Resultaten van de Top van 7 mei 2010 en de ECOFIN-bijeenkomst - Politieke relevantie van de strategie EU-2020 tegen de achtergrond van de huidige financieel-economische crisis - Gevolgen van de financiële en economische crisis voor de EU 2020-strategie en voor het beheer ervan - Politieke relevantie EU 2020-strategie in het kader van de huidige financiële en economische crisis (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is:
de gecombineerde behandeling van mechanismen voor een versterking van de economische orde,
de verklaringen van de Raad en de Commissie over de resultaten van de Top van 7 mei 2010 en de bijeenkomst van de Ecofin-Raad [2010/269(RSP)],
de mondelinge vraag aan de Raad en de Commissie: Politieke relevantie van de strategie EU-2020 tegen de achtergrond van de huidige financieel-economische crisis - B7-0213/2010), - B7-0214/2010),
de mondelinge vraag aan de Raad: Gevolgen van de financiële en economische crisis voor de EU-2020-strategie en voor het beheer ervan - B7-0301/2010),
de mondelinge vraag aan de Raad en de Commissie: Politieke relevantie EU 2020-strategie in het kader van de huidige financiële en economische crisis - B7-0219/2010), - B7-0220/2010).
Diego López Garrido
fungerend voorzitter van de Raad. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, iedereen weet dat we een periode van buitengewone financiële turbulentie doormaken. Dit is al enkele maanden zo en voor de oorsprong van deze crisis moeten we niet enkele maanden terug in de tijd, maar enkele jaren, toen de problemen met de zogenoemde subprime-hypotheken begonnen in de Verenigde Staten.
De oorzaak lag dus in een financiële crisis in de private sector van het financiële stelsel, die al snel de reële economie aantastte in de vorm van een diepe depressie, in technische termen een zware recessie, die heeft geleid tot een daling van de productie en een aanzienlijke stijging van de werkloosheid, die met name ernstig was in landen waarin de onroerend goedsector en de huizenbouw een grote rol spelen.
De lidstaten en de centrale banken hebben onmiddellijk maatregelen genomen, teneinde een ineenstorting van het financiële stelsel te voorkomen. Tevens hebben zij maatregelen genomen met betrekking tot de reële economie.
Deze maatregelen hebben logischerwijs gevolgen voor de overheidseconomieën en voor de overheidsfinanciën. We hebben het nu niet meer over privéfinanciën, maar over overheidsfinanciën. Eerst was er een crisis op het vlak van de financiële stabiliteit van de overheidsfinanciën, als gevolg van grote begrotingstekorten.
Verder was er ook een crisis op het vlak van staatsobligaties. In de afgelopen maanden is dat langzaam duidelijk geworden. De crisis werd nog aangewakkerd door het wisselvallige en soms duidelijk speculatieve gedrag van de markten, hetgeen geleid heeft tot een aanzienlijke toename van de rente die de markten van lidstaten vragen wanneer deze schuldpapier uitgeven. Bovendien had dit duidelijke gevolgen voor de hele eurozone en was het dus niet een probleem van een, twee of drie landen, maar een probleem dat de stabiliteit van de hele eurozone heeft aangetast.
Dit is de stand van zaken. Dit zijn de gebeurtenissen, ofwel de analyse van de feiten waar de Europese Unie rekening mee moest houden om te kunnen reageren en handelen. Ik denk dat de Europese Unie al deze maanden juist heeft gereageerd. Ze kon soms traag lijken in haar besluitvorming, bij sommige besluiten zelfs buitengewoon traag. Toch heeft de Unie, door welberaden optreden en met name door gecoördineerd handelen, de juiste resultaten behaald.
Hoewel sommige maatregelen ons een blik op het totaalbeeld lijken te belemmeren, vind ik toch dat de Europese Unie, gezien de omstandigheden, een passende strategie heeft opgesteld. Deze strategie omvat noodzakelijkerwijs enkele maatregelen voor de korte termijn, maar is met name op de middellange en lange termijn gericht, teneinde te voorkomen dat een dergelijke crisis zich opnieuw voordoet.
Zoals we al hebben gezegd, omvatten de maatregelen voor de korte termijn een injectie van overheidsgeld en coördinatie door de Europese Unie via het zogenoemde "Europees economisch herstelplan”, onder auspiciën van de Commissie. Dit plan dient ter coördinatie van onmiddellijke maatregelen, een soort shocktherapie die de lidstaten toepassen om de schadelijke gevolgen van deze enorme crisis te beperken, niet om ze te laten verdwijnen.
Een van deze maatregelen voor de korte termijn is natuurlijk de hulp aan Griekenland, een land dat maanden geleden al door de Commissie is gewaarschuwd voor problemen met de overheidsfinanciën. De Raad heeft Griekenland, uit hoofde van artikel 126, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, een aantal aanbevelingen gedaan en de Raad en de Commissie houden de ontwikkelingen in dat land in de gaten.
Er zijn niet alleen aanbevelingen gedaan over de liquiditeit van de overheidsfinanciën, maar ook over structurele hervormingen van het pensioenstelsel en de noodzaak van hervormingen van het gezondheidsstelsel. En toen kwam 23 april, de dag waarop een uitvoeringsmechanisme voor Griekenland werd goedgekeurd. Gisteren trad dit mechanisme voor het eerst in werking, met een overmaking door de EU-landen van geld naar Griekenland.
Dit was dus de eerste van de kortetermijnmaatregelen die wij moeten nemen als een land zich in ernstige problemen bevindt, zoals in dit geval Griekenland.
Uiteraard hebben we ook op korte termijn een strategie nodig om uit de crisis te komen, zoals duidelijk aangegeven in de mondelinge vraag die hierover is gesteld door de heren Daul, Verhofstadt, Schulz en anderen. Dit moet een weloverwogen en gecontroleerde strategie zijn, die uiteraard grote problemen met de overheidsfinanciën moet voorkomen, maar tevens de groeidoelstelling moet behouden.
Alleen kortetermijnmaatregelen zijn natuurlijk niet genoeg. Er moeten ook maatregelen worden genomen voor de middellange en de lange termijn. Er zijn structurele problemen met de Europese economie; structurele problemen die hebben gezorgd voor een zwakkere Europese Unie als gevolg van de grote financiële turbulentie en de enorm onbestendige situatie.
De Europese Unie neemt maatregelen voor de middellange en lange termijn die belangrijk zijn om te vermelden. In de eerste plaats omdat ze een antwoord zullen bieden op het soort crisis dat is ontstaan uit deze ernstige economische situatie, die voor de hele Europese Unie gevolgen heeft, met name voor het systeem van de eurozone. Om de crisis in de financiële sector te kunnen bestrijden, heeft de Europese Unie een serie maatregelen uitgedacht die de komende dagen in dit Parlement zullen worden besproken. Het gaat om een toezichtpakket dat, naar ik hoop, zo spoedig mogelijk wordt goedgekeurd. Ik hoop ook dat de Raad en het Europees Parlement hier overeenstemming over bereiken. Als onderdeel daarvan, of in verband daarmee, heeft de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën (Ecofin) gisteren een maatregel aangenomen, namelijk de regulering van hedgefondsen, alternatieve fondsen of risicofondsen. Hiermee verwijs ik naar de vraag van mevrouw Harms en de heer Cohn-Bendit, die veel nadruk leggen op dit aspect.
Tevens moeten we rekening houden met maatregelen in het kader van de G20, ter uitvoering van hetgeen in die G20 is overeengekomen.
Tegelijkertijd hebben we gezegd dat de Europese Unie structurele zwakke plekken heeft en dat structurele hervormingen nodig zijn. Daar is de Europa 2020-strategie op gericht, die is gebaseerd op de verbintenis van de lidstaten om bepaalde doelstellingen te verwezenlijken door middel van een aantal geïntegreerde richtsnoeren. Deze richtsnoeren zullen vergezeld gaan van nationale plannen, die worden opgenomen in wat de hervormingsplannen worden genoemd. Tevens moet worden opgemerkt dat, naast de Europa 2020-strategie, ook de maatregelen die de Commissie neemt ten aanzien van het hele productiestelsel van belang zijn. In haar mededeling van 12 mei heeft zij de coördinatie van het economische beleid aangekondigd.
De Europa 2020-strategie is dus een manier om het onderliggende probleem van het economische productiestelsel aan te pakken, teneinde dergelijke fundamentele zwakke plekken in het systeem in de toekomst te voorkomen en het economische stelsel van de Unie concurrerend en productief te maken. Het is tevens een manier om ons te richten op de doelstellingen van technologische toegevoegde waarde, rekening houdend met de sociale gevolgen en dus met de noodzaak van specialisaties op de arbeidsmarkt, werkgelegenheid en de strijd tegen klimaatverandering.
Er is echter niet alleen een probleem met het private financiële stelsel, met de productiestructuur en met name met de private sector; er is ook een probleem met de overheidsfinanciën. Daar is een van de andere aspecten van de maatregelen van de Europese Unie voor de middellange en lange termijn op gericht, namelijk de maatregelen uit het voorstel van de Commissie van 12 mei. Het overleg hierover is gisteren in de Ecofin-Raad begonnen en zal worden voortgezet. Deze maatregelen zijn gericht op het vasthouden aan de begrotingsdiscipline, het waarborgen van de naleving van het Stabiliteits- en groeipact en het opstellen van methodes om crises op te lossen en te voorkomen.
In dit kader is er een taakgroep opgericht, die vrijdag 21 mei voor het eerst bijeenkomt en zal worden voorgezeten door EU-voorzitter Van Rompuy. Het doel van de taakgroep is begrotingsdiscipline. De groep zal gebruik maken van het door commissaris Rehn gepresenteerde document van de Commissie over de coördinatie van het economische en het begrotingsbeleid.
Dit heeft betrekking op alle maatregelen voor de langere termijn en daar hoort ook het debat bij dat nu in Europa op gang komt over de winstbelasting voor de financiële sector en over een nieuwe belasting waarover zelfs door de G20 wordt gesproken, namelijk een belasting op financiële transacties. Deze belasting is nu ook onderwerp van debat in de Europese Unie. Dit is iets wat mevrouw Harms en de heer Cohn-Bendit benadrukken in hun vraag.
Het moet gezegd worden dat alle instellingen van de Europese Unie hier mee bezig zijn. Het kwam al aan bod in de Europese Raad van december vorig jaar. Het Internationaal Monetair Fonds is verzocht een onderzoek uit te voeren naar een belasting op internationale financiële transacties. Daarover is gesproken in de Europese Raad van maart, de Commissie heeft het aan de orde gesteld op 1 april en ook gisteren was het onderwerp van debat in de Ecofin-Raad.
We staan dus voor een maatregel die ongetwijfeld door de G20 zal worden besproken en die zeer belangrijk is. Het zijn maatregelen die ik de korte- en middellangetermijnmaatregelen van de Europese Unie heb genoemd. Gisteren is bijvoorbeeld tijdens de Top tussen Europa en Latijns-Amerika in Madrid ook gesproken over een hervorming van het financiële stelsel. Met andere woorden, de Europese Unie stelt deze kwesties aan de orde op alle fora waaraan zij deelneemt.
Kortom, mijnheer de Voorzitter, er worden stappen genomen en voorwaarden gecreëerd om een zogenoemd economisch bestuur van de Unie in te voeren. De Europese Raad speelt hier een actieve rol in, evenals de Commissie en het Europees Parlement, als wetgevings- en controleorgaan.
Tenslotte denk ik, mijnheer de Voorzitter, dat we inderdaad kunnen zeggen dat de crisis duidelijk de tekortkomingen van de Europese monetaire unie heeft blootgelegd, als gevolg van het ontbreken van een economische unie. Een dergelijke unie is in de Verdragen wel voorzien, maar bestaat niet in de werkelijkheid. We hebben wel een monetaire unie, maar we hebben de stap naar een economische unie niet genomen. Met de maatregelen die nu voor de korte, middellange en lange termijn worden genomen gaat de Europese Unie duidelijk op weg naar een economische unie.
De crisis heeft onze economieën verzwakt en de Unie op de proef gesteld, maar ze heeft haar niet omvergeworpen of versplinterd. De Europese Unie leek soms langzaam en weifelend te handelen, maar wel met zekerheid en in eenheid, en dat is de juiste reactie geweest, passend bij de uitdagingen van dit moment.
Ik hoop dat de Europese Raad van juni de ingeslagen weg richting een Europees economisch bestuur en richting een verenigde respons van de Europese Unie op de crisis voortzet en dat hij het gemeenschappelijk standpunt van de Europese Unie voor de zeer belangrijke vergadering van de G20 in Toronto over de regulering van het financiële stelsel en voor het belangrijke debat over een belasting op internationale financiële transacties goed voorbereidt.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik verwelkom dit debat over de respons van de Europese Unie op de crisis en over de uitdagingen voor het economisch bestuur waarmee wij onmiddellijk en op langere termijn worden geconfronteerd. Ik zal beginnen met de onmiddellijke uitdagingen en de crisisrespons.
Tien dagen geleden heeft de Europese Unie doortastende en noodzakelijke besluiten genomen om de financiële stabiliteit in Europa veilig te stellen. Het ging om een tweeledig antwoord op de verergerde crisis, die zich had ontpopt als een stelselmatige ondermijning van de euro. Deze respons zou ik willen kenschetsen als een consolidatiepact.
Ten eerste zijn we het eens geworden over een Europees financieel stabiliteitsmechanisme dat voorziet in een financieel vangnet van maximaal 500 miljard euro, dat in een verhouding van 2:1 wordt aangevuld met IMF-financiering. Ten tweede zijn we overeengekomen de begrotingsconsolidatie te versnellen in de lidstaten die daaraan de meest dringende behoefte hebben.
Met deze besluiten heeft Europa een geloofwaardig pakket op tafel gelegd dat aan onze burgers, aan de markten en de rest van de wereld laat zien dat we bereid zijn de euro - onze gemeenschappelijke munt - ten koste van alles te verdedigen.
We doen dat niet ten behoeve van de mystieke krachten van de markt maar ten behoeve van duurzame groei en het scheppen van werkgelegenheid in Europa - door te voorkomen dat de bedreigingen voor de financiële stabiliteit de doodsteek toebrengen aan het economisch herstel dat thans in gang is gezet, zij het nog tamelijk bescheiden en broos. Dit is onze verantwoordelijkheid tegenover onze burgers, en die maken we heel concreet waar. Gisteren heeft de Commissie, als coördinator en beheerder namens de lidstaten van de eurozone, 14,5 miljard euro beschikbaar gesteld voor Griekenland, een bedrag dat het IMF heeft aangevuld met 5,5 miljard euro. We zeiden dat we in staat zouden zijn om aan de directe herfinancieringsbehoeften te voldoen, en we zijn tijdig over de brug gekomen.
Uiteraard is dit alles afhankelijk van de volledige uitvoering van het programma dat de Commissie samen met de Griekse regering heeft opgesteld, in overleg met de ECB en het IMF.
De Europese Centrale Bank heeft ook buitengewone maatregelen getroffen om de recente aanvallen op de euro af te slaan. Afgezien daarvan hebben onze lidstaten begrepen hoe groot het belang is van begrotingsconsolidatie voor het waarborgen van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en daarmee als voorwaarde voor duurzame economische groei.
Vorige week hebben Spanje en Portugal aanmerkelijke nieuwe budgettaire consolidatiemaatregelen bekendgemaakt, die belangrijk en moeilijk zijn maar tegelijkertijd noodzakelijke stappen vormen om de uitdijende overheidstekorten in 2010 en 2011 te verkleinen. De Commissie zal in de komende twee weken een algemene beoordeling presenteren van de toereikendheid van de nieuwe begrotingsdoelen en -maatregelen.
Laat ik onderstrepen dat een snellere reductie van het overheidstekort inderdaad een essentieel onderdeel van het op 10 mei door Ecofin overeengekomen financiële stabiliteitspakket is. Het is evenzeer belangrijk dat beide landen tot structurele hervormingen besluiten die bijdragen aan een grotere potentiële groei, met name op het gebied van de arbeidsmarkt en de pensioenstelsels.
Hoewel versnelde begrotingsconsolidatie in heel Europa een onmiddellijke prioriteit is, moeten we tegelijkertijd onze economische en budgettaire beleidsmaatregelen coördineren om te kunnen differentiëren tussen de lidstaten. Met andere woorden, de inspanningen voor begrotingsconsolidatie moeten worden afgestemd op de begrotingsruimte en economische kwetsbaarheid per lidstaat.
Landen die weinig of geen begrotingsruimte hebben, zullen de maatregelen naar voren moeten halen en versneld moeten uitvoeren; andere landen, met meer begrotingsruimte, moeten vasthouden aan hun minder restrictieve begrotingsbeleid ten behoeve van de (banen)groei in Europa.
Het zou natuurlijk een vergissing zijn om het bij deze inspanningen te laten. Laten we niet vergeten dat de eerste tien jaar van de euro een succesverhaal zijn geweest - dat is het uitgangspunt. Maar de crisis heeft aangetoond dat we ook de stelselmatige tekortkomingen moeten erkennen. De onderlinge druk was te vrijblijvend, de goede tijden zijn niet benut om de overheidsschuld terug te dringen en aan macro-economische onevenwichtigheden is geen aandacht besteed.
Dit is precies de reden waarom de Commissie vorige week, op 12 mei, ambitieuze voorstellen heeft gepresenteerd om het economisch bestuur in Europa te versterken. We willen het preventieve begrotingstoezicht versterken, macro-economische onevenwichtigheden aanpakken en een permanent robuust kader voor crisisbeheer in het leven roepen. Ik reken op de steun van het Parlement voor deze belangrijke voorstellen. Ze zijn van centraal belang om Europa 2020 de komende jaren tot een succes te maken.
Onze voorstellen zijn gebaseerd op twee beginselen. Ten eerste is voorkomen altijd beter dan genezen - om nog maar te zwijgen van het laten escaleren van een ongezonde situatie tot een crisis, zoals we hebben zien gebeuren. Ten tweede dient strenger begrotingstoezicht gepaard te gaan met toezicht in bredere macro-economische zin om aan de wortels en oorsprong van duurzame economische ontwikkeling te geraken.
Onze voorstellen zijn samengesteld uit drie elementen. Eerst moeten we zowel de preventieve als de correctieve arm van het Stabiliteits- en groeipact versterken. De essentiële voorwaarde voor de verbetering van het economisch bestuur is dat we het begrotingsbeleid vooraf coördineren om ervoor te zorgen dat de nationale begrotingen overeenstemmen met de gezamenlijk overeengekomen Europese maatregelen en verplichtingen, zodat ze de stabiliteit van de eurozone als geheel en van de andere lidstaten niet op het spel zetten.
Laat ik hier heel duidelijk over zijn: dit betekent niet dat de nationale begrotingen regel voor regel zullen worden nageplozen. We hebben noch de bedoeling, noch de middelen om dat te doen. Nee, het betekent dat de begrotingsrichtsnoeren en het begrotingssaldo in grote lijnen worden geanalyseerd en door medelidstaten worden beoordeeld voordat de nationale conceptbegrotingen door de regeringen worden ingediend bij het Parlement vanwege het wettelijke recht van de EU uit hoofde van het Verdrag en het Pact om aanbevelingen te doen en de lidstaten in kwestie om corrigerende maatregelen te verzoeken.
Sommigen hebben dit bekritiseerd omdat het inbreuk zou maken op de parlementaire soevereiniteit. Ik ben zelf lid geweest van een nationaal parlement en van het Europees Parlement en ik ben me volkomen bewust van de gevoeligheden van parlementaire budgettaire bevoegdheden. Toch kan iedereen zien dat het hier niet gaat om een inbreuk op de democratie of de parlementaire soevereiniteit, maar om de waarborg dat de lidstaten zich aan de regels houden die ze zelf eerder hebben vastgesteld, met andere woorden, dat ze doen wat ze zeggen.
We zullen een werkelijk Europese dimensie moeten aanbrengen in de economische beleidsvorming in Europa; het is niet genoeg om pas achteraf naar internationale besluiten te kijken. In de EU, met name in de eurozone, weten we maar al te goed dat nationale besluiten effecten hebben tot voorbij de nationale grenzen. Daarom moet er coördinatie op Europees niveau plaatsvinden voordat die nationale besluiten worden genomen.
Het tweede element is dat we verder moeten gaan dan het begrotingstoezicht; het toezicht moet worden verbreed en verdiept zodat ook macro-economische onevenwichtigheden kunnen worden aangepakt. Waarom is dit zo belangrijk? De verschillen in concurrentievermogen en de kloof tussen landen met een overschot en met een tekort in de eurozone zijn de afgelopen tien jaar groter geworden. Dit is in de grond de oorzaak waardoor de financiële crisis de EU, en vooral bepaalde lidstaten, zo zwaar getroffen heeft. We zullen nieuwe problemen moeten voorkomen of snel moeten aanpakken voordat ze uitlopen op een crisis.
Daarom stellen we voor om indicatoren en een scorebord te definiëren, alarmdrempels overeen te komen en indien nodig aanbevelingen en tijdige waarschuwingen te doen uitgaan. De indicatoren kunnen bijvoorbeeld productiviteitstrends, arbeidskosten per eenheid en ontwikkelingen in de lopende rekening zijn.
Het spreekt vanzelf dat dit niet betekent dat we de exportresultaten van een land zouden willen verzwakken, natuurlijk niet. Waar we op mikken is een nieuw evenwicht in de economische groei van Europa als geheel. We moeten het exportvermogen versterken waar dat nodig is, maar ook de binnenlandse vraag waar dat nodig en mogelijk is. Dat is de manier waarop we als Europees team moeten spelen ten bate van heel Europa.
Ten derde moeten we heel duidelijk maken aan iedereen die naar de eurozone kijkt, dat we ons nooit zullen laten verslaan. Om iedereen te ontmoedigen zelfs maar onze krachtdadigheid op de proef te stellen, moet er een permanent en robuust kader voor crisisbeheer voor de lidstaten in de eurozone komen. Het tijdelijke mechanisme dat op 10 mei is ingesteld is een forse eerste stap in die richting, maar voor de middellange tot lange termijn zal de Commissie een blijvend mechanisme voorstellen dat is onderworpen aan strenge beleidsvoorwaarden en uiteraard rekening houdt met de lessen van de recente ervaringen. Inderdaad, we moeten morele gevaren vermijden. Daarom moeten we het mechanisme zo onaantrekkelijk maken dat geen enkele regeringsleider of lidstaat vrijwillig in de verleiding komt er een beroep op te doen. Maar de recente ervaring wijst uit dat je beter een brandweer paraat kunt hebben voor een mogelijke bermbrand dan dat je die brandweer pas opricht als het vuur zich inmiddels heeft uitgebreid tot een echte bosbrand. Beter mee dan om verlegen.
Ik sluit af met de constatering dat deze voorstellen van de Commissie de weg bereiden voor een doorbraak in de economische bestuurbaarheid van Europa, maar ik wil uw aandacht ook nog vestigen op een ander immens belangrijk besluit, op dezelfde dag genomen als voornoemde maatregelen, te weten het voorstel om Estland op zijn eigen merites lid te laten worden van de eurozone. Om u één cijfer te noemen: terwijl de gemiddelde schuldquote in Europa op het ogenblik rond 75 procent bedraagt, is die van Estland ongeveer 7,5 procent - niet 75 maar 7,5 procent - op duurzame basis.
Dit voorstel geeft aan iedereen het belangrijke signaal af dat de eurozone de druk vol zelfvertrouwen zal weerstaan en dat een duurzaam economisch en budgettair beleid vruchten zal afwerpen voor de lidstaten. Al met al zullen de initiatieven van de Commissie als ze eenmaal zijn goedgekeurd tot een materiële verdieping van het economisch bestuur in Europa leiden, en tot een voorzichtige uitbreiding van de eurozone. Het is de hoogste tijd om in de EMU invulling te geven aan de 'E'.
Joseph Daul
namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, eindelijk heeft Europa gereageerd. Ten langen leste zijn de staatshoofden en regeringsleiders begonnen de problemen aan te pakken door tien dagen geleden te besluiten tot een plan ter ondersteuning van onze munt, de euro. Het gaat om een plan dat de mate van Europese solidariteit weerspiegelt en zo de twijfelaars weerspreekt, maar ook om een plan dat nog ontoereikend is en vergezeld moet gaan van maatregelen om onze nationale begrotingstekorten terug te dringen, en van maatregelen om tussen de lidstaten tot overeenstemming te komen over de sociale en fiscale begrotingen. Ik meen dat iedereen dit deze ochtend aan het verkondigen is en dat we de afgelopen twee weken niets anders hebben verkondigd. Laten we er nu dan werk van maken! Dit plan was afgelopen woensdag eindelijk afgerond door het besluit van de Europese Commissie, dat ik toejuich, om het toezicht op en de tenuitvoerlegging van een stabiliteitspact drastisch op te vijzelen.
Dames en heren, zonder al deze maatregelen komen we er niet uit. We komen er niet uit zonder politieke moed, want de maatregelen die we samen al op Europees niveau en afzonderlijk op nationaal niveau hadden moeten nemen, die moeten we nu nemen. Dat geldt evengoed voor rechtse als linkse regeringen. Ik betreur het ten zeerste dat de Duitse socialisten deze moed niet konden opbrengen tijdens de stemming in de Bondsdag over het Europese hulpplan.
Uit dit alles moeten we lering trekken. Les een: we moeten de waarheid weten over de nationale overheidsfinanciën, evengoed als we de waarheid weten over de Europese overheidsfinanciën. Ik verzoek de Europese Commissie zich in te spannen om hiervoor borg te staan en sancties uit te vaardigen, in plaats van een timide afkeuring uit te spreken over elk land dat deze verplichting niet nakomt. Zoals u heus wel weet, is iedereen bang van de snelheidsradar, de sancties, het puntentotaal op het rijbewijs als men op de weg zit. Zo zitten we in elkaar, dus moeten er sancties zijn. Dat is het abc van elk serieus beleid op dit gebied.
Les twee: de 27 lidstaten moeten zich al in een heel vroeg stadium concentreren op hun begrotingsbeleid. De Commissie heeft hier vorige week om verzocht. Ik heb er zelf enkele weken geleden in dit Parlement om verzocht. Ik weet dat het lidstaten irriteert als je ze vraagt zich te concentreren, maar daaraan zullen ze de komende tijd moeten wennen, als ze ermee doorgaan hun overheidsfinanciën te behandelen alsof ze op een onbewoond eiland wonen, alsof ze niet onderling verbonden zijn door een munt en dus door een noodzakelijke gemeenschappelijke begrotingsdiscipline.
En wat geldt voor nationale begrotingen, geldt ook voor het sociale en fiscale beleid. Nogmaals, ik begrijp de woede van sommige landgenoten aan wie wordt gevraagd zich op te offeren voor anderen die minder werken en eerder met pensioen gaan. Ook dat kan zo niet doorgaan. En dat is de derde les die ik uit deze crisis trek. De euro is pas levensvatbaar als we ons daartoe collectief de middelen verschaffen. Ik weerspreek niet de economisch adviseur van president Obama, de heer Volcker, die zei dat de euro uit elkaar zou kunnen vallen als we onze cultuur en ons gedrag niet veranderen. We moeten onze nationale reflexen ontstijgen en Europees gaan denken. Van kortzichtig beleid, bedoeld om niet achterop de raken in de opiniepeilingen van onze nationale regeringen, moeten we overschakelen op plannen voor de lange en middellange termijn, wat onze ondernemers overigens al eisen zodat zij in staat zijn te investeren en personeel kunnen aannemen.
Mijn fractie wil Europa wakker schudden. Ze verzoekt de Commissie haar werk te doen, en wel door een bonus/malus-therapie toe te passen op de lidstaten. Financiële beloning voor hen die hun overheidsfinanciën saneren; sancties voor de tegenstribbelaars!
De Commissie, mijnheer Rehn, moet hier niet voor terugdeinzen. De Europeanen en de lidstaten wordt er een dienst mee bewezen. Het grote probleem waarvoor onze medeburgers zich nu zien geplaatst en dat op al onze vergaderingen aan de orde wordt gesteld, is of hun spaargeld nog wel veilig is. Ik begrijp die burgers die een heel leven hebben gewerkt om wat geld achter de hand te hebben. Wij moeten in de eerste plaats borg staan voor hun spaargeld. Dat is doodeenvoudig wat de Commissie moet doen. Daarvoor is ze in het leven geroepen.
Alleen tegen deze achtergrond, dames en heren, zal de 2020-strategie zin hebben. Alleen als we weer serieus worden en collectief onze overheidsfinanciën op orde brengen, zullen we de strijd tegen werkloosheid en voor onderwijs, opleiding, onderzoek en innovatie winnen. Ik heb het gisteren gezegd, ik zeg het alle dagen: als we in al onze lidstaten moeten bezuinigen, moeten ook wij, Europese afgevaardigden, Europese ambtenaren, het goede voorbeeld geven, anders zijn wij niet geloofwaardig.
Dat is wat ik te zeggen heb en ik hoop nog altijd - ik heb enkele zeer ernstige, zeer diepe crises meegemaakt - dat deze crisis ten minste zal dienen om een nieuw begin te maken voor Europa en zijn burgers.
Martin Schulz
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, we voeren dit debat in een zeer ernstige, voor de Europese Unie gevaarlijke situatie. De afgelopen decennia werden gekenmerkt door de ideologie van laissez-faire, decennia waarin iedereen die zijn twijfels had bij de vermeende superioriteit van het kapitalistische economische systeem onderuit werd gehaald. Dit economische systeem heeft ons in de ernstigste financiële, economische en werkgelegenheidscrisis en naar de ernstigste morele en legitimiteitscrisis van de instellingen sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog gestort.
Dit systeem deugt niet. Het is tot op zekere hoogte immoreel, het is pervers. Ik zal u een voorbeeld geven, omdat veel burgers ons vakjargon niet begrijpen. Wat houdt de handel met credit default swaps, met kredietverzuimverzekeringen eigenlijk in? U kunt een verzekering afsluiten die vervolgens wordt verhandeld. Laten we ons vakjargon naar de praktijk vertalen! De mooie boerderij van Joseph Daul is ongetwijfeld tegen brand verzekerd. Als ik, Martin Schulz, de brandverzekering van Joseph Daul kan kopen, en het verzekerde bedrag krijg uitbetaald als zijn huis afbrandt - ik, niet hij - dan heb ik alleen nog maar iemand nodig, bijvoorbeeld de heer Cohn-Bendit, die de zaak in de fik steekt. Ik heb mijn schaapjes dan op het droge.
Dat is een pervers systeem, dat afgeschaft en verboden moet worden. En precies over dit soort mechanismen gaat dit debat. En het gaat hier niet om grappige voorbeelden, maar om het pensioenfonds van de Californische lerarenbond die via een hedgefonds een Duitse luchtvaartmaatschappij wilde kopen. Dat is niet gelukt. Toen kocht de bond iets anders. Maar het pensioenfonds ging failliet. Een hele generatie leraren die veertig jaar geld heeft ingelegd, is failliet, geruïneerd. Dat is de realiteit van een economisch systeem dat zijn grenzen heeft bereikt en aan banden moet worden gelegd.
Nu zijn de regeringen aan zet. We hebben dat uit uw mond gehoord, mijnheer López Garrido en mijnheer Rehn. Mooi. Echter, wij reageren, wij worden ertoe gedreven actie te ondernemen, en we reageren mijns inziens te laat! We hadden veel dingen veel eerder moeten regelen - iets waarom we overigens ook vaak hebben verzocht in dit Parlement. Nu stellen we regels op voor hedgefondsen. Maar wanneer komt het Europese ratingbureau? Is het eigenlijk normaal dat een Amerikaans ratingbureau precies op het moment waarop de speculatie tegen Griekenland een hoogtepunt bereikt al een volgende doel voor ogen heeft en Portugal lager classificeert? Wat zijn dat eigenlijk voor instanties die over het lot van hele volkeren beslissen? Zij moeten worden gecontroleerd en aan regels worden onderworpen! En niet nu pas; dat had jaren geleden al moeten gebeuren. We hebben hier jaren geleden ook om gevraagd, maar ons verzoek werd afgewezen door dezelfde regeringen die nu zogenaamd deze crisis aanpakken.
(Protest)
Collega Langen, ik weet dat u vanmiddag een amendement indient waarin u oproept geen vergaderingen van het Parlement in te plannen tijdens het carnaval in Duitsland. Een mooi streven. Maar als u hier bent, is tot mijn grote spijt elke vergaderdag van het Parlement carnaval.
De EU kampt met structurele tekorten die de instellingen moeten wegwerken. Het schijnt dat we een economische en monetaire Unie in het leven hebben geroepen. De realiteit is dat we een monetaire, maar geen economische Unie hebben gecreëerd. Europa vormt op het gebied van economisch beleid een lappendeken met 16 soevereine staten die hun economisch beleid niet op elkaar afstemmen, en soms zelfs conflicterende maatregelen nemen, en dat alles in een eengemaakte monetaire ruimte. Daarin schuilt een groot risico. Arnold Schwarzenegger en zijn mooie Californië zijn platzak, maar dat heeft absoluut geen gevolgen voor de dollar, omdat het economisch beleid van Californië deel uitmaakt van de ene monetaire ruimte van de VS. Wanneer 2,8 procent van het bruto binnenlands product van de eurozone in gevaar komt, zoals het geval is bij Griekenland, komt Europa in een zware crisis terecht. Dit tekort moet worden weggewerkt. Daarom moet er een economische regering komen. Wie daar nu nog tegen is, heeft de alarmbellen niet horen rinkelen.
We kampen momenteel met een legitimiteitscrisis van de ergste soort. De mensen zien dat dit economische systeem faalt en hebben er geen vertrouwen meer in. Ze zien dat de overheidsinstellingen evenals de supranationale instellingen de speelbal zijn van dit systeem, en hebben dus ook hierin geen vertrouwen meer. In deze fase nemen velen in deze geglobaliseerde, vereuropeeste uitdaging hun toevlucht tot nationale retoriek. Deze drievoudige tegenstelling tussen het gebrek aan vertrouwen in ons economische systeem en in onze overheidsinstellingen en de toevlucht die veel overheidsinstanties nemen tot een nationale aanpak in plaats van de oplossing in internationale structuren te zoeken - dat is een combinatie die de EU als geheel in gevaar brengt.
Daarom hebben we een economische regering nodig alsmede de kracht om onze eigen regels uiteindelijk ten uitvoer te leggen. En tot slot: Joseph Daul, voorzitter van de fractie die vertegenwoordigers van Nea Demokratia telt, zou zich wat meer moeten inhouden met zijn kritiek op andere partijen.
Guy Verhofstadt
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat nationalistische noch marxistische retoriek ons de oplossingen zal aandragen die nodig zijn voor de crisis die wij ondergaan.
(Applaus)
Wat wij momenteel meemaken, mijnheer de Voorzitter, is volgens mij geen monetaire crisis, het is zelfs geen crisis van onze eenheidsmunt, het is eerder een bestuurscrisis van de Unie. Dat is de situatie waar we ons op dit moment in bevinden. Ik durf zelfs te zeggen dat deze crisis is geboren uit de obsessie van lidstaten die denken dat zij de problemen van Europa op een intergouvernementele manier kunnen oplossen, terwijl een monetaire zone, mijnheer de Voorzitter, door één enkele methode van toezicht moet worden gereguleerd, de communautaire methode, op basis van het Europese belang, en niet door een syndicaat van nationale belangen dat de Europese Raad en de Raad voor de Europese Unie in hun aard zijn.
Ikzelf heb deze ochtend drie boodschappen over te brengen in dit debat. De eerste boodschap, mijnheer López Garrido, is gericht tot de Raad. Het Spaanse voorzitterschap zou misschien kunnen worden verzocht de leden van de Raad te verzoeken blijk te geven van enige discretie wat de crisis rond de euro betreft, want steeds als er een oplossing wordt gevonden voor hulp aan de euro, moet de ene of de andere regeringsleider zich laten gelden, zijn zegje doen, waarmee hij de gevonden oplossing feitelijk saboteert. Ik denk dus dat het eerste dat de Raad moet worden gevraagd, is dat hij zich wat discreter gedraagt en de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank de gelegenheid geeft te werken aan een oplossing.
Mijn tweede boodschap is gericht aan de Commissie. Ik denk, mijnheer Rehn, dat u afgelopen woensdag moedige beslissingen hebt genomen die een stap in de goede richting zijn, maar dat de Commissie verder moet gaan. Op dit moment hebben wij dus een werkgroep. Die werkgroep van de Raad zal bijeenkomen om rond oktober of tegen het eind van het jaar oplossingen aan te dragen. Naar mijn mening is dat veel te laat. Het is aan de Commissie, die het recht van initiatief heeft, om de komende weken of maanden een ambitieus pakket samen te stellen. Dat is wat er moet worden gedaan. Er moet niet worden gewacht op het moment dat een werkgroep van de Raad ons zegt wat er moet worden gedaan, het is aan de Commissie om dit initiatief te nemen. Het is aan de Commissie een globaal pakket samen te stellen en dat op tafel te leggen bij de Raad en het Parlement, een pakket dat naar mijn idee uit vier onderdelen zal bestaan.
Eerst een versterking van het Stabiliteitspact. Dit betekent, in feite, sancties; ikzelf steun - ik hoop dat iedereen dat doet - het idee van de heer Rehn dat in dit pakket de Europese Commissie nationale begrotingen "screent” voordat zij door de desbetreffende nationale parlementen worden goedgekeurd. Dit is geen kwestie van subsidiariteit of gebrek aan subsidiariteit; het is een kwestie van loyaliteit jegens het Stabiliteitspact en de euro. Men kan niet enerzijds zeggen lid te zijn van dit Stabiliteitspact en van de eurozone en anderzijds dat men wat de begroting betreft niets te maken heeft met de euro en dat een en ander geheel onder de nationale bevoegdheid valt.
Ten tweede meen ik dat in dit pakket ook een overtuigende 2020-strategie moet worden opgenomen. Wat nu bij de Raad op tafel ligt, mijnheer López Garrido, is allerminst overtuigend. Zult u in juni tot een afronding komen? Maar wat gaat u in juni afronden met betrekking tot de 2020-strategie? Hetzelfde dat u hebt afgerond met betrekking tot de mislukte Lissabonstrategie? Weer de open coördinatiemethode? Welaan, als het u ernst is, moet de Commissie alle noodzakelijke instrumenten krijgen om deze 2020-strategie sturing te geven, deze economische strategie die ons uit de crisis moet halen.
Wat er in de derde plaats moet worden gedaan is het scheppen van een Europees monetair fonds dat in de plaats komt van het stabiliteitsmechanisme dat in het leven is geroepen, omdat dit stabiliteitsmechanisme - dat zegt u zelf, mijnheer Rehn - niet op deze taak is berekend. Dit mechanisme is alweer een intergouvernementeel mechanisme dat door Ecofin, waar unanimiteit is vereist, is uitgedacht. Voor elke lening is de goedkeuring van alle lidstaten nodig. Dat is een systeem dat op termijn niet kan functioneren en dus is er een Europees Monetair Fonds nodig dat door de Europese Commissie wordt beheerd en indien nodig door de Europese Centrale Bank. Maar het moet geen beslissingen nemen die alle lidstaten van de Eurozone moeten nemen. En tenslotte moet er een Europese obligatiemarkt komen.
Dat is, mijnheer Rehn, wat men van de Commissie verwacht: ambitie en moed om een ambitieus pakket met deze vier punten zowel bij de Raad als het Parlement op de onderhandelingstafel te leggen.
(Applaus)
Rebecca Harms
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, mijn fractie heeft opnieuw besloten positief te staan tegenover het financieel stabilisatiemechanisme dat nog geen twee weken geleden tijdens het crisisweekeinde in Brussel is overeengekomen.
Wij zien in deze steun ook een ondubbelzinnige instemming met meer gemeenschappelijk economisch beleid en meer gemeenschappelijk financieel beleid. Dat is voor mijn fractie niets nieuws. Dat is al jarenlang traditie bij ons. Wij koppelen deze instemming, mijnheer Rehn en mijnheer López Garrido, ook aan de oproep nu eindelijk eens serieus werk te maken van de aanpak van de crisis als geheel, in plaats van alleen aan symptoombestrijding te doen.
In onze visie doen we al sinds 2008 aan symptoombestrijding. Sinds 2008, sinds het faillissement van Lehman Brothers, zijn we bezig de banken overeind te houden. Ik wil het nog een keer gezegd hebben: we moeten ook eens eerlijk zijn tegenover de burger! Het voorlaatste weekeinde is de euro nog steeds niet gestabiliseerd. Het voorlaatste weekend zijn wederom zeer veel Duitse en Franse banken van de ondergang gered. Aan de beurskoersen daarna kon je heel goed zien wat er was gebeurd, maar aan deze reddingsacties moet een einde komen. Deze kosten inmiddels miljarden en nog eens miljarden! We hebben geen idee waar we dit geld eigenlijk vandaan moeten halen, en afgezien van de overeenstemming die we in de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën (Ecofin) hebben bereikt, durven we eigenlijk alleen maar kleine stapjes terug naar overheidsreglementering van de financiële markten te nemen.
Dat staat centraal in onze eis van vandaag: de staat moet - met grote vastberadenheid - terugkeren op de financiële markten. Hij mag zich niet langer onder de duim laten houden door banken en speculanten, waarover vervolgens wordt geklaagd. Inderdaad, banken zijn relevant voor het systeem, maar in dit systeem moet iets helemaal mis zijn als de politiek toelaat dat onze landen telkens weer naar de rand van de afgrond worden gedreven.
Kort samengevat: wat ons betreft moet nu over bepaalde zaken de knoop worden doorgehakt; er zijn aanwijzingen dat een aantal lidstaten op de juiste weg is, maar wij zijn van mening dat al die toxische activa en het ongedekt verkopen van effecten in de hele EU moeten worden verboden, dat hedgefondsen zo kort mogelijk moeten worden gehouden en dat de invoering van een belasting op financiële transacties nu niet langer loze praat moet blijven, maar dat we deze belasting nodig hebben, onder meer om middelen binnen te krijgen om onze uitgaven te dekken. Ook zijn banken en speculanten nu echt aan zet, ook dit mag geen loze praat blijven. Door de invoering van deze belasting kunnen we hiervoor zorgen.
Een ander onderwerp dat mij zeer bezighoudt, is de toekomst van een gecoördineerd begrotingsbeleid in de Europese Unie, de begrotingsdiscipline. Dat woord ken ik erg goed uit Duitsland. Ik stel echter voor dat wij nog eens om de tafel gaan zitten om te bepalen wat we op het vlak van crisismanagement en de stemming over Europa 2020 nu eigenlijk willen, hoe de lidstaten en Europa zich over vijf of tien jaar op het niveau van verantwoordelijkheid van de staat aan de burgers willen presenteren. Moet de Europese strategie nu als stormram tegen de sociale verantwoordelijkheid van de staat dienen? Ik zou graag willen weten hoe u dat voor u ziet: kleuterscholen, scholen, universiteiten, bibliotheken, pensioenvoorzieningen, ziekenhuizen, musea, theaters.
Mijn collega, de heer Cohn-Bendit, heeft een week geleden gezegd dat Griekenland meer tijd nodig heeft om een saneringsplan op te stellen. Ik ben nu wel op de hoogte van de rampzalige financiële situatie in veel lidstaten. Sommige daarvan hebben wel wat tijd nodig om met een plan te komen. Zoals ik al zei, een stormram tegen de sociale zekerheid is absoluut het slechtste waar de Europese Unie nu mee kan komen. Dat neemt echter niet weg dat we een zorgvuldig begrotingsbeleid moeten formuleren en een eerlijke verdeling over de generaties moeten realiseren. Wij Groenen hebben zulke begrotingen in Duitsland steeds gesteund.
Tot slot een laatste punt: als we ons klimaatbeleid, de duurzame ontwikkeling nu laten voor wat het is, en het lijkt erop dat dat gaat gebeuren, zouden we het plan van de duivel uitvoeren. Innovaties van industrie en bedrijfsleven en een klimaatvriendelijkere productie en organisatie van het openbaar vervoer mogen niet worden verwaarloosd. We moeten door innovatie, levensvatbaarheid en duurzaamheid werkgelegenheid behouden, maar dat kost geld! Nieuwe belastingen zijn taboe. Ik ben er nu echter van overtuigd dat we de huidige crisis alleen te boven kunnen komen als we het taboe van overheidsingrijpen, de rol van de staat en de noodzaak van slimme belastingen doorbreken!
(Applaus)
Timothy Kirkhope
namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is helaas kenmerkend geworden voor sommigen die hun steun uitspreken voor de Europese Unie om te menen dat meer integratie het antwoord op ieder probleem is. Dit is een benadering die aan de kern voorbijgaat. Waar het Europa te vaak aan ontbreekt zijn niet extra mechanismen om afgesproken beleid uit te voeren, maar veeleer de politieke wil om verplichtingen na te komen die wel zijn aangegaan maar niet uitgevoerd.
Ik hoop daarom vurig dat Europa 2020, een initiatief dat zeker noodzakelijk is om het hoofd te bieden aan de onderliggende economische crisis die Europa bedreigt, niet op dezelfde basis mislukt. Wat betreft de crisis in de eurozone wordt ons echter verteld dat de Unie, om soortgelijke crises in de toekomst te vermijden, de bevoegdheid moet krijgen om te verzoeken om voorafgaande presentatie van conceptbegrotingen door soevereine regeringen en om strengere sancties op te leggen aan de lidstaten - maar begrotingsinformatie werd al geacht beschikbaar te zijn; deze was alleen onnauwkeurig en werd slecht gecontroleerd.
Zouden de kwaliteit van de informatie en de competentie van hen die de gegevens analyseren, toenemen alleen maar door de invoering van een strengere procedure? Sancties waren al beschikbaar; ze waren alleen niet geloofwaardig. Uitbreiding van hun reikwijdte maakt het nog niet waarschijnlijker dat ze worden opgelegd. Zouden de nieuwe maatregelen ook maar een greintje serieuzer worden genomen? Bovendien is het aangaan van schulden, dat het risico met zich meebrengt van een verhoging van de EU-begroting en van directe garanties voor EU-leningen, een grote beleidsverandering waardoor juist de beginselen van gezonde openbare financiën worden ondergraven waarvoor wij worden geacht pal te staan.
In de ECR-Fractie willen we dat de euro een succes is voor zowel de landen die ervoor hebben gekozen eraan mee te doen als de landen in de Europese economie in bredere zin, maar dit vereist dat de lidstaten hun verantwoordelijkheden ernstig nemen, eerlijk tegen elkaar zijn en hun overeengekomen verplichtingen nakomen.
Zoals zij zelf zegt, gelooft de Commissie dat haar voorstellen tot een materiële verdieping van de economische en monetaire unie zullen leiden. Het is dan ook geen wonder dat, terwijl in de Engelse versie van de tekst over de Top in maart het woord governance wordt gebruikt, een begrip waar ook de Commissie naar verwijst, in de Franse versie sprake is van gouvernement. Het lijkt erop dat sommigen inderdaad een centrale Europese economische "regering” nastreven, maar deze zou de problemen waarmee we geconfronteerd worden, niet oplossen: zij zou slecht zijn voor onze burgers, voor onze lidstaten en, dunkt mij, voor de Europese Unie zelf.
Lothar Bisky
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, de laatste vergaderingen van de Raad duiden op diepgaande veranderingen. Momenteel maken we een proces van gouvernementalisering van het Europese beleid door. Het Verdrag van Lissabon prees de rol van het Parlement en de versterking van die rol. Ook wij waren vol lof.
In werkelijkheid leggen de regeringen momenteel zeer fundamentele zaken vast en geven ze onvoorstelbaar hoge bedragen uit. De parlementen zijn daarbij nauwelijks aan bod gekomen, en dat moeten we een halt toeroepen. Met de door de regeringen gebruikte methode zijn enorme bedragen besteed aan het overeind houden van banken die door eigen schuld torenhoge schulden hadden. Deze regeringen hebben met belastinggeld het casinokapitalisme van de ondergang gered. Bij de redding van landen met schulden zijn ze echter vooral opgevallen door hun afwachtende houding. Op een gegeven moment heeft men toen ergens 750 miljard euro gevonden. De vraag is: redt de geldpers de economische ontwikkeling? Volgens mij redt hij eerder het kapitaal van de banken. De Europese Unie moet echter meer zijn dan een vrije interne markt met een eenheidsmunt.
De heer Barroso heeft gelijk als hij in dit kader zegt dat we de monetaire unie wel kunnen vergeten als we niet ook een economische unie tot stand brengen. Alleen zie ik die nog niet echt van de grond komen. Steeds weer wordt benadrukt dat het Stabiliteits- en groeipact is mislukt, maar dat heeft erg weinig te maken met een zinvolle coördinatie van ons economische beleid. We missen een sociale unie. De financiële sector moet blijvend en effectief opnieuw worden gereguleerd. Een gecoördineerd fiscaal beleid en een gecoördineerd loonbeleid ontbreken, en de belasting op financiële transacties ontbreekt, hoewel daarover al tijden gepraat wordt, maar het blijft bij praten.
Het wordt tijd dat de instellingen van de EU de verzorgingsstaat veiligstellen, niet afbreken. De Grieken en andere volkeren zijn immers ook bang omdat ze zien hoe wordt ingegrepen in de sociale voorzieningen. Het wordt tijd dat we ons inzetten voor een harmonisatie van een hoog peil van sociale standaarden.
Hedgefondsen moeten worden verboden en belastingparadijzen moeten worden ontmanteld. De crisis op de financiële markten wordt slechts met een slakkengangetje bestreden. Dat is gezien de snelheid waarmee de speculanten handelen, te langzaam. We zitten helemaal op de verkeerde weg als we in de steeds vaker voorkomende noodsituaties de miljarden verlies afwentelen op de maatschappij en de winsten privatiseren. De staat mag niet toestaan dat banken directe toegang hebben tot het geld van de belastingbetaler. In dit hele proces is mij één ding duidelijk geworden: onder de huidige omstandigheden moet het begrip "bankrover” opnieuw worden gedefinieerd.
Niki Tzavela
Commissaris, ik maak van de gelegenheid gebruik om u persoonlijk te bedanken voor uw harde en effectieve inzet ten behoeve van de economische crisis in mijn vaderland, Griekenland. Voorts zou ik alle partijen van het Parlement willen bedanken voor hun steun en medeleven voor Griekenland.
Dames en heren, commissaris, ik heb drie voorstellen en ik zou u zeer nadrukkelijk willen verzoeken deze te steunen. Betreffende het instellen van een permanent instrument voor een economisch bestuur, komt het Bruegel Instituut - een denktank voor financiële zaken - met het volgende voorstel: de Europese Centrale Bank dient Europese obligaties tot zestig procent van het bbp van elk land te garanderen, deze obligaties worden "blue bonds” genoemd. Zodra de grens van 60 procent wordt gepasseerd dient voor het percentage dat daarboven ligt marktconform te worden geleend, dit zijn de zogenaamde "red bonds”. Het betreft een voorstel voor een permanent instrument voor economisch bestuur, het is dan ook niet nodig om nieuwe financiële mechanismen op te zetten enzovoorts, en het kan zeer snel worden ingesteld.
Twee ad-hocvoorstellen voor Griekenland: het Internationaal Monetair Fonds zou de terugbetalingstermijn van de lening aan Griekenland kunnen verlengen, en wel van drie naar vijf jaar. Als dezelfde termijnverlenging door Europese leners wordt toegepast zou Griekenland veel makkelijker en geloofwaardiger zijn schuld kunnen terugbetalen, en dat is een goed signaal voor de markten. Het tweede voorstel luidt als volgt: het bedrag aan hulp voor Griekenland zou kunnen worden aangewend voor de afbetaling van onze obligaties. Het zou een rationele benadering van deze kwestie zijn als Europa nu bronnen beschikbaar zou stellen die in de toekomst Griekenland ten goede zullen komen voor de ontwikkeling van de Griekse economie. Op dit moment bevindt de Griekse overheid zich in de verdediging en probeert geld bij elkaar te sprokkelen om haar schuld te verminderen. We kunnen echter niet ook nog bezig zijn met het stimuleren van groei. Daarom, commissaris, denk ik dat het een goede zaak zou zijn als tegelijkertijd ook de inzet tot groei zou worden gesteund.
Tot slot zou ik willen zeggen dat we mogen hopen dat de Griekse crisis de enige prijs is die de Europese Unie zal moeten betalen voor het in allerijl oprichten van het economisch bestuur, iets wat tien jaar geleden had moeten gebeuren. Laten we hopen dat de Griekse crisis de enige prijs is die betaald moet worden.
De Voorzitter
Mevrouw Tzavela, ik heb u niet onderbroken omdat u uit Griekenland komt en dit een erg belangrijk onderwerp is, maar ik wijs u erop dat u langer dan één minuut het woord hebt gevoerd. Ik verzoek u zich in het vervolg aan de spreektijd te houden.
Nicole Sinclaire
(EN) Mijnheer de Voorzitter, toen u vorig jaar Voorzitter van dit Huis werd, zei u dat u alle fracties gelijk zou behandelen. Ik constateer in dit interessante debat dat de heer Schulz twee minuten te lang heeft gesproken - alle fracties hebben hun spreektijd overschreden, maar u pikt er maar één fractie uit. Kunt u toelichten waarom?
De Voorzitter
Mevrouw Sinclaire, ik houd de tijd zorgvuldig in de gaten. Bij de gememoreerde toespraken werd de spreektijd inderdaad met enkele seconden overschreden. De spreekster van zojuist overschreed de spreektijd het meest, maar ik stond dat toe omdat zij Griekenland vertegenwoordigt en een standpunt afgaf van iemand die in Griekenland woont en dat leek me een belangrijk aspect. In de regel grijp ik in als iemand de spreektijd overschrijdt, maar ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat de verklaring van mevrouw Tzavela er voor ons allen in hoge mate toe deed.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Mijnheer de Voorzitter, we hebben voor een economische afgrond moeten staan om de staatshoofden en regeringsleiders te laten inzien dat we niet de weg van meer nationalisme moeten bewandelen, maar juist die van meer Europa.
Sommige van de genomen maatregelen gaan die richting op, zoals de beperking van vetorechten in de Europese Raad en het prille begin van een Europese schatkist.
Het heeft lang geduurd, maar uiteindelijk hebben we ons toch gerealiseerd dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten en dat het zinloos is om problemen individueel aan te pakken, en dan ook nog eens op een geïmproviseerde manier.
Ik vraag me echter af of deze houding een digressie is, of daadwerkelijk het begin van een Europees economisch bestuur. Dat is namelijk waar het om draait, dames en heren. Als wij trouw willen blijven aan de wil van de oprichters van de Unie, hebben we een echt bestuur nodig.
Daarom moeten wij vanuit dit Parlement alle hervormingen stimuleren die Europa sterker maken en van de EU een plek maken waar belasting- en begrotingsdiscipline heerst. Het nostalgische soevereiniteitsidee moeten we echter achter ons laten.
Dames en heren, het versterken van de Europese Commissie en van dit Parlement is het enige juiste recept om een Europa op te bouwen dat straks niet als een schaduw achter de horizon verdwijnt.
Corien Wortmann-Kool
Voorzitter, wat ik geleerd heb is dat als de boerderij van Joseph Daul in brand staat, je eerst de brand moet blussen. Daarom steunt onze PPE-Fractie voluit het noodpakket waartoe de Raad en de Commissie hebben besloten.
In één weekend was een besluit over een pakket van honderden miljarden euro onvermijdelijk. Een "wake up call", strengere en consequentere begrotingsregels zijn cruciaal en moeten versterkt worden.
Voorzitter, de Raad was eensgezind, laten wij ook die eensgezindheid tonen. Maar helaas, als ik voorzitter Schulz van onze socialistische collega's hoor, dan is die eensgezindheid niet hier in dit Huis. Voorzitter, wij allen in dit Huis willen een Europa met duurzame economische groei, met voldoende banen voor onze burgers en met gezonde bedrijven. Dat kunnen wij alleen bereiken met een stabiele munt en een stabiele economie.
Voor een ambitieuze 2020-strategie is een Stabiliteits- en groeipact dat gerespecteerd móet worden, cruciaal. En voor beide geldt dat succes afhankelijk is van een stevige Europese governance. Dat is de kern van de resolutie waarover wij de afgelopen week met de fracties in dit Huis over hebben gediscussieerd. Commissaris Rehn verdient onze steun en ik vind het onverantwoordelijk dat onze socialistische collega's die steun weigeren te geven.
Voorzitter, onverantwoordelijk gedrag van speculanten is níet de oorzaak, maar het heeft de eurocrisis wel aangewakkerd. Commissaris Barnier moet - wat onze fractie betreft - voortvarend werken aan voorstellen om het onverantwoordelijke gedrag op de financiële markten in te perken.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mevrouw Wortmann-Kool heeft op twee punten ongelijk: ten eerste willen wij helemaal niet dat de boerderij van de heer Daul in vlammen opgaat. We willen helemaal niet dat ook maar één boerderij in vlammen opgaat, we willen dat juist voorkomen, dat is onze inzet.
Ten tweede steunen we wel degelijk de door de heer Rehn voorgestelde maatregelen, alleen gaan ze op sommige punten niet ver genoeg, omdat de meeste maatregelen pas worden voorgesteld als de boerderij van de heer Daul al in brand staat. U zegt ook terecht een aantal keer dat we moeten voorkomen dat er brand ontstaat, en dat is waar het hier om draait. Want als de heer López Garrido vandaag heeft gezegd dat de beslissingen tergend langzaam zijn genomen, dan is het ook waar dat wij er pas verschrikkelijk laat achter zijn gekomen welke veranderingen de Europese Unie de afgelopen tien jaar heeft doorgemaakt.
De heer Rehn heeft terecht gewezen op het feit dat de verschillen tussen de afzonderlijke eurolanden op het gebied van concurrentievermogen zijn toegenomen, niet kleiner zijn geworden. Mijnheer Rehn, u hebt het niet gehad over de groeiende kloof tussen arm en rijk in Europa, een voor ons erg belangrijk punt. Dit mag voor iemand als Verhofstadt misschien naar marxisme rieken, maar voor ons is dat een kwestie van sociale zekerheid en sociaal beleid. Maar daar zijn sommigen nou eenmaal niet in geïnteresseerd.
Hoe wilt u de economische maatregelen, de strikte begrotingsmaatregelen die u terecht voorstelt, aan de mensen verkopen als deze merken dat Europa en de eurozone gekenmerkt worden door de groeiende kloof tussen arm en rijk? Dat is onacceptabel, en daarom is er ook meer verzet dan gebruikelijk tegen de noodzakelijke maatregelen.
Vandaar ons verzoek aan de Commissie en ook aan de Raad: we moeten in elk geval de verschillen in concurrentievermogen verkleinen. We moeten erin slagen - op dat vlak moet ik u gelijk geven - het concurrentievermogen van landen als Griekenland en Spanje te vergroten. Het gaat niet om een achteruitgang van de concurrentievoorwaarden van Duitsland, Nederland, Oostenrijk of andere landen, maar om een verbetering van de concurrentievoorwaarden van de economisch zwakkere landen. Dat is absoluut de juiste strategie, maar in uw mededeling, mijnheer Rehn, zie ik nergens hoe u deze concreet wilt vormgeven.
U hebt het vandaag gehad over de hervorming van de arbeidsmarkt en de pensioenstelsels, en terecht, maar we zijn er niet met een hervorming van de arbeidsmarkt en de pensioenen, we moeten het ook hebben over de begroting. Als we de infrastructuur niet uitbreiden, als we niet alles benutten wat in Europa 2020 staat, ook wat groene technologieën enzovoorts betreft, dan zullen we ons doel niet bereiken. Daarom wil ik u erop wijzen dat de concurrentiepositie en de sociale zekerheid in Europa moeten worden versterkt!
Adina-Ioana Vălean
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets zeggen over de situatie in de lidstaten die geen lid zijn van de eurozone maar die wel dezelfde zorgen hebben. Politieke leiders in onze landen hebben het idee aan de man gebracht dat het EU-lidmaatschap kon worden beschouwd als een garantie tegen slechte economisch tijden, maar de werkelijkheid bewijst nu het tegendeel. Ondanks alle inspanningen ligt de euro voortdurend van alle kanten onder vuur en we weten allemaal dat nieuw geld alleen maar een lapmiddel is voor een veel dieper probleem. Dit is een buitengewoon ernstige situatie en we hebben buitengewone antwoorden nodig.
Laten we wel wezen: er is geen ontkomen aan verdergaande economische integratie en dus aan een hechtere politieke unie. Omdat deze onbalans tot angstaanjagende verschillen tussen lidstaten leidt en omdat we financiële discipline op Europees niveau moeten waarborgen, hebben we behoefte aan goed bestuur, sancties en nalevingsmechanismen. We moeten manieren vinden om investeringen te stimuleren, kapitaal aan te trekken en krachtig te snoeien in bureaucratische uitgaven. We willen zien dat regeringen intelligente maatregelen nemen. In Roemenië verlaagt de regering bijvoorbeeld de pensioenen en salarissen in plaats van minder uit te geven aan bureaucratie of politieke clientèle. We hebben in Roemenië meer personeel bij geheime diensten dan de FBI, maar in plaats van daarop te bezuinigen ontslaan we dokters en leraren.
Ik moedig de Commissie van harte aan om vast te houden aan de voorgestelde maatregelen en niet toe te geven aan de druk van de lidstaten, want er zijn er tegenwoordig nog maar een paar die als lichtend voorbeeld kunnen dienen.
Philippe Lamberts
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zeker, een verantwoord uitgavenpatroon van publieke gelden is noodzakelijk. Zeker, een evenwichtige begroting is noodzakelijk. Dat veronderstelt een verantwoordelijk beheer van de uitgaven en daarover is op dit moment genoeg gezegd. Ja, uiteraard, dat veronderstelt een versterkt wederzijds toezicht tussen gelijken. Maar nee, heren van de Raad - dit is inderdaad in de eerste plaats aan de heren gericht en niet zo zeer aan dames - het is huichelarij om mensen te doen geloven dat we de huidige problemen uitsluitend gaan oplossen door de uitgaven terug te dringen, want zo zal Europa zeker in een recessie worden ondergedompeld, zo zal het sociale weefsel, die sociale samenhang die deel uitmaakt van de Europese identiteit, zeker worden vernietigd. En dus zullen we nieuwe inkomsten moeten zien te vinden, als we de overheidsfinanciën weer in balans willen brengen, wat de enige optie is, en weer in staat willen zijn te investeren - want het gaat er niet alleen om schulden terug te dringen, maar ook om in de toekomst te investeren. Dat betekent dat de financiële sector moet meebetalen, dat financiële transacties, maar ook banken belastingen moeten worden opgelegd, want het is geen kwestie van kiezen voor het een of voor het ander; dat betekent dat degenen die de grootste gelegenheidswinsten hebben geboekt - denk aan de energiesector - moeten meebetalen, dat betekent dat er geen cadeaus meer worden gegeven, zoals alle fiscale hervormingen die tot op heden zijn doorgevoerd, aan de rijksten in de samenleving of aan ondernemingen die profiteren van belastingparadijzen, en dat belastingfraude werkelijk wordt aangepakt. Dat betekent dat er nog een ander taboe wordt aangepakt, dames en heren: niet het fiscale taboe, maar het taboe van de soevereiniteit die u, dames en heren van de Raad - en helaas met steun van de Europese Volkspartij (Christen-Democraten) - met hand en tand verdedigt. Liever fiscale soevereiniteit en mislukking dan het probleem bij de wortel aanpakken.
En, tenslotte, wat het financiële toezicht betreft, ben ik voorstander van ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Derk Jan Eppink
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de fungerend voorzitter vroeg zich zojuist af of er een exitstrategie voor deze crisis bestaat. Ik zou zeggen: ja, die bestaat en wordt 'conservatief begroten' genoemd. Ons structurele probleem is dat de overbesteding door de overheid te lang is doorgegaan. De overheidssector is vele jaren lang onbeheersbaar geweest. Zelfs in goede tijden overschreed de Duitse regering van kanselier Schröder het plafond van 3 procent, terwijl Griekenland natuurlijk alle records heeft gebroken omdat de Griekse politieke klasse volkomen onbekwaam is om met geld om te gaan.
We hadden het Stabiliteitspact. Wat zei de heer Prodi in 2002 over het Stabiliteitspact? U weet het, want u was chef van het kabinet van de heer Liikanen. Hij zei dat het Stabiliteitspact onzinnig was. Dus moesten we het veranderen. En dit was de man die de Verdragen moest bewaken. We hebben het veranderd en we hebben het op een hellend vlak gelegd - en vandaag zien we de uitkomst. De EU zal nog jarenlang conservatief moeten begroten en dat zal heel belangrijk zijn.
Waar we behoefte aan hebben is innovatie, meer vrije markten en meer ondernemingszin, mijnheer Schulz. Mijnheer de fungerend voorzitter (uit Spanje): hebben we behoefte aan belasting? Nee, die maakt de zaken alleen maar erger. Die brengt de EU tot stagnatie en dan bent u een omgekeerde Robin Hood.
Ik begrijp dat de mensen boos zijn - de mensen met een pensioen, de mensen met spaargeld. Ik begrijp de Duitse belastingbetalers. Zij weten dat zij moeten betalen, maar Duitse belastingbetalers kunnen niet altijd betalen. Ik vind het een beetje aanmatigend van de heer Verhofstadt (als hij hier nog is) om mevrouw Merkel te vertellen dat ze haar mond moet houden over de euro. Dit waren de woorden van een voormalig regeringsleider die van zijn eigen land een rommeltje heeft gemaakt. Wat probeert hij eigenlijk te bewijzen?
Patrick Le Hyaric
(FR) Mijnheer de Voorzitter, u brengt de financiële markten niet tot rust zonder terug te komen van een door u verdedigd, heilig beginsel: de totale vrijheid van het kapitaalverkeer en de zogenaamde vrije concurrentie, die in feite oneerlijke concurrentie is.
Nu leggen we veel geld op tafel, maar dat is in feite om de financiële markten gerust te stellen, terwijl u het volk slechts bloed, zweet en tranen in het vooruitzicht stelt. U hebt het IMF het Europese bestel binnengeleid. Waarom zijn wij niet over deze beslissing geraadpleegd? En nu wilt u een soort coup plegen en uw macht misbruiken door te proberen de nationale begrotingen te laten controleren door de Commissie zelf.
U hebt het onophoudelijk over tekorten en schulden. Maar waarom krijgen we nooit iets te horen over de mogelijkheden die bestaan om inkomsten binnen te halen? Als er nu sprake is van een tekort, dan is dat omdat we de belasting op kapitaal consequent hebben verlaagd en een almaar ongelijkere verdeling van rijkdommen hebben geschapen. Bijgevolg zou een van de te nemen maatregelen moeten zijn dat de statuten en de taak van de Europese Centrale Bank worden herzien. Er is ware solidariteit nodig...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Mario Borghezio
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hoe lang zal de euro in zijn huidige vorm blijven bestaan? Of zal hij binnen een jaar of twee zijn verdwenen?
Ik ben het niet eens met het feit dat we een bestaand tekort gaan oplossen met een nieuw tekort van 750 miljard euro, noch met het idee dat deze maatregelen afdoende zouden zijn om de sociaaleconomische toekomst van 500 miljoen Europeanen op te bouwen. Evenmin ben ik het eens met het idee dat we de euro koste wat kost in zijn huidige vorm moeten behouden. We zouden de euro juist zo laag mogelijk moeten houden en het rentepercentage moeten verlagen, zodat er geld gaat naar productieve investeringen in onze industrieën, die het zo hard nodig hebben, in plaats van geld te stoppen in overheidsfinancieringen.
Ik ben het niet eens met de Commissie, die vindt dat zij de begrotingen van de lidstaten preventief moet controleren voordat de nationale parlementen dat doen. Dat zou het einde betekenen van de soevereiniteit. Ook ben ik het niet eens met een economische en financiële strategie die geen rekening houdt met specifieke behoeftes.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik keer mij tegen de onverdraaglijk anti-Europese houding van de Raad. U klaagt over de crisis en voert nu een economisch protectoraat in terwijl u voor veel oorzaken zelf medeverantwoordelijk bent. U hebt regulering tegengehouden toen die nodig was. Om maar een voorbeeld te noemen: Eurostat. De ambtenaren daar, die ladingen kritiek over zich heen hebben gekregen - ook vaak van mij op andere vlakken - hebben tijdig aan de bel getrokken over de problemen in Griekenland en verder ook in Spanje en Portugal. De Commissie eiste dat Eurostat de nodige rechten zou krijgen om onderzoek te doen, en wie heeft daar een stokje voor gestoken? U uit Spanje, uit Engeland - de heer Martin is er niet -, de Duitsers, Daul en de zijnen uit Frankrijk en ja, ook de Oostenrijkers, omdat u niet wilde dat iemand inzage zou krijgen in uw boeken aangezien daar veel in staat dat geheim moet blijven. Hetzelfde geldt trouwens ook voor de voormalig minister van Financiën, de heer Grasser, die nu veelvuldig in allerlei Duitse televisieprogramma's opduikt in plaats van zich in Oostenrijk bij het gerecht te melden voor de zaken die hem ten laste worden gelegd.
We hebben in feite natuurlijk helemaal geen noodregering nodig. U zult niet de maatregelen nemen die de Amerikanen in een crisis als deze terecht hebben genomen, namelijk een Glass-Steagall Act aannemen, het eigen vermogen van de banken overeenkomstig te verhogen, schaduwbanken in te dammen, de risico's in het systeem te reduceren. In plaats daarvan hebben we democratische legitimatie nodig, een tweekamerstelsel, dat eindelijk een einde moet maken aan deze onzin van de Raad, die zich naar buiten toe als enorm pro-Europees voordoet, maar in feite beslissingen neemt zonder democratische legitimatie, opdat Europa echt democratisch wordt.
Othmar Karas
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ten eerste maakt de crisis pijnlijk duidelijk waar de grenzen van de Verdragen liggen, wat onze eigen tekortkomingen, de dubbele moraal in de omgang met de Europese Unie, de tekorten, de fouten en het gebrek aan seriositeit zijn.
Ten tweede maakt de crisis duidelijk dat iedereen die zijn huiswerk niet doet, zichzelf in de vingers snijdt en de Gemeenschap in gevaar brengt. Dat geldt allereerst voor de lidstaten, maar ook voor de Commissie en voor onszelf.
Ten derde: als de Europese Unie doelen en regels formuleert en procedures en sancties instelt, mag het niet zo zijn dat de Commissie toestemming van de lidstaten nodig heeft om dat te doen waartoe zij verplicht is. De buitensporigtekort- en sanctieprocedure moet worden geautomatiseerd.
Ten vierde aan de Raad: maak een einde aan de blokkade van Eurostat! Eurostat moet in de lidstaten controles kunnen uitvoeren wanneer het wil, en zijn medewerkers moeten naar eigen goeddunken kunnen praten met wie ze willen. Informatie ja, toestemming vooraf nee!
Ten vijfde: u hebt het over de hedgefondsen. Daarover hebben we nog geen besluit genomen. Ik nodig de Raad uit zeer binnenkort met het Parlement te onderhandelen, opdat we nog vóór de zomer in eerste lezing de hedgefondsregeling kunnen aannemen.
Ten zesde: de transactiebelasting. We moeten hier niet om vragen, maar haar invoeren. De Commissie moet snel met een Europees voorstel voor een transactiebelasting komen.
Ten achtste aan de Raad: we verplichten ons tot een effectbeoordeling voor alle nationale wetgeving met EU-relevantie.
Ten negende: we moeten een studie uitvoeren naar de effecten van alle maatregelen op de reële economie en we hebben meer Europa en minder intergouvernementalisme nodig.
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Udo Bullmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer López Garrido, dames en heren, ik heb een zeer concrete vraag over hoe we uit deze onmacht en waas komen die deze crisis omgeeft, waarbij je nooit weet waarom deze crisis is ontstaan en hoe we er weer uitkomen. De heer Schulz had het over de zeer gevaarlijke speculatieproducten, credit default swaps en de nadelige ongedekte verkoop van effecten, die Griekenland tot aan de rand van de afgrond hebben gebracht en Portugal en veel andere landen in de problemen kunnen brengen. Waarom, mijnheer López Garrido - en u hebt elkaar de laatste tijd vaak ontmoet tijdens de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën (Ecofin) -, was het niet mogelijk om deze producten in een gecoördineerde actie van de lidstaten te verbieden?
Ik heb dat de afgelopen weken en maanden in mijn eigen nationale hoofdstad vaak gevraagd, en u hebt maanden nodig gehad om pas afgelopen nacht het ongedekt verkopen van effecten te verbieden. Ik vraag me af waarom we de al bestaande wettelijke maatregelen om de bevolking en de economie te beschermen pas toepassen als het kwaad al is geschied? Volgens mij heeft het inderdaad iets te maken met de door u genoemde vreselijke traagheid, die enerverende, ziekelijke traagheid in de Raad. Ik bied u een pact aan: wij, het Europees Parlement, dienen concrete voorstellen in. In verband met de regulering van de toezichthouders en de discussie over de hedgefondsen hebben wij voorgesteld op Europees niveau de nodige maatregelen te treffen. Als u de daad bij het woord voegt, mijnheer Langen, dan zullen we bij derivaten hetzelfde besluit nemen.
Wij vragen u nu met klem dat de Raad eindelijk actie onderneemt om de wetgeving hiervoor rond te krijgen, zodat we in Europa kunnen handelen en niet meer op die oneindige traagheid van de Raad moeten wachten, maar de Europese instrumenten in handen hebben om voortgang te boeken. Helpt u in de Raad mee om dit voor elkaar te krijgen. Hiervoor is de Raad nu aan zet bij de wetgeving. Daar gaat het nu om.
Marielle De Sarnez
(FR) Mijnheer de Voorzitter, deze crisis is zonder twijfel de ernstigste die Europa ooit heeft getroffen en daarom dringt de tijd; we moeten beslissingen nemen, goede beslissingen, en we kunnen niet wachten tot oktober.
Het reddingsplan was een eerste, vermoedelijk te laat genomen beslissing, maar beter laat dan nooit; maar het moet nu dringend worden aangevuld met de oprichting, op termijn, van een echt Europees monetair fonds, een Europese obligatiemarkt en een Europees ratingbureau, want we weten allemaal dat de eenheidsmunt niet kan functioneren zonder budgettaire, fiscale, economische en politieke convergentie. En als Europa de indruk wekt dat het niet wordt bestuurd, dan nemen - heel simpel - de markten en speculanten het voortouw. We hebben het veel over economisch bestuur, maar misschien zouden we ons moeten richten op het bestuur van de Europese Unie zelf. Daaraan heeft het de laatste tijd ontbroken.
Volgens mij moeten wij ons twee doelen stellen. Ja, natuurlijk, de schulden moeten worden teruggedrongen, maar dat moet op realistische en geloofwaardige wijze gebeuren, en tegelijkertijd moet er manoeuvreerruimte worden geschapen en moeten er hervormingen worden doorgevoerd die nodig zijn ter voorbereiding op de toekomst. Die twee dingen moeten we tegelijkertijd doen. Daarom is het van vitaal belang om synergieën te scheppen tussen de nationale begrotingen van de lidstaten - ik had liever gewild dat de Commissie het zo had gezegd - waardoor het waarschijnlijk van vitaal belang is ons belastingstelsel te hervormen, het meer in dienst te stellen van ontwikkeling en groei en het te harmoniseren. Zonder budgettaire, economische en politieke convergentie kan er geen monetaire unie bestaan.
Pascal Canfin
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Rehn, zoals u weet zijn er twee manieren om tekorten terug te dringen. Er kan worden gesneden in uitgaven en de belastingen kunnen omhoog. Snijden in de uitgaven kunnen alle lidstaten tegelijkertijd, maar ook afzonderlijk doen, en daar hebben ze geen Europese coördinatie bij nodig. Daarentegen hebben ze die wel nodig om de belastingen te verhogen, met name de belastingen op kapitaal, op ondernemingen, op winsten en op banken.
Uw mededeling van afgelopen week vermeldde helemaal niets over deze kwestie. Mijn vraag, die vrij breed leeft onder de collega's van alle fracties van het Europees Parlement, is de volgende: gaat u de komende weken een fiscaal coördinatieplan voorstellen om de lidstaten de middelen te geven de manoeuvreerruimte terug te winnen die zij nodig hebben om bepaalde belastingen te verhogen, wat ze niet afzonderlijk kunnen doen? Dat is heden ten dage de toegevoegde waarde van de Europese Commissie. Jammer genoeg is er niets geregeld. De heer Verhofstadt heeft gezegd dat u het initiatiefrecht hebt. Thans hebt u op dit gebied een initiatiefplicht.
Peter van Dalen
Voorzitter, gevreesd moet worden dat het Griekse steunpakket niet zal werken. Immers, geen land ter wereld is er ooit in geslaagd een begrotingstekort van 14 procent in drie jaar tijd terug te brengen tot 3 procent. Dat gaat Griekenland ook niet lukken. Er is veel verzet daar tegen de bezuinigingsmaatregelen en de kans is dus heel groot dat het land in een negatieve groeispiraal komt met sterk dalende consumentenbestedingen, terwijl juist een toename van die bestedingen nodig is om de leningen plus de rente af te betalen.
Athene zal dus op enig moment weer aan de bel gaan trekken met de boodschap "het lukt ons niet om af te betalen". Vette kans dat Europa dan de leningen kwijtscheldt met de overbekende verklaring "wij kunnen niet anders, wij moeten erger voorkomen". Voorzitter, de les van deze crisis is: wees eerlijk en houd je aan je woord. De eurolanden moeten hun begroting op orde krijgen, eerlijke cijfers publiceren, de eisen van het Stabiliteits- en groeipact nakomen en schulden saneren. Landen die dat niet doen moeten de eurozone verlaten.
Nikolaos Chountis  
Voorzitter, morgen zal in Griekenland de grootste stakingsactie van het afgelopen decennium plaatsvinden. Griekse werknemers komen in opstand tegen de door de overheid genomen maatregelen, het gaat om werknemers die niet minder werken en ook niet beter worden beloond dan hun collega's, kijkt u maar naar de desbetreffende gegevens.
Mijnheer Rehn, om dit driedelige financieringsmechanisme een "mechanisme van redding en solidariteit” te noemen is niet minder dan hypocrisie van de eerste orde. Het gaat om een Europees strafmechanisme, met het Internationaal Monetair Fonds in de rol van boosdoener. Gedurende zes maanden bleven wij voorstellen om artikel 122 van het Verdrag van Lissabon te benutten. Gedurende zes maanden bleven wij de Europese Centrale Bank oproepen om tot wijziging van het beleid over te gaan. Gedurende zes maanden bleven wij u vragen om de onaanvaardbare Amerikaanse kredietbeoordelaars te onderzoeken. Dit heeft u niet gedaan. U gaf aan speculanten vrij spel, u heeft het Internationaal Monetair Fonds de eurozone binnen gebracht en nu vraagt u om harde soberheidsmaatregelen. Dit mechanisme dient in overeenstemming met artikel 218 van het Verdrag van Lissabon door het Europees Parlement te worden behandeld, en er dient werkelijk een debat over solidariteitsbeleid te komen.
Marta Andreasen
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we kunnen ons allemaal nog wel de pompeuze presentatie herinneren die de Spaanse minister-president eerder dit jaar heeft gehouden. Nu is Spanje echter na Griekenland de volgende in de rij met een tekort van 11 procent van het bbp. De bureaucratie van de EU kijkt onmiddellijk om zich heen om iemand de schuld te kunnen geven, maar het is een feit dat deze bureaucratie verantwoordelijk is voor de crisis omdat zij landen de eurozone heeft binnengeloodst in de wetenschap dat hun economieën daar niet aan toe waren - of houden we die 1 000 mensen bij Eurostat alleen maar aan het werk om gegevens te verzamelen?
De hedgefondsen maken misschien gebruik van de situatie, maar ze hebben de crisis niet veroorzaakt. De EU eist nu kostenverlagingen, maar is het realistisch om te verwachten dat de kosten van de publieke sector in Griekenland worden verlaagd wanneer 20 procent van de beroepsbevolking in dienst is van de staat en 50 procent van de kleine en middelgrote ondernemingen de staat als enige opdrachtgever heeft? Nu is een reddingspakket op tafel gelegd, maar de realiteit is dat de meeste landen die worden geacht eraan mee te betalen daar geen geld voor hebben, zoals in het geval van het Verenigd Koninkrijk.
In elk geval grijpt de EU altijd de gelegenheid ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Andreas Mölzer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, al te snelle centralisatie en europeanisering, mogelijk ook bij de invoering van een Europese munt, hebben de huidige problemen mede veroorzaakt: een Europese munt die op de lange duur gewoonweg niet hard kon zijn omdat er veel te veel van elkaar verschillende, ook zwakke economieën onder één monetaire noemer zijn samengebracht.
En nu wordt gezegd dat er voor de gemeenschappelijke munt een gemeenschappelijk, centraal geleid economisch beleid nodig is, een soort Europese economische regering. Zwakke economieën moeten inderdaad onderworpen worden aan een strenge begrotingscontrole en streng toezicht op hun schuldenbeleid, willen ze in de eurozone blijven. Centralisatie, iets als een Brusselse begrotingsbevoegdheid over alle lidstaten, zou mijns inziens echter een diepgaande, ontoelaatbare inbreuk op de soevereiniteit van de lidstaten vormen. Hiermee zouden we proberen met Beëlzebub de duivel uit te drijven!
De crisis mag daarom niet als excuus voor verdere centralisatiewensen van de EU worden gebruikt, voor wensen die al bestonden voordat het Verdrag van Lissabon in werking trad. Als we echt lering willen trekken uit de huidige crisis, moeten we misschien een heel andere constructie voor een Europees monetair beleid zoeken: misschien toch een soort Europees verbond van harde valuta's in een kerneuropa, een gemeenschappelijke munt, waarbij economieën die niet aan de convergentiecriteria kunnen voldoen zichzelf uit de eurozone terugtrekken.
Bezuinigingsmaatregelen zullen binnenkort overal in Europa worden ingevoerd, dat weten we. En één ding is duidelijk: als de lidstaten moeten bezuinigen, als de burger moet inleveren, moet ook de Europese Unie het zuiniger aan doen, bijvoorbeeld door haar wirwar van agentschappen op overlappende bevoegdheden en dubbel werk na te lopen en de begrotingscontrole op orde te krijgen. Ook wij als Parlement moeten erover nadenken of we met een verhoging van ons budget voor personeel, zoals is gepland voor de secretariaatstoelage, in tijden van algemene bezuinigingen wel het juiste signaal afgeven.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, op 9 mei 2010, de dag dat we de zestigste verjaardag van het Schumanplan hebben gevierd, heeft de Raad met medewerking van de Commissie de methode-Monnet ten grave gedragen. Voor financiële bijstand is bijvoorbeeld een rechtsgrondslag gekozen waarbij het Parlement geen rol speelt - artikel 122, lid 2. De Commissie heeft dat alles over haar kant laten gaan, en ik ben het eens met de kritiek van de heer Verhofstadt: dit is geen crisis van het systeem, dit is geen crisis van de euro, maar een crisis van de regeringen. En als ik de Spaanse fungerend voorzitter van de Raad hier zie, vraag ik mij af wat het Spaanse voorzitterschap van de Raad eigenlijk heeft bereikt. Geen ideeën, geen aanzetten! Terwijl wij hier over het grootste probleem van Europa debatteren, organiseert u in Madrid luisterrijke topontmoetingen - het zij u gegund -, maar eigenlijk zouden we hier moeten zijn.
De Commissie heeft dit alles geslikt. De Commissie heeft zich door de Raad in de luren laten leggen; na een zware bevalling heeft ze een mededeling geproduceerd die geen enkel concreet voorstel bevat. Op dat punt moet ik de heer Bullmann gelijk geven. Waar zijn de concrete voorstellen? Moet dit de komende twee, drie jaar als basis voor discussie dienen? Daarvoor is het veel te mager! De Commissie moet nu eindelijk eens de moed bij elkaar rapen en het initiatief nemen voor de methode-Monnet, voor de Gemeenschapsmethode, voor gemeenschapsinstellingen en gemeenschappelijke voorstellen.
We weten allemaal dat er op economisch en financieel gebied al lang een samenwerking tussen de lidstaten op poten had moeten worden gezet. Daar ligt de oorzaak van de crisis. De oorzaak ligt bij de schuldenlast van de landen die zich daar niet aan hebben gehouden. Het afleidingsmanoeuvre tegenover delen van de financiële markten haalt niets uit. De heer Schulz heeft hier niet gesproken alsof hij meer in zijn mars heeft dan het leiderschap van zijn partij, maar op één punt heeft hij gelijk, en daar wil ik nog even op ingaan. Ook wij betreuren het dat de Griekse collega's uit onze fractie dit pakket niet hebben gesteund in het Griekse parlement. Dat getuigt mijns inziens niet van verantwoordelijkheidsgevoel. Wij hebben echter ook het recht erop te wijzen dat alle crisislanden in Europa, alle landen die dwars lagen, Groot-Brittannië, Hongarije, Portugal, Spanje, door socialistische regeringen worden geleid.
Juan Fernando López Aguilar
(ES) Mijnheer de Voorzitter, de huidige zittingsperiode van het Europees Parlement begon een jaar geleden en er is nog geen enkele plenaire vergadering geweest waarin we niet over de crisis hebben gesproken. Het is een feit dat er niets belangrijker is om te bespreken dan een crisis die heeft geleid tot een verlies van 20 miljoen banen in Europa. Het is echter wel van groot belang dat wij een doel vaststellen, want met een slecht opgesteld plan is het onmogelijk te crisis te lijf te gaan.
De crisis is niet de "eurocrisis in Griekenland”. Het is een crisis die drie onhoudbare asymmetrieën aan het licht heeft gebracht die moeten worden opgelost.
De eerste is de asymmetrie tussen de reële en de financiële economie.
De tweede is de asymmetrie tussen de monetaire unie en het ontbreken van een unie voor fiscaal, budgettair en economisch beleid, die aansluit bij de eisen van de monetaire unie.
De derde is de tegenstelling tussen het venijnige karakter van de crisis en de daaruit voortvloeiende problemen en de desondanks tergend langzame respons- en besluitvormingsmechanismen die kenmerkend zijn voor de Europese Unie.
We reageren daarom te laat op al die miljoenen werklozen die naar ons kijken en werpen obstakels op die er niet zijn in andere landen, waar men daadkrachtiger tegen de crisis optreedt.
Tegelijkertijd zijn buitengewone besluiten genomen, zoals de mededeling van de Commissie, de buitengewone besluiten van de Raad van ministers van afgelopen weekend en natuurlijk de 2020-strategie.
Voor deze buitengewone maatregelen moeten we echter wel een prijs betalen. Ze gaan namelijk gepaard met strenge eisen, beperkingen en sanctiedreigementen aan landen die hun uitgaven niet kunnen bedwingen en daarmee hun groei op het spel kunnen zetten.
Gisteren hadden we het hier in het Europees Parlement over het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en het Actieplan van het Programma van Stockholm. We hebben er opnieuw op kunnen wijzen dat Europa niet alleen kan worden gebouwd op een interne markt en een monetaire unie. Europa drijft voornamelijk op burgerschap. Daarom is dit het moment om er nogmaals op te wijzen dat die miljoenen Europese burgers hun ongenoegen uiten over het Europa dat wij ze bieden, over een Europa dat met meer dreigingen en sancties komt voor landen die hun uitgaven niet beheersen dan stimulansen voor een groeimodel dat de werkgelegenheid en sociale cohesie herstelt en bijdraagt aan de strijd tegen armoede.
Zonder dit Europa van de burgers kunnen we deze crisis onmogelijk oplossen.
Sylvie Goulard
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de eerste plaats de commissaris en het Spaanse voorzitterschap bedanken voor alles wat er de laatste tijd is volbracht, zelfs als het aan de late kant was. Het is niet gemakkelijk te sturen in een storm.
U hebt de afgelopen vijftien dagen meer vlot getrokken dan in alle voorafgaande jaren en ik wil u aansporen om hiermee door te gaan. Ik heb voor ieder van u een boodschap. Eerst wil ik het Spaanse voorzitterschap zeggen dat u in de maand juni verantwoordelijk zult zijn voor de vaststelling van de 2020-strategie. Leen u niet voor een schijnvertoning. De Lissabonstrategie heeft niet gewerkt; een deel van de problemen die zich in het zuiden van Europa manifesteren komt voort uit een gebrek aan concurrentievermogen. We moeten een andere weg bewandelen, zoals de heer Verhofstadt heeft gezegd. We hebben ook financieel toezicht nodig. Men heeft ons net uitgelegd dat het Parlement te ver gaat. Ik ben rapporteur voor de Europese Raad voor systeemrisico's. Ik merk op dat in het drukste weekeinde van de afgelopen weken, het woord "systemisch” herhaaldelijk is gevallen. Uw voorzitterschap draagt de verantwoordelijkheid voor dit pakket. Toon ambitie! U hebt onze steun. Luister niet naar degenen binnen de Raad die munt slaan uit de afwezigheid van regelgeving.
De tweede boodschap is gericht aan de heer Rehn, wiens moed ik toejuich; ik steun volledig het voorstel van de Commissie dat de nationale parlementen veel meer voorbereidend werk op Europees niveau moeten verrichten. U moet alleen wel heel goed uitkijken dat u de populisten en al degenen die Europa zullen bekritiseren niet in de kaart speelt. U hebt onze steun, maar laten we kiezen voor een geïntegreerde benadering met de nationale parlementen, in plaats van de indruk te wekken dat "Brussel” alles voorschrijft. Ik merk ook op dat diezelfde nationale parlementen die de hoeders van de democratie beweren te zijn, Europa in de huidige situatie hebben gebracht, door jaar in jaar uit niet-sluitende begrotingen aan te nemen.
Kay Swinburne
(EN) Mijnheer de Voorzitter, we bevinden ons in een situatie die onze eigen regeringen teweeg hebben gebracht; het is niet alsof er geen regels bestonden om te voorkomen dat deze crises zich überhaupt zouden voordoen. Als regels zoals het Stabiliteits- en groeipact en de criteria van Maastricht zouden zijn nageleefd, zouden we nu niet zo'n ernstige schuldencrisis hebben als we momenteel in veel lidstaten meemaken. Ik ben in de zeer vreemde situatie beland dat ik parallellen trek tussen enerzijds het gedrag en de financiële vaardigheden van de regeringen van onze lidstaten en anderzijds die van onze investeringsbanken.
Elke week bespreken we in de Commissie economische en monetaire zaken het ongepaste gedrag van onze banken en zeggen we dat ze zich niet aan de regels houden of dat ze die flexibel hebben toegepast met boekhoudkundige kunstgrepen en financiële constructies. Dit is precies wat onze regeringen ook hebben gedaan. Wij eisen verantwoord ondernemingsbestuur en toch zijn de vele financiële vehikels buiten de balans, instrumenten met speciale doeleinden en niet aangegeven voorwaardelijke schulden waarbij onze overheden betrokken zijn, geen toonbeelden van verantwoord bestuur.
In het Verenigd Koninkrijk waren we geschokt door het verschil tussen het verklaarde tekort van de vorige regering en dat wat daadwerkelijk werd aangetroffen zodra de boeken werden geopend. Het nieuwe leiderschap in het Verenigd Koninkrijk verleent ons een helder mandaat om de werkelijke staat van de financiën opnieuw te beoordelen. Ik hoop echt dat de rest van Europa hetzelfde kan doen: de ware staat van hun financiën bekendmaken en de weg voorwaarts vinden.
Cornelis de Jong
Voorzitter, een gecoördineerd Europees beleid om de gevolgen van de crisis aan te pakken is nodig. Maar dan moet Europa niet aan de leiband blijven lopen van de grote bedrijven en niet te vergeten van de grote financiële instellingen.
Tot tweemaal toe hebben de regeringen onze financiële instellingen uit de brand moeten helpen, zonder dat deze zelf ook maar een deel van de rekening hebben betaald. In de afgelopen twee jaar heeft de hulp van alleen Nederland aan deze instellingen geleid tot 2,5 miljard aan extra rente-uitgaven. In diezelfde periode heeft het grootste Nederlandse pensioenfonds ABP voor 1 miljard aan Griekse staatsobligaties gekocht omdat daarmee een iets hogere rente kon worden gekregen. Met andere woorden: het speculeren gaat gewoon door en straks moeten wij misschien ook de pensioenfondsen gaan redden.
Europa 2020 moet de rekening leggen waar hij thuishoort, niet door extreme bezuinigingen op de broodnodige publieke voorzieningen, maar bij de topinkomens en de speculanten, via een gedeeltelijke schuldsanering voor landen als Griekenland en bijvoorbeeld een bankenbelasting. Dan houden wij het Europees sociaal model in stand.
Nikolaos Salavrakos
(EL) Voorzitter, graag zou ik willen zeggen dat ik in theorie de voorstellen van de heer Olli Rehn absoluut steun. Ik durf te zeggen dat ik hem beschouw als een politiek kopstuk voor Europa, een persoon die ons bijzondere respect verdient.
Ik zou echter willen opmerken dat zowel voor het menselijk lichaam als voor de economie een flinke koorts net zo gevaarlijk is als onderkoeling. Van het trage aanpassingsproces in het kader van het Verdrag van Maastricht, iets waarmee de gehele Europese economie gedurende vele jaren mee te maken heeft gehad, moeten we nu niet opeens overgaan tot een snelle, gedwongen aanpassing - dit zal ervoor zorgen dat de recessie langer aanhoudt. De rijken zullen er rijker van worden en de armen armer. Daarom zou ik willen opmerken dat vooral het creëren van grote hoeveelheden ongewenste reserves op wereldwijd niveau de oorzaak is van de aanhoudende wereldwijde economische ordeloosheid. Dit dient te worden bestreden door middel van het op Europees niveau stimuleren van groei, zodat we deze crisis op rationele wijze het hoofd kunnen bieden.
Mario Mauro
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Verhofstadt heeft aangegeven dat nationalistische of marxistische retoriek niet voldoende is om uit de crisis te komen. Ik zal een poging doen met Europese retoriek. Nog maar een paar weken geleden hebben velen van ons hier in dit Parlement onze solidariteit betuigd met Griekenland. Wat voor zin heeft Europa immers, als we lidstaten in nood niet steunen?
Anderzijds: waartoe dienen de euro en de Eurogroep als ze geen cultuur van verantwoordelijkheid en stabiliteit bevorderen? Wat gebeurt er als solidariteit een synoniem wordt van een Europese Unie die, in strijd met de Verdragen, slechts de rekening mag betalen van landen die, met een instemming die slechts één seizoen duurt, de verantwoordelijkheid voor de toekomst van hun eigen burgers opofferen?
Mijnheer de commissaris, is het Europese retoriek om de Europese Commissie te verzoeken zich onafhankelijk en gezaghebbend op te stellen en geen respijt te bieden aan regeringen die met de boeken sjoemelen? Is het Europese retoriek om te vragen om nieuwe regels voor de financiële markten? Is het Europese retoriek als we klagen over fouten die zijn gemaakt bij de totstandkoming van de euro, waardoor er nog steeds geen gemeenschappelijk fiscaal en pensioenbeleid is?
We zitten inderdaad middenin een crisis, maar deze crisis is niet veroorzaakt door een teveel aan Europa, maar juist door een gebrek of een tekort aan Europa. Europa moet de lidstaten met kracht moet oproepen verantwoordelijk en stabiel te zijn en zich in dienst te stellen van de toekomstige generaties. Dit alles is geen retoriek als de initiatieven waar wij over praten ook daadwerkelijk worden opgesteld en uitgevoerd en daarmee deel uitmaken van een beleidsstrategie die op de zaken vooruitloopt, in plaats van deze achteraf te moeten corrigeren.
David-Maria Sassoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een Europa van het volk en niet een Europa van de lidstaten. De huidige crisis is een crisis die voortvloeit uit het feit dat Europa met zijn beleid niet in staat is de markt de besturen. Om de euro te redden moeten de politieke instellingen worden versterkt en moeten we afstand doen van de intergouvernementele aanpak en instemmen met Europees bestuur.
Dit is geen retoriek, aangezien de Duitse bondskanselier Angela Merkel in Berlijn een paar minuten geleden de noodklok heeft geluid en heeft gezegd dat de euro in gevaar is. Alarm slaan zonder vervolgens krachtige en overtuigende maatregelen aan te kondigen, kan de eenheidsmunt voor investeerders nog verder verzwakken, waardoor heel Europa verzwakt. We kunnen ons wel indenken hoe de markten op dit moment reageren, nu de euro een paar minuten geleden opnieuw onderuit is gegaan.
Wanneer wij deze zaal verlaten, mijnheer de Voorzitter, kunnen we ons armer en onzekerder voelen. Alleen door middel van nieuw Europees bestuur kunnen wij de gemeenschappelijke munt beschermen en groei, werkgelegenheid en sociale insluiting bevorderen. We moeten afstand doen van de oude aanpak van coördinatie van nationale beleidsmaatregelen en hebben sterke besluitvormingsinstrumenten nodig.
Een nieuwe Europese vorm van bestuur moet drie interventieniveaus garanderen: een beleid voor groei, passende financiële instrumenten en omgang met noodsituaties. Het reddingsplan van 750 miljard was belangrijk, maar we hebben ons ook gerealiseerd dat het niet voldoende is. We hebben nu een krachtig politiek initiatief nodig, dat de markt richting kan geven en zorgt voor een grote mobiliteit van middelen. Het monetaire en begrotingsbeleid blijkt niet afdoende om productiviteit en concurrentievermogen te waarborgen. We moeten niet bang zijn om te investeren, met name in projecten die van communautair belang zijn, zoals infrastructuur, energie, milieu, wetenschap en menselijk kapitaal.
Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement heeft een grote verantwoordelijkheid. Het moet namelijk, via zijn eigen onafhankelijkheid, de capaciteit van de lidstaten versterken om afstand te doen van het intergouvernementele beleid en de Europese geest nieuw leven inblazen.
Wolf Klinz
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de markten drijven de Europese regeringen voor zich uit. Deze reageren eindelijk, maar ze reageren ex post, niet op voorhand. Eigenlijk is het van de gekke dat de regeringen en de Commissie pas in actie komen als de echte zwaktes van de markt aan het licht komen.
Ze hadden deze zwaktes uit eigener beweging tijdig moeten onderkennen. Bij de invoering van de euro wisten we dat we geen uniform monetair en fiscaal beleid zouden hebben zoals de landen afzonderlijk. Daarom hebben we maatregelen genomen om hiervoor een alternatief te creëren, maar we hebben ons niet aan de afspraken gehouden, de regels werden in het begin al overtreden, ook door grote lidstaten. We moeten weer strenge regels met sanctiemechanismen invoeren: name and shame, verlies van stemrecht, opschorting van betalingen uit de Europese fondsen tot boetes aan toe.
Ten tweede is duidelijk geworden dat er in de eurozone sprake is van interne spanningen, en het duurt niet meer lang of deze spanningen gaan de EU zwaar op de proef stellen, omdat het concurrentievermogen van de diverse lidstaten verschilt. De Commissie is hierbij aan zet. Zij moet beoordelen of de begrotingen van de lidstaten een risico vormen voor de eurozone.
Natuurlijk weten wij dat het begrotingsrecht het belangrijkste recht van de nationale parlementen is. Maar dat hoeft toch niet te betekenen dat we op dit vlak geen gezamenlijke Europese doelen nastreven? Die zijn dringend nodig: we hebben meer Europa nodig, niet minder Europa. Dit is misschien wel onze laatste kans. Als de Commissie en de Raad niet met het Parlement onderhandelen, ben ik bang dat er ergens in de toekomst een grote ramp dreigt.
Janusz Wojciechowski
(PL) Ik ben het eens met de heer Mauro dat de Europese Unie niet voldoende actie heeft ondernomen met het oog op het bestrijden van de crises. Wij hebben ons de afgelopen jaren in de eerste plaats beziggehouden met politieke integratie - we zijn volledig opgegaan in het Verdrag van Lissabon en het versterken van de bevoegdheden van de politieke instellingen - maar hebben nagelaten om samen te werken bij het bestrijden van crises. Ik denk in deze context aan een groot aantal crises van uiteenlopende aard die samenwerking en solidariteit vereisen. Ik doel hier dus niet alleen op financiële crises.
Op het ogenblik waarop wij dit debat voeren, worden meerdere landen van de Europese Unie, waaronder ook mijn land, Polen, getroffen door een ernstige overstroming. Daarbij zijn mensen om het leven gekomen. Ook de materiële schade is groot. De Europese burgers verwachten dat de Europese Unie hen in dergelijke situaties te hulp komt, maar daar was weinig van te merken. De Europese Unie is zwak omdat haar begroting te beperkt is en ze over onvoldoende middelen beschikt voor concrete maatregelen. Na de politieke versterking is er geen passende versterking van de financiële middelen gevolgd. Ik hoop dat we als gevolg van deze crisis niet nog sterker geneigd zullen zijn om de begroting te beperken, want dat zal ons nog zwakker en weerlozer maken.
Jean-Pierre Audy
(FR) Mijnheer de Voorzitter, het moment van de waarheid is gekomen, het moment dat helderheid van geest en het nemen van verantwoordelijkheid geboden zijn in deze crisis die niet alleen Europees, maar evengoed mondiaal is.
Mondiaal bestuur is zich aan het vormen. Welke invloed zullen de Europeanen hierop hebben? Hoe kunnen wij invloed uitoefenen op dit mondiale bestuur als we niet eens in staat zijn ons eigen Europese bestuur te regelen? Het kan niemand zijn ontgaan dat na vijftig jaar Europese integratie, het toenemende egoïsme van naties ons blootstelt aan het gevaar van vijftig jaar onttakeling. Het kan niemand zijn ontgaan dat we burgerschap zonder burgers tot stand hebben proberen te brengen, politiek zonder kiezers hebben geprobeerd te bedrijven, en geloof in een rechtsorde hebben geprobeerd te kweken zonder die zelf te eerbiedigen.
Na de val van de Berlijnse muur hebben we ons werelddeel herenigd. We geloofden in onze kracht en waren te eerzuchtig om onze zwakten te zien. En nu? De crisis treft ons met volle kracht op een moment dat de Europese integratie kwetsbaar is, met slecht bestuurde, vaak corrupte staten. De solidariteitsketen van de Unie wordt op dit moment op de proef gesteld, en wij weten dat een keten zo sterk is als zijn zwakste schakel. Terecht redden wij de zwaksten, want het moment daarvoor is gekomen, en het zal onze kracht zijn die hen redt. Het zijn niet de Europese regels die slecht zijn, wat niet deugde was de toepassing door de lidstaten en de Europese Commissie, die onvoldoende toezicht heeft gehouden op de staten.
We hebben niet minder, maar meer Europa nodig, maar dat moet een Europa van waarheid, helderheid van geest en verantwoordelijkheidsgevoel zijn. Ja, wij moeten het Stabiliteits- en groeipact, dat aan herziening toe is, eerbiedigen. Maar de taak die nu voor ons ligt is om het vertrouwen van de burgers terug te winnen en dat moet aan de hand van groei en werkgelegenheid gebeuren. En groei komt tot stand door investeringen. Als de publieke sector niet investeert, laten we dan niet verwachten dat de private dat doet.
Afgezien van een onontbeerlijk industrieel beleid, stel ik voor dat in de tien jaar dat de 2020-strategie duurt een groot Europees investeringsplan van 1 000 miljard euro wordt uitgevoerd. Dat plan moet erop gericht zijn om van de Unie het meest concurrerende gebied ter wereld te maken, wat betreft trans-Europese netwerken, infrastructuur, onderlinge verbindingen, hoge snelheidstreinen, breedbanddiensten, snelwegen, water, ruimte, onderzoek, gezondheid, energie, onderwijs, dit alles tot stand gebracht door een hervorming van ons begrotingsbeleid, in samenwerking met alle publieke belanghebbenden en in het bijzonder de EIB.
Elisa Ferreira
(PT) Voorzitter, commissaris, toen de Economische en Monetaire Unie tien jaar bestond, beschouwde de Commissie de euro als het grootste succes van de Unie. Vandaag de dag zouden we het moeilijk vinden dit zonder reserve te beamen, want de crisis heeft aangetoond dat de Economische en Monetaire Unie een onvoltooid project is.
De minimale maatregelen om de Unie te redden zijn getroffen in een noodsituatie, maar laten we wel wezen: de druk van de situatie, de directe belangen van de belangrijkste lidstaten, het pijnlijke en trage karakter van de beslissingen hebben barsten veroorzaakt in het beeld dat de burgers en de wereld hebben van de euro en de Europese Unie.
We moeten de feiten onder ogen zien. De Europese Unie en de euro vormen een integratieproces; het gaat niet alleen om een interlandelijke samenwerking. Het is een onvoltooid proces dat ernstige risico's loopt te verdwijnen als het niet sterker wordt. Er moeten drie onderwerpen worden aangepakt. Ten eerste moeten de instrumenten die in deze noodsituatie in stelling zijn gebracht, worden geconsolideerd; er moet een Europees monetair fonds worden gecreëerd; we moeten doorgaan met Eurobonds, met de opbouw van Europese supervisie en regelgeving, en met een aanpak van bankencrises op Europees niveau.
Ten tweede moeten we begrijpen dat een sterke munt niet samengaat met een zwakke economie; een verwachte groei van 1 procent voor de Europese Unie is onhoudbaar in termen van bevolkingssamenstelling of van werkloosheidsbestrijding; Europa 2020 blijft slechts een stelsel van goede ideeën als er geen middelen zijn om die te verwezenlijken.
Ten derde, mijnheer Rehn: belastingconsolidatie is belangrijk, maar kan niet bestaan naast de groeiende verschillen tussen de lidstaten van de Unie; het convergentiebeleid is dringend aan herziening toe.
Mirosław Piotrowski
(PL) Het Europees Parlement buigt zich nu al voor de derde keer over een centraal opgesteld tienjarenplan met de titel "Europa 2020”. Dit plan heeft bij een groot aantal Parlementsleden een gevoel van afkeer opgewekt, niet alleen door de associaties die deze benaming oproept met door de geschiedenis achterhaalde politieke systemen, maar ook wegens het spectaculaire fiasco van zijn voorganger, de Lissabonstrategie.
In het vorige belangrijke debat vestigde ik de aandacht op het gebrek aan betrokkenheid in het document bij de huidige financiële en economische crisis in de EU. Sindsdien heeft zowel de Raad als de Commissie krachtige maatregelen genomen om het eurogebied en de economieën van de lidstaten te stabiliseren. De aangekondigde injectie van vele honderden miljarden euro's is bedoeld om de economieën van de West-Europese landen die worstelen met reusachtige begrotingstekorten, weer gezond te maken. Dit mag echter niet ten koste gaan van programma's voor financiële bijstand aan de nieuwe lidstaten, waaronder Polen, die wél rekening hebben gehouden met economische indicatoren.
Als we "Europa 2020” al willen handhaven, moet deze kwestie op een evenwichtige manier worden aangepakt.
Jaime Mayor Oreja
(ES) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de ergste crisis die ons kan treffen niet alleen de huidige crisis is, maar de crisis die ons zal treffen als we niet de benodigde politieke lessen trekken uit de huidige gebeurtenissen.
We hebben boven onze stand geleefd, met name in bepaalde landen. We hebben ons verwijderd van de reële economie en de fictieve economie omarmd, zowel wat de overheidsuitgaven betreft als in ons privéleven.
We zijn niet in staat geweest in te zien dat, zoals voor elk levend organisme geldt, groeien niet hetzelfde is als dik worden. Groei vereist inspanning en proportie, terwijl uitdijen het gevolg is van een gebrek aan proportie en een gebrek aan evenwicht tussen de inspanning die we leveren en de welvaart die we genieten.
Deze crisis is dynamisch. De crisis zag er een paar maanden geleden heel anders uit dan vandaag. En over een paar maanden zal de crisis er opnieuw compleet anders uit zien.
Dit was zowel een economische als een financiële crisis, een crisis die een steeds grotere sociale dimensie zal hebben, waaronder sociale conflicten. Daarom moeten wij als politici, voordat deze crisis een sociaal conflict wordt, ervan doordrongen zijn dat onze belangrijkste crisis een vertrouwenscrisis is. Niet slechts een eurocrisis.
Laten we een analyse maken van alle politieke en verkiezingsprocessen van de afgelopen maanden. Er is een vertrouwenscrisis en dat betekent dat we ons moeten afvragen wat we moeten veranderen, hoe onze houding moet veranderen, en welke politieke, institutionele en persoonlijke houding we moeten ontwikkelen. In dit verband dient het Europees Parlement, in plaats van naar andere instellingen te kijken, zich de vraag te stellen op welke wijze het kan bijdragen aan een verandering van de institutionele en politieke houding van dit Huis.
Ik durf ook te zeggen dat er vandaag, na vele oorzaken van de crisis te hebben gehoord, waaronder bureaucratie, agentschappen en regeringen, twee zaken zijn die wij moeten veranderen. In de eerste plaats heeft Europa een minimale samenhang van dit Parlement nodig. Het mag niet doodbloeden in zo'n fundamenteel debat over twee opvattingen over de Europese maatschappij. In de tweede plaats moeten we de waarheid durven zeggen over wat er met ons gebeurt.
Anni Podimata
(EL) Allereerst zou ik even tien seconden de tijd willen nemen om de waarheid te laten zegevieren. De heer Langen - op dit moment niet aanwezig - heeft het feit dat de Griekse collega's in het Griekse parlement het driejarige stabilisatieprogramma hebben weggestemd onaanvaardbaar genoemd. Ik zou willen opmerken dat het een goed idee zou zijn als de heer Langen zijn voorstellen nog eens zou kunnen herhalen tijdens de eerstvolgende vergadering van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten), want deze collega's, die tot enige maanden geleden toevallig belast waren met het regeren van het land, zijn lid van die partij.
Ik wil nu overgaan tot het meer algemene onderwerp. Het is een feit dat de huidige crisis chronische kwalen en zwakheden naar voren heeft gehaald voor wat betreft de financiële coördinatie van de eurozone, maar ook voor wat betreft het mondiale systeem van economisch bestuur - met als resultaat dat er binnen het geglobaliseerde financiële systeem enorme, ongecontroleerde bevoegdheden worden verzameld. Wij hebben dus nu in eerste instantie te maken met een kwestie van democratie. Als Europa zijn waarden en geschiedenis wil respecteren zal het dus om te beginnen in deze kwestie een hoofdrol moeten spelen.
Het besluit om een mechanisme voor de ondersteuning van de stabiliteit van de eurozone op te zetten is een belangrijke stap, laat daar geen twijfel over bestaan. Een mechanisme van crisismanagement alleen is echter niet voldoende; we moeten de oorzaken in de kiem smoren, niet alleen nationaal, maar op Europees niveau. We begaan een grote fout en ondermijnen onze gemeenschappelijke toekomst en de toekomst van de volgende generaties als wij alleen de nadruk leggen op onmiddellijke begrotingsconsolidatie, waarbij de gevolgen voor ontwikkeling, werkgelegenheid en de basisstructuren van de welvaartstaat worden onderschat, zaken waar enkele decennia voor nodig waren om die op te bouwen.
Commissaris, de voorstellen die u op 12 mei heeft gepresenteerd voor de versterking van de financiële coördinatie kunnen bijdragen aan de opbouw van een Europa met meer cohesie en minder macro-economische onevenwichtigheden, als aan twee voorwaarden wordt voldaan: enerzijds dient men zich niet te beperken tot de standvastige toepassing van het Stabliteits- en groeipact, en anderzijds dient men op een wezenlijke manier speciale doelstellingen te incorporeren ten behoeve van duurzame groei en werkgelegenheid in het kader van de 2020-strategie.
Paulo Rangel
(PT) Voorzitter, verschillende collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) hebben al een zeer compleet beeld van de situatie gegeven. Ik vind dat nu ook de rol van de lidstaten moet worden genoemd.
De nationale regeringen hebben hier ook een rol in die zin, dat zij in hun landen de vereisten en voorwaarden moeten invoeren om de eenheidsmunt te versterken en dit project van economische en monetaire integratie vooruit te helpen. En ik wil hier zeggen dat de PSD, de partij in Portugal die met de PPE is geassocieerd, de regering steunt bij de soberheidsmaatregelen, want wij vinden dat de fouten die de socialistische regering in Portugal de afgelopen vijftien jaar heeft begaan, en die nu helaas voor allen zichtbaar zijn, hersteld moeten worden en de PSD steunt dat herstel.
Maar hoewel we de soberheidsmaatregelen steunen, hebben we ook kritiek op de Portugese regering - en het is een goed voorbeeld voor andere vergelijkbare gevallen - want zij beperkt de uitgaven niet. Om het tekort te verkleinen moeten niet alleen de belastingen worden verhoogd, maar ook de uitgaven worden verminderd, en de regering moet de moed opbrengen om maatregelen te nemen om de uitgaven te verminderen, het tekort te verkleinen en de openbare schuldenlast te verlichten.
Dit geldt voor Portugal en voor andere landen die zich nu in een lastig parket bevinden. Wij, als leden van het Europees Parlement, hebben de verantwoordelijkheid om in onze eigen landen de maatregelen te verdedigen die nodig zijn om de euro te versterken en om deze geïntegreerde ruimte en deze droom, van de PPE-Fractie en van ons allen, te verwezenlijken. Daarom hebben wij kritiek op de regeringen die niet de moed hebben om in hun land de nodige maatregelen te nemen.
Göran Färm
(SV) Mijnheer de Voorzitter, op sommige punten heeft dit meer gemeenschappelijke economisch beleid ook invloed op de Europese begroting. Het gaat om de financiering van het strategische vlaggenschipproject Europa 2020. Het gaat om sommige kosten, garanties enzovoort, voor het leenmechanisme en de controle van de financiële markten. Het gaat niet in de laatste plaats om een aantal nieuwe verplichtingen die voortkomen uit het Verdrag van Lissabon. In het Europees Parlement zijn wij ons goed bewust van het feit dat veel lidstaten zich nu in een uitermate moeilijke economische situatie bevinden, vaak met ernstige nationale begrotingsproblemen.
Het is anderzijds duidelijk dat de Europese Unie in deze situatie kan helpen met het nemen van maatregelen die belangrijk zijn voor het economisch herstel van de lidstaten en die groei en werkgelegenheid kunnen stimuleren. De Europese begroting moet daarom worden gericht op gebieden waarop de Europese Unie meerwaarde, Europese meerwaarde, kan bieden en waarop de begrotingen van de lidstaten en de Europese Unie elkaar kunnen aanvullen en steunen. Dat betekent echter ook dat de lidstaten geen nieuwe verantwoordelijkheden aan de Europese Unie kunnen geven zonder de noodzakelijke middelen te bieden.
Ik denk aan onderzoeksbeleid, vlaggenschipprojecten en investeringen in onderwijs en infrastructuur die nodig zijn voor een betere economische toekomst. Ik denk dat het daarom zeer belangrijk is dat de geest van dit steeds gemeenschappelijker economisch beleid zich ook weerspiegelt in een constructieve houding in de onderhandelingen over de Europese begroting voor 2011, in de tussentijdse evaluatie van de langetermijnbegroting en in het debat over het nieuwe financiële kader na 2013. Anders kunnen wij geen vorderingen maken met het nemen van gemeenschappelijke maatregelen voor groei en werkgelegenheid.
Theodoros Skylakakis
(EL) Voorzitter, als Grieks lid van het Europees Parlement zou ik ook hier nog eens willen herhalen wat ik al sinds het begin in Griekenland openlijk heb verkondigd, en mijn dankbaarheid willen betuigen voor de van het Europese steunmechanisme ontvangen steun, die gecombineerd met strenge en overwegend onontkoombare maatregelen de directe ineenstorting van de Griekse economie heeft weten te voorkomen.
Het zou handig zijn geweest als het voor Griekenland gehanteerde mechanisme met dezelfde snelheid werd geïmplementeerd als de steunmechanismen ten behoeve van andere economieën, toen Europa zich eindelijk bewust werd van de risico's die we allen lopen. Zowel in het Parlement als in de overige Europese instellingen zie ik vandaag voor het eerst dat men vastberaden is om met directheid en realiteitszin de werkelijke economische impasses van Europa onder ogen te zien. En waarom bevinden wij ons in deze situatie? De hoofdoorzaak is dat wij boven onze stand leefden en de rekening naar de toekomst stuurden. Wij spendeerden voordat er een crisis was, we spendeerden tijdens de crisis en spenderen ook nu, op het moment dat we de crisis te boven komen. Als iemand graag wil weten wat er gebeurt als je continu meer geld uitgeeft dan dat je hebt, hoeft hij slechts naar Griekenland te komen.
Het Europees Monetair Fonds en de andere instellingen die in de in onderhandeling zijnde resolutie worden voorgesteld, zijn stappen in de juiste richting. Maar om werkelijk stimulerend te opereren dient het Fonds niet alleen de absolute omvang van de schuld en het tekort in acht te nemen, maar ook de snelheid waarmee de schuld en het tekort kunnen worden gereduceerd. Dames en heren, en ik richt mij tot de linkervleugel, ons werkelijke probleem is dat 4 miljard mensen die in ontwikkelingslanden rondkomen van 200 euro per maand het kapitalisme hebben ontdekt en nu wereldwijd aanspraak maken op bronnen en markten van ons, de rijken, wij die leven van 2 000 euro per maand. Hier in het westen hebben wij niet langer het monopolie van het kapitalisme in handen, het kapitalisme op basis waarvan het oude Europese model is opgebouwd. Als wij niet veranderen, als wij nu geen haast maken met het doorvoeren van structurele veranderingen, met concurrentievermogen en innovatie zullen wij simpelweg armer gaan leven.
Danuta Maria Hübner
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er is weinig twijfel aan de ernst van de huidige crisis en de "gebruikskosten” van nooit vertoonde beleidsmethoden zijn zeer hoog. Het is de taak van toezichthouders en beleidsmakers om maatregelen te nemen waarmee niet alleen het door het marktfalen verstoorde evenwicht kan worden hersteld maar ook mislukt regeringsbeleid kan worden gecorrigeerd. Dit gebeurt momenteel, maar het valt nog te bezien hoe snel en met welke beleidsmaatregelen de lidstaten van de Europese Unie naar hun groeipad zullen terugkeren.
Meer toezicht biedt geen garantie tegen de risico's van de huidige crisis. Nu we voor meer toezicht hebben gekozen, dient dat samen te gaan met grotere eenvoud en minder complexiteit van financiële markten. Wat ook duidelijk is, is dat budgettaire en monetaire beleidsmaatregelen niet in de plaats kunnen komen van structurele hervormingen. Met structurele hervormingen moeten de onderliggende zwaktes van de economie in de Europese Unie worden aangepakt: de scherp oplopende schulden en tekorten, de vergrijzing, de zeer waarschijnlijke nieuwe inflatiegolf, de risico's als gevolg van het klimaatveranderingsbeleid, de lage productiviteit en het gebrek aan concurrentievermogen.
Met minder overheidsgeld zal meer gedaan moeten worden; daarom zal het Europese en nationale overheidsgeld doelmatiger besteed moeten worden. Een bedrijfsvriendelijk toezichtregime, een doelmatige overheid, niet-ontwrichtende belastingen, een hogere arbeidsparticipatie, vooral onder vrouwen, een goed onderwijsstelsel, onderzoek en innovatie - dat alles vormt een kernpakket van maatregelen ter bevordering van groei, werkgelegenheid en concurrentievermogen. Ongetwijfeld moet de winnende Europese strategie gebaseerd zijn op een restrictief begrotingsbeleid, maar de focus moet liggen op innovatie als enige manier om de productiviteit en de groei op duurzame wijze te verhogen.
De Europese Commissie en het Europees Parlement dienen hun strategische rol weer op zich te nemen en te streven naar gedurfde Europese oplossingen. Zowel de burgers als de markten hebben behoefte aan meer Europa.
Gay Mitchell
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het is volgens mij een gegeven dat soevereine staten verantwoordelijk moeten worden gehouden voor aangegane verplichtingen en dat van hen geëist kan worden dat zij zich aan overeengekomen doelen houden, dus daar ga ik van uit. Maar het is ook tijd om goed om ons heen te kijken en te zien welke andere handelingen de recente beroering hebben bevorderd. In de jaren dertig van de vorige eeuw droegen de goudstandaard en het protectionisme bij tot een verdieping van de recessie. Daarentegen kennen we in de Europese Unie solidariteit en hebben we, via de Europese Centrale Bank en de Commissie, de institutionele capaciteit om te leren van fouten in het verleden.
Het werk van de instellingen is indrukwekkend gezien het feit dat er 27 EU-lidstaten zijn, waaronder 16 eurolanden. Bovendien hebben onze instellingen samengewerkt met onder meer de Amerikaanse Federal Reserve, de Bank of England en de Japanse Centrale Bank. Desondanks hebben de markten - de zogenaamde markten - in de praktijk negatief gereageerd op vrijwel elke stap die is ondernomen. Nu ben ik helemaal voor vrije markten, want protectionisme werkt niet. Maar zijn onze markten vrij? De markten werden sowieso al zorgvuldig gemasseerd en beïnvloed om ons in de crisis te laten belanden. Bestaat er inmiddels niet een redelijke verdenking dat machtige belangen het kunnen opnemen tegen soevereine staten en van hen kunnen winnen, en dat sommige daarvan - met wat voor oogmerk dan ook - deze macht gebruiken om hun eigen agenda door te drukken en de markten in te zetten voor hun eigen doeleinden?
Op een politieke agenda kan bijvoorbeeld als punt van zorg staan dat de euro in de toekomst de dollar zou kunnen vervangen als betaalmiddel voor olie; een agenda van zakelijke en economische belangen kan simpelweg het streven omvatten om meer macht en rijkdom te vergaren door soevereine rechten, inclusief gezamenlijke soevereine rechten, om zeep te helpen in de Europese Unie. Het is hoog tijd dat politieke leiders eens goed nadenken over wat er precies aan de hand is. Ik herhaal dat lidstaten discipline moeten tonen, ook de lidstaat waaruit ik afkomstig ben. Natuurlijk moet dat. Maar we leggen alle nadruk op de lidstaten en erg weinig op wat er achter de marktactiviteiten steekt.
Ik zou graag iets willen weten van het voorzitterschap van de Raad en van de commissaris. Wat gebeurt er om hier toezicht op te houden? Als we deze mensen in het verleden niet in de gaten hebben gehouden, dan ziet u waar ze ons gebracht hebben. Laat het daarom niet bij één tand aan de vork: het is tijd voor twee tanden.
Alajos Mészáros
(HU) De Europa 2020-strategie is een zeer belangrijke strategie, vooral nu, ten tijde van de toenemende financiële- en economische crisis. Deze crisis heeft de aandacht gevestigd op zodanige fundamentele problemen en negatieve processen dat deze in onze strategie moeten worden geïntegreerd, anders kan het succes van ons economische beleid in gevaar komen.
We mogen het niet laten gebeuren dat het prestige van de euro beschadigd raakt, en we moeten alles in het werk stellen voor de duurzaamheid van de monetaire unie. Ik vertegenwoordig het land dat als laatste lid werd van de eurozone, Slowakije. De Slowaakse burgers zien de invoering van de euro als een succesverhaal en daarom draagt ook deze lidstaat met alle beschikbare middelen bij aan de bescherming van de euro.
We moeten iedereen ervan bewust maken dat de monetaire crisis ook ernstige politieke gevolgen kan hebben: toenemend euroscepticisme en onzekerheid bij de landen die zich voorbereiden op toetreding tot de eurozone. We moeten de landen die de eenheidsmunt nog niet hebben ingevoerd, helpen en aanmoedigen.
Bij het ontwikkelen van de EU-2020-strategie moet een belangrijke rol worden toebedeeld aan beleid waarmee duurzame ontwikkeling wordt gegarandeerd. Er wordt weliswaar gewerkt aan een oplossing voor energiediversificatie in Midden-Europa, maar daarnaast moet een toenemend gebruik van alternatieve energiebronnen worden gewaarborgd om de klimaatverandering te temperen. We moeten mensen er echter ook bewust van maken dat de capaciteit van de huidige alternatieve energiebronnen eindig is. Vanuit het opzicht van onze energiezekerheid op lange termijn is kernenergie de oplossing die voldoende energie kan leveren bij de laagst mogelijke CO2-uitstoot, en daarom moet er grote nadruk worden gelegd op de hiermee samenhangende kwesties van veilige brandstofopslag en -exploitatie. Tevens is het bevorderen van nader onderzoek naar moderne energietechnologieën cruciaal, zoals de innovatie van kernfusiereactoren. Er zijn veel belangrijke kwesties die we in onze strategie willen integreren, en een van onze belangrijke taken is een betere coördinatie en integratie van de verschillende terreinen. Alleen zo kunnen we bewerkstelligen dat naast de monetaire unie ook de zo belangrijke economische unie wordt gerealiseerd.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Ik ben een groot voorstander van de door de Commisie en de Raad aangedragen maatregelen. Als deze maatregelen een tijdje geleden getroffen waren, hadden we een groot aantal effecten van de crisis die we doormaken, kunnen vermijden. Een tekort aan economisch bestuur heeft ertoe geleid dat er onder druk beslissingen genomen zijn, zonder raadpleging van het Europees Parlement. Bovendien zijn er geen bewakingsmechanismen beschikbaar voor de getroffen maatregelen.
Vorig jaar zijn er grote sommen gelds in banken geïnjecteerd. Dat was een noodzakelijke maatregel, maar door het redden van de banken is de latere crisis niet verzacht. De crisis heeft zich voortgezet. Men heeft zich niet gehouden aan het Stabiliteits- en groeipact. Men heeft tekorten onacceptabel hoog laten oplopen. Onder gelijke omstandigheden hebben verschillende landen verschillende maatregelen genomen. In sommige landen heeft men besloten burgers de waarheid te vertellen en zijn er bezuinigingsmaatregelen getroffen. Doordat er geen gemeenschappelijke regels zijn, zijn de effecten van de crisis verschillend voor verschillende groepen Europese burgers, terwijl toch alle lidstaten bijgedragen hebben aan het ontstaan van de crisis. We kunnen niet meer consumeren dan we produceren en we kunnen niet meer uitgeven dan we binnenkrijgen.
We hebben financiële stabiliteit nodig. Daarom zijn de voorstellen voor een nieuwe financieel stabiliteitsmechanisme of Europees monetair fonds absoluut noodzakelijk. Deze maatregelen moeten echter wel ondersteund worden door een coherente economische herstelstrategie en door controle- en sanctiemechanismen. Daardoor zullen we kunnen zeggen dat we voor echt, doeltreffend economisch bestuur gaan zorgen dat alle lidstaten ten goede komt.
Mairead McGuinness
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal mij aan uw regel houden. Ik juich de opmerkingen van het Spaanse voorzitterschap over productieve systemen en een focus op concurrentievermogen toe. Ik denk dat we iets meer van dat soort conversatie kunnen gebruiken in dit Parlement, in de Raad en in de Commissie.
Wat betreft uw opmerkingen over de trage respons: we moeten daarnaar kijken want in verband met respons kampt het Europese systeem met een lethargieprobleem. De lidstaten hadden eerder kunnen reageren toen de bankencrisis hen trof. We zijn daartoe in staat maar we schijnen het in dit speciale geval niet te hebben gedaan.
Ten slotte zoekt de Commissie naar vier pijlers voor een nieuwe strategie. Ik denk dat de Commissie haar eigen rol in deze crisis eens moet onderzoeken. Volgens mij stond het toezicht op de regels van het Stabiliteits- en groeipact aan de basis van een "softe” aanpak die niet gewerkt heeft. Als we ons allemaal aan de regels hadden gehouden, anderen hebben het ook al gezegd, hadden we nu dit probleem niet gehad. Als we u meer bevoegdheden geven, werkt dat alleen wanneer u daadwerkelijk gebruikmaakt van de bevoegdheden die u al heeft.
Elena Băsescu
(RO) In deze economische crisis lijkt het erop dat de Europa 2020-strategie een grote uitdaging vormt, maar aan de andere kant ook kansen biedt. Er kan een belangrijke stimulans van uitgaan wat betreft de economische en sociale hervormingen die op de lange termijn noodzakelijk zijn. Solidariteit en flexibiliteit moeten de onderliggende principes zijn.
Ik vind dat er aan de toewijzingen voor de cohesiefondsen vastgehouden moet worden, want ze spelen een fundamentele rol bij de vermindering van de ongelijkheden in economische ontwikkeling tussen de verschillende regio's in de EU. Aan de andere kant is het vanzelfsprekend dat de op EU-niveau vastgestelde doelstellingen niet automatisch nationale doelstellingen kunnen worden. De doelstellingen moeten aangepast worden aan de mogelijkheden van elk afzonderlijk land. De Roemeense regering heeft een werkgroep op hoog niveau ingesteld om nationale doelstellingen te formuleren. Deze werkgroep zal ook het opstellen van het nationale hervormingsplan helpen coördineren.
Antigoni Papadopoulou
(EL) Voorzitter, zoals door de Zweedse Minister van Financiën werd omschreven lijkt het gedrag van de markten en van de banken op dat van een troep wolven, klaar om de economisch zwakkere landen uiteen te scheuren. Het eerste slachtoffer was Griekenland, daarna volgden Spanje en Portugal. In het geval van Griekenland waren wij getuige van enerzijds speculanten die Griekenland genadeloos te lijf gingen en anderzijds van de communautaire solidariteit die zeer schoorvoetend op gang kwam, waarbij zeer strenge voorwaarden het Griekse volk dwongen tot ernstige opofferingen en gerechtvaardigde stakingen. Het lijkt erop dat het nu de landen zijn, en niet langer de banken, die de hoofdrol spelen in de internationale financiële crisis.
Laten we lessen leren uit deze tegenspoed. De Europese Unie heeft behoefte aan meer communautaire solidariteit, beter toezicht op het financiële systeem, een betere nationale naleving van het Stabiliteitspact, meer coördinatie van het financiële beleid en maatregelen ter voorkoming van onevenwichtigheden in het concurrentievermogen. De Europese volkeren willen een meer humaan Europa met minder ongelijkheid tussen de lidstaten. Het is nu tijd voor een meer realistisch en mensvriendelijk programma voor de Europese Unie van het jaar 2020, een programma dat tegemoetkomt aan de uitdagingen van deze tijd.
Olle Schmidt
(SV) Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft meer samenwerking en meer solidariteit nodig en geen protectionisme en nationalisme. Dat weten wij. Dat heeft de geschiedenis ons geleerd.
Ik vind het moeilijk de vrees van de ministers van Financiën te begrijpen voor het voorstel om de begrotingen van de lidstaten vooraf te bestuderen. De afgelopen maanden hadden zelfs doorgewinterde ministers van Financiën angst en zouden dat ook moeten hebben. Hier is nog enige nationale geldingsdrang te bespeuren: onderzoek gerust andere landen, maar niet het mijne. Onderzoek Griekenland, Spanje en Portugal, maar niet mijn land. Noli me tangere - raak me niet aan!
Onze onderlinge afhankelijkheid vereist openheid en vertrouwen. De Zweedse en Finse regeringen hebben beide ervaring met de ernstige crisis van de jaren negentig en zij zouden de voorstellen van commissaris Rehn van harte moeten steunen.
Jaroslav Paška
(SK) Een verantwoord begrotingsbeleid in alle lidstaten van de EU is slechts de eerste stap voor de verbetering van de huidige situatie. De volgende stap, die beslist moeilijker uitvoerbaar is, zou moeten zijn om te proberen de structuur van de arbeidsmarkt op een passende manier te veranderen. Een groot deel van de burgers van de EU is namelijk werkzaam in niet-productieve sectoren, voornamelijk bij de overheid. De productieve sector is er niet toe in staat zo'n grote hoeveelheid ambtenaren te onderhouden, die het leven alleen maar moeilijker maken door steeds nieuwe beperkingen en voorschriften te bedenken.
Commissaris, kijkt u eens naar Azië. Daar is een lager percentage van de bevolking opgeleid en er zijn minder universiteiten dan bij ons. Ze hebben echter een beperkt aantal ambtenaren en een ongecompliceerd ondernemingsklimaat, waardoor een natuurlijk concurrentiegevoel, dat vele mensen eigen is, de ruimte krijgt om tot ontwikkeling te komen. Een ongecompliceerd, transparant ondernemingsklimaat, inkrimping van het ambtenarenapparaat, meer ruimte voor zelfstandigheid, ondernemingslust en creativiteit van onze burgers: dat is de beste oplossing voor de huidige problemen.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de economische crisis is geen tijdelijke ziekte waarvan de EU-landen snel zullen herstellen tot een blakende economische gezondheid. Er zitten stelselmatige tekortkomingen in de aanpak van het economisch beleid van de EU en haar lidstaten. De doelstelling van een gemeenschappelijke munt, uiteindelijk voor meer dan 27 landen, is gebaseerd op de foute aanname dat één munt goed kan zijn voor veel, heel verschillende economieën. De waarde van een munt moet de toestand weerspiegelen van de economie waartoe zij dient.
Er zijn echter ook andere problemen te onderscheiden. De omarming van de globalisering door de EU en haar afzonderlijke lidstaten is een recept voor rampspoed. We kunnen niet toestaan dat goederen en werknemers uit lagelonenlanden Europa overspoelen. We kunnen niet met hun producten concurreren zonder onze lonen tot hun niveau te verlagen. Wettelijke minimumlonen zullen niet verhinderen dat onze werknemers heimelijk uit de markt worden geprijsd door migranten, door de uitbesteding van hun werk of door verplaatsing van onze nijverheid naar de derde wereld.
Tunne Kelam
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Rehn bedanken voor zijn vriendelijke woorden en zijn vertrouwen in de inspanningen van Estland om toe te treden tot de eurozone. Ik kan u verzekeren dat Estland met zijn huidige financieringslast van 7,5 procent van het bbp niet zal bijdragen tot een stijging van de gemiddelde schuldquote in de EU. Ook vertrouw ik erop dat de collega's in de eurozone Estland zullen kunnen aanvaarden als een positief voorbeeld; dat zou ook een bemoedigend signaal doen uitgaan naar Letland en Litouwen en de bevolking van die landen ervan kunnen overtuigen dat het zin heeft om zich in te spannen omdat alle aanvragers op hun merites worden beoordeeld.
Toetreden tot de eurozone is op dit moment niet alleen een voorrecht. Het betekent ook solidariteit toezeggen en vanaf het begin onze bijdrage leveren aan het consolidatiepact, maar ik ben ervan overtuigd dat dit een goed besluit is; we zullen de EU niet alleen beschouwen als een gelegenheid om te ontvangen, maar allereerst ook als een kans om bij te dragen aan de bevordering van onze gemeenschappelijke zaak.
Danuta Jazłowiecka
(PL) Het debat van vandaag over economisch bestuur in de Europese Unie is een fundamentele discussie, aangezien het te maken heeft met de verdere versterking van de Europese integratie. Gelet op hun nauwe economische banden zouden alle lidstaten zich in dezelfde mate verantwoordelijk moeten voelen voor een Europees stabilisatiemechanisme en voor de gehele economische situatie in Europa.
Ik denk dat niemand van ons eraan hoeft te twijfelen dat een nauwgezet toezicht op de overheidsschulden en -uitgaven (Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken), evenals de coördinatie in een vroeg stadium van de procedure voor het opstellen van begrotingen en plannen voor hervormingen in de lidstaten en een mechanisme voor hulpverlening in tijden van crisis, maatregelen zijn die in de goede richting gaan. Er zou prioriteit moeten worden verleend aan de plichtsgetrouwe tenuitvoerlegging van de beginselen van het Stabiliteits- en groeipact. Dat is van cruciaal belang met het oog op het verzekeren van budgettaire en macro-economische stabiliteit in de Europese Unie. Hoewel een aantal sancties en het beginsel van naming and shaming essentieel zijn om de lidstaten tot discipline te dwingen in verband met de uitvoering van de beginselen van het Pact en van de noodzakelijke hervormingen, sta ik weigerachtig tegenover financiële sancties. Deze sancties, die worden gebruikt in het geval van lidstaten die zich reeds in een moeilijke financiële situatie bevinden, kunnen immers het tegenovergestelde effect hebben. Ze kunnen een nadelige impact hebben op de economieën van deze landen...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Ik zou bijgevolg iedereen willen oproepen om de toekomst van Europa op verantwoorde wijze te plannen.
Liisa Jaakonsaari
(FI) Mijnheer de Voorzitter, bij een crisis is de psychologische reactie ofwel in je schulp kruipen, anderen de schuld geven, vijanden zoeken of oplossingen proberen te vinden. In Europa is nu de volgende drieledige benadering te zien: enerzijds steken in veel landen nationalisme en protectionisme de kop op en anderzijds worden nieuwe oplossingen gezocht, zoals de Commissie doet en wat wij zeer moeten waarderen. Hoe sterker het politieke systeem is in de Europese Unie en op nationaal niveau, des te beter kunnen wij de marktkrachten temmen. Andersom gaat moeilijk.
Er is naar mijn mening één ding waar wij mee op moeten houden: het bespotten van Griekenland. Het Griekse volk, de Griekse minister-president en politici verdienen nu ons respect, omdat zij zeer moeilijke besluiten nemen. Zoals de heer Schmidt zei, waren Finland en Zweden begin jaren negentig het Griekenland van nu. Wij moesten net zulke harde besluiten nemen, maar hadden uiteindelijk succes.
De Voorzitter
Het spijt me u te moeten onderbreken. U merkt dat ik haar, hoewel ze zich vriendelijk over Griekenland uitliet, exact na één minuut heb onderbroken. Objectiever kan ik hier dus niet zijn.
Michael Theurer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het onderhavige debat over een functionerende Europese economische regering wordt mijns inziens veel te weinig aandacht besteed aan de lange termijn. Nu is het juiste moment om de stabiliseringsmaatregelen voor de korte termijn te verankeren in een langetermijnstrategie. Hiervoor is een markteconomische visie nodig. Het basisprincipe van de sociale markteconomie is al vastgelegd in het Verdrag van Lissabon. Dat moet nu tot leven komen.
Sociale markteconomie was het succesvolle model dat ten grondslag lag aan het Wirtschaftswunder in Duitsland. De architect van het Wirtschaftswunder, Walter Eucken, merkte al in 1950 op dat de staat zijn ingrijpen in de economie moet richten op het ordenen van de economie, niet op sturing van het economische proces. Daarom pleit ik voor reguleringsmaatregelen, dus overheidsmaatregelen die door middel van algemene wetten de randvoorwaarden voor economische activiteiten stellen. De staat schept geen banen, maar creëert een regelgevingskader, en daarop moeten wij ons concentreren. Concurrentievermogen is het resultaat van economisch handelen, niet de bron.
Franz Obermayr
(DE) Mijnheer de Voorzitter, we moeten ons in de EU-strategie 2020 bezighouden met de oorzaken voor de huidige crisis. Was het een goed idee om een monetaire unie naar Amerikaans model in te voeren zonder de benodigde centrale instanties voor begrotingscontrole? Nee! De euro mag van de EU geen enorme herverdelingsmachine op basis van afgedwongen solidariteit maken. Als we dan toch al een monetaire unie hebben, dan wel een monetaire unie van harde valuta's.
Ook de vrije financiële markten mogen in de toekomst niet los van de reële economie worden gezien. Voor 2020 moeten we daarom duidelijke regels tegen speculanten en tegen hedgefondsen opstellen. De weg richting belasting op financiële transacties die Oostenrijk en gisteren ook Duitsland is ingeslagen, is met de belasting van winsten van banken en de financiële sector absoluut de juiste weg. Laten we een signaal afgeven aan de belastingbetaler, en laten we de financiële sector eindelijk aanspreken op zijn verantwoordelijkheid. En meer moed bij spelregels voor de landen! Iedereen die doelbewust onjuiste bedragen gebruikt, moet van de eurozone worden uitgesloten, zo simpel is het. Bedriegers hebben in de EU niets te zoeken.
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Rehn, geachte dames en heren, de strategie 2020 vormt een bijzondere uitdaging voor ons. We moeten aandacht besteden aan kleine en middelgrote bedrijven; we moeten ervoor zorgen dat in 2020 in kleine en middelgrote ondernemingen een minimumkapitaalratio van gemiddeld 20 procent wordt bereikt.
We hebben in Europa een sterk mkb nodig, omdat dit goed is voor twee derde van de werkgelegenheid en 50 procent van het bruto nationaal product, en kleine en middelgrote ondernemingen 80 procent van de belastingopbrengst voor hun rekening nemen. En dan is de Commissie gewoonweg vergeten ook doelstellingen ter versterking van kleine en middelgrote ondernemingen in dit programma op te nemen.
Mijnheer Rehn, ik roep u nadrukkelijk op u in te zetten voor het midden- en kleinbedrijf en doelstellingen ter versterking van deze ondernemingen en hun werknemers te formuleren.
Milan Zver
(SL) Het debat van vandaag was een van de betere die we hebben gehad over de financiële en economische crisis, vooral over de effecten daarvan in Griekenland, en de meeste bijdragen richtten zich met name op de vraag hoe we de Europese Unie in de toekomst moeten besturen. Ik ben het echter ook eens met wat de sprekers die de verantwoordelijkheid voor deze situatie willen verdelen, hebben gezegd. Naar mijn mening is dat de juiste manier om verder te gaan en het is belangrijk dat we die route kiezen. We moeten vragen stellen over de verantwoordelijkheid van bepaalde Europese instellingen en niet alleen de collectieve verantwoordelijkheid van de instellingen, maar precies wie verantwoordelijk is voor wat.
Ik wil daarom voorstellen dat we bijvoorbeeld een beroep doen op de heer Almunia, de voormalige commissaris van economische en monetaire zaken, aangezien hij tijdens zijn ambtsperiode tamelijk kritisch was ten aanzien van bepaalde landen voordat de Griekse kwestie zich voordeed. Ik verzoek hem zijn rol in dit verhaal toe te lichten en als hij dat niet doet, zou hij moeten aftreden.
Seán Kelly
(EN) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen hebben we de laatste paar weken maatregelen genomen tegen een financiële crisis die al heeft plaatsgevonden - een financiële crisis die is veroorzaakt door een gebrek aan regelgeving, een gebrek aan toezicht en een gebrek aan goed bestuur. Met de maatregelen van vandaag proberen we te anticiperen op deze situaties zodat ze in de toekomst niet meer voorkomen, en dat is toe te juichen.
We presteren allemaal beter als er iemand over onze schouder meekijkt. Dat geldt voor regeringen net zo goed als voor personen. Daarom waardeer ik wat vandaag hier is gebeurd en ik denk dat we vanaf vandaag ook aan de slag moeten om de financiële terroristen aan te pakken van de kredietwaardigheidsbureaus en de speculanten die mensenlevens verwoesten en soevereine regeringen ten val proberen te brengen. Met deze tweeledige aanpak - het politieke bestuur aanpakken én afrekenen met de financiële terroristen - kunnen we misschien uitkijken naar een betere toekomst.
Karin Kadenbach
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Rehn, mijnheer López Garrido, we debatteren vandaag over een gemeenschappelijke Europese sturing van de economie. Het wordt hoog tijd op te merken dat de markt geen waarde op zich is, dat de Europeanen niet ten dienste staan van de markt, maar dat de markt ten dienste moet staan van de mensen, de 500 miljoen Europeanen.
Ik ben ervan overtuigd dat we consolidatie en groei nodig hebben; beide termen zijn echter ook verbonden met een ander aspect, namelijk sociaal verantwoorde consolidatie enerzijds en duurzame groei anderzijds. Om dat te bereiken, moeten we erop vertrouwen dat dit gaat lukken. We moeten de mensen in Europa perspectieven bieden. Dat lukt echter alleen als we kunnen toezeggen of maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat ze in een Europa leven waarin ze ook kunnen delen in de welvaart. In het Europa van de toekomst profiteert niet slechts een enkeling van de groei.
Rachida Dati
(FR) Mijnheer de Voorzitter, het is om te beginnen waar dat het plotselinge uitbreken en de omvang van de Griekse crisis grote bezorgdheid bij onze medeburgers hebben gewekt, wat mij begrijpelijk voorkomt. Het gaat er, nogmaals, en zoals een van mij collega's eerder heeft gezegd, niet om met een beschuldigende vinger naar Griekenland te wijzen, maar het is belangrijk om - en daar hebben we het al enige tijd over- noodzakelijke lessen te trekken om een beleidsmatiger Europa op te bouwen en ons te richten op economisch bestuur. Er moet nu dringend een economisch bestuur worden voorgesteld.
Ik hoor dat de Commissie voorstelt om van tevoren de nationale begrotingen te bestuderen. Ikzelf denk dat we nu niet op een ander paard moeten gaan wedden. Het Europese economische bestuur is wat dringend en fundamenteel nodig is, niet het voorafgaand onderzoek van de nationale begrotingen door de Commissie. Ik denk dat met dit voorstel de vinger op grondwettelijke incoherente zaken wordt gelegd, maar dat er ook traagheid en complexiteit mee in de hand worden gewerkt en dat kan Europa op dit moment absoluut niet gebruiken. Wat dringend is, dat is Europees economisch bestuur en niet het voorafgaand onderzoek van nationale begrotingen.
Vasilica Viorica Dăncilă
(RO) We weten allemaal dat de Europa 2020-strategie gelanceerd is met de bedoeling de Europese Unie te helpen opklimmen uit de huidige economische crisis en de EU-economie voor te bereiden op het nieuwe decennium. Het is echter een ernstige zaak dat de Europa 2020-strategie niet eens heldere richtlijnen verschaft over de herziening van een van de belangrijkste gemeenschappelijke beleidsterreinen, namelijk de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid.
Dat is des te ernstiger omdat de landbouw als essentieel politiek instrument voor het bereiken van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie pas op het laatste moment genoemd is. We zijn daarom niet eens verbaasd dat het landbouwbeleid in dit document te weinig aan bod komt. In de Europa 2020-strategie worden weliswaar enkele ideeën over het toekomstige GLB geopperd, maar er wordt geen wezenlijke strategische rol aan toegekend als onderdeel van een bredere, wereldwijde benadering, waarbij rekening wordt gehouden met de enorme uitdagingen waar we voor staan door het vooruitzicht van enerzijds een verdubbeling van de wereldwijde vraag naar voedsel en anderzijds de klimaatverandering.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Dames en heren, we beschikken niet over gedetailleerde analyses van de oorzaken van de crisis in de eurozone, van de economische ineenstorting in Griekenland of van de gevaren die andere landen het hoofd moeten bieden. Ligt de wereldwijde financiële crisis, die in een economische crisis is uitgemond, aan de basis van deze situatie of moeten we de reden veeleer zoeken bij onze eigen fouten, nalatigheid en een gebrek aan actie?
Laten we duidelijk en eerlijk zeggen dat er in onze Unie geen sprake was van coördinatie van het financiële beleid. Het Stabiliteits- en groeipact werd niet nageleefd, de financiële discipline werd evenmin in acht genomen. De nationale begrotingen hadden vaak elke band met de werkelijkheid verloren: hoge kosten, lage inkomsten en een gebrek aan verantwoordelijkheid bij het bestuur van het land. Ik zou bijgevolg de volgende vragen willen stellen: Waar was de Europese Centrale Bank? Wat heeft de Commissie gedaan?
Laten we eerlijk toegeven dat het probleem te wijten is aan het feit dat de lidstaten er niet mee instemmen dat de EU-instellingen hun begrotingen controleren, evalueren en analyseren. Wij hebben ons de afgelopen jaren hoofdzakelijk beziggehouden met het Verdrag van Lissabon en hebben minder aandacht besteed aan de economische unie, met name aan de monetaire unie.
Diego López Garrido
fungerend voorzitter van de Raad. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, we mogen wel zeggen dat de Europese Unie voor een situatie staat die vergelijkbaar is met andere situaties in haar moeizame geschiedenis en die toch een positief einde hebben gehad. Europa bevindt zich op een kruispunt, net als na de Tweede Wereldoorlog, die heeft geleid tot wat nu de Europese Unie heet. Het gebeurde ook toen de Berlijnse muur omviel, toen Europa weer één werd, toen er een crisis was (wat overigens een crisis was rondom het Europees monetair stelsel). Het antwoord was: een stap voorwaarts doen en een nieuw Verdrag goedkeuren. Dat is wat we begin deze eeuw hebben gedaan met het Verdrag van Lissabon en het is ook de enige manier om uit de huidige moeilijke situatie te komen.
Het alternatief is natuurlijk populisme of protectionisme, maar zij zijn geen optie. Het enige juiste is de weg inslaan naar een Europa dat zorgt voor een oplossing van zijn tekortkomingen, die door deze crisis aan het licht zijn gekomen. Een crisis die geen van de aanwezigen in dit Huis ooit zo ernstig heeft meegemaakt.
Het antwoord op het probleem van de gedereguleerde markten, een gebrek aan concurrentievermogen in het productiesysteem, dat ernstige maatschappelijke problemen, zoals werkloosheid, tot gevolg heeft, het probleem van de begrotingstekorten, met twintig van de zevenentwintig lidstaten die zijn onderworpen aan een buitensporigtekortprocedure, en een overduidelijk gebrek aan economisch bestuur in de Europese Unie is niet minder Europa, maar juist meer Europa. Dat is wat we in deze situatie nodig hebben.
Het moet gezegd dat de Europese Unie wel heeft gehandeld en maatregelen heeft genomen. Ik verwijs hierbij naar de interventies van commissaris Rehn en die van mij, waarin we hebben aangegeven wat de respons van de Europese Unie op de crisis was. Op dit moment gaat de tijd echter steeds sneller en ik denk dat we sneller moeten reageren op de fundamentele problemen van de Europese Unie, die nog steeds niet zijn opgelost en waar we als gevolg van deze crisis nadrukkelijker mee zijn geconfronteerd.
Ik wil daarom voorstellen dat de instellingen van de Europese Unie, uiteraard ook het Parlement, samenwerken aan de vijf aspecten waarmee we meer haast moeten maken. De al ingeslagen weg moeten we op de juiste manier versnellen en afronden.
Het eerste aspect is solidariteit. De solidariteit in de eurozone moet worden versterkt. Daarom was de hulp aan Griekenland zo doeltreffend en was het een goed besluit om voor een periode van drie jaar, dus niet permanent, 750 miljard euro beschikbaar te stellen om eventuele problemen met of onevenwichtigheden in de overheidsfinanciën te voorkomen. Dit is volgens mij een fundamenteel element en het was terecht dat de Europese Raad dit heeft voorgesteld en op 9 mei heeft goedgekeurd. Naast dit besluit waren er de maatregelen van de Europese Centrale Bank, die zelfs op dit moment tussenbeide komt door, via de daartoe bestemde instrumenten van het Verdrag van Lissabon, schulden van de lidstaten op te kopen.
In de tweede plaats wordt in dit Parlement op dit moment een pakket voor financieel toezicht bestudeerd. Een voorproefje daarvan was de goedkeuring gisteren door de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën (Ecofin) van de regulering van hedgefondsen. Het zal ons lukken, natuurlijk lukt het ons. We hebben nu voor deze regulering gezorgd, maar de onderhandelingen tussen de Raad en het Europees Parlement over het hele pakket aan maatregelen voor financieel toezicht moeten zo snel mogelijk worden afgerond. Dit pakket reguleert overigens ook de "rating agencies”, aangezien zij, en hiermee verwijs ik naar de voorstellen of vragen van enkele van u, zijn onderworpen aan het toezicht van de Europese Autoriteit.
In de derde plaats moeten we inzetten op concurrentievermogen. Het is dan ook van groot belang dat de Europa 2020-strategie door de Europese Raad van juni wordt goedgekeurd en in werking wordt gezet. Deze strategie dient de nog niet gekwantificeerde doelstellingen, waaronder armoedebestrijding en sociale insluiting, te kwantificeren. Het dient een strategie te zijn die een eigen vorm van bestuur instelt, een vorm van governance die veel strikter is dan het vrijwel niet bestaande bestuur van het Verdrag van Lissabon. Dit is ook waar de heer Verhofstadt het zojuist over had. Tenslotte moet de strategie gebruik maken van positieve stimulansen om ervoor te zorgen dat de doelstellingen worden verwezenlijkt, zoals Europese fondsen of de structuurfondsen.
Een vierde belangrijk element is het pakket inzake de coördinatie van economische beleidsmaatregelen dat commissaris Rehn op 12 mei heeft gepresenteerd en dat gisteren door de Ecofin-Raad is bestudeerd. Het is absoluut essentieel dat wij ons houden aan hetgeen het Verdrag van Lissabon stelt in artikel 5 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, namelijk dat de lidstaten verplicht zijn, dus niet dat het goed of wenselijk is, maar dat ze verplicht zijn hun economisch beleid en werkgelegenheidsbeleid op elkaar af te stemmen. Ze mogen ook hun sociale beleid op elkaar afstemmen. In die zin achten wij de tenuitvoerlegging van artikel 136 van het VWEU, opgesteld op basis van dit Commissievoorstel, zeer belangrijk. We moeten dan ook vaart zetten achter de inwerkingstelling ervan.
Ten slotte denk ik dat we eveneens vaart moeten zetten achter het debat, of een besluit, over een belasting op internationale financiële transacties, iets wat naar mijn mening bij de G20 aan de orde moet worden gesteld.
Ik verzoek het Europees Parlement om deze belangrijke punten, die een stap vooruit betekenen naar een zogenoemd economisch bestuur of governance van de EU, te steunen en zich er zo spoedig mogelijk over uit te spreken. Hier kunnen we niet te lang meer mee wachten.
Ik denk dat eenheid in de Europese Unie nooit eerder zo hard nodig was. Ik bedoel hiermee niet alleen de eenheid tussen de lidstaten van de Unie, maar ook de eenheid tussen de instellingen. Het Europees Parlement is een Europese instelling, de Commissie is een Europese instelling en de Raad is eveneens een Europese instelling. Deze instellingen moeten nu samenwerken om deze impuls richting een bestuur van de Unie en richting de oplossing van de bron van de huidige problemen te bestendigen. Laat dit een uiting zijn van onze verbintenis om een nieuwe politieke fase in te gaan in een EU die goed is voor alle burgers. Want dat is precies wat zij van ons verwachten. Dat Europa goed voor hen is. Dat en niets anders.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dank aan de geachte afgevaardigden voor een heel serieus en inhoudelijk debat dat de ernstige situatie weerspiegelt waarmee we thans in Europa worden geconfronteerd. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik de brede steun van het Europees Parlement voor de versterking van het economisch bestuur zeer waardeer. Ik heb ook zorgvuldig geluisterd naar minister López Garrido en ik bedank het Spaanse voorzitterschap voor zijn steun en voor de uitstekende samenwerking in deze en andere kwesties.
Ik ben het ten zeerste eens met degenen van u die hebben gepleit voor een economische unie ter voltooiing van de monetaire. Dat is de manier waarop we verder komen en dat is de kritieke lering die we uit de crisis moeten trekken. We moeten werken aan drie versterkingen. Allereerst moeten we waakzaam zijn in verband met de directe oplossing van de crisis in Griekenland en elders in Europa. We hebben voorkomen dat op Europese bodem een tweede Lehman Brothers is ontstaan, maar we zijn zeker nog niet uit de gevarenzone en daarom moeten we waakzaam zijn en vastbesloten blijven om de financiële stabiliteit in Europa te waarborgen en daarmee het nog breekbare economische herstel van ons continent te beschermen.
Ten tweede moeten we de hervorming van de regelgeving inzake financiële markten, bankheffingen, ongedekt schrijven en kredietagentschappen versnellen, intensiveren en voltooien. Het is veel beter om op Europees niveau te handelen en wel zo snel mogelijk.
We moeten een kader in het leven roepen om de systeemfouten van de financiële markten te corrigeren; wat dit betreft ben ik het heel erg eens met mevrouw Jaakonsaari en de heer Swoboda. De markt kan ons goed dienen maar zij is een slechte meester. Daarom moeten we, zoals de heer Theurer heeft gezegd, werken aan het basisidee van een sociale markteconomie om een geloofwaardig wettelijk kader voor financiële markten te scheppen door de hervorming van de regelgeving te voltooien.
Ten derde moeten we besluiten gaan nemen over de versterking van het economisch bestuur in Europa; we moeten het Stabiliteits- en groeipact versterken via preventief begrotingstoezicht; we moeten uitvoerbare sancties invoeren en die moeten op regels zijn gebaseerd, zoals de heer Kallas heeft gezegd, en we moeten controlebevoegdheden krijgen voor Eurostat ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Collega's, we zijn bijna aan het einde gekomen van een zeer belangrijk debat. Ik verzoek u vriendelijk uw conversaties in deze zaal tot het minimum te beperken en aandacht te schenken aan de slotwoorden van de commissaris. Het woord is aan de commissaris.
Olli Rehn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben dit wel gewend maar ik zou het toch op prijs stellen als er in het Parlement enige belangstelling was voor wat ik wil zeggen.
Onmiddellijke aanpak van de crisis, een complete hervorming van de financiële markten en versterking van het economisch bestuur: dat zijn de belangrijkste opgaven waaraan we nu zo snel mogelijk moeten werken.
Ik ben het eens met de heer Marinescu, die naar de mededeling van de Commissie verwees. Deze gaat inderdaad verder dan iemand nog maar een half jaar geleden had kunnen denken. Leest u alstublieft die tien bladzijden van de mededeling over de versterking van het economisch bestuur in Europa. Tien bladzijden klinkt kort, maar ze staan vol met concrete initiatieven. Dit zijn zware maatregelen, zoals we die nodig hebben in Europa. Ik kom binnenkort met concrete voorstellen voor wetgeving.
We hebben het initiatief genomen en we zullen doorzetten. De heer Verhofstadt heeft opgemerkt dat we niet op de taakgroep moeten wachten. Nu dragen wij actief en constructief bij aan het werk van de taakgroep onder leiding van EU-voorzitter Herman Van Rompuy, maar we zullen inderdaad van ons initiatiefrecht gebruikmaken en spoedig concrete wetgevingsvoorstellen op tafel leggen voor de versterking van het economisch bestuur.
Dat is het wezen van de communautaire methode en dat is waar u vandaag ook om heeft gevraagd, en terecht. We kunnen ons de luxe van uitstel niet veroorloven. In plaats daarvan moeten we onverwijld optreden. Het is nu absoluut van essentieel belang om deze initiatieven door te zetten.
Ik wil daarom tot besluit zeggen dat we een alliantie van instellingen nodig hebben om deze doelen na te streven. De Europese Unie heeft altijd de beste resultaten opgeleverd met een alliantie van het Parlement en de Commissie, dus ik reken in dit verband op uw steun. Het is ook van belang dat we de nationale parlementen bij de zaak betrekken met een inclusieve benadering, zoals mevrouw Goulard heeft voorgesteld.
Maar onthoud alstublieft het belangrijkste: dat het Europees Parlement ons allen in de Europese Unie kan helpen sneller en vastberadener op te treden. Dus overtuig alstublieft uw achterban en help ons de lidstaten te overtuigen - niet slechts het Spaanse voorzitterschap, dat al zeer overtuigd is. Ik vertrouw erop dat u uw stem kunt en zult laten horen en ik reken erop dat u in de loop van deze vergaderweek van het Parlement een krachtig en beslist standpunt zult innemen in de resolutie over Europa 2020.
Beste vrienden, het enige dat we nodig hebben is "volle kracht vooruit” om het economisch bestuur in Europa te versterken.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
George Sabin Cutaş  
Als er één les getrokken zou moeten worden uit deze economische crisis is het wel de noodzaak van solidariteit. Het is niets nieuws dat we leven in een gemondialiseerde wereld, waar de economieën van landen onderling van elkaar afhankelijk zijn. Landen hebben echter verzuimd afscheid te nemen van hun isolationistische logica, waarin oplossingen voor economische uitdagingen op nationaal niveau worden toegepast, zonder ook maar enigszins rekening te houden met de effecten ervan op bredere schaal.
De Lissabonstrategie is mislukt doordat er bij de lidstaten niet voldoende politiek engagement was om het voortouw te nemen bij het behalen van de doelstellingen ervan. Om ervoor te zorgen dat de EU 2020-strategie wel een succes wordt, in tegenstelling tot de Lissabonstrategie, moeten de nationale hervormingsprogramma's op Europees niveau doeltreffender bewaakt worden. Sociale integratie moet ook de hoofddoelstelling zijn van goed economisch bestuur en overheidsaanbieders moeten leren mensen op de eerste plaats te zetten, vóór financieel gewin.
João Ferreira  
schriftelijk. - (PT) Nu, iets meer dan tien jaar sinds de euro in het leven is geroepen worden de waarschuwingen die we destijds hebben uitgesproken bevestigd. De integratie van economieën met zeer verschillende ontwikkelingsniveaus, met criteria voor nominale convergentie, eigen monetair en wisselkoersbeleid, alles tot stand gekomen om de belangen van de grootmachten tegemoet te komen, heeft de crisis en de divergentie in de EU verergerd, en heeft geleid tot een situatie waarin de perifere economieën in twijfel worden getrokken.
In verband met de crisis die ze hebben gecreëerd, hebben de beslissingscentra voor het financiële speculatiekapitaal - en de verlengstukken daarvan in de EU-instellingen en bij de regeringen - een nieuwe en ongebruikelijke aanval gelanceerd op de volken en werknemers van Europa. De heren van de EU hebben besloten gebruik te maken van de begrotingsbevoegdheden van de lidstaten, en dat hebben ze gedaan niet in naam van de solidariteit - een idee waarvan ze steeds meer vervreemd raken - maar wel van de garantie voor de stabiliteit van de euro die door de grootmachten wordt verlangd; dit is een ontoelaatbare belediging van de democratie en de soevereiniteit van de volken. Ze laten deze belediging vergezeld gaan van werkelijk sociaalterroristische maatregelen waarvoor de nationale regeringen het hoofd buigen. Het antwoord op de zogenaamde "Europese economische regering" en op de toenemende antidemocratische aard van het lopende integratieproces wordt gegeven door strijdende werknemers in heel Europa. Uit deze strijd, uit de progressieve impuls daarvan, wordt de nodige verandering geboren.
Ilda Figueiredo  
schriftelijk. - (PT) Het is betreurenswaardig dat de Europese Raad en de Commissie hebben bevestigd dat er maatregelen worden genomen om de financiële en productieproblemen op te lossen in het kader van begrotingsdiscipline en dat ze de installatie van een taskforce voorstellen als grote troef voor langetermijnmaatregelen.
Hoewel ze erkennen dat er vertraging is in de aarzelende maatregelen die ze hebben genomen, komt wat de vertegenwoordigers van het Spaanse voorzitterschap van de EU en van de Commissie hier hebben herbevestigd neer op voortzetting en verdieping van dezelfde weg naar kapitalistische integratie; ze rennen rond als een kip zonder kop. Ze negeren liever dat het zogenaamde "tijdelijk stabilisatiemechanisme" en het bijbehorende fonds niet verder gaan dan een verzachtend effect op de financiële crisis en verdoezelen het feit dat alleen een breuk met het huidige beleid en een koerswijziging kunnen leiden tot sociale vooruitgang. Daarom is het van het grootste belang prioriteit te geven aan productie en openbare diensten van hoge kwaliteit, aan het scheppen van werkgelegenheid met rechten, salarissen, pensioenen, sociale integratie en aan een eerlijke herverdeling en verdeling van inkomen.
Dit alles vereist echter een effectieve economische en sociale cohesie, met een duidelijke versterking van de communautaire begroting, solidariteit, meer overheidsbeleid en staatscontrole van de belangrijkste economische sectoren.
Edit Herczog  
schriftelijk. - (HU) Het herstel uit de economische crisis verloopt met horten en stoten, en bovendien is de eurozone aan het wankelen gebracht door de fiscale problemen in Griekenland en andere lidstaten. Deze problemen hebben de vraag opgeworpen of Europa wel in staat is de strijd aan te binden met de economische kracht van de Verenigde Staten of China. Om die reden moet de Europese Unie met de EU-2020-strategie een effectieve oplossing bieden voor de economische- en financiële crisis en zorgen dat de economische capaciteit van de gemeenschap die het leven van 500 miljoen mensen bepaalt, competitief blijft, met andere woorden: dat de EU-27 niet achterblijft bij haar economische- en politieke rivalen. De complexiteit van de uitdagingen waar we momenteel mee te kampen hebben, vereist een geïntegreerd systeem van politieke instrumenten. De Europese Unie moet speciale prioriteit geven aan onderzoek en innovatie om een oplossing te vinden voor uitdagingen als klimaatverandering en de toenemende wereldwijde concurrentie. Aangezien in de periode na de crisis het stimuleren van groei en het creëren van banen door onderzoek en innovatie belangrijker zijn geworden dan ooit, stel ik voor dit als voornaamste doelstelling van de EU-2020-strategie vast te leggen. Onze angst dat de huidige begroting de financiële eisen om te voldoen aan de uitdagingen van de 21e eeuw niet voldoende dekt, is echter gegrond. Als lid van de Begrotingscommissie verzoek ik de Europese Commissie een nieuw begrotingsmodel in te dienen dat moedig, ambitieus, maar tegelijkertijd realistisch is om het succes van de EU-2020-strategie te garanderen.
Anneli Jäätteenmäki  
Het is goed dat er in de Europa 2020-strategie rekening wordt gehouden met jongeren. Het is echter niet toereikend. De inhoud is beperkt en pessimistisch. Er zijn te weinig concrete doelen, die wij juist hard nodig hebben. De jeugdwerkloosheid is alarmerend hoog, namelijk meer dan twee keer zo hoog als de algemene werkloosheid. In Letland en Spanje zit bijna de helft van de jongeren zonder werk. Hoe langer mensen werkloos blijven, hoe groter het risico op armoede en uitsluiting. Jongeren met weinig werkervaring zijn slechter af op de arbeidsmarkt, vooral wanneer er op personeel wordt bezuinigd. Volgens voorspellingen zal er een gebrek aan werknemers komen. Het is echter niet vanzelfsprekend dat de jongeren die nu werkloos zijn deze toekomstige behoefte aan werknemers kunnen opvullen. Het weer in de samenleving integreren van langdurig werkloze jongeren gebeurt niet noodzakelijkerwijs zonder problemen. Wij hebben concrete maatregelen nodig. Jongeren hebben werk nodig, geen beloften. Het is heel belangrijk dat wij onze verantwoordelijkheid voor de toekomst nemen en dat wij bij al onze plannen vooral rekening blijven houden met kinderen en jongeren.
Lívia Járóka  
schriftelijk. - (HU) De lancering van de EU-2020-strategie die het economische en werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten volgens gemeenschappelijke beginselen moet harmoniseren, is misschien wel de belangrijkste taak die we voor de boeg hebben. Ik verwelkom het feit dat de strategie, behalve op de aspecten van een duurzame sociale markteconomie, milieubescherming en innovatie, grote nadruk legt op de strijd tegen armoede en uitsluiting en op de versterking van de sociale cohesie, wat tevens een voorwaarde is voor de eerder genoemde doelstellingen en een van de basispijlers van het programma van het Spaans-Belgisch-Hongaarse triovoorzitterschap. Ik zie het als een belangrijke stap voorwaarts dat de Europese Commissie in de tweede helft van haar geïntegreerde richtsnoeren bij de strategie ambitieuze en kwantitatieve doelen heeft geformuleerd op dit vlak. Twee daarvan zijn dat 75 procent van de beroepsbevolking werk moet hebben en dat het aantal mensen dat onder de nationale armoedegrens leeft, moet worden verlaagd met 25 procent. Om de verwezenlijking van bovenstaande doelen op de voet te volgen en te controleren en om de strijd tegen sociale uitsluiting te evalueren, is het de moeite waard de Laken-indicatoren toe te passen die door de Europese Raad van Laken in 2001 zijn aangenomen, samen met de bijbehorende componenten die in de tussentijd zijn uitgebreid en nader zijn gedefinieerd. De Laken-indicatoren geven een gedetailleerd en betrouwbaar beeld van de positie die bepaalde groepen uit de samenleving in bepaalde segmenten van het openbare leven innemen. De laatste jaren zijn ze door diverse Europese instellingen, waaronder Eurostat, met succes toegepast.
Danuta Jazłowiecka  
schriftelijk. - (PL) Het verzekeren van economische groei in de Europese Unie en het bevorderen van de werkgelegenheid moet de belangrijkste doelstelling zijn van de Europa 2020-strategie waarover we vandaag debatteren. Onze maatregelen moeten gericht zijn op het stimuleren van de economische activiteit en bijgevolg op het bereiken van duurzame economische groei op lange termijn. De door de Europese Commissie voorgestelde indicatoren zouden moeten worden aangevuld met een indicator inzake de verzadiging van de infrastructuur op gebieden als tele-informatica, vervoer, energie, milieu en sociale kwesties. Een goed ontwikkelde infrastructuur vormt de basis voor de efficiënte werking van de interne markt, met een toename van de interne vraag en de economische activiteit tot gevolg. Verder is een goed ontwikkelde infrastructuur noodzakelijk voor het wegwerken van de verschillen in ontwikkeling tussen de regio's, hetgeen leidt tot een verhoogd concurrentievermogen en meer economische, sociale en territoriale cohesie. Daarenboven zou ik willen verwijzen naar de werkgelegenheidsindicator die als een prioriteit moet worden beschouwd. De stappen die we nemen, zouden niet alleen gericht moeten zijn op structurele hervormingen, maar ook op een betere voorbereiding en een efficiënter gebruik van het arbeidspotentieel en het intellectueel kapitaal in de Europese Unie. Ik ga ervan uit dat niemand van ons eraan twijfelt dat er, met het oog op de tenuitvoerlegging van de EU 2020-strategie, behoefte is aan sterker leiderschap en meer politieke verantwoordelijkheid van de lidstaten en van de Europese Commissie, met name voor de uitvoering van structurele hervormingen. In deze context zou het nuttig zijn om de EU 2020-strategie ongeveer vijf jaar na de tenuitvoerlegging ervan grondig te analyseren, dat wil zeggen aan het einde van het mandaat van de huidige Europese Commissie. Dit zou het niet alleen mogelijk maken om de politieke verantwoordelijkheid te versterken, maar ook om de acties en de resultaten op elkaar af te stemmen.
Sandra Kalniete  
schriftelijk. - (EN) In de uitvoering van de EU 2020-strategie moet de nadruk liggen op economische cohesie, dat wil zeggen dat het nog altijd cruciaal is om de economische ongelijkheden te verminderen tussen EU-regio's die achterblijven en EU-regio's die welvarender zijn. Ik geloof dat de aandacht van de EU ook nu nog grotendeels moet uitgaan naar het solidariteitsbeginsel en naar instrumenten om inkomensverschillen te nivelleren. De focus dient gericht te blijven op de EU-regio's die het meest te lijden hebben gehad van de economische en financiële crisis. De specifieke situatie in elk van deze regio's moet worden beoordeeld, waarna passende maatregelen voor de aangetroffen uitdagingen moeten worden genomen.
In de Europa 2020-strategie wordt de landbouwsector behandeld als elke andere sector van de moderne economie, en ik juich dat toe. Ik ben een sterk voorstander van een gemeenschappelijk landbouwbeleid dat een gelijk speelveld voor alle lidstaten waarborgt. Eerlijke concurrentie op de interne markt is een sleutelvoorwaarde voor het concurrentievermogen van de Europese landbouw op de wereldmarkt. Er dient synergie te bestaan tussen de 2020-strategie en de hervorming van het GLB na 2013 - beide zullen gericht moeten zijn op het bevorderen van intelligente groene groei.
Filip Kaczmarek  
schriftelijk. - (PL) De Poolse minister van Cultuur en Nationaal Erfgoed, Bogdan Zdrojewski, heeft erop gewezen dat cultuur een van de elementen is die in de Europa 2020-strategie moeten worden opgenomen. Ik moet toegeven dat de redenering van de minister overtuigend is. Hij wil immers "de nadruk leggen op de noodzaak om het potentieel van cultuur en van de creatieve industrieën - het intellectuele en sociale kapitaal van Europa - ten volle te benutten".
We kunnen ervan uitgaan dat de creatieve industrieën Europa in staat zullen stellen om een concurrentievoordeel op te bouwen. Tijdens een informele bijeenkomst van de EU-ministers van Cultuur in maart van dit jaar is de Europa 2020-strategie uitgebreid besproken. Ten gevolge van dit debat heeft het Spaanse voorzitterschap "de Raad opgeroepen het creatieve potentieel van Europa te erkennen en het door middel van cultuur en de daaraan verwante industrieën te gebruiken in het kader van de EU 2020-strategie". Voorts heeft het "de lidstaten en de Commissie opgeroepen om elk op hun eigen activiteitengebied inspanningen te leveren om de doelstellingen te bereiken... door toonaangevende initiatieven op het vlak van innovatie, concurrentievermogen, de digitale agenda en sociale integratie".
Ik hoop dat er gehoor zal worden gegeven aan deze oproepen en dat ze in de praktijk zullen worden omgezet.
Iosif Matula  
De grootschalige economische crisis van de laatste jaren heeft ertoe bijgedragen dat de door de EU aan het begin van deze eeuw gestelde doeleinden niet zijn behaald. Daarom is het belangrijk dat we bekijken waarin de agenda van Lissabon tekortschoot en ons concentreren op de positieve resultaten die we bereikt hebben, en de in het verleden gemaakte fouten vermijden. Ik vind dat het nu belangrijk voor ons is dat we lessen kunnen trekken uit de mislukking van de Lissabonstrategie en ook in staat zijn maatregelen te nemen om voortaan het effect ervan te verzachten. Ik ben van mening dat het een groot voordeel is dat we de oorzaken van de mislukking kennen en deze met succes kunnen vermijden bij de nieuwe EU 2020-strategie. Op dit moment zou ik vooral graag aandacht willen besteden aan de versterking van multi-level governance. We moeten de plaatselijke en regionale overheid en ook het maatschappelijk middenveld bij het besturingsproces betrekken, want uit EU-statistieken blijkt dat gewone burgers het meeste vertrouwen hebben in het lokaal en regionaal bestuur. Bovendien staat versterking van het regionale aspect op de lijst van prioriteiten van de EU 2020-strategie. Ik vind dat het in dat opzicht de rol van het toekomstige cohesiebeleid is lokaal potentieel op te sporen en aan te spreken.
Rareş-Lucian Niculescu  
In het verslag wordt precies de belangrijke bijdrage beschreven die de structuur- en cohesiefondsen hebben geleverd aan het economisch leven in Europa en bij het behalen van de doelstellingen die als onderdeel van de EU 2020-agenda aan ons gepresenteerd zijn. Sommige ideeën verdienen het in het zonnetje gezet te worden, namelijk de sleutelrol van steden bij het bereiken van de doelstellingen en de rol van onderzoek en onderwijs.
Toch wil ik er graag mijn verbijstering over uitspreken dat het verslag niet breder is, in die zin dat de rol van de fondsen voor plattelandsontwikkeling er niet in vermeld staat. Door het economisch leven op het platteland nieuw leven in te blazen, de landbouw in Europa te moderniseren, jonge boeren te helpen een bedrijf op te bouwen en beste praktijken te verspreiden, leveren de plattelandsontwikkelingsfondsen een voorname en welkome bijdrage aan de algehele economische vooruitgang in de hele Europese Unie.
Kristiina Ojuland  
Mijnheer de Voorzitter, bij het uitzetten van de Europa 2020-strategie heeft de Commissie zeker veel van onze wensen verwoord, maar het lijkt erop alsof zij de huidige realiteit uit het oog is verloren. Een aantal lidstaten, waaronder Estland, heeft flink bezuinigd om de nationale begroting in evenwicht te brengen. Terwijl het voldoet aan de criteria van Maastricht voor de eurozone, is Estland erin geslaagd zijn begroting in balans te brengen. Tegelijkertijd zullen de gevolgen van het onverantwoordelijke begrotingsbeleid dat verscheidene lidstaten tot nu toe hebben gevoerd, waarschijnlijk nog jarenlang merkbaar zijn in de Europese Unie. Rekening houdend met de huidige complexe economische situatie blijft het onduidelijk hoe de strategie van de Commissie en de grote projecten hier iets tegen kunnen doen. Wij zouden van onze fouten kunnen leren, zodat wij, anders dan met de mislukte strategie van Lissabon, duidelijk voor ogen hebben hoe wij de gestelde doelen zullen bereiken, welke financiële middelen wij kunnen gebruiken en of onze middelen ons überhaupt in staat stellen de doelen te bereiken. Wij hebben geen grote woorden op communautair niveau nodig, maar elke lidstaat moet proberen zijn begroting in evenwicht te brengen en economische groei te bewerkstelligen. Gezien de structurele veranderingen in de wereldeconomie, vooral de grotere concurrentie, en de demografische veranderingen in Europa, moeten wij ons niet richten op verheven en loze ideeën, maar op het radicaal hervormen van het hele economische en sociale systeem van de Europese Unie. Er is geen andere manier om te ontsnappen uit een welvaartsstaat die vandaag nog comfortabel is, maar die spoedig niet meer concurrerend is en daardoor zal verzwakken. Wij moeten beslist enkele onpopulaire besluiten nemen, en door die vandaag te nemen, zullen wij ons sneller aan de nieuwe werkelijkheid kunnen aanpassen.
Sirpa Pietikäinen  
De huidige economische crisis bestaat uit een voortzetting van drie crises die met elkaar verbonden zijn: de financiële crisis, de daarop volgende crisis in de reële economie en de crisis in de openbare financiën die daar nu uit voortkomt.
Deze crises leggen de problemen van de controle en het toezicht in Europa en de wereld bloot: de economische crisis is in grote mate een crisis in het lange tijd heersende systeem en beleid. Zowel de financiële wereld als de economische activiteiten kennen geen grenzen meer. Het is onmogelijk grensoverschrijdende activiteiten alleen maar met nationale instrumenten te beheersen: wij hebben regionale en mondiale spelregels nodig.
Zoals ook in het vorige week verschenen verslag van de heer Monti staat, is een afzonderlijke ad-hocoplossing voor elke crisis niet meer toereikend voor Europa. Wij hebben proactieve en langetermijnoplossingen en
instrumenten nodig waarmee wij in de toekomst beter met crises om kunnen gaan dan nu. Van essentieel belang hierbij is de wil en het vermogen van de lidstaten om samen te werken, wat nog steeds te wensen overlaat. De Raad verdient lof voor zijn vastberaden optreden bij het oplossen van de crisis, die de hele Europese Unie bedreigt, maar niet voor zijn snelle optreden: de echte maatregelen van de lidstaten kwamen er pas toen het niet anders meer kon. Het getreuzel zorgde er waarschijnlijk voor dat de situatie escaleerde.
Een van de duidelijkste maatregelen voor de toekomst is de noodzaak om de Europese begroting te hervormen en te waarborgen dat de nationale begrotingen meer op één lijn liggen met de gemeenschappelijke doelen. Financiële controle en regulering worden al doeltreffender gemaakt, maar wij hebben nog steeds meer maatregelen nodig om te waarborgen dat alle financiële producten onder een doeltreffende en goed functionerende regulering gaan vallen.
Rovana Plumb  
Een daling van de armoede in de EU tot 2020 met minimaal 25 procent is een doelstelling die nauw verbonden is met de groei van de werkgelegenheid onder de bevolking. Dat laatste vormt een prioriteit van het sociale-integratiebeleid. Dat is de reden dat er een ambitieuze langetermijnstrategie nodig is om de armoede te bestrijden, met grootschalige doelstellingen voor de vermindering van de armoede, waarvan de belangrijkste punten moeten zijn een toename van de arbeidsparticipatie en van hoogwaardige banen, ook voor vrouwen, jongeren, ouderen en arme werknemers.
In deze strategie moeten maatregelen opgenomen worden die gericht zijn op een evenwicht tussen werken en leven en op een grotere betrokkenheid bij een open arbeidsmarkt. Dat betekent ook dat de toegangsbeperkingen voor Roemeense en Bulgaarse werknemers opgeheven moeten worden. Een andere doelstelling ter vermindering van de armoede is het vaststellen van een minimuminkomen op 60 procent van het gemiddelde nationale inkomen, een minimumsalaris van ten minste 60 procent van het gemiddelde salaris in de desbetreffende sectoren in het betreffende land, en een gecoördineerde huisvestingsstrategie in Europa. Al deze maatregelen moeten vergezeld gaan van een duidelijk tijdschema, dat gemakkelijk te verwezenlijken en te bewaken is.
Joanna Katarzyna Skrzydlewska  
schriftelijk. - (PL) Een van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie bestaat in het verhogen van de arbeidsparticipatie van personen tussen 20 en 64 jaar oud tot 75 procent. Een volgende doelstelling is de strijd tegen armoede, die tot doel heeft de leefsituatie van twintig miljoen mensen te verbeteren. Deze resultaten moeten worden aangemoedigd en zijn zeer ambitieus. Wij streven naar een gemoderniseerde arbeidsmarkt met hoog opgeleide, sterk gespecialiseerde en zeer efficiënte arbeidskrachten. Ik denk echter dat het niet eenvoudig zal zijn om dit te bereiken. Momenteel rondt 15 procent van de jongeren zijn middelbare opleiding niet volledig af. Meer dan 30 procent slaagt voor een tertiaire opleiding, maar vindt toch geen werk omdat de verworven kwalificaties niet op behoeften van de markt zijn afgestemd. In het programma voor levenslang leren wordt geen rekening gehouden met de specifieke situatie van personen die geen universitaire opleiding hebben voltooid. Wanneer we naar het verschijnsel armoede kijken, blijkt dat dezelfde sociale groepen het grootste risico lopen om arm te worden: werklozen, laaggeschoolden en ouderen. De hoge werkloosheid is zonder twijfel een gevolg van de crisis die er onder andere toe heeft geleid dat de industriële productie is teruggezakt tot het niveau van twintig jaar geleden. Ik steun de Commissie in haar constante streven om de economie van de Europese Unie concurrerend te maken ten opzichte van die van de Verenigde Staten en Japan. Toch stel ik voor om in deze bijzonder moeilijke financiële situatie voor een meer realistische benadering te kiezen.
Csaba Sógor  
schriftelijk. - (HU) De economische en financiële crisis heeft in veel lidstaten de doorvoering van bezuinigingsmaatregelen en de hervorming van oude structuren nodig gemaakt. Wederom is bewezen dat een crisis in staat is grote veranderingen en de invoering van vergaande hervormingen te versnellen. De Europese Unie moet er ook over nadenken in welke richting zij zich wil bewegen om te voldoen aan de nieuwe uitdagingen en haar concurrentievermogen te vergroten, en of zij in staat zal zijn de belangen van de lidstaten beter op elkaar af te stemmen en zo de interne cohesie te versterken. Ik denk dat het cruciaal is, niet alleen voor het succes van de Europa 2020-strategie maar ook voor de toekomst van de Europese Unie, dat er meer rekening wordt gehouden met de specifieke situatie van de nieuwe lidstaten bij de uitvoering van hervormingen. Ik verzoek de Raad hier extra aandacht aan te besteden, vooral op het vlak van structurele hervormingen in verband met het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het cohesiebeleid.
Nuno Teixeira  
schriftelijk. - (PT) Er kunnen verschillende minder geslaagde aspecten van de Lissabonstrategie worden aangewezen. Weinig geplande doelstellingen zijn ook inderdaad gehaald, onder andere door gebrek aan politieke wil en aan met name financiële instrumenten. Verder hebben lokale en regionale overheden gesteld dat ze zowel bij de definitie als de invoering van de strategie onvoldoende werden betrokken en dat de Europese en nationale doelstellingen niet goed op elkaar waren afgestemd.
Dit alles heeft de Lissabonstrategie bezoedeld met een gebrek aan geloofwaardigheid dat ook wordt veroorzaakt door het feit dat, hoewel het programma zeer gedetailleerd is gedefinieerd, het met onvoldoende verantwoordelijkheid is uitgevoerd. In een tijd van economische onzekerheid, zwakke openbare financiën en grote werkloosheid moet Europa 2020 worden opgevat als een kans voor herbezinning op de koers die de burgers willen voor de Europese Unie. Niettemin kunnen we moeilijk allen dezelfde koers varen en blijft de huidige onbalans tussen de lidstaten en hun regio's, in het bijzonder de ultraperifere regio's, in stand.
Misschien is dit ook het moment om nieuwe vormen van economische, financiële en zelfs budgettaire verbinding te ontwikkelen, vooral in de eurozone. Ik ben ervan overtuigd dat deze vormen op beslissende wijze kunnen bijdragen aan het behalen van de doelstellingen, vooral die met het oog op territoriale samenhang.
Jarosław Leszek Wałęsa  
schriftelijk. - (PL) De Europese Commissie heeft in maart een nieuw economisch ontwikkelingsplan voor Europa voorgesteld. Na de Lissabon-strategie is Europa 2020 een volgende poging om de Europese economie nieuw leven in te blazen. Deze keer staan we echter voor een nog moeilijkere uitdaging, aangezien het plan ten uitvoer moet worden gelegd in een tijd van economische crisis. Slimme groei, duurzame groei en inclusieve groei zijn de prioriteiten die in de nieuwe strategie worden voorgesteld. Zij maken duidelijk waar de Europese Unie tegen 2020 wil staan.
Vooraleer we evenwel van start gaan met het verwezenlijken van deze prioriteiten, moeten we een aantal lessen trekken uit de economische ineenstorting die overal ter wereld zichtbaar is. De Europese economieën zijn nauw met elkaar verbonden. Geen enkele EU-lidstaat is in staat om de mondiale bedreigingen in zijn eentje op doeltreffende wijze het hoofd te bieden. Als we samen optreden, staan we sterker. Met het oog hierop hebben we behoefte aan een nauwe coördinatie van het economische beleid van alle landen van de Europese Unie om een succesvolle uitweg uit de crisis te vinden en de beginselen van Europa 2020 in praktijk te brengen. Wanneer we dit niet doen, kan dit leiden tot een volgende verloren decennium, tot een langdurige vertraging van de groei en massale werkloosheid.
De nieuwe strategie is gebaseerd op zeer ambitieuze ideeën. Met het oog hierop moeten we al het mogelijke doen om ervoor te zorgen dat deze poging om een nieuwe economische strategie voor Europa te ontwikkelen geen wishful thinking blijkt te zijn, evenals om te verhinderen dat haar hetzelfde lot wacht als de Lissabonstrategie, die tot doel had tegen 2010 van de Europese Unie de meest dynamische kenniseconomie in de wereld te maken, maar die een spectaculaire mislukking werd. Ik dank u.
