië” toegevoegd kunnen worden. Paragraaf 1 luidt dan als volgt: “is bezorgd over het grote aantal journalisten die overal ter wereld, en met name in China, Wit-Rusland, Cuba, Noord-Korea, Colombia, Turkije en Tunesië, veroordeeld worden.” 


Luis Manuel Capoulas Santos (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek om hoofdelijke stemming over de ontwerpresolutie. 

Luis Manuel Capoulas Santos (PSE ),
   . – Dit voorstel was het resultaat van consensus en een combinatie van verschillende bijdragen. Om dit nader te preciseren, stel ik een toevoeging voor die voortvloeit uit de consensus tussen de belangrijkste politieke families in het Parlement.
Ik zal de toevoeging voorlezen: "verzoekt dat dit programma specifiek zou leiden tot het duidelijk kenbaar maken van de fondsen die zijn toegekend voor gepaste maatregelen om bosbranden te bestrijden, hetzij door het vaststellen van een specifieke verordening met gepaste financiering, hetzij door zowel binnen de ELFPO-verordening als binnen de ontwerpverordening Life+ een voor deze maatregelen bestemde begrotingsrubriek te creëren.”


Edite Estrela (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek om hoofdelijke stemming over de definitieve resolutie.

Elisabeth Schroedter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij, maar u spreekt zo snel dat we de vertaling van de tolken niet kunnen volgen.
De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   . In dit verslag wordt het standpunt verwoord van het Parlement inzake de communautaire strategische richtsnoeren voor het Cohesiebeleid 2007-2013. Als plaatsvervanger namens de Commissie regionale ontwikkeling en vast lid van de Commissie vervoer en toerisme, namens welke ik schaduwrapporteur voor dit verslag ben, heb ik er intensief voor gepleit de Europese economische groei en het concurrentievermogen te decentraliseren en deze te doen verspreiden van het centrum van het communautair gebied over alle regio's, in het bijzonder de minder welvarende gebieden.
Voorts denk ik dat deze gebieden enkel een doorslaggevende bijdrage kunnen leveren aan de totstandbrenging van duurzame werkgelegenheid en economische groei in de EU als de huidige financiële inspanningen ter verlichting van de specifieke handicaps voor de economieën van ultraperifere regio's – de verspreide ligging, de geringe omvang en de afstand tot het Europese vasteland – worden geïntensiveerd. Met andere woorden, ik geloof dat een betere en meer doeltreffende Unie behoefte heeft aan betere beleidsvormen en meer hulpbronnen voor duurzame werkgelegenheid die een bijdrage leveren aan de economische en territoriale samenhang, het hoofddoel van het Cohesiebeleid, zoals neergelegd in de Verdragen.
Ik heb daarom vóór het verslag-Krehl gestemd.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Het voorstel van de Commissie inzake de communautaire strategische richtsnoeren 2007-2013 – op basis waarvan de lidstaten hun operationele programma's voor de structuurfondsen zullen vaststellen – laat geen enkele twijfel bestaan over de wijze waarop het Cohesiebeleid ondergeschikt zal worden gemaakt aan de financiering van de 'strategie van Lissabon' en aan de belangen van de Europese captains of industry.
Concurrentievermogen, privatisering, verkleining van de overheidssector en de rol van de staat in de economie, publiek-private partnerschappen, steun voor de infrastructuur van recent geprivatiseerde sectoren en flexibiliteit van de arbeidsmarkt behoren tot de doelen van het pseudo-beleid voor 'cohesie'.
De gevolgen van de wijziging in de prioriteit van de fondsen – de ‘economische en sociale cohesie’ komt op het tweede plan te staan – is een stuk veelzeggender dan op het eerste gezicht lijkt, zelfs al klinkt er enige bezorgdheid op over de vraag of een en ander niet ten koste gaat van de 'cohesie'.
Oorspronkelijk werd in het verslag de notie nadrukkelijk van de hand gewezen dat een minimum van 60 procent van de bedragen van het structuurfonds voor convergentieregio's (75 procent voor de andere) moet worden uitgetrokken ter financiering van de doelstellingen van de 'Lissabon-strategie', en dat dat criterium was aanvaard doordat het Parlement zijn goedkeuring hechtte aan het Interinstitutioneel Akkoord.
Daarom hebben wij tegengestemd.
Carl Lang (NI ),
   – Ik ben afgevaardigde van een regio in Frankrijk die zwaar gebukt gaat onder werkloosheid en bedrijfsverplaatsingen, de regio Nord-Pas de Calais, dus het spreekt voor zich dat ik de strekking van het verslag, ondersteuning van groei en werkgelegenheid, onderschrijf. Die doelstellingen kunnen we met het Europees regionaal beleid echter niet verwezenlijken.
De districten in Frans-Henegouwen moeten het sinds 2000 al doen zonder de bijdragen uit de structuurfondsen uit hoofde van doelstelling 1. Tussen 2007 en 2013 zullen de Europese uitgaven voor regionaal beleid met 31 procent stijgen, maar als gevolg van de slecht voorbereide uitbreiding zal het bedrag voor de Franse regio's nog lager uitvallen.
Het grote probleem is dat de EU-steunmaatregelen voor regionale ontwikkeling het door Brussel gedicteerde beleid van een Europa zonder grenzen niet doorbreken. Brussel houdt onze ondernemingen en boeren met steeds strengere richtlijnen in een wurggreep en levert ze tegelijkertijd uit aan de ongebreidelde concurrentie van landen als China – dat kun je niet anders dan een beleid van sociale dumping noemen.
Bijna een jaar geleden heeft de bevolking van Frankrijk en Nederland "nee" gezegd tegen dit Europa van economische stagnatie en sociale afbraak. Alleen met een ander Europa, een Europa dat is gebaseerd op nationale soevereiniteit en vrije samenwerking, kunnen we onze landen echte economische groei en sociale vooruitgang garanderen. 
Bairbre de Brún, Kartika Tamara Liotard, Jonas Sjöstedt en Eva-Britt Svensson (GUE/NGL ),
   . – Ik heb voor het verslag-Krehl inzake de communautaire strategische richtsnoeren gestemd, omdat de rapporteur tot op zekere hoogte probeert de door de Commissie voorgestelde strategische richtsnoeren een meer sociaal en milieuvriendelijk karakter te geven en omdat zij een lans breekt voor goed partnerschap tussen alle betrokkenen en voor versterking van de burgermaatschappij.
Deze stem betekent echter niet dat ik achter het verslag in zijn geheel sta. Ik heb ernstige bedenkingen tegen de oproep van mevrouw Krehl aan de Commissie om publiek-private partnerschappen aan te moedigen en ben eveneens verontrust over het ontbreken van een concrete verwerping van “earmarking” en de redeneertrant die achter deze aanpak schuilgaat. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Dat hulpmiddelen en richtsnoeren voor ontwikkelingslanden, landen in overgang en geïndustrialiseerde landen worden gegroepeerd in één enkel instrument en de daaropvolgende regulering ervan in overeenstemming met hun geopolitieke en economische 'rollen' vinden wij een alarmerend idee. Wij zijn met name bezorgd over het buitensporig belang dat wordt gehecht aan de economische en zakelijke dimensie die de rapporteur in de verordening heeft willen integreren.
Wat aldus in feite wordt gepropageerd is een ontwikkelingsbeleid waarin de economische en geostrategische belangen van de EU belangrijker zijn dan de belangen van de landen waarmee zij betrekkingen aanknoopt. Daar komt bij dat er een voorstel wordt gedaan tot 'samenwerking met internationale financiële instellingen', wat duidt op steun aan het beleid van structurele hervormingen en aanpassingen dat door die instellingen wordt bevorderd. Waar dit toe leidt kunnen we bijvoorbeeld zien aan de plundering van de natuurlijke hulpbronnen en de welvaart van veel landen, de uitbuiting van de arbeiders en de privatisering van essentiële goederen en diensten, zoals watervoorziening, gezondheidszorg en sociale zekerheid.
Op een wat slinkse manier worden er pogingen gedaan om kapitalistische uitbuiting en het heersende neoliberale model te exporteren en intensiveren onder het mom van 'consolidering van de rechtsstaat' en 'goed bestuur'.
Het pakket van algemene prioriteiten en beginselen dat wordt samengesteld doet ons het ergste vrezen voor de 'reeks vereenvoudigde verordeningen' die ons nog te wachten staat.
David Martin (PSE ),
   . – Dit verslag over het financieren van EU-maatregelen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en economische samenwerking is onderwerp van veel discussie geweest. Als rapporteur voor advies van de Commissie internationale handel heb ik mij er samen met mijn collega’s voor ingespannen dat de steeds verder gaande winst die het Europees Parlement in de loop der jaren geboekt heeft wat betreft armoedeverlichting en empowerment weerspiegeld wordt in de toekomstige vorm van dit instrument.
Mijns inziens heeft het Parlement de oorspronkelijke voorstellen uit 2004 terecht verworpen: deze verhinderden het Parlement immers prioriteiten te stellen en middelen toe te wijzen aan concrete programma’s. Het is eveneens terecht dat wij ons hebben uitgesproken tegen een instrument voor onbepaalde duur waardoor het Parlement verhinderd zou worden op regelmatige basis de doelstellingen, de reikwijdte en de door de diverse instrumenten te gebruiken methoden mede te bepalen. Het verheugt mij dat wij een doorbraak hebben bereikt wat betreft herzienings- en afloopclausules om betere wijzigingen en verslaglegging mogelijk te maken.
Ik ben er vast van overtuigd dat het Europees Parlement als wetgevende autoriteit een rol moet blijven spelen bij het stellen van prioriteiten en via een regeling voor het tegenhouden van besluiten. Onze burgers, die ons het mandaat gegeven hebben om beleid vast te stellen en de uitvoerende macht te controleren, verwachten niet minder dan dat. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De uitslag van de stemming over dit verslag betekent in de praktijk dat het Parlement – bij monde van de Commissie ontwikkelingssamenwerking – en de Commissie niet op één lijn zitten wat betreft de financiële instrumenten voor economische samenwerking en ontwikkeling. Het is daarom belangrijk voor ons om met wat we beschouwen als het eindresultaat van dit debat aan de slag te gaan.
Het gaat er niet zozeer om of er sprake is van één of twee instrumenten, afhankelijk van de vraag of de betrokken landen al dan niet geïndustrialiseerd zijn, maar eerder om het gegeven dat de EU zich bewust moet zijn van haar financiële beperkingen – die maar al te duidelijk naar voren treden in het volgende financiële kader – en daarom duidelijke prioriteiten en criteria dient vast te stellen voor haar acties. We moeten bepalen welke regio's en programma's prioriteit moeten krijgen, want het is onmogelijk om met alle situaties rekening te houden. Daar gaat het om en niet om het aantal programma's. Bovendien is internationale samenwerking geen concurrentiestrijd tussen mogelijke wereldmachten. Meer dan ooit moet internationale samenwerking een samenhangende uiting zijn van extern beleid waarin waarden, beginselen en prioriteiten worden geëerbiedigd.
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ondanks dat het uitstekend is, heb ik tegen het verslag-Berend gestemd. Ik heb niet voor gestemd omdat we, terwijl we het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds hebben uitgebreid – alles tussen een industriële ramp en een terroristische aanslag komt nu in aanmerking –, de mogelijkheden tot regionale steun hebben beperkt en met name hebben nagelaten om het toepassingsgebied van het Solidariteitfonds uit te breiden naar mogelijk toekomstige lidstaten, naar regionale gebieden die grenzen aan het grondgebied van de huidige lidstaten. 
We hebben de gehele westelijke Balkan buiten beschouwing gelaten. Ik vind dat zeer betreurenswaardig. Het Solidariteitsfonds zou wel worden gemobiliseerd voor de gevolgen van een overstroming van de Donau in Roemenië en Hongarije, maar niet voor de gevolgen in Servië en Vojvodina. Dat is absoluut niet acceptabel en in strijd met de huidige afspraken om de regionale buurlanden op de westelijke Balkan als mogelijk toekomstige lidstaten te beschouwen. Deze situatie is een concreet voorbeeld van een geval waarin egoïsme reeds de overhand genomen heeft.
Francisco Assis, Luis Manuel Capoulas Santos, Paulo Casaca, Fausto Correia, Edite Estrela, Emanuel Jardim Fernandes, Elisa Ferreira, Ana Maria Gomes, Joel Hasse Ferreira, Jamila Madeira, Manuel António dos Santos en Sérgio Sousa Pinto (PSE ),
   . De Portugese leden van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement hebben zich onthouden van stemming over het verslag inzake het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, omdat dit Fonds, hoewel het een instrument is van het allerhoogste belang voor het beleid met betrekking tot Europese solidariteit, niet de hervormingen heeft ondergaan die nodig zijn om de doelstellingen ervan op een doeltreffende en werkbare wijze te verwezenlijken.
Bovendien, en ondanks het feit dat de voorstellen om ook droogte in het onderhavige verslag op te nemen – enkele daarvan hadden wij ingediend – in het verslag zijn verwerkt, vinden wij dat er onvoldoende aandacht is besteed aan het verschijnsel van extreme droogte en hoge temperaturen en aan de natuurrampen die een aantal Europese landen hebben geteisterd, met name in Zuid-Europa. Aangezien ze zich langzaam ontwikkelen zijn ze op korte termijn moeilijk vast te stellen.
Dat het regiocriterium uit het toepassingsgebied van de verordening is verdwenen en er enkel een nationaal criterium in verschijnt, wordt in dezelfde voorstellen duidelijk ontoereikend genoemd. Ten aanzien van de doelstelling om de economische, sociale en territoriale samenhang van de getroffen gebieden te herstellen met ondersteuning van dit instrument was dit amendement een verspilling van tijd.
Wij willen benadrukken dat er ondanks alles enige vorderingen zijn gemaakt met de doctrine, en dat de specifieke aard ervan bijgevolg is erkend.
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   – Ik heb voor het uitstekende verslag gestemd dat collega Berend heeft opgesteld voor de behandeling in eerste lezing van het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie. Hervorming van het in 2002 ingestelde Fonds, dat enkel voor natuurrampen aangewend kan worden, was dringend noodzakelijk geworden om het toepassingsveld uit te breiden, de wijze waarop het wordt gebruikt te vereenvoudigen in verband met de ernst van noodsituaties en misbruik te voorkomen. De grote veranderingen op klimatologisch, industrieel en technologisch gebied, maar ook zaken als terrorisme en bedreigingen voor de volksgezondheid maken het absoluut noodzakelijk dat de Europese Unie haar burgers en de lidstaten een instrument ter beschikking stelt waarmee het hoofd geboden kan worden aan noodsituaties waartegen afzonderlijke lidstaten geen verweer hebben. De hervorming van dit Fonds is onmisbaar voor het vergroten van de veiligheid in de risicomaatschappij waarin wij vandaag de dag leven. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   .  Enkele van de voorstellen die wij hebben ingediend, zijn helaas verworpen. Ze waren als volgt:
- regionale rampen moeten onder het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds blijven vallen; en
- het moet mogelijk zijn meer financiële steun toe te kennen uit hoofde van het Solidariteitsfonds – 75 procent in plaats van 50 procent van de totale in aanmerking komende kosten – voor 'cohesie'-landen en voor 'convergentie'-regio's.
Ik hecht eraan te zeggen dat het Europees Parlement op dezelfde dag de overweging in het verslag-Quecedo heeft aangenomen dat stelt "dat het toekomstige Solidariteitsfonds van de Europese Unie de mogelijkheid moet blijven bieden om op te treden in geval van rampen die weliswaar ernstig zijn maar niet het vereiste minimumniveau bereiken, en om hulp te bieden in buitengewone omstandigheden, wanneer een groot deel van de bevolking van een specifiek gebied getroffen wordt door een ramp met ernstige en langdurige gevolgen voor de levensomstandigheden".
Deze tegenstrijdigheid in de inhoud van de aangenomen wetgevings- en niet-wetgevingsresoluties is veelbetekenend.
Met andere woorden, gaat het om goede bedoelingen – zoals in het verslag-Quecedo – dan is de meerderheid van het Parlement vóór, maar gaat het om de uitvoering en de financiering van die bedoelingen in de praktijk – zoals in het verslag-Berend – dan is het Parlement tegen, verwerpt het de regionale dimensie van het Fonds en bevoordeelt het duidelijk de grote landen met hun meerderheidsvertegenwoordiging in het Parlement.
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Ik heb mij onthouden van stemming over het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, omdat ik vind dat de herziening van dit instrument duidelijk niet voldoet aan de dringende behoeften bij de aanpak van natuurrampen die zonder voorafgaande waarschuwing plaatsvinden en gebieden van de Europese Unie hebben verwoest.
Bij de herziening had rekening moeten worden gehouden met de ernst van de situatie, met de branden die hele bossen in as hebben gelegd, de jarenlange droogtes en de stortregens grote gebieden in Europa hebben geteisterd.
We hebben echter te maken met een herziening waarin geen acht is geslagen op de hervormingen die nodig zijn om de doelmatigheid en werkbaarheid van het Fonds te vergroten.
Al komt de opname van droogte in het instrument op een goed moment, vind ik dat aan dit verschijnsel, dat zich langzaam ontwikkelt en op korte termijn moeilijk valt vast te stellen, geen passende aandacht is geschonken. Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal zijn thans getroffen door extreme droogte.
Ten slotte, door uit te gaan van nationale in plaats van regionale criteria is de kans verkeken om dit instrument uit te rusten met de middelen om de economische, sociale en territoriale samenhang van de getroffen gebieden te herstellen.
Glyn Ford (PSE ),
   . – Ik steun dit verslag. Te lang heeft de Europese Unie er onvoldoende aandacht aan besteed dat we een gemeenschappelijk energiebeleid nodig hebben. We hebben miljarden uitgegeven aan voedselzekerheid, via het gemeenschappelijk landbouwbeleid, maar niets aan energiezekerheid, met als gevolg het vooruitzicht op een toekomst van Europa waarin we, als zich een crisis voordoet, rauwe groenten eten in het donker.
Recente gebeurtenissen in Rusland – en elders – tonen aan hoe belangrijk energiezekerheid is. Dit moet een centraal element van ons buitenlands beleid worden, en we moeten daarbij samenwerken met de andere grote gebruikers van de wereld, of het nu gaat om de Verenigde Staten of Japan, China of India.
Tegelijkertijd moeten we ermee ophouden onszelf vleugellam te maken. Tot 10 procent van de energiebehoefte van Groot-Brittannië zou geleverd kunnen worden door een getijdenstuwdam in de riviermond van de Severn, in mijn eigen kiesdistrict, met een programma voor hernieuwbare, groene energie en zonder dat er sprake is CO2-uitstoot. Maar de uitvoering van dit programma met zijn enorme voordelen zou kunnen worden verhinderd door de kleine lettertjes van de Habitatrichtlijn, waardoor we aangewezen zijn op kernenergie, een onveilig alternatief dat oneindig veel vervuilender is voor habitats over de hele wereld. Wij hebben in het Verenigd Koninkrijk nog altijd landbouwbedrijven waar beperkingen voor het vervoer van vee gelden die nog het gevolg zijn van de ramp in Tsjernobyl van twee decennia geleden! 
Lydia Schenardi (NI ),
   – Op zich is het idee achter het Verdrag tot oprichting van de energiegemeenschap sympathiek; de bedoeling is immers hulp te bieden aan de landen in Zuidoost-Europa, die grote problemen kennen op dit gebied. Dit verdrag vertoont naar onze mening echter onder meer twee ernstige gebreken.
Ten eerste: in de Verdragen wordt de Europese Unie nergens enige bevoegdheid toegekend op energiegebied, laat staan zulke vergaande bevoegdheden. De Commissie heeft zich daarom maar bediend van de bepalingen inzake het mededingingsbeleid om zich die bevoegdheden toe te eigenen.
Ten tweede: het uiteindelijke doel van het Energiegemeenschap-Verdrag (EGV) is de totstandbrenging van een interne energiemarkt die de Europese Unie en negen andere landen omvat. Binnen de EU zelf kennen we echter inmiddels de beperkingen van een dergelijk beleid: (semi-)monopolies die geleidelijk de plaats innemen van staatsmonopolies, waardoor de openbare dienstverlening onder druk komt te staan; stijging van de prijs van elektriciteit, zelfs in landen waar de opwekking van elektriciteit slechts in zeer geringe mate van de olieprijs afhankelijk is; dreiging van energieschaarste op korte termijn als gevolg van een beleid waarin aan deregulering voorrang wordt gegeven als het gaat om voorzieningscontinuïteit, enzovoort.
Er zijn genoeg andere manieren om onze Europese buren te helpen in hun energiebehoeften te voorzien. Het is helemaal niet nodig daarvoor binnen de Europese Unie zelf een institutioneel en politiek systeem in het leven te roepen waar bepaald niet iedereen blij mee is. Maar zoals gewoonlijk heeft de pro-Europese ideologie het pleit weer gewonnen. 
Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie moet onafhankelijk en krachtig zijn, en wij mogen onze ogen niet sluiten voor mensenrechtenschendingen, ook niet omwille van economische belangen. Mensenrechten mogen niet worden losgelaten en er mag geen prijs op staan.
Ik heb herhaaldelijk mijn zorg geuit over het feit dat de Europese Unie in toenemende mate afhankelijk is van energie. Dat is op zich niet gevaarlijk, maar er kunnen problemen ontstaan wanneer die afhankelijkheid eenzijdig wordt. De afhankelijkheid van de Europese Unie van vooral Russische energievoorraden lijkt toe te nemen. Die neemt toe tot een niveau dat als zorgwekkend kan worden beschouwd, niet alleen wat de voorzieningszekerheid betreft, maar vooral uit politiek oogpunt. Ik zou willen dat wij de moed hadden gehad dit risico in te zien en daaruit de nodige conclusies te trekken. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   – Ik heb een stem uitgebracht voor het verslag van collega Howitt dat handelt over de toestand van de mensenrechten in de wereld in 2005 en het beleid van de Europese Unie terzake. In een tijd waarin de grote verworvenheden op het gebied van de mensenrechten voortdurend en ongemerkt ondergraven worden, is de rol van de Europese Unie als humanistische beschaving in wording van wezenlijk belang. Het Europees Parlement, dat de burgers van de Unie vertegenwoordigt, draagt in dit verband een zware, zeer grote verantwoordelijkheid. Die heeft in de eerste plaats betrekking op de situatie in de Unie zelf: het Parlement dient erop toe te zien dat de lidstaten de belangrijke internationale mensenrechtenverdragen ratificeren en ten uitvoer leggen. In de tweede plaats moet de Unie, ruimte van vrede en democratie, zich blijven opstellen als hoedster van de mensenrechten in de wereld door ervoor te zorgen dat aan onze op gemeenschappelijke waarden gebaseerde verklaringen in alle Europese beleidsvormen uitvoering gegeven wordt. 
Proinsias De Rossa (PSE ),
   . – Ik sta achter dit verslag, maar ben mij er daarbij terdege van bewust dat de EU ervan beschuldigd wordt dat zij slechts lippendienst bewijst aan de mensenrechten, schendingen door belangrijke handelspartners door de vingers ziet, pleit voor hervormingen in het kader van de VN die zij vervolgens zelf niet ten uitvoer legt en internationale wettelijke verplichtingen aan haar laars lapt terwijl ze derde landen daarover de les leest.
Het is hypocriet dat Colombia handelsvoordelen krijgt voor werknemersrechten terwijl nergens ter wereld méér vakbondsmensen worden vermoord en dat de EU-functionarissen in Zimbabwe niet op de hoogte zijn van essentiële EU-richtsnoeren inzake de mensenrechten.
Nog erger is het dat EU-regeringen zelf niet doen wat ze anderen voorschrijven. Negen landen, waaronder Ierland, Duitsland en Portugal, weigeren het Facultatief Protocol bij het VN-Verdrag tegen foltering te ondertekenen. Elf landen hebben het verdrag van de Raad van Europa inzake de bestrijding van mensenhandel niet ondertekend. Zeven landen overwegen opt-out-clausules ten aanzien van de rechtsbevoegdheid van het Internationaal Strafhof.
Ik ben het hartgrondig eens met de conclusies van mijn collega Richard Howitt en met zijn oproep tot een gelijkgeschakeld EU-mensenrechtenrapport met daarin jaarlijks een lijst van landen die in het bijzonder aanleiding tot zorg geven, een waaier van sanctiemaatregelen tegen landen die over de schreef gaan, het afschaffen van het nationale vetorecht waarmee zij overeenstemming over sancties kunnen tegenhouden, het ten uitvoer leggen van de mensenrechten- en democratieclausule in de internationale overeenkomsten van de EU en het invoeren van effectbeoordelingsstudies voor activiteiten van de EU in derde landen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   De bevordering van de mensenrechten is een uiterst belangrijk vraagstuk waarmee op alle politieke terreinen rekening moet worden gehouden. Naar onze mening zijn de mensenrechten universeel en moet men zich ervoor inzetten dat ze in alle landen worden gerespecteerd. Het Europees Parlement gebruikt dit verslag echter alleen om de posities van de EU te verbeteren.
Wij zijn tegen diverse onderdelen van het verslag, onder andere tegen de passages waarmee men de macht van het Europees Parlement wil vergroten, en daarom hebben we tegen het verslag gestemd. Uiteraard veroordelen wij alle schendingen van de mensenrechten. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Dit verslag bevat een aantal punten waarmee we instemmen – zoals de noodzaak om de fundamentele rechten van het Sahrawi-volk te waarborgen en te zorgen voor een rechtvaardige en duurzame oplossing van het conflict in de Westelijke Sahara op basis van het recht van het Sahrawi-volk op zelfbeschikking krachtens de van toepassing zijnde resoluties van de Veiligheidsraad, in het bijzonder Resolutie 1495. Toch is dit verslag, zoals in de afgelopen jaren steeds het geval is geweest, niet veel meer dan een oefening in hypocrisie, een wapen voor het uitoefenen van druk en politieke bemoeienis, waarin 'bevriende' landen worden beschermd en de 'andere', de landen die door de VS en de EU als doelwit zijn aangemerkt, worden bekritiseerd.
Dit is een gang van zaken waarmee wij niets te maken willen hebben.
De meerderheid van het Parlement weigert dus opnieuw de ernstige schendingen van de mensenrechten in Irak te veroordelen, vermeldt niet dat de oorlog in Irak illegaal is en in strijd met het internationale recht en het handvest van de Verenigde Naties en laat na de VN op te roepen een gedetailleerd onderzoek in te stellen naar de inzet van verboden wapens, zoals witte fosfor, dat tijdens de inname van Fallujah is gebruikt, en naar de 'collectieve bestraffing' gericht tegen het Irakese volk.
Ook heeft de meerderheid in het Parlement geen enkel woord van veroordeling uitgesproken over de Israëlische regering voor de bezetting en onderdrukking van Palestina.
Carl Lang (NI ),
   – Net zo min als eerdere verslagen over dit onderwerp zal dit verslag verbetering brengen in de situatie van de mensenrechten in de wereld. Dat is ook niet echt waar het om gaat; het werkelijke doel van de tekst is uitbreiding van de bevoegdheden van het Europa van Brussel op het gebied van het buitenlands beleid.
De heer Howitt stelt in zijn verslag dat de Europese Unie "een sterke invloed kan hebben op mensenrechtengebied, wanneer zij met één stem spreekt", met name in de VN, en hij komt met voorstellen om deze "invloed" te vergroten; dat is geheel in lijn met het idee de lidstaten geleidelijk hun soevereiniteit inzake het buitenlands beleid te ontnemen ten gunste van de Europese instellingen. Dat is waar het om gaat in het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, het GBVB, in het kader waarvan onder meer wordt geprobeerd Frankrijk zijn zetel als permanent lid van de VN-Veiligheidsraad te ontnemen.
Anderzijds houdt paragraaf 97, waarin van de Europese regeringen een nog soepeler beleid dan het huidige wordt geëist ten aanzien van immigratie van buiten Europa, een bedreiging in voor de mensenrechten in onze eigen landen. Ik wijs in dit verband op het snel groeiend aantal in onze stedelijke agglomeraties – het is een van de gevolgen van de ongecontroleerde immigratie waarmee onze volken al dertig jaar geconfronteerd worden. 
Claude Moraes (PSE ),
   . – Ik heb voor het verslag van mijn collega Richard Howitt over de mensenrechten in de wereld gestemd. In het bijzonder heb ik voor amendement 12 over de mensenrechtenschendingen in de Westelijke Sahara gestemd, in de vrije stemming daarover. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . – Helaas heeft het Parlement tijdens de stemming van vandaag een amendement van mijn fractie afgewezen waarin de ernstige schendingen van mensenrechten in Irak worden veroordeeld en eraan wordt herinnerd “dat de oorlog in Irak onwettig is en in strijd met het internationaal recht en het handvest van de Verenigde Naties”. De meerderheid van het Parlement heeft tijdens een hoofdelijke stemming eveneens het verzoek aan de VN afgewezen om een onderzoek in te stellen “naar de schendingen van de mensenrechten die ook door de internationale coalitie zijn begaan, met name het gebruik van verboden wapen[s], zoals witte fosfor tijdens de inname van Fallujah, en het opleggen van collectieve straffen aan het Iraakse volk, hetgeen op grond van internationale verdragen verboden is”. Deze stemming staat symbool voor de dubbele normen die in het verslag inzake de mensenrechten zijn opgenomen. Schendingen van mensenrechten in landen die met de Europese Unie bevriend zijn, worden niet of onvoldoende bekritiseerd. Zo worden onder andere de voortdurende schendingen van de mensenrechten in Turkije niet genoemd. Beperkingen wereldwijd van het recht op het weigeren van militaire dienst worden eenvoudigweg weggelaten en als je zou afgaan op het verslag inzake mensenrechten, voeren de NAVO en de EU-lidstaten simpelweg geen oorlog en nemen ze ook niet aan oorlogen deel. Het was daarentegen wel verheugend dat een amendement van de linkse fractie ten aanzien van de Westelijke Sahara waarin “de voortgaande mensenrechtenschendingen waaraan de Saharaanse bevolking blootstaat” worden veroordeeld en waarin wordt geëist “dat de Saharaanse bevolking wordt beschermd” wel is aangenomen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De buitengewone rol die de EU als geheel en de lidstaten afzonderlijk hebben gespeeld bij de bevordering van de mensenrechten op het wereldtoneel zou ons als Europeanen en als burgers met trots moeten vervullen. Laten we de feiten in ogenschouw nemen – het beeld is over het geheel genomen positief.
Normaal gesproken publiceerde het Parlement ieder jaar een soort lijst van mensenrechtenschendingen in heel de wereld, en slaagde het uiteindelijk niet in zijn opzet om toezicht te houden op de activiteiten van de communautaire instellingen. Onverminderd zijn aanhoudende bezorgdheid over mensenrechtenschendingen is het de voornaamste taak van het Parlement om het nut van onze inspanningen ter bestrijding van deze schendingen onder de loep te nemen.
Ik neem dan ook met voldoening kennis van de nieuwe aanpak en ben van mening dat deze aanpak enkel doelmatig kan zijn als die vergezeld gaat van een serieuze beoordeling van de invloed die als gevolg van communautaire mensenrechtenacties wordt uitgeoefend op korte, middellange en lange termijn en op internationaal niveau. Het effect van onze acties is een bepalende factor bij de vraag of ze de moeite waard zijn. In de politiek zijn goede bedoelingen ontoereikend en je hebt er niets aan.
Charles Tannock (PPE-DE ),
   . – Mijn Britse conservatieve collega’s en ik onderschrijven de hoogste mensenrechtennormen die er in de wereld zijn. Een absoluut verbod op de doodstraf blijft evenwel een zaak waarover leden van het Parlement zich individueel, naar eigen eer en geweten een oordeel moeten vormen. Dat neemt niet weg dat wij allen de oneigenlijke en buitensporige toepassing van de doodstraf in landen als China en Iran veroordelen.
Wij zijn van mening dat mensenrechtenschendingen niet door het Internationaal Strafhof behandeld dienen te worden, maar dat de daders door ad-hoctribunalen van de VN moeten worden berecht. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   . – Het verslag van de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement over “de mensenrechten in de wereld” drukt op cynische wijze het imperialistische beleid van de Europese Unie uit. Er wordt in het verslag geprobeerd de Unie voor te stellen als hoedster en beschermster van de mensenrechten, als “exporteur” van democratie in de wereld.
Hoezeer de Europese Unie verknocht is aan de mensenrechten en de democratie hebben de volkeren van het voormalige Joegoslavië, van Afghanistan, Irak, Palestina en andere landen aan den lijve ondervonden. Zij zijn door de imperialisten van de Europese Unie, de VS en de NAVO in naam van de mensenrechten in bloed gedrenkt.
De Unie gebruikt de mensenrechten en de selectieve zogenaamde bescherming die zij bieden als voorwendsel om zich het recht toe te eigenen overal op deze aarde te interveniëren. Via het Europees Initiatief voor de democratie en de mensenrechten (EIDHR) financiert zij ‘gekleurde revoluties’ en allerhande dociele NGO’s teneinde regeringen van landen te chanteren en te ondermijnen als die zich niet onderwerpen aan de strategische doelstellingen van de Unie.
De verwijzingen in het verslag naar armoede, het milieu, werknemersrechten enzovoort, vormen een belediging van de volkeren die zuchten onder imperialistische dwingelandij en kapitalistische uitbuiting.
De Communistische Partij van Griekenland heeft tegen het verslag gestemd en verwerpt hiermee de stuitende schijnheiligheid van de Europese Unie en het selectieve gebruik van de mensenrechten als instrument om imperialistische druk uit te oefenen en zelfs om oorlogen tegen de volkeren te ontketenen. 
Richard James Ashworth (PPE-DE ),
   . – Mijn Britse conservatieve collega’s en ik zijn te spreken over een groot deel van dit verslag. Wij zijn het eens met de nadruk die wordt gelegd op het waarborgen van kwaliteit in ruil voor de bestede middelen en met de voorstellen voor kosten-batenstudies en vinden ook dat de Commissie een grotere visie op economische hervormingen zou moeten bieden.
Er zijn echter enkele onderdelen van dit verslag waar wij niet achter kunnen staan, zoals de tekst over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de verwijzingen naar de nieuwe vrijheids-, veiligheids- en rechtvaardigheidsagenda. De Conservatieve Partij is er reeds sinds jaar en dag tegen gekant dat op deze gebieden gekozen wordt voor de communautaire methode. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Vandaag hebben de Zweedse conservatieven gestemd voor het verslag-Elles over de begroting 2007: mededeling van de Commissie over de jaarlijkse beleidsstrategie. Wij staan echter kritisch tegenover de bewering in het verslag dat de oprichting van het zogeheten globaliseringsfonds een belangrijke stap vooruit voor de EU kan betekenen.
Verder zijn wij tegen het in het verslag opgenomen voorstel dat de EU op termijn eigen middelen krijgt in plaats van dat ze afhankelijk is van de bijdragen van de lidstaten. Ons principiële standpunt is dat het een taak van de lidstaten is om te bepalen welke middelen de Unie krijgt. Elke vorm van een EU-belasting zou een afwijking van dat beginsel zijn. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . Dit verslag, dat gaat over de begrotingsrichtsnoeren voor 2007, de eerste van het financieel kader voor de periode 2007-2013, wordt bepaald door uiterst zorgwekkende aspecten van de overeenkomst inzake de financiële vooruitzichten.
Het is spijtig, maar niet verbazingwekkend, dat de richtsnoeren voor 2007 in begrotingstermen een tastbare vorm geven aan de communautaire beleidsvormen voor kapitalistische wedijver, liberalisering, bemoeienis, militarisering en veiligheidsdenken.
Ook verbaast het me niets dat de meerderheid van het Parlement de constatering verworpen heeft dat “de strategie van Lissabon er in grote lijnen niet in geslaagd is de gestelde doelen te verwezenlijken, namelijk een gemiddelde groei van de economie met 3%, [en] volledige werkgelegenheid door de schepping van 20 miljoen nieuwe banen”.
Daarnaast verwerpt het Parlement het bewijs dat deze ‘strategie’ “het voornaamste instrument is geweest ter bevordering van liberalisering en privatisering van nutsbedrijven, flexibiliteit en aanpasbaarheid van arbeidsmarkten, loonmatiging en openstelling van de meeste sociale voorzieningen, met inbegrip van pensioenen en gezondheidszorg, voor particuliere belangen”.
Zelfs bij communautaire programma's en agentschappen wordt het beleid van de laagst mogelijke kosten (het zal eens niet zo zijn), waarbij diensten worden 'uit - en aanbesteed', met zo veel ijver ten uitvoer gelegd dat zelfs organisaties die de propagandamachine van de EU ondersteunen het risico lopen te worden opgeheven of geprivatiseerd.
David Martin (PSE ),
   . – Ik begroet dit verslag over de strategische prioriteiten van de Commissie voor 2007 met instemming. Het stellen van duidelijke prioriteiten is in het geval van de begrotingsrubrieken voor externe acties steeds belangrijker geworden, gezien de tot circa 20 procent oplopende bezuinigingen in de middelen die daarvoor worden gereserveerd. Meer dan ooit blijft de handelsdimensie van invloed op de binnenlandse politieke prioriteiten in de begroting. De voorwaardelijke overeenkomst tot definitieve afschaffing van alle vormen van uitvoersubsidie in de landbouw tegen 2013 zal, als de Doha-ronde met succes afgesloten wordt, besparingen op de begroting van de Europese Gemeenschap te zien geven die van jaar tot jaar oplopen en naar schatting rond de 3,5 tot 4 miljard euro per jaar bedragen, naargelang van de prijzen op de interne en wereldmarkt in 2013.
Als rapporteur van een nog te verschijnen verslag over handelsgerelateerde bijstand en als rapporteur voor advies inzake de jaarlijkse strategische prioriteiten, heb ik opgeroepen tot grotere transparantie in de financiering van de zogeheten ‘Barroso-belofte’ van 1 miljard euro, die is toegezegd om de handelscapaciteit van ontwikkelingslanden te ondersteunen. Deze belofte mag niet betekenen dat er voor de schijn een nieuw etiketje wordt geplakt op middelen die worden besteed aan infrastructuur. De Commissie moet zich ertoe verbinden een jaarverslag over handelshulp op te stellen, zodat het Parlement deze middelen nauwkeurig kan onderzoeken en zich ervan kan vergewissen dat zij werkelijk een aanvulling vormen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Het beeld dat uit dit verslag oprijst, toont aan hoe alle tekortkomingen rondom de goedkeuring van de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 hebben geleid tot groeiende en onnodige problemen voor het functioneren van de EU.
Allereerst is de gapende kloof tussen de begroting van de Unie en haar toenemende verantwoordelijkheden fnuikend voor de slagvaardigheid van de EU en vervolgens voor haar imago bij de burger. Voorts kan er geen twijfel over bestaan dat, vanwege alle vertraging die is opgetreden, dit een document is dat geen kwantitatief beeld geeft van de prioriteiten. Zonder bedragen is het moeilijk te beoordelen in welke mate de voorgestelde opties moeten worden voortgezet.
Dit zadelt ons op met een tweevoudig probleem dat gezien de omstandigheden onvermijdelijk was. Wat resteert is dat we de nodige lessen hieruit moeten trekken voor de toekomst. De belangrijkste les is dat we eerst overeenstemming moeten bereiken over de hoofddoelstellingen en plannen van de Unie en welk beleid we moeten uitvoeren, waarbij we te zijner tijd afspraken maken over de nodige financiële middelen.
Jan Andersson, Anna Hedh en Inger Segelström (PSE ),
   In het verslag wordt een verzekeringsstelsel voor landbouwers voorgesteld dat wordt gefinancierd door de landbouwers, de lidstaten en de EU in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Wij plaatsen hier vraagtekens bij.
Wij Zweedse sociaal-democraten zijn tegen nieuwe instrumenten en meer financiering voor de landbouwsector. Aangezien het gemeenschappelijk landbouwbeleid in de EU een grote financiële ruimte in de begroting krijgt, moet de sector zelf steun aan door natuurrampen getroffen landbouwers kunnen financieren. Verder is er in de begroting geen ruimte voor ruimere subsidies.
Daarom hebben wij tegen het verslag gestemd.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   In een EU met 25 lidstaten is dit verslag te eenzijdig toegespitst op de problemen in het mediterrane deel van Europa. In de EU zijn er allerlei uiteenlopende problemen als gevolg van de grillen van de natuur, zoals overstromingen in Midden-Europa en storm en vorst in Noord-Europa. Niettemin is het zo dat bosbranden in Zuid-Europa in het Parlement voortdurend aan de orde wordt gesteld als een probleem dat door de EU moet worden aangepakt. Wij vinden echter dat uitsluitend de betrokken lidstaten verantwoordelijk zijn voor het nemen van maatregelen op dit gebied. De risico’s nemen juist toe als men de lidstaten de verantwoordelijkheid ontneemt voor het nemen van maatregelen en het opbouwen van preventiesystemen om dit soort natuurrampen te verhinderen. In de verzekeringstheorie heet dat “moral hazard”.
Het verslag bevat een lijst uiteenlopende maatregelen op EU-niveau met verregaande uitgaven als gevolg, die aanzienlijke verhogingen van de begroting zullen vergen. Wij zijn tegen een aparte bescherming van het bos omdat wij vinden dat dat een verantwoordelijkheid op het niveau van de lidstaten is. Het idee in het verslag over bewustwordingscampagnes op EU-niveau om een mentaliteitswijziging ten opzichte van het gebruik van vuur op gang te brengen (paragraaf 23) is een van diverse voorbeelden waarbij de ideeënrijkdom tijdens de opstelling van het verslag het contact met de werkelijkheid volledig heeft verloren.
Daarom hebben we tegen het verslag gestemd. 
Diamanto Manolakou (GUE/NGL ),
   . – Land- en bosbouwproductie hangen nauw samen met de natuur, waaraan zij permanent zijn blootgesteld. Daarom moet er een compensatiefonds bestaan, vooral voor de kleine en middelgrote landbouwbedrijven, die hun activiteiten niet kunnen voortzetten zonder compensaties van de Europese Unie en de staat. Want naast de gevolgen van het antilandbouwbeleid van de Europese Unie moeten zij ook het hoofd bieden aan de gevaren van het klimaat, zoals in mijn land, in Thracië en Thessalië, waar de oogst is vernietigd door overstromingen en de boeren moeten zien te overleven.
We mogen echter niet vergeten dat de frequentie van onvoorziene natuurverschijnselen en de aantasting van de levensvatbaarheid van de landbouwbedrijven voortkomen uit de roofbouw op natuurlijke rijkdommen en de commercialisering van het milieu. De oorzaak ligt bij dat beleid dat de Europese Unie jammer genoeg nastreeft, met tragische gevolgen.
Als de oorzaak niet wordt aangepakt en men telkens branden blijft blussen via compensaties, zullen de gevolgen van de fatale weersverschijnselen binnenkort zo groot worden dat de getroffenen niets meer zullen hebben aan compensaties, ook al gaat het om een grote hap uit de communautaire of nationale begroting.
Een herziening van dit beleid vormt dus de beste preventie van en bescherming tegen natuurrampen. 
Claude Moraes (PSE ),
   . – Net als bij het verslag-Estrela vind ik niet dat het praktisch of financieel gerechtvaardigd is een agentschap op te richten dat zich moet bezighouden met droogte en overstromingen. Andere soorten milieumaatregelen in verband met overstromingen, daarentegen, zijn dringend nodig. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . De natuurrampen die zich in grote delen van Europa hebben voorgedaan en de onvoorspelbare aard ervan hebben de tekortkomingen aangetoond van het Solidariteitsfonds sinds zijn oprichting in 2002. De aanhoudende droogte van de laatste jaren in Portugal, Spanje, Italië en Frankrijk heeft haarscherp aan het licht gebracht hoe kwetsbaar de landbouw is voor extreme klimaatomstandigheden.
In het licht van de huidige situaties en de noodzaak om herhaling te voorkomen heeft de rapporteur een nieuwe aanpak voorgesteld om de gemeenschappen en boeren beter te beschermen tegen de verwoestende gevolgen. Ik acht het daarom van vitaal belang om een systeem voor rampenbeheer op te zetten, in combinatie met een systeem voor risicobeheer en een systeem voor hulp bij het stabiliseren van de situatie nadat zich een crisis heeft voorgedaan.
Ten slotte is het heel belangrijk om in dergelijke situaties te zorgen voor preventieopleidingen. Met de maatregelen voor civiele bescherming, het programma Forest Focus en de programma's voor plattelandsontwikkeling beschikken we over een kader waarmee de nodige activiteiten kunnen worden opgezet voor bewustmaking van gemeenschappen, preventieopleidingen en voorlichting voor de mensen die verantwoordelijk zijn voor crisisbeheer bij rampen. Alle maatregelen – zowel de reeds bestaande als de maatregelen die in het verslag worden geopperd – moeten genomen kunnen worden.
Om deze redenen heb ik vóór het verslag-Capoulas Santos gestemd.
Michl Ebner (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dit valt weliswaar niet onder de stemverklaringen, maar ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om u te bedanken voor de bekwame wijze waarop u de vergadering van dit Parlement voorzit. U zult ongetwijfeld gemerkt hebben dat velen in dit opzicht achter u staan.
Ik heb met veel overtuiging voor het verslag-Galeote Quecedo gestemd, met name vanwege de paragrafen 18 en 32. Paragraaf 18 verwijst naar goede praktijken, dat wil zeggen dat de kennis die op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau verworven is, wordt verspreid en toegepast in andere landen. Ik ben in dit verband van mening dat we veel kunnen doen om andere landen daadwerkelijk te helpen, bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk, zoals gedaan wordt door brandweerlieden, die hun werk in veel andere landen en gebieden kunnen uitoefenen. Ik hoop daarom van harte dat we op deze manier doorgaan.
In paragraaf 32 wordt daarentegen verwezen naar de opheffing van de administratieve barrières, met name in aan elkaar grenzende gebieden, die immers speciale behoeften hebben. Ik ben het daar volledig mee eens. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   . Gezien het feit dat in het verslag de volgende punten worden bevestigd:
1 – de “specificiteit (…) van de natuurrampen die zich gewoonlijk in het Middellandse-Zeegebied voordoen”;
2 – de noodzakelijke aanpassing van de communautaire instrumenten voor preventie, onderzoek en risicobeheer, civiele bescherming en solidariteit;
3 – de noodzaak een gedetailleerde inventaris op te maken van de plaatsen die het gevoeligst zijn voor langdurige droogte en branden;
4 – de noodzaak om toekomstige strategieën aan te passen voor afgelegen en ultraperifere regio's en voor de minst begunstigde regio’s die onder de convergentiedoelstelling vallen.
5 – de noodzaak om ter aanvulling op de bestaande nationale instrumenten een programma op te zetten voor bescherming tegen bosbranden met het oog op de ontwikkeling van een prominentere en beter geïntegreerde pan-Europese cultuur van risicopreventie en -beheer met betrekking tot bosbranden;
6 – de noodzaak om een Europees Observatorium voor droogte en verwoestijning op te richten als onderdeel van de activiteiten uit hoofde van het zevende kaderprogramma voor onderzoek (2007-2013);
7 – de noodzaak om de lidstaten te wijzen op het belang dat hun programma's voor plattelandsontwikkeling ten uitvoer worden gelegd, en dat in die programma's van voorstellen worden opgenomen die gericht zijn op het oplossen van problemen in verband met de demografische neergang, het gebrek aan bijscholing van de beroepsbevolking, de trek naar de steden, herbebossing en de buitensporige versnippering van de betrokken gebieden,
heb ik vóór het verslag gestemd.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Wij nemen met voldoening kennis van het feit dat er goedkeuring is gehecht aan enkele voorstellen die wij hebben ingediend en die als volgt luidden:
- bescherming van het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds, dat moet blijven voorzien in interventie bij rampen die weliswaar omvangrijk zijn, maar toch onder de vastgestelde schadedrempel blijven en die ernstige en blijvende gevolgen hebben voor de levensomstandigheden van de inwoners van een bepaald gebied, met de mogelijkheid om in dergelijke gevallen buitengewone bijstand te verlenen;
- het bestaan van een uitgebreid netwerk van landbouw-KMO's en een landbouwbeleid dat duurzamer productiemethodes voorstaat, vooral wat het gebruik van water en grond betreft, is een cruciale vereiste voor de bestrijding van de gevolgen van droogte en bosbranden;
- acht het in de context van het nieuwe financieel kader voor 2007-2013 van essentieel belang om met het oog op de bevordering van bewustwordingscampagnes en maatregelen voor risicopreventie en -beheer in verband met bosbranden een communautair programma voor de bescherming tegen bosbranden op te stellen dat de nodige financiering ontvangt en het landbouwbeleid en het structureel beleid complementeert; beklemtoont dat een dergelijk programma rekening moet houden met de bijzondere kenmerken van de mediterrane bossen.
Wij hebben dus vóór het verslag gestemd, al betreuren wij het wel dat andere voorstellen die wij hebben ingediend zijn verworpen. Die zouden het verslag completer hebben gemaakt in termen van beleid gericht op de ondersteuning van boeren die door rampen getroffen zijn.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   . De volgende punten zijn tijdens de plenaire zitting goedgekeurd:
1. de erkenning van de specificiteit van de natuurrampen die zich gewoonlijk in het Middellandse-Zeegebied voordoen;
2. de vaststelling van een communautair programma voor de bescherming tegen bosbranden;
3. onderzoek naar de mogelijkheid tot oprichting van een landbouwrampenfonds;
4. regionale rampen blijven vallen onder het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds;
5. aanpassing van het Solidariteitsfonds in termen van tijdslimieten en in aanmerking komende acties om in het kader van het Fonds rekening te kunnen houden met de bijzondere kenmerken van natuurrampen, zoals droogte en bosbranden;
6. speciale aandacht voor de minst begunstigde regio's bij natuurrampen.
Wij hebben het voor elkaar gekregen dat de specificiteit van het mediterrane bos is opgenomen, maar het effect daarvan is afgezwakt door voorstellen van leden uit Midden- en Noord-Europese lidstaten; voorstellen waar wij tegen hebben gestemd.
Dit is opnieuw een voorbeeld van een situatie waarin de boel wordt bepaald door de mensen die aan de knoppen staan; ik bedoel daarmee te zeggen dat in dit 'federalistische' Parlement het gewicht van de leden uit elk land, waarbij de Parlementsleden uit Midden- en Noord-Europa het meeste gewicht in de schaal leggen, een doorslaggevende factor is bij de ondermijning van de belangen van de mediterrane landen, waarin meer dan 90 procent van de bosbranden plaatsvinden.
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   . Ik verwelkom het verslag-Estrela. Hoewel er geen technische vernieuwingen in worden geïntroduceerd inzake het beheer en de preventie van natuurrampen geeft het een belangrijk overzicht van de mogelijkheden en de kennis die op dit moment aanwezig is.
Ik neem met voldoening kennis van de voorstellen voor de opstelling van richtlijnen voor de preventie en het beheer van bosbranden en droogtes, die mijns inziens een uiterst belangrijke factor vormen in het anticiperen en efficiënter reageren op natuurrampen.
Ook verwelkom ik het voorstel tot de instelling van een Europees Observatorium voor droogte, woestijnvorming, overstromingen en andere gevolgen van klimaatverandering, dat een belangrijke rol zou moeten vervullen bij het onderzoek naar en de coördinatie van beste praktijken op het gebied van civiele bescherming.
Het verslag heeft voornamelijk betrekking op het probleem van bosbranden en droogte en brengt incidenteel overstromingen ter sprake, hetgeen betekent dat het van cruciaal belang is voor Portugal en de andere mediterrane landen.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Wij achten het van cruciaal belang dat er in het volgende financiële kader voor de periode 2007-2013 een communautair programma wordt opgesteld dat de nodige financiering ontvangt voor de bescherming tegen het verzengende vuur van bosbranden en dat voorziet in de bevordering van bewustmakingsactiviteiten en risicopreventie en -beheer in verband met bosbranden. Het programma moet voldoende financiële middelen ontvangen en dient hand in hand te gaan met het landbouw- en structuurbeleid. Voorts dient een dergelijk programma rekening te houden met de bijzondere kenmerken van de mediterrane bossen.
Wij zijn derhalve van mening dat er binnen het Solidariteitsfonds bijzondere aandacht moet worden besteed aan tijdslimieten en in aanmerking komende acties en aan natuurrampen die in het Middellandse-Zeegebied vaak voorkomen, zoals droogte en bosbranden.
Voorts menen wij dat het Solidariteitsfonds moet blijven voorzien in interventie bij rampen die weliswaar omvangrijk zijn, maar toch onder de vastgestelde schadedrempel blijven, en dat buitengewone bijstand moet worden verleend als de meerderheid van de inwoners in een bepaald gebied heeft geleden onder een ramp die ernstige en blijvende gevolgen heeft voor hun levensomstandigheden;
Hoewel niet al deze vraagstukken worden aangepakt hebben we vóór het verslag gestemd, omdat het, hoe inadequaat ook, een positieve bijdrage levert.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   In dit verslag stelt de rapporteur natuurrampen aan de orde vanuit een milieuperspectief. Onder andere wordt voorgesteld om een Europees Observatorium op te richten. Wij vinden dat grensoverschrijdende milieuproblemen op EU-niveau moeten worden behandeld. Het is echter uiterst twijfelachtig in hoeverre natuurrampen grensoverschrijdend zijn. Overstromende rivieren zijn misschien een probleem om op EU-niveau op te lossen, maar er is op dit moment al een rivierenrichtlijn waarin wordt geregeld hoe men dit soort problemen moet aanpakken. Wat branden betreft, vinden wij dat het een taak voor elke lidstaat is om te zorgen voor de structuren om de branden en de schadelijke effecten daarvan te voorkomen. Als de EU bij elke natuurramp met geld moet komen, neemt de stimulans om preventief te werk te gaan natuurlijk af. En dat leidt er op zijn beurt weer toe dat er steeds meer en ernstiger rampen plaatsvinden, wat natuurlijk heel negatief is voor het milieu en kostbaar voor de belastingbetalers.
De rapporteur wil dat de EU de lidstaten oproept om nationale bosfondsen op te richten ter preventie van natuurrampen. Dat vinden wij een aangelegenheid voor de lidstaten, en die moeten daarom zelf bepalen of dat nodig is of niet.
Om bovengenoemde redenen hebben wij bij de stemming van vandaag tegen dit verslag gestemd. 
Claude Moraes (PSE ),
   . – Ik heb voor het verslag-Estrela over de milieuaspecten van natuurrampen gestemd, maar tegen de oprichting van een speciaal agentschap dat zich moet bezighouden met droogte en overstromingen. Naar mijn mening is er geen gegronde reden om een dergelijk agentschap in het leven te roepen en er is ook geen geld voor. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   . Natuurrampen zijn crises die ieder moment zonder waarschuwing vooraf kunnen toeslaan. Daarom moeten er voorzorgsmaatregelen worden genomen. De rampen die mijn land en andere lidstaten van de EU hebben getroffen hebben mij ertoe gebracht de rapporteur te steunen in haar pleidooi voor doeltreffende preventiemaatregelen onder andere in de vorm van onderzoek en technologische ontwikkeling en de instelling van een Europees waarnemingscentrum voor droogte en woestijnvorming.
De natuurrampen hebben het leven van de mensen in de getroffen gemeenschappen voor onbepaalde tijd aangetast. Daarom moet extreme droogte onder het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds vallen. Daarnaast moet er in het kader van dit Fonds rekening worden gehouden met de nodige aspecten op het gebied van burgerbescherming. Wat dat betreft, is het belangrijk om in de betrokken gemeenschappen bewustmakingsactiviteiten te ontplooien. Voorts moeten de lidstaten solidair zijn en in actie komen om rampen en de ernstige gevolgen ervan voor de leefomstandigheden van de getroffen gemeenschappen te bestrijden, zo nodig met gezamenlijke hulpmiddelen.
Daarom heb ik vóór het verslag-Estrela gestemd.
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   . – We moeten onophoudelijk blijven zoeken naar mogelijkheden voor preventie en dus zijn maatregelen op het gebied van technologisch onderzoek en technologische ontwikkeling, bewustmaking van het publiek, coördinatie van noodmaatregelen en de inzet van een burgerbeschermingseenheid bij natuurrampen cruciale zaken waarin we zo spoedig mogelijk moeten voorzien.
Ik ben echter tegen de oprichting van welk waarnemingscentrum dan ook. Invoering van een dergelijke structuur zou wel eens veel geld kunnen kosten zonder dat het echt resultaat oplevert. Erger nog is dat het geld dat nodig is om een dergelijk observatorium draaiende te houden zou moeten komen uit het budget voor de onmisbare steunmaatregelen ter plekke. Bovendien: een waarnemingscentrum oprichten is gemakkelijk genoeg, maar zo'n centrum opheffen is bijna onmogelijk. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ),
   . Tot mijn spijt heb ik niet kunnen instemmen met de verslagen Berend en Galeote. De reden daarvoor is nadrukkelijk niet dat ik tegen onderlinge solidariteit tussen lidstaten ben in geval van rampen.
Beide verslagen sturen gezamenlijk in sterke mate aan op een EU-kader waarin de preventie, bestrijding en afhandeling van een (natuur)ramp een hoofdrol spelen. Dit zou gerechtvaardigd kunnen worden wanneer alle lidstaten in min of meer gelijke mate met deze problematiek worden geconfronteerd. Dat is lang niet altijd het geval. Daarom dient een EU-inzet zich te beperken tot aanvullende acties die niet door lidstaten zelf kunnen worden gedragen.
De positie van de EU wordt meer recht gedaan wanneer EU-initiatieven worden geconcentreerd op grensoverschrijdende rampen met een onvermijdbaar of onverzekerbaar karakter waarvan de gevolgen de capaciteiten van lidstaten overstijgen. Om die reden had ik wel kunnen instemmen met een beperkt aanvullend instrument waarop in gerechtvaardigde omstandigheden aanspraak kan worden gemaakt.
Desalniettemin wijzen deze voorstellen zeer terecht op het belang van preventief handelen. Ik hoop en verwacht dat zowel de lidstaten als de EU met alle hen ter beschikking staande middelen de risico’s op een ramp tot een minimum zullen beperken. Voorkomen is immers altijd beter dan genezen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   In het verslag wordt de oprichting van een aantal fondsen voorgesteld plus een ruimer gebruik van structuurfondsen en het Solidariteitsfonds, voor de financiering van maatregelen op EU-niveau ter voorkoming en bestrijding van natuurrampen. Onder andere wordt de oprichting voorgesteld van een Europees Observatorium voor droogte en verwoestijning, een Europees fonds tegen bosbranden en een rampenfonds in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, plus intensieve voorlichtingscampagnes over duurzaam gebruik van water. Tevens wordt voorgesteld dat het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds van de EU wordt uitgebreid, zodanig dat het ook de gevolgen omvat van crises op het gebied van de volksgezondheid, terreuracties en technologische rampen.
De Zweedse partij Junilistan verwelkomt internationale solidariteit als een land door rampen wordt getroffen. De EU mag deze rampen echter niet gebruiken als argument om haar macht te vergroten en een gemeenschappelijk beleid voor dit gebied te ontwikkelen of nog meer instellingen op te richten. Als je de lidstaten de verantwoordelijkheid ontneemt om maatregelen te nemen en preventieve systemen in te richten, dan nemen de risico’s toe. In de verzekeringstheorie wordt dat “moral hazard’ genoemd.
Wij hebben daarom tegen beide verslagen gestemd. 
Oldřich Vlasák (PPE-DE ). –
   Geachte voorzitter, dames en heren, ik ben verheugd dat er een debat plaatsvindt over de coördinatie en samenwerking bij de bestrijding van natuurrampen. En uiteraard ben ik blij dat er in het verslag eveneens wordt voorgesteld een voorlichtings- en onderwijscampagne op touw te zetten en natuurrampen te voorkomen. Ik twijfel er niet aan dat hulp voornamelijk gericht zal zijn op gebieden met een verhoogd risico en dat het noodzakelijk is om het milieu te beschermen en natuurlijke bronnen te behouden. Het is mijn vaste overtuiging dat deze samenwerking op vrijwillige basis dient te geschieden, en ik ben er voorstander van dat staten zich op individuele basis inzetten voor een substantiële verbetering van de coördinatie en informatieoverdracht. Maar het staat voor mij buiten kijf dat bijdragen aan agentschappen of aan de opbouw van Europese eenheden op vrijwillige en niet op verplichte basis geleverd dienen te worden. Om die reden heb ik mij niet kunnen vinden in paragraaf 31 en heb ik mij onthouden van stemming. 
Markus Pieper (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf dat wij elkaar in Europa moeten steunen en de negatieve gevolgen van natuurrampen moeten bestrijden. Wat dit betreft moeten de getroffen regio’s kunnen vertrouwen op de solidariteit van hun buurlanden; we hebben ook Europese programma’s nodig waarmee in geval van nood hulp kan worden geboden. In het verslag worden hiervoor talloze voorbeelden gegeven.
Tegen Europese hulp in crisissituaties moeten we ‘ja’ zeggen. Voor het voorkomen van rampen zijn echter in de allereerste plaats de lidstaten zelf verantwoordelijk en wij moeten deze verantwoordelijkheid niet bij hen wegnemen door deze naar Europees niveau te verleggen. Dat geldt eveneens voor het organiseren van maatregelen naar aanleiding van crisissituaties, hetgeen ook wel ‘Europese civiele bescherming’ wordt genoemd. Wij hebben niet nog meer bevoegdheden nodig op het gebied van civiele bescherming en het bestrijden van rampen. Dat leidt ertoe dat dezelfde bevoegdheden bij meerdere instanties liggen en geld wordt verspild aan administratieve organen.
Het is derhalve vanzelfsprekend dat buurlanden in Europa elkaar helpen in geval van crisissituaties en daarbij kan Europa steun bieden, in de vorm van hulpprogramma’s, bij de coördinatie en het lenigen van materiële nood. Nieuwe Europese bevoegdheden daarentegen doen meer kwaad dan goed en deze verslagen veranderen niets aan het feit dat dit nog steeds een kwestie is waarover gesproken moet worden. 


Mia De Vits (PSE ). –
   Voorzitter, zou u willen laten notuleren dat ik gisteren een aantal hoofdelijke stemmingen gemist heb wegens het slecht functioneren van de bel op mijn verdieping? 
Véronique De Keyser (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil erop wijzen dat ik gisteren hetzelfde probleem heb gehad als mevrouw De Vits. De bel op onze verdieping werkt niet goed, met als gevolg dat ik tien minuten te laat in de vergaderzaal aankwam voor de stemmingen. De meeste hoofdelijke stemmingen waren toen al afgehandeld. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over Nepal(1). 
Thomas Mann (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, na wekenlange massale demonstraties waarbij honderden gewonden en zelfs doden vielen, heeft koning Gyanendra begin mei eindelijk ingebonden en de macht overgedragen die hij in februari 2005 had overgenomen. Hij rechtvaardigde de afkondiging van de noodtoestand met het feit dat de regering niet succesvol was in de strijd tegen de maoïsten. Wat zich de afgelopen maanden in Nepal heeft afgespeeld is ongekend.
Ik heb dit land al ruim tien keer bezocht en ken het daardoor zeer goed. Het volk heeft jarenlang te lijden gehad onder een terreurregime met willekeurige arrestaties en het heeft daarom zijn woede geuit in actief verzet, waardoor uiteindelijk de terugkeer naar de democratie mogelijk zal worden. De nieuwe coalitie, die uit een groot aantal partijen bestaat, is onder leiding van de zeer ervaren premier Koirala direct onderhandelingen met de rebellen begonnen. Het is de bedoeling dat er een constitutionele vergadering bijeen wordt geroepen, die zal beslissen welke staatsvorm er zal komen. De maoïsten hebben zich bereid verklaard het besluit van deze vergadering te accepteren. Mijns inziens is het bijzonder belangrijk dat zij nu ook de wapens neerleggen en de opbouw van de democratie in hun land niet meer in de weg staan.
Ik hoop dat de nieuwe coalitie in staat zal zijn alle krachten te bundelen om de openbare veiligheid duurzaam te herstellen. Politieke gevangenen, studenten en journalisten moeten worden vrijgelaten en de tienduizenden ballingen moeten eindelijk naar hun land kunnen terugkeren zonder te moeten vrezen voor hun leven. Ik verwacht dat het vluchtelingencentrum voor Tibetanen en het bureau van de Dalai Lama in Kathmandu weer geopend zullen worden.
Laten wij als Europeanen onze solidariteit tonen en zo spoedig mogelijk een parlementaire afvaardiging naar Nepal sturen. Laten wij degenen die betrokken zijn bij de wederopbouw van de democratie, zowel de non-gouvernementele organisaties als de burgers, steunen, want zij hebben nu niet alleen behoefte aan technische en financiële hulp – hoe belangrijk ook – maar bovenal aan stabiliteit en vrede in hun land! Laten wij hopen dat ook het toerisme weer gaat opbloeien, want dat blijft de belangrijkste bron van inkomsten voor dit nog altijd fascinerende land. Namaste! 
Marcin Libicki (UEN ),
   . Mijnheer de Voorzitter, wij denken allicht dat Nepal een ver land is en dat deze kwesties voor ons niet altijd even begrijpelijk zijn. Toch moet ik zeggen dat bepaalde zaken voor zich spreken. Voor ik hier naar de zaal kwam vroeg een van de journalisten me of ik denk dat de Europese Unie zich bezig moet houden met het brengen van democratie in de wereld. Ik heb gezegd dat de Europese Unie natuurlijk beperkt is in haar mogelijkheden en dat wij bepaalde normen en waarden altijd moeten steunen.
We weten heel goed dat de situatie in Nepal uniek is. Er is hier geen simpele keuze die gebaseerd is op de grote macht van de koning, die zijn bevoegdheden volgens de Nepalese wet overschrijdt, en als gevolg daarvan het leven voor veel Nepalese burgers heel moeilijk maakt. Er is ook het probleem van de maoïstische partizanen in Nepal.
Laten we niet vergeten dat we bij het nemen van een beslissing over wie we willen steunen heel nauwgezet te werk moeten gaan. Het zou voor dit land heel tragisch zijn als, na de val van de koning en zijn autoritaire regime, er na een korte overgangstijd van democratie een nieuw tiranniek maoïstisch regime komt.
Wij weten maar al te goed dat communistische revolutionairen vaak zo te werk gaan. Ze gaan de strijd aan met een sterke monarch met allerlei democratische leuzen, en vervolgens schaffen ze de democratie af om hun eigen tirannieke regime in te voeren. We moeten dus een zorgvuldige afweging maken en de democratische omwenteling steunen met de eis dat de minderheden gerespecteerd worden en dat er opvang komt voor de vluchtelingen uit Tibet, zoals collega Mann gezegd heeft. Daarnaast moeten we er voor waken dat we de Nepal van de regen in de drup helpen. Dat is de taak van de Europese Unie. 
Jan Mulder (ALDE ),
   . Voorzitter, alles lijkt erop dat de ontwikkelingen in Nepal zich ten goede keren. Het kan niet zo zijn dat in een land waar ook ter wereld er één persoon is die alle macht heeft. Dat was, dacht ik, in het verleden het geval met de koning van Nepal. Zeker in dit halfrond, het hart van de democratie in Europa, zullen wij op alle mogelijke manieren de democratische ontwikkelingen in Nepal moeten steunen. Ik denk dat de koning er verstandig aan heeft gedaan om een constitutionele vergadering te beleggen opdat Nepal een goede nieuwe grondwet krijgt.
Vooral belangrijk lijkt mij dat er een kiesstelsel komt dat representatief is en waarin iedere groep, of die zich nu op het ogenblik binnen of buiten Nepal bevindt, zich kan herkennen. Ook in Nepal zal een representatieve democratie moeten heersen. De grote vraag is: wat kan Europa er al doen? Als het voor de democratische ontwikkelingen op prijs zou worden gesteld en als de partijen en de eerste minister het nuttig zouden vinden dat een delegatie van dit Parlement naar Nepal gaat om steun te geven aan de ontwikkelingen, dan moeten wij dat vanzelfsprekend doen.
Ik denk ook dat de Europese Unie op hoog niveau een actieve rol moet vervullen in de onderhandelingen over de nieuwe constitutie. Misschien kunnen wij eraan bijdragen en ik ben het eens met wat er in de resolutie staat, dat wij dat doen samen met andere belangrijke machten, de Verenigde Staten en India, en wat ook meer.
Het zal nog een tijdje duren voordat de wonden uit het verleden geheeld zijn, maar wij zullen met geld, met fondsen, met alle mogelijke middelen moeten proberen die wonden zo snel mogelijk te helen. 
Neena Gill (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd over de terugkeer van het democratisch bestuur in Nepal, iets waar we al veel te lang op hebben moeten wachten. De delegatie voor de betrekkingen met de Zuid-Aziatische landen en de Associatie voor Regionale Samenwerking in Zuid-Azië en ikzelf, als voorzitter van deze delegatie, hebben ons grote zorgen gemaakt sinds de koning de macht naar zich toetrok en we hebben ons samen met de Trojka ingespannen voor een terugkeer naar de democratie. Eindelijk is het dan zover.
De nieuwe regering staat voor vele uitdagingen, zoals het beperken van de macht van de koning en het onder democratische controle brengen van het leger. Ik ben er daarom mee ingenomen dat zij vandaag al debatteren over een nieuwe rol voor de monarchie, waarmee naar ik hoop voorkomen zal worden dat de verstoring van de democratie waarvan we het afgelopen jaar getuige zijn geweest zich op de een of andere wijze opnieuw voordoet.
De voornaamste prioriteit van mijn delegatie is dat er duurzame vrede wordt gevestigd, en om dit te bereiken is de medewerking van de maoïsten onontbeerlijk. Het feit dat het staakt-het-vuren tot nu toe gerespecteerd wordt is een aanwijzing dat de juiste sfeer wordt gecreëerd voor het houden van vredesbesprekingen. Ik roep de maoïsten echter op te laten zien dat zij hun belofte om niet langer militieleden te rekruteren, een einde te maken aan alle afpersing en in beslag genomen land terug te geven, daadwerkelijk gestand willen doen. Beide partijen moeten het staakt-het-vuren permanent maken en zo snel mogelijk een constructieve dialoog met elkaar aangaan, met als doel vrije en eerlijke verkiezingen te houden, waarbij de maoïsten op gelijke voet staan met de andere politieke partijen.
Ik sluit mij aan bij wat de heer Mulder zei over de rol van de Europese Unie en de manier waarop we zorgen voor duurzame vrede in Nepal. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, na tien jaar burgeroorlog en bijna 13 000 doden breekt er in Nepal nu een nieuwe fase aan. Het besluit van koning Gyanendra van februari 2005 om de regering te ontbinden en de noodtoestand uit te roepen, was de druppel die de emmer deed overlopen en een einde maakte aan het geduld van de Nepalese bevolking. En we moeten onomwonden stellen dat het de demonstraties voor de democratie en de vrede zijn die deze verandering teweeg hebben gebracht.
Die demonstraties, waartegen hard werd opgetreden door de politie en waarbij een aantal doden en vele gewonden zijn gevallen, hebben de koning ertoe gedwongen afstand te nemen van de militaire dictatuur, het parlement in ere te herstellen en het bestuur over te dragen aan een meerpartijenregering.
Er doet zich nu een nieuwe kans voor om tot een vredesakkoord te komen met de maoïstische guerrilla’, die in het verleden al een paar maal een staakt-het-vuren had aangekondigd dat door de koning was afgewezen, maar nu is het voorstel voor een staakt-het-vuren wel aanvaard. We hopen wel dat dit staakt-het-vuren binnenkort zijn tijdelijke karakter verliest en definitief wordt.
Intussen valt het toe te juichen dat er een verschuiving plaatsvindt van wapens naar de politieke arena, wat blijkt uit het akkoord dat de maoïsten met de coalitie hebben ondertekend om zo spoedig mogelijk verkiezingen te houden voor een constituerende vergadering.
Deze resolutie stelt ons ook in de gelegenheid onze instemming te betuigen met het feit dat de regering de koninklijke decreten die de persvrijheid aan banden leggen en de NGO’s aan een ijzeren controle onderwerpen, heeft ingetrokken. Verder eisen wij in deze resolutie de vrijlating van alle politieke gevangenen, journalisten en mensenrechtenactivisten die nog steeds in de gevangenis zitten.
De Europese Unie moet bijzonder waakzaam zijn, en dit proces op verstandige wijze begeleiden. Zo heeft de nieuwe regering besloten om de aankoop door de vorige regering van militaire vliegtuigen en wapens te bevriezen; de Raad en de lidstaten dienen dit besluit te respecteren en de militaire hulp in de ijskast te zetten. Nepal heeft nu geen wapens meer nodig, integendeel, het dient terug te keren tot de normale democratische en institutionele situatie. Zoals gezegd dient de Europese Unie verder bij te dragen aan het vredesproces, door bijstand te verlenen bij de demobilisatie en economische hulp te verstrekken voor humanitaire en ontwikkelingsprogramma’s, en door verkiezingswaarnemers en mensenrechtenwaarnemers naar Nepal te sturen. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ),
   Waarde collega’s, de Zuid-Aziatische regio wordt al geruime tijd geplaagd door instabiliteit in een aantal landen aldaar. Delen van deze landen zijn in handen van rebellen en in Afghanistan en Nepal gaat het zelfs om het grootste deel van het land. In Afghanistan is het platteland in handen van clanleiders en stamhoofden, en in Nepal wordt 75 procent van het grondgebied beheerst door groeperingen waarmee de officiële organen totnogtoe weigerden te onderhandelen. Nadat de koning de absolute macht naar zich toetrok, hebben de overige politieke krachten eveneens hun geduld verloren en in februari 2006 gingen de mensen de straat op. Nu er een nieuwe coalitieregering is gevormd, moet er fundamenteel werk worden verzet. De grondwet moet bijvoorbeeld zodanig gewijzigd worden, dat daarin waarborgen voor de democratie worden verankerd en alle partijen – en dit is van groot belang – moeten betrokken worden bij het oplossen van de huidige situatie. Dat is volgens de laatste berichten de huidige stand van zaken. Uiteraard dienen de voorbereidingen voor de verkiezingen te worden versneld. Het nieuw te kiezen parlement dient vervolgens zo snel mogelijk een nieuwe grondwet op te stellen. Onze taak is het dit democratiseringsproces te steunen, en persvrijheid en de economische ontwikkeling van het land vormen een integraal onderdeel van dit proces. De door ons voorgestelde en ondersteunde resolutie heeft tot doel steun te verlenen bij de zoektocht naar de democratische weg die uit de huidige crisis leidt, en ik geloof dat de Europese Commissie reeds de nodige gelden heeft uitgetrokken voor de ondersteuning van het hele proces. 
Bernd Posselt,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in Nepal is een koning erin geslaagd een jonge democratie en een oude monarchie die diep in het volk geworteld was, te verwoesten. Het is een lastige opgave om beide weer op een duidelijke democratische basis te herstellen, en daarvoor is onze steun vereist. Het gevaar bestaat immers dat wij het ene kwaad met het andere verdrijven en dat de ene dictatuur wordt vervangen door een andere. Ik zou niet graag willen zien dat de democraten die nu in Nepal aan het roer staan hetzelfde lot ondergaan als Kerenski na de eerste Russische revolutie, toen de macht van de tsaar omver was geworpen en korte tijd later werd vervangen door een totalitaire dictatuur.
Om die reden moeten wij de democratische krachten – die zeer zwak en versplinterd zijn – massaal ondersteunen en ervoor zorgen dat deze democratie niet snel opnieuw plaatsmaakt voor een nieuwe dictatuur. De Nepalese burgers hoeven slechts naar buurland Tibet te kijken om te zien welke schade een dictatuur aan een oude Aziatische cultuur kan aanrichten. Laten wij de Nepalese democraten derhalve alle mogelijke steun bieden, zodat zij niet tussen de molenstenen worden verpletterd! 
Robert Evans,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we positief moeten zijn. De heer Posselt, die zojuist het woord voerde, was veel te negatief. We moeten ons aansluiten bij wat de heer Mulder heeft gezegd en de gebeurtenissen van de afgelopen weken beschouwen als een ontwikkeling ten goede. Wij in het Europees Parlement en in de EU als geheel moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om de ontwikkelingen in de richting van democratie te bevorderen.
Zoals in de resolutie gezegd wordt, moeten we de aandacht blijven vestigen op de rechten van minderheden, en we moeten, zoals we deze morgen gedaan hebben, zo stemmen dat we de ideeën die in het verslag-Howitt zijn beschreven, ondersteunen. We moeten de regering steunen om ervoor te zorgen dat het leger onder democratische controle staat en de oproep tot duurzame vrede die mijn collega mevrouw Gill gedaan heeft, onderstrepen.
Willen we dat dit een succes wordt, dan moeten wij in het Europees Parlement alles in het werk stellen om de onderliggende oorzaken van het conflict in Nepal aan te pakken en zorgen voor een veel grotere economische welvaart en een veel betere verdeling van de rijkdom in heel Nepal. Dat zou positief zijn en het zou de weg kunnen zijn naar duurzaam succes. 
Alyn Smith,
   . – Mijnheer de Voorzitter, volgens mij is het na dit debat duidelijk dat er in dit Huis brede overeenstemming over heerst dat Nepal wel eens aan het begin zou kunnen staan van een nieuwe fase en dat er deze keer misschien eindelijk, na tien lange jaren van oorlog, hoop gloort.
De problemen van Nepal brengen de zwakheden van de EU duidelijk aan het licht, maar het recente herstel van de democratie biedt ons de kans onze sterke kanten te laten zien. We kunnen Nepal geen oplossing opleggen als daar de collectieve wil om een oplossing te vinden ontbreekt. Maar nu hebben we de kans om alle democratische krachten in Nepal te begeleiden, bij te staan en van advies te dienen terwijl zij hun lange, moeizame reis op weg naar een meerpartijendemocratie en eerbiediging van de mensenrechten voortzetten.
Deze resolutie bevat een aantal waardevolle ideeën, en dan denk ik met name aan de instelling van een internationale contactgroep en de blijvende betrokken aanwezigheid van de internationale gemeenschap in Nepal, ter begeleiding van al deze democratische krachten. We moeten de groei van de democratie in Nepal blijven steunen. We mogen geen kritiek uitoefenen en we moeten schone handen hebben in onze onderhandelingen met alle partijen in dat land. Ik beveel alle maatregelen in deze resolutie aan bij het Parlement en hoop van de commissaris te horen dat de Commissie ons in ons streven zal blijven steunen. 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de gebeurtenissen in Nepal hebben een positieve wending genomen, nu koning Gyanendra eindelijk gezwicht is voor de groeiende oppositie tegen zijn absolute heerschappij. De invloed van de democratische beweging van het volk is indrukwekkend: het parlement is in ere hersteld, de regering heeft toegezegd een constituerende vergadering te kiezen die een nieuwe grondwet moet opstellen en binnenkort – en dit is heel belangrijk – zullen er besprekingen plaatsvinden tussen de nieuwe interim-regering en de maoïsten, onder een wederzijds overeengekomen staakt-het-vuren. Dit is een grote overwinning voor het Nepalese volk.
De nieuwe regering heeft nu een geweldige kans om de democratie te herstellen en een vredesproces in gang te zetten, maar de vele uitdagingen die zij nog het hoofd moet bieden, mogen niet worden onderschat.
De overwinning van de pro-democratische beweging markeert slechts de eerste stap op de lange weg naar vrede en stabiliteit die Nepal te gaan heeft. De nieuwe interim-regering staat voor belangrijke uitdagingen: zij moet constitutionele veranderingen voorbereiden, het vredesproces met de maoïsten op de rails houden en gehoor geven aan de oproepen tot het instellen van overgangsjustitie.
Het voornaamste doel moet nu zijn een officieel staakt-het-vuren overeen te komen en een einde te maken aan de vijandelijkheden tussen het Koninklijke Nepalese Leger en de maoïsten. In de tweede plaats moet een vredesproces gestimuleerd worden dat herstel van het land in overeenstemming met de constitutie als uitgangspunt heeft. In de derde plaats moet ervoor gezorgd worden dat Nepal het internationale toneel opnieuw betreedt als een stabiele democratie.
De EU kan een cruciale rol spelen als het erom gaat Nepal door dit moeilijke proces heen te helpen. De Commissie is er klaar voor een bijdrage te leveren aan een eventueel vredespakket. Zo’n pakket zou onder andere kunnen bestaan uit steun bij verkiezingen, verkiezingswaarnemingsmissies, toezicht op de naleving van het staakt-het-vuren en de noodzakelijke technische bijstand.
De Commissie zal alle middelen blijven aanwenden om bij te dragen aan een stabiel, democratisch en vreedzaam Nepal en werkt daarbij nauw samen met de lidstaten van de Europese Unie en de achtereenvolgende EU-voorzitterschappen. 
De Voorzitter
   . – Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter
   . – Aan de orde is het debat over vijf ontwerpresoluties over Sri Lanka(1). 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie heeft het initiatief tot deze discussie genomen omdat de Tamil Tijgers de onderhandelingstafel hebben verlaten. Dit conflict heeft ten minste 60 000 dodelijke slachtoffers gemaakt en miljoenen mensen zijn met geweld verdreven. Er komt nooit een eind aan deze situatie als beide partijen niet rond de tafel gaan zitten en daar vervolgens ook de hele tijd blijven zitten tot we een oplossing hebben gevonden. Dat de Tamil Tijgers de onderhandelingstafel nu hebben verlaten, is destructief voor alle partijen. Die zijn in de minderheid en zullen hun doel nooit met geweld kunnen bereiken. De onderhandelingweg die wij ze kunnen helpen bewandelen is de weg naar de vooruitgang waarbij beide partijen enigszins te winnen hebben.
We moeten onze blik op de regering van Sri Lanka richten. Afgelopen mei zijn minstens achttien burgers gedood op Kayts Island, en er zijn getuigen die bevestigen dat de marine van Sri Lanka onschuldige burgers heeft vermoord – minstens dertien – omdat ze hun huis niet wilden verlaten. Sri Lanka heeft een groot aantal mensenrechtenschendingen begaan die het nooit zorgvuldig heeft onderzocht. Nu het land is gekozen als lid van de VN-Raad voor de mensenrechten, is het absurd dat het zelf niet voldoet aan fundamentele eisen om schendingen van mensenrechten te onderzoeken en te vervolgen. Als beide partijen zich beheersen en hun verantwoordelijkheid op zich nemen, kunnen ook wij onze verantwoordelijkheid nemen om hulp te bieden in het vredesproces.
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Sri Lanka loopt uit de hand. Er worden opnieuw aanslagen gepleegd door de LTTE en de regering van Sri Lanka bepaalt waar dat gebeurt. Het algemene beeld dat door de media wordt gegeven, is dat er sprake is van een ‘lauwe oorlog’, en dat is mijns inziens juist. De vraag is nu welke rol de EU zou kunnen spelen aan de deëscalatie van dit conflict; op welke wijze zou een verdere escalatie voorkomen kunnen worden?
Er is een voorstel gedaan om de LTTE officieel op de lijst van terroristische organisaties van de EU te zetten. Dat zou echter bijzonder contraproductief zijn, met name in de huidige situatie, aangezien de onderhandelingen tot dusver niet eens op het grondgebied van de EU hebben kunnen plaatsvinden. Het feit dat er überhaupt een onderhandelingsproces is geweest, hebben wij met name aan de Noorse regering te danken. In het licht daarvan moet de EU een bijdrage leveren aan deëscalatie door de schuld niet bij één partij neer te leggen. Helaas is daarvan wel sprake in de onderhavige resolutie, want daarin wordt in wezen uitsluitend de LTTE als schuldige aangewezen. Dit conflict is de afgelopen tijd echter eveneens voor een groot deel te wijten aan de regering van Sri Lanka.
Er is nog een ander aspect waarin de EU een belangrijke rol speelt. Er worden immers nog steeds mensen vanuit een aantal lidstaten van de Europese Unie naar Sri Lanka uitgewezen, waardoor ze worden blootgesteld aan een situatie waarin de oorlog nog steeds sluimert. Daar moet hoe dan ook een einde aan komen. Ik dring er derhalve bij de Commissie en ook de Raad op aan om daadwerkelijk actief te worden en de schuld niet slechts bij één partij neer te leggen. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals in elk conflict maken alle partijen zich schuldig aan misstanden, maar in de dringende resolutie die vanmiddag in het Parlement ter tafel ligt, wordt heel terecht de aandacht gericht op de weerzinwekkende activiteiten van een terreurorganisatie, de LTTE, ofwel de Liberation Tigers of Tamil Eelam. De LTTE is slechts in één ding geïnteresseerd en dat is politieke macht. De organisatie vertegenwoordigt niet alle Tamil-volken in Sri Lanka en ze spreekt zeker niet namens hen. De moordzuchtige campagne van de LTTE heeft hun situatie niet in het minst verbeterd. Integendeel. Net zoals voor alle andere inwoners van Sri Lanka het geval is, blijven er slachtoffers vallen onder de Tamils, lijden ze economische ontberingen en worden hun levens ontwricht door de onzekere en gevaarlijke veiligheidssituatie. Ik hoop dat het voor de LTTE nog niet te laat is om zich terug te trekken van de rand van de afgrond.
Aan het begin van dit jaar heerste er optimisme dat het staakt-het-vuren zou worden bekrachtigd en dat er wezenlijke vooruitgang zou worden geboekt op de weg naar vrede. Deze hoop is in rook opgegaan doordat de LTTE weigerde deel te nemen aan een tweede onderhandelingsronde in Genève en haar terreurcampagne hervatte. Het is van het allerhoogste belang dat de LTTE ter verantwoording wordt geroepen voor haar daden en dat er nu meer internationale druk op de organisatie wordt uitgeoefend.
In tegenstelling tot de heer Pflüger dring ik er dan ook bij de EU op aan de LTTE op de lijst met verboden, terroristische organisaties te plaatsen. Ik zie dit niet als een belemmering voor toekomstige onderhandelingen, maar als een belangrijke stimulans voor de LTTE om het geweld te beëindigen. Tegelijkertijd moet dit verbod worden ondersteund door effectieve maatregelen van de lidstaten om te voorkomen dat financiële middelen en andere vormen van steun de LTTE bereiken. Human Rights Watch, een zeer gerespecteerde internationale non-gouvernementele organisatie, heeft bevestigd dat Tamils die in het Verenigd Koninkrijk en andere landen wonen, geïntimideerd, afgeperst en lichamelijk mishandeld zijn met het doel critici de mond te snoeren en een gestage stroom van inkomsten veilig te stellen.
Elk EU-land dat een Tamil-gemeenschap heeft zou speciale politie-eenheden moeten oprichten om onderzoek te verrichten naar de vertegenwoordigers van de LTTE en hen juridisch te vervolgen. Ook moeten LTTE-geassocieerde bankrekeningen bevroren worden. Dit dient te worden beschouwd als een van de dimensies van de strijd tegen het terrorisme. Van haar kant moet de LTTE onmiddellijk een staakt-het-vuren afkondigen, haar kindsoldaten vrijlaten, geen zelfmoordaanslagen meer plegen en met een positieve en constructieve instelling terugkeren tot de onderhandelingstafel. Dat is de grootste dienst die de LTTE de Tamils en alle andere bevolkingsgroepen van Sri Lanka zou kunnen bewijzen. 
Elizabeth Lynne (ALDE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, we hoopten allemaal dat de besprekingen tussen de Sri Lankaanse regering en de LTTE die in februari in Genève zijn gehouden, het begin zouden zijn van een weg naar vrede, totdat de Tamil Tijgers, zoals we allemaal weten, zich terugtrokken uit de tweede onderhandelingsronde. Wij allemaal hebben er uiteraard bij hen op aangedrongen terug te keren naar de onderhandelingstafel – ik zeg “wij allemaal”, maar als we hun organisatie verbieden, zullen ze dat niet kunnen doen – omdat de enige hoop gelegen is in een politieke oplossing. Nu al is het zo dat EU-lidstaten de deur gesloten houden voor LTTE-delegaties.
Zoals ik al gezegd heb, overweegt de Raad de LTTE op de lijst van terroristische organisaties te zetten. De LTTE zal toch ook wel doorhebben dat dat waarschijnlijk gaat gebeuren als er nog meer geweld wordt gepleegd en de organisatie zal er alleen maar verder door geïsoleerd raken. Onderhandelen is de enige manier om verder te komen, maar bij onderhandelingen moeten alle partijen betrokken worden, met inbegrip van andere Tamil-organisaties – vredelievende Tamil-organisaties, zoals het Tamil United Liberation Front.
De regering moet ook haar rol spelen en zij is in deze situatie allesbehalve vrij van blaam. Beide partijen hebben het staakt-het-vuren geschonden. Beide partijen hebben, naar mijn mening, grove mensenrechtenschendingen begaan. Ik roep de Sri Lankaanse regering bijvoorbeeld op om gevallen van wederrechtelijke executies grondig te onderzoeken en de daders voor het gerecht te brengen. De regering zegt dat ze onderzoek verricht, maar ik wil een grondig onderzoek. Ik wil dat ze de mensenrechtencommissie in ere herstelt. Aan de andere kant wil ik dat de Tamil Tijgers hun gewelddadigheden volledig beëindigen, geen kindsoldaten meer inzetten en de kindsoldaten die zij tot nu toe hebben ingezet laten terugkeren naar hun families. Alleen als alle partijen zelfbeheersing tonen zullen we verder geweld kunnen voorkomen. Doen ze dat niet, dan zijn het opnieuw de gewone burgers die de dupe zijn. 
Robert Evans (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, deze gezamenlijke resolutie bevat vele punten en net als anderen steun ik een aantal van die punten en heb ik mijn aarzelingen bij andere. Allemaal veroordelen wij de gewelddadigheden die gepleegd worden in Sri Lanka en allemaal betreuren wij de mensenlevens die verloren gaan. We hebben de gemeenschappelijke punten benadrukt en gezien het feit dat we aan een gemeenschappelijke resolutie gewerkt hebben, vind ik de opruiende opmerkingen die de heer Van Orden een paar minuten geleden maakte uitermate betreurenswaardig. Zijn bijdrage leek wel een verrassingsaanval: hij deed zijn zegje en verliet de zaal. Daarmee geeft hij blijk van een fundamenteel gebrek aan inzicht, niet alleen in hoe dit Parlement werkt, maar ook in de ernst van de situatie en de stappen die gezet moeten worden.
Mevrouw Lynne haalde een aantal aspecten naar voren die opnieuw benadrukt moesten worden, bijvoorbeeld dat een vredesproces alleen kan slagen als alle partijen erbij betrokken worden. Misschien hadden we in de resolutie niet alleen de LTTE en de regering moeten noemen; er zijn immers nog heel wat andere organisaties.
Er zijn te veel onverklaarde sterfgevallen in Sri Lanka; ik denk bijvoorbeeld aan de minister van Buitenlandse Zaken, Lakshman Kadirgamar en het Tamil parlementslid Joseph Pararajasingham. Samen met anderen heb ik beiden ontmoet en ze zijn ook allebei hier in dit Parlement geweest. We horen over veel sterfgevallen, maar er zijn er te veel waarover we niets horen.
We moeten het vredesproces onze volledige steun geven, maar we moeten ook erkennen, zoals de heer Pflüger en anderen al hebben gezegd, dat bij een burgeroorlog als deze veel mensen betrokken zijn. We moeten hen allemaal om de tafel krijgen en we kunnen niet bij voorbaat al schuldigen aanwijzen. Paragraaf 17 over het formeel bestempelen van de LTTE tot terroristische organisatie zal een ernstige en negatieve invloed hebben op het proces. 
Nirj Deva,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijn collega mevrouw Lynne verzocht om het instellen van een nieuwe mensenrechtencommissie in Sri Lanka en het doet mij groot genoegen u te kunnen meedelen dat dat precies is wat de president gisteren heeft gedaan, vooruitlopend op de resolutie van dit Parlement, vermoed ik. De mensenrechtencommissie functioneert op dit moment op volle kracht.
Het was, als ik het goed heb, Winston Churchill die zei: “jaw-jaw is always better than war-war”, ofwel “kletsen is altijd beter dan knokken”. Wat wij moeten doen, is doorgaan met praten. Er bestaat geen definitieve militaire oplossing voor dit conflict, dat nu al meer dan 25 jaar woedt in het land waar ik geboren ben. Duizenden mensen zijn gestorven en omdat het conflict niet met militaire middelen kan worden opgelost, moeten we onderhandelen en praten totdat er een gemeenschappelijk belang wordt gevonden.
Wie moet het woord voeren? De Europese Unie is vice-voorzitter en ik heb begrepen dat de Raad besloten heeft de LTTE op de lijst met verboden, terroristische organisaties te plaatsen. Maar we moeten blijven praten en de EU en de vice-voorzitters, waaronder Noorwegen, moeten nu, in overleg met India, de rol van vredestichters op zich nemen. Wij moeten vrede stichten op het eiland. Er moet een einde komen aan de onverzoenlijkheid van de LTTE, die om de zoveel tijd zegt vrede te willen en vervolgens de wapenen weer opneemt. De internationale gemeenschap zal zich niet langer voor de gek laten houden door dit knipperlichtgedrag. Ik wil mijn collega’s in dit Parlement bedanken voor de samenwerking en voor het inzicht dat zij in deze kwestie getoond hebben.
Neena Gill,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn grote bezorgdheid uitspreken over het mislukken van het vredesproces in Sri Lanka. Ik roep alle partijen op de vicieuze cirkel van geweld te doorbreken en dit geschil met een constructieve houding te benaderen. Alle partijen moeten voor eens en altijd het geweld afzweren. Nadat de hoop was opgeleefd omdat de LTTE in februari was teruggekeerd naar de onderhandelingstafel, was de teleurstelling groot toen de verzetsbeweging weigerde deel te nemen aan de tweede ronde, die in april gehouden zou worden. De LTTE moet de vredesonderhandelingen met de regering van Sri Lanka hervatten en ook de regering moet ervoor waken het uiterst broze vredesproces in gevaar te brengen.
In mijn ogen moet de Commissie zich proactiever opstellen om dit proces een duwtje in de rug te geven. De Europese Unie is een van de vice-voorzitters, zoals we al gehoord hebben, maar we lijken een nogal passieve rol te spelen in plaats van onszelf als dynamische actoren te beschouwen.
Naar mijn mening moeten we samen met de andere vice-voorzitters – de VS, Noorwegen en Japan – er dringend over nadenken hoe wij de bemiddelende rol van Noorwegen kunnen versterken, zodat er daadwerkelijk vooruitgang wordt geboekt in de richting van een vreedzame oplossing en er overeenstemming wordt bereikt over een routekaart voor het beëindigen van dit conflict.
De Europese Unie besteedt bakken met geld aan Sri Lanka. We moeten een aantal concrete resultaten behalen om te bewerkstelligen dat het leven van de mensen daar duidelijk merkbaar verbetert. 
Jan Mulder,
   Voorzitter, het is al gezegd: voor een conflict dat al bijna 25 jaar aan de gang is, is er geen gemakkelijke oplossing. Het is een soort etterend gezwel dat van tijd tot tijd uitbreekt. Dat is nu ook het geval. Ik ben het eens met alle sprekers die hebben gezegd dat het absoluut geen oplossing is om naar de wapens te grijpen om een bepaalde strijd te winnen. Wij zullen moeten blijven praten. De grote vraag is: hoe kan dat het beste in zijn werk gaan?
Sinds 2002 treedt Noorwegen op als bemiddelaar. Ik ben het eens met Neena Gill en ook iemand anders die het gezegd heeft. De grote vraag is: zou Europa geen belangrijker rol kunnen spelen? Zou het nuttig zijn als een belangrijk politicus uit Europa met de beide partijen of ook met andere partijen eens zou gaan spreken in Sri Lanka? Vorig jaar zijn we daar met een delegatie geweest en toen kwam van sommige kanten de suggestie dat het misschien nuttig zou zijn als een iets grotere macht dan Noorwegen zich als bemiddelaar zou opwerpen. Ik zou vooral graag van de Commissie willen weten wat ze van die suggestie denkt. 
Jaromír Kohlíček,
   Mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s, antipersoneelmijnen zijn een schrikwekkend wapen, vooral wanneer zo’n mijn een bus met mensen treft. In zo’n geval maakt het helemaal niet uit of het gaat om soldaten of burgers. Meteen na deze buitengewoon lafhartige daad van de Tamil Tijgers volgde een disproportionele reactie in de vorm van een bombardement van het door de Tijgers bezette grondgebied. En dus is er alweer sprake van een golf van geweld, alweer de mogelijkheid tot wapenleverantie, tot het bekritiseren van de Sri Lankaanse regering en tot het stellen van zeer buitengewone voorwaarden aan de regering in Colombo voorafgaand aan de eventuele volgende ronde van vredesonderhandelingen. Wie is er zo geïnteresseerd in de mogelijk olie- en gasbronnen tussen de kust van het eiland en de deelstaat Tamil Nadu? Daar gaat de ontwerpresolutie helaas niet op in. Misschien de volgende keer. Nu rest ons alleen maar het voorliggende voorstel goed te keuren. Ter afsluiting zou ik nog slechts een vraag willen stellen aan de heer Schlyter, verdediger van de rechten van etnische minderheden. Hoe worden deze rechten gewaarborgd bij de Singalezen in het noordoostelijke deel van het eiland? 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Sri Lanka is de afgelopen vier jaar niet zo moeilijk geweest als nu. Vier jaar geleden werd een bestand gesloten tussen de Tamil Tijgers en de regering. Het conflict in deze regio heeft al 64 000 slachtoffers gemaakt, en in het laatste half jaar zijn nog eens 300 mensen omgekomen bij terroristische aanslagen. Een week geleden hebben de aanslagen van 11 mei geleid tot het zinken van een marineschip met achttien mensen aan boord. Ook de levens van de vredeswaarnemers lopen groot gevaar.
Dit soort incidenten ondermijnen de toch al kwetsbare wapenstilstand en dreigen die teniet te doen. Volgens de bepalingen van het vredesakkoord vallen de territoriale wateren rond Sri Lanka onder de jurisdictie van de regering, en hebben beide partijen de plicht om de lokale waarnemers te beschermen. Ik vind het met name verontrustend dat door het escalerende conflict de economische ontwikkeling van het eiland wordt afgeremd, de mensen die het slachtoffer zijn geworden van de tsunami niet kunnen worden geholpen, er steeds meer rassen- en etnische discriminatie is, kinderen worden gerekruteerd voor de strijd, en de onafhankelijkheid van de media wordt ingeperkt.
De internationale instellingen moeten de terroristische aanslagen in Sri Lanka categorisch veroordelen. We moeten nieuwe vredesbesprekingen steunen en lokale gemeenschappen helpen om te komen tot een vreedzame oplossing van het conflict zodat er een einde komt aan het bloedvergieten onder burgers en zeker onder kinderen. 
Andris Piebalgs
   , . – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie blijft de situatie in Sri Lanka nauwlettend volgen en is verheugd dat het Europees Parlement belang hecht aan het zoeken naar een mogelijkheid het conflict te beëindigen met een vreedzame oplossing voor alle burgers in Sri Lanka. 
De Commissie deelt uw zorgen over de verontrustende toestand in het land. Het is duidelijk dat de situatie in een kritieke fase is beland, maar onderhandelen over een overeenkomst is de enige weg die leidt naar een oplossing van het conflict. 
Na de eerste onderhandelingsronde in februari in Genève, was de Commissie redelijk optimistisch over de bereidheid van de regering van Sri Lanka en van de Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) deel te nemen aan besprekingen over de tenuitvoerlegging van het staakt-het-vuren – als aanloop naar mogelijke gesprekken over een volledige vredesovereenkomst. De Commissie is uiterst teleurgesteld dat de tweede ronde van vredesonderhandelingen nu op de lange baan is geschoven en dat er op dit moment geen uitzicht op nieuwe gesprekken is. 
De Commissie is zeer bezorgd over de recentelijke verslechtering van de situatie, met name over een zelfmoordaanslag op legerbevelhebber luitenant-generaal Fonseka en de onlangs door rebellen uitgevoerde aanval op een tank en een legervoertuig in het noorden van Sri Lanka, waarbij zeventien soldaten om het leven kwamen. Beide aanslagen hebben geleid tot luchtvergeldingsacties op stellingen van de rebellen, met doden en gewonden tot gevolg. Wij zijn hier zonder twijfel getuige van een zeer ernstige escalatie. 
De aanval op de marine was een openlijke schending van het staakt-het-vuren door de LTTE en het feit dat de aanval plaatsvond terwijl men wist dat er waarnemers van de waarnemingsmissie in Sri Lanka aanwezig waren, maakt het incident des te ernstiger. 
De Europese Unie heeft herhaaldelijk het geweld veroordeeld dat heeft geleid tot dood en verderf in alle gelederen van de bevolking. De Europese Unie heeft beide partijen verzocht alles te doen wat in hun macht ligt om terughoudendheid te betrachten, zodat meer geweld voorkomen kan worden. 
Gezien de rol van de EU als vice-voorzitter van de donorconferentie in Tokio, zijn deze nieuwe ontwikkelingen van belang en wij moeten onze reacties zorgvuldig op elkaar afstemmen. Eind april, tijdens een buitengewone bijeenkomst van de vice-voorzitters, is de situatie in kaart gebracht. Een nieuwe vergadering staat gepland voor 30 mei in Tokio. 
Er zijn geen signalen dat een van beide partijen erop gebrand is de vredesonderhandelingen te hervatten en deel te nemen aan de tweede geplande onderhandelingsronde in Genève. Tegelijkertijd wil geen van beide partijen zich volledig terugtrekken en beschuldigd worden van het uitlokken van een complete oorlog. 
We zullen daarom de omstandigheden nauwlettend in de gaten blijven houden en iedere mogelijkheid aangrijpen die kan leiden tot de stabilisatie van de situatie in Sri Lanka en tot een door onderhandelingen tot stand gekomen vreedzame oplossing van het conflict.
De Voorzitter
   . – Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend op de debatten plaats. 
De Voorzitter
   . – Aan de orde is het debat over twee ontwerpresoluties over Taiwan(1). 
Marios Matsakis (ALDE )
   , . – Mijnheer de Voorzitter, de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is in het leven geroepen ter bescherming van de gezondheid van ieder mens ter wereld, zonder uitzondering of uitsluiting. Indien er zoals in het geval van Taiwan vanwege politieke motieven sprake is van uitsluiting, kan dat alleen maar leiden tot een toename in de verspreiding van ziekten, een onnodig hoog sterftecijfer en aanzienlijk lijden voor duizenden onschuldige burgers. 
Met alle respect voor de regering van de volksrepubliek China en zonder enige resolutie van de Verenigde Naties te willen schenden, ben ik van mening dat ten behoeve van de wereldgezondheid alle 23 miljoen Taiwanese burgers in de WHO vertegenwoordigd zouden moeten worden door hun eigen waarnemers. Gezien de huidige situatie zou dit geen probleem moeten zijn; de Heilige Stoel, Palestina en het Rode Kruis zijn volgens het internationaal recht geen staten, maar hebben wel de status van waarnemer.
Een dergelijke vertegenwoordiging zal op geen enkele wijze de politieke erkenning van Taiwan als onafhankelijk staat tot gevolg hebben, maar zou slechts tot doel hebben bij te dragen aan het verbeteren van de internationale volksgezondheid en aan het voorkomen van de verspreiding van uiterst gevaarlijke overdraagbare ziekten als SARS, vogelgriep en HIV. 
Kortom, collega’s, laten wij regionale politieke conflicten ondergeschikt maken aan de wereldgezondheid. Laten wij een beroep op de WHO doen om de noodzakelijke moed te betrachten en laten wij de volksrepubliek China vragen welwillend te zijn en Taiwan de waarnemersstatus toe te staan. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, in de huidige context, met het grote risico van grensoverschrijdende verspreiding van verschillende besmettelijke ziekten, zoals bijvoorbeeld de vogelgriep of SARS, is het belangrijk dat er preventie- en reactiemechanismen worden vastgesteld die zo soepel en doeltreffend mogelijk zijn. Daartoe dienen alle regio’s van de wereld rechtstreeks en zonder belemmeringen deel te nemen aan de netwerken, fora en programma’s voor samenwerking op gezondheidsgebied.
Taiwan heeft een grondgebied waarop meer dan 23 miljoen mensen wonen, maar het valt niet onder de bescherming van de Verenigde Naties indien er een epidemie op het eiland uitbreekt.
Met deze resolutie verzoeken wij de Commissie en de Raad nogmaals met klem om er bij de regering van de Volksrepubliek China op aan te dringen – met gebruikmaking van de bijzondere voorkeursbetrekkingen die we op dit moment hebben – dat zij ermee instemt dat Taiwan de status van waarnemer krijgt in de Wereldgezondheidsorganisatie, of ten minste in de Wereldgezondheidsvergadering. 
Astrid Lulling,
   – Mijnheer de Voorzitter, we laten hier geen enkele gelegenheid voorbijgaan om de mensenrechten en de fundamentele democratische principes te verdedigen, maar als het om Taiwan gaat, zijn we wat dit betreft opeens een stuk flexibeler. Laten we niet vergeten dat Taiwan de enige van de vier grote Chinese samenlevingen in Azië is waar zowel van democratie als van respect voor de mensenrechten sprake is. In de Volksrepubliek China bestaat er geen democratie en worden de mensenrechten niet geëerbiedigd; in Hongkong worden de mensenrechten wel geëerbiedigd maar ontbreekt democratie; en in Singapore is er wel democratie maar tellen de mensenrechten niet.
De voorliggende gezamenlijke ontwerpresolutie heeft echter een betekenis die ver uitstijgt boven het gebruikelijke diplomatieke gekissebis. Wat wij daarin vragen – erkenning van een waarnemersstatus voor Taiwan in de Wereldgezondheidsorganisatie – is een volksgezondheidskwestie van het allerhoogste belang, die zowel de 20 miljoen bewoners van het eiland als de gehele internationale gemeenschap en dus ook onszelf aangaat. In het licht van alles wat er op het spel staat – ik noem alleen maar de dreiging van epidemieën – is wat wij eisen niet meer dan het absolute minimum.
Ik roep mijn collega's op goed na te denken over de betekenis van onze gezamenlijke ontwerpresolutie en haar aan te nemen, ondanks de ommezwaai op het laatste moment van de socialisten. Iets meer standvastigheid van de kant van onze socialistische collega's had ik wel zo prettig gevonden. Zij werpen zich op als dé grote voorvechters van de democratie en de mensenrechten, maar helaas hebben ze de verleiding niet kunnen weerstaan om zich hier solidair te tonen met hun communistische kameraden in China. 
Martine Roure,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik vind wat er zojuist gezegd is hoogst betreurenswaardig – maar we horen dit soort dingen wel vaker hier. Wij hebben zeker waardering voor hetgeen Taiwan op gezondheidsgebied heeft bereikt en voor alles wat het land in internationaal verband doet op dit terrein. Vanuit juridisch oogpunt is het echter onmogelijk dat Taiwan een waarnemersstatus binnen de Wereldgezondheidsorganisatie krijgt: een dergelijke status is nu eenmaal voorbehouden aan landen. Europa heeft gekozen voor een één-China-beleid, en het Europees Parlement steunt die opstelling.
In reactie op de resoluties over deze kwestie die we eerder, in 2002 en 2003, hebben aangenomen, heeft de Commissie aangegeven dat zij zou bekijken hoe Taiwan betrokken kan worden bij de werkzaamheden van de WHO, met name via niet-overheidsactoren – NGO's bijvoorbeeld.
De Taiwanese autoriteiten zijn aangesloten bij de World Medical Association en bij het netwerk voor opleidingsprogramma's inzake epidemiologie. Deze twee NGO's maken op hun beurt deel uit van het wereldwijde waarschuwingsnetwerk van de WHO, het Global Outbreak Alert and Response Network. Ze nemen deel aan het waarschuwingssysteem.
Het is derhalve onjuist te beweren dat Taiwan op dit moment de bescherming van de Verenigde Naties moet ontberen. Wel kunnen we China vragen te kijken naar de mogelijkheid van deelname van Taiwan aan activiteiten op een passend terrein van internationale samenwerking inzake volksgezondheid. 
Bastiaan Belder,
   . Voorzitter, wie wenst de gezondheid van zichzelf of van een ander in gevaar te brengen? Toch niemand lijkt het! De Taiwanese realiteit oogt echter anders. De gezondheid van een burgerbevolking van 23 miljoen zielen alsmede die van talrijke buitenlanders op het eiland loopt acuut gevaar. En waarom? Simpelweg om politieke redenen wordt Taipei stelselmatig buitengesloten van de activiteiten van de Wereldgezondheidsorganisatie: een onbestaanbare, beschamende situatie! Het is ook een aanklacht die ik tijdens mijn bezoek aan Taiwan van inheemse en van Europese zijde, met name uit eigen kamp, hoorde.
De voorliggende, heldere resolutie kan ik nog sterker steunen ten gevolge van een zeer recente ontwikkeling in Taipei, nog van deze week volgens hoge diplomatieke bronnen uit Europa. Voor alles wensten de Taiwanese autoriteiten WHO-deelname te depolitiseren. Hun doel is in de eerste plaats , dat wil zeggen technische betrokkenheid bij alle WHO-activiteiten, precies zoals wordt gesteld in paragrafen 2 en 3 van de gezamenlijke ontwerpresolutie.
Van de Europese instellingen verwacht ik optimale inspanning ter bescherming en bevordering van de publieke gezondheid overal ter wereld. Eén witte, onbeschermde plek vormt al een mondiaal gevaar, of die nu Taiwan heet of anders. Laat de Chinezen en niet-Chinezen daarvan doordrongen zijn of raken. 
Marcin Libicki,
   . Mijnheer de Voorzitter, iedereen die de geschiedenis van de laatste zestig jaar kent, weet dat heldhaftige Chinezen in Taiwan onder aanvoering van Generaal Chiang Kai-shek weerstand boden tegen het moorddadige regime van het communistische Chinese vasteland. Taiwan is lang geregeerd door autoritaire regimes, maar die regeringen zijn nooit moorddadig te werk gegaan. Er bestond geen religieuze onderdrukking, geen onderdrukking van maatschappelijke klassen en geen vervolging van religieuze minderheden.
Nu mogen we niet toegeven aan de dictaten van het communistische Chinese vasteland. We moeten de Chinese bevolking van Taiwan het minste geven wat ze verdient. Gezond verstand, in het belang van de wereld, van de volksgezondheid en van de Chinese bevolking van Taiwan, vertelt ons dat Taiwan het recht moet krijgen toe te treden tot internationale organisaties, waaronder de Wereldgezondheidsorganisatie. 
Maciej Marian Giertych (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp simpelweg niet waarom een democratisch land, waar de mensenrechten en intellectuele eigendom gerespecteerd worden, dat handel drijft met de hele wereld en niemand bedreigt, wordt gediscrimineerd door internationale organisaties die het belang van de mensheid dienen. Het gaat hier om de Wereldgezondheidsorganisatie. Het lijkt me duidelijk, dat met vogelpest besmette vogels geen rekening houden met de politieke redenen voor het isolement van Taiwan door de internationale gemeenschap. Het spreekt voor zich dat Taiwan moet deelnemen aan de gemeenschappelijke inspanningen om te voorkomen dat de ziekte zich verspreidt.
Taiwan moet op zijn minst waarnemersstatus krijgen binnen de Wereldgezondheidsorganisatie. Ik hoop dat dit gebeurt en dat hiermee de eerste stap gezet wordt naar een volwaardige Taiwanese deelname in internationale organisaties. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Taiwan is een welvarend, vreedzaam en democratisch land. Het heeft de mensenrechten en de rechtstaat hoog in het vaandel en vormt geen enkele bedreiging voor wie dan ook. Zijn burgers genieten de beste gezondheidszorg in Azië. Al enige tijd, sinds de SARS-epidemie van drie jaar gelden, probeert Taiwan de waarnemersstatus binnen de WHO te verkrijgen. Helaas heeft de volksrepubliek China al het mogelijke gedaan om dit tegen te houden. Taiwan verdient beter. Het heeft al te maken met een enorme militaire dreiging vanuit China. Daar is vorig jaar een anti-afscheidingswet aangenomen, wat heeft geleid tot een escalatie van het geschil tussen beide zijden van de Straat van Taiwan.
Taiwan is net als Hongkong volwaardig lid van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) omdat de volksrepubliek China commerciële voordelen zag in dat lidmaatschap. Het huidige verzet van China tegen de poging van Taiwan toe te treden tot de WHO – en natuurlijk zou Taiwan een sleutelrol spelen bij het voorkomen van een eventuele vogelgrieppandemie – is eerlijk gezegd inconsequent en zet China te kijk als dwingeland. 
Glyn Ford (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen behoefte aan lessen in het bedrijven van politiek van afgevaardigden van wie bekend is dat ze in het verleden het Horst Wessel Lied hebben gezongen.
Ik heb drie opmerkingen. Ten eerste is deze resolutie in strijd met ons Reglement. Artikel 115 mag niet op deze wijze worden geïnterpreteerd. Indien dit wel het geval zou zijn dan zou ik geprobeerd hebben het treurige wanbeheer aan de orde te stellen van de trust die verantwoordelijk is voor de primaire gezondheidszorg in het westen van Gloucestershire: twee van de twee lokale ziekenhuizen in Lydney en Cinderford zijn gesloten. We weten allemaal waar het hier om draait. Dit is een poging middels een geniepige resolutie ons “één China”- beleid te ondermijnen – een volkomen redelijk politiek standpunt dat ik toevallig niet deel. Laten we een eerlijk debat houden in plaats van ons te verschuilen achter zogenaamde gezondheidsvraagstukken die als paard van Troje moeten fungeren. Deze resolutie is een serieuze; het is waar dat het Parlement eerder het standpunt heeft gesteund dat Taiwan de waarnemerstatus moet krijgen – in de Wereldgezondheidsvergadering (WHA), niet de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO).
Ten tweede, het “Global Outbreak Alert and Response Network” bestaat uit veertig verschillende organisaties uit de landen van de inmiddels bijna tweehonderd WHO-leden. Er is geen sprake van universaliteit, er is dus ook geen sprake van dat Taiwan wordt uitgesloten. Integendeel, een aantal non-gouvernementele organisaties waar Taiwan lid van is, zijn lid van het GOARN – er is dus geen sprake van dat zij gebrek aan informatie zouden hebben.
Ten derde, er wonen alleen al in Sjanghai een kwart tot een half miljoen Taiwanese immigranten die regelmatig heen en weer reizen tussen China en Taiwan. Het is moeilijk voor te stellen dat de Chinezen ook maar enig risico zouden nemen dat deze immigranten ziekten meebrengen uit Taiwan. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, Taiwan is een soevereine staat. De Taiwanese bevolking heeft hard gewerkt om een economische macht in Azië te worden. Dankzij diezelfde bereidheid om hard te werken en in vrede samen te leven met de rest van de wereld is het land een belangrijke internationale speler aan het worden. De volksrepubliek China steekt er echter een stokje voor dat Taiwan zich ook op andere terreinen aansluit bij de wereldgemeenschap. Niet toestaan dat Taiwan lid wordt van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) – hoe triest is dat? Het is een aanfluiting dat de WHO en andere landen meewerken aan deze boycot. Hopelijk heeft de EU op een dag genoeg lef om tegen China te zeggen: “We houden van jullie, we drijven handel met jullie, maar we willen niet met jullie meewerken of jullie gelijk geven wanneer je geen gelijk hebt”.
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, beste collega's, we zijn het er denk ik allemaal over eens dat het onacceptabel is dat Taiwan buiten de Wereldgezondheidsorganisatie en het waarschuwingsnetwerk van die organisatie, het Global Outbreak Alert and Response Network, gehouden wordt.
Toch speelt dit probleem al sinds 1971, toen de zetel voor het Chinese volk in de Verenigde Naties toegekend is aan de Volksrepubliek China. Wij houden ons hier echter niet bezig met het oplossen van diplomatieke geschillen; wij hebben het over gezondheidskwesties. De statuten van de Wereldgezondheidsorganisatie voorzien niet in een waarnemersstatus; wij moeten dus een compromisoplossing zien te vinden die het voor Taiwan mogelijk maakt deel te nemen aan de werkzaamheden van de WHO. Een van de opties is deelname via een niet-gouvernementele organisatie, met name een stichting; de Taiwanese autoriteiten zouden dan een eigen delegatie krijgen, los van die van China, en aldus zou toegang tot de Wereldgezondheidsvergadering gewaarborgd zijn.
Ik zal ondanks alles vóór de voorliggende ontwerpresolutie stemmen, maar ik vind wel dat we de verschillende problemen die hier spelen niet door elkaar moeten halen. 
Józef Pinior (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de dreiging van een grieppandemie of van andere besmettelijke ziekten is een van de grootste problemen van de moderne beschaving.
Besmettelijke ziekten als HIV, aids, tuberculose, malaria en SARS komen wereldwijd steeds meer voor. Als Taiwan geweerd wordt uit de Wereldgezondheidsorganisatie, wordt de bevolking van meer dan 20 miljoen mensen van het eiland blootgesteld aan de risico’s die ontstaan door dit isolement ten opzichte van de wereldgemeenschap. Als we rekening houden met de hoge kwaliteit van de Taiwanese gezondheidszorg is het ook in het belang van de internationale gemeenschap om Taiwanese specialisten toe te laten tot de vergaderingen van deskundigen van de Wereldgezondheidsorganisatie waar de bestrijding van de vogelpest wordt besproken.
Wat dit betreft moet de directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie het Taiwanese Centrum voor Ziektebeheersing opnemen in het wereldnetwerk voor epidemiologische waarschuwingen en reactie en wel zo snel mogelijk. De Europese Commissie en de lidstaten moeten de aanvraag van Taiwan voor een waarnemersstatus in de Wereldgezondheidsraad ondersteunen. De gezondheid van de burgers van Taiwan en van de bevolkingen van Zuidoost-Azië en van de hele wereld staat op het spel. 
Paulo Casaca (PSE ).
   – Ik ben er teleurgesteld over dat het Parlement aan het eind van dit debat niet tot een eensluidend standpunt is gekomen over deze kwestie. Ik betreur het feit dat de juridische kwestie in verband met de formulering in artikel 3 niet zodanig is verwoord dat er consensus kon worden bereikt. Ik hoop in ieder geval dat dit ontbreken van consensus niet het betoog ondermijnt van de vorige spreker, de heer Pinior, met wie ik het volkomen eens ben.
Er is een uitermate zwaarwegend probleem op het gebied van de volksgezondheid. Het is belangrijk ervoor te zorgen dat Taiwan volledig wordt opgenomen in het mondiale beschermingsnetwerk, want het zijn niet alleen de twintig miljoen mensen daar die een hoger risico lopen – we worden allemaal met grotere risico's geconfronteerd als dit eiland buiten ons systeem blijft. Dat is onze fundamentele zorg en ik hoop dat de Commissie op dit punt een oplossing kan bieden.
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, na negen vruchteloze pogingen om als waarnemer tot de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) te worden toegelaten, heeft Taiwan aangegeven te overwegen zijn ambities bij te stellen en te verzoeken op praktisch vlak een zinvolle bijdrage te mogen leveren aan de WHO. Taiwan verkiest dus op dit gebied inhoud en pragmatiek boven formaliteit. De EU steunt dit standpunt. 
In mei 2004 heeft het Ierse voorzitterschap uitgelegd waarom de EU een stemming over de kwestie inzake de waarnemersstatus van Taiwan niet heeft gesteund. Het voorzitterschap heeft vervolgens het secretariaat van de WHO verzocht daar waar gepast Taiwanese functionarissen te betrekken bij de praktijk en de WHO-vergaderingen. Het voorzitterschap wees erop dat het principe van het ‘genieten van de hoogst mogelijke standaard van gezondheid’ dat de WHO hanteert, een fundamenteel recht van ieder mens is. Verder verwees het voorzitterschap naar het precedent dat werd geschapen door de praktische samenwerking met en de betrokkenheid van Taiwanese gezondheidsfunctionarissen ten tijde van de SARS-crisis. Dit zou als voorbeeld kunnen dienen. 
In het licht van de uitbraak van vogelgriep en het daarmee samenhangende risico, heeft het Oostenrijkse voorzitterschap – na overleg met de lidstaten en de Commissie – de kwestie inzake praktische samenwerking met de WHO opnieuw aangekaart. Vervolgens hebben EU-afgevaardigden op 2 mei in Genève een zeer vruchtbaar onderhoud gehad met de directeur-generaal van de WHO. Bovendien hebben Taiwanese afgevaardigden in het afgelopen jaar deelgenomen aan een aantal technische vergaderingen die onder toeziend van de WHO zijn gehouden. Wij hebben duidelijk begrepen dat het WHO-secretariaat bereid is te onderzoeken of er meer mogelijkheden zijn waarop Taiwan een zinvolle bijdrage kan leveren aan de praktische kant van het werk van de WHO. Wij kunnen hier niet anders dan verheugd over zijn en wij zullen deze kwestie nauwlettend blijven volgen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
Wij gaan nu over tot de stemming. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de stemming.

Nirj Deva (PPE-DE ).
   – (EN) Mijnheer de Voorzitter, gezien het feit dat de regering van Sri Lanka gisteren heeft aangekondigd een mensenrechtencommissie samen te zullen stellen, wil ik graag een mondeling amendement indienen op onze gezamenlijke ontwerpresolutie. In paragraaf 11 van de ontwerpresolutie staat: “verzoekt de Commissie en de regering van Sri Lanka te zorgen voor de reactivering van de mensenrechtencommissie van Sri Lanka”. We zouden dit graag willen vervangen door “verwelkomt daarom de aankondiging van nieuwe leden voor de Sri Lankese mensenrechtencommissie”. 

De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
