Niebezpieczne zabawki produkowane w Chinach (debata)
Przewodnicząca
Następny punkt dotyczy oświadczenia Komisji w sprawie niebezpiecznych zabawek wytwarzanych w Chinach.
Przemawiać będzie dwoje komisarzy.
Günter Verheugen
Wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Zabawki są czymś innym, niż pozostałe produkty. Są one przeznaczone dla najbardziej wrażliwej grupy konsumentów i dlatego też jest więcej niż oczywiste, że musimy dysponować najwyższymi standardami dla zabawek tam, gdzie chodzi o bezpieczeństwo dzieci. Słusznie przytoczono tu cały szereg bardzo poważnych w związku z ostatnimi kampaniami wycofania z obrotu, przeprowadzonymi przez pewnego amerykańskiego producenta, który z własnej inicjatywy wycofał z rynku wadliwe produkty.
W pierwszej kolejności chciałbym powiedzieć, że obydwa przytoczone tu przypadki dotyczą produktów nie objętych licencją na mocy prawa europejskiego dotyczącego europejskiego rynku. Zabawki malowane zawierającą ołów farbą są oczywiście, inaczej niż w Stanach Zjednoczonych, od bardzo dawna zakazane w Europie. Zabawki z częściami magnetycznymi lub innymi niebezpiecznymi częściami, które mogą się obluzować, również są zakazane w Europie, oczywiście od dawna. To, z czym mamy obecnie do czynienia, to nie problem obowiązującego prawa (chociaż zajmę się później również obowiązującym prawem, w którym to obszarze niektóre elementy wymagają zmiany), lecz jest to problem wdrażania i przestrzegania obowiązującego prawa.
Produkty, z którymi mamy do czynienia na co dzień, nie mogą być w stu procentach bezpieczne. Nawet najlepszy prawodawca na świecie nie może zagwarantować, że w trakcie produkcji nie pojawią się usterki. Nawet najlepszy prawodawca na świecie nie może zagwarantować, że organizowane obecnie na łańcuchy dostaw na skalę światową nie napotkają na jakimś etapie na trudności. Najlepszy prawodawca świata nie może też zapobiec handlowi, z którym wiążą się zamiary przestępcze lub oszustwa.
Chciałbym przypomnieć państwu o przypadku, gdy trzy osoby straciły życie w Grecji w wyniku użycia wadliwego żelazka parowego. Żelazko to posiadało nie tylko europejskie oznaczenie CE, ale również specjalny niemiecki symbol bezpieczeństwa. Niemniej urządzenie to nie było bezpieczne dlatego, że prawdopodobnie było podróbką. Żaden ustawodawca na świecie nie może zrobić nic, aby to powstrzymać. Jest to odpowiedzialność producenta i odpowiedzialność tych, którzy muszą zagwarantować, że producenci postępują zgodnie z obowiązującymi zasadami. Są nimi organy nadzoru rynku w państwach członkowskich. Europejski system nadzoru rynku nie istnieje. Funkcja ta leży w wyłącznym zakresie odpowiedzialności państw członkowskich.
Chciałbym wskazać, że w istocie mamy do czynienia z problemem, który jest bardzo blisko związany z globalizacją gospodarczą. Dziś oznacza to, że mamy do czynienia z ogólnoświatowymi łańcuchami dostaw. Uczestniczą w nich firmy działające pod presją kosztów, co oznacza, że stale wywierają one nacisk pod względem kosztów na swoich dostawców, przyczyniając się do stałej obniżki cen. Istnieje bardzo poważne ryzyko, że w pewnym momencie zacznie się to odbywać kosztem bezpieczeństwa.
Oto powód, dla którego mówimy, że im bardziej międzynarodowy i rozbudowany staje się łańcuch dostaw, tym większą odpowiedzialność ponoszą firmy za zagwarantowanie, że na poszczególnych etapach łańcucha dostawa przestrzegane są obowiązujące przepisy. Nie było tak, na przykład, w przypadku zabawek malowanych zawierającą ołów farbą, wytwarzanych przez amerykańskiego producenta. Chiński dostawca sprzedawał mu farbę, której nie powinien był mu dostarczać. Taka jest w tym przypadku prawda.
Odpowiedzialność firm ma największe znaczenie. Firmy są odpowiedzialne za zgodność swoich produktów z bieżącymi europejskimi zasadami. Kolejne miejsce zajmuje odpowiedzialność państw członkowskich. Muszą one zagwarantować, że nadzór rynku będzie działać. Dopiero potem przychodzi kolej na nas, jako europejskich prawodawców. Musimy zagwarantować, że nasze prawodawstwo jest aktualizowane, a potencjalne zagrożenia są wykrywane odpowiednio wcześnie i uwzględniane w prawodawstwie.
Dlatego też ponad dwa lata temu Komisja rozpoczęła dogłębny przegląd dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek należy do najstarszych dyrektyw będących rezultatem "nowego podejścia”. To oczywiste, że rynek zabawek uległ w ciągu ostatnich 20 lat dramatycznej przemianie i że ta nowa dyrektywa uwzględni w związku z tym cały szereg ostatnio rozpoznanych zagrożeń i zagwarantuje, poprzez bardzo rygorystyczne zasady - dotyczące na przykład użycia substancji chemicznych do wyrobu zabawek - uniknięcie tych niebezpieczeństw. Dyrektywa zostanie przedstawiona prawodawcy przed końcem tego roku.
Już na początku bieżącego roku zaczęliśmy przedstawiać państwu cały pakiet środków, mających na celu wzmocnienie nadzoru rynku celem polepszenia ochrony oznaczenia CE. Pozwolę sobie w tym miejscu powiedzieć coś na temat oznaczenia CE. Oznaczenie CE mówi, że producent (europejski bądź producent spoza Europy, pragnący sprzedawać w Europie) uwzględnia bezwzględnej gwarancji, że jego produkt całkowicie spełnia obowiązujące w Europie przepisy. Producent gwarantuje to oznaczeniem CE. Oznaczenie CE oznacza właśnie to.
W całym szeregu przypadków producent nie ma prawa używać symbolu CE na podstawie własnych deklaracji, lecz musi uzyskać certyfikację ze strony innego podmiotu. Dotyczy to wszystkich przypadków, w których niewłaściwe funkcjonowanie produktu może prowadzić do zagrożeń. Certyfikacja ze strony innego podmiotu jest obecnie obowiązkowa we wszystkich takich przypadkach. Jakość działania tych podmiotów, które nazywamy jednostkami oceniającymi zgodność, może zostać w znaczący sposób ulepszona. Przedłożyliśmy już odpowiednie wnioski i są one już dostępne dla państwa, jako europejskiego prawodawcy.
W odniesieniu do zabawek należy teraz podjąć decyzję w bardzo trudnej dla Komisji i dla państwa, jako prawodawcy, sprawie: czy chcemy, aby każda zabawka wprowadzana na rynek była certyfikowana przez trzecią instytucję, czy też chcemy pozostawić system, w ramach którego producenci udzielają gwarancji poprzez zastosowanie oznaczenia CE i w ten sposób przyjmują na siebie odpowiedzialność. Muszę przy tym dodać, że producenci muszą być zdolni udowodnić, w dowolnym momencie, przy pomocy pełnej dokumentacji, zgodnie z obowiązującymi obecnie zasadami, że oznaczenia CE używają zgodnie z prawem. A może chcemy obrać trzecią drogę, określając pewne rodzaje zabawek w nowej dyrektywie w sprawie bezpieczeństwa zabawek, w odniesieniu do których przewidujemy certyfikację przez inny podmiot?
Nie chcę ukrywać tego, że żywię wielką sympatię do tego ostatniego rozwiązania. Chciałbym przedstawić pewien przykład: co robimy ze wszystkimi zabawkami, które zawierają chipy? Gdy dzieci wkładają je do ust, chipy stają się dla nich niebezpieczne. Musi więc istnieć gwarancja, że te części zabawek w żadnych warunkach nie będą stanowić zagrożenia dla dzieci. Jeżeli nie chcemy zabrać dzieciom konsol "Game Boy” - a nie wierzę, by ktokolwiek zamierzał to zrobić - to wówczas jedyną możliwością byłoby wprowadzenie obowiązkowej certyfikacji przez podmiot trzeci. Pomysły Komisji są zgodne z tymi założeniami. Sam również oczekuję, że dzięki tej debacie dowiem się choć trochę, co myśli na ten temat Parlament.
Ostatnia rzecz, o jakiej chciałbym wspomnieć, to wniosek do organizacji producentów i konsumentów. Producenci muszą być świadomi tego, że presja kosztów, która wciąż jest znaczna, nie zwalnia ich z odpowiedzialności za pełną kontrolę każdego z osobna elementu ich procesu produkcji i łańcucha dostaw. Im bardziej międzynarodowy wymiar zyskują łańcuchy produkcji i dostaw, tym większa jest odpowiedzialność firm działających na rynku.
Ponadto organizacje konsumentów odniosłyby wielki sukces, gdyby udało im się stworzyć świadomość, że tanie to nie zawsze to samo, co dobre. Nie jest to kwestia wyłącznie bezpieczeństwa, ale też jakości, ponieważ często państwo widzieli - nawet w przypadku zabawek rozpakowywanych przez dzieci pod bożonarodzeniową choinką - że często dziecko bawi się nimi tylko jeden raz, zanim się zepsują. To mogło być, owszem, tanie, ale nie było dobre! Tanie nie zawsze znaczy dobre, ani też tanio nie zawsze znaczy bezpiecznie. Oznacza to, że konsument powinien być świadom, że cena jakiegoś produktu ma bezpośrednie przełożenie na jakość i bezpieczeństwo produktu. Jeśli chodzi o ideologię niskich cen, która pleni się przynajmniej w niektórych państwach członkowskich, to jest to temat, który budzi moje coraz większe zaniepokojenie.
Podsumowując, mogę powiedzieć, że dziś europejskie prawo nie jest w żadnym przypadku lepsze niż to, z którym mamy do czynienia w innych częściach świata, że może ono zostać ulepszone i tam, gdzie dotyczy ono zabawek, musimy stosować najbardziej rygorystyczne normy.
Meglena Kuneva
komisarz. - Pani przewodnicząca! To dla mnie zaszczyt i przyjemność, że staję tu z wiceprzewodniczącym Verheugenem, aby przemawiać przed Parlamentem w kluczowej kwestii, jaką są niebezpieczne produkty i bezpieczeństwo produktów. Jak państwo widzą, Komisja jest zgodna co do rozwiązania tego problemu i z przyjemnością przedstawi swoje stanowisko z dwóch uzupełniających się punktów widzenia.
Nasze otwarte społeczeństwo i nasza otwarta gospodarka oferują obywatelom możliwości, które tylko pokolenie temu były niedostępne cenowo i/lub niewyobrażalne. Jest to znaczący postęp, lecz jak widzieliśmy w ostatnich miesiącach, wiąże się z nim wyzwanie. Mam na myśli oczywiście obawy dotyczące bezpieczeństwa produktów, a w szczególności zabawek dla dzieci. Obywatele muszą wiedzieć, że za ich bezpieczeństwem stoją solidne przepisy, efektywne i energicznie działające władze oraz odpowiedzialne przedsiębiorstwa.
Rozpocznę to krótkie exposé kilkoma słowami o prawie i jego egzekwowaniu, ponieważ jest to kwestia bardzo istotna. Uważam, że obecne ramy regulacyjne dotyczące bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych w UE są zasadniczo solidne i zostaną jeszcze wzmocnione nieprzyjętym jeszcze wnioskiem Komisji dotyczącym dyrektyw "nowego podejścia”. Mówiąc o zasadniczo solidnych ramach, mam na myśli w szczególności dyrektywę w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów i przewidziany nią system RAPEX. Posiadamy już ramy prawne pozwalające na zajęcie się kwestią niebezpiecznych produktów wytwarzanych w Chinach lub w innych krajach. Wyzwanie, jakim jest zapewnienie wewnętrznego rynku bezpiecznych towarów, polega głównie na skutecznym egzekwowaniu obecnych przepisów prawnych i jeżeli ponownie uważnie przeczytamy dyrektywę, stwierdzimy, że uprawnienia w zakresie egzekwowania prawa przysługują państwom członkowskim. Władze państw członkowskich odpowiedzialne za nadzór nad rynkiem oraz kontrolę celną mają obowiązek dopilnować, aby niebezpieczne produkty nie zostały wprowadzone do obrotu albo zostały wycofane lub odwołane z rynku. Państwa członkowskie muszą dysponować systemem skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar za naruszenie przepisów, a jak stanowi art. 7 dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, faktycznie jest to obowiązek państw członkowskich.
Oczywiście egzekwowanie prawa przez władze publiczne stanowi jedynie uzupełnienie poszanowania przez przedsiębiorstwa ich obowiązków prawnych i etycznych, jak kilka minut temu stwierdził komisarz Verheugen. To do wytwórców, importerów i dystrybutorów należy dopilnowanie, aby produkty wprowadzane przez nich do obrotu były bezpieczne, i przedsięwzięcie niezbędnych środków, gdy powezmą wiadomość o zagrożeniu dla bezpieczeństwa konsumentów.
Chciałabym teraz powiedzieć kilka słów o ostatnich przypadkach wycofania produktów, które oczywiście w dużym stopniu nas niepokoją. W kwestii tych ostatnich przypadków wycofania niebezpiecznych produktów Komisja byłaby bardziej zaniepokojona ciszą niż działaniem, a przejrzystość buduje zaufanie. Dlatego też pozostaje mi jedynie zachęcać władze krajowe do wzmocnienia nadzoru i informowania Komisji o niebezpiecznych towarach oraz zaapelować, aby nie usiłowały przemilczeć danego problemu z tej lub innej przyczyny - na przykład nie chcąc niepokoić konsumentów przed Bożym Narodzeniem lub starając się rozwiązać go po cichu.
Oczywiście pozostają pewne pytania. Czy podmioty gospodarcze informują o problemach wystarczająco szybko i czy ich kontrole wewnętrzne spełniają wymogi? W jaki sposób możemy zapewnić szybszą i skuteczniejszą interwencję władz odpowiedzialnych za nadzór nad rynkiem i lepsze monitorowanie przypadków wycofywania produktów? Jednakże ostatnie akcje wycofywania produktów pokazały, że ulepszenia można i należy wprowadzić w całym łańcuchu dostaw produktów, obejmującym między innymi opracowanie produktu, dostawców lub kadrę zarządzającą wykonawcy, kontrolę procesu wytwórczego i testowanie gotowych produktów.
Chciałabym przez chwilę skoncentrować się na stosunkach z Chinami i Stanami Zjednoczonymi. Komisja ma również wątpliwości co do tego, czy Chiny podejmują wystarczające działania. Podczas ostatniej wizyty w Chinach moim głównym przesłaniem było, że Europa nie idzie i nie pójdzie na kompromis w kwestii bezpieczeństwa konsumentów. Podkreśliłam to, a władze chińskie zobowiązały się do poczynienia postępów, ustalając konkretne cele. Rynek nie jest w stanie wysunąć takiego argumentu, który mógłby konkurować z bezpieczeństwem produktów i bezpieczeństwem ludzkiego życia. Jestem gotowa udzielić im nagany, jeżeli nie wywiążą się z tego zobowiązania. W październiku spodziewam się otrzymać od władz chińskich sprawozdanie i naprawdę robię wszystko, co możliwe, aby zapewnić je, że jeżeli się z niego nie wywiążą, nie zawaham się podjąć wobec nich odpowiednich kroków.
Konstruktywna współpraca z Chinami przyniosła już efekty - cofnięte pozwolenia na wywóz niektórych niskiej jakości produktów. Muszę powiedzieć, że spędziłam w Chinach cztery dni, w ciągu których pozwolenia cofnięto dwóm największym wytwórcom zabawek. Dzięki temu Europa znacznie wyprzedza inne kraje rozwinięte, które mają podobne problemy. Jak państwu wiadomo, dnia 16 września grupa robocza utworzona przez prezydenta Stanów Zjednoczonych wydała sprawozdanie, w którym przewidziano środki podobne do tych, które Europa przyjęła w celu zagwarantowania bezpieczeństwa produktów. Pozostajemy także w kontakcie z amerykańskimi organami ds. bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych i twórcami polityki, aby wzajemnie wzmacniać sygnały, które wysyłamy rządowi chińskiemu. Rozmawiałam już z przewodniczącą Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (IMCO), panią McCarthy, o rezultatach jej wizyty w Stanach Zjednoczonych. W przyszłym tygodniu, kiedy będę w Stanach Zjednoczonych, sprawdzę możliwości naszej współpracy. Celem jest wysłanie jednoznacznego sygnału Chinom. Odpowiednie gwarancje bezpieczeństwa nie będą kartą przetargową w stosunkach z tym czy innym blokiem gospodarczym; są one warunkiem sine qua non w każdym przypadku.
Na koniec swojej wypowiedzi chciałabym przedstawić następne kroki, które przewidujemy. Komisja zobowiązuje się do podjęcia wszelkich wysiłków, aby zagwarantować, że zabawki sprzedawane w sezonie bożonarodzeniowym nie będą niemiłymi niespodziankami, i to zobowiązanie jest bardzo wyraźne. Może potrzeba nam swego rodzaju paktu z producentami, importerami, wszystkimi władzami w państwach członkowskich, które powinny zapewniać stanowcze wykonywanie prawa, a także z organizacjami konsumentów. Komisja będzie na bieżąco informować Parlament o rozwoju sytuacji, w szczególności o zakończeniu w połowie listopada oceny, w ramach której zostanie dokonany przegląd mocnych i słabych stron obecnego mechanizmu dotyczącego bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych, oraz o wynikach najbliższego szczytu UE-Chiny, który odbędzie się pod koniec listopada. Na początku przyszłego miesiąca - trzeciego - w Brukseli odbędzie się spotkanie wszystkich władz krajowych, na którym porównamy nasze poglądy dotyczące tego, w jaki sposób we wszystkich krajach następuje wdrażanie dyrektyw w sprawie bezpieczeństwa. Przeprowadziliśmy już szerokie rozmowy ze wszystkimi producentami zabawek, w tym z firmą Mattel, dotyczące wymiany praktyk. Jak ostatnio poinformowałam komisję IMCO, nie jest to czas na nieprzemyślane działania. Wraz z wiceprzewodniczącym Verheugenem oraz kilkoma kolegami komisarzami zapewnimy niezbędną, proporcjonalną i stosowną reakcję na problemy z publicznym zaufaniem do sposobu zarządzania ogólnym bezpieczeństwem produktów.
Chociaż komisarz Verheugen wygłosił stosunkowo wyczerpujące exposé, proszę pozwolić mi powiedzieć, że jeśli chodzi o zmianę tzw. pakietu nowego podejścia, szczególna dbałość o zdrowie i bezpieczeństwo obywateli europejskich wymaga od nas zachowania konkretnego sprawdzonego systemu ustanowionego dyrektywą w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Do końca bieżącego roku przygotujemy pierwsze ze sprawozdań, które zgodnie z dyrektywą jesteśmy zobowiązani przygotowywać co trzy lata, i przekonają się państwo, że mechanizm ten jest mechanizmem naprawdę skutecznym, opartym na wspólnocie, solidarności i proporcjonalności. Jestem również przekonana do państwa poglądów, gdy proszę o postawienie bezpieczeństwa ponad wprowadzaniem do głównego nurtu produktów uniwersalnych i zwracam się o pozytywnie ustosunkowanie się do projektu rozporządzenia pierwotnie przedstawionego przez Komisję.
Musimy także mieć świadomość, że nie zdarza się to po raz pierwszy. Jeżeli porównają państwo nasz sposób reagowania na wszystkie nieprzyjemne wydarzenia, które zaistniały na rynku w związku z bezpieczeństwem żywności, możemy wzmocnić naszą przewagę instytucjonalną i podjąć wszelkie wysiłki w zakresie bezpieczeństwa produktów, gdyż w zglobalizowanym świecie nie możemy pozostawać wyspą. Musimy sprawować kontrolę i zapewnić obywateli europejskich, że uwaga władz wspólnotowych jest wszędzie taka sama i stanowi uzupełnienie wysiłków państw członkowskich.
Malcolm Harbour
w imieniu grupy PPE-DE. - Pani przewodnicząca! Jest takie powiedzenie japońskie (i w kontekście tego problemu podkreślam; "japońskie”, a nie "chińskie”): "Problem to góra skarbów”.
Uważam, że problem firmy Mattel rzeczywiście pozwolił skupić uwagę na istotnych pracach, które w tej Izbie prowadzimy - co w szczególności dotyczy moich kolegów z Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów - pracach nad zagadnieniami, które tradycyjnie uważane są za temat stosunkowo nudny, związany z uregulowaniami dotyczącymi produktów, nadzorem nad rynkiem i oceną zgodności. Społeczeństwo wie, dlaczego obecnie jest to istotne i mam nadzieję, że kwestia ta pozostanie w centrum uwagi.
Chcę podziękować komisarzom za przybycie w dniu dzisiejszym do Parlamentu, lecz przede wszystkim chciałbym im przypomnieć, że skierowano pytanie ustne, którego, jak sądzę, spodziewali się i udzielili odpowiedzi na większość naszych pytań, z tym że uważam, iż w swoich pracach nieznacznie ich wyprzedzamy. Jutro zobaczą państwo rezolucję, nad którą będziemy głosować; w sposób szeroki przedstawia ona bezpieczeństwo produktów, zwłaszcza zabawek, w kontekście globalnym.
Istnieje szereg kwestii, które są adresowane do obydwojga komisarzy. Cieszę się, że komisarz Verheugen potwierdził, że dyrektywa dotycząca zabawek zostanie nam przedstawiona pod koniec roku, o co prosiliśmy. Jestem zadowolony, że naświetlił niektóre aspekty rozumowania, lecz zwracamy się do niego o to, by może podzielił się z nami większą ilością informacji. Nie został nam całkowicie jasno przedstawiony kierunek, w którym komisarz zmierza. Być może chodzi mu o zróżnicowane standardy dla poszczególnych obszarów. Chciałbym go przed tym ostrzec. Nie jestem całkowicie przekonany, że na przykład zabawka z mikroczipem jest bardziej niebezpieczna niż rower, lecz może on się nad tym zastanawiać.
Pozwolę sobie jedynie podkreślić kilka kwestii, którym chcemy się przyjrzeć. Po pierwsze, dużym rozczarowaniem jest dzisiejsza nieobecność przedstawicieli Rady. A jak wiemy, ich rola w zakresie zgodności i oceny produktów jest bardzo istotna.
Po drugie, zgadzam się z oceną obydwojga komisarzy, że wytwórcy i producenci muszą ponosić największą odpowiedzialność za zarządzanie łańcuchem dostaw, w ramach którego kontrolują jakość i konsekwentnie zapewniają wysokie standardy produktów.
Wreszcie, uważam, że konsumenci mają prawo do większej ilości lepszych informacji. Nie rozumiem, dlaczego tak niechętnie informujemy konsumentów o miejscu wytworzenia produktów. Rada obecnie pracuje nad propozycją w wybranych obszarach. Uważam, że przemysł zabawkarski musi naprawdę poważnie traktować oznakowanie wskazujące na bezpieczeństwo zabawek - oznakowanie, które sam opracowuje i którym zarządza - aby konsumenci w rzeczywistości mieli pewność, że kupując zabawki w czasie najbliższego Bożego Narodzenia otrzymują zabawki bezpieczne i dobrej jakości.
Evelyne Gebhardt
w imieniu grupy PSE. - (DE) Pani przewodnicząca! Myślę, że my, w Unii Europejskiej, zgodnie ze wszystkimi naszymi zamiarami i celami, osiągnęliśmy bardzo wysokie normy dla produktów. Zgadzam się z panem komisarzem Verheugenem, kiedy mówi, że nigdy nie będziemy w stanie osiągnąć 100% bezpieczeństwa, lecz naszym celem w Europie musi być możliwie najwyższy poziom bezpieczeństwa i, że celu tego jeszcze nie osiągnęliśmy. Musimy zrobić jeszcze bardzo wiele, aby cel ten stał się rzeczywistością. Akcje wycofywania produktów z rynku (chodzi nie tylko o sprawę Mattela, ale też inne z okresu ostatnich kilku miesięcy) pokazały, jak bardzo potrzebne jest Unii Europejskiej działanie na rzecz zagwarantowania, że bezpieczeństwo produktu jest na możliwie najwyższym poziomie.
Za trzy miesiące Boże Narodzenie - oczywiście będziemy zwracać uwagę na zabawki, które muszą być szczególnie bezpieczne. Nasze dzieci są naszą przyszłością; dlatego też musimy zwracać szczególną uwagę na ich bezpieczeństwo. Dlatego już teraz czujemy się bardzo urażeni, że prowadzona przez Komisję Europejską rewizja dyrektywy w sprawie zabawek trwa tak długo. Mam nadzieję, że to prawda, że ta dyrektywa zostanie zrewidowana do końca tego roku, a nawet przed końcem tego roku, tak abyśmy mogli ją naprawdę zaktualizować. Obawiam się również bardzo tego, jakie wnioski będą przedkładane, dlatego, że dotychczas kwestia ta była bardzo niejasna.
Jest jeszcze jedna całkiem ważna sprawa, mianowicie implementacja tego prawa. Komisarze również o niej mówili - i ona również stanowi problem. W poniedziałek miałam okazję odwiedzić instytut certyfikacyjny, aby przyjrzeć się i dowiedzieć, jakie są trudności. Jednym bardzo wyraźnym problemem, jaki tam podkreślano, jest to, że oznaczenie CE nie niesie z sobą tego, co tak naprawdę obiecuje. Potrzebujemy pracować nad tym zagadnieniem i dlatego też domagamy się wprowadzenia dodatkowych etykiet bezpieczeństwa, w szczególności dla zabawek, tak aby można było zagwarantować także bezpieczeństwo.
Prowadzenie inspekcji wówczas, gdy produkt już jest w sklepie, jest niewystarczające; należy robić to wcześniej. Potrzebne są wcześniejsze inspekcje i tam, gdzie to niezbędne, muszą one być również przymusowe. W szczególności dotyczy to zabawek.
Na koniec, trzecia sprawa: istnieje potrzeba usprawnienia systemu RAPEX. Jeśli spojrzymy na liczby, to widzimy, że działalność w tym obszarze jest znacznie zróżnicowana w zależności od państwa członkowskiego. Myślę, że musimy w tym miejscu zaapelować do państw członkowskich o ulepszenie i promowanie tego systemu, tak abyśmy naprawdę mogli, kiedy to niezbędne, wycofywać produkty z rynku lub zakazywać ich sprzedaży.
Toine Manders
w imieniu grupy ALDE - (NL) Pani przewodnicząca! Bardzo cieszy mnie fakt, że faktycznie jest tu z nami dwoje komisarzy. Jest do dowód na dynamiczne podejście do ostatnich problemów dotyczących afery Mattel. Problem ten jest oczywiście dwojakiej natury, czego dowodzi obecnie fakt, że jest on mniej poważny w odniesieniu do Chin, i że firma Mattel również popełniła błąd. Jak powiedziałem, problem ten jest dwojakiej natury. Uważam przede wszystkim - i tu chciałbym powtórzyć słowa prezydenta Clintona - że politycy muszą najpierw pomyśleć, a później działać. Te słowa wypowiedział prezydent Clinton w trakcie spotkania wyborczego w zeszłym roku, na którym powiedział również, że wolno nam się denerwować natychmiast po naciśnięciu guzika, jak w przypadku zabawek. W tym kontekście także ja ponoszę winę. Gdy coś się dzieje, my, politycy, zaczynamy się stresować i natychmiast chcemy wprowadzić bardziej rygorystyczne środki i przepisy. Uważam, że zanim podejmiemy działania, musimy najpierw się zastanowić. Szczęśliwie zrobiliśmy tak w odniesieniu do naszej rezolucji.
W związku z tym muszę poruszyć drugą sprawę, czyli to, że problem Mattela ma również konsekwencje pozytywne; w szczególności taką, że mamy zamiar jawnie rozważyć znaczenie oznaczenia CE, znaku jakości, który oznacza bezpieczeństwo i sposobu, w jaki możemy go ulepszyć.
W pełni zgadzam się z panem komisarzem Verheugenem, że 100% bezpieczeństwa nigdy nie da się osiągnąć; musimy jednak - zgodnie z tym, co powiedziała pani poseł Gebhardt - mimo to czynić starania, aby osiągnąć 100% bezpieczeństwa. Jeżeli dany produkt posiada oznaczenie CE, to wynika z tego kwestia 100% odpowiedzialności, która ma oczywiście ogromne znaczenie dla konsumenta. Jeżeli oznaczenie CE widnieje na produkcie, to konsument wie, że jeżeli z zakupionym przez niego lub nią produktem coś będzie nie tak, to będzie mógł on/ona zawsze zwrócić się do producenta lub importera.
Rezolucja, nad którą będziemy jutro głosować, pani przewodnicząca, dotyczy w szczególności tej kwestii. Mam uczucie, że przygotowaliśmy doskonałą rezolucję; nadzór - tu w pełni zgadzam się z panią komisarz Kuneva, która mówi, że nie potrzebujemy już więcej prawodawstwa, lecz że raczej musimy bardziej skutecznie regulować istniejące prawodawstwo - jest otwarty na ulepszenia. Sprawowania kontroli w krajach trzecich nie można pozostawić w gestii poszczególnych państw członkowskich. Uważam, że skoordynowane podejście Europy do współpracy z państwami członkowskimi ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia tego i mam nadzieję, że Komisja uczyni wysiłki w kierunku ustanowienia tej kontroli.
Pani przewodnicząca! Konsumenci muszą też wiedzieć, jakie znaki obowiązują. Mamy oznaczenie CE, a w rezolucji wzywamy również do wprowadzenia oznaczenia bezpieczeństwa dla zabawek, które w końcu zastąpi wszystkie oznaczenia krajowe. Celem nie jest ustanawianie całego wyboru oznaczeń, wskutek czego konsument nie będzie już dłużej w stanie widzieć lasu, lecz tylko drzewa i przez to nie będzie w stanie dokonać wyraźnego wyboru, ponieważ uważam, że robiąc to, przedobrzymy z realizacją celu. Wszystko musi zatem stać się jaśniejsze, przy mniejszej liczbie, ale ulepszonych przepisów. Uważam, że ta sprawa ma zasadnicze znaczenie. W związku z tym mam nadzieję, że możemy wprowadzić te oznaczenia na zasadzie dobrowolności, ponieważ rynek będzie to egzekwować. Jeżeli mamy zamiar wprowadzać obowiązki, to jako władza musimy prowadzić monitoring; myślę, że rynek i konsument wybiorą przede wszystkim bezpieczeństwo i wyraźne oznaczenia. Jeżeli tak się stanie, to moja grupa i ja będziemy całkowicie zadowoleni z tej decyzji. Oczekujemy rewizji dyrektywy w sprawie zabawek, o której już pani wspominała.
Hiltrud Breyer
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Pani przewodnicząca! Inspekcje i cały las nowych symboli - to nie rozwiąże istoty tego problemu! Inspekcje są dobre, a prawa jeszcze lepsze! Nie potrzebujemy pseudobezpieczeństwa, ani jeszcze bardziej pseudopolitycznego działania dla samego działania, lecz lepszych praw i lepszych norm. Substancje CMR, substancje rakotwórcze, mutagenne i reprotoksyczne wciąż nie zostały usunięte z zabawek dla dzieci. Zabawki nie mogą być dla dzieci toksycznymi pułapkami. Trucizny nie mogą trafiać do rąk dzieci - nawet w znikomych ilościach.
Komisarzu Verheugen! Uważam za nie do przyjęcia to, w jaki sposób oczyszcza się pan z własnego błędu, obwiniając producentów i konsumentów. Wiemy, że podstawa prawna, dyrektywa w sprawie zabawek, przez wiele lat nie zapewniała dzieciom ochrony przed trującymi zabawkami. Komisja wie o tym. Ma pan teraz do czynienia z owocami własnego sprawozdania z 2004 - i otrzymuje pan potężny policzek. Pokazuje to - czarne na białym - że dyrektywa w sprawie zabawek poniosła klęskę. Od 2001 roku wysyłamy przypomnienia dotyczące rewizji tej dyrektywy - i wciąż trafiają one ad acta. To nieprawda, że używanie ołowiu do produkcji zabawek jest zakazane. Po prostu sama dyrektywa w sprawie zabawek nie zawiera precyzyjnego zakazu stosowania ołowiu! Czy Komisja może wyjaśnić, dlaczego nie zainicjowała żadnej legalnej kampanii wycofywania produktów z obrotu i dlaczego miało miejsce dobrowolne wycofywanie produktów przez producentów zabawek?
Nie powinniśmy dłużej zwodzić konsumentów twierdzeniem, że mamy ten problem pod kontrolą. Potrzebujemy lepszej ochrony. To musi oznaczać całkiem jasno, że musimy zmienić fundamenty i zastąpić standardy, których nie ma, wyraźnymi przepisami i zakazami. To zupełny absurd, że substancje rakotwórcze mogą trafiać do rąk dzieci. Dlatego też lepsza kontrola nic nam tutaj nie pomoże. Więc już teraz musimy uściślić przepisy, a dopiero potem wprowadzić lepszą kontrolę. Nasze dzieci nie mogą truć się w trakcie zabawy!
Eva-Britt Svensson
w imieniu grupy GUE/NGL. - (SV) Pani przewodnicząca! W trakcie debaty nad wycofaniem omawianych zabawek często była mowa o tym, że odpowiedzialność za to, że na rynku znajdują się niebezpieczne zabawki, spoczywa na kraju pochodzenia, w tym przypadku na Chinach. Żałuję, że ta dyskusja nie skupiła się w większym stopniu na odpowiedzialności, jaką ponoszą firmy, które zlecają produkcję na zewnątrz do krajów takich jak Chiny, a w tym przypadku firma Mattel. Nie chcę poddawać szczególnej krytyce właśnie tej firmy, ponieważ bardzo wiele firm zleca produkcję na zewnątrz. Czynią one tak dlatego, że pragną utrzymać ceny na możliwie najniższym poziomie. Chcą one zwiększyć swoje zyski.
Musimy jednak poświęcić więcej dyskusji odpowiedzialności spoczywającej na takich firmach. Starają się one utrzymywać koszty na możliwie najniższym poziomie, równocześnie nie przyjmując na siebie żadnej odpowiedzialności ani za bezpieczeństwo konsumenta, ani za pracowników, którzy pracują z tymi niebezpiecznymi produktami. Musimy wywierać nacisk na firmy, aby zrozumiały one, że jako konsumenci wymagamy bezpiecznych produktów, którym możemy ufać. Żądamy również, aby te produkty były wytwarzane w przyzwoitych warunkach pracy, które nie będą stwarzać zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Oczywiście szczególnie tragiczne są przypadki, w których ofiarami niebezpiecznych produktów stają się dzieci. Musimy więc połączyć nasze siły, aby zagwarantować, że tak przestanie się dziać.
Bastiaan Belder
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Pani przewodnicząca! Unia Europejska i Chiny są bardzo ważnymi partnerami w obustronnej wymianie handlowej. Oznacza to, że można żądać, aby Chiny ponosiły odpowiedzialność za jakość dostarczanych produktów. Unia Europejska nie może zrezygnować ze swoich zasad na rzecz niebezpiecznych ubrań czy niebezpiecznych zabawek. Unia nie powinna nigdy pozwolić, aby jej interesy gospodarcze w Chinach wzięły górę nad interesami europejskiego konsumenta. Obecna debata ponownie pokazuje, że europejskiemu konsumentowi należy służyć nie tylko niską ceną, ale w znacznie większym stopniu jakością i bezpieczeństwem, na co wskazał również pan komisarz Verheugen. To wszystko jest tym ważniejsze, gdy chodzi o bezpieczeństwo dzieci.
W trakcie tej debaty chciałbym poświęcić uwagę nie tylko importerom, ale też z całą pewnością chińskim producentom. Bezpieczeństwo nie staje się problemem dopiero wtedy, gdy produkty docierają do Europy. Respektowanie bezpieczeństwa musi być wiodącą zasadą na możliwie najwcześniejszym etapie łańcucha produkcji. W końcu bezpieczeństwo nie jest jakimś luksusem czy ładnym dodatkiem - ani tu, ani też w Chinach. Wzywam Radę i Komisję, aby przekazały tą wiadomość naszym chińskim partnerom handlowym w wyraźny i zdecydowany sposób. Słowa pani komisarz Kunevy budzą we mnie szczególną ufność w to, co naprawdę będzie robione. Życzę jej wiele wytrwałości w realizacji tego trudnego zadania.
Luca Romagnoli
w imieniu grupy ITS. - (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chiny wiedziały i nadal wiedzą o niebezpieczeństwach, jakie stwarza wiele ich produktów, i to nie tylko zabawek. Chiny przy wielu okazjach zapewniały nas, że ogromna większość ich eksportu jest dostosowana do norm europejskich, lecz konsumenci nie ufają zbytnio chińskim produktom.
Sprawozdanie Komisji z 2006 r. w sprawie niebezpiecznych produktów podkreśla wzrost liczby niebezpiecznych naruszeń przepisów w przypadku zabawek, suszarek do włosów i zapalniczek. W istocie to zabawki są produktami, w odniesieniu do których stwierdzono najwięcej nieprawidłowości, a Chiny są tym krajem pochodzenia, które dopuszcza się największej liczby naruszeń. Pani komisarz Kuneva ostrzegała, że jeżeli Chiny nie odpowiedzą na żądania UE, to następny krok stanowić będzie zakaz przywozu niektórych chińskich produktów.
Uważam, że powinniśmy wzmocnić bariery celne dlatego, że UE powinna chronić nie tylko konsumentów, nie tylko swój przemysł, nie tylko wspierać wolną konkurencję poprzez możliwości wolnego dostępu do rynku, ale też powinna podjąć działania o podłożu społecznym i środowiskowym w odniesieniu do tak wysoce wątpliwych produktów chińskiego przemysłu.
Potrzebne są nam kontrole nie tylko końcowej jakości produktu, ale też wyraźnego oznaczenia pochodzenia i kontroli przed wydaniem zgody na rozprowadzenie chińskich produktów na rynku wewnętrznym, pod kątem norm bezpieczeństwa i warunków, w jakich produkty powstają w miejscach ich pochodzenia. W przeciwnym przypadku instytucje te pozostaną współwinne katastrof ekologicznych, wyzysku społecznego i niesprawiedliwej konkurencji ze strony chińskiego przemysłu.
Jim Allister
Pani przewodnicząca! Bezsprzecznie słuszne jest twierdzenie, że Mattel powinien był wycofać te niebezpieczne zabawki. Jednak pojawia się kilka związanych z tym kwestii.
Po pierwsze, przy wszystkich naszych przepisach o ochronie konsumentów to nie UE ani żaden jej organ, ale dominujący wytwórca amerykański dostrzegł zagrożenie. Czy nie mówi nam to czegoś istotnego o efektywności i niezawodności naszej własnej ochrony?
Po drugie, we wszystkich sferach narzucamy naszemu rodzimemu przemysłowi surowe normy i wymogi, począwszy od obszaru zdrowia i bezpieczeństwa, aż do emisji CO2. Otwieramy jednak drzwi dla towarów chińskich, które są efektem produkcji odbywającej się w pożałowania godnych warunkach, nie spełniają wymogów, którymi objęte są nasze fabryki, i pochodzą z zakładów, które buchają emisjami, jak gdyby jutro nie istniało. Nic dziwnego, że przenieśliśmy na Daleki Wschód tak dużą część produkcji! Ale pytam: jaki jest z tego globalny zysk netto? Ze względów uczciwości wobec pracowników i konsumentów w Europie nadszedł czas, abyśmy w ramach naszego podejścia zaczęli działać sensownie i w sposób uporządkowany. Gdybyśmy nie zdziesiątkowali własnego przemysłu wytwórczego za pomocą uregulowań przewidujących sankcje, możliwe, że teraz nie bylibyśmy tak zależni od Chin i ich lichych towarów.
Marianne Thyssen
(NL) Pani przewodnicząca, państwo komisarze! Niedawna akcja wycofywania produktów z rynku prowadzona przez producenta zabawek zadziałała jak dzwonek alarmowy. I słusznie. To od nas zależy teraz, czy zajmiemy się tym problemem racjonalnie i w przemyślany sposób. Jeżeli po wielu latach wysiłków na rzecz osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, także w kontekście bezpieczeństwa produktów, mamy czasem do czynienia z sytuacjami, w których produkuje się, importuje i wprowadza na rynek niezgodne z normami towary, to sytuacja nie jest, oczywiście idealna. Być może jednak całkowite zapobieżenie takim wydarzeniom nie jest możliwe. Nawet mimo to obywatele Europy i europejscy konsumenci mogą oczekiwać od nas dalszych, jak największych wysiłków w kierunku objęcia kontrolą tej dziedziny.
W przypadku, który stanowi bezpośrednią przyczynę, dla której odbywa się ta debata, produktami, których to dotyczy są zabawki z Chin. Chciałabym mimo tego zwrócić się z apelem o to, abyśmy nie ograniczali się do tego - do faktu, że pochodzą one z Chin, dlatego, że niebezpieczne towary trafiają na rynek także z innych krajów. W niektórych przypadkach są one wytwarzane przez nas samych. Lepiej doprowadzić do skutecznych porozumień, niż wszczynać kampanie protekcjonistyczne. Nie musimy się też skupiać wyłącznie na zabawkach, nawet jeżeli jeden na cztery produkty, w których wykrywa się wady, jest zabawką. Musimy zagwarantować bezpieczeństwo produktów na poziomie ogólnym. Nie potrzebujemy opracowywać nowego podejścia jako takiego; musimy raczej wypełnić luki w istniejącym systemie. Pracujemy, aby osiągnąć to w odniesieniu do wniosków w ramach nowego pakietu dotyczącego przepływu towarów na rynku wewnętrznym. Chciałabym wyjaśnić wszystkim, że wnioski te zostały sporządzone po to, by umożliwić rynkowi wewnętrznemu bardziej skuteczne funkcjonowanie. Wysoki poziom ochrony konsumenta jest celem, jaki zawsze ujmowaliśmy w tych wnioskach; wydaje się teraz, że tak jest naprawdę. Rynek wewnętrzny i ochrona konsumentów nie są więc ze sobą sprzeczne, lecz raczej całkowicie zgodne - i tą drogą musimy podążać.
Mam tylko jedno pytanie do Komisji. Pani przewodnicząca: w naszej wspólnej rezolucji wzywamy o dokonanie oceny, której celem będzie sprawdzenie, czy możliwe jest dodatkowe wprowadzenie dobrowolnych oznaczeń bezpieczeństwa, obok oznaczenia CE. Chciałabym zapytać komisarzy, jaka jest ich odpowiedź w tej sprawie.
Erika Mann
(DE) Pani przewodnicząca, państwo komisarze, panie i panowie! Zabawiałam się wpisywaniem słów "zabawki” i "Chiny” w wyszukiwarkę Google. Zalecałabym, aby spróbowali państwo zrobić to wszyscy. Otrzymają wówczas państwo całą listę dostawców, chińskich dostawców i producentów i ujrzą wszystko, co można tam kupić. 80% zabawek z Chin trafia na stronę internetową Komisji i vice-versa. 80% zabawek obecnych na europejskim rynku sprowadzanych jest z Chin. Jeżeli zestawią państwo razem te liczby, to będą w stanie wyobrazić sobie zakres tego, z czym mamy tu do czynienia.
Oczywiście powinni państwo mieć świadomość, że z jednej strony, w wymiarze międzynarodowym, znajdujemy się w takim kontekście, w którym gospodarka światowa opiera się w coraz większym stopniu o wzajemne powiązania, a europejski przemysł i miejsca pracy są w sposób naturalny uzależnione od dostaw z Chin. Z drugiej strony, należy także powiedzieć, że tego rodzaju ogólnoświatowa współpraca przemysłowa w sieci może funkcjonować w warunkach zaufania. Zaufanie to opiera się o pewne aspekty, które również należy pielęgnować.
Zaufanie rośnie w warunkach uczciwej konkurencji. Uczciwą konkurencję można osiągnąć, dysponując zapewnieniem ze strony Chin, jak również ze strony producentów i dostawców, że dysponują odpowiednią wiedzą specjalistyczną, potrzebną do przeprowadzenia wszystkich kontroli niezbędnych dla wyeksportowania swoich produktów do Europy zgodnie z kryteriami europejskiego rynku i są do ich prowadzenia naprawdę zdolni.
Oczywiście zaufanie może rosnąć, a uczciwa konkurencja umacniać się tylko wówczas, gdy producenci, a w tym przypadku szczególnie rząd chiński, także będą gwarantować stopniowe wdrażanie norm środowiskowych, socjalnych i pracowniczych, jakie sami posiadamy, w takim samym zakresie przez stronę chińską. W przeciwnym bowiem razie powstają warunki dla nieuczciwej konkurencji.
Nieuczciwa konkurencja zawsze ma wpływ na zdolność prowadzenia kontroli przez to państwo. Możemy to zaobserwować dlatego, że wszystkie dane pokazują, że najwięcej problemów, jakie mamy z niebezpiecznymi zabawkami z Chin nie musi koniecznie dotyczyć producentów największych marek, lecz tych, którzy uczestniczą w łańcuchach dostaw o niewłaściwym poziomie bezpieczeństwa. Strona chińska musi włożyć wiele pracy w rozwój tego rodzaju operacji monitorowania.
Szanowni komisarze! Musimy oczywiście uporządkować również i nasze własne podwórko. Uważam, że sporo problemów wiąże się z panującym w Europie bałaganem. Nie chciałabym powtarzać tego, o czym już mówili moi koledzy; zamiast tego wymienię kilka zagadnień dotyczących Komisji Handlu Zagranicznego, a w szczególności odpowiedzialność europejskich importerów za wprowadzenie kontroli na granicy oraz potrzebę zainicjowania akcji wycofywania produktów prawnych oraz kwestię tego, kiedy i w jakich warunkach należy uciekać się do zakazów przywozu i w ogóle restrykcji importowych. Wkrótce będziemy mieć trudności - przynajmniej w niektórych sektorach, takich jak sektor tkanin - ponieważ bieżące zabezpieczenia wygasają. W związku z tym będziemy mieć dodatkowe problemy przynajmniej w tym sektorze.
Frédérique Ries
(FR) Pani przewodnicząca! Jaką naukę powinniśmy wyciągnąć z afery Mattel? Muszę przedstawić wstępną uwagę, która oczywiście będzie dygresją, lecz, jak już to mówiono, jest ważna. Jeżeli ta handlowa baśń ma szczęśliwe zakończenie, to po części jest tak dzięki odpowiedzialności dyrektorów tej firmy, którzy podejmowali niezbędne decyzje: masowe wycofanie z rynku i skuteczna komunikacja.
Po drugie, chciałabym pogratulować pani komisarz Kunevie, która postąpiła zgodnie z naszymi oczekiwaniami i zaapelowała o skuteczne stosowanie systemu RAPEX, który oczywiście może być nadal doskonalony, i która również wysłała silny sygnał dla władz chińskich.
Po trzecie, chciałabym wyrazić moją frustrację. W rzeczywistości, sprawa koncernu Mattel jest niemal historią dającego się przewidzieć niepowodzenia - niepowodzenia nadzoru nad produktami z oznaczeniem CE w Unii Europejskiej, w tym przypadku zabawek. Nie są to jednak jedyne produkty, których to dotyczy. W 2004 r., w trakcie debaty nad dyrektywą w sprawie ekoprojektu produktów, ja i inni posłowie obecni tu dzisiejszego ranka - widzę tu posłów: Karin Scheele, Petera Liesego, Claude'a Turmesa - skrytykowali obecność na rynku europejskim innych niebezpiecznych produktów, noszących na sobie naklejkę CE.
Nasza wspólna rezolucja zawiera oczywiście interesujące możliwości: rewizję obowiązujących dyrektyw, bardziej intensywną współpracę - w tym przypadku z Chinami - przeznaczenie większych środków dla organów celnych i krajowych organów nadzoru. Obecni tu dziś dwaj komisarze podkreślili ten punkt o zasadniczym znaczeniu. Dobrze byłoby, gdyby dzisiejszego ranka pojawił się tu ktoś z Rady: potrzebowaliśmy ich obecności.
Na zakończenie, jeżeli Europa pragnie chronić zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów, to nie tylko musi, tak jak wcześniej, tropić i skazywać oszustów, ale też zakazywać sprzedaży produktów konsumpcyjnych zawierających takie niebezpieczne substancje, jak CMR i związki zaburzające wydzielanie dokrewne.

Heide Rühle
(DE) Panie przewodniczący! Cieszę się, że Komisja przywiązuje dziś do tego zagadnienia tak wielką wagę. To, że wystąpiło dwoje komisarzy, wskazuje wyraźnie na to, że nawet Komisja rozumie, że w tym kontekście musimy działać. Pozostają jednak wątpliwości dotyczące tych oświadczeń, w których w pierwszej kolejności mówi się o odpowiedzialności państw członkowskich i producentów. Państwa członkowskie ponoszą oczywiście znaczną część odpowiedzialności, a w ostatnich latach wiele państw członkowskich obniżyło u siebie kryteria nadzoru rynku. Jest to niewłaściwa odpowiedź na wyzwania globalizacji. Niemniej jednak samo to nie wystarczy.
Rewizja dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek jest pilnie potrzebna. Jeżeli jednak uświadomimy sobie, że obecna kampania wycofywania jest czwartą, jaka ma miejsce od listopada 2006 r., to pojawiają się pytania: kto naprawdę robi coś w następstwie tych akcji? Jakie skutki przynoszą sankcje w państwach członkowskich oraz prawo o odpowiedzialności importerów i producentów? Pilnie potrzebujemy rewizji dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek, która będzie stanowić realną odpowiedź na nowe wyzwania. Obecna dyrektywa nie jest odpowiedzią na nowe wyzwania.
Musimy zająć się takimi sprawami, jak prawo dotyczące wspólnych działań. Panie komisarzu Verheugen! Słusznie powiedział pan, że musimy uświadomić konsumentom, że ważna jest także jakość i że ceny i jakość muszą tą zależność odzwierciedlać. Ale wówczas zapytuję oczywiście również sama siebie, dlaczego konsumenci już nie dysponują realnymi możliwościami, na przykład na mocy europejskiego prawa o wspólnym działaniu, aby nalegać, że coś należałoby tu zmienić w odniesieniu do kosztów?
Chciałabym zagłębić się bardziej w temat oznaczenia CE. Omawialiśmy tą sprawę długo i szczegółowo i niedoskonałości i ograniczenia oznaczenia CE są nam dobrze znane. Myślę, że błędem jest sugerowanie konsumentom, że oznaczenie CE stanowi wyraźny znak, że jakiś produkt jest bezpieczny. Oznaczenie CE stanowi w pierwszym rzędzie deklarację, że ta etykieta jest zgodna z europejskimi dyrektywami. Może ono dotyczyć pewnych części produktu, może dotyczyć całego produktu, ale nie ujawnia żadnych informacji na temat bezpieczeństwa tego produktu. Mamy więc tu do czynienia z wadą, którą należy pilnie usunąć z nowej dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Panie przewodniczący! 65% zabawek importowanych do Unii Europejskiej zostało wyprodukowanych w Chinach. W sierpniu pewna amerykańska firma zajmująca się sprzedażą zabawek wycofała z obrotu na całym świecie około 18 milionów zabawek produkcji chińskiej.
Problem dotyczył wysokiej zawartości ołowiu w farbach użytych do malowania tych zabawek. W tym kontekście powstaje poważne pytanie dotyczące tego, jakiej przyszłości chcemy dla naszych dzieci. Międzynarodowe koncerny, w swoich desperackich wysiłkach na rzecz obniżenia kosztów produkcji, lekceważą koszty, jakimi obciążają zdrowie publiczne.
Pani Kuneva, pani komisarz, zadeklarowała, że zamierza zrewidować prawodawstwo dotyczące zabawek. Gratuluję jej tej inicjatywy, lecz jednocześnie żałuję, że zamiast zapobiegać takim nieszczęśliwym zdarzeniom, ponownie wzywa się Komisję, by zapewniła musztardę po obiedzie.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący! Gdy słyszymy o substancjach toksycznych w śliniaczkach dla niemowląt, ubrankach dziecięcych i zabawkach, a nawet o grożących samozapłonem bateriach, to staje się oczywiste, że nasz system kontroli nie działa jak należy. U niemal wszystkich europejskich producentów co najmniej część produktów wytwarzanych jest w Chinach lub w innych krajach o niskich kosztach, w których wykorzystywane są tańsze produkty, w celu wytworzenia większego zysku, pomimo wyższych cen surowców i wynagrodzeń. Istnieje oczywiście odpowiedzialność importerów za zagwarantowanie zgodności z wymogami prawnymi i to zależy oczywiście od stosowanych przez nich norm i kontroli.
Gdy jednak odpowiedzialność przerzuca się bez ceregieli na producentów, a producenci są raczej gotowi płacić kary, niż wycofywać towary z obrotu, to mamy do czynienia z groźnym problemem dotyczącym mentalności. Oto, od czego, moim zdaniem, powinna zacząć UE, być może zwiększając kary, tak aby stały się one dotkliwsze, w przypadkach, w których nie przekazuje się natychmiast różnych informacji i nie wycofuje produktów. Ponadto oznaczenie CE musi moim zdaniem stać się czymś więcej, niż czystą samoregulacją przemysłu.
Robert Sturdy
Panie przewodniczący! Żyjemy i pracujemy w globalnej gospodarce rynkowej i nie możemy spodziewać się, że wprowadzimy prawodawstwo, które kolidowałoby z nią. Pani komisarz! Nie mam nic do powiedzenia odnośnie do pani wypowiedzi. Całkowicie zgadzam się ze wszystkim, co pani powiedziała - gratulacje; proszę jedynie dopilnować, aby zostało to wprowadzone w życie.
Co do wypowiedzi komisarza Verheugena, żałuję, ale jednak gdzieś zaczyna się odpowiedzialność i bardzo dobrze, że Komisja przekazuje odpowiedzialność państwom członkowskim, ale tak naprawdę musicie wprowadzić w życie prawodawstwo, które jest uchwalane przez ten Parlament. Dlatego uważam, że to do was należy dopilnowanie, aby produkty napływające do Unii Europejskiej były co najmniej tak bezpieczne jak produkty w niej wytwarzane. Zwracam się do pani Breyer, członkini Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, która o prawodawstwie mówi w sposób całkiem słuszny: nie ma zbyt wiele sensu w uchwalaniu prawodawstwa w Unii Europejskiej, jeżeli przywozimy produkty, które nie spełniają tych samych standardów, których wymagamy w Unii Europejskiej. Wprowadziliśmy na przykład prawodawstwo dotyczące barometrów. Ile dzieci zjada barometry? A jednak wstrzymaliśmy ich produkcję. Około 10 minut temu wstrzymaliśmy produkcję cukru w Unii Europejskiej, a mówimy, że trzeba wesprzeć spółkę Tate & Lyle, która zajmuje się jego przywozem. Mamy w Unii Europejskiej przypadki pryszczycy i choroby niebieskiego języka, ponieważ żyjemy w warunkach globalnego rynku, a jednak nie egzekwujemy prawa w porcie przywozu w stopniu wystarczającym do zapewnienia bezpieczeństwa produktów.
Faktycznie żyjemy w warunkach globalnego rynku i ostatnią rzeczą, której pragnę, jest prawodawstwo, które jest defensywne w stosunku do handlu. Musimy pogodzić się z faktem, że produkty będą do nas napływały z innych części świata, lecz muszą one spełniać te same standardy. Chcę zapewnić bezpieczeństwo moim wyborcom - dzieciom, wnukom ludzi, którzy mnie wybrali - i kiedy będą oni kupować zabawki bożonarodzeniowe, chcę, aby mieli gwarancję, że nie umrą od farby ołowiowej.
Pozostawiam państwa z jednym, ostatnim przemyśleniem. Jako rolnik widziałem skutki, jakie wywołało zlizywanie przez bydło stosowanej od wielu lat farby ołowiowej; ona po prostu zabija w sposób powolny i bardzo przykry. Panie komisarzu! Proszę zapewnić i zagwarantować bezpieczeństwo moich dzieci i wnuków oraz dzieci i wnuków moich wyborców.
Anna Hedh
(SV) Panie przewodniczący! Jako matka dwojga małych dzieci uważam tą sprawę za niezwykle istotną. Szczerze mówiąc, gdy kupuję zabawki dla moich dzieci, nie zawsze myślę o tym, jakie chemikalia może zawierać zabawka lub jakie normy bezpieczeństwa spełnia. Dla mnie jest oczywiste, że zabawki, które kupuję w Szwecji, w Brukseli, czy w Strassburgu, są bezpieczne. Pomyślą państwo pewnie, że jestem naiwna, ale nie jestem w tym osamotniona. Gdy trzy tygodnie temu zrobiłam nalot na pudełko z zabawkami mojej córki i wyciągałam jedną rzecz po drugiej, pytałam sąsiadów z mojej ulicy o to, co myślą, gdy kupują zabawki. Wszyscy oni mówili, że jeśli rzeczy były sprzedawane w sklepach z zabawkami i posiadały etykietkę CE, to odczuwali oni spore zaufanie.
A więc nasi konsumenci są usypiani w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa. To teraz na nas spoczywa odpowiedzialność za zagwarantowanie, aby to poczucie bezpieczeństwa nie było nadal fałszywe. Dlatego też apeluję do Komisji o jak najszybsze przeprowadzenie rewizji dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Cóż może posiadać wyższy priorytet, niż nasze dzieci? Musimy między innymi zagwarantować, że zabawki nie będą zawierać substancji rakotwórczych. Musimy wprowadzić zakaz stosowania wszystkich substancji rakotwórczych i trujących. Wiele takich substancji odkłada się w organizmie. Dzieci, które mają z nimi styczność, przez resztę życia będą nosić je w swoich ciałach. Odpowiedzialności tej nie można pozostawić rodzicom. Nie posiadamy odpowiedniej wiedzy. Któż kupiłby zabawkę, wiedząc, że zawiera ona substancje rakotwórcze?
Musimy zmienić i wzmocnić system etykietowania CE. Konsumenci wierzą dziś, że znak CE oznacza, że dany produkt jest bezpieczny, lecz żeby tak było, musimy dysponować dobrze rozwiniętym systemem nadzoru rynku i jednolitym systemem prowadzenia badań. Musimy również zagwarantować, że dostawcy i hurtownicy niebezpiecznych produktów obciążani będą pełną odpowiedzialnością. Z zadowoleniem przyjmuję również rewizję systemu RAPEX. Po przeprowadzeniu rozmów ze szwedzkimi doradcami ds. konsumenckich zrozumiałam, że jest to bardzo ważne narzędzie i że jest ono rutynowo stosowane. Nie będzie ono jednak kompletne do czasu, gdy wszystkie kraje UE nie będą go w pełni wykorzystywać i w pełni uczestniczyć w tym systemie.
Na koniec, raz jeszcze chcę zaznaczyć, że nasi konsumenci muszą uzyskać priorytet, ponieważ bez bezpiecznych i zabezpieczonych konsumentów nie będzie mógł rozkwitać rynek wewnętrzny.
DanutBudreikait
(LT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dzięki stworzeniu rynku wewnętrznego UE, w pierwszej kolejności i najbardziej skutecznie, realizuje wolny przepływ towarów. Aby chronić konsumentów, UE wdraża dyrektywy w ramach nowego podejścia. Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek jest jedną z nich. Producenci w UE są odpowiedzialni za bezpieczeństwo wytwarzanych przez siebie towarów. Czy importerzy są odpowiedzialni za bezpieczeństwo towarów?
Sytuacja na europejskim rynku zabawek bardzo znacznie różni się od sytuacji na rynku światowym. Tylko w sierpniu zeszłego roku amerykański producent zabawek Mattel wycofał z obrotu niemal 19 milionów wyprodukowanych w Chinach zabawek. Zabawki firmy Mattel sprzedawane są także w UE. W 2006 r. połowa wszystkich produktów sprzedawanych w UE i uznanych za niebezpieczne została wyprodukowana w Chinach.
Takie same wymogi bezpieczeństwa powinny mieć zastosowanie nie tylko do producentów z UE, ale też do eksporterów z krajów nienależących do UE, zamierzających sprzedawać swoje produkty na rynku wewnętrznym UE. Uważam, że ci producenci, którzy przenoszą produkcję z UE do Chin mogą zrobić bardzo wiele w tym kierunku i muszą przyjąć na siebie pełną odpowiedzialność. Nie mogą oni po prostu korzystać z taniej siły roboczej w Chinach; powinni także być uczciwi w stosunku do swoich konsumentów - obywateli swoich własnych krajów.
Zachęcam Komisję do jak najszybszego zrewidowania dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek, do wprowadzenia wyraźnych kryteriów bezpieczeństwa zabawek, do kontroli oznaczenia CE oraz do ochrony naszych dzieci przed niebezpiecznymi zabawkami wprowadzanymi na rynek UE
Ponadto, jeśli chodzi o sprawę certyfikacji instytucji, uważam, że producenci i importerzy powinni tracić certyfikację dla swojej produkcji, jeżeli produkty wprowadzane przez nich do obrotu zostaną uznane za niebezpieczne - czyli po tym, jak nastąpi utrata zaufania.
Carl Schlyter
(SV) Panie przewodniczący! Kupujemy zabawki naszym dzieciom dla ich przyjemności i po to, by stymulować ich rozwój. Bez wyjątków rodzice oczekują, że społeczeństwo będzie chronić ich dzieci, lecz obecne prawodawstwo umożliwia dawanie naszym dzieciom trujących bomb. Pan komisarz Verheugen mówi, że obowiązuje zakaz stosowania ołowiu do produkcji zabawek, lecz prawo zezwala na przyjmowanie 0,7 mikrograma ołowiu dziennie. Prawo to pozostawia w gestii przemysłu ustalanie standardów dotyczących tego, w jaki sposób należy osiągać to bezpieczeństwo. I tu właśnie kończy się ochrona naszych dzieci.
Normy te mówią, że dane dotyczące toksyczności z 1985 roku są wystarczające. Specjaliści Komisji pragną dokonać aktualizacji. Norma mówi, że całą przyjmowaną dzienną dawkę można przypisywać zabawkom. Specjaliści mówią o maksymalnie 10%, co oznacza dziesięciokrotnie bardziej rygorystyczny wymóg. Norma zakłada, że żadne dziecko nie połyka z zabawki więcej niż 8 miligramów. Eksperci uważają to za absurd. Norma wymaga badanie jednej zabawki z całej kategorii, a nie każdego produktu. Eksperci uważają to za absurd.
Eksperci wewnętrzni Komisji uważają taką ochronę za katastrofę, lecz to dopiero początek. Trzydzieści cztery substancje zapachowe, których stosowanie jest zakazane w przypadku kosmetyków, są dozwolone w zabawkach. Substancje rakotwórcze, mutagenne i toksyny działające szkodliwie na rozrodczość, których stosowanie jest zakazane w przypadku kosmetyków, są dozwolone w przypadku zabawek. W przypadku zabawek dozwolone są także alergeny. Komisja wie o tym problemie od dziesięciu lat. Chcemy teraz prawodawstwa, takiego prawa, które chroniłoby nasze dzieci zarówno na papierze, jak i w rzeczywistości. Dlaczego przemysł produkujący zabawki i rządy otrzymują stosowne dokumenty, a Parlament nie?
Françoise Grossetête
- (FR) Panie przewodniczący! 65% zabawek dystrybuowanych w Europie i sprzedawanych w Europie jest produkowanych w Chinach. Obecność dwojga naszych komisarzy wskazuje na doniosłe znaczenie tego problemu. Nie chodzi tu tylko o kwestię bezpieczeństwa, ale też o kwestię zdrowia, która dotyczy szczególnej grupy konsumentów, a konkretnie - naszych dzieci. Gdy sprawa dotyczy bardzo małych dzieci, to problem ten staje się jeszcze poważniejszy.
Nie możemy zgodzić się na ustępstwa w kwestiach bezpieczeństwa, zwłaszcza, gdy chodzi o produkty przeznaczone dla małych dzieci. Szczególnie martwi mnie to, że państwa członkowskie nie prowadzą niezbędnych kontroli.
Wiemy, że wiele chińskich produktów jest niebezpiecznych, lecz nie dotyczy to tylko zabawek, ale też tkanin, a teraz również pojazdów. Dlatego też jest to olbrzymi problem i Komisja Europejska musi odpowiednio zareagować w tej sprawie.
Oto, dlaczego popieram podwyższenie norm bezpieczeństwa - sławnego znaku CE - tak abyśmy mogli zmniejszyć ryzyko, że produkty przybywające z Chin będą zawierać niebezpieczne substancje. Myślę tu głównie o chemikaliach, o których już wiele mówiliśmy bardzo wiele.
Jest to kwestia wspólnej odpowiedzialności, chociaż Mattel dowiódł, że przyjmuje odpowiedzialność. Odpowiedzialność państw członkowskich jest jeszcze ważniejsza: jest tym bardziej istotna, ponieważ żywię głębokie obawy co do tego, co stanie się ze sprzedażą przez internet. W jaki sposób możemy zagwarantować, że zabawki wycofane przez koncern Mattel nie będą sprzedawane europejskim konsumentom przez internet? Jakiego rodzaju kontrolą dysponujemy?
Informowanie konsumentów jest ważne: konsumenci muszą być świadomi zagrożeń wynikających z kupowania tych produktów i muszą zdawać sobie sprawę z tego, że niskie ceny i tanie towary nie idą w parze ze zdrowiem i bezpieczeństwem.
Ważne jest też, abyśmy wprowadzili kontrole - kontrole w zakładach produkcyjnych, kontrole prowadzone niezależnie i autonomicznie - oraz abyśmy zapobiegli zalaniu rynku przez zapasy wadliwych produktów i wynikającym z tego szkodom.
Karin Scheele
(DE) Panie przewodniczący! Komisarz Verheugen powiedział, że to, czym zajmujemy się dziś, wiąże się przede wszystkim z problemem braku zgodności z obowiązującymi aktami prawnymi. Jest to częściowo prawda. My, jako Parlament Europejski, nie powinniśmy zaniedbać wysłania wyraźnego sygnału do państw członkowskich, że nie możemy domagać się coraz bardziej zaostrzonych europejskich aktów prawnych, a następnie nie zapewniać swojemu krajowi wystarczających pieniędzy, mających zagwarantować ich wdrożenie.
Złożono również deklarację, że w sektorze zabawek powinniśmy zastosować najbardziej rygorystyczne zasady ze wszystkich sektorów. Jest to ten fragment dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek, który istnieje już bardzo długo i wymaga zmiany. Oczekuję, że po dokonaniu rewizji tej dyrektywy zostanie sformułowane wyraźne stanowisko mówiące, że stosowane będą najostrzejsze standardy ze wszystkich i że chemikalia sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne i reprotoksyczne zostaną zakazane. Mam nadzieję, że dziś w Parlamencie Europejskim będziemy w podejmowanych przez siebie decyzjach podtrzymywać to stanowisko.
Dyskusja na temat zabawek dostarcza nam dowodów, że znak CE jest mylący; podobne wnioski wyciągamy z licznych rozmów, jakie w naszych krajach prowadzimy z obywatelami. Z tego, co widzę, wynika, że mamy nadzieję, że jest to oznaczenie pochodzenia lub przynajmniej określonej jakości. Myślę, że w ramach obecnej rewizji powinniśmy znów się zastanowić, w jaki sposób możemy mniej zwodzić naszych obywateli.
Powiem też szczerze, że również nie do końca rozumiem pomysł dobrowolnej etykiety bezpieczeństwa. W Europie i w Unii Europejskiej musimy stać się lepsi pod względem zgodności, lecz nie będzie miało sensu opracowywanie odrębnego systemu etykiet, mającego być nagrodą za długotrwałe przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa. W tym kontekście jestem bardzo sceptyczna i myślę, że znacznie ważniejsze jest, aby skupić się na monitorowaniu realizacji rygorystycznych zasad.
Dirk Sterckx
(NL) Panie przewodniczący, szanowni komisarze! Jako przewodniczący Delegacji ds. stosunków z Chińską Republiką Ludową chciałbym powiedzieć, że współpraca pomiędzy Komisją Europejską a Chinami ma oczywiście wyjątkowe znaczenie i że śledzimy działania Komisji w tym zakresie tak dokładnie, jak to jest możliwe. Chciałbym jednak spytać o działalność naszych chińskich kolegów w Chinach. Mogę państwu powiedzieć, że niejako przypadkiem delegacja chińska jest akurat tutaj w tym tygodniu, ponieważ jutro i pojutrze nasze odbędzie się nasze spotkanie międzyparlamentarne, przy czym jednym z punktów porządku dziennego będzie właśnie bezpieczeństwo produktów i metody mające zapewnić lepszą współpracę w tej dziedzinie. Gdyby komisarz chciał przedstawić jakieś dodatkowe sugestie na temat punktów porządku dziennego - a nawiasem mówiąc, otrzymaliśmy już od Komisji notę informacyjną w tej sprawie - oczywiście z zadowoleniem przyjmiemy otrzymane sugestie, ponieważ jest oczywiste, że współpraca pomiędzy Chinami a Europą ma szczególnie wielkie znaczenie. Chciałbym podkreślić, że komisarz czynił już latem wysiłki w tym kierunku i że dalszego ciągu oczekujemy w październiku. Jeśli chodzi o współpracę w ramach naszego systemu RAPEX, za pośrednictwem którego prowadzimy wymianę informacji z Chińczykami i organami AQSIQ, Generalnego Urzędu Nadzoru Jakości, Inspekcji i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej, to sprawy muszą przebiegać tak sprawnie, jak to jest możliwe. Nie może jednak dojść do sytuacji, w której my - czyli władze, rząd - mielibyśmy ponosić odpowiedzialność za produkty. Jeżeli mamy poddawać kontroli każdy produkt, producenci powinni móc powiedzieć: "dobrze, niech to robią; my widzimy, co wprowadzamy na rynek”. Odpowiedzialność musi pozostać po stronie producenta. Stało się to niezwykle wyraźne w przypadku Mattela. Producenci muszą zagwarantować bezpieczeństwo swoich produktów poprzez badania i kontrole. Ponadto musimy zagwarantować, że kontrole te zostaną wdrożone w możliwie najskuteczniejszy sposób w całej Europie i w Chinach i że będziemy mogli dowiedzieć się o sytuacji dzięki kontrolom prowadzonym na miejscu.
Andreas Schwab
(DE) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Dzisiejszego ranka prowadzimy bardzo spokojną dyskusję. Z zadowoleniem przyjmuję taki stan rzeczy, jednak jest to bardzo trudny temat. Wszystkich produktów konsumpcyjnych dotyczą trzy problemy, odnosi się to w szczególności do zabawek, a te omówiliśmy już bardzo dokładnie. Po pierwsze, nadzór rynku - a pan, panie komisarzu Verheugen, mówił właśnie o tym, że żelazko otrzymało bezpodstawnie na europejskim rynku wewnętrznym dwie różne etykiety bezpieczeństwa. To już całkiem niedobrze, ale najgorsze jest to, że państwo członkowskie wykryło to żelazko i nie powiadamiało o tym innych państw członkowskich aż do następnego roku. W tym kontekście istnieje potrzeba zmian, a w szczególności dotyczy to Rady.
Po drugie, kwestią odpowiedzialności importera już się zajęliśmy. Mogę tylko poprzeć to, co zostało tu powiedziane.
Uważam jednak, że kluczowy problem - i to jest mój punkt trzeci - polega na tym, że na szczeblu europejskim stosujemy odmienne podejścia. Z jednej strony mamy dyrektywę dotyczącą ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSD), która dotyczy wszystkich towarów konsumpcyjnych, a z drugiej strony nasze nowe podejście. Takie zróżnicowane podejście do produktów konsumpcyjnych wciąż nie jest dokładnie dopracowane we wszystkich swoich punktach. Stąd bierze się moje przekonanie o potrzebie nowego oznaczenia CE, które byłoby stosowane w ramach nowego podejścia jako podstawa dla bezpieczeństwa produktów trafiających na rynek wewnętrzny oraz o potrzebie wprowadzenia dodatkowej certyfikacji dla tych wszystkich producentów z europejskiego rynku wewnętrznego i spoza niego, która musi być dobrowolna, i która oferowałaby europejskim producentom okazję do całościowego podniesienia standardów w globalnej konkurencji - dlatego, że wewnętrzny rynek Europy jest największym wewnętrznym rynkiem konsumenckim świata, większym od amerykańskiego i większym niż wszystkie inne w tym sektorze produktowym. To rozwiązanie - dobrowolne rozwiązanie, którego podstawowa zasada byłaby regulowana rozporządzeniem na szczeblu europejskim - daje konsumentowi bezpieczeństwo świadomości tego, jakie cechy posiada produkt, który otrzymał certyfikat. Dysponujemy więc rozwiązaniem przyjaznym dla rynku wewnętrznego oraz rozwiązaniem dotyczącym działań w obliczu globalizacji.
Jeszcze jedna sprawa odnośnie do zabawek. Istnieje wiele różnych rodzajów zabawek. Dla mnie jest całkowicie oczywiste, że miś, którego dzieci wkładają do buzi, musi naturalnie spełniać inne warunki niż klawiatura komputera i że przy wdrażaniu prawodawstwa powinniśmy również wziąć pod uwagę to zróżnicowanie. Stąd mój apel do posłów: pomyślmy więc o zastosowaniu oznaczenia CE jako podstawy dla wszystkich towarów trafiających na rynek wewnętrzny oraz o dodatkowej, dobrowolnej certyfikacji towarów konsumpcyjnych.
Béatrice Patrie
(FR) Szanowni komisarze, panie i panowie! Wycofanie przez producenta zabawek, firmę Mattel, kilku milionów zabawek wyprodukowanych w Chinach, ma duże znaczenie z trzech przyczyn. Po pierwsze, potwierdza ono pilną potrzebę zrewidowania dyrektywy w sprawie zabawek z 1988 r. Po drugie, wydarzenie to wskazuje na potrzebę stosowania ściślejszej kontroli i nadzoru rynku, potrzebę obowiązkowego stosowania oznaczenia CE i zagwarantowania, że jest ono prawdziwie wiarygodne. Na koniec, słusznie kwestionujemy wady obecnego modelu globalizacji handlu i słusznie zapytujemy się, jak to było możliwe, żeby wiodący w skali światowej producent zabawek nie mógł pracować z wiarygodnymi podwykonawcami.
Unia Europejska musi być niezmiernie czujna, zarówno jeśli chodzi o normy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, jak i podstawowe standardy pracy MOP, we wszystkich krajach, które podpisały porozumienia o partnerstwie, współpracy czy wolnym handlu.
Jorgo Chatzimarkakis
(DE) Panie przewodniczący! W pierwszej kolejności pragnę podziękować panu wiceprzewodniczącemu Verheugenowi i pani komisarz Kunevie za obecność tu i za ich wkład w debatę.
Jeżeli polityka handlowa i gospodarcza pełni gdzieś jakieś naprawdę ważne zadanie, to na pewno tam, gdzie chodzi o bezpieczeństwo naszych dzieci. W ciągu ostatnich dziesięcioleci zabawki dziecięce stają się coraz tańsze, a im tańsza jest zabawka, to tym większe jest prawdopodobieństwo, że nie została ona wyprodukowana w UE. Muszę powiedzieć, nawet jako liberał, że istnieje uzasadniona wątpliwość co do tego, czy rodzice, kupując zabawki, zawsze wiedzą najlepiej, co jest dobre dla ich dzieci. Zakres tego zjawiska jest kolosalny i nie do opanowania. Wysokiej jakości zabawki produkowane w Europie przez firmy takie jak Lego, Playmobil, czy Märklin, drewniane pociągi Brio, czy zabawki plastikowe Wader są również odpowiednio drogie.
Konkurencja potrzebuje ludzi, którzy mogą i chcą przyjąć na siebie odpowiedzialność. Każdy, kto kupuje dla swoich dzieci najtańsze, niskiej jakości, nie przetestowane zabawki, nie chce ponosić tej odpowiedzialności! Musimy również zastanowić się, czy Komisja powinna zorganizować kampanię informacyjną dla takich rodziców. Tak, popieram wolny handel, ale nie za wszelką cenę. Jako Europejczycy, mamy określone standardy i -o tym mówiliśmy tutaj wielokrotnie - musimy wdrażać je w jaśniejszy sposób.
W tym miejscu chciałbym raz jeszcze podkreślić kampanię "Made in...”. Po ostatnich wydarzeniach być może nadszedł czas na wprowadzenie obowiązkowego oznaczenia pochodzenia, przynajmniej w przypadku zabawek. Wiem, jakie wysiłki czyni w tej sprawie pani komisarz Kuneva, i mogę tylko zachęcać ją do dalszych. Etykieta na produkcie musi być wystarczająco duża. Nawet jeśli nie jesteśmy w stanie zmienić warunków produkcji w Chinach, to przynajmniej odpowiednio uświadomimy w tej dziedzinie obywateli.
Nickolay Mladenov
(BG) Panie przewodniczący, pani komisarz Kuneva, panie komisarzu Verheugen, szanowni koledzy! Chciałbym zacząć w miejscu, w którym skończył poprzedni mówca.
Uważam, że wszyscy w tym Parlamencie zgodzą się, że najlepiej chroniony konsument to konsument dobrze poinformowany. Jeżeli bezpieczeństwo produktów wprowadzanych do obrotu stanowi priorytet dla nas wszystkich, to bezpieczeństwo zabawek dla dzieci powinno być dwa razy ważniejsze, ponieważ dzieci są najbardziej wrażliwą grupą konsumentów.
Wszyscy chcielibyśmy mieć na rynku wyłącznie bezpieczne zabawki dla dzieci i dlatego też często polegamy na oznaczeniu CE. Większość producentów spoza Unii Europejskiej rozumie, że europejscy importerzy nie będą dłużej ponosić ryzyka, oferując na rynku produkty niezgodne z tym oznaczeniem. Jednocześnie nasi obywatele mocno wierzą, że jest to gwarancja jakości i, w szczególności, gwarancja bezpieczeństwa.
To w tym rozumieniu, panie przewodniczący, uznanie dokładnego znaczenia oznaczenia CE ma dla nas wszystkich specjalne znaczenie. Wiele badań pokazuje, że niestety wielu konsumentów, zwłaszcza w nowych państwach członkowskich, nie jest świadomych prawdziwego znaczenia tego oznaczenia. Dlatego też chciałbym wezwać Komisję:
do zorganizowania publicznej kampanii uświadamiającej, gdy tylko Parlament Europejski podejmie decyzję w sprawie nowego podejścia, do informowania obywateli Europy o prawdziwym znaczeniu oznaczenia CE dlatego, że jednym z najlepszych sposobów ochrony praw 500 milionów konsumentów na europejskim rynku jest ich świadomość oraz dlatego, że tylko dobrze poinformowany konsument jest konsumentem najlepiej chronionym.
Joan Calabuig Rull
(ES) Panie przewodniczący! Reklamacja niebezpiecznych zabawek wywołała w sierpniu i wrześniu publiczny alarm. Nie myślę jednak, że powinniśmy przyczyniać się do podsycania tego alarmu, ponieważ ogólnie rzecz biorąc, zabawki sprzedawane w Europie z całą pewnością są najbezpieczniejsze na świecie. Rzeczywistość pokazuje jednak, że istnieje potrzeba doskonalenia europejskich norm bezpieczeństwa, zwłaszcza dla tych produktów, z którymi konsumenci mają bezpośredni kontakt, takich, jak zabawki czy produkty tekstylne.
Powstała sytuacja powinna doprowadzić do lepszego nadzoru rynku, kontroli oraz zakazów lub wycofywania z obrotu niebezpiecznych produktów. Niestety, czasem jedynym priorytetem jest zwiększanie marginesu zysków, zwiększanie nacisków na przedsiębiorstwa i powiększanie zagrożeń. Musimy żądać od Chin podwyższenia bezpieczeństwa, lecz najważniejsze znaczenie ma współpraca z nimi nad osiągnięciem tych celów.
Przed okresem bożonarodzeniowym, gdy w Europie kupowane są miliony zabawek, wszystkie odpowiedzialne władze, od Komisji po władze lokalne, jak również firmy produkujące i sprzedające zabawki, potrzebują działać odpowiedzialnie, maksymalnie nasilić środki ostrożności i zobowiązać się do zagwarantowania bezpieczeństwa zabawek. Wszyscy jesteśmy żywotnie zainteresowani zapewnieniem europejskim konsumentom przejrzystości, bezpieczeństwa i zaufania.
Zuzana Roithová
(CS) Pani komisarz! Musimy przywrócić rodzicom zaufanie do europejskiego rynku. Ponieważ chodzi o zdrowie dzieci, chcemy działać szybko i teraz dyskutujemy nad tym, jak to zrobić.
Panie i panowie! Nie sądzę, abyśmy potrzebowali nowego prawa, a nawet nowego oznaczenia do czasu, aż ujrzymy problem w całej rozciągłości. Musimy w pierwszym rzędzie przekonać wszystkie kraje, aby sprawdziły funkcjonowanie swoich mechanizmów kontroli bezpieczeństwa produktów. Po drugie, musimy prowadzić negocjacje z krajami trzecimi, aby zagwarantować, że one również wprowadzą w życie normy bezpieczeństwa dla produktów, które eksportują do naszej Unii.
Analiza Komisji, jaka zostanie wkrótce przedstawiona, obnaży braki w kontrolach bezpieczeństwa produktów prowadzonych w państwach członkowskich. Wówczas być może dowiemy się, dlaczego na przykład Dania i Austria zezwalają na dopuszczenie większej liczby niebezpiecznych produktów, niż Niemcy, pomimo iż kraje te posiadają takie same prawa.
Pani komisarz! Cieszy mnie, że rozpoczęła pani negocjacje z chińskim rządem w tak bezkompromisowym stylu. Jest to nareszcie właściwy kierunek i mam nadzieję, że inni komisarze podążą za tym przykładem.
Wrócę teraz do Europy. Wzywam Komisję, aby skupiła się na sposobach zapobiegania nadużywaniu oznaczenia, które mówi obywatelom, że kupują oni nieszkodliwy produkt. Nowe oznaczenie nie rozwiąże tego problemu. Potrzebujemy po prostu wystarczających sankcji za nadużywanie istniejącego oznaczenia CE. W ten sposób, nie ponosząc wysokich kosztów, producenci usprawnią swoją wewnętrzną kontrolę jakości i również inne niebezpieczne produkty znajdujące się na rynku, a nie tylko zabawki, zostaną szybko wycofane. Słowackie prawodawstwo dotyczące zabawek przewiduje na przykład wysokie kary; w przypadku Republiki Czeskiej tak nie jest. W każdym razie, od krajów oczekuje się ustanowienie wysokich kar za podawanie fałszywych informacji na zabawkach, obuwiu i innych produktach, w ramach dotyczącego ich prawodawstwa ogólnego.
Dlatego też proszę Komisję o zagwarantowanie, że państwa członkowskie wywiążą się ze swoich powinności, raz i na zawsze.
Elisa Ferreira
(PT) Omawiany dziś temat jest na bez przerwy na porządku dziennym od czasu, gdy amerykański gigant Mattel wycofał z rynku 21 milionów zabawek dlatego, że były one niebezpieczne. Dziś chciałabym pogratulować pani komisarz jej obietnicy oraz zdecydowanego działania. Mam tylko nadzieję, że pani komisarz będzie działać skutecznie, zanim połączenie silnego euro i okresu bożonarodzeniowego nie spowoduje zalania europejskiego rynku powodzią niebezpiecznych zabawek.
W dalszym jednak ciągu potrzebujemy wyraźnej odpowiedzi na dwa pytania. Po pierwsze, gdyby afera z firmą Mattel nie wydarzyła się, to czy Komisja mogłaby nas zapewnić, że bezpieczeństwo europejskiego konsumenta zasłużyłoby na taką uwagę? Jaką dokładnie naukę wyciągnęła Komisja w związku z tym, jeśli chodzi o znaczenie oznaczenia "CE”, odpowiedzialność za kontrolę przeniesioną na producentów i importerów i ogólnie, w odniesieniu do skuteczności mechanizmów egzekwowania prawa na europejskim rynku?
Po drugie, problem ten nie jest krótkoterminowy. To, co dzieje się z zabawkami, dzieje się też z tkaninami i wieloma innymi produktami. Wysokie normy Unii Europejskiej w odniesieniu do ochrony środowiska, zdrowia i jakości są praktycznie stale łamane przez import, podwykonawstwo i przenoszenie się europejskich przedsiębiorstw. Jak zamierza Komisja przezwyciężyć tą podstawową sprzeczność na dzisiejszym globalnym rynku? Dziękuję.
Zita Pleštinská
(SK) Zabawki są towarami o bardzo delikatnej naturze i mają wpływ na zdrowie ludzi od bardzo młodego wieku.
Wiadomość, że amerykański producent zabawek Mattel wycofuje z obrotu trzy miliony chińskich zabawek z powodu wysokiej zawartości ołowiu oraz dlatego, że odpadają od nich małe magnesy, zaniepokoiła mnie, jako zdecydowaną zwolenniczkę ochrony konsumentów i równocześnie ponagliła mnie do podjęcia kroków ustawodawczych. Kwestia małych magnesów, które, o czym wspomnę, stanowią nowe zagrożenie dla bezpieczeństwa, powinna również zostać uwzględniona w dyrektywie dotyczącej bezpieczeństwa zabawek i przedstawiona Parlamentowi Europejskiemu bez dalszych opóźnień.
Jeśli chodzi o system RAPEX, to niezbędne jest wyjaśnienie jego celu, tak aby zrozumiały go wszystkie państwa członkowskie. Należy wyraźnie powiedzieć, czy pierwszorzędnym celem systemu RAPEX jest informowanie o ryzyku, jakie stwarza określony niebezpieczny produkt, czy też informowanie zidentyfikowanych kanałów, którymi towary niebezpieczne trafiają na jednolity europejski rynek, co jest bardzo czasochłonne. Doświadczenie pokazuje, że oznaczenia zgodności CE nie dają wystarczającej pewności, że dany produkt jest bezpieczny. W przypadku zabawek sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana z uwagi na fakt, że producent nie musi wystawiać oświadczenia o zgodności. Dla organu nadzorczego oznaczenie CE jest jedyną wskazówką, że zgodność, czyli de facto bezpieczeństwo, zostało poddane ocenie.
W trakcie debaty nad tym, czy pożądane jest zniesienie dalszego używania oznaczenia CE, poparłam jego utrzymanie, pod warunkiem, że uprawnienie do stosowania i oznaczanie nim będzie monitorowane przez organy nadzorcze państw członkowskich. Chcę wspomnieć, że ogół konsumentów zaczyna postrzegać to oznaczenie jako techniczny paszport dla wszystkich produktów trafiających na jednolity europejski rynek. W trakcie przygotowywania pakietu legislacyjnego dotyczącego rewizji wydanych w ramach nowego podejścia dyrektyw, znanych jako "pakiet towarowy”, w którą jestem ściśle zaangażowana jako jeden ze sprawozdawców pomocniczych grupy politycznej PPE-DE, niezbędne jest bardziej szczegółowe omówienie potrzeby wprowadzenia kolejnego oznaczenia na towar, takiego, jak już używany znak jakości K-markt lub nowych znaków, które stworzyłyby nadmierne obciążenie dla przedsiębiorstw, a przede wszystkim małych i średnich przedsiębiorstw, i mogłyby być mylące dla konsumentów końcowych. Uważam, że wspólnie uda nam się stworzyć skuteczne narzędzia, które zagwarantują, że w tym roku dzieci dostaną na Boże Narodzenie wyłącznie bezpieczne zabawki.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) Panie przewodniczący! Dobrowolne wycofanie niebezpiecznych produktów wytworzonych w Chinach, jakie niedawno miało miejsce, nasuwa poważne pytania dotyczące właściwego wdrożenia europejskiego prawodawstwa dotyczącego ochrony konsumentów.
Produkty te posiadały etykietkę EC, co ułatwiało chińskim producentom eksport zabawek na rynek europejski. Wielu konsumentów mylnie zrozumiało znaczenie tego znaku, wierząc, że ten symbol jest gwarancją, że te produkty zostały wyprodukowane w Europie. Niemniej zaniechanie stosowania znaku CE nie jest korzystnym rozwiązaniem dlatego, że jest on korzystny dla europejskich producentów w handlu międzynarodowym. Niezbędne jest wynalezienie dodatkowej etykiety obok już istniejącej, z którą wiązałoby się wprowadzenie obowiązkowych inspekcji i drastycznych kar dla podmiotów nadużywających znaku CE.
Aby zapobiec przypadkom wprowadzania w przyszłości na rynek niebezpiecznych produktów, ważne jest, aby krajowe organy ds. ochrony konsumenta usprawniły swoje środki w zakresie monitorowania i badania zgodności z prawodawstwem UE. Krajowe organy muszą ponadto zapewnić konsumentów, że mają oni prawo do odzyskania swoich pieniędzy za zakupione przez siebie niebezpieczne produkty.
Bogusław Sonik
Panie Przewodniczący! Większość wydarzeń, które wiązały się z wycofaniem zabawek chińskiej produkcji, dotyczyło zbyt wysokiej ilości ołowiu. Krótkoterminowym rozwiązaniem tego problemu jest wycofanie post factum wszystkich artykułów budzących zastrzeżenia. Jest to jednak rozwiązanie działające na krótką metę i mające wiele tragicznych konsekwencji, jak np. samobójstwo szefa jednej z firm produkujących zabawki.
Rozwiązaniem dużo lepszym i perspektywicznym jest ustalenie bezpiecznego limitu ilości ołowiu w produkcji zabawek, ale też i innych artykułów. Dotychczasowe uzgodnienia opierają się na formule zalecenia, której moc jest znikoma, o czym świadczą duże rozbieżności między dopuszczalną ilością ołowiu w różnych krajach członkowskich. Musimy wprowadzić faktycznie obowiązujące limity, wiążące dla wszystkich państw Unii.
Ponadto, o ile pochwalam działanie systemu RAPEX, to jestem zdania, że najważniejszym, jeśli chodzi o bezpieczeństwo importowanych zabawek, jest skupienie się na skoordynowaniu działań na szczeblu całej Wspólnoty.
Na marginesie podkreślam, że Unia powinna stosować rzetelny monitoring wszystkich produktów sprowadzanych z Chin. Temat zabawek jest tylko elementem szerszej problematyki.
Przy okazji tej debaty chciałbym zwrócić uwagę na rzecz, która zdaje się być zapomniana. Nie słyszę zbyt wielu głosów dotyczących bezpieczeństwa dzieci w Chinach. Dzieci z tego kraju są często wykorzystywane do pracy w nieludzkich warunkach. Powszechne jest zatrudnianie dzieci, mających często mniej niż dziesięć lat, na przykład do pracy w cegielniach. Temat ten jest wyjątkowo aktualny, zwłaszcza w kontekście igrzysk olimpijskich. Według raportu Międzynarodowej Konfederacji Związków Zawodowych, fabryki produkujące gadżety na wspomnianą olimpiadę dopuszczają się łamania praw pracowniczych, w tym niewolniczo wykorzystują małe dzieci. Mimo że organizacje międzynarodowe, jak na przykład Fair Play Alliance, skupiają się na warunkach produkcji pamiątek z przyszłorocznej olimpiady, to jestem zdania, że Parlament Europejski powinien zająć stanowisko w tej sprawie.
Christel Schaldemose
(DA) Panie przewodniczący! Chciałabym powiedzieć obydwojgu komisarzom, że zgadzam się z pana poglądem, że mamy problemy z nadzorem rynku. Oznacza to, że dzisiejszy rynek wewnętrzny ma pewien słaby punkt. Inicjatywy państw członkowskich dotyczące nadzoru rynku są zwyczajnie nie dość dobre. Na przykład w moim kraju, Danii, dokonano cięcia środków przeznaczonych na monitorowanie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Składam pilny wniosek, aby wykorzystali państwo wszystkie będące w państwa dyspozycji fundusze dla wywarcia presji na państwa członkowskie, aby działały bardziej aktywnie w kontekście nadzoru rynku. Wzmacnianie i zabezpieczanie tego aspektu jest absolutnie niezbędne.
Sam nadzór rynku jest jednak niewystarczający. Potrzebujemy też lepszych przepisów - i to jest coś, nad czym teraz pracujemy; nasza praca obejmuje pakiet produktowy dla rynku wewnętrznego, a następnie dyrektywę w sprawie zabawek. Potrzebujemy przepisów minimum dla nadzoru rynku. Musimy wprowadzić bardziej zdecydowane wymogi dotyczące producentów i importerów, a także potrzebujemy egzekwować konsekwencje związane z nieprzestrzeganiem przepisów mających zastosowanie do rynku. Cały czas jednak pracujemy nad tym i mamy nadzieję, że wkrótce zostanie to wdrożone.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Panie przewodniczący! To dobrze, że nasz głos, jako Parlamentu, daje się słyszeć w toczonej w mediach dyskusji, ponieważ bezpieczeństwo produktów ma bezpośredni wpływ na naszych obywateli i nasze dzieci.
Panie przewodniczący! Stoję tu i zajmuję pozytywne stanowisko, ponieważ międzynarodowy handel przyczynia się do większego dobrobytu, zarówno tu, jak i na całym świecie. Chiny są jednym z głównych partnerów handlowych. Z tej przyczyny musimy inwestować w ożywione kontakty i uczciwe stosunki handlowe, na których skorzystają zarówno Chiny, jak i nasi obywatele w Europie. Dlatego nie możemy i nie wolno nam tolerować braku przestrzegania przez naszych partnerów handlowych standardów bezpieczeństwa produktów, które ustanowiliśmy w naszym prawodawstwie. Około połowa ostrzeżeń dotyczących przywozu niebezpiecznych produktów dotyczy produktów z Chin, i to nie tylko zabawek, ale też pasty do zębów, balsamów do ciała, łóżek, płukanek koloryzujących, karmy dla psów i kotów, a nawet stymulatorów pracy serca.
Panie przewodniczący! My, Europejczycy, musimy zrobić większy porządek w naszych rozporządzeniach i kontrolach i podjąć odpowiednie wysiłki na rzecz tego, by w Chinach i krajach trzecich wytwarzano bezpieczne produkty. Jest to jeden z obowiązków samych producentów, którym nie wolno mieć na uwadze tylko jak najniższych cen, ale także odpowiedzialność naszego komisarza do spraw handlu, pana komisarza Mandelsona. Mam uczucie, że to godne pochwały, że jest tu reprezentowanych dwoje komisarzy, ale czy moglibyście zapewnić, aby pan komisarz Mandelson udzielił bezpieczeństwu produktów znacznie wyższego priorytetu w porządkach dziennych konferencji handlowych, ponieważ to właśnie w trakcie tych konferencji możemy doprecyzować środki i musimy prowadzić walkę. Musimy oczywiście oferować także pomoc techniczną, ale bezpieczeństwo produktów musi stanowić najważniejszy element w umowach handlowych zawieranych na przykład z Chinami. Jeżeli to niezbędne, dysponujemy bodźcem - innymi słowy, sankcjami.
Dlatego też, pani komisarz Kuneva, proszę przyjąć zdecydowaną postawę także w odniesieniu do naszych stosunków handlowych; proszę zaangażować komisarza Mandelsona, ponieważ niestety nie docenił on jeszcze wagi tego zagadnienia.
David Martin
Panie przewodniczący! Tematem jednego z pierwszych przemówień, które wygłosiłem w tej Izbie 23 lata temu, był ówczesny wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Pozytywnie oceniam obecne plany zaostrzenia tej dyrektywy. Ale powiedzmy jasno: problem Mattela będzie prawie na pewno istniał niezależnie od tego, czy zaostrzymy dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa zabawek.
Uważam, że potrzeba nam trzech linii działania, o których wspominali dzisiejszego przedpołudnia inni koledzy. Po pierwsze, musimy zmusić wytwórców do większego zainteresowania się łańcuchem dostaw, a w razie konieczności musimy zastosować kary wobec tych, którzy takiego zainteresowania nie wykazują. Po drugie, Komisja musi zjednoczyć państwa członkowskie w dążeniu do zapewnienia ściślejszych kontroli w Europie i odpowiedniej kontroli celnej oraz zagwarantowania stosowania obowiązujących przepisów Unii Europejskiej.
Co do Chin, wiemy, że nie reagują one na obawy związane ze zdrowiem i bezpieczeństwem, ale reagują na groźby o charakterze ekonomicznym. Powinniśmy rozważyć wprowadzenie zakazu umieszczania znaku CE na wszystkich produktach pochodzących z Chin do czasu, gdy utworzą one całkowicie niezależne, wysokiej jakości centrum lub centra akredytacji i testowania. Tylko wtedy będziemy mogli mieć zaufanie do towarów pochodzących z Chin i tylko takie działanie zapewni ich reakcję.
Bernadette Vergnaud
(FR) Panie przewodniczący, komisarze, panie i panowie! W lecie Mattel wycofał 20 milionów zabawek pochodzących z Chin, otwierając tym samym debatę na temat wartości oznaczenia CE i sankcji przeciw tym operatorom, którzy nie spełniają norm europejskich. Co się jeszcze musi zdarzyć, aby UE zareagowała? Brazylia już zakazała importu. Stany Zjednoczone i Kanada wszczynają dochodzenie. A co się tyczy nas - debatujemy.
Komisja musi podjąć działania. To oznacza: rewizję ustawodawstwa UE dotyczącego zabawek, naleganie na potrzebę możliwie najdalej idącej harmonizacji; zagwarantowanie, że producenci będą spełniać normy bezpieczeństwa, jak również standardy socjalne i środowiskowe - dlaczego nie mielibyśmy wprowadzić nowej europejskiej etykiety, która wzmocniłaby oznaczenie CE?; rewizja skuteczności kontroli i kary dla producentów, jeżeli okaże się to niezbędne; wyjaśnienie kwestii odpowiedzialności producentów i importerów; usprawnienie nadzoru rynku poprzez rzeczywistą współpracę celną pomiędzy państwami członkowskimi.
Stawką jest odpowiedzialność i wiarygodność UE w oczach konsumentów. W jaki sposób możemy zachęcić konsumentów, żeby pielęgnowali pozytywny wizerunek Europy, jeżeli nie potrafimy odbudować ich zaufania?
Anne Ferreira
(FR) Panie przewodniczący, państwo komisarze, panie i panowie! W ramach WTO handlują niezliczone rzesze producentów i dyrektorów firm, którzy nie mają najmniejszych skrupułów. Nie troszczą się oni o środowisko bardziej, niż o zdrowie swoich pracowników i klientów, ani o to, że mogą być nimi dzieci.
Dla nich zysk musi zostać osiągnięty za wszelką cenę. To nie są tylko chińskie firmy i sprzedają one nie tylko zabawki. Należy przeciwstawić im instytucje i prawodawstwo zdolne do zablokowania ich oszukańczych, a nawet zbrodniczych praktyk.
Musimy uznać słabość naszego systemu kontroli i zakwestionować znaczenie oznaczenia CE na produktach wprowadzanych do obrotu w Europie. Oznaczenie to powinno mówić, że produkty są zgodne z europejskim prawodawstwem, a nie, że mogą być z nim zgodne, co jest dla konsumentów mylące. Oznaczenie CE jest bez sensu, jeżeli nie zostało ono przyznane w oparciu o rzeczywiste bezpieczeństwo produktu. Oto, czego żądają europejscy konsumenci, podobnie jak żądają tego, aby ich zdrowie miało pierwszeństwo przed interesami rynkowymi. W tym celu Unia Europejska musi występować bardziej zdecydowanie w negocjacjach z WTO.
Genowefa Grabowska
Panie Przewodniczący! Reagujemy dzisiaj na krytyczną sytuację, bo boimy się o zdrowie i o życie naszych dzieci. W przedłożonej rezolucji koncentrujemy się głównie na bezpieczeństwie produktu, jakim jest zabawka. Dążymy, aby był wytwarzany według europejskich standardów. Chcemy lepszej kontroli, chcemy bezpiecznego produktu, bo europejski konsument, i ten duży i ten mały, musi się czuć bezpieczny. Ale to nie jest jedyna możliwa reakcja.
Koleżanki i koledzy, zabawka to nie tylko produkt rynkowy i spojrzenie na nią wyłącznie przez pryzmat bezpieczeństwa i ceny nie wystarcza. Zabawka to coś więcej niż zwykły towar - ona kształtuje umysł dziecka, wspomaga jego rozwój, wpływa na jego edukację - dlatego apeluję, aby Komisja rewidując dyrektywę o zabawkach wzięła pod uwagę także te kwestie.
Pani Komisarz, wykorzystajmy tę rewizję do tego, aby dać naszym dzieciom coś więcej, niż chiński produkt odzwierciedlający amerykańską popkulturę. Nasze dzieci muszą mieć szerszy wybór zabawek, także takich zabawek, które mają europejską duszę. One na to zasługują.
Mia De Vits
(NL) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Partia zabawek sprowadzonych z Chin okazuje się niebezpieczna. To wymaga współpracy z chińskimi władzami. Tą pracę trzeba wykonać na początku łańcucha produktowego - tam, gdzie do tego dochodzi. Wielonarodowe koncerny nie są bez winy. Inwestują one w ten kraj, ponieważ dysponuje on tanią siłą roboczą. Oczekuję od Komisji przyjęcia całościowej polityki na rzecz wysokiej jakości i bezpieczeństwa produktów, sformułowanej w oparciu o następujące środki. Popieram to, co mówili moi koledzy posłowie w odniesieniu do wprowadzenia rygorystycznej rewizji prawodawstwa dotyczącego oznaczenia CE, wraz z przepisami dotyczącymi odpowiedzialności importerów i narzędzi nakładania sankcji na tych, którzy naruszają przepisy. Mattel oświadczył, że popełnił błąd i dlatego oczekuję, że Komisja ostro potępi tę firmę. Należy zawrzeć porozumienie w ramach WTO w sprawie zwalczania niebezpiecznych produktów z Chin i z wszystkich innych źródeł, nawet tych przeznaczonych do dalszego eksportu. Wymagana jest bardziej zaawansowana współpraca transgraniczna ze strony organów nadzoru rynku i organów celnych. To wymaga woli politycznej oraz zasobów finansowych. Istnieją już takie zasoby, przeznaczone na bezpieczeństwo w miejscu pracy i bezpieczeństwo żywności. Dlaczego więc nie miałoby ich być dla bezpieczeństwa produktów?
Roberto Musacchio
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! W ostatnich latach podejście do "wolnego” handlu było całkowicie ideologiczne: jedyny dogmat stanowi leseferyczna globalizacja. Walczymy teraz z takimi problemami, jak niebezpieczne produkty, co jest szczególnie martwiące, jeśli chodzi o zabawki.
Czy mamy problem z Chinami? Tak! Dotyczy on zasad gwarancji, których należy przestrzegać. Myślimy właśnie o skutecznym znaku gwarancji, który byłby umieszczany dodatkowo obok znaku CE, a dla produktów spoza Europy, nawet o możliwości wprowadzenia znaku uznania "made in”.
Problem stanowią również zachodnie firmy międzynarodowe, wytwarzające produkty w Chinach lub gdzie indziej, które ponoszą znaczącą odpowiedzialność za bezpieczeństwo i kontrolę, także w przypadku zabawek; istnieje też taki problem, że produkty zadeklarowane jako wyprodukowane w Europie powinny naprawdę zostać wykonane w Europie. Nie możemy żądać od Chin przestrzegania praw zatrudnienia i norm środowiskowych, ponieważ muszą one to robić, a przy tym ukrywać fakt, że nasze firmy wielonarodowe są również odpowiedzialne za tego rodzaju wykroczenia.
Meglena Kuneva
komisarz. - Panie przewodniczący! Dyskusja była rzeczywiście bardzo interesująca i głęboka i jestem wszystkim państwu bardzo wdzięczna. Podczas niej pojawiło się wiele wątpliwości i dużo propozycji konkretnych środków, które były już w pewien sposób przewidywane przez Komisję. Mówię to z zadowoleniem, ponieważ, jak możemy potwierdzić, środki te zostały szczegółowo omówione wraz z Parlamentem.
Uważam, że niezależnie od sygnałów, które moglibyśmy wysłać, jak np. przygotowana przez państwa rezolucja lub wnioski Komisji, albo starań podejmowanych w celu interwencji za pomocą wartości referencyjnych ustalonych przez Komisję, pozwalających na porównanie, jak poszczególne państwa członkowskie działają w praktyce, powieść może nam się jedynie wówczas, gdy istnieć będzie wspólna wizja przyszłości - wizja oparta na otwartych społeczeństwach i wolnym rynku - a przede wszystkim, mówiąc o konsumentach, jeżeli powiemy, że nie pójdziemy na kompromis w kwestii ich bezpieczeństwa.
Wreszcie, chciałabym jeszcze raz powtórzyć, że dla mnie jest to kwestia najwyższej wagi i w tym przypadku nie pójdę na ustępstwa.
Kilkoro z państwa wspominało o systemie RAPEX. RAPEX działa 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu, co oznacza, że powiadomienia za pomocą RAPEX następują bezzwłocznie. Chciałabym także, aby porozmawiali państwo ze społecznościami lokalnymi o możliwości reklamowania RAPEX, ponieważ dzięki tym powiadomieniom na wiele sposobów udało nam się już zapobiec wprowadzeniu niebezpiecznych produktów do obrotu. Ważne, aby powtórzyć, że wycofując towary podmioty gospodarcze spełniają obowiązek wynikający z prawodawstwa europejskiego. Nie chodzi tu o dobrą wolę: ogólne bezpieczeństwo produktów jest zapisane w prawodawstwie europejskim. Farba ołowiowa w przypadku produktów Mattela została po raz pierwszy wykryta w trakcie testów przeprowadzonych w imieniu dystrybutora europejskiego. Zatem nie możemy nie doceniać efektywności systemu RAPEX. Rozbudowujemy także system RAPEX-China, który jest bardzo ważny.
Zanim skończę, chciałabym poinformować państwa, że zwróciłam się do spółki Mattel z pytaniem, co zrobiła z wycofanymi zabawkami. W szczególności myślałam o Internecie i o tym, jak tą drogą można te towary zdobyć. Chciałabym państwu powiedzieć, że wszystkie zabawki zostały zniszczone, co potwierdziła spółka Mattel.
Uważam, że wszyscy z nas powinni wziąć na siebie swoje obowiązki, gdyż tylko w ten sposób Wspólnota może kontynuować działania.
Günter Verheugen
Wiceprzewodniczący Komisji. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Po pierwsze dwa wyjaśnienia dotyczące faktów. Po pierwsze, europejskie zasady dotyczące jakości i bezpieczeństwa produktów mają zastosowanie do każdego produktu, niezależnie od tego, gdzie jest on produkowany. Niezależnie od tego, czy produkt jest produkowany w Chinach, czy w Europie, to jeżeli jest on wprowadzany na europejski rynek, w 100% mają do niego zastosowanie takie same przepisy, ponieważ nie ma żadnego rozróżnienia. To jest oczywiste.
Po drugie, mówię jeszcze raz: naturalnie, nawet stara, obowiązująca dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek zabrania przywozu niebezpiecznych zabawek. Zabawki, które wycofał Mattel, nie spełniały europejskich przepisów i nie mogły zostać dopuszczone do obrotu w Europie.
Przejdę teraz do dwóch najważniejszych i złożonych kwestii, które odgrywają kluczową rolę w tej debacie. Pierwsza i najważniejsza to dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Komisja, którą reprezentuję, zapowiedziała rewizję tej dyrektywy na początku 2005 r. Na początku 2005 r.! Od tego czasu jest to element programu działalności legislacyjnej Komisji. Ten program legislacyjny był omawiany w tym Parlamencie. Nie słyszałem, aby którykolwiek poseł tego Parlamentu domagał się wprowadzenia nowej dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek w jakimkolwiek wcześniejszym terminie. Nie byłoby to zresztą możliwe. Jest to tak złożony i tak niezwykle olbrzymi rynek, że nie mogą państwo występować z takimi żądaniami.
Raz jeszcze gwarantuję: ta nowa dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek będzie obowiązywać przed końcem roku. Instrukcja polityczna dla urzędników, którzy nad nią pracują, brzmi: możliwie najbardziej rygorystyczne przepisy w odniesieniu do bezpieczeństwa zabawek, "możliwie najostrzejsze”. Sformułowanie to obejmuje więc wyraźnie - ponieważ kilka osób powiedziało tak w tym miejscu - fakt, że wydałem instrukcje, nie teraz, lecz dawno temu, że substancje rakotwórcze, mutagenne i reprotoksyczne nie powinny być stosowane w zabawkach. Wciąż jest ich ponad 900. O tym wszystkim już zadecydowano.
Następnie mamy do czynienia z kwestią nadzoru rynku i oznaczenia CE. Chciałbym powiedzieć, panie pośle Sturdy, że niesłuszne jest oskarżanie Komisji za to, że przestrzegamy przewidzianego prawem podziału pracy pomiędzy poziomem europejskim a państwami członkowskimi. Nadzór rynku stanowi wyłączną odpowiedzialność państw członkowskich. Tym, co możemy robić - i robimy - jest wzmocnienie i polepszenie współpracy; nie możemy jednak ponosić odpowiedzialności.
Kierowano w tym miejscu do mnie szereg pytań dotyczących sposobów ulepszenia tego systemu. Bardzo cieszę się z tych pytań, potwierdzają bowiem one dokładnie to, co przedstawiła państwu Komisja na początku tego roku odnośnie reformy rynku wewnętrznego. Żądała ona zobowiązania państw członkowskich do prowadzenia nadzoru rynku w przestrzeni wewnętrznej oraz na granicach zewnętrznych - i to jest właśnie to, co zawierają nasze wnioski. Państwa członkowskie powinny zostać zmuszone do udostępnienia odpowiednich zasobów - to także zawiera nasz wniosek. Państwa członkowskie powinny zostać przymuszone do natychmiastowej wymiany ważnych informacji - to zawiera nasz wniosek. I na koniec, proponuje się, aby stosować surowe kary i sankcje wobec tych, którzy łamią zasady - i taki postulat również zawiera nasz wniosek.
Dlatego też kieruję pilny apel do was - do Parlamentu Europejskiego, a także do Rady, która nie jest tu obecna, o bezzwłoczne omówienie wniosków Komisji od początku roku i o ich przyjęcie. Wówczas większa część tego, czego słusznie dzisiaj tu żądaliśmy, będzie już ukończona.
(Oklaski)
Przewodniczący
Otrzymałem sześć projektów rezolucji złożonych zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 26 września 2007 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
Małgorzata Handzlik  
na piśmie. - Panie Przewodniczący! Przepływ towarów to naczynia połączone. Niebezpieczne zabawki wyprodukowane w Chinach są problemem nas wszystkich. Wiele milionów znalazło się bowiem poza granicami Azji i wpłynęło do Europy, USA. Kto jest za to odpowiedzialny? Producent? Podwykonawca? Importer? Wszyscy? Nikt?
W obecnych czasach postępującej globalizacji nie ma nic bardziej błędnego niż myślenie, że problemy innych nas nie dotyczą.
Unia stara się wyjść naprzeciw takim wyzwaniom i dlatego zaproponowała rozporządzenie o wprowadzaniu produktów do obrotu. Do końca roku ma być także zaproponowana rewizja dyrektywy o bezpieczeństwie zabawek.
W mojej opinii problem wprowadzania produktów wiąże się z kilkoma następującymi kwestiami, które warto podkreślić:
informacją dla konsumenta o kupowanych przez niego towarach; dobra informacja stanowi bowiem najlepszą ochronę konsumenta,
kontrolą rynku przez państwa członkowskie,
zacieśnioną współpracą między państwami,
nowym podejściem do znaku CE symbolizującego produkt bezpieczny i zgodny z wymogami Unii.
Są to jedynie niektóre z wielu propozycji polepszenia obecnej sytuacji, związanej z wprowadzaniem produktów do obrotu i ochroną konsumenta. Jesteśmy dopiero na początku długiej drogi, której finałem będzie rynek wolny od niekontrolowanych i niebezpiecznych towarów. Wiele jeszcze przed nami pracy, ale legislacja unijna to słuszny krok dający nam nadzieję, że przyszłość będzie wolna od zagrożeń ze strony przedmiotów użytku codziennego i ani my ani nasze dzieci nie będą nimi zagrożone
Gábor Harangozó  
na piśmie. - Bezpieczeństwo konsumentów budzi poważne obawy wśród naszych obywateli wtedy, gdy okazuje się, że zagrożenie dotyczy osób najbardziej na nienarażonych - słowem: naszych dzieci. Dlatego też powinniśmy szybko i jawnie zająć się tymi obawami. Gdy stawką jest bezpieczeństwo konsumentów, nie ma miejsca na żadne kompromisy. Importując towary z krajów o niższych standardach jakości produkcji, takich jak Chiny, Unia Europejska powinna zagwarantować drobiazgowe przestrzeganie wyznaczonych przez siebie wysokich standardów. W odniesieniu do tego rola systemu RAPEX, systemu szybkiej wymiany informacji o niebezpiecznych produktach konsumpcyjnych innych niż żywność (w tym niebezpiecznych zabawkach) jest niezwykle ważna, ponieważ napływ importu z krajów takich, jak Chiny, odbywa się na ogromną skalę. Dlatego też potrzebna jest nam szczegółowa i regularnie prowadzona sprawozdawczość oraz przedstawienie naszym partnerom niezbędnych wymogów dotyczących bezpieczeństwa konsumentów, tak aby byli oni w stanie skutecznie śledzić potencjalnie niebezpieczne produkty. Zaufanie konsumentów ma podstawowe znaczenie. Dlatego też musimy w jeszcze większym stopniu skupić się na mechanizmach zapobiegania, szybkiego reagowania i skutecznego egzekwowania wymogów norm unijnych.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Ostatni przypadek wycofania milionów zabawek z zawartością ołowiu przez amerykańskiego wytwórcę Mattel z powodu zastrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa zaalarmował cały świat. Kwestia ta niepokoi wszystkich, ponieważ w grę wchodzi zdrowie publiczne i bezpieczeństwo. Uaktualniona dyrektywa ma zasadnicze znaczenie dla ochrony naszych wewnętrznych interesów oraz zdrowia dzieci.
Apeluję do Komisji o podjęcie działań w związku z problemem niebezpiecznych produktów oraz o rozważenie alternatywnego podejścia regulacyjnego. Władze chińskie muszą podjąć stosowne działania w celu poprawy standardów produkcji, ale równie ważny jest obowiązek zapewnienia przestrzegania norm bezpieczeństwa, który posiadają firmy zabawkarskie zamawiające produkty z Dalekiego Wschodu i tym sposobem korzystające z niższych kosztów. Bezpieczeństwo produktów dotyczy zdrowia publicznego i ta kwestia wymaga natychmiastowej uwagi.
