
De Voorzitter.
   Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 9 juni 2005 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   Alvorens wij overgaan tot de goedkeuring van de wijzigingen op de agenda die zijn ingediend, wil ik een verklaring afleggen uit naam en op besluit van de Conferentie van voorzitters. Dames en heren, in juni 1940, 65 jaar geleden dus, verloren drie landen die nu lid zijn van de Europese Unie, namelijk Litouwen, Letland en Estland, hun onafhankelijkheid door de sovjetbezetting. Als gevolg hiervan zijn de mensenrechten van de burgers van deze landen gedurende een halve eeuw geschonden en gingen zij gebukt onder terreur en deportaties.
Vandaag gedenkt onze instelling deze gebeurtenissen, die samen met andere gebeurtenissen deel uitmaken van onze geschiedenis. Dit is niet de eerste keer dat het Europees Parlement hierover spreekt, het is niet de eerste keer dat dit Parlement de geschiedenis van deze landen, die nu lid zijn van de Europese Unie, herdenkt.
In 1983, nu 22 jaar geleden dus, heeft dit Parlement de bezetting van landen door andere landen veroordeeld. En in deze moeilijke tijden voor de Europese Unie, juist nu, moeten wij onszelf eraan herinneren dat de toetreding van deze Baltische staten tot de Unie heeft bijgedragen en zal blijven bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van vrijheid en welvaart voor de burgers. Vandaag moeten wij onze trots laten blijken over het feit dat wij samen kunnen werken aan de bouw van een verenigd Europa dat gemeenschappelijke waarden deelt.
Het is belangrijk ons dit te herinneren, het is belangrijk onszelf eraan te herinneren dat de bouw van een betere toekomst voor alle Europeanen is gegrondvest op respect voor de mensenrechten en voortdurende aandacht en waakzaamheid vereist, omdat mensen die hun geschiedenis vergeten het risico lopen deze te herhalen. Ik dank u hartelijk.
De Voorzitter.
   Met instemming van de fracties stel ik de volgende wijzigingen op de agenda van de huidige vergaderperiode voor, die zijn opgenomen in het corrigendum dat is rondgedeeld.
Het verslag van de heer Gargani over het statuut voor leden van het Europees Parlement zal worden behandeld aansluitend op het gecombineerde debat over de Europese Raad en de werkzaamheden van het Luxemburgs voorzitterschap, tijdens welk debat de fungerend voorzitter van de Raad en de heer Barroso zullen spreken.
Het verslag van de heer Cashman over de communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen wordt aansluitend op het verslag van de heer Gargani behandeld en zal morgen ongewijzigd in stemming worden gebracht.
De aanbeveling voor de tweede lezing van Othmar Karas over het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid is op 20 juni goedgekeurd. Dit onderdeel zal worden behandeld nadat de agenda van vandaag is afgehandeld. De termijn voor de indiening van amendementen of verwerping van het gemeenschappelijk standpunt loopt vanmiddag om 16.00 uur af.
Met betrekking tot de stemmingen wordt het verslag van de heer Barón Crespo over de bescherming van inzittenden van voertuigen bij botsingen van de agenda geschrapt, maar er worden twee andere onderdelen toegevoegd: de twee verslagen van de heer Cavada over Sudan en de Democratische Republiek Congo, goedgekeurd conform artikel 131 van het Reglement, en het verslag van de heer Garriga Polledo en mevrouw Jensen over het ontwerp van gewijzigde begroting 2/2005.
Zijn er opmerkingen? De heer Hans-Peter Martin wil een opmerking maken. 
Hans-Peter Martin (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals aangekondigd doe ik een beroep op artikel 132 van het Reglement. Ik verzoek u het verslag-Gargani over het statuut van de leden van de agenda te schrappen en het debat hierover te annuleren. In de agenda van morgen is de stemming niet eens aangekondigd. Er is in de Commissie juridische zaken al een stemming geweest die onrechtmatig is verlopen en het zou dan ook een volledig verkeerd signaal zijn om, nu de EU een zeer ernstige crisis doormaakt, een statuut van de leden aan te nemen en hier op de achtergrond de privileges uit te breiden.
Zo gaan we niet met een democratische volksvertegenwoordiging om.
Ik verzoek u daarom op grond van artikel 132, lid 2, van het Reglement de nodige voorzorgsmaatregelen te treffen, zodat ook de Britse premier Blair serieus over een bezuinigingsprogramma kan spreken en niet meteen door deze Vergadering te kijk wordt gezet wanneer die een nieuw pakket van privileges aanneemt. 
De Voorzitter.
   Na lid 2 van artikel 132 bestudeerd te hebben met de hulp en het advies van de diensten van het Parlement, zie ik geen reden om uw verzoek in te willigen.
De Voorzitter.
    Aan de orde is de gecombineerde behandeling van het verslag van de Europese Raad en de verklaring van de Commissie: Bijeenkomst van de Europese Raad (Brussel, 16/17 juni 2005) en de verklaring van de Raad – Halfjaarlijkse activiteiten van het Luxemburgs voorzitterschap.
Deze onderwerpen worden gezamenlijk behandeld. Hierbij zal de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Juncker, als eerste het woord voeren.
Jean-Claude Juncker,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, dames en heren, het Luxemburgs voorzitterschap loopt ten einde. Sommigen zullen zeggen “gelukkig”, maar ik vind het erg jammer. Ik was graag doorgegaan.
De tijd is dus gekomen om de balans op te maken. Er zijn meerdere conclusies te trekken die naar ik hoop iedereen kan onderschrijven. Ten eerste hebben we de Europese Raad of de Raad van ministers ertoe weten te bewegen enkele besluiten te nemen op terreinen waar de discussies aan het begin van het jaar buitengewoon fel waren. We hebben het Stabiliteits- en Groeipact hervormd en zodoende een einde gemaakt aan een lange periode van onzekerheid die de kiem vormde voor een ernstig geschil tussen de lidstaten van de eurozone. In de preventieve component van het pact hebben we de stabiliteit niet uitgebannen maar juist opgewaardeerd, en de correctieve component hebben we niet buitensporig flexibel gemaakt, maar wel hebben we de automatismen door een meer economische benadering en uitleg vervangen.Als voorzitter van de Eurogroep zal ik toezien op een goede toepassing en verstandige interpretatie van het pact, waarin voortaan beter rekening zal worden gehouden met de twee gelijkwaardige dimensies ervan: stabiliteit gecombineerd met groei, en groei gecombineerd met stabiliteit.
Ten tweede zijn het Parlement, de Commissie en de Raad erin geslaagd de strategie van Lissabon een nieuwe impuls te geven. Versterking van het concurrentievermogen, meer aandacht voor modernisering van ons optreden en ons beleid op economisch gebied, herbevestiging van het streven naar innovatie en vooruitgang op onderzoeksvlak: dat zijn de hoofdlijnen van de nieuwe strategie. Daarin zijn andere aspecten zeker niet onderbelicht gebleven of bewust terzijde geschoven, al wensten sommigen dat aanvankelijk misschien wel, noch als het gaat om de sociale cohesie – die opnieuw een plaats heeft gekregen als een belangrijke doelstelling, een speerpunt van de Europese Unie – noch als het gaat om een adequaat milieubeleid – dat allesbehalve de vijand is van werkgelegenheid en concurrentievermogen.
Hallo?
Ik ben eraan gewend dat mijn woorden reacties losmaken, maar zo onmiddellijk heb ik het nog niet eerder meegemaakt.
Om terug te komen op de strategie van Lissabon: we veranderen de methode van toepassing. Door middel van nationale hervormingsprogramma’s zal de eigen inbreng van de lidstaten in de strategie vergroot worden. Zo zullen ze tegenover de nationale parlementen in de beste nationale traditie verantwoording moeten afleggen ter zake van de Europese teksten en het Europees commitment.
De Europese Raad van juni, die van afgelopen donderdag en vrijdag, heeft voor het eerst in de geschiedenis geïntegreerde richtsnoeren goedgekeurd, al met al toch een belangrijke gebeurtenis waarover de afgelopen dagen helaas nauwelijks is gesproken. Tegen diegenen die de Europese Unie willen moderniseren en daarbij de indruk wekken dat de rest dat niet zou willen, tegen diegenen die beter willen inspelen op de nieuwe uitdagingen waaraan de Europese Unie het hoofd moet bieden en daarbij de indruk wekken dat de rest blind zou zijn voor die uitdagingen, tegen al diegenen wil ik het volgende zeggen: leest u uw eigen besluiten en past u ze toe, in plaats van om nieuwe besluiten te vragen.
Ten derde, mijnheer de Voorzitter, hebben wij op het niveau van de Europese Unie nieuwe doelen weten vast te stellen op het gebied van de officiële ontwikkelingshulp. Aangezien de Europese inspanningen voor ontwikkelingssamenwerking in 2015 moeten zijn gestegen tot 0,70 procent van ons nationaal inkomen, hebben wij voor de Europese Unie een tussentijds doel vastgesteld van 0,56 procent van ons nationaal inkomen voor 2010. Ik ben tamelijk trots op dit besluit, waarvan ik immers aan het begin van het jaar wist dat het omstreden en controversieel was. Dankzij dit besluit, dankzij deze stap vooruit zal de hoogte van de steun toenemen van 46 miljard euro in 2006 tot 66 miljard euro in 2010. Dat betekent dus ieder jaar meer geld en vanaf 2010 20 miljard euro per jaar meer. Daarmee zijn we er nog niet helemaal, maar het is toch zeker niet niets. Andere delen van de wereld die net zo rijk zijn als de Europese Unie zouden er goed aan doen ons voorbeeld na te volgen, om zo bij te dragen aan het uitbannen van armoede, de werkelijke plaag van de moderne tijd. In de negentiende eeuw zijn wij in staat geweest de slavernij te doen verdwijnen, dus waarom zouden we niet in staat zijn in de eerste helft van de huidige eeuw de armoede te doen verdwijnen?
Ten vierde en ten slotte, mijnheer de Voorzitter, hebben wij, zoals ik had beloofd toen ik op 12 januari het programma van het Luxemburgs voorzitterschap presenteerde, onze betrekkingen met onze partner de Verenigde Staten verbeterd. Dat is gebeurd toen we op 22 februari jongstleden, hier in Brussel, een ontmoeting hadden met president Bush, die te kennen had gegeven graag een bezoek te willen brengen aan Europa, en eveneens tijdens de topontmoeting van maandag tussen voorzitter Barroso en president Bush.
Ik wil erop wijzen dat wij afgelopen zondag een andere topontmoeting hebben gehad, met Canada, een land dat veel te weinig ter sprake komt, terwijl het toch een belangrijke bondgenoot is voor de Europese Unie. Noord-Amerika is ook Canada.
Om terug te komen op de topontmoeting van maandag: wij hebben kunnen vaststellen dat er zowel voor Europa als voor de Verenigde Staten een heilige verplichting bestaat om samen op te trekken op basis van gemeenschappelijke overtuigingen. Vandaag vindt in Brussel een conferentie plaats over Irak, zoals wij tijdens onze ontmoeting met president Bush van 22 februari hadden geopperd. De Europese Unie en de Verenigde Staten organiseren en leiden vandaag gezamenlijk een conferentie over Irak: wie had een jaar geleden, of zelfs een half jaar geleden, kunnen denken dat de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika ooit in staat zouden zijn bij een zo netelig onderwerp als Irak de handen ineen te slaan om ervoor te zorgen dat de democratie en de vrijheid zich definitief vestigen in Irak? Ik ben er aardig trots op dat wij Amerika en Europa ertoe hebben weten te bewegen in hun beoordeling en optreden met betrekking tot Irak weer één lijn te trekken. Dat is iets waarmee we onszelf dan ook mogen feliciteren.
Ik wil opmerken dat uw applaus op dit punt vrij lauwtjes is. Als ik hier evenwel voor uw Parlement was verschenen om u te vertellen dat de betrekkingen tussen Amerikanen en Europeanen nog verder achteruit waren gegaan, was een flink deel van u onmiddellijk opgestaan om het voorzitterschap op te roepen te erkennen dat het ernstig gefaald had op een wezenlijk terrein van de buitenlandse betrekkingen.
Evenzo, mijnheer de Voorzitter, hebben wij een overeenkomst weten te bereiken met onze Russische buren over hetgeen met de term “de vier gemeenschappelijke ruimten” pleegt te worden aangeduid. Onze betrekkingen met Rusland, zo belangrijk sinds de Top van 10 mei, zijn in aanzienlijk rustiger vaarwater gekomen. Dat is reden tot blijdschap. Niettemin moeten we ons ervan bewust zijn dat er verschillen van inzicht blijven bestaan.
Mijnheer de Voorzitter, in december 2004, onder Nederlands voorzitterschap dus – het is misschien goed om daaraan te herinneren –, werd het Luxemburgs voorzitterschap belast met de opdracht om voor eind juni 2005 tot een politiek akkoord te komen over de financiële vooruitzichten. Op 12 januari 2005, krap drie weken later, heb ik ten overstaan van uw Vergadering, in Straatsburg, de kansen op een akkoord afgewogen. Ik zei toen het volgende - ik ben zo vrij mijzelf te citeren, want zoals u weet vind ik het heerlijk om mijzelf te citeren:
"Wij zullen, als Luxemburgs voorzitterschap, alles in het werk stellen om vóór eind juni een akkoord te bereiken over de financiële vooruitzichten. Maar ik maak mijzelf geen illusies. De lidstaten hebben zich ingegraven in dermate strikte en onwrikbare posities dat ze die niet licht zullen verlaten te gelegener tijd". Dat had ik goed gezien, en ik voegde daaraan toe – ik citeer mijzelf opnieuw: "Als er in juni geen akkoord is, zal dat niet een mislukking betekenen voor ons voorzitterschap ...
... maar een mislukking voor Europa". Dat had ik niet goed gezien, of liever: dat had ik niet helemaal goed gezien. Sommigen hebben het voorzitterschap ervan beschuldigd dat het de mislukking zelf heeft veroorzaakt doordat het al te volledig uitvoering wilde geven aan het mandaat dat was vastgesteld door het vorige voorzitterschap en alle lidstaten samen. Anderen geloven niet dat de verdeeldheid een mislukking is voor Europa, omdat akkoorden over de financiële vooruitzichten altijd op het laatste moment tot stand komen. Ik zeg u dat het wel degelijk een mislukking is voor Europa, en ook voor het voorzitterschap, want waar de verdeeldheid over de financiële vooruitzichten normaliter niet meer dan een tegenvaller zou zijn, heeft zij ons nu, met alle onzekerheid die is gewekt door de referenda in Frankrijk en Nederland, in een ernstige crisis gestort. Uiteraard zullen degenen die daar de verantwoordelijkheid voor dragen u zeggen dat er van een crisis geen sprake is, maar ik zeg u dat de crisis ernstig is, omdat het niet uitsluitend een financiële of begrotingskwestie is.
Maar laat ik niet op mijn verhaal vooruitlopen. Allereerst heeft het voorzitterschap, als middenweg tussen het standpunt van de lidstaten die de Europese begroting willen beperken tot 1 procent en het aanvankelijke, genereuzere voorstel van de Commissie, voor de periode 2007-2013 een begroting in vastleggingskredieten voorgesteld ter hoogte van 1,056 procent van het nationaal inkomen en een begroting in betalingskredieten ter hoogte van 1 procent van het nationaal inkomen. Ik heb de indruk dat die omvang inmiddels algemeen door alle lidstaten wordt aanvaard. Dat is nu een feit, en u zult zien dat ieder toekomstig compromis slechts in zeer geringe mate zal afwijken van dat uitgavenniveau. Als er later door een heel klein beetje op te schuiven wel een akkoord komt, had ik toch liever gehad dat we afgelopen week een besluit hadden genomen.
Al mijn collega-leden van de Europese Raad zijn in Luxemburg bij mij langs geweest, tussen 30 mei en 12 juni, van 8.30 uur ’s morgens tot 22.30 uur ’s avonds. Ik heb met mijn collega’s vijftig uur lang over de financiële vooruitzichten onderhandeld en als u daar de vijftien uur van debatten, onderhandelingen en beraadslagingen in de Europese Raad zelf aan toevoegt, komt u op een totaal van vijfenzestig uur beraadslagingen, debatten en onderhandelingen. Om heel eerlijk te zijn: meer kan een mens niet doen en ik denk echt dat iedereen die na mij komt minder zal doen.
Gedurende vijftig uur van bilaterale debatten, die, dat moet gezegd worden, in een vriendelijke sfeer verliepen, heb ik aandachtig naar mijn collega’s geluisterd. Niemand – en als ik zeg niemand bedoel ik ook niemand – heeft geëist dat de Britse korting blijft zoals ze is, niemand. Het Luxemburgs voorzitterschap heeft in zijn laatste voorstel voor een eindcompromis de Britse korting in beginsel gehandhaafd, maar we hebben niet voorgesteld haar te bevriezen. De algemene opzet van het compromis was als volgt: ten opzichte van de oude lidstaten zou de korting als voorheen, precies zoals voorheen, zijn blijven bestaan, maar het Verenigd Koninkrijk zou alleen het cohesiebeleid in de nieuwe lidstaten gewoon hebben meegefinancierd, zonder bij te dragen aan de kosten van het gemeenschappelijk landbouwbeleid voor wat betreft diezelfde landen. Die aanpassing zou gelijk hebben gestaan aan een korting ter hoogte van 5,5 miljard euro per jaar, en dat is een hoger niveau dan over de gehele periode 1984-2005. Aanvankelijk had het voorzitterschap voorgesteld de Britse korting te bevriezen op 4,7 miljard euro, zodat we de nettobijdrage van Nederland met ongeveer een miljard euro hadden kunnen bijstellen en de bovenmatig geachte last van met name Duitsland en Zweden hadden kunnen verlichten.
Omdat u voortdurend om transparantie vraagt, zult u die ook krijgen. De minister-president, de minister van Buitenlandse Zaken en de minister van Financiën van Nederland wisten dat het voorzitterschap van plan was de last van hun land met een miljard te verlichten. De reden dat we dat niet hebben kunnen doen, is het feit dat het Verenigd Koninkrijk niet bereid was de Britse korting zodanig aan te passen dat wij over voldoende speelruimte zouden beschikken om Nederland een miljard euro minder te laten betalen en de last van Zweden en Duitsland te verlichten. Was dat bedrag van een miljard euro alsnog aan Nederland toegewezen, dan had Duitsland daarvoor moeten opdraaien, omdat het Verenigd Koninkrijk zijn korting niet voldoende naar beneden had bijgesteld. Ik wil graag dat u weet dat ik Duitsland niet heb gevraagd dit te doen, omdat Duitsland, in vergelijking tot zijn eerste voorstellen, de andere lidstaten al zeer ver tegemoet was gekomen. Dus als het aanvankelijke voorstel was aanvaard, was het gemakkelijk geweest om een oplossing te vinden voor het probleem van Nederland, Duitsland en Zweden. Met het eindvoorstel van het voorzitterschap ter hoogte van een bedrag van 5,5 miljard euro was dit alles niet langer mogelijk, maar had Groot-Brittannië tenminste, zoals normaal zou zijn, het cohesiebeleid in de nieuwe lidstaten kunnen medefinancieren, afgezien van het gemeenschappelijk landbouwbeleid waarvan we weten dat het Verenigd Koninkrijk er een eigen opvatting over heeft. Zo eenvoudig is het, en tegelijkertijd zo gecompliceerd. Waren de leden van de “bende van zes”, die ooit in een vlaag van inspiratie samen een brief schreven, het ook over de details van hun voorstellen maar eens geworden!
Daarnaast heeft het voorzitterschap een verklaring van de Europese Raad voorgesteld waarin deze zou hebben aangegeven het noodzakelijk te achten dat er adequater wordt nagedacht over de manier waarop met de Europese begroting wordt ingespeeld op toekomstige uitdagingen waar de Europese Unie zich voor geplaatst ziet, evenals op de prioriteiten van onze burgers. Een dergelijke algemene bezinning zou moeten leiden tot een hervorming van alle aspecten van de begroting, zo luidde verder de tekst. Alle aspecten van de begroting: dat betekent dus inclusief het GLB. Pogingen ons te doen verklaren dat deze bezinning alleen over het GLB zou moeten gaan, zouden geresulteerd hebben in een voorstel waarvan men bij voorbaat zeker wist dat het door de andere lidstaten zou worden verworpen en afgewezen. Juist een voorstel om alle betreffende sectoren, categorieën en afdelingen te betrekken in onze kritische beschouwing van de begrotingsaanpak zou de Commissie de mogelijkheid hebben geboden tot een goede beslissing te komen. Wij vroegen de Commissie een verslag te maken over al die aspecten en de Commissie was daartoe bereid, want de voorzitter van de Commissie heeft mij geen seconde in de steek gelaten tijdens de bilaterale gesprekken in de marge van de vergaderingen van de Europese Raad. Het is ook niet meer dan normaal dat de voorzitter van de Commissie betrokken is bij dit soort samenspraken. Ons voorstel was dus om te verklaren dat de Europese Raad op basis van het verslag van de Commissie passende besluiten zou nemen, met inbegrip van eventuele aanpassingen van de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013.
Dat was het besluit dat het voorzitterschap had voorgesteld: handhaving van de Britse korting voor wat betreft de oude Unie; een Britse bijdrage waarin het cohesiebeleid in de nieuwe lidstaten, afgezien van het GVB in die staten, in aanmerking wordt genomen; een voorstel van de Commissie tot eind 2008 voor een herziening van de begroting; bestudering van haar voorstel door de Raad en mogelijke wijziging van de financiële vooruitzichten voor het laatste gedeelte daarvan, vanaf 2009. Ik wilde u dit zeggen, omdat niemand dit u gezegd heeft en u straks wellicht een ander verhaal te horen krijgt.
Het is bezijden de waarheid te beweren dat het voorzitterschap de Britse korting om zeep heeft willen helpen. We wilden haar behouden voor het Europa van de vijftien, maar we wilden haar wel een nieuwe invulling geven met een grotere solidariteit met de nieuwe lidstaten. Dat is het pakket dat is verworpen en daar heeft men geen goed aan gedaan.
Men heeft dit pakket verworpen ondanks het feit dat wij, zonder het plafond uit het besluit van oktober 2002 te overschrijden, zes miljard aan extra GLB-uitgaven hadden toegevoegd voor Bulgarije en Roemenië. De brief van de “bende van zes” wekte misschien de indruk dat deze zes landen het erover eens waren geworden het akkoord van oktober 2002 onaangetast te laten, maar toch heb ik dit risico op mij genomen voor de vijftien – waarbij ik overigens ruime steun kreeg van de anderen, die blij waren iemand gevonden te hebben die een initiatief voor een verstandig idee voor de vijftien wilde nemen. Terwijl in 2006 42 miljard euro zal worden uitgegeven ten behoeve van directe steun en marktmaatregelen, zou het voorstel van het voorzitterschap een verlaging van dat bedrag hebben betekend naar 35 miljard in 2013 voor het Europa van de vijftien. Ik herhaal: we zouden met ons voorstel van 42 miljard voor directe steun en marktmaatregelen gegaan zijn naar 35 miljard in 2013. Dat zou in feite neergekomen zijn op een verlaging van bijna 17 procent voor enkel het GLB voor het Europa van de vijftien. En zelfs voor het Europa van 27 lidstaten, dus inclusief onze Roemeense en Bulgaarse vrienden, zou de GLB-begroting in de betreffende periode met meer dan 5 procent zijn gedaald. Beweringen dat er niets is gedaan om de begrotingslast van het GLB te verlichten zijn gewoonweg in strijd met de waarheid. We hebben juist alles gedaan om dat voor elkaar te krijgen. Toen ik in oktober 1985 voor het eerst in dit Parlement een begroting presenteerde – die van 1986 – slorpte de landbouw nog 68 procent van de Europese begroting op. Ik heb nu voorgesteld dat de landbouw in 2013 nog maar 37 procent, oftewel 35 miljard euro, zou opslorpen. Wat een vooruitgang! En wat een koppigheid dat men dit niet ziet!
Volgens het voorstel van het voorzitterschap zou het GLB de enige van alle sectoren zijn geweest waarvoor de uitgaven aanzienlijk naar beneden zouden gaan, terwijl bijvoorbeeld de toekomstgerichte uitgaven stuk voor stuk zouden zijn verhoogd. Een verhoging van 7,5 procent van de uitgaven met betrekking tot de doelstellingen van Lissabon: 7,5 procent per jaar over de gehele periode 2007-2013, dat betekent een verhoging van de voor de doelstelling van Lissabon bestemde kredieten van 65 procent in verhouding tot 2006. Een verhoging van 15 procent voor het beleid inzake justitie en binnenlandse zaken, waaronder, in het bijzonder, het beleid ten behoeve van een effectievere bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad. En tot slot een verhoging van 2 procent voor het cohesiebeleid voor de Unie van 27, met een groter accent op de nieuwe lidstaten. We hadden namelijk enige veranderingen aangebracht in de verdeelsleutels voor de berekening van de bedragen voor de oude en de nieuwe lidstaten voor wat betreft het cohesiebeleid, waardoor de som van de aan de nieuwe lidstaten toe te wijzen kredieten op 53 procent kwam, terwijl dit percentage in het referentievoorstel, dat van de Commissie, 47 procent bedroeg. Wie beweert dat in ons voorstel het grootste deel van de inspanning naar de oude lidstaten zou zijn uitgegaan, zegt iets dat gewoonweg niet waar is.
Vervolgens, mijnheer de Voorzitter, wordt de begroting voor onderzoek vergeleken met die voor het GLB, en omgekeerd. Je kunt niet vergelijken wat niet vergelijkbaar is. Waarom probeert men dat dan wel? Het GLB is het enige werkelijk communautaire beleid, dat volledig uit de Europese begroting wordt gefinancierd. Het onderzoeksbeleid daarentegen is in de eerste plaats een nationaal beleid, dat ondersteund wordt uit de communautaire begroting. Het is dus appels met peren vergelijken. Het GLB zou op basis van het voorstel van het voorzitterschap 305 miljard euro voor de hele betreffende periode gekost hebben. Voor het publieke onderzoeksbeleid van de lidstaten van de Europese Unie en van de Europese Unie zelf zou het totaalbedrag over de periode 2007-2013 op 524,5 miljard euro komen, als de lidstaten hun beleid op het huidige niveau zouden handhaven. Dat is dus meer, veel meer dan voor het GLB. Als de Europese Unie een inspanning had kunnen leveren zoals die was voorgesteld door het voorzitterschap, en als de lidstaten de toezeggingen die ze hebben gedaan met betrekking tot de herformulering van de strategie van Lissabon zouden nakomen, zouden ze het publieke deel van hun onderzoeksbegrotingen van 1,9 procent naar 3 procent van hun BBP brengen. Het onderzoeksbeleid van de verschillende lidstaten en dat van de Europese Unie zouden in 2013 een niveau van 785 miljard euro bereikt moeten hebben. Ik herhaal: als alle besluiten waren opgevolgd en als de voorstellen van het voorzitterschap waren aangenomen, zouden de onderzoeksbegrotingen – het publieke deel ervan – bij elkaar 785 miljard euro bedragen, tegen 305 miljard voor het GLB. Men moet dus eens ophouden de mensen hierover maar wat wijs te maken. De uitgaven voor het GLB zouden naar beneden zijn bijgesteld en ze zouden, in vergelijking met hetgeen vergelijkbaar is, nog altijd aanzienlijk minder dan de helft van de onderzoeksuitgaven bedragen. Laten we dus ophouden appels met peren te vergelijken.
Tot zover, mijnheer de Voorzitter, een beknopte samenvatting van de feiten. Wij hebben vandaag te maken met verdeeldheid. We zullen een akkoord moeten vinden waarmee we op een goede manier kunnen beginnen met nieuw beleid in de nieuwe lidstaten vanaf 2007. We hebben niet het recht de nieuwe lidstaten teleur te stellen, terwijl zij zich in alle bilaterale gesprekken die ik heb mogen hebben alsmede in het algemene einddebat uiterst waardig hebben opgesteld. We moeten nu verder gaan om een betere formule te vinden, zo die bestaat, zonder evenwel de cohesie-instrumenten af te breken, zonder in te leveren op onze gemeenschappelijke beleidslijnen, zonder een aanslag te plegen op het cohesiebeleid. Dat is een eis, een harde eis. Voor het overige is Luxemburg – waar ik weldra terug zal keren om mij uitsluitend aan de talrijke en op de korte termijn ook zeer belangrijk aangelegenheden van mijn land te wijden – bereid zich met alle macht in te zetten voor het zoeken naar die oplossing, zonder bitterheid en zonder gevoelens van revanche.
Mijnheer de Voorzitter, wat tot slot nog op de agenda stond van de vergadering van de Europese Raad was het proces voor de ratificatie van de Grondwet. Wat dit punt betreft, zal ik het korter houden, aangezien de besluiten die de Europese Raad over dit onderdeel van zijn agenda heeft genomen objectiever zijn becommentarieerd door de deelnemers en waarnemers. We moeten vaststellen dat het Grondwettelijk Verdrag door tien landen is geratificeerd, terwijl twee andere, Frankrijk en Nederland, het hebben verworpen. In onze ogen – en niet omdat wij koppig, verbeten of blind zijn – is het Grondwettelijk Verdrag niet het probleem, maar juist het antwoord op de problemen die veel Europeanen lijken te hebben met de Europese Unie. Daarom hebben we besloten het ratificatieproces voort te zetten. Sommige lidstaten hadden er kennelijk behoefte aan om, alvorens zich via hun parlement of een referendum uit te spreken, een periode van bezinning, van opheldering, van debat en dus van democratie in te lassen, en zij hebben daarom besloten de geplande referenda of parlementaire ratificaties uit te stellen. In die landen zullen wel debatten plaatsvinden.
Ik zou op mijn beurt willen dat deze oproep, die de oproep was van de Europese Raad, wordt gehoord en ik zou willen dat er nu overal in Europa een langere periode komt van bezinning, opheldering, debat en, zo nodig, controverses - in de lidstaten die gaan ratificeren, in de lidstaten die al hebben geratificeerd en in de twee lidstaten die het Grondwettelijk Verdrag hebben verworpen. Er zullen debatten over Europa moeten plaatsvinden, die rijkelijk moeten worden gevoed met de ideeën van alle partijen, in alle lidstaten van de Europese Unie. We moeten over Europa debatteren en ik zou willen dat de instellingen van de Europese Unie, het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, de lidstaten, de maatschappelijke organisaties, de vakbonden, de politieke partijen en de nationale parlementen aan dit brede debat deelnemen. Ook zou ik willen dat de Commissie haar rol ten volle speelt in dat debat, dat zowel Europees zal zijn als 27 maal nationaal. Ik zou willen dat de Commissie, die niet alleen de hoedster is van het Verdrag zelf maar vooral ook van de geest van het Verdrag, en bovendien hoedster van de Europese ambitie, een centrale rol speelt in dat debat. Niet om de indruk te wekken dat alles ingegeven, gedomineerd en voorgekookt zou zijn vanuit Brussel, maar opdat wij in dat 27 maal nationale en daarom Europese debat een leidraad hebben van wijsheid en ambitie.
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u, ik maan u, ik dring er bij u op aan om dit debat tot een zaak van de Commissie en tot een persoonlijke zaak van uzelf te maken; ik weet dat u dat wilt doen en u móét het ook doen, het is dringend.
Ons wordt verteld, en ik zeg het ook, dat we tijdens dit begrotingsdebat twee ideeën over Europa hebben zien botsen: de idee die vooral gericht is op de weldaden van de markt, een markt die niet in staat is solidariteit voort te brengen, en de idee die - niet vooral maar volledig -gericht is op een verdergaande politieke integratie. Enerzijds een vrijhandelszone en anderzijds een politieke unie. Dat is het debat dat wij gaan voeren, want op dit moment al hebben we in Europa twee kampen die tegenover elkaar staan: degenen die vinden dat Europa zoals het nu is al te ver gaat en degenen die, zoals ik, vinden dat Europa nog veel verder moet gaan. We zullen van dit ophelderingsdebat moeten profiteren om verzoening tot stand te brengen tussen deze twee segmenten van de publieke opinie, die niet meer met elkaar praten, die elkaar argwanend beloeren maar niet in staat zijn tot dialoog. Wij als Europese instellingen moeten een brug slaan tussen deze twee kampen binnen het grote publiek. Ik heb echter tot mijn grote geruststelling gelezen dat degenen die na de afgelopen Europese Raad hadden gedacht dat er een schok had plaatsgevonden, een botsing tussen twee opvattingen van Europa, zich ernstig vergissen. Dat niemand Europa werkelijk tot een vrijhandelszone wilde maken, heeft me erg gerustgesteld.
Zoals u weet, komen vrijhandelszones niet van de ene dag op de andere tot stand. Hoe minder we investeren in de politieke unie, hoe meer we, zonder het te weten, zonder het op te merken, zonder het in te gaten te hebben, met een onverbiddelijke logica het concept van de vrijhandelszone dichterbij brengen. Zodra dat concept zal zijn voltooid, zal het eruitzien als een natuurlijke gang van zaken, waarbij het niet meer mogelijk is om alsnog die andere keuze te maken – een keuze die de voorvechters van de vrijhandelszone als een achteruitgang zouden zien –, namelijk de keuze voor een politieke unie. Er zijn mensen die zeggen dat ze niet de bedoeling hebben Europa richting vrijhandelszone te sturen, omdat het een te simplistisch concept is voor een uiterst complex continent.
Het is heel eenvoudig: degenen die hadden gedacht de vinger te hebben gelegd op het gevaar van de vrijhandelszone hebben zich vergist. Degenen die zeggen dat ze zich vergist hebben, zullen de komende maanden en de komende jaren benutten om te laten zien dat zij ook een politieke unie wilden zoals die beschreven is in de Grondwet en niets anders. Zo simpel is het, het is een kwestie van ja of nee zeggen op de vraag die ik zojuist heb gesteld.
We zijn aan het einde gekomen van ons voorzitterschap, mijnheer de Voorzitter, en ditmaal wilde ik, zonder mijzelf te citeren, u eraan herinneren dat ik aan het begin van het voorzitterschap erop hamerde dat de institutionele regels absoluut in acht genomen dienen te worden, dat we hetgeen we de institutionele driehoek plegen te noemen – en waaraan ik nog altijd een aantal verdiensten toeschrijf – absoluut dienen te respecteren. Tijdens dit voorzitterschap hebben we dat consequent gedaan. Er heeft tussen het voorzitterschap van de Europese Unie en de Commissie voortdurend een vruchtbare uitwisseling van standpunten plaatsgevonden. Het voorzitterschap heeft niets gedaan zonder dat de Commissie daar tevoren van wist. De Commissie heeft geen enkel initiatief genomen zonder dat het voorzitterschap daar tevoren van op de hoogte was gebracht. Bij initiatieven van het voorzitterschap raadpleegden wij de Commissie, bij initiatieven van de Commissie raadpleegde zij het voorzitterschap. Ik heb met enorm veel genoegen met deze Commissie, en met name met haar voorzitter, gewerkt en ik zou de Commissie en haar voorzitter willen bedanken voor de vele goede raad die zij het Luxemburgs voorzitterschap hebben gegeven. Hartelijk dank, mijnheer Barroso.
Wat uw Parlement betreft: wij hebben samengewerkt als tweelingen. We zijn het zeer dikwijls oneens geweest, hetzij omdat uw voorstellen onverstandig waren, hetzij omdat de verstandige voorstellen van het voorzitterschap niet voor alle lidstaten aanvaardbaar waren en dus niet op uw instemming konden rekenen, terwijl dat wel spontaan het geval was telkens wanneer het voorzitterschap u zijn eigen initiatieven voorlegde alvorens deze aan de lidstaten te hebben voorgelegd. Het Europees Parlement is vandaag de dag een volwassen instelling. Ik bedoel dat niet bevoogdend, of minzaam, maar ik zie het af aan het niveau van de discussies, de intensiteit en de kwaliteit van de debatten van vandaag, als ik die vergelijk met de debatten zoals ik die vanaf 1982 heb meegemaakt. Dit is een groots Parlement, dat geen enkele reden heeft om zichzelf weg te cijferen, dat op legitimiteit kan bogen en dat de hoop en verwachtingen belichaamt van de volken van Europa. Zeer dikwijls zijn er te weinig afgevaardigden aanwezig tijdens de plenaire vergaderingen – behalve vandaag, hetgeen mij zeer verheugt.
Daar zou misschien iets aan gedaan moeten worden. Ik discussieer met het Parlement en wanneer ik het Parlement verlaat, met groepen bezoekers.
Degenen die naar het Parlement komen, komen niet alleen om de vergaderzaal te zien; ze zouden deze graag gevuld zien, dat is nu eenmaal zo. Daar zou dus aan gewerkt moeten worden. Afgezien daarvan, we kennen de redenen waarom de afgevaardigden vaak niet in de vergadering aanwezig kunnen zijn. Ik kan u zeggen dat het een zeer groot genoegen is om met het Parlement te werken, in de plenaire vergadering, jazeker, maar vooral in de commissies. Wat een kennisniveau, wat een engagement voor de Europese zaak in de vergaderingen van de fracties, in de vergaderingen van de parlementaire commissies en in de talrijke gesprekken met individuele afgevaardigden! Ik ga het erg jammer vinden dat ik niet meer zo dikwijls naar het Parlement zal kunnen komen om deel te nemen aan dat grote Europese debat dat in deze zaal en elders plaatsvindt.
Mijnheer de Voorzitter, in de vroege ochtend van 18 juni, na de Europese Raad, was ik zeer bedroefd, omdat ik er niet in geslaagd was te voorkomen dat Europa in een crisis terecht zou komen. Die crisis is niet definitief, maar dat ze er is, staat vast. Ik was bedroefd en heb dat niet verhuld. Ik heb hier en daar gelezen dat ik niet echt diplomatiek was, maar wanneer Europa in een crisis verkeert, heb ik ook echt geen enkele zin om diplomatiek te zijn.
Ik heb geen enkele zin om een rol te spelen, om een theaterfigurant te zijn. Ik sta niet op een toneel, ik wil werken voor de belangen van Europa en voor de belangen van zijn burgers. Ik heb geen tijd om toneel te spelen. Omdat wij de dingen nooit zeggen zoals we ze denken, omdat wij altijd een rol spelen, omdat we altijd diplomatiek willen zijn om maar niemand voor het hoofd te stoten, begrijpen de mensen het niet en menen ze dat wij machines zijn. Wij zijn geen machines, wij zijn mensen van vlees en bloed met momenten van teleurstelling en wanhoop.
Ik was teleurgesteld, omdat ik had gedacht dat Europa in een situatie verkeerde waarin gezegd kon worden dat het de kinderschoenen was ontgroeid en tot volle wasdom was gekomen. Ik heb vastgesteld dat de Europese Unie nog steeds in de post-puberteitsfase verkeert. Ik had gedacht dat zij volwassen was, maar ik stel vast dat we nog altijd in de laatste stadia verkeren van een lange post-puberteitsperiode. Dat is de reden van mijn teleurstelling. Ik had echter ook redenen om tevreden te zijn. Tevreden bijvoorbeeld over het feit dat we hebben kunnen doen wat we gedaan hebben - meestal samen overigens -, over het feit dat we ten minste twintig landen het eens hebben kunnen laten worden over de financiële vooruitzichten. Dat was al een mooi groepje, 20 landen van de 25. Ik was blij en trots te horen en te zien hoe de nieuwe lidstaten ons een lesje Europese ambitie gaven aan het einde van de bijeenkomst van de Europese Raad. Wat een blamage voor degenen die tot dergelijke woorden niet in staat waren!
Ik had het gevoel dat mijn overtuigingen enigszins aan het wankelen waren gebracht, in de vroege uren van 18 juni, en ik had niet de vereiste kracht, noch overigens de vereiste grootheid, om een oproep te doen zoals die welke eerder op diezelfde datum is gedaan. Ik ben De Gaulle niet! Ik bespeur in mij een bescheidenheid die me verbaast.
Ik had toch een ogenblik het gevoel dat mijn overtuigingen aan het wankelen waren gebracht, maar na een paar dagen, na duizenden brieven te hebben ontvangen uit heel Europa, na bemoedigende woorden te hebben ontvangen van de Commissie, het Parlement en veel waarnemers die ook actoren zijn, voel ik me, nu de eerste teleurstelling achter de rug is, vastberadener dan ooit. Onze generatie heeft niet het recht af te breken wat de voorgaande generaties hebben opgebouwd.
We hebben niet het recht om af te breken wat onze voorgangers hebben opgebouwd, omdat de aankomende generaties een politiek Europa nodig zullen hebben. Als Europa niet politiek is, raakt het op drift. De generaties na ons hebben behoefte aan en verlangen naar een solidair Europa, een sociaal Europa, een concurrerend Europa, een Europa dat in eigen huis sterk is en dat sterk is in de wereld. Dus, oude Europeanen en overtuigde Europeanen, aan de slag! Hou vol!
José Manuel Barroso,
   .  Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren leden van het Parlement, een van mijn leermeesters heeft mij ooit op het hart gedrukt altijd pessimistisch te zijn, want op die manier zou ik mijn leven lang ofwel gelijk krijgen ofwel aangenaam verrast worden. Afgaande op de reacties en de gebeurtenissen van de afgelopen dagen zou je zeggen dat pessimisme alleszins gerechtvaardigd is, maar ik moet u zeggen dat ik niet in pessimisme geloof. Ik geloof dat ik u kan zeggen dat het nu meer dan ooit noodzakelijk is om onze vastberadenheid te tonen.
Er zijn inderdaad problemen in Europa en die problemen zijn inderdaad ernstig, maar we moeten die problemen het hoofd bieden en in staat zijn een oplossing te vinden. In de loop van het Luxemburgs voorzitterschap hebben wij de verwezenlijking meegemaakt van grote initiatieven en vernieuwingen die bepalend zullen zijn voor de activiteiten van de Europese Unie in de komende jaren. Staat u mij toe allereerst vanuit het gezichtspunt van de Commissie terug te komen op die zes maanden, een periode die werd gekenmerkt door de ervaring en de Europese overtuiging van mijn vriend Jean-Claude Juncker.
Allereerst zijn wij erin geslaagd onze strategische doelstellingen voor de Unie voor de komende vijf jaar goed te keuren. Het is voor het eerst dat deze doelstellingen gezamenlijk met de Raad en het Parlement zijn goedgekeurd. Deze brede richtsnoeren op het gebied van welvaart, solidariteit en veiligheid bieden ons, de instellingen van de Europese Unie, een gemeenschappelijk kader. Daarmee hebben we dus de mogelijkheid om veel doeltreffender en gerichter op te treden en om ons optreden vorm te geven als een heus partnerschap voor hernieuwing.
Daarnaast hebben we het aan het Luxemburgs voorzitterschap te danken dat er is een overeenkomst is bereikt over een meer realistische en praktische basis voor het Stabiliteits- en Groeipact. Deze hervorming betekent noch een verzwakking noch een verslapping van het pact, maar heeft de regeringen juist meer flexibiliteit gegeven om in de loop van de economische cyclus middels fiscale instrumenten de groei te optimaliseren.
Maar het grootste wapenfeit van het Luxemburgs voorzitterschap, vanuit het oogpunt van de prioriteiten van de Commissie, is misschien wel de vernieuwing van de strategie van Lissabon geweest tijdens de Europese Voorjaarsraad. Dit vormde niet alleen een stap vooruit voor de instellingen en regeringen, maar eveneens voor alle Europese burgers.
Het is goed eraan te herinneren dat, hoe belangrijk het institutionele debat ook is, de meeste Europeanen, wanneer ze in huiselijke kring bijeen zijn, of wanneer zij op school, op hun werkplek of tijdens hun vrije tijd bijeenkomen, geen discussie beginnen over de mogelijke vormen van de blokkeringsminderheid in het systeem van stemming met gekwalificeerde meerderheid. Wat onze medeburgers bezighoudt, is veeleer de verslapping van de economie. Ze maken zich bovenal zorgen om hun baan of om de problemen bij het vinden van werk. Dat zijn de redenen waarom wij de strategie van Lissabon hebben vernieuwd: alles is gericht op groei en werkgelegenheid. Daarom denken we dat wij allen, als Europese instellingen, harder moeten werken aan hetgeen meer rechtstreeks betrekking heeft op het leven van onze burgers. Langs die weg kunnen we de banden tussen Europa en zijn burgers weer aanhalen en tegemoetkomen aan de zorgen van de Europeanen.
Er zijn evenwel nog andere successen geboekt tijdens het Luxemburgs voorzitterschap, met name op het gebied van onze buitenlandse betrekkingen. Raadsvoorzitter Juncker zei het al: de topontmoeting met Rusland, die met Canada en die met de Verenigde Staten, de betere betrekkingen die wij met onze grote bondgenoot aan de andere kant van de Oceaan onderhouden, dat alles is de verdienste van het Luxemburgs voorzitterschap.
Tijdens de afgelopen Europese Raad hebben we met name twee vragen onder de loep genomen, namelijk de vraag wat we moeten doen na het referendum in Nederland en Frankrijk en de vraag wat we moeten doen met betrekking tot de financiële vooruitzichten. Laat ik beginnen met het debat over de toekomst van Europa. Het besluit van de Europese Raad lijkt mij een wijs besluit. De Europese leiders hebben besloten een bezinningsperiode in te lassen en hebben de deur geopend voor debat, dialoog en democratie. U herinnert zich vast dat de Commissie vlak voor de Europese Raad gezegd had dat zij wat haar betreft dit debat wilde aangaan door, indien nodig, alle landen van de Unie te bezoeken om te debatteren en te luisteren, met als gesprekspartners niet alleen de regeringen – hoe belangrijk dat ook is – maar ook de parlementen, de sociale partners en de jeugd in die landen. Dat gaan we ook doen. We zijn er erg trots op dat we van de Europese Raad een mandaat hebben gekregen om een bijzondere rol te spelen in deze onderneming, in dit debat dat in elk lidstaat aangezwengeld moet worden, maar dat ook op Europees niveau moet worden voortgezet.
We gaan dat doen en we hopen dat we aan het eind van deze oefening aan alle Europeanen onze strategische visie op Europa kunnen presenteren. Hoe zal Europa er de komende jaren, de komende zes, vijftien jaar uitzien? We moeten dit debat aangaan en geen enkel onderwerp schuwen, zelfs niet de onderwerpen die voor de instellingen het moeilijkst en het ingewikkeldst zijn. We moeten niet alleen praten over de uitgaven, maar ook over de doelstellingen. We moeten praten over het Europees sociaal model. Hoe moet er in Europa gewerkt worden in de 21e eeuw? Hoe moet dat Europese sociale model worden gemoderniseerd? Hoe kunnen we een evenwicht bereiken op het gebied van communautaire wetgeving? Hoe kunnen we op Europees niveau bureaucratie vermijden? Hoe kunnen we verdere uitbreidingen op zodanige manier laten plaatsvinden dat de Europeanen deze kunnen steunen en het belang kunnen begrijpen van een verenigd Europa? We weten zeker dat het Europees Parlement het nodige te zeggen heeft in dit debat, dat het een zeer belangrijke bijdrage eraan kan leveren, en wij als Europese Commissie willen met u samenwerken, want we achten het noodzakelijk een nieuwe consensus op te bouwen in Europa.
 Dan kom ik nu op het andere belangrijke onderwerp dat tijdens de topconferentie van afgelopen week is behandeld. Het was een grote teleurstelling dat wij geen overeenstemming hebben weten te bereiken over de financiële vooruitzichten. Het voorzitterschap heeft zich onvermoeibaar ingezet om een doorbraak te bewerkstelligen en ik moet zeggen dat een akkoord dichtbij was. Helaas halen discussies over de begroting zelden het beste naar boven in de lidstaten en treurig genoeg was dat afgelopen week niet anders.
Er is sprake van een aantal fundamenteel verschillende standpunten en er spelen duidelijk een aantal nationale belangen mee, maar dat is op zich niet zo ongebruikelijk. Wat de situatie vooral lastig maakt, is dat dit uitblijven van een oplossing voor de financiële vooruitzichten volgt op twee afwijzingen van de Grondwet in twee nationale referenda. Ik betreur het dat er tijdens de Europese Raad geen leiders waren die bij deze uiterst belangrijke gelegenheid in staat waren werkelijke compromisbereidheid en solidariteit te tonen. Het zou echter onjuist zijn de indruk te wekken dat de afgelopen week ons niets heeft opgeleverd.
De toewijding waarmee het Luxemburgse voorzitterschap zich de afgelopen zes maanden heeft ingespannen, heeft ons een heel eind op weg geholpen. Dit is van belang, omdat een akkoord dringend noodzakelijk is. Als we geen overeenstemming bereiken, lopen we het risico in een staat van verlamming te geraken die een zeer negatief effect zal hebben op ons beleid en op alle lidstaten, vooral de nieuwe lidstaten.
Ik wil met nadruk wijzen op de uitgesproken constructieve opstelling van de nieuwe lidstaten. Soms vragen mensen mij of het niet veel moeilijker is om nu in de Commissie te zitten, met 25 – en zeer binnenkort 27 – lidstaten. Is de Europese Unie niet veel gecompliceerder en moeilijker geworden? Ik antwoord dan dat dat inderdaad zo is, maar laten we er geen doekjes om winden: de problemen die we nu hebben in Europa zijn niet het gevolg van de eisen van de nieuwe lidstaten. De nieuwe lidstaten zijn niet de oorzaak van de problemen waarmee we op dit moment in Europa geconfronteerd worden.
Als we kijken naar het werk van het Luxemburgse voorzitterschap, dan moeten we concluderen dat er geen weg terug is. We moeten voortbouwen op wat het aftredende voorzitterschap tot stand heeft gebracht om zo spoedig mogelijk een akkoord te bereiken.
Het aantredende voorzitterschap heeft duidelijk te kennen gegeven dat het eveneens van plan is vooruitgang te boeken wat deze dossiers betreft en wij wachten nu met belangstelling het moment af waarop het Britse voorzitterschap het proces weer op de rails zet. De Commissie is er klaar voor samen te werken met dit voorzitterschap en met alle lidstaten.
Er moet meer gedaan worden. Ik heb vorige week al duidelijk gemaakt dat ik werkelijk moeite heb met de afzwakking van enkele van de beleidslijnen die de Commissie en het Parlement als belangrijk hebben aangemerkt. Dit geldt in het bijzonder voor die beleidsvormen die een hernieuwde economische dynamiek tot doel hebben. Aan echte hervormingen hangt een prijskaartje. Als er bezuinigd wordt op de door de Commissie voorgestelde uitgaven op gebieden als onderzoek, innovatie, onderwijs of vervoers- en energienetwerken, dan zal ons beleid daar een reële prijs voor moeten betalen. Onze burgers zullen het ons waarschijnlijk niet vergeven als wij onze belofte aangaande groei en werkgelegenheid niet nakomen.
Maar laten we de dingen bij hun naam noemen. Het probleem was dat het juist de gebieden concurrentievermogen, groei, onderwijs, innovatie en onderzoek waren die met name het slachtoffer werden toen de Raad de ambitie temperde die uit het voorstel van de Commissie en het Parlement sprak en besloot de “club van 1 procent” te volgen. De cohesiedoelstellingen werden min of meer behouden. Het gemeenschappelijk landbouwbeleid werd uiteraard gehandhaafd in overeenstemming met het drie jaar geleden gesloten akkoord, maar er werd fors bezuinigd op de gebieden concurrentievermogen, groei, innovatie en onderzoek.
Hieruit blijkt wat de prijs is van die beroemde brief waarin zes lidstaten vragen om 1 procent. Het is jammer dat de lidstaten die het eens waren over die 1 procent aan uitgaven – de lidstaten die het daarover eens zijn – het nu niet eens kunnen worden in de Europese Raad. Sterker nog, ze waren verdeeld over dit onderwerp. Dit is illustratief voor wat er tegenwoordig veel te vaak gebeurt in Europa. Het is gemakkelijker een coalitie te smeden voor een “nee”-stem dan voor een “ja”-stem, terwijl we in Europa nu juist coalities voor “ja” nodig hebben in plaats van meer coalities voor “nee”. Deze belangrijke coalities zijn nodig om het Europees project verder te helpen.
De Commissie zal haar werk voortzetten en ernaar streven een evenwichtig akkoord met de lidstaten te bereiken. Het Parlement moet hierbij betrokken zijn. We willen er zeker van zijn dat wanneer de Europese Raad klaar is om een akkoord te sluiten, er snel een interinstitutioneel akkoord tussen alle partijen – Parlement, Commissie en Raad – kan worden ondertekend. Pas dan zullen de onderhandelingen voorbij zijn. Ik reken in dit opzicht op de steun van het Parlement.
Ik wil niet onderschatten hoe moeilijk het is, noch wil ik de meningsverschillen over prioriteiten bagatelliseren. Het is noodzakelijk daarover te debatteren, maar dit debat mag niet leiden tot uitstel van een akkoord. Om die reden heeft de Commissie, zelfs nog vóór de Europese Raad, een herzieningsclausule voorgesteld. Ik heb met veel genoegen samengewerkt met fungerend voorzitter Juncker en wij hebben, zoals hij eerder al gezegd heeft, een herzieningsclausule besproken met de lidstaten. Dit houdt in dat we, aangezien we niet precies weten hoe de wereld er in 2013 uit zal zien, niet een alomvattend debat moeten houden voordat we de financiële vooruitzichten goedkeuren. Integendeel, we moeten de financiële vooruitzichten zo snel mogelijk goedkeuren en dan op een later tijdstip een bijeenkomst arrangeren om onze begroting aan te passen aan veranderende prioriteiten en de internationale situatie. Dit is puur een kwestie van gezond verstand. Wat we op dit moment niet kunnen gebruiken, is een alomvattend debat over prioriteiten dat als reden of voorwendsel gebruikt wordt om geen overeenstemming te bereiken over de financiële vooruitzichten. Tegelijkertijd is het echter waar dat we serieus met elkaar van gedachten moeten wisselen over de hervorming van de communautaire begroting. We moeten vooruit kijken. Het is eveneens waar dat we in een later stadium bij elkaar moeten komen om al die belangrijke kwesties te behandelen.
Daarom moeten we ons houden aan de streefdatum voor de volgende fase van de onderhandelingen. Als we dat niet doen, zouden we ons doel wel eens niet kunnen bereiken, en het is mijn plicht dit Parlement te wijzen op een zeker risico van verlamming in de Europese Unie. Dat risico moeten we vermijden. Zelfs in deze uiterst moeilijke situatie gaan we door met het nemen van besluiten. Zoals fungerend voorzitter Juncker zei, hebben we na de Europese Raad besluiten genomen met onze partners in de Verenigde Staten en Canada. Gisteren was ik in Italië voor de officiële opening van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid. Vandaag heeft de Commissie belangrijke besluiten genomen inzake een groenboek over energie-efficiëntie en een nieuwe regeling voor de suikermarkten. We blijven beslissingen nemen. Ik geef u de verzekering dat de Commissie geen enkele schroom voelt de besluiten of initiatieven te nemen die Europa verdient. Het is nu echter zaak de Raad, alle partners en alle instellingen te mobiliseren en met z’n allen dezelfde richting uit te gaan.
Ziet u ook de andere prestaties van de Europese Raad niet over het hoofd. De Raad heeft de nieuwe geïntegreerde richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid goedgekeurd en een actieplan aangenomen voor de tenuitvoerlegging van het Haags Programma voor vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Deze twee resultaten beantwoorden aan onze hoofddoelstellingen welvaart en veiligheid, en komen tegemoet aan de belangrijkste zorgen van onze burgers.
De Europese Raad heeft ook zijn goedkeuring gehecht aan richtlijnen voor duurzame ontwikkeling. Hiermee zou voortdurende verbetering van de levenskwaliteit gewaarborgd moeten zijn, niet alleen voor de huidige generaties, maar ook voor toekomstige. Voorts was er het uitermate belangrijke besluit om op het hoogste niveau – tijdens een EU-topconferentie – de besluiten te bekrachtigen die door de ministers van Ontwikkelingssamenwerking zijn genomen, na een Commissievoorstel over onze belofte toezicht te houden op ontwikkelingshulp en onze sterke betrokkenheid bij Afrika. Dat was een zeer belangrijke stap van de Europese Raad.
Hoe gaat het nu verder? Is het glas half leeg of half vol? Zoals ik al gezegd heb, hebben we een ernstig probleem, maar we kunnen er een kans van maken. Vroeg of laat moest er duidelijkheid komen en laten we wel wezen, nu hebben we de gelegenheid om die te krijgen. We zitten dichter bij een akkoord over de financiële vooruitzichten dan veel mensen beseffen. Laten we ook niet vergeten dat het in de gehele geschiedenis van de Europese Unie nog nooit is voorgekomen dat financiële pakketten in de eerste onderhandelingsronde werden goedgekeurd. Ik roep daarom alle betrokken partijen op nadrukkelijk stil te staan bij de gevolgen die een patstelling zou hebben en enige flexibiliteit te tonen. Ik roep alle partijen op zich wat minder te bedienen van nationalistische retoriek en te werken aan een waarlijk Europese oplossing.
Feit blijft dat het Luxemburgse voorzitterschap in het algemeen en de Europese Raad in het bijzonder veel bereikt hebben waar we trots op mogen zijn. Toegegeven, er valt nog veel te doen. Samen met de leden van dit Huis zal de Commissie zich beijveren voor een toekomst waarin bevestigd wordt dat Europa in staat is resultaten te boeken, ook in tijden die vragen om meer dan de gewone inzet. Dan zullen we kunnen bewijzen dat de pessimisten en cynici niet altijd gelijk hebben en dat er reden is om vertrouwen te hebben in de toekomst. 
 Tot besluit zou ik kort het woord willen richten tot mijn vriend Jean-Claude Juncker, en niet alleen tot hem, maar tot het gehele Luxemburgs voorzitterschap, de minister van Buitenlandse Zaken, de minister van Europese Zaken, de diplomaten en de deskundigen. De overtuiging, de vastberadenheid en het enthousiasme van iedereen in dit buitengewone team hebben mij bepaald niet onaangedaan gelaten.
Namens de Europese Commissie wil ik jou, Jean-Claude, en al je medewerkers, bedanken voor hetgeen jullie voor Europa hebben gedaan. Ik hoop oprecht dat ik straks hetzelfde kan zeggen tegen de volgende voorzitter van de Raad van de Europese Unie. Ik zal hetzelfde zeggen als ik er ook zo over denk, ik zal niet hetzelfde zeggen als ik er anders over denk. De voorzitterschappen komen en gaan, de Commissie blijft. De Commissie behartigt het algemeen Europees belang en ik wil u zeggen dat de Commissie, met naar ik hoop de ondersteuning en de hulp van dit Parlement, al haar oprechte steun zal blijven geven aan de opeenvolgende voorzitterschappen. Van haar kant verwacht de Commissie van de verschillende voorzitterschappen dezelfde gedrevenheid, dezelfde vastberadenheid en hetzelfde enthousiasme voor onze Europese Unie.
Hans-Gert Poettering,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, allereerst wil ik een oprecht woord van dank richten aan de huidige voorzitter van de Raad van de Europese Unie, Jean-Claude Juncker, voor zijn grote passie en zijn overtuigingen waarmee hij de afgelopen maanden de Europese Unie heeft geleid. Beste Jean-Claude Juncker, een hartelijk woord van dank namens de PPE-DE-Fractie voor die toewijding, die passie, die overtuiging!
We hebben allemaal kunnen zien hoe teleurgesteld de huidige voorzitter van de Raad op zaterdagmorgen was, en wij delen die teleurstelling met hem. We hopen dat de dag komt waarop wij gezamenlijk weer verheugd kunnen zijn over successen, waar wij nu gezamenlijk naar moeten streven.
De Voorzitter van het Parlement heeft herinnerd aan de bezetting door de Sovjet-Unie van de drie Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen, die 65 jaar heeft geduurd, en dat is op zichzelf een teken van hoop. Wie had twintig jaar geleden durven denken dat er vandaag collega’s uit Estland, Letland en Litouwen hier in het Europees Parlement zouden zitten? Dat is toch een schitterend feit en daarom moeten wij, ook in dit uur, geloven in de toekomst van ons continent.
Bij elke analyse moeten we uitgaan van de huidige situatie, en ik ben het met iedereen eens die zegt dat “wij in een politieke crisis verkeren”. Maar voorkomen moet worden dat wij ons hoofd verliezen en ons laten verleiden tot onbezonnen actie. Wij moeten kiezen voor een evenwichtige combinatie van doortastend en weloverwogen optreden. Wij geloven in dit Europa, en omdat wij in dit Europa geloven moet er ook een politieke wil zijn om de Europese Unie de toekomst in te leiden.
Wij bevinden ons echter in een dubbele vertrouwenscrisis. Er is een vertrouwenscrisis tussen verschillende actoren in de Europese Raad, en die is door de jaren heen verder toegenomen. Er is ook een vertrouwenscrisis tussen vele burgers in de Europese Unie en de politici. Voor een groot aantal mensen gaat alles veel te snel, en wij moeten het als een gezamenlijk uitdaging zien het vertrouwen te herstellen. Wat is ons doel? We willen een sterke, slagvaardige, democratische Europese Unie en wij stellen ons teweer tegen iedereen die van de EU enkel een Europese vrijhandelszone wil maken. Daar zal onze fractie niet mee instemmen! Wij willen een sterke, slagvaardige, democratische Europese Unie die ons in staat zal stellen onze belangen in de wereld te behartigen. Wij zeggen dat ook tegen degenen die vandaag menen dat het weer tijd is om assen te vormen. We hebben gehoord dat er is voorgesteld een unie tot stand te brengen tussen Frankrijk en Duitsland. Weer anderen mijmeren over een regeringswisseling als aanloop naar een as tussen Groot-Brittannië en Duitsland.
Nee, beste collega’s, wij hebben behoefte aan goede bilaterale betrekkingen en die goede bilaterale betrekkingen moeten de gehele Europese Unie aangaan. En op basis van goede wil moet er vervolgens in de Europese Unie communautair worden opgetreden.
Het Verdrag van Nice voorziet in een versterkte samenwerking. Als enkele landen verder willen gaan, kan dat op vele terreinen – zoals het buitenlands beleid en het veiligheidsbeleid – gebeuren.
Ten aanzien van het Grondwettelijk Verdrag roep ik op tot zelfkritiek. Ik wens de fungerend voorzitter van de Raad veel succes met het referendum van Luxemburg, dat op 10 juli wel zal doorgaan. De denkpauze moeten we opvatten als een pauze om te denken, niet als een pauze in het denken. We moeten die periode benutten om na te denken en aan het einde van het bezinningsproces ervoor zorgen dat deel 1 en 2 van het Grondwettelijk Verdrag juridische en politieke werkelijkheid kunnen worden.
Wat de begroting van de Europese Unie betreft, betreuren wij dat er geen resultaat uit de bus is gekomen. Wel verklaren wij met enige trots – ik zie dat Reimer Böge aanwezig is – dat het Europees Parlement met een voorstel is gekomen en wij roepen de staatshoofden en regeringsleiders op dit als uitgangspunt te nemen en het vizier te richten op de noodzakelijke hervormingen. Het Europees Parlement heeft reeds een antwoord gegeven.
De financiële vooruitzichten zijn noodzakelijk – ik zeg dat in alle ernst – voor de Midden- en Oost-Europese landen die op 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden. Ze moeten namelijk op basis van onze gezamenlijke solidariteit kunnen plannen hoe zij hun gebieden met een zwakke structuur gaan ontwikkelen. Daarom zijn we het aan de nieuwe lidstaten verplicht de financiële vooruitzichten gedurende het nieuwe Britse voorzitterschap op de rails te zetten en hopelijk gaat dat ook gebeuren. De PPE-DE-Fractie zal een bijdrage leveren aan de verwezenlijking daarvan. Wij zullen blijk geven van onze solidariteit.
Martin Schulz,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het Luxemburgs voorzitterschap heeft hier op emotionele wijze de balans opgemaakt. We hebben geluisterd naar een buitengewone toespraak – niet alleen buitengewoon omdat de man die de toespraak hield een buitengewone persoonlijkheid is, maar ook omdat de toespraak werd gekenmerkt door buitengewone openheid.
Ik ben al elf jaar lid van het Parlement, maar een toespraak van dit kaliber, uitgesproken door het voorzitterschap van de Raad, heb ik nog nooit meegemaakt.
Ik ben dankbaar voor die openheid, want het Parlement krijgt hierdoor meer inzicht in de zaken, zodat het beter kan analyseren wat er in het afgelopen weekeinde heeft plaatsgevonden en dat was heel wat. Om te beginnen wil ik verklaren dat ik het met u eens ben, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat Europa een nederlaag heeft geleden. U verklaarde ook dat het een nederlaag voor het Raadsvoorzitterschap was, maar hierin hebt u ongelijk. Voor hen die u het afgelopen weekeinde hebben bezig gezien – en dat hebben we allemaal – is het duidelijk dat van een nederlaag van het Raadsvoorzitterschap geen sprake was! Het is misschien te vroeg om een oordeel te vellen, maar ik ben ervan overtuigd dat er na ons mensen zullen komen die Jean-Claude Juncker zullen scharen onder de groten van Europa.
Wij zijn u dankbaar. Zestig uur onderhandelen en dan een bezoek van vijftien minuten door iemand die aan de onderhandelingen heeft deelgenomen. Wij proefden in uw toespraak iets van bitterheid en daar hebben wij begrip voor. Het is voor de Europese Unie immers hoog tijd dat in duidelijke bewoordingen de balans wordt opgemaakt van de Top. Er is inderdaad een crisis in Europa, maar de staatshoofden en regeringsleiders van Europa bevinden zich eveneens in een crisis. Zij die in Europa handelingsvolmacht hebben – ik heb het over de Europese Raad, de Raad van staatshoofden en regeringsleiders – volgen al jaren dezelfde koers: successen waren te danken aan de staatshoofden en regeringsleiders; mislukkingen waren de schuld van de bureaucraten in Brussel.
Uit de Top van het afgelopen weekeinde is gebleken dat het fiasco in Europa een naam heeft: het particularisme van de staatshoofden en regeringsleiders die geloven in het adagium: “als iedereen aan zichzelf denkt, wordt er aan iedereen gedacht”.
Een parlement is er om de gevoelens van de burgers te verwoorden. Op dat punt heeft u gelijk: voor hoge diplomatie is elders plaats; hier moet duidelijke taal worden gesproken.
In dat opzicht wil ik u alle lof toezwaaien, mijnheer Juncker, want u heeft zich in niet mis te verstane bewoordingen uitgedrukt. U heeft de dingen bij de naam genoemd. Daar moeten we consequenties aan verbinden. Om te beginnen moeten we vaststellen dat twee van de drie instellingen hun huiswerk hebben gedaan. De Commissie heeft haar voorstel voor de financiële vooruitzichten ingediend en het Parlement is gekomen met zijn standpunt. De Raad is niet in staat om tot overeenstemming te komen over de financiële vooruitzichten. Ik stel vast dat twee instellingen die deel uitmaken van de trialoog hebben gedaan wat ze moesten doen. Wat dat betreft kan de discussie beginnen. De Raad zal met iets naar buiten moeten komen en daar is het wachten op.
Het kan niet zo zijn dat er enkel mensen om de tafel zitten die overtuigd zijn van hun eigen gelijk, waarbij je een situatie krijgt waarin de eerste spreker zegt “ik heb gelijk”, de tweede spreker “ik heb ook gelijk” en de derde spreker “dat kan wel zijn, maar ik heb gelijk”.
Ik zie niet in hoe dit soort mensen tot een bruikbaar resultaat kan komen voor Europa. Ik begrijp met name één ding niet: hoe kan men als regeringsleider, ongeacht uit welk land die afkomstig is, eerst zeggen: “ik heb duidelijk omschreven doelstellingen” om er vervolgens toe bij te dragen dat de benodigde instrumenten ter verwezenlijking van die doelstellingen worden vermorzeld? Daar begrijp ik helemaal niets van. Ik vind ook dat het Europees Parlement dit niet over zijn kant kan laten gaan.
Waar het bij de financiële vooruitzichten om gaat, is dat de patstelling wordt doorbroken. Vanzelfsprekend weten we dat innovatie, onderzoek en technologie moeten worden bevorderd, omdat die ons continent in staat stellen te overleven en cruciaal zijn voor het Lissabon-proces. Natuurlijk weten we ook dat we daarvoor geld nodig hebben en dat daarvoor de nodige herschikkingen moeten worden doorgevoerd. Maar als iedereen zich daarvan bewust is, hoe komt het dan dat de resultaten uitblijven?
Ik zal u op persoonlijke titel het antwoord op die vraag geven: dat komt omdat de Europese politiek dit weekeinde opnieuw een ondergeschikte rol heeft gespeeld. Natuurlijk, er is over de toekomst van Europa gesproken, maar in de meeste toespraken lag de klemtoon toch vooral op de binnenlandse politiek. Iedereen weet dat er in een grote eilandstaat van deze Unie sprake is van interne partijdwang, die weinig ruimte laat voor beweging. Ook weet iedereen dat de landbouw in een grote lidstaat op het continent bij verkiezingen een cruciale rol speelt. Dat zijn nog maar twee van vermoedelijk nog veel meer binnenlandse factoren die zorgen voor strubbelingen op Europees politiek niveau, waarvan de gevolgen op het bordje van ons Europeanen worden geschoven. Wij als leden van het Parlement moeten zeggen dat we daar schoon genoeg van hebben, want zo wordt Europa naar de filistijnen geholpen!
De voorzitter van de Commissie heeft een goede getuigenis gegeven van zijn rol in Europa en daarvoor wil ik hem grote lof toezwaaien. Mijnheer Barroso, u bent inderdaad de hoeder van de Europese Verdragen. Niemand zal op grond van het Verdrag van Nice een vrijhandelszone kunnen creëren! Ten opzichte daarvan hebben we met het Verdrag van Nice, ondanks al zijn tekortkomingen, al vele stappen verder in het integratieproces gezet. Telkens wanneer u de Europese verdieping wilt verdedigen, zult u het Europees Parlement aan uw zijde vinden. Alleen is het zo dat de mensen in Europa op signalen uit Europa wachten! Het is waar dat we behoefte hebben aan marktwerking en aan interne en externe concurrentie, maar de mensen in Nederland en Frankrijk die nee hebben gestemd, deden dat mede omdat ze bang zijn dat de markt en de concurrentie leiden tot afbraak van de sociale zekerheid, dat de voorzieningen die tientallen jaren lang zijn opgebouwd worden vertrapt. U kunt er met praktisch beleid – wij sociaal-democraten hebben een vijfpuntenplan op tafel gelegd – toe bijdragen dat de arbeidstijdenrichtlijn de vorm krijgt van sociale wetgeving in plaats van asociale wetgeving. U heeft hier een kans om te laten zien waar de Commissie staat.
Wij hebben een grootse toespraak gehoord van een begaafde Raadsvoorzitter. Niet alleen hij, maar het gehele Luxemburgse team – dat zei hij terecht – heeft uitstekend werk verricht. Daarvoor bedank ik de heer Juncker, de heer Schmit en iedereen die de afgelopen zes maanden met ons heeft samengewerkt. Ik denk dat ik spreek namens iedereen als ik zeg dat het een buitengewoon genoegen was om met het Luxemburgse voorzitterschap samen te werken. De politiek is niet altijd een pretje als er conflicten zijn. Ik dank u voor uw toespraak en ik ben benieuwd – en wederom denk ik dat ik namens een groot aantal collega’s spreek – naar de dag van morgen.
Graham Watson,
   Dank u, mijnheer de Voorzitter. Mijnheer de fungerend voorzitter, als het Luxemburgse voorzitterschap niet aan uw verwachtingen heeft voldaan, hoop ik dat u zichzelf daar niet de schuld van geeft. Mijnheer de fungerend voorzitter, de Liberalen en Democraten in dit Parlement prijzen u om uw pogingen de EU-karavaan gaande te houden. U heeft zich grote moeite getroost om de overeenkomsten te sluiten die Europa nodig heeft. Dat u daarin niet geslaagd bent, is niet te wijten aan een gebrek aan inzet.
Uw laatste Top was tot mislukken gedoemd vanaf het moment dat Frankrijk tegen de Grondwet stemde. Het triomfalisme van de tegenstemmers zal echter van korte duur zijn. Personages in Griekse tragedies verergeren vaak hun eigen benarde toestand in de overtuiging dat hun daden hen zullen helpen eraan te ontsnappen. Hetzelfde gaat op voor de Franse en de socialisten die hen vanaf de zijlijn aanmoedigden. Hun tegenstemmen zullen precies die veranderingen teweegbrengen die ze het meest vrezen.
In Griekse tragedies is het het publiek tenminste nog vergund te begrijpen wat er gebeurt. Die luxe hebben velen van ons slechts als we enige tijd na de referenda terugblikken. Ik vermoed dat u, mijnheer de fungerend voorzitter, door uw gepassioneerde betrokkenheid bij de Europese zaak, die ik lovenswaardig vind, niet in staat was een stap terug te doen en objectief te kijken naar de impact die de week van 29 mei 2005 op uw voorzitterschap had. Als u dat wel had gedaan, dan had u die week wellicht beschouwd als een beslissende periode in de geschiedenis van de Europese Unie, een Unie die nooit meer dezelfde zal zijn.
Vandaar dat uw laatste topconferentie niet gekenmerkt werd door de verzetskernen waarover u zo optimistisch sprak, maar door een gevecht tussen twee kwijnende dinosauriërs, namelijk Engeland en Frankrijk. Niet in staat om toe te geven dat nationale soevereiniteit een luxe is die tot het verleden behoort, blijven zij hardnekkig proberen hun maatschappelijke orde op te leggen aan anderen. Het Verenigd Koninkrijk streeft niet zozeer naar een Europees VK als wel naar een Brits Europa. Frankrijk heeft al net zo’n eilandmentaliteit, en dat land heeft niet eens het excuus dat het een eiland is. Beide landen koesteren een gevaarlijke illusie, want er kan slechts één Europa zijn, en dat is een waarlijk Europees Europa. Dat Europa moet de financiële middelen krijgen die het nodig heeft om te kunnen functioneren. Toegeven aan de roep van sommige lidstaten om een plafond van 1 procent van het bruto nationaal inkomen zou het ons onmogelijk gemaakt hebben te investeren in de verwezenlijking van de Lissabondoelstellingen, zoals overigens ook uw definitieve voorstel gedaan had kunnen hebben. Het is misschien beter om geen akkoord te hebben en er nog eens over na te denken hoe wij geld bij elkaar brengen en hoe we het uitgeven, dan om koste wat kost overeenstemming te bereiken.
Maar tegenover degenen die proberen deze tegenslagen aan te grijpen om opnieuw een ijzeren gordijn op te richten, zou ik de woorden willen aanhalen die Robert Schuman in 1949 gesproken heeft: “Het is niet mijn bedoeling een geografische demarcatielijn te trekken tussen Europa en niet-Europa. Er is echter een andere scheidslijn mogelijk: die tussen mensen met en mensen zonder een Europese geest.”
Mijnheer de fungerend voorzitter, de Frans-Duitse motor van de Europese integratie waarop uw voorzitterschap rekende, is kaduuk. We hebben een nieuwe motor nodig die hem kan vervangen. Die motor moet Brits noch Frans zijn. De Unie moet zich er rekenschap van geven dat zij het stadium van verzoening en van het zeker stellen van de voedselvoorziening voorbij is en nu moet voldoen aan andere eisen in een snel veranderende wereld: een wereld die niet op Europa zal wachten. Laat deze denkpauze dus geen periode van verlamming zijn.
Gaat u terug naar huis en zorg dat u uw referendum wint. Mobiliseer dan de andere kleinere landen om te voorkomen dat de prehistorische roofdieren verwoesten wat er is opgebouwd. Schep genoegen in de resultaten die uw voorzitterschap bereikt heeft: de overeenstemming over het Eurovignet voor de tarifering van de transportinfrastructuur, het actieplan voor het Haags Programma, het akkoord over een Europees rijbewijs, en, met een beetje geluk, zelfs het ongrijpbare statuut van de leden van het Parlement, waarmee de volwassenheid van dit Huis wordt aangetoond. Al deze resultaten markeren goede vorderingen voor de Unie en u kunt zonder meer de conclusie trekken dat u meer heeft bereikt dan alleen maar overvolle asbakken. Zoals Aristoteles ons leert, bereiken we misschien niet altijd onze doelen, maar is het in het nastreven van die doelen dat we de loop der geschiedenis veranderen.
Monica Frassoni,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, als het voor het goed functioneren van de Europese Unie genoeg zou zijn om te beschikken over een doeltreffend voorzitterschap van de Raad en een fungerend voorzitter die een sterk geloof in Europa koestert en begiftigd is met een zeker charisma en geloofwaardigheid, dan zouden we hoog en droog zitten. Mijnheer Juncker, ik zeg ook tegen u dat u, als u uw werk echt zou willen voortzetten, misschien beter voor het voorzitterschap van een andere, enigszins stabielere instelling had kunnen kiezen, waarbij u wellicht in staat was geweest om op meer rechtstreekse wijze deel te nemen aan een Europees debat dat in onze ogen feitelijk heel belangrijk is.
Luxemburg en zijn premier hebben de Unie goed bestierd gedurende deze turbulente maanden, maar dat heeft er niet voor gezorgd dat het vertrouwen onder de Franse en Nederlandse kiezers is hersteld, dat de Europese economische machine weer op gang is gekomen, of dat er positieve initiatieven op stapel zijn gezet van het soort waarvan de mensen dromen. De Europese Raad heeft alleen maar de realiteit bevestigd van een verdeeld Europa van regeringen, dat misschien niet zo veel belang hecht aan het koesteren van oprechte ambities nu het geconfronteerd wordt met een Europa van onzekere en angstige mensen.
Wij betreuren het, mijnheer Juncker, dat de laatste daad van uw voorzitterschap de indiening van een werkelijk onaanvaardbaar begrotingsvoorstel heeft moeten zijn. Het is onaanvaardbaar omdat het uitgaat van de onjuiste logica van een niet-verdedigbare verlaging van de begroting van de Unie. Ik heb veel respect voor uw pragmatisme, uw realisme, uw inzicht in het probleem en uw begrip van de gecompliceerde berekeningen die u hier voor ons geschetst heeft. Maar uw voorstel bevatte ook bezuinigingen op positieve beleidsvormen – op het ontwikkelingsbeleid, op het beleid voor plattelandsontwikkeling en zelfs op het heilige Lissabon-beleid – die ronduit onaanvaardbaar zijn voor het Europa van vandaag. Daarom hopen wij oprecht dat uw regering, wanneer uw voorzitterschap ten einde komt, een dergelijk voorstel zal verwerpen, deels omdat wij denken dat dit u zou kunnen helpen in het referendum.
Vandaag de dag lijkt het erop dat zij die Europa slechts willen veranderen in één grote supermarkt een ruime voorsprong hebben op degenen die een politiek Europa wensen. Tot nu toe zijn zij de enigen die sterker zijn geworden door het dubbele ‘nee’, en ik denk dat we hier morgen nog een bevestiging van zullen zien, wanneer Tony Blair ons toe zal spreken, keurig verzorgd en met een brede glimlach, en ons uit zal leggen hoe wij Europa nog intergouvernementeler en zwakker kunnen maken. Het enige plan dat vooralsnog in het verschiet ligt is duidelijk het plan-Blair.
Mijn fractie ziet daarom het feit dat een - hoe dan ook onbevredigend - akkoord over de financiële vooruitzichten is uitgebleven als een positief resultaat en acht het van groot belang dat de Raad zichzelf tijd heeft gegeven om zich op de Grondwet te bezinnen, zonder daarbij echter een eind te maken aan het ratificatieproces voor degenen die dit voort willen zetten. Ik kan u nu al zeggen, mijnheer de voorzitter, dat een groot aantal leden van de Fractie De Groenen/Europese Vrije Alliantie u zal steunen bij het referendum in Luxemburg.
Wij denken echter dat aan een dergelijke bezinning voldoende tijd moet worden gegeven en dat er methoden moeten worden ontwikkeld en duidelijke doelstellingen moeten worden geformuleerd, en tevens dat, wat betreft de financiële vooruitzichten, moeilijke hoofdstukken die reeds leken te zijn afgesloten, weer geopend moeten worden. Op deze twee terreinen zal het conflict tussen de ‘supermarkt-aanhangers’ en de unionisten worden uitgevochten. Daarom kunnen wij maar beter beginnen onze messen te slijpen, mijnheer Juncker, want we hebben er niets aan om te verdwalen in cryptische compromissen, ook al zijn hiervoor twintig ministers bijeengekomen.
Als wij echt vasthouden aan de doelstelling van een politieke unie, en als we ons werkelijk schamen om het initiatief van de tien nieuwe lidstaten inzake de begroting te moeten aanvaarden, dan moeten wij onmiddellijk tot ondubbelzinnige maatregelen overgaan. Laat de details even voor wat ze zijn! Wij moeten de brief van de 'bende van zes' afkeuren, en eindelijk tot het inzicht komen dat wij in het debat over de omvang van de begroting moeten uitgaan van de politieke prioriteiten, en niet andersom. Wij moeten het debat over alles heropenen: het GLB, LIFE Nature en de structuurfondsen.
Vervolgens, mijnheer Barroso, moeten wij ook 'iets Europees' doen, in de woorden van een beroemde Italiaanse filmregisseur, iets dat heel wat anders is dan de Bolkestein-richtlijn, de octrooiering van software, de arbitraire en geheimzinnige autorisatie van nieuwe GGO's of wat gezwets over duurzame ontwikkeling, terwijl de trieste werkelijkheid is dat het milieubeleid een steeds marginalere rol speelt in uw Commissie. Het proces van bezinning op de toekomst van Europa en zijn legitimiteit zal sterk worden geholpen als Europa in de komende maanden iets van waarde kan bieden, zoals REACH, een maatregel tegen klimaatverandering, een concrete herdefiniëring van het sociale Europa, de arbeidstijdenrichtlijn of serieuze aandacht voor de verplichtingen van de Millenniumronde. Dit alles is uitstekend haalbaar en zal ons helpen de Grondwet nieuw leven in te blazen.
Tot besluit, mijnheer de voorzitter, betwijfelen wij ten zeerste dat de noodzakelijke bezinning op de Grondwet kan worden overgelaten aan die bekvechtende kliek aan de top, en het Europees Parlement zal in deze zaak enige verantwoordelijkheid moeten nemen. Mijnheer Borrell Fontelles, ik zal in de paar seconden die mij resten het woord tot u richten: ik zou graag willen dat het Parlement niet alleen een talkshow was, en ik hoop dat u uw steun geeft aan maatregelen om het in het centrum van het debat over het Europese initiatief te plaatsen. 
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mevrouw Frassoni, maar dat u zich richt tot de Voorzitter van het Parlement, betekent niet dat u zich niet aan uw spreektijd dient te houden. 
Francis Wurtz,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik wil allereerst de heer Juncker heel hartelijk bedanken voor het respect voor het Europees Parlement waarvan hij zojuist blijk heeft gegeven door op zo eerlijke, zo transparante en zo verhelderende wijze verslag te doen van de Europese Raad. Het is voor het eerst in mijn 26 jaar parlementaire ervaring dat ik dit meemaak. Ik zal er zo dadelijk op terugkomen, en morgen ook, maar eerst zou ik even willen stilstaan bij het laatste door de heer Juncker aangeroerde thema : de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag.
Drie weken na het succes van het “nee” tegen het gewezen ontwerp voor een Grondwettelijk Verdrag stel ik met belangstelling vast dat de waarheid zich allengs een weg baant, zowel voor wat betreft de aard van de eisen die in deze stemmingen tot uiting zijn gebracht als voor wat betreft de reikwijdte ervan - het gaat om veel meer dan alleen de situatie in de twee direct betrokken landen. Zo luidt de analyse in het bulletin “Eurobarometer” van een door de Commissie zelf gefinancierde peiling van na het referendum in Frankrijk dat zorgen op sociaal terrein de kern vormen van het “nee”. Als een van de belangrijkste motiveringen van het “nee” wordt in het bijzonder genoemd dat uit de tekst een te liberale visie op economisch vlak spreekt, alsmede dat het sociale Europa ontbreekt. Het commentaar voegt daaraan toe dat de afwijzing van de toetreding van Turkije tot de Europese Unie slechts door 6 procent van de neestemmers spontaan werd genoemd. Tot slot wordt in het Eurobarometerdocument opgemerkt dat de kiezers een weloverwogen keuze hebben gemaakt. Er zij opgemerkt dat slechts 4 procent van de ondervraagden verklaart ronduit tegen Europa te zijn. De boodschap is dus helder: “ja” voor Europa, uitbreidingen inbegrepen, maar “nee” tegen de al te liberale koers.
Dat gevoel wordt door menig ander volk gedeeld, hetgeen waarschijnlijk het domino-effect van de eerste twee negatieve uitslagen verklaart. Inmiddels beginnen lessen getrokken te worden uit deze uitslagen, die op ondubbelzinnige wijze duidelijk maken dat er sprake is van een gewetenscrisis van de burgers ten aanzien van de Unie zoals zij is. Die is er ook bij het Europees Verbond van Vakverenigingen, dat de 25 onlangs heeft opgeroepen rekening te houden met de angst voor een verlaging van de sociale normen en voor een neoliberaal beleid, teneinde het vertrouwen van de Europese burgers terug te winnen. Dat is de context waarbinnen we de afgelopen Europese Raad moeten beoordelen.
Samenvattend: er is besloten het ratificatieproces inzake het gewezen ontwerpverdrag voort te zetten door “het tijdsschema aan te passen naargelang de omstandigheden” – een wel heel erg vrije omgang met het democratisch proces. Er is een periode van bezinning overeengekomen, en wel om tijd te winnen, zoals een hoge Europese bewindsman vriendelijk verklaarde. Op de koop toe heeft de Europese Raad de Europese publieke opinie een uiterst karikaturaal beeld geboden van precies dat inhalige, egoïstische en visieloze Europa dat onze medeburgers terecht verwerpen! Er is welhaast geen betere manier om de verwachtingen van de Europeanen in de wind te slaan.
Wat dat aangaat heeft de heer Juncker, die zich zoveel moeite heeft getroost om deze zo jammerlijke afloop te vermijden, de juiste woorden getroffen om met de vinger te wijzen naar degene die hoofdverantwoordelijk is voor dit fiasco. In mijn ogen vormt overigens de hele “bende van zes”, die landen die zich al maanden hebben vastgebeten in hun obsessie voor de bevriezing van de begroting op 1 procent van het Europees inkomen, de belichaming van een bekrompen opvatting van Europa, die geheel losstaat van de ambities die worden uitgedragen.
Welke echte alternatieven zijn er denkbaar, niet alleen wat betreft de begroting, maar ook wat betreft de richting van de institutionele criteria? Dat zijn in de ogen van mijn fractie de vragen waar het om draait in het grote burgerdebat dat wij op Europese schaal nodig hebben en waartoe ik tijdens onze afgelopen vergaderperiode heb opgeroepen, waarbij ik mij vooral tot het linkse blok in dit Huis richtte. Het lijkt erop dat Martin Schulz met dit idee instemt, maar wel in een zeer institutionele context. Het komt mij voor dat het welslagen van een dergelijk debat aan drie voorwaarden is gebonden, namelijk, ten eerste, dat er geen druk mag worden uitgeoefend, vervolgens, dat het moet openstaan voor echte burgers, en niet alleen voor institutionele woordvoerders van het maatschappelijk middenveld, en, ten slotte, dat het uitmondt in een nieuw verdrag waarin onze medeburgers zich ditmaal wel kunnen herkennen.
Ik wil daaraan toevoegen dat we onze medeburgers ook in de concrete besluiten die tijdens die bezinningsperiode op Europees niveau zullen worden genomen moeten laten zien dat wij hun boodschap kunnen horen en dat wij vastbesloten zijn deze volledig in aanmerking te nemen. Daarop zullen we echter morgen verder ingaan, in aanwezigheid van ons volgende voorzitterschap, dat duidelijk een verandering voor ons zal betekenen in vergelijking met het aftredende voorzitterschap. Het grote debat over de toekomst van Europa gaat nu echt goed van start. 
Jens-Peter Bonde,
    Ik heb het Luxemburgs voorzitterschap vaak geprezen. In technisch opzicht doet u het altijd goed, maar vandaag moet ik u, mijnheer Juncker, bekritiseren wegens het besluit van de Top om de ratificatieprocedure voort te zetten met een tekst die de Fransen bij een bindend referendum hebben verworpen. Wat een minachting voor uw Franse buren en uw Nederlandse vrienden uit de Benelux! Wat een gebrek aan respect voor de wet! Het Verdrag van Nice is volstrekt duidelijk: het kan alleen met eenparigheid van stemmen worden gewijzigd, en die eenparigheid is niet aanwezig nu Nederland gezegd heeft dat het de Grondwet niet wil ratificeren. En wat een vlucht uit de realiteit! Iedereen die nadenkt, weet dat die tekst er nooit doorkomt bij een referendum in bijvoorbeeld Groot-Brittannië. De Grondwet is dood. Doden moeten worden begraven; hun begrafenis mag niet worden uitgesteld. Ik heb alle respect voor u, maar zelfs u kunt een lijk geen leven inblazen door te dreigen af te treden als minister-president indien de Luxemburgers tegen een Grondwet stemmen waarmee, op grond van bevolkingsaantallen en zonder echte democratie, de macht van de kiezers overgebracht zou worden naar ambtenaren.
U verspilt uw tijd. Laten we liever een nieuwe start maken. Laten we evenveel aanhangers als tegenstanders van de Grondwet bijeenbrengen, en laten we een gemeenschappelijk raadplegingsdocument voorbereiden, met nieuwe basisregels. Dan kunnen we daarover discussiëren en een nieuwe Conventie kiezen, die de houding van de kiezers tegenover de toekomst van Europa vertegenwoordigt. Op die manier kunnen we komen tot een praktische, begrijpelijke, beknopte samenwerkingsovereenkomst, aan te nemen bij referenda die op dezelfde twee dagen in alle EU-landen worden gehouden. Als we een overeenkomst sluiten die beter is dan het Verdrag van Nice, zullen de meeste Europeanen daar natuurlijk vóór stemmen. Als de trefwoorden “openheid”, “democratie” en “bestuur dicht bij de burgers” zijn, zullen we dat zelfs met vreugde doen. Uit een nieuwe opiniepeiling blijkt dat 80 procent van de Denen het voorstel steunt om de bewijslast in openheidszaken om te draaien, en dat 79 procent wil dat elk land zijn eigen commissaris kan aanwijzen. Tegen deze voorstellen is slechts 11 respectievelijk 12 procent. Dat is het soort steun dat wij met een nieuw Verdrag moeten nastreven, en niet een Grondwet die voorrang heeft boven de constituties van Luxemburg en andere landen.

Guntars Krasts,
   –Mevrouw de Voorzitter, het resultaat van de Europese Raad komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Na de koude douche van het Franse en Nederlandse referendum konden we immers niet verwachten dat alles zo zou lopen als het voorzitterschap had voorzien. Gebleken is dat de uitbreiding van de Europese Unie en de mogelijke sociaal-economische gevaren die daarvan uitgaan – immigratie, waar ook vandaan, en economische liberalisering, om het even wie er om gevraagd heeft – in hoge mate hebben bijgedragen aan het ontstaan van een negatieve stemming bij de burgers van de Europese Unie.
Ik heb nota genomen van wat er is gezegd en ook nagedacht over negatieve houdingen ten opzichte van de Europese Unie die uit opiniepeilingen zijn gebleken. De grootste boosdoeners in dit verband zijn zonder twijfel de politici van de lidstaten. Er wordt te veel van de Europese Unie geëist en de lidstaten hebben te weinig enthousiasme getoond om met Europa van succes naar succes te werken. Politici uit de lidstaten zijn er als de kippen bij om successen van de Europese Unie te nationaliseren en op eigen conto te schrijven en om de verantwoordelijkheid voor mislukkingen af te schuiven op de Unie. Moeilijke beslissingen in eigen land worden al te vaak gerechtvaardigd door naar Europese regelgeving te wijzen. Het lijkt erop dat ons krediet is opgebruikt. Er zijn twee visies over de toekomst van de EU: een politieke Europese Unie en een Europese Unie waarin op hoog niveau economisch wordt samengewerkt. In feite vormen beide visies twee kanten van dezelfde medaille, want zonder economische integratie – en sociale integratie niet te vergeten – zal het onmogelijk zijn om een duurzaam bouwwerk van politieke integratie op te richten.
Naar mijn mening is dit de duidelijkste les die we uit de twee referenda moeten trekken. We moeten voor de burgers van de EU sociaal-economische randvoorwaarden scheppen die ons in staat stellen in te schatten en te begrijpen waarom politieke integratie noodzakelijk is en waarom we, bijvoorbeeld, het Europees Verdrag een Grondwet willen noemen. Kunnen we de bijeenkomst van de Raad echt beschouwen als een mislukking met een lange nasleep? De strategie van Lissabon is in elk geval goedgekeurd, een strategie die veel meer inhoudt dan de integratie van de interne markt. De strategie van Lissabon is het model voor samenwerking in de Europese Unie. Als die strategie tot in haar uiterste consequentie wordt doorgevoerd, zou dat bijdragen aan de organisatie van onze ambities inzake het economisch en sociaal beleid in de Unie, aan een koers die Europa meer tot een eenheid maakt en zijn concurrentievermogen vergroot en waarmee op middellange termijn het vertrouwen van de bevolking wordt herwonnen. De agenda van Lissabon, die zeer kenmerkend is geweest voor de besluiteloosheid van de EU in de afgelopen vijf jaar, moet een voorbeeld worden van succes en samenwerking in de toekomst.
Dit kan enkel worden verwezenlijkt als we onze houding tegenover samenwerking in de EU compleet veranderen. Er moet een punt worden gezet achter de onproductieve debatten over de dienstenrichtlijn, die een hoeksteen is van de strategie van Lissabon. Uit de afsluitende woorden van de overeenkomst betreffende de strategie van Lissabon is gebleken dat de Raad partners heeft die zich willen inzetten voor de toekomst van de Europese Unie, en die in staat zullen zijn een basis te scheppen voor belangrijke taken – veiligheid en samenwerking, de uitbreiding van de Europese Unie en het cohesiebeleid. 
Koenraad Dillen (NI ).
    Voorzitter, het was Bertolt Brecht die met een boutade verkondigde dat politieke leiders maar een ander volk moeten kiezen wanneer het volk verkeerd stemt. Die uitspraak van de Duitse toneelauteur is brandend actueel, wanneer we constateren hoe krampachtig geprobeerd wordt - ook vorige week nog op de mislukte top in Brussel - om de stem van het Nederlandse en Franse volk te negeren. Een klein voorbeeldje uit mijn eigen land mag daarbij tekenend zijn. Mijn partij, het Vlaams Belang, die in Vlaanderen als grootste partij van het land de enige partij is die zich verzet tegen de Europese superstaat die door de grondwet werd uitgetekend, mocht zelfs niet deelnemen aan de debatten die op de openbare omroep daarover werden georganiseerd. De mediatieke en politieke elites hebben zich in dezen dan ook als de varkens van George Orwell in gedragen. Alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn gelijker dan anderen.
Collega's, iedereen beweert dat de boekhoudersmentaliteit van enkele ego's uit de Europese politiek een akkoord over de meerjarenbegroting in de weg stond, want het ging hier tenslotte maar over een som van 1.000 miljard dollar voor zeven jaar terwijl de jaarlijkse begroting van de VS alleen al 2.500 miljard dollar bedraagt. Dit even ter vergelijking, zegt men dan. Maar het gaat er niet zozeer om of Europa genoeg geld besteedt om de uitdagingen van morgen aan te pakken. Het gaat erom dat Europa zijn geld anders moet aanwenden om die uitdaging aan te gaan. Het gaat erom dat Europa zich niet moet bemoeien met zaken die eindelijk beter eens op nationaal niveau kunnen worden geregeld. Het gaat erom dat Europa het subsidiariteitsbeginsel maar eens echt moet leren respecteren, wil het op begrip van de burger rekenen.
Als ik in Vlaanderen zie hoe miljarden Europees geld via de structuurfondsen in de bodemloze putten van het Waalse profitariaat verdwijnen, kan ik alleen maar begrip opbrengen voor bijvoorbeeld de Nederlandse premier die zo geschoffeerd werd door onze eigen minister van Buitenlandse Zaken omwille van zijn consequente houding. Collega's, op het risico af sommigen onder u te choqueren, kan ik me dan ook niet bijster druk maken over het mislukken van de Europese top van vorige week. De wereld en ook Europa zullen niet vergaan zoals sommige het proberen te laten uitschijnen.
En één positief resultaat was dan toch dat iedereen, zelfs de hardste pleitbezorgers van de ongebreidelde uitbreiding, het er nu over eens zijn dat er een bezinningspauze moet worden ingelast voordat men verder holt op de ingeslagen weg. Als de stem van het Nederlandse en Franse volk het ondemocratische proces van de Turkse toetreding, waarbij de bureaucratie manifest ingaat tegen de wil van de Europeanen, een halt toeroept, dan kan de dood van de Europese grondwet tevens de start van een nieuw en ander Europa betekenen waar wel rekening wordt gehouden met de wil van het volk. 
Jean Spautz (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de bijeenkomst waarmee het Luxemburgse voorzitterschap is afgesloten, heeft niet het succes gebracht waarop de overgrote meerderheid van dit Huis had gehoopt. Waarover in Brussel wel, en vooral niet, een besluit is genomen is ons allen bekend. Namens de Luxemburgse PPE-DE-afgevaardigden wil ik twee mededelingen doen. Ten eerste wil ik mijn waardering uiten voor de uitmuntende prestaties van het Luxemburgse voorzitterschap in het algemeen en die van Raadsvoorzitter Juncker in het bijzonder. Als individuele staatshoofden en regeringsleiders met volkomen overdreven argumenten en boude beweringen en uit puur egoïstische overwegingen bereid zijn om het Europese proces van eenwording en uitbreiding op het spel te zetten, vallen er op topconferenties geen besluiten meer te verwachten ten gunste van de Europese vooruitgang.
Ik zal me niet uitlaten over de gevolgen van deze situatie voor de toekomst van de Europese Unie, maar één ding wil ik wel kwijt: met het optreden zoals we dat het afgelopen weekeinde van een paar Europese regeringsleiders hebben gezien, zullen we het verloren gegane vertrouwen van hen die in Frankrijk en Nederland tegen de Europese Grondwet hebben gestemd, niet herwinnen.
Dan nu mijn tweede mededeling. Ik heb de Tweede Wereldoorlog nog meegemaakt en ben thans in de gelegenheid om op gevorderde leeftijd met collega’s uit de Midden- en Oost-Europese lidstaten in dit Parlement voor de Europese zaak te werken. In die hoedanigheid kan ik enkel de woorden van Jean-Claude Juncker herhalen: “Ik schaam mij voor de laatste Europese Raad.” Ik schaam mij ervoor dat enkele regeringsleiders uit het westen van ons continent kennelijk niets weten te beginnen met de uitbreiding naar het oosten en niet beseffen dat de Europese Unie niet gediend is met een kruideniersmentaliteit. Ik schaam mij ervoor dat wij in het tweede jaar na de uitbreiding niet in staat zijn om de mensen tussen Tallinn en Ljubljana met positieve impulsen ervan te overtuigen dat hun opofferingen, hun prestaties en hun geduld in de laatste vijftien jaar niet voor niets zijn geweest. We moeten ons allen schamen voor het gedrag van enkele deelnemers aan de Top. Als de oprichters van de Gemeenschap net zo hadden gehandeld als zij, zou er nooit een gemeenschappelijk Europa zijn geweest en zou een half miljard Europeanen nooit vrede, vrijheid en welvaart hebben gekend.
Europa zal veranderen en zich verder ontwikkelen, zoals het gedaan heeft na de verwerping van de Europese Defensiegemeenschap door het Franse parlement. Ik kan alleen maar hopen dat de veranderingen die dit continent de komende jaren zal ervaren, niet gekenmerkt zullen worden door de bekrompenheid en het egoïsme die de bijeenkomst van het afgelopen weekeinde deden mislukken. 
Robert Goebbels (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, heren voorzitters, dames en heren collega’s, een voorzitterschap zit voor, maar het beslist niet. Het Luxemburgs voorzitterschap heeft goed voorgezeten. Het heeft veel constructieve voorstellen geformuleerd, het is erin geslaagd degelijke compromissen te realiseren over talrijke vraagstukken. De strategie van Lissabon is weer op gang gebracht en de nationale parlementen zijn eindelijk bewust gemaakt van deze grote Europese doelstelling. Het Stabiliteitspact wordt intelligenter, omdat het zal worden aangepast aan de economische cycli. De brede richtsnoeren voor het economisch beleid en de richtsnoeren voor de werkgelegenheid zijn voor drie jaar vastgesteld. Het Luxemburgs voorzitterschap heeft de Unie verder weten te brengen op zo uiteenlopende terreinen als verhoogde inzet voor de millenniumdoelstellingen, gerichtere steun voor de plattelandsontwikkeling, aanmerkelijke vooruitgang op het gebied van politiële samenwerking en veiligheid aan de buitengrenzen, enzovoorts.
De zeer positieve eindbalans van het voorzitterschap wordt echter overschaduwd door het feest van nationaal egoïsme dat dit weekend gevierd werd door een staatshoofd en een aantal regeringsleiders. Ik heb de gelegenheid gehad vanaf dit spreekgestoelte hier te zeggen dat de Unie momenteel kampt met een nijpend gebrek aan staatsmannen. Ze wordt geregeerd door politieke dwergen die druk bezig zijn angstvallig hun kleine schat te bewaken en er zijn maar weinig leiders die werkelijk een politieke visie hebben op de toekomst van Europa. Jean-Claude Juncker hoort niet tot die dwergen. Hij is tegelijkertijd architect en loodgieter. De politiek heeft mij soms tegenover mijn minister-president geplaatst, maar ik voelde met hem mee toen hij toegaf zich te schamen voor de inhalige arrogantie van sommige van zijn collega’s van rijke landen.
Ja, Europa heeft te lijden van zijn interne verdeeldheid. Sommigen zetten aan tot meer politieke integratie en anderen willen slechts een grote markt. Europa verkeert in een crisis. Als we naar de etymologie kijken, betekent het Griekse woord “beslissing”. Het uur van de beslissing is gekomen, we moeten kiezen: ofwel meer Europa ofwel . Het Luxemburgs voorzitterschap heeft zijn uiterste best gedaan om de Unie verder te helpen, het heeft zich zeer verdienstelijk gemaakt jegens Europa. We zullen het nieuwe voorzitterschap pas over zes maanden beoordelen, maar Tony Blair zal met iets anders moeten komen dan met een pseudo-modernistisch betoog over de noodzaak van structurele hervormingen.
Ja, de wereld is in beweging. Europa moet zich aanpassen. Maar iedere gemeenschap die werkgelegenheid, salariëring en productiviteit veronachtzaamt, wordt onrechtvaardig en zal op den duur verarmen. Dat zijn de woorden van Carlos Fuentes. De economie moet het sociale welzijn blijven dienen, solidariteit moet het devies blijven van de Europese politiek. Een sociaal Europa of anders geen Europa, mevrouw de Voorzitter. 
Lapo Pistelli (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Juncker, dames en heren, er zijn maar weinig politici die erin slagen om Europese integratie, en alle offers die dit proces vergt, te presenteren als een van de positieve doelstellingen van de politiek, door akkoorden te bouwen op hoop en niet op angst, en door mensen te laten begrijpen dat nieuwe, veelomvattende problemen alleen op Europees niveau kunnen worden aangepakt.
Ik wil de heer Juncker bedanken voor zijn oprechte inspanningen en de Europese passie die hij getoond heeft. Het applaus van dit Parlement, onder het gejoel van de eurosceptici en het zwijgen van de fanatieke pro-Europeanen, heeft aangetoond dat wij in uw persoon politieke intelligentie en de visie van de grootste voorvechters van Europa hebben gevonden. Wij zouden wensen dat de andere leiders van de communautaire instellingen in de toekomst eenzelfde moed en leiderschap aan den dag zouden leggen. Laten wij ons echter herinneren dat een nederlaag pas een nederlaag is als wij haar aanvaarden, en deze nederlaag mogen wij niet aanvaarden.
Wij staan tegenover een moeilijke crisis, de moeilijkste sinds vele jaren: allereerst het referendum, en vandaag het uitblijven van een akkoord. Er is een doos van Pandora geopend, waaruit uiteenlopende visies op Europa naar buiten zijn getreden. Ik wil al degenen die discussiëren over de kosten van Europa erop wijzen dat als wij deze crisis niet gauw oplossen, wij het, zoals twintig jaar geleden al in het verslag-Cecchin werd gezegd, zullen hebben over de kosten van een non-Europa, en de kosten van een non-Europa zijn hoger dan de kosten van Europa.
De tegenstelling tussen de taken die we Europa zouden willen toekennen - op het vlak van wereldorde, economie en onderzoek - en de onderhandelingen over de begroting die de heer Juncker voor ons heeft geschetst, is daarom niet houdbaar. Er zal geen sprake meer zijn van ontwikkeling of van een sociaal model als de Eurogroep, naast het monetair beleid, het onderwerp van het gemeenschappelijk economisch beleid niet aanpakt. Europa zal geen rol meer spelen in de wereldorde - of wereldwanorde - als dit Parlement en de landen die hiertoe bereid zijn geen debat beginnen over versterkte samenwerking inzake buitenlands beleid en gemeenschappelijke veiligheid.
Deze crisis zal niet van korte duur zijn. De verkiezingskalender in Duitsland, in Frankrijk en ook in Italië, om er maar een paar te noemen, is bepaald geen steun in de rug in dit verband. De periode van bezinning, dames en heren, kan en mag niet uitdraaien op een Mexicaanse siësta. Ik richt mij in het bijzonder tot de Voorzitter en alle leden van het Parlement: de referenda en de crisis raken ons wel degelijk, maar zij doen geenszins afbreuk aan het belang van het werk dat dit Parlement verricht binnen de constitutionele driehoek. In moeilijke tijden is ons Parlement altijd in staat geweest ideeën te lanceren en de Europese geest te doen opleven. Na jaren waarin er debat is geweest over het Europa voor de mensen, is het aan ons om te leren communiceren met de mensen.
Ik wil afsluiten door te zeggen dat dit Parlement, dat altijd ordelijk functioneert en altijd werkt volgens de reglementen en volgens schema, ook moet laten zien dat het niet zal doorwerken alsof er niets aan de hand is, en dat wij begrip hebben voor de onrust bij de mensen en voor de onbevredigende reacties van vele regeringen. Wij zullen voor ogen proberen te houden dat de Commissie de hoedster van de Verdragen is, maar dat wij de vertegenwoordigers van de Europese bevolking zijn. 
Claude Turmes (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik het Luxemburgse voorzitterschap bedanken voor zijn goede werk en pragmatische optreden. Ik denk dat we met meer van dergelijke pro-Europese voorzitterschappen en minder bekrompen nationaal denken bij regeringen die het voorzitterschap bekleden, al een stuk geholpen zouden zijn.
Nu de Top is afgesloten, is de stemming over Europa ronduit somber. Natuurlijk zaten we de eerste paar dagen met een kater, maar ik ben verheugd dat onze premier zijn oude vorm weer te pakken heeft, zowel gisteren in het Luxemburgse parlement als vandaag hier, en dat wij ons er weer van bewust zijn dat we meer dan ooit naar voren moeten kijken en Europa met een positieve blik moeten beschouwen. De crisis is ook weer niet zo heel diep, want er wordt door de burgers meer dan ooit gesproken over Europese thema’s. En die burgers willen twee dingen: ze willen meer meepraten en ze willen een heroriëntatie van het concrete Europese beleid. Ik zie nu dat de heer Barroso de oren spitst. Denkt u niet – nu u de Commissie een jaar lang heeft geleid – dat u zich serieus zou moeten bezinnen op de vraag in hoeverre de besluiten van uw Commissie ten aanzien van de dienstenrichtlijn van Bolkestein, de arbeidstijdenrichtlijn, REACH en de klimaatbescherming een bijdrage leveren aan het creëren van een positieve stemming in Europa, en of deze er niet eerder toe bijdragen dat nog meer burgers zich van de Grondwet afkeren?
Mijn laatste punt: we zullen in Luxemburg op 10 juli de strijd voor de Grondwet voortzetten. Wij van de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie zullen ons inzetten voor een “ja”-stem, want Europa is niet het probleem en de Grondwet is niet het probleem; de Grondwet is de oplossing van ons probleem.
Erik Meijer (GUE/NGL ).
    Voorzitter, nee is nee. Het "nee" van Nederland is definitief. Dat zijn niet mijn woorden maar die van de Nederlandse premier Balkenende vandaag in de Volkskrant. Na de afwijzing van de voorgestelde tekst van de grondwet door de kiezers in Nederland en Frankrijk kiezen de meeste nationale regeringen voor een denkpauze. Wordt dat alleen een denkpauze voor bestuurders over hun tactiek of biedt die de mogelijkheid om de grondwet te veranderen en te verbeteren door middel van een brede maatschappelijke discussie van het grote publiek en maatschappelijke organisaties? Wat draagt de Raad ertoe bij dat die brede maatschappelijke discussie, waarover in het Nederlandse parlement een voorstel van mijn partij werd aangenomen, in heel Europa kan plaatsvinden?
Achteraf zien sommige voorstanders van de afgewezen tekst de nee-stem vooral als een stem tegen verdere uitbreiding met landen die een lage levensstandaard hebben, in het bijzonder Turkije, en tegen financiële solidariteit met de armste regio's. Waarschijnlijk is het veel belangrijker dat veel mensen boos zijn over de gegroeide verschillen in welvaart en zeggenschap en over hun onzekere toekomst. Zij vrezen dat Europa steeds meer gaat lijken op Amerika. Ze zijn ook verontwaardigd over fraudegevoelige projecten en over het toesluizen van subsidies aan grote agrarische ondernemingen. Ook het onnodig rondpompen van structuurfondsgelden tussen de rijkste lidstaten levert irritaties op. Is de heer Juncker het met mij eens dat het neoliberale beleid van nadruk op de markt heeft bijgedragen tot het verzet van de kiezers tegen deze grondwet?
Het is goed dat de Raad vorige week niet overhaast heeft beslist over lukraak bezuinigen of het uitsluiten van nieuwe lidstaten. Het moet nu eerst gaan over wat we willen, over wat Europa wél doet, en wat niet. Onderzoek kan uitwijzen dat de mensen wel de grootschalige en grensoverschrijdende problemen willen aanpakken om mens en milieu beter te beschermen, terwijl ze zo min mogelijk ingrepen wensen in de nationale, regionale en plaatselijke democratie. Is de Raad bereid om zo'n onderzoek te starten? Graag een reactie. 
Mario Borghezio (IND/DEM ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, vanwege de ondoordringbare verdedigingslinies die zijn opgeworpen is de Europese Raad geëindigd in onbestemd geklets: in feite een sinistere doodsklok voor dit Europa, het Europa van de bankiers, dat zo ver verwijderd is van de droom van de patriotten, de visionairs, de grondleggers van de Europese gedachte. Over een paar dagen is de 200e geboortedag van Giuseppe Mazzini, een profeet van het Europa van de volken, en de oprichter van de beweging ‘Jong Europa’Wat er voortkomt uit het overleg van de Europese Raad doet meer denken aan het Congres van Wenen dan aan de visie van solidariteit van die grote patriot.
Naar de stem van de volken moet worden geluisterd, en niet naar de belangen van de grote financiële instellingen. Het zijn de volken die, samen met de echte economie, lijden als gevolg van de chaos en mislukking van de euro. Dus waarom zouden we geen referendum over de euro houden? In plaats daarvan schrijft u, na de uitslag van de referenda vernomen te hebben, in uw conclusies dat de recente ontwikkelingen geen twijfel doen rijzen over de legitimiteit van de voortzetting van het ratificatieproces. Er verandert dus niets. Met het feit dat er over de Europese constructie allerlei fabels de ronde doen, zoals de bewering dat de naties waaruit zij is samengesteld, het corpus van dit Europa, aan het verdwijnen zijn, wordt dus geen rekening gehouden.
Gelukkig zijn die naties niet verdwenen: er is nog altijd een restje nationale soevereiniteit over. Een groot deel hiervan is ons echter al afgenomen: zo zijn wij onze monetaire soevereiniteit kwijtgeraakt, en daarom willen wij het volk weer laten besluiten over de euro, want de mensen zeggen maar al te vaak: 'weg met de euro'. Het zijn de lidstaten, de naties, die de democratische wil van de mensen vertegenwoordigen, en niet uw techno-bureaucratie die aan niemand verantwoording verschuldigd is. Dit gediscussieer, dit einde van Europa is het gevolg van de manier waarop de uitbreiding tot stand is gekomen. Zelfs de heer Prodi distantieert zich nu van de uitbreiding en van het besluit inzake Turkije. Maar dit komt een beetje te laat. 
Wojciech Roszkowski (UEN ).
   – Mevrouw de Voorzitter, door het fiasco van de EU-top van onlangs staat de Europese Unie nu op een tweesprong. Met deze crisis zou echter niemand blij moeten zijn, wat de oorzaken er ook van zijn. De Poolse delegatie in de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten is weliswaar tegen het Grondwettelijk Verdrag, maar dat betekent niet dat wij tegen de Europese Unie zelf zijn. De Unie zelf zouden we allemaal moeten koesteren, en we moeten ook niet te snel met een oordeel klaarstaan. We kunnen er echter niet omheen dat de EU nu, na jarenlang gebakkelei tussen de oude lidstaten over de vraag of prioriteit moet worden gegeven aan structurele hervormingen en meer efficiency of aan maatregelen op sociaal vlak ter versterking van de solidariteit, vooral lijkt uit te stralen dat ze in geen van beide geïnteresseerd is, niet in efficiency en niet in solidariteit.
Beweren dat de recente uitbreiding van de Unie de oorzaak van de crisis is, zou evenwel onterecht zijn. De schuld mag niet bij de nieuwe lidstaten gelegd worden, of bij de 150 Poolse loodgieters die in Frankrijk werken en die sowieso de vraag naar diensten van loodgieters in dat land niet aankunnen. De problemen waarmee we nu te maken hebben bij de nieuwe financiële vooruitzichten behelzen meer dan een simpele ruzie om geld. Het heeft geen enkele zin meer debatten over de toekomst van de EU te houden op basis van verouderde ideologische concepten als “liberalisme” of “sociaal model”, omdat er zonder groei geen banen geschapen kunnen worden. Overregulering is een algemeen probleem van de EU-economieën, en bovendien lukt het niet de werkloosheid terug te dringen. Om te voorkomen dat de crisis zich verder uitbreidt, moeten we een strategie voor het creëren van werkgelegenheid uitwerken die gebaseerd is op meer doeltreffende maatregelen, versterkt concurrentievermogen en hogere inkomens.
Deze crisis heeft nog een andere dimensie: de mislukking van het Grondwettelijk Verdrag. Mocht het de ontwerpers van die tekst erom te doen zijn geweest te horen wat de burgers in Europa te zeggen hebben, dan hebben ze hun doel bereikt. Probleem is alleen dat die burgers met hun nationale stem aangegeven hebben tegen een federale Unie te zijn. Dat betekent dat het Europese project grondig herzien moet worden, en de noodzakelijke hervormingen dienen aan de basis, bij de gewone mensen te beginnen. Wanneer een elite in haar alwetendheid probeert het volk onder dwang tot een gelukkiger leven te brengen, blijkt dat altijd contraproductief te werken.
Mijn laatste punt betreft het gemeenschappelijk buitenlands beleid, ten aanzien waarvan de prioriteitenlijstjes uiteraard nogal uiteenlopen. Ik zeg dit in verband met de opmerkingen van de heer Juncker over de verbeterde betrekkingen van de EU met Rusland. Ik zou hem willen vragen of het niet zo is dat die betrekkingen verbeterd zijn doordat de EU bereid is geweest het impertinente optreden van Rusland jegens Polen en de andere nieuwe lidstaten door de vingers te zien. Willen we voorkomen dat het gemeenschappelijk buitenlands beleid zonder enige praktische betekenis blijft, dan moeten we zorgen voor een minimumniveau van veiligheid voor alle lidstaten en ophouden de belangen van afzonderlijke landen te bevorderen. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Ik had willen beginnen met een woord van dank aan de heer Juncker, maar waarschijnlijk is hij niet in onze meningen geïnteresseerd. Niettemin wil ik zeggen dat ik het op prijs stel dat hij een serieuze poging heeft ondernomen om de nieuwe lidstaten te integreren in het bouwwerk van de Europese Unie.
Ik vind het spijtig dat het voorzitterschap van Luxemburg zal worden geassocieerd met de mislukking van het Grondwettelijk Verdrag. Ik moet echter zeggen dat het onvermogen van de Raad om de huidige situatie meester te worden, precies bewijst waarom het Grondwettelijk Verdrag noodzakelijk is. Niet het Grondwettelijk Verdrag is dood, maar de Raad, die ondoeltreffend is gebleken en niet bij machte is de impasse te doorbreken. De leden van de Raad doen pogingen om hun politieke huid te redden in eigen land en slagen er daardoor niet in overeenstemming te bereiken.
Nu zijn het de Europese Commissie en het Europees Parlement die weten hoe ze tot meerderheidsbesluiten kunnen komen. Beide instellingen werken aan teksten en nemen besluiten die rechtstreeks van invloed zijn op het leven van de Europese burgers. Tijdens uw voorzitterschap zei men dat de doelstellingen in het kader van de strategie van Lissabon onrealistisch zijn. De realiteit is echter dat er geen voorstel over dit thema bij ons is ingediend, en dat ook het volgende voorzitterschap zijn vingers daar liever niet aan brandt. Helaas zal zelfs het daaropvolgende voorzitterschap geen garantie bieden dat de strategie van Lissabon wordt uitgevoerd in plaats van louter bekritiseerd.
Als Kissinger nu zou vragen om het telefoonnummer van Europa, kan hij kiezen uit 25 nummers. Wat zou zijn keuze bepalen? Omvang? Rijkdom? Activiteit? Laten zij waarop deze criteria van toepassing zijn, nu net degenen zijn die de solidariteit en ons allen de rug hebben toegekeerd. 
Alain Lamassoure (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ook ik zou op mijn beurt de lofbazuin willen steken over het Luxemburgs voorzitterschap. Al luisterend naar Jean-Claude Juncker, voelde ik mij trots bij een Europa te behoren dat werd voorgezeten door een zo groot man. U hebt laten zien dat het gezag van een voorzitterschap is af te meten aan de wil die het heeft om het algemeen belang boven het eigen nationaal belang te stellen, en dat is ook het criterium aan de hand waarvan we vanaf morgen uw opvolger zullen beoordelen.
Ik zou drie opmerkingen willen toevoegen over de financiële vooruitzichten. Ten eerste willen bepaalde regeringen een grondig heronderzoek van alle beleidslijnen van de Unie. Het Europees Parlement heeft wat dit betreft het nodige gedaan, na negen maanden werk van haar tijdelijke commissie. Ons Parlement heeft moeilijke keuzen weten te maken tussen oud beleid en nieuw beleid. De Raad kan er baat bij hebben hieraan een voorbeeld te nemen. Ik weet zeker dat het komende voorzitterschap er stof tot nadenken in zal vinden.
Mijn tweede opmerking is dat het uitblijven van standpunten van de Raad geen rem mag vormen op de tenuitvoerlegging van het nieuwe cohesiebeleid of van het aanstaande kaderprogramma voor onderzoek. Wij stellen voor de wetgevingswerkzaamheden met betrekking tot de rechtsgrondslagen voor het meerjarenbeleid voort te zetten, opdat deze beleidslijnen per 1 januari 2007 in werking kunnen treden.
Derde punt tot slot: de Raad heeft gefaald, niet voor wat betreft het hoofdonderwerp, namelijk het niveau van de begrotingsuitgaven, maar voor wat betreft de wijze van financiering van een begroting die stabiel blijft in vergelijking tot de inkomsten van de Unie. Dat bevestigt de analyse die al vanaf de eerste dag de onze is. Een akkoord over de toekomstige uitgaven is niet mogelijk als niet tegelijkertijd het systeem van de inkomsten wordt hervormd. Dat is een te belangrijk onderwerp om aan de ministers van Financiën alleen over te laten. De afgelopen week heeft onze Begrotingscommissie de commissies van de nationale parlementen uitgenodigd voor een eerste uitwisseling van inzichten over dit onderwerp. Wij stellen voor het systeem van de eigen middelen van de Unie te bestuderen in het kader van een interparlementaire conferentie van het Europees Parlement en de nationale parlementen samen, om de regeringen te helpen bij het zoeken naar een compromis, want dat moet er echt komen. 
Magda Kósáné Kovács (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, voor de nieuwe lidstaten zijn de afgelopen zes maanden een zeer succesvolle periode geweest, ook al kwamen de successen voort uit moeizaam bereikte compromissen. Het is echter eveneens een periode vol teleurstellingen geweest. Ook wij geloven in de strategie van Lissabon, waarvan het grondbeginsel, de solidariteit, een van de fundamentele waarden voor Europees links is. Dat beginsel is van groot belang, zelfs al weten we dat de afgelopen dagen niet echt in het teken van die solidariteit stonden.
Het is ook een periode vol experiment geweest op het gebied van het functioneren van de betrekkingen tussen de Europese instellingen. Ondanks de toenaderingen zijn we niet geheel en al tevreden over de rol die het Parlement in deze juridisch ingewikkelde en onzekere situatie heeft kunnen krijgen. Zij die stelling genomen hebben tegen de spoedige ratificatie van de Europese Grondwet hebben geen rekening gehouden met het feit dat ze daarmee tegelijkertijd de positie van het Europees Parlement verzwakken: de verbeteringen die de Grondwet op dat vlak biedt, zijn vervangen door een situatie waarin er voortdurend op ingewikkelde wijze naar politieke compromissen gezocht moet worden. De boodschap van het Luxemburgs voorzitterschap was echter helder: nee tegen het Europa van twee snelheden, ja tegen het sociale Europa.
Een van de belangrijkste begindoelstellingen, goedkeuring van de financiële vooruitzichten, is niet bereikt. Ondanks de inspanningen van de nieuwe lidstaten, die zich tijdens de Top bereid toonden tot veel concessies, heeft het begrotingsdebat niet het succes opgeleverd waarop gerekend was. Het voorzitterschap hoeft zich daar echter allerminst voor te schamen.
Als ik de balans opmaak van de afgelopen zes maanden, is mijn conclusie dat wij ongetwijfeld gezamenlijk op de Europese weg zullen blijven voortgaan. Graag zou ik geloven dat de kleine landen ook inspraak zullen hebben bij het bepalen van de route. 
Cecilia Malmström (ALDE ).
    Mevrouw de Voorzitter, dat de EU zich in een crisis bevindt, staat buiten kijf.. De duidelijke negatieve uitslag van de twee referenda heeft ertoe geleid dat de hele EU zich in een soort vacuüm bevindt, met grote onzekerheid over de toekomst. Ik betreur het natuurlijk dat de Fransen en de Nederlanders het Grondwettelijk Verdrag hebben verworpen, maar een zo duidelijk “nee” moet worden gerespecteerd. Daarom is het verstandig een denkpauze in te lassen en nu de tijd te nemen om de situatie te analyseren, ons oor te luisteren te leggen en erover na te denken hoe we verder kunnen gaan met het uitvoeren van de hervormingen die zo dringend nodig zijn in de EU.
De crisis is natuurlijk nog verergerd door het “begrotingsfiasco”, maar in veel opzichten is het beter om geen begroting te hebben dan een slechte begroting. Ik vond deze begroting niet erg modern. We kunnen echter niet de hele EU in de ijskast zetten en wachten tot het bij velen levende wantrouwen jegens de EU plotseling verdwijnt. Meer dan ooit is er behoefte aan leiderschap, aan iemand die durft op te komen voor visionaire idealen en voor de Europese samenwerking en die de in Brussel genomen besluiten durft te verdedigen. In dit verband komt de Raadsvoorzitter alle eer toe, zowel voor zijn vrijmoedige redevoeringen als voor zijn pogingen om zeer tegenstrijdige wensen te verenigen.
We moeten voorkomen dat de landerige sfeer die nu over heel Europa hangt, de samenwerking volkomen stillegt. Er is enorm veel te doen. Er is dringend behoefte aan het proces van Lissabon en aan de dienstenrichtlijn, waarover zoveel fabels de ronde doen. We moeten de grensoverschrijdende misdaad bestrijden. We moeten werken aan de ambitieuze milieuactiviteiten in het kader van REACH, en er is enorm veel te doen op het gebied van het buitenlands beleid. De lijst van maatregelen inzake het buitenlands beleid – 33 pagina’s van de conclusies van de Raad – was weliswaar opgesteld voordat de bijeenkomst van de Raad überhaupt begonnen was, maar lijkt toch te wijzen op grote eensgezindheid en grote ambities, en dat is zeer prijzenswaardig. De EU speelt een grote rol in de buitenwereld en moet dat ook in de toekomst blijven doen.
Ik ben echter bezorgd over de uitbreiding. Daaraan wordt in de conclusies van de Raad bijna stilzwijgend voorbijgegaan. We mogen de referenda niet als excuus gebruiken om de uitbreiding op de een of andere manier op de lange baan te schuiven. De uitbreiding met tien nieuwe lidstaten van ruim een jaar geleden is een stralend succes voor de hele Europese gedachte. Het verenigen van Oost en West is het beste wat we gedaan hebben. Het Europese Huis, dat op dit moment misschien niet zo gezellig en knus lijkt, moet openstaan voor onze buurlanden, als die aan de nodige eisen voldoen. We mogen bij hen niet de schijn wekken dat ook het uitbreidingsproces op de lange baan geschoven wordt en dat zij moeten wachten. In veel opzichten is Europa het antwoord op de problemen van deze landen, ook al lijkt dat bij onze burgers misschien niet echt het antwoord op hun vragen.
Binnenkort gaat voor al onze instellingen het zomerreces in. Het is misschien meer dan ooit nodig om een paar weken rust te nemen, een pauze om na te denken over de vraag hoe we verder moeten. Ik geloof dat op termijn zal blijken dat er iets goeds uit deze crisis is voortgekomen. Europa is het waard, maar dan moeten we ons werkelijk inspannen en ervoor zorgen dat de huidige pauze in de ratificatieprocedure niet ook een pauze voor de hele Europese samenwerking wordt. Dat zou namelijk rampzalig zijn. 
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter Schmit, ik weet niet of u al bezwijkt onder alle bloemen die u vandaag door dit Huis worden aangeboden, maar ik sluit mij aan bij alle woorden van dank. Daar wil ik nog aan toevoegen dat dit voorzitterschap van de Raad, de regering van Luxemburg, nog een extra bloemetje verdient voor haar beslissing om het referendum doorgang te laten vinden en het ratificatieproces voort te zetten.
Misschien, mijnheer Schmit, zal het resultaat van deze beslissing op een dag zijn dat er nog slechts één oprichtingsland van een politiek verenigd Europa bestaat – namelijk het kleine land Luxemburg – in plaats van zes. Misschien betekent deze beslissing de overwinning van het idee van een politiek verenigd Europa op het vulgaire idee van een gemeenschappelijke markt, de overwinning van het idee van verenigde mensen op de enkele wens markten, marktkrachten en hulpbronnen te verenigen. Vandaag en morgen ontmoeten twee Europa’s elkaar in deze zaal.
De Raadsvoorzitter heeft zich in een tot nadenken stemmend en stimulerend betoog opgeworpen als pleitbezorger van het idee van het politieke Europa. Morgen zullen we luisteren naar de luidruchtige propagandist van het Europa van het nationalisme en de nationale wandelgangencultuur, die zich tevens bedient van de Rumsfeld-typering volgens welke Europa verdeeld is in een nieuw en een oud Europa en ons continent aldus terugbrengt naar de 19e eeuw, een Europa van balancering, machtsstrijd, concurrentie, nationalistisch egoïsme en hegemoniepolitiek. Dat is niet ons Europa. Ik hoop niet dat de referenda zodanig worden opgevat en voorgesteld dat de uitslag ervan zich tegen de burgers keert. Ik hoop dat ze worden gebruikt voor de vooruitgang van Europa. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb bijzondere waardering voor de heer Juncker, en die waardering groeit zelfs als ik eraan denk dat zijn opvolger de heer Blair is.
Mijn fractie verwerpt het belangenspelletje en de demagogie van de heer Blair, en zet zich in voor een hogere communautaire begroting. Wij willen een ambitieus en solidair Europa voor de Europese burgers, een sterker, socialer en democratischer Europa, een Europa met meer eenheid en een krachtiger Europees Parlement.
Wij zeggen onomwonden ‘nee’ tegen het neoliberalisme, tegen het etnocentrisch navelstaren en tegen de verandering van de Unie in een vrijhandelszone. De boodschap van het ‘nee’ van de Franse en Nederlandse burgers mag onder geen beding genegeerd worden.
Sommigen vinden de communautaire begroting te hoog. Zij bedraagt echter slechts 2,5 procent van de overheidsuitgaven van de lidstaten. De afgelopen 7 jaar is zij met slechts 8 procent toegenomen, terwijl de nationale begrotingen met 23 procent toenamen. Daarom moet het afgelopen zijn met de toegeeflijkheid ten opzichte van de zes en hun chantagetactiek. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ).
   – Voorzitter, met verbazing heb ik kennis genomen van de eerste aanzet tot reflectie en bezinning binnen de Europese instellingen. Het is teleurstellend om te zien hoe diverse regeringsleiders zich met heel hun gewicht committeren aan een tekst die feitelijk gezien van tafel is. Op deze wijze wordt de bezinning op Europa's toekomst onnodig belemmerd. Overigens toont het topoverleg van 16 en 17 juni nog eens duidelijk het failliet van deze grondwet aan. De optimistische tonen van een gemeenschappelijke lotsbestemming in de preambule klinken wrang in de oren van iemand uit een zogenoemd dik en volgevreten land dat niet bereid is iets voor arme landen te doen. In die zin is, mevrouw de voorzitter, een bezinning op het onderwerp "diplomatiek taalgebruik" voor Parijs van primair belang.
De impasse rond de meerjarenbegroting van de EU is overigens niet los te zien van de huidige institutionele crisis in Europa. De discussie over de toekomstige begrotingsmiddelen van de Unie correspondeert nauw met het debat over de Europese Grondwet. Het is onmogelijk en onwenselijk om in een nieuwe meerjarenbegroting beleidsprioriteiten aan te geven en deze van financiën te voorzien, terwijl de bezinning en herformulering van het mandaat van de Europese Unie nog in volle gang is.
De Europese Unie moet de bezwaren van de burger over de snelheid en de koers van het Europese integratieproces serieus nemen. De burger wenst een gezonde Europese samenwerking waarbij het nationale belang niet direct als egoïsme of nationalisme wordt afgedaan. De burger wenst een Europa dat zich niet verliest in federale dromen maar op voortvarende wijze grensoverschrijdende problemen aanpakt. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik spreek hier namens de Italiaanse socialisten van de Nieuwe Italiaanse Socialistische Partij.
Zoals wij ook tegenover de Raad moesten benadrukken, is het dringend nodig dat er duidelijke besluiten over de strategie voor Europa voor de komende jaren worden genomen. Er moet een fundamentele keuze worden gemaakt voor het Baltische perspectief, het mediterrane perspectief of een evenwichtige mengeling van beide. Er moet een besluit worden genomen over de vraag of de doelstellingen van Lissabon wel of niet daadwerkelijk moeten worden nagestreefd door middel van praktische en gecoördineerde maatregelen. De fundamenten waarop de politieke integratie moet worden gegrondvest, moeten opnieuw worden gedefinieerd. En de moed moet worden opgebracht om nadrukkelijk te streven naar een vrij en concurrerend economisch stelsel en een stelsel van sociale organisatie welke opgewassen zijn tegen de huidige processen van globalisering.
Wij denken verder dat maatregelen tot bevordering van een gezamenlijk Europees elan van essentieel belang zijn, aangezien iets dergelijks alleen kan worden gecreëerd door middel van een geleidelijk voortschrijdende harmonisering van beleid en door middel van een debat dat is bedoeld om interesse te kweken en waarbij de burgers, het maatschappelijk middenveld en de sociale partners worden betrokken.
Een nieuwe uitdaging, toewijding op grote schaal en een ambitieuze actiekoers, die het Luxemburgs voorzitterschap terecht is ingeslagen, en die door de heer Blair zal worden vervolgd. 
Gerardo Galeote Quecedo (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik hoop dat minister Schmit naar mij wil luisteren, want ik wil hem graag vertellen dat meer transparantie precies is wat de burgers op dit moment willen. Ik geloof dat de leider van uw regering de gevoelens van iedereen vertolkte toen hij heel eerlijk zei dat hij schaamte gevoelde.
Het is toch niet te geloven dat sommige lidstaten allerhande verklaringen afleggen waarin ze zeggen dat ze in Europa geloven en meer Europa binnen en buiten onze grenzen willen, en dan tegelijkertijd eisen dat hun bijdrage aan de begroting van de Unie drastisch verlaagd wordt.
Het is onaanvaardbaar dat bepaalde regeringen klagen over de nettobijdragen die ze aan de Unie afdragen zonder rekening te houden met hun handelsbalans ten aanzien van de overige lidstaten. De wijze waarop Duitsland zich in dit opzicht verhoudt tot bepaalde lidstaten – zoals bijvoorbeeld mijn land, Spanje – spreekt boekdelen. De nettobijdrage van Duitsland aan de Europese Unie is lager dan het Spaanse tekort op de handelsbalans met – inderdaad – datzelfde Duitsland.
Het is al evenmin aanvaardbaar, mijnheer Schmit, dat een aantal regeringsleiders binnen de Raad bepaalde dingen zegt en tegenover de media in eigen land een heel ander verhaal ophangt. Daarom vraag ik u of het waar is dat er zelfs lidstaten zijn geweest die u hebben verzekerd dat zij uw voorstellen bij de eindstemming zouden steunen, en vervolgens van mening zijn veranderd en tegen hebben gestemd. Ik zou graag willen dat u mij op die vraag antwoord geeft. Het is juist vanwege dit soort gevallen dat de discussies in de Raad, hoe beschamend ook, transparant moeten zijn, wat het ontwerp voor de Grondwet daar ook over moge bepalen.
Tot slot, mijnheer de minister, wil ik u veel geluk wensen voor 10 juli aanstaande. 
Bárbara Dührkop Dührkop (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen het Luxemburgs voorzitterschap bedanken voor de inspanningen die het zich getroost heeft om in de Raad tot een akkoord over de financiële vooruitzichten te geraken. De voorzitter heeft zich daarbij heel vindingrijk getoond.
We zien echter opnieuw dat de Europese leiders niet tegen de omstandigheden opgewassen zijn: ze zijn er niet in geslaagd verder te kijken dan hun nationale begrotingen en aldus niet in staat gebleken om tijdens een cruciaal crisismoment politieke visie te tonen en daarmee een positief signaal af te geven.
De Commissie heeft haar werk wel gedaan, en dat geldt ook voor het Europees Parlement: we hebben een standpunt geformuleerd dat door een ruime meerderheid is goedgekeurd. Dit Parlement heeft voor het eerst in zijn bestaansgeschiedenis verantwoordelijkheid getoond en rekening gehouden met de economische moeilijkheden van bepaalde lidstaten door iets lagere percentages voor te stellen dan die van de Commissie. Commissie en Parlement hebben zich beide van hun taak gekweten. De Raad ondervindt daarentegen steeds meer problemen bij het formuleren van een standpunt en dat is een slechte zaak. Het vertaalt zich namelijk in een gebrek aan leiderschap, en dat heeft negatieve gevolgen voor de Europese integratie en het vertrouwen van de burgers.
Ik wil er graag op wijzen dat onze fractie haar beloften gestand zal doen en bij het uitblijven van overeenstemming over de financiële vooruitzichten een beroep zal doen op het bepaalde in artikel 272 van het Verdrag: we zullen proberen ervoor te zorgen dat elk jaar de door het Parlement goedgekeurde bedragen zullen worden vastgelegd om aldus te verzekeren dat er communautaire actie kan worden ondernomen. We willen nog steeds vorderingen maken met de Europese integratie, en we hebben dus behoefte aan de middelen die dit Parlement in zijn hoedanigheid van begrotingsautoriteit heeft aangegeven.
Laten we serieus blijven, heren van de Raad: je kunt niet op het allerlaatste moment zeggen dat de uitgaven van de Unie op een andere filosofie moeten worden gebaseerd en beweren dat er nu meer moet worden uitgegeven aan beleid dat een grotere toegevoegde waarde genereert en minder aan landbouw. Waar dachten sommigen van u in oktober 2002 dan aan, toen de uitgaven voor deze periode werden vastgelegd? Eenmaal overeengekomen besluiten moeten geëerbiedigd worden.
De Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement gelooft dat de strategie van Lissabon en dus economische en sociale cohesie de doelstellingen voor ontwikkeling op middellange termijn zijn. Ik hoop dat de Raad daar ook zo over denkt. Wij zouden het geweldig vinden als we over veel meer middelen konden beschikken – we weten immers wat je bij het verwezenlijken van de doelstellingen van Lissabon kunt bereiken als de regeringen met elkaar samenwerken. Ik wil daarmee aangeven dat elk beleid uiteindelijk tot uitdrukking komt in de begroting die voor dat beleid wordt opgesteld. Als de financiële vooruitzichten een toegevoegde waarde hebben, dan is die dat daarmee de programmering van het cohesiebeleid van de Unie gegarandeerd en veiliggesteld wordt. Dat beleid is een mechanisme voor het verwezenlijken van solidariteit en het corrigeren van de territoriale ongelijkheden, en daarmee het belangrijkste communautaire instrument. Er kunnen in het kader van dit beleid investeringen worden gedaan ten behoeve van groei en werkgelegenheid, en zo kunnen de burgers dan weer meer waardering krijgen voor het Europees project.
Heren van de Raad - ik zeg heren, omdat er in de Raad geen enkele vrouw zitting heeft - ik vraag u in naam van mijn fractie u verantwoordelijk op te stellen. Het “nee” in de referenda en de onenigheid binnen de Raad zijn twee kanten van dezelfde medaille. 
Kyösti Tapio Virrankoski (ALDE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, de Europese Raad van de afgelopen week was een grote teleurstelling. Er kon geen overeenstemming worden bereikt over een eigen standpunt van de Europese Raad inzake de nieuwe financiële vooruitzichten, hoewel de huidige volgend jaar al aflopen. Daarom is er haast geboden bij de totstandbrenging van een nieuw financieel kader.
Het Europees Parlement nam begin juni een besluit over zijn eigen standpunt. Dat besluit werd genomen na een grondige bestudering van alle belangrijke beleidsterreinen van de Europese Unie. Daarom zijn de conclusies van het Parlement helder en solide.
De debatten op de Top werden overheerst door het conflict tussen Groot-Brittannië en Frankrijk over de van Groot-Brittannië en het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Zelden, eigenlijk nooit, zijn de nettobetalingen van de afzonderlijke lidstaten zulke overheersende factoren geweest als nu. Misschien is de enige oplossing voor het conflict te vinden in de cofinanciering van landbouwsubsidies, waar het Parlement op zinspeelt. Een gefaseerde invoering daarvan kan, samen met een verlaging van de van Groot-Brittannië, een toereikende basis voor een compromis creëren.
De Europese Unie heeft een interinstitutioneel akkoord over het financiële kader nodig. Zonder akkoord kunnen we natuurlijk een jaarlijkse begroting opstellen op basis van artikel 272 van het Verdrag, maar die waarborgt geen evenwichtige langetermijnontwikkeling voor de verschillende beleidsterreinen. De meeste meerjarige programma's zullen eind 2006 aflopen. De belangrijkste hiervan hebben betrekking op het regionaal en structuurbeleid, plattelandsontwikkeling, het onderzoeks- en ontwikkelingsbeleid en veel andere terreinen. De nieuwe wetgevingsprojecten voor deze terreinen worden momenteel in het Parlement behandeld, maar het is moeilijk definitieve besluiten te nemen als je niet weet hoeveel kredieten er beschikbaar zullen zijn.
De situatie lijkt vooral moeilijk te worden bij de belangrijkste speerpunt van de financiële vooruitzichten, namelijk de versterking van het concurrentievermogen. Het is de bedoeling de middelen voor onderzoek en ontwikkeling ter bevordering van groei en werkgelegenheid alsmede de financiering van onderwijsprogramma's en trans-Europese netwerken te verdrievoudigen. Nu ziet de situatie er ronduit erbarmelijk uit. In de compromisvoorstellen zou de financiering al gehalveerd worden en nu hebben wij helemaal geen financiële richtsnoeren.
Ook voor het regionaal en structuurbeleid moet er een oplossing komen. Toen er over de financiering van de huidige programmeringsperiode werd besloten, tijdens de Agenda 2000-onderhandelingen in Berlijn, slechts zes maanden voor het begin van deze periode, was het resultaat dat het structuurbeleid bijna drie jaar stil kwam te liggen. De lidstaten en de Commissie hadden namelijk geen tijd de programma's sneller op te stellen en aan te nemen. Nu is de situatie nog problematischer, omdat wij tien nieuwe lidstaten hebben waarvoor het al een probleem is de omvang van het toekomstig structuur- en cohesiebeleid in te schatten. Het komende Britse voorzitterschap kan niet met de armen over elkaar gaan zitten wachten: wij verwachten dat het met voorstellen en oplossingen komt. 
Bernat Joan i Marí (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, als we willen bewijzen dat Europa echt verenigd is, dan moeten we luisteren naar wat Europese burgers tegen ons zeggen. Voor het eerst in het proces van de opbouw van Europa is er een groot verschil – in Frankrijk en Nederland – tussen de voorstellen van de gekozen vertegenwoordigers en de wil van de meerderheid van de burgers. Wij zijn pro-Europees, we willen een verenigd Europa en daar werken we ook aan, maar wij Catalanen en andere Europeanen uit naties zonder staat zijn van mening dat we wat sommige vraagstukken betreft niet de goede richting op gaan.
De rechten van een staatloze natie zijn een onderdeel van de mensenrechten, de culturele rechten, de taalrechten en de burgerschapsrechten die het verenigde Europa dat we willen bouwen, nodig heeft, en dat mogen we niet vergeten. We moeten in deze tijd luisteren en leren: leren van oude fouten, zoals de fout te proberen een Europese Unie uitsluitend op basis van natiestaten te bouwen, en luisteren naar Europese burgers.
Het is mogelijk dat de nieuwe EU-lidstaten de leden uit naties zonder staat heel goed begrijpen. De meeste nieuwe lidstaten zijn nieuwe Europese staten, maar hebben net als wij een roerige geschiedenis. We moeten allemaal nieuwe bruggen slaan en nieuwe ideeën onderzoeken om een Europese Unie te verwezenlijken waarin iedereen volledig erkend kan worden. Als we de verkeerde weg blijven volgen, als we erin volharden uitsluitend het jakobijnse model te hanteren, dan zal de Europese Unie geen succes worden. 
Miguel Portas (GUE/NGL ).
   – Mevrouw de Voorzitter, de Raad heeft niet de moed kunnen opbrengen het Verdrag dood te verklaren. Wat reeds dood is, kan men echter niet vooruitschuiven naar een later tijdstip; wat niet gered kan worden, kan ook niet herrijzen. Het heeft de Raad aan visie ontbroken. De openheid van de voorzitter van de Raad werpt een licht op de verborgen waarheid van het Europa der regeringen. De Raad heeft geen eigen politieke ambities en is de gijzelaar van het egoïsme van de lidstaten: de Raad wil omeletten maken zonder eieren te breken. Het is een Raad van kruideniers, en hij kan dus niet anders dan falen.
Je kunt spreken van een Europa van vóór het Franse nee en van een Europa van na het Franse nee. Óf Europa wil alleen maar een markt zijn, óf het vindt zichzelf opnieuw uit, na uit de maatschappelijke redenen voor het nee lering te hebben getrokken. De publieke opinie is het belangrijkste nieuwe element dat uit deze crisis naar boven komt, en deze nieuwkomer wil niet minder Europa – hij wil meer Europa, maar dan wel beter. Het antwoord moet dus niet een soort pauze zijn. Integendeel: we moeten de moed vinden een nieuw, en dit keer werkelijk democratisch grondwetgevend proces op te starten. Het antwoord ligt niet besloten in de constatering dat we in een impasse zijn beland; het antwoord ligt in een Europa dat over eigen middelen kan beschikken, een Europa dat zich kenmerkt door meer solidariteit en dat beter in staat is iets te doen tegen de werkloosheid. 
Nils Lundgren (IND/DEM ).
   –Mevrouw de Voorzitter, de referenda in Frankrijk en Nederland en de Top van vorige week hebben het Europees project ontmaskerd als een elitair project zonder steun van de bevolking. Dat men de uitslag van de referenda een crisis noemt, laat duidelijk zien dat men eigenlijk niet gelooft in een democratisch Europa. Nu moeten we vaststellen dat de ontwerp-Grondwet gesneuveld is volgens de eigen regels van de Unie. Twee van de oprichtingslanden van de EU hebben al nee gezegd. De zaak is duidelijk. Dus is de vraag: wat nu?
Naar mijn mening moeten we een nieuwe Conventie bijeenroepen, die democratisch samengesteld is, zodat ze de opinie van de bevolking over deze zaak weerspiegelt en niet de opinie van de elite. Verder moet men niet drie verschillende vragen met elkaar vermengen, zoals nu is gebeurd. Dat was een poging om de bevolking van Europa iets op te dringen wat ze niet wilde hebben.
Ten eerste moeten reeds in werking getreden verdragen gezamenlijk een nieuwe redactie krijgen, zodat ze eenvoudig te begrijpen en overzichtelijk zijn. Dat is geen grote politieke kwestie, maar gewoon een kwestie van een eenvoudige redactie. Ten tweede moeten we opnieuw kijken naar de regels voor besluitvorming op de gebieden waarvan we reeds gezegd hebben dat we daar gemeenschappelijke besluiten zullen nemen. Ten derde bevatte de ontwerp-Grondwet allerlei plannen inzake een gemeenschappelijke defensie, gemeenschappelijk buitenlands beleid en een hele reeks andere plannen die er absoluut niet in hadden moeten staan. Dergelijke thema’s horen niet thuis in een grondwettelijke tekst. Het zijn kwesties waarover de volkeren van Europa in de toekomst moeten discussiëren.
We moeten van voren af aan beginnen, het besluit van de bevolking respecteren, en dat besluit vanuit democratisch oogpunt bestuderen, met democratisch gekozen burgers, in de vorm van een Conventie. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wanneer de balans van een EU-voorzitterschap wordt opgemaakt, lijkt dit voor de leiders van het politieke establishment van de Unie vooral aanleiding te zijn elkaar met bloemen te bestrooien. Maar daar is Europa, dat zich momenteel in een ernstige dubbele crisis bevindt, niet mee geholpen.
Er is sprake van een dubbele crisis omdat, enerzijds, uit de uitslag van de referenda in Frankrijk en Nederland is gebleken dat de burgers de huidige koers van de Unie massaal afwijzen, ongeacht alle binnenlandse politieke motieven, en omdat, anderzijds, uit het mislukken van de Top blijkt dat er ook op het niveau van de regeringsleiders kennelijk geen wil is om een gemeenschappelijke koers te varen. Deze afwijzing door de burgers enerzijds en de interne politieke tactieken en het nationale egoïsme op het niveau van de Raad anderzijds tonen aan dat de EU een crisis doormaakt die niet eenvoudig te bezweren is. Deze crisis moet we echter ook als een kans zien om een ommekeer te bewerkstelligen en een verandering van koers uit te stippelen. We moeten af van een Unie waarin het egoïsme der bureaucraten, lobbyisten en wereldvreemde technocraten hoogtij viert! Laten we op weg gaan naar een Europa met zelfbeschikking van volkeren en mondige burgers. Hierin schuilt de kans op een ommekeer. 
Struan Stevenson (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, het is voor het eerst in mijn leven dat ik mij in de eigenaardige positie bevind dat ik het – in een aantal opzichten althans – eens ben met Tony Blair. Ik ben van mening dat hij terecht oproept tot een fundamentele hervorming van de manier waarop de EU bekostigd wordt, met bijzondere aandacht voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Het kan niet zo zijn dat in een Unie van 25 lidstaten 42 procent van onze begroting naar het GLB gaat, terwijl minder dan 4 procent van onze beroepsbevolking werkzaam is in de landbouw. En het kan evenmin zo zijn dat één land een punt van maar liefst 23,4 procent van de GLB-taart krijgt, terwijl die taart verdeeld moet worden over 25 lidstaten.
Hoe kunnen we een stelsel dulden waarin de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, die hier in Brussel vergadert, volkomen terecht om steeds draconischer voorschriften vraagt voor de verkoop en marketing van tabaksproducten die ieder jaar een half miljoen van onze burgers het leven kosten, terwijl aan de overkant van de gang de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling vrolijk stemt voor een jaarlijkse subsidie van meer dan een miljard euro ten behoeve van de Europese tabaksboeren?
Er zijn echter hervormingen nodig over een veel breder front dan alleen het GLB. De burgers van Frankrijk en Nederland hebben ons laten zien dat we het contact met onze eigen kiezers zijn kwijtgeraakt. Dat was een waardevolle les, die we maar beter ter harte kunnen nemen. Onze onverschrokken woorden - over het verwezenlijken van de Lissabondoelstellingen, over het aangaan van de uitdagingen waarvoor de globalisering ons stelt, over een grotere concurrentiekracht en economische hervorming - gaan nooit gepaard met onverschrokken daden. We hebben het Stabiliteits- en Groeipact vrijwel opgegeven; we hebben ten aanzien van de dienstenrichtlijn, zoals te voorspellen viel, over de hele linie een terugtrekkende beweging ingezet; we hebben er in dit Parlement voor gestemd een einde te maken aan de opt-out-regeling in de arbeidstijdenrichtlijn. En ondertussen bereidt de Commissie de onthulling van nog eens negenhonderd nieuwe richtlijnen voor: nog meer administratieve rompslomp, nog meer bureaucratie, nog meer inmenging in het leven van onze burgers. Geloven we nu werkelijk dat dit ons concurrentievoordeel op de wereldmarkt zal vergroten? Denken we echt dat we op deze manier de doelen van de Lissabonstrategie bereiken? Ik niet. De Fransen en de Nederlanders hebben ons een duidelijk signaal gegeven. Wordt wakker en open uw ogen! 
Jo Leinen (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, Jean-Claude Juncker zei het te betreuren dat zijn voorzitterschap van de Raad er al na zes maanden op zit. Als de Grondwet van kracht was geweest, zou hij voor tweeënhalf jaar gekozen kunnen worden als voorzitter van de Europese Raad. Misschien heeft de Top wel aangetoond hoe noodzakelijk het is dat de Europese Raad zich verder in die richting ontwikkelt.
Ik ben zeer tevreden dat er op de Top besloten is tot een Plan D in plaats van een Plan B. Er komt geen Plan B, dat voorzag in stopzetting van de ratificatie en in nieuwe onderhandelingen over de tekst, maar een Plan D, waarin het ratificatieproces wordt voortgezet en tegelijkertijd een groot debat over Europa wordt gehouden. Mevrouw Wallström, u hebt de sleutel in handen die de deur opent naar de totstandbrenging van communicatie met de burgers over het Europees project.
Het is een goede strategie die ik van ganser harte ondersteun. Ik hoop dat het referendum van Luxemburg een positief resultaat oplevert, omdat er in dat geval twee “ja”-stemmen tegenover twee “nee”-stemmen staan en het “ja”-kamp hierdoor misschien weer meer wind in de zeilen krijgt. We hebben behoefte aan een debat over wat we met de EU willen en waar we haar voor nodig hebben. De onderwerpen liggen voor de hand: de rol van de EU in de globalisering; het bezweren van de crises op het gebied van de economie en werkgelegenheid; de grenzen van de EU en de vraag hoe ver de uitbreiding van de Unie moet gaan; en transparantie en democratie binnen de EU.
Wat ik in het besluit van de Top miste, was een of ander idee over hoe dit debat moet worden vormgegeven. Het heeft geen zin om 25 geïsoleerde debatten op nationaal niveau te houden. We moeten ze bundelen en een synthese op EU-niveau bewerkstelligen. Een geschikt platform hiervoor lijkt me het “Congres van de Volkeren”, een idee dat Giscard d’Estaing in de Conventie heeft ingebracht maar dat werd afgeserveerd. Toch ben ik wel gecharmeerd van het idee om Europese parlementariërs en nationale parlementsleden in een ad-hocvergadering te laten bijeenkomen. Ik hoop in ieder geval dat er een Europa uit deze crisis tevoorschijn komt dat sterker is en dichter bij de burger staat. 
Paolo Costa (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Schmit, dames en heren, het Luxemburgs voorzitterschap zal vooral worden herinnerd als het voorzitterschap dat samenviel met een aantal externe gebeurtenissen, die, hoewel zij het Europese project in een crisis hebben gestort, de Europese Unie in staat zullen stellen haar missie opnieuw te definiëren en haar te begiftigen met intelligentie, instellingen, organisatie en middelen.
Dit doet niets af aan de dankbaarheid die wij voor u voelen. Omdat de mondiale problemen van het verleden, een verleden waarin de wereld en Europa voor ons identiek waren, zijn opgelost, kunnen we nu zeggen dat wij die periode in de Europese geschiedenis nu definitief achter ons hebben gelaten, dankzij het succes dat wij hebben behaald. Doordat iedere kwestie momenteel in hoog tempo mondiaal van aard wordt, worden wij gedwongen een nieuw tijdperk binnen te treden, dat net zo uitdagend en ook net zo opwindend is als het vorige.
De vrede en stabiliteit die zijn verwezenlijkt in Europa, de welvaart die wordt gewaarborgd door de bouw van een interne Europese markt na opeenvolgende uitbreidingen, en de bevordering van de vele verschillende culturen binnen Europa, welke alle kunnen worden teruggevoerd op gemeenschappelijke Joods-Grieks-christelijke wortels, maken dat het originele project van de stichters in hoofdzaak voltooid is, ook al ontbreekt het nog aan de noodzakelijke volledige betrokkenheid van Zuidoost-Europa.
Vandaag de dag kunnen dergelijke kwesties – vrede, welvaart en identiteit – uitsluitend op internationale schaal en met mondiale actoren worden opgelost, waarvoor een Europese speler vereist is die berekend is op zijn taak, die meer verenigd en beter geïntegreerd is, en die op directere wijze verantwoording aflegt tegenover de Europese bevolking, zonder onnodige of zelfs schadelijke tussenkomst van de lidstaten. Een Europese speler, kortom, die juist daarom in staat is te garanderen dat die doelstellingen worden verwezenlijkt waarvan de bevolking van Europa denkt dat zij niet meer binnen het bereik van de huidige Unie liggen.
Het Luxemburgs voorzitterschap heeft zijn best gedaan het effect van de externe gebeurtenissen te verzachten, ondanks de sombere economische situatie in een aantal van de grootste lidstaten en de moeilijke omstandigheden op de arbeidsmarkt, en ondanks het feit dat we nu een Raad van 25 leden hebben die zich moet houden aan de bepalingen van het Verdrag van Nice en het feit dat onze Commissie nog altijd niet geheel in staat is om het werk van de Unie met de Gemeenschapsgeest te bezielen. De verdediging van de fundamentele volledigheid van het Stabiliteits- en Groeipact, de bevordering van de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag, een genereus en vastbesloten streven naar een akkoord over de begroting, en de stimulans die wordt geleverd door de strategie van Lissabon - dat zijn de zaken die ons bij zullen blijven, en daarvoor komt het Luxemburgse voorzitterschap alle eer toe.
Bovenal heeft het Luxemburgs voorzitterschap ons echter geleerd dat de Unie, in afwachting van meer gepaste constitutionele procedures, zoals die zijn vastgelegd in het Grondwettelijk Verdrag, ieder politiek middel moet aanwenden om het proces in evenwicht te houden, maar zichzelf tevens tijd moet geven om zich opnieuw te richten op de fundamentele doelstellingen en methodes van haar eigen werk. Zij moet dit doen zonder toe te geven aan paniek, en zonder zichzelf ervan te weerhouden de toepassing van de bestaande Verdragen voort te zetten, zodat het Europese acquis van gemeenschappelijke besluiten wordt beschermd en versterkt, ook al zal zij hierbij in het begin slechts ogenschijnlijk bescheiden resultaten boeken, zoals het Europees rijbewijs, dat hopelijk over een paar dagen kan worden goedgekeurd aan de hand van onze medebeslissingsprocedure. 

Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de fungerend voorzitter van de Raad vond dat Europa blijk had moeten geven van volwassenheid. Het is echter niet de Europese Unie, maar de Raad die zich onvolwassen heeft gedragen. Hij heeft zichzelf als wetgevend orgaan in diskrediet gebracht. Het wordt dan ook tijd dat wij de Raad verplichten in het openbaar te vergaderen – misschien helpt dat iets.
Nu dringt de Britse premier Blair aan op een radicale hervorming van het landbouwbeleid. Daar staat wij niet onwelwillend tegenover, maar zijn voorstel is huichelachtig, want bij de laatste hervorming was hij een van degenen die op de rem trapten. Ten aanzien van de rechtstreekse betalingen heeft hij verhinderd dat er een plafond of een glijdende schaal werd ingesteld. Hij heeft de koppeling van premies aan arbeidskracht en daarmee meer sociale cohesie gedwarsboomd. Hij heeft voorkomen dat gelden werden overgeheveld naar de tweede pijler, gelden die dus ten goede zouden zijn gekomen aan innovatie, werk en milieu en economische ontwikkeling van het platteland. Daar ging hij namelijk niet mee akkoord. Als hij nu met het landbouwbeleid komt aanzetten, is dat om ons lik op stuk te geven voor het voorstel, dat nota bene door een grote meerderheid wordt ondersteund, om de korting op de agenda te zetten. 
Graham Booth (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, toen de heer Juncker in januari de prioriteiten van zijn voorzitterschap uiteen kwam zetten in dit Parlement, bracht de Britse Independence Party hem in herinnering dat hij had gezegd dat er kans was op een snel akkoord over de EU-begroting, inclusief de Britse korting. Wij hebben er toen op gewezen dat de heer Juncker kennelijk in de veronderstelling verkeerde dat hij iets waarover vijf jaar onderhandeld was in slechts zes maanden kon wijzigen. Ik weet niet of de heer Juncker naïef was of arrogant, maar afgelopen week heeft hij zijn standpunt moeten herzien.
Er is in de media gesuggereerd dat de heer Blair toeliet dat er over de Britse korting gedebatteerd werd terwijl dit niet nodig was, en dat hij daarmee in de val liep die president Chirac had opgezet, omdat deze de aandacht wilde afleiden van het Franse “nee”. Maar er zou afgelopen week hoe dan ook gesproken zijn over de korting, omdat de heer Juncker vastbesloten was ervoor te zorgen dat dit zou gebeuren. Zijn kans was bijna verkeken, aangezien binnen zeer afzienbare tijd het doek zou vallen voor zijn voorzitterschap. De heer Juncker heeft in één ding gelijk: de EU bevindt zich in een diepe crisis en daarvoor kunnen we dankbaar terugkijken op de zes maanden dat hij aan het roer stond.
Ik zou de heer Juncker voorts willen bedanken voor zijn oordeel over het Franse en Nederlandse “nee”. Zijn uitspraak: “Ik wil koppig blijven geloven dat noch de Fransen, noch de Nederlanders het Grondwettelijk Verdrag verworpen hebben” zal de geschiedenis ingaan als een uitspraak die typerend is voor de houding van de politieke elite van de EU in de 21e eeuw.
Ik kom uit Devon, en wij worden vaak beschouwd als simpele boerenlui. Ondanks – of misschien dankzij – mijn simplistische kijk op het leven vond ik de EU-Grondwet ongelooflijk gemakkelijk te begrijpen. Het is overduidelijk dat als je wilt dat je land zijn onafhankelijkheid behoudt, je “nee” moet stemmen. Blijkbaar delen de Fransen en de Nederlanders het vermogen van iemand uit Devon om dat te begrijpen. Welk deel van het woord “nee” begrijpt de heer Juncker niet? 
James Hugh Allister (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voor degenen die zich nog altijd vastklampen aan de Europese droom is het voorzitterschap van de heer Juncker een verbijsterende mislukking. Tijdens dit voorzitterschap is de zo hooggeschatte Grondwet op de klippen van de verwerping gelopen en de begroting is een volslagen janboel die druipt van de rancune, net als de speech die de heer Juncker vandaag heeft afgestoken.
Er zou hieruit echter wel iets goeds kunnen voortkomen. Als het effect is geweest dat de Europese leiders met een schok in dezelfde realiteit zijn terechtgekomen als die waarin veel van hun burgers zich al bevinden, dan zou er een werkbaar Europa kunnen ontstaan. Het is van essentieel belang dat er fundamentele wijzigingen worden doorgevoerd, waarbij het primaat van de natiestaat wordt hersteld, de Brusselse centralisatie wordt teruggedraaid en allerlei bevoegdheden worden teruggegeven aan nationale regeringen en parlementen. Een Europa dat gebouwd is op soevereine staten, die tot wederzijds voordeel handel drijven en samenwerken en niet ten gunste van een onwerkbare, ongewenste steeds hechter wordende Unie, heeft nog enige kans van slagen.
Europa in zijn huidige vorm kan niet werken, zoals uw voorzitterschap, mijnheer Juncker, heeft laten zien. 
Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, als ik mij zou richten naar de institutionele rol die ik hier in het Europees Parlement vervul, zou ik, wat de samenhang betreft, moeten spreken over een mislukking van de Top van Brussel. Wij zijn allen bedroefd over die mislukking, omdat daardoor een probleem ontstaat met het tijdig opstarten van de programma’s in de nieuwe periode 2007-2013, in het kader van het communautair bestek en het regionaal beleid.
De besprekingen zijn evenwel begonnen, mijnheer de Voorzitter, vooral op initiatief van een bepaald land, en zelfs al verder gegaan dan het kader dat is aangegeven in de vooraf vastgestelde agenda van Brussel. Zo is bijvoorbeeld het vraagstuk van het gemeenschappelijk landbouwbeleid aan de orde gesteld. Waarom hebben degenen die dit aan de orde hebben gesteld, dat echter niet in 2002 gedaan, toen zij met hun handtekening afspraken hebben vastgelegd over alle vraagstukken in verband met het GLB, met inbegrip van de financiële middelen voor de landbouw tot 2013? Zijn diezelfde mensen nu bereid om het goede voorbeeld te geven en te bezuinigen op de kredieten voor hun eigen herenboeren? Het zuiden van Europa en de landen die tot nu toe cohesielanden waren, mogen, mijnheer de Voorzitter, niet het gelag betalen voor de uitbreiding.
Er is ook gesproken over een nieuw model voor Europa. Voor ieder model voor Europa is echter geld nodig. Meer Europa betekent ook meer geld. Wij kunnen niet spreken over een nieuwe visie voor Europa als wij voor de communautaire begroting slechts een bedrag gelijk aan 2,5 procent van de overheidsuitgaven op Europees niveau beschikbaar willen stellen.
Europa heeft meer dan ooit leiderschap nodig, een leiderschap met moed en visie, een leiderschap dat de blik gericht houdt op de volgende generaties, en niet op de volgende verkiezingen. Onze politieke leiders mogen Europa niet presenteren als een ‘klerenhanger’ waar zij hun eigen verantwoordelijkheden aan ophangen, of als een noodzakelijk kwaad. Wij moeten onze burgers tonen wat Europa echt is: een keuze voor vrede, samenwerking, ontwikkeling en sociale samenhang. 
Catherine Guy-Quint (PSE ).
   – Mevrouw de commissaris, mijne heren voorzitters, allereerst zou ik op mijn beurt het Luxemburgs voorzitterschap willen bedanken voor zijn werk en vooral voor zijn werkwijze, die respectvol was voor de instellingen en zeer democratisch. Ik denk dat we de komende jaren, telkens als de situatie moeilijk wordt, zullen teruggrijpen naar deze werkwijze.
Het is evenwel met een ronduit bitter gemoed dat ik me tot u richt na deze Top en de uitkomst ervan, meer in het bijzonder met betrekking tot de financiële vooruitzichten. Ik wil zeker niet provoceren, maar ik moet zeggen dat ik persoonlijk van mijn stuk gebracht en zelfs beschaamd ben door het beeld van nationaal egoïsme dat bepaalde Europese staten hebben laten zien. Krampachtig hebben ze vastgehouden aan hun in het verleden verkregen voordelen, maar ze hebben van de kant van de nieuwe lidstaten een mooi lesje Europa gekregen. Eens te meer heeft de Raad een illustratie gegeven van het politieke adagium uit de Corrèze: beloften gelden alleen voor wie erin geloven. Maar de burgers geloven er zo langzamerhand niet meer in.
Heren van de Raad – ik wil er ondertussen op wijzen dat er zeer weinig vrouwen bij waren en ik denk dat een paritaire vertegenwoordiging in de Raad de politieke mores binnen die instelling ten goede zou komen – heren van de Raad dus, wat is er geworden van uw beloften over het aanzwengelen van de groei en de innovatie opdat iedereen een goede baan en een plek in onze samenleving vindt? Het nakomen van beloften is misschien een ouderwetse en achterhaalde deugd, maar nu het er wat de begroting betreft op aankomt, zijn de beloften van de Raad vervlogen.
Datgene waarvoor wij in het Parlement bang waren, is dus in de Raad gebeurd. Onze bij ruime meerderheid aangenomen resolutie was evenwel zeer gematigd ten aanzien van onze plannen en maakte over een periode van zeven jaar een realistische ontwikkeling mogelijk op bepaalde beleidsterreinen. Dat is het enige waar ik als lid van het Parlement en als burger van Europa tevreden over ben. Wij als Parlement zijn bereid de onderhandelingen met de Europese Raad voort te zetten zodra deze weer met beide benen op de grond staat, maar vooral wanneer hij zich weer inzet voor het realiseren van een echt politiek project. Dan moet wel ieder land ervan overtuigd zijn dat de meerwaarde die wij met 25 lidstaten ondervinden onze bijdragen aan de Europese begroting ruim overtreft.
Onze Europese utopie bestaat, maar deze vergt een bredere, ruimhartigere, ambitieuzere, humanistischere visie met meer nadruk op solidariteit, die wordt gedeeld door de burgers en geëerbiedigd door de Raad, zodat we gezamenlijk de realiteit en de uitdagingen van de toekomst het hoofd kunnen bieden. 
Alfonso Andria (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit eerste halfjaar werd gekenmerkt door een uitzonderlijk aantal grote uitdagingen voor de toekomst van de Europese Unie: de hervorming van het Stabiliteits- en Groeipact, de herlancering van de agenda van Lissabon, de ratificatie van de Grondwet en de financiële vooruitzichten.
Het Luxemburgs voorzitterschap heeft, in zijn bewonderenswaardige poging al deze uitdagingen aan te pakken, zijn eigen politieke competentie en vastberaden steun voor het communautaire project bewezen. Het heeft vervolgens een ongelukkige tegenslag te verwerken gehad op de Europese Raad van afgelopen donderdag en vrijdag, die Europa zeker niet zal helpen een goede relatie met de burgers op te bouwen, een relatie die werkelijk gebaseerd moet zijn op het element vertrouwen.
Ik moet hier echter aan toevoegen, mijnheer de minister, dat ik niet zo onder de indruk was van het standpunt van het huidige voorzitterschap over de middelen voor het cohesiebeleid in de volgende programmeringsperiode. Met betrekking tot het oorspronkelijke, zeer beperkende voorstel is er bij het begin van de Top een stap vooruit gezet, die naar mijn mening niet bevredigend is en die feitelijk, als hij was omgezet in een akkoord, geen adequaat antwoord had geboden op de noodzaak van evenwichtige ontwikkeling in de regio's met een achterstand. Het Parlement heeft echter een significant positief signaal afgegeven door de resolutie-Böge met grote meerderheid aan te nemen en door volledige overeenstemming met het standpunt van de Europese Commissie te bereiken.
Is het mogelijk dat dit alles van geen enkel belang is? Is het dus mogelijk geen rekening te houden met het standpunt van 426 – want zovelen van ons hebben gestemd – democratisch gekozen afgevaardigden?
Persoonlijk hoop ik – en hiermee sluit ik af – dat er na de onaangename test van afgelopen week een evenwichtig akkoord wordt bereikt, waarbij de standpunten zoals die naar buiten gebracht zijn in gedachten worden gehouden, en dat een en ander zo snel mogelijk plaatsvindt, zonder dat de extra tijd die nu nog beschikbaar is al te kwistig gebruikt wordt. 
Marianne Thyssen (PPE-DE ).
   – Voorzitter, als EVP-coördinator van onze parlementaire stuurgroep voor de strategie van Lissabon wil ik starten met het uitdrukken van toch een beetje tevredenheid. Tevredenheid over het feit dat onder het Luxemburgse voorzitterschap de strategie van Lissabon een nieuw elan gekregen heeft en nu zelfs op die laatste, o zo moeilijke top met de goedkeuring van de geïntegreerde richtsnoeren toch echt van wal kan steken. Dat wil zeggen dat sociale samenhang, duurzame ontwikkeling en de nieuwe nadruk op groei en banen door de drie instellingen gedeelde prioriteiten blijven.
Wij weten dat de lidstaten in deze strategie een hoofdrol spelen en zeker te spelen hebben, maar dat ook Europa een eigen taak heeft. Om ons deel van de opdracht te kunnen uitvoeren hebben we centen nodig en door de mislukking van een akkoord over het financieel pakket hebben we die niet of hebben we die zeker onvoldoende. Het is beschamend om meerdere redenen die hier ook door anderen zijn uiteengezet, zeker naar de nieuwe lidstaten toe. Het is vooral jammer dat op zo'n pijnlijke wijze is blootgelegd dat de politieke wil ontbreekt om de Europese Unie samen verder uit te bouwen.
Uit te bouwen tot wat? Laat ons hiervoor de actieve reflectieperiode die we toch hebben goed gebruiken. Laat ze ons die gebruiken om van de Unie opnieuw een project te maken met een zichtbare toegevoegde waarde, een toegevoegde waarde voor al die mensen die vrezen voor hun werk, die vrezen voor de verplaatsing van hun bedrijf, die bang zijn voor de migratie. Mensen die de uitbreiding van de Unie niet kunnen plaatsen, omdat ze in hun eigen land veel te weinig informatie gekregen hebben en die ook vrezen voor het globaliseringsproces waarvan ze niet merken dat het op de ene of de andere manier begeleid wordt.
Voorzitter, moest er nog een oppergod bestaan, moest Zeus nog bestaan, dan zou die opnieuw op Europa verliefd moeten kunnen worden. Ik denk dat we moeten zorgen dat we zo'n Europa opnieuw aan de mensen aanbieden, een Europa met uitstraling, een Europa dat opnieuw aantrekkelijk is. Het Luxemburgse Raadsvoorzitterschap loopt nu af. Ik denk dat ik met velen ben als ik zeg dat wij blijven rekenen op uw inzet, op uw overtuiging, ook na juni. Ik denk ook dat ik namens velen spreek, mijnheer de minister, wanneer ik zeg dat wij u dankbaar zijn voor uw transparantie en uw eerlijkheid. 
Edite Estrela (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil om te beginnen het Luxemburgs voorzitterschap bedanken voor alles wat het gedaan heeft om de ramp van de Europese Raad te voorkomen.
Met een parafrase op hetgeen de heer Juncker heeft gezegd zou ik willen zeggen dat de Europese Raad niet een mislukking van het voorzitterschap, maar een mislukking van Europa was. Deze Raad was een ontgoocheling. De burgers verwachtten een duidelijke boodschap en ontvingen een antwoord dat van elke grandeur verstoken was, zonder enige ambitie en zonder stimulerende ideeën.
De Europese Unie heeft aldus een unieke kans voorbij laten gaan om een imago van een sterk en verenigd leiderschap uit te stralen. De Europese leiders bleken niet opgewassen tegen de eisen van de tijd – nationale belangen hebben de waarden van de Unie naar de achtergrond gedrongen. Het egoïsme sprak met luidere stem dan de solidariteit. Laten we dan nu proberen antwoorden te vinden op de vragen van de burgers. Wat moet de rol van Europa in de wereld zijn? Hoe kunnen we onze productiviteit en ons concurrentievermogen in deze gemondialiseerde wereld vergroten? Hoe kunnen we de werkloosheid terugdringen? Hoe kunnen we sociale cohesie verwezenlijken? Welk sociaal model willen we volgen?
Europa bevindt zich op een tweesprong. De geschiedenis leert ons echter dat de beste veranderingen zich tijdens crisismomenten kunnen voltrekken. Hopelijk zullen we in staat zijn de moeilijkheden om te zetten in mogelijkheden. De wereld is veranderd, de zorgen en behoeften van de burgers zijn veranderd. De Europese Unie moet deze veranderingen volgen, om te beginnen door haar verhouding met de burgers anders vorm te geven. Veranderen betekent echter niet dat je één aspect wijzigt teneinde verder alles bij het oude te kunnen laten, zoals één van Lampedusa’s personages voorstelde – dat zou bedrog zijn.
Europa kan ook zonder een Grondwet wel bestaan, maar of het zonder financiële vooruitzichten verder kan is zeer de vraag. Europa moet een politieke unie zijn, een ruimte voor solidariteit en samenhang, en niet alleen maar een vrijhandelsruimte. Dat is de uitdaging voor het volgende voorzitterschap, en ik hoop dat dit voorzitterschap ons een aangename verassing bereidt. 
Othmar Karas (PPE-DE ).
   – Mevrouw de commissaris, dames en heren, ik pleit voor een proactief zelfonderzoek in plaats van een op het verleden gerichte ommekeer. We zijn blij dat Europa weer met twee longen kan ademen. Het lijkt erop dat in de Raad nogal vaak de kaart van “oud tegen nieuw” en “verleden tegen toekomst” wordt gespeeld. Het Europees Parlement neemt met tweederde meerheid het Grondwetsverdrag aan, terwijl menig regeringsleider in eigen land niet kan rekenen op een meerderheid voor meer democratie, burgerrechten en transparantie.
Het Europees Parlement neemt de financiële vooruitzichten aan, omdat wij willen dat de Europese Unie slagvaardiger, efficiënter en zuiniger te werk gaat. In de Raad zitten regeringsleiders die eigen besluiten veronachtzamen, verdragen negeren, zich onttrekken aan het gemeenschappelijke doel om van de Europese Unie een politieke unie te maken en institutionele regels aan de laars lappen, omdat ze denken dat ze het allemaal wel alleen af kunnen.
Ik heb de indruk dat verantwoordelijkheidsbesef jegens de Gemeenschap te vaak wordt overwoekerd door nationaal populisme, dat het wijzen met de beschuldigende vinger domineert boven het delen van verantwoordelijkheid, dat egoïsme het wint van solidariteit. Wie het vertrouwen van de burger in het Europese project als een succesvol project wil herwinnen, mag de mensen niets voorspiegelen of ze als dom bestempelen. Hij mag zijn ogen niet sluiten voor hun zorgen en angsten, maar moet naar ze toegaan en zeggen waar het op staat, besluiten uitvoeren en verdragen naleven. Wie een einde wil maken aan de dubbele moraal in achterkamertjes, moet ja zeggen tegen een parlementarisering van de besluitvormingsprocessen en ja zeggen tegen het Grondwettelijk Verdrag. Wie solidariteit wil laten zegevieren over egoïsme, moet opkomen voor de sociale markteconomie. Wie een einde wil maken aan de gijzeling van de meerderheid door de minderheid, moet het Europa van de burgers en hun parlementen willen versterken.
Steeds vaker kom ik tot de conclusie dat al degenen die oprecht streven naar een politieke unie en een versterking van de Europese rol op het wereldtoneel, hun denkvermogen, inventiviteit en daadkracht moeten mobiliseren en zich met toewijding moeten inzetten voor de totstandbrenging van de confederatie, de Verenigde Staten van Europa. 
Pervenche Berès (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, ik zou allereerst graag voorzitter Jean-Claude Juncker willen bedanken voor de wijze waarop hij verslag heeft gedaan van deze Europese Raad. Ik denk dat het een grootse gebeurtenis was hem de werkzaamheden van de Europese Raad te horen beschrijven, waarbij hij inhoud gaf aan het begrip transparantie. Het was nuttig dat in dit Huis op deze manier verslag is gedaan.
Ook wil ik hem bedanken voor de conclusies over de ratificatie van de Grondwet waartoe hij de Europese Raad heeft weten te brengen. Ik geloof dat ieder volk vrij is te bepalen of het dit proces wel of niet wil doorzetten. Daarbij is een pauze onmisbaar, want wat te doen als een vraag wordt gesteld en we het antwoord niet hebben? Welnu, niemand weet nog hoe de Fransen of de Nederlanders zich in de toekomst zullen uitspreken, over welke tekst het dan zal gaan en onder welke omstandigheden een en ander zal gebeuren. Dat zijn vragen die nog voor ons liggen.
Ik heb echter een waarschuwing voor een aantal sprekers en misschien ook voor enkele leden van de Commissie of anderen: het is een vergissing om te zeggen dat het aan een communicatieprobleem te wijten is dat de twee referenda op “nee” zijn uitgedraaid. Met dat argument insinueer je namelijk dat de burgers het niet snappen. Ik geloof dat de burgers heel goed weten wat ze doen als ze stemmen en wie beweert dat ze verkeerd hebben gestemd omdat ze het niet snappen, pleit in feite voor herinvoering van het censuskiesrecht. Ik kan me niet voorstellen dat iemand in dit Huis een dergelijke ontwikkeling verlangt.
Wat het begrotingsvraagstuk betreft, denk ik dat het Luxemburgs voorzitterschap alles geprobeerd heeft. De vraag is niet zozeer of we te maken hebben met nationaal egoïsme, maar of we willen verdergaan met een strategie van het zetten van een extra stap en het zoeken naar Europese meerwaarde. Om die reden moeten we vaststellen of we die verschrikkelijke logica van het -beginsel, waar Margaret Thatcher jaren geleden mee is begonnen en die klaarblijkelijk nog altijd aanhangers heeft, nu eindelijk eens echt ter discussie stellen of niet. Wat dit betreft, hebt u, mijnheer Juncker, in mijn ogen enkele goede voorstellen voorgelegd. We zullen dit debat moeten voortzetten. Het lijkt me jammer als die grote ambitie van de strategie van Lissabon uiteindelijk niet ondersteund wordt door de financiële vooruitzichten die daarvoor nodig zijn. 
Hartmut Nassauer (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het mislukken van de Top en niet in de laatste plaats de omstandigheden daaromheen zijn symptomen van de diepe crisis waarin we zijn beland. Deze crisis is ontstaan doordat de burgers op dramatische wijze hun steun aan ons hebben opgezegd.
Dat is wat de kiezers in Frankrijk en Nederland tot uiting hebben gebracht en dat hebben zij ongetwijfeld namens vele anderen gedaan. De beweegredenen kunnen hier en daar wat verschillen, maar in de kern komen ze overal in de Europese Unie op hetzelfde neer. Als wij het vertrouwen in de burgers willen herwinnen, moeten we zorgen voor een ommekeer, een verandering in de Europese politiek.
Ik zal dit nader specificeren. Om te beginnen hebben we geen Grondwet nodig. Het woord “grondwet” alleen al roept associaties op met een Europese superstaat, en er is geen mens die dat wil; ook wij niet. Wat we wel nodig hebben, is een basisverdrag dat bepaalt hoe in de Europese Unie besluiten worden genomen en dat de verhouding tussen de instellingen – Raad, Parlement en Commissie – regelt. Het Handvest van de grondrechten moet in overeengekomen vorm worden opgesteld. Dat zijn de wezenlijke elementen die nodig zijn en die ons in staat stellen een unie van 25 landen of meer beheersbaar en bestuurbaar te maken. We moeten de uitbreiding voor de burgers begrijpelijker en tastbaarder maken. Dat betekent dat er grenzen aan Europa moeten worden gesteld. Het uitbreidingsproces moet worden opgeschort totdat wij de uitbreiding van vorig jaar hebben geconsolideerd. Dan nog iets: de meeste burgers in Europa zullen het begin van de toetredingsonderhandelingen op 3 oktober met Turkije als een belediging opvatten. We moeten Turkije een geprivilegieerd partnerschap aanbieden en geen lidmaatschap.
Een laatste punt. Er moet bij de diensten van de Commissie een cultuur van subsidiariteit worden gecreëerd. Er moet in de Commissie worden nagedacht over de vraag waar de vanuit Brussel geëntameerde regelingen moeten ophouden en waar de bevoegdheid van de lidstaten begint. 
Inger Segelström (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte Raad, geachte commissaris Wallström, dames en heren. Toen u in Luxemburg het voorzitterschap overnam, moest u actie ondernemen naar aanleiding van een natuurramp, de tsunami. Nu sluit u af met een Top waar geen besluiten zijn genomen over de begroting, noch over een nieuw verdrag. Over de uitstekende besluiten op het gebied van het buitenlands beleid wordt helaas door weinigen gesproken. Dank u voor alles wat u hebt bereikt. Luxemburg heeft er tijdens zijn voorzitterschap voor gezorgd dat Bulgarije en Roemenië als lidstaat zullen toetreden en dat Turkije in oktober mag gaan onderhandelen. U hebt geschiedenis geschreven, en daarvoor wil ik u hartelijk danken.
Europa bevindt zich nadrukkelijk niet in een crisis, want het huidige debat gaat er nietover dat landen de EU willen verlaten. Wat echter uit de referenda is gebleken, is dat de burgers willen dat de EU zich meer bezighoudt met echt belangrijke zaken en dat de Raad zich op die zaken concentreert; dat zou beter zijn voor de toekomst. De burgers willen dat we duidelijker zijn over de doelen, namelijk meer banen, een goed geregelde arbeidsmarkt, sociale verantwoordelijkheid, internationale solidariteit, misdaadbestrijding, een duurzame ontwikkeling en een Europa van gelijke kansen. Eindelijk komt in onze lidstaten nu een debat over de toekomst op gang waaraan de burgers van de EU willen deelnemen. Het is niet voldoende dat wij hier in Brussel allerlei goede dingen doen als niemand dat weet of als niemand daar aandacht voor heeft.
Ik ben vol goede hoop en verheug mij op een levendig debat, maar deze keer een debat met iedereen die eraan wil deelnemen. Laten we dus niet in zak en as zitten, gele kaarten in ontvangst nemen of in een depressie raken. Een denkpauze is goed, maar passiviteit niet. Laten we de burgers uitdagen en betrokkenheid van hen vragen, en laten we antwoord geven op vragen, als richtsnoer voor onze wensen voor de toekomstige ontwikkeling van de EU. We moeten naar elkaar luisteren, en minder praten. Dat is moeilijk voor ons politici, maar dan komen we na deze reflectieperiode versterkt tevoorschijn. Eindelijk gaat het debat over het beleid, over de toekomst en de doelen van de EU, en dat juich ik toe. 
Camiel Eurlings (PPE-DE ).
   – Voorzitter, ik denk dat wij met iedereen betreurt dat er over de financiën geen akkoord is bereikt, maar laten we ook eens naar de positieve kanten kijken. Wij hebben ons als parlement immers in grote meerderheid uitgesproken met het verslag-Böge: bezuinigen waar kan, maar ook investeren waar nodig. Ook in de Raad zijn de verschillen kleiner geworden dan veel mensen voor mogelijk hadden gehouden. Ik waardeer de inspanningen van het voorzitterschap in deze richting en ook hetgeen de heer Juncker heeft gezegd, namelijk dat hij heeft geprobeerd Nederland nog verder tegemoet te komen.
Ik zeg dat niet uit egoïsme, vrienden, maar alleen om aan te geven dat een land als Nederland het heel goed vindt te betalen. Doch als je jaar in jaar uit in de kranten leest dat in Nederland per burger vele malen meer wordt betaald dan in andere rijke landen, dan draagt dat ertoe bij dat een pro-Europees land als Nederland uiteindelijk sceptisch wordt. Ook Nederland zal dadelijk in een referendum weer de goede richting op moeten gaan en we moeten met zijn allen weer een goede weg vinden.
We moeten ook uit die referenda leren. Er waren veel redenen voor een nee-stem. Wat zeker heeft meegespeeld, is een zekere angst van mensen voor hoe snel uitbreidingen gaan en waar zij ophouden. Wij moeten beter uitleggen dat uitbreidingen niet slecht voor ons zijn, maar goed en wat ze ons gebracht hebben. Ook moeten wij erop toezien dat de uitbreidingsprocessen die nu lopen, geloofwaardig blijven. Dat betekent dat de positie van kandidaat-lidstaten serieus moet worden genomen, maar ook dat de door ons gestelde criteria bij uitbreiding serieus moeten worden genomen en dat daarop moet worden toegezien. Daar ligt een taak voor ons allemaal, tevens met betrekking tot het criterium dat Europa de uitbreidingen ook moet aankunnen.
Voorzitter, het was een niet gemakkelijke tijd en als iemand het had gekund dan was het deze voorzitter van de Raad, de heer Juncker, met zijn team. Het is indrukwekkend hoe hij keer op keer de geest van het Europa van samenwerking, de geest van meer dan een vrijhandelszone benadrukte in zijn werk en tijdens de onderhandelingen, maar ook hier vandaag en in doorleefde woorden over de herinnering aan het feit dat zestig jaar geleden een einde kwam aan de tweede wereldoorlog.
Ik ben ervan overtuigd dat als we in de geest van de heer Juncker, een leider van een klein land maar een groot leider in Europa - ik heb hem zelf zojuist gezegd dat ik dat vind - verder gaan, wij snel zullen oogsten wat door het voorzitterschap van Luxemburg in deze moeilijke tijd is gezaaid. Ik dank u wel, ik dank het voorzitterschap en laten we verder werken. 
Borut Pahor, (PSE ).
   – Het gemak waarmee Europa in een crisis is gestort, is buitengewoon verontrustend. Als de volkeren en hun politieke leiders vrede en vooruitgang in Europa iets vanzelfsprekends vinden, hebben ze het mis.
Vrede en vooruitgang vergen cohesie, wederkerigheid en solidariteit tussen de Europese naties. Nu wij in een crisis zijn beland, moet eenieder die gelooft in de Europese gedachte zijn ogen wijd openen voor het dilemma waar wij thans voor staan. Kunnen we het idee van een politieke unie een nieuwe impuls geven, het nieuw leven inblazen en een stap vooruit doen, of zullen we ons domweg tevredenstellen met een gemeenschappelijke markt en derhalve een stap terug doen? Het is inmiddels twintig jaar geleden dat terecht werd vastgesteld dat we met een gemeenschappelijke markt alleen niet bij machte zullen zijn het hoofd te bieden aan de uitdagingen waarover Europa zich gesteld ziet. Twintig jaar later heeft deze vaststelling kennelijk niet veel meer te betekenen.
Laten we ons richten op de fundamentele vraagstukken in plaats van de crisis met lapmiddelen te bestrijden. Ik ben geen voorstander van de aanpak van premier Blair, maar ik wil wel de aandacht vestigen op een van zijn standpunten, een standpunt dat mijns inziens van belang is voor onze beraadslagingen over de toekomst. We moeten ons afvragen of we er goed aan doen bijna de helft van de totale EU-begroting aan de landbouw te besteden, terwijl we er geen been in zien te snoeien in de middelen voor fundamentele maatregelen en instrumenten op het vlak van wetenschap, onderwijs en technologie ter verwezenlijking van de strategie van Lissabon.
Ik ben van mening dat dit de fundamentele vraagstukken zijn waar het hier om gaat en waar we nu werk van moeten maken. Hoe moediger wij deze vraagstukken aanpakken, des te groter is de kans dat we een uitweg vinden uit de crisis waarin we verzeild zijn geraakt. 
Íñigo Méndez de Vigo (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, verslagenheid en vastberadenheid beginnen allebei met een “v” – en dit zijn volgens mij de twee woorden die de gemoedstoestand van de heer Juncker en veel leden van dit Parlement het best omschrijven. We voelen verslagenheid bij het vernemen van de resultaten van de Europese Top, maar we zijn vastberaden er morgen weer tegenaan te gaan. We voelen ook verslagenheid omdat de heer Juncker bij het verslag doen van de discussies over de financiële vooruitzichten wel erg veel weg had van een accountant die aan het hoofd staat van een groep boekhouders.
Ik vraag me daarom af: wie heeft er bij de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten over Europa gesproken? Niemand had het over Europa –iedereen had het over nationale belangen. Dat is niet helemaal waar, mijnheer de Voorzitter. Er is wel over Europa gesproken, maar uitsluitend door de landen die wij de “nieuwe” landen noemen, de landen die bij de laatste uitbreiding zijn toegetreden. Als er tijdens deze Top sprake is geweest van visie en ambitie – en dat zijn eigenschappen die altijd karakteristiek zijn geweest voor de Europese beweging – , dan waren die visie en ambitie afkomstig van de nieuwe landen. Daarom wil ik voorstellen deze landen niet langer “nieuwe” landen te noemen: ze hebben bewezen dat ze zich in hun geestdrift voor Europa door niemand de les hoeven te laten lezen.
Net als de heer Lamassoure geloof ook ik dat we eens diep moeten gaan nadenken over het systeem van eigen middelen. Sommigen zullen zich herinneren dat we in het kader van de Conventie al iets in die richting hebben geprobeerd, maar we zijn er toen niet in geslaagd verder te komen. Er was binnen de Europese Conventie zelfs een kleine groep die voorstelde een nieuw systeem voor eigen middelen in de Grondwet vast te leggen. We zullen daar opnieuw naar moeten kijken.
Wat die Grondwet betreft, mijnheer de Voorzitter: ik denk dat het er in de praktijk op neer zal komen dat de referenda worden uitgesteld. En dat is een goede zaak – dit is niet het moment om meer referenda te houden. We zullen een debat moeten voeren. Ik geloof daarom dat het een goed idee is om het proces aan het einde van het Oostenrijks voorzitterschap opnieuw te starten. Ik geloof ook dat dit Parlement moet beginnen na te denken over wat we in de toekomst gaan doen. De resolutie waar we morgen over gaan stemmen bevat een clausule die in die richting gaat, en die clausule staat voor de “v” van de vastberadenheid waartoe de heer Juncker ons oproept. Ik ben ervan overtuigd dat dit Parlement aan die oproep gehoor zal geven. 
Carlos Carnero González (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil Luxemburg graag gelukwensen, en wel om drie redenen. Ten eerste omdat het zich als fungerend voorzitter steeds op een duidelijke en vastberaden wijze sterk heeft gemaakt voor de Grondwet voor Europa, die het net als de regeringen van de 24 overige lidstaten op 29 oktober 2004 heeft ondertekend. Ten tweede omdat het de volksraadpleging in eigen land gewoon laat doorgaan. En ten derde omdat de heer Juncker gisteren tijdens de Top met de Verenigde Staten heel duidelijk is geweest, toen hij zei: “Europa is niet verslagen”. Die zin vervulde me met trots en emotie. Ik ben met een aantal andere parlementariërs als waarnemer naar de verkiezingen in Libanon gezonden, en dit is bijna precies wat wij daar gezegd hebben: Europa bestaat en kan heel nuttig zijn, niet alleen voor de Europeanen, maar ook voor de rest van de wereld.
Goed, laten we nadenken. Maar met welk doel? Om vast te blijven zitten, een stap terug te doen, naar minder Europa, en uiteindelijk stil te staan terwijl de rest van de wereld ons voorbij raast? Nee, niet daarom. We moeten nadenken met de bedoeling verder te komen, dat wil zeggen: de Grondwet voor Europa weer op het spoor te zetten. Als wij geloven dat de Grondwet voor Europa goed is, dan moeten we ook duidelijk zeggen dat er niet opnieuw over onderhandeld moet worden. De burgers moeten zich erover kunnen uitspreken, hetzij rechtstreeks, hetzij via hun parlementen, en dan doet het er niet toe welke termijn daarbij aangehouden wordt.
Ik wil er overigens wel op wijzen, mijnheer de Voorzitter, dat er tot nu toe maar twee referenda zijn geweest waarbij de neestemmers de meerderheid vormden. Er zijn in totaal drie referenda gehouden. Bij het eerste referendum – in mijn land – heeft 77,7 procent van de stembusgangers zich uitgesproken voor de Grondwet voor Europa. Als we de “nee”-stemmen en de “ja”-stemmen van alle referenda bij elkaar zouden optellen, dan zou blijken dat er meer stemmen voor zijn dan tegen. En er zijn veel meer landen die ja hebben gezegd tegen de Grondwet dan landen die nee hebben gezegd. We voeren nu het eeuwige debat tussen eurofielen en eurosceptici, tussen degenen die meer Europa willen en degenen die minder Europa willen. Ik behoor tot degenen die meer Europa willen en ik geloof, vanuit een links perspectief, dat de burgers meer Europa willen – een beter, democratischer en efficiënter Europa. De Grondwet draagt daartoe bij; het is een tekst die een evenwicht vertegenwoordigt, en bovenal een stap voorwaarts. 
Jacques Toubon (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, inhakend op hetgeen de heer Barroso heeft gezegd, wil ik allereerst de heer Juncker en zijn team bedanken. Ik wil het Luxemburgs voorzitterschap feliciteren met het feit dat het de afgelopen zes maanden een goed voorzitterschap is geweest, en dan bedoel ik: een compleet voorzitterschap, zonder een moment rust, een geëngageerd voorzitterschap, een politiek voorzitterschap en een doeltreffend voorzitterschap. Zeker, de afgelopen Europese Raad heeft niet opgeleverd wat we hoopten, maar Jean-Claude Juncker heeft heldere uitleg gegeven over de inhoud van de onderhandelingen, over de Britse korting en over de GLB-kredieten die – ik herinner er nog maar eens aan – slechts 0,4 procent uitmaken van het BBP van de Unie. We waren het akkoord tot op enkele millimeters genaderd, terwijl het voorzitterschap en de Commissie erin waren geslaagd de meeste delegaties kilometers te laten opschuiven, en dat er geen akkoord is bereikt, valt dan ook werkelijk te betreuren.
Ik denk dat er één onderwerp is waarover de Raad bijzonder discreet is geweest – dat was in zekere zin ook wel gepast – en dat is de uitbreiding. Maar ikzelf zou een beetje minder discreet willen zijn, door te zeggen dat dit voorzitterschap, tot eind juni, en het komende voorzitterschap zich ontegenzeglijk de vraag zullen moeten stellen of we, wat betreft het aanknopen van toetredingsonderhandelingen met Turkije, de schijn kunnen ophouden en kunnen doen alsof er sinds december 2004 niets is veranderd, alsof Turkije niet minder zijn best is gaan doen, alsof Europa een Grondwet heeft gekregen en alsof het ook een begroting heeft gekregen. Europa heeft geen Grondwet, het heeft geen begroting en Turkije is minder zijn best gaan doen.
Ik ben hier dus heel duidelijk over: ik geloof niet dat wij vandaag voldoen aan het criterium van Kopenhagen voor wat betreft onze capaciteit nieuwe landen op te nemen zonder ons elan te verliezen, en ik wil eenvoudigweg zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat het werkelijk een heel sterk signaal zou zijn als we tegen de mensen zouden zeggen: Europa neemt zijn lot weer in eigen handen wanneer het in staat is te zeggen wat zijn grenzen zijn. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, men zegt wel dat de kleine landen voor grote voorzitterschappen zorgen en met hun werk een stempel drukken op de Europese Unie. Dat is ook nu weer ondubbelzinnig aangetoond door het Luxemburgs voorzitterschap, en de heer Juncker persoonlijk, evenals door zijn ministers van Buitenlandse Zaken, de heren Asselborn en Schmit. Luxemburg was aan de beurt voor het voorzitterschap van de Europese Unie en heeft dit waargenomen op een bijzonder kritiek moment in het proces van de Europese opbouw.
Met het “nee” van de referenda in Frankrijk en Nederland is de Europese Unie in een institutionele, politieke en strategische crisis verzeild geraakt. Deze crisis werd bevestigd en versterkt door de mislukking van de Europese Raad, die er ondanks de dappere en eervolle pogingen van het Luxemburgs voorzitterschap niet in is geslaagd om een redelijk compromis te vinden voor het vraagstuk van de nieuwe financiële vooruitzichten.
Deze Europese Raad stond, mijnheer de Voorzitter, niet alleen in het teken van een gebrek aan politieke wil. Er was helaas ook sprake van een ernstig gebrek aan politiek leiderschap en sturing van de Europese ontwikkelingen. Dit was een Europese Raad van politieke wanorde, van een gebrek aan politieke durf, zoals ook tot uiting komt in de conclusies. Dit was een Europese Raad van afbraak en ontregeling van het doel inzake verdieping van de Europese eenmaking. Dit was een Europese Raad van afbraak van de politieke unie en de sociale samenhang.
Het kenmerk van deze Europese Raad was de angst van de leiders tegenover de angst van de burgers. Tekenend hiervoor is de verwijzing naar het uitbreidingsproces. Aangezien de ratificatieprocedure in Frankrijk en Nederland werd beïnvloed door de kunstmatig gecreëerde angst voor de uitbreiding, vond men het beter om slechts twee regels, die min of meer weggestopt zijn in de conclusies, te wijden aan een strategisch plan ter bevordering van de vrede, de veiligheid, de stabiliteit, de ontwikkeling en vooral de politieke en sociale democratisering van de kandidaat-lidstaten.
Dat strategisch plan had onder de volkeren de hoop gewekt dat zij de vicieuze cirkel van onderontwikkeling en autocratie zouden kunnen doorbreken en de Europese beginselen en waarden in praktijk zouden kunnen brengen. Met dat strategisch plan, mijnheer de Voorzitter, had de Europese Unie zich opgeworpen als een krachtige internationale speler, maar dit plan wordt nu door niemand meer verdedigd, huiverig als men is voor de angst die door de meer conservatieve en xenofobe politieke krachten in Europa onder de burgers gekweekt is.
Het Luxemburgs voorzitterschap had bij zijn moeilijke werk de institutionele steun van het Europees Parlement, en daarmee had het geluk. Tegelijkertijd werd het echter geflankeerd door een bange en zwakke voorzitter van de Europese Commissie, zonder enige politieke visie, en daarmee had het pech.
Ik sluit af, mijnheer de Voorzitter, met de opmerking dat het Luxemburgs voorzitterschap bovenal blijk heeft gegeven van dapperheid door in deze moeilijke tijden te besluiten door te gaan met de referenda. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Europese Raad van vorige week heeft duidelijk gemaakt dat de Europese Unie na de Franse en Nederlandse referenda niet kan doorgaan alsof er niets aan de hand is. Het besluit een pauze in te lassen om na te denken over de Grondwet onderstreept alleen maar dat in heel Europa sprake is van richtingloosheid. Wanneer twee lidstaten die aan de wieg van de EU hebben gestaan, de Grondwet verwerpen zonder dat er uitzicht is op een tweede stemming, dan is het moeilijk de logica in te zien van een voortzetting van het ratificatieproces. Wij zouden liever hebben gezien dat de Raad doortastend was opgetreden, zich had neergelegd bij de wens van de kiezers en verder was gegaan. Natuurlijk is er nog steeds tijd voor een echt debat over de toekomst van Europa. Net als de Britse regering zijn wij van mening dat Europa een aantal fundamentele vragen onder ogen moet zien. De ontwikkeling in de richting van politieke integratie heeft een kritieke grens bereikt. Dit alles in aanmerking genomen ben ik het dan ook, met respect, oneens met de fungerend voorzitter wanneer hij zegt dat hij weigert te geloven dat de Franse of Nederlandse kiezers de Grondwet hebben verworpen.
Dergelijke verklaringen schaden de relatie tussen politici en burgers, en als politici ooit moeten laten zien dat ze luisteren, dan is het wel nu. Het zou dwaasheid zijn als de Europese leiders de realiteit van wat er gebeurd is gewoonweg zouden negeren. Deze crisis had voorkomen kunnen worden: mijn partij pleit al vele jaren voor een flexibeler Europa. Te lang is het proces van de Europese integratie een project van de politieke elite geweest. Dat is nu voorbij en wij, de vertegenwoordigers van het volk, hebben nu de taak verder te debatteren over de vraag wat voor een Europa we willen.
Op degenen onder ons die zich tegen dat integratieproces hebben verzet, is vaak kritiek geleverd, en velen in dit Parlement menen dat integratie de enige weg voorwaarts is, maar dat is niet zo. De komende maanden zullen we positief en enthousiast pleiten voor een ander soort Europa, een Europa dat overeenstemt met de publieke opinie en niet daartegenin gaat; een Europa dat de obsessies van het verleden achter zich laat en vorderingen maakt op de gebieden die de mensen werkelijk belangrijk vinden, namelijk werkgelegenheid, groei en welvaart. Dat is de manier waarop we het contact kunnen herstellen met de kiezers van de Europese Unie.
Ik betreur het dat de Raad bij deze gelegenheid niet het noodzakelijk leiderschap heeft getoond. 
Proinsias De Rossa (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Juncker en zijn toegewijde politieke collega’s in zijn uitstekende diplomatieke en civiele dienst mijn complimenten aanbieden voor het werk dat zij de afgelopen zes maanden hebben verzet. Hij heeft opnieuw aangetoond dat kwaliteit en visie de eigenschappen zijn die tellen als het gaat om de opbouw van Europa.
Ik wil ook mijn bewondering uitspreken voor de nieuwe lidstaten, voor hun solidariteit en hun op de toekomst gerichte inspanning om te voorkomen dat de onderhandelingen over de begroting zouden stranden. Zoals reeds herhaaldelijk gezegd is, zijn zij niet de oorzaak van de problemen van Europa. In feite geven zij ons veel meer en hebben zij ons veel meer te bieden in termen van een vreedzame, veilige en voorspoedige toekomst dan wij hun kunnen bieden. Ik zou dit Huis er voorts aan willen herinneren dat 28 landen – niet 25 – hebben deelgenomen aan de Conventie en dat ten minste Turkije, Bulgarije en Roemenië betrokken zouden moeten worden in ieder debat dat nu over de toekomst van Europa wordt gevoerd. Ik vind dat zij, als zij over een aantal jaar volwaardige leden van deze Unie worden, het recht hebben mee te discussiëren over hoe Europa eruit moet komen te zien.
De heer Juncker heeft ons vandaag een masterclass gegeven in transparantie, openhartigheid en menselijkheid. Dit is het soort politiek waar de burgers van Europa om schreeuwen en ik roep dit Parlement op erop aan te dringen dat vanaf morgen alle voorzitterschappen en alle commissarissen voldoen aan de standaarden die de heer Juncker vandaag heeft gezet.
Mijn fractieleider, de heer Schulz, heeft een Europese agenda met vijf onderwerpen opgesteld die tot doel heeft het herstel van het zelfvertrouwen van de Europeanen een nieuwe impuls te geven. Ik zou de heer Juncker in de resterende dagen van zijn voorzitterschap, de heer Borrell Fontelles en de heer Barroso willen vragen dit initiatief te steunen en de bevolking van Europa te laten zien dat wij een gezamenlijke toekomst hebben. We moeten ervoor waken dat we de burgers van Europa overlaten aan mensen als de heer Bonde en zijn geestverwanten in andere delen van Europa. Dat zou verraad betekenen aan het zweet en bloed van onze ouders en grootouders en aan de lessen die zij hebben geleerd doordat zij in een verdeeld Europa leefden; doordat zij leefden in een Europa dat zich achter zijn eigen grenzen verschanste, een Europa dat noch tot het delen van macht, noch tot het delen van een gezamenlijke toekomst in staat was. 
Rihards Pīks (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden want een groot aantal vraagstukken waarover ik mijn licht had willen laten schijnen, is reeds aan de orde gesteld door de heer Juncker in zijn zeer openhartige en uitgebreide toespraak, waarvoor ik hem trouwens persoonlijk hartelijk wil bedanken. Daarnaast wil ik het gehele Luxemburgse voorzitterschap van harte bedanken voor zijn buitengewoon belangrijke werk. Het is heel jammer dat het succes waar we op hadden gehoopt vooralsnog is uitgebleven.
Nu enkele woorden over de kern van het probleem. Het is duidelijk dat onze kiezers, onze burgers, niet begrijpen dat we voor nieuwe uitdagingen staan. In een situatie zoals die van twintig jaar geleden, ten tijde van de Koude Oorlog, toen de Berlijnse muur nog overeind stond, waren de mensen misschien tot meer eensgezindheid geneigd geweest, en hadden ze makkelijker gemeenschappelijke besluiten kunnen nemen en vóór die besluiten kunnen stemmen. Maar dat is allemaal verleden tijd. Misschien beseffen of begrijpen de mensen deze nieuwe uitdaging niet, deze mondiale concurrentie waarvoor niet elk afzonderlijk land, maar geheel Europa zich gesteld ziet. Het Grondwettelijk Verdrag vormt in dit verband een essentieel instrument. Voorts is het van essentieel belang om te kijken wat de Europese waarden zijn, en die waarden worden ontegenzeglijk belichaamd door de burgers van Europa. Wat dat betreft moeten we rekening houden met de demografische ontwikkeling, en die laat in Europa helaas geen stijgende lijn zien. Die situatie geldt niet alleen voor mijn land, maar voor geheel Europa. Als de bevolking afneemt, moet de kwaliteit van elke afzonderlijke burger toenemen. Daarom is onze belangrijkste taak te investeren in mensen, in het opleiden van mensen; daar ligt onze toekomst. 
Lasse Lehtinen (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de crisis waarin Europa door twee referenda terecht is gekomen, toont duidelijk aan dat de politieke elite niet in contact staat met de burgers. Het verschil tussen mooie woorden en de werkelijkheid is zo groot dat de kiezers niet meer luisteren. Als bijvoorbeeld de solidariteit met de nieuwe lidstaten niet meer dan een punt is dat even vermeld wordt in een feestrede, hoeven de burgers ook geen andere praatjes te geloven.
De sfeer is nu zodanig dat er bij ieder referendum dat nu gehouden zou worden, over welke kwestie dan ook, tegen zou worden gestemd. De leiders van de volken kunnen daar alleen zichzelf de schuld van geven. Zij durven de kiezers niet te vertellen dat er geen alternatief voor de mondialisering is en dat men die niet met politieke besluiten kan tegenhouden, maar dat wij ons er met de juiste besluiten wel aan kunnen aanpassen.
Dezelfde leiders die in toespraken betreuren dat de strategie van Lissabon erg op het schema achterloopt, staan toe dat in hun eigen land niet eens de in één land aangenomen besluiten zijn geïmplementeerd. In plaats daarvan krijgt Brussel de schuld van de problemen en tegenslagen.
Referenda zijn helemaal geen geschikt instrument voor pan-Europese besluitvorming. Nationale regeringen en parlementen moeten de noodzakelijke besluiten durven nemen. Het uitleggen en rechtvaardigen van het Europees beleid moet altijd op lokaal niveau plaatsvinden, als men wil dat de mensen onze goede bedoelingen begrijpen. De rekeningen van onze gemeenschappelijke besluiten worden uiteindelijk toch uit de nationale begrotingen betaald. Zodoende kan alleen de Franse regering op geloofwaardige wijze aan haar burgers uitleggen dat de positie van de landbouw in dit werelddeel is veranderd, en zodoende kunnen alleen de Britten ervoor zorgen dat hun burgers begrijpen dat de korting die Groot-Brittannië op zijn EU-bijdrage krijgt, eerder en onder andere omstandigheden is ontstaan. 
Josef Zieleniec (PPE-DE ).
    –  De polarisatie in Europa waar we thans getuige van zijn, is een gevolg van de financiële crisis in de EU, en die is weer veroorzaakt door de institutionele crisis in de EU. Europa dreigt verdeeld te raken in twee kampen, met aan de ene kant de voorstanders van nauwere politieke integratie en een socialer Europa, en aan de andere kant de voorstanders van een Europa dat zich beperkt tot de interne markt en een losser institutioneel kader.
Het punt dat ik wil benadrukken, is dat de toekomst van de EU geen kwestie is van een keuze tussen deze twee benaderingen. De EU moet zich verder bewegen in de richting van een stabieler institutioneel kader, haar begroting hervormen en haar middelen concentreren op gebieden die ons in staat stellen op mondiale schaal te concurreren.
Het aantredend Brits voorzitterschap heeft in Midden-Europa aanmerkelijk aan populariteit gewonnen dankzij de Britse inspanningen voor financiële hervormingen en economische modernisering. Dergelijke inspanningen dienen echter niet gepaard te gaan met een verzwakking van de instellingen. Er is ook publieke steun voor de pogingen van Frankrijk en Duitsland om een nauwere politieke integratie te bewerkstelligen, mits een en ander niet leidt tot inefficiënte sociale stelsels en protectionistische benaderingen die in steen zijn gebeiteld. We moeten het politieke conflict over economische en sociale strategieën beslechten binnen de lijnen van het huidige institutionele speelveld. De EU zal geen uitweg weten te vinden uit de crisis als zij tracht haar institutionele kader af te bakenen en tegelijkertijd besluiten neemt over de inhoud van specifieke beleidsvormen. Met andere woorden, zij moet niet trachten de lijnen van het speelveld te trekken en tegelijkertijd bepalen door wie, hoe vaak en in welk doel er is gescoord.
Het aantredend voorzitterschap heeft een unieke kans om zijn pogingen tot hervorming van de EU-begroting en de economie geloofwaardiger te maken, namelijk door te stellen dat zijn eerste doelstelling gelegen is in de verwezenlijking van een stabieler institutioneel kader op basis van deel 1 en deel 2 van de Grondwet. 
Libor Rouček (PSE ).
    –  Ook ik wil beginnen met een paar woorden van dank. Ik bedank het voorzitterschap van Luxemburg voor zijn werk, waarmee het een sterk staaltje van professionaliteit en kwaliteit ten beste heeft gegeven. Mijn dank gaat tevens uit naar de huidige voorzitter van de Raad van de Europese Unie, Jean-Claude Juncker. Hoewel hij uit een klein land komt, is de heer Juncker een groot staatsman en een politicus van formaat. Hij heeft duidelijk aangetoond dat ook kleine en middelgrote landen een grote rol in Europa kunnen spelen. Om dat te kunnen, moeten zij trouw blijven aan de ideeën die aan de geleidelijke opbouw van Europa na de Tweede Wereldoorlog ten grondslag liggen. Ik doel op ideeën als het Europeanisme, solidariteit en het stellen van Europese belangen boven individuele, vaak egoïstische, nationale belangen. Ik denk dat Jean-Claude Juncker altijd zal fungeren als rolmodel, met name voor de nieuwe lidstaten, met andere woorden de kleine en middelgrote landen van Midden- en Oost-Europa.
Voorts wil ik het voorzitterschap van Luxemburg bedanken voor het voorstel dat het heeft ingediend om de problemen in verband met de ratificatie van de Europese Grondwet op te lossen en dat erin voorziet dat de lidstaten desgewenst het ratificatieproces kunnen voortzetten. Ik denk dat de bevolking van Luxemburg ja zal zeggen in het referendum dat op 10 juli wordt gehouden. Ik hoop dat politici in andere landen, met inbegrip van mijn eigen land, Tsjechië, zich net zo moedig zullen tonen en hun burgers in staat zullen stellen via een referendum een keuze te maken.
Ik wil één kwestie aan de orde stellen waarover nog niet gesproken is, namelijk de uitbreiding van de EU. Er zijn tijdens het Luxemburgse voorzitterschap toetredingsverdragen gesloten met Bulgarije en Roemenië. Samen met de meerderheid van dit Huis heb ik dit besluit gesteund, en ondanks de gebeurtenissen in Frankrijk en Nederland sta ik er onverminderd achter. Wat ook de problemen zijn waarmee we geconfronteerd worden, we moeten niet onze ogen sluiten voor het feit dat de vereniging van Europa in het belang is van Europa als geheel en in het belang van onze geschiedenis. De uitbreiding van vorig jaar toonde aan dat het probleem niet bij de nieuwe lidstaten ligt, want zij hebben zich hoogst verantwoordelijk getoond, zowel bij de ratificatie van de Grondwet als op de Top van het afgelopen weekeinde. Ik denk dat ook Roemenië en Bulgarije zich zo verantwoordelijk zullen opstellen als zij in 2007 of 2008 toetreden. 

Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb drie opmerkingen. Ten eerste, we moeten Luxemburg niet de zwartepiet toespelen, integendeel: Luxemburg heeft als voorzitter uitmuntend werk verricht en getoond wat kleine landen kunnen doen wanneer zij een voorzitterschap in het algemeen bekleden. De speech die Jean-Claude Juncker vandaag heeft gehouden, was een van de beste die we in vele jaren in dit Parlement gehoord hebben.
Ten tweede, we hebben een positieve visie nodig. Ik ben het meer dan zat om te horen hoe iedereen elkaar de schuld geeft en zondebokken aanwijst. De twee ergste voorbeelden van dat laatste die ik tot dusver gehoord heb, zijn in de eerste plaats de uitbreiding en in de tweede plaats de liberalisering van de markten. Mijns inziens betekenen de resultaten van de twee referenda of de Europese Raad niet dat we de grenzen van Europa zouden moeten sluiten en een einde zouden moeten maken aan de concurrentie. Integendeel, zou ik zeggen: het beste wat ons de afgelopen tien jaar is overkomen, zijn de twee meest recente uitbreidingsronden geweest. We moeten waken voor protectionisme en waken voor nationalisme.
De derde en laatste opmerking die ik wilde plaatsen, is dat er in Europa op dit moment sprake is van een vacuüm in het leiderschap. Het is duidelijk dat Frankrijk en Duitsland niet langer de motor van Europa zijn. Iemand moet de scherven bij elkaar vegen en de zaak weer op de rails zetten. Volgens de media zou Tony Blair daarvoor de aangewezen persoon zijn. Als Tony Blair dat inderdaad is, dan moet hij twee dingen doen. In de eerste plaats moet hij pleiten voor meer, niet minder Europa. In de tweede plaats moet hij daaraan economische hervormingen koppelen. Als hij daartoe in staat is, dan kan hij het leiderschap naar zich toe halen. Wat we gezien en gehoord hebben van Tony Blair als hij in het verleden probeerde een plaats in het centrum van Europa te bemachtigen, kan echter helaas worden samengevat als “NATO”: . 
Neena Gill (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik geloof helaas niet dat de verklaringen die hier vandaag zijn afgelegd tegemoetkomen aan de verwachtingen van onze burgers. De geloofwaardigheid van de EU als mondiale speler wordt er nauwelijks door hersteld. Bovendien dragen ze er niet toe bij dat de toekomstgerichte begroting die de EU in de 21e eeuw nodig heeft, er komt.
Naar mijn mening heeft zowel de Commissie als de Raad de kans voorbij laten gaan de EU-begroting op de schop te nemen en het verouderde systeem achter zich te laten. Nu zitten we met een begroting waarbinnen het landbouwbeleid het enige paradepaardje is. Dat spreekt nu niet bepaald tot de verbeelding en doet weinig recht aan de ambities van degenen die wij dienen. Daarbij bevat de begroting enorme tegenstrijdigheden – niet in de laatste plaats in verband met Luxemburg, het rijkste land van de EU en tegelijkertijd de grootste netto-ontvanger.
Het Europa van vandaag moet de uitdagingen die in het verschiet liggen onder ogen zien en we moeten deze les nú leren. Onze burgers willen dat wij een beter Europa creëren, met andere woorden, een sterkere groei van de economie en een stabielere werkgelegenheid. Hoe kunt u dus verdedigen, mijnheer de fungerend voorzitter, dat er bezuinigd wordt op precies die gebieden die de mensen belangrijk vinden, namelijk de financiering van onderzoek, groei en banen? Blijkbaar luisteren we niet naar de prioriteiten van onze burgers, en we verwezenlijken ze ook niet.
Tot slot nog een opmerking over transparantie. Veel mensen vragen waarom deze besprekingen achter gesloten deuren plaatsvinden. Ik stel voor dat als de Raad in contact wil komen met de buitenwereld, hij die deuren open laat en de burgers laat horen wat er besproken wordt. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat het Britse voorzitterschap dit tot zijn hoogste prioriteit zal maken. Leve het Britse voorzitterschap! 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de premier van Luxemburg en al degenen die hebben bijgedragen aan het voorzitterschap van harte gelukwensen, en kort ingaan op de twee vraagstukken die tijdens de laatste bijeenkomst van de Europese Raad domineerden.
Eerste vraagstuk: de procedure voor de ratificatie van de Grondwet. Door het inlassen van een denkpauze komt er materiaal beschikbaar voor een creatief proces van zelfkritiek op institutioneel, politiek en strategisch vlak.
De vice-voorzitter van de Commissie wil ik vragen hoe de Commissie denkt te reageren op de kritiek van de burgers aangaande overregulering en het veel te technisch karakter van wetgevingsvoorstellen. Wat is er nu werkelijk terechtgekomen van het Witboek over Europese ?
De vertegenwoordiger van de Raad wil ik vragen of de Raad, alvorens besluiten te nemen, wel voldoende overleg pleegt met en informatie verschaft aan het maatschappelijk middenveld.
U, mijnheer de Voorzitter van het Parlement, wil ik vragen of het Europees Parlement zich van zijn belangrijke taak als politiek orgaan zal kwijten, en een forum zal zijn waarin de vertegenwoordigers van de , van de volkswil, met elkaar op creatieve wijze kunnen discussiëren.
Als we uit de constitutionele en politieke crisis willen geraken, moeten we een permanente, transparante en democratische dialoog instellen met het maatschappelijk middenveld. Als de constitutionele crisis niet voor eind 2006 is opgelost, moeten wij ofwel de Grondwet herzien, ofwel een in het leven roepen, ofwel kiezen voor versterkte samenwerking.
Dan het tweede vraagstuk: de financiële vooruitzichten. Wij moeten ervan doordrongen raken dat voor ambitieuze doelstellingen voldoende financiële middelen beschikbaar gesteld moeten worden. Uitbreiding betekent ook uitbreiding van middelen. Het herstel van de historische en politieke eenheid van Europa werpt nieuwe voorwaarden voor het cohesiebeleid op. Dat beleid is een horizontaal beginsel voor de oude en nieuwe lidstaten en moet een Europa van stabiliteit, solidariteit en sociale welvaart markeren. In dat beleid wil het gemeenschappelijk landbouwbeleid een toppositie innemen. 
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ).
   – In navolging van veel van mijn collega’s wil ik beginnen met een woord van dank aan de premier van Luxemburg en fungerend voorzitter van de Raad van de Europese Unie, Jean-Claude Juncker, en aan zijn collega’s. Ik heb de resultaten van de Europese Raad afgewacht in Vilnius, Litouwen, en zag de persconferentie van de heer Juncker op televisie, na middernacht op donderdag. Hij zag er goed uit en zijn emoties leken hem weinig te deren. Hoe anders was dat bij enkele anderen, die er op zijn zachtst gezegd niet al te best uit zagen. Ik twijfel er niet aan dat de nieuwe lidstaten, waaronder Litouwen, de afgelopen zes maanden van het voorzitterschap weten te waarderen. Dat geldt ook voor de persoonlijke bijdrage van de heer Juncker. Luxemburg heeft duidelijk laten zien dat de welbekende definitie van zijn land als “klein, maar bijzonder” op zijn plaats is. Wat zou de Europese Unie zijn zonder u!
De geschiedenis en ervaringen hebben uitgewezen dat Europa, de Europese Unie, altijd sterk was als zij gemeenschappelijke waarden en solidariteit stelde boven de belangen van afzonderlijke lidstaten, nationaal spierballenvertoon en de persoonlijke ambities van bepaalde politieke leiders, zonder overigens afbreuk te doen aan de interne concurrentie, die de motor is van alle vooruitgang. Gezien de resultaten van de Europese Raad, het Franse en Nederlandse nee tegen het Grondwettelijk Verdrag van de Europese Unie en de visie van het Verenigd Koninkrijk op de Europese Unie dienen wij de oorzaak van de huidige situatie grondig te analyseren. De ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag dient geen doel op zichzelf te zijn. Verder valt van onruststokers en populisten niets te verwachten, hoe erudiet ze ook mogen zijn. Het Europa van de burgers zoals dat door ons is uitgeroepen, dient realiteit te worden en dat betekent dat we aandachtig naar de burgers moeten luisteren als we nieuwe teleurstellingen willen voorkomen.
Onderzoeken hebben uitgewezen dat het Grondwettelijk Verdrag in Frankrijk en Nederland voornamelijk is afgewezen omdat voor Turkije de deur naar het lidmaatschap is opengezet. Verder stellen we vast dat de belangrijkste vraagstukken op dit moment liggen op het terrein van werkgelegenheid, nieuwe banen, de groei van het concurrentievermogen en de verdere uitbreiding van de Europese Unie. Dat moeten de onderwerpen zijn in onze dialoog met de burgers van de Europese Unie. 
Etelka Barsi-Pataky (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de voorzitter van de Raad staat in heel Europa bekend als een uitmuntend en ervaren onderhandelaar. We zullen elders moeten zoeken naar de redenen waarom we hier vandaag met lege handen staan.
Er is vandaag vaak gezegd dat Europa in een crisis verkeert, maar dat is niet helemaal waar. Niet Europa, maar de vijftien verkeren in een crisis, en als ik het heb over een crisis bedoel ik dat niet enkel in geografische zin. We hebben een nieuwe overeenkomst nodig, een die heel wat meer bestrijkt dan alleen geld. Er zijn mensen die willen praten over Lissabon en over concurrentievermogen. Nou, laten we dat dan ook doen! Maar dan wel met zijn vijfentwintigen. We kunnen niet over concurrentievermogen onderhandelen als we met handen en voeten gebonden zijn. We moeten de bepalingen inzake het vrije verkeer van personen herzien – het is er in ieder geval hoog tijd voor. We moeten met het vrije verkeer van diensten niet dezelfde vergissing maken als die welke we gemaakt hebben met het vrije verkeer van personen. Als we niet in staat zijn een kwestie op politieke wijze op te lossen, trekken we administratieve barrières op. Er zijn mensen die willen praten over het landbouwbeleid. Prima, maar ik herinner u eraan dat we in de tien nieuwe lidstaten een forse bijdrage leveren uit onze eigen middelen. Het is belangrijk dat er een financiële overeenkomst wordt gesloten, maar nog belangrijker is dat we een situatie vermijden waarin de nieuwe lidstaten wederom met handen en voeten zijn gebonden door een waslijst aan administratieve obstakels betreffende de wijze waarop de middelen worden besteed, want die kant lijkt het namelijk op te gaan.
Als we tot een nieuwe overeenkomst komen, moet een van de pijlers daarvan zijn het versterken van de uitgebreide Unie van vijfentwintig leden. De afgelopen vijftien jaar hebben de nieuwe lidstaten alle hinderpalen rigoureus uit de weg geruimd, in weerwil van alle moeilijkheden. Om Europa een nieuwe impuls te geven – en die lijkt Europa nodig te hebben – moeten alle vijfentwintig lidstaten krachtig streven naar een versterkt Europa. Het afgelopen jaar hebben we daar weinig voorbeelden van gezien. Misschien is er nu verandering op til. 
Jacek Protasiewicz (PPE-DE ).
    –  Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf dat het resultaat van de Europese Raad van vorige week een schaduw werpt over het halfjaar van het Luxemburgse voorzitterschap. Er is al veel gezegd over de oorzaken van dat fiasco. Zelf sluit ik me volledig aan bij de zienswijze die de heer Barroso aan het begin van het debat uiteen heeft gezet, en met name bij zijn analyse van de oorzaken voor het uitblijven van een compromis over de financiële vooruitzichten.
Ik ben het niet eens met de opvatting dat de EU nu aan het begin staat van een langdurige crisis, en ik denk dat de impasse over de EU-uitgaven snel doorbroken zal worden. Tegelijkertijd zou ik echter met klem willen benadrukken dat de nieuwe lidstaten van de huidige situatie niet de dupe mogen worden. De Europese solidariteit mag niet verloren gaan als gevolg van conflicten tussen de vijftien oude lidstaten.
Een dynamische economische groei zullen we in Europa niet bereiken zolang bijna een kwart van de bevolking van de EU de substantiële steun moet ontberen die dit deel van de Unie de komende jaren nodig heeft om de gevolgen te boven te komen van de politieke en economische tweedeling van Europa, de scheiding die de landen in Midden- en Oost-Europa is opgelegd. Daartoe moeten we zorgen voor een alles en iedereen omvattende samenwerking op EU-niveau. De rijkere lidstaten hebben er alle belang bij te investeren in de nieuwe lidstaten, omdat ze daarmee hun eigen ontwikkeling kunnen stimuleren. De beste manier om dit doel te bereiken is zorgen voor een krachtig cohesiebeleid en een vrij verkeer van diensten.
Als lid van de Commissie constitutionele zaken zou ik verder het Luxemburgse voorzitterschap willen bedanken voor het inlassen van wat een bezinningsperiode genoemd is in het debat over het Grondwettelijk Verdrag. Dat is een heel verstandige zet, die ook van wezenlijk belang is voor de instandhouding van een gezonde Europese democratie. Negeren van de uitslag van de referenda in Frankrijk en Nederland zou betekenen dat de kloof tussen de Europese elite en de burgers alleen maar groter wordt. Degenen die pleiten voor voortzetting van het ratificatieproces zonder enige pauze of onderbreking, alsof er niets is gebeurd, zouden het tegenovergestelde bereiken van wat hun voor ogen staat. Alle kansen op het bereiken van een werkelijk democratische legitimiteit van het Europese project zouden daarmee - misschien wel voor vele jaren - verkeken zijn.
Mijn opvatting is dat het Luxemburgse voorzitterschap met het besluit het gaspedaal even los te laten de EU op dit punt door een gevaarlijke bocht geloodst heeft. Ik wil van de gelegenheid gebruikmaken premier Juncker en de heer Schmit daarvoor hartelijk te bedanken. 
Ioannis Kasoulides (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tal van collega’s hebben hier, de een na de ander, het Luxemburgs voorzitterschap gelukgewenst. Ik ben echter dubbel trots vandaag, omdat een land zo groot als het land dat ik vertegenwoordig, leiders heeft voortgebracht die, naar zij hebben bewezen, geen blad voor de mond nemen en ook buiten de grenzen van hun eigen land als leiders weten op te treden.
Het kan niet zo zijn dat het kleine Cyprus, dat als nettobetaler wordt beschouwd op basis van twijfelachtige statistische gegevens, meer betaalt dan het ontvangt, terwijl Groot-Brittannië geld terugbetaald krijgt. Het criterium met betrekking tot de landbouw mag niet gebruikt worden voor het vaststellen van de bijdrage op basis van het bruto nationaal product; het moet veeleer gaan om sociaal evenwicht tussen de steden en het platteland, bestrijding van plattelandsvlucht en bescherming van het milieu.
U hebt uw best gedaan voor het proces van Lissabon. Dat was tot nu toe geen succes, en verantwoordelijk daarvoor zijn eens te meer de lidstaten. U bent geslaagd met het Stabiliteitspact, waarvoor de lidstaten toen wel degelijk een compromis wisten te sluiten, omdat het voor hen een bijzonder nijpende kwestie was.
Ik wil u eveneens gelukwensen met uw bijdrage aan de totstandkoming van een gemeenschappelijk standpunt voor de Associatieraad Turkije-Europese Unie. Dat is iets dat zonder meer op uw credit mag worden geschreven. Ook wil ik u, mijnheer Schmit, persoonlijk gelukwensen voor de bijdrage die u hebt geleverd aan de inspanningen met betrekking tot het pakket voorstellen voor Cyprus, voorstellen die de grondslag moeten zijn voor de dialoog welke de twee gemeenschappen in goede sfeer moeten voeren om hun probleem op te lossen. 
James Elles (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij gaarne aan bij de sprekers die hun gelukwensen hebben aangeboden aan de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Juncker, wegens de reële inspanningen die hij heeft geleverd om tijdens de Europese Raad van afgelopen week een akkoord te bereiken over deze uiterst moeilijke en ingewikkelde vraagstukken.
Achteraf gezien beseffen we dat de heer Schulz gelijk had toen hij zei dat wij in het Parlement ons werk hadden gedaan, dat de Commissie haar werk had gedaan, maar dat de Raad, vanwege een overvolle agenda, in feite nog niet goed had nagedacht over de financiële vooruitzichten. Het was dan ook wellicht een beetje te veel van de Unie gevraagd om binnen twee weken een akkoord te bereiken. Geen akkoord is beter dan een slecht akkoord.
Nu moeten we de blik op de toekomst richten en er zijn vier punten die ik kort aan de orde zal stellen. Het eerste is dat er een echt debat over de prioriteiten van de Unie moet komen. Hoe kun je financiële vooruitzichten formuleren als je niet weet welke beleidsprioriteiten er gesteld gaan worden? De agenda voor de economische hervorming dient daar onderdeel van uit te maken.
De heer Watson verwees naar het VK en Frankrijk als landen die zich in bevinden. Mijns inziens zijn de economieën van Frankrijk en Duitsland de dinosauriërs in . We moeten ervoor zorgen dat er een economische dynamiek op gang komt die laat zien dat wij kunnen concurreren in de wereldeconomie.
In de tweede plaats moeten we een akkoord over de begroting kunnen sluiten. Niet, zoals de heer Barroso zei, om een akkoord te hebben dat voor zeven jaar geldt en herzien kan worden. Laten we teruggaan naar wat we in de resolutie-Berger gezegd hebben en een akkoord voor vijf jaar sluiten, zodat de Commissie en het Parlement het in 2011 kunnen herzien. Op die manier kunnen we bekijken hoe ver we gaan, zonder dat we hoeven te voorspellen wat onze uitgaven zullen zijn in een te ver in de toekomst liggende periode. Als we die mogelijkheid opnieuw in overweging nemen, moeten we meer aandacht besteden aan cofinanciering van de landbouw, zoals de heer Virrankoski zei.
In de derde plaats – en ik voeg hier twee laatste punten toe – moeten we ons buigen over het Grondwettelijk Verdrag. Ik juich het toe dat de ratificatie wordt opgeschort, want er moet nog heel wat gebeuren als het gaat om transparantie, controleerbaarheid, democratie en het erbij betrekken van nationale parlementen. Dit zal van essentieel belang zijn voor de Unie van de toekomst.
Op de laatste plaats, maar daarom nog niet minder belangrijk, de kwestie van de uitbreiding. Mijnheer de fungerend voorzitter, wat je doet als je een huis op orde brengt, is eerst een nieuwe aanbouw bouwen en je huis vervolgens nog verder uitbreiden. Laten we ons, zoals de heer Nassauer gezegd heeft, concentreren op wat werkelijk essentieel is voor onze Europese burgers en dan later pas, als dat nodig is, nadenken over uitbreiding. 
Maria da Assunção Esteves (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de huidige ontwikkelingsfase van het Europees project wordt gekenmerkt door onzekerheid en onrust. De tijd waarin we leven stuwt ons echter ook richting toekomst. Europa is ambitieus geworden en daarom moet het zichzelf vragen stellen en opnieuw definiëren.
We wilden een alomvattend, geïntegreerd juridisch stelsel opzetten en naar de rest van wereld een boodschap van menselijkheid uitdragen. Dat is de reden waarom we een ontwerp voor een Grondwet hebben opgesteld. Daarmee heeft Europa de kantoorsfeer verlaten en is het de straat opgegaan. Het debat over de Grondwet is beslist het belangrijkste element van democratisering geweest in de Europese geschiedenis.
Europa is op zoek naar een openbare ruimte waar transparantie en vertrouwen de toon aangeven.
We kunnen deze odyssee niet halverwege opgeven. De rechtvaardigheid gebiedt Europa deze ideeën over meer participatie bij de beleidsvorming verder te ontwikkelen. Europa moet daarbij ook niet enkel naar zichzelf kijken. Zonder integratie is er geen model voor Europa, en zonder model kunnen we onze kruistocht voor waardigheid in de wereld niet voortzetten.
Politieke integratie is nodig om de besluitvorming efficiënt te laten verlopen en ons waardenstelsel te consolideren. Alleen zo kan Europa met één stem spreken.
In de tijd die nu komen gaat moet het Europees Parlement zichtbaar zijn en actie ondernemen. We moeten met de nationale parlementen samenwerken. De fracties moeten zich actief inzetten, en dat geldt ook voor de plaatselijke overheden en de associaties van burgers. Ook de media moeten gemobiliseerd worden.
De Europese instellingen hebben hier een bijzondere verantwoordelijkheid waar ze niet omheen kunnen. Het Europees debat is immers meer dan de som van de nationale debatten. Een Grondwet is een speurtocht naar een consensus, en dat binnen een open en gefragmenteerde orde. Een Grondwet belichaamt onze plicht om steeds te wijzen op onze gemeenschappelijke belangen.
Er zijn dus onderwerpen die beslist aan de orde moeten worden gesteld: uitbreiding en governance; het model voor de financiering van Europa; het besluitvormingsproces en subsidiariteit; integratie en sociaal, economisch en politiek pluralisme; en een Grondwet als drijvende kracht of een Grondwet als kader voor een rechtsorde.
Een pad maak je door te lopen. 
Malcolm Harbour (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als coördinator van mijn fractie binnen de Commissie interne markt en consumentenbescherming wil ik het Luxemburgse voorzitterschap feliciteren met zijn voortreffelijke werk. Ik denk daarbij niet alleen aan het afsluiten van een aantal cruciale dossiers, zoals het dossier oneerlijke handelspraktijken, maar ook aan de zeer sterke betrokkenheid van het voorzitterschap bij het werk van onze commissie en zijn enorme inzet voor de interne markt.
Ik wil het Luxemburgse voorzitterschap er in het bijzonder voor bedanken dat het, onder leiding van minister Krecké, de dienstenrichtlijn een zo noodzakelijke stap verder heeft gebracht. Ik ben zeer verheugd dat het Luxemburgse voorzitterschap zich absoluut niet van de wijs heeft laten brengen door bepaalde vooraanstaande figuren uit de Europese politiek die vanuit de coulissen kritische geluiden lieten horen over de problemen rond die richtlijn en de manier waarop het voorzitterschap deze oploste en die beweerden dat het voorzitterschap de richtlijn op bepaalde punten om zeep had geholpen. Mijnheer de fungerend voorzitter, het deed mij genoegen dat u het project, dat onontbeerlijk is voor de voltooiing van de interne markt, net zo toegedaan was als wij, en we zullen nauw blijven samenwerken met het Britse voorzitterschap om dit project af te ronden en voort te bouwen op het werk dat u reeds gedaan hebt.
Als ik zo vrij mag zijn, zou ik wat dit betreft willen inhaken op een aantal van de belangrijke opmerkingen die de fungerend voorzitter vanmiddag heeft gemaakt. Ik wil één aspect naar voren halen waarover ik met hem van mening verschil: hij zei dat een van de keuzen waarvoor wij op dit moment staan, de keuze is tussen een vrije markt en een sterkere politieke unie. Ik zou willen stellen, collega’s, dat dit in het geheel niet de keuze is waar het om gaat. De vrije markt is iets dat al ver achter ons ligt: een interne markt is iets totaal anders. Dat is een grote politieke en economische macht. Onze burgers willen dat en begrijpen dat, maar ik vraag degenen die nog hier in de vergaderzaal aanwezig zijn hoeveel van hun kiezers weten wat een politieke unie is en in welke richting zij ons voert. Een van de redenen waarom de Grondwet in Nederland en Frankrijk zo krachtig is verworpen, is ongetwijfeld dat mensen niet begrijpen wat een politieke unie is. Ze voelen zich in feite bedreigd door het potentiële verlies aan soevereiniteit die zo’n unie inhoudt. Laten we daarom voort maken met de interne markt. Het kan zijn dat we ons willen bezinnen op de richting waarin de politieke unie zich moet ontwikkelen en op de veranderingen die we aanbrengen in de Grondwet, maar de interne markt moet tijdens het Britse voorzitterschap de drijvende kracht blijven. 
Nicolas Schmit,
   .  Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik, persoonlijk en als fungerend voorzitter van de Raad van de Europese Unie, namens alle andere voorzitters van de diverse Raadsformaties en namens het hele Luxemburgs voorzitterschap, u willen bedanken voor alle felicitaties, de positieve waarderingen en bovenal ook voor de bemoedigende woorden die u tijdens dit debat hebt uitgesproken.
Europa ondervindt zeker ernstige moeilijkheden, maar ik denk dat deze moeilijkheden ons kunnen helpen. Ten eerste doordat ze ertoe bijdragen dat we onze aandacht verleggen in de richting van een diepgaande bezinning over de ontwikkeling van dit Europa. Dat is ook min of meer hetgeen waartoe is besloten: een periode van bezinning, en dan niet bezinning in besloten kring, achter gesloten deuren, maar in de vorm van een debat, van een dialoog met de burgers over de weg waarop we met de Europese integratie moeten verdergaan. Ik denk dat als de huidige moeilijkheden ons helpen die opening te bewerkstelligen en dat debat in gang te zetten, ze toch nog ergens goed voor zijn geweest.
Sommigen hebben de gedachte geopperd dat de afwijzende stemuitslagen waren gemotiveerd door een aantal kwesties waarover de burgers hun zorgen hebben geuit, met name zorgen op het sociale vlak en zorgen die worden gewekt door de globalisering. Om kort te gaan, dat alles moet in dat debat, in die dialoog met de burgers worden meegenomen. In Luxemburg nemen wij het risico van een debat via een verkiezing, een debat via een referendum. We hebben vastgehouden aan de datum van 10 juli. Dat is een moedig besluit, maar het Luxemburgse volk stond erop dat het zo zou gaan. Welnu, ik heb vertrouwen in onze burgers en ik geloof dat die stembusgang van 10 juli een heldere boodschap zal opleveren om door te gaan met de Grondwet. Ik ben vol vertrouwen en ik wens dit Parlement toe dat het na dit referendum, waarvan de uitslag naar ik hoop en wens positief zal zijn, de fakkel zal overnemen, zodat de Grondwet niet voorgoed in de ijskast verdwijnt. Ik dacht zelf eigenlijk dat we de ijskasten hadden afgeschaft met de hervorming van het landbouwbeleid; toen is er immers een einde gekomen aan de boterbergen. Maar nu hoor ik dat de Grondwet in de ijskast wordt gezet en de financiële vooruitzichten eveneens. Nee, Europa heeft geen behoefte aan een winterslaap, Europa heeft behoefte aan actie. Europa heeft behoefte aan een duidelijk uitgezette koers.
Het moment is dus gekomen om de fakkel door te geven. Over de financiële vooruitzichten had wel degelijk een akkoord bereikt kunnen worden, en het is buitengewoon spijtig dat men het heeft laten afweten. Mijns inziens is het verslag dat de heer Juncker van de discussies gegeven heeft zo transparant als de heer Bonde het altijd gewenst heeft, zo transparant als maar mogelijk is. Er is veel gesproken over de verschillende aspecten van de onderhandelingen. We zijn een akkoord op een haar na misgelopen, aangezien we weten dat als er echt een op overeenstemming gerichte dynamiek was geweest, degenen die het akkoord nu uiteindelijk hebben afgewezen er wel mee hadden ingestemd. Dat hebben ze niet gedaan, omdat de dynamiek van de overeenstemming gefaald heeft, om redenen die u bekend zijn. Er zijn ook veel redenen gegeven voor het niet aanvaarden van dit akkoord. Ik heb daar een slecht gevoel over; ik denk dat deze redenen al met al veeleer voorwendselen zijn dan echte redenen. Als hervormingen als voorwendsel worden gebruikt om af te zien van het aannemen van besluiten die van groot belang zijn voor Europa, wordt Europa daarmee een slechte dienst bewezen. Ik kan u zeggen, net als mijnheer Juncker, dat wij bereid waren om in een verklaring een substantiële verplichting inzake hervormingen aan te gaan. Welnu, die verplichting is er niet gekomen, omdat uiteindelijk een definitief besluit over de financiële vooruitzichten is uitgebleven. Hervormingen: ja, maar dan wel hervormingen in solidariteit. Men kan niet hervormen zonder de burgers. Men kan niet hervormen zonder solidariteit met iedereen.
Ook op het landbouwbeleid is veel kritiek geleverd. Daarbij wordt wat al te gemakkelijk voorbijgegaan aan het feit dat er ondanks alles fundamentele successen zijn geboekt op dit beleidsterrein. Wie wenst nu woestijnvorming op vele hectaren plattelandsgrond in Europa? Wie wenst dat? Wie ziet graag een verpauperde plattelandsbevolking? Wie wil dat? Ik denk dat er opnieuw over het landbouwbeleid gedebatteerd moet worden, en dat men moet ophouden alles wat mis is op dat beleid af te schuiven en het zogezegd te demoniseren. Mijns inziens moeten we op dit terrein gewoon wat eerlijker zijn. Wat ik me vooral afvraag - en daarmee sluit ik aan, naar ik meen, bij de woorden van de heer Graefe zu Baringdorf - is dit: is iedereen wel zo onschuldig als we het hebben over het landbouwbeleid? Denkt iedereen echt alleen maar aan hervorming ervan in de ene richting zonder te denken aan hervorming in een andere richting? Ik denk dat u nog vele gelegenheden zult krijgen om over hervormingen te spreken, met inbegrip van hervormingen van het GLB. Maar vergeet u niet dat er ook zoiets bestaat als solidariteit met het platteland, dat ook een component is van de Europese cultuur.
Uiteraard betreur ik dat Europa niet de positieve dynamiek heeft weten te vinden die het had kunnen ontlenen aan de goedkeuring van een beter Stabiliteits- en Groeipact, en vooral aan een herziening van de strategie van Lissabon. Wij hebben nu geen financiële vooruitzichten. Ik wens het volgende voorzitterschap veel succes bij het vinden van een aanvaardbaar en evenwichtig akkoord – inderdaad, iemand had het over een evenwichtig akkoord – waarbij rekening wordt gehouden met het verslag van de heer Böge, dat uw Parlement bij zeer ruime meerderheid heeft aangenomen. Gezien het feit dat het akkoord van de Raad een akkoord zou zijn geweest waarover hoe dan ook nog met uw Parlement onderhandeld had moeten worden, is het een illusie te denken dat de Raad in zijn eentje over de financiële vooruitzichten beslist. Het behoeft immers geen betoog dat hij binnen het interinstitutioneel kader alleen tot een akkoord kan komen met de toestemming van uw Parlement en natuurlijk ook van de Commissie.
Er is veel gesproken over het -beginsel. In mijn ogen is dat een virus dat de Europese solidariteit aantast en dat moet worden uitgeroeid. We moeten Europa werkelijk vaccineren tegen dat benepen -idee.
Ik zal het niet hebben over de definitie van de rijkste landen, want ik wil me niet in dat soort discussies begeven, maar ik stel vast dat er veelvuldig gesjoemeld is met de cijfers. Er is veel gesjoemeld om standpunten te rechtvaardigen die, als men er iets beter naar keek, al veel genuanceerder bleken te liggen.
Ik wil deze nabeschouwing van het Luxemburgs voorzitterschap echter niet afronden zonder te benadrukken – zoals ook de heer Harbour heeft gedaan – dat het echec met betrekking tot de financiële vooruitzichten niets afdoet aan de vele successen die er ook zijn geweest. Europa blijft ook werken op andere terreinen die belangrijk zijn voor de Europese bevolking. Ik merk bijvoorbeeld op dat er mede dankzij uw Parlement een akkoord is bereikt over de code betreffende de buitengrenzen. Dat is van essentieel belang voor meer veiligheid aan de buitengrenzen, en ik meen dat uw Parlement daarover nog deze zitting zal stemmen. Dit is een succes waarover niet geringschattend gedaan mag worden, en dat nu niet moet worden ondergedompeld in zwartkijkerij over de huidige staat van Europa.
Ik stel ook vast dat er in een twaalftal dossiers over belangrijke vraagstukken, zoals grensoverschrijdende fusies, of kwesties met betrekking tot de interne markt, in eerste lezing overeenstemming met uw Parlement is bereikt. Ik denk dat dit belangrijke resultaten zijn waar niet geringschattend over moet worden gedaan. Hetzelfde geldt voor de kwesties waarover we in tweede lezing overeenstemming hebben bereikt, zonder bemiddeling dus, zoals de motorrijtuigenverzekering, een zaak die rechtstreekse gevolgen heeft voor de burger die reist en de grens overgaat.
Zeker, Europa ondervindt ernstige moeilijkheden, maar ik denk dat een deel van het lot van Europa op dit moment ook in uw handen ligt. Wij willen een debat in gang zetten. Dat debat moet hier plaatsvinden, het moet in de nationale parlementen plaatsvinden en het moet onder het grote publiek plaatsvinden. Welnu, ik wens u alle moed en alle creativiteit toe, waarvan u eerder al blijk hebt gegeven, om dit debat te voeden, zodat we zo spoedig mogelijk uit de moeilijkheden geraken.
Margot Wallström,
   – Mijnheer de Voorzitter, in de allereerste plaats schaar ik mij achter diegenen die hun oprechte bewondering en dankbaarheid hebben betuigd aan Jean-Claude Juncker, minister Schmit en hun team voor de betrokkenheid, de passie en wat ik het gevoel voor Europa zou willen noemen, die zij getoond hebben. We hebben het in verband met grote staatsmannen en -vrouwen vaak over hun staatsgevoel, maar het is hoog tijd dat we het begrip “gevoel voor Europa” introduceren en dit is iets waarvan met name de heer Juncker blijk heeft gegeven gedurende het hele Luxemburgse voorzitterschap. Ik zou hieraan willen toevoegen dat wij ook de transparantie en openheid die u heeft ingevoerd buitengewoon op prijs stellen, mijnheer Juncker.
Uiteraard moeten we ook de aandacht vestigen op de successen die u heeft weten te behalen in een uitermate moeilijke politieke context. Dit debat over het Luxemburgse voorzitterschap is echter veranderd in een debat over de Europese crisis. Het meest significant komt deze crisis wellicht tot uiting in het gevoel van verwarring dat we momenteel waarnemen onder de burgers en in de zeer fundamentele vragen die zij zijn beginnen te stellen. Wat gaat er met de Grondwet gebeuren? Wat betekent het als er uiteindelijk geen grondwet komt? Hoe zal dit de uitbreiding beïnvloeden? Heeft het al invloed op de uitbreiding? Burgers in verschillende regio’s van de Unie beginnen al uiterst fundamentele vragen te stellen over de begroting. Wat gaat er gebeuren? Zullen we ons geld krijgen? Wat gebeurt er met al onze projecten?
Ik zou tegen de heer Harbour en anderen willen zeggen dat we de burgers van Europa niet moeten onderschatten. In heel Europa weet men dat Europa meer is dan alleen maar een markt. Het gaat in Europa ook over levenskwaliteit en de mensen verwachten van de Europese Unie dat zij beleid maakt en uitvoert dat van invloed is op de kwaliteit van hun leven, op het milieu en alle andere vraagstukken die zo belangrijk zijn voor ons dagelijks leven. Dat zijn de vragen die de Europese burgers zullen blijven stellen aan al onze instellingen en het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om, voor zover dat in onze macht ligt, met antwoorden te komen.
De Europese Unie is een unieke creatie. Zij functioneert op basis van de zeer constructieve, of hopelijk constructieve, interactie van de “institutionele driehoek”. Het resultaat van de Europese Raad dit weekend lijkt er echter op te wijzen dat een van de hoeken op de een of andere manier stuk is. Dat vergroot de verantwoordelijkheid van de twee andere hoeken, de Commissie en het Parlement, maar ik heb in dit debat gezien dat er zeker sprake is van bereidheid en vastbeslotenheid tot samenwerken.
De heer Juncker had het over de institutionele volwassenheid die het Parlement heeft getoond. We hebben deze volwassenheid bijvoorbeeld gezien in verband met de onlangs door het Parlement aangenomen resolutie over de financiële vooruitzichten. Zoals voorzitter Barroso eerder al gezegd heeft, staat de Commissie klaar om het aantredende voorzitterschap te helpen overeenstemming te bereiken over de toekomstige financiële vooruitzichten. We moeten daarbij echter drie cruciale punten in ons achterhoofd houden.
Ten eerste hebben we de middelen nodig om het beleid ten uitvoer te leggen op die terreinen waar de burgers verwachten dat de Unie resultaten boekt, en daar hebben we de begroting voor nodig. Een akkoord waarin die middelen niet worden gewaarborgd, zal ons niet helpen de kloof tussen de burgers en Europa te dichten. Ten tweede moet dit Parlement de overeenkomst steunen.
Ten derde moet die overeenkomst tegemoetkomen aan de legitieme behoeften van de nieuwe lidstaten, die zich tijdens de Top constructief hebben opgesteld.
De belangrijkste uitdaging voor de komende maanden is dat er een daadwerkelijke dialoog over de toekomst van Europa op gang moet worden gebracht. De Europese Raad heeft opgeroepen tot een dergelijke dialoog en tevens de Commissie uitgenodigd daarin een centrale rol te vervullen.
We zullen vanzelfsprekend gestalte geven aan wat wij Plan D noemen: debat, dialoog en democratie. We zullen samenwerken met de overige instellingen en proberen daarvoor de nodige middelen bijeen te brengen.
De Commissie neemt haar verantwoordelijkheid en wij zullen ook onmiddellijk aan de slag gaan met de “strategische routekaart”, die hopelijk nog een aantal van de antwoorden zal bieden op de zeer fundamentele vragen die ik al genoemd heb.
Meer dan ooit zullen wij de inbreng, medewerking en steun van dit Parlement nodig hebben en van allen die, net als de heer Juncker, een gevoel voor Europa hebben ontwikkeld en klaar staan om zijn buitengewoon dringende uitnodiging aan te nemen.
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mevrouw Wallström. Ik hoop dat het Europees Parlement en de nationale parlementen een kleine rol kunnen spelen in het Plan D dat u met de Raad en de Commissie naar voren brengt.
Ik heb zes ontwerpresoluties(1) ontvangen die zijn ingediend conform artikel 103, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Bij deze Europese Raad bleek duidelijk wat de gevolgen zijn van het dubbele NEE van de referenda in Frankrijk en Nederland, gehouden op, respectievelijk, 29 mei en 1 juni. Dit dubbele nee verschaft ons nieuwe mogelijkheden om ons te verzetten tegen de steeds sterker neoliberaal getinte richtsnoeren die men de Europese Unie de afgelopen jaren is gaan opleggen, met als hoogtepunt het ontwerp voor een zogenaamde Grondwet voor Europa. In politieke en juridische zin heeft het Grondwettelijk Verdrag met de uitspraak van de burgers in de genoemde referenda de doodssteek ontvangen. Een Verdrag kan immers alleen in werking treden als het door alle 25 lidstaten geratificeerd is.
De op 16 en 17 juni 2005 gehouden Europese Raad moest dus eigenlijk erkennen wat reeds zonneklaar was. Dat heeft de Raad echter niet willen doen. Men heeft slechts een gedeeltelijke nederlaag toegegeven. Er wordt nu een pauze ingelast van een jaar, om over de zaken na te denken, en dat zal de doodsstrijd van de ontwerp-Grondwet alleen maar met enige tijd verlengen. Men zal later moeten erkennen dat deze tekst, zoals hij nu geformuleerd is, niet van kracht kan worden. Ook als hij herzien wordt, zal de hele ratificatieprocedure weer van voren af aan moeten beginnen.
Wat de financiële vooruitzichten betreft: wij betreuren het dat er in het geheel geen solidariteit …

De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0189/2005) van Giuseppe Gargani, namens de Commissie juridische zaken, over de wijziging van het besluit van 4 juni 2003 houdende aanneming van het statuut van de leden van het Europees Parlement (2005/2124(INI)). 
Giuseppe Gargani (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het statuut van de leden dat wij bespreken moeten op de eerste plaats de voorrechten van de leden worden vastgelegd. Het statuut moet beschrijven wie lid van het Europees Parlement is, wat zijn rechten en plichten zijn en wat zijn immuniteiten zijn, waardoor hij verandert van een nationale afgevaardigde in een vertegenwoordiger van de Europese volken in hun geheel.
In essentie vormt het statuut een fundamentele pijler in het proces van Europese integratie, en het wordt niet louter aangenomen om de salarissen of de vergoeding van onkosten te regelen, maar om de rol en functie van de afgevaardigde in de Europese Gemeenschap te regelen en te bevorderen.
Bij een gestandaardiseerde aanpak van de salarissen ontstaat het risico van discriminatie, omdat er in dat geval op een en dezelfde manier wordt omgegaan met verschillende situaties. Zij die het meeste belang hechten aan dat onderdeel van het statuut – dat ik juist van ondergeschikt belang acht en dat alleen maar demagogische doeleinden dient doordat wordt ingespeeld op de emoties van de massamedia – hebben het bij het verkeerde eind en hebben de diepere betekenis die nieuwe regels op Europees niveau kunnen hebben niet begrepen.
Naar mijn mening, mijnheer Juncker, is het besluit dat het Parlement in deze tijd van crisis op het punt staat te maken van groot belang, omdat het waardevol en essentieel voor de geloofwaardigheid van de Unie is om het Parlement een meer Europese functie te geven. Dit is de reden dat de Raad en de lidstaten, die niet willen dat het Europees Parlement wordt versterkt, zich tegen het statuut verzetten.
Wij zijn in de vorige parlementsperiode dichtbij een akkoord gekomen, waarbij de heer Rothley, een groot rechtsdeskundige, en ikzelf een significante bijdrage hebben geleverd. Het Europees Parlement heeft in juni en december zijn rol gespeeld door te luisteren naar de aanbevelingen van de Raad, die echter nadat wij ze hadden overgenomen door de Raad weer zijn ingetrokken, en sindsdien nog steeds niet zijn goedgekeurd. Ik wil graag de heer Lehne vermelden, die een significante, intelligente en op samenwerking gerichte bijdrage heeft geleverd aan de tekst in kwestie. In december 2003 heeft hij de zaak op de volgende treffende wijze samengevat: “Wij zijn nu al bijna vijf jaar aan het onderhandelen, en wij kunnen deze situatie waarbij de Raad het Parlement als in een circusvoorstelling laat dansen als een beer met een ring door zijn neus niet langer laten doorgaan”. Vandaag herhaal ik de woorden die de heer Lehne destijds gesproken heeft.
Leden van het Europees Parlement moeten hun eigen autonome referentienorm hebben, een die zijn oorsprong niet vindt in de lidstaat van herkomst, maar voortvloeit uit hun hoedanigheid van vertegenwoordigers van de Gemeenschap. In een formele verklaring heeft de Raad toegezegd een proces te starten dat erop is gericht ons te voorzien van algemene regels met betrekking tot de parlementaire immuniteit. Dit is een sterke politieke belofte, die ik verwelkom en die wij vandaag in dit Parlement graag bevestigd zouden zien door het Luxemburgs voorzitterschap.
In de tekst die wij vandaag in de Commissie juridische zaken hebben aangenomen is rekening gehouden met de massa aanbevelingen van de Raad en zij vormt een belangrijk punt van evenwicht, mijnheer de Voorzitter, waar wij elkaar moeten ontmoeten. Opnieuw zijn wij afgevaardigden bereid geweest een prijs te betalen om het statuut te krijgen en ik moet zeggen dat dit ook geldt voor de Italiaanse afgevaardigden, die niet welwillend staan tegenover de bezoldiging, maar toch bereid zijn geweest om in te leveren, aangezien het statuut een drastische verlaging van hun vergoeding inhoudt.
Dus hoewel wij alle verzoeken van de Raad hebben aanvaard, heeft het Luxemburgs voorzitterschap toch nog enige twijfel geuit en is het gekant tegen een overweging in de considerans, namelijk nummer 12, door mij voorgesteld en door de commissie goedgekeurd, die lidstaten de mogelijkheid zou geven aanvullende maatregelen te treffen om de leden van het Europees Parlement gelijk te stellen met de leden van de nationale parlementen. Overweging 12 vormt als het ware een spiegelbeeld van overweging 11, en stelt de lidstaten in staat hun nationaal belastingrecht toe te passen. Als de lidstaten enerzijds wordt toegestaan om de nationale regels toe te passen, hetgeen een verlaging van onze bezoldiging tot gevolg kan hebben, waarom zou hun dan anderzijds niet worden toegestaan om onze bezoldiging aan te vullen of ons de faciliteiten te bieden die zij de leden van nationale parlementen bieden?
Waarom is het zo moeilijk te begrijpen, dames en heren, dat het statuut de rechtsgrondslag levert – en dit is belangrijk – die de lidstaten in staat stelt de voordelen te bieden die zij ook bieden aan de leden van hun eigen parlement? Ik moet zeggen dat het Luxemburgs voorzitterschap, dat een persoonlijke brief heeft gestuurd en heeft nagelaten de Raad te raadplegen, overhaast heeft gereageerd op dit amendement door te zeggen dat het er niet mee instemt. De brief die het gestuurd heeft is in mijn ogen, en ik vermoed ook in de ogen van de meerderheid van de andere afgevaardigden, vanuit institutioneel oogpunt onaanvaardbaar.
Het gaat hier om onnodige inmenging, en die heb ik bij u gemeld, mijnheer de Voorzitter, teneinde onze onafhankelijkheid en onze soevereiniteit te beschermen. Het Luxemburgs voorzitterschap dient eraan herinnerd te worden dat het de taak en de voorrechten van het Parlement dient te respecteren. Indien het voorzitterschap geen tijd had verspild met kritiek uitoefenen op het Parlement of met het zoeken naar misleidende, gefabriceerde obstakels, en meer energie had besteed aan het voorkomen van de mislukking van de Raad, dan zou het wellicht wijzer hebben gehandeld. Maar nu tracht het ten minste één positief resultaat binnen te slepen, door de afkondiging van dit statuut te stimuleren, hetgeen in mijn ogen een belangrijk moment is in het bestaan van het Parlement.
Het Parlement is zich terdege bewust van de crisis in Europa, waar we de hele middag al over gesproken hebben, alsmede van de noodzaak om van methode te veranderen. Europa moet het tijdperk waarin de dynamiek van de zaken het moest afleggen tegen de last van de bureaucratie achter zich laten. Europa is een politiek onderwerp, en geen stereotype, en Europa heeft duidelijke richtsnoeren nodig in plaats van een compromis tot iedere prijs. Ik hoop dat het Verenigd Koninkrijk voornemens is een nieuwe koers in te slaan, net zoals het Parlement een nieuwe koers zou moeten inslaan.
Ik weet zeker dat de Raad het statuut niet op grond van dit amendement zal verwerpen, want de inhoud ervan stipuleert een mogelijkheid die volgens een formele verklaring van de Raad zelf kan worden aanvaard. Dat is de rechtsgrondslag. Maar wat nu als deze maatregelen niet zouden bestaan? In mijn ogen, mijnheer de Voorzitter, zouden ze ongeldig kunnen worden verklaard door het Hof van Justitie. De briefwisseling tussen de Voorzitter van het Parlement en de fungerend voorzitter van de Raad is politiek gezien van groot gewicht, maar niet vanuit de optiek van het Gerechtshof. Dus als de maatregelen op politiek niveau aanvaard zijn, wat weerhoudt ons er dan van om een en ander vast te leggen in het statuut? Of worden er toch nog bezwaren gekoesterd door bepaalde mensen, die zich hopelijk niet zullen verlagen tot soortgelijke sluwheden?
Ik zal besluiten met een oproep, mijnheer de Voorzitter: laten wij het statuut als ingediend door de Commissie juridische zaken goedkeuren. Er heeft een aanzienlijke mate van samenwerking plaatsgevonden tussen alle leden en het is een evenwichtige tekst, die in 2009 in werking zal treden, hetgeen ruimte geeft voor een passende overgangsperiode voor de aanpassing aan het nieuwe systeem. Dit is waarachtig een eerste stap in de richting van een uniform statuut voor de leden van het Europees Parlement. 
Nicolas Schmit,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, al vijftien jaar wordt er over een statuut voor de leden van het Europees Parlement gesproken en zoals u weet zijn er zowel door uw Parlement als de Raad talrijke initiatieven ontplooid om tot een dergelijk statuut te komen.
Het statuut dat wij vandaag bestuderen, is met name tijdens het Belgische voorzitterschap in de tweede helft van 2001 uitgewerkt. Het Parlement en de Raad waren toen zeer dicht bij een akkoord, maar de vergoeding van de werkelijke kosten en de belastingheffing bleken in die tijd een struikelblok te zijn. Daarna kon er geen vooruitgang meer worden geboekt, en onder het Italiaanse voorzitterschap presenteerde afgevaardigde Rothley een nieuw ontwerpverslag, dat eveneens goede kansen op succes bood. De heer Rothley stelde een oplossing voor in zijn verslag, die de Raad en het Parlement tot elkaar kon brengen. Uw Parlement had zich met name uitgesproken vóór een vergoeding van de werkelijke kosten van de afgevaardigden, die tegelijkertijd met het nieuwe statuut van kracht zou worden. Het verslag-Rothley was op 21 januari 2004 door de Commissie juridische zaken behandeld. Helaas is de Raad Algemene Zaken op 26 januari er niet in geslaagd politieke overeenstemming te bereiken, met name vanwege de budgettaire gevolgen van de voorstellen.
In november 2004 heeft Voorzitter Josep Borrell uzelf, mijnheer de Voorzitter in zijn toespraak tot de Europese Raad aangegeven, dat het Europees Parlement bereid was zich flexibel op te stellen ten aanzien van dit dossier, teneinde op korte termijn overeenstemming te bereiken. Hij heeft tegenover de Europese Raad eveneens onderstreept, dat het Parlement formeel geen nieuw voorstel kon presenteren zonder de verzekering dat dit door de Raad zou worden aanvaard en dat er dus informeel overleg over dit onderwerp nodig was. Eind 2004 heeft een dergelijk overleg onder Nederlands voorzitterschap en in aanwezigheid van vertegenwoordigers van het latere Luxemburgse voorzitterschap plaatsgevonden en is er afgesproken om te trachten in de eerste helft van 2005 overeenstemming te bereiken. Op 12 januari 2005 heeft de fungerend voorzitter van de Raad tijdens zijn toespraak waarin hij het programma van het Luxemburgse voorzitterschap aan het Europees Parlement presenteerde, bevestigd dat het voorzitterschap van plan was om in samenwerking met het voltallige Parlement en diens Voorzitter de onderhandelingen over dit dossier tot een goed einde te brengen.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, nu het Europees Parlement al zesentwintig jaar inderdaad: zesentwintig jaar door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen gekozen wordt, bestaat er nog altijd geen uniform statuut voor de leden van dit Parlement. Daarom zouden vandaag en morgen als er gestemd wordt wel eens doorslaggevend kunnen zijn, nu het erop lijkt dat de Raad en het Europees Parlement deze kwestie eindelijk met een besluit kunnen gaan afronden.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in het bijzonder mijn waardering uitspreken voor de inspanningen van de rapporteur en tevens voorzitter van de Commissie juridische zaken, de heer Giuseppe Gargani, en van de leden van deze Commissie, die er in een tijdsbestek dat inderdaad uiterst krap was, in geslaagd is een verslag te presenteren dat de Raad ruimschoots tot tevredenheid kan stemmen. En inderdaad had het voorzitterschap misschien nog meer tijd aan dit dossier kunnen besteden. Wij dachten dat wij tegelijkertijd de kwestie van de financiële vooruitzichten konden afronden. Als we het hadden geweten, hadden we de financiële vooruitzichten aan het volgende voorzitterschap overgelaten en hadden wij ons meer op het statuut geconcentreerd. Ik wil in het bijzonder u, mijnheer de Voorzitter, evenals uw kabinet en uw secretariaat-generaal graag bedanken voor de gezamenlijke inspanningen en voor de voortdurende formele en informele dialoog met ons voorzitterschap. Wat dit dossier betreft, dat niet altijd gemakkelijk was, hebt u laten zien dat u over veel moed en doorzettingsvermogen beschikt. Ik wil ook graag alle andere afgevaardigden bedanken, die ons op geduldige, soms discrete wijze hebben bijgestaan in onze werkzaamheden aan dit complexe en gevoelige dossier, dat gemakkelijk tot allerlei vormen van demagogie kan leiden. Ik heb dit zelfs vanmiddag, hier in het Parlement, nog ervaren.
De Raad van zijn kant heeft zijn belofte gehouden door te trachten consensus te bereiken over een aantal onderdelen, dat overeenstemming over het ontwerp-statuut binnen bereik zou kunnen brengen. Ik heb deze onderdelen op 6 juni schriftelijk aan uw Voorzitter overgebracht. De belangrijkste hiervan zijn de bezoldiging, de vergoeding van de reis- en personeelskosten op basis van de werkelijke kosten, en het beginsel dat de bijdragen voor het pensioenfonds ten laste van het Europees Parlement, en dus van de communautaire begroting, worden gebracht. De Raad is bijzonder verheugd te kunnen constateren dat al deze onderdelen, dankzij onze nauwe samenwerking, zijn overgenomen in het definitieve verslag dat vandaag voorligt. De ontwerpresolutie waarover wij tot een besluit willen komen, zal mijns inziens tot een grotere transparantie leiden, een eis die alomtegenwoordig is in alle discussies, zowel die van u als van ons. In de ontwerpresolutie wordt tevens recht gedaan aan een beginsel dat ten grondslag ligt aan alle Europese beleidsvormen, namelijk het non-discriminatiebeginsel, evenals het principe dat bepaalt dat voor hetzelfde werk, hetzelfde salaris en dezelfde bezoldiging moeten gelden.
In mijn brief van 16 juni heb ik Voorzitter Borrell mijn tevredenheid kenbaar gemaakt over de uitermate positieve stemming van de leden van de Commissie juridische zaken over het verslag dat u ons hebt gepresenteerd. Ik heb tevens aangegeven, dat de door de commissie goedgekeurde amendementen voor het voorzitterschap aanvaardbaar waren, met uitzondering van het amendement dat in het definitieve verslag onder overweging 12 van de ontwerpresolutie van het Parlement is opgenomen, en waarover de heer Gargani zojuist gesproken heeft. Wij zijn namelijk van mening, dat een dergelijke overweging eerder onder de nationale wettelijke bepalingen of regelingen valt. Er is niets, absoluut niets, dat een regering ervan kan weerhouden om een aanvulling, een toelage of hoe u het ook noemen wilt uit te keren aan haar afgevaardigden in het Europees Parlement, teneinde hun salarisniveau gelijk te trekken met dat van haar nationale afgevaardigden. Dat is echter een nationale kwestie; het is geen Europese rechtsaangelegenheid. Het Europese recht moet erop toezien, dat er binnen het Europese kader sprake is van gelijkheid. Als we het dan over het subsidiariteitsbeginsel hebben, laten we het dan ook voor één keer toepassen. Het klopt dat er over deze bepaling discussies tussen de verschillende partijen hebben plaatsgevonden. We hebben brieven uitgewisseld die mijns inziens een zekere politieke waarde hebben en die onder een soort vertrouwenscode tussen het voorzitterschap van de Raad en dat van het Parlement vallen. In deze brieven is duidelijk naar voren gekomen, dat er geen bezwaar is tegen dergelijke overeenkomsten of nationale regelingen, afhankelijk van het geval.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik hoop dat wij over deze laatste, nog hangende kwestie met betrekking tot overweging 12 dus een oplossing kunnen vinden die ook voor de Raad bevredigend is. Wij moeten niet de indruk wekken dat we, door een communautair besluit, een besluit van de Europese Unie aan te nemen, enerzijds een statuut instellen en anderzijds de deur openzetten om dit statuut weer te nationaliseren. Dat is eigenlijk de reden dat wij dit amendement in overweging 12 niet willen.
Wat de procedure betreft: als het verslag van commissievoorzitter Gargani, met de ontwerpresolutie en het besluit, door u is aangenomen, wordt het dossier op 30 juni ter goedkeuring aan het Coreper voorgelegd, overeenkomstig artikel 190, lid 5 van het EG-Verdrag. Ik hoop dat deze procedure, nu wij zo dicht bij ons doel zijn, tot een bevredigende uitkomst zal leiden. Ik denk dat wij met de aanneming van dit statuut tevens een einde maken aan een situatie die zowel voor onszelf als voor de burgers volstrekt onbegrijpelijk is. Zoals u hebt gezegd, mijnheer de Voorzitter, versterken wij hiermee de geloofwaardigheid van de Europese Unie, de geloofwaardigheid van uw Parlement, van het statuut van de afgevaardigden, evenals de geloofwaardigheid van de Raad, aangezien de Raad uiteindelijk zijn goedkeuring aan dit statuut hecht. Ik vind dat het voorzitterschap blijk heeft gegeven van een zekere betrokkenheid misschien niet altijd in voldoende mate; ik aanvaard de kritiek , maar wat wij vandaag willen, is deze kwestie afronden en een besluit nemen.
Wat ten slotte de kwestie van de voorrechten en immuniteiten van de leden van het Europees Parlement betreft, die door voorzitter Gargani aan de orde is gesteld: wij hechten hier veel belang aan en wij hebben alle begrip voor de zorg van uw Parlement om deze kwestie geregeld te willen zien. De Raad stemt ermee in om een duidelijke verklaring over dit onderwerp aan te nemen en wij hopen dat we deze kwestie inzake de voorrechten en immuniteiten in de nabije toekomst kunnen regelen. 
Margot Wallström,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn oprechte dank uitspreken voor de inspanningen die de rapporteur, de heer Gargani, en het Luxemburgse voorzitterschap hebben geleverd om in verband met het Statuut van de leden een oplossing te vinden die voor alle partijen aanvaardbaar zou zijn. De Commissie heeft haar mening gegeven over het oorspronkelijke voorstel voor een statuut in juni 2003. Haar oordeel was positief en zij plaatste twee algemene opmerkingen. In de eerste plaats wezen wij erop dat de bepalingen in het ontwerpstatuut die betrekking hebben op de voorrechten en immuniteiten van de leden en die onder het primaire recht vallen, in een akte op basis van artikel 190 van het EG-Verdrag niet konden worden gewijzigd. In dit nieuwe ontwerp zijn deze bepalingen geschrapt.
Onze tweede opmerking betrof de financiële implicaties van het statuut en ook aan deze zorgen is tegemoetgekomen. We hebben al eens een akkoord onder handbereik gehad, om vervolgens toch in het zicht van de haven te stranden. Ik hoop van harte dat het statuut deze keer eindelijk zal worden goedgekeurd. 
Maria Berger,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik moet toegeven dat het nog maar enkele weken geleden is dat ik niet meer geloofde dat ooit het moment zou komen waarop we een besluit nemen over de goedkeuring van het statuut van de leden, maar vandaag zijn we dat punt heel dicht genaderd. Deze onverwachte wending is vooral te danken aan het Luxemburgse voorzitterschap, al kan ik me voorstellen dat het voorzitterschap meer waarde had gehecht aan een succes op andere gebieden.
Ik wil ook de Voorzitter van het Parlement en de voorzitter van de Commissie juridische zaken bedanken voor hun inzet in deze kwestie. Nu wij de goedkeuring van het statuut zo dicht zijn genaderd, wil ik mijn dank betuigen aan onze voormalige collega en rapporteur Willy Rothley voor zijn werk aan het statuut – de Raadsvoorzitter wees al op de rol die hij heeft gespeeld. Ik hoop in zijn geest te handelen als ik herinner aan drie fundamentele aspecten die ons er steeds toe hebben gebracht voor een gezamenlijk statuut te pleiten.
Al sinds de invoering van rechtstreekse verkiezingen voor het Europees Parlement in 1979 en de stapsgewijze verbetering van zijn rechten en bevoegdheden als medewetgever van de Unie en als begrotingsinstantie is het volstrekt misplaatst en een schande dat de rechten van de leden zijn onderworpen aan nationaal recht en dat wij aan de leiband lopen van de nationale parlementen. Zoals bekend heeft dit ertoe geleid dat de leden van het Parlement thans aan 25 verschillende nationale regelingen zijn onderworpen. Met het oog op het beginsel dat alle afgevaardigden van dit Huis gelijkwaardig zijn, is dat een bespottelijke gang van zaken.
De interne regelingen – zoals de verhoging van lage basissalarissen – zijn niet geheel onterecht bekritiseerd. Zo zijn er minstens drie goede redenen om te stellen dat elk ledenstatuut beter is dan geen ledenstatuut. Het statuut dat na lang getouwtrek tussen de Raad en het Parlement uit de bus is gekomen, is zeker meer dan dat. Het is de som van een evenwichtig en verantwoord voorstel waarmee de genoemde fundamentele problemen worden opgelost. Daarom moeten we op de koop toenemen dat we te maken hebben met lange overgangstermijnen voordat het uniforme systeem een feit is.
Een aantal regelingen had ik, net als veel andere afgevaardigden, graag anders gezien. Zo gaat mijn voorkeur uit naar een hoger bruto basissalaris en een eigen pensioenbijdrage. Het is evenwel duidelijk dat dit niet de plaats, noch de gelegenheid is om een groot aantal uiteenlopende, individuele en tegenstrijdige varianten te introduceren. Als we een statuut willen hebben, zullen we het hiermee moeten doen en daarom zal mijn fractie morgen vóór het statuut stemmen. Wel hebben we een probleem met overweging 12, waarmee we ook al in de Commissie juridische zaken niet konden instemmen. We hebben verzocht om een gescheiden stemming, waarbij mijn fractie tegen overweging 12 zal stemmen. We willen echter niet dat het statuut op het allerlaatste moment schipbreuk loopt op een kwestie betreffende een actueel probleem dat evenwel zonder juridisch belang is.
We hebben ook een bezwaar tegen de wijziging die in de Commissie juridische zaken is aangebracht betreffende artikel 23, behelzende dat het Europees Parlement als Europese instelling de uitbetalingen niet alleen in euro kan verrichten maar ook in de munteenheden van de lidstaten die de euro niet als munt hebben. Ik vind het ongepast dat een instelling als het Europees Parlement betalingen verricht anders dan in euro. Bovendien levert dat veel administratieve rompslomp op voor dit Huis. Wij zullen daarom niet instemmen met deze toevoeging, waarin oorspronkelijk niet was voorzien.
Ik wil nogmaals iedereen die een bijdrage heeft geleverd heel hartelijk bedanken. Eerlijkheidshalve wijs ik erop dat we het besluit waar we morgen over stemmen nog willen voorzien van enkele aanvullingen. Het gaat daarbij met name om onze wens een statuut voor assistenten in het leven te roepen. Het is niet meer dan eerlijk en terecht om, nu de afgevaardigden van dit Huis eindelijk een gemeenschappelijke regeling krijgen, ook de rechtssituatie van onze medewerkers van een nieuwe basis te voorzien. Al is een vaste koppeling niet aan de orde, als Parlement moeten we al het mogelijke doen om ook onze medewerkers een faire regeling aan te bieden.
Diana Wallis,
   Mijnheer de Voorzitter, we hebben hem bijna: het Statuut van de leden dat ons zo lang is ontglipt. Een betere kans dan deze hebben we waarschijnlijk nog nooit gehad en namens de ALDE-Fractie wil ik het Luxemburgse voorzitterschap en u danken dat u ons dit punt hebt helpen bereiken.
Natuurlijk, het is een compromis, maar het is een belangrijk compromis en wel om twee redenen: gelijke betaling voor gelijke werkzaamheden – en dat betekent een gelijke, eerlijke behandeling voor al onze collega’s. Dit is uiteraard een interne aangelegenheid, maar het is toch een kleine stap voorwaarts voor Europa. De tweede en misschien wel belangrijker reden is dat dit compromis onze burgers en onszelf eindelijk een transparant stelsel voor onkostenvergoedingen oplevert dat gebaseerd is op de werkelijke kosten. We zullen onze zaken op orde brengen en een bron van constante kritiek vanuit de samenleving wegnemen. Dit is een grotere stap voor Europa en voor het Europees Parlement, omdat hij de volwassenheid daarvan bevestigt.
De ALDE-Fractie zal uit principe tegen alle amendementen stemmen, met inbegrip van overweging 12. Dat is niet omdat wij de waarde van bepaalde amendementen niet zouden erkennen. Natuurlijk willen we een beter talenregime in dit Parlement; natuurlijk willen we een statuut voor de medewerkers; natuurlijk willen we dat de pensioenuitkeringen goed geregeld zijn; natuurlijk willen we dat het Statuut eerder van kracht wordt. Maar wat we het allermeest willen, is een Statuut van de leden en met elk amendement riskeren we verstoring van het broze evenwicht in dit Parlement en tussen het Parlement en de Raad. Als het misgaat, laat het dan de schuld van de Raad zijn, niet van het Parlement. Ieder amendement zou in deze situatie fataal kunnen zijn. Dit Parlement moet morgen zijn daadwerkelijke volwassenheid en zelfbeheersing tonen, stemmen voor wat essentieel is en zorgen dat het Statuut van de leden van het Europees Parlement er komt. 
Monica Frassoni,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wil het Luxemburgs voorzitterschap en uzelf bedanken voor het bereiken van dit resultaat vandaag. Toen het debat over het Statuut voor de leden begon, werden er nog uitermate nobele woorden gebruikt: de mensen hadden het over immuniteit, status, en het zou gaan om een middel om het bestaan van een supranationaal parlement dat rechtstreeks gekozen wordt door het Europese volk te onderstrepen.
Maar toen ging alles fout: het is een debat over geld en diverse triviale zaken geworden, dat verder is gecompliceerd vanwege diverse uitzonderingen voor de lidstaten, zodat de waarde van dit Statuut voor Europa deels teniet is gedaan en het nu bijna uitsluitend op geldzaken gebaseerd is. Ook als we nu tegen overweging 12 stemmen, wil ik dat het voorzitterschap zich realiseert dat het geenszins deze overweging is die het Statuut minder Europees maakt. Het zijn al degenen die zich ermee hebben bemoeid, vooral met betrekking tot de fiscale regeling, die de werkelijk Europese strekking van het Statuut om zeep hebben geholpen.
Dat gezegd hebbende, zal mijn fractie morgen gelijkelijk verdeeld worden tussen hen die zich van stemming onthouden en hen die vóór zullen stemmen, omdat dit Statuut een aantal elementen bevat waarmee wij ernstige problemen hebben, en dan denk ik met name aan het onderwerp van de pensioenen. Wij zijn van mening dat wij gewone burgers als iedereen zijn, en dat het daarom geheel terecht is dat, wanneer iemand recht heeft op een pensioen, die persoon ook op een bepaalde manier moet bijdragen en deelnemen aan de financiering van het betreffende fonds. Dat is de reden waarom een aantal van onze leden zich inzake deze kwestie van stemming zullen onthouden en vervolgens vóór ons amendement zullen stemmen.
Aan de andere kant wil ik de nadruk leggen op het feit dat wij sterk voorstander zijn van dit Statuut. Ook wij begrijpen maar al te goed dat het een situatie van nu of nooit is.
De laatste opmerking die ik wil maken gaat over het feit dat de zaak de afgelopen jaren ingewikkelder en veel moeilijker is gemaakt, en niet alleen door toedoen van de Luxemburgse regering, maar ook door toedoen van de Raad in zijn geheel. De Raad heeft namelijk een nieuw concept aangenomen dat ik maar even "uitgebreide instemming" zal noemen en waarbij de mensen niet zijn beperkt tot het zeggen van ja of nee. Wij hopen dat in de toekomst ook wij in het Europees Parlement gebruik zullen kunnen maken van deze uitgebreide instemmingsprocedure. 
Helmuth Markov,
   .  Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijn fractie is het er over eens dat er een statuut van de leden moet komen. Over de concrete uitwerking van de afzonderlijke aspecten zijn alle fracties, inclusief de onze, intern zeer verdeeld. Mijn fractie zal dan ook geen uniform stemgedrag vertonen.
Wij hebben er steeds op aangedrongen – en via amendementen op het verslag-Rothley onderstreept – dat de vergoeding van onkosten voor reizen op basis van werkelijke kosten dient te geschieden, dit met het oog op transparantie, dat het allerbelangrijkste beginsel is. Een vergoeding die hoger is dan de werkelijk gemaakte kosten is onaanvaardbaar. Het is overigens al mogelijk om het overschot van uitbetaalde reiskosten terug te betalen. De Duitse afgevaardigden bijvoorbeeld hanteren een gedragscode waarin dit is afgesproken.
Wat het pensioenfonds betreft lopen bij ons de meningen uiteen over de hoogte van het aandeel in de bijdragen van de afgevaardigden ten opzichte van het aandeel van het Parlement. In ieder geval ondersteunen wij het grondbeginsel dat behelst dat de afgevaardigden – net als andere burgers – sociale premies moeten betalen en een bijdrage moeten leveren ter financiering van het pensioenfonds – zelfs als we weten dat het niet gaat om een solidair pensioenstelsel, maar om een pensioenfonds.
Hetzelfde geldt voor de bijdrage aan de ongevallenverzekering. We dienen in ons debat steeds voor ogen te houden dat ook de afgevaardigden een bijdrage moeten leveren, omdat de belastingbetalers ons salaris financieren. Wij spreken ons unaniem uit voor het beginsels van gelijk loon voor gelijke arbeid. Inkomensverschillen van tot 11 000 Euro tussen afgevaardigden uit verschillende landen zijn onaanvaardbaar. Daarom is het terecht dat er een uniform salaris is ingevoerd. Over de hoogte daarvan valt natuurlijk prima te twisten. Voorts is het vanzelfsprekend dat afgevaardigden die een uniform salaris verdienen, ook aan een uniforme belasting worden onderworpen, te weten volgens Europees belastingrecht.
Mochten de lidstaten daarnaast willen overgaan op een heffing betreffende het verschil tussen het Europees en nationaal belastingtarief, dan is dat hun goed recht, al moet wel worden voorkomen dat er dubbel belasting wordt betaald. 
Hélène Goudin,
   Mijnheer de Voorzitter, de Zweedse partij Junilistan vindt dat de leden van het Europees Parlement hun salaris van de respectieve nationale parlementen moeten krijgen en dat ze een uniforme vergoeding van het Europees Parlement moeten krijgen. Het subsidiariteitsbeginsel moet als leidraad dienen. Het is aan de afzonderlijke lidstaat om te bepalen welke salarissen de Parlementsleden uit dit land krijgen. De nationale salarissen voor de leden van het Europees Parlement zijn aangepast aan de feitelijke salarissen en kosten in de afzonderlijke lidstaat. De leden moeten hun salaris van hun land van herkomst krijgen en in dat land ook belasting betalen. Wij vinden principieel dat de EU geen salarissen moet vaststellen voor de gekozen parlementsleden van de afzonderlijke lidstaten.
Het zou oneerlijk zijn als een lid van het Europees Parlement in een lagelonenland een salaris krijgt dat meerdere malen hoger is dan dat van personen die een vergelijkbare of hogere post hebben in het land van herkomst. Een gemeenschappelijk statuut van de leden van het Europees Parlement zou bijvoorbeeld tot gevolg kunnen hebben dat EP-leden uit een bepaald land een salaris krijgen dat verscheidene malen hoger is dan dat van het staatshoofd of de regeringsleider van hun eigen land. Het is belangrijk dat de leden van het Europees Parlement door de kiezers in hun eigen land niet worden beschouwd als een geprivilegieerde elite, maar dat de situatie op salarisgebied min of meer overeenkomt met de nationale situatie voor vergelijkbare posities.
Het huidige systeem van reiskostenvergoedingen, waarin niet wordt gelet op de feitelijke kosten en dat gebaseerd is op standaardbetalingen, is naar onze opvatting zeer oneerlijk. De leden moeten alleen een vergoeding krijgen van de werkelijke kosten in verband met reizen. Het systeem van reiskostenvergoedingen kan worden hervormd zonder dat er een gemeenschappelijk statuut van de leden wordt aangenomen. Junilistan heeft om de aangegeven redenen besloten om tegen het voorstel te stemmen.
Ter afsluiting wil ik erop wijzen dat de leden van het Parlement in het statuut worden aangeduid als leden of “députés”. Het komt dan ook merkwaardig over dat men zichzelf in bepaalde landen aanduidt als ”honourable” oftewel achtenswaardig. Dergelijke ouderwetse uitdrukkingen horen in een democratische EU niet thuis.
Umberto Pirilli,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zal mij niet houden aan de toespraak die ik had voorbereid en daarvoor verontschuldig ik mij, maar de toespraak van de heer Schmit heeft mij ertoe gedwongen het onderwerp van mijn toespraak te veranderen.
Ik vind de uitspraak “hetzelfde werk, hetzelfde loon” volslagen belachelijk. Dat zeg ik als advocaat, als juridisch deskundige: het is ondenkbaar dat een afgevaardigde zichzelf zou zien als een werknemer die een loon ontvangt. De afgevaardigde krijgt een vergoeding en dus een gevoel van waardigheid, en het is die waardigheid die wij willen teruggeven aan het Parlement. Wij zijn als eersten verplicht de regels van het Parlement na te leven, en daarbij gaat het naast de geschreven en soms overtreden regels, ook om gedragsregels.
Bij deze regels dient het Europese recht de gelijkheid te garanderen. Ik wil de heer Schmit vragen of er een gelijkheidsbeginsel is waaruit volgt dat een vijfsterrenhotel in een van de nieuwe lidstaten het equivalent van 40 euro kost, zoals wij twee weken geleden in Krakau, Polen, hebben ervaren, terwijl een hotel van dezelfde categorie het equivalent van 500 of 700 euro kost in Rome, Parijs of iedere andere Europese hoofdstad. Terwijl je voor 10 euro uit eten kunt in een restaurant in een van de landen van het Oosten, zal dit in een restaurant van dezelfde kwaliteit in Italië, Duitsland of Frankrijk 70, 80 of 100 euro kosten. Momenteel spelen we een rol waarbij we ons er volledig van bewust zijn dat we op zijn zachtst gezegd hypocriet zijn. Vanuit juridisch oogpunt is dit mijns inziens onaanvaardbaar, deels omdat de interpretatie die wij gaan geven – en ik heb het alleen over de artikelen 9 en 10, mijnheer de Voorzitter – erop neerkomt dat de leden recht hebben op een eerlijke vergoeding, die voldoende is voor hen om onafhankelijk in hun onderhoud te voorzien.
Maar wat is eerlijkheid en onafhankelijkheid voor een afgevaardigde? Onafhankelijkheid in welk opzicht, wanneer, in artikel 10, de waardigheid van een afgevaardigde wordt vastgesteld op 38,5 procent van het basissalaris van een rechter bij het Hof van Justitie? Ik wil verzoeken om deze vermelding achterwege te laten; de bezoldiging moet nog steeds worden vastgelegd, maar niet door die te verbinden aan de bezoldiging van een ambtenaar. De waardigheid van een afgevaardigde heeft zijn oorsprong in zijn directe verkiezing door het volk. Gekozen worden door een Italiaans electoraat van 15 miljoen kiezers, zoals bij mij het geval was, is niet hetzelfde als lid worden aan de hand van een geordende lijst, die wordt opgesteld door de partijen in een ander land waar een persoon geen onkosten ...
Hans-Peter Martin (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zonder twijfel zijn we getuige van een historisch moment in de geschiedenis van dit Huis, want dit debat en deze stemming zijn strikt genomen onwettig. De inhoud van het statuut komt neer op een pakket aan privileges die de democratie ondermijnt. Ik voorspel dat wat u, waarde collega’s, in overweldigende meerderheid vandaag hebt verwezenlijkt en ongetwijfeld morgen zult voltooien, de geschiedenis zal ingaan als de laatste nagel aan de doodskist van de Europese Unie. Het resultaat daarvan is een volksvertegenwoordiging die hoog in haar ivoren toren zetelt en waarin vele afgevaardigden zich buigen over de grote vraagstukken van Europa, zoals privileges op het gebied van eten en zo meer.
Zes jaar geleden belandde ik als overtuigde aanhanger van de EU in het Parlement, als vooraanstaand kandidaat van de partij die de Voorzitter heeft geleverd die deze vergadering leidt en dit alles laat gebeuren. Ik geloofde dat het ons zou lukken niet in de val te lopen van de globalisering en de Europese droom zouden verwezenlijken. In plaats daarvan heb ik de afgelopen zes jaar moeten meemaken hoe stap na stap, door fout op fout te stapelen en door invoering van het ene na het andere privilegepakket de Europese val werd gezet. Het is tragisch.
Niettemin blijf ik ervan overtuigd dat het mogelijk is om op Europees niveau een echte, serieuze democratie te verwezenlijken, maar dan niet op deze manier! Dat de meerderheid van dit Huis het verwijt treft blind te zijn, is echter een belediging voor de blinden. Mijn grootvader was blind, maar behept met uitstekende voelhoorns en hij wist heel goed wat er speelde. Dat kan je van de meeste afgevaardigden hier niet zeggen.
Leve een oprecht, democratisch parlement dat dicht bij de burgers staat en volkeren met elkaar verbindt! Daarvan is hier echter geen sprake – dit Parlement is een kolonie van de bevoorrechten. 
Luigi Cocilovo (ALDE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in het tijdsbestek van een minuut kunnen slechts een paar korte boodschappen worden overgebracht. Mijn eerste boodschap is zonder meer een boodschap van dankbaarheid aan het huidige voorzitterschap van de Raad voor het feit dat het heeft geholpen om dit debat terug op de agenda te krijgen.
Een nog sterkere boodschap van dankbaarheid gaat uit naar dit Parlement. Deze boodschap zult u mij toestaan, want door middel van deze erkenning van de duidelijke rol van de leden van het Europees Parlement wordt een doelstelling bereikt die ik van groot belang acht: een bewijs van de vooruitgang die wij boeken in het proces van de politieke integratie van Europa. Dit Parlement heeft ook een aantal compromisbeoordelingen aanvaard waarvan ik niet zou willen dat ze werden genegeerd.
Men beroept zich op het beginsel van non-discriminatie, dat onschendbaar is. Dat is een van de redenen waarom ik met overtuiging vóór deze ideeën zal stemmen: het beginsel van non-discriminatie kan echter niet worden gehandhaafd, ook niet op basis van de vergelijking met leden van de nationale parlementen. Het is in mijn ogen onbevredigend om het feit dat de salaris- en vergoedingsregeling afwijkt van die van nationale parlementsleden als privilege te beschouwen, terwijl dit juist de enige voorwaarde is om te voorkomen dat een lid van het Europees Parlement een hiërarchisch ondergeschikte rol speelt ten opzichte van een lid van een nationaal parlement.
Hetzelfde geldt voor andere punten. Ik zal mijn bijdrage afsluiten door nog heel in het kort één punt te noemen, als u mij toestaat, mijnheer de Voorzitter. Wij bereiken nu eindelijk die doelstelling die aan al die valse debatten en al die provocaties inzake de kwestie van transparantie recht doet. Wij zullen deze doelstelling verwezenlijken. Wij zullen haar verwezenlijken wanneer wij eindelijk overgaan op een zogenaamd stelsel van “betaling van werkelijke kosten”, en zullen dan zien wat de gevolgen zijn voor de parlementaire begroting. 
Nicolas Schmit,
   . Mijnheer de Voorzitter, nog even kort: ik vind dat met dit statuut transparantie wordt bewerkstelligd. Dit statuut brengt verandering in een situatie waarvan ik niet kan zeggen of het een geprivilegieerde situatie was, zoals de heer Martin zojuist opmerkte, maar die in ieder geval in wezen onaanvaardbaar was. De vraag is namelijk of het normaal is dat de ene afgevaardigde zeven- of achthonderd euro verdient, terwijl de andere tien tot twaalf keer zoveel verdient, of zelfs nog meer. Is het normaal – in welk overheidsapparaat of welke dienst dan ook – dat er vergoedingen worden uitgekeerd waarbij de transparantie volledig zoek is?
Ik denk dan ook dat de burgers begrip hebben voor de transparantie die dit statuut met zich meebrengt, omdat de burgers niet begrijpen, waarom iemand een vergoeding voor zijn ticket ontvangt die tien keer zo hoog is als de aankoopprijs. Dat is iets wat de burgers niet begrijpen. Als wij dus verandering in deze situatie brengen, dan denk ik dat we al een belangrijke stap hebben gezet.
Persoonlijk wil ik graag duidelijk stellen dat ik niet wil dat dit statuut nu voor demagogische doeleinden wordt gebruikt. Het strekt het Parlement tot eer dat het dit statuut heeft goedgekeurd of het morgen zal aannemen. Ik vind dat wij het Parlement hiervoor moeten bedanken, voor de inspanningen van alle betrokkenen. 
Giuseppe Gargani (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, één korte opmerking. Ik ben tevreden over dit debat dat in praktisch alle opzichten een eerbetoon is aan het werk dat wij doen – hetgeen mij deugd doet – en dat betekenis heeft gegeven aan een belangrijke dag voor het Parlement, mits we tot een besluit komen.
Ik heb het genoegen het Voorzitterschap van het Parlement te bedanken voor de hulp die het heeft geboden, en ook de heer Schmit voor zijn toewijding aan het eerste deel van het Statuut, dat volgens een ander traject en een andere procedure moet worden goedgekeurd door de Raad. Ik wil hem ook bedanken voor zijn bereidheid om zelfs in de late uren van vanavond en morgen nog te trachten een compromis te vinden over overweging 12, die, mijnheer de Voorzitter, in mijn ogen nog steeds belangrijk is voor de rechtsgrondslag van het Statuut zelf. 
De Voorzitter.
   Ook ik wil, mede namens deze instelling, uiting geven aan mijn dankbaarheid jegens het Luxemburgs voorzitterschap. Het gaat hier om een heet hangijzer dat iedereen wil doorspelen aan de volgende persoon in de hoop dat hij het niet te lang hoeft vast te houden.
Het Luxemburgs voorzitterschap heeft de moed gehad om het probleem onder ogen te zien en om er veel tijd, energie en denkwerk aan te wijden, zich bewust van het feit dat dit een compromis is dat niemand geheel tevreden zal stellen, maar dat zonder twijfel een eind zal maken aan een reeds lang bestaande situatie die, zoals de minister gezegd heeft, onaanvaardbaar was.
Het Parlement zal in ieder geval zijn besluit morgen door middel van de stemming te kennen geven; ik wil slechts uiting geven aan de dankbaarheid die ik het Luxemburgs voorzitterschap persoonlijk verschuldigd ben. De stemming vindt morgen plaats en de geachte afgevaardigden zullen dan besluiten of zij de tekst van de rapporteur aanvaarden of verwerpen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Elisabeth Schroedter (Verts/ALE ).
   Een van de successen van het Luxemburgse voorzitterschap is dat het erin is geslaagd om een consensus over het statuut van de leden te bewerkstelligen. Dankzij het statuut van de leden kan er een einde worden gemaakt aan de talrijke schemergebieden en ontoegankelijke regelingen waarmee wij nu nog te maken hebben. Vanuit mijn optiek is het dus niet zinvol om dit compromis wederom af te wijzen. Europese voorschriften creëren meer transparantie voor de burgers dan 25 of 27 nationale regelingen en talrijke verschillende geoorloofde en ongeoorloofde compensatiemechanismen. Ik besef dat ook dit compromis onoverzienbare tekortkomingen vertoont. De pensioenregeling (artikel 14) blijft een centraal probleem. Daarom dient er een fonds opgericht te worden waaraan de afgevaardigden ook een eigen bijdrage leveren. Helaas is ons amendement 1 op dit punt gesneuveld. Ik ben er echter van overtuigd dat het nog steeds mogelijk is om een oplossing buiten het statuut om te vinden. Ik zal mij sterk blijven maken voor een dergelijke regeling, die als aanvulling op het statuut beschouwd moet worden. Door het statuut van de leden is nu eindelijk ook de weg vrij voor een statuut van de medewerkers. Het Parlement dient de werkzaamheden daarvoor zo snel mogelijk en met een positief resultaat af te ronden.

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de opmerkingen over kwesties van politiek belang. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ). 
   –  Mijnheer de Voorzitter, tot mijn grote verbazing trof ik onlangs in een Britse krant het bericht aan dat er in het Verenigd Koninkrijk nog een paar honderd nazi-oorlogsmisdadigers vrij rondlopen. Het gaat onder anderen om 75 voormalige Auschwitz-kampbewakers die aan vervolging zijn ontkomen. Ik zou dit Huis eraan willen herinneren dat de verschrikkingen in de dodenfabriek Auschwitz-Birkenau die in alle andere concentratiekampen veruit overtroffen. Ik heb van dit feit met ontzetting kennis genomen, vooral omdat er van de 8000 kampbewakers slechts 700, nog geen 10 procent dus, ooit berecht zijn. De meeste van die berechtingen hebben in Polen plaatsgevonden.
Ik zou de leden van dit Huis, de Britse regering en eenieder die zichzelf als een gewetensvol mens beschouwt willen oproepen de herinnering aan de misdaden die zijn begaan levend te houden. We mogen de slachtoffers niet in de steek laten en nooit de kant van de daders kiezen. Het is een volstrekt verwerpelijke zaak en een schending van de waardigheid van het Europese volk dat in een van de lidstaten van de EU coulance en clementie getoond wordt voor mensen die zich in Auschwitz-Birkenau aan moord schuldig gemaakt hebben. Ik zou de Voorzitter van het Parlement dan ook willen verzoeken zo snel mogelijk actie te ondernemen om ervoor te zorgen dat de Britse regering ter verantwoording wordt geroepen in deze zaak. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil graag nog een keer terugkomen op mijn laatste betoog in de plenaire zitting in Straatsburg over de kwestie van de subsidies voor het vervoer van levende runderen. De uitvoerrestituties voor de transporten van levende runderen zijn en blijven een schandaal. Die restituties zijn met name een schandaal omdat het merendeel van deze subsidies niet alleen aan de landbouwindustrie, maar ook aan de tussenhandel en de groothandel ten goede komt. Dat betekent dat juist de kleine en middelgrote landbouwbedrijven nauwelijks of slechts minimaal van deze subsidies profiteren.
Dit ligt echter ook aan ons. Wij kunnen namelijk zelf ook een aantal wijzigingen bewerkstelligen. Ik wil erop wijzen dat het al volstaat om veranderingen in de kostenstructuur aan te brengen teneinde in bepaalde sectoren ongewenste prakrijken te minimaliseren c.q. helemaal te beëindigen. Ik zou u willen verzoeken om dat ook bij de discussie over de richtlijn voor de vervoersinfrastructuur in overweging te nemen. Op dit punt hebben wij namelijk de mogelijkheid om via een wetgevingsprocedure een oplossing te creëren.
Ik zou de Commissie en de Raad van ministers nogmaals willen verzoeken een hervorming van dit systeem in gang te zetten om enerzijds het dierenleed te beëindigen en anderzijds de kleine en middelgrote landbouwbedrijven te ondersteunen. 
Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
De Voorzitter.
   – Helaas is er momenteel geen vertolking in de taal waarin u hebt gesproken en uw bijdrage is daarom niet vertaald. 
Bairbre de Brún (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als Ierse spreker ben ik verheugd over het besluit de Ierse taal de status toe te kennen van officiële werktaal van de Europese Unie. Mijn gelukwensen en oprechte dank aan al diegenen die betrokken zijn geweest bij de campagne om het Iers de status van officiële werktaal van de EU toe te kennen. Ik verzoek de Voorzitter van het Parlement onze tevredenheid over deze kwestie over te brengen aan de Raad. Tevens zou ik willen vragen tussen nu en 1 januari 2007 alles te doen wat mogelijk is om te voldoen aan de behoeften die deze nieuwe status met zich meebrengt en ervoor te zorgen dat het Europees Parlement en de andere EU-instellingen de geëigende diensten in het Iers kunnen aanbieden. 
Urszula Krupa (IND/DEM )
    –  Ik wil hier in dit Huis protest aantekenen tegen de laster waarvan Poolse burgers en Polen als land het slachtoffer zijn. Polen kan als een schoolvoorbeeld van een multiculturele samenleving gelden, gelet op het grote aantal nationale minderheden dat binnen de landsgrenzen woont.
In het laatste verslag van de Europese Commissie over racisme en onverdraagzaamheid wordt Polen van antisemitische daden en feitelijke discriminatie van Roma beschuldigd. Nationalistische bewegingen worden erin onder vuur genomen, en er wordt in het bijzonder gewezen op Radio Maryja, terwijl dat radiostation toch probeert objectief en waarheidsgetrouw over de ontwikkelingen in de wereld te berichten.
Voor antisemitisme is nooit plaats geweest in de christelijke levensopvatting van de Polen; het zijn de nazi-Duitsers en de totalitaire Russische regimes die miljoenen mensen fysiek en moreel te gronde hebben gericht. Vanaf het moment waarop Polen zijn onafhankelijkheid terugkreeg, is echter steeds weer geprobeerd de Polen voor dit kwaad de schuld in de schoenen te schuiven.
Zelfs de joodse diaspora in Polen heeft bezwaar gemaakt tegen de beschuldigingen van antisemitisme in het verslag, dat, opmerkelijk genoeg, geen verwijzing bevat naar de anti-Poolse gevoelens die regelmatig geuit worden, met name in media die in buitenlandse handen zijn.
Wij eisen daarom dat het verslag wordt gecorrigeerd en dat deze beledigingen worden ingetrokken. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb nog iets te zeggen over het vorige onderwerp.
17 Juni 2005 zal de Europese geschiedenis ingaan als een dag van mislukking. Nadat het Europees Parlement een duidelijk signaal had gegeven door met een ruime meerderheid het verslag-Böge over de financiële vooruitzichten aan te nemen, werd door ons reikhalzend uitgekeken naar het resultaat van de Top, hopend op een goede afloop. Het heeft niet zo mogen zijn. Een vijfde van de EU van 25 keerde ons egoïstisch de rug toe en weer kreeg het uitgebreide Europa een klap in het gezicht. Aan de armere EU van 10 heeft het niet gelegen; zij waren zelfs bereid een voor hen ongunstig compromis te aanvaarden, als er maar een overeenkomst werd bereikt.
De mislukte referenda over het Grondwetsverdrag en het begrotingsfiasco op de bijeenkomst van juni duiden er helaas op dat we begonnen zijn met het optrekken van een nieuwe muur tussen de oude en de nieuwe leden van de Unie. Het woord “burger” ligt ons, politici, op de lippen bestorven, maar daden ho maar. Laten we niet vergeten dat de Chinese trein zich met astronomische snelheid in Europa boort, terwijl wij op de rem trappen en de Europese trein zelfs op niet minder dan drie punten hebben laten omleiden. Als we niet snel nieuw leven blazen in de Unie, zullen wij de mislukte strategie van Lissabon moeten omdopen in de “Europese tragedie”. 
Kartika Tamara Liotard (GUE/NGL ).
   – Voorzitter, in Noord-Limburg in Nederland worden de milieunormen al fors overschreden, o.a. door de ligging en de grote verkeerswegendichtheid. Door de combinatie van de snelwegen A74 en A73 ontstaat er een nog slechtere situatie. De A74 zal veel extra vrachtwagens aantrekken en die vrachtwagens zijn grote vervuilers. De overheid neemt met de keuze voor het plateautracé van de A74 de milieunormen van Nederland en Europa niet serieus. De hoeveelheid fijn stof gaat dramatisch toenemen. Hoe is het mogelijk dat we deze weg blijven volgen? Onlangs constateerden we dat ook Europa op deze manier niet meer aan de Kyoto-normen zal voldoen. Dit tracé van de A74 is een snelweg naar de hel. Als we in Kyoto willen uitkomen, moeten we precies de andere kant op. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0188/2005) van Michael Cashman, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (COM(2004)0391 – C6-0080/2004 – 2004/0127(COD)). 
Nicolas Schmit,
   . Mijnheer de Voorzitter, twee of drie weken geleden hebben wij het twintigjarig bestaan van het Akkoord van Schengen gevierd. Dit akkoord zorgde voor een nieuwe dimensie en opende nieuwe perspectieven voor Europa. De ontwerpverordening waarover wij vanavond spreken, en waarover in eerste lezing overeenstemming tussen het Europees Parlement en de Raad zal worden bereikt, is mijns inziens een positief signaal, twintig jaar na het afsluiten van de Schengen-overeenkomst.
In dit opzicht hebben wij een doelstelling verwezenlijkt, een doelstelling die de Europese Raad van Thessaloniki op 19 en 20 juni 2004 ons had gesteld. Het komt erop neer dat wij deze doelstelling in een betrekkelijke recordtijd hebben bereikt, want met de herziening die in het kader van deze verordening wordt doorgevoerd, wordt beoogd om enerzijds de achterhaalde bepalingen van het Gemeenschappelijk Handboek in te trekken, en anderzijds om bepaalde andere bepalingen verder uit te werken en te verduidelijken, op basis van een analyse van de problemen die dagelijks in de praktijk aan de buiten- of binnengrenzen van de Unie worden ondervonden.
De ontwerpverordening gaat echter verder dan louter een herziening, aangezien er een echte communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen wordt opgesteld, die niet alleen betrekking heeft op de buitengrenzen, maar ook, zoals ik al heb gezegd, op de binnengrenzen, aangezien deze twee onderdelen elkaar ontegenzeglijk aanvullen. Bovendien wordt met deze ontwerpverordening het probleem van de onduidelijke rechtsgrondslag van het handboek opgelost, doordat er een echt juridisch instrument wordt ingesteld, dat alle grondbeginselen en regels op het gebied van grenzen omvat.
In het onderdeel “binnengrenzen” worden de bepalingen van de Schengen-overeenkomst overgenomen betreffende de afschaffing van de controles van personen aan de binnengrenzen, en betreffende de procedures om tijdelijk opnieuw grenstoezicht aan de binnengrenzen in te voeren in geval van bedreiging van de openbare orde of de binnenlandse veiligheid van een lidstaat. Door deze ontwerpverordening worden deze bepalingen afgestemd op het communautair institutioneel kader.
Wat de buitengrenzen betreft, zijn de grondbeginselen inzake de controle van deze grenzen, die in de Schengen-overeenkomst en in bepaalde gedeelten van het Gemeenschappelijk Handboek staan, in hoofdzaak overgenomen. De praktische regels voor de uitvoering van deze controle staan in de bijlagen, en zijn, evenals de kernbepalingen van de tekst, merendeels aan de medebeslissingsprocedure onderworpen.
Op 2 juli 2004 is onder Nederlands voorzitterschap een aanvang gemaakt met de werkzaamheden met betrekking tot de communautaire code en gedurende de hele periode van het Luxemburgse voorzitterschap is hieraan intensief verder gewerkt. Tijdens de bijeenkomst van het Coreper op 1 juni is algemene overeenstemming over de tekst van de code bereikt en op 13 juni heeft de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken de compromisamendementen unaniem goedgekeurd. De communautaire code is het eerste instrument op het gebied van asiel, immigratie, visa en grenzen dat onder de medebeslissingsprocedure met het Parlement valt. Het is dan ook uiterst belangrijk dat deze code in eerste lezing wordt aangenomen, zodat enerzijds een vertrouwensrelatie tussen het Europees Parlement en de Raad wordt opgebouwd, en anderzijds een precedent wordt gesteld, teneinde toekomstige werkzaamheden aan dossiers die in het kader van de medebeslissing worden onderzocht, doeltreffender te maken. Aanneming in eerste lezing toont eveneens aan, dat medebeslissing absoluut geen belemmering voor een snelle voortgang is. Het is juist een middel om deze voortgang sneller en doeltreffender en, vooral, in een meer democratische context te laten verlopen.
Het voorzitterschap wil het Parlement en met name de rapporteur, de heer Cashman, graag bedanken voor de samenwerking met het voorzitterschap en met de Raad, die in een sfeer van openheid en transparantie, maar ook van wederzijds vertrouwen verliep. Dankzij deze samenwerking konden er compromissen worden opgesteld, waarmee de drie instellingen nu kunnen instemmen. Het is namelijk te danken aan de amendementen die het Parlement heeft ingediend, dat de code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen meer transparantie en een betere bescherming van de burgers van de Europese Unie en van derde landen waarborgt.
Er is vandaag veel over crisis gesproken, over de crisis waarin de Europese Unie verkeert. Het is inderdaad waar, dat wij aanzienlijke, zelfs enorme problemen hebben. Ik denk echter dat de rechtshandeling waarvan wij vanavond de aanneming in eerste lezing voorbereiden en die morgen zal worden aangenomen, laat zien dat de Europese Unie in staat is besluiten te nemen en vooruitgang te boeken in het belang van de burgers, en bovenal, zoals ik al heb gezegd, op een democratische wijze, met de steun van het Parlement. Ik denk dat dát belangrijk is, omdat op een gebied dat in de allereerste plaats de burgers aangaat, de medebeslissingsprocedure eindelijk haar plaats heeft gevonden, dankzij de huidige toepassing van het Verdrag van Amsterdam.
Het voorzitterschap wil eveneens de Commissie graag bedanken voor haar inspanningen en voor haar inbreng van waardevolle, technische kennis tijdens het gehele wetgevingsproces. Zonder deze kennis zou de code het levenslicht niet hebben aanschouwd. Ik vind het dus een geslaagde avond voor Europa. Wij maken ons op om een belangrijk document aan te nemen en namens het voorzitterschap bedank ik het Europees Parlement en de Commissie voor hun medewerking. 
Franco Frattini,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik kan vanavond met genoegen zeggen dat wij, zoals de heer Schmit zojuist al heeft gezegd, een werkelijk positief voorbeeld geven van institutionele samenwerking tussen het Parlement, de Raad en de Commissie, en dat wij dit doen door middel van een instrument, de medebeslissingsprocedure, dat hier vandaag voor het eerst op een belangrijke manier wordt toegepast op een onderwerp dat gevolgen heeft voor het dagelijks leven van de mensen.
De rapporteur heeft zonder twijfel buitengewoon werk verricht en hetzelfde moet gezegd worden van het voorzitterschap. Het Luxemburgs voorzitterschap heeft er terecht naar gestreefd – en de Commissie heeft dit streven altijd gesteund – om bij eerste lezing een evenwichtige voorziening in stemming te kunnen brengen in het Parlement.
Deze voorziening kent vele positieve punten, en het is moeilijk om deze in een paar minuten op te noemen: het eerste is het evenwicht dat is bereikt tussen de noodzaak om het beginsel van vrij verkeer van personen binnen de Unie te bevestigen en de even cruciale eis om te beschikken over effectieve controlemechanismen aan de buitengrenzen van de Europese Unie. Het andere belangrijke punt is dat er een aantal procedures die hun oorsprong vinden in het zuiver intergouvernementele terrein zijn aangepast aan de context van de Europese Unie.
Wij hebben een stap voorwaarts gezet. Ik doel op de herinvoering van interne grenscontroles om duidelijke politionele redenen en om praktische veiligheidsredenen. Het ging hier om een uiterst gevoelig onderwerp waarbij iedere verkeerde stap werkelijk contraproductief was geweest. Ik noem hier een positief punt voor de Commissie: de betrokkenheid en actieve deelname van de Commissie in het proces van herinvoering van de controles.
Dat is een ander, in mijn ogen belangrijk teken, dat de Europese Commissie een constante en – dit weet ik zeker en daar zal ik ook naar streven – constructieve bijdrage kan leveren aan een optimale toepassing van die verordening.
Ik wil afsluiten door te zeggen, mijnheer de Voorzitter, dat dit de tekenen zijn waar de Europese burger op wacht. Het zijn de tekenen van het geloof in een Europa, in een Europese Unie, die levend is en die vooruitgang kan blijven maken en tastbare resultaten kan behalen. Veiligheid en vrijheid zijn twee pijlers van de Europese Unie, en deze voorziening kent het juiste evenwicht. Ik durf dan ook te zeggen dat zij bij uitstek een voorbeeldfunctie kan vervullen. 
Michael Cashman (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, het was mij werkelijk een voorrecht om aan dit dossier te werken, in de eerste plaats omdat er, toen wij begonnen, tegen ons gezegd werd dat we dit werk niet zouden kunnen afronden onder het Oostenrijkse voorzitterschap, laat staan onder het Luxemburgse.
Het belang hiervan is onderstreept door de voorgaande sprekers. Het is voor het eerst dat het Parlement het medebeslissingsrecht heeft uitgeoefend op het gebied van asiel, immigratie en grenstoezicht. Het is uitermate belangrijk dat het Parlement dit dossier op een volwassen, verstandige en praktische manier behandeld heeft. Wensenlijstjes behoren tot het verleden. Natuurlijk hebben we niet alles bereikt wat wij in het Parlement wilden; zoals we weten is dat nu eenmaal wat een compromis inhoudt. Daarmee is niet gezegd dat een compromis iets verkeerds is, het is juist iets magnifieks. Het begrip “compromis” vormt de grondslag waarop het Europese project in de vroege jaren vijftig en in 1957 gebouwd is. Het vervult mij met trots dat wij vandaag wetgeving creëren. In dit Parlement praten we te veel en doen we te weinig wat we beloven, en in onze andere instellingen is dat al net zo. Vanavond creëren wij wetgeving en stellen wij veranderingen voor die daadwerkelijk van invloed zullen zijn op echte levens.
Zoals eerder gezegd is, kunnen wij allemaal, vooral als politici, een beslissend moment met woorden in een crisis veranderen. Maar wat bereiken we daarmee? We bevestigen daarmee in feite de redenering van eurosceptici en eurofoben dat dit Huis niets voorstelt en niets presteert. We kampen met problemen, maar problemen leiden tot een nieuw begin, een renaissance. Zonder een renaissance is er niets om de toekomst op te bouwen. Medebeslissing hoeft dus niet een traag proces te zijn, maar ze moet grondig gebeuren en gebaseerd zijn op een absoluut wederzijds respect voor elk van de partijen die bij de onderhandelingen betrokken zijn.
Hoe komt het dat we zoveel hebben bereikt? Doordat we als uitgangspunt hebben genomen dat we uitsluitend door samen te werken meer kunnen bereiken dan we ooit zouden kunnen bereiken door afzonderlijk te handelen.
Mijn co-rapporteurs verdienen dank. De opstelling van dit verslag is zonder een enkele wanklank verlopen; we waren gelijkwaardige rapporteurs, gelijkwaardige deelnemers en zonder hen had dit document niet voorgelegd kunnen worden.
Ik wil de heer Battilocchio bedanken voor het advies dat hij heeft opgesteld namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Belangrijker nog, ik wil de mensen bedanken die achter ons zitten – soms zichtbaar, soms onzichtbaar: onze medewerkers en onze adviseurs, zonder wie wij dit werk niet zouden kunnen doen. Deze mensen krijgen maar zo zelden een bedankje.
Maar goed, we hebben zoals ik al zei veel bereikt. We hebben de rol van het Parlement versterkt, vooral in de herinvoering van grenstoezicht aan de binnengrenzen. We hebben de rol van de Commissie versterkt, maar nogmaals, ik zou willen dat we meer hadden kunnen doen in verband met controle ter plaatse van de toepassing van het Schengen-acquis, wat niet mogelijk was. Ik had graag gezien dat we recht van beroep hadden gehad of dat het Europees Hof van Justitie op dit terrein jurisdictie had kunnen uitoefenen. Dat is niet gelukt, maar er is veel meer dat we wel voor elkaar hebben gekregen. Zo hebben we op het punt van non-discriminatie, in overeenstemming met artikel 13 van het Verdrag van Amsterdam, bereikt dat mensen die een tweedelijnscontrole ondergaan er recht op hebben dat die controles met waardigheid en zo nodig in een niet-publieke ruimte worden uitgevoerd. Wanneer iemand de toegang wordt geweigerd, zal duidelijker worden uitgelegd wat de weigeringsgronden zijn en heeft de betreffende persoon het recht een beroep in te stellen wanneer hij eenmaal is teruggekeerd naar het land van oorsprong. En als hij in het gelijk wordt gesteld, zal voor de nodige schadeloosstelling en voor correcties worden gezorgd overeenkomstig de nationale wetgeving. We hebben het beginsel van vrij verkeer voor EU-burgers en anderen met een verblijfsvergunning versterkt en ondersteund, een beginsel dat volgens een Eurobarometer-enquête als het allergrootste voordeel van het lidmaatschap van de Europese Unie werd beschouwd.
Omdat ze in het centrale deel van de tekst zijn opgenomen, zijn de bijlagen uiterst belangrijk als we deze verordening in de toekomst aannemen en herzien. De Commissie moet regelmatig verslagen opstellen over de tenuitvoerlegging van de verordening. Voorts, en dit is heel belangrijk, is er de verklaring van de Raad en het parlement over staatloze personen, die als volgt luidt: “Het Europees Parlement en de Raad verzoeken de Commissie om in het kader van de herziening van Verordening (EG) nr. 539/2001 met voorstellen te komen voor de afschaffing van de visumplicht voor houders van vreemdelingen- en “niet-onderdanen”-paspoorten die in een lidstaat willen verblijven.”
Ik ben trots op wat we gedaan hebben, ik ben trots op de samenwerking en ik ben nu benieuwd naar wat mijn co-rapporteurs te zeggen hebben. 
Alessandro Battilocchio (NI ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in mijn functie van rapporteur voor advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, wil ik allereerst de heer Cashman gelukwensen met het uitstekende werk dat hij heeft verricht en met zijn uitstekende voorstel. Zijn verslag omvat en vormt een aanvulling op een groot aantal opmerkingen die ik had opgenomen in het advies over dit belangrijke onderwerp dat ik namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking heb opgesteld.
Ik zou ook de politieke waarde willen onderstrepen van het in mijn ogen zeer positieve feit dat de leden van het Europees Parlement op dit terrein voor de eerste keer volgens de medebeslissingsprocedure te werk kunnen gaan. Onder de talrijke mogelijkheden die verloren zouden gaan als het ratificatieproces van de Europese Grondwet volgend op de nee-uitslag in Frankrijk en Nederland zou vastlopen, behoort ook de kans om voor de eerste keer een beleid inzake immigratie in te voeren dat door alle lidstaten gedeeld wordt.
In deze zaak heeft het Europees Parlement meerdere malen de noodzaak vastgesteld om de belangen van Europese burgers, immigranten, lidstaten en ontwikkelingslanden met elkaar in evenwicht te brengen. Een dergelijke balans is niet eenvoudig, en wij zullen ons moeten inspannen om een evenwicht te vinden tussen de behoefte aan veiligheid voor onze landen, die moet worden gehandhaafd en beschermd, en een beleid van openheid jegens mensen die op wettige wijze binnen onze grenzen komen op zoek naar betere leefomstandigheden.
Wij mogen eigenlijk niet vergeten dat wij, als Europese Unie, ook humanitaire plichten hebben. Het mag dan terecht zijn dat wij de nodige controles toepassen bij grensovergangen om de toevloed van mensen die een visa willen of asiel willen aanvragen te reguleren, maar dit betekent niet dat wij niet verplicht zijn een algemene houding van solidariteit en respect voor de mensenrechten te hanteren, met name wanneer sprake is van humanitaire crisissituaties, zoals recentelijk na de tsunami en in Darfur.
De burgers van derde landen moeten uitvoerig worden geïnformeerd over de immigratieregels en over de controlemethoden; de criteria om de toegang te weigeren moeten objectief en controleerbaar zijn, met het oogmerk een einde te maken aan onaangename gevallen van discriminatie die helaas tot op heden geregeld voorkomen. Strenge controles, gebaseerd op een duidelijk pakket regels en op respect voor de rechten van het individu: de communautaire actie op dit gevoelige terrein moet gegrondvest worden op de onlosmakelijke koppeling van deze twee elementen. Dit zal niet eenvoudig zijn, maar het is een uitdaging die het Europa van vandaag moet aanvaarden en overwinnen. 
Manuel Medina Ortega (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, mijn interventie vanmiddag is in zekere zin een incident. Wat ik ga zeggen heeft betrekking op het onderzoek naar de rechtsgrond voor dit voorstel voor een verordening. De rapporteur is op een bepaald moment tot de conclusie gekomen dat er een wijziging moest worden voorgesteld. In dit geval ging het om een uitzondering op artikel 22 van de overeenkomst voor de tenuitvoerlegging van het Schengen-akkoord. Hij heeft daarom de amendementen 85 en 70 ingediend. Overeenkomstig artikel 22 van voornoemde overeenkomst dienen vreemdelingen bij de bevoegde autoriteiten aan te geven dat ze het land binnengekomen zijn, ofwel op het moment dat ze aankomen, ofwel binnen een termijn van drie werkdagen volgend op binnenkomst. De lidstaten moeten vastleggen wat hiervoor precies de regels – voorwaarden en uitzonderingen – zijn.
De Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken hebben deze kwestie voorgelegd aan de Commissie juridische zaken, en deze is na enig onderzoek tot de slotsom geraakt dat dit wijzigingsvoorstel een wijziging van de rechtsgrond nodig zou maken. Artikel 62, lid 1, en artikel 62, lid 2, zouden niet meer volstaan. Er zou nu ook een verwijzing moeten worden gemaakt naar artikel 62, lid 3, aangezien deze bepaling van het Verdrag betrekking heeft op de voorwaarden waar ingezetenen uit derde landen aan moeten voldoen om maximaal drie maanden lang vrij te reizen binnen het grondgebied van de Unie.
Aldus luidde het advies van de Commissie juridische zaken. De rapporteur is later echter met de commissie over dit onderwerp tot een akkoord gekomen. Hij ziet daarom af van het amendement, reden waarom het niet nodig is de rechtsgrond te wijzigen. Hoe dit zij, we weten nu in ieder geval dat áls er in de toekomst een verwijzing wordt gemaakt naar het Schengen-akkoord, het niet volstaat de eerste twee leden van artikel 62 te noemen. Ook lid 3 van dit artikel moet genoemd worden. 
Stefano Zappalà,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het voorstel dat wij bespreken heeft als oogmerk een communautaire code vast te leggen inzake de regels die van toepassing zijn op het grensoverschrijdend verkeer van personen. Het voorstel past binnen de context van het Verdrag van Amsterdam, waaraan wij het te danken hebben dat het Schengen-acquis is opgenomen in het Europese kader.
Dit is de eerste echte mogelijkheid voor dit Parlement om dit onderwerp in zijn geheel te behandelen, rekening houdend met het feit dat het voorstel vanuit de raadplegingsprocedure is overgebracht naar de medebeslissingsprocedure als gevolg van het besluit dat is genomen door de Raad van Den Haag.
Dit complexe en omvangrijke voorstel dient twee voorname doelstellingen. De eerste betreft de consolidering van de geldende regels inzake de overschrijding van buitengrenzen, als vastgelegd in het Schengen-kader. De tweede betreft de verdere uitwerking van het onderwerp, met name in verband met de overschrijding van binnengrenzen.
Het voorstel valt uiteen in vier titels: de eerste bevat de algemene bepalingen; onder de tweede worden de overschrijding van buitengrenzen en de voorwaarden om toegang te krijgen tot de Schengen-zone geregeld; de derde betreft de binnengrenzen, en bevat een bevestiging van de afschaffing van alle grenscontroles maar stipuleert tevens in welke gevallen en volgens welke procedures dergelijke controles opnieuw kunnen worden ingevoerd; de vierde bevat de slotbepalingen.
Een groot deel van de amendementen die zijn ingediend door de rapporteur zijn gericht op het in taalkundig opzicht verhelderen van een aantal elementen van het voorstel van de Commissie. Dergelijke wijzigingen zijn bedoeld om de kwaliteit van de tekst te verbeteren en tegelijkertijd de artikelen duidelijker en eenvoudiger te maken. Dit alles zal een zeer gunstig effect hebben wanneer de code inzake de overschrijding van grenzen uiteindelijk van kracht wordt en een dagelijks referentiepunt wordt voor grensbewakers en de autoriteiten.
De rapporteur is voorbeeldig te werk gegaan en heeft nauw samengewerkt met alle schaduwrapporteurs en fracties, en is bovendien zelf gaan controleren hoe grensoverschrijdingen op dit moment in hun werk gaan. Dankzij deze permanente dialoog heeft de rapporteur alle verzoeken die hem zijn gedaan, weten te vervullen. Hij heeft bovendien deelgenomen aan de langdurige onderhandelingen met de Raad, samen met het Luxemburgs voorzitterschap, en het is daarom wenselijk het verslag nog tijdens het huidige voorzitterschap in stemming te brengen.
Het compromis dat is bereikt met de verschillende fracties, met goedkeuring van de Raad en de Commissie, is in stemming gebracht in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en unaniem goedgekeurd. Ik heb mij er vóór de stemming in de commissie persoonlijk van verzekerd dat het bureau van vice-voorzitter Frattini ook voor het verslag was, en ik heb dit bevestigd gezien door de zeer positieve kijk op elk afzonderlijk amendement dat is ingediend.
Juist vanwege deze algemene consensus, die tot stand is gebracht aan de hand van een complexe serie bilaterale en multilaterale compromissen, moeten er op dit moment geen wijzigingen worden aangebracht in het verslag, en het is dan ook het meest wenselijk om het in zijn geheel aan te nemen. Ik heb de ontwikkeling ervan gevolgd en ik heb met zekerheid kunnen vaststellen dat er geen probleem is, en daarom stel ik zelf als schaduwrapporteur voor om door middel van onze stemming onze volledige steun te geven aan de rapporteur, die ik vanuit de grond van mijn hart bedank voor het waardevolle werk dat hij heeft verricht. 
Inger Segelström,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Frattini, om te beginnen wil ik de heer Cashman en anderen bedanken voor dit constructieve verslag. Aangezien asiel, vluchtelingenbeleid en immigratie kwesties zijn waar wij in de parlementaire commissie veel aandacht aan besteden, was het nodig om eerst te zorgen voor regels voor een communautaire code en voor grensoverschrijdingen door personen. Dat we nu opnieuw controles kunnen uitvoeren en dat we samen de buitengrenzen scherper kunnen bewaken, maakt de grenzen van de EU veiliger. Criminelen, drugshandelaars en smokkelaars van vrouwen en kinderen voor de prostitutie krijgen het moeilijker om de grenzen vrij te overschrijden, terwijl anderen zich ondanks hun buitenlands uiterlijk nu welkom kunnen voelen.
Als we het verslag morgen aannemen, kunnen we aan de gang gaan met een van de grote taken van de parlementaire commissie, namelijk het asiel- en immigratiebeleid. We hebben zoveel gemeenschappelijke vragen over de manier waarop we in de EU de genoemde waarden moeten beschermen. We willen uiteraard een opener EU zien, maar dat vereist gemeenschappelijke oplossingen en respect voor landen, respect tussen landen en tussen mensen en groepen. Dit is de eerste stap. Nogmaals bedankt voor dit zeer goede verslag! 
Gérard Deprez,
   . Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn felicitaties richten tot de twee architecten van deze prestatie, en dat is geen beleefdheidsfrase. Ik zeg met nadruk “prestatie”, want hierdoor kon het akkoord worden bereikt dat ons vandaag wordt gepresenteerd, op basis van een uitstekend voorstel van de Commissie; ook dat wil ik graag benadrukken. Ik wil hiervoor degenen bedanken die vandaag achter de heer Fratini zitten. Mijn dank gaat uit naar de heer Cashman die, ondanks de algemene scepsis, met inbegrip van mijn eigen scepsis bij aanvang, in eerste lezing tot overeenstemming met de Raad wilde komen. Gefeliciteerd, Michael! Maar ik wil eveneens mijn felicitaties richten tot het Luxemburgse voorzitterschap dat over de noodzakelijke bezieling en vasthoudendheid beschikte om de juiste koers aan te houden, terwijl het tegelijkertijd de nodige compromissen bevorderde. Wat een fantastisch , dit Groothertogdom Luxemburg!
Wat mijzelf betreft, waren er met betrekking tot dit dossier drie punten waar mijn aandacht in het bijzonder naar uitging. Ten eerste: terwijl de rechten van personen die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij personenverkeer vallen, gewaarborgd moeten zijn, moet de mogelijkheid worden geboden de noodzakelijke controles te verrichten om gesignaleerde en gezochte personen bij de overschrijding van de buitengrenzen op te sporen. De overeenstemming die in dit opzicht is bereikt ik doel op artikel 6, lid 2 komt nauwkeurig overeen met de strekking van het amendement dat ik persoonlijk had ingediend, terwijl dit bovendien nog verbeterd is, en daar ben ik blij om.
Ten tweede vond ik dat de rechten van onderdanen van derde landen, ingeval hun de toegang tot het grondgebied van de Unie wordt geweigerd, duidelijk omschreven zouden moeten zijn en ter kennis van de betrokkenen moesten worden gebracht, terwijl de veiligheidseisen tegelijkertijd streng moesten zijn. De Europese burgers willen geen bruten om de buitengrenzen te controleren, maar ze willen ook geen slappelingen die vleugellam zijn. De regeling die nu in artikel 11, lid 13 staat, is een goede voorziening en dat verheugt mij. Zoals ik mij ook verheug, mijnheer de Voorzitter, over de bekrachtiging van het uitzonderlijke karakter van de herinvoering van controles aan de binnengrenzen en over de versterkte rol van de Commissie en het Parlement. Gezien deze drie redenen voor blijdschap zal ik met alle plezier voor dit verslag stemmen en mijn voltallige fractie zal hetzelfde doen. 
Sylvia-Yvonne Kaufmann,
   Mijnheer de Voorzitter, als schaduwrapporteur van mijn Fractie wil ik graag de rapporteur, Michael Cashman, alle collega’s uit de andere fracties en uiteraard ook het Luxemburgse voorzitterschap bedanken voor de gezamenlijke werkzaamheden. De fracties uit dit Parlement hebben op indrukwekkende wijze aangetoond dat een collegiale en effectieve samenwerking mogelijk is, niet alleen met elkaar, maar ook met de Raad.
Aan het begin van onze werkzaamheden was bijvoorbeeld de situatie als volgt: Indien een onderdaan van een derde land met een visum toegang tot de EU wilde krijgen, maar hem de toegang werd geweigerd omdat hij bij de grensovergang niet alle benodigde documenten kon overleggen, werd er een aantekening of toevoeging in het paspoort aangebracht dat de betreffende persoon de toegang tot het grondgebied van de EU was geweigerd. Zou een dergelijke persoon met zo’n aantekening in zijn paspoort ooit nog toegang krijgen tot de Verenigde Staten, Canada of Australië? Dat lijkt mij vrijwel onmogelijk.
Ik zou daarom vooral willen benadrukken dat wij er na lange onderhandelingen in geslaagd zijn om in de verordening een recht vast te leggen om beroep tegen een weigering aan te tekenen. Indien een beroepsprocedure tot de conclusie leidt dat de beslissing tot weigering van toegang ongegrond was, dienen alle aantekeningen in het paspoort die erop wijzen dat de toegang tot de EU geweigerd is, geschrapt te worden.
Daarnaast hebben wij ook nog andere wezenlijke verbeteringen voor burgers van derde landen uit het vuur gesleept. Bij het uitvoeren van grenscontroles dient de menselijke waardigheid altijd geëerbiedigd te worden en is discriminatie - op welke grond dan ook - verboden. Kortom, wij hebben gezamenlijk een oplossing gevonden waardoor toegangscontroles aan de buitengrenzen beduidend gastvrijer worden. 
Claude Moraes (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als laatste spreker in dit debat wil ik benadrukken dat ik weliswaar geen schaduwrapporteur was, maar dat ik veel geleerd heb van de wijze waarop de heer Cashman overeenstemming heeft weten te bereiken over de meest lastige vraagstukken, terwijl hij gevoelige onderwerpen behandelde als de herinvoering van grenstoezicht, het vinden van een balans tussen veiligheidsmaatregelen na “11 september” enerzijds en alle voordelen van het vrij verkeer in het Schengen-gebied anderzijds, en het eerbiedigen van de waardigheid van mensen, met name uit derde landen, die de Unie willen binnenkomen. Het is een grote prestatie dit alles te doen binnen een medebeslissingsprocedure en we hebben veel geleerd van de manier waarop er is samengewerkt.
Het is ook een groot succes omdat afgevaardigden zoals ik hebben gezien dat het uitermate moeilijk is een compromis te bereiken tussen veiligheid bij het grenstoezicht aan de ene kant en redelijkheid aan de andere kant. Ik vind het dan ook prijzenswaardig dat in dit verslag – het eerste dat in het kader van een medebeslissingsprocedure is opgesteld sinds dit Parlement de artikel 13-richtlijnen heeft behandeld – een expliciete verwijzing is opgenomen naar antidiscriminatie en naar de waardigheid van mensen tijdens het verrichten van grenscontroles. Er is een enorme, onzichtbare minderheid van mensen die aan grenzen worden gepest en tot slachtoffer worden gemaakt. De heer Cashman heeft dit begrepen; hij heeft dit aspect uitdrukkelijk verwerkt in zijn verslag en het evenwicht gecreëerd dat wij allemaal wensten. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0103/2005) van Bogdan Klich, namens de Commissie buitenlandse zaken, over veiligheidsonderzoek (2004/2171(INI)). 
Bogdan Klich (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de opstelling van dit verslag is een waar genoegen geweest, om twee redenen. De eerste is de uitstekende samenwerking met de twee medeadviserende commissies, te weten de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, en met het overgrote deel van de fracties, met name de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie en de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten. De tweede reden voor mijn tevredenheid is het feit dat de Commissie op een aantal wezenlijke punten een bijzonder waardevolle bijdrage heeft geleverd.
In de Europese veiligheidsstrategie wordt een groot aantal nieuwe dreigingen en uitdagingen voor onze huidige samenleving gedefinieerd, met als belangrijkste de verspreiding van massavernietigingswapens en de toename van het internationale terrorisme. Het is een onontkoombaar feit dat het soort terrorisme waaraan we in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw gewend zijn geraakt, plaats heeft gemaakt voor een vorm van terrorisme die veel meer mensen treft en aanzienlijk gevaarlijker is, en dus ook veel meer slachtoffers eist.
Dit betekent dat de doelstellingen van instandhouding van een veilige samenleving en totstandbrenging van een geloofwaardig veiligheids- en defensiebeleid vandaag de dag nauwelijks nog bereikt kunnen worden zonder de inzet van geavanceerde technische instrumenten.
De Europese Unie investeert op dit moment vier keer minder in de defensiesector en vijf keer minder in onderzoek en ontwikkeling op dat gebied dan de Verenigde Staten. Gevolg daarvan is dat de EU-lidstaten niet in staat zijn de kloof in technologische ontwikkeling te dichten die tussen de Verenigde Staten en Europa bestaat op het vlak van defensiecapaciteit en veiligheidstechnologie.
Om te voorzien in de behoefte aan doeltreffender veiligheidsonderzoek heeft de Commissie daarom een Europees programma voor veiligheidsonderzoek (EPVO) voorgesteld, dat over twee jaar van start zou moeten gaan als onderdeel van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling. Het EPVO zal zich kenmerken door een coherente, flexibele en gecoördineerde aanpak en gericht zijn op onderzoeksprojecten waarmee onze technologische capaciteiten versterkt kunnen worden.
De aanpak van het veiligheidsonderzoek zoals we die nu zien op het hoogste EU-niveau vertoont een gebrek aan samenhang. Er is sprake van een hoge mate van versnippering en de samenwerking tussen de lidstaten schiet tekort, met als gevolg dat ook de kosteneffectiviteit van het onderzoek te wensen overlaat.
Tenuitvoerlegging van het EPVO zal derhalve leiden tot verbetering van de interoperabiliteit en optimalisering van het kostenniveau dankzij de invoering van gemeenschappelijke kaders en structuren op EU-niveau. Het programma is gericht op een efficiënte benutting van synergieën tussen defensiegericht en civiel onderzoek, en er zal derhalve naar verwachting een krachtige impuls van uitgaan op de integratie van deze twee sectoren. Bovendien is het zo dat als het Parlement instemt met het programma - waarvoor een jaarlijks budget van 1 miljard euro wordt voorgesteld, in aanvulling op de onderzoeksfinanciering die de afzonderlijke lidstaten al voor deze sector gereserveerd hebben - ook een bijdrage geleverd kan worden aan het dichten van de kloof die er op dit moment bestaat tussen de EU-lidstaten en de Verenigde Staten.
Door onze onderzoeksbasis te versterken en te zoeken naar meer innovatieve oplossingen zullen we de concurrentiekracht van Europa beslist versterken. Verwacht wordt dat dit programma geweldige mogelijkheden zal bieden voor de Europese industrie en voor onze onderzoekscentra, en dan bedoel ik alle onderzoekscentra, universitaire en niet-universitaire, zowel in de civiele als in de defensiesector. Verder zal het programma ongetwijfeld tot een betere bescherming van de buitengrenzen leiden en ons in staat stellen de strijdkrachten van de lidstaten te moderniseren.
In het verslag worden verschillende prioritaire aandachtsgebieden genoemd, waarvan ik er slechts enkele zal noemen. Het gaat onder meer om de C4ISR-systemen, oftewel bevel, controle, communicatie, computers, inlichtingen, surveillance en herkenning, en om onderzoek op het gebied van biotechnologie en ruimtevaart- en IT-technologie.
Daarnaast wordt de Commissie in het verslag aangemoedigd steun te geven aan onderzoek op het gebied van sociale wetenschappen, omdat zonder dergelijk onderzoek een adequate planning van onderzoek naar moderne technologieën ondenkbaar is. Ik kan denk ik wel stellen - en ik zeg dit met veel genoegen - dat dit misschien wel de belangrijkste bijdrage van het Parlement tot het Commissievoorstel is: bij iedere discussie over geavanceerd technologisch onderzoek moet eerst de vraag gesteld worden hoe dat onderzoek adequaat gesteund kan worden.
Gezien het feit dat defensiekwesties bovenaan staan op de politieke agenda, kunnen we ervan uitgaan dat dit programma ons in staat zal stellen de veiligheid te vergroten en het ons gemakkelijker zal maken de EU-doelstellingen op dat gebied te verwezenlijken. Mijnheer de Voorzitter, ik beveel deze Vergadering dan ook nadrukkelijk aan voor dit verslag te stemmen. 
Viviane Reding,
   Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het doet mij genoegen om vandaag met u over veiligheidsonderzoek te kunnen discussiëren en ik dank u voor de aanbevelingen en de voorstellen die u de Commissie heeft gedaan.
Veiligheid vormt een essentieel onderdeel van een aantal beleidsterreinen van de Europese Unie, zoals het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Veiligheid is echter ook een fundamentele voorwaarde voor welvaart en groei en dus onontbeerlijk voor het verwezenlijken van de economische beleidsdoelstellingen van de strategie van Lissabon.
Om de uitdagingen in verband met de veiligheid van de burgers adequaat aan te kunnen gaan, hebben wij niet alleen de allerbeste instrumenten nodig, maar ook een solide technologische en kennisbasis. Om die basis te ontwikkelen hebben wij op nationaal en internationaal niveau onderzoek nodig. Daarom heeft een jaar geleden een groep deskundigen van hoog niveau de volgende conclusie aan de Commissie voorgelegd: “Met alleen maar technologie kan de veiligheid weliswaar niet gegarandeerd worden. maar veiligheid zonder technologie is onmogelijk”.
Veiligheidsfunctionarissen, het bedrijfsleven en de burgers hebben baat bij veiligheidsonderzoek en om aan hun hoge verwachtingen te kunnen beantwoorden, moet een aantal elementen op elkaar afgestemd worden. Ten eerste moet veiligheidsonderzoek een actieve bijdrage leveren aan het creëren van een sociale en bedrijfsvriendelijke omgeving die positieve economische ontwikkelingen bevordert en welvaart mogelijk maakt. Op die manier fungeert dit onderzoek als een motor voor groei en werkgelegenheid in Europa. Daarnaast moet dit onderzoek een bijdrage leveren aan een beter concurrentievermogen van de Europese veiligheidsindustrie. Dit onderzoeksprogramma is dan ook bedoeld om de ontwikkeling en uitbreiding van de Europese markt voor veiligheidsproducten te bevorderen. Bovendien moet er ook nadruk op kwesties op het terrein van burgerveiligheid worden gelegd.
Dit soort onderzoek valt onder de verantwoordelijkheid van het Europees Defensieagentschap. Daarbij is het van belang dat degenen die zich bezighouden met onderzoek inzake burgerveiligheid regelmatig contact onderhouden met dat Defensieagentschap zodat er rekening kan worden gehouden met de -aspecten van de veiligheidstechnologieën. Tot slot mag niet vergeten worden dat het veiligheidsonderzoek een zeer gevoelige activiteit is waaraan speciale eisen worden gesteld op het vlak van bijvoorbeeld de intellectuele eigendomsrechten, de openbaarheid van informatie, de samenwerking met partijen die van buiten de EU afkomstig zijn en de omvang van de financiële middelen die de Gemeenschap ter beschikking moet stellen.
Het veiligheidsonderzoek maakt deel uit van het tweeledige thematische gebied “Veiligheid en ruimte” van het specifieke programma “Samenwerking” van het zevende Kaderprogramma voor onderzoek. Op dit moment ligt er een voorstel op tafel om per jaar een budget van 500 miljoen euro beschikbaar te stellen. De Commissie is verheugd dat in het verslag van het Parlement voorgesteld wordt om een budget van 1 miljard euro per jaar beschikbaar te stellen. Dat bedrag komt ook overeen met het voorstel van de groep deskundigen van hoog niveau.
Binnen het zevende Kaderprogramma zal het veiligheidsonderzoek op de volgende gebieden gericht zijn: bescherming tegen terrorisme en criminaliteit, de veiligheid van infrastructuren en openbare voorzieningen, grensbewaking, en het herstellen van de veiligheid in crisissituaties. Deze vier onderwerpen worden aangevuld met de volgende horizontale gebieden: integratie en interoperabiliteit van systemen, veiligheid en maatschappij, en coördinatie en structurering van het onderzoek.
Voor de formulering van een visie voor de lange termijn zal vooral een beroep worden gedaan op de Europese Adviesraad voor veiligheidsonderzoek. Die Adviesraad is een forum waarin de gebruikers en de Commissie met elkaar kunnen overleggen over de opzet van het onderzoeksprogramma. In overeenstemming met het onderhavige verslag over veiligheidsonderzoek en om te waarborgen dat het Europees Parlement adequaat vertegenwoordigd is, heeft vice-voorzitter Verheugen vijf parlementaire commissies verzocht om elk een vertegenwoordiger voor te dragen die als waarnemers in de Europese Adviesraad voor veiligheidsonderzoek zitting zullen nemen.
Het Europees Parlement heeft de huidige voorbereidende actie voor veiligheidsonderzoek altijd gesteund en dat is een goede zaak. Wij staan dan ook positief tegenover het verslag dat de Commissie buitenlandse zaken in samenwerking met de Commissie industrie, onderzoek en energie heeft opgesteld en dat in dit Parlement in stemming zal worden gebracht. Ik wil iedereen in zijn algemeenheid bedanken voor de steun voor dit veiligheidsonderzoek tijdens de discussie over het zevende Kaderprogramma. Een speciaal woord van dank is daarnaast op zijn plaats voor de ter beschikking gestelde middelen voor de voorbereidende actie.
De Commissie zal ook in de toekomst verslag blijven doen over de noodzakelijke omzetting van deze voorbereidende actie totdat er begonnen kan worden met het omzetten van het programma voor veiligheidsonderzoek als onderdeel van het zevende Kaderprogramma voor onderzoek.
Dit veiligheidsonderzoek zal in - tegenstelling tot de maatregelen op nationaal niveau - gericht zijn op activiteiten met een duidelijke Europese meerwaarde. Daardoor wordt op Gemeenschapsniveau het concurrentievermogen van de veiligheidsindustrie vergroot en wordt een bijdrage geleverd aan het verwezenlijken van de doelstellingen van Lissabon. Daarnaast kan onze samenleving als geheel zich hierdoor veiliger voelen en veiliger worden. Tot slot zou ik de rapporteur nogmaals voor zijn werkzaamheden willen bedanken. 
Agustín Díaz de Mera García Consuegra (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, als vertegenwoordiger van Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken wil ik om te beginnen de heer Klich bedanken en gelukwensen met zijn uitstekende verslag.
Onze bijdrage bestaat in wezen uit het vaststellen van doelstellingen en wel op een zodanige wijze dat de middelen optimaal kunnen worden gebruikt. We moeten de verantwoordelijkheden duidelijk verdelen en ervoor zorgen dat onderzoek op het gebied van veiligheid beschouwd wordt als een zaak van algemeen belang – een heel belangrijke kwestie. We dienen er via onderzoek toe bij te dragen dat interoperabiliteit de nodige aandacht krijgt, aangezien dit aspect bij het voorkomen en het oplossen van crises van cruciaal belang is. We moeten er ook voor zorgen dat er adequate financiële middelen beschikbaar worden gesteld, en daarbij moet een verband worden gelegd tussen veiligheid en het BBP. Dat betekent dat er rekening moet worden gehouden met het economisch gewicht van de verschillende lidstaten. We mogen niet toelaten dat onderzoek op dit terrein onderhevig is aan begrotingsschommelingen.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, geloof ik dat we binnen het zevende Kaderprogramma een Europees programma voor onderzoek op het gebied van veiligheid zullen krijgen, alsook een meervoudig raadgevend comité, zowel voor de technische als de beleidsaspecten. Op deze wijze zullen we bijdragen tot een verbetering van één van onze zwakste punten – de C4ISR, ofwel de systemen voor controle, inlichtingen en surveillance. Dat kan alleen als we het Europees onderzoeksbeleid correct toepassen en daarbij niet van derden afhankelijk zijn. We moeten beslist iets ondernemen om de doeltreffendheid te verbeteren, of het nu gaat om sensorsystemen, biotechnologie, ruimteonderzoek of communicatietechnologie. Ik wil de heer Klich daarom opnieuw bedanken dat hij zo’n goed verslag heeft afgeleverd over een onderwerp van zulk groot belang. 
Romana Jordan Cizelj,
   . We leven in een tijd waarin snel moet worden gereageerd op mondiale veranderingen en veiligheidsdreigingen. De vaststelling van een beleid op het vlak van gemeenschappelijk veiligheidsonderzoek heeft niets te maken met irrationele angsten of ideologie. Het gaat om volstrekt rationeel beleid dat de Europese burgers meer veiligheid zal bieden. De gevaren en dreigingen nopen ons het probleem op Europees niveau aan te pakken. Daarnaast is veiligheidsonderzoek een instrument om het Europese concurrentievermogen te vergroten en de doelstellingen van Lissabon te verwezenlijken. In dit kader worden ten behoeve van de Europese Unie belangrijke werkzaamheden verricht op het gebied van onderzoek, innovatie en technologisch potentieel.
Ik ben zeer bezorgd over de mogelijk fatale gevolgen voor het veiligheidsonderzoek als er geen goede overeenkomst wordt gesloten over de financiële vooruitzichten. Als de Raad besluit de richtsnoeren van het Parlement en het oorspronkelijke voorstel van de Commissie niet te volgen, bestaat er een groot risico dat de nieuwe programma’s die nu nog deel uitmaken van het zevende kaderprogramma en waarin het veiligheidsonderzoek is opgenomen, worden stopgezet. We moeten onomwonden laten weten dat we zonder financiële ondersteuning geen goede resultaten kunnen verwachten.
In het verslag-Kok is duidelijk gesteld dat in de eerste plaats de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon, zowel bij de binnenlandse besluitvorming als bij de besluitvorming op Europees niveau. Ik roep de Raad en de Commissie dan ook op tijdens de onderhandelingen over de financiële vooruitzichten vastberaden steun te verlenen aan mechanismen die toewerken naar de verwezenlijking van de strategie van Lissabon, en daarmee bevorderlijk zijn voor veiligheidsonderzoek. Dat is in het belang van elke afzonderlijke lidstaat en, gezien de talloze synergie-effecten, ook voor het Europese integratieproces. 
Panagiotis Beglitis,
    Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Europese Commissie voor de opstelling van een Europees programma voor veiligheidsonderzoek is een initiatief dat de goede kant uitgaat.
Zowel de Europese Raad als het Europees Parlement hebben - met respectievelijk de in december 2003 aangenomen Europese veiligheidsstrategie en de resolutie van april 2005 - erop gewezen dat het noodzakelijk is de internationale gevaren en uitdagingen het hoofd te bieden met een sterker Europees defensie- en veiligheidsbeleid en een sterker gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Het probleem is evenwel niet alleen van institutionele en politieke aard, maar ook van operationele aard. Het gaat immers om de efficiënte toepassing van de besluiten die op het niveau van de Europese instellingen worden genomen. Dit houdt bijgevolg verband met het vermogen van de Europese Unie om voortvarender te zijn bij het onderzoek, de technologie en de innovatie op het gebied van de Europese veiligheid.
Ons doel mag geen blinde wedijver met de Verenigde Staten zijn. Het klopt evenwel dat, als wij een vergelijking maken tussen de investeringen van de Verenigde Staten in hun interne veiligheid, en zelfs in hun militaire industrie en defensieve wapenuitrusting, en de investeringen van de Europese Unie, wij helaas tot de conclusie komen dat deze zeer negatief uitvalt voor de Europese Unie en de lidstaten.
De Europese unie moet hiermee doorgaan, want zij heeft er alle belang bij te voorkomen dat zij afhankelijk wordt. Ook moet zij haar eigen belangen en de belangen van de lidstaten behartigen en de veiligheid en de bescherming van de Europese burgers waarborgen.
De Europese Unie heeft er tevens belang bij de programma’s en de beleidsvormen voor onderzoek te versterken en bij te dragen aan de economische ontwikkeling, de vergroting van het concurrentievermogen en de verwezenlijking van de strategie van Lissabon. Erg belangrijk is vooral het voorstel om dit programma op te nemen in het zevende kaderprogramma voor onderzoek van de Europese Unie, evenals het voorstel om daarvoor jaarlijks een miljard euro uit te trekken.
Het Europees programma voor veiligheidsonderzoek mag echter niet alleen zijn afgestemd op technisch onderzoek. Er is behoefte aan een evenwichtige ontwikkeling van het onderzoek, hetgeen betekent dat er ook ruimte moet zijn voor politieke, sociale en humanitaire wetenschappen. Als wij de problemen van het internationaal terrorisme, de georganiseerde misdaad en de illegale immigratie efficiënt willen aanpakken, moeten wij de bestrijding daarvan op bredere leest schoeien. Dan mogen wij het onderzoek niet gevangen houden in een politiële en militaire logica.
Onder de hoofddoelstellingen van het programma valt ook de bescherming van de buitengrenzen en de fundamentele infrastructuur. Dit zijn belangrijke doelstellingen voor de veiligheid van de Europese Unie, aangezien het programma daarmee voor de Europese burgers zichtbaarder wordt.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, moet de Europese Unie ervoor zorgen dat door het veiligheidsonderzoek de collectieve beginselen en waarden, die ten grondslag liggen aan de bescherming van de mensenrechten en de politieke en democratische vrijheden, niet worden ondermijnd.
Ik dank de rapporteur, de heer Klich. Mijn fractie zal morgen voor zijn verslag stemmen. 
Georgios Karatzaferis,
    Mijnheer de Voorzitter, het is bijna een routinezaak geworden: geen vergaderperiode van dit Parlement gaat voorbij of er wordt gesproken over de een of andere regelgeving voor terrorismebestrijding.
Elke maatregel die wij tegen terrorisme treffen - zonder enige zekerheid omtrent de doeltreffendheid daarvan - is bij voorbaat een inbreuk op de democratie en de mensenrechten.
Om de terroristen aan te kunnen pakken, hebben wij ons eigen leven moeilijk gemaakt en inbreuk gepleegd op het leven van onze burgers met lijfelijk onderzoek, microfoons en camera’s. De democratie wordt op die manier niet bevorderd.
Hoewel het in fraaie bewoordingen is gesteld, gaat ook dit verslag die richting uit. Het terrorisme liet dertig jaar geleden voor het eerst zijn tanden zien. Toen zeiden wij dat de Stasi, de KGB, Gadaffi erachter zat. Wij herinneren ons nog de vliegtuigkapingen. Nu is er geen sprake meer van Stasi, KGB of Khadafi. Hoe ontwikkelt het terrorisme zich? Wie voedt dit?
In het verslag wordt ook ingegaan op de vraag waarom de terroristen in bepaalde landen toeslaan. Slaan zij in de grote landen toe? Waarom worden er dan geen aanslagen gepleegd in China, Brazilië, Canada? Waarom heeft de laatste generatie terroristen van alle Europese landen Spanje gekozen om toe te slaan? Mijn land organiseerde de Olympische Spelen. Wij hebben miljarden euro’s uitgegeven, ten koste van de belastingbetalers, maar toch hebben de terroristen ons land niet aangevallen, alhoewel ze dat hadden kunnen doen.
Daarom moeten wij een les leren: geweld lokt tegengeweld uit. Om een einde te maken aan het terrorisme zijn wij twee landen binnengevallen: Afghanistan en Irak. Het resultaat was dat in Afghanistan de opiumproductie toenam. Opium vermoordt echter de kinderen in onze landen - ook in Griekenland - en in Irak is de aardolie gestegen van 20 tot 60 dollar.
In geen enkel nieuw verslag over terrorisme wordt Bush op zijn plaats gezet, terwijl hij ons in dit parket heeft gebracht. Morgen komt Blair hier, de opperbevelhebber van Bush. Wij moeten hem zeggen dat hij ons het veelvoudige schuldig is van wat hij ons geeft. De aardolie is van 20 dollar tot 60 dollar opgeklommen. De volkeren kunnen die prijs niet betalen en daardoor zijn wij in deze moeilijke situatie verzeild geraakt. Jazeker! Er is geld nodig voor de strijd tegen het terrorisme, maar er moet eerst en vooral een beleid worden gevoerd ten behoeve van de Europese volkeren. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0172/2005) van Catherine Trautmann, namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, over de informatiemaatschappij (2004/2204(INI)). 
Catherine Trautmann (PSE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, mijn verslag gaat over de Wereldtop over de informatiemaatschappij (WSIS), een proces dat door de Verenigde Naties is geïnitieerd. De eerste fase van de WSIS is in 2003 in Genève gehouden en heeft geresulteerd in een beginselverklaring en een actieplan. De tweede fase, die in november in Tunis zal plaatsvinden, betreft de uitvoering van het plan, en twee nog hangende onderwerpen: de financiering van het actieplan en het internetbestuur. De Europese Unie is dit proces ingegaan met een gecoördineerd standpunt en een aanzienlijk gezag, vanwege haar eensgezindheid. Als mijn collega’s deze ontwerpresolutie aannemen, steunt ons Parlement het standpunt van de Unie en laat het zien dat het zich wil inzetten voor het welslagen van dit proces.
Informatie- en communicatietechnologie (ICT) is onderdeel van de millenniumdoelstellingen, waarmee beoogd wordt de armoede terug te dringen. Armoedebestrijding richt zich op de materiële bestaansmiddelen, maar ook op de toegang tot on-linediensten, of het nu gaat om opleiding, gezondheidszorg, overheid of handel. Dankzij het succes van internet en de mobiele telefonie zijn er nieuwe perspectieven op het gebied van ontwikkeling, concurrentievermogen en groei. Europa ondervindt op vier fronten de nadelen van de digitale kloof, namelijk in territoriaal, sociaal, economisch en cultureel opzicht. Deze kloof heeft zich nog verdiept in de minst ontwikkelde landen, de MOL, die noch over voldoende infrastructuur, noch over omvangrijke toegangsfaciliteiten tot deze technologieën beschikken.
De eerste uitdaging die onderstreept dient te worden, is de bijdrage van de ICT aan de democratie. De ICT’s zijn van essentieel belang om de ongelijkheid te verminderen en de menselijke waardigheid te bevorderen. Tegelijkertijd vormen ze een middel om de vrijheid van meningsuiting en informatie te waarborgen, evenals pluralisme op het gebied van opinie en participatie van de burgers. Het is absoluut noodzakelijk dat deze mensenrechten in de informatiemaatschappij worden geëerbiedigd. De inzet van de WSIS namelijk het waarborgen van een beter regelgevend kader en een aangepast bestuur om te voorkomen dat risico’s en afwijkingen de veiligheid en integriteit van individuen, instanties en zelfs staten zouden kunnen aantasten mag geen rechtvaardiging vormen voor inbreuken op de eerbiediging van deze rechten. Culturele en taalkundige verscheidenheid zouden een van de stuwende krachten moeten zijn voor de vooruitgang die de Wereldtop zal boeken. Deze verscheidenheid kan gemakkelijker verwezenlijkt worden in een democratische context, en ons Parlement is het aan zichzelf verplicht om Tunesië, waar de top zal plaatsvinden, hierop te wijzen.
De tweede uitdaging is het ontwikkelen van een nieuwe vorm van partnerschap met de landen van het Zuiden. Deze landen hebben vertrouwen en stabiliteit op langere termijn nodig om in actie te kunnen komen. Kwijtschelding van de schuld van de zeer arme landen is een goede zaak, zolang het hun toegang tot kredietverlening niet beperkt. Het zou ondoelmatig zijn om de toegang tot leningen door louter giften te vervangen. De Europese Unie was geen voorstander van de oprichting van een nieuw fonds binnen de Verenigde Naties om verschillende samenwerkingsvormen te bevorderen, omdat hiervoor de bestaande middelen van onze eigen ontwikkelingsprogramma’s het kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling (KPOO) en het programma “Concurrentievermogen en innovatie” zouden moeten worden vrijgemaakt. Vanuit die gedachte heb ik voorgesteld om ontwikkelingsgelden die niet zijn besteed, over te hevelen naar het actieplan.
De oprichting van het Wereldfonds voor digitale solidariteit is welkom, maar het blijft een aanvulling. De Unie dient het instellen van partnerschappen op meerdere niveaus, waarin nationale regeringen, de particuliere sector, territoriale overheden en NGO’s verenigd zijn, te bevorderen. ICT-gebruikers moeten zowel gebruikers als actoren zijn, hetgeen ertoe bijdraagt dat ICT-gerelateerde diensten een impuls geven aan de kwaliteit van leven, de ontwikkeling van het ondernemersschap en de productie van inhouden, waarbij de lokale cultuur en knowhow gerespecteerd worden. Een partnerschap op meerdere niveaus is een blijk van vertrouwen en van inzet. Voordat onze vertegenwoordigers naar Tunis gaan, zal het Parlement overigens een ontmoeting hebben met de betrokken partijen uit het maatschappelijk middenveld om een duurzame werkrelatie tot stand te brengen.
Ter afsluiting: de belangrijkste doelstelling is het bevorderen van een rechtvaardige en duurzame ontwikkeling. Dat is de kern van onze visie op een informatiemaatschappij waaraan iedereen kan deelnemen. Daarom zou ik willen dat het tijdschema van Lissabon en van de strategie i2010 gekoppeld was aan het actieplan en dat de betrokkenheid van de Europese Unie gezien werd in termen van gedeelde ontwikkeling en gedeelde verantwoordelijkheid. Onze partners moeten net als wij verzekerd zijn van hun recht om in het bestuur vertegenwoordigd te zijn en van hun soevereiniteit in de besluitvorming. Of het nu gaat om gezondheidszorg, preventie, milieurisico’s, afvalverwerking of de bescherming van bronnen: wij zijn van elkaar afhankelijk. Europese groei is ondenkbaar zonder solidariteit. 
Viviane Reding,
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik vind dit verslag over de informatiemaatschappij, dat over de Wereldtop van de Verenigde Naties in november in Tunis gaat, een nuttig initiatief dat op het juiste moment komt. Het bevestigt de belangstelling die u reeds voor deze top heeft getoond, zowel door de deelname van verschillende leden van het Parlement aan de bijeenkomst in Genève in december 2003, als door de debatten die regelmatig over dit thema worden georganiseerd.
De Commissie hecht veel belang aan de top en spant zich hiervoor eveneens bijzonder in, in nauwe samenwerking met de lidstaten. Dat is niet toevallig, want de wijze waarop de internationale gemeenschap binnen het kader van de Verenigde Naties de informatiemaatschappij ziet, sluit aan bij de Europese opvatting, waarin behalve voor de technologische dimensie, plaats is voor de sociale en maatschappelijke gevolgen van de betreffende technologieën. Ik wil dan ook benadrukken, dat deze opvattingen overeenstemmen met de analyse die mevrouw Trautmann heeft gemaakt en ik wil u zeggen hoeveel waardering de Commissie heeft voor de werkzaamheden die namens haar zijn uitgevoerd. Het verslag geeft namelijk een goed overzicht van de belangrijke uitdagingen voor de top: het aspect “Ontwikkeling” en het belang van de sociale component in de digitale kloof, de rol van de technologieën in het verbeteren van de prioritaire openbare diensten, het versterken van de participatie van de burgers en, tot slot, het ontwikkelen van een participatieve democratie. Hetzelfde geldt voor de onderwerpen die op de agenda staan, zoals het bestuur van internet, de financiering, de partnerschappen en de follow-up van de top.
Bovendien wordt in uw verslag terecht de nadruk gelegd op het belang van een consistente benadering van de zijde van de Gemeenschap. Daarnaast wordt het belang van de participatie van het maatschappelijk middenveld en van het mobiliseren van de particuliere sector onderstreept. Wat de toekomst betreft, wordt in het verslag steun gegeven aan de voorstellen van de Europese Commissie in hun algemeenheid, en wordt voorgesteld een controlemechanisme in te stellen voor gerichte acties op verschillende competentiegebieden van de EU.
In dit opzicht wil ik u ervan in kennis stellen, dat de Commissie op 2 juni jongstleden een mededeling heeft aangenomen die de grondslag legt van het Europese standpunt voor de top, een standpunt dat de Raad aanstaande maandag in Luxemburg in de vorm van conclusies zal formuleren.
Wat wij van Tunis verwachten kan als volgt worden samengevat: een bekrachtiging van de beginselverklaring van Genève voor een informatiemaatschappij waaraan iedereen deelneemt, en die de mensenrechten, de vrijheid van meningsuiting en de culturele en taalkundige verscheidenheid eerbiedigt; een top die op actie is gericht en die zijn aandacht op een beperkt aantal prioriteiten richt; een overeenkomst over de financiering, die ertoe zou leiden dat er een hogere prioriteit wordt toegekend aan de informatie- en communicatietechnologieën en waarin het in Genève opgerichte Fonds voor digitale solidariteit wordt opgenomen.
Internet is voor alle landen een essentieel hulpmiddel geworden en om die reden moeten wij streven naar een meer internationale vorm van internetbestuur, terwijl de methoden hiervoor in overeenstemming moeten zijn met de verantwoordelijkheid die de regeringen jegens hun burgers hebben. Er moet een nieuw samenwerkingsmodel komen, zodat de bepalingen van de beginselverklaring van de top over de cruciale rol van alle bij dit bestuur betrokken partijen, daadwerkelijk in de praktijk kunnen worden gebracht. Wat de follow-up van de top betreft, zijn wij voorstander van een eenvoudige, doeltreffende, gedecentraliseerde oplossing, waarbij gebruik wordt gemaakt van de bestaande organisaties en hun coördinatiemechanismen.
Tot slot wil ik mevrouw Trautmann en haar medewerkers zeggen, dat wij hun bezorgdheid over de mensenrechtensituatie in Tunesië delen. Deze situatie is verre van bevredigend op tal van gebieden, met name wat de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging betreft. Persoonlijk heb ik iedere kans die op mijn weg kwam, aangegrepen om aan te geven dat het gastland van een top zelf ook van onbesproken gedrag dient te zijn, als het gaat om de beginselen die op voorgaande tops zijn goedgekeurd. Daarnaast hecht ik veel belang aan volledige deelname van de NGO’s aan de top van Tunis en ik wil mevrouw Trautmann zeggen, dat ik – voor zover mogelijk – aanwezig zal zijn tijdens de hoorzitting die zij zal organiseren om de Europese NGO’s voorafgaand aan de top te raadplegen.
Tot slot wil ik het Parlement gelukwensen met dit verslag, en ik kan u verzekeren dat de Commissie de geformuleerde aanbevelingen in acht zal nemen en deze zal opvolgen. Ik wil tevens mijn overtuiging uitspreken, dat de boodschap die u hiermee afgeeft de positie van de Europese Unie op het wereldtoneel zal versterken. 
María Badía i Cutchet (PSE ),
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen dit verslag over de informatiemaatschappij van mevrouw Trautmann prijzen en de rapporteur bedanken voor het uitstekende werk dat ze verricht heeft.
In november van dit jaar zal in Tunis de tweede fase van de Wereldtop over de Informatiemaatschappij plaatsvinden, reden waarom de rapporteur in haar verslag een hele reeks overwegingen heeft opgenomen met betrekking tot informatie- en communicatietechnologie en de informatiemaatschappij. Ze heeft die overwegingen niet alleen vanuit een economisch, maar ook vanuit een technologisch, sociaal en cultureel perspectief belicht, en rekening gehouden met de millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties en de doelstellingen van de Strategie van Lissabon.
In dit verslag zijn met betrekking tot cultuur – een beleidsvlak dat voor mij van bijzonder belang is – de suggesties van de parlementaire Commissie cultuur en onderwijs overgenomen. Erkend wordt dus dat de informatiemaatschappij voor iedereen toegankelijk moet zijn. Erkend wordt ook dat onderwijs, opleidingen en alfabetisering op computergebied prioriteiten moeten zijn bij het opbouwen van een informatiemaatschappij die niemand uitsluit en bijdraagt tot het overbruggen van de informatiekloof, om aldus te verzekeren dat iedereen op gelijke voet gebruik kan maken van de basistechnologie en dat alle burgers kunnen participeren in de politieke besluitvorming, teneinde de democratie te consolideren. Daarbij zal steeds rekening moeten worden gehouden met de richtsnoeren van de Strategie van Lissabon.
Het verslag stelt verder dat er aan de informatiemaatschappij weliswaar risico’s verbonden zijn, maar dat ze tegelijkertijd een gelegenheid biedt tot het bevorderen van de interculturele dialoog en het garanderen van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van informatie, culturele diversiteit en meertaligheid.
Dat zijn, dames en heren afgevaardigden, de ideeën. Waar het nu om gaat is dat we deze prioriteiten omzetten in concrete acties, en daarvoor zullen we over een goede begroting moeten beschikken.
Het heeft geen zin dit werk voort te zetten en te blijven praten over prioriteiten als we geen middelen hebben om die prioriteiten gestalte te geven. Politieke wil is alleen oprecht als daar concrete beloften uit voortkomen. De Commissie heeft in haar mededeling “i2010 – Een Europese informatiemaatschappij voor groei en werkgelegenheid” gesteld dat de informatiemaatschappij een cruciale factor is waar terdege rekening mee moet worden gehouden, aangezien ze belangrijke gevolgen heeft voor de economische groei, werkgelegenheid en sociale cohesie. We moeten daarom snel samen met de regeringen van de lidstaten een Europees debat op gang brengen om zo ideeën te vergaren over de wijze waarop we met een begroting van slechts 1 procent van het communautaire BBP de doelstellingen van de Strategie van Lissabon in het Europa van de 25 kunnen verwezenlijken.
We moeten afstand nemen van nationale belangen en het “ik”-denken, om over te stappen op het “ons”-denken ter wille van Europa. Anders kan men grote vraagtekens zetten bij onze politieke wil – als dat tenminste niet al gebeurd is. 
Lambert van Nistelrooij,
   . – Voorzitter, de PPE-DE-Fractie hecht nadrukkelijk belang aan een actieve deelname van het Europees Parlement aan de tweede wereldtop over de informatiesamenleving. Na Genève komen we nu in een tweede fase en het initiatiefverslag en ook de aanpak van mevrouw Trautmann stellen we dan ook zeer op prijs. Ze heeft op een hele vruchtbare en goede wijze de samenspraak tussen de fracties georganiseerd, maar ze weet ook dat we enige kritiek hebben op de presentatie van het verslag.
De titel van het verslag "Over de informatiesamenleving" is wel erg ambitieus en breed. Waar gaat het immers over? Over de standpuntbepaling van het Parlement, de inbreng voor de conferentie van 16 tot 18 november aanstaande. Daarom hebben we haar ook voorgesteld een minder ambitieuze en directere formulering te kiezen in de zin van "De wereldtop over de informatiesamenleving, tweede fase". We zouden dan ook wat beter in de pas blijven met de mededeling die mevrouw Reding heeft voorgelegd. Welnu, onze fractie stelt deze discussie en actieve deelname, zoals gezegd, op prijs.
Toegang tot internet, speciale aandacht voor de ICT en onderwijs overal op de wereld, on-lineoverheid en een goede participatiedemocratie zijn van essentieel belang. De ICT-toptechnologie staat niet alleen centraal op onze agenda van Lissabon maar juist ook met betrekking tot de gevolgen ervan voor de zich ontwikkelende landen. Een combinatie van educatie en opbouw van netwerken en bijbehorende diensten is juist voor ontwikkelingslanden van groot belang. Het is goed dat wij ons bezinnen op de ondersteuning die de EU in dit kader kan aanbieden.
Vervolgens de instrumenten waarover we hebben gedebatteerd. De PPE-DE-Fractie spreekt zich uit voor een onafhankelijk kader van regelgevers die toezien op zaken als de toegang, de vrijheid van meningsuiting en informatie, culturele diversiteit en meertaligheid. Wij zijn dan ook geen voorstander van nog meer wettelijke regulering en we steunen de bestaande huidige basis voor de on-lineoverheid. Ook hebben we hier gediscussieerd over vrije en openbare zoekprogramma's. We zullen de amendementen die in dit verband zijn ingediend, niet steunen.
Voorzitter, vorige week, en we hebben het zojuist gehoord, heeft mevrouw Reding haar plannen voor 2010 ontvouwd. Zij plaatst de ICT in het kader van de ontwikkeling van de economische groei en het creëren van banen. Prima! Economische groei en een sociaal model gaan hier erg goed samen. In 2010 wordt het accent gelegd op een competitieve en open interne markt, het vergroten van de EU-investeringen, informatie en communicatietechnologie en het bevorderen van een iedereen omvattende informatiesamenleving om de kloof tussen de bezitters en de niet-bezitters te verkleinen en dit zorgt nu juist voor de aansluiting op het beleid van de Unie. De kloof is nog steeds enorm.
Het is een grote wens van ons, van de PPE-DE-Fractie om daar wereldwijd en ook concreet uiting aan te geven in de vorm van projecten en het spreekt voor zich dat hierbij een financiële basis noodzakelijk is. Daarin is het vertrouwen in de afgelopen week niet bepaald groter geworden. Dat is het onderwerp van een vervolgdebat. 
David Hammerstein Mintz,
    Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Trautmann graag bedanken voor haar uitstekende verslag, dat door de opname van een aantal amendementen tegemoet komt aan onze verlangens.
Ik wil echter wel duidelijk maken dat wij ons ernstig zorgen maken over de mensenrechtensituatie in het gastland. De toestand is daar volgens ons kritiek. We geloven dat de Commissie moet optreden om te verzekeren dat het maatschappelijk middenveld aan de volgende Top kan deelnemen.
Verder wil ik graag aangeven dat ik het een slechte zaak vind dat softwareoctrooien binnenkort mogelijk zullen worden verlengd. Dat zou een ernstige barrière kunnen zijn bij de toegang tot het internet en de toegang tot informatie – zeker in zuidelijke landen.
Wij vinden het onaanvaardbaar dat enkele multinationals in zuidelijke landen een afhankelijkheid creëren op het gebied van het internet. Wij geloven dat economische bijstand en steun van de zijde van de Europese Unie nu juist gericht moeten zijn op het bevorderen van het gebruik van vrije software in deze landen. Systemen zullen daarom interoperabel moeten zijn. In dit uitstekende verslag van mevrouw Trautmann wordt daar uitdrukkelijk op gewezen. 
Umberto Guidoni,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil mevrouw Trautmann bedanken voor haar uitstekende verslag, waarin, onder andere, het onderwerp van het slechten van de digitale kloof wordt behandeld. Dit is een kwestie van evenwichtige ontwikkeling, maar vooral ook van sociale gelijkheid.
Met dit gegeven voor ogen is de informatietechnologie een fundamenteel element voor de bouw van een in cultureel opzicht rijkere en meer verenigde samenleving. De informatiesamenleving moet toegankelijk zijn voor iedereen: een element van democratie dat rekening houdt met culturele diversiteit en dat deelname van burgers als actoren en niet louter als consumenten bevordert.
De rol van overheidsinvesteringen is van fundamenteel belang om het toegankelijke karakter van informatietechnologie te beschermen, door bijvoorbeeld de ontwikkeling van gratis software te garanderen en deze in het overheidsbestuur toe te passen. Dan is er nog de kwestie van bestuur, die in Europa moet worden aangepakt om een controlemechanisme op internationaal niveau te kunnen instellen. Het mandaat van de ICANN staat op het punt te verlopen. Het gaat erom dat het representatieve karakter en de legitimiteit van de nieuwe organisatie die het internet beheert wordt zeker gesteld, door een bestuur tot stand te brengen waarin diverse actoren een rol spelen: overheden, NGO's, de particuliere sector, en het maatschappelijk middenveld, ieder met zijn eigen taak en duidelijke verplichtingen.
Bij het formuleren van het voorstel dient het feit dat kennis als instrument van ontwikkeling en vrijheid een gemeenschappelijk goed is, opnieuw te worden bevestigd. De Raad geeft echter verontrustende signalen af, die hiermee in tegenspraak zijn. De richtlijn inzake de octrooiering van software houdt namelijk een aanval op het vrije verkeer van kennis in en vormt een bedreiging van de doelstelling om de informatiesamenleving toegankelijk te maken voor iedereen. Deze richtlijn is dan ook een ondermijning van de fundamenten van de Lissabon-strategie. 
Reino Paasilinna,
    Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor deze gelegenheid. De commissaris en de rapporteur hebben uitstekend werk verricht. De nieuwe communicatie- en informatietechnologieën kunnen de Europese democratie, vaardigheden en concurrentiekracht bevorderen. De communautaire regelgeving moet echter waarborgen dat dit ook daadwerkelijk gebeurt.
Nieuwe communicatiemedia, zoals de mobiele televisie, openen nieuwe mogelijkheden voor kleine producenten. Mobiele communicatiemiddelen hebben geen last van beperkingen als prime time of te korte kijktijden. Met andere woorden, iedereen kan in principe kijken wanneer hij wil.
Ik stel dan ook voor dat de Commissie een programma in het leven roept om kleine Europese producenten van de nieuwe media, waaronder mobiele televisie, te steunen. Op die manier zorgen wij in Europa voor de groei van zeer noodzakelijke, onderscheidende en veelzijdige software. Het multiculturele Europa is daarvoor de juiste basis, en op die manier vinden wij als Europeanen onze plaats te midden van deze nieuwe communicatietechnologieën.
Het is onze democratische en culturele plicht als wetgevers om centralisatie in de sector te voorkomen. Dat is ons gezamenlijke probleem. Dezelfde grote ondernemingen hebben nu niet alleen de televisie, radio en pers in handen, maar ook de mobiele communicatietechnologieën. Deze homogeniteit stelt ons voor een grote uitdaging, want pluriforme informatieoverdracht is voor ons zeer noodzakelijk om een op kennis gebaseerde economie te ontwikkelen. De Commissie moet dus het functioneren van de markten en de toegang tot veelzijdige cultuur en informatie in verschillende landen, verschillende media en verschillende inhouden grondig onderzoeken. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Reding, geachte dames en heren, geachte heer Paasilinna, vandaag is niet alleen de toekomst van Europa aan de orde, maar ook die van de internationale informatiemaatschappij. Europa kan in deze wereldwijde ontwikkeling in ieder geval een voortrekkersrol spelen. Juist bij de strategie van Lissabon speelt de informatiemaatschappij een hoofdrol omdat in die strategie groei en werkgelegenheid centraal staan.
Wij moeten ervoor zorgen dat de mensen begrijpen dat groei vanuit hun perspectief gemeten kan worden aan het bedrag dat er aan het eind van de maand op hun rekening staat. Wij moeten mensen ook duidelijk maken dat bij een toename van de werkgelegenheid, dus als er meer mensen aan het werk zijn, er ook meer geld aan sociale voorzieningen kan worden besteed. Ik denk daarbij aan de pensioenen, de studenten en de universiteiten. Op dit vlak speelt de digitale kloof een wezenlijke rol. Familiebedrijven in ontwikkelingslanden hebben bijvoorbeeld niet alleen een gebrek aan de noodzakelijke hard- en software, maar met name ook aan de benodigde opleiding.
Wij moeten er ook voor zorgen dat er meer nadruk wordt gelegd op beroepsopleidingen via internet. In dat verband biedt de culturele verscheidenheid en de veelheid aan talen - kijk alleen maar eens naar de twintig talen hier in het Europees Parlement - via internet uiteraard nog veel andere mogelijkheden om overal ter wereld groei en werkgelegenheid te ondersteunen.
Daarbij mag ook de gezondheidszorg niet vergeten worden. Het gezondheidsaspect zal in de toekomst een wezenlijke rol spelen bij de sociale kosten. Zaken als gezondheidsvoorlichting via internet, preventie en kennis over oorzaken van ziekten zullen een aanzienlijk effect op de sociale kosten hebben. Hier moet vooral bij ouderdomsziekten veel aandacht aan besteed worden.
Daarom zijn onderzoek, ontwikkeling en handel van bijzonder groot belang. Dat geldt ook voor het ondersteunen van familiebedrijven en van kleine en middelgrote ondernemingen. Ik verzoek u dan ook, mevrouw de commissaris, om dit in Tunis hoog op de agenda te zetten.
Francisca Pleguezuelos Aguilar (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur gelukwensen met haar verslag. Ik sta geheel achter haar voorstellen.
Mevrouw de commissaris, de Top van Tunis moet duidelijk maken dat de Europese Unie en de lidstaten over de politieke wil beschikken om informatie- en communicatietechnologie in te zetten als strategisch instrument voor samenwerking en economische en sociale ontwikkeling.
De Europese Unie speelt een leidersrol in de samenwerking met de zich ontwikkelende landen en verschaft deze landen zo een gelegenheid om zich open te stellen voor de informatiemaatschappij, en wel zodanig dat iedereen daarvan kan profiteren.
Ik heb echter bij twee punten mijn reserves. Om te beginnen de financiering van dit actieplan. Het Mondiaal Digitaal Solidariteitsfonds is van vrijwillige aard en zal daarom niet voldoende middelen kunnen bijdragen. Er zullen dus meer fondsen moeten worden ingezet: ontwikkelingsfondsen, de structuurfondsen, en wellicht andere, nieuwe fondsen. Ik ben ervan overtuigd dat de burgers ons daarin zullen steunen: volgens de laatste peilingen van de Eurobarometer vindt 71 procent van de Europeanen dat er meer aandacht moet worden besteed aan de informatiemaatschappij en dat er voor dit doel meer middelen moeten worden ingezet. Als we erin slagen een akkoord te bereiken over de financiële vooruitzichten kan de Europese Unie invulling geven aan de prioriteit die door het nieuwe voorzitterschap van de Raad is geformuleerd – een grotere verspreiding en verdere ontwikkeling van de informatie- en communicatietechnologie.
Tweede punt: het beheer van het internet en de komende afsluiting van de ICANN. Ik geloof dat hiervoor een nieuw model moet worden ontwikkeld dat is gebaseerd op een internationale organisatie, waarbij beleidsbeslissingen worden genomen door de regeringen, terwijl de technische aspecten worden overgelaten aan de industrie en de particuliere sector. Dat model moet flexibel zijn en garanderen dat er besluiten kunnen worden genomen, terwijl alle lidstaten aan die besluitvorming kunnen deelnemen.
Dames en heren, dat model moet ook zodanig zijn opgezet dat het maatschappelijk middenveld kan participeren, en wel door het opzetten van een discussieforum dat aansluit bij de met de ontwikkeling van het internet verband houdende uitdagingen en de doelstellingen. Alleen zo zullen onze inspanningen ten behoeve van de informatiemaatschappij geloofwaardig zijn. 
András Gyürk (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat u mij geen spelbreker vindt op dit late uur, maar ik wil graag de aandacht vestigen op een negatief aspect in het verslag, dat ik overigens steun en goed vind. Dit negatieve aspect zou ik willen omschrijven met een steeds bekender wordende uitdrukking: “e-apathie”. Het verslag-Trautmann stelt ongetwijfeld terecht vast dat de ontwikkeling van de ICT ertoe moet strekken de democratie en de participatie van de burgers te versterken opdat zij veeleer actoren dan consumenten zouden zijn. Dat is ons enig mogelijke doel, maar we moeten wel oog hebben voor de obstakels.
E-apathie is een van die obstakels. In Hongarije bijvoorbeeld maakt slechts een op de vier volwassenen regelmatig gebruik van internet. De overgrote meerderheid van de niet-gebruikers zegt internet niet nodig te hebben of er gewoon niet in geïnteresseerd te zijn. Dit voorbeeld staat niet op zich; in de meeste nieuwe lidstaten is de situatie vergelijkbaar. Een groot deel van de bevolking lijkt een ambivalente houding te hebben te opzichte van de voordelen en mogelijkheden die internet te bieden heeft. Een groot deel van de samenleving ontbeert de nodige motivatie, neemt een passieve houding in of staat afwijzend tegenover de implementatie van kostbare systemen. Deze situatie zou in de nieuwe lidstaten al gauw kunnen leiden tot een asymmetrische ontwikkeling van de dienstensector en infrastructuur.
Dit kan natuurlijk ook zorgen voor asymmetrie in de verhouding tussen de oude en de nieuwe lidstaten. Het is in ons gezamenlijk belang dit te voorkomen en ook op dit gebied de cohesie te versterken. Daarom moeten we alles in het werk stellen om -insluiting te bevorderen. In dit verband moeten we meer dan we tot nu toe hebben gedaan overtuigender, duidelijker en begrijpelijker communiceren. Ook moeten we prioriteit geven aan het wegnemen van ingebakken vooroordelen en misverstanden rondom dit nieuwe medium, en tegelijkertijd de positieve aspecten ervan benadrukken. Ik ben ervan overtuigd dat met dit verslag een stap in de goede richting wordt gedaan en daarom kan het rekenen op mijn steun. Uiteraard feliciteer en bedank ook ik mevrouw Trautmann voor haar werk. 
Ljudmila Novak, (PPE-DE ).
   Tegenwoordig horen informatie- en communicatietechnologieën zonder meer tot de belangrijkste factoren die bijdragen aan economische groei en duurzame ontwikkeling.
Hoewel zij de productiviteit en sociale insluiting bevorderen, is de overgang naar het tijdperk van digitale communicatie ook een oorzaak van sociale uitsluiting, met name als gebruikers of burgers onvoldoende op de hoogte zijn van de mogelijkheden of niet weten hoe ze onze moderne verworvenheden kunnen benutten. Het is dan ook van cruciaal belang dat we investeren in de ontwikkeling van de informatiemaatschappij, zorgen voor onderricht in het gebruik van moderne technologie, en ICT zo vroeg mogelijk in het onderwijs introduceren.
Voorts mogen ouderen die nog steeds huiverig zijn om gebruik te maken van ICT en moderne media, niet door de maatschappij worden buitengesloten. Er zijn veel gevallen bekend van burgers die de voorkeur gaven aan pensionering of werkloosheid boven het leren omgaan met computers. We hebben moeite om de snelle ontwikkelingen bij te houden en dit zal van generatie op generatie zo blijven. Dit zou kunnen leiden tot de opkomst van elitegroepen, een risico dat kan ontstaan bij de gratie van uitsluiting uit de informatiemaatschappij.
Een groeiend aantal diensten geschiedt met moderne middelen; er komt steeds minder papier aan te pas. Door gebrek aan kennis over en ervaring met deze middelen ligt het gevaar van discriminatie op de loer. Daarom moet de maatschappij naast de ontwikkeling van ICT voorzien in onderwijs op dit vlak voor alle lagen van de bevolking en voor alle leeftijdsgroepen.
Het is belangrijk dat er grote aandacht wordt geschonken aan een veilig gebruik van ICT en dat het vertrouwen groeit naarmate de ontwikkeling toeneemt en het mogelijkheid van misbruik kleiner wordt. Instellingen die diensten op dit vlak aanbieden, moeten consumenten wijzen op mogelijke gevaren en hun tevens garanties bieden tegen misbruik. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
    –  Mijnheer de Voorzitter, dat er in de jaren tachtig van de vorige eeuw een einde kwam aan het monopolie van de communistische censuur, hebben we te danken aan de ontwikkelingen in de informatietechnologie. Die hebben er zo toe bijgedragen dat de democratie voet aan de grond kon krijgen in ons deel van Europa. We moeten nu een stap verder gaan: de volgende uitdaging die voor ons ligt is de ontwikkeling van een informatiemaatschappij, waarin technologie en communicatiemiddelen gebruikt worden om de daadwerkelijke implementatie te versterken van mensenrechtennormen op internationaal, nationaal en regionaal niveau. Bij de totstandbrenging van die informatiemaatschappij moeten we ons niet alleen richten op voor de hand liggende taken als inrichting en bevordering van basisinfrastructuren, maar ook, en vooral, op educatie. Daarmee bedoel ik in de eerste plaats basisonderwijs, omdat we ervoor moeten zorgen dat niemand angst heeft voor de technologische vooruitgang, en in de tweede plaats educatie met betrekking tot media-inhoud, met de bedoeling jongeren te leren kritisch en creatief om te gaan met alle media.
De informatiemaatschappij impliceert vrije, onbeperkte toegang tot technologie en informatie, en om die reden zijn softwarepatenten in mijn ogen fnuikend voor de totstandbrenging van een dergelijke samenleving. Wrede, dictatoriale regimes, altijd op zoek naar mogelijkheden om gevaarlijke ideeën buiten de deur te houden, zien nog steeds kans de toegang tot informatie te blokkeren. Dat is niets nieuws. Op Cuba is een wet aangenomen die de toegang tot internet beperkt tot een klein groepje ondernemingen en overheidsorganen en waarin de verkoop van computers aan consumenten strafbaar is gesteld. Van de 100 000 computers op Cuba zijn er slechts 6000 aangesloten op internationale netwerken, en zelfs die worden voortdurend gecontroleerd.
Ook de regering van Wit-Rusland is zich terdege bewust van de rol die internet kan spelen bij de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld en de democratie; zij wendt alle haar ter beschikking staande middelen aan om de groeiende populariteit van internet in te dammen. Er is een nieuwe wet inzake de massamedia opgesteld, waarin onder meer een registratieverplichting is opgenomen en waarin is bepaald dat uitgevers van internetcontent over een zogeheten publicatievergunning dienen te beschikken. In de praktijk is dat natuurlijk niets anders dan een doeltreffend middel voor het toepassen van censuur. Ander opvallend aspect van de situatie in Wit-Rusland: de overheid is de enige internetprovider. Er zijn in het land namelijk verder geen operators die toegang hebben tot diensten voor externe telecommunicatie. Internetgebruikers moeten het Wit-Russische ministerie van Communicatie een bedrag van twintig Amerikaanse dollar betalen om van hun modem gebruik te mogen maken, terwijl het gemiddelde maandinkomen per hoofd van de bevolking zestig dollar bedraagt. We moeten dus wel concluderen dat we ook aan deze zaak bijzondere aandacht moeten besteden bij onze werkzaamheden op dit terrein. 
Malcolm Harbour (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik moet mij verontschuldigen tegenover de commissaris, want het is, zoals zij waarschijnlijk weet, niet mijn gewoonte om net op tijd te arriveren om het woord te kunnen voeren. Anders dan gewoonlijk loopt alles vanavond voor op schema. Het doet mij genoegen hier te zijn om het verslag van mevrouw Trautmann te steunen, vooral omdat ik deel uitmaakte van de delegatie die in december 2003 de eerste Wereldtop over de informatiemaatschappij heeft bezocht met haar gerenommeerde voorganger, Erkki Liikanen. Ik had het voorrecht aanwezig te zijn in de grote vergaderzaal in Genève toen hij uiterst welbespraakt een toespraak hield namens de Europese Unie.
Ik kan mijn collega’s naar aanleiding van die ervaring zeggen dat het buiten kijf staat hoezeer de Europese Unie gerespecteerd werd en nog steeds wordt als het gaat om de werkzaamheden in verband met het verder ontwikkelen van de informatiemaatschappij. De EU heeft ook duidelijk het voortouw genomen ten opzichte van andere lidstaten. Commissaris Reding zal die belangrijke traditie ongetwijfeld in stand willen houden, want er moet nog veel gebeuren.
Ik wil twee punten naar voren brengen die mij in die tijd in Genève nadrukkelijk onder de aandacht zijn gebracht. Ten eerste is ons onderzoeksprogramma van belang, en het is ook zaak dat we dit uitbreiden naar de minder ontwikkelde wereld. Er zijn vele computerwetenschappers die worstelen met volslagen ontoereikende faciliteiten, en die dolgraag deel zouden uitmaken van onze onderzoeksnetwerken en met onze onderzoekswetenschappers willen samenwerken. Ik weet dat dit vraagstuk aan de orde zal komen in een deel van de nieuwe generatie van het GEANT-programma, die de commissaris vorige week heeft gelanceerd. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dat is, vooral omdat we willen dat die computerwetenschappers de instrumenten, producten, diensten en nieuwe ideeën ontwikkelen die van nut zijn voor hun eigen gemeenschappen, of het nu is op het gebied van de gezondheidszorg, het onderwijs of andere vormen van lokale dienstverlening, in het bijzonder wanneer deze een zeer uitgestrekt gebied bestrijken, waar nauwelijks communicatie-infrastructuren ontwikkeld zijn.
Ten tweede moeten zij worden aangemoedigd een concurrerende telecommunicatie-infrastructuur op te zetten, de kosten van telecommunicatie omlaag te brengen en concurrentie te bevorderen, zodat zij net als wij toegang kunnen krijgen tot een overvloed aan goedkope diensten. Als we die twee dingen weten te bereiken, naast onze andere doelen, dan zal dat voor al die landen een geweldige vooruitgang betekenen. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag aan de Commissie van Marcin Libicki, namens de Commissie verzoekschriften, over de zaak Lloyd's (O-0068/2005 – B6-0245/2005). 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega’s, de voorzitter van de Commissie verzoekschriften, de heer Libicki, heeft mij gevraagd namens hem het woord te voeren over het onderhavig thema, aangezien hij plotseling moest vertrekken naar Polen. De hiernavolgende opmerkingen weerspiegelen het standpunt van enkel en alleen de Commissie verzoekschriften en niet van de een of andere politieke partij of van mij persoonlijk. De voorzitter, de heer Libicki, verontschuldigt zich bij het Parlement en de Commissie voor zijn afwezigheid.
Dit debat van vanavond vindt plaats naar aanleiding van de mondelinge vraag die werd ingediend namens de Commissie verzoekschriften, en raakt aan de kern van hetgeen velen bedoelen met ‘het Europa van de burgers’ of meer concreet het Europees burgerschap.
Het petitierecht is in het Verdrag verankerd en brengt verplichtingen met zich mee voor alle Europese instellingen, en niet alleen voor het Parlement. Elke burger heeft het recht een verzoekschrift te richten tot het Parlement, indien dit valt binnen het kader van de activiteiten van de Europese Unie, en mag daarop een tevredenstellend antwoord verwachten. Als er sprake is van overtredingen bij vraagstukken die vallen onder de bevoegdheden van de Europese Unie, mag hij of zij bovendien schadeherstel verwachten.
Met het debat over de verzoekschriften in verband met de Lloyd's-affaire willen wij, dames en heren, bewerkstelligen dat de Commissie, de hoedster van de Verdragen, een eerlijk antwoord geeft.
Als jarenlang een Europese wet niet correct wordt toegepast door een lidstaat; als door de niet-correcte toepassing daarvan bovendien mensen grote persoonlijke verliezen hebben geleden en, in bepaalde gevallen, zelfs tot het beëindigen van hun leven werden gedreven; als het inderdaad waar is dat de rekwestranten in de Lloyd's-affaire in het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Duitsland en vele andere landen van de Europese Unie enorme financiële schade hebben geleden, omdat de eerste richtlijn betreffende niet-levensverzekering niet goed werd toegepast, moeten wij allen eens goed nadenken over de manier waarop Europa functioneert.
De burgers hebben het recht om te verwachten dat als de Raad en het Parlement een wet aannemen, deze wet ook zonder enige uitzondering correct wordt toegepast in de lidstaten van de Europese Unie. Zoals wij hebben kunnen vaststellen hebben de rekwestranten in 1997 in het Verenigd Koninkrijk vermeld dat de communautaire richtlijn betreffende niet-levensverzekering te laat werd omgezet.
Na een lange tussenperiode heeft het Parlement ten aanzien van dit vraagstuk exceptionele maatregelen getroffen, in welk verband in september 2003 het verslag van Roy Perry werd aangenomen met 358 stemmen voor, geen enkele stem tegen en 35 onthoudingen. Ofschoon daarop een langdurig en gedetailleerd onderzoek door de Commissie verzoekschriften volgde, wachten de rekwestranten nog steeds op een duidelijk antwoord op de vragen uit de resolutie-Perry. Zonder een dergelijk antwoord kunnen zij hun zaak niet voorleggen aan de rechtbank in het Verenigd Koninkrijk en schadevergoeding eisen voor de door hen geleden verliezen.
Als uiteindelijk zal blijken dat het Europees Parlement de Europese Commissie voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen moet dagen, omdat zij geen duidelijk antwoord heeft gegeven op onze vraag, en omdat zij geen juiste rekenschap en verantwoording heeft afgelegd aan het Europees Parlement, moeten wij dat zonder enige vrees doen, zegt de heer Libicki.
Er rijzen evenwel enkele vragen, geachte collega’s. Legt de Commissie op correcte wijze rekenschap af aan het Parlement, en legt, daarna, het Europees Parlement op correcte wijze rekenschap af aan de burgers, die in steeds groteren getale verzoekschriften bij ons indienen? Is onze gewone wetgeving goed genoeg en wordt zij goed toegepast? Is er vrij verkeer van goederen en personen? Worden de beroepskwalificaties erkend? Hebben de Europese burgers rechten? Dat is de kern van ons debat van vanavond.
Het Europees Parlement verwacht van de Europese Commissie een antwoord op de vraag of de Europese burgers rechten hebben, dat zij onderzoekt of het Verenigd Koninkrijk gedurende de laatste twintig jaar de wetten betreffende de juiste reglementering van en de controle op de verzekeringsmarkt wel heeft toegepast, en of er gedurende die periode sprake is geweest van liquiditeitscriteria. Antwoordt u daar alstublieft op, mijnheer de commissaris, en ik bedoel natuurlijk niet u persoonlijk. Vergeet u niet dat uw voorganger pas in het geweer kwam toen hij onder druk werd gezet en een inbreukprocedure in gang zette die later werd ingetrokken omdat het Verenigd Koninkrijk zich had geconformeerd. Geeft u een antwoord namens uw instelling, en met name over de vraag of het betrokken land in die periode conform de wetgeving heeft gehandeld. 
Charlie McCreevy,
   Mijnheer de Voorzitter, er is al eerder in dit Parlement gedebatteerd over de regulering van Lloyd’s en de tenuitvoerlegging van de eerste richtlijn betreffende niet-levensverzekeringen in het Verenigd Koninkrijk. Ik verwijs naar mondelinge vraag B5-0010/2004 van de heer Perry, waarover het Parlement op 12 februari 2004 een debat heeft gevoerd, en naar het antwoord dat de Commissie bij die gelegenheid heeft gegeven.
De Commissie heeft altijd haar zeer diepe medeleven betuigd met de duizenden mensen – met inbegrip van de rekwestranten – die schade hebben geleden als gevolg van de Lloyd’s-affaire. De Commissie heeft haar standpunten en zorgen over de Britse wetgeving vóór 2000 helder uiteengezet in haar aanmaningsbrief van december 2001, die nu een openbaar document is.
De Britse autoriteiten deelden de Commissie mee dat er nieuwe wetgeving was vastgesteld ter vervanging van de eerdere regelingen en beantwoordden aanvullende vragen van de Commissie over die nieuwe wetgeving. De Commissie heeft vervolgens verklaard dat zij ervan overtuigd was dat die onderdelen van het regelgevings- en toezichtskader voor Lloyd’s die aan een onderzoek waren onderworpen, in overeenstemming waren met de vereisten van de richtlijn.
Het lijdt voor de Commissie geen twijfel dat zij, zodra zij eenmaal had vastgesteld dat de nieuwe regeling voor Lloyd’s aan de eisen voldeed, geen enkele reden had om de inbreukprocedure voort te zetten die zij in gang had gezet met haar aanmaningsbrief van december 2001 in verband met de oude regeling. De jurisprudentie van het Hof van Justitie over het doel en de uitvoering van inbreukprocedures laat aan duidelijkheid niets te wensen over. De Commissie heeft tegenover reclamanten altijd benadrukt dat wanneer men stappen wilde ondernemen om schadevergoeding te krijgen omdat binnen de oude regeling sprake zou zijn van strijdigheid met de richtlijn, men zich hiervoor uitsluitend tot de Britse rechter diende te wenden.
Het lijkt erop dat de rekwestranten en vele anderen die geschreven hebben, een uitspraak willen van de Commissie over de vraag of de oude regeling van Lloyd’s al dan niet in strijd was met de richtlijn, als steuntje in de rug bij hun rechtszaak in het VK tegen de Britse regering. Een dergelijke uitspraak kan echter alleen door het Hof van Justitie worden gedaan. De Commissie heeft in haar aanmaningsbrief van 2001 uiting gegeven aan haar zorgen, maar dit was slechts de eerste stap in een lang proces van argumenten en tegenargumenten dat uiteindelijk, als het zou zijn voortgezet, wellicht had kunnen leiden tot een formele hoorzitting en een uitspraak van het Hof van Justitie.
De Commissie beseft terdege dat velen het ten zeerste betreuren dat de gerechtelijke procedure die wij met onze brief in gang hebben gezet niet tot het einde toe is voortgezet, maar het staat voor de Commissie vast dat haar besluit het proces te beëindigen juist was en dat het volkomen in overeenstemming was met de consequente jurisprudentie van het Hof ten aanzien van inbreukprocedures.
Ik heb nota genomen van de ontwerpresolutie die is ingediend tot besluit van het debat van vanavond over dit vraagstuk. De Commissie is van mening dat zij alle punten heeft beantwoord die haar zijn voorgelegd in het verslag van de heer Perry, waarnaar in de ontwerpresolutie verwezen wordt. De Commissie heeft haar standpunten over de antwoorden van de Britse regering bekendgemaakt toen zij besloot de inbreukprocedure stop te zetten.
Wat betreft de toegang tot documenten die door de Commissie zijn achtergehouden, wil ik onderstrepen dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 daarop van toepassing is. De voorwaarden voor het verkrijgen van toegang tot deze documenten worden in die verordening uiteengezet.
Op de derde vraag in het verslag van de heer Perry, over mogelijke tekortkomingen of omissies in het Britse stelsel, zou ik nogmaals willen antwoorden dat de Commissie in haar aanmaningsbrief een aantal vragen heeft gesteld. Ik benadruk echter dat dit niet meer dan vragen waren. Dergelijke vragen houden op zich niet een standpunt of oordeel in. De antwoorden van de Britse autoriteiten hebben de Commissie tevredengesteld en geleid tot de beslissing dat er geen gronden waren om de inbreukprocedure voort te zetten. 
Robert Atkins,
   . – Mijnheer de Voorzitter, laat ik eerst zeggen dat ik een Lloyd’s-achtergrond heb, ook al ben ik geen “Name”; dat ben ik nooit geweest en ik ben op geen enkele manier financieel betrokken. Mijn familie heeft echter al meer dan tweehonderd jaar op deze of gene wijze met Lloyd’s te maken en om die reden heb ik inzicht in de markt en in hoe Lloyd’s functioneert.
Ik ben Lloyd’s niet speciaal vijandig gezind, in welk opzicht of op welke manier dan ook. Je zou zelfs kunnen stellen dat ik de organisatie nadrukkelijk steun. Maar ik sta evenzeer achter het uitgangspunt van deze vraag, die – zoals veel collega’s nu weten – teruggaat tot 1997, in de zin dat de vraag toen al gesteld werd; wat de inhoud betreft speelt deze kwestie reeds veel langer. Waar het om gaat, is dat de vraag die door Roy Perry en nu door de Commissie verzoekschriften is ingediend, niet naar behoren is beantwoord. Het is tekenend voor de bezorgdheid dat de Commissie verzoekschriften, zelfs al bestaan er inhoudelijke verschillen van mening, unaniem van oordeel is dat deze vraag niet naar behoren is beantwoord. Om die reden gaat de vraag vergezeld van een ontwerpresolutie, zodat de Voorzitter van het Parlement de bevoegdheid heeft om de Commissie juridische zaken opdracht te geven de Commissie langs juridische weg te dwingen die vraag te beantwoorden indien – en ik vermoed dat dat vanavond al het geval is – dit nog niet gebeurd is. Wat hier reden tot zorg geeft, is dat de Commissie verzuimd heeft antwoord te geven aan de Commissie verzoekschriften – ditmaal aan de commissie in haar geheel, in plaats van aan één afzonderlijk lid ervan.
Het probleem zelf is ondertussen nog niet opgelost, zoals de commissaris en de collega’s weten. Er gaan nog steeds mensen failliet en hun gezondheid en hun leven hebben vaak nog altijd te lijden onder de situatie. De behandeling van dit verzoekschrift moet worden afgesloten, we moeten antwoorden krijgen op de vraag. Mijn collega’s in de Commissie verzoekschriften en ikzelf kunnen er niet mee instemmen dat dit dossier wordt gesloten voordat we de juiste antwoorden krijgen op deze vragen die nu, en eerder door mijn voormalige collega Perry, zijn ingediend.
De Commissie moet een behoorlijk antwoord geven op de vraag om diegenen die in deze treurige affaire door toedoen van Lloyd’s schade lijden de kans te geven om door te gaan met hun rechtszaken.
Ik ben niet iemand, en zal dat ook nooit worden, die leden van Lloyd’s – de zogeheten “Names” – die financieel schade hebben geleden, aanraadt een rechtszaak aan te spannen als er geen hoop op succes is. Dat zou dwaasheid zijn en slechts tot meer ellende leiden. Net als collega’s die deze zaak onderzocht hebben, ben ik echter van mening dat dit probleem gepaste aandacht behoeft. Daarom is de ingediende vraag geformuleerd zoals hij geformuleerd is. Dit is geen kwestie van persoonlijke kritiek op commissaris McCreevy, maar ik ben er niet van overtuigd dat de Commissie het juiste antwoord gegeven heeft. Zij moet zich er dan ook van bewust zijn dat er nadere stappen zullen worden ondernomen. 
Manuel Medina Ortega,
    Mijnheer de Voorzitter, ik was gedurende de vorige zittingsperiode gewoon lid van de Commissie juridische zaken en ik heb dit onderwerp steeds gevolgd. Net als nu was ik ook toen in hoge mate verbaasd. We hebben het hier namelijk over juridische verantwoordelijkheden van de Commissie op basis van artikel 232 van het Verdrag. Dat artikel heeft betrekking op de verzuimprocedure en bepaalt dat het Parlement bevoegd is een schending van het Verdrag aan de kaak te stellen, maar enkel indien er werkelijk sprake is van een schending van het Verdrag als zodanig.
Het gaat hier om een Richtlijn die niet is aangenomen door een voorgaande Britse regering, maar wel door een latere Britse regering – de huidige. De Commissie heeft een inbreukprocedure in gang gezet overeenkomstig artikel 226. Toen kwam er verandering in de situatie: de Richtlijn werd in nationaal recht omgezet. Vanaf dat moment is het volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie niet langer mogelijk een procedure bij het Hof te voeren. Commissaris McCreevy heeft daar reeds op gewezen. Artikel 226 bepaalt namelijk het volgende: “Indien de Commissie van oordeel is dat een lidstaat een van de krachtens dit Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, brengt zij dienaangaande een met redenen omkleed advies uit, na deze staat in de gelegenheid te hebben gesteld ...”.
Aangezien de betrokken lidstaat het advies van de Commissie heeft opgevolgd is er uit juridisch oogpunt geen grond meer om te procederen. Ik geloof – en commissaris McCreevy heeft dat ook gezegd – dat er nu alleen nog maar juridische stappen kunnen worden ondernomen bij de Britse nationale gerechtelijke instanties, en niet bij de instellingen van de Europese Unie. Juridisch gezien komt het erop neer dat het Parlement, de Commissie en het Hof van Justitie van de Europese Unie gewoonweg niet langer de juiste fora zijn voor de behandeling van dergelijke klachten.
Helaas, het Verdrag is eenmaal zo opgesteld. Het Verdrag had er ook anders kunnen uitzien. Het had de Commissie kunnen verplichten actie te ondernemen met betrekking tot zaken die zich reeds hebben voorgedaan. De jurisprudentie van het Hof met betrekking tot dit geval is echter heel duidelijk, en dat is de reden waarom ik destijds mijn bezwaren had met betrekking tot deze kwestie en die nog steeds heb. Het komt erop neer dat het Verdrag de Commissie niet toestaat een lidstaat voor het Hof te dagen als blijkt dat deze lidstaat zich reeds heeft geschikt in het communautair recht. Het bestaande systeem werkt niet automatisch of onmiddellijk. Er moet eerst een oproep tot nakoming worden gedaan. En als de betrokken lidstaat daarop ingaat, wordt de procedure afgesloten. Vanaf dat moment kan de Commissie niet meer ingrijpen.
Ik meen dat zowel het antwoord dat de Commissie ons eerder gegeven heeft als het antwoord dat commissaris McCreevy ons zojuist heeft gegeven bevredigend zijn.
Ik raad de mensen die als gevolg van deze Lloyd’s-zaak schade hebben ondervonden aan om zich tot de Britse rechter te wenden en overeenkomstig het Britse recht stappen te ondernemen. Ik geloof echter niet dat het zin heeft hier een procedure aan te vangen. Dat zou een enorm tijdverlies voor het Parlement betekenen, terwijl we de mensen die schade hebben geleden voor de gek zouden houden. Zo wijzen we ze immers een weg die nergens toe leidt.
De enige manier voor deze mensen om recht te doen geschieden is via de Britse rechtspraak. Ik meen zelfs te weten dat er bij Britse rechtbanken reeds procedures zijn aangespannen. Dat is de enige weg die open staat, en dat is wat ik de getroffen mensen dan ook aanraad te doen met klachten van deze aard. 
Diana Wallis,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de commissaris komt natuurlijk nog maar net kijken in deze geschiedenis, maar voor veel van onze kiezers, zowel in het Verenigd Koninkrijk als elders, is dit helaas een tragedie die reeds lang speelt – zoals we hebben gezien vindt zij haar oorsprong in de jaren zeventig.
Als we eerlijk zijn, en ik ben het wat dit betreft eens met de heer Medina Ortega, moeten we toegeven dat wat we doen misschien geen oplossing zal betekenen voor veel persoonlijke gevallen van verlies. We willen geen rechtszaken tussen onze instellingen omwille van de rechtszaken, maar wat we wel willen, is iets doen dat de positie en de status van het Parlement en de instellingen van Europa versterkt. De centrale vraag is hier hoe de Europese Unie functioneert en, als we meer specifiek naar uw terrein kijken, hoe de interne markt functioneert. Eigenlijk is het heel simpel: het ziet ernaar uit dat een richtlijn jarenlang niet volledig en naar behoren ten uitvoer is gelegd. Uiteindelijk schikt de lidstaat zich, 20 jaar na dato, naar de regels. Daar kán het Parlement of Europa eenvoudigweg geen genoegen mee nemen. Daar komt bij dat onze Commissie verzoekschriften dikwijls het eerste aanspreekpunt is. Zij zou moeten fungeren als een systeem voor vroegtijdige waarschuwing, maar soms, zoals in dit geval, komt zij pas achteraf in actie.
De Commissie dient er altijd nauwlettend op toe te zien dat wetgeving correct ten uitvoer wordt gelegd. En als er een vraag wordt gesteld over tenuitvoerlegging dient zij, gezien het huidige politieke klimaat in Europa, bereid te zijn om ondubbelzinnige antwoorden te geven.
Het Parlement heeft altijd gesteld dat het toegang zou moeten hebben tot correspondentie tussen lidstaten en de Commissie in verband met eventuele wetshandhavingsprocedures. Het is daarin heel duidelijk en ik heb er begrip voor dat uw voorganger, de heer Bolkestein, geschreven heeft dat er redenen waren om een deel van de correspondentie niet openbaar te maken. Maar we hebben in het huidige politieke klimaat – ik herhaal het nog maar eens – toch zeker de plicht tegenover onze burgers om tot op de bodem uit te zoeken wat er in dit soort gevallen gebeurt en om hun tevredenstellende antwoorden te geven. Anders hoeven we niet vreemd op te kijken als we negatieve reacties krijgen zoals die welke we in Frankrijk en Nederland hebben gekregen. Als we de duidelijke vragen van onze burgers over hoe wij EU-wetgeving ten uitvoer leggen, niet kunnen beantwoorden, dan maken we een slechte beurt. Ik hoop, commissaris, dat u ons beter zult kunnen helpen dan uw voorganger. 
Paul van Buitenen (Verts/ALE ).
   – De Commissie moet antwoord geven op de vraag van het Parlement of het Verenigd Koninkrijk de richtlijn betreffende niet-levensverzekeringen tussen 1978 en 2001 correct heeft toegepast. Aangezien deze vraag betrekking heeft op de interne markt, is er geen reden om een antwoord te weigeren. In november 2003 weigerde commissaris Bolkestein een behoorlijk antwoord te geven. De bevoegde commissies hebben de Voorzitter van het Parlement vervolgens verzocht gerechtelijke stappen te ondernemen tegen de Commissie. Enige maanden later werd aangegeven dat er niet voldaan zou zijn aan de nodige wettelijke vereisten. Nu, een jaar later, is wederom een nieuwe ontwerpresolutie ingediend.
Collega’s, het is nu al acht jaar geleden dat het eerste van – in dit geval – vele verzoekschriften is ingediend. Het is bijna twee jaar geleden dat de eerste resolutie over de Lloyd’s-affaire met een overweldigende meerderheid werd aangenomen. Duizenden burgers zijn failliet gegaan en lopen nu, terwijl we hierover debatteren, nog altijd risico. Sommigen van hen hebben zelfmoord gepleegd. Dit is het resultaat van welbewuste en stelselmatige misleiding in de Lloyd’s-affaire. Wanneer het Parlement een verzoekschrift behandelt, staat niet zijn rol, maar zijn geloofwaardigheid op het spel. Als de Europese burgers zich tot ons wenden voor hulp en de lidstaten het laten afweten, zou een geslaagde rechtszaak voor het Europees Hof van Justitie de rol van het Parlement bij de behandeling van verzoekschriften versterken.
Commissaris, als er geen vooruitgang wordt geboekt, moet ik constateren dat het Parlement niet in staat is de Europese burgers die het om hulp vragen, te helpen. In dat geval zal ik moeten proberen dit Parlement via andere methoden wakker te schudden en recht te doen geschieden aan tienduizenden Europese burgers die door deze affaire geweld wordt aangedaan. 
Luca Romagnoli (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de vraag van de heer Libicki strooit zout in de wonde van de tegenstellingen van dit Europa, dat volledig is afgestemd op de grote financiële belangen, een Europa dat zijn burgers niet willen, zoals de Europeanen die de kans hebben gekregen hun mening hierover te uiten in ieder geval hebben aangetoond.
Bij bestudering van de documentatie vallen direct de inbreuken op waaraan zowel de Commissie als de Britse regering, of in ieder geval haar zogenaamde toezichthoudende instanties, zich schuldig hebben gemaakt; maar wat ook opvalt is de kloof tussen de belangen van het volk en het belang van een zeer klein aantal plutocraten en speculanten.
Met betrekking tot de zaak Lloyd’s, kan datgene wat gecontroleerd is heel eenvoudig worden geïdentificeerd, maar het blijkt – toevallig – onmogelijk te zijn om vast te stellen wie de controle heeft uitgeoefend. Er rijzen gerechtvaardigde twijfels dat richtlijn 73/239/EEG inzake solvabiliteit is veronachtzaamd met medeweten, om niet te zeggen medeplichtigheid, van de Europese Commissie en de bevoegde toezichthoudende instanties van het Britse ministerie van Financiën. Een populair Italiaans gezegde luidt: “Iedere wet heeft zijn mazen.” Dit oude gezegde gaat ook op voor het Verenigd Koninkrijk en de Europese Commissie: het feit blijft echter dat de verzekeringsbranche een gokspel is waarbij Lloyd’s nu al eeuwen lang aan het winnen is.
Wij hoeven geen medelijden te hebben met mensen die risico's nemen door te beleggen en te speculeren, want dergelijke ondernemers voelen zelf geen medelijden met kleine spaarders, met consumenten, met de grote aantallen slachtoffers van hun gevaarlijke en onscrupuleuze financiële spelletjes, en met degenen die anders dan zijzelf hun brood verdienen in het zweet des aanschijns, door hun fysieke en mentale krachten te 'beleggen' en hier hun inkomen uit te putten.
Mensen die gokken in zo'n kansspel, een spel dat duidelijk meer winst oplevert dan dat er kwijtschelding aan te pas moet komen, gezien het feit dat deze activiteit al eeuwenlang wordt uitgeoefend, moeten ook de risico's aanvaarden; de zaak Lloyd’s is een symbolisch voorbeeld van de onredelijke verwachtingen van mensen die altijd willen winnen omdat zij het zich kunnen veroorloven grote sommen geld te riskeren, zonder zich druk te maken over al die mensen, de grote meerderheid, die hun eigen leven inzetten in hun werk. 
Proinsias De Rossa (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ik vind het antwoord van commissaris McCreevy teleurstellend. We moeten hier twee zaken onderscheiden. Ten eerste is er de vraag of de Britse regering verplicht is degenen die in Lloyd’s geïnvesteerd hebben, schadeloos te stellen. De commissaris heeft er heel terecht op gewezen dat dit een zaak is die via de Britse rechter moet worden afgehandeld.
Waar we het hier echter in het bijzonder over hebben, is de weigering van de Commissie om naar behoren en in overeenstemming met de Verdragen vragen van dit Parlement te beantwoorden. De commissaris heeft op grond van de Verdragen de uitdrukkelijke plicht vragen te beantwoorden. Vanavond heeft hij opnieuw geweigerd alle informatie te verschaffen waarom al in 2003 verzocht is.
Bij een andere gelegenheid gaf een voorganger van de heer McCreevy aan dat de Britse regering er niet gelukkig mee was dat de Commissie informatie onthulde waar de Commissie verzoekschriften om gevraagd had. Aangezien dit een vraagstuk is waarop de medebeslissing van toepassing is – de richtlijn betreffende niet-levensverzekeringen is een richtlijn waarvoor de medebeslissingsprocedure geldt – heeft het Parlement minstens evenveel recht op de informatie die de Commissie en de lidstaat ter beschikking staat. Zij zijn niet de enigen die verantwoordelijk zijn voor de wetgeving.
Ik doe dus een beroep op de commissaris de schande te voorkomen dat dit Parlement de Commissie voor het Europees Hof van Justitie sleept wegens niet-naleving van de Verdragen. Het lijkt mij, commissaris, dat u hoe dan ook mogelijk voor de rechter zult moeten verschijnen als u zich niet aan de regels houdt. Ik ben niet zo goed op de hoogte van de Britse wetgeving, maar ik vermoed dat als dit geval zich in Ierland had afgespeeld, de reclamanten u hadden kunnen dwingen de gevraagde informatie te verschaffen. Ik vind het volslagen onredelijk dit Parlement de informatie waarop het recht heeft te onthouden, en u loopt het reële risico dat u zich voor het Europees Hof van Justitie zult moeten verantwoorden als u die informatie niet verstrekt. 
Charlie McCreevy,
   Mijnheer de Voorzitter, de Commissie is van mening dat zij aan haar verplichtingen op grond van het Verdrag heeft voldaan. Toen er twijfels rezen, heeft de Commissie een onderzoek ingesteld en een aanmaningsbrief, alsmede een aanvullende aanmaningsbrief gestuurd. De Commissie heeft de vragen die haar door het Parlement zijn voorgelegd naar beste vermogen beantwoord. Mijn voorganger heeft overlegd met vertegenwoordigers van de Commissie verzoekschriften en in dit Huis antwoord gegeven op vragen, en ook vele schriftelijke vragen beantwoord. Ik heb overleg gepleegd met de heer Libicki over deze zaak en ik ben hier ook deze avond weer om de vragen van het Parlement te beantwoorden. Dit is wat de verantwoordingsplicht van de Commissie inhoudt. De Commissie heeft gehandeld door een inbreukprocedure in te leiden en zij heeft opnieuw gehandeld door de zaak af te sluiten toen zij een antwoord van de Britse autoriteiten ontving dat haar tevreden stelde.
De Commissie probeert altijd de vragen van het Parlement zo goed mogelijk te beantwoorden. In dit geval wordt de Commissie echter gevraagd een uitspraak te doen over de vraag of een lidstaat handelde in overeenstemming met communautaire wetgeving gedurende een bepaalde periode in het verleden, toen andere wetgeving van kracht was dan nu. De Commissie kan die vraag niet beantwoorden omdat de precontentieuze procedure en de gerechtelijke procedure die het antwoord daarop zouden hebben gegeven, niet zijn voltooid. 
De Voorzitter.
   – Tot besluit van het debat heb ik een ontwerpresolutie(1) ontvangen conform artikel 108, lid 5 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling (A6-0204/2005) voor de tweede lezing van Othmar Karas, namens de Commissie economische en monetaire zaken, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad met het oog op de aanneming van een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1466/97 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (09812/2005 – C6-0192/2005 – 2005/0064(SYN)). 
Othmar Karas (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Raad, heeft er in zijn toespraak van vanochtend op gewezen dat hij zijn collega’s tijdens de Top van afgelopen week twee principes voor ogen heeft gehouden.
Het eerste principe was: Lees uw eigen besluiten nog een keer door en zorg ervoor dat ze ook omgezet worden. Het tweede principe was: Neem de institutionele regels in acht. Het is toch eigenlijk triest dat dergelijke voor de hand liggende gedragsregels in onze Gemeenschap in herinnering moeten worden geroepen en dat er op de verantwoordelijke personen zelfs een beroep moet worden gedaan om deze regels in acht te nemen. Helaas was de oproep voor veel staatshoofden en regeringsleiders aan dovemansoren gericht. Deze grondbeginselen voor een efficiënt, vertrouwenwekkend en professioneel beleid worden echter ook al jaren door de ministers van Financiën van de eurozone genegeerd. Degenen die het stabiliteits- en groeipact hebben geschonden, hebben zich zelfs tot eigen rechter benoemd en daardoor voorkomen dat de Commissie de aan haar opgedragen bevoegdheden kon uitoefenen. Iets soortgelijks is ons ook overkomen bij de behandeling van de beide verordeningsontwerpen van de Commissie betreffende het stabiliteits- en groeipact.
De Commissie heeft de ministers van Financiën opgeroepen om de voorstellen van het Europees Parlement op te pakken. De voorzitter van de Raad heeft een beroep op zijn collega’s gedaan om de voorstellen van het Europees Parlement niet te negeren. De plenaire zitting van het Europees Parlement heeft in de laatste plenaire vergaderweek met een meerderheid besloten om mijn beide verslagen over de twee verordeningen van de Commissie aan te nemen. Ondanks de inhoudelijke instemming door een meerderheid van de ministers van Financiën, door de Commissie en door de voorzitter van de Raad is geen enkel nieuw amendement van het Parlement door de Raad overgenomen. De meerderheid van de nationale delegaties bleek weliswaar bereid bepaalde wijzigingen - met name wat de ontwikkeling van en het toezicht op de totale schuld betreft - over te nemen, maar een paar invloedrijke landen heeft dit toch nog weten te verhinderen. Nu wordt getracht om het Parlement de zwartepiet toe te spelen, waarbij wordt gezegd dat we niet bij machte zijn om tegen te houden wat in gang is gezet en niemand ons vraagt wat wij willen. Dit is geen institutionele kwestie, dit is een inhoudelijke kwestie. In de verklaring van de Commissie over het besluit van de Raad Ecofin staat dat het overnemen van een aantal amendementen van het Parlement, met name van de amendementen die betrekking hebben op het toezicht op de totale schuld, de voorgestelde verordening nog sterker gemaakt zou hebben. Het Parlement is dus op de juiste weg. Derhalve dienen wij thans de amendementen waartoe in de eerste lezing is besloten weer opnieuw in op grond van een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat zij inhoudelijk correct zijn en wij willen dat de andere instellingen rekening houden met onze institutionele rechten en inhoudelijke standpunten.
Wat willen wij eigenlijk? Wij willen dat er een vergelijking wordt gemaakt tussen de cijfers die de lidstaten bij de Europese Centrale bank indienen en de cijfers die zij aan Eurostat overleggen. De Raad zegt dat die vergelijking ook gemaakt is. Ik vraag mij dan af hoe het kan dat de verschillen tussen de ingediende cijfers van Griekenland niet zijn opgevallen.
In de tweede plaats willen wij dat de begrotingsdoelstellingen voor de middellange termijn getoetst worden. De voorgestelde periodieke toetsing is door de Raad vervangen door “minimaal een keer per vier jaar”. Wij willen toezicht op de schuldquote van de overheid. De Raad heeft dat in maart weliswaar besloten, maar niet in de verordening opgenomen. Wij willen dat de stabiliteitsprogramma’s elk jaar aan ons voorgelegd worden, waarbij de betreffende voorstellen een programmaperiode van twee jaar dienen te bestrijken. Dit verzoek is afgewezen. Ik heb zelf het gevoel dat het helemaal niet om een of ander inhoudelijk meningsverschil gaat, maar dat de Raad gewoon weigert om ook maar één enkel amendement van het Europees Parlement over te nemen. Deze handelwijze wekt bepaald geen vertrouwen en is inhoudelijk en institutioneel niet te rechtvaardigen. Daarom verzoek ik dit Parlement om morgen in de tweede lezing op dezelfde manier te stemmen als bij de eerste lezing. 
Charlie McCreevy,
   . Mijnheer de Voorzitter, met de aanneming van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad kan het Europees Parlement de weg vrijmaken voor een vruchtbare afsluiting van een lang, intensief en toch constructief hervormingsdebat. In haar mededeling van 3 september 2004 heeft de Commissie aangegeven dat het Stabiliteits- en Groeipact beter moest functioneren, en de hoofdlijnen uitgezet waarlangs dat doel kon worden bereikt. Na verschillende discussierondes is de Raad Ecofin opnieuw bijeengekomen op 20 maart, waar hij een akkoord heeft bereikt en zijn verslag over het verbeteren van de toepassing van het Stabiliteits- en Groeipact heeft aangenomen. Op 22 maart 2005 heeft de Europese Raad het verslag goedgekeurd, onder vermelding van het feit dat dit het Stabiliteits- en Groeipact actualiseert en aanvult.
Het hoofddoel van het verslag is het versterken van de governance en de nationale zeggenschap in het begrotingskader van de EU, door de economische fundamenten ervan te versterken en tegelijkertijd de houdbaarheid van de openbare financiën te waarborgen en groei te bevorderen. Wij zijn van mening dat de overeenkomst over het geheel genomen evenwichtig is en een geschikte grondslag biedt voor het herstel van de nationale zeggenschap in het begrotingskader. Bij volledige uitvoering biedt de overeenkomst kansen om de begrotingsdiscipline te versterken en het begrotingsbeleid te ondersteunen.
Op 20 april 2005, de eerst mogelijke datum na de overeenkomst, heeft de Commissie de twee voorstellen aangenomen tot wijzing van de twee Verordeningen van de Raad – (EG) nr. 1466/97 en (EG) nr. 1467/97 – die het pact ondersteunen.
Het Parlement en de Raad zijn onmiddellijk in constructieve geest begonnen met discussies over de Commissievoorstellen. Alle partijen streefden ernaar om het proces snel en succesvol af te sluiten. Namens de Commissie wil ik hiervoor graag mijn dank betuigen, vooral aan het Parlement, dat het met zijn coöperatieve houding mogelijk heeft gemaakt om de wijzigingsprocedure tijdens het Luxemburgse voorzitterschap af te sluiten.
Eerder deze maand heeft het Parlement in eerste lezing een aantal amendementen op de Commissievoorstellen aangenomen. Rekening houdend met het standpunt van het Parlement is de Raad het kort daarna eens geworden over zijn gemeenschappelijk standpunt. In dit standpunt kon de Raad echter geen enkel amendement van het Parlement aanvaarden. Desondanks gaan de door de Raad aangenomen wijzigingen ten opzichte van het Commissievoorstel in de richting van een verdere verduidelijking van de toepassing van het preventieve deel van het Stabiliteits- en Groeipact, in overeenstemming met de algemene richting van de door het Parlement ingediende amendementen. Andere door het Parlement voorziene wijzigingen, namelijk op statistisch gebied, zijn door de Raad in overweging genomen bij de definitieve vaststelling van besluiten die direct verband houden met de statistieken van de overheidsfinanciën.
Naar de mening van de Commissie zou opneming van sommige door het Parlement ingediende amendementen de voorgestelde verordening hebben versterkt. Na rijp beraad heeft de Commissie echter besloten het gemeenschappelijk standpunt van de Raad te aanvaarden.
Over het geheel genomen zijn de wijzigingen in het Stabiliteits- en Groeipact evenwichtig van aard; ze zullen het pact nieuwe kracht geven en een beter kader bieden voor een economisch verstandige toepassing van de regels. De Commissie is vastbesloten het hervormde pact op evenwichtige en rigoureuze wijze toe te passen. Zij blijft de begrotingssituatie in alle lidstaten nauwkeurig in de gaten houden. Zij zal zo nodig haar recht van initiatief toepassen, zoals zij onlangs gedaan heeft. Zoals u weet, heeft de Commissie besloten om buitensporigtekortprocedures te starten voor Italië en Portugal. We verwachten dat deze procedures zullen worden gezien als een middel om de budgettaire consolidatie te ondersteunen die in beide landen nodig is om terug te keren tot hoge economische groei. Een coöperatieve aanpak om te zorgen voor de soepele toepassing van de buitensporigtekortprocedure zal bijdragen tot de geloofwaardigheid van het vernieuwde kader en van het algemene functioneren van de EMU in deze periode van uitdagingen.
Alexander Radwan,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte dames en heren, wellicht is het symptomatisch dat uitgerekend dit mogelijkerwijs laatste debat vóór de hervorming van het stabiliteits- en groeipact op dit tijdstip plaatsvindt. Terwijl het publiek wordt buitengesloten, wordt het pact langzaam ten grave gedragen. Dit gezegd hebbende, wil ik in ieder geval Othmar Karas bedanken voor zijn verslag en voor zijn poging om de standpunten van de Raad en van de Commissie via het Parlement nader tot elkaar te brengen. Ik vind het veelzeggend dat de Raad tegenwoordig over geen enkel onderwerp overeenstemming kan bereiken, maar als het er om gaat om het stabiliteits- en groeipact nog verder uit te kleden, blijkt die overeenstemming plotseling wel mogelijk te zijn.
Deze ontwikkelingen spelen zich af in een periode waarin de euro juist een stabiel kader nodig heeft, waarin wij niet in een spiraal terecht moeten komen van steeds meer schulden met de bijbehorende inflatie en waarin met name de positie van de Commissie versterkt moet worden! Daarom ben ik teleurgesteld dat de Commissie alsnog overstag is gegaan, want het grootste euvel van het pact - namelijk dat de zondaars eigen rechter mogen spelen - is niet aangepakt. De Raad en ook de Commissie hadden hun steun moeten geven aan de pogingen om het toezicht op en de interpretatie van de besluiten van de Raad beter te concretiseren.
Wij zullen bij de eerste inbreukprocedure tegen Italië op dat punt merken wat de houding van de Commissie zal zijn. Wij kunnen de Commissie alleen maar aanmoedigen om te blijven strijden voor een betrouwbaar kader voor de euro, voor het pact voor de euro en voor de gemeenschappelijke munteenheid - desnoods moet de handschoen tegen de lidstaten maar opgenomen worden. In de vorige Commissie zaten commissarissen die op deze manier te werk zijn gegaan en ik zou u willen aansporen - in het belang van het pact en van de intentie die dit pact ooit heeft gehad - om de strijd niet op te geven. 
Ieke van den Burg,
   . – Voorzitter, een van de unvollendeteonderdelen van de Europese samenwerking is de Europese en Monetaire Unie. Toen deze in Maastricht werd opgericht waren er nog bevlogen Europeanen met een visie, zoals Jacques Delors. Zijn doelstelling met de muntunie was tweeledig: stabiliteit creëren ten aanzien van wisselkoersen en de inflatieontwikkeling, en een stap verder zetten naar een politieke Unie waarin welvaart en welzijn voor de Europese burgers gegarandeerd zouden worden. Het eerste is uitstekend gelukt. We hebben een stabiele euro die bestand is geweest tegen grote valutacrises en een inflatie die zo laag is dat economen zich daar alweer zorgen over maken. Maar van dat tweede aspect, de politieke Unie, lijken we deze dagen verder weg dan ooit. Hoewel, soms leiden crises tot verrassende sprongen voorwaarts.
De lidstaten die hun nationale munt inruilden voor de gezamenlijke euro zonder nog een verdere politieke Unie aan te gaan en één macro-economisch en begrotingsbeleid te beginnen, hadden behoefte aan garantstellingen om te voorkomen dat de spaarzaamheid van de ene lidstaat ondermijnd zou worden door het onverantwoord aangaan van schulden van de andere. Ze wilden niet te veel in elkaars politieke keuzes voor begrotingsbeleid treden en dus creëerden ze het stabiliteits- en groeipact met een bijbehorend sanctiesysteem, een pact gebaseerd op wantrouwen dus. Daarin werden kwantitatieve normen vastgelegd voor het netto-resultaat van de jaarlijkse overheidsbegrotingen, voor de omvang van de staatsschuld, enz. Aan het eind van de vorige eeuw werkte dat, maar in de economische situatie van de afgelopen jaren bleken die regels te rigide. Dus, puur rationeel gesproken, was het logisch en verstandig om die regels te veranderen en om dat doel van stabiliteit en groei opnieuw centraal te stellen.
Maar tegelijkertijd kwamen er een aantal grote lidstaten in de problemen en die verzetten zich tegen het ingrijpen van de Commissie en de sancties van hun collega's minister van Financiën. De terechte aanpassing van de Europese Commissie om het pact intelligenter te maken ging dus samenlopen met de prestigeslag tussen lidstaten. Commissaris Almunia richtte zich vooral op een verstandige hervorming maar de eco-feministes waren er vooral op uit om ruimte te creëren voor hun eigen excuus om de regels te overschrijden.
Daarover hebben dus heel veel heftige discussies plaatsgevonden en over het algemeen was de kritiek vooral tegen het laatste gericht. De Europese Centrale Bank bijvoorbeeld was heel erg negatief over dat correctieve deel maar kon zich wel vinden in het preventieve deel van het pact: rekening houden met conjunctuurcyclussen, met schuldenposities op lange termijn, enz. Die storm is gaan liggen. Het pact zelf is niet veranderd, maar we hebben nu met een staatje van die begrotingen te maken. Het curieuze is nu dat we die verordening over dat omstreden correctieve deel hebben aangenomen, dat die alleen maar onder een adviesprocedure valt en dat die nu van kracht wordt sinds de stemming vorige keer, maar dat we nu in tweede lezing een verordening hebben over dat andere, preventieve deel. Laat ik dat even buiten beschouwing laten.
In de Economische Commissie zijn dus een aantal amendementen op die verordening aangenomen maar het resultaat van het aannemen van die amendementen met een gekwalificeerde meerderheid zou zijn dat die verordening niet van kracht zou kunnen worden. Ik zou dus willen aanraden om dat niet te doen, om nu in het Parlement ons ook daarbij neer te leggen, zoals de Commissie verstandigerwijs ook gedaan heeft, omdat dan die beide verordeningen - waarbij we juist aan die tweede meer waarde hechten dan aan die eerste - tegelijkertijd van kracht kunnen worden. Laten we Jean-Claude Juncker die het al zo moeilijk gehad heeft de afgelopen tijd, in ieder geval dat succes en dat resultaat dan nog gunnen tijdens het Luxemburgs voorzitterschap. 
Sergej Kozlík (NI ).
   – Ik neem het woord om mijn steun tot uitdrukking te brengen voor het standpunt van rapporteur Karas. Verschillende voorbehouden en bezwaren van de Europese Raad vind ik oppervlakkig en onvoldoende doordacht of gerechtvaardigd. Vanwege tijdgebrek zal ik slechts twee punten aanstippen die onderdeel uitmaken van de opmerkingen die de Raad over artikel 6, lid 1 en Artikel 7, lid 2 bis heeft gemaakt.
Ten aanzien van artikel 6, lid 1, is het duidelijk dat er een fundamenteel verschil bestaat tussen enerzijds de melding van en het toezicht op de absolute waarde van het overschot dan wel tekort in de overheidsfinanciën, en anderzijds het niveau van het totale financieringstekort uitgedrukt in een percentage van de vooraf gestelde basis, bijvoorbeeld het bruto binnenlands product. Dat laatste heeft een aanzienlijk hogere informatiewaarde met het oog op een behoedzaam begrotingsbeleid dan absolute gegevens over het niveau van het tekort. Ik steun derhalve het standpunt van het Europees Parlement zoals dat door de heer Karas is ingediend, op dit punt en andere punten.
Voorts heb ik mijn bedenkingen over de bewoordingen van artikel 7, lid 2 bis en de wijze waarom een en ander is geamendeerd door de Europese Raad, waarbij wordt toegestaan dat er wordt afgeweken van de begrotingsdoelstellingen op middellange termijn in verband met de hervorming van op meerdere pijlers berustende pensioenen. Dit scenario mag enkel worden toegepast indien de kosten van pensioenhervormingen aantoonbaar worden aangepakt, en de prijs die daarvoor moet worden betaald is een lagere uiteindelijke consumptie, ofwel meer besparingen door de burgers. Het is niet de bedoeling dat pensioentekorten op de korte- of middellange termijn worden gedekt middels eenmalige ontvangsten uit privatiseringen, zoals we dat momenteel in verschillende lidstaten van de Europese Unie zien. 
Cristóbal Montoro Romero (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, we maken op dit moment in de Europese Unie moeilijke tijden door. Gebrek aan vertrouwen bepaalt overal het beeld, en dat leidt dan weer tot het onvermogen economische groei te genereren en banen te scheppen. Als we op zulke momenten hervormingen moeten doorvoeren, zoals nu met het stabiliteitspact, dan is het heel belangrijk dat werkelijk alle instellingen van de Europese Unie meedoen en bijdragen tot deze institutionele hervormingen. Op die wijze geven we ze meer geloofwaardigheid. Bovendien maken we de burgers zo duidelijk dat de hervormingen bedoeld zijn om economische groei mogelijk te maken en werkgelegenheid te scheppen. Dat is wat het Europees Parlement met zijn optreden heeft bedoeld; het toont daarmee een constructieve houding.
Een aantal afgevaardigden heeft felle kritiek op de Voorjaarsraad. Wij geloven dat het stabiliteitspact op een andere wijze had moeten worden aangepast. We hebben desalniettemin constructieve voorstellen gedaan om de preventieve aspecten van het stabiliteits- en groeipact aan te vullen. Het is onaanvaardbaar dat de Raad nu de hakken in het zand zet en weigert in te gaan op constructieve voorstellen van het Parlement om het stabiliteitspact betrouwbaarder te laten functioneren en meer geloofwaardigheid te verlenen.
Ik vertrouw erop dat er in deze toestand verandering zal komen en dat het Europees Parlement zich morgen voor deze amendementen zal uitspreken. Ik ga ervan uit dat de Raad zijn halsstarrige houding zal opgeven zodra men begrepen heeft waar het hier om gaat en wat de oorzaken zijn van de crisis die we nu doormaken.
De commissaris, die hier vandaag aanwezig is, weet heel goed dat een begrotingsoverschot – hoe groot was het begrotingsoverschot toen u verantwoordelijk was voor de financiën in Ierland, mijnheer McCreevy?… wat een luxe …, weet heel goed dat de gezondheidstoestand van de overheidsfinanciën een belangrijke factor is bij het vertrouwen dat je nodig hebt om financiële groei te verwezenlijken en banen te scheppen. Dat is wat de Europese Unie nu nodig heeft en dat is waar we op uit zijn.
Tot slot wil ik de heer Karas bedanken voor zijn houding en voor het werk dat hij verricht heeft. Het is werkelijk een heel goed verslag. 
Manuel António dos Santos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Karas graag gelukwensen. Dat heb ik een paar dagen geleden ook al gedaan tijdens het debat in Straatsburg. Ik heb toen gezegd dat hij een goed doorwrocht en doortimmerd verslag heeft opgesteld, al is het wel zo dat we er verschillende standpunten op nahouden met betrekking tot de vraag wat het meest geschikte instrument is om de stabiliteit van de overheidsfinanciën te garanderen en de vraag welk belang we aan dit instrument moeten toekennen bij het herstel van de Europese economie.
De vraag is nu of we een relatief evenwichtig voorstel moeten goedkeuren zodat deze kwestie nog tijdens het Luxemburgs voorzitterschap kan worden afgehandeld, als het alternatief – een reeks van opeenvolgende amendementen – kan leiden tot een impasse. Het Parlement kan de goedkeuring van dit voorstel blokkeren, en ik kan de afgevaardigden die dat willen doen, oproepen daarvan af te zien. Ik stel echter voor dat we ons laten leiden door ons gezond verstand en de wetenschap dat we in dit proces vooruit moeten.
Zoals bekend heeft de Raad in maart een standpunt geformuleerd voor de wijziging van de twee pijlers van het groei- en stabiliteitspact. Ik zelf ben met dat standpunt niet geheel tevreden, maar ik zie wel in dat het een stap in de goede richting is bij het herstel van de relatie tussen de EU en de burgers – de burgers vinden namelijk dat het economisch beheer niet aan hun wensen tegemoet komt. Dat is de basis waar we vanuit moeten gaan. We hebben het hier niet over de duurzaamheid van de overheidsfinanciën en zeker niet over de consolidering daarvan. Het gaat erom het pact doeltreffender en voor de samenleving begrijpelijker te maken. Daarom dring ik erop aan ons gezond verstand te gebruiken zodat we met dit proces een stap voorwaarts kunnen zetten.
Tot slot wil ik er graag op wijzen dat de Europese Centrale Bank nu eindelijk bereid lijkt een op groei gericht beleid te volgen. Er wordt gesproken over de mogelijkheid om binnenkort de rentevoet te verlagen. Als de Europese Centrale Bank bereid is haar orthodoxe aanpak op te geven, dan geloof ik niet dat het Parlement nu moet volharden in zijn financiële orthodoxie. 
Charlie McCreevy,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil er graag nogmaals op wijzen dat de Commissie tijdens het overleg in de ad-hocgroep inzake het Stabiliteits- en Groeipact actieve steun gegeven heeft aan enkele van de amendementen die tijdens de eerste lezing door het Parlement zijn ingediend. Zoals ik in mijn inleidende woorden al zei, heeft de Raad ons advies helaas niet overgenomen. Tegen deze achtergrond begrijp ik het standpunt van het Parlement over enkele van zijn oorspronkelijke amendementen. Zoals ik eerder heb aangegeven, vind ik het gemeenschappelijk standpunt echter over het algemeen aanvaardbaar; het is zeer evenwichtig en bevat de wezenlijke elementen die oorspronkelijk door de Commissie waren voorgesteld.
Ook tegen de achtergrond van de groeiende scepsis rond het Europees project is het belangrijk om te demonstreren dat de instellingen inzake dit belangrijke hervormingsproject eensgezind zijn. Uw goedkeuring van het gemeenschappelijke standpunt van de Raad zou bijdragen tot een grotere geloofwaardigheid en politieke ondersteuning van het pact, met een duidelijke boodschap dat hier sprake is van een hervorming.
Tot slot wil ik u nogmaals verzekeren dat de Commissie vastbesloten is om het pact op rigoureuze en onpartijdige wijze toe te passen. Als u het hervormde pact aanneemt, wordt de solide basis voor die toepassing onderhouden en versterkt. We zouden graag willen dat het Europees Parlement zich bij de Commissie aansluit teneinde de lidstaten aan te moedigen om macro-economische stabiliteit na te streven. De Commissie is vastbesloten om het Parlement regelmatig te informeren over relevante ontwikkelingen inzake budgettaire controle. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 

