Πανηγυρική συνεδρίαση - Εικοστή επέτειος της γερμανικής επανένωσης
Πρόεδρος
Αγαπητοί συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι, θα ήθελα, εξ ονόματός σας, να καλωσορίσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όλους τους αξιότιμους προσκεκλημένους μας. Σας ευχαριστούμε που ήρθατε. Πολλοί εξ ημών θυμόμαστε -ορισμένοι εξ ημών που είμαστε νεότεροι θα το γνωρίζουμε από την ιστορία- ότι πριν από 20 χρόνια συντελέστηκε η επανένωση της Γερμανίας.
Τέσσερις μεγάλοι ηγέτες του κόσμου ήταν εκεί: ο πρόεδρος των "νωμένων Πολιτειών, George Bush ο πρεσβύτερος, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Mikhail Gorbachev, η πρωθυπουργός του "νωμένου Βασιλείου, Margaret Thatcher, και ο πρόεδρος της Γαλλίας, François Mitterrand, και φυσικά οι υπουργοί Εξωτερικών των τεσσάρων χωρών, που διαπραγματεύτηκαν τη συνθήκη της επανένωσης.
Ένας από τους υπουργούς Εξωτερικών βρίσκεται σήμερα μαζί μας. Έχω τη χαρά να καλωσορίσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον κ. Roland Dumas. Χαιρόμαστε πολύ που σας βλέπουμε.
Καλωσορίζουμε επίσης και τους δύο γερμανούς ηγέτες της εποχής εκείνης: τον καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας, Helmut Kohl, και τον πρωθυπουργό της Ανατολικής Γερμανίας, Lothar de Maizière. Καλώς ήρθατε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, 20 χρόνια μετά.
Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στην επανένωση της Γερμανίας. Θα ήθελα επίσης να πω εξ ονόματος όλων μας: καλώς ήρθατε, Enrique Barón Crespo, πρώην Πρόεδρε του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Enrique, αυτό είναι το σπίτι σας! Σας ευχαριστούμε που ήρθατε.
Και τελευταίος, αλλά φυσικά εξίσου σημαντικός, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την εποχή εκείνη, ο Πρόεδρος Jacques Delors. Χαιρόμαστε που σας βλέπουμε. Είμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς και θυμόμαστε πολύ καλά τις ομιλίες σας επί των ημερών εκείνων. Υπήρξατε ένθερμος υποστηρικτής της γερμανικής ενοποίησης και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για όλους μας. Δεν θα είχε υπάρξει επανένωση της Ευρώπης χωρίς την επανένωση της Γερμανίας. Οι ημέρες εκείνες ήταν κοσμοϊστορικές για την ήπειρό μας και μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι γι' αυτό και θα θυμόμαστε πάντα εκείνες τις ημέρες.
(Οι βουλευτές, όρθιοι, χειροκροτούν τον ομιλητή)
Lothar de Maizière
Κύριε Πρόεδρε, κύριε Delors, κυρίες και κύριοι, κοιτώντας γύρω μου, διακρίνω πολλά γνωστά και οικεία πρόσωπα στην Αίθουσα αυτή, και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που σας βλέπω όλους σας ξανά.
Είναι μεγάλη μου τιμή που μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω σε εσάς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε μια περίσταση όπως η σημερινή. Με τον τρόπο αυτόν καθίσταται σαφές ότι η επανένωση της Γερμανίας δεν ήταν σε καμία περίπτωση απλώς εθνικό ζήτημα αλλά και θεμελιώδες ευρωπαϊκό ζήτημα. Θα μπορούσα μάλιστα να πω ότι με την ενοποίηση της Γερμανίας, θέσαμε τέλος στην εθνικιστική πλάνη των λαών της Ευρώπης. Συνεπώς, θέλω να χρησιμοποιήσω την ευκαιρία που μου δίνει η επέτειος αυτή και την ομιλία μου για να απευθύνω έκκληση σε όλους τους λαούς της Ευρώπης να αγωνιστούν για να επιτύχουν όλα όσα μας ενώνουν. " σημερινή ημέρα, η 7η Οκτωβρίου, αρμόζει σε αυτήν την περίσταση, διότι σηματοδοτεί την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) πριν από 61 χρόνια. Επί 40 χρόνια, η "μέρα της Δημοκρατίας εορταζόταν με τρόπο μεγαλόπρεπο, ακόμη και πομπώδη, στις 7 Οκτωβρίου.
Εγώ, όμως, έγινα πρωθυπουργός για να καταργήσω τη ΛΔΓ και να οδηγήσω τους Ανατολικογερμανούς στην ενοποίηση. " μοναδική ευκαιρία που είχαμε για να επιλύσουμε το ανοικτό γερμανικό ζήτημα δεν ήταν παρά μόνο στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ενότητας. " Ευρωπαϊκή Ένωση, που βασίζεται στα θεμέλια της Συνθήκης της Ρώμης, απέδειξε ότι οι χώρες της Ευρώπης έχουν αντλήσει τα σωστά διδάγματα από τη φρίκη των δύο παγκοσμίων πολέμων. Το 1957, ο καγκελάριος Konrad Adenauer διασφάλισε ότι οι συνθήκες κατοχύρωναν την πλήρη ένταξη των Ανατολικογερμανών σε περίπτωση επανένωσης. Έτσι, η πρόθεση του προοιμίου του γερμανικού συντάγματος, που επικαλείται την ανάληψη δράσης εξ ονόματος εκείνων στους οποίους δεν επετράπη η συμμετοχή, μετατράπηκε σε εφαρμόσιμη πολιτική. Ως εκ τούτου, το γερμανικό ζήτημα παρέμεινε πάντα στην ημερήσια διάταξη, διότι αποτελούσε επίσης ένα από τα κομβικά σημεία για να ξεπεραστεί η διαίρεση της Ευρώπης. Δύο πράγματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους: ο πόλεμος τον οποίο ξεκίνησε και έχασε η Γερμανία και το σιδηρούν παραπέτασμα που διχοτόμησε την Ευρώπη.
Μία ιδιαίτερα τραγική πτυχή της κατάστασης αυτής ήταν ότι εκείνοι οι λαοί που επλήγησαν ιδιαίτερα από το σιδηρούν παραπέτασμα ήταν οι ίδιοι λαοί που είχαν υποφέρει περισσότερο από τον εθνικοσοσιαλισμό. Ούτε οι εξεγέρσεις στο Ανατολικό Βερολίνο το 1953 και στην Πολωνία και την Ουγγαρία το 1956, ούτε η Άνοιξη της Πράγας το 1968, κατόρθωσαν να κλονίσουν σοβαρά τα θεμέλια της κομμουνιστικής κυριαρχίας. Εντούτοις, από εκείνη τη στιγμή και μετά, πολλοί σε όλες τις χώρες του ανατολικού μπλοκ ήξεραν ότι το σύστημα στο οποίο ζούσαμε δεν μπορούσε να μεταρρυθμιστεί αλλά μόνο να ξεπεραστεί. " αντίληψη αυτή αντιπροσώπευε μια θλιβερή ελπίδα που συνεχίσαμε να τρέφουμε όντας αντιμέτωποι με δύσκολες συνθήκες και τη στάση όσων ήταν στην εξουσία, αλλά που ο περισσότερος κόσμος, μεταξύ των οποίων και εγώ, πίστευε ότι δεν θα την βίωνε ποτέ.
" ελευθερία δεν είχε φωνή. Ήταν μια εποχή καταθλιπτικής σιωπής και παράλυσης. Όλα αυτά, όμως, άλλαξαν τον Οκτώβριο του 1978 με την εκλογή ενός πολωνού καρδιναλίου στο παπικό αξίωμα. " πίστη του και τα λόγια του και μόνο δημιούργησαν αναστάτωση στα αυταρχικά καθεστώτα. Αρχικά, ο πολωνικός λαός και στη συνέχεια ολόκληρος ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι ο άνθρωπος αυτός έλεγε ό,τι πίστευε και πίστευε ό,τι έλεγε. Ο Ιωάννης Παύλος Β' ήταν το πρώτο χαρακτηριστικό σημάδι των ανέμων της αλλαγής που θα φυσούσαν πάνω από την Ευρώπη από τότε και στο εξής και που, το 1989, έμελλαν να μετατραπούν σε καταιγίδα κοσμογονικών αλλαγών.
(Ζωηρά χειροκροτήματα)
Οι απεργίες στο Γκντανσκ το 1980 και η ίδρυση της πρώτης ελεύθερης συνδικαλιστικής οργάνωσης στο ανατολικό μπλοκ κατέστησαν σαφές ότι είχε ξεκινήσει μια διαδικασία που δεν ήταν πλέον δυνατόν να ανακοπεί. Αποφασιστικός παράγοντας σε όλες αυτές τις εξελίξεις ήταν το γεγονός ότι κανένας λαός δεν αγωνιζόταν απλώς για τον εαυτό του. Όποιος αμφισβητούσε τον κομμουνισμό το έπραττε στο όνομα όλων. Ίσως το γεγονός αυτό να αποτελεί ένα ειρωνικό αποτέλεσμα του διεθνισμού. Ο Tadeusz Mazowiecki και ο Lech Wałęsa άλλαξαν όχι μόνο τον δικό τους κόσμο, αλλά και τον δικό μας. Εμείς, οι Γερμανοί, χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πολωνικό λαό.
(Ζωηρά χειροκροτήματα)
Σήμερα, θα πρέπει να φέρουμε στη μνήμη μας τα ονόματα και άλλων φυσιογνωμιών που υπήρξαν αντιπροσωπευτικές για πολλούς λαούς. Θα αναφέρω μόνο τους Andrei Sakharov και Václav Havel, που είχαν ήδη αρχίσει να αφαιρούν πέτρες από το τείχος στο Βερολίνο πολύ πριν αυτό πέσει το 1989.
(Χειροκροτήματα)
Θα ήθελα επίσης να επισημάνω για άλλη μία φορά τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη που τρέφουμε για την Ουγγαρία, την πρώτη χώρα που τόλμησε να ανοίξει τα σύνορά της.
(Χειροκροτήματα)
Ήταν μια εποχή όπου οι άνθρωποι ενεργούσαν για λογαριασμό ο ένας του άλλου, λόγω της διακαούς επιθυμίας τους για ελευθερία. Οι κοσμογονικές αυτές αλλαγές στηρίζονταν σε μια γνήσια κοινή προσπάθεια και το πιο σημαντικό τους αποτέλεσμα αξίζει και πρέπει να είναι μια μόνιμη ευρωπαϊκή κοινότητα. Συνεπώς, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις εμπειρίες αυτές ως πρόκληση για να αναζητήσουμε από τούδε και στο εξής όσα μας ενώνουν στην Ευρώπη.
(Χειροκροτήματα)
Δεν θα ξεχάσω τον Ιωάννη Παύλο Β' στην ομιλία του στην Πύλη του Βρανδεμβούργου το 1996 που είπε, αναφερόμενος στο παρελθόν, ότι οι άνθρωποι χωρίστηκαν ο ένας από τον άλλον με τείχη και φονικά σύνορα. Στην προκειμένη περίπτωση, η Πύλη του Βρανδεμβούργου υπήρξε, τον Νοέμβριο του 1989, μάρτυρας της στιγμής εκείνης που ο κόσμος αποτίναξε και κατέλυσε τον ζυγό της καταπίεσης. " κλειστή Πύλη του Βρανδεμβούργου αποτέλεσε σύμβολο της διαίρεσης. Όταν τελικά άνοιξε, κατέστη σύμβολο ενότητας και ένδειξη του ότι η απαίτηση του γερμανικού συντάγματος για την ολοκλήρωση της ενοποίησης της Γερμανίας είχε εκπληρωθεί σε καθεστώς ελευθερίας. Τώρα, ο κόσμος θα μπορούσε δικαίως να πει ότι η Πύλη του Βρανδεμβούργου είχε καταστεί η πύλη της ελευθερίας. Θα ήθελα να προσθέσω στα όσα είπε, εάν μου επιτρέπεται κάτι τέτοιο ως προτεστάντης από το Βρανδεμβούργο και απόγονος των Ουγενότων, ότι με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Πύλη του Βρανδεμβούργου κατέστη σύμβολο της ευρωπαϊκής ενότητας. Εμείς, οι Γερμανοί, δεν θα εκτιμούσαμε δεόντως την εθνική μας ενότητα εάν δεν την θεωρούσαμε συμβολή στην ενότητα της Ευρώπης, μετά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που περιέγραψα εδώ.
(Χειροκροτήματα)
Από τις πρώτες και μοναδικές ελεύθερες εκλογές για την ανάδειξη του Volkskammer της Ανατολικής Γερμανίας στις 18 Μαρτίου 1990 προέκυψε ένα κοινοβούλιο που αποτελούσε πραγματικά αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού και εξέφραζε τη ζωντάνια και τη δύναμη της πειθούς της δημοκρατίας ως μορφής διακυβέρνησης. Ποσοστό 93,4% του συνολικού εκλογικού σώματος προσήλθε στις κάλπες. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα ρεκόρ που δεν αναμένεται να σπάσει στο εγγύς μέλλον. Κανείς δεν έμεινε αδιάφορος στις εκλογές αυτές. " ιστορία θα τις κρίνει ως τρανή απόδειξη του γεγονότος ότι εμείς, οι Ανατολικογερμανοί, μετά την απελευθέρωσή μας το φθινόπωρο του 1989, καταφέραμε να εγκαθιδρύσουμε τη δημοκρατία στη χώρα μας την άνοιξη του 1990. Ο λαός της ΛΔΓ ενέργησε με αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα και τίμησε δεόντως τη νεοαποκτηθείσα του ελευθερία. " δημοκρατία και η ελευθερία δεν αποτελούν απλώς αφηρημένες έννοιες. Διαπνέουν και καθορίζουν όλες τις πτυχές της ζωής μας.
Στην 20ή επέτειο από τις εκλογές αυτές για την ανάδειξη του Volkskammer, είπα στο Reichstag, και θα ήθελα να το τονίσω ξανά στο σημείο αυτό, πόσο ζωτικής σημασίας ήταν το γεγονός ότι το Volkskammer κατέστησε σαφές σε όλους τους γείτονές μας πως οι αλλαγές στη ΛΔΓ και η επανένωση της Γερμανίας δεν συνιστούν λόγο ανησυχίας. Το κοινοβούλιο αμέσως, και με δική του πρωτοβουλία, ανέλαβε την ευθύνη για το σύνολο της γερμανικής ιστορίας. Έσκυψε το κεφάλι μπροστά στα θύματα και εγγυήθηκε την ασφάλεια των συνόρων στους πολωνούς γείτονές μας. Ζήτησε επίσης συγχώρεση για τη συμμετοχή της ΛΔΓ στην καταστολή της Άνοιξης της Πράγας. Τα έκανε όλα αυτά προτού επιλέξει νέα κυβέρνηση, διότι η νέα εποχή που χάραζε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έπρεπε να είναι μια εποχή συμφιλίωσης, ειρήνης και συμβίωσης. " ομολογία της ευθύνης αυτής καθαυτήν σηματοδότησε την έναρξη των εργασιών του μοναδικού δημοκρατικά εκλεγμένου κοινοβουλίου της Ανατολικής Γερμανίας. Όσα επακολούθησαν συνδέονταν με την ομολογία αυτή και ήταν απόρροια αυτής, ούτως ειπείν. " ομολογία αυτή εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και τώρα που δεν υφίσταται η ΛΔΓ και αντιπροσωπεύει μια υποχρέωση να αναζητούμε σε καθετί που πράττουμε όλα όσα μας ενώνουν στην Ευρώπη.
Το κοινοβούλιο της Ανατολικής Γερμανίας μού ανέθεσε την ευθύνη να σχεδιάσω τη διαδικασία που θα οδηγούσε στην ενοποίηση των δύο κρατών. Θα ήθελα να τονίσω ότι όλοι εμείς την εποχή εκείνη δεν μπορούσαμε παρά να υλοποιήσουμε όσα από καιρό ήταν πρόδηλα λόγω του ενθουσιασμού του κόσμου για ενότητα. Οι εκλογές της 18ης Μαρτίου 1990 αποτέλεσαν επίσης ένα δημοψήφισμα για το γερμανικό ζήτημα. Ωστόσο, έπρεπε να εργαστούμε για την κατάρτιση συνθηκών και τη θέσπιση κανονισμών που κάλυπταν έναν σχεδόν αναρίθμητο αριθμό προβλημάτων. Σε όλους τους τομείς της κοινωνίας επήλθαν ριζικές αλλαγές. Υπήρξε η επαναφορά των γερμανικών κρατιδίων, κατοχυρώθηκε εκ νέου η διάκριση των εξουσιών, αποκαταστήθηκε το κράτος δικαίου και υπήρξε εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης, της αστυνομίας και των διοικητικών φορέων. Καθοριστικό παράγοντα αποτέλεσε η επαναφορά της τοπικής διακυβέρνησης, η οποία ήταν απόρροια της μεταρρύθμισης της Πρωσίας των Stein και Hardenberg και η οποία επέτρεψε στον λαό να λάβει μέρος στις ελεύθερες τοπικές εκλογές της 6ης Μαΐου 1990. Καταρτίσαμε επίσης τις κυριότερες εθνικές συνθήκες για την οικονομική, νομισματική και κοινωνική ένωση, τη συνθήκη της ενοποίησης και, τέλος, τη συνθήκη 2+4 με τις συμμαχικές δυνάμεις -χαίρομαι που βλέπω εδώ τον Roland Dumas- που υπογράψαμε στη Μόσχα στις 12 Δεκεμβρίου.
(Χειροκροτήματα)
Σε αυτούς τους έξι μήνες, καταφέραμε πάρα πολλά και έχουμε κάθε δικαίωμα να αναφερόμαστε σε αυτό ως το πιο παραγωγικό κοινοβούλιο στην ιστορία μας.
Εξακολουθώ έως σήμερα να είμαι ευγνώμων που βρήκαμε σε όλους τους εταίρους μας εξαιρετικά προσηλωμένους συμπολεμιστές. Υπάρχουν τόσα πολλά ονόματα που θα μπορούσα να παραθέσω στο σημείο αυτό, αλλά θα ήθελα απλώς να αναφέρω τον Mikhail Sergeyevich Gorbachev και τον George Bush τον πρεσβύτερο. " ομιλία για ένα κοινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα αποτέλεσε ένα από τα κύρια σημεία εκκίνησης της πολιτικής του Gorbachev για τη glasnost και την perestroika. Άνοιξε επιτέλους την πόρτα για την ενοποίηση των Γερμανών. Γι' αυτό, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η Ρωσία αποτελεί σημαντικό τμήμα αυτού του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και ότι η εταιρική μας σχέση με τη Ρωσία είναι σημαντική για την επιβίωσή μας.
(Χειροκροτήματα)
Βάσει της Ατλαντικής Συμμαχίας, ο George Bush προστάτευσε με ιδιαίτερο τρόπο το δικαίωμά μας για αυτοδιάθεση. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω το όνομα του Jacques Delors, ο οποίος κατάφερε πολλά ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο οποίος μας παρείχε τη βοήθεια που χρειαζόμασταν στη διαδικασία επίτευξης της γερμανικής ενοποίησης. Υπήρξε πραγματικός φίλος για τον λαό της Γερμανίας. Σας ευχαριστούμε πολύ!
(Χειροκροτήματα)
Είμαι βέβαιος ότι η επανένωση της Γερμανίας δεν θα είχε καταστεί αποδέκτης τόσο ευρείας αποδοχής και συνεργασίας χωρίς τη στήριξη της πρώην Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας επί Helmut Kohl, ο οποίος είναι αναμφίβολα ένας πολύ μεγάλος Ευρωπαίος.
(Χειροκροτήματα)
Δύο σημαντικά στοιχεία συναντήθηκαν εδώ. Σε μια απαράμιλλη πράξη αυτοαπελευθέρωσης με ειρηνικά μέσα, οι Ανατολικογερμανοί ανέτρεψαν ένα καταπιεστικό καθεστώς και γκρέμισαν το τείχος. Μέσω δημοκρατικών εκλογών, κατόρθωσαν να επιφέρουν σημαντικότατες αλλαγές. Κρατώντας το κεφάλι ψηλά, οι Ανατολικογερμανοί είπαν "Εμείς είμαστε ο λαός" και αργότερα, λίγες εβδομάδες μετά, "Εμείς είμαστε ένας λαός". Εκείνοι που πέτυχαν τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα πρέπει να ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια. Έχουν κάθε λόγο να πιστεύουν ότι μπορούν να αντισταθούν σε αυτό που εμείς τώρα αποκαλούμε κρίση και ότι θα εξέλθουν ισχυρότεροι από κάθε κρίση. Έχουμε την εμπειρία του μετασχηματισμού.
(Χειροκροτήματα)
Από την άλλη, συνειδητοποιήσαμε επίσης ότι αποτελούμε μέρος αυτής της μεγάλης κοινότητας ευρωπαϊκών εθνών και μέρος της Ατλαντικής Συμμαχίας. Άλλα κράτη και έθνη έχουν επίσης υπερασπιστεί την ελευθερία μας και έχουν καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να στηρίξουν τον αγώνα μας για ενότητα. Είναι, συνεπώς, σημαντικό να θυμίζουμε στους εαυτούς μας και στις μελλοντικές γενιές ότι εμείς, οι Γερμανοί, είμαστε υπεύθυνοι για την ήττα και τη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Οφείλουμε ένα ευχαριστώ στους φίλους, στους γείτονες και στους εταίρους μας για την ενότητα και την ελευθερία μας.
(Χειροκροτήματα)
Ωστόσο, η επανένωση δεν δημιούργησε απλώς τη Γερμανία που ξέρουμε σήμερα. Επέφερε, φυσικά, και ριζικές αλλαγές στην πρώην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτή η διαδικασία αλλαγής συνεχίζεται αμείωτη. Ο λαός μας και η χώρα μας κατόρθωσαν να σταματήσουν να περιστρέφονται γύρω από το γερμανικό ζήτημα. Αντ' αυτού, μπόρεσαν ειλικρινά να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους για να επιτύχουν τον άλλο μεγάλο στόχο που εμπεριέχεται στο γερμανικό σύνταγμα και που είναι η προαγωγή της ειρήνης σε ολόκληρο τον κόσμο ενεργώντας ως ισότιμο μέλος μιας ενωμένης Ευρώπης. Τώρα θέλουμε να γίνουμε, και μπορούμε να γίνουμε, η κινητήριος δύναμη πίσω από την ευρωπαϊκή ενότητα και εγγυητής της ειρήνης στον κόσμο, διότι εμείς επιτύχαμε την επανένωσή μας ειρηνικά, σε συνεργασία με τους γείτονές μας, και σε μεγάλο βαθμό στους γείτονες αυτούς την οφείλουμε. Εντούτοις, θεωρούμε το καθήκον αυτό, πάνω απ' όλα, σημαντική υπηρεσία που παρέχει η χώρα μας. Θα μας επιτρέψει να εφαρμόσουμε στο εξωτερικό κάτι που στο εσωτερικό αποτελεί το καθοριστικό περιεχόμενο της δημοκρατίας. " δημοκρατία είναι πολύ λιγότερο μια μορφή διακυβέρνησης και πολύ περισσότερο μια γνήσια υπηρεσία που προσφέρεται από όλους στην κοινότητα και υπέρ του κοινού καλού. Περισσότερο από κάθε άλλο καθεστώς, η δημοκρατία καλεί τον καθένα να αναλάβει δράση και να συμμετάσχει.
Το ίδιο ισχύει στην κοινωνική οικονομία της αγοράς, που είναι κάτι περισσότερο από ένα απλώς οικονομικό σύστημα. Απαιτεί και ενθαρρύνει το αίσθημα ευθύνης μεταξύ όλων των πολιτών. Τοποθετεί το κοινό καλό πάνω από το ατομικό συμφέρον και θέτει την ιδιοκτησία στην υπηρεσία της κοινότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να διασφαλιστεί. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, πρέπει να επαναλαμβάνουμε διαρκώς σε εμάς τους ίδιους ότι αυτό που έχει σημασία είναι να αντικαταστήσουμε τη διαίρεση με τη συμμετοχή στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Εντούτοις, συμμετοχή δεν σημαίνει ότι ο καθένας παίρνει και από κάτι. Αντιθέτως, σημαίνει ότι ο καθένας μπορεί να συμβάλει από κάτι και οφείλει να συμμετέχει.
Με προβληματίζει ιδιαίτερα το ότι τα δικαιώματα που αποτελούν τη βάση της ελευθερίας μας αντιμετωπίζονται με ολοένα και μεγαλύτερη περιφρόνηση. " αυθεντικότητα και η δύναμη της δημοκρατίας πηγάζουν αποκλειστικά από τη στάση των πολιτών. Αυτή η έννοια της ιθαγένειας είναι που μας επιτρέπει να συμβιώνουμε ως κοινότητα και που μας ενθαρρύνει να αναζητούμε κάθε φορά όλα όσα μας ενώνουν. Αποτελούμε μέρος μιας κοινότητας εθνών που διασφαλίζουν τα δικαιώματα των πολιτών, αγωνίζονται για την ειρήνη και την ευημερία και θέλουν να συμβιώνουν ειρηνικά. Κατά την άποψή μου, το μέλλον της ηπείρου στην οποία ζούμε θα είναι θετικό εάν μπορέσει να βρει το κέντρο βάρους σε αυτές τις αξίες της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, της ειρήνης και της ελευθερίας και εάν μπορέσει να βρει την ενότητα που χάσαμε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλήσαμε για τη δυτική συμμαχία, το ανατολικό μπλοκ και τη σύγκρουση Ανατολής-Δύσης· είχαμε ανατολικό και δυτικό Βερολίνο· ο κόσμος μας χωρίστηκε σε Ανατολή και Δύση, αλλά δεν είχε πια κέντρο. Μια ειλικρινής αναζήτηση για τα όσα μας ενώνουν είναι, συνεπώς, μια αναζήτηση για το κέντρο μας.
Εκνευρίζομαι, μερικές φορές, διότι όλα αυτά που στερηθήκαμε στην Ανατολική Γερμανία και που λαχταρούσαμε επί τόσα χρόνια θεωρούνται τώρα δεδομένα και περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Αναφέρομαι στην ελεύθερη πραγματοποίηση ταξιδιών, στην ελευθερία του λόγου, στο ελεύθερο εμπόριο, στην ελευθερία του Τύπου και στη θρησκευτική ελευθερία. Αναφέρομαι στο δικαίωμα σε ελεύθερες και αδιάβλητες εκλογές με μυστική ψηφοφορία και στο δικαίωμα συνδιαχείρισης. Ο κόσμος σήμερα τα θεωρεί όλα αυτά τόσο δεδομένα που δεν τους δίνει πλέον σημασία. Ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να θεωρηθούν όλα αυτά ασήμαντα και να υποτιμηθούν. Ταράζομαι μερικές φορές όταν σκέφτομαι πόσο συχνά οι άνθρωποι τείνουν να διακυβεύουν όσα έχουν επιτύχει, διότι τα θεωρούν δεδομένα και δεν τα εκτιμούν πια. Επίσης καταβάλλουν ελάχιστες προσπάθειες για να διευρύνουν όσα έχουν καταφέρει.
(Χειροκροτήματα)
Συχνά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολα προβλήματα. Τώρα που διευρύναμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να της προσδώσουμε και περισσότερο βάθος. Ωστόσο, τα προβλήματα αυτά εξακολουθούν να είναι ελκυστικότερα απ' ό,τι μια επιστροφή στη σύγκρουση. Είναι σαφώς προτιμότερο το να εργαζόμαστε από κοινού για την αντιμετώπιση κρίσεων και την επίλυση προβλημάτων από το να τα αντιμετωπίζουμε μόνοι μας.
(Χειροκροτήματα)
Το μεγαλύτερο δυστύχημα για τους λαούς της Ευρώπης θα ήταν να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση όπου απουσιάζει η ενότητα. Για τον λόγο αυτόν, και ειδικότερα μια ημέρα όπως η σημερινή, ας αναζητήσουμε όλα όσα μας ενώνουν. Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προανέφερα αποτελούν τον πυρήνα και το επίκεντρο της κοινωνίας μας, καθώς και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινότητας αξιών μας. Αυτά είναι που μας ενώνουν. Από αυτό το επίκεντρο πηγάζει το καθοριστικό και ίσως το μόνο σημαντικό καθήκον που επιβάλλεται σε εμάς ως πολίτες της Ευρώπης. Οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι να προασπιστούμε αυτά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. " προάσπιση της ελευθερίας βρίσκεται στο επίκεντρο της Ευρώπης.
(Χειροκροτήματα)
Έχουμε διδαχθεί ότι η ελευθερία είναι αδιαίρετη. Δεν είναι δυνατόν ένα τμήμα ενός λαού να είναι ελεύθερο, ενώ το άλλο να ζει σε ένα καταπιεστικό σύστημα, όπως συνέβη στην περίπτωσή μας στη Γερμανία. " πτώση του Τείχους του Βερολίνου και του σιδηρού παραπετάσματος στην Ευρώπη δεν χαροποίησε μόνο τους Ανατολικογερμανούς και όλους σχεδόν τους λαούς της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Σφράγισε επίσης την ελευθερία ολόκληρης της Ευρώπης. Γι' αυτό, οι λαοί της Ευρώπης μπορούν να βρουν όσα τους ανήκουν υπό την πραγματική έννοια του όρου μόνο εντός της κοινότητας. Πρέπει να διατηρήσουμε την ελευθερία εντός της κοινότητάς μας αν θέλουμε να διασφαλίσουμε για εμάς τους ίδιους ένα θετικό μέλλον.
Ο τελευταίος αιώνας, με τα ζενίθ και τα φοβερά ναδίρ του, μας δίδαξε ένα πράγμα. " ιστορία δεν είναι ένα μυστηριώδες πεπρωμένο που τιμωρεί τους λαούς. " ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από τις πράξεις των ανθρώπων. Εντούτοις, είναι πιο δύσκολο να επηρεάσει κανείς τις πράξεις των ανθρώπων ζητώντας τους να αλλάξουν παρά δίνοντάς τους το καλό παράδειγμα. Όσα ισχύουν για τα άτομα ισχύουν και για τους βουλευτές του κοινοβουλίου, τις κυβερνήσεις και ολόκληρα τα έθνη. Δεν μπορούμε να ζητούμε από τους πολίτες μας να αποκτήσουν μια φιλελεύθερη, δημοκρατική προσέγγιση απέναντι στη ζωή. Πρέπει να τους δώσουμε το παράδειγμα. Γι' αυτό, ένα μόνο πράγμα σας ζητώ σήμερα και απευθύνω επείγουσα έκκληση στους λαούς της Ευρώπης: ας αναζητήσουμε, ας προωθήσουμε και ας υπερασπιστούμε όσα μας ενώνουν σε όλα όσα πράττουμε. Σας είμαι ευγνώμων που μου επιτρέψατε να αναλάβω την ευθύνη και που εγώ, ως πολίτης, εξακολουθώ να είμαι υπεύθυνος για το Βρανδεμβούργο, την ιδιαίτερη πατρίδα μου, για μια ενωμένη Γερμανία, την πατρίδα που αγαπώ, και για την Ευρώπη, η ενότητα της οποίας θα καθορίσει τη μοίρα μας και το μέλλον μας.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Ζωηρά, παρατεταμένα χειροκροτήματα)
Πρόεδρος
Όπως επισημάνατε, κύριε de Maizière, η επανένωσή μας -η επανένωση της Γερμανίας- ξεκίνησε ακόμη νωρίτερα, διότι αλλάξαμε τη στάση μας, την προσέγγισή μας έναντι της κοινής ευρωπαϊκής μας ιστορίας και του κοινού ευρωπαϊκού μας μέλλοντος. Αλλά η πιο συναρπαστική στιγμή ήταν, φυσικά, στις 3 Οκτωβρίου 1990.
Όπως θα αντιληφθήκατε, δεν καλωσόρισα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον πρώην Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Hans-Gert Pöttering, διότι εσείς, Hans-Gert, είστε ένας από εμάς. Κάθεστε εδώ κάθε μέρα και εργάζεστε μαζί μας, αλλά είμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς που βρίσκεστε ανάμεσά μας.
Τώρα θα ακούσουμε τον δεύτερο αξιότιμο ομιλητή μας, τον Jacques Delors. Αρχικά, είχε διοριστεί σύμβουλος του πρωθυπουργού της Γαλλίας, Jacques Chaban-Delmas. Στη συνέχεια, για δυόμισι χρόνια, διατέλεσε βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ίσως να μην το θυμόμαστε όλοι μας αυτό. Έπειτα, διατέλεσε και υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Εξελέγη για δύο θητείες Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. "γήθηκε του εγχειρήματος της ενιαίας αγοράς και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία και την εφαρμογή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που είναι πολύ σημαντική για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός ήταν ο ιδρυτής και ο πρόεδρος της ομάδας προβληματισμού Notre Europe, και ορισμένων άλλων πρωτοβουλιών.
(Χειροκροτήματα)
Jacques L.J. Delors
πρώην Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. - (FR) Κύριε Πρόεδρε, κύριε de Maizière, κύριε Van Rompuy, κύριε Barroso, εξοχότητες, αξιότιμοι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κυρίες και κύριοι, μεσολάβησε μόλις ένας χρόνος μεταξύ της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου και της επανένωσης της Γερμανίας.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 1989, οι λαοί της Ευρώπης εκφράστηκαν: στην Πολωνία, τα γεγονότα που ξεκίνησαν από τις απεργίες του Γκντανσκ το καλοκαίρι του 1980 οδήγησαν στις συμφωνίες του Belvedere που υπεγράφησαν μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου του 1989, και ακολούθησαν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στις 4 Ιουνίου 1989· στην Τσεχοσλοβακία, ο λαός απέτισε φόρο τιμής στον Jan Palach που αυτοπυρπολήθηκε· η Ουγγαρία σφραγίστηκε από την επίσημη κηδεία του Imre Nagy, η μνήμη του οποίου επιτέλους αποκαταστάθηκε· στη Βουλγαρία, ο πρόεδρος Zhivkov υποχρεώθηκε σε παραίτηση· και, φυσικά, στην Ανατολική Γερμανία, ολοένα και περισσότερος κόσμος συμμετείχε σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Τα αιτήματα του λαού διαρκώς κέρδιζαν έδαφος και, στις 2 Μαΐου 1989, το άνοιγμα των συνόρων μεταξύ Ουγγαρίας και Αυστρίας επέτρεψε σε ορισμένους Ανατολικογερμανούς να περάσουν στη Δύση.
Ζήσαμε, συνεπώς, μια στιγμή επιτάχυνσης της ιστορίας, και πρέπει να παραδεχτούμε ότι μας ξάφνιασε όλους μας. Ορισμένοι από εμάς διαισθανόμασταν τις αυξανόμενες ανισορροπίες στις κομμουνιστικές χώρες, αλλά κανείς δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι το ποτήρι θα ξεχείλιζε τόσο γρήγορα. Το 1989 ήταν μια χρονιά μεγάλων αλλαγών σε πολλές περιοχές του κόσμου, με την πτώση της δικτατορίας του Pinochet, όπως θυμάμαι, στη Χιλή και την εξέγερση στην πλατεία Τιενανμέν στην Κίνα.
Για να επιστρέψω στην Ευρώπη, τα γεγονότα του 1989 μπορούσαν, ανά πάσα στιγμή, να πυροδοτήσουν τη βιαιότερη καταστολή ή αιματηρές συγκρούσεις και να οδηγήσουν σε μια μακρά περίοδο αστάθειας και κινδύνου για την ειρήνη. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αυτό είναι το δεύτερο δίδαγμα που αντλήσαμε μετά τα όσα μας δίδαξαν οι λαϊκές εξεγέρσεις. Εμείς, που ζήσαμε τα γεγονότα αυτά, είμαστε υποχρεωμένοι να καταθέσουμε τις μαρτυρίες αυτές.
Πράγματι, οι νέες γενιές πρέπει να διδαχθούν από τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, μιας και δεν τα έζησαν από πρώτο χέρι. Σήμερα, ζουν σε έναν κόσμο ευημερίας και ειρήνης, παρατηρώντας εξ αποστάσεως τις εντάσεις και τις εξεγέρσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο. Συνεπώς, οι μοναδικές εικόνες βίας και μίσους που αντικρίζουν είναι μέσα από το πρίσμα των μέσων ενημέρωσης. Το σημαντικότερο όμως που πρέπει να διαφυλάξουν στη μνήμη τους είναι ότι χάρη στη σοφία ορισμένων παγκόσμιων ηγετών μπόρεσαν οι Ευρωπαίοι, κατά τη διάρκεια του 1989 και 1990, να ζήσουν μια μετάβαση που ήταν αναμφίβολα συγκινητική, αλλά χωρίς να χυθεί πολύ αίμα και χωρίς να υπάρξουν επικίνδυνες προεκτάσεις.
(Χειροκροτήματα)
Δεν θα κατονομάσω όλους εκείνους τους ηγέτες -το έκανε ήδη ο κ. de Maizière- τους οποίους επαίνεσα για την ψυχραιμία και τη σοφία τους, από φόβο μήπως ξεχάσω κάποιον, μήπως θίξω ευαίσθητες χορδές ή μήπως παρεξηγηθώ. Ορισμένοι από αυτούς, θα πρόσθετα, δυστυχώς βίωσαν την αχαριστία των λαών τους και των διαδόχων τους. " ιστορία, είμαι βέβαιος, θα διορθώσει αυτά τα λάθη και τις παραλείψεις και το φως της αλήθειας θα λάμψει για τα γεγονότα αυτά.
Ας επιστρέψουμε, όμως, για λίγο στο σοκ που προκάλεσε η πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989. Πριν ακόμη οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες ξαναβρούν την ανάσα τους, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα έπρεπε να αντιδράσει, έστω και μόνο βάσει των διατάξεων της Συνθήκης της Ρώμης στην οποία αναφέρθηκε ο κ. de Maizière. Στις 11 Νοεμβρίου, έχοντας συγκαλέσει έκτακτη συνεδρίαση των μελών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σε συνέντευξη που παρέθεσα στη γερμανική τηλεόραση επιβεβαίωσα ότι οι Ανατολικογερμανοί είναι ελεύθεροι να επιλέξουν και ότι υπήρχε χώρος γι' αυτούς στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Πρόσθεσα, και παραθέτω: "Είμαστε μια μεγάλη κοινότητα εντός της οποίας οφείλουμε από κοινού να οικοδομήσουμε το μέλλον μας για να ελέγξουμε καλύτερα την ιστορία προς όφελος όλων".
Την εποχή εκείνη, κανείς δεν μπορούσε να πει περισσότερα. Ήταν καθήκον μου να αποστείλω ένα μήνυμα υποδοχής και ελπίδας στους ανατολικογερμανούς φίλους μας. Παράλληλα, επιχείρησα να κατευνάσω τους φόβους και τις ανησυχίες που ένιωθε πολύς κόσμος. Από τη στιγμή εκείνη και μετά, διεξήχθησαν πολλές συνεδριάσεις μεταξύ των ηγετών σε ολόκληρο τον κόσμο, μεταξύ των "νωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, μεταξύ της τελευταίας και των Ευρωπαίων, και μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας και των τεσσάρων συμμαχικών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που έμεινε γνωστή ως διαδικασία "δύο συν τέσσερα". Εν τω μεταξύ, σημειωνόταν πρόοδος στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και των εκπροσώπων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, και κυρίως μεταξύ του κ. de Maizière και του καγκελάριου Kohl.
Αυτό δημιούργησε πολλά ερωτήματα, οφείλουμε να πούμε, στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ενόψει αυτής της ριζικής αλλαγής πολιτικού σκηνικού. " Ευρωπαϊκή Κοινότητα, όμως, δεν μπορούσε εν τέλει παρά να εγκρίνει και να στηρίξει την επανένωση των δύο Γερμανιών, πράγμα το οποίο και έπραξε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που διεξήχθη στις 24 Απριλίου 1990 στο Δουβλίνο. Ενεργώντας με τον τρόπο αυτόν και λαμβάνοντας υπόψη τις διαβεβαιώσεις που δόθηκαν όσον αφορά τον μόνιμο και δίκαιο χαρακτήρα των διευθετήσεων που συνήφθησαν στη διαδικασία "δύο συν τέσσερα", η Κοινότητα παρέμεινε πιστή στις αξίες τις οποίες πρεσβεύει: ειρήνη, αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των λαών και αλληλεγγύη, ειδικότερα προς όλους τους Γερμανούς σε Ανατολή και Δύση. Επιπλέον, θεωρώ ότι όλα αυτά τα ζοφερά χρόνια, η ίδια η ύπαρξη της Κοινότητας, και όχι απλώς η υλική της ευημερία, αποτέλεσε ανέκαθεν σημείο αναφοράς και φάρο για όλους τους λαούς που ζούσαν υπό τον κομμουνιστικό ζυγό.
Ειδικότερα, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η Κοινότητα κινείτο συντονισμένα με τα γεγονότα αυτά. Από τις αρχές Ιουλίου του 1989 -όπως θα θυμάται ο κ. Dumas, καθώς ήταν ένας από τους εμπλεκόμενους- πριν ακόμη από την πτώση του Τείχους, η Επιτροπή είχε πείσει την Ομάδα G7 να εγκρίνει ένα σχέδιο αρωγής για τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. " υιοθέτηση ανοιχτού πνεύματος και ευνοϊκής προδιάθεσης έναντι της διεύρυνσης είχε ήδη επισήμως επιβεβαιωθεί. Ωστόσο, μετά την πτώση του Τείχους, το γερμανικό ζήτημα, οφείλουμε να πούμε, αποτελούσε κύριο μέλημα. Τι πορεία θα επέλεγε η ενοποιημένη Γερμανία;
Στις 19 Νοεμβρίου 1989, με πρωτοβουλία του κ. Mitterrand, συγκλήθηκε έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να προετοιμαστεί το έδαφος για την έναρξη τακτικών διαβουλεύσεων μεταξύ των δύο Γερμανιών και των εταίρων τους. Μια μακροσκελής παρουσίαση του καγκελάριου Kohl συνόψισε την κατάσταση η οποία, φυσικά, εξακολουθούσε να είναι αναγκαστικά ρευστή. " ιλιγγιώδη πορεία της ιστορίας είχε ήδη αρχίσει.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπήρξε επίσης πολύ δραστήριο και προσεχτικό την περίοδο εκείνη. Οι συζητήσεις του αντανακλούσαν τα ερωτήματα που τίθεντο για το μέλλον της Γερμανίας και τον κίνδυνο, τον οποίο πολλοί βουλευτές συμμερίζονταν, να επιβραδυνθεί η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, μετά την ώθηση που είχε δοθεί από την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1987. Στις 28 Νοεμβρίου 1989, το Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα πολύ σημαντικό ψήφισμα επιβεβαιώνοντας, και παραθέτω αυτούσια, ότι "όλοι οι λαοί της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου του πολωνικού λαού, έχουν, σύμφωνα με την Τελική Πράξη του Ελσίνκι, το δικαίωμα να ζουν εντός ασφαλών συνόρων, όπως έχουν επί του παρόντος καθοριστεί". Με τον τρόπο αυτόν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επικαλέστηκε μία από τις πλέον δύσκολες συζητήσεις, που κατέληξαν στη διατήρηση της συνοριακής γραμμής Oder-Neisse.
Στις 17 Ιανουαρίου 1990, στάθηκα ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και δήλωσα ότι, και παραθέτω: "" Ανατολική Γερμανία είναι ειδική περίπτωση. " θέση της είναι εντός της Κοινότητας, εφόσον το επιθυμεί". " ύπαρξη αυτής της προοπτικής οδήγησε το Κοινοβούλιό σας να συστήσει μια προσωρινή επιτροπή, προκειμένου να μελετήσει τις επιπτώσεις που θα είχε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα η διαδικασία επανένωσης της Γερμανίας. " εν λόγω επιτροπή, που συγκροτείτο, οφείλω να επισημάνω, από εξαιρετικά έμπειρες προσωπικότητες μεταξύ των οποίων και αρκετοί υπουργοί Εξωτερικών, κατόρθωσε να άρει τυχόν αμφιβολίες για την ένταξη των κρατιδίων της Ανατολικής Γερμανίας, και άνοιξε τον δρόμο γι' αυτήν. Είναι χρήσιμο να υπενθυμίζουμε στους σκεπτικιστές όλων των πολιτικών αποχρώσεων το γεγονός ότι, χάρη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η έννοια μιας πλουραλιστικής και ζωντανής δημοκρατίας δεν είναι φρούδη ελπίδα αλλά πραγματικότητα. " επιτροπή το απέδειξε σε εκείνη την περίσταση.
(Χειροκροτήματα)
Συνολικά, δεν θα πρέπει να υποτιμούμε τα επιτεύγματα και την επιρροή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, παρά τα όποια εμπόδια εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Φυσικά, δεν θα επιχειρήσω να ξεχωρίσω τα σημαντικότερα γεγονότα και ιδέες που επηρέασαν αυτό το μεγαλειώδες κίνημα απελευθέρωσης.
Αναμφίβολα, το πρώτο είναι η ικανότητα των λαών να αντιστέκονται στην καταπίεση, να εκφράζουν τη δίψα τους για ελευθερία και να εκδηλώνουν ειρηνικά το θάρρος τους. Εντούτοις, θα ήταν παράλειψη εκ μέρους μου να μην αναφερθώ στις εκκλήσεις του Ιωάννη Παύλου Β', και ειδικότερα στην έκκλησή του προς τον πολωνικό λαό σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή: "Μην φοβάστε!" Ούτε μπορώ να ξεχάσω τη σταθερή, πλην όμως ανοικτή και γενναιόδωρη πολιτική της Δυτικής Γερμανίας έναντι της ΛΔΓ τα χρόνια που προηγήθηκαν της πτώσης του Τείχους.
" ελευθερία θριάμβευσε, αλλά η ελευθερία έχει και υποχρεώσεις. " συνθήκη για την επανένωση της Γερμανίας παρουσίασε δύο προκλήσεις. " πρώτη αφορούσε την αλληλοκατανόηση μεταξύ του λαού της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας. Αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλη διορατικότητα, κατανόηση και γενναιοδωρία. " δεύτερη ήταν οικονομική και κοινωνική, και εξίσου δύσκολο να επιτευχθεί. Απαιτούσε να καταβληθούν τεράστιες προσπάθειες υπό τη μορφή μαζικών ετήσιων μεταφορών πόρων, από τη Δύση στην Ανατολή, που ανέρχονταν στο 4-5% του εθνικού προϊόντος της Δυτικής Γερμανίας, ή, κυρίες και κύριοι, σε ποσό ύψους 1.400 δισ. ευρώ σε διάστημα εικοσαετίας. Για να μην αναφέρω τις άλλες συνεισφορές υπό τη μορφή τεχνικής βοήθειας, που απαιτήθηκαν για την ανασυγκρότηση της οικονομίας της Ανατολικής Γερμανίας.
Το μέγεθος του επιτεύγματος αυτού απεικονίζεται από έναν μόνο αριθμό: σε διάστημα είκοσι ετών, το κατά κεφαλήν εισόδημα της ΛΓΔ αυξήθηκε από το 40% στο 73% του εισοδήματος των Δυτικογερμανών. " προσπάθεια θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια χάρη στη συνεχιζόμενη καταβολή του φόρου αλληλεγγύης - εάν δεν απατώμαι, θα συνεχιστεί έως το 2019. Οι ίδιοι οι Γερμανοί συμφωνούν με αυτό. Εντούτοις, απαιτούνται επιπλέον προσπάθειες για να αλλάξουν τόσο οι νοοτροπίες όσο και οι οικονομικές και κοινωνικές δομές.
Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα συνέβαλε με την επέκταση της πολιτικής για την οικονομική και κοινωνική συνοχή στα ανατολικά κρατίδια, κάτι που είναι γνωστό στους βουλευτές του ΕΚ. Παρότι τα ποσά που δεσμεύθηκαν δεν ήταν ανάλογα των προσπαθειών που κατέβαλαν οι Γερμανοί, οι ευρωπαϊκές συνεισφορές σηματοδότησαν σαφώς την πλήρη ένταξη της Ανατολικής Γερμανίας στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, την αύξηση των ανταλλαγών σε επίπεδο ανθρώπινων και τεχνικών πόρων και την έναρξη τακτικού διαλόγου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των ηγετών των νέων κρατιδίων. Προσωπικά ήθελα η Κοινότητα να πράξει περισσότερα, αλλά η γερμανική ηγεσία, ανησυχώντας για τις αντιδράσεις των εταίρων τους, μου ζήτησε να μην προχωρήσω περαιτέρω την προσπάθεια των διαρθρωτικών ταμείων.
Κυρίες και κύριοι, 20 χρόνια αργότερα κι ενώ, πέρα από τη χρηματοπιστωτική κρίση, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση προκαλεί πολλά ερωτηματικά, τα 27 κράτη μέλη βρίσκονται αντιμέτωπα με μια ιστορική ευθύνη: είτε να εμβαθύνουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είτε να επιβιώνουν, μέρα με τη μέρα, χάρη σε συμβιβασμούς που, αν και απαραίτητοι, δεν υπόσχονται πολλά για το μέλλον.
(Χειροκροτήματα)
Σήμερα που εορτάζουμε περιχαρείς τη γερμανική επανένωση, πώς είναι δυνατόν να μην ρωτήσουμε τη Γερμανία πώς βλέπει το μέλλον της Ευρώπης; " ενοποιημένη Γερμανία είναι η οικονομική ατμομηχανή των 27 χωρών που συγκροτούν την Ένωση. Για να αναφέρω μόνο ένα στοιχείο, η Γερμανία παράγει το 25% του συνολικού ΑΕγχΠ της οικονομικής και νομισματικής ένωσης (ΟΝΕ). Αναφέρομαι στην ΟΝΕ διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι ο ισχυρότερος δεσμός μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών που μοιράζονται το ίδιο νόμισμα, με τα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις που αυτό συνεπάγεται. Πολλοί στην Ευρώπη τείνουν ενδεχομένως να το ξεχνούν.
(Χειροκροτήματα)
Από γεωπολιτικής άποψης, η Γερμανία βρίσκεται σήμερα μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της υπόλοιπης μεγάλης ευρωπαϊκής ηπείρου. " θέση της είναι ισχυρή και, από πολλές απόψεις, ελκυστική, πράγμα που εγείρει πολλά ερωτήματα τόσο εντός όσο και εκτός της Γερμανίας. Οι ίδιοι οι Γερμανοί συμφωνούν με την άποψη αυτή, όπως φαίνεται σαφώς από τη Λευκή Βίβλο για την ασφάλεια στη Γερμανία. Παραθέτω: "Σημαντικό ρόλο στη μελλοντική, και μετέπειτα, διαμόρφωση της Ευρώπης αναμένεται να διαδραματίσει η ενωμένη Γερμανία λόγω της έκτασής της, των δημογραφικών μεγεθών της, της οικονομικής της δύναμης και της γεωγραφικής της θέσης στο κέντρο της ηπείρου".
Συνεπώς, δεν είμαστε πλέον στην περίοδο πριν από το 1989, όταν η Γερμανία επεδείκνυε αυτοσυγκράτηση και διακριτικότητα, για λόγους που ο καθένας μπορούσε να κατανοήσει και για τους οποίους μπορούσε να είναι ακόμη και ευγνώμων. Αυτή η συγκρατημένη στάση είχε ως αποτέλεσμα να αναλάβουν τα ηνία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης διαδοχικές γερμανικές κυβερνήσεις, ιδίως όταν επρόκειτο να εγκαταλειφθεί το πανίσχυρο γερμανικό μάρκο -και ομιλώ για το πανίσχυρο γερμανικό μάρκο, διότι τα 10 μάρκα είναι το σύμβολο της γερμανικής αναγέννησης- υπέρ του ευρώ, του ενιαίου νομίσματος.
Οι παρατηρήσεις αυτές δεν είναι μια έκφραση νοσταλγίας, αλλά μια έκκληση από έναν από τους ακτιβιστές της Ευρώπης, και απευθύνονται όχι μόνο στη Γερμανία, την επανένωση της οποίας εορτάζουμε, αλλά σε όλα τα κράτη μέλη. Άραγε εξακολουθούν να έχουν νόημα οι αξίες που μας κληροδότησαν οι ιδρυτές της Ευρώπης; Εξακολουθούν να είναι κυρίαρχες; " κληρονομιά που μας άφησαν αφορά περισσότερο το γιατί θέλουμε να ζήσουμε μαζί παρά τις Συνθήκες, που αποτελούν απλώς αναγκαίες θεσμικές συμφωνίες.
Ωστόσο, δεν θα ήθελα να ολοκληρώσω την ομιλία μου με αυτόν τον ελαφρώς απαισιόδοξο τόνο, με αυτό το ερωτηματικό να επικρέμεται. Όχι, σαφώς όχι. Αυτό που συγκρατώ στη μνήμη μου και στην καρδιά μου είναι εκείνη η νύχτα της 3ης Οκτωβρίου, όταν ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Barón Crespo, και εγώ είχαμε τη χαρά και την τιμή να είμαστε προσκεκλημένοι σε εκείνη την αξέχαστη βραδινή συνεδρίαση στο παλαιό Reichstag. Οι ηγέτες της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας συνεδρίασαν με ενθουσιασμό σε μια ατμόσφαιρα που σφραγίστηκε από σοβαρότητα και ευφορία. Όλοι οι Ευρωπαίοι θα συμμερίζονταν αυτήν τη βαθιά συγκίνηση.
Μετά την τελετή, βγήκα στους δρόμους του Βερολίνου θέλοντας να αφουγκραστώ τα συναισθήματα του λαού. Και εκεί, το μόνο που αντίκρισα ήταν σοβαρότητα και ευφορία· χωρίς τυμπανοκρουσίες ή πομπώδεις εκδηλώσεις. Ήταν μια ήσυχη νύχτα που την απολάμβαναν όλοι αναλογιζόμενοι τις διαιρέσεις του παρελθόντος, την αγωνία των οικογενειών που είχαν διαλυθεί από μια αυθαίρετη πράξη της ιστορίας· μια ήσυχη νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας έκανα σκέψεις για την Ευρώπη μας, που είχε απαλλαγεί από το μίσος και τις συγκρούσεις, μια Ευρώπη που ήθελα να είναι ενωμένη, ισχυρή και γενναιόδωρη την ίδια στιγμή.
Θα συμφωνήσετε σαφώς ότι απομένουν πάρα πολλά να γίνουν για να εδραιωθούν τα επιτεύγματά μας και να προχωρήσουμε στο μέλλον.
(Οι βουλευτές, όρθιοι, χειροκροτούν τον ομιλητή)
Πρόεδρος
Θυμόμαστε, κύριε Delors, την ομιλία που δώσατε στο Κολέγιο της Ευρώπης στη Bruges στις αρχές του 1990. Αφορούσε τη γερμανική επανένωση, και η γερμανική επανένωση, όπως είπατε, ήταν ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλίσουμε έναν καλύτερο συντονισμό στην Ευρώπη και ένα καλύτερο μέλλον για την Ευρώπη. Ήταν μια σημαντική και διορατική ομιλία.
Σας ευχαριστούμε πολύ και για τη σημερινή σας ομιλία.
Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω τους αξιότιμους προσκεκλημένους από την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, καθώς και τους προέδρους των θεσμικών μας οργάνων, της Επιτροπής και του Συμβουλίου, που ήταν μαζί μας. Θα ακούσουμε τώρα τον ευρωπαϊκό ύμνο.
