
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 2 februari 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van 9 februari 2006. De volgende wijzigingen zijn voorgesteld:
Het secretariaat heeft zojuist drie verzoeken tot wijziging van de agenda ontvangen van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie. Strikt genomen zijn deze verzoeken ingediend buiten de in het Reglement voorziene termijn en ze zouden daarom niet in overweging genomen moeten worden. Aangezien het tijdsverschil zeer klein was en met het oog op het politieke belang ervan is de Voorzitter echter van mening dat ze wel in overweging genomen moeten worden. Ik benadruk dat dit onverlet laat dat deze verzoeken niet op tijd zijn ingediend, en dat dit alleen gebeurt als geen enkele fractie hier bezwaar tegen heeft. Ik geloof dat hierover al overleg is gepleegd.
We zullen allereerst luisteren naar hetgeen mevrouw Neyts-Uyttebroeck te zeggen heeft. Zij zal het verzoek presenteren dat in het debat over het recht op vrijheid van meningsuiting en respect van godsdienst niet slechts één spreker per fractie het woord mag voeren, zoals overeengekomen door de Conferentie van voorzitters, maar dat er volgens de gebruikelijke procedure een sprekerslijst wordt gehanteerd. 
Annemie Neyts-Uyttebroeck (ALDE ). –
   Voorzitter, collega's, dank u dat u ons het woord verleent in verband met de organisatie van onze werkzaamheden op woensdagochtend. Namens mijn fractie wil ik het volgende voorstel doen.
Ten eerste dat de spreektijd woensdagochtend globaal over de diverse fracties en individuen wordt verdeeld, zodat meer tijd kan worden uitgetrokken voor het heel belangrijke debat onder punt 1.
Ten tweede stellen wij voor, indien het nodig zou zijn een van de andere discussiepunten te verplaatsen naar een latere zitting, dat dit het punt over Bosnië en Herzegovina is, niet omdat we dit niet belangrijk vinden, maar omdat de urgentie ervan minder groot is en het bij de volgende zitting nog altijd bijzonder zinvol zal zijn om er een debat over te houden.
Ten derde en ten laatste wensen wij dit eerste agendapunt af te sluiten met een resolutie. Voorzitter, nogmaals dank voor uw begrip. Ik vraag de collega's en de andere fracties steun voor dit voorstel. 
De Voorzitter.
   – We zullen de verzoeken een voor een behandelen, want het zijn er meer dan een. Het eerste verzoek is dat de sprekerslijst niet wordt beperkt tot de fractievoorzitters of -woordvoerders; in het tweede, zoals mevrouw Neyts-Uyttebroeck zojuist heeft verklaard, wordt verzocht het debat af te sluiten met een resolutie; en het derde, dat alleen relevant is indien de eerste twee verzoeken worden ingewilligd, behelst het uitstel van een ander agendapunt, namelijk de verklaringen over Bosnië-Herzegovina.
We zullen ze stuk voor stuk behandelen: om te beginnen zullen we debatteren en stemmen over de vraag of er al niet een sprekerslijst moet worden gehanteerd. 
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ). –
   Als wij logisch willen handelen, moeten wij ons uitspreken over de drie verzoeken samen. Het zou niet logisch zijn één verzoek in te willigen en de andere af te wijzen. Ik wil u derhalve vragen het debat te openen over de drie verzoeken samen omdat ze met elkaar verbonden zijn. Ik zal me persoonlijk tegen de drie verzoeken uitspreken omdat we een bepaalde logica moeten volgen. 
De Voorzitter.
   – Het spijt me mijnheer Cohn-Bendit, maar ik geloof dat het twee volkomen verschillende dingen betreft: of er wel of geen resolutie is, is punt één, het aantal sprekers in het debat is een heel ander punt. 
Martin Schulz (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, wat mevrouw Neyts-Uyttebroeck aan de orde stelt, hebben we ook in de Conferentie van voorzitters besproken. Ik zou namens mijn fractie willen herhalen wat ik daar heb gezegd: het lijkt ons niet zinvol om nu over een resolutie te stemmen, en het lijkt ons verstandig dat in dit zo belangrijke debat slechts één spreker per fractie aan het woord komt. Daarom vinden wij dat we moeten blijven bij het besluit van de Conferentie van voorzitters en bij de voorgestelde agenda. 
Hans-Gert Poettering (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, wij hebben respect voor uw ambt en voor uw persoon, dus luisteren we altijd naar u. We moeten natuurlijk apart stemmen over al deze voorstellen, maar ze houden verband met elkaar, en op dat verband zou ik graag even in willen gaan.
Allereerst moet ik zeggen dat we dit op donderdag tijdens de vergadering van de Conferentie van voorzitters hadden kunnen regelen. Ik had namens mijn fractie als enige een resolutie en een debat gevraagd, maar de liberalen waren daar absoluut tegen. Daarom verbaast het me dat dit voorstel nu van de liberalen komt, maar het is hun volste recht.
Tijdens onze fractievergadering hebben we net gehoord dat de liberalen dit voorstel zouden doen. Tegen een deel ervan zeggen we ja, tegen een ander deel nee. We zeggen nee tegen een algemeen debat deze week. Dan zouden we namelijk een punt van de agenda af moeten halen, en dat willen we niet. Daarom stellen wij voor dat we in maart of op een ander geschikt moment in het Europees Parlement een breed debat over de kwestie voeren. Onze fractie is echter van mening dat we, net als in eerdere gevallen, wel degelijk over een resolutie moeten stemmen. Daarom heeft u volkomen gelijk, mijnheer de Voorzitter, als u zegt dat u apart wilt laten stemmen over de verschillende punten. 
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de twee grote fracties hebben vastgesteld dat alles met elkaar verband houdt, dus kunnen we alles nu ook samen bespreken. Ten eerste heeft de heer Poettering gelijk, de liberalen waren tijdens de Conferentie van voorzitters tegen een uitvoerige discussie en ook tegen een resolutie. Wij hadden tijdens de Conferentie van voorzitters gezegd dat we graag een resolutie wilden. Hoeveel sprekers er per fractie aan het woord komen maakt ons niets uit, maar we vinden het hoe dan ook juist dat iedere fractie die dat wil zich door meerdere sprekers kan laten vertegenwoordigen. Wij zijn altijd principieel voor resoluties, we vinden het belangrijk dat het Parlement een uitspraak doet.
We zijn er echter absoluut tegen om het debat over Bosnië-Herzegovina af te voeren. Op dit moment wordt er in Bosnië namelijk een debat over de grondwet gevoerd, en na verschillende initiatieven van de Amerikanen is het standpunt van het Parlement daarover van het grootste belang. Daarom zou het absurd zijn om de behandeling van dit onderwerp uit te stellen, en wij zijn er dus tegen. Als het ons niet lukt om nu een resolutie goed te keuren is er nog een alternatief: we kunnen nu een debat voeren en de resolutie tijdens de volgende vergadering behandelen. 
De Voorzitter.
   – We zullen nu stemmen over het verzoek van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie dat meer dan één spreker per fractie het woord mag voeren.
We zullen nu stemmen over het inwilligen dan wel verwerpen van het verzoek van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie het debat te sluiten door de indiening van een ontwerpresolutie.
Hannes Swoboda (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, we moeten hier nota van nemen. Het is de vraag of we terug kunnen komen op het voorstel van de heer Cohn-Bendit. Hij heeft gezegd dat we de resolutie volgende maand kunnen behandelen, ook al gezien de huidige situatie en de reis van de heer Solana naar die landen. Dat lijkt me voor iedereen een redelijk compromis. 
De Voorzitter.
   – De tijd om te onderhandelen is voorbij, mijnheer Swoboda. We hebben al gestemd. 
Monica Frassoni (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk. Het klopt dat de termijn voor het sluiten van compromissen al is verstreken en dat het verzoek van de liberale fractie te laat is binnengekomen. Wij hebben het dan ook pas nu over een mogelijk compromis, omdat dat eerder niet mogelijk was. 
De Voorzitter.
   – Mevrouw Frassoni, ik heb van tevoren gevraagd of iemand er bezwaar tegen had om de verzoeken, ondanks het feit dat ze te laat waren ingediend, toch in behandeling te nemen. Niemand maakte toen bezwaar. De stemming kan niet ongeldig worden verklaard. 
Monica Frassoni (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het zou nooit bij mij opkomen het resultaat van een stemming ongeldig te laten verklaren. Ik heb alleen maar verzocht te laten stemmen over het verzoek van collega Swodoba om de behandeling van deze resolutie uit te stellen tot de volgende vergaderperiode. 
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, een lid van de liberale fractie heeft meerdere voorstellen gedaan. Ons Reglement bepaalt dat één spreker ervoor pleit, en één ertegen. Er wordt voorgesteld om op een besluit van de Conferentie van voorzitters terug te komen, maar we horen niet één spreker voor en één tegen, we horen een herhaling van het debat in de Conferentie van voorzitters. Ik hoor alleen maar fractievoorzitters die niet willen dat hun besluit wordt gecorrigeerd. Dat de heer Solana wordt genoemd, betekent blijkbaar dat het Parlement bereid is om van zijn invloed af te zien. Als we namelijk wachten tot hij terugkomt, kan het Parlement moeilijk nog invloed uitoefenen op zijn politieke keuzes.
Ik stel voor dat we ons aan het Reglement houden, dat we één spreker voor en één tegen beluisteren. Het lijkt me niet verstandig om in de plenaire vergadering te herhalen wat al is gezegd tijdens de Conferentie van voorzitters. 
De Voorzitter.
   – We hebben al gestemd, mijnheer Voggenhuber. We moeten nu zien of er nog een verzoek in stemming kan worden gebracht. 
Hans-Gert Poettering (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zeg het niet graag, en ik vind het jammer dat we in deze situatie terecht zijn gekomen, maar we hebben net gestemd over de vraag of we een resolutie willen. We hebben ja gezegd, en als we een resolutie krijgen, moeten we daar nog deze week over stemmen, en niet pas in maart of nog later.
Daniel Marc Cohn-Bendit (Verts/ALE ). –
   Geachte collega Poettering, ik ben hiertegen, en ik zal u ook zeggen waarom. Het Parlement heeft het deze week druk met de dienstenrichtlijn. Ik kan me niet voorstellen dat we in die drie dagen een redelijk compromis in de vorm van een resolutie tot stand kunnen brengen. Daarom hebben we vorige week dit voorstel gedaan, en daarom vind ik het voorstel van de heer Swoboda verstandig. Het is juist, het Parlement moet stemmen over een resolutie over dit onderwerp. Het Parlement moet echter ook de mogelijkheid hebben om een degelijke resolutie uit te werken. Daarom moeten we nu beginnen met een debat, en op basis daarvan dan tijdens de volgende plenaire vergadering stemmen over een resolutie. Dat is toch heel redelijk! In deze drie dagen kunnen we hoogstens stemmen over platitudes, en ik vind dat deze kwestie meer verdient dan platitudes.
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben het absoluut eens met de heer Cohn-Bendit. Ik moet echter ook wel zeggen dat ik wat geïrriteerd ben door wat er hier allemaal gebeurt. Ik had volgens de regels een beroep gedaan op het Reglement. Daarin staat dat je voor of tegen een voorstel kunt pleiten. Ik heb ervoor gepleit, en u heeft me daarvoor berispt. U heeft gezegd dat wij hebben geprobeerd om een debat op gang te brengen, wat ik ook nu nog niet begrijp. Nu voeren we een debat, en de heer Voggenhuber klaagt, hij vindt dat ook weer niet goed omdat er alleen maar fractievoorzitters aan het woord komen. We moeten op de een of andere manier enige structuur aanbrengen in dit debat. Daarom luidt mijn vraag aan u: als het voorstel van de liberale fractie te laat is ingediend en toch is behandeld, kunnen we dan ook stemmen over het voorstel van mijn collega Swoboda? Hij zegt: we hebben besloten dat er een resolutie moet komen, en nu stellen we voor om daarover pas te stemmen tijdens volgende miniplenaire vergadering in Brussel. Dat is de eerstvolgende gelegenheid. Ik vraag u om volgens de regels hierover te laten stemmen. Een spreker voor, een spreker tegen, en dan kunnen we stemmen. 
De Voorzitter.
   – Uitstekend, we hebben nu een verzoek van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, waarover de Voorzitter bereid is een stemming te houden, dat de stemming over de ontwerpresoluties op de agenda van de volgende vergaderperiode wordt geplaatst. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil er alleen maar even op wijzen dat er godzijdank geen miniplenaire vergadering in Brussel plaatsvindt. De volgende plenaire vergadering vindt in Straatsburg plaats. 
De Voorzitter.
   – Uitstekend, dank u voor uw opmerking. 
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, heel Europa heeft het hierover, alle kranten, de burgers hebben het er dagelijks over. Dit is een ingrijpend conflict dat overal ter wereld gespreksstof is. Dan is het toch ondenkbaar dat er één instelling is die er geen debat en geen resolutie aan wijdt? Het is toch ongelofelijk dat de gekozen volksvertegenwoordiging van de burgers, het Europees Parlement, zichzelf de mond snoert in een debat over één van de grote Europese conflicten?
De Voorzitter.
   – We gaan over tot de stemming over het verzoek van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement dat de stemming over de ontwerpresoluties op de agenda van de volgende vergaderperiode wordt geplaatst.
Nu moeten we nog stemmen over het derde voorstel van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa fractie tot uitstel van een agendapunt, namelijk de vooruitzichten voor Bosnië-Herzegovina. 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Ik denk dat er een enorme verwarring is opgetreden in het debat en bij de stemming die heeft plaatsgevonden. Aangezien het Parlement heeft ingestemd met één spreker per fractie is er geen enkele reden om de agenda te veranderen en houden we het debat gewoon zoals vastgesteld en aangenomen door de Conferentie van voorzitters. Het enige dat verandert, mijnheer de Voorzitter, is dat er een resolutie komt, dat is alles. 
De Voorzitter.
   – We moeten ons allemaal gedisciplineerd aan onze spreektijd houden, zodat alle onderwerpen aan bod kunnen komen en er geen wordt overgeslagen. Als u dat belooft, hoeven we de agenda niet te wijzigen.
(1)
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang. 
Nirj Deva (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil uw aandacht vragen voor een onlangs in Londen gehouden conferentie over drugs in Afghanistan. We worden ernstig bedreigd door een vloedgolf van heroïne die gemaakt is van Afghaanse papavers en die de levens van met name jonge Europeanen verwoest.
Als voorzitter van de Afghaanse kring van het Europees Parlement weet ik met welk probleem de leiders in Afghanistan, die ik zeer vaak heb ontmoet, te kampen hebben, aangezien meer dan 60 procent van hun economie afhankelijk is van de papaverteelt. Tijdens de conferentie in Londen kwamen de landen in de regio voor het eerst bijeen om Afghanistan steun te bieden. Regionale samenwerking is de manier om vooruit te komen.
De geachte minister van Buitenlandse Zaken van Kazachstan, de heer Tokaev, zei bijvoorbeeld dat Kazachstan een programma financiert dat Afghaanse boeren voorziet van ander zaaigoed en materieel, terwijl zij tevens advies krijgen over het verbouwen van andere gewassen. Anderen doen hetzelfde, en zoals u weet speelt Groot-Brittannië een leidende rol in de oorlog tegen drugs.
Ons Parlement zou een debat moeten voeren over de wereldwijde dreiging van drugs. We praten over terrorisme en vogelgriep, maar het zijn juist drugs die het leven van velen verwoesten. 
Magda Kósáné Kovács (PSE ).
   – De richtlijn betreffende de juridische status van legaal in de Europese Unie verblijvende onderdanen uit derde landen is op 23 januari van kracht geworden. Deze mensen mogen nu ook in een andere lidstaat van de Europese Unie gaan werken, studeren of wonen.
Wij, socialisten uit de nieuwe lidstaten, hebben altijd steun gegeven aan de integratie van mensen uit derde landen die bij ons komen. Wij kunnen er echter niet mee akkoord gaan dat zij op de arbeidsmarkt worden bevoordeeld ten opzicht van werknemers uit de nieuwe lidstaten. De statistieken over het verkeer op de arbeidsmarkt na de uitbreiding rechtvaardigen de vrees voor sociale dumping niet. Het op 8 februari goedgekeurde verslag van de Commissie zegt dat het positieve effect van het verkeer van arbeidskrachten een factor van doorslaggevend belang is. Het Oostenrijks voorzitterschap blijft echter voor de verlenging van de restricties. Het is de taak van het Europees Parlement om alle Europese burgers te vertegenwoordigen, en daarom vraag ik mijn collega’s in het Parlement om een gezamenlijk denkproces op gang te brengen, opdat wij deze contradictie zo spoedig mogelijk de wereld uit kunnen helpen. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de Europese burgers hebben geen gemeenschappelijke taal. Daarom beschikken de instellingen van de Unie over diensten die communicatie mogelijk maken.
In Spanje vormt het bestaan van het Castiliaans als gemeenschappelijke taal en officiële staatstaal geen beletsel voor de erkenning van het recht van burgers om andere Spaanse talen te gebruiken die officieel erkend zijn: het Galicisch, het Catalaans en het Baskisch. Dat zijn ook allemaal Europese talen, die deel uitmaken van de Europese ruimte – en zelfs hyperruimte – van communicatie, en die een Europese roeping hebben.
De Spaanse regering heeft voorgesteld om de formule van het administratief akkoord te gebruiken om, zonder enige kosten voor de communautaire instellingen of de andere lidstaten, een redelijk gebruik van deze talen binnen de Europese Unie mogelijk te maken. Dit voorstel past binnen de huidige regelgeving met betrekking tot talen en is goedgekeurd door de Raad en het Comité van de regio’s.
Mijnheer de Voorzitter, ik ken geen enkele reden die rechtvaardigt dat er geen vooruitgang is geboekt bij het aannemen van dit voorstel, want aan de voorwaarden voor de gevraagde medewerking is voldaan, de rol van het Parlement als huis voor de burgers zal worden versterkt, de institutionele coherentie zal toenemen en het is goed voor de democratische legitimatie. Onze instelling mag op dit terrein niet achterblijven bij de andere. 
Gisela Kallenbach (Verts/ALE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega´s, drie weken geleden zijn in Irak twee ingenieurs uit Leipzig, waar ik ook vandaan kom, ontvoerd. Afgezien van een video, waarin de ontvoerders dreigen dat ze de gijzelaars zullen vermoorden, ontbreekt tot nu toe ieder teken van leven.
Dat is verontrustend voor de gezinnen en de familie van de slachtoffers, maar ook voor talloze mensen in Leipzig, die zich ernstige zorgen maken en aan hun verdriet uiting geven in vredesgebeden en protestdemonstraties. Een dergelijke ontvoering is geen nationale kwestie. De twee mannen zijn Duitse en Europese staatsburgers. Daarom zou ik de Raad en de Commissie willen vragen wat ze tot nu toe hebben gedaan om het leven van deze gijzelaars te redden. Ik doe een beroep op u om een boodschap van solidariteit en concrete steun te sturen. Ik zou u, mijnheer de Voorzitter, willen verzoeken om dat ook namens het Europees Parlement te doen. 
Jean-Claude Martinez (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aandacht van de andere leden van het Parlement vestigen op de verschrikkelijke en tragische situatie van de wijnboeren in het zuiden van Europa, met name in de regio Languedoc-Rousillon, die komende woensdag met duizenden, zelfs tienduizenden, de straten van de grote steden in het zuiden van Frankrijk zullen opgaan om uiting te geven aan hun wanhoop.
De omzet van een wijnboer bedraagt 20 000 euro per jaar. Zijn vaste lasten bedragen 15 000 euro, waardoor er 5 000 euro overblijft om het hele jaar van te leven. Wij weten wat de oorzaak is van deze dramatische situatie: ondoordachte vrijhandelsovereenkomsten, zoals die welke gesloten zijn in november 2005 met de Verenigde Staten, Zuid-Afrika enzovoorts, dat wil zeggen met landen waar de klimatologische, ecologische, sociale en fiscale omstandigheden anders zijn dan hier. Er is dus sprake van oneerlijke concurrentie.
Ik wil u bedanken, mijnheer de Voorzitter, dat u nota hebt genomen van de tragische situatie van de wijnboeren, inclusief die in Spanje, Italië, Griekenland en Frankrijk. 
Mojca Drčar Murko (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 9 februari heeft het Italiaanse parlement een wet aangenomen die een flagrante schending inhoudt van de soevereiniteit van Slovenië en Kroatië. De wet kent eenzijdig het Italiaans staatsburgerschap toe aan de nakomelingen van de burgers van beide landen die in de gebieden hebben gewoond die door Italië aan het voormalige Joegoslavië zijn afgestaan op grond van het vredesverdrag van 1947 en het verdrag van Osimo uit 1975. Dit betekent in feite een soort herbezetting van gebieden waarover Italië, als verslagen macht van de As Berlijn-Rome, definitief de soevereiniteit heeft verloren.
Gezien de alomvattendheid van de Europese vredesregeling na de Tweede Wereldoorlog vormt deze wet een bedreiging voor de vrede en veiligheid in Europa. Daarom wil ik een beroep doen op de president van de Italiaanse Republiek, Carlo Azeglio Ciampi, om gebruik te maken van zijn vetorecht en zijn goedkeuring aan deze wet te onthouden. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ). –
   Ik zou hier willen herinneren aan de 30ste verjaardag van de proclamatie van de Democratische Arabische Republiek Sahara op 27 februari aanstaande. Daarmee zou ik ook de rechtvaardige strijd van het Saharawi-volk voor vrijheid en het recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid willen prijzen.
Ik wil erop wijzen dat het Europees Parlement met zijn resolutie van 27 oktober jongstleden zijn steun heeft uitgesproken voor een rechtvaardige, duurzame en wettige oplossing van het conflict in de Westelijke Sahara, die in overeenstemming is met het internationaal recht en de desbetreffende resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.
Niettegenstaande de grote inspanningen, eenzijdige concessies en gebaren van goede wil van Polisario als legitieme vertegenwoordiger van de belangen van het Saharawi-volk, is het proces nog steeds geblokkeerd vanwege de onwrikbare houding van de Marokkaanse regering – en ook van anderen – die weigert de fundamentele rechten van het Saharawi-volk te erkennen. Daarom zijn er spoedig doeltreffende initiatieven nodig met het duidelijke doel het dekolonisatieproces van de Westelijke Sahara af te sluiten. 
Catherine Trautmann (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, Mittal Steel heeft een vijandig overnamebod uitgebracht op Arcelor, waardoor bijna 50 000 banen in Europa verloren dreigen te gaan. Dankzij Arcelor, dat voortgekomen is uit de EGKS, is de staalindustrie aangepast aan de nieuwe wereldorde, ten koste van ongekende financiële en menselijke offers, die als verliezen afgeboekt dreigen te worden.
Hoewel ik me zorgen maak over de sociale gevolgen voor de bescherming van arbeiders en het behoud van banen, vraag ik me ook af in hoeverre het Europese bedrijfsleven in staat is het hoofd te bieden aan de uit de globalisering voortvloeiende concentraties en veranderingen. Afgezien van de nationale standpunten verwachten de staalarbeiders echter wel degelijk actie van Europa. Die actie bestaat in de tenuitvoerlegging van een ambitieus Europees industriebeleid met voldoende financiële middelen, waarbij in de begroting duidelijk prioriteit wordt gegeven aan onderzoek en ontwikkeling en aan innovatie.
Uit deze kwestie blijkt dat wij op de belangrijke economische gebieden van de EU antwoorden voor de lange termijn moeten geven en met name de motor moeten zijn van de internationale regulering. De Europese eenwording is begonnen met staal, wat echt symbolisch is: zij moet voortgezet kunnen worden zonder Arcelor en haar werknemers in de steek te laten. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, tweee maanden geleden hebben wij hier gestemd over de gedachten van de heer Alavanos over het afluisteren van telefoongesprekken. Wat u nu zult horen, zal u schokken: een jaar lang zijn de premier van Griekenland, de minister van Defensie, de minister van Openbare Orde, het hoofd van de politie, het hoofd van de geheime dienst, het hoofd van de antiterreurgroep afgeluisterd. Een jaar lang zijn hun telefoons afgetapt. Een jaar lang kan men er maar niet achter komen wie dat heeft gedaan! Niemand weet eigenlijk welke plannen, welke uiterste geheime gesprekken met de leden van de Europese Unie zijn uitgelekt.
Daarom wil ik graag via het Parlement vernemen of de Europese Commissie op de hoogte was van deze telefoonspionage door de mobiele telefoniemaatschappij Vodafone.
Verder vraag ik mij af: als het zo gemakkelijk is om telefoongesprekken af te luisteren – en ik heb het over de telefoon van de premier van Griekenland, over de telefoon van de minister van Openbare Orde van Griekenland, over de telefoon van de minister van Buitenlandse Zaken van Griekenland – kunnen wij er dan wel zeker van zijn dat zoiets hier, in het Europees Parlement, niet gebeurt? 
Józef Pinior (PSE ). –
   Voorzitter, ik wil de aandacht vragen voor het lot van een Russisch staatsburger, Anton Kuzniecov, die 10 jaar geleden vanuit Rusland naar Polen is gekomen en in Polen politiek asiel heeft aangevraagd. Hij ontvluchtte Rusland toen hij werd opgeroepen voor militaire dienst omdat hij vervolgd werd als homoseksueel en mensenrechtenactivist. De Poolse autoriteiten hebben hem politiek asiel geweigerd en willen hem uitzetten naar Rusland.
Organisaties die zich inzetten voor de mensenrechten, zoals de Raad van Europa, bevestigen dat homoseksuelen in Rusland worden onderdrukt. Anton Kuzniecov hangt in Rusland boven het hoofd dat hij zijn militaire dienst moet doen in een strafbataljon samen met criminelen, en volgens kan dat voor hem als homoseksueel levensgevaarlijk zijn. Kuzniecov wordt nu in Polen blootgesteld aan vervolging en vernedering, en aan de botte houding van de ambtenaren. Maar wat erger is, hij kan elk moment worden uitgezet.
Anton Kuzniecov wil in vrijheid zijn leven heropbouwen, een leven waarin zijn rechten gewaarborgd worden. De Europese Unie blijft voor hem een symbool van mensenrechten en een waardig bestaan. Het Europees Parlement moet zich zijn lot aantrekken. 
Tunne Kelam (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, over een paar dagen zullen we beslissen over het lot van de dienstenrichtlijn. Dat zal de lakmoesproef worden voor de vraag of de EU de agenda van Lissabon naar waarde schat, omdat de dienstensector een factor van kapitaal belang is voor snelle economische groei. De reus die Europa na de uitbreiding is, moet vandaag de dag echter worden gezien als een soort Gulliver in Lilliput, omdat zijn immense potentieel door de ontelbare touwen van de protectionistische regels is ingesnoerd.
De uitdaging die voor ons ligt, is om het complexe netwerk van concurrentiebeperkende praktijken, dat het vertrouwen in echte Europese integratie ondermijnt, te ontmantelen. Het is deze week onze verantwoordelijkheid om de dienstensector open te stellen voor vrije en eerlijke concurrentie. De nieuwe lidstaten vormen geen bedreiging voor de interne markt van de EU, maar een kans. Daarom mogen compromissen over de dienstenrichtlijn geen blokkades opwerpen voor de dynamiek van deze belangrijke verandering. 
Jan Tadeusz Masiel (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de reactie van de moslimlanden op de spotprenten van Mohammed in de Deense pers bewijzen het bestaan van een gigantische kloof tussen de cultuur en beschaving van de landen met een christelijke traditie enerzijds en de moslimlanden anderzijds.
Aanhangers van de islam begrijpen de verschillen niet tussen humor en realiteit, maar onze cultuur is juist gebaseerd op metaforen en symbolen. Zo heeft Descartes zelfs lang getwijfeld aan het bestaan van de wereld. Dit onbegrip is voor mij het zoveelste bewijs van het feit dat er voor de moslimlanden, waaronder Turkije, geen plaats is in Europa. Het bewijst ook, dat de moslimwereld onze hulp nodig heeft. Die hulp bieden we graag, maar wel van op afstand. 
Stavros Lambrinidis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, twee weken geleden heeft men in Griekenland ontdekt dat op grote schaal telefoongesprekken werden afgeluisterd. Ofschoon de Griekse regering in maart 2005 op de hoogte was gebracht van het probleem, heeft ze dit elf maanden lang verborgen gehouden. Daardoor is een enorm politiek probleem ontstaan, en dat probleem gaat ook het Europees Parlement aan.
Ten eerste schijnt de Griekse regering de Commissie of de Raad niet op de hoogte te hebben gebracht van het feit dat de beschermingssystemen in Griekenland lek zijn, nota bene in een tijd waarin in Europa werd gesproken over de bekende richtlijn betreffende de bewaring van onze gevoelige telefoniegegevens in gegevensbanken van providers, die nu zo lek als een mandje blijken te zijn..
Ten tweede heeft de Griekse regering zelfs nagelaten om de andere lidstaten op de hoogte te stellen. Die hadden dan onmiddellijk maatregelen kunnen nemen om de gegevens van hun eigen politici te beschermen tegen bedrijven als Vodafone en Ericsson.
Ten derde heeft zij dit feit ook verborgen gehouden voor de onafhankelijke nationale autoriteit die de vertrouwelijkheid van telefoongesprekken moet waarborgen.
Ten vierde heeft zij nagelaten de slachtoffers van deze afluisterpraktijk op de hoogte te brengen, die elf maanden lang van niets wisten, en op die manier waren blootgesteld aan voortdurende schending van de vertrouwelijkheid van hun gesprekken. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het petitierecht van de burgers en de inwoners van de Europese Unie is verankerd in de Verdragen. De regels die ten grondslag liggen aan de werking van de Commissie verzoekschriften, zijn evenwel niet duidelijk en daardoor ontstaat de indruk dat men onze commissie gebruikt voor het nastreven van baatzuchtige of ook politieke doeleinden.
De Europese burgers worden bovendien gediscrimineerd, en ik zal uitleggen hoe. Als een zaak aanhangig is bij de rechter, wordt over een bij ons ingediende klacht geen verslag opgesteld. Morgen wordt echter het verslag-Cashman behandeld. Daarin gaat het om een zaak die aanhangig is bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en waarover ook procedures lopen in nationale rechtbanken. Hier wordt het beginsel betreffende het aanhangig zijn van een zaak niet geëerbiedigd.
Daarom vraag ik u, mijnheer de Voorzitter, zij het dan op het laatste nippertje, om de stemming over het verslag-Cashman niet te laten plaatsvinden, niet vanwege de inhoud daarvan, maar om geen precedent te scheppen. Stemming zou betekenen dat wij ingrijpen in het gerechtelijke werk en de Europese burgers op discriminatoire wijze behandelen. 
Pasqualina Napoletano (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht willen vestigen op het feit dat er de afgelopen dagen in Burundi en op de Filipijnen meerdere missionarissen zijn gedood. Gisteren is er in Angola een missionaris van 80 jaar vermoord. Het meest heeft ons natuurlijk de moord getroffen op de Italiaanse missionaris don Andrea in Trebizonde, Turkije. Ik zou hulde willen brengen aan deze man en aan het offer dat hij heeft gebracht, mede omdat hij de dood heeft gevonden op een moment dat er grote spanningen heersen tussen de moslimwereld en Europa. Uit zijn naam zou ik willen oproepen degenen te steunen die deze vicieuze cirkel van haat willen doorbreken. Ik ben er namelijk zeker van dat de overgrote meerderheid van de moslims en christenen maar ook van de atheïsten en niet-confessionelen van goede wil is. Daarom zou ik ook hier in dit Parlement aan de boodschap van don Andrea willen herinneren. 
Urszula Krupa (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de vrijheid van meningsuiting in de Europese Unie bepaalt via richtlijnen en verordeningen niet alleen de kromming van de bananen, de hoeveelheid geproduceerde melk of de temperatuur van de het waswater. Deze vrijheid van meningsuiting heeft ook een markt gecreëerd die alleen openstaat voor monopolies, mediaterrorisme en het geweld dat we nu meemaken van de door bepaalde spotprenten beledigde moslims.
De vrijheid van gedachte en de vrijheid van meningsuiting zijn opgenomen in de verklaring van de rechten van de mens, maar dat mag niet betekenen dat je dan ook het recht hebt om de religieuze gevoelens te kwetsen van gelovigen, ongeacht van welke godsdienst. In Polen zijn we nogal bijbelvast. We weten wat in het het evangelie staat: „eelke goede boom draagt goede vruchten”, en „aan de vrucht kent men de boom”. Daarom moeten we lessen trekken uit de recente gebeurtenissen, in het besef dat de rechten van de mens en de democratie gewaarborgd moeten worden maar dat de vrijheid van meningsuiting niet mag verworden tot een gebrek aan respect en aan verantwoordelijkheid.
Vrijheid zonder ethische en morele waarden leidt tot een destructieve willekeurigheid, en zelfs tot een dictatuur van relativisme. 
Marc Tarabella (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Unie staat echt op een tweesprong. De verbetering van ons besluitvormingsproces is in het slop geraakt. De landen die als laatste zijn toegetreden tot de EU, zien zich geconfronteerd met een Unie die minder hecht is dan in de tijd van hun voorgangers, zoals blijkt uit de karige ontwerpbegroting. De volkeren van Europa zijn terecht bezorgd over de zwabberkoers van de Commissie en van de meeste regeringen van de lidstaten, die voorschriften willen invoeren voor ongebreidelde onderlinge concurrentie. Ik denk hierbij met name aan het belastingdossier.
Dames en heren, wanneer wij streven naar een Europa van de solidariteit en dat van het egoïsme afwijzen, moeten wij van de gelegenheid gebruik maken en morgen schouder aan schouder staan met de betogers die zijn opgeroepen door het EVV, en indien mogelijk onze sjaals meenemen. Ik roep u hiertoe op om aan de burgers van geheel Europa te laten zien dat een groot aantal van hun vertegenwoordigers achter hen staat en begrip heeft voor hun meer dan gerechtvaardigde bezorgdheid. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de razernij over de Deense cartoons raast door Europa en de hele wereld. Ik betreur het dat de leden van het Europees Parlement hier slechts een beperkt debat over zullen voeren, maar ik heb er vertrouwen in dat, wat ons standpunt over de publicatie van de cartoons ook moge zijn, het zonder voorbehoud een veroordeling zal uitspreken over het geweld en de vernielingen die hebben plaatsgevonden vanwege de aanstoot die aan de cartoons is genomen. Pogingen om de gemoederen te bedaren worden echter gedwarsboomd door de ware misdaden tegen moslims, niet alleen illegale ontvoering en detentie – zoals in Guantanamo Bay, waarover we later deze week zullen debatteren – maar ook de agressie van de bezettingsmacht.
Een zeer recent voorbeeld hiervan is de videoband die gisteren werd getoond, waarop duidelijk te zien is hoe Britse soldaten Iraakse jongeren in elkaar slaan. Mensenrechten en de rechtsstaat moeten universeel worden geëerbiedigd, welk geloof men ook aanhangt, als men al gelovig is. Ik ben het niet eens met mijn collega daar ter rechterzijde. Ik geloof niet dat ik in een christelijke staat of een christelijk territorium leef, en zie reikhalzend uit naar de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – De burgers van de nieuwe lidstaten hebben grote waardering voor de moed waar het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden blijk van hebben gegeven toen zij onmiddellijk na de uitbreiding van de EU in mei 2004 hun arbeidsmarkt openstelden. Het door commissaris Špidla ingediende verslag bevestigt dat deze drie landen geen schade hebben opgelopen van de openstelling van hun arbeidsmarkten. Integendeel, de mensen uit de nieuwe lidstaten hebben banen aanvaard die voor de lokale arbeidskrachten niet aantrekkelijk waren, waardoor zij hebben bijgedragen aan de economische groei in die landen.
Ik vertrouw erop dat, uitgaande van het positieve verslag van de Europese Commissie, ook de andere twaalf lidstaten het voorbeeld van deze drie landen zullen volgen en de nog bestaande, tijdelijke beperkingen op het vrij verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten zullen intrekken.
Ik ben ervan overtuigd dat ook Oostenrijk en Duistland zullen inzien dat het voor hen beter is de bestaande hinderpalen voor het vrij verkeer van werknemers uit de oosterse landen in te trekken dan dat Duitse en Oostenrijkse bedrijven zich gaan verplaatsen naar het oosten. Het verheugt mij dat de Europese sociale partners de Commissie een hart onder de riem hebben gestoken. Zowel UNICE, de overkoepelende organisatie van werkgeversbonden als – tot onze grote verrassing – het EVV, het Europees Verbond van Vakverenigingen, hebben een lans gebroken voor de beëindiging van de overgangsperiode. Alleen vakbondsmensen uit Duitsland en Oostenrijk waren hiertegen. 
Alexander Lambsdorff (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, alle politici in heel Europa pleiten enthousiast voor het verbeteren van de concurrentiepositie van ons continent. Op die manier willen we de hoge werkloosheid bestrijden. Dat betekent dus dat we slechts dan geloofwaardig en integer zijn wanneer we iets doen voor de mensen die geen werk hebben.
Deze week stemmen we over de dienstenrichtlijn. Wanneer de versie van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, die ten principale bevoegd is voor dit onderwerp, wordt omgezet, kunnen er 600 000 nieuwe banen ontstaan, waarvan 100 000 in mijn land, Duitsland. De kans dat dit gebeurt is intussen echter minimaal geworden, want de PPE-DE is overstag gegaan en de PSE heeft van a tot z haar zin gekregen.
De vakbonden gaan intussen vrolijk door met hun leugens en paniekzaaierij. Morgen verwachten we 30 000 uitstekend georganiseerde, weldoorvoede en goed geklede demonstranten die willen verhinderen dat er 600 000 nieuwe banen ontstaan. Degenen die een baan hebben, willen hun eigen belangen behartigen. Dat is immoreel en afstotelijk. Het is onze taak om iets te doen voor diegenen die geen werk hebben. Die hebben namelijk geen vakbondsbestuurders om ze in bussen naar Straatsburg te brengen. 
Marie-Noëlle Lienemann (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, veel werknemers en burgers van de Europese Unie begrijpen niet waarom de Europese Commissie zich zo passief opstelt tegenover het vijandige overnamebod op het Arcelor-concern, en zijn diep geschokt door de opmerkingen van commissaris Kroes, die niet de noodzaak inziet van een strategie ter verdediging van Europese concerns. Zij is eenvoudigweg blij dat er internationale concerns zijn in Europa.
Op deze wijze wordt ons verleden vergeten; Europa komt namelijk voort uit de Economische Gemeenschap voor Kolen en Staal. Op deze wijze wordt elke aanzet tot een industriebeleid in de kiem gesmoord, en op deze wijze wordt geloof gehecht aan de woorden en beloftes van de baas van Mittal Steel, waarvan hij op den duur vast en zeker zal terugkomen. Dat blijkt wel uit de sluiting van een fabriek van dit concern in Ierland ondanks de beloftes die waren gedaan tegenover de lokale autoriteiten.
Tot slot wil ik zeggen dat uit dit staaltje van ondernemingsbeleid blijkt dat het Mittal Steel-concern in de eerste plaats het eigen vermogen van het Arcelor-concern wil verwerven, dat zonder twijfel de vrucht is van het werk van de werknemers van Arcelor; het probeert tevens de weg te effenen voor toekomstige bedrijfsverplaatsingen en bedreigt op deze wijze...
Nikolaos Sifunakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wilde spreken over de recente crisis die is uitgebroken naar aanleiding van de prenten waarop de profeet Mohammed is afgebeeld. Ook andere collega’s hebben daar reeds over gesproken.
In deze dagen van crisis proberen wij duidelijk te maken hoever de vrijheid van meningsuiting, de culturele vrijheid, de vrijheid van de vrije wereld, en die van de theocratische wereld reiken. Dit gebeurt vaak tegen de achtergrond van de theorie van de botsing tussen beschavingen. Mijns inziens zijn er niet twee op elkaar botsende werelden – en ik weet zeker dat mijn collega’s er net zo over denken – maar is er één open wereld waarin wij allen moeten samenleven.
De crisis is brak uitgebroken op een moment van wederzijds wantrouwen tussen het Westen en de islam, en ik vrees dat – met name als het om de oorlog in Irak gaat – het Westen daarvoor verantwoordelijk is. Helaas brengt de publieke opinie in het Westen het mohammedaanse geloof in verband met terrorisme. De publieke opinie van de islam is daarentegen van mening dat het terrorisme een uitvinding is van de machtigen dezer aarde om zich naar believen te kunnen mengen in de interne aangelegenheden van elk willekeurig land.
Geachte collega’s, de wereld waarin wij leven is niet van ons. Die hebben wij te leen van de volgende generaties. Het is onze verantwoordelijkheid om dat feit te eerbiedigen. 
Eugenijus Gentvilas (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb goed nieuws! Over drie dagen, op 16 februari, zal Litouwen zijn onafhankelijkheidsdag vieren. Ik vrees echter dat deze nationale feestdag eens te meer onvermeld voorbij zal gaan, want men is niet gewoon daar gewag van te maken. Daarom stel ik voor om tenminste gedurende de plenaire vergaderingen en bijeenkomsten de nationale feestdagen van de verschillende landen te noemen. Een mogelijkheid is om daarnaar te verwijzen op de agenda van de vergaderingen. Een andere mogelijkheid is om op het bord te zetten dat er een nationale feestdag is in dit of dat land. Ook zou de Voorzitter van de vergadering de leden kunnen mededelen dat er ergens een nationale feestdag is. Ik weet zeker dat wij op die manier elkaar beter zullen leren kennen, en dat wij ook de burgers van Europa dichter bij de Europese instellingen zullen brengen. Hartelijk dank. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Britse regering werkt aan een programma voor de reorganisatie van de politie in Engeland en Wales, waarbij regiokorpsen zullen worden gevormd. De officiële lezing is dat dit nodig is omdat met de bestaande structuren niet afdoende op terrorisme, extremisme en zware en georganiseerde criminaliteit kan worden gereageerd. De ware reden is echter niet dat men de politie efficiënter wil maken, maar dat men het EU-beleid van regionalisering van de lidstaten wil steunen. 
De keren dat de Britten zich over regionalisering mochten uitspreken, zei een overweldigende meerderheid van hen daar nee tegen. De politie krijgt die kans niet: de minister van Binnenlandse Zaken, Charles Clarke, heeft de 43 hoofdcommissarissen een ultimatum gesteld voor het opstellen van plannen voor een grootscheepse samensmelting van de korpsen, of ze dat nu willen of niet. In het Verdrag van Rome wordt gesproken over de regio’s, en hoe belangrijk die zijn wordt steeds duidelijker. Weinigen in Groot-Brittannië realiseren zich hoe hun land ingrijpende wijzigingen ondergaat om uiteindelijk te verworden tot een soort regio van een Verenigde Staten van Europa. 
Henri Weber (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de Algemene Conferentie van Unesco heeft op 20 oktober 2005 de Conventie ter bevordering en bescherming van de culturele diversiteit aangenomen met 148 stemmen voor, twee tegen en vier onthoudingen. Deze conventie erkent de specifieke aard van culturele activiteiten, goederen en diensten, die onder geen enkele omstandigheid beschouwd kunnen worden als louter handelsartikelen.
Artikel 20 bepaalt dat de landen rekening moeten houden met de conventie wanneer zij andere internationale verplichtingen aangaan, bijvoorbeeld de akkoorden die worden gesloten in het kader van de Wereldhandelsorganisatie.
Om in werking te kunnen treden, moet deze conventie geratificeerd worden door dertig staten. Tot op heden is Canada het enige land dat dit heeft gedaan. De Europese Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, heeft een belangrijke rol gespeeld bij de goedkeuring van de conventie. Zou onze Voorzitter en die van onze Commissie cultuur en onderwijs niet een brief moeten schrijven aan de Raad en alle staats- en regeringsleiders, waarin zij bij hen erop aandringen de conventie te ratificeren? 
Maria Badia i Cutchet (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de aandacht van de geachte afgevaardigden vestigen op de grote inspanningen die worden verricht om de Europese instellingen dichterbij de burgers te brengen. De Commissie heeft recentelijk het Witboek aangenomen; we hebben een plan D – dialoog – en bij deze zoektocht naar nieuwe en betere manieren om te communiceren mogen we de natuurlijke weg niet vergeten, en dat is de eigen taal van de Europese burgers.
In Spanje hebben burgers het recht om, naast het Castiliaans als gemeenschappelijke taal, andere officiële talen te gebruiken: het Catalaans, het Baskisch, het Galicisch; allemaal Europese talen.
De Spaanse regering heeft in december 2004 een voorstel ingediend bij de Raad om het gebruik van deze talen onder bepaalde voorwaarden toe te staan, zonder extra kosten voor de instellingen van de Europese Unie. Zowel de Commissie als de Raad als het Comité van de regio’s hebben dit voorstel al in de praktijk gebracht. Blijft over het Parlement. Het gaat erom dat het mogelijk wordt om deze talen te gebruiken in de correspondentie tussen burgers en het Parlement, bij de publicatie van wetgeving en bij interventies in het Parlement.
Mijnheer de Voorzitter, dit verzoek kost deze instelling geen cent, integendeel, het betekent een grotere rijkdom voor dit Parlement.
Bruno Gollnisch (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar is in de regio Elzas terecht grote commotie ontstaan over grafschennis op een joods kerkhof in Herrlisheim. Zonder een zweem van bewijs is de schuld in de schoenen geschoven van een militant lid van het Front National, een fatsoenlijke jonge werknemer van het Franse staatsbosbeheer die in z’n eentje zijn moeder onderhoudt. Op basis van een eenvoudig grafologisch onderzoek, waaruit bleek dat zijn nullen een beetje kleiner waren dan de andere cijfers, is hij meteen in hechtenis genomen. Vandaag schijnen de twee daders gearresteerd te zijn. Zij hebben geen enkele relatie met de heer Lezeau, het onschuldige slachtoffer, maar noch hem noch het Front National zijn excuses aangeboden. Het Front National had duidelijk helemaal niets te maken met deze daad, waarvan het net zo walgt als de rest van de bevolking. Dit is werkelijk een gerechtelijk schandaal, waarvoor Officier van Justitie Schultz in Colmar verantwoordelijk is. 
Véronique De Keyser (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben vannacht teruggekomen uit Palestina, waar ik een ontmoeting heb gehad met president Abbas.
In dit verband wil ik twee boodschappen aan u overbrengen: de eerste is dat hij aan het einde van de komende week een rede zal houden voor de Wetgevende Palestijnse Raad en dat hij enkele zeer ferme standpunten zal innemen. Hij is vastbesloten een regering die de vredesakkoorden niet accepteert of de staat Israël niet erkent, niet te accepteren. Ons staat dus waarschijnlijk een opeenvolging van politieke crises in Palestina te wachten, die zelfs misschien binnen enkele maanden zou kunnen leiden tot verkiezingen; zo ziet althans president Abbas de situatie.
De tweede boodschap die hij mij heeft meegegeven en die ik aan u en aan het Europees Parlement moest overbrengen, is dat hij zeer graag uw uitnodiging wil aannemen om de vergadering in maart bij te wonen. Hij zal dan een gedetailleerd overzicht geven van de situatie in Palestina en van zijn beleidsvoornemens. 
De Voorzitter.
   – Dank u, mevrouw De Keyser, voor deze informatie, en voor het feit dat u mij dit weekend hebt opgebeld om mij hiervan op de hoogte te stellen. Als de president van de Palestijnse Autoriteit hier kan komen zijn wij graag bereid hem te ontvangen. 
Evangelia Tzampazi (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, op 7 februari was het zeven jaar geleden dat vijf Bulgaarse verpleegsters en een Palestijnse arts werden gearresteerd door de Libische autoriteiten. Zij waren ervan beschuldigd kinderen in het kinderziekenhuis van Bengazi met het aidsvirus te hebben besmet.
Zij werden toen veroordeeld tot de doodstraf, waardoor de Bulgaarse autoriteiten en de Europese diplomatie in het geweer kwamen. Ondanks het feit dat de doodstraf recentelijk door het hooggerechtshof van Libië is ingetrokken, kunnen wij misschien toch bij de hervatting van het proces een boodschap van steun sturen en tegelijkertijd bij de Libische autoriteiten aandringen op een eerlijk en objectief, nieuw proces.
Ook moeten wij steun betuigen aan de kinderen in Libië die besmet zijn geraakt met het virus, en tegelijkertijd ijveren voor de totstandkoming van de voorwaarden waaronder een billijke oplossing kan worden gevonden voor deze trieste geschiedenis. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een week of twee geleden zakte een meisje van elf in elkaar in haar klaslokaal op een school in het Verenigd Koninkrijk. Ze bleek heroïne te hebben gesnoven. Het was bekend dat ze al een paar maanden drugs gebruikte. Dit geval staat niet op zich: het aantal kinderen in Europa dat drugs gebruikt, loopt vermoedelijk in de duizenden, en er zijn steeds meer aanwijzingen dat het misbruik van stoffen die eigenlijk als medicijnen voor kinderen zijn bedoeld, snel toeneemt. Kinderen zijn zeer kwetsbaar en drugsverslaving op school kan, als die ongecontroleerd om zich heen kan grijpen, weldra epidemische vormen aannemen. Velen van ons vinden dat de situatie nu al uiterst zorgwekkend is.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, doe ik, in de wetenschap dat u – evenals de meeste collega’s – gevoelig bent voor dit onderwerp, met alle respect een beroep op u om bij de Commissie en de Raad aan te dringen op een verklaring over de huidige situatie betreffende drugsverslaving onder kinderen en de eventuele noodzaak van een urgente bijstelling van de strategie om dit alarmerende probleem zo doeltreffend mogelijk aan te pakken. 
Eluned Morgan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft tot nu toe 84 Lissabon-richtlijnen aangenomen. Terwijl 63 daarvan al volledig door alle lidstaten geïmplementeerd hadden moeten zijn, is dat slechts met 12 gebeurd.
Volgens de laatste cijfers van de Commissie had de richtlijn betreffende de gemeenschappelijke regels voor de interne aardgasmarkt op 1 juli 2004 geïmplementeerd moeten zijn. De volgende landen moeten de Commissie nog in kennis stellen van de omzetting van die richtlijn in hun wetgeving: België, Duitsland, Estland, Spanje, Ierland, Letland en Luxemburg. Lissabon loopt gevaar door deze lakse houding van de lidstaten.
Mijnheer de Voorzitter, wilt u een brief aan de Commissie schrijven en vragen wat zij doet om met name de omzetting van de gasrichtlijn te bespoedigen? 
Georgios Toussas (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de tragische schipbreuk van de 35 jaar oude, slecht onderhouden veerboot El Salam 98, waardoor duizenden passagiers en bemanningsleden de dood vonden in de Rode Zee, is een nieuwe schakel in de lange keten van scheepsbreuken op het altaar van de winst.
Wij willen ons diep medeleven betuigen met de nabestaanden van de omgekomen passagiers en bemanningsleden! Bij deze gelegenheid willen wij er ook op wijzen dat de Europese Commissie in december 2005 een met redenen omkleed advies heeft gestuurd aan de Griekse regering waarin een uiterlijke termijn werd gesteld voor de toepassing van Verordening 3577/92. De Commissie schaart zich daarmee achter de eisen van de reders. Onder het voorwendsel van oneerlijke concurrentie maakt zij korte metten met enkele fundamentele criteria voor de zeewaardigheid en de veiligheid van passagiersschepen en veerboten, zoals motorvermogen en tonnage, evenals met de leeftijdsgrens van dertig jaar, waarboven schepen uit de vaart moeten worden genomen, zoals in mijn land het geval is.
Wij vragen de Europese Commissie deze procedure stop te zetten. Het is absoluut noodzakelijk dat via de Internationale Maritieme Organisatie onmiddellijk….
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil een dringende kwestie aan de orde stellen die van groot belang is voor de boerengemeenschap in mijn kiesdistrict. De landbouwsector in Noord-Ierland wordt in sterke mate gekenmerkt door pachtgrondovereenkomsten waarbij een actieve landbouwer tien maanden per jaar land pacht van een inactieve landeigenaar.
Krachtens Verordening (EG) nr. 782/2003 – zoals die momenteel wordt geïmplementeerd – kunnen de landeigenaar en de actieve landbouwer de enkelvoudige pachtprijs voor dat land niet delen. Dit heeft geleid tot dubbele claims voor hetzelfde land door pachter en landbouwer. Ze worden nu in die zin gestraft dat ze beiden helemaal niets krijgen. Het zijn vooral verwarring en vergissingen die hier de oorzaak van zijn, niet zozeer fraude.
De dreigende inhouding van de volledige enkelvoudige pachtprijs is buiten alle proporties en kan velen ruïneren. Daarom doe ik een beroep op de Commissie om een aanpak te kiezen die dit probleem kan oplossen en het doel van enkelvoudige pachtprijzen veiligstelt, namelijk een fatsoenlijke levensstandaard voor landbouwers. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   – Dames en heren, het akkoord tussen Duitsland en Rusland over de aanleg van een gaspijpleiding over de bodem van de Oostzee heeft veel vragen opgeworpen. Men verwijt Duitsland economisch egoïsme, een egoïsme dat indruist tegen het solidariteitsbeginsel van de EU, maar wijst er ook op dat Rusland nu nog meer een dreiging wordt omdat het economische en politieke invloed kan uitoefenen op de EU-landen. Een enorme dreiging is ook de erfenis van de Tweede Wereldoorlog: op de bodem van de Oostzee zijn vijftig jaar geleden chemische wapens begraven. Het ecosysteem van de zee wordt bedreigd door 292 000 ton chemische wapens. De Oostzee is geen intern meer van Duitsland of Rusland. De kusten daarvan behoren ook burgers van andere landen toe, van zes EU-landen, voor wie de zee een bron is voor hun levensonderhoud en vrijetijdsbesteding. Deze zee wordt intensief gebruikt voor de visvangst en andere economische activiteiten, en daarom zijn de aanleg van een gaspijpleiding en deze chemische wapens een zorg voor de internationale gemeenschap. Om een milieuramp in de Oostzee te voorkomen vraag ik de Commissie om een uitgebreid onderzoek in te stellen naar de mogelijke effecten van een gaspijpleiding – die wordt gezien als een particulier handelsproject – voor het milieu in de Oostzee. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – Met de op til zijnde onderhandelingen over de status van Kosovo is de internationale gemeenschap dit jaar geconfronteerd met een serieuze uitdaging. Er staat enorm veel op het spel, en de toekomst van het gebied zal de situatie en het Europees perspectief van heel de Westelijke Balkan bepalen.
Het is evident dat Kosovo voor Servië verloren is, niet alleen omdat de Albanezen, die met 90 procent van de bevolking de meerderheid vormen, daar niet willen wonen, maar ook omdat dit wordt gesteund door verscheidene grootmachten, met inbegrip van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. De Europese Unie heeft nog geen standpunt ingenomen, ofschoon zij dit als een urgente zaak zou moeten zien. Als de internationale gemeenschap Kosovo het recht geeft om zich af te splitsen, en onafhankelijk te worden, waarom geeft zij dit recht dan aan heel het gebied, ook aan de door Serviërs bewoonde streken? Waarom wordt van meet af aan de mogelijkheid van een territoriale opsplitsing uitgesloten? Waarom worden de Albanezen beloond en de Serviërs bestraft? Als de kwestie van de status van Kosovo niet met succes wordt afgesloten, zal dit op lange termijn leiden tot destabilisatie…
Dariusz Rosati (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie heeft een verslag gepubliceerd over de beperkte toegang van burgers uit de nieuwe lidstaten tot de arbeidsmarkten van de vijftien oude lidstaten. In dit verslag wordt duidelijk aangetoond dat de zorgen in verband met het openstellen van de arbeidsmarkt ongegrond zijn. De toestroom van arbeiders naar de oude lidstaten is beperkt gebleven, en de landen die hun arbeidsmarkten hebben opengesteld, hebben daar heel veel voordelen van geplukt.
Ondanks deze duidelijke conclusies willen de meeste andere lidstaten de huidige beperkingen toch nog enkele jaren handhaven. Ik zou willen vragen waarom de Commissie, die hoedster van de Verdragen is, met de resultaten van haar eigen onderzoek in de hand geen drastischere maatregelen kan treffen om deze discriminerende beperking van de mobiliteit van personen te doen opheffen. Waarom wordt gedoogd, dat deze beperkingen van kracht blijven? Ze zijn niet alleen strijdig met de verdragen en de geest van de Europese integratie, maar remmen ook nog eens de economie van de Unie, verzwakken haar concurrentiepositie en werken laakbare praktijken als zwart werk en fictieve eenmanszaken in de hand.
Ik verwacht dat de Commissie een duidelijke inspanning doet om deze schadelijke beperkingen te laten intrekken. 
Bogusław Rogalski (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, onlangs hebben enkele Europese kranten spotprenten van Mohammed geplaatst, die een schokgolf in de islamitische wereld hebben teweeggebracht. Verbolgen moslims hebben vlaggen en ambassades van Europese landen in brand gestoken en in Trabzon in Turkije is een Italiaanse priester vermoord.
Deze escalatie van geweld en haat is veroorzaakt en aangewakkerd door de liberale, linkse media, die al tijden van leer trekken tegen elke vorm van godsdienst. In naam van een valse opvatting van vrijheid onteert men wat heilig is voor miljoenen mensen, namelijk het geloof en God. De media staan bol van religieuze onverdraagzaamheid, moreel nihilisme en anticultuur en wij staan erbij en kijken ernaar. De vrijheid van de een eindigt, waar de vrijheid van de ander begint. Vrijheid van meningsuiting in de pers mag niet leiden tot schending van de vrijheid en de rechten van andere mensen. Vrijheid kwetst niet, minacht niet, schokt niet, vernedert niet, en spot niet met wat heilig is. Vrijheid is respect voor de waardigheid, de overtuigingen en het leven van anderen.
Laten we dat in gedachten houden en ons verzetten tegen de toenemende culturele afbraak van Europa. Laten we terugkeren naar de kernwaarden van de westerse beschaving, waarin geen plaats is voor de godsdiensthaat die we nu zien in de Europese media. 
Jeffrey Titford (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik grijp deze gelegenheid aan om lucht te geven aan mijn minachting voor een besluit van een groep op hoog niveau – de Commissie neem ik aan – om de Commissie begrotingscontrole te overrulen en de heer Franz-Hermann Brüner opnieuw te benoemen tot directeur-generaal van OLAF. De heer Brüner is een uiterst controversieel figuur, wiens capaciteiten al vaak ter discussie hebben gestaan. In zijn eerste termijn steunde hij heksenjachten tegen journalisten als Hans-Martin Tillack, die fraude aan het licht brachten. Hij is ook bekritiseerd door politici en zijn raad van toezicht, en volgens mij geniet hij niet het vertrouwen van dit Parlement, de pers en het publiek.
Hier blijkt ook uit dat dit Parlement en zijn systeem van commissies volslagen nutteloos zijn. De kandidaten voor de post hebben zich gepresenteerd aan de Commissie begrotingscontrole. Wij hebben hen ondervraagd en stemden uiteindelijk voor een betere kandidaat uit Zweden. Nu zien we dat deze hele tijdrovende procedure een zinloze schertsvertoning is geweest. 
De Voorzitter.
   – Hiermee zijn de opmerkingen over kwesties van politiek belang beëindigd. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0017/2006) van Thijs Berman, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot vaststelling van minimumvoorschriften voor de bescherming van vleeskuikens (COM(2005)0221 C6-0190/2005 2005/0099(CNS)). 
Markos Kyprianou,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil om te beginnen alle leden van de commissies die zich met dit vraagstuk hebben beziggehouden, bedanken. Mijn dank gaat echter vooral uit naar de rapporteur, de heer Berman, die uitstekend werk heeft verricht en enorm veel moeite heeft gedaan om dit initiatief tot een goed einde te brengen.
Ik weet dat als voorstellen eenmaal in het besluitvormingsstadium terechtkomen, zij meestal niet alle partijen geheel tevreden kunnen stellen. De een vindt dat wij meer moeten doen in een bepaalde richting, en dat wij niet ver genoeg gaan, en de ander vindt dat wij terughoudender moeten zijn en te ver gaan. Ik ben evenwel van mening dat dit voorstel, zoals dit nu op tafel ligt na de overname van talrijke amendementen, evenwichtig en redelijk is. Daarmee wordt op evenwichtige wijze rekening gehouden met enerzijds de noodzaak van een betere behandeling van dieren, van meer dierenwelzijn in met name de pluimveesector, en anderzijds de financiële kosten en lasten die voor de industrie en de ondernemers in deze sector kunnen ontstaan.
Wij mogen echter vooral de nauwe band niet onderschatten die bestaat tussen een goede behandeling van dieren en hun gezondheid. Die is zeer belangrijk, vooral nu wij hier spreken over maatregelen voor de bestrijding van de vogelgriep, die nu ook de – zij het dan in het wild levende – vogels in de Europese Unie treft. Veeleer kan met de toepassing van een beleid voor goede behandeling van dieren de efficiëntie van alle beschermingsmaatregelen, van alle preventieve maatregelen worden verbeterd. Een dergelijk beleid komt ook de monitoring ten goede, en maakt het gemakkelijker om eventuele gezondheidsproblemen op te sporen. In de praktijk betekent dat dan minder dierenziekten, een geringere sterfte onder dieren en – in dit geval – een geringer aantal ongeschikte kippen, dus minder verlies en minder kosten. Als men dit oppervlakkig bekijkt, zou men kunnen zeggen dat dit kosten veroorzaakt voor de ondernemers, de producenten en de landbouwers, maar in feite betekent dit winst, omdat hiermee juist gespaard wordt en de producenten economische voordelen kunnen verkrijgen.
Afgezien daarvan wil ik heel kort nog vermelden dat de Wereldbank recentelijk een rapport heeft gepubliceerd met een uiteenzetting van de economische voordelen van de toepassing van een beleid voor dierenwelzijn. Daaruit blijkt dat een dergelijk beleid ook economische voordelen heeft.
Het tweede punt dat ik wilde aanstippen betreft het vraagstuk van de producentensteun. Het is bijzonder belangrijk dat de producenten niet voor alle kosten hoeven op te draaien. De Europese consumenten zijn bereid om meer te betalen als zij producten kunnen kopen die verkregen zijn met inachtneming van de praktijken inzake dierenwelzijn en goede behandeling van dieren. Met etikettering – die aanvankelijk vrijwillig zal zijn; wij zullen een verslag indienen over verplichte etikettering – zal de producenten de gelegenheid worden geboden om profijt te trekken van een beleid dat bij de Europese burgers in goede aarde valt. Uit onze studies en uit ons onderzoek is namelijk gebleken dat zij dan meer geld kunnen vragen, omdat de Europese consumenten bereid zijn om meer te betalen. Natuurlijk hebben wij verder ook nog het algemeen en veelomvattend strategievoorstel, het strategisch plan voor dierenwelzijn, dat recentelijk door de Commissie is goedgekeurd en aan het Parlement ter behandeling zal worden voorgelegd. Ofschoon dit voorstel vooraf ging aan het actieplan, strookt het wel degelijk met de beginselen, de opzet en de voorstellen daarvan.
Tot slot wil ik nog iets zeggen over het bekende vraagstuk van de Wereldhandelsorganisatie. Ik weet dat de Europese producenten vaak het gevoel hebben dat zij in een ongunstige positie zitten ten opzichte van derde landen. Er worden voortdurend pogingen ondernomen om voorwaarden inzake dierenwelzijn en een goede behandeling van dieren ingang te doen vinden in de internationale handel. Dat is niet gemakkelijk maar wij doen ons best. De Wereldorganisatie voor Dierengezondheid heeft recentelijk beginselen goedgekeurd voor goede behandeling van dieren, en dat is een eerste stap in deze richting. Wij zullen onze inspanningen dan ook intensiveren.
Echter, rekening houdend met de enorme gevoeligheid die onder de Europese consumenten bestaat voor dit vraagstuk, zijn wij van mening dat wij met etikettering de Europese producenten een voordeel kunnen geven. De toepassing van een dierenwelzijnsbeleid is niet nadelig. Integendeel, daarmee krijgen de producenten toegang tot een veel grotere markt van Europese consumenten. 

Thijs Berman (PSE ),
   . – Voorzitter, deze week zet het Europees Parlement naar ik hoop een belangrijke nieuwe stap op weg naar een duurzame Europese landbouw. De Europese Unie zal de vijf vrijheden van het dier moeten eerbiedigen en in wetten vastleggen. Dat zijn vrijheid van dorst, honger en ondervoeding, vrijheid van gebrek aan adequaat comfort, vrijheid van pijn, verwondingen en ziekten, vrijheid om normaal gedrag te vertonen en vrijheid van angst en stress. Deze richtlijn komt aan die vrijheden tegemoet en dat is hoog tijd.
Het is allereerst de Europese consument en burger die om respect voor dieren vraagt en die ook in steeds meer landen bereid is om er een redelijke prijs voor te betalen. Het is een goede zaak dat de Commissie drie weken geleden het actieplan voor dierenwelzijn lanceerde. Dit soort afspraken en regels moeten Europees zijn, anders gaan lidstaten met elkaar concurreren ten koste van dierenwelzijn.
De ongerustheid van de Europese consument over dierenwelzijn spitst zich op dit moment toe op het welzijn van vleeskuikens. Dat kwam door berichten over overbevolking in de stallen en over fokmethoden die wel op een steeds snellere groei gericht waren, maar nog niet op een sterke bottenstructuur en op een versterking van hart en longen. Te veel dieren lijden aan wonden aan poten en borst door slecht strooisel. De landbouwcommissie heeft met mijn verslag en de amendementen erop een duidelijk signaal aan de Commissie en de Raad gegeven vóór dierenwelzijn, vóór kwaliteitseisen, maar ook voor een zekere flexibiliteit jegens de pluimveehouder. Daarnaast heb ik in mijn verslag twee principes willen vastleggen die nog niet in de richtlijn stonden.
Ten eerste mag genetische selectie, het fokken van dieren op bepaalde kenmerken, nooit lijden tot een vermindering of een bedreiging van het potentiële dierenwelzijn van een diersoort. Dit principe hoort een hoeksteen te zijn van elke dierenwelzijnsrichtlijn.
Ten tweede mogen sociaal economische overwegingen geen voorrang boven dierenwelzijn krijgen. Vanuit dit principe is het logisch om eisen te stellen aan de kwaliteit van de behuizing. Het gaat om eisen waaraan bij de goede pluimveehouders allang wordt voldaan, omdat ze de sterftecijfers verlagen en dus de opbrengst verhogen. Dierenwelzijn is in het economisch belang van de pluimveehouder. De heer Kyprianou wees er al op.
De richtlijn zorgt bovendien voor professionele en dagelijkse controles op de gezondheid en het welzijn en dat betekent juist in deze tijd een belangrijke vorm van preventie van dierziektes. Niettemin heeft pluimvee meer ruimte nodig dan het vaak gegeven wordt. De maximale hoeveelheid pluimvee per vierkante meter in de paar dagen vlak voor het vertrek naar het slachthuis moet omlaag, naar 38 kilo per vierkante meter en in 2013 naar 34 kilo, overeenkomstig het amendement dat ik samen met mijn collega Elizabeth Jeggle heb ingediend.
Veel EU-lidstaten zitten nu al onder of rond die grens. Amendementen die een nog lagere dichtheid willen opleggen, steun ik niet. Volgens de experts loopt het dierenwelzijn weliswaar grotere risico's boven een dichtheid van dertig kilo per vierkante meter, maar dat is beslist geen absolute grens waarboven rampen zouden ontstaan. Boven dertig kilo per vierkante meter hangt alles af van goed management en dat is precies waar dit huis vertrouwen in mag hebben. Daarom moeten de regels ook flexibel zijn ten aanzien van de boeren. Bij kwaliteitseisen horen sancties, maar die moeten proportioneel zijn en aanzetten tot beter management. Het heeft geen enkele zin harder of langer te straffen dan strikt noodzakelijk.
Tegenstanders van deze richtlijn zeggen dat de wereldwijde concurrentie dit soort normen voor dierenwelzijn onmogelijk maakt, omdat binnen Europa zwaardere eisen zouden worden gesteld dan daarbuiten. Dat is feitelijk onjuist. De grootste rivaal in de pluimveesector, Brazilië, voldoet nu al aan deze richtlijn. Zelfs al zou Europa slecht dierenwelzijn tegenhouden aan de grens, dan nog kan het Braziliaanse vlees moeiteloos binnen.
De Europese sector zal zich daarom ofwel moeten richten op kostenbesparing en dus schaalvergroting, ofwel of de productie van vers vlees van hoge kwaliteit dicht bij de Europese consument. Die ontwikkeling is er al en wordt door deze richtlijn aangemoedigd. Dat neemt niet weg dat de Commissie dierenwelzijn binnen de Wereldhandelsorganisatie aan de orde moet stellen en krachtiger dan nu. Ik heb de Commissie hierover vragen gesteld. Welke mogelijkheden biedt het GATT-verdrag voor dierenwelzijn? In artikel 20 ervan worden importbeperkingen ter wille van de volksgezondheid, de gezondheid van dieren en planten en om morele redenen geoorloofd genoemd. Op die weg moeten wij verder gaan.
Europa heeft concrete resultaten nodig om zijn burgers weer vertrouwen in de EU te geven. Duurzame ontwikkeling is een van de gebieden waar de EU resultaat kan boeken, dierenwelzijn is daar een onderdeel van en daarom moet deze richtlijn er snel komen.
Åsa Westlund (PSE ),
   – Mevrouw de Voorzitter, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid staat uiteraard positief tegenover het voorstel van de Commissie inzake gemeenschappelijke regels voor kuikens die voor de vleesproductie worden gehouden, met name omdat het voorstel duidelijke verbeteringen inhoudt op het vlak van de bescherming van de dieren, maar ook omdat we een efficiënte interne markt willen bevorderen.
Het grote probleem met het voorstel van de Commissie is echter dat er nog niet genoeg wordt gedaan op dierenbeschermingsgebied. Volgens de conclusies van het Wetenschappelijk Comité voor dierenwelzijn en diergezondheid, waarop ons besluit is gebaseerd, moet de bezettingsdichtheid bijvoorbeeld lager zijn dan 25 kg als men ernstige verwondingen en onnodig lijden wil voorkomen. Veel leden hebben aansluitend bij dit advies amendementen ingediend met betrekking tot de bezettingsdichtheid en het scoresysteem voor voetzoolverwondingen. Deze aanpassingen zijn nodig als we de bescherming van deze dieren willen waarborgen.
Wij in het Europees Parlement moeten deskundigenadvies serieus nemen en de Raad laten zien dat we het Commissievoorstel op het vlak van dierenbescherming aangescherpt willen zien. Dat, en niet de details van onze amendementen, is op dit moment het allerbelangrijkste. Ik hoop dan ook dat morgen een meerderheid in dit Parlement voor deze amendementen zal stemmen die, zoals ik al zei, brede steun hebben gekregen in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Een ruime meerderheid, zowel ter linker- als ter rechterzijde, heeft voor die amendementen gestemd. 
María Esther Herranz García,
   – Mevrouw de Voorzitter, ik moet de heer Berman feliciteren en bedanken voor zijn werk, want zijn politieke opstelling is heel constructief en realistisch geweest en heeft ons in staat gesteld een evenwicht te vinden tussen de verschillende standpunten van de collega’s.
Dit ontwerpverslag over de nieuwe richtlijn betreffende het welzijn van vleeskuikens, dat is aangenomen door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, is evenwichtig, want het houdt rekening met de productiepraktijken in de meeste lidstaten.
Het punt waar het om draait in dit verslag houdt verband met de dichtheden, zoals u weet. Uit de informatie die ik heb verzameld blijkt dat de dichtheden zoals die worden voorgesteld in het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling in de meeste Europese regio’s meer dan acceptabel zijn, maar in bepaalde, heel concrete zones van de Europese Unie tot problemen zouden kunnen leiden.
Als rapporteur heb ik geprobeerd om vorm te geven aan de mening van de meerderheid, en wat betreft de amendementen zeg ik alvast dat ik uiteraard niet de intentie heb om de meeste daarvan te steunen. Wel lijkt het mij dat amendement 42 beantwoordt aan een zeer gerechtvaardigde politieke zorg, namelijk het uitbreiden van de toepassing van een aantal minimumnormen, waaraan binnen de Europese Unie al voldaan moet worden, naar importen uit derde landen.
In amendement 44 wordt de etikettering van het vlees dat onder de nieuwe welzijnsrichtlijn valt, geschrapt. In dit verband moet ik u zeggen dat dit in tegenspraak is met de noodzaak om deze producten een toegevoegde waarde te geven die de inspanningen van de Europese producenten een betere zichtbaarheid geeft.
De Europese Unie heeft de afgelopen jaren een hele serie regels opgesteld om het welzijn van dieren te verbeteren en tegemoet te komen aan de zorgen van de Europese publieke opinie. Op deze manier zijn we erin geslaagd, soms ten koste van de rentabiliteit van de sector, om de bescherming van legkippen, van stierkalveren of van fokzeugen aanzienlijk te verbeteren.
We moeten erkennen dat deze inspanning zich zou moeten vertalen in een verbetering van de kwaliteit van de producten voor de Europese consument, een kwaliteit die gepaard zou moeten gaan met een effectief beleid op het gebied van etikettering.
Echter, het steunen van de ingediende amendementen, die in meerderheid de regels onnodig verharden, zal in een aantal regio’s tot aanpassingsproblemen leiden. 
Marc Tarabella,
   . – Mevrouw de Voorzitter, dit onderwerp ademt de gedachte dat de Europese Unie zich op het vlak van het dierenwelzijn moet onderscheiden van haar concurrenten.
Om te beginnen wil ik de rapporteur, de heer Berman, bedanken, die heeft geprobeerd een evenwicht te vinden tussen standpunten die te ver uiteenliepen. Ik wil erop wijzen dat het accent met name is gelegd op één enkel criterium, namelijk dat van de bezettingsdichtheid. We zouden het voorstel van de Commissie moeten veroordelen omdat het een lans breekt voor de automatische registratie van bepaalde gegevens, iets wat kleine producenten moeilijk schijnen te kunnen plannen en af te schrijven als deel van hun kosten. Maar ik wil terugkomen op de bezettingsdichtheid, het alles bepalende criterium.
Uit een eerste economische analyse in Wallonië blijkt dat het jaarlijkse inkomstenverlies bij een gebouw van 1 000 vierkante meter op basis van een gemiddeld inkomen van 72 eurocent per kilo naar schatting 55 procent bedraagt bij een bezettingsdichtheid van 30 kg per vierkante meter en 24 procent bij een bezettingsdichtheid van 38 kg per vierkante meter. De sector kan dit geschatte inkomstenverlies niet verwerken. De geplande verdwijning van vele producenten in Europa en een stagnerende of stijgende vraag bij de consumenten is onvermijdelijk in het voordeel van invoeren uit landen die onze normen bij lange na nog niet toepassen, laat staan dit overwegen te doen. Het dierenwelzijn zal over de hele linie de grote verliezer zijn.
Hoewel ik ontvankelijk ben voor de argumenten van de rapporteur dat de Europese landbouw zich moet ontwikkelen tot een duurzame landbouw, wil ik tot slot twee wezenlijke aspecten onderstrepen. Allereerst brengt het streven naar meer kwaliteit extra kosten met zich mee voor de Europese producenten. Wij moeten dit verschil benadrukken en de aandacht hierop vestigen door het gebruik van labels zodat we een hogere prijs kunnen hanteren en kunnen uitleggen dat een deelnemer aan de Eurobarometer, die tevens consument is, bereid moet zijn te betalen. De detailhandel heeft in dit opzicht een belangrijke rol.
Ten tweede – en tot slot – is het van cruciaal belang dat wij al het mogelijke doen opdat de Europese Commissie met hulp van internationale organisaties zoals de Raad van Europa en de Wereldgezondheidsorganisatie voor dieren erin slaagt meer gehoor te krijgen bij de WTO voor maatregelen gericht op het dierenwelzijn. 
Jan Mulder,
   . – Voorzitter, laat ik beginnen met mijn complimenten te geven aan de heer Berman. Het is zijn eerste verslag en, met excuses aan de tolken, ik denk niet dat hij er zich met een Jantje van Leiden van af heeft gemaakt. Met betrekking tot dit verslag moet ik u zeggen dat ik niemand in deze plenaire ken die tegen dierenwelzijn is, iedereen is er natuurlijk voor. En toch heb ik mijn twijfels over dit voorstel, want ik denk dat het nog geen volmaakt voorstel is.
In de eerste plaats legt het dezelfde normen op in de hele Europese Unie en ik zou mij kunnen voorstellen dat in een koud klimaat als in Finland of in een heel ander klimaat als in Italië erg verschillende normen moeten gelden wat de hoeveelheid dieren op een bepaalde oppervlakte betreft. De praktijk zou kunnen zijn dat het nu al anders is. De Commissie houdt hier op geen enkele manier rekening mee en, het is ook al gezegd door de voorgaande spreker, een economische analyse hebben we nog niet gezien. Het is heel makkelijk te zeggen dat sociaal-economische prioriteiten nooit voorrang mogen hebben op dierenwelzijn. Goed, maar er zijn ook altijd nog mensen die hiervan moeten leven en wat zijn precies de consequenties? Heeft de Commissie daar wel zicht op?
Het belangrijkste punt is uiteraard het volgende. Het is al door een heleboel anderen genoemd, ook door de commissaris zelf, maar ik ben niet helemaal door zijn antwoord overtuigd. Het is niet erg handig, als wij de zogenaamde niet-handelsaspecten willen benadrukken, om in het midden van besprekingen in de Wereldhandelsorganisatie nu alweer een nieuw voorstel op te stellen, zonder zeker te weten dat de importeurs daar ook aan voldoen. Waarom begint de Commissie niet zo snel mogelijk met de supermarkten en andere grotere importeurs te praten over een gedragscode?
Waar is de logica, als aan Europese producenten wordt gezegd dat zij aan die en die normen moeten voldoen, terwijl allerlei supermarkten onbeperkt mogen invoeren uit de rest van de wereld, zonder dat de Commissie vraagt om enige controle daarop uit te oefenen. Wij controleren alleen maar op salmonella, of weet ik veel wat, maar wij controleren nooit op dierenwelzijn. Dát moet de Commissie gaan doen en dát ontbreekt volkomen in dit voorstel. 
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf,
   Mevrouw de Voorzitter, de rapporteur schrijft in zijn toelichting: “Elke goede veehouder heeft respect voor zijn dieren.” Blijkbaar zijn er ook wel veehouders die wat minder respect hebben, anders zou er geen wetgeving nodig zijn. Een van de problemen is volgens mij dat velen die vleeskuikens produceren dat niet als een agrarische maar als een industriële activiteit beschouwen. Ze investeren hun kapitaal, zonder na te denken over het respect voor het leven. Als we zien hoe die dieren worden gefokt, mijnheer Berman, dan moeten we vaststellen dat er niet primair naar hun welzijn wordt gekeken. Primair wordt gekeken hoe deze dieren een maximale winst op kunnen leveren.
Er moet zo snel mogelijk bij de wet worden bepaald hoe die stallen er uit moeten zien. Daarover zijn we het eens. We moeten volgens mij echter vermijden dat we met deze richtlijn en deze verordening de industriële productie nog bevorderen. Het probleem is namelijk dat de dieren in deze stallen vaak heel gezond lijken te zijn, maar dat dit alleen maar te danken is aan preventieve vaccinaties en aan het preventief toedienen van geneesmiddelen. Dat betekent weliswaar dat er geen ziektes uitbreken, maar dat er allerlei nieuwe varianten van de ziektekiemen kunnen ontstaan, dat is al gebeurd, en we vrezen dat het nu ook met de vogelgriep kan gebeuren. Daarom is het een groot probleem dat de maatregelen die nu worden genomen ook gelden voor dieren die altijd buiten lopen. Dat zijn namelijk de dieren die een dierwaardig leven leiden, en dus toch nog meer weerstand tegen ziektes hebben dan andere dieren.
We moeten goed oppassen dat we niet de verkeerden aanpakken. Er is een speciale markt voor deze dieren, daarvoor betaalt de consument ook graag een wat hogere prijs, en we mogen deze biobedrijven niet kapot maken met ons beleid. 
Kartika Tamara Liotard,
   . – Voorzitter, over het algemeen is het zo dat het verslag van de heer Berman een redelijk goede afweging maakt tussen het belang van dierenwelzijn en de belangen van de agrarische sector. Ik zou er echter voor willen pleiten dat het belang van de kippen toch nog wat meer op de voorgrond wordt gesteld, wanneer het gaat om de bezettingsdichtheid.
Ik wil dan ook alle EP’ers vragen, als zij morgen voor de stemming met de lift naar beneden gaan en stijf en ongemakkelijk tegen hun collega’s staan aangedrukt, dat zij zich voorstellen dat daar nog tien personen bijgepropt worden en dat zij dan bedenken dat zij dit gevoel voor één minuut hebben, maar dat een industriële slachtkip dit zijn hele erbarmelijke leven moet doorstaan. Neemt u dat beeld nog even mee, als u morgen op uw stemknop gaat drukken.
Wij hebben morgen de kans een belangrijke stap te zetten op weg naar een diervriendelijker Europa. Laten we die kans grijpen, voor het dierenwelzijn, maar ook voor onze eigen menselijkheid. 
Jeffrey Titford,
   – Mevrouw de Voorzitter, dit is een schitterend verslag van maar liefst 48 pagina’s. Het is een van bureaucratische wartaal en heeft een ongekend hoog open-deurgehalte. De auteurs hebben ons verblijd met meesterlijke staaltjes als ‘regelmatige controle door de voor dierenbescherming bevoegde autoriteiten zou een aanzienlijke last betekenen voor de bedrijven en een uitbreiding van de betrokken diensten vereisen. Dit zou ook aanzienlijke extra kosten met zich brengen. Onregelmatige, steekproefsgewijze inspecties kunnen deze kosten beperken’. Ik stel voor dat de leden de diepe wijsheid van deze parel nog eens goed tot zich laten doordringen in hun eigen tijd.
Dit Parlement produceert met de regelmaat van de klok grote hoeveelheden van dit soort details, die worden bedacht door mensen die waarschijnlijk geen flauw idee hebben van hoe het er in het echte leven aan toe gaat, waar echte mensen moeten proberen al deze nieuwe regels in de praktijk te brengen en ook nog winst te maken. De auteurs van dit verslag willen niet alleen dat deze nieuwe regeling gaat gelden voor de kippenvleesproducenten in de 25 lidstaten, ze maken ook nog eens duidelijk dat ze van landen buiten de EU verwachten dat die volgen. Een buitenkansje, zou ik zeggen!
Ik kom uit een land dat al zeer strenge normen voor dierenwelzijn en hygiëne hanteert, waar ook nauwlettend op wordt toegezien. We hebben geen supranationale, bureaucratische dictatuur nodig om ons te vertellen hoe we voor onze kuikens moeten zorgen. De auteurs van dit verslag hebben een ei gelegd, en ik stel voor dat ze er bovenop gaan zitten.
Janusz Wojciechowski,
   . – Mevrouw de Voorzitter, de verordening die we nu bespreken beoogt de invoering van strenge normen voor het houden van broilers, slachtkippen, in de pluimveehouderijen en het welzijn van deze dieren. Die normen zijn hoognodig. In de Europese Unie moeten we streven naar een zo humaan mogelijke behandeling van dieren, en dat geldt met name voor slachtdieren, die worden geteeld voor hun vlees, zoals de broilers.
We moeten dieren onnodig lijden besparen en humaan behandelen uit respect voor de normen van onze beschaving. We moeten dat ook doen in het belang van onze eigen gezondheid. Uit vele wetenschappelijke onderzoeken blijkt, dat het vlees van dieren die in slechte omstandigheden zijn gehouden, onder voortdurende stress, gewoon minder gezond is. Er is echter nog een heel ander probleem aan de orde. De verordening legt strenge normen op aan de pluimveehouders in de Europese Unie, maar niet aan de importeurs. De nieuwe normen vereisen dure investeringen en dus zal de concurrentiepositie van onze producenten verslechteren ten opzichte van die van de producenten in derde landen. Die producenten exporteren vlees van kippen uit landen die niet hoeven te voldoen aan deze strenge normen naar de Europese markt. Hierdoor dreigen vele Europese broilerhouders failliet te gaan, omdat zij moeten voldoen aan dermate hoge eisen in de Unie, dat ze niet meer kunnen concurreren.
Niet alleen in het belang van de broilers, maar ook in het belang van hun producenten en vooral in het belang van de consumenten, moeten voor in de Unie geproduceerd vlees dezelfde strenge normen gelden als voor geïmporteerd vlees. In de Commissie voor landbouw en plattelandsontwikkeling is het amendement van de UEN-fractie goedgekeurd, waarin de Europese Commissie wordt opgeroepen om ervoor te zorgen dat dezelfde strengen eisen eveneens gelden voor de ingevoerd vlees.
Ik denk, dat dit een algemeen principe moet zijn, dat niet alleen geldt voor pluimvee, maar voor alle landbouwproducten. Dezelfde eisen die we opleggen aan onze producenten, moeten ook gelden voor de importeurs. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, wij zijn er allen zonder twijfel voor om vleeskuikens te beschermen tegen de barbaarse praktijken in de concentratiekampachtige inrichtingen. Ik heb in dit Parlement zelfs herhaalde malen die schandalige industriële inrichtingen aan de kaak gesteld, waar niet minder dan tachtig miljoen mannelijke kuikens levend werden verbrand om de inrichtingen te verwarmen. Ik heb de wijze aan de kaak gesteld waarop de kuikens worden geslacht met behulp van elektrische verdoving. Ze worden in feite niet helemaal verdoofd, met als gevolg dat ze levend in heet water worden gedompeld: ze worden gekookt en daarna geplukt.
Wij zijn het er derhalve allen over eens dat voorschriften noodzakelijk zijn. Maar wanneer Europese boeren de richtlijn lezen, wat zien ze dan? Ze zien dan dat vleeskuikens worden onderworpen aan twee medische inspecties per dag, die worden uitgevoerd door een veearts die op minstens drie meter van het kuiken moet staan; de ruimte waarin de kuikens worden gehouden, moet worden verlicht met een niet- flikkerend licht van 50 lux, 20 lux, 100 lux – niemand weet precies hoe veel – gemeten op ooghoogte; de binnentemperatuur van de inrichting mag de buitentemperatuur gemeten in de schaduw met niet meer dan 3 ºC overschrijden; het strooisel van de kip moet vijf centimeter dik zijn; er zijn diploma’s vereist voor het houden van kippen en voor het castreren van kuikens jonger dan tien dagen; de voetzolen van de kuikens moeten worden onderzocht en de bezettingsdichtheid voor de kuikens moet worden beperkt tot 28, 30, 35 of 42 kilogram per vierkante meter, zonder dat precies wordt aangegeven of het gaat om een kilo levend of metabolisch gewicht.
Intussen worden in Nigeria duizenden kuikens geslacht en zal de vogelgriep 1,1 miljard Afrikaanse kuikens doden. Dit gebeurt allemaal omdat we de 800 miljoen euro niet hebben gevonden waarmee we aan elk Afrikaans kuiken de twee noodzakelijke vaccins à veertig eurocent per dosis zouden hebben kunnen toedienen. Ik zou ook kunnen proberen een beetje zwarte humor hieraan toe te voegen. Gezien deze overdaad aan voorzorgsmaatregelen voor blanke kuikens en het feit dat zwarte kinderen sterven aan lepra, aids en tuberculose, zal een Afrikaans kind uiteindelijk zeggen: “Wanneer ik groot ben, word ik geen brandweerman, maar vleeskuiken in Europa!”
In de tussentijd worden bijvoorbeeld onze Bretonse inrichtingen verplaatst naar Brazilië – de marktleider op het gebied van de pluimveehouderij – waar niet alleen de kuikens maar ook de kinderen niet worden beschermd. De laatstgenoemden worden als slaven behandeld zodat de Braziliaanse inrichtingen kunnen blijven draaien, om nog maar te zwijgen over de bananenplantages, waar kinderen van acht jaar uitgeput in slaap vallen op dozen en in aanraking komen met bestrijdingsmiddelen die hen duizelig maken, en dat alles voor twee dollar per dag. Welnu, iedereen heeft zijn of haar eigen ideeën over wat het belangrijkste is. Sommigen kiezen voor witte kuikens, terwijl ik voor Afrikaanse en Aziatische kinderen kies. Hiertoe leidt onbezonnen gedrag wanneer we proberen deugdzaam te handelen, en met deze richtlijn houden wij ons van den domme. 
Elisabeth Jeggle (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega´s, allereerst zou ook ik de rapporteur, de heer Berman, hartelijk willen bedanken voor zijn werk. Er worden in de Europese Unie ieder jaar ongeveer vijf miljard vleeskuikens geslacht. In dit verslag moeten we proberen om een evenwicht te vinden tussen de nodige dierenbescherming en het handhaven van werkgelegenheid in een rendabele productie van vleeskuikens.
Het is ongetwijfeld juist dat we met een gezamenlijk voorstel de leefomstandigheden van vleeskuikens in de EU moeten verbeteren en harmoniseren. Daarover zijn de broederijen en de pluimveehouders het ook eens.
Ook ik steun het verslag, maar de pluimveehouders hebben nu al minimale winstmarges. Als we in de Gemeenschap de normen aanscherpen, is de vraag met name wat er gebeurt met de invoer uit derde landen, waar de normen veel minder streng zijn dan bij ons. Daarom wil ik dat er in heel Europa een geharmoniseerde en begrijpelijke verplichte regeling voor de etikettering komt, gebaseerd op het respecteren van de regels voor het dierenwelzijn.
Ten tweede wil ik dat we tijdens de komende WTO-onderhandelingen eisen dat iedereen zich houdt aan bepaalde normen voor het fokken en mesten van vleeskuikens en voor andere landbouwproducten. We hebben in de EU strenge regels voor de productie van levensmiddelen, dat moet een voordeel voor de producenten in de EU worden. We willen de dieren goed behandelen, maar we mogen niet dulden dat de producenten daar een nadeel van ondervinden.
Ook de huidige bedreiging door de vogelgriep toont aan dat we sterker de nadruk moeten leggen op een veilige en rendabele productie van voldoende vleeskuikens. 
María Isabel Salinas García (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, het welzijn van dieren in veehouderijen is traditioneel altijd een zaak van ethiek geweest. Tegenwoordig is het door de vele voedselcrises ook een zaak van volksgezondheid geworden. Daarom is specifieke regelgeving op dit terrein zeer noodzakelijk en dringend geworden. Ik denk dat we het daar in dit debat met z’n allen wel over eens zijn.
Maar bij het maken van die regelgeving moeten we met onze beide benen op de grond blijven staan. We moeten met een levensvatbaar en geloofwaardig voorstel komen en ons niet beperken tot gratuite gebaren, wat de indruk zou wekken dat er geen samenhang is met de cijfers die de Raad op dit moment hanteert.
Daarom denk ik dat het verslag van de rapporteur, de heer Berman, die ik hierbij feliciteer, een werkelijke zorg om het welzijn van dieren, met altijd oog voor wetenschappelijke gegevens, combineert met de noodzakelijk flexibiliteit bij de toepassing ervan, die het de producenten mogelijk maakt om de voorgestelde maatregelen te accepteren en zich daaraan aan te passen. Aan de ene kant worden in het verslag maatregelen voorgesteld die praktijken verbieden waarbij dieren onnodig en zinloos lijden, en worden op het meest bediscussieerde en controversiële punt – dat van de bezettingsdichtheid voor kuikens – geloofwaardige, toepasbare cijfers vastgesteld die een belangrijke vooruitgang betekenen op dit terrein en die verdedigbaar zijn tegenover de Raad. Ik denk dat dit een oefening in verantwoordelijkheid is, en zo hebben we dat in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ook opgevat.
Aan de andere kant is dit een voorstel dat de nodige flexibiliteit met betrekking tot de producenten in stand houdt, wat maakt dat deze minimumregeling werkelijk toepasbaar is in de landen van de Europese Unie, en niet – zoals vaak wel het geval is – leidt tot onnodige bedrijfssluitingen.
Ik denk dat deze regelgeving voldoende streng is om in te voeren, met een graduele toepassing van sancties en een schatting van de kosten voor de producenten, met als doel te voorkomen dat de kosten van deze richtlijn – zoals bijna altijd het geval is – op hun schouders terecht komen.
Concluderend, ik vraag steun voor het verslag-Berman zoals het door de rapporteur gepresenteerd is en gesteund is in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling. Ik denk dat het gaat om een afgewogen, weldoordacht en evenwichtig voorstel, dat rekening houdt met de belangen van alle partijen, wat niet altijd even gemakkelijk is. Het staat buiten kijf dat het aannemen van dit voorstel positieve effecten zal hebben voor de kwaliteit van het eindproduct, dat wil zeggen voor het welzijn van de Europese consumenten. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, vleeskuikens lijden meer dan welke andere dieren dan ook. Deze dieren hebben het op dit moment verreweg het slechtst. Ze worden zo gefokt dat ze in korte tijd extreem groeien, met als gevolg dat maar liefst een vijfde van hen gewrichtsaandoeningen heeft. Ze worden direct na de geboorte bij hun moeders weggehaald en in veel te kleine hokken gezet waar ze onder stressvolle omstandigheden moeten leven. Kortom, ze lijden gedurende hun gehele, korte leven.
De heer Berman heeft een goed evenwicht tussen de maatregelen proberen te vinden, maar de Commissie landbouw richt zich helaas vooral op kortetermijnbelangen Dit moet worden gecorrigeerd door de voorstellen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Betere omstandigheden zijn een noodzaak, zowel vanuit het oogpunt van de consument als in het belang van de diergezondheid. Ik wil de heer Jørgensen en anderen bedanken voor hun constructieve samenwerking.
Volgens de Eurobarometer is de verbetering van de omstandigheden voor vleeskuikens nu net het specifieke dierenbeschermingsvraagstuk dat volgens de meeste Europeanen het eerst moet worden aangepakt. Het Parlement moet vandaag naar hen luisteren. Stem daarom voor de voorstellen van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en de voorstellen van de heer Jørgensen en de rest van ons in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid. Zonder deze verbeteringen zal de bedrijfstak zijn geloofwaardigheid helemaal verliezen en het risico lopen te worden weggevaagd – meer door gering consumentenvertrouwen dan door concurrerende invoer. 
Albert Jan Maat (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ook ik wil de rapporteur mijn complimenten maken voor de zorgvuldige wijze waarop hij zijn arbeid heeft verricht.
Laat ik duidelijk zijn, het CDA is vóór dierenwelzijn en vindt dit een belangrijk punt. Wij verwelkomen ook het nieuwe actieprogramma van onze commissaris. Dat neemt niet weg dat, hoewel duidelijk is dat de Europese burger geen hoge pet van het dierenwelzijn in Europa op heeft – je vraagt je overigens af hoe hij bij die mening komt, aangezien Europa wel de strengste normen ter wereld heeft – toch blijkt dat hij als consument vaak een heel ander gedrag vertoont. Daar zit een probleem.
Dat betekent dat we wel strengere normen kunnen invoeren in Europa, maar tegelijkertijd de kraan openzetten, als we niets doen aan de import. Je kunt zeggen dat we die fout niet maken binnen de Wereldhandelsorganisatie en dat Europa wel probeert, maar er moet meer mogelijk zijn. We kunnen met betrekking tot import, de geïmporteerde hoeveelheden, afspraken maken. We kunnen ook afspraken maken met betrekking tot de etikettering. We kunnen ook afspreken dat we in Europa in ieder geval gaan werken voor diegenen die wel bijzondere projecten hebben, zoals de mensen achter de boerenkip in Nederland en het “label rouge” in Frankrijk. Het moet mogelijk zijn om deze met extra stimulansen te ondersteunen, zodat consumenten die producten ook kopen. Die manier is voor het CDA beter, want anders hebben we opnieuw Europese wetgeving, wat de consument als burger misschien toejuicht, maar op het moment dat hij in de supermarkt staat, vertoont hij een ander koopgedrag.
Het is essentieel dat wat de burger wil, ook vertaald wordt in het gedrag van de consument. Om die reden zijn wij zeer kritisch over dit verslag. We zullen vóór amendement 42 stemmen, waarmee in ieder geval iets wordt gedaan aan de import, en we zullen ook alles in dit verslag steunen dat betrekking heeft op een betere herkenbaarheid door etikettering van het vlees.
Maar zolang er geen garantie is dat we aan import dezelfde eisen kunnen stellen, zolang wij op die manier de Europese boer weer in een nadelige positie plaatsen en het opnieuw moeilijker voor het dierenwelzijn in Europa maken, wordt het voor ons erg moeilijk om voor dit verslag te stemmen. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – De pluimveehouderij is een vooruitstrevende en winstgevende sector in de Europese veeteelt. Enkele maanden geleden zou niemand deze bewering hebben betwist. Nu zijn de pluimveehouders na de vogelgriep geconfronteerd met een nieuwe dreiging: de onderhavige richtlijn.
De onderhavige ontwerprichtlijn, waarin meer wordt gekeken naar dierenwelzijn dan naar de bedrijfstak zelf en naar economische overwegingen, bedreigt het concurrentievermogen in deze sector. Natuurlijk moet men aspecten van dierenwelzijn in ogenschouw nemen, maar wij mogen niet naast het doel schieten door onrealistisch strenge voorschriften op te leggen, voorschriften die de boeren een enorm concurrentienadeel zouden berokkenen en hun bestaan in gevaar zouden brengen. Deze mensen zijn niet opzettelijk wreed tegen dieren; zij willen alleen hun brood verdienen met het werk waar zij goed in zijn. Daarom zijn buitensporig strenge voorschriften onaanvaardbaar. Bovendien zouden de geplande, buitensporig strenge maatregelen kunnen leiden tot een serieuze spanning op de interne markt, aangezien landen van buiten de EU, zoals Brazilië, zich niet aan deze strenge voorschriften hoeven te houden en hun pluimveeproducten op de markten van de Europese Unie tegen aanzienlijk lagere prijzen kunnen verkopen. Tenminste voor de nieuwe lidstaten geldt dat de doorsneeconsument de goedkoopste producten kiest, omdat hij of zij niet genoeg verdient om voor basislevensmiddelen meer te betalen, enkel en alleen omdat zij milieubewust of voor dierenwelzijn zijn. Uitgaande van professionele en economische overwegingen en rekening houdend met dierenwelzijn zou de aanvaardbare bezettingsdichtheid 34 kilogram levend gewicht per vierkante meter zijn, met een bovengrens van 42 kilogram levend gewicht per vierkante meter. De lagere cijfers in het verslag zijn onaanvaardbaar.
Laten wij vertrouwen stellen in de vakkundigheid van de pluimveehouders. Geen van hen kan goede resultaten bereiken met zieke dieren, hetgeen betekent dat hun grootste belang is gelegen in een rationeel beheer van hun bedrijf, in een beheer dat ook rekening houdt met overwegingen inzake dierenwelzijn. Laten wij hun werk niet zo moeilijk maken dat zij gedwongen worden de pluimveehouderij helemaal op te geven! 

Mojca Drčar Murko (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, is het de moeite waard om wetgeving op te stellen voor het verlichten van de pijn van arme schepsels die niet langer dan zes weken zullen leven? Mijn antwoord is ja, en niet alleen maar omdat ik begaan ben met de dieren: het gaat hier ook om de menselijke gezondheid.
De economische aspecten van de industriële productie van slachtkuikens komen in voldoende mate aan bod. In het verslag wordt echter ook ingegaan op de grenzen aan het veilig ontcijferen van en omgaan met genetisch materiaal van dieren.
We hadden al lang geleden moeten nadenken over de omvang van de industriële productie van slachtkuikens, niet alleen om redenen van dierenwelzijn, maar ook vanwege de ongeplande en onbedoelde effecten op het genetisch materiaal – bijvoorbeeld op het punt van weerstand en voortplanting – van dieren die een deel van ons voedsel uitmaken, en de gevolgen hiervan voor onszelf.
Het gevaar van een vogelgriepuitbraak hangt samen met het probleem van de bestrijdingsmaatregelen, die niet alleen uit vaccins bestaan. Een van de bronnen van het gevaar is de te intensieve pluimveehouderij, die evenmin ideaal is. Ik juich dit eerste stuk EU-wetgeving op dit terrein toe. 
James Nicholson (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is een waardevol verslag, dat een lange weg heeft moeten gaan voordat het ons bereikte. Het is zo evenwichtig als men kon verwachten, want ik onderken dat het geen gemakkelijk terrein is om het juiste evenwicht te vinden tussen alle verschillende belangen.
Twee weken geleden sloot een pluimveevleesverwerkend bedrijf in Noord-Ierland zijn deuren, waardoor meer dan 400 banen verloren gingen, waarbij het verlies aan banen op de landbouw- en mengvoederbedrijven dan nog niet eens is meegeteld. Als reden werd genoemd dat ze niet langer konden concurreren met de goedkope invoer uit Azië en Zuid-Amerika.
Ik neig ertoe te geloven dat er niet zoiets bestaat als goedkoop voedsel. Als voedsel goedkoop is, voldoet het niet aan de normen. Daarom moet ik mezelf afvragen: wordt het kippenvlees geproduceerd volgens onze huidige maatstaven, de voorgestelde strengere normen even buiten beschouwing gelaten?
Ik steun het deel van het verslag waarin, in amendement 17, wordt gesteld dat we voor derde landen op dezelfde normen moeten aandringen als voor de Europese Unie. Op dit moment verrichten we hier slechts lippendienst aan. We binden de handen van onze producenten en boeren met bureaucratie en administratieve rompslomp, terwijl anderen onze markten mogen overvoeren met voedsel dat niet aan onze normen voldoet.
Dit gaat verder dan de pluimveesector: hetzelfde gebeurt in de varkenssector en de roodvleessector. Die kampen allemaal met hetzelfde probleem. Ik juich strengere normen toe, maar dan moeten die wel overal gelden. De consument moet kunnen kiezen. We moeten een goede levensmiddelenetikettering hebben; die moet duidelijk zijn, zodat consumenten overal duidelijk kunnen kiezen wat zij willen kopen. Ze moeten weten waar het voedsel vandaan komt. In veel gevallen brengen supermarkten in de Europese Unie een verlaging van de normen teweeg omdat ze de levensmiddelenprijzen willen drukken. Zoals ik al eerder zei bestaat er niet zoiets als goedkoop voedsel; goedkoop voedsel is benedenmaats voedsel. 
David Martin (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik juich dit verslag toe, en ik wil de Commissie en de rapporteur bedanken voor hun activiteiten, waaruit blijkt dat de EU nog steeds bereid is het voortouw te nemen bij het actief bevorderen en verbeteren van het dierenwelzijn.
Het uitgangspunt van het voorstel is dat de bestaande normen voor het houden van vleeskuikens in delen van de Europese Unie inderdaad zeer laag zijn op dit moment, hetgeen blijkt uit pijnlijke pootafwijkingen, hartvergroting, plotselinge sterfte, ammoniakverbrandingen aan de voetzolen enzovoort. Ik juich de voorstellen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling toe, maar omdat er volgens mij nog ruimte is voor verdere verbetering, heb ik ook de door de heer Jørgensen ingediende amendementen ondertekend. We moeten met name meer doen op het gebied van de bezettingsdichtheid, de ononderbroken rustperioden – minimaal zes uur in het donker – en inhumane praktijken als het inkorten van snavels.
Maar ook als we niet verder gaan dan het voorstel van de heer Berman, zetten we al een grote stap vooruit op het gebied van dierenwelzijn en consumentenbelangen. Consumenten maken zich zorgen over de omstandigheden waaronder hun kippenvlees wordt geproduceerd, en ze zijn bezorgd over de gezondheid van de kuikens en kippen die ze eten. Als deze op de juiste wijze worden gefokt, komt er een beter stuk vlees op tafel.
Het laatste punt waar ik op in wil gaan, zijn de kosten. Ik heb gekeken naar de verschillende ramingen van de kosten van deze voorstellen voor de sector. Zelfs bij de hoogste raming hebben we het over één Britse penny per vogel als die raming wordt omgerekend naar de kosten per dier. Het zijn niet de dierenwelzijnmaatregelen die nadelig zijn voor de concurrentiepositie van onze industrie. Ik ben het ermee eens dat deze bedrijfstak voor grote uitdagingen staat vanwege de concurrentie van landen als Thailand en Brazilië, maar er zijn andere factoren – arbeidskosten en andere kosten – waarop we niet kunnen concurreren. Het zijn niet de dierenwelzijnnormen die het verschil maken als het gaat om de vraag of onze sector al dan niet overleeft, dus gebruik concurrentie niet als argument om deze normen af te wijzen. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de heer Berman van harte gelukwensen met zijn verslag. Ik wil van meet af aan heel duidelijk zeggen dat ik voor dierenwelzijn ben. Ik ben voor het welzijn van alle dieren, dus ook van kippen. Sterker nog, mijns inziens is dierenwelzijn een blijk van menselijkheid jegens de andere bewoners van onze planeet.
Wij moeten echter toegeven dat – zoals zojuist al is gezegd – de productiekosten in de Europese Unie ten gevolge daarvan omhoog zullen gaan. Anderzijds staan wij toe dat uit derde landen kippen worden ingevoerd. Men mag ‘alles behalve wapens’ invoeren. Op die manier dwingen wij de Europese pluimveehouders hun bedrijven te sluiten. Dat is dubbel erg: voor de veehouders, een categorie waarmee wij solidariteit moeten betuigen, en voor de kippen, want over enkele jaren zullen er uit derde landen pluimveeproducten worden ingevoerd zonder enige garantie met betrekking tot dierenwelzijn. Als wij niet schijnheilig willen zijn, moeten wij een manier vinden om controle uit te oefenen op de leefomstandigheden van kippen in derde landen. Anders moeten wij geen import toestaan.
De etikettering waar de heer Kyprianou over sprak, is heel goed. Wij zijn daar vierkant vóór en willen dat etikettering wordt ingevoerd in deze sector, maar wij moeten daarnaast ook nagaan of wij de veehouders niet tegemoet kunnen komen in de kosten die zij moeten maken wegens de maatregelen die wij hun opleggen. Anders zullen wij niet alleen de pluimveehouders kapot maken, maar ook kippen binnenkrijgen uit derde landen, die onder verschrikkelijke omstandigheden zijn gefokt. Bovendien is het geen misdaad de pluimveehouders te beschermen; deze categorie vraagt om onze solidariteit. 
Karin Scheele (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de productie van vleeskuikens is een van de meeste intensieve vormen van veehouderij, met alle gevolgen van dien voor het welzijn en de gezondheid van de dieren. Nu spreken we voor het eerst over minimumvoorschriften voor de bescherming van vleeskuikens. Tot nu toe hadden we slechts algemene voorschriften in de richtlijn inzake de bescherming van landbouwhuisdieren. Daarom ben ik blij met het voorstel van de Europese Commissie, maar ook met het verslag van onze rapporteur. Als u de discussie hebt gevolgd en ziet uit welke verschillende hoeken er kritiek en opmerkingen zijn gekomen weet u wel dat dit een zware bevalling was.
Ik ben blij dat de Commissie in artikel 1 van haar voorstel de lidstaten de mogelijkheid biedt om strengere maatregelen te nemen. De maatregelen die in de richtlijn worden voorgesteld, zijn in bepaalde opzichten niet voldoende, en vandaag is vooral gesproken over de vraag hoeveel kilo levend gewicht per vierkante meter nuttige oppervlakte toelaatbaar is. De Europese Commissie noemt het verslag van het Wetenschappelijk Comité voor diergezondheid en dierenwelzijn uit 2000. Ze gaat daar echter niet van uit, want uit dat verslag blijkt duidelijk dat per vierkante meter nuttige oppervlakte maximaal 25 kilo levend gewicht mag worden geplaatst, om ernstige problemen met het dierenwelzijn te verhinderen. Artikel 3 van het voorstel van de Commissie noemt een maximum van 30 kilo.
Ik steun amendement 53 van de collega´s Jørgensen, Bowis en Sacconi. Zij stellen een maximum van 25 kilo levend gewicht voor, en als de pluimveehouder aan bepaalde verplichtingen voldoet, mag hij dat verhogen tot maximaal 30 kilo. 
Neil Parish (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik sta uiterst positief tegenover het verslag van de heer Berman, en ik bedank hem voor de arbeid die hij hierin heeft gestoken. Volgens mij zijn strenge dierenwelzijnnormen niet alleen goed voor de kuikens, maar ook voor de boeren en de consumenten. We moeten de juiste balans vinden, en ik denk dat de beweging de goede kant is opgegaan. Het gaat niet alleen om het aantal kuikens per vierkante meter; het gaat ook om de klimatologische omstandigheden in de inrichtingen en of daar strooisel of iets anders is, zodat de levensomstandigheden van de kuikens er iets op vooruitgaan tijdens hun zeer korte leven.
Als consumenten naar de supermarkt gaan om kippenvlees te kopen, moet dit duidelijk geëtiketteerd zijn. Een van de problemen is dat je nu in veel supermarkten waar dan ook in de Europese Unie kip koopt zonder dat je absoluut zeker weet waar het vlees vandaan komt en volgens welke normen het is geproduceerd.
De commissaris zei dat consumenten graag kippen en kuikens kopen die volgens hoge dierenwelzijnmaatstaven zijn geproduceerd. Dat is zo, maar die moeten dan wel duidelijk worden geëtiketteerd. De commissaris moet zich ook realiseren dat een groot deel van het in Europa geïmporteerde kippenvlees voorgekookt is. Op die manier worden bepaalde EU-invoerrechten omzeild. Vervolgens wordt het meteen als voedingsmiddel verwerkt, met andere woorden het vlees van het broodje kipfilet dat we bij de benzinepomp kopen, is waarschijnlijk geïmporteerd en we hebben er geen idee van volgens welke normen het is geproduceerd.
In amendement 17 op artikel 5 wordt de Commissie verzocht om uiterlijk zes maanden na de vaststelling van de richtlijn een rapport in te dienen over de eventuele invoering van een duidelijke etiketteringsregeling voor vlees dat in de Europese Unie wordt ingevoerd. Ik doe een dringend beroep op de Commissie om dit te doen. Als Europa strengere normen invoert – en ik denk dat dat moet – moeten we er zeker van zijn dat al het andere wat Europa binnenkomt, aan dezelfde strenge normen voldoet. 
Ambroise Guellec (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het dierenwelzijn is zonder twijfel een nobele zaak, waar wij achter staan, en wij juichen tevens het werk toe van de rapporteur, de heer Berman. Ik wil alleen maar opmerken dat het welzijn van de kippenhouders ook een nobele zaak is en naar onze mening hoge prioriteit heeft. Deze sector wordt reeds ernstig bedreigd door de concurrentie van buiten Europa. Ik hoorde onlangs een medelid van dit Parlement zeggen dat er geen inrichtingen waren gesloten. Dit is echter onjuist omdat dit verschijnsel reeds wijdverbreid is in Europa. Ik noem alleen maar mijn eigen regio, Bretagne, een regio die 35 procent van de Franse vleeskuikenproductie en vooral 18 000 arbeidsplaatsen vertegenwoordigt, waarvan 11 000 in de agrarische en de voedingsmiddelensector. In deze regio worden momenteel inrichtingen gesloten.
Wanneer de huidige – en reeds zeer grote – concurrentievervalsing toeneemt, worden we geconfronteerd met een massale stroom van producten uit derde landen, die gepaard zal gaan met een daling van onze uitvoer. Het is natuurlijk gemakkelijk te zeggen “maak kwalitatief goede producten”, maar wij weten dat aanpassing en omschakeling zeer grote risico’s met zich mee brengen en in ieder geval veel tijd vergen.
We hebben hard gewerkt aan dit dossier, maar de motiveringen van deze tekst vertonen desondanks enkele echte tekortkomingen. Ik noem de drempels, die schijnen te leiden tot een wedstrijd in deugdzaamheid, waarbij de drempels zo laag mogelijk worden gehouden; ten tweede de evaluatie-indicatoren van de “fokwedstrijden” en ten slotte vooral ook het onderzoek naar de effecten van het verdwijnen van inrichtingen en arbeidsplaatsen in deze sector.
Tot slot wil ik graag een vraag stellen aan commissaris Kyprianou. Commissaris, hoe moeten we in de huidige context van een dreigende vogelgriep, die oprukt naar Europa of zelfs reeds in Europa is, omgaan met de paradox tussen enerzijds strenge Europese normen ten aanzien van het dierenwelzijn en anderzijds de noodzakelijke nationale maatregelen ten aanzien van het ophokken van pluimvee? Wij danken u voor uw antwoord. 
Markos Kyprianou,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de leden bedanken voor het zeer interessante debat. Misschien had ik de woorden van Mahatma Ghandi eerder moeten aanhalen, die zei dat de grootsheid van een natie en haar morele vooruitgang kunnen worden afgemeten aan de manier waarop die natie met haar dieren omgaat. In de Europese Unie hebben we godzijdank een zeer hoog beschavingsniveau. De meeste brieven en klachten die ik van Europese burgers krijg, gaan over dierenwelzijn, en met name over vleeskuikens. De opvattingen van de Europese burgers komen dus terug in dit voorstel. Dit is gebaseerd op wetenschappelijke gegevens, maar ook op drie jaar overleg met alle betrokken partijen, dat bedoeld was om rekening te houden met al hun standpunten en zorgen. Het is een compromis. Sommigen hebben gezegd dat het een mager voorstel is en willen dat we verder gaan. Anderen zeggen dat we te ver zijn gegaan. Het is een stap in de richting van de bescherming van het dierenwelzijn, maart het houdt ook rekening met de belangen van de producenten.
Concurrentievermogen is zeker belangrijk, maar we weten dat de kosten die door de dierenwelzijnnormen op de productie drukken, met zo’n 2,5 tot 8 cent per vogel zeer laag zijn. De andere kosten zijn wel van invloed op het concurrentievermogen. Volgens mij kunnen Europese producenten echter überhaupt niet concurreren op basis van de kosten. Ze moeten concurreren op basis van kwaliteit. Ik heb hier een paar foto’s van de dermatitis die wordt veroorzaakt door deze intensieve pluimveehouderij, en ik denk niet dat er één Europese consument is die deze dieren wil eten. Het punt is alleen dat ze het überhaupt niet weten. Bewustmaking en voorlichting zijn de beste beleidsmaatregelen, samen met etikettering, die ook heel belangrijk is. We krijgen brieven; we hebben de Eurobarometer. Europese burgers zijn bereid om meer te betalen als ze maar geïnformeerd zijn, en we werken hieraan.
Wat de vogelgriep betreft, dragen beste praktijken op het gebied van dierenwelzijn bij tot een effectievere toepassing van preventiemaatregelen, om de bedrijfstak en de vogels te beschermen tegen de vogelgriep. Als zieke dieren gemakkelijker kunnen worden opgespoord, is de situatie beter beheersbaar, en daarom zijn deze voorstellen inzake dierenwelzijn en bescherming tegen de vogelgriep verenigbaar.
Met betrekking tot de amendementen zullen we wegens tijdgebrek een volledig overzicht laten rondgaan van de amendementen die door de Commissie zijn aanvaard dan wel verworpen. Ik zou het op prijs stellen als dit overzicht wordt opgenomen in de notulen van deze vergadering(1). Vele van de amendementen zijn aanvaard omdat ze aansluiten bij de filosofie van het voorstel. Andere zijn onaanvaardbaar, in de meeste gevallen om technische redenen of omdat de betreffende bepalingen al zijn opgenomen in bestaande wetgeving. De voorstellen die betrekking hebben op klimatologische omstandigheden, productietypen, opleiding van personeel en de manier waarop de controles moeten plaatsvinden, zijn alle aanvaardbaar.
Een van de gevoeligste onderwerpen was de bezettingsdichtheid. Naar onze mening is het voorstel een redelijk compromis. Het voldoet aan de normen, het verbetert de situatie en het voorziet in de invoering van voorwaarden en controles. We zouden dan ook graag zien dat het Parlement op dit punt akkoord gaat met het voorstel van de Commissie, en verwerpen het betreffende amendement.
Wat de verplichte etikettering betreft – en ik ben het met de heer Parish eens ben dat dit een zeer belangrijk punt is – is een periode van zes maanden naar onze mening erg kort. Het is heel moeilijk om in die tijd een inhoudelijk doortimmerd rapport met concrete voorstellen op te stellen, dus we hebben daar meer tijd voor nodig.
En wat tot slot de kosten aangaat: niet alles kan worden vertaald in financiële termen, maar ik weet dat dit een heel belangrijk aspect is. Dierenwelzijn maakt maar een fractie van de productiekosten uit. Zoals ik al eerder zei, bleek in een van de door de Wereldbank onderzochte gevallen bleek dat een bedrijf jaarlijks USD 320 000 wist te besparen dankzij een gering aantal verbeteringen in de omgang met de vogels. Ik denk dat hieruit blijkt dat het voeren van een dierenwelzijnbeleid alleen op korte termijn een kostenpost is; uiteindelijk levert het winst en financiële voordelen op voor de producenten.
Ik wil de leden nogmaals bedanken voor hun steun voor dit voorstel, waarmee een grote stap wordt gezet in de richting van de verbetering van het dierenwelzijn in de Europese Unie.
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
Richard Corbett (PSE ).
   – Het is onaanvaardbaar dat de kuikens die we eten, blootstaan aan martelingen gedurende hun gehele, toch al zo korte leven. Ik steun het voorstel voor de invoering van lagere bezettingsdichtheden voor vleeskuikens, en zal voor de, door mij medeondertekende, amendementen stemmen die nog lagere niveaus beogen.
Goed is ook dat dit onderwerp op Europees niveau wordt geregeld. Te vaak worden dit soort bepalingen inzake dierenwelzijn op nationaal niveau tegengehouden met het argument dat “wij onze producenten in een nadelige concurrentiepositie manoeuvreren als we deze stap alleen zetten, en dat de productie simpelweg overgebracht zal worden naar lidstaten met minder scrupules”. Door in de gehele Europese interne markt dezelfde regeling in te voeren verkleinen we dat probleem in één klap, creëren we gelijke omstandigheden voor onze producenten en beschermen we de kuikens in 25 landen. 

De Commissie kan de volgende amendementen aanvaarden: 1, 2, 7, 16, 20, 22, 24, 30, 32, 37, 39, 40, 41, 45, 55, 60 en 67.
De Commissie kan de volgende amendementen gedeeltelijk aanvaarden: 4, 11, 12, 13, 14, 18, 19, 25, 26, 27, 28, 34, 35, 38, 56 en 57.
De Commissie kan de volgende amendementen niet aanvaarden: 3, 5, 6, 8, 9, 10, 15, 17, 21, 23, 29, 31, 33, 36, 42, 43, 44, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 58, 59, 61, 62, 63, 64, 65, 66 en 68. 

De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0009/2006) van Gunnar Hökmark, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over de hervorming van het staatssteunbeleid 2005-2009 (2005/2165(INI)). 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de routekaart van de Commissie voor de hervorming van het staatssteunbeleid is een goed en belangrijk document. Ik hoop dat dit verslag zal bijdragen tot de verbetering van het staatssteunbeleid. Daarom bedank ik de collega’s en schaduwrapporteurs, die hun aandeel hebben geleverd in deze verbetering door middel van de amendementen en de discussies die we in de Commissie economische en monetaire zaken hebben gevoerd. Ik hoop dat dit nieuwe beleid, dat naar ik hoop van invloed zal zijn op de toekomstige richtsnoeren voor het staatssteunbeleid waar de Commissie verantwoordelijk voor zal zijn, hier op even brede steun zal kunnen rekenen als in de commissie. 
 Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft een concurrerende economie nodig. Zoals we keer op keer herhalen, hebben we nieuwe bedrijven nodig, nieuwe banen, nieuwe producten en nieuwe markten. Het is daarom van belang om hier gevolg aan te geven door ervoor te zorgen dat nieuwe, kleine bedrijven onder even goede basisvoorwaarden kunnen opereren als oude, grote bedrijven. Uiteenlopende ervaringen hebben ons geleerd dat de teneur bij staatssteun altijd is om oude, bestaande bedrijven te redden ten koste van nieuwe en groeiende bedrijven.
Als we zowel de Europese als de internationale economie eens goed bekijken, zien we heel duidelijk dat nieuwe bedrijven en nieuwe producten hun opkomst niet te danken hebben aan staatssteun, maar aan het bestaan van gezonde basisvoorwaarden voor bedrijven en individuele ondernemers. Elke vorm van staatssteun die de concurrentie verstoort, heeft ook altijd de neiging die te verstoren ten nadele van wat nieuw en groeiende is, en ten voordele van wat oud is. De centrale vraag bij dit thema is dan ook hoe we die nieuwe banen en bedrijven moeten krijgen. Staatssteunbeleid waarbij we bedrijven instandhouden die niet erg concurrerend zijn, zal er, in combinatie met oude producten en lage lonen, toe bijdragen dat Europa achterop raakt. Een beleid dat zich daarentegen richt op minder staatssteun en op het afschaffen daarvan voorzover die concurrentieverstorend werkt, en dat bovendien investeert in innovatie en onderzoek, zal tot een ander resultaat kunnen leiden.
Als we kijken naar het Europees verleden, kunnen we veel lering trekken uit een lange rij uiteenlopende ervaringen met staatssteun. In mijn verslag schrijf ik dat de Commissie die ervaringen, net zo goed als de goede ervaringen die er ook zijn, zorgvuldig moet bestuderen en analyseren, omdat het doel van staatssteun vaak populair is en de goedkeuring van de meerderheid kan wegdragen. Het probleem is simpelweg dat de resultaten ervan zelden zijn wat men ervan verwacht had. Als gevolg hiervan blijven we zitten met oude structuren en subsidieafhankelijkheid, en creëren we geen nieuwe banen. We hebben dit gezien bij de scheepsbouw- en staalindustrie, en bij een groot aantal andere sectoren. Waar staatssteun op het toneel verschijnt, verdwijnen vernieuwing en herstructurering uit beeld. We moeten ervoor zorgen dat het tegenovergestelde gebeurt.
Een overkoepelende doelstelling van het verslag is het nastreven van het algemene doel om de staatssteun niet alleen te verminderen, maar ook, zoals duidelijk wordt gesteld in het verslag en nog duidelijker in het document van de Commissie, af te schaffen voorzover die concurrentieverstorend werkt. Een andere doelstelling is het verduidelijken van de bestaande regels, waarbij gehoor geven aan de oproep tot minder staatssteun het doel moet zijn. Staatssteun moet voorspelbaar zijn. Het mag niet mogelijk zijn de bestemming ervan te wijzigen. De regels voor staatssteun moeten algemeen toepasbaar zijn. De steun moet niet specifiek, maar juist algemeen gericht zijn, dat wil zeggen hij mag niet het ene bedrijf bevoordelen ten koste van het andere. Dat is uiterst belangrijk wanneer we het hebben over innovatie, omdat innovatiebeleid geen excuus mag zijn voor meer staatssteun, maar zo opgezet moet zijn dat betere basisvoorwaarden voor innovatie worden geschapen. Hetzelfde geldt voor bedrijven met een publieke functie. We mogen geen staatssteun hebben die dat soort activiteiten met te royale financiële middelen ondersteunt, maar moeten nieuwe bedrijven de kans geven zich te ontwikkelen.
Hetzelfde kan gezegd worden van regionale of milieusteun. Die moet over de hele linie worden verleend, en openstaan en toegankelijk zijn voor iedereen. Als we ervoor zorgen dat dit gebeurt en invulling geven aan de eisen van meer toezicht en transparantie, betere verantwoording van de boeken en striktere audits, zullen we de basis leggen voor een staatssteunbeleid dat leidt tot minder staatssteun, en staatssteun die niet langer concurrentieverstorend werkt. En er zullen juist meer middelen komen voor innovatie, een schoner milieu en stimulering van regio’s. 
Neelie Kroes,
   – Mijnheer de Voorzitter, de opmerkingen van de heer Hökmark snijden hout, en ik ben het er volkomen mee eens. Het doet mij plezier om deel te nemen aan het debat over het verslag inzake het actieplan staatssteun, welk verslag is opgesteld door de Commissie economische en monetaire zaken. Ik kan u verzekeren dat dit plezier er na uw opmerkingen alleen maar groter op geworden is. Zoals gezegd, is het van fundamenteel belang om op de juiste manier met staatssteun om te gaan. Als dit niet gebeurt, is het een instrument dat geen oplossing biedt, maar juist een averechts effect kan hebben. Ik wil de rapporteur feliciteren met zijn heldere en evenwichtige verslag.
Ik stel de belangstelling en de betrokkenheid van het Europees Parlement ten aanzien van het proces van de hervorming van de staatssteunregels zeer op prijs. Dit is – zoals eerder is gezegd – een cruciaal project, waar ik gedurende mijn termijn hoge prioriteit aan toeken. Wellicht herinnert u zich dat de raadpleging over de staatssteunhervorming vorig jaar juni hier in Straatsburg van start is gegaan. Vandaag is Straatsburg opnieuw de plek waar we het debat zullen voortzetten en, naar ik hoop, tot een conclusie zullen komen over de weg die we met betrekking tot de hervorming kunnen inslaan. Het doet me deugd om te zeggen dat de raadpleging over de hervorming van het staatssteunbeleid met uw verslag afgerond zal zijn.
De Commissie heeft veel reacties gekregen op het actieplan staatssteun, van een groot aantal belanghebbenden in heel Europa. Uw commentaar is voor mij een essentiële aanvulling op wat ik elders in Europa al heb gehoord. Ik ben heel blij dat het Parlement, evenals de grote meerderheid van de belanghebbenden, de plannen van de Commissie over het geheel genomen steunt.
Ik treed niet meer in herhaling voor wat betreft de inhoud van het hervormingsprogramma, waar de rapporteur al op ingegaan is. In de geest van de Lissabon-strategie willen we een hervorming van de staatssteun die de lidstaten helpt zoveel mogelijk waar voor hun geld te krijgen, door de staatsmiddelen te richten op maatregelen die bijdragen tot duurzame economische groei en meer en betere banen in de toekomst. Staatssteun is geld van de belastingbetaler, dus we zullen die steun moeten kunnen uitleggen aan degenen die hem willen en degenen die hem krijgen. We willen ook de procedures en het beheer van het staatssteunbeleid verbeteren, hetgeen de rapporteur terecht al aanstipte.
Een belangrijke boodschap in het verslag is de behoefte aan rechtszekerheid. Als we er niet in slagen die rechtszekerheid zichtbaar te maken, dan hebben we gefaald. Die zorg deel ik volledig. De Commissie zal nader toelichten hoe zij economische methoden denkt toe te passen op het staatssteunbeleid. Marktfalen is geen toverwoord; het is meer een methode om problemen binnen markten te analyseren. Ik vind het goed dat in het verslag wordt benadrukt dat de steun transparant moet zijn. Wat de diensten van algemeen economisch belang betreft, is de Commissie niet bevoegd tot het interpreteren van de jurisprudentie. Desalniettemin – uw boodschap is overgekomen, mijnheer de Voorzitter! – zal de Commissie een leidraad proberen te verschaffen bij het nemen van besluiten over individuele gevallen op dit terrein.
Ik zie uit naar uw vragen en opmerkingen, en zal mijn uiterste best doen om daarop in te gaan. 
Miloš Koterec (PSE ),
   Als lid van de Commissie regionale ontwikkeling en als rapporteur voor het recentelijk aangenomen advies over staatssteun voor regionale ontwikkeling wil ik, als u mij toestaat, enkele punten naar voren brengen in verband met de gevolgen die kunnen voortvloeien uit de hervorming van het staatssteunbeleid voor de economische, sociale en territoriale samenhang.
In haar document zegt de Commissie terecht dat staatssteun een belangrijke factor is voor een homogene regionale ontwikkeling, en dat daarmee een van de fundamentele economische pijlers van de Europese Unie wordt versterkt. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om het punt van de regionale bonussen aan de orde te stellen. Mijns inziens zou het niet meer dan logisch zijn om, met het oog op de verwezenlijking van de criteria van de Agenda van Lissabon, meer te investeren in de achtergebleven regio’s. Anders lopen wij het risico dat enkele geavanceerde, concurrentiekrachtige enclaves ontstaan, waarvan de ontwikkeling echter wordt afgeremd door de benadeelde gebieden. Op die manier zal een algemene groei van heel de Europese Unie onmogelijk zijn.
Bovendien wil ik beklemtonen dat het noodzakelijk is de procedures te vereenvoudigen en het hele systeem voor staatssteun transparanter te maken. Het proces van toekenning en goedkeuring van staatssteun moet in het teken staan van maximale transparantie. Alle personen en entiteiten die om steun vragen voor hun activiteiten, moeten er zeker van kunnen zijn dat, als hun aanvraag wordt verworpen, daar objectieve redenen voor zijn. Eveneens moet hun worden meegedeeld wie wel steun heeft gekregen, en waarom. Dit zal een sfeer van vertrouwen creëren en de burgers het gevoel geven dat ze zeker kunnen zijn van een goede, uniforme werking van het EU-bestel.
De nationale regeringen zijn belangrijke spelers. Zij kunnen dit systeem vooruithelpen of ook verstoren. Als hun meer verantwoordelijkheid wordt gegeven bij de besluitvorming over het verstrekken van staatssteun, moet ervoor worden gezorgd dat hun besluiten en activiteiten voortvloeien uit een transparant systeem. Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, dat wij na de hervorming van de staatssteunregels tot de conclusie zullen kunnen komen dat het systeem echt verbeterd is en op een manifest objectieve manier zal bijdragen aan een uniforme ontwikkeling van de Europese Unie. 
José Manuel García-Margallo y Marfil,
   – Mijnheer de Voorzitter, aangezien ik het van begin tot eind eens ben met het verslag van mijn fractiegenoot, de heer Hökmark, zal ik heel specifiek zijn en me exclusief bepalen tot de punten die ik wil onderstrepen.
Met betrekking tot de algemene filosofie, onderschrijf ik – uitgaande van het idee dat staatssteun een vorm van mededingingsbeleid is die gericht is op het vaststellen van redelijke en billijke spelregels voor alle bedrijven – dat we niet alleen de nadruk moeten leggen op steun die de vorm van een subsidie of een directe uitkering heeft en daarom tot het hoofdstuk van de overheidsuitgaven behoort, maar ook op fiscale prikkels die niet het karakter van een belasting hebben, maar die gebaseerd zijn op de wens, het voornemen om bepaalde activiteiten in bepaalde geografische zones te stimuleren, kortom, die hetzelfde doel hebben als directe steun.
Wat research, onderzoek en ontwikkeling betreft, feliciteer ik de rapporteur in het bijzonder met de uitbreiding van het begunstigingskader door uitdrukkelijk universiteiten op te nemen in de lijst van mogelijke begunstigden van deze vorm van steun.
Ik feliciteer hem ook – en ik kijk nu naar de Commissaris – voor zijn opmerkingen met betrekking tot risicokapitaal. Als er iets is dat het verschil verklaart tussen de groeicijfers van de Verenigde Staten en die van Europa, is het de dynamiek, de kracht van de kleine en middelgrote ondernemingen in de VS, niet zozeer het aantal nieuwe bedrijfjes, dat min of meer gelijk is, maar het veel grotere vermogen van kleine bedrijven in de VS om te groeien in de eerste twee jaar, waarvoor een bepaalde vorm van financiering nodig is. En op het gebied van risicokapitaal zijn wij daar nog heel ver van verwijderd. Als mijn cijfers kloppen, is het aandeel van risicokapitaal in het BBP in Europa nog geen 0,14 procent, terwijl dat in de Verenigde Staten 0,45 procent is.
Op het punt van regionale steun, het laatste punt dat ik behandel, onderstreep ik datgene wat de heer Koterec heeft gezegd, maar ik wil daar een aspect aan toevoegen dat nog niet genoemd is: het zou niet logisch zijn om de toegang tot staatssteun ook te ontzeggen aan regio’s die geen structuurfondsen meer ontvangen omdat ze van zichzelf voldoende groeien, en niet alleen door het statistische effect, zoals de rapporteur zegt. De Commissaris zal mij daarom toestaan om paragraaf 36 over dit onderwerp te corrigeren, door in deze paragraaf, naast regio’s die fondsen verliezen door het statistische effect, ook regio’s op te nemen die fondsen verliezen omdat ze van zichzelf voldoende groeien.
Ik feliciteer nogmaals de rapporteur.
Gilles Savary,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil onze rapporteur, de heer Hökmark, en al onze medeleden van het Parlement bedanken. We hebben hier te maken met een niet-wetgevend verslag, en ik denk dat de Commissie economische en monetaire zaken goed werk heeft verricht door het ferme standpunt van het Europees Parlement naar voren te brengen. Wij hebben nu al met al een vrij heldere kijk op de zaak.
Ik behoor tot degenen die met de PSE-Fractie in het Europees Parlement van mening zijn dat wij het stelsel van staatssteun moeten hervormen. Meer dan ooit is dit stelsel een van de belangrijkste bevoegdheden van de Commissie, omdat Europa tot nader order hoofdzakelijk een Europa van de interne markt en de mededinging blijft. Ik ben er niet zeker van of het “nee” bij het Franse referendum op lange termijn andere mogelijkheden biedt. Wij hebben dus werkelijk te maken met een van de belangrijkste communautaire bevoegdheden, en de Europese Unie en de Commissie lopen met de uitbreiding van Europa inderdaad het risico van trombose wanneer we het systeem en het regime van staatssteun laten zoals het momenteel is.
Het Parlement heeft vooral benadrukt dat we de interne markt en de mededinging niet moeten beschouwen als exponenten van de gehele Europese samenleving. Wij zijn niet uitsluitend een markteconomie; er moet, zoals de teksten bepalen, ook ruimte zijn voor overheidsoptreden, niet alleen wanneer de markt faalt maar ook wanneer wij sociale of territoriale ongelijkheden moeten verminderen, externe effecten moeten aanpakken, innovatie moeten bevorderen en indien nodig impulsen moeten geven aan het bedrijfsleven. Af en toe vragen wij ons in een liberale bui af: “Zouden wij tegenwoordig in staat zijn de Airbus te bouwen of zouden we in staat zijn de Ariane-raket te bouwen, gezien de overheersende ideologie?” Ik vind dat we ons deze mogelijkheid tot zeer daadkrachtig ingrijpen in het bedrijfsleven en het openbaar onderzoek moeten voorbehouden.
Ik wil de commissaris er graag op wijzen dat het Parlement als belangrijkste taak heeft ervoor te zorgen dat de staatssteun niet wordt beoordeeld als iets wat enkel opgebracht moet worden, maar veeleer evenwichtig beoordeeld wordt, dat wil zeggen dat we niet alleen maar naar de negatieve aspecten zoals concurrentievervalsing moeten kijken, maar ook naar de positieve effecten. Wij als Europees Parlement wilden dat het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel duidelijk worden toegepast en met name dat staatssteun die geen duidelijke impact heeft op de interne markt, als compensatie wordt beschouwd. Wij wilden tevens dat marktfalen beter wordt begrepen.
Tot slot wil ik de punten noemen waarover we nog moeten spreken en waarnaar verwezen wordt in de 21 genoemde amendementen. Wat de openbare diensten betreft, moeten de aspecten verhelderd worden die te maken hebben met compensatie, met de gerechtvaardigde financiering van openbare diensten en met aanvullende financiering, en vooral moet verhelderd worden wat het vierde in het arrest-Altmark genoemde criterium is, waarvan zelfs de Commissie heeft toegegeven dat het zeer vaag en zeer moeilijk te hanteren is.
Mevrouw In ’t Veld zal binnenkort haar verslag over de innovatie aan ons voorleggen. Wij vinden deze tekst zeer goed en hopen hem aan te vullen. De vraag is wat het toepassingsgebied van het verslag is: moet het zich strikt beperken tot innovatie of moet het een stukje verder gaan en ook de sector onderzoek en ontwikkeling omvatten? Wat de regio’s betreft, zijn enkele uitstekende amendementen erop gericht te voorkomen dat bedrijfsverplaatsingen worden gefinancierd met staatssteun. Dit is een zeer ernstig probleem omdat de Europeanen hierdoor de indruk krijgen dat ze met elkaar moeten wedijveren, en wel in termen van het aan overheidssubsidies ontvangen bedrag..
Tot slot wil ik zeggen dat wij er vanzelfsprekend een groot voorstander van zijn dat de staatssteun wordt geplaatst in het kader van het proces van Lissabon en Göteborg, dat wil zeggen niet alleen in de zin van de kenniseconomie, maar ook in die van de milieubescherming. 
Sophia in ’t Veld,
   . – Voorzitter, allereerst wil ik mijn steun betuigen aan het uitstekende rapport van de heer Hökmark, waar wij ons als fractie achter zullen stellen, en we steunen ook de keuze die de Commissie heeft gemaakt, nl. minder en betere staatssteun, waarbij ik nog een keer zou willen onderstrepen dat het dus óók gaat om minder, laten we dat niet vergeten. Staatssteun moet een laatste redmiddel zijn en het is geen wondermiddel. Het wordt wel eens een keer zo gepresenteerd, maar staatssteun heeft ook negatieve bijwerkingen.
Daarnaast kunnen we niet ruimhartig staatssteun geven, als alle randvoorwaarden en ons ander beleid niet in orde zijn. Dat is namelijk dweilen met de kraan open. We moeten er bijvoorbeeld voor zorgen dat de interne markt vervolmaakt wordt en goed functioneert en wat dat betreft, hoop ik dus ook dat dit Parlement op donderdag een verstandige keuze ten aanzien van de dienstenrichtlijn zal maken.
We moeten protectionisme tegengaan, we moeten eerlijke concurrentie stimuleren, bureaucratie en overregulering afschaffen, zorgen voor betere toegang tot risicokapitaal en ook een interne markt tot stand brengen voor financiële diensten, maar tegelijk moeten we zorgen voor zaken als bijvoorbeeld een echt vrij verkeer voor werknemers uit alle EU-lidstaten en een immigratiebeleid dat erop gericht is om de “best en brightest”, onze beste krachten, binnen te halen in Europa in plaats van ze weg te jagen naar de Verenigde Staten.
Pas als we al die dingen op orde hebben, kunnen we gaan kijken of we eventueel, waar de markt inefficiënt is, want het gaat niet om marktfalen, maar om marktinefficiënties, kunnen bijspringen met staatssteun.
Staatssteun mag in principe niet, laten we dat ook nog eens een keer herhalen. Staatssteun verstoort de markt en vervalst concurrentie. De heer Savary zei net dat de EU er wel eens naar neigt te liberaal te zijn, maar ik wil onder de aandacht van de heer Savary brengen dat we elk jaar miljarden aan staatssteun spenderen. Zelfs in de meest conservatieve schattingen gaat het om bedragen ter hoogte van ongeveer de helft van het budget van de Europese Unie, dus dat vind ik niet zo heel erg liberaal. Wat mij betreft mag het wel iets liberaler.
Ik ben het eens met wat de heer Savary ook net gezegd heeft: we moeten staatssteun geven voor de prioriteiten van de 21ste eeuw: de doelstellingen van Lissabon, innovatie, kennis, duurzaamheid ...
Bijgevolg moeten we volgens mij veel minder staatssteun geven aan oude en ten dode opgeschreven industrieën en wat staatssteun voor milieudoelstellingen betreft, denk ik dat we eerst eens moeten gaan kijken naar het afschaffen van de miljarden staatssteun die we geven aan hele vervuilende industrieën en sectoren die gebruik maken van niet hernieuwbare energiebronnen en ik zal dan ook mijn fractie aanraden om de amendementen te steunen van de heer Lipietz die in die richting gaan.
Verder is in het debat ook de mondiale context van belang. Natuurlijk is het zo dat we niet kunnen ontkennen dat in andere delen van de wereld nog steeds ruimhartig staatssteun gegeven wordt, dat moeten we erkennen, maar onze doelstelling moet terugdringing van de staatssteun blijven.
Dan tenslotte even over publieke diensten. Ik wil hier nog maar eens zeggen, zo langzamerhand voel ik me een roepende in de woestijn, dat de termen diensten van algemeen belang en diensten van algemeen economisch belang nog steeds niet gedefinieerd zijn en dat het dus heel raar is om daar wetgeving over te maken. Maar goed.
Voor die publieke diensten is dringend juridische zekerheid en helderheid nodig. Het is net ook al door de heer Savary aangegeven.
Ik zou willen afsluiten, mijnheer de Voorzitter, met een verzoek aan de Commissie, nl. om zo snel mogelijk een evaluatie voor te leggen van de impact van de regels die de Commissie vorig jaar heeft aangenomen met betrekking tot staatssteun als compensatie voor publieke diensten. Ik wil graag weten om hoeveel staatssteun het gaat, om hoeveel bedrijven en wat de impact op de markt is geweest. 
Elisabeth Schroedter,
   Mijnheer de Voorzitter, ik kan direct doorgaan waar de vorige spreekster is gestopt. Het is waar dat Europa eigenlijk alleen maar kan concurreren als het ook op het gebied van de milieubescherming innovatief is. Daarom zou ik het een goed idee vinden als we niet alleen voor de innovatie maar ook voor de milieu-innovatie een bonus zouden geven. Dat heb ik in uw ontwerp tevergeefs gezocht, mevrouw de commissaris.
Ten tweede bevat het verslag een belangrijke passage, namelijk het feit dat de de-minimis-drempel van 200 000 euro per jaar ook werkelijk moet worden toegepast op deze bedrijven. U houdt zich wat op de vlakte, mevrouw de commissaris, en dat gaat niet. We weten dat we juist op het platteland deze bedrijven nodig hebben om tenminste enige economische ontwikkeling mogelijk te maken. We weten dat juist die regio’s die het slachtoffer worden van de bevolkingsontwikkeling, erop aangewezen zijn dat bedrijven zich er vestigen, en daarvoor hebben we staatssteun nodig. Dat is de enige manier om de leegloop te verhinderen. Daarom vind ik het belangrijk dat we hier aanzienlijk hogere bedragen toelaten.
Tot slot wil ik nog ingaan op de regels voor bedrijven die diensten van algemeen belang leveren. Die regels mogen niet haaks staan op het arrest-Altmark, anders bestaat namelijk het gevaar dat de Commissie via de regels voor de concurrentie gaat definiëren wat diensten van algemeen belang zijn. Dat probeert u ook bij de dienstenrichtlijn: in uw omstreden voorstel worden de diensten van algemeen belang op het altaar van de vrije markt geofferd.
Daarom zeg ik dat we dringend een kaderregeling nodig hebben, ook al voelt u zich daarvoor niet verantwoordelijk. In dit geval is dat belangrijk, want we willen het sociale Europa versterken. De diensten van algemeen belang zijn in dat verband van cruciaal belang, en dat mogen we niet laten vallen ten gunste van de concurrentieregels. Anders zeggen de burgers nee tegen Europa. 
Diamanto Manolakou,
   Mijnheer de Voorzitter, de staatssteun, dat wil zeggen het geld van de werknemers, wordt nu onder vuur genomen. Het is de bedoeling dat deze wordt verminderd en dat de controle op het beheer ervan in de schoot van de Europese Unie wordt gelegd. Men wil er zeker van zijn dat de strategie van Lissabon wordt toegepast. Dit betekent dat er voor de behoeften van de volksklasse minder staatssteun beschikbaar komt en dat alles wordt gebruikt voor de versterking van het mededingingsvermogen van het Europees kapitaal. De centen van het volk worden dus niet uitgegeven voor het welzijn van het volk maar voor de winst van het kapitaal.
Uit de verwijzingen naar staatssteun voor de doelstellingen van gemeenschappelijke interesse en gemeenschappelijk belang op het niveau van de Europese Unie blijkt niet alleen dat men totaal onverschillig staat tegenover de onevenwichtige ontwikkeling tussen de lidstaten, maar ook dat met een dergelijk proces deze ontwikkeling zelfs nog onevenwichtiger wordt gemaakt en nog meer ongelijkheid en onrechtvaardigheid veroorzaakt.
Er wordt gezegd dat de staatssteun moet worden verminderd om positieve resultaten te kunnen verzekeren. Maar moeten de verafgelegen en insulaire gebieden – waarvan wij er in mijn land legio hebben, en waarin het kapitaal niet investeert omdat er nauwelijks of geen winst kan worden geboekt – dan maar geheel aan hun lot worden overgelaten en in woestijnen worden veranderd? In deze gebieden doet zich reeds nu een zekere ontvolking voor en naar het schijnt zal dat in de toekomst alleen maar erger worden.
De openbare diensten worden geprivatiseerd en de basisbehoeften van het volk worden gecommercialiseerd. De staatssteun wordt teruggeschroefd en steeds meer afgestemd op de tenuitvoerlegging van de volksvijandige strategie van Lissabon, waardoor de situatie van de volksklasse alleen maar erger wordt. Er wordt weliswaar gesproken over financiering van de kleine en middelgrote ondernemingen, opdat die kunnen investeren, maar uit de gegevens blijkt helaas dat tot nu toe de kleine bedrijven niets of bijna niets hebben gekregen. Zij krijgen de kruimels, terwijl de grote bedrijven het geld krijgen toegesmeten. Zij zijn het die profijt zullen trekken van de onderhavige voorstellen, en daardoor steeds sterker zullen worden. 
Graham Booth,
   – Mijnheer de Voorzitter, het zou heel aardig zijn als we een eindeloze stroom geld naar onze relatief arme Oost-Europese buren zouden kunnen laten vloeien, maar de geschiedenis leert ons dat je daarmee niet de armen rijk, maar wel de rijken arm maakt. Tijdens een tentoonstelling in Brussel, die door het Nederlandse voorzitterschap werd opgezet, werd voorspeld dat er in 2022 nog eens tien arme Europese landen tot de EU zullen toetreden: Albanië, Armenië, Bosnië-Herzegovina, Georgië, Macedonië, Moldavië, Montenegro, Oekraïne, Servië en Wit-Rusland. Het bedrag van bijna een biljoen euro dat West-Duitsland in Oost-Duitsland heeft gepompt, laat zien wat het kost als je probeert gelijke omstandigheden te creëren voor een arme buur. De kosten van het verlenen van staatssteun aan al deze nieuwe lidstaten zullen astronomisch zijn.
In de EU wordt momenteel meer dan de helft van de EU-begroting aan staatssteun gespendeerd. Groot-Brittannië is verre van rijk. Ons wordt voorgehouden dat onze regering het zich niet kan veroorloven ons een fatsoenlijk pensioen te betalen, tenzij we tot ons zeventigste jaar doorwerken. Onze gezondheidszorg kampt met ernstige tekorten en onze marine, die nog slechts een fractie is van wat zij ooit was, kan nauwelijks de brandstof betalen die nodig is om uit te varen.
Laten we nu een halt toeroepen aan dit krankzinnige idee voordat de zogenaamd rijke lidstaten aan de bedelstaf geraken. Waarom proberen we in plaats daarvan niet de economieën van onze Europese buren en derdewereldlanden te versterken door hun vrijhandelsfaciliteiten te bieden? Als dit ons allemaal rijker maakt, wat volgens mij het geval is, zouden afzonderlijke lidstaten misschien in de positie kunnen komen te verkeren dat ze hun buren financieel kunnen bijstaan, maar om wat te kunnen geven moet je eerst zelf wat hebben. 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb de indruk dat bij herhaling gebleken is dat het staatssteunbeleid van de Commissie een log, inflexibel en bij tijd en wijle verkeerd gericht instrument is, dat de economische ontwikkeling vaak meer heeft gefrustreerd dan vooruitgeholpen. Ik vraag me dan ook af of een verdere aanval op die staatssteun gerechtvaardigd is in het licht van de – overigens falende – Lissabon-agenda.
De specifieke kwestie waar ik echter de aandacht op wil vestigen, is de regionale steun. Aangezien de huidige richtsnoeren voor regionale steun van invloed zijn op mijn achterban in Noord-Ierland, , juich ik het toe dat ze een duidelijke verbetering inhouden ten opzichte van eerdere voorstellen, en dat de Commissie naar mijn bezwaren en die van anderen heeft geluisterd. De nieuwe richtsnoeren die nu zijn voorgesteld, voorzien in de voortzetting van de afzonderlijke behandeling van Noord-Ierland als economische ontwikkelingsregio en maken daarom de voortzetting van de steun mogelijk die nodig is om tot 2011 buitenlandse investeringen aan te trekken, op basis van een geleidelijke afname tot dat jaar.
Omdat Noord-Ierland moet concurreren met het vennootschapsbelastingtarief van 12,5 procent bezuiden de grens in Ierland, is capaciteit om steun te kunnen verlenen voor het aantrekken van buitenlandse investeringen, absoluut onmisbaar. Het zijn precies dit soort plaatselijke realiteiten waardoor de Commissie steeds meer moet gaan nadenken over de uitvoering van wat te vaak als rigide dogma wordt gehanteerd met betrekking tot staatssteun en andere beleidsmaatregelen die de Europese Unie raken. 
Karsten Friedrich Hoppenstedt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het uitstekende verslag van Gunnar Hökmark en de discussie in de commissie hebben tot het gewenste resultaat geleid. Ook uw inleidende bijdrage was hoopgevend, mevrouw de commissaris.
De hervorming van het staatssteunbeleid is voor de lagere overheden van het grootste belang. De regio’s, steden en gemeentes zijn verantwoordelijk voor de investeringen door de overheid. Hun nutsbedrijven zijn een belangrijk instrument voor het leveren van de diensten van algemeen belang. Dat is ook al eerder gezegd. Daarom is het belangrijk dat de Commissie uitlegt – en ze heeft al beloofd dat ze dat zal doen – hoe ze de criteria wil toepassen die het Hof van Justitie in het arrest-Altmark heeft genoemd. Het beleid van de Commissie moet voor alle betrokken partijen helder zijn, om rechtszaken te vermijden. Hoe concreter de criteria van het arrest-Altmark zijn, des te moeilijker is de toepassing ervan. De belangrijkste vraag is of een betaling wel of niet een subsidie is. We kunnen niet van de individuele overheden eisen dat ze op basis van een vergelijking met andere marktspelers vast stellen of er sprake is van overcompensatie. Dat zou enorm veel werk en bureaucratie met zich mee brengen. De plaatselijke overheden zouden daartoe echter wel in staat kunnen zijn als ze – en dat is ook al aangekondigd – concrete richtsnoeren zouden krijgen om bijvoorbeeld te definiëren wat de relevante markt is. Ik ben blij dat de commissie zich onder leiding van de heer Hökmark bezig heeft gehouden met de vraag of MKB´s in overheidsbezit buiten de definitie van het MKB zouden moeten vallen, en ik ben ook tevreden met het antwoord dat daarop is gegeven.
Overheidsbedrijven weten precies wat de burger wil. Ze worden door de burgers als hun eigen bedrijven beschouwd. De EU zou haar draagvlak nog kunnen verbreden als ze het werk van de gemeentelijke ondernemingen zou steunen, en niet bemoeilijken. Daarom zou ik een beroep willen doen op mijn collega’s om ervoor te zorgen dat de gemeentelijke ondernemingen onder de definitie van het MKB komen te vallen. 
Ieke van den Burg (PSE ).
   – Voorzitter, ook ik zou mij willen voegen bij degenen die de rapporteur, maar ook de schaduwrapporteurs feliciteren met het behaalde resultaat. Ik denk dat het ook weer een compliment is voor de Commissie economische en monetaire zaken dat we erin slagen met een zeer liberale Zweedse invalshoek en tegelijk een socialistische Franse invalshoek toch tot goede resultaten te komen.
In tegenstelling tot mijn Nederlandse collega mevrouw in ’t Veld zou ik niet de nadruk willen leggen op minder staatssteun. Ik denk dat dit minder-meer niet de belangrijkste dimensie is. Het gaat erom met welk doel en hoe die staatssteun wordt ingezet. Staatssteun moet niet alleen gezien worden als een afwijking, een aberratie ten opzichte van perfecte marktwerking, maar als een instrument voor sociale, economische en maatschappelijke doelen.
Het is positief dat deze Commissaris van mededinging haar portefeuille ook in zo’n bredere economische context ziet, nl. de Lissabon-strategie, en in die Lissabon-strategie gaat het inderdaad niet alleen over economische, maar ook over bredere sociaal-economische effecten. Dus vanuit mijn fractie zou ik met name ook dat willen benadrukken, die sociaal economische context en die bijkomende invalshoek van werkgelegenheid en sociale cohesie.
In dit verband zou ik twee punten willen noemen en willen vragen om op die punten geen te dogmatische benadering te kiezen.
In de eerste plaats het marktfalen. Daar gaat het er ook om naar bredere aspecten te kijken en volop rekening met werkgelegenheid en sociale cohesie te houden. Het andere punt is het tijdelijke karakter van de staatssteun. Ook daar zou ik ervoor willen pleiten er niet te dogmatisch mee om te gaan, want het kan zijn dat het in sommige sectoren wel degelijk nodig is om ook voor wat langere termijn met overheidssubsidies en overheidsinstrumenten te werken. Ik noem bijvoorbeeld de publieke omroep: het belang van pluraliteit van de pers en een goed evenwicht in de informatievoorziening kan vereisen dat er ook op langere termijn overheidsgeld in zo’n sector gestoken wordt.
Volkshuisvesting is een ander voorbeeld. Daar kan het ook zijn dat de belangen van stedenbouwkundige planning, het integreren van minderheden en sociale integratie in een stad vereisen dat je bepaalde spelers op de markt voorziet van overheidssteun om die ruimere doelstellingen te kunnen halen.
De laatste opmerking gaat over de Europese dimensie en de nationale dimensie. Daar zou ik erop willen wijzen, en dat heeft de heer Hökmark in het verslag ook gedaan, op het feit dat staatssteun nog wel eens gebruikt wordt om beleidsconcurrentie tussen lidstaten te voeren en ik zou de Commissie willen vragen daarop te letten, daar vanuit de Commissie sterker op toe te zien en ook op het gebied van sanctionering te kijken of de lidstaten zelf op dit punt niet aangepakt moeten worden en niet alleen de bedrijven waar de steun naartoe gaat. 
Helmuth Markov (GUE/NGL ). –
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de rapporteur, een van de hoofdpunten in uw verslag is dat de markteconomie volgens u altijd de efficiëntste weg is om de middelen te verdelen. Als we Göteborg serieus nemen en ervoor willen zorgen dat er een gelijkzijdige driehoek komt tussen economische ontwikkeling, sociaal beleid en milieubescherming, dan klopt uw redenering bedrijfeconomisch wel, maar staatshuishoudkundig niet.
U schrijft zelf terecht dat u efficiënte kleine familiebedrijven wilt bevorderen, dat u voor meer innovatie wilt zorgen, vooral ook door steun te geven. Dat heeft echter alleen maar zin wanneer u tegelijkertijd ook zorgt voor goed onderwijs en een goede opleiding, voor de nodige infrastructuur, niet alleen in de grote agglomeraties, maar natuurlijk ook op het platteland. Dat betekent dat we absoluut moeten zorgen voor territoriale en sociale cohesie, ook via het milieubeleid.
Aan de andere kant gaat uw beleid gewoon ten koste van mensen die wonen waar de omstandigheden van nature niet zo gunstig zijn. Daarom zou ik ervoor willen pleiten om bij de toekenning van staatsteun altijd te overwegen hoe die wordt gebruikt, of die werkelijk wordt gebruikt voor diensten van algemeen belang. Dat is essentieel, anders heeft het geen zin.
In een opzicht heeft u volkomen gelijk. U schrijft dat het niet zinvol is om aan bedrijven die winsten boeken steun te geven voor investeringen. Dat ben ik met u eens.
Als ik eens bekijk hoeveel geld er in Duitsland naar de auto-industrie gaat, waar enorme winsten worden geboekt, moet ik zeggen: die steun zou niet moeten worden gegeven. Later worden de bedrijven gesloten, de productie wordt verplaatst, en dan worden er weer subsidies betaald. Dat is geen verstandig steunbeleid, dat ben ik volkomen met u eens.
We moeten allerlei patronen veranderen. Het is verstandig om de zogenaamde de-minimis-drempel te verhogen. Het is juist dat we regionale steun moeten kunnen geven, vooral aan de achtergebleven regio’s. Het moet ook mogelijk blijven om steun volgens artikel 87 te geven aan regio’s die nu het slachtoffer worden van het statistisch effect. Daar kunnen we niet onderuit. 
Zsolt László Becsey (PPE-DE ).
   – Ik wil mijn collega, de heer Hökmark, van harte gelukwensen met zijn nuttig verslag. Wij zijn er namelijk helaas de laatste jaren niet in geslaagd om de hoge subsidieniveaus terug te schroeven. Ik ben het ermee eens dat de administratieve aspecten van de procedure ook moeten worden vereenvoudigd. Ik ben er absoluut voor dat de steunverlening transparanter wordt. Ook ben ik voor de uitwerking van een duidelijkere regelgeving, met name op het gebied van de openbare diensten. Transparantie is ook noodzakelijk om duidelijk te maken wie in aanmerking komt voor staatssteun. Daarom moet de verstrekking van staatssteun vergezeld gaan van de openbaarmaking van een gedetailleerde lijst met de namen van degenen die steun hebben gekregen en met vermelding van het ontvangen bedrag, vooral als het gaat om landbouwsubsidies.
Ik wil er evenwel op attenderen dat ik het er enerzijds weliswaar mee eens ben dat niet gediscrimineerd mag worden tussen regio’s en landen als het gaat om steun, maar dat anderzijds niet uit het oog mag worden verloren dat er binnen de interne markt landen en regio’s zijn met een aanzienlijke ontwikkelingsachterstand. Juist omdat uitdieping van de interne markt zo belangrijk is, moet deze landen een langere aanpassingsperiode worden geboden. Het zou geen goede zaak zijn indien het debat over staatssteun de gelegenheid werd tot politieke aanvallen op de nieuwe lidstaten. Deze nieuwe lidstaten hebben hun steun reeds aanzienlijk verminderd. Hun steunniveaus zijn ook niet buitensporig hoog, zelfs niet indien men een vergelijking maakt met het BBP, en zij zijn aanzienlijk lager dan de niveaus van de meer ontwikkelde lidstaten als men de meest relevante vergelijking maakt, namelijk die qua “euro per hoofd van de bevolking”. Daarmee dient ook rekening te worden gehouden als men beschuldigingen richt aan het adres van de nieuwe lidstaten in andere sectoren, bijvoorbeeld bij belastingdumping. Het zou ook geen goede zaak zijn indien er een band werd gelegd tussen staats- en EU-steun en delokalisering van bedrijven, met name wanneer de nieuwe lidstaten nog in een negatieve overgangsperiode zitten als het gaat om structuurmiddelen of rechtstreekse betalingen.
Afgezien van de vastgestelde regionale steun, is inderdaad het doel investeringen te bevorderen waarmee banen kunnen worden gecreëerd in de regio’s met een ontwikkelingsachterstand en een concurrentienadeel. Het is niet ons doel om met een aanpak te komen waarmee investeerders uit de Europese Unie worden geweerd. Daarom is de handhaving van doelgerichte, maar gematigde steun wel degelijk te rechtvaardigen en nuttig, en ze zal ook de concurrentie niet verstoren. De richtlijnen inzake regionale steun lopen daar reeds op vooruit. 
Katerina Batzeli (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, de heer Hökmark, van harte gelukwensen met zijn evenwichtig verslag over staatssteun. Dit verslag volgt dezelfde lijn als het evenzo evenwichtige verslag over staatssteun van de Commissie.
Ik wil bij deze gelegenheid graag wijzen op enkele belangrijke punten waaraan prioriteit dient te worden gegeven. Ten eerste is het noodzakelijk de doelstellingen van de staatssteun en de verschillende soorten staatssteun te herdefiniëren. Hetzelfde geldt voor het controle- en meldingssysteem voor staatssteun. Ten tweede moet gezorgd worden voor rechtszekerheid ten aanzien van wat als staatssteun moet worden beschouwd als het gaat om diensten van algemeen economisch belang, waar overcompensatie als het belangrijkste criterium moet worden beschouwd. Ook moet de staatssteun worden gedifferentieerd al naar gelang het gaat om kleine of grote overheidsbedrijven, en moet bedrijfsondersteuning worden bevorderd, waarvoor ook krachtige belastingfaciliteiten nodig zijn. Tot slot moeten innovatieve activiteiten op het gebied van onderzoek, ontwikkeling en innovatie worden gesteund, met name in verafgelegen landen en gebieden, en in het bijzonder in de gebieden met een grote technologische achterstand. 

David Casa (PPE-DE ).
   – Dank u mijnheer de Voorzitter. Ook ik sluit me bij mijn collega’s aan en bedank de heer Hökmark voor al het uitstekende werk dat hij heeft verricht, zodat dit verslag vandaag kon worden afgerond. Het onderwerp staatssteun is een thema dat natuurlijk veel stof tot discussie oplevert. Dat komt omdat het alle 25 lidstaten rechtstreeks raakt. Het is goed om ons af te vragen waar we met de hervorming heen willen, en om te bezien wat ertoe heeft geleid dat een hervorming als deze nodig is. Als we de voorbereidende besluiten van de Commissie tussen februari 2004 en nu grondig bestuderen en vergelijken met de strategie van Lissabon en de conclusies van de Europese Top van Barcelona van 2002, is het duidelijk dat het veel productiever zou zijn als staatssteun directer zou zijn en afgestemd zou worden op dezelfde doelstellingen. Ik denk dus dat we moeten toewerken naar een systeem dat zo eenvoudig mogelijk, en daarmee effectiever en transparanter is. Dat zal een onmisbaar instrument zijn, omdat het een eind zal maken aan de overbodige bureaucratie die tot dusver niet alleen heeft geleid tot meer geldverspilling, maar ook heeft verhinderd dat staatssteun vooruitgang heeft gebracht, en bovendien die steun minder geschikt heeft gemaakt voor het beoogde doel. We moeten het gebruik van staatssteun met betere waarborgen omgeven, zodat de middelen terechtkomen waar ze nodig zijn, en niet, zoals voorheen gebruikelijk was, zomaar over de balk worden gegooid. We moeten een punt bereiken waarop de staat duidelijke doelen heeft, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, en duidelijk voor ogen heeft waar hij zijn steun wil aanwenden. We mogen niet vergeten dat deze steun wordt betaald met geld van alle belastingbetalers, dus we willen dat die middelen op verstandige en verantwoorde wijze worden gebruikt, zodat ze meer opleveren en hun effecten nog duidelijker voelbaar worden. Ook mogen we niet de bedrijven vergeten die logistieke problemen hebben als gevolg van hun situering in achterstandsregio’s, bijvoorbeeld bedrijven op een eiland als Gozo. Ik wil onze rapporteur nogmaals bedanken voor zijn werk. 
Antolín Sánchez Presedo (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, staatssteun is een legitiem beleidsinstrument van de overheid. Wanneer het leidt tot een bijzonder voordeel en een verschillende behandeling, vereist het een striktere rechtvaardiging dan andere maatregelen en moet het zo zorgvuldig worden geformuleerd dat de effectiviteit en de samenhang met het beleid en de doelstellingen van de Europese Unie, evenals met haar internationale verplichtingen, gewaarborgd worden. 
Bij de hervorming van de overheidssteun in de periode 2005-2009 moet rekening worden gehouden met het feit dat, zelfs wanneer steun met een regionaal doel bijdraagt aan wezenlijke convergentie, er grote interne verschillen in inkomen en kansen bestaan tussen Europese regio’s.
Het verslag-Hökmark is heel evenwichtig. Ik stel het op prijs dat het verslag de noodzaak onderstreept om de hervorming van de structurele hulp met een regionaal doel te koppelen aan de hervorming van de regels met betrekking tot de structuurfondsen tot 2013, waarmee het complementaire karakter ervan onderstreept wordt, en dat het pleit voor het behoud, zonder discriminatie, van adequate steunmaatregelen voor regio’s die getroffen worden door het statistische effect. Ik beoordeel het voorstel om de drempel voor de de-minimis-steun te verhogen als positief, want het zal bureaucratische rompslomp uit de weg ruimen en vooral ten goede komen aan het midden- en kleinbedrijf.
Ján Hudacký (PPE-DE ).
   – ( Allereerst wil ik de rapporteur, de heer Hökmark, van harte bedanken voor zijn uitstekende en evenwichtige verslag. Daarin worden talrijke ideeën geopperd voor het op consequente wijze evalueren en uitvoeren van het staatssteunbeleid. Enerzijds is het natuurlijk in ons belang ervoor te zorgen dat met de aan de afzonderlijke lidstaten toegekende staatssteun de natuurlijke concurrentieomgeving niet wordt ondermijnd, maar anderzijds zie ik tot mijn groot genoegen dat de Commissie in haar actieplan voor de hervorming van het staatssteunbeleid rekening heeft gehouden met het feit dat het van essentieel belang is de Europese Unie te versterken via de bevordering van een kenniseconomie. Daar vragen wij immers al zolang om.
In mijn bijdrage wil ik vooral de klemtoon leggen op innovatie, onderzoek en ontwikkeling. Deze gebieden houden nauw verband met het vraagstuk van toegang tot risicokapitaal. Hier zou overheidsfinanciering nuttig kunnen zijn en een hoog rendement kunnen garanderen, in de vorm van duurzame ontwikkeling en een groter mededingingsvermogen van de Europese economie, met name in de sector van het midden- en kleinbedrijf.
Het model van publieke en particuliere partnerschappen – die leiden tot de oprichting van onderzoeks- en ontwikkelingscentra, technologische innovatiecentra en centra voor geavanceerde technologie, waarin universiteiten een belangrijk rol kunnen spelen -, de lokale en regionale besturen en de derdesectorinstellingen kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan meer transparantie in het gebruik van openbare middelen en tegelijkertijd de afzonderlijke lidstaten helpen bij het beter benutten van hun onderzoeks-, technologie- en innovatiepotentieel. Hetzelfde geldt voor risicokapitaal. Zonder openbare middelen is het bijna onmogelijk om de middelen bijeen te brengen waaruit innovatieve startende bedrijven de zaaikapitaalfondsen kunnen putten dat zij zo hard nodig hebben. Het staatssteunbeleid mag hun ontwikkeling op generlei wijze dwarsbomen. Integendeel, het moet ervoor zorgen dat particulier kapitaal wordt aangemoedigd en aangetrokken. Ik vertrouw erop dat met de hervorming van het staatssteunbeleid aan die eisen wordt voldaan. 
Giovanni Pittella (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ook ik ben het eens met de rapporteur, de commissaris en de vele collega’s die menen dat de staatssteun hervormd en aangepast dient te worden aan de huidige uitdagingen.
Het probleem is daarvoor de juiste wegen te vinden. Ik meen dat de aangewezen weg de vermindering van staatssteun, het garanderen van meer transparantie en het belonen van reeds genoemde zaken als innovatie, onderzoek, milieu en bedrijven is.
Zoals collega Sánchez Presedo net heeft gezegd, is het ook op zijn plaats een band te leggen tussen staatssteun en het cohesiebeleid. Met het oog daarop heeft de Commissie economische en monetaire zaken terecht een paragraaf opgenomen over het verlenen van belastingvoordelen. Dat instrument kan samengaan met cohesiemaatregelen en in bepaalde, zeer benadeelde gebieden ondernemerspotentieel vrijmaken.
Hopelijk zijn de Commissie en de commissaris bereid rekening te houden met deze belangrijke uitspraak van het Parlement. 
Corien Wortmann-Kool (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik ben zeer tevreden met het door collega Hökmark opgestelde verslag over de hervorming van de Europese staatssteun en ik wil hem daar ook van harte voor danken en me aansluiten bij de ruime steun die hij er hier in het Parlement voor heeft gekregen. Het leidmotief van de Commissie, minder staatssteun, maar wel doelgerichter, kan ik van harte ondersteunen. Dat geldt ook voor de speerpunten van het nieuwe beleid en dan met name innovatie en onderzoek.
Ik ben benieuwd naar de concrete voorstellen van de Commissie op dit punt en vanuit de Commissie economische en monetaire zaken zullen we de Commissie de komende maanden ook nauwgezet volgen en we zullen met haar graag de discussie voeren, want ik hoop dat de Commissie meer gedetailleerde richtsnoeren over de definitie van staatssteun zal voorleggen, om meer rechtszekerheid te garanderen, maar ook om misbruik te voorkomen, want innovatie moet ook echt innovatie zijn en geen vrijbrief voor bepaalde lidstaten om op de oude voet verder te gaan.
Voorzitter, ik ben verder blij dat de meerderheid in het Parlement verder wil gaan dan de Commissaris, door een verdubbeling van de minimumdrempel waarbij staatssteun aan Brussel moet worden gemeld. Daarmee wordt een hoop bureaucratie en administratieve last voorkomen, waarvan vooral het midden- en kleinbedrijf voordeel zal hebben. Commissaris, bent u bereid dit voorstel van het Parlement over te nemen?
Mevrouw de Commissaris, wij kennen uw vastberadenheid in Nederland al veel langer en ik wil u danken voor de vastberaden wijze waarop u de staatssteun aan het hervormen bent en ik zou u willen zeggen: ga zo door, want er is nog veel werk te verzetten. 
Riitta Myller (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het staatssteunbeleid moet in overeenstemming zijn met de door de Europese Unie afgekondigde politieke doelstellingen. Staatssteun moet duurzame groei en duurzaam concurrentievermogen stimuleren en regionale verschillen verkleinen. Er moet geen steun worden gegeven wanneer er in strijd met deze beginselen wordt gehandeld.
Goed gerichte staatssteun stimuleert bedrijfsactiviteiten en creëert arbeidsplaatsen zelfs in regio’s die te lijden hebben onder permanente natuurlijke belemmeringen of die ver van de grote markten liggen. De regio’s die te lijden hebben onder permanente natuurlijke belemmeringen, zoals in het noorden, moeten in dezelfde categorie worden ingedeeld als de doelstelling-1-regio’s.
Steun moet nauwkeuriger worden gericht en moet vooral worden toegewezen aan de knelpunten in het bedrijfsleven, zoals risicofinanciering om nieuwe technologie te creëren en in gebruik te nemen. De aandacht moet specifiek worden gericht op milieutechnologieën en hun potentieel bij het scheppen van arbeidsplaatsen. 
Rolf Berend (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, allereerst zou ik de rapporteur, de heer Hökmark, hartelijk willen danken voor zijn uitstekende verslag. We hebben gehoord dat het Europees Parlement een paar weken geleden in een initiatiefverslag met nadruk heeft gepleit voor de voortzetting tot 2013 van de staatssteun voor benadeelde regio’s. Staatssteun voor ondernemingen is een van de factoren die bepalen of in een bepaald gebied wel of niet wordt geïnvesteerd. Dat heeft grote gevolgen voor de economische groei en voor het creëren van werkgelegenheid ter plaatse. De regel is dat staatssteun volgens het EG-Verdrag niet is toegestaan als de interne markt daardoor verstoord wordt, omdat dat de concurrentie kan vervalsen. Dit principe geldt echter niet voor staatssteun voor bepaalde doeleinden, zoals het bevorderen van de economische groei in benadeelde regio’s in Europa. Als lid van de Commissie regionale ontwikkeling ben ik er heilig van overtuigd dat directe staatssteun een sleutelelement is voor de regionale ontwikkeling en voor het bereiken van de cohesie, een van onze hoofddoelen.
Artikel 87, lid 3, onder a van het EG-Verdrag en de richtsnoeren voor de regionale steun zijn de basis voor de vrijheden die we hebben bij het toekennen van subsidies. Daardoor hebben we de betrokken regio’s tot nu toe kunnen helpen om een actief beleid te voeren. Zo konden ze de achterstand inhalen door de vestiging van bedrijven te bevorderen. Als die mogelijkheid om steun toe te kennen zou worden afgeschaft zou dat het voor deze regio´s heel moeilijk maken om het convergentieproces voort te zetten. Ze hebben namelijk een concurrentienadeel vergeleken met economisch sterke regio´s, maar ook vergeleken met regio’s in de nieuwe lidstaten die voor de maximale subsidies in aanmerking komen. Dat probleem hebben met name regio´s aan de grens met een nieuwe lidstaat.
Als we industrievriendelijkere rechtsregels willen invoeren, is het heel belangrijk dat we er bij de hervorming van de regels voor de staatssteun voor zorgen dat de bureaucratie wordt aangepakt en dat de zogenaamde de-minimis-drempel wordt opgetrokken. 
Paolo Cirino Pomicino (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, mevrouw de commissaris, deze ontwerpresolutie is, evenals onze rapporteur, verstandig. De tekst is een wijs evenwicht tussen uiteenlopende meningen en verwoordt een sterke behoefte van de Europese Unie, waarvan de economie al te lang stagneert ten gevolge van de lage groei en het geringe concurrentievermogen.
De Commissie-Prodi heeft staatssteun altijd gezien als een vijand van de concurrentie en de interne markt. Die visie was helaas vooringenomen en een vertekening van de werkelijkheid, waardoor strategische economische sectoren vaak legitieme staatssteun hebben moeten ontberen. Ik denk hierbij aan onderzoek en innovatie en het onmisbare cohesiebeleid. In de Commissie-Barroso heerst een andere sfeer en de resolutie die de Commissie economische en monetaire zaken heeft goedgekeurd geeft een aantal richtsnoeren aan waar de Commissie niet van zou moeten afwijken.
Niemand van ons hier is een vijand van concurrentie. Bureaucraten en economen zonder politieke verantwoordelijkheid hebben deze kernwaarde van de markteconomie echter vaak ideologisch benaderd. Dat heeft in de reële economie geleid tot vertraging bij het herstel van het concurrentievermogen van hele regio’s van de Europese Unie, wat natuurlijk niet zonder gevolgen is gebleven.
Zoals collega Pittella al heeft gezegd, moeten we nu de bladzijde omslaan door concurrentie en cohesiebeleid met elkaar te verzoenen. Het verlenen van belastingvoordelen kan in dat verband een doorslaggevende bijdrage leveren aan het cohesiebeleid. Daar er geen harmonisatie op belastinggebied bestaat tussen de lidstaten, is het verlenen van fiscale voordelen een onmisbaar instrument in handen van de nationale regeringen om regionale onderontwikkeling te bestrijden.
Ik wil mevrouw Kroes dan ook alleen maar aanbevelen zo snel mogelijk een nieuwe ontwerprichtlijn te maken en daarbij in ieder geval hoofdzakelijk, zo niet uitsluitend, uit te gaan van de standpunten van het Parlement. De crisis waar de Unie mee kampt, speelt zich immers volledig af binnen de Raad, die bijvoorbeeld niet in staat is de ongelijke deregulering van de markten van de lidstaten te corrigeren. Dat is veel schadelijker voor de concurrentie dan soms onterecht verleende staatssteun. 
Neelie Kroes,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik tel vanavond mijn zegeningen. Ik concludeer dat de politieke standpunten over deze kwestie nauwelijks uiteenlopen. Ik feliciteer de rapporteur. De inhoud van het verslag en de evaluatie van de Commissie sluiten aan bij wat we tijdens dit debat hebben besproken.
Ik zou willen benadrukken dat er geen rigide dogma is. Dat werd te kennen gegeven aan uw kant. Het is meer dat we bedrijven in de lidstaten een vishaak proberen te verstrekken, omdat de steun niet naar de lidstaten zelf gaat. Via staatssteun geeft de lidstaat een vishaak aan degenen die wat hulp nodig hebben, in plaats van hun meteen de vis zelf te geven. Ze willen het zelf doen, maar hebben een steuntje in de rug nodig.
Mevrouw In ’t Veld en andere leden hebben gesproken over minder en betere staatssteun. In haar ogen en in die van haar fractie is die formulering van de Commissie een goed advies. Ik zou graag hebben gezegd dat dat mijn woorden waren, maar het zijn de woorden van de Raad. De staatssteun moet minder en beter. Dat hebben we proberen aan te geven, en dat is wat de rapporteur in zijn verslag heeft gezet. De staatssteunhervorming moet zo worden vormgegeven dat zij niet alleen zorgt voor groei, innovatie en werkgelegenheid, maar ook resultaten oplevert op het gebied van een breed scala van onderwerpen die in de eerste plaats niet-economisch zijn. We zijn het er allemaal over eens dat die van fundamenteel belang zijn voor ons sociaal Europees model. Voorbeelden hiervan zijn de sociale en regionale cohesie, het menselijk kapitaal en de culturele verscheidenheid, die terecht door mevrouw Van den Burg zijn genoemd. Het instrument van de staatssteun moet echter met beleid worden gehanteerd, omdat het gaat om belastinggeld. Er mag niet worden geconcurreerd via staatssteun door de lidstaten, omdat dat de verkeerde weg is. Dit zou een verwoestend effect hebben. We mogen geen subsidierace tussen de lidstaten toestaan, dus er is duidelijk behoefte aan minder steun, en beter gerichte steun.
 Wat betreft de specifieke punten van zorg die hier vandaag aan de orde zijn gesteld, zal de Commissie haar uiterste best doen om verbetering te brengen in de praktische toepassing van de regels. . Zij zal ook de transparantie verbeteren, waartoe terecht door een aantal leden is opgeroepen. Er moet toezicht op de steun worden uitgeoefend, maar de hervorming van de staatssteun zal uiteindelijk alleen kunnen slagen via een positief partnerschap.
Sommige leden gingen in op de rol van de richtsnoeren voor regionale steun en het concentreren van de steun op de meest behoeftige regio’s. We hebben het hier al eerder over gehad; die richtsnoeren zijn vorig jaar aangenomen. Ook die richtsnoeren zijn niet dogmatisch, ze houden rekening met het feit dat sommigen op een bepaald moment meer steun nodig hebben. We willen een eerlijk en evenwichtig pakket, en hebben dat hier in december besproken.
We zullen verder bezien hoe de staatssteunregels afgestemd kunnen worden op nieuwe financieringsmechanismen, zoals publiek-private partnerschappen. Hetzelfde geldt voor steun aan projecten van gemeenschappelijk belang om het concurrentievermogen en technologische innovatie te stimuleren. De innovatiekwestie is aan de orde gesteld. Ik heb zojuist een artikel van professor Getz gelezen, die zegt dat innovatie niet alleen maar tot ontwikkeling moet komen in de onderzoeks- en ontwikkelingsafdeling van een bedrijf, maar in alle geledingen, van het laagste tot het hoogste niveau. Dat is een interessante gedachte, die meegenomen kan worden als we het hebben over manieren om innovatie te stimuleren.
Wat het onderwerp KMO’s betreft: 92 procent van alle ondernemingen in de Europese Unie, gerekend over alle 25 lidstaten, behoort tot de categorie kleine en middelgrote ondernemingen. Als we het dus over het creëren van banen en economische groei hebben, moeten we in gedachten houden dat de overgrote meerderheid binnen deze categorie valt. Daar proberen we rekening mee te houden als we het erover hebben dat we ze meer aandacht moeten schenken dan we tot nu toe hebben gedaan, en dat we innovatie en samenwerking moeten stimuleren tussen wat in sommige gevallen een combinatie is van onderzoeksinstituten, kleinere en grotere bedrijven. Het is een uitdaging om ervoor te zorgen dat al die KMO’s deze kansen kunnen benutten.
Er is terecht opgemerkt dat het risicokapitaal-instrument niet erg ontwikkeld is Europa. Vergeleken met de Verenigde Staten worden innovatieve ideeën heel vaak niet doorgezet door kleine of startende bedrijven, omdat de banken geen rugdekking geven. Staatssteun om die bedrijven in hun eerste ontwikkelingsstadium te ondersteunen, kan heel nuttig zijn.
Mevrouw Wortmann-Kool vroeg of de Commissie de drempel zou kunnen verhogen. Ik zeg niet dat we niet bereid zijn dat te doen. We mogen echter niet vergeten dat we het hebben over KMO’s en niet over grote bedrijven, en we moeten bureaucratie en administratieve rompslomp zien terug te dringen. Het bedrag aan euro’s waar we het over hebben, heeft echt betrekking op die categorie. We zullen dus snel met een voorstel komen, maar wees niet te optimistisch, omdat ik heb horen zeggen dat mensen aan enorme bedragen denken, maar dan houden we geen rekening met de categorie.
Op milieugebied kan de Commissie niet haar goedkeuring aan steun onthouden alleen maar omdat het nagestreefde doel geen milieudoelstelling is. Ik weet zeker dat dat niet gevraagd wordt. We moeten naar alle beleidsterreinen van de Unie kijken. De Commissie staat echter wel achter de doelstelling om staatssteun die schadelijk is voor het milieu, terug te dringen, en wij allen moeten de lidstaten aanmoedigen om dit mee te nemen in de overwegingen als er over subsidies moet worden besloten.
Voor openbare diensten, diensten van algemeen economisch belang, maakt het besluit en het kader van de Commissie duidelijk hoe de staatssteunregels van toepassing zijn op de compensatie voor openbare diensten. De Commissie zal zich ervoor inzetten om verslag uit te brengen over het effect van die regels binnen de door die instrumenten gestelde deadlines. Zoals u weet vindt de Commissie een kaderrichtlijn niet nodig. Ik heb het over minder bureaucratie. Ik ben consequent en zeg niet dat we het toch moeten doen als het niet nodig is.
Tot slot hebben de rapporteur en de schaduwrapporteurs veel werk van dit verslag gemaakt, en ik ben er dankbaar voor dat wij, levend in een maatschappelijke context waar we trots op mogen zijn, een discussie kunnen voeren met hetzelfde doel, namelijk meer banen voor Europa. . 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0021/2006) van Edit Herczog, namens de Commissie interne markt en consumentenbescherming, over het effect van de globalisering op de interne markt (2004/2225(INI)). 
Edit Herczog (PSE ),
   – Globalisering komt al gedurende heel de geschiedenis van Europa voor. Laten wij eens denken aan de verspreiding van het christendom, aan de ontdekkingsreizen en aan de wetenschappelijke en industriële revolutie. Europa heeft altijd een vooruitstrevend antwoord gevonden op de uitdagingen van de globalisering.
Tegelijkertijd zien wij echter dat de mensen veranderingen altijd met vrees en terughoudendheid tegemoet hebben gezien. Dat is altijd zo geweest, zelfs toen uiteindelijk bleek dat de veranderingen voordelen opleverden voor Europa en de Europese bevolking. Zo is het ook nu weer. De plotse democratisering van verschillende geografische gebieden aan het begin van de eenentwintigste eeuw en de informatie- en technologierevolutie hebben ons doen beseffen dat de transformatie van de wereld onomkeerbaar is en dat concurrentie op wereldschaal nog heel lang bij ons zal blijven.
De vraag waar wij nu voor staan is hoe Europa moet reageren, hoe het ervoor kan zorgen dat zijn burgers in de eenentwintigste eeuw als winnaars tevoorschijn komen. Tot mijn grote genoegen heb ik kunnen vaststellen dat de leden van de Commissie interne markt en consumentenbescherming op één lijn zitten. Wij hebben een opbouwend en stimulerend debat gevoerd, waaruit duidelijk bleek dat wij ons niet kunnen afzonderen. Niet alleen zou dat fysiek onmogelijk zijn in de hedendaagse wereld van internet en van veranderingen die zich bijna per minuut voordoen, maar het zou ook betekenen dat wij de concurrentiestrijd opgeven, en op die manier zouden wij onvermijdelijk achterop raken. Wat de onderhavige ontwerpresolutie betreft, wil ik erop wijzen dat, aangezien mijn verslag een initiatiefverslag is, het heel belangrijk is dat wij gebruik maken van alle middelen die ons ter beschikking staan, maar dat wij niet boven het onderwerp “effect van de globalisering op de interne markt”, zoals in de titel staat, uit kunnen gaan. De Europese politieke en economische spelers en het Europees maatschappelijk middenveld moeten wel beseffen dat wij de buitengewone sociale verworvenheden van ons vasteland alleen kunnen behouden indien wij zorgen voor economische groei en een hogere participatiegraad. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat Europa in de mondiale concurrentie de best mogelijke keuze is voor grote multinationale ondernemingen. Wij moeten ervoor zorgen dat Europa een uitgangspunt en een stabiele achtergrond is voor grote Europese ondernemingen, dat Europa kleine en middelgrote onderneming een kans geeft op groei en welvaart. Het lijdt geen twijfel dat dit streven een grote verantwoordelijkheid met zich meebrengt voor de Europese wetgeving, en dus ook voor ons hier in het Europees Parlement. Het is evident dat wij in bepaalde overgereguleerde sectoren de wetgeving moeten terugschroeven, verbeteren en efficiënter moeten maken, maar in andere sectoren geldt het tegenovergestelde: daar moeten kritieke tekortkomingen worden rechtgezet en is behoefte aan een zeker juridisch kader. Ik denk met name aan het scheppen en het behoud van kennis, en aan de omzetting daarvan in economische voordeel.
Het gaat hier om een uit verschillende lagen bestaand, horizontaal streven. Daartoe behoren ook de ondersteuning en aanmoediging van onderzoek en innovatie, de modernisering van het onderwijs en de bescherming van intellectuele eigendom. Als wij hier geen werk van maken, hoeven wij ook niet te spreken over een kennismaatschappij en kenniseconomie, zoals in de strategie van Lissabon staat, over het verslag-Wim Kok of over ongeacht welk ander besluit van het Europees Parlement. En wil ik erop wijzen dat Europa alleen sterk en concurrentieel kan zijn en uitdagingen op mondiaal vlak aan kan pakken als wij onze eenheid niet van binnenuit afzwakken. Wij hebben behoefte aan een dynamische interne markt en een aan Europese ruimte waarbinnen de Europese burgers vrij kunnen reizen, maar ook vrij kunnen werken. Zij moeten hun kennis in heel Europa kunnen gebruiken, ook ten bate van Europa zelf.
Dat is de bijdrage die ik met mijn verslag heb proberen te geven. Ik wil nogmaals mijn erkentelijkheid tot uitdrukking brengen voor de hulp die ik heb ontvangen. Ik wil tevens de Commissie bedanken voor haar assistentie. Tot slot wil ik nogmaals zeggen dat ik het werk van degenen die amendementen hebben ingediend en suggesties hebben gedaan ten zeerste waardeer. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Commissie juicht het initiatiefverslag van het Europees Parlement over het effect van de globalisering op de interne markt toe en bedankt iedereen die eraan heeft meegewerkt, met name de rapporteurs mevrouw Herczog en de heer Markov, maar ook de leden van de Commissie interne markt en de Commissie internationale handel, voor het goede werk dat ze hebben geleverd bij het opstellen van dit verslag. Ik weet dat dit niet eenvoudig was, aangezien globalisering een uiterst complexe materie is.
Het was ook heel nuttig om een hoorzitting over deze kwestie te houden. Ik stelde het op prijs dat ik de gelegenheid kreeg om uiteen te zetten hoe ik tegen de uitdagingen aankijk en om rechtstreeks van de leden van het Parlement en belanghebbenden te horen wat ze te vertellen hadden. Het resultaat is een zeer evenwichtig verslag, dat vele facetten belicht, een verslag dat op een beknopte manier ingaat op de belangrijkste uitdagingen. Het levert een bijdrage die precies op tijd komt voor een belangrijk debat. Europa moet passende antwoorden vinden op de grootste uitdagingen van nu: de gestaag toenemende krachten van de wereldwijde concurrentie, de impact van nieuwe technologieën en onze vergrijzende bevolking.
Met de versnelling van de internationale integratie zijn het concept van de open markten en de globaliserende economie onder vuur komen te liggen. Natuurlijk is de bezorgdheid over de globalisering voor een deel terecht. Er moeten goede structuren zijn, die met name ontwikkelings- en opkomende economieën kunnen helpen. Er bestaat ook duidelijk behoefte aan passende vormen van bestuur. Er zijn echter mensen die misbruik maken van deze argumenten bij hun pogingen om het hele concept van economische vrijheid te ondermijnen. Ik ontken niet dat veel bedrijfstakken in een moeilijk en soms pijnlijk overgangsproces zitten. Maar het is niet goed om te proberen de balans naar de andere kant te doen doorslaan – buitenlandse overnames, goedkope invoer en migrerende werknemers.
Protectionisme is niet het antwoord. Dat was vroeger al zo – het leidde alleen maar tot grote spanningen tussen naties – en dat is nog steeds zo. Als we de mate van openheid van economische systemen afzetten tegen economische groei en ontwikkeling, zien we dat openheid loont. Dat is altijd zo geweest en het zal altijd zo blijven. In de eerste plaats voor de mensen. Het levert banen en bloeiende bedrijven op, door het vrijmaken van menselijke energie, en niet door het tegenhouden of inperken daarvan.
Ik ben zeer verheugd dat de Commissie interne markt en consumentenbescherming in haar verslag – evenals de Commissie internationale handel in haar advies – kiest voor een constructieve en evenwichtige benadering van de globalisering. Zoals in het verslag wordt gesteld, kunnen we van globalisering een succes maken als we de juiste voorwaarden scheppen en ons op onze sterke punten richten. En daar hoeven we niet bescheiden over te zijn. Europa heeft veel te bieden.
We moeten ervoor zorgen dat Europa en de interne markt een aantrekkelijke plek blijven voor consumenten en bedrijven; een aantrekkelijke plek voor investeringen, in het bijzonder voor onderzoeks- en innovatieactiviteiten op het gebied van hoogwaardige producten en diensten, waar onze bedrijven in excelleren. Dit vereist een sterke, op kennis gebaseerde en ordentelijk geregelde interne markt, waarbij gebruik moet worden gemaakt van de ervaring die we hebben opgedaan en de lessen die we hebben geleerd. Dat is Europa’s beste antwoord op zijn interne problemen van lage economische groei en hoge werkloosheid, maar ook op de uitdaging van de globalisering.
Prioriteiten in deze context zijn: de daadwerkelijke uitvoering van de nieuwe Lissabon-strategie voor groei en banen; de voltooiing van de interne markt, waaronder die voor diensten, telecommunicatie, energie en financiële dienstverlening; de totstandbrenging van eenvoudige en effectieve regelgeving, die het bedrijfsleven en de burgers bevrijdt van onnodige kosten en administratieve rompslomp; en een beter gebruik van het bestaande kader voor de interne markt, onder meer via betere grensoverschrijdende administratieve samenwerking. Met het grootste deel van de relevante werkzaamheden is al een begin gemaakt, en het is belangrijk dat alle spelers, zowel op EU- als lidstaatniveau, alles doen om die tot een goed einde te brengen.
Zoals volkomen terecht wordt benadrukt in het verslag, heeft globalisering ook een sterke externe dimensie die van belang is voor de beleidsvorming op het gebied van de interne markt. We moeten veel meer naar buiten gericht zijn dan in het verleden en ons bewust zijn van de externe aspecten van ons interne economische beleid, zoals onze interne-marktregelgeving. De tijd is voorbij dat iets alleen maar binnenlands was. Internationale regels moeten meer op elkaar worden afgestemd en gelijkwaardiger worden. Dit is met name van belang op het gebied van de financiële markten, die op het vlak van globalisering vooroplopen. Bovendien moet Europa zijn schaalgrootte benutten om bij te dragen tot het vinden van ambitieuze en evenwichtige oplossingen voor problemen met betrekking tot markttoegang of regelgevingskwesties. Een succesvolle afsluiting van de Doha-ronde, ook op het gebied van diensten, is in dit verband van doorslaggevend belang. Iedereen zal er baat bij hebben!
En is een nieuw partnerschap tussen de EU en de lidstaten nodig. Geen van beide partijen kan er op eigen houtje voor zorgen dat Europa de aantrekkelijke plek blijft die het nu nog is. Ik heb er vertrouwen in dat het verslag van het Europees Parlement een significante bijdrage zal leveren aan deze belangrijke bredere discussie over Europa in de geglobaliseerde wereld. 
Helmuth Markov (GUE/NGL ),
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, mijnheer de commissaris, de Commissie internationale handel heeft een advies uitgebracht dat uiteraard voornamelijk ingaat op handelskwesties. We zijn de rapporteur natuurlijk dankbaar voor haar initiatiefverslag, hoewel haar commissie niet al onze voorstellen heeft overgenomen. Maar zo gaat dat in de politiek. Wat zijn volgens ons de hoofdpunten? Om de mogelijke negatieve gevolgen van de globalisering voor de Europese Unie te compenseren, had de Commissie voorgesteld om een speciaal fonds in het leven te roepen. Wij hebben gezegd: dat is juist, dat is nodig, en in dat fonds moeten ook de nodige middelen zitten.
Verder hadden we vastgesteld dat de Europese Unie ondanks alle problemen een van de grootse producenten en investeerders ter wereld is. We hebben natuurlijk wel degelijk kansen om ook na de globalisering op de markten als grote economische mogendheid op te treden. We hebben echter ook gezegd dat we vooral bij de handel met derde landen rekening moeten houden met de vraag of die landen zich houden aan hun internationale verplichtingen op het gebied van het arbeidsrecht, de sociale rechten en het milieurecht. We hadden ook voorgesteld om de preferentiële behandeling in de handel dusdanig uit te breiden of aan te passen dat bepaalde preferenties worden verleend aan die derde landen die zich aan de regels houden, die de internationale overeenkomsten inzake arbeidsbescherming en milieubescherming wel hebben geratificeerd en omgezet.
Mijnheer de commissaris, u heeft het net over de Doha-ronde gehad, en u heeft gelijk. Het resultaat van die Doha-ronde wordt echter heel verschillend ingeschat. In het advies van onze commissie hebben we gezegd dat we de Commissie verzoeken om pas verder te gaan met deze onderhandelingen als ze een evaluatie heeft verricht van de gevolgen van verdere multilaterale overeenkomsten, met name op het gebied van de landbouw en de dienstensector binnen de Europese Unie. Daartussen bestaat een wisselwerking. We hebben in de Europese Unie bepaalde problemen, ik zou ze kunnen noemen, maar daarvoor hebben we geen tijd. Derde landen hebben echter ook problemen. Ik denk dat we er alleen maar samen uitkomen wanneer beide partijen begrip hebben voor de problemen van de ander! 
Zuzana Roithová,
   – In dit door mij geïnitieerd verslag wordt gereageerd op de groeiende problemen waarmee de Europese interne markt binnen de wereldeconomie te kampen heeft. Aangezien in de realiteit de spelregels op de wereldmarkten eerder afwijken van de interne regels van de Unie dan dat ze ermee overeenkomen, staan wij nu op een belangrijk kruispunt van wegen. Het lot van de Europese welvaart hangt in de eerste plaats af van de vraag hoe en wanneer wij onze sociale markteconomie hervormen tot een aanzienlijk flexibeler geheel, en ten tweede of Europa een groter gewicht in de schaal zal weten te leggen bij zowel het opstellen van als het toezichthouden op spelregels voor de wereldeconomie, die dichter bij onze waarden en normen liggen. Hoge sociale en ecologische standaarden zijn een uitermate waardevol product van de Europese beschaving, die verantwoordelijkheidsgevoel voor een duurzame ontwikkeling van deze planeet hoog in het vaandel draagt. Maar aan de andere kant leiden ze tot een verhoging van de productiekosten en daarmee tot een verzwakking van de concurrentiepositie van veel bedrijfstakken die onder wereldwijde concurrentiedruk staan, vooral van Aziatische landen, waar zulke hoge standaarden niet bestaan. In derdewereldlanden worden natuurlijke hulpbronnen geplunderd, er heerst rechteloosheid in het economisch verkeer, en arbeids- en levensomstandigheden zijn in strijd met de fundamentele mensenrechten. Dat mag Europa niet zomaar laten gebeuren.
Het verslag is een dialoog over de manier waarop de Europese regelgeving dient te worden hervormd, zodat de concurrentiekracht en de werkgelegenheid niets in de weg wordt gelegd, en juist de aantrekkingskracht van de Europese markt en de levensstandaard worden verhoogd. Tegelijkertijd roept het verslag op tot een aanmerkelijke versterking van het Europees buitenlands beleid en tot het bewerkstelligen van handelsprincipes die op onze waarden zijn gebaseerd. De Verenigde Staten zijn hierbij, en ook binnen het WTO, onze natuurlijke partner, en een intensievere dialoog met hen is dan ook noodzakelijk. Een zwak punt bij dit alles is de stroperige besluitvorming van de Europese instellingen, die verbeterd had kunnen worden door het nieuwe Grondwettelijk Verdrag. Tot slot wil ik mijn grote waardering uitspreken voor het werk van de rapporteur. Zij heeft de resultaten van de openbare hoorzitting en de discussies in de beide parlementaire commissies volledig meegenomen. Haar verslag is uitermate evenwichtig en veelomvattend, en verdient ferme steun van dit Parlement. 
Danutė Budreikaitė,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een wereldmarkt met een door informatietechnologie gestuurd goederen-, diensten-, werknemers- en kapitaalverkeer is een verschijnsel dat wij niet kunnen loochenen. Wij moeten dan ook proberen profijt te trekken van de goede kansen die dit verschijnsel ons biedt. Slechts een concurrentiekrachtige economie kan op de wereldmarkt overleven.
De interne markt van de EU, die een van de sterkste deelnemers was aan de wereldmarkt, verliest snelheid en stagneert. Door munt te slaan uit de onvolkomenheden in de WTO-regels en geen acht te slaan op veiligheidsnormen voor werknemers en milieunormen, slagen de Aziatische landen, zoals China, erin om de EU-markten voor textiel, schoenen en elektronische producten te veroveren.
De EU-landen aarzelen bij het nemen van beslissingen, hetgeen niet alleen de langetermijnvooruitzichten voor de economische ontwikkeling van de EU beïnvloedt maar ook het mededingingsvermogen op andere gebieden bedreigt. Ik bedoel hiermee de afwezigheid van een gemeenschappelijk energie- en industriebeleid, evenals de toenemende dreiging voor de Europese arbeidsmarkt en het vrij verkeer van diensten.
De toepassing van de overgangsperiode voor het vrij verkeer van werknemers uit de nieuwe lidstaten en de aanneming van een dienstenrichtlijn zonder herkomstlandbeginsel zullen het mededingingsvermogen van de EU aantasten.
Daarom vraag ik de oude lidstaten van de EU dringend om de overgangsperiode voor het vrij verkeer van werknemers te verwerpen en vraag ik het Europees Parlement om voor de dienstenrichtlijn te stemmen, met inbegrip van het herkomstlandbeginsel. 
Kyriakos Triantaphyllides,
   Mijnheer de Voorzitter, het verslag over de gevolgen van de mondialisering voor de interne markt gaat uit van een verkeerde zienswijze – dezelfde zienswijze die ook de Europese Commissie nu al geruime tijd voorstaat en die ook heeft geleid tot de verwerping van het Grondwettelijk Verdrag. In plaats van de sociale ongelijkheden op te sporen en pogingen te ondernemen om deze op te heffen, neemt men zijn toevlucht tot staatssteun aan degenen die deze sociale ongelijkheden in naam van de deregulering van de markt juist in de hand werken.
Mijn oog is gevallen op drie negatieve stellingen in het verslag. Ten eerste vragen wij de Europese Unie om een strategische aanpak voor deze uitdagingen uit te werken en te zorgen voor meer soepelheid op de interne markt. Ten tweede vragen wij de Europese Commissie om een oogje in het zeil te houden, protectionistische plekken in de lidstaten op te sporen en daarover op gezette tijden verslag uit te brengen aan het Parlement. Ten derde wordt gezegd dat het noodzakelijk is de grote spelers op de Europese markt voldoende steun te geven en hun een kans te bieden om spelers op de wereldmarkt te worden.
Niemand kan dan ook tot een andere conclusie uit dit verslag komen dan dat er nog grotere soepelheid moet komen in de arbeidsrelaties, dat de openbare sociale voorzieningen moeten worden afgeschaft en de grote bedrijven steun moeten krijgen, ofschoon verschillende studies aantonen dat de sociale gevolgen van de mondialisering uiterst negatief zijn: 50 miljoen van de rijkste Europeanen en Amerikanen verdienen net zoveel als 2,7 miljard mensen in de rest van de wereld; meer dan een miljard mensen op aarde kan lezen noch schrijven; de top 20 procent van de rijke landen beheerst 82 procent van de uitvoer en 70 procent van de rechtstreekse investeringen. Drie miljard mensen in de wereld verdienen minder dan twee dollar per dag, terwijl de armoedegrens in de VS is berekend op elf dollar per dag. Dus zelfs de officiële statistische gegevens geven geen volledig beeld van de economische ongelijkheid en de armoede.
Als wij tot slot een vergelijking maken tussen de periode 1960-1980 en 1980-2000, toen de markten een nog sterker internationaal en mondiaal karakter kregen, zien wij overduidelijk dat de vooruitgang vooral uit de laatste twintig jaar dateert, toen de markten werden opengesteld en de ondernemingen in omstandigheden van onvervalste concurrentie konden opereren, toen kleine en middelgrote ondernemingen de poorten sloten en weken voor multinationals. Die gevolgen worden in het verslag niet genoemd, en ze worden al helemaal niet aangepakt. 
Godfrey Bloom,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek als beroepseconoom met toch redelijk wat jaartjes ervaring – en met een zeker prestige in de City van Londen – dus misschien kan ik wel iets zeggen over de manier waarop de wereldeconomie werkt. Het idee dat er geld in falende nationale economieën moet worden gepompt om ze te beschermen tegen de realiteit van de globalisering, is als het geven van een fles whisky aan een alcoholist. De staatssteun van de een is het belastinggeld van de ander. Geld dat wordt uitgegeven door politici, is vrijwel altijd verspild geld.
Deze plek is het probleem, en niet de oplossing. Misschien zouden we onze tijd moeten besteden aan een standaardisering van ruitenwissers of flessen voor sterke drank, of het uitbannen van het oudste beroep ter wereld, of meer van dit soort nonsens. We zullen eens zien of serieuze ideeën overgelaten moeten worden aan mensen met ervaring in de echte wereld, die hier helaas niet vertegenwoordigd zijn. 
Konrad Szymański,
   . – Voorzitter, mevrouw Herczog doet in haar verslag een aantal belangrijke aanbevelingen. In Europa moet het nodige veranderen. Europa heeft behoefte aan een echte gezamenlijke diensten- en arbeidsmarkt, terwijl deze nu nog gesloten blijft voor veel Europese burgers. Zonder deze gezamenlijke markt verliest Europa zijn positie op de wereldmarkt. Maar we weten allemaal wel hoe vaak we deze aanbevelingen al hebben gehoord.
De burgers van de nieuwe lidstaten hebben slechts in drie van de oude lidstaten het recht om te werken. De overgrote meerderheid van de lidstaten van de Unie gelooft nog altijd niet, dat goedkopere arbeid of goedkopere dienstverlening goed zijn voor de economie, dat de economie zo een nieuwe impuls krijgt waardoor zowel de werkgelegenheid als de inkomens stijgen. Hoe koppiger de lidstaten hun eigen diensten- en arbeidsmarkt beschermen, des te meer banen en diensten zullen verdwijnen naar landen buiten de Unie. Niet naar Warschau of Budapest, maar naar Delhi of Peking. We hebben meer daden nodig en minder mooie woorden.
De eerste test voor onze echte bedoelingen krijgen we op donderdag bij de stemming over de dienstenrichtlijn. Dan kunnen we laten zien of we een echte gezamenlijke markt willen, of dat we ons tevreden stellen met een tweederangsmarkt, met lege verklaringen waarin we de schuld geven aan de slechte, meedogenloze wereld die ons door de vingers glipt. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we kunnen de globalisering niet tegenhouden, dat weten we best. Het lijdt echter ook geen twijfel dat we een economisch en juridisch klimaat moeten creëren dat ons in staat stelt om ervoor te zorgen dat zo weinig mogelijk burgers in de lidstaten van de EU het slachtoffer worden van die globalisering. Helaas schijnt de Commissie tot nu toe niets beters te hebben kunnen bedenken dan een globaliseringsfonds, weer een overdracht van middelen van de oude naar de nieuwe lidstaten. Die hebben al miljarden gekregen en hadden zich daarmee kunnen voorbereiden op de toetreding. Ze hebben nu hun concurrentievoordeel vanwege de lagere loonkosten, en bovendien kunnen ze zich een permitteren. Met name de werknemers in de oude lidstaten hebben echter het gevoel dat ze in de steek zijn gelaten door de in Brussel. De uitbreiding naar het Oosten en de snelle globalisering hebben de concurrentiedruk namelijk verscherpt, en niet iedere werknemer en niet iedere branche is daartegen opgewassen. Dan is het geen wonder dat zoveel mensen bang zijn voor de goedkope concurrentie. Daarom moeten we tot elke prijs vasthouden aan de overgangstermijnen voor de arbeidsmarkt. Op die manier kunnen we deze misstanden tenminste een beetje afzwakken. Ondanks de exportoverschotten en de winsten van grote ondernemingen ontstaan er geen nieuwe banen die onder de werknemersverzekeringen vallen. Dat knaagt aan ons stelsel van sociale zekerheid. De Commissie zegt al jaren hoe belangrijk het midden- en kleinbedrijf is voor het creëren van werkgelegenheid. Toch komt er de ene wet na de andere die juist deze bedrijven het leven zuur maakt. Zowel de steunmaatregelen als de overheidsopdrachten zijn op maat gemaakt voor de grote bedrijven die om de paar jaar verhuizen naar het land waar de steunbedragen op dat moment het hoogst zijn. Dat moet meteen veranderen, anders gaat het midden- en kleinbedrijf volgens mij naar de haaien. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, heren commissarissen, dames en heren, ik heb zes opmerkingen over dit onderwerp.
Ten eerste zijn we allemaal van mening dat de globalisering een feit is. In tegenstelling tot de vorige sprekers vind ik dat we die ontwikkeling als een kans kunnen beschouwen, maar dat kan alleen maar als we er juist op reageren. Ten tweede moeten we bekijken hoe de WTO hierop reageert. We moeten echter niet alleen de Wereldhandelsorganisatie daadkrachtiger maken, datzelfde moeten we doen voor de VN als geweten van de wereld. Heel belangrijk in dat verband is de idee van een “globaal Marshallplan” voor de ontwikkelingssamenwerking.
Ten derde ben ik van mening dat we met de euro een grote bijdrage hebben geleverd. De Economische en Monetaire Unie is een antwoord op de globalisering, maar we hebben de nodige armslag alleen maar als we ons houden aan de regels van het Stabiliteits- en groeipact.
Ten vierde is duidelijk dat we problemen hebben met de demografische ontwikkelingen. We moeten onze stelsels van sociale zekerheid en onze pensioenvoorzieningen duurzaam op orde brengen. Wie daar niet voldoende in slaagt, verliest door de globalisering hoe dan ook. Jean-Claude Juncker heeft een paar dagen geleden tijdens het congres van de Europese Volkspartij gezegd: “De bevolking van Azië is jong, de bevolking van Europa vergrijst, en daarom heeft de globalisering hier andere gevolgen dan daar.” Dat moet ons aan het denken zetten over de gevolgen die we hiermee moeten verbinden.
Ten vijfde moeten we van de Interne Markt een thuismarkt maken, en we moeten de vier vrijheden voor werkgevers en werknemers garanderen. Daarbij hoort ook de dienstenrichtlijn.
Tot slot wil ik erop wijzen dat er voldoende geld ter beschikking moet worden gesteld voor onderwijs en onderzoek, maar ook voor het MKB. Als dat lukt, kunnen we onze kansen benutten en hoeven we niet bang te zijn voor de gevaren. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – Om te beginnen wil ik de rapporteur, mevrouw Edit Herczog, van harte bedanken voor haar gedetailleerde analyse van de gevolgen van de mondialisering voor de interne markt en voor het feit dat zij mijn amendementen en toevoegingen in haar consequente verslag heeft opgenomen. Ik ben het met de rapporteur eens dat als wij willen dat het verschijnsel van de mondialisering als iets positiefs wordt gezien, een zo groot mogelijk aantal belanghebbenden hiervan profijt moet kunnen trekken, met inbegrip van het midden- en kleinbedrijf.
Wat moet de Europese Unie doen om opgewassen te zijn tegen de concurrentie van de VS en de omvangrijke, snel groeiende Aziatische economieën?
Ten eerste moet zij investeringen in onderwijs, onderzoek en ontwikkeling tot een prioriteit uitroepen. De enige manier waarop de Europese Unie kan concurreren is via de leverantie van goederen en diensten met een hoge toegevoegde waarde. Aangezien de verwezenlijking van een kenniseconomie niet mogelijk is zonder een geëigende strategie en adequate financiële middelen, moet men alvorens de financiële vooruitzichten 2007-2013 goed te keren, nog eens nadenken over de onbegrijpelijke vermindering van de uitgaven voor onderwijs en onderzoek, waardoor belangrijke maatregelen zoals die van het Zevende Kaderprogramma in gevaar worden gebracht. Een waarschuwing in die zin kwam ook van de Europese Vereniging van Universiteiten, een prominent Europees universiteitsorgaan, dat universiteiten en nationale organisaties van universiteitsrectoren bijeenbrengt.
Ten tweede moeten wij onze steun toespitsen op kleine en middelgrote startende bedrijven en hun in de beginfase van hun ontwikkeling gemakkelijker toegang geven tot risicokapitaal, aangezien zij de wervelkolom zijn van heel het economisch systeem.
Ten derde moeten twaalf lidstaten van de Europese Unie de boodschap van de Europese Commissie ter harte nemen en beseffen dat het vergrendelen van hun arbeidsmarkt onvoordelig is.
Ten vierde moeten wij de barrières op de interne markt wegwerken door het door de Commissie interne markt en consumentenbescherming ingediende amendement op de dienstenrichtlijn aan te nemen. Dames en heren, de mondialisering is zowel een grote uitdaging als een kans voor Europa. Als wij deze kans niet grijpen, zullen de concurrenten ons de baas zijn. 
Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, we moeten in het bijzonder mevrouw Herczog bedanken omdat zij de aanzet heeft gegeven voor zo’n stimulerend debat over globalisering, maar uit het debat van vanavond blijkt dat globalisering een wat beladen term is, die aanleiding geeft tot bezorgdheid en vrees. Ik begrijp die zorgen, maar deel ze niet. Wij in Europa zouden meer vertrouwen moeten hebben in onze eigen mogelijkheden. Globalisering kan een bedreigende uitdaging zijn, maar het is evenzeer een kans, en zo moeten we er ook tegenaan kijken.
De reden is simpel. We hebben geen alternatief. Globalisering als een bedreiging beschouwen geeft alleen maar voeding aan de roep om protectionisme. Ik heb al vaak gezegd dat het antwoord volgens mij niet gelegen is in sluiten van grenzen en het beschermen van markten. Economieën afschermen tegen concurrentie maakt die niet concurrerend. Markten worden alleen concurrerend als bedrijven gedwongen worden tot concurrentie.
Blijven ontkennen en net doen alsof de buitenwereld niet bestaat, is een recept voor bleke economische prestaties. Met slechte economische prestaties is ons sociaal model gewoon niet houdbaar. Globalisering is niet iets dat zich buiten de interne markt voltrekt, maar een onderdeel van de interne markt, en de interne markt is een onderdeel van een geglobaliseerde markt. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (B6-0001/2006) van Arlene McCarthy, namens de Commissie interne markt en consumentenbescherming, aan de Commissie, over SOLVIT (0-0087/2005/rev. – B6-0001/2006). 
Arlene McCarthy (PSE ),
   – Het was mijn voorganger, Philip Whitehead, die deze vraag namens de Commissie interne markt en consumentenbescherming heeft gesteld, en ik weet dat hij zich zou hebben ingezet voor steun aan het SOLVIT-systeem en het namens de EU-burgers en consumenten aanmoedigen van de Commissie om dit netwerk voor probleemoplossing te verfijnen en te ontwikkelen. Daarom hebben we de commissaris een aantal vragen gesteld om bij te dragen tot de verdere ontwikkeling en ondersteuning van het SOLVIT-netwerk.
Ik wil uw aandacht vestigen op de mening van een burger uit het Verenigd Koninkrijk die in Nederland woont en gebruikmaakte van het SOLVIT-systeem., Hij zei: “SOLVIT is een prima dienst, die zijn resultaten veel luider kenbaar zou moeten maken”. De positieve resultaten en ervaringen van onze burgers vertalen zich in een positieve houding ten opzichte van Europa, en ik denk dat het onze plicht als wetgever moet zijn om ervoor te zorgen dat de wetten die we aannemen, zodanig worden toegepast dat onze burgers en consumenten voordeel hebben van het werken, wonen of zakendoen binnen de interne markt.
Als zich vergissingen of problemen voordoen bij de toepassing van EU-wetgeving, is het niet alleen zo dat burgers hun rechten niet kunnen uitoefenen, maar wordt ook de hele geloofwaardigheid van de EU als wetgevende instantie ondermijnd. SOLVIT is een middel om die vergissingen of problemen recht te zetten en nationale overheden bij te staan bij het correct toepassen en omzetten van de wetgeving die we samen in de Europese Unie aannemen. Bovendien heeft SOLVIT het potentieel om het “klantendienst”-gezicht of de balie, van het EU-wetgevingsproces te worden. Het kan de manier beïnvloeden waarop mensen tegen de EU aankijken.
Ik heb zaken van mijn kiezers doorverwezen naar het SOLVIT-netwerk, en was onder de indruk van de manier waarop de kwesties werden afgehandeld en van de snelle antwoorden op onze vragen. Een van mijn kiezers kreeg in eerste instantie geen blauwe parkeerkaart voor invaliden in Duitsland: mevrouw Nuttall kreeg te horen dat ze daarvoor in Duitsland moest wonen. SOLVIT werd ingeschakeld en nam contact op met de plaatselijke Duitse overheidsinstantie, die haar vervolgens een tijdelijke blauwe parkeerkaart voor invaliden verstrekte – dat was opnieuw een voorbeeld van de EU die iets doet voor de burgers.
Zoals verwoord in onze vraag gelooft de commissie absoluut dat het on-line-netwerk voor probleemoplossing pragmatische en snelle oplossingen kan vinden, die niet hoeven uit te monden in een rechtszaak of inbreukprocedure. Het is echter duidelijk dat SOLVIT meer middelen en ondersteuning nodig heeft, en zichzelf en zijn beschikbaarheid bij het publiek moet promoten. Het moet zijn diensten beter onder de aandacht brengen in bibliotheken, bij consumentenwaakhonden en uiteraard bij mijn collega-leden van het Europees Parlement, evenals bij plaatselijke overheden, die vaak de EU-wetgeving overtreden.
Net zoals mijn kiezer geloof ik dat de website een facelift moet krijgen, met waar mogelijk voorbeelden van praktijkgevallen die door SOLVIT zijn opgelost. De heer Meehan vertelde me dat het SOLVIT-systeem profijt zou kunnen hebben van samenwerking met Europe Direct. Bij het voorleggen van vragen aan Europe Direct kreeg hij vaak als antwoord dat het SOLVIT-personeel de technische en juridische expertise heeft om vragen van het publiek en de burger te beantwoorden.
Er zou zeker een belangrijke rol voor het SOLVIT-netwerk weggelegd kunnen zijn bij de uitvoering van de dienstenrichtlijn. Het zou de markttoegang voor bedrijven kunnen vergemakkelijken door te fungeren als enig aanspreekpunt voor bedrijven die hun plek willen vinden binnen de interne dienstenmarkt, ook wel bekend als het ‘eenloketsysteem’.
De commissie wil zonder meer een versterking van SOLVIT. We willen dat het meer middelen krijgt, zowel in Commissieverband als op lidstaatniveau, en we zien SOLVIT als troubleshooter voor burgers en consumenten in de hele EU.
Commissaris, ik hoop dat u iets zult doen met de onderwerpen in de vraag van de commissie. 

Charlie McCreevy,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie stelt de belangstelling van het Europees Parlement voor SOLVIT, het EU-netwerk voor probleemoplossing, zeer op prijs.
SOLVIT is niet zomaar een systeem, het is in veel opzichten het startpunt van een verandering in de overheidscultuur, om de volgende redenen: ten eerste doorbreekt SOLVIT, met zijn deadline van tien weken en pragmatische aanpak, de trage bureaucratie en zet het burgers en bedrijven op de eerste plaats; ten tweede worden de lidstaten rechtstreeks verantwoordelijk voor het oplossen van hun onderlinge interne-marktproblemen; ten derde levert SOLVIT, door de volledig transparante werkwijze, meetbare resultaten op die echt het verschil maken voor burgers en bedrijven. Na drie jaar ervaring met SOLVIT kan de Commissie het netwerk van ganser harte aanbevelen als een alternatieve, snelle en effectieve manier van klachtenbehandeling. Daarom zijn er meer middelen toegewezen aan het SOLVIT-ondersteuningsteam van de Commissie, dat sinds september vijf fulltime en vier parttime medewerkers telt.
Een van de belangrijkste beleidsdoelstellingen voor SOLVIT is om het netwerk standaard op te nemen in het instrumentarium van alle medewerkers van de Commissie die zich bezighouden met de behandeling van klachten van burgers en bedrijven. We willen ook meer bekendheid geven aan het bestaan en de mogelijkheden van SOLVIT binnen andere EU-instellingen, zoals het Europees Parlement, binnen nationale overheden en binnen organisaties die de belangen van burgers en het bedrijfsleven behartigen.
Er zijn momenteel twee punten die aandacht behoeven, wil het potentieel van SOLVIT volledig worden benut: de overheidsinstanties van de lidstaten moeten hun administratieve praktijken en gewoonten veranderen, en er moeten op nationaal niveau voldoende middelen beschikbaar komen om de bij SOLVIT binnengekomen klachten te kunnen afhandelen en bewustmakingsactiviteiten te ontwikkelen.
SOLVIT is een instrument voor probleemoplossing. De Commissie is van mening dat de werkmethode van SOLVIT verder kan worden ontwikkeld om administratieve samenwerking op vele terreinen te ondersteunen. Geïnspireerd door het succes van SOLVIT zijn we momenteel bezig met het opzetten van een informatiesysteem voor de interne markt, een algemener instrument dat zich richt op de ondersteuning van de administratieve samenwerking tussen de lidstaten op de gehele interne markt.
SOLVIT moet sterker worden geprofileerd op politiek niveau. Alleen met voldoende politiek engagement zullen overheidsinstanties bereid zijn om waar mogelijk gebruik te maken van snellere en informelere probleemoplossingsmethoden. Alleen met een duidelijke politieke wil zullen de nationale overheden voldoende personeel krijgen om problemen binnen de deadlines op te lossen en uitspraak te doen voor bedrijven en burgers.
Gezien de tot nu toe behaalde resultaten denkt de Commissie dat het mogelijk moet zijn om SOLVIT meer bekendheid te geven zonder dat er een bindende rechtsgrondslag voor het netwerk moeten komen. Dankzij het ontbreken van een dergelijke grondslag kon het tot dusver zeer flexibel opereren. Bovendien zijn we de afgelopen jaren getuige geweest van een aantal interessante, spontane ontwikkelingen, zoals de meer structurele probleemoplossing door diverse SOLVIT-centra, zonder dat dit deel uitmaakt van het SOLVIT-mandaat zoals omschreven in de aanbeveling van de Commissie.
De Commissie zal een actieve rol blijven spelen in de verdere ontwikkeling van SOLVIT. In april 2006 zal het tweede jaarverslag over het functioneren en de ontwikkeling van SOLVIT verschijnen, op basis waarvan het Europees Parlement de situatie nader in ogenschouw zal kunnen nemen. 
Malcolm Harbour,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij met deze vraag. Ik wil ook graag mijn vriendin en collega, mevrouw McCarthy, welkom heten, nu zij hier voor het eerst is als voorzitter van de Commissie interne markt en consumentenbescherming: dit is de eerste van een reeks toekomstige gelegenheden waarbij we de zaken zullen aanpakken.
Ik wil uitdrukking geven aan een speciale interesse in SOLVIT. Mijn bureau heeft het voorrecht genoten een van de eerste gebruikers te zijn geweest van het systeem en mijn personeel is ervoor opgeleid. We hebben er een aanzienlijke hoeveelheid klachten naartoe doorverwezen. We zijn uiterst tevreden met de resultaten en de mensen die we hebben geholpen, zijn ook erg tevreden. Ik wil me volledig aansluiten bij de teneur van de vraag, maar ik denk dat die nog een aantal andere kwesties impliceert, omdat de ervoor benodigde bronnen niet alleen moeten worden gezocht op het niveau van de Commissie, zoals u, commissaris, hebt aangegeven. We moeten ook de lidstaten zover krijgen dat ze middelen beschikbaar stellen en hun activiteiten intensiveren.
Ik wil van de gelegenheid gebruikmaken om in het openbaar mijn dank uit te spreken aan het hardwerkende Britse personeel van SOLVIT op het ministerie van handel en industrie, dat mijn personeel uiterst goed heeft geholpen bij het oplossen van een breed scala aan klachten. Ik ben ervan overtuigd dat die ervaring door andere landen wordt gedeeld. Maar commissaris, u zult ook druk moeten uitoefenen op lidstaten. Zoals u zei, de cultuuromslag zal in dezen van essentieel belang zijn.
Ik wil van harte ondersteunen wat u hebt gezegd over de ontwikkeling van deze combinatie van technologie en proces – het gebruikmaken van technologie om bureaucratie te dwarsbomen – omdat we hopen en in feite zeker weten, dat we dit nodig hebben als de interne markt voor diensten zich ontwikkelt. Ik ben er in toenemende mate van overtuigd dat we deze week met een duidelijke meerderheid verbeteringen op dit punt zullen aanbrengen, maar we willen daarmee verder. Er zijn nieuwe gemeenschappelijke voorzieningen, er zullen nieuwe kleine bedrijven komen die toegang zoeken tot de gemeenschappelijke markt en SOLVIT zal voor allen toegankelijk moeten zijn, als we werkelijk de economische voordelen willen bereiken die de gemeenschappelijke markt belooft. 
Edit Herczog,
   Als wij spreken over consumentenbescherming, over steun aan bedrijven of over andere aspecten van de uitbreiding en handhaving van EU-wetgeving, noemen wij altijd efficiëntie en pragmatisme als belangrijke doelstellingen.
SOLVIT is een systeem dat een schoolvoorbeeld zou kunnen zijn van het streven naar die doelstellingen. SOLVIT toont de Europese burgers een Europa met een menselijk gezicht. Zoals reeds is gezegd, heeft het systeem in 2004 300 gevallen opgelost. Dit is zonder meer een groot aantal, als wij rekening houden met het feit dat in SOLVIT vijf hoge ambtenaren werken en zij elke week een oplossing hebben gevonden voor zes problemen. Wij mogen echter ook niet uit het oog verliezen dat de Europese Unie een bevolking heeft van 450 miljoen mensen. Dan lijken 300 klachten toch niet zoveel te zijn. Als elke burger die de kantoren van de 732 Parlementsleden bezoekt, met minstens één klacht naar SOLVIT zou gaan, zou dit al een onoplosbaar probleem veroorzaken. De reden voor het betrekkelijk gering aantal klachten zou kunnen zijn dat er slechts een gering aantal gevallen met klachten is, maar waarschijnlijker is dat slechts een klein aantal mensen van het bestaan van het systeem afweet, en daarom moeten wij ervan uitgaan dat in de toekomst, als de goede naam van het orgaan zich verder verspreidt, steeds meer mensen besluiten hun rechten op consumentenbescherming af te dwingen en naar SOLVIT te gaan. Dit betekent dat naarmate de populariteit van het systeem toeneemt, het werk van SOLVIT zal toenemen, steeds moeilijker zal worden wegens de toenemende integratie van de interne markt en zal groeien naarmate de consumentencultuur groeit.
Daarom zouden wij er goed aan doen om van meet af aan na te denken over de manier waarop wij het systeem kunnen klaarstomen, opdat het over vijf of tien jaar 500, 1 000 of zelfs nog meer klachten efficiënt, snel en pragmatisch kan behandelen. Voor dit proces zijn voldoende menselijke en financiële hulpbronnen nodig. Wij moeten het kader verder ontwikkelen en zorgen voor middelen waarmee een zo efficiënt mogelijk werkende administratieve samenwerking mogelijk wordt. Ook moeten wij erover nadenken hoe dit uitermate efficiënte, gebruikersvriendelijke Europese systeem tot een net zo efficiënte, aangeboren gewoonte kan worden in Europa, onder zijn consumenten, zijn ondernemers en burgers. Wij moeten wel beseffen dat, ongeacht de uitslag van de stemming aanstaande donderdag over de dienstenrichtlijn, het absoluut zeker is dat het SOLVIT-systeem ook nodig zal zijn in de dienstensector.
Daarom wil ik u, mijnheer de commissaris, ertoe aanmoedigen steun te geven aan de versterking van het SOLVIT-systeem en alles te doen wat in uw vermogen ligt om dit systeem goed te laten werken. 
Diana Wallis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit is inderdaad een bijzondere vraag, en het is goed dat die de continuïteit bevestigt tussen onze vorige voorzitter, de heer Whitehead, en mevrouw McCarthy.
Als het SOLVIT-systeem werkt, werkt onze interne markt. Het is een succes geworden: het levert positieve resultaten op; het heeft praktische gevolgen voor zowel het MKB als anderen die proberen de interne markt op gang te krijgen. Het systeem houdt zich vooral bezig met bestuurlijke problemen. Maar ik heb net als anderen veel positieve ervaringen gehad met het verwijzen van kiezers naar SOLVIT, die vervolgens tevreden consumenten werden.
De vraag maakt zeker de problemen duidelijk: bronnen en publiciteit. Als we over goede dienstverlening beschikken, moeten we dat zeker aan meer mensen vertellen; en als er middelen nodig zijn en de daarmee gepaard gaande problemen op het niveau van de lidstaten liggen, dan zullen we daar een oplossing voor moeten zoeken.
Ik wil echter graag de aandacht op iets anders vestigen. Vorige week was ik in de gelegenheid om te spreken op een bijeenkomst die werd georganiseerd door de commissie van consumentenafgevaardigden van consumentenbonden in de Europese Unie. Het is zonneklaar dat er nog steeds enorme problemen bestaan bij het nehartigen van consumentenbelangen over de grenzen heen. Ik denk dat we meer zouden kunnen doen om het SOLVIT-achtige systeem uit te breiden in de richting van dit soort problemen. Het SOLVIT-systeem is immers eenvoudig, pragmatisch en praktisch – zonder meer een voorbeeld van het beste van wat we doen, en niet overdreven formalistisch. Het laat zien dat de EU een toegevoegde waarde heeft die praktische gevolgen heeft voor onze burgers om de interne markt zo goed mogelijk te laten functioneren. Laten we dat uitbreiden, als dat mogelijk is, tot meer consumententerreinen, en niet beperken tot bestuurlijke problemen. 
Godfrey Bloom,
   . – Mijnheer de Voorzitter, het gaat weer om meer geld, is het niet? Mag ik de suggestie doen dat diegenen die dit netwerk echt een goed idee vinden, er zelf voor betalen, in plaats van steeds meer geld te persen uit de toch al zwaar belaagde Britse belastingbetaler, die al wordt uitgeknepen door de gulzige, domme politici die op alle niveaus over ons de scepter zwaaien? 
Adam Jerzy Bielan,
   . Mijnheer de Voorzitter, de interne markt biedt de burgers enorme kansen, maar functioneert helaas niet altijd optimaal. Zo duiken er problemen op in verband met de interpretatie van het recht, dat vaak onduidelijk en incoherent is. Dat toont aan dat zowel burgers als bedrijven in hun dagelijkse activiteiten op verschillende manieren belemmerd worden. In die gevallen kan het programma SOLVIT een oplossing bieden.
Het onbetwiste voordeel van dit netwerk is, dat hier wordt gekeken naar klachten van burgers en van ondernemers en dat het bovendien binnen een korte termijn een oplossing voor het probleem moet vinden. Bovendien is SOLVIT gratis en lost het volgens de officiële statistieken vijfenzeventig procent van de behandelde klachten op. SOLVIT is een uniek instrument, waardoor de Europese Unie kan toetsen of de Europese wetgeving correct wordt toegepast door de lidstaten. Een ander voordeel van dit netwerk is het feit dat SOLVIT door zijn overlegcapaciteiten zelfs heel ingewikkelde kwesties veel sneller en goedkoper kan oplossen dan een rechtbank.
Om de kwaliteit van SOLVIT te waarborgen is onlangs veel verbeterd aan de communicatie tussen netwerken en burgers of ondernemers die naar een oplossing voor de klachten zoeken. Dankzij deze verbeterde communicatie is mijn bureau gekoppeld aan het SOLVIT-netwerk en daardoor kunnen de kiezers uit mijn kiesdistrict met hun problemen terecht bij mijn assistenten en via ons gebruik maken van het systeem.
SOLVIT is zo’n succes dat ik denk dat we het netwerk verder moeten uitbreiden. Daarom steun ik het voorstel om SOLVIT meer personeel te geven, meer dan de vier ambtenaren die nu zijn voorzien.
Het idee achter SOLVIT als instrument om problemen op de interne markt op te lossen is geniaal en verdient alle mogelijke steun. Maar als politici die verantwoordelijk zijn voor de wetgeving, moeten wij er in de eerste plaats voor zorgen dat we duidelijke, transparante en verstandige wetten opstellen. Die wetten moeten voldoen aan de verwachtingen van de burgers en de ondernemers. Zo stimuleren we economische groei en creëren we een echte interne markt, die de ideeën verwezenlijkt van de oprichters van de Europese Unie. Tot nog toe hebben we dit helaas nog niet bereikt.
In deze zittingsperiode van het Parlement kunnen we echt iets doen om de enorme tekortkomingen van een interne dienstenmarkt te corrigeren. We moeten ons niet laten beïnvloeden door het protest in de straat, maar een duidelijk signaal geven dat het Europees Parlement een echte interne markt wil oprichten, waarin voor SOLVIT geen problemen meer zijn om op te lossen. Laten we de ontwerp-dienstenrichtlijn van de Europese Commissie steunen. 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, drie jaar geleden heeft de Europese Commissie het SOLVIT-netwerk ingevoerd om schendingen van de internemarktwetgeving te kunnen oplossen zonder gerechtelijke procedures. De Europese bedrijven en burgers kunnen SOLVIT gebruiken om problemen op te lossen op het gebied van vrij verkeer van goederen, sociale zekerheid, migratie, erkenning van diploma’s, enzovoort. SOLVIT biedt een klager de kans om tijd te sparen en dure gerechtelijke procedures te vermijden. Dit is vooral belangrijk voor de gewone burger en het midden- en kleinbedrijf. Een van de voordelen van SOLVIT is dat de door rechtbanken toegepaste verjaringstermijnen worden opgeschort.
Aan SOLVIT zijn ongeveer 800 gevallen voorgelegd, en 80 procent daarvan is opgelost. In het eerste jaar waarin SOLVIT operationeel was, behandelde Litouwen tien klachten. Zeven daarvan waren tegen Litouwen gericht en drie daarvan waren klachten van Litouwen tegen andere landen. 90 procent van de klachten kwam van burgers en de meeste gingen over het vrij verkeer van personen. Litouwen is een van de landen waarin de klachten tijdig werden opgelost. De gemiddelde tijd was 43 dagen, ondanks het feit dat in Litouwen slechts één personeelslid van SOLVIT werkt. Er zijn echter gebieden van SOLVIT-activiteiten die voor verbetering vatbaar zijn, zowel in Litouwen als in andere landen.
Het klein aantal SOLVIT-gevallen dat werd behandeld, toont aan dat niet alleen de burgers maar ook bepaalde overheidsinstanties maar heel weinig afweten van dit systeem. Dit is de voornaamste hinderpaal voor de oplossing van de internemarktproblemen door SOLVIT. Wij moeten het publiek informeren over de mogelijkheden die SOLVIT biedt en voorlichtingscampagnes houden voor de burgers en de bedrijven.
Ik vraag de Europese Commissie dan ook om de nationale regeringen ertoe aan te zetten de mogelijkheden van SOLVIT te versterken door meer personeel beschikbaar te stellen, en zelf ook het werk van SOLVIT financieel te ondersteunen. 
Charlie McCreevy,
   Mijnheer de Voorzitter, ik dank de leden van het Parlement hartelijk voor hun bijdragen. Er is een aantal praktische suggesties en ideeën naar voren gebracht, met name door mevrouw McCarthy, waar ik mijn diensten op attent heb gemaakt.
SOLVIT heeft te maken met het functioneren van de interne markt. We horen vaak oproepen om te komen tot een meer gemeenschappelijk markt, tot meer harmonisatie. Dat lijkt voor velen het antwoord op alle problemen. Ik geloof niet dat meer richtlijnen en meer harmonisatie de enige oplossingen zijn. In feite kunnen ze zelfs een deel van het probleem zijn. Als er een praktisch probleem ontstaat bij het doen van zaken over de grenzen heen, is daar een praktische oplossing voor nodig. Juridische procedures en regelgeving vormen zelden een praktische oplossing, SOLVIT is dat wel. Het stelt de bij het probleem betrokken partijen en de landsregeringen in staat effectief te communiceren en in een tijdsbestek van weken een oplossing te zoeken. Onze bedrijven en consumenten hebben een antwoord en een oplossing nodig. Systemen als SOLVIT dragen daartoe bij.
SOLVIT is een succes geworden. Honderden problemen zijn ermee opgelost. Misschien zijn sommigen niet onder de indruk van deze cijfers, maar grote aantallen duiden erop dat er problemen zijn en dat de gemeenschappelijke markt in sommige opzichten niet functioneert. Dat is zeker niet het geval; de gemeenschappelijke markt , maar er is hier en daar behoefte aan assistentie met behulp van lichtvoetige instrumenten. Dat is wat SOLVIT is. We moeten het niet tot slachtoffer maken van zijn eigen succes, door het te formaliseren of er een log apparaat van te maken. Ja, we moeten het bewustzijn kweken dat SOLVIT een manier is om problemen op te lossen. Ja, lidstaten en de Commissie moet er borg voor staan dat SOLVIT wordt gesteund met voldoende middelen, maar we moeten van SOLVIT niet iets maken wat het niet is.
Mijn aanbeveling voor SOLVIT is dezelfde die ik bij veel andere aangelegenheden doe, namelijk: houd het eenvoudig. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0394/2005) van Michael Cashman, namens de Commissie verzoekschriften, over de inbeslagneming van voertuigen door de Griekse autoriteiten (2005/2005(INI)). 
Michael Cashman (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het is treurig dat we ons moeten bezighouden met deze kwestie, die het hart raakt van het acquis communautaire. Je zou kunnen zeggen dat we te maken hebben met een Griekse tragedie, zij het dat er andere burgers van de EU door worden geraakt. In de Commissie verzoekschriften moeten we, meer dan in andere commissies, nationale en partijpolitieke belangen en trouw opzijzetten om oprecht rechtvaardig te kunnen handelen tegenover de burgers die ons benaderen.
We hebben talloze verzoekschriften ontvangen van burgers in de EU over confiscatie van voertuigen door de Griekse autoriteiten. De verzoekers hebben gesteld dat Griekenland Richtlijn 83/182/EG, die betrekking heeft op de voorwaarden voor vrijstelling van bepaalde belastingen en accijnzen voor ingezetenen van de EU wier – en dat is de sleutel – is gelegen in een andere lidstaat, niet juist hebben geïmplementeerd. De Griekse autoriteiten hebben bovendien buitenproportioneel hoge bestuurlijke boetes opgelegd en eigendommen van de verzoekers in beslag genomen, op basis van het argument dat de betrokkenen zich schuldig maakten aan belastingontduiking. De verzoekers is in een aantal gevallen gevraagd een bedrag te betalen dat tot tien maal hoger was dan de heffingen, zonder enige relatie tot de werkelijke waarde van het motorvoertuig.
Dit verslag is diverse malen in de commissie besproken en eind november met een grote meerderheid aanvaard. De verzoekers hebben hun verzoekschriften gepresenteerd en uitgelegd dat ze in een aantal gevallen boetes moesten betalen tot een hoogte van EUR 45 000 om weer in het bezit te komen van hun eigendom, nadat de Griekse autoriteiten er beslag op hadden gelegd en het hadden geconfisqueerd. Zowel ik, als rapporteur, en de voorzitter van de Commissie verzoekschriften, hebben regelmatig overleg gevoerd met de Griekse autoriteiten en geprobeerd deze kwesties en de zaken die zij op dit moment in behandeling hebben, op te lossen.
Een amendement op de Griekse douanewet is door het Griekse parlement aangenomen. Mij is echter medegedeeld dat de wet de Griekse autoriteiten nog steeds de bevoegdheid geeft in deze situatie voertuigen in beslag te nemen. Het is goed om in herinnering te roepen dat de verzoekers hebben voldaan aan de voorwaarden voor vrijstelling, zoals neergelegd in Richtlijn 83/182/EG, van met name omzetbelasting, douaneheffingen, en elke andere verbruiksbelasting bij tijdelijke invoer van een motorvoertuig uit een andere lidstaat. Alle verzoekers hebben hun gewone verblijfplaats, dat wil zeggen de plaats waar zij tenminste gedurende 185 dagen per kalenderjaar wegens persoonlijke of professionele bindingen verblijven, in een andere lidstaat dan Griekenland. Zij voldoen dus aan de voorwaarden in de richtlijn.
De verzoekers konden bovendien met passende middelen, zoals identiteitskaarten of geldige documenten, het bewijs van hun normale verblijfplaats leveren. Daarnaast is – niet alleen naar mijn inzicht, maar ook naar dat van de Commissie – de oplegging van een bijzondere administratieve boete, en met name een forfaitaire boete met de cilinderinhoud als enig criterium, zonder dat naar de ouderdom van het voertuig wordt gekeken, en van een verhoogde heffing die kan oplopen tot tienmaal de eigenlijke belasting, onverenigbaar met het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel.
Tot slot hoop ik dat het aannemen van dit verslag een krachtig signaal mag zijn voor de Griekse autoriteiten om de wet zodanig aan te passen dat die aansluit bij de richtlijnen waarnaar ik heb verwezen. We denken vaak in de EU dat het acquis communautaire een menu à la carte is waar we uit kunt kiezen wat ons goeddunkt. Het tegendeel is waar: het acquis communautaire vereist van ons, leden van de EU, dat we ons volledig aanpassen en het acquis op de juiste manier implementeren.
Ik roep de Commissie op ons mee te delen welke actie zij zal ondernemen als de Griekse autoriteiten de Gemeenschapsrichtlijn niet op de juiste wijze implementeren. 
László Kovács,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat ik een bijdrage mag leveren aan dit debat over het confisqueren van auto's in Griekenland. Ik heb het verslag van de heer Cashman met veel interesse gelezen en geïnteresseerd naar hem geluisterd, en ik deel alle zorgen die in het verslag worden verwoord. De kwesties die in het verslag voor het voetlicht worden geplaatst, zijn niet alleen in dit specifieke geval erg belangrijk, maar ook voor de gevolgen die zij hebben op initiatieven van de Commissie met betrekking tot voertuigenbelasting en de fundamentele rechten van burgers.
Ik wil graag enige woorden wijden aan de zaak in kwestie. In aanvulling op de talrijke verzoekschriften die het Parlement heeft ontvangen, heeft de Commissie in de afgelopen jaren ook een groot aantal klachten bereikt over bestuurlijke praktijken die leiden tot het confisqueren van auto’s. Ik wil niet al te diep ingaan op technische details, maar zoals u weet, biedt gemeenschapswetgeving burgers met een verblijfplaats in de ene lidstaat – ik benadruk dat het gaat om “verblijfplaats” en niet om “nationaliteit” – het recht de auto voor persoonlijke doeleinden te gebruiken in een andere lidstaat zonder de verplichting die auto te registreren in die andere lidstaat, mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Eén van die voorwaarden is dat het gebruik van de auto in de andere lidstaat niet langer duurt dan zes maanden per jaar.
Toepassing van die richtlijn is erg problematisch geweest in Griekenland. Het heeft geleid tot een bestuurlijke praktijk die helaas het feit heeft veronachtzaamd dat in veel gevallen de normale verblijfplaats van veel Grieken in een staat buiten Griekenland ligt. Deze praktijk treft vooral mensen met de Griekse nationaliteit die niet permanent in Griekenland wonen en werken. Het resultaat daarvan is, zoals u hebt kunnen lezen in het verslag, het opleggen van erg hoge boetes die culmineerden in het confisqueren van de betrokken voertuigen, soms gevolgd door verkoop bij veiling nog voordat een nationale rechter in de zaak tot een besluit kon komen. De Commissie heeft ook vernomen dat dit in het verleden in een aantal gevallen tot gevangenisstraffen heeft geleid. Om die redenen heeft de Commissie een inbreukprocedure ingesteld en de kwestie zelfs voorgelegd aan het Europese Hof van Justitie.
Ik wil benadrukken dat het niet de bedoeling is van de Commissie, en dat het ook niet in haar voordeel is, om één lidstaat in het bijzonder uit te kiezen boven andere, omdat iedere lidstaat op de een of andere manier geconfronteerd wordt met eigen problemen op weg naar verwezenlijking van een gemeenschappelijke markt, waarop fundamentele vrijheid en respect voor gemeenschapswetgeving moeten worden gegarandeerd.
De voertuigenbelasting is op gemeenschapsniveau nog maar weinig geharmoniseerd. Niettemin mogen de lidstaten alleen van hun vrijheid genieten binnen het kader van de richtlijnen die van toepassing zijn en binnen de algemene principes van gemeenschapswetgeving, die het fundament vormen onder de constructie van de Europese Unie.
Als een burger aanzienlijke economische schade oploopt als hij of zij van zijn of haar auto gedurende een bepaalde periode gebruik wil maken in een andere lidstaat, zeker wanneer dit wordt torgestaan door gemeenschapswetgeving, vormt dat een risico voor een vrij verkeer van personen in de Unie.
Het is ook waar dat lidstaten de vrijheid hebben de hoogte vast te stellen van boetes die zij adequaat achten bij een overtreding van hun wetgeving, ervan uitgaande dat er werkelijk sprake is van een overtreding. Ze dienen echter het evenredigheidsbeginsel te respecteren. Een praktijk die geen rekening houdt met bewijs van een verblijfplaats in een lidstaat, of waarbij hoge boetes worden uitgeschreven zonder dat er rekening wordt gehouden met de goede trouw van de overtreder, dient ook te worden gecorrigeerd.
De Commissie heeft in dit stadium alle noodzakelijke stappen gezet die het Verdrag toestaat, om het probleem aan te pakken. De Commissie is echter blij met een initiatief als het onderhavige, dat een verdere bezinning mogelijk maakt op de gevolgen die voertuigenbelasting heeft voor het leven van burgers in de EU.
Tot slot wil ik vanuit een breder perspectief opmerken dat de Commissie niet alleen doorgaat op de weg van het inbreukbeleid, maar ook een proactieve benadering kiest op het terrein van wetsvoorstellen. In juli 2005 heeft de Commissie mijn voorstel voor een richtlijn inzake voertuigenbelasting aangenomen, dat tot doel heeft om bestaande belastingobstakels die een vrij verkeer van personenvoertuigen van de ene naar de andere lidstaat belemmeren, te slechten, zodat de interne markt beter kan functioneren. Een van de doelstellingen van het voorstel is het afschaffen van registratiebelasting en opname daarvan in een jaarlijkse motorrijtuigenbelasting in een tijdsbestek van vijf of tien jaar. Het voorstel wordt op dit moment besproken in verschillende parlementaire commissies en in de Raad. Ik zal u in een later stadium hierover raadplegen.
Ik dank u voor uw aandacht en zie uit naar het debat. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het verslag-Cashman is niet opgesteld ter verdediging van het communautair acquis. Het is gebaseerd op nog geen dozijn verzoekschriften over zaken uit de tijd voor 2004, waarvan de indieners ofwel tot een vergelijk zijn gekomen met de Griekse autoriteiten ofwel nog in processen zijn verwikkeld en steun nodig hebben.
Ik wil drie punten aanstippen. Eerst de relatie tussen het verslag en de werking van de Commissie verzoekschriften. Daarbij moet ik opmerken dat wij officieel hadden gevraagd om een schriftelijk advies van de juridische dienst van het Europees Parlement over de vraag of er een verslag mocht worden opgesteld en in het Europees Parlement ter stemming mocht worden gebracht, over een zaak die aanhangig is bij zowel het Europees Hof van Justitie als de nationale rechtbanken. Het is eigenlijk schandalig dat wij dat advies nooit hebben gekregen. Is er geen sprake van discriminatoire behandeling van de burgers die verzoekschriften hebben ingediend waarover geen verslag is opgesteld, omdat de zaken aanhangig waren bij de rechtbank?
Dan nu de inhoud. Het gaat om verzoekschriften uit één land, Griekenland, ofschoon er ook in de andere vierentwintig lidstaten verwarring bestaat ten aanzien van het gebruik van personenauto’s met buitenlandse nummerborden. Juist daarom heeft, zoals ook u al zei, de Commissie een nieuwe ontwerprichtlijn ingediend, en is Griekenland voor het Hof gedaagd wegens niet nakoming van de richtlijn uit 1983. Dat heeft ertoe geleid dat de wetgeving van Griekenland is gewijzigd, eerst in 2001 door de socialistische regering en daarna recentelijk nog eens, in 2005, door de regering van de Nea Dimokratia. Daarvan wordt echter helemaal geen gewag gemaakt in het verslag. Waarom is dit verslag dan opgesteld? Het geringe aantal verzoekschriften dat heeft geleid tot de opstelling hiervan is niet representatief. De indieners wekken de indruk dat zij speciale, persoonlijke betrekkingen hebben met het Parlement. De Commissie verzoekschriften mag niet voor rechter spelen en gegevens als waar beschouwen die niet zijn bewezen, zoals het gegeven “vaste woonplaats”, waarover de rechtbanken zich moeten uitspreken.
Toen men aan het verslag begon, dacht men dat het ging om veertig verzoekschriften. Uiteindelijk bleek dit aantal heel gering te zijn, en van de overgebleven verzoekschriften is een gedeelte al afgehandeld omdat men ofwel tot een vergelijk is gekomen ofwel de zaak aanhangig heeft gemaakt bij de rechtbank. Daarom vraag ik de collega’s van alle fracties om tegen het verslag te stemmen en de Commissie verzoekschriften het prestige terug te geven dat zij verdient, door de rechtstaat te eerbiedigen en zich niet te bemoeien met de rechtspraak.
Ik hoop, mijnheer de commissaris, dat de voorgestelde nieuwe richtlijn van 2005 snel tot goede resultaten zal leiden. 
Maria Matsouka,
   Mijnheer de Voorzitter, als ondervoorzitter van de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement moet ik, nu wij het verslag van collega Cashman over confiscatie van auto’s in Griekenland bespreken, op het volgende wijzen. Ten eerste hebben de gerechtelijke instanties nog geen definitieve uitspraak gedaan over alle zaken. Er zijn dus nog zaken hangende. Veronderstel dat wij deze bevoegdheid hebben. Waarom hebben wij deze dan niet uitgeoefend in andere, soortgelijke gevallen? Ik denk bijvoorbeeld aan het verzoekschrift van de ontslagen werknemers van de kunstmestfabriek SY.EL.AE. Ook toen werd overwogen om een verslag op te stellen, maar omdat er een rechtszaak liep, is dat nooit gedaan.
Ten tweede gaat het verslag alleen over Griekenland, ofschoon overeenkomstige verzoekschriften ook met betrekking tot andere lidstaten van de Europese Unie zijn ingediend. Hieruit moet men zonder meer afleiden dat het Europees Parlement zich zelf schuldig maakt aan discriminatie van Europese burgers.
Laten wij eens kijken naar het verslag, de verzoekschriften en de feitelijke situatie. De communautaire richtlijn 83/182 betreft belastingvrijstelling en stelt de voorwaarden vast waaronder personenauto’s opgenomen kunnen worden in het stelsel van tijdelijke invoer en vervoer. Daarin wordt niet gesproken over boetes, want daarvoor zijn de lidstaten bevoegd. De Griekse wetgeving betreffende boetes is uitgevaardigd om de financiële misdaad in de autosector te bestrijden, en wel in een tijd waarin deze misdaad hoogtij vierde. Deze boetes werden trouwens niet alleen aan particulieren opgelegd maar ook aan handelaren en georganiseerde groepen waarvan bewezen was dat zij belasting wilden ontduiken.
Wat de niet-toepassing van het proportionaliteitsbeginsel betreft, dat het verslag inroept in verband met beboeting op basis van cilinderinhoud als enig criterium, heeft de rechtbank erop gewezen dat de uitvaardiging van die maatregelen noodzakelijk was om repressie en preventie mogelijk te maken. Met wet 2960/2001 zijn reeds verbeteringen aangebracht in de Griekse wetgeving. Daarmee is de straf wegens smokkel en confiscatie van auto’s afgeschaft, en wordt alleen, bij wijze van zekerheid voor de Griekse overheid, tijdelijke inbeslagneming gehandhaafd in afwachting van betaling van de opgelegde boete. Daarom hebben de rechtbanken besloten tot vrijspraak wat het strafrechtelijke gedeelte betreft maar niet wat de boete betreft.
Wat de boetes betreft, is op 22 december 2005 een wetsontwerp ingediend in het Griekse parlement waarmee de boetes worden verminderd en tijdelijke inbeslagneming enkel en alleen wordt toegepast in uitzonderlijke gevallen. Mijns inziens is wel duidelijk dat wij allen voor toepassing van het communautair recht zijn, maar tegelijkertijd de cruciale verschillen tussen de lidstaten erkennen. 
David Hammerstein Mintz,
   Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de heer Cashman bedanken voor zijn verslag, dat heel duidelijk, beknopt en accuraat is.
Door de toon van het debat lijkt het alsof sommige personen niet begrijpen wat de Commissie verzoekschriften is; wij reageren op klachten, op de zorgen van burgers in alle landen. Wij bemoeien ons niet met interne aangelegenheden van een land, integendeel: wij behandelen zaken van Europese burgers van wie de rechten zijn geschonden.
Dat is wat de Commissie verzoekschriften doet. We zijn geen rechter en geen partij. De Commissie verzoekschriften neemt nergens besluiten over. We zijn bemiddelaars. We geven antwoord aan de Europese burgers.
In dit geval denk ik dat de meerderheid van de leden van de Commissie verzoekschriften van mening is dat er een schending van rechten en richtlijnen heeft plaatsgevonden en dat de praktijk van de Griekse autoriteiten om auto’s in beslag te nemen en astronomische boetes op te leggen volkomen onaanvaardbaar is.
Er is een duidelijke schending van richtlijn 83/182, en dat gaat heel Europa aan. Een overheid moet niet handelen en zichzelf financieren op een wijze die voor haar burgers zo weinig transparant en onrechtvaardig is, en dat uiteindelijk ook is voor alle Europeanen die dat prachtige, schitterende land met zo veel geschiedenis, wat Griekenland is, willen bezoeken. We willen naar Griekenland kunnen zonder de angst dat onze auto van ons wordt afgepakt, of voor de dingen die daar gebeuren.
Ten slotte wil ik mijn dank uitspreken voor het voorbeeldige, uitmuntende bemiddelings- en communicatiewerk van het technische team van de Commissie, dat professioneel en in mijn ogen zeer effectief is geweest. Ik hoop dat de Griekse autoriteiten zo snel mogelijk zullen optreden om een einde te maken aan de verwerpelijke praktijk die we vandaag behandelen. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, als lid van de Commissie verzoekschriften heb ik van nabij deze zaak gevolgd. Ook heb ik een aantal ondertekenaars van de verzoekschriften ontmoet, onder wie de heer Louloudakis. Hij heeft de zaak tegen de Helleense Republiek aangespannen, die uiteindelijk is voorgekomen bij het Europees Hof van Justitie. De ernst van deze zaak heeft mij ten zeerste getroffen.
Ik dank de heer Cashman voor zijn uitstekende en evenwichtige werk. Net als hij ben ik van mening dat dit inderdaad onaanvaardbaar is in een Europese Unie die juist in deze maanden de interne markt probeert te voltooien via het vrij verkeer van goederen, personen en economische diensten.
Het is onaanvaardbaar dat Europese burgers met geldige papieren, die tijdelijk in een andere lidstaat verblijven voor toerisme of werk, als misdadigers worden behandeld en zonder enkele reden worden beschuldigd van misdrijven.
De ondertekenaars van de verzoekschriften hebben te maken gehad met de confiscatie van goederen waarvan zij de rechtmatige eigenaar waren. Ook hebben zij boetes gekregen van enkele honderdduizenden euro’s, die soms op ernstige wijze de economische, fysieke en morele stabiliteit van de betrokken families hebben aangetast.
Via het Parlement vraag ik daarom meer aandacht voor de eerbiediging van het communautair recht en de daarmee verbonden algemene principes van vrijheid en evenredigheid door de douaneprocedures streng te controleren. Bovendien verzoek ik om de getroffenen een fatsoenlijk vergoeding te geven voor alle materiële en morele schade die zij tot nu toe onterecht hebben geleden. Tot slot vraag ik ervoor te waken dat de controlebevoegdheid, die elk land legitiem uitoefent, uitmondt in een min of meer opzettelijke vorm van misbruik. 
László Kovács,
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb aandachtig naar het debat geluisterd en wil graag over een paar aspecten iets opmerken.
Het is waar dat sinds het begin van de inbreukprocedure de situatie in de betrokken lidstaat is verbeterd. Ik wil graag in herinnering roepen dat tot voor enige jaren de opgelegde boetes betrekking hadden op het overtreden van de douanewet en dat bovendien “smokkelen” een van de overtredingen was die ingevolge de nationale wetgeving ten laste werd gelegd. Dit is gelukkig niet langer het geval en de Commissie wil graag haar tevredenheid uitspreken over deze vooruitgang. Verdere stappen zullen echter moeten worden gezet om de nationale praktijk in overeenstemming te brengen met gemeenschapswetgeving.
Ik wil één belangrijk aspect graag verduidelijken: de hoge registratiebelastingen die in sommige lidstaten worden geheven op voertuigen in het geval van een permanent overbrengen van de verblijfplaats, zijn een volstrekt andere kwestie dan die waarvan in het verslag van de heer Cashman sprake is.
Aan de ene kant is het bepalen van de hoogte van de registratiebelasting die iemand moet betalen als hij een voertuig in een land laat registreren, afhankelijk van het belastingregime in die lidstaat. Europese wetgeving – met name het verbod op discriminatie van geïmporteerde goederen ten faveure van binnenlandse goederen – kan van betekenis zijn bij de manier waarop de belasting wordt berekend, in het bijzonder met betrekking tot de waarde die wordt toegekend aan tweedehands auto’s. Gemeenschapswetgeving verbiedt de lidstaten echter niet om een hoge registratiebelasting op voertuigen te heffen.
Aan de andere kant heeft het verslag van de heer Cashman betrekking op de toepassing van een bestaande richtlijn, die tijdelijk gebruik van voertuigen in een andere lidstaat toestaat zonder de verplichting tot registratie ter plaatse. Ik wil daaraan toevoegen dat dit een zaak is van concrete toepassing van gemeenschapswetgeving door lidstaten. Het verslag behandelt onder andere de interpretatie van het begrip “normale verblijfplaats” door de nationale autoriteiten, die in strijd is met de principes die zijn vervat in de richtlijn zelf.
De richtlijn kan in feite alleen goed functioneren als het aan een persoon die in de ene lidstaat zijn verblijfplaats heeft, wordt toegestaan zijn voertuig te gebruiken in een andere lidstaat dan die waar zijn normale verblijfplaats zich bevindt. Als het bewijs voor de verblijfplaats in de eerste staat niet wordt geaccepteerd door de tweede staat, of de bewijsvoering wordt bemoeilijkt, dan kan de richtlijn niet correct worden toegepast. Ik wil u er ook aan herinneren dat de kwestie verband houdt met het recht diensten te ontvangen en te leveren in een andere lidstaat. Dat is een kern van de zaak waarover we discussiëren.
Voordat ik afsluit, wil ik reageren op een paar punten en vragen die aan de orde zijn gesteld door deelnemers aan het debat. Het is waar dat andere lidstaten ook gemeenschapswetgeving overtreden, maar deze overtredingen hebben betrekking op andere aspecten van voertuigenbelasting, bijvoorbeeld op het punt van discriminatie bij het opleggen van registratiebelasting, en er zijn geen auto’s bij geconfisqueerd, wat ook duidt op een gebrek aan evenredigheid.
Een andere kwestie die tijdens het debat aan de orde is gesteld, is de vraag of het juridisch wel toelaatbaar of legitiem is om actie te ondernemen terwijl de zaak nog in behandeling is bij het Europese Hof van Justitie. We hebben daarover de mening gevraagd van de Juridische Dienst van het Parlement. Die had geen bezwaar en de Commissie is absoluut niet in een positie het oordeel van de Juridische dienst van het Parlement ter discussie te stellen.
Tot besluit wil ik graag zeggen dat, rekening houdend met het feit dat de Commissie nog steeds klachten bereiken, de Commissie in dit geval alle mogelijke actie heeft ondernomen. Er is een zaak aanhangig gemaakt bij het Europese Hof van Justitie. Vanzelfsprekend hoeft het afwachten van de uitspraak een lidstaat die zich wil conformeren aan gemeenschapswetgeving, er niet van te weerhouden de eigen wetgeving ondertussen aan te passen voordat een besluit is genomen. We hebben in feite al vernomen dat Griekenland wetgeving ontwikkelt of heeft ontwikkeld, maar aangezien we nog geen officieel signaal hebben ontvangen van de Griekse autoriteiten, kunnen we u daar geen mening over geven.
De commissie is erg blij met de bemoedigende signalen die haar gedurende de debatten in het Parlement hebben bereikt van de kant van de Griekse autoriteiten, en zou ook zeer zeker graag zien dat die zouden worden bevestigd door het aannemen van nieuwe wetgeving. 
Dank u zeer voor uw aandacht.
Michael Cashman (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, de suggestie is gedaan, boeiend genoeg vanuit mijn eigen hoek van het Parlement, dat wij Griekenland op oneerlijke wijze op de korrel zouden nemen. Ik wil daarover alleen zeggen dat we in de Commissie verzoekschriften alleen reageren op verzoekschriften die we ontvangen, en alleen die in behandeling nemen, en dat we geen verzoekschriften hebben ontvangen vanuit enig andere lidstaat met betrekking tot het confisqueren van voertuigen. Zoals commissaris Kovács heel terecht heeft opgemerkt: waar er al problemen zijn, zijn er geen voertuigen in beslag genomen. Ik wijs de leden van het Parlement daarom op de titel van het verslag. Griekenland conformeert zich duidelijk niet aan deze richtlijn. Er zijn duidelijke overtredingen, anders was er geen inbreukprocedure opgestart.
Als we wetten ondertekenen, dienen we die op correcte wijze te implementeren. Of de zaak nu aanhangig is gemaakt bij het Hof of niet: gezien het feit dat wij mede-wetgever zijn, zou het onthutsend zijn als het Europees Parlement geen mening zou hebben over de vraag of een lidstaat de wetgeving al dan niet naleeft.
Tot slot, de oplossing voor dit probleem moet worden aangedragen door de Griekse autoriteiten. Die kunnen het snel oplossen of het overlaten aan het Europese Hof van Justitie. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, omdat u de heer Cashman het woord hebt gegeven, wilde ik u vragen of wij ook een tweede keer mogen spreken. Zo ja, dan willen ook wij graag nog iets zeggen, en de commissaris vragen waarom hij zo’n negatieve houding heeft. 
László Kovács,
   Mijnheer de Voorzitter, ik geloof niet dat mijn houding negatief was. Zij was objectief en gebaseerd op de feiten die ons ter beschikking zijn gesteld, alsmede op de klachten die wij hebben gekregen van Griekse burgers die zijn gevestigd in een andere land dan Griekenland. Mijn houding had te maken met het gebrek aan proportionaliteit dat bleek uit de inbeslagname van auto’s en de hoge boetes. Dat waren de belangrijkste punten die aanleiding gaven tot de inbreukprocedures. We móesten deze wel opstarten, omdat dit alles een schending is van het gemeenschapsrecht en omdat de Commissie de hoeder is van de Verdragen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0026/2006) van Csaba Őry, namens de Delegatie van het Europees Parlement in het bemiddelingscomité, over de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (kunstmatige optische straling) (19de bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) (PE-CONS 3668/2005 C6-0001/2006 1992/0449B(COD)). 
Csaba Őry (PPE-DE ),
   . – Staat u mij toe om een korte samenvatting te geven van de belangrijkste stadia van deze ingewikkelde wetgevingsprocedure, dankzij de welke wij nu de richtlijn betreffende optische straling in derde lezing kunnen behandelen.
De procedure begon met Kaderrichtlijn 89/391/EEG, waarmee werd voorzien in een allesomvattende regelgeving voor heel het vraagstuk van de gezondheid en veiligheid van werknemers. Daarmee werd ook een rechtskader ingevoerd voor een uniforme aanpak van alle mogelijke risico’s waaraan werknemers worden blootgesteld. Artikel 16 van de kaderrichtlijn bepaalt dat voor de aanpak van de diverse soorten risico’s bijzondere richtlijnen moeten worden uitgewerkt. Deze zijn nodig omdat daarmee de algemene bepalingen van de Kaderrichtlijn nauwkeurig kunnen worden aangepast aan de specifieke situaties. Het is absoluut ook in het belang van de werknemers en werkgevers dat de inhoud van de algemene verplichtingen wordt aangepast aan de specifieke soorten risico’s. Op die manier wordt namelijk het recht van de Europese Unie in praktijk gebracht, wordt concurrentieneutraliteit gecreëerd en wordt meer veiligheid gegarandeerd. Zonder een ondubbelzinnige formulering van de inhoud van de verplichtingen is het voor de werkgevers heel moeilijk om aan te tonen dat zij de wetsbepalingen hebben nageleefd. Dat zou dan leiden tot juridische geschillen met onvoorspelbare uitkomsten. Het is echter ook in het belang van de werknemers dat de bescherming van hun gezondheid en veiligheid – die overeenkomstig artikel 137 van het Verdrag van Rome een onvervreemdbaar recht is van elke Europese burger – wordt hard gemaakt met efficiënte en gemakkelijk toepasbare wetgeving.
Aan de opstelling van deze specifieke richtlijnen is de afgelopen vijftien jaar gewerkt. De richtlijn betreffende optische straling moet het vierde, zeer belangrijke gebied – na lawaai, mechanische trillingen en elektromagnetische straling – reglementeren, en volgens de oorspronkelijke plannen van de Europese Commissie en de Raad moest met deze richtlijn het probleem van de optische straling uit zowel natuurlijke als kunstmatige bronnen worden behandeld. Er zijn echter aanzienlijke verschillen tussen deze twee gebieden, zowel wat betreft de te treffen maatregelen als de risicovermindering. Daarom heeft het Europees Parlement tijdens de discussie in tweede lezing over de richtlijn de lidstaten de volledige bevoegdheid gegeven voor de vermindering van de met zonnestraling verband houdende risico’s. Achteraf stelde men echter vast dat dit besluit in strijd was met bepaalde bevoegdheden van de Europese Unie, aangezien daarmee de toepassing van de bepalingen van artikel 137 van het Verdrag van Rome onmogelijk zou worden. Daarin staat immers dat voor elk soort risico de minimumvoorschriften op het gebied van de gezondheid en de veiligheid van de werknemers moeten worden vastgesteld in het kader van de EU. Daarom konden de Raad en de Commissie niet instemmen met het besluit van het Parlement in tweede lezing. Daarop volgde toen een bemiddelingsprocedure, in de loop waarvan de Raad instemde met de meeste amendementen van het Parlement en zelf slechts twee inhoudelijke en twee formele wijzigingen voorstelde. De belangrijkste inhoudelijk wijziging was dat natuurlijke optische straling van het toepassingsgebied van de richtlijn uitgesloten zou moeten worden, bij gebrek aan een grondslag voor een pan-Europese overeenkomst over minimumvoorschriften van de Europese Unie op dit gebied.
Onder de wetgevers is er evenwel geen enkele onenigheid over de vraagstukken in verband met kunstmatige straling, en daarom zou het opportuun zijn om nu onmiddellijk, dit jaar nog, een bijzondere richtlijn in te voeren met nauwkeurige voorschriften voor dit gebied. De delegatie van het Europees Parlement kon instemmen met deze argumenten, maar bij alle andere vraagstukken heeft de Raad het standpunt van het Europees Parlement overgenomen. Bijgevolg werd de door de delegatie van het Parlement voorgestelde formulering opgenomen in artikel 8 betreffende medisch toezicht en in de relevante alinea van de preambule. Wij kunnen zeggen dat de bemiddelingsprocedure tegen alle verwachtingen in snel en succesvol is verlopen en al in december 2005 een eindakkoord kon worden gesloten.
Daarom vraag ik mijn collega’s en het Parlement om tijdens de stemming steun hieraan te geven. 
Vladimír Špidla,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, namens de Commissie zou ik graag allereerst de Raad en het Europees Parlement willen bedanken voor hun inspanningen in deze kwestie. Eveneens wil ik mijn waardering uitspreken over het feit dat zij zo snel een akkoord hebben weten te bereiken over een zodanig moeilijke materie als optische straling. Dit is het vierde en laatste deel van de ontwerptekst van de richtlijn betreffende de bescherming van werknemers tegen risico’s van fysische agentia. Dankzij de aanname van deze nieuwe richtlijn, gebaseerd op de meest recente wetenschappelijke inzichten, kan straks voor alle werknemers die op de werkplek blootstaan aan kunstmatige optische straling, een betere veiligheid en een betere bescherming van de gezondheid worden gewaarborgd. De Commissie is verheugd dat deze richtlijn volledig in overeenstemming is met het acquis communautaire op het gebied van veiligheid en de bescherming van de gezondheid, en dat tegelijkertijd de voor de handhaving van de concurrentiekracht van het bedrijfsleven noodzakelijke flexibiliteit en proportionaliteit zijn gewaarborgd. De richtlijn die wij nu zijn overeengekomen, maakt aldus onderdeel uit van de verbetering van de regelgeving, want aan de ene kant zorgt ze er voor dat bedrijven niet onnodig en onevenredig worden belast en aan de andere kant beantwoordt ze aan de doelstellingen van artikel 137 van het Verdrag op het gebied van de veiligheid en de bescherming van de gezondheid van werknemers. Dames en heren, mijns inziens is deze richtlijn vanuit elk oogpunt evenwichtig, voldoet zij aan de behoeften op het vlak van de veiligheid en de gezondheid op de werkplek, en, zoals ik al heb gezegd, bewaart zij de noodzakelijke proportionaliteit met betrekking tot de concurrentiekracht van ondernemingen. 
Thomas Mann,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, natuurlijk is iedereen ervoor om de werknemers te beschermen tegen de gevaren van kunstmatige optische straling, zoals laserlicht. De christen-democraten zijn er echter tegen om regels vast te leggen voor de bescherming tegen natuurlijke optische straling, zoals zonlicht. Bouwvakkers die buiten een pet op moeten en een overhemd met lange mouwen moeten dragen? Badmeesters die bijna vermomd naar het zwembad komen? Diensters op een terrasje die hun decolleté moeten verhullen? En dat allemaal omdat daar een geharmoniseerde Europese regeling voor moet komen? We staan achter de Duitse bouwvakkers die hier in Straatsburg voor het Europees Parlement hebben gedemonstreerd. Die hadden daarvoor heel wat steun gekregen van de MKB-werkgroep van de EVP en van de Britse collega’s uit het EP-deel van onze fractie, zoals de zeer actieve Philip Bushill-Matthews. We hebben eerst in de commissie ten principale, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, en daarna in de plenaire vergadering amendementen ingediend, en we hebben weten te bereiken dat de meerderheid heeft besloten om de verplichte medische tests en de dure actieprogramma´s tegen zonnebrand te laten vallen. Het midden- en kleinbedrijf zucht toch al onder de last van de bureaucratie, en dat zou hierdoor nog erger zijn geworden. Wij hebben gekozen voor oplossingen op basis van het subsidiariteitsbeginsel, dat betekent dat de lidstaten zelf moeten beslissen welke maatregelen in hun land zinvol zijn, afhankelijk van het klimaat en natuurlijk ook van het type huid van de bevolking, dat varieert van land tot land.
In het bemiddelingscomité hebben we in de triloog met de Europese Commissie en met de Raad trouwens al gauw een goed compromis bereikt. We hebben onze eis om de regeling te baseren op het subsidiariteitsbeginsel laten vallen, en in ruil daarvoor hebben we weten te bereiken dat de natuurlijke optische straling volledig geschrapt is. In de titel van het voorstel voor een richtlijn staat nu “kunstmatige optische straling”.
Ik zou onze rapporteur, de heer Öry, nogmaals hartelijk willen bedanken voor zijn werk. Samen hebben we een signaal afgegeven: de besluiten van Europa moeten realistisch en praktijkgericht zijn. De Europese Unie moet minder tijd besteden aan marginale onderwerpen en veel meer aan zaken die echt belangrijk zijn, zoals de strijd tegen de werkloosheid, voor een duurzame milieubescherming en voor een daadkrachtige samenwerking op het gebied van de interne en externe veiligheid. Ik hoop van harte dat we morgen met een grote meerderheid voor het goede resultaat van het bemiddelingscomité zullen stemmen! 
Stephen Hughes,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag net zoals anderen vóór mij de rapporteur complimenteren met zijn werk, dat naar mij dunkt van hoogstaande kwaliteit is. Werknemers die blootgesteld worden aan de risico’s van kunstmatige bronnen van optische straling in zeer uiteenlopende werkomgevingen, zullen er met deze richtlijn op vooruitgaan; van lassers die werken met een elektrische vlamboog tot werknemers die gebruik maken van geavanceerde industriële lasers.
Toen ik zo’n tien jaar geleden in de eerste lezing van dit voorstel rapporteur was, stond het gebruik van industriële lasers nog behoorlijk in de kinderschoenen. Vandaag de dag worden ze echter breed toegepast en staan werknemers bloot aan verschillende risiconiveaus. Het is een nuttig stuk wetgeving en nogmaals zou ik graag “bravo” willen zeggen tegen de rapporteur.
 Ik moet echter constateren dat het goede werk dat hij heeft geleverd tot stand is gekomen ondanks, in plaats van dankzij de hulp van zijn eigen fractie. Er waren ooit tijden dat deze instelling haar werk op het gebied van gezondheid en veiligheid uitermate serieus nam, maar bij recente richtlijnen is er een verontrustende trend te bespeuren. Toen we bijvoorbeeld de richtlijn over trillingen behandelden, kregen we te horen dat we trilling van het hele lichaam hiervan moesten uitsluiten, omdat – zoals in de sensatiepers breed werd uitgemeten – wij aan het proberen zouden zijn om boeren, zelfs in hartje oogsttijd, te verbieden om langer dan drie of vier uur op een tractor te rijden, wat natuurlijk onzin was. Toen we de geluidsrichtlijn behandelden, werd ons gezegd dat we muziek en entertainment van de werking ervan moesten uitsluiten, omdat we bezig zouden zijn orkestleden te dwingen Mickey Mouse-gehoorbeschermers te dragen en dat we op het punt stonden het spelen op doedelzakken in Schotland te verbieden. Ook weer onzin, maar het stond wel mooi op de voorpagina’s van de sensatiepers.
Bij dit voorstel kregen we te maken met flinke druk van de kant van een aantal leden in de fractie van de rapporteur en van elders, om een specifiek fenomeen buiten de werking van de richtlijn te houden. Zij drongen hier sterk op aan, zonder zich te realiseren dat de risico’s die voortvloeien uit dit fenomeen al ondubbelzinnig het onderwerp zijn van twee eerdere richtlijnen die werkgevers duidelijke verplichtingen opleggen: de kaderrichtlijn en de richtlijn inzake tijdelijke en mobiele bouwplaatsen. Het fenomeen waarover ik het heb, is uiteraard natuurlijke straling.
De rapporteur heeft zich moedig van zijn taak gekweten en wij hebben geprobeerd hem te helpen om werkgevers juridische zekerheid te verschaffen inzake zonnestraling. Die hebben zij nu niet. Bovendien hebben zij nog altijd te maken met de volledige consequenties van de kaderrichtlijn en de richtlijn inzake tijdelijke en mobiele bouwplaatsen. Hopelijk is er op het niveau van de lidstaten meer gezond verstand aanwezig, zoals dat totnogtoe altijd het geval is geweest. Dat zou bijvoorbeeld betekenen dat een reisbureau in mijn regio – in het noorden van Engeland – heel eenvoudig het risico voor zijn werknemers die binnen in winkels werken op nihil kan stellen, maar dat het maar beter heel gedegen het risico kan verdisconteren dat wordt gelopen door zijn personeel tijdens de zomermaanden in vakantieoorden in het Middellandse-Zeegebied.
Dat is nu het problematische voor de werkgevers. We bieden hun geen juridische zekerheid. We zullen nog een aantal zaken moeten oplossen die voor werkgevers gecompliceerder zullen zijn dan de twee uitersten die ik zonet als voorbeeld heb genoemd. Ik hoop dat wij in het vervolg ons opnieuw zullen kunnen richten op het opstellen van goede en gedegen gezondheids- en veiligheidswetgeving, en niet op het produceren van krantenkoppen in de sensatiepers. 
Elizabeth Lynne,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de rapporteur hartelijk danken voor zijn samenwerking. We hebben nu een zinnige richtlijn om werknemers zoals lassers te beschermen tegen kunstmatige straling.
Ik ben buitengewoon blij dat na lang touwtrekken het gezond verstand heeft gezegevierd en natuurlijke straling van de werking van deze richtlijn is uitgesloten. Het is een lang en verwoed gevecht geweest. Graag wil ik mevrouw Weisgerber gelukwensen. Vanaf het moment dat de Commissie in de tweede lezing met het voorstel kwam om wetgeving tegen zonlicht op te stellen, hebben zij en ik er samen hard aan getrokken.
Wetgeving tegen zonlicht zou de EU niet alleen opnieuw in diskrediet hebben gebracht, het zou ook een nachtmerrie zijn geweest voor zowel werkgevers als werknemers. Juridisch zou het erg moeilijk zijn geweest om aan te tonen waar een werknemer nu eigenlijk de huidkanker heeft opgelopen: op het werk, in de achtertuin of op het strand.
Natuurlijk moet iedereen worden gewaarschuwd voor de gevaren van zonlicht, en daarom sta ik buitengewoon positief tegenover nationale campagnes. Maar we zijn volwassen mensen en als we eenmaal informatie hebben gekregen, dan moeten we in staat zijn ons eigen plan te trekken. Het is niet aan de werkgever om toe te zien op de naleving ervan, want dan zouden we echt te betuttelend bezig zijn. Stelt u zich eens voor wat een koppel bouwvakkers wel niet zouden zeggen als ze te horen kregen dat ze iets moeten aantrekken, net wanneer ze bezig zijn een mooi bruin kleurtje te kweken voor hun vakantie! Het is niet de zaak van de EU om werknemers voor te schrijven of ze wel of niet met ontbloot bovenlijf mogen rondlopen of in een korte broek.
De zitting van vandaag en hopelijk ook de stemming van morgen zijn een overwinning van het gezond verstand. Ook blijkt hieruit de macht van het Europees Parlement. Als wij in tweede lezing niet hadden gestemd zoals we gestemd hebben, dan zou de Commissie niet van gedachten zijn veranderd, en meer nog, de Raad waarschijnlijk ook niet. Dit is een goede dag voor zinnige wetgeving. Als pro-Europeaan vind ik het bar triest dat we tijd hebben moeten verspillen aan het tegenhouden van zulke belachelijke voorstellen. Zonlicht had nooit in de richtlijn mogen worden opgenomen. Het is een zeer goede richtlijn en ik hoop dat iedereen morgen vóór zal stemmen, maar dan alleen voor kunstmatige straling en niet voor natuurlijke straling. 
Sepp Kusstatscher,
   Mijnheer de Voorzitter, we hebben tijdens discussie over deze richtlijn al veel gezegd over technische details. Ik zou echter graag een algemene opmerking willen maken. Het is vanzelfsprekend dat ieder initiatief om de risico´s voor de gezondheid te reduceren, en de burgers dus beter te beschermen, een goede zaak is. De mens brengt een groot deel van zijn tijd op het werk door. Daarom is het logisch dat we precies analyseren welke gevaren er op het werk dreigen, en dat we proberen alle gevaren en risico´s voor de gezondheid zoveel mogelijk te reduceren. Ik vind het uitstekend dat we proberen om in de hele EU te zorgen voor gezamenlijke minimumnormen om de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beschermen.
Ik heb het echter schandalig gevonden dat er tijdens de behandeling van deze richtlijn is geprobeerd om alles te verhinderen wat geld kost. Het is ook niet serieus dat er in een overweging bij dit compromis staat: “Deze richtlijn mag niet leiden tot administratieve, financiële of wettelijke verplichtingen die het oprichten en de bedrijfsvoering van kleine en middelgrote ondernemingen bemoeilijken.”
Ik begrijp niet waarom de bescherming van de gezondheid niets mag kosten. Als voor iedereen dezelfde voorschriften gelden leidt dat toch niet tot oneerlijke concurrentie? Dan mogen zulke diensten en producten die met een verhoogd risico voor de gezondheid gepaard gaan best wat duurder zijn. Waarom ook niet? Waarom moet de belastingbetaler opdraaien voor kosten die het bedrijfsleven veroorzaakt voor de gezondheidszorg omdat het geen oog heeft voor bepaalde risico’s? Van echte concurrentie is alleen maar sprake als voor iedereen dezelfde regels gelden, als we uitgaan van het principe dat alle kosten ook werkelijk op tafel moeten komen. Als we dat niet doen zijn we kortzichtig, omdat we individuele bedrijven of bedrijfstakken subsidies geven ten koste van het collectief en van de werknemers die het gevaarlijke werk verrichten. Ik pleit voor meer visie op alle economische gevolgen! 
Jiří Maštálka,
   Mijnheer de Voorzitter, waarde collega’s, hét struikelblok in deze richtlijn is zonnestraling, maar ik denk dat we maar beter kunnen luisteren naar de van Beethoven. Allereerst wil ik graag kwijt dat ik natuurlijk vóór dit wetgevingsvoorstel ben. Over het resultaat van de bemiddelingsprocedure en dan vooral over de rol van het Europees Parlement hierin ben ik echter teleurgesteld. De onderhandelingen over deze richtlijn, soms ook wel zonnestralingsrichtlijn genoemd, leken eerder op één of andere obscure televisiesoap. Aan het begin van het traject kwamen deskundigen, de Europese instellingen en de lidstaten overeen dat er verdere wetgeving diende te worden toegevoegd aan de kaderregeling voor de veiligheid en de bescherming van de gezondheid op de werkplek, om zo zorg te dragen voor een vereenvoudiging en concretisering van de bescherming tegen optische straling. Reeds in de vorige zittingsperiode werd er soortgelijke wetgeving aangenomen op het gebied van lawaai, trillingen en elektromagnetische straling. Niemand, maar dan ook niemand, heeft gesproken over de zeer lage grenswaarden voor de blootstelling aan optische straling, zoals gedefinieerd in de bijlage van het richtlijnvoorstel.
De rapporteur, mijnheer Őry, heeft enorme inspanningen geleverd bij de zoektocht naar compromissen. Graag wil ik hem hiermee complimenteren. Desalniettemin was het zijn eigen fractie die tegenstand begon te bieden tegen de opname van alle natuurlijke bronnen van optische straling in deze richtlijn. Het komt mij nogal lachwekkend voor dat juist vanuit de lidstaten die een zeer goed beschermingsniveau hebben er zoveel tegenstand kwam tegen duidelijk geformuleerde regels en standaarden voor de informering van werknemers over en de bescherming tegen zonnestraling, terwijl er van landen als bijvoorbeeld Italië, waar veel meer optreden nodig is, welhaast geen onvertogen woord tégen te horen viel. Waarschijnlijk weten de Italianen eenvoudig gezegd al wel dat voorlichting over en preventie tegen beroepsziekten voor de werkgever goedkoper is dan het genezen ervan.
De richtlijn inzake optische straling zou een concrete stap zijn die niet alleen zou leiden tot een verbetering van de bescherming van werknemers, maar ook tot een vereenvoudiging van de Europese regelgeving. De huidige situatie en resultaten op dit vlak lijken mijns inziens in het geheel niet op vermindering van onnodige bureaucratie. Ik vrees dat we in de toekomst niet zullen ontkomen aan de nodige rechtszaken. 
Anja Weisgerber (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het voorstel van de Commissie voor een richtlijn inzake de bescherming van werknemers tegen optische straling staan bepalingen over de bescherming tegen de zonnestraling, en die zijn een klassiek voorbeeld van doorgeschoten Europese regelgeving.
In de tweede lezing hebben we met absolute meerderheid besloten om de bepalingen inzake de bescherming tegen natuurlijke straling te schrappen. Dat was een duidelijk signaal van het Europees Parlement.
Ook in de bemiddelingsprocedure hebben we bewezen dat we ons mannetje staan, we hebben aangetoond dat de leden van het Parlement niet overgeleverd zijn aan de regelingsdrift van de Commissie. We hebben genoeg macht om ervoor te zorgen dat we in de richtlijnen uitgaan van de belangen van de burgers.
De heer Verheugen en anderen hebben het er voortdurend over dat we voor meer groei en meer werkgelegenheid in de EU betere wettelijke bepalingen nodig hebben. Dan moeten we bij zulke voorschriften beginnen. Tot onze grote verrassing hebben we ook de Commissie en de Raad daarvan tijdens de bemiddelingsprocedure kunnen overtuigen.
De zinvolle passages over de bescherming van de werknemers tegen kunstmatige optische straling, zoals laserstralen of infrarood licht, zijn blijven staan. Bij de regeling voor de bescherming tegen natuurlijke straling was de Commissie echter ver over het doel heen geschoten. Het oorspronkelijke voorstel voor een richtlijn verplichtte de werkgevers om de risico´s van zonnestraling uitvoerig te evalueren en allerlei bureaucratische actieprogramma´s uit te voeren. De werkgevers hadden de werknemers die buiten werken T-shirts en zonnebrandcrème moeten geven. Een regeling voor natuurlijke optische straling had ook ongekende gevolgen gehad voor de aansprakelijkheid van de werkgevers. Bovendien heeft iedereen genoeg gezond verstand om zelf te bepalen wanneer en hoe hij zich tegen de zon moet beschermen. Dat is de eigen verantwoordelijkheid van iedere burger, en zo ongeveer het laatste onderwerp waar Europa zich mee moet bemoeien.
We hebben in Europa heel andere problemen: de werkloosheid, de krakkemikkige stelsels van sociale zekerheid en de vergrijzing. Daar moeten we iets aan doen, niet aan de bescherming tegen de zon. Ook de Commissie en de Raad hebben dat in de bemiddelingsprocedure onder ogen gezien en bewezen dat ze over gezond verstand beschikken. Daar ben ik heel blij mee. Zo hebben we de richtlijn duidelijk kunnen verbeteren en een doorgeschoten regelgeving vermeden die met name voor het midden- en kleinbedrijf tot onnodige bijkomende kosten had geleid.
Ik doe een beroep op u om morgen voor het voorstel van het bemiddelingscomité te stemmen. We moeten een duidelijk signaal laten horen, een signaal voor deregulering en tegen bureaucratie in Europa! 
Karin Jöns (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vandaag behandelen we werkelijk voor de laatste keer een richtlijn die in mijn land heel sterk in de publieke belangstelling heeft gestaan en erg omstreden was.
Ik had nog niet vaak meegemaakt dat de inhoud van een richtlijn dermate vertekend werd weergegeven. Daarom wil ik nogmaals toelichten waarom de sociaal-democraten in het bemiddelingscomité het uiteindelijk toch maar beter hebben gevonden om de natuurlijke straling volledig uit de richtlijn te schrappen.
De enige reden waarom we dit hebben gedaan is dat we willen dat de minimumnormen die we hebben vastgelegd voor de bescherming van de gezondheid op het werk voor alle lidstaten dezelfde zijn. Ook in het sociaal beleid willen we geen Europa , wat het resultaat van de tweede lezing zou zijn geweest. Dan had iedere lidstaat zelf kunnen beslissen of hij de werkgevers wel of niet wil verplichten om zijn werknemers te informeren over de mogelijke gevaren van natuurlijke straling.
We hebben de natuurlijke straling dus uit de richtlijn geschrapt. Desondanks blijft de kaderrichtlijn geldig, en daarin staat nog steeds dat de werkgevers verplicht zijn om de werknemers te beschermen tegen de gevaren van de zon. Dat heeft niet alleen de Juridische dienst van het Parlement ons verzekerd, dat zegt ook de Juridische dienst van de Commissie en die van de Raad.
Het enige wat we wilden is dat deze verplichting concreet wordt vastgelegd, maar dat heeft u verhinderd, dames en heren, dat mag ik toch wel even zeggen tegen de collega’s uit de conservatieve en liberale hoek. Dat betekent dat er bij de werkgevers nog steeds geen rechtszekerheid heerst, ze weten nog steeds niet in hoeverre ze de nodige maatregelen moeten nemen om hun werknemers te beschermen tegen de gevaren van de zon. Dat betekent dat de meerderheid van dit Parlement de politieke keuzes eigenlijk overlaat aan het Europees Hof van Justitie, en dat is zeer betreurenswaardig. 
Marian Harkin (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de rapporteur complimenteren met het uitstekende stuk werk dat hij heeft geleverd. Ik geloof dat de bemiddelingsprocedure een redelijke beslissing heeft opgeleverd. Met dit praktische en werkbare besluit hebben we de werking van de richtlijn ingeperkt, maar zorgen we er tegelijkertijd voor dat werknemers die aan optische straling worden blootgesteld, volledig zullen worden beschermd, en dat er zal worden zorggedragen voor hun gezondheid en veiligheid.
Wat betreft natuurlijke straling moet er worden gewezen op de risico’s en dienen er redelijke voorzorgsmaatregelen te worden genomen, maar de lidstaten moeten de verantwoordelijkheid krijgen voor het opstellen van actieplannen, hetgeen werknemers en werkgevers in de verschillende landen de nodige juridische zekerheid dient te geven. Hoe machtig wij onszelf in dit Parlement ook mogen achten, wij kunnen geen wetgeving uitvaardigen met betrekking tot zonneschijn en regen in alle 25 lidstaten. In Ierland hebben we nu – gedeeltelijk door eigen stilzitten en dankzij onze eigen schuld – een nitratenrichtlijn gebaseerd op regenval, weer en klimaat, die totaal onwerkbaar is, maar dat is weer ander verhaal.
In deze situatie en met deze richtlijn hebben we uiteindelijk een gezond evenwicht weten te bereiken. We vermijden overregulering en buitensporige bureaucratie en leveren een redelijk en werkbaar stuk wetgeving dat zorgt voor de bescherming van werknemers. 
Harald Ettl (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, of iemand over gezond verstand beschikt, is meestal een retorische vraag. We hebben nu een compromis, en dat is zeker een goede zaak, maar het probleem is helaas slechts ten dele opgelost.
Ik ben blij dat tenminste de kwestie van de kunstmatige optische straling geregeld is. Dat de kwestie van de natuurlijke straling volledig buiten beschouwing wordt gelaten, bewijst dat het Parlement niet altijd logisch denkt. Het is bewezen dat natuurlijke straling voor de ogen en de huid even gevaarlijk kan zijn als kunstmatige optische straling.
We moeten zowel bij de kunstmatige optische straling als bij de natuurlijke straling zorgen voor rechtszekerheid. Het milieubeleid wordt steeds belangrijker, en we zullen vaststellen dat de rechtbanken en het Europees Hof van Justitie zich al vaker met dit probleem bezig zullen houden. Dan zullen wij ook weer een initiatief moeten nemen.
Al heel lang is de bescherming van werknemers gebaseerd op voorlichting en preventie. Dat is menselijker, en ook goedkoper. Deze zienswijze is echter het product van een langdurig en inspannend proces, dat lkiep van medelijden met de arebeiders, gevolgd door het besef van de werkgevers dat zij een zorgverplichting hadden en dat men lijden en ziekte door genezing kan en moet verzachten. Pas toen beseften de werkgevers hoe belangrijk de voorlichting over en de preventie van ziektes en arbeidsongevallen zijn.
En daarmee zijn we weer terug bij de vraag naar het gezonde verstand. Ik stel die ook aan mijn vriend Thomas Mann. Wat vind jij hiervan, Thomas? 
Marios Matsakis (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, met de stemming van morgen over deze richtlijn inzake de bescherming van werknemers tegen de risico’s voortvloeiend uit de blootstelling aan optische straling, bereikt de EU-wetgeving over minimumgezondheids- en minimumveiligheidsvereisten voor werknemers die worden blootgesteld aan fysieke agentia, haar langverwachte en hoognodige voltooiing.
Het was inderdaad erg moeilijk om over dit specifieke voorstel een eindakkoord te bereiken, maar dankzij de volharding en het gezond verstand dat door allen in het bemiddelingsproces betrokken partijen aan de dag werd gelegd, zijn alle obstakels uit de weg geruimd. Daarom vele gelukwensen aan de delegatie van ons Parlement, de heer Őry incluis, met de succesvolle uitkomst van de bemiddelingsprocedure.
Optische straling uit kunstmatige bronnen kan – onder bepaalde omstandigheden – ernstig oogletsel veroorzaken, zoals blindheid, of ernstige huidschade, zoals een begin van kanker. Deze wetgeving zal, indien goed geïmplementeerd, ongetwijfeld bijdragen aan de vermindering van de kans op zulke aandoeningen en zal zorgdragen voor de bescherming van werknemers tegen de gevaren van een zoveelste arbeidsgerelateerd risico.
Wij mogen echter niet vergeten dat de grootste bron van optische straling niet van kunstmatige aard is, maar afkomstig van de zon, en dat bij de meeste werknemers huidkanker het gevolg is van blootstelling aan zonlicht. Daarom zullen wij op enig moment in de toekomst dit probleem moeten aanpakken en het succesvol oplossen. 
Vladimír Špidla,
   Dames en heren, ik heb met grote belangstelling geluisterd naar uw debat en ben verheugd te mogen constateren dat het uit de bemiddelingsprocedure resulterende voorstel zo’n brede steun geniet. Ik wil graag mijn dank uitspreken aan iedereen die aan deze procedure heeft deelgenomen, want het ging niet bepaald van een leien dakje, en in veel gevallen was het buitengewoon moeilijk om een compromis te vinden. In ieder geval zijn er vele voors en tegens afgewogen en is deze richtlijn hoe dan ook een vooruitgang. Mijns inziens kon geen van de gedachten die tijdens het debat werden geopperd zomaar met een eenvoudig argument terzijde worden geschoven. Ook denk ik dat de kwestie van de ontwikkeling van de veiligheid en de bescherming van de gezondheid op de werkplek nog geen afgesloten hoofdstuk is. Desalniettemin vind ik dat er een belangrijke stap vooruit is gezet, en op basis van het debat dat ik heb beluisterd, veronderstel ik dat de richtlijn morgen grote steun zal verkrijgen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 

