

De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in het Midden-Oosten. 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Mijnheer de Voorzitter, het is een grote eer dat ik u vandaag mag toespreken over het vredesproces in het Midden-Oosten. Dit komt precies op het goede moment, aangezien ik net terug ben van een bezoek aan Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Israël.
Mijn reis had drie doelen. Ten eerste wilde ik steun betuigen aan het democratiseringsproces in de aanloop naar de Palestijnse verkiezingen. Er is een grote verkiezingswaarnemingsmissie daar, waarvan uw collega mevrouw De Keyser deel uitmaakt. Ten tweede wilde ik de omvang van de financiële steun van de Europese Unie voor de Palestijnse bevolking onder de aandacht brengen, en ten derde wilde ik in het verlengde daarvan de zichtbaarheid van een aantal EU-projecten verhogen, met name in Gaza.
Ik heb een hele dag in Gaza doorgebracht. De veiligheidssituatie daar is zeer gecompliceerd, het is niet gemakkelijk om erin te komen, maar het was al met al een geslaagde dag en ik hoop dat ik de Palestijnen duidelijk heb kunnen maken hoezeer wij als Europese Unie hen steunen.
Het Midden-Oosten verkeert in een kritieke fase. Het politieke landschap is zowel in Israël als in de Palestijnse gebieden zeer ingrijpend gewijzigd. Ik hoop dat er twee leiders uit deze verkiezingen zullen opstaan die bereid en in staat zijn een nieuwe impuls te geven aan het vredesproces.
Ik heb zowel de Israëli’s als de Palestijnen duidelijk gemaakt dat de Commissie steun zal blijven bieden aan al diegenen die langs vreedzame weg vrede willen bereiken. Dat betekent met name dat de nieuwe Palestijnse regering ongeacht haar samenstelling volledig akkoord zal moeten gaan met de beginselen die zijn vastgelegd in de interim-associatieovereenkomst en het actieplan in het kader van het nabuurschapsbeleid dat met de Palestijnse Autoriteit is overeengekomen. Deze beginselen omvatten onder meer de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat, en houden daarmee tevens in dat de routekaart zonder voorbehoud wordt onderschreven.
De Palestijnse Autoriteit heeft de internationale gemeenschap verzekerd dat de verkiezingen zonder geweld en intimidatie zullen plaatsvinden volgens de internationale normen; we kunnen alleen maar hopen dat dat ook het geval zal zijn. President Abbas heeft ook duidelijk gemaakt dat het aanvaarden van de Oslo-akkoorden en de routekaart de basis vormt voor deelname aan de toekomstige regering. Ik denk dat het belangrijk is dat hij zo’n duidelijk signaal heeft afgegeven.
Ik heb ook waarnemend premier Olmert ontmoet, die mij heeft verzekerd dat Israël zijn steentje zal bijdragen om deze verkiezingen soepel te laten verlopen. Gezien het feit dat in Israël in de aanloop naar de verkiezingen een campagne gaande is, heeft zijn regering een delicaat besluit genomen door het stemmen in Oost-Jeruzalem toe te staan. Ik juichte dat besluit toe, en ik hoop dat deze constructieve opstelling ertoe zal bijdragen dat ook de resterende logistieke en praktische problemen rond de verkiezingen kunnen worden opgelost. Het is van het grootste belang dat Israël binnen de grenzen van wat uit veiligheidsoogpunt mogelijk is, alles in het werk stelt om ervoor te zorgen dat kiezers en kandidaten zich vrij naar en binnen de Palestijnse gebieden kunnen verplaatsen tot en met de verkiezingsdag.
De Europese Unie ondersteunt de Palestijnse verkiezingen met de grootste verkiezingswaarnemingsmissie – 240 waarnemers, waaronder 50 collega’s van u. Ik heb het waarnemersteam bezocht dat onder leiding staat van mevrouw De Keyser, en was zeer onder de indruk van haar toewijding en professionaliteit en die van haar team. Ik was ook onder de indruk van mijn ontmoeting met de voorzitter van de centrale kiescommissie, dr. Hanna Nasir. Dankzij de voortdurende steun van de Europese Unie, waarmee die commissie sinds 2003 samenwerkt, heeft de centrale kiescommissie haar naam gevestigd als een van de meest geloofwaardige en gerespecteerde instellingen in de Palestijnse gebieden. Tijdens mijn bezoek heb ik bekendgemaakt dat er nog eens 1,4 miljoen euro beschikbaar wordt gesteld om te helpen bij de kiezersregistratie en activiteiten in de stemlokalen, waarmee onze steun voor het verkiezingsproces uitkomt op 18,5 miljoen euro - een groot bedrag, dat tot doel heeft deze verkiezingen vrij en eerlijk te laten verlopen.
Mijn bezoek aan Gaza was onder meer bedoeld om het belangrijke werk dat we doen zichtbaarder te maken, namelijk het verlenen van de primair noodzakelijke hulp om het dagelijks leven van de Palestijnen draaglijker te maken. We verbeteren de gezondheidszorg, we bouwen scholen en herstellen wegen, we verbeteren de verwerking van vaste afvalstoffen, de riolering en de elektriciteitsnetten. Veel hiervan zal ten goede komen aan de Palestijnse bevolking, en ik hoop dat zij begrijpen dat dit van de Europese Unie komt.
Ik heb het startsein gegeven voor een aantal programma’s op het gebied van openbare werken en bekendgemaakt dat een begin zal worden gemaakt met vier nieuwe energie- en milieu-infrastructuurprojecten in Gaza ter waarde van 20 miljoen euro. We werken zo snel mogelijk, maar de veiligheidssituatie maakt ons werk er niet gemakkelijker op.
Het is niettemin van essentieel belang om de economie van Gaza nieuw leven in te blazen. Mijn waarnemingen hebben mij slechts in die overtuiging gesterkt, en ik zal hierop blijven hameren bij het Kwartet – dat op 30 januari in Londen bijeen zal komen na de Afghanistan-conferentie – en bij Israël. We moeten blijven werken aan de verbetering van het vrije verkeer van personen en goederen naar en vanuit Gaza. Daarom heb ik de aanbestedingsprocedure voor een vrachtterminal op de luchthaven ter waarde van 25 miljoen euro opnieuw in gang gezet. We hebben de luchthaven bezocht en weten hoe belangrijk het is om die niet alleen voor de regio, maar voor de hele wereld open te stellen om de Palestijnse handel een steuntje in de rug te geven zodra die weer op gang gekomen is. We zullen alleen met het project kunnen doorgaan als er een akkoord is tussen beide partijen. Daarom geniet Jim Wolfensohn voor het gehele project dat hij heeft opgezet sinds de opening van de grensovergang Rafah, onze volledige steun.
Zonder een goed beheer aan de grenzen is er geen intensiever verkeer van en naar Gaza mogelijk. Ik heb de grensovergang Rafah bezocht en ik moet zeggen dat generaal Pistolesi en zijn team bij de grensbijstandsmissie van de EU uitstekend werk verrichten. Ik was ontroerd toen ik Europeanen gewone Palestijnen zag helpen om voor het eerst in vele jaren de grens met Egypte over te gaan; dit helpt het Palestijnse volk zijn grote waardigheid te behouden. Zij zijn zeer gelukkig. Ik sprak twee vrouwen die hoopten dat de zaken misschien langzaam maar zeker ten goede zullen keren. Daarom zullen we voor nog eens 3 miljoen euro steun verlenen ten behoeve van de grensovergang Rafah. We heffen daar invoerrechten, dus dat geld is bestemd voor scanapparatuur en scholing van de Palestijnen.
Ik heb mijn Israëlische en Palestijnse tegenhangers en gesprekspartners duidelijk gemaakt dat de Europese Unie substantieel bijdraagt tot het scheppen van de voorwaarden voor een tweestatenoplossing. Zoals alle betrokkenen staan ook wij voor grote uitdagingen, maar we mikken op de lange termijn. Wij zijn bereid ons hier gedurende lange tijd voor in te zetten. Ik heb dat nog eens duidelijk gemaakt. We zijn voor beide partijen een consistente en betrouwbare partner gebleken. Maar om vooruit te komen moeten beide partijen in beweging komen.
Israël moet stappen zetten om het akkoord inzake de verbetering van de verkeersmogelijkheden en de toegankelijkheid uit te voeren, welk akkoord in november tot stand kwam dankzij de bemiddeling van de speciale gezant van het Kwartet Jim Wolfensohn – het gaat hierbij om de haven, de luchthaven, de verbinding tussen Gaza en de Westoever en het verkeer binnen de Westoever. De Palestijnse Autoriteit moet werk maken van orde en gezag en de overheidsfinanciën. Zij moet serieuze stappen zetten om het hervormingsprogramma weer op gang te brengen en haar verbintenissen uit hoofde van de interim-associatieovereenkomst en het actieplan in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid nakomen.
Onze boodschap is helder op dit kritieke moment: er moet worden onderhandeld; alle handelingen die een tweestatenoplossing in gevaar brengen, moeten stoppen; en het handhaven van orde en gezag en terrorismebestrijding zijn belangrijk.
Edward McMillan-Scott,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Palestijnse verkiezingen op 20 januari bieden de Palestijnen de kans om de democratische weg die zij vorig jaar januari zijn ingeslagen, te bevestigen. We zijn de commissaris dankbaar voor haar toewijding, zowel op persoonlijk vlak als in haar hoedanigheid van vertegenwoordigster van de Commissie.
Deze verkiezingen vinden plaats in een zeer uitdagende omgeving, dat geven we grif toe. Maar het belang dat het Europees Parlement hecht aan een geslaagd verloop ervan, en zeker ook aan het vredesproces, komt tot uitdrukking in het feit dat het Parlement opnieuw toestemming heeft verleend voor de grootste waarnemersdelegatie, van dertig gekozen leden, die ik, en daar ben ik trots op, opnieuw, samen met mevrouw Napoletano van de PSE-Fractie, mag leiden. Vele van de hier vandaag aanwezige leden zullen volgende week in Palestina zijn.
De huidige situatie in het Midden-Oosten is mede het gevolg van het falen van de diplomatie bijna een eeuw geleden. Tot nu toe is Israël de enige democratie in de regio, ontstaan uit een oprechte wens om een joods thuisland te stichten. T.E. Lawrence of Arabia – een verre neef van mij – wilde dat ook, maar had daarnaast ook iets anders voor de regio in gedachten. Op een onlangs ontdekte landkaart die hij in Versailles tekende staan koninkrijken, geen Britse en Franse mandaatgebieden.
Vandaag de dag zien we Europa echter graag terugkeren in een andere gedaante. Zou de commissaris in de financiële vastleggingen voor de Palestijnse Autoriteit wellicht een post kunnen opnemen voor de financiering van een nieuwe kamer voor de Palestijnse Raad? Zoals de collega’s weten is democratie mijn parool. Bij de Egyptische verkiezingen van afgelopen jaar waren we getuige van de intimidatie van kiezers, waaronder aanhangers van dr. Ayman Dour, leider van Al-Ghad, een seculiere partij. De Europese Unie stelt terecht dat van zijn veroordeling daarna tot vijf jaar dwangarbeid, die in een schijnproces werd uitgesproken door dezelfde rechter die Saad Ibrahim drie jaar in de cel stopte, een negatief signaal uitgaat. Ik wil de commissaris vragen: wat is het negatieve antwoord van Brussel?
Het Midden-Oosten is een regio van fundamenteel strategisch belang en een bron van gevaar. De plegers van de aanslagen in Londen in juli vorig jaar kwamen uit mijn kiesdistrict in Yorkshire. Maar de sleutel tot stabiliteit is democratie. Ik ben trots dat ik als een van de ondervoorzitters het Europees Parlement mag vertegenwoordigen in de delegatie in de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering. Maar ik denk ook dat de Europese Unie een speciaal programma voor de versterking van de democratie in de regio nodig heeft, en ik hoor graag van de commissaris of zij plannen in die richting heeft, en zo ja welke.
Pasqualina Napoletano,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil mevrouw Ferrero-Waldner graag bedanken voor de informatie die zij verschaft heeft. Voorts wil ik premier Sharon alle goeds wensen, evenals mevrouw Livni, in verband met de belangrijke taken die zij binnen de Israëlische regering op zich gaat nemen.
De situatie in het Midden-Oosten is voortdurend aan verandering onderhevig. In Israël lijkt vice-premier Olmert vastbesloten het door premier Sharon op gang gebrachte proces voort te zetten, met het oog op de verkiezingen van 28 maart. In Palestina staan de verkiezingen voor de deur, en de uitslag staat allerminst vast. Nieuw element in deze nationale parlementaire verkiezingen is de deelname van Hamas, die voor het eerst zal meedoen.
Het beeld dat we voor ons zien, is dynamisch, maar het gaat steeds verder achteruit. Het uiterst broze vredesproces – en we kunnen wel stellen dat het proces zoals dat in de routekaart is uitgestippeld nog niet eens is begonnen – kan definitief gefnuikt worden door de radicalisering van de situatie in de regio, om te beginnen door de moeizaam verlopende stabilisering van Irak, de verontrustende standpunten die de Iraanse regering inneemt, de delicate stand van zaken in Libanon, de rol van Syrië en de turbulente situatie in Egypte.
Om terug te komen op de Palestijnse verkiezingen: ik wil het neteligste punt in dit verband niet uit de weg gaan, namelijk het feit dat Hamas, ook als we de uitslag van de verkiezingen buiten beschouwing laten, een significant deel van de institutionele vertegenwoordiging van de Palestijnen voor zijn rekening zal gaan nemen. Ik zal mij onthouden van activiteiten of uitspraken die de steun voor en invloed van Hamas zouden vergroten; in plaats daarvan wil ik benadrukken dat een beweging die een zo groot mogelijke politieke en institutionele vertegenwoordiging nastreeft zich aan de democratische spelregels dient te houden, en in de eerste plaats het internationaal recht moet eerbiedigen en geweld moet afwijzen.
Vanuit dit perspectief gezien vind ik het een positief teken dat de kandidaten van Hamas de gedragscode hebben ondertekend, hoewel er nog steeds een algemeen gevoel van bezorgdheid heerst over de sfeer van geweld waarin de verkiezingen worden gehouden, met name in Gaza. Ik zou echter ook nadrukkelijk de aandacht willen vestigen op het pluralisme dat zich in de Palestijnse gebieden ontwikkelt, waarvan ook de nieuwe kieslijsten van niet-religieuze partijen een symbool zijn, en waaruit een behoefte aan democratie, transparantie en corruptiebestrijding blijkt.
De stand van de Israëlisch-Palestijnse betrekkingen is bovendien van invloed op de interne Palestijnse leiding en ook daarom zou Israël zijn kolonisatieactiviteiten in alle gebieden moeten stopzetten en zich moeten onthouden van maatregelen die de oplossing van het conflict in de weg kunnen staan. Ik denk dan in de eerste plaats aan Oost-Jeruzalem, waar een beleid van regelrechte annexatie wordt gevoerd. Het is dan ook een gunstige ontwikkeling – zoals u al zei – dat Israël akkoord is gegaan met verkiezingen in Oost-Jeruzalem, ook al weten we na de presidentsverkiezingen maar al te goed dat die toestemming niet erg ver gaat. Dit neemt echter niet weg dat de symbolische waarde ervan zeer groot blijft.
Sajjad Karim,
   – Mijnheer de Voorzitter, op 25 januari zullen de Palestijnen naar de stembus gaan om voor het eerst sinds 1996 hun parlement te kiezen. Dat deze verkiezingen zes maanden later komen dan gepland, is niet meer een futiel detail voor de generaties die er zo naar hebben verlangd hun democratische rechten uit te oefenen.
Met een bijdrage van 18,5 miljoen euro ter ondersteuning van het verkiezingsproces en de inzet van een kundige waarnemingsmissie, die onder meer bestaat uit een ervaren delegatie van dit Parlement, wijst de EU de Palestijnen de weg naar echte democratie. We bevinden ons in een periode die van doorslaggevend belang is voor de stabiliteit in het Midden-Oosten. De Palestijnse Autoriteit moet meer democratische legitimiteit krijgen. Alleen met efficiënte, functionerende democratische instellingen kunnen de Palestijnen het fundament leggen voor hun eigen staat, levend in vrede met Israël.
Er zijn mensen die denken dat die legitimiteit onmogelijk is met een op de zwarte lijst voorkomende terroristische organisatie die aan de verkiezingen meedoet, maar Hamas profileert zich nu als een veranderings- en hervormingsgezinde beweging en heeft in de aanloop naar deze verkiezingen de kalmte bewaard, ondanks de slachtoffers die dinsdag op de Westoever vielen. Hamas heeft steun onder de bevolking verworven, die misschien wel goed is voor 40 procent van de stemmen, door veel aan maatschappelijke dienstverlening te doen in een klimaat van pessimisme, woede en werkloosheid. De regerende Fatah-partij van Mahmoud Abbas zou er overigens ook een hele kluif aan hebben om onze legitimiteitsnorm te halen, gezien de zweem van vriendjespolitiek en corruptie die nog altijd om de partij hangt. Deze week nog schortte de EU 35 miljoen euro aan hulp voor de Palestijnse Autoriteit op, en terecht, omdat niet aan de gestelde voorwaarden is voldaan.
Verandering en hervorming zijn mooie woorden, maar ze moeten wel gepaard gaan met concrete daden. In de afgelopen maanden is Hamas een klein beetje in de gematigde richting opgeschoven, en de verfoeilijke Israël-paragraaf maakte geen deel uit van het verkiezingsmanifest. Maar als Hamas wil samenwerken met de EU, dan moet de beweging bereid zijn het vredesproces vooruit te helpen. Dat kan alleen als Hamas de wapens neerlegt, het handvest waarin wordt opgeroepen tot de vernietiging van Israël afzweert en het bestaansrecht van de joodse staat erkent. Zoals Javier Solana al zei zullen de belastingbetalers in de EU niets voelen voor het in stand houden van politieke activiteiten waarvoor geweld de inspiratiebron is.
Dit is een test voor het leiderschap van Ehud Olmert, nu hij aan het roer staat na de hersenbloeding van Ariel Sharon eerder deze maand. De manier waarop hij omgaat met de ordehandhaving in Gaza, zeker nu kolonisten hun gewelddadige pogingen om uitzetting uit de Westoever te voorkomen almaar opvoeren, zal de toon zetten voor de onderhandelingen die, naar wij hopen, na deze verkiezingen vorm zullen krijgen. De dreiging van onrust mag de democratie echter niet in de weg staan, en we juichen het Israëlische besluit toe om het stemmen ook toe te staan in Oost-Jeruzalem, waar de Palestijnen feitelijk zijn geannexeerd en van hun families zijn gescheiden door een hek dat is veroordeeld door het Internationaal Gerechtshof.
Initiatieven van Israël om zich te voegen naar het internationale recht zouden enorm veel vertrouwen geven en een belangrijke stap zijn op weg naar stabiliteit in het Midden-Oosten. Nu de dreiging van de nucleaire ontwikkelingen in Iran boven de regio hangt, moeten er stappen worden gezet waaruit blijkt dat er in het Midden-Oosten daadwerkelijk invulling wordt gegeven aan de eerbiediging van het internationale recht. VN-sancties tegen Iran zullen slechts dan als legitiem worden ervaren in de regio als Israël ertoe wordt bewogen de resoluties van de Veiligheidsraad niet langer naast zich neer te leggen, iets waar Israël verder in is gegaan dan welke andere natie ook. Anders zal het argument dat er met twee maten wordt gemeten, alleen maar olie op het vuur gooien.
David Hammerstein Mintz,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat er in het Midden-Oosten op het ogenblik sprake is van een combinatie van enerzijds hoop en anderzijds wezenlijke verandering aan zowel Palestijnse als Israëlische zijde. Die hoop kan echter snel de bodem worden ingeslagen, want de concrete ontwikkelingen stemmen niet echt optimistisch. Feitelijk is de situatie in Jeruzalem, in het hart van het conflict, bijzonder verontrustend. Het baart ons hier in het Parlement zorgen dat de Commissie besloten heeft om een rapport over de situatie in Jeruzalem, een rapport waarvan de inhoud door alle daar werkzame diensten van de Unie onderschreven is, niet openbaar te maken. Ik denk dat de situatie in Jeruzalem een belangrijk obstakel kan vormen voor de oprichting van een levensvatbare en geloofwaardige Palestijnse staat, en zij kan de worden voor de meest extremistische en gewelddadige bewegingen ter beider zijden die de weg naar vrede willen blokkeren.
Verder vind ik dat de Commissie maatregelen zou moeten nemen om de vooruitgang te bespoedigen, die ongelofelijk traag is geweest, en een einde zou moeten maken aan alle omslachtige en bureaucratische procedures, om op die manier de kwaliteit van het bestaan van de Palestijnen te verbeteren, in de context van de plannen van de heer Wolfensohn. Zoals u gezien heeft, is er in Gaza enige vooruitgang geboekt, maar in concreto is die vooruitgang in alle projecten miniem, of het nu gaat om de haven, de doorvoer van goederen, de handel of het vrij verkeer van personen.
De Palestijnse Autoriteit bevindt zich in een bijzonder netelige situatie. Op dit moment zien we dat in sommige wijken het idee van een Groot-Israël vervangen wordt door dat van een Groot-Jeruzalem, en dat betekent dat de mensen die werkelijk opkomen voor de vrede, de mensen die opkomen voor een staat met een enkele militaire macht zonder illegale milities - zolang die er zijn, is vrede aan Palestijnse kant ondenkbaar - haast geen been hebben om op te staan als wij niet sneller resultaat boeken met het verbeteren van de kwaliteit van het bestaan van de Palestijnen, en als we de uitbreiding van de nederzettingen niet weten af te remmen.
Adamos Adamou,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten doen de spanning in een reeds door oorlogen en andere problemen geteisterd gebied nog verder oplopen.
De crisis in de betrekkingen tussen Iran en het Westen, de aanhoudende instabiele politieke situatie in Irak, de crisis in de betrekkingen tussen Libanon en Syrië - die een bijzonder voorzichtige aanpak vereisen - en natuurlijk de situatie in het gebied van Israël en Palestina baren ons steeds grotere zorgen en creëren een nogal deprimerend klimaat.
De afgelopen dagen is de crisis in de betrekkingen tussen Iran en het Westen geëscaleerd. Mogelijk militair ingrijpen tegen Iran zou rampzalige gevolgen hebben en dient te worden uitgesloten. Een nieuwe oorlog in dit gebied zou namelijk een kettingreactie teweegbrengen en ernstige gevolgen hebben voor de veiligheid en de vrede, en niet alleen in het gebied van het Midden-Oosten.
De situatie in het bezette Irak blijft instabiel. De recente onthulling van de voormalige minister van Buitenlandse Zaken van de VS, Colin Powell, dat de VS een beoordelingsfout hebben gemaakt en Saddam geen kernwapens had, toont aan wat de werkelijke redenen zijn voor de militaire aanwezigheid van de VS in het gebied. De conclusies die wij hieruit moeten trekken, liggen mijns inziens voor de hand.
De op til zijnde parlementsverkiezingen in Palestina - die op 25 januari zullen plaatsvinden en waar ik bij aanwezig zal zijn - worden overschaduwd door de campagne voor de verkiezingen in Israël, die twee maanden later zullen plaatsvinden en Israël een nieuw, post-Sharon-tijdperk zullen doen ingaan.
De Palestijnse Autoriteit blijft desalniettemin ijveren voor vrije en democratische verkiezingen, zodat het Palestijnse volk opnieuw zijn democratische gezindheid kan tonen.
De Wetgevende Raad, maar ook bijna alle politieke partijen in Palestina willen dat Hamas deelneemt aan de verkiezingen, opdat de beweging een deel van de verantwoordelijkheid voor het wetgevende werk op haar schouders neemt. Men neemt aan dat Hamas op die manier zal worden aangezet tot een minder harde opstelling en uiteindelijk tot ontwapening.
Wat het verkiezingsproces in Oost-Jeruzalem betreft, lijkt het erop dat de zaak op dezelfde manier is geregeld als in 1996, een regeling waarmee ook de Palestijnen akkoord waren gegaan. Dat is iets waarvoor Israël echt erkenning verdient. Toch heb ik twijfels. Ik weet niet in hoeverre de Israëliërs ook in Oost-Jeruzalem zullen instemmen met een democratische en billijke verkiezingscampagne, gezien het feit dat het in algemene zin moeilijk is om verkiezingen te houden wanneer er sprake is van een bezetting.
Ik zal slechts één incident noemen, een incident dat zich toevallig gisteren heeft voorgedaan. De kandidaat voor Jeruzalem voor de Palestijnse volkspartij, Fadwa Khader, is tijdens een verkiezingsbijeenkomst gearresteerd door het Israëlische bezettingsleger en is zonder enige reden gevangen gezet.
De verkiezingen voor de nieuwe Palestijnse Wetgevende Raad zullen de Palestijnen een perspectief geven en eens te meer het bewijs leveren dat de Palestijnen democratisch te werk kunnen gaan. Als Europees Parlement, maar ook als Europese Unie hebben wij reeds veel gedaan - de commissaris zei het al -, maar wij moeten de ontwikkelingen in het gebied met grote aandacht blijven volgen en tegelijkertijd in alle richtingen druk uit blijven oefenen, opdat er daadwerkelijke besprekingen komen, besprekingen die in 2006 tot aanzienlijke vooruitgang en, naar ik hoop heel binnenkort, tot een definitieve oplossing van het probleem zullen leiden. 
Bastiaan Belder,
   . Voorzitter, goed nieuws uit Irak?! Dat klinkt politiek nagenoeg ongerijmd. Toch zou ik dat op grond van eigen recente ervaringen willen tegenspreken en zeker als ik hier wat geluiden hoor.
Medio november vorig jaar had ik het voorrecht als EP-lid deel te mogen nemen aan een groot opgezette internationale conferentie over democratisering van het Midden-Oosten, waarover ook collega McMillan-Scott sprak. Plaats van handeling was Arbil, de hoofdstad van de autonome regio Koerdistan in Noord-Irak. In alle rust, dus in volstrekte veiligheid en openheid discussieerden wetenschappers uit Europa met Koerdische regerings- en parlementsleden over perspectieven en problemen voor het ontstaan van democratische rechtsstaten in de wijde regio. Irak is dus gelukkig lang niet louter het zo deprimerende toneel van niet aflatende gruwelijke terreuraanslagen.
Juist in Iraaks Koerdistan ligt vandaag een uitgelegen kans voor de Europese Unie een substantiële bijdrage te leveren aan de zo urgente taak van algehele wederopbouw van het Tweestromenland. Graag zou ik van de commissaris vernemen of zij deze visie met mij deelt, en zo ja, welke initiatieven de Europese Commissie reeds onderneemt in Noord-Irak, dan wel in voorbereiding heeft.
Tegelijkertijd richt ik mij tot dit huis: Koerdische collega's in Irak zien uit naar contacten met het Europees Parlement. Democratisering van het Midden-Oosten? Laten we dat niet beperken tot aanbevelingen op papier, maar laten we daaraan persoonlijk inhoud geven door concrete politieke betrekkingen! 
Luca Romagnoli (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verheugt mij dat de Palestijnen in het Arabische deel van Jeruzalem naar de stembus kunnen gaan, maar ik vind het een ernstige vergissing dat Hamas geen campagne mag voeren en naar mijn mening had het Parlement dit formeel aan de kaak moeten stellen.
Ik wil tevens de verplichting in herinnering brengen die de Unie ten aanzien van de Palestijnen heeft, hoewel ik vind dat die verplichting in politieke zin ook zou moeten inhouden dat de Unie Israël oproept niet alleen de doorgang door en toegang tot de Westelijke Jordaanoever en Gaza te verbeteren, maar ook die afschuwelijke versperring af te breken die het Palestijnse gebied in stukken snijdt, dwars door plaatselijke gemeenschappen loopt en, in een aantal gevallen, gezinsleden van elkaar scheidt, en die een belemmering vormt voor de vele kleine economieën van de Arabische bevolking, als zij die al niet volledig ruïneert.
De Europese Unie moet Israël verzoeken alle nieuwe nederzettingen in gebieden die nog bezet zijn, te stoppen en een einde te maken aan iedere vorm van discriminatie jegens Palestijnen die in enclaves binnen Israëlisch gebied wonen. Dat is de verplichting die ik het Parlement en de Unie vraag aan te gaan. 
Jana Hybášková (PPE-DE ).
   – Goedemorgen mijnheer de Voorzitter. Ik verzeker de commissaris graag van onze onvoorwaardelijke steun, welke maatregelen ze ook neemt ten aanzien van Gaza. Wij zijn verheugd dat er tijdens de bijeenkomst die afgelopen zondag door de Israëlische regering is georganiseerd opheldering is verschaft omtrent de kwestie-Oost-Jeruzalem. Wij zijn tevens verheugd over het bericht dat er in Gaza en op de Westoever op de dag van de verkiezingen een wapenverbod geldt. Wij volgen de recente ontwikkelingen omtrent Hamas op de voet. Wij zijn ons ervan bewust dat we dezelfde maatstaven ten aanzien van Hamas als ten aanzien van de gewapende tak van Fatah moeten hanteren. De delegatie voor de betrekkingen met Israël is bereid generaal Pistolesi in het Parlement te ontvangen en haar volle steun voor zijn acties uit te spreken. Tevens steunen wij de commissaris in iedere actie die zij onderneemt met als doel de Israëli’s te bewegen hun belofte na te komen om het vrije verkeer van personen, goederen en informatie te waarborgen en, uiteraard, de overeenkomst van Rafah volledig te steunen. Wij treffen bovendien voorbereidingen voor het aanstaande debat over de uiteindelijke oplossing voor het vraagstuk van Oost-Jeruzalem en de grenzen daarvan. 
Desalniettemin zou ik de commissaris eraan willen herinneren dat vandaag een delegatie van Libanese afgevaardigden, onder wie twee leden van de Hezbollah, ons Parlement heeft bezocht. Zij hebben de EU dringend verzocht Libanon te steunen. De kern van hun boodschap was zonder twijfel “verlos ons van Syrië”. Wij zijn ons er echter allen van bewust dat het probleem in het Midden-Oosten niet bij Palestina of Syrië ligt, maar bij Iran. Indien u mij toestaat zou ik daarom graag kort een aantal voorzorgsmaatregelen noemen die we ten aanzien van Iran zouden kunnen treffen. We zouden bijvoorbeeld kunnen overwegen Iran uit te sluiten van deelname aan het wereldkampioenschap voetbal dat in Duitsland wordt gehouden. We zouden kunnen overwegen de technische steun van het Internationaal Agentschap voor Atoomenergie (IAEA) voor het hervatten van het kernenergieprogramma van Iran op te schorten. Ik zou de commissaris willen voorstellen na te denken over een landingsverbod voor Iraanse vliegtuigen in Europa en over de wijze waarop we beperkingen kunnen stellen aan reizen van hooggeplaatste Iraanse vertegenwoordigers. 
Dit gezegd hebbende vraag ik – geboren in de voormalige republiek Tsjecho-Slowakije - u, commissaris, mij toe te staan een uiterst persoonlijke opmerking te maken. Ik ben afgestudeerd in Arabische studies en ik maak mij grote zorgen over de groeiende ambitie die Rusland ten aanzien van het Midden-Oosten koestert. Ik doel in dit verband niet alleen op Iran, maar ook op Syrië, Jemen en Irak. We zijn nu in de unieke gelegenheid Rusland als partner op te nemen en de Russen te vertellen dat ze een overeenkomst met Iran moeten sluiten als ze in de gelegenheid zijn - zodat ze kunnen bewijzen dat ze inderdaad tot het sluiten van overeenkomsten in staat zijn. Wij zouden Rusland serieus als een partner moeten beschouwen en de Russen moeten aanmoedigen hun woorden om te zetten in daden. Indien ze daar niet toe in staat zijn, dan moeten ze zich niet met het Midden-Oosten bemoeien, aangezien dat een gevaarlijke onderneming is.
Michel Rocard (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het ontbreken van vrede in het Midden-Oosten heeft steeds gevaarlijkere gevolgen: er is de dreiging van destabilisatie van de Palestijnse gemeenschap en we hebben te maken met risico's in verband met de Iraanse agressie, en het probleem-Syrië maakt de situatie er niet echt beter op.
Mevrouw de commissaris, ik stel uw betrekkelijk optimistische openingswoorden op prijs, maar ik denk dat het goed is dat vanzelfsprekende zaken nog eens gezegd worden en ik zou graag wat meer willen uitleggen waarom dat optimisme gerechtvaardigd is. Naar het oordeel van onze media is het verdwijnen van Ariel Sharon in deze omstandigheden rampzalig en moeten wij ons daarover grote zorgen maken. Sharon zou inderdaad wel eens de enige kunnen zijn die op termijn leiding kan geven aan de verbazingwekkende verdeling die hij eenzijdig heeft ontworpen als voorbereidende stap op weg naar vrede.
Ik zou graag willen beklemtonen dat dit niet het moment is om in paniek te raken. In tegenstelling tot wat de media ons willen doen geloven, schrijven beroemde mannen niet in hun eentje geschiedenis: instellingen en omstandigheden spelen daarin ook hun rol. Aan Israëlische kant wordt al heel lang elk vooruitzicht van vrede geblokkeerd door twee politieke factoren.
De eerste is dat in de ogen van veel Israëliërs en in die van Ariel Sharon de eis van veiligheid voor Israël onvoldoende aandacht krijgt in akkoorden zoals die van Oslo, Taba en Genève. De tweede factor is dat de grootste rechtse partij in Israël, Likud, nooit, maar dan ook nooit, ook maar enige concessie heeft geaccepteerd met betrekking tot de toekomst die zij ziet voor Israël als bijbels Israël, '' of 'Groot-Israël', onder het mom van land voor vrede.
Voordat hij problemen met zijn gezondheid kreeg, had Ariel Sharon deze twee belemmeringen weggenomen. De eerste nam hij weg door te laten zien dat er door verdeling een geleidelijk weg naar vrede mogelijk is en door te beginnen met de uitvoering van dit plan. Mevrouw de commissaris, in dit Parlement vinden velen van ons dit geen goed plan. Te veel geweld, onvoldoende onderhandelingen, en uiteindelijk een veel kleinere Palestijnse staat. Maar het is het enige plan dat er is, en het heeft de instemming van veel Israëliërs, omdat het het eerste plan is dat de absolute veiligheidseis verenigt met het vooruitzicht van vrede.
De tweede belemmering werd opgeheven omdat Ariel Sharon de bijzondere moed had om met de Likud-partij te breken. Zelfs als Sharon er niet meer is, is er toch een grote nieuwe partij, die een deel van rechts Israël vertegenwoordigt dat bereid is om in de richting van de vrede te bewegen, omdat het gemoed van deze mensen gerust is gesteld. Binnenkort vormt die partij misschien de meerderheid in de Knesset en kan zij zich wellicht aansluiten bij andere krachten in het centrum en ter linkerzijde.
Het uitgangspunt van de partij en dat van haar leider Ehud Olmert zijn niet gericht op onderhandelingen, maar slechts op terugtrekking uit de bezette gebieden. Dat weten we. Maar, mevrouw de commissaris, de partijverhoudingen in de Knesset zullen zorgen voor een verdieping van de breuk met Likud en voor toenadering tot de partijen van Amir Peretz en van Schlomo Ben-Ami: Sharon of geen Sharon, de noodzakelijke breuk is een feit en de bal gaat rollen.
Dat voelen de Israëliërs en dat blijkt ook uit de peilingen. Niet alleen is het nu zaak om niet te overdrijven, we moeten de huidige ontwikkeling ook krachtig steunen, omdat het vrij voor de hand ligt dat de Palestijnse gemeenschap dan zal volgen, ook al wordt zij sterk door Hamas beïnvloed. Vrede, mevrouw de commissaris, is het beloofde land van vandaag en ook Mozes is gestorven voordat hij er kon binnengaan.
Margrete Auken (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, toen de Palestina-delegatie in november de katholieke bisschop Michel Sabah ontmoette, zei hij duidelijk dat we de komende veertig jaar geen vrede krijgen in het Midden-Oosten als er geen rechtvaardige vrede in Israël/Palestina wordt bereikt met een daadwerkelijke Palestijnse staat binnen kaders die beantwoorden aan de grenzen van vóór 1967 en niet aan de enclaves van Sharon. Jeruzalem is onderdeel van de oplossing, want dat is ook een stad van de Palestijnen. Jeruzalem is een heel centraal punt. Als Israël heel Jeruzalem annexeert, is de sleutel tot de vrede weg. Niet alleen in dat gebied, maar ook als het gaat om de verhouding tussen de Arabische landen en het Westen. De woorden van bisschop Michel Sabah kwamen overeen met de conclusies van de Raad van 7 november 2005. Daarin wordt duidelijk verklaard dat Jeruzalem behouden moet blijven als een open stad, ook voor de Palestijnen, en wordt tevens aangedrongen op heropening van het Orient House.
Maar de dubbele moraal van het Westen viert hoogtij. Israël trekt zich niets aan van de verklaringen van de EU, want de Israëliërs weten dat geen van de ministers van Buitenlandse Zaken zijn eigen woorden serieus neemt. Wij blijven vasthouden aan de aanzienlijke economische privileges van Israël, hoewel die uitdrukkelijk verbonden zijn aan de manier waarop Israël met de mensenrechten omgaat. En nu heeft de Raad recentelijk de publicatie van zijn eigen verslag over Jeruzalem tegengehouden. Tegelijkertijd probeert de EU alles met geld op te lossen in de verhouding met de Palestijnen, die door Israëls apartheidsbeleid nu geheel de verantwoordelijkheid van de EU en de VS zijn geworden. Sharon wil deze ommuurde enclaves immers een staat noemen, wat zou betekenen dat Israël geen volkenrechtelijke verantwoordelijkheid voor de Palestijnen meer zou hebben. Palestina heeft onder deze omstandigheden geen enkele kans om een gezonde economie te creëren en zou eeuwig aangewezen blijven op steun.
Dit loopt gegarandeerd slecht af, tenzij er nu in Israël wonderen gaan gebeuren en die mensen die voor vrede en rechtvaardigheid staan de macht krijgen, niet alleen in Palestina, maar ook in Israël. Of er moet een minstens zo groot wonder gebeuren in die zin dat de EU eindelijk begint haar eigen woorden en het volkenrecht serieus te nemen en die middelen gaat gebruiken waar Europeanen in alle rust over kunnen beschikken. Er zal niets gebeuren zolang de Raad en de commissaris noch de nederzettingen, noch de Muur noemen en al helemaal niet willen praten over een daadwerkelijke staat. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de rol van de Europese Unie als voorvechter van de democratie, als bevorderaar van de economische ontwikkeling en als eerlijke bemiddelaar tussen de strijdende partijen in het Midden-Oosten moet mijns inziens onvoorwaardelijk worden toegejuicht.
In dit verband is het ook geheel terecht dat de EU het Midden-Oosten met vele miljoenen euro’s steunt, en dat geldt ook voor de 1,5 miljoen euro voor de verkiezingen in Palestina die u noemde, mevrouw de commissaris.
Wij moeten er echter eveneens voor zorgen dat de uitslag van zulke democratische verkiezingen door alle partijen wordt geaccepteerd, ook al behoren bepaalde politieke krachten waar niet iedereen blij mee is – zoals Hamas – tot de winnaars. Als de EU een eerlijke bemiddelaar in het Palestinaconflict wil zijn, moet ze zich veel resoluter uitspreken voor een tweestatenoplossing. Een belangrijke stap in die richting zou zijn Israël ertoe te bewegen de Palestijnse gebieden de nodige ruimte voor democratische en economische ontwikkeling te geven. Alleen een daadwerkelijke verbetering van de levensomstandigheden zal er immers toe leiden dat de Palestijnse bevolking zich afkeert van politiek radicalisme en terreur.
De EU moet de zeer waardevolle rol die zij als bemiddelaar speelt in deze in geopolitiek opzicht zo problematische regio kunnen blijven vervullen. Ze mag derhalve zelf geen frontlijnstaat of strijdende partij worden. Om die reden wil ik hier nogmaals waarschuwen voor toetreding van Turkije tot de EU. Daarmee zou de Europese Unie immers een frontlijnstaat worden tegenover Iran, Irak, Syrië en indirect ook tegenover Palestina. 
Edward McMillan-Scott (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, door de uitstekende toespraak van de heer Rocard schoot mij ineens te binnen dat ik in mijn eerdere toespraak verzuimd heb recht te doen aan zijn rol als hoofd van de waarnemersdelegatie van de Commissie vorig jaar januari. Op dit moment is mevrouw De Keyser, uit dit Parlement, voorzitter van de waarnemingsmissie van de Commissie in Palestina. Ik wil dit bij dezen rechtzetten.
Ik verontschuldig me er nu al voor dat ik vroeg weg zal zijn: ik denk dat ik een Straatsburger kou heb gevat. Ik wil de commissaris dan ook bij voorbaat danken voor haar antwoord op mijn vragen. 
Ioannis Kasoulides (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken voor haar aandeel in de inspanningen om vrede in het Midden-Oosten te bereiken en voor het verbeteren van de zichtbaarheid van de Europese Unie in de regio.
Twee verkiezingen zullen de ontwikkelingen in het Midden-Oosten in de komende maanden domineren. De Palestijnse verkiezingen zijn belangrijk omdat die naar verwachting een pluralistische uitslag te zien zullen geven. Hamas zal aan de verkiezingen meedoen en het waarschijnlijk ook goed doen. Dit is het moment voor de Europese Unie en anderen om iedereen aan Palestijnse kant ervan te overtuigen dat er maar één weg is: die van politieke oplossingen en democratische verkiezingen, een weg die gewapende strijd of terrorisme uitsluit.
De oude en de nieuwe garde van Fatah zullen zich elk op eigen wijze laten horen tijdens de parlementsverkiezingen. Daarom moeten die vrij en eerlijk zijn: vrij van welke beperking van de zijde van Israël dan ook, en vrij van manipulaties van binnenuit. De Palestijnen moeten vrij campagne kunnen voeren en vrij kunnen stemmen in Oost-Jeruzalem. Ik hoop dat de internationale waarnemers, inclusief onze eigen parlementaire missie, hun werk vrij, ongehinderd en zonder intimidaties zullen kunnen doen.
Ook de Israëlische verkiezingen zijn zeer interessant, omdat er nieuwe hoop is door het besluit van Ariel Sharon om uit Likud te stappen en een nieuwe politieke beweging op te richten, waar anderen, zoals Shimon Peres, zich bij hebben aangesloten. De opiniepeilingen geven aan dat we nu misschien eindelijk een stabiele Israëlische regering zullen krijgen in een echt pluralistische – en niet een zeer versnipperde – Knesset.
De opiniepeilingen laten ook zien dat de Israëlische publieke opinie openstaat voor nieuwe ideeën, die uitzicht bieden op een pluralistische, realistische, veilige en vreedzame toekomst, zonder de starre standpunten van weleer. Helaas heeft de ziekte van de heer Sharon ontzetting bij ons allen teweeggebracht, maar we moeten de Israëlische samenleving vertrouwen.
In de context van het Midden-Oosten mag onze aandacht niet verslappen en moeten we waakzaam en alert blijven ten aanzien van verstorende factoren van buitenaf, zoals Iran, Hezbollah en andere geledingen die banden met elkaar hebben. Het is absoluut noodzakelijk dat de moordenaars van Rafiq Hariri uiteindelijk berecht zullen worden. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, de verkiezing van een democratisch Palestijns parlement en de totstandbrenging van democratische instellingen zijn de noodzakelijke voorwaarden voor de oprichting van een levensvatbare en soevereine Palestijnse staat, een staat die in vrede en veiligheid kan bestaan naast een veilig, vreedzaam en democratisch Israël.
De gematigde progressieve krachten in Palestina moeten alle krachten die het blinde geweld en de conflicten aanwakkeren, de pas afsnijden. Zij moeten ‘nee’ zeggen tegen de krachten die het bestaansrecht van de staat Israël ontkennen. Het zijn de extreme Palestijnse krachten die in feite het uitzicht op de totstandkoming van een Palestijnse staat ondermijnen.
Alle politieke organisaties hebben een plaats in het politieke bestel in Palestina. Zij hebben een plaats, maar dan wel zonder wapens, zonder paramilitaire strategieën, zonder terroristische daden. De Europese Unie en u, mevrouw de commissaris, moeten - en dat is mijn verzoek vandaag - onmiddellijk iets ondernemen om de Palestijnse kandidaat voor het parlement in Jeruzalem, mevrouw Fadwa Khader, vrij te krijgen, die is gearresteerd en in de gevangenis zit. Wij moeten om haar onmiddellijke vrijlating vragen.
De twee belangrijkste vraagstukken die ik wilde aanstippen, houden verband met de vrede in Palestina en het Midden-Oosten. Het eerste punt hebt u al genoemd, mevrouw de commissaris, namelijk de dramatische economische en sociale situatie waarin het Palestijnse volk in de Gazastrook en de bezette gebieden op de Westelijke Jordaanoever verkeert. Uw bijdrage aan het opheffen van die situatie is inderdaad belangrijk.
Vrede zal er echter nooit kunnen zijn met armoede, wanhoop en marginalisatie van het Palestijnse volk. Die armoede en die marginalisatie zijn de beste bondgenoten van de extreme paramilitaire organisaties.
Het tweede vraagstuk betreft de onaanvaardbare tactiek die de Israëlische autoriteiten blijven toepassen in de bezette Palestijnse gebieden en met name in Oost-Jeruzalem. Men gaat gewoon door met de illegale bouw van nederzettingen, de feitelijke annexatie van grondgebied, de bouw van de muur en de gedwongen onteigening van Palestijnse bezittingen.
De Raad heeft op 7 november jongstleden concrete besluiten genomen over Oost-Jeruzalem. Op 12 december werd er opnieuw een debat gevoerd in de Raad over het vraagstuk van Oost-Jeruzalem. Mijns inziens moet de Europese Unie onmiddellijk maatregelen nemen als reactie op de onaanvaardbare Israëlische tactiek. Wij mogen de radicalisering van de extreme Palestijnse organisaties niet in de hand werken, en op dit punt heeft Israël een grote verantwoordelijkheid. 
Proinsias De Rossa (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, deze periode biedt de Palestijnen en Israëli’s een grote kans. Ik verwacht dat het resultaat van de verkiezingen van volgende week zal zijn dat Hamas wordt gekozen en in de volksvertegenwoordiging komt. Europa moet besluiten hoe het met deze mensen om wil gaan. We kunnen hen niet uitsluiten, en de Israëlische regering moet inderdaad worden aangemoedigd om de wil van het Palestijnse volk te respecteren waar het gaat om de mensen die zij als hun vertegenwoordigers kiezen, hoe moeilijk dat ook mag zijn voor haar – en ik begrijp heel goed dat het moeilijk zal zijn.
Aan het contact met Hamas na de verkiezingen moeten voorwaarden worden verbonden om deze beweging aan te zetten tot het volledig afzweren van gewelddadige middelen bij het nastreven van haar politieke doelstellingen. De Israëlische regering moet tot het besef komen dat raketten, sloop, apartheidsmuren en moorden haar geen duurzame vrede zullen brengen of garanderen. Politieke toenadering tot de vijand is noodzakelijk, anders zal er geen vrede komen. En bovenal moet de huidige Israëlische regering zich realiseren dat duurzame vrede niet mogelijk is zonder een duurzame Palestijnse staat.
Een Palestijnse staat op de Westoever als een soort Zwitserse kaas, waarbij de Israëli’s de baas zijn over de kaas en de Palestijnen over de gaten, zal niet werken en Israël geen vrede bezorgen op de lange termijn. Wat tot nu toe heeft ontbroken, is wederzijds respect voor elkaars rechten en elkaars menselijkheid. We moeten ervoor zorgen dat die twee aspecten van een politieke oplossing in het Midden-Oosten tot wasdom komen. 
Benita Ferrero-Waldner,
   – Mijnheer de Voorzitter, mag ik de geachte afgevaardigden bedanken voor het zeer brede en interessante debat. Het Midden-Oosten is een onderwerp waar je uren over kunt praten, maar ik zal alleen ingaan op de belangrijkste punten.
Ten eerste stelde de heer McMillan-Scott een vraag over het financieren van een kamer voor de Palestijnse Raad. We moeten de verkiezingsuitslag afwachten en bezien welke regering zal worden gevormd – ik kom zo meteen kort terug op de kwestie-Hamas. Vervolgens willen we van de Palestijnen zelf horen wat zij willen om te bezien waarin we hen kunnen steunen. Het zal van die gemeenschappelijke visie afhangen of we zo’n kamer kunnen ondersteunen. Ik sluit het niet geheel en al uit, maar het is echt aan de Palestijnen zelf om hierom te verzoeken.
Ten tweede vroeg u ook hoe we het democratiseringsproces vooruit zouden kunnen helpen. Ik denk dat ons nabuurschapsbeleid en het actieplan de beste uitgangspunten zijn voor verdere democratisering en voor de rechtsstaat. Dat is een van de belangrijkste kwesties, waar we dan ook zeer sterk de nadruk op leggen.
Onze relatie met de Israëli’s is sinds een jaar sterk verbeterd, enerzijds omdat premier Sharon woord heeft gehouden inzake de terugtrekking uit Gaza – die een stap voorwaarts betekende – en anderzijds vanwege het actieplan, waar de Israëli’s veel belangstelling voor hebben. Ik heb daar lang met premier Olmert over gesproken. Ze zijn zeer geïnteresseerd om iets te doen.
Wat uw derde vraag betreft kan ik zeggen dat we zeer bezorgd zijn over de veroordeling van de heer Ayman Nour, de leider van de grootste oppositiepartij in Egypte. De Commissie stond volledig achter een verklaring van de trojka die onmiddellijk na het vonnis door de Europese Unie werd uitgegeven. We zullen deze zaak opnieuw bespreken tijdens de bijeenkomst van de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken op 30 januari en daarna bij de lopende onderhandelingen over het actieplan met Egypte – onderhandelingen die, het moet gezegd, stroef verlopen.
Om op Hamas terug te komen: ik weet dat de samenstelling van de nieuwe regering een van de cruciale punten is. Volgens de peilingen zou Hamas 30 tot 40 procent van de stemmen kunnen halen. Ik heb in dit verband zeer duidelijk gesteld dat we zullen samenwerken met elke regering die langs vreedzame weg vrede wil bereiken en ook de beginselen eerbiedigt die zijn opgenomen in onze twee belangrijkste overeenkomsten. Een daarvan is de interim-associatieovereenkomst. Zoals ik al zei komen de democratie en de rechtsstaat op de eerste plaats; het zijn de basisbeginselen die we allen huldigen. Op de tweede plaats komt het actieplan, dat voorziet in het zonder voorbehoud onderschrijven van de routekaart.
President Abbas zelf heeft heel duidelijk gemaakt dat het aanvaarden van de Oslo-akkoorden en de routekaart de basis vormt voor deelname aan de toekomstige regering. Ik weet dat de Israëlische regering zeer stellig en niet tot compromissen bereid is over bepaalde zaken die zij van de toekomstige Palestijnse regering eist. We zullen deze kwesties uiteraard met beide partijen bespreken, omdat we weten hoe gevoelig ze liggen en hoe cruciaal ze zijn om vooruitgang te kunnen boeken op het punt waarover we het allemaal eens zijn: het vrije verkeer van personen en goederen voor de Palestijnen, in welk verband ik de mogelijkheid heb geopperd om de luchthaven weer operationeel te maken, en in welk verband de aanbestedingsprocedures in gang worden gezet om mogelijkheden te creëren voor een betere toegankelijkheid voor personen en goederen. Tegelijkertijd is het ook van belang om te bezien hoe in Israël een regering kan worden gevormd.
Ik ben het met mijn Cypriotische collega, de heer Kasoulides, eens dat zich aan Israëlische zijde evengoed een interessante situatie aan het ontwikkelen is. Omdat premier Sharon zijn taak momenteel niet kan vervullen, heeft waarnemend premier Olmert het roer overgenomen op een manier die weliswaar pragmatisch en pro-Europees is – dat is precies wat hij zei – maar dan wel zodanig dat hij greep kan blijven houden op de veiligheidskwestie, het allerbelangrijkste voor elke Israëlische premier. Hopelijk gaat alles de goede kant op. Ik wil in geen enkel van deze processen tussenbeide komen; de verkiezingen in Israël zijn nog twee maanden weg. Belangrijk is dat er een leider komt die in staat, capabel en bereid is om hiermee door te gaan.
Ik ben het eens met degenen die zeggen dat we ons, zoals heel duidelijk is gesteld in het Kwartet, ook zeer duidelijk moeten uitspreken over de nederzettingen en het scheidingshek c.q. de scheidingsmuur. Het verslag van de Raad is niet openbaar gemaakt, wat overigens een besluit van de Raad zelf was, maar er is al over bericht in de pers, dus iedereen weet wat erin staat.
Het belangrijkste voor ons is tot slot dat we zeer nauw samenwerken met beide partijen omdat, zoals zoveel anderen al hebben gezegd, het Palestijns-Israëlische conflict van zeer grote invloed is op de stabiliteit van de hele regio. De situatie in Irak en de problemen die er aan komen met Iran zijn niet echt bevorderlijk voor die stabiliteit.
De Voorzitter.
   Hartelijk bedankt, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ieder mens heeft het recht om in vrede en in een democratie te leven. Belangrijker nog is dat iedereen het recht op leven heeft. Extremistische groeperingen moeten daarom begrijpen dat geen enkele natie zo maar van de kaart kan worden geveegd. Dat is in het verleden geprobeerd – ook in Europa. Gelukkig zijn zulke pogingen niet met succes bekroond, al is het wel zo dat ze geleid hebben tot onbeschrijflijk leed en tragedies van een tot dan toe ongekende omvang. De verkiezingen in Israël en de Palestijnse gebieden zijn op dit moment de belangrijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van het Midden-Oosten en we zullen ons daar dus op moeten concentreren. Laat ons hopen dat de resultaten van deze verkiezingen beide volkeren in staat zullen stellen stappen te ondernemen in de richting van een vreedzame oplossing. De Europese Unie moet zich nu gaan bezig houden met de politieke context. Het nabuurschapsbeleid, infrastructuur, onderwijs en sociale vraagstukken zijn allemaal heel belangrijk, maar politiek blijft toch het belangrijkste middel voor het verwezenlijken van een permanent oplossing. Eerst moet de politieke situatie worden opgelost. Anders kunnen we in het Midden-Oosten geen vorderingen maken met het vredesproces. 
Alyn Smith (Verts/ALE ).
   – De situatie in het Midden-Oosten blijft aanleiding geven tot bezorgdheid en is van direct belang voor ons in Europa gezien het feit dat de EU voor haar energie grotendeels op buitenlandse machten is aangewezen, wat net zo waar is als dat mijn eigen Schotland in de gelukkige situatie verkeert dat het een netto-exporteur van energie is. De huidige politieke hervormingen in sommige landen in het Midden-Oosten moeten worden toegejuicht, en de EU zou meer kunnen doen om de verdere democratisering in deze landen te steunen. De huidige spanningen tussen de EU en Iran vanwege het hervatten van het nucleaire programma door Iran kunnen alleen duurzaam worden opgelost door dialoog, en als we echt zo graag die integere bemiddelaar willen zijn, dan moeten we proberen niet met twee maten te meten in onze omgang met Iran. 
De Voorzitter.
   De Conferentie van voorzitters heeft zojuist haar goedkeuring gehecht aan de voorstellen betreffende de samenstelling van de enquêtecommissie inzake de financiële ondergang van de Equitable Life Assurance Society en van de Tijdelijke Commissie vermeend gebruik door de CIA van Europese landen voor het vervoer en de illegale detentie van gevangenen.
De voorstellen zijn aan alle afgevaardigden per e-mail verzonden en staan nu op de website van het Parlement.
De indieningstermijn voor amendementen is 10.30 uur vanochtend en de stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0402/2005), van Edite Estrela, namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, over de toekomst van de strategie van Lissabon vanuit genderperspectief (2004/2219(INI)). 
Edite Estrela (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, aan gendergelijkheid is bij de tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon geen prioritaire aandacht besteed. Toch is de agenda van Lissabon zonder de actieve deelname van vrouwen tot mislukking gedoemd. Helaas schittert de genderdimensie door afwezigheid in het Europese discours en vooral ook in de politieke actie. Het merendeel van de documenten van de Europese instellingen en de lidstaten is opgesteld vanuit een overwegend mannelijk perspectief.
Het is onaanvaardbaar dat in de 21e eeuw, tien jaar na het actieplatform van Peking, vrouwen nog steeds op velerlei wijzen gediscrimineerd worden – op het werk, in het gezin, in het politieke leven en in de maatschappij – en dat het combineren van gezin en beroep nog steeds een probleem is, ofschoon het gezinsleven wordt erkend als de voornaamste factor die vrouwen ervan weerhoudt tot de arbeidsmarkt toe te treden.
Het werkloosheidspercentage bedraagt 10 procent voor vrouwen en 8,3 procent voor mannen. Vrouwen ontvangen een lager loon, ofschoon zij beter zijn opgeleid; 58 procent van de afgestudeerden in het hoger onderwijs en 41 procent van de houders van een doctoraat zijn vrouwen. Politici, ondernemers en de maatschappij in het algemeen moeten beseffen dat het combineren van de verschillende onderdelen van het leven van vrouwen zowel vanuit politiek als vanuit sociaal oogpunt een bijzonder relevante kwestie is.
Moederschap mag niet beschouwd worden als een probleem voor het bedrijfsleven en de economie. Integendeel, vrouwen met kinderen bewijzen een dienst aan de maatschappij, aangezien zij bijdragen aan de bestrijding van de lage geboortecijfers en de vergrijzing van de bevolking en garanties bieden voor de duurzaamheid van het socialeverzekeringsstelsel. Daarom is het van cruciaal belang dat vrouwen niet gestraft worden vanwege hun moeder-zijn. In de praktijk maken vrouwen echter nauwelijks carrière, zij krijgen minder prestatiebonussen, zij hebben geen deel in de ondernemingswinst en zij moeten zich tevreden stellen met onbelangrijke en vanuit professioneel oogpunt minder aantrekkelijke jobs. Erger nog, werknemers of werkneemsters constateren vaak genoeg dat hun baas meer begrip toont voor degenen die vroeger moeten vertrekken om hun wagen op te halen bij de garage dan voor degenen die vroeger moeten vertrekken om hun kinderen van school af te halen - daarmee is alles gezegd over de mentaliteit van de economische machthebbers en de onderwaardering van taken die traditioneel voor vrouwen zijn weggelegd.
Er zij tevens aan herinnerd dat de organisatie van de samenleving gebaseerd is op patronen die zijn vastgesteld door mannen. Zij zijn het die de uurroosters bepalen, zonder rekening te houden met het feit dat kinderen van school moeten worden afgehaald en dat de koelkast gevuld moet worden om het gezin te eten te geven. Wij hebben hier te maken met een probleem dat iedereen aangaat, niet alleen vrouwen. Daarom moeten passende beleidsmaatregelen ontwikkeld worden om mensen ertoe aan te zetten de huishoudelijke taken te verdelen. In dit verband moet aan vaders een onvervreemdbaar recht op ouderschapsverlof worden toegekend na de geboorte of de adoptie van een kind, zonder dat hun werknemersrechten worden aangetast.
Het is gebleken dat het verdelen van de gezinsverantwoordelijkheden tussen mannen en vrouwen de eerste stap is op weg naar de broodnodige combinatie van gezin en beroep. Vrouwen hebben hetzelfde recht om carrière te maken als mannen. Daarom mogen zij niet gedwongen worden om buitenshuis hetzelfde werk te verrichten als mannen en thuis driemaal zoveel werk te verzetten. Deelname van vrouwen aan het politieke, sociale en economische leven speelt een essentiële rol in de sociale vooruitgang. Gendergelijkheid is een moderne en hedendaagse kwestie die deel moet uitmaken van de dagelijkse Europese politieke agenda.
Een van de hoofddoelstellingen die de Europese Unie zou moeten nastreven, is dan ook de evenredige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in de politieke besluitvormingsorganen. Het betrekken van vrouwen bij het besluitvormingsproces is thans een noodzaak en een absolute voorwaarde voor de versterking van de democratie. Het is tijd om af te stappen van het idee dat vrouwen wel in staat zijn om te werken, maar niet in staat zijn om beslissingen te nemen. De weg is lang en vol hindernissen, maar toch moeten wij die weg inslaan zonder nog meer tijd te verliezen. Vrouwen kunnen niet gedurende nog meer generaties blijven wachten totdat zich een mentaliteitsverandering voordoet en een soort zelfreguleringsmechanisme in werking treedt. Zij moeten zelf actief opkomen voor het recht om precies zoals mannen behandeld te worden in zowel het openbare als het privé-leven, aangezien niemand vrijwillig een eeuwenlange machtspositie opgeeft.
Eén ding is zeker: wie voorrechten bezit, staat die niet graag af; wie op de troon van de macht zit, zal niet opstaan zolang hij daar niet toe gedwongen wordt. De geschiedenis heeft aangetoond dat de spreekwoordelijke hoffelijkheid van het mannelijke geslacht hier niet van toepassing is. In dit verslag wordt getracht om sommige van deze problemen aan te pakken. Daarom verzoek ik het Parlement zijn steun te verlenen voor deze tekst. Ik hoop dat de Commissie en de lidstaten, na aanneming van het verslag door het Parlement, rekening zullen houden met de voorstellen en de aanbevelingen die erin vervat zijn. Ik wil deze gelegenheid aangrijpen om de bevoegde beleidseenheid, het secretariaat van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en de leden die amendementen hebben ingediend te bedanken voor hun bijdrage. Hartelijk dank aan iedereen.
Louis Michel,
   .  Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik zou de rapporteur willen feliciteren met haar verslag en de ontwerpresolutie over de toekomst van de Lissabon-strategie vanuit genderperspectief. Het vormt een zeer nuttige bijdrage aan onze gemeenschappelijke agenda voor groei en werkgelegenheid.
U laat duidelijk en zeer terecht zien wat een beleid van gelijkheid tussen vrouwen en mannen aan de Lissabon-strategie kan bijdragen. Helaas geven de aanhoudend grote verschillen tussen mannen en vrouwen inderdaad reden tot grote zorg. Het is van wezenlijk belang dat wij ons blijven inspannen en de integratie van de genderdimensie, , in alle beleidslijnen consolideren. De noodzaak om de discrepanties aan te pakken tussen vrouwen en mannen op het gebied van arbeid en opleiding en vooral de verschillen in salaris, de zogenaamde , en de oorzaken daarvan, moet voorop staan.
Het is belangrijk om de structurele verschillen tussen mannen en vrouwen aan te pakken, zodat ze allemaal in gelijke mate kunnen deelnemen aan het economische en maatschappelijke leven. Dit betekent dat het Gemeenschapsrecht beter moet worden toegepast. Maar het is ook belangrijk om alle factoren achter die verschillen aan te pakken, bijvoorbeeld de oververtegenwoordiging van vrouwen in lager betaald werk, het voortbestaan van stereotypen, vooral in onderwijs en scholing, of, zoals u duidelijk naar voren hebt gebracht, de moeilijkheid om werk en gezin te combineren. De kwesties in verband met de combinatie van werk en gezin spelen een sleutelrol in de gelijkheidsvraagstukken. Die moeten alle mogelijke aspecten omvatten: de zorg voor kinderen en afhankelijke personen, de organisatie van de arbeidstijd, nieuwe arbeidsvormen, enzovoort. Mannen moeten volledig worden betrokken bij de maatregelen om deze combinatie mogelijk te maken.
U benadrukt ook dat wij allemaal een plicht tot goed bestuur hebben, met name door goede coördinatie van de verschillen in beleid, door partnerschap tussen instellingen en met de bevoegde betrokkenen, en ook door statistische en analytische controle van het beleid. De Commissie deelt deze standpunten volledig, wat ook moge blijken uit het jaarverslag inzake gelijkheid van vrouwen en mannen dat sinds 2004 op de voorjaarstop wordt gepresenteerd. Alle bovengenoemde punten worden daarin aangemerkt als prioriteit voor toekomstige actie. De inzet van de Commissie voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen zal ook blijken uit de routekaart voor gelijkheid van mannen en vrouwen die de Commissie binnenkort zal presenteren. Daarin wordt vooral nadruk gelegd op het bestuursaspect, waarvan u zelf het belang trouwens op zeer nuttige wijze hebt onderstreept.
De Commissie zorgt ook voor permanente monitoring van het beleid voor gelijkheid door analyses en onderzoek en door de ontwikkeling van specifieke statistieken. Door deskundigen worden periodiek studies verricht. Deze studies worden ook gepubliceerd. Zo is er in 2005 onderzoek verricht naar de mogelijkheden om werk en gezin te combineren. Ten slotte analyseert de Commissie de nationale hervormingsprogramma's van de lidstaten vanuit het genderperspectief om een belangrijke bijdrage te leveren aan het hoofdstuk "Werkgelegenheid" van het jaarlijks controleverslag. 
Amalia Sartori,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik wens collega Estrela geluk met haar uitstekende verslag, dat past binnen het traject dat begonnen is met de strategie van Lissabon en waarin mijns inziens de aandacht wordt gevestigd op iets dat van buitengewoon belang is voor mannen en vrouwen in het algemeen, maar met name voor vrouwen: de ambitieuze doelstelling uiterlijk in 2010 volledige werkgelegenheid te realiseren in Europa. Deze doelstelling is vastgesteld omdat Europa alleen door te voldoen aan deze voorwaarde erin zal slagen voor zijn burgers de welvaartsstaat te garanderen, die deel uitmaakt van zijn geschiedenis en van zijn cultuur en een van zijn grootste verworvenheden vormt. Dit is het eerste punt dat ik wil onderstrepen.
Mijn tweede punt is de doelstelling volledige werkgelegenheid te bereiken – een arbeidsparticipatie van 70 procent in Europa – rekening houdend met het feit dat die grens in enkele landen in Noord-Europa, evenals in de Verenigde Staten, al overschreden is; het lijdt geen twijfel dat de aanwezigheid van vrouwen op de arbeidsmarkt niet alleen iets is wat zij zelf wensen, maar ook noodzakelijk is voor heel onze Gemeenschap. Met het verslag dat wij hebben voorgesteld, zoals collega Estrela het heeft opgesteld en zoals het is goedgekeurd door de Commissie rechten van de vrouw en gender equality, wordt de bijdrage van vrouwen bevorderd, zodat dit doel verwezenlijkt kan worden.
Hoe? In de eerste plaats door de nadruk te leggen op het statistische gegeven waardoor de wijze waarop gegevens geïnterpreteerd worden is veranderd. Het feit dat men het niet langer over "werkloosheid" mocht hebben – een term die tot op zekere hoogte manipuleerbaar is – maar dat juist over "arbeidsparticipatie" gesproken moest worden, heeft voor veel landen een belangrijke afwijkende interpretatie betekend, net zoals het tot een belangrijke afwijkende interpretatie zal leiden dat we beschikken over zeer nauwkeurige en exacte statistieken over alle werkgerelateerde activiteiten en over de rol die vrouwen spelen op de arbeidsmarkt. Ik ben daar heel blij om.
De gegevens die betrekking hebben op de werkgelegenheid zijn nog altijd zorgwekkend. Het is duidelijk dat wat er de afgelopen vier jaar in Europa is gebeurd niet bevorderlijk was voor het bereiken van de doelstellingen van Lissabon. Een aantal factoren is beslist nadelig geweest voor de werkgelegenheid: de salariskloof, die er bepaald niet toe heeft bijgedragen vrouwen enthousiast te maken om zich op de arbeidsmarkt te wagen als dat niet nodig was; en de noodzaak van levenslang leren, vooral voor oudere vrouwen, die net als oudere mannen tot de groep behoren die buiten de boot valt.
Ik ben niettemin van mening dat met deze ontwerpresolutie een belangrijke bijdrage wordt geleverd aan het beleid van Lissabon en dat zij, samen met de middelen, die vooralsnog ontbreken, de vastgelegde doelstellingen zal helpen bereiken. 
Lissy Gröner,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, de sociaal-democratische fractie heeft de taak op zich genomen het initiatiefverslag van mevrouw Estrela uit te werken en de tussentijdse evaluatie uit te voeren. Daarbij heeft mijn fractie moeten constateren dat aan het genderaspect in de Lissabon-strategie te weinig aandacht besteed wordt.
Het motto ‘gelijke beloning voor gelijk werk’ is reeds aangehaald. Jarenlang hebben wij dit nu op papier staan, maar in de praktijk komt er weinig van terecht. De realiteit is dat het verschil binnen de EU nog steeds gemiddeld 15 tot ruim 30 procent bedraagt. Dat kan zo niet langer doorgaan. In het bedrijfsleven bekleden vrouwen nagenoeg geen leidinggevende functies. Buiten de EU zijn daar overigens wel goede voorbeelden van te vinden, bijvoorbeeld in Noorwegen. Daar heeft de regering een wet aangenomen die vereist dat 40 procent van de commissarissen van beursgenoteerde ondernemingen vrouw is. Wees zo moedig om dergelijke initiatieven te nemen, mijnheer de commissaris, en neem dit op in de .
De eis van zelfstandigheid mag niet alleen op papier blijven staan. De sociale partners moeten in dat opzicht meer actie ondernemen. Ik word er moe van keer op keer te moeten horen dat het aan de kwalificatie van de vrouwen ligt. Vandaag de dag zijn vrouwen beter opgeleid en zijn er aanzienlijk meer vrouwelijke dan mannelijke afgestudeerden in het hoger onderwijs – zoals reeds is opgemerkt – en toch wordt het glazen plafond niet doorbroken. Er moeten derhalve andere redenen zijn voor het feit dat vrouwen niet verder komen en mijns inziens ontbreekt het wat dat betreft aan politieke wil.
Het Parlement en ook de Commissie hebben steeds opnieuw de mond vol gehad van goede wil. Waar gaat het dan toch mis? Waaraan ligt het dat vrouwen – ook binnen de politiek – uiteindelijk toch niet verder komen? Het verslag van mevrouw Estrela helpt ons wakker te schudden en ervoor te zorgen dat de rol van de man verandert. Het combineren van beroep en gezin en betreffen niet alleen vrouwen. Derhalve wil ik u verzoeken de druk op te voeren. Ik dring er bij de Commissie op aan de nu eindelijk te presenteren en niet opnieuw slechts feiten weer te geven, maar daadwerkelijk moedige stappen vooruit te zetten.
Een belangrijke, moedige stap zal het toekomstige Europese Instituut voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen zijn. Daarmee kunnen wij aantonen dat Europa gelijkheid tussen mannen en vrouwen daadwerkelijk serieus neemt. Ik wil u derhalve verzoeken uw woorden om te zetten in daden. Het Lissabon-model en de Lissabon-strategie kunnen slechts succesvol zijn als vrouwen volledig geïntegreerd zijn. 
Raül Romeva i Rueda,
   –Mijnheer de Voorzitter, het is een feit dat de Lissabon-strategie, die in Göteborg is samengevoegd met de strategie voor duurzame ontwikkeling, tot doel heeft de economische groei en de sociale cohesie in de Unie te verbeteren en de armoede te verminderen, en daarom is erin vastgelegd dat de drie complementaire pijlers waarop ze gebaseerd moet zijn, de economische, de sociale en de milieupijler zijn. Zij zijn alledrie van even groot belang, commissaris.
Gezien het feit dat de sociale integratie in het kader van de Lissabon-strategie speciaal betrekking heeft op de vrouw, wil ik mevrouw Estrela gelukwensen met haar verslag, omdat dit ons een uitstekende gelegenheid biedt om de Raad en de Commissie nog eens te wijzen op de noodzaak om het genderperspectief als transversale dimensie op te nemen in alle beleidsvormen van de Unie.
Zoals in het verslag nadrukkelijk gezegd wordt, is er een betere coördinatie nodig tussen het beleid voor een geïntegreerde aanpak van de gelijkheid tussen mannen en vrouwen enerzijds, en de Lissabon-strategie anderzijds. We moeten er namelijk voor zorgen dat het genderperspectief stelselmatig in aanmerking wordt genomen bij het verwezenlijken van de ambitieuze doelstellingen van Lissabon, met name in de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, de richtsnoeren voor de werkgelegenheid, het milieubeleid – de REACH-richtlijn –, het internemarktbeleid – de Bolkenstein-richtlijn inzake diensten – en ten slotte het integratiebeleid voor immigranten.
Overigens is het ook duidelijk dat er een verband bestaat tussen het actieplatform van Peking en de Lissabon-strategie, en het is voor de verwezenlijking van beide agenda’s dan ook van essentieel belang het productiepotentieel van de Europese werknemers en werkneemsters te benutten.
Ten slotte, zoals hier ook al gezegd is, ondersteunen wij het amendement dat is ingediend door onze collega’s Gröner en Estrela, waarin de Commissie wordt verzocht om het combineren van beroep en gezinsleven tot een van haar prioriteiten te maken in de routekaart voor gelijke behandeling van mannen en vrouwen, waarover nu gedebatteerd wordt. Verder wordt de Commissie verzocht om, in samenwerking met de lidstaten, de sociale partners en overige actoren Richtlijn 96/34/EG te herzien om na te gaan in hoeverre zij nog geschikt en doeltreffend is. Een centrale vraag bij die herziening zou moeten zijn hoe de situatie van vrouwen en mannen kan worden verbeterd om ervoor te zorgen dat zowel mannen als vrouwen beroep en gezinsleven kunnen combineren, wat een sleutelfactor zou zijn voor het bereiken van gendergelijkheid in alle aspecten van het leven. 
Bairbre de Brún,
Mijnheer de Voorzitter, de EU-leiders beloofden een beslissende stap te zetten voor het uitbannen van de armoede tegen 2010, maar dit is niet gebeurd, terwijl al meer dan de helft van de periode van tien jaar van de Lissabon-agenda is verstreken. Daarom moet ook het pleidooi in die agenda om de genderongelijkheid aan te pakken met de nodige scepsis worden bezien. In het verslag van mevrouw Estrela worden praktische maatregelen voorgesteld om gendergelijkheid te bewerkstelligen, waaronder maatregelen om de werkgelegenheid voor vrouwen te verbeteren, en ik bedank haar voor haar uitstekende werk.
Werkgelegenheid verbeteren is niet hetzelfde als vrouwen laagbetaalde banen of ongunstige werkomstandigheden bezorgen. Bij het verbeteren van de werkgelegenheid moet gelijkheid voor vrouwen centraal staan, met andere woorden, ze moeten op één lijn worden gesteld met hun mannelijke tegenhangers. Het verschil in betaling is gemiddeld 15 procent voor de gehele EU, maar uit een recent onderzoek in mijn land, Ierland, blijkt dat het verschil in beloning tussen de seksen alleen maar groter is geworden: ondanks de economische groei in Ierland raken vrouwen steeds verder achterop. Ierse vrouwen krijgen voor hetzelfde werk 17 procent minder betaald dan Ierse mannen, dus het is duidelijk, zoals mevrouw Estrela zegt, dat groei en banen alleen nog geen gendergelijkheid brengen.
Voorzitter Barroso zei gisteren in het Parlement dat hij zich wil inzetten voor de routekaart voor gendergelijkheid, die onder meer gaat over werkgelegenheid en verkleining van de beloningsverschillen. Ik kan hem en commissaris Michel het verslag van mevrouw Estrela aanbevelen als een goede basis voor vooruitgang op dit gebied.
De nadruk die momenteel wordt gelegd op groei ten koste van sociale integratie, arbeidsomstandigheden en milieubescherming, zal op geen enkele manier tot meer gendergelijkheid leiden. Die moet worden bereikt door positieve actie, niet door lippendienst. 
Urszula Krupa,
   – Mijnheer de Voorzitter, toen de staatshoofden en regeringsleiders in 2000 in Lissabon bijeenkwamen en de strategie van Lissabon goedkeurden, gedroegen ze zich alsof ze de directeurs van productiemaatschappijen waren. Volgens voornoemde strategie zou de Europese Unie de sterkst concurrerende en meest dynamische kenniseconomie ter wereld moeten worden en daarmee de Verenigde Staten voorbijstreven. In één van de langetermijndoelstellingen was vastgelegd dat de participatiegraad met 70 procent zou moeten stijgen. Dat zou verwezenlijkt moeten worden door de pensioengerechtigde leeftijd te laten stijgen, wat erop neerkomt dat men burgers de rust waarop ze recht hebben ontneemt. Volgens een andere doelstelling zouden de menselijke hulpbronnen op een efficiëntere manier moeten worden ingezet – werknemers zouden productiever moeten worden. De Europeanen zien daar niets in: ze willen meer vrije tijd en langere vakanties.
Een aantal leden van dit Parlement is maar al te bekend met dit soort druk. Zulke druk was namelijk een constante in het communistische sovjettijdperk, en vooral in de jaren vijftig. Mensen werkten zo hard dat ze tweemaal zoveel produceerden als de streefcijfers voorschreven. En dan stierven ze van uitputting, waarna ze postuum een medaille kregen toegekend. In naam van gendergelijkheid wordt van vrouwen nu verwacht dat ze gaan werken in plaats van zorg te dragen voor de opvoeding van de kinderen. Volgens de Lissabon-strategie zou 90 procent van de kinderen boven de drie jaar in kinderdagverblijven moeten kunnen worden ondergebracht; van de kinderen onder de drie zou ten minste 30 procent naar de crèche moeten gaan. We weten helaas maar al te goed waar een dergelijk experiment tijdens de donkerste en somberste dagen van het socialisme toe heeft geleid. De maatschappij moet begrijpen dat geen enkel instituut ooit een moeder kan vervangen als het gaat om de zorg voor een jong kind, zeker tot kinderen de leeftijd van zeven jaar bereikt hebben. Alleen een moeder kan het soort liefde geven dat voor een goede ontwikkeling van het kind essentieel is.
Het zou dus veel beter zijn als in de strategie vergoedingen en pensioenrechten werden vastgelegd voor moeders die hun kinderen zelf opvoeden. Dat zou bijdragen tot het terugdringen van de werkloosheid. Veel belangrijker nog is dat we zo de best mogelijke investering in onze toekomst doen – kinderen en jonge mensen zijn immers onze toekomst. Wij zijn ertegen om individuen als niet meer dan evenzovele productieve eenheden te beschouwen en we zijn tegen de uitbuiting van vrouwen. Vrouwen zouden speciale bescherming moeten genieten – zij zijn het immers die de volgende generatie voortbrengen en opvoeden. 
Lydia Schenardi (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, tijdens de Europese Raad van Lissabon van maart 2000 heeft de Europese Unie zich het ambitieuze doel gesteld om tegen 2010 een arbeidsparticipatie voor vrouwen van 60 procent te behalen. Ik ondersteun deze ambities volledig en hoop vooral dat ze worden waargemaakt, want op het gebied van gelijkheid tussen mannen en vrouwen worden veel ideeën naar voren gebracht, plannen beraamd en dossiers en verslagen opgesteld, maar zijn concrete resultaten schaars.
Sociale verschillen en verschillen in salaris en op het werk zijn nog immer actueel, niet alleen in Frankrijk, maar in heel Europa. Verbetering van de kinderopvang – met name door uitbreiding van de opvangfaciliteiten –, bevordering van nieuwe vormen van werken, zoals telewerken, zodat werk, gezin en privé-leven gemakkelijker kunnen worden gecombineerd, enzovoort - dat soort maatregelen draagt veel meer bij aan het bevorderen van gelijkheid tussen mannen en vrouwen dan de systematisch gedwongen toepassing van het beginsel van non-discriminatie, dat bepaalde feministische lobby's die zeer actief zijn binnen het Europees Parlement, voorstaan, en dat zij te pas en te onpas en altijd voor zeer ideologische doelstellingen gebruiken.
Het verslag van mevrouw Estrela volgt de koers die ik bepleit en daar ben ik blij mee. Wij hebben allemaal, vrouwen en mannen, baat bij een pragmatische aanpak en gezond verstand. Ten slotte is het volgens mij ook buitengewoon belangrijk om rekening te houden met culturele en etnische kenmerken, die bevordering van gelijkheid tussen mannen en vrouwen vaak in de weg staan. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het is niet de eerste keer dat wij een debat voeren over de problemen die zich voordoen bij de deelneming van vrouwen aan het productieproces en over de gevolgen die daaruit voortvloeien voor de vooruitgang en de sociale samenhang.
Het is echter wel de eerste keer dat wij een geïntegreerde en allesomvattende aanpak van het probleem gepresenteerd krijgen, zoals nu met het verslag van mevrouw Estrela. Daarin wordt gewezen op de centrale plaats die inneemt in het streven naar verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon. Ik dank mevrouw Estrela voor haar initiatief en haar werk. Ook dank ik de leden van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid voor hun bijdragen aan deze inspanningen.
Mijn collega’s hebben reeds gesproken over de discriminatie en de problemen die vrouwen ondervinden bij de toegang tot de arbeidsmarkt en in hun loopbaan. Ook hebben zij gesproken over de specifieke problemen waarmee de kwetsbare groepen van onze samenleving, zoals vrouwelijke immigranten en oudere vrouwen, geconfronteerd worden.
Wij zien vandaag dat geen enkel sociaal model van de Europese Unie erin is geslaagd dit probleem op echt succesvolle wijze op te lossen. Het is echter de moeite waard om de diverse ervaringen te bestuderen en uit te pluizen. Deze kunnen namelijk een nuttige leidraad zijn voor het beleid van de Europese Unie en de inspanningen van de lidstaten.
Daarom wil ik de Europese Commissie vragen zich te buigen over de kwestie van de uiteenlopende concepten en methoden voor de berekening van de arbeidsmarktparticipatie. Wij bedoelen niet altijd en overal hetzelfde als wij spreken over werklozen, seizoenwerkers en langdurig werklozen. Daarom moeten wij, in de mate van het mogelijke, al deze begrippen op uniforme leest schoeien, zodat wij de reële situatie op papier kunnen zetten en ons werk in zowel de Europese Unie als de lidstaten de juiste dimensie en richting kunnen geven.
Ook moet de Commissie rekening houden met de belangrijke conceptuele verschillen die zich voordoen bij zaken als ouderverlof, uitoefening van rechten, enzovoort, en met de uiteenlopende beleidsvormen op die gebieden. Wij kunnen moeilijk zeggen dat wij ons best doen om de doelstellingen van Lissabon te bereiken als de lidstaten zo sterk uiteenlopende begrippen en benaderingen hanteren.
Ik zou ook nog willen benadrukken dat grote betekenis gehecht dient te worden aan het voorstel dat mevrouw Estrela in haar verslag doet met betrekking tot de collectieve en allesomvattende aanpak van het vrouwenvraagstuk. Mainstreaming is onderdeel van de filosofie van de Europese Unie en moet betrekking hebben op alle beleidsvormen en evaluaties van de Europese Unie en op alle actieplannen van de lidstaten.
Tot slot wilde ik de Europese Commissie nog vragen bij haar evaluaties van de vorderingen in de richting van de doelstellingen van Lissabon en bij de evaluaties in het kader van de structuurfondsen altijd rekening te houden met . Onze commissie zal een bondgenoot zijn in uw inspanningen. 
Bernadette Vergnaud (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, ik wil in de eerste plaats onze rapporteur, mevrouw Estrela, gelukwensen met het voortreffelijke werk dat ze afgeleverd heeft. Ik hoop dat het voor u een bron van inspiratie zal zijn, mijnheer de commissaris.
Hoe kunnen we nog beweren dat we de economie van de Europese Unie tegen 2010 tot de meest concurrerende en meest dynamische kenniseconomie van de wereld zullen maken als we niet eerst voorgoed afrekenen met de ongelijkheden die er nog altijd bestaan tussen mannen en vrouwen?
Met de strategie van Lissabon zijn we nu halverwege, en helaas moeten we constateren dat de doelstellingen ervan niet gerealiseerd zijn. Integratie van de genderdimensie kan niet beperkt blijven tot slechts enkele van de terreinen die onder de strategie vallen. Het gaat hier om een horizontaal, transversaal element waaraan niet voorbij gegaan kan worden en dat meer omvat dan een procédé waarbij vakjes aangekruist worden in het kader van een effectbeoordeling.
Werken aan de genderdimensie betekent de aandacht richten op systemen en structuren die ongelijkheden in de hand werken en in stand houden, en die verschillen versterken. De werkloosheid onder vrouwen ligt maar liefst drie procentpunten boven die onder mannen. Het percentage vrouwen dat in deeltijd werkt zonder daarvoor gekozen te hebben, bedraagt 33 procent; bij mannen gaat het om slechts 6 procent. Niet meer dan 10 procent van de werkende vrouwen komt in een leidinggevende functie terecht. Het verschil in salaris voor hetzelfde werk ligt tussen de 6 en 30 procent, terwijl gelijke behandeling sinds 1957 nota bene een basisbeginsel is van het Gemeenschapsrecht.
Als Europa de vastgestelde doelstellingen van groei en werkgelegenheid wil realiseren, is het hoog tijd te zorgen voor een mentaliteitsverandering. Werken in deeltijd moet voor vrouwen een keuze zijn, geen verplichting die ertoe leidt dat ze in een situatie van onzekerheid terechtkomen. Er moet veel meer gedaan worden om de toegang van vrouwen tot levenslang leren te waarborgen. En de politieke wil moet er daadwerkelijk komen om gezinsgerichte maatregelen te nemen, zodat mannen en vrouwen beroepsleven, gezinsleven en sociaal leven kunnen combineren. Hierbij gaat het om uitbreiding van betaalbare kinderopvangstructuren en bevordering van ouderschapsverlof voor mannen, met als doel mannen in staat te stellen meer tijd te besteden aan de opvoeding van hun kinderen.
Het genderperspectief moet dringend tot een absolute prioriteit gemaakt worden, en het is hoog tijd de belofte waar te maken van een Europa dat gebaseerd is op de waarden democratie, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid voor iedereen, dat wil zeggen: voor mannen en vrouwen. 

Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Lissabon-strategie mag niet uitsluitend economische doelstellingen hebben, maar moet eveneens beginselen voor een versterking van de sociale samenhang en duurzame ontwikkeling omvatten. Wij moeten duidelijk maken dat ook de gelijkheid tussen mannen en vrouwen een centrale rol in het Lissabon-proces moet spelen. Wij moeten eveneens duidelijk maken dat de lidstaten nu eindelijk de richtsnoeren van Barcelona ten aanzien van kinderopvang ten uitvoer moeten leggen. Het combineren van gezin en beroep mag niet langer in mooie maar loze woorden worden verpakt: dit moet in het Lissabon-proces mede prioriteit krijgen.
Wij moeten daarbij eveneens op de verantwoordelijkheid van de lidstaten wijzen. Wij moeten echter ook duidelijk maken dat veel zaken onder de loep genomen moeten worden, zoals de socialezekerheidsstelsels en de pensioensystemen in de lidstaten, die voornamelijk ten voordele zijn van mensen zonder kinderen en minder gunstig uitpakken voor gezinnen met kinderen. Wij moeten de moed hebben dit eens allemaal goed tegen het licht te houden. Wij moeten eveneens het verschil in salaris tussen mannen en vrouwen aan de kaak stellen; dat bestaat nog steeds binnen de Europese Unie en ligt tussen 15 en 33 procent. Dat moet bij ons een bel doen rinkelen om meer maatregelen te nemen ten aanzien van gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de Europese Unie.
Verder moeten wij heel duidelijk maken dat wij ons niet alleen moeten inzetten voor de doelstellingen met betrekking tot een betere kinderopvang, maar dat wij eveneens moeten strijden tegen de discriminatie waarvan vrouwen nog steeds op grote schaal het slachtoffer zijn, ondanks het feit dat ze over het geheel genomen hoger opgeleid zijn dan mannen. Dat constateren wij immers steeds opnieuw, met name bij de grote verschillen in salaris binnen de Europese Unie. Flexibele arbeidstijden teneinde gezin en beroep te kunnen combineren zouden eveneens veel meer in het middelpunt moeten staan. Wij zijn ons ervan bewust dat de demografische ontwikkeling een enorm probleem vormt binnen de Europese Unie en dat wij er alles aan moeten doen om de mensen meer aan te moedigen. Wij moeten duidelijk maken dat het hebben van kinderen ook vreugde brengt en een verrijking van het leven is, en wij moeten stimulansen voor gezinnen creëren. Wij mogen niet passief blijven als we zien dat kinderbijslag en dergelijke in feite slechts een aalmoes zijn voor gezinnen met kinderen, die heel duidelijk gediscrimineerd worden in de socialezekerheidsstelsels en de pensioensystemen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de commissaris, onze herhaalde waarschuwingen zijn uitgekomen: bij de tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon is slechts prioriteit verleend aan de liberaliseringen en de flexibiliteit van de arbeidsmarkt. Deze ontwikkeling, die nog versterkt wordt door het Stabiliteits- en groeipact, heeft negatieve sociale gevolgen, vooral voor vrouwen.
Het is eenvoudigweg niet voldoende te verklaren dat er dringend maatregelen ten uitvoer moeten worden gelegd om de werkgelegenheid te bevorderen en arbeidsplaatsen van goede kwaliteit te creëren en de sociale integratie van vrouwen te vergroten. Wij moeten veeleer voorzien in een wijziging van de beleidsmaatregelen die het beginsel van gelijke rechten in het gedrang brengen en discriminatie van vrouwen in de hand werken, met name op de arbeidsmarkt. Steeds meer vrouwen worden werkloos ten gevolge van de herstructurering en verplaatsing van multinationals en de invloed van de liberalisering van de internationale handel op industrietakken zoals textiel, kleding, schoeisel en tal van andere sectoren. Nieuwe arbeidsplaatsen voor vrouwen worden steeds onzekerder en slechter betaald, om nog maar te zwijgen van de toenemende discriminatie en het gebrek aan eerbiediging van de rechten van vrouwelijke arbeidskrachten.
Bovendien zijn in het kader van de zogeheten ‘strategie van Lissabon’ nieuwe voorstellen voor richtlijnen in de maak die kunnen leiden tot meer discriminatie, meer werkloosheid en meer sociale uitsluiting. Ik denk met name aan het voorstel voor een richtlijn betreffende de organisatie van de arbeidstijd en de beruchte richtlijn-Bolkestein betreffende de liberalisering van de dienstensector. Het heeft geen zin dat wij enerzijds pleiten voor de eerbiediging van rechten van vrouwen en anderzijds deze rechten stelselmatig ondermijnen, hetzij in de globale richtsnoeren voor het economisch beleid, hetzij in de beleidsacties en maatregelen die gericht zijn op de totstandkoming van een interne markt.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is van essentieel belang dat de Europese instellingen en de lidstaten op zijn minst rekening houden met dit verslag. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een van de doelstellingen van de strategie van Lissabon is het behalen van een arbeidsparticipatie van 60 procent voor vrouwen tegen 2010 en volledige arbeidsparticipatie van de vrouwen die voor werk beschikbaar zijn, eveneens tegen 2010. Deze doelstelling zal niet worden gehaald. De strategie van Lissabon is het zoveelste instrument dat de Europese economieën schade toebrengt door bemoeienis van bovenaf en overregulering.
Dit verslag is kenmerkend voor de zo geliefde socialistische aanpak van dit Parlement. Het onderkent het probleem, namelijk dat de economieën in Europa concurrerender moeten worden en dat de concurrentiepositie van Europa snel verslechtert, maar het stelt vervolgens maatregelen voor die ofwel irrelevant zijn, ofwel het probleem alleen maar groter maken.
De rapporteur raadt de lidstaten aan maatregelen vast te stellen om de meest achtergestelde vrouwen, in het bijzonder alleenstaande moeders, een minimuminkomen te garanderen. Als er iets is dat leidt tot werkloosheid, dan is het wel het garanderen van een minimuminkomen aan mensen die niet werken. In het verslag wordt gesteld dat de lonen en arbeidsvoorwaarden in veel lidstaten, met name binnen grote winkelketens, de waardigheid van vrouwen aantasten en vaak de oorzaak zijn van miskramen en kwalen. Er wordt geen enkel bewijs geleverd voor deze extreme stelling. Ik kan u verzekeren dat elke Britse winkelketen die de oorzaak zou zijn van miskramen en kwalen, binnen de kortste keren voor de rechter zou staan.
Als we willen zorgen voor maximale werkgelegenheid voor mensen, mannen én vrouwen, die willen werken, dan is er maar één devies: lasten van de schouders van het bedrijfsleven halen en deregulering. Gelijk werk moet inderdaad gelijk worden betaald, en om ouders te helpen die thuis willen blijven en voor hun kinderen willen zorgen moeten we belastingverlaging doorvoeren voor werkende ouders, net als voor iedereen die wil werken overigens. Maar dit soort beleid zal nooit werkelijkheid worden in de socialistische EU, een reden te meer waarom de Britten uit de Europese Unie moeten stappen en de maatregelen moeten treffen die nodig zijn voor economisch herstel en welvaart, nu het nog kan. 
Irena Belohorská (NI ).
   – Dames en heren, de Lissabon-strategie is een uitstekend document, maar zoals de voorzitter van de Europese Commissie, de heer Barroso, het Europees Parlement heeft verteld, ze is niet realistisch. Om die reden verwelkom ik dit verslag, en ik wil mijn dank uitspreken aan de auteur, die in haar tekst tracht zaken met betrekking tot gendergelijkheid aan de orde te stellen.
Zijn we nog steeds bezig de doelstellingen van de Lissabon-strategie vast te stellen, terwijl het proces al over de helft is? Dat lijkt mij wat aan de late kant. In het eerste gedeelte verwijst de geachte afgevaardigde naar het actieplatform van Peking. Het is betreurenswaardig dat ik de enige vertegenwoordiger van de EU was die aanwezig was toen de vrouwenconferentie in Peking het actieplatform van Peking en de praktische tenuitvoerlegging daarvan voor de tiende keer evalueerde. Mijn zorg is dat dit verslag zo’n verslag zal blijken te zijn dat de situatie en de status van vrouwen in de EU-lidstaten accuraat beschrijft, of dat nu in termen van werkgelegenheid, maatschappelijke situatie of gezondheid is, maar waarvan de inhoud niet in praktijk gebracht zal worden. Ik koester echter nog steeds de hoop dat het verslag niet in een of andere bureaula zal verdwijnen, en mijn hoop is versterkt door het Oostenrijkse voorzitterschap, dat de gezondheid van vrouwen tot een van zijn prioriteiten heeft gemaakt. Hier stuiten we weer op een ander probleem, omdat de gezondheidszorgsystemen van de lidstaten, conform het subsidiariteitsbeginsel, onder de wetten en besluitvorming van de lidstaten vallen. Aangezien we weten dat de gezondheidszorg in de EU-lidstaten een extreem moeilijk hervormingsproces doormaakt, zou de bescherming van de gezondheid gecoördineerd moeten worden op Europees niveau.
Als een vrouw haar positie in de samenleving wil innemen, een gelijkwaardige partner op de werkplek en een goede moeder wil zijn, moet ze in goede gezondheid verkeren. De bescherming van de gezondheid van vrouwen in een vergrijzende bevolking zou een van de belangrijkste doelstellingen van de Lissabon-strategie moeten zijn, of dat nu is in de vorm van preventieve onderzoeken om borstkanker en baarmoederhalskanker op te sporen of in de vorm van onderzoek naar de oorzaken van te vroege geboorten en de toenemende onvruchtbaarheid. 
Anna Záborská (PPE-DE ).
   – Allereerst wil ik mijn dank uitspreken aan de rapporteur, mevrouw Estrela, aan de schaduwrapporteurs en aan de andere leden van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid voor het werk dat zij verricht hebben ter ondersteuning van dit initiatiefverslag. Het verslag van de heer Wim Kok heeft ons ervan overtuigd dat de Lissabon-strategie ook vanuit het perspectief van gendergelijkheid grondige herziening behoeft. We mogen de vaardigheden van vrouwen en de bijzondere aard van hun belangrijke rol niet uit het oog verliezen, en dit heeft betrekking op een context die breder is dan alleen de economieën van de lidstaten. Voor het vinden van een juiste balans tussen werk en privé-leven is het nodig dat we rekening houden met de maatschappelijke missie van vrouwen met betrekking tot het verbeteren van de demografische situatie in Europa. Onder geen enkele omstandigheid mogen we de formeel niet erkende en nog steeds onbetaalde arbeid die vrouwen verrichten over het hoofd zien. Hiertoe moeten we relevante methodologie ontwikkelen, naast evaluatietechnieken en statistische verslaglegging. Ik ben ervan overtuigd dat door de maatschappelijke erkenning en financiële beloning van deze arbeid de economische situatie en de maatschappelijke status van vrouwen sterk zullen verbeteren.
Mag ik u herinneren aan een van de conclusies en doelstellingen van de Europese Raad van maart 2000 – volledige werkgelegenheid in Europa, in een nieuwe opkomende samenleving die beter is afgestemd op de persoonlijke keuzen van vrouwen en mannen. Het is niet voldoende om te zorgen dat mensen werk hebben. Onder de communistische regimes bestond 100 procent werkgelegenheid en we weten allemaal hoe het economisch peil toen was. Het is niet voldoende dat alle burgers in staat zijn om computers te gebruiken en de beschikbare informatie doeltreffend toe te passen. De Lissabon-strategie is primair gefocust op de economie, maar de strategie kan alleen werken als zij ook bijdraagt aan de culturele vooruitgang van Europa. Europese culturele normen zijn niet te scheiden van zaken als gelijke kansen of gendergelijkheid. Europa zal alleen geloofwaardig zijn als de vrouwen, mannen en kinderen die er wonen niet hoeven te lijden onder extreme armoede en sociale uitsluiting, en alleen dan als de burgers van Europa in hun dagelijkse leven kritisch kunnen denken, maatschappelijke fenomenen kunnen begrijpen en goed, dat wil zeggen menselijk, met elkaar kunnen communiceren. 
Zita Gurmai (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in het derde millennium moet een vrouw zelf kunnen beslissen of zij wil werken of thuis wil blijven. Als zij kiest voor werken, moet zij beoordeeld worden op haar prestaties en niet op haar sekse.
Vrouwen zijn de sleutel tot het bereiken van de globale doelstelling van de strategie van Lissabon inzake het realiseren van meer groei en banen in de Europese Unie. Het verhogen van de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt moet voor de EU de hoogste prioriteit krijgen. Een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen helpt de demografische uitdagingen waar Europa voor staat het hoofd te bieden en draagt bij tot een hogere groei en productiviteit. Deze voordelen moeten echter wel gepaard gaan met een grotere gelijkheid tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt.
Discriminatie van vrouwen, segregatie op de arbeidsmarkt en discriminatie van zwangere vrouwen komen op grote schaal voor. Bovendien zijn de beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen een hardnekkig verschijnsel in heel Europa. Voor voltijdbanen bedraagt het verschil momenteel 15 procent, maar bij deeltijdbanen kan het oplopen tot wel 40 procent. De PSE-Fractie gelooft in gerichte maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid voor de meest kwetsbare groepen in onze samenlevingen, namelijk oudere vrouwen, vrouwen die tot een etnische minderheid behoren en gehandicapte vrouwen.
De ontwikkeling van de kennismaatschappij stelt hoge eisen aan het opleidingsniveau van de beroepsbevolking. Meisjes doen het op school beter dan jongens, en er doen meer vrouwen dan mannen mee aan volwasseneneducatie en -onderwijs. We moeten dit potentieel beter benutten en er moet een aanpak komen die gendergelijkheid levenslang waarborgt, of het nu gaat om de onderwijsfase, de fase van de loopbaanontwikkeling of om behoorlijke pensioenen voor vrouwen.
We moeten vechten voor een samenleving waarin mannen en vrouwen gelijk zijn, een samenleving die klaar is voor de 21e eeuw en integraal deel uitmaakt van ons Europees sociaal model. Er is de afgelopen jaren enige vooruitgang geboekt, maar er is nog steeds heel veel te doen. De verantwoordelijkheid voor het bereiken van de globale doelstellingen van de strategie van Lissabon ligt uiteindelijk bij de lidstaten, die nu snel deze verantwoordelijkheid op zich moeten nemen om deze ambitieuze doelstellingen waar te maken. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de maatregelen die in het onderhavige verslag worden voorgesteld, zijn ogenschijnlijk bedoeld om de werkloosheid onder vrouwen en de gelijkheidsproblemen aan te pakken, maar in werkelijkheid leiden ze tot beknotting en zelfs afschaffing van de positieve hervormingen en rechten die de vrouwen dankzij de harde strijd van de arbeiders-, volks- en vrouwenbeweging hebben weten te veroveren.
Deze maatregelen houden verband met de toepassing van de strategie van Lissabon, waarmee deeltijdwerk, werk met wisselende werktijden, werk in ploegendienst en contracten van bepaalde duur in sectoren als gezinshulp en de sociale en gezondheidssector worden bevorderd. Dit zal leiden tot een nog sterkere uitbuiting van vrouwen, tot een geringer aantal vaste banen en bijgevolg tot meer werkloosheid en onzekerheid.
Mijnheer de commissaris, de werkende vrouwen, de vrouwen van de volksklasse zijn degenen die verpletterd worden onder het volksvijandige beleid, want vrouwen met rijkdom hebben dergelijke problemen niet.
De rapporteur benadrukt tevens het standaardmodel en de standaardfilosofie van het gezin als een productie-eenheid die in alle behoeften van de gezinsleden kan voorzien. Dit is volgens ons zeer gevaarlijk. Er wordt gesproken over meer verantwoordelijkheden voor mannen, maar enkel en alleen om gezinnen van de volksklasse ervan te overtuigen dat ze de verantwoordelijkheid voor de reproductie van hun leden alleen moeten dragen. Op die manier legt u de last van alle problemen - kinderen, gezondheid, onderwijs - op de schouders van het gezin, en maakt u deze zaken tegelijkertijd tot voorwerp van een smerige handel, van koop en verkoop. Daarmee brengt u de volksklasse echter in een uitzichtloze situatie.
Wij zijn van mening dat deze maatregelen de aandacht afleiden van wat werkelijk nagestreefd moet worden, namelijk de toegang van de vrouw tot werken in de samenleving, waarbij tegelijkertijd een overheidsbeleid moet worden gevoerd ter ondersteuning van vrouwen en moeders en ter bescherming van kinderen en ouderen.
Het uiteindelijke doel van deze voorstellen is de bestaande sociale diensten af te breken en ze verder te privatiseren en te commercialiseren, met instemming van de vrouwen en de gezinnen van de volksklasse. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik wil mijn dank uitspreken aan de rapporteur, mevrouw Edite Estrela, voor dit initiatiefverslag. De aanbevelingen in het verslag vormen een uitdaging voor de landen om dringende maatregelen te nemen met het oog op het bereiken van de Lissabon-doelstellingen inzake bevordering van de werkgelegenheid, bevordering van de kwaliteit van het werk en bevordering van de sociale integratie, rekening houdend met het grote economische potentieel dat kan worden aangeboord door verhoging van de arbeidsparticipatie van vrouwen.
Als we de Lissabon-doelstelling van een arbeidsparticipatie van 60 procent van de vrouwen in de Europese Unie tegen het jaar 2010 willen halen, moeten we een begin maken met het ten uitvoer leggen van de relevante maatregelen. De lidstaten en de Commissie moeten zich blijven concentreren op het nemen van effectieve maatregelen om de groei te stimuleren, met name in de armste regio’s van Europa, waar het ontbreken van banen mensen - vooral vrouwen - dwingt om banen te accepteren bij grote winkelketens met in veel lidstaten vernederende werkomstandigheden, onaanvaardbare werktijden en extreem lage lonen. Ik weet waar ik het over heb, omdat ik woon in de perifere regio Prešov in Slowakije, waar de werkloosheid gemiddeld rond de 23 procent ligt en het gemiddelde maandloon ongeveer 12 000 Slowaakse kronen bedraagt, wat ongeveer gelijk is aan 300 euro.
Het is uitermate belangrijk om een ondernemersvriendelijk klimaat te creëren, om de ondernemersgeest onder vrouwen te bevorderen en de beschikbaarheid van microkredieten voor vrouwen die een eigen bedrijf willen beginnen te garanderen. De positie van vrouwen in landen met een goed functionerend systeem van microkredieten is aanmerkelijk verbeterd. Bovendien is het nodig dat vrouwen betere toegang tot postuniversitaire opleidingen en levenslang leren krijgen, alsmede tot de nieuwste technologieën en de informatiemaatschappij, waardoor ze in staat worden gesteld om de concurrentie op de arbeidsmarkt aan te gaan. Verder moeten we ervoor zorgen dat de uitbreiding van de EU als een katalysator werkt voor de verbetering van het beleid inzake gendergelijkheid in de nieuwe lidstaten, en daarom moeten we ook de eisen verhogen voor opneming in de nationale wetgeving van maatregelen om genderongelijkheid te elimineren op het gebied van werkgelegenheid, beloning en/of politieke vertegenwoordiging.
Dames en heren, ik ben ervan overtuigd dat vrouwen een van de sleutels zijn tot het bereiken van de Lissabon-doelstellingen en dat zij om die reden de aandacht verdienen van de Europese instellingen en de regeringen van de lidstaten. 
Britta Thomsen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, het verslag van de rapporteur benadrukt een zorgwekkend feit dat vaak over het hoofd wordt gezien. De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op het gebied van onderzoek blijft voortduren en verhindert het bereiken van de Lissabon-doelstellingen. Binnen de Commissie industrie, onderzoek en energie hadden wij gehoopt meer middelen voor onderzoek te krijgen in de nieuwe begroting. Meer en beter onderzoek, en daarom ook meer middelen voor onderzoek, is het meest effectieve middel in de strijd voor concurrentievermogen en groei in Europa. Helaas was het resultaat van de onlangs afgeronde begrotingsonderhandelingen dat onderzoek niet genoeg prioriteit heeft gekregen. Dit is een heel slechte zaak. De strategieën op de Lissabon-agenda vormen de garantie voor de toekomst van Europa. Hoewel de middelen voor de EU-onderzoekprogramma's slechts een klein deel uitmaken van de totale middelen voor onderzoek in Europa, moeten we goed nadenken als we onze prioriteiten stellen. Het feit dat Europese vrouwen nog steeds ondervertegenwoordigd zijn in de onderzoekswereld, ondanks het feit dat vrouwen tegenwoordig beter opgeleid zijn dan mannen, wijst erop dat Europa een enorm potentieel heeft dat niet wordt benut. Daar moeten we iets mee doen!
Een vrouwelijke professor heeft zelden een echtgenoot en kinderen. Bij mannelijke professoren is dat eerder de regel. Jonge vrouwelijke kandidaten hebben het moeilijk om onderzoeksplaatsen te krijgen. In heel Europa zijn de meeste kandidaten die net zijn afgestudeerd vrouwen, maar hoger op de carrièreladder zitten de mannen nog steeds stevig in het zadel. Juist nu is het belangrijk dat we er rekening mee houden dat vrouwen kwetsbaarder zijn dan mannen, want de concurrentie om onderzoeksmiddelen is hard. We moeten ook zorgen voor een hoger aandeel vrouwelijke professoren en promovendi om de uitdagingen waar we nu mee worden geconfronteerd het hoofd te bieden. Investeren in opleidingen, onderzoek en innovatie is onze enige mogelijkheid om het te redden in de kenniseconomie. En het benutten van het vrouwelijke onderzoekspotentieel is de kernenergie van de toekomst.
We moeten er beter in worden jonge vrouwen te stimuleren een onderzoekscarrière te kiezen en we moeten tegelijkertijd ook betere omstandigheden in de onderzoekswereld garanderen voor zowel mannen als vrouwen. Zo zijn bijvoorbeeld veruit de meeste onderzoeksplaatsen in Europa tijdelijke banen en als we deze situatie niet snel veranderen, eindigt het ermee dat publiek onderzoek ondergeschikt wordt aan privaat onderzoek. Op de langere termijn kan het ertoe leiden dat de docenten op universiteiten vrijwel allemaal vrouwen zijn, terwijl de mannen banen krijgen binnen het beter betaalde en meer prestigieuze industriële onderzoek, waar slechts 15 procent van de onderzoekers op dit moment vrouw is. 
Christa Klaß (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij zullen nog heel wat moeten ondernemen teneinde de doelstellingen van Lissabon te kunnen realiseren, en één ding moet duidelijk zijn: dat kan alleen met vrouwen. Nog steeds is er een onredelijk groot verschil in salaris tussen mannen en vrouwen in vele lidstaten. Er is nog steeds sprake van discriminatie op het gebied van promotie. Het gezin moet zich nog steeds aanpassen aan het werk, terwijl arbeidsplaatsen juist aan de behoeften van de gezinnen zouden moeten worden aangepast. Alle gebieden moeten uiteraard met het oog op , maar ook met het oog op onder de loep worden genomen. Daarvoor moeten nieuwe benaderingen worden gezocht. Wij zijn het erover eens, ook al zeggen we dat niet graag, dat vrouwen nog steeds meer ondersteuning nodig hebben om hun ondernemersgeest te ontwikkelen.
Vrouwen leveren een bijdrage aan het economisch rendement en het concurrentievermogen van Europa. Scholing en levenslang leren zijn daarbij de sleutelwoorden. Het grootste potentieel van de Europese burgers is en blijft hun kennis en die moet verder op basis van gelijkheid worden gestimuleerd.
Ik wil de rapporteur, mevrouw Estrela, bedanken voor het feit dat zij in haar verslag uitgebreid op de vele kwesties is ingegaan. Mevrouw Thomsen heeft het aspect ‘onderzoek en vrouwen’ aangekaart en ik zou graag de aandacht op een ander aspect willen vestigen, namelijk huishoudelijke arbeid binnen de particuliere sector. In wezen is er geen enkele geldige reden om een arbeidsplaats in het huishouden anders te behandelen dan een arbeidsplaats in het bedrijfsleven. Als man en vrouw beiden een baan hebben en iemand voor het huishouden aannemen, dan is dat een arbeidsplaats en niet iets dat valt onder privé-genoegen. Als onze gezinnen bovendien zouden kunnen beschikken over competente huishoudelijke diensten – zowel op het gebied van opvang en opvoeding van kinderen en jongeren als op het gebied van ouderenzorg – dan zouden grote delen van het sociaal werk worden afgedekt en zouden tegelijkertijd waardevolle arbeidsplaatsen worden gecreëerd.
Een erkende, verzekerbare arbeidsplaats levert tevens bijdragen aan de socialezekerheidsstelsels en biedt vele vrouwen een uitweg uit zwart werk en de zekerheid van legale arbeid en sociale voorzieningen met betrekking tot pensioen en ziekte.
Dat zijn mijns inziens ook de redenen waarom dit werk niet geliefd is. Wat niets kost, wordt ook niet als gelijkwaardig erkend, is niets waard en wil dus ook niemand hebben. Wij moeten op dit gebied meer bewustzijn ontwikkelen, in plaats van de waarde van dit werk nog meer omlaag te brengen met minimumlonen. De lidstaten moeten perspectieven openen, zowel financieel en fiscaal als in geestelijke zin. Alleen met een gezinsvriendelijke maatschappij in Europa kunnen wij immers de doelstellingen van Lissabon bereiken. De Lissabon-strategie biedt ons de mogelijkheid de aandacht op deze belangrijke aspecten te vestigen. Dat moeten wij dan ook doen, teneinde dit proces op gang te brengen en ook in beweging te houden. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, toen de Europese Raad in 2000 in Lissabon bijeenkwam, heeft men een aantal strategische doelstellingen goedgekeurd. Deze waren erop gericht om van de Europese Unie binnen tien jaar een dynamische en sterk concurrerende economie te maken. Die economie zou een sterke economische groei moeten garanderen; de armoede zou zo worden teruggedrongen.
Er zijn sindsdien vijf jaar verstreken en van enig resultaat is nog niets te merken. In de meeste gevallen is het bij maatregelen op papier gebleven. Mensen beginnen zich nu zorgen te maken – niet alleen over het uitblijven van economische resultaten, maar ook over het feit dat er zo weinig vorderingen worden gemaakt bij het uitbannen van discriminatie. Vrouwen blijven op de arbeidsmarkt nog steeds achter bij mannen. Dat blijkt wel uit de verschillen in salariëring van mannen en vrouwen en de obstakels die vrouwen moeten overwinnen als ze werk zoeken.
Het percentage vrouwen met een baan is in Europa in 2003 licht gestegen, maar de situatie is nog steeds zo dat maar iets meer dan de helft van de Europese vrouwen een betrekking buitenshuis heeft. De nieuwe banen die voor vrouwen beschikbaar komen zijn slecht betaald en onzeker, en de pensioenen voor vrouwen zijn aanzienlijk lager dan die voor mannen. Op dit moment zijn 58 procent van de mensen in Europa met een hogere opleiding vrouwen. Toch krijgen zij minder vaak promotie, terwijl ze bovendien voor hetzelfde werk nog steeds 15 tot 40 procent minder ontvangen dan mannen.
Als we de strategie van Lissabon ten uitvoer willen leggen, zullen we prioriteit moeten geven aan specifieke acties voor het bevorderen van banen voor vrouwen en het steunen van vrouwelijke ondernemers. Het is van groot belang dat er een einde komt aan rekruteringsstrategieën waarbij vrouwen gediscrimineerd worden, zeker als het erom gaat een tegenwicht te bieden voor onlangs verkondigde theorieën volgens welke de natuur dicteert dat vrouwen thuis horen en de maatschappelijke rol van vrouwen in de 21e eeuw simpelweg dient te bestaan in de zorg voor het huishouden.
Als vrouwen zich terugtrekken uit de arbeidsmarkt, kunnen mannen hun plaats innemen. Een aantal Poolse politici gelooft dat dit een doeltreffende manier is om de werkloosheid te bestrijden. Is dit werkelijk de koers die een innovatief en concurrerend Europa dient te volgen? Ik hoop stellig van niet, en daarom kan het verslag-Estrela rekenen op mijn onvoorwaardelijke steun. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, herhaaldelijk is gezegd dat de Europese werkgelegenheidsstrategie een fundamenteel instrument is voor de toepassing van de strategie van Lissabon en dat daarmee een participatiegraad moet worden bereikt van 70 procent van alle Europeanen en, belangrijker nog, van 60 procent van alle vrouwen.
Ik wil de rapporteur, mevrouw Estrela, de commissie en de collega’s die hebben deelgenomen aan het debat, oprecht bedanken voor het feit dat zij met hun ideeën dit vraagstuk zozeer hebben verrijkt. Het initiatiefverslag waar wij vandaag over gaan stemmen, zal bijdragen aan de verwezenlijking van het zojuist genoemde doel en ertoe bijdragen dat de veel besproken gelijke behandeling en kwalitatieve verbetering van de mogelijkheden van vrouwen tot participatie aan de arbeidsmarkt gerealiseerd worden.
De vrouwen in de Unie maken niet alleen meer dan de helft van de totale bevolking uit; het is ook nog eens zo dat 58 procent van de afgestudeerden in het hoger onderwijs en 41 procent van de gepromoveerden vrouwen zijn. Dat kapitaal moeten wij behouden met levenslang leren. Wij moeten dat gebruiken in banen van goede kwaliteit en in nieuwe vormen van dienstverlening, zoals deeltijdwerk, werk op afstand en werk met wisselende werktijden, als daar tenminste uit eigen vrije wil voor gekozen wordt en als daardoor de persoonlijkheid van de vrouw niet gespleten raakt, hetgeen zelfs kan uitmonden in schizofrenie.
Dergelijke situaties zijn niet alleen het resultaat van ongelijke behandeling op loonsgebied, maar ook van een gebrek aan juridische bescherming bij de loopbaan, waardoor ook het gezinsleven wordt beïnvloed. Van het gezinsleven hangt echter - of wij dat willen of niet - de demografische ontwikkeling van de Unie af.
De ongelijkheid begint tijdens de opleidingsperiode. In de studietijd is er reeds sprake van ongelijke behandeling, waardoor de ontwikkeling van het gezin wordt belemmerd. Ook ontbreken geharmoniseerde bepalingen als het gaat om het aanmerken van de opleidingstijd als gewerkte tijd.
Doelstellingen voor het dekken van de behoeften aan opvang van kinderen in de schoolgaande leeftijd (90 procent) en voor peuters en kleuters (33 procent) volstaan niet als er geen goede prescolaire opleiding wordt gegeven, hetgeen slechts in een klein aantal Europese landen het geval is. De daarvoor beschikbare plaatsen moeten goedkoop zijn en mogen geen inkomensvermindering veroorzaken voor de vrouw. Het inkomen van vrouwen wordt echter ook aangetast door ongelijke behandeling op belasting- en pensioengebied.
Een ander vraagstuk dat aan de orde is gesteld en waar ook ik de klemtoon op wil leggen, betreft de erkenning van atypische vormen van werk dat vrouwen verrichten. Behalve aan alleenstaande moeders moet ook steun worden gegeven aan moeders in het algemeen die een, twee of meer kinderen grootbrengen. Pas dan zullen wij trots kunnen zijn op de inspanningen die wij ondernemen om van Europa de grootste macht ter wereld te maken. Pas dan kunnen wij de ontwikkeling en de met sociale samenhang gepaard gaande welvaart bevorderen. 
Teresa Riera Madurell (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Estrela gelukwensen met haar verslag en nog een overweging toevoegen aan wat tot nu toe gezegd is en waarmee ik het over het algemeen eens ben. Dames en heren, als het doel is, zoals in paragraaf 23 van het verslag wordt gesteld, te komen tot een betere coördinatie tussen de beleidsvormen voor gendergelijkheid en de strategie van Lissabon, zodat er meer rekening wordt gehouden met het genderperspectief bij de verwezenlijking van de in het jaar 2000 voor de Unie vastgestelde doelstellingen, dan zou ik de aandacht willen vestigen op het feit dat vrouwen nog steeds nauwelijks aanwezig zijn op het terrein van wetenschap en technologie en ook nauwelijks te vinden zijn in belangrijke beleidsvormende functies in het bedrijfsleven .
Als we, zoals wordt gezegd in de doelstellingen van Lissabon, willen bereiken dat Europa een dynamische en concurrerende kenniseconomie wordt, dan moet daarin een fundamentele rol worden toebedeeld aan wetenschap, technologie en innovatie, maar de deelname van vrouwen op deze terreinen is, op alle niveaus, nog verre van gelijk aan die van mannen.
Dit is niet alleen een kwestie van rechtvaardigheid, maar ook van doelmatigheid. Wij vrouwen vormen ongeveer de helft van de bevolking, en het is niet slim en evenmin doelmatig om maar de helft van de hersencapaciteit van de bevolking te benutten.
Uit de studies die verricht zijn in de aanloop naar de onderhandelingen over het komende zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling, is gebleken dat Europa 750 000 nieuwe, voldoende geschoolde onderzoekers en onderzoeksters nodig heeft. Het is nu het moment om de vereiste maatregelen te nemen, zodat mannen en vrouwen op evenwichtige wijze, en zonder dat er afbreuk wordt gedaan aan het principe van uitmuntendheid, toegang krijgen tot deze nieuwe arbeidsplaatsen.
In de meeste van die studies is ook gewezen op het gebrek aan naar geslacht opgesplitste gegevens op wetenschappelijk en technologisch gebied. Dat is een extra moeilijkheid voor het invoeren van doeltreffende beleidsvormen die het probleem bij de wortel aanpakken. Het Europees Instituut voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen zal hierin een belangrijke rol moeten spelen en deze tekortkoming bij voorrang moeten aanpakken. Wij vragen de Commissie om in samenwerking met de lidstaten de vereiste acties te ondernemen om een oplossing van dit probleem dichterbij te brengen. Dat is essentieel als we wensen dat de Lissabon-strategie de resultaten oplevert die alle vrouwen en mannen zouden willen zien. 
Ljudmila Novak (PPE-DE ).
   – Uit een analyse van de groei in de Europese Unie blijkt dat we bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de Lissabon-strategie niet efficiënt en serieus genoeg te werk gaan. Het feit dat vrouwen zich op het vlak van werkgelegenheid en lonen nog altijd in een slechtere positie bevinden dan mannen, is in deze tijd en voor de landen van de Europese Unie ronduit ongelooflijk en ontoelaatbaar.
Aangezien we in Europa te kampen hebben met een ernstig probleem, namelijk een verouderende bevolking en een laag geboortecijfer, moeten we de kwestie van de discrepantie op de werkvloer in samenhang met die problematiek oplossen. Dat zou ons zo moeten verontrusten, dat we ons - zowel in de Europese Unie als in de lidstaten zelf – alle moeite zouden moeten getroosten om de oorzaken daarvan te achterhalen en om deze kwestie zo serieus mogelijk te nemen en zo efficiënt mogelijk op te lossen.
De hele maatschappij moet daarbij daadwerkelijk samenwerken. We mogen de verantwoordelijkheid voor de ontstane situatie immers niet enkel afwentelen op de vrouwen, die de volledige zorg voor hun kinderen niet meer op zich willen nemen en daarbij vaak ook nog financiële schade ondervinden – eerst op korte termijn, daarna nog eens op lange termijn, wanneer ze met pensioen gaan. We hebben bijgevolg behoefte aan gepaste wettelijke maatregelen, aan instemming van de hele maatschappij en aan de bereidheid van vrouwelijke en mannelijke burgers om een verantwoordelijke, maar wonderlijke taak op zich te nemen: het ouderschap.
We moeten daarbij in onze samenleving een positieve houding tegenover het leven bevorderen en vrouwen ertoe aanzetten om die prachtige opdracht en vreugde in het leven die het moederschap met zich meebrengt, niet te laten voorbijgaan of zich deze niet te ontzeggen. Het moederschap sluit een professionele of politieke loopbaan niet noodzakelijk uit; men moet enkel de gepaste tijd voor alles uitzoeken. Ook vrouwelijke leden van het Europees Parlement kunnen ons tot voorbeeld dienen: enkelen van ons zijn trotse moeders van drie, vijf, zelfs negen of tien kinderen. En net die afgevaardigden zijn niet naar het Parlement gekomen om uit te rusten, integendeel; ze werken heel verantwoordelijk en efficiënt, omdat ze weten te werken met oog voor de noden van de mensen en met een luisterend oor voor de gemeenschap. 
Louis Michel,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou om te beginnen een compliment willen uitspreken aan het adres van de zeer weinige mannen die dit debat hebben bijgewoond, en ook aan het adres van de mannen - nog veel geringer in aantal - die hier het woord hebben gevoerd. Het bewijst maar weer eens dat vrouwen gelijk hebben als ze zeggen dat er nog heel wat moet gebeuren. Een woord van dank dus voor alle mannelijke leden die hebben deelgenomen aan dit debat, omdat het onderwerp waar het hier om gaat niet een zaak is van vrouwen alleen, maar van de hele samenleving, in al haar geledingen. Dat is de invalshoek vanwaaruit de Commissie dit vraagstuk benadert.
Verder kan ik u zeggen dat ik me kan vinden in de ideeën die in deze Vergadering als hoofdpunten naar voren zijn gekomen. Ik heb er met veel belangstelling naar geluisterd. Ik ben het echter niet eens met enkele bijdragen waarin gepleit werd voor handhaving van de vrouw in haar stereotiepe rol - dat is een opvatting die wat mij betreft niet meer van deze tijd is. Werkende vrouwen zijn niet de oorzaak van de werkloosheid; dat is een argument dat in bepaalde kringen te vaak gebruikt wordt, en we moeten juist dit soort argumenten bestrijden, omdat ze substantiële vooruitgang in bepaalde landen in de weg staan.
Blijft de vraag: wat doet de Commissie? Ik zou erop willen wijzen dat de meeste verzoeken die hier zijn geformuleerd een zaak zijn van nationaal beleid. De lidstaten zijn en blijven eerstverantwoordelijk als het gaat om wetgeving ten aanzien van de grote vraagstukken die hier zijn aangekaart. Maar natuurlijk is hier ook voor de Commissie een taak weggelegd, en ik zal proberen nauwkeurig aan te geven wat de terreinen zijn waarop de Commissie actie zal ondernemen en hoe ze een en ander denkt te gaan doen.
In de nieuwe geïntegreerde richtsnoeren wordt nadrukkelijk gewezen op de noodzaak van - integratie van de genderdimensie - in alle beleidsvormen op werkgelegenheidsgebied, en op de noodzaak gelijke kansen voor mannen en vrouwen in alle activiteiten te bevorderen. Ook in de nieuwe werkgelegenheidsstrategie is het doel te komen tot een arbeidsparticipatie van vrouwen van 60 procent in 2010; in de richtsnoeren zijn daartoe onder meer streefdoelen vastgelegd als opheffing van de sekseverschillen en verruiming van de mogelijkheden voor het combineren van werk en gezin.
Verder is het zo dat de Commissie mainstreaming tot een basisprincipe van het optreden van de Gemeenschap heeft gemaakt. Ik zou eraan willen herinneren dat dit beginsel als zodanig verankerd is in artikel 3 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. De tenuitvoerlegging van dit beginsel vindt plaats via een communautaire kaderstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen, die gericht is op invoering van een actiekader op basis waarvan alle communautaire activiteiten, met inbegrip van activiteiten en beleidsmaatregelen op economisch en werkgelegenheidsgebied, een bijdrage kunnen leveren aan het realiseren van de doelstelling inzake opheffing van de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en bevordering van gendergelijkheid. De Commissie is op dit moment bezig met de opstelling van een routekaart voor de gelijkheid van mannen en vrouwen die vanaf 2007 de huidige kaderstrategie zal gaan vervangen. Net als die strategie zal het nieuwe kader gericht zijn op een effectieve tenuitvoerlegging van in alle communautaire beleidsmaatregelen, met name de maatregelen in het kader van de strategie van Lissabon.
Ik zou kort willen ingaan op de kwestie van het verschil in beloning tussen mannen en vrouwen. Dat is een complex vraagstuk, waarbij meer zaken een rol spelen dan enkel het feit van discriminatie. Er zijn verschillende factoren die tot dit verschijnsel bijdragen, zoals de segregatie van de arbeidsmarkt, aanhoudende stereotypen - met name in onderwijs en opleiding - en de problemen die men ondervindt bij het combineren van werk en gezin. Er is dus een hele reeks onderliggende factoren waarmee rekening gehouden moet worden. Ik zou in dit verband willen wijzen op de speciale aandacht die wij in het kader van de werkgelegenheidsstrategie willen schenken aan het terugdringen van de verschillen in beloning. In twee richtsnoeren worden de lidstaten en de sociale partners expliciet opgeroepen actie te ondernemen op dat vlak. Verder zou ik nog willen opmerken dat het Oostenrijkse voorzitterschap aangekondigd heeft eind mei in Brussel een conferentie over dit thema te zullen organiseren. Dat lijkt me een uitstekende gelegenheid om een nieuwe stap vooruit te zetten op dit gebied.
Een opmerking over de wijze waarop de ontwikkeling van de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt onderzocht en geanalyseerd wordt met als invalshoek het bewustzijn van de rechten van vrouwen en de rol die mannen spelen. De Commissie draagt zorg voor een permanente follow-up van het genderbeleid en voert regelmatig analyses en studies uit - of laat die uitvoeren - naar de economische en juridische aspecten van gendergelijkheid. Het verslag over de gelijkheid van mannen en vrouwen dat de Commissie sinds 2004 ieder jaar voorlegt aan de voorjaarsraad van de staatshoofden en regeringsleiders is een zeer belangrijk document als het gaat om de monitoring van de ontwikkeling van de gendergelijkheid in de Europese Unie. In dat verslag wordt een beeld gegeven van de belangrijkste ontwikkelingen ten aanzien van de positie van vrouwen en mannen op het gebied van onderwijs, werkgelegenheid en het maatschappelijk leven. We geven aan waar vooruitgang geboekt is en waar problemen liggen die nog opgelost moeten worden. Vanuit dezelfde invalshoek houdt de Commissie ook de nationale hervormingsprogramma's van de lidstaten in het kader van de strategie van Lissabon tegen het licht; uit die analyse zullen belangrijke gegevens naar voren komen voor het hoofdstuk "Werkgelegenheid" van het jaarlijks follow-upverslag.
Hoe denkt de Commissie verbeteringen aan te brengen in de statistische methode om het genderaspect in aanmerking te kunnen nemen? Het spreekt voor zich dat de genderdimensie in de statistieken opgenomen wordt. Dat gebeurt door gebruik te maken van een methode en van statistische gegevens waarin rekening wordt gehouden met het genderaspect. Zoals in uw ontwerpresolutie benadrukt wordt, is de beschikbaarheid van adequate, coherente en vergelijkbare statistische indicatoren van wezenlijk belang voor de follow-up van de beleidsmaatregelen. Eurostat werkt actief samen met de nationale bureaus voor statistiek om te komen tot een gemeenschappelijke methode waarmee betrouwbare en vergelijkbare gegevens op Europees niveau verzameld kunnen worden. Gegevensverzameling op Europees niveau is namelijk van groot belang. Verder zou het toekomstige Europese Instituut voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen een aanzienlijke bijdrage moeten leveren aan het verbeteren van de follow-up van het genderbeleid. Ik wil er echter wel bij zeggen - ik zeg altijd liever gewoon waar het op staat - dat dit instituut bovenal bedoeld is als een technisch instrument en zeker niet als een politiek orgaan of als een financieringsinstelling.
Tot zover, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het antwoord van de Commissie. Zij onderschrijft ten volle de aandachtspunten die in het verslag naar voren zijn gebracht en feliciteert de rapporteur nogmaals met het voortreffelijke werk dat ze verricht heeft. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0080/2005 – B6-0345/2005) van John Bowis, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, aan de Commissie, over invaliditeit en ontwikkeling. 
John Bowis (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, u, de commissaris en ik hebben alle drie een handicap. Zonder onze bril kunnen wij niet werken; ik kan niet lezen, ik kan niet autorijden of voorkomen dat ik overal tegenaan loop, maar ik leef in een maatschappij die mij helpt mijn handicap te overwinnen, zodat ik kan functioneren, zelfs als lid van dit Parlement. Als ik echter in een ontwikkelingsland zou wonen, zou ik dat geluk niet hebben. Eén op de tien mensen in ontwikkelingslanden moet leven met een handicap. In een op de vier arme gezinnen in ontwikkelingslanden heeft een van de gezinsleden een handicap.
Dat is de uitdaging, maar het gaat in dit debat niet alleen maar om ongelukkige gezichten, medeleven en medelijden; het gaat erom dat wij ons moeten verheugen over de mogelijkheden van mensen met een handicap en dat wij manieren moeten zien te vinden om hen in staat te stellen te functioneren en een bijdrage te leveren aan hun eigen leven, hun economie en de gemeenschap waarin zij leven.
Doel van ons beleid, en dus ook van deze resolutie, is dat mensen met een handicap niet langer worden afgeschreven, niet langer op de schroothoop belanden en niet langer worden gestigmatiseerd vanwege hun handicap. Wij willen een beleid van preventie, behandeling, revalidatie en mensenrechten. Wij willen dat er een einde komt aan terreinen die voor gehandicapten niet toegankelijk zijn. Wij willen, als ik die uitdrukking mag gebruiken, handicaps ‘zonder grenzen’. Wij willen dat een slechte gezondheid en invaliditeit in de ontwikkelingslanden niet langer automatisch tot armoede leiden: zonder gezondheid geen rijkdom, maar zonder medicijnen geen inkomen. Geen inkomen betekent geen medicijnen; geen vervoer betekent niet naar school gaan; geen gezondheidsverklaring betekent geen werk; geen toegang tot werk betekent geen kans om zich te bewijzen. Het gaat niet alleen om mobiliteit, het gaat om alle handicaps waarmee wij op onze verschillende manieren moeten leren leven, of het nu gaat om het gezichtsvermogen, het gehoor, leermoeilijkheden, ademhalingsproblemen of de gevolgen van een hersenbloeding.
Ons beleid moet een tweesporenbeleid zijn, en ik gebruik dat woord met opzet: het staat in de adviesnota van de Commissie. Het gaat om de twee sporen van preventie en behandeling. Het gaat om de twee sporen van beleid voor mensen met een handicap en beleid dat door de mensen met een handicap zelf wordt ontwikkeld en vastgesteld. Wij denken nog met veel genoegen terug aan de Oegandese leden die hun speciaal voor mensen met een handicap gereserveerde plaats innamen in het Oegandese parlement.
Wij willen steun voor organisaties van mensen met een handicap. Wij willen de erkenning dat verwaarloosde ziekten een van de belangrijkste oorzaken zijn van invaliditeit. Sommigen hebben die nieuwe partnerschappen nodig om medicijnen te ontwikkelen; velen hebben behoefte aan betere toegang tot de medicijnen die wij in het Westen als vanzelfsprekend beschouwen.
Ik heb suikerziekte. Ik heb dat al vaak verteld. Met de pillen, bloedonderzoeken en specialistische zorg die ik krijg om de gevolgen van die ziekte de baas te blijven, kan ik echter goed functioneren en een redelijk normaal leven leiden. Toen ik echter tijdens een bezoek aan Mali de voorzieningen voor mensen met suikerziekte daar ging bekijken, zag ik één zaaltje in een kliniek en één in een ziekenhuis, met daarin mensen van wie benen en armen waren geamputeerd, die bijna blind waren, met een lever die niet meer werkte en met het vooruitzicht dat zij vroeg zouden sterven.
Wij moeten een beleid voeren dat mensen helpt de beperkingen van hun handicap te overwinnen. Die mensen zouden kunnen bijdragen aan de economie van Mali. Onze Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU heeft in 2001 in Brussel en in 2002 in Kaapstad resoluties aangenomen, en in het Europese Jaar van personen met een handicap in 2003 kregen we de adviesnota. Maar dat is een van de best bewaarde geheimen in Europa en in de ontwikkelingslanden. Mijn verzoek aan de commissaris is om de prachtige woorden uit die nota in praktijk te brengen. In het bijzonder willen wij dat er geen Europees overheidsgeld meer wordt gebruikt voor projecten die voor mensen met een handicap nog meer drempels opwerpen.
De Afrikaanse Unie heeft de jaren 1999 tot 2009 uitgeroepen tot het Afrikaanse Decennium voor gehandicapten. Het einde van die periode valt samen met het einde van onze termijn als parlementariërs en commissarissen. Ik hoop dat wij, wanneer wij tegen die tijd terugkijken, zullen kunnen zeggen dat wij ons werkelijk hebben ingezet om mensen met een handicap te helpen en hun de mogelijkheden te geven om als echte, volwaardige mensen deel te nemen aan de economieën en gemeenschappen waarin zij leven.
Louis Michel,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de adviesnota inzake invaliditeit is bedoeld als referentiekader voor de aanpak van invaliditeitsvraagstukken binnen het ontwikkelingsbeleid. Ik zou de geachte afgevaardigde overigens willen bedanken voor het specifieke - en uiteraard ook zeer interessante - licht dat hij werpt op deze uiterst serieuze zaak.
In deze nota is een aantal richtsnoeren en concrete adviezen bijeengebracht; het is dus niet zozeer een document dat als zodanig in concrete maatregelen vertaald moet worden, maar eerder een tekst die aan zoveel mogelijk betrokken medewerkers beschikbaar gesteld moet worden. De nota is dan ook verspreid onder de directoraten-generaal van de RELEX-familie en de delegaties. Bovendien is er in september 2005 een trainingsbijeenkomst over invaliditeit georganiseerd. De Commissie heeft ook gedacht aan verspreiding van de nota in het buitenland; daartoe is de tekst in de vorm van een brochure gepubliceerd in het Engels, Frans, Spaans en Portugees en op internet beschikbaar gesteld.
De integratie van invaliditeitskwesties in het ontwikkelingsbeleid valt onder punt 97 van de Europese consensus over ontwikkeling, die u enige weken geleden goedgekeurd hebt. Dat punt heeft betrekking op preventie van sociale uitsluiting en bestrijding van alle vormen van discriminatie, waaronder discriminatie die verband houdt met de situatie van gehandicapten. In dit verband is bepaald is dat de Gemeenschap de sociale dialoog en sociale bescherming zal bevorderen. Aan deze dimensie kan het best op nationaal niveau invulling gegeven worden. Maatregelen voor het voorkomen van sociale uitsluiting en het bestrijden van discriminatie zullen dus genomen worden op verzoek van en in overleg met de partnerlanden, en in dat kader, op dat niveau, zullen eventuele programma's inzake invaliditeit opgesteld worden.
De Commissie biedt uiteraard ondersteuning bij activiteiten ter verbetering van de situatie op het gebied van volksgezondheid en onderwijs. Zij doet dat via projecten en in toenemende mate ook via begrotingssteun. De politieke dialoog vormt een wezenlijk onderdeel van deze steun, en in het kader van die politieke dialoog kan de Commissie gevolg geven aan de verzoeken die in dit debat naar voren zijn gebracht.
Het beginsel van eigen inbreng vormt hier dus het uitgangspunt, en vanuit die invalshoek zal de Commissie proberen de integratie van invaliditeit en gehandicapten in de ontwikkelingsstrategieën van onze partnerlanden te bevorderen. Wij zullen de regeringen ervan proberen te overtuigen dat het van belang is deze kwesties doeltreffend aan te pakken. Uiteraard zullen wij daarbij al onze invloed aanwenden.
Ik weet maar al te goed - en daarom ben ik ook zo blij met dit debat - hoe dramatisch de situatie van gehandicapten is, en ze is dat des te meer in de ontwikkelingslanden en dan met name in de armste landen. Ik heb het menselijk leed waar het hier om gaat vaak genoeg met eigen ogen kunnen aanschouwen. Ik moet overigens bekennen dat ik met eigen ogen soms ook heb gezien dat er in bepaalde zeer arme samenlevingen nauwelijks of geen aandacht wordt besteed aan gehandicapten, of dat deze mensen zelfs ronduit verstoten worden. Het is in mijn ogen dan ook volkomen terecht dat u aandacht voor deze kwestie vraagt, en ik ben het ook geheel eens met uw zorgen en met wat u verlangt. Ik zal alle krachten waarover de Commissie beschikt aanspreken om meer specifiek aandacht aan deze kwestie te besteden. 
Maria Martens,
   . Voorzitter, 10% van de wereldbevolking is gehandicapt. In ontwikkelingslanden is het percentage, en de heer Bowis zei het óók al, vaak nog hoger. Wanneer we het hebben over gehandicapten in ontwikkelingslanden, dan hebben we het over mensen die zowel fysiek als geestelijk gehandicapt zijn, zowel mensen dus die blind zijn als kinderen met een oorlogstrauma, dus over honderden miljoenen mensen.
In de ontwikkelingslanden zijn er vaak geen voorzieningen en leven gehandicapten vaak geïsoleerd. Unesco schat dat 98% van de kinderen met een handicap in die landen niet naar school gaat. De cijfers spreken voor zich; speciale beleidsaandacht is nodig voor deze groep. De millenniumdoelstellingen zijn bovendien ook extra moeilijk haalbaar, wanneer we zo'n groot deel van de bevolking links laten liggen. Gehandicapten profiteren immers niet automatisch van armoedebestrijdingprogramma's, er is geen mainstreaming op dat gebied.
Voorzitter, de problemen waren duidelijk en de problemen zijn duidelijk en de vraag is wat we ermee doen. Het is al gezegd, in 2003 heeft de Commissie een opgesteld voor alle delegaties en diensten. Daarmee kregen gehandicapten een plaats in het ontwikkelingsbeleid. Mijn vraag aan de Commissie is: - en de Commissie heeft al gezegd hoe ermee gewerkt wordt, namelijk vooral via politieke dialoog - is er iets meer te zeggen over de resultaten? Zijn er meer en specifiek op gehandicapten gerichte maatregelen mogelijk? Zijn er praktische oplossingen gevonden voor bepaalde problemen, bijvoorbeeld op het terrein van onderwijs? Onderwijs staat immers aan de basis van het bestrijden van armoede en sociale uitsluiting, waaronder het merendeel van de gehandicapten gebukt gaat. Worden gehandicapten ook zelf betrokken bij het formuleren en uitvoeren van programma's? In Nederland gebeurt dit en zijn de resultaten zeer goed.
Tot slot, wat doet de Commissie aan het uitwisselen en bundelen van kennis op dit gebied? 
Miguel Angel Martínez Martínez,
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat toont aan dat invaliditeit een belangrijk gegeven is waarmee rekening moet worden gehouden bij het formuleren van de beleidsvormen voor ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie.
Het is duidelijk dat er een nauw verband bestaat tussen invaliditeit en armoede, zoals er ook een nauw verband bestaat tussen invaliditeit en ziekte en gebrek aan medische zorg. Dat wisten we al in Europa, waar invaliditeit veel vaker voorkomt in de marginale groepen van de samenleving; bovendien lijden invaliden in deze groepen veel meer onder hun handicap dan invaliden die meer welgesteld zijn. Wat we nu zien, is dat, op vergelijkbare wijze, invaliditeit ontwikkelingslanden veel harder treft dan onze geïndustrialiseerde landen en dat de invaliden in het Zuiden veel meer onder hun situatie te lijden hebben dan de invaliden in het ontwikkelde Noorden.
In de resolutie die wij zullen aannemen, wordt deze situatie erkend en wordt de Europese Unie opgeroepen haar verantwoordelijkheid te nemen waar het gaat om de bestrijding ervan. De Commissie zal een aanbeveling van het Parlement ontvangen om bij al haar acties rekening te houden met het verschijnsel van invaliditeit, zowel in de Europese strategie voor de ontwikkeling van Afrika als in de Europese consensus over ontwikkeling. Deze resolutie zou ook moeten bijdragen tot meer bewustzijn bij onze regeringen en onze publieke opinie rond dit probleem.
Ongeacht het voorafgaande, en ofschoon de socialistische fractie vastbesloten is alle mogelijke inspanningen te leveren op dit gebied, zou ik willen wijzen op de acties van sommige ontwikkelingslanden die blijk geven van een bewonderenswaardige solidariteit in de wijze waarop zij strijden tegen die vormen van invaliditeit die het nauwst samenhangen met armoede, met het gebrek aan medische zorg en met de onderontwikkeling zelf.
Cuba is hiervan een duidelijk voorbeeld: dat land heeft zich niet beperkt tot een beleid voor de preventie van en zorg voor invaliditeit in de eigen samenleving, maar verleent sinds enige jaren ook aanzienlijke steun aan andere landen in verband met dit probleem.
Een voorbeeld daarvan is “Operatie Mirakel”, waardoor in het jaar 2005, met vooral door Venezuela verschafte middelen, meer dan 208 000 blinde inwoners van Latijns-Amerika en van de Cariben hun gezichtsvermogen hebben teruggekregen na een gratis operatie in Cuba.
De onlangs gekozen president van Bolivia, Evo Morales, heeft een reeks overeenkomsten met Havanna gesloten. In een daarvan is geregeld dat meer dan een half miljoen blinde Bolivianen eerst in Cuba en vervolgens in verschillende, in Bolivia op te zetten oftalmologische klinieken zullen worden behandeld door specialisten en met technologie uit Cuba.
Vergelijkbare projecten staan in Venezuela en andere Latijns-Amerikaanse landen op stapel en er is overleg gaande met Zuid-Afrika om de mogelijkheid voor dergelijke initiatieven te onderzoeken. Net zoals de betrokken landen zou het Europees Parlement waardering moeten opbrengen voor deze acties, die veel meer betekenen dan mooie woorden en goedbedoelde resoluties. 
Elizabeth Lynne,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met deze mogelijkheid om over dit vraagstuk te debatteren, en ik dank de heer Bowis voor deze kans.
Zoals wij hebben gehoord, is gemiddeld zo'n 10 procent van iedere bevolking gehandicapt, maar van de allerarmsten is 20 procent gehandicapt. Tweeëntachtig procent van de gehandicapten in de ontwikkelingslanden leeft beneden de armoedegrens. Zij zijn nog meer buitengesloten dan de gehandicapten in de EU. Zij staan buiten het maatschappelijke, economische en politieke leven en hebben in veel gevallen ook geen toegang tot voedsel, water en onderdak.
Als wij het hebben over invaliditeit en ontwikkeling, hebben we het niet over liefdadigheid, maar over elementaire mensenrechten. Alle mensen - gehandicapt of niet - moeten gelijk worden behandeld. Daarom sta ik ook vierkant achter de nadruk die wij leggen op een aanpak die gebaseerd is op rechten. Wij moeten mensen met een handicap en organisaties van gehandicapten betrekken bij de discussies over wat er nodig is en ook bij de uitvoering.
Ik ben ingenomen met de vooruitgang die wij hebben geboekt inzake het VN-Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap. Hopelijk zullen wij daar tegen 2007 de eerste resultaten van zien. Velen van u weten dat ik rapporteur was voor het verslag van het Parlement over dit onderwerp. Wij moeten er echter wel voor zorgen dat er in dat verdrag controle- en handhavingsprocedures worden opgenomen. Daarom heb ik indertijd gepleit voor een wettelijk bindend verdrag. Het is belangrijk dat er, wat wij ook voorstellen, daadwerkelijk maatregelen worden getroffen en dat deze maatregelen ook worden gecontroleerd en geëvalueerd.
Voor een deel gaat het daarbij om maatregelen om te voorkomen dat meer mensen gehandicapt raken. Eén manier om dat te doen is te voorkomen dat landmijnen en clusterbommen worden gebruikt. Wij moeten maatregelen treffen tegen alle landen die die dingen maken, verkopen of gebruiken. 
Kathy Sinnott,
   . - Mijnheer de Voorzitter, vermijdbare handicaps en ziekten in de ontwikkelingslanden moeten als een zware last op ons geweten drukken. Dat geldt bijvoorbeeld als een kind een invaliderende parasitaire ziekte krijgt doordat het water vervuild is en zijn moeder niet in staat is de dagelijkse twee theelepels bleekmiddel te kopen die nodig zijn om de emmer drinkwater voor haar gezin te ontsmetten; als een kind HIV oploopt doordat de hulporganisaties injectienaalden meer dan eens gebruiken; of als een man of vrouw gehandicapt raakt als gevolg van zwaar en gevaarlijk werk dat ons goedkope consumentengoederen oplevert.
Wij zijn zo gezond en rijk en hebben het zo goed. Wij moeten iets teruggeven, en meer dan dat. Wij mogen ons niet verrijken ten koste van de armere landen en zeker niet ten koste van de gezondheid van de mensen daar. Wij verbinden graag voorwaarden aan onze pakketten steunmaatregelen. De voorwaarde die wij aan onze steunmaatregelen moeten verbinden, is dat de hulp ook ten goede komt aan mensen met een handicap en dat gefinancierde projecten plannen bevatten die erop gericht zijn om in hun specifieke behoeften te voorzien en om hun nieuwe en gelijke kansen te bieden.
De bevordering van de zelfredzaamheid moet steeds een belangrijk onderdeel vormen bij alles wat wij in het kader van ontwikkeling in de ontwikkelingslanden doen. Ik wil u er overigens op wijzen dat er op het punt van de gehandicaptenproblematiek ook in de EU zelf nog altijd veel te ontwikkelen valt.


De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.
Christopher Beazley (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, u zei zojuist dat krachtens de bepalingen van het Reglement betreffende de stemmingen ieder lid het recht heeft een verificatie van de stemming te vragen. De Voorzitter heeft echter ook het recht om erop te wijzen dat er een overweldigende meerderheid voor is; en als collega’s van de Britse Independence Party achter in de zaal beginnen te roepen, verzoek ik u vriendelijk hen te negeren.
De Voorzitter.
   – Mijnheer Beazley, dat besluit is aan de Voorzitter die de procedures in het Parlement leidt. Mijn besluit is dat de stemming wordt gecontroleerd om iedereen ervan te overtuigen dat dit inderdaad de uitslag was. 
Derek Roland Clark (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wilt u dat bepaalde leden van dit Parlement als tweederangsburgers worden beschouwd of niet? 
De Voorzitter.
   – Ik wens deze discussie niet voort te zetten.
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik refereer aan artikel 168 in combinatie met artikel 53 van het Reglement en wil de Commissie in het kader daarvan vragen of zij de amendementen kan accepteren die in dit verslag door het Parlement zijn aangenomen, met name amendement 14. Daarin wordt voorgesteld 50 procent van de herstructureringsgelden, die in totaal 6 miljard euro bedragen, naar de producenten te laten gaan. Dat is een amendement waarover de commissie gestemd heeft. Het amendement kwam van de heer Goepel. Bovendien wil ik de Commissie verzoeken de amendementen 10 en 11 te accepteren, waarmee beoogd wordt vast te leggen dat bij herstructureringsmaatregelen een economisch ontwikkelingsplan voor de regio voorgelegd moet worden, met de eis dat de Commissie en de betreffende lidstaat dit plan bekendmaken. 
Louis Michel,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het inderdaad nuttig is antwoord te geven op deze vraag en duidelijkheid te verschaffen op dit punt. De Commissie kan ermee instemmen dat ten minste 10 procent van de bedragen voor herstructureringssteun toegekend wordt aan de telers van suikerbieten en aan machinefabrikanten. De lidstaten kunnen dit bedrag verhogen, afhankelijk van de specifieke omstandigheden. 
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, namens onze fractie refereer ik aan artikel 168 en stel ik voor dit verslag terug te verwijzen naar de commissie, zodat wij over deze beide punten kunnen onderhandelen met de Commissie en de Raad en deze punten aanvaard kunnen worden. De Raad heeft in zijn besluit vastgesteld dat slechts 10 procent van deze herstructureringsgelden voor de producenten – inclusief die in derdewereldlanden – gereserveerd moet worden en dat de rest zonder voorwaarden aan de suikerindustrie ten goede moet komen; die krijgt daarmee de mogelijkheid bedrijfssluitingen te financieren zonder op enigerlei wijze rekening te hoeven houden met het verlies aan arbeidsplaatsen en de belangen van de regio. Wij zouden derhalve graag onderhandelingen willen beginnen in de vorm van een hoorzitting. De enige mogelijkheid om ervoor te zorgen dat de Raad gaat onderhandelen is dat we dit verslag terugverwijzen naar de commissie en de komende vier weken tot aan de volgende vergaderperiode gebruiken om een verhoging voor de producenten te bereiken.
Lutz Goepel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Graefe zu Baringdorf heeft in zoverre gelijk dat wij het amendement hebben ingediend met als doel dat minimaal 50 procent van het hervormingsfonds wordt gebruikt. Het voorstel van de Commissie voorziet echter in de volgende regeling: minimaal 10 procent is vastgelegd en iedere lidstaat heeft het recht dit bedrag naar eigen inzicht en zonder beperking te verhogen. Daarmee is de zaak wat onze fractie betreft opgelost. Ik verzoek u derhalve dit amendement te verwerpen. 
Jean-Claude Fruteau (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben het geheel eens met het standpunt dat de vertegenwoordiger van de PPE-DE-Fractie zojuist naar voren heeft gebracht. Die 50 procent was inderdaad een verzoek van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, maar de Europese Commissie - mevrouw de commissaris heeft het twee dagen geleden al gezegd - is bereid de lidstaten de mogelijkheid te geven het percentage van 10 procent te verhogen. Dat betekent dat de zaak eigenlijk opgelost is, en daarom ben ik tegen terugverwijzing naar de commissie. 
Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als wij hier nu over stemmen, zou ik graag willen dat dit gebeurt in de vorm van een hoofdelijke stemming. Het voorstel tot een hoofdelijke stemming kon niet eerder worden ingediend, aangezien wij niet wisten of wij zouden stemmen. Dientengevolge kan dit voorstel alleen nu en alleen mondeling worden ingediend. Ik wil dus verzoeken om een hoofdelijke stemming. 


Patrick Louis (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik doe een beroep op artikel 138 inzake vertalingen. Amendement 1 van de IND/DEM-Fractie behelst een alternatieve ontwerpresolutie waarmee recht wordt gedaan aan de wens van onze volkeren verschoond te blijven van ieder denkbaar model van een superstaat, en dus van iedere grondwet. Bij de vertaling van dit amendement is, met name in de Engelse versie, op verschillende plaatsen de oorspronkelijke betekenis geweld aangedaan. Zo spreken wij in onze tekst over voortzetting van de "Europese constructie", een in politiek opzicht neutrale term, terwijl in de vertaling "Europese integratie" staat, een term waarmee het supranationale proces bedoeld wordt dat wij nu juist afwijzen. Dat is ongetwijfeld een Pavlov-reactie zoals we die zo vaak zien bij tal van diensten van dit Huis, waar men maar niet wil toegeven dat een ander Europa mogelijk is. Ik zou u er daarom op willen wijzen dat uitgegaan moet worden van de Franse versie. 
Johannes Voggenhuber (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, als ik het goed heb begrepen, dan heeft u de collega die zojuist gesproken heeft, onder mijn naam opgeroepen. De indruk mag niet worden gewekt dat de rapporteurs het eens zijn met deze interpretatie. Deze verwoede pogingen om de inhoud via vertalingen te wijzigen, mogen geen succes opleveren. De rapporteurs nemen daar afstand van. 

Jo Leinen (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de commissie wil ik de rapporteurs danken voor het uitwerken van een van de belangrijkste onderwerpen die ons dit jaar zullen bezighouden, in een tijd waarin veel aan de gang is. Als Duitse afgevaardigde zou ik de diensten een aantal correcties willen geven. De Duitse vertaling is soms namelijk misleidend en verkeerd. De term wordt bijvoorbeeld vertaald met (europapieren). Wij willen echter geen papier produceren, maar politieke inhoud. Ik zal ervoor zorgen dat u een aantal correcties krijgt. 

Charles Tannock (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, teneinde de tekst in overeenstemming te brengen met de Verdragen, zouden wij de formulering graag gewijzigd zien in ‘de buitenste regio's van de EU, aangrenzend aan het Europese continent.’ 

Charles Tannock (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, de rapporteur en de stemlijst van de PPE-DE-Fractie hebben bezwaar gemaakt tegen het voorstel van de ALDE-Fractie om het kopje ‘Maghreb’ in te lassen. U ging te snel en keek niet in mijn richting.
De PPE-DE- Fractie is tegen het inlassen van het kopje ‘Maghreb’ na paragraaf 33. 

Charles Tannock (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, even voor de volledigheid, het gaat wat ver om Vaticaanstad te definiëren als een ‘land’. Ik heb dit daarom gewijzigd in ‘soevereine staten’. 

Cem Özdemir (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie is het er niet mee eens dat als ons amendement 24 wordt aangenomen, amendement 2 van de PPE-DE-Fractie komt te vervallen. Volgens ons zijn beide voorstellen niet in strijd met elkaar maar zijn ze met elkaar verenigbaar, hetgeen betekent dat beide voorstellen kunnen worden aangenomen. 
Charles Tannock (PPE-DE ),
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben het ermee eens dat amendement 2 niet vervalt. Wij kunnen daar apart over stemmen. 

Pasqualina Napoletano (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zou willen voorstellen het woord "Hezbollah" te vervangen door de woorden "alle Libanese en niet-Libanese milities".

Charles Tannock (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit is een heel gecompliceerd mondeling amendement. Zoals u weet, wordt over dit punt vandaag in Londen nog onderhandeld. Deze onderhandelingen liggen bijzonder gevoelig en gaan over het vinden van een permanente vreedzame oplossing voor het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan over Nagorno-Karabach. Om de formulering neutraler te maken, stel ik voor deze paragraaf als volgt te wijzigen:
‘is van mening dat het conflict in Nagorno-Karabach de ontwikkeling van Armenië en Azerbeidzjan alsmede de regionale samenwerking en ook een doeltreffende uitvoering van het Europees Nabuurschapsbeleid (ENB) als zodanig bemoeilijkt; doet een beroep op beide partijen zich te onthouden van unilaterale acties en agressieve verklaringen en om in een constructieve dialoog met inzet van alle middelen naar de oplossing van het conflict te streven, op basis van eerbiediging van de rechten van minderheden en van de principes van het internationale recht;’ - dit is heel belangrijk - ‘onderstreept hoe belangrijk een voortzetting van de democratische hervormingen is voor de ontwikkeling van de regio en haar betrekkingen met de EU; dringt er met klem bij alle betrokken partijen op aan manieren te vinden op basis van de rechten van minderheden voor een geleidelijke terugkeer van vluchtelingen, met name de terugkeer van vluchtelingen uit Azerbeidzjan naar de bezette gebieden; dringt bij de lidstaten van de Minsk-groep van de OVSE aan op een effectievere coördinatie van hun acties met de Speciale vertegenwoordiger van de EU voor de zuidelijke Kaukasus om vooruitgang bij de onderhandelingen te bereiken’. 

De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 
Bruno Gollnisch (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, waar slaat die zogenaamde wijziging van het Reglement ter beteugeling van ordeverstoringen hier in deze zaal op? Het is toch al zo'n fletse vertoning hier; dit Parlement is een van de saaiste, meest treurig stemmende vergaderingen ter wereld. En dan gaat de nieuwe regeling behalve voor de vergaderzaal ook nog eens gelden voor alles wat er in de gangen gebeurt!
Enkele van onze collega's zijn gedwongen geweest een tentoonstelling af te breken - een tentoonstelling waarvoor toestemming was verleend - waarin de gelijkenissen werden getoond tussen de doodscultuur van het Hitlerregime en die van de huidige hedonistische samenleving - die zijn namelijk allebei op eugenetische principes gebaseerd. Maar tegelijkertijd worden nu, op het moment waarop ik tot u spreek, in het kader van een andere tentoonstelling de zogenaamde verdiensten van de maoïstische democratie in China breed uitgemeten, terwijl in de werkkampen daar nog altijd tientallen miljoenen mensen om politieke redenen gevangen worden gehouden, en terwijl daar uit naam van de nog altijd heersende totalitaire communistische ideologie de meest afschuwelijke bloedbaden zijn aangericht!
Dit verslag is het werk van een respectabel man, de heer Onesta, maar hij behoort tot een fractie die met een kabaal van jewelste een staatshoofd in deze zaal meende te moeten verwelkomen, namelijk Jacques Chirac, die toen net tot president was gekozen. Wat vandaag als waarheid geldt, kan morgen een vergissing blijken te zijn - hier wordt met twee maten gemeten, één voor de grote fracties en één voor de kleine! 
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb enige twijfels over het verslag-Onesta, ook al heb ik ervoor gestemd. Ik heb veel respect voor de rapporteur, een buitengewoon aardige man, die mij vaak heeft geholpen. Mijn bezorgdheid geldt echter de manier waarop de regels zullen worden geïnterpreteerd door een partijdige Parlementsvoorzitter als onze huidige Voorzitter, die niet lijkt te begrijpen wat vrije meningsuiting is en zich buitengewoon autoritair opstelt tegenover de leden van het Parlement.
Tijdens de plechtige vergadering die wij in maart 2005 ter ere van de slachtoffers van terrorisme in dit Parlement hielden, gaf hij ons de verstandige raad om dergelijke afschuwelijke gebeurtenissen niet aan te grijpen om politieke boodschappen af te geven, en vervolgens deed hij dat zelf wel. Ik vraag mij dan ook af hoe hij zal toezien op de naleving van de nieuwe regels in dit Parlement. 
Maria da Assunção Esteves (PPE-DE ),
   .  Het is belangrijk dat de gedragsregels voor de leden van het Europees Parlement met de nodige voorzichtigheid worden opgesteld, aangezien het hier om een heikele kwestie gaat. Het Parlement is de institutionele belichaming van vrijheid.
Politieke vertegenwoordiging is de absolute belichaming van democratie; wetgeving als uitdrukking van de wil van de kiezers in een geest van wederzijdse instemming en soevereiniteit. Democratische politieke stelsels bedienen zich van parlementaire instellingen vanwege de openbaarheid en transparantie van de debatten en de mogelijkheid tot controle door het volk bij periodieke verkiezingen. De vertegenwoordigers hebben een ‘speciaal statuut’ in die zin dat zij een ‘representatieve steekproef van de bevolking’ vormen. Hun vrijheid is een recht en een plicht, hun verantwoordelijkheid is de politiek en, zoals Popper ooit zei, hun dag van het laatste oordeel is de dag van de verkiezingen.
Daarom heeft de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten in de Commissie constitutionele zaken gepleit voor een voorzichtige aanpak van deze kwestie. Immers, een dergelijke gedragscode heeft zijn grenzen en deze grenzen komen voort uit de integriteit van de leden tijdens de uitoefening van hun mandaat. Het gaat met name om de grenzen van de vrijheid waarmee de burgers het Parlement gemaakt hebben, waarbinnen zij in het Parlement vertegenwoordigd zijn en die in het Parlement niet beknot mag worden. 
Carl Lang (NI ),
   – Met het verslag van de Franse afgevaardigde Onesta van de Verts/ALE-Fractie over sancties die leden van het Parlement opgelegd moeten krijgen indien zij de orde in of buiten de vergaderzaal verstoren, wordt de vrijheid van meningsuiting, met name die van politieke minderheden, een forse slag toegediend.
Het is een poging mensen weer in het gareel te laten lopen, een verkapte vorm van totalitarisme, van "normalisering", zoals dat in de gloriejaren van het communisme zo mooi heette. Dat dit van de groenen komt, hoeft dus niemand te verbazen.
Kennelijk vindt het Europees Parlement het niet genoeg dat de minderheden hier, en met name de niet-ingeschrevenen, op schandalige wijze gediscrimineerd worden als het gaat om de rechten van de leden van dit Huis. Het moet allemaal nog een graadje erger: ze moeten ook gestraft worden, onder andere in financiële zin, voor hun gedrag, dat de meerderheid als "politiek incorrect" beschouwt. Dit is een onaanvaardbare aanslag op de regels en tevens een regelrechte aanslag op de vrijheid.
We leven in een tijd waarin Europa meer dan 20 miljoen werklozen telt en onze landen overspoeld worden door immigranten; me dunkt dat het Europees Parlement wel wat beters te doen heeft dan inbreuken te plegen op de parlementaire democratie, al is het de Europese maar. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik heb voor dit verslag gestemd. Het is een aanklacht tegen het gedrag van een minderheid van de leden dat dit verslag überhaupt nodig is. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   – Dit verslag is opgesteld door iemand die zichzelf groot wetenschappelijk gezag toekent als het gaat om het parlementaire recht; bij het lezen van de tekst merk je dat de schrijver te rade is gegaan bij de grote meesters van deze discipline, zoals Eugène Pierre. Het verslag berust op een filosofische keuze: de keuze voor de oligarchie, oftewel, in de taal van Aristoteles, "de regering van een klein aantal".
Zo'n dertig leden van het Europees Parlement (personen die vergaderingen voorzitten en personen die sancties opleggen, gestraften ondervragen en sancties bekrachtigen) gaan de andere collega's onder toezicht stellen. En aangezien alle afgevaardigden gekozen zijn op grond van het beginsel van soevereiniteit, van het volk of van het land, is het de soevereiniteit zelf die onder toezicht geplaatst gaat worden.
In 1791 heeft Frankrijk al een stelsel bedacht waarbij de soevereiniteit van het parlement die van het volk verdrong. Aangezien het parlement zodanig was samengesteld dat het slechts één sociale klasse vertegenwoordigde, namelijk de bourgeoisie en andere zogeheten vrije beroepen, ging die klasse er met de soevereiniteit van het volk of het land vandoor.
Dit kleine groepje mensen dat aan de touwtjes trekt probeert met dit verslag de instrumenten in te voeren die nodig zijn om de paar vertegenwoordigers van het volk die eventueel door de filters van verkiezingen en media heen glippen onschadelijk te maken.
Met andere woorden: dit verslag, dat slechts één woord had moeten bevatten, namelijk "vrijheid" - lees: vrijheid voor de vertegenwoordigers van het volk - kunnen we in één woord samenvatten: "oligarchie".
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   - De nieuwe wijzigingen die - zogenaamd om de werking van het Parlement te verbeteren - in het Reglement zijn aangebracht met betrekking tot de gedragsregels voor de leden van het Europees Parlement, hebben tot doel reacties, protesten en uitingen van onenigheid met bewakingsmaatregelen en sancties te beperken en te beheersen. Het doel is de afgevaardigden te terroriseren die uiting willen geven aan hun verzet tegen het volksvijandige beleid van de EU, tegen bepaalde facetten daarvan of tegen ernstige politieke feiten. De nieuwe autoritaire maatregelen voorzien in financiële sancties, in uitsluiting van vergaderingen en organen, en zelfs in de mogelijkheid van verlies van het mandaat. Op die manier probeert men elke mogelijke reactie met spandoeken, piketten, enzovoort, tegen te gaan, waarbij in verfijnde bewoordingen wordt aangetekend dat deze reacties onduldbaar zijn als zij ‘conflicten’ veroorzaken of de parlementaire werkzaamheden verstoren. Soortgelijke dreigementen en sancties zijn van toepassing als de bepalingen inzake vertrouwelijkheid worden overtreden, dat wil zeggen de bepalingen met betrekking tot ‘gesloten deuren’ en openbaarmaking van documenten, die - let wel - vaak allang bij de pers terecht zijn gekomen.
Wij hebben tegen de nieuwe autoritaire wijzigingen gestemd en verklaren dat wij deze niet zullen eerbiedigen, maar veeleer op alle mogelijke manieren de problemen van het volk naar voren zullen brengen, en het volk zullen voorlichten, aangezien wij aan het volk rekenschap wensen af te leggen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  Het verantwoordelijkheidsbesef, het respect en de intellectuele waardigheid waarvan de leden van het Europees Parlement tijdens de uitoefening van hun mandaat blijk moeten geven, hebben hen er op geen enkel moment van weerhouden openlijk hun mening te verkondigen, integendeel. Het is een feit dat er uitvoerig gedocumenteerde, onaanvaardbare excessen hebben plaatsgevonden, maar anderzijds hebben sommige landen praktijken en gebruiken ontwikkeld die het prestige van hun parlementaire vergaderingen bepaald geen kwaad doen en deze een heel eigen karakter en identiteit geven.
Laten wij het Verenigd Koninkrijk als voorbeeld nemen. Behalve de voorschriften die in de vigerende verordeningen vervat zitten, worden regels en gedragsnormen in de eerste plaats gedicteerd door traditie en praktijk, een element dat in het geval van het Europees Parlement logischerwijs nog in zijn kinderschoenen staat. De uitoefening van het mandaat van de leden van het Europees Parlement berust op een combinatie van vrijheid en verantwoordelijkheid en er is geen reden om aan te nemen dat de gekozen vertegenwoordigers een van beide aspecten missen. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . - Hoewel ik het met de meeste van de maatregelen in dit verslag eens ben, ben ik stellig van mening dat het Parlement over de wijzigingen in onze procedures afzonderlijke stemmingen moet houden. Deze stemming ging over een aantal punten tegelijk. Daarom heb ik mij van stemming onthouden. Ik ben overigens blij dat het verslag als geheel is aangenomen. Het is immers duidelijk dat sommige leden misbruik hebben gemaakt van de tamelijk soepele regels die wij tot nu toe hadden. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ),
   – Ik heb een stem uitgebracht vóór het voortreffelijke verslag van mijn collega Dominique Vlasto over de tenuitvoerlegging van het Europees Handvest voor kleine bedrijven, die behoren tot de stuwende krachten voor welvaart en sociale vooruitgang voor zeer veel van onze Europese medeburgers. Ik steun het voorstel om internationale samenwerking tussen de kamers van koophandel een grote rol toe te kennen als het gaat om het concurrentievermogen van kleine bedrijven, evenals het voorstel om ambachtelijke ondernemingen te erkennen. De rapporteur onderstreept terecht dat de Commissie en een aantal lidstaten de aanzienlijke uitdaging in verband met de pensionering van miljoenen directeuren van kleine bedrijven niet hebben begrepen. Tot slot moeten we alles doen wat mogelijk is om het dagelijks functioneren van dit economisch stramien, dat aan de basis ligt van economische groei, werkgelegenheid en consumententevredenheid, te vereenvoudigen en te beschermen op juridisch, fiscaal en sociaal vlak. 
Giles Chichester (PPE-DE ),
   . - De delegatie van de Britse Conservatieven steunt in grote lijnen het verslag van mevrouw Vlasto, maar heeft besloten zich van stemming te onthouden vanwege de formulering van paragraaf 22.
Wij zijn van mening dat fiscale concurrentie gunstig is en dat dit geen illegale overheidssubsidie is; wij zijn tegen een gemeenschappelijke, geconsolideerde grondslag voor de vennootschapsbelasting voor ondernemingen.
Niettemin feliciteren wij mevrouw Vlasto en onderstrepen wij nog eens het grote belang dat ook wij hechten aan het scheppen van een gunstig klimaat voor kleine ondernemingen. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – Kleine bedrijven zijn van cruciaal belang voor het scheppen van werkgelegenheid in de lidstaten, en dus voor de ontwikkeling van Europa. Toch is dit geen grensoverschrijdend thema. Integendeel, elke lidstaat moet zelf bepalen hoe hij zijn beleid voor kleine ondernemingen vorm wil geven. Concurrentie tussen instellingen, waarbij de lidstaten in onafhankelijkheid goede oplossingen kunnen vinden zonder gevangen te zitten in starre EU-regelgeving, is ongelooflijk belangrijk voor de ontwikkeling van kleine bedrijven. Precies om die reden denken wij dat de EU niet de oplossing is als het gaat om het tot stand brengen van een MKB-vriendelijk klimaat.
In het verslag wordt gesteld dat er belemmeringen zijn voor de ontwikkeling van kleine ondernemingen, bijvoorbeeld op het gebied van kredietverlening, belastingregelingen die te ingewikkeld zijn en administratieve procedures die doorlopen moeten worden om toegang te krijgen tot de structuur- en ontwikkelingsfondsen. De lidstaten moeten meer doen om de zaken eenvoudiger te maken voor kleine ondernemingen, en er zijn zorglijke geluiden te beluisteren over de grote verschillen tussen de lidstaten waar het gaat om het bijbrengen van ondernemerschap en het cultiveren van de ondernemingszin op school. In het verslag wordt ook gesteld dat het handvest een bindend, wettelijk karakter moet hebben, omdat de betrokkenheid van de lidstaten dan groter zou zijn.
De gedachte is kennelijk dat de oplossing kan komen van een Europees handvest en jaarverslagen; dat is het zoveelste voorbeeld van het feit dat de EU toch echt enigszins buiten de werkelijkheid staat.
Junilistan heeft daarom tegen het verslag gestemd. 
Fernand Le Rachinel (NI ),
   - Kleine en middelgrote ondernemingen zijn van groot belang voor concurrentievermogen en innovatie, voor beroepsopleiding en zelfs voor de inrichting van onze leefomgeving. Zij zorgen voor werkgelegenheid en welvaart.
Dat is des te opmerkelijker daar zij vaak bijkans bezwijken onder de last van ongelooflijk veel fiscale, sociale en reglementaire verplichtingen; het hoofd moeten bieden aan een ongebreidelde internationale concurrentie, terwijl ze minder middelen dan de grote concerns hebben om zich daartegen te wapenen; moeilijker toegang hebben tot kapitaal, hoewel dat toch onmisbaar is voor investeringen; en de overdracht van deze bedrijven vaak zo problematisch is dat het voortbestaan ervan in gevaar komt.
Kan de oplossing uit Brussel komen? Ik betwijfel het. In het Europese beleid is eigenlijk nooit echt rekening gehouden met de belangen en specifieke kenmerken van KMO's, hoewel 99 procent van de bedrijven toch tot die categorie behoort. Communautaire steunmaatregelen of programma's zijn eigenlijk alleen toegankelijk voor ondernemingen die over speciale afdelingen op dat vlak beschikken. De Europese regelgeving zit ongehoord ingewikkeld in elkaar, en het kost veel geld als je wilt voldoen aan alle eisen die gesteld worden. En de lijn die gevolgd wordt in het handelsbeleid - openstelling van de markt voor onbeperkte en oneerlijke internationale concurrentie - maakt de problemen alleen maar groter.
Dus ja, het vrije ondernemerschap is een bron van werkgelegenheid en welvaart, en ja, we moeten het bevorderen. Maar als de Europese Unie in dit verband een rol wil spelen, zal ze af moeten stappen van de technocratische benadering van nu, waarin aan de Europese ideologie meer gewicht wordt toegekend dan aan de belangen van de Europeanen. 
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   - Dit Handvest is een goede zaak, een succes zelfs, gezien het feit dat het van toepassing is in 35 landen. Aan die toepassing schort echter nog het een en ander, zoals blijkt uit dit vijfde verslag, dat bovendien op slechts drie van de tien actielijnen betrekking heeft.
Ik had een amendement ingediend om te proberen een omissie in dit Handvest recht te zetten; daarin wordt namelijk voorbijgegaan aan het feit dat in veel lidstaten de eigenaars van kleine bedrijven, maar vooral de miljoenen meewerkende echtgenoten buiten de socialezekerheidsregelingen vallen.
Sinds 1997 dringt het Parlement al aan op een kaderstatuut voor deze onzichtbare werknemers. We hebben een wijziging voorgesteld van de richtlijn uit 1986 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkende mannen en vrouwen. De Europese Commissie weigert gevolg te geven aan onze verzoeken. Dat vind ik bijzonder betreurenswaardig, vooral omdat mijn amendement niet is overgenomen in het verslag waarover we stemmen en ik het om een bizarre procedurele reden niet opnieuw heb kunnen indienen voor de plenaire vergadering.
In de resolutie wordt echter wel gesproken over socialezekerheidsstelsels in de context van stimulering van ondernemerschap, en ik hoop dus maar dat mijn voorstel in aanmerking genomen zal worden bij de uitvoering van de derde actielijn van het Handvest, die gericht is op betere wet- en regelgeving. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   .  Ik feliciteer mevrouw Vlasto met haar belangrijke verslag over de tenuitvoerlegging van het Europees Handvest voor kleine bedrijven. Haar tekst geniet mijn volle steun. Ik ben vooral ingenomen met het voorstel om het Handvest uit te breiden tot een grotere groep landen waarvan niet alleen de kandidaat-lidstaten maar ook de mediterrane landen deel uitmaken. Deze benadering zal ongetwijfeld bijdragen aan de ontwikkeling van het Europees nabuurschapsbeleid.
Het is van essentieel belang dat specifieke, vereenvoudigde maatregelen en investeringsprogramma’s worden aangenomen. Daarbij dient bijzondere aandacht te worden besteed aan het oprichten en ontwikkelen van lokale risicokapitaalfondsen en financieringsprogramma’s voor ‘business angels’. Hiermee zal de weg bereid worden voor een toename van de investeringen in innovatie door lokale en regionale kleine bedrijven. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik ben blij met dit verslag over de tenuitvoerlegging van het Europees Handvest voor kleine en middelgrote ondernemingen. Wij moeten de hoofdlijn van het Handvest vasthouden en de deelname van deze ondernemingen aan de verschillende EU-programma’s verder stimuleren. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  Het verslag over het Europees Handvest voor kleine bedrijven is van uitzonderlijk belang gezien de opbouw van het Europese bedrijfsleven, dat voornamelijk bestaat uit kleine bedrijven.
Als rapporteur voor een duurzaam Europees toerisme kan ik alleen maar volmondig instemmen met de voorgestelde maatregelen, temeer daar deze van toepassing zijn op een gebied dat van wezenlijk belang is voor het toerisme, een van de belangrijkste economische sectoren met het oog op de economische groei en ontwikkeling van Europa.
Onzes inziens zal de prioritaire aandacht die wordt geschonken aan de kwalificatie van arbeidskrachten, de opleiding in ondernemerschap en de verbetering van de wetgeving ons in de gelegenheid stellen de sterke punten van deze sector uit te spelen, de tekortkomingen weg te werken en de groei te bevorderen van de landen die partij zijn bij het Handvest.
Daarom heb ik voor het verslag-Vlasto gestemd. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   .  Het midden- en kleinbedrijf vormt de ruggengraat van de Europese economie en is van essentieel belang voor het scheppen van werkgelegenheid en de regionale ontwikkeling.
Daarom is de deelname van het MKB onontbeerlijk voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de strategie van Lissabon die gericht zijn op het bevorderen van duurzame groei en het scheppen van meer en betere banen.
Ik ben dan ook bijzonder ingenomen met de tenuitvoerlegging van het Europees Handvest voor kleine bedrijven, aangezien dit initiatief de lidstaten in de gelegenheid zal stellen de voordelen te plukken van het uitwisselen van goede praktijken.
Doel van dit verslag is de aanwezigheid van het MKB in het Europees beleid te versterken. Daarom wordt aangedrongen op een rationalisatie van de bestaande communautaire instrumenten.
In dit verslag wordt eens te meer de aandacht gevestigd op de moeilijkheden die het MKB ondervindt om toegang te krijgen tot de programma’s van de Europese Unie en de bijbehorende financiering.
Het blijft overigens niet bij deze moeilijkheden. De situatie zal nog verslechteren, aangezien het financiële kader voor de financiële vooruitzichten 2007-2013, zoals die door de Raad zijn aangenomen, ten prooi is gevallen aan drastische bezuinigingen en met de helft gereduceerd is. Het gaat met name om de MKB-projecten uit de categorie ‘Concurrentievermogen, groei en werkgelegenheid’ en meer bepaald om het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling en het programma inzake concurrentievermogen en innovatie. 
Anja Weisgerber (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, vandaag heb ik bijzonder bewust voor de verslagen van de heer Fruteau inzake de hervorming van de suikermarkt gestemd, daar de suikermarkt in de EU een zeer gevoelige markt is. Suikerbieten zijn voor vele van onze boeren een belangrijk product, daar het ook kan worden verbouwd in gebieden waar de omstandigheden voor andere landbouwproducten te ongunstig zijn. Derhalve is het belangrijk dat er een weldoordachte hervorming wordt doorgevoerd, teneinde het overleven van met name kleine en middelgrote boerenbedrijven veilig te stellen.
Een hervorming is noodzakelijk, maar de ideeën van de Commissie daarover schieten hun doel weer eens ver voorbij. Derhalve verzoeken wij vandaag om nog kleinere verlagingen van de suiker- en bietenprijs, meer steun voor de teelt van energiegewassen als vervanging voor de bietenteelt, evenals om hogere inkomenssteun.
Ook de Raad heeft ingezien dat correcties noodzakelijk zijn en in zijn besluit naar vele van onze voorstellen verwezen. Het besluit van de Raad op zich is al een succes voor het Parlement en voor de Europese bietentelers, maar de prijsverlagingen voeren nog steeds te ver.
In het licht hiervan wordt mijns inziens een geheel verkeerd signaal uitgezonden nu de Raad op aandringen van de Commissie reeds voor de stemming in het Parlement een verklaring van intentie heeft geformuleerd. De wijzigingen die wij vandaag hebben voorgesteld stellen naar mijn mening een nog betere weg voor. Wij hebben nu een goede hervorming. Ik wil graag een nog betere hervorming – daar sta ik voor en daar heb ik vandaag ook voor gestemd. 
Marie-Arlette Carlotti (PSE ),
   - Laten we ophouden met de ene hand te geven en dat wat we geven met de andere hand weer terug te nemen!
In dit verslag wordt geprobeerd een evenwicht te vinden tussen inkomensbescherming voor de Europese boeren en inkomensbescherming voor de boeren in de ACS-landen. Daartoe wordt voorgesteld de prijzen minder sterk te verlagen en de verlaging uit te spreiden in de tijd, zodat de ACS-landen het schokeffect van de hervorming beter kunnen verwerken, en de toegang van suiker uit de MOL tot de Europese markt aanzienlijk te verruimen.
De twee amendementen van de PSE-Fractie betekenen ook een stap in de goede richting. Ze behelzen volledige stopzetting van de Europese exportsubsidies (uiterlijk in 2013) en compensatie in verband met de herstructurering van de suikerindustrie in de ACS-landen op basis van de behoeften, die op 200 miljoen euro per jaar geraamd worden.
Natuurlijk had ik graag gezien dat de EU verder zou gaan en onmiddellijk de middelen voor deze herstructurering zou toekennen, in plaats van de schamele 40 miljoen die nu toegezegd is (in de Commissie ontwikkelingssamenwerking hadden wij het dubbele voorgesteld).
Natuurlijk had ik ook graag gezien dat het "Alles behalve wapens"-initiatief vanaf 2009 van kracht zou zijn en dat de Unie de mogelijkheid tot het uitvoeren van suiker tegen verlaagd tarief in het kader van contingent C zou afschaffen.
We zetten onze strijd dan ook voort in het kader van de lopende onderhandelingen over de financiële vooruitzichten. 
Glenys Kinnock (PSE ),
   . - De hervorming is van essentieel belang. De onbedoelde schade die deze hervorming met zich meebrengt, mag echter niet voor rekening komen van de kleine, kwetsbare economieën in de ACS-landen waarmee wij een heel speciale relatie hebben.
De landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) hebben terecht het gevoel dat zij in de steek zijn gelaten en zijn verraden door de afspraken die in de Raad zijn gemaakt. De voorstellen waarvoor het Parlement vandaag heeft gestemd, zijn al even onbevredigend, en daarom heb ik tegen de resolutie gestemd.
De stemming van vandaag in het Parlement leidt tot een vertraging van de uitvoering van het ‘Alles behalve wapens’ (EBA)-akkoord. Dit zou een ernstige inperking betekenen van de belofte van een initiatief dat tot doel heeft de minst ontwikkelde landen belastingvrije en quotavrije toegang tot de suikermarkten van de EU te verlenen. Ik doe een beroep op de Raad om zijn toezegging inzake EBA gestand te doen door af te zien van uitstel of vrijwaringsmechanismen.
Wij moeten nu vooruitkijken en de ACS-landen voldoende financiële steun verlenen voor hun herstructurering. De Europese boeren is een schadeloosstelling van maar liefst 7,5 miljard euro in het vooruitzicht gesteld, terwijl de ACS-landen tot nu toe slechts 40 miljoen euro toebedeeld is. Het Parlement heeft vandaag uitgesproken dat het bedrag van 200 miljoen euro dat de ACS-landen volgens de ramingen van de Commissie nodig hebben, uit nieuwe, bijkomende middelen moet komen. Ik hoop dat er naar deze uitspraak zal worden geluisterd. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik ben ingenomen met het feit dat het Parlement vandaag heeft besloten zijn steun te geven aan de broodnodige hervorming van de communautaire suikerregeling. Door deze hervorming zal de concurrentiepositie van de suikersector in de EU worden versterkt, doordat hiermee een einde komt aan de kunstmatige productiesteun die geleid heeft tot overproductie en dumping van gesubsidieerde EU-suiker op de wereldmarkten tegen prijzen die vaak onder de kostprijs liggen.
Daarom heb ik ervoor gestemd dat de marktverstorende exportsubsidies van de EU uiterlijk in 2013 worden beëindigd. Deze subsidies drukken de wereldmarktprijzen, hebben een negatief effect op de handelsmogelijkheden van de ontwikkelingslanden en zijn in strijd met de eigen doelstellingen van de Unie op het gebied van ontwikkelingsbeleid. Ik heb er ook voor gestemd dat de EU haar beloftes zal nakomen die zij in het kader van het ‘Alles behalve wapens’-initiatief aan sommige van de armste landen in de wereld heeft gedaan, namelijk dat zij vanaf 2009 voor hun suiker belasting- en quotavrije toegang tot onze markten zouden krijgen. Er mag geen sprake zijn van verdere vertragingen of beperkingen. Hierdoor zullen deze landen worden gestimuleerd om hun jonge industrieën te ontwikkelen.
Ik betreur het dat nog geen afspraken zijn gemaakt over nieuw geld om de producenten in de achttien ACS-landen van het suikerprotocol te helpen, gezien het royale financiële pakket dat in het kader van deze hervorming beschikbaar is voor de producenten in de EU. 
Jean-Claude Martinez (NI ),
   - In filosofische termen is de lijn die de Commissie volgt te beschouwen als malthusianistisch. Het motto is: "No future". De achterliggende overtuiging is er een van nihilistische aard: vernietigen is het devies. De kolenmijnen, de staalindustrie, de textielsector en vooral de landbouw - het moet allemaal vernietigd worden.
Akkers waarop graan verbouwd wordt? Daar hebben we braaklegging voor. Melk? Daar worden quota voor ingesteld. Wijngaarden? Die worden gewoon met de grond gelijk gemaakt. Maar daarmee heb je het leven zelf nog niet stopgezet. En dus is het GLB hervormd. Daarvoor is het concept ontkoppeling bedacht; dat wil zoveel zeggen als betaald worden om niet te produceren. Want dat is het credo: vooral niets voortbrengen. Met als ideaal van het hele continent één groot bejaardentehuis te maken, waar de bewoners blijven toestromen als gevolg van de ene ontslagronde na de andere.
De hervorming van de GMO voor suiker is een schoolvoorbeeld van deze ideologie. De suikerraffinaderijen worden straks betaald om niet te produceren. Voor iedere ton die ze niet produceren, krijgen ze 400, 500 of 600 euro, vier jaar lang. Daarna zijn er geen producenten meer, alleen nog maar consumenten. Maar die hebben dan geen geld meer om te consumeren, dus hoeven ze alleen nog maar uit de weg geruimd te worden. – lang leve de dood, zoals de lijfspreuk van de Brahmanen luidde. 
Terence Wynn (PSE ),
   . - Wij zijn bijzonder ingenomen met de hervorming van de suikerregeling, maar dit verslag dat de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling voor het Parlement heeft opgesteld, bevat veel onderdelen waar ik niet voor zal stemmen. De suikerregeling was al minstens vijftien jaar aan hervorming toe toen de Rekenkamer een uitvoerige studie uitvoerde naar de suikerregeling (Speciaal Verslag 4/91) en concludeerde dat het systeem leed aan overproductie en ondoelmatige productiemethoden en dat het niet budgetneutraal was.
Ik ben het niet eens met het voorstel om ‘fundamentele herziening’ te veranderen in ‘wijziging’. Wij hebben een radicale verandering nodig, niet een paar wijzigingen.
Ik stem tegen geringere prijsverlagingen, hogere compensatie en minder quotaverlagingen dan de Commissie heeft voorgesteld.
Ik zal er niet voor stemmen dat structuurfondsen of instrumenten van het sociaal cohesiebeleid worden gebruikt om de suikerboeren te beschermen. Voor de Europese boeren zijn al grote bedragen aan GLB-fondsen beschikbaar.
Ik ben het ermee eens dat wij de invoer vanuit de minst ontwikkelde landen (MOL’s) moeten beperken en moeten oppassen voor driehoekshandel, maar we hebben het hier wel over heel kleine hoeveelheden: 125 000 ton uit de MOL’s. De suikerproductie in de EU bedraagt rond de 17,4 miljoen ton. Waarom zijn wij toch zo gefocust op de invoer vanuit de MOL’s? De invoer vanuit de MOL’s kan onmogelijk verstoringen van het marktevenwicht veroorzaken. 
David Martin (PSE ),
   . - De hervorming van het communautaire suikerregime vereist een omvangrijke herstructurering, zowel bij de producenten en boeren in de EU als bij de boeren in de landen van het suikerprotocol, wier bestaan al ruim veertig jaar wordt bepaald door de handel met de EU.
Ik betreur het dat, terwijl voor de boeren in de EU de benodigde compensatie- en bijstandsplannen beschikbaar zijn als onderdeel van een royaal financieel pakket, tot nog toe geen afspraken zijn gemaakt over nieuwe, bijkomende financiering om de producenten in de achttien ACS-landen van het suikerprotocol te helpen. Ik ben van mening dat de EU de plicht heeft om in het kader van de financiële vooruitzichten voldoende middelen beschikbaar te stellen voor herstructureringssteun aan deze landen, bovenop de 40 miljoen die daarvoor tot nu toe voor 2006 is uitgetrokken.
Ik heb derhalve gestemd voor een amendement om de EU-bijstand aan de ACS-landen op te nemen in het voorstel voor rechtstreekse steunverlening. Naar mijn mening vormen de Commissievoorstellen voor de nieuwe financiële vooruitzichten, die voorzien in een bedrag van 190 miljoen euro per jaar om de producenten in de ACS-landen te helpen zich aan te passen aan de suikerhervorming, een goed uitgangspunt voor een acceptabeler aanpassingsprogramma voor onze ACS-handelspartners. 
Neil Parish (PPE-DE ),
   . - De delegatie van de Britse Conservatieven heeft tegen dit verslag gestemd, omdat de belangrijkste aanbevelingen daarin niet in het belang zijn van efficiënt werkende suikerproducenten in het Verenigd Koninkrijk. Ook zouden zij naar onze mening niet leiden tot de vermindering van de suikerproductie in de EU die nodig is om lineaire quotaverlagingen in de toekomst te voorkomen. Het is niet billijk om onze suikerbietentelers, die vaak meer dan 300 ton per jaar produceren, voor hun efficiënte werkwijze te straffen door hun slechts 50 procent compensatie te bieden. Dit is beduidend minder dan het percentage dat door zowel de Commissie als de Raad is voorgesteld. Bovendien is het idee dat de lidstaten een niet nader omschreven bedrag van hun productiegerelateerde subsidies mogen behouden volstrekt in strijd met de recente hervorming van het GLB. Dit zou er ook toe leiden dat minder efficiënt werkende producenten hun totale productie op inefficiënt niveau mogen voortzetten. Wij zijn het echter wel eens met de koers die in het verslag is uitgezet voor wat betreft de verhoging van het steunbedrag voor energiegewassen en de uitbreiding van het gegarandeerde maximumareaal voor de productie van deze gewassen teneinde de productie van biobrandstoffen te stimuleren. 
Avril Doyle (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik heb altijd de noodzaak van een herziening van het suikerregime van het gemeenschappelijk landbouwbeleid erkend, maar ik verzet mij tegen de totale vernietiging van de suikerindustrie in mijn land en in andere EU-lidstaten. Het ziet ernaar uit dat de enige suikerverwerkingsfabriek in Ierland zal moeten worden gesloten.
Volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties bedroeg de suikerconsumptie in de wereld in 2004-2005 144,8 miljoen ton, terwijl de productie slechts 149 miljoen ton bedroeg. Wij kunnen een exponentiële groei verwachten als in China, India en vele andere snel groeiende economieën de suikerconsumptie stijgt van de huidige 10 kg per hoofd van de bevolking per jaar tot het Europese gemiddelde van 35 kg per hoofd van de bevolking per jaar. Wij moeten onze productie- en verwerkingscapaciteit op peil houden, zodat wij deze toekomstige uitdagingen aan kunnen.
Nadat ik de stemming over de gemeenschappelijke marktordening had verloren, heb ik uiteraard voor de andere twee verslagen - over regelingen inzake rechtstreekse steunverlening en de tijdelijke herstructurering van de suikerindustrie - gestemd, om voor de telers in Ierland, de EU en de ACS-landen de best mogelijke oplossing te bereiken. Over het geheel genomen betekent het standpunt van het Parlement een verbetering ten opzichte van de voorstellen van de Commissie en de Raad, maar het gaat niet ver genoeg. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   .  Ik erken dat de Europese suikersector aan hervorming toe is. Om een eerlijke en doeltreffende hervorming te waarborgen dient een evenwicht te worden gevonden tussen:
de bestaande internationale handelsverplichtingen;
de voorgestelde doelstellingen om het concurrentievermogen van de sector te versterken;
de stabiliteit van de communautaire markt;
de levensvatbaarheid en duurzaamheid van de sector, waarbij bijzondere aandacht moet worden besteed aan het waarborgen van de inkomens van de Europese producenten;
en de preferentiële handelsakkoorden die de Europese Unie met de ACS-landen en de minst ontwikkelde landen heeft gesloten, met name door stimuleringsmaatregelen voor de uitvoer van suiker naar de Europese Unie uit te vaardigen in het kader van het ‘Alles behalve wapens’-initiatief.
Daarom kan ik mij vinden in zowel de algemene lijnen die in het verslag worden voorgesteld als de amendementen die zijn ingediend om de hervormingsvoorstellen van de Europese Commissie te verbeteren, namelijk:
het toepassen van een minder drastische prijsverlaging;
het opstellen van een reglementering van het handelsverkeer;
het ten uitvoer leggen van maatregelen om de economische gevolgen van de hervorming te verzachten;
het verlenen van steun voor de ontwikkeling van alternatieve producten ter vervanging van de suikerproductie. Deze voorstellen lijken mij nuttig en dragen mijn goedkeuring weg.
Daarom heb ik voor het verslag gestemd. 
Kathy Sinnott (IND/DEM ),
   . - Ze zeggen dat je beter een hengel kunt geven dan een vis.
Natuurlijk, als wij zo hardvochtig zijn om de suikerproductie in Ierland en de EU de nek om te draaien, kunnen en moeten wij de boeren en producenten wel een fatsoenlijke compensatie bieden ... al was het maar om ons geweten te sussen.
Maar zijn wij nu helemaal gek? Waarom beëindigen wij de suikerproductie terwijl wij zitten te springen om alternatieve autobrandstoffen? Waarom betalen wij geld om akkers braak te laten liggen en installaties te laten roesten, terwijl wij de suikerproductie meer dan ooit nodig hebben? Suiker heeft meer toepassingen dan alleen als zoetstof.
Aan de ene kant waarschuwen wij dat de olie opraakt en stimuleren wij alternatieven. Aan de andere kant laten wij de suiker - een van de kansrijke alternatieven - verdwijnen. Het lijkt wel of onze ene hand niet weet wat de andere doet. Hoe kunnen wij zo ooit iets bereiken?
En laten wij, terwijl wij bezig zijn ons eigen pakket compensatiemaatregelen te regelen, ook eens denken aan derde landen als Mauritius, die door onze suikerhervorming te gronde worden gericht. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   .  Iedereen is het erover eens dat de suikersector hervormd moet worden om deze belangrijke industrie duurzamer te maken, overeenkomstig de jongste hervorming van het GLB en de internationale verplichtingen van de Europese Unie.
Ondanks deze nobele doelstellingen houdt de hervorming van de Commissie, zoals zij thans voorligt, ernstige problemen in voor de Europese boeren, met name vanwege de drastische verlaging van de suikerprijs.
Daarom steun ik het verslag van de heer Fruteau en het werk dat de verschillende fracties in de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling verricht hebben, aangezien hiermee mijns inziens een bijzonder duidelijke boodschap wordt afgegeven aan de Commissie en de Raad.
Er zij op gewezen dat prijsverlagingen in de gemeenschappelijke marktordening voor suiker beperkt worden tot 30 procent. Bovendien wil ik hier uw aandacht vragen voor amendement 3, over steunregelingen voor boeren, waarin wordt voorgesteld lidstaten de mogelijkheid te bieden productiegerelateerde subsidies te blijven ontvangen, althans in zekere mate. Op die manier kan een snelle verdwijning van de suikersector worden tegengegaan in de Europese regio’s die het sterkst door deze hervorming bedreigd worden.
Het lijkt mij tevens een goede zaak dat voorzien wordt in de mogelijkheid om steun uit het herstructureringsfonds te verlenen aan degenen die afzien van een deel van het quotum, zoals wordt voorgesteld in amendement 7. Dat zal omschakeling van bepaalde sectoren mogelijk maken. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – We steunen een ingrijpende hervorming van de suikersector in de EU. Het is absurd om een markt die het aflegt tegen de concurrentie, overeind te houden met ver doorgevoerde protectionistische maatregelen en omvangrijke financiële steun.
Het Europees Parlement probeert de hervormingsvoorstellen van de Commissie te dwarsbomen. Het Europees Parlement wil de hervorming over een langere periode uitspreiden, prijsverlagingen beperken, herstructureringssteun verhogen en bijzondere steun toekennen aan de productie in gebieden met klimatologisch moeilijke omstandigheden. Als dit alles doorgang zou vinden, zouden de nodige structurele aanpassingen op de lange baan worden geschoven. In hun totaliteit bezien gaan de hervormingsvoorstellen van de Commissie verder. Daarom hebben we tegen de voorstellen van het Europees Parlement gestemd. 
Rosa Miguélez Ramos (PSE ),
   – Hierbij wil ik verklaren waarom ik tegen de amendementen 73, 18/rev. en 18 op de verslagen-Fruteau heb gestemd, over respectievelijk de GMO voor suiker, gemeenschappelijke regelingen in het kader van het GLB en een regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de EG.
Ik heb dit dossier met de grootste belangstelling gevolgd vanwege de sociale en economische gevolgen die een slechte hervorming zou kunnen hebben voor een groot aantal Europese regio’s, waaronder vele Spaanse regio’s. Ik herinner me nog heel goed de argumenten die zowel mevrouw de commissaris als de voorzitter van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Parlement heeft aangevoerd om de mogelijkheid open te houden dat de Raad een politiek akkoord zou sluiten voordat de parlementaire behandeling was afgerond. De Conferentie van Hongkong zou niet op ons wachten, noch het zaaiseizoen. Voorzitter Daul heeft dit aangegeven in een schrijven aan commissaris Fischer-Boel.
De redenen waren zwaarwegend, en dat hebben we begrepen. Daarom kan ik wat dit dossier betreft vandaag met mijn stem deze volstrekt onterechte kritiek aan het adres van de Raad niet ondersteunen. Om al deze redenen, en omdat het bereikte akkoord zeer dicht - zo dicht als maar mogelijk is - bij het standpunt van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ligt, heb ik tegen deze drie amendementen gestemd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  De suikersector moet hervormd worden, zodat hij duurzamer wordt, overeenkomstig de jongste hervorming van het GLB. Deze hervorming houdt echter ernstige problemen in voor de Europese boeren, met name vanwege de drastische verlaging van de suikerprijs.
Het voorstel van de Commissie is veeleer opgesteld vanuit de belangen van de landen met grote productieoverschotten dan vanuit de belangen van de kleinere landen die niet eens genoeg suikerbieten produceren om in hun eigen consumptie te voorzien, zoals het geval is met Portugal, en dat geeft maar weer eens aan dat landen als Portugal niet de oorzaak zijn van de verstoringen van de internationale markt.
In dit verband wil ik u attenderen op de mogelijkheid die in dit verslag wordt geopperd om lidstaten de mogelijkheid te bieden productiegerelateerde subsidies te blijven ontvangen, althans in zekere mate. Op die manier kan een snelle verdwijning van de suikersector worden tegengegaan in de regio’s die het sterkst door deze hervorming bedreigd worden.
Daarom vind ik het een goede zaak dat voorzien wordt in de mogelijkheid om het herstructureringsfonds te gebruiken en steun te verlenen aan degenen die afzien van een deel van het quotum. Op die manier kan de suikerindustrie in sommige landen, waaronder Portugal, worden omgeschakeld van de landbouwsector naar de verwerkingsindustrie.
Daarom heb ik voor de verslagen-Fruteau gestemd. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik heb voor deze resolutie gestemd. Ik veroordeel de voortdurende schendingen van de mensenrechten van onschuldige burgers op grote schaal in Tsjetsjenië ten zeerste. Aspecten van democratie, mensenrechten en bestuur moeten een integraal onderdeel vormen van het beleid dat de EU ten aanzien van Rusland voert. Een Rusland dat gekenmerkt wordt door democratie, de normen van de rechtsstaat en respect voor mensenrechten, is een Rusland dat aantrekkelijker is voor buitenlandse investeerders. Het is bovendien een stabieler en betrouwbaarder buurland. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . Tsjetsjenië is in de 19e eeuw door het Russische tsarenrijk veroverd, de bevolking is door Stalin tijdelijk gedeporteerd en recent is er onder Jeltsin en Poetin gemoord en gebombardeerd. De toezegging van Rusland na de eerste oorlog in de jaren '90, bij monde van vredesonderhandelaar Lebed, om na een overgangsperiode de democratische keuze voor onafhankelijkheid mogelijk te maken, is nooit nagekomen. Van de Tsjetsjenen mag je daarom niet meer verwachten dat zij zich ooit als een deel van Rusland zullen gaan beschouwen. Geen enkel volk wil zich onderwerpen aan zijn meest wrede moordenaars en onderdrukkers. Het verzet zal dus oneindig blijven voortduren, en, naar ik vrees, ook de onderdrukking ervan door een militair sterke grootmacht.
Deze resolutie is naar verhouding mild over de intimidatie en de vervalsing bij de inmiddels gehouden verkiezingen, die een meerderheid moesten opleveren voor marionetten van Moskou. Bovendien wordt in de tekst nog eens de territoriale integriteit van Rusland benadrukt, terwijl het vasthouden van dit gebied in Rusland al anderhalve eeuw berust op puur geweld. In de huidige uitzichtloze situatie is deze resolutie, die terecht wijst op de vele misstanden, beter dan het blijven zwijgen over de wandaden van onze grote energieleverancier. Daarom stem ik voor. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . - Ik ben blij dat ik deze resolutie en mijn fractiegenoot Bart Staes heb kunnen steunen. Ik weet dat hij nauw heeft samengewerkt met de Tsjetsjeense gemeenschap. De situatie in Tsjetsjenië kan worden verbeterd door de betrokkenheid van de EU, en we moeten ervoor zorgen dat de ideeën in deze resolutie worden bevorderd. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, in dit verslag Duff/Voggenhuber veegt het Europees Parlement eigenlijk volledig de vloer aan met de democratie, zegt dat het zich niets aantrekt van de volksraadplegingen in Nederland en in Frankrijk en zegt dat de grondwet hoe dan ook, wat er ook gebeure, in 2009 in werking moet treden.
Dat is eigenlijk nog een stuk erger dan de Europese Commissie, die gewoon doet of haar neus bloedt. Dat is eigenlijk even erg. We bevinden ons hier in het zeer slechte gezelschap van het Oostenrijkse EU-voorzitterschap, waar kanselier Schussel waarachtig onverholen pleit voor nieuwe referenda in Frankrijk en in Nederland, want het volk moet blijven stemmen tot het eindelijk stemt wat de eurocraten willen. Dat valt in zekere zin dan nog mee, want er zijn ook landen waar helemaal niet gestemd mag worden. In mijn land bijvoorbeeld mag over een zaak als de Europese grondwet niet worden gestemd en moet dat onding met de karwats door de parlementen worden gejaagd zonder democratische inspraak.
Hoe dan ook, in minachting voor de nationale democratieën en voor de democratische wil van de burgers staan alle Europese instellingen blijkbaar op een lijn. Het is niet op die wijze dat men de grote afkeer voor Europa bij ons volk zal kunnen keren. 
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, na het aanhoren van het debat over dit onderwerp gisteren, heb ik besloten dat ik iets moest zeggen over de bizarre opvatting over democratie die sommige leden van dit Parlement en de Commissie erop nahouden.
Ik heb horen zeggen dat tot dusverre in de referenda die in de diverse landen zijn gehouden, meer mensen 'ja' hebben gestemd dan 'nee', en dat we dus door moeten gaan met deze prachtige Grondwet.
Een groep erg wijze kiezers uit Northampton en Daventry zei na de algemene verkiezingen vorig jaar in het Verenigd Koninkrijk tegen mij dat mijn partij - de conservatieven - meer stemmen had gehaald dan Labour of de Liberalen. En dus zouden wij, als je deze prachtige eurocratische visie op democratie volgt, aan de macht moeten zijn.
Democratie is het volgen van de democratische wensen van het volk, en betekent dat je ervoor zorgt dat de mensen beschikken over de macht om te kiezen in welke richting zij willen dat het lokale bestuur, het parlement of Europa hen leidt. Democratie is niet het afnemen van de macht van mensen, het negeren van hun opvattingen en het overdragen van de macht aan een politieke klasse die meent het beter te weten. Dat is de reden waarom ik tegen dit verslag heb gestemd. 
Gérard Onesta (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, naar aanleiding van dit verslag-Duff/Voggenhuber hebben bepaalde collega's een zeer onderhoudende voorstelling gegeven, waarbij ze de afgevaardigden die het niet met hen eens zijn vergeleken met struisvogels. Dat deden ze met de nodige humor, en dat is een felicitatie waard, want vorig jaar, toen het over hetzelfde onderwerp ging, deden ze dat nog met geweld. We hebben er dus goed aan gedaan wat wijzigingen in ons Reglement door te voeren.
Ik zou het hier willen opnemen voor dat ongelukkige pluimvee, want zolang als de mens studie maakt van de natuur, is er nog nooit een struisvogel waargenomen die zijn kop in het zand steekt. Wat we wel weten, is dat wanneer een struisvogel bedreigd wordt door een leeuw, hij ervoor kiest zich op te offeren om zijn broedsel te beschermen: hij verwijdert zich van het nest en geeft zichzelf over aan het roofdier. Struisvogels geven dus hun leven uit liefde voor de toekomstige generaties - ze staan symbool voor moed en toewijding! Iedere wetenschapper en iedere natuuronderzoeker zal het dus als een eer, en niet als een belediging, beschouwen om voor struisvogel uitgemaakt te worden! 
Camiel Eurlings (PPE-DE ).
   – Voorzitter, even kort een stemverklaring over het verslag Voggenhuber/Duff. Dit is een goed verslag. De hoofdlijn is dat Europa verder moet, en dit is belangrijk, want ook nee-stemmers bij de referenda waren niet tevreden over het huidige Europa. In het verslag wordt gesteld dat steun onder de bevolking essentieel is en dat verschillende opties openstaan en ook dat is belangrijk, want de referenda zijn een feit, de negatieve referenda in Frankrijk en Nederland en de positieve referenda in Spanje en Luxemburg.
Ik ben zeer content dat in de huidige tekst ook nog eens amendement 18 in de tekst is gekomen, waarin nadrukkelijk staat dat tegemoet moet worden gekomen aan bedenkingen van burgers in landen als Frankrijk en Nederland. Dit is klip en klaar. Daarmee Voorzitter, is dit een goed verslag, want de hoofdlijn is dat we vooruit moeten, dat we de moed moeten hebben uit de impasse te komen, maar dat we dat doen met verschillende open opties; nu de reflectieperiode in, rekening houdend met de burgers, ook in die landen waar het is misgegaan. Dat lijkt mij een gezonde lijn en daarom hebben wij als CDA-delegatie van harte deze stap vooruit ondersteund. 
Philip Claeys (NI ).
   – Voorzitter, een half jaar na het Franse en Nederlandse neen, gaat het Europees Parlement dus deze democratisch geuite meerderheidswil de prullenmand ingooien. De grondwet moet blijkbaar absoluut, wat er ook gebeurt, in de loop van 2009 in werking treden. Het is ironisch dat in het verslag wordt gesteld dat een Europese grondwet er onder meer moet komen, omdat na een Bulgaarse en Roemeense toetreding verdere uitbreiding niet meer mogelijk is onder het huidige Verdrag van Nice.
Iedereen weet dat het verzet tegen verdere uitbreidingen, en zeker tegen een mogelijke toetreding van Turkije, een van de belangrijkste redenen was voor de verwerping van de grondwet. Vandaag bewijst het Parlement nog maar eens hoe ver het verwijderd staat van de burgers die het nochtans beweert te vertegenwoordigen. 
James Hugh Allister, Adam Jerzy Bielan, Jens-Peter Bonde, Mogens N.J. Camre, Ryszard Czarnecki, Hélène Goudin, Daniel Hannan, Michał Tomasz Kamiński, Nils Lundgren, Ashley Mote, Carl Schlyter, Esko Seppänen, Kathy Sinnott en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   . - Laat het volk beslissen. De Verdragen kunnen alleen worden gewijzigd door een meerderheid. De voorgestelde Grondwet is verworpen door 55 procent van de kiezers in Frankrijk en 62 procent in Nederland. Hun oordeel moet worden gerespecteerd. Dat betekent dat de voorgestelde Grondwet dood is volgens de regels die de lidstaten van de EU unaniem hebben aanvaard.
Op de eerstvolgende bijeenkomst van de Europese Raad moet de ontwerptekst dood worden verklaard, moet worden nagedacht over de nee-stemmen, moeten de vragen van de Verklaring van Laken opnieuw worden gelezen en moet worden teruggekeerd naar de oude principes.
De vraag of basisverdragen moeten worden goedgekeurd door het volk, moet centraal staan. Wij geloven dat basisverdragen bij referendum moeten worden aanvaard in alle lidstaten waar dat wettelijk is toegestaan. De referenda dienen waar mogelijk op dezelfde dag te worden gehouden.
Voor- en tegenstanders van de Grondwet moet worden gevraagd een gezamenlijke tekst te schrijven voor het houden van een debat over de toekomst. Daar kunnen gezamenlijke amendementen in staan over transparantie en democratische procedures, waarover de leden van de werkgroep het eens kunnen worden. Er zullen zeker van elkaar afwijkende voorstellen in staan over reeksen bevoegdheden waarover de leden het niet eens worden.
Na een jaar debatteren moeten twee alternatieven worden voorgelegd aan de kiezers: enerzijds een vernieuwd voorstel voor een Grondwet, anderzijds een samenwerkingsovereenkomst tussen Europese staten.
De nieuwe rechtstreeks verkozen Conventie moet een jaar lang openbaar vergaderen in werkgroepen en plenaire zittingen. Voor elk hoofdstuk van de bestaande Verdragen wordt een werkgroep ingesteld die tot taak heeft de bestaande gecompliceerde teksten drastisch te vereenvoudigen.
Uiteindelijk kan de plenaire vergadering van de Conventie twee verschillende voorstellen aanvaarden, een ontwerp voor een Grondwet en een ontwerp voor een samenwerkingsovereenkomst, en die voorleggen aan de kiezers.
Gewapend met het oordeel van de kiezers kunnen de lidstaten bijeenkomen op een formele intergouvernementele conferentie en daar de noodzakelijke besluiten nemen die formeel moeten worden bekrachtigd overeenkomstig nationale grondwetten. Als een of twee lidstaten de ontwerpteksten verwerpen, moet worden gezocht naar een unaniem gedragen oplossing binnen de overeengekomen spelregels voor het wijzigen van basisverdragen.
Wij, de minderheid in de Commissie constitutionele zaken van het Europees Parlement en leden van de interfractiewerkgroep SOS Democratie in het Europees Parlement, hopen en geloven dat de bevolking van de meeste lidstaten geen grondwet anders dan de eigen nationale grondwet wenst. We verwachten van voorstanders van de Grondwet hetzelfde respect voor democratie.
Ons alternatief kan worden gebaseerd op zeven voorstellen:
De Grondwet is dood. In plaats van een gecompliceerde Grondwet en het Verdrag van Nice met prioriteit boven de nationale grondwetten, streven wij naar een samenwerkingsovereenkomst waarin niet meer dan 50 artikelen staan. Landen die de samenwerkingsovereenkomst niet wensen te onderschrijven, kunnen in plaats daarvan kiezen voor een vrijhandelsovereenkomst.
De Europese Raad moet een werkgroep instellen waarin voor- en tegenstanders van de Grondwet gelijkelijk zijn vertegenwoordigd, met de opdracht een voorstel te presenteren voor regels die zo flexibel zijn dat ze Europa kunnen verenigen in plaats van verdelen, wat - zoals we hebben gezien - de Grondwet heeft gedaan.
Openheid en de mogelijkheid van inzage van alle documenten zal de grondregel zijn. Elke uitzondering daarop zal de steun van een meerderheid van 75 procent vereisen. De Europese Ombudsman, de Rekenkamer en het Europees Parlement hebben zeggenschap over alle uitgaven.
Beleidsmakers zullen rechtstreeks verantwoording moeten afleggen via de stembus aan diegenen die zich in elk land door hen moeten laten leiden.
Wetten dienen te worden aangenomen met eenparigheid van stemmen of met een meerderheid van 75 procent van de lidstaten en een eenvoudige meerderheid in het Europees Parlement. Er moet een mogelijkheid zijn voor een veto als een nationaal parlement tegen een EU-wetsvoorstel stemt en de minister-president verzoekt de zaak aanhangig te maken bij de eerstvolgende top.
Op naleving van het subsidiariteitsbeginsel dient toezicht te worden gehouden door de nationale parlementen. De huidige 100 000 pagina's wetgeving moeten kritisch worden herzien, en het grootste deel ervan moet worden geschrapt of teruggestuurd naar de lidstaten.
Wetten dienen te worden aangenomen als een pakket met minimale normen, die de lidstaten meer flexibiliteit bieden, evenals de mogelijkheid om veiligheid, gezondheid, milieu, arbeidsomstandigheden, sociale omstandigheden en consumentenbescherming op een hoger niveau te realiseren. We zouden de voorkeur moeten geven aan wederzijdse erkenning boven volledige harmonisatie.
Buitenlandbeleid en veiligheidsbeleid en de samenwerking op het gebied van de euro en justitiële zaken zouden geen verplicht onderdeel van de samenwerking moeten zijn, maar zouden moeten kunnen worden overgedragen aan een verbeterde samenwerking als de afzonderlijk lidstaten dat wensen. Defensie moet volledig worden losgekoppeld van de Unie. 
Pervenche Berès (PSE ),
   - Met de opstelling van dit verslag over de denkpauze had het Parlement een unieke kans in handen om echt nuttig werk te verrichten: het had als eerste Europese instelling het debat in gang kunnen zetten over de realistische opties die er zijn om een uitweg te vinden uit de situatie zoals die is ontstaan door het dubbele "nee" van de Franse en Nederlandse burgers. Dat debat zou langs twee lijnen gevoerd moeten worden: herschikking van de grondwettelijke tekst, die zich moet beperken tot deel I en II, en herziening van deel III over het beleid van de Unie. Dat was ook het streven van de corapporteurs van de groenen en de liberalen, die ik complimenteer met hun voortdurende inzet en wier amendementen over een "grondwettelijke kern" ik medeondertekend heb.
De PPE-DE-Fractie en de PSE-Fractie hebben deze pragmatische, zinvolle aanpak verworpen en aangegeven vast te willen houden aan de huidige tekst van de Grondwet. De gedachte daarbij is dat het mogelijk is de Franse en Nederlandse burgers nogmaals over deze tekst te laten stemmen. Daarmee wordt de uitslag van de volksraadpleging terzijde geschoven, en dat is, wat ook de overwegingen daarvoor zijn, in ieder geval een onvruchtbare benadering. Daarom ben ik blij dat de Franse delegatie in de socialistische fractie zich - op enkele uitzonderingen na - van stemming onthouden heeft. Welbeschouwd is het enige nuttige element dat deze tekst bevat de boodschap dat de denkpauze voortgezet moet worden tot in juni 2007. 
Kathalijne Maria Buitenweg en Joost Lagendijk (Verts/ALE ),
   . De denkpauze over de Europese Grondwet wordt tot nu toe eerder gekenmerkt door stilte dan door debat. Met deze resolutie doet het parlement een verdienstelijke poging om het debat vlot te trekken. Maar de resolutie spreekt ook de verwachting uit dat, als resultaat van de denkpauze, de huidige tekst van de Grondwet behouden kan blijven. Dat is naar mijn mening illusoir en onwenselijk. Daarmee wordt geen recht gedaan aan de verwerping van de Grondwet door de Franse en Nederlandse kiezers. Helaas heeft het Parlement op dit punt de waarschuwing van zijn rapporteurs, Duff en Voggenhuber, in de wind geslagen. Daarom heb ik mij van stemming onthouden bij de eindstemming over de resolutie.
De denkpauze moet worden benut om overeenstemming te bereiken over een zo
democratisch mogelijke procedure voor een nieuwe verdragsherziening. Want het Franse en Nederlandse nee tegen de Grondwet was zeker geen ja voor het huidige Europa. 
Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   – We hebben voor het verslag over een evaluatie van het debat over de Europese Unie gestemd. We zijn van mening dat het verslag op hoofdlijnen goed in elkaar steekt, maar willen benadrukken dat het niet de taak van de Europese instellingen is om mensen ervan te overtuigen dat bepaalde veranderingen noodzakelijk of constructief zijn. Opinievorming en politiek debat moeten gestoeld zijn op de betrokkenheid van de mensen zelf, en de aanzet ertoe moet worden gegeven door degenen die een rol spelen in de democratische samenleving, door politieke partijen en door andere organisaties en verenigingen. 
Dorette Corbey (PSE ),
   . Het verslag Duff/Voggenhuber ontkent de politieke werkelijkheid in Nederland en ook in Frankrijk. Een oproep om te waarborgen dat de grondwet in 2009 wordt ingevoerd, is een belediging voor de Nederlandse kiezer, maar ook voor het rechtsstelsel binnen de EU. Ook andere passages (paragrafen 1, 5, 7, 31) doen geen recht aan de duidelijke nee-stem in Nederland. Daarom is het voor mij niet mogelijk vóór het verslag te stemmen.
Overigens vind ik wel dat Nederland duidelijk moet maken wat het wil. Heronderhandelen, of verder op basis van het Verdrag van Nice, of helemaal opnieuw beginnen met het proces. Als Nederland voor heronderhandeling kiest, moeten duidelijke wensen geformuleerd worden. Een duidelijk beroep op Nederland vanuit het EP zou zinvol geweest zijn, temeer omdat in Nederland het debat is afgelast. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   .  Het verslag dat hier voor ons ligt, verdient mijn steun. Daarom heeft het mijn stem gekregen. De Europese Grondwet is niet ‘dood’. De overwinning van het ‘nee’ in het Franse en Nederlandse referendum over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa was geen ‘doodsakte’, maar had enkel een opschorting van het toentertijd aan de gang zijnde ratificatieproces tot gevolg.
Gelet op de negatieve uitslag in Frankrijk en Nederland lijkt het evenwel niet aangewezen om de huidige tekst opnieuw ter ratificatie voor te leggen zonder eerst een reeks wijzigingen aan te brengen. Dat betekent echter niet dat de ontwerp-Grondwet zomaar overboord mag worden gegooid. Zoals de rapporteurs terecht onderstrepen, is een Constitutioneel Verdrag absoluut noodzakelijk om het vertrouwen van de Europese burgers te (her)winnen, de dynamiek van de Europese integratie in stand te houden en een geloofwaardige rol te vervullen op het wereldtoneel.
In die zin moet de ‘denkpauze’ ons in de gelegenheid stellen om de ontwerp-Grondwet nieuw leven in te blazen op basis van een breed publiek debat over de toekomst van Europa waaraan de burgers, het maatschappelijk middenveld, de sociale partners en de nationale en regionale parlementen deelnemen. Dit debat moet gericht zijn op het verduidelijken, verdiepen en perfectioneren van de Grondwet, het bestuderen van de geuite kritiek, het zoeken naar oplossingen voor de constitutionele crisis en het inspelen op de zorgen van de Europese burgers. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   . Wij hebben tegen dit verslag gestemd, omdat het de lidstaten en hun democratische instellingen onzes inziens op onaanvaardbare wijze onder druk zet na de verwerping van de zogeheten Europese Grondwet door de bevolking van Frankrijk en Nederland.
Ofschoon het Parlement erkent dat de ratificatie van de Grondwet thans "problemen stelt die onoverkomelijk kunnen blijken indien geen maatregelen worden genomen om tegemoet te komen aan de bedenkingen waaraan burgers in Frankrijk, Nederland en elders uiting hebben gegeven", zal de meerderheid van geen wijken willen weten. Zij zal de huidige denkpauze benutten om de ontwerp-Grondwet nieuw leven in te blazen op basis van een breed publiek debat over de toekomst van de Europese integratie.
De meerderheid van het Parlement is er alleen maar op uit om een grote propagandacampagne te lanceren en de burgers zodanig onder druk te zetten dat zij de zogeheten Europese Grondwet uiteindelijk wel moeten aanvaarden.
Ofschoon wij het eens zijn met de gedachte dat het Verdrag van Nice geen toekomstperspectief biedt – daarom hebben wij tegengestemd –, verzetten wij ons tegen de pogingen om de weg naar meer neoliberalisme, federalisme en militarisme in te slaan.
Wij willen een Europa dat gegrondvest is op een grotere samenwerking tussen soevereine lidstaten met gelijke rechten, meer economische en sociale cohesie, meer solidariteit en een duidelijk streven naar vrede en sociale vooruitgang. 
Robert Goebbels (PSE ),
   - Het echec van het Grondwettelijk Verdrag is minder een tekstueel dan een contextueel probleem. De buitenwereld ziet Europa als de meest succesvolle politieke entiteit ter wereld als het gaat om de waarborging van publieke vrijheden en sociale rechten en de bescherming van het milieu.
Intern, onder de bevolking zelf, bestaat er echter twijfel over een integratieproject waarvoor de lidstaten de middelen niet beschikbaar willen stellen. Het verslag van het Parlement biedt geen antwoord op de twijfels, angsten en nationale egoïstische reflexen. Gebrek aan groei, werkloosheid, spanningen op het platteland en in de steden - dat zijn de problemen waar het om gaat, maar in plaats van die aan te pakken, houden de Commissie en het Parlement een pleidooi voor dialoog en forums, kortom voor "inhoudsloos gebabbel".
Een dialoog is zeker nodig, maar waar moet die over gaan? Over kwesties waarop de politiek het antwoord niet weet? Het ontbreekt de Unie niet alleen aan een concrete toekomstvisie, maar ook, en vooral, aan echte leiders. De reden waarom ik ondanks alles voor dit verslag heb gestemd, is dat ik mijn stem niet ten goede wens te laten komen aan de tegenstanders van een meer geïntegreerd en meer solidair Europa. 
Mathieu Grosch (PPE-DE ),
   .  Het debat over de grote Europese thema’s, dat de afgelopen maanden is gevoerd, wordt voornamelijk gekenmerkt door emoties en minder door verstand. Of wij het nu hebben over de Grondwet, de dienstenrichtlijn of Reach - om maar een paar voorbeelden te noemen -, de uitdaging waar wij voor staan ligt erin de taal die wij hanteren en onze manier van communiceren te vereenvoudigen, zodat de zogenaamde populisten geen vrij spel krijgen. Er is vrijwel geen instelling die over zoveel structuren en middelen beschikt om de communicatie te ondersteunen, maar er is ook nauwelijks een andere instelling te vinden die zich kenmerkt door een zodanig complex taalgebruik dat ze de deur wijd openzet voor opzettelijke dan wel onopzettelijke misinterpretaties. In een debat over Europa worden maar al te vaak twee zaken vergeten: een gemeenschappelijke verwijzing naar alles wat bereikt is, en tekst en uitleg over datgene wat in die context nieuw is. In wezen zijn er twee grote denkrichtingen wat betreft de toekomst van Europa. De Grondwet heeft onder meer duidelijk gemaakt dat degenen die meer Europa willen en degenen die minder Europa willen, elkaar op een bepaald punt treffen, namelijk bij het tot stilstand brengen van Europa – niet op grond van hun denkwijze, maar op grond van hun stemgedrag. Als deze tegenstrijdigheden duidelijker en begrijpelijker worden gemaakt voor de burgers, zal een nieuw en echt Europees debat daar het resultaat van zijn. Het verslag-Duff gaat al in de juiste richting; nu moet alleen nog actie worden ondernomen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   .  De meerderheid van het Parlement, met inbegrip van de Portugese socialisten en sociaal-democraten, heeft een super-de-luxe verslag aangenomen.
Onder het voorwendsel van een ‘denkpauze’ dringt zij aan op een debat waarvan zij, om onaangename verrassingen te voorkomen, de conclusie maar vast aankondigt: doel is ‘het constitutionele proces te hernieuwen’; ‘verdere tegenslag te voorkomen’; de ‘consensus omtrent de Grondwet’ ‘te verdiepen’; te zorgen voor ‘gepaste financiering’ voor het ‘verslaan’ van het debat teneinde ‘de publieke opinie gerust te stellen en te overtuigen’; en te ‘waarborgen dat de Grondwet in de loop van 2009 in werking treedt’.
Los van het feit dat het Parlement terzake niet bevoegd is, probeert het de realiteit te verdoezelen door te verklaren dat de zogeheten ‘Europese Grondwet’ niet verworpen is, hetgeen een leugen is. De Grondwet is wel degelijk verworpen door de Franse en de Nederlandse bevolking en is derhalve van generlei waarde, althans krachtens de Verdragen.
Het is niet toevallig dat de UNICE, de Europese werkgeversorganisatie, in een brief aan het Oostenrijkse voorzitterschap het volgende heeft gezegd: ‘Er moet dringend een oplossing worden gevonden voor de institutionele crisis waarin de Europese Unie zich thans bevindt’. Haar kritiek luidt dat ‘de bezinningspauze… meer pauze dan bezinning lijkt in te houden’.
De grote industriebonzen en de politieke krachten die hun richtlijnen opvolgen, proberen het initiatief opnieuw te lanceren, ook deze keer tegen de wil van de burgers in. 
Ewa Hedkvist Petersen (PSE ),
   – Ik heb voor punt 27 gestemd, maar ben niet zo te spreken over de tweede zin. De publieke opinie hoeft niet te worden gerustgesteld. Mensen kunnen voor zichzelf denken en hun eigen standpunt over de Grondwet bepalen. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   .  Ik feliciteer de heren Duff en Voggenhuber met hun uitstekende verslag over de denkpauze: structuur, onderwerpen en kader voor een evaluatie van het debat over de Europese Unie. Ik stem in met het voorstel om deze denkpauze te gebruiken voor het hernieuwen van het constitutionele proces op basis van een breed publiek debat over de toekomst van de Europese integratie.
Samen met de rapporteurs stel ik voor dat deze nieuwe democratische dialoog, die moet worden beschouwd als een kans om de Europese democratie te bevorderen, in de gehele Unie wordt gevoerd en gecoördineerd en dat deze dialoog door gemeenschappelijke thema's wordt gestructureerd, in realistische stadia aan de hand van een overeengekomen evaluatiekader wordt onderverdeeld en erop is gericht tot beslissende politieke keuzes te leiden.
Ik erken ook dat het voor politieke instellingen van strategisch belang is om een proactieve houding van de media te bevorderen (in het bijzonder televisie, pers en lokale radio) en ze in te schakelen om het debat te verslaan en te intensifiëren.
Samen met de rapporteurs verlang ik dat de conclusies van de denkpauze uiterlijk in de tweede helft van 2007 getrokken worden en dat in dat stadium een duidelijke beslissing wordt genomen over hoe het verder moet met de Grondwet. Er moet hoe dan ook alles voor worden gedaan om te waarborgen dat de Grondwet in de loop van 2009 in werking treedt. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik ben blij met dit verslag dat, na het Franse 'nee' tegen de Grondwet, duidelijk maakt waar we staan met betrekking tot toekomstige grondwettelijke hervormingen van de EU.
De rapporteurs merken terecht op dat de Unie een aantal opties heeft: we kunnen volledig afzien van het project voor een Grondwet, we kunnen proberen de huidige ontwerptekst alsnog te ratificeren, we kunnen proberen de huidige tekst te verduidelijken of aan te vullen, we kunnen de tekst wijzigen of herstructureren, en we kunnen de tekst ook volledig herschrijven.
We dienen ten aanzien van deze opties geen conclusies te trekken voordat de denkpauze is afgelopen, dat wil zeggen niet voor de tweede helft van het jaar 2007. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . De in Nederland en Frankrijk door de kiezers massaal verworpen grondwet was een tweeslachtig stuk. De meeste kiezers zijn het eens met openbaarheid van de vergaderingen van de Raad, een subsidiariteitstoets voor nationale parlementen of de zwakke aanzetten tot een volksinitiatief in artikel 47. Die hadden reeds lang ingevoerd kunnen zijn, ook zonder grondwet. Veel meer omstreden waren de economische en militaire beleidskeuzes die door deze tekst in beton zouden worden gegoten, zoals vrije onvervalste concurrentie als hoofddoelstelling van de EU. steeds verdergaande liberalisering van diensten of een steeds betere bewapening van de lidstaten. In een koppelverkoop werden goede punten gegijzeld door slechte. De twee rapporteurs willen die koppeling handhaven en denken dat goedkeuring slechts tijdelijk vertraagd is. Zij willen toelating van nieuwe lidstaten zelfs stopzetten, totdat die grondwet alsnog wordt goedgekeurd.
Mijn partij, de Socialistische Partij, is in Nederland de grootste van de partijen die de succesvolle campagne tegen deze grondwetstekst gevoerd hebben. Na de verwerping door de kiezers hebben wij in het Nederlandse parlement voorstellen gedaan voor openbaarheid, subsidiariteitstoets en volksinitiatief, gelijk aan wat de heer Brok hier namens de commissie AFET adviseerde. Datzelfde alternatief had ik hier voorgesteld in het verworpen amendement nr. 6. Een gemiste kans! 
Cristiana Muscardini (UEN ),
   Mijnheer de Voorzitter, het Grondwettelijk Verdrag had de basis moeten worden van een Unie waarin onze eigen burgers zich echter, ook nu nog, helaas slechts met moeite herkennen. De karige aandacht die besteed is aan de historische en religieuze wortels van de Unie, de wijze waarop door middel van simpel "kopiëren en plakken" het Handvest van de grondrechten in het Verdrag is ingevoegd zonder dat er invloed kon worden uitgeoefend op de inhoud daarvan, de ontbrekende of in elk geval schaarse informatie aan de burgers over de besluiten die werden genomen in de Conventie, en een uitbreiding die zonder twijfel voor heel Europa waardevol en verrijkend is, maar die aan de burgers is voorgeschoteld zonder dat er een effectieve mediacampagne gevoerd was waarin de redenen voor de uitbreiding en de mogelijkheden die zij alle partijen biedt werden uiteengezet – dit zijn slechts enkele van de redenen waarom de burgers besloten hebben aan de rem te trekken in het proces voor de ratificatie van dit Verdrag.
Ik ben ervan overtuigd dat het noodzakelijk is verbeteringen aan te brengen in het Grondwettelijk Verdrag en daarom hoop ik dat aan het einde van de bezinningsperiode een nieuw traject in gang kan worden gezet dat leidt tot een betere en meer begrijpelijke definitie van de huidige knelpunten.
Om deze reden zullen wij voor deze ontwerpresolutie stemmen, in de hoop dat er op korte termijn - en in samenwerking met alle communautaire en nationale instellingen en met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en de academische wereld - een nieuwe tekst op tafel komt die dan misschien wel vereenvoudigd is, maar die een gemeenschappelijke geest ademt waarin alle burgers zich kunnen herkennen. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Met het verslag wordt een onaanvaardbare poging ondernomen om de wil te verdraaien van het Franse en Nederlandse volk, die het reactionaire Europees Grondwettelijk Verdrag hebben verworpen, en om dit Verdrag via de achterdeur weer op tafel te leggen.
Er wordt zelfs geen poging gedaan om kleine wijzigingen aan te brengen in de inhoud van de Europese Grondwet, die als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Met het verslag wordt de volkswil op de meest schaamteloze wijze geminacht en wordt geprobeerd een desinformatiecampagne op touw te zetten om de werknemers te chanteren en hen te dwingen definitief met de Europese Grondwet akkoord te gaan, opdat deze in 2009 van kracht kan worden.
Daarom wordt ook een ‘sociale dialoog’ bekokstoofd en krijgen de media een nog actievere rol toebedeeld bij de hersenspoeling van de volksmassa’s, die met het pistool op het hoofd moeten instemmen met de uitvaardiging van de Europese Grondwet. Er wordt voorgesteld veel geld - als ging het om de rivier Pactolus - beschikbaar te stellen opdat het doel, de mensen een ander standpunt opdringen, daadwerkelijk kan worden bereikt.
Zij kunnen zich er maar beter bij neerleggen: de Europese Grondwet is dood en geen enkele chantagecampagne onder de volkeren zal deze kunnen doen herrijzen. De volkeren van de EU moeten wel beseffen dat de imperialistische unie van het Europees kapitaal gewoon geen goede Europese Grondwet kan maken. Slechts één ontwikkeling zou positief zijn voor de werknemers en de volksklasse: een benadering waarbij de EU verzwakt wordt en elke poging die deze reactionaire organisatie onderneemt om deze - zogenaamd - grondwettelijke regeling opnieuw op tafel te leggen definitief de grond in wordt geboord. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   .  De redenen waarom ik de Europese Grondwet nog steeds afwijs, zijn de volgende:
1. als wij vooruitzicht op een sociaal en civiel Europa willen krijgen, dan moet het Constitutionele Verdrag voor de EU eindelijk in de archieven worden opgeborgen;
2. de Europese Grondwet is er voornamelijk op gericht de militarisering van de EU aanzienlijk te versterken; daartoe wordt (in III-311) een groot aantal militariseringsprojecten vastgelegd;
3. de Europese Grondwet is erop gericht de EU zodanig voor te bereiden dat zij in staat is tot het voeren van oorlogen op wereldniveau; daartoe wordt de mogelijkheid vastgelegd voor wereldwijde militaire interventies (I-41, lid 1 en III-309);
4. de Europese Grondwet omvat een expliciete verplichting tot het opvoeren van de bewapening (I-41, lid 3). Als de Grondwet wordt geratificeerd, betekent dit dat de tendens om meer geld aan bewapening uit te geven alleen maar wordt versterkt;
5. met de Europese Grondwet gelden voor het buitenlands beleid van de EU slechts de beginselen van het VN-handvest en niet de bepalingen van het gehele VN-handvest (I-3, lid 4). Dat geeft de EU de vrijheid de beginselen zodanig te interpreteren dat zij ook zonder VN-mandaat oorlog kan voeren;
6. de Europese Grondwet dient als een programmatische blauwdruk om de militarisering van de EU door te zetten zonder daarbij rekening te houden met de Verdragen zoals die er thans uitzien. Voorbeelden hiervan zijn onder meer de uitbreiding van het Europees bureau voor bewapening (III-311) en de oprichting van de Battle Groups (III-312);
7. de Europese Grondwet is erop gericht het neoliberalisme een constitutionele basis te geven (III-177); de antisociale Bolkestein-richtlijn is wat dit betreft niet meer dan een voorproefje van wat ons te wachten staat. Het voorstel van de Duitse bondskanselier, mevrouw Merkel, om aan de Europese Grondwet een juridisch niet-bindende verklaring over de ‘sociale dimensie’ van Europa toe te voegen en daarna opnieuw een referendum in Frankrijk en Nederland te houden, is ronduit schandalig. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  Een van onze grootste zorgen is dat wij de institutionele structuur van de Europese Unie moeten voorbereiden op toekomstige uitdagingen, waaronder eventuele uitbreidingen. Daarom deel ik de overtuiging dat het institutionele debat spoedig hervat moet worden. Ik ben ook van oordeel dat het debat dat ontstaan is over het ‘Grondwettelijk Verdrag’ moet worden afgerond. Het voorstel om over deze kwestie na te denken en te debatteren en de nodige conclusies te trekken heeft mijn steun en mijn instemming. Sommigen lopen echter met het idee in hun achterhoofd dat er slechts één mogelijke uitkomst is, wat die ook moge zijn. Dat is een opvatting die ik onmogelijk kan onderschrijven en die ik nooit zal steunen. Ieder debat, en met name het broodnodige debat met de burgers, is per definitie open en vrij. Ik ben dan ook gekant tegen elke poging om beperkingen op te leggen. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . - De ontwerp-Grondwet was eenvoudigweg niet de weg die Europa moet gaan, en daarom zijn pogingen de tekst aan te passen en te verbeteren niet welkom. Ik zal een van de eersten zijn om in te stemmen met het idee dat de EU nieuwe manieren van werken nodig heeft, en inderdaad een nieuwe Grondwet, maar niet de gebrekkige tekst die zo duidelijk is verworpen door de kiezers in Nederland en Frankrijk. We zullen de EU terug moeten brengen naar de oude principes en moeten vaststellen waarvoor de EU dient, waar zij meerwaarde heeft, en waar niet. In de hele EU hebben de kiezers een weinig positieve kijk op de instellingen en handelswijzen van de EU. We kunnen hun dat niet kwalijk nemen, we moeten onze manier van werken wijzigen. Als de EU niet bestond, zouden we er een moeten ontwikkelen, maar niet onder de ontwerp-Grondwet en niet in de huidige vorm. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ),
   . - Ik heb tegen het verslag gestemd, omdat ik volledig tegen elk initiatief ben om de Europese Grondwet te doen herleven. Het door mij met instemming begroete mislukken van de Grondwet had ertoe moeten leiden dat de leiders van de Europese landen werkelijk zouden nadenken over de aard en de richting van de Europese Unie. Het Britse volk - dat zeker - en ook de volken van veel andere landen wensen hun nationaliteit niet ondergeschikt te maken aan de een of andere staat met de naam Europa.
Velen delen de visie van de Britse Conservatieven; zij zien de EU als een losse gemeenschap van autonome staten die zich richten op een gemeenschappelijke markt en nauw samenwerken op andere terreinen waar dat meerwaarde heeft. Ik constateer bezorgd dat de voorstanders van Europese integratie vastberaden blijven proberen in 2009 opnieuw een Europese Grondwet in te voeren, dat zij meer geld willen uitgeven aan propagandacampagnes om dat streven te ondersteunen, en dat zij geografische en politieke grenzen willen stellen aan de EU. 
Diana Wallis (ALDE ),
   . - Ik heb tegen amendement 26, tweede deel, gestemd. Dat dient niet te worden opgevat als een afwijzing van een in heel Europa uit te voeren raadplegend referendum. In feite ben ik daar heel erg voor. Alle wetenschappelijke en praktische ervaring met referenda duidt er echter op dat zij niet moeten worden gehouden op dezelfde dag als verkiezingen voor een volksvertegenwoordiging of parlement. 
Anna Záborská (PPE-DE ),
   - Met de conclusies van dit verslag wordt geen recht gedaan aan de situatie zoals die op dit moment is in de Europese Unie: hoe kun je nu beweren dat de ratificatie van de Europese Grondwet in 2009 moet plaatsvinden en dat het Verdrag van Nice volstrekt nutteloos is? Hoe kun je over een "denkpauze" spreken terwijl de ontwerp-Grondwet definitief is afgewezen door de bevolking van twee landen die behoren tot de grondleggers van de Unie?
Aan het huidige Verdrag mankeert zeker heel wat, maar het bewijst ons goede diensten. Het moet geleidelijk verbeterd worden door andere verdragen en akkoorden, waarin bepaalde onderdelen van deel I van de Grondwet opgenomen zouden kunnen worden. Komt een Grondwet in dit stadium van de Europese hereniging niet gewoon te vroeg?
Het is op dit moment meer dan ooit nodig, in het belang van zowel de lidstaten en de burgers als Europa, dat de concrete problemen waarmee de burgers in de nieuwe lidstaten worden geconfronteerd, serieus worden genomen en niet onder het tapijt geveegd worden, want daardoor zou het democratisch tekort alleen maar groter worden.
De vraag is of wij erin zullen slagen de nieuwe lidstaten zoveel vertrouwen te geven dat ze gaan geloven in het Europese project. Laten we niet op voorhand conclusies trekken die door de burgers van onze lidstaten getrokken moeten worden. 
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE ).
   -Mijnheer de Voorzitter, het is een bekend feit dat het Parlement worstelt met de communicatie met de mensen die het verondersteld wordt te vertegenwoordigen. Onlangs sprak ik met een groep mensen over de vraag hoe je dat probleem het beste kunt oplossen en ze vertelden me dat politici in het algemeen worden gezien als saaie, grijze mensen met een taalgebruik dat niet van deze tijd is.
Ze deden me op vriendelijke wijze de volgende suggestie en maakten daarbij gebruik van de woorden van een eigentijdse musicus, Tony Hatch, om duidelijk te maken hoe een beter begrip voor het Europees nabuurschapsbeleid kan worden gekweekt. Ze zeiden: 'Buren, iedereen heeft goede buren nodig; even vriendelijk wuiven elke ochtend maakt van een dag een mooie dag. Buren moeten elkaar leren kennen; de buren wonen naast de deur. Buren, iedereen heeft goede buren nodig; met een beetje begrip leer je de beste buren kennen. Buren moeten er voor elkaar zijn; dan worden buren goede vrienden.'
Iedereen die het werk van Tony Hatch kent, zal trots zijn dat dit hier vandaag is voorgelezen. 
Roselyne Bachelot-Narquin (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik heb mijn steun gegeven aan het verslag van de heer Tannock over het Europees nabuurschapsbeleid, dat net als het verslag-Duff/Voggenhuber over de toekomst van het grondwettelijk proces vandaag is aangenomen. Ons Parlement heeft daarmee een coherent en ambitieus politiek standpunt ingenomen, en daar ben ik blij om.
Van ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag kan namelijk geen sprake zijn als onze grenzen niet duidelijk vastgesteld zijn, zodat duidelijk is welke landen van het Euraziatisch continent zeker niet in aanmerking komen voor toetreding en welke landen zich daar actief op moeten gaan voorbereiden. Bovendien heeft de Europese Unie voor het realiseren van haar ambities een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid nodig waarin het accent niet zozeer ligt op de rol die zij wenst te spelen op het internationale diplomatieke toneel, maar eerst en vooral op de eigen invloedssfeer, en daarvoor zijn partnerschappen nodig met naburige landen en - eventueel - naburige politieke gemeenschappen. Doel van de nuttige bijdrage die het Parlement met dit verslag levert is nu juist aan te geven hoe dat beleid met Rusland, Turkije, het Midden-Oosten en de Maghreb-landen er in de toekomst uit moet zien.
Tot slot, in het verslag wordt er tot mijn tevredenheid op aangedrongen dat dit nabuurschapsbeleid in de nabije toekomst in goed overleg met bestaande pan-Europese organisaties als de OVSE en de Raad van Europa uitgewerkt wordt. 
Gyula Hegyi (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb met genoegen gestemd voor het verslag over het Europees nabuurschapsbeleid. De Europese Unie is geen fort; de Europese Unie is geen eiland. We hebben goede buren nodig, samenwerkende partnerstaten. Hoe meer landen we in onze buurt hebben die in vrede, stabiliteit en welvaart leven, hoe veiliger wij zelf zullen zijn.
De reden dat ik toch het woord heb gevraagd, is dat naar mijn mening het belang van een goed nabuurschapsbeleid ver uitstijgt boven de interpretatie die de Europese Unie er momenteel aan geeft. In ons huidige denken speelt de geforceerde uitbreiding een veel serieuzere rol dan het nabuurschapsbeleid. Bepaalde landen zullen nooit lid van de Europese Unie kunnen worden, aan andere worden vage beloften gedaan, en weer andere worden door sommigen gezien als geprivilegieerd. Ik denk dat het verstandiger is om een soort speciale partnerstatus te ontwikkelen en het nabuurschapsbeleid te verdiepen. In plaats van dat we sommige landen accepteren en andere straffen door ze te negeren, zouden we moeten denken in termen van een goed nabuurschapsbeleid. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   . De Europese Unie mag haar plicht als pleitbezorger van het internationale recht en de sociale markteconomie niet naar de achtergrond verschuiven. Daarom moeten wij bijdragen aan het imago van de Unie in de wereld door aan het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) een centrale rol toe te kennen bij de instandhouding van constructieve betrekkingen met onze naaste buren, teneinde een ruimte van vrede en welvaart tot stand te brengen.
Ik heb voor het verslag-Tannock gestemd, omdat in de tekst bijzonder belang wordt gehecht aan de waarden die vervat zijn in artikel 6 van het Verdrag van Maastricht als hoeksteen van het Europees nabuurschapsbeleid. Tezelfdertijd wordt duidelijk onderstreept dat dit beleid geen alternatief is voor toetreding tot de Europese Unie.
Ten slotte ben ik blij dat wij erkennen dat toekomstige partners zoals Kaapverdië een belangrijke bijdrage leveren aan onze gezamenlijke strijd tegen het terrorisme, de illegale wapenhandel, de armoede en de menselijke slavernij. Deze erkenning vloeit voort uit de uitstekende geostrategische keuzen die deze partners maken en de fundamentele hervormingen die velen van hen hebben doorgevoerd, om nog maar te zwijgen van de reeds lang bestaande culturele en historische affiniteit met zowel het Europese continent als de ultraperifere regio’s, waaronder die in de Atlantische Oceaan, ten gevolge van de geografische nabijheid. 
Hélène Goudin, Nils Lundgren en Lars Wohlin (IND/DEM ),
   – Over het geheel genomen steunt Junilistan het nabuurschapsbeleid van de EU, omdat het gericht is op de versterking van de democratie en de bevordering van handel en welvaart in landen die zich in de onmiddellijke nabijheid van de EU bevinden. Daarom stemmen we bij de eindstemming voor het verslag.
We denken dat de instrumenten van het nabuurschapsbeleid flexibel en kosteneffectief moeten zijn. Er moeten duidelijke eisen komen voor de follow-up van de resultaten.
Het nabuurschapsbeleid moet zich beperken tot kwesties die raken aan de samenwerking op het gebied van handel, democratie en mensenrechten. Het moet niet, zoals nu, ingezet worden voor de uitbreiding van de invloedssfeer van de EU door middel van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   .  Het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) is tekenend voor het uitzonderlijk belang dat de Europese Unie hecht aan het aanknopen van betrekkingen in de toekomst met de buurlanden, ongeacht of deze al dan niet kandidaat zijn voor toetreding tot de Unie. De Europese Unie heeft er ongetwijfeld alle belang bij om de democratische ontwikkeling in de onmiddellijke nabijheid te bevorderen.
Het Europees nabuurschapsbeleid moet voorzien in een duidelijkere strategie voor de betrekkingen met onze buren teneinde een gemeenschappelijke ruimte van vrede, stabiliteit, veiligheid, eerbiediging van de mensenrechten, democratie, rechtsstaat en welvaart tot stand te brengen en te ontwikkelen. Bovendien moet de Europese Unie in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid bevoorrechte betrekkingen onderhouden met de partnerlanden en moet zij aan deze landen een prominente positie toekennen in haar externe betrekkingen met de rest van de wereld.
Ik onderschrijf de voorstellen van de rapporteur om meer financiële middelen uit te trekken voor het Europese nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI) teneinde het probleem van de toegang tot de interne markt op te lossen, een duidelijke strategie voor het bestrijden van terrorisme en georganiseerde misdaad vast te stellen, de wetgeving inzake energie- en vervoersnetwerken te verbeteren en de samenwerking op milieugebied te bevorderen.
Ten slotte moet er bijzondere aandacht worden besteed aan het energiebeleid, aangezien de Europese Unie omringd is door de grootste olie- en aardgasreserves ter wereld. 
David Martin (PSE ),
   . - Ik ben blij met dit verslag. Het Europees nabuurschapsbeleid is een belangrijke strategie voor de uitgebreide EU voor het bereiken van gestructureerde relaties met al haar nieuwe buren aan de oost- en zuidgrenzen, voor het doel van het verdedigen en bekrachtigen van de gemeenschappelijke normen voor democratie en eerbiediging van de mensenrechten, en voor het ontwikkelen van gemeenschappelijk beleid. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   .  Het verslag van de conservatieve Britse afgevaardigde, de heer Tannock, waarover wij vandaag hebben gestemd, benadrukt nogmaals de hoofdlijnen van het Europees nabuurschapsbeleid, dat erop gericht is de geopolitieke belangen van de EU veilig te stellen, welk doel verpakt is in retoriek over mensenrechten.
1. Het doel van het Europees nabuurschapsbeleid is een geopolitieke invloedssfeer voor de Europese Unie en haar lidstaten te creëren, teneinde met de aangrenzende landen – inclusief de landen in de zuidelijke Kaukasus – een “geprivilegieerd partnerschap” aan te gaan.
2. In het verslag wordt onomwonden duidelijk gemaakt dat het nabuurschapsbeleid er in geostrategisch opzicht op gericht is de aanvoer van grondstoffen voor de EU veilig te stellen. Het “energiebeleid” moet een belangrijk onderwerp van het Europees nabuurschapsbeleid worden, “daar de EU door de belangrijkste olie- en aardgasreserves ter wereld (Rusland en het Kaspische bekken, het Midden-Oosten en Noord-Afrika) is omgeven”. Ook de geostrategische betekenis van doorvoerlanden, zoals Georgië en Armenië, wordt nogmaals onderstreept.
4. Teneinde de invloed van de EU te garanderen, moet ook in Wit-Rusland een machtswisseling worden voorbereid. Als we kijken naar het verschil in behandeling van enerzijds Wit-Rusland en anderzijds Oezbekistan, dat de aanwezigheid van militaire bases van EU-lidstaten toestaat, zoals van Duitsland in Termez, dan wordt duidelijk dat hier in de eerste plaats geprobeerd wordt de Europese invloedssfeer uit te breiden.
5. Ook in militair-politiek opzicht worden de buurlanden aan de EU gebonden; de achterliggende gedachte daarbij is dat zij moeten kunnen deelnemen aan militaire interventies en deel moeten kunnen uitmaken van de militaire structuren van de EU. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  De Europese Unie beschikt over de nodige middelen en capaciteiten om zich te ontpoppen als een belangrijke speler op het wereldtoneel, misschien niet op de manier die sommigen zouden wensen, maar zij neemt in elk geval een vooraanstaande plaats in op het gebied van de internationale betrekkingen.
Deze beschouwing wordt ingegeven door het Europees nabuurschapsbeleid – in zowel formele als inhoudelijke zin – aangezien het mijns inziens juist dicht bij huis is dat de belangrijkste internationale rol voor de Europese Unie is weggelegd. Ofschoon ik voor verdere uitbreiding van de Unie ben, besef ik ook dat dit proces per definitie eindig is en dat wij hoe dan ook beleidsacties zullen moeten ontwikkelen om rondom ons een uitgestrekte ruimte van vrede, stabiliteit en welvaart tot stand te brengen. Het gaat hier om zowel een geostrategische noodzaak als een morele verplichting.
Het is van vitaal belang dat het Parlement nauwlettend toeziet op dit beleid – en het bijbehorende financiële kader – aangezien dit een terrein is waar woorden kunnen worden omgezet in daden. Onze ervaring met het Middellandse-Zeegebied is misschien niet bijzonder hoopgevend, maar wij kunnen andere, positievere voorbeelden aanhalen en het is naar die voorbeelden dat wij ons moeten richten. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   .  Kaapverdië is een perfect voorbeeld van democratie, goed bestuur en eerbiediging van de mensenrechten. Bovendien onderhoudt het diepgewortelde historische, politieke, culturele en geografische betrekkingen met de Europese Unie. Het land bevindt zich dan ook in een unieke en bevoorrechte positie om de banden tussen Europa en Afrika aan te halen. Het is een stabiele en veilige voorpost van de Europese ruimte.
Ofschoon Kaapverdië de Zuidoost-Atlantische grens van Europa vormt, is het land opgenomen in andere programma’s waarin op zich geen rekening wordt gehouden met de nabijheid van het land noch met het feit dat het onze waarden deelt. Ik denk dan met name aan de rechtsstaat, het bevorderen van goede betrekkingen met de buurlanden en de beginselen van de markteconomie en van duurzame ontwikkeling.
Het is alom bekend dat de regering en de grootste oppositiepartij van Kaapverdië de eerste contacten hebben gelegd met het oog op het verkrijgen van een bijzondere status of het tot stand brengen van een partnerschap met de Europese Unie. De opname van dit land in het nabuurschapsbeleid zou alvast een belangrijke stap in deze richting betekenen. Bovendien kan Kaapverdië een essentieel tegenwicht vormen in een beleid dat er maar pover zou uitzien als het zich zou beperken tot de zuidelijke en oostelijke grenzen van de Unie.
Het verheugt mij dat de amendementen 36 en 38 zijn aangenomen. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . - Ik heb met eigen ogen gezien hoe in diverse landen het nabuurschapsbeleid van de EU werkt, en het is essentieel dat dit beleidsterrein wordt gehandhaafd om ons gebied van democratie en vrijheid uit te breiden. De EU kijkt ver over de grenzen en krijgt daar niet altijd de erkenning voor die zij verdient. Al hebben de afgelopen jaren vooral de interne preoccupaties de krantenkoppen gehaald, de meeste resultaten zijn extern bereikt, veelal achter de schermen. Het is essentieel dat dit werk wordt voortgezet en ik heb deze resolutie dan ook met genoegen gesteund. 
Frank Vanhecke (NI ).
   – Voorzitter, het verslag Estrela is zeker niet het slechtste verslag dat wij in de geschiedenis van dit Parlement al samen hebben goedgekeurd. Dat komt natuurlijk omdat wij het ten gronde eigenlijk over de kern van de zaak eens zijn. Vrouwen hebben het recht om ten volle en op een gelijke wijze als mannen ingeschakeld te worden in een normaal arbeidsproces en dan hebben ze uiteraard recht op een gelijk loon voor gelijk werk, al weet iedereen dat er terzake nog wat vooruitgang moet worden geboekt. We zijn het daar dus over eens.
Ik wil er echter op wijzen dat er in alle landen van de Europese Unie ook bijzonder veel vrouwen zijn die vrijwillig voor thuiswerk in hun eigen gezin kiezen en dat er nog veel meer vrouwen zijn die voor dit thuiswerk in het gezin zouden willen kiezen, mocht het financieel haalbaar zijn. Deeltijdse arbeid en goede kinderopvangstructuren zijn gedeeltelijke oplossingen, maar de invoering van een volwaardig ouderschapsloon voor de thuiswerkende ouder met minderjarige kinderen zou pas een echte goede maatregel zijn. Daarbij moet trouwens ook een oplossing komen voor de pensioenrechten en voor de sociale verzekeringen van geheel of gedeeltelijk thuiswerkende ouders, want hun bijdrage aan de maatschappij is van onschatbare waarde. 
Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen en Inger Segelström (PSE ),
   – Wij hebben voor amendement 19 gestemd. Wij leggen het hierin voorkomende begrip ‘gewaarborgd minimuminkomen’ uit als gewaarborgde redelijke levensstandaard, aangezien we positief staan tegenover de idee van een gewaarborgde redelijke levensstandaard, maar negatief tegenover de invoering van door de overheid vastgestelde minimumlonen. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   . - Mijn Britse conservatieve collega's en ik steunen het principe van gelijke kansen voor mannen en vrouwen volledig. Wij zijn er vast van overtuigd dat zowel vrouwen als mannen een belangrijke rol moeten spelen bij het nastreven van de doelstellingen van de strategie van Lissabon, die moeten leiden tot economische groei op lange termijn en een hoog niveau van werkgelegenheid.
We hebben ons echter onthouden van stemming over dit verslag, omdat we van mening zijn dat de aangegeven maatregelen zo normatief zijn dat ze weinig zouden bijdragen aan het nagestreefde doel van verbetering van de positie van de vrouw in het dagelijkse economische leven van de lidstaten van de EU. Het is vooral zaak dat mannen en vrouwen in een maatschappij werken waar economische groei betere mogelijkheden biedt voor werk en carrière, zodat langs die weg het hogere niveau van sociale voorzieningen mogelijk wordt waarvan het verslag gewag maakt. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   .  In de strategie van Lissabon zijn nieuwe doelstellingen geformuleerd om de Europese Unie op economisch en sociaal vlak en op het gebied van milieu nieuw leven in te blazen. Doel is om van Europa de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te maken, in combinatie met een kwalitatieve en kwantitatieve verbetering van de werkgelegenheid en een grotere sociale samenhang.
Voornoemde doelstellingen genieten mijn steun. Ik maak mij met name ernstige zorgen over het feit dat er nog steeds Europese gezinnen zijn die kampen met ongelijkheden in onze samenleving. Dit probleem moet verholpen worden om de burgers in de gelegenheid te stellen beroep, gezin en privé-leven met elkaar te combineren.
Alleen op die manier zullen wij erin slagen een maatschappij op te bouwen die gericht is op onderwijs en levenslang leren en die daarmee garant staat voor goed geïnformeerde en mondige burgers.
Daarom heb ik voor het verslag-Estrela gestemd. 
José Albino Silva Peneda (PPE-DE ),
   .  Sociale integratie en respect voor gendergelijkheid zijn fundamentele beginselen die ten grondslag liggen aan de strategie van Lissabon.
Tot dusver zijn wij echter niet verder gekomen dan het stadium van intentieverklaringen.
Het probleem van de gendergelijkheid is ronduit verontrustend: er is sprake van ongelijkheid inzake arbeidskansen, salarissen, toegang tot en vooruitgang op de arbeidsmarkt, onderwijs en deelname aan programma’s voor beroepsopleiding. Bovendien is het voor vrouwen moeilijker om beroep en gezin te combineren.
Gelijke behandeling hoort een basisbeginsel van de communautaire wetgeving te zijn, maar we moeten de politieke principes wel omzetten in concrete actie. De diagnose is al lange tijd bekend. Het gaat steeds om hetzelfde probleem: het ontbreekt de lidstaten aan de nodige moed en vastberadenheid om de reeds geïdentificeerde oplossingen in praktijk te brengen.
De financiële vooruitzichten zoals die door de Raad zijn aangenomen, beloofden niet veel goeds, aangezien zij drastische bezuinigingen zouden inhouden op de financiële middelen die rechtstreeks verbonden zijn met de strategie van Lissabon. Ik hoop van harte dat de onderhandelingen tussen het Parlement, de Commissie en de Raad ons in de gelegenheid zullen stellen om de reeds aangerichte schade te beperken. 


De Voorzitter.
   Aan de orde is de voortzetting van het debat over invaliditeit en ontwikkeling. 
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, er zijn over de gehele wereld meer dan 600 miljoen gehandicapten en meer dan 400 miljoen van hen wonen in ontwikkelingslanden.
Het leven van veel gehandicapten onttrekt zich aan onze waarneming, en dat komt omdat wij, hun medeburgers, vaak niet bereid zijn hun problemen te onderkennen. Gehandicapten kunnen vaak hun grondrechten zoals het recht op onderwijs en werk niet uitoefenen, en dat betekent dat ze hun gevoel voor eigenwaarde niet kunnen ontwikkelen. Toch is het duidelijk dat gehandicapten actief zouden kunnen meewerken aan de ontwikkeling van hun land. Het is echter zo dat hulp bij ontwikkeling niet rechtsreeks op de problematiek van gehandicapten is gericht. En dat heeft tot gevolg dat veel gehandicapten gemarginaliseerd geraken en het slachtoffer worden van sociale uitsluiting. Ze komen dan terecht in een vicieuze cirkel, waarbij hun handicap hen tot armoede veroordeelt. Het kan dus geen kwaad er even bij stil te staan dat er vaak een verband bestaat tussen armoede en gehandicapt zijn. En dat werkt in beide richtingen: wie gehandicapt is, loopt een groter risico tot armoede te vervallen, terwijl armoede en slechte levensomstandigheden het risico op het ontstaan van een handicap vergroten.
Eén van de redenen waarom gehandicapten niet de aandacht krijgen die ze verdienen, is mogelijk gelegen in het feit dat men niet inziet dat mensen die hulpeloos lijken te zijn – de gehandicapten en hun familie – toch een potentieel vertegenwoordigen. Als je bedenkt hoeveel gehandicapten er zijn, begrijp je dat een kortetermijninvestering in hun intergratie en opleiding de gehandicapten op langere termijn economisch voordeel zal opleveren – en dat geldt evenzeer voor hun familie en voor de maatschappij als geheel.
We mogen verder niet vergeten dat in de millenniumdoelstellingen – helaas – geen rekening is gehouden met de behoeften van gehandicapten. In de praktijk blijkt dat er geen programma’s zijn – of die nu slechts één sector dan wel een hele reeks sectoren bestrijken – die op adequate wijze in deze behoeften voorzien. Specifieke programma’s voor gehandicapten zijn doorgaans heel bescheiden van opzet, en ze hebben nauwelijks enige invloed op de nationale of internationale strategieën voor ontwikkeling en het bestrijden van armoede. Daar zal verandering in moeten komen.
We moeten beseffen dat ontwikkeling ook betekent dat mensen die tot nu uitgesloten zijn geweest, zoals gehandicapten, geïntegreerd raken. Ze moeten een volwaardig en actief bestaan kunnen leiden. Dat betekent dat ze naar school moeten kunnen gaan, dat ze hun kinderen moeten kunnen grootbrengen, dat ze toegang moeten kunnen krijgen tot gezondheidszorg en therapieën – kortom, dat ze actieve deelnemers aan het maatschappelijk gebeuren moeten kunnen zijn. Gehandicapten hebben het recht om zich te bevrijden uit de vicieuze cirkel van armoede en handicap. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   -Er zijn geweldig veel gehandicapten op de wereld. Ik wil me naar aanleiding van de vraag van de heer Bowis graag concentreren op twee soorten invaliditeit die voorkomen kunnen worden in de derde wereld: blindheid bij kinderen en amputaties door explosieven.
Een aantal van ongeveer één miljoen kinderen in de wereld is blind, terwijl het verlies van hun gezichtsvermogen voorkomen had kunnen worden. Een van de belangrijkste oorzaken wordt gevormd door gemakkelijk en goedkoop te bestrijden ooginfecties. Ten koste van een paar miljoen euro, waarschijnlijk niet meer dan een fractie van een procent van onze begroting, hadden we kunnen voorkomen dat een miljoen kinderen de rest van hun leven in duisternis moeten doorbrengen. Ik durf hier voor te stellen dat we in aanvulling op de campagne VISION 2020 van de Wereldgezondheidsorganisatie, een poging doen een volledig door de EU te financieren taskforce 'Stop Child Blindness Now' in het leven te roepen met het doel blindheid bij kinderen die voorkomen kan worden, uit te bannen op de kortst mogelijk termijn, en zeker veel eerder dan in 2020.
De situatie van het catastrofale effect van landmijnen is even zorgwekkend. Duizenden kinderen in de ontwikkelingslanden hebben de traumatische ervaring moeten doormaken van het verlies van armen en benen als gevolg van exploderende landmijnen. De kans is groot dat, nog voordat we dit debat afsluiten, de ledematen van een paar kinderen ergens in Azië, Afrika of Zuid-Amerika aan stukken worden gereten door deze duivelse apparaten. We weten heel goed welke landen landmijnen fabriceren, verkopen en gebruiken, maar we doen toch niet genoeg om hen tegen te houden en hen te straffen voor hun kwade praktijken. Ik stel voor dat dergelijke landen zo snel mogelijk op een zwarte lijst worden geplaatst en dat drastische maatregelen, bijvoorbeeld een volledig economische embargo, tegen hen worden genomen door de Unie, en bij voorkeur, indien mogelijk door de hele internationale gemeenschap. Blindheid bij kinderen en door landmijnen veroorzaakt verlies van ledematen zijn twee ernstige vormen van invaliditeit in de ontwikkelingslanden, die in zeer belangrijke mate voorkomen kunnen worden, als wij de bereidheid en de vastberadenheid tonen om dat te bereiken.
Mijnheer de commissaris, komt u alstublieft met de drastische voorstellen die nodig zijn om deze vormen van invaliditeit terug te dringen. Ik verzeker u dat u kunt rekenen op de volle steun van het Parlement. 
Louis Michel,
   - Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Bowis en de verschillende sprekers willen bedanken voor het feit dat zij aandacht hebben gevraagd voor een zaak die te vaak vergeten wordt en waarin enkele zeer ernstige aspecten naar voren komen van de menselijke drama's die de armoede met zich meebrengt.
Onderwijs voor gehandicapte kinderen bijvoorbeeld is een integrerend onderdeel van de onderwijsstrategieën in tal van ontwikkelingslanden, zoals Oeganda en Ethiopië. Dit punt wordt stelselmatig aan de orde gesteld in het kader van de programmerings- en uitvoeringsdialoog tussen de Commissie en de regeringen van de partnerlanden. Ik kan u zeggen dat de discussie die we vandaag gevoerd hebben werkelijk precies op het juiste moment komt.
Vanaf volgende week, tot april, ga ik namelijk een rondgang maken langs alle regio's die corresponderen met regionale organisaties. Dat betekent dus debatteren, discussiëren en definiëren, en ook luisteren, in gesprekken met zowel afzonderlijke landen als regionale organisaties, met de bedoeling - zoals ik heb beloofd in de verklaring over het algemene ontwikkelingsbeleid - onze partners te helpen coherente programma's uit te werken of voor te stellen die werkelijk op elkaar afgestemd zijn. Dat zal niet eenvoudig zijn, aangezien iedere partner zijn eigen belangen verdedigt.
Ik kan u zeggen, mijnheer Bowis, dat ik uw zienswijze volledig deel: in de arme landen, waar veel mensen een ellendig leven leiden, vormen gehandicapten nog steeds een categorie op zich. Zo heb ik zelf echte drama's gezien, drama's van ongekende omvang, in de Democratische Republiek Congo, waar de bevolking het normaal vindt jacht te maken op de zogeheten "heksenkinderen". Die kinderen worden zo genoemd omdat ze op straat leven, alleen, en ze worden echt opgejaagd als dieren. Dat is te gruwelijk voor woorden. In het kader van de politieke dialoog met de DRC en bepaalde lokale organisaties heb ik overigens gesproken over EU-financiering van programma's ter bestrijding van dit verschijnsel. Ik heb die kinderen gezien, ik heb met ze gesproken. Het is echt iets afschuwelijks, ik heb er gewoon geen woorden voor. In sommige gevallen gaat het om kinderen die niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk gehandicapt zijn.
Gewapend met de routekaart, de adviesnota en de ontwerpresolutie die u ongetwijfeld zult aannemen, zal ik deze kwestie, dat beloof ik u, stelselmatig aan de orde stellen in alle werkbijeenkomsten en in alle bilaterale vergaderingen waaraan ik in de verschillende landen zal deelnemen. Ik zal erop aandringen dat in het , het strategisch document voor ieder land, voorstellen voor programma's en projecten worden opgenomen die rechtstreeks betrekking hebben op deze kinderen en deze gehandicapten.
Dit debat komt dus echt precies op het juiste moment, en ik wil u bedanken voor het feit dat u mijn aandacht op deze kwestie hebt gevestigd, want in de hitte van de strijd vergeet je nu eenmaal wel eens wat, en al moeten de voorstellen in de eerste plaats van de partnerlanden komen, wij moeten van onze kant natuurlijk ook een en ander inbrengen. Onze partners richten zich meestal op problemen die hun als prioritair voorkomen en laten daarbij groepen die als marginaal worden beschouwd, de verschoppelingen, aan hun lot over, met alle dramatische consequenties van dien.
Daarom stel ik u dit voor: wanneer ik teruggekeerd ben van mijn werkbezoeken betreffende de landenstrategiedocumenten, die tot doel hebben te komen tot een programmeringsvoorstel waarin zowel de lidstaten als de Commissie zich kunnen vinden, zodat we doeltreffender en meer gecoördineerd te werk kunnen gaan bij de uitwerking van ons ontwikkelingsprogramma, zal ik u verslag uitbrengen. Begin april zal ik hier in het Parlement dus verslag doen van de voorstellen of projecten waartoe we ons verbonden hebben en zal ik samen met u de balans opmaken van het programma en van de vorderingen die zijn gemaakt.
Wat kan ik u beter voorstellen dan dit: ik beloof u dat ik uw ontwerpresolutie als zal gebruiken, en u beoordeelt straks zelf of er substantiële vooruitgang is geboekt. U kunt ervan op aan dat ik systematisch te werk zal gaan en u objectief verslag zal uitbrengen. Ik beloof u dat ik al mijn overtuigingskracht zal aanwenden om de partnerlanden ertoe te bewegen deze dramatische kwestie tot een vast onderdeel van hun sociaal beleid, hun onderwijsbeleid en hun cultureel beleid te maken.
Ik ken voorbeelden van culturele projecten voor groepen van gehandicapte jongeren waarbij de deelnemers de mogelijkheid geboden werd zich langs kunstzinnige weg te uiten. Er is een hele waaier van mogelijkheden op dit vlak, en ik kan u verzekeren dat mijn verhaal hier bepaald geen gelegenheidspraatje is. Dankzij u ben ik me zeer nadrukkelijk bewust geworden van de ernst van dit probleem, waaraan we over het algemeen te gemakkelijk voorbijgaan. Ik hoop u in april te kunnen laten zien dat ik het werk van het Parlement en uw initiatieven nadrukkelijk ter harte genomen heb: uw voorstel zal ik alle aandacht geven die het verdient, omdat ik ervan overtuigd ben dat dit een goede zaak is. 
De Voorzitter.
   Tot besluit van het debat zijn er zes ontwerpresoluties(1) ingediend, overeenkomstig artikel 108, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt na de debatten van vanmiddag plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van vijf ontwerpresoluties over Peru: uitlevering en proces van oud-president Alberto Fujimori(1).
Marios Matsakis (ALDE ),
   . -Mijnheer de Voorzitter, Alberto Fujimori, ex-president van Peru, kreeg asiel in Japan nadat zijn regering werd beschuldigd van een aantal gevallen van corruptie en schendingen van de mensenrechten. Tal van verzoeken om uitlevering werden door Japan afgewezen, maar onverwacht verscheen de heer Fujimori onlangs in Chili in het kader van een merkwaardige poging weer deel te nemen aan het politieke leven in Peru. Vervolgens heeft de procureur-generaal van Peru Chili om uitlevering verzocht, opdat hij terecht kan staan voor twaalf aanklachten, waaronder een die betrekking heeft op het inzetten van een doodseskader bij twee afzonderlijke incidenten, waarbij 25 mensen werden gedood.
Wij zijn blij met, en steunen de uitlevering van de heer Fujimori aan Peru, zodat hij door een rechtbank kan worden geconfronteerd met de tegen hem ingebrachte aanklachten en, indien schuldig bevonden, overeenkomstig kan worden gestraft. Tegelijkertijd kan ik niet voorkomen dat ik mijzelf de vraag stel waarom we, hoewel we uitlevering door Chili verwelkomen, niet evenzeer belang hebben gehecht aan uitlevering door Japan, toen daartoe in het verleden herhaaldelijk verzoeken werden gedaan. 
Luis Yáñez-Barnuevo García (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, zoals op het informatiebord te zien is, ben ik coauteur van een door verschillende fracties ondertekende ontwerpresolutie waarin steun wordt uitgesproken voor de uitlevering van de voortvluchtige, voormalige dictator Fujimori door Chili aan Peru. Die steun spreken we uit met het oog op de bescherming van de mensenrechten en de bestrijding van de straffeloosheid, en ook om de consolidering van de democratie in Peru te ondersteunen.
Voor de beschuldigingen van moord, marteling, corruptie en machtsmisbruik aan het adres van voormalig president Fujimori, die het Peruaanse volk in de tien jaar van zijn autoritaire bewind - veelal gekenmerkt door een dictatoriale wijze van regeren - zwaar heeft onderdrukt, zijn bijzonder veel aanwijzingen en bewijzen voorhanden, bewijsmateriaal dat niet alleen is aangedragen door de Peruaanse regering en rechterlijke autoriteiten, maar ook door internationale mensenrechtenorganisaties. Ik denk dan ook dat deze uitlevering daadwerkelijk zal plaatsvinden, vooral gezien de geweldige reputatie van de Chileense rechterlijke macht.
Het feit dat een instelling als het Europees Parlement dit proces ondersteunt, zal echter zeker ook bijdragen tot het ontstaan van een gunstiger internationaal klimaat van samenwerking tussen beide landen, die niet echt op goede voet met elkaar staan, en dit zal een stap in de goede richting zijn. Daarom hebben wij ook onze steun gegeven aan deze resolutie, en dat doe ik nu met deze woorden en met onze stem. 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, het is belangrijk dat we begrijpen dat de resolutie die het Europees Parlement vanmiddag aanneemt, niet tegen iemand gericht is. Integendeel, de Chileense regering en justitie hebben voorbeeldig gehandeld.
De Peruaanse regering heeft zich naar behoren van haar taak gekweten door te verzoeken om de uitlevering van een voortvluchtige, zodat hij zich kan verantwoorden voor een groot aantal zaken die tegen hem ingebracht zijn. En juist de afgelopen dagen hebben we weer een mooi voorbeeld gezien van de democratische volwassenheid van Chili, waar de oppositiekandidaat zijn nederlaag heel sportief erkend heeft en de gekozen presidente persoonlijk is gaan feliciteren.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat Chili na een voorbeeldige overgang een referentiepunt is geworden voor vooruitgang, groei, stabiliteit en democratisering.
Ook de Europese Unie - en het Europees Parlement in het bijzonder - heeft haar solidariteit uitgesproken met de consolidering van de democratie in Chili. Ik had persoonlijk het voorrecht om als hoofd van een missie van Europese afgevaardigden de presidentsverkiezingen in Chili van het jaar 2000 bij te wonen.
Daarom, en op grond van een verzoek van de bevoegde Peruaanse autoriteiten, vraag ik u, commissaris, of de Unie een team van verkiezingswaarnemers wil sturen naar de komende presidentsverkiezingen in Peru, om zo onze solidariteit te laten blijken met de consolidering van de democratie in dat land.
Mijnheer de Voorzitter, in deze context ligt het voor de hand dat het Europees Parlement vanmiddag deze resolutie aanneemt, die geen ander doel heeft dan nog eens met grote stelligheid te onderstrepen dat wetten in een democratie speciaal gemaakt worden om te worden nageleefd, en ook, mijnheer de Voorzitter, dat in een democratie niemand boven de wet kan of mag staan. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . – Voorzitter, de laatste twee presidenten van Peru, Fujimori en Toledo, hebben zich de rol van wonderdoener aangemeten als redder van het land. Daarmee hebben ze elk één keer de kiezers overtuigd en ze vervolgens teleurgesteld. Fujimori is zelfs openlijk tegen de parlementaire democratie en de wensen van de kiezers in gaan regeren.
Dat is op zich een goede reden om hem te straffen en hem geen nieuwe kans te geven op een leidersrol. Veel minder overtuigend is het streven om hem te lozen vanwege zijn Japanse afkomst. Dat herinnert aan de methode die eerder werd toegepast tegen de Zambiaanse oud-president Nkomo, die na een eerdere nederlaag op grond van zijn afstamming niet opnieuw als kandidaat werd toegelaten.
Fujimori is na zijn wandaden eerst naar Japan gevlucht en probeerde terug te komen via Chili. Kennelijk had hij de illusie dat de grote massa in Peru een dictator als leider wil en dat ze hem opnieuw aan de macht zouden willen brengen. Inmiddels kiest men overal in Latijns-Amerika een beter soort presidenten. De misrekening van Fujimori biedt een uitstekende gelegenheid om duidelijk te maken dat ook voormalige presidenten voor hun machtsmisbruik gestraft kunnen worden. Terecht dringen we aan op berechting in Peru. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   In Latijns-Amerika verdwijnen de dictators langzaamaan van het toneel, en de democraten nemen steeds meer de macht over. Wat mij daarbij vooral verheugt, is dat de capaciteiten van vooruitstrevende Latijns-Amerikaanse vrouwen steeds meer erkend worden, en dat zij op democratische wijze tot staatshoofd kunnen worden gekozen. Ik wens u veel geluk, president Bachelet.
De uitdaging voor deze democraten, of dat nu mannen of vrouwen zijn, is nu de strijd aan te gaan met de straffeloosheid, en de moed te hebben om ervoor te zorgen dat niet alleen de waarheid aan het licht komt, maar dat ook, bovenal, het recht zijn beloop krijgt in hun respectieve landen. Net als Pinochet’s arrestatie destijds in Londen, is de arrestatie van Fujimori in Chili een duidelijk signaal dat het niet alleen noodzakelijk maar ook werkelijk mogelijk is om vooruitgang te boeken in de richting van gerechtigheid.
Niemand is thans onkundig van het feit dat de mensenrechten onder het regime van Fujimori veelvuldig geschonden zijn; dit regime was in feite een verre van voorbeeldig voorbeeld - sorry voor de herhaling - van welig tierende, geïnstitutionaliseerde corruptie. De uitlevering van Fujimori aan Peru, waar hij met rechtszekerheid moet worden berecht, is dan ook wenselijk, ofschoon niet voldoende.
Overeenkomstig haar duidelijke keuze voor het bestrijden van de straffeloosheid, dient de Europese Unie het belangrijke werk van de organisaties van slachtoffers van de dictatuur van Fujimori en van mensenrechtenorganisaties te erkennen en hen te steunen in hun werk.
Daarom dient bijvoorbeeld steun te worden gegeven aan het initiatief van de nationale coördinator voor de mensenrechten van 11 januari 2006, waarin de presidentskandidaten worden opgeroepen een overeenkomst te tekenen voor het nemen van concrete maatregelen om respect voor de mensenrechten te bevorderen. Een van die maatregelen behelst de implementatie van de aanbevelingen van de Peruaanse Commissie voor waarheid en verzoening en van het integrale herstelplan voor de slachtoffers van het interne gewapende conflict, wat een versterking zou betekenen van de Multisectorale Commissie op hoog niveau, de CMAN. 
Charles Tannock,
   . -Mijnheer de Voorzitter, omdat ik al jarenlang bevriend ben met Chili en Peru, heeft de kwestie van de uitlevering van Fujimori mijn volle interesse. Beide landen delen al een lange geschiedenis, die teruggaat tot de negentiende eeuw met de Pacificoorlog, waarbij Peru Arica en Tacna aan Chili verloor.
Dat maakt dat bilaterale kwesties soms helaas gekleurd worden door gevoelens van revanchisme en regionale rivaliteit. Het Parlement moet benadrukken dat dat geen rol mag spelen bij de besluitvorming over het uitleveringsverzoek voor Fujimori.
Het is ook duidelijk dat de huidige regering van Peru onder leiding van de heer Toledo al lange tijd streeft naar terugkeer van de voormalige president Fujimori vanuit Japan, opdat hij terecht kan staan voor aanklachten van corruptie en schendingen van de mensenrechten gedurende het langdurige conflict met Sendero Luminoso en Tupac Amaru. In feite hebben vertegenwoordigers van de heer Toledo de zaak met mij persoonlijk in Brussel besproken tijdens zijn staatsbezoek aan België. Ze deden de EU het verzoek de zaak aanhangig te maken bij Japan en ik ben het met de vorige spreker eens dat we in dat opzicht wel wat nalatig zijn geweest.
Er is ook beweerd dat de heer Fujimori in 2000 voor de tweede keer tot president is verkozen bij frauduleuze verkiezingen. Fujimori is, zoals we allemaal weten, uiteindelijk in november 2000 naar Japan gevlucht, nadat aan het licht gekomen was dat de chef van zijn veiligheidsdienst, Vladimiro Montesinos, een lid van het Congres had omgekocht. Fujimori onthulde daarop dat hij ook nog de Japanse nationaliteit had, iets waardoor het hem in Peru verboden zou zijn geweest zich kandidaat te stellen voor een openbare functie, in het bijzonder die van president, in het kader van de Peruviaanse grondwet van 1990. Het is dan ook schandalig dat Japan aan deze leugen heeft meegewerkt.
De zaak rust nu onder het Chileense recht, maar uitlevering tussen soevereine staten heeft altijd een politieke dimensie, en ik hoop dan ook dat de Chileense rechters zullen oordelen dat de heer Fujimori over zware aanklachten verantwoording zal moeten afleggen aan de bevolking van Peru, die hij zo deerlijk in de steek heeft gelaten in het verleden. 
Karin Scheele,
   . – Mijnheer de Voorzitter, vandaag is reeds meermaals opgemerkt dat deze resolutie tegen niemand gericht is, maar dat het Europees Parlement deze gebeurtenissen ondersteunt. Het spreekt zijn voldoening uit over de samenwerking tussen Peru en Chili die ertoe geleid heeft dat Fujimori gearresteerd kon worden. Het Europees Parlement staat verder achter het verzoek van Peru om uitlevering van Fujimori en het dringt er bij de Peruaanse autoriteiten op aan een zodanige lijn te volgen dat getuigen volledige bescherming genieten.
Dit zijn twee belangrijke voorwaarden om Fujimori verantwoording te laten afleggen - zoals het hoort - voor de schendingen van de mensenrechten en voor de corruptie in zijn land. De strijd tegen straffeloosheid, tegen ‘’, is niet alleen de belangrijkste pijler van het buitenlands beleid van de Europese Unie; het is eveneens het basisbeginsel waarop alle rechtstaten zijn gebouwd.
Als we zien hoeveel open wonden er vandaag de dag nog in menig Latijns-Amerikaans land zijn, omdat er te veel sprake is geweest van straffeloosheid, dan is dit een reden te meer deze zaak te ondersteunen en te bespoedigen. 
Louis Michel,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil het Parlement bedanken voor de gelegenheid die het me geboden heeft deel te nemen aan het debat over een eventuele resolutie inzake de procedure voor de uitlevering van de voormalige Peruaanse president Fujimori.
Peru heeft de moed gehad de periode van ongekend politiek geweld tussen 1980 en 2000 uitgebreid te onderzoeken. De overgangsregering van Valentín Paniagua heeft de "Comisión de la Verdad y Reconciliación" ingesteld, de nationale commissie voor waarheid en verzoening, en die is door president Toledo officieel bekrachtigd. De Europese Unie en haar instellingen hebben de werkzaamheden van deze commissie vanaf het begin gesteund, met name door daarvoor middelen uit de communautaire begroting beschikbaar te stellen. De Unie en het Parlement hebben hun steun betuigd aan het werk van de commissie en gepleit voor tenuitvoerlegging van haar aanbevelingen. Op dit moment wordt die tenuitvoerlegging in het kader van het Europees initiatief voor de democratie en de mensenrechten ondersteund via een programma dat onlangs samen met de Defensoría del Pueblo is geïnitieerd.
Dat is de context waarin Peru zich momenteel voorbereidt op de presidentsverkiezingen van april 2006. De internationale gemeenschap acht het van groot belang dat deze verkiezingen in een klimaat van transparantie, stabiliteit en rust verlopen en dat ze vooruitgang in het lopende proces van consolidatie van de democratie mogelijk maken.
Zoals u weet, heeft de Europese Unie de bescherming van de mensenrechten en de democratie tot hoeksteen van haar buitenlands beleid gemaakt. Dat geldt in algemene zin, en het geldt in het bijzonder voor het beleid inzake Latijns-Amerika. Bestrijding van straffeloosheid is daarbij uiteraard een zeer belangrijk aspect.
De Commissie feliciteert de Chileense en Peruaanse regering met de wijze waarop ze hebben samengewerkt bij de arrestatie van de heer Fujimori door de Chileense autoriteiten. Wij moedigen beide regeringen natuurlijk aan om de samenwerking op dezelfde voet voort te zetten.
Zoals de zaken nu liggen, kan de Commissie enkel haar vertrouwen uitspreken in de rechtsstelsels van de twee betrokken landen. Zij is ervan overtuigd dat Chili het verzoek om uitlevering dat Peru heeft ingediend met volledige inachtneming van de toepasselijke wetgeving zal behandelen, zodat er een oplossing zal komen waarmee de grondrechten worden geëerbiedigd en die volledig in overeenstemming is met de internationale normen en wetten. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt na de debatten van vanmiddag plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Egypte: geweldplegingen tegen Soedanese vluchtelingen(1)
Karin Scheele (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, op 30 december 2005 hebben Egyptische veiligheidstroepen een kamp ontruimd dat in september van dat jaar door ruim 2 500 Soedanese migranten, vluchtelingen en asielzoekers provisorisch was opgezet voor het hoofdkwartier van de UNHCR in Caïro. De veiligheidstroepen traden bij de ontruiming met grof geweld op en het resultaat van hun optreden was dan ook bijzonder betreurenswaardig: dertig doden en meer dan zestig gewonden.
Het Egyptische ministerie van Binnenlandse Zaken probeerde de schuld bij de Soedanezen te leggen en zei dat zij in paniek raakten en op de vlucht sloegen. Journalisten die ter plekke waren, berichten echter dat daarvan geen sprake is geweest. Als wij deze resolutie vandaag aannemen, sluit het Parlement zich aan bij een aantal vooraanstaande persoonlijkheden binnen de Verenigde Naties die deze gebeurtenissen reeds hebben veroordeeld. VN-secretaris-generaal Kofi Annan heeft het gewelddadige optreden van de veiligheidstroepen bekritiseerd en gezegd dat dit soort geweld op geen enkele wijze te rechtvaardigen valt en dat het verlies van mensenlevens onacceptabel is.
Het is goed dat de Egyptische autoriteiten nu hebben besloten een onderzoek in te stellen naar deze gebeurtenissen. Wij dringen er nu bij de Egyptische regering op aan mensenrechtendeskundigen van de Verenigde Naties en onafhankelijke Egyptische mensenrechtenorganisaties bij dit onderzoek te betrekken. Eerbiediging van de mensenrechten is een fundamenteel element in de associatieovereenkomst met de Europese Unie. Wij willen de Raad en de Commissie derhalve verzoeken deze gebeurtenissen tijdens de volgende bijeenkomst van de associatieraad EU-Egypte aan de orde te stellen.
Tot slot wil ik nog opmerken dat ik graag twee mondelinge amendementen zou willen indienen vóór de stemming. 
Marios Matsakis (ALDE ),
   . -Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris er graag op wijzen dat we blij zijn met het besluit van de Egyptisch regering om een alomvattend onderzoek in te stellen naar het incident van 30 december, waarbij na de aanval van de Egyptische politie op een Soedanees vluchtelingenkamp veel doden en gewonden vielen. We hopen dat het onderzoek diepgaand en objectief zal zijn.
We zijn er op geen enkele manier bij voorbaat van overtuigd dat de schuld voor het incident zal worden gelegd bij de Egyptische autoriteiten. Evenmin beweren we dat de plaatselijke vertegenwoordigers van de UNHCR en bepaalde geïsoleerde elementen onder de protesterende vluchtelingen zeker niet een deel van de verantwoordelijkheid dragen voor wat er is gebeurd.
Daarom zijn wij van mening dat het noodzakelijk is dat er een werkelijk onafhankelijk onderzoek wordt ingesteld naar het incident, waarbij, dat mogen we niet vergeten, 27 mensen, onder wie kinderen, zijn omgekomen. We hebben er vertrouwen in dat een eerlijk onderzoek niet alleen de onderste steen boven zal halen, maar er ook toe zal bijdragen dat vergelijkbare incidenten in de toekomst kunnen worden vermeden. 
Simon Coveney (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, het doet mij genoegen het woord te kunnen voeren als medeauteur van deze resolutie, waarmee wij een tragisch en gewelddadig voorval, dat zich op 30 december 2005 in de Egyptische stad Caïro heeft voorgedaan, aan de kaak willen stellen. Volgens de Egyptische autoriteiten zijn hierbij minstens 27 mensen omgekomen: 9 vrouwen, 7 mannen en 11 kinderen. Sommige ooggetuigen, NGO’s en internationale journalisten beweren echter dat het aantal doden veel hoger lag. Dit alles gebeurde toen de Egyptische veiligheidstroepen gewapenderhand ongeveer 2 500 Soedanese migranten, vluchtelingen en asielzoekers wilden verwijderen die zich hadden geïnstalleerd voor het hoofdkwartier van de UNHCR, waar zij verzochten om overgebracht te worden naar derde landen.
Ik heb slechts weinig tijd tot mijn beschikking en dus zal ik mij concentreren op enkele punten. Ten eerste is het de plicht van dit Parlement om acties van autoriteiten die een flagrante en tragische schending van de mensenrechten vormen, aan de kaak te stellen en te veroordelen, zeker wanneer deze voorvallen plaatsvinden in buurlanden van de EU of in landen waarmee wij samenwerkings- en/of associatieovereenkomsten hebben afgesloten. In dit geval is er reeds sinds juni 2004 een associatieovereenkomst van kracht tussen de EU en Egypte. Ook de Euro-mediterrane overeenkomst en het proces van Barcelona zijn relevant in dit geval. Dus eenieder die beweert dat dit een louter interne Egyptische aangelegenheid is, heeft het bij het verkeerde eind. Dit zijn wel degelijk onze zaken, zoals het ook de zaken van Egypte zijn als er iets gebeurt in de EU met betrekking tot de genoemde overeenkomsten.
Ten tweede juich ik de belofte van de Egyptische autoriteiten toe om een onderzoek te starten naar de gebeurtenissen van 30 december. Ik dring er bij de autoriteiten op aan dit onderzoek op open en transparante wijze te laten verlopen en een beroep te doen op deskundigen van de VN en, indien mogelijk, op Egyptische mensenrechtenorganisaties. Als wij lessen willen trekken uit wat er is gebeurd, dan moet het onderzoek geloofwaardig zijn.
Ik hoop dat er na deze wel erg sombere episode nieuwe hoop kan ontstaan via een geloofwaardige verklaring van de Egyptische autoriteiten waarin zij verzekeren dat de veiligheidsdiensten zich voortaan aan de internationale normen zullen houden en geen buitenproportioneel geweld meer zullen gebruiken.
Tot slot betuigen wij in de ontwerpresolutie onze steun aan de UNHCR en verzoeken wij de Commissie om het partnerschap met de UNHCR te verstevigen via politieke en financiële steun. Zo kan hun kantoor in Caïro nauwer samenwerken met de Egyptische autoriteiten om een duurzame oplossing te vinden voor de moeilijke situatie van de Soedanese migranten en vluchtelingen in Egypte. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ),
   . –  Dames en heren, in Egypte is sprake van een hoogst ongebruikelijke mensenrechtensituatie. Zelfs het Europees Parlement was niet in staat te protesteren tegen het feit dat het leger tijdens de recentelijk gehouden verkiezingen kiezers verhinderde de stemlokalen binnen te gaan in een aantal steden. Desondanks moet over de politieke stabiliteit in Egypte worden gewaakt om de vrede in het Midden-Oosten te bewaren. We moeten onszelf wel afvragen of het bereiken van politieke stabiliteit ten koste moet gaan van de fundamentele democratische rechten van de burgers. 
In dit opzicht zou van de situatie die in de ontwerpresolutie wordt geschetst een duidelijk waarschuwingssignaal moeten uitgaan. Nu we zien dat de Egyptische autoriteiten niet alleen de aanhangers van de Moslimbroederschap als gevaar zien, maar zelfs trachten regelingen aan te nemen waarmee seculiere partijen kunnen worden geweerd, moeten wij hier absoluut aandacht aan besteden. Dit zou kunnen bijdragen aan het weerleggen van de onterechte veronderstelling dat de houding van de Egyptische rechters niet uitzonderlijk is. De situatie waarin een overtreder op twijfelachtige gronden wordt aangeklaagd voor een onduidelijk vergrijp en veroordeeld wordt tot enkele jaren gevangenisstraf, kan slechts op twee manieren verklaard worden. Of het rechtssysteem van een land maakt het mogelijk dat er uiterst ongebruikelijke uitspraken worden gedaan, of de rechterlijke uitspraak doet politieke inmenging vermoeden. In beide gevallen kunnen wij dit niet negeren. Hoe kunnen wij voorbijgaan aan het feit dat Soedanese vluchtelingen, of vluchtelingen waarvandaan dan ook, worden teruggestuurd naar het land van herkomst met het gevaar dat ze hun terugkomst met de dood moeten bekopen? Met het ondertekenen van een vredesovereenkomst door de strijdende partijen in Soedan is het conflict in Darfur niet opgelost. In samenwerking met de Soedanese en Egyptische regeringen moet er een oplossing komen voor de terugkeer van vluchtelingen. Ik ben mij echter bewust van de problemen die dat met zich meebrengt. We moeten daarom het werk van de UNHCR steunen en voorkomen dat door verdere escalatie de internationale overeenkomsten in gevaar komen, in het bijzonder het VN-vluchtelingenverdrag. Naar mijn mening is het totaal ongerechtvaardigd gevangenen te martelen - ondanks het feit dat de Verenigde Staten voor deze methode kiezen - en toe te staan dat vluchtelingen sterven op het moment dat een vluchtelingenkamp wordt gesloten. Het staat volgens de associatieovereenkomst onomstotelijk vast dat dergelijke kwesties in een jaarverslag aan de orde moeten komen. Ik vertrouw erop dat dit ook zal gebeuren. Ik steun derhalve deze resolutie. 
Hélène Flautre (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, volgens de Egyptische autoriteiten hebben de tragische gebeurtenissen die op 30 december in Caïro hebben plaatsgevonden het leven gekost aan 27 mensen, maar in werkelijkheid zijn het er veel meer: het gaat om tientallen doden, misschien wel honderden – sommige bronnen spreken zelfs van 220 doden. Wat daar gebeurd is, moeten we in de meest krachtige termen veroordelen, en er moet duidelijkheid komen over de vraag wie in deze zaak verantwoordelijkheid draagt.
Dat is in de eerste plaats de Egyptische politie; tegen de gewelddadige manier waarop zij is opgetreden moet ten felste protest aangetekend worden. De politie staat er helaas om bekend stelselmatig buitensporig veel geweld te gebruiken. Ook de UNHCR treft blaam, ten eerste omdat deze organisatie de zaken uit de hand heeft laten lopen, en ten tweede omdat ze zich in nogal onduidelijke, om niet te zeggen tegenstrijdige bewoordingen heeft uitgelaten over de status van de Soedanese vluchtelingen, zoals ook duidelijk blijkt uit de correspondentie tussen het UNHCR-kantoor in Caïro en de Egyptische autoriteiten. Verwijtbaar is ten slotte ook dat de UNHCR onmiddellijk om ingrijpen van de Egyptische overheid heeft gevraagd, met het risico dat de situatie uit de hand zou lopen.
Anderzijds moeten we ook niet vergeten dat de betrokkenen in een onmogelijke situatie verkeerden. Na de ondertekening van het vredesakkoord op 26 mei 2004 in Soedan zijn namelijk alle hervestigingsprogramma's stopgezet, terwijl we allemaal weten dat de situatie in het land nog steeds zeer instabiel is – er zijn genoeg rapporten waaruit dat blijkt, zoals het recente rapport van Human Rights Watch. De landen die weigeren deze vluchtelingen op te nemen op grond van het feit dat er een vredesakkoord gesloten is, valt dus ook het nodige te verwijten. Wij kunnen van Egypte niet verlangen dat het land, dat al tussen de 2 en 3 miljoen Soedanese vluchtelingen opvangt, waaronder 27 000 vluchtelingen die bij de UNHCR geregistreerd staan, ook nog eens alle andere vluchtelingen uit Soedan opneemt. Om al deze redenen acht ik het net als de eerdere sprekers van belang dat er een onderzoek wordt ingesteld.
Het is echter ook van belang dat de Egyptische autoriteiten alle personen die nog vastgehouden worden in vrijheid stellen, dat ze niemand het land uitzetten en dat ze de vertegenwoordigers van de UNHCR vrije toegang bieden, zodat vastgesteld kan worden wat de noden van de vluchtelingen zijn.
Minstens even belangrijk is het dat bij deze tragedie een link wordt gelegd met het algemene asiel- en immigratiebeleid. We kunnen het niet maken mensen die gevaar lopen in hun eigen land geen asiel te verlenen; het gaat hier niet om een zaak van Egypte en Soedan alleen, net zoals het bij Ceuta en Melilla niet enkel ging om een zaak van Spanje en Marokko. Ik ben dan ook van mening dat de Euro-Afrikaanse conferentie over migratie zo snel mogelijk dient plaats te vinden. 
Luis Yáñez-Barnuevo García,
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik ga niet de argumenten herhalen die de coauteurs van deze ontwerpresolutie voor mij al genoemd hebben, maar ik zou wel het belang van deze resolutie willen benadrukken, die opgesteld is naar aanleiding van een bijzonder ernstig voorval: de dood van 27 mensen – volgens de officiële cijfers, maar zoals vorige sprekers al zeiden, ligt dat aantal waarschijnlijk een stuk hoger – die zich op vreedzame wijze hadden verzameld bij het kantoor van het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen in Caïro.
Deze mensen van Soedanese afkomst – Soedanese immigranten die om papieren vroegen en om erkenning van hun status als vluchteling – werden het slachtoffer van een buitensporig brute aanval die heeft geleid tot deze tragedie en dit extreme geweld. Daardoor zien wij ons vandaag genoodzaakt om te pleiten voor een diepgaand, serieus, uitvoerig, transparant en onafhankelijk onderzoek, niet alleen om te eisen dat de juiste straffen worden opgelegd en dat de wettelijke, strafrechtelijke of bestuurlijke aansprakelijkheid wordt vastgesteld, maar ook om te voorkomen dat dergelijke situaties zich in de toekomst in Egypte herhalen. Het is namelijk een feit dat de Soedanezen zullen blijven komen, als gevolg van de migratie van zuid naar noord, zoals die zich ook voordoet in gebieden niet ver van mijn land, vanuit de landen ten zuiden van Marokko naar Marokko en naar Spanje.
Bescherming van de mensenrechten is een universeel beginsel dat overal moet worden verdedigd - in Marokko, in Spanje, in Egypte en waar ook ter wereld. Zoals sommige sprekers al gezegd hebben, moet het met name worden verdedigd in een land dat profiteert van bijzondere voorwaarden die samenhangen met zijn positie als buurland van de Europese Unie. 
Carl Schlyter,
   – Mijnheer de Voorzitter, heeft het Soedanese volk nog niet lang genoeg geleden? Nadat het deze Soedanezen eerst gelukt is om een oorlog te overleven en te ontvluchten, worden ze nu in Egypte vervolgd, op het moment dat ze op vreedzame wijze contact proberen te leggen met de VN. Egypte heeft eind vorig jaar veel van zijn hogere ambtenaren en ministers vervangen, nu is het de beurt aan de politiechefs.
We mogen nooit een situatie accepteren waarin landen waarmee we zo intensief samenwerken, politie-eenheden het groene licht geven om burgers op die manier aan te vallen. Ik hoop dat we tot zeer goede samenwerking met het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen van de VN komen om duidelijkheid te krijgen over alles wat er voorgevallen is.
Tot slot wil ik u er even op wijzen dat onder meer mijn eigen land met hulp van de CIA zogenaamde terrorismeverdachten naar Egypte heeft gestuurd om daar martelingen te ondergaan. Dat is iets waar wijzelf een halt aan moeten toeroepen. 
Urszula Krupa,
   . – Mijnheer de Voorzitter, dit debat over schendingen van de mensenrechten en aantasting van de democratie heeft betrekking op de tragische gebeurtenissen in Caïro. Daar hebben enige honderden politieagenten een veel kleinere groep Soedanese vluchtelingen aangevallen die naar Egypte waren gekomen voor hulp en een veilig onderkomen. De vluchtelingen werden in een hoek gedreven en vervolgens aangevallen met waterkanonnen en knuppels. Een aantal vluchtelingen heeft dat niet overleefd; wat er met de rest van de groep – waaronder zich vrouwen en kinderen bevonden – is gebeurd is helaas niet bekend.
Egypte beweert een democratie te zijn. Met dit politieoptreden schaart het zich echter aan de zijde van al degenen die het conflict in Soedan laten voortwoeden – en daar soms een actieve rol in spelen. De gevechten in Soedan duren nu al twintig jaar; twee miljoen mensen hebben daarbij het leven verloren. Zes miljoen mensen hebben hun huis moeten verlaten en duizenden vrouwen en kinderen zijn gekidnapt of verkracht. De Verenigde Naties hebben weinig ondernomen om de Soedanese vluchtelingen te helpen. Slecht een paar duizend van hen hebben de status van vluchteling toegewezen gekregen; de meesten van hen hebben aangegeven naar de Verenigde Staten, Canada of Europa te willen emigreren.
Soedan verkeert eigenlijk vanaf de onafhankelijkheid in staat van oorlog. De donkerder gekleurde Afrikanen in het zuiden van het land protesteren tegen de discriminatie die ze ondervinden van de Arabische bevolking die in Khartoem aan de macht is. Bij dit interne conflict speelt religie ook een rol: sinds de overwegend islamitische Arabische bevolkingsgroepen aan de macht zijn, worden de donkerder gekleurde Afrikanen – christenen of aanhangers van animistische godsdiensten – als slaven behandeld. Dat is de reden waarom zoveel Soedanezen proberen te vluchten naar buurlanden als Kenia, Egypte, Oeganda of Ethiopië.
Wij willen uitdrukking geven aan onze verontwaardiging en protest aantekenen tegen de wijze waarop de Egyptische autoriteiten zijn opgetreden tegen deze mensen die voor hulp naar Egypte waren gekomen. Bij de discussie over dit onderwerp in het Europees Parlement moeten we overigens niet alleen aandacht besteden aan het conflict zelf, maar ook aan de vraag waar de wapens voor dit conflict vandaan komen. De rijke landen van de G8 hebben beloofd dat ze iets zouden ondernemen om een einde te maken aan armoede en onrecht. Toch blijven deze zelfde landen wapens, munitie en militair materieel uitvoeren naar arme landen waar conflicten woeden, en daarmee bieden ze repressieve regimes een helpende hand. Dat betekent dat de G8-landen medeverantwoordelijk zijn voor schendingen van de mensenrechten en allerhande antidemocratische praktijken.
Het conflict in Soedan kan ook worden opgevat als een symbool van het falen van de internationale gemeenschap. Die is niet bereid gebleken een einde te maken aan een nu al vele jaren durende litanie van agressie en onrecht. Wij steunen deze resolutie. 
Louis Michel,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Commissie acht het van wezenlijk belang dat alle landen die het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen hebben ondertekend de bepalingen van dat verdrag ook toepassen.
Zij deelt dan ook de zorgen die de delegaties van het Europees Parlement hebben geuit naar aanleiding van de tragische gebeurtenissen in verband met de gedwongen evacuatie van Soedanese migranten en vluchtelingen in Caïro en de arrestatie van een groot aantal personen onder hen.
De Commissie steunt het initiatief waarmee de Egyptische autoriteiten opgeroepen worden alle asielzoekers die nog vastzitten vrij te laten. Onlangs zijn 250 vluchtelingen vrijgelaten, en op dit moment is het niet duidelijk of er nog vrouwen, kinderen of vluchtelingen uit de regio Darfur vast worden gehouden. Alle gevangenen die niet beschuldigd kunnen worden van een strafbaar feit moeten uiteraard vrijgelaten worden.
Wij scharen ons ook achter de oproep een einde te maken aan de uitzetting van Soedanese asielzoekers, en wij achten het van groot belang dat het beginsel van niet-uitwijzing strikt wordt nageleefd. Verder steunt de Commissie ook het verzoek aan de Egyptische autoriteiten om een naar internationale normen gemodelleerde publieke instelling in het leven te roepen voor de behandeling van asielaanvragen.
In het kader van de acties die worden gefinancierd met het programma van de begrotingslijn voor samenwerking met derde landen op migratieterrein stelt de Commissie sinds 2004 via het Hoge Commissariaat voor de vluchtelingen van de VN middelen beschikbaar - in totaal 1 miljoen euro - voor een project dat tot doel heeft te zorgen voor een betere bescherming van asielzoekers en vluchtelingen in Egypte.
Een van de doelstellingen van het project is hulp te bieden bij het opzetten van een eenheid binnen de Egyptische regering die zich moet gaan bezighouden met asielkwesties. De Commissie heeft vernomen dat de besprekingen hierover tussen de UNHCR en de Egyptische regering geen resultaat hebben opgeleverd. Zij hoopt dat de Egyptische autoriteiten de activiteiten die zijn voorzien in het project zo snel mogelijk ter hand nemen.
Wat betreft de verantwoordelijkheid van de UNHCR kan ik de kritiek die een spreekster in dit verband geuit heeft niet delen. Ik weet dat de UNHCR-medewerkers wat dit soort zaken betreft in een ongelooflijk moeilijke situatie verkeren. Uit hoofde van mijn functie heb ik veel contact met medewerkers van de UNHCR, en ik kan u zeggen dat het werk dat zij verrichten bijzonder moeilijk is. Zij kunnen niet anders dan zich houden aan de normen die hun worden opgelegd in soms buitengewoon delicate omstandigheden, want om de vluchtelingen hulp te kunnen bieden moeten zij ervoor zorgen dat hun relatie met de verschillende regeringen correct of in ieder geval positief is. De kritiek lijkt me dus enigszins overdreven. Ik wil geen oordeel uitspreken over wat er gezegd is, maar het lijkt me allemaal wel wat voorbarig, en, vooral, er zou toch eerst onderzocht moeten worden wat er waar is van die beschuldigingen.
In het kader van het nabuurschapsbeleid onderhandelt de Commissie momenteel met steun van het voorzitterschap en het secretariaat van de Raad over een actieplan waarin een voorstel opgenomen zal worden voor het starten van een dialoog over asielkwesties. De besprekingen hierover lopen nog. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt na de debatten van vanmiddag plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van zes ontwerpresoluties over Cambodja: politieke repressie(1)
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, Cambodja is één van de armste landen ter wereld. Het heeft geen onafhankelijke rechterlijke macht en corruptie tiert er welig. Mensensmokkel, kinderprostitutie en de vervolging en het ongestraft folteren van politieke tegenstanders bepalen het beeld van het dagelijks leven in Cambodja.
Dit soort repressie en het feit dat er de afgelopen weken vertegenwoordigers van humanitaire organisaties en vakbonden en journalisten – op beschuldiging van het verspreiden van valse informatie – zijn gearresteerd, hebben bij de internationale gemeenschap bezorgdheid gewekt. Het regime in Cambodja maakt er een gewoonte van om het gerechtelijke systeem in te zetten voor het onderdrukken van de politieke oppositie. Het land maakt zich voortdurend schuldig aan schendingen van de internationale overeenkomsten op het gebied van de mensenrechten, inzonderheid het Verdrag van Genève uit 1951 betreffende de status van vluchtelingen. Mensen die Vietnam proberen te ontvluchten, worden er onmenselijk behandeld, en het regime schrikt ook niet terug voor hardhandige deportaties.
De internationale gemeenschap moet resolute actie ondernemen om de vrijlating van alle activisten van humanitaire organisaties te bewerkstelligen. De aanklachten tegen deze activisten moeten worden ingetrokken. Overeenkomstig de uit 1993 stammende samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Cambodja is de Unie gehouden om specifieke stappen te ondernemen teneinde te verzekeren dat alle mensenrechten – waaronder inbegrepen economische, sociale en culturele rechten – in Cambodja worden gerespecteerd. 
Jules Maaten (ALDE ),
   . Voorzitter, een rechtbank in de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh heeft vorige maand oppositieleider Sam Rainsy bij verstek tot een gevangenisstraf van anderhalf jaar veroordeeld wegens het beledigen van premier Hun Sen en prins Norodom Ranariddh en ook moet de heer Sam boetes van 20 miljoen riel betalen, omgekeerd ruim 4.000 euro, zogenaamd wegens het zwartmaken van zijn politieke rivalen.
De Cambodjaanse regering arresteerde eveneens begin deze maand 2 mensenrechtenactivisten: Kem Sokha, voorzitter van het and Yeng Virak, directeur van . Die zijn aangehouden in verband met het tonen van een spandoek tijdens de bijeenkomst in het kader van Internationale mensenrechtendag op 10 december.
Na een ontmoeting met Christopher Hill, een Amerikaans diplomaat, is de eerste minister dan toch akkoord gegaan met de vrijlating op borg van Kem Sokha en Pa Nguon Teang op 17 januari, maar de aanklachten wegens blaam worden tegen hen en ook een aantal anderen die zijn vrijgelaten, niet teruggetrokken.
De veroordeling van Sam Rainsy en de arrestatie van de mensenrechtenactivisten zijn slechts een paar gevallen uit een hele reeks van smaad en aanklachten tegen publieke figuren in de laatste twee jaar. Het opheffen van de parlementaire immuniteit en de veroordeling van Cheam Channy en bij verstek van Chea Poch. Het is een terugkeer, mijnheer de Voorzitter, naar de dagen waarin Hun Sen een eenpartijstaat leidde. De ontwikkelingen duiden op een nieuwe tegenslag en een kaakslag in het democratiseringsproces in Zuidoost-Azië.
Afwijkende meningen en uitlatingen zouden uitgedaagd moeten worden door middel van een publiek debat in plaats van rechtszaken en arrestatie van verschillend andersgezinden in Cambodja is een serieuze bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting en het politiek pluralisme in Cambodja. We moeten ingaan tegen deze nieuwe poging van de huidige machthebbers om de oppositie buiten spel te zetten en van Cambodja een veredelde dictatuur te maken. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, de Cambodjaanse cultuur werd vroeger als symbool van vrede beschouwd, maar sindsdien is er nauwelijks een land geweest dat zoveel heeft geleden als Cambodja. Het kreeg te maken met buitenlandse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog, daarna kwam de Vietnamoorlog en het land was ook betrokken bij beide Indochina-oorlogen. Daarop kreeg het te kampen met de terreur van de Rode Khmer, die een ongekend wreed uitroeiingsbeleid voerde ten gevolge waarvan miljoenen mensen het leven lieten, gevolgd door een ander soort communisme – dit keer het Vietnamese – dat eveneens gepaard ging met overheersing door buitenlandse machten. Na alle terreur die het land geteisterd heeft, kostte het in gang zetten van een vredesproces veel politieke inzet van de Verenigde Naties, de Europese Unie en niet in de laatste plaats van de burgers zelf; het was en zeer gecompliceerde aangelegenheid die veel inspanningen en veel geld heeft gekost.
We kunnen wel zeggen dat hetgeen toen bereikt is, nu weer in puin ligt, aangezien wij moeten constateren dat daar opnieuw een onrechtvaardig regime aan de macht komt. Dat mogen wij in geen geval toestaan! Derhalve wil ik met name op paragraaf 5 van onze resolutie wijzen, waarin heel duidelijk wordt aangegeven dat de overeenkomst die wij met Cambodja hebben gesloten, op mensenrechten en democratie berust. Dat is geen holle diplomatieke frase waarmee wij beleefd aangename zaken inleiden. Integendeel, daarmee worden de voorwaarden aangegeven op basis waarvan zaken wordt gedaan. Het is de taak van de Raad, de Commissie en het Parlement om onze Cambodjaanse partners duidelijk te maken dat zij met ons geen zaken meer kunnen doen als zij deze voorwaarden blijven schenden.
Wij moeten ervoor zorgen dat voor eens en voor altijd effectief druk wordt uitgeoefend op Cambodja om de mensenrechten te eerbiedigen, en dat betekent meer dan alleen schriftelijke protestverklaringen sturen. Derhalve dring ik erop aan zo spoedig mogelijk de speciale vertegenwoordiger van de Verenigde Naties voor Cambodja in het Europees Parlement uit te nodigen om met hem eens een diepgaande discussie over de situatie in dit geplaagde land te kunnen voeren. Wij zijn blij dat de door ons en door de Amerikanen uitgeoefende druk – het is een goede zaak dat wij in deze kwestie samenwerken – heeft geleid tot de vrijlating van gevangenen. Dat erkennen wij ook, maar desalniettemin weten wij dat hun nog steeds een proces wacht. Wij weten dat er nog vele andere gevangenen zijn en dat er nog veel meer dagvaardingen en arrestatiebevelen uitstaan, en wij zijn ons er met name van bewust dat minderheden worden onderdrukt. Daar moeten wij standvastig tegen ageren. Het mensenrechtenbeleid draait immers voornamelijk om standvastigheid! 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   . – Voorzitter, Cambodja was een vreedzaam buurland van Vietnam, toen begin jaren '70 van buitenaf werd ingegrepen. In Vietnam woedde een oorlog over de hereniging tussen de noordelijke en zuidelijke sector van deze voormalige Franse kolonie, waar Amerika het zuiden als eigen invloedssfeer wilde behouden. De verdenking dat de Vietnamese guerrillabeweging voor de verbinding tussen het noorden en het zuiden gebruik maakte van aanvoerroutes, die liepen door onherbergzame delen van Cambodja, was reden voor Amerikaans ingrijpen en het aan de macht brengen van een bevriende regering.
Sindsdien zijn de verhoudingen in het vroeger vreedzame Cambodja sterk gepolariseerd. De met veel moeite verworven staatsmacht mag blijkbaar op geen enkele wijze in gevaar komen. Er is een traditie ontstaan van partijen die geen coalities met anderen willen vormen en die al evenmin oppositie willen toestaan. Eerst kwam er een Amerikaans gezind regime, vervolgens het pro-Chinese terreurregime van Pol Pot en daarna, met Vietnamese hulp, de regering van Hun Sen. Daarna hebben verkiezingen resultaten opgeleverd die het vrijwel onmogelijk maakten om regeringen met een breed draagvlak te vormen.
Verschillende partijen willen niet met elkaar samenwerken, maar uitsluitend alleen regeren. Inmiddels leidt die houding tot het arresteren en het tot gevangenisstraffen veroordelen van oppositionele parlementsleden. Ook journalisten, mensenrechtenactivisten en vakbondsmedewerkers worden gearresteerd, nadat ze zijn beschuldigd van smaad. Politie en rechterlijke macht worden zo gemaakt tot een instrument in de politieke strijd. Ik heb vooralsnog niet de indruk dat de oppositie veel democratischer is dan de regeringspartij. Alle politieke krachten in Cambodja zullen dit soort gedrag moeten afleren.
De buitenwereld heeft tot nu toe gefaald in het helpen van Cambodja bij het ontwikkelen van een tolerante democratie. Ik herinner me dat het verslagen, bloeddorstige regime van Pol Pot nog lang internationale erkenning behield. De enige reden daarvoor was dat de nieuwe regering van Hun Sen die het land had bevrijd van deze moordenaarsbende, werd verdacht van vriendschappelijke betrekkingen met het buurland Vietnam. Toekomstige signalen aan Cambodja zullen er heel anders uit moeten zien. Europa moet niet partij kiezen op grond van overwegingen die voor de Cambodjanen onbegrijpelijk zijn, maar het consequent opnemen voor mensenrechten en democratie, ongeacht wie er aan de macht is. 
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik geloof dat deze actualiteitendebatten belangrijk zijn voor dit Parlement en voor de Europese Unie. Ik vind ze bovendien erg waardevol.
Nu we het echter over Cambodja hebben, valt het mij op dat we dit eigenlijk allemaal al eens eerder gezegd en gehoord hebben. We hebben dit namelijk al besproken op 13 januari 2005, op 10 maart 2005 en op 1 december 2005. Wedden dat we hier over zes maanden opnieuw op terug zullen komen?
Ik zeg niet dat deze debatten niet moeten plaatsvinden. Maar ik vind wel dat we ervoor moeten zorgen dat de overige instellingen van de EU en onze lidstaten actie ondernemen wanneer wij een probleem aankaarten.
Ik verwijs hier met name naar paragraaf 4 van de resolutie. Wij zijn helemaal niet machteloos, wij kunnen druk op de ketel zetten. De regering in Cambodja realiseert 50 procent van haar jaarlijkse uitgaven met middelen van de donorgemeenschap. In plaats van haar altijd hartelijk toe te spreken, moeten wij deze afhankelijkheid benutten om meer druk uit te oefenen, zodat er werkelijk verandering in de situatie komt.
Het gaat hier niet om een zaak waarin het Westen een ontwikkelingsland de les leest en zegt hoe het zich moet gedragen. Neen, de Europese Unie verwacht enkel van Cambodja dat het de ondertekende overeenkomsten naleeft en zich aan de internationale fatsoensnormen houdt.
Wij willen graag een rol spelen in dit proces. In paragraaf 11 herhalen wij ons verzoek voor een bezoek van een ad-hocdelegatie van dit Parlement aan Cambodja om de problemen met eigen ogen vast te stellen. Laten we daarmee beginnen. Mijn fractie en ikzelf steunen deze ontwerpresolutie met veel enthousiasme. Ze bevat heel wat informatie en waardevolle doelstellingen. Maar als wij niet meer openlijke economische druk uitoefenen, dan vrees ik dat het bij een verlanglijstje zal blijven dat nooit zal worden verwezenlijkt. 
Ari Vatanen,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik kan mij alleen maar aansluiten bij de woorden van mijn geachte collega, mijnheer Smith. Het lijkt er inderdaad op dat wij steeds weer dezelfde onderwerpen bespreken, zonder dat het enig resultaat oplevert. Komt dit misschien omdat Cambodja te ver van ons bed ligt? Menselijk lijden is echter altijd even erg als het om individuen gaat, ongeacht waar ze zich bevinden.
Ik citeer wat Human Rights Watch in 2005 over Cambodja zei: “De politieke oppositie werd effectief ontmanteld door de (dreiging van) arrestatie van de oppositieleden in het parlement, en de straffeloosheid van daders van mensenrechtenschendingen duurde voort. Politieke processen tonen aan dat de regering nog steeds de rechterlijke instanties controleert en intimideert en zich nog steeds bemoeit met hun werkzaamheden.” Dat is de sombere toestand in Cambodja. Mag ik u eraan herinneren dat in 1997, tijdens een toespraak in de hoofdstad van de enige politicus van de oppositie, Sam Rainsy – die paradoxaal genoeg bescherming geniet via het "Freedom Passport"-initiatief van dit Parlement –, een aantal granaten werd afgevuurd op de luisterende menigte en ten minste zestien mensen werden gedood. Dat is het resultaat wanneer een oppositieleider een toespraak houdt in de hoofdstad van dit land.
We kunnen niet langer alleen maar lippendienst bewijzen; we moeten de daad bij het woord voegen. De heer Smith zei het net al: het intrekken van de financiële steun aan Cambodja zolang aan de criteria inzake democratie en mensenrechten niet is voldaan, zou één van de doeltreffendste sancties zijn. Ook een verbod op inreisvisa voor overheidsambtenaren zou erg doeltreffend kunnen zijn, aangezien de elite van het land graag in de Europese hoofdsteden komt winkelen en dergelijke.
De vrije handel daarentegen moet wel gehandhaafd worden, want handelssancties zullen de armoede en de ellende onder de bevolking alleen maar doen toenemen. Onze sympathie in dit Parlement gaat uit naar die mensen in Cambodja die vechten voor democratie en mensenrechten. 
Luis Yáñez-Barnuevo García,
   Mijnheer de Voorzitter, ik onderschrijf de woorden van mijn collega’s die voor mij het woord hebben gevoerd, maar met name die van mevrouw Geringer de Oedenberg, lid van mijn fractie en auteur van een van deze resoluties waarover we zo dadelijk gaan stemmen.
Cambodja is inderdaad een land met een recente tragische geschiedenis, met flagrante schendingen van de mensenrechten en uiterst gewelddadige oorlogen in het verleden. De moedeloosheid die vele collega’s overvalt nu we geen verbetering zien en ons voor de zoveelste maal over deze kwestie moeten buigen, valt best te begrijpen, maar die mag ons er niet van weerhouden deze kwestie aan de orde te stellen wanneer zich zaken voordoen zoals de recente gebeurtenissen, waarbij sprake was van een repressief optreden tegen mensenrechtenactivisten, radiostations, onderwijsbonden, actievoerders, verslaggevers, vakbondsmensen van verschillende beroepsgroepen, voormalige parlementariërs, enzovoorts. Alleen krachtige en resolute maatregelen van de Europese Unie, van de Commissie en dit Parlement betreffende Cambodja kunnen ervoor zorgen dat dergelijke acties minder vaak of helemaal niet meer voorkomen.
Er zijn wat dit betreft vijf punten van belang, waarop ik niet zal ingaan, maar ik zou Cambodja vooral willen wijzen op de actie die de groep donorlanden kan en zal ondernemen en op de clausule inzake de mensenrechten in de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Cambodja. Verder is het van belang dat er een delegatie naar Cambodja wordt gestuurd om de situatie te beoordelen. Ten slotte zou ik willen aandringen op toekenning van de vluchtelingenstatus aan Khmer die uit Vietnam zijn gevlucht.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb geen tijd meer om hierover verder uit te weiden, maar nogmaals, ik onderschrijf wat de sprekers voor mij gezegd hebben. 
Jaromír Kohlíček,
   . –  Dames en heren, mensenrechten zijn gebaseerd op een aantal idealen. Zelfs de meest democratische landen zullen deze idealen niet in alle gevallen kunnen realiseren. Hoe dan ook, Cambodja werd tot voor kort geconfronteerd met problemen als de achtergebleven troepen van Pol Pot, analfabetisme en het ontbreken van intelligentsia of industrie in het land. Daarmee vergeleken is de huidige situatie duidelijk een hele verbetering. Tegelijkertijd is het echter ontoelaatbaar dat leden van het Cambodjaanse parlement zonder enig respect voor hun basisrechten veroordeeld worden tot meerdere jaren gevangenisstraf. Het is dringend noodzakelijk dat de voorwaarden gecreëerd worden om vertegenwoordigers van internationale organisaties in staat te stellen hun werk te doen en dat de persvrijheid en het respect voor de rechten van de vakbonden toenemen.
Het zou ongetwijfeld een uitstekend idee zijn een onderzoeksmissie samen te stellen. Ik zou het Europees Parlement willen aanraden zodra er een overeenkomst is gesloten met de Cambodjaanse regering, zo spoedig mogelijk afgevaardigden naar het land te sturen. Ik vind het met name verontrustend dat er mogelijkheden bestaan de rechtspraak te misbruiken voor zaken waarin smaad als grond voor de aanklacht aangevoerd wordt. Indien wij stilzwijgend instemmen met dit soort praktijken, zouden we beschuldigd kunnen worden van medeplichtigheid aan dergelijke vormen van misdaad. Daarom steun ik deze ontwerpresolutie van harte. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement heeft het afgelopen jaar maar liefst drie resoluties met betrekking tot Cambodja afgegeven. Ik verzoek u met dat gegeven rekening te houden terwijl u luistert naar mijn betoog. Het Cambodjaanse regime heeft geen enkele eerbied voor de VN-Verklaring inzake mensenrechtenactivisten en de richtsnoeren die de Europese Unie met betrekking tot deze materie twee jaar geleden heeft aangenomen.
Ik was heel blij toen het Oostenrijks voorzitterschap zes dagen geleden zo’n heftig en ondubbelzinnig protest liet horen tegen de verslechterende situatie in Cambodja. De arrestatie van journalisten, onafhankelijke activisten en vakbondsmedewerkers toont aan dat het regime in dit land de repressie opvoert.
Ik ben het met de heer Smith en de heer Vatanen eens dat we economische druk moeten uitoefenen op de autoriteiten van Cambodja. De Cambodjaanse begroting bestaat voor de helft uit buitenlandse hulp. We kunnen die hulp dus als dwangmiddel gebruiken. Ik ben er ook voor om een ad-hocdelegatie te sturen. Dat wordt in de resolutie inderdaad voorgesteld. Het is van groot belang dat we zelf vaststellen wat de situatie ter plaatse is. 
Louis Michel,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de huidige politieke situatie in Cambodja blijft ons ernstig zorgen baren. Sinds de parlementaire onschendbaarheid van de heer Sam Rainsy, de leider van de Cambodjaanse oppositiepartij Sam Rainsy Party, en twee andere parlementsleden in februari vorig jaar werd opgeheven, is de politieke situatie aanzienlijk verslechterd. De recente arrestaties van de heer Kem Sokha, de directeur van het Cambodjaanse Centrum voor de mensenrechten, en enkele andere mensenrechtenactivisten vormen het nieuwste hoofdstuk in dit deprimerende verhaal. De trieste ironie is dat deze laatste arrestaties verband houden met gebeurtenissen die plaats vonden op de Dag van de mensenrechten, toen een aantal organisaties deze dag vreedzaam wilde vieren en de principes van de democratie en de mensenrechten wilde ondersteunen. De Commissie verheugt zich over het feit dat de heer Sokha en vier andere personen onlangs op borgtocht zijn vrijgelaten, maar wij hadden liever gezien dat de Cambodjaanse autoriteiten nog een stapje verder zouden zijn gegaan en alle aanklachten zouden hebben ingetrokken.
De Commissie is van mening dat de strategie van ondermijning van de oppositie door het gerechtelijk stelsel voor politieke doeleinden te gebruiken, het prille democratiseringsproces in Cambodja in het gedrang kan brengen. Bovendien liggen mensenrechtenorganisaties nadrukkelijk onder vuur, via een reeks arrestaties op grond van strafrechtelijke, en geen burgerrechtelijke, beschuldigingen die niet in verhouding staan tot de vermeende misdaden. Dit schept een klimaat van angst voor de mensenrechtenactivisten in het land.
De Commissie en de lidstaten van de EU hebben een aantal maatregelen afgesproken om op deze situatie te reageren. De EU heeft een krachtige verklaring over dit onderwerp afgegeven en nu willen wij deze kwesties bij de eerstvolgende gelegenheid rechtstreeks bij de eerste minister aankaarten. Tegelijkertijd zullen de Commissie en de lidstaten nog nauwer samenwerken met de mensenrechtenorganisaties die onder vuur liggen om hun werk te ondersteunen. Overeenkomstig de aanbeveling in de laatste resolutie van dit Parlement overweegt de Commissie momenteel of er een werkgroep in het leven moet worden geroepen voor de samenwerking met betrekking tot de opbouw van instituties, administratieve hervorming, openbaar bestuur en mensenrechten, zodat de Cambodjaanse autoriteiten constructief bij deze kwesties betrokken kunnen worden.
Tot slot zullen de EU en de hele donorgemeenschap in maart, tijdens de aanstaande donorconferentie in Phnom Penh, de Cambodjaanse autoriteiten in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maken dat de vrijheid van meningsuiting en andere fundamentele mensenrechten moeten worden gerespecteerd in het belang van alle burgers van Cambodja.
Ik kan dit Parlement verzekeren dat de Commissie via haar delegatie in Phnom Penh en samen met de missies van de lidstaten in Cambodja de situatie nauwlettend in het oog zal blijven houden. De internationale gemeenschap, waaronder met name de EU, die een essentiële rol heeft gespeeld bij de totstandkoming van het nieuwe Cambodja, moet ervoor zorgen dat de politieke situatie niet verder uit de hand loopt. Bovendien moeten wij de verdere uitbreiding en versterking van de democratie in Cambodja ondersteunen.
Natuurlijk ben ik het eens met de geachte afgevaardigden dat de feiten in kwestie zeer ernstig zijn en onze volle aandacht verdienen. De Commissie onderzoekt samen met de lidstaten welke maatregelen wij kunnen treffen boven op wat ik reeds vermeld heb. Ik ben echter niet van mening dat de samenwerkingsovereenkomst tussen de EG en Cambodja nu al opgeschort moet worden. Dit zou immers betekenen dat onze politieke dialoog wordt uitgesteld en dat onze ontwikkelingssamenwerkingsprogramma’s worden onderbroken ten koste van de armen in Cambodja. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt over enkele ogenblikken plaats. 
De Voorzitter.
   Wij gaan nu over tot de stemming.

Karin Scheele (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik graag een correctie op overweging F voorstellen, waarin vermeld zou moeten worden dat 650 in plaats van 462 Soedanezen gedeporteerd dreigen te worden. Dezelfde wijziging zouden wij voor paragraaf 5 willen voorstellen. Ik heb de Franse, de Spaanse en de Duitse versie gecontroleerd. Daarin is de wijziging reeds doorgevoerd. Ik zou u willen verzoeken de diensten opdracht te geven dit in alle talen te controleren. 


Jules Maaten (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in dit amendement hebben wij de naam van één van de parlementsleden niet vermeld en ik zou het zeer op prijs stellen als deze alsnog kan worden toegevoegd. Het gaat om de naam Chea Poch. De tekst luidt dan als volgt: “het vonnis tegen Sam Rainsy en Chea Poch”. 

Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Het is een toevoeging, mijnheer de Voorzitter. Eén van de problemen in Cambodja is dat het soms een beetje op Wit-Rusland lijkt: als je de eerste minister van Cambodja beledigt, dan wordt dit beschouwd als een misdaad en dat is toch wel zeer ongebruikelijk in onze moderne wereld. Normaliter is een belediging in het slechtste geval een burgerrechtelijk vergrijp, dat aanleiding geeft tot een boete of een proces wegens smaad. In Cambodja staat er echter gevangenisstraf op belediging, vandaar dat sommige mensen om die reden in de gevangenis zitten.
Wij willen het volgende toevoegen aan de tekst: “… en stelt de noodzaak in vraag om van laster aan het adres van het ambt van eerste minister een strafrechtelijke inbreuk te maken”. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn kennis van het Engels is niet zo goed als die van mijn collega Tannock, maar ik denk dat ‘defiling’ niet de correcte term is. Moet het niet ‘defaming’ zijn? Kunt u er alstublieft voor zorgen dat wij de correcte termen gebruiken in dit mondeling amendement? 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Ik ben graag bereid deze suggestie over te nemen en het woord ‘defiling’ te vervangen door ‘defamation’. Dat was trouwens mijn oorspronkelijke bedoeling.

De Voorzitter.
   Hiermee is de stemming beëindigd. 
David Martin (PSE ),
   . – Ik juich deze resolutie toe, omdat zij een belangrijk onderwerp behandelt, namelijk de vraag hoe de behoeften van gehandicapten in het ontwikkelingsbeleid geïntegreerd kunnen worden en hoe thema’s als de stigmatisering, de behandeling en de verzorging van gehandicapte mensen worden aangepakt. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
