Tura pytań (pytania do Komisji)
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0009/2011).
Do Komisji skierowano następujące pytania.

Przedmiot: Zakaz dopuszczenia do obrotu leku Médiator
Czy Komisja mogłaby wskazać powody, dla których decyzja dotycząca zakazu dopuszczenia do obrotu leków zawierających benfluoreks nie została podjęta już w roku 1998 r.? Czy zakazy wprowadzone przez władze hiszpańskie i włoskie nie powinny były po raz kolejny zaalarmować Komisję? Krótko mówiąc, dlaczego Komisja czekała tak długo, aż do czerwca 2010 r., z podjęciem jednoznacznej decyzji w sprawie dopuszczenia na rynek tej molekuły?
Czy Komisja zamierza zwrócić się do Europejskiej Agencji Leków o przeprowadzenie dokładnych badań retrospektywnych dotyczących ostatnich dwudziestu lat stosowania tego leku?
John Dalli
komisarz - Jeśli wolno zajmę się po kolei każdym z czterech elementów pytania.
Pierwsze pytanie brzmiało: czy Komisja mogłaby wskazać powody, dla których decyzja dotycząca zakazu dopuszczenia do obrotu leków zawierających benfluoreks nie została podjęta już w roku 1998 roku? Odpowiedź: w 1998 roku benfluoreks był przedmiotem debaty w Komitecie ds. Leków Gotowych Europejskiej Agencji Leków, zwanym obecnie Komitetem ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, a następnie grupy roboczej ds. nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Komitet uznał, że benfluoreksu nie należy ujmować w zakresie aktualnie prowadzonej na szczeblu europejskim ocenie ryzyka dotyczącej niektórych czynników wywołujących anoreksję, ze względu na inny sposób działania. Postanowiono też, że grupa robocza nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii zbada, czy w sprawie tej wzięto pod uwagę kwestię bezpieczeństwa. W marcu 1999 roku grupa robocza ds. nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii stwierdziła, że nie ma poważnych obaw związanych z oceną współczynnika korzyści i ryzyka w odniesieniu do produktów leczniczych zawierających benfluoreks. Dalsza debata w grupie roboczej nie przyniosła zmiany tego stanowiska.
Pytanie drugie: Czy zakazy wprowadzone przez władze hiszpańskie i włoskie nie powinny były po raz kolejny zaalarmować Komisję? Odpowiedź: Włochy i Hiszpania nie anulowały pozwolenia na dopuszczenie benfluoreksu do obrotu. Tak naprawdę pierwszym przypadkiem, w którym państwo członkowskie podjęło skuteczne środki w celu anulowania krajowego pozwolenia na dopuszczenie Mediatora do obrotu odnotowano w 2009 roku, gdy Francja zawiesiła krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
W Hiszpanii w 2003 roku pozwolenie na dopuszczenie do obrotu odwołał posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, firma Servier. W 2003 roku to także firma Servier nie ubiegała się o przedłużenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu we Włoszech.
Produkt był nadal dozwolony we Francji, Portugalii, Luksemburgu i Grecji. Benfluoreks był przedmiotem debaty grupy roboczej ds. nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, będącej dla państw członkowskich forum wymiany danych w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Chciałbym wyjaśnić, że monitorowanie danych w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii i późniejsze podjęcie decyzji w sprawie krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych leży przede wszystkim w gestii państw członkowskich. Interwencja Komisji w takich przypadkach ma charakter wyjątkowy i ogranicza się do konkretnych sytuacji przewidzianych w prawodawstwie.
Komisja może przeprowadzić ogólnoeuropejską ocenę ryzyka za pośrednictwem Europejskiej Agencji Leków w dwóch przypadkach: po pierwsze, gdy państwo członkowskie podejmuje rozbieżne decyzje krajowe dotyczące pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i po drugie, przed podjęciem decyzji w sprawie przyznania, zmiany, zawieszenia czy odwołania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, która wydaje się być konieczna, zwłaszcza biorąc pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa farmakoterapii w przypadkach istotnych dla interesów Wspólnoty.
W tym przypadku, w świetle konkluzji grupy roboczej ds. nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii oraz faktu, że w owym czasie w odpowiedzi na debaty toczące się w grupie roboczej państwa członkowskie nie podjęły rozbieżnej decyzji, na szczeblu UE nie podjęto żadnych działań.
Trzecie pytanie brzmiało: dlaczego Komisja czekała tak długo, aż do czerwca 2010 roku, z podjęciem jednoznacznej decyzji w sprawie dopuszczenia na rynek tej molekuły? Odpowiedź: państwo członkowskie, a mianowicie Francja, zawiesiło pozwolenie na dopuszczenie do obrotu Mediatora dopiero w 2009 roku. Na mocy nowych przepisów obowiązujących od 2004 roku spowodowało to automatyczny przegląd współczynnika ryzyka i korzyści, który doprowadził do przyjęcia przez Komisję decyzji wymagającej od wszystkich państw członkowskich odwołania wszelkich krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych zawierających benfluoreks.
W tym kontekście ważne jest, aby podkreślić, że nowe prawodawstwo dotyczące nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, przyjęte w dniu 15 grudnia 2010 r., wprowadziło dodatkowe przepisy gwarantujące wykrywanie przez Europejską Agencję Leków sygnałów dotyczących problemów z produktami dopuszczonymi do obrotu na rynkach krajowych oraz stworzenie na szczeblu UE nowych procedur służących ocenie sygnałów dotyczących bezpieczeństwa takich produktów, prowadzących do podejmowania przez państwa członkowskie jednolitych działań.
Czwarte i ostatnie pytanie brzmiało: Czy Komisja zamierza zwrócić się do Europejskiej Agencji Leków o przeprowadzenie dokładnych badań retrospektywnych dotyczących ostatnich dwudziestu lat stosowania tego leku? Odpowiedź: jak dotąd Komisja nie zwróciła się do Europejskiej Agencji Leków o przeprowadzenie dokładnych badań retrospektywnych dotyczących ostatnich dwudziestu lat stosowania tego leku. Dane liczbowe i dokumentacja przywołana we francuskim sprawozdaniu jasno wskazują, że dotychczas najczęściej lek ten stosowano we Francji.
Przewodnicząca
Chciałabym tylko wyjaśnić, jak dziś wieczorem będę traktowała pytania dodatkowe. Zbiorę wszystkie pytania dodatkowe - proszę pamiętać, że macie państwo 30 sekund na zadanie pytania dodatkowego - a następnie poproszę komisarzy o udzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania dodatkowe en masse.
Gilles Pargneaux
(FR) Pani Przewodnicząca! W świetle zgłoszonych uwag i odpowiedzi udzielonych przez pana komisarza Dalli, któremu chciałbym podziękować za przedstawione wyjaśnienia, chciałbym poruszyć jeszcze jeden ważny punkt. Panie Komisarzu! Jak Pan zauważył w roku 2003 i 2005 to właśnie firma Servier zwróciła się o wycofanie leku ze sprzedaży w tych dwóch krajach. Powiedział Pan też, że w latach 1998-1999 grupa robocza nie podjęła decyzji ani o tym, aby wydać pozwolenie ani, aby wycofać ten lek. Wiemy jednak, że w Stanach Zjednoczonych lek ten został wycofany w 1997 roku.
Dlatego, czyż nie jest oczywiste - i na tym polega sedno problemu - że na tak dużym rynku jak Unia Europejska obejmująca 500 milionów obywateli potrzebujemy większej kontroli. Potrzebujemy przede wszystkim dodatkowych powiadomień, które uruchomią ogólnoeuropejskie działania, jasnego podziału kompetencji między Komisją Europejską i Europejską Agencją Leków. Dzięki temu będziemy mogli uniknąć powtórzenia się sytuacji, jaka miała miejsce w niektórych państwach członkowskich, na przykład w przytoczonym przypadku we Francji.
Marc Tarabella
(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Rozszerzmy zakres tej debaty, ponieważ lek Mediator to jedynie czubek góry lodowej stanowiący punkt wyjścia dla szeregu innych pytań.
Na przykład, dlaczego tak się dzieje, że w Unii Europejskiej swobodnie się handluje produktem leczniczym uznanym za potencjalnie szkodliwy, a nawet prowadzący do śmierci, wycofanym z rynku w niektórych państwach członkowskich?
Czy nie powinniśmy poważnie zastanowić się nad rolą i skutecznością działania Europejskiej Agencji Leków skoro jej ustalenia nie są wiążące dla państw członkowskich?
John Dalli
komisarz - Praktycznie procedury obowiązujące w czasie tych wydarzeń, o których wspomniałem w mojej odpowiedzi były takie, jak je opisałem: istniał wyraźny podział między państwami członkowskimi a organem europejskim - podział, który tak naprawdę nadal obowiązuje, i którego państwa członkowskie zazdrośnie bronią. W praktyce to właśnie dlatego po pewnym czasie odnosimy wrażenie, że powinniśmy wzmocnić nasze procesy i procedury w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii.
Musze powiedzieć, że w 2004 roku podjęto działania dotyczące zmiany procedur i procesów w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, którymi już dysponujemy, a także ujętych w ostatnim porozumieniu w sprawie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii. Obecnie jest wiele "blokad”, ale właśnie teraz można też podejmować inne działania na szczeblu europejskim w celu zapewnienia powiadomień o wszelkich produktach wycofanych z rynku i zagwarantowania możliwości działań w tej sprawie. Wcześniej tak nie było.
A więc taką sytuację mamy dzisiaj. Pouczyłem moje służby, aby przeprowadziły teraz test warunków skrajnych, w tym nowych procesów i procedur w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii wprowadzonych po zawarciu ostatniego porozumienia. Traktują Mediator jako studium przypadku pozwalające sprawdzić, czy sprawa Mediatora mogłaby się powtórzyć przy obowiązywaniu najnowszych procesów w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii. Zadbamy o to, by w przypadku znalezienia jakichkolwiek próżni, wąskich gardeł czy luk, przy okazji których nie podjęto działania, przekażemy Państwu wyniki i spróbujemy zaradzić tej sytuacji.
Przedmiot: Sprzedaż abonamentów za pośrednictwem iPadów firmy Apple
Producent iPadów Apple domaga się, by wydawcy gazet i czasopism oferowali czytelnikom swoje produkty (sprzedaż luzem i abonamenty) wyłącznie za pośrednictwem sklepu internetowego iTunes, tak aby Apple mógł utrzymać kontrolę nad warunkami sprzedaży. Oznacza to, że użytkownicy iPadów nie mogą już zamawiać gazet bądź czasopism bezpośrednio na stronach internetowych odnośnych wydawców.
Czy Komisja uważa ten sposób postępowania za zgodny z przepisami UE oraz z zasadami interoperacyjności i otwartego internetu?
Czy możliwe jest, że mamy tu do czynienia z naruszeniem dominującej pozycji na rynku i tym samym z uchybieniem postanowieniom art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
Jakie środki zamierza w związku z tym podjąć Komisja?
Andris Piebalgs
komisarz - Apple ogłosił dziś, że będzie oferować wydawcom gazet i czasopism ukazujących się na urządzeniach iPad cyfrowe prenumeraty wyłącznie za pośrednictwem aplikacji (Apps) sprzedawanych w jego sklepie internetowym. Wydawcy będą mogli nadal oferować internetowe prenumeraty na swoich stronach internetowych lub innych nośnikach, ale nie będą już mogli przetwarzać prenumerat poprzez App na urządzeniu iPhone traktując Apple jako pośrednika.
To, czy postępowanie Apple stanowi naruszenie reguł konkurencji UE zależy od wielu faktów, czynników prawnych i ekonomicznych. Apple musi, między innymi, zachowywać dominującą pozycję na odnośnym rynku. Granice tych rynków nie są jasne, ponieważ sektor jest ciągle stosunkowo nowy i ewoluuje, istnieje też kilka porównywalnych platform i urządzeń o zbliżonej funkcjonalności, niektóre z nich obsługują aplikację sklepów internetowych, a zapotrzebowanie ze strony klienta na magazyny w formie elektronicznej i/lub drukowanej nie jest jasne i podlega zmianom.
Kiedy rynek zostanie odpowiednio określony trzeba będzie rozstrzygnąć kwestię dominacji. Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznaje dominację za przejaw siły gospodarczej, którą cieszy się przedsiębiorstwo, a która pozwala mu na blokowanie skutecznej konkurencji na odnośnym rynku, umożliwiając przedsiębiorstwu postępowanie do pewnego stopnia niezależne od konkurentów i klientów, a zatem i konsumentów.
Komisja odnotowuje przede wszystkim istnienie platform alternatywnych aplikacji oraz niedawne wprowadzenie na rynek - lub zapowiedź takiego wprowadzenia - przez kilka spółek urządzeń o funkcjonalności podobnej do iPad. Komisja śledzi rozwój polityki handlowej Apple i blisko współpracuje z krajowymi kompetentnymi organami.
Ivo Belet
(NL) Pani Przewodnicząca! Faktycznie, dziś po południu Apple ogłosił, że chce zaoferować swoim prenumeratorom nowy model, ale wiadomo, że chce wykorzystać swoją pozycję na rynku, dominującą czy też nie, aby położyć łapę na danych klientów które są w posiadaniu wydawców. W perspektywie długoterminowej może to być niekorzystne dla wydawców z Europy, a także dla pluralizmu mediów.
Dlatego chciałbym zapytać, czy jesteście Państwo przygotowani do działania, niezależnie od tego, czy sprawa ta dotyczy pozycji dominującej czy nie, kiedy i czy w ogóle zamierzacie podjąć inicjatywę. Innymi słowy, czy mógłby Pan wyjaśnić, jaki harmonogram Pan planuje? Czy podjęcie inicjatywy przez Komisję to kwestia tygodni, czy może raczej miesięcy?
Janusz Władysław Zemke
(PL) Pani Przewodnicząca! Panie Komisarzu! Chciałbym podziękować Panu za odpowiedź, ale Pan nie poruszył, moim zdaniem, pewnej kwestii o fundamentalnym charakterze: rzecz dotyczy tego, czy mamy wyobraźnię co do tego, jaką w ogóle część rynku w Europie może zająć nowy produkt Apple'a. Bo ta odpowiedź Pana była odpowiedzią dość ogólną, że jest to dopiero badane. Natomiast ja myślę, że powinniśmy wiedzieć, czy rzeczywiście istnieje groźba realna, że stanie się to dominujący podmiot na europejskim rynku.
Andris Piebalgs
komisarz - Zobaczymy, czy Apple zajmie dominującą pozycję na rynku, bo rynek dopiero się kształtuje. Musimy sprawdzić, jaki jest rynek i co dominująca pozycja oznacza na tym rynku. Jeżeli chodzi o wielkość rynku, to na tym etapie jest on niewielki i za wcześnie mówić o podejmowaniu działań przez Komisję.
Jeżeli mamy do czynienia z wieloma konkurencyjnymi ofertami, a podejście Apple nie jest przejawem dominującej pozycji, to Komisja nie musi podejmować działań. Jak już mówiłem Komisja monitoruje sytuację w oparciu o reguły prawa konkurencji UE i jeżeli zaistnieje potrzeba podjęcia działań, to zostaną one podjęte we właściwym momencie, gdy dojdziemy do wniosku, że musimy zacząć działać. Zatem mogą być Państwo pewni, że jeżeli zajdzie taka potrzeba, działania zostaną podjęte.
Przedmiot: Ochrona inwestycji w kontekście negocjacji UE i Rosji w sprawie nowej umowy o partnerstwie i współpracy
Czy w trakcie negocjacji z Federacją Rosyjską w sprawie nowej umowy o partnerstwie i współpracy Komisja podejmuje kwestie dotyczące ochrony inwestycji, zwłaszcza w sektorze energetycznym? Czy z uwagi na liczne przypadki zmuszania europejskich przedsiębiorstw energetycznych do opuszczenia rynku rosyjskiego bez możliwości starania się o bezstronną i uczciwą ochroną sądową na szczeblu lokalnym Komisja zamierza wprowadzić do nowej umowy o partnerstwie i współpracy lub kolejnych porozumień gospodarczych z Federacją Rosyjską mechanizm rozwiązywania sporów między inwestorami a państwem?
Jakie jest stanowisko Komisji w odniesieniu do Traktatu karty energetycznej? Czy Komisja wciąż ma nadzieję, że rząd Rosji mógłby ponownie podpisać Traktat karty energetycznej i ostatecznie go ratyfikować? Czy podobne przepisy dotyczące ochrony inwestycji w sektorze energetycznym zostaną ujęte w nowej umowie o partnerstwie?
Andris Piebalgs
komisarz - Pani Przewodnicząca! Posiadająca pod koniec 2008 roku pakiet inwestycji zagranicznych sięgających kwoty 92 miliardy euro Unia Europejska jest bez wątpienia największym inwestorem zagranicznym w Federacji Rosyjskiej.
Jeżeli chodzi o sektor energii, to UE zdecydowanie zamierza zagwarantować, by nadrzędne zasady ujęte w Traktacie karty energetycznej stanowiły również część negocjacji w sprawie nowego traktatu prowadzonych między Unią Europejską i Federacją Rosyjską. Odpowiednie przepisy powinny obejmować ochronę inwestycji w sektorze energii, a zwłaszcza sprawny mechanizm rozstrzygania sporów.
Podejście to nie wpłynie na ogólną opinię UE, że Traktat karty energetycznej jest nadal cennym wielostronnym instrumentem regulującym międzynarodowe stosunki w dziedzinie energii. Jego unikalność polega na tym, że wprowadza prawnie wiążące przepisy dotyczące tranzytu ochrony inwestycji i że obejmuje przepisy dotyczące rozstrzygania sporów w sektorze energii.
Unia Europejska uważa, że ponowne zaangażowanie Rosji w proces przygotowywania Traktatu karty energetycznej potwierdzone na ostatnim szczycie UE - Rosja jest bardzo ważne i pociągnie za sobą konstruktywne i otwarte podejście w tym względzie. W tym kontekście UE cieszy rosyjskie zainteresowanie prawnie wiążącymi ramami energetycznymi, wynikające ze złożonego niedawno wniosku dotyczącego projektu konwencji o zagwarantowaniu międzynarodowego bezpieczeństwa energetycznego. Modernizacja procesu Traktatu karty energetycznej stanowiłaby odpowiedni kontekst dla wielostronnych negocjacji w sprawie przedmiotowego wniosku.
Laima Liucija Andrikien
Mam pytanie dodatkowe. Obecnie w tym Parlamencie zajmujemy się przyszłą europejską polityką inwestycyjną. Jeżeli chodzi o Rosję to często słyszymy o ekspansji rosyjskich spółek na rynku europejskim, zwłaszcza w sektorze energii, ale jednocześnie inwestorzy europejscy chcący inwestować w Rosji, przede wszystkim w sektorach, które Rosja uznaje za strategiczne, na przykład w sektorze energii, napotykają na ogromne trudności. Zatem jak Komisja zamierza zagwarantować przestrzeganie zasady wzajemności w stosunkach inwestycyjnych w nowej umowie o partnerstwie?
Andris Piebalgs
komisarz - Za tydzień mamy spotkanie z przedstawicielami rosyjskiego rządu, na którym z pewnością omawiane będą zagadnienia polityki inwestycyjnej, ponieważ każda strona ma swoje racje. Rosja argumentuje, że niektóre z jej inwestycji są w Unii Europejskiej niedoceniane, dlatego prowadzimy negocjacje.
Jednocześnie mogę jasno powiedzieć, że w ubiegłym roku stosunki w zakresie dość trudnych zagadnień zaczęły się poprawiać: po stronie rosyjskiej pojawiła się większa otwartość na dogłębne i szczegółowe ich omówienie. Niemniej jednak jestem przekonany, że nasze stosunki należy budować na porozumieniu i że nowe umowy, o których wspomniałem, a które zostaną zawarte po umowie o partnerstwie i współpracy powinny zawierać bardzo mocne klauzule inwestycyjne. Tylko w ten sposób możemy uniknąć sytuacji, w której jedna strona oskarża drugą o grę niezgodną z zasadami.
Obecna dynamika polityczna daje ogromną nadzieję na to, że możemy zawrzeć przedmiotową umowę i ująć w niej stosunkowo zdecydowane przepisy. Jest oczywiste, że w ubiegłym roku w naszych stosunkach nastąpiły pewne zasadnicze pozytywne zmiany.
Przedmiot: Wsparcie UE dla Światowego Funduszu na rzecz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią (GFATM)
W budżecie na 2011 r. znaczne kwoty przyznano na Światowy Fundusz na rzecz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią (GFATM) (65 000 000 euro środków na zobowiązania i 47 608 950 euro środków na płatności).
Ostatnie sprawozdania wykazały znaczne nieprawidłowości w ramach funduszu, a z powodu problemów związanych z korupcją i łapówkarstwem niektóre państwa członkowskie zaprzestały płatności na rzecz tego funduszu.
W jaki sposób Komisja zapewni, że fundusze przyznane na GFATM nie zostaną wykorzystane na łapówkarstwo i korupcję?
Jakie działania podjęła Komisja w celu upewnienia się, czy GFATM w dalszym ciągu spełnia zasady warunkujące kwalifikowanie się do finansowania UE?
Czy Komisja bierze pod uwagę zaprzestanie finansowania GFATM?
Andris Piebalgs
komisarz - To bardzo trafne pytanie dotyczące sprawy, którą Komisja traktuje niezwykle poważnie i dlatego śledzi ją z uwagą i ogromnym zainteresowaniem. Komisja jest gorącym zwolennikiem Światowego Funduszu Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią. Fundusz okazał się sukcesem i zamierzam z pełnym zaangażowaniem współpracować z Funduszem, aby jak najszybciej rozstrzygnąć przedmiotowe problemy i by Komisja nadal mogła być jednym z największych donatorów Funduszu.
Trzeba podkreślić, że zidentyfikowane problemy nie narodziły się w samym Funduszu, ale w poszczególnych państwach, a ich źródłem są ludzie zatrudnieni przy wdrażaniu programów. Są takie kraje, na które zawsze trzeba zwracać szczególną uwagę, aby uniknąć problemów. Powszechnie wiadomo, że Biuro Inspektora Generalnego GFATM prowadziło w 33 państwach dochodzenia związane z wydatkowaniem środków na kwotę 4,8 miliarda dolarów. Dochodzenia te prowadzono albo systematycznie, albo w odpowiedzi na uzyskane informacje dotyczące prawdopodobnego sprzeniewierzenia środków finansowych. Dochodzenia zostały zakończone zgodnie z powszechnie stosowaną praktyką, OIG sporządziło sprawozdanie i opublikowało je na stronie internetowej GFATM.
Praktyka ta okazała się skuteczna i przejrzysta we wdrażaniu wprowadzonej przez GFATM polityki zerowej tolerancji dla korupcji. Ze swojej strony Komisja zarządziła przeprowadzenie niezależnego, pięciofilarowego audytu Światowego Funduszu, którego przeprowadzenia wymagają rozporządzenia finansowe Unii Europejskiej dotyczące wszystkich organizacji korzystających ze wsparcia finansowego UE. W przekazanym w listopadzie 2010 roku sprawozdaniu z audytu zawarto ogólne konkluzje audytorów stwierdzające, że otoczenie kontroli wewnętrznej GFATM respektuje zasady podziału odpowiedzialności i kontroli zarządczej nad krajową i regionalną sprawozdawczością finansową. Wprowadzono zatem standardowe mechanizmy i procedury kontroli gwarantujące, by fundusze uzyskane od darczyńców były należycie wydatkowane.
Jednakże w ramach uzupełnienia obowiązującej strategii zarządzania ryzykiem audytorzy sformułowali kilka sugestii dotyczących usprawnienia zarządzania funduszami. Po opublikowaniu tego sprawozdania moje służby omawiają obecnie niezbędne poprawki służące usprawnieniu i przyspieszeniu reformy programu Światowego Funduszu zatwierdzonego w dniu 4 stycznia. Prowadzimy też drugi audyt, obejmujący wizyty krajowe, służący przeprowadzeniu oceny instytucjonalnej. Skontaktowałem się już z dyrektorem wykonawczym GFATM panem Kazatchkinem i w skierowanej do niego nocie z dnia 27 stycznia 2011 r. oraz podczas telekonferencji w dniu 2 lutego poinformowałem go o konieczności pilnego przeprowadzenia dodatkowych reform mających na celu dalsze wzmocnienie procesów i czynności związanych z zarządzaniem Funduszem.
W międzyczasie, na posiedzeniu zarządu zwołanym w dniu 2 lutego, Sekretariat GFATM zaproponował przeprowadzenie analizy zewnętrznej przez służby nadzorcze GFATM. Propozycja ta spotkała się z poparciem rady. Zatem odpowiadając na Pani pytanie, czy Komisja bierze pod uwagę zaprzestanie finansowania GFATM chciałbym Panią poinformować, że Komisja powiadomiła Dyrektora Wykonawczego GFATM oraz członków rady, że wpłaty z UE zostają wstrzymane. Jednocześnie uważam, że Unia Europejska, a zwłaszcza Komisja muszą podtrzymać swoje zaangażowanie w cele GFATM, proces reform oraz strategię dostosowywania do systemów krajowych i ochrony zdrowia.
W tym zakresie Komisja ustala jasne kryteria, które zostaną zastosowane przed wznowieniem wpłat do GFATM. Środki gwarantujące zapobieganie i wykrywanie nadużyć nie przekładają się na sposób leczenia pacjenta, ale jednocześnie jest oczywiste, że bardzo szybko musimy wprowadzić nowe, zaostrzone mechanizmy kontroli, ponieważ w miarę upływu czasu bezzasadne wstrzymywanie wpłat nie jest najlepszym wyjściem. Potrzebujemy dodatkowych, bardziej zaostrzonych mechanizmów kontroli na szczeblu krajowym, które ograniczą ryzyko sprzeniewierzenia środków finansowych, a następnie mogą doprowadzić do wznowienia wpłat. Jak powiedziałem, Komisja pozostanie zagorzałym zwolennikiem Funduszu, ponieważ Fundusz osiągnął fantastyczne wyniki, ale doszło do nadużyć, a zatem musimy odpowiednio zająć się tymi nadużyciami.
Anne E. Jensen
(DA) Pani Przewodnicząca! Chciałabym podziękować Panu Komisarzowi za poparcie dla Funduszu, jak również za podjęcie zdecydowanych działań w przedmiotowej sprawie i bardzo poważne potraktowanie tej kwestii. Moje pytanie do Pana Komisarza brzmi tak: jaki harmonogram przewiduje w odniesieniu do zamrożenia wpłat do Funduszu? Jak szybko uda się znaleźć rozwiązanie problemów? Według informacji przekazanych przez Fundusz aresztowano kilka osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie środków finansowych. Podjęto działania. Chciałabym wiedzieć, ile czasu upłynie zanim przepływ środków zostanie wznowiony ?
Michael Cashman
Panie Komisarzu! Czy zgodzi się Pan, że Światowy Fundusz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią ma kluczowe znaczenie i że wstrzymanie funduszy w tym momencie byłoby zbrodnią, bo doprowadziłoby do wstrzymania projektów ratujących życie?
Ponadto, czy zgodzi się Pan, że - jak pan powiedział - musimy wzmocnić mechanizmy kontroli, a także nasze zaangażowanie, by zagwarantować, że GFATM dotrze do najbardziej potrzebujących - osób zagrożonych AIDS/HIV, malarią i gruźlicą?
Za zło, jakim jest korupcja nie mogą płacić niewinni ludzie cierpiący na AIDS/HIV oraz osoby, którym grozi zachorowanie na malarię i gruźlicę.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Przewodnicząca! Ja także dziękuję Panu Komisarzowi za odpowiedź. Według opublikowanych danych statystycznych w latach 2002 - 2010 Unia Europejska przeznaczyła na Światowy Fundusz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią kwotę 972,5 miliona euro. To około 50 % ogólnego budżetu Funduszu.
Moje pytanie jest takie: oprócz tego, co nam Pan powiedział o zidentyfikowanych problemach, czy Komisja przygotowała projekt sprawozdania z oceny, albo czy przeprowadziła dochodzenie dotyczące tego, czy wszystkie środki finansowe zostały przekazane zgodnie z przeznaczeniem?
Andris Piebalgs
komisarz - Problem ten ma dwa oblicza. Z jednej strony wiem, że Fundusz doskonale funkcjonuje docierając do najbardziej potrzebujących. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
Ale z drugiej strony mamy fundusze publiczne. Fundusze publiczne to pieniądze podatników i jeden przypadek sprzeniewierzenia funduszy lub oszustwa mógłby z łatwością zniweczyć pracę setek tysięcy osób. Dlatego bardzo szybko musimy znaleźć rozwiązanie. Moim celem jest wprowadzenie do lata dodatkowych środków, które pozwoliłyby na wznowienie wpłat jesienią. Uważam, że jest to wykonalne.
Ustaliliśmy obszary, które są dla nas w tej sprawie istotne: na szczeblu krajowym. Biuro centralne jest przedmiotem skutecznego audytu i jeśli chodzi o przekazywanie środków finansowych, wszystko jest w porządku, natomiast jeżeli chodzi o wdrażanie w danym państwie, jest wiele czynników ryzyka. Gdyby zobaczyli Państwo, które kraje były zaangażowane oraz wielkość poszczególnych przyznanych im linii budżetowych zdaliby sobie Państwo sprawę, że przedmiotowe kwoty byłyby zbyt wysokie, by zawiesić wpłaty i dlatego musimy bardzo szybko wprowadzić reformy.
Gdyby sprzeniewierzenie funduszy wyszło na jaw w przyszłym roku, Państwo pierwsi zarzuciliby mi, że wiedziałem o tych sprawach i pytaliby, dlaczego nie podjąłem działań. Odpowiedziałbym, że myślałem tylko o chorych. Nie byłaby to wystarczająca odpowiedź.
Jeżeli rozwiążemy ten problem w połowie roku, do lata, nie wywrzemy żadnego znaczącego wpływu na funkcjonowanie Funduszu, ale zyskamy większą wiarygodność, zarówno jeżeli chodzi o fundusz, jak i sposób, w jaki wydatkowane są pieniądze podatników UE.
Przedmiot: Znak CE
Czy Komisja może przedstawić postępy poczynione w kwestii umocnienia pozycji znaku CE w celu wspierania europejskiego eksportu na rynki takie jak Ameryka Południowa i Azja, jako że między innymi do tego zobowiązał się komisarz A. Tajani, obejmując stanowisko?
Antonio Tajani
Pani Przewodnicząca! Panie Pośle Higgins! Znak CE to graficzna część mechanizmu niezwykle ważnego dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Przyjęcie w 2008 roku nowych ram prawodawczych wzmocniło wiarygodność znaku na trzy sposoby. Po pierwsze, wzmocniło kontrolę systemu certyfikacji produktu CE; po drugie, wprowadziło nadzór nad rynkiem sprawowany przez władze krajowe, które muszą weryfikować składane przez producentów deklaracje zgodności oraz certyfikaty wydane przez niezależne organizacje, pozwalające na opatrywanie produktów znakami CE; a po trzecie, wymaga się od państw członkowskich wzmocnienia kontroli celnych tak, aby do obrotu na rynku europejskim i światowym dopuszczano wyłącznie produkty zgodne z przepisami prawodawczymi.
Dzięki wprowadzeniu instrumentów mających chronić znak CE, których jeszcze niedawno brakowało, skuteczne wdrożenie nowych ram prawodawczych umacnia wiarygodność znaku i jednocześnie zwiększa renomę produktów opatrywanych tym znakiem na rynku europejskim, a co za tym idzie na rynkach międzynarodowych. Ponadto, zwiększona kontrola produktów importowanych zagwarantuje, że przypadki nadużywania znaku CE na rynku światowym będą się rzadziej zdarzały. Oprócz tego, na wyraźną prośbę Parlamentu Komisja z powodzeniem przeprowadziła kampanię informacyjną na temat znaku, skierowaną zarówno do podmiotów gospodarczych - przede wszystkim małych i średnich przedsiębiorstw, jak i do konsumentów.
Celem kampanii jest umożliwienie zainteresowanym stronom, przede wszystkim małym i średnim przedsiębiorstwom, lepszego zrozumienia tego, czym jest znak i jak funkcjonuje kryjący się za nim mechanizm, aby mogły odpowiednio wdrożyć przepisy dotyczące znakowania i lepiej prawnie zabezpieczyć się przed produktami podrabianymi czy niebezpiecznymi. To sprawi, że produkty europejskie będą bardziej konkurencyjne.
Nasze porozumienia i rozmowy prowadzone z państwami trzecimi, na przykład krajami Mercosuru i Ameryki Łacińskiej, głównie Argentyną, mają na celu promowanie modelu regulacyjnego i technicznego kryjącego się za znakiem CE. W moich kontaktach z tą częścią świata zamierzam wyjaśnić te kwestie i oczywiście będę naciskać na wdrożenie rozwiązań, które uzgodniliśmy. Będę w Ameryce Łacińskiej na wiosnę i temat ten również znajdzie się w programie spotkań, które odbędę z przedstawicielami rządów państw, które mam zamiar odwiedzić: Brazylii, Argentyny i Chile.
Oczywiście potwierdzam moje zaangażowanie w bliską współpracę z Państwem w celu zapewnienia, by mechanizm rządzący znakiem CE funkcjonował prawidłowo i by państwa członkowskie wypełniały zobowiązania mające na celu uczynienie naszych produktów bardziej konkurencyjnymi. Oczywiście będę Państwa systematycznie informować o osiągnięciach w tej dziedzinie i niech mi będzie wolno przypomnieć, że Komisja ponownie przeanalizuje sytuację oraz zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 765/2008 przedłoży Parlamentowi sprawozdanie w 2013 roku.
Jim Higgins
Chcę podziękować Komisarzowi za odpowiedź. Uważam, że to bardzo dobry pomysł. Jest ukierunkowany na konsumenta, dotyczy renomy i wiarygodności towarów produkowanych na terytorium UE. Nie mogę jednak znaleźć informacji Eurostat dotyczących na przykład tego, ile symbol ten jest wart dla przedsiębiorstw europejskich, albo jaki procent z nich naprawdę zdaje sobie sprawę z tego, do czego on prowadzi.
Po drugie, jestem przekonany, że powinniśmy lepiej go wykorzystać. W kwietniu 2010 roku podczas targów w Hanowerze przeprowadzono dużą kampanię na rzecz promowania znaku CE, ale nie wykorzystaliśmy jej wystarczająco. Konieczne są o wiele bardziej ujednolicone działania, ponieważ potencjał jest ogromny.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Pani Przewodnicząca! Ponieważ wspomniała Pani o konkurencyjności Unii Europejskiej i ponieważ cieszą mnie wysiłki podejmowane na rzecz opracowania polityki przemysłowej Unii Europejskiej, chciałabym skierować następujące pytanie: jaki odsetek produktów dostępnych na rynku europejskim jest opatrzony znakiem CE i jaki odsetek produktów dostępnych na europejskim rynku wewnętrznym produkuje się w Chinach?
Antonio Tajani
Pani Przewodnicząca! Jestem wdzięczny, że poruszono tak wiele problemów, które są przedmiotem również naszego zainteresowania, bo prawda jest taka, że produkty importowane zgodnie lub niezgodnie z prawem spoza Unii Europejskiej są często podrabiane. Niestety jednak ani Komisja, ani instytucje Unii nie dysponują agencjami celnymi czy siłami policyjnymi, które kontrolowałyby przywozy, musimy więc ufać kontrolom przeprowadzanym przez poszczególne państwa członkowskie, gdy produkty opatrzone tym znakiem trafiają na rynek.
Później udzielę szczegółowych wyjaśnień w odpowiedzi na pytanie dodatkowe pana posła Higginsa, ale muszę jasno powiedzieć, że uruchomiliśmy kampanię informacyjną mającą na celu nie tylko promowanie znaku CE, ale także zapewnienie, by produkty były objęte dodatkową gwarancją dzięki wyłapywaniu produktów podrobionych.
Propozycja odwiedzenia portu w Rotterdamie, gdzie trafia najwięcej zabawek jest koncepcją, nad którą ja też się zastanawiam. Prawdopodobnie sam tam pojadę, aby zasygnalizować fakt, że Komisja żywo interesuje się kontrolą produktów spoza Unii Europejskiej trafiających na jej terytorium przez jeden z najważniejszych portów.
Zgadzam się ze stwierdzeniem, że należy zachęcać do stosowania znaku CE. Jesteśmy dopiero na początku tej drogi i jestem przekonany, że powinniśmy dalej nią kroczyć. Taki jest cel kampanii informacyjnej, która jest też efektem wniosku złożonego przez Parlament. Kiedy jeszcze byłem posłem do Parlamentu Europejskiego wiele udało nam się osiągnąć nalegając na konieczność wprowadzenia w UE znaku, który przede wszystkim gwarantowałby zgodność z unijnymi przepisami. Tak naprawdę nie powinniśmy zapominać, że znak CE nie jest europejskim znakiem jakości, a oznacza jedynie, że niektóre unijne przepisy są przestrzegane - jest to rodzaj samocertyfikacji lub certyfikacji strony trzeciej.
Niektórzy posłowie w tym Parlamencie mają nadzieję, że za znakiem CE pójdzie znak jakości i tak naprawdę Parlament wywierał na mnie presję w tej sprawie już podczas ubiegłorocznego wysłuchania, gdy przedstawiłem swoją kandydaturę na stanowisko w Komisji. Z pewnością nie jestem przeciwny tej koncepcji, ale uważam, że najpierw musimy promować i zwiększyć stopień wykorzystywania znaku CE poprzez przeprowadzenie w UE kampanii informacyjnej. Trzeba zrobić jeszcze więcej, a na kolejnym etapie musimy lepiej przemyśleć dalsze nowe inicjatywy. Jednak przede wszystkim musimy zadbać, by znak CE był powszechnie stosowany przez wszystkie unijne firmy, głównie małe i średnie przedsiębiorstwa, które prawdopodobnie potrzebują więcej informacji.
Zapewniam Państwa, że zależy mi na poszerzeniu zakresu informacji. Cieszę się, że są takie debaty i padają takie pytania, jak te - i dziękuję za nie Panu Posłowi Higginsowi - bo zachęcają one do podjęcia debaty dzięki pracom Parlamentu Europejskiego i poszczególnych posłów, a także pracom Komisji oraz biur przedstawicielskich Komisji i Parlamentu w Unii Europejskiej.
Najważniejsze jest uświadomienie poszczególnym państwom członkowskim i organizacjom biznesowym jak istotne jest wykorzystywanie tego instrumentu, a równie ważne jest - i podkreślałem to już w moim wystąpieniu - wywieranie nacisku na państwa członkowskie, aby utrzymały zaostrzoną kontrolę zarówno na granicach, jak i na rynku, w celu wyplenienia albo przynajmniej próby wyplenienia problemu podrabiania i niezgodnego z prawem wykorzystywania znaku CE, by ochronić nasze produkty i zagwarantować zgodność z prawodawstwem UE, które przede wszystkim chroni interesy konsumentów.
Przedmiot: Zróżnicowanie środowiska biznesu w państwach członkowskich
Jednym z pierwszych priorytetów strategii "Europa 2020” jest wspieranie przedsiębiorczości poprzez realizowanie polityki rozwoju i poprawy klimatu gospodarczego, w szczególności w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw. Niemniej jednak pomiędzy państwami członkowskimi istnieją poważne różnice dotyczące warunków działalności gospodarczej, jako że w wielu państwach członkowskich ciężar biurokracji i wysokie koszty zakładania nowego przedsiębiorstwa hamują przedsiębiorczość. Co więcej kryzys finansowy pogłębia ten problem i prowadzi do powstania znaczących różnic w kwestii przedsiębiorczości i, w konsekwencji, do niejednorodnego rozwoju wewnątrz UE.
Komisja jest proszona o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Czy zdaniem Komisji cel rozwoju przedsiębiorstw zawarty w strategii Europa 2020 jest możliwy do zrealizowania i osiągnięcia w ciągu najbliższych dziesięciu lat we wszystkich państwach członkowskich, biorąc pod uwagę istnienie wspomnianych różnic?
Czy Komisja zamierza zalecić państwom członkowskim realizację konkretnych strategii i wspólnych ram mających na celu przezwyciężenie problemów hamujących przedsiębiorczość?
Przedmiot: Małe i średnie przedsiębiorstwa
Czy Komisja mogłaby przedstawić dostępne środki pozwalające pomóc małym i średnim przedsiębiorstwom z siedzibą w Europie, które chcą eksportować do krajów rozwijających się takich jak Chiny oraz inwestować w nich?
Przedmiot: Przedsiębiorczość w krajach wprowadzających środki oszczędnościowe
Czy zaproponowano środki wspierania przedsiębiorczości, szczególnie w tych krajach, w których wprowadzane są ostre środki oszczędnościowe?
Antonio Tajani
Pani Przewodnicząca! Spróbuję być równie zwięzły, jak wówczas gdy byłem posłem do Parlamentu Europejskiego. Rozmawiamy o sprawach ogromnej wagi, a przede wszystkim o zaangażowaniu Komisji we wspieranie przedsiębiorczości i poprawę warunków, w jakich działają firmy, zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), przy jednoczesnym wspieraniu ich w uzyskiwaniu dostępu do rynków państw trzecich. Te trzy zagadnienia traktuję priorytetowo.
Dlatego w najbliższych dniach ma się odbyć przegląd programu Small Business Act for Europe przyjętego przez Komisję w 2008 roku. Zasady i przepisy programu Small Business Act są całkowicie spójne z priorytetami strategii Europa 2020 i z pewnością muszą zostać wdrożone na szczeblu krajowym, ponieważ popierają je wszystkie zainteresowane strony. Innymi słowy, wszyscy - państwa członkowskie oraz organizacje zrzeszające przedsiębiorców - zaangażują się w monitorowanie uzyskanych wyników.
Zamierzamy zagwarantować, że zasady tak gorąco popierane w Small Business Act, mające na celu promowanie przedsiębiorczości i wyeliminowanie wszechobecnej praktyki "najpierw myślenie na małą skalę” towarzyszącej formułowaniu polityki, zostaną wdrożone zarówno na szczeblu Unii, jak i krajowym.
Wprowadziliśmy już test dotyczący MŚP, którego celem jest uwzględnienie w większym stopniu procedury stosowanej do oceny wpływu różnych dziedzin polityki i zobowiązań ograniczających MŚP. Poprawiony program Small Business Act będzie uwzględniał środki ujednolicające stosowanie tego testu i poprawę jakości ocen. Ponadto wszystkie państwa członkowskie zostaną zachęcone do stosowania identycznego podejścia w procedurach służących podejmowaniu decyzji krajowych.
Ponieważ zdajemy sobie sprawę z konieczności ograniczenia biurokracji i wyeliminowania rozbieżności między państwami musimy wskazać środki szczególne - na przykład ustanowienie punktu kompleksowej obsługi i korzystanie z administracji elektronicznej - w celu przyspieszenia procesów w tym obszarze. Komisja organizuje też wymianę najlepszych praktyk dotyczących konkretnych zagadnień między urzędnikami krajowych służb cywilnych.
Aby stymulować przedsiębiorczość wśród ludzi młodych i zachęcić do transgranicznej współpracy handlowej w Europie, wprowadziliśmy - także z inicjatywy Parlamentu - program Erasmus dla młodych przedsiębiorców, który przyniósł korzystne wyniki. Dlatego naszym zamiarem jest próba ustanowienia podstaw prawnych dla projektu, przekształcenie go z działań pilotażowych w stały program.
Zaplanowaliśmy również działania ukierunkowane konkretnie na kobiety-przedsiębiorców: obecnie dysponujemy siecią skupiającą 250 kobiet ambasadorów z 22 państw europejskich. Mam nadzieję, że sieć ta jeszcze się rozrośnie. Oprócz tego pracujemy nad stworzeniem programów doradczych dla kobiet przedsiębiorców w co najmniej dwunastu państwach UE.
Jeżeli chodzi o pomoc dla MŚP w dziedzinie eksportu i inwestycji poza Unią, to na początku ubiegłego roku przeprowadziliśmy szerokie konsultacje publiczne w sprawie naszego zamiaru wzmocnienia środków wsparcia. Wyniki badania pozwolą nam dostosować proponowane wytyczne mające na celu wzmocnienie usług wsparcia dla MŚP przy jednoczesnym zagwarantowaniu skutecznego wykorzystania funduszy publicznych.
Zdobyliśmy już ogromne doświadczenie w dziedzinie wspierania MŚP w rozwinięciu działalności na skalę międzynarodową. Mam tu na myśli projekty, które odniosły znaczący sukces, na przykład Chińskie Centrum Informacji dla MŚP o Prawach Własności Intelektualnej, Centrum Współpracy Przemysłowej UE - Japonia, sieć Przedsiębiorczość Europejska oraz programy szkoleniowe. Oprócz tego, w oparciu o wyniki badania sfinansowanego przez Parlament, przygotowujemy komunikat w sprawie wzmocnienia wsparcia dla MŚP na rynkach państw trzecich.
Jeżeli chodzi o gospodarki wschodzące, na przykład Chiny, to mogę potwierdzić, że w ramach programu Small Business Act, Komisja wykorzystała fundusze przekazane przez Parlament na prace przygotowawcze, które pozwoliły nam na ustanowienie w Chinach i Indiach centrów pomocy i wsparcia dla MŚP. Osobiście byłem w Pekinie w listopadzie ubiegłego roku na otwarciu Centrum Informacji dla MŚP z Unii Europejskiej w Chinach.
Mogę też Państwu powiedzieć, że jutro Komisja mianuje specjalnego wysłannika ds. MŚP, Daniela Calleja Crespo, zastępcę dyrektora generalnego ds. przedsiębiorstw i przemysłu, który będzie odpowiadał za ścisłe monitorowanie wdrażania programu Small Business Act i będzie pełnił rolę punktu kontaktowego dla MŚP.
W przyjętym właśnie dokumencie Komisji wzywa się wszystkie państwa członkowskie i władze lokalne do powołania specjalnego wysłannika ds. MŚP w celu nadzorowania wdrażania programu Small Business Act w regionach Unii Europejskiej. Miło mi poinformować Państwa, że od kilku państw członkowskich i regionów UE otrzymałem już pozytywne odpowiedzi.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani Przewodnicząca! Bardzo dziękuję za to, co Pan powiedział, Panie Komisarzu, wszystko to brzmi niezwykle ambitnie. Pozwolę sobie jednak trochę cofnąć się w czasie: w grudniu 2008 roku Rada ds. Konkurencyjności wezwała państwa członkowskie do skrócenia czasu zakładania firmy do maksymalnie trzech dni, oczywiście Komisja obiecała monitorować osiągnięcia w tym zakresie.
Trzy lata później, w dobie kryzysu gospodarczego, okazuje się, że w Grecji założenie spółki trwa 15 dni, w Austrii 11, w Finlandii 8, a w Belgii zaledwie półtora dnia. Innymi słowy rozbieżności są ogromne.
Moje pytanie brzmi: skoro wszyscy jesteśmy zgodni, że przedsiębiorczość jest zasadniczym warunkiem wzrostu, to jak Komisja chce przejść od namawiania do wywierania na władze nacisków pozwalających na ujednolicenie procedur?
Brian Crowley
Chcę zgłosić trzy uwagi.
Po pierwsze, jeśli chodzi o centrum informacji w Chinach. Chociaż to wspaniały pomysł, MŚP mają ogromne trudności w uzyskaniu dostępu do sektorów, w które są szczególnie zaangażowane. Wygląda na to, że rozwiązanie to jest bardziej odpowiednie dla przedsiębiorstw działających na większą skalę.
Po drugie, koncepcję kompleksowego punktu obsługi już funkcjonującą na terenie UE można by lepiej wykorzystać w państwach BRIC - to znaczy Brazylii, Rosji, Indiach i Chinach - aby zwiększyć wielkość eksportu i inwestycji zewnętrznych, w które spółki europejskie mogą się angażować.
I wreszcie po trzecie, model, który jak dotąd najlepiej się sprawdził to stosunki UE - Japonia. Sprawdził się najlepiej w obu obszarach: handlu i inwestycjach. Może to jest standard, który należy stosować.
Marian Harkin
Przypuszczam, że moje pytanie jest nieco skomplikowane, ponieważ dotyczy państw wprowadzających zaostrzone środki oszczędnościowe, podobnie jak mój kraj, Irlandia.
To jest sedno sprawy: MŚP potrzebują dostępu do kredytu, a nie uzyskują go z wielu powodów, być może dlatego, że banki żądają większych zabezpieczeń, niż mogą one zapewnić, a czasami MŚP nie chcą ryzykować zaciągania kredytów w obecnej sytuacji, gdy wzrost praktycznie nie ma miejsca.
W tym kontekście moje pytanie brzmi: czy Komisja mogłaby zatwierdzić inne środki, na przykład plany kredytów gwarancyjnych, albo rozszerzenie instrumentu mikrofinansowania UE?
Antonio Tajani
Pani Przewodnicząca, Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Naprawdę się cieszę, że już drugi dzień z rzędu głównym tematem debaty jest problem małych i średnich przedsiębiorstw. Wczoraj wieczorem zajmowaliśmy się ramowym programem na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP), a także tym, jak pomóc małym i średnim oraz mikroprzedsiębiorstwom w dostępie do unijnego finansowania w kontekście przyszłego ósmego programu ramowego. Odnotowaliśmy też, co zostało zrobione do tej pory i co obecnie robimy dla tego rodzaju przedsiębiorstw.
Jak powiedziałem w moim wystąpieniu - i jak stwierdziłem wczoraj wieczorem - uważam, że wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw stanowi priorytet z kilku powodów. Po pierwsze, musimy uznać małe i średnie przedsiębiorstwa za podstawowe narzędzie wyjścia z obecnego kryzysu. Dzięki dokumentowi Europa 2020 gospodarka realna ponownie staje się centralnym elementem polityki gospodarczej. Małe i średnie przedsiębiorstwa są siłą napędową naszej gospodarki realnej, a wybiegając w przyszłość uważam, że MŚP mogą przede wszystkim odgrywać zasadniczą funkcję społeczną bo to one tworzą nowe miejsca pracy w Unii Europejskiej nawet wtedy, gdy duże korporacje przemysłowe przechodzą restrukturyzację.
Dlatego musimy stworzyć nowe warunki konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw. Konkurencyjność to synonim innowacji, musimy pomóc MŚP w dostępie do kredytów. Dzięki poparciu Parlamentu Europejskiego przyjęliśmy dyrektywę w sprawie zaległych płatności ze strony władz publicznych czy w transakcjach między przedsiębiorstwami, które są objęte zakresem programu Small Business Act. To doskonały wynik i mam nadzieję, że w ciągu 24 miesięcy od października ubiegłego roku, a być może nawet przed ostateczną datą, państwa członkowskie wdrożą tę dyrektywę, która jest wiążąca dla całej Unii Europejskiej. To będzie zastrzyk kapitałowy dla rynku w wysokości około 180 miliardów euro, na czym skorzystają małe i średnie przedsiębiorstwa.
To nie wszystko. Zgodnie z tym, co stwierdzono w sprawozdaniu dotyczącym polityki w dziedzinie MŚP i CIP, stworzyłem również forum finansowe MŚP. Jest to nowy organ Komisji, w którym będziemy analizować trudności związane z dostępem do kredytowania i formułować rozwiązania problemów. Nieprzypadkowo udało nam się przekonać londyńską giełdę papierów wartościowych do wzięcia udziału w tej inicjatywie po raz pierwszy. To także ważny komunikat dla Wielkiej Brytanii, równorzędny z ogromnym wsparciem dla małych i średnich przedsiębiorstw ze strony świata finansów. W ten sposób gospodarka finansowa wspiera gospodarkę realną i służy jej, co według mnie jest ważnym znakiem. Podejmę działania na rzecz dalszego wspierania prac forum finansowego MŚP w kontekście dostępu do kredytów, zidentyfikuję również wszystkie dostępne inicjatywy, w tym transgraniczny kapitał wysokiego ryzyka oraz próby wyeliminowania "wąskich gardeł” między Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a krajowymi instytucjami kredytowymi, bo to w końcu one przyznają finansowanie.
Co powinniśmy zrobić, aby ułatwić dostęp do unijnych środków finansowych? Aktualnie pracujemy nad ósmym programem ramowym i udało nam się wiele wygrać dla MŚP. Powtórzę to, co powiedziałem wczoraj wieczorem, bo nie wiem, czy posłowie obecni na tej sali dziś wieczorem byli tu także wczoraj: jeżeli chodzi o rozporządzenie w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) to obniżyłem stawkę podatku od rejestracji do 60 % dla MŚP i 90 % dla mikroprzedsiębiorstw. Dopilnowałem też, aby przepisy wykonawcze do rozporządzenia REACH zostały przetłumaczone na wszystkie języki Unii Europejskiej. Dzięki temu MŚP widzą przejawy rzeczywistego wsparcia także z tego źródła. Chcemy zrobić to samo również dla mikroprzedsiębiorstw w sektorze budownictwa.
Odbyłem także wiele spotkań poświęconych mikrokredytom. Dokładnie przeanalizowałem to zagadnienie również podczas spotkania, które odbyło się dwa tygodnie temu w Brukseli z przedstawicielem nowej instytucji zajmującej się mikrokredytami powołanej przez włoski rząd; wydaje się ona przykładem godnym naśladowania. Mam nadzieję, że będę mógł upowszechnić wiedzę na temat najlepszych praktyk w poszczególnych państwach członkowskich w tym sektorze, aby można było je wdrożyć.
Jeżeli chodzi o różnice w terminach wydawania zezwolenia, to jest to prawdziwy problem. Nie ma wątpliwości, że musimy naciskać na państwa członkowskie, by ograniczyły biurokrację. Dużo się mówi o europejskiej biurokracji - z pewnością ma ona swoje własne obciążenia - ale niejednokrotnie biurokracja w państwach członkowskich jest bardzo do niej podobna. Tak, czy inaczej uważam, że zwiększenie efektywności procedur leży w interesie obywateli. Gdy mówimy, że powinniśmy "myśleć na małą skalę” musimy mieć pewność, że państwa członkowskie także stosują ten test, podobnie jak zaczęła to robić Komisja. Prezentacja przeglądu programu Small Business Act w różnych stolicach europejskich także będzie okazją, aby wezwać państwa członkowskie do skrócenia czasu niezbędnego na wydanie pozwolenia na założenie SME.
Przedmiot: Strategia w zakresie równości szans w Komisji
W dniu 17 grudnia 2010 r. Komisja zainicjowała nową strategię w zakresie równości szans między kobietami i mężczyznami, przewidzianą do roku 2014, w której wyznaczone zostały nowe cele: liczba kobiet na średnim i wyższym szczeblu kierowniczym, którą należy osiągnąć, a także liczba kobiet, które należy zatrudnić na stanowiskach administratorów (AD) w dyrekcjach generalnych, departamentach i służbach Komisji.
Rzeczona nowa strategia w zakresie równości szans zapewni prowadzenie polityki równości szans kobietom i mężczyznom pracującym w Komisji, nie obejmie jednak innych instytucji i agencji Unii Europejskiej. Czy wspomniana strategia w zakresie równości szans, opracowana przez Komisję, będzie miała wpływ na kobiety pracujące w innych instytucjach UE? Czy Komisja nie uważa, że należałoby przewidzieć wspólną strategię w zakresie równości szans, na mocy której równość szans stałaby się również udziałem kobiet i mężczyzn pracujących w innych instytucjach europejskich? Równość kobiet i mężczyzn oraz równość szans są jednymi z podstawowych zasad, na jakich opiera się Unia Europejska, i z tego powodu wspomnianą równością należy objąć powszechnie i bez wyjątku wszystkich pracowników UE.
Maroš Šefčovič
komisarz - Bardzo się cieszę, że to pytanie padło, bo mam do przekazania dobre wieści. Od dnia 1 stycznia po raz pierwszy mamy więcej kobiet pracujących w Komisji niż mężczyzn. Jesteśmy niezwykle dumni z tego wyniku, ale wiemy, że to nie koniec. Musimy dalej kontynuować naszą politykę na rzecz zwiększenia liczby naszych koleżanek na stanowiskach kierowniczych i na stanowiskach administratorów (AD) w Komisji.
Dlatego przyjęliśmy przedmiotową strategię na lata 2010 - 2014, do końca obecnej kadencji Komisji. Naprawdę chcielibyśmy osiągnąć wynik, dzięki któremu kobiety zajmowałyby 25 % stanowisk kierowniczych wyższego szczebla, 30 % stanowisk kierowniczych średniego szczebla i 43 % stanowisk administratorów (AD). W ciągu ostatnich 15 lat osiągnęliśmy już wiele jeśli chodzi o zwiększenie liczby kobiet zajmujących stanowiska kierownicze. Oczywiście chcielibyśmy kontynuować te działania. Metoda, którą zamierzamy wykorzystać opierałaby się na tym, że odchodzący na emeryturę zostaliby zastąpieni kobietami, które stanowiłyby 30 % kandydatów na stanowiska kierownicze wyższego szczebla i 50 % na stanowiska kierownicze średniego szczebla oraz administratorów (AD). Oznacza to, że z chwilą odejścia na emeryturę 30 % lub 50 % mężczyzn zajmujących stanowiska kierownicze zostałoby zastąpionych przez kobiety.
Odpowiadając na pytanie Pani Poseł - sprawdziłem sytuację w innych instytucjach i muszę powiedzieć, że Parlament dość dobrze sobie radzi w tym zakresie. Dane są bardzo imponujące. W Radzie jest trochę inaczej, chociaż szczerze mówiąc dysponujemy nieco innymi wynikami. Uważam jednak, że najlepszą metodą osiągania dalszych postępów byłoby kontynuowanie naszej polityki wymiany najlepszych praktyk oraz doświadczeń związanych z wdrażaniem naszej polityki.
Wiem, że nasi szefowie administracji, nasi sekretarze generalni również systematycznie omawiają to zagadnienie i jestem przekonany, że ta wymiana dobrych praktyk doprowadzi do uzyskania odpowiednich wyników we wszystkich instytucjach UE.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Dziękuję za dobre wieści. Cieszy mnie fakt, że w Komisji jest więcej kobiet niż mężczyzn. Chciałabym jednak zadać Panu pytanie dodatkowe. Jak Pan myśli, jak wiele czasu Komisja będzie potrzebowała, aby odsetek kobiet zajmujących stanowiska kierownicze utrzymywał się nie na poziomie 25 %, nie 42 %, ale 50 %? Jak długo, według Pana, to potrwa? Powiedział Pan, że uda się to osiągnąć dopiero pod koniec obecnej kadencji Komisji.
Niemniej jednak nie udzielił Pan jasnej odpowiedzi na moje pytanie. Jaki jest Pański pogląd jako komisarza, na strategię równości szans w instytucjach Unii Europejskiej? Mam na myśli wszystkie instytucje Unii Europejskiej. Byłby to bardzo dobry przykład dla państw członkowskich, zarówno dla osób pracujących w sektorze publicznym, jak i prywatnym.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Pani Przewodnicząca! Chciałabym nieco rozszerzyć pytanie, które zadała moja koleżanka i zapytać pana komisarza, czy w ogóle istnieje strategia równości szans. Mam tu na myśli mianowanie osób z nowych państw członkowskich na stanowiska kierownicze średniego i wyższego szczebla w instytucjach UE.
Maroš Šefčovič
komisarz - Dziękuję bardzo za pytania dodatkowe.
Zgadzam się, że dane, o których Pani Poseł wspomniała może nie wyglądają tak ambitnie, jak chcielibyśmy je widzieć w przyszłości, ale prawda jest taka, że odkąd w 1995 roku rozpoczęliśmy w Komisji realizowanie polityki równości szans, udało nam się pięciokrotnie zwiększyć liczbę kobiet na najwyższych stanowiskach. Oznacza to, że teraz na stanowiskach tych zasiada pięć razy więcej kobiet niż przedtem. Oczywiście musimy opierać się na poziomie wyjściowym. Zgadzam się, że jest on bardzo niski. Musimy też porównywać warunki europejskie, w których działamy.
Po części jest to także odpowiedź na drugie pytanie, a mianowicie, że tworzenie takich warunków dla kobiet, nie tylko w instytucjach UE, ale również w państwach członkowskich, nadal trzeba udoskonalać. Po pierwsze musimy stworzyć warunki odpowiednie dla kobiet, by mogły pracować na tych wysokich stanowiskach, co oznacza odpowiednią opiekę nad dziećmi, odpowiednie udogodnienia pracownicze, elastyczny czas pracy i inne warunki, które naprawdę pozwalają kobietom na zajmowanie tych wysokich stanowisk. Oczywiście warunki te tworzy się stopniowo. Uważam, że w instytucjach europejskich osiągnęliśmy dość wysokie standardy a w państwach członkowskich warunki te zostały zagwarantowane na wielu różnych szczeblach.
Dlatego moja koleżanka, pani wiceprzewodnicząca Reding pracuje teraz nad strategią, którą nazwiemy strategią równości płci na szczeblach kierowniczych w biznesie. Jak dotąd jest to dokument roboczy, który za dwa miesiące będzie omawiany z liderami biznesu, a później rozpoczną się konsultacje publiczne. Jakie wnioski musimy wyciągnąć z tego procesu? Czy powinniśmy przejść przez obowiązkowy system parytetu? Czy powinniśmy opowiedzieć się za systemem, który mamy w Komisji, gdzie próbujemy stworzyć sprzyjające otoczenie i bodźce zarządcze dla tych dyrekcji generalnych, które naprawdę mogą wypełnić cele ustanowione dla kobiet? Sądzę, że uzyskamy właściwe wyniki.
Przewodnicząca
Odpowiedzi, których nie udzielono z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Seán Kelly
Pani Przewodnicząca! W kwestii formalnej, chcę tylko poczynić pewne spostrzeżenia i wiem, że wielu kolegów się ze mną zgodzi. Nie jest to żadna wycieczka osobista, chodzi mi jedynie o sposób zorganizowania tury pytań.
Co wieczór żaden z posłów do tego Parlamentu nie wie, ile pytań zostanie rozpatrzonych, ile pytań dodatkowych zostanie skierowanych, jak długo potrwają odpowiedzi i, czy w ogóle odbędzie się tura pytań do Komisji lub Rady. To nie cieszy. Spotkałem baronową Ludford. Godzinę spóźniła się na kolację, bo czekała na odpowiedź na swoje pytanie. Wyliczyłem sobie, że odpowiedź na moje pytanie zostanie udzielona i odmówiłem zaproszenia na kolację. Uważam, że posłowie powinni być z wyprzedzeniem informowani, na ile pytań zostaną udzielone odpowiedzi, żeby móc odpowiednio zaplanować sobie czas.
Wiem, że otrzymam odpowiedź na piśmie, ale gdybyśmy i ja i inni koledzy chcieli uzyskać odpowiedź na piśmie, to wysłalibyśmy e-mail z domu i otrzymalibyśmy odpowiedź na nasz e-mail.
To wszystko, co chce powiedzieć. Uważam, że trzeba się tym zająć. Pani Przewodnicząca! Nie ma to nic wspólnego z Pani osobą: bardzo dobrze Pani sobie radzi. Nie chciałbym w żaden sposób Pani urazić.
Przewodnicząca
Panie Pośle Kelly! Dziękuję za wystąpienie. Jako jedna z wiceprzewodniczących odpowiedzialnych za turę pytań muszę powiedzieć, że nie udało nam się jako instytucji wdrożyć wraz z Komisją tego, co uzgodniliśmy w naszym porozumieniu międzyinstytucjonalnym, a mianowicie usprawnić tury pytań. Cieszę się, że komisarz Šefčovič jest dziś na tej sali i może być naocznym świadkiem problemów, z którymi się borykamy. Mam więc nadzieję, że nastąpi nowa energiczna próba rozwiązania sytuacji, którą przewidzieliśmy podczas negocjowania porozumienia międzyinstytucjonalnego.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 20.50 i wznowione o godz. 21.00)
