Pomoc dla Pakistanu i możliwe skutki dla europejskiego sektora przemysłu (debata) 
Przewodnicząca
Kolejnym punktem porządku obrad jest oświadczenie Komisji w sprawie pomocy dla Pakistanu i możliwych skutków dla europejskiego sektora przemysłowego.
Karel De Gucht
komisarz. - Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Europa jest bardzo zaniepokojona niszczycielskimi skutkami powodzi w Pakistanie, w wyniku której ucierpiały gospodarstwa domowe i gminy w całym kraju.
Klęska miała nieznany w pakistańskiej historii rozmiar. Koszty - jeżeli chodzi o potrzeby humanitarne - są ogromne dla i tak niestabilnej gospodarki. Dotkliwość tego kryzysu wymaga natychmiastowej i konkretnej reakcji z uwzględnieniem strategicznego znaczenia rozwoju Pakistanu, bezpieczeństwa i stabilności regionu.
W dniu 16 września br. Rada Europejska wezwała do przyjęcia pakietu krótko-, średnio- i długoterminowych środków, które pomogą we wspieraniu naprawy sytuacji w Pakistanie i jego przyszłego rozwoju. Wstępna reakcja UE na powódź była szybka i szczodra. Nasz wspólny wkład w pomoc humanitarną w środkach pieniężnych i w naturze wynosi obecnie ponad 320 milionów euro przekazanych przez państwa członkowskie i Komisję Europejską. Kwota ta stanowi ponad 60 % łącznej początkowej środków ONZ.
Rada Europejska uznała, że oprócz natychmiastowej i znacznej pomocy humanitarnej, ożywienie gospodarcze i wzrost wymagają ambitnych środków handlowych. Wymiana handlowa jest zatem częścią długoterminowej reakcji na bieżący kryzys. W tym celu, w dniu 7 października br., Komisja przyjęła wniosek w sprawie jednostronnego zawieszenia pewnej liczby ważnych pozycji eksportowych z Pakistanu. Wniosek został przedłożony państwom członkowskim i Parlamentowi Europejskiemu.
Komisja proponuje liberalizację 75 pozycji towarowych na przywóz z Pakistanu, co odpowiada 27 % obecnego przywozu z Pakistanu do UE i prawie 900 milionom euro. Przełoży się to na wzrost przywozu z Pakistanu o około 100 milionów euro.
Celem tego środka jest wspieranie odbudowy Pakistanu w perspektywie średnioterminowej. W konsekwencji specjalne koncesje będą ograniczone w czasie - Komisja proponuje trzy lata. Z uwagi na charakter podstawy przemysłu i koszyka eksportowego Pakistanu, w którym ponad 60 % zajmują tekstylia, znaczna liczba produktów objętych proponowaną liberalizacją to produkty tekstylne. Uwzględniono również inne produkty przemysłowe, takie jak etanol.
Jeżeli Parlament i Rada będą w stanie działać szybko w tej kwestii, mamy nadzieję, że środki będą dostępne od 1 stycznia 2011 roku. Równocześnie pracujemy z innymi członkami Światowej Organizacji Handlu nad uzyskaniem niezbędnego pozwolenia - zwolnienia WTO - które powinniśmy uzyskać, zanim środki staną się skuteczne.
Koncesje handlowe powinny być istotne dla Pakistanu z gospodarczego punktu widzenia, lecz równocześnie należy uwzględniać szczególnie wrażliwe obszary Unii Europejskiej. Przygotowując wspomniany wniosek, staraliśmy się zatem uwzględnić szczególnie wrażliwe gałęzie przemysłu w UE, zwłaszcza w sektorze włókienniczym. Z naszej analizy wynika, że wpływ na produkcję unijną powinien być nieznaczny.
Potencjalny wzrost przywozu z Pakistanu do UE (100 milionów euro) odpowiada mniej niż 0,5 % wartości unijnej produkcji artykułów objętych liberalizacją, co w istocie odpowiada kwocie 24 miliardów euro. Poparcie Parlamentu Europejskiego, dzięki któremu wniosek ten przyniesie owoce, ma zasadnicze znaczenie dla przedstawienia pełnego obrazu unijnej solidarności w czasach bezprecedensowych potrzeb.
Wymiana handlowa może być istotną częścią długoterminowego rozwiązania gospodarczego dla Pakistanu. Mamy napięty kalendarz pracy. Ja i moi pracownicy pozostajemy do dyspozycji, aby wyjaśnić nasze podejście i zmniejszyć wszelkie państwa dotychczasowe obawy.
Nuno Melo
Pani przewodnicząca! Muszę powiedzieć, że w pełni rozumiem, przez co przechodzi Pakistan, lecz chciałbym też powiedzieć, że ta decyzja jest tragiczna dla Europy, a zwłaszcza dla niektórych krajów, już teraz doświadczających poważnych trudności, jak Portugalia, Hiszpania i Grecja.
Dla przykładu przemysł włókienniczy i odzieżowy stanowi 11 % łącznej wielkości portugalskiego wywozu i 22 % przemysłu wytwórczego; wytwarzanie niektórych produktów odbywa się w 80 % w Portugalii. Być może te 80 % podzielone między 27 państw członkowskich znaczy niewiele dla Komisji Europejskiej, lecz dla Portugalii oznacza to ogromną kwotę.
Europa nie może domagać się niezwykle szkodliwych - choć zrozumiałych - środków kontroli wydatków publicznych i walki z deficytem, a jednocześnie podejmować decyzje, które uderzają w czołowe obszary i moce produkcyjne dające dobrobyt i miejsca pracy w tych krajach.
Muszę również powiedzieć, że decyzja stanowi niezrozumiały atak na normalne reguły rynkowe. Nie opowiadam się za żadną formą protekcjonizmu, lecz domagam się stanowczej obrony tych reguł: reguł prawidłowo funkcjonującego i sprawiedliwego rynku.
Proszę zrozumieć, że dzięki omawianej decyzji produkty wytwarzane w Pakistanie dotrą na rynek europejski, i to przy kosztach produkcji niższych niż w przypadku naszych przedsiębiorstw, tylko dlatego, że w trakcie produkcji nie będzie się od nich wymagać takich samych warunków. Proszę wybaczyć, lecz ja nazywam to nieuczciwą konkurencją. To jest nieuczciwa konkurencja, ponieważ pakistańskie przedsiębiorstwa nie ponoszą obciążeń socjalnych związanych z pracownikami, nie ponoszą kosztów związanych ze środowiskiem, nie dotyczy ich szczególnie zwalczanie pracy dzieci, która tam występuje, ani nie mają równoważnych ograniczeń, jeżeli chodzi o wykorzystywanie surowców ze względów związanych ze zdrowiem publicznym.
Spytałbym nawet, jak możliwa jest taka decyzja bez sprawozdania, w którym zostałoby szczegółowo przedstawione jego negatywne oddziaływanie na różne państwa członkowskie?
Niemniej jednak ośmielę się wskazać kilka konsekwencji już teraz, a mam na myśli zamknięcie i upadek przedsiębiorstw w Unii Europejskiej, zwłaszcza w Portugalii, oraz rosnącą liczbę bezrobotnych. Dobrze by było, gdyby to państwo zrozumieli, ponieważ przyjdzie czas, gdy ktoś będzie musiał ponieść za to odpowiedzialność.
Jeżeli ostatecznie będzie można stwierdzić - co niektórzy z pewnością uczynią - że omawiany wniosek jest nieunikniony, proszę przynajmniej okazać nieco zapobiegliwości w przypadku rozwiązań, które nie są jeszcze rozważane. Chodzi na przykład o ustanowienie kontyngentu taryfowego, który przewiduje się w odniesieniu do etanolu, choć nie uwzględniono go w odniesieniu do tekstyliów. Zwolnienie powinno obowiązywać nie dłużej niż rok, ponieważ pomoc jest tymczasowa. Proszę mi wierzyć: żadne przedsiębiorstwo europejskie nie wytrzyma trzyletniej bezpośredniej konkurencji z przedsiębiorstwami pakistańskimi.
Pani przewodnicząca! Już kończę. W końcu potrzebny jest przepis o surowcach: Pakistańczycy nie powinni blokować europejskim przedsiębiorcom dostępu do nich, choć w ten sposób mogliby sami korzystać z produkcji.
David Martin
w imieniu grupy S&D. - Pani przewodnicząca! Rozumiem, co mówi pan poseł Melo, lecz nie mogę się z nim zgodzić. Pochwalam wniosek Komisji o zawieszenie ceł przywozowych na kluczowe towary pakistańskie przywożone do Unii Europejskiej.
W pierwszym rzędzie, zgadzamy się, że Pakistan, kraj o niełatwej historii od momentu powstania, przechodzi najtrudniejszy z możliwych okresów. Znajduje się też na linii frontu wojny z terroryzmem, co kosztowało go - według obliczeń - 40 miliardów dolarów. Wszyscy bardzo dobrze wiemy o powodzi, której łączne skutki są gorsze od skutków azjatyckiego tsunami z 2004 roku i powodzi, które w tym roku dotknęły wcześniej Haiti. To poważny cios dla każdego kraju.
We wniosku Komisji podoba mi się to, że dajemy Pakistanowi możliwość prowadzenia wymiany handlowej z pominięciem niektórych trudności. To inteligentny wniosek. Po pierwsze, zgodnie z tym, co powiedział pan komisarz, 75 pozycji towarowych, które pomogłyby Pakistanowi stymulować handel na szacowaną kwotę 100 milionów euro rocznie, nie wyrządza znacznych szkód inwestycjom unijnym. Nie naruszy też znacząco przemysłu Unii Europejskiej i - co równie ważne, a w rzeczywistości prawdopodobnie nawet ważniejsze - nie będzie szkodzić krajom rozwijającym się, które znajdują się na takim samym poziomie, jak Pakistan, ponieważ żadna z linii taryfowych nie dotyczy produktów z wykazu erozji preferencji dauhańskiej agendy rozwoju. To bardzo pozytywne.
Druga istotna kwestia we wniosku Komisji wiąże się z tym, że jest on ograniczony w czasie i nie stanowi próby jednostronnej modyfikacji rezolucji w sprawie ogólnego systemu preferencji. Pochwalam takie rozwiązanie, ponieważ stanowi to dla Pakistanu ciągłą zachętę do tego, by dostosował się do standardów socjalnych i standardów w dziedzinie praw człowieka w okresie od teraz do 2014 roku, aby móc się zakwalifikować do GSP Plus w 2014 roku. Jest to zatem nadzwyczajna pomoc, której teraz potrzebujemy, lecz równocześnie nie daje ona rządowi pakistańskiemu carte blanche. Przekaz jest następujący: "Macie obowiązek uporządkować sprawy w waszym kraju, jeżeli chcecie nadal kwalifikować się do tych świadczeń”.
To prawdziwy test szczodrości Europy; mam nadzieję, że tu, w Parlamencie, będziemy do niego przygotowani.
Niccolò Rinaldi
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Nasza dzisiejsza debata stawia nas przed koniecznością wyboru między dwoma ważnymi zasadami. Z jednej strony jest obowiązek solidarności wobec kraju, który został dotknięty klęską żywiołową, przygniatającą jego społeczeństwo, i tak borykające się z problemami strukturalnymi. Z drugiej strony jest konieczność prowadzenia wyważonej polityki handlowej. Wraz z wnioskiem Komisji Europejskiej dotyczącym zawieszenia ceł dla Pakistanu Unia Europejska słusznie unika polityki ograniczającej się do pomocy humanitarnej, umożliwiając Pakistanowi wzmocnienie gospodarki, a zatem i społeczeństwa.
Fakt, że wszystkie 74 uwzględnione pozycje towarowe dotyczą sektora włókienniczego i odzieżowego, jest prawie nieunikniony w przypadku kraju, który może eksportować wyroby jedynie z tego sektora. Liberalni demokraci zdecydowanie wolą tego rodzaju środek niż przyznanie pomocy humanitarnej, która nie może dać krajowi prawdziwego impulsu. Jednakże, jak przed chwilą wielokrotnie podkreślał pan poseł Melo, nie możemy być naiwni i zwracamy się do Komisji, aby - przede wszystkim - nie popełniła błędu naiwności.
Pan komisarz jest w pełni świadomy krytycznej sytuacji, w jakiej znajdują się niektóre okręgi włókiennicze, takie jak Prato. Prato stanowi szczególny przypadek. Sytuacja wymknęła się tam spod kontroli władz krajowych, panuje powszechne bezprawie, które dodatkowo pogłębia kryzys w europejskim sektorze włókienniczym.
Jako że uważamy za niesprawiedliwe, aby europejski sektor włókienniczy płacił za słuszną solidarność humanitarną z Pakistanem, zwracamy się z wnioskiem o działania trojakiego rodzaju: 1) ustanowienie instrumentów regulacyjnych pozwalających uniknąć jakiejkolwiek triangulacji z innymi krajami, które mogłyby czerpać zyski z ceł, z których korzysta Pakistan; 2) niedopuszczenie do pogłębienia kryzysu w europejskim sektorze włókienniczym poprzez wdrożenie środków, które w to miejsce mogłyby go wspierać, takich jak ograniczenie kosztów energii elektrycznej; oraz 3) unikanie tworzenia precedensu dla innych krajów dotkniętych takimi klęskami żywiołowymi. Uważam, że w ten sposób pomoc dla Pakistanu będzie wspólna i zrównoważona, również w perspektywie długoterminowej, a tego ten kraj potrzebuje.
Jacek Włosowicz
Spotykamy się dzisiejszego wieczoru w celu rozważenia propozycji Komisji mającej na celu pomoc Pakistanowi w przeciwdziałaniu skutkom powodzi. Musimy mieć na uwadze, że blisko 14 milionów ludzi ucierpiało w pakistańskim potopie, który osiągnął wręcz biblijne rozmiary. Skutki tych powodzi to niewyobrażalne zniszczenia w samym Pakistanie, które będą odczuwalne niebawem na całym świecie. A dlaczego? Bawełna, która zwana jest białym złotem i której Pakistan jest jednym z głównych producentów, słabo w tym roku obrodziła i dodatkowo uległa wielkim zniszczeniom w Pakistanie. Producenci odzieży, czołowe marki rynku światowego już zapowiedziały wzrost cen produktów wytwarzanych z bawełny. Bawełna to surowiec, z którym spotykamy się na każdym kroku i który stosowany jest do produkcji odzieży, banknotów, filtrów do kawy, namiotów, sieci rybackich, a także do oprawy książek i wielu innych rzeczy codziennego użytku. Jej zastosowanie jest ogromne. Znajdujemy się w dobie kryzysu, a zapowiadane są podwyżki produktów codziennych. Skala problemów jest więc bardzo duża.
Miguel Portas
Z jednej strony mamy działających na wielką skalę importerów europejskich, którzy zyskają na pakistańskich produktach sprowadzanych do Europy. Z drugiej strony mamy niewielką liczbę dużych pakistańskich zakładów włókienniczych, które w rzeczywistości leżą poza obszarami dotkniętymi klęską, a które również ogromnie zyskają dzięki wnioskowi Komisji.
Taka jest rzeczywistość. Nie wygrają na tym chorzy, wysiedleni, dzieci, starcy, których domy zostały zniszczone; wygrają bogaci przedsiębiorcy. Mamy tu do czynienia z wykorzystaniem klęski: skrajne zjawiska klimatyczne służą interesom wielkich przedsiębiorstw.
To właśnie jest we wniosku przygotowanym przez Komisję absolutnie niedopuszczalne. Lepiej byłoby, gdyby został on wycofany.
William  Dartmouth
w imieniu grupy EFD. - Pani przewodnicząca! W przeszłości mieliśmy bardzo krytyczny stosunek do brytyjskiego premiera Davida Camerona. Jednakże premier Cameron miał całkowitą rację, zwracając się o przyznanie Pakistanowi preferencji handlowych. Teraz używam słowa "zwracać się” z pewną ostrożnością, lecz brytyjski premier dokładnie to musiał zrobić.
Od czasu przystąpienia do UE Wielka Brytania, piąta co do wielkości gospodarka światowa, jest pozbawiona autonomii w ustalaniu polityki handlowej nawet w stosunku do kraju należącego do Wspólnoty Narodów. Niemniej jednak przyznanie Pakistanowi preferencji handlowych leży teraz w interesie Wielkiej Brytanii. Rzadko zgadzam się z Davidem Martinem, lecz w tej kwestii popieram go. Pakistan jest nie tylko krajem rozwijającym się, o 170 milionach mieszkańców i strategicznych granicach z Afganistanem; to również kraj mający około trzydziestu głowic jądrowych.
Skutki upadku państwa pakistańskiego dla bezpieczeństwa całego rozwiniętego świata byłyby porażające. Preferencje handlowe dla Pakistanu pomogłyby, być może, w powstrzymaniu takiego biegu wydarzeń.
Daniel Caspary
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Uważam, że raz jeszcze powinniśmy przypomnieć, jak dramatyczna była sytuacja w Pakistanie jeszcze kilka tygodni temu, a w wielu miejscach wciąż jeszcze taka pozostaje. Pod wodą znalazły się całe regiony, regiony większe niż wiele państw członkowskich. Dziesiątki, a w rzeczywistości setki tysięcy ludzi znajdują się w potrzebie. Infrastruktura została zniszczona - dotyczy to dróg, szpitali, uniwersytetów, przedszkoli, szkół, przedsiębiorstw. Gospodarstwa wielu osób zostały zniszczone. Nie sądzę, abyśmy mogli sobie wyobrazić, jak to jest. Wszyscy zgadzamy się, że musimy pomóc. Problem polega zatem na tym - jak to mówimy po niemiecku - aby "umyć, lecz nie zmoczyć”. Co mam przez to na myśli? Cóż, bezpośrednia pomoc finansowa wymaga nakładów finansowych, które oczywiście trzeba wziąć z naszego budżetu. Pomoc pośrednia - ułatwienia handlowe - które proponuje obecnie Komisja, w oczywisty sposób również budzi obawy tych, którzy mogą doznać uszczerbku. Dlatego słusznie debatujemy dzisiaj na ten temat.
Komisja nie zaproponowała, aby wykorzystać ogólny system preferencji. W moim przekonaniu to dobra decyzja. Uważam przede wszystkim, że obecne rozwiązanie przeprowadzenia operacji za pośrednictwem WTO, obranie tej drogi i próba wspierania ludzi w pomaganiu sobie samym jest wyrazem rozwagi. Wiele pytań pozostaje jednak bez odpowiedzi, na przykład to, jaki będzie faktyczny wpływ na przemysł w Unii Europejskiej. Kiedy spoglądam w dokument Komisji, wniosek dotyczący rozporządzenia, widzę, że na samym początku uzasadnienia stwierdzono, iż zgodnie z roboczym założeniem przywóz netto do UE miałby wzrosnąć o 100 milionów euro rocznie. Czy to jest istotnie znacząca, trwała pomoc dla Pakistanu? Czy naprawdę pomoże uruchomić znaczące kwoty, o których tu obecnie mówimy? Z drugiej strony, wniosek będzie wiązał się z utratą dochodów z naszego budżetu odpowiadających kwocie 80 milionów euro. Czy ten stosunek jest racjonalny? Czy jest sens stracić 80 milionów euro w postaci dochodów z ceł, aby zyskać 100 milionów euro w postaci większego przywozu? Czy te dane są prawidłowe? Chciałbym otrzymać od Komisji jakieś naprawdę wiążące informacje na temat całej tej kwestii.
Jestem głęboko przekonany, że musimy pomóc Pakistanowi. Jestem również przygotowany do wyjaśnienia obywatelom Unii Europejskiej oraz obywatelom z mojego okręgu wyborczego, że musimy coś zrobić i że za pomoc dla innych zawsze ktoś musi zapłacić. Panie komisarzu! Jestem też jednak głęboko przekonany, że powinien pan wykorzystać okazję dziś wieczorem, jak również w nadchodzących dniach i tygodniach, aby naprawdę przekonać 736 członków Parlamentu Europejskiego, że proponowane przez pana środki są słuszne, że są istotne. Powinien pan jednak przede wszystkim wykorzystać okazję, aby podkreślić, w jaki sposób sami pracownicy przedsiębiorstw, które mogą ucierpieć w krajach takich jak Portugalia, Włochy i Hiszpania oraz w całej Unii Europejskiej, mogą znaleźć drogi postępu i dobrobytu. Sądzę że powinien pan naprawdę wywiązać się z tych zadań, jeżeli chce pan zdobyć większość w tej Izbie dla pańskiego projektu za kilka tygodni lub miesięcy. Sądzę, że wszystkie osoby zaangażowane w przekonywanie obywateli i udzielanie informacji mają wiele do zrobienia.
Gianluca Susta
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Moim zdaniem musimy pamiętać o kryzysie, którego Unia Europejska i jej państwa członkowskie doświadczają w skali globalnej. Wobec kryzysu, który uderza w pracę, zatrudnienie i wzrost, zastanawiam się nad logiką, którą kierują się niektóre kraje europejskie, lecz przede wszystkim Komisja Europejska, w stosunkach międzynarodowych. Wniosek Komisji, o którym dziś dyskutujemy, poważnie zaszkodzi niektórym sektorom przemysłu, zwłaszcza sektorowi włókienniczemu. Zatem w tego rodzaju sytuacji musimy zadać sobie pytanie, czy to jest rozsądne.
Niektóre osoby obawiają się, że takie decyzje rodzą się z pragnienia Europy, aby odgrywać wiodącą rolę na arenie międzynarodowej. W rzeczywistości wiemy, że tak nie jest i że próba ograniczenia presji, w tym presji terroryzmu, w ramach niektórych systemów politycznych i instytucjonalnych lub w powiązaniu z nimi ma z tym jeszcze mniej wspólnego. Prawda jest taka, że nawet ostatnia powódź nie ma nic wspólnego z omawianym wnioskiem, ponieważ pakistański przemysł włókienniczy nie jest skoncentrowany w regionach dotkniętych klęską.
Rzeczywisty powód jest taki, że raz jeszcze chodzi o narażenie na straty jednego sektora, aby finansować gospodarkę europejską i faworyzować detal na szeroką skalę zamiast wspierać interesy przemysłu wytwórczego w niektórych krajach europejskich. Jest to poważny błąd z perspektywy wzrostu, pracy i zatrudnienia w czasach poważnego kryzysu gospodarczego oraz potrzeby odnotowania prawdziwego wzrostu unijnego na globalnych rynkach, z perspektywy wywozu unijnego i zdolności UE do innowacji i jakości.
Sajjad Karim
Pani przewodnicząca! Chciałbym najpierw podziękować panu komisarzowi oraz kolegom posłom Martinowi i Caspary'emu za bardzo pomocne komentarze. Po powodzi byłem w Pakistanie, aby naocznie przekonać się o skali zniszczeń. Zniszczenia spowodowane przez powódź stanowią największą klęskę żywiołową w historii Pakistanu. Niewątpliwie wykraczają one poza wszystko, co mogłem sobie wyobrazić lub co spodziewałem się zobaczyć.
Kiedy 22 września spotkałem się z premierem Pakistanu, niewątpliwie bardzo doceniał on ówczesną reakcję UE i uznał ją za wyraz dużej odwagi - w takim sensie, w jakim opisał ją pan komisarz De Gucht. Musimy mieć całkowitą pewność, że będziemy reagować w odpowiedni sposób. Komisja przedstawiła teraz wniosek legislacyjny dotyczący obniżenia do poziomu zerowego stawki celnej w 75 pozycjach towarowych, obejmujących 27 % pakistańskiego wywozu do UE, co spowodowałoby wzrost pakistańskiego wywozu o około 100 milionów rocznie. Jest to teraz prawdziwy test unijnej wiarygodności.
Musimy zapewnić przełożenie porozumienia politycznego osiągniętego przez przywódców unijnych na działanie, które pozwoli odczuć różnicę i będzie dla pakistańskiej gospodarki liną ratunkową w tych rozpaczliwie trudnych czasach. Przede wszystkim, jesteśmy największym partnerem handlowym Pakistanu. Słyszę obawy wyrażane przez kolegów z tej Izby. Słuszne jest jedynie to, aby nasza reakcja była uczciwa - uczciwa, lecz ambitna. Koncesje handlowe proponowane Pakistanowi muszą stanowić wiarygodny wysiłek ze strony UE i dawać Pakistanowi znaczące korzyści gospodarcze, a jednocześnie uwzględniać wrażliwość naszych przedsiębiorstw oraz innych członków WTO - szczególnie tych z najsłabiej rozwiniętych krajów.
Uważam, że w omawianym wniosku wykazaliśmy się ambicją, byliśmy odważni, lecz przede wszystkim uczciwi wobec siebie oraz wobec pakistańskiej ludności.
Joe Higgins
Pani przewodnicząca! Nie ulega wątpliwości, że 20 milionów osób dotkniętych ostatnią katastrofalną powodzią w Pakistanie wymaga natychmiastowej i konkretnej pomocy. Dotyczy to zwłaszcza 100 tysięcy dzieci, które w wyniku powodzi zostały pozbawione dachu nad głową i którym grozi śmierć z braku żywności.
Decydujący wkład w produkcję żywności po przystępnych cenach mają miliony drobnych rolników i rolników bezrolnych, obecnie skazanych na łaskę klasy właścicieli ziemskich. Dystrybucja bezpłatnych nasion, nawozów przyjaznych dla środowiska i innych narzędzi mogłaby być podstawą szybkiego odtworzenia dostaw żywności, lecz zniesienie własności ziemskiej w Pakistanie i przekazanie ziemi bezrolnym ma kluczowe znaczenie dla zrównoważonej gospodarki żywnościowej.
Irlandzcy chłopi stoczyli poważną walkę o uwłaszczenie sto czterdzieści lat temu, mamy tu zatem poważne opóźnienie. Obniżki taryfowe muszą trafić do pracowników i biedoty, a nie - w postaci zysków - do właścicieli ziemskich, skorumpowanych urzędników państwowych czy przemysłowców. Nie bezduszni spekulanci na rynkach towarowych, lecz drobni rolnicy w Pakistanie powinni dostawać uczciwe ceny za swoje produkty rolne na rynku światowym.
Cristiana Muscardini
(IT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Wszyscy jesteśmy zaniepokojeni powodzią, która zniszczyła Pakistan, oraz jej poważnymi skutkami gospodarczymi, lecz nasze obawy budzi również wniosek Komisji Europejskiej, nawet jeżeli powstał z inicjatywy szefów państw lub rządów.
Rozporządzenie proponowane przez Komisję dotyczy przede wszystkim zawieszenia ceł w sektorze towarów tekstylnych i skórzanych - które stanowią 60 % pakistańskiego wywozu z obrotem wynoszącym prawie 200 milionów euro w przypadku tekstyliów i 510 milionów euro w przypadku przemysłu skórzanego, przy czym obydwa charakteryzują się produkcją zlokalizowaną na sąsiadujących obszarach, które nie ucierpiały wyraźnie w wyniku powodzi.
Wydawało się nam, że ze wskazówek politycznych wynikał wybór polityki pomocowej, która nie naruszałaby strukturalnych sektorów gospodarki europejskiej. Zawieszenie ceł będzie miało poważne skutki dla europejskiego przemysłu włókienniczego i skórzanego, wiążące się z potencjalną utratą tysięcy miejsc pracy w ciągu trzech lat planowanych w rozporządzeniu. Te środki zostaną włączone do ogólnego systemu preferencji i spotęgowane w jego ramach, jako że w 2013 roku system zostanie rozszerzony na Pakistan.
Panie komisarzu! Wszyscy jesteśmy świadomi, że wyjątkowe i jednostronne środki zostały przyjęte, ponieważ chcemy pomóc dużemu, biednemu krajowi, który z powodu katastrofy znalazł się w trudnej sytuacji, dodatkowo pogłębionej przez kryzys gospodarczy i nieudaną próbę dostosowania się do wymogów Światowej Organizacji Handlu. Aktualne zasady w istocie faworyzują raczej kraje, które są już rozwinięte, tak jak Chiny czy Indie, nie zaś kraje biedniejsze. Wyjątkowe środki na rzecz jednego kraju nie powinny jednak wywoływać kryzysu w innych krajach.
Wniosek Komisji wymaga zatem znacznej korekty w celu dywersyfikacji sektorów, których dotyczy, w tym produkcji i wywozu w Pakistanie, a także akceptacji innej wizji oraz poważnej refleksji na temat poszanowania praw człowieka oraz walki z terroryzmem. Pakistanowi należy pomóc, lecz w ramach jasnych porozumień, również odnoszących się do sytuacji politycznej w całym regionie.
Josefa Andrés Barea
(ES) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! W wyniku powodzi w lipcu i sierpniu br. ucierpiało 20 milionów ludzi, spośród których 12,5 miliona potrzebuje pomocy humanitarnej, a 1 800 osób poniosło śmierć.
Unia Europejska - jak pan wspomniał - udzieliła pomocy humanitarnej na kwotę 320 milionów, a Hiszpania przekazała na ten cel 11 milionów euro. Nie rozmawiamy tutaj o umowie handlowej, lecz o wspieraniu strategicznego rozwoju Pakistanu.
Komisja, na podstawie mandatu Rady, objęła liberalizacją 70 produktów przez okres trzech lat. Nie ma mowy, aby wywóz z Pakistanu miał odmienny wpływ na różne kraje UE, jeśli zważymy specjalne cechy każdego kraju. Produkty, które Pakistan może eksportować, to etanol, tekstylia i wyroby skórzane.
Komisja utrzymuje, że nie może zmienić wykazów produktów, które będą kolidować z produkcją włókienniczą. Wkład Hiszpanii w działalność sektora włókienniczego stanowi 16 %. Wspólnota Walencji ma 18 % wkład w hiszpańską produkcję włókienniczą, we Wspólnocie Walencji znajduje się też 17 % miejsc pracy w tym sektorze. Rynkiem dla walenckiego sektora włókienniczego jest Europa, a w Europie - Francja, Włochy i Niemcy. Zatem wyroby włókiennicze przywożone z Pakistanu ograniczają ich rynek zarówno w Europie, jak i w samej Hiszpanii.
Powiedział pan, że istnieje analiza strategiczna, lecz czy oceniono moce produkcyjne pakistańskiego przemysłu? Czy uwzględniono ograniczenie wykazu wyrobów włókienniczych? Czy będzie przeprowadzana coroczna ocena wpływu tej umowy?
Christofer Fjellner
(SV) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałbym powiedzieć, że zniesienie ceł i barier w handlu jako krok w kierunku udzielenia pomocy Pakistanowi w związku z tą ogromną katastrofą jest bardzo pożądane. Prawdopodobnie po raz pierwszy w tej Izbie powiem, że jestem pod wrażeniem szybkiego działania zarówno Komisji, jak i Rady oraz rozwiązania proponowanego w tej kwestii.
Z pewnością mamy do czynienia z sytuacją, w której potrzebne są pieniądze. Jednak jaki jest sens zapewniania wsparcia i pieniędzy - oprócz zagłuszenia naszych wyrzutów sumienia - jeżeli jednocześnie, poprzez cła i bariery w handlu, utrudniamy ludziom naprawę szkód własnym wysiłkiem?
To, co teraz robimy, czyli szeroko zakrojone i szybkie zniesienie ceł i barier w handlu we wszystkich 75 pozycjach towarowych odpowiadających 27 % pakistańskiego wywozu, jest doskonałą reakcją na klęskę, która dotknęła ten kraj. Tu, w Parlamencie, ciąży jednak na nas odpowiedzialność. Odpowiadamy za to, by działać szybko. Innymi słowy, nie chodzi o to, aby pokazać, jak długi może być proces polityczny. Pakistan potrzebuje pieniędzy teraz, nie za rok. Musimy pokazać, że to rozumiemy.
Jednocześnie czuję rozczarowanie, widząc jak szeroki sprzeciw to wywołuje. Otrzymałem petycję od europejskich producentów tekstyliów, którzy wyrażali sprzeciw wobec omawianych środków, ponieważ obawiali się, że Pakistan mógłby wywozić więcej do Europy, a tego nie chcieli.
Czy jednak nie o to w tym wszystkim chodzi? Czy zamiar nie był taki, aby mogli handlować z nami, aby wyjść z ubóstwa? Czy byłby to problem, gdyby konsumenci europejscy mieli nieco tańsze tekstylia?
Często mówimy tu zarazem o handlu i o solidarności, do czasu, gdy będziemy musieli podjąć decyzję w tej sprawie. Pokażmy tu i teraz, że te wartości są dla nas najważniejsze wtedy, kiedy są najbardziej potrzebne. Prawdopodobnie nie będzie lepszej możliwości, aby opowiedzieć się zarówno za wolnym handlem, jak i za solidarnością, niż w związku z tym wnioskiem.
Lara Comi
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W tym krótkim przemówieniu chciałabym wyrazić mój sprzeciw wobec ewentualnego zawieszenia ceł na rzecz Pakistanu na trzy lata i w odniesieniu do 74 pozycji taryfowych, prawie wszystkich w sektorze włókienniczym i odzieżowym.
Moje obawy dotyczą negatywnych skutków dla przemysłu europejskiego, a w szczególności przemysłu włoskiego, oraz utraty miejsc pracy w Europie, w sektorze, który został wystawiony na ciężką próbę przez kryzys gospodarczy. Mam w szczególności na myśli małe i średnie przedsiębiorstwa w sektorze, który i tak próbujemy wspomagać, a który poniósł poważne straty.
Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że Pakistan przyjął na początku tego roku piętnastoprocentowe cło na wywóz swoich włókien bawełny, aby zniechęcić do dostaw surowców. Nie ma wątpliwości, że celem jest zatrzymanie surowców w ramach próby uzyskania bardziej atrakcyjnych kursów wymiany na potrzeby swojego wywozu. W pełni rozumiem potrzebę udzielenia pomocy krajowi z poważnymi problemami, zwłaszcza wobec ogromnych klęsk, których doświadczył. Jednakże życzyłabym sobie pomocy europejskiej, która przyczyniałaby się do budowy dróg i infrastruktury przy użyciu lokalnej siły roboczej.
Jörg Leichtfried
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Nie jest łatwo prowadzić obiektywną debatę, kiedy mowa o 100 tysiącach dzieci pozbawionych domów, o milionach rolników na ulicach oraz ludziach żyjących w dojmującym ubóstwie. Uważam, że Unia Europejska słusznie podejmuje tu szybkie działania i zapewnia szybką pomoc. Jeżeli chodzi o środki, które pan proponuje, dla mnie istotne pytanie dotyczy tego, czy udzielamy pomocy we właściwym miejscu albo czy też nie pomagamy niewłaściwym ludziom? Chciałbym, aby zostało to wyjaśnione bardziej szczegółowo, co się bowiem tyczy przemysłu włókienniczego, całkowicie zasadne jest stwierdzenie, że pomoc skierowana jest do całego Pakistanu, lecz nie jestem taki pewien, czy trafia do właściwych ludzi.
Po drugie, chciałbym również powiedzieć, że jeśli dzięki pomocy ludzie potrafią pomóc sobie sami, bezwzględnie należy wziąć pod uwagę, jakie tego skutki będą odczuwalne w Europie. Sądzę jednak, że sytuacja jest na tyle drastyczna, że musimy udzielić pomocy - i mam jedynie nadzieję, że dotrze ona do ludzi, którzy jej naprawdę potrzebują.
Jean Lambert
Pani przewodnicząca! Chciałabym tylko odpowiedzieć na niektóre z poczynionych uwag.
Pakistan próbuje aktualnie pomóc samemu sobie w rozwiązaniu problemów, z którymi boryka się po niszczycielskich powodziach. Gdyby przedsiębiorstwa znajdowały się na terenach powodziowych, nie byłyby w stanie produkować, zatem nie jest zaskoczeniem fakt, że chodzi o przedsiębiorstwa zlokalizowane na obszarach, które nie zostały dotknięte powodzią.
Pomoc bezpośrednia, której można by udzielić, jest nieznaczna w porównaniu z tym, co rzeczywiście jest potrzebne. Dystrybucja dochodów z dodatkowego wywozu jest istotna - wiemy, że chodzi o infrastrukturę, dostawy energii, szkoły, drogi itp. - jednak na demokratycznie wybranym rządzie Pakistanu spoczywa odpowiedzialność za skuteczność tej operacji, za dochody, wpływy z podatków itd.
Mówiono również o potrzebie większego zróżnicowania. Gdyby w Pakistanie istniało większe zróżnicowanie sektorów przemysłowych, nie koncentrowalibyśmy się tak bardzo na tekstyliach. Apeluję do posłów, aby dali temu krajowi możliwość udzielenia sobie pomocy i poradzenia sobie z tą katastrofą.
João Ferreira
(PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Tragedia w Pakistanie wymaga od Europy okazania solidarności, lecz nie można tego wykorzystywać do tego, by narazić na ryzyko przemysł tekstylny w niektórych państwach członkowskich, takich jak Portugalia. Istnieją inne sposoby okazywania solidarności - mam na myśli skuteczniejsze rodzaje pomocy, których celem jest odbudowa zniszczonych obszarów i poprawa warunków życia lokalnej ludności; są również sprawiedliwsze rodzaje pomocy.
Tak jak mówiłem, koncesje handlowe nie są środkami długoterminowymi. Korzyści z nich czerpią przede wszystkim wielcy importerzy, ponieważ są one wyrazem wysuwanych od dawna żądań. Jednak są one szkodliwe dla przemysłu włókienniczego, a także dla krajów i regionów najbardziej od niego zależnych - a wszystko to w kontekście głębokiego kryzysu i wysokiego bezrobocia.
Chociaż prawdą jest, że środki proponowane przez Komisję nie mogą być w żadnym razie pretekstem do dalszych zwolnień, nie możemy jednak ignorować obiektywnych trudności, z jakimi wiążą się omawiane środki. Potrzebne są środki, które chroniłyby europejski sektor włókienniczy oraz związane z nim miejsca pracy.
Zgodnie z propozycją Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy budżet unijny na rok 2010 przewiduje pozycję budżetową na utworzenie unijnego programu na potrzeby sektora włókienniczego i obuwniczego. Gdzie jest ten program, panie komisarzu? Jakie są jego kluczowe elementy? Pozostawiam pana z tymi pytaniami.
Claudio Morganti
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Uważam za paradoksalne, że zamiast bronić naszych miejsc pracy Unia Europejska wystawia je na ryzyko, ukrywając ewentualne konsekwencje swoich działań za dobrze rozumianą retoryką pomocy humanitarnej. Istnieje ryzyko, że ewentualna obniżka ceł na wyroby odzieżowe z Pakistanu w nadchodzących trzech latach, a którego żniwem jest utrata 120 tysięcy miejsc pracy w całej Europie, z czego 40 tysięcy w samych Włoszech.
Pakistanowi należy pomóc, nie możemy jednak przyjmować łagodnych środków handlowych, kiedy mój kraj - Włochy - i inne państwa członkowskie już odczuwają skutki podrabiania wyrobów odzieżowych głównie w Azji, a w szczególności w Chinach. Komisja nie może zajmować się dobroczynnością na koszt przede wszystkim Włoch, które mają 30% udział w całym europejskim sektorze włókienniczym. Uważam, że nie tylko Pakistanowi, lecz również naszym małym i średnim przedsiębiorstwom trzeba pomóc uciec od kryzysu poprzez nałożenie ceł i kontyngentów na azjatyckie produkty. Jestem z Prato; moi obywatele i ja mamy już dość tego rodzaju środków.
Georgios Papanikolaou
(EL) Pani przewodnicząca! Jeżeli chodzi o przemysł wytwórczy, chciałbym przypomnieć tej Izbie, że Pakistan jest czwartym spośród największych producentów bawełny na świecie, którego udział w globalnej produkcji wynosi 9 %, a kolejne miejsce zajmuje Unia Europejska z udziałem poniżej 5,5 %. A zatem widać wyraźnie, że jest to bardzo poważny problem. Oczywiście nie chcemy protekcjonizmu, który zakłóca zdrową konkurencję; przeciwnie - chcemy wolnego i otwartego handlu międzynarodowego. Jednak, z drugiej strony, posłowie poruszyli również ten problem. Pan poseł Melo, który pochodzi z Portugalii, kraju o niestabilnej gospodarce, przedstawił go bardzo obrazowo. Posłowie wspominali o Włoszech. Chciałbym dodać Grecję; wszyscy państwo znają problemy, z którymi się boryka. Oczywiście powinniśmy wesprzeć Pakistan, lecz powinniśmy również monitorować pomoc. O to właśnie chcę zapytać Komisję: czy mamy mechanizmy zapewniające skierowanie pomocy dla Pakistanu w dobrym kierunku, tak aby nie została wykorzystana w innych celach lub w innych sektorach na szkodę europejskich przedsiębiorstw i europejskich pracowników?
Seán Kelly
Pani przewodnicząca! Nie twierdzę, że jestem szczególnie na bieżąco z zawiłościami panującej sytuacji, mam jednak świadomość strategicznego znaczenia Pakistanu. Z tego powodu przychylam się do uwagi pana posła Karima, że stabilność reżimu w regionie charakteryzującym się ogromną zmiennością leży w interesie każdego.
Chciałbym również powiedzieć, że Unia, która opiera się na zasadach pokoju i dobrobytu dla swoich obywateli, powinna w pierwszym rzędzie gwarantować pokój i dobrobyt w innych częściach świata, dlatego popieram wnioski przedstawione tu dziś wieczorem, lecz chciałbym, aby Komisja udzieliła pełnej odpowiedzi na uwagi pana posła Higginsa i innych posłów z lewicy.
Czy można zagwarantować, że pomoc, której udzielimy, trafi do tych, którzy na nią zasługują, a nie do wielkich przedsiębiorstw handlowych i właścicieli ziemskich? Oto kluczowe pytanie dzisiejszego wieczoru.
Elisabeth Köstinger
(DE) Pani przewodnicząca! Klęska powodzi w Pakistanie ma konsekwencje humanitarne na niewyobrażalną skalę. Uważam, że obowiązkiem Unii Europejskiej jest dopilnowanie, aby pomoc szybko dotarła do mieszkańców Pakistanu. Środki służące pobudzeniu gospodarki i zatrudnienia w perspektywie długoterminowej są istotnym wkładem UE w pomoc temu krajowi, który poważnie ucierpiał, w wyjściu z kryzysu. Zadaję sobie jednak pytanie, czy zwykłe obniżenie taryfy celnej będzie miało pożądane skutki. Musimy wyjaśnić, czy preferencje dla Pakistaniu płyną do krajów trzecich pośrednimi kanałami, a zatem czy mają pożądane skutki. Oprócz przemysłu włókienniczego mam tu przede wszystkim na myśli sektor bioetanolu.
Moje konkretne pytanie do Komisji jest następujące: czy wyznaczenie kontyngentu taryfowego na etanol jest naprawdę postrzegane jako zrównoważony i skuteczny wariant, który pomoże ludności pakistańskiej? Czy można ocenić, czy niezbędne kryteria równowagi w odniesieniu do przywozu do UE są również spełniane na etapie produkcji bioetanolu.
(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)
William
Pani przewodnicząca! Chciałbym zwrócić się do mówczyni, aby tym razem nie dyskutować o pomocy, lecz po prostu o preferencjach taryfowych. Dla Pakistanu byłaby to szansa na znalezienie sposobu na rozwiązanie swoich problemów z własnej woli i własnym wysiłkiem. Chciałbym wiedzieć, co o tym sądzi mówczyni.
Elisabeth Köstinger
(DE) Pani przewodnicząca! Moim zdaniem jest to główny przedmiot naszej dyskusji. Środki należy dogłębnie przemyśleć, aby zapewnić zrównoważoną pomoc. Przede wszystkim zawsze pojawia się pytanie o stopień, w jakim obliczanie kosztów/korzyści opłaca się w ostatecznym rozrachunku Europie.
Sergio Paolo Francesco Silvestris
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Bez wątpienia należy pomóc Pakistanowi, który ucierpiał w wyniku powodzi. Musimy jednak zadać sobie dziś pytanie, jakiego rodzaju pomocy kraj ten potrzebuje najbardziej i jakiego rodzaju pomocy Unia Europejska może najlepiej udzielić. Musimy działać szybko, lecz również skutecznie.
Moje największe obawy budzi w istocie wniosek Komisji Europejskiej. Moim zdaniem jest to niejednorodna propozycja, która - ze względu na to, że interwencja dotyczy w pierwszej kolejności sektorów włókienniczego i skórzanego - może nie być dostatecznie skuteczna, ponieważ pomoc mogłaby wywoływać nowe napięcia z uwagi na nowe przypadki ubóstwa, które spowodowałaby w Europie, oraz na dalszy paraliż europejskiego sektora włókienniczego, który i tak znajduje się w stanie poważnej zapaści.
Musimy zatem uwzględnić fakt, że przez faworyzowanie wywozu pochodzącego od wytwórców faktycznie pomagamy tym obszarom Pakistanu, które nie zostały zalane, podczas gdy nasza pomoc powinna służyć budowie konkurencyjności i rozwoju, stanowić wsparcie w odtworzeniu produkcji w obszarach kraju, które ucierpiały w wyniku klęski. Mając na uwadze wszystkie te powody, uważam, że zastosowanie metody zniesienia ceł jest zupełnie nieodpowiednie. Nie wyrażamy zgody na takie rozwiązanie ani go nie popieramy.
Karel De Gucht
komisarz. - Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałbym bardzo jasno określić dane, o których mówimy. Mówimy o wielkości wymiany handlowej odpowiadającej 900 milionom euro. W efekcie wartość dodatkowego wywozu z Pakistanu na rynek europejski wyniesie 100 milionów euro, lecz ogólny bilans dla Unii Europejskiej wyniesie jedynie 50 milionów euro, ponieważ w wyniku korzystnej pozycji Pakistanu w wywozie na rynek europejski nastąpi odwrócenie tendencji w handlu na określoną kwotę, co oznacza, że inni importerzy utracą niektóre udziały w rynkach europejskich. Zatem ogólny wpływ będzie odpowiadał kwocie około 50 milionów euro rocznie.
Mówię to, ponieważ ponownie słyszałem podczas debaty, że stracimy 120 tysięcy miejsc pracy. Wszyscy teraz mają kalkulator w telefonie komórkowym; jeżeli Europa straci 120 tysięcy miejsc pracy z powodu dodatkowego przywozu na rynek europejski na kwotę 50 milionów euro, to znaczy, że europejski przemysł włókienniczy znajduje się naprawdę w poważnych tarapatach, bez względu na to, co dzieje się w Pakistanie. Wysuwanie takiego argumentu jest po prostu niepoważne.
To moja pierwsza uwaga. Po drugie, musimy odpowiednio uwzględnić wrażliwość europejskiego przemysłu włókienniczego oraz do pewnego stopnia trudną pozycję, w jakiej przemysł ten może się znajdować. Pozycje towarowe, które proponujemy, nie obejmują ani bielizny pościelowej, ani bielizny osobistej, ani bielizny używanej w gospodarstwie domowym - a to są trzy najbardziej wrażliwe pozycje towarowe w Europie.
Uwzględniono natomiast wiele półproduktów, co oznacza, że w Europie zostaną one przekształcone w produkty gotowe - co w istocie powinno obniżyć koszty przywozu dla tych przedsiębiorstw, które zajmują się wykańczaniem takich produktów. Nie odczujemy zatem natychmiastowych skutków ubocznych. Stwierdziłbym nawet coś przeciwnego. Naprawdę bardzo uważnie analizowaliśmy, co byłoby dobrą propozycją dla Pakistanu, a jednocześnie nie było zbyt szkodliwe dla przemysłu europejskiego w czasie, kiedy również wychodzimy z kryzysu gospodarczego, którym z pewnością nie jest łatwo zarządzać.
Pojawił się także komentarz na temat wywozu bawełny. Na światowym rynku bawełny występuje niedobór, a Pakistan rzeczywiście jest jednym z największych producentów bawełny. Jestem świadom, że kiedy będziemy mieć tę umowę, kiedy zobaczymy, że naprawdę dokądś zmierzamy, powinniśmy również zwrócić się do Pakistanu, aby upewnił się, że nasz własny przemysł włókienniczy posiada dostatecznie dużo bawełny, aby dostosować produkcję do popytu na rynku. Skoro odnotowujemy światowy niedobór bawełny, mogą się państwo spytać, dlaczego nie przywozimy odmian bawełny z Afryki. Otóż dlatego, że nie produkuje się tam takich odmian bawełny, jakich potrzebujemy, a nie jest łatwo z dnia na dzień przestawić się na produkcję z innego rodzaju bawełny - musimy zatem zwrócić szczególną uwagę na ten problem.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że patrząc na sytuację w Pakistanie, widzimy, że potrzeba więcej pomocy i więcej handlu; potrzeba jednego i drugiego. Unia Europejska przekazała już 320 milionów euro, tj. 60 % tego, o co początkowo wnioskowała Organizacja Narodów Zjednoczonych. Będziemy nadal to robić; to jest właśnie więcej pomocy.
Handel to nie pomoc, jak powiedziano na posiedzeniu plenarnym. Handel oznacza stwarzanie możliwości wytwarzania i eksportowania przez gospodarkę pakistańską; oznacza również tworzenie miejsc pracy dla ludzi, którzy tej pracy potrzebują. Sądzę, że podstawowe narzędzie ożywienia gospodarczego polega na tym, że powinniśmy stworzyć Pakistanowi dodatkowe możliwości prowadzenia wymiany handlowej. Nie chodzi jednak o pomoc, co oznacza, że nie można wskazać tych, którzy będą - powiedzmy - beneficjentami. W przypadku handlu o wiele łatwiej ukierunkować proces, lecz wiemy również, że chociaż handel ma swoje niedoskonałości, nie uda nam się ożywić gospodarki poprzez pomoc.
Uważam, że potrzebne są obydwa elementy - pomoc i handel - dlatego pracujemy nad dwiema możliwościami. To prawda, że powinniśmy pamiętać - tak jak mówiłem na obecnym posiedzeniu plenarnym -, iż mówimy o regionie, który został dotkliwie zniszczony. Wielu posłów do Parlamentu z Włoch o tym mówiło, i jak rozumiem, obszar Pakistanu, który został zalany, jest wielkości terytorium całych Włoch. O tym właśnie mówimy; myślę więc, że powinniśmy im pomóc, pamiętając zarazem, że chodzi o bardzo wrażliwy region o ogromnym znaczeniu geostrategicznym. Jest on bardzo ważny dla nas i dla naszego bezpieczeństwa. Byłoby bardzo niebezpiecznie dla Europy, gdyby ten region stał się niestabilny, powinniśmy więc zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby to, co wydarzyło się w Pakistanie, nie naruszyło stabilności regionu.
Stosujemy zatem całościowy zestaw środków. Prowadzimy rozmowy polityczne z Pakistanem; niedawno spotkaliśmy się na szczycie; będziemy też kontynuować te rozmowy. Wielu urzędników UE udało się do Pakistanu. Co się tyczy pomocy humanitarnej, była tam na przykład pani komisarz Georgieva. Mamy pakiet pomocy, który jest znaczący, stosujemy również podejście gospodarcze, obejmujące zwiększenie handlu. Sądzę - i mam taką nadzieję - że będzie to miało istotne znaczenie dla Pakistanu. Jestem również przekonany, że pomagając Pakistanowi, w pewnym sensie pomagamy również samym sobie.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
