Prezentacja programu prezydencji hiszpańskiej (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie Rady dotyczące prezentacji programu prezydencji hiszpańskiej.
José Luis Rodríguez Zapatero
Panie przewodniczący, panie Barroso, panie i panowie! Pragnę w swoich pierwszych słowach zwrócić uwagę na kraj dotknięty bólem i tragedią: Haiti.
Wiem, że wszyscy podzielamy troskę, solidarność i zaangażowanie wszystkich instytucji Unii Europejskiej, ma czele z rotacyjną prezydencją, Komisją, Radą i Parlamentem, na rzecz kraju, który cierpi, narodu dotkniętego śmiercią, zniszczeniem i przemocą, które nadeszły po latach nędzy i konfliktu.
Niewiele jest sytuacji, przy okazji których możemy okazywać, co jesteśmy w stanie uczynić jako Europejczycy w taki sposób, w jaki zamierzamy zareagować na tragedię na Haiti. Zamierzamy okazać nasze zaangażowanie w to, co dzieje się na świecie i na rzecz krajów, które cierpią najwięcej.
Od samego początku sprawowania przez nas rotacyjnej prezydencji, we współpracy z Komisją i wysokim przedstawicielem, poszukiwaliśmy sposobu zareagowania na tragedię na Haiti. W zeszły poniedziałek zebrała się Rada Ministrów ds. Rozwoju, a w następny poniedziałek zbierze się Rada ds. Spraw Europejskich, by zaplanować błyskawiczną odpowiedź w formie pomocy i współpracy humanitarnej na wszystkich frontach w trosce o przyszłość Haiti. Jestem w stu procentach przekonany, że odpowiedź społeczności międzynarodowej jest odpowiedzią zdecydowaną i wspólną i że Unia Europejska sprosta wyzwaniu. W odpowiedzi na tragedię na Haiti jedynymi bohaterami powinni być ludzie tam cierpiący i jestem pełen nadziei i ufności, że uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by wprawić w ruch mechanizm całkowitej odbudowy kraju. Tego domaga się europejskie społeczeństwo, ale do tego też skłaniają, przede wszystkim, nasze głęboko zakorzenione przekonania.
Panie przewodniczący! To dla mnie zaszczyt, że mogę stanąć tu przed państwem, by objaśnić główne priorytety rotacyjnej prezydencji hiszpańskiej na najbliższe sześć miesięcy. To więcej niż zaszczyt - to ogromny zaszczyt. To ogromny zaszczyt, ponieważ zabieram głos w imieniu kraju, który w ciągu najbliższych sześciu miesięcy będzie obchodził 25. rocznicę przystąpienia do ówczesnych Wspólnot Europejskich.
Zabieram głos w imieniu kraju europejskiego i proeuropejskiego, kraju, który w ciągu ostatnich 25 lat przeszedł ogromną przemianę pod względem postępu i dobrobytu, głównie dzięki członkostwu w Unii Europejskiej. Europa była marzeniem pokoleń, wielu pokoleń Hiszpanów. To było marzenie o demokracji, otwarciu się na świat, postępie, dobrobycie, państwie opiekuńczym, o wolności. To marzenie ziściło się w Europie, Europa nam je dała, ale i my wnieśliśmy je do Europy.
Dwadzieścia pięć lat później czujemy się lojalni wobec Europy, a nie ma bardziej dobitnego sposobu na to, aby być lojalnym i pełnym poświęcenia dla Europy, niż spełnianie obowiązku przyjmowania na siebie zobowiązań, podejmowania inicjatywy i przedkładania propozycji. To właśnie chcemy czynić w ciągu nadchodzących sześciu miesięcy.
Będzie to sześć miesięcy przemian, ponieważ obejmujemy rotacyjną prezydencję w czasie zmiany gospodarczej, będącej skutkiem najpoważniejszego od osiemdziesięciu lat kryzysu finansowego. To czas zmiany politycznej w związku z traktatem lizbońskim, który zmienia sposób rządzenia w Unii Europejskiej. To czas zmiany w stosunkach zagranicznych, jako że nasila się zjawisko globalizacji i na scenie pojawiają nowe kraje o gospodarkach wschodzących. To również czas zmiany pod względem relacji, jaką Europa potrzebuje ustanowić z europejskimi obywatelami, by nadać moc wszystkim postanowieniom traktatu lizbońskiego. Będzie to zatem czas przemian szczególnie w kontekście dwóch okoliczności: po pierwsze poważnego kryzysu gospodarczego, którego doświadczamy, a po drugie traktatu lizbońskiego i wprowadzanych przez niego nowych relacji instytucjonalnych.
Co się tyczy kryzysu gospodarczego, chciałbym powiedzieć rzecz następującą. Zdajemy sobie sprawę, że jest to kryzys o wiele poważniejszy niż ten, który przechodziliśmy osiem lat temu, i wiemy, podobnie jak wówczas, że nigdy wcześniej nie odnotowano tak ogromnego spadku w produkcji światowej i handlu międzynarodowym. Zdajemy sobie sprawę z powagi skutków, jakie przyniosło to światu i Unii Europejskiej. Liczba bezrobotnych wzrosła o osiem milionów, wśród których znaczny odsetek stanowią w istocie Hiszpanie. Uszczerbku doznały finanse publiczne, a tym samym perspektywy stabilności finansowej, które zmusiły nas i nadal zmuszają do podjęcia pilnych działań w ramach współpracy. Sprawiło to również, że skłoniliśmy się ku zmianie europejskiej gospodarki i jej zdolności wytwórczej, a także ku poprawie konkurencyjności całej Unii.
Musimy utrzymać bodźce fiskalne, aż do momentu, kiedy nastąpi realne ożywienie. Musimy poświęcić się utrzymaniu paktu na rzecz stabilności i wypełnić wskazówki Komisji na rok 2013. Musimy również rozwinąć strategię gospodarczą na rok 2020, którą Komisja obecnie redaguje i która, zdaniem rotacyjnej prezydencji hiszpańskiej, musi stać się kluczową sprawą w ciągu następnych sześciu miesięcy.
Wiemy, jakie są mocne i słabe strony Unii Europejskiej. Wiemy, że od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku tracimy naszą zdolność do wzrostu gospodarczego, nasz potencjał wzrostu gospodarczego. Wiemy, że od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku tracimy wydajność w porównaniu z dużymi konkurującymi z nami gospodarkami. Zdajemy sobie również sprawę, że borykamy się z trudnościami w niektórych konkretnych obszarach, które będą miały decydujący wpływ na przyszłość naszego wzrostu, konkurencyjność i innowacyjność w zglobalizowanym świecie.
Mamy również mocne strony, i powinniśmy o nich pamiętać. Nasze mocne strony są jasne: generujemy prawie jedną trzecią światowego PKB. Jesteśmy bez wątpienia wiodącą potęgą eksportową i drugą najważniejszą po Stanach Zjednoczonych potęgą pod względem badań, rozwoju i innowacji. Od nas pochodzi niemal 60 % światowej pomocy rozwojowej, co jest ogromną zaletą Unii Europejskiej.
Jakie są według Hiszpanii fundamentalne priorytety w zakresie odbudowy wzrostu gospodarczego Europy, stworzenia zrównoważonej gospodarki pod względem konkurencyjności, ochrony środowiska i społecznego? Wspomnę o czterech głównych zagadnieniach, na rzecz których pragnę działać i które powinny zostać ujęte w strategii 2020. Mógłbym je podsumować, mówiąc, że pod względem gospodarki Unia Europejska musi postawić na siebie. Musi rozwinąć unię gospodarczą i zacieśnić współpracę, rozpoczynając od wzbudzenia u państw członkowskich poczucia odpowiedzialności, ale również dbając o to, by instytucje wspólnotowe, szczególnie Komisja, otrzymały nowe uprawnienia do przewodzenia i osiągania celów.
Panie i panowie! W ciągu ostatnich dziesięciu lat poziom naszej zależności energetycznej wzrósł o dziewięć punktów procentowych, co czyni z tego obszaru jedną z priorytetowych dziedzin, w których musimy podjąć działania i poczynić zmiany. Poziom zależności energetycznej w całej Unii Europejskiej wzrósł z 44 % do 53 %. Te dziewięć punktów procentowych to dokładnie 64 miliony euro, które jako Unia Europejska darujemy innym krajom. Czy zdają sobie państwo sprawę, czemu odpowiada ta kwota? Odpowiada ona, praktycznie rzecz biorąc, wysokości publicznych wydatków wszystkich państw członkowskich na badania, rozwój i innowacje. Musimy zmienić naszą sytuację pod względem zależności energetycznej i zmniejszyć jej stopień, ponieważ w przeciwnym razie zmniejszy się nasze bezpieczeństwo gospodarcze.
Co mamy zrobić? Poczyniono postępy w dziedzinie energii, ale nie takie postępy, jakich byśmy sobie życzyli. Musimy na stałe stworzyć wspólny rynek energii, który wzmocni całą Unię i unijną gospodarkę. Aby to osiągnąć, potrzebujemy dwóch kluczowych elementów: mostów energetycznych, jako że oczekiwania określone w 2002 roku nie zostały spełnione, a także wspólnych ram regulacyjnych, by wzmocnić wspólny rynek energii.
Jeżeli zbudujemy mosty energetyczne na południu, wschodzie i północy Europy, jeżeli uczynimy z tego jeden z głównych priorytetów, nadając uprawnienia Komisji, zmniejszymy naszą zależność energetyczną i zachęcimy do rozwijania odnawialnych źródeł energii, które, ze swej natury, wymagają zróżnicowania dystrybucji energii.
Panie i panowie! Europa nie stanie się wiodącym partnerem pod względem konkurencyjności gospodarczej, dopóki nie podejmie zdecydowanych kroków na rzecz rozstrzygnięcia wszystkich kluczowych kwestii związanych z mostami energetycznymi oraz problemem wspólnego rynku.
Drugi główny cel: co w nowoczesnym społeczeństwie przynosi największy wzrost i innowację? Inwestycje w społeczeństwo informatyczne i w nowe technologie, które zmieniły prawie wszystko w świecie. Technologie informatyczne i komunikacyjne odpowiadają za czterdzieści procent wzrostu produktywności europejskiej gospodarki. W tej dziedzinie jesteśmy jako Europejczycy liderami, ponieważ mamy wiodące firmy, nie mamy jednak wewnętrznego rynku technologii cyfrowych. Chcemy podjąć działania na rzecz utworzenia rynku technologii cyfrowych. Co się z tym wiąże? Wiąże się z tym konieczność usunięcia barier, opracowanie nowej generacji sieci i ułatwianie e-handlu, który rozwija się na co dzień w każdym kraju z osobna, ale nie dokonują się postępy pod względem możliwości prowadzenia handlu między kilkoma krajami.
Jeżeli poczynimy postępy na rynku technologii cyfrowych, ułatwimy tworzenie treści i wzmocnimy prawa własności intelektualnej. Zapewnimy sobie również w bardzo krótkim okresie - dzięki innowacyjności, jaką technologie informatyczne i komunikacyjne wnoszą do wszystkich obszarów gospodarki - rezultaty pod względem wydajności. Chciałbym przypomnieć, że jest to sektor, który ma w chwili obecnej największy potencjał innowacyjności, zwiększenia wydajności i stworzenia stabilnego zatrudnienia.
Trzecim obszarem jest gospodarka, czy też zrównoważony przemysł. Podam państwu tylko jeden przykład tego, co uznajemy za priorytet w kontekście zwalczania zmian klimatycznych. Chcemy zainicjować i promować, wspólnie z Komisją, plan rozwijania pojazdów napędzanych energią elektryczną. Przemysł motoryzacyjny czekają diametralne przeobrażenia, które już się rozpoczęły. Jeżeli okażemy, jako Europejczycy, wspólne zaangażowanie na rzecz tej gałęzi przemysłu, na rzecz wspólnej wizji i wspólnej strategii w zakresie samochodów elektrycznych, przyczynimy się do ograniczenia zależności energetycznej. Przyczynimy się również do walki ze zmianami klimatycznymi i do wzrostu innowacyjności technologicznej, która niewątpliwie rozwinie się dzięki samochodom elektrycznym i która będzie ściśle związana z sektorem technologii informatycznych i komunikacyjnych.
Czwartym centralnym elementem tej zrównoważonej gospodarki i odnowy gospodarczej, jakiej potrzebuje Unia Europejska, jest edukacja, szczególnie szkolnictwo wyższe, które stanowi forum badań.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat Europa odnotowała postęp pod względem liczby uczelni, które znalazły się w rankingu stu najlepszych uczelni. Musimy zakończyć proces boloński. Musimy pobudzać, ułatwiać i umożliwiać realizację oczekiwań coraz bardziej europejskich uczelni i coraz bardziej europejskich badań, ponieważ są one niewątpliwie siłą napędową na przyszłość. Już nie konkurujemy ze sobą jako państwa, ale konkurujemy z innymi jako Europejczycy, jako Europa, ponieważ inni gracze to kraje wielkości Chin, Indii, Stanów Zjednoczonych i krajów o gospodarkach wschodzących.
Jeżeli nie wykorzystamy w maksymalnym stopniu synergii, generowanej przez 500 milionów obywateli w gospodarce, a oznaczającej dziesiątki tysięcy przedsiębiorstw o ogromnym potencjale i miliony pracowników, którym nieustannie należy zapewniać coraz lepsze szkolenia, nie będziemy głównymi rozgrywającymi przyszłości pod względem dobrobytu gospodarczego wypływającego z innowacji i technologii wobec obecnego scenariusza globalizacji. Będziemy widzami, ale nie głównymi graczami. Droga naprzód to Unia: więcej wspólnej polityki gospodarczej, więcej integracji, więcej wspólnej wizji, więcej Europy. Nie stawianie nowych barier, ale ich usuwanie, nie dzielenie, ale łączenie, szerzenie wizji Unii promującej konkurencyjność, integrację i innowację.
Ufamy Komisji w zakresie tej strategii 2020, która musi również obejmować dyskusję na temat przyszłości wspólnej polityki rolnej, stanowiącej podstawową politykę z punktu widzenia ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności i dochodów wielu europejskich obywateli. Jesteśmy przekonani, że debata, która będzie się toczyć w Radzie Europejskiej i w Komisji, a także, co oczywiste, dialog z Parlamentem Europejskim muszą zaowocować strategią 2020 obejmującą poważny nadzór i ambitne cele oraz skupioną na obszarach, które właśnie wymieniłem.
Zmiana gospodarcza i zmiana polityczna, a także zmiana w unijnym rządzie. Traktat lizboński ustanawia nowe instytucje: stałego przewodniczącego Rady i wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych. Wzmacnia Parlament, serce europejskiej demokracji, a także Komisję.
Mogę zobowiązać się przed Parlamentem, który reprezentuje wszystkich europejskich obywateli, że rotacyjna prezydencja hiszpańska będzie lojalna wobec nowych instytucji i że będzie z nimi współpracowała. Chcemy, by te instytucje miały takie znaczenie, jakie przewidziano dla nich w traktacie: a mianowicie by Unia Europejska funkcjonowała w sposób umożliwiający stałemu przewodniczącemu Rady reprezentowanie Unii Europejskiej i sprawowanie wszystkich jego funkcji, wspólnie z wysokim przedstawicielem.
Zdajemy sobie sprawę, że ten sześciomiesięczny okres będzie pierwszym dowodem na to, jak funkcjonują nowe struktury instytucjonalne, i będziemy wspierali wzmocnioną Komisję i Parlament, który w coraz większym stopniu staje się głównym ośrodkiem politycznym Unii Europejskiej. Zamierzamy to czynić i mam nadzieję, że zostaniemy sprawiedliwie ocenieni na koniec tego okresu, ponieważ nasze zaangażowanie jest bardzo silne. Unią Europejską rządzą różne siły, ale muszą one podążać wspólną drogą, którą jest lojalność w duchu współpracy. W takim właśnie duchu będziemy pracować.
Panie przewodniczący, panie i panowie! Przechodzimy zmiany również w obszarze stosunków zewnętrznych, nie tylko z racji utworzenia stanowiska Wysokiego Przedstawiciela i powołania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Zmiany nastąpią również dlatego, że wobec globalizacji i zmiany mamy wyraźnie określoną sześciomiesięczną agendę. Przedstawię państwu nasze cele w dziedzinie stosunków zewnętrznych na wszystkie spotkania na szczycie, które się odbędą.
Po pierwsze, wspólne bezpieczeństwo; po drugie, energia; po trzecie, promowanie i stymulowanie handlu i transferu technologii; i po czwarte, pomoc rozwojowa, w zakresie której Unia Europejska zdecydowanie przoduje na świecie.
W najbliższych sześciu miesiącach będziemy rozmawiali w sprawie tych celów z krajami Ameryki Północnej i Południowej, regionu Morza Śródziemnego, Afryki i Azji, a także z innymi krajami europejskimi, nienależącymi do Unii. Będziemy rozmawiali z wieloma kontynentami i regionami przy okazji licznych międzynarodowych spotkań na szczycie, na których, rzecz jasna, będziemy w pełni współpracować z przewodniczącym Rady i z Komisją - ponieważ w nadchodzących sześciu miesiącach będziemy zawierali ważne umowy - a także z Parlamentem.
Zmiany gospodarcze, zmiany polityczne i zmiany wizji, a także zmiany naszej perspektywy zewnętrznej w wyniku pojawienia się nowych graczy i globalizacji. Oprócz kwestii gospodarki, Europa potrzebuje również - jak powiedziałem kilka minut temu - postawić na siebie w dziedzinie polityki zewnętrznej. Czuję się zmuszony powiedzieć, że Europa musi postawić na siebie, że w polityce zewnętrznej trzeba uwzględnić europejskie interesy i zastanowić się, jak je chronić. Priorytetowo należy traktować kwestię stosunków sąsiedzkich. Moim zdaniem musimy przyjąć bardziej ambitne cele i zacieśnić nasze relacje, ponieważ właśnie na tym polu rozstrzygnie się znaczna część europejskich interesów.
Zmiany, których doświadczamy i które chcemy stymulować poprzez reformę i odnowę, oddziałują również na europejskich obywateli. Traktat lizboński, odzwierciedlający wolę obywateli, chce zbliżenia obywateli do europejskich instytucji. Chce, by Unia była "ich Unią” i by Europa, rozumiana jako rząd, zbliżyła się do obywateli. By to osiągnąć, wprowadzono nowe instrumenty, które wdrożymy i które będziemy promowali w najbliższych sześciu miesiącach.
Pierwszym z nich jest obywatelska inicjatywa ustawodawcza, tak ważna dla Parlamentu. Drugim jest to, że chcemy uczynić zeń priorytet w bieżącym okresie, we współpracy z Komisją, by dokonać postępów w zakresie najważniejszego prawa obywateli, na którym Unia Europejska może się skupić, a mianowicie równości kobiet i mężczyzn. Najbardziej nowoczesnymi, doskonałymi społeczeństwami, w których najlepiej realizują się prawa człowieka i dobrobyt, są te społeczeństwa, które osiągają większą równość między kobietami a mężczyznami. Społeczeństwa te są najbardziej aktywne i zaangażowane w walkę z przejawami przemocy związanej z płcią i złego traktowania kobiet, które są niewłaściwe i niedopuszczalne w nowoczesnym społeczeństwie, jakim jest Unia Europejska. Dlatego proponujemy uruchomienie nowych systemów ochrony sądowej poprzez wprowadzenie europejskiego nakazu ochrony oraz maksymalne rozszerzenie ochrony przed przemocą związaną z płcią, która dotyka znaczną część europejskich społeczeństw.
Europejscy obywatele muszą również wiedzieć, wsłuchując się w nasze dyskusje, propozycje i inicjatywy, że spójność społeczna i integracja społeczna jako reakcja na ubóstwo w Europie to nieodzowne cechy Unii i że najważniejszymi elementami europejskiej tożsamości, obok demokracji, są opieka społeczna i spójność społeczna. Strategia gospodarcza 2020 będzie zatem musiała, jak już wspomniałem, być zrównoważona pod względem gospodarczym, społecznym i środowiskowym.
Aby uzyskać tę równowagę społeczną, proponuję, byśmy ustanowili w Europie nowy pakt społeczny między przedsiębiorstwami a pracownikami, znaczący pakt społeczny w rozwijaniu strategii 2020. Dialog społeczny i umowa społeczna wzmocniły Europę, gdy się wyłaniała, w okresach słabości, ale również teraz, w czasie odbudowy i zmiany po poważnym kryzysie gospodarczym; umowa społeczna - czyli pakt społeczny - mogłaby być główną siłą napędową celów, które wyznaczamy sobie dla skutecznego sprawowania rządów.
Panie przewodniczący - już kończę - panie i panowie! Chciałbym raz jeszcze podziękować w imieniu Hiszpanii wszystkim krajom Unii Europejskiej, szczególnie tym, które wspierały naszą integrację i przyczyniły się do naszego rozwoju. Chciałbym powtórnie zapewnić o naszym zaangażowaniu na rzecz Europy i Unii Europejskiej, o naszym przywiązaniu do określonego stylu życia, ale również do określonego sposobu myślenia i odczuwania. Oznacza to troskę o demokrację, równość, prawa człowieka, pokój, a także poczucie, że wspólne życie, jednoczenie się naszych narodów, jednoczenie się naszych aspiracji i naszej historii pozwalają nam współistnieć ze sobą w pokoju, tak teraz, jak jutro, i umożliwią dalsze życie w tym ogromnym regionie dobrobytu, opieki społecznej i ideałów.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - (ES) Panie premierze hiszpańskiego rządu! Hiszpania obejmuje prezydencję Rady na najbliższe sześć miesięcy. Hiszpania to kraj o ogromnej europejskiej tradycji i o wielkim zaangażowaniu na rzecz Europy, które okazuje zarówno rząd, jak i siły polityczne i opinia publiczna, a także prezydent, José-Luis Rodríguez-Zapatero, którego zasługi dla Europy są niekwestionowane.
Instytucjonalne silniki napędowe europejskiej integracji będą pracowały pełną parą, skoro tylko głosowanie Parlamentu nad wotum zaufania w nowej Komisji da tym dwóm instytucjom mocną, solidną podstawę ruszenia naprzód z ambitnym programem politycznym. Mam nadzieję, że głosowanie to odbędzie się bardzo szybko.
Po pierwsze, w tym jakże tragicznym dla Haiti czasie chciałbym potwierdzić naszą całkowitą solidarność z tym krajem oraz pragnienie pomocy jego obywatelom i wszystkim ofiarom trzęsienia ziemi. To niszczące trzęsienie ziemi jest przyczyną naszej największej troski od 12 stycznia i natychmiast po jego wystąpieniu podjęliśmy wysiłki na rzecz zapewnienia wszelkiej możliwej pomocy. Komisja może obecnie zebrać 130 milionów euro, a łączny wysiłek Unii Europejskiej w formie bezpośredniej pomocy, w tym pomocy państw członkowskich, to ponad 222 miliony euro, nie licząc pomocy w zakresie obrony cywilnej. Komisja może uruchomić dalsze 200 milionów euro w formie pomocy długoterminowej. Mogę państwa zapewnić, że Komisja i Unia Europejska okazują wartości i zasady solidarności poprzez działanie.
Haiti to kraj karaibski. Chciałbym w związku z tym podkreślić istnienie bardzo ambitnego programu w zakresie stosunków zewnętrznych na sześć miesięcy hiszpańskiej prezydencji Rady. Chciałbym w szczególności podkreślić, że Ameryka Łacińska i Karaiby są priorytetem prezydencji hiszpańskiej. Jestem pewny, że możemy liczyć na szczególne zaangażowanie Hiszpanii na rzecz zapewnienia, by szczyt, który odbędzie się w maju w Madrycie z udziałem państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, okazał się sukcesem Ameryki Łacińskiej i Europy.
Przejdę teraz do priorytetów politycznych na nadchodzące tygodnie i miesiące.
Wszystko prowadzi w kierunku zdecydowanych i zgodnych działań europejskich. Nieudany zamach na samolot w Detroit przypomniał nam, że musimy działać wspólnie, jeśli mamy stawić czoło zagrożeniom bezpieczeństwa. Kopenhaga przypomniała nam, że społeczność światowa nie podziela ot tak, automatycznie, europejskiego poziomu ambicji; tak jak to czyniliśmy w trakcie dyskusji G-2, musimy promować pozytywny i wybiegający w przyszłość międzynarodowy proces. Tylko mając zjednoczoną Europę możemy kształtować globalizację.
Musimy jednak przyglądnąć się sytuacji naszej gospodarki. Wszyscy wiemy, że europejska gospodarka znajduje się w newralgicznym punkcie. Zdecydowane działania zapobiegły najgorszemu. Ale nadal stoimy wobec ryzyka dalszego wzrostu bezrobocia i musimy zdecydować, kiedy skierować naszą uwagę na odbudowę finansów publicznych.
Jednocześnie musimy wyciągnąć lekcję z kryzysu. W pełni do nas dotarło, że globalizacja stała się rzeczywistością i że musimy obrócić ją na naszą korzyść. Pokazaliśmy, że nasze systemy ochrony społecznej były w stanie zareagować na wyjątkowe okoliczności, ponadto zareagowaliśmy też przez tworzenie nowych sieci bezpieczeństwa. Ale zobaczyliśmy również wyraźne ograniczenia działania państw członkowskich w pojedynkę, a także przekonaliśmy się, że skoordynowane działania unijne nie tylko przyniosły owoce w Europie, ale też doprowadziły do bezprecedensowej ogólnoświatowej reakcji G-20.
Teraz musimy odpowiednio ukształtować przyszłość Europy, jej gospodarki i jej społeczeństwa. Wyzwania, przed którymi staliśmy przez rozpoczęciem kryzysu, nie zniknęły, a nawet nasiliły się: jak poradzić sobie z konsekwencjami starzenia się społeczeństw, naszej światowej sytuacji demograficznej, jak zachować konkurencyjność w zglobalizowanym świecie, jak zapewnić przejście na bardziej zrównoważoną gospodarkę - to tylko kilka z tych wyzwań.
Ufam jednak w potencjał Europy. Myślę, że gospodarka odbudowująca swoje siły ma realną szansę na skierowanie swojej energii na inne tory. Społeczeństwo, które okazało się silne w obliczu kryzysu gospodarczego, jest społeczeństwem, które może budować przyszłość z pewnością siebie. Natomiast europejski system gospodarczy, który zawdzięcza swoją elastyczność jednolitemu rynkowi, swoim zasadom konkurencji i euro, będzie teraz potrzebował tych atutów jako siły napędowej odbudowy.
Widzę następne sześć miesięcy jako trampolinę do wyznaczenia ambitnych celów - celów, które przedstawiłem w swoich wytycznych politycznych i które omawialiśmy zeszłej jesieni tu, w Parlamencie Europejskim.
Będzie to składało się na strategię "Europa 2020”. Potrzebujemy radykalnego przekształcenia naszego gospodarki, by stawić czoło wyzwaniom przyszłości. Musimy uzgodnić program transformacji wspólnie z Parlamentem Europejskim, państwami członkowskimi, partnerami społecznymi i ogółem społeczeństwa. Musimy wytyczyć wyraźną ścieżkę w kierunku konkurencyjnej, zrównoważonej, wspierającej integrację społeczną gospodarki rynkowej, zdolnej do pomyślnego funkcjonowania na rynku światowym.
Europa 2020 musi oferować zarówno wizję średnioterminową, jak i działania krótkoterminowe. Im bardziej będziemy mogli kształtować nasze środki doraźne, które mają nas doprowadzić do realizacji naszych celów długoterminowych, tym większą przewagę uzyskamy na starcie ku przyszłemu wzrostowi i zatrudnieniu, które są naszym priorytetem numer jeden.
Odnowiona strategia lizbońska uświadamia nam, jakie jest bezpośrednie przełożenie reformy strukturalnej na wzrost i miejsca pracy. Jednak powiedzmy to sobie szczerze: kryzys zniwelował wiele korzyści, a były także pewne niedociągnięcia. Prawda jest taka, że nadal pozostajemy w tyle za naszymi konkurentami pod względem działań badawczych, nakładów na edukację, udziału wysokich technologii.
Musimy teraz wykorzystać naszą strategię Europa 2020, by stworzyć nowe źródła wzrostu, uwolnić potencjał rynku wewnętrznego, napędzać naszą gospodarkę. Oznacza to wykorzystanie wiedzy i kreatywności do generowania realnej wartości naszych gospodarek, uwalnianie innowacyjności i zwiększanie jej udziału w rynku, począwszy na przykład od technologii teleinformatycznych po nową energię, czyste technologie. Oznacza to zwiększenie w przyszłości uczestnictwa ludzi poprzez zapewnienie im odpowiednich umiejętności i rynku pracy przygotowanego do wykorzystania szans na tworzenie miejsc pracy; a także ukierunkowanie działań na duże problemy, takie jak bezrobocie wśród młodzieży.
To oczywiste, że mamy teraz do czynienia z sytuacją nadzwyczajną z perspektywy społecznej i pod względem bezrobocia. Wymaga to ogromnego skupienia uwagi ze strony Unii Europejskiej. Musimy wspólnie określić działania na szczeblu unijnym, by uzupełnić działania krajowe pozytywnym oddziaływaniem społecznym.
Oznacza to również gospodarkę dopasowaną do przyszłości - gospodarkę zrównoważoną i efektywną pod względem wykorzystania zasobów - która będzie jednocześnie wydajna i innowacyjna. Trzeba przekierować ogromny potencjał przemysłowy Europy, by skorzystać z szansy, jaką dają rynki jutra tym, którzy wykonają pierwszy ruch. Ale Europa musi być w stanie utrzymać solidną, nowoczesną i konkurencyjną bazę przemysłową. Kryzys oznacza, że bardziej niż kiedykolwiek, musimy jak najlepiej wykorzystać każdy eurocent. Musimy też, rzecz jasna, ukończyć naszą reformę rynków finansowych, by ponownie służyły gospodarce, a nie na odwrót.
Obejmuje to również nasze podejście przyjazne dla MŚP. MŚP są sektorem, który może doprowadzić do stworzenia większej liczby miejsc pracy w Unii Europejskiej, a zatem wyświadczymy im, a także pracownikom, przysługę, ograniczając obciążenia administracyjne i stosując zasady lepszego i bardziej inteligentnego stanowienia prawa.
Wobec powiązań zachodzących między naszymi gospodarkami wszyscy jesteśmy zainteresowani tym, co się dzieje - na szczeblu krajowym i unijnym, w tym, czy innym państwie członkowskim. Obecny kryzys obnaża nie tylko konsekwencje wzajemnych powiązań na świecie, ale również negatywne skutki, jakie konkretna sytuacja danego kraju może mieć dla całej strefy euro.
W związku z tym Europa 2020 musi przynieść ze sobą wzmocnione mechanizmy koordynacji, wspólną wizję i skuteczne przywództwo w Europie. Pragnę podziękować premierowi Zapatero za jego widoczne zaangażowanie na rzecz tego europejskiego podejścia, gdy mowa o polityce gospodarczej, za poświęcenie na rzecz spraw wspólnotowych i jego entuzjazm dla roli Komisji Europejskiej w tej wizji, a także w jej realizacji. Tylko przy pomocy europejskiego podejścia, europejskiej wizji i europejskich instrumentów będziemy mogli zapewnić rezultaty naszym europejskim obywatelom.
Oto jedna z cech wyróżniających strategię Europa 2020: wzmocniona koordynacja polityk gospodarczych, w ramach której Komisja będzie w pełni wykorzystywała nowe możliwości, jakie daje traktat, w tym możliwości dotyczące strefy euro.
To wizja, którą chciałbym z państwem omówić w nadchodzących tygodniach, ponieważ ze strategii lizbońskiej wynieśliśmy jedną rzecz, to mianowicie, że jakakolwiek europejska strategia gospodarcza wymaga pełnego zaangażowania europejskiej klasy politycznej i partnerów społecznych. Powiedzmy to sobie szczerze: w przeszłości niektórzy politycy krajowi sprzeciwiali się silniejszym mechanizmom nadzoru w ramach strategii lizbońskiej. Mam nadzieję, że w świetle doświadczeń, jakie wypływają dla nas w związku z współzależnością, nie tylko na szczeblu światowym, ale również europejskim - wszystkich tych doświadczeń, które wynikły dla nas z kryzysu - wszystkie unijne rządy dostrzegą konieczność przyjęcia pełnej odpowiedzialności za strategię Europa 2020 oraz prawdziwie skoordynowanych i spójnych działań w ramach polityki gospodarczej, zgodnie z tym, co stanowią artykuły 120 i 121 traktatu lizbońskiego.
I wreszcie dodam, że postrzegam strategię Europa 2020 jako metodę przywrócenia naszym obywatelom ufności i nadziei. Nie możemy skrywać tego, że jeżeli zaniechamy działań, Europa, jak większość rozwiniętego świata, będzie przechodziła długi okres spowolnionego wzrostu. Etap "pogorszenia się stanu zdrowia przed jego poprawą” mamy już najprawdopodobniej za sobą, ale ozdrowienie będzie powolne. Będziemy musieli zająć się rzeczywistym problemem gospodarki, to znaczy tym, że potencjalny wzrost Europy może zostać ograniczony, jeżeli nie zaczniemy teraz działać konsekwentnie i skutecznie. Nasi obywatele, czy to członkowie gospodarstw domowych, czy przedsiębiorcy, powinni czuć, że Unia Europejska stanowi część rozwiązania ich problemów i obaw. Europa 2020 jest w moim odczuciu przede wszystkim odpowiedzią na tę potrzebę. Ma na celu powiązanie europejskiego projektu z konkretnymi potrzebami naszych obywateli.
Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję postulat zwołania nieformalnego posiedzenia Rady Europejskiej na dzień 11 lutego, aby odbyć pierwszą debatę na szczeblu szefów państw i rządów. Myślę również, że konieczne jest znalezienie sposobności omówienia tych kwestii z tą Izbą - z Parlamentem - zarówno przed, jak i po przedstawieniu przez Komisję zarysu programu Europa 2020. Dlatego omówiłem to z Radą i z przewodniczącym Rady Europejskiej. Myślę, że powinniśmy przyjąć przynajmniej podejście trójstopniowe: nieformalne posiedzenie Rady Europejskiej dla głów państw i rządów po to, by omówić tę kwestię, wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej, na którym przedstawione zostaną pierwsze ważne propozycje, oraz lipcowe posiedzenie Rady Europejskiej, na którym przyjęte zostaną wytyczne, tak byśmy mieli czas szeroko omówić tę kwestię przy bardzo aktywnym udziale Parlamentu Europejskiego.
Skupiłem dziś swoją uwagę na polityce gospodarczej, ponieważ pod względem pilności jest ona według mnie naszym priorytetem numer jeden. Jednak oczywiście nie jest to jedyny punkt naszego programu prac. Wyzwania nadchodzących tygodni i miesięcy są wielorakie. Pozwolę sobie tylko wspomnieć o jednym z wielu przykładów - o działaniach wynikających z konferencji w Kopenhadze w sprawie zmian klimatu. Choć potrzebujemy nieco czasu, by oddać się wspólnej refleksji nad właściwym strategicznym kierunkiem przyszłości procesu międzynarodowego, nie powinniśmy obniżać lotów, jeżeli chodzi o zobowiązania już podjęte przez Unię Europejską.
Powinniśmy również zintensyfikować nasze wysiłki poprzez realizowanie polityki wewnętrznej obejmującej promowanie udoskonalenia i modernizacji zaplecza przemysłowego naszej gospodarki, innowacyjności i rozwoju nowych, czystych technologii, energooszczędności i bezpieczeństwa energetycznego, także poprzez umieszczenie tych obszarów wśród najważniejszych priorytetów programu transformacji Europy.
Oto sposób na zapewnienie Unii Europejskiej najlepszej pozycji na arenie międzynarodowej: Unia Europejska gotowa do działania, posiadająca jasną wizję przyszłości i determinację, by ją urzeczywistnić. Im bardziej będziemy zjednoczeni i efektywni we własnym domu, tym bardziej umocni się nasza pozycja na arenie międzynarodowej.
Nie mogę się doczekać współpracy z Parlamentem, która przyczyni się do sukcesu hiszpańskiej prezydencji Rady i sprawi, że nadchodzące sześć miesięcy skieruje nas na ścieżkę urzeczywistnienia naszych wspólnych ambicji dla Europy, Unii Europejskiej, która jest bliższa obywatelom i która koncentruje się na uzyskaniu wyraźnych rezultatów dla Europy.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję bardzo panu przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Zanim oddam głos przewodniczącym partii grup politycznych w Parlamencie Europejskim, chciałem jeszcze raz podkreślić wagę wizji, którą przedstawił pan premier Zapatero. Jest to wizja rozwoju Unii Europejskiej, oparcie się na metodzie wspólnotowej. Dziękuję panu premierowi także za podkreślenie roli Parlamentu Europejskiego, która w wyniku traktatu lizbońskiego zdecydowanie wzrosła i ta właśnie współpraca pomiędzy Radą Europejską, Radą Ministrów a Parlamentem Europejskim będzie podstawą przyszłej struktury i balansu międzyinstytucjonalnego w Unii Europejskiej.
Dzisiaj prognozujemy nasze działania na wiele lat. Nie wszystko jest zapisane w traktatach. Dlatego to, co wydarzy się w czasie prezydencji hiszpańskiej, jest tak ważne, bo ustali zwyczaje polityczne, które utrwalą nasz sposób działania, a także efektywność Unii Europejskiej. Prezydencja hiszpańska ma tu szczególne znaczenie i dziękuję za przedstawienie wizji, która w dużej mierze jest zbieżna z wizją Parlamentu Europejskiego.
Panu przewodniczącemu Barroso chciałem podziękować za przedstawienie punktu widzenia Komisji Europejskiej. Komisja Europejska cały czas pracuje jeszcze w starym składzie, ale w tym miejscu chciałem stanowczo podkreślić: mamy Komisję Europejską, nie jest to jeszcze nowa Komisja, ale są cały czas prowadzone działania. Szczególnie dziękuję panu przewodniczącemu Komisji za przedstawienie Strategii 2020 i sposobu jej koordynacji. Jest to sprawa zasadnicza: w jaki sposób będziemy koordynować w przyszłości strategię 2020 - tu także potrzebne jest oparcie się na metodzie wspólnotowej. Bardzo dziękuję.
Chciałbym teraz poprosić o komentarze i uwagi przewodniczących grup politycznych.
Joseph Daul
Panie przewodniczący, panie i panowie! Gospodarka, sprawy społeczne, klimat i energia to główne priorytety prezydencji hiszpańskiej i słusznie znalazły się one w centrum uwagi Europy. Dlatego pierwsza decyzja pana Van Rompuya, a mianowicie zwołanie posiedzenia Rady Europejskiej poświęconego gospodarce i zmianom klimatu, a teraz również strategii dla Haiti - poruszył pan ten temat, i uważam, że jest to problem, w zakresie którego Europa musi zarówno okazać serce, jak i podzielić się swoim know-how, a pan musi domagać się większej obecności Rady na Haiti - jest moim zdaniem pozytywnym posunięciem.
Dlatego debata, którą pan sam, panie premierze Zapatero, rozpoczął w sprawie możliwości nadzoru gospodarczego jest pożądana, mimo, a może nawet właśnie dlatego, że opinie w tym względzie są obecnie podzielone. To norma; nie powinniśmy się bać, panie i panowie, rozmowy na szczeblu europejskim o polityce przez duże "P”, i musimy być ze sobą szczerzy.
Nie powinniśmy się bać debat na zasadnicze tematy i pragnę panu podziękować, panie urzędujący przewodniczący Rady, za pańskie wystąpienie, ponieważ polityka gospodarcza i społeczna stanowią powód do takiej zasadniczej debaty, debaty istotnej dla naszych obywateli, debaty, która wymaga naszej odpowiedzi w krótkiej, średniej i długiej perspektywie czasowej. Jak wspomniał przewodniczący Barroso, to odpowiednia pora, by postawić pytanie o cele polityczne unijnych państw. Chodzi tu bowiem o kwestię przetrwania Europy i jej modelu społecznego.
Panie premierze! Zdaje pan sobie sprawę, jakie trudności gospodarcze występują obecnie. Są to: rekordowe bezrobocie na poziomie niemal 20 % i deficyt publiczny sięgający niemal 11 % w Hiszpanii. Trzeba to powiedzieć, że Hiszpania znajduje się wśród krajów dotkniętych problemami. Dlatego cieszy mnie pańska wola przywrócenia wzrostu i tworzenia miejsc pracy, które traktuje pan jako najważniejsze zadanie pańskiej prezydencji. Mimo to, szczerze mówiąc, panie premierze Zapatero - mówiłem, że powinniśmy sobie mówić prawdę - nie jestem pewny, czy rozwiązania, które pan oraz pańska polityczna rodzina proponujecie, by skończyć z kryzysem i urzeczywistnić Europę społeczną, są najbardziej odpowiednie.
Według Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) nie można zakończyć kryzysu i tworzyć miejsc pracy poprzez zwiększanie wydatków publicznych, ale trzeba to czynić poprzez system gospodarczy, podatkowy i środowiskowy sprzyjający przedsiębiorstwom, szczególnie małym i średnim. Mam na myśli szczególnie małe i średnie przedsiębiorstwa istotne w kontekście zatrudnienia w naszym kraju i regionie. Spójności społecznej, która została ciężko doświadczona przez kryzys i skandale związane z premiami i nagrodami za niekompetencję dla niektórych menedżerów, nie można budować w oparciu o rzemieślników, ale o trwały wzrost, przynoszący korzyści jak największej liczbie osób.
Na zakończenie pragnę zwrócić się do Rady, tak do prezydencji rotacyjnej, jak i stałej, i oficjalnie oświadczyć, że wraz z nadejściem traktatu lizbońskiego nadeszły nowe czasy. Rada i Parlament muszą ściśle ze sobą współpracować, jako równe sobie. Te nowe relacje wymagają oczywiście norm prawnych - w tym względzie pokładam nadzieję w naszych ekspertach prawnych, że będą skrupulatnie egzekwowali postanowienia nowego traktatu - ale wymagają one również wzajemnego zaufania politycznego i symbolicznych gestów. W związku z tym powtarzam swoje życzenie, by prezydencja Rady regularnie uczestniczyła w wymianie spontanicznych pytań i odpowiedzi z posłami do Parlamentu Europejskiego, tak jak czyni to od kilku miesięcy przewodniczący Komisji, pan Barroso, i tak jak dzisiejszego ranka uczynił to pan, panie premierze Zapatero. Ma pan sześć miesięcy na wdrożenie tej zasady.
Dlatego życzę wszystkiego najlepszego urzędującemu przewodniczącemu Rady w nadchodzących sześciu miesiącach, i mam nadzieję, że w tym czasie będziemy w stanie wspólnie popchnąć Europę do przodu. Życzę panu wszystkiego najlepszego!
Martin Schulz
w imieniu grupy S&D. - (DE) Panie przewodniczący! Prezydencja hiszpańska ma ambitny program, który został nam przedstawiony przez pana premiera Zapatero. Określił pan cztery główne priorytety: więcej bezpieczeństwa energetycznego, więcej inwestycji w technologie informatyczne, więcej edukacji i szkoleń, a także stworzenie swego rodzaju zarządzania gospodarką w Europie, które umożliwiłoby między innymi realizację tych priorytetów. To jest właściwe podejście, które pozwoli Europie przejść do nowego etapu.
Wyzwaniom, przed którymi stoi ten kontynent, nie można sprostać poprzez zwoływanie parlamentarnych posiedzeń czy organizowanie jednego szczytu za drugim. W przeszłości uczestniczyliśmy w wielu szczytach. Szczyty nie rozwiązują problemów, one je formułują. Musimy sprawić, by rozwiązania problemów były rzeczywiście wdrażane w państwach członkowskich.
(Oklaski)
Reakcje na pańską propozycję nadzoru gospodarczego świadczą o tym, że właśnie w tym tkwi problem. W którym miejscu zawiodła strategia lizbońska? Nie chodzi o to, że jej wdrożenie nie było możliwe. Nie, było jak najbardziej możliwe. Strategia lizbońska zawiodła z powodu niechęci państw członkowskich do dotrzymania złożonych przez nie obietnic. To nowe podejście, ten powiew świeżego powietrza, który chce pan wnieść do europejskiej polityki za pomocą tego ambitnego programu, jest zatem właściwym podejściem.
Stare struktury, które mieliśmy do tej pory, przypominają mi trochę pięknego rumaka Don Kichota, Rosynanta, któremu wydawało się, że jest koniem wyścigowym. W rzeczywistości był on starą szkapą. Nie wjedziemy w XXI wiek na Rosynancie. W tym celu potrzebujemy nowego podejścia, a zatem jest pan na właściwej ścieżce.
Europa musi przyjąć niektóre rozwiązania modelu hiszpańskiego. Powodem, dla którego my, socjaliści popieramy pana - i powiem to tylko raz - jest to, że wydaje nam się, iż pański rząd w Hiszpanii jest rządem myślącym przyszłościowo. Udało się panu, mimo silnego sprzeciwu i dzięki ogromnej odwadze, skierować pański kraj na ścieżkę modernizacji. Darzymy pana w związku z tym ogromnym szacunkiem.
(Oklaski)
Jeżeli będzie pan działał z tą samą energią i determinacją na szczeblu europejskim, wniesie pan ten pęd ku modernizacji również do Europy. Myślę, że odwagi od szefa rządu wymaga na przykład stwierdzenie, że przemoc w małżeństwie nie jest problemem krajowym, ale problemem oddziałującym negatywnie na całe społeczeństwo, i to wszędzie, i że my, Europejczycy, w naszym wysoko rozwiniętym, cywilizowanym społeczeństwie nie możemy uznawać przemocy wobec kobiet za wykroczenie, ale za pogwałcenie praw człowieka, bo przecież tym ona jest.
(Oklaski)
Nowa energia polityczna, której potrzebujemy w Europie, jest bardzo ściśle związana z naszymi oczekiwaniami wobec pańskiej prezydencji, panie Zapatero. Chciałbym w związku z tym dodać, że potrzebujemy również więcej kontroli gospodarczej w Europie. Podam panu przykład, który dowodzi, że spójność społeczna jest niszczona w społeczeństwie, ponieważ brakuje wystarczającej kontroli, albo też wystarczającej odwagi do jej sprawowania.
Kiedy mówimy o regulacji rynków finansowych oraz regulacji systemu bankowego, musimy również wspomnieć o tym, że te same banki, które rok temu otrzymały setki miliardów euro w postaci rządowych pieniędzy, mających zapewnić im przetrwanie, nie korzystają dziś z tych pieniędzy, by przyznawać kredyty, lecz by spekulować - korzystają z pieniędzy podatników po to, ażeby generować kolosalne zyski. To niszczy zaufanie ludzi do systemu gospodarczego. Niszczy spójność społeczną. Fragment pańskiego programu, który wreszcie przewiduje wprowadzenie kontroli rynków finansowych, jest zatem ważnym elementem, który my, socjaliści, w pełni popieramy.
(Oklaski)
Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim poprze pańską prezydencję, panie Zapatero. Uważam, że przedstawiony przez pana program jest wyrazem podejścia, które daje rzeczywistą nadzieję. Mam również nadzieję, że Komisja będzie działała z tą samą intensywnością i zmierzała w tym samym kierunku politycznym, co pańska prezydencja. Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, by skierować Komisję na właściwą ścieżkę w nadchodzących sześciu miesiącach, a także później, ponieważ mamy nadzieję, że dzięki osiemnastomiesięcznej potrójnej prezydencji nie będziemy co sześć miesięcy przyjmowali całkowicie różnych programów, ale będziemy mieli ciągłość.
Dlatego w ciągu sześciu nadchodzących miesięcy, a także kolejnych dwunastu miesięcy tego prezydenckiego trio, będziecie mogli liczyć na poparcie socjalistów i demokratów. Pozostaje mi tylko życzyć panu szczęścia, panie premierze Zapatero.
(Oklaski)
Guy Verhofstadt
Panie przewodniczący, panie i panowie! Mamy tak naprawdę dwa priorytety dla prezydencji hiszpańskiej. Myślę, że i wy macie w istocie dwa priorytety. Niezależnie od tego, iloma problemami zajmie się prezydencja w ciągu sześciu nadchodzących miesięcy, to zasadnicze kwestie są, moim zdaniem, dwie.
Po pierwsze, polizbońska strategia UE 2020. Uważam, że ta nazwa jest bardziej odpowiednia, ponieważ i tak ludzie przestali rozróżniać między traktatem lizbońskim a strategiami lizbońskimi. Już samo to jest zatem znacznym osiągnięciem. Ale my, posłowie do Parlamentu, musimy zachować powagę.
Zasadnicze pytanie nie dotyczy tego, czy istnieje pragnienie zmniejszenia bezrobocia lub zwiększenia nakładów na innowacje. Wszyscy się co do tego zgadzamy. Zgodziliśmy się w 2000 roku, zgodziliśmy się w 2010 roku i zgodzimy się ponownie w 2020 i 2030 roku. Nie, zasadnicze pytanie brzmi inaczej: czy Rada i państwa członkowskie są gotowe na zmianę metody, która zawiodła przy okazji strategii lizbońskiej? Mam tu na myśli otwartą metodę koordynacji, wspaniałe określenie, które oznacza, że decydują państwa członkowskie, a nie Unia, i że wszystko sprowadza się następnie do porównania wyników przedstawionych przez poszczególne państwa członkowskie.
To tak, jakby Unia stała się OECD. Taka jest rzeczywistość: publikowanie jednego dokumentu za drugim, i tak w koło Macieju.
(Oklaski)
Już pańskie wstępne deklaracje, panie premierze, bardzo mnie zachęcają. Mówi pan: "Tak, zmienimy się”. Wszystko się zmienia; potrzebujemy kijów i marchewek. Tam gdzie to potrzebne, musimy stosować sankcje. Ale nade wszystko, niech się pan nie da zniechęcić - mówię to szczerze, zarówno panu, jak i panu Moratinosowi - niemieckiemu ministrowi ds. gospodarczych, który ani przez chwilę nie zawahał się przed skrytykowaniem pańskich propozycji.
To mimo wszystko musi być dobry omen! Nie można, na przykład, z jednej strony mówić, że Grecja nie dość się stara i że inne kraje nie dość się starają, a jednocześnie nie zapewnić Komisji i Unii Europejskiej środków i instrumentów, których potrzebują, by interweniować. Albo jedno, albo drugie. Nie da się pogodzić tych dwóch rzeczy.
Dlatego zachęcam pana, by nadal kroczył pan tą ścieżką i mogę pana zapewnić, że cały Parlament pana popiera, wspólnie z Komisją, ponieważ przeciwstawia się pan tym, którzy nieustannie odrzucają potrzebę wzmocnienia metody lizbońskiej.
Cóż, co się tyczy mojego drugiego priorytetu, jest nim podjęcie próby znalezienia innej strategii w związku z kwestiami zmian klimatu po Kopenhadze. Musimy przyznać, że nasze podejście zakończyło się fiaskiem. Musimy to powiedzieć, musimy to uznać. Nie ma sensu mówić: "no tak, ale mieliśmy rację, ta metoda była właściwa” itp. Nie, nie była właściwa. Ta strategia była zła, bo zły jest jej rezultat. Dlatego ta strategia musi zostać zmieniona.
Osobiście sugeruję, byśmy przyjęli strategię opartą na trzech komponentach. Pierwszym z tych komponentów jest wyznaczenie przez Unię Europejską "cara” ds. zmian klimatu, który będzie posiadał mandat do negocjacji w imieniu 27 państw członkowskich, w przeciwieństwie do Kopenhagi, gdzie mieliśmy premiera Danii, premiera Szwecji, przewodniczącego Komisji, pana prezydenta Sarkozy'ego, panią kanclerz Merkel i pana, a także pana premiera Browna.
Oznacza to, że mieliśmy przynajmniej ośmioro europejskich przywódców politycznych, którzy chcieli negocjować. Tymczasem przy stole zabrakło miejsca! Ledwo wystarczyło go nawet dla pana prezydenta Obamy. Był tam Południowoafrykańczyk, Brazylijczyk, Hindus, Chińczyk, potem prezydent Obama, a do tego wszystkiego ośmioro Europejczyków. Jak możemy liczyć na to, że uzgodnimy stanowisko i uzyskamy posłuch u innych w takich okolicznościach?
Postąpmy zatem tak jak WTO; tam to działa. Tam wyznaczono osobę odpowiedzialną, która negocjuje w imieniu całej Unii Europejskiej i której praca przynosi rezultaty. Potrzebujemy tego samego na szczeblu europejskim, jeśli mamy uniknąć powtórki z Kopenhagi.
(Oklaski)
Ponadto sądzę że musimy być realistami. Musimy być w tym względzie realistami. Potrzebujemy umowy trójstronnej między Stanami Zjednoczonymi, Europą i Chinami. Taki musi być nasz cel. Wszystkie te strategie w stylu: "tak, zobaczymy, co się stanie”, które nie znajdują uznania w ONZ, nie będą się liczyły w świecie jutra. Jutrzejszy świat to świat imperiów, a my musimy być imperium.
Oznacza to, że musimy zasiąść za stołem. Z kim? Ze Stanami Zjednoczonymi i Chinami. To nasza trójka musi zawrzeć porozumienie; nie dajmy się zwieść marzeniom, że uda nam się nakłonić nie wiadomo jak wiele krajów do przystąpienia do tego czy owego programu. Przecież i tak musimy stworzyć sojusz ze Stanami Zjednoczonymi. To właśnie z nimi musimy znaleźć wspólny język. Można go znaleźć, moim zdaniem, w postaci mechanizmu handlu emisjami. Mamy taki mechanizm, i myślę, że Stany Zjednoczone mogą pójść w nasze ślady, o ile uda nam się co do tego porozumieć. To pozwoli nam znaleźć wspólny język, który pomoże nam w negocjacjach z Chinami.
Oto są, panie przewodniczący, moje dwa główne priorytety dla prezydencji hiszpańskiej - i jestem przekonany, że dzięki swej uporczywości pan premier Zapatero sprawi, że jego prezydencja będzie bardzo skuteczna.
(Oklaski)
Daniel Cohn-Bendit
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie premierze Zapatero, panie przewodniczący Barroso! Chciałbym najpierw odnieść się do uwagi dotyczącej Haiti. Pamiętam, że w 2006 roku jeden z europejskich komisarzy, Michel Barnier, zaproponował utworzenie europejskich sił ochrony ludności, które miały zostać nazwane EuropeAid. Było to za Komisji pana przewodniczącego Barroso. Gdybyśmy mieli EuropeAid dziś, Europejczycy silniej zaznaczyliby swoją obecność na Haiti. Panie przewodniczący! Niech pan podejmie propozycję Michela Barniera. Jak pan widzi, nie jestem sekciarzem.
Chciałbym teraz przejść do pańskich słów o przyszłości Europy. Chciałabym kontynuować inny temat, który został poruszony przez pana posła Verhofstadta. Mówi pan o wzroście, ale co to za wzrost? O jaki rodzaj wzrostu chodzi? Jedną z przyczyn zaistniałych kryzysów, kryzysu środowiskowego - ponieważ mamy do czynienia z różnymi kryzysami, a nie tylko z jednym - był bowiem wzrost produkcji, który był jednocześnie destruktywny. Jeżeli zatem na szczeblu europejskim nie będziemy rozmawiać o jakości i obszarach wzrostu, powtórzymy tylko błędy z przeszłości. To jedna z kwestii wymagających rozważenia.
Druga kwestia, którą musimy się zająć, dotyczy tego, co powiedział pan o wzroście i, na przykład, o pakcie na rzecz ograniczenia zależności energetycznej. Jednym z filarów walki z zależnością energetyczną jest oszczędność energetyczna. Musimy w Europie opracować pakt na rzecz europejskich inwestycji w oszczędność energetyczną. Ochrona środowiska naturalnego wiąże się z oszczędnością energetyczną, miliardowymi inwestycjami, a jednocześnie z tworzeniem miejsc pracy. Nie zapominajcie więc: odnawialne źródła energii - tak, ale odnawialne źródła energii plus oszczędzanie energii. W związku z tym apeluję do Komisji Europejskiej, by założyła teraz osiągnięcie oszczędności energii na poziomie 30 % do 2020 roku, a nie na poziomie 20 %. Możemy tego dokonać, jeżeli zechcemy.
Przejdę teraz do drugiej kwestii; mówił pan o samochodach napędzanych energią elektryczną. Świetnie! Ale jest jeszcze jedna rzecz. Mobilność to nie tylko samochody. Jest jeden ogromny projekt, który można by zrealizować w Europie. Mieliście Airbusa, macie TGV. Dlaczegóż by nie opracować zakrojonego na szeroką skalę europejskiego projektu linii tramwajowych? W całej Europie istnieje potrzeba remontu i modernizacji linii tramwajowych, w Europie Środkowej, na południu, w Ameryce Południowej, w zasadzie na całym świecie. To źródło zatrudnienia, a poza tym jest część branży motoryzacyjnej, której nie będziemy w stanie ocalić. W ten sposób będzie można nadać jej nową funkcję związaną z mobilnością. Europejski projekt tramwajowy byłby również rozwiązaniem problemów klimatycznych związanych z ruchem ulicznym.
Przejdę teraz do innej kwestii. Słusznie wspomniał pan o edukacji i procesie bolońskim. Wspaniale! Jest jednak jeden problem z procesem bolońskim, a mianowicie taki, że oddala się on od swego pierwotnego celu. Nie prowadzi on do Europy o równym poziomie szkolnictwa wyższego. Zamiast tego szkolnictwo wyższe w Europie przekształcono w edukację szkolną, a uczelnie nie są już miejscami badań i refleksji, ale fabrykami uczących się. Stworzono programy nauczania, za którymi studenci nie są w stanie nadążyć. Jeżeli zatem nadal chce pan realizować proces boloński, w pierwszym rzędzie musimy zrobić krok wstecz i zakwestionować wszystkie te programy nauczania wynikające z procesu bolońskiego. Odpowiedź można zobaczyć na ulicach uniwersyteckich miast całej Europy, na których studenci protestują nie przeciwko idei europejskiej edukacji, ale przeciwko pogorszeniu sytuacji szkolnictwa wyższego rzekomo w imieniu europejskiej idei.
Chciałbym zakończyć, odnosząc się do pańskiego europejskiego paktu społecznego. Europejskiego paktu społecznego i paktu społeczno-środowiskowego. Zaproście do stołu przedsiębiorstwa, związki zawodowe i najważniejsze organizacje zajmujące się ochroną środowiska. Ochrona socjalna nie będzie funkcjonowała bez ochrony środowiska naturalnego. To właśnie jest tym nowym pomysłem, a dla posłów usytuowanych po prawej stronie sceny politycznej pomysłem tym jest jedna z dobrych koncepcji, jakie dla Francji miał prezydent Sarkozy; nazywał się Grenelle, czyli okrągły stół w sprawie środowiska naturalnego. Myślę, że nadszedł czas, by ustanowić coś na kształt Brukseli ds. środowiska, w ramach której przy okrągłym stole zasiądą partnerzy społeczni i główni przedstawiciele organizacji ochrony środowiska. Jeżeli podąży pan tą ścieżką, dojdzie między nami do porozumienia, a rozwiązaniem jest tu Europa. Co się tyczy instrumentów, będziemy musieli opracować je wspólnie.
Timothy Kirkhope
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Jestem szczęśliwy, że w tym decydującym dla prac Unii Europejskiej czasie prezydencję Unii Europejskiej przejmuje Hiszpania.
Obok przystąpienia Grecji i Portugalii, przystąpienie Hiszpanii do Wspólnoty Europejskiej było jednym z wczesnych przykładów tego, jak Europa może zachęcać i wspierać nową demokrację - wytyczać ścieżkę, którą od 1989 roku z powodzeniem podążyło wiele innych krajów.
Hiszpańscy posłowie ze wszystkich partii wnieśli ważny wkład w prace tej Izby, piastując ważne urzędy, zarówno w Parlamencie, jak i w innych gremiach. Ich wkład jest znaczący - i pragnę w tym kontekście szczególnie uhonorować naszego przyjaciela, Jaimego Mayora Oreję, jedną z najbardziej wpływowych postaci w Parlamencie.
Ta prezydencja rozpoczyna się w kluczowym dla Unii Europejskiej okresie i życzę jej dobrze, ale muszę przyznać, że mam złe przeczucia. Nie uniknęła ona potknięć w ciągu kilku pierwszych dni urzędowania. Sugestia, by zamiast koordynować plany rozwoju gospodarczego, Unia Europejska otrzymała możliwość formułowania obowiązkowej polityki gospodarczej, z sankcjami lub działaniami naprawczymi wymierzonymi w państwa członkowskie niewypełniające założeń tej polityki, jest wielce niepokojąca.
Odzwierciedla ona bardzo staromodne socjalistyczne podejście typu "dowodzić i kontrolować” do polityki gospodarczej, które nie jest odpowiednie do rozwiązania problemów XXI wieku. Nie mieszam się bynajmniej w hiszpańską politykę, ale w Wielkiej Brytanii mawiamy, że najpierw trzeba posprzątać we własnym domu. Socjalizm tego nie czyni.
Tak naprawdę potrzebujemy polityki gospodarczej, którą cechuje poszanowanie praw naszych państw członkowskich, która będzie stymulować dzielenie się najlepszymi praktykami i skupiać uwagę na zapewnianiu UE wartości dodanej; polityki broniącej atutów rynku wewnętrznego i potęgującej je; polityki stwarzającej klimat, w którym przedsiębiorcy i przedsiębiorstwa mogą dobrze prosperować, tworząc miejsca pracy, podnosząc poziom naszego życia i budując silniejsze społeczeństwo.
My, posłowie z grupy ECR, wiążemy ogromne nadzieje z inicjatywą Europa 2020, która będzie stanowić ramy zrównoważonej, konkurencyjnej europejskiej gospodarki, i przygotowaliśmy własne dodatkowe wnioski legislacyjne, które, mamy nadzieję, pomogą rozwinąć tę debatę.
Chciałbym odnieść się pokrótce do polityki zagranicznej. Wiem, że poświęcono jej szczególną uwagę w programie prezydencji, ale pragnę się odnieść do jednej kwestii, o której się w nim wspomina, choć moim zdaniem bez wystarczającej emfazy. Kwestia ta dotyczy Iranu. Należy bezwzględnie zająć się problemem bezprawnego, brutalnego i niebezpiecznego rządu tego kraju. Jeżeli mamy na poważnie mówić o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, irański rząd musi zrozumieć, że choć Iran ma prawo rozwijania technologii nuklearnej do celów pokojowych, nie wolno mu oszukiwać świata i realizować swych ambicji posiadania broni jądrowej. Reżimowi, który ucieka się do zabójstw i przemocy, by represjonować swój naród - naród oszukańczo pozbawiony możliwości demokratycznego wyboru własnego rządu - nie można po prostu ufać, a zatem musimy podjąć działania.
Prezydencja hiszpańska rozpoczyna swoją kadencję z programem wypełnionym do ostatka. Nasza grupa będzie oceniała jej propozycje i inicjatywy w świetle ich wartości merytorycznej. Jeżeli zaproponuje postępową politykę na rzecz stymulowania wzrostu gospodarczego, zajęcia się zmianami klimatu, wzmocnienia indywidualnej wolności i odpowiedzialności oraz pobudzania współpracy na arenie światowej tam, gdzie mamy wspólne interesy, sprawi, że Europa będzie mogła wnieść we wszystkich tych obszarach korzyści, a nie wprowadzić obciążenia.
Jeżeli tak uczyni, uzyska nasze poparcie.
Willy Meyer
Witam panie, panie premierze! Niestety moja grupa ma wrażenie, że pański program nie rozwiązuje fundamentalnych problemów. Naszym zdaniem fundamentalnym wymogiem tej prezydencji powinno być oczyszczenie obecnej polityki gospodarczej poprzez publiczne interwencje w gospodarkę, oraz, rzecz jasna, poprzez regulację rynku przy pomocy postępowej polityki społecznej.
Recesja w Hiszpanii i w Europie, a także statystyki bezrobocia, jakich nie odnotowaliśmy od lat trzydziestych ubiegłego wieku, to konsekwencje braku interwencji na rynku i braku konsekwencji w strategicznych sektorach produkcji, w tym w sektorze finansowym. Z tej pespektywy pański program nie wnosi niestety nic nowego. Karze się przychody z zatrudnienia i nagradza przychody z zysków kapitałowych, ponieważ zaniechano harmonizacji polityki fiskalnej, a w ramach tak zwanej liberalizacji usług demontuje się europejski model społeczny.
Artykuły 43 i 49 traktatu chronią model faworyzujący rynek i wolność rynkową w odróżnieniu od praw pracowniczych, a ponadto, jak doskonale państwo wiedzą, Trybunał Konstytucyjny wydał już orzecznictwo legalizujące dumping społeczny. Oto rzeczywistość. Dlatego niestety ta część pańskiego programu, która jest dla nas kluczowa, niczego nie zmienia ani nie wprowadza niczego nowego. Innymi słowy, przeczy ona hasłu, które przyjął pan jako motto prezydencji hiszpańskiej: "Innowacyjna Europa”.
W tym konkretnym punkcie zabrakło innowacji. Jest kontynuacja, w związku z wyborem pana Barroso, której byliśmy przeciwni - chociaż pan, oczywiście, udzielił mu swojego poparcia - i uważamy, że ta kontynuacja jest niszcząca dla europejskiego modelu.
Co się tyczy polityki zagranicznej, nie zgadzam się, że musimy zwiększyć potencjał militarny. Obrazy klęski żywiołowej na Haiti, gdzie w akcji udział biorą śmigłowce wojskowe i marines, są dla nas szkodliwe. Wyrządzają nam szkodę! Nie tego potrzeba w razie wystąpienia takiej katastrofy, jak ta na Haiti. Potrzebujemy ochrony ludności. Potrzebujemy lekarzy, architektów i ludzi, którzy będą spieszyć z pomocą w obliczu tragedii.
Wreszcie, panie premierze, szczyt z udziałem Maroka. Nie zgadzamy się na zaawansowany status rozmów z Marokiem, skoro mieszkańcom Sahary nie zezwala się korzystanie z prawa do samostanowienia i są oni nieustannie prześladowani, powtarzam, nieustannie prześladowani przez marokańskie władze. Nie zgadzamy się na ten szczyt. Uważamy, że powinniśmy zwołać europejski szczyt, który zajmie się prawem do samostanowienia mieszkańców Sahary.
Co się tyczy państwa Izrael, musimy być bardziej wymagający w naszej polityce sąsiedztwa i zapewnić, by art. 2 obowiązującej umowy o stowarzyszeniu, która stanowi element tej polityki sąsiedztwa, był przestrzegany, ponieważ Izrael systematycznie narusza prawo międzynarodowe.
Marta Andreasen
w imieniu grupy EFD. - Dziękuję, panie przewodniczący. Panie premierze Zapatero! Z uwagą wysłuchałam przedstawionych przez pana propozycji hiszpańskiej prezydencji i pozostaje mi tylko życzyć panu szczęścia. Przejdźmy jednak do realiów.
Jako że reprezentuję południowo-wschodnią Anglię, wielu moich wyborców - a także innych obywateli Europy - od dawna pada ofiarą naruszeń praw w związku z urbanizacją wybrzeża Hiszpanii i innych części tego kraju. Parlament Europejski przyjął trzy sprawozdania ponaglające hiszpańskie władze do podjęcia działań, ale oprócz skazania kilku polityków i przyjęcia nowej ustawy o gruntach nie podjęto żadnych konkretnych działań, by bronić ludzi, którzy cierpią w wyniku uprzedzeń.
Problemy, z jakimi borykają się moi wyborcy, przybierają bardzo dramatyczny charakter - jak w przypadku Lena i Helen Prior z Berkshire, którym zburzono dom, ponieważ władze twierdziły, że został on wybudowany z naruszeniem ustawy o wybrzeżu - ale też obejmują takie przypadki, jak przypadek Doreen Snook, również pochodzącej z Berkshire, w Alicante, czy pana Lohmanna w Lanzarote, którzy nie mogą mieszkać w domach, które kupili, z uwagi na brak odpowiedniej infrastruktury i usług.
Jako obywatelka Hiszpanii wstydzę się tego, co się dzieje w moim kraju. Pragnę wyrazić ogromne zaniepokojenie przyszłością hiszpańskiej branży turystycznej, teraz, gdy prasa rozpisuje się na temat niedoli tych ludzi.
(ES) Panie premierze Zapatero! Zwrócę się do pana w pańskim ojczystym języku, który jest również moim językiem.
Dotknięci tym problemem ludzie nie są bogaczami, ale po prostu ludźmi, którzy skorzystali z owoców swojej pracy, by kupić dom w kraju o łagodnym klimacie, zamieszkiwanym przez życzliwych ludzi, w miejscu, w którym zamieszkają na emeryturze. Ludzie ci muszą, co niesłuszne, opłacać prawników i biegłych, by bronić się w sądzie, bez większych szans na powodzenie.
Unia Europejska przekonuje swoich obywateli, że istnieje po to, by utrwalać pokój w Europie. Czy opisana przeze mnie sytuacja przyniesie pokój Europie?
Przekonuje nas pan, że wydobędzie pan Europę z kryzysu. Skoro nie jest pan w stanie rozwiązać poruszonego przeze mnie problemu, jaka będzie pana wiarygodność w rozwiązywaniu kryzysu finansowego Europy? Panie premierze! Chcemy rozwiązania teraz. Chcemy, by ludzie mogli żyć w domach, które kupili. Skoro nie jest to możliwe, należy przyznać im godziwe odszkodowania, które pozwolą im na zakup podobnych nieruchomości.
Ten Parlament zdobył się tylko na to, by zagrozić wstrzymaniem dotacji dla Hiszpanii, ale mogę pana zapewnić, że jeśli sytuacja ta nie zostanie rozwiązana za prezydencji hiszpańskiej, uczynię wszystko, co w mojej mocy, by zrealizować tę groźbę w praktyce.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Bardzo się cieszę, że mogę przebywać w tym wyjątkowym miejscu z premierem hiszpańskiego rządu, z kimś, kogo cenię bardzo wysoko od czasu, kiedy był wzorowym studentem prawa.
Myślę, że tak się złożyło, że rotacyjna prezydencja Unii Europejskiej dała mojemu krajowi najlepszą potencjalną sposobność pokazania raz jeszcze, że Hiszpania chce odgrywać decydującą rolę w Europie.
Jak powiedział pan premier, przyłączenie się do Europy było marzeniem obywateli Hiszpanii przez wiele długich lat dyktatury. Dlatego jesteśmy bardzo szczęśliwi, że tu jesteśmy, i delektujemy się tym, ponieważ wiemy, panie i panowie, że ta unia państw członkowskich, którą tu reprezentujemy, jest jedyną odpowiedzią na problemy, przed którymi stoi świat, ponieważ tradycyjnie pojmowane państwa nie są w stanie znaleźć efektywnych rozwiązań.
Bardzo ważne jest, by Europa odnalazła swoje miejsce, samookreślając się i broniąc swoich wartości, które ukształtowała jako kolebka rewolucji i które zapisały w swych księgach jej światłe umysły, a także które znajdują swój wyraz w okrzykach narodów. Te wartości to wolność, panowanie rozumu, laicyzm i solidarność. Dlatego jestem przekonany, panie premierze, że chce pan jak najlepiej wykorzystać możliwość wcielenia traktatu lizbońskiego w życie.
Zgadzam się z celami, które pan zaproponował, choć niektóre z nich są niejasne i nie dokonano w nich rozróżnienia pod względem tego, co zasadnicze i marginalne. Jeden z celów, który dotyczy zmian klimatu, skłania mnie do myślenia, że europejska polityka realizowana przez Komisję jest właściwa, choć zawiodła w Kopenhadze. Ważne jest, by skończyć z marnotrawstwem tak wielu krajów, ponieważ miliardy mieszkańców ziemi nie powinny ponosić konsekwencji egoizmu bogatych społeczeństw.
Chciałbym również silniej podkreślić obronę praw człowieka w świecie. Oskarżając Unię Europejską, że jest biurokratyczną organizacją bez duszy, ludzie zapominają, że duszą tą jest karta praw podstawowych. W tym względzie uważam, że prezydencja hiszpańska powinna postąpić w następujący sposób: nie powinna zwoływać szczytu z udziałem Maroka, dopóki Maroko nie zobowiąże się do przestrzegania rezolucji w sprawie Sahary przyjętych przez ONZ, czyli organ, który przywołał pan przy innych okazjach.
Na Kubie i w Iranie powinien pan wspierać wspólne działania na rzecz uznania organizacji opozycyjnych względem rządu, zgodnie z wynikami debaty, która toczyła się tu wczoraj. Skoro prawa są naszą duszą, duszą Europy, pozwolę sobie przypomnieć panu, że przykłada pan ogromną wagę, jak słusznie powiedział pan w swoim przemówieniu, do rdzenia Europy, jakim jest wspólna polityka energetyczna. Bez niej wszystko stoi w miejscu i nawet polityka międzynarodowa może rozpłynąć się w powietrzu jak kamfora.
Wreszcie chciałbym pana uczulić, by nie zapominał pan o pańskim zobowiązaniu do nadania miastom Ceuta i Melilla statusu zbliżonego do statusu najbardziej odległych regionów.
Będę kończyć. Szanowny panie premierze, mój drogi przyjacielu, José Luisie! Życzę ci wszelkiej pomyślności dla dobra tej silnej, federalnej Europy, w którą obydwaj wierzymy.
José Luis Rodríguez Zapatero
Panie przewodniczący! Najpierw chciałbym podziękować za ton i treść wystąpień wygłoszonych dzisiejszego ranka w imieniu różnych grup parlamentarnych.
Omówię najważniejsze kwestie, rozpoczynając od pana posła Daula. Dziękuję za pańskie słowa dotyczące pozytywnych dążeń do nadzoru gospodarczego, wspólnej polityki gospodarczej. Pytał pan, jaki jest cel takiego nadzoru gospodarczego, takiej polityki gospodarczej, czy też, wybaczy pan to sformułowanie, zaoferował pan ideologiczną wycieczkę po możliwych postulatach socjaldemokratycznej idei czy też projektu. W szczególności trafiły do mnie wyrazy pańskiej niechęci wobec bezkrytycznego zwiększania wydatków budżetowych i pański postulat stworzenia środowiska sprzyjającego przedsiębiorcom.
Chciałbym coś wyjaśnić. Ma to niewiele wspólnego z tematem mojego przemówienia, ale wiąże się z moimi politycznymi przekonaniami. Jestem gorącym zwolennikiem paktu na rzecz stabilności. Jestem gorącym zwolennikiem równowagi fiskalnej w całym cyklu koniunkturalnym. Jestem nim do tego stopnia, że w ciągu czterech pierwszych lat, zanim nastał kryzys finansowo-gospodarczy, rząd, którego byłem i jestem premierem, odnotował nadwyżkę w rachunkach publicznych i zmniejszył deficyt do 32 % PKB. Jestem zatem konwertytą. Deficyt i nadwyżka są narzędziami zależnymi od cyklu koniunkturalnego. Teraz opowiedziałem się, podobnie jak większość europejskich rządów, za walką z kryzysem poprzez bodziec fiskalny skutkujący pogłębieniem deficytu budżetowego, i nastąpił nieznaczny wzrost wydatków budżetowych z uwagi na spowolnienie inwestycji prywatnych. To nie jest problem ideologiczny. To realny problem. Kryzys finansowy doprowadził do zamrożenia i wstrzymania prywatnych inwestycji i prywatnej akcji kredytowej. Rozsądne wydaje się rozumowanie, że jedynym sposobem na zrekompensowanie w jakiś sposób tego spowolnienia w gospodarce jest bodziec budżetowy. Należy zweryfikować to myślenie, tak dalece, jak pozwolą na to okoliczności, i powrócić do paktu na rzecz stabilności.
Podobnie jak inne kraje, również i mój kraj odnotuje - już odnotowuje - ogromny deficyt budżetowy. Jednak mogę państwa również zapewnić, że mój kraj wypełni swoje zobowiązanie wobec Komisji na rok 2013 i powróci na ścieżkę stabilności, jaką jest 3 % deficyt. By to osiągnąć - jak Komisji wiadomo - wprowadziliśmy plan oszczędnościowy - rygorystyczny plan konsolidacji fiskalnej. Jest on rygorystyczny z punktu widzenia naszych publicznych rachunków i będziemy go realizować.
Zgadzam się, że musimy stworzyć środowisko, które będzie przyjazne dla przedsiębiorców, działalności gospodarczej, inicjatywy i konkurencji. W swoim wystąpieniu zdecydowanie poparłem wspólny rynek energii i europejski rynek technologii cyfrowych. Oznacza to ni mniej, ni więcej, tylko propagowanie wolności gospodarczej, inicjatywy i handlu między Europejczykami w dziedzinie energii, a także wspieranie konkurencji, ponieważ prowadzi ona do obniżenia cen i promowania innowacji technologicznej. W dziedzinie technologii cyfrowych, o której dużo dziś tu mówiłem, zasadniczo stawiamy na przyszłość, w tym sensie, że propagujemy e-handel oraz transfer wszystkich produktów technologii komunikacyjnych, które stanowią rosnący odsetek produktu krajowego brutto.
Nasza propozycja i nasz plan są zatem takie, by strategia 2020 sprzyjała Europie pozbawionej barier w handlu, sprzyjała konkurencji, innowacji i środowisku przedsiębiorczości w Europie. Rządy muszą zrobić jeszcze jedną rzecz, a mianowicie powstrzymać się w możliwie jak największym stopniu od poprawiania otoczenia działalności gospodarczej. Zamiast tego muszą interweniować z myślą o skorygowaniu warunków sprzyjających spekulacji, czy to spekulacji finansowej, czy w obrocie nieruchomościami. To dwie różne rzeczy. Czasami w wyniku realizacji pewnych pomysłów wspiera się, w sposób zamierzony lub niezamierzony, spekulacje finansowe lub w obrocie nieruchomościami. Hiszpania padła tego ofiarą, podobnie jak niektórzy obywatele, nie tylko brytyjscy. Taka jest wola rządu w ramach jego kompetencji. Powinniście państwo zdać sobie sprawę, że w Hiszpanii istnieje podział kompetencji, który nie dotyczy tylko rządu centralnego, ale również autonomicznych gmin i sejmików. Istnieją oczywiście prawa i procedury sądowe, ale doskonale zdaję sobie sprawę z tego, o czym pan wspomniał, dlatego też będziemy działać.
Zatem: otoczenie gospodarcze sprzyjające działalności gospodarczej, inicjatywie i innowacyjności, ale też niesprzyjające spekulacjom finansowym i na rynku nieruchomości.
Oczywiście jestem zwolennikiem rozsądnej presji fiskalnej i tak pojętej nie sprzeciwiam się w żaden sposób, ponieważ za mojej kadencji jako szefa rządu zmniejszyłem stawki podatku od przedsiębiorstw, podatku dochodowego od pracowników i podatków osobistych. Ujmując rzecz w kategoriach interwencjonistycznych, popieram te przejawy filozofii interwencjonizmu, które dotyczą podatków i sytuacji budżetowej.
Wreszcie pragnę powiedzieć panu posłowi Daulowi, że dostrzegam stanowisko jego grupy, która stanowi największą frakcję tej Izby, w sprawie roli przewodniczącego Rady - stałego przewodniczącego - i Parlamentu. Moim zdaniem jest to bardzo poważna kwestia. Jestem za tym, aby wszystkie europejskie instytucje, wielkie europejskie instytucje, miały dobre stosunki z Parlamentem. Oczywiście, jeśli chcemy, by Europa rosła w siłę, musimy dać Parlamentowi większą władzę. Taka jest moja opinia.
Panie pośle Schulz! Dziękuję za pańskie słowa. Jestem przekonany, że zasady Unii Europejskiej to w znacznej mierze zasady socjaldemokratyczne i że socjaldemokracja stanowi jedną z głównych dźwigni w budowaniu europejskiej koncepcji i europejskich ideałów. Chciałbym potwierdzić - mimo wagi innych idei, których urzeczywistnienie było pod wieloma względami problematyczne - nasze przywiązanie do wizji spójności społecznej - wizji, zgodnie z którą demokracja musi być w swej naturze społeczna.
Panie pośle Verhofstadt! Jestem ogromnie wdzięczny za pańskie słowa. Zgadzam się praktycznie ze wszystkim, co pan powiedział. Co się tyczy koordynacji i porażki Lizbony, zawiodła metoda otwartej koordynacji. Zdajemy sobie z tego sprawę. Zweryfikowaliśmy ją w 2004 roku i teraz albo potraktujemy ją poważnie, albo w 2020 roku raz jeszcze powiemy, że się nie sprawdziła. Sprawowanie rządów wymaga metody wspólnotowej. Nie wiem, dlaczego niektórzy z państwa dziwią się na słowa "sankcje” lub "wymagania”. Wśród decyzji podejmowanych w ramach prac toczących się w Unii Europejskiej wiele wiąże się z sankcjami. Jeżeli naruszane są przepisy dyrektyw, postanowienia paktu na rzecz stabilności, sankcje są naturalną koleją rzeczy. Poza tym sankcje przynoszą efekty. Parlament musi mieć jasność co do jednego, gdyż musi ją również mieć Unia Europejska, a mianowicie co do tego, że dobre rzeczy, które wspólnie uczyniliśmy, przynoszą dobre wyniki. Są to takie rzeczy jak euro, pakt na rzecz stabilności i rynek wewnętrzny, który należy rozwijać i pogłębiać, ponieważ jest on jedną z głównych dźwigni wzrostu i konkurencyjności.
Całkowicie zgadzam się z tym, co zaproponował pan w odniesieniu do Kopenhagi, a także z koniecznością przyjęcia strategii pokopenhaskiej - nowej strategii. Myślę, że ciekawa jest inicjatywa ustanowienia Wysokiej Władzy odpowiedzialnej ze tę kwestię, i prawdą jest, że Kopenhaga nie przyniosła takich rezultatów, jakich byśmy sobie życzyli. To prawda, że Europa miała pozytywne stanowisko, ale to nie był rezultat.
Panie pośle Meyer! Z całym szacunkiem, są pewne kwestie, co do których się nie zgadzamy. Oczywiście, pomijając fakt, że Unia Europejska nie posiada na przykład kompetencji w zakresie polityki fiskalnej, nie przedstawiłem programu konserwatywnego, ale raczej program reform. Jest to przede wszystkim program mający na celu zaoszczędzenie czasu w przyszłości i pozwalający na prognozowanie przyszłości, co jest moim zdaniem najlepszym sposobem na to, by ruszyć z realizacją postępowego programu. Postępowy program to program, w którym dostrzega się zmiany, w którym się je przewiduje i który jest innowacyjny. Mam nadzieję, że Unia Europejska nadąży w realizacji tego zadania.
Szanuję pańskie stanowisko w sprawie Maroka, ale nie podzielam go. Afryka Północna, szczególnie Maroko, ma dla Unii Europejskiej strategiczne znaczenie. Sprawmy, by proces jej modernizacji postępował na zasadzie dialogu i współpracy i pozostawmy arbitraż konfliktu saharyjskiego odpowiedniemu gremium, czyli Organizacji Narodów Zjednoczonych, która podejmuje oczywiście działania cieszące się poparciem i szacunkiem Hiszpanii.
Jeżeli chodzi o Haiti, to prawda, że często widzimy śmigłowce lub myśliwce siejące konflikt i bombardujące różne regiony globu. Obrazy te są dla naszych sumień trudne do udźwignięcia. To jest często dla nas trudne z punktu widzenia naszego sumienia i przekonań, ale muszę powiedzieć, że dla mnie osobiście zdjęcia śmigłowców i marines dostarczających żywność, zaprowadzających ład i porządek i ratujących życie, to coś godnego oklasków.
(Oklaski)
Dla mnie osobiście to powód do oklasków. Jeżeli Europa stworzy siły szybkiego reagowania, a mam nadzieję, że tak się stanie, poprę propozycję pana Barniera. Jak już wspomniano, siły te będą obejmowały komponenty cywilne i wojskowe, dzięki czemu będziemy mieli możliwość podejmowania skutecznych działań w najkrótszym możliwym czasie, z wykorzystaniem zasobów, którymi dysponujemy.
Odnotowałem pani sugestie, pani poseł Andreasen. Oczywiście pragnę powtórnie zapewnić panią poseł z Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego, że zgadzam się z wieloma sugestiami, które zawarła w swoim wystąpieniu. Zrównoważony rozwój, zrównoważony rozwój z punktu widzenia ochrony środowiska przewijał się przez całe moje przemówienie. Zgadzam się z panią, że samochód napędzany elektrycznie jest, lub powinien być, sposobem promowania alternatywnych środków transportu. Odnotowałem pani sugestię, że jednym z głównym wymiarów paktu społecznego powinien być wymiar zrównoważenia środowiskowego, i oczywiście podzielam głębokie przekonanie, że przyszłość innowacji, konkurencyjności i wydajności leży w tak zwanej "zielonej gospodarce”. Leży również w potencjale technologii komunikacyjnych, a także, co oczywiste, we wspólnej, spójnej wizji energetyki, jak wspomniał pan Sosa Wagner, ponieważ jest ona kluczem do przyszłości Unii Europejskiej.
Panie pośle Kirkhope! Zgadzam się z tym, co pan powiedział o znaczeniu osobowości mojego rodaka, pana Mayora Orejy, ale nie zgadzam się z panem co do tego, jakoby w pomysłach, inicjatywach i propozycjach politycznych, które przedstawiłem w tej Izbie, można się było dopatrzyć jakichkolwiek sugestii zwiększenia kontroli i centralizacji. Nie, przedstawiłem inicjatywę polityczną na rzecz powiększenia rynku wewnętrznego i rozszerzenia go o nowe dziedziny, a także zwiększenia konkurencyjności i innowacyjności. Nasze zadanie polega na zjednoczeniu sił. Jednoczenie sił nie oznacza kontrolowania, łączenie się nie oznacza sprawowania przywództwa. Wręcz przeciwnie, łączenie sił jest bardziej demokratyczne, wzmaga współpracę.
Jeszcze bardziej dla nas niekorzystne byłoby prowadzenie 27 małych, scentralizowanych systemów kontroli, ponieważ w zglobalizowanym świecie oznaczałoby to, że konkurujący z nami gracze posiadający rynek wewnętrzny i spójną politykę, tacy jak Stany Zjednoczone, Chiny i Indie, uzyskają nad nami przewagę. Przekonamy się, w bardzo krótkim czasie, że jeśli nie podejmiemy się jako Europejczycy tej zasadniczej zmiany i nie wdrożymy tej nowej, bardziej zorientowanej na Wspólnotę polityki bezpieczeństwa, Indie i Chiny dogonią nas pod względem produkcji i innowacji.
Nie, nie interesuje nas - jeśli pozwolą państwo, że się tak wyrażę, z całym należnym szacunkiem - nie interesuje nas kontrola i interwencjonizm. Nie o tym tutaj mowa. Kiedy mówimy o roku 2020 i sprawowaniu rządów, mówimy o naszym wspólnym potencjale, sumie synergii pochodzącej od 500 milionów obywateli żyjących na kontynencie, który zdołał stworzyć i zapoczątkować rewolucję przemysłową, która była najlepszym sposobem wykorzystania energii i źródłem największych osiągnięć naukowych. Jeżeli połączymy wszystkie te siły, uzyskamy zdolność odegrania przywódczej roli, utrzymania naszego modelu gospodarczego, dobrobytu i systemu opieki społecznej. Oto są nasze cele.
Oczywiście zgadzam się całkowicie, sam też tak sądzę, że Unia Europejska ma jasne stanowisko co do Iranu. Iran musi zastosować się do międzynarodowych zasad, a społeczność międzynarodowa - w tym także Unia Europejska - musi domagać się od Iranu spełnienia wymogu przestrzegania międzynarodowych przepisów dotyczących rozprzestrzeniania broni nuklearnej. Podzielam wyrażone tu obawy i odczucia w tym względzie.
Panie pośle Sosa Wagner! Cieszę się, że mogę dyskutować z panem na tym forum, w tej wspaniałej instytucji, w obecnym czasie i podczas tej debaty. Odnotowałem pańskie sugestie. Całkowicie zgadzam się z tym, co pan powiedział o energii, która była jednym z głównych tematów mojego wystąpienia. To właśnie energia określi w znacznej mierze zdolność Unii Europejskiej do stania się wielkim kontynentem, zarówno pod względem politycznym, jak i gospodarczym. Bez wątpienia, im więcej mostów energetycznych zbudujemy i im mniejsza będzie nasza zależność energetyczna, tym silniejsi będziemy gospodarczo i politycznie.
Jak doskonale wiemy, energia wytyczała kurs historii. Pozwoliła pewnym krajom zdominować inne kraje. Dotychczas dominację uzyskiwano poprzez kontrolę i korzystanie z energii, ale teraz, co oczywiste, liczy się również oszczędzanie energii.
Unia Europejska realizuje - i będzie realizowała również w nadchodzących sześciu miesiącach - politykę obrony praw podstawowych. Czyni to inteligentnie, poprzez poszukiwanie możliwości uzyskiwania postępów, tam, gdzie oczekujemy postępów i mamy nadzieję, że są możliwe. Czyni to tam, gdzie, jak się nam zdaje, wyciągnięcie pomocnej dłoni jest lepszym rozwiązaniem niż zatrzaśnięcie drzwi. Dlatego utrzymamy szczyt z udziałem naszego sąsiada, Maroka. Będziemy niezmiennie propagowali ochronę praw człowieka.
Podsumowując, panie przewodniczący, pragnę wyrazić swoje ogromne zadowolenie z tego, co zostało tu powiedziane przez wszystkich przedmówców, reprezentujących wszystkie grupy parlamentarne. Chciałbym wyrazić swój szacunek dla ich poglądów. Odnotowałem te bardziej pilne, konkretne kwestie dotyczące mojego kraju, który reprezentuję z najwyższą dumą, zważywszy na to, co udało nam się osiągnąć w ciągu 25 lat naszego członkostwa w Unii Europejskiej. Reprezentuję również swój kraj z najwyższą pokorą, ponieważ jesteśmy tu, by współuczestniczyć, a myślę, że najlepszym sposobem na to jest przyjście tu z pokorą, w gotowości do zjednoczenia się, połączenia sił i wspólnej obrony tego wielkiego ideału, jakim jest Unia Europejska.
(Oklaski)
José Manuel Barroso
Panie przewodniczący! Myślę, że istnieje powszechna zgoda co do priorytetów hiszpańskiej prezydencji Rady, choć oczywiście pozostały pewne niuanse wynikające ze stanowisk poszczególnych grup politycznych; jest jednakże jedna kwestia, która przewijała się w kilku wystąpieniach i do której pragnę się odnieść, tj. kwestia europejskiej koordynacji, czy też spójności - czy to w naszym reagowaniu na klęski żywiołowe poza Europą, czy też w naszym reagowaniu w ramach stosunków zewnętrznych, na przykład po Kopenhadze, albo w odniesieniu do polityki gospodarczej. I myślę, że w tej materii mamy rozwiązanie, jakim jest stosowanie traktatu lizbońskiego. Nie musimy sięgać bardzo daleko.
Co się tyczy naszego reagowania na kryzysy humanitarne, dysponujemy sławnym sprawozdaniem Barniera, o którym już dziś wspomniano. Jest to sprawozdanie, o które ja, wspólnie z ówczesną rotacyjną prezydencją austriacką, zwróciłem się do waszego kolegi posła i mojego dobrego przyjaciela, Michela Barniera. Nie był on wówczas komisarzem i poprosiłem go o sporządzenie tego sprawozdania z własnej inicjatywy.
Otrzymaliśmy to sprawozdanie, które poparłem ja i które poparła także ówczesna prezydencja Rady. Później sprawozdanie to nie znalazło przełożenia na praktyczne stosowanie, ponieważ nie życzyła sobie tego Rada; powiedzmy to sobie szczerze.
Teraz uważam, że odpowiedzi trzeba upatrywać w traktacie lizbońskim. Mamy stanowisko wysokiego przedstawiciela, który jest jednocześnie wiceprzewodniczącym Komisji i przewodniczącym Rady Ministrów Spraw Zagranicznych.
Dlatego w nowej Komisji stworzyłem nową tekę "współpracy międzynarodowej, pomocy humanitarnej i reagowania na sytuacje kryzysowe”. Teka ta zostanie powierzona komisarzowi, w tym przypadku pani komisarz, dla której będzie to pierwsze zadanie i która będzie musiała współpracować z wysokim przedstawicielem i z Radą, tak byśmy mogli pewnego dnia - w co ufam - stworzyć służbę zewnętrzną z prawdziwego zdarzenia, ale również zdobyć doświadczenie w obszarze reagowania na sytuacje kryzysowe i ochrony ludności. To wszystko, jeżeli chodzi o pierwszą kwestię.
Druga kwestia dotyczy międzynarodowych negocjacji, na przykład w związku z zakończonym szczytem w Kopenhadze. Tu również muszę przytoczyć traktat lizboński, ponieważ zdaje się, że wiele osób go nie przeczytało. Artykuł 17: "Z wyjątkiem wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych przypadków przewidzianych w traktatach, zapewnia reprezentację Unii na zewnątrz”.
Zatem od tej pory w sprawach zagranicznych Unię reprezentuje Komisja, a nie Rada Europejska. Bez wątpienia, będą szefowie państw i rządów, którzy będą reprezentowali własne kraje. Kto jednak reprezentuje Unię w sprawach zagranicznych, z wyjątkiem WPZiB? Komisja.
Dlatego utworzyłem tekę ministra ds. klimatu i mam nadzieję, że komisarz, w tym przypadku pani komisarz, będzie miała w przyszłości pełne wsparcie wymagane do reprezentowania Unii w negocjacjach pokopenhaskich. Miejmy jasność również w tym względzie.
Trzecia kwestia dotyczy polityki gospodarczej. Również tu wypada zerknąć do traktatu lizbońskiego. Są tacy, którzy myślą, że polityka gospodarcza jest sprawą ściśle narodową. A tak nie jest. Artykuł 120: "Państwa członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują je w ramach Rady”. Artykuł 121 ust. 2: "Rada na zlecenie Komisji opracowuje projekt ogólnych kierunków polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii oraz składa sprawozdanie Radzie Europejskiej”, i dalej - trzeba przeczytać cały artykuł - "W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwałej konwergencji dokonań gospodarczych państw członkowskich, Rada, na podstawie sprawozdań przedstawionych przez Komisję, nadzoruje rozwój sytuacji gospodarczej w każdym z państw członkowskich w Unii”.
Istnieje zatem wspólny nadzór. Ponadto, i to jest nowość traktatu lizbońskiego, Komisja może teraz przedkładać konkretne zalecenia, w szczególności, cytuję: "Jeżeli zostanie stwierdzone, że polityki gospodarcze państwa członkowskiego nie są zgodne z ogólnymi kierunkami lub zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, Komisja może skierować do danego państwa członkowskiego ostrzeżenie”. I dalej: "Rada, na zalecenie Komisji, może kierować do danego państwa członkowskiego niezbędne zalecenia”.
To jednak bardzo interesujące, ponieważ Parlament również będzie miał uprawnienia w tym kontekście: "Przewodniczący Rady i Komisji składają sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu dotyczące rezultatów wielostronnego nadzoru”. Innymi słowy, od teraz mamy mechanizmy w traktacie lizbońskim - nie ma potrzeby, wymyślać nic nowego...
(Uwaga przy wyłączonym mikrofonie)
Nie, tak, naturalnie, już to zrobiłem. Nie potrzebuję pańskiego wsparcia, by to powiedzieć...
Prawda jest taka, że mamy w traktacie lizbońskim, jeśli faktycznie chcemy go stosować, instrumenty, jakich potrzebujemy, by zapewnić koordynację i konsekwencję, bez potrzeby politycznych lub ideologicznych podziałów w tym zakresie. Taka jest moja opinia - i dlatego też muszę to podkreślić dziś: po raz pierwszy mamy nową rotacyjną prezydencję Rady w Parlamencie Europejskim.
Na prezydencji hiszpańskiej spoczywa ogromna odpowiedzialność. Po raz pierwszy odkąd traktat lizboński wszedł w życie mamy nową rotacyjną prezydencję. Ponadto, jak powiedział pan Zapatero - a może on liczyć na moje pełne zaufanie z racji jego poświęcenia się Europie - uważam, że mamy obowiązek przestrzegania traktatu lizbońskiego, zarówno co do litery, jak i co do ducha. Zarówno litera, jak i duch traktatu lizbońskiego są bardzo wyraźne.
Silniejsza Europa! Silniejsza Europa, nie dla dobra instytucji, ale po to, by instytucje mogły lepiej służyć rzeczywistym interesom naszych obywateli.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję, panie Barroso. Wszyscy przeczytaliśmy traktat lizboński i wiemy, że nie mówi on wszystkiego. Dlatego też ważne jest, byśmy, współpracując ze sobą, ustalili interpretację tego, co stwierdza traktat lizboński i byśmy wspólnie zaplanowali naszą pracę w Unii Europejskiej na wiele nadchodzących lat.
Jaime Mayor Oreja
(ES) Panie premierze hiszpańskiego rządu! Chciałbym panu powiedzieć, że nie jest tak, że żyjemy po prostu w innej epoce, że żyjemy tak po prostu w dowolnym momencie Unii Europejskiej.
Prawdą jest to, co powiedział i pan, i przewodniczący Daul: Unia Europejska i Europejczycy wiedzą, że ich głównym zmartwieniem jest kryzys. Jednak należy tu dziś również wskazać, że zanim nadszedł kryzys gospodarczy, w różnych wyborach, w których frekwencja była niska, Europejczycy również okazywali rosnący brak zainteresowania i zdystansowanie wobec instytucji europejskich.
Zatem kryzys wartości przejawiał się już wcześniej, a także w trakcie realizacji projektu integracji europejskiej. Chcę to państwu powiedzieć, ponieważ w świetle oczywistej siły napędowej, jaką będzie stanowić traktat lizboński, mamy pierwszą sposobność zmniejszenia tego rozdźwięku między Europejczykami a europejskimi instytucjami.
W związku z tym żyjemy - a przynajmniej powinniśmy żyć - w okresie przejściowym i w okresie zmiany, o której była mowa. Chciałbym jednak powiedzieć, że pierwszym wyzwaniem, przed którym stoimy, jest umiejętność znalezienia punktu zwrotnego w procesie dystansowania się Europejczyków od polityki europejskiej.
Transformacje są zawsze szansą. Stanowią one również ryzyko, ale oczywiście zachęcam państwa, byście mieli kilka, zaledwie kilka, wyraźnych koncepcji, które zawsze można przekazać wszystkim Europejczykom. Dlatego chciałbym powiedzieć, że zmiana podejścia wszystkich europejskich instytucji, nas wszystkich, a także rządów i parlamentów krajowych, polityków, jest bez wątpienia ważniejsza niż sam traktat lizboński. Wejście w życie traktatu lizbońskiego nie wystarczy, byśmy mogli rozmawiać o transformacjach i zmianie w Unii Europejskiej oraz o ambicji europejskiego projektu.
Dlatego pragnę powiedzieć, że główną naszą ambicją jest sprawienie, by Europejczycy lepiej nas rozumieli, jako że Europejczycy nas nie rozumieją. Nasz język jest niejasny, a czasami niezrozumiały, i musimy zdawać sobie sprawę z tego problemu, a także z tego, że jest to problem i wyzwanie samo w sobie, tak byśmy mogli się przybliżyć do Europejczyków. Musimy poświęcić o wiele więcej czasu, o wiele więcej energii politycznej i o wiele więcej politycznej siły, by sprawić, aby Europejczycy nas rozumieli.
Panie i panowie! Dzięki traktatowi lizbońskiemu wszystkie prezydencje będą bardziej wyraziste, inne i bardziej wymagające, i będą wymagały od nas więcej poświęcenia oraz wspaniałomyślności niż kiedykolwiek. Dlatego chciałbym wyrazić ogromną radość, że hiszpańska Partido Popular poparła cele hiszpańskiego rządu dla hiszpańskiej prezydencji w tak ważnym dla Unii Europejskiej okresie.
Teraz musimy te cele zrealizować we właściwy sposób. Powiem państwu, według jakiej miary nie należy oceniać hiszpańskiej prezydencji. Nie należy jej oceniać na podstawie liczby spotkań, które odbędziemy. Miarą dobrej prezydencji nie są konwencjonalne przemówienia, wielkie słowa ani też slogany. Jej miarą będą rezultaty, rzeczywistość, nasza zdolność do zmiany podejścia - we wszystkich europejskich instytucjach - a także umiejętność do hierarchicznego traktowania problemów, przed którymi stoją Europejczycy. Jest to jedyny sposób, w jaki możemy prawdziwie zbliżyć się do Europejczyków.
(Oklaski)
Juan Fernando López Aguilar
(ES) W imieniu delegacji socjalistów w Parlamencie Europejskim, który, jak pan wspomniał, jest Parlamentem Europejskim o najszerszej reprezentacji i najsilniejszym demokratycznie parlamentem w całej historii Unii Europejskiej, chciałbym przyłączyć się do gorącego powitania hiszpańskiego przewodniczącego Unii Europejskiej i wyrazić swoje najszczersze życzenia powodzenia w tak przełomowym czasie.
Okres ten jest przełomowy w związku z wejściem w życie traktatu lizbońskiego. Jest również przełomowy w związku z wprowadzeniem nowych instytucji: nowej Komisji, stałego przewodniczącego Rady i wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej. Przede wszystkim jednak jest on przełomowy dlatego, że daje nam możliwość zrobienia tego, co trzeba zrobić za pomocą traktatu lizbońskiego i nowych instytucji, czyli zareagowania na najpoważniejszy i najbardziej dotkliwy kryzys, jakiego doświadczamy od osiemdziesięciu lat i który przyniósł poważne skutki gospodarcze, finansowe i społeczne.
Od dziesięciu lat europejscy obywatele przyglądali się debacie instytucjonalnej, a 7 lipca wybrali obecny Parlament, który reprezentuje 500 milionów ludzi. Ci ludzie obserwują nas, mają wobec nas oczekiwania i żądają od nas odpowiedzi. Chcą koordynacji i nadzoru tam, gdzie zabrakło zarządzania, a w odpowiedzi na brak przejrzystości i chciwość chcą przywrócenia etyki odpowiedzialności. Chcą zatem, byśmy wynurzyli się z otmętów kryzysu, i to lepsi, choć zarazem wierni naszemu modelowi.
Wierzę zatem, że prezydencja hiszpańska słusznie rozpoczyna od podkreślenia wartości: znaczenia równości. Unia Europejska jest zbudowana na równości, równości wobec prawa, ale również równości jako fundamentu modelu społecznego, walce z wykluczeniem i dyskryminacją, ochroną najsłabszych w społeczeństwie, zaangażowaniu w walkę z przemocą związaną z płcią i na rzecz europejskiego nakazu ochrony. Jest ona również zbudowana na jakości jako dźwigni przyszłości innowacji, edukacji i szkoleń, które zawsze były sposobem na stwarzanie nowych szans tym, którzy ich obecnie nie mają.
Dodatkowo prezydencja ma słuszność co do treści, i podkreśliła znaczenie strategii 2020, w której stwierdzono, że strategia lizbońska zawiodła - dlatego też nie jesteśmy ani szczęśliwi, ani zadowoleni - a także, że musimy poświęcić się szerzeniu innowacji i znalezieniu lepszych źródeł energii. Powołano również Europejską Służbę Działań Zewnętrznych, która może pomóc Haiti, a także stworzono plan działań na rzecz przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Jeśli państwo pozwolą, chciałbym również powiedzieć, że prezydencja przyjęła słuszne podejście i słusznie odważyła się na wspieranie zmian, mimo narodowych uprzedzeń i mimo zmniejszenia się lub rezygnacji...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Izaskun Bilbao Barandica
(ES) Panie przewodniczący rotacyjnej prezydencji, panie premierze Zapatero! Szczerze życzę panu szczęścia i sukcesu, ponieważ będzie to korzystne dla Europy i jej obywateli.
Kryzys wymaga globalnego myślenia i lokalnego działania, ale musi pan złączyć swe siły z wszystkimi. Niech pan wykorzysta modele lokalne i regionalne, modele oparte na gospodarce realnej, współpracy między sektorami publicznym i prywatnym, a także na bliskości z ludźmi. Niech pan włącza regiony do działań, buduje wraz z nimi procesy decyzyjne. Oznacza to również stosowanie traktatu lizbońskiego, który jako pierwszy pozwala regionom odegrać ich rolę.
W pańskim programie zapomniano o regionach i nie wyjaśniono, w jaki sposób stosowany będzie protokół pomocniczości. Niech pan podejmuje ryzyko, wprowadza innowacje, ale niech pan zasłuży na wiarygodność, ponieważ nikt tu nie wierzy w pańskie słowa po tym, jak Hiszpania zmniejszyła swój budżet na innowacje.
Jestem zadowolona, że popiera pan równość pomiędzy kobietami a mężczyznami, ale pański program jest zredagowany w rodzaju męskim, język tego programu nie oddaje perspektywy płci. Czy to aby nie zły objaw?
Jeżeli chodzi o Kraj Basków, niech pan pracuje na rzecz pokoju, niech pan wspiera wydajną gospodarkę, niech pan napędza baskijską lokomotywę oraz uwzględni nasz system fiskalny, naszą policję i nasz język w europejskich strukturach instytucjonalnych. Europa będzie budowana na zbliżaniu ludzi, wiedzy, woli i politycznej rzeczywistości. Mowa tu o Parlamencie, któremu - jeśli wolno mi się tak wyrazić - przedstawił pan swój program i kalendarz prac w sposób fragmentaryczny i zbyt późno, a który zasługuje sobie na pewien poziom szacunku, którego nie zauważyłam, nawet w trakcie oficjalnej inauguracji dnia 8 stycznia.
Raül Romeva i Rueda
(ES) Serdecznie witam, panie premierze. Obawiam się jednak, że istnieje ryzyko, iż pańska prezydencja zostanie uznana za politycznego krokodyla, to znaczy, że będzie dużo kłapać swoją wielką paszczą, głosić wielkie idee, ale nie będzie miała uszu, by słuchać.
Nic nie uszczęśliwiłoby mnie bardziej, uwierzcie mi państwo, niż możliwość pogratulowania panu za sześć miesięcy wprowadzenia w życie środków umożliwiających nam wyjście z kryzysu - w domyśle większego i skuteczniejszego nadzoru gospodarczego - i reorganizacji Unii Europejskiej ze społecznego, ekologicznego i demokratycznego punktu widzenia.
Dziś jednak muszę wyznać swoje zaniepokojenie, że w programie prezydencji niejasne są na przykład cele planów stymulacyjnych i zmarginalizowane są odniesienia do nadzoru gospodarczego w Unii.
Ponadto, by zrealizować reformę podatkową z prawdziwego znaczenia, która obejmowałaby wykorzystanie europejskich zasobów do stworzenia polityki społecznej i która miałaby wyraźnie zielony, ekologiczny wymiar, musimy bardzo jasno powiedzieć, że zanieczyszczający muszą zapłacić, i że dotyczy to również tych, którzy zachowują się w oszukańczy i nieodpowiedzialny sposób, niezależnie od tego, czy są to banki, wielonarodowe przedsiębiorstwa, czy ci, którzy uchylają się od płacenia podatków. Jednak w pańskich propozycjach dostrzegam również nieśmiałość i zbyt wiele ustępstw wobec tych, którzy bezwstydnie kładą na szali naszą społeczną i środowiskową teraźniejszość i przyszłość.
Tak czy inaczej, na czas pańskiej prezydencji zaplanowano wiele szczytów, czy to z udziałem Ameryki Łacińskiej, czy regionu Morza Śródziemnego, jednak pragnę również wyrazić swoje zaniepokojenie dwoma kwestiami. Pierwsza to pańska decyzja dotycząca przeglądu sytuacji w zakresie jurysdykcji eksterytorialnej, ponieważ osłabia to nas w obliczu ludobójstwa i przestępczości eksterytorialnej, czy to w Izraelu, Chinach czy Gwatemali, a druga dotyczy tego, że w takich przypadkach, jak na przykład Sahara lub Kolumbia, umowy handlowe zyskują pierwszeństwo przed obroną praw człowieka.
Mimo to na zakończenie pragnę pogratulować panu i zadeklarować moje poparcie w jednej szczególnej kwestii, a mianowicie w kwestii równości między mężczyznami a kobietami. Tak, w tej kwestii jest pan wiarygodny, widzę tu potencjał, wierzę, że jest pan w stanie wykonać tu zasadniczą pracę, ponieważ zasłużył pan sobie na tę wiarygodność w wielu obszarach. Mam nadzieję i ufam - i będzie pan miał poparcie tej Izby w dalszych wysiłkach w tym zakresie - że będzie pan w dalszym ciągu dawał przykład wielu innym krajom, które są wielce zapóźnione w tym względzie.
Adam Bielan
(PL) Panie przewodniczący, panie premierze! Pański kraj obejmuje prezydencję w niezwykle trudnym okresie - w końcowej, mam nadzieję, fazie najgłębszego kryzysu gospodarczego, jaki dotknął nasz kontynent od osiemdziesięciu lat. Dlatego całkiem zrozumiały jest fakt, że powrót na ścieżkę rozwoju gospodarczego oraz walkę z bezrobociem uczynił pan głównym priorytetem na najbliższe pół roku, ale jeżeli mówi pan o wzroście konkurencyjności gospodarki europejskiej, to musimy pamiętać, że nie uda się tego osiągnąć bez reformowania tej gospodarki, bez zakończenia choćby budowy wspólnego rynku, bez walki z odradzającym się, np. we Francji, nacjonalizmem gospodarczym.
Cieszę się, że wśród priorytetów Hiszpanii znalazła się także kwestia bezpieczeństwa energetycznego. Panie premierze, pochodzę z Polski, która jak mało który kraj rozumie konieczność dywersyfikacji dostaw surowców energetycznych i to dywersyfikacji źródeł tych dostaw, a nie tylko kanałów przesyłowych, jak nas przekonują lobbyści rosyjskiego Gazpromu. Mam nadzieję, że również w tej dziedzinie za pół roku będzie pan mógł pochwalić się realnym sukcesami.
Wreszcie kwestia rozszerzenia Unii, którą słusznie minister Moratinos uznał ostatnio za sprawę zasadniczej wagi. Debatujemy dziś w momencie, gdy nasz ważny sąsiad, także z punktu widzenia naszego bezpieczeństwa energetycznego, Ukraina, zdaje pozytywnie kolejny egzamin z demokracji. Mam nadzieję, że za pół roku będziemy mogli powiedzieć, że Ukraina jest bliżej członkostwa w Unii Europejskiej.
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Panie przewodniczący! Opisując priorytety istotne dla konsumentów, prezydencja hiszpańska poświęca łącznie dwie linijki programowi nadzoru. Obrazuje to znaczenie, jakie prezydencja hiszpańska przywiązuje do ochrony konsumentów. Dlatego zastanawiamy się, co prezydencja zamierza uczynić z prawami swoich obywateli. Czy zamierza je zagwarantować poprzez ograniczenie proponowanej pełnej harmonizacji, czy tez okroić ogłoszone zobowiązania?
Brak wizji w sektorze społecznym nie ogranicza się jedynie do konsumentów. Bezrobocie jako konsekwencja niedawnego kryzysu mocno uderza w obywateli Unii, w związku z czym obywatele czekają na podjęcie działań. W opałach znajdują się w szczególności ludzie młodzi. Tymczasem w ramach odpowiedzi prezydencja promuje zatrudnienie młodych ludzi poprzez programy stażów, narażając ich na wyzysk i napędzając zyski przedsiębiorcom. Wzywamy prezydencję hiszpańską do zrewidowania programu, tak by możliwe było zagwarantowanie jej obywatelom stałego zatrudnienia.
Rolandas Paksas
(LT) Mam również nadzieję, że prezydencja hiszpańska okaże się sukcesem i że oprócz wymienionych priorytetów Hiszpania poświęci również uwagę szczególnie aktualnemu w tych dniach problemowi, jakim są prawa i wolności człowieka. W toku śledztwa prowadzonego przez litewski parlament dotyczącego więzień CIA wyszło na jaw, że w innym europejskim kraju stworzono infrastrukturę do niezgodnego z prawem więzienia ludzi. Unia Europejska i Stany Zjednoczone Ameryki są jak dwa kamienie milowe światowej polityki i gospodarki, są sojusznikami i partnerami korzystającymi z równych praw, ale nie oznacza to, że agenci CIA są upoważnieni do panoszenia się w suwerennych państwach, na naszych podwórkach. Myślę, że Parlament Europejski powinien wznowić śledztwo dotyczące nielegalnego przetrzymywania i więzienia ludzi w europejskich państwach. Wyniki tego śledztwa powinny zaowocować dokumentem obligującym państwa członkowskie do bezwarunkowego zagwarantowania praw i wolności każdego obywatela.
Frank Vanhecke
(NL) Oświadczenia prezydencji hiszpańskiej dotyczące polityki imigracyjnej i kontroli granicznych są dość osobliwie niejednoznaczne. Szczególnie wyznanie Hiszpanii, że kwestie te powinny być regulowane na szczeblu europejskim, pobrzmiewa pustką w kontekście niedawnego masowego zalegalizowania przez ten kraj nielegalnych imigrantów; czego cenę przyjdzie wkrótce również zapłacić - że się tak wyrażę - bardziej północnym europejskim krajom, które nie będą miały w tym względzie nic do powiedzenia. Uderzyło mnie również to, że prezydencja hiszpańska nadal wspiera aktywną politykę imigracyjną mimo bardzo poważnego kryzysu gospodarczego, kiedy to nikt nie wie, ile milionów Europejczyków jest bez pracy. Musimy zamknąć nasze granice, rzeczywiście powstrzymać imigrację, i rzecz jasna, zapewnić wsparcie gospodarcze krajom, które go potrzebują. Dalsza imigracja na dużą skalę, którą pan głosi, może tylko doprowadzić do problemów na dużą skalę.
Werner Langen
(DE) Panie przewodniczący, panie premierze Zapatero! Pragnę wyrazić swoje uznanie dla pańskiej elokwencji. Ale tak naprawdę, co ma pan do powiedzenia? Jakie jest pańskie przesłanie dla nas? Jaka jest treść pańskich słów? Słyszałem wiele przemówień - jest pan 32. szefem rządu, którego wysłuchałem - ale rzadko słyszałem coś tak mało zobowiązującego w swej treści. Gdzie jest pańska strategia w obliczu kryzysu, nadchodzącego szczytu, koniecznej rygorystycznej regulacji rynku finansowego i tego, że w ostatnich kilku miesiącach Rada pozostawiła Komisję samej sobie?
Pan Schulz musiał być w innej sali, skoro zaleca nam przyjęcie tu pańskiego hiszpańskiego modelu rządów. Pragnę jasno powiedzieć jedno: Europa nie może sobie pozwolić na 20 % stopę bezrobocia. Cóż więc jest takiego dobrego w hiszpańskim modelu? W jaki sposób odpowiedział pan na kryzys? Jak może pan koordynować działania tutaj? Apelujemy, by przyjął pan na siebie rolę przywódcy. Wówczas poprzemy pana. Co możemy jednak zrobić z czymś tak ubogim pod względem zobowiązań? Oczywiście potępiamy przemoc w małżeństwie, któż tego nie czyni? Pańską jedyną konkretną propozycją był elektryczny samochód - i to w kontekście kryzysu i zbliżającego się szczytu; czy to wszystko, co ma pan do zaproponowania, panie premierze? Jestem również zdumiony, że przewodniczący Komisji musiał panu przeczytać fragmenty traktatu lizbońskiego dotyczące koordynacji polityki gospodarczej, a pan przysłuchiwał się temu bardzo uważnie, ponieważ najwyraźniej zetknął się pan z nim po raz pierwszy!
Mogę tylko panu powiedzieć, że powinien pan kierować się zaleceniem pańskiego partyjnego kolegi, pana Almunii. Wyraził on swoje niezadowolenie ze sprzeciwu Rady wobec paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Powinien pan pójść za jego przykładem. Proszę pomóc mu zapewnić przyjęcie paktu na rzecz stabilności i wzrostu. Proszę mu w tym pomóc, a będzie pan miał nas po swojej stronie. Bowiem te gruszki na wierzbie nie pozwolą nam osiągnąć żadnego postępu w Europie.
Hannes Swoboda
(DE) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady! Wydaje mi się, że pan poseł Langen nie słuchał dość uważnie, ponieważ gdyby słuchał, usłyszałby wyraźną strategię modernizacyjną oraz pakt społeczny, które przedstawiono. Nie jestem zdziwiony, że nie usłyszał pan o pakcie społecznym, który jest ważną częścią tej strategii. Pan premier Zapatero z całą pewnością wspomniał o bezrobociu, w tym bezrobociu w jego kraju. Bezrobocie generalnie jest dla nas powodem do zmartwienia. Jednak pan premier Zapatero nie jest za nie odpowiedzialny; odpowiadają za nie ci, którzy w ciągu ostatnich kilku lat realizowali politykę maksymalnej deregulacji. Odpowiedzialni są ci spośród was, którzy odegrali w tym swoją rolę.
Pakt społeczny jest potrzebny w szczególności teraz, ponieważ wiemy - i w tym punkcie ma pan rację, choć nie do końca - że musimy konsolidować finanse. Jednakże wiemy również, że nie może się to odbywać kosztem słabych członków naszego społeczeństwa, ponieważ obecnie jest wielu ludzi - wystarczy przeczytać dzisiejsze gazety - którzy, na przykład, nie mają ubezpieczenia od bezrobocia. Nie chodzi tylko o tragiczny los samych zainteresowanych, ale również o negatywne oddziaływanie na wzrost gospodarczy, ponieważ wiemy bardzo dobrze, że ludzie usytuowani niżej na drabinie społecznej mają tendencję do ograniczania swoich wydatków konsumenckich, tym samym zaś zagrożony jest wzrost gospodarczy, ponieważ wydatki na konsumpcję są zbyt niskie. Jeżeli nie będziemy chronić słabych członków społeczeństwa poprzez pakt społeczny, nie tylko sprawimy zawód ludziom, ale również nie pomożemy wzrostowi gospodarczemu. Dlatego pakt społeczny jest bardzo ważny.
Panie premierze Zapatero! Ma pan nasze pełne poparcie, w szczególności w odniesieniu do paktu społecznego.
Ramon Tremosa i Balcells
(ES) Panie premierze Zapatero! We wrześniu zeszłego roku komisarz Joaquín Almunia wystąpił w Parlamencie przed Komisją Gospodarczą i Monetarną. Po zakomunikowaniu ożywienia niemieckiego eksportu i wzrostu konsumpcji we Francji pan Almunia powiedział, że kryzys w Hiszpanii będzie o wiele dłuższy i głęboki.
W istocie Komisja Europejska przewidziała długotrwały wzrost bezrobocia i znaczne pogorszenie się stanu finansów publicznych Hiszpanii w nadchodzących latach, jak i to, że w tym roku bardzo prawdopodobny jest spadek wartości kredytów bankowych dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw.
We wrześniu zapytałem komisarza Almunię, jak to się dzieje, że Europa otrząsa się z kryzysu, podczas gdy Hiszpanię czekają dalsze tarapaty. Odpowiedział wprost: "ponieważ hiszpański rząd nie realizuje reform, które i ja, i pan uzgodniliśmy”. Kryzys jest globalny, ale rozwiązania lokalne. Wiele europejskich krajów szybko uznało istnienie kryzysu, podjęło szybkie działania i wychodzi teraz na prostą. Zmarnowaliście dwa lata i nadal nie zapewniliście konkretnych rozwiązań.
Panie premierze Zapatero! Zerwał pan ze wspaniałą tradycją Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej w Europie. Felipe González przyjął za wzór socjaldemokratycznych reformatorów, tymczasem panu znacznie bliżej do populistycznej polityki południowoamerykańskich rewolucjonistów. W Europie reformy są lepszym motorem postępu narodów niż rewolucje, i Europa jest modelem dobrych praktyk w tym względzie. Niech pan tu przybędzie i uczy się, niech pan nie naucza.
Dwa konkretne pytania: kiedy będziemy mogli posługiwać się w tej Izbie językiem katalońskim? I wreszcie, kiedy hiszpańskie państwo zniesie międzynarodowe umowy zakazujące lotów na barcelońskie lotnisko z dwudziestu trzech krajów?
Oriol Junqueras Vies
(ES) Serdecznie witam, panie premierze Zapatero. Dwa lata temu zapewnił nas pan, że Hiszpania odnotowała wielkość produkcji w przeliczeniu na mieszkańca wyższą niż Włochy, i że wkrótce osiągnie wynik lepszy od Francji. Jednak obecnie, według międzynarodowych agencji ratingowych, Hiszpania otwiera ranking ubóstwa Unii Europejskiej, z 20 % bezrobociem i deficytem rzędu 78 miliardów euro.
Co się stało, panie premierze Zapatero? Czy pańskie recepty gospodarcze dla Europy będą takie same jak te, które zastosował pan w Hiszpanii?
Co więcej, deficyt ten nie służy budowaniu rozległej infrastruktury komunikacyjnej. Kiedy my, obywatele Europy, będziemy mogli korzystać z kolejowej osi towarowej łączącej północ z południem kontynentu, przebiegającej wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego?
Jest to również deficyt, który nie został wykorzystany do napędzania zmiany w modelu produkcji. Jak my, Europejczycy, możemy wierzyć w pańską wolę wdrożenia europejskiej agendy cyfrowej, skoro właśnie zmniejszył pan o połowę budżet na badania?
Wreszcie w odróżnieniu od pańskich kolegów europosłów Hiszpania nadal odmawia uznania Kosowa. Jak długo będzie pan nadużywał cierpliwości społeczności międzynarodowej, odmawiając uznania referendów w sprawie samostanowienia jako demokratycznego wyrazu woli ludzi?
Lajos Bokros
(ES) Dość ważne oraz symboliczne jest to, że premier kraju, który ma obecnie najwyższą stopę bezrobocia w Unii Europejskiej, mówi o znaczeniu tworzenia miejsc pracy. Dlatego chciałbym zapytać premiera hiszpańskiego rządu, jakie konkretnie są najważniejsze środki realizacji celu zmniejszenia bezrobocia, nie tylko w Hiszpanii, ale również w Europie.
Program hiszpańskiego rządu jest niesłychanie ambitny. Wyraża chęć przyjęcia nowej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Jednocześnie zapomina o wspólnotowym programie lizbońskim, który przewidywał przekształcenie Europy w najbardziej konkurencyjny region na świecie. Jak można planować nową strategię i opracować ją w ciągu miesiąca, bez wcześniejszej analizy przyczyn niepowodzenia uprzedniego programu?
Ilda Figueiredo
(PT) Panie przewodniczący! Okres ten powinien zwiastować diametralną zmianę w polityce i priorytetach Unii Europejskiej.
Bezrobocie osiągnęło niepokojące liczby. Bez pracy pozostaje obecnie 24 milionów ludzi, a w samym tylko zeszłym roku przybyło 5 milionów bezrobotnych, co doprowadziło również do pogłębienia się ubóstwa, które odczuwa obecnie 80 milionów ludzi. Musimy przyjąć pakt na rzecz rozwoju i postępu społecznego, ukierunkowany na produkcję, szczególnie w obszarach rolnictwa i przemysłu, na zatrudnienie, któremu towarzyszyłyby prawa i integracja społeczna, a nie uporczywie powracać - jak to czyni przewodniczący Rady - do paktu na rzecz stabilności, z jego liberalizacją i neoliberalnym dyktatem.
Jak się już przekonaliśmy, to one przyczyniły się do wzrostu nierówności, do tego by priorytetowo traktować zwiększanie zysków i korzyści dla głównych graczy gospodarczych i finansowych. Jednocześnie średnio ponad 21 % młodych ludzi w Unii Europejskiej nie może znaleźć pracy, jedno dziecko na pięć żyje w ubóstwie i ponownie nasila się dyskryminacja kobiet. W związku z tym wszystkim, obecnie wyzwaniem jest zerwanie z tą polityką...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Mario Borghezio
- (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Według badań Eurobarometru Hiszpania ma czwarty największy odsetek ludzi - 21 % - którzy żyją na skraju ubóstwa, za Łotwą, Rumunią i Bułgarią.
W tej sytuacji, i w świetle danych, które przy kilku okazjach wyszły na światło dzienne, nie tylko dotyczących bezrobocia - jaką politykę imigracyjną proponuje prezydencja hiszpańska? Mówi, że chce zwiększenia imigracji.
Na chwilę obecną wydaje mi się to całkowicie sprzeczne. Z punktu widzenia Madrytu, po co Hiszpania i europejskie kraje - Hiszpania nie jest jedynym krajem dotkniętym w ten sposób przez bezrobocie - mają importować nową siłę roboczą? Czy chcemy nowych imigrantów, niemających domu ani pracy? Czy chcemy zwiększać tę i tak już wielką rzeszę ludzi żyjących na skraju ubóstwa?
Uważam, że musimy skupić się raczej na zasadniczym celu w obszarze imigracji, a mianowicie na integracji imigrantów, którzy już zamieszkują nasz kraj, a także na powstrzymaniu...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Mario Mauro
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Witam pana premiera Zapatero. Przyznaję, że jako zatwardziały konserwatysta przygotowałem się na tę debatę jak na korridę; jednak przemawiał pan o równości i o prawach człowieka w taki sposób, że teraz widzę, co nas łączy, a nie co nas dzieli. Był pan ostrożnym matadorem; ja będę ostrożnym bykiem i pozostanę w swoim boksie.
Pozwolę sobie jednak powrócić do dwóch skrajnie męczących pytań o wkład, jaki może pan wnieść do interpretacji wdrażania traktatu lizbońskiego. Wprowadził pan w swoim kraju różne polityki w oparciu o zasadę pomocniczości, wychodząc tym samym naprzeciw związanym z tożsamością żądaniom wielu społeczności, od Katalończyków po Basków, od mieszkańców Walencji po mieszkańców Galicji, i to nie bez kontrowersji.
Jak teraz zamierza pan bronić zasady pomocniczości w stosunkach między państwami członkowskimi a Unią Europejską, innymi słowy, żądania przez państwa członkowskie uznania ich tradycji, tożsamości, wartości, zgodnie z założycielską zasadą Unii Europejskiej - "zjednoczeni w różnorodności”?
Moje drugie pytanie dotyczy roli wysokiego przedstawiciela do spraw zagranicznych: po Lizbonie, który z panów, panie przewodniczący Van Rompuy i panie przewodniczący Barroso, odpowiada za wyjaśnienie baronessie Ashton, że być może po tych dwunastu dniach, które upłynęły od trzęsienia ziemi, nadszedł czas, by wsiąść do samolotu i polecieć na Haiti? Że nadszedł czas, by polityka zagraniczna Unii Europejskiej miała nie tylko budżet, ale również twarz i zdolność do pospieszenia z pomocą humanitarną, jak to uczynili inni liderzy międzynarodowych organizacji? O ile, rzecz jasna, uda nam się nie pomylić Haiti z Tahiti.
Adrian Severin
Panie przewodniczący! Prezydencja hiszpańska jest pierwszą prezydencją, odkąd obowiązuje nowy traktat lizboński.
I na tym polega pierwsze wyzwanie. Mamy traktat, ale musimy go odpowiednio wzmocnić, a nawet uczynić jeszcze więcej. Europejski pakt społeczny i europejski nadzór gospodarczy mogłyby stanowić część tego "więcej”, ale wymagają one europejskich środków finansowych i harmonizacji polityki podatkowej państw członkowskich. Niestety takie wysiłki były zawsze podkopywane przez rządy krajowe.
Mam nadzieję, że prezydencji hiszpańskiej uda się doprowadzić do ich zjednoczenia w większym stopniu, niż miało to miejsce dotychczas.
Prezydencja hiszpańska powinna poradzić sobie z dwoma zasadniczymi rozbieżnościami w Unii Europejskiej: rozbieżnością między potrzebami ogólnoeuropejskimi a europejskim egoizmem poszczególnych krajów, a także rozbieżnością między poziomem rozwoju zachodnich terytoriów Unii a poziomem rozwoju terytoriów wschodnich, ze wszystkimi tego konsekwencjami z punktu widzenia wrażliwości politycznej. Wrażliwość polityczna w tych dwóch częściach Europy jest różna. Co do przekonania, że potrzeba więcej Europy, to jest ono nieco różne w tych dwóch częściach w związku ze wspomnianym rozłamem społeczno-gospodarczym. Mam nadzieję, że prezydencja hiszpańska będzie w stanie sobie z tym poradzić.
To są rzeczywiście wyzwania, które wymagają większych środków i większej zgody politycznej. Dlatego uważam, że powinniśmy nie tylko czytać traktat, który jest całkowicie słuszny i daje nam możliwości poprawy spójności, ale również zapewnić...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Silvana Koch-Mehrin
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Barroso, panie urzędujący przewodniczący Rady! Hiszpania obejmuje teraz prezydencję Unii Europejskiej po raz czwarty. Wie pan, na czym polega współpraca z Parlamentem Europejskim w wielu różnorodnych sytuacjach.
Mamy teraz traktat lizboński, co oznacza, że Parlament Europejski jest obecnie pańskim głównym partnerem do kontaktów. W pańskim programie mówi pan, że chce pan, by fundamentem UE była wola tych, którzy nadają jej legitymację, czyli europejskich obywateli. To bardzo ambitny cel. Ścieżkę do osiągnięcia tego celu można odnaleźć tylko za pośrednictwem europejskich obywateli, innymi słowy - za pośrednictwem parlamentów. Dlatego niezmiernie cieszą mnie pańskie słowa, że kamieniem milowym na tej ścieżce jest współpraca między parlamentami krajowymi, parlamentami państw członkowskich UE, a Parlamentem Europejskim. Chce pan zbliżenia do siebie parlamentów, by zbliżyć do siebie obywateli. To dobra rzecz.
Spoczywa na panu w tym względzie ogromna odpowiedzialność, ponieważ stoi pan na czele pierwszej prezydencji po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. Inne prezydencje będą się na panu wzorowały. Tworzy pan zatem coś na kształt modelu. Chciałabym, by kolejne prezydencje były zmuszone mierzyć się w porównaniu do pańskiej prezydencji, jak chodzi o struktury współpracy. Życzę panu wszelkiej pomyślności!
Peter van Dalen
(NL) Prezydencja pragnie przyspieszyć negocjacje akcesyjne, w tym z Islandią. Moja grupa nie sprzeciwia się samemu przystąpieniu tego kraju do Unii, ale niepewność związana ze spłatą kredytów banków Icesave Wielkiej Brytanii i Holandii jest obecnie zbyt wielka. Islandia i Icesave podejmowały ogromne ryzyko przez wiele lat. Nie było opamiętania i nie było końca konsumpcji i zapożyczaniu się. Międzynarodowe organy, jak na przykład Międzynarodowy Fundusz Walutowy, ostrzegały przed ryzykiem, ale te zachowania nie napotykały na żadne przeszkody, aż do nadejścia kryzysu. Dziwi więc, że rząd w Rejkiawiku roni teraz krokodyle łzy. Nieszczęście wisiało w powietrzu przez dłuższy czas i można było się spodziewać, że sytuacja się pogorszy. Przezorny zawsze ubezpieczony. Krótko mówiąc, Islandia może przystąpić do UE, jeżeli wypełni swoje zobowiązania międzynarodowe, a jasno i wyraźnie określono, kiedy kredyty zaciągnięte przez Icesave mają być spłacone. To jedyny sposób na budowanie zaufania wymaganego do przystąpienia do UE.
Miguel Portas
(PT) Panie premierze! Wie pan równie dobrze jak ja, że w następnych latach wzrost produkcji w Europie będzie powolny i mało spektakularny. W związku z tym nie rozumiem, dlaczego nalega pan na rezygnację z paktu na rzecz stabilności w jego pierwotnej formie, czy też na ograniczenie inwestycji publicznych i nakładów w sferze socjalnej.
Chciałbym również zapytać pana o coś, co pominął pan w swoim wystąpieniu. Dlaczego nie powiedział pan nic o rajach podatkowych? Dlaczego nie wspomniał pan ani słowem o sprzeciwie wobec tajemnicy bankowej zgłaszanym przez niektóre państwa członkowskie? Dlaczego nie padły żadne słowa o solidnej europejskiej inicjatywie w zakresie opodatkowania transakcji finansowych?
Krótko mówiąc, pytanie, które chciałbym panu dzisiaj zadać, jest następujące: dlaczego w pańskich zobowiązaniach zawsze brakuje sprawiedliwości w gospodarce, odrobiny sprawiedliwości w kwestiach gospodarczych?
Enikõ Gyõri
(HU) Wśród wspólnych celów chciałabym podkreślić przezwyciężenie kryzysu gospodarczego i tworzenie nowych miejsc pracy. Wszyscy wiemy, że pojawiły się oznaki ożywienia w niektórych krajach, ale nie znajdują one odzwierciedlenia w sytuacji pod względem zatrudnienia. Obywatele Unii Europejskiej tak naprawdę potrzebują pracy. To jedyna możliwa do przyjęcia podstawa odnowienia strategii lizbońskiej. Musimy się upewnić, by w nowym programie UE 2020 nie powtórzono błędów strategii lizbońskiej. Na razie nie dostrzegamy w nim czynników, które sprawią, że będzie inny lub bardziej wiarygodny niż jego poprzednia wersja. Jak dotąd słyszeliśmy tylko cele sformułowane w formie sloganów, a także bardzo napięty kalendarz ich realizacji.
Jeżeli Parlament Europejski zaangażuje się w ten proces w sposób współmierny do jego znaczenia, niemożliwe jest zakończenie tego procesu przez końcem drugiego kwartału. Potrzebujemy dojrzałego i zharmonizowanego programu zamiast pospiesznie zmontowanej kampanii komunikacyjnej. Rozważmy następującą rzecz. Jak rozdzielić odpowiedzialność pomiędzy państwa członkowskie a Unię? Jak kontrolować wdrożenie tej strategii? Kogo chcemy uczynić beneficjentami tej strategii? W jaki sposób Unia będzie reprezentowała interesy wszystkich swoich regionów, a nie tylko wybranych branż, przedsiębiorstw lub krajów? Jak osiągnąć spójność i ujednolicić politykę strukturalną? Jeśli będziemy pracowali pod presją czasu, nie będzie czasu, by odpowiedzieć na te wszystkie pytania. Pośpiech jest wrogiem jakości.
Zwracam pańską uwagę na dwie sprawy na szczeblu europejskim, określone w ramach celów przyszłej prezydencji węgierskiej. Pierwsza z nich to ustanowienie wspólnej strategii zarządzania zasobami wodnymi, ponieważ woda jest naszym wspólnym dobrem. Wiąże się z tym koncepcja Dunaju jako zielonego korytarza. Naszym drugim celem jest wyciągnięcie pomocnej dłoni do europejskich regionów. Musimy obrócić na naszą korzyść potencjał, jaki stanowią te społeczności.
Marita Ulvskog
(SV) Dziękuję za mocną agendę społeczną - ma pan w tym względzie nasze pełne poparcie. Mam dwa pytania. Pierwsze dotyczy szczytu w Kopenhadze. Okazał się on porażką i teraz należy zadać sobie pytania, jak możemy odzyskać inicjatywę w walce ze zmianami klimatu? Czy Hiszpania może utorować drogę dla wiążącej umowy klimatycznej w Meksyku, w ramach której nie będziemy pogłębiali przepaści między biednymi a bogatszymi krajami świata? Czy możliwe jest na przykład podjęcie próby zapewnienia finansowania inicjatyw klimatycznych, które nie uszczuplałoby funduszy regularnej pomocy UE na walkę z ubóstwem? To byłaby ważna kwestia, którą mogłaby zająć się prezydencja hiszpańska.
Jeżeli chodzi o pakt społeczny, brzmi on bardzo interesująco. Istnieje jednak poważny problem: skończyła się już rozsądna równowaga między europejskimi pracownikami a pracodawcami. Mamy dyrektywę w sprawie delegowania pracowników, która zakłóciła równowagę i która naraża ten społeczny pakt na szwank. Istnieje zbyt wielki dumping płacowy i zbyt wiele prymitywnego wyzysku.
Diana Wallis
Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować panu premierowi za jego bardzo szczere europejskie wystąpienie na inaugurację hiszpańskiej prezydencji. To jedna z tych chwil, w których zasadniczo trzeba być dla siebie miłym, a moi koledzy wiedzą, że zawsze jestem bardzo miła, ale muszę powrócić do problemu wielu europejskich obywateli, którzy tracą swoje domy w Hiszpanii.
Podchodzę do tego problemu nie jako ktoś, kto wcześniej wyznawał poglądy antyeuropejskie. Podchodzę do niego z perspektywy proeuropejskiej, zważywszy na to, że ten Parlament wielokrotnie przygotowywał sprawozdania i prowadził przesłuchania za pośrednictwem naszej Komisji Petycji. To europejski problem. To problem swobodnego przemieszczania się. To problem europejskiego obywatelstwa. To problem europejskiej sprawiedliwości, dostępu do cywilnego wymiaru sprawiedliwości.
Przykro mi, panie premierze. Powiedział pan wiele pięknych słów o europejskim obywatelstwie oraz sprawiedliwości i szczerości. Żywię gorącą nadzieję, panie premierze, że zdoła pan przełożyć te słowa na działania na rzeczy tych europejskich obywateli, którzy stoją wobec bezdomności i utraty oszczędności w pańskim kraju, z powodu - przykro mi to mówić - czegoś, co w tym Parlamencie zdaje się być odbierane jako nadużycie administracyjne.
Evžen Tošenovský
(CS) Panie premierze! W programie priorytetów pańskiej prezydencji wspomniał pan również, w rozdziale dotyczącym transportu, o projekcie Galileo. Projekt Galileo należy do największych i najbardziej złożonych projektów Unii Europejskiej. W trakcie prezydencji hiszpańskiej projekt ten powinien znaleźć się już w fazie realizacji. Chciałbym poprosić państwa o poświęcenie większej uwagi temu projektowi, ponieważ jest on skomplikowany nie tylko pod względem technicznym, ale i pod względem finansowym, jako że nie do końca jasna jest kwestia źródeł jego finansowania. Wierzę, że dzięki prezydencji hiszpańskiej program ten zostanie pomyślnie zrealizowany, a projekt zainaugurowany. To ogromne zadanie dla prezydencji hiszpańskiej, ponieważ w ślad za nim mają pójść inne bardzo ważne projekty w sferze innowacji, telekomunikacji i w innych powiązanych dziedzinach.
Corien Wortmann-Kool
(NL) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Barroso, panie komisarzu Almunia! Ja również pragnę skupić swoją uwagę na strategii UE 2020, ponieważ teraz, w czasie kryzysu, potrzeba, by Europa pracowała na rzecz obywateli i ich miejsc pracy, jest większa niż kiedykolwiek. Ogłosił pan, że UE 2020 jest ważnym programem priorytetowym, ale w trakcie inauguracji pańskiej prezydencji w Madrycie z pańskich ust padło kilka kontrowersyjnych deklaracji politycznych, które spotkały się z ostrą krytyką, mimo że to zaiste ważny obowiązek, by skłonić państwa członkowskie, aby śpiewały na tę samą melodię - melodię, która wymaga dyplomacji. Czy wygłaszając te deklaracje, nie utrudnia pan aby życia przewodniczącemu Van Rompuyowi? Czy zgodnie z traktatem lizbońskim, jako współustawodawca i ważny partner Parlamentu Europejskiego, nie powinien pan pracować teraz na rzecz programu prac legislacyjnych? Czy nie jest to aby pańskie zadanie - które, nawiasem mówiąc, jest określone w pańskim programie - zapewnić ścisłą regulację rynku finansowego? Przecież w tym zakresie Parlament był rozczarowany kompromisem w sprawie nadzoru finansowego przyjętym przez Radę w grudniu zeszłego roku. Czy nie powinien pan skupić więcej energii na tym problemie, a także na rynku wewnętrznym, w którym istnieje wiele miejsca na poprawę? To ważne dla naszych małych i średnich przedsiębiorstw, które są naszą siłą napędową zatrudnienia.
Jeżeli chodzi o UE 2020, Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów chce doczekać końca ogólnej pyskówki wśród państw członkowskich i zobaczyć zamiast tego konkretne propozycje - zwracam się tu również do przewodniczącego Barroso - dotyczące solidnej, przejrzystej struktury nadzoru, struktury, w ramach której respektowana będzie pomocniczość. Zakres kompetencji Brukseli nie obejmuje na przykład kwestii wieku emerytalnego. Czy Bruksela powinna podejmować decyzje w sprawie reform rynków pracy i systemów szkolnictwa państw członkowskich? Bądźmy zdecydowani, ale szanujmy również pomocniczość.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Program, który pan przedstawił, jest bardzo ambitny - może on umożliwić Unii Europejskiej poczynienie znaczących postępów, a ponieważ miałem sposobność spotkania się z kilkoma członkami pańskiego rządu, wiem, że posiadają oni doskonałe fachowe kompetencje i są dobrze przygotowani do realizacji tego programu - moje gratulacje.
Nie mogę się szczególnie doczekać współpracy z ministrem sprawiedliwości i ministrem spraw wewnętrznych, ponieważ jest to dziedzina, na której się skupiam jako wiceprzewodniczący Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim. Przed nami ogrom pracy i szereg działań, w tym działań wspomnianych w trakcie naszego wczorajszego posiedzenia, głównie w obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, którym Hiszpania postanowiła się odważnie zająć.
Jest wiele pytań i wiele rozwiązań, których potrzeba w zakresie praw podstawowych obywateli Unii Europejskiej, między innymi prawa materialne i procesowe osób uczestniczących w postępowaniach toczących się w sprawach cywilnych i karnych, a także kwestia ochrony w kontekście przywrócenia europejskiej polityce wymiaru społecznego. Musimy zwrócić uwagę na kwestie związane z imigracją i azylem, dlatego ufam, że...
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Jedną ze zmian, o których dzisiejszego ranka wspomniał pan premier, jest inicjatywa obywatelska. Rzeczywiście uważam za dobre to, że wdrożeniem traktatu lizbońskiego zajmie się jeden z krajów, którego obywatele głosowali na "tak” w sprawie konstytucji. W istocie, gdy prowadziłem kampanię poparcia dla traktatu lizbońskiego przed referendum w Irlandii, powoływałem się na przykład Hiszpanii i Hiszpanów.
Jednak my, politycy, mamy obowiązek zapewnienia, by obywatele, zdając sobie sprawę z rzeczywistego potencjału inicjatywy obywatelskiej, byli również świadomi jej ograniczeń. Wiemy, że nie jest to tylko kwestia miliona podpisów pod daną inicjatywą. Kwestia ta musi wejść w zakres kompetencji Unii, a my nie możemy obiecywać więcej niż możemy dać.
Po drugie, dzisiejszego ranka wspomniał pan, panie premierze, o bezpieczeństwie żywnościowym. Cieszy mnie to, że w Radzie ds. Rolnictwa czynicie postępy w zakresie poprawy funkcjonowania łańcucha dostaw żywności. Bezpieczeństwo żywnościowe nie może być - i nie będzie - zapewnione, o ile nasi rolnicy nie będą mieli godziwych i stabilnych dochodów.
Wreszcie, panie premierze, dobrze się pan spisał, opracowując inicjatywę w zakresie przemocy związanej z płcią; z niecierpliwością oczekuję szczegółów.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Pozwolę sobie rozpocząć od wyrażenia nadziei, że mimo dość ogólnego charakteru programu, do końca czerwca prezydencja hiszpańska osiągnie konkretne rezultaty.
Z zadowoleniem przyjmuję to, że prezydencja przejawia troskę o rozwój europejskiej przestrzeni badawczej i zapewnienie mobilności naukowców. Jednak w obecnym czasie, kiedy to obowiązują ograniczenia na rynku pracy, zadanie to będzie trudne do zrealizowania. Mam nadzieję, że nieformalne posiedzenie ministrów ds. zatrudnienia, które odbędzie się pod koniec bieżącego miesiąca, zakończy się konkretnymi rezultatami w tej dziedzinie.
Program obejmuje również przegląd wytycznych dotyczących działań TEN-T. Pożądane byłoby, gdyby przegląd ten objął również strategię na rzecz Dunaju, która, choć nie jest wspomniana bezpośrednio w programie prezydencji, jest zobowiązaniem Komisji Europejskiej na 2010 rok.
W sektorze energii korzystna byłaby poprawa europejskiego planu działań na rzecz efektywności energetycznej i przyjecie planu działań na rzecz energii. Co się tyczy tego pierwszego planu, uważam, że jego przegląd powinien również objąć przedłożenie propozycji dotyczącej środków finansowych, szczególnie z myślą o poprawie energooszczędności budynków. Europejski plan odbudowy gospodarczej obejmuje udział Unii Europejskiej w finansowaniu gazociągu Nabucco. W interesie Unii Europejskiej leży dalsze jego finansowanie również w ramach planu działań na rzecz energii 2010-2014.
Co się tyczy Partnerstwa Wschodniego, warto przypomnieć, że niezwykle ważne są stosunki Unii Europejskiej z Ukrainą. Pragnę również skorzystać z tej sposobności i poprosić pana, by nie zapominał pan o regionie Kaukazu Południowego, który jest ważnym alternatywnym źródłem energii dla Unii Europejskiej, czy też o Republice Mołdowy, która bardzo potrzebuje pomocy UE w okresie przemian demokratycznych.
Gianluca Susta
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie, panie premierze! Dziękuję za ogromne zaangażowanie, jakie pan okazuje w trakcie tej kadencji parlamentarnej w zakresie tych punktów programu, które pan ogłosił, chociaż minął już czas wymieniania wszystkich ważnych punktów, a nadszedł czas praktycznych działań na rzecz ożywienia Europy.
Musimy zakończyć ten okres kształtowania struktur instytucjonalnych i stawić czoło głównym wyzwaniom, które ciągle nie pozwalają Europie konkurować na równej stopie z partnerami międzynarodowymi. Musimy wiedzieć, czy Unia Europejska uzyska w najbliższym czasie możliwość zasiadania w Organizacji Narodów Zjednoczonych, czy będzie w stanie zasiąść, jako Unia Europejska, w strukturach G-20, czy chce większej harmonizacji fiskalnej i społecznej, i jakie zasoby chce wnieść do europejskiego obiegu gospodarczego, tak by mogła rzeczywiście czynić to, co czynią jej międzynarodowi konkurenci.
Musimy tu przyjść - i mówię to również do przewodniczącego Barroso - z konkretnymi rozwiązaniami na rzecz ożywienia Europy, ponieważ w przeciwnym razie za sześć miesięcy nie osiągniemy takich samych rezultatów, jakie osiągaliśmy uprzednio, dysponując innymi wcześniejszymi doświadczeniami. Chcielibyśmy również wiedzieć, czy nadszedł wreszcie czas, że - jak powiedział Henry Kissinger 30 lat temu - liderzy najważniejszych państw na świecie wiedzą, jaki numer wykręcić, kiedy muszą porozmawiać z kimś w Europie, zamiast kontaktować się z państwami członkowskimi.
Stawką jest godność Europy, w trakcie gdy Europa będzie się kształtowała w wyniku przyjęcia traktatu lizbońskiego, a także europejski model społeczny, to fundamentalne rozwiązanie demokratyczne, jakiego my, posłowie Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim stanowczo się domagamy, i na którym chcemy, by opierała się przyszła pomyślność naszych obywateli.
Paulo Rangel
(PT) Panie przewodniczący, panie premierze, panie przewodniczący Barroso! Chciałbym jasno powiedzieć, że są pewne niejasności w wystąpieniu, którego tu wysłuchaliśmy, szczególnie w kwestiach gospodarczych. Cele i deklarowane cele są sensowne, ale pozostają pewne wątpliwości. Ściśle rzecz biorąc, brakuje konkretnego rozwiązania na rzecz walki z bezrobociem. Mimo tego zastrzeżenia chciałbym jednak skupić swoją uwagę na kwestiach instytucjonalnych.
Prezydencja hiszpańska mówi wiele o inicjatywie obywatelskiej, a także o szybkim i sprawnym wdrożeniu systemu funkcjonowania Służby Działań Zewnętrznych. Jeżeli chodzi o szczebel instytucjonalny, myślę, że obecnie przydałoby się również kilka słów o relacjach z pozostałymi instytucjami, ponieważ znajdujemy się w początkowej fazie realizacji traktatu lizbońskiego.
Uważam również, że ważne jest, by Rada i prezydencja hiszpańska okazała wyraźną wolę współpracy z Komisją i Parlamentem, tak by doprecyzować, jak będą się kształtowały relacje między Komisją a Parlamentem w kontekście traktatu lizbońskiego, ponieważ prezydencja hiszpańska ma teraz wyjątkową sposobność kreowania precedensów.
To jak będą kształtowały się relacje prezydencji hiszpańskiej z Komisją, z jednej strony, i z Parlamentem, z drugiej strony, a także z samym przewodniczącym Komisji Europejskiej, wyraźnie wpłynie na to, co będzie postrzegane jako sukces traktatu lizbońskiego.
W związku z tym chciałbym otrzymać jaśniejsze informacje na temat tego, jak widzi pan strukturę relacji między prezydencją rotacyjną, Komisją, Parlamentem i przewodniczącym Rady.
Alejandro Cercas
(ES) Szanowny panie premierze! Pragnę pana powitać, życzyć wszystkiego najlepszego i podziękować za pańskie wystąpienie. Dziękuję przede wszystkim, że odniósł się pan do europejskiej karty społecznej. Wreszcie ktoś z Rady rozumie, że Europa nie może się kształtować bez pracowników, a co dopiero wbrew pracownikom.
Wreszcie ktoś z Rady zaczyna rozumieć, że mamy bardzo poważny problem z milionami rozczarowanych ludzi, z organizacjami związkowymi, które czują się wykluczone z procesu europejskiej integracji, który skupia się wyłącznie na aspekcie biznesowym, utracił swoje polityczne ambicje i nie przejawia wiele ambicji społecznej.
Dwie rzeczy zatruwają relacje z Parlamentem i z ruchem związków zawodowych. Pierwsza to przepływ pracowników w Europie, który stwarza zagrożenie dla krajowych modeli społecznych, a druga to dyrektywa w sprawie czasu pracy, która zagraża historycznym osiągnięciom oraz godzeniu życia zawodowego i pracy.
Panie premierze! Mówił pan o sześciu miesiącach zmian. Niech pan zmieni procedury, niech pan zmieni kurs. Nie będzie pan w stanie zmienić wszystkiego, ale będzie pan w stanie wyruszyć w nową drogę - drogę, której potrzebuje Europa, ponieważ Europa potrzebuje pracowników, i niemożliwe będzie zbudowanie czysto gospodarczej Europy; to musi być również Europa polityczna i społeczna.
