Jednominutowe wystąpienia w znaczących kwestiach politycznych
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są jednominutowe wystąpienia w znaczących kwestiach politycznych odnośnie do artykuły 144 Regulaminu.
Nickolay Mladenov
(BG) Panie przewodniczący, szanowni państwo!
Katastrofy naturalne, które miały miejsce tego roku w Europie, potwierdzają, że istnieje potrzeba przeprowadzenia dwóch zasadniczych zmian w sposobie radzenia sobie z takimi klęskami. Po pierwsze, istnieje potrzeba stworzenia bardziej elastycznych mechanizmów wspierających poszkodowane państwa w przywracaniu ich do stanu pierwotnego, sprzed kataklizmu. Po drugie, problemy tego typu pokazują, iż konieczne jest utworzenie współpracujących ze sobą, europejskich sił natychmiastowego reagowania, które uzupełnią pomoc wymaganą w poszkodowanych rejonach.
W tym roku w mojej ojczyźnie, Bułgarii, także miały miejsce pożary i powodzie. Gdy przeprowadzano akcje gaszenia potężnych pożarów w rejonie Starej Zagory, jednego z większych miast w Bułgarii, rząd bułgarski poprosił o pomoc państwa członkowskie Unii. Nie mógł jej jednak uzyskać, ponieważ państwa te nie dysponowały w ówczesnym czasie wolnymi środkami. Pomoc nadeszła jednak ze strony Rosji na mocy porozumienia dwustronnego. Fakt ten negatywnie wpłynął na sposób postrzegania Unii Europejskiej w Bułgarii. Dlatego też proszę każdego z tu obecnych, aby spróbował przekonać Komisję Europejską do przeprowadzenia głębokiej analizy i opracowania wstępnych projektów utworzenia zjednoczonych sił europejskich, które wspierałyby państwa członkowskie w udzielaniu pomocy rejonom dotkniętym przez klęski żywiołowe i wypadki. Dziękuję.
Ioan Mircea Paşcu
Panie przewodniczący, międzynarodowy terroryzm stanowi negatywny aspekt globalizacji. Terroryści nadużywają wolności demokratycznych gwarantowanych przez nasze kraje, takich jak swoboda podróżowania, zainteresowanie mediów i prawa obywateli, aby realizować swoje cele poprzez strach i przemoc wobec niewinnych ludzi.
Zajęcie się tym problemem wymaga działań mających na celu pełne ujawnienie i zrozumienie prawdziwych mechanizmów terroryzmu, w tym jego źródeł religijnych i społecznych, a nawet cywilizacyjnych. My w państwach demokratycznych w tym względzie zaczynamy z gorszej pozycji. Choć staramy się ratować życie, terroryści chcą spowodować jak największą liczbę strat w ludziach, mając nadzieję, że będą mogli manipulować emocjami wywołanymi obrazami rzezi pokazywanymi na ekranach naszych odbiorników telewizyjnych.
Musimy rozróżnić pomiędzy zamachowcem-samobójcą i osobą, która taką osobę zwerbowała. Bardzo często zamachowiec-samobójca nie jest motywowany nienawiścią motywującą osobę werbującą tego zamachowca, ale obietnicą wiecznej szczęśliwości po heroicznej śmierci, która jest politycznie wykorzystywana przez tę werbującą osobę.
Zapobieganie jest lepszym rozwiązaniem niż reagowanie. Dlatego musimy znaleźć odpowiednią równowagę pomiędzy natychmiastowymi i długoterminowymi działaniami w zakresie walki z terroryzmem. Powinniśmy zatem wzmocnić współpracę pomiędzy służbami wywiadowczymi, policją i sądami na szczeblu międzynarodowym, a jednocześnie zająć się strukturalnymi przyczynami terroryzmu, szczególnie w krajach, z których pochodzi większość osób werbujących do takich działań.
Alexandru-Ioan Morţun
(RO) Panie przewodniczący! Po upływie dziesięciu lat więzienia ze względów politycznych członkowie grupy Ilaşcu w Republice Mołdowy zostali zaproszeni do Parlamentu Europejskiego, gdzie wysłuchała ich podkomisja do spraw praw człowieka. Adrian Ivanţoc, Tudor Petru Popa oraz Alexandru Leşko przemawiali z żalem o tym, jak byli torturowani w więzieniach naddniestrańskich, oraz o powtarzających się nadużyciach i wielokrotnym naruszaniu praw człowieka, które tam miały miejsce. W swoich wypowiedziach nawoływali Wspólnotę Europejską do podjęcia bardziej zdecydowanych działań w celu rozwiązania konfliktu w regionie i wprowadzenia wszelkich międzynarodowych umów, szczególnie tych, które zapewnią wycofanie wojsk rosyjskich z regionu naddniestrzańskiego. Aby urzeczywistnić te życzenia legislacyjne, Parlament Europejski powinien odbyć posiedzenie i zwrócić się z pomocą - gdy już zostaną wysunięte konkretne propozycje wsparcia organizacji pozarządowych w Mołdowie - do helsińskiej Komisji ds. Praw Człowieka; powinien także udzielić wparcia dla publikacji prasy i czasopism w tym regionie, pomóc w wybudowaniu sieci transmisyjnej na prawym brzegu Dniestru, tak aby mieszkańcy Mołdowy mogli oglądać i słuchać audycji stacji narodowych, tak w radiu, jak i w telewizji. I wreszcie, co równie ważne, istnieje potrzeba radykalnej zmiany w sposobie negocjowania problemu naddniestrzańskiego. Zarówno sama Unia Europejska, jak i jedno z jej państw członkowskich, Rumunia, muszą zmienić swój status obserwatorów wydarzeń na status pełnoprawnych uczestników tych wydarzeń.
Andrzej Tomasz Zapałowski
Panie Przewodniczący! Kilka miesięcy temu Parlament Europejski przyjął rezolucję potępiającą ksenofobię i szerzący się nacjonalizm w Europie. W dokumencie tym niektóre kraje, w tym Polska, zostały potraktowane nad wyraz ostro, niewspółmiernie do skali problemu.
Oczywiście kwestie dotyczące nienawiści rasowej trzeba traktować bardzo poważnie. Dlatego dziwi mnie, iż Komisja Europejska nie podejmuje stanowczych działań przeciw wzrastającym w siłę w niektórych krajach partiom o charakterze faszystowskim. Niektóre z nich mają nawet przedstawicieli pochodzących z wyborów we władzach regionalnych. Bojówki tych partii maltretują na ulicach obcokrajowców oraz publicznie wzywają do rewizji granic.
Jest to o tyle ważny problem, iż dotyczy w dużej części niektórych krajów tak zwanej starej Unii, które to kraje powinny już dawno poradzić sobie z tym problemem. A władze Wspólnoty wytykają nowym państwom członkowskim nawet nieznaczne incydenty.
Willy Meyer Pleite
- (ES) Panie przewodniczący! Dnia 12 sierpnia w Cieśninie Gibraltarskiej miała miejsce kolizja statku transportowego New Flame z tankowcem Torm Gertrud. To już dziewiąty wypadek na jednej z najbardziej uczęszczanych linii żeglugi morskiej, którą przepływa ponad 100 000 statków rocznie.
Wypadek ten wskazuje na naglącą potrzebę utworzenia portowej jednostki nadzoru i monitoringu, która opierałaby się na współpracy Królestwa Hiszpanii, Zjednoczonego Królestwa i Gibraltaru. Fakt, że taka jednostka kontrolująca nie istnieje, przyczynia się do narażenia życia wielu osób i, co zrozumiałe, obniża bezpieczeństwo lokalnego środowiska.
Jak dotychczas nie było wiadomo - a wydaje mi się, że Komisja Europejska powinna się o taką wiedzę postarać - co przewoził zatopiony statek: 27 000 ton zezłomowanego metalu, prawdopodobnie zanieczyszczonego, niebezpiecznego dla środowiska.
Odczuwam to jako konieczność, aby Parlament i Komisja Europejska nakłoniły władze państwa hiszpańskiego, Zjednoczonego Królestwa oraz Gibraltaru do utworzenia takiej jednostki nadzoru i monitoringu.
Ian Hudghton
Panie przewodniczący, chciałbym zwrócić uwagę na innowację w dziedzinie europejskiej ochrony morza. W sobotę Szkocja stała się pierwszym europejskim krajem, który wdrożył dobrowolny system zamykania w czasie rzeczywistym stref połowowych w celu ochrony zasobów dorsza. Miejmy nadzieję, że system ten, opracowany w ramach wspólnej inicjatywy nowego rządu Szkocji i sektora rybołówstwa, będzie służył za wzór dla kolejnych projektów ochrony morza. O ile mi wiadomo, rząd Szkocji podjął współpracę ze swoimi odpowiednikami w Danii i Norwegii mającą na celu wykorzystanie doświadczeń zdobytych w trakcie realizacji tego szczególnego projektu.
Wspólna polityka rybołówstwa miała jak dotychczas katastrofalne skutki dla Szkocji i jestem głęboko przekonany, że przyszłość zarządzania rybołówstwem nie polega na kontroli na szczeblu centralnym, tzn. z Brukseli, ale na bezpośredniej współpracy pomiędzy państwami zajmującymi się rybołówstwem. Rząd Szkocji i szkocki sektor rybołówstwa należy pochwalić za zastosowanie takiego innowacyjnego podejścia w tej dziedzinie. Mam nadzieję, że w międzyczasie dobrowolne działania tego rządu i tego sektora zostaną wzięte pod uwagę, uznane i nagrodzone podczas grudniowej Rady.
Urszula Krupa
Panie Przewodniczący! Napad Niemiec hitlerowskich na Polskę 1 września 1939 roku był kolejnym aktem przemocy w stosunku do mojej ojczyzny, w której przez 6 lat wojny zginęło 6 milionów Polaków, 17 procent z 35-milionowego wtedy narodu.
W ramach niemiecko-sowieckiego układu już dwa tygodnie później, 17 września 1939 roku, także Związek Sowiecki zaatakował Polskę, zabijając strzałem w tył głowy ponad 22 tysiące przedstawicieli polskiej inteligencji oraz okupując nas przez wiele lat. Dlatego odzyskanie niepodległości było nadzieją dla milionów rodaków. Jednak mimo wzniosłych słów i unijnych haseł o równouprawnieniu, niedyskryminacji niektórzy niemieccy politycy wraz z mediami nagminnie atakują zarówno moją ojczyznę, Polaków, polski rząd, katolickie media, a zwłaszcza Radio Maryja, co świadczy o trwającym ciągle agresywnym anty-poloniźmie.
W rocznicę agresji apeluję w imieniu poległych i żyjących o zaprzestanie przemocy, która niekiedy przypomina realizację planów jakich nieudało się osiągnąć w ciągu wojen.
Przewodniczący
Dziękuję. Uzyskanie porozumienia zawsze będzie ważnym zadaniem w Europie.
Viorica-Pompilia-Georgeta Moisuc
(RO) Panie przewodniczący! Moja wypowiedź dotyczyć będzie praw ludności rumuńskiej w Serbii i Bułgarii. Terytorium położone na prawym brzegu Dunaju, w północno-zachodniej Serbii i północno-zachodniej Bułgarii, w tym obszar od gór Ratan do Dunaju oraz od Doliny Morawskiej do doliny Timoku w Serbii, a także od regionu Vidin do miasta Lom w Bułgarii, jest w głównej mierze zamieszkane przez Rumunów. Ludność ta, licząca 300 000 osób, stanowi mniejszość w każdym z tych krajów, zamieszkując ponad 130 małych i średniej wielkości wiosek oraz 20 miejscowości. Nie jest ona jednak uznawana za mniejszość narodową i nie ma możliwości praktykowania religii i odbierania edukacji w języku ojczystym. Język rumuński nie jest wykładany w tamtejszych szkołach. Zarówno język, jak i literatura i historia tej ludności są nauczane potajemnie w prywatnych domach. Jedyny kościół rumuński w miejscowości Mălăiniţa wkrótce zostanie zburzony. Helsińska Komisja ds. Praw Człowieka w Serbii zwróciła uwagę na tragiczną sytuację mieszkającej tam ludności rumuńskiej oraz na jej prawo do zachowania tożsamości narodowej. Niniejszym odwołuję się do instytucji europejskich, aby bezzwłocznie zajęły się tą sytuacją, występując w obronie praw mniejszości rumuńskiej w Serbii i Bułgarii.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Panie przewodniczący! Artykuł 29 Traktatu o Unii Europejskiej określa terroryzm jako poważne przestępstwo. Zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej działania, których konsekwencje zagrażają życiu ludzkiemu i które popularyzują przemoc i mają na celu zastraszenie danej ludności, uznaje się za przestępstwa o charakterze terrorystycznym. Wydarzenia, których byliśmy świadkami w Budapeszcie podczas ustanawiania Straży Węgierskiej, mogą zostać objęte przez tę definicję. Z tej okazji przywódca Straży Węgierskiej wyraził się w sposób dość szokujący, mówiąc o swoich obawach związanych z państwami Słowacji i Rumunii, dwoma krajami, w których żyje społeczność węgierska, a które - jak twierdził - mogłyby zaatakować Węgry. Myślę, że takie organizacje i takie działania ekstremistyczne rozbudzają tendencje separatystyczne wewnątrz społeczności mniejszościowych, które już osiągnęły duży stopień autonomiczności, i że sytuacja taka nie zgadza się z założeniami etycznymi państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Organizacje tego typu powinny zostać rozwiązane, a wszelkie opinie podobne do tych wyrażanych przez Straż Węgierską powinny być zakazane i karane przez prawo. Z tego też względu pozwalam sobie odwołać się do osób zarządzających instytucjami europejskimi, aby stanowczo potępiły taką postawę i nakłoniły Agencję Praw Podstawowych do sporządzenia sprawozdania na temat tych wydarzeń oraz do nadzorowania sytuacji, w której znalazły się mniejszości narodowe zamieszkujące Węgry.
Bernard Poignant
(FR) Panie przewodniczący! W wielu państwach członkowskich różne dramatyczne sytuacje przywołują nas do naszych europejskich zobowiązań. Tak też się dzieje w moim kraju, w którym statek spowodował śmierć rybaka. Wydarzenie to prowadzi nas do rozważenia kwestii bezpieczeństwa na morzu, a Francja wie teraz bardzo dobrze, gdzie znajduje się Republika Kiribati. Prosiłbym państwa do spojrzenia na mapę świata: nie jest to może szczególnie znane, ale chodzi o statek pod tanią banderą. Unia Europejska musi w najwyższym stopniu zająć się sprawą tanich bander, przyspieszyć proces legislacyjny dla pakietu Erika III, stworzyć pakiet Erika IV, który odnosiłby się do społecznych warunków szkolenia i zatrudniania marynarzy, a także umożliwić lepszą koordynację działań naszych państw w zakresie współpracy z Międzynarodową Organizacją Morską.
Jest to dość stary problem, który ujawnia się w regularnych odstępach czasu i do którego powracamy w wyniku różnych tragicznych wypadków. Chciałbym wezwać pana, panie komisarzu oraz nieobecnego tutaj pana lub panią, która reprezentuje Radę, abyście podjęli większe starania w tym kierunku.
Silvia Ciornei
(RO) Panie przewodniczący! Dnia 18 października 2007 roku Komisja Europejska ogłosi Dzień Walki z Handlem Ludźmi. Chciałabym wyrazić zadowolenie z zaistnienia tej inicjatywy, która zwróci uwagę społeczności europejskiej na ten delikatny i dla większości nieznany problem, który dotyka około 2,5 miliona ludzi każdego roku. Dlatego też chciałabym raz jeszcze zwrócić uwagę na fakt, że aby z powodzeniem zwalczać to zjawisko, państwa członkowskie powinny usprawnić koordynację swoich działań. W chwili obecnej prawa tych państw na to nie pozwalają. Państwa członkowskie mają jednak do swojej dyspozycji Konwencję Rady Europy o przeciwdziałaniu handlu ludźmi z roku 2005, która stanowi najbardziej kompletny instrument prawny do zwalczania tego zjawiska. Jednakże do tej pory tylko 18 z 27 państw członkowskich podpisało tę Konwencję, a tylko 3 państwa członkowskie dokonały jej ratyfikacji. Z tego powodu pozwalam sobie wezwać Komisję Europejską do tego, aby postarała się o możliwość podpisania Konwencji o przeciwdziałaniu handlu ludźmi w imieniu państw Wspólnoty z ramienia Rady. Panie przewodniczący! Handel ludźmi to poważny przypadek łamania praw człowieka. Musimy teraz przejść od słów do czynów. Nadszedł czas, w którym należy usprawnić karanie handlarzy ludźmi i umożliwić skuteczniejszą ochronę praw ewentualnych ofiar handlu. Ofiary tego handlu są sprzedawane ponownie, traktowane jak niewolnicy we współczesnej Europie; Europie, która - jak z dumą o niej mówimy - jest oparta na przestrzeganiu praw człowieka.
Stanisław Jałowiecki
Panie Przewodniczący! Chciałbym przede wszystkim złożyć wyrazy głębokiego współczucia rodzinom wszystkich ofiar klęski żywiołowej w Grecji i w innych krajach. Łączę się w bólu z tymi osobami. Sam zostałem dotknięty klęska powodzi dziesięć lat temu, więc wiem, co to znaczy.
Klęski niestety będą się zdarzać. Tym większe znaczenie ma w tej sytuacji powołanie europejskich sił szybkiego reagowania. Jestem gorącym zwolennikiem jak najszybszego powołania takiej formacji. To zastanawiające, że właściwie bez oporów zgadzamy się na powoływanie kolejnych europejskich agencji, choć tych biurokratycznych tworów mamy już kilkadziesiąt, a tam, gdzie w grę wchodzi życie ludzkie, ciągle mamy wątpliwości. Czas z nimi skończyć i, na wzór ONZ-owskich "błękitnych chełmów”, utworzyć europejskie, może "czerwone” albo "białe chełmy” dla obrony nie przed ludźmi, ale przed wciąż bardzo groźną naturą.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Życie zweryfikowało w krótkim czasie słuszność argumentów opartych na profesjonalnym działaniu, którymi, wraz z moimi kolegami z Parlamentu Europejskiego, walczyłem przeciwko decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zakończenia interwencji w sektorze kukurydzy.
Komisja obawiała się, że system interwencji może zostać zaniechany z uwagi na nadprodukcję kukurydzy, pomimo odmiennych wskazań rynku. Komisja dokonała zakupu za stawkę 101 EUR, a teraz może sprzedać ze stuprocentowym zyskiem, a więc odnosi znaczące korzyści dzięki systemowi interwencji w sektorze kukurydzy w sytuacji, gdy susza w Europie pozbawiła rolników w dużej mierze zbóż na cele hodowlane. Sytuacja ta poddaje w wątpliwość wiarygodność Unii: zapasy zboża są nadal dostępne, gdy wielonarodowi spekulanci wykupują swoje udziały, a uczciwie pracujący rolnicy nie są w stanie zaopatrzyć się w potrzebną im paszę dla zwierząt. To podważa zaufanie do Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej.
Cristian Silviu Buşoi
Panie przewodniczący, szanowni państwo! Rząd rumuński zadecydował, że dzień 25 listopada 2007 będzie dniem wyborów do Parlamentu Europejskiego. Możne powiedzieć, że tego dnia będziemy świadkami historycznego wydarzenia. Społeczność rumuńska będzie mogła oddać w sposób bezpośredni głosy na swoich kandydatów na posłów do Parlamentu. Ten dzień będzie sprawdzianem tego, jak poważnie i z jakim zaangażowaniem podchodzimy do naszego członkostwa w Unii Europejskiej. W Rumunii kampania wyborcza będzie okazją do prowadzenia rozmów w sprawach związanych z Unią Europejską, takich jak przyszłość Unii, traktat konstytucyjny, przyjęcie kolejnych państw członkowskich, przemiany wewnątrz Unii, skuteczność działania instytucji europejskich i wolny dostęp do rynku pracy. Takie właśnie tematy powinny być omawiane podczas kampanii wyborczej, a nie sprawy o charakterze politycznym, których brakuje w porządku dziennym każdego obywatela, jak np. nieoczekiwane wybory, wotum nieufności czy nieuzasadnione ataki polityczne. Aby poprawić jakość dyskusji w okresie przedwyborczym i w czasie samej kampanii wyborczej, niniejszym wzywam posłów o większym stażu, bez względu na ich poglądy polityczne, aby odwiedzili Rumunię przed wyborami w celu umieszczenia w porządku dziennym kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego tych zagadnień europejskich, które muszą być omówione w sposób spójny i przemyślany, zarówno w Rumunii, jak i w innych państwach Europy.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! Chciałabym poinformować państwa o procesie mającym miejsce obecnie w Agrigento na Sycylii, dotyczącym siedmiu tunezyjskich rybaków oskarżonych o pomoc w nielegalnej imigracji, którzy uratowali 44 osoby, w tym 11 kobiet, z których dwie były w ciąży, i dwójkę dzieci. Są oni teraz sądzeni za pomaganie w nielegalnej imigracji, a dzieje się to wszystko na europejskiej ziemi. Mam poczucie, że przestępstwo solidarności, które teraz ma miejsce, jak pokazuje ten proces, powinno zostać potępione przez Parlament. Do Agrigento ma się udać delegacja w ten piątek, a ja ze swojej strony mogę tylko zachęcać członków Parlamentu i ich przywódcę, pana przewodniczącego, aby oddali swój głos w obronie tych siedmiu tunezyjskich rybaków.
Kathy Sinnott
Panie przewodniczący! W tym tygodniu grupa "Freedom Drivers” ponownie odwiedzi Parlament. "Freedom Drivers” to ludzie niepełnosprawni, wymagający stałej opieki, którzy jednak chcą cieszyć się taką samą swobodą ruchów jak inne osoby, swobodą, którą reprezentuje sama Europa. Ich wizyta ma na celu nakłonienie nas do stworzenia prawa, które pozwoli na taką swobodę ruchów.
Wyjaśnią nami oni problemy, z którymi muszą się zmagać. Wiele z tych problemów wynika z naszych działań, a ich usunięcie będzie dla tego Parlamentu, jak i dla narodów i społeczności, które on reprezentuje, nie lada wyzwaniem. Moja uwaga do pana, panie komisarzu, jest taka, że minie już trzeci rok, od kiedy nas odwiedzają, a prawie nic przez ten czas się nie zmieniło. Oczywiście, zreformowaliśmy prawa pasażerów linii lotniczych, ale poza tym mamy im niewiele do powiedzenia. Kiedy możemy się spodziewać uchwalenia długo oczekiwanej dyrektywy w sprawie niepełnosprawności, która rzeczywiście położy nacisk na kwestię równości praw osób niepełnosprawnych?
Anna Záborská
(SK) Przed przystąpieniem do Unii niektóre kraje w Europie Środkowej sądziły, że członkostwo rozwiąże ich wszystkie problemy. Tak się jednak nie stało. Pomimo że Unia została stworzona po to, aby gwarantować pokój w Europie, muszę podkreślić radykalizowanie się sytuacji na Węgrzech. Członkowie tak zwanej "Straży Węgierskiej” kilka dni temu złożyli przysięgę. Jej przywódcy mówią o wspólnej granicy dla wszystkich Węgrów, a jej akt założycielski wspomina obowiązkowe szkolenie w zakresie używania broni palnej. Noszą oni mundury i cieszą się poparciem byłego ministra rządu węgierskiego. Relacje słowacko-węgierskie pogorszyły się w ostatnim czasie.
Kilka miesięcy temu premier Węgier odmówił spotkania się z premierem Słowacji, prowadzi się także rozmowy na temat konsekwencji drugiej wojny światowej. Wzywam rząd węgierski do podjęcia działań mających na celu rozwiązanie straży paramilitarnej. My, Słowacy, potępiliśmy w świetle prawa podobną radykalną organizację powstałą w naszym kraju. Nie ma miejsca na coś takiego w Europie dwudziestego pierwszego wieku. Zależy nam na porozumieniu i wzajemnych przeprosinach: słowaccy i węgierscy biskupi Kościoła Katolickiego dali nam przykład takiego postępowania w ubiegłym roku w Ostrihomie. Tak właśnie w praktyce wygląda mówienie "nie” działalności ekstremistycznej.
Evgeni Kirilov
Panie przewodniczący, moi koledzy i ja byliśmy ostatnio świadkami bardzo dziwnego wydarzenia w terminalu 1B lotniska we Frankfurcie. Pasażerowie wylatujący bułgarskimi linami lotniczymi do Sofii zostali poddani kolejno dwóm identycznym kontrolom bezpieczeństwa.
Kiedy zapytałem urzędników terminalu, dlaczego pasażerowie musieli dwa razy stać w długiej kolejce i zostali poddani tym samym procedurom kontroli bezpieczeństwa, otrzymałem niedorzeczne wyjaśnienia, że lotnisko we Frankfurcie jest przeciążone, a powtórna kontrola jest niezbędna ze względu na dodatkową liczbę pasażerów przylatujących z innych miejsc.
Wiarygodna osoba wyjaśniła mi później, że te podwójne kontrole przeprowadzane są w terminalu 1B w niektóre dni tygodnia w przypadku odlotów do Bułgarii, Polski i Rumunii.
Panie przewodniczący, oczekuję, że Komisja Europejska zajmie się tą praktyką, gdyż sprawa ta dotyczy nie tylko praw pasażerów w ruchu lotniczym, ale także praw człowieka obywateli Europejskich.
Maria Petre
(RO) W Traktacie o przystąpieniu do Unii Europejskiej Rumunia zaznaczyła, że zorganizuje wybory do Parlamentu Europejskiego przed końcem tego roku. Rząd rumuński przełożył niestety wstępną datę tych wyborów z dnia 13 maja na 25 listopada. Zdaniem analityków głównym powodem tej decyzji była obawa przed niektórymi partiami politycznymi, w tym partiami w obecnym rządzie, dotycząca wyników wyborów. Stare rumuńskie przysłowie mówi, że "można uciekać, ale nie można się schować”. Rząd rumuński nie tylko obawia się o te wybory, ale także boi się kobiet. W rządzie tym nie ma ani jednej kobiety, co jest szczególną sytuacją wśród państw członkowskich Unii. Spośród 35 rumuńskich posłów do Parlamentu 12 jest płci żeńskiej. Po wyborach w listopadzie partie polityczne powinny móc zmienić te statystyki i wyznaczyć co najmniej 18 kobiet do Parlamentu Europejskiego. Chciałabym państwa zapewnić, że Partia Demokratyczna - jako członek Europejskiej Partii Ludowej - będzie postępować w ten sposób. Z tego względu chciałabym przypomnieć premierowi Rumunii, że Rumunia jest częścią Unii Europejskiej od 1 stycznia 2007 roku, który jest Europejskim Rokiem na rzecz Równych Szans dla Wszystkich.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Panie przewodniczący! W ostatni piątek przed siedzibą Komisji Europejskiej w Brukseli protestowali polscy związkowcy ze Stoczni Gdańskiej.
W lipcu Komisja Europejska postawiła ultimatum dając Polsce miesiąc na przedstawienie planów redukcji mocy produkcyjnych Stoczni. Komisja żąda zamknięcia dwóch z trzech pochylni, w przeciwnym razie gdański zakład będzie musiał zwrócić pomoc publiczną, jaką dostał od polskiego rządu po 1 maja 2004 roku. Według unijnych komisarzy celem Komisji nie jest co prawda doprowadzenie do zamknięcia Stoczni, tylko jej modernizacja, jednakże tak poważne ograniczenia mocy produkcyjnej, zamknięcie aż dwóch pochylni, oznaczało by utratę rentowności zakładu oraz w praktyce likwidację wielu stanowisk pracy i w konsekwencji upadek Stoczni.
A Stocznia Gdańska to nie tylko zwykły zakład wytwarzający statki, dający zatrudnienie wielu osobom, ale także jeden z najważniejszych symboli współczesnej historii Polski i zjednoczonej Europy. To miejsce narodzenia ruchu Solidarność.
Jako Parlament Europejski powinniśmy zwrócić się z apelem do Komisji Europejskiej o znalezienie dobrego rozwiązania tej sytuacji, mającego na celu w szczególności dobro zakładu i pracowników. Jako głos społeczeństwa europejskiego powinniśmy wyrazić naszą solidarność z pracownikami Stoczni, domagając się rozwiązania zapewniającego jednocześnie stabilność Stoczni, jak i poszanowanie symboli historii współczesnej Europy.
Marios Matsakis
Panie przewodniczący, Amnesty International jest organizacją o nieposzlakowanej opinii, która dzięki ciężkiej, wieloletniej pracy była niezwykle pomocna w walce z naruszaniem praw człowieka na całym świecie i zdobyła uznanie wszystkich osób troszczących się o sprawiedliwość, wolność i demokrację. Nie powinno jednak budzić zdziwienia, że Amnesty International ma także wielu wrogów. Jeden z takich wrogów działa w Turcji. Wiele sprawozdań Amnesty International dotyczy Turcji, a to denerwuje kontrolowane przez armię "podstawowe struktury” establishmentu w tym kraju.
Ostatnio, establishment ten znowu zareagował agresywnie. Jak zapewne panu wiadomo, establishment ten wydał za pośrednictwem władz lokalnych Konstantynopola decyzję w sprawie tzw. "nielegalnych zbiórek pieniędzy”, a następnie zamroził rachunki bankowe Amnesty International w Turcji. Jest to bez wątpienia próba sparaliżowania Amnesty International w tym kraju.
Wzywam pana do zajęcia zdecydowanego stanowiska wobec rządu Turcji, aby dać mu wyraźnie do zrozumienia, że Parlament nie będzie akceptował tych ataków na Amnesty International, a także, że takie ataki stanowią znaczną przeszkodę na drodze do przystąpienia Turcji do UE.
Gerard Batten
Panie przewodniczący, ile kosztuje Wielką Brytanię jej członkostwo w Unii Europejskiej? W tamtym tygodniu opublikowałem moje drugie roczne sprawozdanie w tej właśnie sprawie. Obliczając koszty bezpośrednie i pośrednie, ustaliłem, że członkostwo w UE kosztuje Wielką Brytanię rocznie co najmniej 60,1 miliardów funtów sterlingów brutto lub 50,6 miliardów funtów sterlingów netto. Jest to równe ponad 1000 funtom sterlingom brutto lub 843 funtom sterlingom netto na każdą osobę (mężczyznę, kobietę lub dziecko) w Wielkiej Brytanii. Innymi słowy, na minutę jest to 114 000 funtów sterlingów brutto lub 96 000 funtów sterlingów netto. Większość obywateli brytyjskich uważa, że jest to olbrzymia strata pieniędzy.
Nie powinno zatem dziwić nikogo, że premier Wielkiej Brytanii Gordon Brown odmawia obywatelom swojego kraju możliwości uczestnictwa w referendum w sprawie nowego traktatu reformującego. Jeżeli uważa, że członkostwo w UE jest dla Wielkiej Brytanii opłacalne, powinien podjąć wyzwanie i zlecić niezależną analizę kosztów i korzyści, aby to udowodnić. Byłoby to rozsądne posunięcie.
Milan Gaľa
(SK) Konstrukcje bloków budowanych z prefabrykatów w krajach V4 oraz w Bułgarii i Rumunii mają już 40 lat i wymagają renowacji. Nie ma możliwości uzyskania pieniędzy z puli funduszy strukturalnych ze względu na zasadę de minimis. W takiej sytuacji, bez aprobaty Komisji Europejskiej, pojedynczy beneficjent nie może otrzymać od państwa dotacji przekraczającej sumę 200 000 EUR (w przybliżeniu 6,8 miliona słowackich koron) w przeciągu 3 lat. Osiedla z prefabrykatów są zarządzane przez kilka grup, wspólnoty mieszkaniowe lub administracje. Średni koszt renowacji wynosi 580 000 słowackich koron dla jednego takiego bloku, czyli około 17 000 EUR na jedno mieszkanie. Nowe państwa członkowskie skorzystałyby na tym, gdyby Komisja w pewnych sytuacjach nie stosowała zasady de minimis.
Pod koniec czerwca ministrowie tych państw zgodzili się stworzyć grupę ekspertów, która będzie prowadzić rozmowy z Komisją. Jej zadaniem będzie dostosowanie regulacji prawnych do warunków otrzymania wsparcia finansowego z Unii na cele renowacyjne budynków mieszkalnych z prefabrykatów, w ramach funduszy strukturalnych. Domy z prefabrykatów stanowią główny problem renowacyjny w miastach nowych państw członkowskich. Ponieważ domy te są w stanie poważnego zaniedbania, zwracam się z prośbą do Komisji Europejskiej oraz państwa, posłów i posłanek, abyście poparli tę inicjatywę.
Glyn Ford
Panie przewodniczący, chciałbym zwrócić uwagę Parlamentu na tragiczny w skutkach pożar hotelu Penhallow w moim okręgu wyborczym na wybrzeżu Newquay w Kornwalii.
W pożarze tym zginęły trzy osoby: jedna z nich w wyniku obrażeń, których doznała skacząc z okna położonego na wyższych piętrach, a dwie osoby, z których prawdopodobnie jedna była osobą niepełnosprawną, zginęły w swoich pokojach hotelowych. Prawdopodobnie osoby te nie zginęłyby w pożarze, gdyby przebywały w hotelu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Przykładowo na Węgrzech hotel tej wysokości musiałby być wyposażony w instalację tryskaczową. W okresie ostatnich czterech lat, 60 osób zginęło w pożarach europejskich hoteli nieposiadających instalacji tryskaczowej. W tym samym czasie nikt nie zginął w pożarze hotelu europejskiego wyposażonego w taką instalację.
Zwracam się do Komisji Europejskiej o wzięcie tego faktu pod uwagę i przedłożenie wniosków w sprawie prawodawstwa dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego w hotelach w całej Unii Europejskiej.
Marco Cappato
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Podczas ostatniej kadencji parlamentarnej jeden z naszych kolegów z Partii Radykalnej, Maurizio Turco, zadał Komisji Europejskiej pytania dotyczące przywilejów podatkowych Kościoła katolickiego oraz firm z nim związanych, mających siedziby we Włoszech i Hiszpanii.
Odpowiedzi Komisji na zapytanie o takie informacje dotarły do Włoch kilka tygodni temu. W Hiszpanii pytania te spowodowały wprowadzenie takich zmian do ustawodawstwa w zakresie VAT, że przywileje te zostały zniesione.
We Włoszech miała jednak miejsce seria zupełnie nieoczekiwanych reakcji: niektórzy ludzie, w tym były minister Maurizio Gasparri, posunęli się do tego, aby mówić o działaniach w stylu Bin Ladena, a inni mówili o rasizmie antyklerykalnym. Nawet sam wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego, pan Mauro, odniósł się do antykatolickiego i antyspołecznego współpracownika ministra Partii Radykalnej, pani Bonino.
Moim zdaniem Izba ta powinna być zadowolona z tego, że chociaż raz pytania zadane Komisji Europejskiej znalazły tak duży oddźwięk, i sądzę, że powinniśmy kontynuować wspieranie tej inicjatywy.
Philip Claeys
- (NL) Panie przewodniczący! Może pan o tym wie, że na dzień 11 września w Brukseli została zaplanowana pokojowa demonstracja przeciwko islamizacji Europy. Obywatele z kilku państw członkowskich chcieli zorganizować takie spotkanie, którego celem było zwrócenie uwagi ogółu instytucji europejskich, a Parlamentu w szczególności. Dlatego też planowym miejscem demonstracji był Plac Luksemburski, który znajduje się tuż obok wejścia do gmachu Parlamentu.
Jednakże socjalistyczny burmistrz Brukseli zakazał organizowania takiej demonstracji. To czysta kpina z prawa do wypowiedzi i prawa do wolności zgromadzeń. Nie stanowi to w największym stopniu problemu samej Brukseli czy Belgii, ale raczej dotyczy nas jako Parlamentu, dlatego też uważam za stosowne, aby każdy z nas wniósł protest przeciwko zakazowi organizowania tego typu demonstracji w Brukseli. Nie może być tak, że promuje się z Europy na cały świat podstawowe prawa demokratyczne za pośrednictwem instytucji europejskich, a jednocześnie w Brukseli, w samym centrum Unii Europejskiej, te same prawa nie są w ogóle respektowane.
David Sumberg
Panie przewodniczący, zabieram głos niechętnie, ponieważ podziwiam pana i szanuję. Pragnę jednak zaprotestować, że w zeszłym tygodniu dopuszczono do zorganizowania w brukselskiej siedzibie Parlamentu konferencji, która miała być rzekomo poświęcona sprawie pokoju na Bliskim Wschodzie, ale w rzeczywistości okazała się być jednostronnym, stronniczym, tendencyjnym i niereprezentatywnym atakiem na Izrael. Obawiam się, że konferencja ta nie miała nic wspólnego z rzeczywistą sytuacją w tym regionie, w którym pod patronatem amerykańskim z wielką cierpliwością prowadzone są negocjacje pomiędzy premierem Izraela i prezydentem władz palestyńskich.
Jak pan wie, konferencji tej nie zorganizował Parlament Europejski. Miała ona jednak miejsce w siedzibie Parlamentu, co pozwoliło organizatorom uzyskać kredyt zaufania i naszą aprobatę tego, co powiedzieli. Podziękowano panu osobiście za ułatwienie zorganizowania tej konferencji. Uważam, że powinniśmy się dobrze zastanowić, zanim znowu dopuścimy do takiej sytuacji. Siedziba Parlamentu Europejskiego nie powinna być miejscem spotkań każdej grupy, która pragnie wyrazić swój sprzeciw wobec takiej czy innej kwestii na świecie. Bez wątpienia miejsce to nie powinno być wykorzystywane przez ekstremistów, którzy nigdy nie uznają, że - tak jak w innych rejonach świata - pokój na Bliskim Wschodzie może zostać osiągnięty jedynie drogą negocjacji, a nie za pomocą pocisku lub bomby.
Przewodniczący
Panie pośle Sumberg, ponieważ zwrócił się pan do Przewodniczącego Parlamentu, po pierwsze, chciałbym panu podziękować za słowa uznania. Pragnę jednak wyjaśnić, że istnieją takie kwestie, które nie wchodzą w zakres kompetencji Przewodniczącego. Była to decyzja konferencji przewodniczących, a zatem musiałem ją wykonać.
Konferencja, o której pan mówi, zorganizowana została przez jedną z instytucji Organizacji Narodów Zjednoczonych. Nie była to zatem jakaś instytucja, ale instytucja ONZ. Wyjaśniłem to w piśmie urzędowym do Przewodniczącego Knesetu i wyjaśniłem to także ambasadorowi Izraela. Jeśli chodzi o Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, to sam nie wziąłem w tej konferencji udziału i nie przyjąłem żadnego z jej uczestników. Konferencja odbyła się w Parlamencie Europejskim, ale nie ponosił on za nią odpowiedzialności. Uważam, że powinien pan wziąć to pod uwagę.
- Muszę jednak przypomnieć państwu o tym, że przewodniczący, który zawsze stara się o zebranie posłów i posłanek w tej Izbie, powołuje się teraz na artykuł 144. Artykuł ten zastrzega prawo przewodniczącego do zwołania posłów i posłanek na czas nie dłuższy niż 30 minut. Zawsze sądziłem, że jest to minimum, przez co moja interpretacja tego postanowienia była dość elastyczna. Oznacza to, że pan poseł Sumberg jest teraz, niestety, ostatnią osobą do wywołania. Mam jednak nadzieję, że moja odpowiedź na jego pytania była wyczerpująca i wyjaśniła okoliczności tego wydarzenia w sposób pełniejszy.
Na tym kończymy ten punkt porządku dziennego.
