Kaderovereenkomst EU-Libië
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Ana Gomes, namens de Commissie buitenlandse zaken, met een ontwerpaanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad betreffende de onderhandelingen over een kaderovereenkomst tussen de EU en Libië.
Ana Gomes
rapporteur. - (PT) Libië heeft een strategische positie met betrekking tot controle van migratiestromen naar Europa, evenals belangrijke energiebronnen en een groot potentieel als buur en partner in de Maghreb.
Enkele lidstaten hebben intensieve relaties met Libië, maar het is belangrijk om te garanderen dat zulke relaties degelijk verankerd zijn in de fundamentele waarden en belangen van de Unie. Daarom steunen we de ontwikkeling van de relaties met Libië via vestiging van een kaderovereenkomst die verschillende samenwerkingsgebieden omvat. Dit met het oog op stimulering van een substantiële politieke dialoog.
We kunnen echter niet vergeten dat Libië wordt geregeerd door een dictatoriaal regime met een geschiedenis van zware schendingen van de mensenrechten, terroristische aanslagen en inmenging in andere landen, hoewel er in de laatste jaren signalen waren dat men een ommezwaai wilde maken. Om die reden kan de kaderovereenkomst alleen de instemming van het Parlement krijgen als er aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Een conditie sine qua non is dat Libië toestaat dat de hoge vertegenwoordiger van de Verenigde Naties voor vluchtelingen opnieuw en met een uitgebreid mandaat in het land gaat werken. Laat ik het duidelijk zeggen: zonder UNHCR is er geen overeenkomst.
Libië moet overtuigd worden het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen te ratificeren. Omdat het partij is in het Afrikaans Verdrag inzake de bescherming van vluchtelingen, is het moeilijk te begrijpen waarom de interne rechtsorde van dit land de vluchtelingenstatus niet erkent.
Elke terugnameovereenkomst tussen de Europese Unie en Libië dient iedereen uit te sluiten die zich als asielzoeker, vluchteling of beschermingbehoevend presenteert en dient volledig in overeenstemming met het beginsel van "non-refoulement” te worden toegepast. Zeer ernstige situaties, zoals die met de 400 Eritreeërs die in de afgelopen zomer op de nominatie stonden massaal Libië uitgezet te worden, mogen niet nogmaals voorkomen.
De Europese Unie moet Libië stimuleren wettelijke en sociale maatregelen te nemen die de inhumane levensomstandigheden verbeteren van de ongeveer 2 miljoen immigranten - ongeveer een kwart van de bevolking - die in Libië werken. Deze immigranten verdienen wettelijke bescherming. Zij kunnen niet behandeld blijven worden als abeed, slaven. De Europese Unie moet investeren in gezamenlijke programma's om de groeiende mensenhandel te bestrijden. Deze mensenhandel heeft vooral voor vrouwen en kinderen verwoestende gevolgen. De hulp van de Europese Unie aan de IOM en aan alle organisaties die werken ter ondersteuning van de transitmigranten in Libië moet geïntensifieerd worden om de voorwaarden te verbeteren van de migranten die in de detentiecentra zijn opgenomen. Deze centra beginnen opnieuw vol te lopen, ondanks dat deze midden vorig jaar plotseling leeg raakten.
De Unie moet Libië blijven overtuigen zich te verbinden aan een moratorium op de toepassing van de doodstraf. Het is van fundamenteel belang dat van de Libische autoriteiten geëist wordt dat ze de identiteit van de geëxecuteerde Libische en buitenlandse burgers openbaar maken. De Unie dient erop te staan dat Libië het Verdrag van Rome en van het Internationaal Strafhof ratificeert. In het kader van samenwerking dient de Unie hervormingen aan te moedigen die de sociale, politieke en juridische structuren die het land openstellen voor het buitenland, die de onafhankelijkheid van de media bevorderen en die investeren in de institutionele capaciteit van ondernemersorganisaties, arbeidersorganisaties en andere organisaties die representatief zijn voor een civiele samenleving moderniseren. De revolutie van Bouazizi in Tunesië kan niet zonder gevolgen blijven voor het buurland Libië. Dit kan zelfs het Khadafi-regime begrijpen.
Wij moeten de steun aan de gezondheidssector in Libië via het actieplan voor Benghazi versterken, door die naar andere medische centra en andere gezondheidszorgbehoeften uit te breiden. Wij weten dat de onderhandelingen tussen de Europese Commissie en Libië in een gevorderd stadium zijn, hoewel er op het gebied van handel en energie wat moeilijkheden zijn ontstaan.
Naar onze mening zou het verstandig zijn snel een delegatie van de Europese Unie in Tripoli te vestigen om de onderhandeling te faciliteren en de ontwikkelingen van de situatie in Libië te volgen.
In deze aanbevelingen, mijnheer de commissaris, vragen wij de Commissie gedetailleerde informatie over de gebruikte begrotingslijnen in de samenwerking met Libië. Ik hoop dat deze gegevens ons op korte termijn verstrekt kunnen worden.
Ik wil tot slot opmerken dat het Parlement pas recent de gelegenheid heeft gehad om in te stemmen met het mandaat van de Raad voor de onderhandelingen. Dit is ontoelaatbaar en kan niet zo doorgaan. Ten slotte wil ik alle schaduwrapporteurs bedanken voor hun medewerking, die essentieel was voor de brede consensus die bereikt is op dit in aanleg zo verdeelde thema.
Štefan Füle
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de gelegenheid om dit Parlement een korte uiteenzetting te geven over de onderhandelingen over een kaderovereenkomst tussen de Europese Unie en Libië.
De Commissie en het Europees Parlement werken al nauw samen aan de kwestie Libië. Het is in ons gezamenlijk belang om ervoor te zorgen dat onze betrekkingen met Libië, dat een belangrijke buur is, zich in positieve zin ontwikkelen. In dit verband zou ik met name uw delegatie voor de betrekkingen met de Maghreblanden willen bedanken voor de overeenkomst die tijdens het bezoek aan Tripoli werd bereikt en die bepaalt dat er regelmatig overleg met het Libische parlement zal plaatsvinden.
Ik ben vastbesloten om te verzekeren dat onze instellingen nauw blijven samenwerken. Ik zie er met name naar uit om het Europees Parlement regelmatig op de hoogte te brengen van de meest recente ontwikkelingen met betrekking tot de onderhandelingen over de kaderovereenkomst. Ik weet dat onze hoofdonderhandelaar na elke onderhandelingsronde de belangrijkste elementen met u doorneemt.
Staat u mij toe u op de hoogte te brengen van de meest recente stand van zaken. Medio november hebben we in Tripoli de negende onderhandelingsronde afgerond. De volgende ronde is gepland van 24 tot 26 januari in Brussel. Sinds de onderhandelingen ruim twee jaar geleden van start gingen, hebben we heel wat vooruitgang geboekt. We hebben, om precies te zijn, een voorlopige overeenkomst bereikt over zes van de tien hoofdstukken van de overeenkomst. We hebben met name een voorlopige overeenkomst bereikt over het hoofdstuk politieke dialoog, waarin belangrijke verwijzingen staan naar de eerbiediging van de mensenrechten, de uitbanning van massavernietigingswapens, de strijd tegen het terrorisme, enzovoort. Libië heeft ermee ingestemd om een regelmatige dialoog tot stand te brengen over mensenrechten en fundamentele vrijheden, wat een van onze belangrijkste doelstellingen was. We zijn in feite zeer tevreden met het resultaat dat we met betrekking tot dit hoofdstuk hebben bereikt.
Zoals u misschien weet, moet er nog een oplossing worden gevonden voor een aantal kwesties, met name voor de kwesties energie en handel. De Libische economie draait om energie, die goed is voor 70 procent van het Libische bnp. Daarom is het begrijpelijk dat Libië hier zoveel aandacht aan besteedt en zo voorzichtig te werk gaat. Wat handel betreft, heeft Libië slechts beperkte ervaring met het onderhandelen van complexe handelsovereenkomsten. Dat is de reden waarom de vooruitgang op dit gebied matig is geweest. Deskundigen van beide zijden vergaderen zeer regelmatig om te verzekeren dat we zo snel mogelijk overeenstemming kunnen bereiken met betrekking tot deze twee kwesties, maar er zijn natuurlijk moeilijke politieke kwesties.
Eén daarvan is het Statuut van Rome. Libië weigert categorisch elke expliciete verwijzing naar het Statuut van Rome. Het is echter bereid om zich te verbinden tot samenwerking met de Europese Unie wat betreft de strijd tegen de straffeloosheid en met name met betrekking tot de misdrijven die in het Statuut van Rome zijn gedefinieerd.
Wat migratie betreft, loopt het ook niet van een leien dakje. Libië weigert namelijk om onderdanen van derde landen terug te nemen. Ik heb nota genomen van de aanbeveling van dit Parlement met betrekking tot dit specifieke aspect van de onderhandelingen, en ik zal dit zeker met de lidstaten bespreken.
Wat migratie betreft, kan ik het Parlement ook geruststellen dat we absoluut willen verzekeren dat Libië zijn internationale verbintenissen met betrekking tot het beginsel van non-refoulement nakomt. Dat is een belangrijk punt voor de Europese Unie. Wij vinden het daarnaast belangrijk dat Libië zo snel mogelijk het Verdrag van Genève van 1951 betreffende de status van vluchtelingen en het protocol daarbij uit 1967 naleeft. Hierbij dient echter te worden opgemerkt dat Libië te kennen heeft gegeven dat het niet van plan is om dat Verdrag na te leven.
Ik zou ook willen benadrukken dat we de onderhandelingen tussen Libië en de UNHCR op de voet volgen, in de hoop dat een bevredigende oplossing zal worden gevonden om te verzekeren dat de UNHCR zijn mandaat ten volle en in een rechtszekere omgeving kan uitvoeren.
Meer algemeen bereikten we in oktober een overeenkomst voor de ontwikkeling van samenwerking met Libië inzake alle kwesties die verband houden met migratie, met inbegrip van internationale bescherming, het verbeteren van de omstandigheden voor migranten in Libië, het beheer van de migratie en grenscontroles. Dat is een positieve ontwikkeling, aangezien we met Libië moeten samenwerken om alle uitdagingen aan te pakken waarmee het op het vlak van migratie wordt geconfronteerd.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de onderhandelingsrichtsnoeren, waartoe dit Parlement herhaaldelijk toegang heeft gevraagd. Ik ben me terdege bewust van de verplichtingen uit hoofde van artikel 218 van het Verdrag van Lissabon. Zoals u weet zijn onderhandelingsrichtsnoeren een geheim document van de Raad. Daarom moet de Raad uw verzoek op een horizontale manier onderzoeken. Het doet me plezier u te kunnen meedelen dat dat debat is voltooid en dat, zoals u waarschijnlijk weet, de Raad toegang verleent tot de onderhandelingsrichtsnoeren voor het kaderakkoord tussen de Europese Unie en Libië, mits de overeengekomen procedures en veiligheidsregels van de Raad in acht worden genomen. De Raad heeft de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken hiervan in kennis gesteld.
Ioannis Kasoulides
Mijnheer de Voorzitter, de Raad van juni 2009 beval aan om prioriteit te verlenen aan het sluiten van overnameovereenkomsten met Libië en Turkije, die als belangrijke poorten voor illegale immigratie in Europa worden beschouwd.
Via de Libische poort komen immigranten vooral op Malta en in Italië terecht. Massale illegale immigratie dreigt in Malta de demografische samenstelling te veranderen. Hoewel iedereen het beginsel van gedeelde verantwoordelijkheid erkent, gebeurt er in de praktijk weinig om iets te doen aan deze ontwikkeling. Het aantal migranten dat op Malta aankwam, daalde alleen toen het al even zwaar getroffen Italië een bilaterale overeenkomst met Libië sloot waarin Libië de verantwoordelijkheid op zich nam om voor zijn kust en in zijn havens te patrouilleren.
Wat we nodig hebben, is een overnameovereenkomst tussen de EU en Libië in de context van een kaderovereenkomst. De onderhandelingen verlopen moeizaam, maar we steunen de inspanningen van de Commissie en moedigen haar aan om niet op te geven tot een overeenkomst een feit is.
We zijn ingenomen met de overeenkomst over migratie en samenwerking die de Commissie en Libië in oktober jongstleden sloten. Het is cruciaal om Libië voor te bereiden met betrekking tot kwesties zoals het beschermingsstelsel voor asielzoekers, het beheer van de landsgrenzen, het aanpassen van de wetgeving aan het Afrikaans vluchtelingenverdrag, en het beheer van migratiestromen.
We weten allemaal hoe slecht de mensenrechtensituatie in Libië is, dat de rechterlijke macht niet onafhankelijk is, wat de toestand in de gevangenissen is, dat er wordt gefolterd en dat de doodstraf er van kracht is. De overnameovereenkomst is echter noodzakelijk. Deze overeenkomst is niet van toepassing op mensen die recht hebben op asiel, politieke bescherming nodig hebben of het risico lopen om in Libië te worden mishandeld, terwijl het beginsel van non-refoulement op iedereen van toepassing is.
Pier Antonio Panzeri
namens de S&D-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het werk dat door Ana Gomes is verricht, levert mijns inziens een belangrijke bijdrage aan datgene wat de Commissie bij de definiëring van de kaderovereenkomst zal moeten doen.
Libië speelt zonder enige twijfel een beslissende rol in de strijd tegen terrorisme en illegale immigratie in het Middellandse Zeegebied, op het vlak van vrede en veiligheid in Afrika en in de energiesector. Daarom moet de strategie van de Europese Unie ten doel hebben de integratie van Libië in een internationaal politiek en economisch systeem dat op gemeenschappelijke regels is gebaseerd, te consolideren.
Om dit te realiseren, moeten aan Libië een aantal voorwaarden worden gesteld. Dit wordt in de aanbeveling verzocht. Allereerst is Libië, wat immigratie betreft, duidelijk een doorreisland. Dit is een zeer belangrijke kwestie die echter niet alleen vanuit het oogpunt van veiligheid en stopzetting van immigratie en uitwijzingen benaderd moet worden.
Deze kwestie vraagt om een regering met een sociaal en politiek beleid dat opgewassen is tegen de migratie-uitdaging, de kwesties van de erkenning van politieke vluchtelingen en de ratificatie van het Verdrag van Genève door Libië en ten slotte ook het probleem van de overname van immigranten op basis van concrete veiligheidsgaranties voor de levensomstandigheden van de immigranten.
Dan is er nog de noodzaak van economische en democratische hervormingen die democratie in dit belangrijke land aanmerkelijk meer ruimte biedt, iets waar we steeds meer rekening mee zullen moeten houden, zoals we van het naburige Tunesië geleerd hebben.
Ten slotte wordt in deze aanbeveling aangespoord tot een bezinning op de kwestie van bilaterale overeenkomsten. Deze overeenkomsten kunnen een nuttige bijdrage leveren aan de definiëring en oplossing van problemen, maar zijn niet afdoende. Het probleem dat zich bijvoorbeeld met de Italiaanse vissersboten voordoet, toont aan dat bilaterale overeenkomsten hier nog geen oplossing bieden. Ook voor de herziening van het partnerschaps- en nabuurschapsbeleid is het nu noodzakelijk de reflectie over Libië in een nieuw kader te plaatsen en het Parlement hierbij te betrekken.
Meerderen van ons hebben verzocht het mandaat van de Raad inzake de kaderovereenkomst bekend te maken. Het is echt nodig, commissaris, om voor een koersverandering te zorgen en het Europees Parlement meer te betrekken bij het definiëren van nieuw beleid met betrekking tot de landen ten zuiden van Europa.
Kristiina Ojuland
Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen de rapporteur willen bedanken voor het uitstekende werk dat ze heeft geleverd om de standpunten van alle fracties in het Europees Parlement proberen samen te brengen.
Wat dit verslag betreft, zou ik willen benadrukken hoe belangrijk het is om de situatie aan te pakken van de immigranten die vanuit Libië de Middellandse Zee proberen over te steken. Ik begrijp volkomen de bezorgdheid van de zuidelijke lidstaten in verband met de stroom illegale immigranten en welke druk deze stroom legt op hun begroting en op de samenleving als geheel.
We mogen echter de Europese waarden niet opzijschuiven - zonder daarbij de belangen van de lidstaten uit het oog te verliezen. De EU kan het zich niet veroorloven om het bloed van ook maar één enkele asielzoeker of vluchteling aan haar handen te hebben kleven. Geen enkele overeenkomst tussen de EU en haar lidstaten enerzijds en Libië anderzijds mag ertoe leiden dat ook maar iemand onmenselijk wordt behandeld, gefolterd of terechtgesteld. Daarom was het bemoedigend om van de commissaris te horen dat hij vooruitgang bespeurt in de betrekkingen en onderhandelingen tussen de EU en Libië.
Franziska Katharina Brantner
Mijnheer de Voorzitter, we hebben gezien hoe het volk in Tunesië in opstand kwam tegen een door onderdrukking en misbruik gekenmerkt regime dat het volk jarenlang fundamentele mensenrechten heeft ontzegd. Het is een grote schandvlek voor de EU dat we jarenlang die dictatuur hebben gesteund. Om het nog erger te maken, dreigt de EU nu dezelfde fouten te maken in Libië, een buurland van Tunesië.
Als de Commissie en de Raad niet van koers veranderen, zullen zij in naam van stabiliteit, grenscontrole en migratie nog een andere dictator in de regio overeind houden. Jarenlang heeft het regime van Khadafi, die, zoals we onlangs opnieuw hebben gezien, een van de beste vrienden van Ben Ali is, systematisch de mensenrechten van zijn burgers en met name van arbeidsmigranten geschonden. Desondanks onderhouden de EU en een aantal van haar lidstaten steeds nauwere betrekkingen met Libië. De EU onderhandelt nu zelfs over deze kaderovereenkomst.
Ik dring er daarom bij de Raad en de Commissie op aan om oog te hebben voor de tekenen aan de wand en te verzekeren dat aan de volgende voorwaarden is voldaan vóór we een overeenkomst sluiten met Libië.
Ten eerste moet Libië het VN-vluchtelingenverdrag ratificeren en toepassen, alsmede de UNHCR volledige toegang tot het land verlenen. Ten tweede moet Libië migranten adequate bescherming en rechten garanderen, alsmede asielwetgeving vaststellen, met inbegrip van het beginsel van non-refoulement. Ten derde mag er geen overnameovereenkomst met Libië worden gesloten tot er een einde is gekomen aan het grote risico op onmenselijke en vernederende behandeling dat migranten in Libië lopen.
Omdat ik niet denk dat dat einde er snel zal komen, hoop ik, wat dat betreft, echt dat de Commissie zal mislukken in haar onderhandelingen over de overnameovereenkomst.
Verder moet het Parlement in alle fasen van het onderhandelingsproces volledig op de hoogte worden gehouden.
De Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie is sterk gekant tegen elke vorm van een vuile deal met een dictator als Khadafi ten koste van migranten en de Libische burgers. Verdere EU-steun voor dit onderdrukkingsregime strookt niet met de waarden en wettelijke verbintenissen van de EU, en komt evenmin de langetermijnbelangen van de EU in de regio ten goede. Zoals we nu zo duidelijk in Tunesië hebben gezien, kan alleen een democratisch en vrij land echt stabiel en welvarend zijn.
Laten we ervoor zorgen dat de EU dezelfde fout geen tweede keer maakt.
Charles Tannock
Mijnheer de Voorzitter, Libië is een land waar mensenrechten routinematig worden geschonden en democratie niet bestaat. Kolonel Khadafi heeft zich nooit kandidaat gesteld voor verkiezingen sinds hij aan de macht kwam, 41 jaar geleden. Sterker nog, politieke partijen zijn verboden.
Khadafi is de Fidel Castro van Afrika. Hij probeert zichzelf af te schilderen als een goede vader voor zijn eigen volk en beweert zelfs dat hij geen formele rol speelt in de staatshiërarchie. In mijn land, het Verenigd Koninkrijk, kennen wij hem anders, namelijk als een voormalig sponsor van terrorisme, in het bijzonder van de bomaanslag van Lockerbie in 1988.
Om zijn internationale image op te poetsen heeft hij, voor eigen gewin neem ik aan, rouwende nabestaanden gecompenseerd, maar in werkelijkheid zou individualist Khadafi compleet door het Westen worden genegeerd als Libië niet zo ontzettend veel olie- en gasvoorraden zou hebben. Hiermee kan Khadafi invloed uitoefenen op de EU. Hij heeft met name geprobeerd verdeeldheid te zaaien in de Raad, door de leiders van bepaalde lidstaten het hof te maken.
Om pragmatische redenen accepteer ik echter het belang van vriendschappelijke diplomatieke en handelsbetrekkingen tussen de EU en Libië, op basis van een raamovereenkomst. Maar ik ben wel bang dat wij in feite de macht van Khadafi juist versterken, macht die te zijner tijd onvermijdelijk zal overgaan op een van zijn zonen, die de dynastie op een zelfde manier zal voortzetten als in Noord-Korea.
Takis Hadjigeorgiou
Ik zou willen beginnen met de rapporteur te bedanken voor het door haar verrichte werk en de heer Füle voor zijn aanwezigheid vandaag. Wij vinden dat er voor het gebied rond de Middellandse Zee, dat vanuit elk perspectief gezien een gevoelig gebied is, continue inzet nodig is voor de ontwikkeling van begrip en samenwerking; een samenwerking op gelijkwaardige basis waarbij rekening wordt gehouden met de asymmetrie en de ongelijkheid die in de diverse ontwikkelingssectoren spelen tussen zowel de landen van de Middellandse Zee onderling, als tussen de Europese Unie en de naburige landen in de regio. Een samenwerking die het handhaven van vrede tot doelstelling heeft. Dit kan worden bereikt met een op wederzijds respect gebaseerde dialoog, en zodoende dienen wij open te staan voor wederzijdse beïnvloeding. In dit kader zijn wij voor de versterking van de relaties van de Europese Unie met Libië.
Er zijn echter bepaalde gevoelige kwesties die gedurende het proces van de ontwikkeling van deze relaties speciale aandacht vereisen. Ik wil het vooral hebben over de kwestie van vluchtelingen, immigranten en de overeenkomst betreffende de overname van personen. Er wordt gestreefd naar een overnameovereenkomst met Libië die deel uitmaakt van de kaderoverereenkomst waarover tussen de Europese Unie en Libië wordt onderhandeld. Een eventuele ondertekening van een dergelijke overeenkomst zonder dat dit gepaard gaat met hervormingen voor de verbetering van de sociaaleconomische omstandigheden van de immigranten zal de continuering van de schendingen van mensenrechten alleen maar in de hand werken, en dat betekent dat wij op die manier bijdragen aan de gedwongen terugkeer van immigranten naar omstandigheden waarin hun veiligheid of een minimale levensstandaard niet kan worden gegarandeerd.
We moeten van de Libische autoriteiten eisen dat zij op een behoorlijke wijze de aanwezigheid van de Hoge Commissaris van de VN voor Vluchtelingen erkennen. Ook moeten we het gevoelige onderwerp van de doodstraf ter sprake brengen. We zouden er goed aan doen om te streven naar een overeenkomst waarmee de uitvoering van de doodstraf wordt uitgesteld, met als uiteindelijk doel de opheffing ervan.
Fiorello Provera
namens de EFD-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik ben vóór de afsluiting van de kaderovereenkomst tussen de Europese Unie en Libië, omdat deze een stap vooruit betekent ten opzichte van het verleden op belangrijke punten als immigratie, samenwerking op het gebied van economie en gezondheid, met name in de strijd tegen aids en gedeeltelijk met betrekking tot het energieprogramma.
Een ander belangrijk punt is de controle die door Libië op terroristische activiteiten wordt uitgeoefend, niet alleen op zijn eigen grondgebied, maar ook aan de zuidgrenzen van het land. Vooruitgang is geboekt door middel van overeenkomsten tussen de Raad en de Libische regering, eveneens inzake algemene beginselen, zoals het Statuut van Rome en het Vluchtelingenverdrag. Er blijft nog veel te doen, dat is duidelijk, maar het is belangrijk dat het Parlement de overeenkomst waarover reeds is onderhandeld, steunt zonder deze opnieuw ter discussie te stellen met het risico de reeds behaalde resultaten te verspelen.
Ik hoop dat de samenwerking tussen de Europese Unie en Libië tot even goede resultaten zal leiden als het vriendschapsverdrag tussen Libië en Italië dat onder andere aan het jarenlange geschil inzake het koloniaal verleden een einde heeft gemaakt. Als men met regeringen en landen concrete zaken moet bespreken, kan men niet zijn gesprekspartners kiezen.
Barry Madlener
Voorzitter, de Europese Commissie heeft schurkenstaat Libië en dictator Khadafi van een nieuw exportproduct voorzien. Libië verdient niet alleen maar geld met de aardolieproductie, maar nu ook met het chanteren van Europa. Dictator Khadafi zal 60 miljoen euro aan Europees belastinggeld opstrijken om Afrikaanse gelukzoekers tegen te houden om naar Europa te komen. Die 60 miljoen euro is pas het begin, want nu al dreigt Khadafi dat die prijs verhoogd moet worden naar 5 miljard euro per jaar. Misschien dat de Europese Commissie zich heeft laten leiden door het lieve gezichtje van Khadafi, maar ik vertrouw die man voor geen cent.
Ik heb hier een paar artikelen van de afgelopen jaren: Khadafi eist miljarden van de EU. Libië dreigt Londen en Edinburgh. Khadafi wil meer geld om te voorkomen dat Europa zwart zal worden. Khadafi: "Islam moet religie van Europa worden". Khadafi verwerpt de democratie en streeft een strikte naleving van de sharia na. Khadafi dreigt met 30 miljoen Afrikanen die naar Europa willen komen. Khadafi wil jihad tegen Zwitserland.
Beste leden van het Europees Parlement, de schurk Khadafi moeten we niet belonen, maar juist straffen, als Libië nog langer zo veel vluchtelingen vrije doorgang verleent naar Europa. De vluchtelingen moeten we ook niet belonen met een vluchtelingenstatus en een permanent verblijf, maar direct terugsturen naar Afrika. Het belonen van vluchtelingen met een Europese vluchtelingenstatus, uitkeringen en opleidingen, zal een nog veel grotere asielstroom opleveren met vele slachtoffers die zullen verdrinken bij hun poging om één voet op het Europese vasteland te kunnen zetten. Het is juist het ruimhartige en slappe asielbeleid van de Europese Unie dat voor de grote toevloed van asielzoekers zorgt.
Alf Svensson
(SV) Mijnheer de Voorzitter, Libië is zeer goed in het ratificeren van internationale overeenkomsten, maar lijkt al even goed in het niet uitvoeren ervan. Het is een schande dat Libië een zetel en stemrecht heeft in de Raad voor de mensenrechten van de Verenigde Naties. Het is trouwens ook een schande dat Saoedi-Arabië in die Raad zetelt. Door middel van grote druk van zijn grootste handelspartner, de EU, zou Libië moeten worden gedwongen om de ogen te openen voor wat eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden betekent en wat dat met zich meebrengt.
Zoals we allemaal weten, betreffen de betrekkingen tussen de EU en Libië de verschillende aspecten van de omgang met vluchtelingen. Zolang de Raad en de Commissie Libië er niet van kunnen overtuigen om de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen legaal in het land te laten verblijven, is het onmogelijk om ook maar het minste vertrouwen te hebben in de manier waarop vluchtelingen in Libië worden behandeld.
De leider van Libië is kampioen in wispelturigheid en onbetrouwbaarheid. Nu staat de EU op het punt om een kaderovereenkomst met hem te sluiten. Ik kan niet anders dan me afvragen wat de term "kader" betekent voor een regime als dat van kolonel Khadafi, dat grenzeloze minachting vertoont voor mensenrechtenkwesties. We weten dat Libië arbeidsmigranten in grote mate discrimineert op grond van hun nationaliteit en dat Afrikaanse arbeidsmigranten er het slachtoffer worden van racistische vervolging.
De menselijke waarde is belangrijker dan geld. Daarom moet de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden feitelijk zo zwaar doorwegen dat we geen mensen overleveren aan een staat waar folteringen en andere vormen van onmenselijke behandeling voorkomen. Dat is trouwens wat de handvesten van de Europese Unie eisen.
Corina Creţu
(RO) Mijnheer de Voorzitter, Libië is de op twee na grootste gas- en olieleverancier van de Europese Unie. De Europese Unie is de voornaamste handelspartner van Libië en is goed voor meer dan tweederde van het totale handelsvolume van het land. We moeten ook rekening houden met de vooruitgang die de autoriteiten in Tripoli hebben geboekt. Ze zijn erin geslaagd om een land dat alleen stond en waartegen embargo's waren afgekondigd te laten evolueren naar een open en dynamisch land, zowel economisch als op het gebied van de diplomatie.
Maar de Europese Unie is niet alleen een gemeenschap van economische belangen. Ze is gebaseerd op een reeks waarden die we niet kunnen opgeven ten behoeve van een pragmatische aanpak. Toegegeven, Libië sponsort niet langer terrorisme, het heeft zijn kernprogramma stopgezet, het heeft ermee ingestemd de families van de slachtoffers van de terreuraanslagen te vergoeden, het heeft de Bulgaarse verpleegsters vrijgelaten die ter dood veroordeeld waren voor de verspreiding van hiv en het heeft overeenkomsten gesloten met een aantal Europese landen. Ik vind dat we deze vooruitgang moeten aanmoedigen, maar dat het partnerschap tussen de Europese Unie en Libië gestoeld moet zijn op een stevige morele basis.
In dat opzicht vestigt mevrouw Gomes, die ik zou willen feliciteren met het werk dat ze heeft geleverd, in haar verslag de aandacht op de ernstige tekortkomingen op het gebied van de mensenrechten. Het is onze plicht om die aan te pakken. Vorig jaar hebben we een resolutie goedgekeurd waarin we Libië verzoeken om de doodstraf af te schaffen. Ik vind het passend om dit verzoek te herhalen en om Libië te verzoeken de internationale normen voor billijke rechtspleging na te leven, vooral omdat buitenlanders het slachtoffer zijn van misbruik.
We moeten bijzondere aandacht schenken aan het probleem van migranten en vluchtelingen, zowel van de migranten en vluchtelingen die door Libië uitgeleverd worden aan hun land van herkomst, waar hun leven ernstig bedreigd wordt, als van de migranten en vluchtelingen die door Italië naar Libië teruggestuurd worden, waar hen waarschijnlijk zware represailles te wachten staan. Anderzijds moeten we druk uitoefenen opdat Libië een asielwet goedkeurt en een regeling treft voor controle door het bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen, dat in Libië bijna 13 000 vluchtelingen en asielzoekers heeft geteld.
Ik zou de Raad willen vragen om zijn plan om de terugnameovereenkomst op te nemen in de kaderovereenkomst tussen de Europese Unie en Libië te laten vallen omdat het repatriëring inhoudt naar een land waar de mensenrechten stelselmatig worden geschonden. Het beleid van de regering-Berlusconi mag geen voorbeeldfunctie krijgen. De Italiaanse uitzondering mag geen Europese regel worden.
Sonia Alfano
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, het is voor de Europese instellingen weinig geloofwaardig dat men nog steeds met een dictatoriaal land als Libië een overeenkomst wil sluiten.
We kunnen niet blijven verkondigen dat Libië zulke belangrijke handelsbetrekkingen met lidstaten van de Europese Unie onderhoudt en de rol van partner van de Europese Unie in het Middellandse Zeegebied speelt en de eerbiediging van de mensenrechten als een bijkomstige kwestie afdoen.
De eerste voorwaarde om een geloofwaardige dialoog met Libië tot stand te brengen, is dat het Verdrag van Genève door dit land geratificeerd wordt: economische belangen zijn niet in te ruilen voor mensenlevens, niet alleen van Libische burgers, maar ook van burgers die uit andere landen vluchten om aan burgeroorlogen en religieuze vervolging te ontkomen en op doorreis door Libië gedood of vreselijk gemarteld worden.
Wij hebben de plicht de duizenden vragen om hulp van burgers in Libische gevangenissen niet te negeren. We mogen de verschrikkelijke beelden uit de gevangenis van Ganfuda niet vergeten.
Libische burgers hebben niet veel politieke en burgerlijke rechten, zoals de vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging. Het mondeling amendement van de PPE dat de term 'verdrag' wil vervangen door 'overeenkomsten tussen Italië en Libië inzake gezamenlijke kustpatrouilles' is absoluut onaanvaardbaar, en de Italiaanse delegatie van Italia dei Valori zal ertegen stemmen.
De overeenkomst tussen Italië en Libië is veel gecompliceerder. Het is een verdrag met precieze voorwaarden die op gecompliceerdere kwesties betrekking hebben dan gezamenlijke kustpatrouilles. Als het Europees Parlement zijn geloofwaardigheid niet wil verliezen, moet het de zaken bij hun naam noemen, ook al kan dat gênant zijn.
De vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties (UNHCR) moet hier wel speciaal vermeld worden. Deze wordt het onmogelijk gemaakt haar taken op Libisch grondgebied uit te voeren en wordt door het Libische regime van ongeloofwaardige misbruiken en misdrijven beschuldigd. Is dit de basis waarop overeenkomsten worden gesloten? Wij kunnen niet samenwerken met terroristen of dictators. Wij zijn het Europees Parlement en niet de raad van bestuur van een economische gigant.
Hélène Flautre
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Gomes bedanken omdat ze ons de mogelijkheid heeft gegeven een debat te voeren over een mandaat voor onderhandelingen dat ongetwijfeld netelig is, net als de inhoud van de onderhandelingen zelf. Het voorbeeld van Tunesië dient als waarschuwing dat we heel voorzichtig verder moeten gaan, zeker als het gaat om de wijze waarop we over de onderhandelingen berichten.
We kunnen niet simpelweg successen boeken gaandeweg de onderhandelingen en vieren dat een regime zoals dat van Khadafi bijvoorbeeld heeft ingestemd met bepaalde mensenrechtenreferenties, want dat regime staat bekend om zijn grove schendingen van alle fundamentele rechten. Bovendien zeggen alle migranten die onze kusten bereiken, alhoewel dat er steeds minder worden, min of meer hetzelfde, namelijk dat ze nog liever verdrinken onderweg hierheen dan terugkeren naar Libië vanwege de verkrachtingen, het misbruik, gedwongen repatriëring, massa-uitzettingen en racistische daden. Het is al eerder gezegd en ik zeg het nogmaals: de lijst van ernstige en massale schendingen van de mensenrechten van migranten in Libië is lang.
Dus ja, natuurlijk moeten we naar mijn idee dringend alles in het werk stellen om de situatie van deze mensen te verbeteren. Dit is een taak voor de Hoge Commissaris voor vluchtelingen, en het is onze taak om voor hervestiging te zorgen van de individuen die door de Hoge Commissaris zijn geïdentificeerd. Dit is ook een taak voor gemeenschapsinstellingen, waar er momenteel slechts enkele van zijn die op alle mogelijke manieren versterkt moeten worden.
Als we ons daadwerkelijk willen houden aan de doelstellingen die we voor ons buitenlandse beleid in de Verdragen hebben gesteld, hebben we denk ik nog een lange weg te gaan voordat we migranten die illegaal in de EU verblijven terug naar Libië kunnen sturen.
David Campbell Bannerman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in 2007 ontkende president Sarkozy dat er enig verband was tussen de vrijlating van vijf Bulgaarse verpleegsters en een Libische order voor Franse raketten ter waarde van 240 miljoen euro.
Deze wapens werden verkocht aan een land dat verantwoordelijk wordt gehouden voor de bomaanslag van Lockerbie en voor de levering van wapens aan terroristen. Toch suggereerde zelfs Khadafi's zoon dat er een verband is tussen de twee deals. Het was wapens in ruil voor gevangenen.
In 2004 heeft de EU het wapenembargo tegen Libië opgeheven in ruil voor grenscontroles. Dat was een geval van wapens in ruil voor grenzen.
Nu schrijft de London Times dat barones Ashton opeens het wapenembargo van de EU tegen China wil opheffen, dat was ingesteld vanwege het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede, omdat het volgens haar "een enorme belemmering is voor de ontwikkeling van betere samenwerking tussen de EU en China”.
Ik denk eigenlijk dat het een grote belemmering is voor het redden van de euro. Net als de Libische deal, lijkt het erop dat de EU nu zo wanhopig is om de euro te redden, dat zij bereid is onze collectieve veiligheid op het spel te zetten, aangezien alleen de Chinezen genoeg geld hebben om de euro te redden. Dit is wapens in ruil voor obligaties. De Chinese reserves aan buitenlandse valuta bedragen 2,9 triljoen dollar. China heeft al Griekse, Spaanse en Portugese staatsobligaties gekocht. China is echter ook het land dat het woord 'democratie' weert van zoekmachines en ieder jaar duizenden mensen terechtstelt.
Ik vraag u dus in alle eerlijkheid: hoe ver wil de EU gaan om de euro te redden?
Andreas Mölzer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de omwenteling in Tunesië heeft ook de buurlanden in de Maghreb - en Libië -, die grotendeels dictaturen zijn, op hun grondvesten doen schudden. Een dergelijke omwenteling is zeker ook een kans voor de democratie, maar alleen als zij niet door islamistische ophitsers kan worden misbruikt.
De onlusten zullen ongetwijfeld ook effect hebben op de vluchtelingenstromen. Daarom moeten we nauwer samenwerken met Afrikaanse landen op het gebied van de vluchtelingenproblematiek. De eis van Khadafi dat de Europese Unie jaarlijks vijf miljard euro voor de bestrijding van illegale immigratie beschikbaar moet stellen, is echter een stap in de verkeerde richting. De landen van de Europese Unie betalen immers al miljarden aan ontwikkelingshulp; deze ontwikkelingshulp moet mijns inziens dringend worden herzien, zodat deze niet langer ten goede komt aan dictaturen en corruptie, maar daadwerkelijk bij de mensen terechtkomt.
Bovendien moet de EU in haar buitenlandse betrekkingen ook meer aandacht besteden aan de hachelijke positie van christenen in islamitische landen.
Wolfgang Kreissl-Dörfler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris Füle, we hebben een verantwoordelijkheid tegenover alle vrouwen, kinderen en mannen die bij ons bescherming zoeken omdat hun leven gevaar loopt. Deze verantwoordelijkheid komt enerzijds voort uit de morele waarden waarvoor Europa vandaag staat, uit de eigen geschiedenis van veel Europeanen, die in deze context maar al te vaak wordt vergeten, en anderzijds uit juridisch vastgelegde garanties uit internationale verdragen en conventies.
Wie verantwoordelijkheid draagt, moet ook bereid zijn de lasten te dragen. Dat betekent dat deze eerlijk over de lidstaten moeten worden verdeeld. Wat dit in elk geval niet betekent, is dat de verantwoordelijkheid bij een klein aantal landen wordt neergelegd waarvan de landsgrenzen toevallig ook de buitengrenzen van de EU zijn, of - en dat is het verwerpelijke, dat ik niet door de vingers kan zien - dat zelfs een regime als het Khadafi-regime ervoor wordt betaald deze last preventief buiten de deur te houden.
Laat er geen misverstand over bestaan: als we mensen ervan af kunnen brengen een gevaarlijke reis te ondernemen waarbij ze mogelijk hun leven op het spel zetten, is dat een goede zaak. Maar Khadafi en zijn bewind gaat het er niet om levens te redden of te beschermen. Het gaat hem gewoon om de centen. En de Europese Unie moet ervoor waken het hulpje te worden van een regime dat mensenrechten met voeten treedt.
Ik ben in kampen in Libië geweest en heb het met eigen ogen gezien. We hadden de gelegenheid met de verantwoordelijken ter plaatse te spreken. Het gaat hen niet om mensenrechten of om bescherming; veeleer beklaagden ze zich dat ze geen kanonneerboten van ons krijgen om de grenzen beter te beschermen, omdat wij terecht geen boten aan Khadafi leveren omdat deze voor meerdere doeleinden kunnen worden ingezet. Ook daar moeten we rekening mee houden. Het kan toch niet zo zijn dat we nu onze waarden verloochenen omdat we economische voordelen of een terugnameovereenkomst willen hebben! Daarnaast ben ik van mening dat het onderhandelingsmandaat van alle afgevaardigden moet worden bekeken, en niet alleen dat van een aantal leden. Want we zullen geen vooruitgang boeken via geheime diplomatie, vooral niet na de ervaringen die we in de Europese Unie nu eenmaal met het regime - een andere naam kun je er niet voor bedenken - van Khadafi hebben opgedaan. Ook dat is een punt dat we hier niet mogen vergeten, en ik vraag u hiervoor te zorgen. Ana Gomes heeft alle punten genoemd waaraan moet zijn voldaan als we überhaupt ooit een overeenkomst sluiten.
Simon Busuttil
(MT) Mijnheer de Voorzitter, de tegenstanders van het akkoord met Libië moeten zich realiseren dat het ons buurland is! Buren kun je niet negeren. Je moet een manier vinden om met je buren samen te leven, ook als je het niet eens bent met de manier waarop ze dingen aanpakken.
Mijn collega's uit landen die niet aan Libië grenzen, kunnen makkelijk kritiek uiten op dit akkoord, maar voor de Middellandse Zeelanden die dicht bij Libië liggen, is het veel moeilijker om een manier te vinden om samen te werken.
Het akkoord zou inderdaad ook een hoofdstuk over immigratie moeten bevatten en een overnameovereenkomst, dat zeker ook het recht op internationale bescherming van alle asielzoekers moet respecteren.
Francisco José Millán Mon
(ES) Mijnheer de Voorzitter, dit debat over Libië vindt plaats op een moment waarop zich bijzonder belangrijke veranderingen voordoen in een buurland aan de Middellandse Zee, namelijk Tunesië.
Ik ben altijd van mening geweest dat de Europese Unie moet bijdragen tot serieuze hervormingen in de regio rond de Middellandse Zee teneinde er een gebied van vrijheid en welvaart tot stand te brengen. Ik verwijs naar mijn toespraken in dit Huis in de afgelopen jaren, waarin ik steeds heb gezegd dat het beleid van de Unie niet slechts gericht mag zijn op handhaving van de status quo.
Dat is echter niet waar dit debat van vandaag specifiek over gaat; dit gaat over de kaderovereenkomst met Libië. Ik wil met nadruk wijzen op de noodzaak om samen met Libië te werken aan de beheersing van de migratiestromen, onder meer middels een overeenkomst over de overname van illegale immigranten, waaronder ingezetenen van derde landen, zoals is bepaald in alle overnameovereenkomsten die de Unie sluit.
Het zou geen goede zaak zijn toe te geven aan Libische standpunten die strijdig zijn met deze overeenkomst, gelet op de belangrijke positie van Libië als doorvoerland, en het zou een zeer negatief signaal zijn voor de onderhandelingen met Marokko en Algerije over overnameovereenkomsten, die al jaren in een impasse verkeren.
We moeten er echter ook bij de Libische autoriteiten op aandringen dat zij de rechten van de vluchtelingen eerbiedigen, onder meer - zoals al is gezegd - het beginsel van non-refoulement.
Salvatore Iacolino
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Maghreb bevindt zich in een buitengewoon gevoelige fase. De bloedige botsingen van de afgelopen dagen zijn hiervan een duidelijk bewijs.
Het zou op dit historische moment uitermate ernstig zijn als men zich geen rekenschap zou geven van de absolute en dringende noodzaak om de betrekkingen met Libië te versterken, dat midden in het Middellandse Zeegebied ligt en een fundamentele rol speelt bij het inperken en reguleren van de migratiestromen. Samen met collega Gomes heb ik Libië, met al zijn tegenstellingen, bezocht, en het behoeft geen twijfel dat een kaderovereenkomst zeker een bijdrage zou kunnen leveren aan de strijd tegen terrorisme, aan fundamentele vrijheden en op het gebied van energie. Libië en de Maghreb negeren, zou een enorme vergissing zijn.
Een referentiemodel is het Italiaanse vriendschapsverdrag dat geïmplementeerd kan worden om te waarborgen dat deze kaderovereenkomst een echt concrete inhoud krijgt.
Štefan Füle
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de leden van het Parlement bedanken voor hun opmerkingen. Ik zal de rapporteur, mevrouw Gomes, meer details verstrekken over de nationale indicatieve programma's voor de periode 2011-2013, waarin 60 miljoen euro is bestemd voor onze programma's in Libië.
Ik ben me er zeer van bewust dat bepaalde thema's in de betrekkingen met Libië problematisch zijn. De Europese Unie heeft er echter voor gekozen betrekkingen met Libië aan te gaan, teneinde alle kwesties op een open en constructieve manier aan de orde te kunnen stellen, met inbegrip van zeer gevoelige thema's als mensenrechten, respect voor fundamentele vrijheden en de rechten van migranten.
Vorig jaar heb ik samen met Cecilia Malmström een detentiecentrum in de Libische woestijn bezocht. Ik maak me absoluut geen illusies over de uitdagingen die voor ons liggen. Ik heb ook de alternatieven kunnen zien voor onze betrokkenheid op het vlak van migratie.
Ik wil hier graag een derde, persoonlijke opmerking aan toevoegen. Wij belonen niemand met dit overleg. Wij waken over onze belangen, overeenkomstig de waarden waarin wij geloven. Libië heeft een sterke wil getoond om de betrekkingen met de Europese Unie te versterken. Wij zijn van oordeel dat dit positief is en dat de Europese Unie het beleid van toenadering moet voortzetten. Ik zal er uiteraard voor zorgen dat dit op zo transparant mogelijke wijze gebeurt, rekening houdend met de standpunten van het Europees Parlement.
Ana Gomes
Mijnheer de Voorzitter, ik dank alle collega's die aan dit debat hebben deelgenomen.
Ik denk dat dit debat duidelijk aangeeft voor welke dilemma's wij staan. Na mijn eigen bezoek aan Libië in november 2010, als lid van de delegatie die onder leiding stond van onze collega, de heer Panzeri, heb ik de conclusie getrokken dat wij de aanpak van toenadering moeten voortzetten. Wij erkennen dat we te maken hebben met een lastige gesprekspartner, maar het zou onredelijk zijn om die aanpak niet voort te zetten, omdat wij humanitaire verplichtingen hebben jegens de mensen die zoveel te lijden hebben in Libië, met name de migranten die door Libië reizen en die lijden onder de situatie in dat land.
Ik ben van mening dat een groot deel van de moeilijkheden te wijten is aan het feit dat dit een geïsoleerd regime is. Ondanks de moeilijkheden en ondanks het feit dat wij niet de illusie hebben dat we op korte termijn een akkoord zullen bereiken of dat aan al onze voorwaarden zal worden voldaan, moeten we die lijn toch doorzetten. Naar mijn mening is dat duidelijk.
In die zin is het feit dat de EU-delegatie in Tripoli zit dan ook extreem belangrijk, omdat ik denk dat, zoals velen hier al hebben gezegd, wat op dit moment in Tunesië gebeurt ongetwijfeld gevolgen zal hebben voor Libië, ondanks alle verschillen. De situatie in Libië is in vele opzichten niet vergelijkbaar met Tunesië, vanwege de totale afhankelijkheid van de bevolking van inkomsten uit olie.
Toch denk ik dat de boodschap is dat wij, ondanks onze verschillende standpunten op dit moment, de onderhandelingen van de Commissie nauwlettend in de gaten zullen houden. Ik ben dankbaar voor de briefings die wij hebben gekregen en die nuttig waren. We zullen ze nauwlettend volgen en zullen op elk moment aanbevelingen kunnen doen.
Ik denk dat wij, door de zeer brede overeenstemming die is bereikt als gevolg van de samenwerking tussen mijn schaduwrapporteurs en alle anderen, een duidelijke boodschap sturen naar de Raad en de Commissie, die tot taak heeft het overleg te voeren, maar ook naar onze Libische gesprekspartners, over de punten die voor ons absoluut essentieel zijn om de door ons gewenste verbeteringen in de bilaterale betrekkingen te bereiken, en tevens over de cruciale kwestie van respect voor de mensenrechten in Libië. Die boodschap is heel duidelijk.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag 20 januari 2011 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
David Martin
Ik ben verheugd over de start van de onderhandelingen tussen de EU en Libië, als een stap in de ontwikkeling van nieuwe betrekkingen tussen de EU en Libië en als stap in de ontwikkeling van nieuwe betrekkingen voor de EU in het Middellandse Zeegebied en Afrika. Ik beschouw samenwerking met Libië ook als nuttig om vraagstukken als veiligheid en stabiliteit, migratie, volksgezondheid, ontwikkeling, handel, klimaatverandering, energie en cultuur aan de orde te stellen.
Ik wil de Raad en de Commissie echter dringend verzoeken druk uit te oefenen op Libië om het Vluchtelingenverdrag van Genève van 1951 en het daarbij horende protocol van 1967 te ratificeren en ten uitvoer te leggen, met inbegrip van volledige samenwerking met de UNHCR, teneinde passende bescherming en rechten voor migranten te waarborgen, en asielwetgeving aan te nemen die de status en rechten van vluchtelingen erkent, met name het verbod op collectieve uitzettingen en het beginsel van non-refoulement.
Tevens wil ik de Raad en de Commissie herinneren aan hun verplichtingen om te zorgen voor volledige overeenstemming van het buitenlandbeleid van de EU met het Handvest van de grondrechten, in het bijzonder met artikel 19 daarvan, dat collectieve uitwijzingen verbiedt en het beginsel van non-refoulement erkent. Ik dring er bij de Raad en de Commissie op aan de Libische autoriteiten te verzoeken een memorandum van overeenstemming te ondertekenen, dat de UNHCR een wettige status geeft in het land, met een mandaat om zijn volledige spectrum aan activiteiten op het vlak van toegang en bescherming uit te voeren.
