

De Voorzitter. -
   Ik wil de vergadering van vandaag beginnen met namens mijzelf en namens alle leden van het Europees Parlement, de heer Alexander Milinkevitsj, leider van de democratische oppositie en kandidaat voor het presidentschap van Wit-Rusland van harte welkom te heten.
Mijnheer Milinkevitsj, u hebt de moed gehad om u als leider van de verenigde oppositie kandidaat te stellen bij de presidentsverkiezingen die onlangs in Wit-Rusland hebben plaatsgevonden, en die in de ogen van ons Parlement bepaald niet democratisch zijn verlopen. Het Europees Parlement heeft bewondering voor de moed en volhardendheid waarvan u zowel tijdens als na de verkiezingscampagne blijk hebt gegeven, en verklaart zich ten volle solidair met u persoonlijk, met uw landgenoten en met uw land.
Europa zal pas volledig democratisch zijn als Wit-Rusland een vrij land is.
U kunt ervan op aan dat het Europees Parlement zal blijven opkomen voor de democratie en de mensenrechten in uw land.
Zoals u ziet, dragen sommige afgevaardigden sjaals waarvan de kleuren zodanig gekozen zijn dat deze steun ook visueel tot uitdrukking wordt gebracht. Dankzij de wijziging van het Reglement, die onlangs is besloten en inmiddels van kracht is geworden, kan de Voorzitter toestemming geven voor dit soort uiterlijke symbolen. Uit hoofde van het vorige Reglement zou de Voorzitter verplicht zijn geweest de leden te verzoeken ze te verwijderen. De wijziging van het Reglement is dus een goede zaak. U ziet, initiatieven van de Voorzitter pakken soms positief uit. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde is de stand van de onderhandelingen inzake de financiële vooruitzichten. Wat dit onderwerp betreft, zou ik het Parlement in het kort de inhoud willen meedelen van het akkoord dat ons onderhandelingsteam, onder leiding van de heer Lewandowski, met de vertegenwoordigers van de Commissie en de Raad heeft bereikt.
Zoals u weet, had het Parlement zowel kwantitatieve als kwalitatieve doelstellingen voor de financiële vooruitzichten voorgesteld: enerzijds een toename van het algemeen kredietvolume en anderzijds een betere structuur en betere mechanismen voor de uitvoering van de begroting.
In vergelijking met het standpunt dat de Raad in december had ingenomen, is het plafond met 4 miljard euro verhoogd. Dat bedrag zal worden toegevoegd aan de begrotingsmiddelen voor een aantal programma's waarop fors was bezuinigd, met name Erasmus en de programma's voor levenslang leren, innovatie en steun voor kleine en middelgrote ondernemingen.
Boven op die extra middelen komt er nog een verhoging van de reserves van de Europese Investeringsbank met 2,5 miljard euro voor de financiering van programma’s ter bevordering van onderzoek en ontwikkeling, de vervoersnetwerken en steun voor kleine bedrijven.
Het kredietvolume voor het flexibiliteitsinstrument blijft gelijk aan dat voor de huidige periode, te weten 200 miljoen euro per jaar, maar wel zullen ongebruikte middelen voortaan naar de twee volgende begrotingsjaren overgedragen kunnen worden.
Dat is in grote lijnen de inhoud van het akkoord dat gisteren is bereikt, maar ik ben er zeker van dat onze rapporteur, de heer Böge, een en ander uitvoeriger zal kunnen toelichten. De fracties zullen de gelegenheid hebben het akkoord tijdens het debat te beoordelen. 
Reimer Böge (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik geef eerlijk toe dat ik niet tevreden ben over het resultaat. Wie de gedetailleerde analyse van de financiële vooruitzichten voor de uitgebreide Europese Unie bekijkt die de tijdelijke commissie heeft uitgewerkt, weet dat in dit resultaat een aantal zaken niet is opgenomen, zaken die we echter dringend nodig hebben om Europese meerwaarde toe te voegen en die we in de komende zeven jaar verder moeten behandelen.
Toch moet ik zeggen dat, gezien de omstandigheden waaronder we moesten werken, alle betrokkenen in hun streven naar een meerjarige oplossing voor de financiële vooruitzichten en een Interinstitutioneel Akkoord tot het uiterste zijn gegaan van wat er van hen kon worden verwacht. De Voorzitter wees er terecht op dat het het Parlement niet alleen om de cijfers ging. Het was ook geïnteresseerd in de kwalitatieve aspecten, in de aanzet tot hervorming van het Europees begrotingsbeleid, in nieuwe financiële instrumenten, in het ontbureaucratiseren van alle procedures, in het waarborgen van de parlementaire rechten in de instrumenten voor het buitenlands beleid, alsmede in de vraag welke rol het Parlement gaat spelen bij een mogelijke herziening in 2008-2009.
Ons inziens hebben wij dit gehele pakket van kwalitatieve elementen en hervormingsplannen door middel van gemeenschappelijke en unilaterale verklaringen, en met inachtneming van het Interinstitutioneel Akkoord, voldoende uitgewerkt. We hebben in ieder geval steeds een weg gevolgd die leidt naar een kwalitatief verbeterd Europees begrotingsbeleid.
Uitgaande van onze gedetailleerde kennis van de programma’s - want we hebben deze diepgaander geanalyseerd dan de Raad ooit heeft gedaan - vormen de nu overeengekomen cijfers de absolute pijngrens. Wij zijn er bijvoorbeeld in geslaagd om op het terrein van levenslang leren of op dat van mededingingsvermogen voor groei en werkgelegenheid 2,1 miljard euro extra te verkrijgen en daarmee 40 000 studenten meer te laten deelnemen aan Europese uitwisselingsprojecten, en ik geloof dat daarmee onze inzet voor de Europese meerwaarde vruchten heeft afgeworpen.
Ik wil het hele onderhandelingsteam, voorzitter Janusz Lewandowski, de heer Walter, de heer Mulder, alsmede de fractiecoördinatoren, uitdrukkelijk bedanken voor de voortreffelijke samenwerking. Dit resultaat konden wij alleen behalen doordat we sterk fractieoverschrijdend hebben gewerkt en wij als onderhandelingsteam steeds één lijn hebben getrokken. Daar ben ik erg dankbaar voor.
José Manuel Barroso,
   . Mijnheer de Voorzitter, het doet mij bijzonder veel genoegen om hier te mogen zijn en u te mogen laten delen in mijn tevredenheid over het akkoord dat door de onderhandelaars van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie is bereikt over de financiële vooruitzichten 2007-2013. Ik wil met name de heren Böge, Lewandowski, Mulder en Walter bedanken voor hun buitengewoon goede werk dat, zoals ik weet, onder zeer moeilijke omstandigheden moest worden verricht. Ik wil ook kanselier Schüssel en zijn minister van Financiën bedanken voor hun onvermoeibaar streven naar een akkoord. Ik heb de onderhandelingen van zeer nabij gevolgd en was vastbesloten om ervoor te zorgen dat er een goed resultaat op tafel zou komen te liggen. Ik kan u zeggen dat ik trots ben op de rol die de Commissie - in de persoon van commissaris Grybauskaitė - heeft gespeeld tijdens de uitermate moeilijke onderhandelingen. Ik ben ervan overtuigd dat het resultaat van deze onderhandelingen duidelijk beter is dan het op de Europese Raad bereikte akkoord.
Omdat ik uit eerste hand weet hoe zwaar het is geweest om zover te komen, kan ik uit de grond van mijn hart zeggen dat dit een succes is. Dit is goed nieuws voor Europa. Nu hebben wij immers de middelen om onze ambities met betrekking tot de ontwikkeling van de Europese Unie in de komende zeven jaar waar te maken. We hebben een duidelijk financieel kader om de ontwikkeling van de tien nieuwe lidstaten die in 2004 zijn toegetreden, en de ontwikkeling van de twee nieuwe lidstaten die nog moeten toetreden, een sterke impuls te geven.
Ik ben met name blij dat er meer geld wordt uitgetrokken voor programma’s die rechtstreeks verband houden met de nieuwe agenda van Lissabon, te weten onderzoek, levenslang leren, trans-Europese netwerken, concurrentievermogen en innovatie. Bijna vijftig miljard euro zal in de komende zeven jaar beschikbaar komen voor het versterken van het onderzoek op EU-niveau. Bovendien betekent het akkoord dat voor het eerst gezamenlijke inspanningen worden ondernomen met de Europese Investeringsbank. De middelen van de Europese Investeringsbank werken als katalysator voor publieke en private investeerders op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en trans-Europese netwerken, en ook in kleine en middelgrote bedrijven. Er zal ook beduidend meer geld beschikbaar zijn voor het belangrijke gebied van justitie en binnenlandse zaken.
Een van mijn andere prioriteiten was - en u zult zich herinneren dat ik daarover brieven heb geschreven aan de fungerend voorzitter van de Raad en verklaringen heb afgelegd hier in het Parlement - ervoor te zorgen dat er extra middelen kwamen voor de programma’s die rechtstreeks ten goede komen aan onze burgers, zoals programma’s voor jeugd, gezondheid en consumentenbescherming. Dat is nu bereikt, maar dat was niet mogelijk geweest als we na het akkoord van de Europese Raad niet hadden samengewerkt om een verhoging van die middelen te verkrijgen. Ik heb ook kennis genomen van de opmerkingen die de heer Böge hier zojuist over heeft gemaakt.
Onze uitgaven voor extern beleid zullen ook stijgen, waardoor we de Europese waarden in de hele wereld kunnen blijven uitdragen. Dankzij dit akkoord zullen we het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie substantieel kunnen versterken.
Het door de onderhandelaars bereikte akkoord zal nu moeten worden bekrachtigd door het Parlement en de Raad. We hopen dat dit zonder verder uitstel zal gebeuren. We hebben ook hard gewerkt om ervoor te zorgen dat de toekomstige begroting van de Europese Unie gebaseerd zal zijn op de beginselen van solide financieel beheer. Ik heb ook heel goed geluisterd naar wat de heer Böge daar zojuist over heeft gezegd: het gaat niet alleen om de cijfers; de cijfers zijn inderdaad verhoogd, maar het gaat niet alleen om de cijfers; het gaat ook om transparantie, het gaat om het afleggen van verantwoording, het gaat om de kwaliteit van de uitgaven en de kwaliteit van de manier waarop wij - Parlement, Raad en Commissie - met elkaar samenwerken. 
De eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat de rol van het Parlement tijdens deze onderhandelingen is versterkt, en het Parlement zal ook een grote rol spelen bij de herziening van de financiële vooruitzichten, wat een van de topprioriteiten zal zijn in de komende jaren. Ik kan vandaag ten overstaan van u iets bevestigen wat ik al meerdere malen heb gezegd: zoals u weet heeft de Raad ons gevraagd een voorstel in te dienen over een ‘herzieningsclausule’ voor de toekomst van de financiële vooruitzichten. Daarbij willen wij zo nauw mogelijk samenwerken met het Parlement 
Ik weet dat het moeilijk is geweest. Ik weet dat niet iedereen gelukkig is en dat niemand volmaakt gelukkig is - laat ik zeggen dat de Commissie niet volmaakt gelukkig is - maar het is eens te meer een demonstratie van onze toewijding en samenwerkingsgeest, en daarom wil ik alle onderhandelaars van harte feliciteren. Ik denk dat we blij mogen zijn met dit resultaat en dat we gebruik moeten maken van de impuls die van dit akkoord uitgaat om meer vaart te zetten achter de voltooiing van het wetgevingsproces dat noodzakelijk is om vanaf volgend jaar alle programma’s op stapel te zetten en uit te voeren. We mogen geen tijd meer verliezen.
Hans-Gert Poettering,
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, geachte afgevaardigden, de weg hierheen was lang en moeilijk, en zonder dit Parlement waren we nooit zover gekomen. Ik raad eenieder van ons aan om niet alleen het nationaal belang - of wat daarvoor doorgaat - in het oog te houden, maar ook te kijken naar de belangen van de Europese Unie, naar de belangen van ons aller Europa. Als we niet daarvan waren uitgegaan, was dit resultaat - een resultaat waarvan wij : ‘Ja, maar…’ zeggen - er nooit gekomen. De heer Böge zei terecht dat we uiteraard niet helemaal tevreden zijn, maar anderzijds weten wij dat er niet meer in zat. Ik wil alle afgevaardigden - de heer Lewandowski als voorzitter van de werkgroep, evenals de heren Böge, Walter en Mulder - van harte bedanken voor hun overtuigende inzet. We mogen trots zijn op een onderhandelingsgroep die dit resultaat heeft weten te bereiken.
We dragen een grote verantwoordelijkheid voor de Europese Unie. Daarbij gaat het minder om geld dan om democratie, parlementarisme, transparantie en openheid. Het gaat erom de burgers te winnen voor Europa, zodat dit Europa van ons overtuigend wordt. Daarom willen wij dat, als er Europees geld op nationaal niveau wordt uitgegeven, de nationale overheden ook de verantwoordelijkheid dragen voor een verstandige besteding van dit geld. Als er tekortkomingen zijn, mogen die niet altijd worden toegeschreven aan de Europese Unie, want daarvoor dienen de nationale overheden de verantwoordelijkheid te nemen.
Wij staan erop dat het Europees Parlement in 2008-2009 betrokken wordt bij en verantwoordelijkheid krijgt voor de herziening van de uitgaven van de Europese Unie. Ik wil met kracht onderstrepen dat het gemarchandeer van de afgelopen weken en maanden zich niet mag herhalen. Het moet de laatste keer zijn dat onze onderhandelingen zo weinig overtuigend zijn. Ik ben het uitdrukkelijk eens met de voorzitter van de Europese Raad dat wij erover dienen na te denken hoe we de Europese Unie eigen inkomsten kunnen geven die geen belasting vormen voor de burgers, maar die er wel toe kunnen leiden dat wij voldoende middelen hebben in Europa. Laten we ons daarvoor samen inzetten.
Martin Schulz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is minder dan we hadden gewenst, het is meer dan velen van ons hadden verwacht, en het is een overwinning van de rede. Er is een aantal zaken geregeld in het Interinstitutioneel Akkoord waaraan ik bijzonder veel belang hecht. Het eerste punt is de herzieningsclausule. In 2008-2009 zullen we uitgebreid terugkomen op alle cijfers. Degenen die nu ontevreden zijn - die overigens ontevreden zijn over alles - dienen er nota van te nemen dat hetgeen met de wijziging van de begroting van de EU in gang is gezet, een deel van het proces is, en bijgevolg een eerste stap is. De Commissie heeft toegezegd voorstellen te zullen doen waarmee in 2008-2009 de noodzakelijke stappen kunnen worden ondernomen met betrekking tot de herzieningsclausule.
Er is een akkoord bereikt over een beter financieel beheer, en dat is een stap van vitaal belang. Het is essentieel dat de middelen die ons ter beschikking staan ook werkelijk worden uitgegeven en effectief worden gebruikt. Het is een grote vooruitgang als we ook werkelijk doen wat we elkaar onderling hebben beloofd en wat we onderling hebben afgesproken.
We hebben nog een grote stap voorwaarts gemaakt: nu moeten de lidstaten namelijk zelf verslagen opstellen en bewijzen wat zij hebben gedaan met de middelen. Daarmee nemen we afscheid van de zojuist door de heer Poettering geschilderde houding van: ‘De successen zijn een nationale verdienste, de mislukkingen zijn de schuld van Brussel.’ Nu moeten de lidstaten rekenschap afleggen over hoe zij en hun overheden de middelen daadwerkelijk hebben gebruikt. Het is van groot belang dat daarover een akkoord is bereikt.
Bovendien is het mogelijk gebleken om er meer geld uit te halen, en ik wil de gelegenheid aangrijpen om de heren Böge, Mulder en Lewandowski daarvoor te bedanken. Namens mijn fractie gaat mijn dank natuurlijk ook uit naar onze collega Ralf Walter, die - zoals andere afgevaardigden kunnen bevestigen - in de slotfase hard heeft onderhandeld voor onze fractie. Hij komt uit het Moezelgebied en is gewend aan hoog water. Als het water op zijn hoogst staat, is Ralf op zijn best. Hartelijk dank, dus.
Ik wil afsluiten met iets dat u me anders niet snel hoort doen. Ik wil namelijk de Commissie bedanken voor de constructieve samenwerking in deze fase. Mijn dank gaat ook uit naar bondskanselier Schüssel die, zoals bekend, nog een hoop werk voor de boeg heeft. Dankzij zijn constructieve opstelling in de onderhandelingen kan hij echter op onze steun rekenen als hij de weerspannige lidstaten in de Raad nog moet overhalen. Al met al was het gisteren in mijn ogen een goede dag.
Graham Watson,
   .Mijnheer de Voorzitter, namens de liberalen en democraten wil ook ik de heer Böge en zijn team, de heren Mulder, Walter en Lewandowski, evenals het Oostenrijkse voorzitterschap bedanken voor het akkoord dat zij hebben bereikt. Ik hoop dat dit akkoord geen aanbeveling behoeft en zal worden goedgekeurd door mijn fractie en het Parlement, evenals door de Raad en de Commissie.
Ik wil niet doen alsof mijn fractie tevreden is met het resultaat. Wij vinden dat er niet genoeg geld gaat naar onderzoek en ontwikkeling - waar onze Unie behoefte aan heeft voor het Galileo-programma -, naar trans-Europese netwerken, levenslang leren, naar al die zaken die we naar behoren moeten financieren om onze burgers ervan te overtuigen dat de Europese Unie toegevoegde waarde heeft.
We weten dat het in de nationale hoofdsteden van enkele lidstaten mode is om gemeenschappelijk streven te torpederen. Het begon met de brief van de zes staatshoofden en regeringsleiders aan de heer Prodi, twee jaar geleden, waarin ze voorstelden om de begroting te verlagen naar 1 procent van het BNI - een sterk ondermijnend beleid. Maar als de middelpuntzoekende krachten niet langer meer kunnen komen van een leiderschap met visie, zullen ze zeker komen van ontwikkelingen buiten onze grenzen. Ik hoop dat onze lidstaten de afgesproken herziening van de EU-begroting zullen gebruiken om nog eens goed te bekijken hoe we onze Unie de middelen kunnen geven die zij nodig heeft.
Onze fractie hoopt ook dat we - zoals de Raad heeft opgemerkt - vooruitgang kunnen boeken op het punt van een echte betrouwbaarheidsverklaring, zodat de accountants eindelijk hun handtekening kunnen zetten onder de rekeningen van de Unie. Dat lijkt ons een minimumvoorwaarde voor het terugwinnen van het vertrouwen van het publiek. 
Monica Frassoni,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het zal u niet vreemd in de oren klinken dat mijn fractie niet bijzonder tevreden is over het bereikte akkoord. Wij zijn er ook niet van overtuigd dat men niet meer in de wacht had kunnen slepen.
In tegenstelling tot wat u zei, voorzitter Barroso, geloof ik niet dat wij met dit akkoord de middelen krijgen die nodig zijn om onze ambities waar te maken. Ik moet toegeven dat ik verbaasd was over uw opmerking. Ik denk dat wij weer met hetzelfde probleem te maken hebben, namelijk met een gebrek aan bereidheid van de kant van de lidstaten om de Europese Unie geld te geven voor de nodige programma’s. Dit lijkt me een politiek probleem waar wij de komende jaren onze schouders onder moeten zetten.
Ook ik wil het onderhandelingsteam bedanken, dat volledig uit mannen bestond, evenals het team dat heeft meegeholpen bij deze moeilijke klus: dat waren allemaal vrouwen van mijn fractie. De financiële vooruitzichten blijven behoudend qua structuur en zijn zeker niet toegespitst op een hervorming. Men heeft twintig miljard euro geschrapt voor plattelandsontwikkeling, en ambitieuze projecten als “Natuur 2000” hebben tot op heden geen financiële dekking.
De Europese Raad heeft aangekondigd dat er een herzieningsclausule komt, maar hij heeft geweigerd deze in het akkoord op te nemen. Het gevolg is dat wij niet goed weten hoe het zal aflopen met die clausule. Ik wil dan ook gaarne van de Commissie vernemen - hopelijk luistert ze nu naar mij - of het al dan niet haar bedoeling is het besluitvormingsproces met betrekking tot de externe programma’s te verbeteren. Daar circuleren namelijk tegengestelde meningen over, en ik zou graag willen dat dit bevestigd werd.
Tot slot richt ik me tot de heer Schüssel. U heeft dikwijls gesproken over kwesties die belangrijk zijn voor ons, zoals de Europese belasting en het systeem van eigen middelen. Mijns inziens moeten deze thema’s absoluut op de agenda blijven staan, omdat wij met dit werkelijk onbevredigende akkoord - dat met een beetje goede wil van de Raad veel beter had kunnen zijn - tot het jaar 2013 volgens mij geen echte vooruitgang voor de burgers kunnen boeken. 
Francis Wurtz,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijn fractie heeft nooit gepleit voor een ondoordachte verhoging van de begroting. Bovendien zien wij de begroting niet als het enige instrument waarover de Unie beschikt om een gezonde groei en evenwichtige ontwikkeling te bevorderen. Zo zou het ongetwijfeld zeer behulpzaam zijn als de Europese Centrale Bank in dit opzicht een andere rol zou spelen. De begroting is niettemin altijd de uitdrukking van een politieke wil. Het heeft geen zin om grote ambities te verkondigen, als je tegelijkertijd weigert de financiële middelen beschikbaar te stellen die nodig zijn voor de verwezenlijking ervan.
Dit geldt in het bijzonder voor de uitbreiding. Nog voordat het proces in gang werd gezet, wist iedereen dat de uitbreiding legitieme uitgaven met zich mee zou brengen, met name uit hoofde van de structuurfondsen en het Cohesiefonds. Daarom vonden wij dat zelfs de oorspronkelijke verzoeken van het Parlement en het verslag-Böge ver achterbleven bij de financiële behoeften die uit de gedane beloftes voortvloeiden. Wij stonden dan ook volledig achter het besluit van het Parlement om het krenterige compromis van de Europese Raad van afgelopen december te verwerpen.
Terecht hebt u, mijnheer de Voorzitter, er indertijd op gewezen dat dergelijke financiële vooruitzichten tot sterke besnoeiingen zouden leiden, en geëist dat er financiële middelen kwamen voor onderwijs, onderzoek, trans-Europese netwerken, samenwerking, enzovoort. Gezien deze doelstellingen was de verhoging met anderhalf procent die onze onderhandelaars eisten op zich al erg bescheiden: anderhalf procent van 1,04% van het bruto nationaal inkomen van de Unie. Maar voor de Raad was dit nog driemaal zoveel als wat acceptabel was. Onder deze omstandigheden is het standpunt van mijn fractie dat wij deze klucht moeten afwijzen, als wij onze geloofwaardigheid willen behouden, en dat wij bijgevolg onze verantwoordelijkheid moeten nemen. 
Wojciech Roszkowski,
   - Mijnheer de Voorzitter, toen ik gisteren vlak voor middernacht hoorde dat onze onderhandelaars een compromis met de Raad en de Commissie gesloten hadden over de nieuwe financiële vooruitzichten, kwamen er tegenstrijdige gevoelens in mij op. Enerzijds was ik erkentelijk voor de inspanningen en al het goede werk van onze onderhandelaars. Ook was ik erg opgelucht dat er op die manier een eind was gemaakt aan vijftien maanden van ongewisheid en onenigheid die de financiën van de Unie bedreigden. Het gevaar bestond immers dat we bij het ontbreken van nieuwe financiële vooruitzichten over elke begrotingspost, afgezien van de verplichte uitgaven op jaarbasis, hadden moeten discussiëren en bij het vaststellen van de begroting voortdurend achter zouden lopen. Dat is het positieve aan de situatie.
Anderzijds voldoen de nieuwe financiële vooruitzichten duidelijk niet aan de verwachtingen. Ze betekenen dat de herverdeling van de middelen van de Unie drastisch beperkt moet worden. De verwachting is dat het bruto nationaal inkomen in de Unie tussen 207 en 2013 met 15 procent zal stijgen, terwijl de begroting in diezelfde periode slechts met 2 procent in omvang zal toenemen. De cijfers spreken voor zich. In dit licht is de weerstand van de Raad tegen de zeer bescheiden voorstellen van onze onderhandelaars niet minder dam kleinzielig.
Er wordt vaak gezegd dat bepaalde politieke tendensen in dit Parlement van een onbegrijpelijke euroscepsis getuigen, en dat dat vooral geldt voor de inbreng vanuit de nieuwe lidstaten. Het lijkt mij heel interessant vast te stellen welke partijen eurosceptisch en misschien zelfs anti-Europees zijn. Zou het kunnen dat dat uitgerekend de regeringen van de landen zijn die voortdurend snijden in de uitgaven van de Unie en die geloven dat je meer Europa voor minder geld kunt creëren?
Ik zal de collega’s in de UEN-Fractie oproepen om het compromis over de nieuwe financiële vooruitzichten te steunen, maar dat neemt niet weg dat als we bij voortduring onder het drempelbedrag blijven dat in de vooruitzichten voor de jaarbegrotingen is vastgelegd, de Europese Unie een bepaald duistere toekomst tegemoet gaat. Het enige wat ik vraag is dat niemand daar dan de nieuwe lidstaten de schuld van geeft. De financiële problemen van Unie zijn grotendeels te wijten aan de bekrompenheid van de oude lidstaten.
Nigel Farage,
   .Mijnheer de Voorzitter, als ik luister naar wat er deze ochtend werd gezegd, krijg ik het gevoel dat het Europees Parlement weer bezig is met zijn favoriete sport en tijdverdrijf, en dat is navelstaren. Het enige waarover echt gesproken wordt zijn de details van een interinstitutioneel akkoord - of misschien kunnen we het in deze fase beter hebben over een ‘gebrek aan een akkoord’ - maar komen de zaken waar het echt om gaat bij de begroting van de Europese Unie ook aan de orde? Is er iemand bereid om echt te praten over het feit dat de accountants nu al elf jaar achtereen weigeren om hun handtekening te zetten onder de rekeningen? Is er iemand die met mij wil wedden dat het niet twaalf, of misschien dertien of veertien jaar achtereen wordt? Dat is fnuikend, niet? We hebben een begrotingssysteem dat veel te ingewikkeld is, maar mijn vraag is: hebben we überhaupt wel een begroting nodig?
Welnu, de heer Blair, die volledig kopje onder is gegaan tijdens de onderhandelingen, die met boter en suiker is ingemaakt door president Chirac, heeft een heel slechte deal gesloten voor de Britse belastingbetaler. En nu vraagt een meerderheid van de mensen in Groot-Brittannië: ‘Waarom betalen wij 39 miljoen pond per dag voor een organisatie die zijn eigen rekeningen niet eens krijgt goedgekeurd?’ Waarom moeten de Britse belastingbetalers meebetalen aan de bouw van een nieuw metrosysteem in Warschau en een nieuwe riolering in Boedapest? Waarom betalen we al dat geld aan een groep landen die veel meer verkopen aan ons dan wij aan hun?
Het subsidiëren van je economische concurrenten is natuurlijk de wereld op zijn kop! Geen enkel zinnig mens zou dat doen. Dus het zal niet zo heel lang meer duren, mijnheer de Voorzitter, tot de Britten zullen stoppen met het geven van geld aan de Europese Unie. Ik weet dat u er allen in de afgelopen dertig jaar van geprofiteerd heeft, maar bij deze bij voorbaat mijn excuses. Binnen enkele jaren zal niemand van u meer een Britse cheque ontvangen, maar het was leuk zolang het geduurd heeft.
Jean-Claude Martinez (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wij waren het allemaal eens over de constatering dat dit bedrag van circa duizend miljard euro, dat de Europese begroting voor zeven jaar moet garanderen, een bescheiden bedrag is, terwijl de begroting van de Verenigde Staten van Amerika alleen al voor één jaar 2500 miljard dollar bedraagt.
Wie onder deze omstandigheden in Lissabon verklaart dat Europa in 2010 de meest concurrerende economie ter wereld zal zijn, gedraagt zich als Nikita Kroetsjov, toen hij in 1960 in de Verenigde Naties zei: “Binnen tien jaar zal de Sovjet-Unie de Verenigde Staten hebben ingehaald.”
Vanuit die invalshoek bekeken, en ondanks onze geslaagde poging om een paar duizend euro extra in de wacht te slepen, zijn de voorstellen die wij hier optekenen dus nog altijd even ontoereikend, gezien de alom erkende noodzaak om te investeren in laboratoria, ziekenhuizen, universiteiten, bejaardentehuizen, hogesnelheidslijnen, enzovoort. Dit betekent dat de Raad en het Parlement slechts van mening verschilden over “nul komma nog wat” extra ten opzichte van het BBP, want zij putten hun ideeën uit dezelfde bron, die in twee woorden kan worden samengevat: malthusianisme wat het economisch beleid betreft en conservatisme wat het begrotingsbeleid betreft. Overal in de Unie is sprake van malthusianisme, ook bij het GLB, bij de quota’s, de braaklegging en het rooien van wijngaarden. Zelfs het Europees Parlement laat zijn horecapersoneel en chauffeurs in armoede leven; zij krijgen een schandalig laag salaris van duizend euro per maand! Dit is een voorbeeld van de beroerde economische realiteit, die weerspiegeld wordt in het fundamentalisme van ons begrotingsbeleid en in de begrotingstechniek van het Financieel Reglement van de Unie. Alles wordt in het werk gesteld om uitgaven te voorkomen! In het Financieel Reglement van de Unie wordt uitgegaan van het beginsel dat er sprake moet zijn van een begrotingsevenwicht. Om dit beginsel terug te vinden, mijnheer Barroso, moeten we teruggaan tot de tijd van dr. Salazar, terwijl er in de Verenigde Staten in honderd jaar tijd slechts 38 keer sprake was van begrotingsevenwicht.
Anders gezegd: als wij onze financiële vooruitzichten hadden willen herzien, dan hadden wij de ultraliberale ideologie die eraan ten grondslag ligt moeten herzien, maar de drie plagen van de Angelsaksische denkwijze - Malthus, Adam Smith en Ricardo - ter discussie stellen, dat was een andere kwestie. 
De Voorzitter. -
   Ik wil iedereen die het woord heeft gevoerd hartelijk bedanken. De Raad en de Commissie hebben kunnen luisteren naar de fracties, die in meer of mindere mate ontevreden zijn met het akkoord. Sommige fracties zijn niet helemaal tevreden maar ook niet helemaal ontevreden, en andere vinden het een in elk opzicht onbevredigend akkoord. De Raad en de Commissie hebben ook kunnen horen dat wordt aangedrongen op voortzetting van het werk, opdat de Unie een stelsel van eigen middelen krijgt dat ons de zekerheid geeft dat het op nationaal eigenbelang gebaseerd gemarchandeer bij de begrotingsonderhandelingen - waarnaar verschillende fractieleiders hebben verwezen - definitief tot het verleden behoort.
Mijnheer Schüssel, we verzoeken u met klem verder te gaan op de weg die u met zoveel moed hebt uitgestippeld. We zijn ervan overtuigd dat daar de toekomst van de Unie ligt, een toekomst met betere begrotingen, zodat de Unie haar doelstellingen ook echt kan verwezenlijken. De fracties zullen het akkoord dat de onderhandelaars namens hen hebben bereikt nu gaan bespreken, en het Parlement zal er tijdens de volgende vergaderperiode over stemmen.
Het debat is gesloten.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ).
   - Het via de trialoog bereikte akkoord over de financiële vooruitzichten is heel ongunstig: men is 108 miljoen euro beneden het oorspronkelijke voorstel van het Europees Parlement gebleven.
De voorgestelde 1,05 procent van het BBP voor de vastleggingskredieten blijft vrij ver achter bij de door de Commissie en het Europees Parlement voorgestelde percentages van 1,21, respectievelijk 1,18 procent.
Het Europees Parlement heeft, gelet op het in december 2005 door de Europese Raad bereikte akkoord, een voorstel gedaan waarin gevraagd werd om 12 miljard euro extra. We hebben 4 miljard extra gekregen - voor het belangrijkste deel via de herverdeling van middelen uit andere begrotingslijnen. Die 4 miljard zijn evenwel bestemd voor prioriteiten als de Strategie van Lissabon en het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid, en niet voor de Structuurfondsen of het Cohesiefonds, en dus ook niet voor het volledig compenseren van de regio’s die het slachtoffer zijn van het zogenaamde statistisch effect, zoals bijvoorbeeld de Algarve.
De overeengekomen middelen zijn beslist onvoldoende om een antwoord te formuleren op de economische, sociale en ecologische situatie waarin de uitgebreide EU verkeert. De ongelijkheid is immers toegenomen en cohesie is nu belangrijker dan ooit.
Wij hebben tegen het voorstel gestemd dat het Parlement in juni heeft gedaan. Het volstond niet om de sociale en economische cohesie te garanderen, omdat daarmee de cohesielanden minder middelen kregen, terwijl de in de zogenaamde “Grondwet voor Europa” vastgelegde prioriteiten als richtsnoer werden aangehouden.
Om precies dezelfde redenen moeten we nu ook tegen dit nieuwe akkoord stemmen. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde is het debat over de resultaten van de Europese Raad en de Strategie van Lissabon. 
Wolfgang Schüssel,
   - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het doet mij deugd om als fungerend voorzitter van de Raad Voorzitter Borrell, en u, geachte afgevaardigden en leden van de Commissie, opnieuw te mogen begroeten. Ik verschijn nu voor de tweede keer voor u, en wellicht herinnert u zich wat ik aan het begin van het Oostenrijks voorzitterschap heb beloofd. Ik heb toen namelijk gezegd dat dit geen voorzitterschap mocht worden waarin onze eigen onderwerpen, wensen en verlangens centraal stonden, maar dat we u een teamvoorzitterschap wilden bieden dat goed met u, het democratisch gekozen Europees Parlement, de Commissie en uiteraard ook de lidstaten samenwerkt. Het vertrouwen van de burgers herwinnen is een immense taak, een taak die wij alleen samen kunnen vervullen. Ook moeten wij de grote vraagstukken, die alleen Europa kan oplossen, samen aanpakken. Daarbij moeten we gebruikmaken van alle instellingen. Het heeft geen zin als de ene instelling met de vinger naar de andere wijst of er kritiek op levert. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en moeten samen hard roeien om snelheid te winnen en ons doel te bereiken.
Mijns inziens hebt u ook kunnen zien dat wij ons van meet af aan hebben ingezet voor deze samenwerkingsbenadering binnen een teamvoorzitterschap. Zonder veel misbaar hebben we, samen met u en de Commissie, de afgelopen weken en maanden ook enkele oplossingen kunnen bewerkstelligen.
Om te beginnen wil ik u graag kort verslag doen van de Europese Raad. Een jaar geleden hebben wij ons onder Luxemburgse voorzitterschap voorgenomen om een nieuwe impuls te geven aan de Strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid. Het is niet genoeg om te komen met retorische, wollige frasen; wat we nodig hebben, zijn resultaten en acties, zoals die Robert Schuman voor ogen stonden toen hij zei dat Europa niet wordt gebouwd in één dag, maar door actie, of veeleer acties - in het meervoud. We hebben ook voor het eerst een institutionele verandering ingevoerd door de Europese sociale partners te betrekken bij de beraadslagingen van de Europese Raad. De voorzitter van het Europees Verbond van Vakverenigingen, de heer Cándido Méndez Rodriguez, was hierbij aanwezig, evenals de voorzitter van UNICE, de Unie van Industrie- en Werkgeversfederaties in Europa, de heer Ernest-Antoine Seillière. Voor het eerst was ook de voorzitter van de Europese Centrale Bank, Jean-Claude Trichet, erbij. Uiteraard heeft de Voorzitter van het Europees Parlement, de heer Borrell, namens het Parlement het woord gevoerd, waarbij hij een uiterst belangwekkende bijdrage leverde aan de discussie over de economie en het scheppen van arbeidsplaatsen.
Ons voorzitterschap heeft zichzelf zeer concrete doelen gesteld. U hebt zelf in de media kunnen volgen dat veel van deze doelstellingen bijzonder omstreden waren. We hebben ons hierdoor niet laten ontmoedigen en hebben enkele zeer precieze formuleringen opgenomen in de conclusies, met name waar het gaat om banen en groei. Het belangrijkste voor ons is de verbetering van de werkgelegenheid voor de circa 18 miljoen werklozen in Europa. Concreet gesproken willen wij 1 procent groei van de werkgelegenheid bereiken door middel van nationale hervormingsprogramma’s en verbeterde randvoorwaarden. Zo kunnen circa 2 miljoen arbeidplaatsen per jaar worden geschapen; in 2010 zouden er op die manier netto 10 miljoen arbeidsplaatsen bij moeten zijn gekomen.
Ten tweede willen wij ons heel bewust richten op de opleiding van jongeren. 85 procent van de jongeren tot 22 jaar dienen een hogere opleiding te krijgen. We willen het aantal vroegtijdige schoolverlaters met 10 procent beperken, en we willen heel bewust ervoor zorgen dat volgend jaar al alle jonge mensen binnen zes maanden een baan, een stageplaats of een kans op bij- en nascholing aangeboden krijgen. Later moet deze periode worden beperkt tot vier maanden.
We zijn een pact voor gendergelijkheid op de werkplek overeengekomen. Het onderwerp ‘flexicurity’ wordt zeer intensief bediscussieerd op ieder niveau, en met het door de Commissie voorgestelde globaliseringsfonds beschikken we over een prima instrument om door de structuurverandering getroffen werknemers een nieuwe kans op de arbeidsmarkt te bieden door middel van om- en bijscholing.
De volgende belangrijke kwestie is natuurlijk de vraag hoe dat kan worden bereikt. We hebben besloten ons vooral te concentreren op het midden- en kleinbedrijf, dat vroeger soms stiefmoederlijk werd behandeld. We hebben concreet nagedacht over de vraag hoe we kleine en middelgrote bedrijven - waarvan wij er circa 23 miljoen hebben - het leven kunnen veraangenamen door de procedures te vereenvoudigen en administratieve voorschriften te schrappen. De Commissie heeft, in de persoon van commissaris Verheugen en voorzitter Barroso, een zeer intensief programma, ‘betere wetgeving’, gepresenteerd, dat het Nederlandse voorbeeld volgt en de administratieve rompslomp met circa 25 procent moet terugbrengen. We willen het jonge ondernemers gemakkelijker maken om een bedrijf te beginnen. Het is de bedoeling dat een bedrijf binnen een week kan worden opgezet via één centrale contactinstantie. Zo hoeven kleine ondernemers zich niet meer bij talloze administratieve organen te melden, maar kunnen ze snel van start gaan.
Ik ben de Commissie zeer dankbaar voor de verhoging van de -drempel, wat zoals ik weet intern niet erg gemakkelijk lag. De verdubbeling van deze drempel is een uiterst belangrijk initiatief dat ons in staat stelt om de kleine en middelgrote ondernemingen het leven gemakkelijker te maken en om onszelf de ondersteuning van deze bedrijven gemakkelijker te maken. Vergeet u ook niet dat wij via de Europese Investeringsbank circa 30 miljard euro ter beschikking stellen via gesubsidieerde leningen, garanties en borgstellingen, opdat juist de kleine bedrijven grote vooruitgang kunnen boeken bij het scheppen van werkgelegenheid.
Het derde onderwerp dat ik wil aansnijden is kennis en onderzoek. We zijn ons er terdege van bewust dat we met het hoge loonsniveau in Europa alleen goed kunnen concurreren als we meer doen voor opleiding, onderzoek en kennis. Natuurlijk hebben we al in het jaar 2000 de doelstelling van 3 procent vastgesteld. Alleen hebben we die niet bereikt. Het nieuwe aan deze conclusies is dat wij ieder land zover hebben gekregen om, in een bijlage die deel uitmaakt van de conclusies, zichzelf de verplichting op te leggen om elk jaar, tot 2010, die doelstelling van 3 procent te halen. Mijn commentaar op het vorige debat is dat, als we hierin slagen - en dat zal uiteraard aanzienlijke inspanningen vergen -, wij jaarlijks 100 miljard euro extra kunnen investeren in onderzoek met geld dat afkomstig is uit de nationale begrotingen en het particuliere bedrijfsleven. Dat zou de grootste groei-injectie zijn die voorstelbaar is op dit terrein.
Ook hier helpt de Europese Investeringsbank ons met 10 miljard euro extra risicokapitaal. Als we de particuliere bijdragen er nog bij rekenen, komen we op een extra injectie van 30 miljard euro.
Het lijkt me van bijzonder groot belang dat de Europese Raad het idee van de heer Barroso heeft opgepakt om een Europees instituut voor technologie op te richten. Ook dit idee was aanvankelijk fel omstreden, omdat sommigen bang waren voor het ontstaan van enorme parallelbureaucratieën en anderen vreesden dat dit ten koste zou gaan van de bestaande . Het door de Commissie gepresenteerde basisidee heeft inhoudelijk mijn volle steun. Dit betekent dat een verbinding moet worden gelegd tussen de instellingen voor hoger onderwijs en het bedrijfsleven, tussen onderzoek en ontwikkeling enerzijds en de eindgebruikers anderzijds. Dit wordt niet een soort superautoriteit, maar een perfect opgebouwd netwerk dat vooral is gericht op werkelijke samenwerking met de instellingen in de lidstaten. Ik complimenteer de heer Barroso en de Commissie met het feit dat zij dit voorstel hebben aangenomen en gesteund, en wij verwachten voor juni van dit jaar ook concrete wetsvoorstellen.
Met betrekking tot de begroting is ook van belang dat wij ons verplicht hebben om aanzienlijk meer geld uit te trekken voor levenslang leren, studentenprogramma’s en uitwisselingsprogramma’s voor stagiairs. U hebt al gehoord dat hier nu 800 miljoen euro extra voor wordt uitgetrokken in het begrotingscompromis. Dat is een heel interessant en belangrijk initiatief om jonge mensen een nieuw perspectief te bieden.
Met belangstelling heb ik enkele studies gelezen waarin het feit wordt bekritiseerd dat wij de ambitieuze doelstellingen van onze strategie tot nog toe niet hebben verwezenlijkt: Lissabon, banen, werkgelegenheid. Een van de redenen die in het verslag-Sapir en ook door het wordt aangevoerd, is dat er te weinig sprake zou zijn van - een vreselijke term - hetgeen betekent dat niemand in de nationale lidstaten zich werkelijk verantwoordelijk voelt.
Daarom geef ik het goede voorbeeld. Tijdens de afgelopen ministerraad in Oostenrijk heb ik besloten dat wij een coördinator op ministersniveau krijgen. Onze minister van Economische Zaken en Werkgelegenheid wordt met onmiddellijke ingang de politieke coördinator van dit hele proces. Ik wil alle lidstaten uitnodigen om dit voorbeeld te volgen, zodat we politieke coördinatoren krijgen die vervolgens - wellicht in de Mededingingsraad - in het oog kunnen houden of de doelen die wij onszelf hebben gesteld, wel ten uitvoer worden gelegd.
Geheel nieuw was natuurlijk het energiebeleid, waartoe de Duitse bondskanselier Angela Merkel de eerste aanzet gaf. Mijn dank gaat eveneens uit naar Tony Blair, die in Hampton Court hiervoor feitelijk het startschot heeft gegeven. Uiteraard werden wij pas echt wakker geschud en gealarmeerd op de eerste dag van januari van dit jaar, toen ik met Angela Merkel het nieuwjaarsconcert bijwoonde. In die eerste nacht werden de energieleveranties met 30 procent verminderd, en in de tweede nacht met 50 procent. We zijn erin geslaagd om deze crisis binnen vier dagen te bezweren, met de hulp van de Commissie, van commissaris Piebalgs en vele anderen, maar de problemen zijn natuurlijk nog niet opgelost.
Vrijwel alle producenten bevinden zich in politieke crisisgebieden. Vrijwel alle wereldwijde conflicten hebben iets te maken met energie. De prijzen van grondstoffen schommelen enorm en er is slechts een geringe diversificatie. In Europa bestaat er nog steeds in sommige gebieden en in sommige perioden een groot gevaar op een black-out. Klimaatverandering - met alle daarmee verband houdende verschijnselen - is een onderwerp dat onze aandacht verdient. Er moet een antwoord worden gevonden op het vraagstuk van de stijgende vraag naar energie, en we mogen uiteraard ook de enorme veiligheidsrisico’s niet uit het oog verliezen.
De hele situatie smeekt welhaast om een nieuwe gemeenschappelijke Europese krachtsinspanning, en de Commissie heeft daarvoor in het Groenboek op voortreffelijke wijze de weg geëffend. De Europese Raad heeft dit initiatief opgepakt en heeft ook zijn drie doelstellingen gedefinieerd: continuïteit van de energievoorziening, mededingingsvermogen van onze economie en verbetering van de milieukwaliteit. In concreto werd overeengekomen om tot 20 procent energiebesparing te komen, en dat acht ik zeer belangrijk, want dat is geen vanzelfsprekendheid. Dat wil in feite zeggen dat de EU zich ten doel stelt om economische groei en energieverbruik op de lange termijn van elkaar los te koppelen. Dat beschouw ik als een van de belangwekkendste besluiten van deze Raad, en het zal enorme inspanningen vergen om dit daadwerkelijk ten uitvoer te leggen.
We willen het aandeel van de hernieuwbare energiebronnen verhogen van 7 procent nu tot 15 procent. Ook dat was zeer omstreden, en het is geen proces dat vanzelf gaat. Zowel op nationaal als op gemeenschappelijk niveau moet er veel gebeuren op dit terrein. Het aandeel van de biobrandstoffen, dat nu 2 procent bedraagt, moet stijgen naar 8 procent, en daarbij komt onvermijdelijk technologie en onderzoek kijken. Daarbij moet aandacht worden geschonken aan de tweede generatie biobrandstoffen, aan de tenuitvoerlegging van CARS 21 en de samenwerking met de automobielindustrie. Dit brengt een enorme kans op economische groei met zich mee, en die kans willen wij grijpen.
Dan nu de grensoverschrijdende handel in elektriciteit. We streven naar een 10 procent overlapping van de stroomnetwerken, wat een beduidend geringer risico op een black-out inhoudt voor onze consumenten. Vergeet u ook niet dat de pijpleidingen, de netwerken, de energiecentrales en de netwerkbeveiliging een economische kans bieden. Het investeringsvolume bedraagt 800 à 1 000 miljard euro, veelal particulier kapitaal. Als we hiervan verstandig gebruikmaken door middel van een gemeenschappelijk Europees economisch beleid, dan zal blijken dat dit vele banen oplevert en bovendien de energievoorziening beter waarborgt.
In dit verband geldt ook - en ook deze discussie hebben wij eerlijk gevoerd, zonder openlijke onenigheid - dat er geen protectionisme mag bestaan in een betrekkelijk kleine markt als Europa. Ik ben zelf zes jaar lang minister van Economisch Zaken en dus ook van Energie geweest, en ik weet uit eigen ervaring dat de tijd voorbij is dat iedereen op eigen houtje kon creëren of meende de Europese verordeningen aan zijn laars te kunnen lappen.
De markten moeten worden opengesteld, en er is afgesproken voor medio 2007 de stroom- en gasmarkt open te stellen. De instrumenten zijn er; de Commissie heeft ze in handen en de Commissie dient deze ook zonder lang aarzelen te gebruiken, want zij is de hoedster van de Verdragen en moet onder andere toezien op een continue energievoorziening voor onze burgers.
Hierbij zij echter gezegd dat de energiemix niets aan belang heeft ingeboet en de beslissing over welke energiebron wordt gebruikt nog steeds op nationaal niveau dient te worden genomen. Dat wil ik hier in alle duidelijkheid stellen. Ieder land moet zelf weten of het al dan niet kerncentrales wil hebben. Oostenrijk heeft hierover een heel duidelijk standpunt - ofschoon ik weet dat andere landen een andere positie innemen - en dat dient te worden gerespecteerd. Dat garandeer ik, en dat garandeert natuurlijk ook het Europees Parlement.
Het is van groot belang dat we dit niet alleen economisch bekijken, maar ook in de context van het buitenlands beleid. Daarom is afgesproken om de Commissie, in samenwerking met de Hoge Vertegenwoordiger, de heer Solana, een strategisch document te laten presenteren over de buitenlands politieke aspecten van het energiebeleid. Achteraf gezien zal men deze discussie en deze besluiten beschouwen als een doorbraak naar een waarlijk gemeenschappelijk Europees energiebeleid. We zullen tevens door middel van herzieningen bij elk komend voorzitterschap ervoor zorgen dat dit onderwerp niet wordt vergeten.
Ook lijkt het me van groot belang - en het was verre van eenvoudig om hierover consensus te bereiken, want ik heb er veel tijd in moeten steken en met iedere regeringsleider gesproken om de weg hiervoor te effenen - dat ik erin geslaagd ben om iedereen ervan te overtuigen om het besluit over de dienstenrichtlijn te aanvaarden, een besluit dat democratisch en met grote meerderheid is genomen door het Europees Parlement.
Ik ben ook de Commissie dankbaar voor het feit dat zij vandaag reeds met een voorstel is gekomen, dat - voor zover ik dat nu kan beoordelen - strookt met deze consensus. Ik vraag u dan ook dringend om door middel van een versnelde procedure in tweede lezing zo nauw mogelijk samen te werken, opdat wij snel tot een gemeenschappelijke besluitvorming kunnen komen.
Ik wil ook mijn dank betuigen aan de sociale partners op Europees niveau voor hun engagement. De werkgevers hadden het er niet gemakkelijk mee, maar zij hebben een constructieve bijdrage geleverd. Na deze doorbraak - want dat is de dienstenrichtlijn in mijn ogen - wil ik echter ook verzoeken om een vergelijkbaar engagement voor een andere belangrijke zaak, namelijk de arbeidstijdenrichtlijn.
We weten allen hoe belangrijk het is om vooruitgang te boeken op dit terrein, maar we zullen ook blijk moeten geven van veel fijngevoeligheid om met de nationale bijzonderheden rekening te kunnen houden. Ik beschouw dit als een klassiek voorbeeld van een terrein waarop het subsidiariteitsbeginsel tot zijn recht kan komen. We zijn beter af met een redelijk compromis dan met helemaal geen oplossing. Het zou mij veel plezier doen als we tijdens het Oostenrijks voorzitterschap in staat waren om op drie niveaus werkelijke vooruitgang te boeken, te weten: diensten, arbeidstijdenrichtlijn en begroting.
Daarmee kom ik bij de begroting. Ik weet net zo goed als iedereen dat het een zware bevalling was. Enkelen van u zullen fijntjes lachen, wel wetend dat drie voorzitterschappen - Luxemburg, Groot-Brittannië en nu Oostenrijk - hier hard aan gewerkt hebben, hetgeen niet voor de hand lag. Deze begroting bestrijkt een periode van zeven jaar en is niet alleen bedoeld om rechtszekerheid te bieden met het oog op de programma’s, maar vooral ook om de nieuwe lidstaten in staat te stellen dat te doen wat zij hopen te kunnen doen. Ik ben erg dankbaar voor het feit dat - en eigenlijk hebben dat alle sprekers hier tot uitdrukking gebracht - wij aan het geheel hebben gedacht en niet aan individuele belangen.
Gelooft u mij, ook ik heb menig interne veiligheidszone moeten binnendringen om te komen tot deze gemeenschappelijke consensus. Zoals u weet, heeft dit veel vastberadenheid gevergd van het onderhandelingsteam van het Oostenrijks voorzitterschap - van onze ministers van Financiën en Buitenlandse Zaken, en uiteraard ook van mijzelf - in onze contacten met de heer Barroso en de heer Borrell, naar wie onze grote dank uitgaat.
U weet dat wij dicht bij het decembercompromis moesten blijven. We konden 3,5 miljard euro bieden, hoewel het Parlement 4 miljard wilde, en het pleit voor het teamwork van het voorzitterschap dat de Commissie ons uiteindelijk uit de brand heeft geholpen door de ontbrekende 0,5 miljard euro bij te passen voor de administratieve kosten, zodat de wensen van het Parlement werden ingewilligd, namelijk minimaal 4 miljard euro voor de programma’s.
Als we nu de Europese Investeringsbank betrekken bij de analyse komen we tot interessante resultaten. Er komt een miljard euro voor de versterking van de externe aspecten van de EU, en er wordt een miljard extra uitgetrokken voor de versterking van het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid. Verder komt er vijf miljard euro bij voor de Strategie van Lissabon, de helft uit de Europese begroting en de andere helft via de Europese Investeringsbank,. De rest zijn kredieten: tien miljard euro voor onderzoek, twintig voor trans-Europese netwerken, dertig voor het midden- en kleinbedrijf - alles bij elkaar zestig miljard euro.
Er hebben enkele ingrijpende verschuivingen plaatsgevonden, en ik geloof dat wij dit compromis oprecht ter aanneming kunnen aanbevelen. Ik moet nu natuurlijk ook naar het COREPER en naar andere lidstaten, maar we hebben hier volgens mij al iets tot stand gebracht dat werkelijk geloofwaardig is in de ogen van de buitenwereld.
Tot slot is er het buitenlands beleid, een terrein waarop we - naast het managen van crises zoals de vogelgriep en de controverse omtrent de spotprenten, de gascrisis en de grote buitenlands politieke vraagstukken - duidelijkheid moeten verschaffen op een aantal punten, hoewel dat vandaag niet zozeer aan de orde is. Er is maar één onderwerp dat ik vandaag wil aanroeren, omdat ik Alexander Milinkevitsj op de tribune zag zitten en dit ook aan de orde is gekomen in de Europese Raad.
De situatie in Wit-Rusland is vanzelfsprekende tragisch. Ik kan u zeggen dat ik er persoonlijk zo tegenaan kijk. Gisteren had ik de eer en het genoegen een lang persoonlijk gesprek te mogen voeren met de heer Milinkevitsj. Het is een bedaarde en redelijke man die van onze zijde iedere denkbare politieke en economische steun verdient, waar die ook nodig moge zijn, met name via de diverse partijenfamilies. De oppositie in Wit-Rusland is namelijk een platform dat bestaat uit de meest uiteenlopende groeperingen. Na het wrede optreden van de autoriteiten tegen de demonstranten, zitten er nog honderden mensen vast, zijn er duizenden studenten van de universiteit verwijderd en hebben arbeiders hun werk en inkomen verloren. Een aantal lidstaten hebben een coalitie gevormd, onder meer de Visegrad-landen - Polen, Slowakije, Tsjechië en Hongarije -, en ook Oostenrijk speelt een rol door studiebeurzen te verstrekken aan studenten uit Wit-Rusland. In dit verband vraag ik ook om steun van de Commissie, zodat wij Wit-Rusland werkelijk kunnen helpen. Bovenal moeten wij samen onze stem verheffen en de onmiddellijke vrijlating eisen van de gedetineerden, met name van presidentskandidaat Alexander Kosulin.
Tegelijkertijd dienen we ook te onderstrepen dat de EU geen belang heeft bij het isoleren van Wit-Rusland, en zeker niet van de Witrussische bevolking. We moeten vooral het Witrussische maatschappelijk middenveld steunen bij het vestigen van de gewenste democratie. Het bewind zal net zolang doelwit blijven van de beperkende maatregelen die wij op de Europese Raad zijn overeengekomen, als de autoritaire methoden en de systematische onderdrukking van het maatschappelijk middenveld voortduren.
Wij hebben nog drie maanden voorzitterschap voor de boeg. Ik weet dat er nog veel werk op ons ligt te wachten, maar ik vertrouw erop dat wij, net als in het verleden, de belangrijke vraagstukken kunnen oplossen door middel van intensieve contacten en goede samenwerking. Ik vertrouw erop dat u, net als in het verleden, uw eigen bijdragen zult leveren, die zonder twijfel kritisch en veeleisend zullen zijn. Ik kan u beloven optimaal met u te zullen samenwerken, en ik zal ook proberen om zoveel mogelijk vooruitgang te boeken op Raadsniveau, zonder veel tamtam en grote aankondigingen, maar op een manier die leidt tot werkelijke resultaten. Dat is mijn programma, en ik meen te mogen zeggen dat ik in de eerste helft van ons voorzitterschap al het een en ander heb kunnen bereiken.
José Manuel Barroso,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de kanselier, geachte afgevaardigden, ik denk dat wij - in tegenstelling tot het scepticisme dat in zwang is en in tegenstelling tot een zeker cynisme dat zich begint voor te doen - kunnen stellen dat Europa, ondanks de moeilijke tijden die het doormaakt, vooruitgang boekt. De Europese Raad van 23 en 24 maart jongstleden heeft aangetoond dat ook het uitgebreide Europa vooruitgang kan boeken. De positieve dynamiek die afgelopen herfst in gang werd gezet, zorgde ervoor dat Europa en onze instellingen weer centraal kwamen te staan in de discussie.
De boodschap van deze Europese Raad is duidelijk. Er moet een Europees antwoord komen op de belangrijkste problemen in verband met de economische groei en de werkgelegenheid. Een week voor de Europese Voorjaarstop heb ik u hier de uitdagingen van die bijeenkomst uiteengezet, die van cruciaal belang was omdat het de eerste keer zou zijn dat de hernieuwde Strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid werd toegepast. Ik kan u vandaag meedelen dat de door de Commissie vastgestelde doelstellingen bereikt zijn. Ik denk hierbij niet alleen aan de uitstekende ontvangst die ons Groenboek voor energie ten deel viel, maar ook aan andere concrete voorstellen, met name het voorstel betreffende het Europees instituut voor technologie. Hierbij spreek ik niet alleen namens de Commissie, maar ook uit naam van het algemeen Europees belang: ik vind dat wij ons oprecht mogen verheugen over de resultaten van deze Europese Voorjaarstop.
Met het uitstekende werk en de standvastigheid van het Oostenrijkse voorzitterschap als leidraad hebben de staatshoofden en regeringsleiders ingestemd met het partnerschapsbeginsel voor de nieuwe Strategie van Lissabon. Zij hebben zich bereid verklaard een stapje verder te gaan en belangrijke besluiten genomen, waardoor de weg is vrijgemaakt voor de daadwerkelijke uitvoering van onze verplichtingen uit hoofde van de nieuwe Strategie van Lissabon.
Van nu af aan beschikken wij over controlemechanismen. Wij hebben vijfentwintig nationale hervormingsprogramma’s. Voortaan kunnen het Europees Parlement, de nationale parlementen, de politieke krachten, de sociale partners en de publieke opinie in het algemeen een koers volgen die omzetting van de maatregelen in concrete resultaten mogelijk maakt. Ze kunnen van de fase van retoriek overstappen op een fase waarin de resultaten concreet gemeten worden. In het Engels was het motto hiervoor : een concrete presentatie van de resultaten.
Het belangrijkste voorbeeld dat met deze Europese Raad werd gegeven was de overgang naar een echt energiebeleid voor Europa. Wie over twintig of vijfentwintig jaar de geschiedenis van de Europese integratie optekent, zal zonder overdrijving kunnen stellen dat de invoering van een Europees energiebeleid, in maart 2006, onder Oostenrijks voorzitterschap, werd besloten. Wij staan hiermee nog slechts aan het begin en het zal niet gemakkelijk worden. Wij zullen op verzet stuiten, maar dat verzet doet zich voor omdat er sprake is van verandering. Als er geen verandering was, zou er geen verzet zijn! In dit opzicht kan ik u namens de Commissie garanderen dat zij haar uiterste best zal doen om integratie te bewerkstelligen, want - dit willen wij graag onderstrepen - er is geen enkele reden om vijfentwintig energiemarkten in Europa te hebben. Er is geen enkele reden om vandaag de dag vijfentwintig nationale vormen van energiebeleid in Europa te hebben. Wij hebben behoefte aan een gemeenschappelijke energiestrategie voor Europa. Er mag geen sprake zijn van nationalistische reflexen. De lidstaten hebben zich opnieuw bereid verklaard om met elkaar naar gemeenschappelijke oplossingen te streven en kennen de Commissie een centrale rol toe bij de totstandbrenging van open en concurrerende markten op Europees niveau.
Wat de agenda van Lissabon betreft, mogen wij geen tijd meer verliezen. Wij moeten nu resultaten boeken. Vanuit die gedachte hebben vice-voorzitter Verheugen en ik direct na de Europese Raad een ontmoeting gehad met de nationale coördinatoren voor de tenuitvoerlegging van de agenda van Lissabon. Wij hebben hun duidelijk gemaakt dat de Commissie bereid is zich geheel en al te kwijten van haar taken, niet alleen bij de ondersteuning en begeleiding, maar ook bij het toezicht op de uitvoering van de nationale hervormingsprogramma’s. Ik wil kanselier Schüssel graag gelukwensen, omdat hij zojuist heeft aangekondigd de verantwoordelijkheid voor de follow-up van het Lissabon-proces in zijn land, Oostenrijk, op een hoger niveau van vertegenwoordiging te zullen tillen. Wij willen deze gelegenheid tevens aangrijpen om alle lidstaten op te roepen hetzelfde te doen. Een goede technische voorbereiding is natuurlijk belangrijk, en wij zijn ook bijzonder tevreden over het technische niveau dat in de verschillende lidstaten op dit gebied is bereikt, maar wij denken dat het voor het welslagen van het programma ook belangrijk is dat dit op een hoger niveau in de politieke hiërarchie wordt getild, zoals kanselier Schüssel zojuist met betrekking tot Oostenrijk heeft aangekondigd.
Daarnaast zal de Commissie impulsen blijven geven op Europees niveau. Wij hebben ook afgesproken om praktische ervaringen te zullen uitwisselen. Wij denken dat de tijd rijp is voor bijeenkomsten in de verschillende lidstaten, en daar gaan wij in de herfst mee beginnen. Dit nauwe contact met de lidstaten is van essentieel belang om vooruitgang te boeken met ons programma, maar het is niet voldoende. Ik wil hier graag mijn steun uitspreken voor de krachtige boodschap van het Parlement, dat het noodzakelijk is alle belanghebbenden nog meer en in nog ruimere mate te betrekken bij deze belangrijke fase van de tenuitvoerlegging.
Wij hebben geprobeerd om de verschillende niveaus van verantwoordelijkheid en bevoegdheid van de diverse institutionele, economische en sociale actoren op Europees, nationaal en regionaal niveau te verduidelijken. Nu moeten wij ervoor zorgen dat al deze actoren ook daadwerkelijk de verantwoordelijkheid op zich nemen voor de Strategie van Lissabon. Ik doe een beroep op u: laten wij al onze krachten richten op de hervormingen die nodig zijn om Europa in staat te stellen de uitdagingen van de globalisering, evenals die van de vergrijzing, aan te gaan. Wij kunnen de strijd van de globalisering winnen.
Daarvoor is het evenwel noodzakelijk dat eenieder van ons deelneemt aan de communicatie-inspanningen en een bijdrage levert aan het publieke debat. Ik ben blij met het partnerschap tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen. In januari jongstleden heeft u in dat kader nog gedebatteerd over de Strategie van Lissabon. Ik kan u alleen maar aanmoedigen om deze dialoog voort te zetten, en ik kan u daarbij de steun van de Commissie aanbieden. Dit Parlement en de nationale parlementen zijn de hoofdrolspelers in dit debat, omdat zij tezamen de Europese burgers vertegenwoordigen. Wij kunnen de nodige hervormingen niet doorvoeren zonder een breed draagvlak onder de burgers, die uiteindelijk zullen profiteren van onze inspanningen. 
 Dit was een Europese Raad met visie, maar dit was ook een praktische Europese Raad. Iedereen heeft een berg huiswerk meegekregen voor de komende maanden. Niet in de laatste plaats heeft de Raad de Commissie een duidelijk handelingsmandaat gegeven voor de komende maanden, en ik wil in het bijzonder kanselier Schüssel bedanken voor zijn teamwerk, zijn teamgeest, zijn begrip en zijn steun voor de rol van de Commissie en de noodzaak om het werk dat onder verschillende voorzitterschappen van de Europese Raad nog gedaan zal moeten worden, consistentie en continuïteit te geven. De benadering van een partnerschap tussen Raad, Commissie en Parlement is essentieel. Zonder die geest en die samenwerking zullen we geen werkelijke vooruitgang kunnen boeken.
Eén gebied waarop het Parlement al een beslissende rol heeft gespeeld bij het vinden van een compromis was en is juist de dienstenrichtlijn. Het heeft enige tijd gekost om de staatshoofden en regeringsleiders te overtuigen, maar uiteindelijk heeft de Europese Raad ingestemd met de lijn die het Parlement was overeengekomen, en die wij ook gesteund hebben.
Misschien herinnert u het zich nog, maar ik heb vanaf het begin gezegd, en de Commissie heeft gezegd dat als het Parlement een echte, duidelijke consensus zou bereiken, wij met u zouden samenwerken om een oplossing te vinden voor het probleem van de dienstenrichtlijn. Gisteren hebben we u ons gewijzigd voorstel gepresenteerd, en u hebt kunnen zien dat daarin het compromis, dat in februari door een grote meerderheid in dit Parlement werd bekrachtigd, ten volle wordt weerspiegeld. In de herziene tekst wordt het evenwicht behouden tussen enerzijds de dringende noodzaak om het potentieel van de interne markt voor diensten volledig aan te boren en anderzijds de instandhouding van ons Europese sociaal model.
Daarnaast hebben we met een mededeling gepresenteerd met duidelijke richtsnoeren voor de toepassing van de Gemeenschapsregels met betrekking tot het detacheren van werknemers. Wat betreft het vrije verkeer van werknemers wil ik u ook graag wijzen op het feit dat verschillende lidstaten, na het verslag van de Commissie, hebben aangekondigd het einde van de overgangsperiode voor het vrije verkeer van werknemers te willen vervroegen. Na Ierland, Groot-Brittannië en Zweden hebben nu ook Finland, Spanje, Portugal en zeer onlangs Nederland aangekondigd dat ze dat vrije verkeer van werknemers willen vervroegen, zodat we echt een goed functionerend uitgebreid Europa kunnen bewerkstelligen.
We zullen in aansluiting op deze gewijzigde versie van de dienstenrichtlijn eveneens een mededeling presenteren over de sociale diensten van algemeen belang. We werken tevens hard aan de gezondheidsdiensten. Op basis van de nu voorliggende tekst verwacht ik dat de Raad en het Parlement het wetgevende proces spoedig zullen kunnen afronden.
Ik wil ook drie gebieden noemen waarop de Europese Raad met zijn besluiten naar mijn mening een wezenlijke en blijvende invloed zal uitoefenen. Het eerste gebied is het bedrijfsleven. We weten allemaal dat we voor nieuwe banen naar het bedrijfsleven en naar de kleine en middelgrote ondernemingen moeten kijken, want die scheppen de meeste banen. De beslissing om de bureaucratische rompslomp te verminderen voor nieuwe bedrijven is een teken dat Europa nu opener staat voor bedrijven. Wat betreft de kleine en middelgrote ondernemingen ben ik blij dat de Commissie steun heeft gekregen voor haar staatssteunbeleid en voor de vermindering van de administratieve lasten. We zullen hier gezwind mee doorgaan.
Het tweede gebied is kennis. Het voorstel voor een Europees instituut voor technologie heeft de nodige discussie losgemaakt, en dat is ook goed. Ik vat het op als een teken dat het Europees instituut voor technologie van wezenlijk belang is. Een vlaggenschip voor Europese excellentie op het gebied van onderwijs, onderzoek en innovatie is een echt nieuw idee, en om het te laten werken zijn verbeeldingskracht en elan nodig. Nu wij het groene licht van de Europese Raad hebben, kunnen wij aan het werk gaan om de plannen handen en voeten te geven en om te laten zien dat het Europees instituut voor technologie een echte katalysator kan zijn voor kennis en groei in Europa.
Zoals ik al in mijn inleiding heb gezegd, heeft de Europese Raad speciale aandacht besteed aan energie. De Raad heeft de Unie de weg gewezen naar een echt energiebeleid voor Europa. Hij heeft de drievoudige doelstelling van ons Groenboek bekrachtigd: duurzame, concurrerende en continue energievoorziening. De Raad heeft ook aangegeven welke praktische maatregelen genomen moeten worden. Daaronder bevindt zich een aantal van de twintig specifieke voorstellen die de Commissie in het Groenboek heeft gedaan: een echte interne markt voor energie, een coherent extern beleid, effectieve steun voor energie-efficiëntie en hernieuwbare energie. Er wordt op dit moment hard gewerkt aan het energieprogramma voor de toekomst. Ik denk ook werkelijk dat daar specifieke maatregelen uit zullen voortvloeien. Het was belangrijk dat dit niet een eenmalige show zou worden. Nu is het erg in de mode om over energie te spreken, en nu accepteren de lidstaten iets wat ze - laten we eerlijk zijn - twee jaar geleden onmogelijk hadden geaccepteerd: dat we een gemeenschappelijke strategie nodig hebben.
Daarom zullen de Commissie en de Hoge Vertegenwoordiger - zoals kanselier Schüssel al heeft gezegd - tijdens de Europese Raad in juni met enkele ideeën komen over de externe dimensie van het energiebeleid. We hebben besloten om dit onderwerp permanent tegen het licht te houden en op elke Voorjaarsraad te evalueren. Dat is belangrijk met betrekking tot de consistentie.
Na al deze interne onderwerpen heeft de Europese Raad ook nog kans gezien een krachtige boodschap uit te doen gaan over de situatie in Wit-Rusland. De Commissie werkt samen met de Raad zeer actief aan het versterken van het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland en aan de ondersteuning van onafhankelijke media, zodat de burgers van Wit-Rusland toegang hebben tot media die niet gecensureerd en gecontroleerd worden door een regering die de grondbeginselen van een democratische staat niet respecteert.
We gaan nu de goede kant op. We zetten woorden om in daden. We weten wat we moeten doen; we hebben besloten om het te doen, en nu doen we het. We doen het in samenwerking met het Europees Parlement, de Europese Raad en de lidstaten, maar ook met het bedrijfsleven, de vakbonden, de consumenten en de burgers in heel Europa. Ik denk dat dat de enige manier is om voor meer groei en nieuwe banen te zorgen. Ik denk dat dat voor Europa de beste manier is om uit een heel negatieve situatie te komen.
Zoals ik al eerder heb gezegd, heerst er nu in Europa een gevoel van scepticisme, bijna cynisme. De beste manier om dat te veranderen is om concrete resultaten te boeken, om de problemen met de dienstenrichtlijn op te lossen - zoals we nu hebben gedaan - en om een akkoord over de financiële vooruitzichten te bereiken, hetgeen naar ik hoop snel zal gebeuren. Ik zal daar nu niets over zeggen, omdat ik dat al in mijn inleidende opmerkingen gedaan heb. Dus, als wij spijkers met koppen slaan, zullen we het best mogelijke klimaat kunnen scheppen voor het oplossen van de institutionele problemen die we moeten oplossen en voor het geven van een nieuwe impuls aan dit Europa. Dat is onze plicht. We moeten meer doen om dat te bereiken.
Hans-Gert Poettering,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, geachte afgevaardigden, de voorzitter van de Europese Raad, de heer Schüssel, heeft gesproken over de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van de Europese instellingen, en de Commissievoorzitter heeft zojuist gesproken over acties. Ik richt mij nu speciaal tot u, mijnheer de Voorzitter van het Europees Parlement, om te zeggen dat ik de indruk heb dat wij - en dan bedoel ik u drieën en het gehele Europees Parlement - ons momenteel in een situatie bevinden waarin dit gemeenschapsgevoel en deze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de toekomst van de Europese Unie ook merkbaar worden. Het is mijn stellige overtuiging dat dit een goede kans is om aan de hand van concrete daden weer een psychologisch klimaat te scheppen dat de Europese Unie opnieuw aantrekkelijk kan maken voor de mensen die er leven, en dan denk ik ook aan andere vraagstukken, vraagstukken die wij vandaag niet bediscussiëren, zoals het Grondwettelijk Verdrag waarvoor we een oplossing moeten vinden. Dat is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Het doet mij bijzonder veel plezier dat de voorzitter van de Europese Raad samen met ons en met de Commissie hard werkt aan de gemeenschappelijke bestemming van Europa, en hij doet dat niet spectaculair, maar professioneel en efficiënt en vanuit een Europese overtuiging. De mensen zien Brussel - vaak ten onrechte - als een symbool van bureaucratie. We zullen succes hebben als wij - en dan richt ik mij nu met name tot de Commissie - het Lissabon-proces tot een goed einde brengen door duidelijk te maken dat wij minder bureaucratie en meer vrijheid voor de interne markt willen. Want hoe sterker de interne markt is, hoe beter we erin zullen slagen om de markt in de Europese Unie te openen - waarbij de dienstenrichtlijn een belangrijk instrument is - met minder wetgeving, minder subsidie en meer mededinging, zodat we concurrerender worden op de wereldmarkten. Daarom dienen we te streven naar minder wetten en meer vrijheid voor de ondernemingen, met name voor het midden- en kleinbedrijf, want hoe minder bureaucratie en hoe minder kosten het midden- en kleinbedrijf heeft, des te beter het in staat zal zijn om arbeidsplaatsen te scheppen. En dat is het allerbelangrijkst, want we hebben het hier niet over economie als abstractie, maar over de mensen in de Europese Unie. Daarom ben ik ook blij dat de voorzitter van de Europese Raad zojuist over jongeren gesproken heeft. Want als jonge mensen geen perspectief hebben, dan moeten wij alles in het werk stellen om daarin verandering te brengen.
Dan nu het energiebeleid. We hebben gehoord van de Poolse regering, die zelf bepaald niet uitblinkt in engagement voor Europa, dat zij Europese solidariteit verwacht met betrekking tot het energiebeleid. Wat mij betreft heeft ze daar gelijk in, want Europa is gegrondvest op het solidariteitsbeginsel. We hebben een Europees energiebeleid nodig, maar ik wil de Poolse regering ook zeggen dat, als zij op dit terrein solidariteit van ons vraagt, wij van haar diezelfde solidariteit verwachten als het gaat om de toekomst van de afzonderlijke onderdelen, de inhoud en de beginselen van het Grondwettelijk Verdrag. Solidariteit is geen eenrichtingsverkeer. We komen elkaar steeds weer tegen, en we moeten solidair zijn met elkaar voor onze Europese toekomst.
Mijn tijd is bijna om, dus nog één opmerking. Misschien moeten we er eens over nadenken hoe dit Parlement en de fractievoorzitters voldoende aan het woord kunnen komen. Zij hoeven niet zo lang te maken als de voorzitter van de Europese Raad en de voorzitter van de Commissie, maar we moeten toch tot een betere tijdsverdeling zien te komen.
Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft zojuist Alexander Milinkevitsj begroet. Mijn fractie heeft hem uitdrukkelijk uitgenodigd hier vandaag aanwezig te zijn. Bij het debat over energie en economie mogen wij nooit uit het oog verliezen wat ons fundament is, namelijk onze waarden, de rechten van de mens en de menselijke waardigheid. Daarom springen wij in de bres voor de democratie in Wit-Rusland, en als wij dat doen, is ook onze verdediging van de mensenrechten in Europa en overal ter wereld overtuigend.
Martin Schulz,
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Europese Commissie, als wij de Europese Raad beoordelen, kunnen wij positieve zaken noemen. Tijdens zijn laatste bijeenkomst heeft de Raad namelijk laten zien dat hij de wil heeft om het Europese project nieuw leven in te blazen. Dat is iets wat onze goedkeuring kan wegdragen. Voor de laatste bijeenkomst van de Raad heeft Poul Nyrup Rasmussen, voorzitter van de Partij van Europese Socialisten, namens de partij een actieplan voor groei en werkgelegenheid gepresenteerd. Dat plan hebben wij uitgewerkt met de socialistische ministers van Economische Zaken en Financiën. Overheidsinvesteringen en -uitgaven, ter stimulering van particuliere uitgaven, vormen de kern van dit actieplan. Precies daarover had u het zojuist, toen u zei dat de beschikbare middelen van de Europese Investeringsbank voor dit doel zullen worden aangewend. Dat is een goede socialistische benadering, en daarbij kunt u rekenen op onze steun.
Wat het energiebeleid betreft - een onderwerp waarop ik graag wil terugkomen, omdat het centraal staat in uw verslag van de Europese Raad - klopt het inderdaad dat wij een gemeenschappelijke Europese strategie nodig hebben. Bij deze strategie dient echter allereerst te worden onderkend dat de lidstaten zelf beslissen over hun energiebeleid. Staat u mij toe nader in te gaan op het volgende punt. U hebt voor de zoveelste keer verteld dat u, op het moment dat Rusland de gaskraan dichtdraaide, met de Duitse bondskanselier het nieuwjaarsconcert bijwoonde. Nu weet ik niet of er een oorzakelijk verband bestaat tussen beide gebeurtenissen, maar laten wij dat beter buiten beschouwing. Misschien kunt u me een plezier doen en de volgende keer - niet bij het nieuwjaarsconcert, maar eerder - tegen haar zeggen: ‘Angela, doe net als wij, en blijf van het energiebeleid af’. Wat kernenergie betreft is dat de juiste benadering, en u zult er veel steun voor krijgen, niet alleen in uw eigen land, maar ook in Duitsland.
De cruciale vraag is hoe wij solidariteit beoefenen in ons energiebeleid. Dat is iets wat de Raad moet beslissen, maar hij kan niet het voorbeeld volgen van Buridans ezel, die tussen twee hooibergen stond en uiteindelijk verhongerde omdat hij niet kon kiezen van welke hooiberg hij moest eten. Daaraan doet de Europese Raad mij in vrijwel ieder opzicht denken, want het probleem is steeds weer hetzelfde. We horen de Raad mooie verklaringen afleggen over wat Europa dient te doen, en als de leden van de Raad - uw collega’s staatshoofden en regeringsleiders - naar huis gaan, zijn zij hun beloften aan Europa vergeten en richten zij zich alleen op de mensen in hun eigen land. Dat is in een notendop de crisis van Europa die onze instellingen moeten overwinnen. Het Europees Parlement levert daaraan zijn bijdrage. Wij hebben een fatsoenlijke dienstenrichtlijn tot stand gebracht - en de Commissie heeft gisteren verklaard dat zij deze heeft overgenomen - en voor mij is een van de hoogtepunten van de afgelopen bijeenkomst van de Raad het feit dat hij unaniem heeft verklaard deze eveneens te zullen overnemen en tot een van de fundamenten van zijn gemeenschappelijk standpunt te zullen maken. Dat is een goed teken. Het laat zien dat Europa vooruitgang boekt onder leiding van het Europees Parlement. Helaas kunnen we dat niet alleen aan de Raad en de Commissie overlaten. Daarom zullen wij u ook achter de vodden blijven zitten.
Dan nog een laatste opmerking, bondskanselier Schüssel. Ik moet toegeven dat de balans van uw voorzitterschap keurig is. Het Oostenrijks voorzitterschap levert goed werk. Vandaag hebt u opnieuw enkele opmerkingen gemaakt - en u weet heel goed welke ik bedoel - waarin u een aantal specifieke aspecten vermeldde van wat er dient te gebeuren in de komende weken. Al met al bent u iemand die handig opereert. U beloofde de heer Berlusconi dat u hem zou helpen om Europa van het communisme te redden, maar enkele uren later ontmoette u de heer Prodi. U weet verschillende belangen zo met elkaar te rijmen dat u er voordeel bij heeft. Als wij allen gebruik kunnen maken van dat vermogen ten bate van de Europese Unie, dan staan wij pal achter u.
Graham Watson,
   . Mijnheer de Voorzitter, de cynici onder de liberaal-democraten zullen over de Raad van vorige maand zeggen dat het slechter had gekund. Felicitaties aan het adres van de Oostenrijkers voor het feit dat ze ruzie hebben weten te voorkomen. De conclusies van het voorzitterschap bestonden, zoals zo vaak, uit plechtige beloftes om economische hervormingen door te voeren, maar die beloften staan haaks op de daden op dat gebied. De optimisten onder ons zullen echter opmerken dat de teneur van deze conclusies anders is. Zoals Mark Twain zei over de muziek van Wagner: ‘Het is niet zo slecht als het klinkt’. Zelfs socialistische eerste ministers hebben geaccepteerd dat het spel uit is, dat de markt nodig is om ons groei en welvaart te geven. Alle leden van de Raad hebben geaccepteerd dat het milieubeleid een belangrijke bijdrage kan leveren aan werkgelegenheid en groei.
We boeken vooruitgang, en als wij dit combineren met het vooruitzicht op een interinstitutioneel akkoord over de financiële vooruitzichten en met de verwachte economische groei, is er weer hoop voor onze Unie. Ik juich met name het besluit van de Commissie van deze week toe om degenen die de regels van de liberalisatie aan hun laars lappen, wettelijk aan te pakken, want dat is het soort actie dat we van de Commissie nodig hebben als we vooruitgang willen boeken.
De Europese Unie is opvallend veerkrachtig. Misschien wordt er geen vooruitgang geboekt op het ene gebied, maar dan wel op het andere, met bijvoorbeeld een energiebeleid voor Europa - een goede stap vooruit -, of met de wil van meer landen om zich aan te sluiten bij de eurozone. De drang tot gemeenschappelijk handelen komt nu misschien eerder voort uit uitdagingen van buitenaf dan uit innerlijke overtuiging. Toch hoop ik dat het Oostenrijkse voorzitterschap en het daaropvolgend Finse voorzitterschap dit nieuwe enthousiasme zullen weten te gebruiken om een constitutionele basis te leggen voor de verdere opbouw van een Unie voor de toekomst.
Volgens mijn fractie is het hoog tijd dat de Voorjaarsraad minder toegespitst wordt op economische hervormingen. U heeft drie Raden per jaar nodig. U moet ook andere zaken bespreken, belangrijke zaken als Wit-Rusland. U had, zoals sommige lidstaten hebben voorgesteld, kunnen spreken over Guantanamo Bay, waar nog steeds ingezetenen van de EU worden vastgehouden. U wilde de Amerikanen niet van streek maken, en daarom werd u daarvan weerhouden. Zou er een beetje meer Europese geest uit deze Raden kunnen spreken?
Laten we beginnen met het heropbouwen van de Unie met de actieve betrokkenheid van de lidstaten. Te vaak hebben we in de afgelopen jaren moeten zien hoe in Rome, Parijs, Londen en zelfs Berlijn pogingen werden ondernomen om te tornen aan de communautaire methode, om Europa langs de naden uiteen te rijten - nationale hoofdsteden die, in naam van het behoud van de nationale soevereiniteit, het risico van toegenomen anarchie in de wereld op de koop toenemen.
Ik was stomverbaasd toen ik u, mijnheer Schüssel en mijnheer Poettering, en de hele beau monde van de Europese Volkspartij in Rome zag om de herverkiezingscampagne te steunen van een eerste minister die de Europese waarden keer op keer heeft ondermijnd,…
die vooruitgang bij de justitiële samenwerking en zelfs gerechtelijke procedures heeft gedwarsboomd, die alle grenzen met betrekking tot eigendom en vrije en onafhankelijke media of zelfs kiesstelsels heeft overschreden, die het voorzitterschap van de EU heeft gebruikt om Vladimir Poetin in de armen te sluiten, en daarbij het optreden van Rusland in Tsjetsjenië negeerde. De Europese Volkspartij zegt pro-Europees te zijn. Dit zijn nauwelijks daden van een pro-Europese partij te noemen.
Als de Italianen zondag een wijs besluit nemen, zal er een pro-Europese regering in Rome komen, en misschien kan die regering samenwerken met de regering in Berlijn om het evenwicht te herstellen dat we nodig hebben in onze Unie en beginnen met het weer rechtrekken van Europa.
Pierre Jonckheer,
   . - Mijnheer de Voorzitter, heren voorzitters en vice-voorzitters, ik hoop geen nieuwe interventie van de heer Schulz te ontketenen als ik zeg dat mijn fractie het beslist eens is met de opmerkingen die de heer Watson zojuist over de Italiaanse situatie maakte.
De heer Barroso heeft er terecht op gewezen dat de burgers resultaten verwachten en dat de Europese Unie haar legitimiteit ontleent aan de verplichting om resultaten te behalen. Dan moeten we echter wel over de juiste instrumenten en middelen kunnen beschikken. Wat dit betreft wil ik mij graag tot de heer Schüssel en tot de Raad richten - aangezien we immers de conclusies van de Raad bespreken - en drie voorstellen doen.
Mijn eerste voorstel betreft de begroting van de Europese Unie, waarover we zojuist gesproken hebben. Ik denk dat we gewoon nogmaals moeten stellen dat deze begroting ontoereikend en incoherent is, als we uitgaan van de doelstellingen van Lissabon. De voorstellen die thans op tafel liggen, komen 110 miljard euro lager uit dan hetgeen het Parlement had voorgesteld en 200 miljard lager dan hetgeen de Commissie had voorgesteld. Mijn eerste suggestie is dan ook dat, zoals u zelf hebt gezegd, de werkzaamheden inzake de eigen middelen van de Europese Unie worden bespoedigd. 
Mijn tweede suggestie betreft de rol van de Europese Investeringsbank. Ik vind het interessant wat er besloten is, mijnheer Schüssel. Dertig miljard euro is op zich prima, maar volgens schattingen van economen zou er in werkelijkheid tien keer zoveel nodig zijn. Vanuit dit standpunt bekeken vind ik dat de Raad zichzelf niet in een dwangbuis mag zetten en veeleer zou moeten instemmen met een debat over de Europese staatsobligaties. De spaartegoeden van de bevolking in Europa moeten worden aangewend voor de financiering van duurzame vervoersnetwerken en eco-efficiëntie. Dit zou om te beginnen in het kader van de eurozone kunnen worden gedaan. In de conclusies van de Raad wordt hierop ook gezinspeeld. Ik denk dat dit een belangrijk punt is.
Tot slot mijn derde suggestie. Ik vind dat er in de Raad nu echt vorderingen moeten worden gemaakt met de discussie over de belastingstelsels in de landen van Europa. U weet heel goed dat wij de komende twintig jaar in bijna alle Europese landen het hoofd zullen moeten bieden aan het probleem van de financiering van de sociale zekerheidsstelsels. Als wij blijven afzien van het nemen van doorslaggevende maatregelen om de mobiele grondslagen belastbaar te maken, ook op Europees niveau - hetgeen ons overigens weer bij de kwestie van de eigen middelen brengt -, dan zal de huidige situatie voortduren. In deze situatie treedt steeds meer ongelijkheid in de inkomensverdeling op en neemt de arme bevolking toe, terwijl sociale vangnetten deze groep niet langer kunnen ondersteunen.
Dit waren mijn drie suggesties, mijnheer Schüssel, en ik hoop dat de Raad, onder uw voorzitterschap en onder de komende voorzitterschappen, dit soort voorstellen wil bestuderen. 

Ilda Figueiredo,
   Als je kijkt naar de conclusies van deze Voorjaarstop en die afzet tegen de toestand waarin onze maatschappijen en economieën werkelijk verkeren, dan zie je dat de kloof tussen de burgers en de politiek alleen maar wijder wordt.
Waar zijn de concrete maatregelen om de economische groei en het aantal banen met rechten te verdubbelen om zo het niveau van 2000 weer te halen? Wat wordt er gedaan om een antwoord te formuleren op de werkloosheid? Van de arbeidsgeschikte jongeren onder de 25 is 18,5 procent werkloos, terwijl 10 procent van de arbeidsgeschikte vrouwen geen baan heeft. Wat wordt er gedaan om te verhinderen dat steeds meer banen precair en slecht betaald zijn? We weten immers dat 32 procent van de werkende vrouwen parttime werken en dat 43 procent van jonge werknemers niet meer dan een tijdelijk contract hebben, zonder enig toekomstperspectief.
De weinige en dan ook nog eens vage beloften om banen te scheppen zijn niets waard als er niets wordt gezegd over de kwaliteit van die banen en de concrete maatregelen die er genomen zullen moeten worden om die werkgelegenheid te creëren. Dat gegeven is een aanwijzing dat de sociale spanning in een aantal landen in Europa alleen maar zal toenemen.
Schokkend is vooral dat er geen antwoorden worden gegeven op de armoede waardoor meer dan 15 procent van de bevolking wordt getroffen. Men erkent dus niet dat dit een ernstige schending van de mensenrechten inhoudt, en dat sociale insluiting de kern moet vormen van het beleid van de Commissie, de Raad en de lidstaten. Nu gebeurt het tegenovergestelde. Daarom stel ik nu voor een nieuwe koers te varen en de situatie te veranderen. We blijven dus aandringen op een beleid dat het accent legt op economische en sociale cohesie. 
Brian Crowley,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad en voorzitter Barroso bedanken voor hun bijdragen hier vandaag.
Ik wil echter beginnen met te zeggen dat ik de manier waarop dit Parlement vanochtend in dit debat is gebruikt om nationale politieke verkiezingen uit te vechten, zeer betreur. Als wij in het Parlement niet volwassen genoeg zijn om onze aandacht te richten op de echte problemen van de Europese Top en de Europese Raad, en ons in plaats daarvan bezighouden met partijpolitiek gekibbel tussen een aantal leden, dan slaat dit Parlement geen best figuur. Er zijn namelijk veel positieve dingen voortgekomen uit de bijeenkomst van de Europese Raad, die we hier krachtig zouden moeten steunen. Ik heb het met name over de afspraken met betrekking tot meer banen en meer middelen voor onderzoek en ontwikkeling, over de steun voor het bevorderen van levenslang leren, onderwijs en opleidingsprogramma’s, over het gebruik van de middelen die de Europese Investeringsbank ter beschikking heeft om kleine en middelgrote bedrijven een impuls te geven, om ze de kans te geven tot het creëren van banen en van de in de Europese Unie noodzakelijke welvaart en groei. Het nieuwe beleid waar we naartoe proberen te werken, omvat een gemeenschappelijk energiesysteem, waarbij we natuurlijk het recht van de lidstaten erkennen om hun eigen energiezaken te regelen, maar waarbij we ook nagaan waar de individuele lidstaten met elkaar kunnen samenwerken als het gaat om minimumvoorraden, om een veilige en gegarandeerde energietoevoer, om een betere interconnectie en om het waarborgen van het goed gebruik van de middelen voor onderzoek en ontwikkeling met betrekking tot hernieuwbare energiebronnen en in het bijzonder biobrandstoffen.
Aangezien wij het milieu willen helpen en tegelijkertijd onze afhankelijkheid van geïmporteerde brandstoffen willen verminderen, zouden we - als wij dat wilden - nieuwe energiegewassen kunnen gebruiken voor al het openbaar vervoer in de hele Europese Unie. Dan zouden we - als wij dat wilden - zonne-energie kunnen gebruiken om onze huizen te verwarmen, en biomassa kunnen gebruiken om fabrieken, scholen en ziekenhuizen te verwarmen - als wij dat wilden, want daarvoor moeten wij investeren. Dan zouden wij ervoor moeten zorgen dat de technologie voor iedereen beschikbaar wordt, dat we met behulp van belastingmaatregelen het gebruik van energiebronnen stimuleren die minder schadelijk zijn voor het milieu, zoals we jaren geleden hebben gedaan met de introductie van loodvrije benzine.
Als we het van de positieve kant bekijken, dan stellen wij vast dat het Parlement met antwoorden kan komen. Dat hebben wij gisteren gezien. Bij de dienstenrichtlijn en de financiële vooruitzichten is het Parlement bereid om als een politiek orgaan op te treden en, in samenwerking met de andere instellingen, te waarborgen dat de burgers waar voor hun geld krijgen.
Wanneer we het echter hebben - en dit is de keerzijde van de medaille - over kleine en middelgrote bedrijven en over meer middelen voor onderzoek en ontwikkeling, en wanneer we het schitterende idee van een Europees instituut voor technologie en kennis naar voren brengen, ontbreekt er één ding, namelijk een goed rechtskader voor de bescherming van intellectuele eigendomsrechten in de Europese Unie. Bedrijven en ondernemingen zullen niet in onderzoek en ontwikkeling investeren als ze niet de garantie hebben dat hun ideeën worden beschermd. We hebben in de Europese Unie jammerlijk gefaald als het gaat om het creëren van een goed rechtskader waarmee naast de beschikbare publieke middelen ook particulier geld kan worden gebruikt. We hebben ons aan onze afspraken gehouden; nu moeten we ervoor zorgen dat we ook onze beloften voor de toekomst kunnen inlossen. Dat zij wij de toekomstige generaties in Europa verschuldigd. 
Georgios Karatzaferis,
   Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het een en ander gehoord van de voorzitter van de Commissie. Ik wil commentaar leveren op een bepaalde zin uit zijn interventie. Hij zei namelijk dat wij de nationalistische reflexen te boven moeten zien te komen, waarbij hij natuurlijk het woord ‘nationalistisch’ gebruikte als een soort vogelverschrikker voor ‘nationaal’.
Hebben wij de volkeren van Europa echter geen nationale reflexen bijgebracht, toen dankzij de internationalisering het communisme de overhand kon krijgen? Hebben wij in het volk geen nationale reflexen opgewekt als tegengewicht voor de internationalisering van het communisme? Wij hebben de (Volkerenbond) genoemd en niet (Statenbond); wij hebben de VN ‘Organisatie van de Verenigde Naties’ genoemd en niet ‘Organisaties van de Verenigde Staten”, juist omdat wij nationale reflexen wilden opwekken.
En nu zeggen wij dat zij deze reflexen moeten afleren, omdat wij de mondialisering, die de keerzijde is van de internationalisering is, moeten dienen. Dat is de realiteit. Als u verder spreekt over een gemeenschappelijk energiebeleid, wilt u de landen vastpinnen, opdat zij geen eigen, nationaal energiebeleid kunnen voeren. Als zij echter geen eigen nationaal energiebeleid hebben, kunnen zij ook niet streven naar betere betrekkingen met de Golflanden die olie hebben, of met Rusland dat energie heeft. Met andere woorden, u neemt alle volkeren, alle landen in gijzeling. Maar, de volkeren doorschouwen dat en verzetten zich daartegen. 
Leopold Józef Rutowicz (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, voor een verbetering van de economische situatie en de levensstandaard in Europa dienen alle economische actoren zich aan te passen aan de wereldmarkt. Daarvoor dienen ook de ietwat trage Europese instellingen efficiënt te werken. Het is zaak om de beschikbare middelen vooral voor interne hervormingen aan te wenden. Wettelijke regelingen en interne procedures dienen aangepast te worden aan de eisen van de tijd. Om die reden roep ik u op de door de voorzitter voorgestelde wijzigingen volgens de urgentieprocedure te behandelen.
Ik zou willen benadrukken dat de financiële vooruitzichten minder goed zijn dan mogelijk was geweest, en dat door de aanzienlijke tekortkomingen ervan verschillende sectoren van de economie worden getroffen. Deze zaken moeten bij de vroegst mogelijke gelegenheid aangepakt worden. Kwesties die belangrijke economische sectoren als de landbouw raken, zouden eenvoudigweg volgens de urgentieprocedure afgehandeld moeten worden, zoals nu bijvoorbeeld al bij energievraagstukken het geval is. Dat zou de economie van Europa in staat stellen zich naar wens te ontwikkelen. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, wij voelen het allemaal in onze botten: het zijn goede tijden voor de Europese Unie! De dienstenrichtlijn en de financiële vooruitzichten zijn goedgekeurd, de evaluatie van het voorzitterschap van de Raad over het eerste halfjaar is positief en tot de vele winnaars behoren onder andere de kleine en middelgrote bedrijven, de jeugd, het onderzoek en de TEN-projecten.
Laten wij één ding echter niet vergeten: nog maar een jaar geleden is de topontmoeting mislukt, werd het debat gedomineerd door beschuldigende vingertjes en was iedereen van mening dat de EU in een diepe crisis zat. Nog maar een half jaar geleden werd de topontmoeting geannuleerd, leek de EU verlamd te zijn, waren de resultaten schamel en werd het resultaat van de decembertop door het Parlement met een grote meerderheid afgekeurd. Maar hoe anders is de situatie vandaag de dag: een Parlement dat zich als drijvende kracht opwerpt, drie instellingen die het bijltje er niet bij neergooien en een Raad die weer tot onderhandelingen in staat is en resultaatgericht en daadkrachtig te werk gaat. Wij hebben de EU gezamenlijk weer op het juiste pad gebracht. Wij weten echter ook allemaal dat dit succes onlosmakelijk verbonden is - en dat onderken ik graag - met het voorzitterschap van de Raad en diens voorzitter Wolfgang Schüssel. Dankzij zijn ervaring, zijn professionaliteit, zijn stijl van werken en zijn daden in plaats van woorden zitten wij nu allemaal op één lijn en is de weegschaal naar de goede kant doorgeslagen. Daarvoor zijn wij hem dankbaar en als Oostenrijkers zijn wij bijzonder trots op dit resultaat.
In het kader van de financiële vooruitzichten is in totaal 7,9 miljard EUR opnieuw toegewezen. In combinatie met het resultaat van de topontmoeting en de dienstenrichtlijn beschikken wij nu over het beste communautaire programma voor groei en werkgelegenheid sinds jaren. Nu moeten wij eraan blijven werken om de doelen die wij ons stellen ook te realiseren. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen om mij aan de feiten te houden. Feit is dat er op het gebied van het energiebeleid ontegenzeggelijk vooruitgang is geboekt, met name ook dankzij de laatste Raad. Nu komt het echter op de omzetting aan, mijnheer de voorzitter van de Raad. Ik zou graag zien dat er veel meer over die omzetting en over de infrastructuur nagedacht wordt. In dat verband zijn de initiatieven van Poul Rasmussen al genoemd.
Afgelopen maandag hebben wij een besluit genomen over de richtlijnen betreffende de trans-Europese energienetten. Nu moeten wij ervoor zorgen dat de benodigde financiële middelen er komen. De Europese begroting is daarvoor niet toereikend en daarom hebben wij aanvullende bijdragen uit de nationale begrotingen nodig. U heeft gezegd dat wij allemaal in hetzelfde schuitje zitten en dat iedereen mee moet roeien. Ik zie nog niet iedereen mee roeien, maar ik hoop dat dat alsnog gaat gebeuren.
Wat het buitenlands beleid betreft - en nu richt ik mij specifiek tot de Commissie - hebben wij vanaf het moment waarop deze Commissie aantrad, een aantal eisen op tafel gelegd. Het heeft lang geduurd, maar nu lijkt er beweging in te zitten, en ik hoop dat wij nog dit voorjaar een aantal toezeggingen op dit gebied krijgen.
U heeft helemaal gelijk, mijnheer de voorzitter van de Raad, als u zegt dat het kernenergiebeleid een zaak van de lidstaten is. Uiteraard steun ik het Oostenrijkse standpunt, maar de veiligheidskwestie, met inbegrip van de proliferatie, zal met een toename van kernenergie een grote rol gaan spelen, en op dat vlak zou ik graag meer activiteit willen zien.
Dan wetenschap en onderzoek: als ik naar de lijst kijk die in de conclusies van de Raad is opgenomen, blijkt het eigenlijk om een trieste lijst te gaan. Twee landen steken er met kop en schouders bovenuit, Zweden en Finland, en dat is dan ook de enige reden dat wij überhaupt nog aan die 3 procent komen. Ook in Oostenrijk zijn wij helaas nog niet zo ver dat wij die 3 procent ook daadwerkelijk halen. Op dit punt geldt eveneens dat iedereen mee moet roeien. Als wij onze doelstelling van 3 procent inderdaad willen verwezenlijken, moeten echter vooral degenen die over meer inkomsten en een groter economisch potentieel beschikken, iets harder roeien.
Tot slot een opmerking over de dienstenrichtlijn: ik dank iedereen voor zijn of haar steun. Als die dienstenrichtlijn in deze vorm én door het Parlement én door de Raad komt, leveren wij een wezenlijke bijdrage aan een sociaal Europa. Dat is van doorslaggevend belang. U verwees naar de werkgevers. U heeft echter niet de werkgevers in de non-profitsector genoemd - die eveneens zeer belangrijk is - en met name heeft u ook niet gewezen op de werknemersvertegenwoordigers. Zij hebben namelijk ook een grote bijdrage aan een sociaal Europa geleverd. 
Alexander Lambsdorff (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het klopt dat deze Voorjaarstop niet mislukt is, maar desalniettemin is er reden voor kritiek omdat er weer een aantal soortgelijke fouten als in het verleden is gemaakt.
De belofte dat er tien miljoen arbeidsplaatsen gecreëerd zullen worden, doet immers sterk denken aan de retoriek van de eerste Top in Lissabon. De nadruk die op de jeugd wordt gelegd, heeft eveneens een retorisch karakter. Als wij naar de jeugd in Frankrijk kijken, lijkt die zich toch weinig van die extra aandacht aan te trekken. Het globaliseringsfonds is in mijn ogen een beloning voor degenen die weigeren om hervormingen door te voeren. Voor het ondersteunen van structurele hervormingen beschikken wij immers al over het structuur- en cohesiebeleid.
Martin Schulz heeft gelijk als hij zegt dat de bijdrage van de lidstaten niet afdoende is. Gisteren heeft er in Berlijn een energietop plaatsgevonden en daar is over van alles en nog wat gepraat, maar niet over het openstellen van de elektriciteits- en gasmarkten. Van de lidstaten is op dit punt niet veel te verwachten. Daarom is het des te positiever dat de Commissie nu eindelijk weer actie onderneemt en procedures tegen de lidstaten met betrekking tot de energiemarkten in gang zet, ook tegen het protectionisme in Frankrijk.
Het juiste antwoord heeft dan ook niets te maken met het doen van soortgelijke toezeggingen als in het verleden, maar alles met het creëren van meer concurrentiemogelijkheden. De Commissie probeert daar nu eindelijk weer vaart achter te zetten en dat biedt hoop. Overigens ben ik van mening dat wij dit debat in Brussel en niet in Straatsburg zouden moeten voeren. 
Claude Turmes (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Europa heeft een nieuw energie- en vervoersbeleid nodig. Het zal nog moeten blijken, mijnheer Schüssel, of de overeengekomen streefdoelen van 20 procent meer energie-efficiëntie en 15 procent hernieuwbare energiebronnen ook daadwerkelijk een doorbraak zullen betekenen. Ik ben ervan overtuigd dat het belangrijkste is dat wij een andere energie- en vervoerscultuur creëren. Wat bedoel ik daarmee?
Als wij voor echte energie-efficiëntie willen zorgen en eindelijk vooruitgang willen boeken met betrekking tot ons gebouwenbestand, moeten wij een alliantie smeden met de ambachtelijke sector en de banken. Wij hebben ook een alliantie met de grote steden nodig, om het leefklimaat in onze steden weer een vriendelijker aanzien te geven. Wij moeten verder zorgen voor minder verkeer, en moeten weliswaar een grotere mobiliteit stimuleren maar dan wel met minder olieverbruik. In dit voorstel vind ik te weinig van deze uitgangspunten terug, aangezien de Commissie nog heel veel nadruk op de grote ondernemingen legt en niet op een alliantie met de middenstanders en de burgers.
Ik heb drie concrete vragen aan u, bondskanselier Schüssel. De eerste heeft betrekking op het onderzoek op energiegebied: op welke manier wilt u de Oostenrijkse burgers en middenstanders uitleggen dat wij in het kaderprogramma voor onderzoek vijf keer zoveel geld voor kernenergie uittrekken als voor hernieuwbare energie? Hoe denkt u in Oostenrijk en in Europa een debat over kernenergie te kunnen voeren nu de heer Barroso in het Groenboek over kernenergie het woordje “risico” geschrapt heeft? Een ideologievrij debat, mijnheer Barroso, is een debat waarin wij met betrekking tot kernenergie ook over de risico’s discussiëren!
Mijnheer Schüssel, u dient ervoor te zorgen dat wij een objectief debat kunnen voeren, en u kunt zich daarbij niet alleen eenvoudigweg achter de onafhankelijkheid van de lidstaten op dit gebied verschuilen. 
Helmuth Markov (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, als wij de Strategie van Lissabon vanuit een dubbel perspectief bekijken - enerzijds door de bril van de Europese begroting en anderzijds door die van de nationale kaderplannen - dringt zich automatisch de vraag op of door het compromis dat in het kader van de Europese begroting is gesloten, ook daadwerkelijk voldoende financiële middelen beschikbaar zullen zijn. Ik denk van niet. Als wij naar de nationale begrotingen kijken, moeten wij concluderen dat daar net zo weinig middelen beschikbaar zijn als in de Europese begroting: de middelen voor onderzoek en ontwikkeling en voor onderwijs en opleiding zijn gewoonweg niet genoeg opgeschroefd.
U heeft op uw Top gezegd dat er meer voor de kleine en middelgrote ondernemingen gedaan moet worden. Dat klopt! Als wij echter iets voor die KMO’s willen doen en arbeidsplaatsen willen creëren, moeten wel de overheidsinvesteringen worden verhoogd. Dat gebeurt echter niet, tenminste niet in de lidstaten. Er moet ook iets gebeuren om de vraag op de interne markt te stimuleren. Dat gebeurt echter niet als u de inkomens verlaagd, als u de pensioengerechtigde leeftijd wilt verhogen en als u de socialezekerheidsstelsels - die gebaseerd zijn op het solidariteitsbeginsel - door particuliere stelsels gaat vervangen. Dat is precies de verkeerde weg.
Wij moeten de Strategie van Lissabon veeleer vervangen door een strategie van Europese solidariteit en duurzaamheid. U hoeft alleen maar naar de cijfers te kijken: de armoederisicodrempel is niet veranderd. Deze bedraagt sinds 2000 nog steeds 16 procent. De langdurige werkloosheid is in die periode van 3,9 naar 4,1 procent gestegen. De participatiegraad is slechts minimaal verbeterd, van 63 naar 64 procent. Wij zijn dus ver verwijderd van de doelen die wij ons gesteld hebben, omdat wij de verkeerde strategie hanteren. In deze vorm zal de Strategie van Lissabon dan ook tot geen enkel resultaat leiden. 
Johannes Blokland (IND/DEM ).
   - Voorzitter, vandaag kijken we terug op de resultaten van een Voorjaarstop: de zoveelste bijeenkomst van regeringsleiders die niets heeft opgeleverd. Twee Europese toppen per jaar voor besluitvorming zijn voldoende. Nederland heeft dat al eens voorgesteld. Ik pleit ervoor om deze praattoppen af te schaffen, want de gedane beloften blijken bij thuiskomst onuitvoerbaar. Om dat te onderstrepen hoef ik maar te wijzen op Frankrijk. Franse energiebedrijven voeren buitenlandse overnames uit, maar voor buitenlandse overnames in Frankrijk blijven de grenzen gesloten en ook buitenlandse werknemers worden, nu de dienstenrichtlijn geblokkeerd is, geweerd. Op die manier gaat één stap vooruit gepaard met twee stappen terug.
Daarbij tonen de rellen in Frankrijk aan dat het moeilijk is om het sociale systeem te hervormen. Het proces van Lissabon loopt vast in het protest van het electoraat. Maar ook aan protectionistisch Frankrijk zal duidelijk gemaakt moeten worden dat zonder hervormingen het sociale systeem onhoudbaar is. De EU mag de remmende werking van Frankrijk niet langer tolereren. Als een Europese topconferentie van regeringsleiders dat krachtige besluit kan nemen, dan mag ze vergaderen. 
Jana Bobošíková (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb heel nauwlettend de conclusies van de Europese Raad van maart doorgenomen en ik moet zeggen dat ik uiterst teleurgesteld ben. De conclusies zijn over het geheel genomen oppervlakkig en bovenal hypocriet.
De Europees Raad onderkent in de conclusies het buitengewone belang van een gunstiger ondernemingsklimaat, verheft het midden- en kleinbedrijf tot de ruggengraat van de Europese economie en heeft het over de noodzaak om het midden- en kleinbedrijf en de ondernemerszin van de burger te ondersteunen - maar dan helaas alleen op papier. De Europees Raad heeft namelijk een unieke gelegenheid voorbij laten gaan om mooie woorden om te zetten in concrete daden. Ik had verwacht dat de politici de moed zouden vinden om het oorspronkelijke voorstel van de Commissie betreffende de dienstverlening op de interne markt te steunen, vooral wat het oorsprongslandbeginsel betreft, en dat de Raad hiermee een duidelijk signaal zou afgeven dat hij de verbetering van het ondernemingsklimaat daadwerkelijk serieus neemt. Maar dat was dus niet het geval. In plaats daarvan heeft de Raad het gecastreerde en populistische voorstel van dit Parlement overgenomen, en doet hij, afgezien van het uitspreken van mooie woorden, helemaal niets om het midden- en kleinbedrijf te helpen. Ik heb niet bepaald het idee dat dit de juiste manier is om de Strategie van Lissabon tot een goed einde te brengen en de concurrentiekracht te vergroten. 
João de Deus Pinheiro (PPE-DE ).
   - Ik geloof dat de Europese Raad bij het identificeren van de uitdagingen waar Europa zich nu voor gesteld ziet een juiste analyse heeft uitgevoerd: het gaat inderdaad om de mondialisering, de demografische kwestie, de sleutelsectoren van de Europese economie - zoals diensten en energie -, onderzoek en ontwikkeling, innovatie, onderwijs, werkgelegenheid en groei.
Welke is echter onze indruk? Het is waar dat we op het gebied van energie belangrijke vorderingen hebben gemaakt, vorderingen die we zes maanden geleden niet voor mogelijk hadden gehouden, maar daar staat helaas tegenover dat we op andere gebieden niet zo ver vooruit zijn gekomen. Waarom? Vooral omdat de Europese Commissie niet van meet af aan is aangewezen om als katalysator voor de Strategie van Lissabon te dienen.
De Commissie doet nu een inspanning en daarom hebben we vooruitgang kunnen boeken. We zullen echter nog veel verder moeten gaan. De lidstaten moeten de Commissie de opdracht en de middelen geven om die sprong voorwaarts mogelijk te maken - dat is werkelijk heel belangrijk. Ik moet u dan ook zeggen dat ik heel blij ben met de steun voor het Europees instituut voor technologie. Het zou immers onzinnig zijn als in alle vijfentwintig lidstaten een onderzoeksbeleid werd gevoerd dat niet eerst en vooral op de eerste doelstelling - de kenniseconomie - gericht is. Dan blijven we de middelen en de kritische massa ontberen die noodzakelijk zijn om met andere, sterker ontwikkelde economieën te concurreren.
Als we dus duidelijk willen maken dat de Strategie van Lissabon springlevend is en dat wij bereid zijn deze Strategie ten uitvoer te leggen, dan zullen we de Commissie de middelen moeten verschaffen om dit, volgens mij heel belangrijke idee voor een Europees instituut voor technologie concrete vorm te geven. 
Bernard Poignant (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de Fransen zullen twee dingen van deze Raad onthouden. Het eerste is dat wanneer een Fransman Engels spreekt, de voorzitter de zaal verlaat, en het tweede is dat wanneer een journalist hem vraagt of een uitgevaardigde wet moet worden toegepast, het antwoord in Brussel “ja” en in Parijs “nee” is.
“Je moet er maar aan wennen, hoe hard je ook werkt”: dat is wat de Fransen onthouden hebben. Er heerst onrust in dit land. In tien maanden tijd zijn er drie opstanden geweest. De eerste manifesteerde zich door middel van ongeregeldheden bij de verkiezingen en gaf uiting aan een vorm van afkeer van het kapitalisme; de tweede manifesteerde zich door middel van de rellen in onze buitenwijken en gaf uiting aan een vorm van verzet tegen discriminatie, en de derde manifesteerde zich door middel van stakingen en demonstraties, en gaf uiting aan een vorm van weerstand tegen alle onzekerheid op het gebied van de arbeidsvoorwaarden. Ik maak hieruit op - en neemt u mij niet kwalijk dat ik nog even over mijn land doorpraat - dat er, eerder voor uw volgende Raad dan voor deze Raad, ongeacht wat u daar besloten heeft, een aspiratie is waaraan gehoor moet worden gegeven, namelijk wederzijds vertrouwen.
Onze medeburgers hebben gevoeld dat er in die periode veeleer sprake was van een houding van “ieder voor zich”. Frankrijk dient hiervoor zijn verantwoordelijkheid te nemen, omdat een dergelijke houding dit land niet vreemd is, ofschoon Frankrijk niet het enige land is. We moeten dus vertrouwen hebben en in elkaar geloven, zoals past bij de Latijnse wortels van Frankrijk. Zowel de Commissie als de Raad moet deze weg inslaan. Een ander aspect betreft bescherming, want in zekere zin vrezen onze medeburgers dat Europa hen niet voldoende beschermt. Succes! 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, u viert feest en klopt zichzelf op de borst. U bent dolgelukkig met de resultaten van de Voorjaarsraad, maar denkt u dat de Europese burgers dezelfde gevoelens koesteren?
Ik denk van niet, en ik zal u zeggen waarom. Uw herziening van de Strategie van Lissabon betekent dat de pijlers ‘cohesie’ en ‘milieu’ worden opgeofferd; ze moeten wijken voor een sterker neoliberaal getinte versie van mededingingsvermogen. Die schitterende term ‘flexicurity’ geeft dat ook precies weer.
Na vijf jaar falen stelt u nu ambitieuze doelstellingen vast en verbindt u deze zelfs met bindende tijdschema’s voor werkgelegenheid, onderzoek, energie, ontwikkeling. Op hetzelfde moment is onze begroting echter het toppunt van Europese gierigheid en gebrek aan ambitie.
Met welke middelen en met welk beleid zult u de doelstellingen bereiken, als u het mes zo diep zet in cruciale sectoren als structuurfondsen, trans-Europese netwerken, consumentenbeleid, volkgezondheid, onderzoek en onderwijs?
Denkt u dat u daarmee de doelstellingen zult bereiken? Mijn fractie gelooft van niet, en daarom zijn wij het niet eens met uw beleid. 
Nils Lundgren (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, het Europese establishment heeft de stuitende gewoonte om terreurdaden, natuurrampen en politieke en economische crises te gebruiken voor zijn politieke doelen. Er wordt munt geslagen uit de gerechtvaardigde woede van de burgers, uit hun ongerustheid en hun politieke betrokkenheid om de strijd voor een Europese superstaat te kunnen voortzetten. Daarom zijn wij hier in het Parlement vaak gedwongen om te luisteren naar eindeloze reeksen toespraken naar aanleiding van de terroristische acties in Madrid en Londen, de tsunamiramp in de Indische Oceaan of de oorlogsrisico’s in het Midden-Oosten. De sprekers, onder wie de Voorzitter zelf, hebben vaak op schaamteloze wijze gebruik gemaakt van deze tragische en noodlottige gebeurtenissen om hun eigen, verborgen agenda te bevorderen: de strijd voor een Europese superstaat.
Nu stevent de energievoorziening in Europa op een crisis af, en het is weer hetzelfde liedje. De vijfentwintig dames en heren in de Europese Raad hebben er geen flauw idee van hoe de energietechnologie en het beleid er over tien jaar zullen uitzien. Daarom mogen ze geen percentages vaststellen voor biobrandstoffen en hernieuwbare energie. De afzonderlijke landen moeten zelf experimenteren en oplossingen zoeken op een vrije energiemarkt. De taak van de EU is het handhaven van een vrije energiemarkt en het coördineren van infrastructurele investeringen. 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, commissievoorzitter Barroso noemt de vergrijzing en de mondialisering onze twee grote uitdagingen. Het is van belang dat we het eerste aspect helemaal bovenaan de politieke agenda plaatsen. De veroudering van de bevolking in Europa is in feite niet zomaar een uitdaging maar een levensbedreigend probleem. Niet alleen voor het instandhouden van onze socialezekerheidssystemen en dus ook van de economie, maar ook voor het loutere voortbestaan van de Europese volkeren.
Bovendien worden soms oplossingen voorgesteld die de problemen in feite alleen maar erger maken. Denk maar aan het pleidooi voor nieuwe, massale immigratie. De Commissie publiceerde een Groenboek om deze weg te verkennen. Welnu, zoiets dient misschien de kortetermijnbelangen van sommige bedrijven of bedrijfssectoren, maar kan zeker niet op de steun van de bevolking rekenen. De problemen zijn nu al niet te overzien. Als de EU verder wil vervreemden van de bevolking, dan moet ze die weg maar opgaan. Een echte oplossing bestaat erin om jonge gezinnen aan te moedigen meer kinderen te krijgen en daar een gunstig klimaat voor te creëren. Als dat niet gebeurt, dan zijn de doelstellingen van Lissabon maar loze praat. 
Alejo Vidal-Quadras Roca (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, gezien de hoge verwachtingen die in de weken vóór de voorjaarsbijeenkomst van de Raad bestonden ten aanzien van de mogelijkheden om een gemeenschappelijk energiebeleid op te zetten, zijn de conclusies van de Raad op dit punt enerzijds hoopgevend, anderzijds teleurstellend.
Ze zijn hoopgevend in de zin dat voor het eerst in een tekst van de Raad een aparte paragraaf aan de lancering van het gemeenschappelijk energiebeleid is gewijd. Daarin worden namelijk kwesties benadrukt waar het Europees Parlement al lange tijd op hamert, zoals de juiste tenuitvoerlegging van de bestaande richtlijnen, de noodzaak dat de lidstaten hun verplichtingen op het terrein van interconnectie nakomen, het gebrek aan investeringen in infrastructuur en in onderzoek en ontwikkeling, en de noodzaak dat de interne energiemarkt wordt voltooid - een reeks voorstellen die de lidstaten hopelijk zo snel mogelijk zullen overnemen.
Maar laten we de feiten onder ogen zien. De Raad heeft opnieuw blijk gegeven van een gebrek aan visie en ambitie op het cruciale terrein van de energievoorziening. Met uitzondering van een paar punten - zoals de noodzaak om op het wereldtoneel met één stem te spreken en de mogelijke instelling van een solidariteitsmechanisme om crises op te lossen - maken de genoemde maatregelen reeds deel uit van vigerende richtlijnen en van tijdens eerdere topbijeenkomsten gesloten akkoorden.
Daarnaast moeten de staatshoofden en regeringsleiders een openhartige dialoog aangaan over de politieke obstakels die door sommige regeringen worden opgeworpen om de juiste werking van de interne energiemarkt tegen te gaan. Er kunnen geen conclusies over de bevordering van een interne markt worden ondertekend wanneer tegelijkertijd nationale kampioenen worden uitgeroepen en een vorm van protectionisme wordt ingevoerd die het integratieproces ernstig belemmert.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wil ik de Raad meegeven dat we ingenomen zijn met zijn voorstel om bestaande verplichtingen na te komen, maar teleurgesteld dat de Raad de politieke moed mist om een waarachtig gemeenschappelijk energiebeleid op te zetten, waar dit Parlement en de Europese Commissie om vragen en waar de Unie dringend behoefte aan heeft - haar toekomst hangt ervan af. 
Enrique Barón Crespo (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, ik heb drie opmerkingen. In de eerste plaats wil ik de Europese Raad en met name kanselier Schüssel bedanken voor hun steun aan de Spaanse regering die, na de door de terroristische groepering ETA afgekondigde wapenstilstand, aan het begin staat van een lang proces ter overwinning van het terrorisme. Daarvoor bedank ik u hartelijk.
In de tweede plaats ben ik verheugd over het feit dat de Europese Raad het Spaans-Zweedse initiatief voor een pact voor gendergelijkheid, een van de belangrijkste gebieden van vooruitgang in Europa, heeft overgenomen.
In de derde plaats wil ik iets zeggen over het energiebeleid. Eindelijk beginnen wij met een discussie over het energiebeleid, maar in plaats van onze pijlen te richten op protectionisme, moeten we een energiebeleid creëren en zorgen voor iets dat in het Engels een heet. Op dit moment zijn er twee geliberaliseerde markten in Europa, namelijk het Verenigd Koninkrijk en Spanje. Wij moeten nu de vestingmuren afbreken en een Europees beleid opzetten.
De Commissie moet niet alleen preken tegen anderen, maar ook haar eigen plichten vervullen. Het zou bijvoorbeeld interessant zijn te weten wat de Commissie, vanuit een Europese optiek, denkt over de Baltische gaspijpleiding en Europese solidariteit. Daarnaast zou de Commissie, nu ze het standpunt van het Parlement over de dienstenrichtlijn heeft overgenomen, een richtlijn over diensten van algemeen economisch belang moeten opstellen. We hebben het immers niet over een markt, maar over nutsbedrijven en ondernemingen die openbare diensten verstrekken, en de Commissie moet haar plicht doen. 
Sergej Kozlík (NI ).
   Ik wil twee punten naar voren brengen. Europa heeft dringend behoefte aan energie, en dat zal ook in de toekomst zo blijven. Onder druk van de Europese Unie, en als gevolg van een zwakke nationale regering, moet Slowakije echter voor eind 2008 twee eenheden van de kerncentrale in Jaslovské Bohunice sluiten. Gezien de veiligheidsvoorzieningen zouden deze eenheden heel goed tot tenminste 2015 in bedrijf kunnen blijven.
Slowakije krijgt uit EU-fondsen slechts een fractie van het geld dat nodig is voor het sluiten van deze eenheden. Dit jaar zullen in Slowakije volgens de planning twee nieuwe autofabrieken van Europees belang in bedrijf worden genomen. Daardoor zullen er problemen rijzen in het vervoerssysteem ten gevolge van de toeleveringsbehoeften en het verzenden van eindproducten. Volgens de financiële vooruitzichten op lange termijn zullen de middelen voor de trans-Europese netwerken echter met 20 miljard euro worden verminderd. Dat zal het vertrouwen van de Slowaakse burgers in het EU-beleid geen goed doen. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het resolute standpunt van de Raad met betrekking tot de situatie in Wit-Rusland en de overeengekomen sancties toejuichen.
Wat betreft de Lissabon-agenda juich ik veel van de conclusies van het voorzitterschap toe, maar helaas heeft Europa nog geen antwoord gevonden op de onderliggende economische malaise. De regeringen hebben weinig moeite met het ondertekenen van intentieverklaringen, maar vinden het minder gemakkelijk om datgene wat ze zeggen ook in de praktijk te brengen.
Met betrekking tot de dienstenrichtlijn geef ik toe dat ik ongelukkig ben met het compromis van de Raad. Ik heb er bij de Britse regering en de Raad altijd op aangedrongen om verder te gaan, in de richting van meer liberalisering, maar mijn woorden vielen in dovemansoren. De heer Blair kan van alles en nog wat beweren; hij zegt dat hij de weg wijst en dat de rest van Europa hem volgt, maar ik denk dat hij zichzelf voor de gek houdt - en dat is niet de eerste keer. Een werkelijk liberaliserende dienstenrichtlijn zou het meest fundamentele teken zijn dat Europa hervormt, wat nu heel hard nodig is, en niet op een of ander vaag tijdstip in de toekomst.
Het meest teleurstellende aspect van deze Raad was echter dat krachtige uitspraken over de steeds hoger wordende muur van protectionisme volledig ontbraken. We hadden verwacht iets te zullen horen van de heer Berlusconi - al was het maar via een memorandum -, want hij schijnt zich recentelijk over elk onderwerp te hebben uitgesproken, evenals van de heer Blair. Maar wat is er gebeurd? De Raad had kunnen zeggen dat hij vastbeslotenheid is om te strijden tegen de protectionistische bedreiging van de Europese welvaart en het functioneren van de interne markt. Het was het perfecte moment om het initiatief te nemen, maar de Raad heeft dat nagelaten.
Weer moet voorzitter Barroso de kastanjes uit het vuur halen. Ik feliciteer hem met zijn niet aflatende vastberadenheid op dit punt. Vorige week in Florence zei hij dat de nationale regeringen beginnen toe te geven aan populistische verlokkingen. Ik ben het met hem eens. Het is tijd dat we gaan bedenken welke acties we moeten ondernemen tegen degenen die de basisregels van de interne markt willen aanvallen.
Ik wil de heer Barroso ook feliciteren met de maatregel die hij gisteren heeft genomen, toen hij de Europese energiegiganten een halt toeriep, die hun industriële spierbundels gebruiken om de concurrentie te belemmeren en de markt te verstoren. Zijn wettelijke stappen tegen degenen die een open Europese energiemarkt aan banden proberen te leggen, worden toegejuicht door eenieder van ons die in vrije markten en in de voltooiing van de interne markt geloven. 
De Voorzitter. -
   Ik zou de delegatie van kerstmannen die op de publieke tribune heeft plaatsgenomen welkom willen heten. Het is ietwat ongewoon voor deze tijd van het jaar - ik hoop dat u zich zult gedragen! De juiste kleuren voor vanochtend draagt u in ieder geval wel: rood en wit, de kleuren die ik zelf ook draag. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we zijn aangeland in het middenstadium van de Strategie van Lissabon, die tot nu toe opvallend weinig succes heeft. Daarom moet de Unie nu voorrang geven aan innovatie in de breedste zin van het woord, en daarnaast investeren in kennis. Dat leidt tot economische groei en meer werkgelegenheid. Des te verbazingwekkender is het dan ook dat de Raad opnieuw snijdt in de uitgaven voor onderzoek en onderwijsprogramma’s. In sommige gevallen liggen de bezuinigingspercentages zelfs in de dubbele cijfers. Hoe zijn zulke beslissingen te rechtvaardigen? Hoe kan de Unie nou concurreren, als de economische groei amper 2 procent is en de gemiddelde werkloosheid 9 procent heeft bereikt?
De begroting van de Europese Unie is op een streng dieet gezet, maar naarmate die verder afslankt, kunnen we minder goed inspelen op de uitdagingen van een groter wordende Unie. Daar komt bij dat een uitgemergeld Europa niet in staat is om te wedijveren met de Verenigde Staten, China en India, die allen een robuuste economie hebben.
Het compromis over de financiële vooruitzichten dat gisteren gesloten is, komt beslist gelegen en wekt weer een sprankje hoop dat de Strategie van Lissabon niet alleen papier blijft, maar een prioritaire status krijgt. Blijft het vreemde feit dat zij nog altijd onderaan de lijst met uitgaven staat, en tegen de tijd dat men daar aankomt, is het geld meestal al op. 
Jacek Emil Saryusz-Wolski (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer ingenomen met het ferme standpunt dat de Europese Raad ten aanzien van Wit-Rusland heeft ingenomen, evenals met het standpunt dat kanselier Schüssel in het Parlement uiteengezet heeft. Vooral het onderscheid dat de Raad maakt tussen de Witrussische autoriteiten en de Witrussische maatschappij springt in het oog. Het Europees Parlement heeft de Unie voorgesteld dit belangrijke onderscheid tot uitgangspunt van haar benadering met betrekking tot Wit-Rusland te maken. Echter, we kunnen er niet mee volstaan de verkiezingsfraude en het gebruik van geweld af te keuren en een oproep te doen om gevangenen vrij te laten. Er moeten veel meer gerichte sancties komen. De lijst met personen aan wie de toegang tot de Unie wordt ontzegd dient uitgebreid en bankrekeningen dienen geblokkeerd te worden.
De Europese Unie en de Europese Commissie in het bijzonder spannen zich onvoldoende in voor Wit-Rusland en reageren te traag. De Unie zou veel omvangrijkere en meer gerichte steun aan het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland moeten geven. Het land zou op dezelfde manier behandeld moeten worden als indertijd Oekraïne. Ten eerste zouden we moeten eisen dat de verkiezingen opnieuw gehouden worden. Ten tweede zou er een aanzienlijk solidariteitsfonds, te beheren door niet-gouvernementele organisaties, voor Wit-Rusland bijeengebracht moeten worden. Ten derde moeten we erop aandringen dat de - tot nu slechts symbolische - inspanningen voor de ontvangst van onafhankelijke tv- en radiozenders in Wit-Rusland vergroot worden. Witrussen zelf zouden in de arm genomen moeten worden om de informatieve programma’s te verzorgen. Ten vierde dient de reikwijdte van bepaalde EU-programma’s, zoals het Erasmus-programma voor de uitwisseling van studenten, uitbereid te worden tot Wit-Rusland en zijn maatschappelijke organisaties. Mijn vijfde en laatste punt is dat de Unie en haar lidstaten voor een nadrukkelijkere diplomatieke aanwezigheid in Minsk dienen te zorgen. 
Markus Ferber (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte collega’s, ik heb maar twee korte opmerkingen. In de eerste plaats ben ik blij dat het gisteravond gelukt is om overeenstemming over het financiële kader te bereiken. Nu hebben wij voldoende tijd om ervoor te zorgen dat wij in 2007 inderdaad een krachtige start kunnen maken, omdat dan alle programma’s ten uitvoer worden gelegd. Wij hebben er groot vertrouwen in, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dat u dan ook op korte termijn de voorstellen van de lidstaten ten aanzien van het structuurbeleid zult evalueren en goedkeuren, zodat wij op dat punt geen tijd verliezen.
Mijn tweede opmerking gaat over de topontmoeting, omdat die nu aan de orde is. Ik denk niet dat het mogelijk is om een sterker concurrentievermogen van bovenaf te regelen. Dat moet juist van onderaf groeien. Ik zou uiteraard graag zien, mijnheer de voorzitter van de Raad, dat alles wat u hier vanochtend terecht naar voren heeft gebracht ook werkelijkheid werd en omgezet werd. Als ik zie dat het in Duitsland nog steeds zeven tot acht weken kost om een bedrijf op te richten, omdat de mensen van het kastje naar de muur worden gestuurd, moet er in de praktijk toch echt wat veranderen. Ik hoop dat de impulsen die u heeft gegeven ook op dat vlak een positieve bijdrage zullen leveren. Geachte heer Schulz, juist in het grensgebied Aken weten de mensen heel goed dat de Duitse wetgeving in Noordrijn-Westfalen niet echt bevorderlijk voor het concurrentievermogen is. 
Wolfgang Schüssel,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de bemoedigende woorden die ik vandaag, halverwege het Oostenrijkse voorzitterschap, heb gehoord, doen mij deugd. Dat betekent echter niet dat wij op onze lauweren mogen rusten - die lauweren zijn er sowieso niet - maar dat wij gezamenlijk juist hard door moeten blijven werken.
Staat u mij toe om enkele korte opmerkingen te maken, in de eerste plaats over de doelstellingen. Hoe zouden wij het graag zien? Moeten wij wel doelstellingen formuleren? Op dat vlak komt er onvermijdelijk kritiek in de trant van “hoe zit het dan met de tenuitvoerlegging?” Of moeten wij dan maar geen doelstellingen formuleren? Ik vind dat wij de moed moeten hebben om concrete en toetsbare doelstellingen te formuleren. Wij lopen dan weliswaar het risico dat bepaalde landen, en wellicht zelfs de gehele Europese Unie, niet alles wat wij ons voornemen zullen verwezenlijken, maar die tien miljoen banen - twee miljoen per jaar - zijn realistisch!
Wij zijn erin geslaagd om in 2005 twee miljoen extra banen in de Europese Unie te creëren. Nu krijgen wij dankzij de relatief gunstige conjunctuur en de beginnende economische groei in veel Europese landen een nieuwe, reële kans die wij niet mogen laten lopen. Wij moeten er trots op zijn dat wij nu al zo ver zijn. Uiteraard dienen in dat verband ook de lidstaten hun steentje bij te dragen en dient er geld voor de infrastructuur beschikbaar te worden gesteld. Dat pakken wij in Oostenrijk bijvoorbeeld heel goed aan, en andere landen zullen dat ook zo gaan doen, maar zonder doelstellingen zal dat niet lukken!
Enkele afgevaardigden hebben gezegd dat wij de Europese Raad maar helemaal af moeten schaffen, maar dat zou volgens mij absoluut verkeerd zijn. Wij moeten daar juist nog meer tijd en energie in investeren. Wellicht dat wij zelfs vaker bijeen zouden moeten komen, maar dan misschien met iets minder tromgeroffel en wat minder mediabelangstelling. Als wij echter überhaupt vooruitgang willen boeken, zullen wij hard moeten werken en concrete acties moeten ondernemen.
Dan het tweede thema. Enkele sprekers hebben gezegd dat zij niet helemaal tevreden zijn met de financiële vooruitzichten. Daarbij hebben zij echter wel alles afgemeten aan het oorspronkelijke voorstel van de Commissie-Prodi. U bent allemaal deskundigen op dit gebied, en u weet dus ook allemaal dat dat oorspronkelijke voorstel niet realistisch was. Er moet nu niet gezegd worden dat wij 200 miljard euro minder hebben dan het bedrag dat toentertijd is voorgesteld. Als het huidige bedrag namelijk vergeleken wordt met het geld waarover wij de afgelopen zeven jaar konden beschikken, hebben wij nu 100 miljard meer.
Met name voor de programma’s die voor u, geachte afgevaardigden, van groot belang zijn, hebben wij aanzienlijk meer geld uitgetrokken. Neemt u als voorbeeld eens onderzoek en ontwikkeling. In de komende periode van zeven jaar zal de begroting hiervoor met dan 75 procent groeien. Bij de trans-Europese netwerken is sprake van een verdubbeling en voor levenslang leren wordt 50 procent meer uitgetrokken. Hierdoor krijgen 30 000 à 40 000 jongeren in heel Europa als het ware de kans om te leren en te studeren. Voor het nabuurschapsbeleid is 40 procent meer beschikbaar en de begroting voor het buitenlands beleid is met 250 procent verhoogd.
Wij hebben nu twee mogelijkheden: of wij dragen naar buiten toe de boodschap uit dat er op alle vlakken veel te weinig geld beschikbaar is - en de burgers zullen dat dan ook geloven omdat u, geachte afgevaardigden, in uw kiesdistricten als zeer geloofwaardig overkomt -, of wij zeggen dat wij nu een grote stap in de goede richting zetten om de geplande doelstellingen te verwezenlijken. De burgers zullen dat dan ook geloven en concluderen dat wij nu inderdaad die grote stap in de goede richting hebben gezet. Ik weet dat u allen beseft in welke situatie ik verkeer en dat ik tussen twee vuren zit, namelijk tussen degenen die moeten betalen en degenen die het geld ontvangen. Het benodigde geld dient uit de nationale begrotingen te komen, en ook daar bent u zich allen bewust van. De enige oplossing is dat wij een nieuwe definitie formuleren van “eigen middelen”. Dat is echt de enige manier.
Dat wij er in geslaagd zijn om overeenstemming te bereiken over de financiële vooruitzichten is op zich al een groot succes te noemen. Daarvoor wil ik José Manuel Barroso uitdrukkelijk bedanken. Die dank gaat ook uit naar alle fracties, naar de Voorzitter van dit Parlement en de onderhandelaars. Het is niet gemakkelijk geweest, maar wij hebben nu de mogelijkheid om meteen aan de slag te gaan. Ik zou u dan ook met nadruk willen verzoeken om brede steun aan het onderhandelingsresultaat te geven. Op een gegeven ogenblik willen de mensen ook graag horen dat wij vooruitgang boeken en niet alleen dat er weer onenigheid bestaat tussen de fracties en tussen de instellingen. De vraag of er nog 500 miljoen euro meer ingezeten had, of dat de Raad misschien al 500 miljoen te veel heeft aangeboden, interesseert daarbuiten geen mens.
Wat zij wel belangrijk vinden is of wij in de komende zeven jaar eindelijk, in het belang van onze burgers en van de Europese Unie, aan de slag kunnen gaan. Ik ben daartoe bereid, en ik hoop van ganser harte dat wij ook bij de kwestie van de Grondwet zo goed zullen samenwerken. Misschien zullen wij in juni nog geen passende oplossing voor dit probleem hebben, maar dan kunnen wij wel de weg uitstippelen die wij moeten volgen om een betere rechtsbasis tot stand te brengen, de rechtsbasis die wij allemaal nodig hebben.
José Manuel Barroso,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik geloof dat het belangrijkste wel gezegd is, maar ik wil daar graag mijn indruk van dit debat aan toevoegen. Ik heb kunnen vaststellen dat er brede steun bestaat voor de conclusies van de Europese Raad. Als we een eerlijke analyse uitvoeren, zullen we moeten erkennen dat de resultaten van de Raad in het algemeen gunstig onthaald zijn.
Uiteraard zijn niet alle afgevaardigden helemaal tevreden - de standpunten lopen nu eenmaal uiteen - maar wij hebben wel degelijk resultaten bereikt, met betrekking tot de energiesector, de kleine en middelgrote ondernemingen, onderzoek, de doelstellingen op het gebied van werkgelegenheid, en - in het algemeen - met betrekking tot het nieuwe systeem voor het beheer van de Strategie van Lissabon. Bovendien is er binnen de Europese Raad een consensus bereikt over de dienstenrichtlijn.
Met betrekking tot energie wil ik er vooral op wijzen dat ons werk in de Europese Raad niet is afgelopen. Als u de resultaten van de gisteren gehouden vergadering van de Commissie bekijkt, dan kunt u zien dat de Commissie vastberaden is om alle beginselen van het communautair recht te doen naleven. Zo zullen de internmarkt- en mededingingsregels volledig moeten worden gerespecteerd. Als we geloofwaardig willen overkomen, moet dat respect niet alleen op intern vlak worden verwezenlijkt, maar ook extern. Het is heel belangrijk dat dit ook inderdaad gebeurt.
Wat de kleine en middelgrote ondernemingen betreft, was de door het Oostenrijks voorzitterschap en de Europese Commissie gegeven impuls heel belangrijk. Ik heb het dan over het terugbrengen van de bureaucratie, die zoveel initiatieven van dit soort ondernemingen in de kiem smoort, terwijl deze ondernemingen juist de meeste banen kunnen scheppen.
Op het vlak van onderzoek is een belangrijk resultaat behaald, in de zin dat alle lidstaten nu voor het eerst concrete doelstellingen hebben aanvaard met betrekking tot investeringen in onderzoek en innovatie. Belangrijk was ook dat er algemene steun was voor het opzetten van een Europees instituut voor technologie, en dat de Commissie nu opdracht heeft gekregen om een voorstel in die richting te doen. Ten slotte is het positief dat we hebben vastgelegd wat we op het gebied van de werkgelegenheid willen bereiken.
Ik wil verder graag de aandacht vestigen op een nieuw aspect van deze Europese Raad. Kanselier Schüssel heeft er niet naar verwezen, maar ik geloof dat het belangrijk is dat we hier even bij stilstaan. In zekere zin werken we nu al volgens een systeem van . De heer Schüssel heeft als voorzitter van de Raad bij de behandeling van de verschillende punten niet alleen het woord gegeven aan de Commissie ter inleiding van de discussie, maar ook aan de hiernavolgende voorzitters: Finland, Duitsland, Portugal en Slovenië.
Ik geloof dat dit heel belangrijk is. Zo garanderen we de continuïteit en duurzaamheid van het werk van de Raad. De Europese Commissie kan echter ook zelf bijdragen tot continuïteit en coherentie op de lange termijn. Hoe goed de Raadsvoorzitters namelijk ook mogen zijn, het voorzitterschap verandert om de zes maanden. Daarom moet een nimmer aflatende inspanning worden gedaan, en dat kan alleen als de Commissie het initiatief neemt en daarvoor steeds de steun van het Parlement ontvangt.
Dat waren allemaal positieve punten. Positief was ook dat er een beginselakkoord is bereikt over de dienstenrichtlijn, en positief waren tot slot de berichten die we gisteravond - of eigenlijk pas vroeg in de ochtend - over de financiële vooruitzichten ontvingen. Ik ben er heilig van overtuigd dat, als we erin slagen concrete resultaten te behalen en een deel van de problemen op te lossen, wij met dit Europa en al zijn projecten vooruit kunnen. Ik geloof ook dat we het vertrouwen van de burgers kunnen herwinnen en in staat zullen zijn een betere sfeer te scheppen voor het oplossen van een aantal institutionele problemen die nodig een oplossing behoeven. Het is volgens mij dan ook realistisch als we de Europese Raad van juni optimistisch tegemoet zien. Die Raad zal de constitutionele kwestie niet oplossen, maar wel kunnen aangeven welke koers Europa in de toekomst moet volgen. De Europese Commissie werkt actief met de Raad mee om dat te bereiken, en we hopen dat we een nuttige bijdrage kunnen leveren.
Met die teamgeest, met deze benadering van ons partnerschap, kan en moet Europa vooruit.
Martin Schulz (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde. Ik zie dat de heer Farage niet in de zaal zit. Zou het kunnen dat de boven op de tribune heeft plaatsgenomen?
De Voorzitter.
   - Ik heb begrepen dat de kerstmannen uit Denemarken komen.
Het debat is gesloten.
Margie Sudre (PPE-DE ).
   - Er wordt veel - soms te veel - van de Europese Raden verwacht. De Europese Raad die eind maart is gehouden, was voornamelijk gewijd aan de economische aspecten van de Europese integratie.
Europa ziet zich gesteld voor een enorm probleem, namelijk het ontbreken van een gemeenschappelijk energiebeleid, en de Russisch-Oekraïense crisis van januari heeft wel aangetoond hoe omvangrijk en urgent dit probleem is. Verschillende landen hebben zich actief ingezet voor deze kwestie, die van cruciaal belang is voor de onafhankelijkheid van onze landen. Een van deze landen was Frankrijk, dat een memorandum heeft opgesteld waarover brede overeenstemming heerste.
De Europese Raad heeft een ambitieuze strategie gelanceerd voor zekere, concurrerende en duurzame energie voor Europa. Dat is een belangrijke stap voorwaarts, waaraan wij nu concreet vorm moeten geven.
Tijdens de Europese Voorjaarstop is tevens besloten om de Europese begrotingsinspanningen voor onderzoek en innovatie gedurende de periode 2007-2013 te verdubbelen. Dit is van het grootste belang voor het concurrentievermogen van onze economieën, en dus voor de positie van Europa in de wereld, waarin wij geconfronteerd zijn met de aanwezigheid van opkomende landen.
Tegelijkertijd heeft de Europese Raad de oprichting van een Fonds voor aanpassing aan de mondialisering officieel bekrachtigd. Door onze medeburgers werd hier sterk op aangedrongen.
Het is ongetwijfeld waar dat Europa een moeilijke periode doormaakt, maar dat mag de positieve signalen die afgegeven zijn dankzij de instelling van instrumenten voor economische vooruitgang en solidariteit beslist niet overschaduwen. 
Dominique Vlasto (PPE-DE ).
   - Als wij van de Europese Unie tot 2010 de meest concurrerende kenniseconomie willen maken, moeten wij mijns inziens twee prioriteiten realiseren: massaal investeren in onderzoek en ontwikkeling, en de hinderpalen afschaffen die ondernemingen, en met name de kleinste ondernemingen, in de weg staan.
Ondanks de verbetering van het akkoord die het Europees Parlement heeft weten te bewerkstelligen, zijn deze massale investeringen met de huidige Europese begroting niet mogelijk. In deze context is de oproep van de Europese Raad aan de EIB om haar optreden op het gebied van onderzoek en ontwikkeling te versterken, een innovatieve en pragmatische oplossing, als het op die manier inderdaad lukt om 30 miljard euro vrij te maken.
Toch is deze maatregel misschien niet voldoende om het chronische tekort in de Europese uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling op te vullen. Er moet nog een flinke inspanning worden geleverd om de doelstelling van drie procent van het BBP te verwezenlijken.
Het is beslist noodzakelijk de particuliere sector bij deze inspanning te betrekken, want wij zien duidelijk dat de overheidsbegrotingen ontoereikend zijn. Daarom moeten wij op fiscaal gebied een stap verder gaan en ondernemingen ertoe aanzetten om gemakkelijker in onderzoek en ontwikkeling te investeren.
Het is dit daadkrachtige beleid dat wij van de herziene Strategie van Lissabon verwachten. Dit beleid zal de Europese ondernemingen een stimulerend, efficiënt en bovenal vereenvoudigd Europees wetgevingskader moet bieden. 


De Voorzitter.
   - We gaan nu over tot de stemmingen.

Edith Mastenbroek (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb een motie van orde, onder verwijzing naar artikel 170, lid 4, en artikel 150, lid 3, van het Reglement. Het betreft het vergaderrooster en het amendement van de fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten op dat vergaderrooster. Op grond van genoemde artikelen vraag ik om uitstel van de stemming over dat amendement tot de volgende vergaderperiode, omdat ik het politieke debat over de werkmethodes in dit Parlement graag wil heropenen.
Zoals we allemaal weten, maakt het heen en weer reizen tussen onze kantoren en onze zetels ons het leven enigszins moeilijk. Ikzelf heb deze week de grootste moeite gehad om hier te komen en daardoor een stemming gemist. Daarom heeft een aantal leden van dit Parlement, waaronder ikzelf, dit verzoek om uitstel van de stemming opgesteld.
We willen ook de Conferentie van voorzitters vragen om het debat over het indienen van amendementen op het vergaderrooster te heropenen.
Gary Titley (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we hebben deze week gedebatteerd over betere regels. Een van de grootste obstakels voor betere regels is ons vergaderrooster. We hebben twaalf weken per jaar plenaire vergaderingen hier in Straatsburg. Er zijn vaak te weinig onderwerpen voor die plenaire vergaderingen, zodat we de agenda moeten opvullen. Daardoor staan de commissievergaderingen constant onder tijdsdruk en zijn de commissies met medebeslissingsbevoegdheden niet meer in staat om op effectieve wijze wetgeving op te stellen.
We moeten een debat houden over de organisatie van onze werkzaamheden. Dit vergaderrooster is opgesteld zonder zo’n debat. We willen de stemming over dit vergaderrooster uitstellen tot de volgende vergaderperiode, zodat degenen onder ons die deze motie hebben ingediend kunnen debatteren over onze werkmethoden, dat wil zeggen over hoe we de regels van het Europees Parlement kunnen verbeteren en over hoe we de 300 miljoen euro die het kost om ons hier over betere regels te laten praten, beter kunnen gebruiken. Dat is een enorm bedrag dat de belastingbetalers moeten opbrengen en dat ondermijnt het werk van dit Parlement.
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, als er een alternatief voor Straatsburg bestaat, vind ik dat wij daarover moeten discussiëren. Dat is altijd al mijn standpunt geweest. Om dat echter via een dergelijke procedure te doen, is absurd en oneerlijk. Het is namelijk zonneklaar dat zolang de Raad unaniem aan Straatsburg blijft vasthouden, er ook twaalf zittingen in Straatsburg zullen plaatsvinden. Het maakt niet uit of de heer Titley de Engelse, Duitse of Franse taal beheerst - hij moet gewoon naar de Verdragen kijken. Het zou overigens ook voor de regering-Blair een goede zaak zijn als zij dat eveneens af en toe zou doen.
Daarom vind ik dat wij nog een keer een debat over Straatsburg moeten voeren, maar niet op deze manier. Het is de bedoeling dat wij deze week over ons vergaderrooster stemmen. Waar baseert u eigenlijk uw bewering op, mijnheer Titley, dat wij de agenda hier niet gevuld krijgen? U moet eens een keertje als vervanger van de heer Schulz naar de Conferentie van voorzitters komen, dan merkt u vanzelf dat wat u beweert gewoonweg niet klopt en niet in overeenstemming is met de feiten.


Avril Doyle (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, gezien de verklaring die de Commissie gisteravond hier tijdens het debat in de plenaire vergadering heeft afgelegd over de verordening inzake bepaalde gefluoreerde gassen - waarvan de tekst niet tijdens de bemiddeling op tafel werd gelegd en waardoor de geest van het bemiddelingsakkoord wordt aangetast en blijk wordt gegeven van een groot gebrek aan respect en achting voor de duidelijke wil van het Parlement en de Raad - wil ik een verzoek indienen om de stemming over de twee verslagen over gefluoreerde gassen uit te stellen tot in ieder geval morgen. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is hier een groot voorstander van omdat wij zo de gelegenheid hebben om de zaken voor morgen duidelijk op een rijtje te zetten. Als die duidelijkheid er morgen nog niet is, moeten wij de stemming nogmaals uitstellen. Wij moeten in ieder geval de beschikbare tijd nuttig besteden. 


Avril Doyle (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, ik had gevraagd om uitstel van de stemming over beide verslagen over gefluoreerde broeikasgassen. Ze hebben het hele traject samen afgelegd en ik denk dat het coherenter zou zijn om ze bij elkaar te houden. 


Hannu Takkula (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort enkele woorden tot het Parlement richten, want ik ben zeer verbaasd over het gedrag van onze commissievoorzitter die gisteravond iedereen een e-mail heeft gestuurd met betrekking tot de stemming over mijn verslag. Het verslag is in de commissie unaniem goedgekeurd, niemand heeft ertegen gestemd, en naar mijn mening is een dergelijke aanval van een voorzitter op zijn eigen commissie op z'n minst curieus en volgens mij ook uitzonderlijk. Ik hoop daarom dat het Parlement begrijpt wat hier aan de hand is en niet instemt met de twee amendementen van de voorzitter. Het zou een grote fout van het Parlement zijn om zijn amendementen 62 en 63 aan te nemen, omdat zij het begrip van actief gedenken, dat in het programma is opgenomen, ondermijnen. Mijnheer de Voorzitter, deze manier van handelen is in mijn ogen beledigend voor onze commissie.
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wilde het volgende verduidelijken: ik ben lid van het Parlement en heb het recht om een amendement in te dienen in de voltallige vergadering. Dat heb ik dan ook gedaan. Het verslag en het voorstel van de heer Takkula zijn prima, maar wij wilden daar met onze twee amendementen iets aan toevoegen. Wat? Wel, alles!
Wij kunnen niet alleen spreken over nazisme en stalinisme, als er veertig jaar lang in Griekenland, Spanje en Portugal concentratiekampen waren, waarin duizenden mensen twintig jaar lang gevangen hebben gezeten.
Als voorzitter van de Commissie heb ik de procedure gevolgd die ik moest volgen, maar als gewoon lid heb ik het recht om een amendement in te dienen.
De Voorzitter. -
   Hiermee is de stemming beëindigd. De stemverklaringen volgen na de plechtige vergadering. 

De Voorzitter. -
   Mijnheer de president van de Republiek Malta, het is mij een groot genoegen u vandaag in het Europees Parlement te mogen verwelkomen en u in de gelegenheid te stellen de leden, die de afgelopen dagen nog uitvoerig over uw land hebben gesproken, toe te spreken.
U bent hier vandaag aanwezig als staatshoofd, maar we weten allemaal dat u zich eerder, als premier van uw land, sterk hebt ingezet voor de Europese integratie, vele jaren lang - de jaren waarin Malta de weg richting Europese Unie heeft afgelegd.
Bijna drie jaar geleden hebt u het toetredingsverdag ondertekend. Dat was de bekroning van vele jaren arbeid en inspanningen voor de toetreding van Malta tot de Europese Unie.
Tekenend voor de brede consensus die we thans op Malta zien als het gaat om de Europese integratie, is het feit dat uw land, uw - het Maltese Huis van afgevaardigden - in juli vorig jaar het Grondwettelijk Verdrag unaniem geratificeerd heeft en dat uw land dat gedaan heeft nadat het ontwerp-Verdrag door anderen verworpen was.
Daarmee hebt u een zeer duidelijk signaal afgegeven in een voor de Unie moeilijke tijd, en hebt u een einde gemaakt aan de politieke tegenstellingen die het debat over Europa in uw land kenmerkten.
Uw aanwezigheid hier in dit Parlement herinnert ons aan iets zeer belangrijks: bij de uitbreiding van Europa is lange tijd alleen in oostelijke richting gekeken, maar de toetreding van Malta, een land in het zuiden, doet ons nogmaals beseffen dat wij ook een mediterrane roeping hebben en onze dialoog met de landen in het Middellandse-Zeegebied moeten versterken.
Uw land ligt op een kruispunt van wegen in het Middellandse-Zeegebied en heeft altijd centraal gestaan in ons beleid inzake de zuidelijke grenzen van Europa. De betrekkingen met de landen in het zuiden zijn op dit moment de belangrijkste geopolitieke uitdaging waarvoor Europa zich gesteld ziet, en dat geldt in het bijzonder voor uw land, dat de frontlinie vormt in deze ontmoeting. En als ik zeg "frontlinie", doel ik op de komst van grote aantallen migranten die - vaak met gevaar voor eigen leven - de oversteek wagen naar Europa, het nieuwe Eldorado waarvan de levensstandaard als een magneet werkt op mensen die in extreme armoede leven.
We beseffen dus terdege dat een grote stroom asielzoekers en immigranten op dit moment de kusten van Malta overspoelt. We hebben die kwestie hier ook besproken, naar aanleiding van een verslag dat is opgesteld door een delegatie van het Europees Parlement die de opvangkampen heeft bezocht. De situatie met betrekking tot die kampen geeft aan dat Europa voor een enorme uitdaging staat als het gaat om de verdediging en bescherming van de mensenrechten en het verbeteren van de betrekkingen met de buren in het zuiden.
Gezien deze bijzondere omstandigheden komt uw bezoek zeer gelegen, mijnheer de president, en het Parlement zal dan ook met grote aandacht luisteren naar wat u ons te zeggen hebt.
Ik dank u hartelijk voor uw aanwezigheid. Het woord is aan u.
Edward Fenech-Adami,
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is voor mij een eer en een genoegen om uw instelling te mogen toespreken.
Als vertegenwoordiger van een van de landen die in 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden, kan ik u uit eigen ervaring zeggen wat toetreding inhoudt, wat het voor een land betekent om zich voor te bereiden op het lidmaatschap van de Europese Unie, en wat voor gevolgen het lidmaatschap heeft voor een nieuwe lidstaat.
In mijn land beschouwen we het lidmaatschap van de Europese Unie als de terugkeer tot onze plaats in Europa, de plaats waar we van nature thuishoren. We zijn er trots op dat we deel uitmaken van de familie landen die samen de Europese Unie vormen, met het daarbij behorende geestelijke, culturele en humanistische erfgoed.
Onze weg naar het lidmaatschap was niet gemakkelijk. We hebben een lang en moeizaam debat moeten voeren dat uiteindelijk - nu drie jaar geleden - het punt bereikte waarop de Maltese bevolking via een referendum en met daarop aansluitende algemene verkiezingen op een duidelijke en soevereine wijze vóór lidmaatschap kon kiezen. Dit was een levendig debat en heeft ons de gelegenheid verschaft om open en vrij te discussiëren over de verdiensten en risico’s van lidmaatschap. We hebben bij het beoordelen van de mogelijke gevolgen van het lidmaatschap gekeken naar niet alleen de economische maar ook de politieke en maatschappelijke aspecten. In dat opzicht was dit debat een ervaring die Europa dichter bij de mensen heeft gebracht. We zouden daarmee moeten doorgaan.
De voorbereiding op het lidmaatschap was voor de landen die bij de laatste uitbreiding zijn toegetreden, niet gemakkelijk. Er was nooit eerder een uitbreiding van een dergelijke omvang geweest, en nooit eerder was kandidaat-landen gevraagd om als voorbereiding op hun lidmaatschap zulke vergaande hervormingen door te voeren. Ik wil de nieuwe lidstaten van de Europese Unie daarom graag gelukwensen met het feit dat ze dit moeizame proces met goed gevolg hebben afgesloten. Ik wil ook de Europese Unie bedanken voor de wijze waarop ze deze landen heeft aangemoedigd de hervormingen door te voeren. Zij heeft als katalysator gefungeerd.
We hebben het vaak over het pessimisme dat Europa in zijn greep heeft na de twee referenda van vorig jaar waarbij het Grondwettelijk Verdrag werd verworpen. We vergeten dan dat de nieuwe lidstaten op een heel natuurlijke wijze zijn geïntegreerd en dat de Europese Unie daarmee een enorm succes geboekt heeft.
Het jaar 2005 was geen , zoals sommigen beweerden. Het was juist een groot succes voor Europa. In dat jaar is aangetoond dat Europa in staat was de grootste uitbreiding van haar geschiedenis goed te laten verlopen. We zijn nu vaak geneigd te vergeten dat de uitbreiding welbeschouwd nog geen twee jaar geleden heeft plaatsgevonden.
Dat betekent overigens niet dat het leven na de uitbreiding zonder zorgen is. Integendeel, de aanpassing aan het lidmaatschap is heel moeilijk, zowel voor de economie als voor de maatschappij zelf. Dat proces dwingt leiders moeilijke beslissingen te nemen, beslissingen die niet altijd populair zijn. Dat soort beslissingen moet echter hoe dan ook genomen worden, of een land nu wel of niet besluit tot de Europese Unie toe te treden. Het lidmaatschap van de Europese Unie maakt deze beslissingen echter veel moeilijker. Bovendien kun men er nu niet omheen.
Het is beslist verkeerd Europa te verwijten dat het impopulaire hervormingen oplegt. Die hervormingen vloeien voort uit besluiten die elke verantwoordelijke regering nu eenmaal moet nemen. Het is verkeerd als regeringen Europa de schuld geven voor deze moeilijke beslissingen en vervolgens de eer opstrijken voor al het positieve dat door deze hervormingen teweeg wordt gebracht.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nu graag ingaan op een aantal onderwerpen. 
Ik begin met enige opmerkingen over het Europese Grondwettelijke Verdrag.
We moeten erkennen dat de wijze waarop dit grondwettelijk project werd gepresenteerd, te wensen overliet, ook al ging het daarbij niet zozeer om inhoudelijke als wel om formele problemen.
De nieuwe lidstaten vonden het grondwettelijk project te voorbarig en overhaast, om één punt te noemen. Dat ze zich over de timing zorgen maakten, was terecht. Deze landen waren druk bezig met de voorbereiding op het lidmaatschap en bekeken de mogelijkheid dat de regels als gevolg van het Verdrag zouden kunnen veranderen, vanuit hetzelfde perspectief als iemand die aan een race deelneemt en dan met de finish in zicht te horen krijgt dat de spelregels gewijzigd worden.
Ik weet dat het Grondwettelijk Verdrag bedoeld was om het besluitvormingsproces van de Unie van zevenentwintig landen te versnellen. De burgers van een aantal lidstaten zagen dat echter kennelijk anders. De Unie waar zij in waren opgegroeid, was reeds veranderd bij de uitbreiding van 1995, en bij de uitbreiding van 2004 zelfs nog ingrijpender. In het licht van de mondialisering leekt de ontwerp-Grondwet een oneindig proces van verandering met zich mee te brengen.
We kunnen achteraf dus vaststellen dat het misschien verstandiger was geweest als we even hadden gewacht met dit belangrijke project. We hadden moeten wachten tot de nieuwe lidstaten hun draai hadden gevonden en alle vijfentwintig lidstaten voldoende tijd hadden gehad om zich aan de nieuwe werkelijkheid van de Europese Unie aan te passen.
Intussen blijft de vraag hoe we uit de huidige impasse kunnen geraken.
Het behoeft geen betoog dat de wensen van de burgers uit de twee landen die het Grondwettelijk Verdrag niet hebben aanvaard, gerespecteerd dienen te worden, maar dat geldt ook voor de wensen van de burgers van de veertien landen die het ontwerp wél hebben geratificeerd. In mijn land bijvoorbeeld is het Grondwettelijk Verdrag door het parlement unaniem goedgekeurd. Onze onvoorwaardelijke inzet voor het lidmaatschap was daarmee een feit, en onze verdeeldheid was zo dus opgelost.
We zullen een debat moeten aangaan en ideeën moeten uitwisselen over de wegen die nu openstaan. Wij geloven dat we ons moeten houden aan de belofte van de staatshoofden en regeringsleiders, die het Grondwettelijk Verdrag hebben ondertekend, dat er binnen de Europese Raad een oplossing zal worden gevonden als viervijfde van de lidstaten het Grondwettelijk Verdrag ratificeren en één of meer lidstaten daar moeilijkheden mee ondervinden. Dan zouden we de ratificatieprocedure kunnen voortzetten. We zouden dan ook de overeengekomen procedure voor de verdere besluitvorming kunnen volgen.
Een andere mogelijkheid is dat we de eerste twee afdelingen van het Grondwettelijk Verdrag gebruiken om een “Europees Handvest” op te stellen. Dan zouden de Europeanen over een overzichtelijk document beschikken waarin ze zich gemakkelijk kunnen herkennen. De rest van het Constitutioneel Verdrag is voor het grootste deel welbeschouwd reeds geratificeerd door de bestaande Verdragen.
Een andere mogelijkheid is dat we het protocol betreffende de rol van de nationale parlementen een extra dimensie geven. Het zou dan vooral een goed idee zijn om de raadplegende functie van die parlementen met betrekking tot het Europese project uit te breiden.
Er zijn natuurlijk ook andere opties. Daar is deze denkpauze voor bedoeld. We mogen deze gelegenheid dus niet ongebruikt voorbij laten gaan.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nu iets zeggen over politiek leiderschap in Europa. Wij klagen er vaak over dat het Europa aan leiderschap ontbreekt. Dat is niet te wijten aan een gebrek aan initiatieven, en zeker niet aan een gebrek aan Europese initiatieven. Het zou heel goed kunnen dat het te maken heeft met het feit dat die initiatieven nauwelijks coherent zijn. En als die initiatieven niet coherent zijn, is goed politiek leiderschap eigenlijk onmogelijk.
Hoe coherent zijn we als we aandringen op solidariteit, maar nalaten de nodige financiële middelen daarvoor uit te trekken? Hoe coherent zijn we als we de grenzen afschaffen maar tegelijkertijd obstakels creëren? Hoe coherent zijn we als we oproepen tot een gezamenlijke inspanning, maar de afzonderlijke landen vervolgens aan hun lot overlaten?
Ik geloof niet dat de schuld voor het gebrek aan politiek leiderschap bij de verschillende instellingen van de Gemeenschap kan worden gelegd. De initiatieven en het doorzettingsvermogen van deze instellingen spreken voor zich. Er moet wel iets worden gedaan om het vertrouwen in die instellingen te herstellen.
Het vermogen om vertrouwen in te boezemen is geen bijzondere gave. Het is niet iets waarmee je geboren wordt - je moet er iets voor doen. We moeten ons dus afvragen wat we moeten doen om het vertrouwen van de burgers in de Europese Unie en haar instellingen te herwinnen.
We kunnen dit doen door opnieuw een band met de mensen te ontwikkelen. Ik wil de Commissie daarom graag prijzen voor haar werk op dit gebied. Ze heeft met plan D een begin gemaakt met het overbruggen van de kloof die de EU van haar burgers scheidt, en dat is een heel lastige opdracht. Het Europees Parlement is een instelling die rechtstreeks op Europees niveau gekozen wordt. Het bevindt zich dus in een ideale positie om de Commissie bij haar inspanningen te steunen. Om een betere band met de burgers te verkrijgen hoeven we niet méér te praten; het gaat er juist om dat we luisteren. Als Europa beter leert communiceren, zal het beter in staat zijn de aspiraties van de burgers waar te maken en op alle voor de burgers belangrijke gebieden resultaten af te leveren.
Om het vertrouwen te verbeteren moeten we echter niet alleen beter communiceren. We zullen in alle sectoren waarin de Europese Unie actief is, doeltreffender moeten optreden. We kunnen vertrouwen opbouwen door te laten zien dat de Europese Unie bereid en in staat is om nieuwe initiatieven te nemen in de sectoren waar de problemen van dien aard zijn dat de landen ze niet op eigen houtje aankunnen. We moeten steeds laten zien dat de Europese Unie voor meerwaarde zorgt, niet alleen voor de lidstaten maar ook voor de burgers.
We kunnen het vertrouwen in de EU ook vergroten - en dit is nog belangrijker - als we duidelijk maken dat de Europese Unie met haar besluiten en haar optreden op zowel intern als extern vlak de rede tot uitdrukking kan laten komen. Ik bedoel daarmee dat we steeds moeten laten zien dat de politieke ontwikkeling van de Unie, haar besluitvorming en haar betrekkingen met andere landen altijd in het teken staan van billijkheid en evenwicht.
Er is in dit opzicht voldoende bewijs voorhanden om mij optimistisch te stemmen met betrekking tot de vraag of de EU het vertrouwen van de burgers kan herwinnen. De EU schaart zich immers duidelijk aan de zijde van de rede. Ik zal daarvan een aantal voorbeelden geven.
Ik kom uit Malta en kan daarom een goed oordeel vellen over de wijze waarop de Europese Unie een evenwicht probeert te vinden tussen de belangen van enerzijds de grote en anderzijds de kleine landen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat het voor de Europese Unie niet van belang is of je uit een groot of een klein land komt. Waar het om gaat is of je ideeën en visie hebt. Natuurlijk maakt het wel enig verschil of je uit een groot of een klein land komt, maar de Europese Unie heeft een uniek leiderschapsmodel ontworpen waarmee de belangen van de grote en de kleine landen met elkaar in evenwicht kunnen worden gebracht en waarmee die belangen zelfs vaak kunnen worden ondergebracht in één gemeenschappelijk belang.
We mogen die bijzondere eigenschap van de Unie niet uit het oog verliezen. Het is een deugd die dit Europa mogelijk maakt: een rijk geschakeerd Europa dat altijd bereid is de natuurlijke verschillen tussen de lidstaten te respecteren. Misschien verklaart dat wel waarom kleine landen zo’n sterke band voelen met het Europese project en vooral met de communautaire methode.
De Unie verruimt de invloed van de kleine landen. Ze versterkt hun identiteit, en dan met name het gevoel van identiteit dat de taal ons verleent. Bovendien verruimt ze onze horizon door de overige landen van Europa en de rest van wereld voor ons open te stellen.
Het Europees Parlement moet aan dit evenwicht blijven werken en daarbij rekening houden met de belangen van de kleine lidstaten. De Europese Unie mag niet een directoraat van de grote landen worden.
De dienstenrichtlijn is een heel goed voorbeeld van de wijze waarop de Europese instellingen als de stem van de rede fungeren. Ik wil het Parlement graag gelukwensen met het compromis dat het met betrekking tot dit belangrijke initiatief heeft weten te bereiken. De algemene aanvaarding ervan door de Europese Raad geeft aan hoe belangrijk de bijdrage van dit Parlement is. Nu er een haalbaar compromis is gevonden, moeten we de wetgevingsprocedure zo snel mogelijk proberen af te sluiten, zodat de Europeanen de reële voordelen van de interne dienstenmarkt kunnen ondervinden.
Het initiatief om een gemeenschappelijk energiebeleid te ontwerpen, en zo een betrouwbare energievoorziening te verzekeren, hetgeen een enorme uitdaging is, is een goed voorbeeld van een positieve ontwikkeling. We zijn de Commissie hiervoor onze dank en steun verschuldigd. Dit soort initiatieven tonen aan dat Europa het vertrouwen van haar burgers verdient.
Er zijn echter ook uitdagingen waar Europa niet snel genoeg op reageert, ofschoon optreden op Europees niveau juist steeds belangrijker wordt. Er zal bij deze problemen meer moeten worden gedaan om de rede een kans te geven en een goed evenwicht te vinden. Dan zal het vertrouwen van de mensen in Europa weer toenemen.
Ik geloof dat de werkzaamheden van de Commissie met betrekking tot de opzet van een gemeenschappelijk maritiem beleid heel belangrijk zijn. De bedoeling daarvan is immers vooral ervoor te zorgen dat de zeevaart in Europa de voordelige positie krijgt die deze sector van nature toekomt. Als ik zeg dat het maritieme erfgoed van Europa niet voldoende wordt benut op Europees niveau, dan spreek ik niet alleen als iemand die uit een traditioneel zeevarende natie komt. We moeten een holistische benadering volgen. We mogen niet toelaten dat kortetermijnbelangen van bepaalde sectoren een obstakel gaan vormen bij het ontwikkelen van een vooruitziende visie op de zeevaart in zijn geheel. We moeten niet proberen om onder de zeevarende naties een geprivilegieerde positie te verkrijgen; we moeten juist proberen leider van de maritieme wereld te worden.
We moeten niet alleen het vertrouwen van de mensen binnen de Unie zien te winnen, maar ook dat van de mensen daarbuiten. We moeten laten zien dat we rechtvaardig kunnen handelen, en moeten op die manier hun vertrouwen vergroten. Ons mediterraan beleid is daar een goed voorbeeld van. Dit is een heel complexe regio, een regio die we met onze buren delen. Het is ook een regio die van nature verbonden is met het vredesproces in het Midden-Oosten. Het is dus belangrijker dan ooit dat we ons hier als de stem van de rede doen gelden. Er hebben zich onlangs helaas incidenten voorgedaan, naar aanleiding van de publicatie van bepaalde cartoons, en dat heeft de ontwikkelingen negatief beïnvloed. Deze incidenten verschaffen ons echter ook de gelegenheid om het vertrouwen hier weer te herstellen.
De maar al te duidelijke en onvermijdelijke gevolgen van de mondialisering vormen een andere uitdaging. We mogen het antwoord op deze uitdaging niet zoeken in protectionisme, en wij mogen wat we tot nu toe bereikt hebben niet op losse schroeven zetten. Er moet een rechtvaardig evenwicht worden gevonden tussen de onvermijdelijke consequenties van vrijhandel en het concreet uitdragen van onze Europese waarden, waarvan ook - en niet in de laatste plaats - het Europese sociale model deel uitmaakt. Het is inderdaad niet gemakkelijk om zo’n evenwicht te vinden. We mogen echter niet vergeten dat Europa’s gevoel voor maat en rede ons onderscheidt van andere deelnemers in de internationale arena.
Een andere uitdaging - en één die op menselijk niveau meer in het oog springt - wordt gevormd door illegale immigratie. Een aantal dagen geleden heeft een delegatie van dit Parlement een bezoek gebracht aan mijn land. Dat bezoek was onderdeel van een initiatief om landen binnen en buiten Europa te bezoeken en zo vast te stellen in welke mate illegale immigratie voor deze landen een last vormt. Dit soort immigratie stelt hoge eisen aan het vermogen van een aantal lidstaten, waaronder ook mijn eigen land, om oplossingen te vinden voor de schijnbaar eindeloze toestroom van mensen uit voornamelijk Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara.
De delegatie van het Parlement heeft met immigranten en asielzoekers kunnen spreken en zo kunnen vaststellen dat dit inderdaad een ernstig en dringend probleem is. In het Middellandse Zeegebied voltrekt zich een humanitaire ramp. Honderden mensen komen om bij hun pogingen om Europa te bereiken, terwijl vele duizenden, na eenmaal dat doel bereikt te hebben, in onzekere en moeilijke omstandigheden moeten leven. Van de landen die deze enorme toestroom moeten verwerken, wordt het uiterste gevraagd aan middelen en vermogen.
Het is duidelijk dat dit geen probleem is dat Malta, of welk ander land dan ook, in zijn eentje kan aanpakken. Het is een uitdaging die ons allemaal aangaat en waarvoor we gezamenlijk een oplossing zullen moeten vinden. Ik wil er echter wel op wijzen dat dit probleem voor Malta dringender is, aangezien Malta de dichtstbevolkte lidstaat is. Europa zal daarom snel een immigratiebeleid moeten ontwerpen en een praktischer oplossing voor dit complexe probleem moeten vinden. Die oplossing zal typisch Europese solidariteit met de bij dit drama betrokken mensen en hun oorsprongslanden moeten combineren met solidariteit jegens de landen die voor deze immigranten als entree tot Europa dienen en die niet over de middelen beschikken om op dit probleem in hun eentje een antwoord te formuleren.
Ik wil de delegatie van het Europees Parlement die naar Malta is gekomen daarom graag bedanken voor het feit dat ze dit onderwerp op de agenda van het Parlement hebben gezet en onze oproep tot snelle actie hebben doorgegeven.
Als we het vertrouwen van de mensen in ons willen vergroten, zullen we moeten laten zien dat we hun belangen op een doeltreffende wijze kunnen behartigen. Daarvoor moeten we weten wat er bij de mensen omgaat. Politieke leiders moeten de mensen niet volgen maar juist leiden. Ze moeten echter niet te al te haastig vooruit willen. Dan laten ze de mensen achter zich en raken ze van de werkelijkheid vervreemd. Ook hier weer is het een kwestie van evenwicht.
Europa onderscheidt zich door een aantal waarden van andere continenten. De Europese Unie onderscheidt zich om precies dezelfde reden van andere projecten die op regionale integratie gericht zijn. Europa onderscheidt zich in de eerste plaats door zijn inzet voor vrede, tolerantie, mensenrechten en solidariteit. De Europese Unie wordt steeds duidelijker de stem van de rede, niet alleen bij de buurlanden, maar ook in de rest van de wereld.
Om Europa de stem van de rede te laten spreken, moeten we alle nationale zelfzuchtigheid overwinnen en samen aan het gemene goed werken. We moeten die stem laten spreken bij al ons optreden, of dat nu binnen de Unie of in derde landen is. Dat is het Europa dat de mensen van ons verwachten; dat is het Europa waar zij hun vertrouwen in willen stellen.
Dank u. 
De Voorzitter.
   - Ik dank u hartelijk voor uw woorden, mijnheer de president.
Ik ben ervan overtuigd dat alle leden dankzij uw aanwezigheid hier meer inzicht hebben gekregen in de problemen waarmee uw land geconfronteerd wordt.
Dank ook voor uw lovende woorden aan het adres van het Europees Parlement.
Verder hoop ik dat de alarmbel die de leden van ons Parlement naar aanleiding van hun bezoek aan uw land hebben laten luiden, gehoord is door al degenen die op dit vlak verantwoordelijkheid dragen, en dat zowel uw regering als de Europese instellingen alles zullen doen wat in hun macht ligt om ervoor te zorgen dat in het toelatingsbeleid van de Europese Unie meer respect tot uitdrukking komt voor burgers van andere landen die proberen onze landen te bereiken.

Timothy Kirkhope(PPE-DE ),
   - Ik en mijn collega’s van de Britse conservatieven steunen al heel lang de pogingen om het aantal officiële zetels van het Europees Parlement te beperken tot één, en dat moet Brussel zijn. De kosten voor de belastingbetaler van de zetel in Straatsburg worden geschat op ongeveer 150 miljoen Britse pond per jaar. Dat is een grove verspilling van publieke middelen. De Britse belastingbetalers verdienen waar voor hun geld.
Wij willen ons werk namens onze kiezers doen op de plek waar dat het meest effectief en het meest efficiënt is, namelijk in Brussel. De kosten van het gedwongen handhaven van parlementaire werkzaamheden in zowel Straatsburg als Brussel zijn niet meer te verdedigen. We zullen doorgaan met onze campagne om het Parlement in de toekomst alleen in Brussel te laten werken. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb vóór het verslag-Roure gestemd omdat ik het een zeer positief veiligheidsinitiatief vind. Voor het eerst wordt nu ook de samenwerking van de verbindingsofficieren van de lidstaten die in derde landen gedetacheerd zijn, geïnstitutionaliseerd en concreet geregeld. Voor het eerst worden nu ook de samenwerking tussen die verbindingsofficieren en de verbindingsofficieren van Europol en de coördinatie door de verbindingsofficieren van Europol in de derde landen verzekerd. Indien lidstaten geconfronteerd worden met potentiële bedreigingen vanuit landen waar zij zelf geen verbindingsofficieren gedetacheerd hebben, kunnen zij voor het verkrijgen van informatie nu ook een beroep doen op de verbindingsofficieren van andere lidstaten.
Door deze geïnstitutionaliseerde samenwerking van verbindingsofficieren wordt een grotere veiligheid rondom de Europese Unie en haar onmiddellijke omgeving gecreëerd. Dat is in het belang van de burgers en van de veiligheid in de Europese Unie. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   - Dit voorstel vloeit voort uit de evaluatie van Besluit nr. 2003/170/JBZ, dat gericht is op de versterking en intensivering van de samenwerking tussen de lidstaten als het gaat om het mandaat van verbindingsofficieren die in derde landen en bij internationale organisaties gedetacheerd zijn.
Ook ik geloof dat de nodige wijzigingen moeten worden aangebracht om aan te kunnen sluiten bij de praktijk zoals die bij het inzetten van Europol-verbindingsofficieren wordt aangehouden. We moeten die praktijk een bindend karakter verlenen.
Verbindingsofficieren uit de lidstaten dienen dus rechtstreeks contact te leggen met de plaatselijke autoriteiten van het gastland of de internationale organisatie waarbij ze gedetacheerd zijn, en wel om het vergaren en uitwisselen van informatie gemakkelijker en sneller te laten verlopen. Die informatie dient dan weer aan Interpol te worden doorgegeven.
Het is de bedoeling een Europese samenwerkingsgeest te kweken bij de verschillende politieautoriteiten. Verbindingsofficieren moeten bij het uitvoeren van de hun toevertrouwde taken een communautaire benadering volgen en informatie rechtstreeks uitwisselen met het hoofdkwartier van Europol om zo de samenhang en doeltreffendheid van hun missies te vergroten en de problemen, die zich als gevolg van het ontbreken van coördinatie en samenwerking, of zelfs als gevolg van overlapping, kunnen voordoen, zoveel mogelijk te vermijden.
Ik steun daarom de door de rapporteur ingediende amendementen en ik hoop dat reeds in eerste lezing overeenstemming kan worden bereikt. 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, de teneur van het programma van het verslag-Takkula doet me automatisch denken aan de arrogante, belerende houding van het officiële Europa na de referenda in Frankrijk en Nederland. De domme Fransen en domme Nederlanders hadden het niet begrepen en moesten opnieuw worden voorgelicht. De perfecte vertegenwoordiger van deze arrogante elite is commissaris Michel, die letterlijk stelde dat de burger niet altijd gelijk heeft en dat in zo'n geval de politici dan maar de weg moeten uitstippelen.
Ook het voorliggende programma "Burgers voor Europa" past in die dubieuze communicatie- en informatiestrategie. Door honderden miljoen euro's in allerhande nietszeggende, politiek correcte projecten en organisaties te pompen wil de Commissie naar eigen zeggen de burgers dichter bij de Unie brengen. Niet weinig ironisch is dat de tekst ook verwijst naar het plan D, zogenaamd voor democratie, dialoog en debat, maar in dezelfde maand dat het plan werd voorgesteld is men begonnen met de onderhandelingen over de toetreding van Turkije, terwijl men heel goed wist dat de meerderheid van de bevolking in Europa daartegen is. Kijk, dit soort hypocrisie is juist waartegen zich steeds meer Europeanen verzetten. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   . - Ik heb voor het verslag van mijn collega, de heer Takkula, gestemd over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een programma ter bevordering van een actief Europees burgerschap voor de periode 2007-2013. Het is van essentieel belang de aandacht te vestigen op dit originele aspect van de Europese eenwording, dat inhoudt dat Europeanen een dubbel burgerschap kan worden geboden: een nationaal en een Europees.
Het vermogen van de lidstaten om gemeenschappelijke ambities te verkondigen en tegelijkertijd onze waarden tot uitdrukking te brengen, hangt zeer nauw samen met de mate waarin de bevolking zich verbonden voelt met de Europese eenwording. Hier moeten wij dus allemaal aan werken. Dit geldt in het bijzonder voor de Europese parlementsleden, die moeten samenwerken met de collega’s uit de nationale parlementen, die het nationale burgerschap van de inwoners van de lidstaten vertegenwoordigen.
Het Europese burgerschap is de bindende kracht die overal moet worden gevoed met het trotse gevoel deel uit te maken van een heel bijzonder en uniek project in de wereld, namelijk de opbouw van de Europese Unie. Deze leidt niet tot een natie maar tot oprichting van een humanistische beschaving, in vrede en langs democratische weg. 
Gerard Batten, Graham Booth, Derek Roland Clark, Roger Knapman, Michael Henry Nattrass, Jeffrey Titford en Thomas Wise (IND/DEM ),
   - De Britse Onafhankelijkheidspartij heeft tegen de amendementen 62 en 63 op het programma ‘Burgers voor Europa’ gestemd, omdat wij van mening zijn dat de voorgestelde projecten, waarvoor wij veel sympathie hebben, moeten worden georganiseerd en gefinancierd op nationaal niveau. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   De Zweedse conservatieven hebben vandaag besloten om zich te onthouden van stemmig over het verslag “Burgers voor Europa”. In het verslag worden goede voorstellen benadrukt, zoals het belang van de verspreiding van kennis over de slachtoffers van het nazisme en het communisme. Verder is het een goede zaak dat de instellingen van de EU informatie verschaffen over hun werkzaamheden en over de rechten en plichten in verband met het Europees burgerschap. Wij staan echter kritisch tegenover de verhoging van de financiële middelen voor opinievorming rond een Europese identiteit. Een Europese identiteit ontstaat door ontmoetingen tussen mensen en verdiepte samenwerking, niet door pogingen van publieke instellingen om aan opinievorming te doen. 
Edite Estrela (PSE ),
   - Ik heb me bij de eindstemming over dit verslag van stemming onthouden, omdat de door mij gesteunde amendementen 62 en 63 niet zijn aangenomen. Ik vind deze poging om de geschiedenis te herschrijven onaanvaardbaar. De slachtoffers van fascistische en andere dictatoriale regimes, die niet al te lang geleden nog in Europa bestonden, mogen niet worden vergeten. Het is een politieke en historische fout om tegen deze amendementen 62 en 63 te stemmen.
Dit nieuwe programma is er eerst en vooral op gericht de waarden, verworvenheden en culturele verscheidenheid van Europa te bevorderen, de burgers dichter bij elkaar te brengen en zo de banden die de burgers van Europa en de Europese instellingen met elkaar verbinden aan te halen. Ook moet hiermee de samenhang tussen de Europeanen worden verbeterd. Dan mag je de slachtoffers van het fascisme niet ongenoemd laten of verzuimen te vermelden hoe belangrijk het is dat vrijheid en democratie uiteindelijk een historische overwinning hebben behaald. Als dat niet zo was geweest, hadden landen als Portugal nu niet aan het Europese project kunnen meewerken. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   Het bevorderen van burgerschap houdt veel meer in dan uitsluitend het versterken van de democratie en de politieke en maatschappelijke integratie in Europa, zaken die dit verslag beweert voor te staan. Om burgerschap te bevorderen moet je de burgers ook aanmoedigen om deel te nemen aan de vaststelling van het beleid dat direct dan wel indirect op hun levens van invloed is. Dat kan onder andere worden bereikt door: gelijke kansen voor mannen en vrouwen, voor iedereen toegankelijk openbaar onderwijs van goede kwaliteit, recht op werk en banen met rechten, recht op gratis gezondheidszorg van goede kwaliteit en culturele rechten, toegang tot de rechter, behoorlijke huisvesting en vrede. Dat zijn overigens de economische, sociale en culturele vrijheden, rechten en garanties die in de grondwet van de Portugese Republiek zijn verankerd.
Wij geloven dat de individuele en collectieve identiteit van de burgers wordt bepaald door hun collectieve herinnering. Die herinnering moet dus aandacht krijgen, zodat we weten waar we vandaan komen en kunnen bepalen waar we naar toe willen.
Wij betreuren het echter dat het aangenomen verslag zal bijdragen tot een verdraaiing van de Europese geschiedenis en dat de meerderheid van dit Parlement heeft gekozen voor een dergelijke verdraaiing van de collectieve herinnering waarop de identiteit van deze en volgende generaties zal worden gebaseerd. De meerderheid heeft voorstellen voor steun aan initiatieven om slachtoffers van het fascisme te eren afgewezen …
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij staan zeer negatief tegenover een aantal amendementen van de Commissie cultuur en onderwijs van het Europees Parlement.
Het verslag is primair gebaseerd op een visie waarin men duidelijk weinig begrip toont voor het lage aantal kiezers dat kwam opdagen bij de verkiezingen voor het Europese Parlement in 2004 en voor het feit dat het Grondwettelijk Verdrag is afgewezen bij de referenda in Frankrijk en Nederland. Het programma “Burgers voor Europa” levert geen enkele bijdrage aan het veranderen van die politieke situatie.
Wij zijn tegen de in amendement 36 bepleite verhoging van de begroting van dit programma, die bovenop de 235 000 000 euro zou moeten komen die reeds zijn uitgetrokken voor de periode 2007–2013. Het genoemde bedrag is al te veel van het goede.
De werkzaamheden in verband met plaatselijke amateursportverenigingen ademt een geest van verachting van de burgers. Tevens stellen wij vast dat het weliswaar belangrijk is dat de volkeren van Europa hun herinneringen aan dictaturen en tragedies in hun geschiedenis bewaren, maar dat dat op nationaal niveau moet gebeuren. Het is geen thema waar eurocraten in Brussel zich mee moeten bemoeien.
Wij hebben daarom tegen dit verslag gestemd.
Anna Hedh (PSE ),
   Ik sta positief tegenover dit verslag waar het gaat om de noodzaak dat de burgers van de EU zich sterker bewust worden van de Unie en beter geïnformeerd zijn over de Unie en over de mogelijkheden om daar invloed op uit te oefenen. Ook steun ik het standpunt van de rapporteur dat het programma toegankelijk moet zijn voor alle burgers en zich niet alleen moet richten tot goed opgeleide en geprivilegieerde groepen. Ik sta echter kritisch tegenover de passages waarin naar de nieuwe Grondwet wordt verwezen en tegenover het streven naar een gemeenschappelijk Europees burgerschap. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   - Ik en mijn collega’s van de Britse conservatieven zijn het er over eens dat de burgers van de Europese Unie op grote schaal vervreemd zijn van de Europese instellingen. Dit is gebleken uit het ‘nee’ in Frankrijk en Nederland bij de referenda over de grondwet van de Europese Unie, maar was ook al gebleken bij de lage opkomst voor de Europese verkiezingen van 2004.
Wij zijn van mening dat de Europese instellingen transparanter moeten worden en meer verantwoording moeten afleggen aan het Europese electoraat. Ook moeten ze efficiënter en kosteneffectiever worden. Het Parlement en de andere instellingen moeten optreden op een wijze die vertrouwen en respect afdwingt. Dit verslag benadert het probleem op een fundamenteel verkeerde manier. Het zal het vertrouwen in de EU verder ondermijnen met de roep om een begroting van bijna 300 miljoen euro - geld van de belastingbetaler - dat moet worden uitgegeven aan willekeurige projecten die ten doel hebben de burgers een kunstmatige Europese identiteit op te dringen.
We willen duidelijk stellen dat de Britse conservatieven groot voorstander zijn van plechtigheden tot herdenking van de gruwelen die door het nazisme en het stalinisme zijn begaan tegen miljoenen mensen in Centraal- en Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie. Wij vinden echter dat dergelijke plechtigheden een zaak zijn van de individuele lidstaten en hun bevolking. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   - De Europese burgers zijn erg teleurgesteld in de instellingen en het Europese integratieproces. Ze hebben het gevoel dat ze daar niets mee te maken hebben. De afwijzing van het Grondwettelijk Verdrag in Frankrijk en Nederland heeft dat nog eens extra duidelijk gemaakt. Daarom heeft de Commissie een programma “Burgers voor Europa” opgesteld om Europese waarden en actief Europees burgerschap te bevorderen.
Op basis van dit programma kunnen maatregelen worden geïmplementeerd die de Europese burgers moeten samenbrengen om ervaringen, opvattingen en waarden te delen en uit te wisselen, maar ook om via de samenwerking tussen Europese maatschappelijke organisaties acties, debatten en denkoefeningen over het Europees burgerschap te bevorderen. Dat kan ook via het organiseren van evenementen met een hoge zichtbaarheid, via studies en onderzoeken, en door het inzetten van andere hulpmiddelen voor het verspreiden van informatie.
Ik ben het in het algemeen eens met de amendementen op dit verslag, zeker als het gaat om de naam van dit programma. “Europa voor de burgers” geeft duidelijk aan dat Europa er is om de aspiraties van de bevolking te concretiseren, en niet andersom. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Met het programma “Burgers voor Europa” zetten de Commissie en het Europees Parlement een hersenspoelingscampagne op touw onder de Europese volkeren om het hoofd te kunnen bieden aan de steeds toenemende ontevredenheid onder de burgers, die hun beleid veroordelen en zelfs het bestaan van de EU betwisten.
Het ideologisch arsenaal stut op twee pijlers: de heiligverklaring van de kapitalistische barbaarsheid, die als eenrichtingsverkeer wordt gepresenteerd, en het anticommunisme, dat opnieuw via de achterdeur wordt binnengebracht met het ‘memorandum’, dat fascisme en communisme op een hoop gooit.
235 miljoen euro worden ter beschikking gesteld om allerlei lofzangers en propagandisten van het Europese ‘eenrichtingsverkeer’ te betalen en te kopen. Hiermee moeten de jaren geleden geconstrueerde mechanismen en de zogenaamde NGO’s worden gemobiliseerd om een positief klimaat te creëren en de volkeren zand in de ogen te strooien, opdat zij niet zien hoe de EU en haar beleid werkelijk zijn. Een soortgelijke opdracht krijgen ook de heulende vakbondsleidingen, opdat met de titel ‘burgers van Europa’ de grote en onverzoenbare klassentegenstellingen in de samenleving, de tegenstellingen tussen kapitaalhouders en arbeidersklasse, kunnen worden verhuld. 
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben tegen het verslag gestemd. Bij de stemming over het amendement waarin het fascisme en de dictaturen in Europa worden veroordeeld, hebben wij ons van stemming onthouden omdat de dictaturen van Spanje, Portugal en Griekenland niet duidelijk worden genoemd. Het amendement is zo geformuleerd dat men zou kunnen denken dat de socialistische regimes dictaturen zijn. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Zoals bekend maakt de EU een moeilijke tijd door. We worden op een aantal gebieden met nieuwe uitdagingen geconfronteerd. De zwakke economische groei heeft sociale gevolgen en dat stelt ons op mondiaal niveau voor problemen waar we tot nu toe geen oplossing voor hebben kunnen vinden. De grootste uitdaging van het moment is echter wel de wijze waarop de burgers tegen het Europese project aankijken. De scepsis neemt toe en men is zichtbaar ontevreden over de Europese integratie. Als gevolg daarvan wordt de kloof tussen de burgers en de politieke besluitnemers steeds wijder. We zullen dus opnieuw moeten gaan nadenken over de wijze waarop de Europese democratische instellingen communiceren.
Ik geloof dat dit programma ertoe kan bijdragen dat burgers beter gaan nadenken over Europese waarden. Voor dat doel kunnen op de burger gerichte projecten worden opgezet. We kunnen steun verschaffen bij het verspreiden van informatie over het Europees maatschappelijk middenveld, en er kunnen evenementen met hoge zichtbaarheid worden georganiseerd om zo de kennis van het Europese verleden te vergroten.
Het Europese project wordt gekenmerkt door het respect voor diversiteit en culturele rijkdom. Dat gebeurt via maatregelen die de cohesie tussen de Europeanen vergroten. Dat is voor het verwezenlijken van de interne markt en de groei en duurzame ontwikkeling van onze maatschappijen van fundamenteel belang.
Ik heb derhalve voor dit verslag gestemd. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   . - Uiteraard steun ik dit verslag dat de burgers dichter bij de Europese instellingen wil brengen. Dit is een doelstelling, of liever gezegd een noodzaak in het huidige Europa, waarin de scepsis alsmaar terrein wint.
Dit verslag biedt een nieuwe benadering als het gaat om communicatie, om burgerprojecten met een transnationaal karakter en vooral om de plicht tot “actief Europees gedenken”, een bundelend initiatief dat ten doel heeft de nagedachtenis aan de slachtoffers van de massadeportatie en -vernietiging onder het nazi-bewind en het communistische bewind levendig te houden. Ik heb tegen alle pogingen gestemd om de tekst te verzwakken, aangezien sommigen naar andere vormen van totalitarisme in Europa wilden verwijzen. De wreedheden die door deze twee regimes zijn begaan en waaronder alle Europese volkeren hebben geleden, vormen de directe aanleiding voor de Europese integratie, en het is van cruciaal belang dat deze niet worden getrivialiseerd.
Afgezien van dit initiatief is het onze taak de burgers te informeren, te ontmoeten, de dialoog met hen aan te gaan en hen te overtuigen. Wij moeten er tevens voor zorgen dat iedere burger weet hoezeer Europa zijn dagelijks leven beheerst. Wij moeten het gevoel deel uit te maken van Europa versterken, iedere vorm van terugval naar nationalisme bestrijden, de toegevoegde waarde van Europa concreet vormgeven en erop wijzen dat de Europese idee de mooiste van de twintigste eeuw is.
Laten wij niet vergeten dat in een tijd waarin sommigen van ons beginnen te twijfelen, de rest van de wereld van Europa droomt. 
Lydia Schenardi (NI ),
   . - Het programma “Burgers voor Europa” is niet meer dan een propagandamiddel ten dienste van de Europese Unie. In dit verslag wordt geconstateerd dat het Grondwettelijk Verdrag in Frankrijk en in Nederland verworpen is en dat de Europeanen sceptisch staan tegenover de uitbreiding, waarmee de uitbreiding met Turkije wordt bedoeld. In plaats van conclusies te trekken uit deze vernietigende kritiek wil men met dit verslag echter de burgers “heropvoeden”! Een initiatief als stedenpartnerschappen, dat zijn waarde al gedurende lange tijd heeft bewezen, wordt schaamteloos overgenomen, terwijl er miljoenen euro’s zullen worden gestoken in op communicatie gerichte organisaties en activiteiten.
Eén amendement, namelijk amendement 14, moedigt zelfs acties op communautair niveau aan! Er wordt ook naar acties op sportgebied verwezen, en daarover staat in het verslag, en ik citeer: “Op deze manier kunnen lijdzame en zelfs aan Europa twijfelende burgers worden bereikt.” U bent werkelijk van plan een klopjacht te houden op de Europeanen die zich - in tegenstelling tot uzelf - niet laten misleiden. De nieuwe uitdrukking ‘actieve’ Europese waarden, die in dit verslag wordt gepromoot, heeft geen enkele betekenis. Een waarde is noch actief, noch passief; het is geen schakelaar die we aan of uit kunnen zetten, behalve als we ons net als u als ideologen gedragen. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   - Dank u, mijnheer de Voorzitter. Ik wil om te beginnen mijn dank uitspreken aan al de afgevaardigden - zo’n 30 procent van het totaal - die uit respect voor mijn land naar de toespraak van de president van Malta zijn komen luisteren. Als ik nu het woord vraag is dat echter om uitleg te verschaffen over de wijze waarop ik heb gestemd over het verslag over de Culturele Hoofdsteden van Europa. Er heeft zich gisteren namelijk een misverstand voorgedaan. Ik zou de gelegenheid krijgen om het woord te voeren, maar om de één of andere reden is dat er niet van gekomen. Wat ik wilde zeggen is dat ik mij, net al de overige Maltese leden van de socialistische fractie, van stemming heb onthouden. Binnen de categorie nieuwe lidstaten stond ons land onderaan de lijst met landen die genomineerd kunnen worden. En op de lijst met alle vijfentwintig lidstaten plus de twee landen die nu tot de Unie zullen toetreden, stond Malta op de één na laatste plaats. Ik geloof niet dat het billijk is dat Malta een zodanige plaats krijgt toebedeeld dat het tenminste twaalf jaren moeten wachten voordat het in aanmerking komt voor een nominatie. Dank u. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - Wij hebben voor de amendementen van de rapporteur gestemd, aangezien ze het oorspronkelijke voorstel van de Commissie verbeteren en de belangen van Portugal veilig stellen. Dat blijkt uit de herziene formulering van artikel 13, waarmee Portugal in 2012 een Culturele Hoofdstad van Europa krijgt.
De wijzigingen houden bovendien een vereenvoudiging in van de administratieve procedures voor het selecteren en controleren van de “Culturele Hoofdsteden van Europa”, terwijl nu ook gegarandeerd wordt dat de beoordeling geschiedt aan de hand van nieuwe, minder strakke criteria. Met betrekking tot het programma wordt nu alleen maar verlangd dat het aansluit bij het nationale beleid of de strategie van de betrokken lidstaat.
Wij geloven dat de diversiteit daarmee gediend is en dat de specifieke kenmerken van het cultureel erfgoed van de verschillende lidstaten zo beter tot hun recht kunnen komen. Bovendien zal de dialoog tussen de verschillende culturen op deze wijze gemakkelijker kunnen verlopen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij staan positief tegen de grondgedachte achter het evenement “Culturele Hoofdstad van Europa”. We zien echter tevens hoe dit evenement nieuwe dimensies aanneemt wat betreft de verplichtingen van de EU en de organisatie eromheen.
Het concept van een Culturele Hoofdstad van Europa is prima, zelfs zo prima dat het op een heleboel andere manieren kan worden gefinancierd, onder andere door lokale sponsoring. Financiële middelen van de Europese Unie moeten niet nodig zijn om dit project te laten overleven.
Wij stemmen daarom tegen dit verslag, maar we zijn niet tegen het concept van een culturele hoofdstad van Europa als zodanig.
Andreas Mölzer (NI ),
   De titel “Culturele Hoofdstad van Europa” kan het imago van een stad behoorlijk opvijzelen. Culturele Hoofdsteden van Europa dienen zich echter niet in eerste instantie te richten op het organiseren van één groot festival gedurende een jaar en op het kortstondig aan de man brengen van de lokale cultuur. Uit de voorbeelden van Newcastle en Bilbao blijkt namelijk dat cultuur ook een duurzaam effect kan hebben.
In tijden waarin de begroting tot op het bot uitgemergeld is, wordt vaak geen geld uitgetrokken voor de follow-up van nieuwe prestigieuze projecten. Door gebruik te maken van het voorgestelde internetportaal om ervaringen uit te wisselen en ondersteuning te bieden, zouden problemen in verband met bijvoorbeeld de organisatie en tenuitvoerlegging van het culturele jaar voorkomen kunnen worden. Daardoor zou ook in een veel eerder stadium voorkomen kunnen worden dat potentiële kandidaten onnodig miljoenen aan uitgebreide advertentiecampagnes besteden, als uiteindelijk blijkt dat zij niet in aanmerking komen voor de betreffende subsidie. Op die manier had in het geval van de voormalige Culturele Hoofdstad Weimar ook de sluiting van het stedelijk museum als gevolg van de grote financiële verliezen voorkomen kunnen worden.
In 2009 zal wederom een Oostenrijkse provinciehoofdstad als Culturele Hoofdstad fungeren, namelijk Linz. De voorbereidingen daarvoor zijn al in gang gezet en wij zullen moeten afwachten of daarbij een adequaat en ruim toekomstperspectief is gehanteerd. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   De herstructurering van het evenement “Culturele Hoofdstad van Europa” maakt deel uit van meer algemene pogingen om het culturele weefsel van elk land op te nemen in één groot, homogeen geheel. Het doel is een op gemeenschappelijke leest geschoeide ‘Europese cultuur’ te creëren, een mengelmoes van subcultuur, folkloristische presentie van nationale culturen en moderne commerciële voortbrengselen.
De ervaringen die mijn land met Athene in 1985 en Thessaloniki in 1997 heeft opgedaan, zijn in cultureel en economisch opzicht tragisch: peperdure, historisch onsamenhangende en cultureel oppervlakkige programma’s van commerciële bureaus, agentschappen en sponsors, die waren opgesteld aan de hand van vulgaire commerciële en speculatieve criteria en elke lichtende uitzondering verstikten. Door mondaine bijeenkomsten, rijke buffetten en happenings werd al het progressieve dat in het land en de buurlanden bestond, gemarginaliseerd en gedwarsboomd. Dat is het ‘Europees cultuurmodel’, dat echter wel een enorme bron van winst is voor de diverse ondernemingen.
De voorgestelde herstructurering verandert niets aan het karakter van de “Culturele Hoofdstad van Europa”. Daarmee worden alleen de lidstaten opgezadeld met de kosten en krijgt de EU meer toezichts- en controlemogelijkheden. Het volk wordt gevraagd om op nationaal niveau te betalen voor de winsten van de ondernemingen en de kosten te dragen van het EU-beleid, dat de Europese subcultuur en de ‘waarden’ van de kapitalistische barbaarsheid oplegt. Wij hebben tegen het verslag gestemd en roepen de werknemers, de mensen in de kunst- en cultuursector op om zich hiertegen te verzetten.
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Het programma “Culturele Hoofdstad van Europa” is in 1985 opgezet en heeft van begin af aan een belangrijke rol gespeeld bij het dichter bij elkaar brengen van de Europese burgers. Dat gebeurt door de aandacht te vestigen op de rijkdom, de diversiteit en de bijzondere kenmerken van het Europese culturele erfgoed.
Het feit dat dit programma de burgers in zulk een overtuigende mate aanspreekt heeft de Europese dimensie en de sociale en economische ontwikkeling van de geselecteerde steden gestimuleerd.
Dit programma zal nog vele malen doeltreffender zijn als we nieuwe maatregelen nemen en die als uitgangspunt gebruiken om synergieën te creëren, die anders ongebruikt zouden blijven. Als voorbeeld noem ik het opzetten van een internetportaal met informatie over de steden die zijn aangewezen als Culturele Hoofdstad, de bestaande contactnetwerken en de uitwisseling van ervaringen, een strategie die op alle communautaire programma’s zou moeten worden toegepast. Ik wil daar graag aan toevoegen dat dit programma vanwege zijn succes en innovatieve karakter de inspiratie is geweest voor een reeks voorstellen van mijn kant die door het Europees Parlement zijn goedgekeurd en tot doel hadden om een Europese kwaliteitsbestemming in te stellen. Dat concept zal ons ook helpen Europa overal ter wereld te promoten.
Ik heb daarom voor dit verslag gestemd. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   Dit besluit brengt geen nieuwe kosten met zich mee, maar geeft de nieuwe lidstaten en de toetredingslanden de mogelijkheid om Culturele Hoofdsteden te kiezen. Culturele samenwerking is iets waardoor burgers elkaar kunnen leren kennen en respect voor elkaar kunnen krijgen. De macht van de Commissie wordt beperkt, en de uitwerking wordt een taak van de landen en de steden.
Dit alles is positief, in tegenstelling tot de opgelegde EU-wetgeving die de democratische rechten van de burgers om actief deel te nemen beperkt. Ik heb daarom voor het voorstel gestemd, al staat er een bepaalde hoeveelheid euronationalistisch gezwets in. 
Hubert Pirker (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik leg deze stemverklaring af namens de delegatie van de Oostenrijkse Volkspartij.
Wij hebben tegen het verslag gestemd omdat daardoor de geldende overgangsregeling voor het vrije verkeer van werknemers afgeschaft wordt. Wij hebben tegen gestemd omdat wij verwachten dat het toetredingsverdrag dat door iedereen - ook door de nieuwe lidstaten - ondertekend is, onverkort van kracht blijft. In dat toetredingsverdrag zijn ook overgangsbepalingen voor de bescherming van de Oostenrijkse arbeidsmarkt opgenomen. Die bescherming is hard nodig want uit de statistieken blijkt dat het aantal nieuwe arbeidskrachten afkomstig uit de nieuwe lidstaten in de afgelopen twee jaar al verdubbeld is.
De delegatie van de Oostenrijkse Volkspartij is tegen het verslag omdat ook in de toekomst uitsluitend Oostenrijk zelf kan en zal bepalen hoe lang de toegangsbeperkingen die in het toetredingsverdrag zijn verankerd, in het belang van de Oostenrijkse werknemers van kracht zullen blijven; dat zou best nog wel eens een periode van zeven jaar kunnen zijn. 
Oldřich Vlasák (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, gezien het feit dat niet alleen de mededeling van de Commissie COM 2006 over de effectiviteit van de overgangsmaatregelen aantoont dat de toevloed van werknemers uit de tien nieuwe lidstaten naar de lidstaten die hun arbeidsmarkt hebben opengesteld, nu niet bepaald massaal was, maar volgens de beschikbare deskundigenonderzoeken juist een positief effect heeft gehad op productie en economie, en gezien het feit dat de overgangsmaatregelen significant bijdragen aan de groei van illegale arbeid, beschouw ik de aanneming van het verslag van de heer Őry als een belangwekkend initiatief om een bijdrage te leveren aan de volledige openstelling van de arbeidsmarkten in de lidstaten. Alleen op deze manier komen alle in het EG-Verdrag verankerde vrijheden volledig tot uiting en wordt de economische groei in de hele Unie versneld. Ik heb dan ook voor goedkeuring van dit verslag gestemd. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   Het vrij verkeer van personen en de toegang tot de arbeidsmarkt vormen een van de pijlers van de Europese integratie. Als we dit beginsel niet eerbiedigen, in overeenstemming met de fundamentele waarden van de Gemeenschap, zullen we de Verenigde Staten nooit inhalen, zelfs niet als Amerika dichter naar ons toe groeit, noch zullen we erin slagen de Aziatische kolos af te remmen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat de bezwaren van sommige van de EU15-landen ongegrond zijn, en het is treurig dat zij de aanbevelingen uit het verslag van de Europese Commissie, dat is opgesteld overeenkomstig de toetredingsverdragen, niet aanvaarden. Aan de andere kant zijn we vol lof over de beslissing van de landen die hun arbeidsmarkt tijdens het Europese jaar van de mobiliteit van werknemers wel zullen openstellen.
Daarom moeten we het verslag-Öry niet zozeer zien als een boeman, maar meer als een eenvoudige gids voor de geleidelijke bewerkstelliging van de herziene doelstellingen van de Lissabon-strategie. Het is een poging om gelijke rechten voor de oude en de nieuwe lidstaten in een verenigd Europa te bewerkstelligen. Daarom heb ik voor het verslag gestemd. 
Andreas Mölzer (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, ook bij de toetreding van Griekenland en Portugal was er sprake van overgangsbepalingen om de arbeidsmarkten aan de nieuwe omstandigheden aan te passen. Dit is dus geen middel om de nieuwe lidstaten als landen van een tweede garnituur te bestempelen. Bovendien zijn die overgangsregelingen ook nuttig voor de nieuwe lidstaten in het oosten, aangezien die regelingen ook hun nationale belangen dienen. Gezien de hoge werkloosheid in met name Oostenrijk en Duitsland, in combinatie met de toenemende druk op de lagelonensector, zou een vrij verkeer van werknemers met onmiddellijke ingang buitengewoon onverantwoord zijn.
Nu al is er sprake van talloze schijnzelfstandigen die voor een deel de sociale premies en belastingverplichtingen ontduiken. Een volledig vrij verkeer van werknemers is onverantwoord zolang bedrijven blijven verhuizen naar fiscaal aantrekkelijke landen in het oosten en proberen om cao’s te omzeilen en zolang de markt zich niet aan de nieuwe omstandigheden aangepast heeft c.q. er ondersteunende maatregelen in dat verband zijn genomen. Daarom heb ik tegen dit verslag gestemd. 
Hynek Fajmon (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de vier Europese vrijheden, dat wil zeggen vrij verkeer van goederen, diensten, kapitaal en voornamelijk van personen, hebben altijd tot de zaken behoord die de mensen het meest aan de Europese Unie waarderen. Het is daarom onbegrijpelijk, onrechtvaardig en discriminerend dat mensen uit de acht nieuwe lidstaten, inclusief de Tsjechische Republiek, wat dit betreft nog steeds niet dezelfde rechten en plichten hebben als de burgers van de andere EU-lidstaten. De beweegredenen voor de beperking van deze fundamentele Europese vrijheden zijn volledig ongegrond en onzinnig. Uit de situatie in Groot-Brittannië, Zweden en Ierland blijkt duidelijk dat er geen enkele dreiging bestaat. Ik ben verheugd dat andere lidstaten zich nu bij deze landen aansluiten en hun arbeidsmarkten openen, en ga ervan uit dat de resterende lidstaten binnenkort zullen volgen. Wat we nodig hebben is een Unie waarin alle burgers dezelfde rechten en plichten hebben, en niet een Unie waarin sommigen gelijk zijn en sommigen gelijker, zoals in Orwell’s . Daarom heb ik voor het verslag van de heer Őry gestemd. 
Milan Cabrnoch (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb evenals de overige afgevaardigden van de Tsjechische democratische burgerpartij ODS mijn steun verleend aan het verslag over het vrije verkeer van werknemers van de heer Őry. Wij hebben volledig respect voor het recht van individuele regeringen om in het kader van het toetredingsverdrag al dan niet tijdelijke beperkingen op te leggen aan het vrije verkeer van werknemers. Wij waarderen het besluit van Groot-Brittannië, Ierland en Zweden om geen gebruik te maken van dit recht en zijn ingenomen met het besluit van de regeringen van Finland, Spanje, Nederland en Portugal om deze beperkingen op te heffen. We zijn ervan overtuigd dat er geen objectieve redenen bestaan voor beperkingen op het vrije verkeer van werknemers in de EU. De politieke redenen voor de beperking van deze vrijheden zijn voor de oude lidstaten even steekhoudend als de mate waarin het vrije verkeer van werknemers belangrijk is voor de nieuwe lidstaten. Daarom hebben wij onze steun verleend aan de tot alle regeringen gerichte oproep om de beperkingen op het vrije verkeer van werknemers binnen de EU op te heffen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   - De stemming over dit verslag over de overgangsregeling die het vrij verkeer van werknemers op de arbeidsmarkten van de Europese Unie beperkt, is kenmerkend voor de wijze waarop het Parlement zichzelf tegenspreekt.
Men beweert het vrije verkeer van werknemers te verdedigen en een einde te willen maken aan de onrechtvaardige situatie waarin werknemers uit de nieuwe lidstaten verkeren.
Wanneer dat vrije verkeer er echter toe leidt dat zulke werknemers ook gelijke rechten krijgen, stemt men evenwel tegen. Het komt er dus op neer dat men het vrije verkeer alleen wil toelaten als dat tot lagere lonen en het verlies van rechten leidt.
De voorstellen die wij hebben ingediend zijn daarom helaas verworpen. Daarin stond het volgende:
- meent dat het van fundamenteel belang is dat er een einde wordt gemaakt aan de uitbuiting van werknemers in een aantal landen van de Europese Unie als gevolg van het feit dat veel werknemers uit de nieuwe lidstaten en zelfs uit een aantal oudere lidstaten, zoals Portugal, alleen illegaal kunnen werken;
- dringt erop aan dat er voortdurend controle wordt uitgevoerd en dat er doeltreffend wordt ingegrepen om een einde te maken aan discriminatie, ongelijke behandeling en illegaal werk, om aldus de rechten van werknemers te garanderen en ervoor te zorgen dat voor alle werknemers die in een lidstaat werken dezelfde sociale en arbeidswetgeving geldt, ongeacht het oorsprongsland van de betrokken werknemer.
We hebben daarom besloten ons van stemming te onthouden. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij verdedigen een goed functionerende interne markt en geven onze volledige steun aan het vrije verkeer van werknemers in de EU. Dat is een van de fundamentele vrijheden in het EG-Verdrag. Het vrije verkeer van werknemers draagt bij tot het scheppen van meer werkgelegenheid en tot versterking van het concurrentievermogen van de Unie. Wij zijn trots dat Zweden een van de drie landen is die geen overgangsregels hebben ingevoerd.
Wij betreuren het dat de staatshoofden en regeringsleiders besloten om overgangsbepalingen op te nemen in het toetredingsverdrag met de tien nieuwe lidstaten. Tegelijkertijd respecteren we de besluiten van de afzonderlijke lidstaten die handelen vanuit de mogelijkheden die de gesloten toetredingsverdragen hun geven.
In het verslag roept het Europees Parlement de lidstaten op om de geldende overgangsbepalingen af te schaffen. Wij vinden dat over deze kwestie moet worden beslist door de afzonderlijke lidstaten, op nationaal niveau. We zijn er dus tegen dat het Europees Parlement de lidstaten een bepaalde opinie opdringt om te zorgen dat ze in dit belangrijke vraagstuk een bepaald standpunt innemen.
Ook vinden wij dat de EU geen informatiecampagnes over het vrije verkeer van werknemers moet houden. We hebben er het volste vertrouwen in dat de afzonderlijke nationale autoriteiten deze taak op bevredigende wijze kunnen uitvoeren. We plaatsen daarom vraagtekens bij het voorstel om een systeem in te voeren “voor systematisch toezicht op de migratie van werknemers binnen de EU” en dat voor dit doel “noodzakelijke financiële middelen” ter beschikking moeten worden gesteld (paragraaf 11).
Wij hebben besloten om tegen dit verslag te stemmen.
David Martin (PSE ),
   - Op 1 mei 2004 hebben drie ‘oude’ lidstaten (Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden) hun arbeidsmarkten opengesteld, zonder enige beperking voor burgers uit de ‘nieuwe’ lidstaten. De andere lidstaten van de EU-15 hebben ervoor gekozen om nationale beperkingen in het kader van transnationale regelingen toe te passen.
In het Verenigd Koninkrijk zijn in 2004, na de openstelling van de arbeidsmarkt, 60 000 werkzoekenden uit de nieuwe lidstaten gearriveerd. De twee sectoren die hier het sterkst mee gemoeid waren, waren landbouw en visserij. Door het hoge aantal vacatures heeft de toevloed zeker niet de werkloosheid vergroot in deze twee sectoren. In tegendeel, het onmiddellijke effect was dat de betrokken bedrijven hun winstgevendheid en concurrentievermogen konden opvoeren, hun productiviteit konden verbeteren en hun financiële positie konden versterken.
In macro-economisch opzicht uit het openstellen van de arbeidsmarkt zich in een duidelijke toename van het Britse groeicijfer. Volgens de beschikbare deskundigenrapporten heeft de migratie van werknemers uit de tien nieuwe lidstaten gezorgd voor meer productie, nieuwe banen en een substantiële vermindering van het aantal illegale werknemers. Ik verwelkom deze positieve effecten. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Aanvulling van het vrije verkeer van kapitaal met vrij verkeer van arbeid wordt aangeprezen als daad van solidariteit. De praktijk is omgekeerd. Het versterkt de uitbuiting en roept onnodige tegenstellingen op tussen de arbeiders uit verschillende lidstaten.
Overhaaste doorvoering leidt in de ontvangende landen tot onvoldoende controle op de toepassing van het minimumloon en de collectieve arbeidsovereenkomsten. Ondanks de tot 2011 geldende beperkingen worden nu al werknemers uit nieuwe lidstaten gebruikt om de loonkosten te drukken. Uit onderzoek van mijn partij, de Socialistische Partij in Nederland, is gebleken dat de toestroom van werkers uit nieuwe lidstaten leidt tot verdringing op de arbeidsmarkt, oneerlijke concurrentie voor kleine zelfstandigen, uitbuiting van goedkope werknemers, slechte woon- en werkomstandigheden en lonen van minder dan 3 euro per uur. Veel Nederlandse vrachtwagenchauffeurs zijn al ingeruild voor Poolse rijders.
Ook een fors deel van de bouwbedrijven ondervindt ernstige hinder van oneerlijke concurrentie uit Oost-Europese landen, blijkt uit onderzoek dat de SP eerder hield onder aannemers in de regio Den Haag. De Nederlandse vakbonden voerden hiertegen in maart actie. In de landen van oorsprong is in sommige sectoren al een tekort aan gekwalificeerde werknemers ontstaan. Mijn partij voert actie tegen een dergelijke neoliberale vrije markt. Daarom stem ik tegen het verslag-Öry. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   - Het verslag over de overgangsregeling die het vrij verkeer van werknemers op de arbeidsmarkten van de Europese Unie beperkt, komt precies op het juiste moment: het valt namelijk samen met de aankondiging dat Portugal, Spanje en Finland besloten hebben de sinds 1 mei 2004 bestaande barrières op te heffen.
Het vrije verkeer van werknemers is een essentieel onderdeel van de EU. Het geeft aan dat de Unie royaal kan zijn en dat er oprecht gewerkt wordt aan de totstandkoming van een gemeenschappelijke ruimte.
Er is een tijd geweest waarin de inwoners van Oost-Europa hun landen wilden ontvluchten maar dat niet konden doen. Nu is er voor deze landen beslist hoop op een betere toekomst. De toetreding heeft verwachtingen gewekt en men vertrouwt erop dat de nationale economieën inderdaad ontwikkeld kunnen worden, en dat is ook gebeurd. Daar komt bij dat de landen die de barrières hebben opgeheven (het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden) geen grotere migratiestroom te verwerken hebben gekregen dan de overige lidstaten, waar slechts een gering aantal, voornamelijk tijdelijke werkvergunningen zijn verleend. De eerstgenoemde categorie landen is bovendien bereid te erkennen dat de migratie een gunstig effect op hun economie heeft gehad, wat overigens reeds bekend was. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   . - Uit principiële overwegingen ben ik er uiteraard voor dat de arbeidsmarkten in de EU 15 open worden gesteld voor de werknemers uit acht nieuwe lidstaten.
In 2004 hebben het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden hun grenzen zonder beperkingen opengesteld. Twee jaar later wordt deze politieke aanpak in een verslag van de Commissie verdedigd, en ondersteund door cijfers: er zijn minder migranten dan verwacht en zij vullen het tekort aan personeel in bepaalde sectoren op.
Aangezien wij ons geen naïef optimisme kunnen veroorloven, ben ik echter ook voor de overgangsmaatregelen die een meerderheid van de lidstaten op dit gebied heeft genomen. Daarom steun ik het besluit van de Belgische federale regering om tot uiterlijk 2009 bepaalde voorwaarden te hanteren voor de toegang tot de arbeidsmarkt.
Deze beperkingen hebben een begrensd toepassingsgebied en gelden niet voor de vrije beroepen, zoals winkeliers, ambachtslieden en liberale beroepen, waarvoor al sinds de uitbreiding een volledige vrijheid van vestiging geldt.
Het belangrijkste is dat er aan deze beperkingen een tijdslimiet is gesteld en dat ze zowel inspelen op de reële arbeidssituatie als op de soms oneerlijke concurrentie tussen Europese werknemers en werkgevers. We moeten de “onvoorbereide” lidstaten de tijd gunnen om de registratie- en controlesystemen in te voeren die nodig zijn om werknemers in staat te stellen zich vrij buiten hun land van herkomst te bewegen. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   - We hebben onlangs de twintigste verjaardag van de toetreding van Portugal gevierd. Portugese werknemers hebben van begin af aan te kampen gehad met beperkingen op het vrije verkeer, omdat de lidstaten uit angst voor een verstoring van hun arbeidsmarkten barrières hadden opgeworpen.
De geschiedenis herhaalt zich. Werknemers uit de acht nieuwe lidstaten ondergaan nu dezelfde beproevingen. 
Ik heb voor dit verslag gestemd, omdat aangetoond is dat migratie uit deze landen een gunstig effect heeft gehad op de economie van de lidstaten die besloten hebben hun arbeidsmarkten open te stellen, precies zoals dat in 1986 het geval is geweest. Deze landen hebben vastgesteld dat er geen gegronde redenen meer bestaan om de beperkingen op het vrije verkeer voort te zetten. Dit soort beperkingen leidt namelijk tot meer illegale arbeid en dus ook tot uitbuiting van werknemers.
Het gaat hier echter eerst en vooral over solidariteit tussen de lidstaten.
De EU mag op de mondiale uitdagingen waarvoor het zich nu gesteld ziet, niet reageren met het door een aantal lidstaten bedreven nationalisme en protectionisme. Om het concurrentievermogen van onze ondernemingen te verbeteren en de economische groei in de EU te vergroten hebben we alle Europese werknemers nodig. 
Bart Staes (Verts/ALE ),
   . - Ik ondersteun het verslag-Öry over de overgangsregeling die het vrij verkeer van werknemers op de arbeidsmarkten van de Europese Unie beperkt, omdat ik de mening deel dat het beter is dat alle lidstaten, ook België, de overgangsmaatregelen afschaffen.
De drie landen die hun grenzen hebben opengesteld, hebben geen massale migratiestroom gekend. Het is intussen ook bewezen dat overgangsperioden leiden tot aanzienlijk meer zwartwerk en schijnzelfstandigheid, waardoor de lonen onder druk staan en werknemers geconfronteerd worden met slechte arbeidsomstandigheden en oneerlijke arbeidsvoorwaarden.
Het beperken van het vrij verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten is discriminerend, leidt tot uitbuiting en getuigt van een kortetermijndenken dat voorbijgaat aan de realiteit van vandaag. Dit verslag kan ervoor zorgen dat met de afschaffing van de overgangsperioden ook de blokkering van de sociale rechten opgeheven wordt en de weg vrijgemaakt wordt voor een sociaal en rechtvaardig Europa.
Cruciaal is dat er een Europese arbeidsmarkt komt waar gelijke lonen voor gelijke arbeid en gelijke arbeidsvoorwaarden gelden en dat daarbij de gelijke toegang van alle werknemers tot de sociale rechten wordt gegarandeerd. Gelijktijdig moeten ook de sociale inspectiediensten versterkt worden en transnationaal samenwerken. 
Gary Titley (PSE ),
   - In dit verslag over het vrije verkeer van werknemers wordt vastgesteld dat de winstgevendheid en het concurrentievermogen van bedrijven in Ierland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk - landen die hun arbeidsmarkt hebben opengesteld - zijn verbeterd.
De Britse ervaring laat zien dat het Verenigd Koninkrijk juist heeft gehandeld met de stoutmoedige stap om de arbeidsmarkt open te stellen. De Britse groei- en productiviteitscijfers hebben aangetoond dat de angst voor het openstellen van arbeidsmarkten ongegrond is.
De interne markt kan niet goed functioneren zolang de arbeidsmarkten worden beschermd en afgegrendeld. Het Verenigd Koninkrijk heeft laten zien hoe vrije arbeidsmarkten, gekoppeld aan een goede sociale bescherming, een welvarende economie kunnen aanjagen. Dit heeft geleid tot de langste periode van aanhoudende economische groei sinds mensenheugenis in het Verenigd Koninkrijk.
De Labour-delegatie in het Europees Parlement is van mening dat de Europese arbeidsmarkten open moeten zijn, zoals die van het Verenigd Koninkrijk, en dat we niet bang moeten zijn voor een vloedgolf aan immigranten. 


De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de Commissie over de situatie in het Midden-Oosten als gevolg van de verkiezingen in Israël. 
Javier Solana,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik spreek hier in het Europees Parlement op een moment dat volgens mij kritiek is voor de toekomstige vrede in het Midden-Oosten, onmiddellijk na de vorming van de nieuwe Palestijnse regering en de verkiezingen in Israël.
Ik wil graag kort ingaan op de actuele situatie en enkele conclusies trekken in verband met de verantwoordelijkheden die de Europese Unie op zich zou moeten nemen op een moment dat absoluut cruciaal zou kunnen zijn voor de toekomstige vrede in het Midden-Oosten.
Ik wil graag beginnen met de situatie in de bezette gebieden. Zoals u weet heeft Hamas de regering overgenomen. Het is geen coalitieregering, maar een regering van Hamas, en helaas is het programma dat eerste minister Ismail Haniya heeft voorgelegd niet aanvaardbaar voor de internationale gemeenschap. Er ontbreken duidelijke indicaties dat de Hamas-regering bereid is de beginselen die door de Europese Unie - en niet alleen door ons, maar ook door het Kwartet en de internationale gemeenschap in brede zin - zijn vastgesteld, in acht te nemen, namelijk het afzien van geweld als middel om conflicten op te lossen - en met name dit conflict -, de erkenning van de staat Israël en de eerbiediging van de overeenkomsten die eerder door de Palestijnen en Israël zijn ondertekend.
Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat deze beginselen minimumeisen zijn als het politieke ideaal dat de Europese Unie altijd heeft verdedigd, moet worden verwezenlijkt. Dat ideaal is niets minder dan een via onderhandelingen tot stand gekomen oplossing, die leidt tot de oprichting van een levensvatbare Palestijnse staat die vreedzaam naast Israël kan bestaan, binnen het kader van de beginselen van het internationaal recht. Het is duidelijk, mijnheer de Voorzitter, dat er geen sprake kan zijn van onderhandelingen als de partijen elkaar niet erkennen, dat er geen sprake kan zijn van een vreedzame regeling als de partijen geloven dat het conflict gewapenderhand kan worden opgelost, en dat er geen sprake kan zijn van een oplossing gebaseerd op de beginselen van internationaal recht als de partijen het fundamentele beginsel veronachtzamen dat overeenkomsten moeten worden nagekomen.
Wij geloven dat dit alles onontkoombare consequenties heeft voor de Europese Unie. We moeten afwachten wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar nu is het onmogelijk Hamas als een valide gesprekspartner te beschouwen, tenzij het zijn standpunten wijzigt.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil nu graag iets zeggen over de uitslag van de Israëlische verkiezingen. Het lijdt geen twijfel dat deze uitslag op veel verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd. Het is niet aan mij de uitslag van deze verkiezingen gedetailleerd te analyseren, maar ik geloof dat een paar opmerkingen ons kunnen helpen formules te vinden waarmee we een analyse kunnen opzetten en andere werkwijzen kunnen vinden. In de eerste plaats wil ik erop wijzen dat de Kadima-partij weliswaar duidelijk gewonnen heeft, maar niet de resultaten heeft behaald waarop ze had gehoopt. Dat kan een zekere invloed hebben op de onderhandelingen met het oog op de vorming van een - noodzakelijke - coalitieregering, hoewel de heer Olmert al heeft gekozen voor de Arbeiderspartij als basis voor zijn coalitie.
In de tweede plaats - en ik geloof dat dit van belang is - denk ik dat we nota moeten nemen van het feit dat de verkiezingsresultaten hebben aangetoond dat er zich een verschuiving heeft voorgedaan van het strikt politieke naar het economische en sociale. Die analyse kan de resultaten van de Arbeiderspartij verklaren, en ook die van de Gepensioneerdenpartij of van partijen met een beperkte sociale of taalkundige basis, waaronder de Shas-partij of de Israël Beitenu-partij, de partij van de Russischtalige gemeenschap.
In de derde plaats - en dat is misschien wel de grootste bron van zorg voor ieder van ons en voor het vredesproces - geloof ik dat de verkiezingen een consolidering hebben laten zien van wat ik een wens tot afscheiding zou willen noemen, hetgeen misschien geïllustreerd wordt door de voltooiing van de muur en het ontbreken van een dialoog tussen de twee volkeren over het vaststellen van de grenzen van Israël. Dat zien wij als een onhoudbare situatie. Wij hebben steeds betoogd dat de uiteindelijke grenzen alleen kunnen worden vastgesteld op basis van een akkoord. We zijn daarom voorstanders van onderhandelingen om deze problemen op te lossen. Dat hebben wij altijd bepleit.
De naar binnen gerichte blik van de Israëlische kiezers heeft een parallel in de wens van Hamas om zich in de eerste plaats bezig te houden met Palestijnse kwesties en Israël te negeren, waarvan ze het bestaansrecht nog steeds ontkennen. We kunnen niet negeren dat dit alles consequenties heeft voor de mogelijkheid om de toe te passen. Hoewel dit moeilijke tijden zijn voor de , moet die het referentiepunt blijven voor een definitieve oplossing van het proces.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de betekenis van de overwinning in Palestina van een beweging als Hamas, die banden heeft met de Moslimbroeders, tijdens vrije en democratische verkiezingen - als erkend door de waarnemers van de Unie zelf - gaat verder dan het vredesproces in het Midden-Oosten. We hebben te maken met iets volkomen nieuws. De Europese Unie wil niet dat de Hamas-regering faalt. Dat moet zij uit principe niet willen. Wat wij willen is dat deze regering niet alleen de beginselen in acht neemt die zij heel goed kent en die door de internationale gemeenschap zijn voorgesteld, maar ook de beginselen van het recht en de rechtsstaat naleeft, zorgt voor democratische afwisseling en het behoud van de pluralistische aard van de Palestijnse samenleving. Als ze dat doet, kunnen we Hamas zien als een volledig legitieme, politieke organisatie.
Welk standpunt moet Europa in deze context innemen? Ik wil nogmaals iets onderstrepen dat volkomen duidelijk is: een bevredigende oplossing voor het conflict was, is en blijft voor ons Europeanen een fundamentele prioriteit. Nu meer dan ooit moeten we volhouden dat alleen een oplossing door middel van onderhandelingen stabiel en blijvend kan zijn. We moeten daarom beide partijen onder druk blijven zetten opdat zij zich verbinden tot een tweestatenoplossing op grond van onderhandelingen. Daarnaast geloof ik dat we er vandaag nogmaals op moeten wijzen dat volgens de Europese Unie vrede gebaseerd moet zijn op inachtneming van de grenzen van 1967, en dat territoriale wijzigingen alleen aanvaardbaar zijn als beide partijen ermee instemmen.
Zoals u weet is de rol van de Europese Unie in de afgelopen maanden aanzienlijk gegroeid. We zijn nu aanwezig met twee operaties ter plekke: een politiemacht en de belangrijke operatie bij de grensovergang van Rafah, die nog steeds zeer actief is. Dankzij de aanwezigheid van genereuze mensen uit de Europese Unie zijn, sinds de opening van de grensovergang in november, meer dan 200 000 mensen de grens van Egypte naar Gaza en van Gaza naar Egypte overgestoken.
Mijnheer de Voorzitter, onze fundamentele doelstelling is de komende periode door te komen, en wel op zo’n manier dat de Europese Unie het vertrouwen van beide partijen kan blijven genieten en een actieve bijdrage kan leveren aan de vrede, zodra er betere omstandigheden zijn voor vredesonderhandelingen. Het zal een periode van onzekerheid blijven, maar ik hoop dat dat tijdstip snel zal aanbreken.
Wat de fundamentele partijen in het conflict betreft, zijn onze beginselen op dit moment duidelijk: de Europese Unie zal steun blijven geven aan president Abbas en aan het vredesprogramma op basis waarvan hij werd verkozen door een enorme, overweldigende meerderheid van Palestijnse kiezers. Dat mogen wij niet vergeten. In overeenstemming met de verklaring van het Kwartet van 30 maart is de Europese Unie momenteel haar hulpprogramma's aan de Palestijnse autoriteiten aan het herzien. Zolang Hamas niet ondubbelzinnig duidelijk maakt dat het de beginselen van de internationale gemeenschap in acht neemt, kunnen we niet spreken van . Maar ik wil ook duidelijk maken dat de Europese Unie de hulp aan het Palestijnse volk zal handhaven. Dat moet zij doen om ten minste twee redenen: in de eerste plaats omdat het een morele plicht is, die de Europese Unie nooit mag verzaken - dat heeft zij in het verleden niet gedaan, dat doet zij nu niet en dat zal zij ook in de toekomst niet doen -, en in de tweede plaats omdat niemand gebaat is bij de humanitaire crisis en instabiliteit in de bezette gebieden, ook Israël zelf niet.
Dames en heren, een andere fundamentele doelstelling van de Europese Unie is de instandhouding van de institutionele structuur van de Palestijnse Autoriteit. De Europese Unie heeft daar veel in geïnvesteerd. Zij heeft middelen noch inspanningen gespaard om die Autoriteit op te zetten en zij gelooft dat die in stand moet worden gehouden, zodat er op een goede dag een levensvatbare en democratische Palestijnse staat zal zijn.
Met betrekking tot Israël, mijnheer de Voorzitter, moet de Europese Unie unilaterale maatregelen die de tweestatenoplossing in gevaar zouden kunnen brengen, blijven afwijzen. De Unie zal met name de ontwikkeling van de situatie in Oost-Jeruzalem en in de Jordaanvallei in de gaten houden, waar Israël acties uitvoert die bijzonder schadelijk zijn voor de Palestijnen, evenals de bouw van de scheidingsmuur. Op grond van het internationaal humanitair recht heeft Israël als bezettingsmacht een serie verplichtingen. Het is fundamenteel dat de verstrekking van humanitaire hulp aan de Palestijnse bevolking wordt vergemakkelijkt, maar naast deze verplichting zou Israël ook de verplaatsingen binnen de bezette gebieden moeten vereenvoudigen om economische duurzaamheid mogelijk te maken, zonder de veiligheid van de Israëli's in gevaar te brengen, want dat wil niemand. In deze context geloof ik dat de partijen dringend de overeenkomst over bewegingsvrijheid en toegang moeten toepassen die in november 2005 in Jeruzalem in mijn aanwezigheid werd ondertekend. Die overeenkomst leidde tot de opening van de grensovergang bij Rafah - waarbij de Unie, zoals ik heb gezegd, een rol speelt - en andere transitmechanismen tussen Israël en de bezette gebieden.
Wat ik nu ga zeggen, verdient een zo groot mogelijke nadruk, en ik hoop dat iedereen het zal begrijpen, met inbegrip van onze goede vriend, de toekomstige eerste minister Olmert: Israël moet de douanerechten en belastingen die het namens de Palestijnse Autoriteit int - en die niet van hem zijn - aan die Autoriteit overdragen.
Israël kan en mag dat geld niet houden. Ik hecht eraan zo luid en duidelijk mogelijk te zeggen dat we bereid zijn met beide partijen samen te werken om te verzekeren dat deze middelen goed worden besteed. Ik geloof dat dat mogelijk is, als de wens er aan beide zijden is.
In de derde plaats wil ik iets zeggen over het internationale kader en de doelstellingen van de Unie. We moeten in het kader van het Kwartet blijven werken. Voor de verdediging van de internationale rechtsorde is vastberaden steun nodig van de gehele gemeenschap van naties die nu in meer of mindere mate in het Kwartet zijn vertegenwoordigd. Daarbij moeten we ook de Arabische staten betrekken. Zij moeten en kunnen nu veel meer doen, vanuit economisch en politiek standpunt. In dit opzicht verwijs ik naar het initiatief van het vredesplan van Beiroet, ook om Hamas dichter bij dat plan te brengen, een plan dat bij andere gelegenheden het ‘Arabische vredesplan’ is genoemd. Ik geloof namelijk dat dit plan mogelijkheden biedt en voor vooruitgang kan zorgen.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we mogen niet vergeten dat het Israëlisch-Palestijnse conflict deel uitmaakt van de serieuze crisis die het gehele Midden-Oosten treft. Wij moeten werken aan het vredesproces en in gedachten houden dat de landen in de regio een positieve rol kunnen spelen, maar ook dat sommige staten een negatieve rol kunnen spelen, en dat bepaalde situaties een negatieve invloed en weerslag kunnen hebben, zoals die in Irak of in Iran.
Mijnheer de Voorzitter, ik zal nu afsluiten zodat u me niet hoeft te onderbreken. De uitslag van de verkiezingen in de bezette gebieden en in Israël hebben zonder twijfel voor een nieuwe situatie gezorgd. Ik geloof dat de Europese Unie die het hoofd moet bieden aan de hand van twee beginselen die schijnbaar - maar alleen schijnbaar - tegenstrijdig zijn: strengheid en flexibiliteit.
Waarom strengheid? Om de beginselen te handhaven die het standpunt van Europa sinds de bijeenkomst van de Europese Raad in Venetië in 1980 hebben bepaald, namelijk respect voor de rechten van het Israëlische en het Palestijnse volk, die moeten worden geconsolideerd met een via onderhandelingen verkregen oplossing, die - zoals ik al zo vaak heb gezegd en u allen heeft herhaald - moet leiden tot de totstandbrenging van een onafhankelijke, soevereine en democratische Palestijnse staat die vreedzaam naast Israël kan bestaan.
En flexibiliteit om ons aan te passen aan de ontwikkeling van de evoluerende praktijk, die wisselvallig is, en om oplossingen te steunen die het vredesproces vooruit kunnen helpen.
Ik zou de Palestijnse regering graag rechtstreeks vanuit dit Parlement, dat de kern van de Europese Unie vertegenwoordigt, willen toespreken. Hamas kan zijn verleden niet wijzigen, maar het kan en moet zijn toekomst wijzigen.
Aan de leiders van Hamas zou ik willen zeggen dat, als zij beslissen dat er in die toekomst geen plaats is voor terreur, geweld of ontkenning van de staat Israël, dan zal de Europese Unie daar passend op reageren, zoals zij altijd heeft gedaan.
Benita Ferrero-Waldner,
   - Mijnheer de Voorzitter, het lijkt mij dat de heer Solana zo ongeveer alles al heeft behandeld, maar ik wil er toch een paar opmerkingen aan toevoegen, omdat de Commissie een zeer moeilijke periode van ingrijpende en snelle veranderingen in het Midden-Oosten voorziet. Hoe wij daarop zullen reageren en hoe de partijen zich zullen opstellen zal van beslissende invloed zijn op de vooruitzichten voor het bereiken van wat, naar ik hoop, een vreedzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict zal zijn.
We hebben waarnemend premier Olmert gefeliciteerd met de verkiezingsoverwinning van Kadima. Die weerspiegelt zonder twijfel een zekere verschuiving in het Israëlische politieke landschap, en we wachten met belangstelling de resultaten van de coalitieonderhandelingen af die momenteel plaatsvinden. Dat zal enige tijd in beslag nemen.
Laat ik onderstrepen dat wij als Europese Unie klaar staan om met de volgende regering van Israël samen te werken bij het streven naar veiligheid en vrede, maar dan wel voor Israëli’s èn Palestijnen. Ik ben ervan overtuigd dat bij de meerderheid van de bevolking van beide landen een diepgeworteld verlangen leeft naar een vreedzame en duurzame oplossing van het conflict. Wat betreft de bilaterale betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël is het onze oprechte wens om onze stevige, evenwichtige relatie te versterken, die tot uiting komt in de associatieovereenkomst en het actieplan in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid. We willen de vooruitgang die al is geboekt bij het implementeren van het actieplan, op gebieden als mensenrechten, bescherming van minderheden, onderzoek en ontwikkeling, en economische integratie, voortzetten.
Er is veel gespeculeerd over de gevolgen die deze verkiezingen zullen hebben voor de kansen op vrede. De heer Solana heeft deze zojuist al trachten te schetsen. Je zou geneigd zijn te denken dat het verkiezingsresultaat in grote lijnen steun geeft aan de door waarnemend premier Olmert uitgesproken intentie om tot 2010 verder te gaan met het vaststellen van de definitieve grenzen van Israël, na verdere terugtrekking uit de bezette Westelijke Jordaanoever. De vraag die wij moeten beantwoorden is hoe dat moet gebeuren. Wij geloven zonder meer dat de legitieme zorgen van Israël met betrekking tot zijn veiligheid niet de wereld uit kunnen worden geholpen - en ik wil dit namens de Commissie nog eens herhalen - met unilaterale acties of met geweld opgelegde besluiten. Alleen een via onderhandelingen tot stand gebracht akkoord kan duurzaam zijn.
De Europese Unie zal alleen steun geven aan wijzigingen van de grenzen van vóór 1967 als daar een consensus over bestaat tussen de partijen. We steunen een tweestatenoplossing die leidt tot een definitief en allesomvattend akkoord over de beëindiging van het conflict, met een Israëlische en een Palestijnse staat die naast elkaar leven binnen veilige en wederzijds erkende grenzen.
Ik denk dat het belangrijk is om iedere keer weer te herhalen dat we tegenover onze Israëlische partners moeten benadrukken hoe belangrijk het is om af te zien van alle acties die de onderhandelingen over een definitieve regeling kunnen schaden. De Commissie verwacht dat de volgende Israëlische regering opnieuw zal bevestigen dat Israël zich heeft verbonden tot een oplossing via onderhandelingen en via de volledige tenuitvoerlegging van de routekaart van het Kwartet. Wij verwachten dat het dit zowel met daden als met woorden laat zien. Maar als altijd moeten we met beide kanten werken. Net zoals we duidelijk moeten zijn tegenover de nieuwe Israëlische regering, moeten we ook heel duidelijk zijn tegenover de nieuwe Palestijnse regering. Er kan niet getornd worden aan de beginselen van het Kwartet. De heer Solana heeft die zojuist uiteengezet, we hebben ze genoemd in de verklaring van de Raad, en we hebben ze ook genoemd in het Kwartet.
We verwachten dat de nieuwe Palestijnse regering - die vorige week is beëdigd - zich verbindt tot de beginselen van geweldloosheid, erkenning van Israël en aanvaarding van de bestaande akkoorden en verplichtingen, met inbegrip van de routekaart. Op die manier verbindt de Palestijnse Autoriteit zich tot de fundamentele beginselen van vrede, democratie, eerbiediging van de rechtsstaat en de mensenrechten. Natuurlijk hebben wij al heel wat commentaar gehoord, en soms meer dan commentaar, maar we hebben ook enkele, heel zwakke tekenen gezien voor mogelijke oplossingen, voor mogelijke veranderingen.
We zijn ons volledig bewust van de grote economische en humanitaire behoeften van de Palestijnen - en we zullen de Palestijnen ook zeker niet aan hun lot over laten - en van de noodzaak om de vicieuze cirkel van armoede en extremisme te doorbreken. Daarom heeft de Commissie al 120 miljoen euro uitgetrokken voor hulp bij het tegemoetkomen aan de basisbehoeften van de Palestijnen en het stabiliseren van de financiële situatie van de waarnemende regering, die nu net is afgetreden. Daarom ook zijn we van plan om door te gaan met het verstrekken van humanitaire noodhulp en het geven van bijstand om te voorzien in de menselijke basisbehoeften.
Maar - en ik moet dit nogmaals zeggen, want het zal de basis zal zijn voor al wat gedaan kan worden - als de nieuwe regering niet voldoet aan de voorwaarden van het Kwartet, kunnen we niet zomaar weer overgaan tot de orde van de dag. Wanneer de situatie niet verandert, zal dat onvermijdelijk gevolgen hebben voor de financiële bijstand aan de Palestijnse regering, die de Commissie nu aan het herzien is, overeenkomstig de verklaring van het Kwartet. In dit verband zijn we nu bezig met het voorbereiden van de volgende Raad, waar we de grote lijnen zullen proberen uiteen te zetten van onze aanpak. We zullen geen totale oplossingen hebben maar we zullen proberen om het proces de goede kant op te sturen.
Dus de bal ligt duidelijk bij de Palestijnen, en bij de nieuw Israëlische regering, die verantwoordelijk moeten handelen bij het nakomen van hun verplichtingen. Ik geloof zonder meer dat men aan beide zijden, vooral bij de bevolking, genoeg heeft van het conflict en wanhopig verlangt naar vrede, maar het is aan hun leiders om nu blijk te geven van verantwoordelijkheid en staatsmanschap. Het ligt in hun macht, en alleen in hun macht om een eind te maken aan het geweld en de wanhoop die de levens van zo vele generaties heeft verwoest. We staan klaar om zowel binnen de Europese instellingen als met de internationale gemeenschap samen te werken om dat mogelijk te maken, zelfs in de moeilijkste omstandigheden.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik heb de verklaring van de Hoge Vertegenwoordiger en commissaris Ferrero-Waldner gehoord, en ik geloof dat de termen van de altijd complexe vergelijking van oorlog en vrede in het Midden-Oosten maar al te duidelijk zijn: een coalitieregering in Israël na de verkiezingen van 28 maart - de commissaris heeft een verklaring afgelegd waarin ze stelde dat we door moeten gaan met het uitbouwen van de associatie tussen de Europese Unie en Israël - en een eenpartijregering, van Hamas, in de bezette gebieden.
Zoals de heer Solana al heeft gezegd, speelt zich dit alles af in een context van positieve en negatieve elementen. Positief is de inwerkingtreding van de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Libanon op 1 april. De volgende bijeenkomst van de associatieraad zal de komende dagen plaatsvinden. Negatief is de situatie in Irak en Iran. In verband daarmee moeten we eigenlijk wachten totdat de termijn van dertig dagen is verstreken, die de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties Iran heeft gesteld om zich te schikken naar de eisen van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie.
Onze fractie heeft geen andere keus dan volledige steun te geven aan de beslissing van het Kwartet om de Hamas-regering op te roepen tot afzwering van geweld, erkenning van de staat Israël en eerbiediging van de door Palestijnse Autoriteit ondertekende overeenkomsten.
In deze context wil ik de heer Solana en mevrouw Ferrero-Waldner drie vragen stellen.
De eerste vraag is of zij tijdens de bijeenkomst van het Kwartet op 30 maart onenigheid hebben bespeurd van de kant van Rusland, met het oog op het bezoek van Hamas aan Moskou en het standpunt van de Europese Unie over de verkiezingen in Wit-Rusland.
In de tweede plaats is het, mevrouw Ferrero-Waldner, wel duidelijk dat de Europese Unie door moet gaan met het geven van humanitaire hulp. De situatie in Gaza is dramatisch en het aantal mensen dat in armoede leeft is omhoog geschoten. Wat is de Europese Commissie van plan te doen om te voorkomen dat die humanitaire hulp wordt gebruikt voor terroristische activiteiten?
Tot slot, mijnheer Solana, begrijpen we allemaal dat de Palestijnse Autoriteit gesteund moet worden, maar is de Palestijnse Autoriteit in deze context nog relevant, wanneer we moeten samenwerken met een regering die de in het verleden ondertekende overeenkomsten niet heeft erkend?
Mijnheer de Voorzitter, vanmorgen heeft de president van Malta gezegd dat de stem van de Europese Unie de stem van de rede moet zijn. Ik geloof dat zowel de heer Solana als mevrouw Ferrero-Waldner hebben laten zien dat zij de stem van de rede voor de Europese Unie vertegenwoordigen. Die Europese Unie moet blijven werken aan een oplossing voor dit verscheurende conflict in het Midden-Oosten, voor de zaak van de geweldloosheid, democratie, vrede, harmonie en verzoening.
Véronique De Keyser,
   . - Mijnheer de Voorzitter, de beroering die voorafging aan de Palestijnse en Israëlische verkiezingen neemt af en de situatie is nu duidelijker.
Wij hebben nu te maken met nieuwe partijen, nieuwe actoren en nieuwe problemen, maar misschien biedt deze nieuwe situatie ook hoop. Zowel de Palestijnen als de Israëliërs willen dat er een einde aan het conflict komt en vinden dat de armoede dringend moet worden bestreden. Deze vergelijking is uiteindelijk geen slechte zaak, en als de Europese Unie hierin een rol wil spelen, dan moet zij drie problemen aanpakken.
Ten eerste moet de Unie Palestina financieel steunen, en ik doel hiermee niet alleen op de basisbehoeften, maar ook op de openbare diensten, die op het punt van instorten staan. In Gaza, waar 35 procent van de werknemers in dienst is van de Palestijnse Autoriteit en 75 procent van de Palestijnen onder de armoedegrens leeft, begint hongersnood te heersen, worden werknemers niet langer betaald en zou de vogelgriep - volgens officiële bronnen - tot een menselijke variant kunnen muteren en de gevreesde grieppandemie kunnen ontketenen. Deze steun aan de openbare diensten mag echter niet de vorm aannemen van steun aan een onofficiële presidentiële regering die zich min of meer als een oppositionele macht zou oprichten.
Ten tweede moet de Europese Unie besprekingen aangaan met Hamas, onder bepaalde voorwaarden weliswaar, maar zij moet deze dialoog aangaan. Carter had dit in januari al min of meer gezegd en Clinton heeft dit onlangs bevestigd. Voor al degenen die nog weten hoe tal van terroristische bewegingen respectabele politieke partijen zijn geworden, maar ook voor al degenen die vrede willen en die de verkiezingskeuze van bijna de helft van de Palestijnse bevolking eerbiedigen, is het van vitaal belang dat wij een dialoog aangaan en onderhandelingen opstarten. Hamas houdt zich aan zijn wapenstilstand en zijn minister van Buitenlandse Zaken heeft onlangs - tot ieders verrassing, dat geef ik toe - de deur op een kier gezet door een tweestatenoplossing niet uit te sluiten. Laten wij deze kans aangrijpen. Het feit dat er wordt teruggegrepen op het verleden en dat de staat Israël op basis van de grenzen van 1967 wordt aanvaard, is op zich al een vorm van onderhandeling, omdat dit betekent dat Israël zelf dit tracé van 1967 erkent.
Ten derde moet de Europese Unie van de Israëlische regering de garantie krijgen dat het eenzijdige terugtrekkingsplan slechts een plan B en geen plan A is. Het is inderdaad moeilijker om over vrede te onderhandelen dan om zich een redelijke mate van veiligheid te verschaffen door het nemen van eenzijdige en krachtige maatregelen. Als dit eenzijdige convergentieplan echter het geheime programma van Israël wordt, dan betekent dat niet alleen het einde van de routekaart of van welk bilateraal initiatief dan ook, maar ook het einde van de hoop op vrede, en dan zal Europa alle geloofwaardige invloed in dit deel van de wereld kwijtraken.
Dit zijn drie problemen waarvoor een oplossing moet worden gevonden, maar ik heb gemerkt dat u de hoofdlijnen voor optreden op dit gebied reeds hebt uitgezet.
Annemie Neyts-Uyttebroeck,
   - Mijnheer de Voorzitter, het Palestijnse en Israëlische electoraat hebben ons inderdaad moeilijke kaarten gegeven. Beide electoraten lijken te hebben gekozen voor een partij die vastbesloten is om unilateraal te handelen, die verklaart de ander niet te zullen erkennen en met de ander niet te willen onderhandelen. Ik ben mij volkomen bewust van het enorme verschil dat bestaat tussen het niet erkennen van het bestaansrecht van een staat en het niet erkennen van de legitimiteit van een partij die, tot nu toe, het gebruik van geweld niet heeft afgezworen. Dus de situatie ziet er niet al te vrolijk uit.
Maar zou het zo kunnen zijn dat beide electoraten prioriteit hebben gegeven aan interne aangelegenheden, aan problemen die hun dagelijkse leven beïnvloeden? Zou het zo kunnen zijn dat de Palestijnen willen dat er een einde komt aan de corruptie, de interne strijd en de administratieve incompetentie? Zou het zo kunnen zijn dat de Israëli’s betere economische vooruitzichten, sociale bescherming en een rechtvaardiger systeem willen? Zou het zo kunnen zijn dat beide electoraten gestemd hebben voor wat zij zien als hun eigenbelang, in plaats van dat ze tegen het andere volk gestemd hebben?
Als dat het geval is, is er enige hoop. Als Hamas Israël erkent, zich aan het staakt-het-vuren houdt en het geweld niet hervat, en als Israël zich inzet voor het verzachten van de vele beperkingen, werkelijk het recht op verdediging garandeert voor de honderden Palestijnen die zich in administratieve hechtenis bevinden en afziet van het voor onbepaalde tijd vasthouden van die mensen, zal zowel de nieuwe Palestijnse regering als de toekomstige Israëlische regering misschien merken dat ze met elkaar kunnen samenwerken, al was het maar om het leven door te laten gaan.
Ik weet dat dit nog lang geen oproep is om het vredesproces te hervatten, maar misschien kunnen we op de korte termijn alleen hopen op kleine stapjes in de goede richting. We sturen onze beste wensen naar beide zijden.
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, geachte collega’s, het is moeilijk om verstandig te zijn en tegelijkertijd een gedragscode te hebben, en het is eveneens moeilijk om tegenover je onderhandelingspartners te hebben die - aan beide zijden - slechts de halve waarheid willen horen. Zo is er een Palestijnse regering die eenzijdig wil vaststellen wat Palestina omvat en wat Israël niet mag omvatten, en een Israëlische regering die eenzijdig wil vaststellen wat Israël omvat en wat de Palestijnse staat niet mag omvatten.
Ik vind dat wij onder deze omstandigheden van concrete voorbeelden moeten uitgaan. Als wij bijvoorbeeld kijken naar het drinkwaterprobleem in deze regio - en mevrouw De Keyser had het zojuist over vogelgriep -, dan kunnen wij het probleem van het drinkwater of van de vogelgriep niet aanpakken zonder dat er onderhandelingen plaatsvinden tussen de Palestijnse regering en de Israëlische regering, aangezien het drinkwater van de westelijke Jordaanoever afkomstig is en naar Israël gaat. Het is hetzelfde water. Als de tweehonderd dertig miljoen dollar niet door de Europese Unie worden toegekend, dan zal er zowel in Israël als op de westelijke Jordaanoever geen drinkwater zijn. Wie wint daar iets bij? Niemand.
Laten we een paar voorbeelden nemen: de vogelgriep. Als Gaza door de vogelgriep wordt getroffen, dan wordt ook Israël getroffen. Wij kunnen dit niet stoppen, net zomin als de eenzijdige terugtrekking van Israël dit zou kunnen! Het is niet mogelijk. Zelfs Israël is hiertoe niet in staat. Er bestaan dus situaties waarin de Europese Unie de regeringen kan verplichten te onderhandelen, omdat dit voor beide zijden van levensbelang is, en het milieu is daar een voorbeeld van.
Ten tweede, wat de routekaart betreft: waarom zouden we van een kwartet geen kwintet maken? Laten wij de Arabische Liga toevoegen; laten wij uitgaan van het Kwartet samen met de Arabische Liga en vervolgens onderhandelingen starten door te zeggen: “De Arabische Liga is er ook, dus mijnheer Abbas en Israël zullen tegelijkertijd met het Kwartet en de Arabische Liga moeten onderhandelen”. Misschien zullen er enkele intelligente menselijke wezens zijn die de opneming van Palestijnse vertegenwoordigers in de delegatie van de Arabische Liga willen tegenhouden, hetgeen op zich niet verkeerd zou zijn. Wij kunnen en moeten dus inventief zijn. We moeten verstandig zijn, en we moeten duidelijk zeggen waar het op staat. De muur is niet louter een veiligheidsmaatregel; het is een verovering van grondgebied, het is eenzijdig en druist in tegen alle principes van de Europese Unie, evenals het niet erkennen van Israël tegen de principes van de Europese Unie indruist. Beide zaken zijn tegen de principes van de Europese Unie en dat moet uitgelegd worden. Een muur op de grenzen van 1967 is één ding; een muur zoals die er momenteel staat is landverovering, en dat is voor ons onaanvaardbaar.
Tot slot wil ik nog graag een ding zeggen: wij moeten ons bijzonder duidelijk opstellen tegenover beide partijen en hen ervan doordringen dat onze principes onwrikbaar zijn. Op die manier kunnen wij ervoor zorgen dat ze met elkaar gaan onderhandelen.
Ik heb nog een laatste opmerking over de heer Abbas: het is juist dat hij verkozen is, maar zelf kom ik uit een land waar een zekere Jacques Chirac met 82 procent van de stemmen gekozen is en die op dit moment - ondanks alles - nog maar door een heel klein deel van de Franse bevolking gesteund wordt. 
Francis Wurtz
   , Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer Solana, kenners van de Israëlische samenleving verzekeren ons dat het gros van de bevolking in het land zich na de verkiezingen heeft neergelegd bij het idee dat de bezetting van de Palestijnse gebieden in alle opzichten een impasse is die moet worden doorbroken.
Helaas gaat de nieuwe premier verder op de door zijn voorganger ingeslagen weg, namelijk enerzijds unilaterale afscheiding op basis van die de totstandkoming van een volwaardige Palestijnse staat onmogelijk maken, en anderzijds de onderdrukking van het Palestijnse volk om het tot overgave te dwingen. Dit beleid is onverantwoord.
Gisteren citeerde de grote Israëlische krant de Verenigde Naties met de kop “Gaza aan de rand van de afgrond”. In Nabloes, op de Westoever, mogen mensen jonger dan dertig jaar hun stad niet meer verlaten! Kalandia, midden in het Palestijnse grondgebied, is zojuist omgevormd tot grenspost! Oost-Jeruzalem is omcirkeld! Wat is dan de waarde van het voorstel om te onderhandelen met het hoofd van de Palestijnse Autoriteit, die met alle mogelijke middelen in diskrediet wordt gebracht, zoals tijdens het recente staaltje machtsvertoon in Jericho?
In dit verband is het haast ontroerend om te zien hoe nieuwe vredesinitiatieven worden voorgesteld door de Palestijnse en Israëlische samenleving, zoals het initiatief van de strijders voor vrede, dat maandag officieel zal worden gepresenteerd. Het gaat om voormalige officieren uit het Israëlische leger die hun krachten hebben gebundeld met voormalige gewapende Palestijnse strijders en op grond van hun wederzijdse ervaringen tot de gemeenschappelijke overtuiging zijn gekomen dat de problemen in het gebied alleen langs diplomatieke weg opgelost kunnen worden, uitgaande van de resoluties van de Verenigde Naties sinds 1967.
We hebben allemaal eerbied voor de scherpzinnigheid en de moed van deze vrouwen en mannen. Maar wat verwachten zij van de Europese Unie? Hulp alleen is niet genoeg: elk volk heeft vrijheid net zo hard nodig als voedsel. Dat neemt niet weg dat het intrekken van de hulp, zelfs gedeeltelijk en tijdelijk, het laatste beetje Palestijnse sociale, administratieve en veiligheidsstructuren ineen zou doen storten, waardoor elk uitzicht op rechtvaardige vrede voor lange tijd achter de horizon zou verdwijnen.
Welke politieke rol moet Europa nu, meer algemeen gezien, spelen? De heer Solana noemde zojuist de Europese Raad van Venetië in 1980 en dat is een goed referentiepunt. Een kwart eeuw geleden, bij een andere mijlpaal in de geschiedenis van het Midden-Oosten, hebben we namelijk gedaan wat we moesten doen. We hebben toen de PLO officieel erkend en het principe “twee volken, twee staten” gehuldigd. De huidige situatie vereist mijns inziens opnieuw een krachtige daad van Europa, een daad die erop gericht moet om zijn nieuwe en duidelijke aanknopingspunten en perspectieven te bieden, waarmee het moreel van de vredestroepen in het hele gebied weer opgevijzeld kunnen worden. Met dit voor ogen heb ik het idee geopperd om onze eigen instelling het voortouw te laten nemen: het Parlement zou kunnen besluiten om zijn Conferentie van voorzitters bijeen te laten komen in Oost-Jeruzalem om een heuse boodschap van vrede te richten aan al degenen die daar een hoofdrol spelen. 
Bastiaan Belder,
   . - Voorzitter, de machtsstrijd tussen Hamas en al-Fatah in de Palestijnse gebieden spitst zich toe. De gewelddadige gebeurtenissen in Gaza van de afgelopen weekwisseling spreken hier voor zich en ook de gelijktijdige bezettingen van diverse Palestijnse ministeries op de Westelijke Jordaanoever zijn een veeg teken voor enig overheidsgezag en publieke orde.
Raad en Commissie, hoe denkt u zich bij uw hulpverlening aan deze diepgaande interne Palestijnse verdeeldheid te kunnen onttrekken? Van enige serieuze gesprekspartner aan Palestijnse zijde voor de Israëlische stembuswinnaar Olmert kan in deze situatie geen sprake zijn. Over de zelfdiskwalificatie van terreurbeweging Hamas dient sowieso geen enkele Europese twijfel te bestaan.
Ernstig oogt dit dus voor Israëls veiligheid: de groeiende terreurdreiging door infiltratie van al-Qaedacellen in de Gazastrook en door Iraanse activiteiten in nauwe coördinatie met Hezbollah in het zuiden van Libanon. Hoe schatten Raad en Commissie de explosiviteit van deze dreigingen in en welke stappen overwegen zij jegens Egypte en Libanon, beide toch associatielanden van de Europese Unie? 
Philip Claeys (NI ).
   - Voorzitter, na het eclatante succes van de terreurbeweging Hamas bij de Palestijnse parlementsverkiezingen bestond de kans dat de Israëlische kiezers op een extreme manier zouden reageren. Zoiets is duidelijk niet gebeurd. De nieuwe Kadima-partij kwam als overwinnaar uit de bus. De kiezers in Israël hebben overwegend gekozen voor steun aan het vredesproces. De vraag is natuurlijk: wat nu? Ongeacht de samenstelling van de nieuwe Israëlische regering blijft er het probleem Hamas.
De heer Solana zegt dat het niet de bedoeling kan zijn dat de nieuwe Palestijnse Autoriteit mislukt. Dat klopt natuurlijk voor een deel, omdat de Palestijnse verkiezingen eerlijk en democratisch zijn verlopen. Anderzijds is het wel zo dat de nieuwe Palestijnse Autoriteit het bestaansrecht van Israël moet erkennen, alle bestaande akkoorden moet naleven en uiteraard moet afzien van geweld. Dat is het officiële standpunt van de Europese Unie en ik kan alleen maar hopen dat daar niet van afgeweken wordt. De Europese Unie is namelijk voor een deel medeverantwoordelijk voor de verkiezingsoverwinning van Hamas.
Wij zijn te laks geweest in het leveren van steun aan die Palestijnse Autoriteit. Wij hebben deze bijna onbeperkt voortgezet, ook al waren we perfect op de hoogte van het probleem van de endemische corruptie, ook al kenden we het probleem van de haatzaaierij in sommige Palestijnse schoolboeken, ook al hebben we nooit volledig de twijfel kunnen wegnemen dat er geen Europees belastinggeld is gebruikt voor het financieren van terreuracties. Heel die nieuwe situatie vormt dus ook voor de Europese Unie een gelegenheid om opnieuw geloofwaardig te worden. 
Elmar Brok (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, na de verkiezingen in zowel Palestina als Israël is het ondanks de verschillen in de verkiezingsuitslag nog steeds duidelijk dat de grote meerderheid van de burgers aan beide zijden gematigd is en voorstander is van vrede en beëindiging van de gewelddadigheden.
Het is belangrijk dat er een akkoord komt met een breed draagvlak. Daarom dient dit akkoord op basis van uitgebreide onderhandelingen tot stand te komen, omdat alleen een dergelijk akkoord, dat door beide partijen wordt geaccepteerd, over voldoende draagvlak beschikt. Het is van belang dat wij daaraan een bijdrage leveren en dat met name het Kwartet nog nadrukkelijker ter plekke aanwezig is met zijn topmensen om voor relevante waarborgen en eisen op veiligheidsgebied te kunnen zorgen.
Ik besef heel goed dat Palestina een levensvatbare staat moet zijn, en daarom moeten wij ook in de toekomst humanitaire hulp blijven bieden. In hoeverre dat via de Palestijnse Autoriteit kan gebeuren, zal de toekomst uitwijzen. Het persagentschap Xinhua heeft in dit verband de volgende uitspraak van de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken van Palestina opgetekend: Dat is geen verklaring waar wij op dit moment op zitten te wachten. Wellicht gaat het ook om een verkeerd citaat. Als dat het geval is, moet een en ander wel snel rechtgezet worden zodat de dingen zich in de goede richting kunnen ontwikkelen.
Eén ding is volledig duidelijk: het afzweren van geweld en het erkennen van het bestaansrecht van Israël behoren ook in de toekomst tot de wezenlijke voorwaarden voor goede betrekkingen met een Palestijnse regering die prijs stelt op Europese ondersteuning, met name ook financiële ondersteuning. Wij moeten ons ook goed realiseren hoe belangrijk deze taak is, omdat er een verband bestaat tussen de vrede in die regio en de vrede in de wereld.
Daarom moeten wij de nieuwe leiders in de na de verkiezingen ontstane situatie steunen bij het verwezenlijken van een beslissende doorbraak. 
Emilio Menéndez del Valle (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Solana, mevrouw Ferrero-Waldner, wat wij nodig hebben is vrede, een rechtvaardige vrede en twee levensvatbare staten. Hamas legt vredelievende verklaringen af die de indruk wekken dat Hamas het proces aanvaardt en - weliswaar nog steeds indirect volgens mij - Israël erkent.
Zoals u weet heeft de minister van Buitenlandse Zaken gisteren gezinspeeld op vrede gebaseerd op een tweestatenoplossing, toen hij tegen Kofi Annan zei: “We verheugen ons op een leven in vrede en veiligheid […] zij aan zij met onze buren in dit sacrale deel van de wereld.”
De minister van Financiën heeft gezegd dat Hamas streeft naar versterking van de banden met het Westen en eveneens naar een schikking met Israël. En volgens mij erkent de eerste minister het Kwartet wanneer hij zegt: “Onze regering is bereid met het internationale Kwartet een dialoog te beginnen over manieren om het conflict te beëindigen en de situatie in de regio tot bedaren te brengen. Onze regering zal geen moeite sparen om een rechtvaardige vrede in de regio te bereiken.”
Het is de plicht van de Unie om deze nieuwe situatie in aanmerking te nemen en het voortouw te nemen in een strategie die een einde kan maken aan de huidige impasse, in het belang van twee volkeren, van twee levensvatbare staten en een rechtvaardige vrede. 
Hannu Takkulu (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het resultaat van de Israëlische verkiezingen is het antwoord van de bevolking van Israël. Alle partijen in de Knesset zijn gecommitteerd aan het vredesproces en de meerderheid zegt ja tegen het convergentieplan van de heer Olmert, dat uitgaat van een tweestatenoplossing.
Met betrekking tot het vredesproces in het Midden-Oosten wil ik zeggen dat we, als we naar de Palestijnse verkiezingen kijken, moeten bedenken dat democratie niet alleen betekent dat er vrije verkiezingen zijn en het proces gevolgd wordt. We mogen ‘democratie’ niet definiëren en goedkeuren als het gaat om een ‘terroristische regering die democratisch is gekozen’, zoals in het geval van de Palestijnen. Democratie betekent dat de EU-waarden van vrede en respect worden gehuldigd, en niet dat je je buren van de wereldkaart geveegd wilt zien, zoals de heer al-Zahar, de nieuwe Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken, deze week liet uitkomen. Hij zei: “Ik droom ervan dat ik een grote wereldkaart ophang waar Israël niet op staat”.
De EU moet eisen dat de Palestijnse regering geweld afzweert, de staat Israël en de betreffende akkoorden erkent en zich committeert aan de routekaart. Anders mag de EU Hamas op geen enkele wijze legitimeren. Nu Israël geen partner heeft aan Palestijnse kant, heeft het al onze steun nodig om zich te kunnen blijven committeren aan het vredesproces. 
Adamos Adamou (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een paar dagen geleden werd Amerikaanse diplomaten verboden om contact op te nemen met functionarissen van alle Palestijnse regeringsinstanties die door Hamas worden gecontroleerd. Tegelijkertijd schortte Canada de hulp aan de Palestijnse Autoriteit op en verklaarde president Bush dat hij niet akkoord zou gaan met financiële bijstand aan een door Hamas geleide regering. We moeten echter begrijpen dat Hamas is gekozen met vrije en eerlijke verkiezingen.
Ik verwelkom de recente verklaringen van de heer Haniyeh, die zei dat zijn regering zal samenwerken met de heer Abbas, waarmee hij een zachter beeld van Hamas lijkt te geven. Gisteren heeft de minister van Buitenlandse Zaken dezelfde verklaring afgelegd.
We moeten steun blijven geven aan de verklaringen van het Kwartet dat de nieuwe Palestijnse regering zich moet committeren aan de beginselen van geweldloosheid, erkenning van Israël en aanvaarding van eerdere akkoorden en verplichtingen, waaronder de routekaart. We mogen nooit vergeten dat wij met de opschorting van de hulp aan de Palestijnen de indruk wekken dat wij het Palestijnse volk direct voor hun keuze straffen, en vervolgens hun lijden zouden doen toenemen. Het Europees Parlement moet bijdragen aan alle mogelijke pogingen om de vrede te herstellen, niet alleen tussen Israël en Palestina, maar ook in het Midden-Oosten in het algemeen. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, u kondigde de heer Solana aan als Hoge Vertegenwoordiger voor het Europees gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Welk gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid is dat? Misschien was dat het beleid dat was vervat in de Europese Grondwet die zo ronduit is afgewezen door Frankrijk en Nederland bij de referenda van vorig jaar, en die ook zou worden afgewezen door de Britten als ze daar de kans toe kregen.
Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie heeft geen legitimiteit. De heer Solana heeft geen legitimiteit als minister van Buitenlandse Zaken van de EU. De heer Solana spreekt alsof het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie een voldongen feit is. Keer op keer neemt de EU onrechtmatig de rol en kenmerken van een politieke staat aan. Dit is geen debat over hoe we de problemen in het Midden-Oosten moeten oplossen. Dit is een debat over hoe we een onrechtmatige Verenigde Staten van Europa dichterbij kunnen brengen. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Solana, toevallig hebben er de laatste tijd verkiezingen plaatsgevonden in een aantal onrustige delen van de wereld, zoals Wit-Rusland, Oekraïne, Palestina en Israël. De Europese Unie speelt een sleutelrol in al deze gebieden. En gelukkig maar, want de Verenigde Staten zijn niet langer een objectieve speler in het Israëlisch-Palestijnse conflict.
Mijnheer Solana, volgens mij is het uw taak de wensen tot uitdrukking te brengen van heel de Unie en van alle fracties die in dit Parlement vertegenwoordigd zijn. Welnu, Israël heeft aan den lijve ondervonden wat het betekent om een natie zonder staat te zijn. Het heeft zijn eigen staat met geweld geschapen en zou nu het goede voorbeeld kunnen geven door in te stemmen met de oprichting van een Palestijnse staat. Pas daarna zou het van Hamas moeten verlangen de staat Israël te erkennen. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer verheugd over het standpunt van de Hoge Vertegenwoordiger en van mevrouw de commissaris. Overigens spreekt u allebei namens de meerderheid in dit Parlement en namens de meerderheid in Europa, en dat zal ook door anderen hier moeten worden geaccepteerd.
Ik ben ook zeer verheugd over het feit dat hier nog eens onderstreept wordt hoe noodzakelijk het is dat een oplossing via onderhandelingen tot stand wordt gebracht. Dat klopt, wij moeten inderdaad onderhandelen! Daarvoor is het echter wel noodzakelijk dat Hamas en ook Israël bereid zijn om aan de onderhandelingstafel plaats te nemen. Uiteraard moeten wij ook proberen om de oorzaken te achterhalen waarom Hamas de verkiezingen heeft gewonnen. Het functioneren van de voorgaande regering, de Fatah-regering, is jarenlang voortdurend gedwarsboomd. Dat had die regering deels aan zichzelf te wijten - denk maar aan de corruptie en aan andere incidenten - maar dat had ook te maken met het feit dat Israël die regering niet als onderhandelingspartner accepteerde. En zelfs na het overlijden van de heer Arafat en het aantreden van de heer Abbas als president - en dat was tijdens de terugtrekking uit Gaza - deed Israël geen concessies. Om onderhandelingen te kunnen voeren, zullen beide partijen dus duidelijk de bereidheid daartoe moeten laten blijken.
In de tweede plaats staat het buiten kijf dat het bestaansrecht van Israël, onder vreedzame omstandigheden en binnen redelijke grenzen, erkend moet worden. Israël dient op zijn beurt echter ook tenminste in beginsel te erkennen dat het besluit van de VN met betrekking tot de grenzen een juist besluit is. Dat daarbij nog het een en ander zal moeten worden gecorrigeerd, ligt voor de hand. Iedereen met een beetje realistische kijk op de zaken, weet dat. Als dat VN-besluit echter niet in beginsel als uitgangspunt wordt geaccepteerd, leidt dat onherroepelijk tot problemen.
Dan mijn derde punt. Wij moeten alles in het werk stellen om ook de economische situatie in Gaza te verbeteren en de levensvatbaarheid van dat gebied te waarborgen. Het terugtrekken van troepen alleen biedt daarvoor geen afdoende zekerheid.
Mijn laatste punt betreft de ontwikkelingen in Oost-Jeruzalem. Daar maken wij ons grote zorgen over. Uiteraard zijn wij blij met Kadima en met de verstandige mensen in die partij, maar met betrekking tot Oost-Jeruzalem heeft de rede nog niet de overhand gekregen. Dat zal pas het geval zijn als wordt erkend dat enerzijds Jeruzalem de hoofdstad van Israël is maar anderzijds de Palestijnen bepaalde rechten op Oost-Jeruzalem hebben. Dat dient ook het duidelijke uitgangspunt te blijven van het beleid van de Europese Unie. 

Sajjad Karim (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, samen met de verkiezing van Hamas zullen de verkiezingen in Israël van beslissende invloed zijn op de vooruitzichten op vrede in het Midden-Oosten. De Israëlische verkiezingen werden op grote schaal gezien als een referendum over unilateraal optreden met het oog op de vaststelling van definitieve grenzen. Met 25 procent van de stemmen krijgt Kadima echter duidelijk niet zo’n mandaat, en zelfs als het extra steun weet te vergaren in de Knesset kan een unilaterale terugtrekking van de Westoever en het unilateraal vaststellen van grenzen die niet overeenkomen met de grenzen van 1967 geen oplossing zijn.
Alleen een vreedzaam, door onderhandelingen tot stand gekomen akkoord kan tegemoetkomen aan de legitieme en jarenoude zorgen die onderwerp zijn van het routekaartproces. Alle partijen moeten een door positieve inzet gekenmerkte weg volgen, zoals die is uitgezet door het Kwartet, en daar horen gesprekken met de nieuwe Palestijnse Autoriteit bij.
Men mag niet zonder meer van de internationale gemeenschap verwachten dat zij betrekkingen aanknoopt met een groepering die geweld nog niet heeft afgezworen, maar in afwachting daarvan hebben we geen alternatief als we vooruitgang willen boeken. Of men geeft ze een alternatief voor het uitzichtloze geweld en een reden om die uitdaging aan te gaan, of men maakt hun situatie nog erger, en dan zullen ze zich alleen nog maar verder ingraven.
Als constructieve betrekkingen met de EU en internationale druk in staat waren om Ariel Sharon van de standpunten uit het begin van zijn politieke carrière te brengen tot zijn nalatenschap aan Kadima, dan is dat ongetwijfeld een bewijs dat positieve betrokkenheid zelfs een schijnbare ‘’-mentaliteit kan veranderen. 
Luisa Morgantini (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, drie dagen lang heeft het in de bezette gebieden geregend. Het water, dat tegengehouden werd door de muur - waarvan u allemaal hebt gezegd dat die illegaal is - heeft in Bi’ilin de lijken van twee broers meegesleurd. De Israëlische soldaten hebben belet dat de mensen gingen graven om het water te doen wegvloeien. De bombardementen in het noorden van Gaza hebben landbouwgebieden verwoest en burgers gedood. Nabloes en Hebron zijn omsingeld en er vinden incursies plaats.
Wij hebben de nodige verantwoordelijkheid en kunnen niet alsmaar het cliché herhalen van “twee volkeren, twee staten”. Er zijn geen twee volkeren en twee staten. Er is één staat en er is iets in wording, een gebied dat voortdurend wordt uiteengereten, door die illegale muur en door het geweld. Kadima en de kunnen een kans vormen. Ik ben ervoor dat al die mogelijkheden aangegrepen worden, maar niet in stilte: wij moeten erop aandringen, met heel veel kracht.
Sinds twee jaar heeft Hamas een wapenstilstand uitgeroepen en in acht genomen. Hamas heeft zijn acties gestaakt. Laten wij dit dus hardop zeggen: Hamas voert al twee jaar geen acties meer en zal dat ook nooit meer mogen doen. Maar wij kunnen niet sinds 1980 zeggen: “twee volkeren en twee staten”, en dan iedere keer weer toezien hoe de Palestijnen van hun land worden beroofd.
Wij moeten druk uitoefenen op Hamas, maar wij moeten ook druk op Israël uitoefenen en dit land ervan doordringen dat de internationale gemeenschap wel degelijk zin heeft. 
Mario Borghezio (IND/DEM ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Hamas kan dan wel een schapenvacht hebben aangetrokken, maar daaronder bespeur je toch zo nu en dan de pels van de wolf. Precies in deze dagen heeft minister van Binnenlandse Zaken Said Siam voor de eerste keer afgeweken van een gewoonte die Arafat destijds had afgedwongen voor de secularisering van zijn volk. Siam heeft namelijk een duidelijk teken gegeven van het talebaniseringsproces van Palestina volgens het recept van Hamas. Hij heeft de Palestijnse politieagenten toestemming gegeven om, anders dan wat ze tot nu toe gewend waren, hun baard te laten groeien, om zodoende de leerstelling van Mohammed op te volgen: “om je van de ongelovigen te onderscheiden, laat je baard staan en knip je snor af”.
Er is dus een talebaniseringsproces aan de gang. En dat is nogal zorgwekkend op een moment dat men via de opsporing van een Saoedische aspirant-zelfmoordenaar erachter is gekomen dat ‘Al Qa’ida werkelijk aanwezig is binnen de grenzen van de staat Israël. Over de gehele linie beschouwd is dit een zorgwekkende situatie. Ook zijn de verklaringen van minister van Buitenlandse Zaken al-Zahar - waaraan de internationale pers grote ruchtbaarheid heeft gegeven omdat de minister liet doorschemeren open te staan voor erkenning van Israël en dus voor het “tweestatenbeleid” - weinig hoopgevend of geruststellend. Nog maar een paar dagen geleden heeft diezelfde persoon namelijk een ongelooflijke verklaring afgelegd waarin hij zei dat het zijn droom was bij hem thuis een mooie wereldkaart te kunnen ophangen waar de staat Israël niet op staat.
De talebanisering van Palestina baart ons veel zorgen. Europa moet zijn ogen goed open houden voor dit reële gevaar. 
James Hugh Allister (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, gezien het feit dat de regering van Palestina in handen is van de terroristische groepering Hamas, en gezien de weigering van Hamas om geweld af te zweren en Israël te erkennen, lijkt het mij gerechtvaardigd en noodzakelijk dat Israël unilaterale actie onderneemt om zijn eigen grenzen vast te stellen en te verdedigen. Als het dat niet zou doen, zou het zijn eigen burgers geen veiligheid bieden, en dat moet de eerste zorg van iedere regering zijn.
Ik wil daarom Israël aanmoedigen om in dit opzicht, ongeacht de internationale druk, vastberaden en standvastig te zijn. Er komt nooit iets goeds voort uit het toegeven aan terroristen of hun politieke apologeten, en ik hoop dat Israël, de EU en de heer Solana zonder aarzelingen voor die lijn zullen kiezen en dat ze er zonder aarzelingen op zullen blijven hameren dat er voor Hamas geen andere weg vooruit is dan te stoppen met het geweld en Israël te erkennen. 
Monika Beňová (PSE ).
   Mijnheer Solana, commissaris, van alle thema’s die hier zijn besproken heb ik vooral gelet op de beschrijving die de heer Solana gaf van de situatie in de Palestijnse gebieden en in Israël. Uit deze beschrijving kunnen we twee feiten afleiden. De Palestijnen worden bestuurd door Hamas, een organisatie die de basisbeginselen van het internationaal recht niet wil aanvaarden, maar de situatie in Israël is anders. De verkiezingen daar kunnen een regering opleveren die boven alles de sociale en economische problemen wil aanpakken, die door alle volkeren in democratische samenlevingen worden gezien als de belangrijkste problemen voor een regering.
Niettemin staat de Europese Unie voor een angstaanjagende uitdaging. U moet namelijk - ongeacht onze mening over Hamas, en ik weet zeker dat de meesten van ons Hamas zien als een terroristische organisatie -, in uw hoedanigheid als hoogste vertegenwoordigers van het buitenlands beleid, een manier zien te moet vinden om met de Hamas-regering samen te werken.
Naarmate we vorderingen maken op deze weg, vraag ik u alleen niet uit het oog te verliezen dat voor alle EU-steun aan de Palestijnen de voorwaarde geldt dat de Palestijnse regering Israël erkent. En ik vraag u ook of u bij de heer Kofi Annan kunt informeren wat er precies in de brief van de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken over het bestaan van Israël stond. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de uitslag van de recente verkiezingen in Israël legitimeert in feite de strategie die tot doel had de voorwaarden voor de oplossing van de Palestijnse kwestie eenzijdig op te leggen. Het is geen toeval dat de politieke leiding van Israël het woord ‘veiligheid’ vaker gebruikt dan het woord ‘vrede’, omdat voor vrede onderhandelingen en pijnlijke compromissen nodig zijn.
Veiligheid houdt echter verband met eenzijdige vaststelling van de definitieve status van de grenzen en handhaving van de bezetting van Oost-Jeruzalem, de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en de schandmuur.
Ik ben van mening dat de strategische plannen van Israël - die na de nieuwe politieke situatie op het Palestijnse grondgebied nog verder zijn versterkt - geen vredesvoorwaarden kunnen creëren. Daarmee wordt geen levenvatbare Palestijnse staat tot stand gebracht. Integendeel, veeleer ontstaat daarmee een fictieve staat met onsamenhangende gebieden en zonder stabiele grenzen.
Terecht stelt de Europese Unie voorwaarden aan Hamas. De Europese Unie stelt echter geen voorwaarden aan Israël, ofschoon Israël evenmin de akkoorden van Oslo en de routekaart naleeft.
Vandaag hebben zowel de heer Solana als mevrouw Ferrero het vraagstuk namens de Europese Unie op realistischere wijze benaderd. Wij moeten op dezelfde geloofwaardige wijze doorgaan als wij, als Europese Unie, efficiënt willen zijn. 
Richard Howitt (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de Israëlische Arbeiderspartij feliciteren met haar deelname aan de regering. Zij zijn socialisten, zij zijn onze zusterpartij en ik juich de verklaring uit hun manifest toe dat ‘de bezetting de ruggengraat van de Israëlische samenleving aantast’. Ook juich ik de toespraak van Amir Peretz in Herzliya toe waarin hij een lans brak voor eerbiediging van de internationale grenzen. Beide zijn tekenen van grote inzet op de weg vooruit.
Ik dank zowel de commissaris als de Hoge Vertegenwoordiger ervoor dat zij vanmiddag nogmaals duidelijk hebben gemaakt dat Europa zich inzet voor een via onderhandelingen verkregen oplossing, en een unilaterale oplossing afwijst. Ik zou de commissaris willen herinneren aan een punt uit onze privé-discussies. Het is volkomen terecht dat u voorwaarden verbindt aan de Europese financiële bijstand aan de Palestijnse Autoriteit, maar dan moet ik u wel vragen om plannen te maken teneinde een humanitaire ramp in de Palestijnse gebieden te voorkomen indien Hamas niet zo snel handelt als wij allemaal hopen.
De heer Solana vraag ik om nog eens goed na te denken over het gemak waarmee de grensovergang bij Raffa dichtging - die zogenaamd gegarandeerd wordt door de EU - gedurende de recente Israëlische acties, en over de wetmatigheid van het achterhouden door Israël van voor de Palestijnse Autoriteit bestemde douanegelden, die gewaarborgd worden door het Verdrag van Parijs. Dit zijn wettelijke verplichtingen en de Europese Unie en het Kwartet hebben de plicht te streven naar eerbiediging daarvan. 
Edith Mastenbroek (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil een paar korte punten noemen. Ten eerste steun ik alle drie eisen die de heer Solana heeft genoemd, maar ik ben bang dat er nog een ontbreekt. Ik denk dat we niet alleen moeten eisen dat Hamas de bestaande akkoorden onderschrijft - waaronder ook de erkenning van de staat Israël -, maar we moeten ook eisen dat Hamas de democratische besluitvorming in het Palestijnse politieke proces respecteert, waar dit het gevolg van is. We moeten eisen dat Hamas niet aan de mensenrechten van de Palestijnen komt. Onze volledige steun moet gaan naar de Palestijnse vrouwen die onlangs op Internationale Vrouwendag voor hun rechten hebben gedemonstreerd.
De heer Solana heeft gezegd dat Hamas het verleden niet kan veranderen, maar wel de toekomst. Het was Ariel Sharon die ooit heeft gezegd dat wanneer je eenmaal aan de macht bent, de manier waarop je naar de wereld kijkt dramatisch verandert, en enkele wereldleiders hebben hem een man van de vrede genoemd. We mogen de mogelijkheid dat Hamas zich van zijn beste kant laat zien niet uitsluiten, maar ik zou mijn laatste geld er niet onder verwedden. We hebben daarom een langetermijnstrategie nodig.
Ik hoop dat het Palestijnse volk bij de volgende verkiezingen in Palestina Hamas zal wegstemmen, en de enige partij die Hamas kan verslaan is al-Fatah. De jonge generatie van al-Fatah - en dan gaat het overigens om iedereen jonger dan vijftig - roept op tot interne hervormingen, en ik denk dat dat terecht is. Die generatie heeft het potentieel om de kloof tussen al-Fatah en de gewone mensen weer te dichten. Ik steun hun doelstellingen volledig en ik roep al mijn collega’s op om na te gaan hoe geïnvesteerd kan worden in deze hervormingsbeweging. 
Pierre Schapira (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen enkele opmerkingen plaatsen. Ten eerste stond het demografische probleem centraal in het politieke debat, ten tweede is Groot-Israël een illusie gebleken, ten derde stond het sociale vraagstuk centraal in het interne debat in Israël, en ten vierde heeft Hamas de verkiezingen in Israël niet beïnvloed.
Onbewust heeft het Israëlische volk het bestaan van twee staten eens en voor altijd erkend. Nu is het moment gekomen om te onderhandelen, maar we moeten druk uitoefenen op Hamas opdat het zijn handvest nietig verklaart en eindelijk Israël erkent als een volwaardige onderhandelingspartner. Zo niet, geachte collega’s, zal er van twee kanten sprake zijn van eenrichtingsverkeer.
De publieke opinie van beide landen is voorstander van vrede. De Europese Unie moet van deze situatie profiteren want er is nu een cruciale rol voor haar weggelegd. Europa moet verwachtingen waarmaken en, wat de hulp aan de Palestijnen betreft, herhaal ik dat Europa zijn hulp moet voortzetten. Anders stevent Palestina onvermijdelijk op een ramp af. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . - Om te beginnen wil ik de vele sprekers hier bedanken voor de volledige steun die zij hebben uitgesproken aan onze pogingen om het vredesproces voort te zetten. Zelfs in deze zeer moeilijke tijd moeten we alles doen wat in ons vermogen ligt. De primaire verantwoordelijkheid ligt echter bij beide partijen en wij - de internationale gemeenschap - moeten hen daarbij steunen. Ik herhaal nogmaals dat de oplossing niet unilateraal mag zijn maar via onderhandelingen tot stand moet worden gebracht, en ik denk dat dat heel duidelijk is gemaakt.
We zijn het er allemaal over eens dat Hamas de drie voorwaarden moet eerbiedigen: het moet afzien van geweld, het bestaan van de staat Israël erkennen en zich houden aan de bestaande, door voorgaande regeringen gesloten akkoorden. Het is eveneens uiterst belangrijk dat het internationale Kwartet één moet blijven. Dat zal niet altijd gemakkelijk zijn, maar we zullen proberen zo veel mogelijk één te blijven.
Ten tweede, humanitaire hulp is absoluut nodig. Bij vorige analyses hebben we gezien dat ongeveer de helft van onze hulp is verstrekt via de verschillende humanitaire hulpverleningsmogelijkheden, en niet via de Palestijnse Autoriteit. Deze hulp zal daarom blijven lopen via de organisaties van de Verenigde Naties en andere internationale organisaties. We zullen naar wegen zoeken om niet-gouvernementele organisaties in te schakelen, maar we zullen ook onze positie moeten herzien en een paar alternatieve mechanismen moeten vinden. Daar werken we aan. Aangezien dit echter een zeer moeilijk probleem is, moeten we nog bekijken wat we precies kunnen doen.
We moeten er ook absoluut zeker van zijn - en dat moeten we uitzoeken - dat onze hulp niet naar de terroristen gaat. Daarom moeten we het juiste evenwicht zien te vinden, wat geen eenvoudige zaak is.
Natuurlijk moeten we ook Mahmoud Abbas steunen. Hij is onze gesprekspartner op dit moment. De mogelijkheid is er, dus moeten we proberen zijn positie zo veel mogelijk te versterken. Opnieuw vraag ik echter om geduld, want we werken nog aan de details.
Rusland heeft verklaard dat het, toen het een ontmoeting had met Hamas, binnen het kader van de verklaring van het Kwartet van 30 juni is gebleven. De Russen zeiden dat het belangrijk was om met Hamas te praten, om Hamas op de juiste koers te kunnen zetten nog voordat de nieuwe regering gevormd was. Helaas hebben we vernomen dat Hamas niet aan alle voorwaarden heeft voldaan, hoewel hier en daar eerste stappen zijn gezet.
Ik wil ook enkele woorden wijden aan Oost-Jeruzalem. We maken ons met name zorgen over de nederzettingsactiviteiten en de bouw van de afscheidingsmuur in en rond Oost-Jeruzalem, die een gevaar vormt voor het nabuurschap met een toekomstige Palestijnse staat en ook de onderhandelingen over de definitieve status ernstig dreigt te compliceren. Elk akkoord over de status van de stad moet het resultaat zijn van onderhandelingen tussen beide partijen en mag niet worden ontkracht door nieuwe feiten, zoals ik al eerder heb gezegd. De verklaringen van de Raad en van het Kwartet hebben dat heel duidelijk gemaakt.
We staan klaar om indien nodig, en indien daarom gevraagd wordt, de partijen hulp te geven. De eerste stap van Israël moet zijn de beëindiging van de discriminatie van de Palestijnen in de steden, maar er is een hele reeks van dergelijke factoren.
Wat betreft de afscheidingsmuur heeft de Europese Unie meerderde malen verklaard dat zij weliswaar het recht van Israël om zijn burgers te beschermen tegen terroristische aanvallen volledig erkent, maar dat zij zich met name zorgen maakt over de lijn die is uitgestippeld voor de afscheidingsmuur op de bezette Westoever. Deze wijkt aanzienlijk af van de Groene Lijn en heeft tot gevolg dat Palestijns land op onrechtvaardige wijze in beslag wordt genomen en de bewegingsvrijheid en toegangsmogelijkheden van de Palestijnen ernstig worden belemmerd.
We doen opnieuw een oproep aan Israël om de bouw van de afscheidingsmuur in de bezette Palestijnse gebieden te stoppen en ongedaan te maken, ook in en rondom Oost-Jeruzalem.
Javier Solana,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigden in dit Parlement eraan herinneren dat er iets heel belangrijks heeft plaatsgevonden bij deze verkiezingen. De verkiezingen in zowel Palestina als Israël hebben een nieuwe politieke klasse in het leven geroepen. De politieke partijen die het leven in Israël en Palestina in de laatste twintig jaar hebben gedomineerd, zijn verdwenen of hebben slecht gescoord. Er zijn nieuwe partijen opgekomen, die nog maar een paar maanden daarvoor gesticht waren, en er zijn nieuwe leiders naar voren gekomen. Wat betekent dat? Dat heeft waarschijnlijk vele betekenissen, maar voor ons zou het in ieder geval iets nieuws moeten betekenen, tenminste wat het leiderschap betreft. We moeten enige hoop in deze beweging investeren en nagaan of we gebruik kunnen maken van de situatie om vorderingen te maken in het proces.
Het is mijn indruk en diepe overtuiging dat het resultaat van deze verkiezingen een diepgaande verandering in de sociale structuur van beide samenlevingen teweeg zal brengen. Bij de Palestijnen bestaat waarschijnlijk geen verlangen naar een niet-seculiere regering. Ik wil dat graag beklemtonen. Ik geloof niet dat de meerderheid van de Palestijnen voor Hamas heeft gestemd omdat ze een religieuze regering aan het hoofd van de Palestijnse Autoriteit wilden. Ik geloof dat ze tégen bepaalde dingen gestemd hebben, die meer verband houden met de tirannie van verkeerd optreden, corruptie en een gebrek aan organisatie.
We moeten nu ons uiterste best doen om ervoor te zorgen dat Palestina, dat waarschijnlijk het meest seculiere deel van het Midden-Oosten is, niet wegzakt naar iets wat de meerderheid van het Palestijnse volk waarschijnlijk niet wil. Maar tegelijkertijd moeten mensen in de regering zitting krijgen die in staat zijn om de resultaten te produceren die de meerderheid van de bevolking wil: sociale diensten, geen corruptie, democratie, etc. Dit is waar wij onze invloed het meest moeten laten gelden.
Hetzelfde geldt voor Jeruzalem, voor Israël. Als je ziet dat Ehud Olmert premier wordt en niet de heer Sharon, is dat echt indrukwekkend. Wat een diepgaande verandering heeft er plaatsgevonden in zo’n korte tijd! De persoon die Kadima heeft geleid en Likud, de partij die meer dan twintig jaar lang de lakens heeft uitgedeeld in Jeruzalem, ligt nu in het ziekenhuis. Er is een nieuwe partij met een nieuwe leider van wie niemand had verwacht dat hij ooit de leider zou worden.
Welnu, opent dat nieuwe mogelijkheden? Ik wil graag geloven dat het nieuwe mogelijkheden opent. Gaan we die mogelijkheden benutten? Ik wil graag denken van wel, dat we die mogelijkheden inderdaad gaan benutten. Telkens wanneer ik met de heer Olmert spreek - en dat doe ik regelmatig - zeg ik hem dat unilateraal optreden niet mogelijk is. Dat hebben we al gezien. De eenzijdige terugtrekking uit Gaza is niet mogelijk gebleken. Uiteindelijk hebben ze eerst de internationale gemeenschap erbij moeten halen en daarna ook de Palestijnen, want het is onmogelijk om een zo’n ingewikkelde situatie op eenzijdige manier te ontrafelen.
De heer Cohn-Bendit zei dat het verschrikkelijk zou zijn indien de vogelgriep van Israël naar Palestina zou overslaan. Iemand zei vandaag dat we ervoor moeten zorgen dat de vogelgriep niet van de ene naar de andere plaats overslaat. Dezelfde persoon zei er echter niet bij dat armoede niet van de ene naar de andere plaats kan overslaan, dat lijden niet van de ene naar de andere plaats kan overslaan. Soms lijkt het wel alsof we ons meer zorgen maken over de verspreiding van de vogelgriep dan over het lijden, de ellende en de tragedie die daar al vele jaren lang plaatsvinden. Beide volken worden gescheiden door een muur, die misschien niet de vogelgriep tegenhoudt, maar het wel mensen onmogelijk maakt om van de ene naar de andere plaats te gaan.
Dat is werkelijk triest. We moeten beide dingen kunnen doen: samenwerken zodat de vogelgriep zich niet verspreidt, en ervoor zorgen dat de mensen zich vrij kunnen bewegen, dat mensen naar hun werk kunnen gaan, dat er vooruitgang wordt geboekt. Ik denk dat dat veel belangrijker is.
In 1980 hebben we iets heel belangrijks gezegd, dat nog steeds geldig is. Niet lang geleden hebben we gezegd dat volgens ons de grenzen van 1967 het uitgangspunt van de onderhandelingen moeten zijn. Ik wil dat vandaag nog eens herhalen hier in dit Parlement. We zijn bereid om dat te verdedigen. We zijn bereid om wijzigingen aan die grenzen te accepteren als de meeste mensen daar voorstander van zijn, als beide partijen daar voorstander van zijn. Wij kunnen ons geen andere oplossing voorstellen dan dat rekening gehouden wordt met de premisse dat de onderhandelingen van start moeten gaan met de grenzen van 1967 als uitgangspunt.
Ik wil ook graag zeggen dat iedereen de kans moet krijgen om te veranderen. De heer Cohn-Bendit is veranderd; ik ben veranderd, en hoeveel mensen hier in dit Parlement zijn niet veranderd? En ik denk dat we allemaal ten goede zijn veranderd. Waarom denken wij niet dat mensen ook ten goede kunnen veranderen?
Nu moeten we hun deze kans geven, maar we zullen heel hard moeten zijn totdat ze veranderen. We moeten ze vertellen dat als ze veranderen, ze de kans zullen krijgen om deel uit te maken van het team. Als ze echter niet veranderen, dan zullen ze daar helaas geen deel uit van kunnen maken. Zoals ik eerder al heb gezegd, is het heel moeilijk om het verleden te veranderen. Niemand kan zijn verleden veranderen; we kunnen alleen onze herinneringen verzachten, wat veel mensen doen. In de toekomst, ja! Dan kunnen we wel veranderen. We moeten de voorwaarden scheppen om mensen in staat te stellen om zich in de toekomst anders te gedragen.
Ik wil Hamas graag zien veranderen en Israël zien erkennen. Het is onmogelijk om te onderhandelen als je niet erkent dat de andere partij bestaansrecht heeft. Dat moet ook wederkerig zijn. Het is onmogelijk om te onderhandelen als je niet wilt onderhandelen en tegelijkertijd een pistool bij je wilt dragen. Dat is geen onderhandelen. Dat is het soort boodschap dat we moeten zien over te brengen.
We moeten aandringen op pluraliteit in de Palestijnse samenleving. Dat is altijd de meest seculiere samenleving geweest, en zij is nog steeds seculier en niet onderworpen aan een opgelegde religieuze maatschappijvorm, zoals in sommige verklaringen van Hamas wel wordt gesuggereerd. Dit is een zeer belangrijk punt, en we moeten daar voor het eerst over nadenken. Een groep die behoort tot de Moslimbroeders is democratisch aan de macht gekomen. We moeten hier over nadenken, want dat is gebeurd in Palestina. Het kan ook elders gebeuren, en we moeten erover nadenken hoe we daar mee om zullen gaan. Ik zou heel graag willen dat hierover werd nagedacht, niet alleen door denktanks, maar ook door de politieke spelers in de Europese Unie.
Ik heb hoop in mijn hart, en ik wil graag dat u hoop in uw hart heeft. Laten we samen bekijken of we die hoop, waarvan ik zeker weet dat die in uw hart leeft, tot werkelijkheid kunnen maken.
De Voorzitter. -
   Het debat is gesloten. 
de heer Milinkevitsj, kandidaat tijdens de onlangs gehouden presidentsverkiezingen in Wit-Rusland, en de heer Viatsjorka, leider van de Witrussische Volksfrontpartij van harte welkom heten. Zij hebben op de officiële tribune plaatsgenomen.
Beide heren zijn hier op uitnodiging van de Voorzitter van het Europees Parlement, die daarmee uitdrukking heeft willen geven aan de steun van het Europees Parlement voor de vrijheid en de democratie in Wit-Rusland. De heer Milinkevitsj heeft een moedige campagne gevoerd, in een klimaat van oppressie waar het dictatoriaal regime in Wit-Rusland verantwoordelijk voor is, en heeft zich daarbij ingezet voor democratie, mensenrechten, het maatschappelijk middenveld en de verdediging van de waarden die ook de onze zijn.
Alexandra Dobolyi (PSE ).
   Wat is er eigenlijk gebeurd met deze verkiezingen? Volgens mij hebben deze verkiezingen het plan van Sharon en zijn opvolger Olmert veranderd, in de richting van een verdere terugtrekking van de Westelijke Jordaanoever, om de religieuze identiteit van Israël te kunnen behouden.
Sharons erfenis omvat drie taken:
- de Palestijnse kant wil geen permanent verdrag met Israël afsluiten. Abu Mazen zou daartoe wel bereid zijn, maar kan het niet; Hamas zou het kunnen, maar is er niet toe bereid,
- Israël moet de facto eenzijdig zijn grenzen vaststellen,
- de grens moet worden vastgesteld langs de ‘scheidingsmuur’, waarbij de uitgestrekte joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever worden gerekend. Dat betekent een pijnlijke en radicale terugtrekking van ongeveer 70 000 kolonisten.
Als deze stap is gezet, worden drie afzonderlijke gebiedsdelen vastgesteld, en we kunnen er zeker van zijn dat dit ‘iets’ zal leiden tot een mislukte staat.
Daarom moeten wij, de EU, onze Israëlische vrienden duidelijk maken dat dit niet langer in hun belang is, omdat het zeker zal leiden tot een nieuwe Palestijnse opstand, en iedereen weet wat dat betekent.
De Arabische Liga neemt in deze kwestie een interessant standpunt in: zij zien een vrede op basis van de Israëlische grenzen van 1967 voor zich. Misschien moeten we ook de onderhandelingen op deze grondslag onderzoeken en nagaan of dit een weg is naar een stabiele vrede in de toekomst.
Ik raak er meer en meer van overtuigd dat de veiligheid van Israël niet afhangt van het behoud van de nederzettingen, maar van het oplossen van het conflict. 
Cristiana Muscardini (UEN ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de uitslag van de jongste verkiezingen in Israël bevestigt dat de weg die premier Sharon heeft ingeslagen om in het Midden-Oosten een vrede tot stand te brengen die zowel voor de Palestijnse als voor de Israëlische bevolking aanvaardbaar is, de juiste is, ook omdat dit misschien de enige weg is. Nu moeten wij afwachten of de Palestijnse regering in staat is op deze weg voort te gaan, ondanks de overwinning van Hamas tijdens de recente parlementsverkiezingen.
De Europese Unie moet proberen het voortouw te nemen in dit vredesproces. Verschillende keren heeft de Unie daarin een weinig actieve rol gespeeld, terwijl zij met het oog op het buitenlands en veiligheidsbeleid juist een sterke bemiddelingsrol zou moeten vervullen.
In dit gebied, dat in geopolitiek opzicht zeer kwetsbaar is, kan alleen echte vrede bereikt worden als er reële garanties voor de veiligheid van beide landen komen. Daarom moet het Europese politieke optreden zich toespitsen op ontwikkeling en dialoog, maar tegelijkertijd moet Europa veel resoluter zijn in het veroordelen van terrorisme en geweldpleging door mensen die nog steeds niets anders willen dan Israël van de landkaart vegen.
De bevoegdheden van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de communautaire instellingen moeten worden aangewend om te beantwoorden aan de verwachtingen met betrekking tot een versterkt onderhandelingsproces. Er moet gezorgd worden voor een correcte dialoog en de politieke en sociale rechten van beide volkeren moeten daarbij in bescherming worden genomen. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de verkiezingen in Wit-Rusland. 
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, het Europees Parlement heeft zich al een aantal keren over de kwestie Wit-Rusland gebogen, en helaas was daar alle aanleiding toe. Ik herinner eraan dat er meteen na de verkiezingen in een speciaal debat zeer serieus en ook zeer overtuigend over deze kwestie is gesproken. Ik had de eer om ook tijdens dat debat het woord te mogen voeren. Ook de Raad buigt zich al geruime tijd over de kwestie Wit-Rusland, of was althans gedwongen om zich daarover te buigen, omdat dit land aanleiding tot grote bezorgdheid geeft.
De situatie van de bevolking van Wit-Rusland op dit moment is tragisch en wij moeten vandaag dan ook onze solidariteit met de burgers van dat land laten blijken. Ik weet dat u dat al doet en dat geldt ook voor de Raad en de Commissie. Net zoals de Voorzitter wil ook ik de heer Milinkevitsj van harte welkom heten. Ik ben blij dat hij hier vandaag bij dit debat aanwezig kan zijn. Hopelijk kan hij moed blijven putten uit de steun die hij, zijn geestverwanten en de dappere mannen en vrouwen in Wit-Rusland, van alle organen van de Europese Unie krijgen. Ik wil er nog een keer op wijzen dat de voorzitter van de Europese Raad, bondskanselier Schüssel, vandaag in het debat al iets over Alexander Milinkevitsj heeft gezegd en ik citeer: “Hij verdient alle denkbare politieke en ook economische en financiële steun op elk gebied waar dat noodzakelijk is”. Dat wil ik vanaf deze plaats nog een keer benadrukken.
De Raad heeft zich al voor de verkiezingen uitgebreid beziggehouden met de situatie in Wit-Rusland. Hij heeft een oproep tot de regering en met name president Loekasjenko en onmiskenbaar gewaarschuwd dat de mensenrechten niet met voeten mogen worden getreden en het recht van vergadering, de vrijheid van vergadering en het demonstratierecht van de mensen moeten worden geëerbiedigd. Toen een van de ministers het ongelofelijke dreigement uitsprak dat demonstranten als terroristen behandeld zouden worden, heeft de Raad er met klem op gewezen dat dat voor de Europese Unie onacceptabel zou zijn. Wij weten inmiddels dat er in Wit-Rusland geen sprake is geweest van democratische verkiezingen. Ook de waarnemersmissie van de OVSE/ODIHR heeft vastgesteld dat de verkiezingen niet democratisch waren en vele, grote tekortkomingen vertoonden. Dat is betreurenswaardig omdat ik mij nog kan herinneren dat er vooraf door een aantal afgevaardigden in dit Parlement de hoop is uitgesproken dat er door die verkiezingen een ommekeer teweeg zou worden gebracht.
De Europese Unie in het algemeen en de Raad in het bijzonder kunnen en moeten nu in wezen twee dingen doen. Enerzijds moeten wij duidelijk maken dat wij een dergelijke houding niet accepteren. Wij moeten dan ook gerichte maatregelen treffen tegen degenen die voor deze voorvallen verantwoordelijk zijn. De Raad - en inmiddels ook de Europese Raad - heeft in principe besloten om maatregelen te treffen tegen degenen die voor de schendingen van de mensenrechten en voor het overtreden van de democratische spelregels in Wit-Rusland verantwoordelijk zijn. De Raad bereidt nu een besluit voor om dit principe te concretiseren en ten uitvoer te leggen. In de praktijk zal dat ertoe leiden dat er voor veel personen een visumverbod zal gelden, ook voor de president zelf. Dat heeft de Europese Raad ook uitdrukkelijk naar voren gebracht in een aan de conclusies gehechte verklaring.
De Raad onderzoekt verder de mogelijkheid om nog meer maatregelen te treffen, waarbij te allen tijde centraal moet staan dat de bevolking daarvan niet het slachtoffer mag worden. Ik weet dat u dat uitgangspunt onderschrijft. Wij willen geen maatregelen nemen waardoor niet de verantwoordelijke personen worden getroffen, maar waarvan wel de bevolking negatieve gevolgen ondervindt. Dat betekent dat het tweede element waar de Europese Unie aandacht aan kan en moet besteden, het ontwikkelen van concrete steunmaatregelen voor de bevolking moet zijn. Ook over dit punt heeft de Raad reeds beraadslaagd. Ik ben ervan overtuigd dat commissaris Ferrero-Waldner een uitgebreide verklaring hieromtrent zal afleggen en dat zij een overzicht zal geven van de concrete maatregelen die er genomen kunnen worden.
Ook de lidstaten hebben een taak op dit gebied. Ik richt mij hierbij uitdrukkelijk tot alle lidstaten: als het erom gaat jonge mensen de mogelijkheid te bieden om in onze landen te studeren en als het erom gaat het maatschappelijk middenveld te ondersteunen, is het niet alleen de taak van de Europese Unie - de Commissie neemt op dit vlak al concrete maatregelen - maar ook onze taak, de taak van de lidstaten dus, om zeer concrete maatregelen te treffen. De bondskanselier heeft er vanochtend al op gewezen: een groep landen waaronder Oostenrijk heeft besloten om speciale studiebeurzen voor jonge mensen uit Wit-Rusland beschikbaar te stellen. Op die manier krijgen zij de mogelijkheid om onze landen te bezoeken, om te ervaren hoe het er in democratische landen aan toe gaat en om te constateren (en thuis verder te vertellen) dat de Europese Unie Wit-Rusland niet vergeten is en wij het land en zijn bevolking steunen. Ook dat is een wezenlijke boodschap. Het is belangrijk dat de mensen daar weten dat wij hen niet vergeten zijn en dat wij hen willen helpen en steunen.
Tot slot moeten en mogen wij nooit nalaten bij de regering van Wit-Rusland erop aan te dringen dat zij de gevangenen vrijlaat. Wij moeten die regering eraan blijven herinneren dat deze mensen alleen maar gebruik hebben gemaakt van een van hun mensenrechten, namelijk het recht om vreedzaam te demonstreren en om hun vrije mening te uiten. De Raad zal de regering daarop blijven wijzen. Wij zullen de bevolking in Wit-Rusland niet in de steek laten en zullen niet rusten totdat - in de woorden van de minister van Buitenlandse Zaken - in dit land de lente weer is aangebroken.
Benita Ferrero-Waldner,
 Mijnheer de Voorzitter, ik wil op de eerste plaats zeggen dat het mij plezier doet de heer Milinkevitsj hier te zien. We hebben vanochtend een ontmoeting gehad, en daarmee begon de dag goed. Ik heb toen ook rechtstreeks van hem gehoord wat er omgaat in de harten van de Witrussische bevolking. Daarom denk ik dat het gesprek van vandaag heel belangrijk was. Wij konden immers allemaal aan de gebeurtenissen in Minsk zien dat de heer Loekasjenko vastbesloten was om deze verkiezingen ten koste van alles te winnen. Ik herinner me wat de heer Milinkevitsj vandaag tegen me zei, namelijk dat het weliswaar lijkt dat de verkiezingen zijn gewonnen door de heer Loekasjenko, maar in werkelijkheid het Witrussische volk heeft gewonnen en de heer Loekasjenko begonnen is met het verliezen van de verkiezingen. Dat is heel belangrijk voor de toekomst.
Helaas was dit precies wat we hadden verwacht. Wat echter minder verwacht was, was de mate waarin de pluralistische krachten in staat waren om samen op te trekken. Ik wil uitdrukking geven aan mijn bewondering voor hun moed. We hopen dat we zoveel mogelijk steun kunnen blijven geven aan de democratische krachten.
Het officiële rapport van de OVSE/ODIHR concludeert dat de verkiezingen duidelijk niet hebben voldaan aan de normen van de OVSE voor democratische verkiezingen. Dit was met name te wijten aan het willekeurig gebruik van de staatsmacht en de wijdverspreide arrestaties, het niet in acht nemen van de grondrechten van vrijheid van vergadering, vereniging en meningsuiting, en aan problemen met de vóór de verkiezingen uitgebrachte stemmen, het tellen van de stemmen en tabelleringsprocessen. Het is duidelijk dat we allemaal vinden dat de verkiezingen in essentie niet correct zijn verlopen. We betreuren in het bijzonder de weigering om geregistreerde OVSE- en EU-waarnemers, waaronder ook leden van het Europees Parlement, toe te laten. We hebben dit betreuren ook te kennen gegeven.
We veroordelen ten zeerste de gewelddadige onderdrukking van de protesten en de arrestatie van vreedzame demonstranten, waaronder de heer Kozulin, de voormalige ambassadeur van Polen Maszkiewitsj, en alle andere onbekende studenten, handwerkslieden en arbeiders die de straat opgegaan zijn om te demonstreren.
We steunen volledig wat de fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd. Het is heel belangrijk dat we gerichte sancties opleggen die niet de bevolking treffen maar degenen die verantwoordelijk zijn voor de frauduleuze verkiezingen. We moeten bekijken wat we kunnen doen. De Commissie is betrokken bij de voorbereidingen.
In de toekomst moeten we doorgaan met de ondersteuning van het maatschappelijk middenveld. We moeten deze strategie continueren, want we willen achter de bevolking staan en werken ten behoeve van de bevolking. Tegelijkertijd willen we echter niet met de regering samenwerken - of althans, we willen daar zo min mogelijk mee samenwerken.
In overeenstemming met de conclusies van de Raad zal de steun voor democratisering gecontinueerd worden met de daarvoor beschikbare instrumenten. We hebben met name ook gewerkt op het gebied van de media, want we weten hoe belangrijk het is dat de mensen hun eigen beslissingen nemen. De televisie- en radioprogramma’s die momenteel ondersteund worden door de Europese Commissie dragen in belangrijke mate bij aan de democratisering, maar ook aan de zichtbaarheid van de Europese Unie in Wit-Rusland. Daarover hebben we vandaag gesproken. Er is nog veel te doen, vele zaken moeten worden verbeterd, maar we moeten doorgaan met die projecten. Ik ben het ermee eens dat we moeten onderzoeken hoe wij de studenten kunnen helpen die van de universiteiten zijn weggestuurd. Wij zullen - misschien nog niet tijdens de volgende Raad maar wel in de nabije toekomst - programma’s opstellen, en de Commissie zal hen samen met de Raad zeker steunen.
We financieren al de Universiteit van Vilnius, omdat Minsk is gesloten, en we proberen jonge mensen een kans te geven. Directe contacten tussen mensen zijn het belangrijkste middel om de mogelijkheid tot samenwerking te vergroten.
We moeten alles doen wat in ons vermogen ligt om de onderdrukking te bestrijden, aan de ene kant via officiële verklaringen van de Raad, en aan de andere kant door duidelijke uitspraken te doen in onze bijeenkomsten met de Russen. Daarbij moeten we erop wijzen dat we een Wit-Rusland willen waar de mensenrechten en de rechtsstaat worden gerespecteerd.
Bogdan Klich,
   - Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag is inderdaad een voortzetting van het debat dat we twee weken geleden hebben gehouden. Ik zou het Parlement eraan willen herinneren dat we bij die gelegenheid met vlag en wimpel zijn geslaagd voor ons examen in de solidariteit met de Wit-Russen. Onze reactie was goed en gepast. We keurden de repressie af en deden een oproep om gearresteerde en veroordeelde oppositieleden vrij te laten. En wat het belangrijkste was: we steunden de demonstranten die op het Oktoberplein hun burgerrechten uitoefenden. Opmerkelijk is ook dat twee weken geleden de Commissie, de Raad en dit Parlement allen als uit één mond spraken. En als het over Wit-Rusland gaat, zouden we dat moeten blijven doen.
Maar de tijd van politieke verklaringen is voorbij, de tijd van actie is gekomen. Onze diagnose is klaar, nu moet de behandeling beginnen. Dat betekent dat de Raad en de Commissie een reeks moedige besluiten moeten nemen. Het doet mij groot plezier dat de heer Winkler en commissaris Ferrer-Waldner beide al enkele van die besluiten genoemd hebben, maar ik zou er nog een paar suggesties aan toe willen voegen.
Als we, ten eerste, de verkiezingen ondemocratisch vinden, volgt daaruit dat de heer Loekasjenko niet over een mandaat beschikt voor zijn derde termijn. Dat betekent dan weer dat we een duidelijk appel moeten laten horen dat de presidentsverkiezingen overgedaan moeten worden, zoals de Witrussische oppositie al lange tijd eist.
Ten tweede zou de lijst van personen die de toegang tot het grondgebied van de Europese Unie ontzegd is flink uitgebreid moeten worden, zodat verschillende groepen mensen eronder vallen die verantwoordelijk zijn voor de schending van de mensenrechten en het beknotten van vrijheden. Bij gevolg zou de lijst niet slechts moeten bestaan uit vertegenwoordigers van de plaatselijke, regionale en nationale overheid, maar ook uit rectores magnifici die demonstrerende studenten van de universiteit verwijderd hebben en redacteuren die propaganda voor het regime bedrijven.
Ten derde dient het visumbeleid ten aanzien van Witrussische burgers zo snel mogelijk versoepeld te worden. Dat zou ons in staat stellen ons principe te hanteren dat we de Witrussische maatschappij niet, maar de leiders wel willen isoleren. Witrussen moeten makkelijker kunnen reizen, en daarom is het van het grootste belang dat we de visumprocedure voor hen versoepelen.
Ten vierde moeten we ons gehoor verschaffen in internationale organisaties als de VN en de OVSE en daar een oproep voor de vrijlating van politieke gevangen doen. Een Poolse diplomaat, de heer Maszkiewicz, wordt momenteel als politiek gevangene vastgehouden in Minsk en ik was blij dat de commissaris het vandaag over hem had. Ik ga ervan uit dat de Raad snel in actie komt en ervoor zorgt dat hij bij de eerste gelegenheid die zich aandient wordt vrijgelaten.
Ten vijfde is het van het grootste belang om Wit-Rusland op de agenda van de komende EU-Rusland-top te zetten, omdat Rusland in de positie verkeert om politieke en economische druk uit te oefenen op Wit-Rusland, en die druk zou kunnen helpen om de greep van het regime op dat land te versoepelen. De Unie op haar beurt zou druk op Rusland uit kunnen oefenen en het ertoe kunnen aanzetten om zijn invloed op Wit-Rusland op die manier te gebruiken. De Raad dient voor dit doel een juist gebruik te maken van de middelen die hem ter beschikking staan.
Tot slot moeten we steun bieden aan radiostations en later ook televisiestations met uitzendingen die bedoeld zijn voor Wit-Rusland, willen we het informatiemonopolie van de staat breken. Het is wel van belang dat met overleg te doen en ik roep iedereen op om geen geld meer te verspillen aan initiatieven die de mensen in Wit-Rusland toch niet bereiken.
Jan Marinus Wiersma,
   . - Voorzitter, ook ik wil namens mijn fractie de heer Alexander Milinkevitsj, presidentskandidaat uit Wit-Rusland, van harte welkom heten en via hem wil ik eigenlijk de oppositie en alle opposanten in Wit-Rusland groeten en steunen, met name al diegenen die zijn opgepakt en in de gevangenis zitten.
Het is twee weken geleden al gezegd dat we de uitslag van de verkiezingen niet kunnen accepteren als de uitkomst van een vrij en democratisch proces. In een soort parafrase op hetgeen de commissaris zei: Loekasjenko heeft niet gewonnen, maar het volk van Wit-Rusland heeft verloren. Dat is een belangrijke vaststelling. Tevens moeten we vaststellen dat Loekasjenko geen enkele aanspraak kan maken op democratische legitimiteit en dat het daarom goed is dat er zichtbare actie is ondernomen door de Europese Unie om met name hem een visumban op te leggen om aan te geven: mijnheer Loekasjenko, wat ons betreft moet u zo snel mogelijk weg en u heeft in ieder geval onze erkenning niet. Wij willen u niet zien, wij willen verder met u ook niet meer praten. Dat is één. Ik steun de uitbreiding van de visumban tot andere autoriteiten en figuren in Wit-Rusland. Er moet goed worden nagedacht over de wijze waarop dat zo ver mogelijk kan worden doorgevoerd en we wachten op de voorstellen van de Commissie en de Raad dienaangaande.
We zouden ook nog kunnen overwegen wat op het gebied van het bevriezen van tegoeden nog kan worden gedaan om met name de regerende elite in Wit-Rusland te pakken. Het is van belang hier vandaag vast te stellen dat we onverkort moeten vasthouden aan de conclusies die we hebben getrokken na de verkiezingen in Wit-Rusland. We moeten een niet-aflatende aandacht voor de ontwikkelingen in het land tonen. Ik ben zelf vijf jaar bij Wit-Rusland betrokken geweest als voorganger van de heer Klich, als voorzitter van de delegatie. Ook de vorige presidentsverkiezingen klopten voor geen meter en toch zag je na een aantal maanden de aandacht voor Wit-Rusland wegzakken. We zijn het aan elkaar verschuldigd, als instelling maar ook als Parlement, om deze niet-aflatende aandacht ook vol te houden.
Ik was blij dat de commissaris een opmerking maakte over de dialoog met Moskou. Ik zou ook graag van de heer Winkler willen horen wat hij vindt van de wijze waarop we in het overleg met Rusland dit punt op de agenda kunnen zetten, want - ik heb dat vorige keer al gezegd - ook deze keer waren de felicitaties van Poetin aan Loekasjenko weer zeer snel binnen.
Het zou goed zijn dat, wanneer het gaat om verdere maatregelen, de Commissie en de Raad ook eens proberen buiten de doos te denken, . Wat kunnen we verzinnen, naast de bestaande instrumenten, om met name de contacten tussen mensen hier en mensen daar te bevorderen? Het is voor ons parlementsleden bijvoorbeeld heel moeilijk om naar Wit-Rusland te reizen. Wat kunnen we doen om daar concreet, creatief aan de slag te gaan om met name die menselijke contacten, de praktische steun voor mensen in Wit-Rusland toch nog op een of andere manier in te vullen? Tenslotte kan ik alleen maar zeggen: we moeten vasthoudend zijn en vooral bij meneer Milinkevitsj en de zijnen niet de indruk wekken dat we hen in de steek zullen laten. We moeten volhouden en ook in dit Parlement hieraan zoveel mogelijk aandacht besteden.
Jeanine Hennis-Plasschaert,
   . - Voorzitter, commissaris, voorzitter van de Raad, met alle respect - want ik realiseer mij dat met name de Raad voor zijn doen al krachtige taal gebruikt - maar de verklaringen stellen mij toch enigszins teleur. Het is me nog altijd niet duidelijk wanneer en op welke wijze nu daadwerkelijk concreet invulling zal worden gegeven aan de voorgestelde sancties en maatregelen door alle lidstaten, alsmede de Europese Commissie.
De uitbreiding van het visumverbod voor de regeringsvertegenwoordigers, is natuurlijk prachtig. Maar wat doen we met de rechters, de politiefunctionarissen die betrokken zijn bij mishandelingen, etc? Krijgen ook zij een visumverbod? Wat is er gebeurd met het idee om tegelijkertijd in te zetten en per onmiddellijk in te zetten op juist een soepel beleid inzake goedkope visa voor de gewone Wit-Russen en in het bijzonder de studenten? Het bevriezen van buitenlandse tegoeden, het beter afstemmen van de financiële programma's op de specifieke situatie, het ondersteunen van de onafhankelijke pers en ga zo maar door? Wanneer en op welke wijze wordt hieraan concreet invulling gegeven? Aan mooie woorden hebben we uiteindelijk niet zo heel veel. Solidariteit betuigen in woorden is prachtig, maar we hebben concrete actie nodig. Data, cijfers, termijnen, harde feiten, dat had ik willen horen.
Ook de rol van Rusland blijft onderbelicht. Jan Marinus Wiersma noemde dat net al even. Poetin feliciteerde zonder blikken of blozen Loekasjenko met zijn overwinning. Hij is ook de man die de economie draaiende houdt dankzij goedkope grondstofleveranties. Eind april weten we of Poetin vasthoudt aan de bizar lage gasprijzen voor Wit-Rusland. Alles valt of staat met het belang dat Rusland nastreeft in het Witrussische bedrijf Beltransgas. Economisch gewin is aldus het oogmerk.
Ook nu weer vraag ik Raad en Commissie om Poetin in glasheldere bewoordingen duidelijk te maken waar de EU voor staat. De druk moet nu worden opgevoerd mede in verband met de energietop van de G8 medio juli in Sint-Petersburg. Vooralsnog stelt met name de Raad zich echter buitengewoon omzichtig op. Dus is mijn vraag: is de Raad bang om door een te helder standpunt in conflict te komen met andere prioriteiten zoals de eigen energiebevoorrading?
Elisabeth Schroedter,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik namens de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie onze gasten uit Wit-Rusland, de heer Milinkevitsj en de heer Viatsjorka, van harte welkom heten. Onze fractie heeft veel respect voor de prestaties en de moed van de actieve oppositiebeweging in Wit-Rusland. Ondanks de dreiging met geweld heeft u met vreedzame demonstraties tegen de verkiezingsfraude geprotesteerd. Ook wij zijn van mening dat de heer Loekasjenko op dit moment geen legitieme aansprak meer kan maken op de positie die hij bekleedt. Wij bewonderen de soevereiniteit, de rust en de duidelijkheid waarmee u, mijnheer Milinkevitsj de moeilijke situatie op het oktoberplein en in het Kupala-park heeft opgelost. Daarvoor verdient u alle respect!
Op de televisie hebben wij kunnen zien hoe vreedzame demonstranten door de politie op brute wijze zijn aangehouden. Voor veel van uw medestanders heeft het feit dat zij eigenlijk alleen maar hun recht op vrije meningsuiting wilden uitoefenen, geleid tot arrestaties, hechtenis en uitsluiting van universiteiten. Die vrijheid van meningsuiting is een grondrecht dat in de landen van de Europese Unie vanzelfsprekend is. Wij zijn er echter van overtuigd dat uw medestanders de nieuwe kracht van het land vormen en dat zij voor democratie en economisch herstel in Wit-Rusland kunnen zorgen. Wij hopen dan ook dat de geest van vrijheid door Wit-Rusland zal blijven waren.
Ik wil u graag bedanken, mijnheer Winkler, dat u veel van onze verzoeken heeft overgenomen. U mag bij de visumverboden echter niet de mensen over het hoofd zien die op een dergelijke brute wijze demonstranten hebben aangehouden. Zij moeten ook op die lijst komen. U mag bovendien ook niet vergeten wat een aantal collega’s eerder al gezegd heeft, namelijk dat de heer Poetin de heer Loekasjenko steunt en dat dit bij de besprekingen met Rusland centraal moet staan.
Jonas Sjöstedt,
   Mijnheer de Voorzitter, onze fractie vindt dat de verkiezingen in Wit-Rusland ondemocratisch waren. Met allerlei methoden werd voorkomen dat de oppositie op redelijke wijze haar werk kon doen. De media staan onder controle van het Loekasjenko-regime. Dat wordt duidelijk gemaakt in onze ontwerpresolutie. In deze situatie is het belangrijk dat de buitenwereld nauwe contacten onderhoudt met democratische krachten in Wit-Rusland, zoals volksbewegingen en vrije vakverenigingen. De bevolking van Wit-Rusland mag niet worden geïsoleerd. Ondanks de antidemocratische methoden van Loekasjenko geniet hij nog steeds steun bij een aanzienlijk deel van de bevolking. Dat komt onder andere door de relatieve sociale gelijkheid en een relatief hoge graad van sociale zekerheid. Sociale zekerheid, hoe goed op zichzelf ook, mag echter nooit een verontschuldiging zijn voor beperkingen van democratische vrijheden en rechten.
Konrad Szymański,
   - Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten heet ik vandaag de heren Milinkevitsj en Viatsjorka hartelijk welkom in het Parlement. Het is mijn oprechte hoop dat er een dag komt waarop u, heren, een eigen zetel in dit parlement in kunt nemen.
We weten heel goed wat we moeten denken van de dictatuur van de heer Loekasjenko. Europa kiest zonder twijfel en aarzeling voor een beleid dat het bewind isoleert en de confrontatie ermee aangaat, maar tegelijkertijd openheid ten opzichte van het Witrussische volk schept. Ons nobele streven zal echter nergens toe leiden als we geen grotere politieke verantwoordelijkheid voor de toekomst van Wit-Rusland nemen. Als we teveel verantwoordelijkheid voor het veranderingsproces aan Rusland overlaten, zullen onze inspanningen tevergeefs zijn.
Democratie onder Russisch beschermheerschap kan niet anders dan halfbakken zijn, precies zoals in Rusland zelf. Te veel Russische betrokkenheid bij het veranderingsproces zal de broodnodige geopolitieke veranderingen in de regio belemmeren. Politieke en economische stabiliteit laten zich niet verwerkelijken zonder zulke veranderingen en echte banden tussen Wit-Rusland en Europa. Daarom hebben we niet alleen instrumenten nodig om onmiddellijke hulp aan de oppositie te kunnen verschaffen, maar is er ook een politieke blauwdruk voor een nieuw Wit-Rusland nodig, en wel nu. Doel van zo’n plan moet zijn om Wit-Rusland de plaats in Europa te geven die het toekomt.
Jan Tadeusz Masiel (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het kan geen kwaad op het vreemde maar onomstotelijke feit te wijzen dat de Europese Unie en Polen een gemeenschappelijk grens met Wit-Rusland hebben. Daar komt bij dat Europa, Polen en Wit-Rusland een gemeenschappelijk verleden en hopelijk ook een gemeenschappelijke toekomst hebben.
Dit Parlement heeft onlangs veel gedaan om de opbloeiende democratie in Wit-Rusland te steunen. De heren Milinkevitsj en Viatsjorka, die vandaag in ons midden zijn, geloven dat het einde van de dictator nadert. Laten we toekomstige verkiezingen niet afwachten. De tijd is rijp om te helpen en een genadeslag uit de delen aan een regime dat democratie met geweld tegemoet treedt.
Witrussen zijn een bijzonder vreedzaam en geduldig volk. De democratie vat bij hen maar langzaam voet, maar als haar tijd gekomen is, kan de Europese Unie ervan verzekerd zijn dat Wit-Rusland een trouw partner en een garantie voor een langdurige vrede zal blijken te zijn. 
Camiel Eurlings (PPE-DE ).
   - Voorzitter, ook namens mij een hartelijk welkom aan de heer Milinkevitsj. Het is niet alleen een grote eer dat hij hier is, maar ook heel belangrijk. Dit is immers niet alleen een moment van angst en dreiging, maar ook een uniek moment van hoop. De heer Milinkevitsj zei het goed op de 19de: het volk van Wit-Rusland heeft zijn angst verloren en president Loekasjenko mag bang zijn, want tegen de heldenmoed van een volk dat niet meer zwijgt, is de meest geharnaste dictator uiteindelijk niet bestand.
Als Europa moeten wij nu wel de juiste signalen geven. Dat betekent inderdaad dat wij snel de beperking van het visumregime en het bevriezen van tegoeden moeten concretiseren en dat we ook in een andere richting moeten kijken. Inderdaad moeten we kansen bieden aan die studenten en die mensen die nu niet in Wit-Rusland kunnen blijven. We moeten ervoor zorgen dat ze hier kunnen studeren en hier kunnen worden klaargestoomd voor een nieuw en democratisch Wit-Rusland.
Mag ik u nog om een mogelijke smartsanctie vragen: de wapenexport. De president van Wit-Rusland haalt veel van zijn geld uit de wapenexport. Eén tot twee miljard is er jaarlijks mee gemoeid en veel van dat geld verdwijnt in een persoonlijke pot van de president en zijn trawanten. Wellicht verdient het aanbeveling om, op het punt van de wapenexport, Europa en de bondgenoten te bewegen tot harde sancties, ook omdat deze geldpot van de president dan niet langer wordt gevuld, maar de bevolking dit niet zal voelen. Tegen het verbieden van wapenexport vanuit Wit-Rusland is weinig in te brengen.
Als voorzitter van de Delegatie voor de betrekkingen met Rusland wil ik een laatste opmerking plaatsen. Ieder land mag zijn voorkeur hebben voor een bepaalde kandidaat en iedere regering. Rusland mag ook zijn voorkeur hebben, maar wat niet kan, is dat een lid van de OVSE klakkeloos de conclusies van de waarnemers van de OVSE naast zich neerlegt. De OVSE verklaart dat de verkiezingen niet vrij en niet eerlijk zijn en dan kan Rusland niet zeggen dat ze wel eerlijk zijn en president Loekasjenko zomaar feliciteren. Het is dus zaak dat dit op de agenda wordt geplaatst in ons overleg met Rusland en ook op de agenda in het overleg binnen de G8. Het is prima dat president Poetin president Loekasjenko heeft opgeroepen geweld te voorkomen, maar dat is lang niet genoeg. Als Rusland zich erop laat voorstaan een democratisch land te zijn, moet het met de waardengemeenschap Europa één lijn trekken in het verdedigen van democratie en mensenrechten.
Monika Beňová (PSE ).
   Niemand hier kan twijfelen aan de ondemocratische aard van de regering van Loekasjenko. Ook ik verwelkom de heer Milinkevitsj en sluit me aan bij mijn collega’s die hun steun voor de oppositie in Wit-Rusland hebben uitgesproken.
Woorden alleen zijn echter niet genoeg en daarom denk ik dat we ook andere maatregelen moeten nemen. Sommige maatregelen kunnen door de Commissie worden genomen, sommige door de Raad en sommige door ons, de leden van het Parlement. Deze maatregelen moeten onder andere manieren inhouden om het volk van Wit-Rusland voor te lichten, want een geïnformeerd maatschappelijk middenveld is beter in staat belangrijke wijzigingen door te voeren. Als Parlementslid uit de Slowaakse Republiek, een land dat gedurende lange tijd in het verleden met een vergelijkbare situatie te maken heeft gehad, kan ik zeker bevestigen dat dit het geval is.
Ik ben ook van mening dat we de kwestie van visumvereisten zorgvuldig moeten bestuderen. We zullen zeker geen bewustwordingsproces onder de burgers van Wit-Rusland teweeg kunnen brengen als we deze mensen beletten naar EU-landen te reizen en een andere kant van de zaak te zien dan Loekasjenko via zijn media belicht. 
Janusz Onyszkiewicz (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de gangbare mening binnen de Europese Unie is dat we maar beperkte mogelijkheden hebben om druk uit te oefenen op het regime van Loekasjenko, omdat de Unie slechts een kleine rol in de economie en de politiek van Wit-Rusland speelt. Maar daar klopt niets van.
In 2004 exporteerde Wit-Rusland 10 procent minder naar de Europese Unie dan naar Rusland, maar vorig jaar exporteerde het al 12 procent meer naar de Unie dan naar Rusland. De Europese Unie wordt overduidelijk een steeds belangrijkere factor in de Witrussische economie. We hebben daarom ook goede redenen om te geloven dat we de gebeurtenissen in Wit-Rusland daadwerkelijk kunnen beïnvloeden.
De heer Klich heeft al specifieke manieren genoemd waarop we ons kunnen laten gelden. Ik wil dan ook op slechts één punt wijzen. De heer Loekasjenko heeft maatregelen genomen om Witrussen het reizen naar het buitenland te bemoeilijken. Extra kosten worden in rekening gebracht. Voor jonge mensen is het niet eenvoudig naar het buitenland te reizen en er worden zelfs obstakels opgeworpen voor mensen die het land willen verlaten om een medische behandeling te ondergaan. Onze reactie daarop moet verder gaan dan faciliteren, waarbij ik denk aan de criteria voor het verstrekken van een visum. Nee, we moeten veel verder gaan. We zouden de financiële drempel weg moeten nemen en de kosten van een visum verlagen. We zouden zelfs zover kunnen gaan om visa gratis te maken. Tot besluit wil ik benadrukken dat we onze opstelling moeten wijzigen. Omwille van de financiële steun voor Wit-Rusland zouden een aantal obstakels weggenomen moeten worden. Mevrouw Ferrero-Waldner verzoek ik ons te onderrichten over de aard van de formele hindernissen die ons beletten flexibel op te treden, als dergelijke hindernissen al bestaan. Dit Parlement zál helpen. Dames en heren, ik sluit af met een aan het Engels ontleende maxime: wie zijn hart opent, moet ook zijn portemonnee openen. 
Vytautas Landsbergis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, aangezien verkiezingen inhouden dat er alternatieven worden gepresenteerd en erkend, en dat daarna een doelbewuste keuze wordt gemaakt - de kandidaat die het beste naar voren komt, wordt gekozen - zijn verkiezingen niets voor dictaturen. Er wordt gestemd in omstandigheden die elke vrije keuze onmogelijk maken, en een dergelijke procedure zou de naam verkiezingen niet mogen krijgen. Wat er onlangs in Wit-Rusland heeft plaatsgevonden, was niet meer dan een stemming, die samen met het tellen van de stemmen in handen was van de regering van de eeuwig zittende president. Hij heeft op geen enkele wijze een democratische legitimatie gekregen. Wat is de heer Loekajsenko vandaag? Hij lijkt meer en meer op een gouverneur die door de heerser over heel Rusland is benoemd om voor de zoveelste keer de overbekende en oneerlijke procedure van frauduleuze verkiezingen te ondergaan en om door te gaan met zijn experimenten ter plaatse.
We moeten hier verklaren dat de nieuwe, postsovjet, drievoudig gekozen militaire unie van geconsolideerde dictaturen in Moskou, Minsk en Tasjkent niet de manier is om een betere toekomst te bereiken voor de drie staten en naties.
We hebben de geboorte gezien van een nieuwe democratie in Wit-Rusland als een met Europa verbonden - en niet Euraziatisch - land. Daarom bestaat er, nu Rusland zelf een postsovjet, autoritair nationalisme prefereert boven elke vorm van ‘oranje’ vernieuwing, een groeiend gevaar dat Wit-Rusland gedwongen zal worden om te fuseren met het Poetinistische Rusland, waarvoor de basis al is gelegd. De hele wereld moet daarvoor gewaarschuwd worden.
Als we niet willen dat de heer Milinkevitsj voor altijd verdwijnt, zoals een aantal jaren geleden is gebeurd met oppositieleiders in Wit-Rusland en zoals in Tsjetsjenië elke dag gebeurt, is de resolutie over Wit-Rusland een stap op de goede weg. Deze houdt in dat eerst de VN worden opgeroepen om een internationale commissie in te stellen die de vroegere misdaden van het terroristische regime in Wit-Rusland moet onderzoeken, zodat nieuwe misdaden worden voorkomen. Vintsoek Viatsjorka is hier vandaag, tijdelijk vrijgelaten uit de gevangenis. Maar niemand weet wat daar morgen allemaal kan gebeuren. 
Joseph Muscat (PSE ).
   - In de nabije toekomst zullen we in ons optreden heel vasthoudend moeten zijn. Het regime in Minsk vertrouwt er namelijk op dat de internationale media gaandeweg hun belangstelling voor wat er in Wit-Rusland gebeurt, zullen verliezen. Ze hopen dat de Europeanen zullen vergeten wat dit broedervolk doormaakt. Dat mag niet gebeuren. Wij hebben als Europees Parlement de plicht om de herinnering aan deze gebeurtenissen levend te houden. Het is onze taak als geweten op te treden en de overige instellingen eraan te blijven herinneren dat ze de hulpkreet van deze mensen niet mogen vergeten. Zoals ik tijdens de laatste vergaderperiode al heb aangegeven ben ik heel tevreden dat mijn oproep gehoor heeft gevonden. We moeten studenten die van de universiteit verwijderd zijn omdat ze aan demonstraties hebben deelgenomen, opvangen en in staat stellen in ons land te studeren. We zouden nog verder moeten gaan. Ik ben heel blij dat het voorstel om activa te bevriezen is aanvaard. Dat is één van de voorstellen die de delegatie voor de betrekkingen met Wit-Rusland reeds geruime tijd geleden heeft gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat we meer voorstellen kunnen vinden als we het actieplan dat we meer dan een jaar geleden hebben opgesteld, opnieuw doorlezen. Mijnheer Milinkevitsj, we zullen u niet vergeten. 
Árpád Duka-Zólyomi (PPE-DE ).
   Na de presidentsverkiezingen in Wit-Rusland staan we voor een complexe situatie. We moeten ons ervan bewust zijn dat Loekasjenko, als winnaar van de verkiezingen, het gevoel heeft dat zijn positie zeker is gesteld. In de komende jaren zal hij nog harder proberen zijn macht te consolideren. In dit opzicht mogen we een zeer belangrijke factor niet vergeten: de banden met Rusland, de nauwe samenwerking tussen het regime van Loekasjenko en de Russische Federatie, en de afhankelijkheid van zijn regime - en Wit-Rusland - van Rusland in economisch opzicht en in de energiesector. Als de Europese Unie dus een doeltreffende oplossing zoekt, is een van de belangrijke dingen die zij moet doen dit onderwerp op de agenda van de bilaterale onderhandelingen met Rusland zetten.
De internationale druk moet ook worden opgevoerd. In dit opzicht verdient het persbericht van de NAVO van 31 maart onze aandacht. Niet alleen Loekasjenko, maar alle vertegenwoordigers van zijn regering moeten zoveel mogelijk worden geïsoleerd. Er moeten uitdrukkelijke voorwaarden worden gesteld voor subsidies, en die moeten strikt worden gecontroleerd. We moeten wij consequent vermijden dat we, zonder het te willen misschien, deel hebben of steun verlenen aan het slagen en de consolidatie van het regime van Loekasjenko.
Een van onze prioriteiten is de Witrussische democratische krachten, onder leiding van Alexander Milinkevitsj, evenals de maatschappelijke organisaties, steun te verlenen niet alleen in moreel opzicht maar ook met weloverwogen, concrete financiële middelen. In de eerste plaats moet Wit-Rusland wakker worden geschud en geïnformeerd - door middel van televisie, radio, internet en andere middelen - over het feit dat dit geen ware, op de rechtsstaat gegrondveste democratie is. De uitnodiging van twee vertegenwoordigers van de Witrussische oppositie, Alexander Milinkevitsj en Vintsoek Viatsjorka, die gevangen heeft gezeten, was een uitstekend initiatief. Laat het dictatoriale regime maar zien dat we allemaal volledig achter onze beide gasten staan. Ik vertrouw erop dat u allen de ontwerpresolutie zult steunen die voor ons ligt. 
Aloyzas Sakalas (PSE ).
   Ik steun het standpunt van de heer Winkler en mevrouw Waldner en zou graag vier punten benadrukken. In de eerste plaats zijn de verkiezingen in Wit-Rusland niet eerlijk verlopen en dus is Loekasjenko niet de rechtmatige president. Daarom mag hij in documenten van het Europees Parlement niet zo worden aangeduid. Loekasjenko zou in dit Parlement ook geen president mogen worden genoemd. In de tweede plaats moeten continu televisieprogramma’s vanuit Litouwen, Polen en zelfs Oekraïne naar het gehele grondgebied van Wit-Rusland worden uitgezonden, en niet slechts naar een deel ervan, om indoctrinatie van het Witrussische volk door de media, die worden beheerst door Loekasjenko, tegen te gaan. Televisie, en niet radio, heeft de grootste impact. In de derde plaats moeten we alle mogelijke middelen inzetten om de verenigde Witrussische oppositie te versterken. En in de vierde plaats moeten we de Russische president Poetin er voortdurend op blijven wijzen dat de steun van Rusland een van de redenen is waarom het Witrussische regime nog niet is gevallen. Daarvoor is Rusland verantwoordelijk. 
Barbara Kudrycka (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tien jaar geleden verscheen er een mooi verhaal van de Witrussische schrijver Vasil Bykov. De titel was . In dit werk beschrijft de auteur- symbolisch, natuurlijk - hoe Wit-Rusland zich identificeert met de Europese beschaving, omdat het er hetzelfde waardenstelsel op na houdt en ideologieën verwerpt die zijn gebaseerd op haat.
Op het Oktoberplein gaf het Witrussische volk te kennen dat het de alomtegenwoordige regeringspropaganda met zijn leugens en onwaarheden over Europa doorzag. Een paar dagen lang groeide het plein uit tot een bruggenhoofd van de vrijheid, vanwaar oproepen aan het Witrussische volk uitgingen om op te komen voor zijn nationale identiteit. In haar pogingen om het nationale zelfbewustzijn in de mensen te wekken kon de oppositie een beroep doen op de creatieve talenten van prominente vertegenwoordigers van de Witrussische kunst en literatuur. Ik noem slechts Vasil Bykov, Uladzimir Arlov en Slawomir Adamowicz. Zelfs jonge mensen uit de wereld van de popmuziek verleenden steun. Op ons rust daarom de verplichting om een eind te maken aan de in Europa algemeen aanvaarde mythe als zouden de Witrussen zo grondig gerussificeerd zijn, dat ze er geen behoefte meer aan hebben hun onafhankelijkheid te herwinnen, gebaseerd op het specifiek eigene van hun cultuur, taal en nationale symbolen.
Welke gerichte steun kan Europa aan deze zaak geven? De twee miljoen euro die de Commissie vrijgemaakt heeft voor de vrije media, is slechts een druppel op een gloeiende plaat. Het stelt niet veel voor in vergelijking tot de zestig miljoen dollar die president Loekasjenko alleen al dit jaar aan grootscheepse propaganda, indoctrinatie en de staatsmedia uitgeeft.
Naast steun voor de vrije pers en onafhankelijke journalisten is er geld nodig voor andere doelen, waarvan ik er een slechts paar zal noemen. Er moet steun komen voor onafhankelijke uitgeverijen die in de taal van Wit-Rusland publiceren. Daarmee doel ik niet alleen op politieke en wetenschappelijke publicaties, maar ook op de Witrussische literatuur. Er dienen beurzen beschikbaar te komen voor Witrussische onderzoekers en voor mensen die op creatief vlak actief zijn, om het schrijvers, dichters en schilders mogelijk te maken het hoofd boven water te houden en hun werk voort te zetten. Er moeten ook beurzen komen voor studenten die van hoger onderwijs zijn uitgesloten en voor studenten die de officiële onderwijsinstellingen mijden omdat ze niet geïndoctrineerd willen worden en kiezen voor privé-instellingen in Wit-Rusland of hoger onderwijs in Europa.
Het enige antwoord op regimes die personen opsluiten voor het blote feit dat ze een gedicht geschreven hebben, is grootscheepse steun voor de vrijheid van meningsuiting en creativiteit. Tot slot, en met het oog op de vaststelling van de precieze wegen voor het verlenen van financiële steun aan een vrij Wit-Rusland, verzoek ik de commissaris met klem om in de relevante besluitvormende organen mensen op te nemen met een gedegen kennis van de situatie in Wit-Rusland, van de problemen in het land en van de nationale identiteit waar ik het eerder over had. 
Hans Winkler,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ook vandaag heeft dit Parlement weer een sterk signaal gegeven, en u heeft in uw bijdragen ook laten blijken dat u de inspanningen van de Commissie en de Raad onderkent en ondersteunt. Dat vind ik een wezenlijk punt en daarvoor dank ik u. Het is belangrijk dat de Europese Unie met betrekking tot deze kwestie met één stem spreekt en het juiste signaal stuurt. De Raad zal daar dan ook naar blijven streven en ik ben ervan overtuigd dat dit ook voor de Commissie geldt.
De heer Klich, en na hem ook nog enkele andere afgevaardigden, hebben gesproken over de noodzaak om druk op Rusland uit te oefenen. Ik wil erop wijzen dat al in de verklaring die aan de conclusies van de Europese Raad is gehecht, uitdrukkelijk wordt gesteld dat wij naar manieren moeten zoeken om onze internationale partners - met name ook de buurlanden van Wit-Rusland - bij dit debat te betrekken. Het lijdt absoluut geen twijfel dat deze kwestie uiteraard ook bij Rusland, een belangrijk buurland van Wit-Rusland, wordt aangekaart. U kunt ervan verzekerd zijn dat de Raad deze kwestie in zijn contacten met Rusland niet uit de weg gaat. Wij hebben onlangs immers nog een debat over de mensenrechten gevoerd, en er zullen ook nog andere gelegenheden komen. Ook is de - hopelijk - retorische vraag gesteld of wij bang zijn. Daarop kan ik alleen maar antwoorden dat wij niet bang zijn. Wij weten precies wat onze normen en waarden zijn en wij zullen die, waar dat nodig is, duidelijk en krachtig verdedigen.
Velen van u hebben erop gewezen dat de versoepelingen in de visumregelingen gericht en concreet voor die personen gebruikt moeten worden die hier welkom zijn en die wij willen laten zien hoe de westerse democratie functioneert. Daar zijn natuurlijk een aantal administratieve kwesties aan verbonden. Wij zijn bezig om een en ander uit te zoeken, omdat ook wij uiteraard de juiste mensen willen uitnodigen en hun de mogelijkheid willen bieden om een bezoek aan ons te brengen. Anderzijds werd in het debat ook gezegd dat wij de juiste mensen, namelijk degenen die voor de betreffende gebeurtenissen verantwoordelijk zijn, op de lijst met visumverboden moeten zetten.
Het verschil tussen het visumverbod dat al voor de verkiezingen van kracht was en de huidige situatie is dat het verbod vroeger alleen voor ambtenaren gold, terwijl wij nu precies dát doen wat velen van u gevraagd hebben. Met de nieuwe visumregels treffen wij nu degenen die politiek verantwoordelijk zijn voor de wantoestanden. Ook is gevraagd wat de Raad volgende week op 10 april gaat ondernemen. De Raad zal dan heel concreet een dergelijke lijst vaststellen, en daarna staats niets meer de tenuitvoerlegging ervan in de weg.
De Raad zal ook aandacht besteden aan eventuele andere sancties en maatregelen. Daarbij moeten wij er wel goed voor oppassen dat wij geen maatregelen treffen die uiteindelijk precies het tegenovergestelde bewerkstelligen van wat wij eigenlijk willen. Belangrijk is dat wij door onze maatregelen niemand onnodig in gevaar brengen. Wij willen de mensen in Wit-Rusland immers beschermen, inclusief de heer Milinkevitsj, en wij willen een duidelijk signaal sturen dat wij solidair zijn met de bevolking en met die mensen die niets meer en niets minder doen dan gebruik maken van hun rechten.
U kunt er dus van verzekerd zijn dat de Raad ook in de toekomst serieus, intensief en zeer concreet aandacht zal schenken aan de maatregelen die er uiteindelijk toe moeten leiden dat ons gemeenschappelijke doel werkelijkheid wordt. Daarmee bedoel ik uiteraard de democratisering van Wit-Rusland en de integratie van dit land in het nabuurschapsprogramma van de Europese Unie. Daar gaat het uiteindelijk om. Wij moeten de mensen daar tonen en duidelijk maken dat zij er baat bij hebben als aan de voorwaarden van dat programma wordt voldaan, omdat Wit-Rusland daardoor net als Oekraïne en andere landen in het Europese nabuurschapsprogramma kan worden opgenomen.
Een andere doelstelling is dat Wit-Rusland ook aan de voorwaarden gaat voldoen om - als laatste land - toe te treden tot de Raad van Europa. Dat is nu nog niet mogelijk omdat alleen landen tot de Raad van Europa kunnen toetreden, die bereid en in staat zijn om de mensenrechten te eerbiedigen die verankerd zijn in het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. De Raad zal zich ervoor blijven inzetten dat Wit-Rusland zich in die richting ontwikkelt. 
Benita Ferrero-Waldner,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de belangrijkste boodschap hier was dat we graag in staat zouden zijn om Wit-Rusland in ons nabuurschapsbeleid op te nemen. Dat is wat we zouden willen, gezien de voordelen voor de bevolking en het land. Ik wil graag reageren op enkele specifieke punten die in het debat naar voren zijn gebracht.
Wat betreft Wit-Rusland geven we steun aan niet-gouvernementele organisaties die geregistreerd staan buiten Wit-Rusland voor activiteiten die ten goede komen aan Wit-Rusland, via het EIDHR, het Europees initiatief voor democratie en mensenrechten, en dat is ongebruikelijk, want volgens onze eigen regels kunnen we normaal gesproken alleen met NGO’s in het land zelf samenwerken. Daarom hebben we een flexibele oplossing proberen te vinden. Die flexibiliteit zal worden gehandhaafd in de komende jaren. Er zal binnenkort 420 000 euro extra beschikbaar worden gemaakt voor NGO’s buiten Wit-Rusland, uit hoofde van hetzelfde instrument, en daarvoor zijn al uitnodigingen tot het indienen van voorstellen gedaan.
De toekomstige hulpverleningsinstrumenten - die in de plaats zullen komen van het EIDHR - en de gedecentraliseerde samenwerking gedurende de komende periode van de financiële vooruitzichten zullen het mogelijk maken om financiële steun toe te kennen buiten Wit-Rusland. Momenteel leggen wij de laatste hand aan een voorstel betreffende de hulpverleningsstrategie voor de komende jaren.
Het mediaproject is genoemd. Het was erg belangrijk om te beginnen met het door ons gefinancierde mediaprogramma. We hebben in de mediasector vijf componenten gefinancierd: televisie, radio, internet, steun aan de onafhankelijke schrijvende pers en training van journalisten gedurende de komende 24 maanden. We zullen daarmee door moeten gaan. De dagelijkse radio-uitzendingen en de wekelijkse televisieprogramma’s voor Wit-Rusland zijn in februari van start gegaan en we hebben onmiddellijk - ik zou zeggen, twee weken nadat we het contract hadden ondertekend - alles in het werk gesteld om de bevolking van Wit-Rusland te attenderen op die programma’s. Zowel de radio- als de televisiecomponent zal onafhankelijke, betrouwbare en - naar we hopen - zeer evenwichtige informatie over Wit-Rusland verstrekken, evenals over de Europese Unie, over de diversiteit van haar vijfentwintig lidstaten, en over onze betrekkingen met Wit-Rusland. Wij, de Commissie, zullen synergieën blijven ontwikkelen met andere donoren binnen het bestek van dit project. Er worden nu radioprogramma’s uitgezonden door een aantal technische dienstverleners, zowel via de FM-band als via de AM-band - ik weet dat dat een ander punt van zorg is - en via internet, inclusief downloadmogelijkheden.
Dan de vraag over visumverstrekking. Wij weten dat hierop wordt aangedrongen. In het kader van de allesomvattende aanpak met betrekking tot visumverstrekking, waartoe de Raad vorig jaar december heeft besloten, is overeengekomen dat, in tegenstelling tot hertoelatingsovereenkomsten, visumfaciliteiten niet pro-actief zullen worden aangeboden aan derde landen. Ondanks dit algemene gemeenschappelijk standpunt gaan wij na welke mogelijkheden er bestaan om rechtstreekse contacten tussen de mensen in de Europese Unie en Wit-Rusland te bevorderen met behulp van maatregelen waarmee we op ad-hocbasis vrijstelling kunnen geven van visumkosten. Het is nog niet besloten, maar het zit in de pijplijn. Daarbij bieden het bestaande acquis en de maatregelen die in voorbereiding zijn de lidstaten al voldoende manoeuvreerruimte om - naar wij hopen - af te zien van visumkosten voor bezoekers uit Wit-Rusland.
Tot slot het vraagstuk van de studenten. We voelen er veel voor om de toegang tot onze universiteiten voor Witrussische studenten te vergemakkelijken. We delen volledig de door velen van u geuite mening dat de studenten geholpen moeten worden, niet in de laatste plaats omdat zij na de verkiezingen het platform, de basis en de overgrote meerderheid van de vreedzame demonstranten waren, maar ook omdat het opbouwen van een democratie in belangrijke mate op hun schouders terecht zal komen. We zouden daarom de toegang van deze studenten tot onze universiteiten kunnen vergemakkelijken als alle lidstaten en de Commissie hun krachten bundelen en als we een vorm van coördinatie tot stand kunnen brengen tussen de lidstaten en ons. Ik denk dat de Commissie bereid is om die taak op zich te nemen.
Dat zal ook financiële inspanningen vergen, en we zijn bereid daarover na te denken. We hebben het Tempus- en het Erasmus-programma, en samen met de inspanningen van de lidstaten is dat denk ik een goede basis om veel te kunnen doen.
Tot slot Rusland. Zoals de heer Winkler al heeft gezegd is Rusland natuurlijk altijd een thema in de politieke dialoog. Wij spreken namelijk over onze gemeenschappelijke buren. Hieronder vallen de zuidelijke Kaukasus, Oekraïne, Moldavië en Wit-Rusland. Voorzitter Barroso heeft op 17 maart krachtige taal gesproken en president Poetin herinnerd aan ons welbekende standpunt inzake democratisering. Hij heeft echter ook gewaarschuwd dat we geen geweld zouden accepteren op de dag van de verkiezingen. Er heeft geen bloedvergieten plaatsgevonden tijdens de verkiezingen, op de dag van de verkiezingen, maar Rusland moet ervan doordrongen zijn dat andere leiders dan president Loekasjenko de speciale relatie met Wit-Rusland niet in gevaar zouden brengen. U kunt er zeker van zijn dat we voor u en samen met u hieraan zullen blijven werken. 
De Voorzitter.
   - Tot besluit van het debat zijn zes ontwerpresoluties ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.(1)
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ).
   - De Europese Unie hecht grote waarde aan respect voor de mensenrechten en de totstandkoming van democratie overal ter wereld. Maar zij moet bijzondere aandacht schenken aan gebeurtenissen die zich vlak over haar grenzen afspelen. Opnieuw heeft de laatste dictatuur van Europa ons pijnlijk aan zijn sinistere aard herinnerd. Verkiezingsfraude, vervolging van politieke tegenstanders, het onderdrukken van de vrijheid van vergadering en meningsuiting: dat zijn de daden van het regime in Wit-Rusland.
We steunen de Witrussische oppositie omdat die strijdt voor iets wat voor ons vanzelfsprekend is, te weten democratie en vrijheid. Men strijdt ook voor een soevereine staat, iets wat een dictator in gevaar brengt met zijn morbide ambities, die indruisen tegen het landsbelang. We steunen de oppositie niet omdat we hun politieke ideeën onderschrijven, maar vanwege de doelen waar zij voor vecht.
We dienen ook alles in het werk stellen om het regime en de heer Loekasjenko het leven zo zuur mogelijk te maken. Mensen die geen ontzag tonen voor waarden die voor ons van belang zijn, horen niet te profiteren van die waarden. De aanhangers van de dictator moeten zich realiseren dat er voor hen geen plaats is in Europa. Europa is voor hen die vrijheid, democratie en de rechtsstaat respecteren.
De heer Milinkevitsj heeft gezegd dat de dictatuur geen lang leven beschoren is en dat er een ommekeer in de lucht hangt. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij gelijk krijgt, omwille van de Witrussische natie en heel Europa. Laten we hopen dat zij die voor vrijheid strijden kracht kunnen putten uit hun optimisme en erin slagen de tirannie te verdrijven. 

De Voorzitter.
   - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de verkiezingen in Oekraïne. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, wat een verschil! Een paar minuten geleden discussieerden wij nog over de zogenaamde ‘verkiezingen’ in een land waarvan wij - evenals de internationale waarnemers - moesten constateren dat daar geen eerlijke, vrije en democratische verkiezingen hebben plaatsgevonden. Nu debatteren wij echter over een land waar de democratisering enorme vooruitgang heeft geboekt, en waaraan ook de Europese Unie een belangrijke bijdrage heeft geleverd.
De parlementsverkiezingen in Oekraïne van 25 maart jongstleden zijn in democratisch opzicht compleet het tegenovergestelde van de verkiezingen in Wit-Rusland. Ze zijn - afgezien van enkele technische mankementen en problemen - vrij en eerlijk verlopen en hebben de Oekraïense kiezers de mogelijkheid gegeven om ongehinderd hun stem uit te brengen, nadat ze goed geïnformeerd waren door een actieve, open en eerlijke verkiezingscampagne onder toezicht van een vrije pers. Daarover waren de internationale waarnemers het eens.
Dit is een groot succes voor ons allemaal, een succes voor Europa, de Europese Unie, de OVSE en de Raad van Europa. Wij kunnen met vreugde vaststellen dat deze verkiezingen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden onder de voorwaarden die ons voor ogen staan.
De verkiezingen hebben eveneens aangetoond dat de Oekraïense burgers de verantwoordelijkheid voor de democratie in hun land op zich hebben genomen. Dat is een mijlpaal in het proces tot consolidering van een democratie die met de zogenaamde Oranjerevolutie is ingeluid. Wat voor mij met name van belang is - en op grond daarvan komt het prima uit dat de beide debatten over Wit-Rusland en Oekraïne zo snel na elkaar plaatsvinden - is het feit dat de verkiezingen een welkome nieuwe norm voor verkiezingen in de gehele regio scheppen, en daardoor ook een voorbeeld vormen voor de regio en andere landen binnen de Unie.
Er was inderdaad sprake van technische mankementen en problemen, maar niet in die mate dat wij ons daarover zorgen moeten maken. Wij gaan ervan uit dat deze mankementen door de autoriteiten zelf zullen worden opgelost en dat ze bij de volgende verkiezingen niet meer zullen optreden.
In tegenstelling tot hetgeen bij Wit-Rusland het geval is, kan de Europese Unie nu de inspanningen ter intensivering van het partnerschap met Oekraïne voortzetten. Dit partnerschap is gebaseerd op gemeenschappelijke waarden, die tot uitdrukking komen in de kwaliteit van de democratie en de hervormingen binnen Oekraïne. De verkiezingen waren in dat opzicht een belangrijke stap en hebben de weg geopend naar onderhandelingen over een nieuwe, uitgebreide overeenkomst met Oekraïne, als vervanging van de Partnerschaps- en Samenwerkingsovereenkomst.
Wij zijn blij dat wij de nieuwe regering van Oekraïne kunnen ondersteunen in haar inspanningen om de nieuwe hervormingsagenda een krachtige impuls te geven. Wij zullen ons steentje eraan bijdragen om ervoor te zorgen dat het programma in het kader van het nabuurschapsbeleid en het actieplan springlevend en werkzaam blijft en dat Oekraïne vorderingen blijft maken, zowel in democratisch opzicht - waarin het land al zeer veel bereikt heeft - als in economisch, sociaal en politiek opzicht. Daar wil de Europese Unie graag bij helpen. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik zal het nog korter houden, want de fungerend voorzitter van de Raad heeft in wezen alles al gezegd. De verkiezingen zijn inderdaad vrij en eerlijk verlopen en daar mogen wij terecht blij om zijn. President Joesjtsjenko had zich dit ten doel gesteld en hij heeft dit zeker weten te realiseren.
Nu valt nog te bezien welke coalitie er zal komen. De coalitiebesprekingen zijn in volle gang en niet gemakkelijk. Het is echter belangrijk dat wij nu duidelijk maken dat wij graag met elke coalitie willen samenwerken die met de Europese Unie wil blijven samenwerken en onze richting op wil blijven gaan. Het is zeer belangrijk nu reeds aan te geven dat wij Oekraïne de mogelijkheid tot een versterkte overeenkomst willen bieden, waarin met name de kwestie van de WTO een belangrijke rol zal spelen. Zodra Oekraïne lid is van de WTO, kan er een vrijhandelszone komen, hetgeen van wezenlijk belang is voor de verdere ontwikkeling van Oekraïne.
Daarmee is alles wel gezegd. Uiteraard willen wij, voornamelijk in het kader van het nabuurschapsbeleid, met Oekraïne blijven samenwerken op weg naar toenadering tot de Europese Unie. 
Charles Tannock,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb het voorrecht gehad om namens dit Parlement en de delegatie van mijn fractie, de fractie van de Europese Volkpartij en Europese Democraten, als waarnemer aanwezig te mogen zijn bij de parlementsverkiezingen van 26 maart in Oekraïne. Die verkiezingen zijn op die dag volgens ons allemaal op exemplarische wijze verlopen. Ikzelf ben tot de conclusie gekomen dat deze verkiezingen in veel opzichten beter waren georganiseerd dan die in mijn eigen land, het Verenigd Koninkrijk.
Op de eerste plaats controleerden de Oekraïense functionarissen alle stemmers nauwgezet op hun identiteit, iets wat we in Groot-Brittannië niet doen. Op de tweede plaats hadden de stemlokalen verzegelde stembussen van transparant plastic, die goed in de gaten werden gehouden door officiële waarnemers gedurende het vullen met stembiljetten, en het tellen van de stemmen vond plaats ter plekke. In mijn land zijn de stembussen van zwartgeverfd hout, worden geen waarnemers toegelaten in de stembureaus en worden onze stembussen overgebracht, door overheidsfunctionarissen maar zonder waarnemers, naar een centraal punt waar de stemmen worden geteld. Bovendien kan in Oekraïne niet per post gestemd worden, iets wat in mijn land, het Verenigd Koninkrijk, fraudegevoelig is gebleken. Het enige, minder belangrijke probleem dat we zijn tegengekomen, en dat een weerspiegeling vormde van het grote enthousiasme om mee te doen aan deze verkiezingen, was dat het in een aantal stembureaus iets te druk was.
Ik juich ook het verslag van de langetermijnwaarnemers en het verslag met betrekking tot de media toe, waarin duidelijk gesteld wordt dat de hele campagne in het teken stond van transparantie en eerlijke toegang tot de media, zowel voor de regering als voor de oppositiepartijen.
Ik ben altijd voor Oekraïne opgekomen, omdat het een modern Europees land is dat te zijner tijd het recht moet hebben om op grond van artikel 49 van het Verdrag het lidmaatschap van de Europese Unie aan te vragen. Dat is niet voor de nabije toekomst, gezien de nu heersende uitbreidingsmoeheid en de angst van sommige lidstaten om Rusland te schofferen. Dat is niet de visie van mijn fractie of van dit Parlement.
Desondanks moet de Europese Unie in de tussentijd collectief meer doen om te onderkennen dat Oekraïne blijk heeft gegeven van politieke volwassenheid door de Europese normen van democratie, mensenrechten en de rechtsstaat volledig te eerbiedigen. We moeten dat onomkeerbare proces nu belonen.
Er wordt een nieuwe regering gevormd in Kiev, maar ik heb er alle vertrouwen in dat die regering, ongeacht de samenstelling, gecommitteerd zal blijven aan de Europese integratie. Daarom vragen we in onze resolutie aan de Raad en de Commissie om plannen te maken voor iets dat verder gaat dan een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst, en dat de richting uitgaat van een vrijhandelszone en een visumvrije zone, met name als Oekraïne binnenkort lid kan worden van de WTO. Idealiter zou dat de vorm van een associatieovereenkomst moeten aannemen, hoewel de Commissie - en ik moet zeggen dat ik het daar als rapporteur voor het Europees nabuurschapsbeleid wel mee eens kan zijn - logischerwijs tot de conclusie zou kunnen komen dat in plaats daarvan in eerste instantie moet worden gedacht aan een nabuurschapsovereenkomst in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid. Hoe dan ook, de Oekraïners moeten dichter bij Europa worden gebracht, waarin ze thuishoren. Het is nu voor ons allemaal duidelijk dat de duurzame nalatenschap van de Oranjerevolutie, namelijk een blijvende democratie en vrije media, voor iedereen zichtbaar intact is. 
Marek Maciej Siwiec,
   Mijnheer de Voorzitter, ‘samen staan we sterk en zijn we onoverwinnelijk’ - dat was de leus waarmee het volk van Oekraïne achttien maanden geleden op het Plein van de Onafhankelijkheid zijn vrijheid bevocht. Zij wonnen het gevecht voor een beter vaderland. Op 26 maart stelden diezelfde mensen, in datzelfde land, nu achttien maanden ouder en wijzer, zichzelf de vraag hoe zij het gevecht voor de vrede konden winnen. Zeventig procent van de Oekraïners ging in het vertrouwen naar de stembureaus dat geen van hun stemmen vervalst zou worden en verloren zou gaan. Dat was het begin van hun gevecht om de vrede.
Ik had het voorrecht aan het hoofd te staan van de delegatie van het Europese Parlement binnen het internationale team van waarnemers. De waarnemers stelden vast dat de verkiezingen vrij en eerlijk verlopen waren. De Oekraïense democratie heeft de kwaliteitscontrole prima doorstaan, en dat mede dankzij de inspanningen van dit Parlement. Ik zou daarom de afgevaardigden van alle fracties willen bedanken die deel hebben genomen aan de waarnemingsmissie en de laatste tijd in Oekraïne verbleven. We kunnen ons verheugen over een goed geklaarde klus.
Wat de politieke situatie in het Oekraïne van na de verkiezingen betreft: er zijn slechts vijf partijen vertegenwoordigd in het parlement. Er werd genadeloos opruiming gehouden onder kleine en zwakke partijen, die hun aanhang uitsluitend aan hun leiders te danken hadden. Winnaar werd Janoekovitsj met zijn Partij van de Regio’s, maar die schreeuwt haar overwinning niet van de daken. De Oranjecoalitie onder aanvoering van mevrouw Timosjenko en de heren Jekanoerov en Moroz won meer dan de helft van de zetels in het parlement, de Hoge Raad, en draagt een zware verantwoordelijkheid voor het verleden en de toekomst van Oekraïne. De geografische en politieke scheidslijnen in het land zijn scherper geworden, al lijken er weinig verschillende te bestaan tussen de programma’s van de verschillende politieke partijen.
En de toekomst? Oekraïne heeft behoefte aan een hechte coalitie en een stabiele regering. Laten we hopen dat de toekomstige coalitie en de nieuwe Oekraïense regering zich niet zullen laten leiden door historische reminiscenties uit het gebeuren op het Plein van de Onafhankelijkheid, maar door een moedig hervormingsprogram. Voor president Joesjtsjenko is een speciale rol weggelegd. Niet alleen dient hij de Oranjecoalitie bij elkaar te houden, hij moet ook de Oekraïners bijeenbrengen om de meest dringende problemen aan te pakken en met name om een nationaal hervormingsprogramma op te stellen. Dat laatste is niet te verwezenlijken als een meerderheid zijn wil oplegt aan een minderheid. De enig mogelijke weg voert langs overeenstemming met die minderheid. De leiders van Oekraïne moeten leren compromissen te sluiten en het wezen van cohabitatie doorgronden. Ze moeten ook begrijpen dat op hen de taak rust om bij alle onderlinge verschillen op bepaalde punten overeenstemming te bereiken.
De voorliggende resolutie weerspiegelt de consensus die in het Europees Parlement over Oekraïne bestaat. Zij schept tevens verplichtingen voor al diegenen die vooruitgang in Oekraïne willen bewerkstelligen, onder wie ook de leden van dit Parlement en de Europese instellingen. 
Šarūnas Birutis,
   . Ik ben getuige geweest van de vorige presidentsverkiezingen en van deze laatste verkiezingen, en ik zie welkome veranderingen in het democratiseringsproces in Oekraïne. De openheid van de verkiezingscampagne, de transparante organisatie van het verkiezingsproces zelf, de activiteit en de welwillende houding van de kiezers: dat alles waren de conclusies van alle internationale waarnemers en van de Oekraïners zelf. Het is belangrijk dat het democratiseringsproces nu niet tot stilstand komt. Bepaalde zaken wekken bezorgdheid: paaien van nationale sentimenten, het hoge corruptieniveau, barrières voor buitenlandse investeringen, de overvloedige aanwezigheid van oligarchen op de verkiezingslijsten en de overheersing van personen in plaats van verkiezingsprogramma’s: dat is alles het erfgoed van de sovjetperiode. Het is van belang dat dit de vooruitgang niet in de weg staat. Hier vooral is onze morele steun nodig. We moeten positieve ervaringen zoveel mogelijk delen. Landen, als Litouwen, die uit hetzelfde sovjetkamp komen, zijn met name geschikt voor deze rol. Europa moet de mogelijkheden voor samenwerking tussen de volkeren op het gebied van cultuur, onderwijs en samenwerking tussen burgers vergroten. We moeten Oekraïne helpen zich aan te sluiten bij de Europese familie. Een associatieovereenkomst met Europa zou een realistische manier zijn om Oekraïne de hand te reiken. 
Rebecca Harms,
   . - Mijnheer de Voorzitter, wat was voor mij, als verkiezingswaarneemster in Oekraïne, het belangrijkste dat ik heb waargenomen? Wel, de volledige overgave waarmee zeer veel burgers gebruik hebben gemaakt van hun recht om vrij te stemmen, een recht waar zij een jaar daarvoor voor gestreden hadden. Het was bijna schokkend om na deze verkiezingen in Duitsland terug te komen en te zien hoe onbelangrijk dit recht vandaag de dag in Duitsland is en hoe weinig mensen dit werkelijk naar waarde schatten.
De conclusie die ik uit deze ervaring trek, is dat Europa enorm kan profiteren van dit proces in Oekraïne. Er moet een einde komen aan de ’-houding, die reeds een jaar na de Oranjerevolutie in de verhouding tussen de Europese Unie en Oekraïne is geslopen. Ik heb de indruk - en daarbij baseer ik mij onder andere op de enerverende toespraak van de schrijver Joeri Androekowitsj in Leipzig - dat de hoop op Europa in Kiev reeds dreigt te vervliegen. Dat mag niet gebeuren. Derhalve zou ik tegen u, mevrouw Ferrero-Waldner, en tegen de Raad het volgende willen zeggen: u moet duidelijker en ambitieuzer zijn in uw aanbiedingen aan Oekraïne. U mag de uitspraak van de voormalige commissaris voor Uitbreiding, de heer Verheugen, dat er zelfs over twintig jaar in de Europese Unie beslist nog geen plaats is voor de Oekraïne, niet onbetwist laten. Niemand in de Europese Unie met dergelijke verantwoordelijkheden mag zulke dogmatische uitspraken in het openbaar doen. 
Michał Tomasz Kamiński,
   - Ik stem volmondig in met wat de vorige spreker zojuist gezegd heeft. Ook ik roep de commissaris op om met een veel krachtiger en specifieker tekst over het toekomstig EU-lidmaatschap van Oekraïne te komen.
Men zal in de korte geschiedenis van het nieuwe Europese tijdperk niet snel een voorbeeld van een zegevierende democratie vinden dat even heuglijk, overtuigend en hartverwarmend is als dit. Vooral het feit dat 70 procent van de Oekraïners gebruik maakte van zijn stemrecht, een recht dat nog maar anderhalf jaar geleden in het hele land bedreigd werd, voerde ons het belang van de democratie voor ogen. In de Europese Unie hebben we de neiging om democratie te beschouwen als iets heel vanzelfsprekends, wat niet gekoesterd hoeft te worden.
Ik vind het bijzonder gepast dat de afgevaardigden die in dit debat het spreekgestoelte beklommen zich onthielden van commentaar op de uitslag van de verkiezingen in Oekraïne en de stem die het Oekraïense volk heeft uitgebracht. Toen leden van dit Parlement anderhalf jaar geleden betrokken raakten bij de verkiezingen, was dat niet om bepaalde kandidaten te steunen. We steunden het Oekraïense volk dat van zijn recht op een vrije politieke wilsvorming gebruik maakte. Bij de jongste verkiezingen werd dit recht gerespecteerd en ging het Oekraïense volk naar de stembus. Nu hebben ze onze steun nodig op hun weg naar de Europese Unie. 
Jerzy Buzek (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, zoals eerdere sprekers al aangaven, is Oekraïne het buurland dat het dichtst bij de Europese Unie staat en nu is het ook een parlementaire democratie geworden. Democratieën hebben echter veel tijd nodig om zich te consolideren en moeten gekoesterd worden. Een gezonde markteconomie is een van de basiskenmerken van een democratie en dat is het vlak waarop de grootste uitdaging voor onze buren in het oosten ligt.
Oekraïne heeft steun nodig en moet erop kunnen vertrouwen dat de Unie zich open en uitnodigend tegenover het land zal opstellen. Dit betekent dat we niet alleen de waarden waaraan wij hechten moeten helpen beschermen, maar ook de belangen moeten behartigen die we met Oekraïne gemeen hebben.
Ten eerste kan Oekraïne een bijdrage leveren aan het energiebeleid van de Unie. Het beschikt over eigen aardgasreserves, waaronder het grootste aardgasveld in Europa. Olie en gas van de Kaspische Zee kan via Oekraïne aangevoerd worden, zonder daar enig ander land bij te hoeven betrekken. Dat vergt gezamenlijke investeringen in pijpleidingen en de steun vanuit de Europese Investeringsbank, het nabuurschapsbeleid en de trans-Europese netwerken. Ten tweede zullen er aanzienlijk meer goederen circuleren op Europa’s gemeenschappelijke markt naarmate we onze economie meer openstellen voor Oekraïne. Ten derde zouden EU-investeringen in Oekraïne zeer rendabel kunnen zijn, gezien de hoog opgeleide beroepsbevolking en de ontvankelijke markt van het land. Ten vierde heeft Oekraïne, in tegenstelling tot andere Europese landen, geen demografische problemen. Ten vijfde gaat van een onafhankelijk, democratisch en geheel markteconomisch Oekraïne een stabiliserende werking uit op het gebied aan gene zijde van de EU-oostgrens. Bovendien heeft dit een gunstige invloed op de economie en politiek van naburige landen.
Ik zou willen herhalen dat we niet slechts oog moeten hebben voor de kernwaarden die we verdedigen, maar ook voor ons eigenbelang. Het is belangrijk dat laatste onder de aandacht te brengen en zo snel mogelijk een associatieovereenkomst met Oekraïne te sluiten. Het idee van gratis visa voor Oekraïense burgers dient zo snel mogelijk uitgevoerd te worden. 
Thijs Berman (PSE ).
   - Voorzitter, vijftien maanden geleden voerde de Oekraïne een strijd óm de democratie, ditmaal voerde het land een democratische strijd en dat is een wereld van verschil. Het is een stap vooruit die onze bewondering verdient en ons grootste respect. De Europese Unie speelt daarbij een essentiële rol. Onze vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Kiev doet dat ook, op een hele goede manier. Die concrete hulp moet nu versterkt worden, concrete hulp van de Europese Commissie en van de lidstaten op bilateraal niveau. Die banden moeten nu versterkt worden op een ambitieuze manier. Ik hoor er iets van, maar niet genoeg.
Waar de Europese Unie te laf was om werkelijk het kille cynisme van Poetin te veroordelen ten opzichte van Wit-Rusland, moeten we nu een positief signaal laten zien aan de Oekraïeners en laten merken aan de Oekraïense burgers dat hun keuze voor democratie ook leidt tot concrete verbeteringen in hun dagelijks leven. 
Grażyna Staniszewska (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik weet zeker dat de Europese Unie er geen spijt van heeft dat zij een aantal maanden geleden meegeholpen heeft bij het vinden van een oplossing voor het conflict in Oekraïne. Het was aan de betrokkenheid van de Europese Unie te danken dat er toen geen bloed gevloeid is. Een andere verdienste van de Europese Unie is het opbloeien van democratie in Oekraïne, zij het langzaam. Maar de democratie is er nog altijd en de jongste verkiezingen waren een klinkend succes.
Nu dient zich de vraag aan hoe het verder moet. Wat kunnen we nog meer doen om Oekraïne te helpen? De heer Winkler heeft ons er zojuist van verzekerd dat de wil daartoe aanwezig is. Ik vind dat de Unie luid en duidelijk moet zeggen dat Oekraïne gerechtigd is lid te worden. Het is de hoogste tijd voor een uitspraak van deze strekking, al heeft de Unie natuurlijk een pakket met stevige en veeleisende criteria achter de hand en moeten we ervan uitgaan dat het nog lang zal duren voor Oekraïne daaraan kan voldoen. Toch moet zo’n uitspraak gedaan worden, omdat alleen een dergelijk aanbod genoeg kracht heeft om de interne krachten te ontketenen die democratie en een vrije-markteconomie kunnen scheppen. 
Inese Vaidere (UEN ).
   Dames en heren, ik was in de gelegenheid om als waarnemer op te treden bij de parlementsverkiezingen in Oekraïne, waar de atmosfeer mijlenver verwijderd was van de hartstochten die door de presidentsverkiezingen werden opgewekt. Deze keer waren de verkiezingen vrij en democratisch en de atmosfeer was vergelijkbaar met die in onze eigen landen.
De verkiezingen waren echter niet vrij van technische gebreken. Door onzorgvuldigheden in de kiesregisters en doordat de parlementsverkiezingen tegelijkertijd met verkiezingen voor verschillende niveaus van plaatselijk bestuur werden gehouden, was het stemproces lang en ingewikkeld. Oekraïne zou ook een plafond moeten invoeren voor campagne-uitgaven door politieke partijen, om mogelijke corruptie te beperken en te zorgen dat de verkiezingsstrijd eerlijk verloopt.
De relatief lauwe steun van het Oekraïense volk voor de krachten achter de Oranjerevolutie kan worden verklaard door het onvoldoende tempo waarin de hervormingen zich in het afgelopen jaar hebben voltrokken. Het is echter interessant dat door de druk van Rusland in verband met de gasleveringen en het blokkeren van de uitvoer uit Oekraïne, de steun voor de democratische krachten is toegenomen, in tegenstelling tot wat Rusland verwachtte. Deze krachten zijn de enige die ervoor kunnen zorgen dat de hervormingen worden voortgezet. Tijdens de verkiezingsnacht bevestigde Julia Timosjenko ons dat zij bereid is een Oranjecoalitie te vormen met het blok van ‘Ons Oekraïne’, waaronder de sociaaldemocraten.
De Europese Unie zou moeten verklaren dat de pogingen van Oekraïne om opgenomen te worden in Europa worden geëvalueerd. Ik roep de Commissie op Oekraïne alle mogelijke steun te verlenen om zijn zwakke bestuurlijke capaciteit te verbeteren, corruptie doeltreffend te bestrijden, de invloed van oligarchen op de politiek te beperken, het rechtssysteem te hervormen en zo de democratie te versterken. 
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ).
   Het is mij een genoegen Oekraïne te mogen feliciteren met de democratische, vrije, eerlijke en naar internationale democratische normen bevredigend verlopen verkiezingen van 26 maart. Dat alleen al is een grote overwinning voor het Oekraïense volk, nu het een maatschappelijk middenveld aan het opbouwen is, vooral als we terugdenken aan de gebeurtenissen van december 2004, die onrust wekten en eindigden met democratische presidentsverkiezingen, en ook aan het feit dat Oekraïne in de afgelopen twee jaar goede resultaten heeft geboekt bij het doorvoeren van democratische hervormingen. We kunnen alleen maar hopen dat de coalitie, waarin de meerderheid van de burgers bij de verkiezingen hun vertrouwen heeft gesteld, in staat zal zijn tot overeenstemming te komen en een coalitieregering te vormen die de begonnen democratische en markthervormingen kan voortzetten en de democratie zal consolideren.
Al kort na de verkiezingen heeft Javier Solana verklaard dat de EU voornemens is de samenwerking met Oekraïne te activeren, politieke en economische hervormingen te steunen - die de rechtsstaat zullen waarborgen -, de beginselen van de markteconomie in het land te consolideren, en - zou ik willen toevoegen – steun te geven aan een doeltreffendere bestrijding van de corruptie en de schaduweconomie. De EU steunt de doelstelling van Oekraïne om lid te worden van de WTO, net als de VS. Zij zal dat blijven doen en probeert het toelatingsproces te versnellen. Oekraïne moet ook zijn eigen missie in de regio uitvoeren. Daarmee bedoel ik de oplossing van het Moldavisch-Transnistrische probleem. Daarbij verdient Oekraïne de steun van de Europese Unie. Volgens de resultaten van een sociologisch onderzoek dat afgelopen maand in Oekraïne werd gehouden, is 42,9 procent van de Oekraïners voorstander van lidmaatschap van Oekraïne van de EU. President Bush heeft verklaard - en ik citeer - dat “de VS bereid zijn Oekraïne te steunen tijdens het proces van integratie in de EU en de NAVO”. Hoe zal de Europese Unie hier zelf op reageren? Hoe zullen we reageren op de verwachtingen van het Oekraïense volk en hun gekozen vertegenwoordigers? Zijn wij, het Europees Parlement, bereid tot een constructief debat over de opneming van Oekraïne in de Europese Unie, of zelfs maar over zijn Europese vooruitzichten? Ik geloof dat de toekomst eens te meer afhangt van de politieke wil en de vasthoudendheid van het Oekraïense volk en van hun inspanningen, want hoe we het ook wenden of keren, Oekraïne ligt in Europa. En artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt dat elke Europese staat het recht heeft lid te worden van de Unie. 
Hans Winkler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil slechts op een aantal vragen reageren. 
Mijnheer Tannock, ik ben diep onder de indruk van uw verslag over de verkiezingen. Ik zou niet zo ver willen gaan om de verkiezingswet van Oekraïne te vergelijken met de wetten van onze landen, omdat verschillende landen verschillende verkiezingswetten hebben, maar het belangrijkst is dat de verkiezingen in Oekraïne inderdaad eerlijk en democratisch zijn verlopen, en ik denk dat dat zeer belangrijk is. 
 Ik was eveneens onder de indruk van het bericht van de waarnemers over het grote enthousiasme. Teneinde dit enthousiasme en het vertrouwen in de Europese Unie te behouden, moeten wij - de Europese Unie - nu concrete stappen zetten, en daartoe zijn wij bereid. Ik ben het er absoluut mee eens dat het niet verstandig is over concrete tijdschema’s te spreken. Om echter te voorkomen dat we struikelen, is het wel verstandig dat we de ene stap na de andere zetten, en geen stappen overslaan.
De volgende belangrijke stap is de ontwikkeling van een nauwere samenwerking. Daaraan bestaat een duidelijke behoefte, en de Raad zal zich hier samen met de Commissie voor inzetten. Dat doen wij om Oekraïne te helpen zich verder te ontwikkelen en de noodzakelijke hervormingen door te voeren.
Toen de heer Kamiński opmerkte dat het niet aan ons was om verkiezingen en partijen te beoordelen, had hij helemaal gelijk. Wij kunnen echter met tevredenheid vaststellen dat degenen die voorstander zijn van een verdere toenadering tot de Europese Unie, gewonnen hebben en de meerderheid in handen hebben. Daarom zouden wij hun de hand moeten reiken. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik zal eveneens kort zijn in mijn commentaar. Ik wil u slechts verzekeren dat wij absoluut niet zullen toelaten dat dit een routinekwestie wordt. Het is jammer dat mevrouw Harms reeds is vertrokken, want ik had haar dit graag persoonlijk willen zeggen. Dat is ook juist de bedoeling van de mogelijkheid tot een versterkte en intensievere overeenkomst. Als we kijken naar hetgeen daar allemaal bij hoort - nog afgezien van een versterkte politieke dialoog - dan gaat het in de eerste plaats om samenwerking op het gebied van juridische kwesties, en voornamelijk op de belangrijke gebieden van justitie en binnenlandse zaken.
Ten eerste, wat ons bijzonder na aan het hart ligt, en wat ook tijdens het debat ter sprake kwam, is uiteraard de kwestie van het energiebeleid, dat volgens ons allemaal een steeds essentiëler onderdeel van het buitenlands beleid zal worden. Dan is er nog de vrijhandelsovereenkomst, die ik eerder al heb aangekaart. Er kan derhalve geen sprake zijn van ’ op dit gebied.
Ten tweede, als de voor dit onderwerp verantwoordelijk commissaris heb ik mijn uitspraken mijns inziens altijd bijzonder nauwkeurig geformuleerd, voor menigeen wellicht te nauwkeurig. Ik wil zeer nadrukkelijk opmerken dat men niet kan vooruitlopen op de toekomst, of zoals ik dit in het Engels pleeg te formuleren: .
Op dit moment werken wij echter met het nabuurschapsbeleid, waarin geen lidmaatschap is voorzien. Duidelijker kan ik niet zijn. Dat betekent echter niet dat wij niet met bijzonder veel engagement en enthousiasme - zoals de fungerend voorzitter van de Raad heeft opgemerkt - met de Oekraïne blijven samenwerken.
Wij zijn verheugd over deze verkiezingen, die een zeer grote stap voorwaarts betekenen, en ik ben blij dat zo velen van u deze hebben gevolgd en deze mening met ons delen. 
De Voorzitter. -
   Tot besluit van het debat zijn zes ontwerpresoluties ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.(1)
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter. -
   Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over maatregelen ter verbetering van de verkeersveiligheid (SAFETY) en veiligheidsmaatregelen in de vervoerssector, met inbegrip van de financiering ervan (SECURITY). 
Hubert Gorbach,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou graag willen zeggen hoe dankbaar ik u ben voor het feit dat u het onderwerp van verkeersveiligheid vandaag op de agenda hebt staan. Zoals u weet is het een van de speerpunten van het Oostenrijks voorzitterschap om de burgers van alle Europese landen nog meer bewust te maken van dit onderwerp dan ze al zijn. De achterliggende gedachte is dat hiermee een verdere hoeksteen gelegd moet worden voor een gemeenschappelijk Europees verkeersveiligheidsbeleid.
Dit was wat het voorzitterschap ertoe bewogen heeft om de informele raad in Bregenz in Oostenrijk van 2 en 3 maart te beleggen, met als doel twee hele dagen op Europees niveau aan de verkeersveiligheid en aan niets anders te besteden. Gedurende die top, en tijdens talrijke bilaterale gesprekken, hebben wij recht weten te doen aan het motto van het Oostenrijks voorzitterschap: (Grensoverschrijdende verkeersveiligheid – Naar een trans-Europese verkeersveiligheidscultuur)
Ik ben de Commissie dan ook zeer erkentelijk voor haar presentatie van de tussenbalans van het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid, zoals besproken tijdens genoemde informele vergadering van vervoersministers op 2 en 3 maart en laatstelijk tijdens de Raad van vervoersministers op 27 maart in Brussel. Ik zou in dit stadium graag alvast willen aankondigen dat het het Oostenrijks voorzitterschap eveneens voor ogen staat dat tijdens de formele Raad van ministers in Luxemburg op 9 juni definitieve conclusies over verkeersveiligheid moeten worden aangenomen.
In het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid, dat bestaat sinds 2003 en dat erop is gericht om tegen 2010 het aantal verkeersslachtoffers in de Europese Unie te halveren, worden voor de gehele EU doelen gesteld voor de verkeersveiligheid voor de periode van 2003 tot 2010, en zijn 60 maatregelen opgenomen die in de gehele EU ten uitvoer moeten worden gelegd, waarvan de meeste van niet-wetgevende aard. Dit vormt een consistente bevestiging van de prioriteit die wordt gegeven aan de verkeersveiligheid, zoals reeds is vastgesteld in het witboek over het Europees vervoersbeleid uit 2001.
Aan al deze inspanningen op het gebied van verkeersveiligheid ligt de vastberaden ambitie ten grondslag dat er in de toekomst geen burgers van de EU meer mogen omkomen of zwaar gewond mogen raken bij verkeersongevallen. We moeten ons nog veel gezamenlijke inspanningen getroosten als we verdere vooruitgang willen boeken om dit doel te bereiken. Uit de tussenbalans van het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid, die vice-voorzitter Barrot tijdens de bijeenkomst die ik al heb genoemd, heeft gepresenteerd blijkt overduidelijk dat Europa weliswaar op de juiste weg is, maar nog altijd te weinig vaart maakt.
Ik zal twee of drie opvallende cijfers noemen, die de heer Barrot aan ons heeft voorgelegd. Het doel van ongeveer 25 000 verkeersdoden in 2010, hoe betreurenswaardig die nog altijd zouden zijn, zou zeker gehaald kunnen worden als we inmiddels wat meer vooruitgang hadden geboekt. Als we de lijn doortrekken op basis van wat we tot nu toe hebben bereikt, komen we uit op een cijfer van 32 500. We moeten al onze inspanningen intensiveren om het ambitieuze doel dat we onszelf hebben gesteld zo dicht mogelijk te benaderen.
Een succesvol vervoersbeleid berust op drie essentiële pijlers – mensen, voertuigen en infrastructuur, en tijdens de bijeenkomst waarnaar ik verwees, hebben we alledrie de onderwerpen in detail kunnen bespreken. Een reden van zorg – en dit is iets wat ik vandaag in het bijzonder wil benadrukken – is de trend met betrekking tot het aantal motor- en brommerrijders dat overlijdt. Dit is de enige categorie weggebruikers waarbinnen het aantal doden stijgt in plaats van daalt. Als deze trend niet wordt doorbroken, zal het aantal verkeersdoden op de Europese wegen in 2010 wel zijn gehalveerd, maar zal het in één op de drie gevallen om een motorrijder gaan, terwijl dat nu nog één op de zes is.
Met betrekking tot infrastructuur moet Europa zich bewust zijn van zijn verantwoordelijkheid om geschikte instrumenten ter beschikking te stellen aan beheerders van infrastructuur, want alleen op die manier zullen we erin slagen de risico's te minimaliseren voor mensen die gebruik maken van onze Europese wegennetten. Wat voertuigen betreft, moet worden benadrukt dat moderne -technologie een zeer cruciale bijdrage kan leveren aan het verbeteren van de verkeersveiligheid. -technologie heeft tot doel een intelligente koppeling tot stand te brengen tussen mens en machine en chauffeurs de mogelijkheid te geven routinematige handelingen uit handen te geven.
Een van de speerpunten van de informele Raad in Bregenz (Oostenrijk) was het thema bewustmaking. In Bregenz hadden wij zeer kort en geconcentreerd de mogelijkheid om bewustmakingsactiviteiten van Europese collega’s te bestuderen en met elkaar te vergelijken. Zoals uit de evaluatie van de afzonderlijke campagneactiviteiten is gebleken, kunnen doelgerichte bewustmakingscampagnes inderdaad zeer veel bewerkstelligen. Ook in Oostenrijk hebben wij in dat opzicht de afgelopen jaren zeer veel ondernomen: mensen wakker schudden, nadenken of mensen tot nadenken aanzetten en ten slotte, het belangrijkste, mensen ertoe brengen hun gedrag te veranderen teneinde de verkeersveiligheid te vergroten en het aantal verkeersdoden, gewonden en zwaargewonden ten gevolge van verkeersongevallen te verminderen.
Wij waren het er tevens over eens dat een gemeenschappelijke Europese bewustmakingscampagne synergie-effecten en een verhoogde efficiëntie zou bewerkstelligen. Op basis van een enquête hebben wij kunnen vaststellen dat de kwesties ‘Alcohol achter het stuur’ en ‘Vermoeidheid achter het stuur’ prioriteit moeten krijgen. De Commissie heeft gelukkig steun daaraan toegezegd, met name van organisatorische aard en uiteraard binnen het kader van de geldende regelgeving. Ook heeft zij voorgesteld om de groep op hoog niveau inzake verkeersveiligheid te belasten met de uitwerking van een voorstel dienaangaande.
Tevens strookt het plan van de Commissie om afgezien daarvan een ‘Europese dag van de verkeersveiligheid’ in te voeren, geheel met onze gemeenschappelijke doelstellingen voor de verbetering van de verkeersveiligheid. Een dergelijk initiatief zal zeer zeker ook een bijdrage leveren aan grotere bewustwording in heel Europa. Mijn bijzondere dank gaat hierbij uit naar vice-voorzitter en commissaris Jacques Barrot voor zijn geweldige engagement.
Sinds 2001 zijn belangrijke stappen genomen om de Europese wegen veiliger te maken. Er zijn diverse wetgevende maatregelen getroffen, zowel op technisch als regelgevend gebied, zoals bepalingen inzake gordels, de digitale tachograaf, rij- en rusttijden, rijbewijs en bepalingen voor beroepsvrachtwagenchauffeurs. Hiertoe behoren eveneens initiatieven zoals CARS 21 of het Europees handvest voor verkeersveiligheid, die zorgen voor bewustwording onder Europese lokale overheden, landen, ondernemingen, verenigingen, enzovoort. Ook de activiteiten en initiatieven van vice-voorzitter Barrot, de reeds aangekondigde voorstellen inzake licht overdag, dodehoekspiegels en infrastructuur, zullen eraan bijdragen dat de wegen op Europees niveau veiliger kunnen worden gemaakt.
Tot slot wil ik nog het volgende vaststellen. Indien in een aantal lidstaten met veel transitverkeer de problematiek groter is dan gemiddeld in Europa, moeten we daar beginnen waar de dalingspercentages laag zijn of waar deels zelfs sprake is van een stijgend aantal dodelijke slachtoffers. Ieder verkeersslachtoffer op de Europese wegen is er immers een te veel.
Ik dank het Parlement voor de gelegenheid vandaag om over dit belangrijke onderwerp van verkeersveiligheid te kunnen spreken, en ik wil erop aandringen dat wij onze inspanningen om de Europese wegen zo veilig mogelijk te maken en daarmee veel leed en ellende te voorkomen, niet laten verslappen. 
Jacques Barrot
   , Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vice-kanselier, geachte afgevaardigden, het debat dat vandaag op de agenda staat, heeft betrekking op twee onderwerpen: verkeersveiligheid en veiligheidsmaatregelen in de vervoerssector.
Ik wil graag inhaken op de uitstekende toespraak van de heer Gorbach en hem van meet af aan bedanken voor zijn persoonlijke inzet voor de verkeersveiligheid. Ik dank u, mijnheer de vice-kanselier, dat u dit voorname probleem van de verkeersveiligheid centraal heeft gesteld in de prioriteiten van het Oostenrijkse voorzitterschap.
Net als ik moest vaststellen bij mijn verslag van onze evaluatie, na vijf jaar, op basis van het in 2000 door de Europese Unie vastgestelde programma, zien we ook hier dat er in 2001 in de huidige lidstaten van de Europese Unie 50 000 verkeersslachtoffers waren. De gemeenschappelijke doelstelling, die werd geformuleerd in 2001 en vandaag wordt geactualiseerd, is om in 2010 onder de grens van 25 000 verkeersdoden te blijven, en dus 25 000 levens te sparen!
Hoe ver zijn we daarmee gevorderd? In 2005 vielen er nog altijd 41 600 doden in het verkeer. Dat komt neer op een verlaging met 17,5 procent in vier jaar. Er is heel wat vooruitgang geboekt, met name in bepaalde lidstaten, maar deze zijn niet voldoende. Zoals u al zei, meneer Gorbach, dreigt het aantal verkeersdoden in 2010 uit te komen op 32 500 als we dit verkeersveiligheidsbeleid geen nieuwe impuls geven. We moeten onze inspanningen opvoeren en de verschillen tussen lidstaten rechttrekken.
Dankzij het Oostenrijkse voorzitterschap - en daar wil ik nogmaals mijn erkentelijkheid voor uiten - hebben we een akkoord kunnen bereiken over het Europees rijbewijs. Dit rijbewijs gaat gepaard met een rijbewijs voor brommers en een progressief rijbewijs voor krachtigere motorfietsen. Dat zou ons in staat moeten stellen het aantal doden onder motorrijders, dat alarmerend toeneemt, terug te dringen.
Behalve deze evaluatie, en afgezien van de tijdens dit voorzitterschap geboekte vooruitgang, zal de Commissie in 2006 nieuwe initiatieven presenteren en opnemen in het actieplan dat ik zal presenteren in het herziene Witboek.
Allereerst een voorstel voor een richtlijn betreffende het verbeteren van de veiligheid op het trans-Europese wegennet. Het is niet onze bedoeling uit te leggen hoe een weg veiliger kan worden gemaakt. Veeleer moet de Europese Unie nagaan of elke lidstaat voldoende aandacht besteedt aan de verkeersveiligheid bij de aanleg van een nieuwe weg of bij het verbeteren van een bestaande weg.
Ten tweede een voorstel voor een richtlijn waarmee grensoverschrijdende gerechtelijke vervolging mogelijk wordt bij ernstigste overtredingen van de verkeersregels: te snel rijden, rijden onder invloed en niet dragen van de veiligheidsgordel. Het is niet normaal dat iemand die een ernstige overtreding begaat zijn of haar straf kan ontlopen door gewoon de grens over te steken.
Tot slot gaan wij - zoals u heeft gezegd, meneer Gorbach - een maas in de huidige wetgeving dichten met betrekking tot dodehoekspiegels van bestaande vrachtwagens. Ook proberen we steun te krijgen voor het idee van een derde autolicht ‘overdag’. Sommige lidstaten willen deze extra voorziening voor auto’s al verplicht kunnen stellen. Samen met mijn collega, de heer Verheugen, gaan we nu kijken hoe we dit kunnen omzetten in de praktijk en hoe we invulling kunnen geven aan de aanbevelingen van de groep CARS 21, die een groot aantal veiligheidsvoorzieningen in kaart heeft gebracht om de voertuigen op de Europese wegen stukken veiliger te maken.
Om dit eerste punt af te sluiten, Voorzitter, kan ik u mededelen dat we de geboekte vooruitgang op het gebied van de verkeersveiligheid voortaan ieder jaar gaan beoordelen. De heer Gorbach heeft tevens het idee geopperd van een Europese dag voor de verkeersveiligheid en hij sprak over het op touw zetten van voorlichtingscampagnes, evenementen die allemaal zullen moeten plaatsvinden op Europees niveau. Ik kan het Parlement verzekeren dat we op al deze punten nauw samenwerken met het voorzitterschap.
Dan wil ik nu graag ingaan op de veiligheidsmaatregelen in de vervoerssector, met inbegrip van de financiering ervan, hetgeen een netelige kwestie is. Ik weet dat dit vraagstuk het Europees Parlement, de Raad en de Commissie zorgen baart. Na de gebeurtenissen van 11 september 2001 heeft de Commissie een kaderregeling voorgesteld die tot doel had gemeenschappelijke regels op te stellen betreffende de veiligheid van de burgerluchtvaart. De steun van het Parlement, maar ook die van de Raad, was essentieel om dit wetgevingstraject tot een goed einde te brengen. De regeling ging vergezeld van een interinstitutionele verklaring waarin onze drie instellingen nogmaals aangaven vastbesloten te zijn de kwaliteit van de veiligheidssystemen in de Europese luchtvaart te verbeteren. Verder leek het noodzakelijk elke vorm van concurrentievervalsing, binnen en buiten Europa, tegen te gaan.
Tot slot namen de drie instellingen nota van het voornemen van de Commissie om een studie te laten verrichten naar de manier waarop de financiering van de veiligheid verdeeld is over overheden en vervoersmaatschappijen. De Commissie zegde toe de uit deze studie voortvloeiende resultaten en voorstellen voor te leggen aan het Europees Parlement en de Raad. Een soortgelijk standpunt is in 2004 ingenomen bij de verordening betreffende de verbetering van de veiligheid van schepen en havens. Daarbij werd erkend dat de feitelijke en uniforme tenuitvoerlegging van de veiligheidsmaatregelen nogal te wensen overliet, hetgeen steevast te maken had met financiering. Ook op dit punt moest de Commissie een studie verrichten om het Europees Parlement te informeren en na te gaan welke voorstellen de moeite waard waren om te presenteren.
De Commissie heeft in 2004 een inspectiesysteem ingevoerd dat wezenlijk heeft bijgedragen aan de verbetering van de luchtverkeersveiligheid. Tot op heden heeft de Commissie 69 inspecties uitgevoerd in alle lidstaten. Met het oog op deze inspecties heeft de Commissie eind 2005 een voorstel ingediend tot herziening van verordening 2320/2002, dat momenteel bestudeerd wordt door de Commissie vervoer en toerisme en waarvoor u, meneer Costa, de rapporteur bent. Behalve dit herzieningsvoorstel heeft de Commissie het eerste jaarverslag gepresenteerd over de tenuitvoerlegging van de verordening die momenteel van kracht is, evenals over de belangrijkste resultaten van de inspecties.
Verder wijs ik erop dat het regelgevend comité dat met de kaderregeling van 2002 in het leven is geroepen, hard heeft gewerkt, waardoor acht uitvoeringsverordeningen konden worden uitgevaardigd. De Commissie heeft daarnaast twee studies laten verrichten waaruit bleek hoe belangrijk de financiering is.
Wat de luchtvaart betreft is de studie in 2004 afgerond. De resultaten zijn bekendgemaakt op de website van de Commissie. De studie naar de financiering van de veiligheid in de scheepvaart zal binnenkort worden afgerond. Zodra de resultaten bekend zijn, zullen ze aan u worden voorgelegd.
Wat de veiligheid van de burgerluchtvaart betreft, toont de uitgevoerde studie aan dat de uitgaven binnen de Unie, toen bestaande uit vijftien lidstaten, in 2002 schommelden tussen 2,5 en 3,6 miljard euro. Dat is veel, waarbij aangetekend dient te worden dat de combinatie van luchthavenbelastingen en beveiligingskosten bij intracommunautair transport 1 à 2 procent van de gemiddelde prijs van vliegtickets vormden.
Deze studie liet ook zien dat er enkele verschillen waren in de wijze van financiering. De rol van de overheid verschilt aanzienlijk per lidstaat. De studie heeft daarnaast een gebrek aan transparantie in belastingen en beveiligingskosten blootgelegd. Ik moet het Parlement op dit punt uitleggen dat ik heb besloten morgen en overmorgen een bijeenkomst te organiseren van alle luchtvaartmaatschappijen. Deze bijeenkomst zal hoofdzakelijk gaan over luchthavenbelastingen, maar de problemen van de veiligheid en de veiligheidskosten zullen zeker ook aan de orde komen
Wat de veiligheid van het scheepvaartverkeer betreft, bevestigen de voorlopige resultaten van de studie ook dat de kosten fors zijn, ook al zijn de uitgaven in de scheepvaartsector vrij beperkt in vergelijking met de totale kosten. De Europese Unie telt meer dan 1200 zeehavens en ongeveer 3700 binnenhavens, waar volgens deze studie gemiddeld meer dan 400 000 euro wordt geïnvesteerd in veiligheid, terwijl de exploitatiekosten ruim 200 000 euro per jaar bedragen. Wat de veiligheid van schepen betreft, bedraagt de gemiddelde investering circa 100 000 euro, met exploitatiekosten van om en nabij 25 000 euro per jaar.
Dat zijn de feiten met betrekking tot dit complexe vraagstuk. Ik erken dat het een groot probleem is, maar moet tevens toegeven dat het momenteel niet met zekerheid te zeggen is of we een oplossing kunnen vinden die wij iedereen kunnen opleggen. Daarom moeten we samen nadenken over deze veiligheidsproblemen en de financiering ervan. Daarbij is uw bijdrage van harte welkom. Het is een probleem dat we vanzelfsprekend niet op zijn beloop mogen laten.
Voorzitter, geachte afgevaardigden, dat was wat ik te zeggen had, en ik bedank u en het Oostenrijkse voorzitterschap voor de mogelijkheid om dit debat te voeren over verkeersveiligheid en veiligheidsproblemen. 
Georg Jarzembowski,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met uw vraag en wij zouden in het Bureau eens moeten bespreken hoe wij met inachtneming van alle constitutionele rechten van de instellingen een zinvolle procedure tot stand kunnen brengen. Het mag niet zo zijn dat tijdens een debat waarvoor een half uur is uitgetrokken, de Raad en de Commissie samen vijfentwintig minuten aan het woord zijn. Wanneer kunnen zij dan nog met ons debatteren? Als deze beide instellingen met elkaar willen debatteren, dan kunnen zij dat beslist in de Raad doen.
Dan nu de kern van de zaak. Hierbij gaat het niet om de verkeersveiligheid. Dank u voor uw verklaringen, mijnheer de vice-kanselier. Ik ben het met u eens. De kern van de zaak is de eenvoudige vraag hoe wij deze veiligheidsmaatregelen binnen de luchtvaart kunnen financieren. Dat is immers het probleem dat aan de orde komt in het verslag-Costa. Deze vraag moeten wij eindelijk eens bespreken. Ik wil u eraan herinneren dat wij het er als Parlement in 2002 over eens waren dat de kosten van de veiligheidsmaatregelen in de luchtvaart, die als gevolg van het terrorisme genomen dienden te worden, door de lidstaten gedragen moesten worden. Terrorismebestrijding is immers een taak van de overheid, en daarmee ook de financiering ervan. Omdat wij het niet eens konden worden, hebben wij vervolgens tijdens een wetgevingsprocedure met betrekking tot een basisverordening in 2002 tenminste een interinstitutionele afspraak gemaakt, met dien verstande dat de Commissie een voorstel zou presenteren met betrekking tot de financiering door de overheid van dergelijke veiligheidsmaatregelen in de luchtvaart.
Mijnheer de vice-voorzitter, u weet hoezeer ik u hoogacht, maar ik verwacht van u geen studies. Veeleer verwacht ik dat u een helder verslag presenteert met heldere wetgevingsvoorstellen. Na vier jaar zou u in staat moeten zijn - u zou wellicht zo vriendelijk kunnen zijn hierop te reageren - aan te geven, wanneer u nu met een concreet voorstel kunt komen. Er deden geruchten de ronde dat dit in april zou gebeuren. Nu wordt er gesproken over het einde van dit jaar. Na vier jaar is dit toch werkelijk niet meer aanvaardbaar.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, van u verwacht ik eveneens een heldere verklaring: als wij het erover eens zijn dat de aanvullende maatregelen na 2001 maatregelen in het kader van terrorismebestrijding zijn, bent u dan ook niet van mening dat deze maatregelen door de staat gefinancierd moeten worden? Ja of nee? Wij zijn van mening van wel. 
Saïd El Khadraoui,
   . - Voorzitter, ik sluit mij aan bij collega Jarzembowski. Ik denk dat het thema van de verkeersveiligheid een apart debat verdient en dat we daar bij een andere gelegenheid zeker nog eens uitgebreid op willen ingaan.
Ik wil het alleen hebben over de problematiek van de financiering van de veiligheid. Sinds de aanslagen van 11 september is veiligheid in de transportsector terecht een belangrijk aandachtspunt geworden, ook op Europees niveau. De havensector is aan bod gekomen, de veiligheid van luchthavens onderging een ware metamorfose dankzij Europese wetgeving, en andere maatregelen zijn in voorbereiding en dat is goed.
Maar, als we een goed veiligheidsbeleid willen voeren, dan moeten we niet alleen gemeenschappelijke veiligheidsrichtlijnen uitwerken die uiteraard overal op dezelfde manier moeten worden toegepast, maar moeten we ook klaarheid scheppen over wie dat allemaal gaat betalen. We hebben hiervoor gemeenschappelijke Europese regels nodig en dus ook gelijke concurrentievoorwaarden. Het kan niet zo zijn dat de kosten in de ene lidstaat volledig verhaald worden op de passagiers en in een andere lidstaat de overheid een groot deel op zich neemt. Een regeling terzake is des te dringender omdat de kosten die aan nieuwe veiligheidsmaatregelen verbonden zijn, op een spectaculaire manier blijven stijgen. Zo heeft de luchthaven van Brussel bijvoorbeeld de veiligheidstoeslag die zij aanrekent per passagier sinds 2001 verdubbeld. En ondertussen zijn we met nieuwe wetgeving bezig.
Nochtans - het is al gezegd - werd reeds in 2002 een interinstitutionele verklaring daarover gemaakt met de afspraak dat er snel een oplossing zou komen voor het probleem van de financiering. De Commissie beloofde tegen eind 2005 met een mededeling te komen over een strategie om dat probleem aan te pakken. Die mededeling hebben we nog niet gezien. Een tijdje geleden deed het gerucht de ronde dat we deze tegen eind april zouden mogen verwachten. Dit blijkt niet waar te zijn. Ik zou inderdaad willen vragen aan de commissaris wanneer we deze mededeling mogen verwachten.
Want in deze omstandigheden is het moeilijk voor ons, als medewetgever, om ons werk goed te doen. We zijn inderdaad bezig met de bespreking van de wijziging van Verordening 2320 maar we hebben geen idee waar we naartoe gaan met betrekking tot een belangrijk element in het dossier. Ik neem aan dat het moeilijk is, mijnheer de commissaris, maar u moet toch zo snel mogelijk een aantal ideeën naar voren brengen zodat we het debat grondig kunnen voeren. 
Paolo Costa,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in mijn taal wordt de term “sicurezza” gebruikt voor twee Engelse termen: en. Maar ik geloof niet dat de verwarring van vandaag alleen aan die taalfactor toegeschreven kan worden.
Deze twee vraagstukken zijn te belangrijk om samen behandeld te worden. Wel moet ik toegeven dat er op het vlak van de zogeheten veiligheid, in de zin van , dankzij de bijdrage van het Parlement fundamentele stappen vooruit zijn gezet voor wat betreft de rijtijd en het rijbewijs.
Ik wil in dit bestek maar op één aspect wijzen: waarschijnlijk leveren wij de grootste bijdrage aan de verkeersveiligheid als er zich gewoon minder mensen op de weg zouden begeven. Dus als wij meer en harder zouden werken aan het derde spoorwegpakket, leveren wij wellicht een grotere bijdrage aan de veiligheid dan alle andere, hier vandaag geïllustreerde voorstellen bij elkaar.
Maar nu dus , beveiliging, en de financiering ervan. Dit is een probleem dat mij als rapporteur hiervoor rechtstreeks aangaat. In dit verband stel ik mijzelf de volgende vraag: kunnen wij overgaan tot wijziging van de verordening betreffende de normen voor beveiliging zonder in te gaan op de vraag die onze burgers zich stellen, namelijk wie ervoor moet betalen? Volgens mij is dat de hamvraag. Het is nogal moeilijk daarop “ja” te antwoorden, ook omdat wij inmiddels tot de slotsom zijn gekomen dat er maar één beveiliging is, dat er geen vijfentwintig beveiligingen bestaan en dat dus iedere lidstaat niet zomaar zijn eigen beveiliging kan bepalen.
Echter, als er maar één beveiliging voor alle landen bestaat, dan zijn wij genoopt zo mogelijk uniforme standaardmaatregelen vast te stellen, en dan moeten wij ook op een heldere en transparante manier bepalen hoe dat gefinancierd moet worden. Daar kunnen nog extra maatregelen bij komen, maatregelen die strenger zijn of alleen in bepaalde landen gelden, maar de vraag is hoe, ook in dat geval, gegarandeerd kan worden dat deze onafhankelijke maatregelen geen weerslag hebben op de veiligheid van andere landen of daar negatief op inwerken.
Terwijl wij talmen, holt de realiteit voort. Momenteel hebben wij in feite een basisbeveiliging, die gefinancierd wordt door middel van belastingen en extra kosten op de tickets, terwijl de lidstaten min of meer cofinancieren naargelang het beveiligingsniveau dat zij nastreven. Dit systeem moet anders geregeld worden. Ik denk dat de lidstaten op zijn minst zelf moeten betalen voor de extra maatregelen, en er moet duidelijkheid geschapen worden over het basisniveau van cofinanciering tussen de uitvoerende landen, of liever gezegd tussen de gebruikerslanden. Wij moeten op zijn minst die principes volgen, willen wij voort kunnen werken. 

Eva Lichtenberger,
   . - Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, het debat van vandaag komt voort uit de uitermate ernstige vraag van de Commissie vervoer en toerisme hoe huidige en toekomstige maatregelen op veiligheidsgebied in het kader van SECURITY gefinancierd moeten worden. Daarover wil ik spreken. Over verkeersveiligheid hebben we reeds met het verslag-Titley kunnen discussiëren.
Dat is nu dus onderwerp van discussie. Daarbij spreken wij niet alleen over de financiering van de aanvullende maatregelen in de afzonderlijke lidstaten, die meer beveiliging van hun luchthavens eisen, maar ook - en dat is ernstig - over het systeem als geheel. Er was ons beloofd dat er een mededeling zou komen die de basis van dit debat zou vormen. Nu moet het Parlement voorstellen indienen. Daarvoor willen wij - daar zijn wij het beslist allemaal over eens - een goed gefundeerde basis hebben.
Het gaat echter niet uitsluitend om de luchtvaart. De tragische gebeurtenissen in Madrid hebben ons eraan herinnerd dat ook andere verkeersmodi en -middelen met dezelfde problemen te kampen hebben. Als wij een eerlijke concurrentie tussen de diverse verkeersmodi willen, moeten er ook eerlijke regels voor de financiering van de beveiligingsmaatregelen komen. Derhalve luidt mijn vraag: wanneer mogen wij die studie verwachten? Wordt daarin rekening gehouden met dit aspect, en mogen wij ervan uitgaan dat wij op basis van dit onderzoek goede plannen kunnen maken om verder actie te ondernemen? 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, wij kunnen de burgers alleen een positief beeld van Europa schetsen, als wij met zo veel mogelijk specifieke voorbeelden kunnen aantonen dat maatregelen op Europees niveau de burgers daadwerkelijk een meerwaarde opleveren.
Meer veiligheid op verkeersgebied, met name op de weg, levert honderden miljoenen Europese burgers iets op: meer veiligheid, minder ongevallen, minder menselijk leed. Dat blijkt wel uit de tussentijdse balans die meermaals naar voren is gebracht. Daaruit blijkt echter eveneens dat ons nog heel wat te doen staat.
Vanuit die optiek is het belangrijk dat er hernieuwde inspanningen worden gedaan. Het zal echter met name van belang zijn dat alle projecten en alle maatregelen goed worden georganiseerd. De genoemde klinkt zinvol, maar zal tevens geld kosten. In dat verband moeten wij ervoor trachten te zorgen dat Europees geld zinvol, doelmatig en zuinig wordt gebruikt. Het is uiteraard eveneens belangrijk dat deze krappe Europese middelen uiteindelijk bij de burgers terechtkomen en niet ergens wegsijpelen.
Daarbij denk ik niet eens aan verduistering, fraude of dergelijke; daarbij houd ik in gedachte dat met name in de luchtvaart de meeste Europese luchthavens en luchthavenexploitanten enorm veel geld verdienen. Het is nu vier jaar geleden sinds wij overeenstemming hebben bereikt over het interinstitutioneel akkoord inzake cofinanciering door de overheid, en als wij nu geld beschikbaar gaan stellen - hetgeen nog wel een tijdje zal duren - dan ben ik er nagenoeg van overtuigd dat de mensen niet van dit geld zullen kunnen profiteren. Er zal een nieuwe belasting komen, die dan vervolgens waarschijnlijk wordt gecompenseerd door de terugbetaling van andere belastingen. Als wij derhalve deze weg inslaan en overheidsgeld willen gebruiken, dan moeten wij er zeker van zijn dat ook de burgers en de passagiers in de luchtvaart daadwerkelijk, tastbaar profijt hiervan hebben. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de vice-kanselier, mijnheer de vice-voorzitter van de Commissie, nu ben ik enigszins in de war. Mevrouw Lichtenberger heeft reeds opgemerkt dat het onderwerp van vandaag - zoals de Commissie verkeer en toerisme dat wilde - verkeersveiligheid, en alles wat daarmee te maken heeft, zou moeten zijn. Nu luister ik naar de vice-kanselier en ik hoor geen enkel woord over het onderwerp verkeersveiligheid! Dat is mijns inziens geen manier om met het Parlement om te gaan. Uw toespraak had tenminste gedeeltelijk aan dit onderwerp gewijd moeten zijn. Ten slotte was dat de wens van het Parlement. Ik vind het onbegrijpelijk waarom dit niet gebeurd is. 11 september zal immers niet ongemerkt aan u voorbij zijn gegaan. De enige reden zou kunnen zijn, dat de Raad niet in dit onderwerp is geïnteresseerd. Dat zou echter een verkeerd uitgangspunt zijn.
Wat betreft de inhoud deel ik uiteraard de mening van mijn collega’s, dat terrorismebestrijding zonder meer een taak van de overheid is en dat hierin duidelijkheid moet worden geschapen. In sommige landen betaalt de belastingbetaler, in andere landen betalen de luchtvaartmaatschappijen en in weer andere landen betalen de luchthavens en passagiers: dat moet eindelijk eens opgehelderd worden. Derhalve dring ik erop aan, dat de Commissie relatief spoedig maatregelen neemt, zodat wij daadwerkelijk met dit onderwerp aan de slag kunnen en als wetgever ervoor kunnen zorgen dat de situatie duidelijk wordt en er geen sprake is van concurrentievervalsing op dit gebied. 
Hubert Gorbach,
   . - Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zal mijn uiterste best doen om het zo kort mogelijk te houden. Het Oostenrijkse voorzitterschap van de Raad is van plan de kwestie van de financiering van de veiligheidsmaatregelen reeds tijdens de volgende werkgroep van de Raad, die morgen 6 april plaatsvindt, te behandelen en met name erover te praten hoe dit dossier verder aangepakt moet worden, temeer daar de Commissie nu heeft aangekondigd dat ze haar onderzoek naar dit thema pas eind 2006 zal presenteren. Hoe dan ook, nauw contact tussen het voorzitterschap van de Raad, de Commissie en het Parlement is van doorslaggevend belang, zeker als we spoedig overeenstemming met het Parlement willen bereiken. Ik wilde graag dieper ingaan op alle vragen met betrekking tot de financiering en daarbij het standpunt van het voorzitterschap van de Raad toelichten, maar daarvoor is vandaag te weinig tijd. Ik heb getracht verslag uit te brengen over de verkeersveiligheid, waar de Raad zich de voorbije weken en maanden voornamelijk op heeft gericht, en wel in nauw contact met de Commissie, die zich in het bijzonder op de financiering van de luchtvaartveiligheid heeft geconcentreerd.
Hoe lastig deze kwestie van de financiering is, blijkt wel uit het feit dat er ook binnen het Europees Parlement verschillende opvattingen bestaan, zoals blijkt uit het verslag-Costa en ook uit uw opmerkingen, mijnheer Jarzembowski. Uiteraard weet ik net zo goed als u dat wij duidelijke regels nodig hebben, al was het alleen maar vanwege eerlijke concurrentievoorwaarden en in het kader van transparantie. Bovendien gaat het hier mijns inziens in werkelijkheid om terrorismebestrijding, en dat moet een taak van de nationale overheden zijn. Als dit immers wordt afgeschoven op de luchtvaartmaatschappijen, ligt de verantwoordelijkheid toch weer bij de passagiers, waar ze naar mijn mening niet hoort te liggen. De passagiers hebben het recht op adequate bescherming tegen bedreigingen, in welke vorm dan ook. Vandaar mijn duidelijke standpunt dat dit allemaal een nationale taak is die wij het hoofd moeten bieden. 
Jacques Barrot
   , Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de vice-kanselier, geachte afgevaardigden, in tegenstelling tot wat een van u net zei, ben ik me er terdege van bewust hoe belangrijk zowel verkeersveiligheid als veiligheidsmaatregelen zijn. We werken aan deze kwestie en ik heb zeer aandachtig geluisterd naar uw opmerkingen.
Ik wil eraan herinneren dat de Commissie in haar mededeling over de gevolgen van de aanslagen van 11 september voor de luchtvaartindustrie reeds heeft benadrukt dat de overheid belast zou moeten worden met de verscherping van bepaalde veiligheidsmaatregelen waartoe na deze aanslagen van overheidswege is besloten. De aanslagen waren immers gericht tegen de samenleving als geheel en niet alleen tegen betrokkenen in de vervoerssector. Ik geloof dat de heer Costa en ik het eens zijn over dit onderscheid, dat waarschijnlijk een leidraad zal worden voor een toekomstig standpunt van de Europese instellingen.
Zoals ik al zei, mevrouw de Voorzitter, zijn er studies gemaakt naar de veiligheid van het luchtvaartverkeer en de bevindingen van de studies naar de veiligheid van het scheepvaartverkeer zullen binnenkort worden voorgelegd aan het Parlement. Uit deze studies komt naar voren - ik heb daarstraks enkele cijfers genoemd - dat de veiligheidsmaatregelen flinke kosten met zich mee kunnen brengen, ook al lijken deze in het niet te vallen bij de totale vervoerskosten. Maar kosten zijn kosten, en ik heb zonet in dit Parlement gezegd dat we dit vraagstuk morgen en overmorgen beslist aan de orde zullen stellen tijdens het overleg tussen Europese transportbedrijven en de luchthavens.
Het is waar dat de financiering per lidstaat verschilt, dat er te weinig transparantie is en dat we moeten proberen eventuele concurrentievervalsing in kaart te brengen en tegen te gaan.
Meneer Jarzembowski, meneer El Khadraoui en mevrouw Lichtenberger, ik merk hoe ongeduldig u bent. Ik wil alleen aangeven dat de Commissie in afwachting van de definitieve resultaten van de studie naar de veiligheid in de scheepvaart vóór de zomer met een verslag zal komen, dat zal ingaan op de interinstitutionele verklaring bij de verordening tot invoering van gemeenschappelijke regels op het gebied van de veiligheid in de burgerluchtvaart, evenals op de verordening inzake het verbeteren van de veiligheid van schepen en haveninstallaties. Ik kan u dan ook verzekeren dat we dit verslag voor de zomer gereed zullen hebben.
Ik hoop uiteraard mijn voordeel te doen met het debat van vandaag, ook al is het te kort om het vraagstuk in al zijn facetten te behandelen. Ik wil het Parlement bedanken voor zijn betrokkenheid bij deze belangrijke kwestie en ik dank het voorzitterschap voor de gelegenheid om dit complexe maar uiterst belangrijke vraagstuk aan de orde te kunnen stellen. 
De Voorzitter. -
   Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   - Aan de orde is het vragenuur (B6-0017/2006).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad.
Een verontrustend probleem is dat van de vervolgingen van christenen in China. Hoewel de grondwet van de Volksrepubliek China het recht op gewetens- en godsdienstvrijheid erkent, worden de Chinese christenen vervolgd, gevangen genomen en gefolterd door de communistische autoriteiten.
Uit analyses en berichten van een groot aantal mensenrechtenorganisaties blijkt dat sinds 2001 christenen op grote schaal worden vervolgd. Dit betreft in het bijzonder de provincies Zhejiang, Jiangsu en Hebei. Het aantal christenen in China wordt geraamd op niet minder dan 70 miljoen, en dat geeft de omvang en de dimensies van het probleem wel aan. Een dergelijk gedrag van de Chinese autoriteiten te tolereren of onverschillig te blijven tegenover zoveel leed dat mensen om der wille van het geloof wordt toegebracht, is in deze 21e eeuw toch ontoelaatbaar!
Ik zou de Raad daarom willen vragen: welke maatregelen denkt hij te nemen om de fundamentele rechten van vrijheid van geweten en godsdienst in China te beschermen? Zal de kwestie van de geloofsvervolgingen aan de orde worden gesteld op de ministeriële topconferentie van vertegenwoordigers van de EU en China?
Hans Winkler,
   . - Mevrouw de Voorzitter, in antwoord op de vraag van de heer Sonik wil ik allereerst opmerken dat de Raad zeer zeker de zorgen van de afgevaardigde deelt. Dat is ook de reden waarom de Raad reeds een aantal jaren geleden een aantal centrale thema’s heeft afgebakend waarbij de Europese Unie in het kader van de dialoog vooruitgang wil boeken.
Daartoe behoort in het bijzonder de ongehinderde uitoefening - zowel openbaar als privé - van de vrijheid van religie en geloof en de eerbiediging van de culturele rechten en religieuze vrijheid in Tibet en Zhejiang. De kwestie van de religieuze vrijheid stond derhalve bovenaan op de agenda tijdens de ontmoetingen tussen de EU en China, niet alleen tijdens de dialoogbijeenkomsten, maar ook op hoger niveau.
Uit eigen ervaring - zowel als voormalig juridisch adviseur, toen ik ook verantwoordelijk was voor de mensenrechten, als in mijn huidige hoedanigheid - kan ik bevestigen dat deze onderwerpen inderdaad op diverse niveaus worden aangekaart.
In overeenstemming met de conclusie van de Raad heeft de Europese Unie niet alleen de vervolging van christenen, de beperkingen op huiskerken en de verspreiding van bijbels in gevangenissen regelmatig ter sprake gebracht. Ook de vervolging van boeddhisten, moslims en aanhangers van de Falun Gong-beweging is een onderwerp dat de EU tijdens vele gelegenheden aankaart. Tevens hebben wij onomwonden duidelijk gemaakt dat dit soort praktijken naar onze mening een schending van de internationale verplichtingen van China betekent.
Recentelijk is de vrijheid van religie besproken in het kader van de dialogen in september 2004 en oktober 2005, en de EU-Trojka heeft in het kader van de dialoog een bezoek gebracht aan Tibet en Zhejiang. De EU heeft er regelmatig bij China op aangedrongen te voldoen aan de aanbevelingen van de speciale rapporteur van de VN en de VN-fora ten aanzien van de vrijheid van religie en geloof. Ze heeft ook steeds opnieuw concrete gevallen ter sprake gebracht en de Chinese autoriteiten dringend verzocht berichten inzake martelingen te onderzoeken en informatie te verschaffen over veroordelingen. Hoewel de EU de mogelijkheid tot diepgaande gesprekken met de verantwoordelijke ministers, autoriteiten, enzovoort steeds heeft toegejuicht, werden tijdens deze gesprekken tot dusver de vele twijfels met betrekking tot de beperkingen van de vrijheid van religie in China bevestigd.
In 2005 heeft China de speciale rapporteur van de VN voor de vrijheid van religie en geloof officieel uitgenodigd, en de EU kijkt verwachtingsvol uit naar de bevestiging van een datum voor het bezoek. Het zij gezegd dat deze uitnodiging in ieder geval een belangrijke stap vooruit is. De Europese Unie zal zich op alle niveaus blijven inzetten voor de verwezenlijking van de vrijheid van religie en geloof in China, niet in de laatste plaats binnen het proces van ratificatie en uitvoering van het internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. 
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ),
   - Hartelijk dank voor het informatieve antwoord. De heer Sonik probeerde er echter ook achter te komen of de Raad tevreden was met het antwoord van Chinese zijde. Dit is immers geen nieuw probleem. Goed dat het op de agenda staat bij de bijeenkomsten van de Trojka en de Groep op hoog Niveau, maar de heer Sonik hoopte duidelijk dat er sterkere druk op de China uitgeoefend kon worden om er zeker van te zijn dat deze verdragsbepalingen ook uitgevoerd worden. 
Hans Winkler,
   . - Ik kan de afgevaardigde onomwonden zeggen dat wij nooit tevreden zullen zijn zolang niet aan alle internationale verplichtingen wordt voldaan. Daarom moeten wij herhaaldelijk vragen blijven stellen en op afzonderlijke gevallen wijzen. De situatie is nog niet tevredenstellend. Dat is ook de reden waarom wij deze kwestie op alle niveaus zullen blijven aankaarten.
Als u ons vraagt meer druk uit te oefenen, dan is mijn vraag aan u, geachte afgevaardigde, hoe de Europese Unie druk op China moet uitoefenen. Politieke druk, dat wil zeggen vragen stellen en daar regelmatig aan herinneren? Ja! Andere mogelijkheden die de Europese Unie in staat stellen niet rechtstreeks tegen China op te treden - en die zijn mijns inziens belangrijk - zijn de internationale organen, de Verenigde Naties, tot aan de Mensenrechtencommissie. Dit zal beslist een kwestie voor de VN-mensenrechtenraad blijven. Zoals ik reeds heb aangegeven, speelt de speciale rapporteur van de VN hierin een bijzondere rol. Via al deze niveaus en kanalen kan deze kwestie ter tafel worden gebracht. Wij zullen pas definitief tevreden zijn als er volledige vrijheid van religie en geloof is. 
Paulo Casaca (PSE ).
   - Ik heb heel zorgvuldig naar het antwoord van de heer Winkler geluisterd, en ik wil graag iets zeggen over één van de punten die hij aan de orde bracht. Hij zei namelijk dat niet alleen katholieken vervolgd worden, maar ook aanhangers van andere religies.
Ik zou graag willen weten of de Raad het Falun Gong-rapport kent. Volgens dat rapport bestaat er in Sujiatun - in de provincie Liaoning - een vernietigingskamp waar talrijke tot de Falun Gong-sekte behorende gevangenen worden omgebracht. Ik wil ook graag weten of de Raad van plan is dit rapport te onderzoeken, waarin China wordt beschuldigd van ernstige schendingen van de mensenrechten. 
Hans Winkler,
   . - Ik heb nooit beweerd dat onze inspanning slechts beperkt blijven tot katholieken of alleen christenen. Dat zou onjuist zijn. De vrijheid van religie is een mensenrecht dat voor alle religies geldt die zich binnen een democratisch kader bewegen. Falun Gong is een bijzonder geval, temeer daar - zoals u heeft opgemerkt - wij weten dat daarin vernederings- martelingpraktijken worden toegepast. Wij volgen dit uiteraard met grote bezorgdheid en brengen dit met regelmaat ter sprake.
U heeft gesproken over de heropvoedingskampen. Die hebben wij eveneens aangesneden, niet alleen in het kader van de vrijheid van religie maar in het algemeen. China weet al jaren dat deze heropvoedingskampen de Europese Unie een doorn in het oog zijn, omdat ze beslist niet in overeenstemming zijn met de algemene internationale mensenrechten. U kunt er derhalve zeker van zijn, geachte afgevaardigde, dat wij ons ook inzetten voor de beëindiging van de onderdrukking van de Falun Gong-beweging en haar aanhangers. 
James Hugh Allister (NI ).
   - Ik bedank de fungerend voorzitter. Is er, afgezien van de protesten, die altijd tegen dovemansoren gericht lijken te zijn, niet iets anders dat de EU kan doen op het specifieke gebied van de handel? Kan de EU niet resoluter optreden? In handelsovereenkomsten met China en andere landen nemen we altijd mensenrechtenclausules op, maar we zijn zo bang voor de toepassing daarvan dat we net zo goed kunnen weglaten.
U vraagt wat we nog meer kunnen doen. Wordt het langzamerhand geen tijd om krachtiger op te treden en over sancties op handelsgebied te gaan nadenken, als dat nodig is en als dat het enige is dat kan leiden tot eerbiediging van de mensenrechten? Wat is de zin van het opnemen van zo’n clausule als we er vervolgens niet naar handelen? 
Hans Winkler,
   - Ik ben het niet eens met de geachte afgevaardigde dat onze verzoeken gericht zijn tegen dovemansoren. Er is en er wordt nog steeds vooruitgang geboekt en wij denken dat de middelen die we gebruiken verbetering brengen in de situatie.
Ik praat liever niet over sancties omdat we de middelen moeten gebruiken die de grootste kans op succes bieden. Ik denk dat de dialoog het beste middel is, omdat ik sterk betwijfel of we de gewenste resultaten zullen bereiken als we over sancties op handelsgebied beginnen te praten. Ik denk dat we op het goede spoor zitten. We boeken vooruitgang. We moeten hierop doorgaan en dan zullen we uiteindelijk zelfs nog meer vooruitgang boeken.
Gelooft u me, deze vragen worden heus wel aan de orde gesteld, niet alleen door het Oostenrijkse voorzitterschap, maar door alle lidstaten in hun bilaterale contacten, door de Europese Unie als geheel, de Raad, en in het kader van de Verenigde Naties. Het is heel duidelijk dat dit uiteindelijk de beste manier is om te werk te gaan. 
De Voorzitter. -
Griekenland schudt op zijn grondvesten naar aanleiding van een schandaal waarbij mobiele telefoons worden afgeluisterd. Tijdens verhoren in de parlementaire onderzoekscommissie is aan het licht gekomen dat het bedrijf Ericsson op gebruikssoftware die het leverde aan Vodafone tegelijkertijd niet-geactiveerde inluistersoftware heeft geïnstalleerd; software die waarschijnlijk ook door andere, concurrerende bedrijven aan bedrijven-klanten in heel Europa wordt geleverd. De software waarmee gesprekken worden afgeluisterd, wordt geactiveerd door de inluistersoftware, die in om het even welk ander bedrijf in Europa dat over dezelfde gebruikssoftware beschikt, kan worden ingebouwd.
Kan de Raad, gezien het belang van deze zaak voor de veiligheid van de lidstaten en de rechten van burgers, antwoord geven op de volgende vragen: bij welke bedrijven in welke lidstaten is legale inluistersoftware geïnstalleerd en geactiveerd? Is de Raad van plan te onderzoeken of vergelijkbare illegale afluisterpraktijken zich ook in andere lidstaten voordoen? Is de Raad van plan om softwareaanbieders te verbieden inluistersoftware te installeren bij bedrijven voor mobiele telefonie wanneer de nationale autoriteiten hier niet van tevoren toestemming voor hebben verleend en wanneer de abonnees hiervan niet op de hoogte zijn gesteld?
Hans Winkler,
   . - Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Papadimoulis naar aanleiding van zijn vraag zeggen dat de Raad nooit heeft gesproken over de door hem genoemde voorvallen. Ik moet er ook op wijzen dat het de taak van de Commissie is om te zorgen voor naleving van de Verdragen en van de bepalingen die door de organen van de Unie op grond van deze Verdragen zijn uitgevaardigd. Als de Commissie van mening is dat een lidstaat een verplichting uit het Gemeenschapsrecht niet is nagekomen, kan zij de kwestie voorleggen aan het Hof van Justitie, en dat doet zij ook.
Mevrouw de Voorzitter, ik zou nu iets kunnen zeggen over de juridische situatie. Ik ga er echter van uit dat de afgevaardigde goed op de hoogte is van de juridische situatie, en daarom ga ik liever niet in op elke afzonderlijke richtlijn. Ik zal er slechts een paar noemen: de richtlijn betreffende gegevensbescherming, richtlijn 95/46, en een aantal andere richtlijnen, zoals de richtlijn die exploitanten van publiekelijk toegankelijke elektronische communicatiediensten verplicht om passende technische en organisatorische maatregelen te treffen voor de beveiliging van hun diensten. Er zijn echter nog talrijke andere Gemeenschapsbepalingen. Als deze Gemeenschapsbepalingen niet worden nageleefd, heeft de Commissie niet alleen het recht, maar ook de plicht om passende maatregelen te treffen, en zij doet dat ook. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ),
   Mijnheer de minister, het pingpongspelletje dat u met de Commissie speelde en uw hint dat de Commissie meer zou moeten doen, zijn interessant.
Het schandaal van het illegaal afluisteren van telefoongesprekken gaat als een schok door mijn land. Zelfs de telefoon van de premier, van ministers en hoge militairen werden afgeluisterd.
Ik vind het toch wel vreemd dat de Raad zich niet heeft beziggehouden met de Europese dimensie van dit schandaal, die ontegenzeggelijk bestaat. Hoe kunt u, mijnheer de minister, er zeker van zijn dat uw telefoon niet wordt afgeluisterd? 
Hans Winkler,
   . - Mevrouw de Voorzitter, ik geloof in de rechtsstaat. De voorschriften zijn duidelijk. Er zijn nationale en Europese instanties die toezien op de naleving van deze voorschriften. 
Natuurlijk is niemand van ons gevrijwaard van wetsovertredingen. Het belangrijkste is echter dat de verantwoordelijke Europese instanties op de juiste wijze in actie komen als het Gemeenschapsrecht wordt overtreden. De Raad heeft geen bevoegdheden op dit terrein. Als de Commissie van mening is dat de voorschriften niet goed genoeg zijn, heeft zij, en alleen zij, het recht om aanpassingen voor te stellen.
Zo werkt de Europese Unie, en wij zouden er goed aan doen om ons aan deze in de Verdragen vastgelegde procedures te houden. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ).
   Ik wil een meer filosofisch getinte vraag stellen. Als de wet zo ver werd verruimd dat zelfs het afluisteren van ministers en presidenten mogelijk wordt - zoals in Litouwen is gebeurd - en als corruptie, misdaad en misbruik van macht daardoor op de een of andere manier beter kunnen worden bestreden, bent u dan nog steeds van mening dat een dergelijk pad riskant is en we meer aandacht moeten hebben voor burgerrechten? 
Hans Winkler,
   . - Ik weet niet of dat een filosofische vraag was. Ik ben geen filosoof, ik ben jurist. Ik zou uw vraag als volgt willen beantwoorden. Schending van burgerrechten moet altijd een punt van zorg voor ons zijn, niet alleen in abstracte zin, maar heel concreet, of het nu gaat om het illegaal afluisteren van telefoongesprekken of om iets anders. De voorschriften die wij hebben, zowel de nationale als de Europese voorschriften, zijn er om dit te voorkomen. Als ze dit niet kunnen voorkomen, moeten wij de juiste conclusies trekken. Dit lijkt mij het logische antwoord op uw vraag en op de vraag van de afgevaardigde uit Griekenland.
Voor zover ik weet, en volgens het laatste verslag van de Commissie van vorig jaar, heeft Griekenland overigens nog geen maatregelen getroffen om de betreffende richtlijn om te zetten. De Commissie heeft Griekenland daarom aangeklaagd bij het Europees Hof van Justitie, wat maar bewijst dat het systeem werkt. Oostenrijk wordt er ook herhaaldelijk van beschuldigd de Verdragen niet na te leven. Wij krijgen de gelegenheid om hierop te reageren. Zo werkt het systeem, en zo zou het naar mijn mening ook moeten werken. 
Richard Seeber (PPE-DE ).
   - Ik geloof net als u in de rechtsstaat, mijnheer Winkler. U zult zich echter vast nog wel het onaangename afluisterschandaal in het Justus Lipsius-gebouw herinneren, toen de kantoren van diverse delegaties werden afgeluisterd, in het bijzonder ook die van het huidig voorzitterschap van de Raad. Toen de herkomst van deze afluisterpraktijk aan het licht kwam, is de hele kwestie verzandt.
Was er een eindrapport over deze kwestie en welke maatregelen zijn er getroffen om te voorkomen dat dit gebouw wordt afgeluisterd? 
Hans Winkler,
   . Mijnheer Seeber, ik moet u eerlijk zeggen dat ik het niet weet. Ik heb geen antwoord op uw concrete vraag hoe dit toen is afgelopen, maar onrecht blijft voor mij onrecht. Het feit dat er iets onrechtmatigs is gebeurd, wil niet zeggen dat het hele rechtssysteem niet deugt. Ik kan u geen concreet antwoord geven op het voorval. Het was ook al voor het Oostenrijks voorzitterschap gebeurd, en het Oostenrijks voorzitterschap voelde zich toen op geen enkele wijze geroepen om bepaalde concrete stappen in deze kwestie te ondernemen. Ik ga er overigens wel vanuit dat passende maatregelen werden en worden getroffen om te voorkomen dat dergelijke voorvallen zich herhalen. 
De Voorzitter. -
In een onlangs in het Oostenrijkse blad Profil gepubliceerd interview herhaalt de Turkse premier Erdogan nog eens de weigering van zijn regering om het aanvullend protocol bij de douane-unie EU-Turkije te ratificeren en legt hij, eens te meer, een link tussen deze kwestie en de goedkeuring van de verordening betreffende de handel met de Turks-Cypriotische gemeenschap. Gelijktijdig onthulde de krant Hürriet de nieuwe Turkse veiligheidsdoctrine, die, na door de nationale veiligheidsraad te zijn goedgekeurd, door de Turkse ministerraad is bekrachtigd. Volgens het gezaghebbende dagblad wordt de uitoefening van het door het internationale recht erkende recht van Griekenland om zijn territoriale wateren in de Egeïsche Zee tot 12 mijl uit te breiden door de Turkse politieke leiding als een 'casus belli' beschouwd, en bovendien blijft zij weigeren toestemming te verlenen voor de heropening van de theologische faculteit van Chalki.
De hierboven vermelde standpunten staan haaks op de besluiten van de instellingen van de EU en botsen met de verplichtingen van Turkije als kandidaat-lidstaat. De vermelde feiten laten bovendien eens te meer zien dat het Turkse leger zich voortdurend inmengt in het politieke leven. Is de Raad, gezien het voorgaande, van plan het noodzakelijke unanieme besluit te nemen en de Commissie op te dragen om tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap met Turkije toetredingsonderhandelingen te starten middels het behandelen van de eerste hoofdstukken?
Hans Winkler,
   . Mevrouw de Voorzitter, in antwoord op de vraag van de heer Beglitis kan ik om te beginnen zeggen dat de Raad natuurlijk zeer goed op de hoogte is van de kwesties die hij ter sprake brengt. De ratificatie en daaropvolgende toepassing van het protocol betreffende de aanpassing van de overeenkomst van Ankara om rekening te houden met de toetreding van de tien nieuwe EU-lidstaten is ook een prioriteit, en wel een kortetermijnprioriteit van het gewijzigd toetredingspartnerschap dat in januari 2006 werd aangenomen.
Daarnaast hebben de Europese Gemeenschap en haar lidstaten in hun verklaring van 21 september 2005 bepaald dat de Unie zal nagaan of het aanvullend protocol op alle EU-lidstaten zonder beperkingen en zonder discriminatie wordt toegepast, en dat zij de kwestie in 2006 zal beoordelen. Zoals u weet is de toepassing van het protocol een voorwaarde voor het openen van onderhandelingen over de betreffende hoofdstukken. Als het protocol niet volledig wordt omgezet, zal dit ongetwijfeld gevolgen hebben voor de voortgang van de onderhandelingen in hun totaliteit. De Raad zal de vorderingen bij deze kwesties in de loop van het jaar evalueren.
Wat betreft de onopgeloste grensgeschillen verwijs ik naar de relevante conclusies van de Europese Raad van Helsinki in 1999 en die van Brussel in 2004. Er kan natuurlijk geen twijfel over bestaan dat Turkije, als het wil toetreden, de waarden en doelstellingen van de Europese Unie moet onderschrijven zoals die zijn verankerd in de Verdragen. Het moet zich duidelijk inzetten voor goede nabuurschapsbetrekkingen en onopgeloste grensgeschillen uit de weg ruimen in overeenstemming met het in het Handvest van de Verenigde Naties verankerd beginsel van vreedzame conflictregeling.
Deze kwesties vormen een deel van het onderhandelingskader. Ze zijn kortetermijnprioriteiten van het toetredingspartnerschap en worden systematisch te berde gebracht tijdens ontmoetingen in het kader van de politieke dialoog met Turkije.
Wat betreft de heropening van de theologische faculteit van Chalki, kan ik u zeggen dat dit een eis is die de Unie Turkije nadrukkelijk blijft stellen. De vrijheid van godsdienst - waarover wij vandaag al hebben gesproken - is in het algemeen een van de terreinen waarop dringend meer vooruitgang moet worden geboekt en waar nu concrete maatregelen moeten worden getroffen. Een van de kortetermijnprioriteiten van het toetredingspartnerschap is de uitvaardiging van een wet die alle moeilijkheden van niet-islamitische religieuze minderheden en religieuze gemeenschappen regelt in overeenstemming met de geldende Europese normen.
Ik heb de voorzitster van het Turks constitutioneel hof twee dagen geleden nog ontmoet en ook deze kwestie aangekaart. Zij verzekerde mij dat het constitutioneel hof maatregelen heeft getroffen met betrekking tot de rechtspersoonlijkheid van religieuze gemeenschappen en tot hun mogelijkheid om grond te kopen, en dat deze maatregelen daadwerkelijk rechtsgeldig zijn of zullen worden. Dit is in ieder geval een kwestie die wij regelmatig ter sprake brengen.
Dienaangaande kan de Raad de afgevaardigde dan ook verzekeren dat wij deze kwesties in het lopende hervormingsproces in Turkije op de voet blijven volgen, en zo volledig rekening houden met de conclusies van de Europese Raad van december 2004, het onderhandelingskader voor Turkije en het herziene toetredingspartnerschap. De mate waarin vooruitgang wordt geboekt bij de hervormingen en de mate waarin Turkije zijn verplichtingen uit de Verdragen naleeft, zal uiteraard gevolgen hebben voor het onderhandelingsproces.
Zoals de zaken er nu echter voorstaan, kan ik natuurlijk geen uitspraken doen over de conclusies waartoe de Raad in zijn verdere beraad over deze kwesties eventueel zal komen. 
Panagiotis Beglitis (PSE ),
   Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord. Wij moeten hier echter eerlijk zijn, want ik vrees dat de Europese Unie Turkije tegenstrijdige signalen blijft geven.
Enerzijds zeggen wij dat de toepassing van het protocol een verplichting is waar Turkije op korte termijn, in het komend jaar of in de komende twee jaar, aan moet voldoen, en anderzijds zeggen wij dat de toepassing van het protocol een voorwaarde is voor de opening van onderhandelingen over de hoofdstukken met betrekking tot de douane-unie.
Mijnheer de minister, mijn vraag nu: laten wij zeggen dat Turkije over vijf jaar klaar is voor onderhandelingen over het hoofdstuk betreffende de douane-unie, of dat Turkije die onderhandelingen wil openen, wat doet de Europese Unie dan? Geven wij het misschien een achterdeurtje om te ontsnappen?
Ten tweede hebt u, mijnheer de minister, geen antwoord gegeven op mijn vraag betreffende de rol van het leger in het politieke leven in Turkije. Dat is toch een politiek criterium. Wij zien echter dat het leger ook nu nog een overheersende rol blijft spelen in het politieke bestel van Turkije. 
Hans Winkler,
   . Ik ben het er niet mee eens dat wij als Raad van de Europese Unie tegenstrijdige signalen uitzenden. Er is een duidelijke procedure, en die vordert. Alles zal te zijner tijd worden getoetst, en de verschillende punten zullen volgens de voorschriften moeten worden nageleefd.
Overigens voert de Raad voortdurend beraadslagingen en hij moet deze natuurlijk afronden. Daarbij zijn we het niet altijd met elkaar eens, maar er worden alleen signalen uitgezonden als er een consensus is. Ik geloof dat de Raad consequent en logisch te werk gaat in het onderhandelingsproces en bij de naleving van de verplichtingen, en dit ook zal blijven doen. Zoals ik heel duidelijk heb gezegd gaat het om verplichtingen die nageleefd moeten worden. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter, ik wilde u vragen wat de houding is van het voorzitterschap ten aanzien van de beschuldigingen van Turkije en van zijn pogingen om onderhandelingen te voeren over de voltooiing van de douane-unie, in relatie tot de kwestie-Cyprus. Hebt u daar duidelijk op geantwoord?
Wat de theologische faculteit van Chalki betreft: hoeveel geduld moet men nog hebben en hoelang moet men nog wachten? 
Hans Winkler,
   . - Het gaat er niet om of wij tevreden zijn met een antwoord of niet. Het gaat erom of verplichtingen worden nageleefd. Deze verplichtingen moeten worden nageleefd. Zoals ik al in mijn antwoord op de oorspronkelijke vraag heb gezegd, zullen de vorderingen bij de onderhandelingen afhangen van de vraag in hoeverre deze verplichtingen worden nageleefd, en niet van de aard van de verklaringen. Of een verplichting is nageleefd of niet, hangt niet af van het gegeven antwoord.
Wat betreft de theologische faculteit van Chalki, dat is een eis die wij regelmatig ter sprake brengen. Ook deze kwestie beïnvloedt natuurlijk de vorderingen bij de onderhandelingen over de grondrechten en -vrijheden, die in een apart hoofdstuk worden behandeld. 
De Voorzitter. -
Op 20 maart 2006 heeft een militaire rechtbank in Libanon de rechtszaak geopend die door de militaire aanklager was aangespannen tegen de advocaat en mensenrechtenactivist Dr. Muhamad Mugraby wegens verklaringen die hij op 4 november 2003 voor het Europees Parlement heeft afgelegd.
Volgens de voormalige commissaris Chris Patten en de relevante persoonlijkheden van het EP was de door de heer Mugraby verstrekte informatie belangrijk, correct en op geen enkele wijze beledigend.
Op dezelfde dag heeft de Raad de Libanese minister-president ontvangen om van gedachten te wisselen over kwesties in verband met een akkoord over samenwerking van Libanon met de EU.
Kan de Raad bevestigen dat hij op deze bijeenkomst heeft bevestigd dat deze rechtszaak in strijd is met de mensenrechtenclausule in deze overeenkomst? Welke garanties kan de Raad geven dat de vervolging van deze Libanese advocaat en mensenrechtenactivist wordt stopgezet?
Hans Winkler,
   . - Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen kan ik op deze vraag antwoorden dat de zaak van Muhamad Mughraby niet ter sprake is gekomen tijdens de ontmoeting van de ministers van Buitenlandse Zaken met de Libanese premier, Fuad Siniora, die plaatsvond in het kader van de vergadering van de Raad op 20 maart. Ik was persoonlijk aanwezig bij deze ontmoeting.
Het bezoek van de heer Siniora aan Brussel, dat zeer kort was, was een gelegenheid om op een belangrijk moment in de geschiedenis van dit land te benadrukken dat de Europese Unie de onafhankelijkheid, soevereiniteit en democratie van Libanon steunt. Deze ontmoeting, waarbij alle ministers van Buitenlandse Zaken aanwezig waren, was niet de juiste gelegenheid om de zaak van de heer Mughraby aan te kaarten.
Dit betekent echter niet dat de Raad de zaak van de heer Mughraby niet op de voet volgt. Hij heeft de Libanese regering al bij verschillende gelegenheden daarop aangesproken. Dat gebeurde onder andere op 22 december, toen in de vorm van een demarche bij de Libanese autoriteiten werd aangegeven dat de Europese Unie bezorgd is over de aanklachten tegen de heer Mughraby.
Ik wil ook hier duidelijk maken dat het voor de Raad onaanvaardbaar is dat iemand wordt vervolgd wegens het vreedzaam uitoefenen van het recht op vrije meningsuiting, in het bijzonder ten overstaan van een instelling van de Europese Unie als het Europees Parlement. Wij zullen deze zaak dan ook op de voet blijven volgen. 
Paulo Casaca (PSE ),
   - Ik vind het werkelijk heel treurig dat dit onderwerp tijdens het gesprek met de premier niet aan de orde is gebracht. Is de Raad het niet met mij eens dat het door de militaire rechtbank in Beiroet gevoerde proces ook een proces tegen Europa is? De heer Mugraby wordt er immers van beschuldigd dat hij een vraag van het Europees Parlement heeft beantwoord. Dat heeft gevolgen voor het functioneren van onze instellingen en voor onze vrijheid om vragen te stellen aan de mensen die bereid zij met ons samen te werken. Ik wil de Raad daarom vragen of dit niet een voldoend ernstige aangelegenheid is om de mensenrechtenclausules die zijn opgenomen in onze overeenkomsten met Libanon, in werking te stellen. 
Hans Winkler,
   . - Ik ben het er helemaal mee eens dat dit een ernstige zaak is. Het feit dat wij deze zaak bij een relatief korte ontmoeting als een lunch hebben aangekaart, betekent niet dat wij hem niet serieus nemen. Zoals u weet staat de Europese Unie op het punt om onderhandelingen te beginnen met de Libanese regering over een actieplan in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid. Daarin zullen wij uiteraard mensenrechten en democratie als de belangrijkste prioriteiten op tafel leggen, zoals bij dergelijke actieplannen gebruikelijk is.
In dit actieplan zal ook de noodzaak van het opbouwen van een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke macht worden opgenomen. Het zal een nuttig instrument zijn om de regering te helpen bij het opstarten van belangrijke en noodzakelijke hervormingen op deze terreinen.
U hebt de associatieovereenkomst genoemd die op 1 april van kracht is geworden. Daarmee hebben wij de beschikking gekregen over een nieuw, extra instrument om de mensenrechtendialoog met de regering van Libanon uit te bouwen en te intensiveren. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Ik zou collega Casaca van harte willen gelukwensen met zijn vraag, maar ik wil daar het volgende aan toevoegen. De laatste tijd zijn in Libanon veel vooraanstaande journalisten, bekende intellectuelen en linkse militanten vermoord.
Het gaat er niet alleen om dat wij nu als Europese Unie een samenwerking met Libanon opstarten. Het gaat ook niet alleen om de uitvoering van de resoluties van de Veiligheidsraad van de VN ten aanzien van Syrië.
Ik ben van mening dat de Raad en het voorzitterschap druk moeten uitoefenen op Libanon en de nieuwe regering van Libanon opdat zij de mensenrechten eerbiedigen. Mijns inziens moet de Raad ook een standpunt ten aanzien hiervan innemen. 
Hans Winkler,
   . - Deze vraag kan ik heel kort beantwoorden. Ik ben het helemaal met de afgevaardigde eens. Het gaat niet alleen - maar ook - om het naleven van de verplichtingen in verband met de initiatieven en activiteiten in het kader van de Verenigde Nateis ten aanzien van Syrië. Voor de Europese Unie gaat het heel concreet om het naleven van mensenrechtenverplichtingen. Wij stellen dit aan de orde en nemen dit serieus. Wij hebben nu de middelen die wij nodig hebben om deze kwesties in alle ernst en met alle kracht op tafel te kunnen leggen, en dat zullen wij ook doen. 
De Voorzitter. -
Meer dan 400 intellectuelen, waaronder 7 Nobelprijswinnaars, verlangen in hun brief aan de regering van de VS de stopzetting van de massale en stelselmatige schendingen van de mensenrechten die daar plaatsvinden in naam van de "oorlog tegen het terrorisme", en met name de sluiting van de Guantanamobasis en van andere centra van willekeurige gevangenhouding, alsmede een einde aan de ontvoeringen en folteringen onder gedoging van de regeringen van de EU-lidstaten en anderen waardoor de geheime gevangenissen en vluchten van de CIA mogelijk zijn geweest.
Veroordeelt de Raad de pogingen van de VS om te zorgen dat deze zaak van regelrechte schending van de menselijke waardigheid niet aan de VN-Raad voor de mensenrechten wordt voorgelegd? Onderschrijft de Raad de eis tot sluiting van de Guantanamobasis?
Hans Winkler,
   . - Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik - omdat dit mij persoonlijk na aan het hart ligt - zeggen dat de Raad constant opkomt voor het onvoorwaardelijk handhaven van alle internationale mensenrechtennormen en alle normen van het internationaal humanitair recht in de context, en vooral in de context, van de strijd tegen het terrorisme. Dit heeft de Raad ook tot uitdrukking gebracht in wetgevingsmaatregelen en programma’s zoals het kaderbesluit van 13 Juni 2002 inzake terrorismebestrijding en de EU-strategie tegen terrorisme van 1 december 2005.
De ministers van Buitenlandse Zaken hebben de kwestie van het kamp van Guantánamo besproken tijdens hun diner ter gelegenheid van de Europese Raad van 22 en 23 maart in Brussel, en onder andere vastgesteld dat Guantánamo een reden tot serieuze bezorgdheid blijft. Zij hebben er nota van genomen dat de regeringsleiders van enkele nauwe bondgenoten van de Verenigde Staten hebben opgeroepen om Guantánamo te sluiten, dat deze oproepen juist waren en op het juiste moment kwamen. Sommige EU-ministers hebben er ook op gewezen dat zij hun bezorgdheid al hadden geuit tijdens hun ontmoeting met de minister van Buitenlandse Zaken van de VS in Brussel. Ik wil ook onder de aandacht brengen dat de fungerend voorzitter van de Raad, minister van Buitenlandse Zaken Plassnik, op 22 maart publiekelijk heeft verklaard dat EU-lidstaten en bondgenoten van de Verenigde Staten al meermaals hebben opgeroepen om Guantánamo te sluiten. Zij zei ook: ‘Deze verklaringen waren juist en belangrijk, maar zij waren niet genoeg.’
Op basis van het principe dat niemand boven de wet kan staan, voert de EU al geruime tijd een gerichte juridische dialoog met de Verenigde Staten. Het doel daarvan is ervoor te zorgen dat het internationaal humanitair recht en de mensenrechten worden nageleefd bij de bestrijding van het terrorisme. Wij gaan ervan uit, en ik citeer opnieuw, ‘dat Guantánamo weldra tot het verleden zal behoren’. Dit werd gezegd in het besef dat het terrorisme bestreden moet worden op een manier die geloofwaardig en conform de mensenrechten is, en dat wij, juist als Europese Unie, met onze mogelijke oplossingen, daarop moeten toezien. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Mijnheer de vertegenwoordiger van de Raad, soms spreekt u duidelijke taal, zoals vanmorgen toen u in naam van - zo zei u dat - de schending van de mensenrechten sprak over maatregelen tegen Wit-Rusland, maar soms spreekt u als een orakel.
Daarom willen wij u twee vragen, recht op de man af, stellen.
Eerste vraag: proberen de Verenigde Staten van Amerika te voorkomen dat het vraagstuk van de sluiting van Guatánamo in de Mensenrechtenraad van de VN wordt behandeld? Bent u het er mee eens dat dit daar wordt behandeld, of bent u het daar niet mee eens?
Tweede vraag, en ik wil graag dat u hier duidelijk antwoordt, want u hebt mij slechts een indirect geantwoord: bent u het er mee eens dat Guatánamo nu gesloten moet worden, en zo ja, welke maatregelen denkt u als Raad te nemen om de Verenigde Staten van Amerika onder druk te zetten opdat Guatánamo wordt gesloten? 
Hans Winkler,
   . - Laat ik absoluut duidelijk stellen dat wij in de Raad zeker niet met twee maten meten. Als zich schendingen van de mensenrechten voordoen, worden ze aan de orde gesteld. De kwestie van de verenigbaarheid van Guantánamo met de relevante bepalingen van het internationaal recht, en in het bijzonder van het humanitair recht, is bij de Verenigde Staten aangekaart. Ik heb ook geciteerd wat de fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd toen zij haar hoop uitsprak dat Guantánamo weldra tot het verleden zal behoren.
Wij hebben als Raad van de Europese Unie ook de inspanningen gesteund van de speciale VN-gezant tegen foltering, de heer Novak, om willekeurige arrestaties en onmenselijke behandeling te voorkomen. Wij brengen deze kwestie zeker naar voren bij vertegenwoordigers van de Verenigde Staten, inclusief en beginnend bij de president, en ook bij de minister van Buitenlandse Zaken. Het is zeker niet waar dat wij proberen de kwestie onder het tapijt te vegen. 
Elizabeth Lynne (ALDE ).
   - Vorige week is het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten een onderzoek gestart naar de militaire commissies. Het zal deze militaire commissies tegen het licht houden. Natuurlijk schenden deze commissies de internationale normen voor een eerlijk proces, zijn ze niet onafhankelijk van de regering en wordt de verdediging bewijsmateriaal onthouden. Ook lijken ze onder marteling afgelegde verklaringen toe te laten, en is er geen sprake van onafhankelijke beroepsmogelijkheden.
Kan de fungerend voorzitter van de Raad op categorische wijze verklaren dat hij deze militaire rechtbanken afwijst? Nogmaals, wilt u alstublieft specifiek antwoord geven op de vraag of u druk gaat uitoefenen op de regering van de Verenigde Staten om Guantánamo Bay te sluiten? Dat is het antwoord dat we nodig hebben. 
Hans Winkler,
   - Ten eerste kunnen en mogen wij geen uitspraken doen over nationale rechtssystemen als er op nationaal niveau voldoende wettelijke middelen bestaan om een oplossing te vinden voor deze zaak. U noemde het Hooggerechtshof. Het Hooggerechtshof en andere rechtbanken in de Verenigde Staten hebben zich verschillende malen gebogen over de kwestie van de rechtmatigheid van zaken die hebben plaatsgevonden in verband met het kamp. Ik denk dat het rechtssysteem van de Verenigde Staten uitstekend in staat is om deze kwestie zelf op te lossen.
Ik kan op categorische wijze zeggen dat we hopen dat het kamp in Guantánamo spoedig tot het verleden zal behoren. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   - Zijn er veel lidstaten, als die er al zijn, die in de Raad zeggen dat ze tegen een strengere veroordeling van het kamp in Guantánamo zijn? Welke lidstaten zijn tegen het nemen van concretere stappen op dit punt? 
Hans Winkler,
   - In de discussies die hebben plaatsgevonden tijdens het diner van de ministers van Buitenlandse Zaken in het kader van de Europese Raad, heeft niemand zich waar dan ook tegen uitgesproken. Het was heel duidelijk dat dit het gemeenschappelijke standpunt was waar iedereen achter stond. Er is daarom geen enkel land dat zich waar dan ook tegen heeft uitgesproken, want wat ik heb gezegd is zonder meer het standpunt van alle lidstaten. 
De Voorzitter. -
   Aangezien de vragen nrs. 6 en 7 over hetzelfde onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:
Welke maatregelen denkt de Raad te nemen, in het licht van het arrest van het Europese Hof van Justitie over de compensatie aan luchtreizigers (10 januari 2006), om ervoor te zorgen dat de consumenten ook daadwerkelijk de bescherming en rechten krijgen die met deze wetgeving worden nagestreefd?
Kan de Raad mededelen of hij voornemens is nieuwe maatregelen voor te stellen met het oog op een verbetering van de rechten van passagiers die met Europese luchtvaartmaatschappijen vliegen?
Hubert Gorbach,
   . - Mevrouw de Voorzitter, met betrekking tot deze vragen, maar in het bijzonder met betrekking tot de vraag van de heer Evans, kan de Raad bevestigen dat hij nota heeft genomen van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 10 januari 2006 in de zaak versus . De Raad juicht de mening van het Hof van Justitie toe dat bij het onderzoek van de prejudiciële vragen van de nationale rechtbank niets naar voren is gekomen waardoor de geldigheid zou worden aangetast van de artikelen 5, 6 en 7 van Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad betreffende gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 295/91.
Ik wil er ook aan herinneren dat Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad luchtreizigers bepaalde rechten geeft bij instapweigering en annulering of vertraging van vluchten. Volgens artikel 16 van de Verordening (‘Overtredingen’) wijst elke lidstaat een instantie aan die verantwoordelijk is voor de handhaving van de Verordening op zijn grondgebied. In voorkomend geval neemt deze instantie de maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de rechten van de passagiers worden geëerbiedigd.
Zij stelt eveneens dat passagiers een klacht kunnen indienen bij een aangewezen instantie over een vermeende overtreding van deze Verordening, en ten slotte schrijft artikel 16, lid 3, voor dat de door de lidstaten vastgelegde sancties voor overtredingen van deze Verordening doeltreffend, evenredig en afschrikwekkend moeten zijn.
Het is dus in eerste instantie de taak van de met de handhaving belaste lidstaten en nationale instanties om ervoor te zorgen dat de passagiers die een klacht indienen, daadwerkelijk kunnen genieten van de met deze Verordening verkregen rechten.
Verder is het conform artikel 211 van het EG-Verdrag de taak van de Commissie om ervoor te zorgen dat de bepalingen van de Verordening daadwerkelijk worden toegepast. De Raad ziet nauwgezet toe op de toepassing van de Verordening. Hij zal in het bijzonder zorgvuldig het verslag onderzoeken over de toepassing en de resultaten van deze Verordening, dat de Commissie conform artikel 17 van de Verordening voor 1 januari 2007 moet voorleggen.
In verband met de vraag van de heer Ryan wil de Raad er met name aan herinneren dat hij bovenstaande Verordening inzake bijstand aan luchtreizigers in geval van instapweigering samen met het Europees Parlement in 2004 heeft uitgevaardigd in het kader van de medebeslissingsprocedure.
Ik wil ook onder de aandacht brengen dat de Raad binnenkort, eveneens samen met het Parlement in het kader van de medebeslissingsprocedure, een Verordening zal aannemen inzake de rechten van luchtreizigers met een handicap of beperkte mobiliteit.
Tot slot wil ik erop wijzen dat de Europese Commissie het initiatiefrecht heeft om wetgeving voor te stellen voor het versterken van de rechten van luchtreizigers, en dat er geen nieuwe voorstellen zijn ingediend. De Raad is daarom niet van plan om op korte termijn meer wetgeving op dit terrein aan te nemen. 
Robert Evans (PSE ),
   Met alle respect voor de fungerend voorzitter van de Raad moet ik zeggen dat zijn antwoord zeer veel te wensen overlaat, want het enige dat hij gedaan heeft is de uitspraak van het Europees Hof van Justitie herhalen, en die ken ik maar al te goed.
We hebben deze uitspraak nu, maar toch proberen luchtvaartmaatschappijen nog steeds om onder de betalingen uit te komen. Ik heb een archief vol met concrete zaken waarin luchtvaartmaatschappijen niet de compensatie betalen waar mensen duidelijk recht op hebben. U zei dat de Raad dit goed in de gaten houdt, maar dat haalt niet veel uit. Daarom herhaal ik mijn vraag: wat doet de Raad of wat denkt de Raad te ondernemen om ervoor te zorgen dat het besluit wordt gehandhaafd, de consumenten worden geholpen en de compensatie ontvangen waar ze duidelijk recht op hebben, zoals is bewezen door de uitspraak van het Europees Hof van Justitie? 
Hubert Gorbach,
   . - Ik wil er nogmaals op wijzen dat dit een zaak is voor de lidstaten. De Raad kan alleen tijdens zijn vergaderingen onder de aandacht brengen dat deze ondubbelzinnige en duidelijke bepalingen goed in de gaten moeten worden gehouden en dat lidstaten erop moeten staan dat ze worden nageleefd. Meer kunnen wij niet doen. Het spijt me, maar wij zullen ons hieraan houden, omdat de juridische situatie duidelijk is. Het feit is gewoon dat in elke concrete zaak de betrokken lidstaat verantwoordelijk is en zijn verantwoordelijkheid moet nemen. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, minister Gorbach, dames en heren, wij als veelvliegers kennen allemaal de situatie op luchthavens, waar klachten soms gewoon in de prullenbak verdwijnen, maar waar consumenten vaak voor het probleem staan hoe zij gehoord kunnen worden. Is het mogelijk om hier een scheidsrechterlijke instantie of een ombudsman in te stellen die dergelijke klachten vakkundig kan behandelen? 
Hubert Gorbach,
   . - Als dergelijke gevallen zich vaker gaan voordoen, is dit zeker een mogelijkheid om deze kwestie tot tevredenheid van passagiers of consumenten op te lossen. Ik wil de afgevaardigde er echter wel op wijzen dat ook dit een zaak is van de betrokken lidstaat. Ik kan de afgevaardigde alleen beloven dat ik dit in de Raad zal bespreken en de Raad op deze mogelijkheid zal wijzen voor het geval er zo veel van dergelijke klachten zijn dat er in actie moet worden gekomen. 
Reinhard Rack (PPE-DE ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, net als de heer Rübig wil ik graag de aandacht vestigen op iets dat ons vrijwel dagelijks overkomt. Een grote Europese luchthaven, Frankfurt, overhandigt op verzoek een blad met uitleg over de Verordening van de Raad en het Europees Parlement. Na zorgvuldig doorlezen van deze tekst, die in totaal ongeveer tien tot vijftien A4-tjes beslaat, elk voor driekwart volgeschreven, blijkt dat de passagier geen rechten heeft.
Is de Raad bereid en voornemens om samen met het Parlement naar de Commissie te stappen en haar erop te wijzen dat zij eigenlijk moet zorgen voor de naleving van deze rechtsvoorschriften? 
Hubert Gorbach,
   . - Naleving van de rechten van passagiers is heel belangrijk voor mij en de samenwerking met het Parlement ook, dus ik beantwoord uw vraag met een duidelijk ‘ja’. 
Elizabeth Lynne (ALDE ).
   - Ik ben blij dat de vorige spreker nog informatie heeft gekregen. Toen zondagavond op de luchthaven Gatwick mijn vlucht werd geannuleerd door Air France, kregen we helemaal geen instructies, geen rechten. Ik begrijp dat het een vraag is voor de lidstaten, maar zou u alstublieft uw goede diensten willen aanwenden en de lidstaten vragen om ervoor te zorgen dat de wetten worden nageleefd? Dat gebeurt op dit moment niet. Als passagiers geen enkele informatie over compensatie krijgen, wat kunnen ze dan doen? 
Hubert Gorbach,
   . - Ik kan voor de afgevaardigde alleen herhalen wat ik al heb gezegd in antwoord op de aanvullende vraag, namelijk dat ik natuurlijk bereid ben en mijn goede diensten - om uw formulering te gebruiken - graag wil aanwenden om de lidstaten erop te wijzen dat deze zaken serieus moeten worden genomen en belangrijk zijn. Ik zal deze kwestie in de Raad bespreken. 
De Voorzitter. -
   Aangezien de vragen nrs. 8, 9 en 10 over hetzelfde onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:
Het tijdens de Europese Top van december 2005 bereikte politieke akkoord betreffende de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 behelst onder andere een reductie van de financiële middelen die voor de trans-Europese vervoersnetwerken zijn gereserveerd van EUR 20 miljard, zoals oorspronkelijk voorgesteld door de Commissie, naar EUR 7 miljard.
Is de Raad, in de wetenschap dat de trans-Europese netwerken erg belangrijk zijn voor de verwezenlijking van de strategie van Lissabon en voor de werking van de interne markt, van oordeel dat de 30 voor de nabije toekomst geplande prioritaire projecten met het bedrag van EUR 7 miljard daadwerkelijk zullen kunnen worden gerealiseerd? Deelt de Raad de vrees dat de verlaging van de gereserveerde financiële middelen met twee derde een negatieve uitwerking zal hebben op de hele vervoerssector, gezien ook het feit dat sommige van de bedoelde projecten reeds problemen bij de uitvoering ondervinden, en hoe denkt hij hier de komende zes maanden iets aan te doen? Denkt de Raad hierbij aan het herzien of opschorten van sommige van deze prioritaire projecten?
Hoe ziet de Raad de kansen en het tijdschema voor de aanleg van de hogesnelheidslijn van Parijs over Straatsburg naar Boedapest - met de zeer belangrijke aftakking van München door de Brenner-basistunnel naar Rome - , met name wat het tracé in Oostenrijk en Duitsland betreft?
De doelstellingen van de Lissabon-strategie kunnen niet worden bereikt zonder doelmatige Europese vervoersnetwerken. Op de Top van Essen van 1994, vervolgens in de Commissiebesluiten 1692/96/EG(1) en 884/2004/EG(2) en in het verslag van de werkgroep op hoog niveau onder voorzitterschap van Karel van Miert werden communautaire richtsnoeren voor de TEN-T vastgelegd en 30 prioritaire projecten omschreven.
Het wekt grote bezorgdheid dat het project Axis 23 - Gdansk-Warschau-Brno/Bratislava-Venetië -, dat van strategisch belang voor de sociale en economische ontwikkeling van Centraal-Europa is, werd weggelaten uit het Commissievoorstel waarbij coördinatoren voor 6 van de 30 vervoersprojecten van de trans-Europese netwerken werden benoemd.
Zal het Oostenrijkse voorzitterschap prioriteit geven aan dit project, waarmee landen in het Baltische gebied met Centraal-Europa worden verbonden? Welke vooruitgang is er bij de uitvoering van dit project geboekt? Hoe zal het worden gefinancierd?
Hubert Gorbach,
   . - Mevrouw de Voorzitter, de vragen over de TEN’s, de trans-Europese netwerken, wil ik graag als volgt beantwoorden:
Met betrekking tot de vraag naar de financiering wijs ik erop dat de Europese Raad in december een akkoord heeft bereikt over de financiële vooruitzichten. Op dit moment bekijkt de Commissie welke mogelijkheden voor Gemeenschapssteun het nieuw financieel kader biedt. Als de Commissie daarmee klaar is, zal de Raad zijn beraadslagingen onmiddellijk hervatten, zodat er zo snel mogelijk overeenstemming wordt bereikt en de Raad nog voor het eind van het jaar zijn definitieve goedkeuring aan het voorstel kan geven.
Wat het vervoersbeleid in het algemeen betreft, wil ik benadrukken dat de Gemeenschapssteun op het gebied van de trans-Europese vervoersnetwerken bedoeld is voor medefinanciering van projecten die in lidstaten vaak in een samenwerkingsverband van nationale, publieke en private instanties worden uitgevoerd. De Gemeenschapssteun kan in zekere zin dienen als hefboom voor de financiering door publieke en private instanties op nationaal niveau, en een stimulans bieden voor de coördinatie van de activiteiten van verschillende lidstaten, met name bij de grensoverschrijdende onderdelen van een traject. De desbetreffende lidstaten en uiteraard ook de deelnemende partijen blijven echter verantwoordelijk voor de uitvoering van de projecten.
Wanneer ernstige vertraging optreedt in de uitvoering van een project van gemeenschappelijk belang, kan de Commissie op grond van beschikking nr. 1692/96/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet, de betrokken lidstaten consulteren en passende maatregelen nemen. Daarbij dient de Commissie de verdeling van bevoegdheden naar behoren in acht te nemen. Waar het gaat om een herziening van de in de beschikking opgenomen lijst van prioritaire projecten, kan de Commissie op grond van haar initiatiefrecht wetgevingsvoorstellen indienen, en wel in het kader van het tweejaarlijkse verslag over de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren.
Wat het kredietvolume van de begrotingslijn voor de TEN’s op grond van de financiële vooruitzichten 2007-2013 betreft, wil ik eerst iets zeggen over de financiering van TEN-projecten uit de middelen voor de trans-Europese netwerken in het algemeen. Ik heb op 25 januari jongstleden als fungerend voorzitter van de Raad een ontmoeting gehad met de Commissie vervoer en toerisme en toen reeds heb ik gepleit voor een zo groot mogelijke verhoging van de middelen voor de trans-Europese netwerken in het kader van de financiële vooruitzichten. Ik heb vervolgens ook degenen die de beslissingen nemen en de onderhandelingen voeren, gewezen op het belang en de urgentie ervan en gezegd dat men niet op Europees niveau groeistrategieën of werkgelegenheidsprogramma’s kan aankondigen als men niet tevens rekening houdt met de mobiliteit en de duurzaamheid, waarvoor uitbreiding van de trans-Europese netwerken een essentiële voorwaarde is. Ik heb met instemming kennis genomen van het feit dat er gisteren in het tripartiet overleg een compromis is bereikt. Hopelijk leidt het benutten van alle aanwezige speelruimte in ieder geval tot een minder ingrijpende vermindering van de middelen die in de periode 2007-2013 voor de TEN’s beschikbaar zullen zijn. Als voorzitter van de Raad Vervoer, Telecommunicatie en Energie heb ik er zelf altijd op gewezen hoe belangrijk het is dat de vastgestelde prioritaire TEN-projecten worden gerealiseerd. Zoals ik al zei, heb ik daarop ook degenen aangesproken die betrokken zijn bij de onderhandelingen en druk uitgeoefend waar dat mogelijk en nuttig was.
Ik ben blij met het - voorlopige - akkoord en hoop, zoals gezegd, dat we nu in ieder geval aan de belangrijkste projecten kunnen beginnen. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ),
   Mijnheer de voorzitter, ik dank u voor de inlichtingen die u ons zowel vandaag als in de Commissie vervoer en toerisme van het Europees Parlement gegeven hebt
Mijn vraag is duidelijk: wij moeten de trans-Europese netwerken ontwikkelen, de interne markt voltooien, mobiliteit bevorderen en al datgene doen wat u noemde. Denkt u dat wij al die doelstellingen kunnen bereiken met 7 miljard euro?
Als deze doelstellingen absoluut bereikt moeten worden, maar het beschikbare geld in de verste verte niet volstaat, wat zal de Raad dan voorstellen om het gat op te vullen, afgezien van algemeen aandringen op samenwerking tussen de openbare en de particuliere sector?
Dan wilde ik weten welk percentage van het - met ongeveer 500 miljoen euro - verhoogde bedrag bestemd zal zijn voor energie en welk percentage voor vervoer. 
Hubert Gorbach,
   . - In totaal is er 7,3 miljard euro voor vervoer gereserveerd. U stelt terecht dat we voor het realiseren van de prioritaire trans-Europese netwerken ook innovatieve financieringsmodellen moeten toepassen en daarover niet alleen maar moeten nadenken. Ik denk daarbij aan de participatie van private financiers en investeerders. Anders lukt het niet. Bovendien moeten we ongetwijfeld prioriteiten stellen en na enkele jaren kunnen vaststellen dat de projecten die het snelst klaar zijn voor uitvoering, waarschijnlijk ook de grootste kans op realisatie hebben. Daarom zal het de belangrijkste taak van de verantwoordelijken in de Raad zijn ervoor te zorgen dat die prioritaire trans-Europese netwerken, die voor de werkgelegenheid en economische ontwikkeling van belang zijn, de vereiste goedkeuring krijgen, zodat met de aanleg ervan kan worden begonnen. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik stelde een concrete vraag over het tijdschema voor de Europese hogesnelheidslijn van Parijs via Straatsburg en München naar Wenen en de aftakking door de Brenner-basistunnel naar Rome. Mijn vraag gaat over het hele project, maar ik ben vooral benieuwd naar het tracé vanaf München naar Wenen respectievelijk Rome. 
Hubert Gorbach,
   . - In antwoord op de vraag van de heer Posselt kan ik zeggen dat volgens het voorzitterschap van de Raad de uitbreiding van beide spoorverbindingen - hoofdas 17: Parijs - Straatsburg - Stuttgart - Wenen - Bratislava, en hoofdas 1: Berlijn - München - Verona - Palermo - van groot belang is om overbelasting van de wegen, met name door het vrachtverkeer, tegen te gaan.
Het gaat daarbij om grote projecten, die tot doel hebben de verschillende vormen van vervoer met elkaar in evenwicht te brengen en een bijdrage te leveren aan een duurzaam vervoerssysteem in de Europese Unie. Bovendien bevorderen deze grensoverschrijdende projecten de economische integratie op de interne markt.
Aangezien u concreet naar het tijdschema vroeg, kan ik zeggen dat de aanleg van beide tracés naar verwachting in 2015 zal worden voltooid. De definitieve beslissing over deze grote grensoverschrijdende projecten en de snelle realisering ervan hangen natuurlijk af van de financiële vooruitzichten 2007-2013 en gedeeltelijk ook - zoals al is gezegd - van de noodzakelijke private investeringen.
Wanneer er eenmaal overeenstemming is bereikt over het benodigde budget, moet er met het oog op de voltooiing van deze ambitieuze projecten een uitvoeringsplan voor de lange termijn komen. Laat ik ter afsluiting opmerken dat ik er persoonlijk vast van overtuigd ben dat nog dit jaar de eerste spade de grond in gaat en we kunnen beginnen. Dat geldt zeker voor de transitoroute Noord-Zuid van hoofdas 1: Berlijn - München - Verona - Palermo. Ik heb zelf de eerste spade in de grond gestoken voor de spil van dit project, de Brenner-basistunnel. Ik heb in de afgelopen drie en een half jaar samen met mijn collega, minister Lunardi, alles gedaan om ervoor te zorgen dat dit project de fase zou bereiken waarin het zich nu bevindt. Ik vind dat voor deze twee belangrijke verbindingen gemeenschappelijke inspanningen gewenst en geboden zijn. 
Stanisław Jałowiecki (PPE-DE ),
   - Ik heb geen antwoord gekregen op mijn gerichte vraag over de hoofdas Gdanks-Wenen. Dit tracé is van bijzonder belang, omdat het als verbinding tussen de nieuwe lidstaten uit Midden-Europa en de oude lidstaten van de Unie onmiskenbaar een cruciaal onderdeel van het transportnetwerk is. Twee andere verbindingen zijn in de planningsfase. Ik doel op het traject tussen Parijs en Wenen en de versneld aan te leggen Rail Baltica, die via Warschau van Antwerpen naar Helsinki zal lopen. Voor het hoogst belangrijke tracé waarnaar ik informeerde, is echter nog geen regeling getroffen. Vandaar mijn vraag aan de vice-kanselier. 
Hubert Gorbach,
   . Ik wil ook graag ingaan op mondelinge vraag H-0237/06 van de heer Jalowiecki. Zoals de geachte afgevaardigde bekend zal zijn, is er een beschikking van het Europees Parlement en de Raad betreffende communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet. Daarin wordt ervan uitgegaan dat de werkzaamheden aan spoorverbinding 23, de genoemde hoofdas Gdansk - Warschau - Brno/Bratislava - Wenen, in de periode 2010-2015 zullen worden voltooid. Het voorzitterschap van de Raad acht deze spoorverbinding van eminent belang. Langs het tracé zullen zich immers bedrijven gaan vestigen. Daarnaast zal de verbinding de omschakeling naar nieuwe vormen van vervoer in het internationale verkeer bevorderen, maar tegelijkertijd ook tegemoetkomen aan de mobiliteitsbehoefte van reizigers op het gebied van regionaal vervoer.
In juli vorig jaar, dus in 2005, werden zes Europese coördinatoren benoemd om vaart te zetten achter de uitvoering van vijf prioritaire hoofdassen en de invoering van het Europees treinbeveiligingssysteem. Hoofdas 23 valt niet onder deze eerste prioritaire projecten. Het voorzitterschap kan in deze fase echter niet vooruitlopen op de beslissing, welke hoofdassen straks de hoogste prioriteit krijgen, noch op de vraag of er een tweede groep Europese coördinatoren wordt aangesteld. Ik vraag om uw begrip daarvoor.
De projecten van spoorverbinding 23 maken deel uit van de nationale hervormingsprogramma’s (NRP’s) van de Tsjechische Republiek, Polen en Slowakije. Er zijn al economische voorstudies uitgevoerd en men is begonnen met studies naar de technische constructie en het onderzoek naar de milieueffecten. Ik wil eraan toevoegen dat in Oostenrijk grote investeringen zijn gepland voor het eveneens in de vraag genoemde deeltraject Wenen - Venetië.
Bovendien wil ik erop wijzen dat een definitieve beslissing over spoorverbinding 23 mede afhankelijk is van het akkoord over de financiële vooruitzichten 2007-2013, zoals vandaag al vaker is gezegd, en ook van de beschikbaarheid van private middelen. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de Europese hogesnelheidslijn ligt ons allemaal na aan het hart, omdat die dwars door Straatsburg, de hoofdstad van Europa, loopt. Denkt u dat de aangestelde coördinator in de Raad Vervoer, Telecommunicatie en Energie regelmatig verslag zou kunnen doen van de vooruitgang die hij met de coördinatie heeft geboekt? 
Hubert Gorbach,
   . - Mijnheer Rübig, ik vind het een goed idee wanneer de verantwoordelijke coördinator, die natuurlijk goed op de hoogte zal zijn, aan de bevoegde, geïnteresseerde en verantwoordelijke afgevaardigden rekenschap en verantwoording aflegt. Ik zal deze suggestie oppakken en doorgeven. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   - De Commissie heeft voorgesteld zes coördinatoren te benoemen voor zes van de dertig projecten. Het lijkt erop dat dit, analoog aan Orwell, de meer gelijke dieren onder de TEN-T-projecten zijn. Wanneer laat de Commissie de tweede fase ingaan voor de op één na meest geprivilegieerde prioriteitsprojecten? Wanneer gaat u dat doen in de Raad? 
Hubert Gorbach,
   . - Het is zoals ik al heb gezegd: de in totaal dertig prioritaire TEN-projecten zijn in een bepaalde volgorde gerangschikt. Voor de belangrijkste zes projecten zijn coördinatoren aangesteld. De ervaring zal echter uitwijzen dat er hier en daar vertragingen optreden, waardoor de volgorde zal moeten worden herzien. Daarom heb ik onderstreept dat het goed en belangrijk is dat er een ordeningssysteem is. Op dat punt heeft de Groep op hoog niveau, onder voorzitterschap van de heer Van Miert, uitstekend werk verricht.
Men zal echter ook flexibel moeten zijn. De trajecten zijn immers niet alleen van belang voor economische groei en werkgelegenheid, maar geven ook uitvoering aan hetgeen we in diverse wit- en groenboeken hebben vastgelegd, namelijk de verplaatsing van het goederenvervoer van de weg naar het spoor. Ook daarvoor moeten we volwaardige projecten ter beschikking stellen. Ik ben ervan overtuigd dat we er gezamenlijk alles aan moeten doen om te garanderen dat er ook na de komende periode nog voldoende middelen beschikbaar zijn. Ik vestig vooral mijn hoop op de al genoemde innovatieve mogelijkheden en initiatieven voor private financiering. Daardoor kunnen projecten eerder worden uitgevoerd dan anders mogelijk zou zijn. Dat is niet alleen in het belang van de economie en de werkgelegenheid, maar vooral ook in het belang van het milieu en de bewoners langs een groot aantal transitoroutes. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   - Mijnheer de vice-kanselier, ik ben erg blij dat u eerst bent ingegaan op de financiële vooruitzichten. Vannacht zijn we het inderdaad eens geworden over 500 miljoen meer rechtstreekse steun voor de TEN-projecten en nog eens 500 miljoen voor het verkrijgen van kredieten van de Europese Investeringsbank. Daarom kwam u uit op 7,3 miljard euro.
Mijn vraag aan u gaat over een van de belangrijkste projecten voor Europa en Oostenrijk, namelijk de Brenner-basistunnel. Kunt u ons misschien vanuit uw perspectief vertellen hoe het staat met de uitvoering van dit TEN-project, dat voor de Europese Unie zo cruciaal is? 
Hubert Gorbach,
   . - Mijnheer Karas, ik wil dat graag doen. De situatie bij de Brenner-basistunnel, die de spil vormt van de transitoroute Berlijn - Palermo, is als volgt. De Commissie heeft toegezegd de proeftunnel voor 50 procent mede te financieren. Dat is dus een hoog bedrag. Het investeringsvolume voor deze proeftunnel bedraagt ongeveer 450 miljoen euro. We bevinden ons momenteel in fase 2, dus in de voorbereidingsfase. Deze zomer zullen we met de boringen voor de proeftunnel beginnen en we zullen er alles aan doen om uiterlijk over tweeëneenhalf tot drie jaar met fase 3 te beginnen, dus te starten met de aanleg van de eigenlijke Brenner-basistunnel. Oplevering kan dan uiterlijk in 2015 plaatsvinden, zoals in het staatsverdrag tussen Italië en Oostenrijk is voorzien. Ik heb altijd gezegd dat we nog twee jaar kunnen winnen, als we bij het nastreven van deze doelstellingen de nodige ambitie aan de dag leggen. In het gunstigste geval zou de Brenner-basistunnel als spil van deze transitoroute dan in 2013 klaar kunnen zijn.
Ik wil echter benadrukken dat de voortgang ook wordt bevorderd wanneer de betrokken landen het eens zijn en de Commissie hen optimaal steunt, zoals vice-voorzitter Barrot heeft gedaan, die zich ook ter plekke van de situatie op de hoogte heeft gesteld. Voor de verdere medefinanciering heb ik mijn hoop vooral gevestigd op de Commissie en de Europese Unie. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik had een vraag gesteld en wachtte op een antwoord. Ik dacht dat daar nog voldoende tijd voor was, maar helaas hebben heel veel collega’s het woord gevoerd over één specifieke vraag, en op die manier was het niet meer mogelijk om mijn vraag aan de orde te stellen.
Ik heb hier anderhalf uur zitten wachten op een antwoord, maar helaas loopt het uit op een schriftelijk antwoord. 
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Elke maand weer wordt ik uitgesloten van het Vragenuur, zelfs als ik bij de eerste twaalf of dertien vragen zit. Het is echt typerend voor dit Parlement dat drie vragen tegelijk worden behandeld en we niet verder komen dan tien vragen. Daar moet iets aan gedaan worden. Ik ben hier door de mensen naartoe gestuurd om vragen te stellen. We zijn met zevenhonderd leden. Dat we maar zo weinig vragen kunnen behandelen is echt ontstellend, en typerend voor dit Parlement en het systeem. Ik wil vragen of dit kan worden medegedeeld aan het Bureau, omdat er iets aan gedaan moet worden. 
De Voorzitter. -
   Het spijt me zeer. Ik heb nota genomen van wat u gezegd hebt, maar het is nu eenmaal zo dat wanneer andere debatten uitlopen er vaak een probleem optreedt bij het Vragenuur, waar te weinig tijd voor is. 
De vragen die wegens tijdgebrek niet zijn beantwoord, zullen schriftelijk worden beantwoord (zie bijlage).
Het vragenuur is gesloten.

De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over Wereldgezondheidsdag. 
Mariann Fischer Boel,
   – Mijnheer de Voorzitter, het alomtegenwoordige tekort aan artsen, verpleegkundigen en andere gezondheidswerkers heeft in veel delen van de wereld een kritisch punt bereikt. De vergrijzing van de bevolking in Europa, de Verenigde Staten en de meeste welvarende landen leidt er, samen met het steeds hogere niveau van de medische behandelmethoden waarvoor gespecialiseerd personeel nodig is, toe dat de vraag naar gezondheidswerkers in de ontwikkelde wereld het aanbod overtreft. En de vraag naar gezondheidswerkers overtreft niet alleen onze interne capaciteit voor het opleiden van artsen en verpleegkundigen; hij legt ook een zware druk op de internationale markt voor gezondheidswerkers.
Het tekort aan gezondheidswerkers in de rijke landen komt echter in de verste verte niet in de buurt van de ernstige tekorten die zich voordoen in grote delen van Afrika, waar het gebrek aan gezondheidswerkers vaak het verschil tussen leven en dood kan uitmaken. Met minder dan een gezondheidswerker per 1 000 mensen in Afrika tegen ruim 10 per 1 000 mensen in Europa wekt het nauwelijks verbazing dat er geen eind komt aan de schokkende en onaanvaardbare tol die wordt geëist in de vorm van de sterfte van kinderen en hun moeders. In veel Afrikaanse landen sterft ruim een op de vijf kinderen voor de vijfde verjaardag, en sterft ruim een op de honderd moeders als gevolg van complicaties tijdens de zwangerschap. In Afrika voltrekt de vooruitgang op weg naar de millenniumdoelstellingen zich in een onaanvaardbaar laag tempo, terwijl er in sommige landen zelfs sprake is van achteruitgang als gevolg van HIV/aids. De last van de verzorging van zieken rust op de schouders van families en gemeenschappen, die nauwelijks over de middelen beschikken om deze zware last te kunnen dragen.
In het Wereldgezondheidsverslag voor 2006 wordt de internationale aandacht gevestigd op het tekort aan gezondheidswerkers, hetgeen zeer wordt toegejuicht. Het verslag richt de schijnwerpers op een crisis die in de loop der jaren geleidelijk is gegroeid, en nu zover is voortgeschreden dat zij waarschijnlijk de voornaamste barrière vormt om vorderingen te kunnen maken bij het realiseren van de millenniumdoelstellingen op gezondheidsgebied – het terugdringen van de sterfte onder moeders en kinderen en het bestrijden van overdraagbare ziekten als HIV/aids, TB en malaria. Zonder artsen, verpleegkundigen, apothekers en andere gezondheidswerkers zal het onmogelijk zijn om de gezondheidszorg te verbeteren of onze toezeggingen na te komen voor de verbetering van de toegang tot essentiële diensten.
Aan deze crisis liggen meerdere oorzaken ten grondslag. Er is jarenlang structureel te weinig geïnvesteerd in gezondheidsdiensten in ontwikkelingslanden, onder meer in de opleiding van gezondheidswerkers. Veel Afrikaanse landen trachten nog steeds hun gezondheidszorg draaiende te houden met een budget van minder dan 10 euro per hoofd van de bevolking – veel minder dan het minimum van 30 euro dat als noodzakelijk wordt beschouwd voor het verlenen van basale zorg.
Het probleem is echter niet alleen een gebrek aan investeringen in Afrika. Veel landen in Europa en elders hebben eveneens te weinig geïnvesteerd en onvoldoende voorzien in de opleiding van gezondheidswerkers om de noden van de vergrijzende bevolking te lenigen. De rijke wereld kan gezondheidswerkers uit andere landen aantrekken; de consequentie voor arme landen is dat ze gezondheidswerkers opleiden die het land verlaten, waarmee de gezondheidsdiensten in ontwikkelde landen in feite op een absurde manier worden gesubsidieerd, in die zin dat de last van de opleidingskosten op de schouders van die arme landen rust.
Het wereldwijd opleiden van meer gezondheidswerkers is slechts een deel van de oplossing. Veel van deze werkers die een opleiding hebben genoten, willen niet werken in de armste en meest afgelegen gebieden, waar de nood het hoogst is. Er is een patroon van binnenlandse migratie van het platteland naar de steden, en van de publieke naar de private sector, en van arme landen naar rijkere buurlanden en vervolgens naar de rijke, ontwikkelde wereld. Men kan het deze werkers echter nauwelijks kwalijk nemen gezien de omstandigheden waaronder ze moeten werken. We moeten meer inzicht krijgen in de drijfveren van gezondheidswerkers en zorgen voor prikkels die hen ertoe aanzetten daar te gaan werken waar de behoeften het grootst zijn.
De ‘push’-factoren van slechte arbeidsomstandigheden, lage en onregelmatig uitbetaalde lonen, het gebrek aan medicijnen en apparatuur en het ontbreken van een carrièreperspectief dragen alle bij tot de migratie van gezondheidswerkers. Gezien deze slechte omstandigheden is het eigenlijk verbazingwekkend dat er nog steeds een harde kern van toegewijde gezondheidswerkers in veel Afrikaanse landen actief is, die onder uiterst moeilijke omstandigheden doorgaan met hun opmerkelijke werk. De prestaties en de - nog verder uit te bouwen - bijdrage van veel gezondheidswerkers die zich in dienst blijven stellen van hun mensen, ondanks de problemen waarmee ze geconfronteerd worden in hun werkkring en werkomgeving, mogen niet uit het oog worden verloren.
De ‘pull’-factoren voor migratie – hogere lonen in rijke landen, betere werkomstandigheden en hogere veiligheid, soms samengaand met agressieve wervingspraktijken van particuliere wervingsbureaus – spelen ook een belangrijke rol in de verhoging van de mobiliteit van gezondheidswerkers.
Al deze punten komen aan de orde in de mededeling van de Commissie aan het Parlement over de actiestrategie van de EU om de crisis op het gebied van personele middelen voor de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden het hoofd te bieden. Als we deze crisis te boven willen komen, moeten er eerst oplossingen worden gevonden in de landen die het het zwaarst te verduren hebben, en deze oplossingen moeten bijdragen tot de versterking van hun planning en financiering van de opleiding en (financiële) ondersteuning van gezondheidswerkers, en tot verbeterde voorwaarden rond de dienstverlening. Het is essentieel dat de actie van landen wordt ondersteund door regionale en wereldwijde actie, het delen van kennis en beste praktijken, het delen van opleidingsmiddelen en het zodanig bijstellen van het internationale wervingsbeleid dat het ethischer wordt. Het is van belang om goed naar onze eigen opleidingsprogramma’s voor gezondheidswerkers te kijken en onze eigen capaciteit op dit gebied te verhogen, om een hogere graad van zelfvoorziening te bereiken.
De Commissie heeft het voortouw genomen bij het formuleren van een samenhangend Europees antwoord en dit proces gecoördineerd. De mededeling over personele middelen voor de gezondheidszorg is besproken en er zullen naar verwachting krachtige conclusies worden aangenomen door de Raad. De EU-lidstaten zijn het eens geworden over een commitmentverklaring, die voor Wereldgezondheidsdag is aangekondigd. Dit moet de rest van de wereld laten zien dat Europa dit onderwerp serieus neemt en steun zal verlenen aan een significante reactie op deze crisis. 
John Bowis,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sta achter elk woord dat de commissaris vanavond heeft gezegd, aangezien Wereldgezondheidsdag dit jaar in het teken staat van het door de WHO gekozen thema van het schreeuwende tekort aan gezondheidswerkers.
In Europa hebben we drie artsen per 1 000 mensen en, zoals zij al zei, dan nog hebben we een tekort aan gezondheidswerkers. In Afrika zijn er nog geen vijf artsen per 100 000 mensen. In Europa is het onze eigen schuld, en in Afrika is het eveneens maar al te vaak onze schuld. En waarom is het onze schuld? Omdat de ontwikkelde landen jaarlijks 63 000 artsen en verpleegkundigen uit de ontwikkelingslanden halen en er slechts 1 300 aan die landen teruggeven. Dat is een onethische, immorele onbalans. In Europa moeten we veel meer doen om gezondheidswerkers te werven en te behouden door opleiding, salariëring, werkomstandigheden, onderzoeksfaciliteiten, enzovoort, maar voor de ontwikkelingslanden moeten we dit in nog veel sterkere mate doen, en bovenal moeten we stoppen met het leegroven van hun capaciteit.
In Afrika ten zuiden van de Sahara werken er zo’n 750 000 gezondheidswerkers op een bevolking van 682 miljoen mensen. In Europa is die verhouding vijftien keer zo hoog. Afrika ten zuiden van de Sahara heeft een miljoen gezondheidswerkers meer nodig. Ghana heeft slechts 1 500 artsen op een bevolking van 20 miljoen. Tweederde van de jonge artsen daar verlaat het land binnen drie jaar nadat ze hun opleiding hebben afgerond, en dat terwijl Afrika 25 procent van de mondiale last op het gebied van gezondheid en ziekte op de schouders meetorst en slechts over 0,6 procent van alle gezondheidswerkers ter wereld beschikt.
In het Verenigd Koninkrijk, mijn land, komt tweederde van de nieuwe artsen en 40 procent van de nieuwe verpleegkundigen uit het buitenland. Dat is iets waarvoor we ons moeten schamen, en we moeten nu schuld bekennen door te stoppen met het plunderen van capaciteit en samen met de mensen in Afrika te zorgen voor de instandhouding van de gezondheidsdiensten en gezondheidswerkers die ze zo verschrikkelijk hard nodig hebben. 
Margrietus van den Berg,
   . Voorzitter, commissaris, op deze Wereldgezondheidsdag sta ik graag met u stil bij de Europese bijdrage aan de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen. Maar liefst drie van deze acht doelstellingen gaan over gezondheidszorg, over de strijd tegen ziektes als aids en malaria, over het terugdringen van kindersterfte en sterfte van moeders tijdens zwangerschap of bevalling. Op al deze doelstellingen loopt de wereld, en met name Afrika, nog gigantisch achter. Elk jaar sterven wereldwijd meer dan 1 miljoen kinderen aan malaria, 6 miljoen kinderen onder de vijf jaar sterven aan geen of kwalitatief slechte voeding, en 2 tot 3 miljoen kinderen aan ziektes die dankzij vaccinatie voorkomen hadden kunnen worden. In 2005 stierf 1 vrouw per minuut aan complicaties bij zwangerschap en bevalling.
De Europese Commissie en de lidstaten beloven keer op keer hoge prioriteit te geven aan de gezondheidszorg in de ontwikkelingslanden. Alle mooie beloftes ten spijt moeten zij nu ook eens de daad bij het woord voegen en deze beloftes tot uiting laten komen in de jaarlijkse uitgaven. Nog geen 5% van de begroting voor ontwikkelingssamenwerking van de EU wordt jaarlijks besteed aan basisgezondheidszorg en dit blijft helemaal achter bij de belofte en de wens van het Parlement om 20% van het hulpbudget van de EU te besteden aan basisonderwijs en basisgezondheidszorg. .
Daarnaast moeten we bij het geven van begrotingssteun veel harder zijn op de criteria voor besteding. Geen begrotingssteun aan landen die daar niet voor kwalificeren vanwege slecht bestuur. En waar begrotingssteun wel gegeven wordt, moet het sectoraal zijn, dus expliciet bestemd voor gezondheidszorg of onderwijs. Het moet ook heel duidelijk zijn dat het geld daadwerkelijk is besteed aan gezondheidszorg en aan welke doelen het is besteed en wat de resultaten daarvan zijn, waarbij een specifiek percentage bestemd is voor de controle van de uitgaven door een burgerwacht uit het maatschappelijk middenveld. Dat zijn we verplicht aan de Europese belastingbetaler en aan de bevolking en de parlementen van het ontvangende land. Besteding hoeft overigens niet alleen via Europese programma's te verlopen, maar kan juist vaak efficiënter door samenwerking met organisaties, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie, UNAIDS, UNFPA en via mondiale initiatieven zoals Global Fund.
Voorzitter, Europa moet garant staan voor de financiering van projecten voor seksuele en reproductieve gezondheidszorg die vanwege het beleid van de Amerikaanse president om gelden voor deze projecten te blokkeren, over onvoldoende fondsen beschikken. Ondertussen gaat er wel vanuit de VS 12 miljard naar een onzinnige campagne die onthouding en trouw aan de partner promoot. Het Amerikaanse Congres stelde vandaag vast dat deze campagne voor verwarring zorgt en bestaande campagnes bemoeilijkt. Vele vrouwen en meisjes zijn gestorven als gevolg van deze schandalige politiek. Als Europa kunnen en moeten we dat niet toestaan. Ik hoop dat ook collega's van andere partijen in dit parlement niet aan de kant van Bush, maar aan de kant van miljoenen vrouwen en meisjes gaan staan.
Naast de verhoging van de uitgaven gaat het ook om een structurele integrale aanpak van de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden. Toegang tot een basisdienst zoals gezondheidszorg is van essentieel belang voor de allerarmsten, maar door tekortschietende kennis en infrastructuur aan de basis is die toegang vaak onvoldoende. Daarom moeten we investeren in logistiek en sociale infrastructuur, in kennisoverdracht en opleiding van lokaal personeel en ook in het basisonderwijs een elementaire kennis over hygiëne, gezond drinkwater en gezond voedsel bijbrengen. Pas als er een basisstructuur is, kunnen armoedegerelateerde ziektes en andere onnodige oorzaken van sterfte echt structureel worden uitgebannen.
Terecht besteden we in onze resolutie ook aandacht aan het tekort aan gezondheidswerkers, veelal veroorzaakt door , hooggeschoolde doktoren en verpleegkundigen die elders in de wereld gaan werken. Die moeten we voorkomen door actief overeenkomsten te sluiten tussen sectoren en landen, door het stimuleren van circulaire migratie, waarbij men na een korte periode in een ander land terugkomt, door training en kennisoverdracht en door het creëren van betere werkomstandigheden.
Tot slot komt in veel landen een groot deel van het geld dat uitgegeven wordt aan de gezondheidszorg, niet terecht bij de allerarmsten ten gevolge van corruptie en wanbestuur. Er zijn onderzoeken die uitwijzen dat in een land als Tsjaad maar 1% van het overheidsgeld dat aan gezondheidszorg wordt besteed op zijn bestemming komt.
Zo kom ik bij mijn eigen verslag over corruptie en ontwikkelingssamenwerking dat morgen tijdens de plenaire vergadering besproken wordt. Goed bestuur en bestrijding van corruptie zijn van essentieel belang voor het verwezenlijken van de millenniumdoelstellingen. Daar moeten zowel de donoren als de ontvangende landen de komende jaren hard op inzetten.
Voorzitter, ik kan het belang van de millenniumdoelstellingen, in het bijzonder op het stuk van gezondheidszorg en onderwijs, in dit plenum niet vaak genoeg benadrukken. Een verdubbeling van het budget dat aan deze doelstelling wordt uitgegeven is nu echt noodzakelijk. Daarmee verdubbelt u de kans van de allerarmsten van deze wereld op ontwikkeling en ontsnapping uit de armoede. Allemaal gezond. 
Fiona Hall,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik juich de opsomming door de commissaris van de complexe aspecten van dit probleem toe. Wereldgezondheidsdag is een goede gelegenheid om de balans op te maken. We hebben de millenniumdoelstellingen en veel goede voornemens die zijn uitgesproken door regeringen en parlementen over de hele wereld, maar er gaapt helaas nog steeds een enorme kloof tussen de retoriek en de werkelijkheid ter plekke. Op te veel plaatsen sterven nog steeds mensen door het simpelweg ontbreken van medische basisvoorzieningen waarmee hun levens tegen zeer lage kosten gered hadden kunnen worden. Ik noem slechts één plek: de equatoriale regio van de Democratische Republiek Congo, waar de bevolking gebukt gaat onder een catastrofaal sterftecijfer, niet vanwege honger of het voortdurende geweld en de aanhoudende onveiligheid, zoals in het oosten van het land, maar omdat medische faciliteiten simpelweg ontbreken in dat mooie, maar ontoegankelijke bosgebied.
We moeten een kritische blik werpen op de gezondheidsuitgaven van de Commissie en ons afvragen waarom er zo’n laag percentage van de EOF-begroting voor de gezondheidssector is gereserveerd, een punt waarop de heer Van den Berg zojuist ook heeft gewezen. En dit ondanks het feit dat het Parlement heeft verzocht eenvijfde van de totale middelen voor ontwikkeling te bestemmen voor basisgezondheidszorg en basisonderwijs.
Ook wil ik ingaan op het onderwerp gezondheidswerkers. Het is niet alleen maar een kwestie van ontoereikende financiering: dit is een terrein waarop EU-lidstaten de gezondheidszorg van ontwikkelingslanden actief ondermijnen door hun opgeleid medisch personeel weg te kapen. De lidstaten mogen zich er dan op hebben vastgelegd af te zien van het actief werven van gezondheidswerkers uit de armste landen, in de praktijk vinden ze manieren om deze beloften te omzeilen. In het VK bijvoorbeeld hebben we de National Health Service (NHS)-gedragscode inzake de werving van gezondheidswerkers, maar die is alleen van toepassing op personeel dat rechtstreeks door de NHS wordt geworven. De code is niet van toepassing op verpleegkundigen die door particuliere bureaus worden geworven. De banen via deze bureaus zijn vaak banen waar weinig opleiding voor gevraagd wordt, dus die verpleegkundigen hebben niet eens het voordeel dat ze specialistische vaardigheden kunnen opdoen tijdens hun verblijf in Europa. De gevolgen zijn desastreus. In Swaziland zijn er ongeveer 3 000 verpleegkundigen en het land leidt er ongeveer 100 per jaar op. Jaarlijks vertrekken er echter alleen naar het VK al zo’n 80. Dit aantal komt boven op het enorme aantal Swazische verpleegkundigen dat aan aids overlijdt: 300 in 2003-2004.
De lidstaten moeten de mazen in hun gedragscodes voor de werving van gezondheidswerkers dichten en zorgen voor een effectieve planning op het gebied van medisch personeel, zodat ze niet langer in de verleiding komen om opgeleid personeel juist uit die landen weg te kapen waar betere gezondheidszorg zo vreselijk hard nodig is. 
Marie-Hélène Aubert,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega’s, er kunnen zeker vraagtekens worden gezet bij de vaak kortstondige impact en de algehele doeltreffendheid van al die aan grote thema’s gewijde werelddagen, maar dit biedt ons nu wel de gelegenheid om, enerzijds, de aandacht te vestigen op een dramatische situatie - het gebrek aan medisch personeel in het Zuiden, een kwestie waaraan gewoonlijk weinig aandacht wordt besteed - en, anderzijds, concrete voorstellen te doen voor maatregelen voor de korte, middellange en lange termijn. Vandaar ook dat het noodzakelijk is om deze doelstellingen op het gebied van de gezondheidszorg op te nemen in de meerjarige financiële programmering, waardoor de voorspelbaarheid van de EU-financiering, die we zo node missen, vergroot wordt, en waardoor meer praktische steun kan worden verleend aan nationale strategieën ter uitbreiding van het medisch personeel.
Er dient desalniettemin op te worden gewezen dat het probleem dat wij vandaag aan de orde stellen, niet zomaar een tegenslag is die behoort tot de categorie spelingen van het lot. Het tekort aan medisch personeel is namelijk vooral het gevolg van de zogeheten structurele-aanpassingsprogramma’s die met harde hand zijn opgelegd door de internationale financiële instellingen en die ertoe hebben geleid dat in vele landen de openbare dienstverlening in de gezondheidszorg en het onderwijs ineen is gestort. Het is dus behoorlijk hypocriet om in 2006 te verkondigen dat de komende jaren alles op alles gezet zal worden om ervoor te zorgen dat er meer medisch personeel komt, terwijl het macro-economische beleid dat op andere terreinen gevoerd wordt al meer dan tien jaar leidt tot een vermindering ervan. Desalniettemin zijn wij verheugd dat men zich - weliswaar laat, maar toch - meer bewust begint te worden van de dringende noodzaak te investeren in personele middelen; zijn die in onvoldoende mate aanwezig, dan is elk ontwikkelingsbeleid, hoe goed het ook in elkaar zit, tot mislukken gedoemd.
Daarom dient wat ons betreft de Europese Unie zich bij haar activiteiten op dit vlak te richten op drie zaken. Het eerste punt - er is reeds melding van gemaakt - betreft de middelen die binnen de officiële ontwikkelingshulp beschikbaar zijn voor gezondheidsvraagstukken. Die zijn op dit moment goed voor 5 procent, hetgeen absoluut ontoereikend is, en de vooruitzichten zijn wat dit betreft ook niet bepaald bemoedigend; er is ten minste 20 procent nodig, met name ter dekking van de salariskosten voor opleidingen en de kosten voor de vele andere zaken waarover we reeds hebben gesproken. Tweede punt: de door de internationale financiële instellingen opgelegde uitgavenbeperkingen dienen te worden opgeheven. Op dit punt moet de EU haar invloed bij deze instellingen doen gelden, vooral wat betreft de aan salarissen gestelde maxima en de aanwerving van overheidspersoneel. Derde en laatste punt: er dient een ethische code te worden opgesteld om een eind te maken aan de schandalige wervingspraktijken van de landen in het Noorden, waarbij met twee maten wordt gemeten waar het gaat om rechtspositie en loon. Deze wervingspraktijken, die in vele landen voorkomen, dienen te worden bestreden, en ook moet er een einde worden gemaakt aan het principe van het land van oorsprong.
Ten slotte hopen wij dat al deze mooie intentieverklaringen ook echt door daden worden gevolgd, en wel dankzij krachtig optreden van de kant van de Europese instellingen - het Europees Parlement in het bijzonder - en eveneens dankzij de door ngo’s en het maatschappelijk middenveld geïnitieerde campagne. 
Ilda Figueiredo,
   – Toegang tot gezondheidszorg wordt thans algemeen erkend als een grondrecht. Toch hebben grote delen van de bevolking nog steeds geen toegang tot gezondheidszorg.
De VN heeft een reeks millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling gedefinieerd, waaronder het met tweederde terugbrengen van de sterfte onder kinderen jonger dan vijf jaar, het met driekwart terugbrengen van de moedersterfte, het stuiten en terugdringen van de opmars van aids en het terugdringen van het aantal gevallen van malaria en andere veel voorkomende ziekten. Het is tijd dat we iets doen om te voorkomen dat miljoenen vrouwen en kinderen omkomen vanwege het ontbreken van basisgezondheidszorg, zorg voor moeder en kind en zorg voor seksuele en reproductieve gezondheid, of vanwege het ontbreken van water, sanitaire voorzieningen en onderwijs, waaronder opleidingen op het vlak van gezondheidszorg.
Om dat mogelijk te maken zullen de ontwikkelde landen een grotere solidariteit moeten betrachten. Wij geloven daarom dat het heel belangrijk is actieve steun te verlenen bij het trainen van artsen in de zich ontwikkelende landen en te garanderen dat medische opleidingen toegankelijk zijn voor studenten uit landelijke of afgelegen gebieden. Ik wil daarom graag wijzen op het opmerkelijke werk dat Cuba in dit verband verricht. Dit land verzorgt gratis opleidingen voor duizenden artsen en ander gezondheidspersoneel, mensen die later in Afrika of Latijns-Amerika kunnen gaan werken.
Zo is het ook van cruciaal belang dat iedereen in de EU toegang heeft tot goede openbare diensten voor gezondheidszorg. Dat is nu als gevolg van de macro-economische benadering van het Stabiliteits- en groeipact niet het geval. In een aantal landen, waaronder Portugal, is de situatie op dit gebied aanzienlijk verslechterd. Dat leidt tot meer armoede en sociale uitsluiting. 
We hebben daarom een aantal amendementen op de gezamenlijke resolutie ingediend, en we hopen dat deze zullen worden aangenomen. Op dit debat moeten acties volgen, mijnheer de commissaris – het is nu immers Wereldgezondheidsdag.
Kathy Sinnott,
   – Mijnheer de Voorzitter, in de EU hebben we steeds meer goed opgeleide en toegewijde artsen, verpleegkundigen, therapeuten en technici nodig. De vergrijzing, de hogere ziekte-incidentie en de daarmee samenhangende toename in het aantal behandelingen leiden tot een hogere vraag naar personeel in de gezondheidszorg. We moeten echter niet alleen kijken naar onze gezondheidszorgbehoeften, maar ook naar de behoeften van degenen die die zorg verlenen. Zij hebben vóór alles behoefte aan veiligheid. We moeten alles doen om hen te beschermen tegen ziekten en ongevallen, met name verwondingen door het werken met naalden en letsel als gevolg van blootstelling. Het is bijna traditie dat artsen en verpleegkundigen overwerkt zijn, maar vermoeid, gestresst personeel loopt veel meer risico. Vaccinaties spelen een rol bij de bescherming van gezondheidswerkers, maar we moeten, als we opdracht geven voor immunisatie van onze gezondheidswerkers, diegenen erkennen en compenseren die last hebben ondervonden van verzwakkende bijwerkingen.
In Ierland legden en leggen we serieuze beperkingen op aan het aantal opleidingsplaatsen voor jonge Ieren die een opleiding willen volgen voor arts, verpleegkundige, apotheker of therapeut. Als we – wat onvermijdelijk is – te maken hebben met tekorten in de dienstverlening, lossen we het probleem op door mensen uit andere landen in te huren. We kunnen ons dit nu veroorloven en dit uitstekende personeel geeft een impuls aan onze gezondheidszorg. Onze ziekenhuizen en gezondheidsdiensten worden bemenst door gezondheidswerkers uit India, de Filipijnen, Zuid-Afrika en vele andere landen. Sommigen van hen vertelden mij dat ze het werken in een EU-land als een grote kans zien, maar ik vraag me af of we ooit wel eens denken aan de mensen die achtergebleven zijn, met name de zieken.
Gezondheidszorgmigratie is zeker in ons voordeel, maar het redden van levens in ontwikkelde landen betekent het verliezen van levens in minder ontwikkelde landen. Een Zambiaanse regeringsfunctionaris zette mij uiteen hoeveel moeite het Zambia kost om zijn artsen te behouden. De regering stuurt veelbelovende studenten naar de EU om een opleiding te volgen, maar zodra de opleiding is afgerond is het veelal zo dat ze ofwel niet terugkeren, ofwel terugkeren maar tot de ontdekking komen dat hun hoogtechnische opleiding niet of nauwelijks aansluit bij het werken in een omgeving met weinig apparatuur en medicijnen, waarna ze met de nodige frustratie vertrekken. Dit probleem moet dringend worden aangepakt.
Dit brengt mij op mijn laatste punt. Ik zou willen vragen welke bevoegdheid leden denken dat we hebben om een andere soevereine natie te veroordelen omdat het land weigert projecten te financieren waar het niet achter kan staan. Ik doel op het Mexico City-beleid van de VS, waarbij van NGO’s wordt geëist dat ze er als voorwaarde voor het ontvangen van financiële steun van de VS mee instemmen dat ze in andere landen geen abortus uitvoeren of aanmoedigen als geboortebeperkingsmethode. Gelet op de veroordeling van de manier waarop de VS hun buitenlandse hulp besteden, veronderstelt amendement 5 een mandaat dat dit Parlement en deze Unie gewoon niet hebben. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Jaarlijks vieren we op 7 april Wereldgezondheidsdag. Dit jaar staat deze dag in het teken van de gezondheidswerkers, die centraal zullen staan bij de vieringen in het komende decennium. Hoewel het tekort aan medisch personeel in ontwikkelingslanden en malaria en HIV enkele van de wereldproblemen zijn, zijn er ook grote problemen in de gezondheidszorgsector in de EU, met name in het nieuwe deel van de Europese Unie.
Na de toetreding tot de EU hebben de tien nieuwe lidstaten te maken gekregen met een braindrain in de vorm van een massale uittocht van artsen en verpleegkundigen naar West-Europa. Als gevolg daarvan is er een tekort aan artsen ontstaan in de nieuwe lidstaten. We zijn voornamelijk jonge, meertalige mensen kwijtgeraakt, die, daartoe aangetrokken door de betere omstandigheden, hebben besloten in het westelijke deel van de Europese Unie te gaan werken. De kans dat ze terugkeren is uiterst klein.
In het licht van Wereldgezondheidsdag is het jammer dat er juist nu een grote staking is begonnen in een van de grootste ziekenhuizen van Slowakije, een staking waar steeds meer ziekenhuizen zich bij aansluiten. De reden voor deze staking is gelegen in de onaanvaardbare arbeidsomstandigheden waaronder onze artsen en verpleegkundigen moeten werken. Een arts in Slowakije verdient een salaris tussen 350 en 500 euro per maand, terwijl een verpleegkundige tussen 250 en 300 euro naar huis brengt. Gezien deze omstandigheden is het eigenlijk verbazingwekkend dat ons hooggekwalificeerd personeel überhaupt nog in eigen land wil blijven. Ze krijgen twee euro per uur voor een nachtdienst, wat ronduit schandalig is. We moeten er dan ook voor zorgen dat deze mensen behoorlijk worden betaald. 
Cristina Gutiérrez-Cortines (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil degenen die dit initiatief hebben genomen van harte gelukwensen, en dat zijn er veel in de besluitvormingsketen - het lijkt me daarom nogal uitzonderlijk.
Ik zou met name twee kwesties aan de orde willen stellen. In de eerste plaats: het probleem van de opleiding in het land van herkomst. Ik denk dat een van de problemen van Europa is dat we geen enkele strategie uitgewerkt hebben voor ondersteunend beleid op gezondheidsgebied, in het bijzonder voor opleidingen in de gezondheidszorg. Enerzijds denk ik dat wij in Europa op de meeste universiteiten en verpleegopleidingen een bijzonder egocentrisch -beleid hebben gevoerd, om onze studenten een baan te garanderen, zonder ons rekenschap te geven van het feit dat de vooruitzichten en behoeften in Europa de capaciteit van onze zorg te boven zouden gaan; vandaar dat we artsen en verplegend personeel uit andere landen nodig hebben.
Dit heeft zonder enige twijfel de braindrain tot gevolg waarover nu zoveel gesproken wordt. Tegelijkertijd denk ik echter dat er in het kader van de strategie voor ontwikkelingshulp universiteiten naast ziekenhuizen zouden moeten worden gebouwd. Het investeringsbeleid mag zich niet beperken tot wegen, maar moet ook gericht zijn op ziekenhuizen en de opleiding van personeel. Verder zou er een concreet, speciaal programma moeten bestaan dat resultaten oplevert.
Anderzijds is er een kwestie die mij ernstig zorgen baart omdat ik die van nabij ken: de moeilijkheden bij de distributie van medicijnen en de corruptie bij het distributieproces. We weten welke moeilijkheden de ziekenhuizen ter plaatse hebben, in Kameroen en andere landen, om hun werk te kunnen doen en medicijnen te verkrijgen, en het komt maar al te vaak voor dat degenen die gratis toegezonden aidsmedicijnen distribueren daar een prijskaartje aan hangen.
In deze context denk ik dat Europa in zijn programma’s meer geld moet uittrekken voor opleidingen, maar tegelijkertijd de distributie van de hulp veel strenger moet controleren om corruptie, die een permanent obstakel is, te voorkomen, zodat de frustraties van degenen die zich over de zieken ontfermen, kunnen worden weggenomen. 
Glenys Kinnock (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is een interessant statistisch gegeven dat er meer verpleegkundigen uit Malawi in Manchester, in het Verenigd Koninkrijk, leven dan in Malawi zelf; en dat er meer Ethiopische artsen in Chicago leven dan in Ethiopië zelf. Naar schatting komen we wereldwijd 820 000 artsen, verpleegkundigen en andere gezondheidswerkers tekort. Personele middelen maken uiteraard een centraal onderdeel uit van alle gezondheidszorgstelsels, maar de realiteit is dat de crisis, die de uiterst kwetsbare gezondheidszorgstelsels in ontwikkelingslanden nu al teistert, blijft voortduren door de werving van medisch personeel en de HIV/aids-plaag.
Zoals u zei, commissaris, verlaten velen de ontwikkelingslanden omdat ze daar weinig verdienen, onder slechte omstandigheden moeten werken, nauwelijks carrièreperspectieven hebben en omdat opleidingsmogelijkheden ontbreken. Bovendien ervaren zij de druk van het moeten omgaan met grote aantallen patiënten met HIV/aids en andere zeer problematische ziekten.
Deze braindrain is de voornaamste hinderpaal voor kwalitatief goede zorg in Afrika. Landen raken hun hoogst gekwalificeerde en meest ervaren verpleegkundigen kwijt. Vorig jaar raakte Kenia 3 000 gediplomeerde verpleegkundigen kwijt aan andere landen, voornamelijk aan de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Netto gaat er meer capaciteit uit Afrika weg dan er binnenkomt, omdat mensen ervoor kiezen daar naartoe te gaan waar ze geld kunnen verdienen en waar ze aan hun carrière kunnen werken. Veel vrouwen die ik in het Verenigd Koninkrijk heb ontmoet en die in verzorgingshuizen voor ouderen en dergelijke werken, doen dit omdat ze geld willen verdienen dat ze kunnen opsturen om voor hun kinderen in de landen van herkomst te zorgen. Een gevolg hiervan is dat de landen die hen kwijtraken, niet over de capaciteit beschikken die nodig is om hun jonge mensen op te leiden en hun eigen economieën te ontwikkelen. Wij in de Europese Unie moeten bekijken hoe we die landen, die op deze manier worden beroofd van de capaciteit die ze nodig hebben, kunnen compenseren.
Ik juich het toe dat de crisis nu een urgent karakter heeft voor de Commissie. We hopen dat er strategieën zullen komen – en dat is de volgende stap – waarmee iets gedaan kan worden aan de dieper liggende oorzaken van het probleem dat we vanavond bespreken: het probleem dat Afrika, ondanks de verschrikkelijke ziektelast die op de schouders van dit werelddeel rust, slechts over 0,6 procent van de geregistreerde gezondheidswerkers in de wereld beschikt. Dit is toch onacceptabel, als de druk op het gebied van gezondheidszorg en ziekte daar zo enorm hoog is?
Ik maak me zorgen over het recente voorstel van commissaris Frattini om de werving van hoogopgeleide immigranten te stimuleren, onder meer door een voor onderzoekers, technici en artsen in te voeren. Het Parlement moet oproepen tot het stopzetten van de werving van gezondheidswerkers. Het roept de Europese Unie terecht op aan te dringen op een wereldwijde gedragscode voor ethisch verantwoorde werving. Commissaris, bent u eveneens de mening toegedaan dat dit iets is wat de Commissie moet doen om te proberen een uitweg te vinden uit deze crisis, waar het debat van vanavond uiteindelijk om draait?
De keerzijde van de medaille is dat we in Europa te maken hebben met een vergrijzende bevolking en dalende geboortecijfers. We proberen dan ook gezondheidswerkers uit andere landen aan te trekken om onze eigen problemen op te lossen. Het verhogen van de lonen tot niveaus die vergelijkbaar zijn met die in de geïndustrialiseerde wereld is heel moeilijk voor ontwikkelingslanden, maar de financiering moet gericht zijn op het gezondheidszorgstelsel en gepoogd moet worden de gezondheidszorg te decentraliseren en regionale ontwikkeling te ondersteunen.
Ook geloof ik – niemand heeft dit punt nog genoemd, hoewel het deel uitmaakt van de resolutie – dat telegeneeskunde een zeer belangrijk middel is dat op dit gebied oplossingen kan aanreiken. Onlangs was ik in Mauritanië, waar ik zag hoe medewerkers in een heel klein ziekenhuis in een afgelegen streek contact opnamen met Franse artsen om overleg te plegen over bepaalde diagnoses. Hier kunnen we ook naar kijken als we het hebben over investeringen, en dan serieuzer dan we op dit moment doen.
Verpleegkundigen moeten in ontwikkelingslanden meer status krijgen dan ze nu hebben. Dat is heel belangrijk, net zo belangrijk als kijken naar wat landen als Oeganda doen, zoals het decentraliseren van de gezondheidszorg en die van de grote steden overbrengen naar het platteland.
Als we de millenniumdoelstellingen echt willen bereiken, staan we voor een gigantische opgave. Op gezondheidsgebied is dit een omvangrijke taak, en we moeten een bijdrage leveren. In het licht van de financiële vooruitzichten die we momenteel bespreken, hebben we echter volstrekt niet de opties om een concreet vervolg te geven aan de debatten en aan de toezeggingen die u vanavond heeft besproken. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een goede gezondheid is van onschatbare waarde en het wekt dan ook geen verbazing dat wij in de ontwikkelde wereld zoveel in gezondheidszorg investeren en de beste behandeling verwachten als de nood daar is. Maar voor een effectieve gezondheidszorg hebben we medisch personeel nodig, mensen die goed zijn opgeleid, die toegewijd zijn, mensen die zich willen wijden aan de zorg voor de medemens. De gezondheidswerkers vormen de ruggengraat van onze gezondheidsstelsels, en we zijn hun meer verschuldigd dan we in woorden kunnen uitdrukken.
Hoe anders, en hoe beschamend, is echter de gezondheidssituatie in de ontwikkelingslanden. Daar is een goede gezondheid eerder uitzondering dan regel. Laat mij ter illustratie een paar cijfers geven. Een indexcijfer dat kan worden gehanteerd voor de beoordeling van de gezondheidszorg in een land, is het eerder genoemde kindersterftecijfer. Dit cijfer geeft het aantal sterfgevallen per 1 000 levendgeborenen aan. In landen als Zweden, Duitsland of Frankrijk – en eigenlijk in de meeste EU-landen – ligt het kindersterftecijfer rond vijf sterfgevallen per 1 000 levendgeborenen. In landen als Mozambique, Sierra Leone en Liberia ligt dit cijfer rond 140 sterfgevallen per 1 000 levendgeborenen, in Angola rond 200. Met andere woorden, de kans dat een kind sterft is in Angola ongeveer 4 000 procent hoger dan in een EU-land. Voor een te vroeg geboren of zieke baby is de overlevingskans in Angola vrijwel nul.
In veel derdewereldlanden ontbreken de meest basale vormen van gezondheidszorg vrijwel volledig, en de weinige dappere gezondheidswerkers die zich in die landen bevinden, moeten overal tegen opboksen om het vege lijf te redden. Ze hebben te maken met een gebrek aan infrastructuur, apparatuur en geneesmiddelen en met een bevolking die geen besef heeft van hygiëne. Heel vaak worden ze vervolgd, gearresteerd, gemarteld of vermoord wanneer ze verzeild raken in plaatselijke gewapende conflicten of maatschappelijke onrust. Een gezondheidswerker in deze regio’s moet worden gezien als een held. Deze mensen verdienen niet alleen onze bewondering en ons respect, maar ook onze actieve ondersteuning, en we moeten alles in het werk stellen om hun alle hulp te geven die ze nodig hebben. Dit zijn we hun en ons geweten verschuldigd. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, Wereldgezondheidsdag wordt gehouden onder het motto "Samen werken aan gezondheid". Van deze samenwerking is echter niet veel meer over. Samenwerking betekent bovenal braindrain. We hebben vandaag kennis genomen van schokkende en aangrijpende cijfers waar we ons voor moeten schamen. Ze drukken ons immers met de neus op het feit dat Europa kampt met een crisis in de gezondheidszorg die het niet aan de wortel – hier in Europa – oplost; we proberen de crisis te bezweren via een braindrain uit de landen in kwestie.
In Europa gaat het met name om de bestrijding van beschavingsziekten die voorvloeien uit voedings- en omgevingsomstandigheden, terwijl ontwikkelingslanden kampen met de situatie dat mensen sterven aan ziekten die te genezen zijn, zoals vrouwen die na het baren fistels krijgen. Het is domweg zo – we hebben het zojuist nog gehoord – dat vaccinatie van kinderen niet of nauwelijks plaatsvindt en dat de hoogst noodzakelijke maatregelen niet worden genomen.
Tegelijkertijd weten we dat de demografische ontwikkeling het probleem zal verergeren. De vergrijzing maakt het tekort aan mensen die de verpleging ingaan des te nijpender. Daarom vind ik ook dat de Europese Unie eindelijk in actie moet komen door te anticiperen op deze ernstige ontwikkeling.
Er is gesproken over financiële middelen. We hebben het vandaag vaak gehad over Afrikaanse landen, maar ik heb de indruk dat juist de middelen uit het ontwikkelingsbeleid naar andere landen vloeien. We hebben vandaag gehoord – zojuist werd het voorbeeld van de genoemd – dat de Europese Commissie geen strategie heeft. Er zijn vandaag mooie en vrome woorden gebezigd door de commissaris, maar het optreden en beleid van collega's op andere bevoegdheidsterreinen staan vaak volkomen haaks op die woorden of versterken de ongewenste ontwikkelingen juist in plaats van dat er een halt aan wordt toegeroepen of aan een oplossing ervan wordt bijgedragen.
Ook toen het ging om de octrooigeschillen in verband met aidsmedicijnen in Afrika, hulde de Commissie zich in stilzwijgen. De Europese Unie had luidkeels moeten protesteren tegen de situatie dat farmaceutische reuzen met hun octrooien in de hand toekijken hoe mensen een pijnlijke dood sterven.
Ik hoop dat de woorden van de commissaris gevolgd zullen worden door daden. Met het naderen van Wereldgezondheidsdag hebben we geen behoefte aan lyriek of mooie woorden, maar aan een strategie en een daadwerkelijke oplossing van het probleem. Ik hoop dat we hier vanavond het startschot hebben gegeven dat de betrokkenen doet ontwaken. We waren het er immers allen over eens dat er geen woorden maar daden nodig zijn om het probleem de baas te worden. 
Gabriele Zimmer (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, "Samen werken aan gezondheid" is een heel fraai motto voor een Wereldgezondheidsdag, mits het serieus wordt genomen door iedereen die naar aanleiding van 7 april toespraken houdt, persmededelingen opstelt of mededelingen doet. Wat dat betreft sluit ik mij aan bij de woorden van de vorige spreekster.
Dit geldt met name als het gaat om de omgang met de werknemers in de gezondheidssector, waaraan Wereldgezondheidsdag 2006 is gewijd. Zo zou het Parlement zich mijns inziens moeten buigen over het probleem dat het motto "Samen werken aan gezondheid" en de verbetering van de arbeidsvoorwaarden voor gezondheidswerkers in de Europese Unie niet echt serieus worden genomen. Integendeel.
Ik zal dit onderbouwen met vier argumenten. Om te beginnen werd en wordt in het debat over de arbeidstijdenrichtlijn en de hervormingen in de gezondheidszorg aangestuurd op een verslechtering van de arbeidsvoorwaarden voor mensen die in de gezondheidszorg actief zijn. Ik wijs in dit verband op de slepende onderhandelingen over de erkenning van beschikbaarheidsdiensten als arbeidstijd en de al weken durende staking van ziekenhuispersoneel in Duitsland, die een groot aantal klinieken in Duitsland lamlegt, waardoor ook de verzorging van patiënten ernstig gevaar loopt. Voor miljoenen mensen wordt de toegang tot zorgdiensten ingeperkt en moeilijker gemaakt, en op geen enkele manier verbeterd en veiliggesteld.
Ten tweede heeft de Europese Raad in december 2005, in weerwil van de uitbreiding van de Europese Unie en de toenemende gezondheidsproblemen, een begroting voor gezondheid en consumentenbescherming aangenomen die lager uitvalt dan die voor de nog geldende periode.
Ten derde: hoewel de voorjaarstop van staatshoofden en regeringsleiders over de strategie van Lissabon slechts luttele dagen vóór de jaarlijkse Wereldgezondheidsdag wordt gehouden, spelen onderwerpen op het gebied van de zorg slechts een ondergeschikte rol. Er wordt gesproken over meer concurrentievermogen, meer belasting en meer stress voor het individu en zoals bekend zijn die niet bevorderlijk voor de gezondheid van de meeste burgers.
Ik veroorloof mij vanaf deze plek nog een vierde argument. Eergisteren begon de Europese Commissie met de openbare raadpleging over het creëren van een Europese markt voor defensie-uitrusting en militair materieel. Dat geeft aan hoe belangrijk dit debat van vandaag over Wereldgezondheidsdag politiek gezien feitelijk is. Er is een rechte lijn te trekken van bewapening naar verwoesting van de gezondheid. In dit verband wijs ik op de groeiende betekenis van militaire aspecten in het ontwikkelingsbeleid, dat er in de arme landen eigenlijk enkel toe zou moeten dienen de gezondheidssituatie van de bevolking te verbeteren.
Daarnaast is er volgens mij voldoende aanleiding - en stof - voor een discussie die erop gericht is de gezondheidstoestand van de EU-burgers te verbeteren en de bijdrage van de EU aan de verbetering van de wereldgezondheid te verhogen.
In dit verband wil ik het alternatieve rapport dat in 2005 heeft uitgebracht over de gezondheidstoestand in de wereld van harte aanbevelen. Daarin wordt met name gepleit voor een uitbreiding, kwalitatieve verbetering en democratisering van de openbare gezondheidszorg. De gezondheidswerkers zijn het kloppende hart van de zorgverlening. Het gaat dus niet in de eerste plaats om kosten, kapitaal en discutabele productiviteit, maar om het engagement van gekwalificeerde en verantwoordelijke medewerkers in de zorgsector. Hun persoonlijke inzet, vakkennis en sociale vaardigheden alsmede hun meningen en voorstellen dienen in aanmerking te worden genomen.
Daarom wil ik een openbare raadpleging van de werknemers in de gezondheidszorg waarbij de volgende vragen worden gesteld. Wat zijn volgens u de belangrijkste oorzaken van ziekte en wat is het meest schadelijk voor de gezondheid? Wat zijn de belangrijkste factoren die verhinderen dat u uw kennis maximaal ten behoeve van de volksgezondheid kunt inzetten? Welke politieke randvoorwaarden moeten volgens u worden gewijzigd om ervoor te zorgen dat u beter kunt werken en dat de openbare gezondheidszorg verbeterd wordt? Wat zou volgens u de Europese Unie moeten doen om haar bijdrage te vergroten aan de wereldgezondheid en aan de bestrijding van HIV/aids, andere besmettelijke ziekten en de gevolgen voor de gezondheid van honger, schaarste aan drinkwater en schade aan het milieu? 
Urszula Krupa (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, Wereldgezondheidsdag heeft dit jaar als slogan "Samen werken aan gezondheid". We weten allemaal dat gezondheid vele aspecten heeft, bijvoorbeeld medische en sociale aspecten, maar vooral de politieke dimensie is van groot belang. Gezondheid is niet simpelweg een zaak voor individuele burgers. De gezondheid van alle burgers zou een topprioriteit moeten zijn voor elke staat.
Een inkrimping van de begroting is onaanvaardbaar. Hierdoor kunnen miljoenen mensen geen elementaire medische zorg krijgen en verslechtert de situatie van de armste en meest kwetsbare groepen in de samenleving. Ik vind dat met name de zwaksten, de mensen die niet voor zichzelf kunnen opkomen, hun recht op zorg niet mogen verliezen; drastische besparingen in die zorg zijn onaanvaardbaar. Ik denk hierbij aan ongeboren kinderen, ouderen en ernstig zieken.
Het volstaat niet om de ene na de andere oproep te doen en een Wereldgezondheidsdag te organiseren. Gezondheidswerkers moeten goed opgeleid zijn. Deze mensen zien hun werk in de gezondheidszorg als dienstverlening en als roeping. Zonder hen kan de gezondheidszorg niet goed functioneren, en ik denk nu niet alleen aan armere landen. In deze tijd van globalisering en om zich heen grijpend liberalisme is het des te belangrijker om in de gezondheidszorg uit te gaan van ethische en morele principes, zodat elk individu waardig en met respect wordt behandeld, en zodat over de gezondheid van eenieder wordt gewaakt.
Het eigenlijke probleem in de moderne gezondheidszorg is een wereldbeeld dat gedomineerd wordt door een materialistische levenshouding. Daardoor krijgen financiële, zakelijke en economische belangen de vrije teugel, ten koste van de levens en de gezondheid van mensen. De gapende economische kloof tussen de nieuwe lidstaten en de oude lidstaten, waar de salarissen veel hoger liggen en de arbeidsomstandigheden goed zijn, heeft geleid tot emigratie van hoogopgeleide gezondheidswerkers. In Polen zijn de opleidings- en ontwikkelingsomstandigheden vrij goed, maar de salarissen zijn niet aantrekkelijk, en daardoor ontstaat deze braindrain.
Ik ben bezorgd over de aard van een eventueel voorstel voor de invoering van een code voor ethisch verantwoorde aanwerving. Ik vraag me af wat voor criteria in zo’n code de emigratie van werknemers kunnen afremmen of vergemakkelijken. Ik hoop dat zulke criteria niet inhoudelijk van aard zijn, zodat de arme landen niet nog meer van hun uitstekende specialisten verliezen. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, we hebben vandaag gehoord dat de toestand van de Europese gezondheidszorg zeer onbevredigend is, maar de situatie is nog veel erger in Afrika. Een van de fundamentele kwesties betreffende Afrika is het verstrekken van generieke geneesmiddelen aan aids-slachtoffers. Deze geneesmiddelen zijn veel goedkoper dan de originele, maar voor mensen in Afrika zijn ze nog altijd te duur.
Collega Bowis heeft een ander belangrijk punt in verband met Afrika aangesneden, namelijk het aanmoedigen van in Europa opgeleide Afrikanen om terug te gaan naar hun thuisland, waar men hun diensten hard nodig heeft. In Europa moeten we de mobiliteit van medische diensten en van patiënten vergroten. In Polen bijvoorbeeld is het voor een verpleegster moeilijk om een baan te vinden met een salaris van meer dan 250 euro per maand, terwijl in België ziekenhuisbedden worden geschrapt omdat men onvoldoende verplegend personeel vindt.
Een ander punt van belang naast mobiliteit is het feit dat harmonisatie moet plaatsvinden van de erkenning van medische en paramedische kwalificaties. In meer algemene zin ontbreekt het Europa aan een gemeenschappelijke strategie en een gemeenschappelijk beleid op gezondheidsgebied.
Ten slotte wil ik nog iets zeggen over bijkomende investeringen in onderzoeksprogramma’s, bijvoorbeeld voor kanker. Het is een schande dat dit soort onderzoek moet worden gefinancierd via acties op de televisie. Het geld hiervoor moet komen uit de nationale begrotingen of misschien uit Europese programma’s. We hebben bewezen dat we in staat zijn Europa te mobiliseren om te reageren op een plotseling opduikend gevaar als de vogelgriep, maar we zijn kennelijk niet in staat een oplossing te vinden voor dodelijke ziekten die ons al lange tijd teisteren. 
Françoise Grossetête (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het recht op gezondheid is een universele waarde. De afgelopen vijftig jaar is er enorme vooruitgang geboekt, maar de kosten zijn even hard meegestegen. Anderzijds kost het ons grote moeite te aanvaarden dat voorkomen veel goedkoper is dan genezen. We hebben te weinig vooruitgekeken en, vooral, ten aanzien van het volksgezondheidsbeleid te veel een louter boekhoudkundige benadering gehanteerd, waardoor er nu sprake is van een ware crisis in de gezondheidszorg.
Zoals gezegd is het recht op gezondheid een universele waarde. We hebben het hier niet alleen over Europa; de hele wereld wordt met dit probleem geconfronteerd, en dat geldt in het bijzonder voor de ontwikkelingslanden. Het algemeen erkende tekort aan opleidingscapaciteit voor medisch personeel (artsen, verplegend personeel, enzovoort) in de Europese Unie heeft namelijk tot gevolg dat de lidstaten een beroep doen op artsen uit ontwikkelingslanden, hetgeen het tekort in die landen nog nijpender maakt.
Ik wil daarom drie zaken duidelijk stellen. Ten eerste, het is noodzakelijk om in de ontwikkelingslanden verzorgend personeel op te leiden en er vervolgens alles aan te doen om ervoor te zorgen dat ze daar blijven. Dit betekent eveneens dat de medische zorg in Europa en de Verenigde Staten beter moet worden gepland.
Ten tweede wil ik erop wijzen dat er in de wereld de afgelopen tientallen jaren ernstige pandemieën zijn geweest. Ontwikkelingslanden zijn in dit verband het meest kwetsbaar, omdat zij noch de middelen hebben om de bevolking te informeren en van bepaalde onderwerpen bewust te maken, noch voldoende medische capaciteit in huis hebben om ziektes als aids, malaria en tuberculose een halt toe te roepen. De oorzaak is ook hier weer een gebrek aan personeel.
Ten derde had ik graag gezien dat onze resolutie op enkele essentiële punten wat preciezer was geweest, voornamelijk wat betreft de beschikbaarheid van medicijnen. Ik denk trouwens dat ook dit weer samenhangt met het gebrek aan personeel, aangezien er niemand is om voor de verspreiding te zorgen. Ik ben daarom zeer ingenomen met het optreden van een aantal Europese bedrijven die uit solidariteit met de bevolking onmisbare medicijnen en vaccins verspreiden. We weten allemaal hoe moeilijk dit is in landen waar de benodigde infrastructuur en goed opgeleid personeel niet voorhanden zijn en soms zelfs alle politieke wil ontbreekt, en de conclusie moet dan ook zijn dat de Europese Unie de plicht heeft alles in het werk te stellen om deze activiteiten te steunen en zelfs om er voor te zorgen dat er meer van zulke activiteiten worden ontplooid. Helaas zijn de voorstellen van de Commissie hiertoe volstrekt ontoereikend, en met het befaamde akkoord over de financiële vooruitzichten wordt het er allemaal niet beter op. En wie wordt hier weer de dupe van? Dat is het ergste van dit alles: dat kwetsbare bevolkingsgroepen, waaronder vrouwen en kinderen, de voornaamste slachtoffers zijn van ons falen. 
Karin Scheele (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, overmorgen, op 7 april, is het Wereldgezondheidsdag, en die dag is dit jaar gewijd aan de werknemers in de gezondheidszorg. Een prima aanleiding om te pleiten voor goede arbeidsvoorwaarden voor deze groep en de aandacht te vestigen op het huidige tekort aan vakkundig personeel.
Als we over passende en goede arbeidsvoorwaarden spreken, geldt dat natuurlijk niet alleen voor de ontwikkelingslanden, die we nu in het middelpunt plaatsen, maar ook voor Europa. Het is zo, dat uit de discussie die we binnenkort zullen houden over de reeds genoemde arbeidstijdenrichtlijn zal blijken hoe serieus Europa en dit Parlement passende arbeidsvoorwaarden voor gezondheidswerkers tegemoet treden en welke plaats een goede kwaliteit van de openbare gezondheidszorg inneemt.
Het gebrek aan gezondheidswerkers is een mondiaal verschijnsel waaraan tal van oorzaken ten grondslag liggen. Daarop wordt ook gewezen door de Europese Commissie en in de resolutie die we morgen aannemen. Er is verder tot in detail besproken hoe met name de ontwikkelingslanden, met de Afrikaanse landen als meest negatieve voorbeelden, te lijden hebben onder de braindrain, de wervingspraktijken van de rijke landen.
Eén oorzaak van het gebrek aan gezondheidswerkers vind ik onderbelicht. In veel landen wordt er bezuinigd op de overheidsuitgaven en daardoor worden veel belangrijke functies op sociaal en gezondheidsgebied geschrapt of simpelweg niet gecreëerd. Er zijn veel mensen die pleiten voor een slanke, welhaast naar anorexia neigende staat, maar ze vermelden niet wat de gevolgen daarvan zijn voor het functioneren van de gezondheidszorg.
Ik hoop dat we morgen in meerderheid amendement 6 aannemen, dat aanstuurt op een uitvoerige analyse van het mondiale gebrek aan werknemers in de gezondheidszorg. Verder heeft de medische zorg in de ontwikkelingslanden als gevolg van macro-economische hervormingen zoals de programma's voor structurele aanpassing te lijden gehad onder drastische bezuinigingen op de begroting voor sociale zaken. Het is noodzakelijk dat de internationale financiële organisaties zich herbezinnen op hun keuzen, waarin privatisering van de openbare sector in de ontwikkelingslanden onverminderd centraal staat.
Voorts wordt in amendement 7 een andere belangrijke oorzaak genoemd van het tekort aan gezondheidswerkers en van de ontoereikende uitgaven voor de zorg in de ontwikkelingslanden, met name de Afrikaanse landen. Ik wil oorzaken als corruptie of het gebrek aan politieke wil absoluut niet bagatelliseren, maar het is een feit dat de buitenlandse schuld van deze landen hun mogelijkheden om voldoende middelen vrij te maken voor sociale zaken en gezondheidszorg aanzienlijk beperkt.
Drie van de acht millenniumontwikkelingsdoelstellingen hebben betrekking op de gezondheid: de kindersterfte verminderen, de gezondheid van moeders verbeteren en strijd leveren tegen HIV/aids. De internationale gemeenschap, en dus ook de Europese Unie, moet ervoor zorgen dat er voldoende financiële middelen beschikbaar zijn voor de bestrijding van HIV/aids. We weten dat maar een deel van de bedragen die op de wereldbevolkingsconferentie in Caïro zijn toegezegd, ook daadwerkelijk is gestort. We weten dat de omvang van de HIV/aids-pandemie veel groter is dan aanvankelijk werd gedacht.
Het is belangrijk dat we voor voldoende middelen zorgen ter bevordering van de reproductieve gezondheid. Met het oog hierop roep ik eenieder op amendement 5 te steunen. Collega Hall zei al hoe investeringen van menig Afrikaans land weer teniet worden gedaan als gevolg van de HIV/aids-pandemie. 
Nicholson of Winterbourne (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, Wereldgezondheidsdag herinnert ons eraan dat toegang tot gezondheid het allerhoogste doel is dat alle mensen nastreven. Wereldwijd bezien staat de gezondheid vandaag de dag echter voor tal van uitdagingen, en de vooruitzichten voor het realiseren van de internationale doelstellingen zijn niet bemoedigend. Jaarlijks sterven er vier miljoen kinderen voordat ze een maand oud zijn. Nog eens vier miljoen kinderen sterven aan diarree of longontsteking. Malaria is verantwoordelijk voor nog eens minimaal een miljoen sterfgevallen onder kinderen, en jaarlijks sterven in totaal ruim tien miljoen kinderen als gevolg van omstandigheden waar we op doeltreffende wijze iets aan kunnen doen.
Dit is werkelijk ongehoord gezien de mondiale welvaart in de eenentwintigste eeuw. En de gezondheid staat al weer voor nieuwe uitdagingen, die te maken hebben met de steeds snellere globalisering van de markten, zoals SARS en vogelgriep. In veel landen heeft HIV/aids inmiddels de eerste vernietigende slagen toegebracht aan de bescheiden vooruitgang die sinds de jaren tachtig is geboekt, en worden hele samenlevingen in hun voortbestaan bedreigd door deze epidemie.
De reactie in de wereld, die indrukwekkend is op andere terreinen, blijft ver verwijderd van wat nodig is. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De wereld is ook getuige geweest van een nog niet eerder vertoonde vooruitgang op kennis- en wetenschapsgebied, en op dit moment weten we van de grote meerderheid van de ziekten in de wereld hoe we die moeten aanpakken. Veel oplossingen zijn goedkoop en lowtech. Des te groter is daarom de verantwoordelijkheid die op ons rust, de absolute noodzaak om ons te richten op de vraag hoe de hulp terecht kan komen bij degenen die die hulp nodig hebben. Gezondheid staat centraal bij de millenniumdoelstellingen, en door iedereen moet worden onderkend dat gezondheid van essentieel belang is voor ontwikkeling en armoedebestrijding, en een belangrijke maatstaf is voor het menselijk welzijn.
De duidelijke boodschap die uitgaat van 2005 en de millenniumdoelstellingen, is die van de gezondheidsstelsels. We zullen alleen echte vooruitgang kunnen gaan boeken als we deze stelsels eindelijk serieus gaan nemen. Als de basiscapaciteit binnen die stelsels niet in alle landen aanwezig is, kan niet datgene worden uitgevoerd waar al politieke overeenstemming over bestaat: het naar een hoger plan tillen van ziektepreventie en gereguleerde programma’s om de kinder- en moedersterfte te verminderen, en het terugdringen van HIV/aids, TB en malaria.
Cruciaal voor elk gezondheidsstelsel zijn de mensen die daarin en daarvoor werken; beschikken over de juiste mensen met de juiste vaardigheden op de juiste plek die de juiste dingen doen, is van fundamenteel belang om het volledige scala van uitdagingen op gezondheidsgebied in een land te kunnen aangaan. Deze factoren behelzen echter ook verantwoord beheer op gezondheidsterrein – het geheel van functies die door overheden worden uitgevoerd bij het nastreven van gezondheidsdoelstellingen, duurzame gezondheidsfinanciering, efficiënte en effectieve verlening van gezondheidsdiensten en de toepassing van kennis, technologie en infrastructuur op gezondheidsgebied. Hoewel het verhelpen van het tekort aan gezondheidswerkers uitzonderlijk urgent is, is het gelijktijdig verbeteren van al deze aspecten de algemene taak. 
Péter Olajos (PPE-DE ).
   – Er is een – ook in mijn land gebezigd – gezegde dat luidt als volgt: ‘Voor geld is alles te koop, behalve een goede gezondheid’. Toch weten we maar al te goed dat gezondheid vaak een kwestie van geld is helaas. Dit gaat zeker op voor de publieke gezondheidszorg.
Dit is het probleem waarmee we kampen, op een moment dat Wereldgezondheidsdag dit jaar onze aandacht vestigt op het wereldwijde tekort aan gezondheidswerkers. Volgens de WHO wordt dit tekort veroorzaakt door het feit dat er decennialang te weinig geld is gestoken in opleiding, betaling, arbeidsomstandigheden en beheerssystemen betreffende gezondheidswerkers. Bovendien zal er in Europa als gevolg van demografische ontwikkelingen waarschijnlijk een grotere vraag naar artsen ontstaan.
Het absolute geldgebrek is slechts één deel van het probleem waar de publieke gezondheidszorg mee kampt. Het andere is het gebrek aan waardering voor gezondheidswerkers in de samenleving en het feit dat het vak weinig aanzien geniet. Het aantal mensen dat een opleiding volgt voor arts of verpleegkundige neemt voortdurend af, omdat hun gemiddelde salaris en de manier waarop de samenleving tegen hen aankijkt niet in verhouding staan tot de moeilijkheidsgraad en het belang van hun beroep. De waardering voor de publieke gezondheidszorg moet dan ook zo snel mogelijk worden hersteld. De migratie van gezondheidswerkers is nu al een aanzienlijk probleem. Een deel van het tekort aan artsen in Engeland wordt aangevuld met artsen uit Hongarije, waar het tekort wordt aangevuld met artsen en verpleegkundigen uit Roemenië; Roemenië probeert hen te vervangen door artsen en verpleegkundigen uit de Republiek Moldavië. En er kunnen nog vele landen aan deze lijst worden toegevoegd. Het is duidelijk dat de problemen ernstiger zijn in de ontwikkelingslanden, maar in Europa moet er ook het nodige gebeuren.
Een ander aspect van de problemen op salariëringsgebied is het wijdverbreide gratificatiesysteem in bepaalde lidstaten. Dit is onaanvaardbaar vanuit juridisch en moreel oogpunt, het is vernederend voor patiënten en artsen en het werkt ook verdere ongelijkheden in het publieke gezondheidszorgstelsel in de hand. Daarom moet dit zo snel mogelijk worden afgeschaft.
Al met al moeten we meer geld uittrekken, de waardering voor het vak vergroten en duidelijker voorwaarden scheppen om ervoor te zorgen dat onze volksgezondheidsstandaarden in heel Europa de komende jaren verbeteren in plaats van verslechteren. Ik hoop dat Wereldgezondheidsdag onze aandacht nog sterker op dit belangrijke terrein zal vestigen en de oplossing naderbij zal brengen. 
Antonios Trakatellis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zal me concentreren op drie punten, aangezien er al veel is gezegd waar ik het mee eens kan zijn. 
Ten eerste moeten wij vandaag, op Wereldgezondheidsdag, de klemtoon leggen op preventie. Preventie en omvangrijke investeringen in preventie zijn zeer belangrijk, aangezien daarmee de incidentie van ziekten en bijgevolg de uitgaven voor ziektebehandeling en hospitalisatie worden beperkt, met alle voordelen van dien voor de burgers en de overheidsfinanciën. Een goede gezondheid van de bevolking is zonder meer een stimulans voor vooruitgang, maakt de burgers sterker doordat ze een langer, beter en productiever leven garandeert, en is een voorwaarde voor economische welvaart. 
Ten tweede wil ik de aandacht vestigen op al degenen die ons de innovatieve therapieën, de nieuwe medicijnen, de vaccins en, in meer algemene zin, de kennis hebben gegeven om ziekten te bestrijden. Ik denk aan degenen die met zieken werken - artsen, verpleegkundigen en alle andere gezondheidswerkers. Wij moeten deze sector onder de loep nemen en nagaan welke leemtes er zijn, opdat wij hiervan een sector zonder tekortkomingen kunnen maken. Natuurlijk moeten wij ook gebruik maken van nieuwe kennis en technologie, zoals telegeneeskunde, een toepassing die zeer belangrijk is in de moderne hulpverlening. 
Mijn derde en laatste opmerking gaat over de ongelijkheden die momenteel bestaan bij het aanbod van gezondheidsdiensten. Dergelijke ongelijkheden doen zich ook binnen de Europese Unie voor. Natuurlijk zijn de ongelijkheden op wereldschaal enorm groot. Er zijn talloze ziekten, waarbij vele doden vallen. Daarom geloof ik dat de Europese Unie zich ook daarmee moet bezighouden, en geld in deze sector moet investeren. Niemand kan gelukkig zijn temidden van ongeluk. 
Dat waren mijn drie opmerkingen, en aangezien ik het eens ben met al hetgeen mijn collega’s hebben gezegd, wil ook ik eer betuigen aan alle mensen in de ziekenzorg, die zulke fantastische diensten verlenen. 
Thomas Ulmer (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega's, onder het motto "Samen werken aan gezondheid" wordt dit jaar Wereldgezondheidsdag gevierd – een dag die gewijd zal zijn aan het personeel in de gezondheidszorg en de gezondheidsberoepen. Wereldwijd werken 35 miljoen mensen in de gezondheidszorg, waarvan circa vier miljoen in Duitsland en ruim twaalf miljoen in de Europese Unie. Alleen al die getallen wijzen op een schromelijk tekort aan medische zorg in het zuidelijk deel van onze aardbol. Als het gaat om de kansen van mensen op zorgverlening is er een duidelijke kloof tussen de eerste en de derde wereld. Het zou uitermate zinvol zijn om op korte termijn onze middelen in de vorm van noodhulp te verdubbelen of te verveelvoudigen. Voorts is een toename van menselijke hulpbronnen – zowel bij ons als in de derde wereld – onontbeerlijk.
Staat u mij toe om kort in te gaan op de situatie in Europa. Over de derde wereld hebben de sprekers voor mij reeds hun standpunten verwoord en die onderschrijf ik volledig.
Ik wil ingaan op vier Europese vraagstukken. De vergrijzing van onze samenleving brengt nieuwe uitdagingen, nieuwe ziekten, nieuwe medische behandelingen en een stijgende vraag naar zorg met zich mee – een vraag waaraan we nu al niet meer volledig kunnen voldoen.
Ten tweede moeten de vaardigheden en kwaliteit in de gezondheidsberoepen bij ons toenemen om te voldoen aan de criteria van uitmuntendheid die we voor onszelf hanteren. We moeten de opleidingscijfers op alle terreinen van de gezondheidszorg drastisch opkrikken om onze pretenties waar te maken.
Ten derde moeten we de samenwerking in de Unie versterken. Ondanks het feit dat gezondheidsbeleid onder de subsidiariteit valt, is positieve inmenging onzerzijds geboden. Ten aanzien van het gezondheidsbeleid mogen we ons blikveld niet vernauwen tot monetaire aspecten, al zullen mijn collega's in Berlijn vast de oren spitsen als ze dit horen.
Ten vierde moeten we ervoor zorgen dat het personeel in de zorgsector gezond blijft en dat kan door te voorzien in verantwoorde werktijden en een aanvaardbare werkdruk, zodat mensen zich niet over de kop hoeven te werken. Wat dat betreft, roep ik de Commissie op het standpunt van het Parlement inzake de arbeidstijdenrichtlijn over te nemen. 
Eija-Riitta Korhola (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, Wereldgezondheidsdag, die overmorgen plaatsvindt, staat in het teken van de werknemers in de gezondheidszorg. Het thema van dit jaar is zeer actueel, nu het gevaar dreigt van een wereldwijde pandemie. De problemen met betrekking tot de beschikbaarheid en de arbeidsomstandigheden van verzorgend personeel raken zowel de ontwikkelingslanden als de industrielanden.
De aandacht vestigen op de positie van het personeel in de gezondheidszorg is de juiste manier om de oorzaken van gezondheidsproblemen aan te pakken en te proberen deze problemen te voorkomen. Investeren in preventie is altijd de beste optie voor de bevolking en de economie. Het is goed te investeren in dagelijkse structuren die de volksgezondheid bevorderen, en niet alleen in correctieve maatregelen.
Wij hebben de politieke wil nodig om de behoeften van het personeel in de gezondheidszorg te erkennen en maatregelen te nemen. Geschoolde artsen en verplegers redden mensenlevens. Zonder waardering en steun voor hun deskundigheid worden bijvoorbeeld de millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties niet bereikt. De waardering moet ook tot uitdrukking komen in de salariëring en de arbeidsomstandigheden.
De bekwaamheid van het personeel in de gezondheidszorg wordt specifiek op de proef gesteld door nieuwe bedreigingen voor de gezondheid, zoals de vogelgriep. Vakmensen in de gezondheidszorg moeten er in alle omstandigheden zeker van kunnen zijn dat zij bij hun werk niet onnodig aan risico's van infectie worden blootgesteld. Een mogelijke wereldwijde pandemie plaatst het personeel ook voor moeilijke ethische kwesties. Hoewel het uitgangspunt is dat iedereen wordt ingeënt en de benodigde medicijnen krijgt, kan zich een situatie voordoen waarin bijvoorbeeld een deel van een partij vaccinaties ontbreekt. Vraagstukken met betrekking tot prioriteiten in de gezondheidszorg vereisen een grondig ethisch debat als basis voor het werk.
Met de dreiging van pandemieën bevinden vooral de ontwikkelingslanden zich in een zeer moeilijke situatie, omdat malaria en HIV vanouds al enorme schade aanrichten. Ik sta volledig achter de oproep in de resolutie om de focus van de ontwikkelingssamenwerking op de zogeheten menselijke en sociale ontwikkeling te versterken. 
Lívia Járóka (PPE-DE ).
   – Ter gelegenheid van Wereldgezondheidsdag wil ik uw aandacht vragen voor een andere belangrijke dag, de Internationale Roma-dag, die op 8 april gevierd zal worden. Ik wil het graag over de Roma hebben.
De Roma-bevolking is jong: zij kent een hoog geboortecijfer en een hoog sterftecijfer. De levensverwachting van de Europese Roma ligt tien jaar onder die van de meerderheidsbevolkingen. Het aantal Roma-patiënten is diverse malen hoger dan het gemiddelde aantal patiënten van de meerderheidsbevolkingen: op dit moment is in Europa onder de Roma het aantal TB-patiënten tienmaal zo hoog, het aantal patiënten met tumorziekten viermaal zo hoog, het aantal gevallen van ijzergebrek en bloedafwijkingen tienmaal zo hoog, het aantal cerebrovasculaire aandoeningen zesmaal zo hoog, het aantal patiënten dat lijdt aan essentiële hypertensie viermaal zo hoog en het aantal patiënten met hartziekten vijftienmaal zo hoog. Hoewel deze gegevens zijn ontleend aan een Hongaars rapport, zijn ze helaas representatief voor het algemene beeld in heel Europa.
Een van de vele redenen voor het feit dat de levensverwachting van Roma tien jaar onder die van niet-Roma ligt, is de discriminatie die wordt ervaren in het publieke gezondheidszorgstelsel. En hier moet ik het punt noemen dat velen van u vandaag al te berde hebben gebracht: de opleiding van gezondheidswerkers. Zijn ze voldoende opgeleid om hun patiënten zonder discriminatie te behandelen? (Jammer genoeg kunnen we het vandaag nauwelijks hebben over Roma-patiënten en -artsen. Graag zou ik ook op dit onderwerp zijn ingegaan, maar dit kan helaas niet.)
Over de hele wereld vieren we op 8 april de Internationale Roma-dag, en in verband hiermee hebben we vorig jaar in het Europees Parlement een resolutie aangenomen waarin we aandacht vroegen voor de zorgwekkende gezondheidssituatie van de Roma. In het jaar dat sindsdien is verstreken, hebben de Europese Commissie noch de regeringen van de lidstaten enige corrigerende maatregel in de volksgezondheidssector getroffen, of maatregelen om de werkloosheid die de Roma treft, of hun uitsluiting op economisch, huisvestings- en onderwijsgebied uit te bannen. We verzoeken de Europese Commissie zo snel mogelijk met een groenboek over de onhoudbare situatie van de Roma te komen teneinde hun uitsluiting op volksgezondheidsgebied op te heffen en ervoor te zorgen dat de uiterst magere gezondheidszorg die hun wordt verleend, op een niveau wordt gebracht dat voldoet aan de Europese maatstaven. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is misschien een van de belangrijkste debatten die we in dit Parlement hebben gevoerd. Ik betreur het dat er vanwege het late uur niet meer mensen aanwezig zijn hier om te luisteren naar de ontstellende cijfers over sterfgevallen onder jonge kinderen en moeders – onnodige sterfgevallen door ziekten die we zo eenvoudig zouden kunnen behandelen. Ik wil de Commissie en mijn collega’s ervoor bedanken dat zij licht hebben geworpen op de vreselijke beproevingen waar wij in de wereld voor staan en dat zij geprobeerd hebben ons bewuster te maken van het ontstellende perspectief dat voor ons ligt.
Ik kom uit Ierland, een land waar we nog niet zo lang geleden verpleegkundigen exporteerden, omdat er geen werk voor hen was. Op dit moment importeren we jammer genoeg in groten getale mensen in de gezondheidszorgsector, omdat we zo’n groot tekort aan capaciteit hebben. We denken niet aan de landen die we van hun mensen beroven, omdat we ons laten leiden door eigenbelang: we moeten voor onszelf zorgen. En toch, zelfs als we mensen uit het buitenland halen, zien we op onze afdelingen spoedeisende hulp dagelijks mensen die zich in veel opzichten in derdewereldomstandigheden bevinden, liggend op brancards onder onaanvaardbare omstandigheden. De problemen liggen dus dicht bij huis en doen zich overal voelen.
Vorig jaar was ik in Malawi. Ik zag daar zelf het probleem waarover een van mijn collega’s al heeft gesproken: het tekort aan verpleegkundigen - die nu in Manchester zijn - en de verwoestende effecten daarvan in dat land. Het is moeilijk te zeggen wat het juiste antwoord hierop is, maar misschien zouden we naar het werk van gezondheidswerkers moeten kijken en dat meer moeten waarderen dan we nu doen – ook in termen van respect en beloning.
Gevraagd werd hoe we de ontwikkelingslanden kunnen compenseren voor het weghalen van hun beste krachten. De besten nemen en de rest afwijzen werpt een groot ethisch vraagstuk op. We moeten iets doen. Straks houden we een debat over vogelgriep en maatregelen ter ondersteuning van de markt. De hemel sta ons bij als we een menselijke pandemie krijgen en zien hoever onze gezondheidszorgdiensten wereldwijd zullen reiken.
Ik wil voorlezen wat de Wereldgezondheidsorganisatie wil dat we vrijdag doen, de dag waar we het over hebben: ‘het bewustzijn over dit chronische probleem verhogen’ – gedoeld wordt op de crisis rond de gezondheidswerkers – ‘en steun opbouwen om ervoor te zorgen dat gezondheidswerkers werken waar ze nodig zijn en wanneer ze nodig zijn, met de juiste vaardigheden om het hoogst haalbare gezondheidsniveau voor mensen waar dan ook te verschaffen’. Ik hoop dat we daarin zullen slagen. 
Mariann Fischer Boel,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben zeer onder de indruk van de hartstochtelijke bijdragen op dit uiterst belangrijke terrein.
Uit het proces dat door de Commissie wordt aangestuurd om een antwoord van de EU te vinden op de crisis rond de personele middelen, blijkt de kracht van grotere Europese coördinatie. Het collectieve engagement van de lidstaten en de Commissie zal waarschijnlijk een veel grotere impact hebben dan wanneer de Commissie en de lidstaten los van elkaar opereren.
In het antwoord op de crisis rond de personele middelen komt het beginsel terug dat is opgenomen in . De lidstaten hebben zich erop vastgelegd om het totale niveau van de ontwikkelingshulp te verhogen tot het ODA-streefpercentage van 0,7 procent van het BNI, waarmee de nodige middelen beschikbaar zullen komen om sneller vooruitgang te kunnen boeken. Maar het zijn de gecoördineerde inspanningen van de Europese Gemeenschap die ervoor zullen zorgen dat de toegenomen middelen efficiënter worden besteed, door het bieden van gecoördineerde, samenhangende ondersteuning voor plannen die door de lidstaten worden ontwikkeld en aangestuurd.
We denken dat een beter gecoördineerde en samenhangender uitvoering van ons gemeenschappelijk Europees beleid, waarin de verbintenissen tot uitdrukking komen die zijn aangegaan in de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van de hulp, het beste middel is voor een drastische verhoging van de uitgaven voor menselijke en sociale ontwikkeling. Dat moet de prioriteit voor de lidstaten zijn en terugkomen in ons gemeenschappelijk beleid.
Daarom heeft de Commissie een pakket concrete maatregelen voorgesteld inzake de doeltreffendheid van de hulp. Met dit pakket zal de Europese Unie meer, snellere en betere hulp kunnen verlenen.
Tijdens de bijeenkomst in Parijs over de doeltreffendheid van de hulp heeft de Europese Unie zich vastgelegd op een verhoging van het deel van de hulp dat zij als begrotingssteun verleent. Die verbintenis houdt tevens de mogelijkheid in van een verhoging van de middelen voor zowel algemene als sectorale begrotingssteun, indien nodig aangevuld met projectgerichte steun. De delegaties die de programmeringsbesluiten voor het tiende EOF nemen, kunnen derhalve kiezen uit steuninstrumenten waarmee ze kunnen inspelen op prioriteiten die op nationaal niveau zijn vastgesteld. De nationale besluitvormings- en landenprogrammeringsprocessen bevatten voldoende speelruimte om het mogelijk te maken dat men zich via sectorale begrotingssteun nadrukkelijker concentreert op de gezondheids- of sociale sector, indien zulks op nationaal niveau als prioriteit geldt.
Graag wil ik nog een paar meer specifieke vragen beantwoorden.
Wat een eventuele gedragscode betreft, kan ik bevestigen dat de Commissie bereid is na te gaan hoe een Europese gedragscode voor een ethisch verantwoorde werving van gezondheidswerkers kan worden opgesteld en toegepast. Wat de geneeskunde op maat betreft, een punt dat door twee leden ter sprake is gebracht, ondersteunen we momenteel een studie naar de mogelijkheden om beter gebruik te maken van het beschikbare potentieel, als onderdeel van ons partnerschap met de Afrikaanse Unie.
Corruptie is inderdaad een probleem voor de ontwikkeling en bijzonder schadelijk voor het verlenen van essentiële maatschappelijke diensten, zoals gezondheidszorg. Zoals u weet, zijn we het erover eens geworden dat dat probleem via een hele reeks maatregelen moet worden aangepakt. Morgen zullen we tijd genoeg hebben om hier dieper op in te gaan, als we het uitstekende verslag van de heer Van den Berg over dit onderwerp zullen bespreken.
Verschillende leden zijn ingegaan op de kwestie van het deel van de ontwikkelingsgelden dat bestemd is voor menselijke en sociale ontwikkeling. Het grootste deel van de financiering van de Commissie wordt toegewezen via de landenprogrammering. Op dit moment is ruim 20 procent van het ontwikkelingsbudget van de Commissie toegewezen aan sociale infrastructuur. Bovendien is de financiering van de algemene begrotingssteun tevens gekoppeld aan criteria inzake vooruitgang, die wordt afgemeten aan gezondheidsindicatoren; daarmee is die financiering dus ook een mechanisme voor de ondersteuning en versterking van de prioriteitstelling op nationaal niveau in het kader van de millenniumdoelstellingen.
De Commissie zal het als begrotingssteun verleende deel van de ontwikkelingshulp verhogen en een sterkere koppeling tot stand proberen te brengen tussen begrotingssteun en progressie op het vlak van de millenniumdoelstellingen. De besluitvorming over het deel van de financiering dat door de landen wordt toegewezen aan menselijke en sociale ontwikkeling, is uiteindelijk een zaak van de nationale regeringen zelf. De Commissie zal in haar beleidsdialoog met de regeringen blijven hameren op het belang van menselijke en sociale ontwikkeling voor economische groei en armoedebestrijding. 
De Voorzitter.
   – Tot besluit van het debat zijn zes ontwerpresoluties ingediend(1) overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordeningen (EEG) nr. 2771/75 en (EEG) nr. 2777/75, ten aanzien van de toepassing van buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de markt (pluimveesector) (COM(2006)0153 – C6-0111/2006 – 2006/0055(CNS)). 
Mariann Fischer Boel,
   – Mijnheer de Voorzitter, in de afgelopen weken en maanden zijn we gewend geraakt aan frequente berichten in de pers over nieuwe uitbraken van vogelgriep. De laatste uitbraak, op een kalkoenfarm in Saksen, werd vandaag bevestigd. We hebben de ontwikkeling van de ziekte, die zich steeds verder uitbreidde, op de kaart kunnen volgen. Wij allen worden hier direct of indirect door getroffen.
Wij – en in het bijzonder de pluimveesector – worden geconfronteerd met een echte crisissituatie, die een snelle reactie vereist. Daarom zijn we vanavond hier. Ik zou dan ook allereerst het Europees Parlement ervoor willen bedanken dat het heeft ingestemd met het verzoek van de Commissie om urgentverklaring. Ik ben met name de voorzitter van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, Joseph Daul, en de overige leden van die commissie dank verschuldigd voor hun snelle bijdrage aan en snel advies over het voorstel van de Commissie. Hier blijkt maar weer eens uit dat we wel degelijk snel kunnen handelen als dat nodig is.
De talrijke gevallen van vogelgriep in de Europese Unie hebben ons niet onberoerd gelaten. Hoewel vooral wilde vogels het slachtoffer zijn geworden van de ziekte, heeft die in veel lidstaten al een zeer negatief effect gehad op de consumptie in Europa van pluimveevlees. Het prijseffect varieerde van land tot land, maar over het geheel genomen stonden de prijzen onder druk, en in sommige gevallen zijn ze scherp gedaald. Als gevolg hiervan staat de pluimveevleesmarkt voor een uitzonderlijk ernstige situatie en verkeren velen in de sector in ernstige problemen.
We hebben al actie ondernomen. Sinds het begin van de crisis afgelopen najaar heeft de Commissie gebruikgemaakt van uitvoerrestituties ter ondersteuning van de markt. De effecten van die maatregelen zijn echter beperkt, niet in de laatste plaats omdat we te maken kregen met invoerbeperkingen die zijn opgelegd aan onze export naar een groot aantal derde landen. Het is duidelijk dat voor een effectieve bestrijding van de pluimveevleescrisis meer nodig is dan alleen een regeling voor uitvoerrestituties.
De lidstaten hebben ook initiatieven aangekondigd of genomen op het vlak van eventuele staatssteun. Er bestaat een hele reeks ondersteuningsmogelijkheden in de vorm van staatssteun, zoals reddings- en herstructureringssteun voor boeren die in de problemen komen. Deze regels zijn zo opgezet dat snelle, doeltreffende steun kan worden verleend aan diegenen in de sector die de steun echt nodig hebben. Gezien het spoedeisende karakter van de crisis zullen we elk voorstel zo snel mogelijk behandelen, waarbij rekening zal worden gehouden met zowel de noodzaak van snelle hulp als de noodzaak om concurrentieverstoring te voorkomen. We moeten echter ook andere maatregelen op EU-niveau overwegen. En op dat punt worden we gehinderd door de bestaande wetgeving. Onze huidige GMO voorziet in maatregelen die buitengewone marktondersteuning mogelijk maken in gevallen waarin beperkingen van veterinaire aard zijn opgelegd.
De huidige werkingssfeer van onze GMO staat de Commissie echter niet toe op te treden tegen een crisis die wordt aangewakkerd door een gebrek aan vertrouwen bij de consument. En dat is precies de situatie waar we ons momenteel in bevinden. Het bestaande wettelijke kader moet dan ook worden aangepast om de rechtsgrondslag te verschaffen voor nieuwe marktondersteunende maatregelen voor de sector. We stellen derhalve voor de werkingssfeer van de bestaande buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de markt, zoals bepaald in artikel 14 van de GMO, in die zin uit te breiden dat daaronder ook worden begrepen ondersteuningsmaatregelen in gevallen waarin sprake is van ernstige marktverstoringen die worden veroorzaakt door de reactie van de consument op het bestaan van risico’s voor de volksgezondheid of voor de gezondheid van dieren. Ons voorstel behelst tevens de verdeling van de financiële lasten tussen de lidstaten en de Gemeenschapsbegroting, en zal alleen naar aanleiding van een verzoek van de lidstaten worden geactiveerd.
We zetten nu een eerste stap. We vullen de juridische leemte op. Zodra ons voorstel definitief zal zijn aangenomen, zullen de lidstaten hun voorstellen moeten indienen voor de praktische stappen die aansluiten bij hun specifieke situatie. Volgens ons biedt dat de grootst mogelijke flexibiliteit en vormt het daarmee het meest efficiënte antwoord op de huidige crisis en soortgelijke situaties in de toekomst, mochten die zich voordoen.
Er mag geen tijd verloren gaan. Dankzij de constructieve opstelling van het Europees Parlement en de snelle procedure waarvoor het heeft gekozen om dit voorstel te behandelen, zou de definitieve goedkeuring in de Raad de komende weken gestalte moeten kunnen krijgen. Dit zal een belangrijke stap zijn in de richting van de maatregelen waar onze pluimveesector zo wanhopig om vraagt. 
Neil Parish,
   – Mijnheer de Voorzitter, we bespreken vanavond buitengewone marktmaatregelen voor een zeer succesvolle bedrijfstak in de EU. We hebben zo’n vijf miljard kippen in de EU. Het is een bedrijfstak die niet wordt gesubsidieerd door het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zoals de commissaris zei, worden we geconfronteerd met een verminderd consumentenvertrouwen in kippenvlees. In sommige lidstaten is de consumptie met wel 70 procent gedaald. Het lijdt geen twijfel dat we moeten promoten dat kippenvlees veilig is, zeker wanneer het op de juiste manier wordt bereid. In de EU hebben we zeer goede maatregelen opgesteld die moeten bijdragen tot het uitroeien van de ziekte als die Europa bereikt. En uiteindelijk zullen we de productie echt moeten verlagen en de vraag naar kippenvlees moeten reguleren.
Een van de voordelen van de pluimveebranche is dat er soms maar negen weken verstrijkt tussen het begin van het uitbroeden van een ei en het moment dat het kuiken gegeten kan worden. Daarom kan de productie worden stilgelegd. Volgens mij zijn uitvoerrestituties niet het antwoord op deze crisis. Het probleem is dat wanneer je veel extra kippenvlees op de wereldmarkt brengt - een markt die al verzadigd is - en niet zorgvuldig omgaat met het gebruik van publieke middelen om dat te subsidiëren, je tot de ontdekking kunt komen dat er vlees terugkomt op de Europese markt. Ik denk dat het het beste is het aanbod te verminderen en daarna te proberen de vraag te verhogen om de bedrijfstak weer te laten opkrabbelen.
Het is niet alleen de pluimveesector die te lijden heeft, maar ook de graansector, omdat vijf miljard kippen enorm veel tarwe eten. Al met al ben ik het met u eens, commissaris, dat 50 procent medefinanciering tussen de lidstaten en de Commissie de aangewezen weg is. Ik denk trouwens dat dit in de toekomst de aangewezen weg is voor een groot deel van de landbouw. 
Katerina Batzeli,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik erop wijzen dat de Commissie de vogelgriep methodisch, nuchter en efficiënt heeft aangepakt. 
Helaas is mede door een gebrek aan informatie en voorlichting van de consumenten, het communicatiebeleid en de rol van de media, evenals door een gebrek aan onmiddellijke nationale maatregelen, met name controlemaatregelen, het consumentenvertrouwen gedaald en dat zal zich, naar het zich laat aanzien, pas na lange tijd kunnen herstellen. 
Het gevolg hiervan is dat het verbruik van kippen en eieren in Europa is gedaald. Deze daling is gemiddeld 35 procent, maar loopt sterk uiteen al naar gelang de lidstaat. In Griekenland bijvoorbeeld is het verbruik in de afgelopen tien maanden met 65 procent gedaald en ligt er een hoeveelheid van 20 000 ton opgeslagen, terwijl de overtollige voorraad in Frankrijk, de grootste pluimveeproducent, is opgelopen tot 25 000 ton. 
De Commissie en de nationale regeringen moeten onmiddellijk interventiemaatregelen nemen en de crisis op de markt het hoofd bieden met de meest efficiënte economische en sociale maatregelen ten behoeve van zowel de pluimveebedrijven als de bedrijven met broedmachines. Zoals de heer Parish al zei, heeft de pluimveecrisis ook belangrijke gevolgen voor de graansector. Daarom willen wij voorstellen dat naast de wijziging van artikel 14 van de verordeningen inzake de marktordening voor pluimvee en eieren, de volgende maatregelen worden getroffen: 
- ten eerste, 50 procent financiering van de buitengewone maatregelen die rechtstreeks verband houden met gezondheids- en veterinaire maatregelen; 
- ten tweede, 100 procent communautaire financiering in de gevallen waarin de daling in het verbruik te wijten is aan het inzakken van het consumentenvertrouwen;
- ten derde, bevordering van marktmaatregelen als steunverlening aan opslag gedurende de tijd die nodig is om de markt te stabiliseren; 
- tot slot, steunverlening voor het wegwerken van overtollige voorraden en schadeloosstelling indien eieren en pluimvee worden vernietigd. 
Met deze maatregelen kan een nieuw evenwicht tussen vraag en aanbod tot stand worden gebracht. 
Dan wil ik vooral ook de opmerking van de commissaris onderstrepen waarin zij aangaf dat er op nationaal niveau ook toegestane staatssteun kan en moet worden verleend aan producenten die pluimvee op het eigen bedrijf houden en aan kleine en middelgrote pluimveebedrijven. De communautaire en nationale steun moet onmiddellijk worden toegekend. Wij zijn er al laat mee, en veel bedrijven lopen het risico te moeten sluiten. Er zijn grote sociale problemen in Griekenland ontstaan, aangezien in deze sector 15 000 mensen werken.
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, misschien mag ik wat gekscherend het volgende zeggen: als de regeringen en de Commissie nog langer wachten met het nemen van efficiënte maatregelen, zal de vogelgriep muteren in een werknemersgriep. 
Ilda Figueiredo,
   – In een aantal landen is de productie sterk teruggelopen; hier en daar is ze zelfs volledig stilgelegd. Duizenden tonnen pluimvee zijn gekoeld opgeslagen. Dat is duur en er is geen markt voor deze producten.
Pluimveehouders maken dus een moeilijke periode door. Er zijn landen waar de productie van pluimvee en eieren ernstige schade heeft ondervonden, terwijl er in die landen geen gevallen van vogelgriep zijn waargenomen. Het is daarom heel belangrijk dat de pluimveehouders steun ontvangen en dat de Gemeenschap de compenserende marktmaatregelen voor de volle 100 procent financiert, precies zoals dat bij mond-en-klauwzeer en BSE is gebeurd. De sociaal-economische situatie is in een aantal landen zeer ongunstig en het zal moeilijk zijn daar cofinanciering te garanderen.
Wij hebben voorgesteld middelen te reserveren voor het vernietigen van pluimvee nu er geen mogelijkheden bestaan om deze producten op de markt af te zetten. Zo kunnen we op de kosten voor koeling besparen. Er moet een op de gehele EU gerichte voorlichtingscampagne voor de lange termijn worden opgezet om het vertrouwen van de consumenten te herwinnen. Ik vind dat die campagne ook door de Europese Unie moet worden gefinancierd. 
Jeffrey Titford,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben enigszins verbijsterd door de aanpak van de Europese Unie ten aanzien van de paniek rond de vogelgriep. Het schijnt mij toe dat de EU van een molshoop een berg heeft gemaakt. Er is geen enkel bewijs voor de stelling dat de vogelgriep is gemuteerd en tussen mensen kan worden overgedragen. Er is zelfs nauwelijks bewijs dat je door vogels met vogelgriep besmet kunt raken, tenzij er veelvuldig rechtstreeks contact is met de overblijfselen van dode vogels.
Desondanks vielen er in Groot-Brittannië huiveringwekkende koppen te lezen over misschien wel 320 000 doden en lichamen die begraven zouden worden in massagraven. Uitgerekend vandaag is er in het graafschap Norfolk een begin gemaakt met een grootschalige oefening waarin een vogelgriepuitbraak wordt gesimuleerd, een oefening waar honderden mensen aan meedoen, met de dramatische titel ‘Operation Hawthorn’. De theatrale manier waarop met dit onderwerp wordt omgegaan creëert een sfeer van hysterie, en de EU heeft hier ook een rol in gespeeld door internationale topbijeenkomsten over de vogelgriepcrisis te organiseren, waar veel ruchtbaarheid aan gegeven is. En nu wil de EU voor de komende vijf jaar vijf miljoen euro apart zetten voor buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de markt om de strijd aan te binden met de vermeende crisis. Er lijkt zelfs zoiets als een openeindecommitment te bestaan voor nog meer middelen in 2011.
Het schijnt mij toe dat de EU en sommige nationale overheden zich schuldig maken aan het zaaien van massale paniek die de pluimveesector ernstige schade heeft toegebracht, zonder dat daar enige grond voor bestaat. Vergeeft u mij mijn cynisme, maar dit lijkt ook een handige manier voor de EU te zijn om zichzelf te promoten als een zorgzame organisatie.
Waar we hier echt mee te maken hebben, is een hevige uitbraak van publieke hysterie, die wordt veroorzaakt door een zeer besmettelijke uitbarsting van overdreven publiciteit van nationale overheden en de Europese Unie. Kortom, iedereen moet ophouden rond te fladderen als een kip zonder kop en dit onderwerp met een zekere mate van objectiviteit gaan benaderen.
Als we dit soort grote bedragen gaan toewijzen, moeten ze worden gebruikt voor de productie van voorlichtingsmateriaal dat onder het publiek kan worden verspreid. Dat materiaal moet het publiek duidelijk maken dat er geen risico’s kleven aan op de juiste wijze bereid pluimveevlees en dat het volkomen veilig is om het in supermarkten te kopen en in restaurants te eten.
Laten we de dingen alsjeblieft niet erger maken dan ze zijn. 
Janusz Wojciechowski,
   . – Mijnheer de Voorzitter, vanuit medisch oogpunt lijken we de strijd tegen de vogelgriep te winnen, omdat er weinig ziektehaarden zijn geweest en slechts enkele geïsoleerde gevallen zijn gemeld waarbij mensen getroffen werden. De aanpak van de kwestie in de media laat echter heel veel te wensen over. Er is geen betrouwbare en objectieve informatie verstrekt over de dreiging van een epidemie en evenmin over de wijze waarop mensen zich bij zo’n epidemie kunnen beschermen. Bovendien maakten de media voorpaginanieuws van elke dode zwaan die gevonden werd.
De vogelgriep wordt opgeblazen tot demonische proporties. De informatie die aan de gewone burger wordt verstrekt, is gebaseerd op losse voorvallen, ongeorganiseerd en vaak ontoereikend. Interventies van de veterinaire diensten druisen vaak in tegen het gezond verstand. Het lijkt wel of men hele schuren vol pluimvee geruimd heeft voor de show, alleen om te laten zien dat de overheid iets deed. Dat is onzinnig, als miljoenen wilde vogels de ziekte ongehinderd kunnen verspreiden. Daarnaast is er vaak wreed met de dieren omgesprongen. We hebben allemaal op televisie gezien hoe levende vogels met de kop naar beneden in zakken gepropt werden die vervolgens als zakken aardappelen op een hoop gegooid werden. Bovendien werd ongefundeerde informatie verspreid over een mogelijke besmetting van mensen door katten. Hierdoor zijn katten in verschillende gevallen slecht behandeld.
In het licht van deze gebeurtenissen is het nauwelijks verrassend dat er paniek heerst op de pluimveemarkt, en dat er een ramp dreigt te gebeuren. Daarom vind ik het absoluut gepast dat er maatregelen worden genomen om de markt te steunen. Wij moeten dit initiatief steunen en ook de bijbehorende amendementen om de steun te verhogen. Ik vraag met name aandacht voor het amendement van de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, dat beoogt de steun te verhogen voor de nieuwe lidstaten, waar boeren en veehouders het bijzonder moeilijk hebben, omdat zij slechts een deel van de directe steun ontvangen.
Om de pluimveesector te steunen moeten we betrouwbare informatie verstrekken en de markt kalmeren. Dat is een taak die de Europese Commissie het best op zich kan nemen, omdat mensen de Commissie in een dergelijke crisis waarschijnlijk meer vertrouwen dan de nationale overheden. De Commissie dient duidelijke informatie te verstrekken over de manier waarop de ziekte zich verspreidt. In het bijzonder moet de Commissie categorisch verklaren dat het eten van pluimveevlees niet gevaarlijk is voor de gezondheid. Er moet ook een beroep worden gedaan op de media om zich terughoudend op te stellen en verder geen paniek te zaaien.
We kunnen leren van deze crisis. Mocht een dergelijke crisis zich opnieuw voordoen, dan moeten we de burgers veel eerder betrouwbare informatie geven. 
Joseph Daul (PPE-DE ).
   Voorzitter, ik zal het vanavond zeer kort houden om zo wat tijd te winnen. Ik wilde graag de Commissie bedanken voor het feit dat zij vorige week het voorstel van de Raad zo snel heeft opgepakt. Ook het Parlement heeft aangetoond slagvaardig te kunnen zijn, en als alle instellingen hun beste beentje voor zetten, dan kunnen we allicht binnen acht dagen de juiste besluiten nemen, om aldus iets te doen aan de gevolgen van natuurrampen en om de slachtoffers ervan hulp te bieden.
Voor de rest ben ik het eens met mijn collega’s van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, en we hebben ook al veel gesproken over de vogelgriep. We hebben nu dan eens een keer snel gehandeld, dus er kan nu niet worden beweerd dat het de schuld is van Europa dat boeren op schadevergoeding moeten wachten. 
Rosa Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zat de heer Daul aan te staren, die heel goed gesproken heeft en daarvoor maar zeer weinig tijd nodig heeft gehad; wie weet lukt mij dat ook.
In elk geval, commissaris, zou ik op mijn beurt de Commissie geluk willen wensen met haar snelle reactie op de problemen waaronder de pluimveemarkt gebukt gaat. Het is ook een feit dat wij gereageerd hebben met de urgentie waarom ons verzocht is, zodat deze twee verordeningen konden worden gewijzigd en de Commissie de rechtsgrondslag zou krijgen die zij nodig heeft om actie te kunnen ondernemen.
Zoals u zei, mevrouw Fischer Boel, is deze crisis echter niet veroorzaakt door het uitbreken van een epidemie - die heeft zich in het merendeel van de lidstaten vooralsnog niet voorgedaan - en zijn er ook nog geen beperkingen opgelegd aan het verkeer van pluimvee in de Unie; het is eerder zo, zoals u zeer terecht heeft opgemerkt, dat deze crisis wordt veroorzaakt door een verlies aan vertrouwen van de consument en de daaruit voortvloeiende consumptiedaling.
Commissaris, we hebben dan ook te maken met een gecompliceerde situatie die nog maar net begonnen is, maar die bijzonder veel gemeen heeft met de twee crisissituaties die op de rundvleesmarkt ontstaan waren na het uitbreken van BSE. In beide gevallen, commissaris, zijn er maatregelen voor marktondersteuning op communautair niveau genomen, maatregelen die op dat niveau ook voor 100 procent zijn gefinancierd. Met het oog hierop hebben wij vanuit mijn fractie dan ook twee amendementen ingediend op het voorstel van de Commissie.
Wij gaan akkoord met de cofinanciering van 50 procent voor gezondheidsmaatregelen, maar, gelet op het feit dat de crisis veroorzaakt is door een verlies aan consumentenvertrouwen, zouden wij graag zien dat de marktondersteunende maatregelen een communautair karakter krijgen en dientengevolge voor de volle 100 procent uit de Europese begroting gefinancierd worden.
Zoals ik al zei, zijn wij van mening, commissaris, dat het voorstel voor dit cofinancieringsmechanisme – bijdragen van de lidstaten voor maatregelen die altijd een exclusief communautair karakter hebben gehad – een ernstig precedent zou scheppen in het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het beginsel van de eenheidsmarkt zou kunnen ondermijnen. 
Zdzisław Zbigniew Podkański (UEN ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie beschikt over een schat aan ervaring in crisisbeheersing. In het verleden zijn meermaals buitengewone maatregelen genomen om de markt te ondersteunen, met name tijdens de crises van de gekkekoeienziekte en mond- en klauwzeer. Nu moeten we een oplossing vinden voor de vogelgriepcrisis.
We mogen het belang van de pluimveehouderijen als onderdeel van de voedingssector niet onderschatten. Er moeten absoluut buitengewone maatregelen genomen worden. Het enige waarover we nog een besluit moeten nemen, is de reikwijdte van de steun en de omvang van de middelen. Voorbeelden uit het verleden lopen nogal uiteen. De Gemeenschap heeft in de meeste gevallen 50 tot 100 procent van de verliezen in de lidstaten gedekt.
De verordening die we vandaag bespreken voorziet ook in omvangrijke steun voor de pluimveesector. Uit officieuze gesprekken blijkt dat het voorstel van de Commissie om 50 procent van de kosten van de lidstaten te dekken veel steun krijgt. Jammer genoeg is ‘billijk’ niet hetzelfde als ‘eerlijk’, zeker als je bedenkt dat de oude lidstaten 100 procent directe steun voor de boeren krijgen, terwijl de nieuwe lidstaten nauwelijks 30 procent krijgen. Daarom ben ik van mening dat een principe ingevoerd zou moeten worden waarbij de lidstaten die 100 procent landbouwsteun krijgen een vergoeding ontvangen van 50 procent van hun kosten, en de lidstaten die geen volledige steun krijgen en de landbouw uit hun eigen begroting steunen, een vergoeding van minstens 75 procent ontvangen.
We moeten consequent zijn. Ofwel we bewijzen alleen lippendienst aan een solidair Europa, ofwel we maken er echt werk van. Als we een solidair Europa willen opbouwen, dan moet dat blijken in sociaal en economisch opzicht. Mensen laten hun ware gezicht zien in moeilijke, dramatische of rampzalige situaties. We zeggen vaak dat je mensen pas op waarde kunt schatten als je weet in hoeverre ze bereid zijn te delen met anderen. Daarop voortbordurend kunnen we stellen dat de Unie van staten en naties beoordeeld zal worden op basis van de vraag in hoeverre ze een eerlijke verdeling van kosten en inkomsten waarborgt, en ook in termen van de solidariteit en rechtvaardigheid die ze aan de dag legt. 
Czesław Adam Siekierski (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de laatste tijd horen we bijna dagelijks berichten over vogelgriep bij wilde vogels. Het gaat hier inderdaad om een ziekte die met name wilde dieren treft, maar kunnen we ook zeggen dat alleen wilde vogels besmet worden? We hebben hier geen eenduidig antwoord op, maar we weten wel, dat de ziekte ook voorkomt bij pluimvee.
De pluimveesector heeft heel specifieke kenmerken. Binnen de Europese Unie volgt de sector de principes van de markt en dus zijn de mogelijkheden om de sector te steunen beperkt. Daarom moeten we een manier vinden om de sector te steunen in crisissituaties. Die steun moet op zo’n manier worden gegeven dat de marktprincipes niet worden geschonden, en alleen worden toegepast in buitengewone omstandigheden, wanneer de markt een crisis doormaakt.
Er is een bredere benadering nodig, waarin rekening gehouden wordt met de specifieke kenmerken van de pluimveesector en de noodzaak om in bepaalde landbouwsectoren in specifieke omstandigheden te kunnen ingrijpen, wanneer interventie en steun van buitenaf duidelijk nodig zijn. Ik denk dat hier we hiervan kunnen leren. We moeten een manier vinden om te voorzien in speciale steunmaatregelen binnen het gemeenschappelijk landbouwbeleid om deze sector te helpen. 
Stéphane Le Foll (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wilde graag mijn tevredenheid uiten over de vanavond voorgestelde maatregelen, die naar ik hoop morgen zullen worden goedgekeurd. Aangezien deze crisis in enkele landen een groot aantal boeren treft, nog afgezien van de bedrijfstak als geheel en de arbeidsplaatsen binnen deze tak van bedrijvigheid, móest er gewoonweg iets gedaan worden.
Ik wil eveneens ingaan op de manier waarop invulling aan de maatregelen gegeven moet worden, vooral de maatregelen met betrekking tot het marktbeheer. In dit verband wil ik, net zoals mijn fractie zo-even, ervoor pleiten dat er wat betreft medefinanciering voorrang wordt gegeven aan volledige financiering door Europa.
Afgezien van dit alles lijkt het me dat het voor Europa de hoogste tijd is om na te denken over de manier waarop we het voorzorgsbeginsel toepassen bij alle problemen op het vlak van gezondheid en dergelijke waar onze afzonderlijke landen en ons continent als geheel mee te maken kunnen krijgen. Ik vrees namelijk dat indien Europa de toepassing van dit voorzorgsbeginsel niet zelf ter hand neemt, er een groot risico bestaat dat er sneeuwbaleffecten optreden, en in combinatie met het feit dat niet elke staat noodzakelijkerwijs over alle gegevens beschikt of er op de meest adequate manier mee omgaat - zoals we in de afgelopen maanden konden zien - zou dit tot crises kunnen leiden die hele bedrijfstakken treffen, zowel in de industrie als in de landbouw. Vervolgens verlangt men van de landbouwsector en de GMO - de GMO voor de pluimveesector in dit geval - dat zij bepaalde gevolgen compenseren die echter noch met de structuren, noch met de landbouwsector, maar alles met paniekreacties te maken hebben, zoals vanavond al eerder zeer treffend, met specifieke voorbeelden, is gesteld.
Om die reden denk ik dat we een Europabreed beleid nodig hebben om dit soort crises aan te pakken en om ervoor te zorgen dat er op Europees niveau maatregelen worden genomen die op iedereen van toepassing zijn. De huidige crisis dient voor ons een les voor de toekomst te zijn. Ze moet ons ertoe aanzetten nog eens goed na te denken over de vraag hoe de zaken nu geregeld zijn, niet alleen in de landbouw, maar ook en vooral in andere sectoren zoals volksgezondheid, hetgeen zou moeten uitmonden in de toepassing van het voorzorgsbeginsel op Europees niveau. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat we iets doen om de pluimveesector te helpen. We hebben helaas eerder te maken gehad met een gebrek aan vertrouwen bij de consument in andere voedingsproducten.
In Ierland zijn er geen gevallen of meldingen van wilde of andere vogels met vogelgriep geweest, maar we zijn wel getroffen door een consumptiedaling tot 20 procent. Europa is ervan beschuldigd van een molshoop een berg te maken, maar de werkelijkheid is dat we ons in een zeer moeilijke positie bevinden.
Ik voel mee met de Commissie. Hoe houden we de aandacht voor de vogelgriep gevangen zodat er geen menselijke pandemie komt en we het probleem onderkennen bij wilde vogels, terwijl we tegelijkertijd moeten proberen de consument geen schrik aan te jagen? Het is vreselijk moeilijk hier het juiste evenwicht in te vinden. Ik denk dat de leden van dit Parlement hierbij een rol kunnen spelen; we moeten effectief en zonder paniekzaaierij duidelijk maken wat er in de hele Europese Unie gebeurt en waarom we actie ondernemen. De kennis van de consument op dit vlak vertoont grote gaten.
Het probleem is dat we grote hoeveelheden pluimveevlees hebben opgeslagen. Uitvoerrestituties zijn wellicht niet het antwoord, omdat de markten voor ons dichtgaan. We moeten de voorraden beheren. Zolang die er zijn, vormen ze een gigantisch probleem. Volgens mij is de oplossing deels gelegen in het weghalen van broedeieren, maar ik ben ook bang dat dit te ver zou kunnen doorschieten.
Laten we hopen dat deze crisis er eerder een van de korte dan van de lange termijn is, en dat we het vertrouwen en de consumptie kunnen herstellen. Volgens mij proberen we dat allemaal te doen. Hoe dan ook is de pluimveesector in de hele Europese Unie verheugd dat de EU reageert. Een deel van die reactie moet bestaan in nauwkeurige, duidelijke en niet-paniekerige voorlichting aan de consument. 
Bogdan Golik (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb met genoegen het initiatief van de Commissie voor buitengewone steunmaatregelen voor de pluimveesector gesteund, en ik ben er zeker van dat vele collega's dat ook hebben gedaan. Er moet snel en doortastend worden opgetreden.
Europa heeft zich enige tijd voorbereid op een uitbraak van aviaire influenza en toch hebben we paniek niet kunnen voorkomen. In eerste instantie trof de ziekte alleen wilde vogels. Toen de eerste gevallen van besmetting bij pluimveehouderijen werden gemeld, is de vraag naar pluimvee gekelderd. In sommige landen is de vraag met 70 procent gedaald. De verkoop en de uitvoer liepen terug, en sommige landen hebben invoerbeperkingen opgelegd en de invoer van pluimvee vanuit de Gemeenschap verboden. Paniek alom dus, en die wordt flink aangewakkerd door de media; die laten vaak na betrouwbare informatie te verstrekken. Ze behoren het grote publiek te informeren en gerust te stellen, maar ze maken het allemaal alleen maar erger.
De vogelgriep zelf vormt geen gevaar voor de pluimveehouders. Het grootste probleem vormen de media en de paniek die ontstaat door gebrek aan samenhangende informatie over de ziekte van de kant van de Europese Unie.
Ik ben blij met de door de Commissie voorgestelde buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de pluimveemarkt om het verlies aan vertrouwen bij de consument te compenseren. Toch kan het voorstel om 50 procent van de kosten mede te financieren negatieve gevolgen hebben voor het marktevenwicht binnen de Europese Unie. Het kan zelfs een stap zijn op weg naar nieuwe nationalisering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Bovendien mogen we niet vergeten dat ziekten geen grenzen kennen, en dat een zeer actieve variant van de vogelgriep zich gemakkelijk over de grenzen heen kan verspreiden en de hele Gemeenschap kan treffen, en niet een enkele lidstaat.
In dergelijke omstandigheden moet 100 procent steun geboden worden. Alleen zo kunnen we deze slag winnen. Met gedeeltelijke financiering bereiken we niets. Europa moet hier ingrijpen. Collega's zullen zich herinneren dat tijdens de BSE-crisis was voorzien in 100 procent financiering. Waarom doet de Commissie geen gelijksoortig voorstel voor de vogelgriep?
Daar komt nog bij dat het onderhavige Commissievoorstel slechts een reeks tijdelijke maatregelen betreft die maar voor een beperkte periode toegepast kunnen worden. Ze kunnen de stabiliteit van de markten in buitengewone situaties niet op lange termijn garanderen. Daarom moet een nieuw, samenhangend verzekeringssysteem worden ontworpen, zoals in dit Parlement al vaak is bepleit. 
María Esther Herranz García (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dank u wel voor uw aanwezigheid hier vanavond, en ik zou u willen zeggen dat ik vooral blij ben met de snelheid waarmee de Commissie deze kwestie heeft aangepakt, een kwestie die naar mijn idee voor iedereen in de Europese Unie van belang is, zowel voor de consument als voor de producent.
Ik ben blij dat u zich rekenschap heeft gegeven van de prijsdalingen en ook van de achteruitgang van de consumptie waarvan we in de Europese Unie getuige zijn. Ik ben daar heel blij om - de consument is zijn vertrouwen namelijk aan het verliezen omdat hij vreest dat hij een ziekte zal oplopen waarvan we allemaal weten dat ze niet op die manier kan worden overgebracht. Het verlies aan vertrouwen kan er echter wel toe leiden dat consumenten ervan afzien nog langer producten als kip of eieren te consumeren, en dat is natuurlijk een bijzonder kwalijke ontwikkeling.
Ik denk dat we een onderscheid moeten maken tussen veterinaire maatregelen en marktgerichte maatregelen. U stelt een marktgerichte maatregel voor waarvoor u, voor de eerste maal, besloten heeft dat die mede door de lidstaten moet worden gefinancierd. Welnu, op dit punt houdt mijn blijdschap met uw voorstel op, want 50 procent lijkt me te weinig.
U zult zich herinneren dat er in 1997, in het geval van BSE, 100 procent betaald werd. Hetzelfde gold voor mond-en klauwzeer. Dit zou dan ook het eerste geval zijn van cofinanciering van marktgerichte maatregelen die, zoals mijn collega al zei, kan leiden tot onevenwichtigheden op de markt, concurrentievervalsing en een verdekte renationalisering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Dat laatste zou voor iedereen bijzonder slecht zou kunnen uitpakken, ook voor degenen die sceptisch tegenover het gemeenschappelijk landbouwbeleid staan, omdat renationalisering zou leiden tot veel meer protectionisme dan we nu hebben en dat vinden zij al te veel. Ik denk dat de mensen die sceptisch tegenover het huidige gemeenschappelijk landbouwbeleid staan, hier goed over zouden moeten nadenken.
Ik vind dus dat er geen cofinanciering moet komen, en natuurlijk hebben we hierover een amendement ingediend, dat morgen hopelijk de steun krijgt van de plenaire Vergadering van dit Parlement.
Het zal van de regeringen afhangen of deze steun al dan niet wordt aangevraagd. Als het om 50 procent gaat, zullen bepaalde regeringen in veel gevallen niet zo gauw tot een aanvraag overgaan.
Het werkelijke probleem is mijns inziens dat er geen geld is, noch om noodmaatregelen te bekostigen, noch om het gemeenschappelijk landbouwbeleid te financieren, omdat we feitelijk met een buitengewoon slechte overeenkomst zitten, en in de toekomst zal dit nog veel erger worden, gezien de komende financiële vooruitzichten.
Is er te weinig geld? Dan moeten de regeringen dat in de Raad op tafel leggen. 
Marc Tarabella (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, de inkomstenderving van bedrijven in de pluimveesector als gevolg van verlies van vertrouwen bij de consument kan oplopen tot wel 50 à 60 procent.
Gezien deze situatie doet de Commissie het voorstel om de verordeningen met betrekking tot de toepassing van buitengewone marktondersteunende maatregelen te wijzigen. Daar wordt inderdaad reikhalzend naar uitgekeken door de pluimveebedrijven die het slachtoffer zijn geworden van een emotioneel reagerende consument - en ik wil de Commissie complimenteren met haar snelle optreden. Maar pogen de uitvoer te verhogen ter compensatie van de huidige binnenlandse onderconsumptie is iets dat indruist tegen het principe van voedselsoevereiniteit.
Is het overigens wel verstandig om, zoals een aantal lidstaten doet, te pleiten voor de vernietiging van gezond pluimvee ter regulering van het aanbod? Een dergelijke maatregel zou alleen de naar Brazilië overgeplaatste grote ondernemingen ten goede komen. Dit is precies waar ze op wachten: de Europese markt van nieuw aanbod voorzien. Het zal nodig zijn een vrijwaringsclausule te activeren om een dam op te werpen tegen de import van industrieel pluimvee van buiten Europa, des te meer aangezien er aanwijzingen zijn dat de mate van besmetting met het vogelgriepvirus direct samenhangt met de schaalgrootte van bedrijven in de sector. In Azië lijkt Laos, een land zonder grootschalige pluimveehouderijen, aldus gespaard te zijn gebleven, iets wat over buurlanden als Vietnam en Thailand niet kan worden gezegd.
Ik wil er met klem op wijzen dat de noodzakelijke voorzorgsmaatregelen die we - terecht - in onze landen nemen, een grotere weerslag hebben op de kleinschalige pluimveehouders, ofwel degenen die er veel aan gelegen is kwaliteitsvlees te produceren, dan op de grootschalige pluimveehouderijen, die echter wél extra steun ontvangen. Neem bijvoorbeeld de voor de kleine houders van scharrelpluimvee buitengewoon nadelige ophokplicht.
Laatste opmerking: als we terugkijken naar de verschillende crises die de landbouwsector in het verleden zo zwaar hebben getroffen, zoals de BSE-crisis in 1997 en de dioxinecrisis in 1999 - waarbij we overigens niet moeten vergeten dat deze problemen van volstrekt andere aard waren dan de vogelgriep -, zou het dan niet goed zijn om een speciale commissie op te richten, deze keer vóórdat de zaken uit de hand lopen, die tot taak krijgt de oorzaken van dergelijke crises te achterhalen? Zo zouden we echte crises kunnen voorkomen, en niet aangewezen zijn op genezen. 
Albert Jan Maat (PPE-DE ). –
   Voorzitter, ik zou willen aansluiten bij de woorden van de voorzitter van onze Commissie landbouw, Joseph Daul, en de commissaris van harte geluk willen wensen met het feit dat zij zo snel met een actieplan en ook met onorthodoxe voorstellen is gekomen om het probleem dat zich op dit moment voordoet in de pluimveehouderij, aan te vatten. Zij heeft goed begrepen dat Europa alles in het werk moet stellen om aan deze crisis het hoofd te bieden. Immers, de verspreiding van vogelgriep door trekvogels en de dreiging van het virus voor mensen tonen aan dat de samenleving er alle belang bij heeft dat de ziekte tot stilstand wordt gebracht en de pluimveesector niet kopje onder gaat.
Het is eigenlijk te gek voor woorden dat, ondanks de dreiging voor de volksgezondheid en de ongewisse verspreiding via in het wild levende vogels, op vaccinatie tegen vogelgriep ter bescherming van mens en dier nog steeds een taboe rust. Het veel gehoorde argument dat vaccinatie leidt tot afzetproblemen is bijna verworden tot een zichzelf vervullende voorspelling. Want, zolang Europa zich als een welvarende marktgemeenschap achter dit argument verschuilt, zal de wereldwijde vaccinatie zelf als een besmettelijke ziekte behandeld blijven worden.
Dan het voorstel zelf. Het nemen van marktmaatregelen en de financiering daarvan is tot nu toe altijd een alleenrecht van de Europese Commissie geweest. Terecht, want daarmee werd de gemeenschappelijke markt versterkt en werd concurrentievervalsing voorkomen. De Commissie stelt nu voor om over te gaan tot een medefinanciering van 50%. Ik moet zeggen, ook vanuit mijn partij, het CDA, dat de Commissie in deze zaak, gezien haar beperkte financiële mogelijkheden, inderdaad wellicht de beste weg heeft gekozen door met medefinanciering te werken. Toch wil ik de Commissie oproepen om harde toezeggingen te doen dat alles in het werk wordt gesteld om concurrentievervalsing tussen de lidstaten te voorkomen. Het CDA wil ook graag dat de landen die vaccinatie toepassen en hierdoor marktverliezen ondervinden, de gevolgen dankzij deze regeling kunnen opvangen en daartoe heeft de PPE-DE ook een amendement ingediend. Ik hoop dat velen in dit parlement dat amendement zullen steunen. 
Thijs Berman (PSE ). –
   Voorzitter, ook ik wil graag de commissaris feliciteren met haar uithoudingsvermogen. Ze luistert nu al de hele avond naar een hardnekkig misverstand dat bij collega's in het Europees Parlement heerst. De Europese Unie, beste collega's, is geen verzekeringsmaatschappij. Daar waar ondernemers risico's lopen, moeten ondernemers zich verzekeren, en dat kan. Toen in Frankrijk MKZ heerste, was er eerst een zachte lening met een lage rente van de Franse overheid en vervolgens betaalde de rundveehouderij zelf voor de schade die zij geleden had middels een zelf opgebouwde rampenkas. Zo hoort dat.
De Europese Unie kan niet verantwoordelijk gesteld worden voor alle schade die een sector lijdt, in welke bedrijfstak dan ook. Bij het ontbreken van een goed verzekeringssysteem in de pluimveehouderij zul je wel móeten overgaan tot maatregelen. De Europese Unie kan niet anders. Maar welke maatregelen dan? Niet het versterken van exportsubsidies. Dat is een schandaal. Het afwentelen van ons probleem op de derde wereld kan niet, verstoort de wereldmarkt en gaat in tegen onderhandelingen en tegen afspraken binnen de WTO.
Wat wel kan, is lidstaten aanmoedigen om bij het uitbreken van een crisis dit soort zachte leningen aan pluimveehouders toe te staan. Vervolgens de maatregel die de Commissie voorstaat. Okay, ik kan er tijdelijk achterstaan, maar ik vind dat we allereerst moeten aandringen op een goed verzekeringssysteem voor de pluimveehouders zelf. Dan nemen ondernemers hun eigen verantwoordelijkheid waar ze ook echt trots op kunnen zijn. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – De Commissie heeft juist, wijs en tijdig gehandeld. We hebben een uitstekende commissaris. Zolang u commissaris bent, is de Europese landbouw in goede handen.
De consumptie van pluimveevlees is in de Europese Unie met 30 procent gedaald, maar in Hongarije slechts met 15 procent, omdat de regering krachtige maatregelen heeft getroffen om het vertrouwen van de consument te winnen. Ik sta volledig achter het voorstel van de Commissie. De Commissie heeft een uitstekend plan voor marktmaatregelen aangenomen.
Ik denk dat marketing en het herwinnen van het vertrouwen van de consument, waarop gewezen is door diverse leden van dit Parlement, waaronder de heer Daul, voorzitter van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, minstens zo belangrijk zijn. Daarom steun ik het verslag volledig, en ik onderschrijf de opvatting dat we de Europese pluimveehouders moeten helpen. Ik betuig ook mijn instemming op het punt van de medefinanciering, omdat wij, de nieuwe lidstaten, al ervaring met medefinanciering hebben: we dragen jaarlijks voor 30 procent bij in rechtstreekse betalingen, en ik denk dat het eerlijk is om ook bij dit dossier medefinanciering toe te passen.
Ik steun de inspanningen van mevrouw Fischer Boel dan ook volledig en zou nogmaals mijn dank willen overbrengen namens de Europese en Hongaarse pluimveehouders. 
Mariann Fischer Boel,
   – Mijnheer de Voorzitter, eerst wil ik u oprecht bedanken voor de zeer brede steun die we voor deze aanpassing van de GMO hebben gekregen. Ik wil nu ingaan op de 23 amendementen. In de amendementen 1, 2 en 22 heeft u verzocht om een overzicht van de verschillende ondersteuningsmaatregelen die in de verordening van de Raad zouden moeten worden opgenomen. Zoals ik al heb gezegd, is het belangrijk de lidstaten een zekere flexibiliteit te geven. Ze moeten zelf beslissen welke instrumenten ze willen gebruiken. Ik wil hun handen niet binden, maar ik heb wel duidelijk gezegd dat het van belang is dat we proberen de problemen zo vroeg mogelijk aan te pakken. Maar uiteindelijk laat ik het aan de lidstaten over. Sommige van de maatregelen die in de diverse amendementen worden genoemd, gaan in dezelfde richting. Graag zou ik een daarvan willen noemen, de maatregel die betrekking heeft op de financiering van een voorlichtingscampagne; dit valt eigenlijk onder een heel ander wettelijk kader. Daarom denk ik dat sommige van de andere voorgestelde maatregelen nadere aandacht verdienen.
Ik moet nogmaals onderstrepen dat met deze aanpassing van de verordeningen wordt beoogd de juridische leemte waar we op gestuit zijn, op te vullen en de lidstaten vervolgens in de gelegenheid te stellen suggesties te doen inzake de diverse mogelijkheden die zij voor zichzelf het meest efficiënt achten. Hoewel ik wel enige sympathie kan opbrengen voor sommige van de door u voorgestelde maatregelen, kan ik die dan ook niet aanvaarden of in de verordening opnemen, zoals is voorgesteld.
Sommigen van u zijn ingegaan op de medefinanciering, waarvoor in elf van uw amendementen een voorstel gedaan wordt. We hebben herhaaldelijk de mogelijkheid gehad om over dit onderwerp te praten, toen we onze verordening inzake buitengewone marktmaatregelen amendeerden. De Commissie is van mening dat medefinanciering bij maatregelen ter ondersteuning van de markt een belangrijke manier is om ervoor te zorgen dat de lidstaten hun deel van de verantwoordelijkheid voor de beteugeling van crises op gezondheidsgebied op zich nemen. We gebruiken dit soort medefinanciering bij onze veterinaire maatregelen en hebben ruim tien jaar ervaring met de medefinanciering van daaraan gerelateerde buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de markt. Dit is niet het moment om deze aanpak te veranderen, en ik verkeer dan ook niet in de positie om die amendementen te aanvaarden.
De voorlichtingscampagne waarom u heeft verzocht in de amendementen 1, 2, 16, 17 en 22, is niet de soort maatregel die in dit voorstel past. Er bestaat niettemin een verordening van de Raad inzake interne reclame voor Europese landbouwproducten, en ik heb mijn diensten verzocht een amendement op te stellen voor de bestaande verordening van de Commissie, zodat algemene reclame voor pluimveevlees in aanmerking kan komen voor Europese steun. Het zou geldverspilling zijn om in dit stadium al een reclamecampagne te starten, maar ik kan u verzekeren dat wanneer het moment daar is, alle juridische aspecten geregeld zullen worden, zodat we onmiddellijk in actie kunnen komen.
Wat de amendementen 8, 9 en 23 betreft is het volgens mij niet nodig bepaalde maatregelen uit te sluiten om redenen van dierenwelzijn. De slacht van dieren is geen prioriteit in de beoogde maatregelen, en het door de Commissie voorgestelde optreden zal voldoen aan de verschillende dierenwelzijnsnormen. Amendement 7, inzake uitvoerrestituties, kan ik evenmin ondersteunen. De Commissie maakt op een behoedzame wijze gebruik van het uitvoerrestitutie-instrument, waarbij rekening wordt gehouden met de verschillende verantwoordelijkheden die we hebben in het kader van onze internationale verbintenissen met betrekking tot dit instrument.
Op het vlak van zachte leningen sluit ik op dit moment geen enkel eventueel nationaal voorstel uit, mits het de concurrentie niet elimineert of verstoort. Dat is zonneklaar, en ik kan beloven dat ik – zoals nu al het geval is – zo snel mogelijk zal reageren op elk voorstel van welke lidstaat ook dat op mijn bureau belandt.
Wat vaccinatie betreft moeten lidstaten die een beslissing nemen omtrent een vaccinatiebeleid, zorgvuldig nagaan wat de mogelijke gevolgen van zo’n stap voor hun internationale handel zijn. Handelsproblemen als gevolg van vaccinatie vormen naar mijn mening geen grond voor de toepassing van buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de markt op basis van het nieuwe artikel 14.
Ik wil ook nog even ingaan op artikel 14 van de huidige verordening van de Raad, waar ook een vraag over is gesteld: de lidstaten zullen ervoor zorgen dat een eventuele bijdrage van producenten aan door de lidstaten gedane uitgaven, niet tot concurrentieverstoring tussen de producenten in de verschillende lidstaten leidt. Ik wil er slechts op wijzen dat dit de formulering was die we vorig jaar hebben ingebracht in het overleg over medefinanciering.
Tot slot, over de procedure: de snelle behandeling van dit voorstel door de Europese Unie laat opnieuw zien dat zij een geloofwaardige, waardevolle partner is bij het aanpakken van problemen die zich in de landbouwsector kunnen voordoen.
Het was mij wederom een waar genoegen om zaken met u te doen.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, om 12.00 uur plaats. 

