Dalsze działania związane z deklaracją paryską z 2005 r. w sprawie skuteczności pomocy (debata) 
Przewodnicząca
Następnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie pana posła Van Hecke, w imieniu Komisji Rozwoju, w sprawie dalszych działań związanych z deklaracją paryską z 2005 r. w sprawie skuteczności pomocy (2008/2048(ΙΝΙ)).
Johan Van Hecke
sprawozdawca - (NL) Trzy lata temu, ponad stu donatorów i krajów partnerskich podjęło w Paryżu zobowiązanie dotyczące zapewnienia większej skuteczności pomocy dla krajów rozwijających się, między innymi celem większej harmonizacji, kontroli demokratycznej, wzajemnej odpowiedzialności i większej przejrzystości.
W przeciwieństwie do wcześniejszych deklaracji z Monterrey deklaracja paryska ustanawiała wyraźne cele przełożone na dwanaście działań i wskaźników, był to naprawdę duży krok naprzód. W grudniu bieżącego roku w Akrze ma zostać przeprowadzona wstępna ocena tego, co wynikło z tych wszystkich pięknych obietnic.
Trzeba powiedzieć, że w ostatnich latach Komisja Europejska dokonuje dużych starań w celu wdrożenia nowego programu pomocy. Może być dumna ze swoich osiągnięć pod względem podziału pracy, lepszej koordynacji i szacunku dla lokalnego wkładu. W 2006 r. za namową komisarza Michela wyszła nawet nieco poza zobowiązania paryskie i zatwierdziła ambitny plan działania oraz koncepcję podziału pracy i system zarządzania oparty na wynikach. Pozostaje jednak wiele do zrobienia. Wiele zamiarów trzeba zastosować w praktyce.
Na przykład pomoc nie jest jeszcze wystarczająco kierowana do systemów krajowych i istnieje zbyt wiele różnych systemów płatności. Jeśli chodzi o oddzielanie pomocy, to nie posuwamy się naprzód. Współpraca techniczna jest nadal zbytnio kontrolowana przez donatorów. Trzeba szybko zaktualizować i rozszerzyć atlas donatorów, a następnie skoncentrować się przede wszystkim na najbardziej zaniedbanych krajach i regionach.
Oprócz tego kłopoty sprawia zatwierdzenie kodeksu postępowania w zakresie podziału pracy. Po pierwsze dlatego, że państwa członkowskie nie spełniają swoich obietnic. Państwa członkowskie pozostają w tyle, zarówno pod względem zakresu, jak i skuteczności. Po raz pierwszy od 2000 r. procent środków wydany na oficjalną pomoc zmniejszył się, z 0,41% w 2006 r. do 0,38% w 2007 r. Aby osiągnąć milenijne cele rozwoju potrzebna jest radykalna zmiana kursu. Jeśli Rada chce utrzymać swoją wiarygodność, musi pilnie potwierdzić swoje obietnice. Państwa członkowskie muszą się zobowiązać do dostarczania w terminie obiecanej pomocy, tak pod względem ilości, jak i jakości. Ilość i jakość są faktycznie nierozerwalnie ze sobą związane.
Wielkim wyzwaniem reformy jakościowej jest nadal wzmocnienie własnego wkładu i wzajemna rozliczalność. Wymaga to jednak systematycznego dialogu ze sferą społeczną, samorządami lokalnymi, a przede wszystkim z parlamentami. Absolutnie konieczna jest większa przejrzystość. Większe wsparcie budżetowe wymaga skutecznej kontroli parlamentarnej wszystkich środków obiecanych i wypłaconych. Oto dlaczego w sprawozdaniu apeluje się o dodanie trzynastego wskaźnika do agendy paryskiej. Jeśli rola parlamentów europejskich i afrykańskich w zapewnianiu większej skuteczności jest tak ważna, dlaczego nie przełożyć jej na dodatkowy wskaźnik?
Panie przewodniczący, panie i panowie! Jako największy donator Unia musi w Akrze wziąć na siebie odpowiedzialność. Musi przede wszystkim zrobić porządek we własnym domu. Tylko wtedy może wiarygodnie objąć przywództwo w Akrze i przedstawić ambitny plan. Unia ma nie tylko doświadczenie, ale także zdolność by stać się najskuteczniejszym donatorem. Teraz potrzebujemy przekształcenia obietnic w działania na szczeblu podstawowym. Taka jest istota tego sprawozdania, o którego poparcie ośmielam się państwa prosić.
Louis Michel
komisarz. - (FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałbym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Van Hecke, oraz Komisji Rozwoju za to znakomite sprawozdanie. Cieszę się także stwierdzając, że mamy dokładnie takie samo nastawienie i walczymy o osiągnięcie tych samych rezultatów.
Wierzę, że najbliższe sześć miesięcy będzie miało ogromne znaczenie pod względem sprawdzenia, czy Unia Europejska jest naprawdę zdecydowana, aby dokonać konkretnego postępu w sprawie trzech filarów polityki rozwoju: po pierwsze, osiągnięcia milenijnych celów rozwoju; po drugie, zwiększenia wielkości pomocy, po trzecie, poprawy skuteczności pomocy. Wrześniowe posiedzenie w Akrze będzie testem wiarygodności całego procesu i wszystkich zaangażowanych podmiotów. Albo ten proces naprawdę ruszy z miejsca, albo ugrzęźnie na zawsze.
Dzisiejsza debata jest zatem bardzo ważna z tego względu, iż może stanowić istotne przesłanie dla Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, która zbiera się w przyszłym tygodniu. Ta Rada będzie omawiać wnioski Komisji w kontekście celów. Mam nadzieję, że Rada ze swej strony wystosuje przesłanie, które będzie równie ambitne, jak to, które jest zawarte w sprawozdaniu pana posła Van Hecke. Działając wspólnie, Europejczycy odnieśli sukces w Paryżu w 2005 r. Dziś musimy być równie ambitni i zadbać, abyśmy w Akrze przeszli od retoryki do działania w sprawie wszystkich naszych zobowiązań.
Słyszałem zbyt wiele głosów w naszych państwach członkowskich, które chcą zmienić Akrę i tę debatę w debatę techniczną na temat wykonalności, skuteczności i tak dalej. To nie jest debata techniczna. Akra nie jest spotkaniem w sprawach technicznych. Jest to spotkanie w sprawach politycznych, na którym zorientujemy się, czy państwa członkowskie mają wolę polityczną, aby spełnić swoje zobowiązania.
Ta bitwa nie jest jeszcze wygrana. Komisja nie może działać sama. Oto dlaczego wzywam państwa do zmobilizowania wszystkich swoich zasobów i kontaktów oraz do zadbania, aby ten szczyt okazał się prawdziwym sukcesem. Ciężar dowodowy leży teraz po stronie państw członkowskich, a nie pozaeuropejskich stronników. Ważny jest zatem sojusz między Parlamentem i Komisją.
Nie będę powtarzał tego, co zostało napisane w sprawozdaniu. Zgadzam się z tym niemal w 100%. Potrzebujemy konkretnego postępu w ważnych dziedzinach, że przytoczę tu tylko kilka. Pierwsza to przewidywalność pomocy. Jestem bardzo wdzięczny za wsparcie przez Parlament mechanizmu kontraktowania MCR. Jest to jeden z wniosków, który będę przedstawiał w Akrze. Oczywiście kraje partnerskie będą musiały odegrać swoją rolę w tym kontrakcie, a my oczywiście będziemy musieli stworzyć mechanizmy monitorowania.
Po drugie kwestia większego wykorzystania procedur krajów partnerskich. Dlatego właśnie powiedziałem, że w krajach, w których jest to możliwe, pomoc budżetowa powinna stanowić główny instrument przekazywania pomocy. Warto zauważyć - i wierzę, że istotne jest, aby zapamiętali państwo liczby, które podam - że do chwili obecnej Tanzania musiała przygotować jakieś 2400 sprawozdań dla różnych donatorów i, proszę słuchać uważnie, ponad 8000 sprawozdań z audytu dla banków rozwoju wielostronnego. Przyznają państwo, że jest to zdumiewające i stanowi poważny problem.
W sprawozdaniu słusznie podkreśla się potrzebę zwiększonej przejrzystości i odpowiedzialności w dziedzinie pomocy na rzecz rozwoju, chociaż oczywiście jest to niemożliwe przy takiej dżungli sprawozdań. Można to zrobić tylko wówczas, jeśli umocnimy nadzór parlamentarny związany z finansowaniem rozwoju i jego włączaniem do budżetu krajowego, jak powiedział pan poseł sprawozdawca. Musimy popierać "demokratyczną współodpowiedzialność” i będziemy wspierać kraje partnerskie w ich staraniach na rzecz umocnienia tej współodpowiedzialności i nadzoru. Oczywiście kluczową rolę odgrywają tu parlamenty i społeczeństwo obywatelskie.
Trzecia kwestia dotyczy podziału pracy. Musi powstać kodeks postępowania. Inny przykład: w Mali 26 donatorów jest zaangażowanych w rozwój wsi, podczas gdy w Burkina Faso pięciu donatorów jest zaangażowanych w połowę wszystkich gałęzi gospodarki kraju, a połowa donatorów w jedną trzecią wszystkich gałęzi gospodarki. Tutaj właśnie, w wielu krajach jest miejsce na ulepszenia, w kontekście wydajności, i naprawdę chciałbym mieć poparcie Parlamentu podczas próby przekonania państw członkowskich o potrzebie lepszego podziału pracy. To by ogromnie usprawniło skuteczność pomocy.
Czwarta kwestia dotyczy kruchości. Przykładem może być, że w 2006 r. 65% pomocy przyznanej Wybrzeżu Kości Słoniowej, Liberii i Republice Środkowoafrykańskiej pochodziła od tylko trzech dwustronnych donatorów. Tutaj też zaproponowaliśmy już kraje pilotażowe z udziałem największej liczby państw członkowskich. Zaapelowałem do Komisji, by pod względem proceduralnym była tak elastyczna jak to możliwe przy obecnie obowiązujących przepisach, aby ulepszyć naszą zdolność do działania. To powiedziawszy, nie wolno zapominać, że kwestia skuteczności pomocy nie jest wyłącznie domeną donatorów, przeciwnie, musi ona stanowić także kamień węgielny działań krajów partnerskich i centralny punkt naszego dialogu z nimi. Tylko kraje partnerskie są w stanie zmusić nas do udzielenia bardziej skutecznej pomocy dzięki aktywnemu zdefiniowaniu nie tylko swoich celów rozwojowych, ale także sposobów ich osiągnięcia. To jest jedyny sposób, dzięki któremu nasz dialog może postępować w oparciu o partnerstwo bazujące na równych prawach i obowiązkach.
I ostatnia kwestia zanim skończę. Parlament żąda od Komisji, aby dała delegacjom odpowiednie pole do działania. Całkiem słusznie! Próbujemy to zrobić dzięki procesowi decentralizacji. Wiele wymagamy od naszych delegacji. Jak państwo wiedzą, środki są ograniczone, a w końcu zdolność do wykorzystania naszych delegacji zależy także od władzy budżetowej.
Jeszcze raz chciałbym prosić państwa o pomoc w przekonaniu naszych państw członkowskich - mówił o tym także pan poseł Van Hecke - że mają moralny obowiązek, absolutny obowiązek szanowania zobowiązań, które podjęły w 2005 r. jeśli chodzi o kwoty przeznaczane na pomoc. Wiedzą państwo, że o roku 2007 należy jak najszybciej zapomnieć, ponieważ niektóre kraje nie respektowały swoich zobowiązań, co zaćmiło właściwe postępowanie innych, które ze swej strony pokazały, że mogą to zrobić.
Oto dlaczego proponujemy, po pierwsze, aby potwierdziły swoje zobowiązania z 2005 r., a po drugie, przedstawiły program, mapę drogową, plan stopniowego osiągania przez nie celów, pod którymi się podpisały. Jak powiedziałem na początku, jeszcze nie odnieśliśmy zwycięstwa, ponieważ o ile mi wiadomo wstępne posiedzenia wskazują, że niektóre państwa członkowskie mogą nawet odmówić potwierdzenia swoich zobowiązań z 2005 r., co jest oczywiście nie do przyjęcia, podczas gdy inne wyraźnie nie będą przygotowane na przedstawienie etapowego planu. Potrzebuję zatem państwa siły przekonywania i, jeśli wolno mi tak to nazwać, państwa tupetu, aby zmusić wszystkich do sprostania swoim zobowiązaniom.
Anna Záborská
w imieniu grupy PPE-DE. - (SK) Sprawozdanie w sprawie skuteczności pomocy jest ważne z trzech powodów. Po pierwsze, sprawozdawca zajmuje się w nim odpowiedzialnością Komisji Europejskiej za należyte zarządzanie funduszami obywateli UE. Po drugie, zwraca naszą uwagę na potrzebę lepszego zorganizowania programów rozwoju. I na koniec apeluje o odwagę polityczną, aby monitorować budżet i walczyć z jego niewłaściwym wykorzystaniem.
Gratuluję mojemu koledze, panu posłowi Van Hecke, tego sprawozdania, które podkreśla podwójną odpowiedzialność Unii: zewnętrzną i wewnętrzną. Jeśli chcemy być wiarygodnym podmiotem w naszych stosunkach zewnętrznych, musimy zapewnić krajom rozwijającym się tyle środków finansowych, ile obiecaliśmy i rozdzielać je tak, jak obiecaliśmy. Wszyscy wiemy, jak trudno jest ocenić, czy pomoc finansowa została wykorzystana skutecznie, czy nie. Często sytuacja polityczna i kulturowa w krajach rozwijających się zmusza donatorów do przyjmowania kreatywnego i elastycznego podejścia do budżetu. Pomimo tego kreatywność i elastyczność nie mogą kolidować z zapotrzebowaniem na przejrzystość i uczciwość.
Będziemy uczciwi, jeśli przyznamy, że europejskie środki publiczne często nie przynoszą spodziewanych owoców, i jeżeli powstrzymamy ich potencjalne złe wykorzystanie. Aby można było udowodnić, że pomoc na rzecz rozwoju jest skuteczna, powinniśmy zdobyć podpis odbiorcy potwierdzający, że projekt w długoterminowej perspektywie rzeczywiście funkcjonuje. Muszę powiedzieć, że najważniejszym obowiązkiem Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego jest wewnętrzny obowiązek uczciwości wobec obywateli Europy. Unia Europejska finansuje pomoc rozwojową z naszych podatków, a my wiemy bardzo niewiele o jej skuteczności. Gratuluję mojemu koledze, panu posłowi Böschowi, który niedawno skrytykował sposób, w jaki Unia Europejska rozdziela pomoc na rzecz rozwoju dostarczaną z pieniędzy podatników. Skuteczność pomocy jest nie tylko ważna dla budżetu, jest także sprawdzianem odwagi politycznej, aby wskazać, że pieniądze podatników muszą być skutecznie wykorzystywane.
Pierre Schapira
w imieniu grupy PSE. - (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! W ciągu minionych kilku tygodni naszym debatom na temat skuteczności pomocy towarzyszyły dramatyczne wiadomości o światowym kryzysie żywnościowym. Ten kryzys brutalnie nam przypomina, że jeśli nie będziemy mogli zagwarantować najbardziej podstawowego prawa, prawa do życia i do wystarczającej ilości żywności, nasze wysiłki w dziedzinie pomocy na rzecz rozwoju pójdą na marne.
Pan poseł Van Hecke, którego pracę pragnę pochwalić, w swoim sprawozdaniu wskazuje, że długoterminowa strategia to jedyny sposób zapewnienia prawdziwego wsparcia rozwoju naszych krajów partnerskich. Jeśli chodzi o żywność oraz zdrowie publiczne i edukację potrzebujemy trwałych rozwiązań, jeśli mamy zareagować na głęboko zakorzenione przyczyny obecnego kryzysu.
Wiele poprawek złożonych przez PSE stanowi poparcie dla stanowiska sprawozdawcy i w pewnym sensie je umacnia. Wskazaliśmy, że naszym priorytetowym celem musi być osiągnięcie milenijnych celów rozwoju, z których pierwszym jest likwidacja ubóstwa i głodu. W tym celu i aby uczynić pomoc bardziej skuteczną, musi ona być nadzorowana na szczeblu lokalnym, być jak najbliżej ludzi i być dostosowana do potrzeb miejscowej ludności. Oto dlaczego wskazałem na potrzebę ściślejszych konsultacji z parlamentami krajowymi, społeczeństwem obywatelskim oraz władzami lokalnymi pod względem formułowania, wdrażania i oceny strategii rozwojowych.
Istotne jest także, byśmy skutecznie zwalczali korupcję i uczynili pomoc bardziej przejrzystą. Mówiąc konkretnie, zwracamy się do Komisji o przedstawienie uzasadnienia wszystkich środków przyznanych władzom lokalnym w celu sprawdzenia spójności polityk i porządnego zarządzania tymi funduszami.
Na koniec, ponieważ debaty poświęconej usprawnieniu pomocy na rzecz rozwoju nie można oddzielić od wielkości pomocy, chciałbym ponownie - jak to zrobiono przed chwilą - wskazać i potępić nieuzasadnione ograniczenie pomocy na rzecz rozwoju ze środków publicznych w latach 2006-2007, kiedy to w Europie spadła ona z 0,41% to 0,38%.
Jak powiedział pan komisarz, szczyt w Akrze będzie rzeczywiście szczytem politycznym. Da krajom będącym donatorami wyjątkową szansę potwierdzenia swoich zobowiązań. Od nas zależy, czy tam będziemy i czy nie rozczarujemy naszych partnerów.
Toomas Savi
w imieniu grupy ALDE. - Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować mojemu koledze, panu posłowi Johanowi Van Hecke, za znakomite sprawozdanie. Całkowicie popieram ustęp 1 sprawozdania. Państwa członkowskie i Komisja mogą jednak sprawić, że ich działania będą bardziej zharmonizowane, przejrzyste, przewidywalne i całkowicie skuteczne, jeśli połączą swoje środki w instytucji odpowiedzialnej za pomoc na rzecz rozwoju. To pierwsza sprawa, którą chcę poruszyć.
Skuteczność pomocy jest w naszych rękach, ponieważ dość często wydajemy zbyt wiele na administrację odpowiedzialną za racjonalne wykorzystanie pomocy na rzecz rozwoju w krajach docelowych. Powinniśmy oszczędzać na przykład na szkoleniu zarządzaniu i kosztach personelu, tak aby większa ilość pomocy na rzecz rozwoju rzeczywiście docierała do odbiorców.
W chwili obecnej brak jest należytej koordynacji między państwami członkowskimi dotyczącej alokacji ich środków. Zgodnie z zasadą pomocniczości uprawnienia wykonawcze powinny znajdować się na możliwie najniższym szczeblu, chyba że przekazanie uprawnień na wyższy szczebel daje znaczące korzyści.
Nie ma uniwersalnego rozwiązania problemu małej skuteczności pomocy, ale jeden krok powinien być poważny i przesunąć zmiany w kierunku ram administracyjnych poprzez dalszą centralizację, ponieważ ciągle tracimy czas i istnienia ludzkie.
Margrete Auken
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DA) Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować panu komisarzowi Michelowi, a także panu posłowi Van Hecke za dobre sprawozdanie. To doskonale, że osiągnięto porozumienie co do treści i że pomoc UE będzie większa i lepsza. Pomoc musi być pomocą. Nie możemy jej zmniejszać wykorzystując ją do innych celów, takich jak anulowanie długów, gdy pieniądze są po prostu przenoszone z jednego miejsca na drugie w krajach będących donatorami. Te pieniądze muszą być wykorzystywane dla tych, którzy ich potrzebują, a my musimy być w stanie stwierdzić, że są wykorzystywane w tym celu. Jest to oczywiście jedyny sposób, aby zmusić Europejczyków do zwiększenia wzrostu pomocy - muszą widzieć, że jest ona skuteczna, jak to bardzo jasno wyraził niedawno Jeffrey Sachs. Dlatego ważne jest przyjęcie poprawki 1.
Pomoc musi więc nadal wzrastać do 2015 r., tak jak to obiecywaliśmy niewiarygodną ilość razy. To małostkowe i zawstydzające, że w latach 2006 -2007 pomoc UE się zmniejszyła. Bez większej ilości pieniędzy pomoc nie może być wystarczająco skuteczna. Nie osiągniemy celów, jeżeli nie zrealizujemy naszych licznych obietnic.
Byłoby także dobrze, gdyby Parlament Europejski mógł wziąć się za politykę rolną UE. Jest wiele analiz Banku Światowego, MFW, ONZ i innych, które dokumentują fakt, iż wspólna polityka rolna osłabia szanse wzrostu otwarte dla krajów rozwijających się i nie mówię tutaj o subsydiach wywozowych, które są groteskowe, ale odpowiadają jedynie za ułamek zniszczeń powodowanych przez tę politykę. W obecnej sytuacji jedną ręką dajemy, a drugą zabieramy - czasem zabierając trochę więcej niż daliśmy. Nie możemy się doczekać, aż Stany Zjednoczone wycofają swoje wsparcie dla rolnictwa. Amerykańskie wsparcie dla rolnictwa jest gorsze niż nasze, a UE powinna dać przykład.
Eoin Ryan
w imieniu grupy UEN. - Pani przewodnicząca! Po pierwsze też chciałbym podziękować panu posłowi Van Hecke i panu komisarzowi za to sprawozdanie.
Afryka subsaharyjska otrzymuje więcej pomocy międzynarodowej niż wszystkie inne regiony na świecie, ale ubóstwo uparcie utrzymuje się na wysokim poziomie. Badania wykazały, że pomoc może być i jest skuteczna w ograniczaniu ubóstwa w krajach, w których istnieje zdrowe zarządzanie gospodarką i instytucje rządowe. Jeżeli pomoc jest należycie przydzielana, może pomóc milionom ludzi uniknąć nędznej egzystencji.
Fakty są jednak takie, że korupcja istnieje w wielu krajach rozwijających się i, chociaż musimy nadal promować dobre zarządzanie w tych krajach, bardziej pilnym obowiązkiem jest pomoc wielu milionom ludzi umierającym na całym świecie z powodu głodu i chorób.
Musimy zrealizować zobowiązania podjęte w związku z milenijnymi celami rozwoju. Jak możemy przymykać oko na trzy miliardy ludzi żyjących za równowartość trzech dolarów dziennie czy pięć milionów dzieci w Afryce, które zmarły w zeszłym roku zanim skończyły pięć lat?
Tak, mamy wobec europejskich podatników obowiązek dopilnowania, by ich pieniądze dotarły do najbardziej potrzebujących i zostały efektywnie wydane. Uważam, że w tym względzie Europa powinna przyjrzeć się bardziej ukierunkowanym programom, takim jak Światowy Fundusz, który zwalcza AIDS, gruźlicę i malarię, najbardziej niszczące choroby, które zabijają sześć milionów ludzi rocznie. Światowy Fundusz jest bardzo skuteczną organizacją, w której biurokrację ograniczono do minimum, a skutki do maksimum. Przedstawia sobą nowatorskie podejście do międzynarodowego finansowania zdrowia.
Światowe ubóstwo to w przeważającej mierze problem obszarów wiejskich. Trzy czwarte ludzi żyjących w skrajnym ubóstwie w krajach rozwijających się mieszka na obszarach wiejskich. Jeśli mamy przetrwać kryzys związany ze zmianami klimatu i rosnącymi cenami żywności, musimy udoskonalić produkcję rolną, koncentrując się na programach dla rolnictwa, ponieważ mają one duży wpływ na ograniczenie ubóstwa. Niedawna prezentacja profesora Jeffreya Sachsa przed komisją była doskonałym przykładem, jak można ukierunkowywać pieniądze.
Jak wynika z zeszłorocznego raportu o rozwoju światowym, wzrost PKB generowany przez rolnictwo jest cztery razy bardziej skuteczny, jeśli chodzi o ograniczanie ubóstwa, niż wzrost w innych sektorach. Zamiast wysyłać pomoc żywnościową do krajów trzeciego świata Europa powinna pomóc afrykańskim rolnikom w wyprodukowaniu większej ilości żywności dostarczając drobnym rolnikom odpowiednie nasiona, nawozy i technologie gospodarki wodnej. Ale oczywiście istnieje wiele innych sposobów i, jak powiedział pan komisarz, wiele z nich musi być dostosowanych do potrzeb danego kraju.
Czas dla Afryki upływa. Musimy wyciągać wnioski z przeszłości, abyśmy mogli uchronić przyszłe pokolenia przed chorobami i śmiercią głodową. Wierzę, że Akra stanowi szansę polityczną i popieram to, co moi przedmówcy mówili na ten temat. To nie jest tylko spotkanie techniczne w celu przyjrzenia się sprawom technicznym, to jest szansa polityczna. Musimy zobaczyć, czy jesteśmy w stanie zrobić prawdziwy krok naprzód w walce z ubóstwem.
Podjęliśmy wiele zobowiązań; o niektórych z tych zobowiązań niechętnie się rozmawia. Minęła już połowa okresu przeznaczonego na osiągnięcie milenijnych celów rozwoju i już czas, abyśmy naprawdę postarali się dążyć do zrealizowania ich wszystkich. Pomoc musi znowu iść we właściwym kierunku. Musimy współpracować z rządami państw afrykańskich, musimy walczyć z korupcją, musimy usprawnić zarządzanie i musimy pomóc biednym tego świata.
Luisa Morgantini
w imieniu grupy GUE/NGL. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Wszyscy mamy świadomość, że wiele jeszcze należy zrobić, aby europejskie strategie rozwoju były skuteczniejsze. Zalecenia zawarte w doskonałym sprawozdaniu pana posła Van Hecke, które w całości popieram, z pewnością idą w dobrym kierunku.
Podczas gdy my debatujemy nad tym sprawozdaniem, w Brukseli odbywa się prezentacja nowego rocznego sprawozdania CONCORD, europejskiej konfederacji organizacji pozarządowych ds. rozwoju, w sprawie zobowiązań w dziedzinie pomocy podjętych przez rządy państw UE. Sprawozdanie analizuje postępy poszczególnych państw członkowskich, a z tej analizy wyłania się pełen luk i sprzeczności obraz naszych strategii walki z ubóstwem i zwiększania skuteczności pomocy. Na przykład, jak mówił mi pan komisarz Michel, sprawozdanie zwraca uwagę, że w 2007 r. suma pomocy udzielonej przez 27 państw nie wzrosła, tak jak powinna, ale zmalała. Jednocześnie sprawozdanie wskazuje, że wiele problemów związanych z polityką rozwojową nadal się utrzymuje, na przykład brak przejrzystości pomocy wiązanej.
Powinniśmy respektować zobowiązania podjęte na arenie międzynarodowej. Nie możemy niweczyć oczekiwań ludzi w krajach południowej części świata, ani ludzi w tak zwanych krajach północnych, którzy pracują z takim zaangażowaniem w celu zagwarantowania, że problemy niesprawiedliwości, ubóstwa i kryzysu żywnościowego, o którym właśnie mówił pan poseł Schapira, zostaną wreszcie odpowiednio potraktowane.
Zgadzam się z panem komisarzem: musimy zaprzestać retoryki i zacząć działać. Chciałabym także podziękować panu komisarzowi Michelowi za jego pasję, zaangażowanie i hart ducha. Dzięki dwóm konferencjom, w Akrze i w Dausze, rok 2008 może i powinien stać się prawdziwym punktem zwrotnym i oferuje Unii Europejskiej wyjątkową możliwość, aby pokazała, że może sprostać swoim zobowiązaniom jako wiodący światowy donator. Stwierdzenie, że powinniśmy zwiększyć ilość i jakość pomocy wydaje się niemal zbyteczne. Nie są to dwa sprzeczne pojęcia. Nie wolno nam wykorzystywać potrzeby zapewnienia większej skuteczności pomocy jako pretekstu, by dawać jej mniej.
Jednocześnie wszyscy mają teraz świadomość, że samo zwiększenie ilości pomocy nie wystarczy. Ważne jest, co mówimy wszyscy, mieć cel związany z walką z ubóstwem zamiast celów geopolitycznych i strategicznych. Zawsze mówimy, że polityka handlowa, migracyjna i bezpieczeństwa muszą być spójne z celami rozwoju.
Europejska współpraca powinna opierać się nie tylko na naszych własnych interesach, ale także na prawdziwych priorytetach krajów Południa określonych przez miejscowe rządy, a także przez parlamenty i społeczeństwo obywatelskie; ważne jest także zwiększenie przejrzystości i rozliczalności unijnych programów pomocy. W tym kontekście Parlamentowi należałoby zapewnić możliwość sprawowania prawdziwie demokratycznej kontroli i wyrażam zadowolenie z apelu pana komisarza o ciężką pracę w celu zagwarantowania, że kraje UE dotrzymają swoich zobowiązań.
Mam kilka pytań dotyczących zaproszeń do składania wniosków. Te organizacje pozarządowe, które chcą uczestniczyć w procedurach przetargowych Komisji stwierdzają, że są one zbyt długotrwałe i uciążliwe, co naprawdę utrudnia ich działania i faktycznie wyklucza wiele małych lokalnych stowarzyszeń. Czemu więc nie zapytać tych stowarzyszeń bezpośrednio, w jaki sposób usprawnić procedury? Mając to na względzie złożyłam poprawkę, która będzie dziś poddana pod głosowanie.
Następna rzecz to sprawa odejścia od pomocy wiązanej, o której mówi się w sprawozdaniu pana posła Van Hecke. Dokonano postępów, ale należy całkowicie odejść od pomocy wiązanej, aby zapobiec powracaniu pieniędzy do krajów będących donatorami zamiast łagodzenia ubóstwa w krajach beneficjentach.
Na koniec chciałabym ustalić, które kraje nadal wyolbrzymiają swoje dane liczbowe w zakresie pomocy na rzecz rozwoju ze środków publicznych. W 2007 r. państwa UE wydały około 8 mld euro, inaczej mówiąc około 17% całej europejskiej pomocy na ważne sektory, ale nie na sektor rozwoju. Umorzenie długów, wydatki na uchodźców, stypendia dla zagranicznych studentów stanowią wydatki, które powinny zostać wyłączone z danych dotyczących pomocy na rzecz rozwoju, a zatem proszę państwa o poparcie stosownych poprawek.
Ja też wiążę duże nadzieje z rokiem 2008 i z tym, że zobowiązania odwrócą tendencję; całkowicie zgadzam się z panem komisarzem, gdy mówi o współodpowiedzialności donatorów i krajów, w których każdy musi odegrać swoją rolę: o prawach i obowiązkach. To jest nasza siła!
Maria Martens
(NL) Środki rozwojowe mogą i powinny być lepiej wydatkowane Taki wniosek, pani przewodnicząca, możemy wysnuć z niezwykle wyważonego sprawozdania pana posła sprawozdawcy. Gratuluję mu. To sprawozdanie pojawiło się w odpowiednim czasie. Europa chyba jest zmęczona wydatkami na rozwój. To bardzo niepokojąca tendencja i nie wolno nam jej lekceważyć. Nawet w krajach takich jak Holandia, które zawsze były znane ze swej solidarności międzynarodowej, słychać głosy popierające obcięcie wydatków na rozwój. Jedyną odpowiedzią na to jest działalność przejrzysta, skuteczna i nastawiona na wyniki.
Unia Europejska może dużo osiągnąć w tym względzie, zwłaszcza dzięki trzem "K”: koherencji, komplementarności i koordynacji. Pan komisarz często to podkreślał i nad tym pracuje. Możemy także więcej zrobić w sprawie rozpowszechniania projektów i programów. Jeśli coś nie idzie dobrze, to nie zawsze najlepszym rozwiązaniem jest inny program. Lepiej dla nas jest zrobić parę rzeczy dobrze, niż wszystko do połowy.
Pani przewodnicząca! Unia Europejska jest największym donatorem. Ciąży zatem na nas wielka odpowiedzialność. Oprócz tego, dzięki nowemu traktatowi rosną nasze możliwości dotyczące większej spójności, dodatkowej polityki i lepszej koordynacji. Skuteczność naszej pomocy jest decydująca nie tylko dla usprawiedliwienia krajów rozwijających się na własnym podwórku, ale przede wszystkim, abyśmy mogli walczyć z ubóstwem w krajach rozwijających się. W końcu to wynik liczy się bardziej niż zamiary. Przy okazji budżetu na współpracę na rzecz rozwoju na 2009 r. przedstawię propozycję, aby ocena była też bardziej nastawiona na wyniki. Musimy skoncentrować się bardziej na wynikach niż na ogólnikowych wskaźnikach.
Na koniec chciałabym zadać panu komisarzowi Michelowi następujące pytanie. Komisarz Fischer Boel powiedziała, że Komisja chce wykorzystać część niewydanych pieniędzy z europejskiego budżetu na 2008 r. na pomoc krajom dotkniętym ostrym wzrostem cen żywności, czyli innymi słowy kryzysem żywnościowym. Chciałabym poznać odpowiedź pana komisarza. Czy pan komisarz może także powiedzieć, jak te dodatkowe środki zostaną wykorzystane?
Alain Hutchinson
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Po raz pierwszy w historii, w naszej historii - jak powiedział pan komisarz - łączna suma europejskiej pomocy na rzecz rozwoju ze środków publicznych zmalała. Jeśli dalej tak będzie, to okaże się, że w latach 2005 - 2010 Unia Europejska przyzna pomoc o miliardy mniejszą niż obiecywała. To poważny krok wstecz w dążeniu do celu w postaci przeznaczenia 0,7% na rozwój, ale także - i to jest bardzo istotne - w dążeniu do realizacji milenijnych celów rozwoju, oraz mówiąc ogólniej, w bitwie, którą jak mówimy chcemy stoczyć z ubóstwem na świecie.
Rozpoczęty przez nas w 2006 r. proces mający na celu poprawę skuteczności naszej pomocy na rzecz rozwoju, który kontynuujemy przy pomocy sprawozdania pana posła Van Hecke, któremu dziękuję za wykonaną pracę, nie może być wykorzystany przez państwa członkowskie jako pretekst, aby nie przestrzegać zobowiązania do zwiększenia tej pomocy. W rzeczywistości prawdą jest coś wręcz przeciwnego, ponieważ wszyscy zgadzają się dziś, że jeśli mamy wywiązać się z wielu już podjętych zobowiązań i tych, które bez wątpienia będziemy jeszcze musieli podjąć, oprócz obiecanych sum potrzebne będą dodatkowe środki. Skuteczność pomocy jest zatem sprawą zasadniczą, ponieważ bardziej skuteczna pomoc oznacza także większą pomoc. Każdy musi zdać sobie z tego sprawę.
Chciałbym zaznaczyć, że w tym kontekście jest już pora, byśmy dokonali bardzo konkretnego postępu stosując innowacyjne instrumenty finansowania pomocy na rzecz rozwoju, o czym wyraźnie mówi się w deklaracji paryskiej.
Chcieliśmy, aby nasze sprawozdanie nawiązywało także do roli diaspory we współpracy na rzecz rozwoju. Unia Europejska nadal się tym zbyt denerwuje, chociaż bardzo by skorzystała z większej i ściślejszej współpracy z naszymi obywatelami z krajów partnerskich, którzy są rezydentami w UE. Byłby to kolejny sposób integracji a nie wykluczania bardzo wielu ludzi i jest to przesłanie bliskie memu sercu w czasie, gdy niektórzy Europejczycy zajmują zdumiewające stanowisko i przyjmują szokujące środki.
Na koniec chciałbym zaznaczyć, o czym mówi często pan komisarz, że pomoc nigdy nie będzie naprawdę skuteczna dopóki nie będzie rzeczywistej spójności między różnymi politykami UE i dopóki pomocą nie będą już dłużej kierować strategie, które nie mają nic wspólnego z rozwojem. Obecne wydarzenia pokazują, że nie wszędzie jeszcze mamy spójność. Taka sytuacja będzie trwała dopóty, dopóki Komitet Pomocy Rozwojowej przy OECD, który jest odnośnym organem, będzie nadal stosował niezwykle szeroką definicję pomocy rozwojowej. Jest to kolejny warunek ulepszenia skuteczności naszej pomocy.
Dwa lata temu przedstawiłem w tej Izbie pierwsze sprawozdanie w sprawie skuteczności pomocy. Gdzie zaszliśmy, powtarzając wciąż te same słowa? W każdym razie pan komisarz może liczyć na to, że socjaliści będą kontynuować naszą wspólną walkę o poprawę skuteczności pomocy dla dobra najbiedniejszych ludzi na świecie.
Olle Schmidt
(SV) Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować panu posłowi Johanowi Van Hecke za dobre i ważne sprawozdanie. Dawno temu zająłem się polityką, aby dopilnować by mój kraj, Szwecja, osiągnął "jednoprocentowy cel”. Szwedzka Ludowa Partia Liberałów - moja partia w kontekście krajowym - jest i zawsze była siłą napędową tego działania, a Szwecja rzeczywiście osiąga ten cel.
Jednak prawie czterdzieści lat później muszę przyznać, że było wiele rozczarowań. Niestety często miało miejsce złe zarządzanie, korupcja i nieudane projekty. Ale rozwój także często dążył we właściwym kierunku. Milionom ludzi na całym świecie umożliwiono lepsze życie i powstało wiele demokracji. Naprawdę jest miejsce na optymizm. Ale jeśli słuszność i poparcie wśród mieszkańców UE ma nadal być silne, musimy ulepszyć naszą zdolność do szybkiego i skutecznego działania. Pomoc musi być wykorzystywana w sposób gwarantujący jakość i długoterminowe korzyści, abyśmy mogli osiągnąć milenijne cele rozwoju.
Ponadto polityka w zakresie pomocy musi być formułowana bardziej oddolnie. Tym krajom, które otrzymują pomoc należy powierzyć większą odpowiedzialność za to, co można by nazwać prerogatywą określania problemów w pracy pomocowej Zdaniem Komisji bardzo wiele wskazuje na to, że kraje biedne są zmuszone do tworzenia bardziej kosztownej biurokracji, aby ułatwić administrowanie, które jest warunkiem wydatkowania pomocy pieniężnej. Przecież to nie o to chodziło! Ważne jest także, aby więcej rozmawiać o tym, jak powinniśmy koordynować działania pomocowe. Kolejną sprawą, o której nie wolno zapominać, jest ważna rola kobiet w zwalczaniu ubóstwa.
Krytyka dzisiejszego formułowania wymogów nie oznacza, że nie mamy się sprzeciwiać narzucaniu warunków dotyczących pomocy. Słuchanie tego, co mówią ludzie u samych podstaw także implikuje, że powinniśmy spróbować rozważyć zaklasyfikowanie pewnych wkładów wojskowych jako pomocy, ponieważ operacje pokojowe mogą być bardzo ważne. Weźmy na przykład pod uwagę sytuację w Czadzie, gdzie uchodźcy tak samo potrzebują ochrony, jak i przesyłek z pomocą.
Na koniec chciałbym zająć się delikatną kwestią naszej polityki rolnej, o której wspomniała pani poseł Auken. W sprawozdaniu apeluje się do Komisji i państw członkowskich o poparcie wszelkich środków, które mogą przyczynić się do ustabilizowania cen surowców dla krajów rozwijających się. Mam pewną sugestię, zgodną z tym co powiedziała Margrete Auken: skuteczny, choć być może gorzki lek - skasujmy politykę rolną UE! Komisja w istocie już zrobiła pierwszy krok w tym kierunku i należy się z tego cieszyć.
Mikel Irujo Amezaga
(ES) Panie przewodniczący! Teraz gdy dokonujemy przeglądu deklaracji paryskiej, możemy zobaczyć, że słowo "zamiary” pozostało tylko słowem.
Chociaż Komisja ciężko pracuje i podejmuje działania w celu zapewnienia, że pomoc dotrze do miejsca przeznaczenia, nie możemy zrobić postępów, jeśli państwa członkowskie nie wniosą tego, co obiecały.
Wiemy, że zarówno kraje będące donatorami, jak i kraje partnerskie są odpowiedzialne za większą skuteczność pomocy, ale naszym największym obowiązkiem jest zapewnienie, by pomoc naprawdę pomagała krajom rozwijającym się sprostać poważnym wyzwaniom, jakie przed nimi stoją.
Musimy zagwarantować, że wywiążemy się z naszej części umowy i że nie będziemy musieli się wstydzić, że nie robimy tego, co obiecaliśmy.
Teoretycznie pomoc ma pozytywny wpływ na rozwój i dobre zarządzanie, ale pomoc może także uczynić wiele złego, jeżeli nie jest należycie rozdzielana. Kraje rozwijające się muszą zatem wziąć na siebie odpowiedzialność za wdrażanie swoich polityk, a my, donatorzy, musimy to uszanować, dać im nasze wsparcie i zapewnić po temu konieczną przestrzeń, a nie finansować nasze własne priorytety, jak to robią niektórzy donatorzy.
Na koniec chciałbym podkreślić potrzebę zapewnienia spójności naszych własnych polityk
Wszystkie działania na rzecz rozwoju są stratą czasu, jeżeli podważają je lub są z nimi sprzeczne cele polityki handlowej, pieniężnej lub innej.
W chwili obecnej nie działamy zgodnie z głoszonymi przez nas zasadami.
Jerzy Buzek
Gratuluję panu sprawozdawcy! Sprawozdanie jest bardzo obszerne, szerokie, wyczerpujące. Przyznam się, że czytając to sprawozdanie zagubiłem nawet najważniejszy cel. Jednak pan poseł sprawozdawca bardzo wyraźnie określił ten cel i główne zadanie sprawozdania w wystąpieniu na początku naszej dyskusji.
Zabieram głos, bo w ostatnich latach pojawił się nowy element. Zmiany klimatyczne spowodowały dramatyczne skutki w niektórych krajach rozwijających się. Chodzi o to, aby niosąc pomoc zaakcentować, że robimy to dzisiaj także dlatego, że Unia Europejska uznaje zagrożenie zmianami klimatycznymi za wyzwanie cywilizacyjne, a także swoją cywilizacyjną odpowiedzialność. Powinniśmy więc, ze względu na zagrożenie ociepleniem, znacząco zwiększyć fundusze, wzmocnić działania donatorów. Taki punkt widzenia i takie działania pokazywać będą naszą strategię w zakresie unijnego priorytetu "zwalczanie zmian klimatycznych”. Powinniśmy naszą pomoc skierować też na odnawialne źródła energii w krajach rozwijających się (oczywiście zwalczanie głodu jest najważniejsze, ale mówię o dodatkowych środkach), a także na przezwyciężenie bezpośrednich skutków ocieplenia, na działania dostosowawcze związane na przykład z zalewaniem wybrzeży, zasoleniem gleby, niespotykanymi dotąd suszami i powodziami.
Pamiętajmy, że naszym celem, priorytetem politycznym Unii Europejskiej jest uzyskanie globalnego porozumienia w sprawie przeciwdziałania ociepleniu. Negocjacje odbędą się w Poznaniu w 2008 r. i Kopenhadze 2009 r. Jeśli mamy do porozumienia przekonać inne kraje, musimy ograniczać emisję i rozwijać nowe technologie wewnątrz Unii i świadczyć szczególną pomoc krajom rozwijającym się.
Josep Borrell Fontelles
(ES) Panie przewodniczący! Jeśli tyle mówimy o skuteczności, to nie ma wątpliwości, że jesteśmy przekonani, iż mamy poważny problem ze skutecznością.
Prawdopodobnie pierwszym warunkiem zapewnienia większej skuteczności jest zaplanowanie stałego i wiążącego harmonogramu przepływów pomocy. Trudno jest sprawić, aby coś było skuteczne, jeśli nie ma się minimum pewności co do tego, jakimi środkami będzie się dysponować.
Jakość także zależy od ilości i, podobnie jak moi koledzy, ubolewam nad spadkiem liczby środków przeznaczanych przez kraje europejskie na pomoc na rzecz rozwoju. Mam nadzieję, że nie mają mi państwo za złe tego, co powiem, ale jest jeden godny uwagi wyjątek i jest to moja ojczyzna, Hiszpania, która obecnie zajmuje czołowe miejsce, po zwiększeniu w ubiegłym roku pomocy na rzecz rozwoju o 33%.
Panie komisarzu! W Akrze mamy szansę i musimy zrobić wszystko co możliwe, aby zagwarantować, że 20% pomocy zostanie przeznaczone na edukację, zdrowie, dostęp do wody i podstawowej kanalizacji.
Chcę także zapewnić pana o poparciu Komisji Rozwoju dla pańskich prób koordynacji różnych podmiotów. Środków jest tylko trochę i, jak pan często sam mówi, muszą zostać podzielone między różne podmioty, a ten proces rozwadniania zmniejsza skuteczność.
Chciałbym także wskazać, jak zostało to uczynione w sprawozdaniu, na potrzebę uproszczenia procedur przyznawania pomocy. Widzimy wszędzie ten sam problem: nie ma wątpliwości, że czas, jaki upływa między chwilą, w której planujemy zrobienie czegoś i chwilą, gdy to zostaje zrobione często podważa wszelkie próby promowania skutecznego zarządzania środkami.
Renate Weber
Panie przewodniczący! Najpierw chciałabym pogratulować i podziękować mojemu koledze, Johanowi Van Hecke, za wspaniałą pracę. Jego sprawozdanie zwraca uwagę na konieczność zreformowania podejścia do pomocy na rzecz rozwoju. Mogę się z tym tylko zgodzić i podkreślić, że ta reforma powinna rozpocząć się od przeanalizowania od dołu - mianowicie polityki rozwoju - w górę. Jestem głęboko przekonana, że pomoc nie powinna już dłużej ograniczać się do poparcia czy wsparcia. Powinniśmy zmienić nasz sposób myślenia i postrzegać to, co wnosimy do krajów rozwijających się jako inwestycję w jak najszerszym sensie tego słowa. Powinna to być inwestycja, którą podejmujemy w perspektywie długoterminowej nie tylko, aby zagwarantować przetrwanie tych krajów, ale także w celu ich rzeczywistego rozwoju jako sprawnych gospodarek i demokracji.
Inwestując, musimy także zająć się podstawowymi sprawami, które mogłyby naprawdę położyć kres ubóstwu. Kilka tygodni temu podczas wizyty w Parlamencie profesor Geoffrey Sachs podkreślił, jak ogromny wpływ na ceny żywności, w pozytywnym sensie, miałoby wykorzystanie nieuprawianych ziem w Afryce. Zamiast dostarczać żywność do Afryki powinniśmy przekazywać know-how w dziedzinie rolnictwa, aby ten kontynent mógł wyżywić własną ludność, a w pozytywnym wariancie nawet dostarczać żywność na poziomie globalnym.
Jestem poważnie zaniepokojona innym zagadnieniem podkreślonym w tym sprawozdaniu: programowaniem przepływów pieniędzy do krajów odbiorców. Z mojego doświadczenia wynika, że projekty nie są w stanie zrealizować swoich celów, jeśli na czas nie dostaną środków i jeśli są one mniejsze od planowanej wstępnie kwoty. Tu właśnie Unia Europejska może bardzo je zawieść. W 2007 r. poziom unijnej pomocy zmniejszył się. Dotknęło to wiele projektów, a ich celów nie można było osiągnąć.
Wreszcie, za priorytet należałoby uznać edukację na rzecz rozwoju oraz podnoszenie świadomości naszych własnych obywateli w tej sprawie. My, jako posłowie do PE, mamy do odegrania zasadniczą rolę w tym względzie.
Filip Kaczmarek
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Część ekspertów, ekonomistów, polityków i działaczy organizacji pozarządowych zajmujących się rozwojem lubi powtarzać, że wystarczy dać więcej pieniędzy, aby współpraca rozwojowa stosunkowo szybko zrealizowała swoje ambitne cele. Życie jednak nie jest takie proste. W przypadku wielu problemów społecznych i ekonomicznych nie wystarczy dać więcej pieniędzy, aby je natychmiast rozwiązać. Oczywiście pieniądze ułatwiają proces rozwiązywania problemów, ale fundusze nie są jedynym warunkiem osiągnięcia sukcesu w polityce rozwojowej.
Drugim bardzo ważnym warunkiem jest skuteczność pomocy. Źle zorganizowana pomoc prowadzi do uzależnienia lub, jak twierdzą niektórzy, modernizacji zależności. Skuteczność pomocy jest ważna zarówno z punktu widzenia biorców, jak i z punktu widzenia tych, którzy tej pomocy udzielają. Dla biorców pomocy - bo przecież pieniądze nie są celem samym w sobie, one mają zmieniać rzeczywistość, przybliżać realizację milenijnych celów rozwojowych. Nie sztuka wydać pieniądze, sztuka je wydać z sensem.
Z kolei dla dawców pomocy, efektywność jest istotna, bo powinni oni umieć wytłumaczyć podatnikom celowość wydatków rozwojowych. A zatem te dwa procesy - wzrost wydatków rozwojowych i wzrost jakości tych wydatków nie są sprzeczne i mogą być realizowane jednocześnie.
Pan poseł Vanhecke przygotował bardzo dobre sprawozdanie, za które należą mu się podziękowania. Mam nadzieję, że między innymi dzięki temu sprawozdaniu przedstawiciele Unii Europejskiej na High Level Forum w Akrze będą mieli jednoznaczne i zdecydowane stanowisko.
Wydaje się, że szczególnie ważnym zadaniem Unii Europejskiej w tym zakresie powinna być dalsza harmonizacja pomocy państw członkowskich i Unii. Jest to ważne, bo kwestia ta leży wyłącznie w naszych rękach. Akurat koordynacja wewnątrz Unii nie zależy od partnerów międzynarodowych ani od tych, którym pomagamy, a koszty nieskoordynowanej pomocy są bardzo wysokie.
Ana Maria Gomes
(PT) Gratuluję panu posłowi Van Hecke tego ważnego sprawozdania.
Poprawa skuteczności europejskiej pomocy jest sprawą zasadniczą dla inwestowania w możliwości ludzkie i finansowe oraz dla pokonania niespójności między politykami i architekturą instytucjonalną. Traktat lizboński daje możliwości dzięki stworzeniu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Oprócz zapewniania wsparcia dla przyszłego wysokiego przedstawiciela służba ta musi być wyposażona w sposób umożliwiający jej dalszą realizację polityki rozwoju równolegle do WPZiB oraz EPBiO.
Nie trzeba odkrywać Ameryki, aby zapewnić skuteczność pomocy. Zależy to od spełnienia już złożonych obietnic. Jak podkreślił pan komisarz Michel, państwa członkowskie muszą zwiększyć pomoc na rzecz rozwoju ze środków publicznych do poziomów obiecanych w 2005 r., nie zawyżając ich o odpis długów, i muszą ją skutecznie kierować w stronę realizacji milenijnych celów rozwoju, zwłaszcza w epoce, gdy rosnące ceny ropy i żywności sprawiają, że zwalczanie ubóstwa staje się coraz pilniejszą sprawą.
Panie przewodniczący! W grę wchodzi raczej wiarygodność Unii Europejskiej i jej skuteczność jako światowego czynnika, niż skuteczność pomocy.
Gay Mitchell
Panie przewodniczący! Pragnę pogratulować panu posłowi Van Hecke tego sprawozdania. Kilka tygodni temu odwiedziłem w imieniu Komisji Rozwoju MFW i Bank Światowy i podczas tego spotkania zapytałem, jaki będzie świat między 2030 r. i 2050 r. Odpowiedziano mi, że Chiny będą najpotężniejszym krajem na świecie, wiele z krajów rozwijających się zmieni się, Ameryka nadal będzie potężna, ale nie tak potężna jak dziś, bardzo silne będą Indie i Brazylia.
Nigdy wcześniej nasze samolubne interesy i nasze bezinteresowne interesy nie pokrywały się tak jak teraz z potrzebą wsparcia krajów rozwijających się. W przeszłości mówiono mi, że spędzam zbyt wiele czasu z poszczególnymi wyborcami, którzy mieszkają w złych warunkach. Odpowiadałem, że nie można powiedzieć komuś, kogo dom się pali, że zbudujemy remizę strażacką. Trzeba przygotować plan remizy, ale jednocześnie trzeba pomagać poszczególnym ludziom. Takie powinno być nasze podejście do krajów rozwijających się. Jeśli my tego nie zrobimy, zrobią to Chiny i inni. W naszym samolubnym interesie i w naszym bezinteresownym interesie leży, aby to zrobić.
Pochodzę z kraju, który w niedawnej historii przeszedł klęskę głodu, którego liczba ludności powinna wynosić teraz ponad 20 milionów. Przekroczyła ponad sześć milionów po raz pierwszy od połowy XIX wieku. Mamy postkolonialną przeszłość. Jeśli przyjrzą się państwo historii Irlandii to to, czego udało nam się dokonać dzięki inwestycjom w infrastrukturę, w znacznym stopniu pochodzącym z Unii Europejskiej - do której wkrótce będziemy, dzięki Bogu, wnosić wkład netto - jest oznaką tego, co można zrobić, jeśli da się ludziom narzędzia do wykonania pracy.
Apeluję do pana komisarza, aby na posiedzeniu w Akrze zadbał, by Unia Europejska mówiła jednym głosem. Lizbona da nam instrumenty, dzięki którym będziemy mogli odgrywać skuteczniejszą rolę w świecie. Zadbajmy, abyśmy to robili w dziedzinie pomocy na rzecz rozwoju. Jest to w naszym interesie, jak również w interesie mieszkańców krajów rozwijających się.
(Oklaski)
Anne Van Lancker
(NL) Gratulacje sprawozdawcy, panu posłowi Van Hecke, dobrego sprawozdania. Dziękuję także panu komisarzowi za wyjątkowo rozsądny dokument roboczy służb Komisji przygotowany na posiedzenie w Akrze.
Trzy sprawy. Po pierwsze, bardziej skuteczna pomoc rzeczywiście wymaga, aby państwa będące donatorami lepiej koordynowały swoją pomoc w oparciu o strategię krajową, w której kraje partnerskie Południa będą odgrywać rolę wiodącą. Jednakże oznacza to, że decyzje o priorytetach także powinny być podejmowane demokratycznie w tych krajach, to znaczy we współpracy z parlamentami krajowymi i organizacjami pozarządowymi, ale w chwili obecnej tak się nie dzieje. Wydaje mi się rzeczą absolutnie zasadniczą, aby w dialogu uczestniczyły kobiety.
Po drugie, kraje będące donatorami powinny absolutnie zaprzestać narzucania niezliczonych warunków dotyczących pomocy i stawiania na wymierne rezultaty. W szczególności trzeba zrezygnować z warunków gospodarczych narzuconych przez MFW i Bank Światowy, bo są one często sprzeczne z milenijnymi celami rozwoju. Powiem zatem posłowi sprawozdawcy, że ust. 28 sprawozdania musi zniknąć.
Po trzecie, lepsza pomoc nie jest pretekstem dla udzielania mniejszej ilości pomocy. W chwili obecnej nie tylko pomoc na rzecz rozwoju maleje, liczby są także mylące w związku z tym, co jakoby jest pomocą, ale nie stanowi szczególnej pomocy dla krajów partnerskich, jak pieniądze wypłacane studentom czy uchodźcom w Europie albo umorzenie długów. Istotne jest zatem, aby kraje będące donatorami dotrzymały swojej obietnicy dotyczącej 0,7% i podjęły decyzje dotyczące konkretnych harmonogramów. Mam nadzieję, panie komisarzu, że Rada na poniedziałkowym posiedzeniu wysłucha tego przesłania.
Gabriela Creţu
(RO) Czasami droga do piekła jest wybrukowana dobrymi intencjami. Taką intencją była intencja władz w krajach będących beneficjentami pomocy rozwojowej, aby zbliżyć do nich proces decyzyjny, ponieważ to one znają najlepiej swoje potrzeby. Chociaż sama w sobie prawidłowa, ta decyzja spowodowała błędne koło mające negatywne skutki dla kobiet. Ponieważ są w niewielkim stopniu obecne w dokumentach decyzyjnych, ich potrzeby są uważane za niewielkie, a wrażliwość osób znajdujących się u władzy na problematykę płci jest niska, jeszcze niższa niż nasza, i zmniejszyła się uwaga zwracana na programy dotyczące tych potrzeb, zwłaszcza praw seksualnych i reprodukcyjnych. Jesteśmy w związku z tym świadkami dramatycznej sytuacji.
Jedynym celem rozwoju, w którym nie odnotowano postępu jest umieralność matek, powodowana przez brak elementarnego wsparcia, jak możliwość przeprowadzenia cesarskiego cięcia, podstawowe antybiotyki, tabletki antykoncepcyjne czy wykwalifikowany personel. W niektórych przypadkach sytuacja jeszcze się pogorszyła. W wielu krajach znajdujących się w trudnej sytuacji śmierć matek jest główną przyczyną umieralności kobiet.
Żądamy mechanizmów monitorowania, które zagwarantują, że inwestycje w infrastrukturę będą obejmowały infrastrukturę zdrowotną oraz uczynienia władz odpowiedzialnymi za wdrażanie środków w tej dziedzinie.
Paul Rübig   -
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Sprawa, nad którą dziś debatujemy jest szczególnie ważna, ponieważ dotyczy szczególnej odpowiedzialności Unii Europejskiej.
W Europie nie mamy wątpliwości, że nasze małe i średnie przedsiębiorstwa stanowią wysoce udany model strukturalny i musimy zagwarantować, by PKB na mieszkańca mógł wzrastać na podstawie tego modelu w krajach najsłabiej rozwiniętych. Wielkie znaczenie należy przywiązywać w tym kontekście do koncepcji, by pomóc ludziom, aby pomogli sobie sami.
Musimy także zadbać, by w centrum tych starań były nasze strategie dotyczące wydajności energetycznej i bezpieczeństwa żywności. Kraje te potrzebują dochodu z zatrudnienia, a małe przedsiębiorstwa i przedsiębiorstwa rodzinne mogą pomóc w jego dostarczeniu, one z kolei potrzebują siły nabywczej konsumentów. Wierzę, że tej zasady jajka i kury należy przestrzegać aż do pomyślnego zakończenia.
Marianne Mikko
(ET) Szanowni koledzy! Gratuluję posłowi sprawozdawcy dobrze wykonanej pracy. Niezadowalająca koordynacja pomocy i multum programów doprowadziły do spadku skuteczności pomocy. Jednocześnie pomoc koncentrowała się na tak zwanych "atrakcyjnych krajach”, a wiele regionów zostało w związku z tym kompletnie zapomnianych. Podział doprowadził do mnóstwa środków pomocowych, które w kilku przypadkach są całkowicie ze sobą niespójne.
Wielkie znaczenie ma jednak dla Unii Europejskiej i dla polityki współpracy na rzecz rozwoju państw członkowskich, aby się one wzajemnie uzupełniały i wzmacniały. Państwa członkowskie muszą koordynować swoje działania. Należy wziąć pod uwagę fakt, że kilka państw członkowskich zaczyna dopiero jako donatorzy pomocy, ale nawet one są świadome skuteczności pomocy. Na przykład Estonia, która jeszcze nie przystąpiła do deklaracji paryskiej, odgrywa wybitną rolę w trójstronnych projektach współpracy. Aby zapobiec podziałowi pomocy na rzecz rozwoju i nadmiernemu koncentrowaniu się na donatorach, jest stosowana opcja cichego partnera.
Ponad połowa oficjalnej pomocy na rzecz rozwoju na świecie pochodzi z Unii Europejskiej. Ważne jest, aby zagwarantować obecność Unii Europejskiej w słabych krajach, a zwłaszcza w krajach "zapomnianych”. Przyznając pomoc my, Unia Europejska, powinniśmy być hojni, aby pomoc mogła być przyjęta z godnością.
Czesław Adam Siekierski
Panie Przewodniczący! Panie Komisarzu! Niesienie pomocy biednym, potrzebującym to wielka wartość. Unia Europejska przoduje w udzielaniu pomocy dla krajów dotkniętych klęskami suszy, powodzi, głodu czy występujących coraz to nowszych form kataklizmu na skutek zmian klimatycznych.
Natomiast zawsze występuje dylemat przy kierowaniu środków do krajów rozwijających się, do krajów biednych na rzecz ich rozwoju. Ile tych środków przeznaczyć na ograniczenie biedy dziś, a ile pieniędzy przeznaczyć na cele rozwojowe, to jest na edukację, tworzenie różnych instytucji, wprowadzanie prawa czy budowanie infrastruktury technicznej typu drogi, Internet, które będą służyć rozwojowi przedsiębiorczości na tych obszarach, szczególnie tworzeniu małych i średnich przedsiębiorstw, w tym gospodarstw rolnych?
Udzielona pomoc powinna być związana z budowaniem świadomości społecznej, instytucji demokratycznych, systemów edukacyjnych, aby lokalna społeczność była przygotowana do przejęcia inicjatywy na rzecz trwałego rozwoju tych regionów i krajów.
Christopher Beazley
(FR) Panie komisarzu! Moje pierwsze pytanie zadała już pani poseł Mikko: czy istnieje problem konkurencji lub braku koordynacji między różnymi organizacjami pozarządowymi i czy Komisja spełnia swoją rolę, próbując koordynować znakomitą pracę, jaką każda z nich wykonuje?
Drugie pytanie: kiedy byłem w szkole, w Anglii istniała organizacja pod nazwą Wolontariat za Granicą. Czy Komisja dysponuje programem zachęcającym młodych ludzi, którzy chcieliby być może pomagać w kształceniu, ale także uczestniczyć w tych programach pomocy na rzecz rozwoju? Czy pan komisarz ma program pomocy dla młodych ludzi, którzy chcieliby to robić?
Louis Michel
członek Komisji Europejskiej. - (FR) Panie przewodniczący! Dziękuję za pańskie poparcie dla naszego podejścia i sedna naszych polityk. Chciałbym wrócić do kilku spraw i krótko na nie odpowiedzieć.
Po pierwsze, jeśli chodzi o pomoc żywnościową, w szczególności rosnącą cenę zbóż i sprawę programów dla rolnictwa, to chciałbym powiedzieć, że właśnie skończyliśmy przygotowywanie komunikatu w sprawie europejskiej strategii rozwoju stanowiącej reakcję na kryzys żywnościowy. Wkrótce otrzymają państwo informację o tym dokumencie.
Po drugie, chciałbym skorygować pewne elementy wypowiedzi i nie rozumiem, dlaczego ciągle są powtarzane. Jednostronne ataki na wspólną politykę rolną, oparte na bardzo niewielu prawdziwych argumentach, szkodzą Unii Europejskiej, przekazują fałszywe informacje i sugerują naszym partnerom, że wspólna polityka rolna jest powodem wszystkich ich nieszczęść. Powtarzam raz jeszcze: to nieprawda! Likwidujemy system subsydiów dla rolnictwa od 1996 r. i skutki naszej wspólnej polityki rolnej nie mogą być teraz uważane za przyczynę kłopotów krajów rozwijających się. Jestem przygotowany, aby szczegółowo przedyskutować tę sprawę na innym posiedzeniu, ponieważ to oskarżenie jest powtarzane jak jakiś refren, jakby ono było prawdziwe. Ludzie mówią rzeczy, które nie są precyzyjne. Europa musi w znacznym stopniu rozwiązać ten problem, chociaż pozostają jeszcze pewne kwestie; przyznaję, że są pewne wątpliwości co do spójności naszych strategii rozwoju. Jeśli jednak chodzi o rolnictwo, to jeśli jest jakiś sektor, w którym dokonaliśmy prawdziwego postępu, to właśnie tutaj. Uważam, że takie szarganie naszego wizerunku bez uzasadnienia jest niezbyt uczciwe.
Słyszałem propozycję dotyczącą, jak sądzę, światowego funduszu. Wiem, że profesor Geoffrey Sachs, który jest nawiasem mówiąc niezwykłym człowiekiem, walczy i prowadzi kampanię o światowy fundusz żywności. Jeśli o mnie chodzi, nie popieram tego. Mam w tej kwestii poważne wątpliwości; ostatecznie Światowemu Funduszowi, o którym mówił pan poseł Ryan i który wydaje mu się chyba panaceum, dużo czasu zajęło, aby działać przejrzyście i skutecznie. Dlaczego powoływać jeszcze jeden fundusz, skoro mamy takie instrumenty jak WFP, FAO i inne? Wymyślanie nowych narzędzi i instrumentów, aby radzić sobie ze słabościami światowej polityki to z pewnością nie jest słuszna odpowiedź. Narzędzia już istnieją. Muszą być po prostu odpowiednio finansowane.
Powinniśmy zreformować WFP, ale jak? WFP musi mieć przewidywalny roczny budżet i musi się zmienić jego działalność finansowa. Mówiłem o tym niedawno. To poważny problem. Nie wolno nam również wymyślać złych odpowiedzi na dobre pytania. Nie popieram tworzenia nowego funduszu ponieważ spowodowałoby to powstanie mnóstwa biurokracji, wielu procedur. Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat procedur.
Jeśli chodzi o rolnictwo, to chciałbym państwu powiedzieć, że przejdziemy od 650 mln euro w ramach dziewiątego EFR do 1 250 000 mld euro w ramach dziesiątego EFR. Zgadzam się, że to dużo pod względem liczbowym, procentowym, ale nie stanowi to realnego wzrostu procentowego finansowania EFR. Pozytywny aspekt jest taki, że przeszliśmy od czterech krajów chcących koncentrować się na sektorze rolniczym do 24 krajów, tj. mniej więcej jednej trzeciej. To pokazuje, że sytuacja sie zmienia, istnieje większa świadomość. Chciałbym jednak przypomnieć państwu, bo to jest ważne, że wybór głównych sektorów opiera się w zasadzie na współodpowiedzialności: to nasi partnerzy decydują, w jakim sektorze chcą, abyśmy skupili nasze finansowanie. Należy o tym pamiętać.
Następnie zadano mi interesujące pytania: co Komisja zrobi z niewykorzystanymi pieniędzmi przeznaczonymi dla rolnictwa? W rzeczywistości odzyskamy dużą część tych pieniędzy i przeznaczymy je na rozstrzygnięcie problemu rosnących cen i kryzysu żywnościowego. Wolę mówić o kryzysie żywnościowym niż o rosnących cenach. Na ostatnim posiedzeniu Komisji tydzień temu zaproponowałem - i ta propozycja została bardzo dobrze przyjęta - abyśmy spróbowali rozdzielić te pieniądze w taki sposób, aby dać drobnym rolnikom w biednych krajach dostęp do nasion i nawozów, ponieważ jest to jeden z najpoważniejszych problemów, z jakimi mają do czynienia. Jeśli chcemy, aby stali się samowystarczalni, powinni ewidentnie mieć lepszy dostęp do nasion i nawozów, co pomoże im stopniowo stać się samowystarczalnymi pod względem żywności. Bardzo popieram maksymalne skrócenie okresu, w którym pomoc jest rozdzielana. Myślę, że znacznie ważniejsze jest, aby zapewnić rolnikom środki produkcji. Wszyscy zgadzamy się z tym, co powiedziałem w moim początkowym oświadczeniu i nie muszę tego powtarzać: Akra jest spotkaniem politycznym i proszę państwa - wiedząc, że wszyscy państwo macie świadomość, że musimy to zrobić - o zmobilizowanie naszych państw członkowskich, aby wywiązały się ze swoich zobowiązań i zgodziły przestrzegać harmonogramu, który potwierdza, jak powiedział to chyba pan poseł Borell, że podjęły prawdziwe postanowienie polityczne i dotrzymają swoich obietnic.
Wciąż mówi się o uciążliwych procedurach i prosi się mnie o ich dostosowanie. Muszę przyznać, że naprawdę nie mam uprawnień w tym względzie. Te procedury istnieją i muszę ich przestrzegać; nie mogę zrobić nic innego. Mogę proponować elastyczne środki, ale doskonale państwo wiedzą, że upłyną lata, zanim wejdą one w życie. To nie jest powszechnie wiadome, ale pod koniec mojej kadencji zamierzam przedstawić wszystkie wnioski, jakie wyciągnąłem co do procedur. Pani poseł Martens powiedziała: "Potrzebujemy większej przejrzystości” - i jestem przygotowany na całą przejrzystość, jakiej pani sobie życzy - "ale potrzebujemy także większej skuteczności”. Chcę państwu powiedzieć, choć być może zabrzmi to zuchwale i szokująco, że jeżeli chcecie państwo jeszcze większej przejrzystości, co oznacza jeszcze więcej kontroli, jeszcze więcej audytów, jeszcze więcej konsultacji, to będziecie mieli mniej skuteczności. To chcę państwu powiedzieć. Możecie to państwo odrzucić, ale jestem przekonany, że tak właśnie jest. Teraz żąda się tak wiele przejrzystości, że Komisja stała się związanym olbrzymem, jeszcze jednym Guliwerem. Osobiście jestem przygotowany do rozmów i istnieją sposoby osiągnięcia skutecznego poziomu przejrzystości, ale błagam państwa, proszę nie mówić ciągle o "przejrzystości”, "kontroli”, o tym, jak sprawy powinny wyglądać... To wszystko jest bardzo piękne, ale muszą państwo zdać sobie sprawę z faktów... Chciałbym mieć możliwość prześledzenia drogi dossier. To nie jest żart. Czasami nie jestem w stanie prześledzić jego drogi, a muszą państwo jeszcze pamiętać o służbach międzyinstytucjonalnych i wszystkich innych zainteresowanych. Jest to niezwykle skomplikowana sprawa. Nie chcę tego przerysowywać, ale muszę powiedzieć, że jest to prawdziwy problem.
To chyba pan poseł Hutchinson mówił o koordynacji, spójności i komplementarności. Ma w tej kwestii rację. Sądzę, że możemy w znaczny sposób zwiększyć skuteczność naszej pomocy, jeśli będziemy mieli lepszy podział pracy, jeśli będziemy spójniejsi, bardziej skoordynowani i jeśli rzeczywiście będziemy mogli zlikwidować niektóre z pośrednich, i często całkowicie bezużytecznych mechanizmów kontroli. Wcześniej przytoczyłem państwu kilka liczb: Tanzania musi przedstawić 8 000 sprawozdań z audytu! Nie jestem pewien, jakie obciążenie stanowi to dla takiego kraju jak Tanzania, który rzeczywiście ma zdolność do zarządzania. Przychodzi pora, gdy surrealizm graniczy z szaleństwem. Istnieją pewne granice. Nie mam nic przeciwko procedurze, ale co za dużo to niezdrowo. Nie chcę więcej procedur. Panie pośle Hutchinson, jeśli chodzi o podział pracy, miał pan rację podkreślając znaczenie diaspory. Próbujemy z nimi pracować, ale to właśnie ze względu na procedury nie możemy tego robić. I kolejny przykład! Pytał pan, czy istnieją jakieś projekty zachęcające młodych ludzi, aby jechali i pracowali w krajach rozwijających się. Nie, panie pośle, nie mogę tego zrobić, procedury mi na to nie pozwalają. Powiedziano mi na przykład, że są pewne organizacje pozarządowe, z którymi nie mogę pracować. Rzeczywiście, nie mogę pracować z pewnymi organizacjami pozarządowymi, ponieważ procedury mi na to nie pozwalają. Nasze nowe państwa członkowskie mogą czuć się sfrustrowane, ponieważ w większości przypadków ich organizacje pozarządowe, nawet jeśli są tak dobre jak wszystkie inne, nie mogą pracować, ponieważ nie odpowiadają standardom wymyślonym w ramach procedur Komisji. W pewnym sensie są one zatem wykluczone z naszej współpracy i z naszego wkładu, co nie jest słuszne. Pracujemy nad tym, ale rozwiązanie tego problemu zajmie wiele czasu.
Także zgadzam się, że potrzebujemy więcej. Pan poseł Buzek mówił o walce ze zmianami klimatu. Oczywiście, jeśli dostosujemy finansowanie rozwoju do pracy związanej ze zmianami klimatu, zaryzykujemy wszystkim co już zrobiliśmy czy zamierzaliśmy zrobić w ramach tradycyjnej polityki rozwoju. To oznacza, że potrzebujemy nowych, dodatkowych środków, aby poradzić sobie ze zmianą klimatu. Chciałbym przedstawić państwu ideę, którą przedstawiła Komisja i pan poseł Borell, dotyczącą utworzenia pożyczki międzynarodowej, która byłaby związana z przydziałami emisji CO2. Ten projekt robi postępy. Pod względem technicznym został sfinalizowany. Współpracowaliśmy z Bankiem Światowym. Powrócę później do tej sprawy, ponieważ mogłaby także częściowo rozwiązać problem zwiększonego finansowania, bo pomogłaby państwom członkowskim zrealizować swoje cele i zobowiązania w sposób, który w długofalowej perspektywie byłby mniej bolesny dla ich budżetów.
Oczywiście jestem jednomyślny z panem posłem Borell, gratulując przede wszystkim Hiszpanii, bo to prawda, że w pewnym sensie to jest niesprawiedliwe. Niektóre kraje dokonały prawdziwych starań i przydzieliły zwiększone środki z budżetu: w kontekście swego PKB Hiszpania naprawdę dokonała wielkich starań. Jednocześnie niektóre inne kraje zaniedbały się, co w pewnym sensie zaćmiło działania jeszcze innych. Muszę powiedzieć, że to jest ważna sprawa, która ciągle się pojawia: 20% na edukację, zdrowie, wodę itp. Znają państwo odpowiedź.
Po pierwsze, już odpowiedziałem. Nawet jeśli zgadzam się co do celu, powiedziałem, że trzeba spróbować stwierdzić, dokąd naprawdę idą wydatki budżetowe na pomoc - skoro zostało użyte słowo budżetowe - ponieważ to są często sektory, które są finansowane. Bardzo trudno jest jednak przytoczyć dane liczbowe.
Po drugie, to nie my, ale nasze kraje partnerskie wybierają sektor, na którym chcą się skoncentrować. Więc nie mogę im narzucić konieczności wydawania na przykład na edukację. Mogę zasugerować, ale nie mogę narzucać. Oczywiście, zgadzam się z panem posłem Mitchellem, że - mówiąc bez ogródek - powinniśmy zwiększyć naszą pomoc z egoistycznych powodów. To chyba prawda. Często wskazuję na to podczas naszych posiedzeń. Niech ci, którzy nie chcą udzielać więcej pomocy bezinteresownie robią to przynajmniej dla własnego egoistycznego interesu. W tym kontekście, i zwracając uwagę w szczególności na Afrykę, stwierdzamy, że niektóre wschodzące gospodarki są tam obecne w znacznym stopniu. Nie kwestionuję legalności ani ważności ich obecności, mówię tylko, że w interesie Europy byłaby nieco większa obecność na kontynencie, który z nami sąsiaduje, i któremu może ona zaoferować znaczną wartość dodaną, jednocześnie czerpiąc z niego wartość dodaną.
Myślę, że teraz omówiłem już wszystkie kwestie. Odpowiedziałem na dwa pytania ostatniego mówcy, które były, jeśli wolno mi tak powiedzieć, bardzo adekwatne. Naprawdę cieszę się mogąc być w Parlamencie Europejskim. Jest to niewątpliwie miejsce o największym dynamizmie i największej determinacji, aby popierać te polityki, w które tak bardzo wierzymy.
Johan Van Hecke
sprawozdawca. - (NL) Ta dzisiejsza konstruktywna debata na wysokim szczeblu ujawniła szeroki konsensus, zarówno w Parlamencie, jak i między Parlamentem i Komisją, w sprawie działań, które musimy podjąć, aby podnieść jakość naszej pomocy. Trzeba bardziej brać pod uwagę priorytety samych krajów. Pomoc musi być bardziej przewidywalna. Należy ograniczyć pomoc techniczną. Potrzebne jest większe wsparcie budżetowe, ale także większa przejrzystość i zaangażowanie parlamentów, sfer społecznych i władz lokalnych. Kodeks postępowania musi być bardziej skuteczny, a atlas donatorów rozszerzony, i tak dalej.
Jednak moim zdaniem sedno sprawy leży w tym, że my, Parlament i Komisja - i dlaczego nie powinniśmy także zaangażować tu również parlamentów krajowych? - powinniśmy wywierać nacisk na państwa członkowskie, aby przede wszystkim dotrzymywały swoich obietnic, a po drugie, zatwierdziły plan, w którym wyraźnie wskażą, co można zrobić i co zostanie zrobione w jakim okresie czasowym. Po trzecie, muszą się także jasno zaangażować w podział pracy proponowany przez Komisję. Myślę, panie i panowie, że wraz z naszymi przyjaciółmi i kolegami w parlamentach krajowych, niezależnie od podziałów partyjnych, powinniśmy podjąć inicjatywę w sprawie wywierania większych nacisków na rządy, co rzeczywiście dotyczy nie tylko wspólnej, ale i indywidualnej odpowiedzialności wielu państw członkowskich.
To sprawozdanie zawiera całą serię konkretnych zaleceń. Mam szczerą nadzieję, że Komisja i Rada zabiorą jej ze sobą do Akry. Parlament mówi dziś jednym głosem, co nie zawsze się zdarza, i wyraża życzenie, aby Unia Europejska w Akrze także mówiła jednym głosem, wyraźnie, głośno, a przede wszystkim wiarygodnie.
Przewodnicząca
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Pedro Guerreiro
, na piśmie. - (PT) Ponieważ nie można skomentować różnorodnych ważnych zagadnień, które to sprawozdanie porusza - zarówno pozytywnych, jak i negatywnych - należy zauważyć, że ujawnia ono jednak, chociaż w powściągliwy sposób, negatywne wyniki unijnej "pomocy na rzecz rozwoju”.
Chociaż nie krytykuje ono jak często pomoc na rzecz rozwoju jest wykorzystywana jedynie jako środek łagodzący, jako (fałszywy) odpowiednik i warunek deregulacji czy jako instrument ingerencji - mający dobrze znane negatywne cele, takie jak unijny "konsensus europejski” w sprawie rozwoju, umowy o partnerstwie gospodarczym, które UE zamierza narzucać czy spekulacje finansowe wokół artykułów żywnościowych, które rodzą wątpliwości co do zadeklarowanych celów rozwoju - sprawozdanie nieoczekiwanie podkreśla nieodpowiednie wyniki "pomocy na rzecz rozwoju” i jej znaczące zmniejszenie w UE: 0,38% w 2007 r. w porównaniu do 0,41% w 2006 r., dużo poniżej 0,7% PKB wskazanego przez ONZ.
Sprawozdanie wydaje się także ostrzegać przed coraz częstszym wykorzystywaniem "pomocy na rzecz rozwoju” do celów, które nie mają nic wspólnego z rozwojem (takimi jak wydatki na cele wojskowe) oraz przed faktem, że jest ona "często wydatkowana zgodnie z własnymi priorytetami i harmonogramami donatorów”
Tokia Saïfi
, na piśmie. - (FR) W 2005 r. deklaracja paryska ustanowiła szczegółowe zobowiązania w celu promowania większej skuteczności pomocy na rzecz rozwoju, w oparciu o dialog i wzajemną rozliczalność. Te ramy międzynarodowe są konieczne dla UE, która dostarcza ponad 55% całej pomocy na rzecz rozwoju na świecie.
W celu dalszego ulepszenia jakości i skuteczności tej pomocy, PE także apeluje o uproszczenie procedur, środki zwalczania korupcji oraz wydatkowanie pomocy zgodnie z własnymi priorytetami partnerów. Te środki są tym bardziej konieczne w czasie, gdy pomoc na rzecz rozwoju państw członkowskich zmniejszyła się nieco, z 0,41% do 0,38% unijnego PNB w latach 2006-2007.
W czasie, gdy kryzys żywnościowy dotyka kraje rozwijające się znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji, a dostęp do wody i edukacji jest nadal ograniczony, jest zrozumiałe, że UE musi podwoić swoje wysiłki na rzecz osiągnięcia MCR w postaci przeznaczenia 0,7% PNB na pomoc na rzecz rozwoju do roku 2015. Podobnie w celu zapewnienia aby pomoc przybrała formę długoterminowego i przewidywalnego finansowania ważne jest uwolnienie dodatkowych zasobów w postaci innowacyjnych mechanizmów finansowania i zmobilizowanie państwowych funduszy majątkowych na produktywne inwestycje.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.50 i wznowione o godz. 12.00).
