Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) (debata)
Przewodniczący
Kolejnym punktem posiedzenia jest debata na temat pytania ustnego skierowanego do Komisji przez Carla Schlytera w imieniu grupy Verts/ALE, Daniela Caspary'ego w imieniu grupy PPE, Kadera Arifa w imieniu grupy S&D, Niccolò Rinaldiego w imieniu grupy ALDE, Helmuta Scholza w imieniu grupy GUE/NGL oraz Syeda Kamalla w imieniu grupy ECR, dotyczącego przejrzystości i aktualnego stanu rokowań w sprawie ACTA (umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi) - B7-0020/2010)
Carl Schlyter
Panie przewodniczący! Każda instytucja musi bronić swojej roli. Parlament jest głosem społeczeństwa UE i musi stać na straży interesów obywateli. Komisja określa siebie mianem strażnika traktatu, ale w tym przypadku trzeba bronić zasad przejrzystości, praw człowieka i praw parlamentarnych. Jeżeli nie będziemy mieli dostępu do dokumentów, żadna z instytucji UE nie będzie wypełniać swojej funkcji, ani nie będzie wychodzić naprzeciw oczekiwaniom naszych obywateli.
Niektórzy z komisarzy podkreślali w trakcie przesłuchań, że Parlament powinien mieć dostęp do dokumentów na takich samych warunkach jak Rada Ministrów, tak więc Parlament oczekuje, że Komisja dotrzyma obietnicy. Wielu naszych obywateli obawia się, że są pozbawiani wolności i praw przez ciągły zalew tak inwazyjnych przepisów jak prawodawstwo w sprawie przechowywania danych, Ipred 1, Ipred 2, SWIFT i tak dalej. UE nie może kontynuować rokowań w sprawie ACTA, o ile jej obywatele nie będą mieli możliwości uczestniczenia w tym procesie.
Dzisiaj głównym problemem jest przejrzystość, chociaż oczywiście treść jest również drażliwą kwestią. UE musi jasno wskazać, że warunkiem naszego uczestnictwa w procesie ACTA jest przejrzystość i obrona praw człowieka i wolności. Tylko jeżeli ustalimy niezbywalne prawa, jakie funkcjonują w wolnym i otwartym społeczeństwie, będziemy w ramach tych praw mogli walczyć z przestępczością i podejmować debaty na temat ewentualnego kształtu różnych umów.
Całkowicie absurdalna i nie do przyjęcia byłoby, gdybyśmy musieli zwracać się do Komisji działającej za zamkniętymi drzwiami w sprawie treści umów, co do których oczekuje się od nas podjęcia decyzji. Nasi obywatele domagają się gwarancji, że ich urządzenia elektroniczne nie będą przeszukiwane na granicach, że będą mieli prawo do połączenia z Internetem i że nie spadną na nich sankcje karne. Oczekujemy, że dzisiaj otrzymamy obietnicę pełnego uczestnictwa w ACTA; jeżeli nie, na zakończenie będę musiał posłużyć się klasycznym sformułowaniem: zobaczymy się w sądzie.
Daniel Caspary
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Podrabianie i przemyt towarów oraz naruszanie praw własności intelektualnej stanowią niewątpliwie ogromny problem, przede wszystkim dla nas - Unii Europejskiej jako całości - ale także dla wielu państw członkowskich. Problemem dla przedsiębiorców, pracowników i konsumentów jest to, że pojawia się coraz więcej sposobów wprowadzania podrabianych towarów do obrotu na europejskim rynku wewnętrznym. Oceniamy, że rynek nasz zalewają podrobione towary o wartości około 250 miliardów euro. Biorąc pod uwagę najbardziej optymistyczny scenariusz - gdy taki lek jak tabletka antykoncepcyjna jest podrobiony i nie działa - o czym niedawno była mowa w trakcie pewnego wydarzenia - kobieta po prostu zachodzi w ciążę. W najgorszym jednak przypadku, jeżeli taki lek nie zadziała, może to decydować o ludzkim życiu lub śmierci, a to nie leży w naszym interesie.
Musimy pilnie coś zrobić w kwestii naruszania praw własności intelektualnej, przemytu i podrabiania towarów. Nie do przyjęcia jest fakt, iż w 2008 roku na naszych granicach skonfiskowano 178 milionów podrobionych artykułów, z czego 20 milionów to produkty niebezpieczne, przy czym ponad 50 % tych artykułów pochodziło z Chin. Dlatego musimy podjąć działania w tym obszarze. Problem jest jasny: 1 grudnia wszedł w życie traktat z Lizbony. Rokowania dotyczące ACTA trwają już od trzech lat, a my, Parlament Europejski, nie byliśmy w przeszłości w nie zaangażowani w takim stopniu, w jakim musimy być zaangażowani w przyszłości.
Dlatego mam nadzieję, że w najbliższych tygodniach i miesiącach osiągniemy o wiele większą przejrzystość w tej dziedzinie. Potrzebujemy dostępu do danych, które wyraźnie nam powiedzą, jak aktualnie przebiegają rokowania i jakie stanowisko zajmuje Komisja Europejska. Rokowania muszą być kontynuowane. Konieczne jest pomyślne zawarcie odpowiedniej umowy. Punkty stanowiące przedmiot krytyki ze strony różnych grup są w tej Izbie wystarczająco dobrze znane. Mam nadzieję, że w interesie pracowników, pracodawców, przedstawicieli przemysłu i konsumentów dojdzie do zawarcia umowy, ale mam również nadzieję, że dążąc do tego, uwzględnimy w rokowaniach istniejący wspólnotowy dorobek prawny i że nie wykroczymy poza niego.
Bernd Lange
Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Nurtują mnie trzy pytania. Pytanie pierwsze: dlaczego wciąż brak przejrzystości, skoro 1 grudnia wszedł w życie traktat z Lizbony, a od 10 lutego mamy porozumienie międzyinstytucjonalne z Komisją? Nie mogę pojąć, dlaczego wciąż dzieje się tak, że podczas rokowań Rada siedzi przy stole w charakterze obserwatora, Parlament w nich nie uczestniczy, a dokumenty nie są publicznie dostępne. A więc dlaczego tak jest, panie komisarzu?
Drugie ważne dla mnie pytanie brzmi: kto faktycznie prowadzi rokowania w sprawie umowy ACTA? Nie jest ona negocjowana jako umowa uzupełniająca porozumienie TRIPS Światowej Organizacji Handlu. Jest ona negocjowana tylko przez pojedyncze państwa i - jak dochodzą nas słuchy ze Stanów Zjednoczonych - również przez potężne grupy interesów gospodarczych. Zadaję sobie pytanie, czy tak naprawdę nie ustala się tutaj norm, które w ostatecznym rozrachunku będą miały zastosowanie do wszystkich, chociaż nie wszyscy zasiadają przy stole negocjacyjnym.
Panie komisarzu! A oto trzecie pytanie, które mnie nurtuje: na czym właściwie polega istota tych rokowań? W trakcie przesłuchania na komisarzy, odpowiedział pan na moje pytanie i zapewnił, że wspólnotowy dorobek prawny jest bezpieczny. Gdy spoglądam jednak na poszczególne dokumenty, które wyciekły na zewnątrz, mam niestety wątpliwości w tej materii. Wiem, że toczą się negocjacje, że możliwe jest blokowanie witryn w Internecie, że dla dobra gospodarki mają zostać wykorzystani providerzy, którzy będą stanowili - że się tak wyrażę - siły porządkowe w sieci, że mogą być niekiedy nakładane ograniczenia na sferę badań i nauki i że niektóre osoby próbowały nawet wprowadzać powszechne systemy nadzoru. Dlatego zadaję sobie pytanie, gdzie w tym wszystkim jest wspólnotowy dorobek prawny?
Powstaje również pytanie o odszkodowania. Negocjowanie objęcia odszkodowaniami utraconych zysków nie jest stosowne z punktu widzenia naszej polityki.
Panie komisarzu! Moje trzecie pytanie dotyczy oczywiście tego, jaki jest rzeczywisty związek między sferami online i offline? Kiedy czytam, że świat technologii cyfrowych ma obejmować zarówno technologie online, jak i offline, czy w istocie nie oznacza to, że restrykcje i przeszukiwania na granicach obejmą również laptopy, iPody i odtwarzacze MP3? Proszę, aby zechciał pan udzielić odpowiedzi na te trzy pytania.
Niccolò Rinaldi
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Uważam, że temat, nad którym dzisiaj wieczorem debatujemy, obciążony jest grzechem pierworodnym, a jest nim prowadzenie dotychczasowych negocjacji w zupełnej tajemnicy. Być może problem tej tajemnicy jeszcze bardziej pogłębił brak równowagi - o ile prawdą jest, że na podstawie umowy o poufności przedstawiciele przemysłu USA, w przeciwieństwie do obywateli i instytucji europejskich, mieli dostęp do szeregu źródeł informacji. Nieprzejrzystość rokowań stanowi problem, z którym mamy również do czynienia w innych przypadkach - rozmawialiśmy o tym w kontekście umowy z Koreą - a jest to zjawisko, które wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony, musi się skończyć.
Wydaje mi się, że wspomniany grzech pierworodny jest również wynikiem nadużycia: wykorzystywania walki z podrabianiem towarów do prowadzenia innych batalii, jak gdyby było to swego rodzaju hasło, w imię którego wszystko jest dozwolone. Co więcej, jest to z pewnością niezwykle ważna walka o potęgę handlową, jaką jest Unia Europejska. Panie komisarzu! Pochodzę z Wenecji, z miasta, które pan dobrze zna, gdzie przepisy dotyczące podrabiania towarów - mam na myśli na przykład szkło z Murano - były dawniej bardzo surowe (przewidywały nawet karę śmierci). Dlatego też z pewnością jest to element, który musimy traktować poważnie w tej coraz bardziej zglobalizowanej gospodarce, jaką jest nasza gospodarka.
Omawiana umowa rodzi jednak poważne zagrożenia, które niepokoją opinię publiczną, a Komisja musi oczywiście być tego świadoma. W rzeczywistości problem ten, który tak naprawdę powinien być przedmiotem wyłącznego zainteresowania Komisji Handlu Międzynarodowego, coraz bardziej wymyka się jej kompetencjom, a komisja ta w coraz większym stopniu wykonuje prace Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.
Martwią nas sprawy dotyczące prawa do informacji i wyrażania opinii w Internecie, prawa do prywatności oraz ewentualne konsekwencje karne i cywilne dla dostawców usług internetowych. Istnieje coś w rodzaju czerwonej linii, która nie powinna być przekraczana i chciałbym prosić Komisję o bardzo ostrożne postępowanie w tej sprawie.
Ściślej rzecz biorąc, z perspektywy handlu, chciałbym zwrócić się do pana komisarza, aby zagwarantował, że umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) nie będzie wykorzystywana do utrudniania sprzedaży leków dostępnych po bardziej konkurencyjnych cenach, bezpiecznych leków generycznych, które nie naruszają praw autorskich i których jedynym przestępstwem jest to, że są wytwarzane w krajach o rynkach wschodzących, np. w Indiach i w Brazylii, oraz że mogą one naruszać terytorium zachodniego przemysłu farmaceutycznego.
Helmut Scholz
Panie przewodniczący, panie i panowie, panie komisarzu De Gucht! Jeżeli spotyka się pan za kulisami z przedstawicielami dziesięciu rządów w małym gronie w celu uzgodnienia ogólnoświatowych regulacji dotyczących nadzoru zawierających tak drażliwe tytuły rozdziałów, jak "egzekwowanie prawa” oraz "środki cywilno-prawne w związku z kontrolą graniczną i Internetem", trudno się dziwić, że pojawiają się różne pogłoski i że rodzą się pytania, na które obywatele słusznie domagają się odpowiedzi.
Całkowicie zgadzam się ze słowami krytyki zgłoszonymi przez kolegów posłów. Jednak musicie być państwo świadomi obaw, jakie kryją się za pytaniami postawionymi przez Komisję Handlu Międzynarodowego, popartych przez wiele grup parlamentarnych, a mianowicie że umowa, która pierwotnie miała dotyczyć tematu ochrony osiągnięć techniki i patentów, sięga obecnie głęboko w sfery praw obywatelskich, demokracji komunikacji, zdecentralizowanego potencjału innowacji oraz rozwoju kultury i ochrony danych osobowych. Jednak art. 7 i 8 karty praw podstawowych także regulują kwestię rokowań i będziemy o tym nieustannie panu przypominać.
Taka umowa będzie miała wpływ na cały świat. Tymczasem wyłącza pan z rokowań kraje o gospodarkach wschodzących i kraje rozwijające się, a także organizacje społeczeństwa obywatelskiego, związki zawodowe i parlamenty krajowe - mówiąc wprost, wyklucza pan ogół społeczeństwa, któremu ma pan służyć i którego kontroli pan podlega. Prowadzi pan rokowania, nie posiadając mandatu ze strony Parlamentu Europejskiego. Nadal zbywa nas pan, przedstawiając dwustronicowe podsumowania wyników całości rund rokowań. Odmawia pan przestrzegania nowego prawa oraz ujawnienia nam tych samych dokumentów, które otrzymują państwa członkowskie w odniesieniu do tych rokowań. Skoro teraz twierdzi pan, że obawy mojej grupy są bezpodstawne, niech pan to udowodni. Niech pan natychmiast przedstawi dokumenty negocjacyjne. Jeżeli marzy się panu, że pewnego dnia ten Parlament zaaprobuje wyniki pańskich rokowań, to powinien pan wyciągnąć nauczkę z demokratycznej decyzji podjętej w stosunku do umowy SWIFT. Mogę tylko panu powiedzieć rzecz następującą: witamy w demokracji. Ten Parlament nie będzie już przyzwalał na zakulisowe dyskusje i decyzje.
Syed Kamall
autor. - Panie przewodniczący! Sądzę, że pan komisarz może naocznie się przekonać o temperaturze nastrojów w całym Parlamencie, we wszystkich grupach parlamentarnych, gdzie niezależnie od występujących między nami różnic co do rozmaitych aspektów obrotu towarami podrobionymi i umowy ACTA, a także odnośnie do praw własności intelektualnej, wszyscy tutaj jesteśmy zgodni co do potrzeby zapewnienia większej przejrzystości. Mam nadzieję, że dość jasno się to dało odczytać.
Panie komisarzu! Mamy obawy, że skoro prowadzi pan rokowania bez wystarczającej przejrzystości - nie znamy zasad i naszego stanowiska negocjacyjnego w tych rozmowach - to doprowadzi pan do powstania próżni, a dobrze wiemy, że wówczas wypełni się ona pogłoskami. Widzieliśmy materiały, które przeciekły i które są rzekomo oficjalnymi dokumentami. Nie mamy możliwości stwierdzenia, czy są one rzeczywiście dokumentami oficjalnymi, czy też są sfabrykowane, lecz to tylko pokazuje, co się dzieje, kiedy brakuje wystarczającej przejrzystości i wymiany informacji.
Sądzę, że część z nas naprawdę rozumie też potrzebę pewnej dozy poufności. W trakcie rokowań z pewnością nie jest pożądane ujawnianie stanowisk negocjacyjnych; nie chcemy odkrywać naszych kart.
Prosimy tylko o rozsądną przejrzystość. Dlaczego nie możemy mieć dostępu do tych dokumentów? Dlaczego nie możemy mieć dostępu do tych tekstów? A jeżeli pan uważa, że nie może nam ich dać ze względu na przejrzystość i na rokowania, to przynajmniej niech pan udostępni nam podsumowanie stanowisk i poinformuje, jakie są podstawowe zasady w tych rokowaniach.
A więc na przykład, czy będziemy wspierać projekty, które - jak wynika z doniesień w blogosferze - zostały przedstawione, a mianowicie, że odtwarzacze MP3 i komputery przenośne mogą być konfiskowane na granicach? Czy będą sankcje karne? Czy UE to popiera? Sądzę, że musimy to wiedzieć i że świadczy to o temperaturze nastrojów w całym Parlamencie i o tym, że wspólnym wysiłkiem udało nam się osiągnąć szeroki kompromis w celu uzgodnienia wspólnego tekstu, nawet jeżeli występują tutaj niewielkie różnice i niuanse.
Panie komisarzu! A więc teraz pańskim zadaniem jest zadbanie o przejrzystość i pokazanie, że uznaje pan odpowiedzialność demokratyczną, o którą wszyscy zabiegamy.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Rozumiem obawy posłów dotyczące rokowań w sprawie ACTA.
Niech mi będzie wolno najpierw przypomnieć, że negocjujemy tę umowę w celu poprawy ochrony innowacji "made in Europe” we wszystkich dziedzinach, w których prawa własności intelektualnej mogą być naruszone. Jeżeli chcemy nadal być gospodarką konkurencyjną, będziemy musieli oprzeć się na innowacyjności, kreatywności oraz na zasadzie wyłączności marki. Jest to jeden z głównych elementów naszej przewagi konkurencyjnej na rynku światowym. Dlatego potrzebujemy narzędzi, które zagwarantują odpowiednią ochronę tej przewagi na naszych głównym rynkach eksportowych.
Od kilku lat próbujemy tę kwestię podnosić w ramach organizacji wielostronnych, takich jak WTO i Światowa Organizacja Własności Intelektualnej. Wysiłki te były systematycznie blokowane przez inne kraje. Stąd pomimo preferowania przez nas rozwiązania prawdziwie globalnego, nie mamy wyboru, jak tylko współpracować w ramach koalicji chętnych.
Ostateczna umowa będzie wiążąca jedynie dla krajów, które ją podpisały, chociaż oczywiście bylibyśmy zadowoleni, gdyby mogło do niej później przystąpić więcej krajów, a zwłaszcza kraje o gospodarkach wschodzących.
Jak powiedziałem w czasie mojego przesłuchania, te rokowania międzynarodowe są poufne. Nie jest to niczym niezwykłym. W rokowaniach chodzi o poszukiwanie uzgodnionego rezultatu i wymaga się minimum poufności, by żadna ze stron nie odczuwała skrępowania w kwestii ustępstw lub wypróbowywania różnych opcji, zanim zapadną ostateczne rozstrzygnięcia w sprawie umowy.
Z drugiej strony zgadzam się, że Parlament powinien być odpowiednio informowany o przebiegu rokowań. Robimy, co w naszej mocy w dwóch obszarach: w kwestii informowania Parlamentu oraz w sprawie przekonania naszych partnerów w rokowaniach, aby zgodzili się na większą przejrzystość. Po pierwsze, jeżeli chodzi o informowanie Parlamentu, dostarczyliśmy państwu wytyczne do rokowań, pełne sprawozdania z rund rokowań i generalnie wszystkie istotne dokumenty pochodzące z Dyrekcji Generalnej ds. Handlu, które zostały wymienione z państwami członkowskimi za pośrednictwem Komitetu ds. Polityki Handlowej. Zrobiliśmy to zgodnie z umową ramową. W ciągu ostatnich trzech lat umowa ACTA była omawiana kilka razy w Komisji Handlu Międzynarodowego.
Dodam jeszcze, że w czerwcu roku 2008 i w kwietniu roku 2009 Komisja zorganizowała konferencje dla zainteresowanych stron w sprawie ACTA, otwarte dla wszystkich obywateli, przemysłu, organizacji pozarządowych oraz mediów. Kolejna konferencja publiczna odbędzie się w dniu 22 marca w Brukseli.
Rozumiem, że możecie państwo uważać to za niewystarczające dla uzyskania jasnego obrazu, na czym stoimy w rokowaniach. Poleciłem swoim służbom, aby zapewniły merytoryczne briefingi z zainteresowanymi posłami na temat wszystkich aspektów rokowań. Osoby te będą do państwa dyspozycji w celu przeprowadzenia rozmów przed każdą kolejną rundą rokowań i po niej.
Po drugie, zdaję sobie sprawę, że najlepszym sposobem zdobycia wiedzy na temat przebiegu rokowań byłaby możliwość zapoznania się z projektem negocjowanego tekstu. Dałoby to państwu jasny obraz miejsca, w którym znajdujemy się w tych rokowaniach. Jak państwo zapewne wiecie, istnieje uzgodnienie między stronami umowy ACTA z którego wynika, że negocjowany tekst może być opublikowany, jeżeli wszystkie strony na to przystaną. Komisja opowiada się za jak najszybszym ujawnieniem dokumentów negocjacyjnych. Natomiast kilka umawiających się stron ACTA nadal jest przeciwne wczesnemu ujawnieniu tych materiałów. Zdecydowanie nie zgadzam się z ich podejściem, ale nie mogę jednostronnie naruszać zobowiązania dotyczącego poufności. Chodzi tutaj o moją wiarygodność jako negocjatora.
Niemniej jednak będę zabiegał o to, aby podczas kolejnej rundy rokowań w kwietniu Komisja wywarła zdecydowany nacisk na swoich partnerów w rokowaniach, aby zgodzili się na ujawnienie tekstu, natomiast kwestię obaw Parlamentu podniosę sam podczas dwustronnych rozmów ze stronami ACTA, np. ze Stanami Zjednoczonym, z którymi wcześniej mam zaplanowane spotkania. W interesie wszystkich jest, aby każdy miał jasne pojęcie, o co dokładnie chodzi w rokowaniach, a co ważniejsze, także o co w nich nie chodzi.
Wreszcie, jeżeli chodzi o państwa obawy co do istoty umowy, chciałbym przypomnieć podstawowe zasady, jakimi kieruje się Komisja podczas negocjowania przedmiotowej umowy.
Po pierwsze, jej celem jest zajęcie się przynoszącymi poważne konsekwencje handlowe naruszeniami - na ogromną skalę - praw własności intelektualnej. Nie doprowadzi to do ograniczenia swobód obywatelskich czy nękania konsumentów.
Po drugie, w umowie ACTA chodzi tylko o egzekwowanie praw własności intelektualnej. Nie znajdą się w niej przepisy zmieniające istotne elementy prawa własności intelektualnej, np. tworzenie nowych praw, zakres ochrony lub czas obowiązywania. Należy jednak w niej ustanowić minimalne zasady dotyczące sposobu, w jaki innowatorzy mogą dochodzić swoich praw w sądach, na granicy lub w Internecie. Przykładowo europejski projektant mody, w razie stwierdzenia podrabiania jego twórczości poza granicami Europy, może doprowadzić do odpowiedniego zabezpieczenia jego praw za granicą.
Po trzecie, ACTA musi i będzie pozostawać w zgodności ze wspólnotowym dorobkiem prawnym, łącznie z obecnym poziomem harmonizacji egzekwowania praw własności intelektualnej, dyrektywą o handlu elektronicznym, ramami prawnymi dotyczącymi telekomunikacji i na koniec, co niemniej ważne, z obowiązującymi przepisami UE dotyczącymi ochrony danych i piractwa. Nie będzie harmonizacji ani zmian w prawodawstwie UE wprowadzanych przez tylne drzwi.
W tym sensie ACTA nie będzie miała konsekwencji dla europejskich obywateli, ponieważ nie tworzy nowych zobowiązań dla UE i nie wymaga przepisów wykonawczych. Będzie jednak zapewniać naszym innowatorom zwiększoną ochronę na rynkach zagranicznych.
Zdaję sobie sprawę z wyrażanych przez niektóre osoby obaw dotyczących wprowadzenia obowiązkowej reguły "trzech przestępstw” (ang. "three strikes” rule), czyli gradacji surowości reagowania na naruszenia praw autorskich i piractwo internetowe. Niech mi będzie wolno wypowiedzieć się wyraźnie na ten temat, aby nie pozostawiać miejsca na dwuznaczności. W Europie system reguły trzech przestępstw, czyli gradacji reagowania, nie jest obowiązkowy. Poszczególne kraje UE mają różne podejście i chcemy utrzymać tę elastyczność przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu podstawowych praw, wolności i swobód obywatelskich. UE nie popiera i nie akceptuje tego, by umowa ACTA powodowała powstanie obowiązku odcinania dostępu do Internetu z powodu nielegalnego pobierania plików.
Podobnie upewnimy się, by umowa ACTA nie utrudniała dostępu do leków generycznych. Wiem, że są pewne kontrowersje dotyczące wpływu prawodawstwa celnego UE na obrót lekami generycznymi. Jak już mówiłem podczas mojego przesłuchania, tym problemem zajmiemy się w trakcie najbliższego przeglądu naszego prawodawstwa celnego.
Wreszcie padło też pytanie o ocenę wpływu dotyczącą ACTA. Rzeczywiście zważywszy, że Komisja nie może wykroczyć poza ramy wspólnotowego dorobku prawnego, jako podstawę przyjęliśmy badania przeprowadzone odpowiednio w 2004 roku w związku z dyrektywą w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej oraz w 2005 roku w związku z wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej (która nie została przyjęta).
Wzięliśmy również pod uwagę konkluzje wynikające z przeprowadzonego w 2008 roku badania OECD na temat ekonomicznych skutków zjawisk podrabiania i piractwa. Autorzy tego badania szacują wartość podrobionych towarów będących fizycznie w obrocie międzynarodowym na 250 miliardów dolarów, czyli więcej niż wynosi łączny PKB osiągany przez 150 krajów. Zawiera ono również wyczerpującą analizę piractwa w odniesieniu do treści cyfrowych.
Krótko mówiąc, dostrzegam państwa obawy i będę ich bronić najlepiej jak potrafię. Państwa zaufanie i wsparcie pomoże mi dalej realizować to ważne zadanie.
Tokia Saïfi
Panie przewodniczący, panie komisarzu! W związku z tym, że traktat z Lizbony wszedł w życie, dysponujemy nowymi uprawnieniami, które chcemy, by odtąd były respektowane. Dlatego wysłuchaliśmy pana i prosimy o wprowadzenie stałej przejrzystej procedury konsultacji w sprawie umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA); procedura ta ma zapewnić systematyczne i kompleksowe informowanie Parlamentu Europejskiego i obywateli reprezentowanych w tej Izbie o postępach w rokowaniach, z poszanowaniem klauzul poufności, które, jak pan przed chwilą wskazał, obowiązują w ramach tej umowy. Chcemy dziś uzyskać dostęp do wspomnianego tekstu i do podsumowania rokowań, abyśmy mogli w pełni uczestniczyć w procesie legislacyjnym.
Co więcej moja grupa i ja osobiście zachęcamy pana do kontynuowania rokowań na rzecz ustanowienia wielostronnego układu podnoszącego standardy stosowania i przestrzegania praw własności intelektualnej, który w końcu mógłby zostać podpisany przez kraje o gospodarkach wschodzących, takie jak Chiny. Podrabianie towarów jest plagą, działalnością "podziemną” i jednym z elementów nieuczciwej konkurencji, która będąc niebezpieczną dla organizmu, społeczeństwa i gospodarki, stanowi również niebezpieczeństwo dla mentalności.
Pozbawiając autorów, jak również przedsiębiorstwa, czyli wszystkich, którzy poświęcili wiele lat na prace badawczo-rozwojowe, owoców ich pracy, zniechęca innych do podejmowania wzmożonych wysiłków na rzecz innowacji i pracy twórczej. A wiemy, że właśnie w tym leży sedno konkurencyjności Unii Europejskiej.
Uważam wreszcie, że wraz z rozwojem naszego środowiska cyfrowego, nie możemy zaprzeczać, że podrabianie stało się nieuchwytne. Dlatego jestem przekonana, że istnieje możliwość pociągania do odpowiedzialności użytkowników Internetu, zwłaszcza osób, które kradną prawa autorskie, bez konieczności rezygnowania jednocześnie z poszanowania podstawowych praw i swobód obywatelskich. Pracujmy wspólnie, aby znaleźć taką równowagę między prawami i obowiązkami.
David Martin
w imieniu grupy S&D. - Panie przewodniczący! Dziękuję panu komisarzowi za jego wypowiedź. Panie komisarzu! Pod koniec swojego wystąpienia powiedział pan, że dostrzega pana nasze obawy i że jest pan na nie uwrażliwiony. Cóż, sądzę że tak jest, ale tylko do pewnego stopnia. Nie jestem przekonany, czy w pełni dostrzegł pan wszystkie nasze obawy związane z rokowaniami dotyczącymi ACTA. To prawda, że jest wspólna płaszczyzna porozumienia między nami co do tego, iż posiadacze praw własności intelektualnej zasługują na godziwe zyski z tytułu tych praw, ale podróbki mogą stanowić i niekiedy stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi.
Otóż podobnie jak pan nie jesteśmy przeciwko współpracy międzynarodowej na rzecz zwalczania piractwa, praktyki podrabiania towarów i innych rodzajów nadużyć w zakresie praw własności intelektualnej. Ale powtórzmy, walka ta musi opierać się na istniejącym wspólnotowym dorobku prawnym. Jeżeli daje nam pan absolutną pewność w tym względzie, wówczas to przyjmuję, ale sam pan mówił, że nie będzie tego robić przez tylne drzwi - co jak mniemam nie wykluczało, że nie zrobi pan tego przez drzwi frontowe - skoro jednak kategorycznie twierdzi pan, iż nie będzie żadnego wykraczania poza wspólnotowy dorobek prawny, cieszę się, słysząc to i akceptuję pańskie słowa w tej sprawie.
Podobnie powiedział pan, że nie będzie pan kryminalizował osób pobierających pliki z Internetu, ale następnie mówił pan o zewnętrznych granicach Wspólnoty i o tym, co może się przytrafić ludziom opuszczającym UE, a nie do niej przybywającym, więc jeszcze raz: nie chcemy zapisów w ACTA prowadzących do uznawania czyjegoś działania za niezgodne z prawem w przypadku, gdy chodzi o użytek własny. Mimo że można krzywo na to patrzeć, nikt nie powinien być karany za wykorzystywanie materiału chronionego prawami autorskimi na własny użytek.
Rzecz jasna każdorazowe stosowanie umowy ACTA musi być proporcjonalne do celów. Nie jest to czek in blanco na użytek posiadaczy praw autorskich. Problem polega na tym - jak mówili inni posłowie - że nie znamy sytuacji z uwagi na tajemnicę, jaka ją otacza.
Z zadowoleniem przyjmuję złożenie przez pana solennego zobowiązania do uzyskania projektu negocjowanego tekstu i wywierania presji na inne strony uczestniczące w rokowaniach. Sądzę, że mimo wszystko musi pan powiedzieć pozostałym stronom, iż nieudostępnienie tego tekstu nie wzmocni pana jako negocjatora: pańska pozycja negocjacyjna będzie osłabiona, jeżeli nie może pan ujawnić projektu tekstu, ponieważ nie będzie pan miał - co było bardzo wyraźnie widoczne dziś wieczorem - poparcia tej Izby, skoro nie możemy zobaczyć projektu tekstu, na którym pan pracuje.
I na koniec w bardziej optymistycznym tonie - z zadowoleniem przyjmuję pana uwagi na temat leków generycznych i z niecierpliwością oczekuję oceny rozporządzenia celnego.
Sophia in 't Veld
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Przygotowując się do dzisiejszej debaty na temat praw autorskich, praw własności intelektualnej oraz na temat sposobu, w jaki chcemy chronić twórcze i intelektualne dokonania naszych współobywateli, musiałam wrócić myślą do kradzieży - miało to miejsce kilka lat temu - ciężarówki zawierającej nowe książki o Harrym Potterze, na kilka dni przed ich wprowadzeniem na rynek. Lecz dzisiaj złodziej nie kłopotałby się kradzieżą ciężarówki - po prostu nielegalnie pobrałby odpowiedni plik na swój komputer przenośny lub odtwarzacz MP3 i przewiózłby to przez granicę.
Z zadowoleniem przyjmuję zobowiązanie Komisji dotyczące przejrzystości, ale - jak wynika z notatki łaskawie dostarczonej nam przez pańskie służby - twierdzenie, że od negocjatorów wymagano podpisania umowy o zachowaniu poufności, jest błędne. Przed chwilą powiedział pan, że podpisał pan - bądź że zrobiła to poprzednia Komisja - taką umowę oraz że dlatego jest pan tą umową związany. Chciałabym wiedzieć, które z tych dwóch oświadczeń, jest prawdziwe. Jeżeli nie ma tego rodzaju klauzuli o zachowaniu poufności, wszelkie istotne dokumenty muszą być natychmiast publicznie udostępnione.
Z drugiej strony, jeżeli taka klauzula istnieje, musimy usłyszeć od komisarza, co zrobi, aby zapewnić pełną przejrzystość i informowanie opinii publicznej, nie tylko tej Izby, ponieważ ograniczanie dostępu jedynie do grona posłów z zastrzeżeniem poufności nie wystarczy. Obywatele Europy mają prawo znać decyzje, które dotkliwie naruszają ich prawa i wolności. W każdym razie podobne umowy o poufności muszą należeć do przeszłości. W przyszłości UE powinna domagać się stosowania europejskich standardów przejrzystości.
Legitymizacja demokratyczna omawianych rokowań jest niedostateczna. Nie było żadnej debaty poświęconej ustaleniu celów i zasad UE. Mandat ten nie otrzymał akceptacji Parlamentu. Można argumentować, że nie ma takiego wymogu prawnego, ale to jest poza dyskusją, ponieważ jeżeli 27 osób - ministrów krajowych - uważa, że może udzielić sobie upoważnienia do prowadzenia w tajemnicy rokowań dotyczących podstawowych praw i wolności obywateli europejskich, mogę jedynie wnioskować, że pojmowanie demokracji przez tych ministrów różni się zasadniczo od mojego.
Parlament nie żartuje. Mówimy "nie” regule "trzy przestępstwa i jesteś wyeliminowany”, "nie” bezprawnym przeszukiwaniom i konfiskatom komputerów przenośnych i telefonów komórkowych. Parlament musi posiadać niepodważalne gwarancje, że podobne klauzule nie zostaną wprowadzone przez "tylne drzwi” w postaci międzynarodowej umowy.
Na koniec życzę udanego pobytu w Nowej Zelandii w przyszłym miesiącu i niech pan się upewni, że pański iPod nie zawiera żadnych nielegalnie pobranych materiałów!
Christian Engström
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Najpierw chciałbym pogratulować Komisji osiągnięcia tego, o czym przywódcy UE rozprawiali od dziesiątków lat. Rzeczywiście udało się jej wzbudzić u zwykłych obywateli zainteresowanie sprawami politycznymi.
ACTA to kwestia, którą przejęła się społeczność użytkowników Internetu. Mimo to muszę skrytykować Komisję za zastosowaną metodę. Powód, dla którego tak wielu obywateli śledzi kwestię ACTA, jest taki, że są oni wściekli. Są wściekli, ponieważ przedstawione propozycje ograniczają ich wolność i naruszają ich prywatność tylko dlatego, że żąda tego kilka wielkich firm.
Są wściekli, ponieważ widzą, że ich podstawowe swobody obywatelskie są rozważane w kontekście interesów branżowych i ograniczane. Są wściekli z powodu całkowitego braku przejrzystości. W demokracji tak być nie powinno.
W dniu jutrzejszym będziemy głosować nad rezolucją, w której zaapelujemy do Komisji o respektowanie postanowień traktatu i przekazanie wszystkich dokumentów związanych z ACTA. Mam nadzieję, że rezolucja ta zostanie przyjęta zdecydowaną większością głosów. Prawo do prywatności, prawo do informacji oraz do rzetelności i prawidłowości procesu sądowego to podstawowe cechy wolnego i otwartego społeczeństwa.
Jutro pokażemy, że jesteśmy parlamentem, który jest gotowy, by stanąć w obronie tych praw w epoce informacyjnej. Będziemy żądać informacji, która dla nas - wybranych przedstawicieli - jest zarówno prawem, jak i powinnością i w godny sposób przypomnimy Komisji, że jesteśmy Parlamentem, a nie jakimś tam popychadłem.
Edvard Kožušník
Panie przewodniczący! Początkowo chciałem podziękować panu komisarzowi Karlowi De Guchtowi za zerwanie z podejściem prezentowanym przez jego poprzednika, który oszukiwał Parlament Europejski będący jedyną europejską instytucją pochodzącą z wyborów bezpośrednich i który nie dostarczał informacji na temat przebiegu rokowań dotyczących omawianej umowy; czuję się jednak zakłopotany, ponieważ zawsze byłem wychowywany w duchu okazywania szacunku ważnym osobistościom, a fakt, iż pan komisarz De Gucht ostentacyjnie czyścił swoje okulary w czasie, gdy mój kolega stał w tym miejscu, dość mnie poruszył. Powrócę jednak teraz do rozważanej aktualnie kwestii.
Osobiście z zadowoleniem przyjmuję fakt, iż omawiana umowa powstaje, ponieważ własność intelektualna zasługuje na lepszą ochronę niż obecnie. Jestem jednak zaniepokojony, że umowa ta nie obejmuje Rosji i Chin, czyli krajów, które są głównym źródłem naruszeń praw autorskich. Mam również obawy co do faktycznej skuteczności omawianej umowy. W sytuacji, gdy jej treść jest ciągle owiana mgiełką tajemnicy - co stwierdziło już wielu posłów - chciałbym zaapelować do Komisji, która w imieniu państw członkowskich prowadzi rokowania w sprawie tej umowy, aby zagwarantowała, że nie posłuży ona jako instrument rozpowszechniania francuskiej gilotyny cyfrowej w innych krajach, ani nie stanie się narzędziem służącym sprowadzaniu do Unii Europejskiej patentów na oprogramowanie.
Eva-Britt Svensson
Panie przewodniczący, panie komisarzu! Jestem zaskoczona i głęboko zaniepokojona działaniem Komisji na rzecz obrony korzystania z poufnych rokowań wówczas, gdy chodzi o prawodawstwo dotyczące naszych obywateli w sferze ich wolności, praw podstawowych, prywatności itp. Nigdy nie można bronić zatajania informacji dotyczących tego rodzaju rokowań.
Domagam się natychmiastowego zerwania tych rokowań. Podjąć ponownie rokowania możemy wówczas, gdy strony ACTA wyrażą zgodę na ich prowadzenie w sposób przejrzysty i demokratyczny. Chcę mieć teraz na stole wszystkie dokumenty, i to dostępne dla wszystkich obywateli. Przejrzystość oraz informowanie należą do najbardziej podstawowych zasad demokracji, zwłaszcza w związku z prawami podstawowymi i prawami obywatelskimi. Dlatego żądamy, aby wszystkie te dokumenty zostały zaprezentowane i aby były dostępne dla wszystkich obywateli, ponieważ oczywiście wymaga tego demokracja.
Laurence J.A.J. Stassen
(NL) Panie przewodniczący! W mojej grupie włącza się dzwonek alarmowy, ilekroć akta sprawy są "wysmażane” za zamkniętymi drzwiami. Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) należy do tego rodzaju dokumentów. Wiele osób w moim kraju zastanawia się, dlaczego przedstawiciele Holenderskiej Partii na rzecz Wolności (PVV) musieli być wybrani do Parlamentu Europejskiego i właśnie tutaj jest odpowiedź na to pytanie. Stało się tak, ponieważ dzięki temu możemy wyrazić sprzeciw wobec unijnej "kuchni”, która jest gotowa i czeka, by przy zamkniętych drzwiach, bez jakiegokolwiek merytorycznego udziału społeczeństwa, przyrządzać w niej podejrzane mikstury wszelkiego rodzaju.
Tym razem nie wiemy jeszcze nawet, co wyłoni się z tej unijnej kuchni; od Parlamentu Europejskiego oczekuje się sformułowania opinii na temat czegoś, co nadal jest trzymane w tajemnicy. Czyż może być coś bardziej absurdalnego? Świadczy to o całkowitym lekceważeniu Parlamentu i ogółu społeczeństwa. Informacje na temat ACTA, które do tej pory wyszły na jaw, są bardzo przygnębiające. Konsument stałby się ofiarą i możliwe byłoby pozbawianie obywateli Internetu: bardzo poważna sprawa.
Europa była zawsze kontynentem, na którym wolność ludzi w dziedzinie gromadzenia wiedzy zajmowała poczesne miejsce. Teraz wolność ta byłaby poważnie zagrożona, co nie może się zdarzyć i do czego nie wolno dopuścić. Ponadto mamy do czynienia z naruszeniem zasady pomocniczości. Państwa członkowskie już nie mają absolutnie nic do powiedzenia w tej sprawie. Moja grupa opowiada się za pełną przejrzystością i ostro sprzeciwia się kryminalizowaniu obywateli. ACTA stwarza duszną atmosferę nadzoru i insynuacji; państwo ma cię na oku. ACTA omija wszelkie istniejące organy międzynarodowe, np. Światową Organizację Handlu (WTO).
Do czego jest zdolna Komisja w tej tajemnej kuchni? Dlaczego w konsultacjach biorą udział prawie wyłącznie same firmy amerykańskie; co one tam robią? Czy są tam po to, by chronić własne interesy handlowe? A co z interesami europejskich obywateli? Czy może są one mniej istotne? Właśnie tu jasno widać, jak duże znaczenie ma PVV. Walczymy o interesy obywateli wszędzie tam, gdzie można znaleźć przykłady polityki tajemnej i zakulisowej.
Chciałbym tylko, by wprowadzono do protokołu z posiedzenia zapis, że PVV sprzeciwia się podrabianiu leków i towarów. Ale nie tego dotyczy ta dyskusja; chodzi w niej o to, że posłowie do tej Izby nie mogą wyrazić odpowiedniej opinii na temat tego dokumentu po prostu dlatego, że utrzymywano go w tajemnicy, a więc nie znamy jego treści. Nie możemy sobie wyobrazić bardziej rażącego naruszenia parlamentarnego mandatu. Jeżeli o nas chodzi, cała ta cuchnąca, tajemna kuchnia powinna być zamknięta, a na jej drzwiach powinna wisieć duża wywieszka następującej treści "Zamknięte z powodu naruszenia przepisów”.
Zuzana Roithová
(CS) Panie komisarzu, panie i panowie! Wiemy, że globalizacja, a w szczególności akcesja Chin do WTO, spowodowała ogromny problem. Europa jest zalana podrobionymi towarami, które są coraz groźniejsze dla zdrowia ludzkiego i powodują duże straty finansowe przedsiębiorstw. Obywatelom i przedsiębiorstwom nie podoba się to, iż zupełnie niewystarczające są mechanizmy kontrolne państw członkowskich i słusznie domagają się oni skuteczniejszych środków na szczeblu europejskim, w tym wysokich kar pieniężnych dla fałszerzy. Przedmiotowa umowa powinna znacznie usprawnić współpracę międzynarodową w wykrywaniu fałszerzy, przy czym nie sądzę, aby naszym celem powinno być ściganie uczniów szkół ponadpodstawowych, którzy ściągają gry komputerowe z Internetu. Treść umowy negocjowanej od dwóch lat pozostaje tajemnicą, toteż informacje na temat kontrowersyjnych artykułów, które mogłyby rzutować na obecne prawa Europejczyków, na ich prywatność i dane osobiste, są jedynie śladowe. Nie daliśmy Komisji do tego uprawnień.
Dlatego obawiam się, że ratyfikacja tej bardzo potrzebnej umowy może zostać odrzucona w podobny sposób jak umowa SWIFT, chyba że Komisja potrafi systematycznie informować Parlament o strukturze i ograniczeniach negocjowanej umowy. Nie chcę, abyśmy ponownie zostali postawieni przed faktem dokonanym, innymi słowy, otrzymali akt prawny, który musimy zatwierdzić bądź odrzucić, bez możliwości szczegółowego omówienia jego treści i rozwiania obaw naszych obywateli.
Uważam też za strategiczny błąd, że Chiny, które są największym źródłem podrobionych towarów, nie zostały zaproszone do rokowań dotyczących tej umowy. Panie komisarzu! W związku z tym chciałbym pana poprosić, by wyjaśnił nam pan stosowaną taktykę i zapytać, czy rozmawia pan z Chińczykami na temat podpisania omawianej umowy w terminie późniejszym. Czy naprawdę pan uważa, że tak się stanie?
Gianluca Susta
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pragnienie Europy, aby pozostać największą gospodarką światową musi być w coraz większym stopniu powiązane z odrodzeniem się jej konkurencyjności, z jakością systemu produkcji oraz zdolnością do zdobywania nowych rynków.
W tym kontekście zasadniczą rolę odgrywa walka z podrabianiem towarów i oszustwami handlowymi. Ochrona znaków towarowych, patentów i własności intelektualnej nie jest jednak wyłącznie instrumentem pozafinansowym, który czyni cały system bardziej konkurencyjnym - jest ona również namacalnym przykładem zastosowania w gospodarce przemysłowej zasad demokratycznej kultury prawnej opartej na poszanowaniu reguł - reguł, które w ostatnich latach były naruszane przez siły międzynarodowych spekulantów finansowych.
Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) to podstawowy instrument służący do zwalczania podrabiania towarów - zjawiska, które przynosi niewiarygodne dochody rzędu 500 miliardów dolarów rocznie, które wiąże się ze zorganizowaną przestępczością i które szkodzi, a wręcz zagraża takim podstawowym prawom człowieka jak zdrowie, jeśli uwzględnić o podrabianiu leków. Skoro chcemy oceniać potrzebę zawarcia ACTA, musimy pamiętać o tym kontekście międzynarodowym.
Z drugiej strony musimy domagać się, aby w tej umowie respektowane były również pewne elementarne, podstawowe zasady współżycia wywodzące się z poszanowania dla przepisów. Nie możemy ukrywać faktu, iż żywimy obawy co do podstawy prawnej przedmiotowej umowy, co do mandatu negocjacyjnego oraz co do przejrzystości umowy. Ci, którzy - tak jak Parlament - reprezentują 500 milionów obywateli, muszą być informowani w sposób oficjalny, a nie poufny. Negocjatorzy z Komisji muszą zdawać relację bezpośrednio tej Izbie i informować ją o postępach prac i należy zapewnić dostęp do dokumentów i informacji, by można było formułować szczegółowe opinie.
Trudna, acz owocna, współpraca między Parlamentem i Komisją może pomóc Unii Europejskiej w wykorzystaniu jej potencjału w najlepszy możliwy sposób. Rezolucja idzie w tym kierunku i dlatego zasługuje na nasze głosy.
Alexander Alvaro
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu De Gucht! Przejmuje pan ogromne dziedzictwo i gdyby temat nie był tak poważny, mógłbym nawet się uśmiechnąć, słuchając spekulacji związanych z ACTA. Są jednak dwa powody, dla których absolutnie nie mogę ich skwitować uśmiechem. Po pierwsze podrabianie towarów oraz łamanie prawa autorskiego i prawa znaków towarowych to procedery, które zagrażają zarówno integralności gospodarki, jak i zdrowiu ludzi.
Tylko w roku 2007 światowe straty gospodarcze wynikające z podrabiania towarów oraz łamania prawa autorskiego i prawa znaków towarowych szacuje się na kwotę 185 miliardów euro. Jest to znacznie więcej niż wynosi budżet Unii Europejskiej. Zagraża to naszym przedsiębiorstwom, sprzyja przestępczości i niszczy miejsca pracy. Z pewnością nie leży to w naszym interesie.
Ponadto podrabiane leki mogą mieć groźne konsekwencje dla życia ludzi, którzy te leki przyjmują, nie wiedząc, że są one podrobione. Jest to również niedopuszczalne ryzyko.
Oczywiste jest też, że podjęcie działań w tym zakresie naprawdę leży w naszym interesie. Po drugie, bez wątpienia musi być jasne, że mandat negocjacyjny Komisji Europejskiej powinien ściśle mieścić się w ramach wspólnotowego dorobku prawnego, tak by w przyszłości skrót ACTA nie oznaczał "Another Crazy Treaty Agreed” (kolejny uzgodniony wariacki układ).
Wejście w życie traktatu z Lizbony pociąga za sobą również konieczność zapewnienia Parlamentowi Europejskiemu wyczerpujących i bieżących informacji na temat aktualnego stanu rokowań w sprawie omawianej umowy. Zostaniemy przecież poproszeni o wyrażenie aprobaty. Innymi słowy Parlament Europejski oczekuje całkowitej przejrzystości i opublikowania dokumentów negocjacyjnych wraz ze wszystkimi innymi istotnymi dokumentami. Jeżeli Komisja chce uniknąć dalszych pogłosek i przypuszczeń w związku z ACTA, nie widzę innej możliwości, jak tylko zapewnić szczegółowe informacje zainteresowanej opinii publicznej.
Mam trzy istotne pytania w tym zakresie. Po pierwsze - mimo że już pan dotknął tego tematu - czy Komisja może zagwarantować, że nie dojdzie do wprowadzenia reguły "trzy przestępstwa i jesteś wyeliminowany”? Byłoby to oczywiście sprzeczne z nową dyrektywą ramową w sprawie usług łączności elektronicznej.
Po drugie, czy Komisja może zagwarantować, że nie dojdzie do wprowadzenia zasady odpowiedzialności strony trzeciej - w tym przypadku dostawców usług internetowych - z tytułu treści, jakie przesyłają? Byłoby to oczywiście sprzeczne z dyrektywą o handlu elektronicznym.
Po trzecie, czy Komisja może zagwarantować, że w ramach ACTA nie zostaną wprowadzone sankcje karne, które leżą poza kompetencjami Unii Europejskiej, a wiem bardzo dobrze, że znajdą się państwa członkowskie, które zakładają odpowiedzialność w tym zakresie. Ja zakładam jednak, że jako strażnik traktatów, zrobi pan to, czego się od pana oczekuje.
Jan Philipp Albrecht
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu De Gucht! Ponad rok temu Parlament Europejski domagał się od pana, Komisji, aby w przyszłości rokowania dotyczące umowy ACTA były przejrzyste i aby uwzględniać w nich udział opinii publicznej i parlamentów. Wezwaliśmy pana również do ścisłego skupienia się na walce z podrabianiem towarów, jak wskazano w tytule umowy. Co pan zrobił od tamtej pory? Nic, absolutnie nic. Wręcz przeciwnie, wspólnie z pańską tzw. niecną koalicją chętnych, w szczególności z bogatymi krajami uprzemysłowionymi, prowadzi pan rokowania w sprawie umowy przy pomocy wysoce niedemokratycznej, a nawet nielegalnej tajnej dyplomacji, a w wielu obszarach umowa ta w sposób oczywisty wykracza daleko poza obecne przepisy dotyczące egzekwowania prawa własności intelektualnej w Europie. Nie możemy oczywiście mieć co do tego pewności, ponieważ nie otrzymaliśmy od pana żadnej informacji.
Prawdziwy skandal jest jednak dopiero przed nami. Od 1 grudnia ubiegłego roku w wielu dziedzinach nie będzie pan już mógł nas ignorować i prowadzić wraz z Radą zakulisowej polityki, ponieważ dzięki traktatowi z Lizbony obywatele - reprezentowani przez swój Parlament - w końcu położyli kres temu postępowaniu, i całkiem słusznie. Dlatego zadaję sobie pytanie, co teraz pan zrobi w tym względzie? Jako Komisja jesteście strażnikiem traktatów. Dlatego ponosicie odpowiedzialność za zapewnienie ścisłego respektowania wyraźnie sformułowanego Traktatu UE. Jeżeli nie potrafi pan zagwarantować pełnej zgodności z traktatem, wówczas ponownie usłyszy pan "nie” ze strony tej Izby. Jeżeli nie jest pan przekonany co do możliwości zagwarantowania przestrzegania traktatów w tych rokowaniach, proszę przerwać rokowania do czasu, gdy będzie mógł pan to zapewnić. Dlatego Grupa Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie mówi: należy działać już teraz. Działać w sprawie ACTA!
Patrick Le Hyaric
(FR) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Wszyscy tutaj jesteśmy przeciwko podrabianiu towarów i piractwu. Panie komisarzu! Przed chwilą opowiedział nam pan jednak bajeczkę usprawiedliwiającą to, że prowadzi pan rozmowy w sprawie umowy międzynarodowej za plecami ludzi i za plecami ich przedstawicieli.
Panie komisarzu! Chciałbym przypomnieć, że w art. 218 traktatu z Lizbony stwierdza się - cytuję - "Parlament Europejski jest natychmiast i w pełni informowany na wszystkich etapach procedury” w trakcie rokowań lub przy zawieraniu umów międzynarodowych. Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) jest właśnie takim przypadkiem, a więc niech pan dotrzymuje słowa i przestrzega postanowień własnego traktatu! Musimy troszczyć się o podstawowe wolności. W rzeczywistości w przyszłości wykładania jednego z przestępstw - piractwa - i orzekanie kary w związku z jego popełnieniem nie będą już należały do organu sądowego, lecz dostawców usług internetowych.
Co więcej w przyszłości służby celne w krajach, które podpisały tę umowę, uzyskają - jak się zdaje - zezwolenie na przeszukiwanie telefonów, komputerów przenośnych i odtwarzaczy osobistych pod pretekstem walki z piractwem, analogicznie do umowy w sprawie Stowarzyszenia na Rzecz Światowej Międzybankowej Telekomunikacji Finansowej (SWIFT), której celem miała być walka z terroryzmem. Panie komisarzu! Niech pan jednak pamięta: Parlament pokonał pana w kwestii SWIFT i w razie potrzeby pokona pana w sprawie ACTA.
W ten sposób chcemy powiązać ze sobą walkę z podrabianiem i piractwem, naruszanie prywatności, naruszenie praw własności intelektualnej, a nawet w przypadku leków, naruszenie prawa do zdrowia. Panie komisarzu! Niech pan natychmiast przedstawi tę umowę.
Cristiana Muscardini
(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia pełnej harmonizacji środków chroniących europejski handel przed podrabianiem towarów i piractwem. Rokowania w sprawie ACTA dotyczą takich drażliwych europejskich kwestii legislacyjnych, jak zagwarantowanie egzekwowania praw własności intelektualnej, przekazywanie danych oraz ochrona danych i właśnie dlatego ponownie domagamy się większej przejrzystości.
Sama Komisja musi w pełni się zaangażować na rzecz jej uzyskania, z zastrzeżeniem ustalonego poziomu poufności. Bieżące teksty negocjacyjne muszą zostać udostępnione Parlamentowi, aby mógł nadzorować uzgodnienia i ewentualnie zaproponować odpowiednie sugestie uczestnikom rokowań w sprawie ACTA. Słowa pana komisarza wypowiedziane dziś wieczór dają nam nadzieję, ale my chcemy, aby słowa te zostały wprowadzone w czyn.
Parlament zawsze walczył i walczy w obronie europejskich konsumentów i producentów przed podrabianiem towarów i przed środkami, które naruszają prywatność w Internecie. Dlatego niezwykle ważne jest, aby Komisja nadal odgrywała aktywną rolę w obecnych rokowaniach, przyciągając więcej uczestników; niestety obecnie jest ich zaledwie dwunastu. Mamy nadzieję, że coraz więcej krajów - tak krajów rozwijających się, jak i krajów o gospodarkach wschodzących - będzie dążyć do uczestniczenia w rokowaniach i do podpisania ostatecznej wersji umowy, by poszerzyć perspektywę tych zagadnień.
Kraje muszą wykonywać wspólne obowiązki i je respektować, aby bardziej efektywnie zwalczać podrabianie towarów i piractwo. Ta gospodarcza plaga niszczy wiele sektorów produkcyjnych funkcjonujących zgodnie z przepisami. Dlatego należy zapewnić konsumentom, którzy są narażeni między innymi na znaczne zagrożenia zdrowotne, jasne reguły, panie komisarzu, ponieważ w razie braku jasnych i egzekwowanych reguł, w tym dotyczących korzystania z Internetu, Internet nie będzie już reprezentował sobą możliwości; wystąpi raczej efekt bumerangu. Musimy wszyscy zobowiązać się do wyeliminowania takiej sytuacji, ponieważ nie jest to tylko kwestia prywatności, jest to także kwestia bezpieczeństwa naszych krajów.
Emine Bozkurt
(NL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Europejskie społeczeństwo nie zasługuje na umowę uzgadnianą za zamkniętymi drzwiami, ani jej nie pragnie. Unia Europejska prowadzi aktualnie rokowania w sprawie bardzo ważnej międzynarodowej umowy handlowej - umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA), i kolejny raz odbywa się to za zamkniętymi drzwiami. Parlamenty krajowe i Parlament Europejski nie miały ani jednej sposobności, aby w sposób demokratyczny przyjrzeć się istocie lub zakresowi rokowań, ponieważ strony tych rokowań uzgodniły klauzulę poufności.
Dlatego Parlament i europejska opinia publiczna ponownie są odsuwane na bok, co niszczy zaufanie publiczne w Europie. Tym razem chodzi raczej o interesy handlowe, a nie o walkę z terroryzmem. Proszę mnie źle nie zrozumieć: gospodarka europejska musi być wspierana, a własność intelektualna stanowi istotny jej aspekt. Jednak obecnie pojawiła się niepewność, ponieważ zachowanie poufności dokumentów negocjacyjnych spowodowało liczne pogłoski.
Pragnę zapytać, w jaki sposób funkcjonuje w tym zakresie komunikowanie się między komisarzem ds. handlu i komisarzem ds. praw podstawowych. Czy pan komisarz De Gucht zamierza informować swoich kolegów o przedmiocie umowy na jakimkolwiek etapie? Czy pani komisarz Reding planuje, że w dowolnej fazie poprosi swojego kolegę, komisarza ds. handlu, o zapewnienie przejrzystości? Parlament Europejski żąda takiej przejrzystości i najwyższa pora, by ją zapewnić, zanim nasza instytucja będzie musiała zatwierdzić omawianą umowę handlową.
Eva Lichtenberger
(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Podczas przesłuchań kandydatów na komisarzy jednym z najczęściej wypowiadanych słów była "przejrzystość”. Dzisiaj ponownie powiedział pan, że już wszystko jest przejrzyste i otwarte. Muszę szczerze powiedzieć, że ta definicja przejrzystości niestety nie należy do tych, z którymi mogę się identyfikować. Również wielu moich kolegów z tej Izby podziela to zdanie. Przejrzystość to coś więcej niż tylko rzucenie kilku ochłapów informacji i powiedzenie: "No niestety, nie możemy ujawnić reszty, ponieważ obiecaliśmy komuś, że wszystko pozostanie poufne”.
Weszliśmy w nową epokę. Nie jest już dłużej możliwe wykorzystywanie traktatów międzynarodowych do zawierania fasadowych umów z partnerami handlowymi, które następnie będą rzutowały na całe prawodawstwo europejskie. Teraz, gdy obowiązuje traktat z Lizbony, nie jest to już możliwe. Oznacza to, że Parlament Europejski nie może tolerować fasadowych umów, jak również potajemnego załatwiania spraw i braku przejrzystości. Potrzebujemy wiarygodności dla ochrony innowacji, którą wysunął pan tutaj jako główny argument. Nie osiągnie pan jednak wiarygodności, jeżeli negocjuje pan wszystko za zamkniętymi drzwiami, a następnie próbuje pan uspokajać ludzi, mówiąc, że przecież nie będzie tak źle. Panie komisarzu! Nie tędy droga.
Catherine Trautmann
(FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Powiedzmy sobie jasno: sposób, w jaki są prowadzone rokowania w sprawie umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi, jest nie do przyjęcia przez Parlament Europejski.
Jako nowemu dodatkowemu prawodawcy w tej kwestii, traktat z Lizbony gwarantuje nam teraz prawo do pełnych informacji w tym samym czasie, w jakim wpływają one do Rady. Dokumenty, które do tej pory "wyciekły”, dowiodły, że jeżeli chodzi o formę, ten wymiar nie jest w ogóle respektowany.
Co można powiedzieć o treści? Bzdurny układ, jaki zdaje się zaproponowano dostawcom usług internetowych, jest następujący: powinni oni zdecydować się na współpracę w zakresie systematycznego monitorowania treści przekazywanych w ich sieci, wówczas zachowają swój obecny status strony, która nie ponosi odpowiedzialności za tego rodzaju treści. W przeciwnym razie będą narażeni na działania prawne ze strony właścicieli praw autorskich i będą systematycznie karani.
Uważam takie stawianie sprawy za bardzo niebezpieczne, gdyż podważa ono wspólnotowy dorobek prawny, nie tylko w zakresie zasady tzw. zwykłego przekazu - w języku francuskim określa się go mianem prostego transportu - ustalonej w dyrektywie o handlu elektronicznym, ale również w zakresie poszanowania podstawowych praw obywateli, które w ostatnim czasie zostało przywołane w naszej dyskusji na temat pakietu telekomunikacyjnego.
Na zakończenie przypomnę, że nasza Izba dała już wyraz swojemu przywiązaniu do tych zasad, odrzucając umowę w sprawie Stowarzyszenia na Rzecz Światowej Międzybankowej Telekomunikacji Finansowej (SWIFT). Nie mam wątpliwości, że ta Izba jest zdolna do ponownego wyrażenia sprzeciwu. Dlatego pragnę podkreślić znaczenie rezolucji, która jest omawiana dziś wieczór. Popieram wysiłki naszego koordynatora, pana Arifa oraz wszystkich negocjatorów z Komisji Handlu Międzynarodowego, którzy sprawili, że sygnał, jaki jutro wyśle Parlament Europejski, będzie niezwykle symboliczny, ponieważ będzie jednomyślny.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie przewodniczący! Podrobione towary nie tylko godzą w konkurencyjność przedsiębiorstw europejskich, ale również są siedliskiem zagrożeń dla zdrowia człowieka. Należy na to zareagować poprzez wzmocnienie egzekwowania praw własności intelektualnej w skali globalnej.
Potrzebujemy możliwie jak najwięcej partnerów handlowych, którzy przystąpiliby do wielostronnej umowy będącej przedmiotem dyskusji. Umowa, która jest w trakcie rokowań, musi być w pełni zgodna z odpowiednim wspólnotowym dorobkiem prawnym, musi zapewniać przestrzeganie podstawowych wolności oraz chronić dane osobowe, musi zabezpieczać swobodny przepływ informacji i nie powinna nakładać nieuzasadnionych obciążeń na legalny handel.
Wreszcie, w każdej fazie rokowań Parlament powinien dysponować pełnymi i merytorycznymi informacjami, z zastrzeżeniem zachowania racjonalnej poufności.
João Ferreira
(PT) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Z kierowanego przez Komisję Europejską mglistego procesu wyłoniła się jedna stosunkowo jasna rzecz, a mianowicie zamiar rozszerzenia zakresu i kosztów praw własności intelektualnej, co ma doprowadzić do dalszego zwiększenia zysków dużych korporacji.
Tam, gdzie to niezbędne do osiągnięcia tego celu, ignorowane są podstawowe zasady demokratyczne dotyczące przejrzystych procedur, a informacje są ukrywane i wymykają się spod demokratycznego nadzoru i kontroli. Tam, gdzie to niezbędne do osiągnięcia tego celu, ogranicza się powszechny dostęp do takich podstawowych dóbr, jak bezpieczne leki, w tym generyczne, prawo do prywatności i tajemnicy korespondencji, a także do ochrony danych osobowych.
Wszechobecność rynku i obrona interesów gospodarczych ukierunkowane na osiągnięcie własnych celów w poszczególnych sektorach nie są zbieżne z obroną i ochroną dobra wspólnego. Rezultaty tej polityki widać teraz gołym okiem.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Muszę powiedzieć, że gdy przysłuchiwałem się wypowiedziom po moim wystąpieniu, to przyszło mi na myśl, że wielu z państwa właściwie nie słuchało tego, co mówiłem, ponieważ wyjaśniłem bardzo dokładnie - mamy respektować wspólnotowy dorobek prawny i postaram się skłonić pozostałe strony umowy do wyrażenia zgody na ujawnienie tekstu, który jest obecnie przedmiotem rokowań; wyjaśniłem, że umowa będzie miała zastosowanie jedynie w odniesieniu do naruszenia handlowych praw własności intelektualnej, i mógłbym jeszcze długo przemawiać w tym duchu. Więc nie zamierzam ponownie odpowiadać na postawione pytania, ponieważ - szczerze mówiąc - myślę, że już odpowiedziałem na wszystkie pytania w moim pierwszym wystąpieniu.
David Martin zapytał, co się stanie, gdy ktoś w rzeczywistości wyjeżdża nie tylko z Unii Europejskiej, ale z kraju, który jest stroną umowy ACTA? Jest to ciekawe pytanie, ponieważ oczywiście to zależy od tego, dokąd taka osoba się udaje. Jeżeli udaje się do kraju, który nie jest stroną umowy ACTA, wówczas sprawa zależeć będzie od organów celnych i policji w danym kraju, ale jest to poza naszym zasięgiem. Jeżeli tylko rzecz będzie w naszym zasięgu, dopilnujemy, aby tak się nie działo, lecz oczywiście, nie możemy wypowiadać się za innych.
Zupełnie odrzucam całość rozumowania pani poseł in 't Veld dotyczącego zgody Parlamentu i kontroli parlamentarnej, ale chcę tylko powiedzieć bardzo wyraźnie, jak moim zdaniem sprawa to przedstawia się w traktacie z Lizbony. Wygląda to tak, że Rada udziela Komisji pełnomocnictwa i Komisja prowadzi rokowania, natomiast decyzja w sprawie pełnomocnictwa jest podejmowana przez Radę zgodnie z jej regulaminem. To, czy minister w Radzie Ministrów musi uzyskać uprzednio zgodę parlamentu krajowego, nie jest zagadnieniem prawa europejskiego, lecz prawa krajowego, a ono jest różne w zależności od kraju. Na przykład wiem, że w pani kraju wiele takich kwestii wymaga uprzedniej zgody Parlamentu - OK, ale są inne kraje, w których tak nie jest. Nie powinniśmy, jak mniemam, przesądzać sposobu podejmowania decyzji przez Radę. Sądzę, że jest to jej sprawa, a nie bezpośrednio nasza, o ile Rada nie narusza traktatu i własnego regulaminu.
W pewnym sensie staracie się państwo uchronić mnie przed sprawdzaniem mojego iPoda. Nie posiadam iPoda, a więc nie ma jeszcze żadnego problemu. Tak naprawdę wczoraj kupiłem iPoda, ale go jeszcze nie używałem i nie wybieram się do Nowej Zelandii. To trochę za daleko. Na to mogą sobie pozwolić inni urzędnicy, które mają więcej czasu.
(NL) Całą dyskusję na temat kuchni pozostawiam pani Stassen ...
Ciekawe pytanie, a co z Chinami? Pani Roithová! No cóż, Chiny nie są, jak wiadomo, stroną obecnych rokowań. Chiny to poważny problem, ponieważ, jak słusznie pani podkreśla, są one źródłem numer jeden podrabianych towarów.
Prowadzimy z nimi obecnie pewne rokowania i dyskusje, w tym również dialog gospodarczy na wysokim szczeblu. Nieustannie kładziemy nacisk na prawa własności intelektualnej, które stanowią jeden z głównych problemów, nie tylko w handlu internetowym, ale również w wielu innych działaniach. Gdy już umowa ACTA zostanie zawarta, wszystkie kraje będą mogły do niej przystąpić i mam nadzieję, że Chiny dojdą do wniosku, iż lepsza ochrona praw własności intelektualnej będzie również korzystna dla ich własnego przemysłu, a wcześniej czy później to nastąpi. Wystarczy spojrzeć na inne kraje, w których to także miało miejsce w przeszłości: teraz znacznie bardziej interesują się prawami własności intelektualnej.
Zupełnie nie zgadzam się z interpretacją art. 218 dokonaną przez pana posła Le Hyarica i panią poseł Catherine Trautmann. Artykuł 218 stanowi bowiem, że Parlament powinien być informowany o wszystkich posunięciach w ramach procedury; otóż, jesteście państwo informowani w ten sposób, a nawet szerzej. To, co robimy udzielając informacji, wykracza daleko, bardzo daleko, poza zakres wymieniony w art. 218, ale to nie moje zmartwienie. W moim wstępnym oświadczeniu wyjaśniłem, że będziemy nalegać na inne umawiające się strony, aby zgodziły się na ujawnienie aktualnego projektu tekstu, ale nie jest prawdą, że nie respektujemy art. 218.
Tak na marginesie niech mi będzie wolno powiedzieć pani poseł in 't Veld, że przekazaliśmy pani załącznik 16 do uzgodnionego oświadczenia wszystkich uczestników rokowań w sprawie ACTA, na temat zachowywania poufności dokumentów. Został on do pani przesłany przez dyrektora generalnego, pana Davida O'Sullivana w dniu 21 stycznia 2009 r. Oczywiście skład Parlamentu był inny, lecz zasiadają w nim te same osoby. Pan O'Sullivan jest ten sam i pani in 't Veld jest ta sama, czyli pani otrzymała ten załącznik. Tak więc później trochę trudno jest mnie przepytywać, o co w tym wszystkich chodzi.
Na koniec chciałbym bardzo jasno stwierdzić, że to, co mówiłem tutaj i co mówiłem podczas przesłuchania powinno być traktowane poważnie. Uczynię wszystko co w mojej mocy, aby uzyskać od umawiających się stron zgodę na udzielenie państwu pełnych informacji. Dopóki tak się nie stanie, nie mogę ujawnić projektu umowy, ponieważ stanowiłoby to naruszenie uzgodnień o zachowaniu poufności, a naruszenie takich uzgodnień miałoby skutki nie tylko dla rokowań ACTA, lecz przekładałyby się na wiele innych rokowań prowadzonych z tymi krajami. Byłoby to naruszenie poufności jako takiej, a to utrudniłoby wszelkie rokowania, o ile nie uniemożliwiłoby ich, niemniej ja dołożę wszelkich starań i dopilnuję, abyście państwo otrzymali te materiały.
Przewodniczący
Wpłynęło pięć wniosków dotyczących rezolucji przedłożonych w trybie art. 115 ust. 5 Regulaminu.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w środę, 10 marca 2010 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Françoise Castex  
Podczas gdy od miesięcy Parlament domaga się dostępu do tekstów, umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) została wynegocjowana w największej tajemnicy za plecami obywateli i ich przedstawicieli, a to jest nie do przyjęcia. Sama Komisja nie rozumie, o co chodzi. Jej przedstawiciel mówi nam, że wysłał już do nas dokumenty, a jednocześnie, że zwróci się do Rady, aby wszystko opublikować: kto stroi sobie tutaj żarty?
Oprócz kwestii przejrzystości chcemy tutaj przypomnieć Komisji i Radzie, że po zakończeniu rokowań będą musiały uzyskać zgodę Parlamentu. Z przecieków, które do nas dotarły, wyglądałoby na to, że oto mamy konia trojańskiego: pod pretekstem w pełni uzasadnionej walki z podrabianiem towarów państwa członkowskie, z rządem francuskim na czele, chcą przegłosować tekst, który mógłby podważyć prawo dostępu do leków, wolność słowa, neutralność Internetu i odpowiedzialność prawną pośredników działających w tej dziedzinie.
Faktem jest, że Parlament sprzeciwi się naruszeniu wspólnotowego dorobku prawnego. Jeżeli Komisja i Rada nie zmienią strategii, będziemy bronić wolności przysługujących naszym współobywatelom, odrzucając ACTA, dokładnie tak, jak odrzuciliśmy umowę w sprawie Stowarzyszenia na Rzecz Światowej Międzybankowej Telekomunikacji Finansowej (SWIFT).
Ioan Enciu  
Przyłączam się do pytania zadanego Komisji odnoszącego się do przejrzystości i aktualnego stanu rokowań w sprawie umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA). Moim zdaniem należy podjąć pilne działania na rzecz rozwiązania sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. Dla Parlamentu Europejskiego niedopuszczalne jest wykluczenie go przez Komisję z rokowań w sprawie przygotowania ACTA, zważywszy, że mamy zatwierdzać postanowienia tej umowy. Jak już powiedziano, Komisja musi jak najszybciej ujawnić wszystkie rokowania, które miały miejsce w sprawie ACTA, jak również oczekiwania związane z posiedzeniem w kwietniu. Takie rozwiązania jak zmuszanie dostawców usług internetowych do monitorowania ruchu i nakładanie ograniczeń na ich sieci, mogą mieć niekorzystne skutki dla obywateli, zarówno z punktu widzenia poszanowania ich prawa do prywatności, jak i ze względu na dodatkowe koszty ponoszone przez użytkowników. Tego rodzaju problem musi być otwarcie dyskutowany i konsultowany z opinią publiczną. Stanowisko obywateli Europy i przemysłu europejskiego dotyczące tych środków musi być znane i przestrzegane po to, aby uniknąć wszelkiego rodzaju niewłaściwych, antydemokratycznych zachowań.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
na piśmie. - Szanowni państwo! Negocjowana obecnie przez Komisję Europejską umowa ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement) wykracza ponad przyjętą w prawie unijnym zasadę proporcjonalności, która mówi, że działania Unii nie wykraczają ponad to, co jest konieczne do osiągnięcia celów traktatu. Szczególne zaniepokojenie budzi rozdział dotyczący Internetu. Umowa zawiera podobno zapisy, które mogą ograniczyć z jednej strony swobodę wypowiedzi, a drugiej działalność komercyjną w Internecie. Taki skutek będzie miało rozważane podobno wprowadzenie odpowiedzialności dostawców Internetu za przesyłane treści oraz sankcji karnych za ściąganie plików na użytek prywatny. Używam słowa "podobno”, ponieważ informacje na temat zapisów umowy nie pochodzą ze źródeł oficjalnych, a jedynie z plotek i przecieków, Komisja bowiem nie informuje Parlamentu o postępach w rokowaniach. Tymczasem traktat z Lizbony przewiduje już taka procedurę. Ponadto zgoda Parlamentu wyrażana większością głosów jest konieczna do zawarcia porozumienia przez Radę. Nowy traktat wprowadza też kompetencję do podejmowania środków w dziedzinie własności intelektualnej, która należy w równym stopniu do Parlamentu i do Rady. Dlatego przyłączam się do głosu deputowanych, którzy domagają się większej przejrzystości w zakresie prowadzonych rokowań i uważam, że współpraca międzyinstytucjonalna w kwestii umowy ACTA powinna potwierdzić, że wszystkie Instytucje traktują poważnie nowo obowiązujący traktat. Na razie tak nie jest.
Alan Kelly  
na piśmie. - Umowy handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrobionymi ma umocowanie o zasadniczym znaczeniu dla ochrony praw własności intelektualnej. Po okresie kryzysu konieczna jest zachęta dla intelektualistów i artystów, aby wykorzystywali swoją kreatywność i aby bez obawy publikowali nowe prace w trybie online. Prawo to powinno pozostawać w równowadze z prawem osób do dostępu do informacji, a ponadto sankcje powinny być ukierunkowane na większych handlowych użytkowników korzystających z materiałów objętych prawami autorskimi. Jest to jednak kwestia przyszłości. Obecnie moje największe obawy budzi zakres bieżących informacji przekazywanych tej Izbie, a dotyczących rokowań. Zgodnie z traktatem lizbońskim omawiana umowa wymaga zgody tej Izby, a z wypowiedzi kolegów posłów wnioskuję, że sposób, w jaki ta umowa powstaje, spowoduje, iż czeka ją chłodne przyjęcie. Rokowania związane z ACTA muszą być bardziej otwarte, a Komisja i Rada muszą wykazać w tym zakresie swoją wolę poprzez zapewnienie Parlamentowi szerokiego dostępu do dokumentów w tej sprawie.
Stavros Lambrinidis  
na piśmie. - Mam nadzieję, że oświadczenie pisemne w sprawie ACTA przedłożone dwa tygodnie temu przeze mnie i moich kolegów posłów, Casteksa, Alvaro i Roithovą, oraz dzisiejsza debata posłużą jako spóźniony sygnał otrzeźwienia Rady i Komisji. Ten Parlament nie będzie siedział cicho w kącie, podczas gdy za zamkniętymi drzwiami negocjuje się podstawowe prawa milionów obywateli. Jesteśmy przeciwni "praniu przepisów” na szczeblu międzynarodowym w dziedzinie, w której byłoby to bardzo trudne do uzyskania przez większość ustawodawców krajowych - nie mówiąc już o Parlamencie Europejskim. Oczywiście nawiązuję tutaj do przepisów opartych na niesławnej regule "trzech przestępstw”. Ten Parlament zdecydowanie uważa, że należy chronić prawa własności intelektualnej, ale nie poprzez udzielanie prywatnym firmom ogromnych uprawnień do monitorowania działalności każdego bez wyjątku obywatela w Internecie, na co nie zezwalamy nawet naszej policji w walce z terroryzmem, a już na pewno nie poprzez niewspółmierną karę odcinania całego gospodarstwa domowego od Internetu. Dostęp do Internetu jest podstawowym prawem i należy je jako takie traktować i chronić.
Michael Theurer  
Rokowania Komisji Europejskiej w sprawie umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi (ACTA) wywołały kilka pytań. Mimo że umowa dotyczy ważnych problemów, a mianowicie walki z podrabianiem i przemytem towarów i znaków towarowych, zdecydowanie w większym stopniu musi się ona opierać na naszych europejskich zasadach. Absolutnie nie może ona prowadzić do harmonizacji prawa autorskiego, prawa patentowego i prawa znaków towarowych w UE - wręcz przeciwnie, naszą naczelną zasadą musi pozostać zasada pomocniczości. Nie wolno nadużywać umów handlowych w celu ograniczania podstawowych praw i wolności jednostki. Zanim Parlament będzie mógł udzielić swojej zgody, która jest wymagana do ratyfikacji omawianej umowy, należy wprowadzić znaczne poprawki, i to nie tylko pod względem treści. Parlament Europejski musi w większym stopniu uczestniczyć w rokowaniach, a dokumenty negocjacyjne muszą być nam w całości udostępnione.
