Tura pytań (pytania do Rady) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0552/2010).
Do Rady skierowano następujące pytania.

Przedmiot: Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych
Prezydencja belgijska podkreślała swój zdecydowany zamiar poczynienia postępów w zapobieganiu dyskryminacji oraz wspieraniu równości. W tym kontekście, jakie konkretnie środki, jeżeli są w ogóle planowane, zamierza podjąć prezydencja na rzecz ratyfikacji konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych przez wszystkie 27 państw członkowskich UE?
Olivier Chastel
W dniu 7 czerwca 2010 r. Rada przyjęła rezolucję Rady Unii Europejskiej i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie w sprawie nowych europejskich ram dotyczących niepełnosprawności. W rezolucji tej wezwano państwa członkowskie i Komisję do propagowania, zgodnie z przysługującymi im kompetencjami, ratyfikacji i stosowania konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych podpisanej przez Unię Europejską dnia 26 listopada 2009 r. Do chwili obecnej konwencję ratyfikowało 13 państw członkowskich Unii Europejskiej.
Dlatego Rada oczekuje, że te państwa, które jeszcze tego nie uczyniły ratyfikują przedmiotową konwencję. Artykuły 3 i 4 decyzji Rady 2010/48/WE stanowią, że przed złożeniem w imieniu Unii Europejskiej dokumentu formalnego zatwierdzenia należy przyjąć kodeks postępowania między państwami członkowskimi i Komisją określający warunki pełnienia powierzonej Komisji funkcji punktu kontaktowego. Prace dotyczące kodeksu postępowania są obecnie w fazie końcowej i powinny zostać ukończone do końca roku.
Marian Harkin
Chcę podziękować Radzie za odpowiedź. Szczególnie cieszy mnie, że prace te mogą się zakończyć przed końcem bieżącego roku. Jeśli się nie mylę, powiedział pan 13 - z moich danych wynika, że konwencję ratyfikowało 16 państw członkowskich.
Czy Rada może mi powiedzieć, jaki będzie skutek ratyfikowania przez UE tej konwencji ?
Wymienił pan kilka artykułów, ale w konwencji jest też szereg artykułów odwołujących się do kwestii racjonalnych usprawnień dla osób niepełnosprawnych i prawa do samodzielnej egzystencji. Jaki według pana wywrze to skutek?
Moje pytanie brzmi: jakie skutki będzie miało ratyfikowanie tej konwencji przez UE dla krajów, które jeszcze jej nie ratyfikowały?
Olivier Chastel
Chcę wrócić do poruszonej kwestii. Konwencję ratyfikowało trzynaście państw członkowskich. Wymienię je, żeby wiedzieli państwo kogo należy skarcić: konwencję ratyfikowały Austria, Belgia, Czechy, Dania, Niemcy, Węgry, Włochy, Portugalia, Słowenia, Hiszpania, Szwecja, Wielka Brytania i Francja.
Co się teraz dzieje? Czekamy na porozumienie w sprawie kodeksu postępowania między państwami członkowskimi i Komisją przed złożeniem w imieniu Unii dokumentu formalnego zatwierdzenia. To zakończy proces ratyfikacji konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.
Jakie będą dalsze kroki? Po pełnym ratyfikowaniu konwencji Rada może wrócić do zagadnienia ewentualnego "pakietu narzędzi” na rzecz aktywnego promowania praw osób niepełnosprawnych - koncepcji, którą zaproponowało kilka państw członkowskich.
Prace nad tym projektem będą prowadzone równocześnie z przygotowywaniem przez Komisję europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych na lata 2010-2020, a ponadto strategia ta - zgodnie ze swoją nazwą - pozwoli na wdrożenie planu działania na kolejne 10 lat, mającego zagwarantować by osoby niepełnosprawne mogły w pełni korzystać z przyznanych im praw i swobód.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Chciałbym skierować do pana ministra pytanie, które według mnie jest istotne. Sytuacja jest bardzo zła. Spośród 27 państw członkowskich 13 państw ratyfikowało już konwencję, ale jednak 14 państw, czyli większość, tego nie zrobiła. Co powoduje, że dopiero połowa państw należących do Unii Europejskiej ratyfikowała konwencję tak ważną dla osób niepełnosprawnych?
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Dziękuję za odpowiedź. Bardzo chciałabym wiedzieć, dlaczego państwa członkowskie tak długo ratyfikują konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych? Czy obawiają się wziąć na swoje barki odpowiedzialność za stworzenie równych szans dla osób niepełnosprawnych? Panie ministrze! Jeszcze raz chciałabym zapytać, o ile pytanie to nie jest zbyt trudne, czy chociaż trochę przyspieszono przygotowanie projektu dyrektywy antydyskryminacyjnej i jak przebiegają negocjacje, debaty i konsultacje z państwami członkowskimi w sprawie przyspieszenia przyjęcia dyrektywy antydyskryminacyjnej, ponieważ jest ona ważna dla osób niepełnosprawnych.
Olivier Chastel
W państwach członkowskich podejmuje się zdecydowane działania, ale muszę przyznać, że mimo to tempo ratyfikowania przez niektóre państwa członkowskie może budzić rozczarowanie, a nawet sceptycyzm. Po raz trzeci powtarzam, że prawdą jest, iż konwencję ratyfikowało zaledwie 13 państw członkowskich.
Nie sądzę, aby było to podyktowane jakąś szczególną przyczyną. Po prostu państwa członkowskie dokonują ratyfikacji na podstawie procedur w oparciu o procedury, które czasem w poszczególnych państwach członkowskich mogą mieć różny przebieg. Nie chcę się tym zasłaniać, ale muszę powiedzieć, że w tej sprawie, podobnie jak i w innych suwerenność państwowa jest czynnikiem istotnym dla sposobu, w jaki państwa członkowskie realizują proces ratyfikacji.
Można byłoby twierdzić, że proces ten mógłby przebiegać szybciej, gdyby wszystkie państwa od samego początku lepiej ze sobą współpracowały. Niemniej jednak fakty są takie, że suwerenność państwowa odgrywa istotną rolę w wielu kwestiach.
Przedmiot: Leczenie padaczki
W sierpniu 2010 r. uczestniczyłem w europejskiej konferencji na temat padaczki i społeczeństwa w Porto, na której w ramach inicjatywy Global Campaign Against Epilepsy przedstawiono sprawozdanie na temat padaczki w regionie europejskim przygotowane przez Biuro Regionalne Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy. Według sprawozdania 58% państw europejskich nie dysponuje programami operacyjnego leczenia padaczki, choć 6 milionów Europejczyków cierpi na tę chorobę, generując koszty rzędu 20 miliardów euro rocznie.
Czy nie nadszedł czas, aby państwa członkowskie UE przyjęły wspólne, spójne podejście do leczenia tej choroby?
Olivier Chastel
Panie posłanki i panowie posłowie! Chciałbym najpierw podziękować posłowi kierującemu to pytanie, mimo że jest on nieobecny, za zainteresowanie tą sprawą. Prawdą jest, że choroby neurodegeneracyjne, zaburzenia rozwoju neurologicznego i niepsychiczne choroby mózgu, do których należy padaczka, to ogromny problem wielu naszych obywateli.
Zgodnie z art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia zachęca do współpracy między państwami członkowskimi w dziedzinie zdrowia publicznego i zapobiegania chorobom. Dlatego na szczeblu UE przyjmuje się podejście horyzontalne kładące nacisk na zwalczanie stygmatyzacji i dyskryminacji osób dotkniętych chorobami neurodegeneracyjnymi, zaburzeniami rozwoju neurologicznego i niepsychicznymi chorobami mózgu.
Z tego względu w swoich konkluzjach z czerwca 2003 roku w sprawie zwalczania stygmatyzacji i dyskryminacji ze względu na zdrowie psychiczne Rada wezwała państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na skutki problemów związanych ze stygmatyzacją i dyskryminacją ze względu na choroby psychiczne we wszystkich grupach wiekowych oraz do zagwarantowania w tym kontekście, że problemy te zostaną rozpoznane i szczególna uwaga zwrócona na zmniejszenie ryzyka wykluczenia społecznego.
W swoich konkluzjach z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia psychicznego Rada wezwała państwa członkowskie do wykonania deklaracji i planu działania przyjętego przez konferencję ministerialną Światowej Organizacji Zdrowia na temat zdrowia psychicznego, która odbyła się w styczniu 2005 roku w Helsinkach.
Rada jest szczególnie zaangażowana w zwalczanie innych chorób należących do chorób neurodegeneracyjnych, zaburzeń rozwoju neurologicznego i niepsychicznych chorób mózgu, to znaczy choroby Alzheimera. W tym kontekście powinienem wspomnieć o konkluzjach z dnia 16 grudnia 2008 r. dotyczących strategii zdrowia publicznego na rzecz zwalczania chorób neurodegeneracyjnych związanych ze starzeniem się oraz o konkluzjach z dnia 3 grudnia 2009 r. w sprawie wspólnego programowania badań w Europie, obejmującego przede wszystkim uruchomienie pilotażowej inicjatywy wspólnego programowania na rzecz walki z chorobami neurodegeneracyjnymi, a zwłaszcza chorobą Alzheimera.
Mairead McGuinness
autor. - Dziękuję Radzie za odpowiedź. Przekażę pana podziękowania mojemu koledze, panu posłowi Mitchellowi.
Czy może się pan odnieść do sytuacji występującej w poszczególnych państwach członkowskich, która musi niepokoić Radę? Faktem jest, że sposób leczenia padaczki zależy od tego gdzie mieszkamy, a w niektórych państwach członkowskich ogromnym problemem jest brak neurologów.
Czy mógłby pan także wypowiedzieć się na temat konsekwencji, jakie będzie to miało dla transgranicznego pakietu zdrowotnego, nad którym obecnie debatujemy? Osoby cierpiące z powodu nieleczonej padaczki cierpią bardziej niż ci, którzy są odpowiednio leczeni. Należy ubolewać, że w państwach członkowskich występują różne poziomy opieki nad osobami z padaczką.
Olivier Chastel
Uważam, że pani spostrzeżenia dotyczące jakości opieki medycznej w poszczególnych państwach członkowskich są słuszne. Ciągle daleko nam do zharmonizowania jakości zarządzania opieką zdrowotną.
Nie ulega też wątpliwości - i trzeba to powiedzieć - że uprawnienia Unii w sprawach opieki zdrowotnej są dość ograniczone w porównaniu do uprawnień krajowych. Ponadto pani poseł słusznie wspomina o pakiecie transgranicznym, ponieważ może on poprawić szereg aspektów jakości opieki zdrowotnej.
Czy muszę przypominać, że w czasie sprawowania prezydencji przez Belgię Rada nadal prowadzi negocjacje - i będzie je prowadzić do końca - w sprawie uzyskania jak największego wsparcia dla uzyskania w drugim czytaniu porozumienia dotyczącego pakietu transgranicznej opieki zdrowotnej? To trudne zadanie, harmonogram jest napięty, ale chcemy to osiągnąć przed końcem grudnia.
Przedmiot: Koordynacja stanowiska UE w Cancún
Jakie konkretne działania podejmuje Rada przed Konferencją ONZ w sprawie Zmian Klimatu w Cancún w 2010 r. w celu koordynacji stanowiska negocjacyjnego UE, z naciskiem na to, by cała UE przemawiała jednym głosem?
Olivier Chastel
Panie posłanki i panowie posłowie! Na posiedzeniu w dniu 14 października Rada przyjęła konkluzje w sprawie stanowiska Unii Europejskiej na konferencji na temat zmian klimatu w Cancún, podczas której mają być przeanalizowanie ogólnoświatowe ramy ochrony klimatu.
W oparciu o ten dokument na październikowym posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbędzie się w przyszłym tygodniu w dniach 18-19 października, zostanie przyjęte stanowisko UE na 16. konferencję stron konwencji ONZ o zmianach klimatu. Stanowisko UE obejmuje wszystkie ważne aspekty tej konferencji: oczekiwany wynik, warunki kontynuowania protokołu z Kioto po 2012 roku, postęp, jaki zostanie wypracowany w poszczególnych obszarach nakreślonych w mapie drogowej z Bali - łagodzenie skutków, dostosowanie, aspekty leśnej platformy technologicznej i finansowanie.
Rada dąży do przedstawienia jasnego i łatwego do przekazania stanowiska dotyczącego wszystkich tych aspektów. Teraz obowiązkiem wszystkich podmiotów Unii Europejskiej jest wykorzystanie tego stanowiska do przekazania jasnego i jednoznacznego komunikatu naszym międzynarodowym partnerom.
Jak Rada właśnie wskazała, Unia Europejska ma nadzieję, że posiedzenie w Cancún doprowadzi do przyjęcia szeregu wyważonych decyzji, które pomogą we wdrożeniu polityki międzynarodowej na rzecz ochrony klimatu po 2012 roku. Ponadto, przed konferencją w Cancún odbędzie się kilka posiedzeń dwustronnych, które będą dla nas okazją do wyjaśnienia partnerom naszego stanowiska.
W czasie konferencji stanowisko to zostanie w razie potrzeby wyjaśnione podczas standardowych posiedzeń koordynacyjnych organizowanych przez Unię Europejską. Oczywiście liczymy na to, że wszystkie instytucje pomogą nam w wyjaśnieniu naszego stanowiska, przekazując, w miarę możliwości, identyczne przesłanie we wszystkich oświadczeniach zewnętrznych.
Seán Kelly
Panie urzędujący przewodniczący Rady! Doceniam pana odpowiedź i uważam, że jest niezwykle ważne, by konferencja w Cancún, w przeciwieństwie do tego, co miało miejsce w Kopenhadze, przyniosła pozytywny skutek.
Chciałbym tylko zadać panu dodatkowe pytanie: czy w świetle kontaktów, które, jak sądzę, ma pan z innymi krajami świata od czasu Kopenhagi, jakie mamy szanse na osiągnięcie porozumienia w sprawie wiążących celów? W końcu muszą być one wiążące. Każde inne rozwiązanie nie rozstrzygnie tej niefortunnej sytuacji.
Olivier Chastel
Powinienem powiedzieć i jasno stwierdzić, że rzeczywiście, wypracowanie postępu w Cancún będzie trudne.
Są trzy przyczyny tego pesymizmu. Po pierwsze, kryzys gospodarczy, który w oczywisty sposób dotyka Unię Europejską i wiele innych krajów spoza UE spowodował zmniejszenie kapitału i ograniczenie założeń inwestycyjnych; po drugie, odmowa przyjęcia wiążących zobowiązań przez gospodarki wschodzące; i wreszcie niewprowadzenie przez Stany Zjednoczone jasnych przepisów ustawodawczych w tej dziedzinie.
Unia Europejska podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w Kopenhadze i uważam, że obecnie powinniśmy zachować ostrożność w przyjmowaniu na siebie zobowiązań, by uniknąć trywializowania stanowiska i wytycznych, które za miesiąc moglibyśmy przyjąć w Cancún.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie ministrze! Chciałabym pana zapytać, czy rozważa pan powiązanie zmian klimatu i celów ograniczenia zanieczyszczeń z celami milenijnymi, ponieważ wiemy, że niektóre kraje rozwijające się uważają, iż proces redukcji emisji jest dla nich zbyt kosztowny nawet pomimo tego, że może się wiązać z tworzeniem miejsc pracy, a także zrównoważoną gospodarką. Dlatego pytam pana, czy zamierza pan połączyć milenijne cele rozwoju ze zmianami klimatu?
Franz Obermayr
(DE) Pani przewodnicząca! W Kopenhadze nawet państwa wyrażające wolę współpracy, na przykład Indonezja i Brazylia ostatecznie walczyły po stronie państw G-77 tym samym dołączając do sił tworzących blok przeciwny tak zwanym bogatym państwom Północy. Debata klimatyczna stała się debatą o sprawiedliwości i nawet podczas konferencji przygotowawczej gospodarki wschodzące jasno stwierdziły, że nie mają zamiaru iść na ustępstwa w Cancún.
Mam do pana następujące pytanie: jak można uniknąć tworzenia takich bloków jak ten i jak można zapobiec takiego rodzaju zmianie tematu? Czy UE nie powinna tu pełnić ważnej roli mediatora?
Olivier Chastel
Odpowiadając na te dwa pytania nie mogę się z państwem nie zgodzić. Unia powinna zmienić strategię dotyczącą Kopenhagi.
Unia powinna dokładniej wyjaśnić swoje stanowisko, Unia powinna prowadzić bardziej intensywne rozmowy z grupami krajów prezentujących stanowisko znacznie odbiegające od naszego i - tak, pani poseł ma rację - związek między zmianami klimatu a milenijnymi celami rozwoju jest oczywisty.
Oczywiście nie możemy oczekiwać, a na pewno nie w najbliższych latach, w kilku najbliższych latach działań identycznych do podejmowanych przez tych, którzy muszą ograniczyć bazę przemysłu ciężkiego, którą dysponujemy w Unii i którą posiadają kraje rozwijające się. To nie wystarczy, ale także dlatego Unia w tak dużej mierze przyczynia się do zasady "szybkiej pomocy”, którą finansuje, by pomagać krajom rozwijającym się. Program ten jest w oczywisty sposób skierowany do krajów, które nie mogą sobie pozwolić na takie ograniczenie.
Według mnie to tyle. Dialog i odpowiednie zasoby powinny umożliwić państwom rozwijającym się głębsze przemyślenie ich celów przede wszystkim w kategorii zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych.
Przedmiot: Program prezydencji - przedwczesne porzucanie nauki szkolnej
W programie belgijskiej prezydencji w rozdziale zatytułowanym "Edukacja, szkolenia, młodzież, sport, kultura i polityka mediów audiowizualnych” stwierdza się, że szczególny nacisk położony zostanie na problemy prowadzące do porzucania nauki szkolnej przed jej ukończeniem oraz na rolę edukacji i szkoleń w integracji społecznej.
Jakie konkretnie inicjatywy podjęła do tej pory, by zrealizować powyższe zobowiązania, i jakiego harmonogramu zamierza się trzymać do końca roku?
Czy Rada dysponuje danymi wykazującymi, że koniunktura gospodarcza zaostrza problem wczesnego porzucania nauki szkolnej w borykających się z nim państwach członkowskich?
Olivier Chastel
Pani przewodnicząca, panie posłanki i panowie posłowie! Kontynuując rozpoczęte przez poprzednie prezydencje prace na rzecz lepszej współpracy europejskiej w dziedzinie edukacji szkolnej prezydencja przywiązuje szczególną wagę do problemu podstawowych umiejętności i przedwczesnego porzucania nauki szkolnej.
Czyniąc to opiera się na konkluzjach Rady Europejskiej z marca 2010 roku, w których podkreślono potrzebę zmniejszenia wskaźnika przedwczesnego porzucania nauki szkolnej w Europie i ustanowiono też wspólny cel zmniejszenia go do poniżej 10 % do roku 2020.
Prezydencja uruchomiła szereg inicjatyw w tym obszarze, poczynając od seminarium ministerialnego zorganizowanego na początku jej kadencji, w lipcu. Seminarium to oraz posiedzenie dyrektorów generalnych do spraw edukacji, które - nawiasem mówiąc - odbyło się dzień wcześniej, były poświęcone trudnościom, na jakie uczniowie napotykają podczas zdobywania podstawowych umiejętności, to znaczy uczenia się języka ojczystego, nauk ścisłych i matematyki, a także doświadczeniom państw członkowskich i wytycznym politycznym, które mają być opracowane w odniesieniu do zapobiegania przedwczesnemu porzucaniu nauki szkolnej.
Po tych posiedzeniach prezydencja sformułowała konkluzje w sprawie znaczenia podniesienia poziomu podstawowych umiejętności w kontekście współpracy europejskiej w obszarze edukacji szkolnej. Ponieważ teraz Rada omawia te konkluzje, prezydencja planuje włączenie ich do listopadowego porządku obrad Rady.
Rada oczekuje na wniosek dotyczący zalecenia w sprawie problemu przedwczesnego porzucania nauki szkolnej na szczeblu europejskim, który Komisja powinna wkrótce przedłożyć. Jednocześnie będą kontynuowane lub przyspieszone działania na rzecz stopniowego zmniejszenia wskaźnika przedwczesnego porzucania nauki szkolnej do roku 2020, zgodnie z celem ustalonym przez Radę Europejską.
Na koniec chciałbym dodać, że w kontekście europejskiego roku walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym prezydencja belgijska zorganizowała też w dniu 28 września konferencję "Przełamywanie cyklu nierównych szans - włączenie społeczne w nauce i poprzez naukę”. Wynik konferencji będzie stanowić materiał dla debaty, która odbędzie się podczas posiedzenia Rady ds. Edukacji w dniu 19 listopada.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie ministrze! Dziękuję za odpowiedź. Nawiązując do tego, co pan powiedział chciałbym zadać pytania: co dzieje się z tymi wszystkimi dziećmi, które przedwcześnie porzucają naukę? Czy kończą one na marginesie, w wykluczeniu społecznym, czy może dołączają do kadr zawodów technicznych, co jest właściwym posunięciem i zapewni im godny standard życia?
Czy Rada dysponuje jakimikolwiek danymi, albo czy przynajmniej zwracała się lub planuje zwrócić się do Komisji o nakreślenie mapy korytarzy socjalnych tak, abyśmy wiedzieli, co dzieje się potem w życiu tych dzieci i jak możemy zagwarantować, by nasza polityka przyniosła lepsze efekty?
Olivier Chastel
Panie posłanki i panowie posłowie! To doskonała inicjatywa, a ponadto kontakty między ministrami oraz osobami zatrudnionymi w edukacji pokazują nam, na ile sytuacja w poszczególnych państwach UE jest różna, ponieważ niektóre kraje realizują programy na rzecz zapobiegania marginalizacji przedwcześnie porzucających naukę, które mogą być niezwykle specyficzne i wybiórcze. Dlatego proces nakreślania mapy jest tak ważny. Potrwa on trochę, ponieważ nie jest łatwo przeprowadzić ocenę sytuacji w 27 państwach członkowskich.
Uważam, że prace dotyczące przedwcześnie porzucających naukę rozpoczęte za prezydencji belgijskiej to dobry początek, a kolejne prezydencje, zwłaszcza prezydencja węgierska, z pewnością będą mogły rozpocząć formułowanie projektu zalecenia nie tylko w sprawie zmniejszenia wskaźnika przedwcześnie porzucających naukę, ale także sformułowania wniosków z analizy przeprowadzonej w 27 państwach członkowskich i dotyczących tego, co dzieje się z uczniami przedwcześnie porzucającymi naukę zwłaszcza, jeżeli padają ofiarami marginalizacji i jeżeli nie trafiają do systemu edukacji zawodowej, o którym wspomniał pan poseł.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie ministrze! Dziękuję za działania, które Belgia, jako kraj sprawujący prezydencję, podjęła na rzecz zwalczania ubóstwa. Czy zgodzi się pan, że ubóstwo jest też jedną z przyczyn, dla której nie wszyscy młodzi ludzie kończą naukę w szkole średniej i są zmuszeni porzucić naukę? Dziś nasz Parlament Europejski zatwierdza bardzo ważną decyzję w sprawie podwyższenia dochodu minimalnego w całej Unii Europejskiej. Czy zdaniem pana, jako przedstawiciela kraju sprawującego prezydencję, mógłby to być też jeden ze środków zachęcających młodzież do uczenia się w szkole średniej i nie porzucania nauki?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Niestety, wskaźnik porzucania nauki w Europie wynosi 19 %, natomiast w takich krajach, jak Portugalia 40 %. Kryzys gospodarczy oraz spadek środków budżetowych i zasobów ludności doprowadził w niektórych krajach do zamknięcia wielu szkół, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Gdy mówimy o edukacji, mówimy o przyszłości Europy. Dlatego chciałabym pana zapytać, panie ministrze, o wprowadzenie w europejskim roku walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym obowiązkowych celów w Radzie, a może nawet na szczeblu Rady Europejskiej, w dziedzinie ograniczenia wskaźnika porzucania nauki.
Olivier Chastel
Chcę powiedzieć, że zgadzam się z paniami posłankami co do tego, że rzeczywiście przedwczesne porzucanie nauki jest związane z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Jest dla mnie jasne, że wiele naszych dzieci, w związku ze statusem swojej rodziny, statusem finansowym swoich rodziców ma nierówne szanse w szkole oraz że kryzys gospodarczy bez wątpienia bardzo pogorszył to zjawisko.
Zarówno Rada, jak i Komisja wzięły to pod uwagę, ponieważ jak państwu wiadomo, wspólnie przyjęliśmy strategię 2020 łączącą rozwój gospodarczy, badania i rozwój, jakość naszego nauczania, a także walkę z ubóstwem. Wszystkie te elementy stanowią całość, która przynajmniej według mnie pozwala nam na sformułowanie spójnej odpowiedzi.
Chcę na chwilę wrócić do podstawowych umiejętności, ponieważ to ważny problem. Konkluzje, które prezydencja belgijska przedłoży do przyjęcia na listopadowym posiedzeniu Rady będą dotyczyły szeregu celów. Szybko je wymienię: wykonanie strategii krajowych na rzecz doskonalenia umiejętności dzieci w zakresie czytania, matematyki i nauk ścisłych.
Kolejnym celem jest przeanalizowanie skuteczności aktualnie obowiązujących strategii krajowych w celu pozyskania źródła informacji, które, jak wcześniej powiedzieliśmy, można wykorzystać w procesie podejmowania decyzji. Jednak celem jest też uruchomienie prowadzonych w państwach członkowskich projektów pilotażowych w sposób dobrowolny i prowadzący do doskonalenia podstawowych umiejętności europejskiej młodzieży oraz - dlaczego nie? - do zagwarantowania bardziej efektywnego wykorzystania instrumentów, które są dla nas dostępne i które są adekwatne, na przykład stanowiących część otwartej metody koordynacji, programu na rzecz edukacji i uczenia się przez całe życie, a także siódmego programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego.
To kilka celów, które będziemy realizować w czasie sprawowania prezydencji przez Belgię i które z pewnością będą realizowane przez kolejne prezydencje, zwłaszcza przez prezydencję węgierską.
Przedmiot: Cel UE w zakresie całkowitej likwidacji min przeciwpiechotnych
Jakie kroki zamierza podjąć Rada w celu przeciwdziałania niszczącym skutkom stosowania min przeciwpiechotnych? Szereg krajów nadal stosuje miny przeciwpiechotne, a kilka podejrzewa się o ich dalszą produkcję - około 65 krajów wciąż boryka się do pewnego stopnia z problemem min i niewybuchów. Według światowych szacunków liczba osób ginących wskutek wybuchów min przeciwpiechotnych wynosi od 15 do 20 tys. rocznie, przy czym wiele z nich to cywile, w tym dzieci.
UE opowiadała się wyraźnie za likwidacją min przeciwpiechotnych oraz za zakazem ich stosowania i składowania, jednak dotychczas nie przedstawiono ambitnego planu z konkretnymi terminami, nie wspominając nawet o realizacji.
Olivier Chastel
Unia Europejska od lat działa na rzecz całkowitej likwidacji min przeciwpiechotnych, jednocześnie pomagając w rozwiązaniu ogromnych problemów humanitarnych i dotyczących rozwoju, których są one przyczyną. Już w maju 1995 roku decyzją Rady 95/170/WPZiB Unia Europejska przyjęła pierwsze wspólne działanie na rzecz wyeliminowania stosowania i rozprzestrzeniania min przeciwpiechotnych na świecie.
W listopadzie 1997 roku Unia Europejska jako pierwsza we wspólnocie międzynarodowej podjęła działania po przyjęciu w Ottawie konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu. W dniu 18 września Rada przyjęła nowy plan działania mający na celu kontynuowanie działań politycznych na rzecz całkowitej likwidacji min przeciwpiechotnych, a dokładniej mówiąc ustanowienie wspólnego moratorium na eksport i wytwarzanie min przeciwpiechotnych oraz umożliwienie wielowymiarowego wkładu w Unii w przeprowadzenie działań kontrolnych i innych z tym związanych.
Od tego czasu Unia Europejska nieprzerwanie promuje te zobowiązania, które od 2003 roku opierają się na europejskiej strategii bezpieczeństwa. W czerwcu 2008 roku przyjęto nowy plan działania na rzecz powszechnego przyjęcia konwencji z Ottawy. Ten wspólny plan działania ma na celu przede wszystkim udzielenie państwom stronom konwencji pomocy w wykonaniu przepisów konwencji, zwłaszcza dotyczących rozminowania, pomocy ofiarom i niszczenia składowisk.
Ponadto, mimo że liczba państw stron konwencji znacznie wzrosła, a liczba ofiar min przeciwpiechotnych maleje, nadal trzeba pomagać ofiarom i podnosić jakość ich życia.
Unia Europejska uczestniczyła w formułowaniu planu działania na lata 2010-2014 - który w pełni popiera - przyjętego w Cartagenie w Kolumbii podczas konferencji poświęconej drugiemu przeglądowi konwencji, która odbywała się w dniach 29 listopada-4 grudnia 2009 r.
Obecnie przygotowywany jest projekt nowej decyzji Rady mającej na celu przede wszystkim poparcie planu działania oraz aspektu dotyczącego pomocy ofiarom. Oprócz bardziej upolitycznionych działań Rady, programy pomocowe zarządzane przez Komisję w kontekście pomocy na rzecz rozwoju i polityki sąsiedztwa - oraz programy krajowe państw członkowskich - zwiększyły wkład Unii Europejskiej w likwidację min oraz pomoc ofiarom do kwoty 1,8 miliarda euro, co stanowi połowę światowego wkładu.
Jim Higgins
Chciałbym podziękować panu przewodniczącemu za bardzo obszerną odpowiedź. Pan przewodniczący wspomniał o konwencji z Ottawy czyli traktat o zakazie stosowania min, mieliśmy międzynarodową konwencję o amunicji kasetowej podpisaną w Dublinie w 2008 roku, a teraz mamy plan działania, jednak realia są takie, że Unia Europejska przeznaczyła kwotę 1,8 miliarda euro na projekty zwiększania świadomości w dziedzinie min przeciwpiechotnych w okresie do 2007 roku, ale faktycznie wydatkowano jedynie kwotę 1,5 miliarda. Rzeczywistość wygląda tak, że nadal stosuje się miny przeciwpiechotne. To barbarzyńska praktyka; co miesiąc dwa tysiace osób ginie lub zostaje okaleczonych, a zatem naprawdę musimy kompleksowo podejść do tego zagadnienia, w tym także na arenie międzynarodowej.
Olivier Chastel
Pan poseł ma rację, wydatkowaliśmy 1,5 miliarda, a nadal co miesiąc mamy dwa tysiace ofiar. Unia Europejska nie może sama zrobić wszystkiego, co trzeba uczynić w tej sprawie - i tak robi już połowę.
Myślę, że w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniłem, jak bardzo uwrażliwieni jesteśmy na humanitarne aspekty tego problemu. Niestety, w procesie podejmowania decyzji nie możemy posunąć się dalej. Prawdopodobnie możliwy jest wciąż jedynie merytoryczny i konkretny postęp w odniesieniu do rozbrojenia i jesteśmy szczególnie zaangażowani w aspekt dotyczący zakazu stosowania min przeciwpiechotnych.
Paul Rübig
(DE) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Chastel! Niewykluczone, że miny przeciwpiechotne będą głównym problemem jeszcze w dalekiej przyszłości. Czy uważa pan, że uruchomienie programów badawczych na rzecz wykrywania min przeciwpiechotnych jest możliwe? Oczywiście nie jest to problem europejski, jest to problem światowy. Czy przewiduje pan też powołanie właściwych instytucji, które będą się zajmować programami badawczymi w tej dziedzinie?
Seán Kelly
Po pierwsze, dziękuję mojemu koledze panu posłowi Higginsowi za skierowanie bardzo ważnego pytania i dziękuję Radzie za obszerną odpowiedź.
Prawdę mówiąc uważam, że Unia Europejska aktywnie podchodzi do tej tak trudnej sytuacji. Chciałbym zapytać przedstawiciela Rady: czy Rada jest zadowolona ze sposobu, w jaki ONZ podchodzi do tego problemu i czy ONZ może wnieść większy wkład, podobny do tego, który my wnosimy?
Olivier Chastel
Te dwa pytania ściśle się ze sobą wiążą i chciałem odpowiedzieć na pierwsze z nich poprzez odniesienie się do drugiego. To prawda, że świat z zadowoleniem przyjąłby program poszukiwania min przeciwpiechotnych.
Wprowadzenie takiego programu wymaga ścisłej współpracy z ONZ, a co najważniejsze, musi istnieć możliwość osiągnięcia porozumienia w tej sprawie w instytucjach ONZ i wszystkich podmiotach wchodzących w skład tych instytucji. To długa i żmudna praca, bo trzeba przekonać wszystkich, którzy niekoniecznie zgadzają się na środki, które będą musiały być zainwestowane w tego rodzaju program.
Przedmiot: Utworzenie obserwatorium ds. przemocy wobec kobiet
W konkluzjach dotyczących eliminacji przemocy wobec kobiet przyjętych dnia 8 marca 2010 r. Rada opowiada się za utworzeniem europejskiego obserwatorium ds. przemocy wobec kobiet, które powstałoby w oparciu o istniejące struktury instytucjonalne, a jego celem byłoby gromadzenie wiarygodnych danych statystycznych stanowiących podstawę przyszłych działań politycznych. W cywilizowanym społeczeństwie nie ma miejsca na przemoc wobec kobiet, powinna ona zostać wyeliminowana. Należy gromadzić wiarygodne dane statystyczne, lepiej koordynować działania, wymieniać się wzorcami oraz organizować skuteczne kampanie informacyjne dotyczące przemocy wobec kobiet.
Kiedy Rada przewiduje podjęcie decyzji dotyczącej utworzenia obserwatorium? Jakie byłyby jego cele i zadania oraz kiedy zaczęłoby ono funkcjonować?
Olivier Chastel
Panie posłanki i panowie posłowie! Eliminacja przemocy wobec kobiet jest wspólnym celem zarówno Parlamentu Europejskiego, jak i Rady. Jak państwu wiadomo obie nasze instytucje pracują nad tym zagadnieniem od wielu lat i w wielu różnych kontekstach.
Chciałbym przypomnieć państwu o rezolucji, którą Parlament przyjął w ubiegłym roku, gdy odchodziliśmy 10. rocznicę rezolucji ONZ ustanawiającej dzień 25 listopada międzynarodowym dniem walki z przemocą wobec kobiet. W rezolucji tej Parlament wezwał Komisję do przedłożenia bardziej ukierunkowanego i spójniejszego planu politycznego oraz wezwał państwa członkowskie do wprowadzenia spójnego systemu gromadzenia danych statystycznych.
Pani poseł nam przypomniała, że w marcu Rada zwróciła się do Komisji o przygotowanie europejskiej strategii zapobiegania i walki z przemocą wobec kobiet. Jednym z ustalonych przez Radę priorytetów w tej dziedzinie jest przygotowanie do utworzenia obserwatorium do spraw przemocy wobec kobiet w oparciu o istniejące struktury.
Obecnie Komisja przygotowuje projekt nowej strategii na rzecz zapobiegania przemocy wobec kobiet, która będzie dotyczyła także utworzenia obserwatorium. Jednak, jak mogą sobie państwo wyobrazić, na razie nie wiemy, co strategia będzie zawierała. Spodziewamy się ją otrzymać w przyszłym roku. Dlatego jest bardzo prawdopodobne, że później konieczny będzie odrębny wniosek w sprawie utworzenia obserwatorium.
Oczywiście, jak państwu wiadomo, Rada może interweniować wyłącznie jako prawodawca w oparciu o wniosek Komisji. Wniosek ten zostanie odpowiednio przeanalizowany przez Radę, pełniącą rolę współprawodawcy wraz z Parlamentem Europejskim.
Nie ma wątpliwości, co do tego, że na tym etapie jest za wcześnie, by zakładać, jakie będą cele przyszłego obserwatorium do spraw przemocy wobec kobiet, a zwłaszcza, kiedy zostanie ono uruchomione.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Panie ministrze! Dziękuję za odpowiedź. Nadal jest więc nadzieja na to, że kiedyś powstanie ośrodek, który będzie gromadził rzetelne dane o przemocy wobec kobiet, do której nadal dochodzi. Chciałabym jednak wiedzieć, czy pańskim zdaniem państwa członkowskie dysponują danymi wystarczającymi, by walka z przemocą wobec kobiet rzeczywiście stała się priorytetem. Jak rozumiem nie mamy jeszcze rzetelnych danych i jest to jedna z przyczyn, dla których w Unii Europejskiej nadal obserwujemy wiele rodzajów przemocy.
Olivier Chastel
Pani poseł ma rację. Trudno dziś zaakceptować fakt, że aby utworzyć to obserwatorium i wskazać problemy możemy polegać jedynie na tym, co poszczególne państwa członkowskie zdołały już ustalić w kontekście spisu ludności, rodzajów przemocy i częstości występowania różnych rodzajów przemocy. To dopiero początek.
Od Komisji oczekujemy planu, ukierunkowania, metodologii, dzięki którym będziemy mogli zharmonizować w UE, w 27 państwach członkowskich rzetelną metodę przygotowania wykazu wszystkich rodzajów przemocy i częstości ich występowania, co pozwoli nam na wspólne, o ile to możliwe, przygotowanie owocnej strategii.
Paul Rübig
(DE) Panie przewodniczący! Mamy już agencje zajmujące się tymi zagadnieniami. Chciałbym panu przypomnieć o wiedeńskiej Agencji Praw Podstawowych. Czy byłoby możliwe zwrócenie się do tej agencji o zwrócenie uwagi na tę sprawę i skoncentrowanie prac na tym zagadnieniu, abyśmy nie musieli tworzyć nowego organu, a zamiast tego powierzyli działania w tym zakresie agencji działającej w Wiedniu? Mamy tam doskonale wykwalifikowany personel. Byłoby dobrze, gdyby to się udało.
Olivier Chastel
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) (wyłączony mikrofon) prostej odpowiedzi na to pytanie. Jestem jak najbardziej za wykorzystaniem istniejącej agencji zamiast tworzenia nowej. Uważam, że agencji jest zbyt wiele i nie ma potrzeby tworzenia nowych. Tak czy inaczej mam nadzieję, że istniejące struktury, na przykład agencja w Wiedniu, zaangażują się w przygotowanie planu taktycznego, który Komisja ma obowiązek nam przedstawić.
Przedmiot: Bioodpady
W dniu 6 lipca br. Parlament Europejski zdecydowaną większością głosów przyjął rezolucję) w sprawie zielonej księgi Komisji na temat gospodarowania bioodpadami w Unii Europejskiej, w której wzywa Komisję do przygotowania wniosku dotyczącego szczegółowej dyrektywy w sprawie bioodpadów do końca 2010 r.
Podczas wymiany poglądów w komisji ds. środowiska naturalnego z udziałem pani minister Joke Schauvliege w dniu 14 lipca 2010 r. minister Schauvliege wyraziła w imieniu prezydencji belgijskiej zadowolenie z przyjętej przez Parlament rezolucji i zadeklarowała, że czynione będą dalsze postępy w tym zakresie.
Jako że jesteśmy już w połowie prezydencji belgijskiej, czy Rada może wskazać, co zamierza uczynić do końca swojego mandatu, aby zrealizować wniosek Parlamentu?
Olivier Chastel
Pani przewodnicząca, panie posłanki i panowie posłowie! Podobnie, jak Parlament Europejski, w dniu 25 czerwca 2009 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie zielonej księgi na temat gospodarki bioodpadami w Unii Europejskiej.
W swoich konkluzjach Rada zachęca Komisję do kontynuowania oceny skutków w celu przygotowania, o ile to możliwe, unijnego wniosku legislacyjnego w sprawie odpadów ulegających biodegradacji do 2010 roku. Powiedzą mi państwo, że mamy już rok 2010. Rada wezwała Komisję przede wszystkim do rozważenia środków zapobiegawczych, środków na rzecz wprowadzenia odrębnego systemu gromadzenia odpadów ulegających biodegradacji, systemu gwarancji jakości opartego na zasadzie zarządzania zintegrowanym łańcuchem oraz monitorowania procesu, a także wprowadzenia znakowania i kryteriów jakości dla kompostu i odpadów przefermentowanych.
Ponadto, w dniu 11 czerwca 2010 r. Rada odnotowała komunikat Komisji w sprawie przyszłych działań na rzecz gospodarowania bioodpadami w Unii Europejskiej. W przedmiotowym komunikacie Komisja wyraziła zamiar kontynuowania prac na rzecz wprowadzenia reguł technicznych wspomagających gospodarowanie bioodpadami, a tym samym wprowadzenia zmian do dyrektywy 86/278/EWG w sprawie osadów ze ścieków kanalizacyjnych.
Oczywiście Rada zamierza przeanalizować nowy wniosek w oparciu o te przesłanki, a prezydencja belgijska zorganizowała w dniu 21 września konferencję na temat bioodpadów w celu przedyskutowania, między innymi, treści komunikatu Komisji. Wynik tej konferencji został przekazany Radzie w dniu 14 października, a więc bardzo niedawno.
José Manuel Fernandes
(PT) Pani przewodnicząca, panie przewodniczący Chastel! W dniu 6 lipca bieżącego roku Parlament Europejski zdecydowaną większością głosów przyjął specjalną dyrektywę w sprawie bioodpadów. Gwoli wyjaśnienia, dla dobra uproszczenia i pewności prawnej uważamy, że zamiast tych przepisów rozbitych na kilka tekstów prawnych, zamiast tej sytuacji lepsza byłaby dyrektywa specjalna.
W ten sposób będziemy też mogli dostosować się do strategii Europa 2020, przewidującej inteligentny i zrównoważony wzrost, sprzyjający włączeniu społecznemu. W ten sposób stworzymy też więcej zielonych miejsc pracy. W ten sposób będziemy również z powodzeniem zwalczać zmiany klimatu. Stosowanie lepszej jakości kompostu przyczyni się do poprawy stanu naszej gleby i różnorodności biologicznej. Dlatego pytam, czy Rada zgadza się, czy Rada także opowiada się za dyrektywą specjalną i co zrobi, aby doprowadzić do jej przyjęcia.
Przewodnicząca
Dzisiejszego wieczoru traktowałam wszystkich państwa posłów dość łagodnie, bo mieliśmy dużo czasu, ale 30 sekund to 30 sekund.
Olivier Chastel
Pani przewodnicząca! Będę się starał odpowiadać na tyle zwięźle, na ile to możliwe, aby po zakończeniu mojej wypowiedzi nie zostać przywołanym do porządku. Jest to jednak ciekawe pytanie. Jak państwu wiadomo wystąpienie z wnioskiem w sprawie tak konkretnej dyrektywy należy do Komisji. Rada ma świadomość, że w swoim komunikacie na temat przyszłych działań na rzecz gospodarowania bioodpadami w Unii Europejskiej Komisja nie odnotowała w obowiązującym prawodawstwie żadnych niedociągnięć, które wymagałyby specjalnych przepisów, ale zapowiedziała poprawkę do dyrektywy w sprawie osadów ze ścieków kanalizacyjnych.
Nie zadowoli to państwa, ale proszę mieć też świadomość, że w momencie przygotowywania konkluzji Rady w 2009 roku państwa członkowskie wydawały się być podzielone co do tego, czy istnieje zapotrzebowanie na specjalną dyrektywę w sprawie bioodpadów, czy nie. Dlatego nie odpowiem ani "tak” ani "nie”, bo państwa członkowskie są podzielone. Rada oczywiście z zainteresowaniem przeanalizuje wnioski Komisji dotyczące dyrektywy w sprawie osadów ze ścieków kanalizacyjnych, a zwłaszcza jej przepisy w sprawie bioodpadów, które wniosek ten będzie oczywiście obejmował.
Przewodnicząca
Dziękuję panie ministrze. Moje uwagi nie były skierowane do pana.

Przedmiot: Możliwość ponownego wystąpienia recesji: utrzymanie celu 3%
Czy Rada może skomentować uwagi ze strony uznanego ekonomisty i laureata nagrody Nobla Josepha Stiglitza, który twierdzi, że gospodarka Europy może ponownie pogrążyć się w recesji z powodu cięć wydatków publicznych wprowadzonych przez rządy UE w celu ograniczenia deficytu budżetowego do 3% określonego w pakcie na rzecz stabilności i wzrostu?
Czy cel 3% jest realistyczny biorąc pod uwagę, że finanse niektórych państw członkowskich są obecnie poważnie osłabione?
Olivier Chastel
Pani przewodnicząca, panie posłanki i panowie posłowie! Głównym celem paktu stabilności i wzrostu jest utrzymanie stabilności cen w Unii Europejskiej. Na mocy traktatu państwa członkowskie powinny realizować politykę krajową spójną z paktem stabilności i wzrostu oraz wytycznymi szeroko pojętej polityki gospodarczej.
Na posiedzeniu Rady w dniu 7 września uzgodniono wprowadzenie europejskiego okresu oceny od 2011 roku. Głównym celem tego działania jest ujednolicenie harmonogramu przedstawiania programów na rzecz stabilności i wzrostu oraz krajowych programów reform krajowej w celu zagwarantowania spójnej kontroli strukturalnej na każdym szczeblu dyscypliny budżetowej, stabilności makroekonomicznej i wzrostu, przy jednoczesnym zachowaniu odrębnych procedur formalnych.
Proces ten umożliwi lepszą koordynację polityki gospodarczej w Unii Europejskiej i pomoże wzmocnić dyscyplinę budżetową, stabilność makroekonomiczną i wzrost. Z tego samego względu Unia Europejska, zgodnie z uprawnieniami ustanowionymi w traktacie, przewiduje wprowadzenie środków mających na celu promowanie naprawy gospodarki przy jednoczesnym zagwarantowaniu dyscypliny budżetowej. Europa 2020, nowa unijna strategia na rzecz zatrudnienia oraz inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu, przyjęta przez Radę Europejską w dniu 17 czerwca ma stanowić odpowiedź na to wyzwanie. Jej celem jest zmiana przedmiotu zainteresowania polityki i zastąpienie zarządzania kryzysowego wprowadzeniem średnio i długoterminowych reform, które przede wszystkim promują wzrost i zatrudnienie i gwarantują też opłacalność finansów publicznych.
Jak państwu wiadomo do głównych celów uwzględnionych w strategii Europa 2020 zaliczają się: wzrost liczby miejsc pracy, lepsze warunki badania i rozwoju, poprawa poziomów edukacji - mówiliśmy o tym przy okazji poprzedniego pytania - i promowanie włączenia społecznego, w tym eliminacja ubóstwa. Dlatego według mnie nie ma różnic między paktem stabilności a środkami odbudowy wzrostu i zatrudnienia.
Mairead McGuinness
Dziękuję za odpowiedź. Spodziewałam się większej liczby szczegółów, ale dziękuję. Fine Gael, partia, której jestem członkiem, podobnie jak wszystkie najważniejsze partie w Irlandii popiera cel 3 %. Uważam, że najistotniejsze, nie tylko dla naszych interesów, ale także dla dobra Unii Europejskiej, jest wyznaczenie celu i ustalenie daty jego osiągnięcia.
Chciałabym zwrócić uwagę koleżanek i kolegów na doskonałe wystąpienie wygłoszone dziś rano przez byłego premiera Irlandii Johna Brutona, przyjaciela tej Izby, który wprost wypowiada się o wyzwaniach, ale także fakcie, że jesteśmy w stanie zrobić to, czego się od nas oczekuje w zakresie tych trudnych celów oraz że Irlandia jako kraj posiada wiele cech, które pozwolą nam na bezbolesne osiągnięcie celów. Będzie trudno, ale damy sobie radę. Chciałabym poznać pana opinię w tej sprawie i zwrócić uwagę na tę wypowiedź.
Olivier Chastel
Pani poseł wspomina o problemie irlandzkim. Rozumiem to, wszystkich nas porusza problem irlandzki. Moja odpowiedź na pierwsze pani pytanie jest oczywiście bardzo ogólną odpowiedzią obejmującą 27 państw członkowskich, ponieważ musimy prowadzić spójną politykę, musimy prowadzić politykę stabilności walutowej i finansowej oraz naprawy gospodarki. Ponadto trzeba powiedzieć, że niektóre państwa będą miały większe trudności niż inne, w zależności od swojego rocznego zadłużenia w ostatnich dwóch lub trzech latach i od początku recesji.
A zatem to prawda, że Irlandia przechodzi trudny czas. Mogę zapewnić panią poseł, że Europa rozumie, że Irlandia przechodzi trudny okres, ale uważam, że w takiej samej sytuacji jest kilka krajów, kilka krajów doświadczy jej w przyszłości, a trudności ekonomiczne i solidarność wzajemnie się nie wykluczają.
Dlatego uważam, że środki zarządzania gospodarką, które Komisja przedłoży w tym tygodniu będą bez wątpienia uwzględniały obawę o niepozostawienie żadnego kraju na marginesie - wiedzą państwo do czego Europa była zdolna w zakresie solidarności w przypadku Grecji. Nie porównujmy sytuacji tych dwóch krajów, ale bądźmy pewni, że Europa w żadnym razie nie pozostawi na marginesie żadnego z 27 państw członkowskich.
Brian Crowley
Chciałbym podziękować urzędującemu przewodniczącemu Rady za odpowiedź. Bardzo krótko o dwóch sprawach. Po pierwsze, podczas dyskusji dotyczących kwestii 3 % deficytu okazuje się, że według określonych kryteriów w poszczególnych państwach członkowskich stosowane są różne standardy rachunkowości.
Po drugie, jeżeli chodzi o wykonanie, to jaki poziom elastyczności obowiązuje w czasie obecnego kryzysu dotykającego wszystkie państwa członkowskie, pozwalający na stosowanie mechanizmu dźwigni lub uwzględnienie marginesu błędu w ramach tych 3 %?
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie ministrze! To oczywiste, że konkluzje Rady i strategia 2020 obejmują działania, które stanowią optymistyczne przesłanie. Jednak nawet w przypadku przyjętego dziś budżetu, jeżeli chodzi o cele na 2020 rok to jestem przekonany, że - na przykład w dziedzinie badań i innowacji - nie zareagowaliśmy właściwie i nie będziemy w stanie osiągnąć celów ujętych w tych liczbach.
Widzimy też jednak, że Rada milczy w sprawie kwestii ogromnego podziału między północą a południem Unii Europejskiej. Przypomniano mi o niedawnym oświadczeniu wygłoszonym przez wysokiego urzędnika Unii Europejskiej, przewodniczącego Eurogrupy, który powiedział, że duże kraje Unii takie, jak Francja i Niemcy wiedziały o problemie Grecji - mówię o tym dlatego, że odniósł się pan do Grecji - a mimo to nie zrobiły wcześniej nic, ponieważ ogromnie na tym zyskały.
Czy możemy spodziewać się inicjatywy dotyczącej rozwiązania problemu podziału między północą a południem w Unii?
Olivier Chastel
Dwa pytania, dwie odpowiedzi. Jeżeli chodzi o pierwsze pytanie: oczywiście było i jest wiele rozbieżności między standardami rachunkowości. Standardy te są oczywiście harmonizowane, ponieważ jeśli w przyszłości chcemy sprawiedliwie traktować gospodarki wszystkich 27 państw członkowskich musimy wprowadzić identyczne metody wyliczania. Dlatego harmonizacja trwa.
Jeżeli chodzi o elastyczność dotyczącą limitu 3 %, to jak państwu wiadomo naprawdę jesteśmy elastyczni; zachowujemy elastyczność od 2009 roku, jesteśmy elastyczni w 2010 roku i będziemy elastyczni w 2011 i 2012 roku po to, by poszczególne państwa członkowskie mogły uzdrowić swoje budżety, bo gdybyśmy chcieli sztywno stosować ten limit 3 % bez jakiegokolwiek marginesu błędu, to na przykład w bieżącym roku praktycznie nikt nie wykonałby tego planu ograniczeń, a tak się nie stało.
Uważam, że instytucje europejskie zdały sobie sprawę, że powrót do stabilnych i zrównoważonych finansów do 2013 roku trochę potrwa, zwłaszcza w świetle kryzysu i sytuacji w państwach członkowskich.
Teraz, jeśli chodzi o dysproporcje między Północą a Południem. Bez względu na to, czy dysproporcje istnieją pomiędzy Północą i Południem, czy pomiędzy państwami członkowskimi, które do pewnego stopnia skapitalizowały pomoc świadczoną przez Unię Europejską dla potrzeb przyspieszenia wzrostu gospodarczego, produkcji i rynku pracy oraz pozostałymi państwami członkowskimi, które zrobiły to w mniejszym stopniu, uważam, że Unia Europejska ma raczej za zadanie bronić tej jedności, tej spójności. Przede wszystkim fundusze przeznaczone w budżecie europejskim na spójność - pierwszy tytuł w budżecie Unii - naprawdę powinny być wykorzystane na likwidację tych dysproporcji. Pan poseł mówi o dysproporcjach między Północą a Południem, ale nie jestem przekonany, że jest to jedyny przykład dysproporcji występujących w Unii Europejskiej.
Przedmiot: Planowane przez Radę środki sprzyjające swobodnemu przemieszczaniu się pracowników między państwami członkowskimi
W nowej strategii gospodarczej Unii Europejskiej na najbliższe dziesięć lat jest mowa o mobilności pracowników jako o zasadniczym warunku zmniejszenia bezrobocia. Wskaźnik bezrobocia w czasie kryzysu niepokojąco wzrósł - z 6,8% w maju 2008 r. do 10% w lipcu 2010 r. Również według przeprowadzonego przez Komisję i opublikowanego w dniu 13 lipca 2010 r. sondażu 48% Europejczyków jest raczej skłonnych poszukiwać pracy w innym kraju lub innym regionie, niż być bezrobotnymi. Poza tym 17% rozważa podjęcie w przyszłości pracy zagranicą. Należy także zwrócić uwagę na konieczność przyznania przez państwa członkowskie pierwszeństwa obywatelom państw członkowskich Unii przed pracownikami pochodzącymi z krajów trzecich w stosunku do Unii.
W tym kontekście czy Rada mogłaby wskazać, jakie konkretne środki zamierza podjąć, żeby szybko zlikwidować przeszkody w swobodnym przemieszczaniu się pracowników pochodzących z państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej po 1 maja 2004 r.?
Olivier Chastel
Pani przewodnicząca, panie posłanki i panowie posłowie! Rada chciałaby oczywiście powtórzyć, że swobodne przemieszczanie się osób jest jedną z fundamentalnych swobód gwarantowanych przez traktat i wynikające z niego prawodawstwo wtórne oraz że obejmuje ono prawo obywateli Unii Europejskiej do życia i pracy w innym państwie członkowskim.
Jeżeli chodzi o ograniczenia tymczasowe ujęte w traktatach akcesyjnych, to do państw członkowskich nadal stosujących ograniczenia należy ocena konsekwencji dla rynku pracy i podjęcie decyzji o tym, czy podtrzymać pozostałe ograniczenia, czy zrezygnować z nich przed końcem okresu przejściowego: kwiecień 2011 roku dla krajów, które przystąpiły w 2004 roku i grudzień 2013 roku dla krajów, które przystąpiły w 2007 roku. Co więcej Rada zaapelowała do państw członkowskich nadal stosujących ograniczenia zgodnie z przepisami przejściowymi ustanowionymi w traktatach akcesyjnych o zniesienie ich w trzecim etapie okresu przejściowego, jeżeli nie można stwierdzić, że rynki pracy tych państw odczułyby lub mogą odczuć poważne zakłócenia.
Od maja 2009 roku, gdy Dania przyznała swobodny dostęp do swojego rynku pracy przepisy przejściowe stosowane przez państwa członkowskie nie zmieniły się, i chociaż większość państw członkowskich przyznaje swobodny dostęp pracownikom z państw członkowskich, które przystąpiły po dniu 1 maja 2004 r., 10 państw członkowskich nadal stosuje ograniczenia.
Rada podkreśla, że kryzys gospodarczy i finansowy nie powinien być wykorzystywany jako przyczyna uzasadniająca dalsze indywidualne czy ogólne stosowanie przedmiotowych przepisów i wzywa państwa członkowskie do dalszego opracowywania odpowiednich strategii i narzędzi, które pozwoliłyby im na wskazanie i przeanalizowanie barier w geograficznej i zawodowej mobilności pracowników oraz pomogły w likwidacji tych barier zgodnie z traktatem.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie ministrze! Dziękuję za odpowiedź. Prosiłabym nawet, aby Rada Europejska zwróciła się do państw członkowskich o zniesienie barier w swobodnym przemieszczaniu się pracowników z nowych państw członkowskich, zwłaszcza Rumunii i Bułgarii. Chcę też podkreślić, że oferowanie równych szans na europejskim rynku pracy wszystkim pracownikom ze wszystkich państw członkowskich oznacza ochronę pracowników także w państwach przeznaczenia. Dlatego panie ministrze wzywam pana do zwrócenia się do państw członkowskich o zniesienie obowiązujących barier.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani przewodnicząca! Dziękuję za ponowne oddanie mi głosu. Panie ministrze! Z jednej strony mamy problemy z mobilnością, z drugiej mamy europejskie inicjatywy napędzające mobilność w zatrudnieniu, która w tych trudnych czasach z pewnością będzie szansą dla wielu Europejczyków, zwłaszcza młodzieży.
W 2007 roku przyjęliśmy europejski plan działania na rzecz mobilności w zatrudnieniu, który zakończy się w 2010 roku. Czy możemy oczekiwać oceny tego planu i nowego wniosku Rady? Mamy też program Leonardo da Vinci na rzecz mobilności w zatrudnieniu. Czy możemy oczekiwać dalszego wsparcia dla tego programu lub nowych, podobnych inicjatyw?
Nicole Sinclaire
Krótko, jakie kroki Rada podejmuje w odniesieniu do przepływu pracowników, czy raczej uchodźców przyjeżdżających do Unii Europejskiej, otrzymujących dokumenty, a następnie przemieszczających się do innych krajów w Unii Europejskiej, a także w odniesieniu do gwarancji na mocy konwencji z 1951 roku, wymuszających na nich ubieganie się o azyl w pierwszym bezpiecznym kraju?
Ciekawi mnie po prostu, jakie kroki Rada podejmuje w tym zakresie.
Olivier Chastel
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Po pierwsze chciałbym powiedzieć, że swobodne przemieszczanie się siły roboczej stanowi dla Rady rzeczywisty priorytet. Uważam, że uczyniono wszystko, aby poinformować państwa członkowskie utrzymujące szereg ograniczeń, by szczegółowo przeanalizowały ten etap przejściowy, w którym zachowują szereg ograniczeń, i przekonały się, w jaki sposób mogą je znieść.
Ponadto, odpowiadając na jedno z pytań powinienem dodać, że chociaż prawdą jest, że swobodne przemieszczanie się pracowników jest dla Rady priorytetem, jest to priorytet przede wszystkim dla prezydencji. Zapoznając się z osiemnastomiesięcznym programem działania trzech prezydencji Rady - Hiszpanii, Belgii i Węgier - przekonają się państwo, że te trzy kraje będą pracowały i obecnie pracują nad przeglądem jednolitego rynku, zachęcając do wdrażania czterech swobód zakładając, że wykorzystanie pełnego potencjału jednolitego rynku ma podstawowe znaczenie dla przywrócenia wzrostu.
Nasz program odwołuje się przede wszystkim do możliwości przeglądu okresów przejściowych, które ograniczają swobodne przemieszczanie się pracowników z nowych państw członkowskich. Czy powinniśmy uznać, że te ograniczenia przejściowe są niezgodne ze swobodnym przepływem pracowników? Nie mnie sądzić, ponieważ ograniczenia przejściowe zdefiniowano w traktatach akcesyjnych, a ograniczenia te stosowano przy każdej akcesji.
To prawda, że oprócz bodźców, które możemy im zaproponować, to do państw członkowskich stosujących ograniczenia należy przeanalizowanie ich wpływu na rynek pracy i podjęcie decyzji o tym, czy podtrzymać, czy znieść te ograniczenia przed końcem okresów przejściowych, które, jak państwo pamiętają, przypadają na kwiecień 2011 roku dla akcesji w roku 2004 i na grudzień 2013 roku dla akcesji w 2007 roku.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=CRE&reference=20090115&secondRef=ANN-01&language=PL" ).
Zamykam turę pytań.
