Zielona księga: Reforma wspólnej polityki rybołówstwa (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez Marię do Céu Patrão Neves w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie zielonej księgi: "Reforma wspólnej polityki rybołówstwa” -.
Maria do Céu Patrão Neves
Pozwolą państwo, że skieruję kilka słów do grupy pięćdziesięciu rybaków, którzy właśnie wchodzą do Izby i którzy przybyli tu, by przysłuchiwać się tej debacie i głosowaniu nad sprawozdaniem.
Sądzę, że w imieniu wszystkich moich kolegów z Komisji Rybołówstwa, którzy ciężko pracowali nad tym sprawozdaniem mogę powiedzieć, iż jestem bardzo szczęśliwa, że nadszedł ten dzień, w którym sprawozdanie zostaje przedstawione Parlamentowi i poddane pod głosowanie. Czemu? Ponieważ wspólna polityka rybołówstwa to jeden z przewodnich obszarów polityki Unii Europejskiej. Początki były raczej trudne, kiedy ją formalnie zainicjowano w osiemdziesiątych latach, poddając pierwszej reformie w 2002 roku. Dzisiaj mamy świadomość pewnych podstawowych problemów, które wówczas określono (nawiązuję tu do nadmiernej zdolności połowowej, przełowienia oraz do przeinwestowania, które nie są równomierne w całej UE), ponieważ problemy te cały czas w dużym stopniu występują.
To punkt wyjścia dla reformy. Reformy, która musi być szeroko zakrojona i intensywna, tak długo oczekiwanej w tym sektorze.
W jakim kierunku powinna zmierzać ta reforma według treści naszego sprawozdania? Po pierwsze należy rozpatrzyć podstawowe zasady, gdyż konieczne jest zapewnienie równowagi między aspektami środowiskowymi, społecznymi i gospodarczymi. Z punktu widzenia aspektów środowiskowych należy koniecznie zapewnić ochronę zasobów; w aspektach społecznych należy zapewnić postęp i godność danej profesji; natomiast jeśli chodzi o aspekty gospodarcze, to należy mieć na uwadze możliwość generowania dochodu w tej branży. Bez tych trzech aspektów nie będzie rybołówstwa w Unii Europejskiej lub przynajmniej nie będzie ono zrównoważone i zdolne się rozwijać, czego wszyscy pragniemy.
W jaki sposób można wdrożyć te ogólne zasady, aby zapewnić ograniczenie połowów, większe zyski oraz lepszą ochronę zasobów? W sprawozdaniu uwydatniono niektóre podstawowe aspekty: inwestycje w decentralizację; propagowanie uprawnień decyzyjnych rybaków i całego sektora rybołówstwa; większe zaangażowanie ich w zarządzanie połowami, co umożliwi również realizację polityki zgodności i odpowiedzialności; konieczność rozróżnienia tradycyjnych łodziowych flot rybołówstwa przybrzeżnego od flot prowadzących połowy paszowe oraz sformułowania oddzielnych regulacji dla każdej z tych flot; konieczność rozważenia modeli zarządzania, które byłyby lepiej dostosowane do różnych rodzajów obszarów połowowych i różnych rodzajów połowów; znaczenie wzmocnienia rynku, który byłby ukierunkowany na produkty zapewniające wartość dodaną, jak również znaczenie zwiększenia ceny pierwszej sprzedaży; powiązanie dotacji z dobrą praktyką; uregulowanie kwestii modernizacji floty w kategoriach bezpieczeństwa i higieny; zdecydowany rozwój sektora akwakultury, który jest ekologicznie zrównoważony w Unii Europejskiej; oraz rozwój innych sektorów zaangażowanych w połowy lub przetwarzanie ryb. Nie możemy zapominać, że należy zwrócić uwagę na rosnącą rolę kobiet w sektorze rybołówstwa, jak również na konieczność wprowadzenia wymogu, aby przywożone do UE produkty rybołówstwa z państw trzecich podlegały takim samym wymogom jak produkty naszych wytwórców. Oznacza to certyfikację, oznakowanie, identyfikowalność i w końcu włączenie rybołówstwa do europejskiej polityki morskiej w szerszym kontekście zwiększenia jej potencjału.
Na koniec proszę pozwolić mi powiedzieć, że prezentowana tu przez nas w dzisiejszym dniu praca to produkt wspólnych wysiłków wszystkich członków Komisji Rybołówstwa, zwłaszcza kontrsprawozdawców, z którymi bardzo ciężko pracowaliśmy, prowadząc również współpracę z Komisją, Sekretariatem Parlamentu Europejskiego, doradcą Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) oraz z doradcami z ramienia innych grup politycznych, jak również z moim biurem i moim zastępcą ds. rybołówstwa. Praca, którą tu dzisiaj przedstawiamy, to naprawdę owoc wspólnych wysiłków, i mamy nadzieję, że zostanie przyjęta również przez Parlament.
Juan Carlos Martín Fragueiro
Panie przewodniczący! Prezydencja również z zadowoleniem przyjmuje tę debatę, gdyż stanowi ona znaczny wkład do szerokiej procedury konsultacji w sprawie zielonej księgi, natomiast Komisja powinna poważnie rozważyć opinie Parlamentu Europejskiego, sporządzając swoje wnioski legislacyjne.
Rada także z uwagą przeanalizuje wszystkie opinie Parlamentu, aby następnie umożliwić mu przyjęcie wniosków legislacyjnych w ramach zwykłej procedury ustawodawczej.
W zielonej księdze z 2009 roku analizuje się różne strukturalne ograniczenia we wspólnej polityce rybołówstwa: nadmierną zdolność połowową, brak dokładnych celów, przyjmowanie krótkoterminowych decyzji, brak odpowiedzialności w sektorze oraz słabą zgodność z przepisami, ujmując ogólnie.
W zielonej księdze określa się też możliwe sposoby zwalczania tych strukturalnych ograniczeń, jak również analizuje się ważne kwestie, takie jak zróżnicowane systemy w odniesieniu do flot prowadzących połowy paszowe oraz tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne, odpady, względna stabilność, zbywalne indywidualne prawa połowowe, lepsze ukierunkowanie na rynki, uwzględnienie wspólnej polityki rybołówstwa w szerszym kontekście polityki morskiej, finansowanie ze środków publicznych oraz zewnętrzny wymiar WPRyb.
Państwa członkowskie szczegółowo analizują wszystkie aspekty tych kwestii zarówno indywidualnie, jak i w ramach Rady. Pierwszy etap konsultacji zakończył się w grudniu 2009 roku, do Komisji wpłynęło 1 700 wniosków oraz odbyła ona do tej pory ponad 125 posiedzeń i seminariów.
Drugi etap, który zacznie się 1 września bieżącego roku, będzie obejmował analizę zgłoszonych opinii oraz omówienie podstawowych pomysłów. W styczniu Komisja zorganizowała seminaria poświęcone podstawowym elementom reformy oraz zarządzaniu rybołówstwem w oparciu o przepisy prawa. Nawet dzisiaj odbywa się seminarium na temat łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. W marcu zostanie przeprowadzona ocena skutków. W kwietniu będzie omawiana sprawa Europejskiego Funduszu Rybołówstwa i dalszej perspektywy finansowej, w maju pod dyskusję zostanie poddany wymiar zewnętrzny, natomiast w czerwcu omawiane będą kwestie odpadów i selektywności.
W dniach 2 i 3 maja prezydencja i Rada organizują wspólnie konferencję w La Coruña. Będzie ona poświęcona trzem podstawowym elementom reformy, a mianowicie zarządzaniu, zarządzaniu zasobami oraz rozróżnieniu rybołówstwa na szeroką skalę od łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego.
4 i 5 maja odbędzie się w Vigo spotkanie ministrów, którzy przeanalizują wyniki konferencji, a te z kolei Rada może uwzględnić w porządku dziennym nieformalnej debaty na temat dokumentu roboczego dotyczącego możliwych zmian.
Jak już wcześniej powiedziałem, na trzecim etapie, który rozpocznie się w drugim półroczu 2010 roku, Komisja przedstawi białą księgę i następnie cztery wnioski legislacyjne: podstawowe rozporządzenie, nowe ramy, środki techniczne oraz nowe rozporządzenie w sprawie finansowania. Ma to na celu wejście w życie WPRyb z dniem 1 stycznia 2013 r., wraz z nowym rozporządzeniem.
Rada musi jeszcze przyjąć stanowisko w tym obszarze; będzie ona przyjmowała jedynie formalne decyzje na podstawie wniosków legislacyjnych, które otrzyma od Komisji w 2011 roku, czyniąc to zgodnie z zasadami zwykłej procedury ustawodawczej.
Maria Damanaki
komisarz. - Panie przewodniczący! Z uwagi na fakt, że jest to moje pierwsze wystąpienie w roli komisarza przed posłami do tej Izby, chcę panu podziękować za możliwość przemawiania w Parlamencie Europejskim. Czuję się bardzo zaszczycona moją dzisiejszą obecnością w tej Izbie i możliwością omówienia z państwem reformy wspólnej polityki rybołówstwa, stanowiącej podstawę dla całego sektora. Chcę pogratulować sprawozdawczyni, pani poseł Neves, ciężkiej pracy, jaką włożyła, aby zebrać różne stanowiska w jednym dokumencie. Muszę przyznać, że potrzebujemy radykalnej reformy, aby wyeliminować strukturalne niedociągnięcia naszej polityki. Jak państwu wiadomo, ostatnia reforma w 2002 roku nie była zbyt pomyślna.
Teraz musimy się uporać ze wszystkimi brakami z przeszłości, aby osiągnąć lepsze wyniki w kwestii środowiska, a także pod względem społecznym i gospodarczym. Publiczne konsultacje wyraźnie wykazały szerokie poparcie dla tej reformy. Oczywiście nie będę w stanie ustosunkować się dzisiaj do wszystkich spraw podniesionych w sprawozdaniu, które należy poddać pod głosowanie. Mam jednak na uwadze państwa kompromisowe poprawki dotyczące zrównoważenia, nadmiernej zdolności połowowej, łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, horyzontalnej decentralizacji, stopniowej eliminacji odrzutów, nowych umów w dziedzinie rybołówstwa oraz ich stosowania w sektorze połowów. Jestem państwu bardzo wdzięczna za konstruktywny wkład.
Chciałabym uwydatnić dwie konkretne kwestie: pierwsza to finansowanie z funduszy publicznych. Uważam, że nasze dotacje musimy skoncentrować na osiąganiu lepszych wyników, ukierunkowując je na cele naszej polityki. Zamiast wspierać budowę nowych statków, powinniśmy przykładowo wspierać innowacje ukierunkowane na selektywność i ekologię, pomagając organizacjom producentów reagować na przyszłe wyzwania.
Po drugie, podzielam państwa pogląd w kwestii wymiaru społecznego: chcemy rybołówstwa, które zapewni atrakcyjne i bezpieczne miejsca pracy. Mam nadzieję, że podczas dzisiejszej debaty usłyszę od państwa jakieś propozycje.
Proszę pozwolić, że powiem też o naszych kolejnych działaniach. Sporządzimy sprawozdanie podsumowujące ubiegłoroczne konsultacje, które pomoże nam przygotować propozycje dotyczące nowej polityki. Organizujemy warsztaty, na których omawia się konkretne tematy z zainteresowanymi podmiotami, instytucjami oraz państwami członkowskimi. W maju organizujemy wraz z hiszpańską prezydencją dużą konferencję poświęconą reformie WPRyb.
Wiem to, o czym już tu dzisiaj wspomniano, że w tej chwili odbywają się w Komisji warsztaty techniczne, w których uczestniczą przedstawiciele z całej Europy. Przykro mi, że nie mogą państwo uczestniczyć w tych warsztatach. Ich organizacja miała miejsce już dawno temu. W miarę możliwości spróbuję zapewnić, aby w przyszłości spotkania nie pokrywały się w czasie.
Na podstawie tych wszystkich działań, pod koniec 2010 roku zaczniemy opracowywać nasze wnioski, które powinny zostać przyjęte w Komisji wiosną 2011 roku. Ten obszerny proces konsultacji zostanie uwieńczony bardzo owocną dyskusją w państwem. Jako współprawodawcy będą mieli państwo potem do odegrania podstawową rolę w formułowaniu nowej polityki z Radą. Naprawdę liczę na współpracę z państwem.
Antonello Antinoro
Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję Radzie za jej uwagi, tak jak dziękuję i życzę wiele szczęścia nowej pani komisarz - debiutującej dzisiaj w tej Izbie - w pracy, którą zamierzamy wykonać.
Uważam, że wdrażamy coś bardzo ważnego i mam nadzieję, że zielonej księgi, którą zaczynamy dzisiaj omawiać i nad którą będziemy później głosować, nie spotka taki sam koniec jak w 2002 roku.
Dzisiejsza pozycja Parlamentu Europejskiego jest jednak inna. Mamy zwykłą procedurę ustawodawczą i traktat lizboński, zatem uważam, że będziemy wszyscy musieli je wykorzystać, aby zrealizować cele.
Kluczowe punkty opisała nasza sprawozdawczyni, pani poseł Patrão Neves, której Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) dziękuję za wykonaną pracę, za podsumowanie, które mogła przedstawić oraz za wszystko, co zdołała nakreślić.
Chciałem jedynie zabrać głos i wykorzystać tę okazję, aby poruszyć temat rybołówstwa, ale wykraczając poza zakres zwykłej zielonej księgi, jak również białej księgi, którą zapowiedziano na czerwiec, i rozważając jednocześnie potrzeby w odniesieniu do europejskich mórz, zwłaszcza Morzą Śródziemnego.
Musimy dzisiaj określić przepisy, które narzucaliśmy naszej gospodarce i naszym rybakom przez wiele lat. Przybrzeżne państwa, nawet te graniczące z Europą, umyślnie i często, a nawet bardzo często, lekceważyły jednak te przepisy, a my znaleźliśmy się w paradoksalnej sytuacji, w której te wszystkie przepisy obowiązują naszych rybaków, natomiast inni robią to, co im się podoba.
Dzisiaj Komisja Europejska ma nieco inną i dużą rolę; ma Ministra ds. Zagranicznych i lepiej umocowany Parlament. Mam nadzieję, że w ramach zielonej księgi, i zanim przystąpimy do białej księgi, będziemy mogli współpracować w państwami trzecimi - państwami, które nie należą do Unii - na rzecz wypracowania wspólnych przepisów, aby ci, których one obowiązują, nie czuli się oszukani i lekceważeni przez Unię, oraz by nie traktowali jej jak wroga, a jak przyjaciela.
Josefa Andrés Barea
Dziękuję panu Martínowi Fragueiro i pani Damanaki. Witam państwa!
Ja również wypowiadam się tu po raz pierwszy na temat rybołówstwa i w istocie - mamy do czynienia z ogromnym wyzwaniem w tym obszarze. Mamy obowiązek określić wytyczne, które zagwarantują równowagę w morzach, rybołówstwie, czyli krótko mówiąc - na całej planecie.
Rozmawiamy też o ważnej sprawie produkcji w naszych krajach, na naszych wybrzeżach i w naszych regionach - o gospodarczym i kulturowym aspekcie obejmującym wiele wartości - jak pani słusznie powiedziała, pani Damanaki, są problemy z reformą z 2002 roku.
Musimy zmienić zasadę względnej stabilności i musimy poszukać nowych rozwiązań w obszarze zarządzania, bardziej elastycznych i dających się lepiej dostosować, ponieważ mamy problemy z całkowitymi dopuszczalnymi połowami i kwotami. Problemy wynikają z dobrze nam znanej sprawy odrzutów, na które nie możemy pozwolić ze względu na naszych rybaków i naszą planetę.
Przyszła reforma WPRyb musi zapewniać zrównoważony system połowów i opowiadamy się za nowym systemem zarządzania opartym o nakład połowowy. Musimy być bardziej otwarci, musimy myśleć o sprawie i dążyć do elastyczniejszego zarządzania.
Musimy zapewnić wprowadzenie na szeroką skalę kryteriów środowiskowych oraz rozróżnienia rybołówstwa przybrzeżnego od dalekomorskiego. To ważne i jest to coś, czego życzy sobie cały sektor. Musimy ograniczyć nadmierną zdolność połowową niektórych flot. Musimy również sfinalizować wspólną organizację rynku i zastanowić się, jak ustabilizować rynek, godząc go z przywozem z państw trzecich.
Do walki z nielegalnymi połowami, dotychczas krytykowanej i nieskutecznej, potrzeba dodatkowych zasobów, zharmonizowanych sankcji oraz umów międzynarodowych opartych na zasadach prawa, prawach człowieka i przestrzeganiu umów.
Jak pani powiedziała, ramy finansowe muszą zapewnić lepsze wyniki niż obecna polityka.
Przede wszystkim musimy mieć na uwadze wymiar społeczny: mówimy o ludziach, którym musimy zapewnić zachowanie godności, poczucie profesjonalizmu i ekonomiczną zdolność przeżycia.
Oczywiście nie możemy zapominać o integracji kobiet, które stanowią niewidoczną stronę świata rybołówstwa. Musimy je wynieść na pierwszy plan, podejmując dla nich dodatkowe wysiłki.
Reforma polityki rybołówstwa to coś więcej aniżeli zwykłe formułowanie prawodawstwa. Obejmuje ona również ważny aspekt reformy w Unii Europejskiej, która musi zapewnić równowagę w morzach, wśród rybaków oraz na części naszej planety.
Dlatego musimy odważnie stawić czoło wyzwaniom, wykazując odwagę w formułowaniu polityki, nie obawiając się tego. Musimy porzucić obawy. Musimy zmagać się z sytuacją, utrzymując równowagę państw, Unii Europejskiej i całego świata.
Carl Haglund
Panie przewodniczący! To niezwykle miłe uczucie dla tych z nas, którzy ciężko pracowali nad tą zieloną księgą i sprawozdaniem, które znalazły się w końcu w porządku dziennym posiedzenia plenarnego. Przede wszystkim chcę podziękować sprawozdawczyni, która wykonała wspaniałą pracę.
Nasza wspólna polityka rybołówstwa wymaga reformy. Dla Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy ważne było, aby reformę oprzeć na podejściu ukierunkowanym na ekosystem. Brzmienie zapisów w sprawozdaniu pod tym względem jest dobre. Jednocześnie znaleźliśmy się w sytuacji wymagającej rozwiązania poważnych problemów, takich jak odrzuty, nadmierna zdolność połowowa w wielu miejscach oraz wiele innych kwestii. Cieszę się zatem, że zdołaliśmy uzgodnić środki służące przede wszystkim rozwiązaniu tych problemów. Kto tak naprawdę myśli, że politykę UE w odniesieniu do odrzutów da się uzasadnić? Ja na pewno nie.
Kolejnym ważnym zagadnieniem jest regionalizacja wspólnej polityki rybołówstwa. Mając na uwadze tak różną sytuację w różnych miejscach Europy ważne jest, aby decyzje można było podejmować i wykonywać na szczeblu regionalnym. Inna pożądana reforma to zamiar wprowadzenia oddzielnego podejścia do tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. Są jeszcze inne kwestie, które poruszyliśmy w sprawozdaniu grupy ALDE.
Jako Fin i ktoś, kto żyje tuż obok Morza Bałtyckiego, cieszy mnie również oświadczenie dotyczące możliwości podjęcia środków na rzecz rozwiązania problemu przerośniętych populacji fok i kormoranów, gdyż stanowią one jedno z największych zagrożeń dla rybołówstwa w basenie Morza Bałtyckiego.
Na koniec chciałbym wspomnieć o umowach w sprawie rybołówstwa z państwami trzecimi. Niezwykle istotne jest, aby nasza polityka w tym obszarze szła "ręka w rękę” z polityką UE w obszarze praw człowieka. Dobrym przykładem jest umowa z Gwineą, której Parlament Europejski sprzeciwił się w głosowaniu. Taką drogę należałoby obrać na przyszłość.
Jestem bardzo szczęśliwy, widząc tak zaawansowany postęp reformy. Mamy dobrą zieloną księgę i jestem przekonany, że od 2013 roku będziemy mieli dużo lepszą politykę rybołówstwa.
Isabella Lövin
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Bacznie obserwowałam wspólną politykę rybołówstwa UE u jej niszczące konsekwencje w 2002 roku, kiedy to większością głosów w szwedzkim parlamencie Szwecja postanowiła wprowadzić jednostronny zakaz połowów dorsza na rok, co uniemożliwiła jej Komisja Europejska.
Pomimo że Szwecja zamierzała zrekompensować ten zakaz swoim rybakom prowadzącym połowy w celach handlowych, naukowcy z Międzynarodowej Rady Badań Morza zalecali całkowity zakaz połowów dorsza na kilka lat, a różne zasoby dorsza wzdłuż wybrzeża Szwecji zniknęły lub zmniejszyły się o 70-90 %, to ważniejsza była wówczas zasada wspólnej polityki rybołówstwa. Zdaniem Komisji, jeżeli ktokolwiek jeszcze przeławia, to Szwecja również musi przeławiać. Mówiąc inaczej, państwa członkowskie były zobowiązane do eksploatacji.
Ostatnia reforma polityki rybołówstwa miała miejsce w 2002 roku i okazało się, że nie była ona w stanie umożliwić rozwiązania trudnych problemów, z którymi borykał się sektor rybołówstwa już dziesięć lat temu, a mianowicie z dużo za dużą liczbą zbyt efektywnych statków, które stanowczo za mało ze sobą konkurują oraz z coraz mniejszymi zasobami ryb. Ostatnie statki do połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Morzu Śródziemnym otrzymały dotacje z UE zaledwie w 2005 roku. Od 2000 do 2008 roku podatnicy w UE zapłacili 34 miliony euro za budowę i modernizację statków do połowu tuńczyka, kiedy zasoby były na skraju wyczerpania. Taką samą logikę można zaobserwować, jeśli chodzi o Morze Bałtyckie. Szwedzka Rada ds. Rybołówstwa wydała w ostatnich latach 5,4 miliona euro na złomowanie niektórych największych statków do połowu tuńczyka - tych samych, które zbudowano z pomocą funduszy UE.
Konieczna jest radykalna reforma polityki rybołówstwa. Uważamy, że należy zastopować wszystkie rodzaje szkodliwych dotacji. Statki UE korzystające z nieopodatkowanego paliwa i z porozumień w sprawie dostępu opłacanych przez podatnika pustoszą teraz morza Afryki z niezbędnych zasobów żywności, prowadząc nieuczciwą konkurencję z afrykańskimi rybakami i jednocześnie niszcząc ekosystem.
Przed dzisiejszym głosowaniem nad sprawozdaniem w sprawie zielonej księgi apelowałabym do kolegów posłów, żeby przynajmniej zdecydowali się usunąć jeden zły ustęp z tego sprawozdania, które jest w dużym stopniu doskonałe. Nawiązuję tu do ustępu 121, w którym stwierdza się, że polityka rybołówstwa UE powinna chronić interesy europejskie w dziedzinie rybołówstwa. Nie sądzę, żeby UE wypadało realizować taką politykę w 2010 roku.
Marek Józef Gróbarczyk
Panie przewodniczący, pani komisarz! Na wstępie mojego wystąpienia chciałbym bardzo serdecznie podziękować pani Patrão Neves za wkład, jaki włożyła w przygotowanie powyższego sprawozdania. Trzeba mieć wiele determinacji i zarazem wyczucia kompromisu, aby stworzyć tak spójny dokument. Powyższe sprawozdanie jest jednak tylko podstawą do budowy przyszłej wspólnej polityki rybackiej, która wymaga gruntownej przebudowy i zasadniczych zmian, tak aby pogodzić troskę o środowisko naturalne z kultywowaniem dziedzictwa historycznego, jakim jest rybołówstwo. Istotą tej polityki musi być regionalizacja, która będzie oparta o warunki panujące na poszczególnych akwenach. Da to możliwość prawidłowej oceny w oparciu o opinie środowisk rybackich oraz naukowych, a wypracowany kompromis zapewni równe i sprawiedliwe funkcjonowanie rybołówstwa.
Nowa wspólna polityka rybacka musi dać impuls do rozwoju gospodarki rybnej w pogrążonej kryzysem Europie, ale trzeba zwrócić uwagę na rabunkowe połowy przemysłowe realizowane szczególnie na Morzu Bałtyckim, gdzie zdrowe i cenne ryby zamieniane są na mączkę rybną skarmianą na fermach drobiu i bydła, a w zamian za to toksyczna panga z Dalekiego Wschodu trafia na stoły Europejczyków. To cios wymierzony w europejskie rybołówstwo przybrzeżne, pozostające w zgodzie z naturą, które winno być otoczone szczególną troską.
To także konieczność stworzenia racjonalnego i sprawiedliwego systemu połowów, który zastąpi podlegający manipulacjom system kwotowy. Chodzi o danie równych szans wszystkim rybakom we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Grupa ECR popiera to sprawozdanie z nadzieją na zmianę obecnego systemu.
João Ferreira
W swojej zielonej księdze Komisja usiłuje stworzyć etapowy lub jednofazowy wspólnotowy system zbywalnych praw połowowych lub praw do własności prywatnej na potrzeby dostępu do dobra publicznego, jakim są zasoby rybne.
Propozycję tę odrzucono przy okazji ostatniej reformy 10 lat temu, ale Komisja znowu przewodzi i jako jedyna przewiduje nieuchronne konsekwencje prywatyzacji zasobów: koncentrację grup o większym potencjale gospodarczym i finansowym oraz znaczne unicestwienie tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. Ujawnia, że kraje, które obrały ten kierunek, takie jak Islandia, teraz chcą się z niego wycofać, gdyż dotknęły je szkodliwe konsekwencje i przewrotność tego systemu.
Parlament powinien zająć wyraźne stanowisko, odrzucając tę propozycję. Nawiasem mówiąc, rozwiązanie to w żaden sposób nie chroni równowagi zasobów rybnych, ponieważ ograniczenie i koncentracja praw garstki podmiotów niekoniecznie równa się ograniczeniu nakładu połowowego, ale prowadzi do zwykłej koncentracji w zakresie eksploatacji zasobów.
Ochrona równowagi zasobów wymaga innych środków, takich jak zagwarantowanie uczciwych zysków w sektorze. To z kolei wymaga interwencji na rynku i lepszego marketingu w sektorze, zwiększenia ceny pierwszej sprzedaży, wyższych wynagrodzeń za pracę dla rybaków, zmniejszenia marży pośrednika oraz propagowania uczciwego rozmieszczenia wartości dodanej w całym łańcuchu wartości w danym sektorze.
Rzeczywistość w sektorze rybołówstwa w UE jest złożona i różnorodna. W tych okolicznościach powszechnie uznane znaczenie lokalnego rządu bezpośrednio koliduje z ramami instytucjonalnymi zapewnionymi przez traktat lizboński, który stanowi, że ochrona morskich zasobów biologicznych należy do wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej.
Potrzebujemy zarządzania, które będzie oparte na wiedzy naukowej i będzie uwzględniało rzeczywistość oraz charakterystyczne cechy każdego kraju, każdej strefy połowowej, każdej floty i samych zasobów. Wiąże się to z zaangażowaniem rybaków w poszukiwanie i wdrażanie rozwiązań. To zupełnie coś innego niż samo zdecentralizowane wdrożenie polityki formułowanej na szczeblu centralnym.
John Bufton
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Chcę zaapelować do pani komisarz Damanaki o ostrożność w stosunku do Brytanii w pracach nad nową wspólną polityką rybołówstwa, która zmierza do objęcia rekreacyjnego wędkarstwa morskiego rozporządzeniem i kontrolą w ramach połowów morskich.
Myślałem, że kwoty miały zapobiec zmniejszeniu zasobów. Europejska polityka rybołówstwa była na tyle niepomyślna, jeśli chodzi o zrównoważone rybołówstwo, że do 2015 roku 91 % zasobów ryb zostanie sklasyfikowanych jako przełowione.
Problem jednak polega na sposobie prowadzenia połowów na wodach, a nie na tym, kto je prowadzi. Niewybredne trałowanie i połowy taklą pozbawiają nasze morza życia. Wyrzucanie jednak z powrotem do morza martwych ryb, które złowiono i które nadawałyby się na stół bez wątpienia pozostaje w sprzeczności ze zrównoważonymi połowami.
Rekreacyjne wędkarstwo morskie to są jednak zrównoważone połowy, którymi się para około miliona obywateli w Wielkiej Brytanii i które wspierają działalność handlową kwotą około 2 miliardów euro rocznie w wyniku zakupu sprzętu na całym kontynencie.
Za sprawę rekreacyjnego wędkarstwa morskiego w Anglii i Walii około 19 tysięcy ludzi ma zatrudnienie w mniej więcej 1 300 przedsiębiorstwach. Wędkarze tacy poławiają i zabierają morzu jedynie to, co zamierzają zjeść, pozostawiając narybek w celu rozmnożenia i wyrzucając z powrotem do morza to, czego nie potrzebują. W niektórych przypadkach najpierw identyfikują rybę, przyczyniając się tym samym do realizacji programów ochrony.
Jeżeli Komisja zrealizuje swoje zamiary, będą oni zmuszeni zabierać wszystko na ląd i liczyć swoje kwoty podług kwoty krajowej.
Rekreacyjne wędkarstwo morskie sprzyja ekologicznej samowystarczalności, a jeżeli uprawiałoby je więcej ludzi, to zmniejszyłby się popyt, który obecnie napędza niewybredne połowy przemysłowe, zagrażające całym gatunkom składającym się na życie w morzu.
Wspólna polityka rybołówstwa zawsze była nieprzychylna flocie brytyjskiej, która ma obecnie zezwolenie na poławianie zaledwie 7 % kwoty dorsza w Kanale i tylko jednej piątej kwoty na naszych własnych wodach terytorialnych.
Być może pani komisarz uzna za stosowne spełnić potrzeby nieszkodliwych rybaków rekreacyjnych w Wielkiej Brytanii w taki sam sposób, jak jej poprzednik wykazał wrażliwość na potrzeby rybaków w jego własnym kraju, kiedy sprzeciwił się zakazowi sprzedaży tuńczyka błękitnopłetwego, gdyż gospodarka rybna przynosiła jego krajowi, czyli Malcie, 100 milionów euro rocznie.
WPRyb doprowadziła już do wyczerpania większości tego, co powinno stanowić duże odnawialne zasoby. Do wędkarzy prowadzących rekreacyjne połowy należy być może 1 % łącznych połowów. Komisja waha się chronić gatunki zagrożone, ale uważa za stosowne regulować połowy traktowane jako hobby. Na tej podstawie wiadomo, w czym Komisja ma interes.
Diane Dodds
Panie przewodniczący! Dla mnie i moich wyborców w Irlandii Północnej cały sektor rybołówstwa i 27 lat wspólnej polityki rybołówstwa podsumowano w 138 ustępie przedmiotowego sprawozdania, w którym powtarza się, że jednym z niewielu obszarów, w jakich wspólna polityka rybołówstwa odniosła względny sukces jest obszar objęty kontrolą państw członkowskich.
Dla nas najlepsze by było porzucenie WPRyb lub wycofanie się Wielkiej Brytanii z tej polityki, co umożliwiłoby państwom członkowskim odzyskanie kontroli nad ich wodami.
Niestety, ale nie żyjemy w tak idealnym świecie. Reforma WPRyb nieuchronnie zaowocuje kolejną namiastką dla rybaków Irlandii Północnej, namiastką, którą w ostatnich trzydziestu latach charakteryzowało nieuzasadnione pogorszenie sytuacji naszego sektora rybołówstwa oraz pozostawione bez odpowiedzi pytania o stan zasobów rybnych, od których nasze rybołówstwo jest uzależnione.
Dowiodło tego zdecydowanie fiasko w związku z grudniową Radą ds. Rybołówstwa i decyzjami w sprawie kwot.
Chociaż jest to istna namiastka, stanowczo popieram regionalizację WPRyb w sposób określony przez sprawozdawczynię. Podzielam pogląd, że WPRyb powinna opierać się na trzech podstawowych zasadach o wymiarze środowiskowym, społecznym i gospodarczym. Szczerze pragnę, abyśmy sformułowali politykę, która wyeliminuje zgubne konsekwencje WPRyb.
Obawiam się jednak, że radykalna zmiana, obiecana przez poniektórych przy okazji tego przeglądu, zaowocuje kolejną utraconą szansą dla naszej gospodarki rybnej i naszych zasobów rybnych.
Carmen Fraga Estévez
(ES) Panie przewodniczący! W tej reformie wszystko wchodzi w grę. Jeżeli nie wykażemy się teraz odwagą, to nie będzie już szansy na sformułowanie prawdziwej polityki rybołówstwa i będziemy częściowo odpowiadać za to niepowodzenie.
WPRyb przez lata była słusznie coraz bardziej krytykowana i przygnębiające by było, jeżeli mając ostatnią szansę, Parlament ten okazałby się niezdolny do zaproponowania alternatyw dla tego, co wielokrotnie krytykowaliśmy, zwłaszcza dla oczywistego niepowodzenia w obszarze ochrony i systemu zarządzania, czego dowodzi zarówno stan zasobów, jak i podupadający sektor.
Po prostu nie mogę zrozumieć niechęci do wyraźnego zaproponowania alternatyw omawianych w tej Izbie w 1996 roku, takich jak zbywalne systemy kwot czy zarządzanie oparte o nakłady, co dawało tak dobre wyniki i mogłoby pomóc utrzymać przynajmniej floty prowadzące połowy paszowe.
W sprawozdaniu napisano, że nie ma możliwości zapewnienia jednego wszechstronnego rozwiązania, ale jednocześnie wyklucza się w nim możliwość innych rozwiązań. Nie rozumiem tej sprzeczności, tak jak nie rozumiem, dlaczego jeżeli ktoś nie chce skorzystać z instrumentu, to zakazuje się go wszystkim.
To nie jest ochrona najsłabszych; to obawa ze strony niektórych sektorów, które za rozwiązanie przyjmują stałe dotacje.
WPRyb powinna również zapewniać konkurencyjność w zglobalizowanym świecie produktów rybołówstwa. Rynek tych produktów będzie się niewątpliwie rozwijał, ale wygląda na to, że bez naszego udziału.
Polityka w Unii powinna być spójna i musimy zapewnić, aby polityka handlowa i reguły pochodzenia takie jak te, które pojawiły się w nowych umowach o partnerstwie gospodarczym, nie zniszczyły konkurencyjności wspólnotowego rybołówstwa, oraz by nie stanowiły jedynie gestów wobec państw trzecich; w przeciwnym razie ucierpi nasz sektor rybołówstwa.
Panie przewodniczący! Zgoda jest dobra, gdy owocuje postępem, ale nie wtedy, gdy pozostajemy bezczynni wobec problemów, a mamy ich wiele do rozwiązania.
Ulrike Rodust
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Serdecznie witam w Izbie wszystkich rybaków i kobiety trudniące się tą profesją! Dzisiejsze głosowanie to kamień milowy dla Parlamentu Europejskiego. Po raz pierwszy od ratyfikacji traktatu lizbońskiego mamy możliwość wyrażać opinie na temat reformy wspólnej polityki rolnej (WPRyb). W następnych kilku dniach nasze uprawnienia i obowiązki znacznie się zwiększą. Przedmiotowe sprawozdanie jest możliwe do przyjęcia i chciałabym podziękować paniom Patrão Neves i Andrés Barei za ciężką pracę.
Zdołaliśmy uwzględnić w sprawozdaniu ważne sprawy o charakterze społeczno-demokratycznym. Obejmują one szczególne wsparcie dla tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. Zainteresowani będą teraz uczestniczyli w procesie decyzyjnym. Wsparcie należy zapewnić przede wszystkim małym przedsiębiorstwom rodzinnym. Ich obecność w przybrzeżnych regionach nie tylko dostarcza miejsc pracy, ale zwiększa atrakcyjność wielu z tych regionów w oczach turystów. Niektóre części sprawozdania trzeba jeszcze dopracować i w tym celu przedłożyliśmy poprawki. My, socjaldemokraci, chcemy wyjaśnić, że jednym z podstawowych problemów jest utrzymująca się nadmierna zdolność połowowa. To fakt, że zrównoważone środowisko to podstawowy warunek wstępny ekonomicznego przetrwania rybaków. Dlatego środowisko trzeba traktować priorytetowo.
Trzeci istotny punkt dotyczy zewnętrznych aspektów WPRyb oraz umów o partnerstwie z państwami trzecimi. Wnosimy o usunięcie ustępu 121, w którym zbytnio uwydatnia się interesy europejskiego rybołówstwa. Na wodach poza Europą powinniśmy postępować dokładnie tak samo, jak czynimy to na naszym terenie. Wiąże się to z propagowaniem zrównoważonego rozwoju, praw człowieka i demokracji na całym świecie, jak również z zapewnieniem, by dochody z umów o partnerstwie nie trafiły do skarbonek skorumpowanych dyktatur.
Na koniec chciałabym poruszyć jeszcze jedną podstawową sprawę. Europejska polityka rybołówstwa jest jak gorący ziemniak, od którego należy trzymać się z daleka, ponieważ dotyczy tak wielu potężnych interesów krajowych. Nie będzie dla nikogo zaskoczeniem, że doprowadziły one w ostatnich tygodniach do ożywionych debat w grupach. Na szczęście zdołaliśmy wszyscy wypracować skuteczne kompromisy. Jeśli jednak chodzi o proces ustawodawczy, to musimy bardziej niż dzisiaj skoncentrować się na tej kwestii, określając pewne wspólne rozwiązania na szczeblu europejskim. Błahe problemy wynikające z krajowej zachłanności musimy pozostawić Radzie.
Pat the Cope Gallagher
Panie przewodniczący! Przede wszystkim proszę pozwolić, że powitam w Izbie panią komisarz, która po raz pierwszy przemawia w Parlamencie, a ja jej życzę wszystkiego najlepszego w sprawowaniu urzędu w tej kadencji. Proszę także pozwolić, że pogratuluję naszej koleżance - pani Neves przygotowania tego sprawozdania.
(GA) Nowa wspólna polityka rybołówstwa potrzebuje jaśniej określonych, lepszych celów, które uwzględniałyby zasady ekologiczne, gospodarcze i społeczne. Trzeba to radykalnie przemyśleć na nowo i oczywiście w procesie tym muszą uczestniczyć wszystkie zainteresowane podmioty.
Zasobami musimy gospodarować w sposób zrównoważony. Ważne jest jednak, aby jednocześnie zapewnić realny i zrównoważony sposób na życie europejskim rybakom.
Szczególnie martwią mnie rybacy prowadzący połowy przybrzeżne oraz z małych przybrzeżnych wysepek
. Takie tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne ma ogromne znaczenie dla regionów peryferyjnych, na których nie ma alternatywnego zatrudnienia socjalnego, zatem wypowiedź pani komisarz, która tego ranka nawiązała do takiego rybołówstwa, natchnęła mnie otuchą.
Większość statków prowadzących połowy na tych obszarach ma mniej niż 15 metrów długości, poławiają takie ryby i ich ilości, że nie ma to żadnego większego wpływu na zasoby, a wiele z nich poławia oczywiście gatunki nieobjęte kwotami. Co ważniejsze, dla wielu z tych ludzi nie ma tam alternatywnego źródła zatrudnienia. Dlatego przedłożyłem poprawkę, w której wzywam Komisję do szczególnego uwzględnienia tych oddalonych społeczności.
Regionalizacja i wprowadzenie Regionalnych Komitetów Doradczych powiodły się, zatem struktury zarządzające regionalizacją powinny dać wiele pozytywnych rezultatów w postaci większej odpowiedzialności zainteresowanych podmiotów oraz wspólnej polityki rybołówstwa, która będzie bardziej wyczulona na sprawy lokalne.
Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego w następstwie ubiegłorocznego referendum w moim kraju Parlament Europejski zyskał większą odpowiedzialność w zakresie stanowienia prawodawstwa. Pani komisarz uznała ten fakt, a ja liczę na współpracę z nią.
Podsumowując, mam nadzieję, że podstawowe zapisy tego sprawozdania znajdą odzwierciedlenie w przyszłych poważnych reformach.
Ian Hudghton
Panie przewodniczący! Nasza sprawozdawczyni powiedziała, że pierwotne problemy WPRyb nadal występują na dużą skalę. Dobrze, zgadzam się z tym, ale 27 lat doświadczeń z WPRyb w Szkocji przyniosło jedynie złe doświadczenia. Jeżeli chcemy wprowadzić działający system zarządzania w dziedzinie rybołówstwa, a sądzę, że wszyscy tego chcemy, to musimy być gotowi przyjąć radykalnie inne podejście.
Zbytnio scentralizowana oraz pozbawiona elastyczności WPRyb przyniosła liche efekty i musimy się z tym pogodzić. Musimy jednak coś z tym zrobić. Komisja natomiast stwierdza, że zarządzanie na szczeblu lokalnym w ramach systemu 12 mil morskich generalnie się sprawdziło; z tego należy wyciągnąć wnioski.
Złożyłem poprawki i liczę, że koledzy je poprą. W poprawkach tych usiłuję przekazać faktyczne uprawnienia europejskim państwom prowadzącym działalność połowową; zachęcić do współpracy państwa prowadzące połowy i zainteresowane podmioty, opartej na logicznych podstawach dla konkretnych basenów mórz; zachęcić do stosowania bodźców stymulujących działania ukierunkowane na zrównoważone zarządzanie na szczeblach krajowym i lokalnym, jak również dążę do uznania i utrzymania historycznych praw oraz korzyści wywodzących się z zasady względnej stabilności.
Jestem stanowczo przekonany, że ci, którzy mają najwięcej do zyskania wskutek udanej ochrony zasobów rybnych, czyli nasze społeczności i państwa prowadzące połowy, powinni mieć najwięcej do powiedzenia, jeśli chodzi o decyzje w sprawie planów zarządzania i wdrażania ich w dziedzinie rybołówstwa, jak również powinni przy tym współpracować na szczeblu regionalnym. WPRyb nie tylko doprowadziła do upadku gospodarki rybnej i wyczerpania zasobów rybnych, ale w rzeczywistości znacznie się przyczyniła do spadku notowań całej UE w opinii publicznej i to również wchodzi w grę. Jeżeli nie przeprowadzimy tej reformy WPRyb ...
(przewodniczący wyłączył mikrofon)
Struan Stevenson
Panie przewodniczący! Przede wszystkim proszę pozwolić, że pogratuluję sprawozdawczyni, pani Patrão Neves, ciężkiej pracy, którą włożyła w sporządzenie tego sprawozdania. Dzisiaj mamy okazję zmienić kierunek polityki, która poniosła bolesną porażkę i przypuszczam, że wszyscy się z tym zgodzą. Aby jednak przeprowadzić radykalną zmianę, nie możemy powtarzać błędów z przeszłości.
Należy skończyć z centralnym mikrozarządzaniem, odgórnymi regulacjami i z jednym wszechstronnym podejściem do polityki. Reforma WPRyb musi uwzględniać ostateczne wyeliminowanie odrzutów. Musi obejmować zaangażowanie zainteresowanych podmiotów w codzienne zarządzanie zasobami. Musi zapewniać dostosowanie zdolności połowowych flot do poziomu zasobów. Nasz program powinien koncentrować się na zrównoważonym rozwoju i ochronie. Musimy położyć kres nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom, zapewniając przyzwoite środki do życia wszystkim pracownikom sektora. Jeżeli zdołamy nadać realną treść podstawowym wartościom WPRyb, poczynimy prawdziwe postępy.
Anna Rosbach
(DA) Panie przewodniczący! Reforma naszej polityki rybołówstwa jest mocno spóźniona. Chciałabym jednak, aby była ambitniejsza - zwłaszcza, jeśli chodzi o przyszłość realnych zasobów rybnych w naszych morzach. Niezwykle rzadko zdarza mi się mówić, że w pełni zgadzam się z Grupą Zielonych/Wolne Przymierze Europejskie, ale w tym przypadku muszę przyznać, że tak jest. Ich poprawki są w istocie zarówno odpowiedzialne, jak i konieczne dla zapewnienia przyszłości naszej gospodarki rybnej.
Mam pytanie do Rady i Komisji, które z pewnością nie spodoba się naszym dzisiejszym gościom, ale ma ono podstawowe znaczenie dla przyszłości. Chcę zapytać, w jaki sposób możemy wprowadzić w całej UE zakaz połowu ryb oraz skorupiaków, mięczaków i innych bezkręgowców wodnych w okresach tarła? Wszyscy wiedzą, że zawsze, gdy odłowiony dorsz jest pełen ikry (mówiąc inaczej - rybich jajeczek), to jest to równoznaczne z połowem wszystkich kolejnych pokoleń tego dorsza. To niemalże uniemożliwia zachowanie stabilnych zasobów dorsza, o czym mówię tylko dla przykładu.
Cieszę się, że w zielonej księdze przewidziano większe nastawienie na rybołówstwo przybrzeżne. Nie tylko środowisko na tym skorzysta, gdyż przyczyni się to również do ochrony lokalnych miejsc pracy. Dobrze też, że w zielonej księdze przywiązuje się wagę do zrównoważonej akwakultury, co pozwoli nam uniknąć wyczerpywania zasobów na przybrzeżnych obszarach państw trzecich. Tak samo powinniśmy zaprzestać poławiania egzotycznych i zagrożonych gatunków ryb, co czynimy tylko dlatego, że nadeszła moda na sushi.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! Nasza partia stoi na stanowisku, że za ochronę zasobów rybnych powinny odpowiadać poszczególne państwa członkowskie, których rybacy mieliby wyłączny dostęp do wód terytorialnych swojego kraju.
Przyznajemy jednak, że problem z przełowieniem i niezrównoważonymi zasobami rybnymi ma wymiar ogólnoeuropejski, a w istocie - ogólnoświatowy.
Koniecznie trzeba zmienić obecną politykę, w której zobowiązuje się rybaków do zwrócenia morzu nadmiaru ryb oraz ryb niewymiarowych, nawet jeżeli są martwe lub zdychają w wyniku uszkodzenia pęcherzyka z powodu zbyt szybkiego wyłowienia na powierzchnię.
Ratunek musi tu zapewnić nowa technologia. Przykładowo, jeden z moich wyborców - Jeff Stockdale z Hull, były rybak, wynalazł rewolucyjną pułapkę, do której ryby chętnie wpływają, aby się z niej wydostać wraz z prądem. Umożliwia ona ucieczkę małym rybom oraz uwolnienie dużych ryb przed ich wyciągnięciem na powierzchnię, a zatem coś takiego należałoby koniecznie stosować w celu uniknięcia przekraczania kwot.
Polecam ten wynalazek do rozważenia Komisji, a nawet całemu światu.
Alain Cadec
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! W przeciwieństwie do niektórych uważam, że sprawozdanie Parlamentu Europejskiego w sprawie zielonej księgi stanowi ważny, a w rzeczywistości nawet zasadniczy wkład w formułowanie przyszłej wspólnej polityki rybołówstwa. Jest to wszechstronne sprawozdanie, w którym porusza się wszystkie aspekty tej polityki, a w szczególności kwestie ochrony zasobów rybnych, globalnego podejścia do gospodarowania zasobami rybnymi oraz zdecentralizowanego zarządzania. Uważam, że to wszystko jest bardzo istotne i sensowne.
Chciałbym dzisiaj w tej Izbie wyrazić zadowolenie Francji z tego wkładu Parlamentu Europejskiego, będącego wynikiem naszej wspólnej pracy, jak również chcę podziękować pani poseł Patrão Neves za wysiłek, który włożyła w wykonanie tej pracy. W sprawozdaniu uwydatnia się konieczność zwiększenia wiedzy naukowej w sektorze rybołówstwa w celu bezspornego podejmowania decyzji.
To prawda, że musimy chronić zasoby i propagować zrównoważone połowy, ale uważajmy, aby nie piętnować tej profesji, o której od dawna wiadomo, że jej przetrwanie uwarunkowane jest przestrzeganiem przepisów. To prawda, że musimy rozwijać się w kierunku gospodarki rynkowej. Nie oznacza to jednak, że musimy zaniechać zorganizowanej regulacji. Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuję kompromisy wypracowane podczas naszych debat w komisji.
W rzeczywistości nie ma żadnego wyraźnego odniesienia do zbywalnych praw indywidualnych. Niektórzy postrzegają ten rodzaj zarządzania w kategoriach narzędzia, które zapewnia realizację środowiskowych, gospodarczych i społecznych celów sektora. Nie podzielam tej opinii. Rynek europejski korzystający z praw do nieuregulowanej produkcji nie jest wskazany w dzisiejszych czasach. Spowodowałoby to niekontrolowane spekulacje oraz koncentrację praw indywidualnych.
Chociaż w istocie będzie to miało niewątpliwie zasadnicze znaczenie dla wdrożenia nowych metod zarządzania połowami paszowymi - tu zgadzam się z moją koleżanką, panią poseł Fragą Estévez - to jestem przekonany, że zbyt szerokie zastosowanie tego systemu byłoby ostatnią godziną dla naszego tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, któremu jesteśmy tak bardzo oddani.
Pani komisarz! Liczymy na panią.
Kriton Arsenis
(EL) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie urzędujący przewodniczący Rady! Obecna wspólna polityka rybołówstwa nie powiodła się. Większość zasobów rybnych wyczerpuje się. Osiemdziesiąt osiem procent poławianych zasobów rybnych przekracza próg maksymalnie podtrzymywalnego odłowu. Trzydzieści procent zasobów rybnych przekracza bezpieczne limity biologiczne, co oznacza, że szanse na odbudowę tych zasobów są nikłe. Typowym przykładem jest dorsz w Morzu Północnym, poławiany nawet przed osiągnięciem wieku rozrodczego. Omawiana reforma jest zatem bezwzględnie konieczna.
Ochronę rybaków warunkuje ochrona zasobów. Jeżeli mamy uchronić europejskie rybołówstwo od upadku, to musimy zmniejszyć nakłady połowowe i europejską flotę rybacką. Siłą napędową nowej polityki rybołówstwa musi być podejście ekologiczne, natomiast polityce tej musi towarzyszyć długoterminowe planowanie, procedury partycypacji oraz stosowanie zasady zapobiegania. Takie długoterminowe podejście do ochrony gatunków trzeba również stosować w odniesieniu do wszystkich naszych międzynarodowych umów w dziedzinie rybołówstwa.
Apeluję do państwa o przyjęcie tych podstawowych zasad, abyśmy mogli opracować zdecentralizowany i partycypacyjny system, w którym decyzje będzie się podejmować na możliwie najniższym szczeblu przy współudziale rybaków oraz z uwzględnieniem potrzeb ekosystemów morskich.
Britta Reimers
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! To zaledwie jeden krok na długiej drodze do reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Chcę podziękować sprawozdawczyni za sprawozdanie i naszemu koordynatorowi za tak skuteczną pracę.
Jestem zwolenniczką zasadniczej reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Jeżeli jednak zabraknie nam odwagi, by ją przeprowadzić, to uważam, że ważne jest zachowanie zasady względnej stabilności. Ponadto chciałbym szczególnie wspomnieć o poważnym problemie, jaki stanowią łapczywe kormorany i plan zarządzania, o którego wdrożenie Parlament już apelował.
Gospodarka rybna ma dla naszych przybrzeżnych regionów podstawowe znaczenie gospodarcze i kulturowe. Dlatego uważam, że w kontekście nadchodzącej reformy wspólnej polityki rybołówstwa bardzo ważne jest osiągnięcie równowagi między gospodarką a środowiskiem.
Peter van Dalen
(NL) Panie przewodniczący! Zrównoważony rozwój to podstawowe założenie zielonej księgi i słusznie: zrównoważony w znaczeniu przyszłości rybołówstwa i dobra środowiska. Cele Komisji Europejskiej nie są nowe, ale dotychczas Europie udawało się je realizować. To jeszcze bardziej uwydatnia pilny charakter wprowadzenia reformy.
Popieram kierunek obrany przez Komisję w kwestii rozwiązania: regionalizacja. Sektorowi rybołówstwa trzeba nadać większy wymiar, zwracając jednocześnie uwagę na aspekty środowiskowe. Obecna polityka jest zbyt dalekosiężna, szczegółowa i nieskuteczna.
Ponadto zbyt słabo przestrzega się obecnie przepisów. Dobrzy padają ofiarą złych. Jestem dumny z holenderskich rybaków: wraz ze swoimi duńskimi kolegami z branży jako jedyni prowadzą połowy, przestrzegając kwot. Musimy stymulować europejski sektor rybołówstwa do większego zaangażowania i większej odpowiedzialności na wzór holenderski. Cieszę się, że odzwierciedlono to w zielonej księdze; to jedyny sposób na zapewnienie zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa w przyszłości.
Bastiaan Belder
(NL) Obecna polityka rybołówstwa niezbyt dobrze się sprawdza; konieczne są radykalne zmiany, aby odwrócić tę sytuację. Takie jest dość wyraźne sformułowanie, którym Komisja Europejska otwiera swoją zieloną księgę. Jest to godne uwagi. Nie żebym chciał z tym polemizować; wręcz przeciwnie.
Niektórzy mówią, że podstawowa przyczyna niepowodzenia wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) nie tkwi w samej złej polityce, ale w jej słabym wdrożeniu i egzekwowaniu. To ważne wnioski, które należy w związku z tym wyciągnąć. Polityka musi sama pomagać w jej wdrożeniu, a zatem wskazane jest jej uproszczenie. Dlatego cieszy mnie kierunek, który wskazuje Komisja: regionalizacja, większe zaangażowanie ze strony sektora oraz, przede wszystkim, zgodność z przepisami.
Moja portugalska koleżanka w sprawozdaniu w sprawie tej zielonej księgi słusznie uwydatnia duże różnice między rozmaitymi flotami i sektorami gospodarki rybnej. Nie możemy mówić ogólnie o nadmiernych zdolnościach połowowych, przełowieniach czy braku zgodności. Regionalne podejście sektorowe wymaga pod tym względem różnych odcieni tonu wypowiedzi. W ostatnią sobotę prowadziłem intensywne rozmowy z przedstawicielami sektora, którzy poinformowali mnie o coraz pomyślniejszej współpracy rybaków z naukowcami. Dla mnie jest to w istocie przykład, jak można realizować działania. Jeżeli rybacy mogą służyć swoją ekspercką wiedzą i pomóc w kształtowaniu polityki, to znacznie rozszerza to podstawę dla tej polityki, właściwie ją ukierunkowując. Na koniec chcę serdecznie podziękować sprawozdawczyni za wspaniałe sprawozdanie.
Ioannis A. Tsoukalas
(EL) Panie przewodniczący! Ja również chcę powitać panią komisarz Damanaki, a w szczególności chcę podziękować pani Marii do Céu Patrão Neves za wyczerpującą i wyjątkową pracę.
Wszystko, co ważne już zostało powiedziane. Chcę zwrócić uwagę na trzy sprawy: pierwsze to przełowienie. Przełowienie to bezdyskusyjny fakt. W rzeczywistości, jak powiedziała pani Arsenis, według obecnych szacunków 88 % zasobów mórz europejskich jest zagrożonych przełowieniem, co oznacza, że poławia się je na poziomie uniemożliwiającym ich odbudowę.
Nieustające przeławianie doprowadziło do coraz mniejszych połowów w europejskim sektorze rybołówstwa oraz do utraty miejsc pracy. Poławia się coraz mniejsze ryby, często zanim osiągną one wiek rozrodczy, jak również coraz trudniej te ryby zlokalizować.
Po drugie, w Europie poławia się teraz dużo mniej ryb niż 15 lat temu, około 25 % mniej, natomiast nakłady połowowe i koszty połowów rosną. Nie możemy jednak przesadzać z podejmowaniem działań, gdyż może to przynieść odwrotne skutki, mając na uwadze, że według specjalistów, mimo przeławiania nasze zasoby nie wyczerpują się.
Nie możemy zapominać o trzech wymiarach szansy powodzenia, które uwydatniła w swoim sprawozdaniu również pani Neves: o wymiarze społecznym, gospodarczym i ekologicznym. Polityka rybołówstwa ukierunkowana na faktyczny rozwój nie może koncentrować się wyłącznie na rybach; musi koncentrować się też na człowieku.
Ryby, człowiek, kormorany i foki to systemy, które ze sobą konkurują w tym samym ekologicznym środowisku.
Na koniec muszę podkreślić, że tak jak wielu innych posłów, ja także nalegam na więcej badań naukowych w dziedzinie rybołówstwa. To nie jest upór z mojej strony; to rzeczywistość, którą musimy się zająć w każdym obszarze, jak mawiał pan Cadec.
Catherine Trautmann
(FR) Panie przewodniczący, panie urzędujący przewodniczący Rady, pani komisarz, panie i panowie! Przede wszystkim bardzo dziękuję wszystkim sprawozdawcom za wspaniałą współpracę i wykonanie takiego ogromu pracy, pomimo występujących niekiedy sprzecznych interesów.
Podstawowym rezultatem naszych wysiłków jest to, że Parlament może teraz określić kierunek, w jakim chce skierować przyszłą wspólną politykę rybołówstwa.
Drugi rezultat to taki, że w czasie negocjacji chcieliśmy przede wszystkim zapewnić, aby w przedmiotowym tekście znalazły się rozwiązania problemów, które zgłaszają rybacy. Udało nam się to zrobić: wycofano przepisy dotyczące zbywalnych indywidualnych kwot oraz utrzymano wsparcie dla tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego.
Trzeci planowany rezultat zakładał ukierunkowanie przyszłego dokumentu na podejście partycypacyjne i oddolne, czyli podejście obejmujące konsultacje ze wszystkim zainteresowanymi podmiotami z danego sektora. Trzeba w nim uwzględnić również elementy, które Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim uważa za istotne, czyli ludzki i społeczny wymiar całego sektora, koniecznie połączony w skuteczny sposób z propagowaniem zrównoważonych praktyk połowowych i z ochroną zasobów rybnych w ramach podejścia ukierunkowanego na ekosystem.
Chciałabym dodać, że jeżeli chcemy zrealizować ambitną reformę wspólnej polityki rybołówstwa, to musimy przeznaczyć na nią budżet odpowiadający naszym ambicjom. Nasze polityczne zaangażowanie będzie oceniane według środków, które w ramach niego przeznaczymy. Od Komisji oczekujemy...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Izaskun Bilbao Barandica
(ES) Panie urzędujący przewodniczący Rady, pani komisarz! Potrzebujemy jasno określonych celów, musimy być odważni i uniknąć kolejnego niepowodzenia; stąd zasadnicze znaczenie partycypacji.
Najbardziej zainteresowane zrównoważonym rozwojem w dziedzinie rybołówstwa są sektor połowowy oraz sektor przetwórstwa i stąd ich zaangażowanie czy uczestnictwo w przygotowaniu reformy, jak na przykład w zmianie rozporządzenia w sprawie kontroli z 2009 roku, które powinno mieć bardziej otwarty charakter. Aby zrealizować cele reformy musimy po prostu zapewnić zrównoważony i rentowny sektor, gwarantując podaż.
Inne kluczowe aspekty to regionalizacja, odpowiedzialność, stabilność i sprawiedliwość: regionalizacja wiąże się z analizą szczególnych cech każdej strefy i każdej metody prowadzenia połowów, z oddzieleniem tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego od połowów paszowych; odpowiedzialność to ukierunkowanie na dobre praktyki poprzedzone ograniczeniem zdolności połowowych; stabilność to długoterminowe plany zarządzania opracowywane na coraz to solidniejszej podstawie naukowej; oraz sprawiedliwość, czyli zmiana rozporządzeń Komisji oraz zaoferowanie inspekcji i kontroli w państwach trzecich w celu propagowania zrównoważonego postępowania w tym sektorze. Sprawiedliwość to również kobiety morza, o których wiecznie się zapomina, jeśli chodzi o ten sektor, a bez których wkładu nie byłoby możliwości prowadzenia połowów na wielu obszarach.
Oldřich Vlasák
(CS) Z zadowoleniem przyjmuję zieloną księgę na temat reformy wspólnej polityki rybołówstwa. Tak samo jak Republika Czeska w Radzie Ministrów, popieram dążenia do poprawy, uproszczenia ram prawnych regulujących ten obszar oraz do zapewnienia większej ich skuteczności. Szczególnie wartościowe są dążenia Komisji do przyjęcia wieloletniego podejścia do strategii ochrony zasobów rybnych oraz do wypracowania właściwego kompromisu między działalnością połowową a środowiskiem.
Zieloną księgę musimy traktować jak pierwszy krok na drodze do reformy w tym obszarze. Byłbym jeszcze bardziej usatysfakcjonowany, jeżeli w przyszłych propozycjach położono by większy nacisk na sprawy akwakultury. Ożywienie akwakultury w wodach morskich i słodkich pomogłoby wspierać rozwój obszarów przybrzeżnych i wiejskich, przynosząc również korzyści konsumentom, w postaci przyjaznych dla środowiska produktów żywnościowych. Z tej perspektywy popieram wszystkie złożone poprawki.
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Panie przewodniczący! Sektor rybołówstwa ma podstawowe znaczenie jako źródło utrzymania w europejskich strefach przybrzeżnych oraz jako źródło żywności dla obywateli Europy. Niestety wspólna polityka rybołówstwa w obecnej formie nie odpowiada na wyzwania związane z występowaniem wielu problemów, takich jak niekontrolowana eksploatacja łowisk czy nadmierna zdolność połowowa. Niezbędne jest gruntowne przeobrażenie polityki morskiej. Jesteśmy na początku tego procesu, który powinien zakończyć się rzetelną przemianą dotychczasowej nieefektywnej europejskiej polityki rybackiej.
Dziękuję pani poseł Patrão Neves za obszerne sprawozdanie, które determinuje niezbędne działania, na których ta reforma powinna się opierać. Po pierwsze, ograniczenie nadmiernego potencjału połowowego. Jest to podstawowy problem, który należy rozwiązać poprzez wprowadzenie odpowiednich mechanizmów rynkowych i ich kontroli. Mówię tutaj o systemie indywidualnych kwot zbywalnych, czyli ITQ. Uważam, że jest on ekonomicznym lekarstwem na dostosowanie wielkości floty do dostępnych zasobów i zapewnienie opłacalności sektora połowowego. Po drugie, decentralizacja oraz szersze włączenie zainteresowanych środowisk i ciał doradczych w ten proces. Jej celem jest zwiększenie zaangażowania rybaków, wypracowanie szczegółowych przepisów, co zwiększy zaufanie pomiędzy środowiskami rybackimi oraz organami zarządzającymi rybołówstwem.
Zielona księga trafnie ocenia dotychczasowy kształt obecnej polityki rybołówstwa, wskazując na jej daleką niedoskonałość. Sprawozdanie pani Patrão Neves analizuje możliwości rozwiązania niekorzystnej sytuacji rybackiej w Europie. Propozycje te wymagają jednak dalszej dyskusji. W przeciwnym razie nasza Wspólnota ryzykuje przegłosowanie kolejnej wersji reformy, która nie rozwiąże nurtujących europejskie rybołówstwo problemów.
Iliana Malinova Iotova
(BG) Wspólną politykę rybołówstwa omawiamy po raz pierwszy od czasu przyjęcia traktatu lizbońskiego, mając pełną świadomość ogromnej odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa wskutek zwiększenia uprawnień Parlamentu. Zielona księga była przedmiotem bardzo ożywionej debaty i serdecznie dziękuję sprawozdawcom za pracę, którą wykonali.
Chcę uwydatnić jeden szczególny aspekt proponowanej reformy, mający ogromne znaczenie dla rozwoju całego sektora. Koniecznie należy uwzględnić zmianę sytuacji wskutek rozszerzenia Unii Europejskiej w 2004 i 2007 roku, rozpatrując również sytuację nowych państw członkowskich. W istniejącym systemie przeprowadzania badań naukowych i analiz oraz w systemie decyzyjnym trzeba uwzględnić nowe drogi wodne i ich szczególne cechy. W tym miejscu chcę podkreślić, że trzeba zwrócić szczególną uwagę na Morze Czarne, tworząc specjalne organy na potrzeby zarządzania tym obszarem. Musimy mieć na uwadze interesy ludzi żyjących na tych przybrzeżnych obszarach, sprawy ekologii oraz gospodarki rybnej. Mówię o tym również w związku z przyszłymi ramami finansowymi na okres 2014-2020, które muszą obejmować finansowanie tej reformy.
Na koniec chcę powiedzieć, że moim zdaniem nie powinniśmy popierać propozycji ograniczenia nadmiernych zdolności połowowych flot, gdyż byłoby to ze szkodą dla rybołówstwa w kontekście poważnego kryzysu finansowego i gospodarczego.
Chris Davies
Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że pani komisarz nabierze otuchy w związku z głosowaniem, jakie przeprowadziliśmy w tym miesiącu w sprawie tuńczyka błękitnopłetwego. Myślę, że dobrze ono odzwierciedliło nastawienie w tej Izbie, dając być może pani sygnał, że może pani liczyć na wielu posłów, którzy zagłosują za przyjęciem dość radykalnej reformy.
Wczoraj wielu posłów uczestniczyło w zorganizowanym przeze mnie seminarium, na którym odbyła się prezentacja Rady Zarządzania Zasobami Morskimi. Zawsze lubiłem tę organizację. Założono ją około 10 lat temu w ramach partnerstwa przedsiębiorców i ekologów, które uważam za bardzo dobre. Początki jej działalności były niemrawe, ale do końca bieżącego roku w wyniku jej rozpoznania około 10 % światowych przedsiębiorstw z sektora rybołówstwa będzie miało certyfikaty MSE (strategia zarządzania ukierunkowana na środowisko).
Sądzę, że to dodaje wiarygodności sprzedawcom detalicznym wspierającym MSE. Uważam, że zwiększa to zaufanie ze strony konsumentów i że nie tylko przynosi większe zyski rybakom mającym certyfikat poświadczający zrównoważone połowy, ale też napawa ich w pewnym sensie dumą. Mają dokument, którym mogą się pochwalić przed swoimi rodzinami i społecznościami, poświadczający ich ciężką pracę na rzecz zachowania zasobów rybnych na przyszłość.
To wszystko uzupełnia działania Komisji Europejskiej i mam nadzieję, że pani komisarz będzie wspierała prace tej organizacji w czasie sprawowania swojego urzędu, gdyż jest to żyła złota.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Dziękuję sprawozdawczyni za skrzętne i dokładne opracowanie tego zagadnienia.
W związku z przyjęciem traktatu lizbońskiego, Izba ta będzie miała do przeprowadzenia dwie duże reformy w dwóch obszarach polityki: rolnej i rybołówstwa. Charakteryzują je podobne problemy. Wszyscy chcemy dla tych sektorów wszystkiego, co najlepsze, usiłując je zreformować w sposób, który zapewni możliwie najlepsze wyniki.
Trochę mnie niepokoi coś, o czym sprawozdawczyni wspomniała w swoim wyjaśnieniu, a mianowicie fakt, że w 2002 roku również mieliśmy najlepsze zamiary, ale reforma pogrążyła sektor rybołówstwa, unicestwiając też kryteria zrównoważonego rozwoju tego sektora.
Otuchy dodaje mi jednak bardzo praktyczne podejście do problemów ze strony pani komisarz: trzy zasady, które musimy uwzględnić - środowisko, społeczeństwo i gospodarka, a następnie praktyki konieczne do wdrożenia tych zasad. Ukierunkowane jest to na problemy lokalne i regionalne, jak również na ludzi dotkniętych tymi problemami. Szczególnie podoba mi się pomysł, aby mniej poławiać i wypracowywać większe zyski. Jeżeli uda nam się to zrealizować, to być może uczynimy to samo w stosunku do sektora rolnictwa.
Luis Manuel Capoulas Santos
(PT) Jak już wielu przedmówców powiedziało, celem, który usiłujemy osiągnąć w obszarze wspólnej polityki rolnej, jak dotąd nieskutecznie, są zrównoważone pod względem ochrony środowiska połowy, realne z ekonomicznego punktu widzenia i opłacalne dla społeczeństwa. Komisja w swojej zielonej księdze dokonuje dobrego rozpoznania sytuacji w sektorze, zadając wiele pytań, ale nie oferuje zbyt wielu rozwiązań. W sprawozdaniu uwzględniono wiele zasad i wspólnie obranych kierunków. Teraz trzeba będzie przełożyć je na konkretne środki, umożliwiające możliwie najszybszą realizację celów.
Należy podkreślić wysiłki sprawozdawczyni, czyli próbę zaproponowania przez nią środków, a zwłaszcza dobrą wolę do zaakceptowania kompromisów w najbardziej kontrowersyjnych sprawach, które nakreśliła w swoim pierwotnym sprawozdaniu. Na Komisji spoczywa teraz ogromna odpowiedzialność, gdyż musi przedstawić nam w swoim wniosku legislacyjnym konkretne działania, które umożliwią wdrożenie zasad nakreślonych w sprawozdaniu. Jestem przekonany, że przyjmiemy to sprawozdanie większością głosów.
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Panie przewodniczący! Przyszłość Europy w znacznej mierze zależy od reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Sektor połowowy to źródło życia i sposób na życie na obszarach przybrzeżnych, stanowiący podstawę naszego przemysłu konserw i morskich badań naukowych. Ma on zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa, jakości oraz cen dostaw żywności dla naszych konsumentów. Jest także niezmiernie ważny dla naszych stosunków zewnętrznych i rozwoju.
Reformę należy koniecznie ukierunkować na odpowiedzialne, zrównoważone i konkurencyjne połowy. Należy w niej uwydatnić wymiar społeczny, nadać priorytetowe znaczenie ekosystemowi oraz zintegrować ją z polityką morską.
Koniecznie należy zapewnić ochronę i odbudowę zasobów oraz zmienić zasadę względnej stabilności. Polityka zarządzania oparta na całkowitych dopuszczalnych połowach i kwotach musi pozostawiać miejsce dla zarządzania w oparciu o nakłady połowowe. Koniecznie należy też wzmóc kontrole i położyć kres nieuczciwej konkurencji.
Należy inaczej traktować tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne oraz obszary w dużym stopniu uzależnione od rybołówstwa, którym trzeba zapewnić większe wsparcie socjoekonomiczne. Połowy skorupiaków, mięczaków i innych bezkręgowców wodnych trzeba całkowicie włączyć do wspólnej polityki rybołówstwa.
Popieram sprawozdanie i gratuluję sprawozdawczyni oraz kontrsprawozdawcom wypracowanych kompromisów. Apeluję do Komisji i prezydencji Rady, aby poważnie uwzględniły przedmiotowe sprawozdanie w swoich przyszłych pracach.
Ole Christensen
(DA) Panie przewodniczący! Uważam, że europejska wspólna polityka rybołówstwa to ważna sprawa. Ważne jest jednak również, aby cieszyła się ona poparciem obywateli Europy i wszystkich zainteresowanych podmiotów z sektora rybołówstwa. Nie ma zatem innego wyjścia, jak zapewnić większą regionalizację, aby zdecentralizować odpowiedzialność za zgodność z europejskimi ramami i celami. Należy koniecznie ograniczyć do minimum odrzuty ryb, ale żeby to umożliwić trzeba zmienić politykę w stosunku do tych odrzutów. Trzeba położyć kres nielegalnym połowom, które bardzo szkodzą rybakom przestrzegającym prawo. Należy zapewnić bardziej rygorystyczną i jednolitą kontrolę w państwach członkowskich. Koniecznie należy rozbudować rybołówstwo przybrzeżne, aby nadać specjalny status mniejszym statkom. Wypływając i powracając tego samego dnia, dostarczają one świeżych ryb w dobrej cenie, nie szkodząc tak środowisku i zasobom rybnym. Mam nadzieję, że aspekty te znajdą odpowiednie miejsce w ostatecznym kształcie reformy. To jest to, czego potrzebujemy.
Marie-Thérèse Sanchez-Schmid
(FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Chciałabym pochwalić odpowiednio ukierunkowane uwagi sprawozdawczyni dotyczące zielonej księgi. W nowej strategii należy koniecznie propagować połowy na szczeblu lokalnym i chcę podkreślić, że ich ważnym elementem jest akwakultura, która stanowi znaczną część zasobów i zapewnia dziesiątki tysięcy miejsc pracy. Europa potrzebuje mocnej, zrównoważonej akwakultury, którą charakteryzowałaby wysoka jakość.
Przede wszystkim chcę zwrócić państwa uwagę na hodowlę mięczaków, skorupiaków i innych bezkręgowców, która podlega szczególnym ograniczeniom, wymagającym pragmatycznych i właściwych rozwiązań. Ten typ hodowli prowadzą często małe przedsiębiorstwa, które zostały poważnie dotknięte przez kryzys. Zanieczyszczenie i zmiany w środowisku skutkują coraz bardziej wrażliwą i niestabilną formą produkcji. Producenci oczekują od Europy znacznej pomocy w perspektywie krótkoterminowej, obejmującej tymczasową pomoc finansową, która pozwoli im zarabiać produkcją na życie; w perspektywie średnioterminowej tymczasowa pomoc ma zapewnić gatunkom czas na biologiczną odbudowę i dalszą możliwość rozrodu; w perspektywie długoterminowej natomiast ...
(przewodniczący wyłączył mikrofon)
Luís Paulo Alves
(PT) Chcę pogratulować sprawozdawczyni i obecnym tu dzisiaj rybakom z Azorów. Ja również z zadowoleniem przyjmuję przedmiotowe sprawozdanie, ponieważ stanowi ono istotną zmianę w stosunku do obecnej wspólnej polityki rybołówstwa oraz zawiera środki, które mają szczególne znaczenie dla regionów najbardziej oddalonych, takie jak oddzielenie tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego od połowów paszowych oraz ustanowienie stref biogeograficznych. Również pozytywnie oceniam wprowadzenie poprawek zgłoszonych przez Grupę Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, gdyż złagodziły one nieco początkowe stanowisko sprawozdawczyni w stosunku do indywidualnie zbywalnych kwot, co spotkało się z poparciem organizacji połowowych na Azorach.
Tak samo zwróciliśmy uwagę na poprawki złożone przez grupę S&D, opowiadające się za zasadą względnej stabilności. Uważamy, że w przypadku regionów najbardziej oddalonych należy podjąć dalsze wysiłki na rzecz ustanowienia stref biogeograficznych, wykorzystując je jako uprzywilejowany model zarządzania w oparciu o istniejące zasoby. Ponadto w celu utrzymania dobrych warunków w środowisku morskim i przestrzegania zasady ostrożności koniecznie należy ponownie przeanalizować limit 100 mil morskich wokół wysp, gdyż bardzo ważne jest, aby wynosił on 200 mil, co umożliwi ...
(przewodniczący wyłączył mikrofon)
George Lyon
Panie przewodniczący! Ja również chcę na wstępie pogratulować sprawozdawczyni. Wspólna polityka rybołówstwa to polityka zdyskredytowana, natomiast ta reforma daje nam szansę na nowy początek. Wydaje mi się, że jeżeli WPRyb ma odzyskać wiarygodność, to przede wszystkim musi być ukierunkowana na zrównoważony rozwój; jeżeli nie będzie ryb, nie będzie też przyszłości całego sektora. Po drugie w polityce tej trzeba uwzględnić stabilność i przewidywalność dla naszych społeczności rybackich i samych rybaków. Po trzecie należy rozwiązać problem nadmiernych zdolności połowowych i tu musimy wypracować jakieś rozwiązanie. Po czwarte i najważniejsze - należy rozważyć dawne nakłady połowowe. Potrzebujemy także polityki zapewniającej prawdziwe rozwiązanie problemu odrzutów.
Zasadniczo reforma WPRyb musi zapewnić przyszłość naszym społecznościom rybackim i rybakom. Zasadniczo wydaje mi się, że podstawą WPRyb ...
(przewodniczący wyłączył mikrofon)
Raül Romeva i Rueda
(ES) Panie przewodniczący! Ja również chcę skorzystać z okazji, by uwydatnić sprawy, które według niektórych z nas powinny mieć podstawowe znaczenie w sprawozdaniu, nad którym będziemy głosować.
Należą do nich: zasada ostrożności, o podstawowym i zasadniczym znaczeniu; ograniczenie zdolności połowowych, co jest zdecydowanie pilne; ograniczenie polityki w obszarze publicznych dotacji; oraz zwiększenie kontroli i nieustępliwe oraz konsekwentne ściganie przestępstw popełnianych przez tych, którzy niewłaściwie postępują, zachęcając do takiego postępowania innych. Musimy jednak też propagować zrównoważony rozwój oraz zrównoważone połowy, co oznacza, iż musimy dokonać postępów w określeniu tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, gdyż bez wątpienia konieczna jest tu większa jasność.
Chcę również wspomnieć o roli kobiet oraz uznaniu, na jakie zasługuje ich praca, czyli o sprawie, która również była przedmiotem złożonych przez nas poprawek.
Na koniec chcę powiedzieć, że moim zdaniem należy zaapelować o większą spójność i odpowiedzialność w umowach z państwami trzecimi; wymagają tego na przykład umowy z Maroko i Gwineą.
Werner Kuhn
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Przede wszystkim chcę życzyć pani komisarz Damanaki sukcesów. Liczymy na współpracę z nią. Chciałbym również podziękować pani poseł Patrão Neves, która wykonała wspaniałą pracę, prowadząc negocjacje.
Bardzo ważne jest, aby reprezentowane były również kraje o niezbyt rozwiniętej gospodarce rybnej. Jak już wspominano, dla Niemiec decydującą rolę ma względna stabilność. Oczywiście jesteśmy wszyscy przekonani co do znaczenia ochrony zasobów rybnych i zapewnienia ich dalszej równowagi, na poziomie zapewniającym przyszłość naszego rybołówstwa. Nie możemy jednak rozprawiać wyłącznie o aspektach środowiskowych i gospodarczych. Musimy uwzględnić również nadmierną ochronę, jaką obejmuje się niektóre gatunki, o których już tu wspominano, takie jak kormorany i foki.
Linia brzegowa Europy liczy tysiące kilometrów i występuje na niej wiele obszarów, na których praktykuje się tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne. Od takiego rybołówstwa zależy życie wielu rodzin. Ważną rolę odgrywa tu również turystyka. Musimy uwzględnić wszystkie te aspekty. Uważam, że zielona księga to bardzo dobre rozwiązanie, które pozwoli nam na dalszą współpracę z Komisją...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Czesław Adam Siekierski
(PL) Wspólna polityka rybacka musi pogodzić cele ekologiczne, środowiskowe z wielkością połowów, a także ze sprawami zatrudnienia i poziomem życia rodzin rybackich. Zdolność połowowa powinna być dostosowana do stanu zasobów, zasobów określanych zgodnie z najnowszą wiedzą naukową i ekspercką. Dojście do zrównoważonych kwot połowowych musi być połączone z procesem wsparcia dla środowiska rybackiego realizowanym w różnych obszarach, to jest inwestycyjnym, modernizacyjnym, socjalnym, i to w ujęciu wieloletnim.
Wspólna polityka rybacka powinna uwzględniać specyfikę poszczególnych regionów i mórz. Stąd należy zwiększyć kompetencje regionalnych komitetów doradczych, które powinny blisko współpracować z administracją rybacką krajów członkowskich i Komisji Europejskiej. Wreszcie, trzeba wzmocnić organizację rybaków i doskonalić łańcuch od połowu do sprzedaży, dbając o jakość i wysokie standardy produktów rybnych.
Seán Kelly
Panie przewodniczący! W moim siedmiomiesięcznym doświadczeniu posła do PE nie spotkałem bardziej rozgniewanych ludzi wśród moich wyborców niż rybacy - tak mężczyzn, jak i kobiet.
Po prostu uważają, że wspólna polityka rybołówstwa nie sprawdziła się. Dlatego reforma jest jak najbardziej pożądana. Sądzę, że wszyscy się zgadzamy co do konieczności ochrony zasobów rybnych, ale musimy też chronić społeczności żyjące na przybrzeżnych obszarach, a te dwie sprawy wcale niekoniecznie się wykluczają. Trzeba wstawić się za rybakami, którzy trudnią się tradycyjnym łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym.
Jak już zaznaczył pan Brons, należy docenić nowe technologie, zwłaszcza te, o których poseł Brons wspominał i które mogą być pomocne, jeśli chodzi o odrzuty. To bardzo zmieniałoby sprawę.
I na koniec - należy się przyjrzeć kwestii badań naukowych. Jest taka tendencja, że słysząc o badaniach lub dowodach naukowych, bierzemy je za dobrą monetę. Jak powiedział pan Cadec, muszą być one bezsporne, obiektywne i aktualne.
Juan Carlos Martín Fragueiro
Panie przewodniczący! Ja również chcę podziękować pani poseł Patrão Neves za jej pracę.
W kwestii dotyczącej dotychczasowych debat w Radzie powinienem powiedzieć, że ministrowie jednogłośnie opowiedzieli się za koniecznością przeprowadzenia reformy, która obejmowałaby uproszczenie przepisów, zwiększenie roli regionów i zdecentralizowany system decyzyjny, z wyjątkiem strategicznych elementów i zasad, jak również zgodzili się co do zasadniczego znaczenia ograniczenia odrzutów, nadmiernych zdolności połowowych i przełowienia.
Poszczególne sprawy, w których dotychczas osiągnięto porozumienie to: utrzymanie przepisów w sprawie dostępu do strefy 12 mil morskich; długoterminowe zarządzanie zasobami; większe zaangażowanie przedstawicieli sektora rybołówstwa; bodźce rynkowe takie jak oznakowania i certyfikaty, mające na celu stymulowanie podziału ogólnych dochodów rybaków; stosowanie dotacji wyłącznie w ramach wyjątkowych środków mających na celu ograniczenie nadmiernej zdolności połowowej; znaczenie badań naukowych w polityce rybołówstwa; włączenie akwakultury; wzajemny stosunek WPRyb i zintegrowanej polityki morskiej; oraz konieczność kontynuowania i zwiększenia działań Unii Europejskiej na szczeblu międzynarodowym.
Dotychczasowe debaty ujawniły rozbieżność stanowisk w następujących sprawach: względna stabilność; obecny system całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot oraz zastosowanie kwot zbywalnych; ograniczenie nakładu jako narzędzie zarządzania; metody ograniczenia odrzutów, nadmiernej zdolności połowowej i przełowienia; globalne finansowanie i jego podział; oraz zwiększenie wsparcia dla tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i społeczności żyjących w przybrzeżnych regionach.
Jak już powiedziałem we wstępie, Rada nie przyjęła jeszcze stanowiska i nie zamierza przyjmować żadnych formalnych decyzji do przyszłego roku, kiedy to Komisja formalnie przedłoży swoje wnioski legislacyjne.
Na koniec chcę również przywitać przedstawicieli sektora rybołówstwa, którzy tu dzisiaj goszczą.
Maria Damanaki
komisarz. - Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować wszystkim posłom za ich wkład. Tak wiele wypowiedzi to ogromny doping.
Zrozumiałam, że najczęściej wymienianym słowem był "zrównoważony rozwój”, a zatem jest on przedmiotem ogólnego porozumienia, stanowi ramy dla ogólnego porozumienia. Nie mogę ustosunkować się do wszystkich podniesionych kwestii, ale chciałbym uwydatnić niektóre priorytety.
Tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne i przybrzeżne regiony traktuje się priorytetowo. Chciałabym ponownie państwa zapewnić, że wszystkie państwa wypowiedzi w tej kwestii potraktuję bardzo poważnie. Chcę państwa również zapewnić, że nie zamierzam wprowadzać żadnych ciężkich środków i przepisów w odniesieniu do połowów uprawianych w ramach hobby.
Drugi priorytet: regionalizacja. Bardzo chciałabym porozmawiać z państwem w przyszłości, aby szczegółowo omówić nasze działania ukierunkowane na wdrożenie tej zasady, ponieważ mamy w tym temacie wiele do powiedzenia.
Zbywalne prawa połowowe: rozumiem, że debata na ten temat jest już bardzo ożywiona i pełna wielu argumentów. Nie wiem, co wydarzy się podczas głosowania, ale nie możemy lekceważyć tej sprawy. Wiele państw członkowskich już wdraża ten system. Proponuję zatem wyraźną dyskusję, może w Komisji Rybołówstwa. Ponieważ dialog nie został jeszcze zakończony, możemy odbyć szczerą rozmowę na temat indywidualnych zbywalnych kwot - widzę tu panią Fragę - możemy zorganizować dobrą dyskusję, by zrozumieć całe zagadnienie.
Wspomnę jeszcze tylko o innych priorytetach: wyraźne równe szanse dla Morza Śródziemnego i innych obszarów w kwestii rybaków z innych krajów - tak powinno być; musimy to zrealizować, by zapewnić uczciwą konkurencję naszym rybakom; stopniowe eliminowanie odrzutów; oznakowanie.
Takie mamy priorytety. Na koniec chciałabym zaakcentować konieczność wprowadzenia nowej formy umów w dziedzinie rybołówstwa; nowej formy, która będzie zawierała klauzulę o prawach człowieka. Dziękuję państwu za wkład. Myślę, że to nie koniec dialogu; to początek naszej bardzo dobrej debaty.
Maria do Céu Patrão Neves
Chciałabym podziękować wszystkim obecnym dzisiaj tu w Parlamencie, zapewniającym nadal cenny wkład w ten proces, który cały czas postępuje i który musimy kontynuować, jeżeli mamy osiągnąć nasze cele, jak powiedziała przed chwilą pani komisarz.
Z całą szczerością zdajemy sobie sprawę, że niemożliwe jest sporządzenie sprawozdania, które zadowoliłoby wszystkich. Wielu powie, że nie jest ono zbyt wyczerpujące pod niektórymi względami, inni natomiast powiedzą, że jest zbyt rozbudowane pod innymi lub nawet tymi samymi względami. Uważam, że właśnie teraz trzeba podkreślić, iż za sprawą tego sprawozdania zdołaliśmy wypracować odpowiednią równowagę między podstawowymi zagadnieniami i szeroko zakrojony konsensus, oraz że sprawozdanie ogólnie ma potencjał, by zapewnić właściwą reakcję na potrzeby, czy nawet żądania sektora.
Mam nadzieję, że tak jak pracowaliśmy w Komisji Rybołówstwa pod przewodnictwem pani Fragi Estévez, tak i teraz możemy równie intensywnie pracować w komisji oraz, na szerszą skalę, z Radą i Komisją Europejską, abyśmy mogli zapewnić postęp prac w kierunku sformułowania wniosków legislacyjnych.
Uważam, że jeżeli będziemy nadal prowadzili prace w tym kierunku, w atmosferze zespołowego ducha i rozumiejąc, że musimy uwzględnić wszystkie sprawy, które są ważne w różnych zakątkach rozległej Unii Europejskiej, i jeżeli będziemy próbowali skutecznie zaspokoić wszystkie potrzeby sektora rybołówstwa w całej obszernej wyłącznej strefie ekonomicznej, to nasza praca przyniesie efekty dla całego sektora. Mając to na uwadze, zobowiązujemy się do ustanowienia warunków, które skutecznie zapewnią zrównoważony i długoterminowy rozwój sektora.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się dzisiaj o godz. 11.30.
Oświadczenia pisemne (artykuł 149 Regulaminu)
Vito Bonsignore  
Przede wszystkim gratulujemy sprawozdawczyni, pani Patrão Neves, wspaniałej pracy, którą dotychczas wykonała, jak również pozytywnego wyniku głosowania.
Mamy nadzieję, że zielona księga, która niebawem dotrze do komisji, jest wstępem do rychłego posiedzenia plenarnego na temat białej księgi. Europa zawsze interesowała się sektorem rybołówstwa. Jesteśmy jednak przekonani o zasadniczym znaczeniu uwzględnienia w kolejnym programie ramowym większych inwestycji w badania naukowe, zwłaszcza w sektorze rybołówstwa. Uważamy też, że duże znaczenie ma zwiększanie w sektorze wiedzy o przepisach w drodze zapewnienia większej elastyczności systemu kwot oraz większej odpowiedzialności w zakresie kontroli i zasobów.
Chcemy również bardziej zacieśnionych partnerstw z państwami trzecimi w celu zwalczania nielegalnych połowów, jak też szerszej współpracy z krajami regionu śródziemnomorskiego, abyśmy mogli bardziej zdecydowanie regulować połowy na takim morzu jak Morze Śródziemne, które zawsze było kołyską różnych cywilizacji i kultur.
Na koniec informuję, że zgadzamy się z zapisami ustępu 23 w sprawie modernizacji, zwłaszcza flot działających na małą skalę, chociaż chcielibyśmy, aby tę sprawę bardziej uszczegółowić. W kwestii ustępów 62 i 63 w sprawie kwalifikacji zawodowych podmiotów z danego sektora chcielibyśmy dokładniejszego objaśnienia, zwłaszcza w odniesieniu do tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, które w razie bardziej zaostrzonych przepisów dotyczących zarządzania flotą nie ponosiłoby już największych kar.
Nessa Childers  
na piśmie. - Chociaż wędkarstwo rekreacyjne stanowi jedynie znikomy odsetek połowów w europejskiej gospodarce rybnej, to jest ono nieodłącznym gospodarczym i społecznym elementem w wielu częściach UE, zwłaszcza we wschodniej Irlandii. Wędkarstwo to długowieczna i ważna spuścizna na wschodzie Irlandii, gdzie popularnym obrazem irlandzkiej kultury jest ten przedstawiający wędkarzy na brzegach takich rzek jak rzeka Slaney lub na wschodnim wybrzeżu. To rozsławione wędkarstwo ma również zasadniczy wpływ na turystykę w wielu częściach Irlandii, zarówno krajową, jak i międzynarodową, natomiast wybrzeże rzeki Liffey w Hrabstwie Kildare regularnie odwiedza na przykład Tiger Woods. W wyniku wyczerpujących się zasobów ryb występuje tendencja ukierunkowana na kontrolowanie przybrzeżnego wędkarstwa i odjęcie ilości poławianych w ten sposób ryb od kwot przyznanych na połowy paszowe.
Propozycje te mogłyby poważnie wpłynąć na dochody turystyki z wędkarstwa oraz mogłyby przenieść ujemne skutki kulturowe w wielu częściach Irlandii. Dlatego Izba ta powinna koniecznie uznać wszystkie formy rekreacyjnego wędkarstwa za ważny element gospodarki rybnej, uwzględniając w zreformowanej wspólnej polityce rybołówstwa gospodarcze i społeczne korzyści z tej formy połowów i odzwierciedlając je w białej księdze.
Robert Dušek  
Sprawozdanie w sprawie zielonej księgi na temat wspólnej polityki rybołówstwa ma na celu zapoczątkowanie publicznej debaty w instytucjach UE i państw członkowskich. Polityka rybołówstwa stanowi tak samo jak wspólna polityka rolna strategiczny program, który bezpośrednio wpływa na wszystkich obywateli UE i który musi być sformułowany w zgodzie z trzema podstawowymi zasadami, jakimi jest ekonomiczna rentowność połowów, ochrona i zachowanie zasobów rybnych oraz utrzymanie odpowiedniego standardu życia osób trudniących się połowami. Jeżeli przy formułowaniu prawodawstwa nie zapewni się równowagi między tymi trzema zasadami, to regiony przybrzeżne będą zagrożone spadkiem gospodarczym, zmniejszeniem się zasobów niektórych gatunków poławianych ryb lub wzrostem nielegalnych połowów, powyżej określonych limitów. Mając na uwadze, że 88 % populacji ryb poławia się, przekraczając maksymalne poziomy gwarantujące równowagę, a do 80 % całkowitych połowów przeznacza się na odrzuty, zachodzi konieczność określenia limitów, które umożliwią odbudowę zasobów rybnych, zwiększając tym samym znacznie i zapewniając zrównoważone połowy ryb w przyszłości. Sprawozdawczyni słusznie zaznacza, że w wyniku równowagi między producentami i nabywcami, którą zakłóca pośrednik w postaci łańcucha sprzedaży detalicznej, ceny ryb spadają, co jeszcze bardziej zagraża sytuacji w sektorze połowów. W przedłożonym sprawozdaniu uwzględniono wszystkie trzy wspomniane zasady podstawowe, przedstawiając konkretne rozwiązania na rzecz zrównoważonego rozwoju, w związku z czym stanowi ono dobry punkt wyjścia dla ochrony gospodarki rybnej z korzyścią dla nas wszystkich.
Diogo Feio  
Chciałbym pogratulować pani Patrão Neves wykonanej pracy i sprawozdania poddanego obecnie pod głosowanie. Temat rybołówstwa to bez wątpienia sprawa wrażliwa dla Portugalczyków z uwagi na fakt, że mamy kilka społeczności rybackich, jak również jest to zdecydowanie zasadnicza sprawa dla Centrum Demokratycznego i Socjalnego - Partii Ludowej (CDS-PP).
Uważam, że potrzebujemy nowych regulacji wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), które będą skuteczniejsze i lepiej dostosowane do sytuacji na poszczególnych terytoriach. Dlatego popieram zamiar skoncentrowania się na zasadach regionalizacji i pomocniczości, co zapewni większą autonomię państw członkowskich i nada większą elastyczność WPRyb. Mając jednocześnie na uwadze, że wyzwania w dziedzinie środowiska skutkują poważnymi problemami w kategoriach zasobów rybnych uważam, iż WPRyb powinna bezwzględnie zapewniać połowy, które byłyby zrównoważone pod względem ekologicznym i realne w kategoriach ekonomicznych. Nie pozostajemy obojętni na problemy, z którymi borykają się rybacy, jak też zalecamy, aby w nowej WPRyb zapewnić właściwą ochronę zdolności połowowych społeczności uzależnionych od rybołówstwa.
Uważam też, że bardzo ważne jest, aby WPRyb zapewniała jakość ryb oraz ich wystarczającą ilość dla obywateli, którzy stosują dietę obfitą w ryby, o której wiemy, że jest dobrze zbilansowana i korzystna dla zdrowego trybu życia.
Z zainteresowaniem i szczególną uwagą będę śledził przyszłą reformę WPRyb, jak również zawsze będę bronił interesów Portugalii w tym sektorze o strategicznym znaczeniu.
Alan Kelly  
na piśmie. - Z praktycznego punktu widzenia popieram proponowane zmiany na rzecz długoterminowej ochrony zasobów morskich zarówno na potrzeby środowiska, jak i gospodarki; uaktualnienie technologii połowów oraz nacisk, jaki się kładzie na konieczność posiadania kwalifikacji zawodowych w tym sektorze. Szczególnie cieszy mnie zalecenie, aby wszelkie obowiązkowe zmiany wprowadzać stopniowo, z obowiązkowym zachowaniem okresu przejściowego w celu zapewnienia dostatecznego czasu na dostosowania w sektorze i umożliwienia indywidualnym rybakom rozwiązania problemu dodatkowych wydatków w tej trudnej sytuacji w sektorze. Niemniej jednak, chociaż popieram uwydatnioną w sprawozdaniu konieczność uwzględnienia różnic między połowami oceanicznymi a tradycyjnym łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym, to godny ubolewania jest fakt, że nie planuje się większych nakładów finansowych, zwłaszcza na ten drugi rodzaj rybołówstwa. Połowy to nie tylko działalność gospodarcza, ale też działalność o wymiarze społecznym oraz kulturowym i trzeba chronić ten sposób na życie, jaki wybrali sobie drobni rybacy. Ich środki do życia były dotychczas zależne od historycznie uwarunkowanych roszczeń ich lokalnej społeczności do praw połowowych u własnych wybrzeży. Dlatego nie możemy zapominać złożonej w sprawozdaniu obietnicy zapewnienia "godnego poziomu życia tym, dla których rybołówstwo jest źródłem utrzymania”.
James Nicholson  
na piśmie. - Powszechnie wiadomo, że reforma wspólnej polityki rybołówstwa z 2002 roku nie powiodła się, a sytuacja w sektorze rybołówstwa raczej się pogarsza zamiast się poprawiać. WPRyb stała się biurokratycznym koszmarem, zalanym plagą nadmiernych regulacji i mikrozarządzania o znikomych pozytywnych efektach. Nadciągająca reforma WPRyb to okazja, by polityce nadać nowy kierunek, pozbawiony nadmiernej biurokracji i obejmujący wszystkie aspekty, które należy uwzględnić - środowiskowy, społeczny i gospodarczy. Podstawowym celem zreformowanej WPRyb musi być zapewnienie rybakom godnego życia przy jednoczesnym zachowaniu równowagi w środowisku. Wspólną politykę rybołówstwa trzeba sformułować w sposób zapewniający jednoczesne zachowanie miejsc pracy i zasobów rybnych. Zreformowana WPRyb powinna być z dala od scentralizowanych nadmiernych regulacji brukselskich i zamiast tego powinna koncentrować się na pomysłach dotyczących sposobu, w jaki zainteresowane podmioty mają na porządku dziennym zarządzać zasobami na szczeblu lokalnym.
Wojciech Michał Olejniczak  
Zielona księga dotycząca wspólnej polityki rybackiej nie pozostawia suchej nitki zarówno na Komisji Europejskiej, jak i na państwach członkowskich. Jest dobitnym dowodem na to, że nie wszystkie projekty i reformy przeprowadzane wewnątrz Unii odnoszą sukcesy. Powinniśmy zatem wyciągnąć odpowiednie wnioski zarówno na poziomie rozwiązań instytucjonalnych, jak i praktycznych.
Jednym z podstawowych błędów reformy z 2002 roku była nadmierna centralizacja. Różnorodność i specyfika regionów Unii Europejskiej powinna nakładać obowiązek regionalizacji. Nie może być tak, że Komisja Europejska traktuje Morze Bałtyckie na równi z Atlantykiem czy Morzem Śródziemnym. W parze z regionalizacją polityki rybackiej powinny iść konkretne rozwiązania dotyczące kwestii społecznych i gospodarczych. Z punktu widzenia ludności zamieszkującej obszary zależne od rybołówstwa najważniejszym kierunkiem działań jest dywersyfikacja i restrukturyzacja gospodarcza i społeczna, w tym stworzenie nowych miejsc pracy poza sektorem rybołówstwa. Brak możliwości zwiększenia połowów i zatrudnienia w sektorze rybołówstwa bałtyckiego powinny doprowadzić do skutku wyżej wymienione działania. Jest to rozwiązanie wpisujące się w oczekiwania i potrzeby społeczne.
Badania pokazują, że 2/3 europejskich zasobów rybnych jest zagrożonych, w tym bardzo popularne gatunki, takie jak sola, gładzica czy dorsz. Analizy WWF mówią wprost - jeżeli nie zostaną wprowadzone konkretne zmiany, to do 2012 roku stado rozrodcze śródziemnomorskiego tuńczyka i wielu innych gatunków zniknie.
Sirpa Pietikäinen  
Panie przewodniczący, panie i panowie! W ramach wspólnej polityki rybołówstwa Unia Europejska od dziesięcioleci kontroluje połowy we Wspólnocie oraz na terytorialnych wodach państw trzecich.
Niestety, ale jest to jeden z najbardziej nieudanych obszarów polityki UE i doprowadził on do sytuacji, którą słusznie można nazwać kryzysem. Sytuacja zasobów rybnych jest skrajnie niepokojąca: dwie trzecie poławianych na skalę przemysłową zasobów rybnych UE zmniejszyło się. Spadająca rentowność i ogromnie zubożone ławice wskazują na duże problemy gospodarki rybnej. Nadmierne kwoty połowowe i nielegalne połowy skutkują wyczerpywaniem się zasobów rybnych w alarmującym tempie.
Kryzys to skutek tego, że przez długi czas wykazywano całkowitą obojętność na problemy, które się nagromadziły w wyniku przełowienia i nielegalnych połowów. Ponadto całą resztę środowiska morskiego dewastują również niszczycielskie metody połowów. Jedna z najbardziej szkodliwych metod to połowy włokami dennymi.
UE musi poważnie traktować kryzys zasobów rybnych. Ma to również ścisły związek z perspektywą zewnętrzną, ponieważ Unia importuje prawie jedną trzecią sprzedawanych ryb. Zasadniczym elementem nowej wspólnej polityki rybołówstwa jest zapewnienie bardziej zrównoważonej podstawy umowom, które mamy z naszymi partnerami w dziedzinie rybołówstwa. Podstawowe reformy muszą być ukierunkowane na rozwiązanie problemu nadmiernych zdolności połowowych statków rybackich oraz skuteczniejszego monitorowania w celu wykorzenienia nielegalnych połowów.
Zgodnie z propozycją Komisji zawartą w zielonej księdze, podstawowymi elementami konstrukcyjnymi reformy polityki rybołówstwa muszą być ekosystem i zasada ostrożności. Polityka musi się koncentrować na prawdziwie zrównoważonych połowach każdego gatunku ryb i aby to zrealizować, każdy naród musi mieć własną strategię zarządzania i ochrony. W razie konieczności Unia musi być gotowa przyjąć rozwiązania mające zapewnić odbudowę zasobów przez wprowadzenie całkowitego zakazu połowów ryb i handlu rybami.
Nuno Teixeira  
Zielona księga w sprawie reformy wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) to okazja, żeby zweryfikować różne aspekty tej europejskiej polityki (gospodarczy, społeczny i środowiskowy), określając nowe podejścia ukierunkowane na rozwiązanie problemów występujących w tym sektorze. W reformie WPRyb kładzie się szczególny nacisk na regiony najbardziej oddalone, w których rybołówstwo odgrywa szczególną rolę, jeśli chodzi o lokalny rozwój i źródła utrzymania żyjących tam ludzi.
W sprawozdaniu na temat zielonej księgi uwydatnia się te aspekty reformy, które moim zdaniem są konieczne dla lepszego wdrożenia omawianej polityki na szczeblu lokalnym, zwłaszcza decentralizację zarządzania w dziedzinie rybołówstwa w celu uwzględnienia szczególnych cech każdego regionu oraz zapewnienie zrównoważonego rozwoju sektora przez ochronę gatunków. Na Maderze zachodzi pilna potrzeba modernizacji statków oraz propagowania środków mających zapewnić ekonomiczną opłacalność działalności połowowej. Chciałbym powtórzyć, że większa skuteczność strategii zarządzania zasobami rybnymi oraz wsparcie finansowego dla pracowników sektora to zasadnicze priorytety tej reformy, które trzeba wdrażać na szczeblu regionalnym.
Reforma wspólnej polityki rybołówstwa stanowi nowy etap w rozwoju sektora, zapewniając aktywne uczestnictwo wszystkich zaangażowanych stron na szczeblach krajowym, regionalnym i przemysłowym.
