

De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van de volgende verslagen:
- A6-0150/2005 van Robert Goebbels, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over de aanbeveling van de Commissie betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en van de Gemeenschap in het kader van de geïntegreerde richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid;
- A6-0149/2005 van Ana Mato Adrover, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten;
- A6-0142/2005 van Ria Oomen-Ruijten, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de sociale agenda voor de periode 2006-2010. 
Robert Goebbels (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het formuleren van driejaarlijkse geïntegreerde richtsnoeren zal het in principe mogelijk maken de nationale economische beleidslijnen beter te coördineren. Dankzij de geïntegreerde benadering komt ook een einde aan de stroom van driehonderd rapporten per jaar die tot nu toe van de lidstaten werden geëist. In de toekomst zal er per land nog maar één syntheseverslag worden opgesteld. Het feit dat de sociale partners en de nationale parlementen zich de Lissabon-strategie toe-eigenen zal de Europese democratie versterken. Deze richtsnoeren zijn echter te algemeen en houden geen rekening met de aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten. Daarom moet de Commissie worden aangemoedigd een mededeling op te stellen waarin de grootste uitdagingen die op elke lidstaat afkomen worden opgesomd en geanalyseerd. Een meer gedifferentieerde benadering is ook noodzakelijk voor de sectorale problemen waar de Europese economie mee te kampen heeft.
De Commissie wacht geen eenvoudige taak. De economische, sociale en milieu-uitdagingen zijn zo complex dat een simpel antwoord niet volstaat. Door de uitbreiding is de Unie meer heterogeen geworden. Het wetgevende werk wordt almaar technischer, hetgeen de communicatie met de burger er niet gemakkelijker op maakt. Zoals de debatten over het Grondwettelijk Verdrag aantonen, wordt de Europese constructie onvoldoende of fout begrepen; het communautaire jargon vertolkt geenszins de dagelijkse beslommeringen van tal van onze burgers. Europa wordt meer en meer gezien als de oorzaak van alle kwaad.
Het discours over het aangekondigde verval van Europa wordt evenwel door de feiten tegengesproken. De buitenwereld weet dat de Europese Unie niet louter het meest geslaagde vredesinitiatief uit de geschiedenis is, maar ook de politieke entiteit waar de mensenrechten het best beschermd zijn. Onze sociale markteconomie zorgt voor een hoge levensstandaard, terwijl tegelijkertijd onze sociale en milieunormen tot de hoogste ter wereld behoren. Natuurlijk, Europa kan beter; dat is ook de doelstelling van de Lissabon-strategie. In drie jaar heeft de EU weliswaar 6,5 miljoen nieuwe arbeidsplaatsen gecreëerd, maar heeft zij anderzijds de werkloosheid niet kunnen bedwingen. De economische groei blijft te zwak, met name in Duitsland, Frankrijk en Italië. Toch is de Unie het grootste exportblok ter wereld en de grootste markt voor de rest van de wereld. De rekening-courant van de EU blijft in evenwicht, terwijl de Verenigde Staten wegzakken in een dubbel deficit, extern zowel als intern.
Het spreekt vanzelf dat een entiteit die bijna een kwart van de wereldhandel voor haar rekening neemt, competitief is. Concurrentiekracht veronderstelt een hogere productiviteit dan de concurrenten. Een hoge levensstandaard is de vrucht van een groot concurrentievermogen en een hoge werkgelegenheidsgraad, maar is op zich geen maatstaf van het concurrentievermogen. Wat de verhouding tussen het inkomen per hoofd van de bevolking en het BBP betreft hebben de Europeanen geen achterstand op de Amerikanen; het enige onderscheid is de buitengewoon sterke aanwas van het inkomen van de 20 procent allerrijksten in de VS. In Europa zijn de inspanningen om de productiviteit op te voeren onlosmakelijk verbonden met de strijd voor een billijker verdeling van de vruchten van de groei, een grotere sociale samenhang en een efficiënte milieubescherming. Niet toevallig bieden de noordse landen een hoog niveau van sociale zekerheid en milieubescherming. De aanzienlijke overheidsuitgaven die daar uit voortvloeien verhinderen de noordse landen niet zich in termen van performance en innovatie te blijven opwerken in de wereldhiërarchie. De concurrentiepositie van Europa is verre van rampzalig. Een analyse van de diensten van de Commissie toont aan dat de laatste jaren tweederde van de Amerikaanse productiviteitsgroei te danken is aan de dienstensector, met name de groothandel, de kleinhandel, de vastgoedsector en de kredietbemiddeling. Het is duidelijk dat er in deze sectoren geen concurrentie is tussen Amerikanen en Europeanen. Europa scoort beter in de primaire en de secundaire sector, waar in 37 van de 56 bestudeerde sectoren de Europeanen hun achterstand op de Amerikanen hebben goedgemaakt of zelfs op kop liggen. Daarentegen hebben de VS een onbetwistbare industriële voorsprong uitgebouwd in de sectoren "halfgeleiders" en "kantoorapparatuur", terwijl in de sectoren "communicatie" en "informatisering" de productiviteit in Europa hoger ligt. De achterstand van Europa beperkt zich hoofdzakelijk tot sommige "high tech"-sectoren zoals de ICT, de biotechnologie, de geneesmiddelensector en de GGM's.
Onze achterstand is vooral voelbaar op het gebied van onderzoek. In absolute cijfers geven de VS jaarlijks ongeveer 110 miljard dollar meer uit dan de Europeanen, oftewel hetzelfde bedrag als de gehele begroting van de EU. Vooral de Europese industrie hinkt achterop: van de 1,3 miljoen Amerikaanse onderzoekers werkt 80 procent voor de particuliere sector, tegen slechts 48 procent van de miljoen Europese onderzoekers.
De geïntegreerde richtsnoeren zullen de komende drie jaar moeten worden bijgeschaafd. De eurozone beschikt nu al over een stevig macro-economisch draagvlak: een lage inflatie, sterke valuta en zeer lage rentevoeten. De drie lidstaten van de EU-15 die geen lid zijn van de eurozone kennen echter een sterkere groei, ook al moeten zij voor hun monetaire onafhankelijkheid hogere rentevoeten op de koop toe nemen. Acht van de tien nieuwe lidstaten kennen een behoorlijke groei, maar blijven met andere structurele problemen kampen. De geïntegreerde richtsnoeren, mijnheer de Voorzitter, moeten beter inspelen op al deze verschillende situaties en problemen. 
Ana Mato Adrover (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sinds de Europese Raad van Lissabon in 2000 is de economie van de Europese Unie negatief beïnvloed door diverse gebeurtenissen die hebben geleid tot veel minder groei dan we hadden verwacht. Daarom zijn we momenteel nog heel ver verwijderd van de in Lissabon geformuleerde doelstellingen. In februari van dit jaar heeft de Commissie een document goedgekeurd getiteld “Samen werken aan werkgelegenheid en groei - Een nieuwe start voor de Lissabon-strategie”. Daarin werd duidelijk aangegeven dat als Europa ernaar wilde blijven streven in 2010 de meest dynamische en concurrerende economie ter wereld te zijn, de strategie van Lissabon moest worden geheroriënteerd en zich moest richten op twee duidelijke doelstellingen: ten eerste economische groei en ten tweede werkgelegenheid.
Eén consequentie daarvan is de presentatie van de richtsnoeren voor het economisch en werkgelegenheidsbeleid, die voor het eerst en voor een periode van drie jaar zijn geïntegreerd. Deze richtsnoeren dienen te worden opgenomen in nationale hervormingsprogramma's, die eveneens een innovatief karakter zullen hebben. Zij zijn gebaseerd op het idee dat economische groei een beslissende bijdrage kan leveren aan het scheppen van banen en dat nieuwe arbeidsplaatsen de beste garantie voor sociale voorzieningen vormen.
Ik wil u ook bedanken voor de meer dan negentig ingediende amendementen, die zijn uitgemond in veertien compromissen die vrijwel unaniem door de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken zijn goedgekeurd. Uit het oogpunt van coherentie en eveneens uit respect voor de afgevaardigden die hun handtekening hebben gezet, wil ik daaraan vasthouden. Daarom verwerp ik de zeven amendementen van de Fractie De Groenen waarover reeds is gedebatteerd en die gedeeltelijk in de compromissen zijn opgenomen en door de verschillende fracties zijn aanvaard. Allemaal hebben we keihard gewerkt om overeenstemming te bereiken over een goed verslag dat door een grote meerderheid van de afgevaardigden zou kunnen worden ondersteund. Daarom lijkt het mij logisch dat we vandaag onze goedkeuring aan dit verslag hechten. In het bijzonder wil ik de Commissie rechten van de vrouw en gender equality bedanken. Zij heeft een perfecte tekst vanuit genderperspectief opgesteld. Deze tekst is bijna volledig geïncorporeerd in de compromissen en richtsnoeren die als amendementen zijn weergegeven. Heel erg bedankt voor het werk dat u hebt verricht.
Dames en heren, volgens mij zijn we er tijdens de parlementaire onderhandelingen in geslaagd de tekst van de Commissie te verbeteren. We hebben de tekst uitgebreid en er nieuwe punten aan toegevoegd.
Ten eerste is er de combinatie van gezinsleven en arbeid: belangrijke aspecten als de gelijke verdeling van gezinsverantwoordelijkheden, steun voor flexibele arbeidspatronen, met name deeltijdwerk, ouderschapsverlof of voorzieningen voor kinderopvang of de zorg voor andere afhankelijke personen, in het bijzonder ouderen, conform de doelstellingen die tijdens de Top van Barcelona in 2002 zijn geformuleerd.
Ten tweede het tegengaan van bedrijfsongevallen. In het verslag wordt gepleit voor preventieve maatregelen en wij adviseren te komen tot een brede consensus op Europees niveau om het aantal bedrijfsongevallen, waardoor in heel Europa zo veel mensen overlijden, sterk terug te dringen.
Ten derde immigratie, een zeer belangrijk verschijnsel. Wij pleiten voor de integratie van legale immigranten en de uitroeiing van alle soorten racistisch gedrag.
Ten vierde opleiding en onderwijs: het verbeteren van alle typen onderwijs en het ondersteunen van beroepsopleidingen, die niet langer het zwakke broertje van het universitair onderwijs mogen zijn; verder levenslang leren, nieuwe technologieën en de bevordering van de ondernemersgeest, talen en uitwisselingsprogramma's tussen docenten en studenten.
Ten vijfde de strijd tegen de plaag van huiselijk geweld: werkgelegenheidsplannen voor vrouwen die het slachtoffer zijn genderspecifiek geweld.
Ten zesde onze inzet voor de sociale samenhang en sociale integratie en de bestrijding van arbeidsdiscriminatie, de ondersteuning van geïntegreerde actie en de goedkeuring van alle maatregelen die nodig zijn om de arbeidsmarkten te ontsluiten voor werkzoekenden, vooral vrouwen, jongeren, ouderen en mensen met enigerlei handicap.
De tekst, inclusief de bijdragen van de Commissie rechten van de vrouw en gender equality, bevat een hele reeks maatregelen om werkelijke gelijkheid tussen mannen en vrouwen te garanderen, niet alleen wat betreft de toegang tot de arbeidsmarkt, maar ook wat betreft andere zaken als lonen, beroepspromoties en intimidatie.
Ten zevende arbeidsplaatsen voor ouderen en geleidelijke en flexibele pensionering. Wij bevorderen de arbeidsparticipatie door ouderen en de vrijwillige verlenging van het beroepsleven via arbeidsstimulerende maatregelen en maatregelen die vroege pensionering minder aantrekkelijk maken.
Ten slotte worden in het verslag andere punten geïntroduceerd zoals het milieu, duurzame ontwikkeling en de sociale economie. Het werk van de coöperatieve en vrijwilligerssector en de rol van regionale en lokale autoriteiten worden bevorderd evenals het zoeken naar nieuwe werkgelegenheidsmogelijkheden, wat erg belangrijk is.
Kort gezegd geloof ik, dames en heren, dat het verslag waarover we vandaag debatteren, een verrijking en verbetering betekent van de oorspronkelijke Commissietekst. Daarom wil ik nogmaals alle afgevaardigden die amendementen hebben ingediend, heel hartelijk bedanken, niet alleen omdat ze belangstelling hebben getoond, maar ook omdat ze bereid zijn geweest tot overeenstemming te komen. Zij hebben immers de richtsnoeren opgesteld die we vandaag eindelijk zullen goedkeuren en die mogelijk maken dat de Europese werkgelegenheidsstrategie een effectievere bijdrage levert aan de verwezenlijking van de Lissabon-doelstellingen, die op het gebied van arbeid niets meer en niets minder inhouden dan dat in 2010 volledige werkgelegenheid van betere kwaliteit is bereikt. 
Ria Oomen-Ruijten (PPE-DE ),
   . – Voorzitter, een sociaal Europa in de wereldeconomie, banen en nieuwe kansen. Onder dat motto presenteerde de Europese Commissie in februari jl. de sociale agenda voor de komende jaren. En wij zullen vandaag proberen om een antwoord te geven op de aanzet die is neergelegd in de stukken. Ik hoop dan ook dat de Commissie, maar ook de Raad in positieve zin de accenten oppakt die wij vandaag in het verslag waarover we straks zullen gaan stemmen, zullen leggen.
Soms heb ik het gevoel dat wanneer je met sociale politiek bezig bent, je gerekend wordt tot de softies. Sociale politiek scoort niet meer in dit Europa. Wanneer we echter de doelstellingen willen bereiken, weer vertrouwen willen krijgen in onze samenleving, ervoor willen zorgen dat mensen die nu geen werk meer hebben, aan het werk kunnen komen, wanneer we dat willen bereiken, dan hebben we dat sociale model dat we in Europa kennen wel nodig.
Wanneer ik kijk - en dat is de discussie die we in Frankrijk, maar ook in Nederland voeren - wanneer ik kijk naar het Verdrag, het nieuwe Grondwettelijke Verdrag, dan zie ik daarin dat de socialemarkteconomie als leidraad genomen wordt en consequenties heeft voor alle politiek en voor elk beleid dat wij in de Europese Unie ten uitvoer leggen. En als we dat weten, dan moeten we dus ook de socialemarkteconomie vertalen in elk beleidsstuk dat wij hier neerleggen.
Dat betekent dus dat wanneer we met elkaar kijken naar die sociale agenda, dat het bereiken van de Lissabondoelstellingen, d.w.z. het krijgen van een baan, het scheppen van goede en kwalitatief prima werkgelegenheid voor ons van het grootste belang is. Dat betekent ook dat wij ervoor moeten zorgen dat het midden- en kleinbedrijf, dat toch de motor is voor meer en betere banen, ook alle kansen krijgt. Dat is Lissabon.
Maar Lissabon betekent ook dat we ervoor moeten zorgen dat mensen die nu aan de kant staan, een arbeidshandicap hebben of een handicap hebben, waardoor zij arbeid en beroepsleven niet voldoende met elkaar kunnen combineren, dat ook deze mensen met de sociale omkadering, zoals we die in Europa wensen, een kans krijgen op de arbeidsmarkt. Het betekent ook dat mensen met een arbeidshandicap met de restcapaciteiten die ze nog hebben dankzij extra mogelijkheden van omscholing of bijscholing nog een kans krijgen op de arbeidsmarkt. We praten nu al jarenlang - ik denk al enige decennia - over stimuleren van om-, her-, bijscholing, altijd actief zijn om je bij te scholen voor de arbeidsmarkt en in feite gebeurt er op dat terrein, op een enkele uitzondering na, veel te weinig. In denk dus dat scholing de grootst mogelijke aandacht moet hebben van de commissaris.
Dan de sociale markteconomie. We moeten een economie hebben die gemaakt is voor iedereen. Dat betekent dus ook dat we heel goed moeten kijken naar de demografische effecten van onze samenleving op ons stelsel van sociale zekerheid. Wanneer we weten dat we in de komende periode te maken krijgen met een ontgroening en verzilvering van onze beroepsbevolking, dan betekent dat ook dat we onze socialebeschermingsstelsels aan die demografische factoren moeten aanpassen.
De Europese Commissie analyseert goed, maar het vertalen naar absoluut beleid, daarin komt deze nota tekort. En ik hoop dat we met de accenten die wij straks bij de stemming zullen leggen, erin zullen slagen de sociale agenda praktischer te maken. 
Joaquín Almunia,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs bedanken voor hun presentaties van de drie verslagen die we gezamenlijk gaan bespreken, iets waar de Commissie blij mee is.
Anderhalve maand geleden, op 12 april, mochten vice-voorzitter Verheugen, commissaris Špidla en ikzelf dit Parlement het geïntegreerde pakket van richtsnoeren voor de herziening en de toepassing van de Lissabon-strategie presenteren, waarin de twee in het EG-Verdrag beschreven instrumenten werden samengebracht in één mededeling, één discussie en één strategie: de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de werkgelegenheidsrichtsnoeren.
De Commissie acht het essentieel deze geïntegreerde aanpak te behouden. De beide op het Verdrag gebaseerde instrumenten - de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de werkgelegenheidsrichtsnoeren - hebben dezelfde doelstelling, hoewel zij een verschillende benadering hanteren en op verschillende niveaus werken: onze groei moet toenemen, wat ook geldt voor de werkgelegenheid. Op grond hiervan moet er versterking plaatsvinden van de sociale samenhang, het sociale model dat in de doelstellingen van de Lissabon-strategie is vastgelegd, en duurzame ontwikkeling op sociaal en milieugebied - een ander hoofdonderdeel van de Lissabon-strategie. Uiteraard dient dit alles zodanig te gebeuren dat ons concurrentievermogen en onze capaciteit blijven groeien. Daarom heb ik eerst melding willen maken van deze geïntegreerde aanpak, die tevens in overeenstemming is met het advies van het Parlement.
De tijd die mij nog rest voordat mijn collega de heer Špidla het woord neemt - helaas kan de heer Verheugen hier vandaag niet aanwezig zijn - zal ik gebruiken om iets te zeggen over het verslag van de heer Goebbels over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid.
In zijn verslag wijst de heer Goebbels op het buitensporige pessimisme van ondernemers, investeerders en consumenten als het gaat om de Europese economie. Ik ben het volledig met hem eens en ik deel zijn zorg over dit gebrek aan vertrouwen. De omstandigheden zijn nu zodanig dat de Europese economie meer kan groeien dan momenteel het geval is. Vooral enkele van de grootste nationale economieën in de eurozone zouden meer moeten groeien en daartoe dienen investeerders en consumenten meer vertrouwen te krijgen. Objectief gezien is dat namelijk mogelijk.
Behalve met een gebrek aan vertrouwen hebben we te maken met verschillende situaties. Sinds we hebben besloten één monetair beleid te gaan voeren, zien we ons voor een uitdaging gesteld die zowel de Commissie als de Raad en in het bijzonder de Eurogroep zijn aangegaan: hoe kunnen we in een context van begrotingsdiscipline (over enkele dagen gaan we in dit Parlement de hervorming van het Stabiliteits- en groeipact bespreken) en op basis van de coördinatie van het economisch beleid en van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid zodanig op die verschillende situaties reageren dat de gehele eurozone en de gehele Europese Unie hun economisch beleid onderling kunnen afstemmen en we allemaal beter kunnen presteren. Hiertoe dienen aanbevelingen te worden opgevolgd die aan de specifieke omstandigheden van elk van de nationale economieën zijn aangepast.
Over deze verschillen tussen de lidstaten gaan we discussiëren tijdens een bijeenkomst van de Eurogroep. Dit doen we aan de hand van een verslag dat de Commissie is gevraagd te presenteren. We willen echter ook dat elk land zijn eigen prioriteiten stelt en op die manier zijn eigen inbreng vergroot; daarom zijn de nationale programma’s die in het najaar op nationaal niveau zullen worden vastgesteld, zo belangrijk. Als we één ding geleerd hebben van de eerste vijf jaar dat we de Lissabon-strategie hebben toegepast, dan is het wel dat iedereen beweert dezelfde doelstellingen en strategieën aan te hangen, maar dat niet iedereen de aanbevelingen heeft overgenomen die uit de gedeelde analyse van doelstellingen en strategieën zijn voortgevloeid.
Vandaar het belang van deze nationale plannen die opnieuw zullen worden besproken door de Raad en de Commissie en ongetwijfeld ook door het Parlement. Vandaar dat de Commissie de richtsnoeren in het dit jaar voorgestelde geïntegreerde pakket niet op nationaal niveau heeft gespecificeerd. Op die manier wil zij de eigen inbreng van de lidstaten vergroten en ervoor zorgen dat het debat in de lidstaten een politiek karakter kan krijgen waarbij de regeringen en parlementen de politieke prioriteiten en de instrumenten voor politieke actie vastleggen. Wat dit betreft ben ik het dus niet eens met een van de opmerkingen in het verslag van de heer Goebbels. In juni en juli gaan we voorbereidende bijeenkomsten houden voor de opstelling van de nationale programma’s voor elk van de 25 lidstaten. Tijdens deze bijeenkomsten zullen de diensten van de Commissie op basis van de richtsnoeren die door het college van commissarissen zijn goedgekeurd en die in dit Parlement en ook in de Raad zijn besproken, uiteraard elk van de lidstaten een reeks suggesties voor de nationale prioriteiten aan de hand doen om hen te helpen deze programma's zo doeltreffend mogelijk op te stellen. Ik hoop dat we met deze programma’s werkelijk de doelstellingen kunnen verwezenlijken die wij belangrijk vinden en die ook in de verslagen van de heer Goebbels, mevrouw Mato Adrover en mevrouw Oomen-Ruijten prominent aanwezig zijn. 
Vladimír Špidla,
   .   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, staat u mij toe te beginnen met een woord van dank aan het adres van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken. Ik zou met name de rapporteur, mevrouw Oomen-Ruijten, willen bedanken voor haar uitmuntende werk aan de sociale agenda alsmede mevrouw Mato Adrover voor de hoge kwaliteit van haar werk en voor haar proactieve aanpak voor de voorbereiding van het standpunt van het Parlement inzake de richtsnoeren.
Ik heb er met voldoening kennis van genomen dat het standpunt van dit Huis inzake de richtsnoeren voor het economisch beleid niet alleen de nieuwe oriëntatie van de strategie van Lissabon op groei en werkgelegenheid weerspiegelt, maar ook de drie prioriteiten van het werkgelegenheidsbeleid, te weten een hogere arbeidsmarktparticipatie, flexibiliteit en investering in menselijk kapitaal.
Dames en heren, ik ben het niet eens met degenen die het idee hebben dat het Europees sociaal model een mislukking is en dat Europa als regio steeds verder achterop raakt. Er is geen twijfel aan dat er nog veel gedaan moet worden om dit model verder te ontwikkelen, ons concurrentievermogen te vergroten en te moderniseren, maar we hoeven slechts onze basisbeperkingen te vergelijken met die van andere regio’s in de wereld waar de omstandigheden vergelijkbaar zijn, om te concluderen dat we het helemaal niet zo slecht doen.
Dames en heren, ik ben verheugd dat de door het Parlement ingediende amendementen niet strekken tot wijzigingen in de structuur van de richtsnoeren. De achterliggende bedoeling ervan is de wens meer aandacht te schenken aan de bespreking van bepaalde kwesties. Het gaat daarbij om specifieke problemen die door bepaalde groepen worden ervaren, zoals vrouwen, jonge en oudere werknemers of personen met een handicap, en om bepaalde factoren die cruciaal worden geacht, zoals partnerschappen, de bevordering van werkgelegenheid, het voorkomen van letsel op de werkplek en het creëren van evenwicht tussen flexibiliteit en baanzekerheid.
De Commissie verwelkomt in grote lijnen het standpunt van het Parlement en zal haar best doen om ervoor te zorgen dat er gepaste aandacht wordt geschonken aan de definitieve versie van de richtsnoeren waarna de Raad Sociale Zaken op 2 en 3 juni een besluit zal nemen.
Concreet zal de Commissie alles in het werk stellen om te verzekeren dat de reeks van amendementen van het Parlement gedurende de besprekingen aan de orde worden gesteld. De Commissie staat achter een herziening van de overwegingen, enerzijds om het feit te belichten dat er de laatste vijf jaar onvoldoende vooruitgang is geboekt met de hervormingen, en anderzijds om te verzekeren dat er meer nadruk wordt gelegd op sociale samenhang en de milieudimensie als onderdeel van de strategie van Lissabon. Zoals ik het zie, is dat de essentie van de strategie van Lissabon; het bewustzijn dat we niet met één, maar met drie dimensies te maken hebben en dat wij deze dimensies in kaart moeten brengen en in acht moeten nemen bij al het beleid dat we in de toekomst vaststellen.
Ten aanzien van de afzonderlijke richtsnoeren kan ik u verzekeren dat de Commissie ermee instemt dat de betrokkenheid van de EU wordt verhoogd bij zaken als partnerschappen, gelijkheid tussen mannen en vrouwen, problemen van jongeren en het scheppen van banen. De Commissie is nochtans niet van zins een aparte richtsnoer op te stellen over letselpreventie op de werkplek, omdat zulks buiten het bestek zou vallen dat de Raad in zijn conclusies heeft uiteengezet.
Staat u mij toe enkele woorden te wijden aan de sociale agenda, die zonder twijfel een cruciale rol vervult. Het is immers een integraal onderdeel van zowel de strategie van Lissabon als de strategie inzake duurzame ontwikkeling. Er worden richtsnoeren in vermeld voor de maatregelen die nodig zijn om vooruitgang te boeken bij het scheppen van meer en betere banen en de ontwikkeling van een evenwichtigere samenleving waarin solidariteit een grotere rol vervult. De Europese Raad heeft dit feit erkend in zijn voorjaarstop door goedkeuring te hechten aan een conclusie ten gunste van de sociale agenda. Voorts benadrukte de Raad dat deze agenda het Europees sociaal model versterkt, waarvan de algemene doelstellingen volledige werkgelegenheid en grotere sociale samenhang zijn, en de EU zou helpen om de doelstellingen van Lissabon te verwezenlijken.
Groei en werkgelegenheid zijn onmiddellijke prioriteiten. Een groter concurrentievermogen en snellere groei zijn evenwel een middel om een doel te bereiken en geen doelen op zichzelf. Groei alleen biedt geen waarborgen voor solidariteit of sociale duurzaamheid. Ook moeten we politieke besluiten nemen die zorgen voor een wederzijdse versterking ten aanzien van onze verschillende doelstellingen. Al het andere terzijde gelaten, doen wij met deze geïntegreerde richtsnoeren een stap in die richting.
Dit is de aanpak waarvoor gekozen is in het kader van de sociale agenda, waarbij het streven is om de grootste structurele problemen waarvoor Europa zich gesteld ziet, te overwinnen, te weten demografische verandering, mondiale concurrentie en technologische verandering en innovatie. Er is weloverwogen besloten om de sociale en werkgelegenheidsdoelstellingen bij te stellen ten opzichte van die in de voorgaande sociale agenda.
In de sociale agenda wordt een uiteenzetting gegeven van de grootste problemen en de geopperde ideeën omtrent toekomstige maatregelen. Daarnaast bevat de agenda het uitgangspunt dat al het geformuleerde beleid open en transparant is en dat alle belanghebbenden erbij betrokken zijn. Een gedetailleerd of uitputtend overzicht van maatregelen ontbreekt, omdat het nogal onlogisch zou zijn om nu besluiten te nemen over maatregelen die we pas over vier of vijf jaar zouden toepassen, al is het natuurlijk wel nuttig om richtsnoeren en strategische doelstellingen te formuleren. Dit betekent ook dat we niet van meet af aan hoeven vast te leggen welke politieke en technische instrumenten er gebruikt zullen worden. We beschikken over een brede reeks van instrumenten voor maatregelen op communautair niveau, waaronder wetgeving, de open coördinatiemethode, financiële instrumenten, het Europees Sociaal Fonds vooral en de sociale dialoog.
We moeten ons niet bij voorbaat vastpinnen op het meest effectieve instrument of de meest doeltreffende combinatie van instrumenten op basis van de heersende opvattingen en geen enkel instrument mag voorrang krijgen boven andere instrumenten. Hoewel wetgeving een sleutelinstrument zal blijven, zijn er nogal wat redenen waarom we niet onze toevlucht moeten zoeken tot wetgeving alleen. We weten allemaal dat de stand van zaken op het gebied van tenuitvoerlegging en naleving in een groot aantal gevallen verre van optimaal is. Op bepaalde gebieden, bijvoorbeeld de bestrijding van discriminatie, moet er in dit stadium dus prioriteit worden gehecht aan de uitvoering van bestaande maatregelen, die op het vlak van de wetgeving waardevol en nuttig zijn.
Ik ben niet van plan om in te gaan op allerlei details van afzonderlijke kwesties, dus ben ik nu klaar om te luisteren naar uw vragen, en ik kijk met interesse uit naar de voortzetting van het debat. 
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur voor advies van de Commissie rechten van de vrouw en gender equality inzake de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten vind ik het spijtig dat in het eindverslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken onze origineelste ideeën niet zijn terug te vinden.
In mijn advies heb ik de nadruk gelegd op het bevorderen van een meer gedifferentieerde beroepskeuze voor meisjes, want alleen door op die manier de inzetbaarheid van vrouwen te verhogen kunnen hun kansen op de arbeidsmarkt worden verbeterd. Daarom hebben we gepleit voor positieve acties om de werkgelegenheid voor vrouwen te verbeteren. We hebben evenmin de zelfstandige werknemers en hun medewerkende echtgenoten vergeten, want het betreft miljoenen onzichtbare werknemers, voornamelijk vrouwen, die niet worden meegenomen in de statistieken over de werkgelegenheidspercentages van vrouwen. Het is van de gekke dat zij worden vergeten en dat zij niet worden verzekerd van socialezekerheidsdekking en van participatie in de bedrijfswinsten door maatregelen voor te stellen, bijvoorbeeld in de vorm van kaderstatuten, waarmee een einde gemaakt zou kunnen worden aan hun onzekere positie als medewerkende echtgenoot.Hoewel dit idee in 1997 door dit Parlement is goedgekeurd naar aanleiding van mijn verslag over de situatie van medewerkende echtgenoten van zelfstandige werknemers, heeft de Commissie er nog altijd niets mee gedaan. In het voorliggende verslag had daaraan herinnerd kunnen worden en het is te betreuren dat dit is verzuimd.
Een ander idee dat ik in mijn advies had geopperd was het promoten van de mogelijkheid om zelf de werktijden te kunnen kiezen en om in deeltijd te werken. Deze ideeën hebben geen van alle genade gevonden in de ogen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en dat is buitengewoon spijtig. Misschien wil de Europese Commissie ze in overweging nemen? Ik hoop in elk geval van wel, want, mijnheer de Commissaris, als je bedenkt dat de unaniem door het Parlement aangenomen voorstellen dateren van 1997 en er in 2005 nog altijd niets is gebeurd om de richtlijn uit 1986 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en hun medewerkende echtgenoten te wijzigen, dan mag je toch wel zeggen dat het tamelijk lang duurt. 
Zita Gurmai (PSE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega bedanken voor zijn waardevolle bijdrage in verband met de agenda voor het sociaal beleid. Die agenda is van groot belang voor de verwezenlijking van de Lissabon-criteria en voor het bereiken van een evenwicht tussen economische groei en een sociaal Europa. Ik wil graag de belangrijkste onderwerpen noemen waar in deze agenda bijzondere aandacht aan dient te worden besteed.
Ik ben ervan overtuigd dat ons gezamenlijke werk een succes is geworden en dat we een visie en een strategie voor de lange termijn hebben geformuleerd voor een sociaal Europa. Dit waren echter pas de eerste, zij het belangrijke stappen. Nu is het zaak geschreven ideeën en strategieën in daden om te zetten. Ik zou uw aandacht willen vestigen op een aantal belangrijke elementen uit mijn advies.
Om te beginnen vormt de nieuwe agenda een antwoord op de vernieuwde Lissabon-agenda. De sociaal-democraten beschouwen sociaal beleid als een van de hoekstenen van het Europese bouwwerk.
Ten tweede moeten we een intergenerationele aanpak hanteren, waarbij stimulerende maatregelen in de agenda worden opgenomen ter bestrijding van de problemen van maatschappelijk buitengesloten groepen – ik denk daarbij niet alleen aan jongeren, maar ook aan gepensioneerden, gehandicapten en vrouwen. De sociale dialoog is een van onze belangrijkste doelstellingen. Wij zijn bezorgd dat het niet-gouvernementele vrouwenorganisaties moeite zal kosten toegang te krijgen tot communautaire fondsen en wij zijn van mening dat er een meeromvattende, op de toekomst gerichte kaderstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen nodig is.
De geharmoniseerde doelstelling dat er regelmatig omvattende en gedetailleerde statistieken worden gepubliceerd, is nodig om toezicht te houden op de tenuitvoerlegging van taken. Wij zijn ons ervan bewust dat Eurostat ook al cijfers bekendmaakt, maar die zijn gebaseerd op nationale statistische gegevens. Het enorme potentieel van kleine en middelgrote bedrijven dient te worden ontwikkeld en moet ook een plaats krijgen in het document. KMO’s vertegenwoordigen immers meer dan 90 procent van de ondernemingen in de Europese economieën en 79 procent van de werkenden is werkzaam bij een KMO.
Er zijn aanvullende communautaire programma’s nodig, evenals nationale strategieën voor het creëren van gunstige voorwaarden, bijvoorbeeld door middel van speciale programma’s. Dit zou aanzienlijk kunnen bijdragen aan het scheppen van nieuwe banen. Ik ben verheugd over de aangekondigde instelling van het Europees Genderinstituut, dat een toeziend oog zal kunnen houden op de gendergelijkheid in de lidstaten. 
José Albino Silva Peneda,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, we willen het graag over werkgelegenheid hebben. Banen kunnen niet worden gecreëerd zonder bedrijven en bedrijven kunnen niet worden opgericht zonder ondernemers - mensen die initiatieven en risico’s durven nemen.
De mogelijkheden om initiatieven te nemen, hangen af van een aantal factoren zoals macro-economische stabiliteit, behoorlijk bestuur en, het allerbelangrijkste, de bevordering van een wijdverbreide ondernemerscultuur die steunt op vertrouwen in het gevoerde beleid en de aanwezige instellingen.
Vertrouwen is echter iets wat we niet in wetgeving kunnen vastleggen. Alleen zij die op het hoogste niveau bij de besluitvorming betrokken zijn, kunnen zorgen voor een groot vertrouwen in de kennismaatschappij. Dit geldt zeker voor grote financiële groepen en ondernemingen, maar het midden- en kleinbedrijf (MKB), dat meer dan 90 procent van alle Europese bedrijven omvat en twee derde van alle werknemers in dienst heeft, is sterk in het nadeel en kan alleen meer vertrouwen krijgen als het in omvang toeneemt. Dit hangt af van de mate waarin het wordt aangemoedigd actief samen te werken met universiteiten en expertisecentra. Regio’s die op politiek gebied een stuwende kracht blijken te vormen, kunnen hierbij een fundamentele rol spelen en een dergelijke samenwerking bevorderen. Op die manier boezemen zij vertrouwen in, dat de belangrijkste voorwaarde vormt voor een stijging van de investeringen en het scheppen van banen.
Het scheppen van arbeidsplaatsen in Europa is daarom grotendeels afhankelijk van wat er in de regio’s gebeurt. Degenen die niet willen erkennen dat de toekomst van Europa bij de regio’s en bij het MKB ligt, zijn dezelfde mensen die verlangen dat de middelen voor het cohesiebeleid worden beperkt. Het zijn aanhangers van het fameuze handvest waarin de lidstaten worden opgeroepen maximaal 1 procent van hun BBP voor de financiële vooruitzichten te bestemmen. Als we die kant opgaan, zal de Europese economie niet groeien en zal het aantal arbeidsplaatsen niet toenemen, laat dat duidelijk zijn. 
Anne Van Lancker,
   . – Voorzitter, beste collega's, mijnheer de commissaris, ik zou eerst en vooral Ria Oomen-Ruijten willen danken voor het feit dat in haar verslag toch wel heel duidelijk een sterke roep van dit Europees Parlement geuit wordt voor een ambitieuze sociale agenda voor de Europese Unie. Ik denk dat het heel belangrijk is, collega's, dat wij dit debat voeren samen met de discussie over de geïntegreerde economische en werkgelegenheidsrichtsnoeren, want economie en werkgelegenheid zijn niet in strijd met een goed en sociaal ambitieus beleid. Integendeel zou ik zeggen. Beschermen van sociale rechten van werkenden, strijd tegen sociale uitsluiting, investeren in levenslang leren zijn essentieel om een stimulans te geven aan economie en werkgelegenheid.
Mijnheer de commissaris, in uw sociale agenda zegt de Europese Commissie dat wel, maar eerlijk gezegd bij de presentatie van de Lissabonstrategie was er van sociaal beleid absoluut geen enkel spoor te merken, en dat is toch wel een gemiste kans. Naar aanleiding van de discussies die ik tot nog toe heb meegemaakt rond het referendum in Frankrijk over de grondwet, lijkt mij heel duidelijk dat mensen in Europa, en niet alleen in Frankrijk, een heel duidelijke kreet slaken voor een meer sociaal gezicht in de Europese Unie en ik denk dat we daar gerust een tandje bij mogen zetten.
De Europese Commissie heeft in haar agenda een goede aanzet gegeven, maar het mag gerust een beetje concreter en een beetje meer zijn. Ik vind terecht bijvoorbeeld dat de Commissie de nadruk legt op implementatie, naleving van wetgeving, maar ook in een uitgebreide Unie, mijnheer de commissaris, moeten we ambitieus blijven met betrekking tot de sociale doelstellingen. We hebben nog altijd nieuwe wetgeving nodig. Het Parlement vraagt bijvoorbeeld al zeer lang om een herziening van de richtlijn over de Europese ondernemingsraad of een richtlijn tot bescherming van werknemers in het geval van individueel ontslag.
Ik vind ook dat de Europese Unie een voortrekker moet blijven voor wat betreft strijd tegen discriminatie en personen met een handicap rekenen er zeer sterk op dat ook hier de Europese Unie wetgevend werk gaat doen. De Grondwet schept ongelooflijk sterke verwachtingen in verband met sociale rechten en, mijnheer de commissaris, laat ons daar alstublieft nu op leveren. Ik denk dat de Europese agenda, de sociale agenda, best een stuk versterking kan gebruiken en ik hoop op een heel goede interinstitutionele dialoog om de agenda die de Commissie heeft voorgelegd nog een stuk sterker te maken. 
Margarita Starkevičiūtė,
   . – Commissarissen, het doet me deugd dat de debatten over de economische perspectieven een complex karakter hebben. Zelden hebben we gediscussieerd over hoe het Europa van vandaag een unieke combinatie is van technologisch geavanceerde oude lidstaten en snel groeiende nieuwe leden en hoe dit ons een immens concurrentievoordeel oplevert. Die culturele en intellectuele diversiteit in de wereld is waar het om draait. Nieuwe technologieën hebben de neiging zich razendsnel te verspreiden. Zij die in staat zijn om creatieve energie sneller en doeltreffender toe te passen zullen zich ontpoppen als leiders. Wij dienen te beschikken over een helder geformuleerde reeks van prioriteiten opdat die creatieve energie wordt benut en onze culturele vermogens en erfenis worden omgezet in concurrentievoordeel.
Een van de problemen met het economisch beleid van de Europese Unie is dat door alle prioriteiten – en doordat we ook zo graag alles tegelijk willen doen – haar ingezetenen en soms ook de beleidsuitvoerders door de bomen het bos niet meer zien. Het is hierdoor moeilijk te zien waar Europa precies naar toe wil. Ik denk dat als we drie hoofdoriëntaties zouden aangeven, we voor iedereen al veel duidelijkheid zouden scheppen. Om te beginnen moeten we kiezen voor de modernisering van de economie en de economische structuren. Het is duidelijk dat we meer creatieve industrieën willen alsmede de ontwikkeling van nieuwe economische bedrijfstakken. De agenda van Lissabon kan ons helpen deze doelstelling te verwezenlijken. We willen ook onze kennis en sociale structuur naar een hoger niveau tillen. Met kennis en een sociale omgeving van hoog niveau kan de creatieve energie van mensen worden losgemaakt en kunnen we voordeel putten uit onze Europese culturele erfenis. Het derde punt waarover we moeten discussiëren, al doen we dat niet graag, is dat we het institutionele bestel van de Europese Unie dienen te moderniseren. De aanneming van de Europese Grondwet zou die modernisering mogelijk maken. Ook zouden we de manier waarop de Commissie, het Parlement en alle andere instellingen werken, ter discussie moeten stellen. De overvloed aan programma’s en agentschappen wekt bij de burgers de verkeerde indruk. Ze weten domweg niet bij wie ze moeten aankloppen. We moeten ons richten op het indammen van de stroom aan wetgeving, een vermindering van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven en de burgers en een verduidelijking van de structuren voor beheer en de verdeling van fondsen. Dat zijn onze prioriteiten. 
Jean Lambert,
   Mijnheer de Voorzitter, ik zou eerst een opmerking willen maken over de globale richtsnoeren voor het economische beleid waarover we het hebben. Mijn fractie gelooft niet dat economische groei automatisch een substantiële groei van de werkgelegenheid tot gevolg heeft, noch dat hij automatisch leidt tot duurzame ontwikkeling. Naar onze mening is dit aspect onderbelicht in de huidige voorstellen.
Wij beseffen dat er knopen moeten worden doorgehakt wat betreft de wijze waarop we onze economieën willen ontwikkelen en dat het streven naar concurrentie en een verdergaande liberalisering niet de weg is die we moeten volgen als we de Lissabon-agenda echt ten volle willen benutten. Wij zijn dan ook verheugd dat onze amendementen over onder meer milieu-innovatie weer in de tekst zijn opgenomen, want volgens ons is dat het soort keuzes dat we moeten maken als we een economie willen creëren die op duurzame wijze ontwikkeld is.
Voorts baart de rol die onderzoek in dit specifieke verslag is toebedeeld ons zorgen. Wij zijn er geen voorstander van biotechnologisch onderzoek te bevorderen als dat zich richt op embryonale stamcellen of genetisch gemanipuleerde organismen. Wij gaan evenmin akkoord met het toevoegen van kernenergie als onderdeel van de Kyoto-strategie. Ik denk eigenlijk dat de mensen waarschijnlijk uitermate geschokt zouden zijn als we dat wel deden.
Ook sociale cohesie is een onderdeel van de Lissabon-agenda. Dit onderdeel, en daarmee ook het belang van de sociale agenda die we behandelen, wordt vaak vergeten. Wij begroeten het praktische verslag van mevrouw Oomen-Ruijten met grote instemming en zijn ingenomen met de erkenning dat al het beschikbare talent moet worden benut om daadwerkelijk een einde te maken aan discriminatie, of het nu gaat om de salariskloof tussen mannen enerzijds en vrouwen anderzijds, discriminatie tegen personen die tot een zwarte of etnische minderheid behoren, of discriminatie op grond van leeftijd dan wel handicap.
Ook de aanvullende maatregelen van de Commissie inzake de sociale dimensie van de globalisering kunnen onze goedkeuring wegdragen. Aan die invalshoek is onzes inziens totnogtoe onvoldoende aandacht besteed. Wij verlangen dan ook dat het Europees Parlement volledig betrokken zal worden bij toekomstige werkzaamheden in dat verband. 
Ilda Figueiredo,
   Mijnheer de Voorzitter, commissarissen, dames en heren, er worden op dit moment belangrijke vraagstukken besproken die te maken hebben met de ontwikkeling van de economische of sociale situatie in alle lidstaten van de EU. Helaas zijn de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en van de Gemeenschap zo vaag en zijn de voorstellen voor de sociale agenda zo beperkend dat er geen sprake kan zijn van een opleving van de economie. De 22 miljoen extra banen met rechten, die deel uitmaken van de doelstellingen van de Lissabon-agenda, zullen er niet komen en de sociale integratie van de zeventig miljoen mensen die onder de armoedegrens leven, zal hierdoor geen stimulans krijgen.
Op dit moment hebben we een sociale agenda nodig die werkelijk gericht is op sociale integratie. Tijdens de voorjaarstop bewoog de Raad zich evenwel in volkomen tegenovergestelde richting: hij beperkte de doelstellingen op het gebied van sociale integratie en armoedebestrijding tot kinderen en ging daarmee voorbij aan het feit dat het onmogelijk is kinderen te helpen zonder de situatie van volwassenen te veranderen. Hij verzuimde ook praktische maatregelen te treffen om de gelijkheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen en de voortgang van dat proces te beoordelen, bijvoorbeeld als het gaat om de toegang tot de arbeidsmarkt met bijbehorende rechten en beloning, op welk gebied de situatie net zo slecht, zo niet slechter is dan vroeger.
De politieke richtsnoeren sturen ons in een richting waarvan we weten dat die fout is. Het antwoord is meer van hetzelfde en dat had niet zo moeten zijn. Het is nu duidelijk dat de ingeslagen weg geen positieve resultaten heeft opgeleverd, wat in de voorliggende verslagen tot op zekere hoogte wordt erkend. Het probleem is dat niet de juiste conclusies worden getrokken en dat we hetzelfde beleid en dezelfde maatregelen blijven koesteren, geobsedeerd als we nog steeds zijn door prijsstabiliteit en het aanpassingsvermogen en de flexibiliteit van de beroepsbevolking. We houden hardnekkig vast aan de liberalisering van zowel de interne als externe markten, waarbij onze aandacht nu is gericht op de dienstverlening en op de privatisering van de sociale zekerheid, en wat nog erger is, de pensioenen.
Onze belangrijkste obsessie zijn nog steeds de tekorten en het Stabiliteits- en groeipact, terwijl het eerder een economisch dan een financieel probleem betreft. Het gaat er natuurlijk om loonmatiging te vergemakkelijken en ervoor te zorgen dat de productiviteitsopbrengsten in handen van de grote economische groepen terechtkomen. Op deze wijze wordt de aandacht afgeleid van het grootste bestaande schandaal, namelijk de herverdeling van winsten, en dat terwijl er de afgelopen 25 jaar nog nooit zoveel winst is gemaakt als nu. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, daarom moet de EU haar beleid fundamenteel veranderen en een totaal nieuwe koers gaan varen. 
John Whittaker,
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil een aantal dingen opmerken over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid. We besteden een hoop tijd aan het jeremiëren over de slechte prestaties van de grote euro-economieën, maar zullen die beter gaan functioneren door richtsnoeren voor het economisch beleid? “Een wensenlijstje” is wellicht een betere benaming voor de richtsnoeren.
De regeringen worden aangespoord een solide fiscaal beleid te voeren, de flexibiliteit te vergroten, loonstijgingen aan banden te leggen, de concurrentie te bevorderen, onderzoek en ontwikkeling te stimuleren en een stevige industriële basis te creëren. Dat zijn allemaal lovenswaardige zaken waar de regeringen sowieso naar streven, maar hebben ze de Europese Unie nodig om hun dat vertellen?
In plaats van dit advies te geven, kunnen we volgens mij beter het volgende doen. Laat mensen en ondernemingen met rust, schaf eens wat regels af in plaats van weer nieuwe te bedenken of bestaande regels te verscherpen, zoals de bureaucratische controlemechanismen voor financiële transacties waarover we gisteravond in dit Parlement gedebatteerd hebben. De meeste ervan functioneren niet naar behoren en allemaal leiden ze tot hogere kosten voor ondernemingen en verlies van werkgelegenheid.
Helaas is het maken van meer regeltjes het enige waar deze instellingen goed in zijn. Als we het nu eens gewoon aan het bedrijfsleven zouden overlaten welvaart te creëren, dan zouden de vele programma’s van de EU, bijvoorbeeld in het kader van milieuzorg en het bieden van een hoog niveau van sociale zekerheid, misschien zelfs betaalbaar zijn. 
Luca Romagnoli (NI ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik dank de rapporteur, mevrouw Mato Adrover, voor al het werk dat zij in dit verslag heeft gestoken. Daarin staat een opsomming van principeverklaringen, die weliswaar voor het merendeel aanvaardbaar zijn, maar soms ook haaks op elkaar staan, met name wanneer men probeert de werkgelegenheid te bevorderen en tegelijkertijd voorwaarden te verbinden aan de uitoefening van beroepsactiviteiten, en wanneer men flexibele en zekere banen met elkaar wil doen rijmen, zonder evenwel te zeggen hoe.
Daarom gaan wij akkoord met diverse amendementen ter aanvulling en verbetering van de tekst. Ik noem bijvoorbeeld de amendementen 12, 20 en 23 in het verslag-Mato Adrover. Hetzelfde geldt voor amendement 13 van mevrouw Lulling, de rapporteur van de Commissie rechten van de vrouw en gender equality.
Mijns inziens doet het Parlement met de aanvulling van de oorspronkelijke tekst nuttig werk. Ik hoop evenwel dat in het verdere verloop van het wetgevingsproces al het noodzakelijke wordt gedaan om paal en perk te stellen aan de oorzaken van onzekere banen, sociale bescherming te garanderen en uitzendwerk, zowel op contract- als termijnbasis, zoveel mogelijk te beperken, met name als daar veelvuldig gebruik van wordt gemaakt.
Het is van essentieel belang om methoden in te voeren voor de participatie van de werknemer aan het management en de winst van het bedrijf. Die vormen het beste instrument om de kwaliteit van de productie te verbeteren en de waardigheid van de werknemer beter te eerbiedigen. 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, wat betreft de economische richtsnoeren waarover wij vandaag hebben gediscussieerd naar aanleiding van het verslag-Goebbels, wil ik zeggen dat het belangrijk is om de groeiende concurrentie van zowel de Aziatische als de Amerikaanse economie nooit te onderschatten. Over tien jaar zullen in deze landen 800 miljoen personen met een modaal inkomen wonen. Dat zal de economische relatie veranderen en grote eisen stellen aan onze kans om daarvan te profiteren.
Af en toe overschatten wij ook ons eigen vermogen om deze verandering tegemoet te treden. Soms treft het mij dat we vergeten hoeveel mensen in Europa en in de diverse Europese landen inactief zijn, zelfs in de landen waar we hoge werkgelegenheidscijfers kunnen laten zien. In Zweden gaat het om 20 tot 25 procent van de mensen, die niet werken of niet naar hun werk kunnen gaan, doordat ze in de ziektewet lopen, doordat ze echt werkloos zijn of doordat ze als zovelen vervroegd uitgetreden zijn. Dit is een sociaal probleem, maar ook een economisch probleem voor onze kansen om voor welvaart te zorgen. Zoals hier al eerder gezegd is: het is niet de groei die voor banen zorgt. Het zijn juist de banen en de bedrijven die voor groei zorgen. We putten goede hoop uit het enkele feit dat we succes hebben in die landen en die onderdelen van de economie waar we hervormingen hebben doorgevoerd. Op de telecommunicatiemarkten, waar we gedereguleerd hebben, hebben we het meeste succes in de landen waar de economie het meest gedereguleerd is. In de landen die hun arbeidsmarkten hebben hervormd, zien we een betere ontwikkeling op het punt van werkgelegenheid, en in de landen met gunstige belastingen voor ondernemingen zien we meer ondernemingsgeest.
Het probleem van Europa is niet dat we te hoge rentes hebben en dat de vraag te weinig gestimuleerd wordt. Integendeel, we hebben historisch lage rentes, en vanwege die lage rentes en de hoge overheidsuitgaven hebben we de zware verantwoordelijkheid om de vraag te stimuleren. Wat wij nodig hebben, zijn hervormingen. In de richtsnoeren die wij in de Commissie economische en monetaire zaken hebben afgesproken, leggen wij de nadruk op de behoefte aan een flexibeler arbeidsmarkt, betere voorwaarden voor ondernemingen en toespitsing op productiviteit en concurrentievermogen door opener markten. Daarom zullen wij dit verslag steunen en ervoor zorgen dat we steun krijgen voor onze amendementen op het verslag. 

Jan Andersson (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de twee rapporteurs bedanken, en speciaal mevrouw Mato Adrover, voor de goede samenwerking in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken onder behoorlijk moeilijke omstandigheden.
Allereerst wil ik zeggen dat ik het een goede zaak vind dat we geïntegreerde richtsnoeren hebben, omdat het werkgelegenheidsbeleid en het economisch beleid feitelijk geïntegreerd zijn. Bovendien moeten wij, zoals we ook in onze voorstellen hebben toegevoegd, letten op de duurzame ontwikkeling – zowel op de economisch duurzame als op de sociaal duurzame en ecologisch duurzame ontwikkeling.
De toestand in Europa ziet er op dit moment niet rooskleurig uit. De groei is te laag en de werkloosheid is te hoog. Wat het economisch beleid betreft, vind ik persoonlijk dat we ons in heel Europa meer zouden moeten concentreren op groeibevorderende maatregelen. Stabilisatiebeleid is belangrijk, en op dat gebied zijn we boven verwachting geslaagd. We zouden ons nu echter meer op groeibevorderende maatregelen moeten concentreren.
We komen steeds meer concurrentie tegen in de wereld. De vraag is hoe we die tegemoet moeten treden. Moeten we China en India beconcurreren met slechtere arbeidsvoorwaarden en lagere lonen? Het antwoord is nee. We moeten ze tegemoet treden met onderzoek en ontwikkeling en met betere banen en door te investeren in de werknemers, door hun competenties te ontwikkelen. We zullen herstructureringen meemaken. Die hebben we al meegemaakt en we zullen ze opnieuw meemaken. Het is van belang hoe we die herstructureringen doorvoeren. Het is ook van belang dat de ondernemingen hun sociale verantwoordelijkheid op zich nemen, dat ze hun werknemers bij het proces betrekken, zodat deze eraan deelnemen en er niet buiten worden gehouden. Doen we dat niet, dan zullen we meer demonstraties op straat zien. De herstructurering verloopt ook beter als de werknemers aan het proces deelnemen. We moeten een arbeidsmarkt scheppen waar we werk en ouderschap kunnen verenigen. Daarbij kunnen we niet te lange werktijden of regels op Europees niveau hebben die onbeperkte werktijden toelaten, want dat is nadelig voor het vrouwelijk geslacht. We moeten zorgen voor zodanige arbeidsvoorwaarden dat zowel mannen als vrouwen actief kunnen zijn. Ten slotte zijn er de misdeelde bevolkingsgroepen. We moeten ons meer inspannen voor degenen die als vluchtelingen naar Europa komen en die vaak buiten de arbeidsmarkt geplaatst worden, en voor gehandicapten en anderen, zodat ook zij in aanzienlijk hogere mate kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt.
Patrizia Toia (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij hebben het vandaag over een reeks voorstellen en maatregelen door middel waarvan een band wordt gelegd tussen sociale groei, werkgelegenheid en economische groei.
Daaruit blijkt dus dat wij er terdege van doordrongen zijn dat Europa door de mededinging op wereldschaal en de huidige trends voor grote uitdagingen is komen te staan, uitdagingen die bepalend zijn voor zijn toekomst.
Wat meer in het bijzonder het document over de sociale agenda en het werkgelegenheidsplan betreft, beseffen wij dat deze uitdagingen ook een zware beproeving zijn voor het Europees sociaal model, waar wij vaak zo trots op zijn en dat wij de wereld voorschotelen als een bijzondere eigenschap van een samenleving die erin is geslaagd economische groei, industriële ontwikkeling en innovatie met elkaar te verenigen, en tegelijkertijd een sociaal model en een sterke sociale dimensie van dit economisch en institutioneel model in stand te houden.
Zoals reeds eerder werd gezegd - en ik ben het daar mee eens - moet Europa deze uitdagingen het hoofd bieden met zeer heldere doelstellingen, met absoluut efficiënte instrumenten, maar ook met een sterke ambitie, want grote uitdagingen vergen een grote ambitie. Ik ben het dus eens met hetgeen de collega’s voor mij zeiden, namelijk dat onze sociale agenda op ambitieuze leest geschoeid moet zijn, en moet voorzien in een - op de burgers, de bedrijven en de krachten van de samenleving gericht - programmakader waarmee duidelijk wordt gemaakt dat Europa, samen met zijn burgers, zekerheden wil opbouwen en instrumenten wil verschaffen die het ontstaan van meer vertrouwen en veiligheid kunnen helpen voeden.
Wat de instrumenten betreft, hebben wij bij de huidige herziening van de strategie van Lissabon allen begrepen hoe belangrijk integratie is, en hoe belangrijk het is dat synergie wordt gecreëerd tussen onze maatregelen voor de ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf en de innovatie van het bedrijfsleven en de industrie. Dit is noodzakelijk om te kunnen zorgen voor een gezondere economische omgeving, samen, en in synergie met, - en niet achter, of naast - een sociale dimensie en een sociaal beleid.
Mijns inziens is een samenleving welvarend als zij in staat is haar burgers kansen te bieden. Groei van het menselijk kapitaal via bijstand aan mensen met een achterstandpositie, nieuwe opleidings- en werkgelegenheidskansen voor vrouwen, en een groot informatieaanbod voor jongeren - die het meest te kampen hebben met onzekerheid -, kan bijdragen aan zowel sociale samenhang als economische groei en welvaart.
Een samenleving is economisch niet sterk als zij gebukt gaat onder ernstige interne ongelijkheden en verschillen en als de capaciteiten van haar mensen teloorgaan.
Ik ben van mening dat het gehele beleid voor sociale insluiting, het beleid ter bevordering van de werkgelegenheid van vrouwen en de verwijzing naar de jeugd de sleutelelementen zijn van een op sterke samenhang gericht sociaal beleid en tegelijkertijd van een beleid voor economische groei en ontwikkeling van ons Europa, van het Europa dat - zoals mijn fractiegenoot zojuist zei - met zijn nieuwe dimensie moet zorgen voor vermindering van de verschillen en een beroep moet doen op alle lidstaten, opdat werk wordt gemaakt van een hierop afgestemd beleid voor interne samenhang en integratie. 
Elisabeth Schroedter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissarissen, dames en heren, ik wil graag één inleidende opmerking maken: de integratie van de economische en werkgelegenheidsrichtsnoeren is een stap in de goede richting. Het is echter niet juist om de richtsnoeren voor duurzame ontwikkeling daarbij buiten beschouwing te laten. Daarom kunnen we hier eigenlijk slechts van een halfbakken integratie spreken.
Ik wil nu ingaan op de inhoud van de werkgelegenheidsrichtsnoeren en het verslag dat mevrouw Mato Adrover met zoveel toewijding heeft opgesteld. In feite zorgt het voorstel van de Commissie ervoor dat de arbeidsmarkt een speelbal van de liberalisering wordt. Hierin wordt immers niet meer gestreefd naar een baan met een salaris waarvan men kan rondkomen en kwalitatief hoogwaardige arbeidsplaatsen, maar naar deregulering van de arbeidsomstandigheden en de lonen. Ik vind het onbegrijpelijk dat er geen protest is aangetekend toen bekend werd dat in deze richtsnoeren op het hoogste politieke niveau wordt opgeroepen de lonen laag te houden.
Ik vind het daarnaast onverantwoordelijk een ontwikkeling in gang te zetten die tot gevolg zal hebben dat werkgevers niet meer hoeven meebetalen aan de ziektekostenverzekering van werknemers. Ik betreur het bovendien dat de rapporteur ons voorstel afwijst om de vierde pijler van het werkgelegenheidsbeleid, namelijk de maatregelen ter ondersteuning van vrouwen bij het verkrijgen van toegang tot de arbeidsmarkt, weer in te voeren. is namelijk geen alternatief voor dergelijke maatregelen, maar slechts een belangrijke aanvulling erop. Nu de vierde pijler ontbreekt, hebben de lidstaten actieve werkgelegenheidsmaatregelen voor vrouwen afgeschaft en dat is onaanvaardbaar.
De bevordering van de werkgelegenheid van vrouwen dient nog steeds prioriteit te krijgen, en ik verzoek de leden van dit Parlement daarom nogmaals met klem om de herinvoering van de vierde pijler, omdat alleen die waarborgt dat wij kunnen controleren hoe serieus de bevordering van de werkgelegenheid onder vrouwen in de lidstaten wordt genomen. Ik verzoek hun het door ons ingediende amendement 30 te steunen. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, heren commissarissen, collega’s, wij weten allen dat de beleidsvormen, en met name de financiële middelen, voor de uitvoering van de sociale agenda en voor de actieve ondersteuning van de werkgelegenheid allesbehalve volstaan. De tussentijdse herziening van de strategie van Lissabon en het voorstel voor de nieuwe financiële vooruitzichten tasten de betekenis van de sociale agenda aan. Er wordt ook minder geld uitgetrokken voor deze prioriteit, ofschoon wij juist meer moeten investeren in kennis, onderzoek, innovatie, scholing en eveneens in de ondersteuning van de zwakken: mensen met handicaps, immigranten, kwetsbare groepen, zoals jongeren, ouderen, vrouwen, laaggeschoolde werknemers en werklozen.
Ik wil mevrouw Mato Adrover van harte bedanken voor het goede werk dat zij heeft verricht ten aanzien van het vraagstuk van de werkgelegenheidsrichtsnoeren. De amendementen van de Commissie werkgelegenheid vormen een verbetering van de tekst van de Commissie. In de amendementen van de groene fractie wordt aangedrongen op duidelijkere doelstellingen. Daarmee wordt de tekst nog verder verbeterd, en daarom geven wij daar steun aan. 
Johannes Blokland (IND/DEM ).
   – Voorzitter, elk jaar in de maand mei debatteren we hier over de richtsnoeren voor het economisch beleid in de Europese Unie. Vandaag lijkt het er meer op dat we moeten spreken over ethiek, eerder dan over economie. In het verslag van collega Goebbels staan veel dingen waar ik mee kan instemmen. Integratie van het sociaal beleid en het uiten van zorg over de gebrekkige voortgang rond investeringen om te voldoen aan Kyoto, hebben mijn instemming.
En daar had collega Goebbels het ook bij mogen laten. Op een belangrijk punt gaat dit verslag mij veel te ver, en daarin sluit ik me aan bij mevrouw Lambert. In wijziging 12 pleit de rapporteur voor objectievere informatie over het controversieel onderzoek naar genetisch gemodificeerde organismen en embryonaal stamcelonderzoek. Ik denk dat we wel wat beters te doen hebben dan controversieel onderzoek te bevorderen. Voor mij is het van wezenlijk belang dat bij stamcelonderzoek de waarde van het menselijk leven centraal staat, en daar past onderzoek op embryo's die daardoor vernietigd worden, niet bij.
In eerder aangenomen teksten heeft het Parlement zich helder over de plaats van stamcelonderzoek uitgesproken. De tekst van deze resolutie is dan ook niet in lijn met de eerder aangenomen teksten. Zo heeft het Parlement op 10 maart een resolutie aangenomen over de handel in menselijke eicellen, en daar staat in paragraaf 15 nadrukkelijk vermeld dat embryonaal stamcelonderzoek aan de lidstaten overgelaten kan worden, waar dat is toegestaan. Let wel, kán, de lidstaat hoeft dat onderzoek niet te doen. Dat is een helder onderscheid dat in de tekst van deze resolutie ontbreekt.
Ik zal mijn steun aan deze resolutie onthouden wanneer wijziging 12 en amendement 24 van mevrouw Van den Burg ongewijzigd worden overgenomen. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Raad heeft talloze goede, verstandige en rationele voorstellen gedaan. Helaas is de Raad echter niet ingegaan op een vraagstuk dat voor de bewoners van de nieuwe lidstaten het belangrijkste is, namelijk werkelijke gelijke rechten op de arbeidsmarkt.
Burgers van de nieuwe lidstaten die de Europese integratie serieus nemen, kunnen niet aanvaarden dat de inwoners van de nieuwe lidstaten, zoals Polen, Tsjechië, Hongarije, Slowakije, Litouwen, Estland en Letland nog altijd in twaalf van de oude lidstaten, met uitzondering van het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Zweden, als tweederangsmensen worden behandeld. Zij vinden wel werk, maar uitsluitend zwart. Zij kunnen wel geld verdienen, maar aanzienlijk minder dan de inwoners van de kleinere Europese Unie van voor mei 2004.
De Raad mag zich niet gedragen als een struisvogel die zijn kop voor de problemen in het zand steekt. Het betreft hier immers niet een bevoegdheid van de Commissie, maar van de Raad. De zo snel mogelijke, volledige openstelling van de arbeidsmarkten kan een heuse revolutie betekenen voor de economie van de Europese Unie en zou de burgers van de nieuwe lidstaten laten zien dat er niet zoiets is als een eersterangs- en een tweederangs-Europa. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de voorzitter, mijn complimenten aan de heer Goebbels voor zijn verslag. Hij zegt daarin een aantal essentiële dingen over de prioriteiten die Europese beleidsmakers de komende jaren moeten stellen.
Er zijn enkele punten in het verslag waar ik op wil inhaken. Ten eerste, het zijn de grote landen van de eurozone waar hoognodig hervormingen moeten worden doorgevoerd. De verkiezingen van vorige week in Duitsland en het aanstaande referendum in Frankrijk wijzen er sterk op dat de kiezers niet gelukkig zijn met de wijze waarop hun regeringen de economie aanpakken. Een ander belangrijk signaal is dat Finland nu de laagste rentevoet in Europa heeft en historisch gezien nu zelfs de traditionele maatstaf, Duitsland, voorbijstreeft wat betreft de prijs van kapitaal.
Hervorming is de sleutel tot de Europese concurrentiekracht en de groei van de werkgelegenheid in Europa. Collectieve loononderhandelingen moeten zodanig worden hervormd, dat daarin meer rekening wordt gehouden met productiviteitsgroei. Ook moeten er meer vrouwen toetreden tot de arbeidsmarkt.
Verder wil ik mij nadrukkelijk scharen achter de amendementen op het verslag die namens de PPE-DE-Fractie zijn ingediend door collega Hökmark. We moeten erop blijven hameren dat het van belang is de werkeloosheid terug te dringen door groei te stimuleren en te zorgen voor meer investeringen, meer concurrentie, een hoger niveau van dienstverlening en een bredere keuzemogelijkheid voor de burgers. Het ondernemerschap moet worden aangemoedigd, bijvoorbeeld door een fiscaal kader in het leven te roepen dat gunstig is voor KMO’s, en vrouwen en mannen dienen gelijke kansen te krijgen.
Het bevorderen van een voor alle burgers toegankelijke arbeidsmarkt die flexibel is zonder dat afbreuk wordt gedaan aan de werkzekerheid, is eveneens een uitstekend idee. Het kan niet zo zijn dat mensen die willen werken zodanig afgeremd worden door onze regels en praktijken, dat zij daardoor verhinderd worden toe te treden tot of deel te blijven nemen aan de arbeidsmarkt. Europa heeft mensen nodig die vandaag willen werken en dat zal in de komende jaren alleen maar meer het geval zijn. We moeten onze burgers tot werken aanmoedigen door onze belastingstelsels te hervormen, bijvoorbeeld door de lasten van mensen met een laag salaris te verlichten. Ik hoop dat de Commissie de opmerkingen van het Parlement serieus zal nemen. 
Ieke van den Burg (PSE ).
   – Voorzitter, verschillende sprekers van mijn fractie hebben het al gezegd: wij zijn ook groot voorstander van de geïntegreerde aanpak van deze richtsnoeren. Wel wil ik daarbij zeggen dat het daarmee niet een oppervlakkige discussie moet worden, maar dat het wel degelijk belangrijk is om ook de diepte in te gaan en met name ook de vakcommissies een rol te geven op hun specifieke terrein.
In de Commissie economische zaken benadrukken we daarbij vanuit onze fractie de noodzaak van een sterkere economische coördinatie, en ik zou commissaris Almunia ook willen voorleggen om te kijken hoe we meer samenhang kunnen brengen in het bespreken van deze pakketten richtsnoeren en de jaarlijkse budgettaire rapportages over convergentie in het kader van het stabiliteitspact.
Een derde punt wat ik naar voren wil brengen, is dat het van belang is om het Europees Parlement een volwaardige rol te geven in deze processen en er ook qua procedures de volgende jaren voor te zorgen dat wij voldoende tijd en ruimte krijgen voor onze inbreng. Dat is meer een technische kwestie van procedures en tijdschema's, maar ik hoop dat we daar volgend jaar goede afspraken over kunnen maken, omdat dat dit jaar wat lastig was. Ik denk dat het inhoudelijk van belang is. omdat u als Commissie, denk ik, het Parlement veel meer aan uw zijde heeft bij het zoeken naar een echt Europees perspectief.
En dat is mijn laatste punt, ik maak mij zorgen over de manier waarop de Raad nog weinig vanuit dat Europese perspectief werkt en ik zou de Commissie dan ook willen vragen hierop toe te zien. In dit geval zou ik me dan specifiek tot de heer Špidla willen richten, want ik heb mij buitengewoon gestoord aan de wijze waarop met een standpunt dat wij vorige keer in de plenaire hebben ingenomen over de werktijdenrichtlijn is omgegaan; daar kwam onmiddellijk een reactie op die heel negatief was ten aanzien van het standpunt van het Europees Parlement en die heel erg de oren liet hangen naar een blokkade van één lidstaat die daar wat andere lidstaten aan toegevoegd had op het dossier van de werktijdenrichtlijn. Ik denk dat dat niet de manier is waarop de Commissie met het Parlement moet omgaan. 
Gabriele Zimmer (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, over de geïntegreerde richtsnoeren waarover wij hier vandaag debatteren, wordt mijns inziens ten onrechte beweerd dat zij nu eindelijk de economie en de werkgelegenheid in de Europese Unie een impuls zullen geven. Opnieuw krijgt in deze richtsnoeren de marktwerking prioriteit, waarmee vooral één ding wordt beoogd: ervoor zorgen dat werknemers voorzien in de behoeften van de markt, ongeacht om welke bedrijfstak het gaat.
Op die manier kunnen structurele maatschappelijke, maar ook economische problemen echt niet worden opgelost. Politieke crises zoals in Duitsland tonen aan dat dergelijke instrumenten niet werken en tekort zijn geschoten. Ik ben er volstrekt niet van overtuigd dat het combineren van instrumenten die tot nu toe nutteloos zijn gebleken er plotseling voor zal zorgen dat juist op het gebied van de groei van de werkgelegenheid en de economie in de Europese Unie een echte doorbraak wordt geforceerd.
Ik verzoek u daarom met klem nogmaals de betreffende beginselen in overweging te nemen. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sinds het begin van de jaren zeventig is de werkloosheid in de EU-lidstaten bijna verviervoudigd, en uitzendbureaus groeien in veel landen uit tot de grootste werkgevers. De voortschrijdende mondialisering leidt tot een enorm verlies aan arbeidsplaatsen, en het werkloosheidscijfer bereikt na een recessie nooit meer het niveau van daarvoor.
Productiesectoren, zoals de landbouw, de mijnbouw en de zware industrie, worden steeds verder gemarginaliseerd. Wat resteert is de dienstensector, maar die zal op den duur niet toereikend zijn. Inmiddels werkt bijna 67 procent van de beroepsbevolking in deze sector. Als de koopkracht echter blijft dalen, zal er sprake zijn van een voortdurende neerwaartse spiraal en zullen de bestaande problemen met betrekking tot de sociale zekerheid ongetwijfeld noch nijpender worden.
Daarom vraag ik mij af in hoeverre de voortschrijdende privatisering van openbare diensten, zoals bijvoorbeeld de spoorwegen en de post, die niet de gehoopte resultaten hebben opgeleverd, een grote fout zal blijken te zijn. In ieder geval is infrastructuur, naast de aanwezigheid van hooggekwalificeerde arbeidskrachten, een belangrijk aspect voor de aantrekkingskracht van Europa voor het bedrijfsleven. Ik betwijfel ten zeerste of wij het beoogde doel van bijna volledige werkgelegenheid met lage belastingen en loondumping dichterbij zullen brengen. 
José Manuel García-Margallo y Marfil (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben niet van plan al te veel woorden vuil te maken aan de maatregelen in de twee verslagen die we momenteel bespreken.
Ik ben het volledig eens met de opmerkingen van de heer Hökmark.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil even stilstaan bij de analyse. Het gaat niet goed met Europa. De heer Goebbels heeft geen zout in de wonde willen strooien en daarom heeft hij een rooskleurig beeld geschetst, wat ook geldt voor de heer Almunia. Hij zegt dat de voorwaarden zodanig zijn dat Europa adequaat kan functioneren, maar de bevolking weet dat het niet goed gaat.
Het enorme pessimisme onder de bevolking in heel Europa blijkt zeer duidelijk uit de debatten die momenteel plaatsvinden in verband met de referenda in Frankrijk en Nederland. Wij groeien minder snel dan de Verenigde Staten, we creëren minder arbeidsplaatsen, we zijn minder productief en de Lissabon-doelstellingen liggen nog ver buiten ons bereik.
Vanuit dit enorme pessimisme heeft onze bevolking uiting gegeven aan angsten die volkomen begrijpelijk zijn. Hoe gaan we om met de uitdagingen van de globalisering? Hoe gaan we om met de concurrentie van landen met een economie in opkomst? Momenteel bespreken we de moeilijkheden in de textielsector en de concurrentie uit de oostelijke landen zal binnenkort voor nog meer problemen zorgen. Hoe voorkomen we dat bedrijven naar het buitenland worden verplaatst? Hoe gaan we om met het immigratievraagstuk? Hoe houden we de welvaartsstaat in stand, die bedreigd wordt door de vergrijzing van de bevolking?
Deze angsten nemen toe omdat de instellingen er onvoldoende op hebben gereageerd. We hebben over het Stabiliteits- en groeipact gesproken en dat blijven we doen, en we moeten heel duidelijk maken dat er nu sprake is van grootschalige overtreding, een soort amnestie. We hebben de strikte regels voor het waarborgen van begrotingsstabiliteit veronachtzaamd.
We zijn niet in staat de financiële vooruitzichten vast te stellen en alles wijst erop dat we minder geld aan de Unie willen besteden. Met minder geld zullen we niet meer maar juist minder Europa krijgen.
Zoals mijn collega’s reeds hebben gezegd, zijn we nog mijlenver verwijderd van het uitvoeren van de benodigde hervormingen. Dit Parlement heeft een goed signaal afgegeven door de beide verslagen vandaag gezamenlijk te bespreken en te trachten ongerijmdheden weg te nemen, zodat de boodschap duidelijk is. Het is nu aan de Commissie en de Raad de lidstaten te verplichten zich te houden aan wat hier wordt besloten. Wanneer de nationale programma’s zijn opgesteld, gaan we deze bespreken, maar ik hoop dat de Commissie er geen genoegen mee neemt om als brievenbus te fungeren en dat zij niet uit beleefdheid alleen maar hoog van deze programma’s opgeeft. Ik hoop dat de Commissie van de lidstaten verlangt dat zij moed, vastberadenheid en durf tonen. Dat is namelijk nodig om een eind te maken aan het enorme pessimisme dat ik geprobeerd heb hier te beschrijven. 
Pervenche Berès (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, heren commissarissen, ik heb drie opmerkingen. Allereerst betreffende de methode: het Europees Parlement is zich terdege bewust van het belang van een nationale betrokkenheid bij deze onderwerpen. Daarom hebben wij op 25 april jongstleden een ontmoeting gehouden met onze collega’s van de nationale parlementen. Ik denk dat het niet bij deze ene keer mag blijven, als we hier werkelijk een beleidsdebat van willen maken over de globale richtsnoeren die op Europees niveau zijn omschreven, in samenspraak met de lidstaten, en die door de lidstaten zelf ten uitvoer worden gelegd.
Nog altijd wat de methode betreft: het zal u niet zijn ontgaan dat er een zekere bezorgdheid bestaat in ons Parlement, omdat wij vrezen dat wij niet altijd in de gelegenheid zijn om bij te dragen aan het opstellen en goedkeuren van deze globale richtsnoeren, vanwege het vergaderrooster. Ik hoop dat wij hierover in de toekomst tot een bevredigende overeenkomst zullen komen.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op het algehele klimaat. Vertrouwen laat zich niet bij decreet uitvaardigen en op dit moment schort het eraan. We kunnen wel praten over structurele hervormingen, maar in het huidige klimaat zullen deze niet welwillend worden ontvangen; men zal er niet mee akkoord gaan. Eerst moet de groei worden hersteld en als die er is zullen we de noodzakelijke structurele hervormingen kunnen doorvoeren. Ik zou tegen mijn collega mevrouw Kauppi willen zeggen – en ik denk dat zij dat wel weet – dat de omstandigheden voor het aan de orde stellen van hervormingen niet dezelfde zijn in een klein land als in een groot land. Dat is ook wat we steeds in het achterhoofd moeten houden wanneer we over onze collectieve ruimte nadenken. Als de OVSE signalen afgeeft aan de Centrale Bank en de Centrale Bank antwoordt zoals ze nu gedaan heeft, is enige bezorgdheid op zijn plaats omtrent de aard van het macro-economische debat op Europees niveau.
Mijn derde opmerking is dat in het huidige klimaat onze globale richtsnoeren voor het economisch beleid zouden moeten fungeren als het basisgereedschap voor proactief optreden. Maar al te vaak blijkt het bij de richtsnoeren te gaan om loze woorden die zonder concrete gevolgen blijven. We moeten die globale richtsnoeren tot een rigoureus instrument maken ten behoeve van de coördinatie van het economische beleid, opdat de strategie van Lissabon straks een succes wordt en om een halfbakken resultaat zoals we hadden voor de herziening van de strategie te vermijden.
De globale richtsnoeren zijn een instrument ter ondersteuning van de totale strategie, maar ze dienen nergens toe als niet op de achtergrond het Stabiliteitspact zodanig wordt hervormd dat het sterk genoeg is, en als er niet ook financiële vooruitzichten zijn waarmee de solidariteit voor allen gefinancierd kan worden. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het staat buiten kijf dat we op het terrein van ons economisch, sociaal en milieubeleid iets moeten doen. Wie het goede behouden wil, moet veel veranderen. Daarom moeten we alle drie de beleidsterreinen aanpassen aan de nieuwe eisen die eraan worden gesteld, zodat risico’s worden geminimaliseerd en kansen kunnen worden benut.
We hebben behoefte aan een nieuwe vorm van zelfstandigheid. We moeten ervoor zorgen dat belemmeringen worden weggenomen en dat de bureaucratie wordt verminderd, maar dat noodzakelijke beschermingsmechanismen behouden blijven. Het oprichten van ondernemingen moet worden vereenvoudigd, er moet meer onderzoek worden gedaan en de interne markt moet worden verwezenlijkt.
Ik ben enigszins treurig, omdat ik het gevoel heb dat de lidstaten en de verschillende fracties in dit Parlement de afgelopen weken en maanden niet – zoals de Commissie – de economische en werkgelegenheidsrichtsnoeren hebben gebruikt om werkgevers en werknemers dichter bij elkaar te brengen, maar dat zij in het debat weer hun toevlucht hebben genomen tot de oude modellen van de klassenstrijd, waarbij de werkgevers tegenover de werknemers staan, en sociale beschermingsmechanismen tegenover liberalisering. Op deze manier zullen we de problemen niet kunnen oplossen en zullen we er niet in slagen de mensen meer vertrouwen in het politieke besluitvormingsproces te geven.
Voor ons is de markt geen doel op zich, maar een middel om een doel te bereiken. We moeten het concurrentievermogen van de markt echter vergroten. Het is ons doel om het concurrentievermogen te vergroten, werkgelegenheid te creëren en onze verantwoordelijkheid op milieugebied serieus te nemen. Een goed sociaal en milieubeleid kan bijdragen tot meer concurrentievermogen, groei en werkgelegenheid. Dit hoeft niet per se een belemmering voor onze concurrentiepositie te zijn.
Daarom zeg ik: we hebben de Grondwet nodig, omdat daarin de sociale grondrechten worden gewaarborgd. We moeten af van de eenparigheid van stemmen met betrekking tot het belastingbeleid. Wij moeten de interne markt voltooien. De Europese Unie heeft behoefte aan sociale grondrechten en basisnormen om te komen tot meer liberalisering en een economie die meer op de markt is gericht, omdat wij niet het kind met het badwater willen weggooien, maar het economisch model van de sociale en milieubewuste markteconomie nieuw leven willen inblazen.
Poul Nyrup Rasmussen (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, in Europa is gebrek aan groei, en nu zie ik dat zelfs de economische leiding van de OESO dat glashelder bevestigt. Ieder die zich vanuit economisch oogpunt serieus met Europa bezighoudt, kan dat zien. In werkelijkheid is het niet zo slecht gesteld met Europa wat onze exportmarkten betreft. Als wereldregio hebben wij het er wat de export van de laatste jaren betreft beter afgebracht dan de VS en Japan. Ik zeg niet dat dat voldoende is, maar ik zeg dat het niet het belangrijkste probleem is, en ik zeg dat het belangrijkste probleem van dit moment is dat er in Europa gebrek is aan groei in de interne economie, in de interne markt. En die groei komt er niet vanzelf, die komt er niet door halve hervormingen die niet het vertrouwen en de steun van de bevolking van de lidstaten hebben. Die groei komt er alleen door een combinatie van moderne hervormingen, die niet neerkomt op een wedstrijd in bezuinigingen op sociale voorzieningen, maar die uitgaat van menselijke premissen en die de vorm heeft van een moderner en sociaal actiever arbeidsmarktbeleid, gecombineerd met gecoördineerde investeringen.
Geachte commissaris Almunia, u heeft een goed economisch programma gepresenteerd. Ik ben het er op alle punten mee eens. Het enige waar ik graag op wil wijzen, is dat ik zo graag een extra dimensie zou zien. Ik zou zo graag op basis van de richtsnoeren voor het economisch beleid de volgende positieve boodschap voor alle lidstaten horen: “Laten we nu gezamenlijk in elk van de komende drie of vier jaren in de doelstellingen van Lissabon investeren, en laten we dat tegelijkertijd doen”. Gelijktijdig optreden is namelijk het geheime wapen van Europa. Daarmee kunnen we onze wederzijdse economische afhankelijkheid benutten en kunnen we sociale zekerheid verenigen met economisch concurrentievermogen en een goede groei. Dat hebben wij laten zien in de Scandinavische landen, en dat kunnen we een vervolg geven in heel Europa. 
Tomáš Zatloukal (PPE-DE ).
    –  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in verschillende opzichten is de EU sinds het jaar 2000 steeds verder verwijderd geraakt van haar doel om de meest concurrerende economie ter wereld te worden. De aanhoudend ondermaatse prestaties van de economie in de EU is te wijten aan de relatief lage arbeidsparticipatie, vooral onder jongeren en oudere werknemers. Een ander probleem is de beperkte productiviteitsgroei als gevolg van een vertraging in de technologische vooruitgang en vernieuwing en een trage overname van informatie- en communicatietechnologieën.
Tegen deze achtergrond dienen de Europese Unie en haar lidstaten zich te richten op investeringen in kennis. De verwezenlijking van een kennismaatschappij die berust op menselijk kapitaal, onderwijs, onderzoek en innovatiebeleid, is noodzakelijk teneinde het groeipotentieel te stimuleren en Europa gereed te maken voor de toekomst. Europa moet meer investeren in menselijk kapitaal en levenslang leren ten gunste van de individuele burger, het bedrijfsleven en de samenleving als geheel.
We mogen niet vergeten dat op kennis gebaseerde economieën verschillende vaardigheden vergen van traditionele industrieën en dat deze vaardigheden voortdurend moeten worden bijgespijkerd vanwege technologische veranderingen en vernieuwingen. Als werknemers aan de slag willen blijven en de carrièretrap willen beklimmen zullen ze moeten bijleren en hun vaardigheden geregeld moeten aanpassen aan de meest actuele stand van de kennis. Onderwijs- en opleidingssystemen moeten daarom worden afgestemd op de vraag van de economie.
Kennis die is geaccumuleerd door investeringen in onderzoek en ontwikkeling, innovatie en onderwijs is een van de voornaamste aandrijvers van de groei op lange termijn. Niettemin is er in de ontwerpbegroting voor de periode 2007-2013, die door het Luxemburgs voorzitterschap is ingediend, drastisch gesnoeid in de uitgaven voor wetenschap, onderzoek, onderwijs en vervoer. Deze bezuiniging van 50 miljard euro komt neer op een daling van de financiering van 40 procent ten opzichte van het oorspronkelijke voorstel.
Ik vind dat we geen ambitieuze doelstellingen moeten verkondigen als we vervolgens verzuimen daar de nodige financiering tegenover te stellen. 
Joaquín Almunia,
   Mijnheer de Voorzitter, aan het eind van dit debat wil ik nogmaals de rapporteurs en in het bijzonder de heer Goebbels, de rapporteur voor de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, bedanken voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht. Ik geloof dat er veel meer positieve bijdragen zijn geleverd tijdens het debat over deze verslagen.
Ik wil graag iets zeggen over een specifiek onderdeel van de procedure. Dit jaar hebben de Commissie en de Raad slechts bijzonder weinig tijd gehad om in de voorbereiding van het debat rekening te houden met de adviezen van het Parlement in deze verslagen. Dat komt doordat we net zijn begonnen met het coördineren van het economisch beleid en doordat alle instellingen daarvoor een zeer strak tijdsschema moesten hanteren, in het kader van de herziening van de Lissabon-strategie. Ik vertrouw erop dat de termijnen volgend jaar langer zullen zijn en dat we dan veel doeltreffender kunnen werken en dat beslist rekening zal worden gehouden met de adviezen van het Parlement.
Ten tweede is volgens mij uit de toespraken gebleken dat er een zeer brede consensus bestaat over drie zaken die in de hele Europese Unie nodig zijn om de economische groei, het groeipotentieel en dus het vermogen om meer werkgelegenheid te scheppen, te laten toenemen en om de verwezenlijking van de Lissabon-doelstellingen dichterbij te brengen. We moeten de kwaliteit van de overheidsfinanciën en van de overheidsuitgaven verbeteren. Verder ben ik het eens met degenen die hebben opgemerkt dat we de dimensie duurzaamheid moeten integreren in publieke maatregelen, in structurele hervormingen en in de overheidsboekhouding. We moeten echter ook vasthouden aan het beginsel dat begrotingsdiscipline en gezonde openbare financiën onontbeerlijk zijn. Doen we dat niet, dan kan geen van de andere doelstellingen worden bereikt.
Deze aanpak behelst de herziening van de Lissabon-strategie en de hervorming van het Stabiliteitspact, die we over enkele dagen in dit Parlement gaan bespreken. Ik hoop dat na de Europese Raad in juni ook de nieuwe financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 deel zullen uitmaken van dit pakket.
Ik wil graag nog een laatste opmerking maken: zoals gezegd kunnen structurele hervormingen moeilijk worden uitgevoerd wanneer er sprake is van weinig groei. De landen die hervormingen hebben doorgevoerd, groeien echter het sterkst, zoals eveneens tijdens het debat is gezegd. Laten we daarom in dit debat realistisch blijven: we moeten meer groei bewerkstelligen en de hervormingen vormen daarvan een wezenlijk onderdeel. We moeten beslissen welke zaken moeten worden hervormd en hoe dat dient te gebeuren. Het lijdt echter geen twijfel dat hervormingen nodig zijn, dat we de werking van de goederenmarkt en de arbeidsmarkt moeten verbeteren, dat de kwaliteit van de publieke boekhouding moet worden vergroot en dat meer onderzoek, ontwikkeling, innovatie en kennis in overheidsmaatregelen moet worden geïntegreerd. Hoe we de noodzakelijke hervormingen kunnen vaststellen en tegelijkertijd de noodzakelijke goedkeuring van deze hervormingen kunnen bewerkstelligen, kan niet in een mededeling worden beschreven. Dat is eerder een taak van de politieke leiders. 
Vladimír Špidla,
   .   Dames en heren, de boodschap van dit debat die de heer Almunia en ik zullen meenemen, is dat er een brede consensus bestaat over de voorstellen van de Commissie. Ik denk dat het nuttig is een aantal belangrijke punten uit het debat nader te belichten, waarbij ik overigens wil toevoegen dat die punten deel uitmaken van de voorstellen die de Commissie heeft gedaan, zij het in een andere vorm.
Het eerste punt is dat Europa moet concurreren met kwaliteit om successen te kunnen boeken op de mondiale markt. Ons concurrentievermogen mag niet berusten op lage lonen of schaalfactoren maar op een groei in innovatie, wetenschap en ontwikkeling en een toename van kennis en vaardigheden, of, om in het jargon te blijven, de ontwikkeling van wat wel wordt aangeduid als “menselijk kapitaal”.
Ten tweede kwam in het debat duidelijk naar voren dat er behoefte is aan een alles omvattende, gecoördineerde aanpak. Een dergelijke aanpak zou zijn toegesneden op het gegeven dat de onderhavige kwesties een complex geheel vormen. De componenten daarvan moeten niet uit hun context worden gelicht in de hoop op een incidenteel succes. De Commissie is er weliswaar van overtuigd dat een op kwaliteit gebaseerde concurrentie met het oog op groei een cruciaal element vormt, maar benadrukt in het kader van de strategie voor groei en ontwikkeling dat groei op zichzelf onvoldoende is om alle problemen het hoofd te bieden, waardoor flankerend proactief beleid noodzakelijk blijft.
Uit dit debat is mijns inziens gebleken dat er buitengewoon moeilijke vragen kunnen worden gesteld over de mate waarin de voorstellen namens iedereen zijn ingediend. Zoals ik het zie, gaat het hier overduidelijk om een punt dat altijd open staat voor discussie. Verder ben ik ervan overtuigd dat het debat in dit Huis verbeteringen teweeg zal brengen in de eindversies van de onderhavige strategische EU-documenten. Er worden in dit verband twee doelen nagestreefd. De eerste is natuurlijk de opstelling van een coherent beleid waarin onze waarden tot uiting komen, waarbij het gaat om de bevordering van een samenleving die wordt gekenmerkt door sociale samenhang en economische productiviteit en waarin de mensen een hoge kwaliteit van bestaan genieten. Ik denk niet dat er iemand kan zijn die deze doelstelling in twijfel trekt. In verband met onze zoektocht naar manieren om doeltreffende strategische documenten op te stellen, is onze tweede doelstelling de totstandkoming van een gezamenlijke Europese wil, een onderwerp dat in dit Parlement trouwens vaak ter sprake is gebracht. Die wil zou ons in staat stellen samen te werken en in harmonie toe te werken naar de verwezenlijking van doelstellingen die voortvloeien uit onze waarden, en problemen het hoofd te bieden waarmee het bestaan ons confronteert.
Dames en heren, namens de Commissie kan ik u verzekeren dat we alles zullen doen wat in ons vermogen ligt om te verzekeren dat de uitkomst van dit debat in het Parlement op gepaste wijze in acht wordt genomen bij de vaststelling van de definitieve documenten, waarover de Raad zich begin juni zal buigen. 
Ieke van den Burg (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, diverse sprekers hebben de heer Špidla een vraag gesteld over de arbeidstijdenrichtlijn en de wijze waarop hij tijdens de vorige vergadering gereageerd heeft op het standpunt van het Parlement. Ik heb daar nog geen antwoord op gehoord. 
De Voorzitter.
   Mevrouw Van den Burg, we kunnen niet overnieuw beginnen met het debat. Ik kan u alleen maar toestaan om het woord te nemen als het gaat om een motie van orde. 
Vladimír Špidla,
   .   Er is geen twijfel over mogelijk dat de arbeidstijdenrichtlijn een buitengewoon belangrijk document is. Naar mijn mening heb ik op uiterst verantwoordelijke wijze mijn standpunten uiteengezet tijdens het voorgaande debat over deze richtlijn. Een van de onderscheidende kenmerken van het Europees integratiemodel is de zoektocht naar een ingewikkeld compromis tussen de Europese instellingen, de lidstaten, het Parlement, de Raad en de Commissie. Ik ben bereid om deel te nemen aan de toekomstige debatten over deze richtlijn teneinde te verzekeren dat er een compromis uit de bus komt dat kan rekenen op een zo breed mogelijk draagvlak. In feite zal dat mijn grootste uitdaging zijn. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats.
Alessandro Battilocchio (NI ). -
   Dank u, mijnheer de Voorzitter, ik voer het woord namens de Nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Als hervormers willen wij de aandacht vestigen op iets wat in onze ogen de richtsnoeren zouden moeten zijn voor actie.
Allereerst moeten we beleid bevorderen dat de voorwaarden schept voor de totstandkoming van eenvoudigere en eerlijkere mechanismen die ertoe dienen dat in het bijzonder de groepen die thans meer moeite hebben te integreren in het productiesysteem, zoals jongeren, vrouwen, personen met een handicap, immigranten en minderheden in het algemeen, kunnen toetreden tot, deelnemen aan en blijven meedraaien op de arbeidsmarkt.
Beleid voor veiligheid op de werplek dient te worden uitgevoerd en geharmoniseerd, waardoor de gezondheidsrisico’s worden verkleind; maar al te vaak lezen we in de krant over ondenkbare gebeurtenissen die zich in onze Europese samenleving afspelen.
Gelijke behandeling moet worden bevorderd met praktische maatregelen.
Onderwijs- en opleidingsvoorzieningen moeten constant worden bijgewerkt en geactualiseerd overeenkomstig de marktbehoeften, die zich blijven ontwikkelen en veranderingen ondergaan in een continu en dynamisch proces.
Ten slotte is het belangrijk te zorgen voor goede industriële betrekkingen door de informatievoorziening te verbeteren en werknemers te raadplegen. Daarnaast moeten de randvoorwaarden worden geschapen voor een grotere en meer doeltreffende interactie en samenwerking met vakbondspartners teneinde een echte sociale en territoriale cohesie te bewerkstelligen.
Er is al veel gedaan, maar moet er nog veel meer worden ondernomen om de fundamenten te leggen voor de opbouw van een rechtvaardiger en objectiever “Europees stelsel”.


De Voorzitter.
   Dames en heren, ik verzoek u te gaan zitten en die bordjes omlaag te doen. Dit is niet het moment, noch de plaats om uw steun op deze wijze tot uiting te brengen.
Ik verzoek u het Reglement in acht te nemen, te gaan zitten en die bordjes omlaag te doen.
Indien u ze niet omlaag doet, zal ik de ordedienst van het Parlement opdragen maatregelen te treffen. 
De Voorzitter.
   – Wij gaan nu over tot de stemming.

Astrid Lulling (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik als rapporteur zou er enkel aan willen herinneren wat er op het spel staat bij deze tweede lezing van een verordening over statistieken. Deze verordening is bedoeld om een Europees kader vast te stellen voor de opstelling en de overdracht van niet-financiële kwartaalrekeningen per institutionele sector. Dit zal een belangrijk instrument worden voor het voeren van het monetair beleid in de eurozone – ik hoop dat u allen de eenheidsmunt een warm hart toedraagt – en voor het toezicht op het economisch beleid van de lidstaten. In de eerste lezing vorig jaar, op 30 maart 2004 om precies te zijn, diende het Europees Parlement een enkel amendement in ter verheldering van de vijfde overweging.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen onderstrepen dat deze kwartaalrekeningen van de Europese instellingen zullen worden opgenomen in de kwartaalrekeningen van de betreffende zone, dus ofwel de eurozone ofwel de hele Europese Unie. De Raad heeft buitensporig lang op zich laten wachten en zelf ook één amendement ingediend, dat uitsluitend betrekking heeft op artikel 2. Uiteindelijk is op 8 maart 2005 een gemeenschappelijk standpunt bereikt dankzij het Luxemburgs voorzitterschap, dat eindelijk vaart erachter zette. Dat de Raad een heel jaar de tijd heeft genomen alvorens ons een gemeenschappelijk standpunt voor te leggen over een dergelijke verordening, met één amendement van het Parlement en één amendement van de Raad, dat is niettemin verbijsterend.
Aangezien de Europese munt al enkele jaren geleden is ingevoerd moet de Europese Unie nu zorgen dat zij juridische instrumenten heeft op basis waarvan zij statistische gegevens over een tijdsbestek van minder dan een jaar kan verzamelen die betrekking hebben op alle transacties in elke hoofdsector. De Raad heeft ons amendement goedgekeurd en ik verzoek mijn collega’s dan ook het gemeenschappelijk standpunt goed te keuren, zoals de Commissie economische en monetaire zaken unaniem adviseert, opdat deze verordening in werking kan treden. De geplande datum daarvoor is 1 juni 2005. 
De Voorzitter.
   – Gezien het volslagen gebrek aan respect dat u hebt getoond gedurende de toespraak van mevrouw Lulling, voel ik mij genoopt alle geachte afgevaardigden tot de orde te roepen. Ik verzoek u stil te zijn, op uw plaats te gaan zitten en tot bedaren te komen want we gaan nu over tot de stemming en we kunnen niet hebben dat afgevaardigden door de zaal heen en weer lopen. Anders weten we niet wie wel en wie niet stemt. 

Jo Leinen (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het nieuwe akkoord over de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie ligt aan u voor. Door in te stemmen met dit akkoord draagt u bij aan het versterken van de samenwerking tussen de beide instellingen en geeft u een goede reactie op het destructieve debat van gisteren, waarmee werd beoogd deze samenwerking om zeep te helpen.
Ik wil iedereen bedanken die zich het afgelopen halfjaar voor dit akkoord heeft ingezet, omdat we met deze stap wederom de rechten van het Parlement versterken – als wetgever en als begrotingsautoriteit. Deze stap – die niet alleen voor de vorm is gezet, maar een transparante procedure is geweest – heeft ook de politieke verantwoordelijkheden van de voorzitter en de leden van de Commissie verhelderd. Ik ben van mening dat dit nieuwe akkoord een echte sprong voorwaarts is. Het is de opmaat tot een nieuwe cultuur van samenwerking, waarmee wordt gestreefd naar transparante werkwijzen, wederzijds respect voor de functies van onze instellingen en een constructieve dialoog voor de totstandkoming van het beleid van de Europese Unie. Ik verzoek u derhalve vóór het verslag te stemmen. 

–Dames en heren, alvorens voorzitter Barroso en ik overgaan tot de ondertekening van dit interinstitutionele akkoord, dat het Parlement zojuist heeft aangenomen, wil ik de Commissie en het Parlement feliciteren met het bereiken van dit kaderakkoord – de vierde inmiddels – die de basis legt onder onze samenwerking.
Ik ben van mening dat dit akkoord de transparantie vergroot van het werk van beide instellingen. Daarnaast verstevigt dit akkoord de rol van ons Parlement als controlerend orgaan en democratisch gekozen instelling van de Europese Unie. Dit akkoord versterkt de democratische legitimiteit van ons gemeenschappelijk project en legt de politieke verantwoordelijkheid van de Commissie beter vast.
Niettegenstaande het collegialiteitsbeginsel is thans duidelijk geworden dat alle leden van de Commissie verantwoordelijk zijn voor de terreinen die onder hun bevoegdheid vallen. Er is bepaald dat nieuwe leden van de Commissie zich dienen te melden voor een hoorzitting ten overstaan van het Parlement alvorens zij hun werkzaamheden aanvatten. Daarnaast is bepaald dat de voorzitter van de Commissie of de vice-voorzitter verantwoordelijk voor de betrekkingen met het Parlement elke drie maanden een bijeenkomst zullen houden met de voorzitters van de fracties teneinde een permanente dialoog tussen onze instellingen te verzekeren.
Waar wij middels dit akkoord naar streven, en wat verder gaat dan de letter van het akkoord, is de instandhouding van permanente samenwerking bij wetgevende handelingen, waarbij een en ander moet leiden tot een duidelijke strategie en betere resultaten. We zullen verder onmiddellijk kunnen vaststellen in welke mate er door de instellingen zal worden gehandeld in de geest van dit akkoord.
Ze gaan op een ingewikkelde manier te werk en soms worden wij door hun besluiten verplicht een weg in te slaan die ons in zekere zin leidt naar een vooraf gesteld doel. We zullen dat binnenkort ervaren, bijvoorbeeld met de richtlijn betreffende de arbeidstijd, die dit Parlement met een absolute meerderheid heeft aangenomen. De besluiten die de Commissie in dit verband heeft genomen zullen bepalend zijn voor de te volgen procedure, waarbij het resultaat tot op zekere hoogte vooraf zal zijn vastgesteld.
Niettegenstaande de details van het akkoord is het akkoord dat we vandaag ondertekenen, bedoeld om de democratische dimensie in het functioneren van de Europese Unie te versterken – en dat is iets wat de burgers ongetwijfeld willen.
Hartelijk dank aan iedereen en gefeliciteerd met dit akkoord.
José Manuel Barroso,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik ben erg ingenomen met de uitslag van de stemming in het Parlement. Dankzij ons gezamenlijk voornemen beschikken het Parlement en de Commissie nu over een vernieuwd instrument dat nieuwe perspectieven opent om samen te werken en gezamenlijk op te trekken.
Dit akkoord beslaat alle punten waar onze instellingen aan hechten en die de kern vormen van de Europese democratie: de politieke verantwoordelijkheid van de Commissie tegenover het Parlement, de transparantie en de samenwerking op het gebied van wetgeving, begroting en internationale betrekkingen. We hebben de rol van elk van onze beide instellingen versterkt. We hebben aangetoond dat de Europese instellingen in staat zijn eensgezind te werk te gaan, in een sfeer van loyale en vruchtbare samenwerking overeenkomstig de vigerende verdragen. De intentie die ik sinds het begin van onze betrekkingen heb gekoesterd, namelijk om met het Parlement te komen tot een positieve verstandhouding en een strategisch en duurzaam partnerschap, is door de Commissie concreet gemaakt.
Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dit akkoord met u te mogen tekenen, in het bijzijn van vice-voorzitter mevrouw Wallström die verantwoordelijk is voor de betrekkingen met het Parlement. Namens de Commissie kan ik stellen dat dit akkoord een verdere stap vooruit vertegenwoordigt in de samenwerking tussen onze instellingen ten behoeve van het opbouwen van ons Europa. 



Guido Sacconi (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik moet bezwaar aantekenen tegen de volgorde van stemming. Het gaat hierbij om artikel 3 bis en artikel 4, en ik vraag u of ik dit nu moet vermelden of moet wachten tot de stemming over amendement 29. 
De Voorzitter.
   De volgorde van stemming staat al enige tijd vast maar we zullen uw punt in aanmerking nemen zodra we aankomen bij het betreffende onderdeel van de stemming.
Adriana Poli Bortone (UEN ),
    Mijnheer de Voorzitter, ik heb weliswaar geen verzoek ingediend om het woord te voeren, maar ik wil de collega’s wijzen op de eventuele heropname van artikel 4, waarmee de voedingsprofielen weer worden opgenomen, die de Milieucommissie had besloten te schrappen.
Ik kan u de aanneming van dit amendement van harte aanbevelen, aangezien daarmee de verordening weer zin krijgt. 
Guido Sacconi (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik spreek mij niet uit over dit amendement, maar wil er enkel op wijzen dat het misschien formeel gezien wel juist is eerst over dit nieuwe artikel 3, betreffende de amendementen 99 en 32, te stemmen, maar inhoudelijk is dat niet juist, aangezien het nieuwe artikel 3 slechts een nieuwe versie is, een achterdeurtje om de inhoud van artikel 4 opnieuw op te nemen.
Als u de moed (of pech) zou hebben om amendement 99 te lezen en dit naast amendement 88 te leggen, zou u vaststellen dat deze identiek zijn, op een klein detail in verband met de data na.
Daarom lijkt het mij beter om eerst over de amendementen met betrekking tot artikel 4 te stemmen, en pas daarna, zo nodig, over de amendementen met betrekking tot het nieuwe artikel 3, dat op slinkse wijze de plaats zou innemen van artikel 4. 
De Voorzitter.
   De amendementen zijn op gepaste wijze ingediend en ik zal het overlaten aan het oordeel van het Huis. 

Proinsias De Rossa (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dank u dat u mij op dit moment het woord geeft; ik ben mij ervan bewust dat we nog veel stemmingen moeten afhandelen. Het is belangrijk te wijzen op het unieke karakter van deze ontwerpresolutie. Zij heeft betrekking op een overeenkomst tussen beide partijen binnen de spoorwegsector, namelijk de werkgevers en de vakbonden, en het is voor het eerst dat een dergelijke overeenkomst 95 procent van de werknemers en werkgevers in die bedrijfstak vertegenwoordigt.
Strikt genomen speelt het Parlement geen directe rol in deze zaak; het is aan de Raad om daarover zijn goedkeuring uit te spreken. Maar ik koester de hoop dat als wij deze ontwerpresolutie hier vandaag met een overweldigende meerderheid steunen, de Raad haar zonder verder uitstel zal aannemen. Het is een belangrijk initiatief en we zouden niet alleen de spoorwegsector, maar ook andere bedrijfstakken moeten aanmoedigen tot het sluiten van dit soort akkoorden tussen sociale partners over arbeidsvoorwaarden voor werknemers. 

Wojciech Roszkowski (UEN ).
    Ik wil een mondeling amendement indienen op amendement 42. Ik verzoek de volgende formulering, die ik citeer in het Engels: 
 “... de Russische houding jegens elke lidstaat en met name de nieuwe lidstaten te onderzoeken, dit als lakmoesproef voor de Russische welwillendheid in de betrekkingen met de Europese Unie.” 
 te vervangen door de volgende formulering, die ik opnieuw in het Engels citeer: 
 “... solidariteit en eenheid binnen de EU tussen de oude en nieuwe lidstaten te tonen ingeval Rusland zijn aanpak jegens hen differentieert.” 
 Dit benadrukt het belang van het solidariteitsbeginsel in het buitenlands beleid van de Europese Unie. Ik wil u met klem verzoeken dit amendement op amendement 42 te steunen. 

Cecilia Malmström (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, om de tekst in overeenstemming te brengen met recente gebeurtenissen, wil ik een mondeling amendement op het eerste deel van amendement 7 voorstellen, dat als volgt luidt: “dringt er opnieuw bij Rusland op aan om het recentelijk gesloten grensakkoord met Estlandte ratificeren en het grensakkoord met Letland onverwijld te ondertekenen en te ratificeren.” De rest blijft ongewijzigd. 

Vytautas Landsbergis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag een nieuwe paragraaf inlassen na paragraaf 31 over de huidige, zeer achterhaalde sociale zekerheidswetgeving van Rusland. Deze wetgeving voorziet in militair optreden van Rusland in de Baltische Staten die tot de Europese Unie behoren en garandeert dat het Russische leger daarvoor kan worden ingezet. Deze Russische wet is in 1993 aangenomen. Sindsdien is hij verschillende keren gewijzigd. De laatste wijziging vond plaats in 2003, maar de Baltische Staten worden in de wetgeving nog altijd genoemd als een gebied waar Rusland militair kan optreden.
Ik betreur het dat ik van de Commissie een uiterst zwak antwoord heb ontvangen. Als we willen dat het Parlement zich consequenter opstelt ten aanzien van dit soort absurditeiten, dan is uw steun vereist.
De tekst van het mondeling amendement luidt als volgt: “suggereert dat Rusland in zijn sociale zekerheidswetgeving de verwijzing schrapt naar de Baltische Staten als een gebied waar Russische militairen, zelfs nu nog, in gewapende acties kunnen worden ingezet en gekwetst;”.
Ik verzoek u dit mondeling amendement te steunen. 

Vytautas Landsbergis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn mondeling amendement luidt aldus: “dringt aan op een akkoord tussen het door de Russische regering gecontroleerde "LUKOIL" en de Litouwse regering over waarborgen voor vergoeding in geval van een milieuramp in het D-6 boorgebied nabij de Curonian Spit, een UNESCO cultureel erfgoed;”. 

Maciej Marian Giertych (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik stel voor dat we het woord “nazi” laten voorafgaan door het woord “Duitse”, zodat er “Duitse nazi” staat. 


Maria Carlshamre (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn mondeling amendement betreft de wijziging van vier woorden in paragraaf 14. In plaats van “dient op te werpen” zou er moeten staan “kan opwerpen”. Ik zal de tekst voor u voorlezen: “wijst erop dat de lidstaten en de EU-instellingen in het belang van de wet beschikken over een voorkeursrecht bij het Hof en is van mening dat het Parlement zich langs deze weg  als de pleitbezorger van de rechten van de burger, wanneer de grondrechten door een handeling van de Unie dreigen te worden aangetast;”. 


De PSE-Fractie stelt voor om amendement 6 als toevoeging aan paragraaf 5 te beschouwen. Zijn daar bezwaren tegen? 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij willen niet dat amendement 6 een toevoeging wordt aan paragraaf 5; we willen dat het amendement 5 vervangt. Wij zouden daar graag over stemmen. Mijn fractie zal ervoor stemmen dat de tekst van amendement 5 vervangen wordt door amendement 6. Ik hoop dat ik de situatie heb opgehelderd. Dit zal in het belang zijn van de voorspoed van Europa. 
Robert Goebbels (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, als de heer Hökmark en de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten deze toevoeging niet op prijs stellen verzoek ik het Parlement tegen het amendement van de heer Hökmark te stemmen. 

Jean Lambert (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Parlement erop opmerkzaam maken dat op de stemlijst niet correct staat aangegeven waar amendement 24 gesplitst wordt. Wij wilden de tekst zo splitsen, dat het woord “biotechnologie” geschrapt wordt. We breken dus af na “preventieve gezondheidszorg”. 

Sophia in ’t Veld (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit is niet echt een motie van orde. Ik wil slechts de aandacht van het Parlement vestigen op amendement 8, waarin erop wordt aangedrongen diensten van algemeen belang uit te sluiten van de verplichting tot notificatie in het kader van het beleid inzake staatssteun. In feite hebben we in februari een verslag over dit onderwerp aangenomen – dat was, tussen haakjes, een verslag dat ikzelf heb opgesteld – en aanneming van dit amendement zou haaks staan op de conclusies in dat verslag, dat destijds met een ruime meerderheid is aangenomen. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank voor uw commentaar mevrouw In 't Veld, we nemen er nota van. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   Om krachtige economische prestaties te leveren, is het nodig dat we gebruikmaken van de meest precieze informatie die momenteel over de diverse economische indicatoren beschikbaar is, waarbij uiteraard het recht op privacy moet worden geëerbiedigd. Omdat in dit verslag tot op zekere hoogte aan deze eis is voldaan, heb ik voorgestemd. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    De Zweedse partij Junilistan vindt het niet wenselijk om het vijfjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap met een jaar te verlengen. Het programma heeft niet het grensoverschrijdende karakter dat vereist is om te geloven dat het subsidiariteitsbeginsel gerespecteerd is. Het moet de verantwoordelijkheid van de lidstaten zijn om desgewenst de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot financiering en risicokapitaal te vergemakkelijken en om deze ondernemingen bij te staan met voorlichting over Europese wetgeving, Europese normen en samenwerkingspartners. Voor kleine ondernemingen in heel Europa is het belangrijk dat ze diverse oplossingen kunnen uitproberen, volgens het beginsel van institutionele concurrentie.
Om de kosten van een verlengd programma binnen de perken te houden, stemmen wij tegen het verslag.
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   Het was oorspronkelijk de bedoeling dat het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap, met name voor het midden- en kleinbedrijf (MKB) zou lopen van 1 januari 2001 tot 31 december 2005.
Dit programma is het centrale element bij uitstek in het beleid van de Gemeenschap ter bevordering van het opzetten van bedrijven en tot ondersteuning van de vernieuwing in het Europese MKB. Daarom heb ik voor dit verslag gestemd, waarin ervoor gepleit wordt het programma tot 31 december 2006 te verlengen en waarin gewezen wordt op de noodzaak om de jaarlijkse kredieten voor het programma te verhogen tot 91 miljoen euro.
Door deze maatregelen vindt een betere coördinatie plaats tussen het meerjarenprogramma, de opvolger ervan - het "Framework Programme for Competitiveness and Innovation" (CIP; kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie) - en het zevende kaderprogramma voor onderzoek.
Het is van belang de steun aan ondernemers en het MKB in Europa te behouden en uit te breiden, omdat zij de ruggengraat van de Europese economie vormen; als we de doelstellingen van Lissabon willen verwezenlijken, moeten zij blijven groeien. De financiële instrumenten in het bestaande programma moeten eveneens worden gehandhaafd, omdat zij in hoge mate beantwoorden aan de behoeften van de nieuwe lidstaten. Beperking van de kredieten betekent dat deze landen minder snel in de Europese economie zullen integreren. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ),
   .–Mijnheer de Voorzitter,
staat u mij toe de redenen toe te lichten waarom ik voor het verslag van Britta Thomsen heb gestemd over het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap.
Voor bijna 20,5 miljoen bedrijven die werk bieden aan circa 122 miljoen mensen, is dit meerjarenprogramma voor de periode 2001-2005 een van de bronnen geweest van het communautair financieringsbeleid op het vlak van ondernemerschap. Het programma fungeerde tevens als instrument om de doelstellingen te verwezenlijken die zijn vervat in het Europees Handvest voor kleine bedrijven. Het heeft daarnaast de tien nieuwe lidstaten geholpen bij de opbouw van het institutionele netwerk van Euro-Infocentra, die de activiteiten coördineren voor steun en ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf. De fondsen die in dit verslag zijn vastgesteld voor 2006 vormen een overbrugging tussen het bestaande en het nieuwe structuurprogramma – het geplande Concurrentie- en Innovatieprogramma (CIP) voor de periode 2007-2013.
Met deze stemming heeft het Europees Parlement het sein op groen gezet voor kleine en middelgrote ondernemingen, die als de meest veelbelovende bronnen worden gezien voor het scheppen van arbeidsplaatsen, innovatie in de economische ontwikkeling en een toename van de sociale insluiting. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Gezien de resultaten van het programma dat voor ons ligt, en de brede overeenstemming over het voorstel om meer kredieten aan het programma toe te wijzen, heb ik voorgestemd. Verder geloof ik oprecht dat dit programma een gunstig effect zal hebben op de groei van het concurrentievermogen en op bedrijfsvernieuwing. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
    In het kader van de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 heeft de EU een “Framework Programme for Competitiveness and Innovation” (CIP; kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie) opgesteld voor ondernemingen en ondernemerschap en tot ondersteuning van de vernieuwing in het midden- en kleinbedrijf (MKB). Om het gat tussen de bestaande programma’s, die in 2005 worden afgerond, en dit nieuwe kaderprogramma op te vullen, heeft het Parlement zijn steun opgevoerd tot 91 miljoen euro voor 2006.
Ik verwelkom dit initiatief omdat het MKB de ruggengraat van de Europese economie vormt en een centraal element in de verwezenlijking van de doelen van Lissabon. Als de EU concurrerender wil worden, economische groei wil bewerkstelligen en banen wil scheppen, moeten de ondernemersvaardigheden van het MKB worden benut.
Om haar mogelijkheden ten volle te gebruiken, moet de EU het ondernemerschap aantrekkelijker maken. Daartoe moet onder meer een ondernemerscultuur worden bevorderd, de angst om risico's te nemen worden verkleind en een eenvoudig en doeltreffend administratief kader worden opgezet.
Ondanks dat uit de evaluaties van de programma’s die het MKB ondersteunen, is gebleken dat de beoogde doelstellingen waren gehaald, is het belangrijk dat de coördinatie tussen het toekomstige CIP en de structuurfondsen wordt verbeterd, door samenwerkingsverbanden tussen lokale en regionale actoren in het leven te roepen, en wel tegen de achtergrond van regionale ontwikkeling. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   In het verslag wordt aanstoot genomen aan het feit dat het Europees Parlement noch geraadpleegd noch geïnformeerd is over de maatregelen met betrekking tot het werk en de organisatie van Europol. Daarom wordt in het verslag geëist dat de Raad maatregelen neemt om de democratische controle te vergroten door het Parlement erbij te betrekken. De Zweedse partij Junilistan vindt dat een ruimere democratische, wettige en begrotingsgerelateerde controle wenselijk is, maar omdat de Europol-overeenkomst een intergouvernementele samenwerking is, zijn het de nationale parlementen die deze controle moeten uitvoeren en niet het Europees Parlement.
Daarom hebben we tegen het verslag gestemd.

Luís Queiró (PPE-DE ),
   Gezien het arrest van het Hof van Justitie waarin wordt bepaald dat communautaire instellingen op dit gebied exclusieve bevoegdheid hebben, en gezien de noodzaak van regelgeving en overeenstemming sta ik achter de inhoud van het verslag dat voor ons ligt. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   Ik sta in grote lijnen achter de inhoud van dit verslag, dat zeer belangrijk is voor een doelmatig visserijbeleid. Daarom betuig ik mijn instemming met de voorgestelde wijziging van de referentieperiode, zodat de doelstellingen van het programma kunnen worden gehaald. Om deze reden heb ik voorgestemd. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij vinden dat het beleid van de Unie inzake visserijovereenkomsten moet worden heroverwogen. Door overexploitatie van viswateren vervallen mensen in de ontwikkelingslanden tot nog grotere armoede en wordt het mariene milieu beroofd van een vitale schakel in de voedselketen.
Als de Unie een visserijovereenkomst sluit met een derde land, moet het totale bedrag voor de financiële compensatie aan dat land naar onze mening worden verstrekt door die EU-lidstaten waarvan de vissersvaartuigen gebruikmaken van de mogelijkheden van de desbetreffende overeenkomst. Die lidstaten moeten dan later ieder voor zich bepalen of zij op hun beurt deze uitgave zullen financieren door belastingen te heffen op hun respectieve vissersvaartuigen. Dit is een principieel standpunt van de Zweedse partij Junilistan inzake de visserijovereenkomsten van de EU met derde landen.
Afzonderlijke amendementen van het Parlement zijn positief, bijvoorbeeld passages over een duurzaam beheer van de visserijmiddelen. Deze voorstellen zijn echter uiterst beperkt.
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   Wij hebben voor dit verslag gestemd om de vangstmogelijkheden voor de communautaire vloot, inclusief de vijf vaartuigen met drijvende beug, in deze wateren tot en met 30 juni 2007 te garanderen. Het vorige protocol verstreek op 30 juni 2003 en werd met een jaar verlengd.
Deze overeenkomst voorziet in een financiële tegenprestatie van ongeveer 1 miljoen euro, visserijrechten van 9000 ton per jaar, 1300 brt per maand voor demersale soorten en werk voor 48 Franse, Spaanse en Portugese vaartuigen. De Commissie heeft een kosten-batenanalyse van deze overeenkomst gemaakt, waaruit bleek dat het protocol neerkwam op een substantiële subsidie aan de EU-tonijnvloot in deze wateren; het leidde tot een toegevoegde waarde voor de vloten van 1,7 miljoen euro. De toegevoegde waarde voor de Ivoriaanse economie werd geraamd op 2,5 miljoen euro.
Ondanks de prijzenswaardige aandacht voor de duurzaamheid van de visserij in Ivoorkust en voor de bescherming van de lokale traditionele visserij, is dit protocol onvoldoende benut, behalve wat betreft de tonijnvisserij met de zegen. Dit verklaart ook de huidige staat van de communautaire zeevloten, met name in Portugal. Er moet beslist een beoordeling van deze situatie plaatsvinden en van de spreiding van de vangstmogelijkheden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Zoals ik reeds bij talrijke gelegenheden heb gezegd, is de visserij van bijzondere betekenis voor Portugal. De verdediging van nationale belangen is voor mij dan ook het belangrijkste uitgangspunt bij het ontwikkelen van een visie op dit verslag.
Omdat de vangstmogelijkheden voor vijf vaartuigen met drijvende beug zijn gehandhaafd, worden deze belangen volgens mij voldoende beschermd en daarom heb ik voor dit verslag gestemd. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   Ik ben het eens met wat de rapporteur zegt over de doelstelling om de financiële structuur te vereenvoudigen teneinde de doelmatigheid van de uitgaven en de transparantie te verhogen. Net als zij betwijfel ik of het financieel beheer in de toekomst daadwerkelijk eenvoudiger zal worden. Er moeten twee systemen voor financieel beheer met een verschillende betaalwijze en vastlegging worden opgezet en de lidstaten moeten eveneens extra stukken ter beschikking stellen. Administratieve transacties moeten derhalve worden aangepast en dit kan averechts uitwerken voor boeren en allen die bij plattelandsontwikkeling zijn betrokken.
De essentie van de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid is te vinden onder de noemer “modulatie/degressiviteit”, als het gaat om de criteria en de bedragen die moeten worden gestort in de beide fondsen - het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO). Gezien het huidige debat in het Parlement en de Raad over de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 zal daarin geen verandering worden aangebracht, integendeel. De bedragen die tot dusver op tafel zijn gelegd, laten zien welke druk de grotere landen met het oog op hun financiële bijdrage uitoefenen, en luiden het einde in van een cohesiebeleid en een gemeenschappelijk landbouwbeleid waarmee de voedselsoevereiniteit, kleine en middelgrote boerenbedrijven en het platteland worden beschermd. Portugal en kleine en middelgrote boerenbedrijven zullen de grootste verliezers zijn. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   De financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moet op het juiste moment worden besproken en de doelstellingen van die bespreking moeten duidelijk zijn. Het hele vraagstuk van landbouw en platteland, het milieu en de wezenlijke instandhouding van het evenwicht tussen het gebruik van middelen en de economische levensvatbaarheid en duurzaamheid daarvan, dienen voldoende aandacht te krijgen en tot in detail te worden behandeld. Ik ben het eens met de politieke gezichtspunten van dit verslag. Het betreft een vereenvoudiging die er mogelijk voor kan zorgen dat de programma’s en fondsen in kwestie effectiever worden uitgevoerd en benut en dat het toezicht daarop gemakkelijker wordt. Daarom steun ik het voorstel dat voor ons ligt, ongeacht de toekomstige koers van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wij steunen in principe de kaderovereenkomst, om ervoor te zorgen dat het praktische werk in het Parlement goed functioneert en dat de werkzaamheden van de Commissie, met onder andere haar deskundigengroepen, worden doorgelicht.
We hebben besloten het verslag te steunen, ondanks de formulering in overweging A, die misleidend is en waarin beweerd wordt dat de aanneming van een Grondwet voor Europa de democratie in de EU zou verdiepen. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   – Mijn Britse collega’s van de Conservatieven en ik zijn er voorstander van de betrekkingen tussen de Europese Commissie en het Europees Parlement te verbeteren en wij juichen met name de oproep tot grotere transparantie toe.
Wat de selectie van commissarissen betreft, is een aantal van de betreffende procedures echter nog voor verbetering vatbaar en er is op dit niveau meer behoefte aan dat er verantwoordelijkheid wordt afgelegd.
Om die reden hebben mijn collega’s en ik ons tijdens de uiteindelijke stemming over dit verslag onthouden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Bij talrijke gelegenheden heb ik zeer uitvoerig het institutionele model besproken dat ik voor Europa het geschiktst acht. Daarom wil ik dat nu niet nogmaals doen, ofschoon ik het wel belangrijk vind dit even te melden.
Niettemin is er één aspect waarover men het, ongeacht de heersende opinies, eens moet zijn: communautaire instellingen dienen eendrachtig samen te werken. Dan kan de EU soepel functioneren, waarvan ik een hartstochtelijk pleitbezorger ben.
In het licht van het bovenstaande denk ik dat dit verslag mijn steun verdient en daarom heb ik voorgestemd. 

Seán Ó Neachtain (UEN ),
   . – Als lid van de Commissie vervoer en toerisme sta ik voor de volle 100 procent achter het verslag-Koch dat beoogt zitverankeringen en hoofdsteunen verplicht te stellen voor alle voertuigen – minibusjes, bussen, touringcars, lichte bedrijfsvoertuigen en vrachtwagens. Deze veiligheidssystemen zullen vanaf 2006 in alle voertuigen worden ingevoerd.
Mijns inziens is deze richtlijn rijkelijk laat. Het valt zeer te betreuren dat hij voor veel vervoergebruikers in Ierland, en ongetwijfeld ook in andere lidstaten, eenvoudig te laat is gekomen. Helaas is het te vaak zo dat er verschrikkelijke ongevallen moeten gebeuren voordat men overgaat tot het verbeteren van de verkeers- en vervoersveiligheid. 

Proinsias De Rossa (PSE ),
   In het licht van de tragische gebeurtenissen in Meath, in Ierland, waarbij vijf jonge mensen om het leven kwamen door een ongeluk met een schoolbus, is het dringend noodzakelijk om voort te maken met, onder andere, maatregelen voor het installeren van veiligheidsgordels en kinderbeveiligingssystemen in alle bussen, met inbegrip van schoolbussen. Deze richtlijn dient zo snel mogelijk goedgekeurd en ten uitvoer gelegd te worden. Verzoeken om tijdelijke ontheffing dienen tot een absoluut minimum te worden beperkt en zorgvuldig door de Commissie te worden bestudeerd. De tenuitvoerlegging van deze richtlijn dient tevens te worden gekoppeld aan de volledige naleving van Richtlijn 2003/23/EG waarin het dragen van veiligheidsgordels in bussen, waar deze zijn aangebracht, verplicht wordt gesteld vanaf mei 2006. Een ongeval zoals dat van afgelopen maandag mag zich niet meer voordoen. 

Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou er de voorkeur aan hebben gegeven tegen amendement 61, dat publieke of politieke personen betreft, te stemmen. Ik had liever de oorspronkelijke versie van de Commissie gehad, waarin staat dat alleen omvangrijke of complexe financiële of zakelijke transacties in de markt in de categorie “publieke of politieke personen” moeten worden ondergebracht. De oorspronkelijke versie van de Commissie op dat punt zou veel beter zijn geweest dan de compromistekst die is aangenomen. 
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   Ik vrees dat het Europees Parlement een bok heeft geschoten door te zwichten voor de eisen van de zogenaamde “politieke correctheid”.
De FATF heeft aanbevelingen gedaan met betrekking tot “publieke of politieke personen”. Het is niet meer dan normaal om het misbruik van middelen, dat tot in de hoogste regionen van bepaalde staten wordt gepleegd, te bestrijden.
De Europese Unie moet deze aanbevelingen omzetten maar ze mag niet verder gaan, om geen andere problemen te veroorzaken. Ik verbaas me echter over de ruime definitie van “publieke of politieke personen” die wordt gehanteerd, namelijk dat het gaat om natuurlijke personen die een prominente publieke functie uitoefenen, hun familieleden en zelfs hun relaties. Een dergelijke definitie gaat dermate ver dat men zich kan afvragen wie hier eigenlijk niet onder valt. Als er geen onderscheid wordt gemaakt tussen communautaire en niet-communautaire burgers gaan we lijnrecht in tegen onze principes waarop het communautair recht is gebaseerd. Een lidstaat van de Unie kan niet een andere lidstaat op één lijn stellen met een derde land.
De Commissie economische en monetaire zaken heeft wat dit betreft het meest geschikte voorstel gedaan. Ik betreur dat er niet naar haar is geluisterd, want de bestrijding van het witwassen van geld is niet gebaat bij een vaag instrument dat alleen maar tot versnippering en ondoelmatigheid zal leiden.
Om bovenstaande redenen heb ik tegen het verslag-Nassauer gestemd.
David Martin (PSE ),
    Ik neem met voldoening kennis van deze poging om voort te bouwen op de oorspronkelijke richtlijn uit 1991 inzake het witwassen van geld. Het is van vitaal belang om stappen te ondernemen tegen dergelijke criminaliteit, die het vertrouwen in de financiële stelsels van de EU kan ondermijnen en in nauw verband kan worden gebracht met de financiering van terrorisme.
Ik ben ingenomen met de op risico gebaseerde aanpak die de Commissie hanteert met betrekking tot de verplichtingen voor hen waarop de richtlijn van toepassing is. Dit betekent dat de richtlijn geen “customer due diligence” vereist als er bij de desbetreffende financiële transacties sprake is van slechts een minimaal risico van witwassen van geld. Het minimale risico van witwassen van geld of van financiering van terrorisme rechtvaardigt daarnaast het besluit om bedrijven die slechts nu en dan beperkte financiële diensten aanbieden uit te zonderen van de richtlijn.
Hoewel het witwassen van geld wordt gedefinieerd als een strafbaar feit waarvoor sancties uit hoofde van het strafrecht worden geëist, dient de richtlijn zich te beperken tot de uitbanning van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme. Besluiten over de strafoplegging moeten aan de lidstaten zelf worden overgelaten.
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Hoewel het witwassen van geld niet uitsluitend gerelateerd is aan terrorismefinanciering, is het wel zo dat dit “misdrijf voor echte criminelen” een belangrijke rol speelt in de financiering van terroristische activiteiten.
Europa mag nooit vergeten dat terrorisme een reële en permanente dreiging vormt, waartegen we moeten optreden. Dit geldt zowel voor het “nieuwe terrorisme”, dat sinds 11 september een andere omvang en betekenis heeft gekregen, als voor vormen van terrorisme die al veel langer bestaan en nog steeds in Europa voorkomen, bijvoorbeeld aanslagen van de ETA.
Voor de bestrijding van terrorisme zijn derhalve niet-aflatende waakzaamheid en vastberadenheid nodig. De wetgeving moet worden gewijzigd, zonder echter individuele of collectieve vrijheden aan te tasten; dat geldt zowel voor de vrijheid van meningsuiting als voor economische vrijheden. We moeten echter ook weten welke eisen we aan marktdeelnemers kunnen stellen en welke gerechtvaardigd, redelijk en effectief en welke onwerkbaar, ineffectief of simpelweg onredelijk zijn. We moeten een balans zien te vinden tussen vrijheid en veiligheid en ervoor zorgen dat de een niet ten koste van de ander gaat. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Dit verslag gaat over de communautaire strategie ter bevordering van het belangrijke doel om gelijke kansen voor mannen en vrouwen te bereiken.
Wij hebben tegen dit verslag gestemd, omdat wij het vertrouwen hebben dat de respectieve nationale parlementen van de lidstaten deze belangrijke kwestie op passende wijze zullen aanpakken. Wij zijn principieel tegen de algemene trend dat de EU-instellingen op steeds meer gebieden invloed en bevoegdheden nastreven. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   Ik wil mevrouw Kratsa-Tsagaropoulou graag feliciteren met haar belangrijke verslag over het voorstel voor een beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Beschikking 2001/51/EG van de Raad betreffende het programma in verband met de communautaire strategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen en Besluit nr. 848/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma ter bevordering van organisaties die op Europees niveau op het gebied van de gelijkheid van mannen en vrouwen actief zijn. Ik juich dit verslag toe en met name de opmerking dat deze twee programma’s tot eind 2006 moeten worden verlengd.
Hoewel deze programma’s in de toekomst naar verwachting zullen worden gewijzigd, is het op dit moment essentieel dat de werkzaamheden die Europa op dit gebied verricht, door voortgezette en aanvullende actie worden ondersteund totdat de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 zijn vastgesteld. Dit is vooral van belang nu de EU uit 25 landen bestaat.
David Martin (PSE ).
   – Ik ben zeer ingenomen met dit initiatief om de gelijkheid van mannen en vrouwen op Europees niveau te bevorderen. Als we een beter evenwicht willen bereiken op het gebied van gendergelijkheid, dan moeten we toch zeker op alle niveaus naar hetzelfde doel toe werken.
Het is zaak dat er ook na 31 december 2005 steun gegeven wordt aan deze twee programma’s, zodat waardevolle prioritaire thema’s als gelijke beloning, combinatie van werk en gezin, rollenpatronen en stereotypen ondersteund kunnen blijven worden.
Ik schaar mij daarom achter de oproep van de rapporteur om in het kader van de nieuwe financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013 de nodige budgettaire voorzieningen te treffen voor de financiering van het actieprogramma in verband met de communautaire strategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen, alsmede voor de financiering van het communautair actieprogramma ter bevordering van organisaties die op Europees niveau op het gebied van de gelijkheid van mannen en vrouwen actief zijn. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   Gezien de koers van de actieprogramma’s en de noodzaak om het tijdpad voor de financiering ervan aan te passen aan de vaststelling van de financiële vooruitzichten voor 2007-2013 vind ik dat mijn stem moet weerspiegelen wat in het verslag staat en daarom geef ik mijn steun aan dit verslag. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   Ik heb bijzondere belangstelling voor vraagstukken die te maken hebben met verkeersveiligheid, als lid en vice-voorzitter van de Commissie vervoer en toerisme en meer in het algemeen.
Daarom en omdat in het verslag redelijke en werkbare voorstellen worden gedaan, heb ik voorgestemd. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   Wij vinden het erg teleurstellend dat bij de stemming over dit verslag een belangrijk artikel over beperkingen aan het gebruik van voedings- en gezondheidsclaims was geschrapt. In het betreffende artikel werd de Commissie opgeroepen specifieke voedingsprofielen op te stellen waaraan levensmiddelen moeten voldoen om van voedings- of gezondheidsclaims te mogen worden voorzien. De voedingsprofielen moesten worden opgesteld aan de hand van de hoeveelheden vetten, verzadigde vetzuren, suikers en zout/natrium die in het levensmiddel aanwezig zijn.
Wij betreuren ook dat de bepalingen met betrekking tot situaties waarin gezondheidsclaims worden toegestaan, zijn afgezwakt. In het oorspronkelijke voorstel moest er een goedkeuring voor deze claims worden verleend of moesten ze worden bewezen. In het amendement dat zojuist is aangenomen, worden echter alleen de relevante autoriteiten geïnformeerd over het gebruik van gezondheidsclaims en vindt er uitsluitend bij twijfel een beoordeling plaats. Deze gang van zaken wordt gerechtvaardigd door te stellen dat hij minder bureaucratisch is, maar in werkelijkheid worden de consumenten er de dupe van.
Het is wezenlijk dat consumenten voorgelicht en beschermd worden. Dit recht mag niet ondergeschikt worden gemaakt aan de economische en financiële belangen van degenen die prioriteit geven aan kostenvermindering ongeacht de nadelige gevolgen ervan voor de consument. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Voorwaarden voor de interne markt zijn samenwerking en harmonisatie van de wetgeving van de lidstaten. Het is echter belangrijk dat er rekening wordt gehouden met de proportionaliteit in de wetgeving en met de rol en de betekenis van de nationale parlementen. Wij zijn van mening dat het in eerste instantie de lidstaten zijn die regels moeten aannemen betreffende voedingsclaims en gezondheidsclaims met betrekking tot levensmiddelen.
Wij staan kritisch tegenover diverse artikelen van de Commissie, bijvoorbeeld artikel 4, waarin staat dat de Commissie het recht moet hebben om voedingsprofielen op te stellen die gevolgd moeten worden bij gezondheidsclaims in verband met reclame, en artikel 11, betreffende regelingen om te bepalen welke impliciete gezondheidsclaims niet zijn toegestaan. Het Europees Parlement heeft echter een aantal positieve amendementen toegevoegd, en daarom hebben wij besloten het verslag in zijn geheel te steunen.
Françoise Grossetête (PPE-DE ),
   Ik heb voor deze verordening gestemd.
Onze voedingsproducten worden vandaag de dag overladen met een teveel aan claims, waardoor de consument bij het maken van een keuze door de bomen het bos niet meer ziet. Bovendien zijn bepaalde al te algemene vermeldingen als “gezond” of “goed voor u” van elke wetenschappelijke onderbouwing verstoken en kunnen deze zelfs misleidend zijn voor de koper.
Het lijkt dan ook volstrekt gerechtvaardigd dat als mensen voedingsmiddelen op de markt brengen die vergezeld gaan van een voedingsclaim, zij deze ook kunnen onderbouwen. Dat is de gedachte achter deze verordening.
De lokale producenten en de KMO’s mogen echter niet de dupe worden van dit systeem. Ik ben dan ook voorstander van maatregelen om deze bedrijven bijzondere steun te verlenen voor het voorbereiden van de dossiers en voor de kosten waarmee een en ander gepaard gaat. 
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   Ik ben tegen het opnemen van wijn in het voorstel voor een verordening inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen, in artikel 4 waarvan wordt voorzien in een verbod op voedings- en gezondheidsclaims voor dranken met een alcoholgehalte van meer dan 1,2 volumeprocent.
De etikettering van wijn is al aan een pakket zeer strenge regels gebonden. Bovendien zijn de heilzame effecten van een gematigde wijnconsumptie inmiddels door wetenschappers erkend. Wijn is naast voedingsmiddel ook tonicum, zenuwstillend middel, digestief en antiallergeen, en kan als een doelmatig preventief middel werken tegen vaatziekten, kanker en dementie.
U zult erkennen dat het jammer zou zijn wanneer consumenten niet meer op deze heilzame werkingen gewezen mogen worden en hun niet meer mag worden duidelijk gemaakt dat wijn, indien met mate geconsumeerd – dat geldt voor ieder voedingsmiddel –, kan bijdragen aan een gezonde voeding en een goede gezondheid.
Tenslotte maakt de consumptie van wijn deel uit van een duizendjarige Europese traditie, die ieder land volgens zijn eigen voedingsgewoonten heeft overgenomen.
Een verbod op claims voor alle Europese landen zou erop neerkomen dat volkomen voorbij gegaan zou worden aan de band die ieder land van de Europese Unie met dit traditionele product heeft, en zou schade kunnen berokkenen aan een belangrijke Europese sector die momenteel de ergste crisis in zijn bestaan doormaakt. 
Toine Manders (ALDE ),
   . Ik heb gemeend vóór amendement 29 te moeten stemmen dat de door de Commissie voorgestelde voedingsprofielen schrapt. Ik begrijp de afwijkende positie van collega Jules Maaten, daar hij als schaduwrapporteur van de ALDE geacht wordt de overeengekomen groepslijn uit te dragen.
Uitgangspunt bij het voeren van voedings- en gezondheidsclaims op levensmiddelen moet zijn dat er geen goede of slechte levensmiddelen zijn, maar alleen goede of slechte eetgewoonten. Claims op voedingsmiddelen moeten wetenschappelijk onderbouwd zijn en hoeven niet binnen een door de overheid opgelegd profiel te passen. Bovendien staan uniforme voedingsprofielen op gespannen voet met de variëteit aan levens- en eetpatronen in de lidstaten van de Europese Unie. De introductie van voedingsprofielen als voorwaarde van het mogen dragen van voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen is derhalve een inbreuk op de principes van subsidiariteit en proportionaliteit. Een ander bezwaar dat aan het concept van voedingsprofielen kleeft is de buitenproportionele lastendruk die dat met zich mee brengt voor het midden- en kleinbedrijf, welke nota bene sterk vertegenwoordigd is in de voedingsmiddelenindustrie. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   Het economische model dat wij voorstaan, zorgt enerzijds voor vrijheid en ondernemingszin en anderzijds voor overheidscontrole die waarborgt dat bepaalde grondregels worden gerespecteerd. Deze grondregels verschaffen objectieve voorwaarden op basis waarvan consumenten goed geïnformeerd hun eigen keuzes kunnen maken.
Omdat het voorstel dat voor ons ligt, aan dit doel beantwoordt, heb ik voorgestemd. 

Jens-Peter Bonde (IND/DEM ),
   Voedings- en gezondheidsclaims.
Vandaag is er gestemd over kwesties die cruciaal zijn voor de Deense situatie op het gebied van milieu en gezondheid.
In Denemarken hebben we een gezondheidsbeleid dat gebaseerd is op een evenwichtig dieet met gezonde en natuurlijke levensmiddelen. Dat betekent dat we er in Denemarken tot nu toe in geslaagd zijn om onze verboden op gezondheidsclaims, op kunstmatig verrijkte levensmiddelen en op toevoeging van vitaminen en mineralen te handhaven.
In een groot aantal lidstaten van de EU heeft een omvangrijke liberalisering van levensmiddelen langzamerhand geleid tot een noodzakelijke behoefte aan strikte regelgeving op dit gebied, waarmee de veiligheid en gezondheid van de consumenten wordt geregeld en gegarandeerd. Volksgezondheid en consumentenbescherming gaan hand in hand.
In Denemarken willen we een hoog beschermingsniveau handhaven, maar dat vereist dat wij onze regelingen handhaven, waaronder een nationaal verbod op onnodige toevoeging van vitaminen en mineralen die de gezondheid schaden. Alleen op deze manier kunnen we onze burgers de gezondheidsgarantie geven waarop ze recht hebben.
Dank u voor uw stemmen. Dank u dat ik hier het woord mocht voeren. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    De resolutie verstrekt richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten. Hoewel er diverse goede voorstellen worden gedaan, vinden wij dat de EU zich niet met dit gebied moet bemoeien. Het werkgelegenheidsbeleid kan het beste worden bepaald in de afzonderlijke lidstaten, in overeenstemming met de specifieke situatie in elk van de betrokken landen.
Carl Lang (NI ),
   In het jaar 2000, tijdens de Europese Raad van Lissabon, werd ons beloofd dat de Europese economie in 2010 de meest concurrerende economie ter wereld zou worden. In het verslag-Mato Adrover wordt echter vastgesteld dat de doelstellingen op het gebied van groei en werkgelegenheid niet zijn gehaald. Wij zijn niet in het minst verrast. Het wonder dat voor 2010 werd voorspeld blijft uit.
Dit voorstel voor nieuwe richtsnoeren is overigens niets meer dan het zoveelste blijk van nobele bedoelingen dat een klap in het gezicht is van miljoenen mensen die in sociale onzekerheid en armoede van de hand in de tand leven.
Door elkaar af te troeven in demagogie trekt men een rookgordijn op waarachter voor werknemers een verschrikkelijke toekomst schuilgaat. Hun wacht de dreiging van “job dumping”, waarbij mensen zichzelf zo goedkoop mogelijk moeten verkopen terwijl de fabrieken in China en de boerderijen in Brazilië onze economie verwoesten, die doelbewust wordt geofferd op het altaar van de vrijhandel en de ongebreidelde globalisering.
De werkelijkheid in Europa is dat banen verloren gaan en de grote bedrijven massaal naar het oosten trekken alvorens Europa definitief te verlaten. De werkelijkheid is dat de banen Europa uitgaan terwijl de immigranten nodeloos blijven binnenstromen. In plaats van al die mooie woorden is het tijd om in actie te komen, opdat eindelijk de voorkeursbehandeling en de bescherming van nationale en communautaire belangen worden toegepast binnen een sterker gecontroleerde economie en arbeidsmarkt. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Wat de oprichting van een Europese Dienst voor externe acties betreft, hebben wij niet dezelfde visioenen als de Commissie constitutionele zaken van het Europees Parlement. De oprichting van deze dienst zou een stap zijn op de weg naar een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU waarbij de lidstaten dit politieke terrein geheel uit handen hebben gegeven aan de Unie.
Wij vinden dat iedere lidstaat van de EU zijn buitenlandse beleid naar eigen wensen moet blijven voeren, en dat dit beleid tot stand moet komen op basis van nationale parlementsverkiezingen of presidentsverkiezingen of op basis van nationale referenda. 

Jeanine Hennis-Plasschaert (ALDE ),
   . ik heb tegen de resolutie inzake arbeidsvoorwaarden voor mobiele werknemers die interoperabele grensoverschrijdende diensten verrichten gestemd. Deze resolutie verwelkomt een Richtlijn van de Raad die een overeenkomst tussen sociale partners tot wetgeving maakt. Deze overeenkomst tussen CER (industrie) en ETF (vakbonden) is niet nodig, we hebben al een Arbeidstijdenrichtlijn (2003/88) die prima op de mobiele werknemers van toepassing is. Daar komt bij dat de CER alleen de spoorwegbedrijven representeert die nationale monopolies hebben in de lidstaten. De ERFA, die kleinere bedrijven vertegenwoordigt, werd door de Commissie niet als sociale partner erkend. Terwijl de nieuwe Richtlijn juist voor deze kleine spoorwegbedrijven onmogelijke eisen stelt. Bijvoorbeeld dat een mobiele werker na één nachtrust van huis, per se de volgende nacht weer thuis moet spenderen. Dat is overregulering op zichzelf, maar ook een barrière voor nieuwe toetreders tot de markt. Nieuwe spelers op de markt die daadwerkelijk grensoverschrijdend vrachtvervoer aanbieden. Kortom, de EU kan deze Richtlijn niet gebruiken als het een modale verschuiving van vervoer over de weg naar vervoer over het spoor wil maken en als het de EU meer concurrerend wil maken in het kader van de Lissabonstrategie. Daarom heb ik tegen gestemd. 

David Martin (PSE ).
   – Ik juich het toe dat in dit verslag de nadruk wordt gelegd op het belang van onze betrekkingen met Rusland, onze naaste buur die door de uitbreiding van de EU steeds dichterbij komt. Ik ben het met de rapporteur eens dat het in ons beider belang is Rusland beter te integreren in de Europese structuren en een gemeenschappelijke aanpak te bereiken ten aanzien van de landen waarop onze nabuurschapsstrategie van toepassing is.
Als Rusland echter wil toetreden tot de WTO, dan zal het de WTO-regels moeten respecteren, en zal het met name namaak en piraterij van producten moeten uitbannen.
Ik deel de teleurstelling van de rapporteur over de ommekeer die zich lijkt voor te doen in de democratische ontwikkeling van Rusland en het feit dat het land enkele van de beginselen die vervat zijn in documenten van de OVSE en de Raad van Europa, niet in acht neemt. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   De duidelijke conclusie van het debat binnen de commissie over dit verslag was dat de EU door de recente uitbreiding nu anders tegen haar betrekkingen met Rusland aankijkt.
Naast haar eigen traditionele aandachtsgebieden, te weten democratisering, de eerbiediging van vrijheden, de naleving van internationale normen en het bepleiten van een economisch model waarin het vrije initiatief niet mag worden verward met de absolute vrijheid van enkelen of een vrijheid die wisselt met de machthebbers, ontdekt de EU nu ook de punten van zorg van de meeste nieuwe lidstaten. Deze punten moeten zonder voorbehoud integraal deel uitmaken van onze betrekkingen met Rusland.
Verder kunnen de recente berichten nauwelijks bemoedigend genoemd worden. Nadat de internationale gemeenschap in eerste instantie adequaat had gereageerd, heeft zij nu gegronde redenen om zich zorgen te maken over de situatie in Rusland en de plannen van dat land op het internationale vlak.
Desondanks moet niet onvermeld blijven dat goede betrekkingen met onze grote buur uitermate belangrijk zijn. 

Carlos Coelho (PPE-DE ),
    Als we een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand willen brengen, is het van fundamenteel belang dat de grondrechten worden verdedigd en bevorderd.
We moeten voorkomen dat een groot aantal agentschappen overlappende taken hebben en voor meer werk zorgen. Het nieuwe bureau heeft slechts nut als het de ontbrekende mechanismen voor gegevensverzameling kan creëren en als het kan bijhouden welke trends en processen in de lidstaten niets hebben opgeleverd. Anders is het moeilijk de ware omvang van de uitdaging te bepalen en de effectiviteit van de communautaire wetgeving op deze gebieden te beoordelen.
Bestaande agentschappen moeten in het nieuwe bureau worden opgenomen (zoals het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat, waarvan het functioneren veel te wensen overlaat).
Dit bureau zal als taak krijgen adviezen en aanbevelingen te verstrekken. Het zal zich niet bemoeien met de werkzaamheden van de instellingen die de besluiten nemen.
Ongewenste conflicten met soortgelijke organen als het hoge commissariaat voor de mensenrechten van de Raad van Europa moeten eveneens worden vermeden.
Ik ben ook ingenomen met het feit dat voorzitter Barroso een Groep van commissarissen voor grondrechten, antidiscriminatie en gelijke behandeling heeft opgericht, die een alomvattende en samenhangende strategie voor de bescherming van de mensenrechten moet vaststellen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   Het verslag behandelt de uitbreiding van het mandaat van het Europees waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat, om er een bureau voor mensenrechten van te maken. Zonder het resultaat van de referenda in de lidstaten te respecteren, komt het Parlement met een voorstel voor richtsnoeren voor de rol en de taken van de dienst, alsof de Grondwet reeds van kracht geworden is. Er is bovendien geen reden voor deze dienst, en het is onnodig dubbel werk om opnieuw een Europese organisatie op te richten die adviezen en aanbevelingen moet uitbrengen en die het bewustzijn van het publiek inzake mensenrechten moet verhogen. Dit is een gebied waar de Raad van Europa, de OVSE en diverse VN-organen reeds uitstekend werk verrichten.
Om deze redenen heeft de Zweedse partij Junilistan tegen het verslag gestemd. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   Wij hebben tegen het verslag gestemd omdat daaruit een obsessieve gerichtheid op tekorten en op het Stabiliteits- en groeipact spreekt, terwijl het probleem eerder economisch dan financieel van aard is. Het besef ontbreekt dat het probleem aan de vraagzijde ligt: er is meer koopkracht nodig en daarom moeten de lonen worden verhoogd. Het besef ontbreekt dat we een groot economisch probleem hebben en dat de productiesector daarom meer steun moet krijgen. Het is ook dringend noodzakelijk dat we vrijwaringsclausules voor de textielsector gaan toepassen. Op die manier redden we duizenden bedrijven van sluiting en voorkomen we dat het aantal werklozen ongecontroleerd toeneemt.
Tevens moeten we zo spoedig mogelijk een grondige effectbeoordeling verrichten van de Economische en Monetaire Unie en de stijging van de waarde van de euro, waarbij dient te worden gekeken naar het verlies aan concurrentievermogen van de Europese economie en naar de economische en sociale samenhang.
We dienen moed te tonen en het Stabiliteits- en groeipact af te schaffen en het te vervangen door een groei- en werkgelegenheidspact, met het accent op investeringen in de productiesector en op sociale vooruitgang.
De EU moet haar beleid drastisch wijzigen en een geheel nieuwe weg inslaan. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
    Het initiatiefverslag-Goebbels is het zoveelste flagrante voorbeeld van de manier waarop het Europees Parlement nationaal beleid tot een gemeenschappelijk EU-beleid tracht te maken. Er worden naar onze mening vele zeer gezonde standpunten naar voren gebracht over de manier waarop de economische groei moet worden gestimuleerd, over het belang van relevante investeringen, over de manier waarop milieu-investeringen kunnen bijdragen tot economische groei en de manier waarop werkloosheid leidt tot sociaal onrecht.
De Zweedse partij Junilistan vindt echter dat ieder land zelf moet bepalen welk type belastingsysteem het wil hebben of hoe het een land met groot concurrentievermogen denkt te worden. Institutionele concurrentie tussen de lidstaten zal aantonen welk systeem het meest succesvol is. Andere landen zullen een dergelijke gevestigde “beste praktijk” dan volgen, vanuit welbegrepen eigenbelang. 

Jan Andersson (PSE ),
   Wij steunen het verslag over de agenda voor het sociaal beleid voor de periode 2006-2010. Wat betreft de passage over een wetgevingsinitiatief “teneinde (…) een minimuminkomen te garanderen”: dit interpreteren wij als een streven naar wat wij in Zweden bijstand noemen en niet naar de invoering van een systeem met minimumlonen.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   Zoals wij reeds in de plenaire vergadering hebben gezegd, zijn de voorstellen voor de sociale agenda veel te beperkend, als we 22 miljoen nieuwe banen willen scheppen om zo aan de doelstellingen van de Lissabon-strategie te voldoen, en als we de sociale integratie van de 70 miljoen mensen die onder de armoedegrens leven, willen bevorderen.
Op dit moment hebben we een sociale agenda nodig die werkelijk gericht is op sociale integratie. Tijdens de voorjaarstop bewoog de Raad zich evenwel in volkomen tegenovergestelde richting: hij beperkte de doelstellingen op het gebied van sociale integratie en armoedebestrijding tot kinderen en ging daarmee voorbij aan het feit dat het onmogelijk is kinderen te helpen zonder de situatie van volwassenen te veranderen. Hij verzuimde ook praktische maatregelen te treffen om de gelijkheid tussen mannen en vrouwen te bevorderen en de voortgang van dat proces te beoordelen, bijvoorbeeld als het gaat om de toegang tot de arbeidsmarkt met bijbehorende rechten en beloning, op welk gebied de situatie net zo slecht, zo niet slechter is dan vroeger.
De inkomensverdeling is nog steeds ontoereikend of is zelfs verslechterd en de rechten van arbeiders, gepensioneerden, gebruikers en consumenten zijn beperkt. Nu hangen hun ook nog de ontwerprichtlijnen betreffende de organisatie van de arbeidstijd en de totstandbrenging van een interne markt voor diensten boven het hoofd, die bij het Parlement in behandeling zijn. 
Toine Manders (ALDE ),
   . De VVD-delegatie heeft gemeend tegen het verslag-Oomen over de agenda voor het sociaal beleid voor de periode 2006 - 2010 te moeten stemmen. In het rapport wordt gewag gemaakt van een aantal zaken die juist niet op Europees niveau geregeld moeten worden, zoals het voorstel voor een wetgevingsinitiatief voor een Europees minimuminkomen. Voorts ziet de VVD weinig in het stimuleren van een Europees onderwijsmodel. Typische voorbeelden van ongewenste Brusselse inmenging en ondermijning van de nationale soevereiniteit, voor de VVD onaanvaardbaar.
Ook het verzoek aan de Europese Commissie om een vrijwillig kader voor grensoverschrijdende collectieve onderhandelingen op te stellen is overbodig. Sociale partners opereren al Europees en kunnen dat veel beter onderling regelen. Klap op de vuurpijl is de stortvloed aan nieuwe richtlijnen die wordt voorgesteld in het rapport. Veel van deze wetgeving legt een verstikkende deken over ondernemers heen, waardoor zij niet meer aan ondernemen toe komen. Dit zou een boemerangeffect op de werkgelegenheid kunnen hebben, wat volgens mij nooit de bedoeling kan zijn van sociaal beleid. Voor de VVD is beste sociale beleid op Europees niveau het scheppen van banen. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   De herziening van de Lissabon-strategie is gebaseerd op de volgende drie zaken: concurrentievermogen, groei en werkgelegenheid.
Om de sociale component nieuw leven in te blazen, heeft de Raad een nieuwe sociale agenda (2006-2010) opgesteld, die volgens mij niet aan de mogelijk gerechtvaardigde verwachtingen zal kunnen voldoen.
Ik heb geen bezwaar tegen de onderliggende gedachte van de totstandbrenging van een Europese “arbeidsmarkt” of tegen de diverse maatregelen die worden voorgesteld, zoals het afsluiten van grensoverschrijdende collectieve arbeidsovereenkomsten, het bevorderen van de werkgelegenheid voor vrouwen en de armoedebestrijding.
Mijn kritiek ligt op een ander vlak. Ik heb het idee dat dit vage en niet werkelijk bindende instrument niet het meest passende of evenwichtige antwoord is op de dringende noodzaak van modernisering om zo groei en meer concurrentievermogen te bewerkstelligen.
De sociale agenda hecht bijvoorbeeld weinig belang aan de plaatselijke economie en kleine en middelgrote ondernemingen, die zeer belangrijk zijn voor de economische ontwikkeling en het scheppen van banen en 90 procent van de bedrijfsactiviteiten in Europa voor hun rekening nemen.
Mijn algemene indruk is dat het een opsomming van goede politieke bedoelingen betreft. Met andere woorden, ik ben het eens met de diagnose, maar ik ben bang dat de aanbevolen behandeling niet de geschiktste is.
Ik heb voor dit verslag gestemd omdat ik het eens ben met de opmerkingen die de Commissie daarin over dit initiatief maakt. 
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
