Zapewnienie jakości żywności - harmonizacja lub wzajemne uznawanie norm (krótka prezentacja)
Przewodnicząca
Następnym punktem jest krótka prezentacja sprawozdania pani poseł Petre, w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w sprawie zapewniania jakości żywności - harmonizacja lub wzajemne uznawanie norm.
Maria Petre
sprawozdawczyni. - (RO) Na wstępie chciałabym podziękować Komisji Europejskiej za tę mile widzianą inicjatywę zielonej księgi w sprawie jakości produktów rolnych oraz rozpoczęcie konsultacji dotyczących tego tematu.
Zielona księga stanowi odpowiedź na realną potrzebę ze strony państw członkowskich, aby promować wizerunek swoich produktów rolnych, a zwłaszcza ich walorów jakościowych, zarówno wśród konsumentów europejskich jak i konsumentów w innych krajach. Owe wysokie standardy są pożądane przez konsumentów i są sposobem na osiągnięcie maksymalnej wartości dodanej. Choć procedura współdecydowania nie ma tutaj zastosowania, mam nadzieję, że opinia Parlamentu Europejskiego zostanie uwzględniona w następnych etapach.
Chciałabym także podziękować moim kolegom z Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a zwłaszcza ekspertom za wsparcie, jakiego udzielili w promowaniu tego sprawozdania.
Uproszczenie standardów marketingowych, lepsze informowanie konsumentów, zwłaszcza o pochodzeniu produktów spożywczych, a także lepsza ochrona wysokiej jakości europejskich produktów na szczeblu globalnym to niektóre z najważniejszych propozycji zawartych w tym sprawozdaniu.
Polityka jakościowa nie może być traktowana w oderwaniu od takich kwestii jak WPR lub takich wyzwań jak zmiany klimatu, potrzeba ochrony różnorodności biologicznej, zaopatrzenie w energię, czy zarządzanie zasobami wodnymi. Jednocześnie konsumenci, jak wszyscy wiemy, wykazują ciągły wzrost zainteresowania nie tylko bezpieczeństwem żywności, lecz także pochodzeniem i metodami produkcji produktów żywnościowych.
Systemy certyfikacji kojarzą się konsumentom z gwarancją wysokiej jakości. Celem norm musi być pomoc rolnikom w dostarczaniu wysokiej jakości produktów, które spełniają oczekiwania konsumentów, unikanie rozczarowania konsumentów i ułatwienie porównania cen szerszej gamy wysokiej jakości produktów.
Jako sprawozdawczyni chciałabym zmniejszenia stopnia złożoności europejskiego systemu norm podstawowych i licznych przepisów, których muszą przestrzegać europejscy rolnicy. Jestem zwolenniczką uproszczenia i przyjęcia zasad, które wystarczająco zagwarantują bezpieczeństwo żywności w UE.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR) Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Petre, za to sprawozdanie. Europejska polityka w zakresie jakości produktów rolnych stanowi ważną kwestię dla rolników, podmiotów zaangażowanych w łańcuch produkcji żywności i oczywiście konsumentów. Dlatego przed przygotowaniem wniosków legislacyjnych Komisja przyjęła zieloną księgę w sprawie jakości produktów rolnych i przeprowadziła konsultacje z zainteresowanymi stronami.
Komisja z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie pani poseł, podobnie jak dyskusje, które toczą się w różnych komisjach Parlamentu Europejskiego. Dyskusje te to dodatkowy wkład, oprócz 560 odpowiedzi otrzymanych w fazie przeprowadzonych konsultacji. Pomogą one Komisji w określeniu kierunków strategicznych, które mają być opublikowane w komunikacie zaplanowanym na koniec maja tego roku.
Komisja zamierza wspomóc europejskich rolników w przekazywaniu informacji dotyczących wymagających warunków produkcji, do których się oni stosują. Wspomniałem, że propozycja wprowadzenia oznaczenia miejsca produkcji spotkała się z bardzo małym poparciem, a jeszcze mniejsze poparcie uzyskała koncepcja europejskiego logo potwierdzającego zgodność z normami europejskimi. Z drugiej strony występuje zapotrzebowanie na oznaczenie "kraju pochodzenia”.
Komisja z zadowoleniem odnotowuje wsparcie dla jej polityki uproszczeń dotyczących standardów handlowych. Komisja zawsze była za upraszczaniem prawa, tam gdzie jest to niezbędne. Dlatego też, pani poseł Petre, daje nam pani bodziec do działania i zachęca do kontynuowania naszej pracy.
Komisja odnotowała żądanie określenia opcjonalnych zastrzeżonych terminów takich jak "wiejski” lub "górski”. Mogę powiedzieć, że jest to również pogląd zawarty w większości odpowiedzi na zieloną księgę.
Jeśli chodzi o informację geograficzną, Komisja podziela pani pogląd. Procedury powinny być uproszczone, albo przynajmniej przyspieszone. Przeglądamy obecnie odpowiedzi na zieloną księgę, aby zdecydować, jak to uczynić.
Kwestia powołania agencji pozostaje otwarta. Jednocześnie należy starannie zbadać wady i zalety takiego organu.
Jeśli chodzi o negocjacje z WTO, mogę państwa zapewnić, że uznanie europejskich systemów jakości ma trwałe miejsce w planie działań Komisji. Wydaje się, że na horyzoncie pojawił się konsensus w zakresie potrzeby harmonizacji, ustanowienia ram systemów certyfikacji oraz doprowadzenia do wzajemnego uznawania tych systemów. Wytyczne mogą być wystarczającym rozwiązaniem i mogą umożliwić uniknięcie zbyt wielu ograniczeń administracyjnych.
Jest to pierwszy krok w stronę prawdziwej polityki jakości w odniesieniu do produktów rolnych. Komisja w chwili obecnej niecierpliwie oczekuje na kolejne kroki i owocne dyskusje, których się spodziewamy, i w imieniu mojej koleżanki, pani komisarz Ficher Boel zapewniam państwa, że Komisja włączy parlament we wszystkie nadchodzące działania, które podejmie w tym obszarze. Jest to obszar, którego znaczenie odpowiednio pani podkreśliła - pani poseł Petre - nie tylko dla producentów ale dla nas wszystkich jako konsumentów
Przewodnicząca
Zamykam debatę nad tym punktem. Głosowanie odbędzie się jutro.
Oświadczenia pisemne (art. 142 regulaminu)
Magor Imre Csibi  
na piśmie. - W wielce zglobalizowanym świecie rolnicy stoją w obliczu rosnącej presji. Aby być konkurencyjnymi, mogą oni albo obcinać koszty, albo specjalizować się w wytwarzaniu wysokiej jakości produktów niszowych. Dlatego też systemy jakości żywności nie tylko zapewniają autentyczne produkty konsumentom, lecz także wsparcie rozwoju obszarów wiejskich. Aby zaoferować rolnikom alternatywną drogę rozwoju obszarów wiejskich, musimy uprościć normy wprowadzania produktów do obrotu i wzmocnić zachęty dla drobnych producentów do uczestniczenia w rynku. Ale uproszczenie standardów nie oznacza gorszej jakości, ani mniejszej autentyczności. Normy UE dotyczące wprowadzania żywności do obrotu są jednymi z najsurowszych na świecie. Aby chronić zaufanie do systemów jakości, trzeba je wdrażać przy wzmocnionej kontroli i przy wzmocnionych systemach identyfikacji pochodzenia. Ponadto w przypadku "chronionych oznaczeń geograficznych” lub "chronionych oznaczeń pochodzenia” pożądane byłoby oznaczanie miejsca pochodzenia składników, o ile nie pochodzą z tego samego miejsca co produkt. Konsumenci upatrują w tego rodzaju produktach specjalnych cech związanych z określonym pochodzeniem lub metodą produkcji rolnej. Są jednak przypadki, gdy składniki wskazane na etykiecie nie są dokładnie takie same jak składniki zastosowane w produkcie, czego przykładem może być "szynka parmeńska”, która w rzeczywistości nie pochodzi z Parmy.
Véronique Mathieu  
na pismie. - (FR) Konsument jest coraz bardziej wymagający w stosunku do jakości, pochodzenia i bezpieczeństwa produktów rolnych. UE pomyślnie wprowadziła system oznaczania jakości, który jest gwarancją autentyczności produktów regionalnych i tradycyjnych metod produkcji. Państwa członkowskie i UE mają obecnie za zadanie promować te wysokiej jakości produkty i czynić więcej dla ich ochrony na szczeblu międzynarodowym. Ma to na celu gwarantowanie uczciwej konkurencji pomiędzy produktami europejskimi i produktami z krajów trzecich, zwłaszcza poprzez ochronę rolników europejskich przed produktami uzurpującymi sobie uznane nazewnictwo. Produkty, których nazwy mogą być uzurpowane, powinny być objęte międzynarodową ochroną WTO i każde żądanie rejestracji chronionego znaku z krajów trzecich powinno być przedmiotem większej kontroli. By zapewnić lepszą informację konsumentom, ważne jest aby etykieta wskazywała kraj pochodzenia pierwotnych produktów rolnych, a w przypadku produktów przetworzonych pochodzenie głównych składników oraz miejsce ostatecznego przetwórstwa.
Jednocześnie UE musi zapewnić utrzymanie zasady "warunkowego dostępu do rynku” poprzez zarekomendowanie WTO przyjęcia bardziej rygorystycznych norm ochrony wysokiej jakości produktów, tak aby produkty importowane podlegały tym samym wymogom jakości i bezpieczeństwa co produkty europejskie.
Czesław Adam Siekierski  
na piśmie. - Pani przewodnicząca! Jakość to słowo kluczowe w całym łańcuchu żywnościowym "od pola do stołu”. Niezmiernie ważne jest, aby uświadomić unijnym konsumentom to, jak wysokie wymogi i standardy w zakresie jakości żywności muszą spełniać nasi rolnicy i producenci rolno-spożywczych, z jakimi to wiąże się kosztami. Żywność UE wyróżnia się wysoką jakością i odpowiednimi standardami, co nie zawsze można powiedzieć o towarach importowanych.
Uważam, że nie powinniśmy tworzyć kolejnych systemów certyfikatów na poziomie wspólnotowym, kolejnych znaków służących do wyróżniania żywności w UE. Wprowadzi to konsumenta w błąd. Zamiast tego powinniśmy skupić się na działaniach promocyjno-informacyjnych już istniejących unijnych oznaczeń, które w świadomości konsumentów kojarzyć się powinny z gwarancją jakości.
Kolejnym wyzwaniem jest usprawnienie procesu badania wniosków dotyczących produktów regionalnych i przyspieszenie rejestracji. Niestety ich rozpatrywanie przez Komisję Europejską ciągnie się latami. Z regionu małopolski i świętokrzyskiego na rejestrację wciąż oczekują takie produkty jak: fasola korczyńska, kiełbasa lisiecka, wiśnia nadwiślanka, śliwka szydłowska, jabłka łąckie, obwarzanek krakowski czy fasola z Doliny Dunajca.
