Stand van de onderhandelingen over het klimaat- en energiepakket (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de stand van de onderhandelingen over het klimaat- en energiepakket.
Andris Piebalgs
Mijnheer de Voorzitter, het debat van vandaag is bijzonder belangrijk omdat wij op het punt staan overeenstemming te bereiken over het klimaat- en energiepakket. Ik dank het Parlement en met name de heer Turmes, mevrouw Niebler, de schaduwrapporteurs en de rapporteurs voor advies voor het uitstekende werk dat zij hebben verricht. Wij zijn allen onder de indruk van de ernst en de constructieve aanpak van alle betrokkenen. Het is vooral die houding die ons zo dicht bij een overeenkomst heeft gebracht.
De laatste trialoog over de richtlijn is vanochtend om 1.30 uur afgerond. Er is enorme vooruitgang geboekt en kennelijk blijven er nog maar een paar onopgeloste vraagstukken over. Dit betekent dat onze doelstelling bijna bereikt is. Wij staan op het punt om een regelgevingskader voor hernieuwbare energiebronnen aan te nemen dat tastbare gevolgen zal hebben voor de voorzieningszekerheid, het Europese concurrentievermogen en ook voor de duurzaamheid.
De vooruitzichten zijn zo buitengewoon goed dat wij in de komende dagen definitief onze instemming zullen kunnen geven aan het voorstel om het aandeel van de hernieuwbare energie in de Gemeenschap tegen 2020 vast te stellen op 20 procent. Wij zullen tevens kunnen bevestigen dat dit streefcijfer zal worden opgesplitst in juridisch bindende streefcijfers voor de lidstaten, zodat zekerheid voor investeringen wordt geboden. Wij zullen overeenstemming bereiken over de mechanismen voor flexibiliteit en samenwerking die de lidstaten in de gelegenheid moeten stellen hun streefdoelen te halen door gebruik te maken van kosteneffectieve samenwerkingsformules. Wij zullen overeenstemming bereiken over de doelstelling dat 10 procent van de brandstof voor vervoer afkomstig moet zijn van hernieuwbare energiebronnen en over het creëren van stimulansen voor biobrandstoffen van de tweede generatie en het gebruik van hernieuwbare energie voor elektrische voertuigen. Wij zullen overeenstemming kunnen bereiken over een toonaangevende reeks duurzaamheidscriteria voor biobrandstoffen die zullen worden toegepast om de voornoemde doelstelling te verwezenlijken. Wij zullen overeenstemming kunnen bereiken over een waaier van maatregelen die ten doel hebben een eind te maken aan de administratieve barrières die een definitieve doorbraak van de hernieuwbare energie in de weg staan, teneinde de toegang van deze energiebronnen tot de elektriciteits- en energienetwerken te waarborgen. Twee of drie jaar geleden konden wij ons niet voorstellen dat een dergelijk doel binnen de mogelijkheden lag. Er zijn werkelijk grote stappen gezet in de richting van de verwezenlijking van de doelstellingen van het Europese energiebeleid.
Ik heb hier al verwezen naar de samenwerkingsmechanismen. Welnu, de vraag of deze mechanismen in 2014 op de een of andere manier herzien moeten worden, schijnt het belangrijkste struikelblok van de onderhandelingen te zijn. De Commissie begrijpt volkomen dat deze herziening voor het Parlement een reden tot bezorgdheid is, met name gelet op het feit dat een van de hoofddoelen van de richtlijn is om een rechtskader voor investeringen te creëren dat duidelijk is en zekerheid biedt. Tezelfdertijd zijn wij ons er echter van bewust dat het flexibiliteitsmechanisme waarin de richtlijn voorziet enkele elementen omvat die vooralsnog niet getoetst zijn. Wij kunnen derhalve niet garanderen dat alle onderdelen ervan tot in de details in orde zijn. Daarom zijn wij in beginsel niet gekant tegen een herziening van de werking van deze mechanismen, op voorwaarde dat niet aan het streefdoel wordt getornd. Kortom, indien wordt overeengekomen dat een dergelijke herziening nodig is, moet onzes inziens worden gewaarborgd dat de streefdoelen en ambities van de richtlijn in geen geval ter discussie zullen worden gesteld.
Ik vertrouw erop dat de instellingen erin zullen slagen een passend antwoord te vinden voor dit nog onopgeloste probleem. Als ik het proces in zijn geheel bekijk, stel ik met trots vast -ook u hebt reden om trots te zijn - dat de Raad en het voorzitterschap samenwerken en al heel wat hebben bereikt. De richtlijn zal de gehele Unie in de gelegenheid stellen de normen te halen die tot dusver slechts door een klein aantal lidstaten werden gehandhaafd. Dat is een enorme vooruitgang. Hiermee zet de EU een belangrijke stap voorwaarts en blijft zij een voortrekkersrol vervullen in de cruciale strijd tegen de klimaatverandering, zodat zij volgend jaar in Kopenhagen het voorbeeld kan geven en het voortouw kan nemen.
Ook in het kader van het onlangs aangenomen pakket over energieveiligheid is deze richtlijn een mijlpaal, aangezien zij een substantiële verbetering van de voorzieningszekerheid inhoudt. De richtlijn hernieuwbare energie is tot stand gekomen op basis van een zeer stimulerend samenwerkingsproces tussen de instellingen, waaraan het Parlement als volwaardige partner heeft deelgenomen. Het einde komt in zicht en uit de bereikte consensus blijkt dat het resultaat uitstekend is. Ik kijk vol verwachting uit naar de ophanden zijnde afronding van dit proces.
Stavros Dimas
Ik dank u allen voor het feit dat u mij vandaag de gelegenheid biedt om dit uitermate belangrijke vraagstuk samen met u te bespreken. Het door de Commissie voorgesteld pakket met klimaat- en energiemaatregelen is een van belangrijkste initiatieven die de Europese Unie in de afgelopen jaren heeft ontplooid. Met dit pakket zal de Europese Unie niet alleen haar milieudoelstellingen kunnen bereiken maar tevens een beslissende bijdrage kunnen leveren aan de totstandkoming van een nieuwe internationale overeenkomst over klimaatverandering. Als de Europese Unie haar geloofwaardigheid in de wereld wil handhaven moet zij dit maatregelenpakket aannemen.
Het debat van vandaag valt samen met de Internationale Klimaatconferentie in Poznan in Polen. Ons publiek wordt dus onvermijdelijk gevormd door niet alleen de Europese Unie maar ook de onderhandelaars in Poznan en meer algemeen de internationale gemeenschap. Dit maatregelenpakket zal de omschakeling van de Europese Unie naar een koolstofarme economie vergemakkelijken. Ook zal het de Europese industrie de kans bieden om in de wereld het voortouw te nemen op het gebied van schone technologieën en bijgevolg een concurrentievoorsprong te behalen.
De huidige economische crisis is geen reden om bij de pakken neer te zitten. Integendeel, zij is een stimulans om maatregelen te treffen tegen klimaatverandering. Juist tijdens een dergelijke economische recessie moeten inspanningen worden ondernomen om de productie en het verbruik van natuurlijke hulpbronnen en producten economisch rendabeler en efficiënter te maken. Bovendien wordt met energiebesparing en verbetering van de energie-efficiëntie de energiezekerheid van de Europese Unie bevorderd, omdat de aardolie- en gasimport zal afnemen. Het streven naar een koolstofarme economie zal innovatie aanmoedigen, nieuwe investeringskansen bieden en nieuwe groene banen creëren. Juist daarom is het klimaat- en energiepakket van de Europese Unie een deel van de oplossing van de huidige crisis. Het legt de basis voor een groene new deal, waarmee het internationaal concurrentievermogen van de Europese industrie kan worden versterkt.
Ik wil het Europees Parlement en het voorzitterschap van de Raad bedanken voor de uitstekende samenwerking die zij de Commissie hebben geboden tijdens de behandeling van zowel het energie- en klimaatpakket als de aanverwante voorstellen voor auto's en CO2 en de richtlijn inzake brandstofkwaliteit. Er is aanzienlijke vooruitgang geboekt bij de diverse aan de orde zijnde vraagstukken en ik ben optimistisch over de mogelijkheid om een akkoord in eerste lezing te bereiken. Het eindakkoord moet echter dusdanig zijn dat enerzijds de architectuur van het voorstel van de Commissie en onze milieudoelstellingen in tact blijven en anderzijds de inspanningen eerlijk worden verdeeld over de lidstaten.
Ik wil kort iets zeggen over de herziening van het emissiehandelssysteem. Om onze milieudoelstellingen te bereiken moeten wij ervoor zorgen dat met behulp van de emissieplafonds van het handelssysteem de emissie tot 2020 met 21 procent wordt verminderd in vergelijking met 2005. Dit is een cruciaal punt in het voorstel van de Commissie.
Ik wil ook nog kort iets zeggen over het gevaar van CO2-lekkage. De internationale overeenkomst inzake klimaatverandering is de meest efficiënte manier om dit gevaar het hoofd te bieden. Welke oplossingen ook in het kader van het maatregelenpakket worden afgesproken, zij moeten enerzijds de internationale overeenkomst ondersteunen en anderzijds operationeel zijn. De besprekingen daarover tussen de Raad, het Europees Parlement en de Commissie worden op intensieve wijze voortgezet. Ik ben optimistisch dat een tevredenstellende oplossing zal worden gevonden waarmee de milieudoelstellingen van het Commissievoorstel volledig geëerbiedigd kunnen worden.
Wat betreft het stelsel voor het verdelen van de inspanningen over de niet aan het handelsstelsel deelnemende lidstaten hebben de Raad en het Europees Parlement belangrijke vooruitgang gemaakt bij een aanzienlijk aantal vraagstukken. Een van de belangrijkste onderwerpen van discussie was de vraag hoe een passend evenwicht kon worden gevonden tussen soepelheid en effectiviteit bij de tenuitvoerlegging van onze doelstellingen. De Commissie heeft 3 procent als jaarlijkse limiet vastgesteld voor het mechanisme voor schone ontwikkeling, omdat op die manier een evenwicht wordt bereikt tussen soepelheid en emissievermindering binnen de Europese Unie. Samen met de mogelijkheid tot overdracht van emissierechten tussen lidstaten zal deze limiet de landen de mogelijkheid bieden om hun doelstellingen te bereiken. De Commissie is van mening dat soepelheid bij het verwezenlijken van de doelstellingen van de lidstaten gepaard moet gaan met een transparant en effectief handhavingssysteem. Dit beginsel is reeds met succes toegepast in het emissiehandelssysteem van de Europese Unie.
Tot slot is ook aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het voorstel van de Commissie voor de totstandbrenging van een rechtskader inzake het afvangen en opslaan van koolstof (CCS). Wat betreft het vraagstuk van de financiering van het CCS, waarvoor het Parlement bijzondere belangstelling heeft getoond, zijn reeds besprekingen gaande over de mogelijkheid om daarvoor de reserve voor nieuwkomers in het emissiehandelssysteem te gebruiken. Dit is een positieve ontwikkeling en gaat de richting uit van een oplossing. Ik dank u hartelijk en zal nu met belangstelling luisteren naar uw meningen.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, u ziet dat de heer Solana er niet is. In het debat van vandaag gaat het er echter vooral om dat we een voortgangsverslag over de trialoog willen hebben. Op dit moment heeft de Commissie, die nu uitgebreid aan het woord is geweest, haar werkzaamheden in het kader van de trialoog al afgerond, althans voor een groot deel. Het zijn de Raad en het Parlement die nog in onderhandeling zijn over de belangrijkste kwesties. Veel van de Parlementsleden die niet als rapporteur of in een andere functie aan deze onderhandelingen deelnemen, zouden vanmorgen de kans hebben om hier in de plenaire vergadering - en dat is ook de reden waarom de Conferentie van voorzitters dit debat wilde - te horen wat de stand van zaken is en daarover van gedachten te wisselen.
Het vliegtuig uit Parijs is zojuist geland, heb ik gehoord. De heer Borloo is op weg hier naartoe. Ik vind dat we het debat eigenlijk moeten opschorten tot de heer Borloo hier is en dat we dan moeten luisteren naar de Raad en verder discussiëren. Ik voel er namelijk niets voor dat we hier een show opvoeren. Ik wil vanmorgen van de Raad horen wat de state of play is. De Raad wil dat we als Parlement vóór eind december in een buitengewone procedure een heel pakket afhandelen. Dat is prima, maar dan moet de Raad wel op tijd hier zijn om het Parlement zijn standpunt uit de doeken te doen. Daarna kunnen we verder praten.
De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Schulz. Volgens de agenda krijgen de heer Borloo en ook de heren Dimas en Piebalgs nogmaals het woord na afloop van de interventies van de fractievoorzitters. En ze krijgen nog een keer het woord na afloop van het debat.
En laat ik u nog een ding zeggen, mijnheer Schulz. Het Europees Parlement past zijn agenda van de plenaire zittingen niet aan de agenda's van de deelnemers aan. De agenda's van de deelnemers aan de plenaire zittingen dienen zich aan de agenda van het Europees Parlement aan te passen. De volgende spreker, namens de fractie van de Europese Volkspartij...
(Protest)
De zaak is afgehandeld, mijnheer Schulz.
(Protest)
Hartmut Nassauer
, namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil u vragen mij het woord te geven in verband met een beroep op het Reglement.
Ik verzoek u de vergadering te schorsen tot de heer Borloo hier is, niet de agenda te wijzigen, maar alleen de vergadering kort te onderbreken tot de heer Borloo hier is. Dat is mijn verzoek.
De Voorzitter
Dames en heren, ik heb net al gezegd dat het Parlement zijn agenda niet aanpast aan gebeurtenissen op de agenda van de deelnemers; dit zou ingaan tegen de waardigheid van dit Huis en het respect tussen de instellingen onderling.
Ik heb dan ook geluisterd naar uw bijdragen inzake het verloop van deze vergadering en ben gekomen tot de conclusie die ik u zojuist heb medegedeeld. De heer Borloo spreekt na de fracties; en de heer Borloo spreekt nogmaals na afloop van het debat.
Graham Watson
Mijnheer de Voorzitter, u kunt het niet laten bij zo'n beroep op het Reglement. Het is duidelijk dat de leden van dit Parlement wensen dat de heer Borloo hier aanwezig is. Zij willen horen wat hij te zeggen heeft voordat het debat wordt geopend. Ik verzoek u dan ook te wachten.
(Applaus)
De Voorzitter
Dames en heren, denk eraan dat de plenaire vergadering het laatste woord heeft. Daarom stel ik voor dat we hierover gaan stemmen. We gaan stemmen over de vraag of de plenaire vergadering van het Parlement moet worden onderbroken totdat de heer Borloo aanwezig is.
(Het Parlement willigt het verzoek in)
(De vergadering wordt om 8.50 uur onderbroken en om 9.05 uur hervat)
Jean-Louis Borloo
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen hoop ik dat u mijn verontschuldigingen aanvaardt voor het feit dat ik het verkeer in Brussel had onderschat.
Mijnheer Piebalgs en mijnheer Dimas, ik dank u voor het feit dat u met dit debat hebt ingestemd en voor uw intensieve samenwerking op het gebied van het klimaat- en energiepakket, waarmee u na Bali onder het Sloveense voorzitterschap aan de slag bent gegaan, en ook daarna tijdens de Informele Raad in Saint Cloud in augustus en gedurende de vijf maanden van dit voorzitterschap. Het is ons gezamenlijk streven om tot een overeenkomst in eerste lezing te komen, op basis van een tijdschema waarin rekening gehouden wordt met internationale verplichtingen en de verkiezingen voor het Europees Parlement.
Ik wil tijdens dit debat vooral luisteren naar wat u te zeggen hebt voordat ik weer terugga naar de Europese Raad Milieu, die vandaag ook de hele dag plaatsvindt. Ik zal aan mijn collega's verslag uitbrengen van onze besprekingen en uw commentaar. Ons werk had niet beter gecoördineerd kunnen worden en ik ben u er dankbaar voor dat u mij hier hebt uitgenodigd. Hieruit blijkt onze gezamenlijke wens om een uitgebreide overeenkomst te bereiken over het klimaat- en energiepakket.
Met de Conferentie van Poznan, die ook op dit ogenblik plaatsvindt, zijn we aangeland in de laatste fase. Deze conferentie moet de weg banen voor Kopenhagen in december 2009, op een moment dat de wereld nog twijfelt welke kant ze op wil en de lidstaten zeggen dat ze zich wel sterk willen maken om de transformatie te bespoedigen maar niet alleen en onder de voorwaarde dat hun inspanningen worden gefinancierd of dat ze steun ontvangen, en dat ze bereid zijn om te kijken naar hun productiemethoden en hun consumptie mits hun concurrentievermogen niet in gevaar komt. De ogen van de wereld zijn deze maand, december 2008, op Europa gericht, omdat de gebeurtenissen van de komende dagen in Europa een soort oefening zijn, een voorproefje van wat tijdens de belangrijke mondiale besprekingen te gebeuren staat. Dat hoop ik althans.
Het klimaat- en energiepakket is een instructiepakket, een pakket inzake een enorm grote, maar beheerste overgang op het gebied van energie, economie en technologie, met een gedeelde modus operandi, een gedeelde reeks solidariteitsmechanismen en een gezamenlijke werkwijze en dat allemaal binnen een Unie van 27 landen die op democratische wijze toezeggingen doen.
Dit is waarschijnlijk de eerste keer in de nieuwe geschiedenis dat verschillende economieën op hetzelfde ogenblik en gezamenlijk proberen hun denkpatroon te veranderen. De economische ontwikkeling was nooit eerder zo sterk gekoppeld aan deze energievoorwaarden. Dames en heren, dit is de taak die de geschiedenis ons vandaag heeft toebedeeld. Als het gaat om het klimaat- en energiepakket, zijn wij de eerste economie ter wereld - 450 miljoen consumenten en 15 procent van de uitstoot van broeikasgassen - die probeert aan te tonen dat duurzame ontwikkeling op een schaal van 27 lidstaten mogelijk is, ondanks de uiteenlopende industriële, klimatologische, geografische en economische achtergronden.
Hieraan kunnen de andere werelddelen zien dat een van hun voornaamste partners zich reeds heeft verbonden. Hieruit blijkt dat het mogelijk is. U bent bekend met de drie doelstellingen: de beroemde "driemaal twintig”-doelstellingen, zoals ze vanouds worden genoemd, hoewel het percentage voor een van de 20-procent-doelstellingen in feite 20 of 30 is. De "driemaal twintig”-doelstellingen zijn dus: een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen van 20 procent ten opzichte van 1990, een aandeel van 20 procent voor hernieuwbare energiebronnen en een verbetering van de energie-efficiëntie van 20 procent. De Commissie heeft deze doelstellingen vertaald in vijf belangrijke ontwerpverordeningen: de ETS-richtlijn, ofwel het CO2-emissiehandelssysteem voor industrie en energieleveranciers, gericht op een vermindering van de emissies door de industrie van 21 procent vóór 2020, de richtlijn inzake gedeelde inspanning, die erop gericht is de uitstoot van broeikasgassen in niet-ETS-sectoren zoals bouw, vervoer en landbouw vóór 2020 met 10 procent terug te dringen, de richtlijn inzake hernieuwbare energiebronnen, die erop gericht is het aandeel van deze energiebronnen te vergroten van iets meer dan 8 procent in 2006 tot 20 procent, met een vermindering van 10 procent in de vervoerssector, de richtlijn inzake koolstofopvang en -opslag, die voorziet in de voorwaarden voor de opslag van koolstof, en tot slot de wetgeving inzake CO2-emissies afkomstig van motorvoertuigen, die erop gericht is de CO2-emissies tussen 2006 en 2008 terug te brengen van 160 naar 120 gram.
Alvorens uitvoerig stil te staan bij de onderhandelingen die nog alle kanten op kunnen gaan, wil ik graag vier algemene opmerkingen maken.
Ten eerste vormt dit complexe pakket een samenhangend, onafhankelijk en eerlijk geheel, waarbij voor iedereen ruimte is en iedereen een bijdrage kan leveren die is afgestemd op zijn eigen industriële, geografische of energiesituatie. Ik dank de Commissie en de vorige voorzitterschappen voor hun voortreffelijke collectieve inspanningen. Onze doelstelling is helder: een pakket van deze omvang zou normaal gesproken verschillende jaren in beslag hebben genomen.
Met het oog op de mondiale kalender - het tijdpad voor de verkiezingen voor het Europees Parlement en de bijeenkomsten in Poznan en Kopenhagen - wilden alle partijen vóór het eind van het jaar een overeenkomst bereiken. Dit is duidelijk een zeer zware taak, maar we kunnen er niet omheen. Deze doelstelling, die tijdens het Duitse voorzitterschap in de Europese Raad is vastgesteld, is in oktober, onder het voorzitterschap van de heer Sarkozy, opnieuw bevestigd, hoewel bepaalde lidstaten, geconfronteerd met de crisis, hun bezorgdheid uitten en het besluit wilden uitstellen. Er heerste zonder meer een gespannen situatie en de heer Sarkozy moest een zeer krachtige toezegging doen om ervoor te zorgen dat we op dit terrein vooruitgang konden blijven boeken.
De in oktober bereikte overeenkomst was derhalve een bevestiging van wat we tijdens het Duitse voorzitterschap hadden bereikt. Ten eerste wilde u de stemming naar vandaag of gisteren verplaatsen. Deze reactie, deze wens, was enorm stimulerend, op een moment dat er veel bezorgdheid heerst over het klimaat. Daar ging een zeer positief effect vanuit. U - de fractievoorzitters, rapporteurs en commissievoorzitters - wilde een ontmoeting met ons en de heer Jouyet en we hebben met zijn allen besproken hoe we er het beste voor konden zorgen dat er vóór het eind van het jaar een overeenkomst werd bereikt. Ik geloof dat we allemaal achter de aanbeveling stonden om dit diepgaande debat vandaag te houden en de conclusies van onze besprekingen vanmiddag over te brengen aan de Raad met het oog op de Raad van 11 en 12 december, een trialoog het weekeinde daarna en vervolgens een debat met, naar ik hoop, een stemming op 17 december. Daar ben ik u erkentelijk voor.
Dames en heren, dit zou wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als een keerpunt op weg naar de overeenkomst, die nog steeds ons gemeenschappelijke doel is. We zijn aangeland in een cruciale fase van de besprekingen. Er is in deze kwestie geen sprake van een politieke pose of politieke spelletjes van de kant van de lidstaten. Bij deze onderhandelingen neemt niemand een houding aan of een standpunt in gericht op eigen gewin, zoals soms gebeurt. Er is sprake van een soort positieve paradox. We zijn ons ervan bewust dat er maatregelen moeten worden getroffen omdat dit een kwestie van levensbelang is, maar we weten ook dat we dat op zodanige wijze moeten doen dat iedere richtlijn voor de EU als geheel en iedere lidstaat afzonderlijk sociaal, financieel en economisch aanvaardbaar is.
De onderhandelingen hebben vandaag een kritisch stadium bereikt. De trialogen verlopen zoals gehoopt. De hoge kwaliteit van de trialogen en het vertrouwen tussen de partijen heeft zelfs een kleine aanpassing van het tijdschema mogelijk gemaakt. We hebben niet veel tijd meer om tot een conclusie te komen: om precies te zijn minder dan twee weken. De trialogen, waarvan er gisteravond laat nog een paar in volle gang waren, moeten ons in staat stellen 90 procent van de tekst af te ronden, zodat deze kan worden vertaald in alle talen van de Unie.
Met het oog op de Raad van 11 en 12 december zal tijdens de Raad van ministers van Milieu vandaag en de Raad van ministers van Energie op maandag 8 december worden gekeken naar de kwesties waarover nog steeds een overeenkomst tussen de lidstaten mogelijk lijkt.
Vanmiddag zal het voorzitterschap trachten verdere voortgang te boeken ten aanzien van diverse punten met betrekking tot de vier teksten waaruit dit pakket, in de striktste zin van het woord, bestaat.
Ik zal ook uw overeenkomst over het voorstel voor een verordening betreffende de CO2-uitstoot van lichte voertuigen en brandstofkwaliteit presenteren.
Vervolgens zal ik een voorstel doen tot aanneming van de conclusies van de Raad over de mededeling van de Commissie over ontbossing. Bestrijding van ontbossing en aantasting van bossen en duurzaam behoud en beheer van bossen zijn belangrijke onderdelen van een toekomstige internationale klimaatveranderingsovereenkomst. Deze onderdelen zijn onderwerp van diverse debatten met onze vrienden in Afrika.
Bovendien zijn we, naar ik hoop, tot unanieme conclusies gekomen over genetisch gemodificeerde organismen.
Tijdens het weekeinde tussen het einde van de Raad van 11 december en 17 december wordt er een laatste trialoog gehouden. Deze wordt natuurlijk zodanig gepland dat we tijd hebben om ons voor te bereiden op de debatten en de stemming tijdens de plenaire vergadering op 16 en 17 december.
De voorgaande trialogen, waarvan de laatste gisteravond plaatsvond, zijn in technische zin uitstekend verlopen. Om eerlijk te zijn: technisch gezien leek het dossier een paar maanden geleden een hopeloze zaak. Ik moet zeggen dat alle partijen en de permanente vertegenwoordigers, het Coreper, zich uitstekend van hun taak hebben gekweten. Uiteraard dank ik ook de vertegenwoordigers van het Parlement tijdens de diverse vergaderingen en, met name, tijdens de trialogen.
Er is veel vooruitgang geboekt en we zijn wat de meeste punten betreft een eind gekomen met de teksten. Er is nu met name brede steun voor de algehele opbouw en de nationale doelstellingen die voor iedere lidstaat zijn vastgesteld.
Er wordt binnen de Raad en tussen de Raad en het Parlement evenwel nog steeds overleg gevoerd over een aantal moeilijke kwesties. Het is duidelijk dat we, in het kader van de ETS-richtlijn - die waarschijnlijk de moeilijkste richtlijn is - op zoek moeten naar systemen van progressiviteit en financiële solidariteit om landen die voor hun economie het meest afhankelijk zijn van koolstof, in staat te stellen de overgang naar andere energiebronnen te maken.
De energieprestaties van de industrie in Europa variëren, afhankelijk van het land, van één tot drie. Koolstofemissies variëren van één tot vier en in bepaalde sectoren zelfs vijf. Hierdoor krijgt u een idee van de moeilijkheden waarmee we te maken hebben, maar we moeten een overeenkomst zien te bereiken waarbij het economische en industriële concurrentievermogen van Europa behouden blijft. Bovendien hebben we voortdurend contact met de Europese industrie.
Ja, er moeten elektriciteitsveilingen worden georganiseerd, maar we moeten op zoek naar een vorm van regulering die niet leidt tot enorme prijsstijgingen voor eindgebruikers, of dat nu huishoudens zijn of bedrijven. Momenteel zijn we bezig in kaart te brengen hoe we deze overgang kunnen laten plaatsvinden zonder in de interne markt het gevaar van oneerlijke concurrentie te creëren.
Wat de risico's van koolstoflekkage betreft: we werken aan twee alternatieven, die elkaar niet uitsluiten: progressiviteit bij veilingen en een koolstofinsluitingsmechanisme zoals het mechanisme dat de Verenigde Staten in het kader van hun eigen pakket hebben opgezet.
Het argument dat de vrije handel hierdoor in gevaar komt, is naar onze mening niet relevant. De keuze van het mechanisme moet gewoon in een later stadium worden bepaald. Voorlopig moeten we in de eerste plaats vaststellen wat passend is voor sectoren die het kwetsbaarst zijn doordat ze worden blootgesteld aan potentieel zeer hoge extra kosten in termen van concurrentievermogen en de risico's van koolstoflekkage.
Sommige mensen, zoals onze Duitse vrienden, willen slechts één criterium behouden en afstappen van de progressiviteit. Er moet een oplossing worden gevonden waar we ons allemaal in kunnen vinden. Kortom: er zijn in dit stadium van de onderhandelingen drie grote blokken ontstaan.
Het eerste blok bestaat voornamelijk uit de Baltische staten, die op grond van het Verdrag verplicht zijn - althans een ervan - over te gaan tot ontmanteling van een aantal kerncentrales en die, dankzij hun bijzondere geografische ligging, een waar energie-eiland vormen. Deze landen benadrukken terecht een aantal specifieke technische, praktische en financiële kwesties.
Het tweede blok bestaat uit landen met een industrie die veel minder energie-efficiënt is doordat deze zeer afhankelijk van koolstof is. Het duidelijkste voorbeeld is Polen. Het is aan ons om voor deze landen progressiviteitssystemen te vinden die, onder geen beding, mogen leiden tot een aanpassing van de wereldwijde doelstellingen of de uiterste termijn, namelijk 2020, maar die toch aanvaardbaar zijn voor de andere landen. De progressiviteit van het systeem moet in deze gevallen prioriteit krijgen.
Tot slot de landen van het derde blok. Hoewel zij binnen de context van dit proces geen grote belangen hebben, wijzen zij nadrukkelijk op de kosten in verband met de verplichte solidariteit en het gebruik van inkomsten uit de diverse veilingen en, met name, voor het al of niet kiezen voor allocatie achteraf.
Over twee dagen - op 6 december - vindt er in Gdansk een bijeenkomst plaats tussen de heer Sarkozy en de staatshoofden en regeringsleiders van Polen, Tsjechië, Hongarije, Slowakije, de Baltische staten en ook Roemenië en Bulgarije.
Ik ben ervan overtuigd dat ze erin zullen slagen tot een overeenkomst te komen over de onderwerpen die ze terecht belangrijk vinden. Tegen het eind van het proces van dit eerste stadium, voordat het Parlement weer bijeenkomt, zal er ongetwijfeld sprake zijn van een sterke betrokkenheid van de staatshoofden en regeringsleiders.
Dit pakket kan alleen een succes worden met de sterke unanieme betrokkenheid van de lidstaten. Dat was vanaf het begin al duidelijk. We kunnen niet komen met een voorstel om de economische en sociale grondslag van de levens van 450 miljoen Europese burgers te veranderen zonder een zeer krachtig politiek proces.
De verleiding zal groot zijn, zeker binnen alle nationale parlementen maar wellicht zelfs voor enkelen van u hier, om de uitdaging uit de weg te gaan en te denken: "Wat heeft het voor nut? We kunnen beter wachten tot Kopenhagen of tot de nieuwe Amerikaanse regering is gevormd”. Met het oog op de financiële, industriële en sociale crisis, wordt misschien zelfs gedacht dat dit niet het moment is. Maar dan beseffen we niet dat het ons in de toekomst veel productiviteit en concurrentievermogen zal gaan kosten als we nu niet handelen. Als we niet handelen nu onze economieën en democratieën nog prima in staat zijn weerstand te bieden, zullen we met een onomkeerbare, ondraaglijke situatie worden geconfronteerd en is iedere vooruitgang vervolgens uitgesloten. Dan hebben we gefaald in de ogen van landen die zonder ons succes geen vertrouwen in de ontwikkelingen zullen hebben. Dan hebben we gefaald in de ogen van landen die zonder ons succes geen vertrouwen in hun eigen duurzame ontwikkelingen zullen hebben. Dan hebben we gefaald in de ogen van onze kinderen. Trouwens, hoe kunnen we nu met onze Afrikaanse tegenhangers aan tafel gaan zitten en besluiten tot een gezamenlijk Europees-Afrikaans platform, zoals dat enkele dagen geleden in Addis Abeba is bekrachtigd, en dan naar Kopenhagen gaan en praten over het veranderen van het wereldwijde denkpatroon, als Europa dit pakket niet aanvaardt, terwijl Europa in deze kwestie, net als in Bali, als een redder in de nood wordt gezien, of we dat nu leuk vinden of niet? Ik zie niet hoe een overeenkomst in Kopenhagen mogelijk is zonder deze noodzakelijke voorwaarde.
Anderzijds, als onze 27 landen, waar weliswaar nog steeds grote verschillen bestaan in termen van welvaart en sowieso qua achtergronden op het gebied van industrie en energie en ook qua klimaat, erin slagen het eens te worden over een openbaar proces dat kan worden beoordeeld, gecontroleerd en gefinancierd, om zo een historische trendverschuiving in beweging te zetten, dan vind ik dat hoopgevend voor Kopenhagen en voor de toekomst van onze planeet.
Medebeslissing draagt van nature een buitengewone kans in zich en we zijn ervan overtuigd dat medebeslissing een belangrijke voorwaarde blijft voor zo'n grote verandering. Ik ben namelijk van mening dat geen enkel onderdeel van de democratie op zichzelf in dit kader vooruitgang kan bewerkstellingen.
Ik zou willen zeggen dat we om deze reden uiteraard zo goed mogelijk gebruik zullen maken van alle debatten en standpunten die we vanochtend en ook in de vroege middag gaan horen en ik hoop dat deze medebeslissingsprocedure ons in staat stelt tot het zetten van deze belangrijke stap, een stap die, mag ik wel zeggen, Europese burgers graag zien. Het is een verantwoorde stap op weg naar hoop.
(Applaus)
Joseph Daul
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Borloo, mijnheer Piebalgs, mijnheer Dimas, dames en heren.
Ons debat was vanochtend gewijd aan wat tegenwoordig meestal wordt aangeduid als het klimaat- en energiepakket, een politiek pakket met een hoofddoelstelling die de leiders van de 27 lidstaten in maart 2007 hebben vastgesteld. Er bestaan talrijke verbanden tussen deze vijf teksten en daarom moeten ze als een samenhangend politiek geheel worden benaderd. De gelijktijdige beschouwing van deze teksten is een uitdaging die voor alle instellingen een zware werklast met zich meebrengt. Ik dank alle betrokken partijen en het voorzitterschap en met name het team van de heer Borloo voor hun inspanningen.
Dit werk was al moeilijk voordat de financiële crisis losbarstte, maar het wordt nu extra bemoeilijkt door de economische en sociale spanningen die ertoe leiden dat burgers zich dagelijks grote zorgen maken. Toch mogen we onder deze moeilijke en zorgwekkende omstandigheden niet falen. Het is onze plicht om elke kans op succes aan te grijpen. We moeten echter niet proberen anderen onze wil op te leggen maar gebruik maken van onze overredingskracht en ons inspannen om ervoor te zorgen dat er evenwichtige, op de toekomst gerichte besluiten worden genomen.
We moeten deze historische gelegenheid aangrijpen om de klimaatverandering een halt toe te roepen. We moeten het pad volgen dat ons voor een regelrechte ramp behoedt. Als we de klimaatverandering willen bestrijden en eco-innovatie willen bevorderen, zullen de economie en industrie van Europa op de middellange termijn ook een nieuwe impuls moeten krijgen. Dat betekent ook dat we onze investeringen vandaag moeten plannen om de werkgelegenheid morgen te kunnen waarborgen en daarom moeten we de steun van de burgers veiligstellen.
De fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft gestaag gewerkt aan het klimaat- en energiepakket, in de vaste overtuiging dat het een belangrijk structureel beleid is en bovenal ook vanuit de gedachte dat het een historisch beleid is, hetgeen een enorme verantwoordelijkheid ten opzichte van toekomstige generaties met zich meebrengt. Deze week is er overeenstemming bereikt over een van de vijf voorstellen, de verordening betreffende de CO2-uitstoot van auto's.
Voor onze fractie, voor centrumrechts, gaat hier een krachtige politieke boodschap van uit. Het is een stimulans om ons werk voort te zetten. Desondanks staat de balans van het pakket als geheel op het spel en daarover stemmen we tijdens een volgende plenaire vergadering. Het is onze taak om naar elkaar te luisteren en de voorwaarden te scheppen die nodig zijn voor een compromis. Maar bovenal is het aan ons om de burgers weer vertrouwen te geven in de toekomst en om hun steun voor de strategische opties van Europa op de middellange termijn veilig te stellen.
Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het heersende klimaat van goodwill ons de kans biedt om tijdens de belangrijke bijeenkomsten over een paar dagen in Poznan en volgend jaar in Kopenhagen resultaten te boeken.
Martin Schulz
namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het is niet mijn taak om in te gaan op de details van de wetgeving waar we het hier over hebben. Ik wil proberen voor onze fractie een breder kader te schetsen waarin we dit debat over het klimaat- en energiepakket moeten plaatsen. Ik ben blij dat de fungerend voorzitter van de Raad is gearriveerd, zodat ik met aandacht kon luisteren naar wat hij te zeggen had. De klimaatverandering - dat heeft hij terecht gezegd - is voor ons allen een centrale uitdaging: voor de Raad van staatshoofden en regeringsleiders, voor het Europees Parlement en voor de Commissie.
We hebben veel grote titels gehoord, 20 procent - 20 procent - 20 procent. Maar het is het Parlement dat zich het hoofd mag breken over de details. De titels worden bedacht door de staatshoofden en regeringsleiders, maar het zware detailwerk wordt hier in het Europees Parlement verricht. Jospeh Daul heeft terecht opgemerkt dat we in verband met de autorichtlijn een eerste akkoord hebben bereikt. Het Parlement verdient alle lof voor deze mijlpaal. Niet Sarkozy, maar Sacconi moet er dus eigenlijk staan boven de wetgevingsprocedure die we als eerste hebben afgerond.
(Applaus)
Daarom blijf ik even bij deze procedure die tot een akkoord heeft geleid. Dat is namelijk niet de gebruikelijke procedure. Het Europees Parlement heeft zich bereid verklaard, samen met de Raad en de Commissie een buitengewone weg te bewandelen. Dat we eerst een informele trialoog afronden en er dan over gaan stemmen, vind ik prima. Maar wat we hier doen, is bij zes verschillende wetgevingsprocedures de normale parlementaire procedure even buiten spel zetten. Dit betekent dat heel veel Parlementsleden niet kunnen deelnemen aan de debatten over de details. Hun hele parlementaire inbreng blijft beperkt tot een soort ratificering van het resultaat, waartegen zij aan het eind van de procedure alleen ja of nee kunnen zeggen.
Dat is een belangrijke aderlating voor de parlementaire rechten. Ik ben nogal verbaasd dat diegenen die altijd de mond vol hebben van transparantie en participatie, deze situatie gelaten over zich heen laten komen. Dat neemt niet weg dat je in bepaalde situaties knopen moet doorhakken met betrekking tot de vraag of de aderlating gerechtvaardigd is met het oog op de uitdaging waar je voor staat. Onze fractie heeft er uitgebreid over gediscussieerd en we zijn het er over eens geworden dat de uitdaging in dit geval dermate groot is dat we moeten kiezen voor de buitengewone weg.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u heeft terecht gezegd - en ook wij zijn daar ten diepste van overtuigd - dat het gaat om een uitdaging van de eeuw. We zullen niet alle klimaatproblemen van de eeuw nu kunnen oplossen. Maar als we de uitdagingen waar we nu voor staan niet oplossen, zullen we dat in de loop van deze eeuw moeten bezuren. Dat is de belangrijkste reden waarom we hebben gezegd dat we deze procedure nu willen afronden.
Ik denk dat de Raad er niet slim aan heeft gedaan om het nemen van het uiteindelijke besluit voor te behouden aan de staatshoofden en regeringsleiders, want de Europese Raad besluit met eenparigheid van stemmen. U heeft al gezegd dat president Sarkozy nog met negen landen afzonderlijk moet gaan onderhandelen. Nou, veel succes! We hopen dat de gesprekken inderdaad succesvol verlopen, maar het Parlement heeft met de procedure die we nu hebben gevolgd geen blanco cheque willen uitschrijven. Het is niet zo dat het Parlement alle specifieke wensen van afzonderlijke lidstaten waarover het debat nog gaande is, automatisch ook zal gaan goedkeuren.
Bij een informele trialoog moet uiteindelijk alles kloppen: het eensgezinde standpunt van de Raad, het eensgezinde standpunt van het Parlement en het eensgezinde standpunt van de Commissie. Het mag niet zo zijn dat wij hier alles tot in detail bespreken terwijl er dan bij de Europese Raad wordt gezegd, ja, maar ik heb hier nog wat over op te merken en wil daar nog wat aan veranderen, en dat het Parlement dan niets anders rest dan zich daarbij neer te leggen. Zo mag het absoluut niet gaan. Mijn advies aan de heer Borloo en aan de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Sarkozy, luidt dan ook: komt u met een resultaat dat we allemaal kunnen aanvaarden.
De Europese Raad en de afzonderlijke onderhandelingen mogen dus geen struikelblok zijn. We hebben alle voorbereidingen getroffen om over twee weken tot stemming over te kunnen gaan. Het Europees Parlement heeft zich bereid verklaard het pakket zo mogelijk nog dit jaar goed te keuren. Dat wordt dan een grote overwinning voor de heer Sarkozy, althans dat denkt hij. Daarom zeg ik u nu alvast dat een eventueel succes bovenal kan worden toegeschreven aan het noeste werk van de leden van het Europees Parlement. Wij mogen trots zijn en, als het allemaal goed gaat, ook het voorzitterschap van de Raad.
(Applaus)
Graham Watson
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer Borloo, ons was verteld dat u uit Parijs kwam vliegen. Als dat zo is, kunt u de volgende keer beter de trein nemen. Dan weet u zeker dat u op tijd bent en dat is ook beter voor uw groene reputatie.
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het ziet ernaar uit dat de Unie eerstdaags een historische doorbraak in de strijd tegen de klimaatverandering zal bereiken. Onze nationale leiders nemen graag groene ideeën in de mond, maar nu krijgen wij ook echt de kleur van klinkende munten te zien. In maart vorig jaar stemden zij ermee in om de koolstofemissies tegen 2020 met 20 procent te verminderen en nu horen wij in de Raad koude voeten schuifelen. Het is aan ons om dit proces aan te wakkeren.
Zoals u ook al zei, mijnheer de Voorzitter, is de klimaatverandering de grootste uitdaging die ons te wachten staat. Ofschoon sommigen klagen dat zij het zich niet kunnen veroorloven om de koolstofemissies terug te dringen tot de overeengekomen niveaus is het onverantwoord dat Italië voorstelt om de energierekening op te trekken met 17,5 procent. Opwekking van hernieuwbare energie zal de rekening omlaaghalen en zal ons in de gelegenheid stellen niet alleen geld maar ook levens te besparen.
Er zijn tekenen van vooruitgang te bespeuren. Wij staan op het punt om een echt door de markt gestuurd cap and trade-systeem in te voeren dat gevoelig is voor de behoeften van de lidstaten zolang de beoogde doelstellingen nog niet verwezenlijkt zijn. Het is echter noodzakelijk dat de Raad opnieuw bevestigt dat het aandeel van hernieuwbare energiebronnen tegen 2020 20 procent van de energie zal uitmaken. De Raad moet tevens een routekaart opstellen voor een verantwoorde en transparante verdeling van de inspanningen in sectoren die niet onder de emissiehandelsregeling vallen en bovendien moet hij zich ertoe verbinden steun te verlenen voor onderzoek dat het potentieel van groene technologieën als afvang en opslag van kooldioxide kan ontsluiten.
Wij moeten ervoor zorgen dat de historische kans die zich volgende week aanbiedt niet wordt verijdeld door een combinatie van lobbypraktijken van bedrijven en nationaal eigenbelang. Die combinatie heeft ons overigens al eerder verhinderd de gewenste vooruitgang te boeken op het gebied van voertuigemissies. Europa heeft de gelegenheid om het voortouw te nemen in de strijd tegen de uitstoot van kooldioxide en daadwerkelijke veranderingen te bewerkstelligen die de toekomstige generaties ten goede zullen komen. Wanneer hebben wij ooit zo'n nobele taak binnen handbereik gehad? De Raad moet zijn woord houden.
Claude Turmes
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, met president Obama in de Verenigde Staten hebben we nu een politiek leider die vooruit durft te kijken en moed toont. Obama wil vooral met groene technologieën, hernieuwbare energiebronnen en efficiënte auto's de Amerikaanse economie er weer bovenop helpen.
Het gaat tevens om de ethische wederopbouw van dit land, dat op het gebied van economie, vredesbeleid en ethiek door president Bush in de afgrond is gestort. We hebben nu een enorme historische kans. En juist op dit moment lopen wij in Europa - wij die internationaal altijd voorop hebben gelopen, wij die altijd de norm hebben bepaald voor het internationale klimaatbeleid - het gevaar dat onze vooruitziende blik wordt vertroebeld door de smerigste ondernemingen en hun handlangers. Wij als Parlement zouden een historische misstap begaan en al onze diplomatieke geloofwaardigheid verliezen als we niet zouden meehelpen om van dit pakket een toekomstbestendig pakket te maken.
Het gaat hier wel om beleid. Ik ben er dan ook trots op dat we gisteravond met de liberalen, de sociaal-democraten en met de veel terughoudender conservatieven vooruitgang hebben kunnen boeken waar het gaat om hernieuwbare energiebronnen. Er staat mij nog maar één conservatief in de weg, en dat is de heer Berlusconi.
Het gaat bij dit klimaat- en energiepakket ook om politieke toekomst. Ik ben daarom blij dat we met de heer Rasmussen een sociaal-democratische leider hebben die progressief en groen denkt en die niet, zoals sommige andere sociaal-democraten, terug wil naar het tijdperk van de jaren zeventig. En ben ik blij dat de heer Watson op een groen-liberale koers zit. De spannende vraag is nu: Hoe werken wij aan de instandhouding van de schepping? Hoe zit het met de ethiek van hetgeen de grootste Europese volkspartij wil zijn? Willen we werkelijk toestaan dat conservatieven als Tusk, Berlusconi en Merkel samen met hun medewerkers hier in dit Parlement een historische vooruitgang van Europa voor de burgers en de wereld blokkeren?
Alessandro Foglietta
namens de UEN-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de nieuwe formule 20/20/20 die wordt gehanteerd als beknopte weergave van de Europese doelstellingen om de klimaatverandering het hoofd te bieden, duidt op een ambitieuze poging om Europa het voortouw te geven in deze wereldomspannende strijd. Eerlijkheidshalve moet ik er echter op wijzen dat het universele karakter van dit doel schril afsteekt tegen de eenzijdige aanpak van de Europese verplichtingen. Volgens mij moeten wij onder ogen durven te zien dat ons staaltje van goed gedrag nutteloos voor ons milieu en rampzalig voor onze industrie kan blijken als onze voornemens niet worden opgenomen in multilaterale onderhandelingen.
Uiteraard zijn wij het er allemaal over eens dat het milieu in bescherming moet worden genomen, maar om dat doel te bereiken moeten wij wel middelen zien te vinden die veel efficiënter zijn en waar iedereen zich achter kan scharen. Deze twee voorwaarden mogen niet los van elkaar staan: als de een niet gepaard gaat met de ander, loopt iedere poging mis en kan onze industrie daar zelfs onherstelbare gevolgen van ondervinden. Daarom kunnen wij niet buiten een kosten/batenanalyse. Ik voeg hier onmiddellijk aan toe dat een dergelijke aanpak absoluut niet inhoudt dat het belang van de bescherming van onze planeet wordt afgewogen of op de helling gezet. Ik geloof simpelweg dat de instrumenten van het energie- en klimaatpakket, in de allereerste plaats de herziening van de ETS-richtlijn, nauwkeurig moeten worden bestudeerd: onder meer wat betreft de economische en bureaucratische lasten voor het bedrijfsleven en de overheidsfinanciën, maar ook met het oog op de concurrentiepositie van het Europese productiestelsel, met bijzondere aandacht voor het midden- en kleinbedrijf.
Dit is een redenering die zeker hout snijdt, vooral in het huidige tijdsgewricht waarin de wereldeconomie ten prooi is aan een negatieve conjunctuur en er behoefte is aan een nieuwe opzet van het pakket. Ik doel hierbij op de herziening van de criteria op grond waarvan de nationale targets berekend worden. Vooral belangrijk is dat de zogeheten flexibiliteitsmechanismen zo goed mogelijk benut worden, want alleen op die manier kunnen wij de hoop koesteren op wereldniveau nog concurrerend te zijn. Afrondend, in het huidige tijdsgewricht is het meer dan ooit noodzakelijk te voorkomen dat meningsverschillen tussen milieubeschermers en pleitbezorgers van het bedrijfsleven op een verkeerde manier worden uitgebuit.
Umberto Guidoni
namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Borloo, mijnheer Piebalgs, mijnheer Dimas, dames en heren, er zijn mensen die menen dat de Europese richtlijn 20/20/20 een te hoge tol eist van de economie van de Europese Unie. Dat beweert onder andere de Italiaanse regering, die ramingen heeft gepresenteerd van de kosten die bijna op het dubbele uitkomen, zonder dat daar overigens overtuigende bewijzen voor zijn aangevoerd. Maar bij dergelijke standpunten wordt de toekomstige prijs van fossiele brandstoffen onderschat en wordt voorbijgegaan aan de enorme voordelen die voortvloeien uit een snelle verspreiding van hernieuwbare energiebronnen: bijvoorbeeld de veiligheid van de energievoorziening maar vooral de schepping van nieuwe arbeidsplaatsen in een periode van recessie waarin duizenden werknemers uit het arbeidsproces worden gestoten.
Een verhoging van de energie-efficiency en een wijdverbreid gebruik van hernieuwbare energiebronnen bieden de oplossing om uit de economische crisis te komen. Als een groot deel van het overheidsgeld wordt ingezet voor reddingsacties van banken, wordt opnieuw hetzelfde economisch model voorgeschoteld dat volledig gebaseerd is op financieringen en juist die crisis heeft veroorzaakt waar wij momenteel mee te kampen hebben. Wij kunnen de economische situatie niet aanpakken zonder een andere koers in te slaan. Met de EU-richtlijn wordt gemikt op innovatie en vooral wordt getracht om bijtijds de ingrijpende veranderingen aan te pakken die de huidige klimaatverandering met zich meebrengt. Dit is een probleem dat steeds meer invloed zal krijgen op het dagelijks leven van de Europese burgers en de economie van de lidstaten. Daarom mogen de overheidsinvesteringen niet voor de zoveelste keer gericht worden op ondersteuning van de traditionele sectoren maar moeten zij zich concentreren op activiteiten die innovatie brengen op energie- en milieugebied.
Sleutelfactoren voor de groei van de sector van hernieuwbare energiebronnen zijn de ontwikkeling van de distributienetwerken en prioritaire toegang daartoe. Tussen de jaren zestig en tachtig werden de enorme kosten van de netwerkinfrastructuur voor de grootschalige gecentraliseerde systemen gedekt met forse overheidsinvesteringen. Ditzelfde moet gebeuren om de toekomst te garanderen van het energiestelsel gebaseerd op hernieuwbare energiebronnen. Wij moeten dus zorgen voor installaties van hernieuwbare energie die gebruik maken van nieuwe technologieën. Vandaar dat er behoefte is aan investeringen, aan onderzoek en technologische ontwikkeling. Het is een spoedeisende kwestie dat dit pakket in de plenaire vergadering van december in eerste lezing wordt aangenomen, zoals de Europese burgers verwachten. Wij mogen niet toestaan dat dit proces wordt tegengehouden door kortzichtige economische belangen en de belangen van bepaalde landen.
Johannes Blokland
namens de IND/DEM-Fractie. - Voorzitter, in de afgelopen weken zijn we met man en macht bezig geweest met de onderhandelingen over het klimaat- en energiepakket. Het heeft héél veel tijd gekost, maar dat is het naar mijn mening ook wel waard. In het bijzonder wil ik de rapporteurs bedanken voor de enorme inspanningen die ze hebben geleverd en hen aanmoedigen om in de komende twee weken te blijven aansturen op een ambitieus akkoord. Ook wil ik het voorzitterschap en de Commissie bedanken voor de niet aflatende inspanningen tijdens de onderhandelingen.
Soms krijg ik de indruk dat het voorzitterschap grote moeite heeft met het inhoudelijk bewegen richting standpunt van het Europees Parlement. Dat kan de ambities van het klimaatpakket schade aandoen. Ik ben me echter ten volle bewust van de moeilijke taak van het voorzitterschap om tot consensus te komen binnen de Raad, zeker nu een aantal lidstaten de financiële crisis aangrijpen om de inspanningen op het gebied van klimaat en energie te verslappen. Een betreurenswaardige gang van zaken.
Wanneer we de ambities vertragen, gaat het ons nog veel meer kosten. We moeten er nú uitkomen. Ik roep het voorzitterschap dan ook op om vast te houden aan de veelbelovende inspanningen die zijn aanvaard op de Europese Raad in het voorjaar van 2007 en 2008. In het licht van de klimaatconferentie in Poznan, die deze week is gestart, en waar we volgende week met een EU-delegatie aanwezig zullen zijn, is het van groot belang om aan de ambities te blijven vasthouden.
Op Bali hebben we aan de rest van de wereld beloofd om met een vergaand klimaatpakket te komen, en we mogen die verwachtingen niet beschamen. Wanneer die verwachtingen wel beschaamd worden, verliest de Europese Unie haar vertrouwen, en dat zal de voortgang van de onderhandelingen voor een nieuw klimaatverdrag verstoren. De planeet aarde is de mens als rentmeester toevertrouwd. Het is onze opdracht om de schade die we aan de schepping hebben toegebracht, waar mogelijk, ongedaan te maken.
Roger Helmer
(EN) Mijnheer de Voorzitter, wij hebben hier ongetwijfeld te maken met de grootste crisis die ik in mijn leven heb gekend. De dreiging gaat echter niet uit van de opwarming van de aarde, maar van onze aanpak van dit probleem. Het is waar dat de aarde in de loop van de laatste 150 jaar enigszins is opgewarmd, zij het langzaam en met onderbrekingen, maar deze verandering is geheel in overeenstemming met allang vastgestelde natuurlijke klimaatcycli op lange termijn die duizenden jaren bestrijken. Denkt u maar aan het warme klimaat van het holoceen, het Romeinse optimum of de middeleeuwse warmteperiode. Het ziet ernaar uit dat wij nu, in de 21e eeuw, opnieuw in een klimaatoptimum belanden.
De zeespiegel stijgt thans niet sneller dan in de vorige eeuwen. De wereldwijde ijsmassa blijft over het geheel genomen constant. Extreme klimaatverschijnselen komen tegenwoordig niet vaker voor dan honderden jaren geleden en de ijsbeer is geen bedreigde diersoort, integendeel, de populatie is de laatste decennia drastisch gestegen.
Het is waar dat kooldioxide een broeikasgas is - al is het een minder belangrijk broeikasgas dan waterdamp-, maar het effect van CO2 op het klimaat is niet lineair. Het beantwoordt aan de wet van de afnemende meeropbrengst. Vanaf het huidige niveau van ongeveer 380 deeltjes per miljoen in de atmosfeer zullen de gevolgen van een verdere toename van het CO2-niveau verwaarloosbaar zijn.
Intussen zal het effect van onze beleidsmaatregelen op de economie rampzalig zijn. Ons beleid zal enorme schade aanrichten. Wij lopen het risico dat onze onbereikbare streefcijfers voor hernieuwbare energie, met name voor wat betreft windenergie, de elektriciteitsvoorziening in gevaar brengen.
Onze beleidsmaatregelen zullen falen net zoals Kyoto heeft gefaald. Zelfs indien het Westen zijn emissies terugdringt, zullen opkomende markten als China en India dat niet doen. Het CO2-niveau zal nog minstens gedurende een halve eeuw blijven stijgen. Het is gebleken dat 1998 het warmste jaar ooit was en dat de aarde gedurende de laatste tien jaar is afgekoeld. De maatregelen die wij hier vandaag bespreken zijn de grootste collectieve vlucht uit de werkelijkheid in de menselijke geschiedenis.
De Voorzitter
Dames en heren, ik wil graag een korte procedurele mededeling doen. Zoals u weet, heeft het Parlement besloten te wachten tot het vliegtuig van de Raad geland was voordat we met dit belangrijke debat zouden beginnen. Dat betekent dat we flink achterlopen op het tijdschema, maar we hebben ook de beleefdheid om onze verplichtingen tegenover onze gasten na te komen.
Zoals u weet, verwachten we om 11.30 uur de Dalai Lama in dit Parlement. De plechtige zitting wordt uiteraard om 11.30 uur gehouden.
Dit betekent dat we het huidige debat zeker niet om 11.30 uur zullen hebben afgerond. De laatste sprekers zullen derhalve na de plechtige zitting het woord nemen, waardoor de stemming ook later zal vallen. Dit alles verschijnt natuurlijk ook op uw scherm.
Ik verzoek de sprekers zich nu strikt aan hun spreektijd te houden.
Werner Langen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, sommigen van ons zien er wat moe uit, omdat ze afgelopen nacht tot 02.00 uur hebben zitten vergaderen. We willen een globaal akkoord, maar dat houdt natuurlijk wel in dat alle belangrijke spelers ook mee moeten doen: China, India en met name ook de Verenigde Staten. Als deze landen niet meedoen, kan de klimaatverandering onmogelijk worden aangepakt, al doet Europa nog zo hard zijn best. Weliswaar staan we achter onze doelstellingen voor 2020, maar we zijn niet alleen verantwoordelijk voor het klimaat, maar ook voor het behoud van werkgelegenheid en voor het concurrentievermogen van onze economie. Dat is het dilemma waar we voor staan, en ik kan alleen maar zeggen dat de voorstellen van de Commissie niet zo goed waren dat we die meteen konden goedkeuren.
We debatteren en spreken nu zo intensief met elkaar omdat er in de voorstellen van de Commissie, in tegenstelling tot de openbare verklaringen daaromtrent, onvoldoende rekening is gehouden met deze aspecten. Daarom denk ik - de heer Schulz heeft gelijk op dat punt - dat we oog moeten houden voor onze inspraakrechten en niet zomaar een blanco cheque kunnen uitschrijven. Maar de tussenresultaten bij de auto bijvoorbeeld, waar we een verantwoord compromis hebben bereikt dat de industrie niet goed vindt, maar wel voorziet in adequate overgangsperioden, hebben onze steun, ook al protesteren er een paar groenen of proberen bepaalde lobbygroepen dit werkbare compromis onderuit te halen.
Bij de hernieuwbare energiebronnen gaat het erom dat we alle mogelijkheden verkennen, maar dat we ook technologische innovaties niet op voorhand uitsluiten. En bij het grootste struikelblok - de emissiehandel - moeten we zien te voorkomen dat er arbeidsplaatsen naar het buitenland verdwijnen. De regeling moet eenvoudig zijn, ze moet betaalbaar zijn voor consumenten en industrie en ze moet een beletsel vormen voor oneigenlijke concurrentie tussen de lidstaten. Dat is ons doel. Als we dat halen, kunnen we instemmen met het pakket.
Linda McAvan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral wil ik mijn dank uitspreken aan het Franse voorzitterschap, dat vastbesloten is om een overeenkomst te bereiken, net zoals wij. Zoals hier ook al door vorige sprekers is onderstreept, kunnen wij echter niet instemmen met om het even welke overeenkomst.
Ik ben de schaduwrapporteur van de PSE-Fractie voor het emissiehandelssysteem en wij stellen een aantal eisen. Wij willen waarborgen dat het merendeel van de inspanningen in Europa wordt geleverd, niet via compensatie. Compensatie moet worden onderworpen aan strikte kwaliteitscontroles en het volstaat niet om met oude projecten op de proppen te komen. Wij wensen dat specifieke middelen worden uitgetrokken voor de bestrijding van de klimaatverandering. Wij kunnen geen internationale onderhandelingen openen zolang wij geen concrete financieringstoezeggingen kunnen doen aan de ontwikkelingslanden. Ik verzoek de Raad dan ook het vraagstuk van de toewijzing van de fondsen onverwijld aan te pakken. Op dit vlak moet dringend actie worden ondernomen. Wij kunnen de onderhandelingszaal toch niet met lege handen binnengaan. Verder zijn er duidelijke criteria voor koolstoflekkage nodig om zekerheid te bieden aan de bedrijven en te waarborgen dat zij geen nadeel zullen ondervinden.
Mijnheer Borloo, u had het hier over bijzondere regelingen voor landen in moeilijkheden. Ik vind dat een aanvaardbare optie mits deze regelingen tijdelijk zijn en de algemene architectuur van het project niet ondermijnen. Deze fractie zal de bedoelde regelingen steunen als zij aan deze voorwaarden voldoen.
Er is hier vanochtend veel gesproken over leiderschap, en met name over de leidinggevende rol van Europa. Gisteren hadden sommigen van ons een ontmoeting met belangrijke actoren uit China en de Verenigde Staten die aanwezig zullen zijn in Poznan en Kopenhagen. Eerlijk gezegd staan zij nogal sceptisch tegenover de voortrekkersrol van Europa. Zij hebben er overigens geen twijfel over laten bestaan dat, als wij de zaak niet leiden, zij hun eigen plannen hebben. Europa moet kiezen: ofwel nemen wij de leiding ofwel dansen wij naar andermans pijpen.
U hebt gezinspeeld op de economische crisis. De oorzaak van de crisis is toe te schrijven aan het gebrek aan toezicht op de financiële instellingen of, liever gezegd, aan de nalatigheid van zowel politici als banken. Laten wij op het gebied van de klimaatverandering niet dezelfde fout begaan. Als wij de bal misslaan, zal de gewone burger het gelag moeten betalen, net zoals hij nu moet opdraaien voor de nalatigheid die ten grondslag ligt aan de bankencrisis.
Chris Davies
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het bereiken van overeenstemming tussen 27 lidstaten over een hoop nobele woorden is één ding, maar het is een stuk moeilijker om steun voor concrete acties te waarborgen. De overeenkomst die wij net hebben bereikt over auto's en CO2 is hiervan een duidelijk bewijs: het is niet echt de meest ambitieuze maatregel die wij ons kunnen voorstellen. Als het ons niet lukt om op alle fronten substantiële vooruitgang te boeken, doen wij er misschien goed aan onze aandacht te richten op een reeks technologieën waar mijns inziens nog vorderingen kunnen worden gemaakt. U hebt wellicht al begrepen dat ik met name denk aan de afvang en opslag van kooldioxide.
Ik verzoek de Raad het potentieel van deze technologie naar waarde te schatten en te beseffen dat hiermee op substantiële wijze kan worden bijgedragen aan de vermindering van de CO2-emissies in de atmosfeer. Indien wij een internationale overeenkomst willen bereiken en China willen meekrijgen - dat 80 procent van zijn elektriciteit betrekt uit kolen -, moeten wij een oplossing zoeken voor het probleem van de grote met fossiele brandstoffen gestookte energiecentrales die kooldioxide genereren.
Om te beginnen moeten wij deze technologie testen en ontwikkelen. Wij moeten proefprojecten opzetten en uitvoeren. Daarom ben ik bijzonder blij dat het voorzitterschap en de Commissie thans het beginsel onderschrijven dat een deel van de ETS-fondsen moet worden gebruikt om in de nodige financieringsmiddelen te voorzien. Er is echter ook reden tot kritiek. De acties van de Raad schieten tekort. Vorig jaar hebben de regeringshoofden beloofd dat er tegen 2015 12 proefprojecten zouden lopen. Zij zullen die belofte niet nakomen.
Deze technologie kan tastbare resultaten opleveren. De komende twee weken hebben wij de gelegenheid om overeenstemming te bereiken en deze technologie daadwerkelijk in de praktijk te brengen.
Rebecca Harms
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in feite staan we hier opnieuw voor de principiële vraag: kunnen milieu- en klimaatbescherming wel samengaan met economisch en industrieel beleid? Naar mijn gevoel hebben we in het debat alleen maar een stap achteruit gedaan. Voortdurend hoor ik zeggen dat de economie en de industrie in tijden van crisis alleen maar gekoesterd moeten worden en dat je er geen eisen aan mag stellen omdat we anders niet vooruit komen.
Mijnheer Langen, wiens schuld is het volgens u dat juist de auto-industrie zo slecht draait? En dat is wereldwijd zo. Overal bevinden de verkopen zich in een duikvlucht. Mijns inziens is dat het gevolg van mismanagement en verkeerd industrieel beleid, maar beslist niet van het feit dat we ten aanzien van de auto-industrie een progressief milieubeleid hebben gevoerd.
(Applaus)
Waar zijn die efficiënte auto's die Europeanen in groten getale op de markten van de toekomst wilden kunnen brengen? Nu lees ik dat ze van Europa geld voor onderzoek willen hebben om technologische vooruitgang te kunnen boeken. Maar bedrijven beschikken al over de technische knowhow voor het ontwikkelen van milieuvriendelijke auto's. Aan ons de taak om het kader te scheppen zodat die milieuvriendelijke auto's ook worden verkocht. Maar wat doen we? We stellen opnieuw een regeling uit die we al in 1995 zinnig vonden. In 1995 ging het debat over 120 gram voor 2012. Met deze regeling - luister en huiver - staan we toe dat het nieuwe Europese wagenpark in 2012 een hogere gemiddelde uitstoot mag hebben dan nu al het geval is.
(Protest)
Wie er liegt, mijnheer Langen, bepaalt u niet alleen. De tijd zal het ons leren.
(Applaus)
Ons economisch handelen wordt geregeerd door overconsumptie en stoelt op "te veel” en "steeds groter”. Ik denk dat we feitelijk in het Europees Parlement moeten beslissen of we al dan niet in staat zijn een ommekeer teweeg te brengen in dat handelen. In wezen vloeien de financiële crisis, de klimaatcrisis en de armoede in de wereld voort uit onze overconsumptie en de enorme hebzucht van de geïndustrialiseerde landen. Als we daar geen verandering in brengen, mijnheer Langen, dan staan we er niet best voor. In deze eeuw zal niemand in Europa zich dan nog het tijdperk van het klimaatbeleid of het crisisbeleid kunnen herinneren.
Bogdan Pęk
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het streven om deze ontwikkelingsstrategie, waarbij ervan uitgegaan wordt dat een drastische beperking van de koolstofdioxide-uitstoot als gevolg van menselijke activiteit een doorslaggevende invloed heeft op de cyclische klimaatverandering, door de Europese Unie aangenomen te krijgen en om deze strategie aan de hele wereld op te leggen, is de grootste utopie van onze tijd.
Ik zal u een paar cijfers voorleggen waaruit de absurditeit van deze stelling ten volle duidelijk wordt. Volgens het Internationaal Energieagentschap zal het de wereld zo'n 45 miljard dollar kosten om de koolstofdioxide-uitstoot tussen nu en 2050 met 50 procent terug te brengen, en zal met dit geld een temperatuursverlaging worden bewerkstelligd van, ik citeer, "0,02 graden", oftewel minder dan de statistische foutmarge! Dit heeft dus geen enkele invloed op het verloop van de cyclische klimaatverandering. Tegelijkertijd zal het wel een drastische terugval teweegbrengen in de ontwikkeling van de menselijke beschaving.
Roberto Musacchio
- (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in een ditmaal kort rapport van enkele dagen geleden heeft het IPCC, het panel van wetenschappers van de VN dat tegen de klimaatverandering strijdt, meegedeeld dat de CO2-emissies opnieuw sneller zijn gaan stijgen dan voorspeld was. Ook wij moeten dus onze snelheid opvoeren en ervoor zorgen dat onze besluiten tegen de situatie opgewassen zijn. Het Parlement, zoals sommige collega's hier hebben gezegd, is bekwaam en intelligent te werk gegaan en ook, zou ik zeggen, met de nodige passie. Onze Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft reeds belangrijke teksten goedgekeurd.
Van de Commissie en de Raad verwachten wij erkenning voor wat wij tot stand gebracht hebben, maar in de Commissie heb ik wel vertrouwen, gezien hetgeen de heer Dimas tot stand heeft gebracht. Wij zitten in een medebeslissingsprocedure: de termijnen moeten dus gerespecteerd worden en nog vóór de volgende zitting in Straatsburg moet er een akkoord komen. Wij mogen absoluut niet onze aandacht laten verslappen en de fundamentele standpunten van het Parlement moeten behouden worden, zoals de daadwerkelijke aard van de reducties, de automatische overgang van 20 naar 30 procent, de oprichting van een fonds voor technologische aanpassing en overdracht aan derde landen. In Poznan moet Europa een beslissende rol spelen, in het besef dat het in ons eigen belang is dat de post-Kyoto overeenkomst door China en de VS wordt geratificeerd.
Als Italiaan spijt het mij ten zeerste dat de regering van mijn land en onze Werkgeversorganisatie een standpunt hebben ingenomen dat zo behoudend en schadelijk is, in de eerste plaats voor mijn eigen land. Het slaat nergens op te beweren dat de economische crisis de acties voor het klimaat onmogelijk maken: juist de bestrijding van de klimaatverandering moet als ankerpunt fungeren voor een milieubewuste omschakeling van de industrie, dat moet juist de kern worden van de acties in deze dramatische crisis. Het milieu is niet een probleem voor de economie maar de sleutel tot de oplossing, samen met een andere sociale benadering van een crisis die juist het gevolg is van een zieke economie die het milieu en de werkgelegenheid schade berokkent.
Hanne Dahl
(DA) Mijnheer de Voorzitter, met veel genoegen volg ik de hernieuwde belangstelling voor groene groei, die is ontstaan in de nasleep van de financiële crisis, maar zoals alle nieuwe politieke fenomenen verdient ook de nieuwe groene golf een portie gezonde scepsis. Men zou namelijk heel goed de indruk kunnen krijgen dat het er eerder om gaat een alibi te creëren voor het subsidiëren van een verouderde zware industrie dan om een werkelijke wens om een klimaatbeleid te voeren. Als ik een beetje brutaal was, zou ik kunnen zeggen dat het lijkt op een poging om een ouderwets protectionistisch industriebeleid opnieuw in te voeren, waarbij de grote landen in de EU, die economisch afhankelijk zijn van de auto-industrie, toestemming moeten krijgen om staatssteun te geven, maar zo brutaal ben ik niet. Daarom juich ik deze nieuwe groene lijn toe en zou ik willen zeggen dat we een werkelijk visionaire benadering moeten kiezen. We moeten ons inspannen om de Europese autoproductie te laten overschakelen op de productie van elektrische auto's, die op hernieuwbare energie kunnen rijden. Een vijfde van alle CO2-emissies in Europa is afkomstig van de vervoerssector. Als we onze inspanningen doelbewust richten op dit gebied, kunnen we werkelijk iets doen aan de uitstoot van CO2 doen en tevens, en niet in de laatste plaats, aan geluidshinder en verontreinigende deeltjes.
Philip Claeys
Voorzitter, ik kan mij in grote lijnen akkoord verklaren met de doelstellingen, met name wat het klimaatplan betreft, te weten dat men een vermindering van de CO2-uitstoot wil realiseren en de afhankelijkheid van energie-import van buiten de Europese Unie wil verminderen, maar ik ben er tegelijk van overtuigd dat er meer realisme nodig is in de concrete doelstellingen die naar voren worden geschoven. De belangrijkste norm voor het bepalen van het aandeel van hernieuwbare energie, is het bruto binnenlands product van de lidstaten en niet het natuurlijk potentieel om die hernieuwbare energie te produceren.
Vlaanderen, toekomstige lidstaat van de Europese Unie, is op dat vlak benadeeld: zeer beperkte kustlijn, onbestaand potentieel voor stuwmeren, weinig zon, weinig open ruimtes, enzovoorts. Het is volstrekt onduidelijk hoe het aandeel van de hernieuwbare energie tegen 2020 van nauwelijks 2 procent naar 13 procent moet worden gebracht. De concrete uitwerking van het klimaatplan wordt dus een zeer zware dobber voor de Vlaamse economie én voor de Vlaamse consumenten, die ook hogere prijzen zullen betalen wat onder andere elektriciteit betreft.
Avril Doyle
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik deel het standpunt dat politici overal huiverig staan tegenover langetermijnbeslissingen vanwege het effect op de korte termijn. Zoals David Puttnam onlangs in Dublin zei, is het politieke bestel van nature conservatief en afkerig van veranderingen op lokaal, regionaal en nationaal niveau, en ik voeg daar het Europese niveau aan toe.
Op het gebied van de klimaatwetgeving hebben wij geen keus. Als politici zijn wij het onze gemeenschappen, ál onze gemeenschappen en ook de toekomstige gemeenschappen verplicht een standpunt in te nemen.
De wetenschappelijke feiten liegen niet. Wij weten wat ons te doen staat: het is nu een jaar geleden dat de Commissie het klimaat- en energiepakket heeft aangenomen en sindsdien is er veel werk verzet. Het Franse voorzitterschap heeft van deze kwestie een prioriteit gemaakt en samen hebben wij hard gewerkt om tegen het eind van het jaar een goede overeenkomst te kunnen voorleggen. Wat aanvankelijk niet meer dan een mogelijkheid leek, is nu waarschijnlijk geworden.
Ofschoon ik de afgelopen jaren in eigen persoon getuige ben geweest van tal van mislukte conferenties van de partijen heb ik altijd geloofd dat Europa de drijvende kracht achter dit proces moet zijn, zoals in Bali, en tijdig klaar moet zijn voor de Vijftiende Conferentie van de partijen in Kopenhagen.
Let wel dat wij niet om het even welke overeenkomst zullen "aftekenen”. Ik heb hierover aan het Franse voorzitterschap geen twijfel laten bestaan. Het is voor iedereen duidelijk dat het Europees Parlement niet voor een voldongen feit zal worden gesteld. Het Parlement laat het "aftekenen” niet over aan de staatshoofden en regeringsleiders. Laat hierover geen misverstand bestaan. De aftekening zal achteraf plaatsvinden in het kader van een trialoog met het Franse voorzitterschap en het Europees Parlement.
Ik moet hieraan toevoegen dat een groot percentage van de opbrengsten uit de veilingen moet worden gebruikt voor de aanpassing aan en de bestrijding van de klimaatverandering in de ontwikkelingslanden, aangezien een wetgeving zonder toereikende financieringsmiddelen niet zal uitmonden in een wereldwijde overeenkomst. Ik verzoek de heer Borloo deze kwestie aan te pakken en aan president Sarkozy duidelijk te maken dat het ons ernst is.
Aangezien wij ons maatregelenpakket voor de periode na 2012 behandelen en bespreken tegen de achtergrond van een ernstige mondiale economische recessie en financiële crisis zullen wij meer dan ooit al onze capaciteiten op het gebied van doortastend bestuur, ondernemingszin en wetenschappelijke innovatie moeten aanwenden. Investeringen, banen, lonen en het redden van onze planeet zijn synoniemen. Alles hangt af van ons vermogen om over te schakelen van CO2-uitstotende fossiele brandstoffen op duurzamere energiebronnen en onze collega's van overal ter wereld samen met ons rond de VN-tafel te krijgen.
Robert Goebbels
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, het komt niet vaak voor dat het Europees Parlement zich buigt over een onderwerp dat zulke verstrekkende gevolgen heeft voor de bevolking van Europa en zelfs voor de rest van de wereld als het klimaat- en energiepakket. Maar in plaats van dat we dit onderwerp met transparantie benaderen, worden de gebruikelijke democratische procedures van het Parlement omzeild om ons toch maar te verzekeren van steun voor dit zeer belangrijke pakket.
Natuurlijk hebben de bevoegde commissies de gelegenheid gehad om hun opvattingen uiteen te zetten, maar dit Parlement is er nooit in geslaagd een standpunt in te nemen, met als gevolg dat het democratische recht van ieder Parlementslid om amendementen op de voorstellen van de Commissie in te dienen, tenietgedaan wordt. Terwijl besloten werd tot meer samenwerking tussen de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie industrie, onderzoek en energie, vonden er tijdens een informele trialoog onderhandelingen plaats op basis van de stemming die in slechts één commissie was gehouden. Moet ik er echt nog op wijzen dat deze stemming niet per se het meerderheidsstandpunt van het Parlement weergeeft?
Bovendien worden de standpunten die de bevoegde commissies innemen, doorgaans alleen in het Engels opgesteld, waardoor veel Parlementsleden de strekking van de voorgestelde maatregelen niet echt begrijpen. Deze verloochening van de democratie werd gerechtvaardigd door de wens van Europa om tijdens de Conferentie van Poznan de rest van de wereld tot voorbeeld te dienen. Het punt is dat deze Conferentie al lang en breed achter de rug is voordat de staatshoofden en regeringsleiders overeenstemming bereiken. De heer Borloo benadrukt terecht het belang van een overeenkomst op het niveau van staatshoofden en regeringsleiders, maar we mogen de bijdrage van de rechtstreeks door de bevolking van Europa gekozen Parlementsleden niet terzijde zetten.
Er zal niettemin van het Parlement worden verlangd dat het zijn steun geeft aan de compromissen die tijdens de komende Europese Raad door het voorzitterschap zijn gesloten, waardoor de in de Verdragen vastgelegde medebeslissing worden gereduceerd tot een stijloefening. Dat is onaanvaardbaar. Ik wil een overeenkomst, maar niet zomaar een overeenkomst. Ik wil een overeenkomst die tot stand is gekomen op basis van democratische transparantie. Ik hoop dat er in 2009 in Kopenhagen een uitgebreide overeenkomst wordt bereikt, maar de Europese inspanningen in het kader van deze uitgebreide overeenkomst mogen niet door middel van comitologie worden aangepast, zoals de Commissie voorstelt en zoals met name mijn collega's in de Fractie De Groenen/Europese Vrije Alliantie willen. Een ambitieus klimaatbeleid, mijnheer de Voorzitter, mag niet achter gesloten deuren en buiten de burgers om worden vastgesteld.
Lena Ek
(SV) Mijnheer de Voorzitter, de tijd voor de klimaatonderhandelingen - het klimaatpakket van de EU - loopt ten einde en de verantwoordelijkheid om op tijd klaar te zijn ligt bij het Franse voorzitterschap. Het Parlement was al in september klaar met zijn standpunten. Wij zullen geen verwaterd voorstel aanvaarden. Medebeslissing geldt voor iedereen, inclusief Polen.
Ook het energiepakket wordt besproken. Het energiepakket is belangrijk voor transparantie en een werkende markt. Ik wil echter ingaan op een aantal onderdelen dat over handel in emissierechten gaat. Ten eerste: de vervuiler moet betalen. Daarom kunnen wij geen compromissen sluiten over een veiling, en alles kosteloos uitdelen is al te gek. Ten tweede: als de maatregelen bedrijven dwingen Europa te verlaten via het weglekeffect, moeten ze natuurlijk worden gecompenseerd. Een mondiale overeenkomst beperkt dat risico evenwel. Daarom mogen wij ons niet overhaasten en slachtoffers aanwijzen vóór de klimaatconferentie in Kopenhagen. Ik wil erop wijzen dat er voor kleine ondernemingen en warmtekrachtkoppeling regels zijn die voor de industrie ontzettend belangrijk zijn.
Het geld dat klimaatmaatregelen opleveren, moet ook in maatregelen voor het klimaat worden geïnvesteerd. Daarom moeten de inkomsten worden geoormerkt. De arme landen zijn ongerust. Er is geld nodig voor mitigation en steun in die landen; wij zijn met 27, zij met 77.
Tot slot wil ik onze Franse collega's herinneren aan wat generaal de Gaulle ooit zei: in de politiek is de bedoeling van geen tel, alleen het resultaat. In het Parlement en de trialoog hebben we nu 24 uur om spijkers met koppen te slaan over de handel in emissierechten.
Satu Hassi
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik spreek voor de eerste keer Engels in de plenaire vergadering in de hoop dat het Franse voorzitterschap naar mij zal luisteren. Helaas impliceert het door de Raad voorgestelde model voor het verdelen van de inspanningen dat de Europese Unie in hoofdzaak emissies buiten de EU zal terugdringen via de CDM/JI-mechanismen. Dit zou betekenen dat de emissievermindering elders, met name in de ontwikkelingslanden, zou oplopen tot 70 procent. Een dergelijke ontwikkeling zou de geloofwaardigheid van ons klimaatbeleid een stevige deuk geven. Het Parlement is van oordeel dat de maximale compensatielimiet moet worden vastgesteld op 50 procent, teneinde te waarborgen dat het merendeel van onze emissievermindering thuis plaatsvindt.
Dit plafond van 50 procent is tijdens de lange jaren van de Kyoto-onderhandelingen steeds een hoeksteen van het Europese klimaatbeleid geweest. De hoge CDM-quota die de Raad voorstelt, zullen ons terug naar af brengen en zij zullen degenen die het Europese klimaatbeleid willen bagatelliseren en zwartmaken een al te gemakkelijk argument aanreiken.
Het Intergouvernementele Panel inzake klimaatverandering (IPCC) is van mening dat de geïndustrialiseerde landen en de ontwikkelingslanden hun nationale emissies respectievelijk met 25 à 40 en 15 à 30 procent moeten verminderen ten opzichte van een business as usual-scenario. Dubbeltelling van emissiereducties is uit den boze. Als wij voornemens zijn om het merendeel van onze emissiereducties te compenseren, verlangen wij feitelijk meer van de ontwikkelingslanden dan van onszelf. Een dergelijke houding zal de internationale onderhandelingen wellicht niet ten goede komen. Daarom hoop ik dat het Franse voorzitterschap rekening zal houden met dit essentiële punt van het internationale klimaatbeleid.
Zdzisław Zbigniew Podkański
(PL) Mijnheer de Voorzitter, over energie en klimaatverandering hebben we alles nu wel zo'n beetje gezegd. We weten dat de klimaatverandering voortschrijdt, maar we weten ook dat het klimaat in het verleden wel eens veel sterker is opgewarmd. We weten ook dat de uitstoot van koolstofdioxide in de natuur hoofdzakelijk plaatsvindt zonder dat de mens daar aandeel aan heeft. Het aandeel van de mens aan de uitstoot van koolstofdioxide is maar zo'n 4 procent. De voornaamste bron van CO2 is de oceaan, die vijftigmaal meer koolstofdioxide bevat dan de atmosfeer.
Niet elk land stoot evenveel koolstofdioxide uit. Zo is de uitstoot van ontwikkelingslanden als China en India aanzienlijk. Zonder vermindering van de uitstoot van die landen zal Europa het probleem niet in zijn eentje kunnen oplossen. Het probleem zal evenmin worden opgelost door restricties op te leggen aan landen met een aanzienlijke CO2-uitstoot. Economieën als die van Polen zullen nog lang afhankelijk blijven van energie uit steenkool en biobrandstof. Deze energiebronnen blijven de belangrijkste drijvende krachten van hun economieën.
De verwachte reductie van de CO2-uitstoot voor 2020 onder de voorgestelde voorwaarden zal die economieën ondermijnen. Het voornemen om de CO2-uitstoot tussen nu en 2050 met 80 procent terug te dringen zou niet alleen in Polen de energie-economie doen instorten, maar ook in veel andere landen en zou ongetwijfeld tot een totale economische crisis leiden.
Het is daarom noodzakelijk dat we het probleem nader analyseren en dat we beschermende maatregelen treffen. De oplossing wordt zeker niet dichterbij gebracht door bilaterale gesprekken tussen Rusland en Duitsland zonder andere lidstaten daarbij te betrekken. Dit is een vraagstuk waarbij we met zijn allen om de tafel moeten gaan zitten en tot een gemeenschappelijke oplossing moeten komen. Ik hoop dat de bijeenkomst in Poznan, en vervolgens die in 2009 in Kopenhagen, een akkoord zullen opleveren en een oplossing voor het probleem die voor iedereen gunstig is.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, de Conferentie van Poznan en die van Kopenhagen een jaar later, moeten met succes worden bekroond. Er is geen tijd meer voor vrome wensen en op de lange baan schuiven! Het Europees Parlement heeft eergisteren met grote meerderheid - en zelfs bijna unaniem - het verslag-Florenz aangenomen, waarin het aandringt op ambitieuze doelstellingen, omvangrijke middelen en onmiddellijke maatregelen. Echter, de Raad en de Commissie willen nu met hun smerige coalitie gaan knagen aan deze inspanning en haar ondermijnen.
Het is onaanvaardbaar dat de Raad de rol van het Parlement ondermijnt om de heer Berlusconi en enkele nieuwe lidstaten van de Europese Unie hun zin te geven. Het belang van de Europese burgers en de historische belangen van de Europese Unie zelf hebben voorrang. De Europese Unie moet het voortouw behouden in deze inspanning, en de wil van het Europees Parlement om daaraan bij te dragen mag niet ondermijnd worden.
Urszula Krupa
(PL) Mijnheer de Voorzitter, als we aan de lidstaten van de Europese Unie, die slechts verantwoordelijk zijn voor 15 procent van de wereldwijde koolstofdioxide-uitstoot, de drastische oplossingen opleggen die vervat zijn in het klimaat- en energiepakket, is dat niet alleen destructief voor Polen maar ook voor Europa en de hele wereld.
Terwijl de oude lidstaten hun koolstofdioxide-uitstoot met zo'n 3 procent hebben verminderd, is de uitstoot in Polen, als gevolg van de sanering en modernisering van de industrie, met zo'n 30 procent gereduceerd. Desondanks vraagt de Europese Unie, onder het mom van het in de praktijk brengen van solidariteit en het delen van de lasten, om verdere verlagingen. Deze zullen echter onvermijdelijk tot de ondergang van onze industrie en een enorme kostenstijging leiden.
Daarnaast zijn wij tegen de onlangs opgelegde CCS-richtlijn, die het Polen belet om aardwarmte te gebruiken voor het bereiken van het doel van 20 procent hernieuwbare energiebronnen. In plaats van bij te dragen tot bescherming van het milieu zou het juist tot een milieuramp kunnen leiden. Het ontsnappen van koolstofdioxide uit aardlagen kan niet alleen levens kosten maar kan ook tektonische bewegingen en aardbevingen tot gevolg hebben.
Andreas Mölzer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de temperatuurstijging in Europa is groter dan de gemiddelde temperatuurstijging in de hele wereld. Iedereen weet dat de schade als gevolg van natuurrampen in tien jaar tijd op jaarbasis is verdubbeld tot ongeveer 14 miljard. We moeten dus goed nadenken over onze volgende stappen. En juist op dat punt lopen we nog tegen problemen aan.
Als we nu praten over ontheffingen van de handel in emissierechten, mogen we niet vergeten dat energiebedrijven hun gratis emissierechten zonder blikken of blozen hebben doorberekend aan de consument om zo nog meer winst te kunnen maken. Dat mag niet meer gebeuren. We zitten evenmin te wachten op nog meer overhaast genomen besluiten, zoals bij het debacle met de biobrandstof. De veronderstelde nulemissie van elektrische auto's is van nul en gener waarde als de elektriciteit afkomstig is van kolenenergiecentrales.
Maar ik vind het bespottelijk om in deze situatie kernenergie als milieuvriendelijk aan te prijzen. Als de miljarden die daaraan jaarlijks worden verkwist in hernieuwbare energiebronnen zouden worden gestoken, dan hadden we misschien helemaal geen klimaatprobleem meer en zouden we met de vermindering van de CO2-uitstoot vast en zeker een hele stap verder zijn.
Bovendien moet we niet vergeten dat we op lange termijn meer moeten doen om het openbaar vervoer te bevorderen en het goederenvervoer per spoor te stimuleren.
Péter Olajos
(HU) Dank u, mijnheer de Voorzitter. Wij zijn er allen op gebrand de klimaatverandering een halt toe te roepen en de wereldwijde milieuramp die de mensheid bedreigt af te wenden. Wij weten uiteraard dat dit torenhoge kosten met zich meebrengt en dat wij burgers daarvoor vroeg of laat, op wat voor manier dan ook, de rekening voor gepresenteerd zullen krijgen.
Wij zijn ons er ook van bewust dat uitstel leidt tot steeds grotere schade, steeds moeilijker omkeerbare processen en steeds hogere kosten. Ten eerste is het de vraag of wij dapper genoeg zijn om als eerste in actie te komen en de noodzakelijke offers te brengen en, ten tweede, hoe wij de lasten zullen verdelen onder de diverse sociale en economische actoren.
Het pakket wetgeving dat voor ons ligt laat zien dat de Europese Unie in actie wil komen, maar laat helaas ook zien dat zij partijdig en inconsequent is en met twee maten meet waar het de tenuitvoerlegging betreft. Zij staat bepaalde lidstaten in 2020 een CO2-uitstoot toe die hoger is dan de Kyoto-doelstelling voor 2010, terwijl andere lidstaten, die al goed presteren, onvoldoende worden gestimuleerd.
Waarom sluiten wij onze ogen voor het feit dat bepaalde lidstaten lak hebben aan hun verplichtingen, terwijl andere enorme offers toezeggen? Evenzo is het onbegrijpelijk waarom de cementindustrie haar uitstoot tweemaal zoveel moet terugdringen als de afvalindustrie en de transportsector. Minister, een moedige regering is niet een regering die bedrijven op meedogenloze wijze afstraft, maar een regering die net zo streng is voor zichzelf. Een wijze regering is niet een regering die het geld van haar burgers naar het buitenland brengt in het kader van het mechanisme voor schone ontwikkeling (CMD), maar een regering die binnen de eigen gemeenschap, binnen de EU, investeert, en onze energie-afhankelijkheid terugdringt met behulp van nieuwe, verkoopbare en schone technologieën.
De huidige wereldwijde economische recessie mag geen reden vormen om niet in actie te komen. Integendeel, het is een kans om een doorbraak te bewerkstelligen. Europa draagt een historische verantwoordelijkheid en krijgt tevens de kans om in deze derde industriële revolutie een voortrekkersrol te spelen. Bedankt voor uw aandacht.
Guido Sacconi
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil een woord van dank richten tot mijn collega's - in eerste instantie onze fractievoorzitter, de heer Schulz - die terecht het accent hebben gelegd op het resultaat dat afgelopen maandag in de wacht is gesleept met het akkoord over de verordening die verplicht tot vermindering van de CO2-uitstoot van auto's.
Ik wil hier uitleggen waarom ik opzettelijk en in overleg met het Franse voorzitterschap - dat heel goed te werk is gegaan, zoals ik hier zonder enige plichtpleging wil zeggen - vaart heb gezet achter de totstandkoming van dit akkoord; waarom ik dus, om een toepasselijke beeldspraak te hanteren, het pedaal fors heb ingetrapt. Hier waren twee redenen voor. In de eerste plaats vond ik het belangrijk dat het pakket werd vlotgetrokken, althans wat één specifiek dossier betreft, om te bewijzen dat het echt mogelijk is - moeilijk maar mogelijk - om verschillende eisen met elkaar te doen rijmen: aan de ene kant milieubescherming en strijd tegen de klimaatverandering, aan de andere kant de economische dimensie van de mededinging en de sociale dimensie, zoals de werkgelegenheidssituatie. Wij weten in wat voor crisis de automobielsector momenteel verkeert. Dat wij dit in het huidige tijdsbestek toch voor elkaar hebben gekregen, is dus een uiterst belangrijk signaal.
Maar er was nog een reden waarom ik de zaak in een stroomversnelling heb gebracht. Ik dacht dat het veel beter was om dit dossier af te sluiten nog voordat de Europese Raad in de komende week van start zou gaan, zodat niemand zich er nog mee kon bemoeien. Aan deze verordening kan geen enkel staatshoofd of regeringsleider nog gaan sleutelen. Dat zeg ik tegen die collega's die zich kritisch uitlaten over het akkoord - zoals de heer Davies - en die niet begrepen hebben dat afsluiting ook beter was geweest voor de andere dossiers, zoals dat van de heer Davies, waar alle voorwaarden al voorhanden zijn om de zaak vroegtijdig af te ronden. En ik wil u iets zeggen, mijnheer de minister, als mij nog een seconde spreektijd wordt gegund. Het lukt ons hier niet altijd om unanimiteit te verkrijgen, dus u moet durf tonen, u mag niet meer toestaan dat een land een veto uitspreekt en op die manier een akkoord tegenhoudt, zoals helaas mijn eigen land gisteren heeft gedaan met de hernieuwbare energiebronnen.
Johannes Lebech
(DA) Mijnheer de Voorzitter, het was voor mij zeer interessant om betrokken te zijn bij de onderhandelingen over het klimaatpakket, eerst in de commissie en vervolgens in de trialoogonderhandelingen, waaraan ik heb deelgenomen als schaduwrapporteur over de richtlijn betreffende lastenverdeling. Wij zijn in het Parlement zeer bedreven geweest in het vinden van compromissen en het presenteren van ideeën die de voorstellen van de Commissie zouden kunnen verbeteren. We weten immers dat als we een serieuze opvolger voor het Kyotoprotocol willen hebben, we met een ambitieus voorstel zullen moeten komen bij de bijeenkomst in Kopenhagen.
Het wachten is nu op de Raad. Ik wil enkele centrale problemen noemen. Het is belangrijk dat de Raad begrijpt dat, als de lidstaten flexibiliteit willen hebben, er de garantie moet zijn dat de doelstellingen worden bereikt, door middel van rapportages en consequenties als ze niet worden bereikt. Lege beloften remmen de opwarming van de aarde niet af. Het moet ook duidelijk zijn dat we niet onze gehele reductie buiten de EU kunnen kopen, maar dat het grootste deel van onze inspanningen hier in Europa moet worden geleverd. Al het andere is niet serieus en geloofwaardig, als we werkelijk tot een internationale klimaatovereenkomst willen komen, omdat we anders de indruk zouden kunnen wekken dat we vinden dat we al ons best hebben gedaan en dat we verder niets meer kunnen doen. De motivatie om te komen tot technologische vernieuwingen op het gebied van energie mag ook niet ontbreken, en met dit pakket moeten we zorgen voor een ontwikkeling richting een toekomst waarin we ons energieverbruik baseren op energievormen die CO2-neutraal zijn. De staats- en regeringsleiders van de EU namen vorig jaar de rol van leider aan het klimaatfront op zich, dat schept verplichtingen. Het Parlement is er klaar voor. Nu moet de Raad zijn wil tonen om resultaten te bereiken, zodat we ons gezamenlijk kunnen verheugen over het klimaatpakket als het beste kerstgeschenk van het jaar.
Caroline Lucas
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik deel de boosheid en de frustratie van al degenen die hier terecht kritiek uitoefenen op de mensen in dit Parlement en de Raad die onze verplichting om een ambitieus klimaat- en energiepakket op te zetten ter discussie proberen te stellen.
De EU doet afbreuk aan haar eigen verplichting van 30 procent, zij probeert het merendeel van haar eigen reductie-inspanning te compenseren, zij verzacht de veilingsvoorwaarden voor de energiesector en bijna alle andere industrietakken, zij voert energie-efficiëntienormen voor voertuigen in die nog slechter zijn dan een handhaving van de status-quo en zij stelt schandalig genoeg geen middelen ter beschikking om de solidariteit met de ontwikkelingslanden te waarborgen. Dit heeft tot gevolg dat het Europese klimaatpakket er steeds leger uitziet. Dit kolossale gebrek aan politiek leiderschap zal de Europese politici niet vergeven worden.
Tot slot wil ik nog een punt aanvechten dat hier vandaag verschillende keren ter sprake is gekomen. De indruk wordt gewekt dat wij ofwel de economische crisis ofwel de klimaatcrisis moeten aanpakken, maar wij hoeven helemaal niet te kiezen. Integendeel, wij moeten de financiële crisis aangrijpen om het brandpunt en de koers van onze economie volledig te verleggen en een echt duurzame economie tot stand te brengen die niet alleen economische voordelen oplevert, maar ook gunstige gevolgen heeft voor het milieu. Dit is een cruciale test voor het Europese project als zodanig en wij kunnen het ons niet veroorloven dat dit een fiasco wordt.
Mieczysław Edmund Janowski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, we hebben het vandaag over energie en milieubescherming. De invloed van de uitstoot van broeikasgassen op de klimaatverandering is reëel, hoewel andere factoren op dit moment worden onderschat.
Ik wil graag benadrukken dat op dit terrein een mondiale aanpak nodig is. Immers, wat zal onze radicale beperking van de uitstoot van broeikasgassen opleveren, als andere landen niet meedoen? Het zal er alleen maar toe leiden dat Europese producten niet meer concurrerend zijn en dat onze markten worden overgenomen door anderen, die niet zulke beperkingen hebben ingevoerd.
Ook moet er rekening worden gehouden met landen als Polen, die voor hun energievoorziening grotendeels van kolen afhankelijk zijn. Deze landen verdienen erkenning voor de enorme vooruitgang die ze de afgelopen jaren wat betreft het verminderen van hun koolstofdioxide-uitstoot hebben geboekt.
Het energie- en klimaatpakket moet dan ook niet te hard van stapel lopen; het moet tegelijkertijd solidair zijn en innovatief, het moet zowel de economie als het milieu ten goede komen, het moet de veiligheid waarborgen en toekomstgericht zijn. Nu we een ernstige economische crisis doormaken, is dit van bijzonder belang.
Eva-Britt Svensson
(SV) Mijnheer de Voorzitter, in maart 2007 beloofden de regeringsleiders dat de EU tegen 2020 haar emissie van broeikasgassen met minstens twintig procent zou verminderen. Die verbintenis volstaat op zich niet om de opwarming bij de magische grens van 2º C een halt toe te roepen, wat volgens de wetenschap vereist is. Het was niettemin een belofte aan onze burgers en een stap in de goede richting. Het is daarom met grote ongerustheid dat ik nu vaststel dat het instrument om dat doel te bereiken, het klimaatpakket, van dag tot dag krachtelozer wordt.
Maandag werd tussen het Franse voorzitterschap en de grote fracties in het Europees Parlement een informeel akkoord gesloten over hoe we de kooldioxide-emissies van auto's zullen verminderen. Het resultaat kan heel eenvoudig samengevat worden: Business as usual voor de automobielindustrie. Volkomen onbegrijpelijk! Al in 1995 stelde de Commissie voor om de kooldioxide-emissie te beperken tot 120 gram. Nu, dertien jaar later, wordt het doel nogmaals verschoven. Dat is het resultaat van alle mazen in de wetgeving in de vorm van de infasering van zowel het aantal auto's dat aan de vereisten moet voldoen, als ineffectieve boetes.
Ik ben het ook beu te horen hoe de financiële crisis als excuus wordt gebruikt om geen verantwoordelijkheid voor het klimaatpakket te nemen. De automobielindustrie heeft meer dan een decennium gehad om over te stappen op groenere technologie. Dit is niet het resultaat van de financiële crisis maar van een voortdurende overproductie en het uitblijven van veranderingen in de automobielindustrie.
De onderhandelingen over de emissiehandel zitten ook in de slotfase. Ook hier ziet het er niet goed uit voor het klimaat. Het gaat om de CDM-projecten. Wij moeten klimaatprojecten in de ontwikkelingslanden vanzelfsprekend steunen, maar zij moeten een aanvulling zijn op onze eigen emissiereducties en mogen ze niet vervangen.
Sylwester Chruszcz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, onder het mom van nobele milieubeschermingsdoelstellingen drukken de rijkste lidstaten en bedrijven een klimaatpakket door dat de minder vermogende EU-landen een klap toebrengt. Terwijl de wereld in een crisis verkeert, wordt er een aanslag gepleegd op de mijnbouw en de elektriciteitsproductie in landen als Polen. Dit gaat ten koste van hun economische groei en leidt tot massaontslagen. Ook ik sta achter het verlagen van de CO2-uitstoot in Europa en in de wereld, maar niet tot elke prijs.
We kunnen onze kolengestookte elektriciteitscentrales of kolenmijnen niet van de ene op de andere dag sluiten. Het is nog niet te laat om een slim compromis uit te werken dat voor alle landen aanvaardbaar is. Dit is echter alleen mogelijk als rekening wordt gehouden met de bijzondere kenmerken van de nationale economieën. Anders wordt het een zaak van dwang en onrecht, en daarmee zouden we niet moeten instemmen.
Karsten Friedrich Hoppenstedt
(DE) Mijnheer de Voorzitter, afvang en opslag van kooldioxide (CCS) is niet meer dan een radertje in het grote geheel van het klimaatpakket. Maar ook radertjes en tandwieltjes zijn van belang. Daarom is het ook zo belangrijk dat wij en de Europese Unie de weg banen voor de totstandbrenging van demonstratieprojecten, want op die manier kan een geheel nieuwe industrie, een overgangstechnologie voor de opslag van CO2 ontstaan, zonder dat dit ten koste gaat van grote inspanningen op andere gebieden.
Wereldwijd zijn er drie demonstratieprojecten met een ander doel, namelijk het opvoeren van de olie- en gasproductie. Wij hebben in Europa echter behoefte aan eigen demonstratie-installaties, want we zijn niet alleen verantwoordelijk voor de mijnen en de technologie, maar ook voor het regelgevingskader dat na sluiting van de Europese mijnen in werking treedt.
We hebben problemen met de financiering, dat zegt men althans. Maar volgens mij hoeven dat geen echte problemen te zijn. Er gaat - dat cijfer staat vast - 1 800 miljard euro naar het financiële vangnet voor ondernemingen en banken en naar een financiële injectie voor het bedrijfsleven. Let wel: 1 800 miljard - en dan zouden we geen 10 of 5 miljard hebben voor het testen van nieuwe technologieën die van mondiale betekenis kunnen zijn.
Ik ben net terug uit China. Daar hebben we over de CCS-technologie gesproken, in de wetenschap dat China in de toekomst steenkool zal gebruiken om in 60 procent van de energiebehoefte te voorzien. Zuid-Afrika, de Verenigde Staten en Rusland hebben stuk voor stuk behoefte aan deze technologieën, maar in Europa slagen we er maar niet in deze technologieën van de grond te krijgen. Ik denk dat de Raad en wijzelf ons moeten inzetten om de financiering rond te krijgen, of we dat nu doen via het emissiehandelssysteem of via een ander instrument. Op die manier kunnen we juist deze technologie wereldwijd op de kaart zetten.
Dariusz Rosati
(PL) Mijnheer de Voorzitter, het probleem van de klimaatverandering is een van de grootste uitdagingen waar de mensheid voor staat. De Europese Unie heeft een ambitieus programma ontwikkeld om de uitstoot van koolstofdioxide tegen 2020 met 20 procent te beperken, de energie-efficiëntie te verbeteren en het aandeel van hernieuwbare energiebronnen te vergroten.
Deze plannen laten zien dat de Unie een voortrekkersrol in de wereld wil spelen bij de bestrijding van de klimaatverandering. De Europese Unie is echter geen eiland en kan het niet alleen af. Als we onze partners in de wereld niet overhalen tot even ambitieuze aanpassingen, zullen we ondanks onze uiterste inspanningen dit probleem niet aankunnen.
De voorgestelde veranderingen moeten zo doelmatig mogelijk worden opgezet, om de kosten voor de economie, die sowieso immens zullen zijn, te minimaliseren en zo de lasten voor de burger te verlichten. Als ik het voorstel van de Commissie in dat licht beoordeel, wil ik wijzen op twee gevaren.
Ten eerste, als elektriciteitscentrales op een veiling uitstootvergunningen moeten gaan kopen, zal dit tot een aanzienlijke stijging van de energieprijzen leiden, met name in landen waar kolen een belangrijke rol spelen bij de opwekking van energie. Dit zal een negatieve weerslag hebben op de koopkracht van huishoudens en op het concurrentievermogen van ondernemingen in die landen. Dit probleem kan deels worden opgelost door middel van benchmarking. Hierdoor worden de doeltreffendste oplossingen per brandstofcategorie beloond, waardoor het doel van vermindering van de uitstoot tegen aanzienlijk lagere kosten kan worden bereikt.
Ten tweede worden door het nu voorgestelde systeem voor de toekenning van emissierechten bedrijfstakken waarvoor het zogenoemde weglekeffect een significante risicofactor vormt, sterk bevoordeeld boven energie- en warmtecentrales. In wezen krijgen de meest welvarende landen daarmee een voorkeursbehandeling en dat lijkt me geen eerlijke oplossing.
Het toekenningssysteem moet zo worden geconstrueerd dat de minder welvarende landen niet in het nadeel zijn ten opzichte van de anderen. De eerlijkste oplossing lijkt me om de inkomsten van de veiling te verdelen aan de hand van het bruto binnenlands product.
Ik roep de Commissie en de Raad op om een slim compromis te vinden, zodat het streven naar verwezenlijking van deze doelen niet ten koste gaat van het concurrentievermogen van onze economieën en van de levensomstandigheden van onze samenlevingen.
Fiona Hall
- (EN) Mijnheer de Voorzitter, dankzij de vastberadenheid van de rapporteur hebben wij enorme vooruitgang geboekt in de onderhandelingen over hernieuwbare energie. Tot mijn teleurstelling is er vannacht geen volledige overeenstemming bereikt. Het nog onopgeloste vraagstuk handelt evenwel niet uitsluitend over de handhaving van de doelstelling van 20 procent in 2020. De leden van dit Parlement hebben lang en hard gewerkt om te waarborgen dat de flexibiliteitsmechanismen waarvan de lidstaten zich kunnen bedienen om hun streefcijfers voor hernieuwbare energie te halen, de nodige rechtszekerheid bieden. Indien deze mechanismen in 2014 worden herzien, lopen wij het risico dat al dit werk vergeefs is geweest. Bovendien kan een dergelijke herziening een nadelige invloed hebben op de grootschalige ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen en groene banen die een wederopleving van Europese regio's zoals de mijne, Noordoost-Engeland, in het vooruitzicht stellen. Daarom kunnen wij niet instemmen met een formulering waarop wordt aangedrongen door één enkele lidstaat.
In het kader van de richtlijn hernieuwbare energie is echter enorme vooruitgang geboekt. Wij beschikken thans over een solide tekst inzake biobrandstoffen en op aandrang van het Parlement zal rekening worden gehouden met de indirecte wijziging van het gebruik van landbouwgronden, hetgeen van vitaal belang is. Voorts stel ik met voldoening vast dat de lidstaten verplicht zullen zijn hun energie-efficiëntie op te voeren om hun streefcijfers voor hernieuwbare energiebronnen gemakkelijker te kunnen halen.
In de huidige omstandigheden moeten wij onze aandacht richten op de richtlijn hernieuwbare energie, en in feite op het gehele klimaatpakket. Deze wetgeving moet naar behoren werken in de EU, maar zij moet tevens fungeren als overtuigend voorstel op de tafel van de wereldwijde onderhandelingen.
Marie Anne Isler Béguin
- (FR) Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft eerder een pioniersrol vervuld en wil in Kopenhagen graag als bruggenhoofd blijven fungeren.
De wereld kijkt natuurlijk mee en volgt ons vandaag, maar haar blik is ook gericht op de regering-Obama. We vragen ons terecht af of hij het misschien beter doet dan wij, aangezien wij op dit terrein nog steeds tekortschieten. We schieten tekort als het gaat om vervuilers en door de onderhandelingen over het klimaat- en energiepakket uiteindelijk over te laten aan de lidstaten. Persoonlijk heb ik alle vertrouwen verloren. We hebben heel lang tevergeefs alarm geslagen. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan heeft de grootste vervuiler van de wereld aangekondigd dat hij de emissies in 2020 zal hebben teruggebracht op het niveau van 1990. Dat is een vermindering van 60 procent. Verder willen de VS 100 procent van de emissierechten veilen. Ik vraag u: wat is daar mis mee? Natuurlijk slaan wij onszelf op de borst voor onze grote inspanningen, ook al weten we dat we niet voldoen aan de eisen van de wetenschappers van het Intergouvernementele Panel inzake klimaatverandering.
In de VS staan de vakbonden achter de omschakeling naar een koolstofarme economie. Dat moet een inspiratie zijn voor onze fabrikanten, die de milieucrisis, de financiële crisis en de economische crisis vooral aangrijpen om personeel te ontslaan, na jarenlang winsten te hebben behaald zonder de werknemers hiervan te laten meeprofiteren en na jarenlang vrijwillige overeenkomsten over vervuiling te hebben gesloten, die allemaal tot mislukken gedoemd waren.
Leopold Józef Rutowicz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de belangrijkste veranderingen van het klimaat worden beïnvloed door de warmteafgifte van de zon, waar onze aarde 96 procent van haar warmte vandaan haalt. Een te hoge uitstoot van CO2 en methaan heeft een ongunstige invloed op het milieu en moet daarom worden beperkt.
We kunnen uit deze impasse geraken door radicale technische en organisatorische maatregelen te treffen om de ontwikkeling van duurzame energieopwekking in een stroomversnelling te brengen, om de opwekking van schone energie uit te breiden en om alle maatregelen voor meer energie-efficiëntie en -besparing versneld door te voeren.
Dit vraagt allicht om een herstructurering van de uitgaven en om een flexibele inzet van de middelen die voor deze doelen zijn uitgetrokken, maar het mag niet leiden tot een drastische stijging van de elektriciteitsprijzen. Dit zou onaanvaardbaar zijn voor de Europese samenleving en voor de Europese industrie. De huidige versie van het pakket moet dan ook ingrijpend worden herzien.
Martin Callanan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het doet mij plezier dat ik een bijdrage kan leveren aan het debat van vandaag. Ik was namens de PPE-DE-Fractie nauw betrokken bij het verslag van de heer Sacconi over de CO2-emissies van auto's en heb deelgenomen aan de trialoog. Uit erkenning voor zijn werk wil ik er graag mee voor zorgen dat over deze wetgeving overeenstemming wordt bereikt. Ik kan u meedelen dat de PPE-DE-Fractie gisteravond is overeengekomen dat zij de ontwerpovereenkomst tijdens de stemming in de plenaire vergadering zal steunen.
Over die wetgeving is inmiddels overeenstemming bereikt. Dit betekent dat wij de autofabrikanten kunnen aanmoedigen om schonere, groenere en efficiëntere auto's te vervaardigen. Hopelijk gebeurt dit op duurzame wijze, zonder verlies van banen en welvaart. Net als mevrouw Hall ben ik afkomstig uit het noordoosten van Engeland. In mijn regio zijn vele duizenden banen afhankelijk van de auto-industrie. Ik hoop dat niemand daar nadeel van deze wetgeving ondervindt.
Laat ik even nader ingaan op het proces. Ik maak mij zorgen over het feit dat deze wetgeving in de loop van de procedure zeer snel en soms zelfs al te haastig door de Raad en het Parlement is behandeld. Vaak kregen wij de zestig bladzijden tellende documentatie slechts een uur voor de aanvang van de officiële trialoog toegestuurd. Zelfs afgelopen maandag, bij de slottrialoog, heeft de Commissie enkele minuten voor de opening van de onderhandelingen nog technische aanpassingen in de formulering aangebracht.
Mijns inziens is dit geen goede manier van werken. Ik vind het een slechte zaak dat deze buitengewoon belangrijke wetgeving niet in detail bestudeerd is, noch in de Raad noch in het Parlement. Ik weet dat dit ook het geval is met sommige andere dossiers. Ik dring erop aan dat alle wetgeving naar behoren wordt bestudeerd en dat iedereen de gelegenheid krijgt om bij te dragen aan het debat. Wij moeten ervoor zorgen dat deze buitengewoon belangrijke wetgeving correct is en dat wij in de toekomst geen fouten ontdekken.
Hannes Swoboda
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mij viel de eer te beurt om namens de fractie in te gaan op het door voorzitter Barroso voorgestelde klimaatpakket. Ik heb destijds aangegeven dat ik namens mijn fractie vierkant achter de klimaatdoelstellingen sta. Ik blijf bij dat standpunt en vind ook dat we niet van koers mogen veranderen. Maar ik heb toen al gewezen op het probleem van koolstoflekkage en het was me duidelijk, commissarissen, dat de Commissie dat probleem onvoldoende had aangepakt. We moeten nu de nodige schade inhalen.
Ik dank het voorzitterschap, want het lijdt geen twijfel dat het probeert om samen met de Parlementsleden oplossingen te vinden. Het gaat er niet om dat we de gestelde doelen vaarwel zeggen, maar dat we de industrieën die gebruikmaken van de nieuwste milieutechnologieën een passende voorsprong geven in plaats van deze industrieën over te halen om samen met hun banen en milieuvervuiling uit Europa te verdwijnen.
Het eerder genoemde benchmarksysteem moet ook op een juiste manier worden vormgegeven. Het gaat er ook om een degelijke planning mogelijk te maken. Het heeft weinig zin dat we nu al het beginsel vastleggen, maar dat we het dan pas jaren later, als de Commissie de details verder heeft uitgewerkt, ten uitvoer gaan leggen. Bedrijven moeten over een betrouwbare planning beschikken, zodat zij ook nu al kunnen investeren.
Nog een laatste en heel belangrijk punt: de extra opbrengsten dienen werkelijk te worden ingezet ten behoeve van milieudoelstellingen, hetzij binnen de industriesector zelf, zodat daar vernieuwingen kunnen worden doorgevoerd om te voldoen aan de milieueisen, hetzij buiten de Europese Unie. Het mag niet zo zijn dat de ministers van Financiën het geld opstrijken. Het moet worden gebruikt voor milieubescherming.
Holger Krahmer
(DE) Mijnheer de Voorzitter, het Europees klimaatbeleid moet zijn waarde nu bewijzen. Terwijl de Europese economie inzakt, denken wij na over hoe we extra barrières kunnen opwerpen voor onze industrie.
De emissiehandel beoogt de CO2-uitstoot te verminderen, maar zal vooral leiden tot stijgende kosten. Dat zorgt ervoor dat arbeidsplaatsen naar het buitenland dreigen te verdwijnen. Intussen kijkt de rest van de wereld gelaten toe. China hoeft eigenlijk alleen maar af te wachten. Straks komt staal niet langer uit Europa maar uit China.
Niet voor niets hebben deze week 11 000 metaalarbeiders in Brussel gedemonstreerd voor behoud van hun baan. Ik ben zeer ingenomen met de opmerkingen die de heer Swoboda zojuist heeft gemaakt over het benchmarksysteem, maar wat mij betreft zijn de sociaaldemocraten op dit punt toch rijkelijk laat tot inzicht gekomen.
Voor mij staat vast dat we onszelf danig overschatten als we denken dat het klimaat op aarde in doorslaggevende mate wordt beïnvloed door onze politieke maatregelen. In de 21e eeuw zullen alleen die samenlevingen succesvol zijn die een intelligent antwoord geven op de twee volgende vragen: Waar komt onze energie vandaan en hoe maken we er efficiënt gebruik van? Het geldverslindende en door ideologische motieven ingegeven beleid waarmee we in Europa momenteel de CO2-uitstoot trachten te verminderen, is gedoemd te mislukken.
Angelika Niebler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte fungerend voorzitter van de Raad, geachte commissarissen, waarde collega's, ik denk dat we op koers liggen met het klimaatbeheersingspakket. Ik wil mijn twee minuten spreektijd slechts wijden aan de emissiehandel, aangezien dit onderwerp mij het meest na aan het hart ligt.
Wat gebeurt er aan de overkant van de Oceaan? Wat doen de Amerikanen? Barack Obama heeft zijn plan New Energy for America gepresenteerd. Wie het plan leest, houdt daar een plezierig gevoel aan over. Het plan bevat immers dezelfde doelen als die wij ons hebben gesteld. Vermindering van broeikasgassen vóór 2020, vergroting van het aandeel van de hernieuwbare energiebronnen, vermindering van het energieverbruik, vermindering van het olieverbruik, invoering van een miljoen plug-in hybride voertuigen vóór 2015. We zijn zeer bekend met al deze projecten en doelstellingen en kunnen die alleen maar van harte ondersteunen.
Maar de grote vraag is: hoe gaan de Amerikanen concreet te werk? Daarin schuilt het grote verschil met wat wij als Europeanen doen. De Amerikanen investeren massief in hun industrie. De Amerikaanse regering werkt aan een economisch herstelprogramma ter waarde van 500 tot 700 miljard dollar en tekent daarbij aan dat het grootste deel van dit geld zal worden gebruikt voor de verdere ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen en groene technologie. Als je goed naar het verkiezingsprogramma van de Amerikanen kijkt, worden er miljarden dollars uitgegeven om de industrie weer op wereldmarktniveau te brengen.
En wat doen wij? Als ik kijk naar de emissiehandel, belasten wij onze industrie jaarlijks met 70 miljard euro. Dat betekent 70 miljard euro aan extra belastingen voor onze industrie. Ik denk dat we ons moeten afvragen hoe we het concurrentievermogen van onze eigen industrie op peil kunnen houden en hoe we kunnen voorkomen dat onze Europese arbeidsplaatsen naar het buitenland verdwijnen.
Ik sta alleen achter een regeling in het klimaatbeheersingspakket als die zorgt dat we niet te maken krijgen met koolstoflekkage en dat Europa zijn binnenlandse industrie behoudt.
(Applaus)
Atanas Paparizov
(BG) Ik wil er graag op wijzen dat het voor mij en mijn collega's belangrijk is dat er een uitkomst wordt bereikt in de onderhandelingen over klimaat en energie, zodat Europa een leidende positie kan innemen in de onderhandelingen over een internationale overeenkomst. Tegelijkertijd wil ik echter mijn teleurstelling uiten over het feit dat er geen vooruitgang is geboekt in een van de meest belangrijke kwesties voor de landen van Centraal- en Oost-Europa, namelijk een gepaste erkenning van hun inspanningen om in de periode vanaf het moment van het tekenen van het Kyotoprotocol tot op heden de emissies te verminderen. Ik ben van mening dat er een oplossing moet worden gevonden waarbij, in het kader van het compensatiemechanisme, rekening wordt gehouden met de inspanningen die deze landen hebben geleverd, aangezien zowel hun niveau van economische ontwikkeling als het probleem van de herstructurering van de economie in deze landen de afgelopen jaren behoorlijk actueel waren.
Ik ben zeer verheugd dat de heer Borloo melding maakte van de volgende week te houden bijeenkomst, die vooruitgang zou kunnen brengen in deze zaak. Het is, met betrekking tot handelsquota voor elektrische energie, van groot belang dat er bij dit proces rekening wordt gehouden met de integratie van deze sector in verschillende landen. In een aantal landen is er sprake van langetermijncontracten, en op grond daarvan zal de geleidelijke invoering van deze quota's een goede oplossing zijn in die landen waar de markt nog niet voldoende geïntegreerd is met het emissiehandelssysteem. Ik juich het zoeken naar een oplossing voor koolstofemissies toe, en ben van mening dat de actuele informatie die door de Commissie wordt verstrekt, zal bijdragen aan het vinden van oplossingen die bescherming zullen bieden aan bedrijven in die landen die moeten concurreren met buurlanden buiten de Europese Unie.
Adina-Ioana Vălean
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de EU beschikt over voldoende potentieel om in de strijd tegen de klimaatverandering het voortouw te nemen. Dat is wat onze burgers van ons verwachten. Daarom is het van essentieel belang dat wij in eerste lezing overeenstemming bereiken over het klimaatpakket, niet alleen om aan de verwachtingen van onze burgers te voldoen, maar ook om in Kopenhagen een gelijkluidend standpunt te kunnen innemen. Ik dank mijn collega's die vele uren gewerkt hebben om dit te proberen te bereiken.
Het is uiteraard belangrijk dat wij onze ambitieuze doelstellingen handhaven, maar tezelfdertijd mogen wij onze ogen niet sluiten voor de dramatische gevolgen van de financiële crisis voor het concurrentievermogen van de Europese industrie, die het erg te verduren heeft. Gelet op de nieuwe economische context is het des te belangrijker dat wij rekening houden met de sterk uiteenlopende industriële infrastructuren van de lidstaten. In dit verband moet worden erkend dat sommige landen erin geslaagd zijn een snelle en grootschalige herstructurering en modernisering door te zetten.
Daarom moeten wij de lidstaten en de industriesectoren redelijke en passende flexibiliteitsmechanismen aanreiken die hen in de gelegenheid stellen hun doelstellingen inzake de reductie van de CO2-uitstoot te halen.
Anders Wijkman
(EN) Mijnheer de Voorzitter, terwijl wij hier discussiëren over reducties van 20 procent of in het beste geval van 30 procent in 2020, verklaren steeds meer wetenschappers dat wij veel meer moeten doen. De reden hiervan zijn de jongste wetenschappelijke bevindingen die gepresenteerd zijn na de verslagen van het Intergouvernementele Panel inzake klimaatverandering, en de boodschap is dat de klimaatverandering zich veel sneller doorzet en veel ernstiger is dan de deskundigen slechts enkele jaren geleden dachten.
De meest alarmerende nieuwe informatie is de interactie tussen het klimaatsysteem, de oceanen en de terrestrische ecosystemen De oceanen en de terrestrische vegetatie hebben de opwarming gecamoufleerd door meer dan de helft van de tot dusver door de mens veroorzaakte emissies te absorberen. Deze opnamecapaciteit is nu in gevaar vanwege de opwarming van de aarde en wordt nog verergerd door het overmatig gebruik en de vernietiging van de belangrijkste ecosystemen, met name van bossen. Wij kunnen controle uitoefenen op de emissies, maar de toestand van het planetenstelsel ontsnapt aan onze controle. Daarom ben ik van oordeel dat wij onvoldoende inspanningen leveren. Desalniettemin moeten wij een beslissing nemen, in de hoop dat wij onze inspanningen stap voor stap zullen kunnen versterken in samenwerking met de rest van de wereld.
Met betrekking tot het pakket maak ik mij zorgen over het feit dat het veilen van emissierechten ter discussie wordt gesteld. Veilingen zijn nodig om de innovatie te stimuleren en met de opbrengsten broodnodige steun te kunnen verlenen voor de aanpassing aan de klimaatverandering en groene investeringen in de ontwikkelingslanden. Ik ben tevens bezorgd over het voorgestelde compensatieniveau. Volgens mij wordt de noodzakelijke technologische omschakeling in ons deel van de wereld daarmee op de lange baan geschoven.
Ik ben nauw betrokken geweest bij de onderhandelingen over hernieuwbare energie. De duurzaamheidscriteria waren het grootste struikelblok. Vannacht hebben wij op dit punt met de Raad een doorbraak bereikt over ambitieuzere doelstellingen voor de vermindering van broeikasgassen bij het gebruik van biobrandstoffen en de opname in de levenscyclusanalyse van de indirecte gevolgen van het gebruik van landbouwgronden. Ik geloof dat dit getuigt van verantwoordelijkheidsbesef.
Tot slot nog een laatste punt. De klimaatverandering verschilt van alle andere kwesties die wij hier behandelen. Wij kunnen bijvoorbeeld uitvoerig onderhandelen over het juiste begrotingsniveau, maar wij kunnen niet onderhandelen met de natuur.
Libor Rouček
(CS) Dames en heren, het klimaat- en energiepakket dat wij hier vandaag behandelen is een compromis. Het is een compromis tussen de belangen van de industrie, de bescherming van het milieu en uiteraard ook - en dat is gezien de huidige economische crisis uitermate belangrijk - het belang van de werkgelegenheid en de bescherming van de Europese arbeidsplaatsen. Het klimaat- en energiepakket is tevens een compromis tussen de industrieel hoogontwikkelde landen van de Europese Unie en de Europese lidstaten waar het aandeel van de industrie minder hoog is. Zoals bij een goed compromis te doen gebruikelijk hebben alle partijen water in de wijn moeten doen. Ik ben ervan overtuigd dat een dergelijk voor alle lidstaten acceptabel compromis, zowel voor de oude als de nieuwe, de kleine als de grote, de industrieel meer en de industrieel minder ontwikkelde lidstaten, in het westen, in het oosten, in het noorden, in het zuiden of in het midden van Europa, daadwerkelijk tot de mogelijkheden behoort. Per slot van rekening kan dat ook direct worden opgemaakt uit het akkoord over de ontwerpverordening inzake de CO2-uitstoot door motorvoertuigen, of uit de richtlijn inzake het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen.
Dames en heren, de Europese Unie is op velerlei terrein een lichtend voorbeeld voor andere delen van de wereld. Dat is zij ook als het gaat om het energie- en klimaatbeleid. Het is van levensbelang zo snel mogelijk over te gaan tot goedkeuring van het klimaat- en energiepakket om vervolgens volgend jaar zij aan zij met de nieuwe Amerikaanse regering in Kopenhagen een voortrekkersrol te kunnen spelen.
Samuli Pohjamo
(FI) Mijnheer de Voorzitter, de regio's zullen er wel bij varen als er beter gebruik wordt gemaakt van hernieuwbare energie en duurzame ontwikkeling wordt bevorderd. Niet alleen zal dat een gunstig effect hebben op het klimaat, maar het zal ook werkgelegenheid in de regio's creëren en de toegang tot energie verbeteren. Er moet echter meer rekening worden gehouden met interregionale verschillen. In de uiteindelijke besluiten moeten bijvoorbeeld het koude klimaat van het noorden en de cruciale functie van de bosbouw meer tot uitdrukking komen. Ik wil er ook de aandacht op vestigen dat er veel droog veen is in het noorden, waar het geproduceerde hout en de duurzaam gewonnen turf een uitermate belangrijke rol spelen in de energieproductie aldaar. Ik hoop dat ook dit in aanmerking wordt genomen wanneer de definitieve besluiten vallen.
Jerzy Buzek
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Franse voorzitterschap graag feliciteren met zijn serieuze aanpak van het energie- en klimaatpakket. Bovenal wil ik het voorzitterschap bedanken voor het feit dat het geluisterd heeft naar de opmerkingen die herhaaldelijk in het Parlement zijn gemaakt, maar die onvoldoende serieus werden behandeld.
Beste collega's, de Europese Unie heeft zich in de moeilijkste omstandigheden steeds weten te redden. Ook nu maken we zulke moeilijke omstandigheden door. Het belangrijkste is hoe dan ook dat we naar elkaar luisteren en dat we openstaan voor tegenargumenten. Aan die vaardigheid heeft het ons nooit ontbroken.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om de heer Turmes gerust te stellen dat mijn eigen land volledig bereid is het pakket zo snel mogelijk goed te keuren. Wij in het Parlement hebben goed inzicht in de voorgestelde amendementen en deze brengen op geen enkele manier het hoofddoel van het pakket, namelijk het beperken van de uitstoot, in gevaar - op geen enkele manier.
We hebben absoluut een klimaatpakket nodig en wel zo snel mogelijk, niemand die dat beter weet dan Polen. Wij zijn verantwoordelijk voor de onderhandelingen bij de Klimaatconventie en we weten dat we zonder zo'n pakket niet verder zullen komen in de wereldwijde onderhandelingen. Ik denk aan een pakket waarmee alle voorgestelde doelen worden bereikt - ik herhaal, alle voorgestelde doelen tot 2020 - maar dat meer aanvaardbaar is voor onze Europese economie.
Alleen een dergelijk pakket kan als model voor anderen dienen, en het gaat ons precies om zo'n pakket. Bovendien kan alleen een sterke economie die niet bedreigd wordt, investeren in de bescherming van het klimaat. Als we de economie verzwakken, waar moeten we dan de middelen om de klimaatverandering aan te pakken vandaan halen? Daarom is deze discussie zo belangrijk en daarom is het zo belangrijk om naar elkaars argumenten te luisteren.
Riitta Myller
(FI) Mijnheer de Voorzitter, ik wil nog eens onderstrepen wat velen hier al eerder hebben gezegd, namelijk dat we in het debat over de onderhavige besluiten niet moeten vergeten dat dit slechts zal uitmonden in de tenuitvoerlegging van de besluiten die de staatshoofden en regeringsleiders al in maart 2007 hebben genomen. Bovendien moet het onze ambitie zijn de besluiten die reeds genomen zijn, uit te voeren.
In die zin is het buitengewoon belangrijk wat commissaris Dimas hier gezegd heeft over de relatie tussen flexibiliteit en effectieve tenuitvoerlegging. We hebben behoefte aan daden in de Europese Unie en ik sluit mij aan bij de rapporteur, mevrouw Satu Hassi, wanneer zij zegt dat het onze plicht is besluiten te nemen binnen de Europese Unie. Alleen zo kunnen we waarborgen waar zo velen van ons het over hebben, namelijk dat de economische crisis wordt overwonnen met behulp van milieu-innovatie en door investeringen in nieuwe technologie en nieuwe ontwikkelingen. Als we deze eisen niet ook voor onszelf laten gelden, zal het bedrijfsleven zich niet geroepen voelen nieuwe technologie te gaan ontwikkelen. Daarom maak ik me ook enigszins zorgen als we sommige landen speciale flexibiliteit gaan toestaan. In het ergste geval zullen die landen dan namelijk de boot missen, met andere woorden, niet over de technologische voordelen beschikken waarover de andere EU-landen wel beschikken.
Mariela Velichkova Baeva
(BG) De belangrijkste factoren voor een duurzame ontwikkeling van de groene energiemarkt, en voor het op een economisch efficiënte wijze behalen van de voor 2020 vastgestelde doelstellingen, zijn continuïteit in het beleid op de lange termijn en op nationaal en Europees niveau inzake het gebruik van energie uit duurzame bronnen en continuïteit in investeringen op de lange termijn. Het is noodzakelijk een uiteenlopende reeks instrumenten te benutten om gebruik te maken van de diverse portefeuilles van groene technologieën. Of dit nu plaatsvindt door middel van tariefschema's, investeringssteun of op enigerlei andere wijze is afhankelijk van het niveau van ontwikkeling en gebruik van alternatieve energiebronnen. Deze instrumenten moet worden toegepast zonder dat er sprake is van schadelijke concurrentie tussen de verschillende marktspelers in de energiesector. Een dergelijke complexe strategie kan mogelijk van invloed zijn op de vermindering van schadelijke emissies en de verhoging van de energieveiligheid. Dit is een basisvoorwaarde voor het effectief functioneren van de economie en voor het waarborgen van de gemoedsrust van onze burgers.
Françoise Grossetête
- (FR) Mijnheer Borloo, mijnheer Piebalgs, mijnheer Dimas, dames en heren, om te beginnen feliciteer ik het Franse voorzitterschap met de inspanningen die het doet om tot overeenstemming over dit klimaatpakket te komen.
Maar, ziedaar: precies op het moment dat we de uitdaging van de klimaatverandering bespreken, ligt er opeens een financiële crisis op de onderhandelingstafel. Het zijn nu net de economische crisis en de terugloop van de natuurlijke hulpbronnen die een echte duurzame industriële revolutie mogelijk zouden moeten maken.
Ik zeg dus "ja” tegen de "driemaal twintig”-doelstelling, "ja” tegen schone motoren, "ja” tegen hernieuwbare energie met een energiemix, maar "nee” tegen koolstoflekkage en "nee” tegen delokalisering. Daarom moeten we onderzoek en innovatie steunen en onze bedrijven en onze economie helpen zo pijnloos mogelijk door deze overgangsperiode heen te komen.
De overeenkomst betreffende de CO2-uitstoot van auto's was een goede zaak, ook al geloof ik dat de modulering van boetes nog steeds ontoereikend is. Wat de afvang en opslag van koolstof betreft: we wachten op de overeenkomst betreffende de financiering. Met betrekking tot emissierechten is het van belang dat er een eerlijke en realistische weg vooruit wordt gevonden. De invoering van gekwantificeerde drempels moet worden toegejuicht. Maar we weten dat er nog een hoop moet gebeuren. Het is belangrijk dat er in eerste lezing een overeenkomst tot stand komt. Onze bedrijven en industrieën willen op de hoogte gebracht worden van toekomstige verplichtingen. Ze moeten hun investeringen plannen.
Wat zouden mensen over de Europese Unie zeggen als er aan het eind van het jaar geen overeenkomst lag? De Europese Unie, die van zichzelf vindt dat ze het goede voorbeeld geeft in de strijd tegen de klimaatverandering. De Europese Unie, die zo ambitieus is als het om de strijd tegen de klimaatverandering gaat. Ik moet er niet aan denken hoe absurd het zou zijn als Europa er niet in slaagt tot een overeenkomst te komen maar volgend jaar in Kopenhagen toch iedereen ervan wil overtuigen dat dit de juiste weg is.
Ik wens het Franse voorzitterschap dus veel geluk en ik feliciteer het nogmaals met het verrichte werk.
Edite Estrela
(PT) Voorzitter, de verandering van het klimaat is het grote probleem van deze tijd. Er is dringend actie nodig om de opwarming van de aarde tegen te gaan. De Conferentie van Kopenhagen is de laatste kans om een drama te voorkomen, op een moment dat er positieve signalen uit de Verenigde Staten komen. Gezien de verkiezing van president Obama moet de Europese Unie met een geloofwaardig en ambitieus voorstel komen om de andere partijen te mobiliseren.
Met betrekking tot de verdeling van de verantwoordelijkheden, een onderwerp waarbij ik nauw betrokken ben geweest als schaduwrapporteur van de socialistische fractie in het Europees Parlement, en waarover we, naar ik hoop, overeenstemming zullen kunnen bereiken, ben ik van mening dat de lidstaten zich eraan moeten committeren de CO2-emissies intern omlaag te brengen en niet uitsluitend en overwegend ten koste van externe kredieten. De financiële crisis is niet, zoals sommigen hier gezegd hebben, een gevolg van het klimaatbeleid, maar een gevolg van slecht management. Sommige gevallen zijn een zaak voor de politie, niet voor de politiek.
Het Europees Parlement is zijn huiswerk aan het doen. Ik hoop dat de Raad dat ook doet, zonder toe te geven aan nationaal egoïsme en valse argumenten. De ontwikkeling van nieuwe technologieën is een kans voor de economie en voor het creëren van werkgelegenheid.
Ik wil afronden, fungerend voorzitter van de Raad, beste collega's, met een oproep: laten we allemaal ons uiterste best doen om in eerste lezing een akkoord te bereiken. De wereld heeft een internationale overeenkomst nodig en de burger verwacht maatregelen van ons.
Vladko Todorov Panayotov
(BG) Het tempo waarin klimaatverandering plaatsvindt ligt veel hoger dan was voorzien. Als de Europese Unie een leidende positie wil innemen tijdens de VN-bijeenkomst in Kopenhagen in 2009 over het bereiken van een wereldwijde overeenkomst voor een daadwerkelijke strijd tegen klimaatverandering na 2012, moet er binnen de Europese Unie een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen worden gerealiseerd. Nieuwe lidstaten zouden er goed aan doen te overwegen in de elektriciteitsproductiesector geleidelijk een uiteindelijk voor honderd procent functionerend systeem van veilingen in te voeren, evenals een uitbreiding van de overgangsperiodes, teneinde schadelijke emissies op effectieve wijze te verminderen. De nieuwe lidstaten zijn nog altijd in hoge mate afhankelijk van kolen als de belangrijkste primaire energiebron. In deze landen verloopt de overgang naar alternatieve energiebronnen trager, en strenge maatregelen voor de vermindering van schadelijke emissies zouden derhalve onwenselijke sociale gevolgen kunnen hebben. Ik roep de Commissie en de Raad op er rekening mee te houden dat tot nu toe is voldaan aan de verplichtingen van het Kyotoprotocol en dat iedere lidstaat zich daadwerkelijk bereidwillig opstelt, zodat de opgelegde maatregelen ook resultaat hebben.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mijn dank uitspreken aan iedereen die heeft deelgenomen aan de discussie, waaronder vertegenwoordigers van de Commissie en het voorzitterschap en mijn collega-Parlementsleden, voor het werk dat ze hebben verricht en voor het feit dat ze deze kwestie hebben willen behandelen.
Ik wil graag beginnen met vier zaken die volgens mij van cruciaal belang zijn bij de behandeling van dit probleem. Ten eerste is er het feit dat er steeds meer steenkool wordt gebruikt, om voor de hand liggende redenen, omdat grote delen van de aarde zich ontwikkelen, wat voorheen niet het geval was. Ten tweede leidt dit toegenomen gebruik van steenkool ertoe dat er meer CO2 wordt uitgestoten. Ten derde moeten we niet vergeten dat het concurrentievermogen van bedrijfstakken nu op wereldwijde schaal wordt beoordeeld. En op de vierde plaats, maar zeker niet minder belangrijk, laten we nooit vergeten dat wanneer we het hebben over economie, we het vooral hebben over mensen. Want als het goed gaat met de economie, is dat goed voor het welzijn van mensen, en als het niet goed gaat, geldt het tegenovergestelde.
Uit de twee laatste punten volgt dat het concurrentievermogen van de Europese industrie in deze bijzonder moeilijke periode niet onnodig schade moet oplopen doordat in andere delen van de wereld geen regels of internationale eisen gelden voor dezelfde bedrijfstakken. De eerste twee zorgen ervoor dat we behoefte hebben aan een realistische, uitvoerbare en daardoor doelmatige internationale overeenkomst waaraan de landen met een grote CO2-uitstoot deelnemen, die dus ook het meeste steenkool gebruiken. Zonder een dergelijke overeenkomst kunnen we nooit op een doelmatige manier het uiteindelijke doel bereiken, namelijk die CO2-uitstoot verminderen.
Dames en heren, geachte collega's, vertegenwoordigers van het voorzitterschap en de Commissie, leiderschap bestaat uiteindelijk uit het aanreiken van middelen waarmee doelstellingen kunnen worden bereikt. De rest is niet meer dan fantasie.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Geen van de lidstaten van de Europese Unie heeft reeds te maken gehad met de problemen waarmee Litouwen binnen een jaar zal worden geconfronteerd. Ik doel op problemen in de energiesector. In overeenstemming met het Verdrag betreffende de toetreding tot de EU zal Litouwen de kernenergiecentrale in Ignalina moeten sluiten, die ongeveer 70 procent van de elektriciteitsbehoeften van het land vervult. Het voorstel van de Commissie aan Litouwen stemde in met een lichte stijging in broeikasgasemissies ten opzichte van 2005, maar houdt geen rekening met de consequenties van de sluiting van de kernenergiecentrale in Ignalina, terwijl dit zal leiden tot bijna een verdubbeling van het volume van dergelijke, door de Litouwse energiecentrales gegenereerde gassen. Na 2009 zal Litouwen als enige van de nieuwe EU-lidstaten geen emissierechten hebben. Dit alles zal negatieve gevolgen hebben voor de industrie en de gehele economie, alsmede voor particuliere verbruikers. Naar verwachting zullen de elektriciteitsprijzen stijgen tot het dubbele van hun huidige niveau, of meer.
Het toenemende gebruik van energiebronnen voor fossiele brandstoffen zal de emissies jaarlijks met 5 miljoen ton doen toenemen. Daarom hoopt Litouwen een vrijstelling te verkrijgen die in omvang ongeveer overeenkomt met wat is toegestaan krachtens de regels van het emissiehandelssysteem voor jaarlijkse niet-verhandelbare emissierechten, totdat een nieuwe energiecentrale is gebouwd. Het klimaat- en energiepakket is een buitengewoon belangrijk en gevoelig onderwerp. Ik begrijp dat ieder land zijn eigen uitdagingen en specifieke kenmerken heeft. Het zou nogal treurig zijn, als verzoeken om uitzonderingen negatieve gevolgen zouden hebben voor dit kwetsbare document, dat zo noodzakelijk is voor Europa en de gehele wereld. Echter, de situatie in Litouwen is werkelijk dramatisch en tevens uniek, aangezien we niet zijn aangesloten op het West-Europese elektriciteitsnetwerk. Ik dring er bij de deelnemers aan het trialoogoverleg op aan hier rekening mee te houden.
John Bowis
(EN) Mijnheer de Voorzitter, alle aandacht en alle ogen zijn nu gericht op de hoofdproblemen en dat is mijns inziens een teken dat wij wel degelijk vooruitgang boeken. Mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, er is echter een stem die u hier vandaag niet hebt gehoord en die u zou moeten horen, namelijk die van de landen met een laag inkomen. Ik ben net terug van de ACS-bijeenkomst in Papoea-Nieuw-Guinea. Het is ons allen bekend dat de landen met een laag inkomen het grootste slachtoffer zijn van de groei die wij in het verleden hebben gekend. Zij hebben onze steun nodig.
De eilanden in de Stille Oceaan worden bijna letterlijk overspoeld door de golven. De opwarming van de aarde veroorzaakt er nieuwe ziekten. Muggen brengen malaria en dengue naar de regio. Bij onze thuiskomst lagen er brieven uit de perifere maritieme regio's van Europa te wachten waarin dezelfde klachten worden verwoord. Ook zij wachten wanhopig op onze hulp.
Tijdens de ACS-bijeenkomst hebben wij bestudeerd wat de gevolgen zullen zijn als wij er niet in slagen de klimaatverandering te voorkomen en aan te pakken. Zelfs als wij ons streefdoel van 2° halen, zal het resultaat nefast zijn: de beschikbaarheid van water zal dalen met 25 procent; de gewasopbrengsten zullen met 10 procent afnemen; het aantal mensen dat is blootgesteld aan malaria zal met vijftig miljoen toenemen; tien miljoen meer mensen zullen het risico lopen op kustoverstromingen; en wij zullen te maken krijgen met een drastische toename van het aantal ademhalingsproblemen, hart- en vaatziekten, door vectoren overgedragen ziekten, huidkanker en oogaandoeningen.
Als zij falen, falen wij ook. Hun ziekten zijn op dit moment reeds onze ziekten. Hun migratie zal onze migratie worden. En hun wanhoop kan onze wanhoop worden aangezien zij onze grenzen overspoelen. Daarom moeten wij hen, in hun belang maar ook in ons eigen belang, helpen vooruitgang te boeken, en snel.
Britta Thomsen
(DA) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil graag ten eerste onze rapporteur, de heer Turmes, bedanken voor zijn indrukwekkende werk in verband met de richtlijn voor hernieuwbare energie. Overeenkomstig wil ik ook graag de diverse secretariaten, adviseurs en assistenten van het Parlement bedanken. Helaas zijn we er niet in geslaagd vannacht de onderhandelingen met de Raad af te ronden, ook al hadden we ons van de zijde van het Parlement ingesteld op het bereiken van een overeenkomst en waren we bereid om concessies te doen. Echter, zoals bekend zijn er twee bereidwillige partijen nodig om een resultaat te bereiken. Als rapporteur over de richtlijn voor de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement had ik mij erop voorbereid om hier vanmiddag te staan met een volledig uitonderhandeld pakket, een pakket dat duidelijk ons stempel zou hebben gedragen. Deze richtlijn zal een revolutie in het energiebeleid van Europa teweegbrengen en zal een einde maken aan meer dan honderd jaar afhankelijkheid van olie en gas. Een afhankelijkheid, die ons klimaat schade heeft toegebracht en overal ter wereld oorlogen, onrust en ongelijkheid heeft veroorzaakt. Om deze reden is het van doorslaggevend belang dat we nu de laatste puntjes op de i zetten in deze overeenkomst.
We hebben er reeds voor gezorgd dat er duidelijke en stevige duurzaamheidscriteria worden vastgelegd voor de productie van biobrandstoffen voor onze auto's. We hebben ervoor gezorgd dat het grote energieverbruik in gebouwen zal worden beperkt, en we hebben ervoor gezorgd dat producenten van windmolens en zonnecellen de garantie hebben dat Europa zal investeren in hernieuwbare energie. Het laatste struikelblok is om alle lidstaten te laten instemmen met de bindende doelstellingen voor 2010. Het probleem is dat één lidstaat een akkoord blokkeert. Derhalve kan ik er alleen maar krachtig op aandringen dat de Raad zijn standpunt heroverweegt, zodat Europa de energieovereenkomst kan krijgen die we zo hard nodig hebben.
Gunnar Hökmark
(SV) Mijnheer de Voorzitter, het is een van de belangrijkste taken van Europa en de Europese Unie om er nu voor te zorgen dat we een internationale verbintenis krijgen die de globale doelstellingen in verband met het klimaatbeleid serieus neemt. Het zal ook een van de belangrijkste taken van het Zweedse voorzitterschap zijn om ervoor te zorgen dat we die internationale verbintenis tijdens de conferentie van Kopenhagen krijgen.
Ik denk dat het, wanneer wij deze kwesties bespreken, belangrijk kan zijn om niet te vergeten dat succes in Kopenhagen, met een ruime internationale verbintenis, veel meer betekent dan de verschillende details van het pakket dat we nu bespreken. Daarom is het zo belangrijk dat we ervoor zorgen dat we nu een klimaatpakket krijgen dat voldoet aan de doelen die we hebben gesteld.
Ik geloof dat het belangrijk is dat we pragmatisch zijn wat de verschillende middelen betreft. Als we pragmatisch omgaan met de verschillende middelen en er tezelfdertijd voor zorgen dat we de doelen halen, garanderen we namelijk ook dat we brede steun krijgen voor wat moet worden gedaan en zorgen we ervoor dat de verschillende lidstaten volharden in hun wil om de verschillende verbintenissen na te komen. Dat is wat belangrijk is, en het is met dat perspectief dat wij doorgaan met de verschillende types inspanningen.
Ik wil onderstrepen dat we over één ding duidelijk moeten zijn, namelijk dat we altijd ruimte moeten creëren voor de initiatieven die de beste resultaten opleveren. Dat betekent dat we ruimte moeten creëren om investeringen te doen in andere landen waar de resultaten het grootst zijn. Dat betekent niet dat we minder veeleisend moeten zijn jegens onszelf, maar het is essentieel te beseffen dat we ons moeten concentreren op wat we kunnen doen om andere landen te helpen.
Tot slot moeten de middelen die nu via veilingen ter beschikking komen, naar de lidstaten gaan voor diverse maatregelen in de verschillende landen.
Dorette Corbey
Voorzitter, de emoties lopen op nu het klimaatpakket zijn afronding nadert. Sommigen beweren dat het klimaat maar even moet wachten, in ieder geval tot de crisis voorbij is. Maar dat is geen goed idee. Ten eerste is het absoluut noodzakelijk dat we snel actie ondernemen tegen de opwarming van de aarde. De berichten zijn steeds dat de opwarming sneller verloopt dan was voorzien. Ten tweede raakt de olie op. We moeten echt toe naar een duurzame energievoorziening. En ten derde is een effectief klimaatbeleid een goed wapen tegen de recessie.
Investeringen in duurzame energie, in infrastructuur voor groene energie en energie-efficiëntie in gebouwen leveren miljoenen banen op, en dat mogen we niet laten lopen. Natuurlijk moeten we oppassen dat de werkgelegenheid in de staal-, papier- of automobielsector niet verdwijnt naar het buitenland. Zoals het er nu uitziet, gaat het met het pakket de goede kant op, maar we moeten oppassen dat het geen lege huls wordt.
Met het akkoord over de brandstoffenrichtlijn kunnen we in ieder geval tevreden zijn. 10 procent reductie van CO2 op basis van een well-to-wheel-analyse. Dat is een goed en krachtig signaal, zeker in een tijd dat de oliemaatschappijen juist steeds meer energie aanwenden om benzine en diesel te produceren. Daarmee geeft de brandstofrichtlijn een belangrijke impuls voor wereldwijde vermindering van emissies voor affakkelen, versnelde inzet van elektriciteit in het wegvervoer en de keuze voor meer efficiënte biobrandstoffen die ook nog eens voldoen aan strenge duurzaamheidseisen. Europa zet hiermee de toon; ook in de VS zijn soortgelijke initiatieven genomen en het post-benzinetijdperk is hiermee in zicht.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de Commissie en ook de Raad bedanken omdat zij ons dit klimaatpakket hebben voorgelegd. Ik denk dat het niet nodig is om ook maar één cijfer, doel of percentage in dit pakket te wijzigen. Maar, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik ben me maar al te zeer bewust dat we onder enorme tijdsdruk staan. In mijn twee minuten spreektijd van vandaag kan ik hier echter niet op ingaan.
Ik wil een punt aan de orde stellen waarmee u bekend bent: graag wil ik aandacht van de Europese Unie voor de vraag of we in 2013 werkelijk direct moeten beginnen met deze zeer vastberaden veiling. We weten immers heel goed dat onze Amerikaanse vrienden en onze vrienden in India en China tegen die tijd niet de beschikking hebben over dergelijke instrumenten. Ik stel voor dat deze regelingen in het tweede Protocol van Kyoto of in Kopenhagen worden getroffen en dat we in Europa beginnen met de veiling op de dag dat het Protocol van Kopenhagen of Kyoto wordt aangenomen.
Haal bij de ondernemingen niet het geld weg dat ze op dit moment niet van de banken krijgen. Dit kapitaal is hard nodig om het gat op te vullen. Met name deze doelstelling willen we al in 2012 hebben gerealiseerd. Ik denk dat we onszelf lelijk in de vingers snijden als onze Europese industrie de wereldmarkt betreedt op klompen, terwijl onze Amerikaanse vrienden in India hardloopschoenen dragen. Dat is niet eerlijk en het mag gewoon niet gebeuren. Alle marktspelers moeten gelijkwaardig schoeisel dragen. Daar zal ik mij vol overgave voor inzetten, juist ook om de gestelde doelen te halen.
Het is me volkomen duidelijk dat we geld nodig hebben om ook compensatie buiten Europa te vinden in Latijns-Amerika. Dat staat helemaal niet ter discussie. Maar we moeten de instrumenten voor de emissiehandel wel zodanig vormgeven dat voor de industrie eerlijke voorwaarden gelden. Daar sta ik achter, zonder ook maar een enkele parameter te veranderen. Dit wilde ik nog even herhalen, omdat er in dit Parlement stemmen opgaan als zouden we aan de doelstellingen willen tornen. Dat, mijnheer Dimas, willen we helemaal niet.
Åsa Westlund
(SV) Mijnheer de Voorzitter, de Raad en het Parlement zijn momenteel toch aan het onderhandelen over het klimaatpakket. Terwijl het voor de samenwerking een fantastisch succes zou zijn als we dit voor kerstmis in kannen en kruiken zouden hebben, moet ik zeggen dat ik erg ongerust ben over de richting die de onderhandelingen uit gaan. Volgens het recentste onderzoek zouden wij de emissies meer moeten reduceren dan wat het klimaatpakket voorschrijft. Toch gaat de Raad, en dan met name de ministers van een aantal rechtse regeringen, de richting uit van een verwatering van het pakket.
Het is bovendien met een zwaar gemoed dat ik als Zweedse vaststel dat de Zweedse regering onder leiding van de conservatieve partij één van de belangrijkste actoren is in het verhinderen dat de EU vooruitgang boekt in het klimaatpakket. Om vele redenen moet de meerderheid van de emissiereducties thuis gebeuren: ten eerste omdat wij de morele verantwoordelijkheid hebben om onze eigen emissies te reduceren, ten tweede omdat we door het voortouw te nemen en aan te tonen dat emissiereducties en grote economische groei hand in hand kunnen gaan, andere landen een internationaal klimaatakkoord kunnen laten ondertekenen, en ten derde omdat wij over een stimulans moeten beschikken om onze industrie de nieuwe groene technologie te laten ontwikkelen die we nodig hebben om in de toekomst concurrerend te zijn.
Ik wil het Parlement daarom aansporen om zich te verzetten tegen de houding van de Zweedse regering en erbij te blijven dat het grootste deel van de emissiereductie in Europa plaats moet vinden en dat een deel van de inkomsten uit de emissiehandel naar de ontwikkelingslanden moet gaan. Dan zijn we geloofwaardig en op die manier kunnen we in het najaar van 2009 een internationaal klimaatakkoord tot stand brengen in Kopenhagen.
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil u, mijnheer Borloo, als voorzitter van de Raad bedanken. U bindt in de komende maanden en jaren de strijd aan met werkloosheid en armoede. Daar hebben we een weloverwogen pakket aan maatregelen voor nodig. Het is niet nodig om tot wel 100 procent van de emissierechten gratis toe te kennen aan industrie die de dupe is van koolstoflekkage. Wel hebben we behoefte aan 100 procent toekenning, evenals aan richtwaarden. Voor ondernemingen waarvoor de koolstoflekkage geen bedreiging vormt, is volgens mij de oplossing 20/20 de beste. Op die manier kunnen we beginnen met een groei van 20 procent en ook de doelstelling halen met een groei van 20 procent.
We willen ook dat er een uitzondering wordt gemaakt voor kleine en middelgrote ondernemingen, dat wil zeggen met name voor de ondernemingen met 25 000 ton die moeten groeien naar 50 000. Niettemin zou 80 procent van de kmo's afvallen, tezamen verantwoordelijk voor maar 27 procent van de CO2-uitstoot. We moeten zorgen dat het geld binnen de ondernemingen blijft en dat we er geen belasting over heffen en het laten wegvloeien naar het buitenland. Het geld is in de ondernemingen keihard nodig voor innovatie en onderzoek. Wij als Commissie moeten zorgen dat degressieve afschrijving mogelijk wordt, zodat ondernemingen op deze gebieden tijdig en snel investeringen kunnen doen.
Ook bij de internationale overeenstemming hebben we behoefte aan een formule die uitgaat van een percentage tot 30 procent en niet van 30 procent als absoluut getal. Verder moeten we een duidelijk standpunt innemen over wat er in een internationale overeenkomst dient te staan. In het geval van warmtepompen wil ik de Commissie vragen er goed op letten dat ook lucht-lucht-warmtepompen onder de definitie vallen. Samen met zonne-energie is dit een weg waarlangs we natuurlijk heel veel CO2 kunnen voorkomen.
Ook vraag ik de Commissie de veiligheidsnormen van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA) verplicht te stellen voor de Europese nucleaire industrie en pleit ik voor onafhankelijke toezichthouders in Europa die ook in andere lidstaten mogen meebeslissen om daar de veiligheid te bewaken.
Gyula Hegyi
(EN) Mijnheer de Voorzitter, vele nieuwe lidstaten, waaronder Hongarije, hebben hun uitstoot van broeikasgassen teruggedrongen na het eind van de jaren tachtig en de ineenstorting van de oude industrie. Ten gevolge van dit proces heeft één op de zes Hongaren - ongeveer één miljoen mensen - zijn of haar baan verloren. Gelet op het feit dat de reductiebasis in het huidige voorstel 2005 en niet 1990 is, konden sommige oudere lidstaten hun emissiewaarden zonder gevolgen opvoeren. Dat is bijzonder oneerlijk ten opzichte van de nieuwe lidstaten. Na de verliezen in onze economie moeten wij een rechtvaardige compensatie krijgen.
Stadsverwarming is in vele nieuwe lidstaten in hoofdzaak een sociale aangelegenheid. De beslissing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid om gratis ETS-emissierechten toe te kennen voor stadsverwarming is voor ons van essentieel belang. Daarom moet dit punt ook tijdens de trialoog gehandhaafd blijven.
Ik ben van oordeel dat het gebruik van afvang en opslag van koolstof beoordeeld moet worden op grond van markt- en concurrentiecriteria. Aangezien het hier een zeer nieuwe en dure technologie betreft, is extra voorzichtigheid geboden alvorens deze optie met overheidsgeld te subsidiëren.
Tot slot wil ik nog zeggen dat het gehele pakket zonder een passend sanctiesysteem tot mislukking gedoemd is. Als wij de lidstaten er niet toe verplichten zich aan de emissielimieten te houden, zullen al onze inspanningen vergeefs zijn. Daarom verzoek ik dit Parlement erop aan te dringen dat de sanctieregeling behouden moet blijven, want zonder sanctiesysteem zal ook de rest van het systeem niet werken.
De Voorzitter
Dames en heren, mag ik even uw aandacht? We zijn bijna aan het einde van dit debat, maar ik moet dit toch onderbreken, om redenen die u zult begrijpen. Om 11.30 uur vindt de plechtige vergadering met Zijne Heiligheid de Dalai Lama plaats. We zullen dit debat na de plechtige vergadering voortzetten. Ik heb nog twee sprekers op de lijst staan, plus nog eventuele sprekers die gebruik willen maken van de catch-the-eye-procedure en de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie. Na afronding van het debat over de stand van de onderhandelingen over het klimaat- en energiepakket gaan we, zoals gewoonlijk, over tot stemming.
(In afwachting van de plechtige vergadering wordt het debat om 11.30 uur onderbroken.)
