Voorbereiding van de Top van Kopenhagen inzake klimaatverandering (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Top van Kopenhagen inzake klimaatverandering.
Andreas Carlgren
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, geachte Parlementsleden, de laatste keer dat ik hier in het Parlement was om de klimaatproblematiek te bespreken was net voor ik mijn collega's ontmoette tijdens de vergadering van de Raad Milieu in oktober. Tijdens die vergadering werden we het eens over het sterke en eensgezinde mandaat van de EU voor de klimaatconferentie van de Verenigde Naties in Kopenhagen. We stelden onder andere vast dat de emissies in de EU tegen 2050 met 80-95 procent gereduceerd moeten worden ten opzichte van het niveau van 1990. We stelden ook vast dat de EU in elk geval de emissies tegen 2020 met 20 procent zal reduceren, maar dat we ze met 30 procent willen reduceren op voorwaarde dat er in Kopenhagen een voldoende ambitieuze overeenkomst wordt bereikt.
Wanneer we een vergelijking maken met de emissiereducties van andere landen, zullen we bijzonder belang hechten aan het doel om de temperatuurstijging tot 2 graden Celsius te beperken - dat moet de maatstaf zijn om onze emissiereducties met die van andere landen te vergelijken. De emissies van internationaal vervoer moeten worden gereduceerd. Als doelstelling hebben we vastgelegd om de emissies van het vliegverkeer met 10 procent en voor het zeevervoer met 20 procent te reduceren ten opzichte van de niveaus van 2005. Staat u mij toe ook klaar en duidelijk te zeggen dat de EU eist dat heffingen op zeevaart en vliegverkeer gebruikt worden om inspanningen in ontwikkelingslanden te betalen, vooral in de armste en hardst getroffen landen. Dat moet een van de resultaten van Kopenhagen zijn.
De vernietiging van het regenwoud moet tegen 2020 zijn gehalveerd en tegen 2030 opgehouden zijn. De EU eist dat tijdens de Top van Kopenhagen het besluit wordt genomen om een einde te maken aan de ontbossing van het regenwoud, herbebossing te steunen en duurzame bosbouw tot stand te brengen. Alleen zo kunnen we de emissies voldoende snel reduceren en in Kopenhagen een succesvol resultaat boeken. De EU heeft namelijk stap voor stap de standpunten duidelijk gemaakt en benadrukt en zodoende de hele tijd eisen kunnen stellen aan andere partners en hen onder druk kunnen zetten. Heel veel daarvan is bereikt in samenwerking met het Europees Parlement, dat met zijn klimaat- en energiepakket de basis heeft gelegd voor de ambitieuze standpunten van de EU.
Nu scheiden slechts twee weken ons van de klimaattop in Kopenhagen. We worden omringd door een groot aantal pessimisten die in de voorbije paar maanden langs het laatste rechte stuk voor de finish hebben plaatsgenomen. Maar wat telt, is in feite politieke wil om leiderschap te tonen - en die wil heeft de EU. Om het resultaat te bereiken waar we zo lang voor hebben gewerkt, moeten we nu alle krachten in de Europese Unie mobiliseren. Met name het Europees Parlement blijft in dat opzicht een belangrijke rol spelen.
Staat u mij daarom toe om eerst vast te stellen dat het doel van de EU voor een overeenkomst onveranderd is. We moeten in Kopenhagen een ambitieuze en omvangrijke overeenkomst bereiken. Het mondiale klimaat heeft lang genoeg gewacht. Nu is het tijd voor een overeenkomst.
Gisteren hebben we een buitengewone vergadering van de Raad Milieu gehouden, om er gezamenlijk voor te zorgen dat Kopenhagen voor de klimaatinspanningen de mijlpaal wordt die we willen. In de beschikking van de EU voor de conferentie in Kopenhagen hebben de staatshoofden en regeringsleiders vastgesteld dat het doel van de EU erin bestaat dat het proces van Kopenhagen zal leiden tot een juridisch bindende overeenkomst voor de periode vanaf 1 januari 2013, die gebaseerd is op het Protocol van Kyoto en alle wezenlijke elementen bevat. Dat vereist een overeenkomst in Kopenhagen die alles bijeen genomen zulke grote emissiereducties tot stand brengt dat de doelstelling om de opwarming van de aarde onder 2 graden Celsius te houden binnen bereik ligt. Een overeenkomst met alle landen, die inhoudt dat de industrielanden zich verplichten tot emissiereducties die de totale uitstoot van het land omvatten, met andere woorden een economy-wide target; alle ontwikkelde landen moeten met hun verbintenissen bijdragen tot de overeenkomst in Kopenhagen, ook de VS. Een overeenkomst die inhoudt dat de ontwikkelingslanden zich verplichten tot maatregelen die de emissies reduceren ten opzichte van wat zonder maatregelen zou zijn gebeurd, met name in de landen die tot de belangrijkste economieën behoren, en een overeenkomst die inhoudt dat de ontwikkelde landen in 2010, 2011 en 2012 onmiddellijk economische steun verlenen voor noodzakelijke inspanningen in de ontwikkelingslanden, vooral de allerarmste landen. Een overeenkomst die inhoudt dat een stelsel wordt opgezet voor langetermijnsteun voor emissiereducties, aanpassing, technologische samenwerking en overdracht van technologie.
Tot slot moet een overeenkomst ook een evaluatiemechanisme inhouden, zodat ze gaandeweg aangepast kan worden aan wat volgens de wetenschap noodzakelijk is om het klimaat te redden.
Er is nu sprake van een "tweestappenoplossing”. Voor de EU is de overeenkomst in Kopenhagen echter de cruciale stap. Kopenhagen biedt de gelegenheidomhet besluit te nemen, met alle inhoudelijke elementen die belangrijk zijn voor het klimaat. De bindende overeenkomst moet volgens een duidelijk stappenplan in een ratificeerbare tekst worden vertaald, wat eerder een technische kwestie is, aangezien de inhoud in een ambitieuze overeenkomst moet zijn aangeleverd.
Zo zal een overeenkomst in Kopenhagen ook onmiddellijke maatregelen mogelijk maken, in plaats van dat we tot 2013 moeten wachten. In feite kunnen we door zo 'n overeenkomst ook sneller maatregelen beginnen te nemen dan anders het geval zou zijn geweest. Dat zal ook doorslaggevend zijn om het doel van 2 graden Celsius te halen.
De EU is met name een drijvende kracht geweest voor het snel ter beschikking stellen van geld voor aanpassingsmaatregelen en maatregelen tegen de ontbossing van regenwouden. Snelle inspanningen zijn noodzakelijk om de mondiale emissiecurve voldoende snel om te kunnen buigen.
Wat momenteel op tafel ligt, volstaat alles bij elkaar genomen niet om het doel van 2 graden Celsius te halen. De meest verregaande biedingen op de onderhandelingstafel zijn afkomstig van ons in de EU, net zoals we een drijvende kracht zijn geweest achter het aansporen van andere partijen om hun biedingen te verhogen. Dat is ook gebeurd. We hebben gezien dat we, door ons doel van 30 procent als hefboom te gebruiken, ook andere partijen onder druk hebben gezet. Het is bevredigend dat ontwikkelde landen als Noorwegen en Japan, en onlangs ook Rusland, hun bod hebben verhoogd, en dat ontwikkelingslanden zoals Zuid-Korea, Brazilië en Indonesië ook onlangs ambitieuze plannen voor hebben gelegd. Wij zullen de druk op de ketel blijven houden. Onze 30 procent moet ook verder als hefboom worden gebruikt. Nu wachten we met name op de VS en China.
We nemen nota van president Obama's uitspraak dat een overeenkomst noch slechts bepaalde elementen mag bevatten, noch uitsluitend een politieke verklaring mag zijn. Hij heeft er ook mee ingestemd dat ze alle belangrijke elementen, alsmede de maatregelen waarmee onmiddellijk kan worden gestart, moet bevatten. Een overeenkomst in Kopenhagen moet alle mondiale emissies omvatten. Zonder een bod van de VS en China valt slechts de helft van de emissies onder de overeenkomst. Staat u mij toe het erg duidelijk te formuleren: of de VS en China voldoende ambitieuze doelen op tafel leggen is doorslaggevend voor het vallen of staan van een overeenkomst.
De EU zal er blijven op aandringen dat er tijdens de onderhandelingen adequate maatregelen worden voorgesteld. Twee weken voor de slotonderhandelingen zullen wij leiderschap blijven tonen. Ik kijk uit naar de verdere samenwerking met het Europees Parlement, vooral ook via de COP15-groep die in Kopenhagen aanwezig zal zijn. Ik kijk uit naar de dialoog. Met vereende krachten zullen we ons samen inzetten voor een erg succesvolle, ambitieuze en echte overeenkomst in Kopenhagen.
Stavros Dimas
Mijnheer de Voorzitter, de cruciale Top van Kopenhagen nadert snel en we hebben niet veel tijd meer. Ik ben het volledig met minister Carlgren eens dat we onze inspanningen moeten vergroten en nauw met elkaar moeten samenwerken om de historische kans om in Kopenhagen een mondiale, algehele, ambitieuze en wetenschappelijk onderbouwde overeenkomst over de bestrijding van de klimaatverandering te sluiten, niet te laten lopen. Zoals de heer Carlgren heeft gezegd, moeten we in Kopenhagen over de gehele inhoud overeenstemming bereiken en moeten de juridische aspecten onmiddellijk daarna worden geregeld, dat wil zeggen in de komende maanden, zodat er een volledige, wettelijk bindende overeenkomst op tafel zal liggen, iets waar de Europese Unie vanaf het begin voor heeft gestreden.
Ik wil het Europees Parlement bedanken voor de resolutie over de EU-strategie voor Kopenhagen. Het is een ambitieuze resolutie, waarin het belang dat het Europees Parlement aan het probleem van de klimaatverandering hecht, wordt bevestigd. Ik reken in Kopenhagen ook volledig op de steun van de leden van het Parlement. Natuurlijk wil ik ook nadrukkelijk wijzen op het belang van onze contacten met parlementen van derde landen, met het maatschappelijk middenveld en met ondernemingen, die we gebruiken om bekendheid te geven aan de standpunten van de Europese Unie, om op die manier andere landen ervan te overtuigen om bindende verklaringen over het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen aan te nemen.
Ik sluit me met name aan bij de oproep van het Parlement om een overeenkomst te sluiten die volledig conform is aan de tweegradendoelstelling. Om deze doelstelling te verwezenlijken moeten zowel de ontwikkelde landen als de ontwikkelingslanden actie ondernemen. Het is een goede zaak dat het Parlement in zijn resolutie heeft gestemd voor oplossingen die zijn gebaseerd op marktmechanismen en voor de herziening van het mechanisme voor schone ontwikkeling in een toekomstige overeenkomst. Met betrekking tot dit punt neemt de Commissie zoals u weet het standpunt in dat de bestaande instrumenten van het koolstofemissiesysteem moeten worden uitgebreid door de invoering van een sectoraal kredietmechanisme.
Wat betreft het terugdringen van de emissies in het kader van het VN-programma Vermindering van emissies afkomstig uit ontbossing en aantasting (REDD), zal de Commissie zich volledig inzetten voor de bevordering van krachtige sociale normen en milieunormen waarin rekening wordt gehouden met de impact op de biodiversiteit en op ecosystemen.
We staan echter voor grote uitdagingen. In Kopenhagen moeten we hoog inzetten om een overeenkomst op basis van wetenschappelijke bevindingen te krijgen. Met andere woorden: we moeten verder gaan dan 2° Celsius. Ook moeten we zien te bereiken dat elk land de nodige verplichtingen op zich neemt, in overeenstemming met het beginsel van gezamenlijke, maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden. Daarnaast verwachten we dat de Verenigde Staten, een volle acht jaar nadat ze uit de onderhandelingen in Kyoto zijn weggelopen, hun deel van de verantwoordelijk op zich zullen nemen.
Tot slot moeten we oplossingen vinden voor een reeks gedetailleerde kwesties. We moeten er bijvoorbeeld voor zorgen dat opkomende economieën een bijdrage leveren die overeenkomt met hun mogelijkheden, op basis van het beginsel van differentiatie dat ik eerder heb genoemd, en dat de geldbedragen die nodig zijn voorspelbaar en stabiel zijn. Bovendien moeten in Kopenhagen de nodige financiële middelen worden veiliggesteld om een snelle start te kunnen maken, zodat wat onmiddellijk moet worden gedaan ook werkelijk kan worden gedaan, zonder dat we op de periode 2010-2013 moeten wachten. Dit zal het mogelijk maken om direct actie te ondernemen en de nodige aanpassingen te maken, vooral in zeer kwetsbare gebieden van de planeet, zoals arme landen.
Dit is het moment dat van de Europese Unie wordt gevraagd om een voorbeeld te stellen en haar leidende rol te bevestigen. Tijdens de voorbereidende besprekingen die vorige week in Kopenhagen zijn gehouden, heeft een cruciale uitwisseling van ideeën met veel van onze internationale partners plaatsgevonden. Zoals de heer Carlgren heeft gezegd, hebben bepaalde landen, zoals Brazilië en Zuid-Korea, aangekondigd dat ze maatregelen zullen nemen. Vergelijkbare aankondigingen worden verwacht van andere landen, zoals China en India, tegen de tijd dat de Top van start gaat. Vanochtend waren er nieuwsberichten dat de Verenigde Staten hun voorstel met betrekking tot de reducties en hopelijk de financiering bekend zullen maken.
Ook hebben we een interessante uitwisseling van ideeën gehad over het vraagstuk van de transparantie en meer specifiek over de systemen voor meting, rapportage en verificatie. Het is nog steeds buitengewoon belangrijk dat we meer toezeggingen krijgen met betrekking tot specifieke maatregelen en actie die zijn gericht op het tot stand brengen van een economie die is gebaseerd op minder intensieve CO2-emissies. De ontwikkelingslanden moeten, als groep en afhankelijk van hun mogelijkheden, reducties in de orde van grootte van 15 tot 30 procent ten opzichte van het referentiescenario realiseren.
Wat betreft de maatregelen van de ontwikkelde landen is de vooruitgang helaas niet bevredigend. Spanje, Australië en Noorwegen hebben hun toezeggingen verbeterd. De andere landen lijken echter niet bereid om daar direct in mee te gaan. Het is inmiddels ook duidelijk geworden dat de Verenigde Staten voor het eind van het jaar helaas geen binnenlandse wetgeving zullen kunnen aannemen. Natuurlijk betekent dat niet dat ze niet in staat zullen zijn om zich in Kopenhagen aan specifieke kwantitatieve doelstellingen te verbinden. Zoals ik eerder heb gezegd, is dit volgens onze informatie precies wat er zal gebeuren, maar ik vrees dat dat alleen mogelijk is als er binnenlandse wetgeving is aangenomen, wat voor het eind van het jaar niet te verwachten is en derhalve voorwaardelijk zal zijn. Een positieve beweging van de Verenigde Staten zal van invloed zijn op de standpunten van de andere landen en, bij uitbreiding, op de uitkomst van de Top van Kopenhagen.
Het is nu duidelijk dat het nemen van maatregelen door alleen de ontwikkelde landen niet voldoende zal zijn. Wat er verder ook gebeurt, de ontwikkelingslanden zullen een bijdrage moeten leveren, waarbij de nadruk moet liggen op het ontwikkelen van een economie met lage CO2-emissies. Zoals ik eerder heb gezegd, zullen de ontwikkelingslanden reducties ter grootte van 15 tot 30 procent ten opzichte van het referentiescenario moeten realiseren.
Onze fundamentele doelstelling voor Kopenhagen is nog steeds dat er een wettelijk bindende overeenkomst wordt gesloten. Ondanks het feit dat de onderhandelingen tot nu niet zo snel zijn opgeschoten als we hadden gewild en er niet veel tijd meer over is, moeten we deze doelstelling niet laten varen. We willen ook dat dit een mondiale overeenkomst wordt die alle elementen van het actieplan van Bali, de tot op heden geboekte vooruitgang en kwantitatieve doelstellingen voor de vermindering van de emissies en voor de financiering bevat.
Wat betreft de inrichting van de overeenkomst, zal deze alle elementen met betrekking tot aanpassingen, vermindering van de emissies en financiering voor een snelle start moeten omvatten. We moeten in Kopenhagen ook overeenstemming bereiken over de procedures en het tijdschema voor de afronding van de onderhandelingen, om zo snel mogelijk een wettelijk bindende overeenkomst tot stand brengen, dat wil zeggen in de eerste maanden van 2010; kanselier Merkel heeft de eerste helft van 2010 genoemd.
Een inhoudelijke en mondiale overeenkomst zal een grote politieke impuls geven aan de onderhandelingsprocedure en zal het mogelijk maken om het juridische gedeelte binnen een redelijke periode na Kopenhagen te voltooien. Binnen dit kader is de financiering een doorslaggevende factor. Kopenhagen zal een mislukking worden als we er niet in slagen de benodigde investeringen en financiering vrij te maken.
Ter afsluiting wil ik nogmaals wijzen op de beslissende rol van het Europees Parlement bij het bevorderen van het ambitieuze klimaatbeleid van de EU. Het Parlement heeft binnen de Europese Unie en internationaal in de frontlinie gestreden en heeft bijgedragen aan het aanmoedigen van onze strategische internationale partners. Deze nauwe samenwerking zal worden voortgezet in de aanloop naar Kopenhagen, en ik moet zeggen dat het me veel genoegen doet dat het Parlement vertegenwoordigd zal zijn door een sterke delegatie.
De Voorzitter
Dank u, commissaris, voor deze zeer interessante toespraak over de belangrijke problemen waar we mee te maken hebben in de aanloop naar de Top van Kopenhagen. U hebt iets langer gesproken dat we hadden voorzien, dus ik verwacht dat u aan het eind van het debat zelf kortere opmerkingen zult maken. Het was dermate interessant, dat ik u niet kon onderbreken!
Corien Wortmann-Kool
namens de PPE-Fractie. - The clock is ticking. We staan immers voor de belangrijke uitdaging ervoor te zorgen dat er in Kopenhagen een ambitieus akkoord wordt gesloten over de klimaatverandering. En nu december dichterbij komt, zijn er tegenvallers. Obama kan zijn verkiezingsbelofte nog niet waarmaken. Maar er zijn ook hoopvolle tekens, zoals de ambities van de nieuwe Japanse regering.
Ik wil graag het Zweedse voorzitterschap en de Europese Commissie, in het bijzonder commissaris Dimas, prijzen voor hun inspanningen. Wij zijn uw bondgenoten. En ik wil u ook graag prijzen voor uw inspanning om de Europese leiders op een lijn te krijgen. Want meer dan ooit is het belangrijk dat Europa met één mond spreekt in deze cruciale onderhandelingen.
Namens de EVP-Fractie kan ik u zeggen dat wij met u hopen dat wij uitkomen op een ambitieus akkoord, dat leidt tot bindende reductiedoelstellingen voor de Europese Unie, de Verenigde Staten en Japan. Maar evenzeer voor landen zoals China, Brazilië en India. Gelijkwaardige ambities zijn belangrijk om de klimaatverandering daadwerkelijk aan te pakken, én om een wereldwijd level playing field te scheppen.
Voorzitter, het is cruciaal dat in Kopenhagen overeenstemming wordt bereikt over een financieel pakket om ontwikkelingslanden te helpen de klimaatprojecten te financieren. Europa moet daarin zijn fair share nemen. Maar met u zeg ik: een snelle start van deze financiering is heel belangrijk, want er liggen projecten klaar en daar kan direct mee gestart worden. Dat zou een concrete, zichtbare uitkomst van de top van Kopenhagen kunnen zijn, een hoopvol signaal. Tegelijkertijd is het erg belangrijk dat afspraken worden gemaakt om ervoor te zorgen dat deze gelden daadwerkelijk en effectief bij zullen dragen aan de terugdringing van de klimaatverandering, alsook afspraken over technology transfer en bescherming van intellectual property rights.
Voorzitter, alleen samen kunnen wij de kennis en kunde mobiliseren die nodig is om de klimaatverandering en de onherstelbare schade aan ecosystemen te voorkomen. Het klimaatverdrag kan hiervoor een belangrijke aanjager zijn, ook voor ons in Europa, zodat onze sociale markteconomie steeds meer transformeert in een duurzame sociale markteconomie.
Jo Leinen
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dames en heren, het Europees Parlement is de afgelopen jaren een drijvende kracht geweest achter het debat over klimaatbescherming en wij hebben tevens een groot aandeel gehad in het klimaatpakket van de EU. De ontwerpresolutie die wij vandaag indienen, bevat alle elementen voor een ambitieuze overeenkomst in Kopenhagen. Dat wat wij voorstellen, is echter ook realistisch. Het is zowel ambitieus als realistisch en wij hopen dat de Raad en de Commissie tijdens de top hun krachten met ons bundelen teneinde één lobbykracht te vormen om andere partners achter ons te krijgen.
De EU heeft in deze kwesties de leiding genomen en wij willen dat dit in Kopenhagen ook zo blijft. Daarom moeten wij blijven vasthouden aan ons aanbod om de CO2-emissies voor 2020 met 30 procent te verminderen. De wetenschap zegt ons dat we uiteindelijk tussen de 25 en 40 procent moeten realiseren. Dat betekent dus dat 30 procent nog niet voldoende zou zijn en daarom moeten wij eigenlijk deze doelstelling aanbieden, omdat dan ook de ambities van andere landen verder worden aangescherpt.
Wij weten dat een wereldwijde klimaatbescherming niet mogelijk is zonder financiering. Het Parlement heeft in dit verband in tegenstelling tot de Raad concrete getallen genoemd. Het globale raamwerk bedraagt circa 100 miljard euro en Europa moet circa een derde van dit bedrag voor haar rekening nemen. Waarom zeggen we dan niet dat we 30 miljard euro in 2020 beschikbaar zullen stellen? Het Parlement heeft zich hiertoe verbonden en ik hoop dat de Raad en de Commissie zich over twee weken eveneens duidelijk hiertoe verbinden.
Mevrouw Wortmann-Kool heeft het al over de snelle start gehad. Wij hebben nu meteen 5 à 7 miljard euro nodig. Als ik zie hoeveel geld we beschikbaar hebben gesteld voor de bestrijding van de crisis, dan is dat peanuts voor de bestrijding van de klimaatcrisis - en daarbij zullen we geen tweede kans krijgen. Als het klimaat eenmaal verwoest is, zal het voor altijd verwoest blijven en kunnen wij het niet meer herstellen. Dit moet daarom een grote inspanning van ons allemaal waard zijn.
Ik constateer eveneens dat sommige landen in beweging komen, maar andere niet. Het mag niet zo zijn dat de twee grootste vervuilers van het klimaat, de VS en China, een groot pingpongspel spelen, waarbij ze elkaar over en weer beschuldigen terwijl ze zelf ook de boel vertragen. Dat is onverantwoord en ik hoop dat met name de VS in Kopenhagen leiderschap tonen en concrete informatie verschaffen over vermindering van hun eigen broeikasgassen en tevens hun aandeel in de financiering.
Zonder deze beide landen en zonder India kan er geen overeenkomst tot stand komen. Wij willen nogmaals bosbeleid - ontbossing is een belangrijke factor - evenals lucht- en scheepvaart benadrukken. Als het spoor wordt opgenomen bij de handel in emissies en moet gaan betalen, dan zie ik niet langer in waarom lucht- en scheepvaart dergelijke privileges hebben.
Ten langen leste zal het Parlement voor het eerst worden vertegenwoordigd in het EU-paviljoen. Dat is een nieuw begin en ik hoop dat wij eveneens worden betrokken bij de briefing tussen de Raad en de Commissie, want volgens het Verdrag van Lissabon moeten wij samen de wetgevende macht uitoefenen bij de overeenkomst van Kopenhagen.
Corinne Lepage
namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, Commissaris, op 26 september 2009 zijn er 44 panels van burgers georganiseerd in 38 landen, die representatief waren voor de verschillende ontwikkelingsstadia van landen.
91 procent van de burgers, van de wereldbevolking dus, was van mening dat het van de uiterste urgentie is een akkoord te bereiken in Kopenhagen. Dat was ook de mening van 93 procent van de Europeanen. 89 procent vond dat we als geïndustrialiseerde landen moeten streven naar méér dan 25 procent reductie van de uitstoot van broeikasgassen, en 92 procent van de Europeanen was deze mening toegedaan.
Als parlementsleden vertegenwoordigen wij de bevolking van Europa, en op ons rust daarom de plicht om gehoor te geven aan de wensen van onze medeburgers, maar vooral ook om onze verantwoordelijkheid te nemen, zodat we de doelstelling van het IPCC, 25 tot 40 procent reductie in 2020, kunnen halen.
Om daarin te slagen moeten we de doelstelling van 30 procent reductie bevestigen, zoals de heer Leinen zojuist ook zei, uiteraard met de bijbehorende financiële middelen, naar schatting zo'n EUR 100 miljard tot en met 2020. Om dit mogelijk te maken zal de invoering van een belasting op financiële transacties waarschijnlijk onontkoombaar zijn en moeten groene technologieën naar het Zuiden worden overgebracht.
Het leiderschap van de Europese Unie op dit voor de toekomst cruciale vraagstuk moet tot uiting komen in een akkoord, maar niet een akkoord tegen elke prijs. Dat wil zeggen: niet een uitgekleed akkoord met afgezwakte doelstellingen, en zonder de bijbehorende financiële middelen, controle en voorwaarden. We kunnen nog beter geen akkoord hebben dan een vage overeenkomst, waarbij de kwestie voor ons uitgeschoven wordt en we denken dat het goed geregeld is.
Niet alleen zijn we medeverantwoordelijk voor de klimaatschulden, maar ook moeten we er alles aan doen om mensen te overtuigen dat er maar één verstandige oplossing is en moeten we onvermoeibaar opkomen voor een rechtvaardige en effectieve collectieve inspanning.
In dat opzicht geven we, door de doelstelling van 30 procent vast te leggen, aan alle landen die al onder- en bovengrenzen voor hun uitstoot hebben voorgesteld, de middelen in handen om naar de bovengrens te streven en niet op de ondergrens te blijven hangen.
Iedereen zal tegenover de publieke opinie en de toekomstige generaties verantwoording moeten afleggen over zijn of haar opstelling in Kopenhagen. De opstelling van Europa moet helder, duidelijk en absoluut daadkrachtig zijn.
Satu Hassi
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, minister Carlgren, de Top van Kopenhagen wordt de belangrijkste conferentie in de geschiedenis van de mensheid. Het gaat namelijk om de toekomst van de hele mensheid. Het belang van de bijeenkomst wordt nog eens onderstreept door het feit dat, naarmate de Top nadert, het mediaspel zo hoog wordt gespeeld dat zelfs klimaatonderzoekers worden zwartgemaakt.
Er is echter geen tijd meer te verliezen: binnen tien jaar moeten de mondiale emissies worden gereduceerd. De ministers en premiers die in Kopenhagen bijeenkomen, moeten hun verantwoordelijkheid nemen en stappen ondernemen om te waarborgen dat de temperatuur op aarde niet meer dan twee graden stijgt. Het besluit moet alle belangrijke kwesties omvatten, het moet bindend zijn en moet een bindend tijdschema bevatten voor het opstellen van een definitief internationaal verdrag.
Ik ben blij dat minister Carlgren het ook over een bindend besluit en een bindend internationaal verdrag had. Het verdrag moet emissiedoelen voor de lange termijn bevatten, maar het is nog belangrijker om emissiegrenzen voor 2020 vast te stellen. De emissiereducties in de industrielanden moeten eerder 40 procent dan 25 procent bedragen.
EU-leiderschap is nu, net als voorheen, van cruciaal belang. De beste manier om leiderschap te tonen is door ons te verbinden aan een emissiereductie van 30 procent voor 2020 en door de ontwikkelingslanden een duidelijk financieringsaanbod te doen. Zoals de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid zei, zou het aandeel van de Europese Unie in de financiering tot 2020 ongeveer 30 miljard euro per jaar moeten bedragen. En zoals minister Carlgren zei, heeft de recessie het goedkoper gemaakt om emissies te reduceren. Wij moeten van deze gelegenheid gebruik maken en ons ambitieniveau verhogen.
Ik wil degenen die twijfels hebben over de hele klimaatbescherming erop wijzen dat de planeet niet wacht. Je kunt niet tegen de planeet zeggen "Geef ons alsjeblieft nog een jaar of twee, wij verkeren in een recessie” of "De klimaatsceptici hebben ons aan het twijfelen gebracht”. De klimaatverandering volgt de natuurkundige en scheikundige wetten en wij zijn verantwoordelijk voor onze besluiten en ook voor onze nalatigheid.
(Applaus)
Miroslav Ouzký
namens de ECR-Fractie. - (CS) Geachte minister en voorzitter van de Raad, geachte commissaris, waarde collega's. Ik denk net als het leeuwendeel van de voorgaande sprekers dat de Top van Kopenhagen wel eens de allerbelangrijkste top van het hele jaar zou kunnen zijn voor de Europese Unie alsook voor de wereld als geheel. Ik zou graag de commissaris willen bedanken voor het feit dat hij een van de politici is die het belang van het Europees Parlement voor de aanstaande top en voor de klimaatpolitiek als zodanig zo duidelijk in de verf zet. Ook wil ik hem ervoor bedanken dat hij gewezen heeft op het belang van goede financiering. Weet u, in Tsjechië plachten we te zeggen - en in het Tsjechisch klinkt het nogal ironisch - dat geld altijd pas op de allereerste plaats komt. Een waarheid als een koe, zeker in deze kwestie. Ik wil er van mijn kant op wijzen dat indien de Europese Unie niet eendrachtig met een sterk en eenduidig mandaat naar buiten weet te treden en niet in staat zal zijn een eenduidig besluit te nemen inzake de financiering, dit zal leiden tot een verregaande verzwakking van onze positie in de wereld.
Een aantal voorgaande sprekers heeft erop gewezen dat de Europese Unie een voortrekkersrol heeft op dit gebied en dat we die zeker niet mogen verliezen. Ik van mijn kant zeg echter dat ik uitermate gelukkig zou zijn wanneer er op de top een nog ambitieuzer land zou opstaan, een land dat verder is dan wij, met betere wetgeving en bereid om meer geld uit te trekken voor deze kwestie. Ik zou het helemaal niet erg vinden wanneer we de eerste plaats aan iemand anders zouden moeten afstaan, want het is nu de hoogste tijd dat deze gezamenlijk last gedragen wordt door de wereld als geheel. Ik ben een van degenen die ervan overtuigd zijn dat zonder een wereldwijd akkoord al onze inspanningen vergeefs zullen zijn. Ik geloof niet dat ik al dat gepalaver over landen als de Verenigde Staten, India of China hier nog eens dunnetjes over moet doen. Ik vrees ook dat president Obama niet in staat is al zijn verkiezingsbeloften na te komen, en dat is niet best.
Dan nog even kort een onderwerp waar ik met grote regelmaat op terugkeer, en wel de ontbossing en het waterbeheer in de wereld, zaken die nog altijd onderbelicht worden. In al onze verklaringen hier is te horen van "Ja, laten we proberen landen als Brazilië, India en andere ertoe te bewegen om af te spreken geen tropisch regenwoud meer te kappen”. Maar ik zeg u dat het volstrekt niet volstaat alleen maar iets overeen te komen of te verklaren. We hebben reeds in het verleden kunnen zien dat de desbetreffende regeringen geen toezicht willen of kunnen uitoefenen. Ik moet dus wel constateren dat het sluiten van overeenkomsten weinig zoden aan de dijk zet en we daarom met toezichtsmechanismen dienen te komen en inzicht moeten hebben in het werkelijke beleid. Ook onderschrijf ik de stelling dat enkel een akkoord-om-het-akkoord uit den boze is.
Bairbre de Brún
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het er helemaal mee eens dat we ons moeten inspannen om in Kopenhagen tot een wettelijk bindende overeenkomst te komen. Die overeenkomst moet krachtig genoeg zijn om bestrijding van het probleem van de klimaatverandering mogelijk te maken, maar tegelijkertijd evenwichtig en billijk ten opzichte van de ontwikkelingslanden zijn.
De industrielanden moeten ten opzichte van de niveaus van 1990 een reductie van ten minste 40 procent van de broeikasgasemissies in 2020 en van 80 tot 95 procent in 2050 toezeggen.
In 2020 moet de EU naast de buitenlandse ontwikkelingshulp 30 miljard euro per jaar besteden aan klimaatfinanciering voor ontwikkelingslanden.
Helaas zijn er mensen in Europa die maar al te graag de aarzelingen die andere landen hebben om de nodige stappen te ondernemen, als excuus voor de EU gebruiken om haar verplichtingen niet na te hoeven komen. Zo'n benadering is uiterst kortzichtig.
Ongeacht de uitkomsten van de besprekingen in Kopenhagen, moet de EU doorgaan en effectieve doelen stellen en realiseren voor de vermindering van de emissies, nieuwe schone technologieën ontwikkelen en zich inzetten voor rechtvaardigheid op klimaatgebied, zodat de ontwikkelingslanden niet worden opgezadeld met de oogst van wat de ontwikkelde wereld heeft gezaaid.
Anna Rosbach
namens de EFD-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, geachte Raad, geachte Commissie, vandaag is het nog een maand tot kerstavond. Ik heb een grote kerstwens, namelijk dat we, wanneer de klimaatconferentie voorbij is en alle deelnemers opgehouden zijn met zich als bestuurders en technici voor te doen die alleen over details en quota praten, eindelijk een politiek debat gaan voeren over wat er realistisch en praktisch gezien gedaan kan worden om de omstandigheden voor onze aarde en de wereldbevolking te verbeteren. Als we onze ogen openen, zien we immers duidelijk dat de Verenigde Staten, Rusland, China en vele andere landen over de hele wereld het klimaat in feite helemaal niet op hun agenda hebben staan, maar alleen maar met mooie intentieverklaringen en loze beloften komen.
Angelika Werthmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de nog altijd voortdurende economische en structurele crisis heeft aangetoond hoe de internationale gemeenschap op korte termijn grote sommen geld beschikbaar kan stellen om de angel uit de acute situatie te halen, ook al is de wijze waarop dit gebeurt soms twijfelachtig. De crisis laat ook zien dat de meest uiteenlopende landen met elkaar kunnen samenwerken als er grotere, overkoepelende belangen op het spel staan.
Net als de structurele crisis, zijn ook de ernstige gevolgen van de klimaatverandering grotendeels door onszelf veroorzaakt. Doel - en daarbij bedoel ik een doel voor de mensheid - moet echter zijn dat wij de aarde en haar hulpbronnen op een duurzame en verstandige wijze benutten. Wij moeten de verscheidenheid van de biosfeer voor volgende generaties behouden. Als wij erin slagen om op Europees niveau een kader te scheppen, waarin wetenschap, innovaties en moderne, milieuvriendelijke technologieën - green technologies - en hernieuwbare energie worden bevorderd, dan kunnen wij Europeanen twee doelstellingen bereiken. Ten eerste leveren wij allemaal samen een positieve bijdrage aan de vermindering van CO2-emissies die schadelijk zijn voor het klimaat, waardoor wij minder afhankelijk worden van fossiele brandstoffen. Als wij ten tweede wetenschap en milieuvriendelijke technologieën verder stimuleren, blijft Europa op de lange termijn een centrum van innovatie. Alleen dan kunnen wij ook op de lange termijn nieuwe banen in Europa scheppen.
Andreas Carlgren
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ik de brede steun voor de benadering van de EU van nagenoeg iedereen in het Parlement echt op prijs stel. Voor de sterkte van de EU nu in Kopenhagen en ook voor de zeer belangrijke klimaatinspanningen die daarna op ons wachten, betekent dat enorm veel, heeft dat enorm veel betekend en zal dat enorm veel betekenen.
Ik wil ook tegen commissaris Dimas zeggen dat ik enorm prijs stelde op wat hij vandaag zei. De Commissie heeft een vitale rol gespeeld als de ruggengraat van het Europees klimaatbeleid, en met name de heer Dimas heeft er een doorslaggevende rol in gespeeld om de Commissie de houding aan te doen nemen die ze heeft aangenomen. Er zijn ogenblikken geweest dat niet alle lidstaten die houding even sterk hebben gesteund als ze nu doen en in de cruciale situaties heeft de Commissie nooit geplooid. Dat waardeer ik ten zeerste en dat wilde ik hier in het Parlement graag gezegd hebben.
Tegen de heer Leinen, die het woord voerde namens de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement maar ook voorzitter van de commissie is, wil ik zeggen dat ik er erg naar uitkijk om ook in Kopenhagen met het Parlement samen te werken. Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement ook daar een erg belangrijke rol kan spelen om een brug te slaan naar vertegenwoordigers van andere landen.
Tegen al degenen die in het debat de kwestie van financiering hebben aangekaart - de heer Leinen, mevrouw Hassi, mevrouw De Brún en anderen - wil ik zeggen dat de concrete cijfers natuurlijk ook belangrijk zijn. Daarom is de EU de groep ontwikkelde landen die tot dusver de meest ambitieuze en gedetailleerde cijfers heeft voorgelegd. Staat u mij ook toe te zeggen in verband met snelle maatregelen - maatregelen om de ontbossing van regenwouden een halt toe te roepen en maatregelen om geld van lucht- en zeevaart die het klimaat verstoren te gebruiken voor belangrijke investeringen in met name de armste EU-landen - dat die nu resultaat op moet leveren.
Iemand heeft naar de praktische kant gevraagd. De EU heeft wat dat betreft de weg getoond. We hebben in feite de helft van de weg naar ons doel van 20 procent tegen 2020 al afgelegd. We zijn ook al klaar met een derde van wat we moeten doen om het doel van 30 procent te halen. Daarom zetten we de andere landen in de eindspurt ook onder druk om hun bod te verhogen, terwijl we ook zeggen: "Kijk naar ons, wij hebben een praktische weg getoond om de emissies echt te reduceren.”
Sommigen zeggen: ”Doe nog 10 procent extra.” Dat zou ik zeer graag willen doen, maar het vereist een mondiale overeenkomst. Anders zou die 10 procent extra van de EU worden opgegeten door slechts twee jaar stijgende emissies in China en dan hebben we het klimaat nog altijd niet gered. Net daarom is de mondiale overeenkomst zo belangrijk, en daarom is de rol van het Parlement zo essentieel, want dit is een belangrijke politieke basis om op voort te bouwen.
Stavros Dimas
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, na wat u heeft gezegd had ik er niet meer op gerekend dat u mij nog het woord zou geven, maar ik maak van deze gelegenheid gebruik om nog iets te zeggen over het belangrijkste argument dat voor de doelstelling van 30 procent naar voren is gebracht.
Natuurlijk ben ik het met de heer Ouzký eens dat we een wereldwijd akkoord nodig hebben. Dit betekent dat alle landen van de wereld aan een veelomvattend akkoord moeten deelnemen en dat alle sectoren van de economie zich voor de reducties moeten inzetten. En natuurlijk moet dit op wetenschappelijke gegevens zijn gebaseerd.
Om tot zo'n wereldwijd akkoord te komen, om andere landen over te halen hun aandeel te leveren, moeten we druk blijven uitoefenen door middel van het voorbeeld dat wij stellen, een voorbeeld dat moreel van belang is. Het moreel leiderschap van Europa is belangrijk, maar er gaat ook een voorbeeldwerking van uit als we laten zien dat groene bedrijven belangrijk zijn voor ons concurrentievermogen. In de Financial Times van gisteren stonden verschillende berichten over hoe Europese bedrijven - waaronder ook zeer belangrijke ondernemingen in de Europese Unie - van een groene bedrijfsvoering profiteren en zelfs verwachten dat tegen 2020 hun groene activiteiten meer zullen opleveren dan al hun andere activiteiten. We hebben dus deze twee manieren om druk uit te oefenen op andere landen om met ambitieuze toezeggingen te komen en tot een wettelijk bindend akkoord te komen.
Wat betreft de vermindering van 30 procent, moet ik nog het volgende toevoegen. In de allereerste plaats is dit in overeenstemming met wat de wetenschap van ons wil, dus getuigt het van onze oprechtheid dat we handelen naar wat de wetenschap aangeeft. In de tweede plaats is het tegenwoordig goedkoper, veel goedkoper dan toen we over ons klimaat- en energiepakket debatteerden: het is nu zo'n 30 tot 40 procent goedkoper om deze doelstelling te halen.
In de derde plaats levert het voor ons niet alleen een hefboom op om anderen over te halen, waar Andreas Carlgren het al eerder over had; het belangrijkste is de druk die uitgaat van het voorbeeld dat wij geven; in de wereldwijde publieke opinie zal er waardering zijn voor wat de Europese Unie doet. Ook zal het, zoals ik een vrouwelijke collega hier vandaag hoorde zeggen, van groot belang zijn voor onze technologieën. Natuurlijk omdat dit een betere prijs zal opleveren voor koolstof, die nu erg laag is, en het daardoor een belangrijke stimulans zal zijn voor eco-innovatie en voor de ontwikkeling en inzet van nieuwe technologieën.
Een ander belangrijk aspect is dat de Europese Unie zich in een bevoorrechte positie bevindt, omdat we al over de wetgeving beschikken die u heeft goedgekeurd. Deze wetgeving verschaft de Europese Unie en de lidstaten de middelen en de maatregelen om de hogere doelstelling te bereiken door slechts bepaalde bovengrenzen die we in onze wetgeving hebben, te verhogen.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik reageren op de woorden van commissaris Dimas. Het spreekt voor zich dat we een bindende overeenkomst nodig hebben, voor het algehele klimaatvraagstuk, maar ook in Europa voor onze Europese industrie. We hebben nu eenmaal niet alleen groene industrie. We hebben ook in andere sectoren industrie en wij moeten eveneens het concurrentievermogen van deze industrie buiten Europa in het oog houden.
De industrie heeft zekerheid bij de planning nodig en Europa heeft in dat opzicht bijzonder veel voortgang gemaakt. Dat was de juiste benadering en dat had ook mijn uitdrukkelijke steun. Nu moeten wij er echter in Kopenhagen voor zorgen dat de goede resultaten van het afgelopen jaar ook op het niveau van Kopenhagen worden voortgezet. Wij moeten ons eenduidig uitspreken voor een wereldwijd koolstofbudget. Dat is al eerder opgemerkt, maar nu moeten wij deze boodschap daadwerkelijk in andere landen en continenten laten doordringen. Als we daarin slagen - en dat zal niet eenvoudig zijn - dan moet de EU-regeling voor de emissiehandel verder worden ontwikkeld. Als dit uitsluitend een Europees verhaal blijft, zal er nog maar weinig tijd overblijven. Daarom kan ik er bij de commissaris en de fungerend voorzitter van de Raad alleen maar op aandringen om deze boodschap met veel elan uit te dragen.
We hebben een tweede probleem vastgesteld - dat is vandaag reeds ter sprake geweest - namelijk het ontbossingsvraagstuk. Op Borneo, mijnheer Leinen, wordt elk jaar een oppervlak tweemaal zo groot als het hele Saarland afgebrand. Dat is een ramp. 8 procent van de hele wereldwijde CO2-emissie wordt daarbij uitgestoten en dan kunnen wij onze industrie aanpakken zoveel we willen, die kan dat niet opbrengen. En ik wil ook niet dat zij dat moet opbrengen. Wij moeten daarom een geheel nieuwe focus ontwikkelen.
Ik ben bijzonder verbaasd over de financiën - dat lijkt wel een wedloop van getallen. Ik vind het belangrijk dat we ons geld niet in een bodemloze put stoppen en ik ben er niet van overtuigd dat dit zo is. Mijnheer de commissaris, kunt u mij hierover enigszins geruststellen? De ontwikkelingslanden moeten hier met aangepaste cijfers en doelen in worden betrokken. Daar pleit ik voor. Europa was serieus, en die serieusheid - ook van de Commissie en de Raad, daar wil ik geen misverstanden over laten bestaan - is onze kracht, en aan die kracht moeten we blijven werken.
Dan Jørgensen
(DA) Mijnheer de Voorzitter, een paar maanden geleden was ik in Groenland. Ik heb daar een stadje bezocht met de naam Illulisat en even ten noorden van Illulisat ligt een gletsjer. Deze gletsjer is nu aan het smelten en verplaatst zich met twee meter per uur - twee meter per uur! Dat is met het blote oog te zien. Het is ook te horen, want wanneer er enorme stukken ijs van de gletsjer af vallen, klinkt dat als een donderslag. Deze gletsjer verliest per etmaal een hoeveelheid smeltwater die overeenkomt met wat een totale stad ter grootte van New York per jaar verbruikt. Per etmaal! Dit zegt wel iets over de urgentie van het probleem waar we ons mee bezighouden en dit is nog voordat de effecten van de klimaatverandering ons werkelijk raken.
Derhalve moet ik tegen mevrouw Rosbach zeggen, en tegen anderen die vandaag hebben gezegd dat "we ons nu moeten gaan bezinnen”, "we moeten kijken wat er politiek gezien mogelijk is”, en "we moeten nagaan welke compromissen we kunnen bereiken”, dat er bepaalde dingen zijn waarover geen compromissen kunnen worden gesloten. Er zijn een aantal doelstellingen waarover we geen compromis kunnen sluiten, en een van die doelstellingen is het tweegradendoel dat de EU steunt. Daarom ben ik verheugd, minister Carlgren en commissaris Dimas, over de signalen die u vandaag doet uitgaan. Een compromis over die twee graden is niet mogelijk. Dit wil zeggen dat alle ontwikkelde landen ter wereld reducties van tussen 25 en 40 procent moeten zien te bereiken. Het wil ook zeggen dat de Verenigde Staten enorm onder druk moeten worden gezet om dit doel te steunen. Ik zou u willen verzoeken om in uw opmerkingen een indicatie te geven van de feitelijke reductie die de Verenigde Staten tot stand moeten brengen. Ik ben van mening dat dit nog in het publieke debat ontbreekt.
Behalve dat we enkele reductiedoelstellingen moeten hebben die ambitieus genoeg zijn, moeten wij in de EU ons ook richten op een financieringsplan. De landen van de wereld moeten meebetalen aan de overdracht van groei naar de armste landen ter wereld, in die zin dat we niet eisen dat zij arm blijven, opdat zij daarentegen hun groei kunnen voortzetten. Deze groei moet echter groen van aard zijn, moet gebaseerd zijn op technologische veranderingen en moet duurzaam zijn. Vooralsnog moet ik helaas vaststellen dat we, ondanks het feit dat de EU op een aantal gebieden leiderschap heeft getoond, wat betreft de financiering nog niet in staat zijn geweest om de bedragen op tafel te leggen die nodig zijn. Ik weet dat dit niet de schuld is van deze twee heren. Helaas zijn we er niet in geslaagd om hiervoor de steun te verkrijgen van een groot aantal regeringsleiders in Europa. Niettemin hoop ik dat we deze steun alsnog zullen krijgen voor Kopenhagen, aangezien het om een urgente kwestie gaat.
Tot slot wil ik erop wijzen dat het van het grootste belang is dat wij in Europa het standpunt verdedigen, en dat we ons ervoor inzetten dat dit niet mag betekenen dat de levensstandaard achteruitgaat, noch in de rijke landen, noch in de arme landen. Dat zal er niet toe leiden dat onze industrieën niet meer kunnen concurreren. Daarentegen zal het ertoe leiden dat we een aantal eisen stellen die de industrieën innovatiever zullen maken, waardoor hun concurrentievermogen in de wereld juist toeneemt. Wie de krant leest of televisie kijkt, of in het algemeen de wereldwijde media volgt, ziet dat er enorm veel pessimisten zijn. Velen hebben al gezegd dat Kopenhagen een fiasco wordt. Daarom is het meer dan ooit nodig dat wij in Europa het voortouw nemen, dat de EU de leidersrol op zich neemt, en om die reden wens ik u alle succes toe bij de onderhandelingen in Kopenhagen.
Chris Davies
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als u vandaag naar buiten kijkt, dan ziet u dat het nogal mistroostig weer is in Straatsburg, wat op zich niets bijzonders is. Delen van mijn regio in Cockermouth en Workington, waar we de meeste regenval hebben gehad die tot nog toe hebben gemeten, worden op dit moment door overstromingen geteisterd. Maar ook dat is niet uitzonderlijk; deze kunnen niet specifiek worden toegeschreven aan klimaatverandering, hoewel ze wel in overeenstemming zijn met de wetenschappelijke gegevens.
Het is moeilijk om de nodige politieke beslissingen te nemen, wanneer er twijfel over bestaat of er werkelijk sprake is van klimaatverandering. We moeten de situatie eens van een afstand bekijken; we moeten erkennen dat gedurende een periode van één mensenleven de bevolking verviervoudigd is en ons gebruik van fossiele brandstoffen, ons energieverbruik, enorm gestegen is. Misschien moeten we, omdat de diepte van onze atmosfeer op hetzelfde peil blijft, ons ook afvragen of de klimaatverandering zich niet sneller zou moeten voltrekken dan nu gebeurt.
Ik denk dat het belangrijk is om te erkennen dat klimaatverandering geen religie is. Het is geen geloof. We moeten ook nadenken over de argumenten van de sceptici en we moeten daar een antwoord op hebben. We moeten ervoor zorgen dat daarbij onze wetenschap voorop staat. Ik zou alleen willen dat sommigen van de sceptici er niet zo'n genoegen in zouden scheppen om voorstellen in te dienen om maatregelen uit te stellen, voorstellen die uiteindelijk ten koste zouden kunnen gaan van miljoenen levens.
Sommigen proberen de ambities voor Kopenhagen naar beneden toe bij te stellen, maar wie gisteren minister Carlgren van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid zou hebben gehoord, zou niets van dien aard hebben gehoord. De ambities konden niet sterker benadrukt worden. Er zullen 65 regeringsleiders aanwezig zijn. Het is noodzakelijk dat de leiders van de Verenigde Staten en China er ook bij zijn, maar we hebben hier in ieder geval de gelegenheid om een aantal belangrijke politieke beslissingen te nemen.
Het doet me genoegen dat de Europese Unie zulk leiderschap heeft getoond. We zijn daar zeer verheugd over. De vraag is: is het wel voldoende? De situatie kan zo weer veranderen. We hebben nog vier weken en onderhandelingen hebben zo hun eigen dynamiek. Geven we u voldoende ruimte om te manoeuvreren? De commissaris stelde voor dat we van 20 procent naar 30 procent gaan. Betekent dit een verschuiving in onze onderhandelingspositie? Betekent dit dat we die versterken? Zeggen we dat we bereid zijn dit gebaar te maken nog voor we een uiteindelijk akkoord hebben bereikt? Kunnen we nog voor de beëindiging van dit debat meer van de Raad en de Commissie te horen krijgen over welke ruimte er is om onze onderhandelingspositie verder te versterken?
Bas Eickhout
Wij hebben nog twee weken, en dan is de conferentie in Kopenhagen begonnen. Een cruciaal moment om tot een ambitieus klimaatakkoord te komen.
Terecht stelt de Europese Unie dat een akkoord in Kopenhagen gesloten móet worden, ons klimaat kan geen uitstel gebruiken. De wetenschap is helder. Om het doel van twee graden te halen, het doel dat de Europese Unie al jaren heeft gezegd te willen halen, moeten rijke landen 40 procent van hun uitstoot reduceren. De Europese Unie moet haar eigen doel dus aanscherpen, willen wij die 'twee graden'-doelstelling halen. Ons klimaat vraagt hierom.
Maar de Europese Unie heeft ook de sleutel om de Verenigde Staten aan boord te krijgen. Zolang de Europese Unie niet duidelijk aangeeft hoeveel geld zij voor ontwikkelingslanden beschikbaar wil stellen, kunnen de Verenigde Staten zich hierachter verschuilen. Kom dus nu met een helder bod van 30 miljard voor ontwikkelingslanden, en alle druk komt op de Verenigde Staten te liggen om met een eigen reductiedoel te komen. Kopenhagen kan lukken, Kopenhagen móet lukken en de Europese Unie heeft nog steeds de sleutel daarvoor in handen.
Derk Jan Eppink
Kopenhagen, dames en heren, is mislukt nog voordat de conferentie is begonnen. Er komt misschien een deal, maar geen juridisch bindend akkoord.
President Obama krijgt geen systeem van emissiehandel door de Senaat, zijn prioriteit is health care en niet cap and trade. Dat stelt Europa voor de keus: moeten wij doorgaan met een Alleingang, of niet? Gaan wij alléen door met een verplichtend systeem van emissiehandel of niet? Daar moeten wij nog eens goed over nadenken. De kosten van een Alleingang zijn zeer hoog. Dat kost de Europese industrie tegen 2020 honderden miljarden euro en dat kost Europa honderdduizenden banen.
Laat mij een voorbeeld geven. Antwerpen heeft na Houston de grootste concentratie chemische bedrijven in de wereld. Deze biedt rechtstreeks aan 64.000 mensen werk en indirect aan 100.000 mensen. De Antwerpse chemische industrie zal een Europese Alleingang niet overleven en misschien is er een Nederlander nodig om op te komen voor de economische belangen van Antwerpen. In 2020 is de chemische industrie dan weg, want de productiekosten zijn te hoog.
Emissiehandel heeft ook veel nadelen, is erg volatiel. De prijs is ingestort van 30 euro naar 8 euro. Wat moeten wij dan wél doen? Wij moeten de milieutechnologie goed ontwikkelen, wij moeten milieu-investeringen fiscaal aftrekbaar maken, research stimuleren en milieuvriendelijke productietechnologieën ontwikkelen. Wij hebben in dit Parlement een reality check nodig. Soms heb ik meer de indruk dat wij in een kerkgenootschap zijn dan in een Parlement. Het is de technologische vernieuwing die ons zal redden, en niet de handel in gebakken lucht.
Kartika Tamara Liotard
Ik ga nu een grof lijstje opsommen van handelingen die CO2 uitstoten, van iemand die ik gewoon gisteren op straat tegenkwam.
Zij leeft (onthoudt u die goed!).
Zij nam een douche. Zij reed met de auto naar haar werk. Zij kocht een bos bloemen uit een kas, verpakt in plastic. Zij had de hele dag de laptop aan. Zij kookte een heel grote lekkere biefstuk en zij zette de verwarming wat hoger.
Hoe kunnen wij na zo'n fijne dag vol luxe volhouden dat een inheemse vrouw die door ontbossing voor onze luxe van haar land verdreven werd, CO2 uitstoot moet verminderen, terwijl háár lijstje alleen maar bevatte: "ik leef"?
Geïndustrialiseerde landen zijn verantwoordelijk voor een hoge CO2-uitstoot, en zij zullen daarvoor moeten betalen en ontwikkelingslanden steunen. Dat mag niet bij een lullig bedragje blijven. De drang naar "ik doe wel iets, onder voorwaarde dat iedereen iets doet" moeten wij loslaten. De Verenigde Staten en China moeten keihard hierop worden aangesproken. Ambitie is één ding, maar verantwoordelijkheid nemen is iets wat er echt toe doet.
Oreste Rossi
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij zullen het maar niet hebben over de ongelooflijke 30 miljard euro per jaar tot 2020 die de Unie zou beloven aan opkomende landen, vrijwel zonder enige garantie. Ons Italianen brengt dit de beruchte Cassa del Mezzogiorno in herinnering, het economische stimuleringsfonds voor Zuid-Italië en Sicilië.
Onze amendementen betreffen drie punten. In de eerste plaats vragen wij om juridisch bindende en even ambitieuze afspraken, niet alleen voor de andere industrielanden, maar ook voor de opkomende economieën, vooral China, India en Brazilië.
In de tweede plaats willen wij dat eventuele Europese financiering waarvan dergelijke landen zullen profiteren, afhankelijk worden gesteld van het gebruik van technologie uit de Europese Unie, zodat onze bedrijven in elk geval ten dele kunnen worden gecompenseerd voor de verdere, belastende emissiereductieverbintenissen die ze op last van de Unie op zich moeten nemen, geheel op eigen kosten.
In de derde plaats moeten we voorkomen dat achter de ontwikkeling van innovatieve financiële mechanismen in werkelijkheid een nieuwe vorm van financiële speculatie schuilgaat waarmee de uitermate ernstige crisis, die wij nog niet te boven zijn, nog eens dunnetjes wordt overgedaan. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan ETS-gerelateerde derivaten of zogeheten "debt-for-nature swaps”, dat wil zeggen de ruil van schulden tegen natuurbehoudsmaatregelen.
Daarom zal onze delegatie - de delegatie van de Lega Nord - als onze amendementen worden verworpen tegen deze ontwerpresolutie stemmen.
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, iedereen is het erover eens dat klimaatverandering de grootste uitdaging voor de mensheid is: dat is wat de politieke elite voortdurend beweert, maar het is een leugen: niet iedereen is het daarmee eens. Duizenden wetenschappers betwisten dat de de mens verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde. Zij wijzen daarbij op natuurlijke cyclische veranderingen, waardoor er ooit in het Romeinse noorden van Engeland wijngaarden waren en een Zweeds leger in 1658 over de bevroren Baltische Zee naar Kopenhagen marcheerde.
De waarheid over het leger klimaatfanatici dat thans naar Kopenhagen optrekt, is dat hun orwelliaanse eensgezindheid niet op wetenschappelijke overeenstemming berust, maar op intimidatie, censuur en geknoei met statistieken. In de woorden van de toonaangevende klimatoloog professor Lindzen: "Toekomstige generaties zullen zich in opperste verbazing afvragen hoe het het mogelijk was dat de ontwikkelde wereld aan het begin van de 21e eeuw in zo'n hysterische paniek raakte over een wereldwijde gemiddelde temperatuurstijging van een paar tienden van een graad en, op basis van schromelijk overdreven en hoogst twijfelachtige computer-voorspellingen [...], overwoog het industriële tijdperk terug te draaien”.
Maar er zal van verbazing geen sprake zijn, want de reden voor deze hysterie is duidelijk. Deze is bedoeld als excuus voor een politiek project van de globalisten om nationale democratieën te vervangen door een nieuwe wereldorde met één wereldregering. Het heeft niets te maken met wetenschap, maar alles met het gemeenschappelijke doel van de globalisten om ons belastingen op te leggen en ons onder de duim te houden, terwijl dit miljarden oplevert voor de corporaties in het groen-industrieel complex. De val van het communisme leidde bij de antiwesterse intellectuele fanaten uit het linkse kamp tot een collectieve zenuwinzinking. Klimaatverandering is hun nieuwe theologie, een seculiere religieuze hysterie compleet met paus - Al Gore - aflaten (koolstofkredieten) en de vervolging van ketters. Maar de ketters zullen zich laten horen in Kopenhagen en de waarheid zal boven tafel komen. Klimaatverandering wordt als voorwendsel gebruikt om een onmenselijke utopie op te leggen die even dodelijk is als de bedenksels van Stalin of Mao.
Richard Seeber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, Albert Einstein heeft ooit gezegd: "Alles moet zo eenvoudig mogelijk gemaakt worden, maar niet eenvoudiger dan dat”. Wij moeten ervoor waken dat we niet in deze val trappen. Wij houden onszelf nu voor dat bepaalde weerfenomenen - zoals het hoogwater in Ierland - direct verband houden met de verandering van het klimaat. Wij zeggen ook dat de wereldwijde temperatuurstijging die zich zonder meer op alle continenten voordoet, een direct gevolg is van het CO2-gehalte op aarde, dat door de mensheid wordt veroorzaakt en licht gestegen is.
Er zijn wetenschappers die deze verbanden in twijfel trekken en dat moeten wij in ons achterhoofd houden als we naar Kopenhagen gaan. Wij moeten deze top vol optimisme maar ook realistisch benaderen. Europa is immers slecht voor 10 procent van de CO2-emissie verantwoordelijk. Daar valt niet aan te tornen. Tegelijkertijd weten wij echter ook dat de VS, China en de APEC-landen, die twee derde van de wereldwijde CO2-emissie veroorzaken, bijzonder kritisch tegenover dit vraagstuk staan.
Het is nu minder van belang dat wij een wedloop van getallen creëren en een vermindering van 20 of 30 procent willen bereiken; wij moeten nu trachten een wereldwijde overeenkomst tot stand te brengen, niet alleen een Europese overeenkomst, en we moeten proberen om bindende doelen voor iedereen te bereiken, die vervolgens kunnen worden gecontroleerd en die boven alles haalbaar zijn. Het is minstens zo belangrijk dat wij onze burgers en ook de ondernemingen achter ons krijgen. Niemand heeft er iets aan als Europa wordt bedreigt door carbon leakage en bedrijven vertrekken die hier in Europa op een tweemaal zo energie-efficiënte wijze produceren als bedrijven in andere delen van de wereld. Eveneens heeft niemand er iets aan als diverse landen ter wereld de regenwouden ontbossen - in Brazilië is het afgelopen jaar 12 500 km2 regenwoud verdwenen. De heer Florenze noemde Borneo.
Daarom is het veel belangrijker om een einde aan ontbossing te maken dan om een wedloop van getallen te houden. Ik wil er derhalve bij de onderhandelaars op aandringen om met realisme en niet met al te veel optimisme naar Kopenhagen te vertrekken.
Marita Ulvskog
(SV) Mijnheer de Voorzitter, het engagement van de Zweedse minister stemt mij tevreden. Hij staat echter nog altijd erg geïsoleerd. Wereldleiders, de Europese Raad en zelfs de premier die het Zweedse voorzitterschap leidt, lijken prioriteit te geven aan politieke kortetermijnwinst in hun thuisland in plaats van aan milieuwinst op lange termijn op mondiaal niveau. Dat is onaanvaardbaar.
We hebben onder andere duidelijke informatie nodig over de financiering van de klimaatwerkzaamheden in de ontwikkelingslanden. Beloven om een billijk deel te betalen, zoals u tot dusver hebt gedaan, is niet aanvaardbaar. Dat zijn slechts woorden, geen verbintenissen, en dus moet ik blijven zeuren. Kan de heer Carlgren beloven om ons voor Kopenhagen duidelijke informatie te geven?
Ten tweede, als we het over de financiering hebben, is het de bedoeling dat een groot deel van het geld uit de handel met emissierechten zal komen. Tezelfdertijd dreigen we het stelsel te ondermijnen door de mogelijkheid te creëren dat een groot deel van de emissiereducties via CDM-projecten in de ontwikkelingslanden plaatsvindt. Bovendien wordt ook besproken of rijke landen ongebruikte emissierechten van vorige jaren al dan niet over mogen dragen. Wat denken de heer Carlgren en het voorzitterschap te doen om te verzekeren dat de emissiehandelsstelsels naar behoren werken? Kunnen we ervan uitgaan dat het spel van kat en muis dat momenteel wordt gespeeld tussen de landen die bij de Top van Kopenhagen betrokken zijn, zal ophouden?
Gerben-Jan Gerbrandy
Ik wil graag minister Carlgren en commissaris Dimas danken voor hun bijdragen, niet alleen vanwege de inhoud, maar vooral vanwege de toon van hun bijdragen, een positieve toon, een toon waarin het geloof in het werkelijk bereiken van een internationaal akkoord doorklinkt, een akkoord met internationaal bindende normen.
Voorzitter, minimaal 60 regeringsleiders zullen naar Kopenhagen komen. Laten zij niet voor niets komen. Laten zij zich hun grote verantwoordelijkheid realiseren. Laten zij over hun eigen schaduw heen springen en verder kijken dan de economische belangen op de korte termijn. Laten zij een grote stap zetten naar de economie van morgen, een economie met minimaal gebruik van grondstoffen.
Voorzitter, zonder een sterke leidende rol van Europa gaat Kopenhagen niet lukken, dat weten wij allemaal. Minister Carlgren, commissaris Dimas, laten grote spelers elkaar niet gijzelen. Wij hebben geen tijd meer voor het spel wie het langste stil kan zitten, die tijd ligt achter ons. Breng ze in beweging en sleep ze mee naar dat internationaal bindende akkoord dat wij allemaal zo graag willen hebben.
Yannick Jadot
(FR) Mijnheer de Voorzitter, we weten op grond van verschillende wetenschappelijke onderzoeken - en ook Yvo de Boer zegt het - dat de opkomende economieën zich momenteel in het kader van de doelstellingen voor 2020 minstens zo hard inzetten als de Europese landen.
We weten ook dat er bij de onderhandelingen al een inzagerecht ("droit de regard”) bestaat ten aanzien van de opkomende economieën, dat steeds meer wordt uitgeoefend door middel van de emissie-inventaris en door middel van de rapportages over de genomen maatregelen. Uit statistieken van het World Resources Institute blijkt dat China op een cumulatief totaal, vanaf 1950, staat van 70 ton per inwoner, terwijl de Verenigde Staten op 810 ton staat en het Europa van de 27 op 413 ton.
We verzoeken u daarom in de allereerste plaats zo verstandig te zijn de resolutie van het Europees Parlement als een onderhandelingsmandaat te willen zien. Dat is het beste wat we kunnen doen, zowel voor het klimaat als om uit de crisis te komen in Europa.
En vervolgens verzoek ik de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) de intelligentie en de geloofwaardigheid op te brengen om het amendement in te trekken waarin staat dat de opkomende economieën dezelfde verplichtingen op zich moeten nemen als de rijke landen. Dat is onacceptabel, dat valt niet serieus te nemen.
Konrad Szymański
(PL) Mijnheer de Voorzitter, in het geval van Kyoto hebben we de ontwikkelingslanden voordelen en uitzonderingen toegekend die tot een aanzienlijk verlies van ons concurrentievermogen hebben geleid. Ondertussen hebben de ontwikkelingslanden in 2005 het Europese niveau van de CO2-emissies overschreden. Vandaag wil het Parlement niet alleen onze economie belasten met nog ingrijpendere klimaatregelgeving. De voorgestelde resolutie zadelt onze nationale begrotingen op met een last van 30 miljard euro per jaar en dit gedurende de volgende tien jaar. Dit bedrag zal gebruikt worden om de ontwikkelingslanden te helpen. In het geval van Polen zou deze bijdrage volgens de voorgestelde berekeningsmethode kunnen neerkomen op een totale uitgave van maar liefst 40 miljard euro over een periode van tien jaar tot 2020. De twijfelachtige gevolgen van het Kyoto-protocol, de bevoorrechte positie van de ontwikkelingslanden en de stijgende kosten voor de tenuitvoerlegging van dit beleid zijn de redenen waarom wij deze resolutie verwerpen. Wij zijn niet alleen verantwoordelijk voor het klimaat, maar ook voor de welvaart van onze burgers.
Sabine Wils
(DE) Mijnheer de Voorzitter, in vele delen van de aarde zijn de gevolgen van de klimaatverandering zichtbaar. De meest recente berekeningen gaan ervan uit dat de temperatuur in 2060 met wel 4 °C zal zijn gestegen, en in het noordpoolgebied zelfs met wel 10 °C. Voor het aanmerkelijk sneller smeltende ijs in het noordpoolgebied zijn hoofdzakelijk de roetemissies uit Europa verantwoordelijk die daar door de wind naartoe worden gevoerd. De rijke industrielanden in de EU hebben nu de plicht om de armere landen financieel te ondersteunen, zodat er direct maatregelen tegen de gevolgen van de klimaatverandering kunnen worden genomen. Tussen 2010 en 2050 zal er jaarlijks 100 miljard dollar nodig zijn en dan is 30 miljard euro toch niet te veel voor de EU.
De technologische uitwisseling mag niet aan octrooien gebonden zijn, anders vloeit een deel van het geld meteen weer naar de bedrijven in de industrielanden terug. De EU heeft de plicht om bij de Top inzake klimaatverandering in Kopenhagen het voortouw te nemen.
Paul Nuttall
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb zojuist een collega van de socialisten hier horen praten over Groenland en het smeltende ijs in Groenland.
De vraag die ik over dit onderwerp wil stellen is: waarom heet Groenland eigenlijk Groenland? Is dat misschien omdat Groenland ooit groen was toen de wereld warmer was?
Het lijkt erop dat het Britse volk dat ook doorheeft, want uit een recent opinieonderzoek in het dagblad The Times is duidelijk gebleken dat het Britse volk niet meer gelooft in een zogenaamd door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde.
De Britse burgers laten zich bepaald niets wijsmaken en hebben heel goed door dat de politici de milieuagenda hebben gekaapt. Deze wordt heel cynisch gebruikt om belastingen te verhogen, om controle uit te oefenen, en nu wordt hij ook nog door de Europese Unie gebruikt om haar eigen bestaansrecht te rechtvaardigen.
Deze week hebben we ook nog het spektakel gehad van een van de meest toonaangevende klimaatonderzoekcentra in het Verenigd Koninkrijk, dat de regering adviseert. Dat centrum is betrapt op het veranderen van gegevens en het verstikken van het debat. Het is een absolute schande.
Ik verheug me al op Kopenhagen, wanneer de politieke klasse daar rond de tafel zit en maar om dat ene overduidelijke feit heen blijft draaien, namelijk dat de aarde de laatste tien jaar in feite niet warmer is geworden.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mijn waardering uitspreken voor de inzet en ook het enthousiasme die zowel de Commissie als de Raad en uiteraard ook het Parlement hebben getoond tijdens de hele voorbereiding van dit programma voor de bestrijding van de klimaatverandering.
Ik wil opmerken dat er enkele zekerheden bestaan die ons de weg moeten wijzen. De eerste daarvan is dat iedereen moet meedoen, vooral de landen met een grote uitstoot. De tweede zekerheid, althans '"bijna-zekerheid'”, is dat het, uitgaande van de beschikbare informatie, heel moeilijk zal worden om in Kopenhagen een juridisch bindend akkoord te sluiten, zoals de overeenkomsten over emissiepercentages, die wel bindend zijn.
Maar deze realiteit mag er niet toe leiden dat we de moed opgeven, omdat pessimisme is gebaseerd op het niet erkennen van de realiteit, terwijl optimisme juist is gebaseerd op het erkennen van de realiteit.
Wat moeten we in essentie doen in Kopenhagen? Uiteraard moeten we de mogelijkheid om een algemeen akkoord te bereiken niet uit het oog verliezen. Maar beseffend hoe de situatie is en welke mogelijkheden er zijn, denk ik dat we ons moeten concentreren op sectorale akkoorden, akkoorden die echt levensvatbaar zijn, met haalbare doelstellingen. Een akkoord op het gebied van de ontbossing, een akkoord op het gebied van steun aan opkomende landen en ontwikkelingslanden, maar vooral een akkoord op het gebied van de overdracht van technologieën, en ook akkoorden over - en dit zou ik zelf buitengewoon interessant vinden - programma's die het mogelijk moeten maken dat de sectoren van de industrie die de meeste energie verbruiken, in de hele wereld, overeenstemming bereiken over emissies, in welk land dan ook. Dat zal bovendien goed zijn voor het concurrentievermogen van onze economieën.
Ter afsluiting wil ik nogmaals opmerken dat optimisme is gebaseerd op realisme, en doelmatigheid op de haalbaarheid van de doelstellingen. En dat moet op elk moment onze leidraad zijn.
Linda McAvan
(EN) Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement is wederom onthaald op twee toespraken van de BNP en de UKIP, en wederom zijn de twee partijen eensgezind in hun geloof in samenzweringstheorieën, waaruit blijkt dat ze niet zo veel van elkaar verschillen.
Maar ik wil vanmorgen de minister er in de allereerste plaats mee gelukwensen dat hij ambitieus blijft wat Kopenhagen betreft en vasthoudt aan het idee van een wettelijk bindend akkoord.
De BBC meldt vanochtend dat het Witte Huis zegt naar Kopenhagen te zullen komen met doelstellingen voor het terugdringen van de Amerikaanse emissies. Degenen onder ons die leden van het Amerikaanse congres hebben ontmoet, weten dat er binnenkort een belangrijke stap zal worden gezet en dat er dus een zeer serieuze mogelijkheid is dat men in de Verenigde Staten tot wetgeving komt op dit gebied. Daarom denk ik dat de kans op een akkoord in Kopenhagen nog steeds reëel is.
Maar Kopenhagen is alleen nog maar het begin, want als we uit Kopenhagen terugkomen, zullen we in Europa ons werk moeten voortzetten om onze emissies terug te dringen. We moeten blijven investeren in energie-efficiëntie, in hernieuwbare vormen van energie en koolstofarme technologie. Ik ben er zeer verheugd over dat wij als Europese Unie het er vorige week over eens zijn geworden dat er zal worden geïnvesteerd in technologieën als koolstofafvang en -opslag, en dat een van die fabrieken in mijn kiesdistrict in Yorkshire, in Hatfield, zal komen te staan.
Commissaris Dimas, ik wil u bedanken. Ik weet niet of dit de laatste gelegenheid in dit Parlement zal zijn om u te bedanken voor het werk dat u gedurende de laatste jaren als commissaris hebt verricht, maar de Commissie heeft echt goed werk verricht door Europa het voortouw te laten nemen, en uw werk verdient lof in dit Parlement.
We zien u nog in Kopenhagen. We zien u misschien hier ook in januari maar ik wilde dat alleen vast genoemd hebben.
Tot slot hoop ik dat dit Parlement voor een goede resolutie over klimaatverandering zal stemmen, en ik hoop dat we de amendementen zullen verwerpen die ingediend waren door de Parlementsleden van de oppositie die alleen maar tot doel lijken te hebben onze toezeggingen af te zwakken. Zij willen onze doelstellingen naar beneden toe bijstellen en zij willen meer van onze emissies compenseren. Als we klimaatverandering serieus nemen, als we een goede overeenkomst willen, moeten we die amendementen verwerpen.
Fiona Hall
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben verheugd over de positieve en vastberaden houding van het Zweedse voorzitterschap, en in het bijzonder over het vastberaden standpunt van de minister dat het akkoord in Kopenhagen verder moet kunnen worden uitgebouwd en toezichtsmechanismen moet omvatten zodat het kan worden aangepast in het licht van nieuw wetenschappelijk onderzoek.
Het EU-klimaatpakket dat in december 2008 werd aangenomen, was van belang omdat het liet zien dat onze betrokkenheid bij klimaatverandering ons ernst is. En wat in de afgelopen maanden onder het Zweedse voorzitterschap is overeengekomen, is ook van belang geweest - met name de herschikking van de richtlijn betreffende de energieprestaties van gebouwen, die voor zowel nieuwe als gerenoveerde gebouwen tot een drastische vermindering van de koolstofvoetafdruk zal leiden.
Er is echter één opvallende lacune in de plannen van Europa, en dat betreft investeringen. Het is een schokkend feit dat de Verenigde Staten, ondanks het feit dat zij geen wetgeving hebben goedgekeurd, meer dan 100 miljard USD voor uitgaven op het gebied van schone energie hebben toegezegd en China in zijn economische stimuleringsplan meer dan 200 miljard USD, terwijl Europa nauwelijks meer dan 50 miljard USD heeft toegezegd. We moeten dat ook in gedachten houden en onszelf in de aanloop naar Kopenhagen niet te veel op de borst slaan.
Claude Turmes
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik heb een concrete vraag aan commissaris Dimas. Als ik juist geïnformeerd ben, is de situatie als volgt. Als wij in de Europese Unie de doelen die wij onszelf hebben gesteld - 20 procent hernieuwbare energie en een verhoging van de energie-efficiëntie met 20 procent in 2020 - weten te realiseren, dan laten de energiemodellen van de Europese Unie zien dat wij alleen al daardoor een CO2-reductie van 18 tot 21 procent bereiken, afhankelijk van het aantal bruinkool- of gascentrales dat nog in gebruik zal zijn.
Daarom begrijp ik niet waarom wij zo veel discussiëren om tot het doel van 30 procent te komen, want door middel van efficiëntiemaatregelen en hernieuwbare energiebronnen evenals de EU-regeling voor de emissiehandel en wat carbon offsetting kunnen we makkelijk 30 tot 35 procent bereiken.
Ik zou u zeer erkentelijk zijn, mijnheer Dimas, als u als standvastig conservatief eindelijk een einde zou kunnen maken aan deze nonsense van de heren Seeber en Florenz en anderen, die opnieuw door de knieën gaan voor de oude industrieën.
Ryszard Czarnecki
(PL) Mevrouw de Voorzitter, ik zou de Parlementsleden willen oproepen om een gezond gevoel voor proportie te behouden. In tegenstelling tot wat we hier eerder hebben gehoord, zijn dit niet de belangrijkste onderhandelingen in de geschiedenis van de mensheid. Het spreekt vanzelf dat de toekomst van de mensheid evenmin afhankelijk is van deze onderhandelingen, hoewel sommige collega's dat beweren. De besluiten over specifieke grenswaarden in het klimaatpakket zijn niet op nauwkeurige en gedetailleerde wijze genomen.
We kunnen alleen maar betreuren dat nu al vaststaat dat de gevolgen van dit pakket, met name de financiële gevolgen, in feite voornamelijk door de arme landen, de nieuwe EU-lidstaten, zullen worden gedragen. Het besluit om de financiering op dit gebied niet afhankelijk te maken van het inkomen per hoofd van de bevolking, maar van de grenswaarde voor verontreiniging, is een keuze die de economieën van de nieuwe EU-landen treft, waaronder ook mijn land, Polen.
João Ferreira
(PT) Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, een consequente aanpak van klimaatverandering vereist naast het vastleggen van doelstellingen voor emissiereductie vooral een realistische definitie van de middelen om die doelen te bereiken.
Wij vinden het veelzeggend en onthullend dat de meerderheid van de leden van de Milieucommissie het van de hand heeft gewezen om amendementen in de resolutie over Kopenhagen op te nemen waarin wordt gepleit voor "diversifiëring van de instrumenten die worden ingezet om de reductiedoelstellingen te bereiken teneinde de afhankelijkheid van marktinstrumenten te vermijden, evenals de noodzakelijke evaluatie van de doeltreffendheid van dergelijke instrumenten en de sociale en milieueffecten ervan”.
Het feit dat de Europese Unie voorrang geeft aan marktoplossingen zegt alles over de politieke en ideologische keuzes die daaraan ten grondslag liggen. Er wordt beoogd een systeem op te zetten waarmee miljarden aan fictieve financiële activa worden gegenereerd ten behoeve van een stelsel dat er blijk van geeft niets geleerd te hebben van de crisis waar het in is ondergedompeld.
De ervaring die is opgedaan met het Europees emissiehandelsstelsel vormt een volledige ontkenning van het deugdzame karakter van regulering door de markt en een duidelijk bewijs van het inefficiënte en perverse karakter van marktinstrumenten.
Timo Soini
(FI) Mevrouw de Voorzitter, wij moeten de werknemers, kleine ondernemers en industrie beschermen. Alleen in een gezonde economie zijn milieumaatregelen mogelijk. Alleen als de economie gezond is, kunnen wij in het milieu investeren.
Dat lukt niet met de huidige doelpercentages. De huidige handel in percentages is, en dat zeg ik zelf als katholiek, het hedendaagse equivalent van de aflaat en dat is geen goede zaak. Wij moeten een systeem van specifieke emissies invoeren, zoals bij auto's, zodat wij kunnen meten wat er is gebeurd en op basis daarvan de juiste conclusies trekken.
Waarom komt links noch in Finland noch in Europa op voor de arbeiders? De steun voor links smelt sneller weg dan de ijsbergen. Er zijn alternatieven: er kunnen invoerrechten worden geheven op producten die de grenzen van specifieke emissies overstijgen. Als wij een systeem invoeren waarbij milieudumping uit de ontwikkelingslanden en minder geïndustrialiseerde landen onmogelijk wordt, dan kunnen wij ook in de toekomst onze arbeidsplaatsen en hoogwaardige producten beschermen.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Ik ben een optimist en ik ga akkoord met de Zweedse minister Carlgren, die zegt dat we moeten slagen. Ik wil eraan toevoegen dat we ons daar serieus voor moeten inspannen en op een duidelijke en transparante manier onze doelstellingen moeten nastreven.
Mijn eerste punt is dat de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen zowel een Europese als een mondiale doelstelling is. Laten we niet het recht in handen nemen om technologieën te beoordelen en sommige ervan te stimuleren, andere daarentegen te veroordelen. We moeten ons neutraal opstellen wat betreft technologieën. We moeten onze deuren wijd openzetten voor het gebruik van bestaande koolstofarme technologieën en voor de ontwikkeling van nieuwe technologieën.
We mogen de inspanningen in de strijd tegen klimaatverandering niet terugbrengen tot een strijd tussen afzonderlijke koolstofarme technologieën. Als we succesvol willen zijn, moeten we het gebruik van alle beschikbare technologieën ernstig overwegen.
Mijn tweede punt: op de COP15-conferentie moeten wij, vertegenwoordigers van de Unie, een duidelijke boodschap brengen: er moet meer geld komen voor derde landen om hun beloften na te komen, en er zijn pakketoplossingen voor duurzame ontwikkeling nodig. Maar hoe gaan we onze belastingbetalers uitleggen dat we ons hebben verbonden tot de financiering van de duurzame ontwikkeling van derde landen, terwijl we van hen geen enkele belofte krijgen die ons kan overtuigen dat het geld voor het beoogde doel wordt gebruikt? We hebben beloften nodig en we hebben controle nodig.
Ten derde: tijdens een debat in november heb ik erop gewezen dat we president Obama moeten meedelen dat we zijn komst naar de COP15-conferentie zouden op prijs stellen. Vanmorgen heb ik gehoord dat de heer Obama zijn komst naar Kopenhagen heeft bevestigd en dat hij bindende doelstellingen voor de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen zal bepleiten. Volgens mij wijst dat erop dat ons besluit om politieke druk te blijven uitoefenen, juist was.
Tot slot wens ik een duidelijke boodschap uit te doen gaan. We moeten handelen, en wel onmiddellijk. We willen een juridisch bindende overeenkomst en eisen verantwoordelijk gedrag van de andere landen.
Saïd El Khadraoui
Ik zou hier even willen ingaan op het transportaspect. Ik geloof dat samen met het energievraagstuk transport eigenlijk de moeilijkste uitdaging is van de klimaatuitdagingen.
Dit is moeilijk omdat het om een heroverweging vraagt van de logistieke organisatie van ons handelssysteem en van de manier waarop wij ons verplaatsen en reizen. Om de doelstellingen te halen zullen wij natuurlijk een mix van maatregelen moeten nemen. Verder investeren in onderzoek en ontwikkeling, strengere technische normen opleggen, de beste standaarden vastleggen en ook verspreiden, de internalisering van externe kosten waarmaken zodat efficiëntie in het systeem gestimuleerd wordt en er een eerlijk speelveld ontstaat tussen de verschillende transportmodi. Maar uiteraard ook afdwingbare ambitieuze doelstellingen op mondiaal vlak. Dat is in de eerste instantie belangrijk voor de luchtvaartsector en voor het maritiem transport, waar nog heel wat winst op het vlak van duurzaamheid gemaakt kan worden.
Wat dat betreft moet ik zeggen dat de doelstellingen die door de Raad geformuleerd werden, minus 10% tegen 2020 voor luchtvaart en minus 20% voor maritiem vervoer, eigenlijk niet ambitieus genoeg zijn. Ik denk dat wij daarin nog verder kunnen gaan.
Anderzijds stel ik vast dat in de resolutie wordt verwezen naar de vraag om de helft van de uitstootrechten via opbod te verkopen. Dat is niet consequent met wat wij zelf twee jaar geleden hebben voorgesteld, toen wij 15% haalden. Dus ik zou mij concentreren op een ambitieus akkoord, en laten wij daarvoor gaan.
Frédérique Ries
(FR) Mevrouw de Voorzitter, het is duidelijk: de toon is denk ik gezet en minister Carlgren heeft zelfs het overheersende pessimisme bekritiseerd. Het begint echt een gevecht tegen de bierkaai te worden om de conferentie van Kopenhagen te redden en ervoor te zorgen dat de meest vervuilende landen een ambitieus akkoord afsluiten en hun beloften aan toekomstige generaties inlossen.
Een akkoord is mooi. Een duidelijk succes is uiteraard nog beter. We weten dat zo'n succes sterk afhankelijk zal zijn van de wil van de geïndustrialiseerde landen - met China en de VS voorop - om dat wat het toekomstig protocol van Kopenhagen zal zijn tot stand te brengen, en ook van de evenzeer noodzakelijke steun van de ontwikkelingslanden. Wat dat betreft heeft onze Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid zijn werk gedaan, met haar voorstel om jaarlijks EUR 30 miljard vrij te maken voor directe hulp aan deze landen, om de transitie te kunnen maken naar een economie met een lager koolstofverbruik.
Dat brengt mij bij een punt dat ik als een lacune in onze resolutie beschouw, namelijk het ontbreken van aandacht voor de gevolgen van de klimaatverandering voor de volksgezondheid. En die gevolgen zijn groot, te oordelen naar de oproepen en waarschuwingen van de WHO.
Ik roep u daarom allemaal op de twee amendementen te ondersteunen die ik met het oog daarop heb toegevoegd aan onze resolutie.
Caroline Lucas
(EN) Mevrouw de Voorzitter, er is een nieuwe film over klimaatverandering met de titel The Age of Stupid (het tijdperk van de domheid). Deze speelt zich af in 2055 en gaat met name over één enkele overlevende van een klimaatramp. Sommige woorden uit die film blijven door mijn hoofd spelen, wanneer de acteur terugkijkt naar 2009 - terugkijkt naar dit moment - en zegt: "Waarom hebben ze, met hetgeen ze toen wisten, geen actie ondernomen toen er nog tijd was?”
Met andere woorden, waarom zijn we niet in staat geweest voldoende politieke wil te genereren? Deels komt dit doordat we niet genoeg praten over de voordelen van de overgang naar een postkoolstoftijdperk - miljoenen banen in de groene energie, beter geïsoleerde woningen, verbeterd openbaar vervoer. Dat is waar de EU voor moet vechten.
Maar zelfs de meest ambitieuze doelstelling die de EU nu voorstelt - een vermindering van 30 procent tegen 2020 - geeft ons slechts 50 procent kans om het ergste van de klimaatverandering te voorkomen. Als je te horen krijgt dat een vliegtuig waar je net wilt instappen een kans had van 50 procent om neer te storten, zou je waarschijnlijk niet aan boord gaan. In Kopenhagen staat er echter veel meer op het spel. Dus mijn boodschap aan u is: laten we ambitieuzer zijn. Laat het grafschrift van Kopenhagen niet zijn dat dit "the age of stupid” was.
Paweł Robert Kowal
(PL) Mevrouw de Voorzitter, wederom is in een debat over een kwestie die van groot belang is voor de Europese Unie voortdurend het magische woord "succes” te horen. Het voorzitterschap wil succes boeken en wil dit doel tot elke prijs bereiken. Intussen zijn de berichten in de Europese pers over het mislukken van de Top van Kopenhagen niet meer te tellen. We zouden ons moeten afvragen waarom deze top tot mislukken is gedoemd. Dat is zo omdat regeringen het gevoel hebben dat de burgers dit project zouden verwerpen als er klare taal zou worden gesproken, als de burgers van de EU-lidstaten de consequenties van dit beleid zouden kennen, als ze zouden begrijpen waarom wij zulke belangrijke besluiten willen nemen en zouden weten hoe twijfelachtig deze redenen en de gevolgen van onze acties zijn.
Ik wil maar een punt aan de orde stellen en dat is mijns inziens van het allergrootste belang: de Europese Unie en de EU-lidstaten zijn uiteraard verantwoordelijk voor wat er in de wereld gebeurt, maar dragen in de eerste plaats de verantwoordelijkheid voor hun eigen naties, landen en burgers, voor de mensen die hun hoop vestigen op ons optreden en die ook hopen dat het hen in de toekomst goed zal gaan. Wij dienen hier rekening mee te houden. Indien wij de verantwoordelijkheid voor mondiale kwesties op ons willen nemen - ik ga hier niet nader op in - moet deze verantwoordelijkheid door iedereen in dezelfde mate worden gedragen, door sommigen wat betreft het verminderen van de CO2-uitstoot, door anderen op het gebied van milieubescherming en door nog anderen op andere domeinen. Dat is waar we vandaag behoefte aan hebben.
David Campbell Bannerman
(EN) Mevrouw de Voorzitter, in mijn Engelse kiesdistrict heeft men deze week ontdekt dat wetenschappers van de Universiteit van East Anglia met gegevens zouden manipuleren in een poging om aan te tonen dat de opwarming van de aarde door de mens wordt veroorzaakt.
Dat was me een onthulling! Het is nu duidelijk dat wetenschappelijke consensus over de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde snel aan het afbrokkelen is: 30 000 sceptische wetenschappers in de Verklaring van Manhattan, 600 wetenschappers in een verslag van de Amerikaanse Senaat; er waren zelfs Duitse wetenschappers dit jaar die naar kanselier Angela Merkel hebben geschreven.
Inmiddels verzoekt de auteur van het voornaamste VN-verslag over dit onderwerp, Sir Nicholas Stern, ons dringend om vegetariër te worden zodat koeien geen winden meer laten. Misschien zijn het niet alleen bepaalde koeien die gek geworden zijn.
Ik ben lid van de Commissie internationale handel. Ik maak mij ernstige zorgen over de WTO-onderhandelingen die deze week van start gaan. Ik maak me zorgen over een verschuiving in de richting van groene tarieven die op grond van dergelijke onterechte beweringen worden gerechtvaardigd. Deze nieuwe tarieven vormen slechts een belemmering voor de handel, de armen worden er de dupe van en ze zijn op geen enkele wijze gerechtvaardigd. Dit is niet anders dan milieu-imperialisme.
Herbert Reul
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, in het kader van de klimaatdebatten hebben we gezien dat er in het Parlement uiteenlopende meningen waren over de oorzaken en gevolgen van de klimaatverandering. Daar wil ik nu niet verder op in gaan, maar enkele medeafgevaardigden die hierop hebben gewezen, hebben gelijk: ook binnen de wetenschap gaan er in toenemende mate nieuwe stemmen op en ik zou graag zien dat wij op een eerlijke wijze over deze nieuwe stemmen zouden discussiëren.
Mijn tweede punt is dat het Parlement een helder standpunt heeft ingenomen ten aanzien van de Top van Kopenhagen. Er is een duidelijke opdracht voor wat er nu moet worden bereikt. Er is bovendien een opdracht voor iedereen hier in het Parlement om zich te richten op het welzijn van de burgers in de Europese Unie, en wel in elk opzicht. Wij moeten bij deze debatten uitkijken dat we niet slechts één project als het enige politieke project beschouwen dat voor ons van belang is. Daarom zou ik soms willen dat wij ons in onze doelstelling voor Kopenhagen niet te buiten gaan aan bezweringen of een wedloop van getallen - zoals enkele collega's het zojuist noemden - maar dat wij kijken wat we concreet en effectief kunnen bereiken. Wat kunnen we slim bereiken? Wat zijn de gevolgen, ook voor de Europese industrie? Dat moeten we mee in overweging nemen. Dat is niet het enige criterium, maar het moet eveneens een criterium zijn en daarom zou ik graag willen dat wij ernaar streven om afspraken te maken die daadwerkelijk zo concreet mogelijk zijn. Dat betekent dan ook eerlijk zijn en deelname van de andere industrielanden, zodat dit niet alleen een Europees project is.
Zojuist heeft een andere afgevaardigde er nogmaals op gewezen dat wij een bijdrage van 10 procent op ons nemen. De rest van de wereld, de landen met een overgangseconomie, de ontwikkelingslanden moeten hun deel bijdragen. Als wij er niet in slagen om wat dit betreft specifieke bepalingen in Kopenhagen vast te leggen, dan heb ik liever dat we een politieke consensus bereiken en mandaten toewijzen teneinde in de maanden daarna specifieke overeenkomsten te sluiten. Wij moeten in Kopenhagen niet onze toevlucht nemen tot een of ander formeel compromis en onszelf vervolgens wijsmaken dat dit een resultaat zou zijn dat automatisch leidt tot een vermindering van 30 procent. Realisme en onderhandelen over specifieke zaken is dus wat we nodig hebben - dan kunnen we wellicht vooruitgang boeken.
Teresa Riera Madurell
(ES) Mevrouw de Voorzitter, de bestrijding van de klimaatverandering vraagt ook om een radicale verandering van onze energieproductie en -consumptie. We hebben een nieuw model nodig waarin evenwicht bestaat tussen de volgende drie behoeften van de EU: zekerheid, duurzaamheid en concurrentievermogen. En met dat doel voor ogen werken we aan gemeenschappelijk antwoord.
Het jaar 2007 was beslissend, omdat we toen precieze doelstellingen hebben vastgesteld. Dat besluit was erop gericht om een temperatuurstijging te voorkomen die niet meer terug te draaien is, maar het werd ook genomen in de wetenschap dat niets doen andere kosten voor de wereldeconomie met zich mee zal brengen, terwijl investeren in efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen rendabel kan zijn.
Om de burgers en de markt ervan te overtuigen dat we vastbesloten zijn om deze doelstellingen te bereiken, hebben we een goed en stabiel wettelijk kader nodig dat rechtszekerheid biedt aan investeerders, en vandaar de zes wetgevingsinitiatieven van het groene pakket.
De bijdrage van de Commissie industrie, onderzoek en energie is belangrijk geweest. Ik wil met name wijzen op het akkoord over de richtlijn inzake hernieuwbare energiebronnen en de recente akkoorden over twee heel belangrijke richtlijnen: de richtlijn inzake energie-efficiëntie in gebouwen en de richtlijn inzake energielabels. Dat zijn maatregelen die veranderingen met zich meebrengen, maar die ook een beslissende en wezenlijke stimulans zullen geven aan de economische groei en het scheppen van banen. Dat betekent een besparing van vijftig miljard euro op de invoer van olie en gas in 2020, een miljoen extra banen in de sector van de hernieuwbare energie en hetzelfde aantal op het gebied van energie-efficiëntie.
In de eco-industrie zijn momenteel al drie miljoen mensen werkzaam, en groene technologieën worden steeds belangrijker in een sector met een jaarlijkse omzet van meer dan tweehonderd miljard euro.
We hebben al veel gedaan in Europa. Maar het is niet genoeg. Er is actie op wereldschaal nodig. Daarom willen wij, de socialisten in de Commissie industrie, onderzoek en energie, dat de internationale onderhandelingen weer terugkeren op het pad van het wederzijds begrip, zodat in Kopenhagen een echt mondiaal akkoord kan worden bereikt.
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Holger Krahmer
(DE) Mevrouw de Voorzitter, het Europees klimaatbeleid moet eens afstappen van zijn dromerijen en de internationale realiteiten onder ogen zien.
Ten eerste was Kyoto een mislukking. Het was bijzonder symbolisch, maar leverde geen emissieverminderingen op. Ten tweede is het aan de vooravond van Kopenhagen duidelijk dat belangrijke landen in de wereld niet bereid zijn om bindende emissiedoelen te aanvaarden. Ten derde zou de politiek nota moeten nemen van de discussie die nu binnen de wetenschap aan het ontstaan is. Dezelfde wetenschappers die twee jaar geleden nog de conclusies van het IPCC mede hebben ondertekend, spreken vandaag van natuurlijke invloeden op het klimaat die het IPCC twee jaar geleden nog categorisch uitsloot.
We moeten toch weten hoe zeker we kunnen zijn van wat de klimaatverandering beïnvloedt, als we politieke beslissingen nemen. Daarom pleit ik voor een verandering van strategie: in de eerste plaats moeten wij ons aanpassen aan onvermijdbare klimaatveranderingen en in de tweede plaats moeten wij geen ideologische discussies over CO2 meer voeren en internationale bondgenoten zoeken om onderzoek naar nieuwe energiebronnen en schone technologieën te versnellen.
Michail Tremopoulos
(EL) Mevrouw de Voorzitter, we staan op een cruciaal keerpunt voor de planeet. De wetenschappelijke gemeenschap, via het IPCC, vraagt de Europese Unie en de lidstaten om zich vast te leggen op een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen met 40 procent ten opzichte van de waarden van 1990. De huidige verplichtingen van de Europese Unie bedragen ongeveer 50 procent van wat in de rapporten van het IPCC als de absolute minimumverplichting wordt aangemerkt.
Het IPCC is voor de klimaatverandering wat het Internationale Monetaire Fonds is voor de economie. Mijn vraag is: zal de Commissie ooit in staat zijn om 50 procent af te wijken van de doelstellingen die het Internationaal Monetair Fonds als absoluut minimum aanbeveelt? Bovendien houdt de Europese Unie eraan vast dat ze de doelstelling voor de vermindering van de emissies wil verhogen tot 30 procent tegen 2020 wanneer andere ontwikkelde landen zich verbinden aan vergelijkbare verminderingen. Welke verplichtingen en wat voor soort verplichtingen zijn er nodig om dit aanbod te activeren, gezien de huidige situatie, hoe groot moeten die verplichtingen zijn en welke landen precies moeten die verplichtingen op zich nemen? Welk klimaatbeleid zal er in dat geval worden herzien, en welke voorbereidingen zijn daarvoor getroffen?
Bogusław Sonik
(PL) De debatten, discussies en onderhandelingen over het sluiten van een internationale klimaatovereenkomst in Kopenhagen zijn nu al maanden onafgebroken aan de gang. In deze chaos van informatie, waarbij bepaalde landen tegen elkaar opbieden en elkaar de loef proberen af te steken met verklaringen over steeds ambitieuzere doelstellingen, terwijl andere landen grote verwachtingen koesteren en nog anderen een zo passief mogelijke houding aannemen, is het niet moeilijk om uit het oog te verliezen wat de voornaamste doelstelling is van een akkoord dat wel degelijk historisch genoemd mag worden.
We praten hier immers over het bestrijden van de klimaatverandering, een proces dat tot een ware ecologische ramp kan leiden. We praten over de gemeenschappelijke toekomst van onze planeet - de toekomst van ons allemaal. Daarom zijn onderwijsactiviteiten ook zo belangrijk. Ik heb de indruk dat de kloof tussen de opvattingen van de burgers van Europa en die van de politieke elite steeds groter wordt. Het gevaar bestaat bijgevolg dat voorstellen die tijdens de Top in Kopenhagen worden geformuleerd, doodgewoon worden beschouwd als een soort van goddelijke interventie of een verzinsel van de politieke elite.
Wij moeten de Europese burgers dringend kennis bijbrengen over de klimaatverandering. Dit zou onder de verantwoordelijkheid van de Europese Commissie moeten vallen. De strijd tegen de klimaatverandering mag niet gezien worden als een bevlieging van de rijke landen die hun visie aan andere landen willen opdringen. Ik denk dat het op dit gebied van cruciaal belang is dat de Commissie en de Vertegenwoordigingen van de Europese Commissie voortdurend een beleid voeren dat gericht is op voorlichting en opleiding.
Daarnaast is er behoefte aan een sterk beleid ter ondersteuning van onderzoek naar efficiënte technologieën voor het afvangen van de koolstofdioxide die bij het gebruik van steenkool als energiebron wordt geproduceerd. Aan deze technologie zou dezelfde politieke status moeten worden toegekend als aan andere hernieuwbare energiebronnen. Dit zou een prioriteit moeten zijn in het kader van de werkzaamheden van het Europees Instituut voor innovatie en technologie dat we onlangs in Boedapest hebben opgericht.
Ik zou nog een laatste kwestie willen aanstippen. De kosten voor de instelling van een speciaal fonds ter ondersteuning van de strijd tegen de klimaatverandering zouden gelijkmatig over de lidstaten moeten worden verdeeld, daarbij rekening houdend met het niveau van hun rijkdom.
Edite Estrela
(PT) Mevrouw de Voorzitter, over enkele dagen begint de klimaattop in Kopenhagen en het lijkt nu moeilijker een juridisch bindend akkoord te bereiken. We stevenen af op wat sommigen al een akkoord in twee stadia hebben genoemd, maar dat mag onze ambitie niet kleiner maken. De Europese Unie moet een leidende rol blijven spelen bij de onderhandelingen en doorgaan met het uitoefenen van druk op de andere partijen.
Kopenhagen mag niet eindigen met louter een intentieverklaring. Nee, Kopenhagen moet op zijn minst bindende politieke toezeggingen opleveren, evenals een tijdspad waardoor in juni 2010 in Bonn een post-Kyoto-akkoord kan worden goedgekeurd. De Verenigde Staten, Japan, de BRIC-landen en vele andere landen dienen verplichtingen aan te gaan die vergelijkbaar zijn met wat de Europese Unie heeft toegezegd. Een geïsoleerde inspanning van de EU is namelijk volledig ontoereikend voort de verwezenlijking van het doel: de stijging van de temperatuur tot 2 graden Celsius te beperken.
De financiering van de aanpassingsmaatregelen in ontwikkelingslanden mag de millenniumdoelstellingen niet in gevaar brengen. Dat geldt met name voor de landen in Afrika, die het meest te lijden hebben onder klimaatverandering.
Kopenhagen moet ook een bijdrage leveren aan de verandering van het mondiale energieparadigma door meer plaats in te ruimen voor hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. Dat is de weg van de toekomst, niet alleen om klimaatverandering te bestrijden maar ook om banen te scheppen.
Vladko Todorov Panayotov
(BG) Twee jaar geleden heeft Europa het initiatief genomen om de strijd tegen klimaatverandering aan te voeren. Er bestaat een wetgevingskader op Europees niveau en de initiatieven voor de ontwikkeling van een technologieplatform dat de overgang naar een koolstofarme economie mogelijk moet maken, dienen te worden gestimuleerd. Europese leiders hebben geweldige ambities voor de onderhandelingen in Kopenhagen. Hoewel nog niet is voldaan aan de voorwaarden voor een definitieve overeenkomst, is het belangrijk dat het fundament wordt gelegd voor mondiale consensus over een succesvol akkoord. Sinds mijn lidmaatschap van de parlementaire delegatie die naar Washington is geweest in verband met de onderhandelingen in Kopenhagen, weet ik dat de economische doeltreffendheid van de beoogde maatregelen tegen de klimaatverandering ter discussie moet worden gesteld. Pas als alle deelnemers aan de onderhandelingen ervan overtuigd zijn dat de maatregelen tegen klimaatverandering een gunstig economisch effect hebben en dat hun economieën niet kwetsbaar zijn, kan een mondiale strategie worden bereikt.
Françoise Grossetête
(FR) Mevrouw de Voorzitter, iedereen hoopt op dit moment op een ambitieus akkoord in Kopenhagen, maar we moeten constateren dat de ambities voor de Top van Kopenhagen de afgelopen weken behoorlijk afgezwakt zijn, met name als gevolg van de terughoudendheid van de VS en van China.
Om te voorkomen dat de temperatuur van de aarde tussen nu en het einde van deze eeuw met meer dan 2 graden stijgt, moeten alle landen dezelfde verplichtingen, dezelfde bindende verplichtingen, aangaan. Maar wat we in onze debatten zien, lijkt meer op een wedstrijd in getallen, een financiële wedstrijd. Wat ik vraag, is dat Europa niet naïef is, maar zich opstelt als een realistische en stevige onderhandelaar ten opzichte van die partners die nog geen serieuze inspanningen hebben geleverd om hun uitstoot te verminderen.
Het zou onacceptabel zijn als de inspanningen van de meest ambitieuze landen tenietgedaan worden door koolstoflekken die eenvoudigweg het gevolg zijn van het feit dat bepaalde landen niet of nauwelijks actie ondernemen.
Europa moet ten aanzien van China en India niet naïef zijn. Brazilië en Korea hebben weliswaar reeds besloten verplichtingen aan te gaan, maar als Europa het goede voorbeeld wil geven, mag ze dat niet tegen elke prijs doen, en zeker niet tegen de prijs van haar eigen de-industrialisatie.
De onderhandelingen moeten worden benut om de ontwikkeling van nieuwe technologieën te stimuleren en ruime middelen vrij te maken voor de financiering van onderzoek en ontwikkeling. Er bestaat een gerede kans dat Europese kennis verloren gaat doordat technologie aan andere landen wordt overgedragen. Het is daarom absoluut noodzakelijk dat we in Kopenhagen de voorwaarden creëren voor een duurzame uitwisseling tussen de landen, op basis van gezamenlijke belangen, op een manier die de investeringen van Europese ondernemingen in onderzoek en ontwikkeling beschermt.
Succes betekent in dit geval dat technologieën aan ontwikkelingslanden overgedragen worden, in ruil voor de erkenning van het intellectueel eigendomsrecht en in ruil voor de openstelling van hun markten voor deze technologieën.
Dit is een enorme kans voor Europa: door deze strijd tegen de klimaatverandering kunnen we een echt technologisch programma opzetten dat gericht is op innovatie en daarmee op het creëren van nieuwe banen.
Gilles Pargneaux
(FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter, Commissaris, ik wil graag ingaan op enkele punten die van belang zijn in het kader van onze resolutie, maar ook in het kader van de discussie die we de komende weken in Kopenhagen zullen voeren.
Ten eerste de strijd tegen de opwarming van de aarde. Zojuist hoorde ik bepaalde collega's de ernst van deze opwarming hier afzwakken. We mogen echter niet vergeten dat ten gevolge van deze opwarming wereldwijd enkele honderden miljoenen mensen het slachtoffer zullen worden van de klimaatverandering. Deze opwarming van de aarde moet in Kopenhagen een halt worden toegeroepen.
Ten tweede: we moeten een bindend akkoord zien te bewerkstelligen, waarin wordt vastgelegd dat de uitstoot van broeikasgassen tussen nu en 2020 met 30 procent moet worden teruggebracht, en tussen nu en 2050 met 80 procent.
Ook moeten we zorgen dat de financiering daarvan enigszins helder is. Onze resolutie stelt voor, in de komende twintig jaar EUR 300 miljard vrij te maken voor de armste landen. We moeten echter verder gaan dan dat. Het bedrag van EUR 500 miljard is ook al genoemd en ook in dit geval moeten we als Europese Unie het goede voorbeeld geven.
Ook moeten we een universele koolstofheffing invoeren, met de mogelijke invoering van een belasting op financiële transacties. Ter afronding wil ik nog zeggen dat ik zeer verbaasd ben over de dubbele boodschap van de collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) met betrekking tot datgene wat ik de Franse president en, vanochtend nog, de heer Borloo heb horen zeggen.
Werner Kuhn
(DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, alle nobele doelen voor de Top van Kopenhagen ten spijt, wat betreft klimaatbescherming mogen we uiteraard niet vergeten dat ons Europa, zijn bedrijven en ondernemingen, dagelijks in concurrentie zijn met de grote economische en handelsplaatsen in Noord-Amerika en Zuidoost-Azië. Dat betreft even zeer industrieproductie als energieproductie, maar ook in het bijzonder vervoer.
Vele transportondernemingen zijn tevens global players. Als die concurrerend moeten kunnen zijn, dan moeten alle deelnemers dezelfde kansen hebben. Dit betekent dat klimaatbescherming ook geld kost. Wij zijn in Europa inderdaad pioniers als het gaat om het terugbrengen van broeikasgassen in de vervoerssector. Ik wil u er in dat licht gewoon op wijzen dat wij hier in het Parlement samen zijn overeengekomen dat wij met name de luchtvaart, maar ook de scheepvaart bij de emissiehandel willen betrekken.
Het vervoer per spoor is genoemd. Dat is door middel van de milieuheffing op elektriciteitsopwekking beslist verwerkt in de maatregelen ter vermindering van CO2, terwijl het vervoer over de weg er door middel van diverse mogelijkheden van tolheffing in is verwerkt. We moeten tevens voldoen aan technische vereisten van de Europese Unie ten aanzien van katalysatoren met de aangescherpte Euronormen Euro 4 en Euro 5. Als wij op het gebied van scheep- en luchtvaart echter iets willen bereiken, dan moeten wij onze onderhandelingen met de twintig Annex I-landen weer intensiveren. Tot dusver heeft dat wat er in de luchtvaart met de ICAO is gebeurd nog geen resultaat opgeleverd. Wij moeten op dat gebied weer doorzetten met onze activiteiten. Het zal buitengewoon belangrijk zijn dat dit ook tijdens de Top van Kopenhagen wordt besproken en dat geldt eveneens voor de scheepvaart, die - wat betreft het specifieke energieverbruik per ton en per kilometer - uiteraard bijzonder milieuvriendelijk is. Daarbij is het echter noodzakelijk dat wij ook met de IMO afspraken maken over gemeenschappelijke concepten.
Andres Perello Rodriguez
(ES) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de leden van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en haar voorzitter, de heer Leinen, feliciteren met het werk dat de commissie heeft verricht om de resolutie op tafel te leggen die er nu ligt en die we zonder meer moeten aannemen. We mogen onszelf niet tevreden stellen met sectorale akkoorden, want alleen praten over deelakkoorden betekent op zichzelf al dat we een gedeeltelijke mislukking toegeven.
Deze resolutie, waarin drie nobele ambities worden uitgesproken, moet worden aangenomen. De eerste, meest uitgesproken ambitie is dat de klimaatverandering moet worden voorkomen. Daarvoor worden concrete voorstellen gedaan met betrekking tot het terugdringen van de emissies en afspraken over de financiering, waarbij we moeten streven naar een bindend akkoord, en dus niet naar deelakkoorden. En daarnaast zijn er twee latente ambities: de ambitie om liever vroeg dan laat te beginnen met de ontwikkeling van een gemeenschappelijk energiebeleid, zoals we ooit een gemeenschappelijk landbouwbeleid hebben ontwikkeld, omdat dat nodig was, en uiteraard de ambitie om het vertrouwen van de burgers in de politiek, dat in Europa niet overhoudt, te herstellen.
In dit verband zal het succes van de top het succes van deze drie ambities zijn. Daarom verzoek ik de fungerend voorzitter van de Raad om optimistisch te blijven en zo veel mogelijk druk uit te oefenen en te onderhandelen teneinde de andere partijen over te halen om dit succes te realiseren.
Ik weet niet of de leiders van deze multipolaire wereld bereid zijn de geschiedenis in te gaan als de personen die er niet in zijn geslaagd een bindend akkoord te bereiken. Maar ik als afgevaardigde, en ik denk met mij alle afgevaardigden van alle volken, wil dat oordeel van de geschiedenis - dat we niet in staat zijn geweest om ons in Kopenhagen te houden aan onze bindende afspraak met de mensheid om de klimaatverandering te voorkomen - niet afwachten.
Anne Delvaux
(FR) Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik mijn erkentelijkheid uitspreken voor de inspanningen van het Zweedse voorzitterschap om in Kopenhagen tot een ambitieus akkoord te komen, ondanks het grote pessimisme waarvan sprake is ten aanzien van de komende onderhandelingen.
Persoonlijk vind ik het niet erg van realisme getuigen om in dit stadium te doen alsof de Top van Kopenhagen gedoemd is te mislukken of alsof er zeker geen akkoord uit kan komen dat door alle betrokken partijen geratificeerd zal worden.
Laten we niet te snel in pessimisme vervallen. Ik pleit ervoor, dat we in dit stadium onze ambities niet naar beneden bijstellen, noch wat onze doelstellingen betreft, noch wat de termijnen betreft. We moeten blijven geloven in een verreikend, wereldwijd akkoord, dat ambitieus en bindend is en op zo kort mogelijke termijn tot de ondertekening van een juridisch verdrag leidt. Het is nu echt nog te vroeg om december 2010 te noemen als uiterste datum voor de COP16-conferentie.
We moeten nu onze retoriek omzetten in echte politieke wil. We moeten onze bereidheid uitdrukken in financiële middelen en in steun aan de ontwikkelingslanden, vooral door de overdracht van technologie. Het is in dit stadium van essentieel belang dat de Europese Unie getuigt van een totale en collectieve inzet.
Ik wijs verder op het goede voorbeeld dat recentelijk, op papier, voor de onderhandelingen gegeven is, met name door Brazilië, Zuid-Korea, Indonesië en Noorwegen, die hun ambities ten aanzien van hun uitstoot gekwantificeerd hebben.
Ook al is het begrijpelijk dat de Verenigde Staten, die zich pas sinds kort bezighouden met de klimaatkwestie, om flexibiliteit vragen, toch moeten we zorgen dat er van grote vervuilers als de VS en China bindende en ambitieuze toezeggingen komen voor de korte, middellange en lange termijn. Anders stevenen we af op een klimatologische, politieke en morele ramp.
Vittorio Prodi
(IT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Carlgren, mijnheer Dimas, dames en heren, ik wil het vanochtend hebben over een 84-jarige missionaris, pater Ettore Turrini, die al 59 jaar in het noordwesten van het Amazonegebied woont. Hij heeft altijd gestreden om de indianen en hun regenwouden te beschermen tegen degenen die hen willen vernietigen omwille van een kortetermijnbelang.
Tijdens zijn rondreizen door het woud heeft pater Ettore zeven vliegtuigongelukken gehad, maar hij is doorgegaan en heeft tienduizenden handtekeningen verzameld van mensen die zijn werk steunen. Deze handtekeningen zal hij aanbieden aan president Lula, aan diverse ministers en aan president Napolitano van Italië. Hij is onvermoeibaar geweest.
Afgelopen zondag hebben wij elkaar ontmoet en ik heb tegen hem gezegd dat ik het volledig met hem eens was, maar dat de wereld misschien wel tot bezinning aan het komen was en tot de conclusie kwam dat deze regenwouden van essentieel belang zijn als de longen van de aarde, voor het lokale klimaat en ook voor de opvang en opslag van koolstof.
Ik heb hem gezegd dat wij in Kopenhagen ook de financiële middelen zullen vinden om landen die de wouden intact laten, schadeloos te stellen. Ik heb hem gezegd dat wij bezig zijn de controlemechanismen vast te stellen - GPS en Inspire - waarmee we kunnen meten hoe de regeringen het ervan afbrengen en dat wij vóór 2030 de ontbossing tot stilstand zullen hebben gebracht.
In Kopenhagen zullen wij dit allemaal kunnen doen en ik zal ook namens pater Turrini deelnemen aan de topconferentie.
Christine De Veyrac
(FR) Mevrouw de Voorzitter, we weten allemaal - en we hebben ook allemaal gezegd - dat de onderhandelingen van Kopenhagen van groot belang zijn, maar ook al willen we allemaal een akkoord, we kunnen dat niet tot elke prijs accepteren.
Als de voorwaarden voor een ambitieus akkoord niet aanwezig zijn, hoop ik echt dat de Europese Unie in staat zal zijn nee te zeggen en zal weigeren een uitgeklede overeenkomst te ondertekenen. De burgers van Europa, die we hier vertegenwoordigen, verwachten een akkoord, een akkoord dat ons in staat stelt op een effectieve manier alle klimatologische problemen die we elke dag om ons heen zien te bestrijden. Zij zitten niet te wachten op loze publiciteitsstunts, intentieverklaringen zonder concrete onderbouwing of niet-bindende doelstellingen die men naast zich kan neerleggen zodra de aandacht van de media ergens anders op gericht is.
De landen zullen zich in Kopenhagen echt moeten vastleggen.
De Europese Unie - het enige continent dat zijn CO2-uitstoot sinds 1990 heeft teruggebracht en het enige continent dat zich heeft vastgelegd op exacte, bindende en ambitieuze doelstellingen - kan deze taak niet in haar eentje op zich nemen. Als andere geïndustrialiseerde landen en opkomende economieën hun verantwoordelijkheid in dezen niet nemen, moeten we daar conclusies aan verbinden en heffingen invoeren aan onze grenzen, om onze industrie te beschermen tegen concurrentie uit die landen die niet willen deelnemen aan een wereldwijd akkoord.
In Europa vragen we elke dag weer wat meer van onze producenten. Als illustratie daarvan haal ik het klimaatpakket aan dat onder het Franse voorzitterschap getekend is. Andere illustraties zijn de initiatieven op nationaal niveau die, zoals de koolstofheffing waar de heer Pargneaux net tot mijn grote vreugde voor pleitte, aansturen op de invoering van een milieubelasting.
De transportsector - een van de sectoren die de meeste CO2 uitstoten, ook al wordt er door sommige vormen van vervoer, zoals het luchtvervoer, minder broeikasgas uitgestoten - levert een steeds grotere bijdrage aan de strijd tegen de klimaatverandering. En dan hebben we het over een sector die zeer zwaar door de crisis getroffen is. Als het zeevervoer en het luchtvervoer - zoals ik hoop - onderdeel gaan uitmaken van de onderhandelingen in Kopenhagen, laten we er dan voor zorgen dat wat van de Europese industrieën gevraagd worden, óók van de andere geïndustrialiseerde landen gevraagd wordt.
In Kopenhagen zullen de ogen van de publieke opinie wereldwijd op hun leiders gericht zijn en wij zeggen hier tegen hen: "Stel ons niet teleur”.
Åsa Westlund
(SV) Mevrouw de Voorzitter, de heer Carlgren waarschuwde ons dat we omringd zijn door veel pessimisten. Dat klopt en ik ben blij dat de heer Carlgren niet een van hen is. De Zweedse premier die de Raad voorzit en de Deense minister die gastheer van de Top van Kopenhagen is, behoren echter helaas wel tot de pessimisten. Die twee conservatieve leiders hebben, om partijpolitieke redenen op korte termijn de verwachtingen in de aanloop naar Kopenhagen getemperd en het op die manier moeilijker gemaakt om een goede overeenkomst te kunnen sluiten. Dat is pijnlijk en volkomen onverantwoord, want een betere gelegenheid zullen we nooit krijgen, zoals de heer Carlgren ook zei.
De Top van Kopenhagen is de gelegenheid waar met name drie dingen gepreciseerd moeten worden en in juridisch bindende verplichtingen moeten worden vertaald:
1. hoeveel elk ontwikkeld land zijn emissies tegen 2020 van plan is te beperken. Volgens wetenschappelijke ramingen zouden de reducties de 40 procent moeten benaderen, wat niet alleen haalbaar is, maar wat er ook kan toe leiden dat we onze concurrentiekracht versterken en meer groene banen scheppen;
2. wat de ontwikkelingslanden moeten doen om hun emissies te beperken, en daarbij gaat het met name om China en India;
3. hoeveel financiering de rijke landen op korte termijn aan de ontwikkelingslanden ter beschikking moeten stellen en welke vorm die aan moet nemen. Die financiering moet boven op de middelen komen die de rijke landen al beloofd hebben voor uitbanning van armoede. In dat opzicht is het belangrijk dat het Zweedse voorzitterschap ook bereid is zijn mening te herzien en ervoor te strijden om te voorkomen dat degenen die het hardst door de klimaatverandering worden getroffen ook nog meer door honger worden getroffen.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Mevrouw de Voorzitter, vorige week is uitgelekt dat de Commissie in alle stilte en in samenwerking met enkele lidstaten een initiatief voorbereidt om direct in te zetten op met een emissiereductie van 30 procent. Het argument is dat de prijs van CO2 op een redelijk niveau, dat wil zeggen een niveau dat reductiemaatregelen bevordert, kan worden gehouden als de emissiereductie 30 procent bedraagt. De ijverig lobbyende grote elektriciteitsproducenten zijn blij met het plan, dat de winsten van de beursgenoteerde energiebedrijven zal verhogen en tegelijkertijd de Europese industrie gevoeliger maakt voor koolstoflekken.
Ik wil de Commissie er echter op wijzen dat krachtens de emissiehandelrichtlijn het doel van de Europese Unie van een emissiereductie van 20 procent alleen zal veranderen in een reductie van 30 procent als andere industrielanden vergelijkbare reductiemaatregelen nemen en als de meer ontwikkelde ontwikkelingslanden enige verplichtingen hebben. Het bereiken van een politieke overeenkomst in Kopenhagen zal nog niet toereikend zijn. Anderzijds zal ook een juridisch bindend akkoord niet toereikend zijn, voordat alle landen dat hebben geratificeerd. Pas na ratificatie kan de Europese Unie zeggen of er wordt voldaan aan de voorwaarde die zij stelt met betrekking tot vergelijkbare reductiemaatregelen.
Het omzetten van politieke overeenstemming in een bindend akkoord is in technisch opzicht geen kleinigheid. Een juridisch akkoord over mondiaal klimaatbeleid bevat veel details over honderden kwesties met hoofdstukken als: Kwantitatieve doelen voor emissiereducties in de industrielanden voor 2020 en daarna, Specifieke emissiedoelen voor de ontwikkelingslanden voor 2020 en daarna, Financiële steun van de industrielanden aan de ontwikkelingslanden, Ontwikkeling en overdracht van technologie en Koolstofputten en hun berekeningsvoorschriften. Er zijn bovendien tientallen afzonderlijke zaken die met elk van deze onderwerpen te maken hebben en waar de landen onderling overeenstemming over moeten bereiken.
Het gaat er echter vooral om dat wij alleen met een synchrone reductie van emissies kunnen waarborgen dat de totale hoeveelheid emissies afneemt en dat de emissies niet gewoon worden verplaatst, terwijl de totale hoeveelheid toeneemt. Daarom is er sprake van een uit milieuoogpunt verantwoordelijk beleid wanneer reducties in de Europese Unie afhankelijk worden gemaakt van de maatregelen van anderen. Anders zal de onheilspellende prognose van de heer Verheugen, dat wij alleen vervuiling exporteren en werkloosheid importeren, uitkomen.
(Applaus)
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de minister, mijnheer de commissaris, het is van fundamenteel belang dat de klimaattop van Kopenhagen een bindend politiek akkoord oplevert. Het moet operationele elementen bevatten die onmiddellijk effect hebben, naast een tijdspad waardoor in de loop van 2010 een akkoord kan worden bereikt over een juridisch bindende tekst.
Alle landen die het klimaatverdrag hebben ondertekend, moeten bij het akkoord betrokken zijn en het is belangrijk dat de aangegane verplichtingen op het vlak van emissiereductie en financiering duidelijk worden omschreven.
De geïndustrialiseerde landen moeten een voortrekkersrol spelen bij het reduceren van de uitstoot van broeikasgassen, maar de economisch meest geavanceerde ontwikkelingslanden dienen ook een rol te spelen en een bijdrage te leveren in overeenstemming met hun verantwoordelijkheden en capaciteiten. De geïndustrialiseerde landen en de opkomende landen met de meer ontwikkelde economieën dienen vergelijkbare inspanningen te leveren. Alleen op die manier zullen we de verstoring van de internationale concurrentie kunnen verminderen.
Het nieuwe akkoord moet voorzien in nationale plannen voor geringe uitstoot van koolstof die onderbouwd zijn met wettelijke maatregelen. De verplichtingen in de nationale plannen dienen internationaal geregistreerd te worden, waardoor meer transparantie is verzekerd van alle procedures. Die plannen moeten verplicht zijn voor alle landen, met uitzondering van de minst ontwikkelde. Om ervoor te zorgen dat deze strategie tot een echte derde industriële revolutie leidt die gericht is op een koolstofarme economie, moet er een holistische benadering worden gevolgd die alle sectoren omvat die verantwoordelijk zijn voor emissies.
Het is ook essentieel de financiering zo op te zetten dat zij houdbaar is op middellange en lange termijn. De particuliere sector, de markt voor koolstof en de publieke sector van de geïndustrialiseerde landen én van de economisch meest geavanceerde ontwikkelingslanden zijn de bronnen voor de financiering.
Bij de toewijzing van de gelden dient er voorrang te worden gegeven aan maatregelen voor capaciteitsopbouw en aanpassing met speciale aandacht voor de minst ontwikkelde landen.
Tot slot wil ik wijzen op de uitstekende leidende rol van commissaris Dimas bij dit dossier.
Iva Zanicchi
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, commissaris Dimas, over enkele weken zal ik de eer hebben deel uit te maken van de officiële delegatie die dit Parlement zal afvaardigen naar de VN-klimaatconferentie in Kopenhagen.
Na de fundamentele fasen van Rio de Janeiro in 1992 en Kyoto in 1997 zullen op 7 december op een nieuwe mondiale klimaatconferentie werkzaamheden beginnen die van historisch belang zouden kunnen blijken. Mevrouw de Voorzitter, ik zei "zouden kunnen”, omdat de Verenigde Staten en China tijdens de laatste dagen van de APEC-bijeenkomst besloten lijken te hebben de reikwijdte van de Top van Kopenhagen bij te stellen.
De conferentie is echter nog niet begonnen en het is in het belang van alle betrokkenen om tot concrete doelstellingen en programma's te komen, zodat voldaan wordt aan de hooggespannen verwachting dat er verdere vooruitgang wordt geboekt in de bestrijding van de klimaatverandering.
Het beginsel dat de vervuiler betaalt moet gelden voor iedereen. Europa vervult van oudsher een voortrekkersrol en het klimaat- en energiepakket dat in de vorige zittingsperiode is aangenomen, is daarvan een duidelijk voorbeeld. We hebben het al vele malen gezegd: ook de Verenigde Staten, China, India, Rusland en Brazilië moeten als grote vervuilers hun verantwoordelijkheid nemen. Als dat niet gebeurt, zullen wij onze Europese ondernemingen nodeloos hebben belast met hoge kosten en bovendien lopen we, als deze landen geen bijdrage leveren, het risico dat ook Kopenhagen een gemiste kans is.
De bestrijding van de klimaatverandering, tot besluit, is eveneens een noodzakelijke voorwaarde om de millenniumontwikkelingsdoelen te verwezenlijken - of misschien moet ik zeggen: dichterbij te brengen.
We moeten verwoestijning, klimaatverandering en natuurgeweld een halt toeroepen als we extreme armoede willen halveren, epidemieën willen bestrijden en willen waarborgen dat iedereen toegang heeft tot water, wat van essentieel belang is.
Elie Hoarau
(FR) Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, de Top van Kopenhagen is een historische kans om het lot van de planeet te veranderen.
We moeten daar tot besluiten komen die nog bindender zijn dan de besluiten van Kyoto. We moeten onze leiders oproepen om een internationale organisatie in het leven te roepen - vergelijkbaar met de WHO, maar voor vraagstukken op het gebied van klimaatverandering en milieu - , om een fonds voor aanpassing aan de klimaatverandering op te richten - waarvan de middelen uiteraard bovenop die voor ontwikkelingshulp moeten komen - en om een koolstofheffing in te voeren voor lucht- en zeevervoer, zoals er ook een belasting op financiële transacties moet komen.
We zien duidelijk de noodzaak van de internationale regulering van het milieu, vergelijkbaar met die van de financiële markten en het internet. We hebben nu de kans om die voor het milieu historisch belangrijke stap te maken. Laten we dat doen in overeenstemming met onze hoogste menselijke aspiraties, anders zullen we te kijk staan als leiders die op geen enkele manier contact met de werkelijkheid hebben.
Rachida Dati
(FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, voorzitter van de Commissie, beste collega's, met nog minder dan twee weken te gaan tot aan de Conferentie van Kopenhagen, nemen de zorgen toe over het welslagen van de onderhandelingen over de klimaatverandering. Er zijn mensen die het al over een mislukking hebben.
Enkele grote wereldmachten zijn nog steeds erg terughoudend als het erom gaat de ambitie die de klimaatverandering van ons vraagt duidelijk tot uitdrukking te brengen. Als leden van het Europees Parlement moeten we morgen de ontwerpresolutie over de EU-strategie voor de Conferentie van Kopenhagen over klimaatverandering aannemen en daardoor laten zien dat we op de allereerste plaats absoluut vastberaden zijn en dat de conferentie tot een akkoord moet leiden dat niet alleen duidelijk, maar vooral ook bindend is.
Bovendien moet het bindend karakter van dat akkoord niet meer ter discussie gesteld kunnen worden. We kunnen de besluitvorming niet oneindig voor ons uit blijven schuiven, anders is het straks te laat. Daarom moet er een internationale milieuorganisatie in het leven worden geroepen. Dit is op dit moment niet alleen noodzakelijk, maar ook urgent, omdat een dergelijke organisatie, onder auspiciën van de VN, verantwoordelijk moet zijn voor het toezicht op de uitvoering van de afspraken die in Kopenhagen gemaakt gaan worden.
We moeten, met ingang van Kopenhagen, meer duidelijkheid en verantwoordelijkheid kunnen verwachten van de grootmachten van deze wereld.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) De EU-lidstaten in Midden-Europa steunen de doelen van het Europese klimaatbeleid vol toewijding. Al was het alleen maar omdat de EU zonder hun medewerking de klimaatdoelen niet zou kunnen verwezenlijken, aangezien deze lidstaten tussen 1990 en 2005 hun industriële productie in aanzienlijke mate hebben teruggebracht. De nieuwe lidstaten vinden het dan ook uitermate belangrijk dat hierin ook in de toekomst een redelijke rol voor ze is weggelegd. Als gevolg hiervan hebben ze bijzonder zware economische en maatschappelijke lasten op zich genomen. In de overeenkomst inzake mondiale emissiereductie moet rekening worden gehouden met de economische macht, het bbp, van de nieuwe lidstaten. Ook is het zeer belangrijk dat deze lidstaten de instrumenten om groene investeringen uit te voeren en hernieuwbare energiebronnen te ontwikkelen niet kwijtraken.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) De Europese Commissie en de lidstaten hebben een recent gepubliceerde studie gefinancierd, die kritiek levert op het klimaatbeleid van de Europese Unie. De kritiek luidt dat het klimaatbeleid van de Europese Unie beperkt blijft tot de beperking van industriële broeikasgasemissies, zonder belang te hechten aan de natuurlijke capaciteit voor het opnemen van koolstofdioxide. Aan de andere kant geeft deze studie aan dat de intensieve landbouwmethoden die de Europese Unie heeft ontwikkeld een grote verantwoordelijkheid dragen voor klimaatverandering.
In feite is deze studie een aanklacht van de Europese landbouw. Ik ben van mening dat, als wij in deze context de landbouw willen bespreken, we ook een aantal andere zaken moeten noemen. De Europese landbouw heeft bijvoorbeeld een uitstekende reputatie op het gebied van het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen. In de periode 1990-2006 is er een reductie van 20 procent bereikt. Als wij bedenken dat het algemene gemiddelde in deze periode slechts zes procent was, is het naar mijn mening verkeerd om de landbouw twee weken voor de Kopenhagen-conferentie in de beklaagdenbank te zetten.
Marc Tarabella
(FR) Mevrouw de Voorzitter, er is in dit debat veel over de industrie gesproken en ik hoop dat in Kopenhagen niet de fout begaan wordt dat men de landbouw over het hoofd ziet.
In aansluiting op en ter ondersteuning van de opmerkingen van mijn collega, de heer Niculescu, wil ik erop wijzen dat landbouw niet als een belemmering moet worden gezien, maar als een mogelijk instrument om de opwarming van de aarde in de toekomst te bestrijden.
Deze sector mag niet gemarginaliseerd of zelfs genegeerd worden omdat deze activiteit - daar moet ik zeker nog eens op wijzen - een groot deel van het grondgebied van Europa beslaat en over een enorm potentieel beschikt om de opwarming van de aarde te bestrijden. Landbouw moet daarom een centrale plaats krijgen in de besprekingen van Kopenhagen, en ik hoop dat de leden van de Raad en van de Commissie dit niet zullen vergeten en in december in Kopenhagen onze woordvoerders zullen zijn.
Catherine Greze
(FR) Mevrouw de Voorzitter, beste collega's, de bescherming van inheemse volkeren speelt een belangrijke rol in de strijd tegen de klimaatverandering. Zij krijgen, als het gaat om milieu, armoede en gezondheid, de hardste klappen te verduren door de klimaatverandering.
Zij zijn niet alleen het slachtoffer van ontbossing en de mijnbouwindustrie, maar ook van de schijnoplossingen die de geïndustrialiseerde landen aandragen. Biobrandstoffen zijn niet een schoon alternatief. Ze vormen een bedreiging voor het grondgebied van de inheemse bevolkingen en leiden zo tot hun gedwongen vertrek.
In het kader van de bevordering van schone technologie eigenen de multinationals zich daarnaast traditionele technologieën toe en verkopen deze tegen hoge prijzen aan de mensen die deze zelf hebben uitgevonden. Ik betreur het dat er in de resolutie die vandaag wordt voorgelegd geen enkele verwijzing staat naar de VN-verklaring over de rechten van inheemse volkeren.
Ook hadden we de biopiraterij moeten noemen en het autonome eigendomsrecht van inheemse volkeren als fundamentele instrumenten in de strijd tegen de klimaatverandering. Ik zal deze aspecten inbrengen bij toekomstige resoluties. Bossen betekenen niet alleen koolstof, ze betekenen ook leven.
Afsluitend wil ik nog mevrouw Dati bedanken voor haar vastberadenheid en als ik haar goed begrepen heb ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Zoltán Balczó
(HU) De Europese Unie heeft alle morele gronden om in Kopenhagen kordaat op te treden om verlaging van emissies te bereiken bij de Verenigde Staten en China. Dit is gebaseerd op het feit dat de Europese Unie met haar 27 lidstaten de doelstellingen van het Kyoto-protocol heeft gehaald. Hiertoe hebben de voormalige socialistische landen in grote mate bijgedragen, zij het met grote offers. De ineenstorting van hun zware industrie heeft geleid tot een aanzienlijke verlaging van kooldioxide-uitstoot, maar we hebben daar een sociale en maatschappelijke prijs voor moeten betalen. Daarom is het niet meer dan redelijk als dit feit, oftewel de mate van economische ontwikkeling, bij het aangaan van internationale verplichtingen en bij het verstrekken van financiële middelen in aanmerking wordt genomen. Aan de andere kant moet het mogelijk worden gemaakt - dat zou tenminste redelijk zijn - dat de ongebruikte quota kunnen worden overgeheveld naar de volgende periode als ze voor milieudoeleinden worden aangewend.
Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de resolutie over de EU-strategie voor de conferentie van Kopenhagen over klimaatverandering is een uiterst belangrijk en zeer ambitieus document. Zonder globale overeenkomst zal deze top evenwel op een mislukking uitdraaien. We weten dat de Verenigde Staten in overleg met de internationale onderhandelaars proberen om de details en de definitieve grenswaarden voor emissies vast te stellen, maar er zijn tal van aanwijzingen dat zij er niet in zullen slagen om hierover voor het begin van de top een definitief besluit te nemen. Er wordt ook gezegd dat zelfs indien er over deze grenswaarden overeenstemming wordt bereikt, deze wellicht niet door het Amerikaanse Congres zullen worden goedgekeurd.
De leidende rol van de Europese Unie is uiteraard zeer belangrijk, maar ik krijg de indruk dat alleen de Europese Unie ambitieus is. Bijgevolg rijst de vraag wat er zal gebeuren wanneer de Verenigde Staten de vooropgestelde drempel van 30 procent niet steunen. Welke mechanismen willen we gebruiken om te verzekeren dat alle partijen de door hen aangegane verbintenissen nakomen? Zal de Unie uiteindelijk geen eenzame strijder worden die een enorme inspanning zal leveren en de hieraan verbonden torenhoge kosten zal dragen, maar die niet in staat is om enige invloed uit te oefenen op de klimaatverandering of de vermindering van de uitstoot van koolstofdioxide?
David-Maria Sassoli
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij bereiden ons voor op de conferentie van Kopenhagen met een resolutie waaruit het besef spreekt dat het, om de klimaatverandering aan te pakken, noodzakelijk is alle geografische gebieden van de wereld erbij te betrekken. En het is de verantwoordelijkheid van de industrielanden om samen met de ontwikkelingslanden niet alleen vast te stellen welke doelen we willen bereiken, maar ook welke middelen we daarvoor moeten inzetten.
Wat dit betreft heeft het Parlement goed werk verricht. In de resolutie worden concrete instrumenten aangewezen en een belangrijk punt is dat we aan de maatregelen een prijskaartje hebben gehangen. De 30 miljard euro vóór 2020 die wij hebben voorgesteld, kan als een belangrijk bedrag worden beschouwd - ook al is het een minimumbedrag - voor het ondersteunen van de initiatieven van ontwikkelingslanden. Gisteren heeft de onderhandelaar van de VN, de heer De Boer, verzocht om 10 miljard dollar vóór 2012.
Nu de Verenigde Staten en China hun keuzen hebben gemaakt, is het aan Europa nieuwe verantwoordelijkheden op zich te nemen en de strijd tegen de klimaatverandering aan te voeren.
Seán Kelly
(GA) Mevrouw de Voorzitter, we hebben vanmorgen een erg goed debat gehouden waarin veel leerzaams is gezegd door alle sprekers.
(EN) Ik wil slechts drie punten maken. In de eerste plaats, als er geen bindend akkoord wordt bereikt in Kopenhagen, dan dienen dit Parlement en de Europese Unie hun invloed aan te wenden om de landen die daarvoor verantwoordelijk zijn bij name te noemen, aan de schandpaal te nagelen en in bedwang te houden, zodat deze landen sancties kunnen worden opgelegd om hen in het gareel te brengen.
In de tweede plaats is er behoefte aan een voorlichtingsprogramma voor burgers, aangezien velen van hen de bereidheid hebben hun koolstofvoetafdruk te beperken, maar niet de technische kennis of de economische middelen daartoe hebben.
In de derde plaats is hier vanochtend al herhaalde keren gesproken over de financiering. De kwestie van de financiering is niet zo ingewikkeld. De vraag is niet "kunnen we het ons veroorloven iets te doen?” maar "kunnen we het ons veroorloven niets te doen?” De tijd staat niet stil en er komt geen tweede kans meer. Dit is het moment waarop het moet gebeuren.
Mairead McGuinness
(EN) Mevrouw de Voorzitter, onze verwachtingen voor Kopenhagen worden momenteel naar beneden toe bijgesteld. Maar dat mogen we niet laten gebeuren met onze ambities. Zoals andere collega's hebben gezegd, als we zowel voor de economieën als voor de burgers het accent zouden kunnen leggen op de positieve punten in het klimaatdebat, zou dit stimulerend kunnen werken - want er zijn positieve kanten aan dit debat. Hoewel Kopenhagen misschien geen bindend akkoord zal opleveren, denk ik dat er geen twijfel over bestaat dat er sprake is van een momentum voor verandering, en we moeten ervoor zorgen dat dit momentum niet verloren gaat.
Wat betreft de kwestie van het grondgebruik - de landbouw en de veranderingen in grondgebruik - dit is een belangrijk aandachtspunt. De landbouw vormt uiteraard niet alleen een deel van het probleem maar draagt ook in belangrijke mate bij aan de oplossing ervan. We moeten dit debat koppelen aan onze zorgen over de mondiale voedselzekerheid: het antwoord hierop is het ontwikkelen van duurzame productiesystemen die het klimaat beheersen en ons ook voedselzekerheid bieden. Dit is één van onze belangrijkste aandachtspunten.
Franz Obermayr
(DE) Mevrouw de Voorzitter, klimaatbescherming en duurzame ontwikkeling zijn vraagstukken die - zo zou je denken - ons allemaal betreffen. Maar zonder nauwe samenwerking, met name tussen de global players, kan er onvoldoende vooruitgang worden geboekt. Zolang de VS en China geen bindende doelstellingen willen vastleggen ten aanzien van de vermindering van broeikasgassen, zullen er in Kopenhagen - zoals de VN-klimaatchef treffend constateerde - daarom niet meer dan moreel bindende resoluties, tandeloze resoluties, worden aangenomen.
Dan wil ik nog een opmerking maken over kernenergie. Kernenergie is absoluut geen oplossing van het probleem. De positieve effecten zijn minimaal, de kosten enorm en het risico is zeer hoog. Ik steun daarom een resolutie die de antikernenergie-afgevaardigde uit mijn eigen regio Oberösterreich heeft opgesteld en waarin er bij de EU wordt aangedrongen op invoering van een heffing op kernenergie. Dat is een zinvol idee, omdat dit zou betekenen dat de handel in emissiecertificaten niet ten gunste van kernenergie zou kunnen worden gemanipuleerd.
Jolanta Emilia Hibner
(PL) Mevrouw de Voorzitter, over enkele dagen komen in Kopenhagen de wereldleiders, onder wie ook vertegenwoordigers van het Europees Parlement, samen om het vraagstuk van de klimaatverandering te bespreken. De vermindering van de uitstoot van broeikasgassen is zonder enige twijfel van het grootste belang, maar het is net zo belangrijk om de Europese industrie te beschermen. We mogen in geen geval instemmen met een situatie waarin Europese bedrijven het onderspit moeten delven en industriële activiteiten worden verplaatst naar derde landen die hun CO2-uitstoot niet beperken.
We mogen evenmin vergeten om onze technologie en intellectuele eigendom te beschermen. De Europese Unie moet daarom tijdens de Top van Kopenhagen een leidende rol spelen, maar ze mag zichzelf en anderen geen onrealistische doelstellingen opleggen. De doelstelling om de CO2-uitstoot tegen 2020 met 30 procent te beperken ten opzichte van 1990 lijkt zonder de steun van de grootste vervuilers - de Verenigde Staten, India en China - moeilijk te verwezenlijken. Hetzelfde geldt voor de bepalingen in de ontwerpresolutie die tot doel hebben de uitstoot van broeikasgassen tegen 2050 met 80 procent te verminderen. Een daling met 20 procent van de emissies van broeikasgassen tegen 2020 zal het mogelijk maken om (...)
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Liisa Jaakonsaari
(FI) Mevrouw de Voorzitter, het debat dat hier wordt gevoerd, is heel interessant en het lijkt erop dat het Europees Parlement de klimaattop in Kopenhagen een zeer warm hart toedraagt.
Het belang van de landbouw wordt onderstreept als een oplossing voor het probleem. Ik wil van mijn kant ook benadrukken hoe belangrijk bosbeleid en bossen zijn, omdat bossen koolstofputten zijn die CO2 opnemen. Het schijnt dat de Verenigde Staten wat dit betreft goed nieuws meebrengen naar Kopenhagen, wat erg belangrijk is.
Nu moeten wij ook serieus gaan praten over de wijze waarop de rekening voor klimaatbestrijding moet worden betaald. Wat dit betreft is de kwestie van inkomstenverdeling zeer belangrijk, omdat wij de arme mensen in Europa de rekening niet kunnen laten betalen.
Axel Voss
(DE) Mevrouw de Voorzitter, ik wil de onderhandelaars voor Kopenhagen aanmoedigen om voor een positief resultaat te vechten. De ambitieuze doelen zijn goed en uiteindelijk zullen de inspanningen die wij vandaag doen ook een bijdrage voor morgen zijn met het oog op de gevolgen en de toekomstige schade in de vorm van migratie, schade aan kustgebieden of wellicht ook in de vorm van stabiele regio's die door de klimaatverandering instabiel worden.
Wij zouden een voorbeeld moeten stellen. Als andere landen en met name de hele grote landen niet in dezelfde richting meegaan, moeten wij dat ook slechts in beperkte mate doen. In die zin wil ik erop wijzen dat onze bedrijven nu in feite al grote lasten moeten dragen.
Dan is er nog een punt dat ik wil aanstippen, en wel dat wij ook voor de geloofwaardigheid van de EU in het algemeen vechten en onze jonge generatie een argument geven dat de EU noodzakelijk is.
Andreas Carlgren
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Parlement echt bedanken voor een lang en intensief debat en ook voor het sterke en brede engagement dat tijdens het debat is gebleken. Er is gezegd dat het optimisme waarvan we blijk geven in echte realiteitszin geworteld moet zijn. Ik zou echter verder willen gaan dan dat en zeggen dat het in feite in werkelijke ervaringen geworteld moet zijn. De EU is erin geslaagd om de emissies te reduceren. We hebben ze al met de helft gereduceerd van wat we, ongeacht wat er gebeurt, tegen 2020 moeten verwezenlijken en met een derde als we kijken naar wat we allemaal als resultaat van de overeenkomst in Kopenhagen hopen te krijgen, namelijk een emissiereductie met 30 procent voor rekening van de EU. Dat is met name te danken aan het feit dat we gemeenschappelijke regels hebben opgesteld die in een internationaal bindende overeenkomst - het Protocol van Kyoto - zijn vastgesteld. Daarom hebben we ons ook zo hard ingezet om ervoor te zorgen dat het proces van Kopenhagen uitmondt in die juridisch bindende overeenkomst. Dat zal niet meteen in Kopenhagen gebeuren. Daar moeten we het eens worden over de volledige inhoud van de overeenkomst. Daarna volgt het technische gedeelte, waarin de inhoud in een juridisch bindende tekst wordt vertaald. Wat de EU betreft, willen we dat dit in de maanden na de conferentie in Kopenhagen gebeurt.
Ik wil ook zeggen dat de mondiale financiële crisis echt niet het gevolg was van te grote investeringen om het klimaat te redden. Grote groene investeringen zijn integendeel ook een deel van de economische veranderingen, met andere woorden in de richting van een steeds groenere economie, die de landen, zowel arme als rijke, uit de economische crisis zal leiden. De koolstofmarkten bieden eigenlijk de mogelijkheid om voldoende ruimte voor investeringen te scheppen. Ze zorgen ervoor dat de vervuiler betaalt, dat we de emissies aan een maximum binden en dat het geld dat de vervuiler voor de emissies moet betalen, ook overgedragen kan worden aan ontwikkelingslanden om daar groene investeringen te doen. Soms wordt dat in twijfel getrokken. Men vraagt zich af waarom we in het Clean Development Mechanism (CDM) zouden moeten investeren, maar dat is niettemin precies waar het om gaat, namelijk dat de vervuiler moet betalen voor groene investeringen in ontwikkelingslanden. Ik vind dat goed en belangrijk, maar we moeten de regels ervan ook hervormen, opdat de effecten voor het milieu nog groter en duidelijker worden en opdat we met nog grotere zekerheid kunnen weten dat we hiermee de allerarmsten bereiken.
Een overeenkomst zal ook noodzakelijk zijn om koolstoflekkage te vermijden. De bezorgdheid die er is geweest, moet daarom worden vertaald in een nog grotere inzet om de overeenkomst te verwezenlijken.
Tot slot vind ik dat klaar en duidelijk moet worden gezegd dat als een overeenkomst in Kopenhagen niet voldoende is om de EU tot 30 procent te kunnen laten gaan, met andere woorden als we een resultaat krijgen dat zo verwaterd is dat de EU om redenen van fatsoen zijn doelstelling niet tot 30 procent kan opwaarderen, Kopenhagen dan een mislukking is. Daarom moet ook klaar en duidelijk worden gezegd dat er iets ergers is dan geen overeenkomst, namelijk een slechte overeenkomst. Daarom werken we momenteel zo intensief met betrekking tot de inhoud. Dat heeft er ook mee te maken dat we, als we het over de doelstelling van 2 graden Celsius hebben, ons ervan bewust zijn dat dit het hoogste niveau is dat we moeten bereiken. We weten immers dat we vandaag eigenlijk al onaanvaardbare gevolgen zien. Praat bijvoorbeeld met de regering van de Malediven die onlangs een kabinetsvergadering onder water hield om op de gevolgen te wijzen die in delen van de wereld nagenoeg onvermijdelijk zullen zijn. Het zou cynisch zijn om dan niet zeer krachtdadig te reageren. De wereld heeft lang genoeg gewacht. Het is voor de aarde de hoogste tijd dat we in Kopenhagen een noodzakelijke overeenkomst sluiten. Dat is ook de reden waarom het engagement van het Europees Parlement en de hele EU zo belangrijk is.
Stavros Dimas
Mevrouw de Voorzitter, dit was een zeer interessant debat met enkele uitzonderlijke en constructieve interventies. We hebben veel verschillende opvattingen over diverse onderwerpen gehoord. Het is heel goed mogelijk dat bepaalde mensen het er niet mee eens zijn. Ik kan bijvoorbeeld niet begrijpen waarom iemand tegen schone, groene, niet-vervuilende industrieën met goed presterende nieuwe technologieën kan zijn. En toch heb ik vandaag zelfs dat gehoord. Ik kan niet begrijpen waarom iemand liever vervuilende industrieën met oude technologieën heeft, die, als ze winst maken, dat doen omdat ze de kosten van de vervuiling niet betalen. Die winsten zullen echter kortetermijnwinsten zijn, omdat deze industrieën niet concurrerend zijn. In een democratie en in een democratisch parlement worden echter allerlei meningen gehoord.
Ik wil ook iets zeggen over de Wereldmilieuorganisatie. Deze organisatie, waar vooral Frankrijk zich sterk voor heeft gemaakt, was een van onze ambities, en ik hoop dat deze ambitie in de komende jaren realiteit zal worden. Een organisatie als deze is nodig, zodat er een milieuorganisatie op internationaal niveau bestaat die milieukwesties kan bevorderen, op dezelfde wijze als dat gebeurt met economische of sociale kwesties, en die ook voor een betere coördinatie van internationale milieuovereenkomsten kan zorgen. Dit kan relatief gemakkelijk worden gedaan door het bestaande milieuprogramma van de VN op te waarderen, en in deze richting wordt ook gewerkt.
Dan kom ik op het Kyoto-Protocol, dat verschillende keren is genoemd. Ik ben tevreden met de prestaties van de Europese Unie, omdat de vijftien landen die de collectieve doelstelling hebben om de CO2-emissies in de periode 2008-2012 met 8 procent te verminderen hun doelstelling zullen bereiken. Maar de EU van de 27, met de tien nieuwe landen die een doelstelling hebben en Cyprus en Malta die dat niet hebben, zal de doelstelling ook halen. De Europese Unie heeft daarmee het morele argument dat we ons aan ons woord houden. Dit is zonder twijfel bereikt met de maatregelen die we hebben genomen, zowel op nationaal als op Europees niveau, waaronder het CO2-emissiehandelssysteem.
Ik moet benadrukken, zoals de heer Carlgren heeft gezegd, dat de Europese Unie de emissies nog verder zal terugdringen dan we oorspronkelijk van plan waren op basis van onze prognoses, in combinatie met economische groei. Ik zal één statistiek noemen: tussen 1990 en 2007, de periode waarover we statistieken hebben, bedroeg de economische groei 44 procent en de vermindering van de CO2-emissies 5 procent voor de vijftien landen en 9 procent voor de 27. De prognose is natuurlijk dat we tegen 2012 de doelstelling ruimschoots zullen hebben overschreden, waardoor het gemakkelijker zal worden om de doelstelling van een vermindering met 30 procent tegen 2020 te halen.
Opgemerkt moet worden dat we in 2008 in de Europese Unie ook een significante vermindering van de uitstoot van broeikasgassen hadden, namelijk 1,6 procent, in combinatie met aanhoudende economische groei, en pas in de laatste maanden van 2008 werden we getroffen door de economische crisis, die ook van invloed was op de uitstoot van broeikasgassen.
We hebben nog maar een paar dagen te gaan en ik verzoek u dringend om uw inspanningen en uw bilaterale contacten te intensiveren. Na overleg door de Raad Ecofin, de Milieuraad en de Europese Raad hebben we nu duidelijke instructies voor het bevorderen van specifieke voorstellen met betrekking tot financieringsbronnen, met betrekking tot operationele structuren en met betrekking tot de criteria die moeten worden gebruikt om serieuze bijdragen voor iedereen te kunnen vaststellen. Laten we in de tijd die we nog hebben, proberen zo doelmatig mogelijk gebruik te maken van deze middelen.
Er is brede consensus over de noodzaak om op mondiale schaal actie te ondernemen om de tweegradendoelstelling te verwezenlijken. Er is een algemene overtuiging dat de fundamenten voor een klimaatovereenkomst voor de periode na 2012 in Kopenhagen moeten worden gelegd. Deze fundamenten zijn voornamelijk ambitieuze afspraken om de emissies van de ontwikkelde landen te verminderen, met inbegrip van de Verenigde Staten, adequate maatregelen door de ontwikkelde landen om de toename van hun emissies te beperken en financiële bijstand aan de ontwikkelingslanden om hun emissies te matigen en zich aan te passen aan de klimaatverandering.
We naderen nu snel de finishlijn. Laten we zo goed mogelijk gebruikmaken van Kopenhagen en de belangrijkste verplichtingen voor alle landen vaststellen in wat een historische overeenkomst zal zijn. In Kopenhagen zullen we een inhoudelijke overeenkomst over alle elementen van het actieplan van Bali moeten bereiken. Over al deze elementen moet in Kopenhagen bindende overeenstemming worden bereikt, en meteen daarna, in de komende drie tot uiterlijk zes maanden, moet het juridische gedeelte worden afgerond, zodat we de bindende overeenkomst krijgen waar de Europese Unie altijd naar heeft gestreefd en waarmee we de doelstelling om het broeikasgaseffect te beperken tot 2 graden Celsius kunnen verwezenlijken.
Ik neem aan dat het overbodig is om te vermelden dat de leden van het Europees Parlement zullen bijdragen aan het werk dat in deze drie dagen zal worden verricht, vooral tijdens de cruciale vergaderingen in Kopenhagen, en ik wil u daarvoor bedanken, evenals, nogmaals, voor al uw inspanningen.
De Voorzitter
Ik wil de leden er nogmaals op wijzen dat het systeem van de blauwe kaarten dat is ontworpen door de werkgroep parlementaire hervorming niet van toepassing is voor de Commissie en de Raad, maar alleen voor debatten tussen Parlementsleden.
Ter afsluiting van dit debat meld ik dat een ontwerpresolutie is ingediend door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid.
Het debat is nu gesloten.
De stemming vindt morgen plaats.
Luís Paulo Alves  
schriftelijk. - (PT) Vandaag de dag kan niemand ontkennen dat het afsluiten van een internationaal akkoord als follow-up van het Kyoto-Protocol teneinde de uitstoot van CO2 aanzienlijk te verminderen hoogstnoodzakelijk is.
We moeten ervoor zorgen dat de aarde niet meer dan twee graden opwarmt. Daarom moeten de emissies wereldwijd de komende tien jaar minstens met 30 procent dalen. De toekomst van de mensheid staat op het spel en er rest ons steeds minder tijd. Alleen op die manier kunnen we de gevolgen van de klimaatverandering verzachten. Die effecten zijn al merkbaar en kunnen het grootste probleem van de eenentwintigste eeuw gaan vormen.
Wij eilandbewoners leveren de kleinste bijdrage aan de klimaatverandering maar we zijn wel ernstig bezorgd over dit probleem.
De Europese Unie moet een leidende rol blijven spelen en op het terrein van milieu met één stem spreken. De EU moet haar politieke gewicht in de strijd werpen, zodat er bij de komende Top van Kopenhagen een solide akkoord tot stand komt tussen de grootmachten in de wereld. Het is essentieel concrete stappen vooruit te zetten en het mondiale energiepatroon te veranderen (Portugal en de Azoren hebben dat al gedaan) door in te zetten op hernieuwbare energie en energie-efficiëntie.
Nessa Childers  
schriftelijk. - (EN) De afgelopen dagen is Ierland getroffen door ernstige overstromingen die over het hele eiland voor grote ellende hebben gezorgd voor gewone gezinnen, voor kleine bedrijfjes en voor boeren op het hele eiland. Door het overstromen van de rivier de Barrow, de op één na langste rivier in Ierland, staat een groot deel van Carlow nu al vier dagen onder water! De overstroming in het aangrenzende Kilkenny is de ergste in 60 jaar! Hoewel overstromingen altijd een onontkoombare realiteit zijn geweest in Ierland, vormen de toenemende frequentie en ernst hiervan eens te meer een concrete waarschuwing over de effecten van klimaatverandering als gevolg van ons roekeloze misbruik van het milieu. Wat er ook over minder dan twee weken op de VN-klimaatconferentie in Kopenhagen gebeurt, extreme weersomstandigheden, zoals de overstromingen in Ierland, zullen in frequentie toenemen. We moeten ons beter wapenen tegen de effecten van klimaatverandering. Mijnheer de Voorzitter, ik roep de Ierse regering op om, in verband met deze natuurramp, onmiddellijk om steun te verzoeken uit het Europees Solidariteitsfonds. De Ierse bevolking heeft onlangs nog zijn betrokkenheid ten opzichte van de EU laten blijken door nadrukkelijk voor het Verdrag van Lissabon te stemmen; de EU moet nu haar betrokkenheid ten opzichte van het Ierse volk tonen, waaronder de mensen in Carlow en Kilkenny, door deze steunmiddelen in een versneld tempo beschikbaar te stellen.
Diogo Feio  
schriftelijk. - (PT) Een politiek akkoord in Kopenhagen is van fundamenteel belang, maar het dient dan wel een wereldwijd akkoord te zijn. Als de Europese industrie ten opzichte van de andere ontwikkelde economieën in een zeer nadelige positie wordt geplaatst, is dat economisch onjuist en ecologisch niet erg nuttig. De Europese inspanning moet erop gericht zijn een voor iedereen bindend akkoord te bereiken.
Ook bij de financieringskwestie moet Europa naar doeltreffende en redelijke oplossingen streven. Dat sluit het idee uit een belasting in te voeren op internationale financiële transacties (Tobin-tax) om maatregelen voor aanpassing aan de klimaatverandering in de ontwikkelingslanden te financieren.
Die noodzakelijk steun moet er niet komen door de economie, handel en het genereren van inkomen een offer te laten brengen.
De kosten die een dergelijke belasting met zich mee zou brengen voor de maatschappij in haar geheel (stijgende belastingdruk met effecten voor alle belastingbetalers en consumenten) en de effecten voor de financiële markt (vermindering van de nodige liquiditeit en beperking van de kredietverstrekking aan bedrijven en gezinnen) kunnen we niet negeren.
Daar komt nog bij dat het heffen van een wereldwijde belasting gecompliceerde technische en administratieve problemen met zich meebrengt. In een tijd van crisis mogen we de niet de weg inslaan van meer en nieuwe, moeilijk te innen belastingen. Het idee van die nieuwe belasting moeten we tegenhouden.
José Manuel Fernandes  
schriftelijk. - (PT) Bij de strijd tegen klimaatverandering moet de EU een leidende rol blijven spelen die tot voorbeeld strekt. We mogen niet vergeten dat de EU verder is gegaan dan de in Kyoto gestelde doelen.
Ik pleit ervoor dat het akkoord in Kopenhagen over wereldwijde emissiereductie bindend is. Daarom heb ik een amendement op de resolutie van het Parlement over Kopenhagen ingediend waarin gevraagd wordt in de slottekst een stelsel van internationale sancties op te nemen.
Ik meen dat het een veeleisend wereldwijd akkoord moet zijn met een tijdspad voor de uitvoering. Als we niet ambitieus zijn, krijgen we een zwak instrument zonder tanden dat nog minder efficiënt zal zijn dan het Kyoto-Protocol, waarin al internationale sancties zijn voorzien. Hopelijk komt er een efficiënt controlesysteem en bevat het akkoord een herzieningsclausule, zodat het makkelijk geactualiseerd kan worden.
We moeten eveneens een duidelijk signaal doen uitgaan naar de opkomende industrieën in Azië. Ook China en India moeten hun verantwoordelijkheid dragen, daar zij percentueel gezien een grote bijdrage leveren aan de mondiale uitstoot en onze industrieën geweldige inspanningen leveren om de uitstoot te verminderen.
De VS dragen een grote verantwoordelijkheid voor het welslagen van deze top. Ik hoop dat de Amerikaanse president Barack Obama bewijst dat hij de Nobelprijs voor de vrede heeft verdiend, zodat de strijd tegen klimaatverandering een bijdrage zal leveren aan vrede en geluk voor alle volkeren!
Adam Gierek  
schriftelijk. - (PL) Het klimaat verandert. Dat is in het verleden al meer dan eens gebeurd. Er zijn meer dan zes miljard mensen op aarde. Extreme fenomenen die ooit onopgemerkt voorbijgingen, zijn vandaag vanzelfsprekend. Meer nog, infrastructuur die met de grootste zorg is gebouwd, bijvoorbeeld voor elektriciteitsopwekking en -voorziening, laat het vaak afweten, met onder andere stroompannes en storingen van IT-netwerken tot gevolg. Daarnaast is er het probleem van de woestijnvorming in grote delen van de aarde. Dit leidt tot een humanitaire en economische ramp. De eerste zichtbare tekenen hiervan zijn de onrust in Somalië en de voorspellingen over toekomstige conflicten over water. De migratiestromen nemen almaar toe. Kunnen deze problemen opgelost worden door de CO2-uitstoot strikt aan banden te leggen? Neen.
Ten eerste heeft tot dusver niemand bewezen dat de klimaatverandering door de CO2-uitstoot wordt veroorzaakt. Ten tweede zullen de effecten van deze beperkingen van de CO2-emissies pas aan het einde van de eeuw duidelijk worden. Ten derde zullen beperkingen op het gebied van de CO2-uitstoot de mensheid alleen economisch verzwakken en op die manier de ramp nog groter maken. Het voorstel aangaande de handel in emissierechten is asociaal en de kosten van dit project zullen door gewone mensen worden gedragen. De winst zal daarentegen door de financiële wereld worden opgestreken, onder meer door partijen die zich bezighouden met speculatie. Om humanitaire en sociale redenen komt het er bijgevolg niet op aan om in de eerste plaats de zeer onwaarschijnlijke oorzaken van de klimaatverandering te bestrijden, maar wel de gevolgen daarvan. Het gaat niet om aanpassingen aan de klimaatverandering, maar om preventieve acties. Zo is in mijn land de voorzieningszekerheid van water nu al een belangrijke kwestie.
Rovana Plumb  
De opwarming van de aarde stelt de mensheid momenteel voor twee grote problemen. Aan de ene kant moet de uitstoot van broeikasgassen sterk worden gereduceerd en aan de andere kant moeten wij ons aanpassen aan de effecten van klimaatverandering. Wij moeten ons realiseren dat we te maken hebben met een wereldwijd fenomeen, en dat de EU verantwoordelijk is voor slechts tien procent van alle broeikasgassen die worden geproduceerd. Zodoende is het belangrijk dat we een mondiale, wettelijke overeenkomst bereiken in Kopenhagen over twee weken, met een verplicht karakter. Ik verwelkom de aanwezigheid van president Obama in Kopenhagen met een mandaat voor duidelijke doelstellingen ter reductie van de emissies, bindend voor de VS. Om ons aan te passen aan de effecten van klimaatverandering hebben we een financieringsmechanisme nodig, met exacte cijfers voor de te investeren bedragen in groene technologieën. Deze zullen nieuwe banen creëren, hetgeen hard nodig is in deze crisisperiode.
Silvia-Adriana Ţicău  
Het doel van de internationale conferentie inzake klimaatverandering, die op 7 december in Kopenhagen begint, is het vaststellen van een post-Kyoto-akkoord. Dit akkoord zal alle landen verplichten het niveau van vervuilende uitstoot te verlagen met 20 procent ten opzichte van het niveau van 2005, en te zorgen dat 20 procent van de verbruikte energie uit hernieuwbare bronnen afkomstig is. Deze inspanningen moeten echter gecoördineerd worden met alle ontwikkelde en ontwikkelingslanden. Energieconsumptie en vervuilende uitstoot kunnen snel en goedkoop worden gereduceerd door op mondiaal niveau energie-efficiëntie te stimuleren. Daarom moeten de EU en de lidstaten hun energie-efficiëntie verhogen, met name in de bouw- en transportsector. Er moeten financiële middelen ter beschikking worden gesteld voor het moderniseren van Europese bedrijven, zodat de EU in staat is om conform de gedane toezeggingen de vervuilende uitstoot van de energie-intensieve industrie te verminderen. Dit is de enige manier waarop we in de Europese Unie productie en daarmee banen kunnen behouden. Tijdens de begrotingsherziening van de EU moeten wij ervoor zorgen dat er voldoende financiële middelen beschikbaar zijn voor maatregelen tegen klimaatverandering, en voor de aanpassing aan de effecten daarvan. De ontwikkeling van een eco-efficiënte mondiale economie zal nieuwe investeringen genereren, nieuwe banen creëren en de levensstandaard verhogen.
