Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są ustne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania.
Zoltán Balczó
Panie przewodniczący! Czy mógłbym prosić o dwuminutową przerwę, kiedy posłowie opuszczają Izbę? Albo o jednominutową przerwę?
Zoltán Balczó
(HU) Cel rozporządzenia jest korzystny: zebranie od państw członkowskich informacji dotyczących infrastruktury energetycznej, ich uporządkowanie i udostępnienie podmiotom gospodarczym na szczeblu wspólnotowym. Z tego względu słusznie ingeruje ono w działanie rynku. Jednakże Parlament wyraził zgodę na inicjatywę, która jest tego całkowitym zaprzeczeniem, a nawet idzie tak daleko, że uznaje to za polityczny cel rozporządzenia. Cytuję: "Wszelkie środki proponowane lub przyjmowane na szczeblu Unii powinny być neutralne i nie powinny stanowić ingerencji w funkcjonowanie rynku”. Większość zasiadających w tym Parlamencie nie wyciągnęła żadnych wniosków z globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego. W dalszym ciągu opowiada się za dogmatami neoliberalnymi i nawet w tej strategicznej dziedzinie pokłada wiarę w samoregulację rynku. To niedopuszczalne i z tego względu głosowałem za odrzuceniem rezolucji.
Peter Jahr
(DE) Panie przewodniczący! Sprawna infrastruktura w Unii Europejskiej jest decydującym czynnikiem racjonalnego wzrostu zamożności. Polityka energetyczna ma kluczowe znaczenie obok bezpieczeństwa żywnościowego oraz wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Już z tego względu Parlament Europejski musi nie tylko uczestniczyć w dyskusji, ale również mieć prawo współdecydowania. Z tego względu wzywam Komisję do zakończenia polityki blokowania i do zapewnienia Parlamentowi prawa współdecydowania.
Ryszard Czarnecki
(PL) Panie przewodniczący! Powiem bardzo krótko. Cała idea jest bardzo słuszna. Podoba mi się zwłaszcza podkreślenie aspektu ekologicznego. Skoro o tym mówimy, bądźmy konsekwentni. Właśnie kwestie ekologiczne, ochrony środowiska były istotnymi merytorycznymi argumentami, które stały u podstaw sprzeciwu wobec idei gazociągu północnego. Te bardzo słuszne, praktyczne, naukowo uzasadnione argumenty zostały wyrzucone na śmietnik, ponieważ zwyciężyły racje polityczne. Myślę, że popierając ten projekt powinniśmy pamiętać o tym, aby nie uprawiać hipokryzji w polityce. Przy okazji gazociągu północnego była ona udziałem wielu państw Unii Europejskiej i wielu grup politycznych.
Jaroslav Paška
(SK) Na początku 2009 roku wyraźnie można było dostrzec, że Unia Europejska i państwa członkowskie nie były w stanie wzajemnie sobie pomóc w przypadku załamania się dostaw energii elektrycznej bądź gazu. Wyraźnie było widać, że sieci przesyłowe na zachodzie i wschodzie nie są ze sobą połączone, mają różne parametry i nie są kompatybilne.
Z tego względu dobrze, że państwa i operatorzy sieci przekażą Komisji Europejskiej podstawowe informacje dotyczące swojego potencjału zaopatrzenia w energię, która następnie będzie w stanie ocenić braki w sieci i polityce bezpieczeństwa energetycznego UE oraz poinformować poszczególne kraje o potencjale rezerwowym w ich systemach energetycznych. Z tego punktu widzenia uważam, że powinniśmy poprzeć inicjatywę Rady i Komisji w sprawie przekazania i zbierania informacji w dziedzinie energetyki na rzecz Unii Europejskiej.
Projekt rezolucji
Viktor Uspaskich
(LT) Chciałbym w szczególności podkreślić moje poparcie dla Ukrainy za przeprowadzenie demokratycznych wyborów i danie obywatelom szansy wyrażenia ich wolnej woli. Dobrze znając Ukrainę mogę stwierdzić, że nie tylko rząd, ale również samo społeczeństwo aktywnie podąża ścieżką ku demokracji i ustanowieniu demokratycznych instytucji. Mam także nadzieję, że te wybory jeszcze bardziej zbliżą Ukrainę do Unii Europejskiej, a nawet mogą stworzyć mocniejszy pomost współpracy między UE a Rosją. Cieszę się również, że być może nawet kraj postsowiecki niedługo przystąpi do systemu bezwizowego w kontaktach z Unią Europejską.
Jarosław Kalinowski
(PL) Panie przewodniczący! Rezolucja w sprawie sytuacji na Ukrainie jest wyważona i obiektywnie oddaje rzeczywistość, pozostaje życzyć Ukrainie przezwyciężenia problemów gospodarczych i bardzo głębokiego podziału w społeczeństwie co do przyszłości geopolitycznej Ukrainy.
Pragnę zwrócić też uwagę na decyzję ustępującego prezydenta Juszczenki nadania tytułu Bohatera Ukrainy Stefanowi Banderze oraz dekret o uznaniu nacjonalistycznych organizacji OUN i UPA za uczestników walki o niepodległość Ukrainy. I Stefan Bandera, i wspomniane organizacje są odpowiedzialne za czystki etniczne i zbrodnie dokonane na ludności polskiej w latach czterdziestych ubiegłego wieku na obszarach dzisiejszej Ukrainy Zachodniej. Nacjonaliści zamordowali 120 tysięcy Polaków. Życząc Ukrainie jak najlepiej mam nadzieję, że gloryfikowanie skrajnego, zbrodniczego nacjonalizmu będzie potępione.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Panie przewodniczący! Miałam przyjemność być obserwatorem pierwszej tury wyborów prezydenckich na Ukrainie z ramienia Parlamentu Europejskiego. Muszę powiedzieć, że naród ukraiński zdał egzamin. Wybory były bardzo transparentne i demokratyczne, pomimo dokonanych w ostatniej chwili zmian w ordynacji wyborczej.
Dzisiaj Ukraina potrzebuje stabilności politycznej, gospodarczej i ekonomicznej. Dlatego szanując demokratyczny wybór narodu ukraińskiego, powinniśmy wesprzeć i przyśpieszyć te działania, które pomogą Ukrainie przezwyciężyć istniejące problemy. Unia Europejska powinna dać jasny sygnał, że drzwi do wejścia tego kraju do Unii Europejskiej są otwarte. Jeżeli Unii Europejskiej naprawdę zależy na Ukrainie, początkiem takiego działania powinno być zniesienie wiz dla Ukraińców. Mam nadzieję, że przyjęcie dzisiejszej rezolucji przyśpieszy pracę nad realizacją tych postanowień. Dlatego głosowałam za przyjęciem rezolucji.
Ryszard Czarnecki
(PL) Panie przewodniczący! Miałem przyjemność być obserwatorem wyborów na Ukrainie, prezydenckich, zarówno w pierwszej, jak i drugiej turze (podobnie zresztą jak to było parę lat temu). Chciałbym powiedzieć, że powinniśmy traktować Ukrainę po partnersku i nie ingerować w sympatie ukraińskich wyborców. Uważam za absolutnie niepotrzebną wczorajszą wypowiedź na forum Parlamentu Europejskiego jednego z liderów ALDE, liberałów, który uznał, że nowy prezydent będzie promoskiewski. Nowy prezydent Ukrainy z pierwszą wizytą wybiera się do Brukseli, należy oceniać po czynach polityków ukraińskich, a nie po takich czy innych deklaracjach. Ukraina powinna być naszym partnerem politycznym i skracać drogę tego ugrupowania do Unii Europejskiej. Cieszę się z zapowiedzi nowego prezydenta, że anuluje dekret, o którym mówił pan Kalinowski, skandaliczny dekret, który za bohatera narodowego Ukrainy uznał człowieka, na którego rękach jest krew wielu tysięcy Polaków.
Charalampos Angourakis
(EL) Panie przewodniczący! Głosowałem przeciwko przyjęciu projektu rezolucji, ponieważ uważam, że przede wszystkim jest to próba ingerencji w wewnętrzne sprawy Ukrainy i że zawiera ona sprzeczne sformułowania. Z tego punktu widzenia to niedopuszczalne.
Po drugie dlatego, że uważam, iż obywatele Ukrainy wyłącznie stracą na uczestnictwie w Unii Europejskiej. Ten szczególny projekt rezolucji przeciera ścieżkę dla tych perspektyw i oczywiście w trakcie tego procesu będą przeprowadzane procesy restrukturyzacyjne, podobnie jak w wielu innych krajach.
Po trzecie, jednym z najważniejszych powodów, dla których głosowałem przeciwko projektowi, jest odniesienie do Bandery. Projekt dość słusznie się do niego odnosi. Jednakże ta Izba i Unia Europejska ponoszą znaczną odpowiedzialność tam, gdzie dochodzi do takich zjawisk, nie tylko na Ukrainie, ale również w innych krajach, w krajach bałtyckich, o czym państwo dobrze wiedzą, i Unia Europejska i Parlament Europejski ponoszą faktycznie ogromną odpowiedzialność za to, że doszliśmy do takiego punktu, w którym rehabilituje się zbrodnie wojenne.
Jaroslav Paška
(SK) Na Ukrainie doszło do zmiany przywództwa politycznego, ale dla ogółu społeczeństwa ukraińskiego nie zaszła żadna zmiana. Wprawdzie to społeczeństwo jest zubożałe, ale żyje w kraju, który jest niezwykle bogaty i ma ogromny potencjał.
W związku z tym uważam, że Unia Europejska powinna w dalszym ciągu prowadzić dialog z Ukrainą i dążyć do intensywniejszego i skuteczniejszego dialogu. Ukraina naprawdę potrzebuje pomocy ze strony UE, i potrzebują jej przede wszystkim obywatele: nie politycy, lecz społeczeństwo Ukrainy, a efektem współpracy między Ukrainą a UE mogłoby być bardzo ścisłe partnerstwo, jak również bardzo mocna współpraca i bardzo mocny impuls dla gospodarki. Chciałbym, abyśmy okazali więcej inicjatywy w tym zakresie.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Sowiecki komunizm był najbardziej morderczą ideologią wymyśloną przez nasz gatunek. W praktyce komunizm przyniósł śmierć większej liczby osób, niż jakiegokolwiek system polityczny, a Ukraina poniosła nieproporcjonalnie wielką liczbę ofiar.
Ta tragedia trwa w dalszym ciągu. W moim rozumieniu nazwa "Ukraina” oznacza "granicę” bądź "rubież” i w tym przypadku jest to rubież dwóch dużych bloków, a rywalizujące ze sobą ambicje jego potężnych sąsiadów odzwierciedlają istniejący w tym kraju podział między miłośnikami słowiańskości a zwolennikami Zachodu.
Co możemy uczynić, aby jak najlepiej pomóc temu krajowi? Możemy zaproponować otwarcie naszych rynków. Ukraińcy są ludźmi wykształconymi i pracowitymi, ale korzystają ze stosunkowo niskich kosztów i konkurencyjnego eksportu. Gdybyśmy po prostu w pełni dopuścili ich do europejskiej unii celnej, to mogłoby to w znacznym stopniu poprawić jakość ich życia.
Tymczasem nasze działania polegają na narzucaniu im coraz większej biurokracji, zachęcaniu do zwiększania potencjału, próbach włączenia ich do struktur współpracy Unii Europejskiej. Oni o to nie proszą! Nie chcą naszych podręczników. Chcą tylko sprzedawać swoje towary.
Sprawozdanie: Adina-Ioana Vălean
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! W naturze człowieka leży to, że kiedy wydarza się coś nieoczekiwanego, to staramy się dopasować fakty do naszego obrazu świata - Weltanschauung. Psychiatrzy mają na to wymyślne określenie, i to nawet bardziej wymyślne, niż Weltanschauung: nazywają to "dysonansem poznawczym”. Dlatego na przykład kiedy w referendum dochodzi do głosowania na "nie”, reakcją tej Izby jest stwierdzenie, że obywatele domagali się więcej Europy. Głosowali na "nie”, ponieważ obrany przez nas kierunek nie był dostatecznie federalistyczny.
I tak samo dzieje się w przypadku obecnego kryzysu gospodarczego. Mamy kryzys, ponieważ skończyły się nam pieniądze. Wydaliśmy wszystko, opróżniliśmy nasze skarbce, wyczerpaliśmy nasz kredyt, a teraz ta Izba powstaje i mówi, że musimy wydawać więcej. Potrzebujemy kolejnych europejskich projektów infrastrukturalnych, potrzebujemy większego budżetu.
Panie przewodniczący! To kolejna dawka lekarstwa, które na początku wywołało chorobę. Od lat 70. XX wieku mieliśmy okazję przekonać się, dokąd prowadzi ten proces. Prowadzi on do zmniejszenia PKB, bezrobocia, stagnacji i tego, że ta część świata pozostaje coraz bardziej w tyle za swoimi konkurentami.
Projekt rezolucji
Laima Liucija Andrikien
Panie przewodniczący! Poparłam rezolucję i będąc jedną z autorów tego dokumentu, chciałabym zgłosić kilka uwag w sprawie sprawozdania Goldstone'a, kwestii, której dotyczy rezolucja.
W sprawozdaniu Goldstone'a po raz kolejny pokazano, że dochodzenia prowadzone przez walczące strony bardzo rzadko bywają bezstronne i obiektywne. Sprawozdanie dość jasno pokazuje, że żadna ze stron nie przeprowadziła odpowiedniego i skutecznego dochodzenia w sprawie rzekomych naruszeń prawa wojennego przez własne oddziały.
Powinniśmy również z zadowoleniem przyjąć to, że sprawozdanie zostało niedawno zmienione i jest mniej kontrowersyjne, pisane mniej gorzkim językiem, a zatem bardziej akceptowalne.
Zaś głównym wnioskiem, jaki powinniśmy z tego wyciągnąć, jest to, że powinniśmy zwiększyć zaangażowanie Unii Europejskiej w ten proces, nie tylko w przypadku dochodzeń dotyczących domniemanych zbrodni, ale również w sposób proaktywny i prewencyjny jako strona Kwartetu Bliskowschodniego.
Martin Kastler
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), a przede wszystkim w imieniu mojego kolegi, pana posła Elmara Broka, chciałbym powiedzieć, że jesteśmy zszokowani tym, że ta Izba odrzuciła dzisiaj poprawkę, dzięki której w tym sprawozdaniu uwzględniono by chrześcijan i inne mniejszości religijne. Moim zdaniem to naprawdę oburzające, że - chociaż stale wygłaszamy oświadczenia dotyczące praw człowieka - nie wierzymy, że warto chronić te grupy społeczeństwa, które są prześladowane ze względu na wyznanie. Ogromnie szkoda, że nie byliśmy w stanie przyjąć poprawki dotyczącej zagadnienia, które ma ogromne znaczenie dla przyszłości świata. Jeżeli nie jesteśmy w stanie bronić mniejszości bez względu na ich rodzaj, nie mamy już prawa twierdzić, że Parlament Europejski jest ostoją praw człowieka, praw podstawowych i walki o nie na całym świecie. Głosowałem przeciwko temu, ponieważ nie należy wykluczać mniejszości religijnych.
Sari Essayah
(FI) Panie przewodniczący! Jak już stwierdził pan poseł Kastler, nasza grupa zdecydowanie wolałaby przeprowadzić odrębne głosowanie w tej sprawie dotyczącej mniejszości religijnych, ale niestety nie zgodziła się na to większość Parlamentu.
Musimy sobie uświadomić, że obrona praw mniejszości religijnych w każdy możliwy sposób jest równie istotna, jak obrona wszelkich pozostałych mniejszości.
UE powinna wpłynąć na prace Komisji Praw Człowieka ONZ, ponieważ obecnie jest ona całkowicie sparaliżowana i stronnicza oraz nie cieszy się już powszechnym zaufaniem.
Sprawozdanie Goldstone'a jest tylko jednym z przykładów, w jaki sposób Rada Praw Człowieka ONZ została skaptowana, aby służyć interesom różnych grup antysemickich. Obecnie 21 spośród 25 sprawozdań opracowanych przez Radę w sprawie poszczególnych krajów dotyczy Izraela, jak gdyby Izrael był krajem dopuszczającym się najcięższych naruszeń praw człowieka na świecie. Unia Europejska powinna wpłynąć na prace Rady Praw Człowieka ONZ.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Od zakończenia zimnej wojny w 200 krajach wchodzących w skład Organizacji Narodów Zjednoczonych zapanowała nowa rewolucyjna doktryna. Powstała koncepcja, że prawa nie powinny być tworzone przez krajowe władze ustawodawcze, które są w pewien sposób powiązane ze swoimi społeczeństwami, ale raczej powinny być narzucane przez międzynarodową technokrację prawników, którzy ponoszą odpowiedzialność jedynie wobec swojego sumienia.
Zawracamy 300 lat rozwoju demokratycznego. Odchodzimy od koncepcji, zgodnie z którą ludzie tworzący prawo muszą w jakiś sposób odpowiadać przed resztą społeczeństwa za pośrednictwem urn wyborczych, i wracamy do starożytnej koncepcji, że prawodawcy powinni ponosić odpowiedzialność jedynie wobec swojego stwórcy lub siebie samych.
Za pomocą tych instrumentów, jakimi są kodeksy praw człowieka, te międzynarodowe biurokracje mają możliwość wykraczania poza granice państw członkowskich i narzucania swojej woli, która jest sprzeczna z życzeniami miejscowej ludności.
Na zakończenie chciałbym zacytować amerykańskiego sędziego Roberta Borka, odrzuconego kandydata do Sądu Najwyższego za czasów administracji prezydenta Reagana, którego imieniem został nazwany język, kiedy powiedział: "Mieliśmy do czynienia z zamachem stanu: powolnym i dystyngowanym, niemniej jednak zamachem stanu”.
Projekt rezolucji
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie przewodniczący! Obecnie pojawia się kolejne wyzwanie z punktu widzenia równości płci. W wyniku obecnej recesji pojawia się ryzyko spowolnienia, a nawet odwrócenia postępu, jaki Unia Europejska osiągnęła w ostatnich latach w dziedzinie równouprawnienia.
Jednakże skuteczna polityka równości płci może stanowić część odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób wydobyć się w z tego kryzysu, wesprzeć naprawę i wzmocnić naszą gospodarkę. W związku z tym naszą zasadniczą ambicją powinny być inwestycje w politykę wspierającą równość między mężczyznami a kobietami i powinniśmy je zdecydowanie poprzeć, tym bardziej i tym silniej w tej trudnej atmosferze gospodarczej.
Sprawozdanie: Vladimír Maňka
Frank Vanhecke
(NL) Moim zdaniem Parlament powinien nieco wstydzić się de facto poprawki budżetowej, którą właśnie przyjął w tym sprawozdaniu. Przecież w większym bądź mniejszym stopniu wszystkie kraje europejskie doświadczają ogromnego kryzysu finansowego i gospodarczego, rzesze obywateli tracą pracę, a tymczasem najlepsze co potrafimy wymyślić to przyznanie sobie zdecydowanie większych środków, zatrudnienie większej liczby pracowników i generowanie wyższych wydatków na koszt podatnika. Ponadto wszyscy wiedzą, że te dodatkowe środki i stanowiska są w rzeczywistości przeznaczone na to, aby zadbać o interesy finansowe różnych socjalistów, którzy utracili swoje mandaty w niedawnych wyborach. Również w przeszłości takie podejście prowadziło do innych znacznych wzrostów dopłat, w tym na rzecz europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych. Uderzający jest fakt, że po raz kolejny udaje się nam znaleźć pięknie brzmiące argumenty, aby jeszcze głębiej sięgnąć do kieszeni podatnika z korzyścią dla tej instytucji, która to praktyka jest niedopuszczalna w tym okresie kryzysu.
Miguel Portas
Chciałbym powiedzieć, że bardzo nierozsądny jest zatwierdzony właśnie przez nas budżet korygujący w wysokości 13,4 miliona euro, który zacznie obowiązywać dopiero od 1 maja, a zatem obejmie pół roku.
Jego część odnosząca się do zwiększenia liczby pracowników komisji i grup parlamentarnych na kwotę 4 milionów euro, może być uzasadniona, ponieważ traktat lizboński stawia nowe wymogi legislacyjne przed Parlamentem. Jednakże zwiększenie funduszy posłów do PE na zatrudnianie asystentów o kwotę 8 milionów euro oznacza, że w przyszłym roku nie będzie to 8, lecz 16 milionów, a to zdecydowanie zbyt wiele, ponieważ w najbliższym roku planuje się nową podwyżkę dla posłów w wysokości 1 500 euro miesięcznie, co oznacza nie 16, lecz 32 miliony euro. W okresie, w którym obserwujemy ogromne bezrobocie i kryzys społeczny w naszych krajach, dążenie do zwiększenia zasobów dostępnych posłom jest nieracjonalne, o ile jednocześnie nie będziemy mieli odwagi ograniczyć wydatków i diet, które przysługują nam jako posłom i które w żadnej mierze nie są w całości uzasadnione.
Nie rozumiem, w jaki sposób poseł może otrzymywać za dzień delegacji służbowej 300 euro w dietach plus dodatek za pokonany dystans i dodatek za czas spędzony w podróży - świadczenia, które są całkowicie nieopodatkowane. Możemy ograniczyć nieuzasadnione wydatki, a następnie przeprowadzić debatę, w jaki sposób zwiększyć nasze środki na stanowienie prawa. Równoczesne zaniechanie tego oznacza po prostu lekceważenie trudności, które przeżywają nasi wyborcy. Mamy obowiązek dawać dobry przykład, a tymczasem dzisiaj dajemy zły.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Z radością zgodzę się w tej sprawie z panem posłem Portasem i grupą komunistyczną. W całej Europie, od Irlandii po Łotwę, rządy zmagają się z kryzysem finansowym, krachem kredytowym, poprzez ograniczenie swoich kosztów, tymczasem my, w tej Izbie, wyłącznie w tej Izbie, zdecydowanie zwiększamy swoje wydatki zarówno w ujęciu proporcjonalnym, jak i bezwzględnym. Zwiększamy dodatkowe świadczenia i budżet dostępny dla posłów i pracowników.
Uzasadnienie, jakie znalazło się w tym sprawozdaniu, jest bardzo interesujące, ponieważ wmawia nam się, że przyczyną, dla potrzebujemy tych wszystkich dodatkowych wydatków, są dodatkowe obowiązki nałożone przez traktat lizboński. W pewnym sensie jest to zgodne z prawdą, ale uważam, że nie w tym sensie, jaki mieli na myśli autorzy. Mamy okazję obserwować rozrost biurokracji, który ma służyć potrzebom biurokracji. Naczelną funkcją traktatu lizbońskiego jest zapewnienie dodatkowej pracy i dodatkowych dochodów tym dziesiątkom tysięcy osób, których źródło utrzymania jest obecnie uzależnione bezpośrednio lub pośrednio od Unii Europejskiej. Jedyną grupą ludzi, z którą tego nie skonsultowaliśmy, są nasi wyborcy, a ja bardzo chciałbym, abyśmy pozwolili naszym wyborcom rozstrzygnąć tę kwestię w głosowaniu, aby sprawdzić, czy zgodzą się oni, żebyśmy przegłosowywali sobie dodatkowe środki w takim okresie, kiedy oni wszyscy zaciskają pasa.
Sprawozdanie: Maria do Céu Patrão Neves
Viktor Uspaskich
(LT) Z ogromnym zadowoleniem przyjmuję przyjętą decyzję w sprawie nowych zasad w sektorze rybołówstwa. Ryb, podobnie jak pozostałych zwierząt, nie da się ograniczyć do niektórych terytoriów, zatem ocena, czy jeden kraj troszczy się bardziej, niż inny, byłaby przedmiotem niekończących się sporów.
Jeżeli weźmiemy pod uwagę nowe wyniki badań naukowych, zgodnie z którymi obecnie wiele gatunków ryb znajduje się na granicy wymarcia, jeszcze bardziej oczywista staje się potrzeba podjęcia wspólnej decyzji, nie tylko na szczeblu UE, ale w skali globalnej. Z tego względu cieszy ten krok ze strony UE jako dobry przykład dla innych krajów trzecich.
Mam nadzieję, że ta decyzja, która jest również podstawą wspólnej analizy, będzie korzystna zarówno dla przedsiębiorstw działających w sektorze rybołówstwa, jak i dla krajów, bez względu na ich rozmiar. Mam także nadzieję, że ta decyzja pomoże uratować ginące gatunki ryb. Chciałbym wyrazić moje całkowite poparcie dla niej.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Nie odczułam żadnej przyjemności z głosowania dzisiaj za odrzuceniem sprawozdania zawierającego wiele rozwiązań potencjalnie korzystnych dla przyszłości naszego rybołówstwa.
A jednak faktem jest, że wspólna polityka rybołówstwa w dalszym ciągu sieje spustoszenie w przemyśle rybołówstwa mojego kraju.
System preferencji haskich każdego roku dyskryminuje rybaków północnoirlandzkich poprzez zmniejszanie kwot z przyznanych im ilości. 11 lat tymczasowego zamykania Morza Irlandzkiego spowodowało zmniejszenie naszej floty do połowu siei z 40 trawlerów do 6, a mimo to nadal mówimy o przełowieniu.
Mamy też kwestię stosowania zasad opracowanych dla Morza Północnego do Morza Irlandzkiego: spójne czy wspólne podejście, które jest całkowicie oderwane od rzeczywistości. Proszę wziąć pod uwagę choćby szablony do pomiaru oczek sieci, które zostały uzgodnione ze szlachetnych pobudek, ale które Europa narzuciła przemysłowi rybołówczemu zupełnie zapominając o poinformowaniu o implikacjach przejścia na nową metodę.
Właśnie dlatego, choć cieszę się z niektórych aspektów sprawozdania, głosowałam za jego odrzuceniem.
Laima Liucija Andrikien
(LT) Głosowałam za przyjęciem rezolucji dotyczącej zielonej księgi w sprawie wytycznych reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Mam nadzieję, że dzięki dzisiejszemu głosowaniu Parlament Europejski przynajmniej w niewielkim stopniu przyczyni się do ochrony zasobów rybnych i zdrowego środowiska morskiego, jak również do reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Jak wiemy w Parlamencie Europejskim, 27 % gatunków ryb znajduje się na skraju wymarcia i zniknie, o ile połowy ryb nie zostaną ograniczone. Wiemy również, że możliwe byłoby zwiększenie zasobów rybnych o 86 %, gdyby połowy ryb nie były prowadzone w tak drastyczny sposób. Wiemy również, że stan zasobów 18 % gatunków ryb jest niski, a naukowcy zalecają, abyśmy natychmiast zaprzestali ich połowów.
Mam nadzieję i modlę się o to, aby Unia Europejska miała dostateczną wolę polityczną nie tylko do opracowania reformy, ale również do jej przeprowadzenia.
Hannu Takkula
(FI) Panie przewodniczący! Chciałbym przede wszystkim powiedzieć, że głosowałem za przyjęciem zielonej księgi w sprawie reformy polityki rybołówstwa, jak zalecił naszej grupie nasz kontrsprawozdawca, pan poseł Carl Haglund.
Niemniej jednak chciałbym powiedzieć, że bardzo ważne jest, aby zwrócić większą uwagę na rybołówstwo w Unii Europejskiej i stan wód. Obecnie stanowi to ogromne wyzwanie. Jestem szczególnie zaniepokojony, że w związku przełowieniem w UE - które jest faktycznie równoznaczne z kradzieżą - sytuacja wymknęła się spod kontroli, a ilość zaczyna być ważniejsza od jakości.
Musimy teraz zacząć poważniej myśleć o tym, w jaki sposób możemy trwale zwiększyć zasoby ryb i zapewnić, abyśmy mogli łowić również w przyszłości. W tej kwestii należy skoncentrować się przede wszystkim na dzikim łososiu i zasobach ryb dziko żyjących. Musimy opracować specjalny program przywrócenia zasobów dzikiego łososia.
Pochodzę z fińskiej Laplandii. Musimy spowodować powrót łososia do naszych rzecznych tarlisk i potrzebujemy programu zapewniającego, aby w szczególności możliwe było utrzymanie i zwiększenie stad dzikiego łososia oraz abyśmy mogli go łowić w sposób zrównoważony również w przyszłości.
Daniel Hannan
Panie przewodniczący! Od 11 lat protestuję w tej Izbie przeciwko negatywnym skutkom wspólnej polityki rybołówstwa dla mojej ojczyzny: na mocy prawa międzynarodowego Wielkiej Brytanii przysługuje 65 % zasobów rybnych w Morzu Północnym objętych WPRyb, ale w ramach systemu kwot przyznano nam tylko 25 % w ujęciu ilościowym i 15 % w ujęciu wartościowym.
Ten spór staje się akademicki, ponieważ ryby praktycznie zniknęły. Już za mojej kadencji jako posła do PE doszło do katastrofalnego spadku tego, co powinno być zasobem odnawialnym. W innych krajach, które znalazły sposób na zachęcenie do przejmowania gospodarki rybnej przez rybaków, by dać im powód do traktowania mórz jako odnawialnego zasobu, udało się utrzymać poziom zasobów ryb: na Islandii, w Norwegii, Nowej Zelandii, na Wyspach Falklandzkich. Ale w Europie mieliśmy do czynienia z tragedią "wspólnoty”, kiedy powiedzieliśmy, że są to wspólne zasoby, do których wszystkie statki mają równy dostęp.
Nie można przekonać szypra, by zacumował swój statek, kiedy wie, że wody są plądrowane przez kogoś innego. Jak już powiedziałem, spór ma obecnie charakter czysto akademicki. To koniec. Nasze łodzie zostały uziemione. Nasze porty rybackie są puste. Nasze oceany zieją pustką.
Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Elena Oana Antonescu  
Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ wprowadza ono pewne usprawnienia do obecnego systemu, wspierające lepsze przekazywanie informacji w sprawie projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej UE. Potrzeba usprawnienia systemu sprawozdawczości wynika ze zmiany sytuacji energetycznej w okresie, w którym współzależność energetyczna między krajami zwiększyła się oraz powstał rynek wewnętrzny. W związku z tym pojawiła się potrzeba ustanowienia również na szczeblu UE instrumentów pomagających w podejmowaniu decyzji dotyczących sektora energetycznego.
Popieram proponowaną przez Komisję zmianę podstawy prawnej, tak by rozporządzenie mogło opierać się na art. 194 traktatu lizbońskiego. Celem tego zabiegu jest wzmocnienie roli, jaką instytucje UE mogą odgrywać w polityce energetycznej, szczególnie w zakresie funkcjonowania rynku energetycznego i bezpieczeństwa zasobów, wspierania efektywności energetycznej i rozwoju nowych form energii odnawialnej, jak również przy wspieraniu połączeń sieci energetycznych.
Liam Aylward  
Głosowałem za przyjęciem sprawozdania w sprawie inwestycji w infrastrukturę energetyczną, którego celem jest zapewnienie dostaw energii i potencjału konkurencyjnego oraz wzmocnienie walki ze zmianami klimatycznymi. W przedmiotowym sprawozdaniu zobowiązuje się rządy państw Unii Europejskiej do przekazywania Komisji informacji dotyczących prowadzonych inwestycji w infrastrukturę energetyczną, modernizację lub efektywne wytwarzanie energii, które zwiększą efektywność oraz usprawnią współpracę i planowanie energetyczne w Unii Europejskiej. Walka ze zmianami klimatycznymi, zapewnienie bezpieczeństwa dostaw oraz wykorzystywanie energii odnawialnej to bardzo ważne kwestie w Unii Europejskiej i konieczne są większe wysiłki w celu wsparcia i zapewnienia skutecznych, ukierunkowanych inwestycji, jak również zapewnienie, aby te kwestie pozostały u podstaw polityki energetycznej Unii Europejskiej.
Zigmantas Balčytis  
na piśmie. - Poparłem to sprawozdanie. Unia Europejska uzyskała nowe uprawnienia na mocy traktatu lizbońskiego i musi zapewnić, aby te uprawnienia były w pełni i skutecznie wykorzystywane. W dziedzinie polityki energetycznej kompetencje UE zostały wzmocnione, a stworzenie wspólnego rynku energetycznego należy do priorytetowych zadań Komisji Europejskiej. Jednakże skuteczne wspieranie europejskiej polityki energetycznej nie jest możliwe bez odpowiedniej i jasnej informacji dotyczącej istniejącej i planowanej infrastruktury energetycznej oraz projektów energetycznych w Unii Europejskiej.
Nowe rozporządzenie jest bardzo ważnym aktem prawnym w polityce energetycznej UE i mam ogromną nadzieję, że może się sprawdzić w praktyce. Skuteczne wspieranie europejskiej polityki energetycznej nie jest możliwe bez odpowiedniej i jasnej informacji dotyczącej istniejącej i planowanej infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej.
Jak wiemy, wiele państw członkowskich nie realizowało zobowiązań sprawozdawczych na mocy starego rozporządzenia i taka sytuacja nie może mieć miejsca na mocy nowego rozporządzenia. Komisja Europejska, jako strażnik Traktatu UE, musi zapewnić, aby wszystkie państwa członkowskie przestrzegały przepisów rozporządzenia i terminowo przekazywały wszystkie niezbędne informacje dotyczące planowanego rozwoju infrastruktury energetycznej.
Sebastian Valentin Bodu  
na piśmie. - (RO) Spójna polityka energetyczna UE jest niemożliwa, o ile 27 państw członkowskich nie dostarczy dokładnych, kompleksowych sprawozdań dotyczących inwestycji energetycznych, które są prowadzone w każdym kraju z osobna. Jednakże istotne jest, aby władze wykonawcze Unii Europejskiej pamiętały o potrzebie ochrony poufności informacji przekazywanych przez organy krajowe, ponieważ mamy do czynienia z informacją poufną, pochodzącą z bardzo ważnego rynku.
Bezpieczeństwo energetyczne Europy jest bardzo ważną kwestią, ale Komisja musi mieć świadomość, że nie można dopuścić do ujawnienia informacji otrzymywanych od poszczególnych państw, szczególnie kiedy mają one charakter czysto handlowy. Składanie co dwa lata sprawozdań dotyczących inwestycji energetycznych umożliwi Komisji Europejskiej opracowanie regularnych analiz, określających późniejszy rozwój systemu energetycznego Unii Europejskiej. A zatem umożliwi to podejmowanie interwencji w przypadku pojawienia się luk lub problemów.
Konieczne jest wypracowanie mechanizmu zapewniającego zgodność z warunkami sprawozdawczości, wymaganymi przez Komisję Europejską, w takich przypadkach, kiedy nie wszystkie państwa członkowskie przestrzegały przepisów poprzedniego rozporządzenia w sprawie informowania Komisji o projektach inwestycyjnych w zakresie infrastruktury energetycznej we Wspólnocie Europejskiej.
Antonio Cancian  
Głosowaliśmy dzisiaj za przyjęciem przedmiotowego rozporządzenia, opierając się na zwiększonych uprawnieniach, jakie traktat lizboński przyznaje Parlamentowi w kontekście decydowania o polityce energetycznej. Dążenie do międzyinstytucjonalnej współpracy, której celem jest planowanie wkładu UE w projektowanie i realizację infrastruktury energetycznej w sposób systematyczny, racjonalny i perspektywiczny, jest zdecydowanie korzystne: mam na myśli możliwe korzyści dla programowania TEN-E oraz uruchomienie projektów pilotażowych w zakresie magazynowania CO2, będącego przyszłością energetyki. Jednakże zobowiązania informacyjne nakładane na mocy rozporządzenia mogą oznaczać, że polityka w zbyt dużym zakresie ingeruje w gospodarkę oraz pojawia się zagrożenie dla konkurencji w związku z wyciekaniem informacji o projektach. Dlatego istotne jest, aby zbieranie i opracowywanie danych odbywało się z zabezpieczeniem poufności i działalności przedsiębiorstw. Analiza tych danych z pewnością przyczyni się do zagwarantowania najlepszego wykorzystania inwestycji. Jednakże analiza powinna zostać uzupełniona o konkretne środki finansowe, służące wsparciu tych prac i zapewnieniu zachęt dla prywatnych inwestycji w tym sektorze. Konieczne jest wzmocnienie Funduszu Marguerite na rzecz infrastruktury, energii i zmian klimatycznych. Ta inicjatywa jest ważna i potrzebna, ale należy powiększyć fundusz o środki UE, które już obecnie są dostępne w budżecie i są powiązane z formami finansowania zagwarantowanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny lub inne instytucje finansowe, aby mógł on mieć odpowiedni udział we własności poszczególnych funkcjonujących partnerstw publiczno-prywatnych.
Maria Da Graça Carvalho  
Traktat lizboński dał Unii Europejskiej większe uprawnienia w zakresie polityki energetycznej.
Kluczowe znaczenie ma współpraca państw członkowskich, służąca zagwarantowaniu takiej polityki energetycznej, która będzie skuteczniejsza, bezpieczniejsza i tańsza dla ich obywateli. Najistotniejsze jest zapewnienie stabilności niezbędnej dla zmniejszenia ryzyka wystąpienia kolejnego kryzysu gazowego między Ukrainą a Rosją. Zagwarantowałoby to bezpieczeństwo dostaw, którego oczekują państwa członkowskie UE i konsumenci.
Jednym z najważniejszych priorytetów UE jest ustanowienie obszaru energetycznego. Celem pakietu energetyczno-klimatycznego jest zwiększenie konkurencyjności przemysłu UE w świecie, w którym obowiązuje coraz więcej ograniczeń dotyczących emisji dwutlenku węgla.
Przedmiotowe rozporządzenie w sprawie projektów inwestycyjnych w dziedzinie infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej pozwoli zwiększyć przejrzystość i przewidywalność rynku, wesprzeć nasze przedsiębiorstwa i stworzyć korzystne warunki dla konkurencji.
David Casa  
na piśmie. - Aby Komisja Europejska była w stanie skutecznie wykonywać swoje zadania w zakresie europejskiej polityki energetycznej, niezbędne jest, aby była dobrze poinformowana o rozwoju sytuacji w danym sektorze. To jeden z powodów, dla których zdecydowałem się poprzeć przedmiotowe sprawozdanie.
Edite Estrela  
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej we Wspólnocie Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 736/96, ponieważ umożliwi to Komisji Europejskiej monitorowanie tej infrastruktury i przewidywanie potencjalnych problemów, szczególnie w dziedzinie ochrony środowiska. Należy zatem podkreślić znaczenie oceny oddziaływania inwestycji w zakresie infrastruktury energetycznej na środowisko, aby możliwa była ich zrównoważona realizacja i likwidowanie.
Diogo Feio  
Uwzględniając znaczenie zintegrowanej polityki energetycznej, nie tylko dla przeciwdziałania zmianom klimatycznym i ograniczania emisji CO2, ale również dla zapewnienia skuteczności i zmniejszenia zależności energetycznej w Europie, kluczowe znaczenie ma komunikowanie się i przekazywanie informacji w sprawie inwestycji i projektów w zakresie infrastruktury energetycznej.
Dla europejskiej polityki energetycznej istotne jest, aby Komisja dysponowała aktualnym obrazem tendencji w zakresie inwestycji energetycznych w państwach członkowskich, co umożliwi jej opracowanie zintegrowanej polityki na rzecz wspierania zwiększonej efektywności energetycznej i inwestycji w czystsze technologie, a jednocześnie zapewni stopniową niezależność energetyczną wobec dostawców zewnętrznych i paliw kopalnych.
W związku z powyższym popieram wniosek dotyczący rozporządzenia, w szczególności w zakresie konieczności jego wdrożenia, co nie miało miejsca w przypadku rozporządzenia, które ma ono zastąpić.
José Manuel Fernandes  
Przedmiotowy wniosek dotyczący rozporządzenia przyczynia się do ustanowienia europejskiej polityki energetycznej, której celem jest zapewnienie efektywności, niezawodności i bezpieczeństwa. Efektywność energetyczna stanowi priorytetową politykę dla Unii Europejskiej, uwzględniającą potrzebę zachowania i maksymalizacji zasobów oraz realizacji zobowiązań poczynionych w ramach przeciwdziałania zmianom klimatycznym.
Chciałbym państwu przypomnieć, że przed przystąpieniem do nowych projektów konieczne jest wzięcie pod uwagę unijnego celu zwiększenia efektywności energetycznej o 20 %. Oznacza to, że projekty inwestycyjne dotyczące infrastruktury energetycznej powinny być zgodne z celem wytwarzania co najmniej 20 % energii ze zrównoważonych źródeł odnawialnych do 2020 roku. Popierana polityka energetyczna musi zagwarantować niskie emisje dwutlenku węgla oraz opierać się na solidarności i zrównoważonym rozwoju. Istotne znaczenie ma niezawodność systemów, ponieważ ich funkcjonowanie musi mieć charakter ciągły. Konieczne jest wzięcie pod uwagę pogarszającej się sytuacji w sektorze energetycznym pod względem zaopatrzenia, które należy rozpatrywać zarówno wewnątrz UE, jak i poza nią. Warto również zwrócić uwagę na kluczowe inwestycje w infrastrukturę, umożliwiające uniknięcie problemów bezpieczeństwa w związku z zaopatrzeniem w energię.
Ilda Figueiredo  
Sprawozdawczyni uważa, że w istocie jest to rzeczywiście istotny element układanki w zakresie polityki energetycznej UE, argumentując, że nie możemy skutecznie wspierać europejskiej polityki energetycznej na szczeblu UE, nie dysponując odpowiednią informacją dotyczącą naszej infrastruktury energetycznej. A jednak, mimo naszego zasadniczego sprzeciwu wobec europejskiej polityki energetycznej, niniejsze sprawozdanie można również umiejscowić w kontekście prawnym lub w ramach rynku wewnętrznego.
Jednakże uwzględnia się w nim również pewne korzystne aspekty, w szczególności stwierdzając, że konieczne jest zapewnienie poufności informacji, a wszelkie wynikające stąd propozycje powinny być neutralne i nie powodować interwencji rynkowych na szczeblu politycznym. Ponadto łatwe do spełnienia powinny być wymogi w zakresie sprawozdawczości, abyśmy uniknęli niepotrzebnych obciążeń biurokratycznych dla przedsiębiorstw, administracji państw członkowskich czy Komisji.
Dlatego ostatecznie podjęliśmy decyzję wstrzymania się od głosu.
Françoise Grossetête  
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Vălean w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej we Wspólnocie Europejskiej.
Faktycznie kluczowe znaczenie ma zapewnienie wystarczająco szczegółowego przeglądu, aby osiągnąć lepszą równowagę między popytem a podażą na szczeblu europejskim, jak również aby realizować najtrafniejsze inwestycje w infrastrukturę. Umożliwi to również zwiększenie przejrzystości rynków (a jednocześnie ochronę danych przedsiębiorstw) i zapobieganie zjawiskom uzależnienia energetycznego od jednego konkretnego źródła bądź punktu zaopatrzenia.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Pomimo rozczarowania konferencją w Kopenhadze, UE nie może pozwolić, aby brak międzynarodowego konsensusu spowolnił nasze wysiłki na rzecz ustanowienia zrównoważonej polityki energetycznej. Rząd Szkocji w dalszym ciągu odgrywa rolę pioniera w dziedzinie energetyki odnawialnej, a UE ma również istotną rolę do odegrania przy wspieraniu działań w tym zakresie. Skuteczne wspieranie naszej polityki energetycznej wymaga odpowiednich informacji na temat infrastruktury, a ja głosowałem dzisiaj zgodnie z tym poglądem.
Alan Kelly  
na piśmie. - Istnieje oczywista potrzeba kompleksowego gromadzenia danych w sprawie inwestycji dotyczących infrastruktury energetycznej w UE - potrzebny będzie przegląd najważniejszych tendencji występujących w tym sektorze przemysłu w celu umożliwienia odpowiedniego planowania z wyprzedzeniem i zaradzenie wszelkim ewentualnym trudnościom. Infrastruktura energetyczna będzie fundamentem naszego przyszłego wzrostu gospodarczego. Zatem należy wspierać wszelkie metody europejskiej współpracy w tej dziedzinie.
Erminia Mazzoni  
Wniosek ukazuje skutki nadzwyczajnej sytuacji pod względem zaopatrzenia w gaz, do jakiej doszło w styczniu 2009 roku, kiedy Komisja zorientowała się, że infrastruktura energetyczna Unii nie odpowiada jej potrzebom. Celem Komisji Europejskiej, który uzyskał pełne poparcie Parlamentu, było zapewnienie stale aktualizowanego obrazu systemu infrastruktury energetycznej. Obecnie panuje ogromna niepewność co do tego, czy projekty inwestycyjne zostaną zrealizowane, a została ona jeszcze pogłębiona przez kryzys gospodarczy i finansowy. Uważam, że potrzebna jest interwencja i zaradzenie brakowi spójnych danych i informacji dotyczących projektów inwestycyjnych. Bez tych danych niemożliwe jest analizowanie oczekiwanego rozwoju infrastruktury Unii i ustanowienie zadowalającego monitorowania w ramach podejścia międzysektorowego. Ponadto nie realizuje się już w sposób spójny rozporządzenia (WE) nr 736/96, które ma zostać uchylone przedmiotowym wnioskiem, i rozporządzenie to nie odpowiada niedawnemu rozwojowi sytuacji w sektorze energetycznym. Dlatego za pomocą przedmiotowego wniosku wzmocniliśmy istniejący system, znacznie zwiększając porównywalność informacji, a jednocześnie ograniczając związane z tym obciążenia administracyjne. Chciałabym wreszcie podkreślić to, że głosowałam przeciwko przyjęciu poprawki nr 81 (postulującej włączenie całego łańcucha energetyki atomowej do infrastruktury objętej rozporządzeniem), ponieważ już obecnie istnieją przepisy regulujące te zagadnienia w traktacie Euratom.
Nuno Melo  
Polityka energetyczna UE jest bardzo istotna, skoro chcemy w najbliższej przyszłości wykorzystywać przede wszystkim energię odnawialną. Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego decyzje dotyczące polityki energetycznej są podejmowane w procedurze współdecydowania, zatem konieczne jest dostosowanie rozporządzeń do nowych ram prawnych UE. Aby tak się stało i aby wszystkie państwa członkowskie były w stanie powiadamiać o planowanym rozwoju infrastruktury energetycznej w sposób zadowalający i korzystny, konieczne jest wdrożenie nowego rozporządzenia, które to ułatwi i przyspieszy.
Andreas Mölzer  
Cały plan być może opiera się na dobrej koncepcji - mianowicie na zdolności do reagowania na wąskie gardła w zaopatrzeniu - ale państwa członkowskie już obecnie nie były w stanie realizować swoich zobowiązań w zakresie sprawozdawczości na mocy starego rozporządzenia. Nie wydaje się, aby przedłożony nam wniosek mógł doprowadzić do wielkich zmian w tym zakresie. W jego obecnej formie nie można jednak wykluczyć ani interwencji na rynku, ani nadmiernych kosztów administracyjnych dla przedsiębiorstw. Z tych względów oraz aby nie wspierać biurokracji głosowałem za odrzuceniem sprawozdania.
Franz Obermayr  
Celem przedmiotowego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest zapewnienie, aby państwa członkowskie dostarczały dokładne informacje dotyczące ich projektów w zakresie infrastruktury energetycznej. Niezwłocznie po rozpoczęciu realizacji projektu w sektorze energetyki lub zaprzestaniu jego realizacji trzeba powiadomić o tym Komisję, aby była ona w stanie przygotować nowe lub zmienione wnioski dotyczące projektu, w ten sposób uzyskując znaczny wpływ na dywersyfikację energetyczną w poszczególnych państwach członkowskich. Stanowi to kolejny krok w kierunku centralizacji. Z tego względu głosowałem przeciwko przedmiotowemu projektowi rezolucji.
Rovana Plumb  
Celem przedmiotowego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest zapewnienie, aby Komisja regularnie otrzymywała dokładne informacje dotyczące unijnych projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej, co umożliwi jej realizację jej zadań, szczególnie w zakresie europejskiej polityki energetycznej.
Uchylane rozporządzenie uznaje się za przestarzałe, ponieważ nie odzwierciedla ono znacznych zmian, jakie miały miejsce w sektorze energetycznym po 1996 roku (rozszerzenia Unii Europejskiej oraz kwestii związanych z bezpieczeństwem dostaw energii, odnawialnymi źródłami energii, polityką w zakresie zmian klimatycznych oraz nową rolą UE w sektorze energetycznym na mocy traktatu lizbońskiego). Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ należy dokonać aktualizacji prawa europejskiego w każdej dziedzinie, a w szczególności w sektorze energetycznym.
Teresa Riera Madurell  
Przedmiotowe rozporządzenie jest bardzo istotne, ponieważ jego celem jest zapewnienie, aby Komisja była dokładnie i regularnie informowana o projektach inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, aby Unia mogła zagwarantować prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, a wszystkie państwa członkowskie miały bezpieczne zaopatrzenie w energię. Służy ono aktualizacji rozporządzenia z 1996 roku w zakresie zobowiązań Unii dotyczących bezpieczeństwa dostaw, zmian klimatycznych i energii odnawialnej po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. Przedmiotowe sprawozdanie jest szczególnie interesujące, ponieważ wzmacnia ono rolę rozporządzenia jako systemu wczesnego ostrzegania przed brakami w połączeniach. Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii Parlamentu zawsze podkreślała potrzebę osiągnięcia wskaźnika 10 % w zakresie połączeń pomiędzy państwami członkowskimi, czego domagała się Rada Europejska, a wszystkie przepisy uwidaczniające braki w tym zakresie są bardzo korzystne. Z tego względu głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.
Raül Romeva i Rueda  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem ostatecznej rezolucji przede wszystkim dlatego, że w trakcie głosowania udało się uzyskać współdecyzję: to ogromne zwycięstwo, ponieważ obecnie po raz pierwszy korzystamy z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktatu lizbońskiego) jako podstawy prawnej dla uzyskania prawa do współdecydowania wbrew woli Komisji. Jeszcze bardziej historyczne znaczenie ma to, że po raz pierwszy odkąd jestem w tej Izbie udało się nam pozbyć traktatu Euratom jako podstawy prawnej, chociaż przedmiotowe rozporządzenie obejmuje również przejrzystość w odniesieniu do inwestycji w sektorze energetyki atomowej. Zostało to potwierdzone poprzez korzystne głosowanie nad poprawką nr 30, wskazującą paliwo jądrowe jako jedno z pierwotnych źródeł energii objętych zakresem rozporządzenia. Z pewnością będziemy musieli teraz walczyć o utrzymanie tego zwycięstwa w zbliżających się negocjacjach trójstronnych z Radą i Komisją; państwa członkowskie powinny powiadomić, co najmniej pięć lat przed rozpoczęciem budowy, o liczbie i rodzaju inwestycji dotyczących projektów energetycznych. To naprawdę rozsądny krok w kierunku lepszych przyszłych scenariuszy energetycznych, ponieważ Komisja będzie dysponować lepszą wiedzą na temat rozwoju rynku; odnawialne źródła energii, w tym te zdecentralizowane, będą musiały zostać w pełni uwzględnione; skreślono każdą wzmiankę o "niskoemisyjności”, pro-atomowym koniu trojańskim.
(Wyjaśnienie dotyczące głosowania przerwane zgodnie z Art. 170)
Marie-Christine Vergiat  
na piśmie. - (FR) Głosowałam przeciwko przyjęciu sprawozdania pani poseł Vălean, ponieważ wzywa się w nim do liberalizacji przemysłu energetycznego i prowadzenia liberalnej europejskiej polityki energetycznej, a wszyscy wiemy, jak tragiczne skutki miałoby to dla pracowników przemysłu oraz coraz większej liczby obywateli, na których mogłyby nawet spaść regularne przerwy w dostawach energii.
W przedmiotowym sprawozdaniu ustala się prymat rynku i neutralność interwencji publicznych oraz przyznaje priorytet "podmiotom gospodarczym”. Możemy mieć pewność, czyim interesom to służy. Możemy zacząć obawiać się o utrzymanie istniejącej infrastruktury, skoro w poprawkach wzywa się o zapewnienie, aby priorytetowe inwestycje były realizowane wyłącznie w interesie rynku energii.
Nie wystarczy po prostu dodać w drodze poprawki słowa "solidarność”, aby uczynić tę europejską politykę energetyczną możliwą do przyjęcia, skoro w tej samej poprawce zakazuje się Unii Europejskiej ingerowania w działanie rynku. To nadaje całkowicie nowe znaczenie sformułowaniu "uczciwa konkurencja”.
Ogólnie rzecz biorąc, naszym celem nie powinno być koncentrowanie się na próbach zaspokojenia coraz większego zapotrzebowania na energię. Należy raczej wykorzystać dodatkowe środki finansowe na nowe inwestycje infrastrukturalne, aby poprawić efektywność energetyczną.
Mimo obecnego kryzysu gospodarczego neoliberalne dogmaty w dalszym ciągu są podstawą polityki UE w wielu dziedzinach.
Zigmantas Balčytis  
W pełni popieram tę rezolucję i zawarte w niej spostrzeżenia. Cieszę się, że przeprowadzone niedawno wybory prezydenckie odzwierciedlały znaczny postęp, jakiego dokonała Ukraina, i przebiegały lepiej niż poprzednie wybory, w szczególności pod względem przestrzegania praw obywatelskich i wyborczych, w tym wolności zgromadzeń, stowarzyszania się i wyrażania opinii. Przestrzeganie międzynarodowych standardów wyborczych pokazuje, że Ukraina podąża ku dojrzałej demokracji i ściślejszej współpracy z UE, opierającej się na wzajemnym poszanowaniu podstawowych wartości UE. Musimy zachęcać Ukrainę do aktywnego uczestnictwa w Partnerstwie Wschodnim oraz wspierać jej wysiłki na rzecz zagwarantowania wzmocnionej demokracji i poszanowania praworządności, praw człowieka i wolności podstawowych, jak również zobowiązania do zagwarantowania gospodarki rynkowej, zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów.
Vilija Blinkevičiūt 
Jestem jedną z osób, które opracowały tę rezolucję i dlatego głosowałam za przyjęciem przewidzianych w niej celów. Po wyborach prezydenckich Ukraina musi zbliżyć się do Unii Europejskiej. Cieszę się, że Ukraina w sposób zdecydowany podąża ścieżką demokracji i że zdaje sobie sprawę, iż słusznie należy do europejskich krajów demokratycznych. Drzwi do Europy powinny pozostać otwarte dla Ukrainy.
Przejrzyste wybory stanowią ważny krok ku wzmocnieniu zasad państwa demokratycznego. Chociaż obserwatorzy ogłosili, że ukraińskie wybory prezydenckie odbyły się zgodnie z wysokimi standardami i zasadami demokracji, niemniej jednak ukraińskie instytucje rządowe powinny przyjąć jasne przepisy wyborcze. Konieczne jest zagwarantowanie wszystkim obywatelom i kandydatom biorącym udział w wyborach wolności wyrażania opinii i pluralizmu medialnego.
Dla Ukrainy ogromne znaczenie ma uczestnictwo w Partnerstwie Wschodnim i w Zgromadzeniu Parlamentarnym Euronest, współpracującym z Parlamentem Europejskim. Dzisiejsza Ukraina to państwo europejskie, które ma prawo podejmować decyzje w sprawie Europy. Unia Europejska powinna ściśle współpracować z Ukrainą, aby wzmocnić procesy demokratyczne i doprowadzić do integracji z Unią Europejską.
Sebastian Valentin Bodu  
na piśmie. - (RO) Niedawno wybrany prezydent Ukrainy wysyła nam ważny sygnał, wybierając Brukselę jako cel swojej pierwszej wizyty zagranicznej. Ukraina jest państwem mającym aspiracje europejskie, a fakt, że prezydent Janukowycz zjawia się w stolicy UE, aby spotkać się z najważniejszymi komisarzami, pokazuje, że Kijów spogląda na Zachód.
Nowy prezydent Ukrainy musi stawić czoła ogromnym wyzwaniom w chwili, w której Międzynarodowy Fundusz Walutowy zawiesił, ze względu na liczne niespełnione bądź naruszone zobowiązania, realizację podpisanej z władzami w Kijowie umowy o udzieleniu pomocy. Istotne jest, aby prezydent Janukowycz nie zapomniał o obietnicach, jakie złożył z chwilą objęcia swojej funkcji. Jak stwierdził nowy kijowski przywódca, Ukraina potrzebuje stabilności wewnętrznej, jak również musi zwalczyć korupcję i wzmocnić gospodarkę na zdrowych podstawach. Ukraina musi odzyskać zaufanie sektora przedsiębiorstw i społeczności międzynarodowej, aby móc skutecznie sprostać recesji gospodarczej, zaostrzanej przez niestabilny klimat polityczny.
Zakończenie kampanii wyborczej i objęcie urzędu przez prezydenta Janukowycza musi oznaczać kres praktyk populistycznych, na przykład sztucznego zwiększania dochodów społeczeństwa poprzez niezrównoważone praktyki gospodarcze. Inauguracyjne wystąpienie prezydenta Janukowycza stanowi promyk nadziei dla społeczności międzynarodowej, że sytuacja na Ukrainie może powrócić do normalności. W następującym teraz okresie te słowa muszą zostać również poparte czynami.
Nikolaos Chountis  
Wstrzymałem się od głosowania, ponieważ uważam, że relacje między Unią Europejską a innymi krajami powinny charakteryzować się równością, wzajemnie korzystnymi stosunkami handlowymi i gospodarczymi, nieingerowaniem w politykę rozwoju wewnętrznego i proces demokratyczny każdego kraju oraz oczywiście respektowaniem woli społeczeństwa. Proces tworzenia pokojowej Europy zakłada, poza wszystkim innym, że kraje będą miały łatwą możliwość kształtowania swoich stosunków międzynarodowych bez obciążeń i nacisków. Ponieważ bezpieczeństwo energetyczne jest czynnikiem o kluczowym znaczeniu dla państw członkowskich Unii Europejskiej, Ukraina odgrywa istotną rolę, dlatego należy ją wspierać w rozwiązywaniu jej problemów energetycznych poprzez poprawianie stosunków z Rosją w drodze umów dwustronnych. Przyniesie to korzyści obu stronom i zapewni nieprzerwany dopływ gazu ziemnego do Europy.
Robert Dušek  
Z zadowoleniem przyjmuję wypracowaną kompromisową rezolucję w sprawie Ukrainy, która dotyczy nie tylko kwestii tego, na ile demokratyczne były ostatnie wybory, ale w której proponuje się również rozwiązania problemu tranzytowych dostaw ropy i gazu ziemnego oraz wzywa się Ukrainę do przyjęcia Traktatu o Wspólnocie Energetycznej i ustawodawstwa energetycznego zgodnego z dyrektywą 2003/55/WE. Zgadzam się, że aktywne i pozytywne podejście Ukrainy do UE nie jest jedynym kryterium oceny. Priorytetem dla Ukrainy powinny być również dobre stosunki ze swoimi sąsiadami, krajami Partnerstwa Wschodniego i EURONEST. Ogólnie popieram propozycje i inne postanowienia zawarte w tej kompromisowej rezolucji i będę głosował za jej przyjęciem.
Edite Estrela  
Głosowałam za przyjęciem wspólnego projektu rezolucji, w którym podkreśla się znaczenie wzmocnienia współpracy między UE a Ukrainą. Stabilizacja polityczna i gospodarcza w tym kraju oraz wzmocnienie współpracy między Ukrainą a UE w dziedzinie energetyki stanowią warunki wstępne dla uznania europejskich aspiracji Ukrainy. Stabilność UE zależy również od stabilności jej sąsiadów.
Diogo Feio  
Pamiętam poczucie nadziei, które towarzyszyło pomarańczowej rewolucji oraz wynikłe z niej zerwanie z przeszłością naznaczoną sowieckimi wpływami na społeczeństwo ukraińskie. Pamiętam obietnice sukcesu, postępu, demokracji i współpracy, które wówczas składano Ukraińcom, zarówno w kraju, jak i za granicą. Unia Europejska wydawała się wówczas prawdopodobnym miejscem przeznaczenia dla ludzi, którzy w oczywisty sposób zwracali się ku Zachodowi.
Teraz, kiedy euforia opadła, oczywiste wydaje się, że zwolennicy pomarańczowej rewolucji nie spełnili pokładanych w nich nadziei. Wyraźnie widać również, że obywatele stracili złudzenia co do tego, w jaki sposób rządzi się tym krajem.
Wybór kandydata pokonanego przez prezydenta Juszczenkę w grudniu 2004 roku wskazuje albo na znaczny rozdźwięk w kraju, albo na zmianę powszechnych nastrojów, w związku z którymi obecnie obywatele bardziej skłaniają się ku Rosji.
Uważam, że istotne jest, aby Unia Europejska utrzymała swój atrakcyjny wizerunek w oczach Ukrainy i aby wykorzystała różne dostępne jej w tym celu środki. Mam nadzieję, że Ukraina wytrwa i utrzyma proces wewnętrznej demokratyzacji i że w związku ze swoją przeszłością i historią będzie dążyć do zbliżenia z UE, procesu, którego zwieńczeniem będzie jej przystąpienie do UE w charakterze pełnoprawnego państwa członkowskiego.
José Manuel Fernandes  
Po rozpadzie bloku wschodniego i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich ukraińskie społeczeństwo i instytucje były mocno zaangażowane w proces demokratyzacji kraju i tworzenia nowoczesnego społeczeństwa poprzez rozwijanie systemu społecznego, gospodarczego i politycznego, który mógłby wzmocnić rządy prawa i poszanowanie praw człowieka, pomimo trudności, jakie są charakterystyczne dla kraju przechodzącego proces odnowy swojej struktury organizacyjnej i tożsamości politycznej.
Jako wzorzec i miejsce wspierania pokoju i rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturowego swoich obywateli, Unia Europejska ma obowiązek odegrania decydującej roli w procesie rozwijania systemu demokratycznego na Ukrainie, w tym wzmocnienia mechanizmów służących integracji europejskiej. Pomoże to również załagodzić konflikty regionalne wewnątrz kraju, który ma ogromne znaczenie geostrategiczne dla UE, uwzględniając stosunki z Rosją i Azją Centralną, szczególnie w dziedzinie energii. W tym procesie chciałbym również zwrócić uwagę na wkład, jak wniósł przedmiotowy projekt rezolucji dla integracji dużej społeczności imigrantów ukraińskich w UE, wraz ze wspieraniem roli młodzieży i kształcenia w kontekście postępu społecznego, gospodarczego i kulturowego na Ukrainie.
Cătălin Sorin Ivan  
W świetle dzisiejszego głosowania w sprawie rezolucji dotyczącej sytuacji na Ukrainie z zadowoleniem przyjęliśmy nie tylko fakt, że wybory prezydenckie zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami demokracji, ale również inaugurację nowego prezydenta, od którego oczekujemy realizacji polityki otwartości wobec UE i współpracy z nią. Podkreśliliśmy znaczenie podpisania dodatkowych porozumień w sektorze energetycznym, gwarantując w ten sposób bezpieczeństwo dostaw energii. Poprzez to głosowanie poparliśmy również potrzebę prowadzenia dalszych rozmów służących ustanowieniu korzystnego systemu przyznawania wiz. Dzięki wysłanemu dzisiaj sygnałowi Ukraina została zachęcona do dalszej współpracy z nami i zdecydowanego kroczenia ścieżką demokracji. Poprzez głosowanie ponownie potwierdziliśmy to, co mówiliśmy również przy innych okazjach, że musimy przyjąć otwarte podejście poprzez dialog i zdecydowane zobowiązania, aby dać Ukrainie niezbędną zachętę do opowiedzenia się za proeuropejskim rozwojem. Ukraina musi jednak pokazać, że jest dla nas wiarygodnym partnerem.
Tunne Kelam  
na piśmie. - Poparłem przedłożoną w imieniu grupy ECR poprawkę 2 do projektu rezolucji w sprawie sytuacji na Ukrainie, w której wyraża się obawy, że projekt gazociągu Nord Stream podważa zasadę solidarności w zakresie bezpieczeństwa energetycznego UE i będzie budowany w celu ominięcia Ukrainy. Nawet jeżeli nie ma to bezpośredniego znaczenia dla obecnej sytuacji na Ukrainie, w pełni podzielam opinię, że projekt Nord Stream został opracowany przez rząd rosyjski jako projekt polityczny, którego celem jest podział Europy i odizolowanie nie tylko Ukrainy, ale również niektórych nowych państw członkowskich. Ta poprawka stanowi przypomnienie, że debata w sprawie Nord Stream jeszcze się nie zakończyła, ale powinna być kontynuowana. Dążąc do wspólnego rynku energii i realizacji zasady solidarności energetycznej, UE nie może opierać się na długoterminowych stosunkach z upolitycznionym monopolistą państwowym, który już raz przeżył załamanie gospodarcze i który łamie podstawowe zasady UE dotyczące otwartej konkurencji, przejrzystości oraz rozdziału produkcji, przesyłu i dystrybucji.
Iosif Matula  
Głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji przedłożonej przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), ponieważ uważam, że UE musi pomóc Ukrainie we wdrażaniu reform demokratycznych i wartości europejskich oraz zagwarantować prawa człowieka i prawa osób należących do mniejszości narodowych.
Nowy ukraiński prezydent wygrał wybory prezentując program gwarantujący prawa mniejszości, a UE musi wesprzeć skuteczną, długoterminową realizację tego programu. W związku z tym konieczne jest przyjęcie i wdrożenie przepisów transponujących Europejską kartę języków regionalnych lub mniejszościowych. Należy uchylić poprzednie przepisy, drastycznie ograniczające możliwości szkół w zakresie nauczania w ojczystych językach mniejszości. Konieczne jest wzmocnienie reprezentacji mniejszości w ukraińskich instytucjach lokalnych, powiatowych, regionalnych i centralnych. Należy zapewnić poszanowanie praw wszystkich mniejszości zgodnie ze standardami europejskimi, w tym Rosjan, Polaków, Tatarów, Bułgarów, Greków, Rumunów, Węgrów, Żydów i Romów. Nie wolno pominąć żadnej mniejszości.
Chciałbym zwrócić uwagę na potrzebę ochrony i odnowy dziedzictwa kulturowego i historycznego regionu Czerniowców, który stanowi element żydowskiego, niemiecko-austriackiego, polskiego, rumuńskiego, rosyjskiego i ukraińskiego dziedzictwa kulturowego. Uważam, że ochrona tego wartościowego wielokulturowego i wielowyznaniowego dziedzictwa europejskiego, w tym cmentarzy, pomników, budynków i kościołów w Północnej Bukowinie, powinna być priorytetowym celem współpracy między UE a Ukrainą.
Nuno Melo  
Uwzględniając oświadczenie misji obserwatorów wyborczych OBWE/ODIHR, które uznały, że spełniona została większość standardów międzynarodowych, wybory, które niedawno odbyły się na Ukrainie, stanowią sygnał, że kraj w dalszym ciągu korzystnie się rozwija, podążając do przyszłej integracji z UE. Kluczowe znaczenie ma jednak to, aby politycy ukraińscy i władze ukraińskie podjęły działania na rzecz szybkiego przywrócenia stabilności politycznej i gospodarczej. Aby to osiągnąć konieczne jest przeprowadzenie niezbędnych reform konstytucyjnych, wraz ze wzmocnieniem rządów prawa, ustanowieniem społecznej gospodarki rynkowej oraz odnowieniem wysiłków na rzecz zwalczania korupcji oraz poprawy klimatu dla przedsiębiorstw i inwestycji.
Andreas Mölzer  
Projekt rezolucji w sprawie sytuacji na Ukrainie bardzo dobrze oddaje obecną sytuację w tym kraju oraz okoliczności związane z wyborami prezydenckimi. Przypomina się w nim politykom ukraińskim oraz organom rządowym o potrzebie doprowadzenia do stabilizacji politycznej i gospodarczej, którą można osiągnąć w szczególności poprzez zmianę konstytucji, wzmocnienie rządów prawa, ustanowienie społecznej gospodarki rynkowej, ponowne podjęcie działań w zakresie zwalczania korupcji oraz poprawę klimatu gospodarczego i inwestycyjnego. Jednakże moim zdaniem postulaty dotyczące szybkiego przyjęcia do strefy wolnego handlu, czyli do rynku wewnętrznego UE, wybiegają zbyt daleko. Ukraina powinna stopniowo rozbudowywać i wzmacniać swoją gospodarkę i dojść do porozumienia w sprawie własnych potrzeb. Bez względu na proeuropejską orientację Ukrainy nie możemy zapomnieć czy pominąć tego, że Ukraina jest głęboko zakorzeniona w rosyjskiej sferze wpływów i powinniśmy to uwzględnić. W związku z powyższym wstrzymałem się od głosu w głosowaniu w sprawie projektu rezolucji.
Franz Obermayr  
na piśmie. - (DE) Tekst zawiera pewne dobre sformułowania, na przykład dotyczące potępienia reżimu komunistycznego. Z drugiej strony uważam, że dalekosiężne rozluźnienie systemu wizowego i szybkie włączenie Ukrainy do rynku wewnętrznego jest nierozsądne. W związku z tym wstrzymałem się od głosu.
Kristiina Ojuland  
Panie przewodniczący! Poparłam rezolucję Parlamentu Europejskiego dotyczącą sytuacji na Ukrainie. Uważam między innymi, że bardzo poważnie powinniśmy potraktować decyzję prezydenta-elekta, Wiktora Janukowycza, który postanowił udać się w pierwszą wizytę zagraniczną do Brukseli. To jasny sygnał, że Ukraina kontynuuje swoją integrację z Unią Europejską. Uważam za istotne, aby Unia Europejska okazała Ukrainie wsparcie w obecnej sytuacji poprzez zawarcie porozumienia stowarzyszeniowego oraz zagwarantowanie ruchu bezwizowego, pod warunkiem, że Ukraina zrealizuje jego cele. Drzwi do Unii Europejskiej powinny pozostać dla Ukrainy otwarte.
Wojciech Michał Olejniczak  
Z zadowoleniem przyjmuję zgodny z demokratycznymi standardami przebieg wyborów prezydenckich na Ukrainie. Na początku 2010 roku ukraińska demokracja dowiodła swojej żywotności. Szczególne uznanie wzbudza wysoka frekwencja wyborcza. Dzisiaj sam wynik wyborczy na Ukrainie nie budzi już zastrzeżeń mogących skutkować ich sądownym podważaniem.
Unia Europejska nie może jednak poprzestać na wyrazach uznania dla przebiegu wyborów. Koniecznością jest zaoferowanie Ukrainie kilkustopniowej perspektywy europejskiej. Pierwszym jej stopniem powinien być udział w Partnerstwie Wschodnim, a ostatnim członkostwo we Wspólnotach Europejskich. Unia Europejska musi prowadzić wobec Ukrainy politykę otwartych drzwi. To, na jaki stopień integracji ze Wspólnotami Ukraina się zdecyduje, powinno zależeć tylko od suwerennej decyzji ukraińskiego społeczeństwa.
W żywotnym interesie Unii Europejskiej leży poprawa stosunków ukraińsko-rosyjskich. Konsekwencje bilateralnych relacji Ukraina-Rosja dotykają bowiem również kraje członkowskie UE. Z zadowoleniem przyjmuję zapowiedź poprawy tych stosunków.
Justas Vincas Paleckis  
Wybory prezydenckie na Ukrainie przeprowadzono zgodnie z międzynarodowymi standardami wyborczymi. Kraj wykonał krok ku demokracji europejskiej. To dowód, że Ukraina w coraz większym stopniu czuje się członkiem społeczności europejskich państw demokratycznych.
Miejmy nadzieję, że nowy prezydent Ukrainy będzie wiarygodnym partnerem, z którym będziemy mogli współpracować na rzecz wzmocnienia stabilności i rozwoju gospodarczego w Europie Wschodniej wraz z innymi krajami sąsiadującymi. Jednym z najważniejszych praktycznych kroków w stosunkach między UE a Ukrainą jest uproszczenie systemu wizowego, czego ostatecznym celem jest zniesienie wiz dla obywateli Ukrainy udających się do UE.
Głosowałem za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, ponieważ uwzględnia się w niej korzystne zmiany w tak ważnym kraju sąsiadującym z UE, chociaż w tym kraju w dalszym ciągu utrzymuje się wiele komplikacji i napięć pomiędzy różnymi instytucjami rządowymi.
Jarosław Leszek Wałęsa  
Podczas tej sesji plenarnej głosowaliśmy nad rezolucją Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji na Ukrainie. Głosowałem za tą rezolucją, ponieważ jest ona bardzo ważną deklaracją naszej instytucji, świadczącą o tym, że z uwagą śledzimy rozwój demokracji na Ukrainie. Rezolucja ogólnie dobrze ocenia przebieg wyborów prezydenckich oraz wzywa do zapewnienia stabilizacji politycznej i gospodarczej kraju. Kluczowym punktem jest konieczność wzmocnienia współpracy między Ukrainą a UE, szczególnie w dziedzinie energetyki. Z mojego punktu widzenia kontrowersyjne były 2 poprawki. Pierwsza dotyczyła mniejszości językowych - głosowałem przeciw tej poprawce, ponieważ wzmacniała ona stosowanie języka Rosyjskiego zamiast Ukraińskiego. Druga poprawka dotyczyła rurociągu Nord Stream. W tym wypadku głosowałem za, ponieważ chciałem zamanifestować swój sprzeciw wobec budowy tego rurociągu.
Elena Oana Antonescu  
Unia Europejska walczyła o ustanowienie Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNHRC) i wraz z państwami członkowskimi podjęła się odgrywania aktywnej, ważnej roli, aby wesprzeć skuteczny organ, który zajmuje się aktualnymi wyzwaniami w dziedzinie praw człowieka. Nowa struktura instytucjonalna stworzona po wejściu w życie traktatu lizbońskiego daje szansę zwiększenia spójności, znaczenia i wiarygodności działań UE jako części UNHRC. Właśnie dlatego ważne jest, aby UE przyjęła wspólne, skonsolidowane stanowisko w trakcie trzynastej sesji UNHRC w odniesieniu do wszystkich omawianych spraw. UE powinna mieć skuteczny wpływ jako część rozszerzonego systemu ONZ i utrzymać zaangażowanie na rzecz wypracowywania wspólnego stanowiska, jak również zwiększyć elastyczność w odniesieniu do mniej istotnych zagadnień, co umożliwi jej szybsze i skuteczniejsze reagowanie w trakcie negocjowania najważniejszych kwestii. Przede wszystkim powinna być aktywnie zaangażowana w tworzenie ukierunkowanych mechanizmów UNHRC, służących szybkiemu i skutecznemu reagowaniu na kryzysy w zakresie praw człowieka w Iranie, Afganistanie, Iraku i Jemenie.
Zigmantas Balčytis  
na piśmie. - W wielu krajach nadal dochodzi do naruszeń praw człowieka i szkoda, że czasami poważne naruszenia nie spotykają się z szybką i stosowną reakcją ze strony społeczności międzynarodowej. Brakuje nam skoordynowanego podejścia na szczeblu międzynarodowym. W ostatnich dziesięcioleciach wzrosła rola UE jako partnera globalnego, a ustanowiona niedawno na mocy traktatu lizbońskiego Europejska Służba Działań Zewnętrznych może być przydatna, jeżeli Unia ma skuteczniej stawiać czoła wyzwaniom globalnym i przeciwdziałać naruszeniom praw człowieka w sposób spójniejszy, bardziej konsekwentny i efektywniejszy. UE ma obecnie ogromną szansę wzmocnienia swojej roli w Radzie Praw Człowieka ONZ i powinna w pełni skorzystać z niej w celu uwidocznienia i zwiększenia wiarygodności działań UE w dziedzinie praw człowieka.
Mara Bizzotto  
Kompromisowy projekt rezolucji, poddany pod głosowanie w tej Izbie, zawiera niestety sformułowania, które sprawiają, że nie mogę głosować za jego przyjęciem. UNHRC jest organem politycznym, który jest przedmiotem "ekstremalnego upolitycznienia”, co przyznaje się w treści rezolucji. Jednakże moim zdaniem moglibyśmy powiedzieć znacznie więcej, szczególnie skoro mamy do czynienia z zagadnieniem, które jest delikatne i ważne dla tak wielu spośród nas, mianowicie zagadnieniem praw człowieka. Czytając rezolucję, dostrzegam jej nieszczęsną wadę - być może nie z punktu widzenia dyplomacji, ale z pewnością z punktu widzenia wartości - którą jest brak determinacji w krytyce dobrze znanych cech, które czynią UNHRC organem niezwykle kontrowersyjnym. W istocie moglibyśmy okazać więcej zdecydowania i głośniej wypowiadać się przeciwko kandydaturze Iranu w kolejnych wyborach do Rady. Brakuje konkretnego odniesienia do pozbawionego sensu składu Rady, w której zasiada zbyt wielu członków, którzy praktycznie nie są uprawnieni do wypowiadania się w dziedzinie praw człowieka i którzy w oczywisty sposób mają jeszcze mniejszy mandat, aby móc osądzać czy wyrokować w sprawie kogokolwiek. W związku z powyższym wstrzymałam się od głosu i wyrażam sceptycyzm wobec tego tekstu. Wstrzymuję się od głosu mając nadzieję, że Parlament zdecyduje się porzucić swoje dyplomatyczne stanowisko - prowadzenie dyplomacji nie jest jego zadaniem - i odważniej przyłączy się do walki o wartości i prawa człowieka.
Nikolaos Chountis  
Wstrzymałem się od głosu, chociaż projekt rezolucji zawiera korzystne elementy, ponieważ ważne poprawki zgłoszone przez Konfederacyjną Grupę Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycką Zieloną Lewicę zostały odrzucone, a w efekcie jej treść jest niewłaściwa. Unia Europejska powinna wesprzeć wysiłki ONZ na rzecz zapewnienia, aby prawa człowieka były przestrzegane na całym świecie. Powinna przyjąć wiodącą rolę w tego rodzaju inicjatywach, tym bardziej teraz, kiedy naruszenia stają się regułą pod rządami autokratycznymi, które zaczynają stosować "przemoc kapitalistyczną”, aby narzucić swoją antyspołeczną politykę. Unia Europejska powinna ponownie przeanalizować swoje stosunki z państwem Izrael, poważnie uwzględniając operacje wojskowe Izraela na terytorium palestyńskim i ataki na prawa ludności palestyńskiej, w tym prawo do ewentualnego uzyskania własnej ojczyzny. Unia Europejska powinna zrezygnować z amerykańskich kampanii "eksportowania demokracji” i stworzyć ramy dla stosunków międzynarodowych, sprzyjających poszanowaniu zasad prawa międzynarodowego i rozszerzonej roli ONZ.
Anna Maria Corazza Bildt, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark i Anna Ibrisagic  
W dniu dzisiejszym, 25 lutego 2010 r., szwedzcy konserwatyści głosowali za przyjęciem wspólnej rezolucji w sprawie trzynastej sesji Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych,. Chcielibyśmy jednak zwrócić uwagę, że naszym zdaniem konieczne jest zachęcenie państw członkowskich do ogólnego potępiania przypadków naruszania praw człowieka i że godny ubolewania jest fakt, iż Rada Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych nie była w stanie dostatecznie szybko uporać się z poważnymi przypadkami naruszania praw człowieka w krajach, które nie zostały wymienione w rezolucji, takie jak na przykład Kuba i wiele innych krajów.
Vasilica Viorica Dăncilă  
Muszę podkreślić, że przestrzeganie międzynarodowych przepisów w zakresie praw człowieka i przepisów humanitarnych przez wszystkie strony, w każdych okolicznościach, pozostaje istotnym warunkiem ustanowienia sprawiedliwego i trwałego pokoju na całym świecie.
Uważam, że połączone działania na szczeblu Unii Europejskiej ze strony wysokiej przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz państw członkowskich, które wzywają do przyjęcia zdecydowanego wspólnego stanowiska, mogłyby zagwarantować postawienie przed sądem osób winnych naruszeń międzynarodowych przepisów w dziedzinie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem rezolucji w sprawie platformy działania ONZ na rzecz równości płci, w której wskazuje się kluczowe działania potrzebne, aby Unia Europejska zrealizowała strategiczne cele w zakresie równości kobiet i mężczyzn. Zdecydowanie Komisja powinna zwiększyć wysiłki na rzecz zgromadzenia porównywalnych danych dotyczących kluczowych wskaźników potrzebnych w działaniach uzupełniających Platformę Działania i przełożenia ich na regularne przeglądy inicjatyw służących włączeniu zagadnień równości płci do szerokiej palety dziedzin polityki. Szczególne znaczenie ma monitorowanie oraz podejmowanie działań w zakresie płciowego wymiaru ubóstwa, przemocy i potrzeb dziewcząt. Przy realizacji opracowanego przez Komisję Planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 należy wziąć pod uwagę skutki kryzysu gospodarczego i zmian klimatu w starzejącym się i coraz bardziej zróżnicowanym etnicznie społeczeństwie. Konieczne jest uznanie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tym zakresie a także ich wzmacnianie w Europie i na skalę światową. Obecnie Unia Europejska powinna stać się stroną Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, co jest możliwym krokiem prawnym dzięki wejściu w życie traktatu lizbońskiego.
Edite Estrela  
Głosowałam za przyjęciem wspólnego projektu rezolucji w sprawie trzynastej sesji Rady Praw Człowieka ONZ. Nowa struktura instytucjonalna UE daje wyjątkową szansę na uwidocznienie, zwiększenie spójności i wiarygodności UE na forum Rady Praw Człowieka ONZ. Działania wysokiej przedstawiciel do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa również pomogą zwiększyć unijny potencjał współpracy z krajami należącymi do innych bloków regionalnych, służącej powstrzymaniu naruszeń praw człowieka, a w tym przemocy skierowanej bezpośrednio przeciwko kobietom i dzieciom.
Diogo Feio  
Upolitycznienie Rady Praw Człowieka i trwające blokowanie tych, którzy przyjęli bardziej zdecydowane stanowisko potępiające naruszanie praw człowieka w różnych częściach świata, uzasadniają zmianę struktury Rady i sposobu jej działania. Ogłoszona kandydatura Iranu jest kolejnym sygnałem, że droga obrana przez ten organ może być mało wiarygodna i niebezpieczna i że kraje, których historia naznaczona jest wielokrotnymi przypadkami łamania praw człowieka, mogą wykorzystywać członkostwo w Radzie w celu podjęcia próby wybielenia własnych naruszeń.
Unia Europejska powinna aktywnie uczestniczyć w pracach Rady, a jednocześnie mieć świadomość jej ograniczeń i problemów, oraz spróbować narzucić zrównoważone ale restrykcyjne i wymagające stanowisko dotyczące tego, czym powinno być przestrzeganie praw człowieka. Jeżeli jej się to uda, uda jej się wypełnić jej obowiązki w tej dziedzinie.
José Manuel Fernandes  
Rada Praw Człowieka (UNHRC) jest platformą specjalizującą się w powszechnych prawach człowieka i szczególnym forum rozpatrywania problemów praw człowieka w ramach systemu ONZ. Wspieranie i zabezpieczanie powszechności praw człowieka należy do dorobku prawnego, etycznego i kulturowego UE oraz jest jednym z fundamentów jej jedności i spójności.
Jestem przekonany, że państwa członkowskie UE sprzeciwiają się wszelkim próbom podważenia koncepcji powszechności, niepodzielności i współzależności praw człowieka. Oczekuję aktywnego uczestnictwa państw członkowskich w dorocznej interaktywnej debacie dotyczącej praw osób niepełnosprawnych i dorocznym spotkaniu dotyczącym praw dzieci... Chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie trzynastej sesji UNHRC, w której udział wezmą ministrowie i inni przedstawiciele wysokiego szczebla. Jej program obejmuje kryzys gospodarczy i finansowy oraz Deklarację Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie kształcenia i szkolenia w zakresie praw człowieka. Wreszcie z zadowoleniem przyjmuję ponowne uczestnictwo Stanów Zjednoczonych w działaniach organów ONZ i ich wybranie następnie na członka UNHRC, jak również ich konstruktywne działania na rzecz swobody wypowiedzi na 64. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ.
Ilda Figueiredo  
Zdecydowanie zgadzamy się z koncepcją, o której mowa w sprawozdaniu, dotyczącą powszechności, niepodzielności i współzależności praw człowieka. Jednakże, opierając się na tych samych założeniach, należy podkreślić niemożliwą do pogodzenia sprzeczność między tym stanowiskiem a poważnymi atakami na prawa pracowników i obywateli, spowodowanymi kryzysem systemu kapitalistycznego, do którego objawów zaliczyć można wysoką stopę bezrobocia, zwiększone ubóstwo i coraz trudniejszy dostęp do dobrej jakości usług publicznych po akceptowalnych cenach. Niestety większość Parlamentu nie uwzględniła należycie tej sprzeczności.
Ubolewamy nad odrzuceniem wniosków przedłożonych przez naszą grupę, w szczególności o następującym brzmieniu:
zwraca uwagę, że państwa członkowskie ONZ powinny wspierać suwerenność żywnościową i bezpieczeństwo żywnościowe jako instrument ograniczenia ubóstwa i bezrobocia;
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że sprawozdanie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka w sprawie przypadków naruszania praw człowieka w Hondurasie po zamachu stanu znalazło się w programie trzynastej sesji; wzywa państwa członkowskie UE do pracy na rzecz zdecydowanego potępienia zamachu stanu oraz przyłączenia się do takiego potępienia, jak również na rzecz przywrócenia demokracji i rządów prawa w tym kraju;
wyraża obawy związane z sytuacją w Kolumbii, szczególnie z powodu odkrycia tysięcy niezidentyfikowanych ofiar.
Sylvie Guillaume  
Głosowałam za przyjęciem rezolucji w sprawie trzynastej sesji Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych, przede wszystkim po to, aby poprzeć inicjatywę na rzecz skłonienia UNHRC, by uznała zagadnienie wpływu globalnych kryzysów gospodarczych i finansowych na przestrzeganie praw człowieka za jeden z priorytetów jej porządku obrad. Uważam również za istotne podkreślenie potrzeby przyjęcia zdecydowanego wspólnego stanowiska przez UE w sprawie dalszych działań związanych z misją informacyjną w sprawie konfliktów w Strefie Gazy i południowym Izraelu; w tym kontekście konieczne jest wdrożenie zaleceń zawartych w sprawozdaniu Goldstone'a. Wreszcie przedmiotem szczególnego zaniepokojenia jest kandydatura Iranu w mających się odbyć w maju 2010 roku wyborach do UNHRC, co wymaga szczególnych działań ze strony UE na rzecz uniemożliwienia wyboru krajów, których osiągnięcia w zakresie praw człowieka są wątpliwe.
Nuno Melo  
Ponieważ Rada Praw Człowieka jest organem międzyrządowym, którego głównym zadaniem jest rozwiązywanie problemów naruszania praw człowieka, oraz uwzględniając fakt, że poszanowanie i zagwarantowanie powszechności praw człowieka jest jednym z fundamentów jedności i spójności europejskiej, chciałbym wyrazić moje poparcie dla UNHRC, mając nadzieję, że w dalszym ciągu będzie ona zwalczać wszelkie formy dyskryminacji.
Frédérique Ries  
Nasza rezolucja jest skierowana do Rady Praw Człowieka ONZ, instytucji, od której należałoby oczekiwać, że będzie należeć do szeregu światowych sił zapewniających przestrzeganie praw, wartości i podstawowych wolności. Używam trybu przypuszczającego, ponieważ mandat UNHRC jest więcej niż zagrożony wskutek jej braku bezstronności.
Teraz nagle pojawiła się kwestia kandydatury Iranu. To prowokacja. Ten kraj, ten rząd, ten prezydent lekceważą prawa mężczyzn i kobiet. Co najmniej 346 obywateli tego kraju, w tym niepełnoletnich, zostało w 2008 r. powieszonych lub ukamienowanych. Odbywające się tam procesy są farsą. Stosuje się tortury. Zupełnie nie istnieje wolność wypowiedzi, stowarzyszeń i prasy. Prześladuje się mniejszości, zwłaszcza bahaitów. Po wyborach prezydenckich z czerwca 2009 roku krwawo i systematycznie tłumi się wszelkie formy demonstracji. Mogłabym wyliczać dalej.
Świat potrzebuje rządów opartych na powszechnych wartościach. Jeżeli ONZ chce być forum takiego dialogu, to musi zapewnić, aby jej organy były obiektywne. Kandydatura Iranu to zdecydowanie więcej, niż test wiarygodności ONZ, to test jej zdolności do przetrwania.
Raül Romeva i Rueda  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem ostatecznego tekstu rezolucji, między innymi dlatego, że zachowano ustępy dotyczące wspólnej analizy odnoszącej się do istnienia tajnych więzień, potrzeby wdrożenia zaleceń sprawozdania Goldstone'a oraz MTK, jak również dlatego, że uwzględniono w nim zgłoszoną przez GUE poprawkę w sprawie Sahary Zachodniej. Cieszę się także, że odrzucono zgłoszony przez pana posła Broka wniosek o przeprowadzenie głosowania podzielonego w sprawie punktu dotyczącego zniesławiania religii, a przedmiotowy ustęp brzmi:
"10. ponownie podkreśla swoje stanowisko dotyczące koncepcji "zniesławiania religii” oraz, uznając potrzebę kompleksowego podejścia do problemu dyskryminacji mniejszości wyznaniowych, uważa za niewłaściwe uwzględnienie tej koncepcji w Protokole w sprawie wspólnych norm w odniesieniu do rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i wszelkich form dyskryminacji; wzywa państwa członkowskie ONZ do pełnego wdrożenia istniejących norm w zakresie wolności wypowiedzi oraz wolności wyznania i przekonań;”.
Domagaliśmy się zachowania tego zdania, ponieważ uważamy, że nie potrzebujemy nowych przepisów na szczeblu ONZ, by zmierzyć się z kwestią zniesławiania religii, ponieważ już obecnie dysponujemy standardami międzynarodowymi, szczególnie przywołanym protokołem zapobiegającym dyskryminacji mniejszości religijnych.
Czesław Adam Siekierski  
Polityka UE w zakresie przestrzegania praw człowieka jest jedną z najważniejszych wartości, które wdrażamy w życie. Wspólnotowa polityka dotycząca przestrzegania praw człowieka obejmuje ochronę praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturowych. Istotną wagę przywiązuje do wspierania praw kobiet i dzieci oraz mniejszości narodowych, a w szczególności do zwalczania rasizmu, ksenofobii i innych dyskryminacji. Bardzo niebezpieczne jest stosowanie wobec mniejszości dyskryminujących przepisów, które naruszają ich prawo do swobodnego wyznawania własnej religii, czy ograniczanie dostępu do edukacji, zatrudnienia. Więc ograniczając ich prawo do pracy, a co za tym idzie prawo do zapewnienia podstawowych standardów życia. Dotychczasowa działalność Unii daje nam prawo żądać od innych przestrzegania wszystkich standardów w przestrzeni demokracji i praw człowieka.
Viktor Uspaskich  
Jeżeli chodzi o prawa człowieka, na wszystkich szczeblach i we wszystkich regionach UE należy podkreślać, że naszym obowiązkiem jako posłów do PE jest nie tylko krytykowanie i opracowywanie rezolucji dotyczących krajów trzecich, ale również dokładne obserwowanie państw członkowskich UE, ze zwracaniem uwagi nawet na najmniejsze negatywne zjawiska, które stanowią naruszenie praw człowieka. W przypadkach, w których łamane są prawa człowieka, Parlament Europejski przygotowuje rezolucję skierowaną do odpowiedniego kraju. Zanim zaczniemy krytykować innych, musimy najpierw powstrzymać łamanie praw człowieka w UE, a następnie będziemy mogli krytykować innych i próbować pomóc im jak najlepiej umiemy.
Anna Záborská  
Nie poparłam tej rezolucji, ponieważ nie uwzględnia się w niej wagi praw człowieka mniejszości chrześcijańskich na Bliskim Wschodzie. Ubolewam nad okazanym brakiem odwagi, kiedy należy potępić ataki na mniejszości chrześcijańskie na Bliskim Wschodzie i zgłosić ten problem Radzie Praw Człowieka. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych ogłosiło rok 2009 Międzynarodowym Rokiem Nauczania o Prawach Człowieka, a UE ogłosiła rok 2010 Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem. Powinniśmy pamiętać, że ONZ uznała ekstremalne ubóstwo za naruszenie praw człowieka. W marmurach budynków Parlamentu Europejskiego i Rady Europy wyryliśmy motto 17 października - Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem: "Tam, gdzie ludzie są skazani na życie w nędzy, łamane są prawa człowieka. Jednoczenie się dla ich poszanowania jest najświętszym obowiązkiem. Ojciec Józef Wrzesiński”. W naszej rezolucji nie wyrażamy głębokiego zaniepokojenia ubóstwem jako naruszeniem praw człowieka. Właśnie dlatego zachęcam posłów należących do europejskiego Komitetu Czwarty Świat do wysłania listu w tej sprawie do delegatów Zgromadzenia Ogólnego ONZ, w którym wyrazimy zaniepokojenie Parlamentu tą kwestią.
Elena Oana Antonescu  
Równość kobiet i mężczyzn to prawo podstawowe i wspólna wartość Unii Europejskiej. To również warunek realizacji celów UE w zakresie wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i spójności społecznej. Chociaż w kontekście realizacji celów przyjętej w 1995 r. pekińskiej platformy działania osiągnięto znaczny postęp, to nadal utrzymują się nierówność płci i stereotypy dotyczące płci.
Uważam, że przegląd strategii lizbońskiej powinien koncentrować się w większym stopniu na równości płci, ustaleniu nowych celów i wzmocnieniu powiązań z pekińską platformą działania, aby państwa członkowskie osiągnęły konkretne rezultaty poprzez politykę w konkretnych dziedzinach. Właśnie dlatego konieczne jest lepsze wspieranie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk między państwami członkowskimi we wszystkich dziedzinach uwzględnionych w pekińskiej platformie działania.
Elena Băsescu  
Głosowałam za przyjęciem rezolucji w sprawie Pekinu +15 - Platformy działania ONZ na rzecz równości płci. 15 lat po przyjęciu deklaracji pekińskiej i platformy działania, Parlament Europejski prowadzi dziś debatę w sprawie postępu poczynionego w skali globalnej w dziedzinie równości płci. Równe szanse dla kobiet i mężczyzn to jedna z podstawowych wartości Unii Europejskiej. W art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej zwraca się uwagę na szereg wartości podzielanych przez państwa członkowskie: pluralizm, niedyskryminację, tolerancję, sprawiedliwość, solidarność i równość płci. Chociaż dokonano znacznego postępu w niektórych regionach i sektorach przemysłu, to nadal utrzymują się pewne nierówności. W tym kontekście Unia Europejska musi w dalszym ciągu podejmować wysiłki służące rozwiązaniu tych problemów. Należy wspierać równość we wszystkich dziedzinach. Na szczeblu europejskim Komisja Europejska, opracowując strategie przeciwdziałania kryzysowi gospodarczemu i skutkom zmian klimatycznych, powinna uwzględnić również skutki tych strategii dla kobiet. W niniejszej rezolucji zachęca się do opracowania strategii i instrumentów niezbędnych dla uzyskania równości płci, o której mówi Europejski Instytut Równości Płci.
Regina Bastos  
Głosowałam za przyjęciem rezolucji w sprawie Pekinu +15 - Platformy działania na rzecz równości płci, ponieważ nie udało się zrealizować strategicznych celów platformy pekińskiej, nierówność i stereotypy dotyczące płci utrzymują się, a pozycja kobiet w dalszym ciągu jest podrzędna wobec pozycji mężczyzn w dziedzinach ujętych w ramach platformy.
Ubolewamy z powodu braku aktualnych, wiarygodnych i porównywalnych danych zarówno na szczeblu regionalnym, jak i na szczeblu UE, dotyczących wskaźników przyjętych w celu monitorowania realizacji pekińskiej platformy działania, opracowanych już w wielu decydujących obszarach wskazanych w ramach platformy, w tym w kwestii kobiet i ubóstwa, przemocy wobec kobiet, mechanizmów instytucjonalnych, kobiet i konfliktów zbrojnych, a także dziewcząt. Komisja powinna nadal rozwijać coroczny przegląd wdrażania pekińskiej platformy działania oraz skuteczniej wykorzystywać wskaźniki i sprawozdania analityczne jako wkład w różne obszary polityki oraz jako podstawę kolejnych inicjatyw zmierzających do osiągnięcia równości płci. Ponownie zwracamy uwagę na konieczność systematycznego wdrażania i monitorowania problematyki płci w procesie legislacyjnym i budżetowym oraz w innych istotnych procesach, a także strategii, programów i projektów realizowanych w różnych obszarach polityki.
Vilija Blinkevičiūt 
Głosowałam za przyjęciem tej rezolucji, ponieważ musimy dalej rozwijać perspektywę równości płci w całej Unii Europejskiej. Komisja Europejska powinna opracować strategię działania na rzecz przyjęcia wytycznych dotyczących równości płci oraz uwzględnić kryzys gospodarczy i finansowy, zrównoważony rozwój, jak również obecne priorytetowe wytyczne, jednakową niezależność ekonomiczną kobiet i mężczyzn, kwestię łączenia życia zawodowego, rodzinnego i prywatnego oraz równy udział kobiet i mężczyzn w podejmowaniu decyzji.
Obecnie zdecydowanie brakuje danych w sprawie równości płci, przemocy wobec kobiet i mechanizmów instytucjonalnych. Bardzo istotna jest możliwie jak najściślejsza współpraca państw członkowskich z Europejskim Instytutem Równości Płci, którego jednym z zadań jest praca nad porównywalnymi danymi. Instytut będzie prowadził statystyki, będą również realizowane badania, których celem będzie zapewnienie analizy zagadnień równości płci. Będą również prowadzone analizy dotyczące statystyki wskaźników danych oraz interpretowane dane. Cele określone w programie prac instytutu powinny w szczególności pomóc we wdrożeniu wskaźników przyjętych w Pekinie.
Maria Da Graça Carvalho  
W obecnych czasach równość płci jest zasadą podstawową, ale utrzymuje się nierówność płci, a realizacja strategicznych celów platformy pekińskiej nadal jest odległa.
Z zadowoleniem przyjmuję projekt rezolucji, który będzie poddany pod głosowanie na dzisiejszej sesji plenarnej, ponieważ stanowi on zachętę dla usprawnienia mechanizmów instytucjonalnych służących wspieraniu równości płci.
Uwzględnianie problematyki równości płci we współpracy rozwojowej ma kluczowe znaczenie dla promowania lepiej prosperującego, sprawiedliwszego i bogatszego społeczeństwa.
Chciałabym podkreślić znaczenie roli, jaką kobiety odgrywają w nauce i technologii. Kobiety są coraz częściej obecne w dziedzinie badań naukowych, ale w dalszym ciągu zajmują stanowiska odległe od szczytu ich możliwości zawodowych i są odsunięte od ośrodków decyzyjnych. Skorzystanie z potencjału kobiet ma kluczowe znaczenie dla wspierania sprawiedliwej równowagi oraz wzrostu i zatrudnienia.
Istotne jest również uznanie włączania aspektu równości płci do różnych dziedzin polityki jako jednego z filarów lepiej prosperującego, sprawiedliwszego i bogatszego społeczeństwa.
Diogo Feio  
Jako zagorzały obrońca praw człowieka i zasady równości nie mam zamiaru podważać inicjatyw, których celem jest obrona praw kobiet i dziewcząt. Te prawa są często poważnie naruszane w świecie, w którym kobiety nadal są najczęstszymi ofiarami przestępstw naruszających ich nietykalność osobistą oraz prawo do samodzielnego decydowania o swojej seksualności.
Jednakże równość płci nigdy nie może choćby przez chwilę służyć do ukrywania naturalnej, społecznej i kulturowej różnicy między płciami; równe prawa to nie to samo co równe traktowanie. Należy zapewnić sprawiedliwe traktowanie mężczyzn i kobiet, dając im te same szanse, ale uwzględniając ich odpowiednie potrzeby. W przypadku kobiet jest to szczególnie potrzebne w takich dziedzinach jak wspieranie macierzyństwa, godzenie życia zawodowego i rodzinnego oraz szczególna ochrona przed przestępstwami popełnianymi głównie przeciwko kobietom i dzieciom, na przykład wykorzystywaniem seksualnym, handlem ludźmi bądź znęcaniem się.
Chciałbym wreszcie podkreślić, że celem żadnej inicjatywy UE w tej dziedzinie nie może być przyznanie kobietom prawa do aborcji w imię zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, a ta kwestia powinna pozostać w gestii wyłącznie poszczególnych państw członkowskich.
José Manuel Fernandes  
Równość płci należy do podstawowych zasad Unii Europejskiej i została zapisana w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Z tego względu Unia ma szczególne zadanie wspierania równości kobiet i mężczyzn oraz jej uwzględniania. Nie ma wątpliwości, że obecnie w dalszym ciągu istnieje niefortunna sytuacja dyskryminacji płciowej, zarówno w krajach rozwijających się, jak i uprzemysłowionych, a w szczególności w Unii Europejskiej, na wszystkich szczeblach społecznych, gospodarczych i kulturowych. W celu skutecznego przeciwdziałania temu zjawisku konieczne jest zapewnienie istnienia skutecznych mechanizmów identyfikacji problemów i zbierania informacji bez napotykania na przeszkody i ograniczenia polityczne, aby określić przyczyny i konsekwencje w sposób wyraźny i trwały w celu podjęcia pełnej reakcji. Ten problem strukturalny stanowi w szczególności przeszkodę dla postępu i rozwoju różnych społeczności, a ogólnie - ludzkości.
Uważam, że do najważniejszych priorytetów powinna należeć likwidacja przemocy domowej. Dla osiągnięcia tego celu konieczne będzie zapewnienie kulturowej, społecznej i ekonomicznej równości kobiet i mężczyzn. Kryzys gospodarczy i finansowy, skutki zmian klimatycznych i starzenie się społeczeństwa to czynniki, które Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą uwzględnić w działaniach i polityce, których celem jest wspieranie równości płci.
Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark i Anna Ibrisagic  
W dniu dzisiejszym, 25 lutego 2010 r., szwedzcy konserwatyści głosowali za przyjęciem rezolucji w sprawie Pekinu +15 - Platformy działania na rzecz równości płci,. Chcielibyśmy jednak podkreślić, że nie uważamy, aby rozdział dotyczący równości powinien być objęty przeglądem strategii lizbońskiej w 2010 roku, ponieważ zostało to już uwzględnione w traktacie rzymskim i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Chcielibyśmy również zwrócić uwagę, że naszym zdaniem kobiety powinny mieć prawo decydowania o swojej seksualności i reprodukcyjności. Wierzymy w prawo jednostek do decydowania o własnym życiu; UE nie powinna ingerować w tę dziedzinę. Zwiększona równość to także jedno z wielkich wyzwań stojących przed UE, w przypadku którego postęp osiągnięty przez Szwecję może stanowić inspirację dla innych państw członkowskich UE.
Sylvie Guillaume  
Poparłam tę rezolucję, ponieważ 15 lat po pekińskiej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet musimy uznać, że w odniesieniu do równości płci osiągnięto zbyt mały postęp i że w dalszym ciągu w wielu dziedzinach utrzymują się stereotypy dotyczące płci, na przykład w zatrudnieniu, kształceniu i polityce. Poparłam również odniesienie do potrzeby poprawy zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego kobiet zarówno w Europie, jak i na świecie, a także wsparcia, jakiego należy udzielić ojcom przy dzieleniu się obowiązkami rodzinnymi, na przykład poprzez korzystanie z urlopów rodzicielskich. Wreszcie w odniesieniu do zmiany strategii lizbońskiej, konieczne jest uznanie celu równości płci za jeden z priorytetów, co będzie musiało mieć rzeczywisty wpływ na krajowe działania w zakresie ochrony i integracji społecznej.
Lívia Járóka  
Przyjęte 15 lat temu cele pekińskiej platformy działania nie zostały do dnia dzisiejszego zrealizowane, a w większości dziedzin związanych z równością kobiet i mężczyzn praktycznie nie ma żadnego sygnału poprawy sytuacji. Szkoda, że zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i Unii Europejskiej kładzie się niewielki nacisk na przeciwdziałanie ekstremalnemu ubóstwu i wielu rodzajom dyskryminacji, jakich ofiarami padają kobiety.
Musimy zdecydowanie lepiej zharmonizować cele pekińskie, przyjęte w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, i realizację nowego planu działania UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn. W ramach trwającego Europejskiego Roku Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym szczególnie istotne jest uzyskanie odpowiedniej ochrony przez kobiety, które znajdują się tuż ponad granicą ubóstwa, ponieważ zmiana ich sytuacji zawodowej lub rodzinnej - na przykład utrata pracy, rozwód, utrata męża czy nawet urodzenie dziecka - oznacza, że ryzyko ich zubożenia wzrasta w postępie geometrycznym. Dobrze, że w programie trio prezydencjalnego Hiszpania-Belgia-Węgry z jednej strony zwraca się szczególną uwagę na monitorowanie realizacji celów pekińskich, a z drugiej deklaruje się zamiar przyjęcia kompleksowego podejścia do zapobiegania i przeciwdziałania ubóstwu wśród kobiet i dzieci. Należy mieć nadzieję, że te perspektywy zostaną potraktowane z odpowiednią powagą na posiedzeniu ONZ zaplanowanym na początek marca. Wiarygodne dane w podziale na płeć są niezbędne dla przeprowadzenia oceny i zmiany polityki ukierunkowanej na zapewnienie równych szans kobietom i mężczyznom, a także należałoby rozważyć wprowadzenie standardowych, wspólnych wskaźników pomiaru nierówności płci.
Monica Luisa Macovei  
na piśmie. - Głosowałam za przyjęciem pkt. 9 rezolucji w sprawie Pekinu +15 - Platformy działania ONZ na rzecz równości płci, propagującego wspieranie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego kobiet oraz ich prawa w tym zakresie. Prawa seksualne i reprodukcyjne opierają się na powszechnie uznawanych prawach do nienaruszalności cielesnej, niedyskryminacji i najwyższych możliwych standardów zdrowotnych. Te prawa zostały ugruntowane w prawie międzynarodowym (w tym w art. 12 Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, gdzie państwa-strony uznają "prawo każdego do korzystania z najwyższego osiągalnego poziomu ochrony zdrowia fizycznego i psychicznego” oraz w art. 12 Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, dotyczącym likwidacji "dyskryminacji kobiet w dziedzinie opieki zdrowotnej w celu zapewnienia im, na zasadach równości z mężczyznami, dostępu do korzystania z usług służby zdrowia, w tym również usług związanych z planowaniem rodziny”). Stanowiące konsensus dokumenty (na przykład kairski program działania z 1994 roku czy pekińska platforma działania z 1995 roku) również wskazywały na zobowiązanie rządów w dziedzinie praw seksualnych i reprodukcyjnych (kobiet). Wielu moich rumuńskich wyborców również podziela ten punkt widzenia.
Nuno Melo  
Z biegiem lat zatarły się nierówności między kobietami i mężczyznami na różnych szczeblach, zarówno pod względem zawodowym, branżowym czy pod względem różnych stereotypów. Równość kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej w coraz większej mierze staje się faktem i choć nadal dochodzi do przypadków dyskryminacji, to możemy obserwować bardzo korzystny rozwój sytuacji.
Franz Obermayr  
Obrona praw kobiet jest ważna również dla mnie. Jednakże nie uważam, aby rozsądnym rozwiązaniem było stosowanie kwot, czyli tak zwana pozytywna dyskryminacja. W tej dziedzinie decydujące znaczenie powinny odgrywać kwalifikacje, a nie płeć. To powinno stanowić naczelną zasadę zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. Z tego względu wstrzymałem się od głosu.
Rovana Plumb  
na piśmie. - Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego projektu rezolucji, ponieważ konieczne jest ustanowienie równości płci we wszystkich dziedzinach.
W przypadku Rumunii w okresie tych piętnastu lat postęp nastąpił jedynie w kilku dziedzinach wskazanych w pekińskiej platformie działania. Udział kobiet w polityce rumuńskiej na szczeblu decyzyjnym po wyborach w 2009 roku wynosi około 11 % w Parlamencie, a tylko jedna kobieta otrzymała stanowisko w rządzie. Najważniejszymi problemami, z którymi powinniśmy się zmierzyć, są przemoc wobec kobiet, handel ludźmi i udział kobiet w organach decyzyjnych.
Możemy je rozwiązać jedynie wtedy, jeżeli kobiety będą podejmowały decyzje w swoich sprawach! Nieuwzględnienie kobiet we wszystkich organach społecznej i politycznej władzy wykonawczej oznaczałoby marnowanie połowy potencjału intelektualnego oraz brak prawdziwej reprezentacji interesów wszystkich obywateli.
Raül Romeva i Rueda  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem ostatecznego tekstu rezolucji, ponieważ uwzględniała ona nasze wnioski do Komisji Europejskiej, dotyczące ujęcia w jej programie działań na lata 2010-2014 nie tylko kryzysu gospodarczego i finansowego, ale również wpływu zmian klimatycznych na kobiety, oraz faktu, że nierówność i stereotypy dotyczące płci nadal utrzymują się w UE, a pozycja kobiet w dalszym ciągu jest podrzędna wobec pozycji mężczyzn w dziedzinach, o których mowa w platformie pekińskiej jak również dlatego, że wspiera ona równość płci w szczególności w zakresie urlopów ojcowskich.
Marc Tarabella  
Głosowałem za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, ponieważ dzięki niej zwraca się uwagę na postęp, jaki jeszcze powinno osiągnąć 189 państw będących sygnatariuszami pekińskiej platformy działania, jeżeli mamy faktycznie osiągnąć prawdziwą równość kobiet i mężczyzn. W szczególności popieram ustęp mówiący, że "zdrowie seksualne i reprodukcyjne oraz prawa w tym zakresie to nieodłączny element praw kobiet”. Chciałbym w tym kontekście zwrócić uwagę, że kiedy w 2009 roku przyjmowano moje sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn, większość posłów do PE poparła stanowisko, że kobiety powinny mieć łatwy dostęp do środków antykoncepcyjnych i aborcji.
Marie-Christine Vergiat  
Wspólnie z moimi kolegami z Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy zagłosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Svensson w sprawie Pekinu +15 - Platformy działania ONZ na rzecz równości płci. Jej ocena daje mieszany obraz.
To prawda, osiągnięto pewien postęp, ale jak możemy być zadowoleni, skoro w dalszym ciągu pomiędzy płciami istnieje różnica w wynagrodzeniach w wysokości 14-17,5 %?
Ponadto to niedopuszczalne, że większość posłów do PE przyjęła bardzo niejednoznaczną poprawkę przedłożoną przez Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, sugerującą, że kobiety poddające się aborcji nie podejmują świadomej i odpowiedzialnej decyzji. To pośredni atak na prawo do aborcji.
Marina Yannakoudakis  
na piśmie. - Państwa członkowskie reprezentowane w ECR podpisały Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet i pekińską platformę działania. Dlatego uważamy, że nie jest konieczne by UE jako całość "stała się stroną konwencji” i sprzeciwiamy się temu, aby UE podejmowała działania w taki sposób upodabniający ją do państwa. Chociaż grupa ECR przywiązuje ogromne znaczenie do równości wszystkich ludzi, to sprzeciwiamy się dalszym aktom prawnym na szczeblu UE; uważamy, że kwestia równości płci powinna być rozstrzygana na szczeblu krajowym, przy zaangażowaniu społeczeństwa obywatelskiego w ramach społeczności lokalnych. Z tych przyczyn zagłosowaliśmy przeciwko przyjęciu rezolucji.
Alexander Alvaro, Jorgo Chatzimarkakis, Nadja Hirsch, Silvana Koch-Mehrin, Holger Krahmer, Britta Reimers i Alexandra Thein  
Zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu budżetu ogólnego na rok finansowy 2010, przyjętą 17 grudnia 2009 r., w dniu dzisiejszym odbyło się głosowanie w sprawie budżetu korygującego Parlamentu Europejskiego na podstawie zmienionych wyliczeń, przeprowadzonych przez administrację Parlamentu. Przedstawiciele FDP w Parlamencie Europejskim wstrzymali się od głosowania, ponieważ w pakiecie przedmiotowych poprawek znajdował się ustęp, którego nie dało się pogodzić z naszymi przekonaniami. W trakcie dyskusji na forum komisji FDP wyrażało już swój sprzeciw wobec zwiększenia dodatku na sekretariat o 1500 euro. To właśnie z tego dodatku na sekretariat opłacani są asystenci posłów do PE. Zdaniem FDP argument, jakoby potrzebne były większe środki ze względu na dodatkowe zadania stojące przed posłami do PE w związku z wejściem w życie traktatu lizbońskiego, jest pozbawiony sensu, ponieważ nie uzasadniają tego żadne historyczne doświadczenia. Z pewnością z uwagi na traktat lizboński, który właśnie wszedł w życie, Parlament będzie ogólnie potrzebował dodatkowego potencjału na potrzeby prac legislacyjnych, ale wraz ze wprowadzeniem Statutu Asystenta z początkiem obecnej kadencji parlamentarnej brakuje przesłanek wskazujących, że posłowie do PE faktycznie potrzebują większej liczby asystentów. Dlatego istnieją podstawy do obaw, że później pojawią się dalsze żądania i dodatkowe wzrosty bądź zwiększanie powierzchni biurowej. Z tego względu przedstawiciele FDP w Parlamencie Europejskim wstrzymali się od głosowania.
Mara Bizzotto  
Sprawozdanie posła Maňki, przedstawione po raz pierwszy na posiedzeniu Komisji Budżetowej 25 stycznia 2010 r., zawiera trzy charakterystyczne kwestie krytyczne, które zadecydowały o tym, że wstrzymałam się od głosu.
Po pierwsze, nagłe odkrycie w grudniu 2009 r., spóźnione względem podpisania budżetu na 2010 rok, że limit w wysokości 20 % na wydatki w ramach "nagłówka 5” został przekroczony. Do rzeczywistego zniekształcenia faktów doszło na skutek porozumienia o przesunięciu problemu z grudnia na styczeń, niechęci do ujawniania ciężaru budżetowego traktatu lizbońskiego oraz pośpiesznego sposobu, w jaki rozwiązywano ten problem, bez podjęcia jakiejkolwiek próby zażądania, aby - tam, gdzie to konieczne - efektywniej wykorzystano już dostępne zasoby.
Po drugie, nie zgadzam się z decyzją o wykorzystaniu rezerwy przeznaczonej na politykę dotyczącą nieruchomości na pokrycie nowego zapotrzebowania na płynność. To kontrowersyjna kwestia, które musi zostać rozstrzygnięta w najbliższych miesiącach, kiedy już będziemy mieć pewność, że możemy liczyć na udostępnienie niezbędnych zasobów finansowych.
Wreszcie uważam, że kwota 1 500 euro miesięczne przeznaczona na asystentów posłów wydaje się nieodpowiednia, ponieważ minimalny próg na zatrudnienie nowego asystenta na poziomie I wynosi 1 649 euro.
Maria Da Graça Carvalho  
Traktat lizboński wiąże się z większymi uprawnieniami Parlamentu. Niemniej jednak w zglobalizowanym świecie problemy są coraz bardziej złożone, a decyzje powinny być trafne pod względem technicznym i poparte nauką.
Kluczowe znaczenie ma znajomość najnowszych odkryć naukowych przez decydentów politycznych, ponieważ pozwoli im ona na podejmowanie najlepszych decyzji.
Za pomocą niniejszego budżetu podejmuje się decyzję dotyczącą ograniczenia wydatków lokalowych i zwiększenia wsparcia technicznego dla posłów, zapewniając Parlamentowi zasoby niezbędne dla dobrego wykonywania jego zadań, za pomocą wsparcia naukowego i technicznego, które jest tak potrzebne w XXI wieku.
Nikolaos Chountis  
Głosowałem przeciwko przyjęciu przedmiotowego sprawozdania, ponieważ budżet UE w dalszym ciągu stanowi minimalną część europejskiego PKB (0,97 %), co nie pozwala na realizację potrzeb związanych ze wzmocnieniem słabych gospodarek i społeczeństw oraz sfinansowanie rozszerzenia. Coraz pilniejsza staje się potrzeba odważnego zwiększenia budżetu, co najmniej do 5 %, szczególnie w okresie obecnego kryzysu gospodarczego, który dotknął całą Unię Europejską, aby zrealizować potrzeby społeczne i powstrzymać cięcia wydatków publicznych. To w tych ramach należy rozwiązać problem potrzeb operacyjnych i harmonizacji wydatków przez Parlament Europejski i Unię Europejską.
Jurgen Creutzmann  
Zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu budżetu ogólnego na rok finansowy 2010, przyjętą 17 grudnia 2009 r., w dniu dzisiejszym odbyło się głosowanie w sprawie budżetu korygującego Parlamentu Europejskiego na podstawie zmienionych wyliczeń, przeprowadzonych przez administrację Parlamentu. Przedstawiciele FDP w Parlamencie Europejskim wstrzymali się od głosowania, ponieważ w pakiecie przedmiotowych poprawek znajdował się ustęp, którego nie dało się pogodzić z naszymi przekonaniami.
W trakcie dyskusji na forum komisji FDP wyrażało już swój sprzeciw wobec zwiększenia dodatku na sekretariat o 1500 euro. To właśnie z tego dodatku na sekretariat opłacani są asystenci posłów do PE. Zdaniem FDP argument, jakoby potrzebne były większe środki ze względu na dodatkowe zadania stojące przed posłami do PE w związku z wejściem w życie traktatu lizbońskiego, jest pozbawiony sensu, ponieważ nie uzasadniają tego żadne doświadczenia. Z pewnością z uwagi na traktat lizboński, który właśnie wszedł w życie, Parlament będzie ogólnie potrzebował dodatkowego potencjału w zakresie prac legislacyjnych, ale wraz ze wprowadzeniem Statutu Asystenta z początkiem obecnej kadencji parlamentarnej brakuje dowodów, że posłowie do PE faktycznie potrzebują większej liczby asystentów. Dlatego istnieją podstawy do obaw, że później pojawią się dalsze żądania i dodatkowe wzrosty bądź rozbudowa powierzchni biurowych. Dlatego przedstawiciele FDP w Parlamencie Europejskim wstrzymali się od głosu.
Proinsias De Rossa  
na piśmie. - Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Maňki, stanowiącego pierwszy krok ku zmianie budżetu Parlamentu Europejskiego na 2010 rok, której celem jest zapewnienie dodatkowych zasobów budżetowych i ludzkich, umożliwiających Parlamentowi Europejskiemu realizację jego zwiększonego zakresu zadań. Dodatkowe zasoby obejmują zwiększenie miesięcznego dodatku na asystentów dla posłów do PE, aby wesprzeć ich rozszerzone zadania legislacyjne na mocy traktatu lizbońskiego. Traktat stawia Parlament na równi z Radą jako współprawodawcę odpowiedzialnego za około 95 % procedur legislacyjnych. Obecnie obejmuje to takie dziedziny jak wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość, rolnictwo, rybołówstwo, badania naukowe i fundusze strukturalne. Obecnie konieczne jest również uzyskanie zgody Parlamentu na negocjowanie i zawieranie porozumień międzynarodowych, które wymagają dokładnego zbadania przez ekspertów. Istotne znaczenie ma to, aby posłowie do PE dysponowali pracownikami niezbędnymi do wykonania tej pracy, o ile będzie to konieczne.
Göran Färm, Anna Hedh, Olle Ludvigsson, Marita Ulvskog i Åsa Westlund  
My, szwedzcy socjaldemokraci, uważamy, że konieczne jest wzmocnienie tych komisji, które wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego zostaną obciążone większą ilością pracy. Uzasadnia to wzrost liczby pracowników Parlamentu i sekretariatów grup w tych komisjach. Jednakże nie podzielamy opinii, że my, posłowie do PE, potrzebujemy większej liczby pracowników. Przede wszystkim wolelibyśmy, aby zasoby Parlamentu zostały zwiększone za pomocą redystrybucji i działań na rzecz zwiększenia efektywności, a nie za pomocą zwiększania budżetu ogólnego.
Diogo Feio  
Biorąc pod uwagę nową rolę Parlamentu w kontekście traktatu lizbońskiego i jego nowe zadania, jak również zobowiązania poczynione w trakcie zatwierdzania budżetu na 2010 rok, to zwiększenie środków na funkcjonowanie Parlamentu ma sens, ponieważ gwarantuje, że ta instytucja będzie dysponować wszelkimi zasobami materialnymi i ludzkimi, których potrzebuje do dokładnej i doskonałej realizacji swoich nowych zadań w nowych ramach instytucjonalnych.
Jednakże zwiększenie środków nie może stanowić zagrożenia dla równowagi budżetowej i dokładności oświadczeń finansowych, ponieważ ma to kluczowe znaczenie w każdej instytucji. Ponadto konieczne jest zapewnienie dokładności i przejrzystości w zarządzaniu środkami finansowymi udostępnionymi w ramach przedmiotowego budżetu.
José Manuel Fernandes  
Ten budżet korygujący na rok finansowy 2010 w odniesieniu do budżetu Parlamentu (sekcja 1 budżetu ogólnego UE) wynosi obecnie 1 616 760 399 euro, co stanowi 19,99 % początkowej wartości nagłówka 5, przyjętej w trakcie pierwszego czytania. W tym budżecie korygującym zmniejszyliśmy rezerwę lokalową z 15 do 11 milionów euro.
Potrzeba przeprowadzenia tej korekty budżetowej wynikła z wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Parlament uzyskuje nowe uprawnienia i nowe obowiązki. Obecnie naszym priorytetem jest doskonałość prawodawstwa. Aby to zagwarantować, należy zapewnić odpowiednie środki posłom, komisjom i grupom politycznym. Przedmiotowy budżet korygujący jest zgodny z normami prawnymi i budżetowymi oraz dobrą dyscypliną finansową. Jako sprawozdawca Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) w odniesieniu do tego budżetu uważam, że obecnie, w trakcie jego realizacji, bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy dyscypliny budżetowej i oszczędności. Z tego względu mogę ponownie potwierdzić znaczenie polityki budżetowania od zera, która zagwarantuje większą dyscyplinę i przejrzystość, jak również pilnie apeluję o udostępnienie informacji dotyczących stałych wydatków Parlamentu. Muszę również nalegać na konieczność długoterminowego planowania polityki lokalowej służącego zapewnieniu równowagi budżetowej.
Bruno Gollnisch  
Wczoraj dziesiątki tysięcy osób wyszły na ulice Aten, a Grecja została sparaliżowana przez strajk generalny będący protestem przeciwko programowi kryzysowemu narzuconemu przez UE, Europejski Bank Centralny we Frankfurcie oraz MFW. Prawdą jest stwierdzenie, że Grecja nie zawsze tak rygorystycznie podchodziła do zarządzania swoimi środkami publicznymi i funduszami UE jak powinna. To jednak skandal, że główną zaletą tego programu kryzysowego ma być uspokojenie rynków, tych samych rynków, na których obecnie spekuluje się greckim długiem i które spowodowały to zamieszanie. Tych samych rynków, na których wskutek waszych ultraliberalnych praw państwa muszą pożyczać na wysoki procent. Jednocześnie pod pretekstem rzekomego zwiększenia obciążenia pracą ze względu na wejście w życie traktatu lizbońskiego i domniemanych obaw Parlamentu dotyczących jakości jego tekstów prawodawczych, posłowie do PE zapewniają sobie "niewielkie” zwiększenie budżetu, w wysokości kliku milionów euro, aby umożliwić zatrudnianie pracowników przez grupy polityczne! Zatem proszę byśmy zastanowili się nad własnymi wydatkami i byli równie rygorystyczni jak wobec państw członkowskich! Zagłosujemy przeciwko przyjęciu tekstu.
Sylvie Goulard  
Kryzys trwa i to prawda, że wiele przedsiębiorstw i wielu obywateli przeżywa trudności. Niemniej jednak zagłosowałam za zwiększeniem parlamentarnych dodatków na asystentów, ponieważ wejście w życie traktatu lizbońskiego zwiększa zakres zadań Parlamentu Europejskiego: mamy więcej pracy i więcej obowiązków do spełnienia w imieniu naszych obywateli. Ten wzrost będzie korzystny wyłącznie dla naszych asystentów; uposażenia posłów do PE nie wzrosną.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Wspólnie z moją grupą udzieliłem warunkowego poparcia dla zwiększenia dodatków na sekretariat na tym etapie procedury. To poparcie jest uzależnione od oceny wykorzystania tych dodatków, o co wzywa się w sprawozdaniu pana posła Maňki. Nasze ostateczne stanowisko w sprawie zwiększonych dodatków będzie uzależnione od wyników tej oceny.
Cătălin Sorin Ivan  
Z pełnym przekonaniem zagłosowałem za przyjęciem przedmiotowego budżetu korygującego. Nie mamy do czynienia z domaganiem się przez nas większych środków dla nas samych, o co oskarża nas prasa. Musimy jednak zapewnić instytucji, jaką jest Parlament Europejski, odpowiednie środki na realizację oczekiwań obywateli europejskich wobec tego forum. Wiem, że nie tylko przeżywamy trudny okres gospodarczy, ale również istnieją ogromne ograniczenia budżetowe w wielu krajach. Ten budżet nie wskazuje na rozrzutność. Znaleziono oszczędności i będzie się ich w dalszym ciągu poszukiwać.
Ulrike Lunacek  
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Maňki, chociaż nie zgadzam się na zwiększenie budżetu na dodatki na sekretariat dla posłów do PE. W swoim wyjaśnieniu dotyczącym sposobu głosowania pani poseł Trüpel, będąca posłem właściwym w imieniu Grupy Zielonych/Wolnego Sojuszu Europejskiego, zaprotokołowała w imieniu całej grupy, że nasze poparcie w głosowaniu jest uzależnione od przeprowadzenia oceny dodatków na sekretariat przed faktycznym podniesieniem wydatków. Uważam obie pozostałe kwestie - czyli zwiększenie liczby pracowników w komisjach i grupach - za rozsądne i potrzebne z uwagi na nowe uprawnienia prawodawcze Parlamentu wynikające z traktatu lizbońskiego. My, posłowie, chcemy bardzo poważnie potraktować te nowe uprawnienia, a zatem w należyty sposób odgrywać swoją rolę jedynych wybieranych w wyborach przedstawicieli obywateli europejskich, co też uczynimy.
Nuno Melo  
na piśmie. - Zatwierdzenie i późniejsze wejście w życie traktatu lizbońskiego oznaczało zwiększenie odpowiedzialności Parlamentu a także związanego z tym obciążenia administracyjnego. Uwzględniając fakt, że doskonałość legislacji jest priorytetem Parlamentu, posłowie powinni uzyskać zasoby finansowe i ludzkie, aby to urzeczywistnić. Jednakże ten nowy budżet powinien być zgodny z wskaźnikami wykorzystania kwot w ramach nagłówka 5 (przepisy administracyjne) wieloletnich ram finansowych (MFF), które zostały ustalone na 20 % wartości tego nagłówka, aby zachować równowagę budżetową.
Carl Schlyter  
Uwzględniając wszelkie cięcia, jakie są dokonywane w całej Europie, powinniśmy okazać solidarność z tymi krajami, które finansują budżet UE, poprzez rezygnację ze zwiększania naszych wydatków, dlatego też głosowałem przeciwko wnioskowi dotyczącemu budżetu korygującego Parlamentu Europejskiego.
Bart Staes  
Głosowałem przeciwko przyjęciu przedmiotowego sprawozdania, ponieważ zakłada ono wzrost wydatków na zatrudnienie i dodatków na asystentów o 1500 euro miesięcznie od 1 maja 2010 r. Na szczęście poprawka przedłożona przez Grupę Zielonych/Wolny Sojusz Europejski zapewnia przeprowadzenie oceny systemu dodatków, obowiązującego w obecnym kształcie od wyborów w 2009 roku. Niemniej jednak wzrost dodatków na sekretariat nie jest obwarowany warunkami - nie przewidziano obowiązku uwzględnienia wyników tej oceny. W sprawozdaniu zaleca się również wzmocnienie komisji parlamentarnych i grup politycznych. Ta operacja będzie kosztować 13,3 miliona euro rocznie, z czego 8,832 miliona euro będzie przeznaczone na dodatki na asystentów.
To zła decyzja. Niszczy ona reputację tej instytucji. Nie została dokładnie przemyślana. Nie pomyślano o późniejszych konsekwencjach. Gdzie mają zostać zakwaterowani nowi asystenci? Czy w tym celu zostanie wykorzystany nowy budynek? Czy będzie się to wiązać z dodatkowymi kosztami? Ponadto obawiam się, że te środki zostaną w przeważającej mierze wykorzystane na zatrudnianie nieakredytowanych asystentów na krajowych warunkach płacowych. Właśnie ten system doprowadził w kilku przypadkach do stosowania brudnych sztuczek. Teraz być może otworzymy drogę do nadużyć. Z tego względu wzywam do uprzedniego przeprowadzenia jasnej oceny istniejącego systemu; tylko w ten sposób możemy podjąć świadomą decyzję.
Nuno Teixeira  
Wejście w życie traktatu lizbońskiego spowodowało przyjęcie wniosku dotyczącego zmiany budżetu na 2010 rok, służącej realizacji związanych z nim dodatkowych potrzeb Parlamentu. Uwzględniając fakt, że doskonałość prawodawcza jest priorytetem Parlamentu, chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie zapewnienia posłom, komisjom i grupom politycznym odpowiednich środków dla realizacji tego celu, wraz ze środkami służącymi realizacji ich ogólnych potrzeb w zakresie długoterminowej polityki lokalowej.
Dlatego ten budżet korygujący na rok finansowy 2010 wynosi obecnie 1 616 760 399 euro, co stanowi 19,99 % początkowej wartości nagłówka 5, przyjętej w trakcie pierwszego czytania, zaś rezerwa na nieruchomości została zmniejszona z 15 do 11 milionów euro. Chciałbym zwrócić uwagę na znaczenie uwzględnienia w sprawozdaniu kwestii polityki budżetowania od zera, co zapewni lepszą równowagę budżetową, oraz konieczność zapewnienia zgodności tego procesu z rocznym programem prawodawczym. Z powyższych względów głosowałem za przyjęciem tego dokumentu, co umożliwi zapewnienie Parlamentowi odpowiednich środków na pokrycie wydatków związanych z jego nowymi zadaniami wynikającymi z traktatu lizbońskiego.
Helga Trüpel  
na piśmie. - Grupa Zielonych/WSE udziela warunkowego poparcia dla zwiększenia dodatków na sekretariat na tym etapie procedury. Dla naszej grupy kluczowe znaczenie ma ocena wykorzystania dodatków na sekretariat, postulowana w sprawozdaniu pana posła Maňki. Należy dokonać tej oceny terminowo, aby była ona dostępna w chwili podejmowania przez władze budżetowe decyzji w sprawie przedmiotowego budżetu korygującego w późniejszych miesiącach wiosennych. Grupa może ponownie rozważyć swoje poparcie dla wzrostu dodatków na asystentów, uwzględniając wyniki tej oceny i dyskusje w ramach naszej grupy.
Viktor Uspaskich  
Naprawdę chciałbym poprzeć posłów do PE, a jednocześnie wyrazić swoje obawy, że szczególnie w okresie kryzysu dochodzi do zwiększania dodatków zarówno dla posłów do PE, jak i dla pracowników ich zespołów. W szczególności chciałbym zwrócić uwagę na te kategorie wydatków, które trudno monitorować lub których w ogóle się nie monitoruje. Właśnie tych kategorii wydatków nie należy zwiększać w trakcie kryzysu.
Charalampos Angourakis  
W sprawozdaniu popiera się wspólną politykę rybołówstwa UE, która - w imię ochrony zasobów rybnych - doprowadziła do likwidacji znacznej liczby małych łodzi rybackich w Grecji i pozbawiła wiele małych i średnich przedsiębiorstw rybackich możliwości prowadzenia działalności, skazała wiele obszarów wybrzeża na opustoszenie i bezrobocie, jak również spowodowała skupienie działalności w rękach dużych przedsiębiorstw rybackich. Przyjazny monopolistom charakter polityki UE widoczny jest w tym, że 2/3 funduszy wspólnotowych zostało przekazanych wielkim przedsiębiorstwom (przedsiębiorstwom rybackim, hodowlom ryb, zakładom przetwórczym), a pozostała 1/3 została przekazana ubogim i przeciętnym rybakom na złomowanie ich łodzi i porzucenie zawodu. Jedynie wielkie przedsiębiorstwa skorzystały ze środków na zastąpienie/unowocześnienie swoich statków. W sprawozdaniu, podobnie jak w zielonej księdze, przypisuje się jednakową odpowiedzialność za zmniejszenie się zasobów rybnych wielkim przedsiębiorstwom rybackim i podmiotom prowadzącym niewielkie połowy przybrzeżne. Nie wprowadza się rozróżnienia miedzy środkami potrzebnymi w strefach połowowych i pomija się ich cechy szczególne. Wspólna polityka rybołówstwa UE służy ambicjom wielkich przedsiębiorstw rybackich, które w dalszym ciągu będą plądrować bogactwa mórz, i wspiera wielkie firmy w dziedzinie hodowli ryb. Ta polityka, dla której jedynym kryterium jest zwrot z kapitału, prowadzi do zniszczenia środowiska morskiego i morskich ekosystemów.
Elena Oana Antonescu  
Z zadowoleniem przyjmuję zainicjowanie nowej strategii, której celem jest rozwiązanie problemów związanych z rybołówstwem w Unii Europejskiej. Przełowienie, nielegalne połowy, zanieczyszczenia i zmiany klimatyczne to czynniki, które stanowią zagrożenie dla ekosystemów morskich. Właśnie dlatego uwaga poświęcona europejskiej akwakulturze o wysokiej jakości przyniesie jednocześnie zyski gospodarcze i korzyści ekologiczne.
Dla nas kluczowe znaczenie ma utrzymanie właściwej równowagi między wzrostem gospodarczym, tradycjami rybackimi w niektórych społecznościach regionalnych i najlepszymi praktykami rybackimi. Naszym zdaniem najważniejsze jest uświadomienie sobie, że wspieranie zrównoważonej akwakultury przynoszącej zyski w długim okresie jest uzależnione przede wszystkim od tego, na ile sprzyjamy ochronie środowiska.
Zigmantas Balčytis  
Sektor rybołówstwa w Europie przeżywa trudny okres. Rybacy tracą jedyne źródło utrzymania, a dochodzi do tego szczególnie w tych regionach UE, gdzie istnienie niewiele alternatyw społecznych i ekonomicznych. Dlatego w pełni popieram stanowisko Komisji zawarte w zielonej księdze, że konieczna jest zasadnicza i kompleksowa reforma polityki rybołówstwa, umożliwiająca dostosowanie tego sektora do zmieniającego się rynku. To godne ubolewania, że minęło już 27 lat od ustanowienia wspólnej polityki rybołówstwa i że ten przemysł nie funkcjonuje tak jak powinien, a problemy nie są odpowiednio szybko rozwiązywane. Problemy z 2002 roku nadal się utrzymują, a nawet pogłębiły się w wyniku wydarzeń ostatniego okresu związanych z kryzysem gospodarczym i wpływem zmian klimatycznych na zasoby rybne. Priorytetem reformy wspólnej polityki rybołówstwa muszą pozostać kwestie odbudowy zasobów, zrównoważonego zarządzania i zapewnienia rybakom minimum socjalnego. Rybołówstwo ma bardzo duże znaczenie dla całej UE, z tego względu nie powinno być postrzegane wyłącznie jako działalność zawodowa, ale jako sektor będący bezpośrednim źródłem zatrudnienia.
Gerard Batten, John Bufton, David Campbell Bannerman, Derek Roland Clark, William 
na piśmie. - Chociaż w sprawozdaniu opisuje się nie aż tak okropną WPRyb, jak to monstrum, z którym obecnie mamy do czynienia, niemniej jednak zaleca się w nim pozostawienie rybołówstwa pod drapieżną kontrolą niedemokratycznej i antydemokratycznej "Unii Europejskiej” i dlatego nie może ono zostać poparte przez UKIP.
Sebastian Valentin Bodu  
Wspieranie wspólnych interesów organizacji producenckich w ramach przestrzegania zasad zalecanych przez Unię Europejską staje się kluczowym elementem reformy polityki rybołówstwa. Unia Europejska nie powinna oczekiwać, że wielkość europejskiej floty rybackiej zmieni się w sposób naturalny, w oparciu o realia gospodarcze. Jej nadmierna wielkość w osiem lat po światowym szczycie ds. zrównoważonego rozwoju oraz ciągłe zmniejszanie się zasobów rybnych to dalsze argumenty na rzecz dalekosiężnej reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Nie należy jednak zapominać, że w przybrzeżnych regionach państw Unii Europejskiej istnieją całe społeczności, których istnienie jest uzależnione od rybołówstwa. Jak również wspomniano w sprawozdaniu dotyczącym reformy wspólnej polityki rybołówstwa, ta działalność jest elementem dziedzictwa kulturowego i tradycji, na których utracie nikomu nie zależy.
Przegląd wspólnej polityki rybołówstwa leży w interesie każdego państwa członkowskiego, aby możliwa była realizacja głównego celu przyjętego na szczycie w 2012 roku, którym jest osiągnięcie do 2015 roku takiego poziomu zasobów rybnych, który gwarantuje możliwie jak największe zrównoważone połowy, co sprawi, że Unia Europejska nie będzie już zmuszona do importowania połowy potrzebnych jej ryb z innych rynków.
Maria Da Graça Carvalho  
Sektor rybołówstwa ma strategiczne znaczenie dla społecznego i gospodarczego dobrobytu społeczności wybrzeża, rozwoju lokalnego, zatrudnienia oraz utrzymania i rozwoju działalności gospodarczej.
Zapewnienie zrównoważonego rozwoju w tym sektorze ma kluczowe znaczenie zarówno pod względem gospodarczym, jak i społecznym, ale równie istotne jest zapewnienie utrzymania dobrego stanu środowiska we wszystkich wodach morskich UE.
Realizacja WPRyb jest bezpośrednio powiązana z takimi zagadnieniami jak ochrona środowiska, zmiany klimatyczne, bezpieczeństwo, zdrowie publiczne, ochrona konsumentów i rozwój regionalny, handel wewnętrzny i międzynarodowy, stosunki z krajami trzecimi oraz współpraca rozwojowa, a zapewnienie właściwej i delikatnej równowagi między wszystkimi tymi dziedzinami ma istotne znaczenie.
Chciałabym zwrócić uwagę na potrzebę wypracowania spójnych ram europejskiego obszaru badań na rzecz zrównoważonego wykorzystania mórz i oceanów.
Należy również rozważyć naturę ograniczeń wpływających na regiony najbardziej oddalone, które z uwagi na ich powszechność i łączne oddziaływanie wyróżnia te regiony spośród innych regionów Unii ze względu na niekorzystne położenie geograficzne lub problemy demograficzne.
Nikolaos Chountis  
Głosowałem przeciwko przyjęciu sprawozdania w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, chociaż zawiera ono szereg elementów stanowiących postęp względem obecnej sytuacji. Niestety podstawowe założenia sprawozdania przeczą jednak temu, że zasoby morskie są wspólną własnością publiczną, która nie może podlegać prywatyzacji, a tymczasem dotycząca tej kwestii poprawka Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej - Nordyckiej Zielonej Lewicy została odrzucona. W tym konkretnym sprawozdaniu nie udało się powiązać niezbędnej ochrony środowiska morskiego, ochrony zasobów rybnych oraz społecznej i finansowej ochrony rybaków, szczególnie prowadzących połowy na małą skalę, co ma katastrofalne konsekwencje dla środowiska naturalnego i opłacalności rybołówstwa oraz negatywny wpływ na rybaków i konsumentów, którzy muszą płacić ostateczną cenę za produkty, zaś zyski płyną raczej do dużych przedsiębiorstw prywatnych niż do rybaków prowadzących połowy na małą skalę. W sprawozdaniu nie udało się faktycznie uwzględnić zróżnicowanych warunków dominujących w poszczególnych państwach członkowskich UE, a w związku z tym nie udało się wypracować założeń potrzebnej, odpowiednio dostosowanej polityki.
Carlos Coelho  
Chciałbym pogratulować pani poseł Patrão Neves jej doskonałego sprawozdania dotyczącego reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Już w 2002 roku zidentyfikowano niezliczone problemy i wyzwania związane z WPRyb, ale obecnie nasiliły się one wskutek kryzysu gospodarczego i energetycznego oraz katastrofalnych skutków zmian klimatycznych. Jeżeli WPRyb ma realizować interesy nowoczesnego rybołówstwa, konieczne jest wprowadzenie szeregu zasadniczych zmian zapewniających sprawiedliwą równowagę między ochroną zasobów a opłacalnością sektora, torując drogę dla nowych systemów zarządzania różnymi rodzajami rybołówstwa istniejącymi w UE.
Z zadowoleniem przyjmuję koncepcję decentralizacji i odbiurokratyzowania WPRyb oraz przeprowadzenia regionalizacji zarządzania rybołówstwem w ramach ograniczeń określonych w traktacie lizbońskim, jak również potrzebę dostosowania działań naprawczych do rybołówstwa przybrzeżnego na małą skalę i rybołówstwa przemysłowego, przy jednoczesnym poszanowaniu wymogów ekologicznych, gospodarczych i społecznych. Chciałbym również zwrócić uwagę na ochronę interesów rybołówstwa wspólnotowego. Wymaga to jednak odpowiedniego monitorowania przez rządy krajowe, które powinny uczynić rybołówstwo swoim strategicznym priorytetem, aby zapewnić gospodarcze i społeczne przetrwanie społeczności przybrzeżnych.
Vasilica Viorica Dăncilă  
Uważam, że konieczne jest opracowanie planów zarządzania i wspierania długoterminowej odbudowy zasobów rybnych w odniesieniu do wszystkich rodzajów rybołówstwa i wszystkich stref połowowych w Unii Europejskiej. Należy uwzględnić przede wszystkim istniejące w Europie ogromne różnice dotyczące rybołówstwa. Należy przyznać większe uprawnienia zarządzającym strefami połowowymi i usprawnić tradycyjny system kwot połowowych. Europa powinna przyjąć silne, wspólne podejście do zarządzania zasobami rybnymi, obejmujące kontynentalny i rynkowy wymiar sektora, jak również sektor połowów i akwakulturę, zgodnie z nową zintegrowaną polityką morską Unii Europejskiej i jej interesami w zakresie zrównoważonego rozwoju regionów przybrzeżnych.
William 
na piśmie. - Chociaż w sprawozdaniu opisuje się nie aż tak okropną WPRyb, jak to monstrum, z którym obecnie mamy do czynienia, niemniej jednak zaleca się w nim pozostawienie rybołówstwa pod drapieżną kontrolą niedemokratycznej i antydemokratycznej "Unii Europejskiej”, i dlatego nie może ono zostać poparte przez UKIP.
Edite Estrela  
Głosowałam za przyjęciem sprawozdania dotyczącego zielonej księgi w sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa, ponieważ uwzględniono w nim najważniejsze zobowiązania, które z pewnością pomogły poprawić pierwotną propozycję. Chciałabym zwrócić uwagę na znaczenie zastosowania podejścia ekologicznego i społecznego do poszukiwania nowych systemów zarządzania zasobami rybnymi, które będą stanowić uzupełnienie obecnych systemów w oparciu o zasadę względnej stabilności.
Göran Färm, Anna Hedh, Olle Ludvigsson, Marita Ulvskog i Åsa Westlund  
My, szwedzcy socjaldemokraci, głosowaliśmy przeciwko przyjęciu sprawozdania dotyczącego zielonej księgi i reformy polityki rybołówstwa UE. Większość parlamentarna sprzeciwiła się uznaniu równowagi ekologicznej za priorytet i zagłosowała za przyjęciem poprawki, zgodnie z którą w naszej polityce wobec krajów spoza UE należy kierować się interesami rybołówstwa europejskiego. Uznajemy to za niedopuszczalne i z tego względu zdecydowaliśmy się głosować na "nie”. Mamy również wątpliwości co do tego, że Parlament Europejski chce zapewnić większe środki na wspólną politykę rybołówstwa - wolimy się w to nie angażować, jeżeli nie ma to na celu wyraźnej zmiany tej polityki.
José Manuel Fernandes  
Na wstępie pragnę pochwalić doskonałe sprawozdanie sporządzone przez panią poseł Patrão Neves. Społeczności rybackie przeżywają obecnie trudne chwile związane z poważnym zmniejszeniem zasobów rybnych. Te okoliczności mają poważny wpływ na dostawy żywności dla całej ludności i na spójność najbardziej oddalonych regionów Unii Europejskiej. Z tych względu konieczne jest przyjęcie zintegrowanego i kompleksowego podejścia do reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Uważam, że istotną i pilną kwestią jest skuteczne zaangażowanie się Unii Europejskiej w zapewnienie lepszych warunków ekonomicznej egzystencji rybaków w takich ramach, które mogą chronić szczególne cechy każdego regionu z osobna i uwzględniają konieczność przyjęcia odmiennego podejścia wobec rybołówstwa na małą skalę. Warto zwrócić uwagę na zalecenie podjęcia konkretnych działań, na przykład ograniczenia liczby pośredników w łańcuchu między producentami a konsumentami. Z drugiej strony nie można oderwać tej reformy od zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich w technicznym i naukowym procesie oceny, który został poddany szczegółowej analizie i który przyczyni się do pojednania w ramach sektora i będzie miał wpływ na jakość i bezpieczeństwo żywnościowe konsumentów. W kontekście zmiany potencjału rybołówstwa chciałbym zwrócić uwagę na wpływ nowoczesnego sprzętu na poczucie godności i bezpieczeństwo rybaków w sektorze, w którym ryzyko utraty życia jest na porządku dziennym.
João Ferreira  
Odrzucenie przez większość w Parlamencie przedłożonych przez nas wniosków zapobiegających prywatyzacji zasobów ryb świadczy o kierunku, w jakim próbuje się pójść w ramach zbliżającej się reformy WPRyb. Parlament nie tylko nie jest w stanie odrzucić wniosku Komisji narzucającego stworzenie (prywatnych) praw własności w odniesieniu do dostępu do dobra wspólnego, ale także przeciera on szlak ku uczynienia z tego zamierzenia oficjalnego. To wariant, który nie gwarantuje trwałości zasobów i w nieunikniony sposób doprowadzi w całej UE do koncentracji działalności w rękach podmiotów dysponujących większymi możliwościami gospodarczymi i finansowymi, poważnie zagrażając przybrzeżnemu rybołówstwu na małą skalę, reprezentowanemu - w przypadku Portugalii - przez ponad 90 % floty.
Dostrzegliśmy w tym sprawozdaniu kilka korzystnych punktów, spośród których część odpowiada przedłożonym przez nas wnioskom, ale nie możemy nie zauważyć, że zasadniczo sprawozdanie jest wierne wyraźnie liberalnemu podejściu, które w znacznym stopniu ogranicza suwerenne prawa państw członkowskich do własnych zasobów morskich. Nie gwarantuje ono również zdecydowanej odpowiedzi na jeden z najważniejszych problemów stojących przed sektorem, a mianowicie problem dochodów z pracy. Możemy jedynie zwrócić uwagę na odrzucenie przedłożonych przez nas propozycji służących usprawnieniu marketingu w sektorze, co zwiększyłoby wynagrodzenie za pracę rybaków.
Marian Harkin  
na piśmie. - Opowiadam się za rozszerzeniem granic linii przybrzeżnej z 12 do 20 mil jako jedną z najważniejszych reform WPRyb. Musimy również zerwać z praktyką pozbywania się słabych zasobów. Istotne znaczenie ma utrzymanie obecnego systemu zarządzania kwotami, a ja nie popieram obowiązkowej prywatyzacji kwot.
Ian Hudghton  
na piśmie. - Sprawozdanie zawierało wiele dobrych i ważnych elementów i istnieje zgoda co do tego, że scentralizowany, uniwersalny model WPRyb był katastrofą. Wiele przedłożonych przeze mnie poprawek zostało przyjętych, dzięki czemu w sprawozdaniu dostrzega się względną stabilność, potrzebę tworzenia zachęt na rzecz wysiłków w zakresie ochrony oraz sukces, jakim była kontrola krajowa w ramach strefy 12 mil. Jednakże w sprawozdaniu nadal stwierdza się, że konieczne jest przeprowadzenie przeglądu historycznych praw do zasobów rybnych. Należy oddać zarządzanie rybołówstwem w ręce krajów rybackich; te kraje rybackie nie mogą utracić swoich historycznych praw. Z tego względu głosowałem za odrzuceniem sprawozdania, które prowokuje atak na te podstawowe tradycyjne prawa dostępu do zasobów rybnych.
Elisabeth Köstinger  
Należy z zadowoleniem przyjąć zasadniczą i kompleksową reformą wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), szczególnie w zakresie zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi. Należy to umożliwić poprzez usprawnienie i standaryzację warunków ramowych, lepszą kontrolę ze strony państw członkowskich oraz uproszczenie systemu podejmowania decyzji. Mimo że Austria, jako kraj śródlądowy, nie należy do bezpośrednio zainteresowanych, stale wzrastające w tym kraju spożycie ryb morskich ma wpływ na rybołówstwo. Potrzebujemy praktycznych i skutecznych rozwiązań, które zagwarantują sektorowi fundament dla dostatecznej opłacalności poprzez dobry stan zasobów, zapewnienie dostaw do konsumentów, a jednocześnie zagwarantowanie utrzymania różnorodności gatunkowej i zabezpieczenie ekosystemów morskich jako całości.
Isabella Lövin  
na piśmie. - Przedmiotowe sprawozdanie jest obszernym dokumentem, odnoszącym się do wszystkich aspektów WPRyb, od akwakultury po wędkarstwo, od Morza Bałtyckiego po porozumienia w sprawie rybołówstwa z krajami trzeciego świata. Zieloni wyrażają zadowolenie z racji wielu poprawek do sprawozdania, do których przyjęcia udało się nam doprowadzić, na przykład w zakresie podstawowych zasad dotyczących wymogów realizowania zrównoważonego rozwoju przez tych, którzy będą dysponowali prawami do połowów, wymogów dotyczących ocen oddziaływania działalności rybackiej na środowisko, stwierdzenia, że UE nie powinna konkurować z lokalnymi rybakami na mocy umów dotyczących rybołówstwa, ale że powinna mieć jedynie prawo do połowu tych ryb, które stanowią nadmiar, jak również w zakresie wezwania wszystkich instytucji UE do uznania kwestii nielegalnych połowów za priorytet w ramach ich międzynarodowych programów działań na wszystkich właściwych forach, aby chronić oceany oraz bezpieczeństwo żywnościowe. Niestety, w ostatecznym tekście zostały zatwierdzone również całkowicie niedopuszczalne i sprzeczne ustępy, na przykład dotyczące tego, że obowiązkiem w zakresie zagranicznych aspektów WPRyb jest ochrona i wspieranie interesów rybołówstwa europejskiego, że równowaga ekologiczna nie powinna mieć pierwszeństwa względem trwałości społecznej i gospodarczej i że wszystkie dziedziny polityki powinny przyczynić się do realizacji celów WPRyb. Właśnie dlatego grupa Zielonych nie mogła poprzeć sprawozdania, lecz wstrzymała się od głosu.
Nuno Melo  
na piśmie. - (PT) Wspólna polityka rybołówstwa, która była przedmiotem przeglądu po raz ostatni w 2002 roku, nie wystarcza, aby przetrwać zmienność występującą w tym delikatnym sektorze. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie analizy nowych czynników, które mają wpływ na sektor, i znalezienie nowych rozwiązań, aby zapewnić jej wykonalność, zwłaszcza pod względem gospodarczym, społecznym i ekologicznym. Z tego względu zalecam przyjęcie nowych środków, aby umożliwić sektorowi rybołówstwa wyjście z jego obecnej niebezpiecznej sytuacji.
Przemysł rybołówstwa odgrywa bardzo istotną rolę w UE. Z tego względu istotne jest, aby w nowej WPRyb uwzględniono racjonalne i odpowiedzialne zarządzanie zasobami oraz aby dotyczyła ona ochrony zasobów morskich i utrzymania sposobu życia tych osób, które zawsze utrzymywały się z rybołówstwa. Nowa WPRyb powinna być w stanie rozwiązać problemy z wydajnością produkcji w ramach sektora, ustabilizować rynki i zapewnić dobry standard życia rodzinom, które są uzależnione od tego sektora. Jednakże konieczne jest przeprowadzenie analizy tego sektora jako całości, a nie w rozbiciu na części, abyśmy byli w stanie uwzględnić jego wszelkie problemy i zmienności w celu ich rozwiązania ku zadowoleniu wszystkich zainteresowanych oraz pokonać najważniejsze problemy, jakie przed nim stoją: przełowienie, nadwyżki zdolności, przeinwestowanie i marnotrawstwo.
Andreas Mölzer  
Z zadowoleniem należy przyjąć to, że rybołówstwo ma długą tradycję w Europie, oraz nadzieję, że będzie miało również w przyszłości. Rozwój sytuacji w ostatnich kilku latach z pewnością pokazuje, że praca w tym sektorze gospodarki staje się zasadniczo coraz mniej atrakcyjna. Powodem takiej sytuacji jest to, że grupy przedsiębiorstw, dysponujące ogromną ilością produktów rybnych, powodują tak znaczny spadek cen detalicznych, że małe przedsiębiorstwa połowowe nie są w stanie wytrzymać konkurencji. W efekcie tych okoliczności sektor w coraz większym stopniu staje się domeną pracowników z krajów trzecich. Biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowy projekt rezolucji w niedostatecznym stopniu odnosi się do tej kwestii, zagłosowałem przeciwko jego przyjęciu.
Raül Romeva i Rueda  
na piśmie. - Wstrzymałem się od głosu w końcowym głosowaniu nad przyjęciem sprawozdania pani poseł Neves Patrão, ponieważ zawiera ono zarówno korzystne, jak i niekorzystne punkty. Z jednej strony ustala się w nim, że należy przyznać priorytetowy dostęp tym, którzy prowadzą połowy w sposób najbardziej zrównoważony ekologicznie, co przekłada się na mniejsze zrzuty odpadów, większego zatrudnienia i niższego zużycia energii, oraz podkreśla się, że prawo do połowów powinno opierać się na kryteriach ekologicznych i społecznych, a nie na tym, kto odłowił największą liczbę ryb 30 lat temu. To właśnie wieloletnie przełowienie doprowadziło do obecnego kryzysu i absurdem byłoby zezwolenie tej samej flocie na powodowanie dalszych strat. Inne korzystne kwestie obejmują wskazanie równowagi ekologicznej jako głównego założenia WPRyb i uznanie, że flota UE nie może dłużej prowadzić nadmiernych połowów na wodach krajów rozwijających się. Niestety, przedmiotowe sprawozdanie zawiera również mniej konstruktywne koncepcje, na przykład odmowę uznania niszczycielskiego wpływu dopłat. W sprawozdaniu stwierdza się również, że WPRyb powinna stać się dominującą dziedziną polityki w UE, której podporządkowane powinny być polityka ochrony środowiska i rozwoju. To właśnie to podejście "zachowania przemysłu rybołówstwa za wszelką cenę” doprowadziło do zniszczenia ekosystemu morskiego i uzależnionych od niego społeczności rybackich.
Britta Reimers  
Niemieccy posłowie Grupy Sojuszu Liberałów i Demokratów na rzecz Europy głosowali odmiennie od całej grupy w dwu kwestiach. Pierwsza z nich dotyczy poprawki 3, przedłożonej przez Grupę Zielonych/Wolny Sojusz Europejski. Członkowie FDP głosowali przeciwko jej przyjęciu, ponieważ ze wspólną polityką rybołówstwa nie da się pogodzić tak radykalnego przekazania polityki rybołówstwa, jakie proponuje się w projekcie poprzez przekazanie uprawnień i odpowiedzialności państwom członkowskim i decydentom lokalnym. W tym przypadku koncepcja polega właśnie na wspólnym poszukiwaniu przyszłościowych rozwiązań na szczeblu UE. Posłowie należący do FDP poparli poprawkę 33, ponieważ stanowi ona wsparcie ważnej zasady względnej stabilności, która jest istotna dla Niemców. Dotyczy ona podstawy dla alokacji kwot.
Frédérique Ries  
Europejski przemysł rybołówstwa przechodzi trudny okres: zasoby rybne gwałtownie się zmniejszają, 400 tysięcy europejskich rybaków i ich rodzin obawia się o swoją przyszłość i zastanawia nad skutecznością wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), która jak dotąd była dla nich zabezpieczeniem.
W kontekście zidentyfikowanych problemów strukturalnych, mianowicie przełowienia, przeinwestowania, nadmiernie rozbudowanej floty połowowej i marnotrawstwa (ile ton ryb jest codziennie wyrzucanych do morza, ponieważ nie nadają się do konsumpcji?), najważniejszym priorytetem powinna być reforma WPRyb. Oczywiście każda reforma powinna uwzględniać indywidualne cechy różnych stref połowowych i za wszelką cenę unikać uniwersalnego modelu zarządzania. Techniki połowowe i statki wykorzystywane na Morzu Północnym nieco różnią się od tych, jakie wykorzystuje się w Zatoce Gaskońskiej. Właśnie dlatego kluczowe znaczenie ma proponowana przez Komisję reforma, która opiera się na regionalizacji i która została przyjęta przez Parlament dzisiejszego popołudnia.
Odpowiedzialna polityka musi również uwzględniać realia statystyczne: UE ma udział w wysokości około 4,5% w światowej produkcji rybnej i nie ma aspiracji stania się "mocarstwem” w tym sektorze. To kolejny powód, dla którego powinniśmy opowiedzieć się za innowacyjnym i zrównoważonym rybołówstwem na małą skalę.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - Zielona księga Komisji w tej sprawie stanowiła obciążający akt oskarżenia i uczciwe przyznanie się, że wspólna polityka rybołówstwa nie działała. Wręcz przeciwnie, przyczyniła się ona do powstania szeregu problemów, które w dalszym ciągu wywierają skutki gospodarcze, społeczne i ekologiczne. Zaledwie dwa tygodnie temu ta Izba zagłosowała za zawieszeniem międzynarodowego handlu tuńczykiem błękitnopłetwym ze względu na krytycznie niską wielkość jego zasobów - sytuację, która jest kolejnym sygnałem, że nasze obecne wielkości połowowe są niezrównoważone i niosą poważne konsekwencje dla różnorodności biologicznej i przyszłości sektora rybołówstwa. Musimy uznać, że konieczne jest nowe podejście. Zdecentralizowana polityka poparta większymi środkami finansowymi umożliwi różnym regionom dostosowanie się i zareagowanie na ich własne okoliczności - co było niemożliwe w przypadku poprzedniej, odgórnej polityki. Powinno to zapewnić lepsze zarządzanie zasobami i mieć korzystny wpływ na środowisko morskie. W pełni popieram zaangażowanie Komisji na rzecz pełnowymiarowej i fundamentalnej reformy, która słusznie uzyskała poparcie Komisji Rybołówstwa. Kluczowe znaczenie ma podjęcie przez nas działań na rzecz zapewnienia, aby Unia Europejska wdrożyła faktycznie zrównoważoną politykę rybołówstwa w celu długookresowej ochrony zasobów, środowiska i europejskich miejsc pracy.
Peter Skinner  
na piśmie. - Poparłem poprawki zgłoszone w celu zmiany wspólnej polityki rybołówstwa w sposób, który umożliwiłby eliminację niektórych obecnie istniejących wypaczeń.
Zwiększenie funduszy na odnowę floty czy też ustalanie na szczeblu centralnym cen ryb ma szczególnie wypaczający wpływ i powoduje stosowanie dopłat w większym zakresie.
Rybacy w Zjednoczonym Królestwie, w szczególności łowiący w 10-metrowych łodziach na południowym wybrzeżu, często ponoszą straty wskutek niezrównoważonych kwot i dopłat dla innych krajowych flot rybackich. Poseł do Parlamentu z okręgu Hastings i Rye, Mike Foster, zwrócił moją uwagę na potrzebę likwidacji zniekształcających praktyk przez Agencję Rybołówstwa Morskiego i Komisję, w szczególności w zakresie połowów dorsza wzdłuż południowego wybrzeża Zjednoczonego Królestwa, a zwłaszcza w jego okręgu wyborczym, Hastings i Rye, który wspólnie reprezentujemy.
Bart Staes  
Wstrzymałem się od głosowania nad sprawozdaniem dotyczącym wspólnej polityki rybołówstwa, ponieważ zawiera ono zbyt wiele punktów, które są sprzeczne nie tylko z szeregiem innych punktów sprawozdania, ale również z moim podejściem politycznym do europejskiej polityki rybołówstwa. Z jednej strony w sprawozdaniu stwierdza się, że europejskie floty rybackie nie mogą już prowadzić nadmiernych połowów na wodach krajów rozwijających się, ale z drugiej zakłada się, że wspólna polityka rybołówstwa zawsze ma pierwszeństwo wobec polityki ochrony środowiska i rozwojowej. To stanowisko jest w oczywisty sposób sprzeczne z traktatem lizbońskim, zgodnie z którego art. 208 nasza polityka zagraniczna nie może zagrażać celom rozwojowym krajów ubogich. Polityka, jaką proponuje Parlament, z pewnością jest korzystna dla Europy, ale poza wodami europejskimi Europa broni wyłącznie własnej floty rybackiej, a nie lokalnych zasobów rybnych i rybaków. Dlatego Grupa Zielonych/Wolnego Sojuszu Europejskiego wstrzymała się od głosu. Ponadto, chociaż w sprawozdaniu uznaje się, że istnieje poważny problem przełowienia, a fundamentem polityki powinien być zrównoważony rozwój, to brakuje uznania w nim, że źródłami problemu są wielkość floty oraz systemy dopłat i kwot. To wyjaśnia naszą decyzję o wstrzymaniu się od głosu.
Nuno Teixeira  
Za pomocą przyjętego przez nas dzisiaj sprawozdania dotyczącego zielonej księgi w sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa dokonuje się zmiany gospodarczych, społecznych i ekologicznych aspektów tej polityki, w celu ponownego zdefiniowania podejścia do rozwiązania pozostałych problemów sektora. Chciałbym przypomnieć, że kluczowe znaczenie w tej reformie mają takie priorytety jak większa skuteczność zarządzania zasobami rybnymi i strategia wspierania finansowego osób zatrudnionych w tym sektorze, wraz z gwarancją zrównoważonego rozwoju sektora poprzez ochronę gatunków oraz że powinny one być realizowane na szczeblu regionalnym. W niniejszym dokumencie nalega się na przeprowadzenie reform niezbędnych dla przemysłu rybołówstwa i które mają niezwykle istotne znaczenie dla najbardziej oddalonych regionów, w szczególności Madery, gdzie ta działalność odgrywa ogromną rolę w rozwoju lokalnym i w życiu miejscowej ludności.
Chciałbym przypomnieć o zawartych w sprawozdaniu koncepcjach dotyczących aktywniejszego udziału różnych podmiotów szczebla krajowego, regionalnego i lokalnego we wdrażaniu i środkach technicznych, jakie powinny zostać podjęte w sektorze rybołówstwa. Z uwagi na wszystkie powyższe przyczyny głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, które będzie stanowić początek nowego etapu w europejskiej wspólnej polityce rybołówstwa.
Marie-Christine Vergiat  
Głosowałam za odrzuceniem sprawozdania pani poseł Patrão Neves, ponieważ nie uwzględnia ono poprawek służących zapewnieniu równowagi między interesami ekologicznymi a zachowaniem rybołówstwa na małą skalę.
Ubolewam również nad odrzuceniem poprawek wzywających do ustanowienia pogłębionego dialogu z rybakami przed przeprowadzeniem tej reformy.
W związku z tym nie wiem, w jaki sposób możliwe będzie przyjęcie reformy, która byłaby akceptowalna dla rybaków i która umożliwi dokonanie tego, co jest konieczne dla zachowania wspólnej polityki rybołówstwa wartej swego miana.
Przewodniczący
Protokół niniejszego posiedzenia zostanie przedłożony Parlamentowi do zatwierdzenia na początku kolejnego posiedzenia. Jeżeli nikt nie zgłasza sprzeciwu, natychmiast przekażę rezolucje przyjęte na dzisiejszym posiedzeniu osobom i instytucjom, do których są one skierowane.
