
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0210/2006) van Marie-Arlette Carlotti, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over migratie en ontwikkeling [2005/2244(INI)]. 
Marie-Arlette Carlotti (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, er zijn wereldwijd 175 miljoen migranten, een aantal dat in veertig jaar bijna verdrievoudigd is. Dit is geen nieuw fenomeen, maar het heeft in het kader van de globalisering wel bijzondere proporties aangenomen en confronteert ons tegenwoordig vooral met menselijke drama’s. Iedere dag drijven armoede en wanhoop vele tientallen Afrikanen naar de noordkust van de Middellandse Zee of naar de Canarische Eilanden, en het enige antwoord van de Europese landen bestaat in het opvoeren van de controles en patrouilles, waardoor de mensen die zich aan deze reis wagen, steeds meer risico’s moeten nemen.
Dit migratiebeleid van de Unie berust echter op een illusie! De illusie dat wij onze grenzen potdicht kunnen afsluiten; een illusie die zijn oorsprong vindt in een visie die vóór alles defensief en op veiligheid gericht is en die ertoe leidt dat alle verantwoordelijkheid bij de landen uit het Zuiden wordt gelegd. Zelfs op de Euro-Afrikaanse conferentie in Rabat, die op 10 juli 2006 plaatsvindt, zal het vraagstuk ongetwijfeld vanuit de invalshoek van onderdrukking en grenscontroles worden bekeken en zal de stem van Afrika nog steeds niet gehoord worden. Deze eenzijdige en egoïstische visie wordt tegenwoordig weerspiegeld in redeneringen en in beleidsvormen die onder de noemer “selectieve immigratie” kunnen worden gebracht, en die nu opgeld doen in Europa. Een immigratie waar het Noorden voor kiest, maar waar het Zuiden steeds meer onder lijdt, en daarom is het nu hoog tijd dat een andere aanpak de overhand krijgt in Europa. Vanuit deze geest is mijn verslag opgesteld. Langs deze lijnen wil ik een nieuwe aanpak en nieuwe instrumenten voorstellen en wil ik van migratie een hefboom voor ontwikkeling maken.
Allereerst moeten wij de reeds bestaande instrumenten beter gebruiken, maar vóór alles moeten wij onze beloftes op het gebied van ontwikkelingshulp nakomen, en zoals wij weten zorgt ontwikkeling in een eerste fase eerder voor een toename dan voor een afname van migratie. Natuurlijk is het verhogen van de hulp op zichzelf geen oplossing. Wel noodzakelijk, maar op zich ontoereikend.
Vervolgens zou ik willen dat wij onze aandacht eens echt op het Aeneas-programma vestigden, opdat dit - evenals zijn opvolger vanaf 2007 - uitsluitend op het aspect “ontwikkeling” kan worden gericht. Zover is het echter nog lang niet! Momenteel wordt dit programma vooral gebruikt voor de bescherming van de grenzen in het Noorden. In 2005 waren bijvoorbeeld slechts zeven van de 39 gefinancierde projecten gericht op de landen in het Zuiden. Als er bovendien slechts een enkel nieuw financieel instrument zou moeten worden ingesteld, dan denk ik dat wij een garantiefonds zouden moeten oprichten om te waarborgen dat de microprojecten in de arme landen blijven voortbestaan.
De Europese Unie dient tevens activiteiten te ontplooien op de plaats waar de migranten zich bevinden, op de plaatsen waar migratie begint. Het is namelijk eenvoudig om de belangrijkste immigratiegebieden te benoemen - dit zijn vaak de armste regio’s - en om daar met gerichte begrotingssteun de opbouw van infrastructuren te financieren, zoals drinkwater, elektriciteit, wegen, gezondheidscentra en scholen, teneinde de behoeftige bevolking ervan te weerhouden om te vertrekken.
Het is ook eenvoudig om de migratiepolen te benoemen. Wij weten om welke gebieden het gaat, namelijk landen of grote steden met moderne vervoers- en communicatiemiddelen, die zowel ontvangst- als vertrekruimte zijn voor de belangrijkste migratieroutes, bijvoorbeeld vanuit de Sahel naar het Noorden. Als deze gebieden eenmaal in kaart zijn gebracht, dan kunnen wij daar - meer dan nu het geval is - activiteiten ontwikkelen die erop gericht zijn de bevolkingsgroepen - in het bijzonder de meest kwetsbare groepen: vrouwen en kinderen - te steunen en ze te helpen onafhankelijk te worden en zich op een andere manier dan via mobiliteit te ontplooien. We zouden in deze gebieden eveneens een voorlichtingsprogramma kunnen opzetten dat bestemd is voor deze migranten.
Ik vind dat Europa ook oog moet hebben voor het potentieel dat migrantengemeenschappen in de rijke landen vertegenwoordigen, voor wat zij voor de ontwikkeling van hun land van herkomst kunnen doen. Volgens mij is dit een veelbelovende aanpak die ertoe kan leiden dat migranten een actieve rol gaan spelen bij ontwikkeling, uit naam van solidariteit en wederzijdse hulp. Dat is wat wij co-ontwikkeling noemen. Vanuit dit standpunt moeten wij geldovermakingen van migranten naar hun land van herkomst bevorderen, deze transparanter en goedkoper maken, en een nieuw financieel product in overweging nemen, bijvoorbeeld in de vorm van een “Ontwikkelingsspaarplan”.
De Unie, maar vooral haar lidstaten, moeten een innoverend beleid instellen, door bijvoorbeeld de salarisverschillen voor bepaalde migranten die naar hun land van herkomst willen terugkeren aan te pakken, of door “gedeelde werkregelingen” voor onderzoekers of artsen uit te werken, in het kader van institutionele partnerschappen tussen onderzoeksinstellingen, universiteiten en ziekenhuizen.
Verder moeten wij circulaire migratie bevorderen, waarbij migranten tussen hun land van herkomst en bestemming heen en weer kunnen reizen. Dit dient uiteraard in samenspraak met het land van herkomst te geschieden, terwijl de sociale rechten systematisch moeten worden overgedragen. Ik denk dat dergelijke maatregelen ervoor kunnen zorgen dat “hersencirculatie” de plaats inneemt van de huidige braindrain. Wij zijn ons er namelijk terdege van bewust dat migratie voor veel landen in het Zuiden het vertrek van de best opgeleide en meest ondernemende burgers betekent. Dit heeft dramatische gevolgen voor de arme landen, aangezien het meestal essentiële sectoren als gezondheidszorg en onderwijs zijn die door dit fenomeen worden getroffen. In dit opzicht verheugt het mij dat de Commissie voorstellen doet die erop gericht zijn deze uitdagingen aan te gaan.
Wat ik echter meer in het algemeen zou willen, is dat Europa zijn denkwijze volledig omgooit en dat die nieuwe denkwijze verdedigd wordt. Er doet zich hiertoe een gelegenheid voor, aangezien de Verenigde Naties in september voor het eerst het vraagstuk van migratie en ontwikkeling zullen behandelen.
Ik wil de collega’s die mij bij het opstellen van dit verslag hebben gesteund, graag bedanken. 
Louis Michel,
   . - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, dames en heren, ik wil de Commissie ontwikkelingssamenwerking, en in het bijzonder mevrouw Carlotti, graag feliciteren met hun werk.
Ik kan u verzekeren dat de Commissie veel belang hecht aan dit hoogst actuele vraagstuk van de samenhang tussen immigratie en ontwikkeling, en ik kan u tevens verzekeren dat de Commissie uw suggesties uiterst serieus zal nemen. Het betreft een zeer uitvoerig verslag waarin een breed scala aan onderwerpen wordt behandeld. Staat u mij toe dat ik mij, bij gebrek aan tijd, daarom concentreer op twee reeksen vraagstukken, die zeer belangrijk zijn.
De eerste reeks vraagstukken heeft betrekking op de samenhang van het communautaire optreden. Ik wil er nog eens op wijzen dat de Commissie voor het eerst een duidelijk verband tussen migratie en ontwikkeling heeft gelegd. Zij heeft een krachtig signaal willen afgeven wat betreft de meerwaarde die kan worden verkregen door een betere interactie tussen migratie en ontwikkeling. Zoals in het verslag terecht wordt opgemerkt, heeft deze interactie twee kanten.
Enerzijds kan het ontwikkelingsbeleid een belangrijke rol spelen op het gebied van de migratiestromen. De Europese Unie heeft vorig jaar opnieuw bevestigd dat zij zich zal inzetten voor een ambitieus ontwikkelingsbeleid, dat tot doel heeft de economische en sociale ontwikkeling en een goed bestuur te bevorderen. Op die manier kan dit beleid ertoe bijdragen dat de diepere oorzaken van migratie worden aangepakt. Uiteraard is dit een zaak van lange adem en kunnen er op korte termijn geen resultaten worden verwacht. Overigens heb ik gezien dat uw verslag enkele interessante suggesties op dit gebied bevat, en wij zullen een aantal daarvan aandachtig onderzoeken. Zo wordt met name de aanbeveling om migratie in de nationale strategiedocumenten op te nemen reeds door de Commissie in de praktijk gebracht.
Anderzijds kunnen bepaalde fenomenen die met migratie samenhangen een effectieve bijdrage leveren aan de ontwikkeling van het land van herkomst. Dat is wat de Commissie vorig jaar met haar mededeling over immigratie en ontwikkeling heeft aangetoond. In dit document worden concrete ideeën voorgesteld die in onze relaties met de betrokken landen van herkomst kunnen worden uitgevoerd, en waarvoor gebruik kan worden gemaakt van financiële steun van de zijde van de Gemeenschap.
Ik verwelkom in het bijzonder uw aanbeveling op het vlak van co-ontwikkeling, een gebied dat de Commissie eveneens onderzoekt. Ik citeer: “Het belangrijkste streefdoel moet de bevordering van “hersencirculatie” zijn om de negatieve invloed van braindrain te compenseren. Een van de meest veelbelovende middelen op dit gebied zijn de “gedeelde werkregelingen”, waardoor onderzoekers, leraren en dokters uit het Zuiden de helft van hun tijd aan de opbouw van hun land kunnen besteden.” Ik denk dat dit een heel interessante aanbeveling is. Deze specifieke aanbeveling uit het verslag, die gaat over de wijze waarop de diaspora betrokken kan worden bij de ontwikkeling van de landen van herkomst, is naar mijn mening een zeer belangrijke suggestie.
Op dit gebied heeft het verslag van mevrouw Carlotti een echte toegevoegde waarde. Het standpunt van het verslag is duidelijk: er is brede steun voor experimenten met co-ontwikkeling. De Commissie heeft weinig ervaring op dit gebied, en ik ben volledig bereid om bij de beraadslagingen van de Commissie uit te gaan van ervaringen en voorbeelden van beste praktijken die door bepaalde lidstaten zijn ontwikkeld.
In het verslag, namelijk in aanbeveling 15, wordt voorgesteld twee fondsen op te richten: het eerste voor de financiering van co-ontwikkelingsprogramma’s, en het tweede voor een mechanisme om het voortbestaan van microprojecten te waarborgen. Als ik het goed begrijp, houdt uw idee in dat deze fondsen uit hoofde van nieuwe thematische strategieën voor migratie worden opgericht. Persoonlijk zou ik er voorstander van zijn om twee fondsen van dit type binnen het themaprogramma in te stellen. Ik moet dit echter nog met mijn collega’s, de heer Frattini en mevrouw Ferrero-Waldner, bespreken.
Ik wil u namens de Commissie tevens bedanken voor het positieve onthaal dat de meeste ideeën uit de mededeling over migratie en ontwikkeling van de Commissie in uw verslag ten deel valt, of het nu gaat om de geldovermakingen van migranten, de rol van de diaspora als actoren bij de ontwikkeling van het land van herkomst of het vergemakkelijken van circulaire migratie en andere vormen van mobiliteit van hoogopgeleide personen. Ik wil overigens preciseren dat de Commissie uitsluitend acties op dit gebied in aanmerking kan nemen waarbij het beginsel van de vrijwillige verbintenis van de migranten en het onafhankelijke karakter van deze verbintenis ten strengste worden geëerbiedigd. In dezelfde geest kan het geld dat door migranten wordt overgemaakt natuurlijk niet worden beschouwd als een vervanging van de officiële ontwikkelingshulp, die meer dan ooit noodzakelijk blijft. Overigens heeft de Europese Unie zich er uitdrukkelijk toe verbonden deze officiële ontwikkelingshulp te verhogen.
Tot slot zou ik willen bevestigen hoeveel belang de Commissie hecht aan beleidsvormen die erop gericht zijn de effecten van de braindrain te verzachten. In dit opzicht wil ik u eraan herinneren dat de Commissie in december 2005 een mededeling heeft aangenomen over het tekort aan gezondheidswerkers in ontwikkelingslanden. Ook deze mededeling bevat uiterst nauwkeurige en concrete richtsnoeren.
De Commissie heeft een zeer ambitieus werkprogramma opgesteld, dat zij wil uitvoeren in nauw overleg met de lidstaten, waarvan sommige eveneens eigen initiatieven hebben opgezet. Het spreekt voor zich dat al deze initiatieven in partnerschap met de landen van herkomst worden uitgevoerd of zullen worden uitgevoerd.
De tweede reeks vraagstukken die ik kort met u wil bespreken - en dat zal u niet verbazen - is de bijzondere plaats die Afrika in deze reflectie inneemt. Dit punt komt overigens duidelijk in uw verslag naar voren. De problematiek van de braindrain, de hoge kosten van het overmaken van geld en de zwakke financiële infrastructuur ter plaatse zijn bijzonder hardnekkig in Subsaharaans Afrika. De beste manier om op dit gebied succes te boeken, zou misschien zijn door de diaspora in te schakelen, vooropgesteld dat aan bepaalde voorwaarden is voldaan.
De Europese Raad heeft in zijn conclusies van december 2005 duidelijk aangegeven dat het verbeteren van de samenhang tussen migratie en ontwikkeling in de twee aanvullende dimensies die ik zojuist genoemd heb, een vooraanstaande plaats moet innemen bij het partnerschap op migratiegebied dat wij momenteel met Afrika opbouwen, en dit geldt voor alle niveaus van de discussie. Daarom staat de samenhang tussen migratie en ontwikkeling centraal op de agenda van de conferentie in Rabat, waar vertegenwoordigers van Europa, de Maghreb en landen uit Centraal- en West-Afrika de komende week over het vraagstuk van migratie zullen debatteren.
De samenhang tussen migratie en ontwikkeling is ook een van de belangrijkste onderdelen van de dialoog die de Commissie momenteel opzet met een aantal Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara, op basis van artikel 13 van de Overeenkomst van Cotonou. De Commissie beschouwt deze besprekingen als een goede gelegenheid om een dialoog op gang te brengen over de concrete steun die de Gemeenschap haar Afrikaanse partners kan bieden om hen te helpen de migratiestromen beter te beheersen, en met name om meer profijt te trekken van de samenhang tussen migratie en ontwikkeling. Tenslotte staat deze samenhang ook centraal bij de dialoog die wij met de Afrikaanse Unie voeren. Deze dialoog zou moeten uitmonden in een ministeriële conferentie waaraan vertegenwoordigers van de Europese Unie en heel Afrika deelnemen.
Door het aantal communicatiekanalen te vermeerderen streeft de Commissie er dus naar een partnerschap met Afrika te ontwikkelen dat als voorbeeld moet dienen op het gebied van migratie. Op deze manier kan de Europese Unie - zonder enige twijfel - een belangrijke bijdrage leveren aan de dialoog op hoog niveau over migratie en ontwikkeling, die in september 2006 door de Verenigde Naties in New York wordt georganiseerd. De Commissie zal binnen enkele dagen een mededeling aannemen die haar schriftelijke bijdrage aan deze dialoog zal vormen. 
Ioannis Kasoulides (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil op de eerste plaats mevrouw Carlotti bedanken. Ik feliciteer haar met haar verslag en ik bedank haar voor het overnemen van het advies van Commissie buitenlandse zaken, namens welke commissie ik vandaag spreek, en met name voor de vaststelling dat het verband tussen immigratie en ontwikkeling een integraal onderdeel is van het buitenlands beleid van de Europese Unie. Dat is het al sinds het begin van het Barcelona-proces, maar dat heeft zich doorgezet in alle andere onderdelen van onze betrekkingen met de herkomst- en doorreislanden. Het is erg belangrijk dat we een oplossing vinden voor het immigratievraagstuk, om de migratiestromen te kunnen beheren wanneer de herkomst- en doorreislanden begrip voor ons standpunt krijgen en willen samenwerken.
Zoals de plaatsvervangend secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft gezegd, bedragen de geldovermakingen naar ontwikkelingslanden wereldwijd 232 miljard dollar per jaar, wat twee maal het bedrag is dat ontwikkelingslanden verder aan buitenlandse hulp ontvangen. Daarom is het zo belangrijk om die overmakingen makkelijker te maken en om de circulaire migratie makkelijker te maken, omdat we daarmee het vertrouwen winnen van de landen waarmee we willen samenwerken. We sturen niet aan op die braindrain waar zij zo bang voor zijn; we praten niet alleen over illegale immigratie, maar we weten hoe we het best voordeel kunnen trekken uit de immigratie, in het licht van onze vergrijzende bevolking en de behoeften die we in de toekomst zullen hebben.
Ik wil afsluiten door te zeggen dat als we de financiële instellingen op orde krijgen, zowel aan de kant van de verzenders als aan de ontvangende kant, we ook het vraagstuk van de financiering van het terrorisme kunnen aanpakken, waarvan we denken dat die via liefdadigheids- en daarmee vergelijkbare organisaties loopt in Europa. 
Ona Juknevičienė (ALDE ),
   Ik feliciteer mevrouw Carlotti met haar verslag en bedank de collega's van mijn commissie voor hun medewerking aan ons advies.
Gisteravond sprak ik ook al over migratie, maar ik heb toen één belangrijk punt buiten beschouwing gelaten – de migratie van hoogopgeleide personen, ofwel braindrain, die een negatieve invloed kan hebben op de ontwikkeling van een land. Ik denk echter niet dat het nodig is om een halt toe te roepen aan dit proces; we moeten streven naar wederzijdse voordelen. Ik onderstreep dat het heel belangrijk is om een duidelijke en zo eenvoudig mogelijke procedure in te voeren voor de erkenning van diploma's. Ook hebben wij behoefte aan een equivalent van de Green Card die in de VS wordt gebruikt. Een dergelijke kaart zou de circulaire migratie bevorderen. Wij moeten erkennen dat bij ontstentenis van de juiste randvoorwaarden voor integratie, migratie schadelijk is voor beide zijden.
Collega's, gisteren wonnen de Fransen – ik feliciteer hen met het feit dat de eer van Frankrijk grotendeels werd verdedigd door spelers die zelf migranten zijn of waarvan de ouders migranten waren. Nu zijn het Fransen. Dit is een volmaakt voorbeeld van integratie. Gefeliciteerd. 
Feleknas Uca (GUE/NGL ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Carlotti hartelijk bedanken voor haar goede verslag, dat ik volledig steun.
Het fenomeen migratie is zo oud als de mensheid zelf. Sinds mensenheugenis zijn wij op zoek naar een thuis, naar veiligheid en vrede. Sommige mensen verlaten hun geboorteland vrijwillig, maar de meeste mannen, vrouwen en kinderen vluchten voor geweld, honger, armoede en vervolging. Armoede is een overweldigende drijfveer. Wij kunnen muren om Europa heen bouwen, maar die houden mensen die ver weg van hun thuis een beter leven zoeken, niet tegen.
Volgens de VN zijn er wereldwijd ongeveer 191 miljoen migranten. De helft van hen zijn vrouwen. Vrouwelijke migranten en vluchtelingen leven met het enorme risico slachtoffer te worden van seksuele uitbuiting en geweld. De samenhang tussen migratie en mensenhandel moet in dit verband met name worden onderzocht vanuit een genderperspectief. Wanneer we een garantiefonds eisen voor microprojecten van migranten, moeten we speciale aandacht schenken aan genderspecifieke projecten.
Ik vraag me af hoe wij trots kunnen zijn op een Europese Unie waar vrouwen die uit hun geboorteland zijn gevlucht voor armoede en geweld, het slachtoffer worden van discriminatie en uitbuiting. Migranten leveren een enorme bijdrage aan de ontwikkeling van hun landen van oorsprong. Jaarlijks wordt 150 miljard euro overgemaakt via banken. Dat is drie keer de wereldwijd ter beschikking gestelde ontwikkelingshulp. Bovendien stroomt nog eens 300 miljard euro via andere kanalen. In dit verband eis ik met name meer transparantie en hulp voor de geldovermakingen naar de landen van herkomst.
De VN willen in september voor de eerste keer het onderwerp migratie en ontwikkeling behandelen in het kader van een dialoog op hoog niveau. Het Europees Parlement zou met zijn delegatie moeten laten zien dat wij ons schamen voor deze stille mensenrechtencrisis – zoals Kofi Annan het heeft uitgedrukt — en dat wij ons sterk willen maken voor een rechtvaardigere situatie van de migranten en vluchtelingen. 
Fernando Fernández Martín,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Carlotti bedanken voor de uitstekende samenwerking tijdens onze bespreking van de amendementen die de steun van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten voor dit verslag mogelijk maken.
Deze kwestie vormt echter al geruime tijd onderwerp van debat – de commissaris heeft ons in herinnering gebracht hoe vaak we ons er al over hebben gebogen – maar desondanks zijn de resultaten veeleer schaars te noemen. Dit is een duidelijk voorbeeld van de stagnatie waarmee we momenteel te maken hebben, en het is tekenend voor de situatie waarin de Europese politiek verkeert met betrekking tot een van onze ernstigste problemen.
De Raad is niet in staat geweest om een gemeenschappelijk standpunt te bereiken en geeft evenmin de indruk dat alsnog te zullen doen, nu elke lidstaat eenzijdig tot – veelal tegenstrijdige – maatregelen overgaat, en vervolgens voor hulp aanklopt bij de Raad, alsof een lidstaat geen deel van de Raad uitmaakt.
De Commissie stelt – twee weken geleden in Wenen bij monde van mijnheer de commissaris hier aanwezig – dat zij al het mogelijke doet maar dat dit een bevoegdheid van de lidstaten is. En daarin heeft zij volkomen gelijk. Bovendien beschikt zij momenteel niet over voldoende operationele middelen; wij werken nu nog met de verlenging van een begroting die bijna een jaar geleden is verstreken. Ondertussen steken duizenden illegale immigranten onze grenzen over, in sommige landen zelfs dagelijks.
Er staan ons ongetwijfeld vele opties ter beschikking, zoals het verslag van mevrouw Carlotti duidelijk maakt. Immigranten maken driemaal – niet tweemaal, zoals is gezegd – zoveel geld over als het bedrag dat wereldwijd aan officiële ontwikkelingshulp wordt verstrekt, maar desondanks vertaalt die investering zich niet in een economisch productieve injectie in de landen van oorsprong.
Artikel 13 van de Overeenkomst van Cotonou wordt meestal weinig toegepast, en soms in het geheel niet. Krachtens artikel 42 van het Verdrag betreffende de Europese Unie zou het mogelijk zijn om maatregelen te nemen in de strijd tegen de mensenhandel; na drie jaar heeft de Commissie ons twee weken geleden in Wenen gezegd dat zij de kwestie momenteel evalueert en in de toekomst een voorstel zal doen.
Ik zou nog meer voorbeelden kunnen geven, maar deze volstaan. Ik meen dat het nu tijd is om iets te doen en dat we de intentieverklaringen moeten laten voor later en voor minder ernstige zaken. 
Margrietus van den Berg,
   Voorzitter, migratie is een internationaal verschijnsel. In Europa gaat het over visa, kustbewaking, douanepolitie, bestrijding van mensensmokkel, arbeidsmarktbeleid, integratie. Dat is grofweg gezegd het beleid van Commissaris Frattini en Aeneas. De veiligheidsmaatregelen, vaak gericht tegen migranten of op beheersing van de migratie, moeten in onze ogen uit een zelfstandig budget worden betaald, niet gestolen uit het ontwikkelingsgeld.
Vandaag gaat het dus eigenlijk over de andere kant, over de ontwikkelingsaspecten van migratie: Zuid-Zuidmigratie, migratie als oorzaak van onderontwikkeling en instabiliteit. Het gaat hier over onderwijs, gezondheidszorg, over de concrete, goede voorstellen van mevrouw Carlotti, over de migranten die op trektocht zijn van het ene naar het andere land, de interne vluchtelingen, ECHO, de coördinatie van UNCHR, NGO's, regionale organisaties, over het vermijden van etnische vervolging of isolering van groepen, of het nu Azië is, Latijns-Amerika of Afrika, ontwortelde bevolkingsgroepen, de kwetsbare groepen, vrouwen en kinderen voorop.
De commissaris heeft terecht gezegd dat deze kwesties uitstekend passen in het ontwikkelingsbeleid, dat zijn typische uitgaven voor officiële ontwikkelingshulp. Maar alles wat te maken heeft met migratiebeleid, vanuit volstrekt legitiem Europees beheersveiligheidsbelang, hoort nadrukkelijk niet bij de officiële ontwikkelingshulp en is niet in de eerste plaats op armoede gericht. We moeten onze eigen belangen behartigen, maar ze niet organiseren of betalen ten koste van de arme landen in instabiele regio's, want dat treft de grondoorzaken van de armoede.
Het verslag-Carlotti wil in het nieuwe geografische en thematische ontwikkelingsinstrument juist de grondoorzaken aanpakken. Van India tot Bangladesh, van Bolivia tot Ecuador kunnen we via het nieuwe ontwikkelingsinstrument Europa een goede bijdrage laten leveren. Daarom is het relevant dat we minstens 50 procent van die 17 miljard die we de komende zes jaar zullen uitgeven aan ontwikkelingshulp aan die beroemde Millenniumdoelstellingen besteden en onze inspanningen voor basisonderwijs en gezondheidszorg verdubbelen en tot 20 procent brengen. , zou Bono zeggen, . Ik denk dat de commissaris niets anders zou willen. 
Danutė Budreikaitė,
   . – Migratie, met name economische migratie, kent een geschiedenis van meer dan drie eeuwen. Vandaag de dag echter stimuleren de landen van de ontwikkelde wereld de migratie van arbeidskrachten uit ontwikkelingslanden. Wij trachten het probleem van de vergrijzing en het tekort aan arbeidskrachten in onze landen op te lossen over de ruggen van derdewereldlanden. Wij hopen aan de verwachte vraag naar arbeid in de toekomst te beantwoorden door migratie, niet door het actief bevorderen van innovatie, terwijl dat toch een van de belangrijkste manieren is om de arbeidsproductiviteit te verhogen.
Enerzijds ondersteunt de Europese Unie de toename van gekwalificeerde arbeidskrachten in ontwikkelingslanden door ontwikkelingsbeleid ten uitvoer te leggen en ontwikkelingslanden meer dan 55 procent van de mondiale hulp te geven. Anderzijds lokt zij de beste werknemers naar zich toe om het hoofd te bieden aan haar economische problemen. Heel vaak hebben deze werknemers hun diploma's in Europa of met hulp van EU-fondsen gehaald.
Een deel van de EU-middelen die worden uitgetrokken voor ontwikkelingshulp, wordt dus gebruikt ter financiering van de arbeidsmarkt in de Unie zelf. Migranten ondersteunen hun families met geld dat ze in de EU hebben verdiend, maar hun bijdrage aan de ontwikkeling van hun landen van herkomst zou vele malen groter zijn als ze niet in het buitenland maar in hun eigen land hadden gewerkt en welvaart hadden gecreëerd.
Migratiebeleid is niet enkel een zaak van de EU. Overeenkomsten met derde landen en de vaststelling van migratiebeleid, bovenal in derde landen, is één van de voorwaarden voor de economische groei van ontwikkelingslanden.
Behalve op het migratiebeleid zouden de ontwikkelingslanden zich prioritair moeten richten op de opbouw en uitbreiding van hun economie en het scheppen van banen voor hun arbeidskrachten. Tegelijkertijd zou de Europese Unie moeten helpen bij de uitvoering van hun strategieën, anders zullen de ontwikkelingslanden altijd arm blijven. 
Marie-Hélène Aubert,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik wil op mijn beurt mijn collega, mevrouw Carlotti, bedanken voor dit verslag, waarin inderdaad veel interessante initiatieven worden voorgesteld. We moeten echter constateren, zoals de commissaris heeft onderstreept, dat er een gebrek aan samenhang is tussen de verschillende beleidsvormen die op het niveau van de Europese Unie worden gevoerd. Wij hebben tijdens deze vergaderperiode een aantal verslagen bestudeerd over vraagstukken als asiel, immigratie en ontwikkeling, die soms tegengestelde richtingen op gingen.
Wij moeten erkennen dat de overheersende trend in onze landen tegenwoordig is dat alles in het teken van de openbare veiligheid staat. Wij hebben te zeer de neiging om immigratie en veiligheid met elkaar in verband te brengen, en het beleid dat wordt gevoerd is er hoofdzakelijk op gericht om immigranten, met name illegale immigranten, naar hun land van herkomst terug te sturen. Het lijkt erop dat wij ons pas echt voor immigranten interesseren als ze terug naar huis willen keren. Dit komt er in zekere zin op neer dat wij de vrijheid van mensen die zich willen vestigen en die willen leven in een ander land dan het land waaruit zij afkomstig zijn, niet erkennen.
Zoals u weet is de subsidiariteit eveneens heel belangrijk op dit gebied, en de lidstaten voeren ieder hun eigen beleid, dat per land verschillend is. In Frankrijk is het beleid van de regering er momenteel op gericht om illegale immigranten uit te zetten en terug te sturen; juist vandaag wordt er voor het Europees Parlement gedemonstreerd om schoolgaande kinderen die met uitzetting worden bedreigd, te beschermen. In Spanje of elders is er geen sprake geweest van een dergelijk beleid, en in andere landen bezint men zich op de wijze waarop men zich tegenover illegale immigratie moet opstellen. Dit betekent dat de subsidiariteit nog een veel te belangrijke rol speelt op dit gebied.
Hoewel co-ontwikkeling een interessant idee lijkt te zijn, denk ik niet dat het de plaats kan innemen van het noodzakelijke overheidsbeleid van de Europese Unie - dat bijzonder krachtig is - als het gaat om het bevorderen van de rechtsstaat en de democratie.
Afgezien van de problemen waarop wij mogelijk stuiten, is dát het doel van het EU-optreden in de Democratische Republiek Congo, waarbij prioriteit wordt gegeven aan overheidsbeleid op het gebied van gezondheidszorg, onderwijs en milieu, hoewel er de laatste jaren helaas afbreuk is gedaan aan dit optreden door andere beleidsvormen van de Unie en de lidstaten, met name op economisch en commercieel gebied.
Daarom hebben wij behoefte aan samenhang en aan een integrale aanpak, zodat wij immigratie in verband kunnen brengen met vraagstukken van duurzame ontwikkeling, en haar niet louter als een veiligheidskwestie behandelen. 
Gabriele Zimmer,
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, als het om migratie gaat, zijn er altijd twee gezichtspunten in het geding. Aan de ene kant is er het libertaire gezichtspunt, waarbij de mensenrechten en de Millenniumdoelstellingen centraal staan, aan de andere kant heeft het gezichtspunt van de ministers van Binnenlandse Zaken, die een externe bedreiging zien, de overhand. Gezien de toenemende en actuele migrantendrama’s wordt het debat in de EU helaas gedomineerd door commissaris Frattini en de ministers van Binnenlandse Zaken. Voorzieningen ter bescherming van de grenzen en interventietroepen maken het beeld compleet. Uw zeer goede verslag, mevrouw Carlotti, analyseert echter de oorzaken en de betekenis van de migratie in de 21e eeuw veel diepgaander en stelt ook een groot aantal zeer nuttige maatregelen voor, waarop ik echter niet kan ingaan in de twee minuten die ik ter beschikking heb.
Uw eis voor een beheerde migratie mag echter niet inhouden dat de EU voortaan bijvoorbeeld Lampedusa verandert in Ellis Island of - misschien nog veel erger - dat er in de Libische woestijn gecombineerde vluchtelingen- en rekruteringskampen van de EU komen, die tevens om die reden buiten de rechtsnormen van de EU om opereren.
Ik betreur vanzelfsprekend ook dat er geen voorstellen worden gedaan ter verbetering van de situatie van migranten die zonder officiële wettelijke status in de EU wonen. De crux van het gehele migratiebeleid is en blijft de groeiende economische en sociale kloof tussen de Europese Unie en de verarmende regio’s in Afrika, en de EU draagt zelf bij tot die verarming met haar doelstelling van concurreren om de leiding in de wereldeconomie.
Neem het verslag over de eerlijke handel waarover wij straks hier in het Parlement zullen debatteren, serieus wanneer u de migratie uit economische noodzaak wilt beperken. Bestrijd de bijdrage die Europa door de uitvoer van wapens levert aan de migratie van oorlogsvluchtelingen, en verminder de emissies van Europa en zijn handelspartners wanneer u de migratie wilt beperken, die in de eerste plaats het gevolg is van de klimaatverandering en de uitbreiding van de woestijnen. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik voer het woord namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Ik dank de Commissie en de rapporteur omdat zij dit thema hebben aangesneden.
De strategieën die zijn voorgesteld met voornamelijk de bedoeling om financiële transacties en de overdracht van pensioenrechten gemakkelijker te maken, vormen twee maatregelen die praktisch uitvoerbaar zijn en een belangrijke impact kunnen hebben op de schaarse middelen van vele immigranten. Maar wat ik ook heel belangrijk en redelijk vind, is het voorstel om de voortgebrachte inkomsten aan te wenden voor maatregelen die de ontwikkeling van het land van herkomst bevorderen.
Weliswaar is, zoals in het verslag staat, een beter beheer van migratiestromen bevorderlijk voor de ontwikkeling, maar ook is het belangrijk ervoor te zorgen dat de hoogst gekwalificeerde arbeidskrachten interessante kansen krijgen in hun land van herkomst en dat zij gestimuleerd worden om hun inkomsten samen met de opgedane ervaring mee terug te nemen naar hun land, zodat de plaatselijke gemeenschap daar profijt van kan trekken. Ik denk nu met name aan artsen, beoefenaars van vrije beroepen, leraren en onderzoekers.
Het is immers nogal idealistisch te geloven dat een burger uit een derde land na jaren van studie en werk in Europa spontaan zal besluiten om terug te keren naar een land dat niet beschikt over goede faciliteiten of een deugdelijk sociaal stelsel.
Vandaar dat wij veel aandacht moeten besteden aan het beheer van alle middelen die worden gegenereerd, om te garanderen dat individuele en collectieve inspanningen niet verloren gaan. 
Zbigniew Zaleski (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Carlotti bedanken voor haar grondige werk en de aandacht vestigen op drie punten. Mondialisering betekent eveneens dat mensen bij hun zoektocht naar normale levensomstandigheden barrières doorbreken. De verschillen op het vlak van economische ontwikkeling en politieke modellen staan het vrij verkeer van personen echter in de weg. Als we het in het kader van de WTO niet eens kunnen worden over het vrij verkeer van goederen, wordt duidelijk dat een akkoord over het vrij verkeer van personen nog een veel moeilijkere aangelegenheid is, hoewel de twee kwesties weinig gemeenschappelijk hebben.
Toch emigreren mensen, voornamelijk naar rijkere landen – ondanks het ontbreken van een dergelijk akkoord. De Europese Unie zal, als bestemming voor migranten, in toenemende mate gedwongen zijn om op dit gebied oplossingen uit te werken. Op dit moment worden we met het probleem van Malta geconfronteerd. Een andere heikele kwestie is het verschijnsel van selectieve immigratie waar vooral rijke landen baat bij hebben. Het gaat hier om braindrain, een praktijk die immoreel is tegenover arme landen. We hebben een goed beleid nodig om te verhinderen dat de situatie in Afrika bijvoorbeeld nog verslechtert ten gevolge van het massale vertrek van opgeleide burgers. We moeten deze landen helpen zich verder te ontwikkelen. Voorbeelden van een dergelijk beleid zijn herintegratieprojecten, waarover ik het genoegen had met commissaris Michel te spreken.
Aangezien er binnen de Europese Unie reeds immigranten zijn, onder andere in Schotland – een land dat voor Polen en Slowaken al een aantrekkelijke bestemming is en dat dus zeker voor burgers uit landen als Togo of Jamaica kan worden – moeten we een onderwijs-, sociaal en juridisch programma uitwerken opdat de immigranten zo snel mogelijk in hun gastland kunnen integreren en zich kunnen aanpassen. De integratieperiode is zowel een psychologische als een economische factor. Hoe korter en zinvoller die periode, hoe beter voor beide partijen: voor de immigranten en voor het gastland. Ten gevolge van dergelijke maatregelen zullen we erin slagen het verschijnsel of kennisvlucht te vermijden. Tot slot zou ik nog willen toevoegen dat niet enkel Frankrijk, Zweden en Malta te kampen hebben met het probleem van – voornamelijk economische – immigratie. Het is een ernstig probleem waar alle 25 lidstaten van de Europese Unie mee geconfronteerd worden. 
Elena Valenciano Martínez-Orozco (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn vriendin en collega, mevrouw Carlotti, feliciteren met het werk dat zij heeft verricht, vooral omdat het ontwikkelingsbeleid nu in het centrum van het buitenlandbeleid komt te staan, ook wanneer we het hebben over het migratieverschijnsel.
Ongetwijfeld zullen we de migratiestromen in de toekomst niet zozeer moeten indammen als wel reguleren, want dan kan de verplaatsing van mensen, zoals altijd het geval is geweest, ten goede komen aan de landen van oorsprong, doorreis en bestemming.
De landen weten dat hun doelen en belangen beter gediend zijn met samenwerking en gecoördineerd optreden. Volgende week vindt in Rabat de Euro-Afrikaanse Top over migratie plaats en ontwikkelingssamenwerking staat er als prioriteit op de agenda.
Wij roepen de deelnemers op om deze gelegenheid aan te grijpen voor het nemen van concrete maatregelen ten behoeve van de ontwikkeling van de Afrikaanse landen en we verzoeken de Europese Unie met klem om zich overtuigend uit te spreken voor de democratie, vrede en veiligheid in de landen van oorsprong van de migratie, in afwijking van de veelbevaren koers van de realpolitik.
Wellicht moeten we inzetten op het onderwijs, want dat is altijd bevorderlijk voor vrijheid en ontwikkeling. Ook moeten we toewerken naar een betere en grotere aanwezigheid van de Europese Unie op politiek en institutioneel niveau.
Het recht op ontwikkeling is echter integraal en veronderstelt tevens de uitwisseling op het gebied van economie, cultuur, conflictbeheersing, terrorismebestrijding, milieubescherming en beleid gericht op een gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Migratie brengt ongetwijfeld voordelen met zich mee, maar de voordelen van internationale migratie, niet alleen voor de migranten maar ook voor de ontvangende maatschappijen, zijn slechts haalbaar als we de rechten van de werknemers blijven eerbiedigen, want die vormen een universele bescherming tegen uitbuiting. De rechten van alle werknemers moeten worden beschermd, of zij nu wel of niet over een legale status beschikken.
De te nemen maatregelen moeten de rechten van degenen die naar onze grenzen komen, in alle opzichten eerbiedigen, inclusief het recht op asiel. De Europese Unie moet ervoor waken dat asielzoekers de internationale bescherming niet wordt ontzegd die zij nodig hebben.
Zoals we allemaal weten, mijnheer de Voorzitter, is de migratie, de verplaatsing van mensen, niet tegen te houden. Laten wij ervoor zorgen dat de rechten van migranten worden geëerbiedigd. 
Jan Jerzy Kułakowski (ALDE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, het feit dat het Europees Parlement het vraagstuk van de samenhang tussen ontwikkeling en migratie behandelt, geeft blijk van onze openheid ten aanzien van de problemen van ontwikkelingslanden. Wij willen dat migratie een onderdeel van het ontwikkelingsproces wordt. Op dit moment is dat helaas niet meer dan een vrome wens. Om die werkelijkheid te doen worden, moet er aan een aantal voorwaarden worden voldaan. Ik noem er twee. We moeten ten eerste naar een circulaire migratie streven, teneinde het verschijnsel braindrain zoveel mogelijk te vermijden. Ten tweede moet de internationale conventie over de bescherming van de rechten van alle migrantenwerkers door alle lidstaten worden geratificeerd.
Tenslotte heeft de kwestie van migratie en ontwikkeling een aanzienlijke invloed op de betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen. Daarom moet de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, waar ik lid van ben, deze kwestie ernstig onderzoeken.
Tot slot zou ik collega Carlotti van harte willen bedanken en gelukwensen. 
Miguel Portas (GUE/NGL ).
   – Het verslag-Carlotti is een stap in de goede richting. Ontwikkelingshulp is nodig, maar op zich niet genoeg. Er worden nu nieuwe maatregelen en instrumenten voorgesteld die positieve gevolgen kunnen hebben voor het leven van immigranten en de betrekkingen die deze immigranten met hun land van herkomst onderhouden. Dit is een eerlijke en intelligente benadering. Het huidige beleid, dat zich voornamelijk met grensbewaking bezighoudt, wordt zo vervangen door een strategie voor migratiestromen in twee richtingen.
 is niet vol te houden. De prijs – een wisse dood in de Middellandse Zee – is hoe dan ook onaanvaardbaar. Nu ontbreekt het alleen nog aan inzet. We moeten allereerst een duidelijk standpunt innemen met betrekking tot detentiecentra. Dat systeem is onaanvaardbaar. De rapporteur erkent dat er een onzichtbare grens bestaat die de burgers scheidt van al degenen die geen papieren hebben en tot een clandestien bestaan veroordeeld zijn. Laat ons daaruit de nodige conclusies trekken. Immigranten zonder papieren, is dat toelaatbaar? Neen. Tijdelijke werk- en verblijfvergunningen om werk te vinden? Ja. Dat is een logisch voortvloeisel van het burgerschapsbeginsel. 
Koenraad Dillen (NI ). –
   Collega's, reeds in de Commissie ontwikkelingssamenwerking had ik gewezen op wat mij in hoofdzaak teleurstelt in dit verslag. Ook hier in het debat in het halfrond stel ik hetzelfde vast. Nergens durft men stil te staan bij de onoverzichtelijke sociale gevolgen van migratie voor de landen van de EU, die nu al worstelen met problemen van gettovorming, criminaliteit, ontworteling en islamisme. Van een Frans rapporteur had ik, na de ervaringen die de Franse banlieue in de herfst van vorig jaar heeft opgedaan, toch enige reflectie hierover verwacht.
Collega's, het gaat er in dit debat niet om met een beschuldigende vinger te wijzen naar die mensen die hun herkomstlanden ontvluchten op zoek naar een beter bestaan. Dat is maar al te menselijk. Maar Michel Rocard, de vroegere voorzitter overigens van de Commissie ontwikkelingssamenwerking in dit Parlement, had overschot van gelijk toen hij het ooit als volgt uitdrukte als socialistisch eerste minister van Frankrijk en als partijgenoot van de rapporteur: "Frankrijk kan de miserie van heel de wereld niet opvangen". Ook Europa kan de miserie van heel de wereld niet opvangen.
Bovendien zijn in de eerste plaats de allerzwaksten in de herkomstlanden van Afrika, die niet over de middelen en de kracht beschikken om te vertrekken, het slachtoffer van de immigratiestromen, het slachtoffer van open grenzen. Want zij blijven nog armer achter. Leuke, maar onrealistische ideeën als hersenmobiliteit en circulaire migratie zullen daar niets aan veranderen. Meer immigratie naar onze contreien zal dus meer ellende in de ontwikkelingslanden betekenen, in tegenstelling tot wat dit verslag suggereert.
Europa heeft een absolute immigratiestop nodig. De ontwikkelingslanden hebben daadkrachtige hulp ter plaatse nodig. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de werkzaamheden van deze plenaire vergadering ging het vooral om migratievraagstukken. Daarbij hebben wij talrijke dimensies en aspecten besproken, vooral wat het beheer van migratiestromen aan onze grenzen en intern in de lidstaten betreft.
Mevrouw Carlotti behandelt in haar verslag een nieuwe, zeer belangrijke dimensie, en ik dank haar daarvoor. Het gaat daarbij om de relatie tussen migratie en ontwikkeling, tussen de Europese Unie en de landen van de derde wereld, die de voornaamste landen van herkomst van immigranten en politieke vluchtelingen zijn.
Ons extern optreden op communautair en nationaal niveau biedt ons talrijke gelegenheden om omstandigheden teweeg te brengen voor duurzame ontwikkeling in de landen en samenlevingen met absolute armoede, om werkgelegenheid te creëren en om instellingen en structuren voor democratie, bescherming van mensenrechten en sociale rechten tot stand te brengen. Onder dergelijke omstandigheden zal de lokale bevolking hoop vatten en een vooruitzicht krijgen op een beter leven in eigen land.
De regionale fondsen, de Europese samenwerking, de stabilisatieovereenkomsten, onze ontwikkelingsactiviteiten in het kader van de Verenigde Naties en het nabuurschapbeleid zijn, samen met hetgeen anderen reeds noemden, uitstekende instrumenten, maar zij moeten wel beter worden geëvalueerd, beter worden gecoördineerd, en onze beleidsvormen en doelstellingen moeten serieus en inhoudelijk worden getoetst. Dit moet geschieden door zowel onze centrale diensten als onze delegaties, die versterkte en gedecentraliseerde bevoegdheden hebben en beter op de hoogte zijn van de lokale behoeften.
Ook moet gezorgd worden voor een betere samenwerking met de lokale instanties op elk niveau. Verder moeten, mijnheer de commissaris, wat transparantie en goed bestuur betreft, onze controlemechanismen ook de nationale en lokale beheerders in de begunstigde landen op hun verantwoordelijkheden wijzen.
Namens de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid wil ik er eveneens op wijzen dat al onze beleidsvormen moeten worden gemainstreamd. Vrouwen zijn namelijk de eerste slachtoffers van elk soort discriminatie in de ontwikkelingslanden en zijn ook de eerste slachtoffers van illegale immigratie als zij in onze samenleving aankomen. 
Marie-Line Reynaud (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Carlotti feliciteren met haar uitstekende werk.
In mijn hoedanigheid van schaduwrapporteur voor het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid was ik bijzonder tevreden dat de meeste van onze voorstellen in de definitieve tekst zijn opgenomen, met name de bescherming van migrerende vrouwen tegen discriminatie en geweld, de verbetering van de toegang van deze vrouwen tot gezondheidsdiensten, tot onderwijs en tot de arbeidsmarkt, evenals de noodzaak om speciale aandacht te schenken aan de kinderen van deze vrouwelijke migranten, en de situatie van vrouwen die het slachtoffer zijn van door conflicten veroorzaakte verhuizingen.
Het enige wat ik betreur is dat een van mijn voorstellen, dat tot doel had dat vrouwelijke migranten zonder verblijfsstatus toegang krijgen tot medische zorg alsook tot juridische en psychologische ondersteuning, niet is overgenomen. Deze vrouwen met een illegale status vormen namelijk een bijzonder kwetsbare categorie wier fundamentele rechten beschermd moeten worden, net als die van mensen met een legale status. Ik hoop dat wij dit punt kunnen behandelen in het kader van het verslag van mevrouw Kratsa, dat speciaal gewijd is aan de situatie van vrouwelijke migranten. 
Toomas Savi (ALDE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Carlotti, mijnheer de commissaris, migratie, vooral illegale migratie, is tot nu toe een probleem van koloniale of moederlanden en heeft geleid tot de invoering van strenge visa-eisen, noodzakelijke migratiewetgeving en een internationaal debat over dit thema. De complexiteit van het probleem wordt levendig verbeeld door de huidige situatie waarin 60 000 mensen aan de noordkust van Afrika wachten op de mogelijkheid om naar Spanje te gaan. Door de mondialisering zal het migratieprobleem zich waarschijnlijk ook naar de nieuwe lidstaten uitbreiden.
Mijnheer de Voorzitter, Europa heeft de morele plicht om in ieder geval enkele migranten te helpen om de landen van de ontwikkelde wereld te bereiken, zodat zij een menswaardiger bestaan kunnen opbouwen, een opleiding kunnen volgen of een beroep kunnen uitoefenen en later kunnen terugkeren naar hun land van herkomst waardoor er circulaire migratie ontstaat.
Om de genoemde voorstellen uit te kunnen voeren, is het noodzakelijk het immigratiebeleid van de lidstaten van de Europese Unie bij te stellen en te hervormen. Voor het in goede banen leiden van legale immigratie is langdurige samenwerking nodig tussen de landen van herkomst en de landen van bestemming, maar dit vereist meer geld.
Mijnheer de Voorzitter, het is dus niet onmogelijk dat wij binnenkort moeten spreken over het gemeenschappelijk migratiebeleid van de Europese Unie, om ervoor te zorgen dat wij niet in dezelfde ingewikkelde situatie terechtkomen als waarin wij ons nu met het gemeenschappelijk energiebeleid van de Europese Unie bevinden. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur graag bedanken voor haar werk aan dit verslag en voor de duidelijke conclusies die daarin opgenomen zijn. In het verslag wordt onder meer erkend dat de Europese Unie er tot op heden niet in geslaagd is een gemeenschappelijk en coherent antwoord op het immigratievraagstuk te formuleren. Dit is een waardige uitdaging op grote schaal: 3 procent van de wereldbevolking, dus 175 miljoen mensen, zijn migranten, van wie 40 procent in ontwikkelingslanden leeft.
De Europese Unie krijgt soms kritiek omdat ze te weinig middelen voor de integratie van immigranten en vluchtelingen zou uittrekken. In de afgelopen zeven jaar werd er vijftien miljoen euro uitgegeven. Dat komt neer op een halve euro per immigrant. Het efficiënt benutten van die financiële middelen lijkt echter een even belangrijk probleem. We hebben op dat vlak vele verontrustende signalen ontvangen, er doen geruchten de ronde over verspilling en corruptie bij de verdeling van de fondsen.
Het verlenen van bijstand aan immigranten heeft niet enkel een morele, maar ook een politieke dimensie. Het gaat immers om het uitwerken van een nieuw, transparant Europees beleid op dit gebied. Het is een feit dat het migratiebeleid van de Europese Unie de afgelopen tien jaar een stuk restrictiever geworden is dan voordien het geval was. Laten we ons geen illusies maken: minder restrictief zal dit beleid er in de loop van de volgende jaren niet op worden. Het tegendeel wordt eerder het geval. 
Libor Rouček (PSE ).
   - Dames en heren, er zijn nu zo’n tien miljoen vluchtelingen in de wereld en 25 miljoen zogeheten ontheemden binnen het eigen land, voornamelijk in de zuidelijke landen. Aangezien ook ikzelf ooit vluchteling ben geweest, en ik ook een voorziening voor vluchtelingen - een vluchtelingenkamp - van binnen heb gezien, zou ik mij in mijn interventie hoofdzakelijk willen richten op de positie van migranten in vluchtelingen- en transitzones. Mij dunkt dat het iedereen wel duidelijk is dat de levensomstandigheden van migranten in ontvangende en transitlanden, vooral in de Sahellanden, dienen te worden verbeterd. Er dienen allerlei soorten informatiecentra, centra voor buitenlandse hulp en centra voor rechtsbijstand te worden opgericht. Ook dienen er programma’s te worden ontworpen ter preventie en genezing van allerhande ziekten, inclusief seksueel overdraagbare ziekten en aids. De hulp dient in het bijzonder te zijn gericht op de meest bedreigde groepen, waaronder vrouwen en kinderen. Ik wil dan ook de Commissie oproepen een integrale strategie te ontwerpen ter ondersteuning van de genoemde ontvangende landen en transitlanden. De capaciteiten van deze landen in het Zuiden dienen te worden ondersteund en verder dient het recht van deze landen op een eigen onafhankelijk migratiebeleid te worden erkend. 
Francesco Enrico Speroni (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vind dit verslag onvolledig. Men spreekt over de rechten van de immigranten zonder dat er gerept wordt over hun plichten. Bovendien wordt volledig voorbijgegaan aan het gevaar waardoor Europa wordt bedreigd ten gevolge van bepaalde extreme vormen van geloofsbelijdenis.
Ik kan niet zomaar vergeten dat er moorden zijn gepleegd, waarvan de laatste die op Theo van Gogh was. Ik kan ook niet zomaar vergeten dat onze vrijheid aanzienlijk aan banden is gelegd vanwege bepaalde opstellingen van immigranten. Het is zelfs gevaarlijk geworden, zo niet onmogelijk, om een T-shirt te dragen van het soort dat ik hier bij me heb. In het verslag wordt met geen woord gerept over deze problematiek. 
Kader Arif (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik onze collega, mevrouw Carlotti, graag hartelijk bedanken voor haar uitstekende werk. Ik sta volledig achter de aanpak van haar verslag.
Voor het Zuiden betekent migratie maar al te vaak het vertrek van de best opgeleide burgers, een echte kennisvlucht, hetgeen voor inkomensverlies in deze landen zorgt en de verlening en de kwaliteit van essentiële diensten, die van cruciaal belang zijn voor echte ontwikkeling in het Zuiden, in gevaar brengt.
Laten wij ons niet vergissen: deze braindrain wordt aangemoedigd door het selectieve toelatingsbeleid voor migranten dat in het Noorden onder de noemer “selectieve migratie” of “selectieve immigratie” wordt toegepast. Selectieve immigratie in het Noorden betekent altijd immigratie waaronder het Zuiden lijdt. Dit beleid komt er in feite op neer dat het Zuiden ieder recht op ontwikkeling wordt ontnomen.
In tegenstelling tot deze aanpak die zulke schadelijke gevolgen heeft, denk ik dat de algemene filosofie en de concrete maatregelen die in dit verslag worden voorgesteld, zoals circulaire immigratie als een alternatief voor de braindrain, de zogenoemde “hersencirculatie”, heel interessant zijn. Dit is het concept “gemeenschappelijke immigratie”, waarbij de partijen elkaar wederzijds verrijken. Waar het hier om gaat is om co-ontwikkeling te bevorderen en dit in de Europese teksten te bekrachtigen, zonder voorbij te gaan aan de financiering die hiervoor nodig is, en om op die manier de rol van migranten ten dienste van de ontwikkeling van hun land van herkomst te erkennen en te ondersteunen, met de oprechte bedoeling om van immigratie een hefboom voor ontwikkeling en wederzijdse hulp tussen de volkeren te maken.
Ik hoop dat de besprekingen tijdens de komende Euro-Afrikaanse conferentie in Rabat in het teken van deze broodnodige solidariteit zullen staan. Wij kennen allemaal de geschiedenis van muren die worden opgericht vanuit de illusie dat zij volkeren tegen elkaar zullen beschermen. Deze muren zijn altijd bestemd geweest om doorbroken en uiteindelijk verwoest te worden. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil van mijn kant mevrouw Carlotti van harte gelukwensen met haar verslag, dat werkelijk op een zeer actueel tijdstip komt, aangezien in september de Algemene Vergadering van de VN bijeenkomt en zich zal buigen over de relatie tussen migratie en ontwikkeling.
Mijns inziens is het moment gekomen om van woorden en wensen over te stappen op daden. Iedereen spreekt over de verwezenlijking van de Millenniumdoelstellingen, maar nergens wordt uitdrukkelijk verwezen naar het migratievraagstuk. Ik denk dat de VN-bijeenkomst van september een goede gelegenheid zal zijn om de ontwikkelingsdoelstellingen uitdrukkelijk in verband te brengen met migratie en om ervoor te zorgen dat de aanpak van dit mondiale probleem een meetbaar doel wordt binnen een concreet tijdschema.
De Europese Unie moet de opneming van de migratieproblematiek in alle externe activiteiten en beleidsvormen versnellen. Vooral moeten wij echter manieren zien te vinden om deze problematiek op te nemen in de nieuwe strategie voor ontwikkelingssamenwerking, in de nieuwe Europese nabuurschaptrategie.
De Topontmoeting EU/Afrika zal een gelegenheid zijn om al deze problemen te bespreken. Daarvoor is echter boven alles een geïntegreerde en samenhangende strategie van de Europese Unie nodig. 
Justas Vincas Paleckis (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur feliciteren en ik wil de aandacht vestigen op een aspect van ontwikkeling en migratie dat de rijkdom en het intellectueel potentieel in landen die al welvarend zijn nog verder verhoogt en ontwikkelingslanden laat leegbloeden. Ik heb het over de braindrain.
Het ontwikkelingsbeleid zal geen vruchten afwerpen tenzij dit proces op zijn minst wordt afgeremd. Op dit moment biedt de EU met één hand ontwikkelingshulp aan, wat zichtbaar is, en pakt het die met de andere hand weer af, wat niet zichtbaar is. Ik stel voor dat we de zaken eerst goed regelen in eigen huis, in de Europese Unie, waar we eenzelfde braindrain zien plaatsvinden van de nieuwe naar de oude landen. Dat proces is des te pijnlijker omdat de interne grenzen en barrières aan het verdwijnen zijn. De EU moet een speciaal fonds creëren om de braindrain te reguleren en de gevolgen ervan te verzachten.
Nadat we de boel op orde hebben gebracht in eigen huis, kunnen we dat gebruiken als basis voor samenwerking met de ontwikkelingslanden en met de VS, die in hoge mate profiteren van de braindrain. 
Louis Michel,
   . - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, vanzelfsprekend ben ik het in hoofdzaak eens met het commentaar en de overwegingen die naar voren zijn gebracht. Aangezien mij slechts weinig tijd is toebedeeld, wil ik een paar punten benadrukken, aan de hand waarvan ik mijn standpunt over een aantal onderwerpen en voorstellen kan verduidelijken.
Om te beginnen wil ik de heer Van den Burg geruststellen wat betreft zijn bijzonder belangrijke vraag over de noodzaak om een duidelijk onderscheid te maken tussen uitgaven in verband met veiligheid en uitgaven in verband met ontwikkeling. Er kan natuurlijk geen sprake van zijn dat ontwikkelingsgelden gebruikt worden om veiligheidsmaatregelen te financieren. Deze maatregelen behoren niet uit de ontwikkelingsbegroting te worden gefinancierd. In dit opzicht kan de Commissie u geruststellen.
Het tweede punt dat ik belangrijk vind, is de beruchte kwestie van de “braindrain”. Als commissaris voor ontwikkeling zou ik willen dat mijn betrokkenheid bij deze kwestie niet in twijfel werd getrokken. Ik ben tegen het beleid van sommige lidstaten, waarin daadwerkelijk wordt oproepen tot selectieve immigratie en mensen hiertoe worden verleid. Naar mijn mening is selectieve immigratie een cynische opvatting over ontwikkeling, die ik dan ook niet kan aanvaarden. In dit opzicht sta ik argwanend tegenover suggesties en ideeën rond het begrip “groene kaart”. Ik vind het zeer gevaarlijk om met ideeën te spelen die duidelijk binnen de logica van deze “selectieve immigratie” vallen. Ik houd niet van deze aanpak en ik denk dat het goed is dit hier duidelijk te stellen.
Ik moet zeggen, mevrouw Aubert, dat ik uw oproep tot investering in overheidsbeleid bijzonder waardeer. U hebt het over het overheidsbeleid van de Europese Unie, maar wij zouden ons in feite vooral moeten richten op het overheidsbeleid van de partnerlanden en van de ontwikkelingslanden. Dit is een van mijn obsessies, omdat hier de basis ligt voor wederopbouw en ontwikkeling. Het is verschrikkelijk moeilijk om burgers uit ontwikkelingslanden, die zonder perspectieven leven, die het gevoel hebben dat zij geen perspectieven hebben, die hun leven leiden zonder toegang te hebben tot basisvoorzieningen die elke normale samenleving zou moeten verschaffen, te stimuleren om thuis te blijven en een bijdrage aan de ontwikkeling van hun land te leveren.
Daarom zou alles wat verband houdt met het vermogen van deze landen om basisvoorzieningen te waarborgen - zoals toegang tot onderwijs, gezondheidszorg, het overheidsapparaat, justitie, cultuur, basale goederen - primair deel moeten uitmaken van ons ontwikkelingsbeleid. Ik twijfel er niet aan dat hierin de ultieme antwoorden op het fenomeen “immigratie” liggen. De essentiële functies van de staat - die mensen als ik, die geloven in het primaat van het wereldlijke karakter van staten, zo na aan het hart liggen - moeten ontwikkeld worden. Ik denk dat dit belangrijk is.
Ik heb waardering voor de inbreng van alle sprekers, zonder hen allen persoonlijk te noemen. Ik ben het volledig eens met de heer Kulakowski, die het accent heeft gelegd op de zeer nauwe banden die tussen migratie en ontwikkeling bestaan. Het echte antwoord op migratie is ontwikkeling. Zo ligt het en niet anders. Het antwoord ligt niet in het sluiten van de grenzen, in het terugsturen van mensen of in “selectieve immigratie”. Het echte antwoord ligt natuurlijk in ontwikkelingsprojecten die ten doel hebben de betrokken landen te versterken, te verbeteren of opnieuw op te bouwen. Je zou kunnen stellen dat er in een aantal ontwikkelingslanden in het geheel geen sprake meer is van een staat, en ik zou er bij de Europese Unie, onze instellingen en de ACS-landen die dit in het bijzonder aangaat, op aan willen dringen om weer aan de onderhandelingstafel plaats te nemen.
Tot slot zou ik de heer Dillen willen zeggen dat zijn citaat van de heer Rocard volledig uit zijn verband is gerukt. Natuurlijk kan Europa niet alle miserie van de wereld opvangen. Ik zou hem echter willen zeggen dat de rijke wereld dit gemakkelijk zou kunnen doen, dus er is geen enkel excuus.
Dat is gewoon een kwestie van politieke wil, mijnheer Dillen. Als het echter om dit terrein gaat, weet ik dat u daarover nauwelijks beschikt. 

De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0207/2006) van Frithjof Schmidt, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over eerlijke handel en ontwikkeling [2005/2245(INI)]. 
Frithjof Schmidt (Verts/ALE ),
   . Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, met dit verslag over eerlijke handel en ontwikkeling reageren wij als Parlement op het opmerkelijke economische en politieke succesverhaal van de eerlijke handel.
De afgelopen jaren bedroegen de groeipercentages van de eerlijke handel in Europa gemiddeld 20 procent, en deze ontwikkeling houdt aan. In sommige landen bedraagt het marktaandeel — zoals van koffie in Groot-Brittannië - zelfs 20 procent. Hieruit blijkt hoe succesvol een initiatief is van het maatschappelijk middenveld onder de voorwaarden van de markt, dat het tot nu toe heeft gered zonder veel ondersteuning en financiering door de staat. Tegelijkertijd is dit ook een rechtstreeks succes in het kader van de armoedebestrijding, want eerlijke prijzen garanderen een eerlijk inkomen. Het is tevens voor de sociale en maatschappelijke ontwikkeling in de landen van het Zuiden zeer essentieel dat producenten in deze landen een eerlijk inkomen ontvangen.
Tegelijkertijd blijkt uit dit alles de hoge mate van bewustheid bij de Europese consument en zijn belangstelling voor sociale verantwoordelijkheid in de internationale handel en voor hoge kwaliteit van de producten. Bij dit onderwerp gaat het derhalve ook om de bescherming van consumentenbelangen. Eerlijke prijzen, eerlijke arbeids- en productieomstandigheden en voldoen aan milieunormen; dit komt de levenskwaliteit van producenten in het Zuiden en van consumenten in het Noorden in gelijke mate ten goede.
In de Commissie ontwikkelingssamenwerking heerste tot mijn grote vreugde ook grote overeenstemming. Daarom wil ik hier tevens al mijn collega’s in de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de schaduwrapporteurs en de coördinatoren uitdrukkelijk bedanken voor hun constructieve advies. Het verslag is unaniem goedgekeurd in de commissie. Hieraan ging een intensieve gedachtewisseling met de Fair Trade-beweging en talrijke organisaties vooraf over de problemen van de eerlijke handel. Wij hebben in de commissie gezamenlijk criteria ontwikkeld en voorgesteld waaraan producten met de aanduiding Fair Trade moeten voldoen, zodat de consumenten niet worden misleid.
Daarom wordt de Commissie in dit verslag aangespoord een aanbeveling over Fair Trade op te stellen. Hierbij gaat het om de bevordering van een politiek en economisch concept en niet bijvoorbeeld om het promoten van een handelsmerk. Het gaat ook niet om een wettelijk bindende gedetailleerde regeling of om een Fair Trade-wet voor geheel Europa. Het is en mag ook niet onze bedoeling zijn om deze succesvolle opkomende markt te overreguleren en zodoende eventueel te belemmeren. Het gaat er echter wel om criteria te definiëren die het wezen uitmaken van het concept “eerlijke handel”.
Belangrijke criteria, die in het verslag hiervoor worden voorgesteld, zijn onder andere prijzen voor producenten die hun bestaan waarborgen, consumenteninformatie over de prijs die producenten hanteren, dat wil zeggen transparantie, het voldoen aan de fundamentele arbeidsnormen van de Internationale Arbeidsorganisatie ten aanzien van gezondheid en veiligheid op het werk en ten aanzien van kinderarbeid bij de productie, het voldoen aan milieunormen, steun aan productie- en markttoegang voor producentenorganisaties en het monitoren van de naleving van deze criteria. Deze punten zouden opgenomen moeten worden in de aanbeveling van de Commissie.
Ik wil hier ook uitdrukkelijk de Commissie bedanken. Met name in de directoraten-generaal Ontwikkeling en Handel was de openheid ten opzichte van – en ik zou ook willen zeggen de sympathie voor – dit verslag duidelijk te merken. Wij hebben een zeer constructieve gedachtewisseling gehad.
Nog een persoonlijke opmerking: ik weet, commissaris Mandelson, dat u graag chocolade eet, en ik heb vaak gezien dat u de voorkeur geeft aan eerlijk verhandelde chocolade van Oxfam. Dat zijn twee voorkeuren die wij beiden delen. Ik weet dus al op grond van uw consumptiepatroon dat u open staat voor dit onderwerp.
Ik wil nog een keer uitdrukkelijk een beroep op u doen. Roep in het -programma, waarover wij momenteel discussiëren bij de WTO, een -sector in het leven. Wanneer wij ook maar 10 procent van de middelen op dit gebied zouden kunnen besteden aan de Fair Trade-sector, zou dat een geweldige opsteker zijn voor dit goede concept. Help ons door eerlijk verhandelde producten met voorrang te behandelen bij openbare aanbestedingen en blaas artikel 23 van de Overeenkomst van Cotonou nieuw leven in, op grond waarvan de eerlijke handel in de samenwerking met de ACS-staten (de staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille oceaan) een belangrijke plaats dient te krijgen en ondersteund moet worden.
De Europese Unie heeft een goed gecoördineerd Fair Trade-beleid nodig. Ik hoop dat het Parlement vandaag een belangrijke stap zal doen in die richting, en daarna is het aan de Commissie om nog een belangrijke stap te doen. Wij hebben die aanbeveling nodig, commissaris Mandelson. 
Peter Mandelson,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de heer Schmidt bedanken voor zijn verslag, maar ook omdat hij heeft gewezen op mijn steeds meer in het oog lopende eetgewoonten, die, vrees ik, steeds zichtbaarder worden naarmate ik groei in mijn werk als handelscommissaris. Ik wil hem oprecht en hartelijk bedanken voor zijn verslag, waarvan ik denk dat het waardevol is en goed zal worden ontvangen.
Fair Trade is in mijn visie een van de belangrijkste instrumenten voor de bevordering van duurzame ontwikkeling en het bestrijden van de armoede in de wereld, en als concept maakt het een snelle ontwikkeling door. Het is zonder twijfel een zeer populaire handelspraktijk. Het vindt steeds meer ingang bij het publiek en de aantrekkingskracht ervan is groeiende, en het draagt bij aan het vergroten van de bewustheid van het publiek ten aanzien van alles wat te maken heeft met het begrip duurzaamheid.
Het gaat niet alleen om het consumeren van iets dat in inhoudelijk opzicht kwaliteit heeft. Het stimuleert ook de hersenen. Het zet je aan het denken en dat is nog veel waardevoller. Consumenten houden wel degelijk rekening met de productievoorwaarden. Mensen vinden dat belangrijk, ze eten niet zomaar alles, en Fair Trade heeft op dit terrein op een zeer aantrekkelijke manier pionierswerk verricht.
De Commissie steunt Fair Trade actief. We hebben afspraken gemaakt over Fair Trade in de Cotonou-overeenkomst met de ACS-landen, en ook in onze mededeling over een coherent ontwikkelingsbeleid nemen we verplichtingen op ons.
Veel hulpprojecten op het gebied van handel en ontwikkeling ondersteunen Fair Trade: ontwikkelingsprojecten voor een bedrag van meer dan vier miljoen euro in 2003, en dat bedrag groeit. Het gaat hierbij voornamelijk om ondersteuning van activiteiten van niet-gouvernementele organisaties, maar ook om directe bijdragen aan de harmonisering van bestaande standaarden. Ook nemen wij deel aan Fair Trade-evenementen.
Je zou kunnen argumenteren dat terwijl Fair Trade helpt om het geweten te sussen van degenen die zulke producten kopen, anderen gewoon doorgaan met het uitbuiten van de armen. Ik ben niet gelukkig met dat argument: Fair Trade is niet een middel dat alle problemen van arme producenten oplost, en ook is het niet noodzakelijkerwijs zo dat wanneer je geen Fair Trade-producten koopt, je de armen aan het uitbuiten bent.
Wat nodig is om de armoede aan te pakken en de ontwikkeling te stimuleren, is een algemeen en coherent beleidskader. Dat is wat we moeten ontwikkelen en conceptualiseren, en dit verslag zal ons daarbij helpen.
Fair Trade is een particulier initiatief en beperkt zich tot de deelnemende producenten, terwijl de Millenniumdoelstellingen van de VN voor iedereen bedoeld zijn. Dus Fair Trade is een particulier initiatief en is specifiek, terwijl de Millenniumdoelstellingen algemeen zijn en een brede opzet hebben; maar er bestaat een duidelijke onderlinge relatie tussen de twee. Individuen en beleidsmakers in de EU streven verschillende doelen na.
Een individu maakt een persoonlijke keuze. Hij of zij heeft het recht om die keuze te volgen. Je kunt dat niet automatisch in een breder beleid vertalen. De individuele consument kijkt naar één pak koffie, en terecht. Beleidsmakers moeten echter kijken naar de sector als geheel en naar onze verplichtingen jegens die sector als geheel.
We hebben een complete en publieke oplossing nodig - een oplossing die zich daarom niet tot alleen Fair Trade moet beperken. Zoals in het verslag terecht wordt opgemerkt, zijn er andere, niet-Fair Trade-handelsinitiatieven die dezelfde resultaten kunnen behalen als Fair Trade, die hetzelfde groeipotentieel hebben en die de keuze van consumenten en internationale handelsstelsels kunnen beïnvloeden. We moeten gebruik maken van het volledige potentieel van alle geloofwaardige initiatieven die bijdragen aan duurzaamheid. Dat moet onze toetssteen zijn. Helpt het, draagt het iets bij? Als dat zo is, dan moet dat bepalend zijn voor onze reactie en onze houding ertegenover.
Wat wij willen, voortbouwend op eerder aangegane verplichtingen, is samen met onze partners de mogelijkheden nagaan om in de economische partnerschapovereenkomsten met de ACS-landen, en ook in andere handelsovereenkomsten, specifieke prikkels op te nemen voor het verbeteren van de markttoegang voor Fair Trade-producten. Daar kunnen we naar mijn mening onze belangen het beste behartigen en ons engagement het beste in de praktijk brengen.
Het is daarom heel nuttig dat het verslag wijst op het gevaar dat er verkeerde nationale wetgeving wordt ontwikkeld met betrekking tot Fair Trade. Ik realiseer me dat er in sommige landen initiatieven worden ontwikkeld die schade zouden kunnen toebrengen aan de status die Fair Trade al heeft bereikt. We moeten daar waakzaam op zijn en kijken of we niet een meer coherente en collectieve aanpak nodig hebben om de grootst mogelijke voordelen voor Fair Trade te kunnen realiseren.
Andersom zou een al te sterke vergroeiing met een particulier initiatief als Fair Trade het risico van discriminatie van andere systemen met zich meebrengen, waarvan sommige in het verslag worden genoemd, initiatieven die hetzelfde claimen en die we ook kunnen en moeten steunen.
U heeft gelijk wanneer u zegt dat de consumenten beschermd moeten worden, de vraag is alleen hoe. Ik denk dat de rol van het beleid is dat het ervoor moet zorgen dat de boodschappen die worden gegeven aan de consumenten accuraat en transparant zijn, en ik ben blij dat dit ook benadrukt wordt in het verslag. We hebben al bescherming tegen misleidende aanspraken, maar misschien moeten we overwegen om nog verder te gaan en nog meer te doen om de consument actief te betrekken bij de ethiek van de productie.
Ik denk dat er ruimte is voor betere informatie over aanspraken in het algemeen, en daar wordt momenteel aan gewerkt. Ik zal mijn diensten vragen om te bekijken hoe duurzaamheid kan worden bevorderd met behulp van verschillende certificerings- en garantiesystemen met inbegrip van Fair Trade.
We zullen alle voorstellen bekijken die in dit verslag worden gedaan en we zullen het Europees Parlement uiteraard op de hoogte houden van verdere ontwikkelingen. We hebben een permanente dialoog met het Parlement nodig. Daarom ben ik blij dat dit verslag het kader verschaft, zowel voor die dialoog als voor de wijze waarop we ons engagement op dit terrein in de praktijk kunnen, moeten en zullen brengen.
Afsluitend wil ik de rapporteur nogmaals bedanken voor de kwaliteit van zijn verslag. 
Jörg Leichtfried (PSE ),
   Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, allereerst wil ik de rapporteur, Frithjof Schmidt, van harte gelukwensen omdat hij deze problematiek doelgericht en succesvol tot de stemming heeft gebracht. Ofschoon deze vraagstukken reeds herhaaldelijk door de Commissie en het Parlement zijn behandeld, is er steeds weer behoefte aan maatregelen om de eerlijke handel in staat te stellen zich efficiënt en succesvol verder te ontwikkelen. Belangrijk is hier dat er centrale normen en criteria worden ingevoerd voor de ontwikkeling van de markt. Wel moet men bij deze jonge sector altijd voor ogen houden dat door overhaaste richtlijnen het gevaar ontstaat van schematische harmonisatie en buitensporige regelgeving.
Europa is met zestig à zeventig procent van de totale verkoop van Fair Trade-producten de grootste afzetmarkt en biedt mijns inziens nog meer groeimogelijkheden. Daarbij is het voor mij belangrijk dat gemeentes, steden, deelstaten en andere regionale bestuursorganen er telkens weer aan worden herinnerd dat zij rekening moeten houden met Fair Trade-producten bij hun aanbestedingen en die producten bij evenementen en dergelijke moeten gebruiken.
Op grond van de geringe verscheidenheid aan Fair Trade-producten weet de klant vaak niet zeker of het bij het als een Fair Trade gekenmerkte product ook daadwerkelijk om een Fair Trade-product gaat. Hoe groter de markt, hoe groter ook deze onzekerheid wordt. Daarom moeten wij misschien in de toekomst over een Europees Fair Trade-logo nadenken.
Voor de producenten van Fair Trade-producten vraag ik bestaansverzekerende prijzen, eerlijke productievoorwaarden en naleving van de milieunormen met het oog op een duurzame ontwikkeling. Eerlijke handel moet onlosmakelijk verbonden zijn met fundamentele arbeidsnormen. Als wij er nu in slagen om positieve voorwaarden te scheppen voor de ontwikkeling en de bevordering van eerlijke handel, kunnen wij als Europeanen in deze sector een zeer belangrijke voortrekkersrol gaan vervullen. 
Filip Kaczmarek,
   Mevrouw de Voorzitter, ik zou de heer Schmidt willen gelukwensen en bedanken voor zijn verslag en voor zijn interessante betoog over Fair Trade. Fair Trade kan een positieve bijdrage leveren aan de ontwikkeling van arme landen door de producenten en hun gezinnen een beter bestaan en een betere toegang tot de wereldmarkten te verzekeren. Daarnaast biedt het Fair Trade-systeem een effectieve mogelijkheid tot het bevorderen van duurzame ontwikkeling. Ik zou uw aandacht willen vestigen op een aantal punten uit het verslag die op inhoudelijk vlak een probleem vormen.
Ten eerste: naar mijn mening wordt in het verslag het concept Fair Trade (met hoofdletters) soms verward met "fair trade", eerlijke handel, in de algemene betekenis van het woord. Deze tekst zal het eerste document in de geschiedenis van de Europese wetgeving zijn over de Fair Trade-sector, dus over Fair Trade met hoofdletters, in de vorm van een verslag over producten met het Fair Trade-logo die als zodanig worden verkocht. Het onderwerp van het verslag had de etikettering van goederen moeten zijn, om misbruik van de Fair Trade-ideologie ten nadele van consumenten die dergelijke producten willen kopen, tegen te gaan.
Het verslag betreft de Fair Trade-sector. Wat ik zou willen benadrukken, is dat de tekst die we hier behandelen echter geen verslag is over "fair trade" of eerlijke handel in de volgende betekenis: het tot stand brengen van een eerlijkere internationale handel. Het spreekt voor zich dat fair trade (met kleine letters) iets anders betekent. Het is een poging om de hele handel rechtvaardiger te maken, een thema dat al herhaaldelijk aan bod kwam in andere resoluties en verslagen van het Europees Parlement.
Naar mijn gevoel is om die reden de verwijzing naar de Cotonou-overeenkomst in deze context niet terecht, aangezien het in die overeenkomst gaat over "fair trade" met kleine en dus niet met hoofdletters. Ik ben eveneens van mening dat de stabilisatie van prijzen eerder onwaarschijnlijk is. De opmerkingen daarover zullen de beoordeling van het verslag in zijn geheel niet vergemakkelijken. 
Linda McAvan,
   Mevrouw de Voorzitter, gisteravond werd ik naar huis gereden door een Ghanese taxichauffeur. Ik denk dat hij een van de weinige mensen was die aan het werk waren, vanwege het voetbal. Ik vroeg hem of hij het prettig leven vond in Frankrijk. Hij zei dat het oké was, maar dat hij Ghana miste. Hier in Frankrijk konden drie van zijn kinderen naar de universiteit, iets wat volstrekt onmogelijk was in Ghana.
Vorig jaar was ik Ghana. Wat de taxichauffeur zei, bevestigde wat ik daar gezien had. Ik ben naar Noord-Ghana geweest en heb daar met tomatenkwekers en rijstboeren gesproken. Ze verdienden niet genoeg om van te leven en daardoor konden ze hun kinderen niet naar school sturen en hadden ze geen toegang tot gezondheidszorg. Tegelijkertijd werden op de markt in Noord-Ghana gesubsidieerde rijst uit de VS en tomatenproducten uit de EU verkocht, die goedkoper waren dan de lokale producten.
Tijdens dezelfde reis bezochten we Fair Trade-cacaoboeren in Midden-Ghana. Dat waren zeker geen rijke mensen, maar ze kregen een duurzame prijs en ze hadden langetermijncontracten voor hun product. Daardoor hadden ze toegang tot gezondheidszorg, was er een school voor hun kinderen, en de Fair-Trade-premie betekende dat er geïnvesteerd werd in water in hun dorpen. Ik zag dezelfde verschillen tussen Fair Trade-boeren en niet-Fair Trade-boeren op de bananenplantages van de Bovenwindse Eilanden.
We willen eerlijke prijzen voor boeren in alle ontwikkelingslanden. We hopen dat de WTO een rechtvaardiger systeem zal kunnen ontwikkelen, maar ondertussen hebben we Fair Trade nodig, met hoofdletters. Het doet me genoegen om te horen dat de Commissie daar steun aan zal geven.
Met betrekking tot het punt van de andere etiketten, ja, er worden ook andere ethische etiketten ontwikkeld. Sommige daarvan zijn erg goed, maar we moeten voorzichtig zijn op dit punt. Het label Fair Trade moet niet voor een prikkie te koop zijn. Als de markt groter wordt, zijn er steeds meer spelers die een ethisch label willen, maar daar niet de volle prijs voor willen betalen. Dus we moeten goed bekijken wie we steunen en ervoor zorgen dat de labels echt ethisch zijn. Fair Trade gaat over prijzen en duurzaamheid. Het gaat over de Millenniumdoelstelling van het terugdringen van de armoede. 
Sajjad Karim,
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil beginnen met het feliciteren van onze rapporteur, de heer Schmidt, omdat hij de lat hoger heeft gelegd en daarmee onze ambities omhoog heeft geschroefd. Ik ben er zeker van we dat allemaal zeer veel baat zullen hebben bij het opvolgen van zijn aanbevelingen. Ik verwelkom ook de opvattingen zoals die zijn verwoord door de Commissie. Ik weet zeker dat onze partnerschapbenadering tot veel goeds gaat leiden.
Het is met name van belang omdat vandaag de dag veel van wat we eten en drinken afkomstig is uit de ontwikkelingslanden, waar boeren en arbeiders het steeds moeilijker hebben om op een fatsoenlijke manier in hun levensonderhoud te voorzien. In onze mondiale markt is het gebruik van internationaal erkende labels of aanduidingen waar bewuste consumenten vertrouwen in kunnen hebben een logische stap en kan het een belangrijke bijdrage aan economische en sociale verbeteringen in de hele wereld leveren. Door een duidelijke etikettering gaan individuele mensen beseffen dat ook zij een bijdrage kunnen leveren aan het vinden van een oplossing voor de internationale armoede. Het simpele besluit om producten met een Fair Trade-etiket te kopen kan een enorme impact hebben, omdat telers en arbeiders daardoor een eerlijkere beloning ontvangen en hun arbeidsvoorwaarden zien verbeteren, en het kan het cruciale verschil uitmaken of ze in staat zijn om hun gezinnen te onderhouden of niet.
In de afgelopen vijf jaar heeft het Verenigd Koninkrijk bewezen dat het de meest dynamische Fair Trade-structuren van alle EU-lidstaten heeft en is het de snelst groeiende Fair Trade-markt van de wereld. Een ongelooflijke 87 procent van de Britse bevolking koopt liever producten van bedrijven die iets positiefs voor de gemeenschap doen. Op de vraag welke producten in deze categorie vallen, vermeldt 27 procent specifiek Fair Trade-producten. Dit cijfer kan en moet nog veel hoger worden en het is de plicht van alle verantwoordelijke leden van dit Huis om de bewustwording in verband met dit noodzakelijke project te vergroten.
In mijn eigen noordwestelijke kiesdistrict zijn we vastbesloten om gelijkheid en duurzame ontwikkeling waar mogelijk te bevorderen. Garstang in Lancashire was de eerste stad die in 2001 de Fair Trade-status kreeg. Dertien steden in het noordwesten, waaronder industriële grootmachten als Manchester, Lancaster en Liverpool, zijn allemaal gevolgd. Kendal was de eerste Fair Trade-gemeente en nu heeft het bestuur van het graafschap Lancashire plechtig beloofd om het eerste Fair Trade-graafschap te worden.
Net als in het Europees Parlement zijn Fair Trade-producten te koop in veel gebouwen van de Raad, de thee en de koffie die geschonken worden tijdens vergaderingen zijn Fair Trade-producten en er zijn bewustmakingsdagen gehouden om het personeel te informeren over de voordelen van Fair Trade. 
Miguel Portas,
   – De onderhandelingen bij de Wereldhandelsorganisatie zijn wederom in een impasse geraakt, en dat is een heel goed moment om dit verslag over fair trade te bespreken. We weten dat eerlijke handel binnen het kader van alle handel die er op deze wereld gevoerd worden nauwelijks van betekenis is – slechts één miljoen landbouwers geniet de voordelen van dit systeem. Dat mag een groot aantal lijken, maar dat is het niet. De EU moet zich daarom sterk maken voor fair trade, al was het alleen maar om haar eigen geweten te sussen. Ons gemeenschappelijk landbouwbeleid is immers verantwoordelijk voor honger en armoede in het Zuiden. Fair trade zou uw beleid aanzien kunnen verlenen, mijnheer de commissaris. Anderen – landbouwers, handelsnetwerken en veeleisende consumenten – kunnen dit systeem dan weer een extra impuls geven.
De heer Schmidt heeft een aantal goede voorstellen gedaan. Positief zijn vooral de voorstellen voor een lager btw-tarief en het afschaffen van invoerrechten. De werkelijke verdienste van dit verslag is echter dat het de juiste weg wijst en een aanzet tot hoop verschaft. Met eerlijke handel kan dit een veel betere wereld worden. 
Eoin Ryan,
   Mevrouw de Voorzitter, op de eerste plaats wil ik de rapporteur feliciteren met een uitstekend verslag, een verslag waar we al veel te lang op wachten.
Fair Trade gaat over het betalen van een eerlijke prijs aan arme producenten en het helpen van die arme producenten bij het vergaren van de vaardigheden en kennis die ze nodig hebben om hun bedrijf te ontwikkelen en zich aan de armoede te onttrekken. Ik ben het eens met de commissaris. Het is niet het enige antwoord, maar het is een deel van de oplossing.
Mensen die boodschappen doen en producten met het Fair Trade-etiket uitkiezen spelen een essentiële rol bij het verlichten van de armoede en het steunen van gemarginaliseerde producenten op een manier die de waardigheid en de zelfvoorziening van die producenten ten goede komt. Nieuwe cijfers die vandaag bekend zijn geworden laten zien dat de omzet van producten met het Fair Trade-etiket in 2005 wereldwijd 1,1 miljard euro bedroeg. Dat houdt een stijging in van 37 procent ten opzichte van 2004. De boodschap is duidelijk: consumenten steunen Fair Trade graag. Wanneer we de verkoop van Fair Trade-producten willen bevorderen, om zo meer gemarginaliseerde producenten te kunnen helpen, is het belangrijk dat we de grote commerciële producenten erbij betrekken en supermarkten overhalen om Fair Trade-producten te gaan verkopen, want daar doen de meeste mensen hun boodschappen.
De substantiële wereldwijde groei van Fair Trade in 2005 laat ook zien dat meer en meer producenten, handelaren en leveranciers vertrouwen hebben in het Fair Trade-etiket en zich willen aansluiten bij het systeem. De uitdaging die voor ons ligt is dat we de standaarden voor die etikettering zullen moeten zien te handhaven.
Onlangs heb ik Guatemala bezocht met Trocaire, een Ierse niet-gouvernementele organisatie. Tijdens ons verblijf hebben we het koffiebedrijf Claremont bezocht, waar vijftig families, die daar al drie generaties werkten en woonden, in wat alleen maar omschreven kan worden als feodale omstandigheden, uit hun boerderijen waren gezet omdat de eigenaresse, die toevallig ook de schoonzus van de president van het land is, had besloten dat ze hen liever niet op het landgoed wilde hebben en wilde veranderen wat ze deden. Het gaat om een groep mensen die een coöperatie wilden oprichten om Fair Trade-koffie te gaan produceren. Ze wisten hoe ze koffie moesten produceren; zoals ik al zei, dat doen ze al generaties lang. Ik wil alleen maar zeggen dat ik de situatie van deze mensen in Guatemala hier in dit Huis ter sprake heb willen brengen omdat ik het een absolute schande vind dat mensen in deze tijd nog op een dergelijke manier kunnen worden behandeld.
Fair Trade gaat niet alleen over verkopen en kopen, het gaat over het creëren van rechtvaardige voorwaarden voor mensen van over de hele wereld.
Christofer Fjellner (PPE-DE ).
   Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik ben een voorstander van Fair Trade. Voor mij betekent dat vrije handel, een handel zonder douaneheffingen en quota in een omgeving waarin vrij ondernemerschap en eigendomsrecht worden gerespecteerd. Dit verslag heeft in sommige opzichten een ander visie dan ik, en hier en daar lijkt het bijna naar het tegendeel te streven.
In het verslag worden twee verschillende soorten Fair Trade door elkaar gehaald. Als ondernemingen en organisaties zelf definiëren wat ze rechtvaardig vinden en de consument dan producten aanbieden die volgens de aldus gedefinieerde criteria worden geproduceerd, dan is dat een blijk van consumentenmacht en dat is een heel goed ding.
Van de andere soort Fair Trade is sprake wanneer politici een vrijwillige zakenrelatie aangaan en voorwaarden en prijzen vaststellen die zij als rechtvaardig beschouwen en die ze dan Fair Trade kunnen noemen. Voor mij is dat socialisme en iets heel slechts. In het verslag wordt voorgesteld om de Fair Trade van de ondernemingen een eigen rechtsgrond te geven en om politieke doelen en criteria op te stellen. Daarmee wordt de zo belangrijke consumentenmacht veranderd in een soort socialistische planeconomie. Het verbaast mij dat zoveel leden van het Parlement dit wenselijk vinden.
Hoewel de Fair Trade-etikettering een blijk van consumentenmacht en iets heel positiefs is, wil ik toch afsluiten met iedereen, politici en burgers, op te roepen om kritische consumenten te blijven, vooral wat betreft producten met Fair-Trade-etiketten. Vaak geven die meer geld en invloed aan organisaties die worden gestuurd door linkse idealen en door verzet tegen de vrijhandel, dan aan de echte armen in onderontwikkelde landen. Tropicana en Dole orange juice dragen waarschijnlijk meer bij aan ontwikkeling en armoedebestrijding dan het gegeven voorbeeld van Oxfam.
De onbezonnen wijze waarop het Europees Parlement Oxfam omarmt, is een heel goed voorbeeld van de idiote dingen die kunnen gebeuren als wij kritiekloos achter de Fair Trade-producten staan. Zo komt bijvoorbeeld de orange juice van Oxfam die hier in het Parlement wordt verkocht, uit Cuba. Totdat iemand mij heeft uitgelegd hoe het Fair Trade kan worden genoemd als ik door de staat geproduceerde juice koop en mijn geld naar een communistische dictatuur gaat, eis ik dat de Oxfamproducten uit het hele assortiment van het Parlement worden gehaald, want dat is geen Fair Trade. 
Karin Scheele (PSE ). -
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur en de rapporteur voor advies van harte gelukwensen. Dit is een heel goed verslag. Bij vele sprekers krijgt men vaak het gevoel dat ze het verslag niet hebben gelezen en dan dingen zeggen die zij uit andere politieke fora hebben meegenomen.
Of men fair trade nu met een hoofdletter of een kleine letter schrijft, voor mij is heel belangrijk erop te wijzen dat het Fair Trade-label, met de daarbij behorende voorwaarden, een voorbeeld voor de wereldmarkt kan zijn. Ik vraag mij af waarom er in dit Parlement zoveel angst bestaat voor eerlijkheid in de wereldhandel. Wij zouden ons heel wat discussies over ontwikkelings- en migratiebeleid kunnen besparen als het wereldhandelssysteem eerlijker was.
Wij hebben met ondernemers uit de ACS-landen - uit de landen in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan - gesproken toen er twee weken geleden een parlementaire ontmoeting plaatsvond in Wenen. De vertegenwoordigers van deze kleine ondernemers hebben ons gezegd dat dit Fair Trade-label een uitermate belangrijke rol speelt in hun gebied. Bovendien waren zij van mening dat als heel de internationale handel meer die richting zou uitgaan, dat een goed voorbeeld en een oplossing zou zijn voor het probleem in hun gebied. Ook werd gewezen op de enorme invloed die een eerlijke handelsproductie in het algemeen uitoefent op de strijd tegen de armoede, maar vooral op het leven van de vrouwen.
Het is belangrijk dat duidelijk te zeggen, en ik hoop dat wij het verslag van de rapporteur ongewijzigd kunnen aannemen, en zowel het Fair Trade-label als ook fair trade als dusdanig krachtig ondersteunen. 
Fiona Hall (ALDE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur bedanken voor zijn uitstekende verslag. Fair Trade is een succesverhaal. De verkoop van Fair Trade-producten in het Verenigd Koninkrijk is tussen 2002 en 2004 verdubbeld, en Fair Trade-koffie en thee zijn gangbare begrippen geworden.
De schatting is dat er in het Verenigd Koninkrijk elke dag drie miljoen warme drankjes van Fair Trade worden verkocht. De grootste Fair-Trade-organisatie van het Verenigd Koninkrijk, Tradecraft, heeft haar hoofdkantoor in Gateshead, in mijn kiesdistrict. Ik ben trots op de groei die Fair Trade op dit moment doormaakt in het noordoosten van Engeland, met meer en meer plaatsen die zich uitroepen tot Fair Trade-gemeente.
Maar hoewel Fair Trade in veel plaatsen groeit, is het in sommige lidstaten beter ontwikkeld dan in andere. EU-steun aan Fair Trade door het vergroten van de consumentenbewustwording kan ertoe bijdragen dat Fair Trade in heel Europa gaat groeien. Een bescheiden hoeveelheid promotie voor Fair Trade zou al tot een substantiële groei van de verkoop van Fair Trade-producten en een duidelijke vermindering van de armoede in de producerende landen kunnen leiden. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, de verwezenlijking van de Millenniumdoelstellingen, een eerlijkere verdeling van de baten van de mondialisering en een efficiëntere integratie van de ontwikkelingslanden in het wereldhandelssysteem zijn de grote uitdagingen waar de internationale gemeenschap in de wereld mee geconfronteerd is.
Niemand betwist dat de initiatieven van de fair trade-programma’s een positieve bijdrage leveren aan een duurzame economische en sociale ontwikkeling van de ontwikkelingslanden.
Het is bekend dat de Unie een van de meest open markten ter wereld is, vooral dankzij het “Alles behalve wapens”-initiatief voor de minst ontwikkelde landen en de preferentiële behandeling van andere ontwikkelingslanden.
Noodzakelijk is echter niet alleen vrije markttoegang. Noodzakelijk is eveneens een evenwichtigere toegang en een herverdeling van de middelen tussen concurrentiekrachtige exporteurs en kleine producenten. Noodzakelijk is ook de strijd tegen sociale en ecologische dumping.
De concessies van de Unie en haar ontwikkelingsbeleid moeten hoofdzakelijk zijn gericht op de kwetsbare landen en met name op de landen die daar het meest behoefte aan hebben. Het zou onvoorstelbaar zijn indien de Europese markt opengesteld zou worden ten bate van de grote exporteurs in de ontwikkelingslanden en ten koste van de kleine en middelgrote Europese producenten. Daarom is het bijzonder belangrijk om eerlijke handelsstelsels te ontwikkelen en producten te bevorderen die voldoen aan hoge sociale en milieunormen. Die vraagstukken komen namelijk momenteel in de onderhandelingen in de Wereldhandelsorganisatie niet aan bod.
Tot slot wil ook ik op mijn beurt de rapporteur, de heer Schmidt, van harte gelukwensen met zijn goede bijdrage aan de behandeling van de vraagstukken inzake eerlijke wereldhandel. 
Glenys Kinnock (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik verwelkom de betrokkenheid van de commissaris bij deze materie en het is goed dat hij heel duidelijk heeft gemaakt dat dit verder gaat dan alleen het kopen van chocolaatjes van Oxfam.
Daarnaast wil ik zeggen dat ook ik, net als Linda McAvan, veel ervaringen heb opgedaan in ontwikkelingslanden, zoals Oeganda, waar ik vorig jaar een boer heb ontmoet die een kilo koffiebonen verkocht voor 150 Oegandese shilling. Vervolgens betaalde ik  1 000 Oegandese shilling voor één kopje koffie. Dat is het soort onrechtvaardigheid waar de Fair Trade-beweging probeert iets aan te doen.
Mijn eigen land, Wales, heeft nu er nu voor gekozen om een baken van Fair Trade-praktijken te worden. Deze week is onze minister-president met voorstellen gekomen om van Wales een Fair Trade-natie te maken. We zijn nu bezig met het vergroten van de bekendheid van de bevolking van Wales met vraagstukken die betrekking hebben op Fair Trade. Dat betekent werk aan de winkel op scholen, in het vrijwilligerswerk, in bedrijfsnetwerken en op andere plekken, en het vergroten van de bewustwording van onze bevolking met betrekking tot dit soort zaken.
Ik denk dat Wales in 2007 een Fair Trade-natie gaat worden en onze steun aan Fair Trade zal, zoals anderen ook hebben gezegd, een enorm verschil uitmaken voor de levens van talloze arme mensen, wat betekent dat we een bijdrage zullen leveren aan het uitbannen van de armoede. 
Wiesław Stefan Kuc (PSE ). –
   Mevrouw de Voorzitter, ik steun het verslag van de heer Schmidt en de ontwerpresolutie van het Europees Parlement volledig.
Die documenten kort samenvattend, kan ik stellen dat eerlijke handel niet enkel synoniem is met het streven naar rechtvaardige prijzen en een betere toegang tot de markten, maar ook met het opkrikken van de maatschappelijke normen, het uitbannen van armoede, met technologische ondersteuning en capaciteitsopbouw. Het betekent bovendien dat er aandacht wordt besteed aan de sociaaleconomische situatie van de producenten en hun lokale gemeenschappen. Daarom zou ik, namens de leden van de werkgroep van het Europees Parlement over de vernietiging van verouderde pesticiden en de niet-gouvernementele organisaties die met ons samenwerken, de aandacht willen vestigen op het probleem van de tienduizenden ton verouderde pesticiden die in Afrikaanse landen, landen van de voormalige Sovjet-Unie, EU-lidstaten en kandidaat-lidstaten liggen opgeslagen. Die pesticiden vormen een ernstige bedreiging voor de ontwikkeling van de betrokken staten. Ze beperken de productie van gezond voedsel en bijgevolg het aandeel van die landen in de handel.
Laten we deze landen alstublieft helpen om de oorzaak van deze bedreiging te vernietigen. 
Peter Mandelson,
   . - Mevrouw de Voorzitter, dit is een belangrijk en verhelderend debat geweest dat de burgers in Europa die handel effectiever in dienst willen stellen van ontwikkeling, een zeer duidelijke boodschap zal zenden.
Dat Fair Trade-systemen geen wondermiddel zijn, wil nog niet zeggen dat we ze niet moeten steunen. Dat ze geen totaaloplossing zijn, mag ons niet blind maken voor het feit dat ze een zeer belangrijke bijdrage leveren aan de totaaloplossing die we willen zien, wanneer we handel in dienst van ontwikkeling stellen, zodat we de armoede in de wereld kunnen aanpakken. Dit verslag en dit debat stellen ons in staat een standpunt in te nemen en een boodschap over te brengen, niet het minst omdat er sprake is van toenemende publieke belangstelling en bezorgdheid. Ik denk dat met name de toespraak van de heer Karim de toename van de activiteiten, alsmede de groeiende opinievorming en bewustwording onder het publiek heeft geïllustreerd. We moeten als politici die opinie uitdragen en weerspiegelen en manieren zoeken om haar kracht bij te zetten.
Consumenten worden daarom steeds bewuster en willen een weloverwogen keuze maken. Dit alles leidt tot druk op de normale ondernemers, producenten en handelaren om hun inzet te verhogen om zo te voldoen aan de hogere verwachtingen en normen van het publiek. Dit vertaalt zich weer in druk op regeringen om actie te ondernemen om deze normen te verhogen en het consumentenbewustzijn en de consumenteninformatie te vergroten. We hebben hier dus te maken met een “heilzame” cirkel, waaraan we moeten bijdragen.
Natuurlijk is het zo dat wat werkt in de particuliere context en wat werkt voor een keuze van een individuele consument, niet automatisch en ongewijzigd kan worden omgezet in een voorgeschreven overheidsbeleid. Dat is duidelijk. Het is evenmin zo dat één bepaald Fair Trade-systeem of Fair Trade-label dat systeem of dat label het exclusieve recht op goedkeuring geeft. Er zijn ook andere organisaties en NGO's, zoals de Rainforest Alliance, die veel van dezelfde milieu- en sociale voordelen brengen door samen te werken met normale bedrijven. De belangrijkste beleidsuitdaging is zoveel mogelijk uit al deze inspanningen te halen, niet enkele te identificeren om andere, bewust of onbewust, te discrimineren.
De Commissie verbindt zich er opnieuw toe op dit gebied met NGO's samen te werken. We verwelkomen de steun van het Parlement. Onder leiding van de heer Michel vinden momenteel algemenere werkzaamheden plaats met betrekking tot verandering in de levering van basisproducten. We zijn van plan via deze werkzaamheden het opzetten van een webportaal als clearinginstituut voor informatie over allerlei soorten garantiesystemen voor consumenten te steunen.
Er zijn ook andere ideeën en voorstellen die ik mee terug wil nemen naar de Commissie en met mijn collega's wil bestuderen. We moeten goede modellen vaststellen die zorgen voor hogere normen. Dat is waar we ons samen voor inzetten, en ik kijk ernaar uit dit werk met het Parlement voor te zetten. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag plaats. 
De Voorzitter.
   Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0036/2006/rev.1) van Enrique Barón Crespo, namens de Commissie internationale handel, aan de Commissie: Resultaten van de WTO-bijeenkomsten van eind april in Genève en vooruitzichten (B6-0314/2006). 
Enrique Barón Crespo (PSE ),
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het resultaat van de ministeriële vergadering van de WTO die van 29 juni tot en met 1 juli in Genève is gehouden, is zonder meer teleurstellend. De week ervoor reisden we naar Genève voor een bijeenkomst van de Stuurgroep van de Parlementaire Vergadering van de WTO die wij hebben ingesteld met de Interparlementaire Unie. De directeur-generaal, de heer Lamy, zei ons dat het uur van de waarheid was aangebroken en als uiteindelijk resultaat zijn we, zoals hij zelf zei, in een crisis beland.
Het Chinese teken voor een crisis – en ik denk dat dit van toepassing is op de huidige situatie van de WTO – heeft twee zijden: het bovenste deel betekent "levensgevaar" en het onderste deel betekent "kans". Ik denk dat we ons in een situatie bevinden waarin het voortbestaan van de WTO als multilateraal platform voor de consolidatie van de wereldhandel, het mondialiseringsproces, op het spel staat. Als de WTO mislukt zijn we terug bij bilaterale standpunten, die in een multilateraal kader wel nuttig kunnen zijn, maar die als alternatief op de lange termijn uitgesproken negatieve gevolgen hebben.
Dat is de situatie waarin we ons bevinden en de tijd staat bovendien niet stil. Bijgevolg verstrijkt ook de termijn van de door het congres van de Verenigde Staten aan de president van dat land verleende onderhandelingsbevoegdheid, de zogenaamde .
In dit verband wil ik opmerken dat ik denk dat er op deze bijeenkomsten zal worden onderhandeld. De benadering van de onlangs als aangestelde mevrouw Schwab, was niet de meest gelukkige: in Capitol Hill bijeenkomen en een foto laten maken alvorens uit te gaan met 56 senatoren en vertegenwoordigers van de de belangrijkste landbouwlobby. Dat is misschien niet bezwaarlijk voorafgaand aan deelname aan het wereldkampioenschap voetbal maar het is niet de aangewezen voorbereiding op een onderhandelingsronde van deze aard. Ik denk dat we er goed aan doen dit onder de aandacht te brengen van onze collega's, de leden van het Amerikaanse congres.
Feit is dat we ons in deze situatie bevinden en dat de directeur-generaal, de heer Lamy, een mandaat is gegeven om na te gaan hoe de in Hongkong bereikte afspraken concreet kunnen worden ingevuld. Ik heb begrepen dat de heer Lamy is verzocht om middels diplomatieke reizen – en niet via een verkenningsmissie – te zoeken naar een uitweg, en wel met behulp van wat we binnen de instellingen van de Europese Unie wel de methode van de belijdenis noemen, dat wil zeggen, proberen om via bilaterale ontmoetingen met de gesprekspartners in te gaan op kwesties die niemand aan de orde durft te stellen aan de vergadertafel, of die nu in de staat of in een algemene ruimte. Temeer omdat, zodra een onderwerp op tafel wordt gelegd, het geen deel meer uitmaakt van de onderhandelingen maar iets verworvens is geworden. In die zin ben ik van mening dat we dit proces moeten blijven steunen.
Zoals de commissaris, de heer Mandelson, weet, volgen wij vanuit het Europees Parlement dit proces op de voet: er is een delegatie van het Parlement naar Genève gereisd, na een week eerder al de Parlementaire Vergadering te hebben bijgewoond.
Ik moet zeggen dat we erin geslaagd zijn een onderhoud met het komende en het gaande voorzitterschap van de Raad te krijgen, hoewel dat niet hetzelfde is als wat we in Cancún bereikten, namelijk een gesprek met Comité 133, en dat onze samenwerking met de Europese Commissie zeer positief is geweest, zowel met commissaris Mandelson als met commissaris Fischer Boel. Niet alleen hebben zij ons belangrijke informatie verschaft maar ook hebben wij kunnen samenwerken door bruggen te bouwen en onderling te overleggen. Ik moet ook zeggen dat ons in het gebouw van de Raad zelfs een uitstekende kop koffie is geserveerd.
Nu is het aan de commissaris om ons uit te leggen waarom er geen vooruitgang is geboekt, vooral op basis van de landbouw en de NAMA, met andere producten, en ook welke vooruitgang mogelijk is op het gebied van de diensten. Verder denk ik dat het van belang is dat de commissaris ons uitlegt in hoeverre hij zich aan zijn mandaat heeft gehouden, want dat is een van de kritiekpunten die aan zijn adres zijn geuit en die naar ik aanneem opnieuw zullen worden geuit.
Ik denk dat hij goed heeft gehandeld maar hoe het ook zij, mevrouw de Voorzitter, dat zijn de vragen die ik namens het Europees Parlement stel. 
Peter Mandelson,
   . - Mevrouw de Voorzitter, tussen 29 juni en 1 juli hebben mevrouw Mariann Fischer Boel en ik in Genève ministeriële bijeenkomsten bijgewoond over de handelsbesprekingen van de Doha-ronde. We hebben ook de leden van het Europees Parlement ontmoet die gedurende deze dagen aanwezig waren in Genève, en we hebben contact met hen gehouden. Ik wil de geachte afgevaardigden in dit Huis bedanken voor hun inspanningen en hun betrokkenheid. Deze worden door de Commissie zeer gewaardeerd.
Tijdens de ministeriële bijeenkomsten is geen overeenstemming bereikt over de belangrijkste parameters voor de verlaging van de tarieven en subsidies, hetzij in de landbouw hetzij voor industrieproducten, dat wil zeggen, over de zogenoemde modaliteiten van de overeenkomst die nodig zijn om naar de slotfase van de besprekingen te gaan.
We zijn meerdere keren bijeengekomen met de ministers van de Groep van Zes, dat wil zeggen, wijzelf in Europa, de Verenigde Staten, Brazilië, India, Japan en Australië. We hebben ook gesproken in het ‘Green Room-format’ van dertig ministers en in de Commissie voor handelsbesprekingen, waarin alle leden van de WTO zitting hebben. Er waren volop ministeriële bijeenkomsten en ontmoetingen, maar de ontmoetingen waren eerlijk gezegd beter dan de kwaliteit van de onderhandelingen die binnen deze ontmoetingen plaatsvonden.
Toen we de discussies ingingen, hebben we benadrukt dat de EU achter het uitgangspunt stond dat vooraf door Pascal Lamy was verwoord, namelijk dat uitsluitend een overkomst kan worden bereikt wanneer door iedereen werkelijk effectief wordt gesneden in de landbouwsubsidies, en wanneer er echte verlagingen van de tarieven plaatsvinden, zowel voor agrarische als voor niet-agrarische producten, teneinde de toegang tot de markt te vergroten. We hebben vervolgens aangegeven dat we, om tot zo'n basis voor een akkoord te komen, van onze kant bereid zouden zijn op te schuiven tot dicht bij het niveau van de gemiddelde verlagingen van de landbouwtarieven die de G20 voor de ontwikkelingslanden hebben voorgesteld, mits andere landen eveneens in beweging kwamen, met een vergelijkbaar streven op andere gebieden van de onderhandelingen.
We hebben onze partners duidelijk gemaakt dat we niet bereid waren aan alle eisen van de G20 tegemoet te komen, met name niet aan de eisen met betrekking tot de structuur van de verlagingen. We hebben hard ons best gedaan een duidelijke koppeling tot stand te brengen tussen de inspanning die wij zouden leveren op het gebied van de toegang tot de landbouwmarkt, en de inspanning die de Verenigde Staten op hun beurt zouden moeten leveren door hun binnenlandse subsidies te verlagen tot dicht bij de gemiddelde G20-verlagingen door ons, en die vergezeld zouden moeten gaan van verlagingen van de handelsverstorende subsidies door de VS die in de buurt van de G20-verlagingen lagen.
Amerika was de enige grote speler die weigerde te overwegen op deze basis van standpunt te veranderen en die weigerde ruimte voor verdere beweging binnen dit “landingsgebied” te zien. Het eiste zelfs verdere significante tegemoetkomingen van anderen om daarna slechts zijn huidige aanbod te handhaven, dat alle anderen als onvoldoende beschouwen.
We hebben ook duidelijk gemaakt dat, als op het gebied van de landbouw een “landingsgebied” voor de onderhandelingen moest worden gevonden, we ons standpunt binnen onze speelruimte in deze pijler pas zouden innemen wanneer we een eerlijk resultaat op het gebied van de toegang tot de markt voor niet-agrarische producten kregen. Daarvoor waren echte verlagingen nodig van de tarieven van de ontwikkelde landen en de gevorderde ontwikkelinglanden. Dat is economisch haalbaar. Ik vind dat ook wenselijk voor deze ontwikkelingslanden en politiek noodzakelijk voor ons en voor andere ontwikkelde landen. De weigering van de Verenigde Staten zich vast te leggen, heeft de ontwikkelingslanden ervan weerhouden zelf tegemoetkomingen te doen of enige flexibiliteit te tonen.
De conclusies van de bijeenkomst concentreerden zich daarom op de manier waarop politiek moet worden omgegaan met het feit dat we er niet in zijn geslaagd een doorbraak te bewerkstelligen. Alle leden hebben opnieuw bevestigd bereid te zijn deze zomer tot een akkoord te komen. In dit verband hebben aanvankelijk alleen de leden van de G6, maar daarna ook andere leden van de Commissie voor handelsbesprekingen, directeur-generaal Pascal Lamy gevraagd de raadplegingen te intensifiëren en als katalysator op te treden om in de komende weken de basis voor een overeenkomst te genereren. Hem is niet gevraagd een definitief akkoord op te stellen of te zorgen voor een Dunkel-achtig document, zoals de vorige directeur-generaal aan het einde van de Uruguay-ronde heeft gedaan, maar in plaats daarvan zijn goede diensten te gebruiken om als bemiddelaar te functioneren, zodat er een definitief akkoord naar voren kan komen. Daarvoor zal van onze kant in de komende anderhalve week tot twee weken zeer actieve betrokkenheid bij zijn werk en bij de belangrijkste spelers nodig zijn.
Afhankelijk van de vooruitgang die wordt geboekt, zullen ministers waarschijnlijk eind juli in een vergelijkbare vorm bijeen moeten komen om de hoofdbesluiten inzake de modaliteiten te nemen en de vooruitgang te bevestigen die op andere belangrijke terreinen van de ronde wordt geboekt, dat wil zeggen diensten, regels en het ontwikkelingspakket.
De mogelijkheid van een bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders in een of andere vorm rond de tijd van de G8-top over tien dagen met als doel de onderhandelingen een stap verder te brengen, wordt niet uitgesloten. Er staat hier veel op het spel, en we zullen de komende dagen en weken heel hard en snel moeten werken. Wanneer de ontwikkelingsagenda van Doha (DDA) mislukt, zou dat grote gevolgen hebben, niet het minst voor de ontwikkelingslanden. Dit is een eenmalige kans om markten verder open te stellen, om subsidies te verlagen, de regels voor de wereldhandel te versterken en een werkelijke bijdrage te leveren aan de groei in de armste landen in de wereld. Daarom blijven deze multilaterale onderhandelingen de belangrijkste handelsprioriteit van de EU. Geen enkel aantal bilaterale overeenkomsten heeft dezelfde algemene effecten of voordelen.
Er staat echter meer op onze handelsagenda dan alleen het bereiken van een geslaagd Doha-akkoord. In de komende maanden zal de Commissie haar streven vastleggen onze concurrentieprestaties binnen de EU en daarbuiten te vergroten. Dit streven zal na de zomer worden uiteengezet in een overkoepelende mededeling van de Commissie over de externe aspecten van het concurrentievermogen van Europa. In deze mededeling zal worden onderzocht hoe het toekomstige handelsbeleid een bijdrage kan leveren aan ons interne mededingingsbeleid, en wat onze prioritaire taken zijn om nieuwe en zekere mondiale markten voor onze investeringen en handel op te bouwen.
Deze zullen een nieuwe strategische aanpak van de toegang tot de markt omvatten, met inbegrip van niet-tarifaire belemmeringen, de overweging van nieuwe bilaterale en regionale beleidsbenaderingen en een kritisch onderzoek van onze politieke en economische banden met China. Dit is evenwel geen alternatief voor de DDA: het is een aanvulling op een succesvol einde van de Doha-ronde. Onze onmiddellijke prioriteit blijft daarom de totstandbrenging van het noodzakelijke politieke engagement bij alle regeringen om middels onderhandelingen tot een evenwichtige en ambitieuze afronding van de DDA te komen.
We zullen natuurlijk nader kijken naar de sociale dimensie van de globalisering. Moderne sociale stelsels en een betere kwaliteit van leven zijn geen optionele extra's; ze zijn een wezenlijk deel van een formule om een blijvend politiek antwoord op de globalisering te geven, en het is bovenal dit laatste doel dat centraal blijft staan in mijn mandaat. 
De Voorzitter.
   Ik verzoek de afgevaardigden iets minder rumoer te maken. Ik deel u mede dat het debat thans wordt onderbroken. Er staan ons heel veel stemmingen te wachten, dus vraag ik om uw begrip.

De Voorzitter.
   Aan de orde zijn de stemmingen.

Konrad Szymański (UEN ),
   - Mijnheer de Voorzitter, de ENPI-verordening is van groot belang. Zij biedt een essentiële basis voor de samenwerking en het partnerschap van de Europese Unie met onze buurlanden, waarvan het doel is politieke en economische hervormingen te bevorderen en te ondersteunen.
De stemming van vandaag volgt op een langdurig onderhandelingsproces waarin een groot aantal gedetailleerde en complexe vraagstukken aan de orde is gekomen, en alle partijen hebben die besprekingen constructief benaderd. Het doet me deugd te kunnen melden dat veel van de belangrijke amendementen van het Parlement aanvaard zijn, met als resultaat een meer volwaardige en uitgebreide verordening.
In de amendementen die ik nu samen met de schaduwrapporteurs van de PPE-DE-Fractie en de PSE-Fractie heb ingediend, komt ons gemeenschappelijk streven tot uitdrukking in eerste lezing tot een akkoord te komen. Op deze basis zouden via het gebruikelijke juridisch-taalkundig verificatieproces de resterende verschillen tussen de teksten afgehandeld moeten kunnen worden. Er zijn wat kleine tekstuele variaties in artikel 3, lid 1, en in enkele amendementen. Het gaat hier echter om louter taalkundige of technische variaties, die inhoudelijk geen enkel gevolg hebben. 
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, namens de rapporteur, mevrouw Beer - die verhinderd is, waarvoor zij zich laat verontschuldigen - zou ik enkele punten van haar verslag willen toelichten voordat we daarover gaan stemmen.
Mevrouw Beer heeft me gevraagd namens haar de verschillende fractiecoördinatoren en ook de Raad en de Commissie te bedanken voor de goede samenwerking tijdens de vruchtbare onderhandelingen, die geleid hebben tot een compromis. Vandaag gaan we stemmen over een compromisakkoord voor de eerste lezing. Er zijn echter vijf belangrijke punten waarover tijdens de onderhandelingen overeenstemming is bereikt die niet terug te vinden zijn in de amendementen die voorliggen, terwijl ze toch een wezenlijk onderdeel vormen van het compromis dat we hebben bereikt.
De punten waar het om gaat zijn door commissaris Ferrero-Waldner in een brief neergelegd. De amendementen 108 tot en met 112 houden verband met verschillende documenten die op de volgende kwesties betrekking hebben. Ten eerste, de Commissie heeft positief gereageerd op het verzoek van het Parlement nauwer betrokken te worden bij de beleidsvorming, die dichter bij de uitvoeringsfase staat. Commissaris Ferrero-Waldner heeft ons formeel verzekerd dat de Commissie regelmatig met het Parlement zal overleggen over de inhoud van de voorgestelde nationale, regionale en thematische strategiedocumenten en in afdoende mate rekening zal houden met het standpunt van het Parlement bij de tenuitvoerlegging van de voorgestelde strategieën. Dat staat in de "verklaring inzake democratische controle".
Ten tweede, wat buitengewone steunmaatregelen betreft, heeft de Commissie de garantie gegeven dat zij het Europees Parlement en de Raad op gelijke voet zal behandelen, hetgeen betekent dat zij het Parlement tijdig in kennis zal stellen van de door haar vastgestelde buitengewone steunmaatregelen.
Ten derde, de Commissie heeft haar woord gegeven dat bij antiterreurmaatregelen de mensenrechten en het humanitair recht volledig geëerbiedigd zullen worden en dat zij zich ertoe verplicht toe te zien op naleving van deze beginselen door middel van nauwkeurige monitoring.
Ten vierde, naar aanleiding van het verzoek van het Parlement en het maatschappelijk middenveld om versterking van de coördinatie tussen de vredesopbouwcapaciteiten van de EU heeft de Commissie ermee ingestemd een partnerschap voor vredesopbouw in te stellen. In de schriftelijke verklaring van de Commissie wordt ook ingegaan op het verzoek van het Parlement voortgang te maken met het idee van de oprichting van een Europees Vredeskorps bestaande uit burgerspecialisten, iets waar het Parlement al heel lang om vraagt.
Tot slot, in verband met de forse bezuinigingen die de onderhandelingen over de nieuwe financiële vooruitzichten voor het Stabiliteitsinstrument hebben opgeleverd, heeft commissaris Ferrero-Waldner schriftelijk bevestigd dat de Commissie zo nodig aanvullende middelen vrij zal maken via verschillende begrotingsopties, waaronder de reserve voor noodhulp en het flexibiliteitsinstrument.
Onze Juridische dienst heeft ons gevraagd mee te delen dat de door de Raad goedgekeurde teksten en de tekst waarvoor vandaag uw goedkeuring wordt gevraagd op een klein aantal punten van louter taalkundige en technische aard nog van elkaar verschillen. Dit is een zuiver technische kwestie, die samenhangt met het feit dat bij een behandeling in eerste lezing het gebruikelijke proces van juridische beoordeling en verificatie pas na de stemming kan plaatsvinden. Dat neemt niet weg dat bij het afhandelen van deze variaties ten volle rekening dient te worden gehouden met de intenties van het Parlement. 
István Szent-Iványi (ALDE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, met het pretoetredingsinstrument willen we een doeltreffend en transparant kader voor financiële ondersteuning garanderen en de kandidaat-lidstaten een werkelijk Europees perspectief bieden.
We hebben rekening gehouden met de ervaringen die we hebben opgedaan tijdens voorgaande uitbreidingen, en we hebben de belangen van de Europese Unie en de specifieke vereisten en problemen van de kandidaat-lidstaten meegenomen. Het aannemen van dit instrument is juist nu van belang omdat er in Europa momenteel een apathische houding ten opzichte van uitbreiding heerst. Met het aannemen van dit instrument geven we het signaal af dat de opbouw niet tot stilstand is gekomen, maar in volle gang is. Bij een goed instrument hoort echter een passende begroting. In het begrotingskader komen de kandidaat-lidstaten er bepaald bekaaid van af. We hopen dat de herziening van de begroting in 2008 – 2009 de mogelijkheid zal bieden een en ander recht te zetten.
Ik wil graag mijn dank uitspreken aan de corapporteurs, de heer Dimitrakopoulos, mevrouw De Keyser en de heer Lagendijk, voor hun hulp en constructieve samenwerking en ook aan de Commissie voor haar constructieve samenwerking en steun. Ik roep u op dit instrument aan te nemen. 
Elmar Brok (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil een belangrijk punt onderstrepen dat het resultaat is van de onderhandelingen, en als er geen bezwaar tegen is, zou ik graag willen dat dit werd opgenomen in de notulen.
De Commissie en de Raad hebben ermee ingestemd dat deze drie instrumenten voor de Europese verkiezingen in 2009 aan een worden onderworpen. Bij deze moeten alle rechten van het Parlement - ook de medebeslissingsrechten - volledig worden geëerbiedigd, opdat wij op die manier snel tot een praktisch, flexibel management kunnen komen, de controlemogelijkheden van het Parlement kunnen waarborgen, maar tegelijk ook ervoor kunnen zorgen dat bij een project dat in totaal in deze financiële periode - met in begrip van het ontwikkelingsinstrument - 43 miljard euro omvat, de invloed van het Parlement wordt gegarandeerd.
Ik wil de rapporteurs, de Commissie, de commissaris en hun medewerkers van harte bedanken voor de coöperatieve houding.

Alexander Alvaro (ALDE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil vooral een woord van dank richten tot de heer Bullmann en professor Lauk van de Commissie economische en monetaire zaken, die ervoor hebben gezorgd dat de samenwerking met de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken bij de opstelling van dit verslag goed verliep en vruchtbaar was. Tegelijk wil ik ook de Raad en de Commissie hartelijk bedanken voor de samenwerking.
Verder wil ik namens mijn fractie er nogmaals op wijzen dat wij ons - niettegenstaande de inhoud - bij de stemming over dit verslag zullen onthouden, en wel om de volgende redenen. De problematiek die wij hier regelen is sterk verwant met de SWIFT-discussie die momenteel plaatsvindt. Juist omdat veel mensen vraagtekens zetten bij de inbreuken op de grondrechten, bij programma’s die de bevolking niet worden medegedeeld, is het volgens mij politiek correct om het onderzoek naar het SWIFT-geval af te wachten. Daarom zal ik mijn fractie aanbevelen om zich te onthouden.
Wat het verslag betreft, geef ik steun aan de heren Lauk en Bullmann en ik bedank beide fracties voor de goede samenwerking.

Udo Bullmann (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, namens de Sociaaldemocratische Fractie in het Europees Parlement wil ik eveneens de heren Alvaro en Lauk bedanken voor de goede samenwerking. Wij zijn bij de vraag hoe wij voor een gepaste juridische grondslag kunnen zorgen, tot een grote mate van overeenstemming gekomen. Wat de Europese Unie betreft, is het volgens ons het beste om wetten te maken waar iedereen zich aan moet houden en die voor alle burgers transparant zijn. Daarover willen wij vandaag stemmen. Dat is het enige punt van onderscheid tussen ons.
Ik wil slechts een technisch vlekkeloze procedure. Er is een zekere band met het zojuist aangenomen verslag-Corbett. Bij het verslag-Corbett is een amendement van de heer Radwan aangenomen, dat slechts een technisch uitwerking heeft op de manier waarop wij nu stemmen. De uitslag wordt daardoor niet veranderd. De amendementen echter die betrekking hebben op de comitologie, zijn op de stemlijst allemaal van een minteken voorzien - met andere woorden, wij zijn het met elkaar eens. Deze amendementen mogen niet als vervallen worden beschouwd, maar moeten in stemming worden gebracht.
Ik zal nu zeggen om welke amendementen het gaat, en vraag u deze in stemming te brengen; alle fracties die zich hiermee bezig hebben gehouden hebben hier een minteken bij gezet. Wij hebben echter een vlekkeloze procedure nodig om de comitologie en het verslag-Corbett in overeenstemming te brengen met het stuk wetgeving dat wij nu vaststellen.
Het gaat om de amendementen 20, 22, 24, 103, 124 en 125. Daarover moet nu gestemd worden. Het politiek compromis betekent evenwel dat daarover moet worden gestemd, ook al staat er een minteken bij. Dat is wat de rapporteurs hebben afgesproken. 

Jas Gawronski (PPE-DE ).
   - Ik zou de subtitel vóór paragraaf 6 willen wijzigen. In plaats van "die voor het merendeel verondersteld zijn" zou er moeten staan: "die in een aantal gevallen verondersteld zijn". Er stond een taalfout in de originele versie. 

Giusto Catania,
   Mijnheer de Voorzitter, als mijn collega’s ermee akkoord gaan, wil ik een mondeling amendement indienen op amendement 6 dat onze fractie heeft ingediend. Gisteren, toen de termijn voor het indienen van de amendementen al verstreken was, hebben wij vernomen van de ernstige ontwikkelingen in het Italiaanse onderzoek naar de ontvoering van Abu Omar. Tegen deze nieuwe achtergrond achten wij het logisch en noodzakelijk om de tekst van het amendement te updaten. In amendement 15 moet na de zinsnede “aangezien de kidnapping georganiseerd is” dan ook geschreven worden: “met de betrokkenheid van twee hoge functionarissen van de SISMI en uitgevoerd met behulp van een politieagent zoals blijkt uit recente ontwikkelingen in het gerechtelijk onderzoek”.
Ik doe een oproep aan de collega’s en ook aan degenen die daar inhoudelijk niet mee akkoord gaan, om de indiening van het mondeling amendement niet te beletten, zoals wij zojuist met het voorstel van de heer Gawronski gedaan hebben. Dit amendement geeft immers gewoon de huidige stand van zaken van het gerechtelijk onderzoek weer. 

Michael Gahler (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, in de oorspronkelijke tekst is weliswaar sprake van vertaling in alle talen, maar met amendement 1 wil men deze beperken tot het Engels en het Frans. Mijn compromisvoorstel is om te zorgen voor vertaling naar de talen van de EU-landen die betrokken zijn bij de onderzoeken.
Ik geloof dat het niet meer dan fair zou zijn niet alleen jegens dit Parlement maar ook jegens de onderzoekscommissies van bijvoorbeeld andere parlementen als wij dat zo zouden doen.

De Voorzitter.
   – Hiermee is de stemming beëindigd. 
Christoph Konrad (PPE-DE ). -
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben met mijn verslag een belangrijk voorstel gedaan voor de bestrijding van fraude met btw-belasting in de Europese Unie. De Europese belastingbetaler is de dupe van btw-belastingfraude voor een bedrag van jaarlijks 60 miljard euro. Mijns inziens wordt met dit verslag een belangrijke stap gezet in de strijd tegen deze fraude. Daarin wordt onder andere voorgesteld om een -procedure in te voeren. Hiermee bewandelen wij een weg die ook de lidstaten kunnen gaan. Daarover valt te praten. Nu het Parlement eenparig heeft besloten om deze stap te zetten - waarvoor mijn dank - zijn de Raad en de Commissie aan zet. 
Margie Sudre (PPE-DE ),
   Het EU-Caribisch partnerschap voor groei, stabiliteit en ontwikkeling, een tot wederzijds voordeel strekkend samenwerkingsverband dat gebaseerd is op gemeenschappelijke waarden, is voor beide zijden een kans om samen toe te werken naar democratie en mensenrechten, maar ook om te strijden tegen armoede en tegen bedreigingen voor vrede en stabiliteit.
Ik steun de door de Europese Commissie voorgestelde aanpak om de landen in deze regio terzijde te staan, die de weg naar regionale eenwording reeds hebben ingeslagen dankzij CARICOM, CARFORUM en MEUC.
De Caribische landen, die over het algemeen klein en economisch kwetsbaar zijn, hebben wezenlijke pogingen gedaan om te komen tot economische diversificatie, herstructurering en hervormingen en moeten nu, met de hulp van Europa, in staat worden geacht te profiteren van de mogelijkheden die de mondialisering hun biedt en de ermee samenhangende valkuilen te vermijden.
Ik wil de leden van het Europees Parlement graag bedanken voor het aannemen van mijn amendement waarin wordt voorgesteld de Franse overzeese gebiedsdelen in de regio (Frans Guyana, Guadeloupe en Martinique) nauw te betrekken bij de toekomstige politieke dialoog over EU-Caribische samenwerking, aangezien ze overduidelijk als “bruggenhoofd van Europa” fungeren in dit deel van de wereld. 
David Martin (PSE ),
   - Verwondingen door naalden treden op wanneer de huid per ongeluk wordt aangeprikt met een naald die mogelijkerwijs besmet is met het bloed van een patiënt. Via besmette naalden kunnen meer dan twintig gevaarlijke, door bloed overgebrachte ziekteverwekkers worden overgedragen, waaronder hepatitis B, hepatitis C en HIV. Tot de ergst getroffen categorieën behoren doorgaans verpleegkundigen, evenals artsen en ander medisch personeel. Ook niet-medisch personeel, zoals schoonmakers, wasserijpersoneel en andere, indirect betrokken medewerkers, loopt aanzienlijk gevaar.
Ik verwelkom dit verslag, waarin aangegeven wordt welke preventieve stappen in de gezondheidszorg en diergeneeskunde genomen moeten worden om het personeel te beschermen tegen verwondingen door naalden en andere scherpe medische instrumenten. Een van de maatregelen is het verstrekken van schriftelijke instructies op de werkplek en het verzorgen van opleiding voor alle werknemers, met name voor werknemers die infusen aanleggen.
In het verslag wordt ook gewezen op de noodzaak van effectieve respons en nazorg bij ongevallen en incidenten, waaronder een snelle profylactische behandeling na blootstelling. Verder moet alle werknemers die in contact kunnen komen met naalden en andere scherpe medische instrumenten vaccinatie tegen hepatitis B aangeboden worden. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   Mijnheer de Voorzitter, vertrouwen is een schone zaak, maar desalniettemin kunnen we het niet zonder controle stellen. Vandaag hebben we over meerdere pakketten financiële voorstellen gestemd, en juist dit Stabiliteitsinstrument is het minst transparant van allemaal. De complexiteit ervan blijkt reeds uit de doelen van deze maatregel. De definitie is zo breed dat deze zo goed als nietszeggend is. Zo zegt zij bijvoorbeeld niets over een beleid van afzijdigheid ingeval van een rechtse staatsgreep van het type generaal Franco. Eergisteren wees de heer Giertych erop dat volgens het tweede deel van de doelstellingen van dit instrument het zelfs mogelijk zou zijn om generaal Franco te ondersteunen met EU-middelen. Hij wees ons er namelijk op, dat het hem alleen maar ging om de hernieuwing en consolidatie van de traditionele katholieke waarden in Spanje. Het document zelf bevat geen cijfers, maar de Commissie heeft de toezegging gedaan deze snel te leveren. Vooralsnog is in ieder geval één ding wel duidelijk: het Parlement staat volledig buiten de werkelijkheid. Uiteindelijk werd hierop door de Commissie buitenlandse zaken gewezen, en wel tijdens het tripartiet overleg van Raad, Parlement en Commissie. Zij gaf hierbij aan dit te willen zien veranderen. Dit Parlement dient geen blanco cheque op te stellen. Een deel van de documenten is verdacht, onduidelijk en overduidelijk opgesteld met het oog op mogelijk misbruik. Daarom heb ik tegen de ingediende stukken gestemd. 
Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   – Net als de rapporteur ben ook ik heel blij met het voorstel van de Commissie om het beheer van de externe steun van de EU te vereenvoudigen door het aantal instrumenten – nu zijn dat er ongeveer dertig – terug te brengen tot zes, waaronder begrepen het Europees nabuurschap- en partnerschapinstrument (ENPI). Dat zal deze instrumenten doeltreffender maken: het "ligt voor de hand".
Ik steun een groot aantal van de in dit verslag voorgestelde amendementen, waaronder het voorstel om de rol van het Parlement bij de planning van en het toezicht op de ENPI-programma's te versterken, het voorstel om het maatschappelijk middenveld in sterkere mate bij het raadplegingproces te betrekken, en het idee om partners als lokale en regionale autoriteiten en het maatschappelijk middenveld een belangrijker rol te geven.
Ik vind het intussen wel jammer dat de kwestie van de ultraperifere regio's, zoals Kaapverdië, niet onder het toepassingsgebied van het ENPI-beleid is gebracht. Er was een Actieplan voor een uitgebreid nabuurschap voorgesteld om de samenwerking tussen de ultraperifere regio's en hun buurlanden te verbeteren. Dat plan was een onderdeel van de door de Commissie voorgestelde strategie voor duurzame ontwikkeling van de ultraperifere regio’s en daarmee een instrument voor het verwezenlijken van één haar prioritaire doelstellingen – het integreren van de ultraperifere regio's in hun omgeving. 
David Martin (PSE ),
   - Voor mij als rapporteur voor advies van de Commissie internationale handel voor dit verslag over externe acties voor financiële, economische en technische bijstand aan derde landen die getroffen zijn door een crisis was het vooral van belang ervoor te zorgen dat het Stabiliteitsinstrument echt toegevoegde waarde biedt, in de vorm van een effectieve, onmiddellijke en geïntegreerde reactie.
Aanvankelijk bestond er wat ongerustheid over de rechtsgrondslag van dit instrument, maar uiteindelijk werd overeengekomen voor een dubbele rechtsgrondslag te kiezen: zowel ontwikkelingssamenwerking als economische, financiële en technische samenwerking met derde landen. Ik sluit me aan bij de zorgen van de collega's van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, die aangegeven hebben dat de opneming van vredeshandhavingoperaties in dit instrument er niet toe mag leiden dat daarvoor middelen aan het ontwikkelingsbudget worden onttrokken.
Het belangrijkste is dat in het akkoord tussen de Raad, de Commissie en het Parlement over de verordening waarop dit verslag betrekking heeft, gevolg is gegeven aan het initiatief van het Parlement inzake een herzieningsclausule, die zorgt voor betere verslaglegging en voor de mogelijkheid later wijzigingen in de tekst aan te brengen. Dat is een belangrijk punt, gezien het feit dat het hier gaat om een nieuw instrument met een omvangrijk toepassingsgebied. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Het zogenaamde Stabiliteitsinstrument maakt deel uit van een breder pakket met financiële instrumenten (ontwikkelingssamenwerking en economische samenwerking, pretoetredingssteun, nabuurschap en partnerschap) dat een geïntegreerd hulpmiddel moet zijn voor het imperialistisch EU-beleid in de toetredingslanden, de nabuurschaplanden maar ook op wereldniveau. Via de verlening van “economische hulp” aan derde landen krijgt de EU het recht om in deze landen te interveniëren, zogenaamd om het hoofd te bieden aan destabiliserende omstandigheden, aan “crises” en “opkomende crises”, aan situaties die een “gevaar” betekenen voor de rechtsstaat, de wetshandhaving, en om de “mensenrechten” te beschermen en de beginselen van het volkenrecht te bevorderen, waarbij eveneens sprake is van steun voor bijzondere nationale en internationale strafhoven!
Deze financiering zal daarnaast worden gebruikt als chantagemiddel om derde landen te dwingen zich te conformeren aan de imperialistische doeleinden van de EU, maar ook als een middel om openlijk te interveniëren in de binnenlandse aangelegenheden van onafhankelijke landen, via de ondermijning van regeringen en via de financiering van degenen die de EU uitverkoren heeft, aangezien de mogelijkheid wordt verankerd om gebruik te maken van de financiering om “de ontwikkeling en de inrichting van het maatschappelijk middenveld te steunen ….waaronder maatregelen ter bevordering van onafhankelijke, pluralistische en professionele media”.
De Communistische Partij van Griekenland heeft tegen het verslag gestemd omdat dit geheel achter het reactionair karakter van de ontwerpverordening van de Europese Commissie staat en dit in bepaalde opzichten zelfs nog aanscherpt. 
Richard Corbett (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, tegen mijn advies in heeft het Parlement ingestemd met het amendement op mijn verslag over comitologie dat de heer Radwan namens de PPE-DE-Fractie heeft ingediend.
In de verklaring die de Commissie gisteravond tijdens het debat heeft afgelegd, heeft zij aangegeven dat dit amendement het akkoord dat we tijdens de onderhandelingen hebben bereikt in haar ogen ondermijnt en het ook echt in de weg staat. Misschien is dat ook wel de bedoeling geweest van de heer Radwan - dat weet ik niet -, maar feit is dat in het amendement verwezen wordt naar een resolutie van het Parlement waarin aangedrongen wordt op de aanneming van beëindigingclausules inzake de delegatie van wetgeving die systematisch van toepassing zouden zijn op alle wetgeving waartoe we in de financiëledienstensector overgaan.
Niettemin zou ik de Commissie met klem willen verzoeken niet al te fel te reageren. Het amendement dat nu aangenomen is - hoezeer ik dat ook betreur - is slechts één amendement op de inleiding, een aanhaling waarin we verwijzen naar een eerdere resolutie die op deze kwestie betrekking heeft. Het is niet zo dat we hier als Parlement deze resolutie nu nogmaals bekrachtigen. Ik hoop dat deze nuancering voor de Commissie volstaat om onze tekst te aanvaarden en het akkoord dat we via onderhandelingen bereikt hebben, onverminderd als geldig te beschouwen. 
Ivo Strejček (PPE-DE ).
   - Voorzitter, ik wil nog even terugkomen op het verslag van de heer Corbett. Ik neem aan dat in het rumoer dat door het vertrek van een aantal afgevaardigden uit deze zaal werd veroorzaakt, mijn verzoek om een stemverklaring verloren is gegaan. Daarom graag enkele woorden gewijd aan het fenomeen comitologie. Evenals mijn collega’s van de Tsjechische ODS-partij heb ik tegen dit verslag gestemd, en wel omdat we het stuk nogal omstreden vinden, omdat het meer bevoegdheden van de nationale staten overdraagt aan de Commissie. Het dunkt ons dat de Franse en Nederlandse kiezers de Europese instellingen een duidelijk te verstaan signaal hebben gegeven over wat zij op het vlak van de overdracht van dit soort bevoegdheden aan de Europese Commissie wel en niet wensen. En wij denken niet dat hun beslissing via de achterdeur omzeild dient te worden. 
David Martin (PSE ),
   . In 1993 werden aan het Parlement en de Raad volgens een nieuwe medebeslissingsprocedure wetgevingsbevoegdheden verleend op voet van (bijna volledige) gelijkheid. Het Parlement was van mening dat medebeslissingsbepalingen waarbij de Raad en het Parlement gezamenlijk uitvoeringsmaatregelen kunnen delegeren, inhield dat ze beide betrokken zouden zijn bij de bepaling van de procedures om gedelegeerde bevoegdheden uit te voeren en dat ze gelijke rechten zouden hebben in verband met intrekking of terugroeping. De Raad stelde echter dat artikel 202 van het EG-Verdrag onveranderd bleef, waardoor de Raad (alleen) het systeem voor uitvoeringsbevoegdheden kan bepalen.
De grote stap vooruit die het Parlement nu kan maken als resultaat van de onderhandelingen met de Raad en de Commissie, is dat het Parlement de aanneming van "quasi-wetgevende" uitvoeringsmaatregelen waartegen het bezwaar heeft, zal kunnen tegenhouden. Als het dat doet, kan de Commissie een nieuw voorstel of wetsontwerp opstellen.
Ik neem met voldoening kennis van dit verslag omdat het de bevoegdheden van het Europees Parlement uitbreidt en deze instelling in staat stelt nog effectiever en democratischer te werk te gaan. 
Bruno Gollnisch (NI )
   , Moeten we blij of juist bezorgd zijn over het akkoord dat de Raad, het Parlement en de Commissie hebben bereikt over de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden?
We mogen blij zijn met het inperken, al is het maar een beetje, van de buitensporige en voor een democratie ongekende macht, die de ambtenaren in Brussel vrijwel in staat stelt wetgevende handelingen te wijzigen zonder de wetgever te raadplegen.
Er zijn echter ook talloze redenen om bezorgd te zijn. De eerste is dat we eens te meer geconfronteerd worden met het grootste manco van de Europese institutionele structuur: de instelling met de minste legitimiteit – de Commissie – heeft de meeste macht. De tweede is dat de Europese wetgeving er niet bepaald eenvoudiger op wordt. Het initiatief “beter wetgeven”, waarover het Parlement vorige maand voor de zoveelste keer heeft gedebatteerd, de stekelige kwestie van de “eurocratie”, is duidelijk niet meer dan schone schijn. De derde reden is dat dit akkoord uitvoering geeft – weliswaar gedeeltelijk maar daarom niet minder concreet – aan een bepaling uit de Europese Grondwet, een document dat, zoals we hier tot vervelens toe moeten herhalen, afgedaan heeft sinds twee Europese volken het per referendum massaal hebben verworpen.
De beste manier om de macht van de Commissie in te perken is door de Verdragen te herzien en te bouwen aan een federaal Europa, dat deze instelling in haar huidige vorm niet nodig heeft. 
Alexander Alvaro (ALDE ),
   . De ALDE-Fractie voelt zich helaas genoopt om bij de eindstemming over dit verslag zich van stemming te onthouden. Nu het verzoek van onze fractie tot uitstel van de stemming is afgewezen, vinden wij de aanneming van dit verslag prematuur zolang er nog vraagtekens bestaan over het recente SWIFT-schandaal. Het onderhavige wetgevingsvoorstel moet worden aangenomen op basis van een internationale overeenkomst (FATF) die zowel de EU als de VS hebben ondertekend. Alvorens de EU stappen onderneemt ter naleving van haar deel van de overeenkomst, moet eerst opheldering worden verschaft over het standpunt van de VS. Een andere voorwaarde voor aanneming is dat de ECB en de nationale centrale banken duidelijkheid moeten scheppen.
Gezien de toenemende bezorgdheid over de burgerrechten en bescherming van persoonsgegevens van EU-burgers vindt de ALDE-Fractie dat er meer garanties nodig zijn op dit gebied. Wij wijzen erop dat er in de afgelopen jaren tal van veiligheidsmaatregelen zijn getroffen terwijl maatregelen ter versterking van de burgerrechten en de privacy op de lange baan zijn geschoven. Bovendien vindt de besluitvorming dienaangaande grotendeels plaats zonder parlementaire controle van enige betekenis of juridische toetsing. De kwestie-SWIFT doet twijfels rijzen over de toereikendheid van de instrumenten voor gegevensbescherming in de EU. Er moet eerst een fundamenteel debat worden gehouden. 
Carlos Coelho (PPE-DE ),
   – De afgelopen tien jaar is het aantal terroristische aanslagen over de gehele wereld sterk toegenomen. De bestrijding van deze gesel is daarom in Europa en de rest van de wereld één van de belangrijkste prioriteiten geworden.
Dit voorstel maakt deel uit van een reeks maatregelen die de Unie heeft genomen om financiële en andere economische hulpmiddelen voor terroristen moeilijker toegankelijker te maken. Het heeft ten doel de speciale aanbeveling nr. VII van de Financiële Actiegroep inzake elektronisch betalingsverkeer om te zetten in Europese wetgeving.
Dit voorstel is gericht op de autoriteiten die belast zijn met het bestrijden van het witwassen van geld en de financiering van het terrorisme. Er wordt nu een aantal regels vastgelegd met betrekking tot de verplichting om informatie te verschaffen over degene die opdracht geeft tot het overmaken van middelen.
Dit zal een nuttige en doeltreffende maatregel zijn bij de preventie van terroristische activiteiten en de opsporing en vervolging van terroristen en andere misdadigers en bij het traceren van hun financiële middelen. 
Ik ben het eens met de voorgestelde uitzonderingen; op die manier kunnen we rekening houden met de specifieke eigenschappen van de betalingssystemen in de verschillende lidstaten.
Ik steun ook de stelling van de heer Brejc dat het van fundamenteel belang is dat er een wordt goedgekeurd, waarin wordt vastgelegd dat de verordening na vijf jaar buiten werking wordt gesteld als dan blijkt dat ze niet doeltreffend is. Ook het akkoord tussen de heer Brejc en de rapporteur kan op mijn instemming rekenen. 
Lena Ek (ALDE ),
   Wij onthouden ons van stemming, omdat dit verslag het Parlement opzadelt met een onoplosbaar dilemma. Enerzijds voorziet het in de implementatie van een internationaal verdrag en zou een tegenstem alleen maar het standpunt van de Commissie versterken. Anderzijds kunnen wij geen steun verlenen aan de invoering van almaar meer wetgeving die inbreuk maakt op de privacy zonder dat daar bewijs tegenover wordt gesteld dat massaal toezicht op onschuldige burgers de veiligheid vergroot of een bijdrage levert aan het voorkomen van terreurdaden. Het is gebleken dat geldstromen voor de financiering van terrorisme steeds vaker langs geheime wegen verlopen, waarbij contant geld door koeriers wordt overgebracht.
Welke stappen ook worden ondernomen ter bescherming van de privacy, de verleiding voor autoriteiten om gegevens voor andere doeleinden te gebruiken is groot en er is nog steeds geen register uitgevonden waaruit geen informatie kan lekken.
Voorts zal de bevordering van democratie en mensenrechten gericht op ondemocratische regimes gevolgen hebben voor NGO's en daar zijn wij uiterst bezorgd over. Een uitgebreid register zal hun activiteiten ongetwijfeld belemmeren, hoezeer ook wordt beweerd dat het niet voor oneigenlijke redenen zal worden gebruikt.
Daarnaast dringen wij er bij het Parlement op aan een debat te entameren over een alomvattend beleid ter bescherming van de privacy en vrijheden van de burgers. De huidige koers, waarbij deze vrijheden stap voor stap worden ingeleverd, moet worden losgelaten. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit amendement op het Financieel Reglement is bedoeld om de regels voor externe contracten en subsidies te vereenvoudigen en transparanter te maken. De tekst zoals die er nu uitziet is niet goed gestructureerd en weinig doorzichtig, zodat eventuele gebruikers interpretatieproblemen zullen ondervinden.
Het gaat hier overigens om een bureaucratische verzameling regels, waarvan de precieze betekenis slechts bij een gering aantal personen binnen de DG's van de Commissie bekend is en die hoge kosten meebrengt voor de dienstverleners en organisaties die voor een subsidie in aanmerking willen komen. Veel micro-ondernemingen, KMO's en kleinere verenigingen, instellingen of NGO's zijn daarom praktisch gezien van deelname uitgesloten.
Daar komt bij dat de Commissie in dezen beslissingsbevoegdheid heeft. Er zijn maar heel weinig ondernemingen en organisaties – en dat zijn altijd dezelfde – die precies weten hoe de procedure functioneert, wat uiteindelijk tot gevolg heeft dat politieke overwegingen bepalen wie wel en wie geen steun ontvangt.
Zoals de Rekenkamer aangeeft gaat deze hervorming niet ver genoeg om de procedure te vereenvoudigen en de lasten te verlichten, noch voor de Commissie noch voor eventuele gebruikers. De voorstellen van het Europees Parlement brengen enige verbetering in de situatie, maar volstaan niet om de dringend gewenste algemene herziening van het Financieel Reglement op dit gebied te realiseren. 
Frank Vanhecke (NI ). –
   Voorzitter, ik heb in het dossier over wederzijdse informatie inzake asiel en immigratie in het verleden reeds enkele vragen gesteld aan commissaris Frattini, omdat ik me afvraag wat de reële toegevoegde waarde is van dit systeem in de strijd tegen de illegale immigratie. Ik zeg niet dat het een slechte zaak is, maar ik denk wel dat het een pleister op een houten been blijft.
Het echte probleem is immers dat de regularisatiepolitiek van Italië, van Spanje, van België, heeft geleid tot een toestroom van honderdduizenden nieuwe economische gelukszoekers die zich door onze opengrenzenpolitiek zonder problemen over heel Europa verspreiden. Indien de Europese Unie echt de intentie heeft om het probleem van de illegale immigratie aan te pakken, dan moet men beginnen bij het begin. Een volstrekte afwijzing van de nefaste regularisaties is vanzelfsprekend het enige middel om het afzuigeffect van die politiek te neutraliseren, daarna onmiddellijk gevolgd door een consequente terugkeerpolitiek voor alle illegale en criminele vreemdelingen. 
Martine Roure (PSE ),
   Wij moeten een echt gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid tot stand brengen. Het is cruciaal voor de Unie om procedures in te stellen voor de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten.
Wanneer de lidstaten elkaars wetgeving beter kennen en regelmatig hun beste praktijken uitwisselen, zullen ze namelijk beter in staat zijn te bepalen op welke terreinen Europese wetgeving noodzakelijk is en zo een voor iedereen aanvaardbaar akkoord te bereiken.
Het zou simplistisch en onjuist zijn om te zeggen dat de lidstaten met dit instrument regularisaties zouden kunnen verbieden. Regularisaties zijn in bepaalde nationale contexten noodzakelijk. Door informatie uit te wisselen over deze maatregelen zouden deze dan ook op meer begrip kunnen rekenen. Het strenger optreden tegen legale immigratie kan overigens tot gevolg hebben dat immigratiestromen omgeleid worden naar een andere lidstaat. Een dergelijk strenger optreden moet dientengevolge eveneens worden gerapporteerd. 
Bruno Gollnisch (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Gargani heeft gelijk om te eisen dat het Parlement wordt geraadpleegd over de herziening van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten. Hij heeft ook gelijk om in zijn verslag te eisen dat het Europees Parlement het recht krijgt om bij het Hof van Justitie in beroep te gaan wanneer lidstaten zich niets gelegen laten liggen aan de immuniteiten van afgevaardigden, die werden ingesteld om de rechten van het Parlement te waarborgen en in het bijzonder om afgevaardigden te beschermen tegen rechtsvorderingen die een vijandige uitvoerende macht eventueel zou kunnen instellen via een gemachtigde aanklager. Vooral na het verraad – daarmee is niets te veel gezegd – door het Franse Hof van Cassatie in de zaak van onze oud-collega, de heer Marchiani.
Maar dan moet de Commissie juridische zaken zelf ook het fundamenteel recht eerbiedigen, en een verzoek om bescherming van parlementaire immuniteit niet beoordelen op een eenduidig verkeerde grondslag – in dit geval artikel 9 – terwijl artikel 10 van toepassing is. De commissie zou dezelfde jurisprudentie moeten hanteren om de vrijheid van meningsuiting te verdedigen wanneer er overduidelijk sprake is van , zoals in mijn geval. Tot slot zou de Juridische dienst van het Parlement niet moeten proberen te tornen aan resoluties van het Europees Parlement of regels die dit heeft opgenomen in zijn eigen Reglement terwijl er nog een procedure loopt voor het Hof van Justitie. 
Alexander Alvaro, Wolf Klinz, Silvana Koch-Mehrin, Holger Krahmer, Alexander Lambsdorff en Willem Schuth (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, de afgevaardigden van de FDP hebben tegen de resolutie over de economische en sociale gevolgen van herstructureringen gestemd, omdat zij ervan overtuigd zijn dat de bedrijven in de Europese markteconomieën vrij moeten zijn van politieke druk bij hun besluiten ten aanzien van de locatie van hun productievestigingen. In onze gemeenschappelijk markt speelt concurrentie - ook tussen de regio’s - een doorslaggevende rol wat betreft de verdere ontwikkeling van het Europese ondernemingslandschap en de wijze waarop het zichzelf in stand kan houden. Politieke druk verhindert uiteindelijk immers het functioneren van de markt en mag om die reden niet worden toegepast om ondernemingen ervan af te houden te handelen op basis van hun eigen beslissingen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Wij hebben om volgende redenen tegen gestemd:
- er wordt nergens gewag gemaakt van solidariteit met de werknemers bij Opel/GM, inzonderheid de ruim 1 700 werknemers van de Opel-fabriek in Azambuja, Portugal, en hun gezinnen. Deze werknemers lopen de kans hun baan kwijt te raken, terwijl het management van GM volstrekt onverschillig staat tegenover de economische, sociale en regionale gevolgen van dit banenverlies. Dit standpunt is ons door rechts opgelegd, met de steun van de socialistische fractie in het Europees Parlement, die deze gemeenschappelijk resolutie mede heeft ondertekend;
- de resolutie geeft ondernemingen het recht om elke mogelijk beheersbeslissing te nemen die leidt tot economische groei van de onderneming, ongeacht de sociale gevolgen van zulke beslissingen;
- er wordt niets gezegd over de economische en sociale gevolgen van bedrijfsverplaatsingen. De motieven voor zulke verplaatsingen zijn bijna altijd dezelfde: besparen op de kosten en het behalen van een zo groot mogelijke winst. Overwegingen als economische haalbaarheid en productiviteit spelen bij deze beslissingen nauwelijks een rol. Bij de bedrijfsverplaatsingen wordt door het verhuizende bedrijf vaak niet aan de contractuele verplichtingen voldaan. Toch ontvangen diezelfde bedrijven dikwijls lokale, nationale of communautaire openbare steun, terwijl ze een spoor van werkloosheid achterlaten en zo de lokale economieën enorme schade toebrengen. Door bedrijfsverplaatsingen zijn het afgelopen jaar alleen al meer dan een half miljoen mensen in de Europese Unie werkloos geworden.
- deze resolutie gaat veel minder ver dan hetgeen we bereikt hebben in de in maart aangenomen resolutie over de gevolgen van bedrijfsverplaatsingen en herstructureringen voor de werkgelegenheid en regionale ontwikkeling. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Het bedrijfsleven en de ondernemingsgeest zijn voor economische groei en ontwikkeling van vitaal belang. En het is ook waar dat we nu een periode van diepgaande economische verandering doormaken, als gevolg waarvan veel ondernemingen moeten herstructureren. Er spelen op dit punt echter ook nog twee andere belangrijke overwegingen mee waar we beslist niet omheen kunnen. Om te beginnen de sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen. Daar komt bij dat bedrijven al hetgeen ze zijn overeengekomen moeten respecteren, zeker als ze voor bepaalde doeleinden steun of subsidie hebben ontvangen. De in dit verslag opgenomen overwegingen en voorstellen kunnen derhalve op mijn steun rekenen.
Ik geloof echter wel dat we in dit voorstel om een Europees Fonds voor aanpassing aan de mondialisering op te zetten, een aanleiding moeten zien om nu reeds aandacht te schenken aan de omvang van dit probleem. Dat kan ons aanzetten tot het vinden van verreikende oplossingen. De nu lopende herstructurering van de Europese ondernemingen – en dan in de eerste plaats binnen de industriesector – zal hopelijk positieve gevolgen teweegbrengen. Deze ontwikkelingen zullen echter ook negatieve consequenties hebben, zeker in de beginfase. Europa, de verschillende nationale regeringen en de Gemeenschapsinstellingen hebben de plicht om nú voorbereidingen op de nabije toekomst te treffen. Voornoemd Fonds volstaat niet. We zullen ook andere oplossingen moeten bedenken en investeren in andere mechanismen. 
Marco Cappato (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij steunen dit verslag en denken dat we in deze tekst iets moeten onderkennen dat een positief gegeven kan zijn: in plaats van dat het Europees Parlement voortdurend zit te vitten op de Verenigde Staten, begint het nu te kijken in hoeverre de legaliteit in de Europese Unie en de lidstaten wordt gerespecteerd. Maar al te dikwijls hebben wij immers in situaties van illegaliteit en misbruik – bijvoorbeeld bij de overdracht van persoonsgegevens, het vervoer van vliegtuigpassagiers – onze eigen illegaliteit, dat wil zeggen ons onvermogen om de regels zelf na te leven, achter die van de Verenigde Staten verstopt.
Het wordt tijd dat wij onze verantwoordelijkheid op ons nemen. Volgens mij is het verslag-Fava een eerste stap in die richting. 
Philip Claeys (NI ). –
   Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Fava gestemd omdat het een typisch voorbeeld is van linkse vooringenomenheid. De besluiten van de Tijdelijke Commissie stonden al bij voorbaat vast. Alleen moesten er wat bewijzen gevonden worden.
Welnu, er zijn geen bewijzen gevonden van folterpraktijken of andere illegale activiteiten van de CIA in de Europese Unie. Vermoedens en aanwijzingen worden in dit verslag dus systematisch voorgesteld als feiten. Het is intellectueel oneerlijk.
Het typeert wel een bepaalde mentaliteit die in het Europees Parlement aanwezig is. Het mag hier toch wel eens openlijk gezegd worden dat een aantal collega's eigenlijk niet wil dat het terrorisme wordt aangepakt. 
Petr Duchoň (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil bij deze mijn diepe teleurstelling uitspreken over de goedkeuring van het verslag van de heer Fava. En wel om in totaal vier verschillende redenen. Allereerst is het verslag gebaseerd op eenzijdige algemene informatie, en geenszins op nauwkeurig beschreven en door meerdere bronnen bevestigde feiten.
Ten tweede is het verslag inhoudelijk tegenstrijdig. Indien er onweerlegbare feiten bestaan die aantonen dat de CIA Europese landen heeft gebruikt bij het vervoer en wederrechtelijk vasthouden van gevangenen, dan dient het woord “verondersteld” uit de titel van het verslag te worden geschrapt. En omgekeerd. Als de rapporteur ondanks alle inspanningen van de leden van de Tijdelijke Commissie en andere betrokkenen in de titel van het verslag het woord “verondersteld” bezigt, dan erkent hij indirect dat de commissie niet in staat is geweest onwettelijke activiteiten te bewijzen.
Ten derde is het mogelijk dat mettertijd de illegaliteit van een aantal van de genoemde gevallen en misschien ook wel van een aantal nieuwe gevallen wordt aangetoond. Indien wij ons de omvang en de complexiteit van de strijd tegen het terrorisme realiseren dan zou ons dat niet mogen verbazen. Wat hier echter relevant is, is dat het dan gaan zou om geïsoleerde gevallen en geenszins om fouten van een bepaald systeem. Mensen die het gevoel hebben dat hun rechten zijn ingeperkt, hebben de mogelijkheid om gebruik te maken van goed werkende standaardmechanismen om hun rechten af te dwingen, inclusief de mogelijkheid van schadeloosstelling.
Ten vierde en tot slot zouden we bij onszelf te rade moeten gaan hoeveel tijd het Europees Parlement besteedt aan het onderzoek naar een verondersteld probleem en hoeveel tijd aan het werkelijke probleem, terrorisme. Met de goedkeuring van het verslag van de heer Fava stellen we ons bloot aan twijfels over de vraag of we überhaupt in staat zijn individuele problemen in de juiste verhoudingen te zien, en of we wel in staat zijn er op adequaat wijze op te reageren. 
Hynek Fajmon (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de afgevaardigden van de Tsjechische ODS-partij in dit Parlement hebben vandaag tijdens deze zitting eendrachtig geweigerd het interim-verslag over het vermeende gebruik van Europese landen door de CIA voor het vervoer en wederrechtelijk vasthouden van gevangenen dat door de rapporteur Fava is ingediend, te steunen. Naar onze mening is dit verslag gebaseerd op de huidige trend van anti-Amerikanisme die geen rekening houdt met de dreigingen van het internationale terrorisme. De Verenigde Staten van Amerika en hun bondgenoten, waaronder eveneens de Tsjechische Republiek, leggen reeds vijf jaar grote inspanningen aan de dag om deze dreiging uit de weg te ruimen. Sinds 2001 zijn we getuige geweest van terroristische aanslagen in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Spanje en vele andere landen. Dit is een reëel gevaar en in het verslag van de heer Fava wordt volledig voorbij gegaan aan de noodzaak hier tegen te strijden. Ook wordt in het verslag het feit genegeerd dat het juist dankzij de gezamenlijke aanpak van de Verenigde Staten en hun bondgenoten in Europa mogelijk is geweest om het internationale terrorisme in grote mate in te dammen en zo bij te dragen aan een grotere veiligheid van de burgers in Europa. In plaats daarvan richt het verslag zich op een aantal slecht gedocumenteerde gevallen van twijfelachtig handelen door de veiligheidsdiensten van de Verenigde Staten en hun bondgenoten en trekt het daaruit verregaande conclusies. De afgevaardigden van de ODS-partij uit de Tsjechische Republiek kunnen een zodanige handelswijze onmogelijk met hun stem steunen. 
Jas Gawronski (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verslag-Fava dat wij vandaag aangenomen hebben, ook al zijn een paar van onze amendementen niet geaccepteerd, blijft partijdig, eenzijdig en doordrenkt van vooroordelen. In dit verslag worden dingen beweerd die nergens op gegrond zijn.
Deze tekst is qua inhoud eenzijdig en is zelfs strijdig met het standpunt dat de Italiaanse regering ter zake huldigt. Premier Prodi heeft zelfs in een officieel communiqué ontkend wat de heer Fava over de kwestie Abu Omar zegt. Terwijl de heer Fava een amendement van mij verwierp waarin ik had gesteld dat er geen bewijzen zijn over de betrokkenheid van de regering en de Italiaanse geheime diensten, heeft het bureau van de premier gisterenavond bevestigd vertrouwen te hebben in onze geheime diensten.
De houding van de heer Fava toont dat de linkse partijen in Italië te kwader trouw zijn. Zij houden vast aan hun achterhaalde anti-Amerikaanse houding en blijven de Europese instellingen voor hun karretje spannen om hun tegenstanders te belagen. 
James Hugh Allister (NI ),
   . Ik heb tegen de uitbreiding van het mandaat gestemd die erin voorziet dat de commissie van de heer Fava het onderzoek naar de zogeheten "buitengewone uitlevering" kan voortzetten, omdat zij vooralsnog niet afdoende duidelijk heeft kunnen maken waarom voortzetting daarvan gerechtvaardigd zou zijn. Beter gezegd, deze commissie wordt gebruikt als vehikel voor het ventileren van rabiaat antiamerikanisme, toont zich bereid tot selectieve kletspraat en gaat uit van een vermoeden van schuld van de CIA. 
Gerard Batten, Roger Knapman en Thomas Wise (IND/DEM ),
   . De UKIP heeft vóór amendement 13 gestemd, omdat hierin wordt benadrukt dat de hoge commissaris van de EU en de hoge vertegenwoordiger van de EU niet bevoegd zijn om ter zake van deze aangelegenheid de lidstaten om informatie te verzoeken. De UKIP is tegen deze functies en het gezag uit hoofde daarvan. De partij neemt dan ook met voldoening kennis van de bevestiging dat hun bevoegdheden worden ingeperkt. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit verslag bevat een aantal positieve elementen. Het bevestigt wat we allang wisten en wat we al geruime tijd veroordelen – dat de CIA en andere diensten in de VS "direct verantwoordelijk zijn geweest voor de illegale gevangenneming, verwijdering, kidnapping en opsluiting van burgers" (daar wordt eufemistisch naar verwezen als "buitengewone uitlevering"). Ze werken bovendien mee aan het overbrengen van burgers naar derde landen, waar deze bij hun ondervraging kunnen worden gemarteld, hetgeen een ernstige schending inhoudt van de mensenrechten en het internationaal recht.
In dit verslag wordt het – onder andere – "onwaarschijnlijk" genoemd dat Europese regeringen niet van deze criminele activiteiten op de hoogte waren en "hoogst onwaarschijnlijk" dat er in het luchtruim boven een aantal EU-landen honderden vluchten hebben plaatsgevonden zonder dat de bevoegde autoriteiten daar weet van hadden.
Dit verslag zou ertoe moeten bijdragen dat men nu inziet wat termen als "preventieve oorlog" en "strijd tegen het terrorisme" eigenlijk betekenen. Het zijn termen die door de VS en hun bondgenoten worden gebruikt om hun aanvallen op de bevolking en de soevereiniteit van landen en de daarmee gepaard gaande schendingen van de mensenrechten en het internationale recht te verhullen.
Het verslag zou er ook toe moeten bijdragen dat precies wordt uitgezocht wat er gebeurd is en wie verantwoordelijk is. Van belang is vooral dat bekend wordt wat de inhoud is van de overeenkomsten die bij de NAVO en tussen de EU en de VS over dit onderwerp zijn gesloten. We moeten verder garanderen dat de nationale parlementen zelf een onderzoek kunnen instellen. 
Jean Lambert (Verts/ALE ),
   . Ik heb vóór dit verslag gestemd, omdat ik het een grote en praktische stap voorwaarts vind in de manier waarop het Europees Parlement thans ernstige mensenrechtenschendingen binnen de EU-grenzen en de betrekkingen met de VS wil aanpakken. Wij kunnen niet zomaar genoegen nemen met garanties van bevriende regeringen wat betreft een verbod op foltering en wrede en vernederende behandelingen. Het is onze verantwoordelijkheid te verzekeren dat wij en onze bondgenoten de regels van het internationaal recht naleven. In politieke termen, wij moeten terstond onderzoeken of de EU en haar lidstaten beschikken over de nodige instrumenten om de waarheid te achterhalen over wat er allemaal op ons grondgebied en in onze naam gebeurt, en over de juiste middelen om onze burgers en ingezetenen te beschermen. De parlementaire meerderheid voor de voortzetting van het werk van deze Tijdelijke Commissie heeft me verheugd. 
Astrid Lulling (PPE-DE )
   , Ik heb me onthouden van stemming over de ontwerpresolutie van de Tijdelijke Commissie over het veronderstelde gebruik van Europese landen voor gevangenenvervoer en wederrechtelijke gevangenhouding door de CIA.
Allereerst vind ik dat deze Tijdelijke Commissie helemaal niet ingesteld had hoeven te worden gezien het feit dat de Raad van Europa een onderzoek heeft uitgevoerd naar deze zaak, op grond van artikel 52 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Waarom dubbel werk doen? Waarom beknibbelen op de bevoegdheden en de verantwoordelijkheden van de Raad van Europa?
Waarom zouden we een premier, ook al is hij premier van een klein land, de taak geven om een uitgebreid verslag op te stellen over de samenwerking tussen het Europees Parlement en de Raad van Europa wanneer we bij de eerste de beste gelegenheid onze tijd verdoen met het opstellen van een resolutie die kennelijk alleen tot doel heeft onszelf te buiten te gaan aan radicaal antiamerikanisme?
Ik sluit me aan bij het oordeel van de minderheid die van mening is dat deze Tijdelijke Commissie, die tot op heden geen enkel bevestigend bewijs heeft kunnen aandragen voor de vermeende schendingen van het Europees en internationaal recht door de lidstaten van de Europese Unie, overbodig is en haar werkzaamheden zou moeten staken. 
Erik Meijer (GUE/NGL ),
   Gisteren waren in het plenaire debat over de Amerikaanse geheime transporten en geheime gevangenenkampen twee sterk botsende visies te horen. Sommige regeringen maken de vrijheidsrechten van de mensen ondergeschikt aan de strijd tegen iedereen die afwijkt en die daarom verdacht zou kunnen worden van terrorisme. Wie zo denkt heeft de illusie dat vrijheid en democratie kunnen worden beschermd door ze in te perken of zelfs af te schaffen. Die stroming voelt zich nauw verbonden met de VS, en vooral met de huidige Amerikaanse regeringspolitiek, die heeft geleid tot het bezetten van Iran en Afghanistan en tot het gedogen van de onleefbare toestand in de door Israël bezette Palestijnse gebieden.
Die aanpak wijs ik volstrekt af. Men kan terrorisme niet bestrijden als men de voedingsbodem ervoor alleen maar vergroot, in plaats van hem zoveel mogelijk weg te nemen. Een dergelijk aanpak kweekt alleen maar steeds meer nieuwe wanhopige mensen, die kunnen gaan sympathiseren met terroristische heethoofden die zeggen dat zij de beste oplossing weten om de leefsituatie te verbeteren.
Het is een grove schending van de mensenrechten die zich hier recht voor onze ogen afspeelt. Individuele vrijheiden van mensen tellen blijkbaar niet meer in de strijd tegen terrorisme. De EU-lidstaten moeten hun medeplichtigheid erkennen. 
Claude Moraes (PSE ),
   . De EPLP zal vóór het verslag-Fava stemmen, omdat wij van mening zijn dat het voor het Europees Parlement belangrijk blijft om het onderzoek voort te zetten naar verondersteld gebruik door de CIA van Europese landen voor het vermeende vervoer en illegaal vasthouden van gevangenen.
Het interim-verslag is om twee redenen belangrijk. Om te beginnen worden de leden van het Parlement, in tegenstelling tot leden van de Raad van Europa, rechtstreeks gekozen en zijn zij verantwoording verschuldigd aan de kiezers. We doen namens hen onderzoek naar allerlei zaken en kunnen geen beweringen naast ons neerleggen waaruit mogelijk blijkt dat lidstaten hun verplichtingen ingevolge artikel 6 van het EU-Verdrag, waarin de basisbeginselen van de democratie, mensenrechten en eerbiediging van de rechtsstaat zijn vastgelegd, niet zijn nagekomen. Het Europees Parlement is de enige instelling die sancties kan opleggen aan lidstaten die inbreuk plegen op deze verplichtingen voortvloeiend uit het Verdrag. Voorts is het verslag van het Parlement belangrijk, omdat de Tijdelijke Commissie, in tegenstelling tot de Raad van Europa, getuigen mocht oproepen die een verklaring aflegden. De commissie heeft kennis genomen van sterke persoonlijke getuigenverklaringen, die het verslag hebben voorzien van overtuigend bewijs. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Het interim-verslag over de activiteiten van de CIA, met ontvoeringen, ondervragingen en folteringen in Europese landen, bevestigt de onthullingen van bepaalde organisaties en media.
De ophef die daardoor werd veroorzaakt, dwong conservatieve, socialistische krachten om een onderzoekscommissie in te stellen en bekende feiten officieel te erkennen, zodat zij in de ogen van de mensen de onschuld zelf kunnen spelen en hen om de tuin kunnen leiden wat de rol van de EU betreft.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben zich van stemming onthouden. Zij weigeren deel te nemen aan dit absurde toneel in het Europees Parlement, omdat er in Athene een overeenkomst is ondertekend tussen de EU en de VS op grond waarvan de CIA straffeloos mag optreden. De krachten die deze overeenkomst steunden, “protesteren” nu wegens de resultaten daarvan.
De regeringen van de lidstaten, de centrumrechtse en centrumlinkse regeringen, waren op de hoogte van dit ongebreideld optreden van de CIA en hebben daaraan deelgenomen. De afgevaardigden van de partijen die deze regeringen steunden, stellen ze nu aan de kaak, maar in feite houden zij de mensen voor de gek.
Conservatieven en sociaaldemocraten hebben zich geschaard achter de “antiterreurcampagne” van de VS; zij hebben ingestemd met de “preventieve oorlog”, met de beknotting van de volksvrijheden en de democratische rechten en wassen nu als Pontius Pilatus hun handen in onschuld.
Geen enkel verslag van het Europees Parlement kan als wasmachine fungeren voor de politieke verantwoordelijkheden van de partijen die het imperialisme steunen. De mensen koesteren geen enkele illusie dat de terroristische VS-EU-acties zullen ophouden. Ze zullen veeleer toenemen naarmate de anti-imperialistische volksbeweging sterker wordt en de machtsverhouding zal veranderen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Het onderwerp van dit verslag mag zeker niet lichtvaardig worden benaderd. De mensenrechten en de bestrijding van het terrorisme – alsook de betrekkingen met onze belangrijkste bondgenoot – moeten kunnen rekenen op onze bijzondere aandacht. Uit dit interim-verslag blijkt dat er een aantal niet opgehelderde twijfels en verdenkingen bestaan en dat een aantal entiteiten tegenstrijdige verklaringen heeft afgegeven. Het is dus van belang dat de commissie haar werk voortzet, maar het is onredelijk om veronderstellingen als conclusies te presenteren.
Ernstiger is dat bepaalde amendementen zijn verworpen. Die amendementen waren erop gericht in het verslag ook een aantal relevante gegevens op te nemen die de genoemde beschuldigingen en verdachtmakingen lijken te ontkrachten. Dat wijst erop dat het verlangen een bondgenoot tegen de haren in te strijken sterker is dan het verlangen de waarheid te achterhalen. Ik weiger hieraan mee te werken: daar is het Europees Parlement niet voor. De buitenlandse betrekkingen van de EU kunnen niet op een dergelijke basis worden onderhouden. Ik erken dat de Europese landen en onze bondgenoten fouten kunnen maken en daarbij het recht schenden. Dat moet worden achterhaald en de schuldigen moeten worden gestraft. Ik weiger evenwel te beschuldigen zonder ook een onderzoek in te stellen en te veroordelen zonder eerst het bewijs te leveren. 
Charles Tannock (PPE-DE ),
   . Mijn Britse collega's van de Conservatieven en ik kunnen het verslag-Fava niet ondersteunen. Het verslag staat namelijk bol van de beschuldigingen maar de bewijsvoering is dun. Wij waren van meet af aan gekant tegen de TDIP-onderzoekscommissie en vinden deze exercitie een verspilling van geld, omdat het werk van senator Marty van de Raad van Europa wordt overgedaan.
Bovendien is er geen enkel bewijs voor het bestaan van CIA-detentiekampen in Roemenië of Polen, noch geloof ik dat er een systematisch beleid van de VS is voor buitengewone uitleveringen om ontvoerden te martelen in derde landen. 
John Whittaker (IND/DEM ),
   . De UKIP (de Britse delegatie in de IND/DEM-Fractie) heeft vóór amendement 13 gestemd, omdat hierin wordt benadrukt dat de hoge commissaris en hoge vertegenwoordiger van de EU niet bevoegd zijn om ter zake van deze aangelegenheid de regeringen van lidstaten om informatie te verzoeken.
De UKIP was gekant tegen de vaststelling van deze functies en erkent het gezag uit hoofde daarvan niet. De partij neemt dan ook met voldoening kennis van de bevestiging dat hun bevoegdheden enigszins worden ingeperkt. 
Marco Cappato (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren. Bankoverschrijvingen in het buitenland komen in feite neer op handelstransacties en de persoonsgegevens die daaruit voortvloeien, mogen niet systematisch gebruikt worden voor veiligheidsdoeleinden.
Ik bevestig mijn steun aan deze resolutie, maar ik wil wel benadrukken dat hier niet alleen sprake is van een probleem van illegale overheveling van persoonsgegevens naar een derde land: er is ook een probleem van gebruik van gegevens die voor een commercieel oogmerk verzameld zijn, maar voor veiligheidsdoelstellingen worden ingezet.
Volgens het Europees Hof van de mensenrechten is hier sprake van een allesomvattend toezicht. Dit druist in tegen de Europese richtlijnen en tegen de wetgeving van de lidstaten, en mede daarom steunen wij het SWIFT-verslag. 
Gérard Deprez en Frédérique Ries (ALDE ),
   Wij hebben vóór de resolutie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten gestemd, maar tegen de gezamenlijke resolutie betreffende de SWIFT-affaire vanwege onevenwichtigheid die niet kan worden rechtgezet door een reeks amendementen.
We weten allemaal hoe moeilijk het is de cruciale prioriteiten van de strijd tegen het terrorisme en de net zo wezenlijke bescherming van onze individuele vrijheden met elkaar te verzoenen. Het debat is onophoudelijk beïnvloed door berichten over de detentieomstandigheden in Guantánamo, de zaak van de geheime CIA-vluchten, de detentiecentra in Europa, en nu dan de SWIFT-affaire. Het is lastig om te weten waar de grens ligt, maar dit is een cruciaal debat in een wereld waar het terrorisme geen grenzen meer kent.
In België is een onderzoek ingesteld om na te gaan of onze wetten inzake gegevensbescherming hiaten vertonen. Wij denken niet dat deze rancuneuze resolutie – ronduit anti-Amerikaans qua vorm, kinderlijk naïef qua inhoud (4 en 13: wat een briljant idee - de geheime diensten moeten hun activiteiten openbaar maken!) en vaak onleesbaar – het beeld dat de Europese burger van ons heeft zal verbeteren. We hadden ons verzoek om opheldering over een eventuele overtreding op andere manieren kenbaar kunnen maken, zonder ook maar een millimeter toe te geven aan mensen wier ideologie indruist tegen onze waarden. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – We zijn het met een aantal aspecten van deze resolutie niet eens, maar ze kan er volgens ons wel toe bijdragen dat duidelijk wordt wat de "strijd tegen het terrorisme" en de ermee samenhangende overdreven veiligheidsmanie werkelijk inhouden.
In het kader van het "programma voor het opsporen van de financiering van terrorisme" is de VS er via geheime afspraken in geslaagd toegang te verkrijgen tot alle financiële gegevens die zijn opgeslagen bij de Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications (SWIFT), een vennootschap waarbij meer dan 8000 handelsbanken uit 200 landen alsook de Europese Centrale Bank zijn aangesloten.
De VS hebben aldus toegang tot een enorme hoeveelheid bankgegevens over transacties en overmakingen van burgers en ondernemingen over de gehele wereld. Toegang tot dit soort informatie is volgens de wettelijke procedures voor databescherming niet toegestaan. Daarvoor ontbreekt elke rechtsgrond, hetgeen betekent dat hier sprake is van een schending van de grondrechten van de burgers en de soevereine verantwoordelijkheid die landen met betrekking tot de bescherming van hun burgers hebben.
De waarheid zal dus aan het licht moeten worden gebracht. Er zal uitgezocht moeten worden wie voor deze toestand verantwoordelijk is. Daarbij zal ook moeten worden gekeken naar de rol die de Europese Centrale Bank in deze affaire heeft gespeeld.
Het gaat hier niet om een geïsoleerd incident – het is opnieuw niet meer dan het topje van de ijsberg die symbool staat voor deze veiligheidsmanie die de grondrechten en vrijheden van de burgers ondermijnt. 
Athanasios Pafilis (GUE/NGL ),
   Het feit dat de VS de rekeningen van miljoenen mensen in de gaten houden, met instemming van de EU en de regeringen van de lidstaten, toont aan hoever de zogenaamde antiterreurcampagne gaat en wat de doelstellingen daarvan zijn. Dit alles maakt deelt uit van een mondiale en geïntegreerde strategie van de imperialisten, die dossiers met persoonsgegevens aanleggen om degenen die zich tegen hen verzetten te kunnen controleren, chanteren en terroriseren.
Daarmee wordt ook de rol onthuld van allerlei banken, particuliere en staatsbedrijven van de kapitalistische landen en de ECB, die zelfs hun eigen regels overtreden als zij daarmee de meer algemene belangen van het systeem kunnen dienen.
De resoluties en oproepen tot “bescherming van het privéleven van de burgers” en “een evenwicht tussen de strijd tegen het terrorisme en de mensenrechten” van de conservatieve en Sociaaldemocratische partijen die in de EU en de regeringen de overhand hebben, zijn een uiting van monumentale hypocrisie.
Zijzelf hebben deze overeenkomsten immers ondertekend. Hun provocatie gaat zelfs zover dat zij in dezelfde vergadering een verslag en ontwerpverordening hebben goedgekeurd waarmee de bank- en financiële transacties van alle burgers in de EU in de gaten gehouden worden.
De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben zich onthouden van stemming. Zij weigeren deel te nemen aan de pogingen om de mensen om de tuin te leiden en om de EU en de krachten die haar steunen voor heilig te verklaren. De Communistische Partij van Griekenland zal bijdragen aan de verdere onthulling van de rol van de EU, die zich steeds meer opwerpt als een toonbeeld van gevoeligheid en democratie, maar in feite steeds hardere, volksvijandige en antidemocratische maatregelen neemt, wel wetend dat het volksverzet toeneemt. 
Frank Vanhecke (NI ). –
   Voorzitter, hoewel in het verslag-Lambrinidis wordt gesteld dat de integratie in principe een tweerichtingsproces is, merk ik daar in de goedgekeurde tekst eigenlijk weinig of niets van. Integendeel. Het was weer hetzelfde liedje van heel veel rechten en heel weinig plichten.
De Europese lidstaten worden opnieuw opgeroepen om werk te maken van positieve discriminatie voor immigranten. Dat wil dus zeggen dat de autochtone mensen worden achteruitgesteld of gediscrimineerd. De immigranten moeten bovendien alle politieke rechten krijgen zonder zelfs maar de vraag te stellen of er van enige integratiebereidheid sprake is. Er wordt zelfs verwezen naar een stelling dat bepaalde culturele en religieuze gewoonten van vreemdelingen geen beletsel mogen zijn om van rechten te genieten of in de samenleving geïntegreerd te worden verklaard. Dit terwijl we allen toch zeer goed weten dat wat men omfloerst de zogenaamde culturele en religieuze gewoonten van de islam - want daar gaat het om - noemt, in feite volstrekt haaks staan op de verworvenheden en de rechten van onze Europese democratieën.
Om al deze en nog veel meer redenen heb ik het voorliggende verslag uiteraard niet goedgekeurd. 
Philip Claeys (NI ). –
   Voorzitter, ik heb tegen het verslag-Lambrinidis gestemd omdat het geen enkele oplossing brengt voor de problemen. Het is integendeel zelf een onderdeel van het probleem. De overweging bijvoorbeeld dat de 40 miljoen vreemdelingen in de Europese Unie kunnen beschouwd worden als een 26e lidstaat zegt in feite al genoeg. Voor de zoveelste keer worden de kiezers in Europa geculpabiliseerd en wordt er in bedekte termen gepleit voor nog maar eens een beperking van het recht op vrije meningsuiting.
Het verslag pleit voor de invoering van het vreemdelingenstemrecht en voor positieve discriminatie, met andere woorden voor de discriminatie van Europeanen ten gunste van vreemdelingen. Niet alleen wijst de praktijk uit dat dergelijke wereldvreemde maatregelen niet werken, er is ook geen democratisch draagvlak voor te vinden. Een dergelijk verslag is een zoveelste voorbeeld van het democratisch deficit in Europa en van Europese bemoeizucht die het vertrouwen van de Europeanen in de Europese Unie alleen maar verminderen. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   Voorzover we nog bewijs nodig hadden voor de ondergang van de pro-Europese politieke pseudo-elite, voor de geestelijke verwarring waaraan deze ten prooi gevallen is, voor het verlies aan houvast en het ondersteboven keren van waarden, vinden we dat in het verslag van de heer Lambridinis. Wat hij voorstelt komt neer op een algehele, geïnstitutionaliseerde voorkeur voor alles wat van buiten Europa komt, en in zekere zin discriminatie van Europeanen op hun eigen bodem. Dit gaat in financieel opzicht gepaard met een soort Marshallplan voor wat hij noemt “het 26e land van de Unie”, en in politiek opzicht met het unilateraal toekennen van rechten die eigenlijk voorbehouden zouden moeten zijn aan de onderdanen van een land.
Wakker worden, mijnheer Lambridinis! Het officieel toelaten van 40 miljoen niet-Europese immigranten is het openzetten van de sluizen. De lidstaten trekken nu al jaarlijks honderden miljarden euro uit voor zogenaamd integratiebeleid dat overduidelijk faalt, de samenleving op kosten jaagt en hun economieën remt. Denk eens terug aan de etnische conflicten in het Verenigd Koninkrijk. Denk eens terug aan waarom Theo van Gogh vermoord werd. Denk eens terug aan de rellen in Frankrijk, waarin jongeren luidkeels hun afkeer kenbaar maakten van onze instellingen, van onze waarden en van alles waar we voor staan. De multiculturele samenlevingen die u tot stand wilt brengen, zijn vaatjes buskruit.
Miljoenen Europeanen zijn gedoemd tot werkloosheid, sociale en huisvestingsproblemen. Dat zijn de mensen om wie we ons in de eerste plaats moeten bekommeren. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   . Mijn Britse collega's van de Conservatieven en ik zijn te spreken over de brede aanpak die de rapporteur heeft gekozen voor zijn verslag en prijzen de vele positieve en evenwichtige aspecten die erin zijn vervat ter bevordering van de integratie van immigranten in de Europese Unie.
Wij hechten er evenwel aan opnieuw te wijzen op de grote aandacht die de waarborging van het subsidiariteitsbeginsel verdient, dat in elk en ieder aspect op dit belangrijke beleidsterrein volledig moet worden geëerbiedigd.
Voorts zijn wij van mening dat het asielbeleid onder de bevoegdheid van de nationale regeringen moet blijven vallen. Wij geloven niet in een pan-Europese aanpak zoals die wordt verwoord in overweging L.
Om deze redenen hebben wij besloten ons van stemming over dit verslag te onthouden. 
Carl Lang (NI ),
   Europa telt momenteel circa vijftig miljoen immigranten, voor het merendeel afkomstig uit Afrika en Azië, en elk jaar komen er een à twee miljoen bij. De explosieve toename van etnisch geweld, de islamisering van veel van onze steden, het afbrokkelen van onze sociale zekerheidsstelsels, die bezwijken onder de last van deze nieuwkomers, zijn de ernstigste gevolgen van deze immigratie, die des te moeilijker te assimileren valt doordat de immigranten afkomstig zijn uit culturen die vreemd zijn aan onze beschaving.
De integratie die onze rapporteur voorstelt lost de problemen allesbehalve op, maar verergert ze juist. In Frankrijk werden bij de drie weken durende rellen in november 2005 tientallen gebouwen in de as gelegd die in het kader van dit beleid zijn verrezen, zoals gemeentelokalen, gymzalen en scholen. Andere voorstellen, zoals “politieke participatie onder immigranten bevorderen”, met andere woorden ze stemrecht geven, hetgeen de heer Sarkozy van plan is in Frankrijk, zullen onze samenlevingen alleen maar verder ontmantelen.
In plaats van een miljardenverslindende pseudo-integratie zouden onze regeringen een echt samenwerkingsbeleid moeten ontwikkelen met de emigratielanden, gebaseerd op reciprociteit, en daarnaast een grootschalige gezinscampagne op touw moeten zetten om het voortbestaan van onze landen te garanderen. 
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   – Ik wil de heer Lambrinidis graag gelukwensen met zijn uitstekende verslag over de strategieën en middelen voor de integratie van immigranten in de Europese Unie. Ik steun dit verslag.
Het is heel belangrijk dat de communautaire richtlijnen betreffende de integratie van immigranten op een doeltreffende wijze ten uitvoer worden gelegd.
De EU moet krachtig toezicht uitoefenen op zowel de omzetting van de richtlijnen over integratie als de doeltreffendheid van bestuurlijke praktijken waarmee de desbetreffende wetgeving in het dagelijks leven van immigranten ten uitvoer wordt gelegd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Ik ben het op een aantal punten met de rapporteur eens, maar dat wil niet zeggen dat ik het eens ben met al zijn voorstellen voor het oplossen van een van de belangrijkste problemen in de context van de immigratie: integratie.
Ik noem een aantal voorbeelden. De rapporteur stelt immigratie uit de toetredingslanden (en dan hebben we het in de eerste plaats over immigratie die reeds heeft plaatsgevonden) gelijk met immigratie uit andere landen. Die misvatting blijkt uit de conclusies. De rapporteur stelt – onterecht – dat de meer dan 40 miljoen ingezetenen uit derde landen tezamen een 26e lidstaat vormen (en nog wel de op vier na grootste). Hij pleit er verder voor – en dat idee is nu door de Confederale Fractie Europees Unitair Links verlaten – dat de lidstaten immigranten burgerschap verlenen, zonder daarbij te vermelden dat er op dit gebied om verschillende redenen verschillende regelingen gelden. Dat is een wel erg simplistische benadering van een erg gecompliceerd probleem.
Het feit dat er thans problemen bestaan bij de integratie van bepaalde immigrantengemeenschappen in de EU toont aan dat er geen enkel model bestaat dat werkelijk doeltreffend functioneert. Integratie werkt in twee richtingen. Het gastland (de autoriteiten en de burgers) moeten integratie mogelijk maken, maar de immigranten moeten wel willen integreren en daar iets voor doen. Wie dat weigert te erkennen, verschaft ammunitie aan extremisten aan beide zijden. 
Frédérique Ries (ALDE ),
   Immigratie is een te serieuze zaak om gewoonweg over te laten aan opiniepeilers of alleen tijdens landelijke verkiezingen hoog op de agenda te plaatsen. Immigratie is een gegeven: meer dan 40 miljoen mensen leven op het grondgebied van de Europese Unie, die heel wat moeite lijkt te hebben om haar activiteiten te coördineren. Europa moet snel een samenhangend en doeltreffend immigratiebeleid ontwikkelen. Het Finse voorzitterschap wil deze netelige kwestie verder helpen door het afschaffen van de binnen de Raad van ministers gehanteerde unanimiteitsregel, die elke vooruitgang op het nochtans cruciale terrein van justitiële en politiesamenwerking in de weg staat, om mensenhandel en illegale immigratie tegen te gaan.
Ik hoop echt dat dit Scandinavische streven gauw in de praktijk wordt gebracht, via de tenuitvoerlegging van een humaan en gemeenschappelijk asielbeleid, of doordat de 25 lidstaten samenwerken bij het toekennen van quota per lidstaat. Een andere probleem waarvoor we een oplossing moeten vinden is de integratie van de immigranten. Zoals het verslag-Lambrinidis benadrukt, heeft het Europa van 25 lidstaten nog heel wat werk aan de winkel om van deze integratie een succes te maken, voornamelijk op het gebied van werkgelegenheid, non-discriminatie, vrouwenonderwijs, talenonderwijs en politieke participatie. Als we dit probleem het hoofd weten te bieden, is dat een stap in de richting van maatschappelijke vrede. 
Martine Roure (ALDE ),
   Het Europese immigratiebeleid mag niet als enige doel hebben illegale immigratie tegen te gaan. Het is hoog tijd dat we een Europees beleid opstellen voor de integratie van onderdanen van derde landen.
De mededeling van de Commissie over een gemeenschappelijke agenda voor integratie is dan ook een belangrijke stap voorwaarts. En ook de oprichting van een Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen past in dit plaatje. Migranten moeten direct profiteren van dit fonds, dat een betere participatie van migranten op alle niveaus van het educatieve, culturele en politieke leven mogelijk moet maken.
Wij moeten uitwisseling van de beste praktijken inzake het integratiebeleid van de lidstaten bevorderen om de weg te effenen voor een echt Europees integratiebeleid.
Ik schaar me overigens achter het voorstel van de rapporteur om snelle en humane procedures te hanteren bij het toekennen van langdurige verblijfsvergunningen, om gezinshereniging te bevorderen en om immigranten te naturaliseren die al geruime tijd in de Unie gevestigd zijn. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
   De EU pakt het immigratievraagstuk uitsluitend aan in het kader van de Strategie van Lissabon en kijkt alleen naar de verhoging van het mededingingsvermogen van haar economie, met andere woorden naar de verhoging van de winst voor het Europees kapitaal. Daarom zijn haar verklaringen over de maatschappelijke integratie van de immigranten niet meer dan vrome wensen. Ze hebben geen enkele praktische uitwerking op de oplossing van de enorme problemen waarmee immigranten te kampen hebben. Veeleer zijn ze provocerende hypocrisie, aangezien de immigranten in heel de EU op de meest meedogenloze manier worden uitgebuit door het kapitaal: zij worden slecht betaald, ze zijn niet verzekerd, zij ontberen elementaire sociale en politieke rechten en zijn als het ware permanent gegijzelden binnen het reactionaire institutionele kader van de lidstaten en de EU die miljoenen immigranten als gevangenen in de illegaliteit houdt.
De Communistische Partij van Griekenland geeft steun aan de eisen van de immigranten: regularisatie, afschaffing van zwart en onverzekerd werk, hogere lonen en daglonen, gelijke beloning voor gelijkwaardig werk, beter, gratis openbaar onderwijs en gezondheidszorg en volledige politieke rechten voor allen. Voor de oplossing van hun problemen is er maar één weg: integratie in de klassenbeweging van de arbeiders, verzet en opvoering van de strijd tegen het volksvijandige beleid van de EU en de regeringen, die verantwoordelijk zijn voor de armoede en de ellende van de lokale en de geïmmigreerde arbeiders in de EU en heel de wereld. 
Nirj Deva (PPE-DE ),
   . Mijn Britse collega's van de Conservatieven en ik zijn te spreken over de brede aanpak die de rapporteur heeft gekozen voor haar verslag en prijzen de vele positieve en evenwichtige aspecten die erin zijn vervat.
Wij verzetten ons echter tegen de gedachte het migratievraagstuk te integreren in externe beleidsvormen van de EU, zoals verwoord in paragraaf 6. Wij geloven niet dat deze kwestie het best kan worden aangepakt met een gemeenschappelijke strategie. Wij zijn van mening dat het beleid op dit terrein onder de bevoegdheid van de nationale regeringen moet blijven vallen en geloven niet in een pan-Europese aanpak van het immigratiebeleid. 
Bruno Gollnisch (NI ),
   De grootste fout van mevrouw Carlotti, die in alle verslagen van het Europees Parlement over dit onderwerp gemaakt wordt, is dat ze immigratie, voor de gelegenheid omgedoopt tot “mobiliteit van mensen” beschouwt als een mensenrecht. Nee, niet iedereen heeft het onvervreemdbare recht om zich permanent in een land naar keuze te vestigen: de lidstaten moeten kunnen bepalen wie wordt toegelaten tot hun grondgebied, wie er mag blijven en voor hoe lang.
Het filosofische en quasireligieuze vooroordeel van de rapporteur leidt haar dan ook tot verkeerde oplossingen. Er is uiteraard een verband tussen ontwikkeling en migratiestromen. Honderdduizenden personen worden door de ellende gedwongen te emigreren en het is duidelijk, zoals het al jarenlang zegt, dat ontwikkelingsbeleid noodzakelijk is om deze mensen in staat te stellen in hun eigen land te blijven door ze de mogelijkheid te bieden daar een waardig bestaan op te bouwen.
Dit kan onder meer door de repatriëring van immigranten naar hun land van herkomst ter hand te nemen, zodat deze landen kunnen profiteren van de ervaringen en vaardigheden die de immigranten tijdens hun verblijf in de Europese Unie hebben opgedaan. Dat is de enige optie waaraan het verslag van mevrouw Carlotti geheel voorbij gaat. Daarom zullen wij tegen haar verslag stemmen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Wij hebben dit verslag gesteund, omdat het een aantal punten bevat die wij belangrijk vinden. Er wordt echter geen kritiek uitgeoefend op het immigratiebeleid van de EU, en er wordt al evenmin iets gezegd over de redenen waarom miljoenen mannen en vrouwen overal ter wereld migreren.
Het verslag verzuimt een kritisch standpunt in te nemen met betrekking tot het immigratiebeleid van de EU. Dat beleid is gericht op de exploitatie van goedkope arbeidskrachten zonder rechten, met repressieve maatregelen die immigranten criminaliseren, terwijl het hier gaat om mannen en vrouwen die alleen maar hun recht op een bestaan willen uitoefenen. Ik heb het dan over toegang tot voeding, gezondheidszorg, water, huisvesting, onderwijs en cultuur, en het recht op werk en een inkomen.
Het verslag blijft verder in gebreke de onderliggende oorzaken van migratie te vermelden: de voortdurend toenemende ongelijkheid. Die ongelijkheid is het gevolg van het neoliberale en militaristische beleid dat aan de kapitalistische mondialisering ten grondslag ligt. Het daarmee verband houdende liberalerings- en privatiseringsbeleid is erop gericht alle welvaart en eigendom te concentreren in de handen van grote economische en financiële concerns en de lidstaten te manipuleren om de belangen van deze concerns te dienen. Dat toont overigens aan dat ze geen inmenging of oorlog van node hebben om hun ideeën op te leggen. 
Martine Roure (PSE ),
   Aan de vooravond van de Conferentie van Rabat is het hoog tijd erop te wijzen dat de Europese Unie zich bij haar samenwerking met de migratielanden niet kan beperken tot hulp bij het versterken van de grenzen.
Wij moeten een dialoog tot stand brengen om de onderliggende oorzaken weg te nemen die mensen ertoe brengen met gevaar voor eigen leven oceanen over te steken op zoek naar een beter leven in Europa. We moeten co-ontwikkeling bevorderen die nauwer aansluit bij de behoeften van de bevolking en een remedie vormt voor armoede en ongelijkheid, de voornaamste oorzaken van emigratie. Door de oprichting van een Europees Fonds voor co-ontwikkeling zal dit principe ingeburgerd raken.
Tot slot moeten we niet vergeten dat migratie een kans moet zijn voor de landen van herkomst. We kunnen migranten stimuleren om in hun land te investeren, zodat ze optimaal kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van hun land. 
Carl Schlyter (Verts/ALE ),
   Ik stem voor dit verslag omdat het niet wetgevend van aard is en omdat het met veel goede voorstellen komt. Het legt de nadruk op gendergelijkheid, rechten voor asielzoekers en hulp voor integratie en samenwerking. Ik ben echter tegen de in het verslag opgenomen voorstellen om de EU meer macht over het migratiebeleid te geven, want dat zou zowel in praktische als democratische zin negatieve gevolgen hebben. Ik ben tegen de voorgestelde nieuwe fondsen, omdat die ineffectief zijn en omdat de EU ze niet met succes zal kunnen administreren. Bovendien ben ik tegen het ineffectieve voorstel om de loonverschillen voor terugkerende veelverdieners te betalen. 
Jean-Claude Fruteau (PSE ),
   In het verslag van de heer Schmidt heeft het Europees Parlement geprobeerd zich uit te spreken over de noodzaak om eerlijke handel in een echt Europees beleidskader te plaatsen.
Dit was onontbeerlijk. De voortschrijdende liberalisering van de wereldmarkten zet de economische, ecologische en sociale levensvatbaarheid van de verschillende landbouwmodellen ter wereld namelijk zwaar onder druk: doordat boeren gedwongen worden tegen steeds lagere prijzen te produceren, loopt hun inkomen steeds verder terug; daarnaast is de liberalisering mede verantwoordelijk voor de verslechterende arbeidsomstandigheden van landbouwarbeiders en de schade aan het milieu.
Eerlijke handel kan en moet een alternatief bieden voor deze situatie die door het bevorderen van de kleinste gemene deler de Millenniumdoelen ondermijnt. In dit licht bezien moet de Commissie vandaag een krachtig signaal afgeven ten gunste van een handelssysteem dat de producenten een fatsoenlijk inkomen garandeert en elke verleiding wegneemt om sociale en ecologische verantwoordelijkheden af te wentelen. Het toenemende succes van Fair Trade-producten onder Europese consumenten kan een dergelijk initiatief alleen maar kracht bijzetten.
Ik zal derhalve vóór het verslag Schmidt stemmen, ook al betreur ik het dat het Parlement niet heeft willen pleiten voor speciale tariefmaatregelen (een gedifferentieerde aanpak van het type GSP+) ten behoeve van producten die voortkomen uit eerlijke handel. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit verslag is met de beste bedoelingen opgesteld, maar het slaagt er toch niet in tot de werkelijke oorzaak van het probleem door te dringen.
Uiteraard dient de producent een billijk inkomen te ontvangen; hij moet de productiekosten kunnen dekken en op een duurzame wijze in zijn levensonderhoud kunnen voorzien. Verder moet hij ook betrokken zijn bij het op de markt brengen van zijn producten. En dan noem ik slechts twee van de vele positieve punten van dit verslag.
Eén en ander kan niet verhullen dat de ideeën die aan eerlijke handel ten grondslag liggen niet verenigbaar zijn met het beleid dat is gericht op de liberalisering van de wereldhandel, vooral in de context van de WTO (of de bilaterale overeenkomsten die door de EU en de VS worden aangemoedigd). Dat beleid is er op gericht het productiesysteem van de economisch zwakst ontwikkelde landen te manipuleren om het te laten aansluiten op de behoeften van de grote economische en financiële concerns van de "noordelijke" landen.
We moeten nu juist een beleid ontwerpen dat respect heeft voor het recht van volkeren om de eigen natuurlijke hulpbronnen te exploiteren en het economische en productieve potentieel van hun land te gebruiken om hun levensomstandigheden te verbeteren. Dat beleid moet het soort samenwerking dat voor alle betrokken partijen gunstig is aanmoedigen en de voedselsoevereiniteit garanderen. Natuurlijk hulpbronnen en de strategische sectoren van de economie moeten als openbaar eigendom in openbaar beheer blijven. 
David Martin (PSE ),
   Ik ben verheugd over dit evenwichtige verslag waarin wordt bekeken hoe het toenemende aantal Fair Trade-producten en hun groeiende populariteit een bijdrage kunnen leveren aan het beëindigen van de sociale onrechtvaardigheid en het verbeteren van de productienormen.
Ik schaar me achter een aantal van de conclusies in dit verslag, namelijk dat juiste consumenteninformatie, een eerlijke producentenprijs en transparantie in iedere fase van de leveringsketen noodzakelijk zijn. Ik wilde de tekst amenderen om te waarborgen dat de productievoorwaarden een volwaardige rol spelen in het concept van Fair Trade door het benadrukken van de noodzaak de acht fundamentele arbeidsnormen van de IAO na te leven.
Ik had ook een amendement ingediend waarin ik de Commissie opriep in samenwerking met de internationale Fair Trade-beweging te streven naar duidelijke en algemeen toepasbare criteria ter beoordeling van de garantiesystemen voor consumenten, zodat de consument meer vertrouwen krijgt in dergelijke regelingen. De consument is vertrouwd met de verschillende nationale regelingen die op dit moment bestaan en daarom ben ik in dit stadium niet voor een Europees Fair Trade-etiket. Desalniettemin lijkt die optie me het overwegen waard indien op een gegeven moment een wildgroei van normen en etiketten tot verwarring leidt bij de consument. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Het is bekend dat in de hele wereld meer dan 65 miljoen mensen met HIV besmet zijn, dat meer dan 25 miljoen mensen zijn overleden, dat 15 miljoen kinderen ten gevolge van aids wees zijn geworden, en dat 95 procent van de 40 miljoen mensen die momenteel met HIV leven in de derde wereld woonachtig zijn, van wie meer dan 70 procent alleen al in Afrika ten zuiden van de Sahara.
Dat zijn schokkende gegevens, en ik wil in die context de aandacht vestigen op het lot van vrouwen: de helft van alle mensen die met aids leven, en 60 procent van de mensen die met aids leven in Afrika zijn thans vrouwen, en vrouwen maken twee- tot viermaal meer kans de ziekte op te lopen dan mannen.
De verklaring van de Bijzondere Zitting van de Algemene Vergadering van de VN van 2 juni 2006 is weliswaar belangrijk geweest, omdat erin op wordt gewezen dat geneesmiddelen voor iedereen toegankelijk moeten zijn, en dat er generische virusremmende medicijnen en andere essentiële geneesmiddelen voor met aids verband houdende infecties moeten worden geproduceerd, maar helaas zijn er geen algemene doelstellingen en tijdsschema’s in opgenomen voor behandeling, hulpbronnen en preventie. Verder wordt er geen uitvoerbaar actieplan gepresenteerd voor de verwezenlijking van de doelstelling om tegen 2010 universele toegankelijkheid te realiseren voor iedereen die met HIV besmet …


De Voorzitter.
   – Aan de orde is de voortzetting van het debat over de mondelinge vraag (O-0036/2006/rev.1) van Enrique Barón Crespo, namens de Commissie internationale handel, aan de Commissie: Resultaten van de WTO-bijeenkomsten van eind april in Genève en vooruitzichten (B6-0314/2006). 
Robert Sturdy (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat de meeste sprekers willen dat de heer Mandelson hoort wat zij te zeggen hebben. Weet u of hij komt? 
De Voorzitter.
   – Ik heb vernomen dat de commissaris onderweg is, sterker nog, ik geloof dat hij zojuist de zaal is binnengekomen. Ik denk dat we hem even rustig moeten laten plaatsnemen, terwijl de eerste spreker het woord neemt namens zijn fractie. 
Georgios Papastamkos,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wilde aan hetgeen de voorzitter van de Commissie internationale handel, de heer Barón Crespo, terecht zei, een belangrijk voorstel toevoegen, namelijk dat de resultaten van de ontmoeting in Genève er niet toe mogen leiden dat wij afwijken van onze verplichting inzake multilateralisme, georganiseerde internationale en economische betrekkingen en een evenwichtige en rechtvaardige governance van de wereldhandel.
Ik begrijp echter niet waarom de Unie nog steeds in een defensieve positie verkeert op landbouwgebied. Het is bekend dat zij tijdens de onderhandelingen blijk heeft gegeven van een opbouwende houding. Als het op concessies aankomt, ligt het gewicht in de onderhandelingen nu op de schouders van andere topspelers, van ontwikkelingslanden en zich dynamisch ontwikkelende landen. Wij moeten een eind maken aan het drogbeeld dat enkele van onze handelspartners zorgvuldig in leven proberen te houden.
Ten eerste is landbouwliberalisatie geen wondermiddel voor ontwikkeling. Integendeel, naar men verwacht zullen alleen enkele concurrentiekrachtige exporteurs daar baat bij hebben, zoals Australië, Nieuw-Zeeland, Brazilië en Argentinië. Alle recente economische analyses komen tot de conclusie dat de grootste baten van de huidige ronde naar verwachting zullen voortvloeien uit de openstelling van de markten voor industriële producten en diensten, waardoor de handel wordt vergemakkelijkt.
Ten tweede is de liberalisatie van de industriële producten en diensten niet alleen een agressief belang van de ontwikkelde landen. De geleidelijke liberalisatie zal, samen met de onontbeerlijke technische bijstand voordelig zijn voor de ontwikkelingslanden zelf.
Ten derde is een speciale behandeling van de ontwikkelingslanden absoluut legitiem. Tegelijkertijd moeten deze landen zich echter op de buitenwereld richten, omdat zij op die manier kunnen zorgen voor een efficiëntere integratie in het wereldhandelssysteem. Bij het dilemma multilateralisme of bilateralisme/regionalisme zijn wij onvoorwaardelijk voor multilaterale betrekkingen.
Bijgevolg is het onontbeerlijk door te gaan met de onderhandelingen, waarbij evenwel het beginsel van wederzijdse toezeggingen intact moet worden gehouden. De ronde van Doha mag geen schipbreuk lijden, want deze gaat gepaard met grote hoop en hoge verwachtingen.
Tot slot wil ik met name commissaris Mandelson van harte bedanken voor zijn grondige informatie over de ontmoeting in Genève en hem oprecht gelukwensen met zijn houding in de onderhandelingen. 
Panagiotis Beglitis,
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil op mijn beurt de voorzitter van de Commissie internationale handel, de heer Barón Crespo, maar ook de commissaris, de heer Mandelson, van harte bedanken voor hun informatie.
De mislukking van de onderhandelingen vorige week in Genève heeft mijns inziens een stemming van rampspoed en onheil gecreëerd. Die stemming werd gecultiveerd. Ik geloof echter dat de Commissie en de commissaris zich door die stemming in geen geval onder druk mogen laten zetten en geen nieuwe concessies mogen gaan doen, met name op landbouwgebied.
Mijnheer de commissaris, ik vrees dat wij, als Europese Unie en als Europese Commissie, de strijd om onze standpunten erdoor te drukken verloren hebben. Wij hebben verloren op communicatievlak en dat moeten wij goed in de gaten houden. Onze boodschap moet duidelijk en helder zijn. Wij willen een evenwichtig en logisch compromis, een compromis dat alle sectoren van de Doha-ronde dekt. Van dat compromis mag de landbouwsector van de Europese Unie echter niet de dupe worden. Daarom is ons standpunt het mandaat van de Raad en het hervormd gemeenschappelijk landbouwbeleid.
Tot slot wil ik, mijnheer de commissaris, u vragen ons uit te leggen wat u bedoelt met hetgeen u de laatste tijd zo vaak naar voren brengt. Wat betekent: “de Commissie zal blijk geven van een voorwaardelijke soepelheid, van een ? Ik vrees dat onze handelspartners daar munt uit slaan om nog meer druk uit te oefenen op de Europese Commissie. 
Marian Harkin,
   Mijnheer de Voorzitter, graag heet ik commissaris Mandelson van harte welkom.
Ik heb vanochtend naar de commissaris geluisterd. Hij had het over echte verlagingen van de landbouwsubsidies door alle partijen en hij gebruikte de woorden “ons zo flexibel mogelijk opstellen”. Ik heb een vraag over die flexibiliteit en over het mandaat dat hij heeft gekregen van de Raad van ministers met betrekking tot handelsconcessies voor de landbouw. Is het mandaat dat werd vastgelegd in de conclusies van de Raad en in het Akkoord van Luxemburg veranderd? Ik verwacht geen details van hem over zijn onderhandelingspositie, maar ik wil wel graag weten hoever die flexibiliteit reikt en of er een grens is.
De commissaris zei ook dat hij vorige week in Genève samen met commissaris Fischer Boel heeft onderhandeld. Is hij ook van mening , zoals commissaris Fischer Boel vorige week zei, dat, als we volledig instemmen met de voorstellen van de G20, we een half miljoen banen kunnen verliezen in de leveringsketen, de rundvleesproductie in landen als Ierland en Frankrijk te gronde zou gaan en de pluimveehouderij helemaal zou verdwijnen?
Tenslotte wil ik de commissaris mijn oprechte verontschuldigingen aanbieden voor het feit dat ik zijn antwoorden op het internet zal moeten beluisteren, omdat dit debat een paar uur is uitgelopen en ik mijn vliegtuig moet halen. 
Carl Schlyter,
   Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat de crisis binnen de WTO verhevigt. Het risico bestaat dat de mislukte poging tijdens de ministeriële conferentie van de WTO vorige week om de leden dichterbij handelsovereenkomsten te brengen, weer een stap in de richting is van het uiteindelijke verraad aan het hele idee van een ontwikkelingsronde. Sommigen hebben zelfs gezegd dat de conferentie contraproductief is geweest, omdat de sfeer nu nog moeilijker is dan voorheen, maar een lichtpunt is misschien dat de ontwikkelingslanden eendrachtig zijn in hun eis dat de rijke landen ontwikkeling als vanzelfsprekend centraal stellen in het proces en eindelijk hun oude beloften nakomen.
Meer dan tweederde van de leden van de WTO – de ontwikkelingslanden en minst ontwikkelde landen – liet weten bereid te zijn tot een overeenkomst, maar ook dat de industrielanden de grootste bijdrage moeten leveren om te getuigen van echt leiderschap. Ik ben blij dat de EU heeft toegezegd bereid te zijn verder op te schuiven naar het standpunt van de G20, vooral door het verlagen van interne steun, maar er zijn nog steeds mazen in het EU-aanbod die het potentieel van een echte ontwikkelingsovereenkomst kunnen ondermijnen. Het voorstel van de VS staat natuurlijk nog ver af van wat noodzakelijk is om dumping een halt toe te roepen en de voedselveiligheid te beschermen.
Wat betreft de speciale en differentiële behandeling in de landbouw, de ontwikkelingsbox, is het niet duidelijk of de Commissie steun zal verlenen aan het verzoek van de G33 om een aanzienlijk aantal producten onder die ontwikkelingsbox te scharen teneinde de voedselveiligheid te waarborgen. Ik zou graag van commissaris Mandelson horen wat het standpunt van de EU is en waarin dat zich, hopelijk, onderscheidt van de uiterst schadelijke voorstellen van de VS.
Wat betreft NAMA wil de Commissie nog steeds te veel extreme liberalisering, die een bedreiging vormt voor het voortbestaan van de lokale nijverheid in een aantal ontwikkelingslanden, en het verzoek om maatregelen op het gebied van de feitelijk toegepaste tarieven in plaats van, zoals gebruikelijk, de maximale tarieven lijkt eveneens moeilijk te rijmen met de geest van de ontwikkelingsronde.
Het lijkt hoogst onwaarschijnlijk dat er in juli een akkoord wordt bereikt, en het tijdschema is te krap. We hebben een denkpauze nodig om ons te bezinnen op de oorzaken van het mislukken van de Doha-ronde. We moeten hieruit lering trekken en ervoor zorgen dat de zaken beter worden afgewikkeld binnen een sterk hervormde WTO en het moet duidelijk zijn wat de rol van handel en duurzame ontwikkeling is. Misschien kunnen we dan komen tot een ontwikkelingsronde die zijn naam eer aandoet. 
Bastiaan Belder,
   . Voorzitter, wij debatteren vanmiddag niet alleen over de resultaten van de WTO-bijeenkomst in Genève maar ook over de toekomst van de WTO als instelling. De crisis binnen de WTO vergroot het risico dat deze instelling alleen nog maar als scheidsrechter kan optreden en niet langer het initiatief voor nieuwe regelgeving kan nemen. Op deze manier dreigt het gevaar dat de wereldhandel opnieuw gedomineerd zal worden door talloze bilaterale akkoorden. Ik heb drie vragen voor commissaris Mandelson.
Ten eerste, zijn alle betrokken partijen in het handelsoverleg doordrongen van de urgentie van de goede afronding van de Doha-ronde? Mijn tweede vraag ligt in het verlengde van mijn eerste vraag: wat is de visie van de commissaris inzake de rol van de Verenigde Staten en de G-20 en hoe schat u hun bereidheid tot actie in? Mijn derde vraag is het meest urgent: heeft de Europese Commissie een agenda klaar voor het geval de Doha-ronde mislukt en hoe ziet deze agenda eruit?
Ik wil aan de Europese Commissie graag twee voorstellen doen voor deze handelsagenda. Allereerst moet de weg naar multilaterale akkoorden zolang mogelijk open worden gehouden. Bilaterale akkoorden confronteren de wereldhandel immers met talloze vormen van handelsregels die overzichtelijkheid en effectiviteit van de wereldhandel schaden. Bovendien dreigt hierdoor een nieuw economisch protectionisme.
Mijn tweede voorstel gaat over de rol van ontwikkelingslanden, die in het geweld van eventuele bilaterale akkoorden niet het slachtoffer mogen worden. De Europese Commissie moet deze landen technische bijstand bieden zodat zij in de onderhandelingen met grote partners niet ondersneeuwen. 
Robert Sturdy (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil de commissaris bedanken, niet alleen voor zijn aanwezigheid bij dit debat, maar ook voor zijn hulp aan de leden van het Parlement vorige week in Genève. Ik kon niet aanwezig zijn, maar zij zijn hem dankbaar voor de manier waarop hij hen op de hoogte hield.
Commissaris, in uw toespraak gaf u de indruk – en dat vond ik erg openhartig – dat u de houding van de VS tijdens de onderhandelingen zacht uitgedrukt – en ik zou sterkere bewoordingen kunnen kiezen – behoorlijk beu was. Het lijkt erop dat die houding zeer onverzettelijk was. Hoewel je niet altijd moet geloven wat je in de media leest, vroeg u – volgens een persbericht – de handelsvertegenwoordiger van de VS, Susan Schwab, wat zij zou kunnen aanbieden in het geval dat de EU zou instemmen met alle wensen van de VS op het gebied van markttoegang. Het schijnt dat ze het antwoord schuldig moest blijven. Ik vraag me af of de vertegenwoordigers van de VS wel een mandaat hebben. Toen wij in Hongkong waren, leek Rob Portman nooit in staat te onderhandelen. Steeds wanneer ik hem hoorde, was het probleem vooral katoen uit West-Afrika. Toen producenten in Hongkong druk op hem uitoefenden reageerde hij uiterst geërgerd en was blijkbaar niet in staat om er iets over te zeggen. Dat was geen heikele kwestie voor de Verenigde Staten en evenmin een heikele kwestie op handelsgebied, maar het was kennelijk toch heel belangrijk.
Wat is plan B als er de komende maand geen vooruitgang wordt geboekt in de onderhandelingen? Wat doen we dan? Hoe is de situatie?
Dan nog iets over een minder belangrijk punt dat mevrouw Harkin al noemde: de landbouw. Wat is het standpunt dienaangaande? In het Verenigd Koninkrijk en vast en zeker ook in de rest van Europa bestaan grote zorgen dat met hormonen behandeld rundvlees de Europese Unie binnen zal komen ten gevolge van handelsbesprekingen met de VS. Is er een daadwerkelijk risico dat dat gebeurt of kunnen we dat voorkomen? 
David Martin (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat de wereldhandelsbesprekingen zich in een ernstige crisis bevinden, maar ik hoop dat de leden ons niet zullen voorhouden dat een mislukking onafwendbaar is. Het is duidelijk dat het succes van de ronde afhangt van de landbouw. Tot 85 procent van de bevolking van de armste landen ter wereld woont op het platteland, en dus is het niet verbazend dat die landen ieder pakket zullen beoordelen op basis van de gevolgen voor hun landbouwers.
Meer verbijsterend, sterker nog, onbegrijpelijk vind ik het idee dat de besprekingen zouden kunnen stuklopen op het standpunt van de VS en in mindere mate dat van de EU inzake landbouw. Landbouw vertegenwoordigt slechts 2 procent van onze rijkdom, en daarom lijkt het verkeerd om van landbouw het breekpunt te maken wanneer we zoveel te winnen hebben bij een verbeterde markttoegang voor niet-landbouw-producten en in het bijzonder bij de liberalisering van diensten.
Sinds het begin van de Doha-ronde, is het GLB van de EU ingrijpend hervormd. In Hongkong was ons aanbod het afschaffen van de landbouwexportsubsidies tegen 2013; ons initiatief “Alles behalve wapens” biedt heffingsvrije toegang voor producten uit de armste landen. Al geloof ik dat we nog verder kunnen en moeten gaan – en ik complimenteer de commissaris met zijn flexibele opstelling, vooral de flexibiliteit die hij in Genève aan den dag heeft gelegd – ontbreekt het onze onderhandelings- en handelspartners helaas aan diezelfde flexibiliteit.
Wat ik de commissaris wil vragen is of hij, gezien zijn uitgebreide contacten met andere onderhandelaars, het Parlement kan vertellen wat voor soort pakket de Verenigde Staten volgens hem op tafel moeten leggen om uit deze impasse te geraken.
Susan Schwab heeft aangegeven dat zij nog steeds streeft naar een goede afloop. Waarmee moet ze komen om te laten zien dat de VS bereid zijn om de landbouwsubsidies bij het woord te voegen? 
Kathy Sinnott (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, we schijnen het ontwikkelingsaspect van de ontwikkelingsronde van Doha langzamerhand uit het oog te verliezen. Er is geen waarneembare winst behaald voor de minst ontwikkelde landen. Er zijn wel waarneembare verliezen voor landen als Mauritius, die nu het gevaar lopen om in de categorie van armste landen te worden ingedeeld.
De Ierse landbouw incasseert ook grote verliezen. Onlangs heeft een derdegeneratie-schapenboer mij zijn laatste kudde schapen laten zien. In onze ooit zo florerende suikerindustrie heeft de laatst overgebleven fabriek het licht uitgedaan en haar deuren gesloten. Ik had graag enige tastbare vooruitgang gezien voor de armste landen, maar misschien moet ik wel dankbaar zijn dat in deze laatste gespreksronde de Ierse landbouw verdere narigheid bespaard is gebleven.
Maar als de commissaris druk wil uitoefenen om de VS op andere gedachten te brengen, stel ik voor dat hij ervoor zorgt dat GM-gewassen in een andere gewascategorie worden ingedeeld dan de natuurlijke varianten. Dat zou ons en de minst ontwikkelde landen een aanzienlijk voordeel bieden ten opzichte van de VS, waar het moeilijk zou zijn om GM-gewassen en de natuurlijke varianten van elkaar te scheiden. Als de commissaris dat doet, zou hij het dan nog eens met commissaris Fischer Boel kunnen hebben over de mogelijkheid om landen in Europa een GM-vrije status te verlenen? 
Christofer Fjellner (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik commissaris Mandelson graag bedanken voor de openheid die hij heeft betoond aan ons vieren die vorig weekeinde de delegatie van het Parlement in Genève vormden. Dat was zeer vruchtbaar en ik vond onze samenwerking uitstekend. Er ligt een intrinsieke waarde in het feit dat we een nieuwe WTO-overeenkomst bereiken. Daarvoor is vertrouwen vereist, niet alleen in de WTO, maar ook in het multilaterisme als zodanig. Dat is tenslotte het enige systeem dat reële liberaliseringen van de wereldhandel heeft opgeleverd.
Ik vind echter dat wij het recht hebben om meer te eisen dan alleen maar een overeenkomst tussen alle partijen. We verdienen een ambitieuze overeenkomst, een overeenkomst die ruimere toegang verschaft tot de markt voor landbouwproducten en industriële goederen voor iedereen – zowel in de geïndustrialiseerde landen als in de ontwikkelingslanden – en die de diensten er niet buiten laat. Dat is cruciaal om arme landen de kans te geven zich te ontwikkelen, maar ook om onze Europese ondernemingen toegang tot nieuwe markten te geven. Op den duur levert een “Doha light”-overeenkomst alleen maar verliezers of een volslagen mislukking van de Doha-ronde op. Daarom zijn de verschanste posities die veel partijen nu hebben ingenomen naar mijn mening onverdedigbaar.
Het is gemakkelijk te zien waar de problemen met de onderhandelingen liggen. De economische realiteit zou voldoende moeten zijn om alle partijen ervan te overtuigen dat ze zich nog wat meer moeten inspannen, voortal de driehoek EU–Brazilië–VS, die dit weekend in Genève in het middelpunt van de belangstelling stond. Al deze landen hebben sterke, pragmatische redenen om een stap vooruit te zetten. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld zouden zelfs de meest dogmatische landbouwprotectionisten moeten inzien dat het beter is om bij de onderhandelingen hun landbouwsubsidies op te geven, met als winst dat ze toegang krijgen tot belangrijke gebieden, in plaats van te worden gedwongen om ze op te geven na een mislukking in een panel voor geschillenbeslechting, waar ze geen enkele winst behalen. Het suikerpanel dat zich tegen ons richtte en ons dwong om onze subsidies aan suikerproducenten te hervormen had ons hetzelfde inzicht moeten geven.
De EU moet ook begrijpen dat het absurd is om veel belangrijker marktopeningen voor industriële producten en diensten mis te lopen doordat we landbouwsubsidies verdedigen waarvan we allemaal weten dat die in de grond van de zaak onhoudbaar zijn. Daarom is het verheugend dat de Commissie tegemoet blijkt te zijn gekomen aan de eis van de geavanceerde ontwikkelingslanden, de G20, dat de hoge invoerrechten op landbouwproducten worden verlaagd. Dat is cruciaal voor het behoud van de mogelijkheid om tot een overeenkomst te komen. Nu moeten we alleen voor een flexibele aanpak zorgen als het om echt gevoelige producten gaat; we moeten ons niet flexibel opstellen om degenen met de grootste mond en speciale belangen tevreden te stellen. Wij in Europa zouden toch bij uitstek het belang moeten begrijpen van handel zonder invoerheffingen en grenzen. Wij profiteren daar immers elke dag van dankzij de interne markt.
Elisa Ferreira (PSE ).
   – Ik was lid van de delegatie die het Europees Parlement naar Genève heeft gestuurd en ik kan u twee positieve dingen melden. Om te beginnen was er een heel goede samenwerking tussen de Commissie en de aanwezige EP-leden. Zoals de vorige sprekers al hebben aangegeven, hebben de heer Mandelson en mevrouw Fischer Boel elke dag contact met ons gehad. Op die wijze konden we er zeker van zijn dat er elke dag informatie werd uitgewisseld, zodat we als Parlementsleden meer hebben kunnen bereiken. Het tweede positieve punt is dat de EU heeft laten zien dat ze – in tegenstelling tot andere partners, waaronder in de eerste plaats de VS – als één blok kan onderhandelen.
Intussen is wel duidelijk dat de onderhandelingen in een impasse zijn geraakt, en dat is slecht voor de wereld en slecht voor Europa. We moeten het Europese concurrentievermogen verbeteren en meer groei en meer werkgelegenheid in Europa creëren. Daarom zullen we ervoor moeten zorgen dat industriële ondernemingen - in het kader van de markttoegang van niet-agrarische goederen (NAMA) - en diensten toegang krijgen tot de meest dynamische markten. We moeten dan ook garanderen dat rechten van intellectuele eigendom gerespecteerd worden en dat we met betrekking tot de sociale en milieuaspecten een voor de internationale mededinging creëren.
Ik heb nu nog een paar vragen. Is Europa in staat om bij de Doha-ronde een – gedeeltelijke – oplossing te vinden voor deze problemen? Tweede punt: welke strategie zal de EU volgen als er – zoals iedereen verwacht – in juli nog geen oplossing is gevonden? 
U had het over een aantal nieuwe voorstellen in september. Kunt u ons daar iets meer over vertellen? 
 Derde vraag: zijn de enorme moeilijkheden die we in Doha ondervinden het gevolg van normale problemen of moet het multilaterale model voor wereldwijde harmonisering van de handel – een model waar ik zelf voorstander van ben – helemaal worden vernieuwd en eventueel aangevuld? 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   - Mijnheer de Voorzitter, zoals commissaris Mandelson weet, gaan toegenomen handel en welvaart samen. Toegenomen handel en welvaart betekenen minder migratie, een stabielere samenleving en vrede. De derde wereld heeft een even groot aandeel van de wereldhandel nodig als andere landen, maar het huidige stelsel van tarieven en subsidies verstikt de derde wereld. Waarom halen we de barrières tegen de derde wereld niet weg en werken we niet aan interne, juridische en infrastructurele vooruitgang?
De EU wil pas in 2013 de tarieven opnieuw bekijken en zo gaat er kostbare tijd verloren. Dan de globaliseringkwestie. Waarom gelden er in hemelsnaam zulke hoge tarieven voor schoenen uit China? Zijn we bang dat de reusachtige bevolking van China Europa van de markt produceert? We moeten daar nog eens goed over nadenken. Handel is tweerichtingsverkeer. Als we van China kopen, betekent dit dat vijfhonderd miljoen Europeanen toegang krijgen tot de Chinese markt met haar 1,3 miljard Chinezen. Dat biedt enorme kansen voor Europese producenten.
Daarom vraag ik de commissaris met klem of hij alstublieft de moed wil hebben om de tarieven en subsidies drastisch te verlagen en zo de vrije handel wereldwijd te stimuleren. We moeten het niet alleen hebben over het terugdringen van de armoede en over “maak armoede geschiedenis”. We moeten concrete stappen ondernemen om de handel te stimuleren. Dat is de enige oplossing. 
Daniel Caspary (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik wil commissaris Mandelson en zijn medewerkers van harte feliciteren met de succesvolle onderhandelingen van de afgelopen weken! Het is nu voor eens en voor altijd gelukt de zwarte piet toe te schuiven aan de Verenigde Staten; eindelijk heeft de Europese Unie het haar toegeschreven imago van blokkeerder van zich af kunnen schudden en het is voor iedereen duidelijk dat nu de anderen aan zet zijn. Een ander positief punt was het feit dat de onderhandelingspartners in het weekeinde rustig uit elkaar zijn gegaan en elkaar niet - zoals na Hongkong - luidkeels in de haren zijn gevlogen, en dat schept hoopvolle verwachtingen voor de komende weken. Het zou echter niet reëel zijn om reeds eind juni resultaat te verwachten of ervan uit te gaan dat dit dan afgerond zal zijn.
De komende weken zal een aantal punten echter belangrijk zijn. Ten eerste is het voor onze economie noodzakelijk dat markten open zijn, met name in de opkomende economieën. Ten tweede mogen er geen eenzijdige concessies worden gedaan op het gebied van de landbouw. Ten derde mogen er de komende weken evenmin haastige politieke deals worden gesloten. Ten vierde zou een slecht resultaat nog erger zijn dan geen resultaat, daar het voor onze economieën desastreus zou zijn, als wij verstrekkende verlagingen ten aanzien van invoerrechten en subsidies binnen de landbouw of NAMA zouden aanbieden, zonder daarvoor daadwerkelijk verbeteringen wat betreft de markttoegang voor industriële goederen terug te ontvangen. Ten vijfde moeten de Europese vertegenwoordigers op de G8-Top de Doha-ronde absoluut ter sprake brengen en deze bovenaan de agenda zetten. Het is voor alle betrokken partijen van belang dat deze ronde niet mislukt, maar dankzij duidelijke en heldere resultaten kan leiden tot een verhoging van de welvaart voor alle WTO-leden.
In het licht hiervan wens ik alle onderhandelaars van de EU de komende weken alle goeds in de zin van standvastigheid, geluk en succes. 
Peter Mandelson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor dit zeer constructieve en zinvolle debat. Ik dank ook degenen die het onderhandelingsstandpunt en de onderhandelingsbenadering van de Commissie hebben gesteund. Het valt nooit mee om precies te beoordelen wat je wanneer het beste kunt doen, maar we doen ons best en ik denk dat we gerust kunnen zeggen dat er onder de belangrijkste onderhandelingspartners van de EU veel steun is voor onze benadering. Dit is minder belangrijk dan de steun die we van onze eigen kant krijgen, van onze eigen lidstaten en de leden van dit Parlement.
Eén ding zal ik meteen zeggen. We hebben belang bij deze onderhandelingen, op het gebied van landbouw en ook buiten de landbouw, op het gebied van de liberalisering van diensten en regelgeving. Het is onze taak als onderhandelaars om te streven naar een uitkomst waarbij alle onderhandelingsonderwerpen in evenwicht zijn. Op sommige punten zullen we meer toegeven dan op andere. Soms zal het tegenzitten en dan weer zullen we om de hete brij heen moeten draaien. Het is een kwestie van geven en nemen.
Niemand kan een definitieve uitspraak doen over wat Europa uit deze besprekingen zal kunnen halen tot ze zijn afgerond - niet als de belangrijkste modaliteiten zijn vastgesteld, zoals van de zomer, naar ik hoop, het geval zal zijn, maar pas als alle andere onderhandelingen hebben plaatsgevonden volgens de tijdschema’s van de afzonderlijke landen en als alle onderhandelingen over regels ook in gang zijn gezet.
Het is van groot belang dat degenen die zich met name zorgen maken over de landbouw in Europa, begrijpen en accepteren dat we op het gebied van de landbouw de grens van wat we bereid zijn te betalen niet zullen overschrijden om zo op andere terreinen iets te kunnen bereiken. We zullen doen wat billijk is. We zullen doen wat redelijk is. Wat betreft de landbouw zullen we doen wat in ons mandaat staat. Dat staat mij helder voor ogen. Dat moet onze lidstaten ook duidelijk zijn.
Het is hoe dan ook belangrijk dat we een verstandige kijk op de zaken behouden bij deze onderhandelingen. We moeten oppassen dat we tijdens deze onderhandelingen niet zoveel energie steken in het beschermen van onze defensieve belangen inzake landbouw dat we er niet in slagen om prioriteiten vast te stellen voor onze offensieve belangen op het gebied van niet-landbouwgerelateerde markttoegang en diensten. We moeten de verhoudingen en het evenwicht niet uit het oog verliezen wanneer we de diverse economische en sociale belangen die hier op het spel staan, afwegen.
Wat de Verenigde Staten betreft, wil ik in antwoord op een van de toespraken het volgende opmerken: mochten de besprekingen mislukken, dan vind ik niet dat wij als Europese onderhandelaars in een wedloop met de Verenigde Staten verwikkeld moeten raken om te kijken wie er het beste in slaagt om de schuld bij de ander te leggen. Ik beschouw de Verenigde Staten als een oprechte partner, als een land en een economie waarmee wij een aantal belangen delen, hoewel de VS op verscheidene onderdelen van deze onderhandelingen de nadruk op andere aspecten legt. We zullen de onderhandelingen alleen maar tot een geslaagd einde kunnen brengen als de EU en de VS als team samenwerken - niet ten koste van andere onderhandelingspartners, niet in plaats van verstandige onderhandelingen en banden en overeenkomsten die we op diverse terreinen met onze onderhandelingspartners zullen aangaan.
Maar als de EU en de VS uiteindelijk met elkaar overhoop komen te liggen en er eenvoudigweg niet in slagen om op één lijn te komen, zullen deze besprekingen niet tot een succesvol einde worden gebracht. Daar zullen wij niet beter van worden en de VS ook niet en de wereldeconomie en met name de ontwikkelingslanden ook niet.
Ik dank de leden die hebben gesproken, waaronder de degenen die wilden weten wat mijn plan B is als deze besprekingen mislukken. Ik moet zeggen dat ik me niet op een mislukking voorbereid: ik blijf onderhandelen gericht op resultaten, of dat nu is op het gebied van hormonenrundvlees, dat buiten het kader van deze onderhandelingen valt - we zijn in de Europese Unie niet om handelsredenen maar om volksgezondheidsredenen tegen met hormonen behandeld rundvlees uit de VS - of op het gebied van GGO’s, die ook buiten het bestek van deze besprekingen vallen en waarvoor ons beleid eerst moet worden afgestemd op het regelgevingkader dat we enkele jaren geleden in de EU zijn overeengekomen, en op de WTO-regels. Dit is veel bepalender voor onze benadering dan de zaken waarover ik tijdens deze besprekingen onderhandel.
Ik ben blij dat wij - de Commissie en de leden van dit Parlement - in Genève en elders kunnen samenwerken. Ik werk niet met dit Parlement samen uit grootmoedigheid. Er is niets onbaatzuchtigs aan. Ik werk samen omdat ik wil dat de leden van het Europees Parlement er bij die gelegenheden bij zijn. U verschaft mij waardevolle inzichten, u verzamelt informatie, u kunt verschillende opiniebronnen aanboren, waar ik niet altijd eenvoudig toegang toe heb, en soms kunt u ons ook helpen om een boodschap op onze onderhandelingspartners over te brengen. Daarom vind ik het fijn als leden van dit Parlement erbij zijn en om die reden zal ik nauw met u blijven samenwerken. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0065/2006) van Enrique Barón Crespo, namens de Commissie internationale handel, over de aanduiding van het land van oorsprong van bepaalde, vanuit derde landen geïmporteerde producten ("oorsprongsaanduiding") (B6-0316/2006). 
Enrique Barón Crespo (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, namens de Commissie internationale handel van het Europees Parlement zou ik, in aansluiting op wat de commissaris zojuist heeft gezegd over de uitstekende samenwerking tussen Parlement en Commissie, in dit geval een opmerking willen maken over een klein, maar mijns inziens betreurenswaardig incident. Ik bedoel het late moment waarop dit voorstel ter informatie officieel aan het Parlement is toegestuurd, als gevolg waarvan wij niet adequaat hebben kunnen reageren, hoewel het nog niet te laat is.
Mij is bekend dat dit voorstel samen met de documenten van Comité 133 door het secretariaat van de Commissie naar dat van de Commissie internationale handel is opgestuurd, zoals gebruikelijk. Ik wil er echter op wijzen dat, om zowel praktische als principiële redenen, informele toezending niet in de plaats kan treden van de formele kennisgeving ter informatie van het Parlement. Hoe het ook zij, mijnheer de commissaris, ik wil duidelijk stellen dat onzes inziens de Commissie in dezen niet met opzet heeft gehandeld, en dat wij daarom nu kunnen overgaan tot de inhoudelijke kant van de kwestie, die van groot belang is voor de Europeanen.
In verband daarmee wil ik allereerst opmerken dat ik uw voorstel tot het opzetten van een stelsel voor verplichte oorsprongsaanduiding binnen de Europese Gemeenschap verwelkom. Ik denk dat dit initiatief een stap in de goede richting is. Samengevat stelt het voorgestelde stelsel de Europese consumenten in staat om exact vast te stellen waar een product vandaan komt. En het komt overeen met hetgeen we al eerder hebben goedgekeurd, zoals de traceerbaarheid van landbouwproducten.
De Europese Commissie is terecht van oordeel dat de rechten van de consument een belangrijke, ik zou zelfs zeggen grondwettelijke, prioriteit zijn. Het heeft voor hen echter weinig zin om rechten te hebben als ze niet ook beschikken over de informatie die nodig is om die rechten uit te oefenen. Van vrije keuze kan slechts sprake zijn als daarvan adequaat gebruik kan worden gemaakt.
Consumenten zullen pas vertrouwen hebben als zij tevreden zijn over de geboden voorlichting en bescherming. In feite is handel niet mogelijk als er geen vertrouwen is. Een duidelijke oorsprongsaanduiding komt niet alleen de consument ten goede, want dit voorstel voor een verordening heeft ook gunstige gevolgen voor de Europese industrie.
Onze producten moeten in toenemende mate worden geassocieerd met hoogwaardige kwaliteit en stijl. Zo kunnen wij in een gemondialiseerde wereld overleven, bijvoorbeeld in dermate kwaliteits- en ontwerpgevoelige sectoren als textiel, kleding, juwelierswerk, schoeisel en zelfs de auto-industrie, want ook in die sector luisteren kwaliteit en ontwerp nauw.
Overal ter wereld zijn consumenten veelal bereid om meer te betalen voor een product als zij weten dat het in de Europese Unie is vervaardigd en dat is een van de "natuurlijke" voordelen die we kunnen verdedigen. In verband met de WTO-besprekingen dit weekeinde wil ik verder zeggen dat een voor Europa dermate gevoelige kwestie als geografische aanduidingen binnen dit denkkader valt: we moeten datgene verdedigen wat ons wereldwijd kenmerkt.
Op dit punt staan wij dan ook volledig achter de Commissie. We begrijpen niet waarom veel lidstaten van de Europese Unie op dit moment het besluit van de Raad tegenhouden. Wij zijn van mening dat dit een belangrijke stap is op weg naar een verbetering van onze mondiale aanwezigheid en concurrentievermogen en ik denk dat dit deel is van onze collectieve verantwoordelijkheid.
De Commissie en de lidstaten zouden niet alleen moeten luisteren naar importeurs, groothandelaren of bedrijven die hun productie al naar andere continenten hebben overgebracht, hoe respectabele zij ook mogen zijn. Zij zouden tevens moeten luisteren naar de legitieme eisen van de consumenten en de Europese industrie, die akkoord moet gaan met de oorsprongsaanduiding. Het gaat bovendien eveneens om een kwestie van rechtvaardigheid. Onze belangrijkste handelspartners eisen van ons de aanduiding "", dus waarom zouden wij van onze kant dan niet bijdragen tot het prestige van die aanduiding?
Mondialiseren betekent niet dat we onze ervaring en capaciteit opgeven, het betekent dat we die versterken. Ik hoop dat dit wordt ingezien door de lidstaten die in de Raad tegen dit billijke initiatief zijn. 
Peter Mandelson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik opmerken dat de huidige Commissie en ik, als commissaris voor handel, heel veel waarde hechten aan samenwerking met het Parlement, overeenkomstig het Inter-institutioneel Akkoord over de betrekkingen tussen de twee instellingen.
Zoals deze vraag terecht aangeeft, voorziet de rechtsgrond voor deze maatregel - artikel 133 van het EG-Verdrag - niet specifiek in raadpleging van het Europees Parlement over dit voorstel voor een systeem voor oorsprongsaanduiding. Overeenkomstig ons voornemen om het Europees Parlement, net als de Raad, volledig op de hoogte te houden van het verloop en de uitkomst van internationale onderhandelingen alsook van wetgevingsinitiatieven, zijn het voorstel en de bijbehorende effectbeoordeling op 12 januari 2006 via de Commissie internationale handel ter beschikking gesteld van het Europees Parlement.
Ik verwijs naar paragraaf 2 van de ontwerpresolutie die voor u ligt. Het woordgebruik in die paragraaf is ietwat ongelukkig, want zoals het er nu staat, lijkt het alsof de Commissie helemaal geen document over oorsprongsaanduiding naar het Parlement heeft gestuurd. Zoals ik al zei, hebben we een document overeenkomstig artikel 133 naar de Commissie INTA gestuurd. Ik geloof dat het ten opzichte van mij en van de Commissie wel zo eerlijk zou zijn - en ook juister - om de tekst aan te passen.
Het was en is nog steeds onze bedoeling om volgens de letter en de geest van het Inter-institutioneel Akkoord te handelen. Om aan onze verplichting op grond van die overeenkomst te voldoen, en als aanvulling op de vele formele en informele contacten die ik met u heb, stelt de Commissie alles in het werk om zoveel mogelijk informatie met het Parlement te delen, zoals ik dat vorige week ook in Genève deed.
We hebben met name kopieën van alle beleidsdocumenten die in Comité 133 van de Raad worden besproken, naar de Commissie INTA gestuurd. Als we bij die gelegenheid hebben nagelaten om een formelere inter-institutionele weg te bewandelen om deze kwestie onder uw aandacht te brengen, was dat niet met opzet.
Ik ben blij met uw belangstelling voor dit voorstel, waarvan u reeds hebt blijk gegeven door middel van verschillende vragen over het onderwerp, waarop wij een antwoord hebben gegeven. Dan kom ik nu bij het voorstel.
We hebben een verplicht systeem voor oorsprongsaanduiding voorgesteld om transparantie te creëren over de oorsprong van bepaalde geïmporteerde goederen volgens één norm waarmee de oorsprong wordt bepaald. Dit systeem stelt consumenten in staat om met kennis van zaken beslissingen te nemen en het aantal frauduleuze en misleidende oorsprongsaanduidingen zal erdoor afnemen. We zijn van mening dat het zal bijdragen tot een beter imago van Europese goederen en tot een groter concurrentievermogen. Hoewel het duidelijk is dat “made in”-aanduidingen als zodanig niets zeggen over de sociale, arbeids- en milieuomstandigheden in het land van oorsprong, helpt informatie over de oorsprong de consumenten te kiezen tussen verschillende beschikbare alternatieven op grond van hun eigen voorkeur en de achtergrondinformatie die ze al hebben.
Wat WTO-compatibiliteit betreft: de Commissie is van mening dat haar voorstel in overeenstemming is met de internationale regels, met name artikel 9 van de GATT, dat erin voorziet dat WTO-leden wetten en verordeningen inzake oorsprongsaanduidingen op geïmporteerde goederen mogen aannemen en ten uitvoer mogen leggen, met name om consumenten te beschermen tegen frauduleuze en misleidende aanduidingen.
Wat betreft de tenuitvoerlegging van het voorstel: de Commissie is van mening dat douaneautoriteiten erop kunnen toezien dat wordt voldaan aan de vereisten op grond van het voorgestelde systeem, zoals ze dat ook doen als het gaat om diverse andere regels op het gebied van milieu, gezondheid en technische kwesties. Dat deel van het douanewerk is van cruciaal belang om ervoor te zorgen dat onze bedrijven op een kunnen opereren en dat consumenten de voordelen van de globalisering ten volste benutten.
Ik moet daar nog aan toevoegen dat de verordening het niet alleen mogelijk maakt om producten te controleren voordat ze op de interne markt worden toegelaten, maar er ook in voorziet dat lidstaten oorsprongsaanduidingen controleren op goederen die al op de markt zijn. Hierdoor zouden de lidstaten in staat moeten zijn om gebruik te maken van andere vormen van expertise om toezicht uit te oefenen, bijvoorbeeld door samen te werken met instanties die zich thans bezighouden met de handhaving van nationale regels inzake het vrijwillig gebruik van oorsprongsaanduidingen.
Zoals u weet, mijnheer de Voorzitter, wordt momenteel in de Raad over het Commissievoorstel gedebatteerd en ik ben natuurlijk bereid om u op de hoogte te houden van het verloop van de discussies over het voorstel. 
Robert Sturdy,
   Mijnheer de Voorzitter, ik onderschrijf de woorden van de commissaris volledig. Wat ik nooit kan begrijpen in dit soort situaties is waarom een land – en ik denk hierbij speciaal aan één land, omdat we dit probleem in Hongkong hadden – zo bang is om zijn eigen naam op producten te hebben staan. Als je bijvoorbeeld naar Canada kijkt, dan lijkt dat land bijna doodsbenauwd om zijn naam op producten te hebben staan. Deze landen zouden er trots op moeten zijn en het als een schitterende gelegenheid moeten zien. Het is geen kwestie van bescherming van de EU-handel en van EU-banen; het gaat er juist om dat de consument in de hele wereld wordt beschermd. Ik vind de houding van deze landen van buiten de EU dan ook moeilijk te begrijpen.
Dat gezegd zijnde, zouden we misschien allereerst orde moeten scheppen in ons eigen Huis en zorgen voor etikettering met vermelding van het land van oorsprong in de EU, want zo’n etikettering schijnen we op dit moment niet te hebben. Dat zou aanzienlijk helpen.
De commissaris roerde even een zeer belangrijke kwestie aan: vervalsingen en fraude. Vermelding van het land van oorsprong zou daartegen aanzienlijk helpen. Ik wijs er nogmaals op dat hoewel deze materie misschien niet onder dit mandaat valt – en de commissaris zei zeer terecht dat ik ten onrechte veronderstelde dat met hormonen bewerkt rundvlees deel uitmaakte van het handelsoverleg – dit alles toch met de wereldhandel te maken heeft, en het is het soort kwestie dat zeker aan de orde zal komen.
Ik wil oorsprongsaanduiding niet zien als een handelsbelemmering. Ik wil het zien als een gelegenheid voor landen buiten de Europese Unie om trots te zijn op hun producten, mits – en hier ben ik het volledig met de commissaris eens – die volgens dezelfde standaarden zijn geproduceerd als die welke we in de Europese Unie kennen. 
Francisco Assis,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dit voorstel voor een verordening over de aanduiding van het land van oorsprong van bepaalde, vanuit derde landen geïmporteerde producten is beslist heel belangrijk, omdat dit een belangrijke stap voorwaarts is bij het implementeren van de beginselen transparantie en in de context van de internationale handel.
Oorsprongsaanduiding verschaft belangrijke informatie die de Europese consumenten in staat moet stellen een beter geïnformeerde keuze te maken. Daarmee worden hun rechten aanzienlijk uitgebreid. De nieuwe regeling kan en zal daarnaast ook nog het effect hebben dat de consument zich nu een duidelijker beeld kan vormen van de vermoedelijke kwaliteit van een product en van de gevolgde productieprocessen. Als Europese consumenten producten die onder dit voorstel vallen willen kopen, kunnen ze nu ook andere belangrijke elementen inschatten, zoals sociale aspecten of overwegingen op het gebied van milieu en veiligheid.
Er valt aan te nemen dat dit een uiterst positief effect zal hebben op de Europese productie, en dan vooral op de KMO’s en sectoren die het gevoeligst zijn voor mededinging van buitenaf. Dergelijke effecten moeten niet worden gezien als het gevolg van een protectionistische aanpak maar als de vrucht van een striktere implementatie van beginselen als transparantie en .
Als we ons op dit punt standvastig tonen kan dat ertoe leiden dat de Europese burgers een welwillender standpunt gaan innemen met betrekking tot de geleidelijke liberalisering van de wereldhandel. Ze zullen dan minder gevoelig zijn voor protectionistische en antiliberale retoriek die immers altijd weer kan opduiken aan alle zijden van het politieke spectrum.
Dit is een billijk voorstel dat precies op tijd komt: het moet zo snel mogelijk ten uitvoer worden gelegd. De tegenstanders hebben welbeschouwd geen overtuigende argumenten voor hun standpunt kunnen presenteren. De Commissie moet nu alle initiatieven implementeren die kunnen bijdragen tot het overwinnen van de laatste restjes verzet. Dan kan de EU deze belangrijke stap zetten voor het bevorderen van een echt vrije en eerlijke handel. 
Gianluca Susta,
   Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wij staan achter de verplichte aanduiding van het land van oorsprong die door de Commissie wordt voorgesteld. Het doel daarvan is tweeledig: betere voorlichting geven aan de Europese consumenten en ruggensteun verlenen aan het industriestelsel van die Europese landen die forse middelen steken in innovatie om hun productieapparaat naar een topniveau op te trekken.
Wij moeten streven naar een minimaal herstel van gelijke regels met die handelsgebieden - China, VS, Canada, Japan - die de oorsprongsaanduiding reeds hebben ingevoerd, in het besef dat dit op zich geen enkel risico van onwettigheid met zich meebrengt. Er moet een transparantere markt met meer controle komen, de rechtsonzekerheid moet teruggedrongen worden en er moet paal en perk gesteld worden aan namaak en oneerlijke concurrentie. Het verplicht stellen van een oorsprongsaanduiding voor geïmporteerde goederen kan daar direct of indirect een bijdrage toe leveren, zonder dat dit extra kosten oplevert voor de Europese producenten, exporteurs en consumenten. Op die manier wordt toegewerkt naar gelijke spelregels met die handelspartners die dit voorschrift al hebben toegepast, in overeenstemming met het politieke en culturele voornemen om een steeds grotere, vrijere en sterkere markt in de wereld tot stand te brengen.
De verplichte oorsprongsaanduiding zal ook de mogelijkheid bieden om in veel Europese landen de verwerkende industrie – die ten onrechte als irrelevant wordt bestempeld – naar een niveau van hoge kwaliteit te tillen en ik onderstreep de woorden “hoge kwaliteit”. Deze mentaliteit is op zich ook een belangrijke sociale kwestie waar Europa niet aan mag voorbijgaan, als men althans de Lissabon-doelstellingen concreet wil nastreven en niet tot holle leuzen reduceren.
Tenslotte heb ik nu de kans om de Commissie een paar vragen voor te leggen. Wat is de strategie van de Commissie om de externe aspecten van de Europese mededinging te versterken, gezien de uiterst nauwe band tussen industrie en handel, tussen productie en promotie? Wat zijn de middelen die de Commissie wil inzetten om dat te bereiken? Waarom heeft de Commissie in het voorstel alleen maar producten opgenomen van die sectoren die daarom gevraagd hebben, en waarom heeft de Commissie dit voorstel niet tot alle industrieproducten uitgebreid, zoals de Verenigde Staten gedaan hebben? Dit zijn een paar vragen die spontaan opkomen in een wereld die steeds verder geglobaliseerd raakt, een wereld die moet groeien in vrijheid, zonder protectionisme maar met eerbiediging van regels die het algemeen belang beschermen, vooral van de burgers en de consumenten. 
Cristiana Muscardini,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, het debat van vandaag stelt ons in staat om twee tegenstrijdige opmerkingen aan de Commissie voor te leggen.
Aan de ene kant veroordelen we het feit dat de Commissie heeft nagelaten om het Parlement op de hoogte te stellen van de initiatieven die genomen zijn met betrekking tot oorsprongsaanduiding. Dit houdt dus een schending in van het Inter-institutioneel Kaderakkoord van 26 mei 2005 en ik denk dat een rechtvaardiging op grond van artikel 133 van het Verdrag niet aanvaardbaar is.
Aan de andere kant echter stelt de inhoud van het voorstel, waarover het Parlement niettemin vandaag zijn advies heeft uitgebracht, mij in staat om duidelijk te maken dat mijn hele fractie achter een langverwacht initiatief staat waar de Italiaanse centrumrechtse regering in het verleden reeds vol lof over gesproken heeft. Toch zijn er nog steeds mensen die niet achter dit initiatief staan, waarmee ze blijk geven van politieke kortzichtigheid en gebrek aan interesse voor de consument.
Oorsprongsaanduiding van bepaalde categorieën van zeer belangrijke producten, van schoeisel tot kleding, wordt door sommige mensen en binnen sommige sectoren foutief gezien als een maatregel met een vergelijkbaar effect als handelsbelemmeringen. Dit is niet waar; hiervoor hoeven we alleen maar te denken aan het beroemde artikel 133 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, aan artikel 9 van de GATT en aan het recente advies van de Juridische dienst van de Raad.
Bovendien hebben belangrijke handelspartners en concurrenten van de Unie, zoals de Verenigde Staten, China, Japan en Canada, zichzelf op dit gebied voorzien van wetgeving. Door een verordening over oorsprongsaanduiding aan te nemen, zou Europa eindelijk op gelijke voet komen te staan met bovengenoemde landen en kan het onrechtvaardige discriminatie voorkomen, waar niet alleen de Europese producenten, maar met name alle consumenten, ook alle niet-Europese consumenten, zwaar onder zouden lijden.
De oorsprongsaanduiding van producten verschaft de consumenten een garantie waardoor ze eindelijk in de gelegenheid worden gesteld om hun keuzes op veiligheid en kwaliteit af te stemmen en te oordelen over de sociale omstandigheden en milieuvoorwaarden in het land waar de producten uit afkomstig zijn. We moeten blijven werken aan transparantie en duidelijkheid; criteria die door iedereen worden geëist maar tegelijkertijd te vaak worden genegeerd.
We roepen de Commissie op om alles te doen wat binnen haar vermogen ligt om er voor te zorgen dat de lidstaten een vastberaden aanpak hanteren wanneer het gaat om consumentenbescherming. Deze kan alleen worden gegarandeerd met enerzijds de regels die van kracht zijn binnen de Unie – en die kwaliteit en veiligheid beschermen – en anderzijds het oorsprongsetiket dat moet garanderen dat niemand, binnen of buiten de Unie, voorbij kan gaan aan deze criteria.
Verder verzoeken we de Commissie om toezicht te houden op de naleving van de regels, zowel op het gebied van oorsprongsetikettering als productsamenstelling, en we zijn de Commissie dankbaar voor haar prompte optreden, want hoe sneller we handelen, hoe beter we onze medeburgers kunnen beschermen. 
Christofer Fjellner (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, protectionisten erkennen niet graag dat hun voorstellen protectionistisch zijn; zij verbergen hun bedoelingen liever. De verplichte aanduiding van het land van oorsprong op het etiket is hier een voorbeeld van. Naar mijn mening is het tijd om een aantal van de door de protectionisten over dit voorstel verspreide mythes de wereld uit te helpen.
De eerste mythe is dat de consumenten om deze maatregel vragen, maar de waarheid is dat het de meeste consumenten niets kan schelen. De pleitbezorgers baseren zich op de internetraadpleging door de Commissie op dit punt, maar ze vermelden niet dat 96,7 procent van de reacties uit één land kwam, namelijk Italië, waar de industrie de drijvende kracht achter deze kwestie is.
De tweede mythe is dat zo’n aanduiding de consumenten relevante informatie verschaft, maar op de wereldmarkt hebben producten en componenten meestal hun oorsprong in verschillende landen. Het kan regelrecht misleidend zijn om een land van oorsprong aan te geven.
De derde mythe is dat oorsprongsaanduiding het Europese concurrentievermogen versterkt, maar nieuwe technische handelsbelemmeringen om de Europese industrie te beschermen hebben niets met concurrentievermogen te maken. Dat vermogen wordt alleen maar versterkt door open markten in een goed ondernemingsklimaat.
De vierde mythe is dat verplichte aanduiding meer consumentenbescherming zou geven, alsof veiligheid een kwestie van geografie was. Dit kan hooguit relevant zijn voor landbouwproducten, die van dit voorstel zijn uitgezonderd.
De laatste mythe is dat dit een goedkoop voorstel is, maar in de eigen effectbeoordeling van de Commissie wordt bijvoorbeeld geconstateerd dat geïmporteerde kleding gemiddeld 1 tot 1,5 euro duurder zou worden, en een paar schoenen 2 euro. De kosten lopen dus in de miljoenen, zo niet in de miljarden.
Oorsprongsaanduiding is volgens mij slecht verhuld protectionisme, dat duur zal uitvallen – en dat allemaal alleen om buitenlandse concurrenten niet-tarifaire handelsbelemmeringen op te dringen. Waarom zou men de invoering van de aanduiding “made in the EC” anders zo duidelijk afwijzen met het argument dat dit onnodige kosten voor Europese fabrikanten met zich mee zou brengen? Het is op dit moment verboden om van andere lidstaten een vermelding van het land van oorsprong te eisen, omdat dat protectionisme is. Dat we dat nu van derde landen eisen zonder te erkennen dat dat net zo goed protectionisme is, vind ik hypocriet. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, allereerst wil ik een woord van dank richten aan de heer Barón Crespo, die de Raad regelmatig op het matje roept wanneer deze het Parlement niet voldoende betrekt bij beslissingen die betrekking hebben op internationale handel.
Wij zijn ons ervan bewust dat we nog een lange weg te gaan hebben om de regeringen te laten inzien dat het noodzakelijk is burgers en dus de afgevaardigden als hun wettige vertegenwoordigers, te betrekken bij belangrijke beslissingen die te maken hebben met internationale handel. Mijn dank gaat tevens uit naar de heer Sturdy, die wijselijk heeft aangestuurd op dit compromis. Ik zal vóór de gezamenlijke resolutie stemmen, ook al vind ik het jammer dat deze de ontwerpverordening betreffende de oorsprongsaanduiding slechts voor kennisgeving aanneemt. In de toekomst zal duidelijkere politieke steun noodzakelijk zijn, gezien de grote verdeeldheid binnen de Europese Raad.
De tekst van de ontwerpverordening bevat helaas enkele redactionele foutjes en behoeft enkele operationele toelichtingen. Zo wordt in artikel 3, lid 2, van de Franse versie van de ontwerpverordening verwezen naar de lidstaat “waar de handelsgoederen voorzien moeten worden van een aanduiding”. Het is duidelijk dat hier verwezen moet worden naar de lidstaat van bestemming, want de oorsprongsaanduiding wordt aangebracht in het land van productie en niet in het land van verkoop. Wat de operationele toelichtingen betreft, moeten we bijvoorbeeld absoluut het concept “laatste wezenlijke transformatie” toelichten, dat de herkomst van de handelsgoederen bepaalt wanneer meerdere landen betrokken zijn bij de industriële productie, op grond van artikel 24 van het Communautair Douanewetboek. Tot slot moeten we toezien op de samenhang met de douanewetgeving, met name als het gaat om de controleprocedures die van kracht zullen worden na de wijziging van het Communautair Douanewetboek en waarover de Commissie internationale handel graag zou worden geïnformeerd, mijnheer de Voorzitter.
Dames en heren, de traceerbaarheid van producten en meer in het algemeen van ontastbare elementen, voegt waarde toe aan een product, is noodzakelijk om fraude en namaak te bestrijden en vormt een onontbeerlijk instrument in de economische en sociale strijd die ons te wachten staat. Deze economische, sociale maar ook ecologische strijd is, zoals u weet, een strijd om respect voor onze waarden af te dwingen. Als we willen dat onze overtuigingen gerespecteerd worden in sociale en ecologische clausules van internationale handelsakkoorden, moeten we de traceerbaarheid van ingevoerde producten verplicht stellen, en onze interne markt zal een belangrijk wapen worden in deze strijd. 
Peter Mandelson,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij dat bijna ieder Parlementslid dat aan dit debat heeft bijgedragen het oorspronkelijke voorstel van de Commissie steunde. Zeer gepast zijn er enige belangrijke vragen opgeworpen inzake ons vermogen om te voldoen aan nieuwe douanewetgeving, enzovoort. Dat zijn belangrijke technische kwesties waar we aandacht aan zullen blijven besteden en waarover we in discussie zullen blijven met de leden van dit Parlement.
Er is echter een overweldigende steun voor de essentie – het principe – van ons voorstel. Als we het eens kunnen worden over de methode of de manier of het kanaal om dit voorstel aan het Parlement voorgelegd te krijgen, zouden we ons vervolgens kunnen concentreren op de wezenlijke inhoud ervan.
Eenvoudig gezegd wordt met dit voorstel gestreefd naar herstel van een met onze handelspartners, van wie velen al bepaalde vormen van oorsprongsaanduiding hebben ingevoerd. Het voorstel zorgt voor transparantie over de oorsprong van goederen en voert één standaard in om de oorsprong te bepalen. Consumenten kunnen daardoor beslissingen nemen op basis van informatie. Ook voorkomt het mogelijke gevallen van frauduleuze of misleidende oorsprongsaanduiding en draagt het bij tot een beter concurrentievermogen.
Wil de consument koning – of koningin – zijn, dan heeft hij of zij volledige informatie nodig, of in elk geval zoveel mogelijk informatie. Volgens mij is het niet onredelijk dat de aan de consument verschafte informatie onder andere de plaats van oorsprong van de productie of de levering van specifieke goederen vermeldt.
Ik wil graag benadrukken dat dit geen “koopt Europese waar”-campagne is. Op de producten komt niet te staan “Product uit vreemd land – niet kopen!” Dat maakt geen deel uit van de motivatie van de Commissie. Hoe meer de mensen weten over de oorsprong van goederen en hoe meer ze die oorsprong associëren met bepaalde kenmerken of met de kwaliteit van die goederen, des te meer zal dat ze ertoe aanzetten om die goederen uit die bronnen en die plaatsen van oorsprong te kopen. Waarom niet?
Dat is echter niet het punt. Het gaat er niet om of we mensen ertoe willen aanzetten om goederen uit bepaalde plaatsen van oorsprong te kopen of om ze te ontmoedigen om dat te doen. Het gaat erom dat we ze de informatie verschaffen om ze in staat te stellen om objectief te oordelen over de plaats waar ze goederen zullen kopen.
Ik hoop dat de leden van dit Parlement het voorstel inzake oorsprongsaanduiding zullen beschouwen als een alternatief voor instinctieve protectionistische maatregelen en niet als een manier om de weg daarvoor te plaveien. Volgens mij lopen we geen gevaar dat we nieuwe niet-tarifaire handelsbelemmeringen opwerpen. Daar zou ik beslist zeer op tegen zijn.
De burgers van Europa hebben het recht om welke voorkeuren dan ook te uiten of te demonstreren. Een van die voorkeuren is de oorsprong of de bron van productie van goederen. Dit is niet meer dan een eenvoudige manier om ze daartoe in staat te stellen.
De Voorzitter. –
   Tot besluit van het debat zijn er zeven ontwerpresoluties(1) ingediend, overeenkomstig artikel 108, lid 5, van het Reglement.
Ik wijs erop dat de Commissie internationale handel ontwerpresolutie B6-0381/2006 heeft ingetrokken.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter. –
   Aan de orde zijn zes ontwerpresoluties over Somalië(1).
Alyn Smith (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd dat ik dit debat mag beginnen. Ik ben er zeker van dat dit debat zoals gebruikelijk behoorlijk veel instemming zal krijgen van alle partijen in dit Huis. Ik neem aan dat we ook aanzienlijke steun van de commissaris zullen krijgen, waarbij ik aanteken dat de Commissie het gewoonlijk met ons eens is, wat bemoedigend is.
Als landgenoot uit Groot-Brittannië – hoewel ik meer uit de Schots-Europese dan uit de Angelsaksische politieke traditie kom – zou ik commissaris Mandelson willen vragen om, in tegenstelling tot zijn collega’s uit de Commissie, vandaag even met ons in discussie te gaan. Zou hij speciaal willen uiteenzetten wat de Commissie vindt van de paragrafen 8 en 6 van deze ontwerpresolutie en – wat cruciaal is – wat de Commissie daarmee gaat doen?
Het is moeilijk om naar Somalië te kijken en iets anders dan droefheid en frustratie te voelen. Het land plaatst ons voor een fundamentaal dilemma. Als het, althans in onze ogen, slecht gaat met de aan haar lot overgelaten plaatselijke bevolking, wat kunnen we dan eigenlijk doen behalve tussenbeide komen en hun land regeren?
Militair ingrijpen is niet onze aanpak. Daar hebben we geen zin in en feitelijk hebben we ook de middelen niet voor zo’n optreden. Wat kunnen we dan doen? Als Schot kijk ik met bewondering naar de rol die Zweden en Noorwegen, kleine onafhankelijke Noord-Europese landen, hebben gespeeld in het bevorderen van de dialoog in Somalië tussen de partijen daar. Als mensenvriend kijk ik met trots naar de humanitaire hulp die we hebben verstrekt. De discussies in de onlangs opgerichte internationale contactgroep Somalië zullen cruciaal zijn voor de strategie die met deze ontwerpresolutie wordt uitgezet. De discussies in die groep zijn de enige weg als we een oplossing willen vinden. Blijvende betrokkenheid bij de dialoog, verzacht door hulp aan de meest hulpbehoevenden, is de Europese aanpak, en die aanpak is op de lange termijn veruit het meest succesvol.
Op dit moment gaat de ontwikkeling in Somalië de verkeerde kant op. Hopelijk kan het Parlement samen met de Commissie en de Raad helpen om het land weer op het goede spoor te krijgen. Ik ben benieuwd om van de commissaris te horen hoe de Commissie leiding zal geven aan de pogingen in die richting, en ik verzeker hem van de steun van dit Huis.
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, als we kijken naar de situatie in Somalië, dan is het mijns inziens goed een stukje terug de geschiedenis in te gaan. Het Westen heeft met betrekking tot Somalië alle mogelijke vormen van slecht beleid toegepast. Denk aan de interventie in 1993 die uitliep op een fiasco. Duitsland had daar troepen gestationeerd die Indische troepen moesten ondersteunen, maar die zijn daar nooit aangekomen. Wij moeten erkennen dat er nauwelijks nog enige interesse meer voor Somalië bestond, zodra de troepen daar waren teruggetrokken.
De toestand in Somalië is nu veranderd. De coalitie, waarvan de leden worden beschouwd als islamitisch, heeft langzaam maar zeker militaire overmacht gekregen en de groeperingen die volgens de pers worden gesteund door de VS - de Alliantie van krijgsheren - zijn steeds verder teruggedrongen. Het ziet ernaar uit dat met name de Amerikaanse regering op het verkeerde paard heeft gewed en nu haar eigen beleid feitelijk in duigen ziet. Nu rijst de vraag wat de Europese Unie aan deze situatie kan doen. Het zou absoluut verkeerd zijn een van de partijen in dit conflict ter plaatse steun te bieden en er moet met name worden onderstreept dat de Europese Unie Eritrea en Ethiopië, die er duidelijk een aanzienlijk belang bij hebben hun conflict op Somalisch grondgebied uit te vechten, langs diplomatieke wegen onomwonden te verstaan moet geven, dat dit niet mag gebeuren.
Zoals de zaken er nu voor staan, zijn militaire interventies in Somalië mijns inziens volstrekt zinloos. Er zijn immers gebieden die nu stabiel zijn, zoals Somaliland. Er moeten derhalve geen troepen worden gestuurd en er mag evenmin steun voor dit idee bestaan. Anders zullen wij weer een monster van Frankenstein creëren, zoals in het verleden zo vaak is gebeurd, door een partij te steunen die vervolgens precies dat doet wat wij wilden voorkomen. Ik dring er derhalve bij de Europese Unie op aan zich diplomatiek op te stellen. 
Simon Coveney (PPE-DE ),
   Mijnheer de Voorzitter, Somalië kent al meer dan vijftien jaar geen effectieve regering meer. In plaats daarvan hebben we een bittere en tragische burgeroorlog gezien tussen vijandige facties, islamitische milities en facties onder leiding van rivaliserende krijgsheren.
Op 4 juni 2006 brachten de milities van de islamitische rechtbanken tot verbazing van velen een groot deel van zuidelijk Somalië onder controle, met inbegrip van de hoofdstad Mogadishu – die nu gedeeltelijk verwoest is – nadat zij de machtige factieleiders hadden verdreven die Mogadishu onder controle hadden gehad sinds 1991, toen de centrale regering ten val was gebracht. Dat heeft het politieke landschap in de regio op spectaculaire wijze veranderd en de machtswisseling heeft de buitenwereld in onzekerheid gebracht over de vraag met wie ze zou moeten en kunnen onderhandelen en met wie ze een relatie moet of kan ontwikkelen.
Wat van de EU wordt verlangd is dat ze erkent wat er is gebeurd en dat ze bijvoorbeeld de inspanningen ondersteunt die tot op heden zijn verricht door de Arabische Liga, die op 22 juni in Khartoum een dialoog tot stand heeft gebracht tussen de instellingen van de federale overgangsregering en de Unie van islamitische rechtbanken, die het zuiden onder controle heeft. Ze zijn overeengekomen dat ze elkaar niet zullen bestrijden en zullen deelnemen aan de dialoog voor vrede en verzoening.
Ook moeten we steun geven aan de pogingen van de Afrikaanse Unie om de vrede te bewaken en zo nodig af te dwingen teneinde burgers te beschermen.
In de praktijk bestaat er ernstige bezorgdheid op een aantal niveaus. Het eerste punt van bezorgdheid is wat we moeten doen met de Unie van islamitische rechtbanken. Is dat een lichaam dat te vertrouwen is en dat een partner voor een vreedzame discussie kan zijn? Ik weet dat de Verenigde Staten onlangs een dialoog met diverse partijen zijn begonnen over de vooruitzichten voor vertrouwenwekkende maatregelen. Het andere en reëlere punt van bezorgdheid is dat, in een poging om stabiliteit te bereiken en een eind aan het geweld te maken, een strikte en fundamentalistische islamitische wetgeving zal worden toegepast op grote bevolkingsgroepen. Dat is zeer zorgwekkend, en dit punt van zorg is zeer gefundeerd.
De berichten in de media van gisteren over het gewelddadige optreden bij een bioscoop in de Somalische regio Galgadud, waar twee mensen werden doodgeschoten na protesten tegen de sluiting van een bioscoop daar, geven reden tot grote zorg. Gisteren besloten de islamitische rechtbanken ook om de sharia in heel het land toe te passen, en speciaal in Mogadishu.
Sjeik Abdullah, een van de medeoprichters van de Unie van islamitische rechtbanken, zei gisteren: “Degene die niet deelneemt aan het gebed, zal als ongelovig worden beschouwd en onze shariawetgeving schrijft voor dat zo’n persoon moet worden gedood.” Dat soort taal is opruiend en gevaarlijk. De EU moet de gebeurtenissen nauwkeurig in de gaten houden en voorzichtig zijn bij de keuze van de partijen die zij ondersteunt.
Marios Matsakis (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het volk van Somalië lijdt zo langzamerhand al jaren onder de plaag van de burgeroorlog, en dit Parlement, dat zich in het bijzonder ernstige zorgen maakt over de schending van de mensenrechten, heeft in het verleden al een aantal resoluties over dat land aangenomen.
De langdurige afwezigheid van een regering in dat land heeft geleid tot een anarchistisch vacuüm met betrekking tot een centrale macht. Het gevolg is dat milities van de Unie van islamitische rechtbanken en diverse radicale groeperingen strijden om de macht over delen van Somalië, en dat gaat, zoals onder dergelijke omstandigheden onvermijdelijk is, ten koste van de veiligheid en het welzijn van onschuldige burgers.
De recente gevechten in en rond Mogadishu en in Jowhar zijn met name zorgwekkend en laakbaar. Deze gezamenlijke ontwerpresolutie is een steunbetuiging aan de initiatieven van de VN, de Afrikaanse Unie, de Arabische Liga en IGAD om vrede en verzoening te bewerkstelligen, en roept alle betrokken partijen in deze, als een tumor in dat land voortwoekerende burgeroorlog, op ernaar te streven het pad van dialoog en vrede te blijven bewandelen, en alle noodzakelijke medewerking te verlenen aan de federale overgangsregering en het parlement in hun hoedanigheid van wettige centrale overheid in Somalië, die optreedt binnen het kader van het federale overgangshandvest. Tegelijkertijd dringt de ontwerpresolutie er bij de internationale gemeenschap, en in het bijzonder bij de EU, op aan de hulpverlening, met name de humanitaire hulpverlening, aan Somalië uit te breiden.
Het is te hopen dat dit arme ontwikkelingsland uiteindelijk langzamerhand de weg zal inslaan naar de zo broodnodige vrede en voorspoed, ten behoeve van al zijn burgers. 
Ana Maria Gomes (PSE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, de Hoorn van Afrika wordt geteisterd door rampzalige politieke mislukkingen, niet alleen veroorzaakt door lokale machten, maar ook ontstaan door een reeks misplaatste internationale interventies en juist het uitblijven van dergelijke interventies.
De mislukte staat Somalië is daarvan het meest in het oog springende voorbeeld. Het steeds maar uitstellen door de Ethiopische regering van het oplossen van de grensgeschillen met Eritrea, en de afschuwelijke staat van dienst met betrekking tot de mensenrechten, democratie en ontwikkeling van de beide regimes in Asmara en Addis Abeba zijn twee andere droevige voorbeelden van de internationale verwaarlozing van de regio. Het is dan ook geen wonder dat internationale terroristen hun voordeel doen met zoveel conflicten in een zo wetteloze regio. Het lijkt erop dat zij meer krijgen van wat zij zoeken voor hun moorddadige doelen.
De geruchten gaan dat dankzij de regering van eerste minister Meles Zenawi de IGAD verwikkeld raakt in overtreding van het wapenembargo dat aan Somalië is opgelegd door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Hij zendt honderdduizenden troepen naar Baidoa. De afgelopen week ben ik in Washington en New York geweest en heb ik door belangrijke bronnen binnen de overheid en de Verenigde Naties bevestigd gekregen dat er voorbereidingen worden getroffen door het Ethiopische leger om nog verder op te trekken naar Mogadishu. Ze doen dat gesteund door, en met de zegen van de Verenigde Staten, vanuit een misplaatst beleid. Het lijkt wel of geen lering is getrokken uit het laatste fiasco dat de Unie van islamitische rechtbanken in het zadel heeft geholpen in Mogadishu.
Dit zal de terroristische activiteiten van Al-Qaeda slechts voeden. Het Eritrees-Ethiopische grensconflict zou opnieuw kunnen ontbranden, niet alleen in Somalië, maar in de hele regio. Er zouden meer opstanden in Ethiopië kunnen komen, met desintegratie tot gevolg. De EU moet daarin stelling nemen, en ik wil er bij de Raad en de Commissie op aandringen om te waarschuwen tegen inmenging en ervoor te zorgen dat de contactgroep Somalië alle steun krijgt die zij nodig heeft om toe te werken naar een politieke oplossing die niet zal mislukken zoals de veertien vorige pogingen. 
Cristiana Muscardini (UEN ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Europa heeft met onvoldoende overtuiging de inspanningen gesteund om vrede en democratie te herstellen binnen de instellingen die door de Nationale Verzoeningsconferentie in september 2003 in Nairobi zijn opgezet. Tijdens deze Conferentie is het federale overgangshandvest aangenomen.
De installatie van het federale parlement, de verkiezing van de voorzitter van het parlement en van zijn vicevoorzitters, de aanstelling door het parlement op 10 oktober 2004 van Abdullah Yusuf Ahmed als president van de republiek, en de aanstelling van de minister-president van de federale regering waren belangrijke stappen, maar de hulp en de steun die de Unie bood was te halfslachtig, en door het ontbreken van tijdige hulp aan de bevolking is de weg vrij voor de heropleving van het radicaal fundamentalisme, dat een steeds grotere bedreiging vormt omdat het nauw samenhangt met terrorisme.
Sinds 1991 dompelt de burgeroorlog Mogadishu en de omliggende gebieden onder in bloed, met verschrikkelijke gevolgen voor de bevolking. In het verleden was het mondiale en regionale terrorisme, met trainingskampen in Somalië, verantwoordelijk voor de aanslagen op Nairobi, Dar es Salaam en Mombasa, en in de afgelopen dagen heeft de Unie van islamitische rechtbanken minstens 350 burgers terechtgesteld.
Wij benadrukken in dit Parlement al jarenlang de noodzaak om vanuit Europa meer aandacht te geven aan de problemen in Somalië en de ambitie van dit land om weer een democratische staat te worden. Een grote meerderheid van de federale regering heeft in de afgelopen dagen haar steun betuigd aan de internationale vredesmachten die in Somalië als onderdeel van het nationale veiligheidsplan zijn ingezet. Op deze manier wordt getracht de islamitische rechtbanken van repliek te dienen.
We moeten ons bewust zijn van het gevaar dat voortkomt uit het politieke destabilisatieplan, dat in heel Afrika ten uitvoer wordt gelegd door het grote netwerk van internationaal extremisme, en van het gevaar dat voortvloeit uit de boodschap van Osama bin Laden om achter de hoge raad van Somalische islamitische rechtbanken te staan en om in opstand te komen tegen de wettige president van de republiek. De Unie en de internationale gemeenschap moeten de rol die president Abdullah Yusuf Ahmed in zijn land vervult, steunen en beschermen door een constante dialoog tot stand te brengen tussen de instellingen en het maatschappelijk middenveld, met als doel Somalië tot federale staat om te dopen, waarbij rekening wordt gehouden met de identiteit en rechten van de minderheden.
We roepen de Veiligheidsraad op om het wapenembargo met Somalië deels op te heffen zodat de nationale veiligheidsmachten op een wettige manier versterkt kunnen worden en wij verzoeken de internationale gemeenschap om het antiterrorisme-initiatief, dat in 2003 door de presidenten van Oost-Afrika is opgesteld, te versterken. De maatregelen die het gevaarlijke domino-effect van terrorisme over de gehele Hoorn van Afrika tegen moeten gaan, moeten doeltreffender worden.
De Unie moet een speciale afgevaardigde aanstellen voor de Hoorn van Afrika en officieel een Somalische diplomatieke vertegenwoordiging in Brussel vestigen. Het is uiterst noodzakelijk dat we onze steun aan de president, het parlement, de regering, het gerechtelijk systeem en de veiligheidsmachten overbrengen en de gezondheid en levens van de Somalische bevolking beschermen. 
Józef Pinior,
   . Mijnheer de Voorzitter, in zuidelijk Somalië voert de Unie van islamitische rechtbanken het bewind. Sinds begin juli van dit jaar winnen radicale stromingen steeds meer aan invloed in de gebieden die door de Unie worden gecontroleerd. Sjeik Hassan Dahir Aweys, een zestigjarige radicale moslimgeestelijke, is de nieuwe leider van de Raad van islamitische rechtbanken. Sjeik Aweys wordt ervan verdacht banden te onderhouden met Al-Qaeda. Na de aanslagen van 11 september 2001 hebben de Verenigde Staten sjeik Aweys aan de zwarte lijst van internationale terroristen toegevoegd.
Sjeik Aweys erkent de door de VN gesteunde Somalische regering niet. De eerste leider van de Raad van islamitische rechtbanken, sjeik Sjarif Ahmed, die als eerder gematigd wordt beschouwd, had na het overnemen van de macht in Mogadishu met deze regering nochtans een vredesverdrag ondertekend. Islamitische groeperingen hebben aangekondigd dat ze heel Somalië in hun macht willen krijgen. Er bestaat dus een reëel gevaar dat de Unie van islamitische rechtbanken het noordelijke deel van het land zal aanvallen, een regio die tot nu toe als relatief rustig werd beschouwd. De streek bestaat uit een aantal provincies die in twee autonome regio’s zijn onderverdeeld, met name Somaliland en Puntland, die over strategische havens aan de kust beschikken. Dergelijke acties zouden Somalië omvormen tot een tweede Afghanistan in handen van de Taliban.
De mensenrechtensituatie in het gebied onder controle van de Unie van islamitische rechtbanken heeft een dramatische omvang aangenomen. Martin Adler, een Zweedse freelance journalist, werd vorige week tijdens een bijeenkomst van aanhangers van sjeik Aweys vermoord. Een van de eerste decreten van de radicale islamieten in Mogadishu was het bevel tot sluiting van alle bioscopen en zalen waar men van plan was het wereldkampioenschap voetbal uit te zenden. Persagentschappen melden dat de islamitische militaire politie tijdens de wedstrijd Duitsland-Italië twee personen heeft neergeschoten en nog vier andere heeft verwond. De eigenaar van de bioscoop en een jonge vrouw kwamen om toen de bioscoop waar de wedstrijd werd uitgezonden, onder vuur werd genomen. 
Luca Romagnoli (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om radicalisering van het conflict in Somalië te voorkomen, zouden de islamitische rechtbanken een rol moeten gaan spelen binnen de federale overgangsinstellingen. Het is cruciaal om de instellingen te versterken in de wetenschap dat de rechtbanken, in ieder geval tot op heden, voorstanders zijn van een hardere aanpak van de zogenaamde krijgsheren, die door successievelijke Amerikaanse regeringen getolereerd en vaak zelfs gesteund werden.
De Europese Unie moet weer een leidende rol gaan spelen in Afrika, net als Italië zou moeten doen in Somalië en in de gehele Hoorn van Afrika gezien zijn verleden met dit land. Zo moeten we bijvoorbeeld het verbod voor Somalische immigranten die zich in Italië willen vestigen, opheffen, iets waar de heer Dini naar streefde. Het verbod heeft met name de goede betrekkingen tussen Italië en Somalië aangetast en ervoor gezorgd dat Somaliërs in heel Europa terecht zijn gekomen, behalve in Italië, waar ze, gezien de historische banden en verantwoordelijkheden, eigenlijk terecht hadden moeten komen. Italië biedt onderdak aan immigranten uit veel landen waar het niet eens historische verantwoordelijkheden in koloniaal opzicht voor heeft of culturele betrokkenheid voor voelt, terwijl het Somalië negeert.
Het zou veel zinvoller zijn wanneer elk Europees land zich inzet voor de behoeften van zijn voormalige koloniën, waarbij elk land uiteraard in het bezit moet zijn van een mandaat voor een internationaal protectoraat van deze landen. 
Marek Aleksander Czarnecki (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn grote bezorgdheid uitspreken over de voortdurende burgeroorlog in Somalië.
Somalië heeft al meer dan vijftien jaar geen effectieve nationale regering. Die situatie vormt een ernstige bedreiging voor het vredes- en verzoeningsproces in het land, evenals voor de veiligheidssituatie en de stabiliteit in de Hoorn van Afrika als geheel. We moeten de recente gevechten in Mogadishu scherp veroordelen, net als de gebeurtenissen in Jowhar en elders in het land, waarbij vele Somalische burgers om het leven kwamen. We moeten de betrokken partijen tegelijkertijd verzoeken zich te onthouden van acties die de al bestaande spanning zouden kunnen opvoeren, hen vragen het pad van de dialoog te blijven bewandelen en bij de noodzakelijke samenwerking ook de federale overgangsregering en het parlement te betrekken als de wettige centrale overheid in Somalië, die optreedt binnen het kader van het federale overgangshandvest.
We mogen evenmin vergeten de Somalische bevolking bij te staan met humanitaire hulp voor de ontheemden en de in nood verkerende bevolkingsgroepen. We zouden derhalve elke actie moeten steunen die het mogelijk maakt het internationaal humanitair recht te eerbiedigen, hulporganisaties toegang te verlenen tot de bevolkingsgroepen in nood en de bescherming van hulpverleners te verzekeren. 
Peter Mandelson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement en de Commissie zijn zeker verenigd in het streven naar een vredig en democratisch bestaan voor de bevolking van Somalië. Dat is tijdens het debat deze middag naar voren gekomen, nadat de heer Smith het onderwerp aan de orde stelde. Ik hoop dat ik met name kan ingaan op de paragrafen 6 en 8, betreffende bestuur en institutionele opbouw in Somalië en de bescherming van humanitaire hulpverlening en hulpverleners, zoals hij mij heeft gevraagd.
Het debat vandaag over Somalië vindt precies op tijd plaats, omdat de situatie van het land en de hele regio erg kwetsbaar blijft. De Commissie maakt zich grote zorgen over het risico dat Somalië terugvalt in een staat van oorlog en chaos.
Sinds het in het leven roepen van de overgangsinstellingen in 2004 heeft de Commissie het voortouw genomen bij de inspanningen van de internationale gemeenschap ter ondersteuning van de federale overgangsinstellingen in Somalië. Mijn collega Michel houdt de situatie scherp in het oog en heeft regelmatig contact met president Yusuf en eerste minister Ghedi van Somalië, en de leiders in de regio.
Ik wil mij in mijn toespraak graag concentreren op drie belangrijke aspecten: in de eerste plaats op de huidige stand van zaken in de dialoog tussen de federale overgangsinstellingen en de Raad van islamitische rechtbanken, in de tweede plaats de regionale dimensie van de crisis in Somalië, en in de derde plaats de reikwijdte van de steun die de Commissie verleent aan het vredesproces als de meest waardevolle manier om het respect voor democratische principes, de mensenrechten en de rechtsstaat te bevorderen.
Met betrekking tot het eerste - de huidige stand van zaken in de dialoog tussen de instellingen en de islamitische rechtbanken - het volgende. Op 22 juni heeft in Khartoum een ontmoeting plaatsgevonden tussen de federale overgangsregering en vertegenwoordigers van de Unie van islamitische rechtbanken waar een principeovereenkomst is gesloten om een dialoog aan te gaan, elkaar wederzijds te erkennen en opnieuw bijeen te komen voor verdere, inhoudelijke gesprekken op 15 juli, ook in Khartoum. De Commissie en hoge vertegenwoordiger Solana hebben die overeenkomst met instemming begroet. De Commissie is van mening dat er ruimte is voor een dialoog in Somalië, en het is cruciaal dat de islamitische rechtbanken daarbij worden betrokken, om tot een politiek oplossing te komen binnen het kader van de federale overgangsinstellingen.
De confrontatie aangaan met de islamitische rechtbanken is geen oplossing: het zou niet alleen de positie van alle betrokkenen radicaliseren, maar bovendien de deur openzetten voor extremisten in hun streven naar een islamitische staat, het invoeren van de sharia en het creëren van schuilplaatsen voor cellen van Al-Qaeda.
In de tweede plaats is de regionale dimensie van de crisis in Somalië cruciaal. Het is essentieel dat alle regionale betrokkenen eenzelfde doel delen en constructief betrokken worden bij het vredesproces in Somalië. Destabiliserende inmenging in Somalische aangelegenheden door andere landen in de regio moet worden verworpen en veroordeeld.
Wij zetten ons in om nauw samen te werken met de IGAD, de Afrikaanse Unie en de Liga van Arabische Staten en hun initiatieven te steunen om te zoeken naar politieke oplossingen voor de crisis, zoals de heer Coveney ons heeft gevraagd te doen. De Commissie stelt zich ten doel Somalië te verankeren in een bredere regionale strategie voor vrede, veiligheid en de ontwikkeling van de Hoorn van Afrika. Het raamwerk van die strategie is in februari jongstleden door commissaris Michel gepresenteerd aan de staatshoofden van de IGAD.
Tot slot is de Commissie de belangrijkste donor voor Somalië, met een permanent hulpprogramma van in totaal 330 miljoen euro. We hebben de Somalische nationale verzoeningsconferentie gesteund en de installatie van de federale overgangsinstellingen, en zetten ons nu in voor het verder verbeteren van het functioneren van de overgangsinstellingen.
Op 28 mei 2006 hebben Commissievoorzitter Barroso en commissaris Michel een Memorandum of understanding met de federale overgangsregering ondertekend. Ik kan bevestigen dat de Commissie overweegt direct 22 miljoen euro beschikbaar te stellen voor ondersteuning van het bestuur en het opbouwen van bestuurlijke mankracht op korte termijn, zoals dat de federale overgangsregering voor ogen staat.
We blijven ons ondubbelzinnig inzetten voor steun aan het vredesproces. Het humanitaire orgaan van de Commissie, ECHO, biedt bovendien noodhulp aan de burgerbevolking die lijdt onder de gevechten en de gevolgen van de droogte. Iedereen is verantwoordelijk voor het veilig verlenen van die humanitaire hulp en de bescherming van de hulpverleners die betrokken zijn bij dit zeer waardevolle werk. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter. –
   Aan de orde zijn zes ontwerpresoluties over Mauritanië(1).
Marie Anne Isler Béguin (Verts/ALE ),
   Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ofschoon het een ACS-lidstaat is behoort Mauritanië tot de vergeten landen van deze planeet. De Europese landen hebben te lang de ogen gesloten voor de dictatuur van president Ould Taya die tegenstanders van zijn regime gevangen zette, martelde en verdreef. Het Parlement en de Europese instellingen gaven niet thuis toen wij vroegen om een waarnemingsmissie te sturen tijdens de presidentsverkiezingen van 2003, terwijl er nota bene kandidaten in de gevangenis zaten. De Unie hield zich te zeer op de vlakte na de gebeurtenissen van 3 augustus 2005 waarbij de dictator zonder enig bloedvergieten werd afgezet, terwijl we wisten dat het land op het punt stond te exploderen. Ik ben blij dat we in 2004 binnen het Europees Parlement het eerste discussieplatform hebben georganiseerd dat op neutraal terrein Mauritanische burgers, politieke partijen en officiële vertegenwoordigers samenbracht om het pad naar de democratie te effenen.
Vandaag brengen we hulde aan de Unie die het democratiseringsproces in Mauritanië steunt, op basis van een publieke consensus achter de Militaire Raad voor gerechtigheid en democratie. Deze overgangsinstantie is al haar verbintenissen aangegaan met de oprichting van een onafhankelijke nationale verkiezingscommissie, de afschaffing van de mediacensuur en met het houden van een referendum op 25 juni jongstleden, waarvan het goede verloop door internationale waarnemers werd geprezen. En ik ben blij dat de Unie heeft toegezegd een waarnemingsmissie te sturen voor de verkiezingen in november van dit jaar, hetgeen garandeert dat elke Mauritanische burger zijn of haar stemrecht kan uitoefenen.
De opbrengst van de oliewinning moet tenslotte worden aangewend voor onderwijs, gezondheidszorg en het ontwikkelen van de Mauritaanse bevolking. De oliewinning, die geen eeuwig leven beschoren is, mag geen schade berokkenen aan de biodiversiteit in zee en langs de kust, maar moet bijvoorbeeld de Banc d’Argouin beschermen tegen alle vormen van vervuiling en duurzaam beheer mogelijk maken van de visstand, die voor de Mauritaniërs zo belangrijk is.
Ik ben blij dat de autoriteiten samen met de Unie een opener debat zijn aangegaan over de visserijakkoorden teneinde te komen tot een eerlijk akkoord. Het verbieden van fabrieksschepen zoals de “Atlantic Dawn” is daarvoor een eerste vereiste. Tot slot – en hiermee eindig ik – moet de geplande samenwerking in de strijd tegen immigratie de werkgelegenheid in Mauritanië bevorderen en migranten een ontvangst bieden die past bij de Europese waarden. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, volgens de pers is Mauritanië nu een model voor democratie in Afrika en de EU heeft haar betrekkingen met dit land officieel hersteld, maar ziet de situatie er inderdaad zo rooskleurig uit? Absoluut niet! Het is toe te juichen dat er een referendum over een nieuwe grondwet in Mauritanië zal worden gehouden en dat met name de macht van de president daarmee wordt ingeperkt, maar volgens de informatie die beschikbaar is, is er in Mauritanië nog steeds sprake van slavernij en dat is volstrekt onaanvaardbaar. Daar moet actie tegen worden ondernomen, niet in de laatste plaats door de EU. Mauritanië kan eveneens worden genoemd in verband met de wijze waarop de Europese Unie vluchtelingen behandelt, waarvan een groot deel naar dat land wordt gestuurd, waar ze aan hun lot worden overgelaten. De EU maakt haar afweer tegen vluchtelingen meer en meer van militaire aard - het Frontex- agentschap is daar een goed voorbeeld van.
Onlangs vonden er grote militaire manoeuvres plaats in Kaapverdië; oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze in Mauritanië zouden plaatsvinden, maar de reden waarom dit niet gebeurde, was dat Frankrijk tegen was. Ik heb eens gekeken naar het scenario van deze manoeuvres die inderdaad enigszins van doen hebben met het afweren van vluchtelingen. De UNHCR heeft inmiddels opgemerkt dat er bijvoorbeeld geen controle van de individuele vluchtelingenstatus meer wordt uitgevoerd in Lampedusa, waar vele vluchtelingen uit Mauritanië wonen, en dat nu het beginsel van de zogenaamde “veilige derde landen” wordt ingevoerd. Dat leidt er stap voor stap toe dat vluchtelingen uiteindelijk niet eens meer naar de Europese Unie kunnen komen.
Wij moeten er derhalve op aandringen dat mensen in nood hulp wordt geboden. De EU is op dit moment een regelrechte deportatiemachine aan het opbouwen en daar moet beslist een einde aan komen. Bovendien moet er ondersteuning worden gegeven aan de verdere democratisering van Mauritanië. 
Bernd Posselt (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, Mauritanië vormt samen met Marokko een oude cultuur die eeuwenlang zeer intensieve handel met Europa heeft gedreven en die wordt gekenmerkt door een hoogontwikkelde literatuur en tradities ten aanzien van goed georganiseerde handel, hoffelijkheid, uitgebreide landbouw en vroege vormen van industrie en ambachten. Het is altijd een bloeiende cultuur geweest en veel daarvan is vandaag de dag nog zichtbaar.
Het is daarom des te erger dat Europeanen dit land volledig vergeten zijn. Ik hoop dat er nu meer aandacht aan Mauritanië wordt besteed, niet alleen vanwege de situatie met de vluchtelingen, hoe lastig deze ook is, of vanwege de beëindiging van de visserijovereenkomst.
Mijns inziens verdient dit land onze volledige steun. Het referendum was een duidelijk signaal in de richting van een democratische ontwikkeling in een land dat een belangrijke brug vormt tussen het Middellandse-Zeegebied en West-Afrika en dat het zwaar te verduren heeft vanwege natuurrampen en andere problemen, waarbij het met name op het gebied van landbouw een verrassend innovatief vermogen aan de dag heeft gelegd.
Ik deel eveneens de mening van degenen die vinden dat er zeer zorgvuldig moet worden omgegaan met dit land met zijn natuurlijke reserves en maritieme hulpbronnen. Dat betekent daarentegen niet dat wij de wateren van Mauritanië nu moeten beroven van alle hulpbronnen, aangezien het land daarvan afhankelijk is, waarbij het eveneens is aangewezen op de winning van bepaalde ruwe grondstoffen die daar aanwezig zijn en die feitelijk zijn enige bron van inkomsten vormen.
Om die reden moeten wij een zeer zorgvuldig beleid voeren - een beleid waarmee Mauritanië in staat wordt gesteld beter voor zichzelf te zorgen, waarmee het zichzelf kan redden uit een situatie waarin het dikwijls enorm wordt uitgebuit en waarmee het in een nieuwe democratische vorm weer een land kan worden met een trotse en oude onafhankelijke traditie. Voorwaarde daarvoor is dat de macht van de president wordt ingeperkt, dat de verkiezingslijsten en de volkstellingen worden verbeterd en dat er verkiezingen worden gehouden die daadwerkelijk democratisch zijn en waaraan alle inwoners van Mauritanië op gelijkwaardige wijze kunnen deelnemen. 
Marios Matsakis (ALDE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, eindelijk lijkt de Republiek Mauritanië behoedzaam en geleidelijk op te schuiven in de richting van een uiteindelijk herstel van de democratie en respect voor de mensenrechten. Tot dusverre hebben de overgangsautoriteiten zich gehouden aan hun beloften over de tijdsplanning van de verkiezingen, en het referendum van de afgelopen maand heeft, ondanks grote praktische problemen, laten zien dat er een geweldig grote meerderheid is voor dringende en levensbelangrijke grondwettelijke veranderingen.
De overgang naar democratie wordt volledig gesteund door de nieuwe politieke partijen en de burgermaatschappij, en er lijkt, op zijn minst in principe, overeenkomst te bestaan over terugkeer van de vluchtelingen vanuit de buurlanden waar ze naartoe waren gevlucht uit gerechtvaardigde angst voor hun leven.
Als de opvang van de vluchtelingen op de juiste manier wordt geregeld en de corruptie buiten de deur kan worden gehouden, bieden de nieuwe oliebronnen die in Mauritanië worden geëxploiteerd, de mogelijkheid van financiële voorspoed die ten goede kan komen aan het hele volk, met name op terreinen van onderwijs en gezondheidszorg.
Deze gezamenlijke ontwerpresolutie is er voornamelijk op gericht het volk van Mauritanië te steunen bij hun moeizame overgang naar democratie waar zo reikhalzend naar uit wordt gekeken, in de hoop dat dit nobele doel kan worden bereikt in vriendschap en op vreedzame wijze, en binnen de eerder met alle betrokken partijen overeengekomen tijdschema’s. 
Marie-Arlette Carlotti (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, op 3 augustus 2005 werd het regime van ex-president Ould Taya omvergeworpen, waarna een militaire raad verklaarde een einde te willen maken aan de totalitaire praktijken en een democratie tot stand te willen brengen. Vermoedelijk waren deze verklaringen dan ook alleen bedoeld om wat door de internationale gemeenschap wordt bestempeld als een staatsgreep te rechtvaardigen.
Al snel wordt duidelijk dat er geen druppel bloed is vergoten, dat de overgangsautoriteiten een dialoog zijn aangegaan met alle politieke partijen en met de burgermaatschappij, een verkiezingsagenda hebben opgesteld en het ongebruikelijke besluit hebben genomen zich kandidaat te stellen bij de komende verkiezingen. We krijgen dan ook het gevoel dat er iets gaande is in Mauritanië en dat dit wellicht de kans is het land van de dictatuur te bevrijden.
Aan ons nu de taak het op gang gebrachte democratiseringsproces te begeleiden, met inachtneming van het tijdsplan dat de Mauritaniërs zelf hebben opgesteld. In dit verband verheug ik me over het verloop van het onlangs gehouden referendum over de grondwet. Ik steun INEC, dat er echter voor moet zorgen dat elke Mauritaniër zijn of haar identiteitspapieren krijgt zodat ze kunnen stemmen bij de komende verkiezingen, en dat Mauritaniërs die in het buitenland wonen kunnen deelnemen aan toekomstige verkiezingen. Ook vind ik het een goede zaak dat de politieke partijen een podium wordt geboden om campagne te voeren en met voorstellen te komen om de situatie van het Mauritanische volk te verbeteren. 
Michael Gahler,
   . - Mijnheer de Voorzitter, als we horen dat er in Afrika weer een staatsgreep heeft plaatsgevonden, dan zijn we geneigd te denken dat de ene dictator de andere opvolgt en het land verder uitbuit. Gelukkig lijkt hetgeen er na de staatsgreep van 3 augustus 2005 in Mauritanië is gebeurd, anders te zijn.
Er is niet alleen een tijdschema gevolgd, waarbij er in juni na de staatsgreep een grondwettelijk referendum heeft plaatsgevonden en er vermoedelijk in november verkiezingen worden gehouden, alles is tevens verlopen in overeenstemming met alle politiek betrokkenen, de militaire raad, de overgangsregering en met alle instellingen - zoals de onafhankelijke verkiezingscommissie - die in het leven zijn geroepen. Dat op zich is mijns inziens al bijzonder opmerkelijk. Een gemeenschappelijke delegatie van de ACS en de EU is daar naartoe gegaan om te bekijken hoe de situatie eruit zag, hetgeen een goed voorbeeld is van de wijze waarop noord en zuid problemen en conflicten gezamenlijk kunnen aanpakken.
Nu de procedure van artikel 96 met Mauritanië is afgesloten, hoop ik dat wij onze hulp weer volledig ter beschikking zullen stellen. Wij moeten er echter eveneens voor zorgen dat de inkomsten uit de olievoorraden, die ten gevolge van een overeenkomst met een Australische onderneming volledig zijn geplunderd, aan de inkomenszijde van de begroting van het land tevoorschijn komen, zodat de hulpbronnen die het land tot zijn beschikking heeft, ook daadwerkelijk beschikbaar zijn voor de burgers.
De kernpunten zijn reeds genoemd. Er zijn vluchtelingen die weer moeten kunnen terugkeren. Er zijn anderen die hun economische activiteiten in diverse sectoren weer moeten kunnen oppakken, en ik hoop dat wij dit land samen weer verder op weg helpen. Juist nu, nu het op de goede weg lijkt te zitten, mogen wij niet vergeten alle betrokken partijen aan te moedigen om de ingeslagen weg te blijven volgen. 
Alain Hutchinson
   , Mijnheer de Voorzitter, met het gevaar te herhalen wat mijn voorgangers hebben gezegd, wilde ik namens mijn fractie eveneens het belang benadrukken van wat zich momenteel in Mauritanië afspeelt en erop wijzen dat het Parlement zich sinds de staatsgreep, waarover meerdere afgevaardigden reeds hebben gesproken, niet één keer aandacht heeft besteed aan de situatie in dit land, dat door vrijwel iedereen in de steek gelaten is. Ik denk dan ook dat de resolutie precies op tijd komt, nu daar net een belangrijk democratiseringsproces op gang is gebracht.
Wat we vandaag vooral moeten benadrukken met deze resolutie is de wens van de Europese Unie, en van ons Parlement in het bijzonder, om de situatie van Mauritanië en de manier waarop het land zich ontwikkelt goed in de gaten te houden, en waar we maar kunnen bij te dragen aan het democratiseringsproces, want op 25 juni jongstleden vond het referendum over een nieuwe grondwet plaats. Er blijven uiteraard nog een aantal taken over aan Mauritanische zijde; zoals Marie-Arlette Carlotti zojuist al zei moet met name het kiesregister nog worden ingevuld, een taak die wij ook vermelden in de resolutie. Ook moet het Parlement zich nog buigen over een verzoek van de Mauritaanse autoriteiten, namelijk het uitzenden door de Commissie van een waarnemingsmissie voor de komende verkiezingen in Mauritanië: de parlements- en gemeenteraadsverkiezingen van november en de presidentsverkiezingen van maart volgend jaar. Ik denk dat deze missie belangrijk is en dat het Parlement en de Commissie op dit punt de noodzakelijke initiatieven moeten nemen. 
Peter Mandelson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, na de staatsgreep van vorig jaar besloot de EU overleg te voeren met de Islamitische Republiek Mauritanië onder lid 96 van de herziene Overeenkomst van Cotonou.
De eerste bijeenkomst was vriendschappelijk en constructief. Zij werd bijgewoond door vertegenwoordigers van Mauritaanse politieke partijen en de burgerbevolking, die de gelegenheid kregen hun standpunten te presenteren, en door een groep ambassadeurs van de ACS-landen. Mauritanië ging 23 verbintenissen aan op de terreinen van respect voor democratische principes, fundamentele vrijheden en rechten, de rechtsstaat en behoorlijk bestuur. Bovendien werd een verbintenis aangegaan met betrekking tot bewaking van de processen en verslaglegging.
Bij de eerste bijeenkomst heeft de Commissie de Mauritaanse autoriteiten aangemoedigd te zorgen voor een zo breed mogelijke registratie van kiezers in het land zelf en in het buitenland, en voor deelname aan het grondwettelijke referendum en de diverse verkiezingen die moesten worden gehouden gedurende de overgangsperiode.
De Commissie heeft ook aangedrongen op het creëren van een gelijk speelveld voor de verkiezingen met behulp van eerlijke mechanismen voor de financiering van partijen en de garantie van een onpartijdige houding van de zijde van het leger, de overgangsregering, het ambtenarenapparaat en de rechters. De Commissie heeft de overgangsautoriteiten uitgenodigd zich rekenschap te geven van de problemen in het verleden, waarvan de belangrijkste de gevolgen van slavernij en het etnische geweld van 1989-1990 zijn, toen tienduizenden omkwamen of hun bezittingen verloren en naar de buurlanden vluchtten.
Hoewel de Commissie inziet dat de overgangsperiode te kort is om de nieuwe autoriteiten in staat te stellen alle problemen op te lossen, heeft zij hen toch aangeraden op al die terreinen duidelijk actie te ondernemen. Met de verbintenissen die Mauritanië is aangegaan, wordt, naar de mening van de Commissie, aandacht geschonken aan alle grote problemen waar het land voor staat. De autoriteiten hebben de formulering ervan voor een groot deel gebaseerd op de uitkomsten van de nationale raadplegingen van oktober 2005, waaraan alle betrokkenen deelnamen en die een brede nationale consensus te zien gaven.
Voortgang bij de implementatie van de Mauritaanse verbintenissen heeft ertoe geleid dat de EU heeft kunnen constateren dat er vooruitgang is geboekt en dat het overleg is afgesloten per eind mei 2006. Gezien echter de maatregelen die nog steeds moeten worden uitgevoerd, zal de EU een uitgebreidere politieke dialoog voeren met de regering gedurende een periode van achttien maanden. In dat kader is ook voorzien in het sturen van verkiezingswaarnemingsmissies bij de komende verkiezingen, en een eerste evaluatiemissie zal volgende week plaatsvinden. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats. 
De Voorzitter. –
   Aan de orde zijn zes ontwerpresoluties over vrijheid van meningsuiting op het internet(1).
Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE ),
   .Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met te herinneren aan de verklaring van de Wereldtop over informatie die in november 2005 in Tunis is gehouden. In die verklaring is gewezen op het grote belang van de informatiemaatschappij voor de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met name de vrijheid van mening en meningsuiting, evenals de vrijheid om informatie te ontvangen en de vrijheid van toegang tot informatie.
Het is daarom bedroevend en betreurenswaardig dat we vandaag stil moeten staan bij het feit dat er in diverse landen, met name in China, tientallen mensen gevangen worden gehouden, louter en alleen omdat zij wilden communiceren en zich wilden uiten via internet.
Hoewel de censurerende regeringen hiervoor hoofdverantwoordelijk zijn, mogen we niet vergeten dat het veelal westerse bedrijven zijn, waaronder veel Europese, die deze regeringen voorzien van de middelen en mogelijkheden om controle en censuur uit te oefenen. Dat is bijvoorbeeld het geval van Yahoo, Google, Microsoft, Cisco Systems, Telecom Italia, Wanadoo en een enkele dochter van France Telecom.
Gelet op dit alles willen we met deze ontwerpresolutie de beperkingen van de vrijheid van meningsuiting die sommige regeringen via internet opleggen en met name de intimidatie en opsluiting waaraan sommige zich schuldig maken, ten zeerste veroordelen. Daarom verzoeken we de Raad en de Commissie uitdrukkelijk om deze kwestie te bespreken in hun bilaterale ontmoetingen met de in de ontwerpresolutie genoemde landen, met name China.
In de tweede plaats willen wij de Raad en de lidstaten verzoeken om in een gezamenlijke verklaring publiekelijk toe te zeggen dat zij de rechten van internetgebruikers zullen beschermen en de vrije meningsuiting op het internet wereldwijd zullen bevorderen.
In de derde plaats verzoeken wij om restricties voor bepaalde bedrijven die in bepaalde landen winst behalen ten koste van de mensenrechten.
Kortom, in de wereld van vandaag kunnen de mensenrechten juist worden bevorderd en geëerbiedigd door de vrijheid van meningsuiting op internet te waarborgen en censuur, intimidatie en opsluiting te voorkomen. Daarom moeten wij de Commissie en de Raad verzoeken om, ook bij het opstellen van hun hulpprogramma's, rekening te houden met de noodzaak om aandacht te schenken aan dit soort specifieke kwesties. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, niet iedereen heeft overal ter wereld toegang tot de diverse media; dikwijls vormt internet de enige mogelijkheid voor leden van opposities om hun positie aan het publiek over te brengen. Dat blijkt zeer duidelijk uit overweging C van deze ontwerpresolutie, hoewel wij echter moeten nagaan waarom dit het geval is. Dit alles heeft grotendeels te maken met mediaconcentratie; er zijn bijvoorbeeld veel mensen voor wie het absoluut onmogelijk is om toegang tot televisie of kranten te krijgen.
In de ontwerpresolutie wordt het censureren van internet in bepaalde landen bekritiseerd. Dat is geheel terecht, maar dit is een toonbeeld van wat er in het Parlement regelmatig gebeurt: wij wijzen alleen met de vinger naar anderen en kijken niet naar de situatie in de Europese Unie zelf. Het censureren van internet is nergens goed, ook niet in de landen van de Europese Unie.
Ik zal u een aantal voorbeelden hiervan geven. In Duitsland is de Chaos Computer Club de afgelopen jaren voortdurend onderworpen aan onderdrukking en er zijn bijvoorbeeld sektes zoals Scientology, die juridische stappen hebben ondernomen om pagina’s te sluiten die zich kritisch over hen hebben uitgelaten.
De belangrijkste voorwendsels die voor censuur worden aangevoerd zijn enerzijds kinderporno en anderzijds rechts extremisme. Hoewel beide zonder meer veroordeeld moeten worden, is kinderporno overal ter wereld bij wet verboden en kunnen degenen die dergelijke sites bezoeken strafrechtelijk worden vervolgd, terwijl rechts extremisme - een voorbeeld dat de heer Giertych een aantal dagen geleden noemde - een kwestie is waarvoor wij een politieke oplossing moeten bieden.
Met betrekking tot internet is het bovendien bijzonder belangrijk om erop te wijzen dat zoekmachines hun macht inmiddels regelrecht misbruiken en ervoor zorgen dat bepaalde onderwerpen niet meer door deze zoekmachines worden gevonden. Beetje bij beetje vindt hier commercialisering plaats, zodat op de internetpagina's uitsluitend bepaalde inhoud - waarvoor is betaald - te vinden is. Wij moeten onomwonden duidelijk maken dat er in de Europese Unie geen sprake mag zijn van het censureren van internet! Dat betekent eveneens dat de Commissie actie moet ondernemen op dit gebied en dergelijke censuur binnen de Europese Unie moet uitbannen. 
Simon Coveney (PPE-DE ),
   . - Mijnheer de Voorzitter, dit is een brede resolutie waarin wordt geprobeerd een standpunt in te nemen over wereldwijde toegang tot internet, een zeer alomvattende kwestie. Er wordt instemming betuigd met de uitspraak van de Wereldtop afgelopen november in Tunis over het grote belang van de informatiemaatschappij voor democratie en respect voor mensenrechten en fundamentele vrijheden, in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting en het recht om informatie uit te wisselen.
De werkelijkheid is natuurlijk dat internet een fantastisch middel is voor veranderingen in landen die tot op de dag van vandaag de vrijheid van meningsuiting onderdrukken en de democratie beknotten. Om die reden is internet een ware plaag voor dictators en regeringen, die zich tot het uiterste inspannen om vrij gebruik van internet te beperken en te voorkomen. In deze ontwerpresolutie wordt krachtige taal gebezigd en wordt een aantal landen veroordeeld die openlijk proberen informatie-uitwisseling via internet te beperken en censuur uit te oefenen, waarbij naar hen wordt verwezen als vijanden van de vrijheid van meningsuiting.
Veel van deze landen gaan door met het opsluiten van mensen die zij “cyberdissidenten” noemen, en wij eisen hun onmiddellijke vrijlating. Dat is in het bijzonder het geval in China en we hebben een hele reeks betrokken mensen genoemd.
De ontwerpresolutie probeert ook een standpunt weer te geven over de meer gevoelige kwestie van betrokkenheid van westerse - met name uit de Verenigde Staten en Europa afkomstige - technologie en bedrijven die bepaalde regimes de mogelijkheid bieden materiaal van internet te censureren en te filteren. De grote firewall van China is misschien wel het meest sprekende voorbeeld van dergelijke censuur. De Chinese autoriteiten zijn erin geslaagd bedrijven als Yahoo en Google zover te krijgen dat hun zoekmachines mogen worden gefilterd. Wie bijvoorbeeld in China Tiananmenplein intypt, krijgt waarschijnlijk een geschiedenis te zien van de architectuur rond het plein.
Wij doen een beroep op de Commissie om een vrijwillige gedragscode op te stellen, niet om bedrijven die in landen met onderdrukking actief zijn, de les te lezen, maar om met hen samen te werken en te proberen de mogelijkheden voor het onderdrukken van de vrijheid van meningsuiting te beperken. 
Jules Maaten (ALDE ),
   . Voorzitter, in landen als China, Cuba, Birma en Wit-Rusland - en de resolutie noemt nog een tiental andere landen - wordt het gebruik van internet steeds sterker aan banden gelegd. Het is begrijpelijk dat zij dat doen, want als er nu één voertuig is voor vrijheid van meningsuiting, voor oppositie en het ontwikkelen van oppositie in totalitaire staten, dan is het natuurlijk juist het internet. En het zijn de internetbedrijven die ook altijd de vrijheid van het internet, de vrijheid van informatie zo hoog in het vaandel hebben gedragen.
Toch zijn het niet zelden Amerikaanse en Europese internetbedrijven die deze schending van de vrijheid van meningsuiting vergemakkelijken door bijvoorbeeld ermee in te stemmen dat hun diensten worden gecensureerd. Amerikaanse bedrijven, bedrijven als Google, Microsoft en vooral Yahoo, zitten in een wespennest in China. Natuurlijk zijn ook een aantal andere bedrijven hierbij betrokken: Secure Computing en Fortinet in Tunesië en Birma, Cisco Systems ook, maar ook Europese bedrijven, zoals Telecom Italia in Cuba en Wanadoo, een bedrijf van France Telecom in Tunesië.
Het kan gewoon niet dat westerse bedrijven repressieve overheden helpen mensenrechten te schenden. De Europese instellingen moeten ten eerste een gedragscode opstellen om zichzelf ertoe te verbinden niet deel te nemen aan online repressieve acties. Eveneens moet worden benadrukt dat bedrijven die zoek-, chat-, publishing- of andere diensten op het internet aanbieden, elke inspanning moeten leveren om ervoor te zorgen dat ze de rechten van de consumenten om het internet te gebruiken, volledig eerbiedigen.
In China zitten nu 48 cyberdissidenten achter de tralies, enkel en alleen omdat deze van het officiële internetpad afwijken. Ik vind het ondenkbaar dat westerse bedrijven deze repressieve en autoritaire regimes assisteren en een actieve rol spelen bij het plegen van censuur. Die samenwerking gaat in tegen fundamentele Europese waarden van vrijheid van meningsuiting en informatie. Die vrijheid van meningsuiting moet een prioriteit blijven ook op het internet, of neen, vooràl op het internet. Wetgevers in de Verenigde Staten werken aan een . Europa kan natuurlijk niet achter blijven.
Willen we dan persé wetgeving dan zou ik liever proberen een gedragscode uit te werken om te kijken of we het samen met deze bedrijven kunnen regelen. We moeten echter wel duidelijk maken waar we voor staan. Tenslotte ligt het probleem natuurlijk niet in de eerste plaats bij die internetbedrijven maar bij de onderdrukkende regimes zelf. Vaak zal handel en communicatie met die landen een positieve invloed hebben en ik ben daar in het algemeen ook een voorstander van, maar natuurlijk niet als we ons bij die handel en die communicatie inhoudelijk door deze regimes laten ringeloren. 
Catherine Trautmann (PSE ),
   Mijnheer de Voorzitter, in onze gemondialiseerde samenleving is internet een snelle en gebruiksvriendelijke manier voor individuen en groepen om te communiceren, zaken te doen, informatie te verzamelen en creatief bezig te zijn. Internet is een wereldwijde openbare ruimte geworden waar vrij verkeer van mensen en vrijheid van meningsuiting in principe voor iedereen gelden.
De Wereldtop over de informatiemaatschappij heeft de fundamentele rechten van de mens tot pijler van de informatiemaatschappij gemaakt. Wij zijn echter niet allemaal gelijk als het gaat om de vrijheid van meningsuiting op internet, en sommige lidstaten proberen de meningsuiting van burgers, journalisten en anderen aan banden te leggen. Verslaggevers zonder Grenzen luidde onlangs de noodklok over onderdrukking op internet in een rapport waaruit blijkt dat een zeer groot aantal internetgebruikers in de gevangenis zit, met name in China.
Met onze ontwerpresolutie kunnen we krachtig stelling nemen tegen deze inbreuk op de vrijheden en staten veroordelen die zich hieraan schuldig maken.
Wij vragen de Raad en de Commissie om in hun internationale betrekkingen en hun hulp- en samenwerkingsprogramma’s net zo kritisch te zijn. Wij willen echter tevens een beroep doen op het verantwoordelijkheidsgevoel van met name Europese bedrijven, die door het leveren van technologieën of diensten in meer of mindere mate betrokken zijn bij deze daden en die zich zouden moeten vastleggen op een gedragscode om niet deel te nemen aan censuur, onderdrukking en vervolging. We kunnen ons niet sterk maken voor vrije handel als we tegelijkertijd weigeren de individuele vrijheden te waarborgen.
Het Forum van Athene over het beheer van internet, dat gepland staat voor november, moet de Europese Unie in staat stellen de aanbevelingen uit deze ontwerpresolutie in de praktijk te brengen. 
Tadeusz Zwiefka,
   . Mijnheer de Voorzitter, de resolutie die het Europees Parlement vandaag zal aannemen, is eigenlijk een resolutie ter bescherming van de vrijheid van meningsuiting, die de basis van elke democratische samenleving vormt.
Ik zou durven stellen dat het internet de vrijheid van meningsuiting beter beschermt dan om het even welk ander medium. Toch proberen de regeringen van vele landen om hun invloed op de internetinhoud te laten gelden. Het internet wordt vaak als een wilde en gevaarlijke rivier beschouwd. Om deze stroom van informatie onder controle te krijgen, worden er in vele landen wetgevingsinitiatieven genomen. Jammer genoeg ontstaat daardoor tegelijkertijd een ernstig risico dat in die landen de vrijheid van meningsuiting wordt beperkt. Een computer en een printer kunnen samen immers dienst doen als een drukpers, die zou kunnen worden gebruikt om pamfletten, manifesten en zelfs hele boeken voor illegale verspreiding te drukken. Een computer verbonden met het internet is in feite net hetzelfde als een radio afgestemd op – een interactieve radio bovendien, waar iedereen uiting kan geven aan zijn standpunten en opmerkingen kan maken. Dit vormt een serieuze bedreiging voor elk totalitair regime en voor elke staat die de toegang tot informatie tot op zekere hoogte tracht te beperken.
Enkel afzonderlijke webpagina’s kunnen aan censuur onderworpen worden. Het is onmogelijk om het hele internet te censureren, maar toch bestaat die verleiding, net als het daarmee verbonden gevaar. De Chinese regering heeft bijvoorbeeld een cyberpolitie in het leven geroepen, die moet nagaan wie van de enkele tientallen miljoenen Chinese internetgebruikers de voorschriften voor het gebruik van het internet overtreedt. Op een dergelijke overtreding staat tot tien jaar dwangarbeid in een werkkamp. De eigenaars van internetcafés nemen personeel in dienst om te controleren of op het scherm van de gebruikers geen verboden inhoud verschijnt. Die inhoud wordt aan de hand van trefwoorden gefilterd. Als de woorden "Tibet", "dissident" of "China en mensenrechten" worden aangetroffen, wordt de internetpagina onmiddellijk geblokkeerd.
Het internet dat een duidelijke anarchistische inslag heeft, is een doorn in het oog van regeringen en bureaucraten die ook hier in Europa en in de Verenigde Staten, de bakermatten van de democratie, te vinden zijn. We mogen niet vergeten dat de eeuwenoude strijd tussen vrijheid en censuur nooit zal eindigen en dat het eigenlijk een conflict is tussen het goede en het kwade. We mogen niet uit het oog verliezen dat de vrijheid die het internet ons geeft ook het gevaar van de verspreiding van antidemocratische en immorele informatie met zich meebrengt. 
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de vrijheid van mening en meningsuiting zijn fundamentele waarden, die in de Universele Verklaring van de rechten van de mens zijn vastgelegd. De vrijheid van meningsuiting zou steeds en overal gegarandeerd moeten zijn, ongeacht de manier waarop iemand zijn standpunten naar buiten brengt. Het internet heeft zich de laatste jaren tot een nieuwe, universele communicatievorm ontwikkeld. Volgens schattingen zijn er op dit moment ongeveer 600 miljoen internetgebruikers en dat aantal neemt dagelijks toe. Het internet is een medium dat vrijheid van meningsuiting mogelijk maakt, ook voor mensenrechtenverdedigers, democratie-activisten, politieke dissidenten en onafhankelijke journalisten.
Zoals werd vastgesteld tijdens de Wereldtop in Tunesië in november vorig jaar, draagt het internet als open forum eveneens bij tot de ontwikkeling van de democratie. Niet iedereen is echter ingenomen met zo’n vrij medium. Regeringen die er een gewoonte van gemaakt hebben om de pers, radio en televisie te controleren, willen nu ook het internet aan banden leggen – het enige onafhankelijke medium dat steeds weer aan hun invloed ontglipt. China, Irak, Noord-Korea, Syrië, Nepal, Cuba en Wit-Rusland gebruiken steeds geraffineerdere methodes om de vrijheid van meningsuiting te controleren en te beperken. Erger nog: bedrijven als Yahoo, Google en Microsoft stemmen er op verzoek van regeringen mee in dat hun diensten worden gecensureerd. Dat is op dit moment bijvoorbeeld in China het geval.
Die situatie is onaanvaardbaar. Vrijheid van meningsuiting is een onvervreemdbaar recht. We moeten ingaan tegen elke poging om die vrijheid te beperken, ook op het internet. We moeten een beheerssysteem voor het internet ontwikkelen dat het mogelijk maakt enkel illegale activiteiten, zoals het verspreiden van kinderpornografie en andere vormen van misbruik, aan beperkingen te onderwerpen. De vrijheid van meningsuiting op het internet beperken betekent het zwijgen opleggen aan diegenen die de ongelegen waarheid spreken. Het is die vrijheid van meningsuiting die we in de eerste plaats moeten verdedigen. 
Kathy Sinnott,
   . - Mijnheer de Voorzitter, er zijn dunkt me twee soorten controles. Wij nemen elke maand wetten aan met controles en restricties om de zwakken te beschermen. Restricties opleggen aan pornografie waarvoor kinderen worden misbruikt, mag niet worden beschouwd als een beknotting van ware vrijheid. Als moeder ben ik van mening dat het een misdaad is om kinderen van hun onschuld te beroven. Inderdaad zegt het christelijke evangelie dat het een molensteen om de nek verdient.
Voor een kind wordt misbruik, of dat nu wordt aangedaan door een ontuchtige volwassene of internet, een psychische molensteen die het kind voor de rest van zijn leven beschadigt. Dankzij technologie als MRI en chemische scans weten we tegenwoordig dat pornografie de zich ontwikkelende hersenen van kinderen beïnvloedt en de aanmaak van in hoge mate verslavende chemische stoffen in de hersenen bevordert. Onderzoekers hebben langdurig gebruik van internetpornografie zelfs vergeleken met de verwoestende invloed van heroïnegebruik.
We moeten doen wat we kunnen om internet veiliger te maken. Als Yahoo en Google censuur van internet mogelijk kunnen maken waar een totalitair Chinees regime gelukkig mee is, kunnen ze zeker internet censureren voor het welzijn van onze kinderen. 
Ryszard Czarnecki (NI ). –
   Het is gemakkelijk en aangenaam om tijdens dit debat over censuur op het internet een tiental landen op verschillende continenten aan de kaak te stellen. Wellicht houden we er zelf een goed gevoel aan over, maar ik vrees dat het effect van onze acties louter symbolisch zal zijn.
Misschien houden we ons beter aan de feiten, vooral in verband met Europese landen en bedrijven. Nemen we het voorbeeld van Wit-Rusland, een buurland van de Europese Unie dat traditioneel bekend staat als een vijand van de vrijheid van meningsuiting online. Als we Wit-Rusland in één adem noemen met de Malediven en Nepal, bewijzen we daar geen enkel van die landen een dienst mee.
Het feit dat het Italiaanse bedrijf Telecom Italia netwerkbeheerder is in Cuba impliceert dat de vrijheid van meningsuiting er door het communistische regime met instemming van de betrokken Europese firma wordt gecensureerd. De beslissing van een dochteronderneming van France Telecom om in samenwerking met een Tunesische operator breedbanddiensten aan te bieden, valt op hetzelfde moment als de poging van de Tunesische regering om de toegang tot alle internetpagina’s van de oppositie in het land af te sluiten.
Dit zijn de feiten. Laat ons niet vluchten in oeverloos gepraat over kwesties waarop we enkel morele invloed hebben. Laten we ons concentreren op die zaken waarop we onze invloed daadwerkelijk kunnen doen gelden. 
Urszula Krupa (IND/DEM ). –
   Mijnheer de Voorzitter, dankzij de wetenschap en de technologie begon de mens de ruimte te verkennen en zette hij zijn eerste stappen op de maan. De mens heeft eveneens schitterende communicatiemiddelen tot stand gebracht, waaronder het internet. We mogen daarbij echter niet vergeten dat de technologie ook werd aangewend voor het plegen van miljoenen moorden en daden van moreel verval die de menselijke waardigheid met de voeten treden. Hoewel de wetenschap en de technologie in wezen ongetwijfeld zeer positieve zaken zijn, zouden ze – zoals elk menselijk handelen – voortdurend aan controle onderworpen moeten zijn. Daarnaast zouden er beperkingen moeten worden opgelegd en ethische beginselen moeten worden vastgelegd die het mogelijk maken om het goede van het kwade te onderscheiden, wat niet hoeft te betekenen dat de vrijheid van meningsuiting wordt beperkt.
De moderne technologische problemen reiken veel verder dan het toepassingsgebied van de technologie alleen, het worden morele problemen. We moeten echte vrijheid bevorderen, vrijheid van het kwaad, en geen kwaad opzet en wetteloosheid die de mensheid vernietigen en vernederen. De gevaren die het internet voortbrengt, zijn legio. De meest schokkende en extreme voorbeelden zijn internetpagina’s met kinderpornografie en pedofiele inhoud. Zij tonen aan hoe snel en hoe diep de mens kan vallen. 
Peter Mandelson,
   . - Mijnheer de Voorzitter, in de ontwerpresoluties voor vrijheid van meningsuiting op internet worden voorstellen gedaan voor middelen die toegang tot internet zonder beperkingen door nationale overheden moeten bevorderen. De suggesties richten zich vooral op maatregelen ten behoeve van een beter beheer van internet en de bestrijding van inbreuken op de mensenrechten.
De Wereldtop over de informatiemaatschappij in Tunis van november 2005 heeft opnieuw de banden bevestigd die bestaan tussen de ontwikkeling van de informatiemaatschappij en het respect voor mensenrechten en fundamentele vrijheden, ook de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van informatie-uitwisseling.
De eenstemmigheid die gedurende de Top is bereikt, is voor ons een basis “voor het voorkomen en bestrijden van bedreigingen, risico’s en beperkingen van mensenrechten, veroorzaakt door misbruik van informatie- en communicatietechnologie”, zoals dat is neergelegd in de mededeling van de Commissie van april 2006, in vervolg op de Top.
In deze mededeling doet de Commissie een beroep op “de betrokken bedrijven te werken met een gedragscode met betrekking tot deze cruciale zaak, in nauwe samenwerking met de NGO’s”. Die gedragscode zou een belangrijke stap zijn in de richting van het aanmoedigen van die landen om vergelijkbare ethische normen op te stellen.
Het bevorderen van de vrijheid van meningsuiting staat hoog op de agenda van de relevante externe hulpprogramma’s van de Gemeenschap, in het bijzonder het Europees initiatief voor de democratie en de mensenrechten. Dat zal de komende jaren binnen het kader van het nieuwe financieringsinstrument voor democratie en mensenrechten niet veranderen.
Bovendien hebben we een beleid voor het overbruggen van de digitale kloof tussen rijke en arme landen. Hoe meer internet zich verspreidt, des te moeilijker wordt het voor repressieve regimes om internetgebruik te beknotten, ondanks het arsenaal aan werktuigen voor censuur. De Commissie werkt actief aan de uitvoering van de aanbevelingen van de Top op dit terrein.
Voordat ik afsluit, wil ik nog enige woorden zeggen over het beheer van internet. Op de Top van Tunis is een oproep gedaan een forum in te richten voor een dialoog over beleid door betrokkenen, het Forum voor internetbeheer, dat eind oktober voor de eerste keer bijeen zal komen in Athene.
Europa moet in de ontwikkelingen een centrale rol spelen. Ik hoop dan ook dat het Europese Parlement deze kans zal grijpen om deze dialoog met vertegenwoordigers van het Europees maatschappelijk middenveld op gang te brengen tijdens het Forum in Athene. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt na afloop van de debatten plaats, dat wil zeggen zo dadelijk.
Hannu Takkula (ALDE ).
   - Allereerst wil ik dit voorstel prijzen voor de actualiteit ervan. Nu elektronische communicatie zich zeer snel verspreidt, is het heel belangrijk ook aandacht te besteden aan de vrijheid van meningsuiting op het internet. Vrijheid van meningsuiting is van groot belang. Zij moet in alle omstandigheden gelden, hoewel wij moeten beseffen dat de vrijheid van meningsuiting een speciale verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Wij moeten waarborgen dat internet geen materiaal bevat dat strijdig is met de menselijkheid, de mensenrechten en de democratie.
Wij moeten vooral aandacht besteden aan kinderen en jonge mensen, want zij zijn het kostbaarste goed van onze samenlevingen. Zij vertegenwoordigen het heden en de beleidsmakers moeten proberen te waarborgen dat zij via het internet relevante en zakelijke informatie kunnen krijgen zonder dat zij in aanraking komen met alles wat indruist tegen duurzame en het menselijk leven beschermende waarden.
Vrijheid brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Dat moeten wij beseffen in een tijd waarin het centrale thema in de samenleving vaak waardeloosheid lijkt te zijn. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de stemmingen.

Simon Coveney (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mijn mondelinge amendement dient om ambiguïteit te voorkomen in overweging C. Ik stel voor om tussen “dat” en “Somalië” de woorden “het betreurenswaardig is dat” toe te voegen, en de woorden “om er de orde te herstellen” te vervangen door “om er de leiding te nemen”. Daarmee wil ik voorkomen dat overweging C kan worden geïnterpreteerd als een rechtvaardiging van het oprichten van radicale islamitische rechtbanken voor het herstellen van de orde.
Ik hoop dat andere fracties het met de PPE-DE-Fractie op dit punt eens zullen zijn. Ik denk dat het een verstandig en begrijpelijk mondeling amendement is. 

Michael Gahler (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, het betreft de laatste paragraaf, zowel bij Somalië als bij Mauritanië. Ik zou willen verzoeken de ontwerpresoluties, voorzover deze betrekking hebben op Afrika, eveneens aan het pan-Afrikaanse parlement te richten. 


Michael Gahler (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wat zojuist over Somalië werd gezegd, moet nu op exact dezelfde wijze worden toegepast voor Mauritanië. 


Enrique Barón Crespo (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wat we in feite moeten doen, nu we hebben geluisterd naar de uitleg van de commissaris en om de goede wil van het Parlement en de samenwerkingsbereidheid van de Commissie internationale handel te tonen, is in paragraaf 2, daar waar gesproken wordt over de Commissie, het adjectief te verwijderen, dat ik in het Engels zal voorlezen daar dat de oorspronkelijke taal is. 
We willen ook graag het woord toevoegen, zodat de betrokken tekst wordt: “(...) (...)”. 
Dus we voegen de tekst “ in. Ik denk dat dat onze relatie met de Commissie ten goede zal komen. 

Hiermee is de stemming beëindigd. 
Luca Romagnoli (NI ),
   De oorsprongsaanduiding van een product staat voor de kracht en de transparantie van het product, een garantie voor de consument en een noodzakelijke maatregel ter bescherming van de productie en de bedrijven van een land.
De bescherming van de Europese producten (wanneer deze bescherming geldt ter verduidelijking van merken, productieprocessen en van alle garanties op producten waar een consument recht op heeft en die, indien gewenst, ook ethisch gezien noodzakelijk zijn) is ook cruciaal voor de “eerlijke concurrentie”, juist een van de voornaamste criteria voor de “vrije markt” (die dus vrij, maar terecht concurrerend dient te zijn).
Oorsprongsaanduiding biedt op zichzelf gezien niet voldoende garantie voor het bovenstaande, maar betekent in ieder geval een eerste stap.
Het verplicht stellen van de oorsprongsaanduiding, waartoe hetgeen we hier bespreken zal leiden, is slechts een eerste, cruciale stap in de bescherming tegen de producten die de Europese markt overspoelen en die op een oneerlijke manier concurreren met onze producten en hiermee schade berokkenen aan onze ondernemingen en ons werk. De traceerbaarheid van een product – nog beter zou de complete transparantie van het productieproces zijn – en een terechte erkenning van de kwaliteit en het onderzoek, en ook van de ambachtelijke en industriële tradities van de Europese naties, zijn ook garanties die bedoeld zijn om consumenten, en daarnaast Europese ondernemingen en industrieën, te beschermen.
Daarom heb ik vóór de nieuwe verordening gestemd, ook al moet ik nogmaals benadrukken dat ik dit slechts als een eerste stap beschouw. 
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
