Voorbereidingen voor de klimaatconferentie in Cancún (29 november - 10 december 2010) (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereidingen voor de klimaatconferentie in Cancún (29 november-10 december).
Joke Schauvliege
fungerend voorzitter van de Raad. - Voorzitter, geachte Parlementsleden, na de Conferentie van Kopenhagen heeft de Europese Unie vrij snel beslist om voortaan via een stapsgewijze en pragmatische aanpak te werk te gaan. Inzetten op alles of niets kan niet langer. Geleidelijk aan moeten de bouwstenen worden geplaatst voor een kader na 2012. Wij beseffen dat de onderhandelingen over de totstandkoming van een ambitieuze regeling waarmee de klimaatverandering na 2012 moet worden bestreden, heel traag vorderen. De visies van deelnemers lopen heel sterk uiteen. Dat was onlangs nog merkbaar tijdens de laatste officiële onderhandelingsronde in Tianjin, waarbij zeer beperkte vooruitgang is geboekt.
Geachte Parlementsleden, tegen die achtergrond hebben de Raad Milieu en de Europese Raad de laatste hand gelegd aan het standpunt van de Europese Unie, met name voor de Conferentie van Cancún. Daarbij is nota genomen van de standpunten van de andere instellingen en uiteraard ook van uw ontwerpresolutie. Nu al staat vast dat Cancún geen juridisch bindend kader voor de periode na 2012 zal opleveren. Aangezien de inhoud van het maatregelenpakket voor Cancún nog niet duidelijk is, worden in het standpunt van de Europese Unie, dat ook de Europese onderhandelaars de nodige flexibiliteit zal bieden, verschillende elementen naar voren geschoven. Het is in ieder geval duidelijk dat het maatregelenpakket voor Cancún evenwichtig moet zijn. Het moet dus elementen bevatten waarmee zowel aan de ontwikkelde als aan de ontwikkelingslanden tegemoet gekomen kan worden. Wat zijn nu de voornaamste elementen van het EU-standpunt?
Eerst en vooral de noodzaak om tot een evenwichtig resultaat te komen. Evenwicht tussen zowel de onderhandelingsrechten in het kader van het Protocol van Kyoto en het Verdrag, als binnen de kaders zelf.
Ten tweede, de voorwaarden voor een tweede verbintenisperiode in het kader van het Kyoto-protocol.
Ten derde, de hoofdlijnen van wezenlijke bestanddelen van het actieplan van Bali, zijnde gemeenschappelijke visie, mitigatie, adaptatie, technologieën en financiering. De EU blijft van oordeel dat één enkel juridisch bindend instrument de beste manier is om gestalte te geven aan het kader voor de periode na 2012. Aangezien dit standpunt vorig jaar aanleiding gaf tot heel wat misverstanden en dat dit ook heel belangrijk is in de internationale onderhandelingen, is de EU van plan zich flexibel op te stellen. Flexibel wat een tweede verbintenisperiode betreft, maar mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Wat zijn die voorwaarden? Alle grote economieën moeten bij dat kader van na 2012 worden betrokken. Dat kader moet ambitieus en doeltreffend zijn, de milieu-integriteit moet worden gewaarborgd en er moet vooruitgang worden geboekt bij de hervorming van de huidige marktmechanismen en bij de invoering van nieuwe mechanismen. Daarnaast moeten de ontwikkelde landen aantonen dat zij hun financiële toezeggingen ook nakomen. Met name wat betreft de snellestartfinanciering. De Europese Unie en haar lidstaten hebben het eerste grondige en transparante uitvoeringsverslag over deze financiële toezeggingen ingediend en dragen in 2010 2,2 miljard euro bij. Ik hoop dat dit verslag bijdraagt tot het herstel van het vertrouwen tussen partijen.
Het Belgische voorzitterschap is van oordeel dat er concrete en specifieke maatregelen nodig zijn om tegemoet te komen aan de verwachtingen van de partijen en ook om het vertrouwen in het multilateraal proces in het kader van het raamverdrag van de VN te waarborgen. We zullen alles in het werk stellen om ertoe bij te dragen dat de doelstellingen van de Europese Unie worden gehaald. Zoals altijd rekenen we daarbij ook op u, geacht Parlement, om deze boodschap mee uit te dragen en natuurlijk ook te versterken.
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij uiteraard aan bij wat we zojuist gehoord hebben van het Belgische voorzitterschap. Ik kijk er ook naar uit om met u samen te werken in Cancún. Het is wel duidelijk dat de juridisch bindende overeenkomst waarvoor de EU vorig jaar klaar was en waarvoor we nu nog steeds klaar zijn, helaas niet het resultaat van Cancún zal zijn - niet door ons toedoen, maar doordat anderen er nog niet klaar voor zijn. We stevenen wel af op een pakket dat evenwichtig is, maar ook - dat mag ik wel zeggen - solide en ambitieus.
Wij waren dit voorjaar, in februari-maart, de eersten die het idee naar voren brachten om een stapsgewijze aanpak te volgen om voort te gaan op de weg van het akkoord van Kopenhagen en het momentum in Cancún vast te houden. Iedereen lijkt het erover eens te zijn dat we met een evenwichtig pakket uit Cancún moeten thuiskomen. Hoewel het gemakkelijk gezegd is dat we dat allemaal willen, is het moeilijker om het erover eens te zijn wat dat dan inhoudt.
Wat is een solide, evenwichtig pakket? Ik zou zeggen dat het vanuit Europees gezichtspunt duidelijk is dat we vasthouden aan de noodzaak om mitigatiebeloften vast te leggen, een verbeterd systeem voor meting, rapportage en verificatie op te zetten en de koolstofmarkten te stimuleren. Er moeten natuurlijk ook besluiten komen over REDD+, adaptatie, technologie, financiering en capaciteitsopbouw. Al deze elementen moeten deel uitmaken van het pakket, willen wij het evenwichtig noemen.
Eén ding dat ik graag wil benadrukken is dat wij, de Europese Unie, duidelijk moeten blijven over onze voorwaarden voor een tweede verbintenisperiode in het kader van het Protocol van Kyoto. We moeten deze voorwaarden gebruiken om de ambitiedrempel te verhogen en om anderen in beweging te zetten. De voorwaarden die verbonden zijn aan een mogelijke tweede verbintenisperiode zijn erg belangrijk voor milieu-integriteit en de ambitie van de toekomstige klimaatregeling. Als alleen de EU een tweede verbintenisperiode aangaat, is dat noch voldoende noch geloofwaardig. Daarom moeten we vasthouden aan onze voorwaarden teneinde positieve reacties van onze partners te bewerkstelligen. Ik moet zeggen dat ik sterk de indruk heb - ook op grond van de pre-cop-consultatie - dat er een groeiende acceptatie is van onze argumenten in dezen.
In de ontwerpresolutie die nu voor ons ligt, komen alle kwesties die ik zojuist heb genoemd aan de orde. De Commissie is bijzonder blij met de adviezen van het Parlement, ook al kunnen ze niet allemaal volledig worden overgenomen.
Om een voorbeeld te noemen: sommigen van u willen dat we de 2° C-doelstelling loslaten. Een belangrijke prioriteit voor ons in Cancún is om het akkoord van Kopenhagen niet open te breken en om niet terug te komen op wat we al hebben afgesproken.
Ik wil ook graag van deze gelegenheid gebruik maken om te benadrukken dat de EU de snelstartbeloften van Kopenhagen moet waarmaken. Ik kan u in alle oprechtheid zeggen: we zijn er bijna. We hebben echter nog tweehonderd miljoen euro van de lidstaten nodig om precies zover te zijn als we in Kopenhagen beloofd hebben. Ik neem aan dat u het verschil wel hoort: het is iets anders of je in Cancún namens de Europese Unie kunt zeggen "we zijn er" of "we zijn er bijna". Ik denk echt dat we de resterende dagen tot aan Cancún moeten gebruiken om alles te proberen waar te maken wat we in Kopenhagen hebben beloofd.
Ik heb het niet over doelen gehad: niet omdat ze niet belangrijk zijn, want dat zijn ze wel degelijk, en de EU zou dit jaar, en ook vorig jaar, zeggen dat we nog steeds bereid zijn om tot 30 procent te gaan, mits andere partijen dat ook doen. Op dat punt is er niets veranderd. Dat er op dit moment niet veel over doelen wordt gepraat, komt, denk ik, doordat veel andere partijen niet zo bereid zijn - om bij u bekende redenen - om het in Cancún over doelen te hebben. Volgens mij is het belangrijk om de beloften van het akkoord van Kopenhagen vast te leggen in de formele tekst. Op basis daarvan kunnen we dingen verbeteren.
Ik moet echter ook zeggen dat het volgens mij, ongeacht de uitkomst van Cancún, cruciaal voor ons is om na Cancún een intelligent klimaatbeleid met ambitieuze doelstellingen te blijven voeren, en tegelijkertijd onze energievraagstukken aan te pakken, waarover u zojuist met elkaar hebt gesproken. We kunnen ons toeleggen op innovatie en het scheppen van banen en we kunnen ambitieuze doelen stellen.
Tot slot wil ik opmerken dat we - uiteraard - ons best doen om ervoor te zorgen dat het Verdrag van Lissabon wordt uitgevoerd en ik kan u verzekeren dat we de delegatie van het Parlement op de hoogte zullen houden van elk stadium van de vorderingen van de onderhandelingen. De delegatie van het Parlement wordt natuurlijk dagelijks geïnformeerd en we zullen proberen om nauw met elkaar samen te werken.
Het verheugt ons bijzonder dat er in de ontwerpresolutie op wordt aangedrongen dat de EU met één stem spreekt. Volgens mij is dit een van de belangrijkste uitdagingen in Cancún: wie er ook namens de Europese Unie spreekt, onze partners buiten Europa kunnen er zeker van zijn dat ze geconfronteerd worden met dezelfde prioriteiten en dezelfde boodschap. Op die manier komen onze prioriteiten het beste over het voetlicht.
Karl-Heinz Florenz
namens de PPE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, als we een les moeten trekken uit Kopenhagen, waar u, commissaris, uiteraard voorzitter was, dan is het wel dat de Europese Unie in de toekomst op dergelijke conferenties met één stem moet spreken. Wij mogen hier op een aantal punten weliswaar met elkaar van mening verschillen, maar als wij als Europeanen daar verschillende standpunten verkondigen, dan zullen wij niet geloofwaardig worden geacht en als wij niet geloofwaardig zijn, dan zullen anderen ons niet volgen. Waarom zouden ze ook? Daarom is het juist dat de cijfers die wij eind 2007 onder bondskanselier Merkel hebben vastgesteld, in wezen behouden moeten blijven en de basis vormen voor deze onderhandeling. Ik ben het met u eens dat de ambitieuze 2° C-doelstelling nu niet daadwerkelijk in twijfel moet worden getrokken en dat er niet een aanmerkelijk lager aantal graden moet worden overwogen, omdat dit de verwezenlijking van deze doelstellingen buitengewoon bemoeilijkt en de burgers van ons vervreemdt.
Ik maak me er ernstig zorgen over dat wij ons intellectuele eigendom in gevaar brengen. Ons bedrijfsleven investeert geld en mankracht in ontwikkeling. Als wij nu het hek rondom dit intellectuele eigendom gaan verzwakken en niets doen aan de gaten die nu in het hek zitten, dan raken wij de waardevolle bezittingen, namelijk ons intellectueel eigendom, kwijt. Ik ben een groot voorstander van de overdracht van technologie, maar onze bedrijven moeten ook het nut zien van investeringen daarin, en daarom mag het intellectuele eigendom niet verwateren.
Wat betreft de verplichtingen neig ik er eveneens naar om aan te dringen op serieuze toezeggingen van onze partners wereldwijd. Deze moeten echter geloofwaardig zijn en het moet voor de betreffende landen haalbaar zijn om deze toezeggingen na te komen. Anders doen ze precies het tegenovergestelde van wat wij willen en zullen ze zich van ons verwijderen. Het is derhalve van belang dat wij in Cancún geloofwaardig optreden. De belangrijke besluiten zullen dan later in Johannesburg worden genomen, maar in Cancún moeten wij het voorbereidende werk doen. Ik ben boer van beroep. Als de grond niet goed wordt voorbereid, zal de oogst slecht zijn. Laten wij ons daarom concentreren op een goede voorbereiding van de grond.
Marita Ulvskog
namens de S&D-Fractie. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, in de aanloop naar de Top van Kopenhagen hadden we enorme verwachtingen. De resultaten waren minder goed. Op de dag dat we uit Kopenhagen vertrokken sneeuwde het flink en in de vergaderzalen was het ijskoud. Niet alleen Kopenhagen, maar het hele milieudebat kreeg een koude douche. Je mag stellen dat de klimaatkwestie momenteel lager op de politieke agenda staat dan vóór Kopenhagen. Dat is jammer, maar het is een feit dat het onze taak is om ervoor te zorgen dat de top in Cancún betere resultaten oplevert en het resultaat van Kopenhagen onder handen neemt en verbetert. Hoe pakken we dat aan? Dat doen we door als vertegenwoordigers van Europa een leidende rol te spelen. Dat was ook precies wat de voorzitster van de klimaatonderhandelingen van de Verenigde Naties, Christina Figueres, vroeg tijdens een teleconferentie met de leden die namens het Europees Parlement naar Cancún zullen reizen. We moeten blijk geven van leiderschap, en dat zullen we onder andere doen door alles wat we in Kopenhagen beloofd hebben daadwerkelijk uit te voeren - niet bijna alles, maar echt alles.
Vervolgens moeten we er natuurlijk voor zorgen dat meer landen zich bij ons aansluiten. Samen met andere concrete besluiten in Cancún met betrekking tot ontbossing, overdracht van technologie en een werkwijze voor een tweede verbintenisperiode in het kader van het Kyoto-protocol, zou dat de weg kunnen effenen voor een internationaal klimaatakkoord in 2011. Ik vind niet dat we in de aanloop naar Cancún te lage verwachtingen mogen hebben.
Chris Davies
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, er is op het moment geen groot enthousiasme om de opwarming van de aarde aan te pakken, eerder een wijdverbreide, algemene scepsis. In het begin van het jaar lag er sneeuw, maar uit de cijfers blijkt dat de eerste zes maanden van dit jaar wereldwijd de warmste waren die er ooit zijn gemeten. Dat is een simpel feit.
Ik wil dat er zo spoedig mogelijk een internationale overeenkomst komt, maar ik maak mij zorgen over de aard van een dergelijke overeenkomst. Ik vind het merkwaardig dat er onderscheid wordt gemaakt tussen ontwikkelde landen en ontwikkelingslanden. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat bepaalde ontwikkelingslanden de armste Europese landen inhalen. Ik kijk naar de klimaatveranderingsconferenties, het enthousiasme waarmee Saudi-Arabië het idee steunt om de afvang en opslag van CO2 op te nemen in het CDM, het mechanisme voor schone ontwikkeling. Saudi-Arabië kan hier echt wel wat van zijn eigen geld in investeren. Waarom moeten wij daaraan bijdragen?
Ik ben bang dat de Europese Unie de snelheid van de veranderingen niet kan bijhouden en ik denk dat klimaatveranderingsinitiatieven en ons vermogen om de opwarming van de aarde aan te pakken geweldige mogelijkheden bieden. China wil in de komende tien jaar zijn CO2-intensiteit met 45 procent terugdringen. Dat betekent dat er geïnvesteerd zal worden in nieuwe energiecentrales ter vervanging van de oude; het betekent dat het zijn energie-efficiëntie zal verbeteren. Hier ligt voor ons een serieus probleem: als we nu niet met de Chinezen kunnen concurreren, hoe kunnen we dat dan wel met een energie-efficiënt China in de toekomst?
Ik wil een verscherpt emissieplafond. Ik wil dat we van 20 naar 30 procent gaan. Ik wil dat de CO2-prijs omhooggaat, zodat de investeringen in een lage CO2-uitstoot in de toekomst stijgen. Ik zou er graag meer van overtuigd zijn dat de Commissie het erover eens is dat dit echt moet gebeuren. Ik heb gewoon niet het gevoel dat dat op dit moment het geval is. Ik weet dat deze commissaris deze kwestie een warm hart toedraagt. Ik weet niet zeker of zij de volledige steun van het college geniet. Misschien hebben we echter wel behoefte aan een uitwijkmogelijkheid?
We hebben behoefte aan een uitwijkmogelijkheid en die moet zijn dat we onze energie-efficiëntie verbeteren. Zojuist hoorden we dat commissaris Oettinger van plan is om in het nieuwe jaar met wetgeving te komen. Die wetgeving moet ambitieus zijn. We moeten zuinig met onze hulpbronnen omspringen. We moeten concurrerender worden.
Yannick Jadot
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, ik had mij er in mijn toespraak toe kunnen beperken om de beelden van deze zomer in Rusland of in Zuid-Azië in herinnering te brengen, om nogmaals te wijzen op de zeer dringende noodzaak de klimaatverandering te bestrijden. En aangezien we het over Europa hebben, had ik er nog eens op kunnen wijzen dat wij, wat het terugdringen van broeikasgasemissies betreft, onmiddellijk of zo snel mogelijk de doelstelling moeten aannemen van 30 procent tegen 2020. Als we nu niets veranderen, komen we uit op 19 procent. We hebben het ons gestelde doel al bijna bereikt. Wanneer je het hebt over 20 procent, kun je niet meer spreken van Europese ambitie.
Ik zelf ben niet direct een warm voorstander van de koolstofmarkt, maar als we op 20 procent blijven, dan betekent dit zonder twijfel dat we de koolstofmarkt behandelen als een met uitsterven bedreigde soort en niet als middel ter bestrijding van de klimaatverandering. Als we op 30 procent overschakelen, kunnen we wellicht acht miljard euro toevoegen aan de Europese begrotingen, door emissierechten te veilen. We weten dat 30 procent mogelijk is. Als we een bindend doel van 20 procent aan energie-efficiëntie stellen, staat dat voor een miljoen banen in Europa. Dat is een besparing van duizend euro per Europees huishouden, en nu commissaris Oettinger het had over Nabucco: dat staat gelijk aan vijftien Nabucco's.
Gaan we Europese ondernemingen om zeep helpen als we op 30 procent overgaan? Natuurlijk niet. Alle studies wijzen het uit. Sommige potentieel bedreigde sectoren worden getroffen, maar de middelen bestaan en tot op de dag van vandaag zijn de sectoren die Europa met vernietiging bedreigen tevens de sectoren die profijt hebben gehad van het Europese energiebeleid. Ze hebben miljarden euro's winst behaald dankzij het Europese klimaatbeleid.
Indien we overschakelen op 30 procent, betekent dit dat we duidelijk de kant kiezen van degenen die veranderingen teweeg brengen, de kant kiezen van degenen die de wereld van morgen vorm geven. Ik noem graag wat cijfers. Volgens de barometer van 2010 van Ernst & Young, zijn China en de Verenigde Staten de meest aantrekkelijke landen voor de ontwikkeling van hernieuwbare energie. Volgens een recente studie zouden slechts drie van de vijftig ondernemingen die worden beschouwd als leiders op het gebied van groene technologie, zich in Europa bevinden. De overige bevinden zich in Azië en de Verenigde Staten.
We moeten dus absoluut overschakelen op 30 procent. Tot besluit haal ik de woorden van Barack Obama aan, die zei dat wij de banen van de toekomst aan onze concurrenten kunnen weggeven of de kans van de eeuw kunnen grijpen, zoals zij al zijn begonnen te doen. De pioniersnatie op het gebied van toekomstige energie zal de pioniersnatie van de eenentwintigste eeuw zijn, zo zei hij. Hij heeft de verkiezingen verloren. Laten wij deze leidende rol op het gebied van energietransitie en nieuwe economie op ons nemen.
Miroslav Ouzký
namens de ECR-Fractie. - (CS) Ondanks het feit dat ik de resolutie over de aanstaande klimaatconferentie mede ondertekend heb, heb ik er toch enkele opmerkingen en punten van kritiek bij. Weet u, ik ben blij dat het optimisme dat we hier voorafgaand aan elke conferentie altijd zo gul om ons heen strooiden - en dat altijd weer omsloeg in bittere scepsis - nu eens een keer wat minder hevig is. Het doet me buitengewoon deugd dat we inzien dat er ook op deze conferentie geen wereldwijd akkoord tot stand zal komen. Iedereen hier in deze zaal weet bovendien dat Europa zonder wereldwijd akkoord, zelfs als ze haar eigen ambitieuze plannen met 100 procent verhoogt, helemaal niets tegen de klimaatsveranderingen vermag.
Door onze normen blindelings aan te scherpen, kunnen we Europa in gevaar brengen. Ik ben dan ook uiterst fel gekant tegen heimelijke invoering van Europese belastingen onder het mom van de bestrijding van de klimaatveranderingen.
Maar om niet alleen maar negatief uit de hoek te komen, wil ik nog zeggen dat ik grote mogelijkheden zie in de ondersteuning van de samenwerking met ontwikkelingslanden, en dan met name de bescherming van het drinkwater en de inspanningen om met name in de ontwikkelingslanden alle inwoners toegang te bieden tot drinkwater. Ondanks mijn kritische opmerkingen en bezwaren ben ik niet van plan mijn handtekening terug te trekken. Ik hoop dat er tijdens de aanstaande conferentie toch nog enige vooruitgang kan worden geboekt.
Bairbre de Brún
Mijnheer de Voorzitter, wij mogen niet opnieuw de fout maken die wij vorig jaar in Kopenhagen hebben gemaakt. Echt leiderschap en politieke wil zijn vereist om de maximale temperatuurstijging tot 1,5° C te beperken. Dat is een belangrijke doelstelling.
De EU moet de doelstelling voor emissiereductie voor 2020 eenzijdig verhogen en andere ontwikkelde landen ertoe overhalen in te stemmen met een algemene doelstelling voor emissiereductie van 80 tot 95 procent tegen 2020. Dat zal niet alleen bijdragen aan de onderhandelingen in Cancún, maar wij moeten dit ook in ons eigen belang doen.
Ontwikkelde landen moeten eveneens passende middelen voor de financiering van het klimaat beschikbaar stellen. Dit moet gepaard gaan met de verstrekking van snelstartfinanciering en een ferme politieke inzet en volledige transparantie. Bovendien zijn er nieuwe financieringsbronnen voor de lange termijn nodig. De mogelijkheden daartoe moeten onder andere bestaan uit internationale heffingen en financiële maatregelen, evenals uit financiering vanuit de internationale lucht- en scheepvaart.
Ik verzoek u tegen de amendementen te stemmen die de boodschap van het Parlement willen verzwakken. Een krachtige boodschap is vereist. De economische wereldcrisis mag niet worden gebruikt als excuus om niets te doen of het beginsel van klimaatrechtvaardigheid niet te erkennen. Klimaatverandering is een probleem dat op wereldniveau moet worden aangepakt en daartoe moet er onderling vertrouwen worden opgebouwd.
Oreste Rossi
namens de EFD-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hoewel ik zowel in de commissie als in deze vergaderzaal het mislukken van de klimaatconferentie van Kopenhagen en van het door dit Parlement gepresenteerde document had voorspeld, hebben we er niets van geleerd.
Als we Europa blijven vragen om een eenzijdige emissieverlaging, een veel grotere dan werd voorzien in het Kyoto-protocol, dan zal ook de komende Cancún-top, de COP16, een mislukking zijn en zal ons Parlement, wederom, een modderfiguur slaan.
In de door de commissie goedgekeurde resolutie wordt niet alleen benadrukt dat de bijdrage aan opkomende landen niet minder dan dertig miljard euro per jaar zou moeten bedragen tegen 2020, maar wordt de Unie zelfs aangespoord tot het vergemakkelijken van de instelling van een groen klimaatfonds met een budget van honderd miljard dollar per jaar vanaf 2020.
In het document staat ook hoe dit fonds moet worden gefinancierd, namelijk door overal waar dat mogelijk is belasting te heffen, bijvoorbeeld op financiële transacties, handelsverkeer en vliegtickets. Zo wordt het geld dus in feite rechtstreeks uit de zakken van de burgers en de ondernemingen gehaald.
Het verslag verliest zich vervolgens in utopische eisen. De emissie van CO2 in de atmosfeer zou voor 2020 met 30 procent verlaagd moeten worden in plaats van met 20 procent, en de Commissie wordt verzocht voor te stellen dat de EU deze doelstellingen eenzijdig vastlegt.
Dat in tijden van economische crisis zoals we die nu doormaken van onze burgers en ondernemingen dergelijke opofferingen worden verlangd is de zoveelste eurogekte. Wij delen de mening van de Raad, en vinden dat de Europese Unie een tweede verbintenisperiode in de geest van het Kyoto-protocol alleen moet overwegen als deze plaats zal hebben in een allesomvattend kader, waarbij alle belangrijke economieën worden betrokken, en vooruitlopend op een internationaal juridisch bindend akkoord.
Nick Griffin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de keuze voor het zonnige Mexico voor de COP 16 was een goede zet. Ons moet een herhaling bespaard blijven van de gênante vertoning van vorig jaar, toen aanhangers van de opwarmingstheorie zaten te bibberen in de koudste december die Kopenhagen in decennia had gekend. En door het gebruik van de misleidend dubbelzinnige term "klimaatverandering" in plaats van "opwarming van de aarde" hebben een paar Britse belastingbetalers misschien niet door dat zo'n conferentie wordt gehouden op het moment dat een ongewoon koude zomer plaatsmaakt voor een vroege, ijzige winter. Het zou een nog betere truc zijn om dit soort conferenties alleen in het voorjaar te houden: kijk, het wordt elke dag warmer!
Hoeveel langer kan de fascistische EU steeds hogere belastingen en strengere maatregelen opleggen aan gewone burgers, zogenaamd omdat de aarde door toedoen van de mens opwarmt, terwijl een groeiend aantal echte geleerden de theorie verwerpt als zijnde ongegrond en ontzenuwd? Dat de aarde door menselijk toedoen zou opwarmen is ongefundeerde propaganda, een grove leugen op Josef Goebbels-niveau, afkomstig van het groen-industrieel complex, want als het aan hen ligt gaat er een enorme rijkdom over van het gewone volk naar in emissierechten handelende boeven, zoals Al Gore en Goldman Sachs. En die leugen wordt door linkse politieke elites gebruikt om de de-industrialisatie van het Westen te voltooien, omdat slappe conservatieven te veel zijn geïntimideerd door de opwarmingshysterie om zich te verheffen en de waarheid te vertellen die men écht liever niet wil horen: klimaatverandering door toedoen van de mens is de meest lucratieve oplichterstruc die er ooit is geweest.
Tijdens de Bilderbergconferentie van dit jaar, die in juni in Spanje heeft plaatsgevonden, werd gesproken over de gevaren van afkoeling van de aarde. Wanneer zal het nieuwe realisme van de mensen die de wereldpolitiek echt vormgeven hier doordringen, bij de mensen die alleen maar denken dat ze dat doen?
Richard Seeber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben werkelijk geschokt over de ideeën die mensen als de heer Griffin hier in naam van de klimaatverandering propageren. Wat fascisme met klimaatverandering te maken heeft, is mij een compleet raadsel. Het is mijns inziens schandalig wat hij hier verkondigt en dergelijke uitspraken horen naar mijn mening niet thuis hier in dit Parlement, want het probleem is daar werkelijk te ernstig voor.
Ik maak mij eveneens zorgen over het feit dat wij inderdaad een stijgend percentage broeikasgassen in onze atmosfeer hebben. Kijkt u eens naar de cijfers van de Wereld Meteorologische Organisatie. Ik ben tevens geschokt door het lage acceptatieniveau onder de bevolking. De heer Griffin gaat ook mee op deze golf en het is mijns inziens schokkend dat de grote emissielanden, zoals de VS en China, niet bereid zijn om aan een dergelijke internationale overeenkomst deel te nemen.
Denkt u eens terug aan het debat dat wij hier vorig jaar voorafgaand aan Kopenhagen hebben gevoerd. Als we niet te ambitieus zijn en deze onderhandelingen met realiteitszin in gaan, dan kunnen wij als Europa - een minder groot emissieland - toch nog iets bereiken.
Hoe kunnen we dat doen? Commissaris, ik waardeer uw enthousiasme, maar communicatie met de burgers is mijns inziens van het grootste belang. De burgers begrijpen het probleem niet. Waarom dat zo is? Omdat de cijfers van de Wereld Meteorologische Organisatie eenduidig zijn - het zijn gemiddelden. Het is waar dat het in Europa op dit moment kouder is dan enkele jaren geleden, maar over het geheel genomen hebben we wereldwijd te maken met stijgende temperaturen. Dat moet gecommuniceerd worden en als we daar niet in slagen, zullen we niet op de steun van de burgers kunnen rekenen en daarom kunnen mensen als de heer Griffin fascisme met klimaatverandering in verband brengen. Dat is het probleem. Om die reden, commissaris, verzoek ik u hier verbetering in te brengen.
Laten we ten tweede de omslag naar duurzame energie realiseren met prikkels die wij belangrijk vinden. Mijn collega heeft de cijfers gepresenteerd. De beste ondernemingen bevinden zich in China en hier in Europa doen we het niet zo goed. Daarom moeten wij iets bedenken om onze ondernemingen ertoe te brengen deze omslag daadwerkelijk te verwezenlijken. Zijn deze bindende doelstellingen inderdaad de beste oplossing die hier altijd wordt bejubeld?
Uiteraard moet het er op de markten ook eerlijk aan toe gaan. Wat er in verband met het mechanisme voor schone ontwikkeling gebeurt - 60 procent van het geld gaat naar China - mag niet worden toegestaan. Zich in dit verband achter puur juridische argumenten verschuilen is niet goed genoeg. Laten we het debat eerlijk ingaan, want deze kwestie is te belangrijk. U kunt rekenen op onze steun, commissaris.
(Spreker verklaart zich bereid een "blauwe kaart"vraag krachtens artikel 149, lid 8 van het Reglement te beantwoorden)
Lucas Hartong
Voorzitter, mijn collega zei dat de burger het klimaatdebat niet snapt. Ik zou hem de vraag willen voorleggen: zou het misschien zo kunnen zijn dat de burger het best wel snapt, maar gewoon een andere mening heeft dan de heer Seeber?
Richard Seeber
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik weet niet of ik het nu goed heb begrepen. Het is eenvoudigweg belangrijk dat wij een open debat met onze burgers voeren en - zoals ik heb opgemerkt - dat wij ons daarbij baseren op de cijfers van de Wereld Meteorologische Organisatie. Dit zijn gewoon gemiddelde cijfers voor de wereld, waaruit blijkt dat de temperatuur met 0,63 graden stijgt, maar de cijfers voor Europa zien er anders uit. Het weer is immers een lokaal fenomeen en wij spreken van het klimaat, een wereldwijd fenomeen op lange termijn. Laten we derhalve dit onderscheid duidelijk maken. Als we zeggen dat het steeds kouder wordt en dat de winter steeds vroeger begint, dan moeten we dit ook correct overbrengen. In dat verband is mijn dringende verzoek tot een betere communicatie belangrijk.
Jo Leinen
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, ik vrees dat wij van het ene uiterste in het andere terechtkomen. Voorafgaand aan Kopenhagen waren we wellicht te ambitieus en nu ben ik bang dat we voorafgaand aan Cancún niet ambitieus genoeg zijn. Mijns inziens is het derhalve goed dat het Parlement in zijn resolutie alle onderwerpen heeft opgenomen die naar onze mening noodzakelijk zijn om vooruitgang te boeken en om in Cancún resultaten te behalen.
Er is één belangrijk punt waar wij op aandringen, en wel dat de EU haar strategie wijzigt. Voor Kopenhagen hebben we onszelf afhankelijk gemaakt van wat er in de VS zou gebeuren en wellicht ook van wat er in China zou gebeuren. Dat werkte daar niet en dat zal in Cancún evenmin werken. Wij moeten daarom klimaatbeschermingsmaatregelen nemen ter bescherming van onze eigen belangen. Vandaar het verzoek van de meerderheid van de commissie en morgen hopelijk ook van het Parlement, om onze doelstellingen te verhogen van 20 procent naar 30 procent. Dat zal in de loop van het proces toch wel noodzakelijk zijn. Wij moeten deze doelstelling in ieder geval hebben bereikt voordat we naar Zuid-Afrika gaan. Ik ben eveneens van mening dat wij met betrekking tot Kyoto nog altijd niet op de juiste weg zijn. Daarbij gaan we ook uit van alle anderen. Ons aanbod moet naar mijn mening zijn dat we Kyoto II tot stand brengen. Daar zullen wij geen probleem mee hebben; wij kunnen hieraan voldoen.
Tot slot nog een opmerking over het spreken met één stem door de EU: ik heb gezien hoe dit in Nagoya in zijn werk ging. We hadden daar één microfoon voor de EU. Daar konden verschillende mensen in spreken, maar zij moesten dezelfde boodschap verkondigen. Ik zou graag zien dat de Raad en de Commissie dit ook in Cancún doen.
Corinne Lepage
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, sinds Kopenhagen is ten minste één ding zeker, namelijk dat de desinformatiecampagne die voor Kopenhagen was opgezet is mislukt en dat de gegevens die ons door het Internationaal Panel inzake klimaatverandering (IPCC) zijn geleverd, ten volle zijn bevestigd door alle deskundigen die de VN ter beschikking staan. Dat is het eerste punt dat ik wilde onderstrepen.
Dit toont het belang en de urgentie aan van ons handelen. Wij moeten de gevolgen trekken uit de mislukking van Kopenhagen. Daarom is het van absoluut essentieel belang dat de Europese Unie zich uit haar eigen vrije wil doelen stelt. Daarom is het essentieel, zowel voor het klimaat als voor onze industrie en onze economie, dat de doelstelling van 30 procent die in de resolutie staat vermeld, morgen zal worden aangenomen.
Zoals een van onze collega's zojuist heeft benadrukt, is het doel van 20 procent al vrijwel bereikt. Als wij onze industrie willen stimuleren, als wij een leidende positie willen behouden of willen veroveren in nieuwe sectoren, of het nu gaat om energie-efficiëntie of hernieuwbare energie, dan is het van fundamenteel belang dat we ons dit doel stellen in de Unie.
Het tweede punt is dat van de geloofwaardigheid. Wij moeten ons aan onze verplichtingen houden jegens de landen van het zuiden en daarbij diverse categorieën zuidelijke landen onderscheiden. China en Afrika kunnen immers niet over een kam worden geschoren. Om die reden is het naar mijn idee - en nu geef ik een persoonlijke mening die niet noodzakelijkerwijs door heel mijn fractie wordt gedeeld - onontbeerlijk een belasting te heffen op financiële transacties, waardoor we kunnen uitkomen op de honderd miljard dollar die wij voor 2020 hebben voorzien.
Tot besluit hoop ik dat op zijn minst het akkoord over de reductie van broeikasgasemissies ten gevolge van ontbossing en bosdegradatie in ontwikkelingslanden (REDD) zal worden gesloten in Cancún. Dat zou al een grote vooruitgang zijn. Bedenk dat de ontbossing verantwoordelijk is voor 20 procent van de broeikasgasemissies.
Satu Hassi
(FI) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben het met iedereen eens die zijn steun heeft geuit voor een verhoging van de emissiereductie in de Europese Unie naar 30 procent. Het gaat hierbij niet alleen om de toekomst van de mensheid: het is in ons eigen belang om concurrerend te blijven in de revolutie die heeft ingezet op het gebied van energietechnologie.
Om een geloofwaardige leider op klimaatgebied te zijn, moet de Europese Unie in Cancún een concrete strategie van klimaatbescherming bevorderen en geen nieuwe mazen creëren. Helaas lijkt de Europese Unie anders te handelen met betrekking tot de berekeningsregels voor bossen als koolstofputten. Het lijkt erop dat de Europese Unie haar goedkeuring hecht aan toekomstvoorspellingen als referentiepunt voor bossen als koolstofputten, terwijl die onvermijdelijk willekeurig zijn. Dat zou meer problemen voor de geïndustrialiseerde landen betekenen en in niet geringe mate. Deze problemen kunnen gelijk staan aan 3 tot 5 procent van hun totale emissies ofwel dezelfde omvang als de totale verplichting inzake emissiereductie van alle industrielanden tot 2012 krachtens het Protocol van Kyoto.
Een andere zwakke plek in het communautair beleid is de uitbesteding van emissiereducties naar ontwikkelingslanden via het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM). Het is kortzichtig, maar vanuit het oogpunt van eerlijke concurrentie ook onverstandig, als wij via het CDM bijvoorbeeld in China de industriesectoren steunen die hier klagen over het risico van koolstoflekkage. Op projecten gebaseerde koolstofcredits zouden beperkt moeten worden tot de armste ontwikkelingslanden.
Zbigniew Ziobro
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de strijd tegen de opwarming van de aarde is zonder twijfel een van de belangrijkste doelen van de Europese Unie geworden. Een belangrijke factor hierin is het rationele beleid voor de verlaging van de uitstoot van kooldioxide en broeikasgassen in de atmosfeer. In de ontwerpresolutie van de Unie die nog voor de top in Cancún is opgesteld, wordt een aanzienlijke reductie - meer dan 20 procent - van de uitstoot van CO2 in de EU-lidstaten genoemd. Het lijkt erop dat de Unie bij de lancering van dit type beleid geen rekening heeft gehouden met de ernstige consequenties voor de economieën van haar lidstaten.
Enerzijds wil de Unie zelf een bijzonder hoge reductie bewerkstelligen, anderzijds formuleert zij een krachteloos EU-standpunt over de reductie van de uitstoot van gassen door de Verenigde Staten of de Aziatische landen. Dat is een grote fout. Nu Europa een economische recessie doormaakt, moeten we ons richten op maatregelen die de EU-economie versterken in plaats van haar te belasten met extra kosten. Niet de landen van de Europese Unie, maar de economieën van ontwikkelingslanden als China en India veroorzaken de hoogste uitstoot en zij zijn niet van plan die emissie te beperken. De industriële productie en daarmee de werkgelegenheid, zou zich daardoor wel eens kunnen verplaatsen naar landen buiten de Europese Unie. Onze economie verzwakt en de emissie zal stijgen in plaats van afnemen. Dit beleid leidt tot niets. De beleidsrichting op het gebied van de strijd tegen de opwarming van de aarde moet daarom heroverwogen worden.
Sabine Wils
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de klimaatconferentie in Cancún moet positieve druk op onze landen uitoefenen om vooruitgang te boeken wat betreft internationale samenwerking en nationale wetgeving met betrekking tot klimaatbescherming. Als onderdeel van een verbond van verantwoordelijkheid moet de EU politiek leiderschap tonen, ongeacht wat de VS doen, en zichzelf laten beoordelen volgens het beginsel van klimaatrechtvaardigheid. Dat betekent dat er een tweede verbintenisperiode voor de industrielanden moet komen in het kader van het Protocol van Kyoto. Er moeten aanvullende middelen beschikbaar worden gesteld ter financiering van klimaatbeschermingsmaatregelen. Met betrekking tot financiering op de lange termijn moet de EU de kaarten open op tafel leggen bij de onderhandelingen. De EU moet ambitieuze doelstellingen presenteren ter vermindering van broeikasgassen. De wereldwijde temperatuur mag in geen geval meer dan 1,5° C stijgen. Deze doelstelling zal leiden tot technologische innovaties en arbeidsplaatsen verschaffen in tijden van economische crisis.
Anna Rosbach
(DA) Mijnheer de Voorzitter, in december vertrekt iedereen - ambtenaren, politici, journalisten, activisten en vele anderen - naar de topconferentie in Mexico. Ook dit Parlement neemt eraan deel, hoewel er nog steeds verwarring over bestaat hoeveel leden van het Parlement toestemming krijgen om te vertrekken.
Voor onze reis naar de klimaatconferentie moeten we één belangrijk ding niet vergeten mee te nemen in onze bagage, namelijk realisme. Ik weet heel goed dat ik me niet populair maak door dit te zeggen, maar het is wel belangrijk voor het vertrouwen van de wereldbevolking in ons. De EU zou tot de koplopers moeten behoren, zoals het zo mooi heet, wat wil zeggen dat we leiden door het goede voorbeeld te geven. Dat is prima, maar we moeten oppassen dat we niet zo ver voorop lopen dat niemand ons volgt. Het heeft geen zin dat we een beleid voeren dat slechts enkele landen bereid zijn te volgen of kunnen volgen. Daarmee zouden we in feite maar één ding bereiken, namelijk dat onze eigen arbeidsintensieve industrieën uit Europa verdwijnen en naar landen gaan met minder strenge wetgeving, lagere lonen en slechte arbeidsomstandigheden. Daardoor zouden arbeidsplaatsen verloren gaan en dat zou onze Europese economieën schaden. Daarom moeten we werken aan oplossingen waaraan opkomende landen zoals China, India en het Zuid-Amerikaanse continent deel kunnen nemen. Ik hoop dat we lering trekken uit de conferentie in Kopenhagen vorig jaar en dat we dit jaar inzetten op wat haalbaar is in plaats van te streven naar het onmogelijke.
Lucas Hartong
Voorzitter, komende week wordt de VN-klimaatconferentie in Cancún gehouden. Een totale aanfluiting om daar als EU aan deel te nemen, omdat er in feite niets aan de hand is met ons klimaat. We maken normale temperatuurschommelingen mee. Mag ik even stilstaan bij de echte feiten van deze overbodige conferentie? Er stappen volgende week honderden deelnemers in het vliegtuig richting Mexico, waarbij CO2 wordt uitgestoten. En wat is het doel van de klimaattop? Ach, het verminderen van de CO2-uitstoot. In Cancún wordt op het moment 11.000 hectare aan mangrovebossen gekapt. Wat was ook al weer het doel van de klimaattop? O ja, de bescherming van bossen. Voorzitter, mag ik een bescheiden advies geven aan de EU. Laat het klimaatbeleid over aan echt onafhankelijke specialisten. Het kost de belastingbetaler namelijk alleen maar een enorme hoop geld, en het heeft de afgelopen decennia ons niet opgeleverd, behalve eenzijdige rapporten van het IPPC en charlatan Pachauri.
Pilar del Castillo Vera
(ES) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, allereerst wil ik graag zeggen dat zowel de fungerend voorzitter van de Raad als de commissaris in hun interventies een heel ander perspectief op deze conferentie van Cancún leken te hebben dan destijds in Kopenhagen. Het is een realistischer, haalbaarder perspectief en daarom met veel meer kans van slagen.
Als Kopenhagen de top was van "alles of niets", zoals de fungerend voorzitter van de Raad heeft gezegd, dan moet Cancún de top zijn van een scala aan haalbare en efficiënte opties.
De strijd tegen klimaatverandering bevat twee essentiële elementen. Allereerst dient deze wereldwijd te worden gevoerd en moeten alle grote vervuilende landen erbij betrokken zijn, van de Verenigde Staten tot Brazilië en van China tot India. In de tweede plaats moet het een serie maatregelen zijn die daadwerkelijk gevolgen hebben voor klimaatverandering. Deze gevolgen moeten meetbaar zijn en mogen niet schadelijk zijn voor de economische groei.
In die zin moeten wij ook de bescheidenheid hebben om te erkennen dat de mondiale strijd tegen klimaatverandering verschillende technologische en politieke mogelijkheden biedt.
Er zijn bindende overeenkomsten en er komen er wellicht nog meer, er zijn sectorale overeenkomsten, er is technologieoverdracht en steun voor onderzoek. Al deze opties moeten worden overwogen en dit moet gepaard gaan met een radicale groei van de energie-efficiëntie in alle sectoren van de economie en de maatschappij. Alleen dan kunnen we op daadkrachtige wijze de problemen van klimaatverandering het hoofd bieden. In die zin kunnen we zeggen dat als de top van Cancún resulteert in verschillende haalbare en efficiënte overeenkomsten, dan wordt de top een groot succes.
Kriton Arsenis
- (EL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik ben het met de heer Leinen eens dat wij inderdaad van het ene uiterste in het andere vallen. In Kopenhagen hadden wij hoge verwachtingen en nu hebben wij voor Cancún kennelijk heel lage verwachtingen.
Wij dringen vooral aan op twee zaken: op het vraagstuk van de REDD en de financiering. Als geen vooruitgang wordt geboekt bij deze twee zaken, bestaat het risico dat er helemaal geen vooruitgang wordt geboekt in de onderhandelingen, die dan misschien in gevaar komen. Als er geen vooruitgang wordt geboekt in Cancún, komt heel het onderhandelingsproces op de helling te staan. Daarom verlaten wij ons op uw inspanningen, de inspanningen van de Europese Unie, om vooruitgang te boeken, tenminste bij deze twee zaken, en om aldus te vermijden dat het hele onderhandelingsproces gevaar loopt.
Vele collega's hebben gezegd dat wij er in 2009 inderdaad in geslaagd zijn de uitstoot met 17,3 procent te verminderen. Het streefdoel van 20 procent tot 2020 ligt nu in het verschiet. Wij zouden dat doel in de komende jaren kunnen bereiken. Er is echter geen enkele reden om niet door te stomen en naar 30 procent of misschien zelfs nog verder te gaan om modernisering van onze economieën te forceren, banen te scheppen en opnieuw concurrentiekrachtig te worden.
Over het vraagstuk van landgebruik, verandering in landgebruik en bosbouw (LULUCF) heeft mevrouw Hassi al gesproken, en zij heeft volkomen gelijk. De Europese Unie huldigt het absurde standpunt dat de vermindering van de aan LULUCF gerelateerde uitstoot niet vergeleken kan worden met 1990 en dat wij op de gebruikelijke wijze door moeten gaan met alle buitensporige uitstoot van dien, en dat wij minder uitstoten dan hetgeen was voorzien.
Wij verlaten ons op u, in de hoop tijdens de onderhandelingen in Cancún succesvolle resultaten te boeken bij deze twee cruciale vraagstukken.
Bas Eickhout
Voorzitter, dank u wel, commissaris en Belgisch voorzitterschap, voor uw introducties. Ik wil toch ook de zaal hier eraan herinneren dat het akkoord van Kopenhagen uitermate zwak was, maar zelfs wát erin staat, wordt soms vergeten. Het 2°-doel, of zelfs het 1,5°-doel wordt genoemd in het akkoord van Kopenhagen, en als we dat willen halen, dan moeten we echt nu stevig aan de bak met het reduceren van onze eigen emissies, meer dan -20 procent, maar ook het geld voor de eerste drie jaar. Heel duidelijk staat in het akkoord van Kopenhagen dat het nieuw en additioneel moet zijn. Commissaris Hedegaard, u zegt dat we er bijna zijn, maar het is niet nieuw en additioneel, dus we zijn er nog zeker niet. Laten we daar eerlijk in zijn. Dan de rol van de EU, het leiderschap. Toch een vraag aan de Belgische voorzitter: hoe gaan we dat doen in Cancún? Want we hebben nu een mandaat van de Raad gekregen, maar er moet onderhandeld worden in Cancún. Als we dat aanpassen, moet dat weer met unanimiteit van alle lidstaten, of gaan we voor de verandering met gekwalificeerde meerderheid? Want alleen dan kunnen we die leidersrol echt aanmaken. Meer ambitie, meer geld en beter onderhandelen.
Peter van Dalen
Voorzitter, de uitdaging voor Cancún is complex en de urgentie is hoog. Toch zie ik wel kansen, want het resultaat van Nagoya vond ik hoopgevend en bemoedigend. Er is veel discussie geweest over de vraag hoe we de Europese Unie gaan inzetten bij dit debat? Streven we naar -20 procent CO2 of zelfs naar -30? Voor mij staat minder CO2 niet gelijk aan minder economie. We kunnen daarom inzetten op een reductiedoelstelling van meer dan 20 procent, want die geeft mogelijkheden voor meer groene banen, voor innovatie en voor duurzame economische groei. Ik wil tegelijk het IPCC oproepen de kritiek op hun rapportages wel ter harte te nemen. Creëer een open wetenschappelijk discussieplatform zodat alle relevante informatie wordt meegenomen en niet onder de tafel verdwijnt. Doen ze dat niet, dan blijft er een sfeer van wantrouwen hangen rondom de IPCC-rapporten, en dat vind ik onnodig en ongewenst.
Marisa Matias
(PT) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag ingaan op enkele dingen die hier gezegd zijn. De hoop is hier uitgesproken dat Cancún een belangrijke tussenstap zou zijn in de bestrijding van de klimaatverandering, en ook is gezegd dat we niet verder kunnen gaan of ambitieuzer kunnen zijn dan in Kopenhagen en dat we de resultaten van de Top van Kopenhagen moeten accepteren. We weten dat de resultaten mager waren en aangezien er niets veranderd is in het wetenschappelijk bewijs en in de gegevens waarover we beschikken, lijkt het me dat we hier van doen hebben met een verandering van politieke wil en een gebrek aan moed, en dat we ons in Cancún door angst gaan laten leiden.
Ik vind dat opgeven geen optie mag zijn in wat een van de ernstigste crisissen is van dit moment. Ik wil ook nog zeggen dat we in Cancún een kans hebben om ons te bewijzen, op de verschillende terreinen die hier al aan de orde gesteld zijn, maar ook met betrekking tot ons vermogen tot herverdeling en ons vermogen om armere landen en de meest achtergestelde bevolkingen te steunen. Ik denk dat we, als we iets doen aan de milieucrisis, ook op een solidaire en rechtvaardige manier iets doen aan de huidige economische en sociale crisis. Dát is wat het betekent om realistisch te zijn.
Derek Roland Clark
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik lees graag deze toespraak voor namens de heer Bloom, die - naar mijn mening - vanmiddag onterecht uit deze vergaderzaal is verwijderd.
De bijeenkomst in Kopenhagen vorig jaar was een echec, toen 15 000 incompetente lieden, waaronder leden van het Europees Parlement en hun gevolg, daarheen afreisden om hun CO2-voetafdruk twee weken lang te verdubbelen en zij hopeloos verwikkeld raakten in Climategate, dat precies op het juiste moment kwam om roet in het eten te gooien.
Ja, we herinneren ons allemaal hoe de Universiteit van East Anglia werd ontmaskerd als een centrum van pseudowetenschap, die wordt bedreven door corrupte en omgekochte wetenschappers, die afhankelijk zijn van het directoraat-generaal Onderzoek van de EU en de "super quasi-ngo" van de VN voor onderzoeksgelden en laboratoria, en van de Britse belastingbetaler voor hun salaris. Het bleek dat ze gegevens en klimaatcomputermodellen vervalsten, onwelgevallige gegevens wegmoffelden en samenzwoeren met de groene volgelingen van Obama.
De belastingbetalende massa heeft de niet mis te verstane boodschap gekregen dat het er de EU en de mondiale groene agenda vooral om gaat om de CO2-heffingen te verhogen en om ons zo bang te maken dat we ons ernaar schikken.
Cancún wordt natuurlijk lang niet zo erg. Het is er veel warmer. Het is een leuke winter en de samenzweerders zullen hun agenda voor mondiaal bestuur dit jaar natuurlijk veel zorgvuldiger verborgen houden. Maar wees gewaarschuwd: wij, het volk, hebben jullie in de gaten.
Francisco Sosa Wagner
(ES) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik deel de wens van dit Parlement. Ik zou graag zien dat de voorstellen van de Europese delegatie de verdiende steun krijgen in Cancún.
Met betrekking tot dit debat wil ik het belang onderstrepen van de steden bij het behoud van het milieu. Er is een overeenkomst tussen meer dan duizend burgemeesters van de Europese Unie, waaruit blijkt dat deze autoriteiten het probleem erkennen. Hun optreden is van groot belang als wij succes willen boeken. Grote woorden zijn niets waard als wij niet kunnen rekenen op de samenwerking van de burgemeesters van de steden.
Om die samenwerking te waarborgen is het van groot belang dat de emissies worden onthuld, aangezien de steden verantwoordelijk zijn voor bijna 80 procent van de broeikasgassen. Momenteel gebeurt dit niet en wat nog erger is, is dat er geen gemeenschappelijke standaard is om emissies te meten.
Er is een non-profitorganisatie genaamd het "Carbon Disclosure Project" die gegevens verzamelt van duizenden bedrijven, die volgens mij ook door gemeenten zou kunnen worden ingezet. Zonder de hulp van de lokale overheden en burgemeesters zullen milieumaatregelen op niets uitlopen en dat is precies wat we willen voorkomen.
Theodoros Skylakakis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, er doet zich momenteel een groot milieuschandaal voor, waar ook de conferentie van Cancún zich mee bezig moet houden: 60 procent van de rechten die worden verkocht via het ETS en afkomstig zijn van CDM-projecten betreft de vernietiging van een industrieel broeikasgas, HFC-23, waarvoor uitgaven worden gebezigd die zeventig keer hoger zijn dan de daadwerkelijke kosten, en die kosten worden vooral door de Europese elektriciteitconsumenten betaald.
Tot nu toe hebben wij op die manier ongeveer 1,5 miljard euro over de balk gesmeten en als deze situatie blijft voortduren, zullen wij tot 2013 nog eens 3,5 miljard verspillen voor de vernietiging van een broeikasgas waarvan de daadwerkelijke waarde slechts tachtig miljoen euro bedraagt. Op die manier maakt een klein aantal ondernemingen over heel de wereld op ongerechtvaardigde wijze enorme winsten zonder dat het milieu er baat bij heeft, want de aanwezigheid van HFC-23 in de lucht is de afgelopen jaren toegenomen.
Dit is een onaanvaardbare situatie. De oprechtheid van ons milieubeleid en van het Kyoto-mechanisme wordt daardoor in twijfel getrokken. In het kader van de COP16 moet Europa dit reële probleem aan de orde stellen, omdat een verandering van het internationaal beleid ten aanzien van dit vraagstuk serieuze mogelijkheden zou creëren voor een onmiddellijke, drastische vermindering van de uitstoot van broeikasgassen tegen lage kosten. Europa moet landen als China, waar nu enorme hoeveelheden HFC-23 worden uitgestoten - hoeveelheden die tot nul zouden kunnen worden teruggebracht - vragen om een klein deel van het geld dat zij ontvangen te gebruiken om deze ongerechtvaardigde winsten te belasten en om sterker deel te nemen aan de inspanningen voor de strijd tegen klimaatverandering.
Een verspilling van meer dan vier miljard euro van de Europese belastingbetalers is onaanvaardbaar. Wij als Europees Parlement hebben de taak het openbaar belang en het belang van de consumenten te verdedigen.
Edite Estrela
(PT) Mijnheer de Voorzitter, deze conferentie vindt plaats in een niet erg gunstige internationale context: de wereldwijde economische crisis, de politiek-bestuurlijke onzekere situatie in de Verenigde Staten en de impasse in de onderhandelingen tussen de Verenigde Staten en China. De verwachtingen zijn daarom niet hooggespannen, maar desondanks moet de COP16 worden aangegrepen als een kans om het vertrouwen in het multilaterale proces ten aanzien van de klimaatverandering te herstellen en het Akkoord van Kopenhagen te consolideren. Dat is wel het minste, en juist daarom hebben we vastberadenheid en politiek leiderschap nodig tijdens de onderhandelingen, en moeten we ambitieus zijn bij de besluitvorming. Met name moet er voortgang geboekt worden op gebieden die van belang zijn voor de ontwikkelingslanden, zoals financiering, overdracht van technologie en capaciteitsopbouw. Maar ook ten aanzien van mitigatie wordt er hopelijk voortgang geboekt, in het bijzonder waar het gaat om het vastleggen van ambitieuze en bindende doelstellingen op het gebied van de reductie van uitstoot en van de overdracht van processen, zoals die inzake bewaking, rapportage en verificatie.
Ongeacht de uitkomst van de internationale onderhandelingen moet de Europese Unie ernaar blijven streven de doelstelling te halen van een reductie van de uitstoot van CO2 met 20 procent, met het oog op het scheppen van groene banen en economische groei. Kortom, de resultaten van Cancún moeten bijdragen aan een kader voor na 2012, erop gericht zijn om in 2011 een internationaal juridisch bindend akkoord te bereiken, en bij te dragen aan het behalen van de doelstelling om de stijging van de temperatuur wereldwijd tot twee graden te beperken.
Roger Helmer
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega's er graag op persoonlijke titel op wijzen dat het publiek niet meer gelooft in een door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde. De kiezers zijn het zat om de schuld te krijgen van de klimaatverandering en zijn niet langer bereid om ervoor te betalen.
Het gebeurt steeds vaker dat wetenschappers in het openbaar het rechtlijnige denken over het klimaat aan de kaak stellen. De geloofwaardigheid van het IPCC, het Internationale Panel inzake klimaatverandering, is volledig onderuit gehaald. Recente, kleine klimaatveranderingen kloppen volledig met reeds lang bewezen, natuurlijke klimaatcycli over de langere termijn. Kopenhagen werd om dezelfde reden een fiasco als waarom Cancún op een echec zal uitdraaien. De VS, met zijn nieuwe Republikeinse meerderheid in het Huis, zal de handel onder een absoluut emissieplafond niet accepteren. India en China zullen niet afzien van vooruitgang omwille van paniekzaaierij over het klimaat. Onze groene beleidsmaatregelen zijn waarschijnlijk overbodig, zonder meer vergeefs en rampzalig kostbaar.
Als Europa alleen opereert, vernietigen we onze economieën en brengen we onze kleinkinderen tot armoede, zonder dat we enige invloed uitoefenen op het klimaat. We storten ons vrijwillig in armoede vanwege een betwiste wetenschappelijke theorie. Het is tijd om het over een andere boeg te gooien.
Catherine Soullie
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, eensgezindheid en realisme zullen morgen komen bovendrijven, dat hoop ik althans, tijdens de stemming voor onze resolutie over deze zestiende conferentie van de partijen inzake de klimaatverandering. Ik hoop dat onze betrokken commissaris de praktische doelen die wij samen moeten zien te bereiken zal weten aan te dragen, maar ook dat hij de absolute Europese voorwaarden die hieraan zijn verbonden, zal verdedigen.
In deze onderhandelingen mogen we evenmin uit het oog verliezen dat onze medeburgers en industrieën legitieme verwachtingen hebben ten aanzien van een eerlijke verdeling. De hele wereld moet de klimaatverandering bestrijden, niet alleen Europa.
Zo is het van cruciaal belang te erkennen dat er sprake is van onvoldoende beschermd intellectueel eigendom. Er moet zo veel mogelijk worden geprofiteerd van groene technologieën, maar dit mag niet betekenen dat wij onze huidige en toekomstige kennis verkwanselen, zelfs niet omwille van deze essentiële strijd tegen de klimaatverandering.
Evenzo lijkt het een buitengewoon legitiem verzoek en geen onderhandelingstactiek om gemeenschappelijke methodes voor de berekening van emissies te eisen, alsmede verificatie en publicatie van gegevens, zodat alle industrieën met uitstoot onderling te vergelijken zijn.
Tot besluit, en mijn collega heeft het zojuist ter sprake gebracht: meer omstreden zijn de lacunes in het huidige mechanisme voor schone ontwikkeling, die ook aan de orde moeten worden gesteld. Dames en heren, helaas zijn wij ons er allen goed van bewust dat de ware onderhandelingskracht niet bij het Europees Parlement berust. Desalniettemin moet de wil van een groot aantal Europese afgevaardigden, van wie ik er een ben, om te werken en deel te nemen aan een positieve uitkomst van deze conferentie, worden aangemoedigd in plaats van verwaarloosd, zoals wij dat de afgelopen dagen hebben ervaren. Indien Europa wil dat het in internationale dialogen sterk voor de dag komt, dan moet hetzelfde gelden voor al zijn wetgevers.
Rovana Plumb
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben optimistisch van aard en ik denk dat er nu vooruitgang mogelijk is in Cancún in de vorm van een evenwichtig pakket dat landen in staat zal stellen om op alle gebieden van de klimaatverandering snellere, krachtigere maatregelen te nemen. Het is daarom van groot belang dat Europa zijn leidende positie binnen de internationale klimaatonderhandelingen weer opeist door het beginsel van klimaatdiplomatie te introduceren, en dat de Europese Unie en de lidstaten een beginsel van klimaatrechtvaardigheid definiëren en ten uitvoer leggen, en daarom in toekomstige internationale klimaatonderhandelingen voor een rechtvaardigheidsclausule pleiten.
Ik benadruk het belang van een mechanisme waarmee de financiering van de financiële aspecten van de klimaatverandering wordt geregeld. Er zullen nieuwe, innovatieve inkomstenbronnen nodig zijn, zoals een belasting op financiële transacties, groene fondsen of particuliere bronnen, om het geld bij elkaar te krijgen dat nodig is om adaptatie- en mitigatieprojecten uit te voeren, om groene groei te realiseren, wat bijdraagt aan een goed leven voor burgers, en om eerlijke groei te verwezenlijken. Laten we ook het genderaspect in het klimaatveranderingsbeleid niet vergeten.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, de kloof tussen de verwachtingen en de resultaten van Kopenhagen was onaanvaardbaar groot en daarom waren wij genoodzaakt enkele wijzigingen door te voeren. Deze keer gaan we met beduidend reëlere en toch ambitieuze doelstellingen naar Cancún. Commissaris, u verdient lof voor het feit dat u ervoor heeft gezorgd dat de Unie deze keer aanmerkelijk beter voorbereid naar een klimaatconferentie gaat en daarvoor wil ik u danken.
Ik wil echter kanttekeningen plaatsen bij enkele amendementen die zijn ingediend. Het akkoord dat we in Kopenhagen hebben bereikt, heeft tot een aantal belangrijke resultaten geleid en een daarvan is zonder meer het besluit dat wij maatregelen moeten nemen om de globale stijging van de temperatuur te beperken tot minder dan 2° C. Wij moeten blijven vasthouden aan deze doelstelling en nu is niet het juiste moment om daaraan te tornen, zelfs niet als we een lagere stijging tot doel zouden willen stellen. We moeten geloofwaardig blijven. We kunnen dergelijke belangrijke besluiten niet van jaar tot jaar wijzigen.
Ik wil eveneens reageren op de voorstellen dat de Unie eenzijdig de uitstoot van broeikasgassen met 30 procent moet verminderen. We moeten ons mijns inziens niet distantiëren van derde landen. We moeten deze doelstelling optrekken, en dat zullen we ook doen, maar pas als de omstandigheden gunstig zijn. We moeten er evenwel voor zorgen dat we de procedure voor de totstandkoming van dat besluit vooraf vaststellen en uiteraard dat het Europees Parlement voldoende bij de besluitvorming wordt betrokken.
We moeten eveneens de ontwikkeling en het gebruik van schone technologieën op wereldniveau bevorderen. De overeenkomst inzake technologieoverdracht is van zeer groot belang, maar we moeten tevens passende regelingen ter bescherming van intellectueel eigendom beschikbaar hebben. Alleen dan kan klimaatverandering een kans worden in plaats van een last.
Tot slot wil ik met betrekking tot de financiering van inspanningen om de gevolgen van klimaatverandering in ontwikkelingslanden te beperken, opmerken dat de Europese Unie reeds over een financieel instrument voor dat doel beschikt, namelijk het Europees emissiehandelssysteem (ETS). Wij moeten zorgen dat dit systeem naar behoren functioneert en doeltreffend is en dat de toekenning van middelen transparant en doelgericht is. Het is mijns inziens ongepast om nieuwe financiële lasten te creëren in tijden van financiële en economische crisis.
Justas Vincas Paleckis
(LT) Mijnheer de Voorzitter, binnenkort zal de wereld weer goed of, zoals de laatste tijd gebruikelijk, slecht nieuws over de klimaatverandering te horen krijgen, dit keer vanuit Cancún. Volgens de meeste wetenschappers hebben we niet meer genoeg tijd om de klimaatverandering nog een halt toe te roepen, maar het aantal mensen dat dit alles ontkent of weigert er iets aan te doen, is daardoor niet gedaald. De Europese Unie was en moet de drijvende kracht blijven achter vooruitgang in de besprekingen. In Cancún moet de EU de standpunten van de lidstaten beter coördineren. Het is belangrijk dat wij ons huiswerk doen en aantonen dat het mogelijk is om een duurzame economische ontwikkeling en een milieuvriendelijke manier van leven te verwezenlijken. Alleen als we zelf veranderen, kunnen we anderen aansporen ons voorbeeld te volgen.
Ik zou er daadwerkelijk achter staan als de EU eenzijdig de stap zou nemen om de emissie van broeikasgassen tegen 2020 met 30 procent te verminderen. Het is buitengewoon belangrijk dat er in Cancún rekening wordt gehouden met het nieuwe beginsel van klimaatrechtvaardigheid. Als de klimaatverandering niet tot stoppen wordt gebracht of in ieder geval wordt beperkt, zullen de armste landen en de armste bevolkingen het eerst verzengd worden door onze snel oververhit rakende aarde.
Het lijkt erop dat sommige mensen, bedrijven en landen er een oud gezegde op na houden dat in een modern jasje is gestoken: na mij - nadat ik enorme winst heb gemaakt - de zondvloed. Deze houding mag niet de overhand krijgen in Cancún.
Elisabetta Gardini
(IT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, dames en heren, de Europese pogingen tot het vaststellen van ambitieuze doelstellingen met het oog op de komende klimaatconferentie vereisen zonder twijfel vasthoudendheid en de resultaten zullen bepalend zijn voor de toekomst van onze planeet.
Maar juist daarom, dames en heren, moeten we realistisch en voorzichtiger zijn met onze verwachtingen. Voor zover we weten is er bij de internationale onderhandelingen ter voorbereiding op de Conferentie van Cancún geen merkbare voortgang geboekt richting een algemeen akkoord. Bovendien is er sprake van wantrouwen en verzet tegen de in Kopenhagen gemaakte toezeggingen geconstateerd.
Het is al eerder gedaan, maar ik wil ook hier China noemen. China permitteert zich bijvoorbeeld een emissieverhoging van vijf miljard ton CO2 tegen 2020, met gevolgen die alleen maar gecompenseerd kunnen worden met een emissieverlaging van 100 procent van de Europese industrie tegen datzelfde jaar 2020, en zelfs dat is misschien niet voldoende.
Dit bemoeilijkt niet alleen het voorstel van onvoorwaardelijke emissieverlaging van 30 procent, waar wij fel tegen zijn, maar het zorgt er ook voor dat veel onafhankelijke waarnemers zelfs een sterke mondiale emissieverhoging verwachten tegen die tijd. In deze tegenstrijdige situatie zou het op zijn minst riskant en zelfs demagogisch zijn over getallen te speculeren en suggestieve maar niet-realistische scenario's te schetsen, waarvan de onzekerheden onvermijdelijk terug zullen zijn te vinden in de kosten.
Hopelijk komt de Europese Unie op de Conferentie van Cancún met een gedeeld, realistisch en duurzaam voorstel, want het is altijd wenselijker dat een akkoord concrete en waarneembare resultaten oplevert dan dat het verwachtingen wekt die onmogelijk waargemaakt kunnen worden. Als de inspanningen van regeringen op het gebied van belangrijke milieuthema's ongeloofwaardig worden in de internationale publieke opinie, dan zou dat bijzonder moeilijk te herstellen zijn.
Jolanta Emilia Hibner
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, met het aannemen van de resolutie op de zestiende Conferentie van de Partijen in Mexico, is een eerste stap gezet in de mondiale discussie. Het is een moeilijk compromis voor alle landen en het is ijdele hoop om meteen succes te verwachten. We moeten een voorstel indienen dat zo ver mogelijk gaat, maar dat tegelijkertijd zoveel mogelijk van de deelnemende landen achter zich schaart.
Het belangrijkste doel van deze resolutie is het bereiken van een compromis dat de klimaatverandering en de opwarming van de aarde tegengaat. Om dit doel te bereiken moeten we steun krijgen van de grootste landen en van de landen met de hoogste uitstoot. De Verenigde Staten en China behoren tot die landen. Het debat over dit onderwerp moeten we met hen voeren en we moeten vragen of zij bereid zijn de economische mogelijkheden te overwegen. We moeten ons concentreren op het behalen van de doelstellingen uit het klimaat- en energiepakket van de Europese Unie. Sommige afgevaardigden noemen het een bescheiden pakket, omdat het de uitstoot van broeikasgassen wil terugdringen met 20 procent. Laten we die doelstelling eerst maar eens bereiken, dan kunnen we het daarna over nieuwe stappen hebben.
Verder is het belangrijk dat de verplichtingen voor alle landen acceptabel zijn. Als we verplichtingen opnemen die niemand gaat uitvoeren, dan creëren we opnieuw een dode letter. Onze aandacht moet tegelijkertijd uitgaan naar landen met een zwakke economische groei en een slecht ontwikkelde economie. Het geld moet absoluut bij de armste landen terechtkomen, zij moeten toegang hebben tot EU-middelen. Ik denk dat ik namens iedereen spreek, als ik zeg dat wij allemaal zullen duimen voor de commissaris. Ook ik ben bereid om uitgebreid hulp te bieden bij de onderhandelingen.
Sirpa Pietikäinen
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag in de eerste plaats commissaris Hedegaard bedanken voor de goede en betrokken wijze waarop zij deze klimaatkwesties binnen de EU en op mondiaal niveau behartigt.
Ik weet dat onderhandelingen in VN-kader over alle internationale vraagstukken op dit moment erg moeilijk zijn en daarom denk ik dat we vooral heel actiegericht bezig moeten zijn. We weten dat we mondiaal in alle landen met deze uitdaging geconfronteerd gaan worden, dus het is altijd nuttig om klimaatverandering te voorkomen, zowel vanuit milieuoogpunt als economisch gezien.
We beschikken over een groot aantal onderzoeken waaruit blijkt dat de EU haar CO2-uitstoot in 2020 op een economisch haalbare en rendabele manier met 30 of zelfs 40 procent kan hebben teruggebracht. Hiervoor is het in de eerste plaats nodig dat schadelijke subsidies, zoals de zes miljard euro die jaarlijks in Europa naar fossiele brandstoffen gaat, worden stopgezet en dat er gewerkt wordt aan strikte ETS-wetgeving, een efficiënt gebruik van hulpbronnen, energie-efficiëntie en instrumenten zoals een strengere richtlijn inzake ecologisch ontwerp.
Ik denk dat we, door zelf het goede voorbeeld te geven, de anderen ervan kunnen overtuigen dat (a) we er serieus mee bezig zijn, (b) dit rendabel is en (c) we dit doen voor het milieu en het belang van de Europese economie.
Seán Kelly
(GA) Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn fractie danken voor het feit dat ik de gelegenheid geboden krijg om enkele woorden te wijden aan dit onderwerp, waar ik groot belang aan hecht.
(EN) De uitkomst van de conferentie in Cancún is zowel optisch als qua resultaat belangrijk voor de Europese Unie. We moeten naar buiten toe realistisch overkomen en we moeten met één stem spreken. Wat moet worden duidelijk gemaakt is dat de opwarming van de aarde een mondiaal probleem is waarvoor een mondiale oplossing met mondiale, bindende doelstellingen nodig is.
Daarom moeten we vasthouden aan onze doelstelling van 20 procent in 2020. Iets anders zou contraproductief zijn. Het zou onze economie ernstig verzwakken en ons niet-concurrerend maken, terwijl de ontwikkelingslanden voortdenderen.
Als we rond 2015 de doelstelling van 20 procent hebben bereikt, kunnen we die veranderen in 25 of 30 procent; dat zou dan worden gezien als een pr-succes. Elke andere doelstelling - naar 30 procent streven en het niet halen - zou worden gezien als een pr-ramp, net zoals met de Lissabon-strategie gebeurde. Dat moeten we voorkomen. Het is tijd om het slim te spelen. We moeten onze plicht doen, maar er tevens voor zorgen dat de rest van de wereld dat ook doet.
Tot slot heb ik gehoord dat sommige leden van het Europees Parlement misschien naar Cancún gaan om te protesteren. Daartoe hebben ze het volste recht, maar ik hoop dat ze dat als privépersoon en op persoonlijke titel doen en niet als officiële afgevaardigden.
Danuta Jazłowiecka
(PL) Mijnheer de Voorzitter, mijn collega-afgevaardigden hebben al meerdere malen de noodzaak van een homogeen intern standpunt over het klimaatbeleid benadrukt. Ik wil er echter op wijzen dat wij op de komende klimaatconferentie onze grootste troef uit moeten spelen, die tegelijkertijd, zoals vorig jaar is gebleken, onze grootste zwakte is. Ik heb het over onderhandelingen op verschillende niveaus, pogingen om het gelijk van de onderhandelingspartners te begrijpen en het bekwaam zoeken naar een bevredigend compromis. We moeten proberen om onze EU-knowhow door te laten werken in het klimaatbeleid. De isolatie waar de commissaris over heeft gesproken, hangt af van de betrokkenheid van de Verenigde Staten, China, Brazilië, Rusland en India. Zonder die betrokkenheid zijn alle EU-maatregelen zinloos. Verder moeten we duidelijk zijn tegen de opkomende economische machten: bij een grotere rol op het wereldtoneel, horen grotere verplichtingen. De BRIC-landen kunnen zich niet eeuwig blijven verschuilen achter hun ontwikkelingsachterstand als rechtvaardiging voor de afwijzing van radicale klimaatbeschermingsmaatregelen. Meer macht gaat hand in hand met meer verantwoordelijkheid.
Maria Da Graça Carvalho
(PT) Mijnheer de Voorzitter, het welslagen van de Klimaatconferentie van Cancún is van fundamenteel belang voor de geloofwaardigheid van het onderhandelingsproces onder auspiciën van de Verenigde Naties. Het is daarom belangrijk dat er concrete toezeggingen worden gedaan en realistische doelen worden gesteld. Het is van fundamenteel belang dat er een akkoord bereikt wordt over aspecten zoals een beleid ter bescherming van de bossen, overdracht van technologie aan ontwikkelingslanden en financiering.
Als er geen wereldwijd akkoord bereikt kan worden, moet Europa toch de bereidheid hebben een tweede verbintenisperiode aan te gaan in het kader van het Kyoto-protocol, maar moet ze daarbij wel voorwaarden stellen wat betreft de integriteit van het protocol op het gebied van milieu, het opnieuw vorm geven van het mechanisme voor schone ontwikkeling, en toezeggingen van de kant van de landen met de grootste uitstoot, zoals China en de Verenigde Staten.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Mijnheer de Voorzitter, in de aanloop naar de klimaatconferentie in Cancún moeten de Europese Unie en de EU-lidstaten eindelijk inzien dat we geen invloed kunnen uitoefenen op de Verenigde Staten, China en India door steeds nieuwe, eenzijdige streefcijfers vast te stellen of door opkomende economische machten in de strijd tegen klimaatverandering te betrekken. In het licht hiervan lijkt de toezegging die door de Fractie De Groenen/Vrije Europese Alliantie is ingediend met betrekking tot de unilaterale vermindering van CO2-uitstoot met 40 procent buitensporig. Ook een unilaterale toezegging van 30 procent heeft alleen zin als daar echte actie achter zit. Ik ben het eens met mevrouw Hedegaard dat de Europese Unie haar leidende rol kan terugverwerven als ze concrete resultaten laat zien op het gebied van uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling, het creëren van groene banen, de aanleg van een slim energienetwerk en duurzame groene groei.
Karin Kadenbach
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Schauvliege, commissaris, het Parlement heeft reeds herhaaldelijk aangegeven de klimaatbeschermingsmaatregelen uitdrukkelijk te steunen. Helaas heb ik de indruk dat deze houding onder de beleidsmakers in de lidstaten minder sterk heerst. De milieuministers, die dikwijls bijzonder ambitieus zijn, laat men in veel gevallen in de kou staan. Ministers van financiën en economische zaken, evenals degenen die verantwoordelijkheid dragen op economisch gebied, denken hopelijk ook in langere perioden. Doorgaans worden er echter voor een zeer duidelijk afgebakende periode maatregelen genomen, namelijk de periode tot aan de volgende verkiezingen. De natuur kan echter geen rekening houden met dagelijkse politieke noodzakelijkheden. Zij zal reageren op de klimaatverandering met alle negatieve gevolgen van dien voor mensen, en zelfs voor de gehele mensheid. Als wij er niet in slagen om de urgentie van deze aangelegenheid en met name de dringende noodzaak tot handelen over te brengen, dan zal een aanzienlijk deel van onze financiële middelen over niet al te lange tijd voor noodhulp moeten worden ingezet.
Commissaris, onder het motto "één planeet, één stem" wens ik u in het belang van toekomstige generaties veel succes in Cancún.
Sonia Alfano
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben blij met de aanwezigheid en de houding van commissaris Hedegaard. Ik wil haar bedanken voor de moeite die zij doet om het Parlement zo goed mogelijk op de hoogte te houden van de ontwikkelingen met betrekking tot Cancún.
De strijd tegen klimaatverandering moet op mondiaal niveau gevoerd worden en met ieders medewerking, maar het idee dat onze acties afhangen van die van andere landen is onverantwoordelijk. Het doet onrecht aan de rol die de EU zichzelf heeft aangemeten, een leidende rol in culturele revoluties op mondiaal niveau, in de eerste plaats de strijd tegen klimaatverandering.
We moeten onszelf steeds ambitieuzere doelen stellen, en er voor zorgen dat deze door de lidstaten worden bereikt. Ik bedank de commissaris dus, omdat zij enkele dagen geleden Italië heeft herinnerd aan zijn beloftes op financieel vlak, oftewel de toezegging van tweehonderd miljoen euro ter bestrijding van de klimaatverandering. Helaas moet ik de Commissie melden dat de financiën van de Italiaanse regering op dit moment niet toereikend zijn.
Ik vraag de Commissie daarom om vol te houden en al haar macht te gebruiken om te zorgen dat alle lidstaten hun beloften nakomen, vooral in een strijd als deze, die zo belangrijk is voor de nabije toekomst van de wereldbevolking ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
João Ferreira
(PT) Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie is medeverantwoordelijk voor het mislukken van Kopenhagen en voor de geringe voortgang die er in de internationale onderhandelingen geboekt is. Het is niet genoeg om te verklaren dat je ambitieus bent en om doelstellingen te formuleren voor andere ontwikkelde landen, zelfs als die achterblijven bij de aanbevelingen van het IPCC, als je er niet de middelen voor ter beschikking stelt. De doelstellingen hebben zeer centraal gestaan in de discussie, maar de middelen om deze doelstellingen te bereiken zijn veel belangrijker en moeten centraal staan.
De Europese Unie wil een marktbenadering, met marktinstrumenten die tot nu toe twee dingen hebben laten zien, namelijk dat ze inefficiënt zijn en contraproductief. Dit is het walhalla voor financiële speculanten: niet alleen voedingsmiddelen en staatsobligaties, maar ook de atmosfeer, de lucht die we ademen, kunnen nu worden gebruikt om enorme fictieve rijkdommen te genereren.
Commissaris, de oorzaak van de klimaatverandering kunnen we vinden in dit irrationele sociaaleconomische systeem. De oplossing kunnen we vinden in een breuk met dit systeem.
Iosif Matula
(RO) Mijnheer de Voorzitter, de klimaatverandering is ongetwijfeld de grootste uitdaging waar de mensheid momenteel voor staat.
Helaas zijn vanwege het mislukken van Kopenhagen, de verwachtingen voor de conferentie in Cancún vrij bescheiden. In Kopenhagen werd van de ontwikkelde landen verwacht dat zij op verschillende manieren de diverse plannen van de ontwikkelde landen om de gevolgen van de klimaatverandering te bestrijden, zouden ondersteunen. Het effect van de economische crisis, die zich met name hard laat voelen in de EU-lidstaten, dwingt ons echter om onze aandacht ook te richten op andere prioriteiten.
Het is van cruciaal belang dat wij overeenstemming bereiken over vermindering van de CO2-uitstoot. In Cancún moet de EU een gemeenschappelijk standpunt uitdragen ten aanzien van de doelstellingen die moeten worden bereikt. De EU zal daarbij goed in het achterhoofd moeten houden dat het succes van de 2020-strategie afhangt van het slagen van de doelstellingen inzake klimaatverandering. In dit opzicht zou ik de rol van partnerschappen willen beklemtonen, die gericht zijn op ontwikkeling van het potentieel van duurzame energie op regionaal niveau en op stimulering van de regio's om gebruik te maken van hernieuwbare energie.
Gilles Pargneaux
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, wij kennen uw vechtlust en uw verlangen om Europa in Cancún eindelijk met één stem te horen spreken. Ik zou dus willen dat u ons deelgenoot maak van uw opvattingen over twee onderwerpen, twee acties die worden vermeld in onze resolutie die morgen ter stemming wordt gebracht. Vóór de stemming van morgen, wil ik graag openlijk horen hoe u denkt over deze twee voorstellen.
In de eerste plaats over het instellen van een groen fonds waarmee wij eindelijk, vanaf 2020, honderd miljard dollar per jaar tot onze beschikking hebben voor hulp aan de armste landen.
Ten tweede over het instellen van een belastingheffing van 0,01 procent op financiële transacties. Die zou ons een fonds van twintig miljard euro verschaffen, eveneens voor hulp aan de armste landen. Ik meen dat dit een belangrijk financieel onderwerp is, waarmee wij sneller en verder vooruit kunnen komen.
Angelika Werthmann
(DE) Mijnheer de Voorzitter, doel van de klimaatconferentie is om een opvolger voor het Protocol van Kyoto tot stand te brengen, dat in 2012 ten einde loopt. Wij moeten dringend vooruitgang boeken in de bestrijding van de klimaatverandering. De EU is over het geheel genomen tamelijk goed op weg om haar klimaatdoelstellingen te bereiken. Het zou voor ons, de EU, echter van cruciaal belang zijn om samen met de VS en China te streven naar wettelijke voorwaarden voor een wereldwijde klimaatovereenkomst. Juist in deze moeilijke tijden biedt een versterking van het milieubeleid tevens een enorme kans voor het economisch beleid, bijvoorbeeld door investeringen in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Mijnheer de Voorzitter, er wordt nu al bijna twintig jaar op internationale fora gesproken over de klimaatverandering. Ondanks het feit dat het publieke bewustzijn over dit daadwerkelijk wereldwijde probleem steeds verder groeit, moeten we helaas vanuit politiek oogpunt constateren dat we deze twintig jaar verdaan hebben.
Het Kyoto-protocol loopt in 2012 af en het fiasco van de klimaatconferentie in Kopenhagen vorig jaar geeft bitter weinig hoop op een snelle wending ten goede. Tijdens de klimaatonderhandelingen in oktober bleek nog weer eens de grote kloof tussen de zogeheten ontwikkelde wereld en de zogeheten ontwikkelingslanden. Daarom is de inzet van Cancún zo groot. Indien we van de conferentie in Cancún een succes willen maken, dienen de rijke landen een verregaande ommezwaai te maken. Allereerst dient de omvang van de binnenlandse uitstoot verregaand te worden teruggebracht. Het zogeheten carbon offsetting vormt daar in geen geval een oplossing toe. Als de rijke landen aflaten kunnen kopen van de arme landen en vrolijk verder kunnen gaan met de uitstoot van broeikasgassen, dan heeft het klimaat daar niet bijster veel aan.
Kyriakos Mavronikolas
(EL) Mijnheer de Voorzitter, de vraag die voor ons ligt is of wij in Cancún in staat zullen zijn een stap vooruit te zetten in de strijd tegen klimaatverandering. Mijns inziens spelen wij met ons standpunt en onze doelstellingen een echte voortrekkersrol bij het doorvoeren van veranderingen die noodzakelijk zijn om de vernietiging van ons milieu te voorkomen.
De standpunten van de Unie zijn nog steeds correct. Tijdens deze conferentie moeten wij deze standpunten verduidelijken en moeten wij vooral vechten voor betere resultaten dan die van Kopenhagen.
Helaas zal het, commissaris, waarschijnlijk opnieuw de taak van de Europese Unie zijn om de grote landen, en met name de Verenigde Staten en China, over de streep te trekken, opdat ook zij bijdragen aan de algemene inspanningen voor de bestrijding van klimaatverandering. Laten wij hopen dat uw pogingen vruchten zullen afwerpen.
Connie Hedegaard
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dacht dat ik mij na dit levendige debat kon beperken tot drie elementaire opmerkingen, maar ik vind dat ik eerst moet reageren op een zeer directe vraag van de heer Pargneaux. Ik denk dat we goede vorderingen kunnen maken met de instelling voor een groen fonds. Voor veel partijen moet er waarschijnlijk echter nog nader worden gekeken naar een aantal van de zeer specifieke financieringsbronnen, aangezien het nog maar twee weken geleden is dat de VN-werkgroep op hoog niveau met deze ideeën kwam.
We moeten echt substantiële vooruitgang boeken. We moeten weten wat we met dit fonds willen en hoe we het gaan opzetten. Ik ben ervan overtuigd dat we dan ook snel aan alle voorwaarden kunnen voldoen. Ik denk wel dat we geleidelijk te werk moeten gaan, maar we willen absoluut verder met het idee van een groen fonds.
Dan nu mijn drie opmerkingen. Ten eerste zei Marita Ulvskog eerder in dit debat dat het klimaatvraagstuk dit jaar gezakt is op de internationale agenda. Dat is zeker waar, maar het is ook waar dat als we onze huidige positie vergelijken met twee jaar geleden - of vijf of tien jaar geleden - we kunnen zien dat het klimaat tegenwoordig zeer hoog op de agenda staat.
Als de aanloop naar het akkoord van Kopenhagen er niet was geweest, kunt u zich dan voorstellen dat de vraagstukken betreffende de klimaatverandering, energie-efficiëntie en het bevorderen van groene groei de economische crisis zouden hebben overleefd? Ik durf te stellen: waarschijnlijk niet. Het is heel wat dat ze nog steeds hoog op onze agenda in de EU staan en dat moet ook zo blijven.
De heer Ouzký zei dat Europa altijd "te optimistisch" is; misschien is dat niet altijd tevergeefs. Pessimisten bereiken geen grote dingen. In 2008 gaf Europa het goede voorbeeld door doelen vast te stellen en in de aanloop naar Kopenhagen volgden veel economieën dat voorbeeld.
Twee jaar geleden stonden we min of meer alleen met het vaststellen van doelen. In de aanloop naar Kopenhagen stelden grote economieën zoals Indonesië, Mexico, Korea, India, Zuid-Afrika en andere - de lijst is veel langer - nationale doelen vast. Onder overigens gelijke omstandigheden is dit ook zeer belangrijk vanuit Europees economisch perspectief. Dat was winst voor ons. In veel landen zullen deze nationale doelen tot een soort paradigmaverschuiving leiden. Ja, het gaat in veel opzichten te langzaam, maar we zijn van ver gekomen.
Iemand had het over de opkomende economieën. Vroeger was dit geen belangrijke kwestie voor de opkomende economieën. Twee jaar geleden zouden de opkomende economieën hebben gezegd dat zij zich niet met de klimaatverandering hoefden bezig te houden. Dat moesten de rijke landen maar doen - de ontwikkelde landen. Door Kopenhagen zien zij nu in dat zij een medeverantwoordelijkheid hebben. Dat moeten we in Cancún verder ontwikkelen en dat zullen we ook doen.
Er waren enkele vragen over het CDM, het mechanisme voor schone ontwikkeling. Ja, dat is een probleem. We hebben in dat opzicht een aantal hindernissen te nemen en dat is een van de punten die op ons Cancún-lijstje staan: proberen om iets verder te komen met de hervormingen die nodig zijn in het CDM-systeem.
Ik wil graag tegen de heer Skylakakis zeggen dat ik tot mijn genoegen kan aankondigen dat de Commissie morgen met een voorstel komt voor bepaalde beperkingen ten aanzien van het gebruik van industriegassen. Er is sprake geweest van een voortreffelijke samenwerking met en betrokkenheid van het Parlement en dat is ook nodig om de zaak met de lidstaten tot een goed einde te brengen. We komen morgen met ons voorstel en ik denk dat daarmee tegemoet wordt gekomen aan veel zorgen die hierover in het Parlement leefden.
Mijn laatste opmerking is bestemd voor de heren Leinen en Arsenis, die allebei zeiden dat ze bang waren dat Cancún te veel wordt gebagatelliseerd. Als wij zeggen dat we een ambitieus, solide en evenwichtig resultaat willen - met alle elementen die ik noemde en die het Belgische voorzitterschap heeft genoemd - vind ik niet dat we dingen te veel bagatelliseren. Als we echt een besluit krijgen over bosbouw, over adaptatie, over technologie, over het realiseren van snelstartfinanciering, over meet-, rapportage- en verificatiemethoden voor de koolstofmarkten en over de verschillende elementen die we hier hebben genoemd, vind ik dat substantiële vooruitgang.
We weten allemaal waarom we niet een van de dingen kunnen krijgen die we graag willen: een internationaal bindende overeenkomst. Een van de redenen is het gebrek aan vooruitgang in de Amerikaanse Senaat. We weten allemaal dat dat de reden is. Ik denk echter dat, als we het momentum vasthouden, we nog steeds snel het Europese doel van een internationaal bindende overeenkomst kunnen bereiken.
We zullen allemaal ons uiterste best doen om in die zin vooruitgang te boeken in Cancún. Het alternatief is erg slecht en onverbiddelijk. We moeten dit veiligstellen en ik kan u verzekeren dat de Europese delegatie er alles aan zal doen om dit te bereiken, en we zullen dat op zo'n manier doen dat de wereld kan horen dat we met de inmiddels beroemde ene stem spreken. Ik hoop dat het de beroemde ene stem is waarmee we allemaal hetzelfde zeggen, waarmee we met dezelfde prioriteiten op de proppen komen, of we nu minister, lid van de Commissie, deskundige of lid van het Europees Parlement zijn.
Ik verheug me ook op de samenwerking met uw afvaardiging in Cancún.
Joke Schauvliege
fungerend voorzitter van de Raad. - Voorzitter, geachte Parlementsleden, ik wil mij uiteraard aansluiten bij de woorden van de commissaris, en ik wil alle Parlementsleden ook bedanken voor de vele opmerkingen die gemaakt zijn, ook de bezorgdheden en bekommernissen die uitgesproken zijn. We hebben daar in ieder geval akte van genomen en zullen dit meenemen. Ik wil ook de Commissie en haar diensten bedanken voor de goede samenwerking tot nu toe. Ik denk dat wij die weg moeten voortzetten en dat dit ook cruciaal en heel belangrijk zal zijn de komende dagen en weken, in Cancún en op de klimaatconferentie zelf. Heel wat zaken zijn door de commissaris beantwoord, maar ik wil toch nog een aantal elementen zelf aanhalen.
Ik heb heel wat opmerkingen gehoord over de geloofwaardigheid, over 'spreken met één stem' en uiteraard moeten wij dit doen. Ik weet uit ervaring van de COP in Nagoya dat wij dit ook kunnen doen als Europese Unie. Dat dit ook de enige juiste weg is om tot een goed resultaat te komen. We moeten de ervaringen van Nagoya, maar ook de slechte ervaringen uit Kopenhagen vorig jaar meenemen en hieruit onze lessen trekken. We hebben dat ook gedaan als Raad. We hebben inderdaad zelf een duidelijk standpunt ingenomen. We hebben onze Raadsconclusies, en op basis van de Raadsconclusies, geachte Parlementsleden, kunnen wij de eenduidige boodschap van de Europese Unie uitdragen, ook op internationaal niveau.
Het spreekt voor zich, collega Eickhout, dat wanneer de Europese Unie op de Raadsconclusies moet terugkomen, dit binnen de EU-coördinatie zal gebeuren, zoals dit altijd gebruikelijk geweest is, en dat de boodschap ook daar op een eenduidige manier verder zal worden afgesproken. Collega's, ik heb ook een aantal opmerkingen gehoord over de opstap naar -30 procent. U weet dat ook daar de Raad heeft ingestemd met het verslag van het voorzitterschap, het verslag dat gebaseerd is op de mededeling van de Commissie over een analyse wat de impact is van de opstap naar -30 procent. We hebben in dat verslag - en dat is aanvaard door de Raad - gevraagd aan de Commissie om verder onderzoek te doen naar de impact op het niveau van de lidstaten. Op dat punt is ook toegezegd dat in het voorjaar, op de Voorjaarsraad, op basis van dat verdere onderzoek van de Commissie wordt gediscussieerd over de opstap naar -20 procent.
Geachte Parlementsleden, verschillende onder u hebben terecht gewezen op het belang van de conferentie in Nagoya. Het is geen kwestie van ambities bij te stellen. We moeten realistisch zijn, maar we moeten ook alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat er in Cancún ook een goed resultaat wordt bereikt, een evenwichtig pakket van maatregelen. We zullen er als Belgisch voorzitterschap alles aan doen om dat resultaat te bereiken. We zullen dit samen met alle lidstaten doen, met de Europese Commissie en met uw steun; op die manier moeten we ervoor zorgen dat we vanuit het vertrouwen dat hersteld is in Nagoya, omdat daar het multilaterale niveau erin geslaagd is opnieuw een akkoord te bereiken, dit in Cancún kunnen voortzetten en ook voor het klimaat weer hoop kunnen creëren.
De Voorzitter
Tot besluit van het debat is er een ontwerpresolutie ingediend, overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt op donderdag, 25 november 2010 plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
János Áder
schriftelijk. - (HU) Op de gisteren gehouden persconferentie van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) hebt u al kunnen horen over het zogenaamde HFC-23-schandaal. Ikzelf vind het ook buitengemeen ergerlijk dat de Europese belastingbetalers een bijna zeventig keer zo hoge prijs moeten betalen voor de vernietiging van een broeikasgas dat vrijkomt bij de productie van een koelgas waarvoor er sowieso een verbod zit aan te komen en waardoor de extra winst van een paar - voornamelijk Chinese en Indiase - bedrijven tot enorme proporties wordt opgeblazen. Het schandaal wordt nog verergerd door het feit dat de Europese Commissie, refererend aan het vertrouwen van de investeerders, vóór 2013 niet van plan is een onmiddellijk einde te maken aan de handel in deze emissie-eenheden en verandering te brengen in deze onhoudbare situatie.
Dit alles is des te schandaliger aangezien de Commissie op de internationale klimaatonderhandelingen uit alle macht probeert te belemmeren dat de nieuwe lidstaten de Kyoto-quota kunnen behouden waaruit hun nationale vermogen bestaat. Ze doet dit ondanks dat de quota waarop de voormalige socialistische landen, zo ook Hongarije, recht hebben, gepaard gaan met een werkelijke verlaging van de uitstoot, waarvoor de Oost-Europese landen een hoge prijs hebben betaald sinds de verandering van het politiek stelsel. De essentie van het gisteren naar buiten gekomen schandaal is echter juist dat de Europese consumenten tot nu toe weliswaar 1,5 miljard euro hebben betaald voor de vernietiging van HFC-23, maar dat in werkelijkheid de atmosferische concentratie van dit gas, dat 12 000 keer agressiever is dan CO2, de laatste twee decennia aanzienlijk is toegenomen. We moeten dan ook niet verbaasd opkijken, dames en heren, dat bij het hanteren van een dergelijke dubbele standaard net als in Kopenhagen ook in Cancún geen uniform Europees standpunt zal worden uitgedragen.
José Manuel Fernandes
schriftelijk. - (PT) Ik pleit, voor de klimaattop die aanstaande maandag in Cancún begint, voor een bindend akkoord waar internationale sancties aan verbonden zijn. Het moge duidelijk zijn dat een dergelijk akkoord slechts zin heeft als de landen met de grootste uitstoot zich eraan gebonden achten: de Verenigde Staten, China en India. De EU heeft steeds voorop gelopen bij de bestrijding van de klimaatverandering en ze moet worden aangemoedigd dit leiderschap nog verder uit te bouwen, maar zonder de enorme inspanningen uit het oog te verliezen die al worden geleverd door onze industrieën om te voldoen aan de verplichte reductie van uitstoot in Europa. Opgemerkt moet worden dat de EU verantwoordelijk is voor 15 procent van de uitstoot wereldwijd en dat dit percentage in 2030 naar schatting tot 10 procent gedaald zal zijn, terwijl de VS, China en India goed zijn voor de helft van de uitstoot wereldwijd, en de tendens daar erop duidt dat dit alleen maar toe zal nemen. Ik kan er daarom niet achter staan dat de EU zichzelf verplicht tot een reductie van de CO2-uitstoot van 30 procent, in plaats van 20 procent, als andere landen, in het bijzonder de Verenigde Staten, niet hetzelfde doen. Dat wil niet zeggen dat de EU haar ambities naar beneden moet bijstellen. Integendeel: ik ben van mening dat we, ook als andere landen niet hetzelfde doen als wij, moeten doorgaan met investeren in wetenschappelijk onderzoek, technologische innovatie op het gebied van koolstofarme energiebronnen, energie-efficiëntie en het scheppen van groene werkgelegenheid, om onze concurrentiekracht te vergroten.
Alajos Mészáros
schriftelijk. - (HU) Op weg naar een post-Kyoto-akkoord... De zestiende Conferentie van de partijen van het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering, die in december in Mexico zal worden gehouden, is na de onsuccesvolle top in Kopenhagen van nog groter belang geworden. We kunnen Kopenhagen op internationaal niveau weliswaar als een stap vooruit beschouwen, maar toch bleven de bereikte resultaten ver achter bij onze verwachtingen. Het Kyoto-protocol loopt in 2012 af en daarom is het cruciaal dat we wereldwijd vastomlijnde en voor iedereen duidelijke doelen voor ogen hebben. Het is niet voldoende dat er binnen de EU relatieve overeenstemming bestaat over dit onderwerp. Het is belangrijk dat ook de Verenigde Staten en de grote Aziatische machten onze doelstellingen aanvaarden. Ook al wordt er in Cancún misschien geen akkoord bereikt over de cijfers en de percentages, wel moeten de landen van het kaderverdrag dan in elk geval overeenstemming bereiken over de concrete plannen en toezeggingen, als voorbereiding op het sluiten van een post-Kyoto-akkoord in Zuid-Afrika in 2011. We moeten consensus bereiken over onderwerpen als financiering en de mechanismen voor monitoring en controle. De Europese Unie moet het goede voorbeeld geven door met één stem te spreken.
Katarína Neveďalová
schriftelijk. - (SK) Allereerst dient te worden opgemerkt dat de conferentie over de klimaatverandering in Cancún opnieuw een kans is om iets te doen voor de toekomstige generaties en om ten minste gedeeltelijk goed te maken wat ons niet gelukt is in Kopenhagen. Dat het wereldklimaat verandert, kan inmiddels niet meer worden ontkend. De aanplant van wijngaarden in berggebieden en de teelt van gewassen op plaatsen waar deze eerder nooit groeiden, alsook de frequente natuurrampen en overstromingen, zijn er voorbeelden van. We dienen daarom onze verantwoordelijkheid te nemen en met langetermijnoplossingen te komen. Ik ben dan wel geen klimaatexpert en ook lopen de theorieën uiteen, maar ik ben er wel van overtuigd dat er echt iets gedaan moet worden. Laten we dus eindelijk ophouden met het gepalaver over de vraag of er wel of geen klimaatverandering is, maar beginnen te spreken over hoe we deze moeten bestrijden. Laten we eindelijk ophouden met het gepalaver over de vraag of de klimaatveranderingen wel of niet een halt kan worden toegeroepen, maar beginnen onze handen uit de mouwen te steken. De Europese Unie dient bij de onderhandelingen het voortouw te nemen, en dat geldt evenzeer voor alle lidstaten apart. We zijn verantwoordelijk voor de toekomst van de hele wereld. Laten we ons dus inzetten voor een verregaande verlaging van de uitstoot, laten we ook de regio's, de steden en het platteland betrekken bij de bescherming van het milieu en proberen meer groene arbeidsplaatsen te creëren en ondersteuning te verlenen aan investeringen in onderzoek en innovatie. Ik ben ervan overtuigd dat wij degenen zijn die nog een kans hebben om deze planeet te redden. Maar daarvoor moeten we wel eendrachtig en krachtig optreden!
Bogusław Sonik
schriftelijk. - (PL) De klimaatonderhandelingen in Cancún beginnen al over een week. De EU heeft ambitieuze plannen op het gebied van emissiebeperking, financiering, bosbouw en overdracht van technologie. De klimaatonderhandelingen hebben een spoedeisend karakter, maar dit mag het nemen van concrete besluiten tijdens de conferentie niet in de weg staan. We moeten lering trekken uit de teleurstellende resultaten van de klimaattop in Kopenhagen, toen geen enkel belangrijk, concreet besluit is genomen. Tijdens de zestiende Conferentie van de partijen moet de Europese Unie bijdragen aan herstel van het vertrouwen in internationale klimaatonderhandelingen. Het debat heeft al lang genoeg geduurd. In Cancún moeten we concrete, inhoudelijke maatregelen afspreken, op basis waarvan het mogelijk wordt om in 2011 in Zuid-Afrika een integrale internationale overeenkomst te sluiten.
