Overeenkomst inzake wetenschappelijke entechnische samenwerking EG/Israël
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0035/99) van mevrouw Quisthoudt-Rowohl, namens de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie over het voorstel voor een beschikking van de Raad tot sluiting van de overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de staat Israël (COM(98)0457 - C4-0555/98-98/0241(CNS)).

Quisthoudt-Rowohl
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, al sinds 1996 is Israël als eerste en enig niet-Europees land volledig betrokken bij het kaderprogramma voor onderzoek. Deze overeenkomst is gebaseerd op het besef dat samenwerking op het gebied van onderzoek principieel van internationale aard is en een beperking tot het gebied van de Europese Unie niet zinvol is wanneer er wederzijdse voordelen bestaan tussen de partijen bij de overeenkomst en er verder geen politieke bezwaren bestaan. Israël betaalt en wordt behandeld als een lidstaat. De bijdragen van de andere landen worden niet verminderd en door de deelname van Israël staan het totale programma dus meer middelen ter beschikking.
Bij het vierde kaderprogramma dat reeds sinds 1994 liep, was het aantal aanbestedingen voor de verschillende programma's in de jaren 1995 en 1996 groter dan aan het einde van de looptijd. Ofschoon Israël vooruitlopend op de sluiting van de overeenkomst reeds in 1996 een financiële bijdrage leverde en onder voorbehoud aan de aanbestedingen deelnam, was voor sommige programma's voor dit tijdstip reeds een groot gedeelte van de middelen toegekend. Israël heeft er dus alle belang bij om van meet af aan volledig bij het vijfde kaderprogramma betrokken te worden. Wij weten allemaal dat bij meerjarenprogramma's het beginmoment belangrijk is en daarom luidt alleen al om louter tijdsredenen mijn verzoek: laten wij deze overeenkomst vandaag goedkeuren!
Ook bij een technische overeenkomst is het vanzelfsprekend noodzakelijk rekening te houden met de algemene politieke context. Daar wil ik de volgende opmerkingen over maken: ten eerste, tussen Israël en de Europese Unie bestaan nauwe betrekkingen. Zo bedraagt de handel tussen beide partners het dubbele van de handel tussen Israël en de Verenigde Staten. Het is van belang aan die betrekkingen alsmede aan de invloed van de Europese Unie in het Midden-Oosten een bestendig en sterk karakter te geven. Deze overeenkomst is dus slechts een van de vele regelingen in verband met deze betrekkingen waar het Parlement zich trouwens in maart nog uitvoeriger mee bezig zal houden. De betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël zijn volgens mij over het algemeen zo stabiel dat zij niet aan het wankelen worden gebracht door een duidelijk andere evaluatie van de vooruitgang van het vredesproces.
Ten tweede, reeds gedurende het vierde kaderprogramma hebben wij aangedrongen op samenwerking met Palestijnse onderzoeksorganisaties en -instellingen en hun deelname aan projecten. Op die manier bevordert deze overeenkomst ook indirect de verstandhoudingen. Wij blijven daar op staan en wij zullen als Parlement nadien bij de uitvoering ook nagaan of deze samenwerking verder versterkt werd.
Ten derde, bij de uitvoering van de overeenkomst worden er overeenkomstig artikel 6 netwerken opgezet. Aan Israëlische zijde bestaat de wens in de toekomst meer bij evaluatiemaatregelen betrokken te worden. Het Europees Parlement staat achter deze wens.
Ten vierde, teneinde deze samenwerking te begeleiden en in het kader te plaatsen van andere overeenkomsten en samenwerkingsprojecten dienen er regelmatige contacten tot stand te worden gebracht tussen het Europees Parlement en de Knesset, om op parlementair niveau de samenwerking op het gebied van onderzoek te begeleiden en te bevorderen.
Sommige fracties in dit Parlement beweren dat indien wij voor stemmen en deze overeenkomst niet opschorten, wij ons mengen in het interne debat in Israël - het is ons allen bekend dat er verkiezingen voor de deur staan; tegen hen zou ik alleen maar willen zeggen dat wij indien wij vandaag onze goedkeuring niet geven, ons in veel grotere mate schuldig maken aan inmenging in interne aangelegenheden; wij hebben niet het recht om andere regeringen respectievelijk binnenlands beleid sterk te beïnvloeden.
Ten laatste zou ik als rapporteur nog het volgende willen opmerken. De betrekkingen tussen Commissie en Parlement zijn de laatste tijd nogal gespannen. Vandaar mijn wens, mevrouw de commissaris, waarvan ik hoop dat het geen vrome wens blijft: bij toekomstige onderhandelingen wordt de Commissie verzocht het Parlement van meet af aan uitgebreid te informeren en op de hoogte te houden van de actuele stand van de onderhandelingen.
Applaus

Stockmann
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega's, mijn fractie kan zich akkoord verklaren met het verslag en in grote mate ook met het betoog van de rapporteur, mevrouw Quisthoudt-Rowohl. Dankzij deze overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de staat Israël wordt het mogelijk om op tenminste hetzelfde niveau als nu een vervolg te geven aan een success-story die in 1996 begonnen is. Destijds mocht Israël als geassocieerd land deelnemen aan alle niet-nucleaire programma's van het vierde kaderprogramma voor onderzoek.
In een periode van slechts drie jaar werden 369 gemeenschappelijke projecten voor een totaalbedrag van 53 miljoen ecu met succes volbracht. De meerwaarde die door deze samenwerkingsafspraken gerealiseerd kon worden moet echter op een veel hoger bedrag geschat worden. Er werden in ieder geval rond de 1000 projectaanvragen verwezenlijkt. Het is in het belang van beide partijen deze samenwerking ook voort te zetten binnen het vijfde kaderprogramma op het gebied van onderzoek. Ons belang is niet alleen gelegen in het hoge onderzoeksniveau van Israël maar ook in de binding die ontstaat met Europese procedures en normen en in het aanboren van verdere toekomstige afzetmogelijkheden in de regio.
Israël heeft er van zijn kant belang bij deel te nemen aan besprekingen inzake strategische onderzoeksontwikkelingen, die Israël alleen niet kan realiseren. Ook kan ons tekort op de handelsbalans met Israël in de toekomst uitsluitend verminderd worden door high-techproducten. Onze samenwerking in wederzijds belang gaat bijgevolg uit van een visie op lange termijn. Het is dan ook vanzelfsprekend dat niet alleen Israël maar ook onze Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie alsmede de grote meerderheid van mijn fractie akkoord gaan met een zo naadloos mogelijke overgang van het vierde naar het vijfde kaderprogramma.
Als we ons besluit om welke reden dan ook zouden uitstellen, kan de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken op 22 februari de overeenkomst niet ratificeren, waardoor Israël niet aan de eerste aanbestedingen die in maart plaatshebben zou kunnen deelnemen en evenals bij het vierde kaderprogramma financieel benadeeld zou worden.
Op basis van zijn bruto binnenlands product zal Israël jaarlijks met een bedrag van ongeveer 30 miljoen euro zijn bijdrage leveren aan het succes van het vijfde kaderprogramma voor onderzoek. Meerdere leden van onze commissie hebben zich de afgelopen jaren kunnen vergewissen van de hoge kwaliteit van de onderlinge onderzoekssamenwerking. Er werd tegemoetgekomen aan onze uitdrukkelijke wens om ook Palestijnse ondernemingen en onderzoeksinstellingen te betrekken bij onderlinge projecten. Zoals mijn collega duidelijk maakte kunnen er op dat vlak zeker nog verdere inspanningen verwacht worden, wij eisen die zelfs.
Mede door de samenwerking op het gebied van onderzoek voort te zetten, kan naar mijn persoonlijke mening op lange termijn ook het nu toch wel ernstig vastgelopen vredesproces worden gestabiliseerd. De wetenschap streeft naar ruim begrip en geslaagde communicatie. Haar universele opzet biedt tevens de matrix voor het oplossen van conflicten die voortvloeien uit particuliere belangen. Het omgekeerde is echter ook van toepassing, alleen in een sfeer van vrede kan wetenschappelijke samenwerking duurzaam gedijen. Hoewel het hier qua procedure slechts een eenvoudige raadpleging betreft zou ik de plenaire vergadering willen verzoeken het verslag aan te nemen.

Rovsing
Mijnheer de Voorzitter, ook onze fractie kan het verslag steunen en wenst dat het zo snel mogelijk ten uitvoer wordt gebracht. Wij zijn ingenomen met de deelname van Israël aan de onderzoeksprogramma's van de Gemeenschap en wij kijken vol verwachting uit naar de resultaten van de samenwerking tussen de Europese Unie en de staat Israël betreffende het Europese vijfde kaderprogramma. De bevolking van Israël is immers gegroeid uit bezoekers, vluchtelingen, mensen met een sterk karakter, die dictaturen en onderdrukking hebben doorstaan en in vele gevallen een hoog opleidingsniveau hebben genoten. Dit kwam tot uiting in de onderzoeksprogramma's. Voor de samenwerking tussen de Europese Unie en de staat Israël beschikken we aldus over een grote groep talentvolle mensen met een hoge opleiding, intelligente mensen die hard werken.
Wij verheugen ons op de samenwerking en hopen dat het verslag zo snel mogelijk ten uitvoer wordt gebracht.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie vindt het verslag van mevrouw Quisthoudt-Rowohl bijzonder positief omdat het een serieus en breed opgezet verslag is. Maar toch is onze fractie er niet voor om het op dit moment aan te nemen, omdat wij ons daarmee zouden laten gebruiken - dat wil zeggen, de Unie en het Europees Parlement zouden zich laten gebruiken - door een minister-president die een absolute minachting heeft getoond voor de vredesakkoorden en het proces van vreedzame coëxistentie in de regio.
Enkel en alleen om die reden, dus om niet gemanipuleerd te worden door een minister-president die een gedrag aan de dag legt dat aan het nazistische grenst, die blijk geeft van een racistische minachting voor een ander volk, zoals het Palestijnse volk in zijn algemeenheid, denken wij dat het beter is om de uitvoering van deze overeenkomst op te schorten en te wachten tot er, na de verkiezingen, een nieuwe regering is die zich in houding en gedrag positiever opstelt tegenover het samenleven met de Palestijnen, de resoluties van de Verenigde Naties en de Wye Plantation-akkoorden, en die werkelijk kan aantonen dat daarvoor waarborgen bestaan.
Aan de andere kant denken wij dat het, gelet op de situatie in de regio, tevens een goed idee zou zijn om beide kanten gelijk te behandelen en ervoor te zorgen dat Palestijnse bedrijven en universiteiten niet alleen binnen de staat Israël met ons samen kunnen werken, maar dat het Europees Parlement een aparte overeenkomst sluit met het Palestijnse volk. Die overeenkomst moet betrekking hebben op onderzoek, de universitaire wereld en het Palestijnse bedrijfsleven, omdat sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog - toen de Verenigde Naties werden opgericht - de stichting van een Palestijnse staat door middel van een VN-resolutie op de agenda staat. Op deze manier zou de Europese Unie de gulden middenweg kunnen bewandelen door beide partijen in het conflict gelijkwaardig, als gelijken, te behandelen, en zo laten zien dat zij zich door geen van beide partijen laat meeslepen.
Om deze redenen zal onze fractie bij de stemming vragen om dit verslag terug te verwijzen naar de commissie zodat het, op een gunstiger moment, naar behoren kan worden aangenomen.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot het verslag over de overeenkomst tussen de EU en Israël liggen de zaken zeer eenvoudig. Ik ben het gedeeltelijk eens met Marset Campos dat dit verslag, waarmee wij het vredesproces willen steunen, net zo goed een bedreiging voor het vredesproces kan zijn, indien het door de politici met verkeerde bedoelingen gebruikt wordt. Wat de inhoud van de overeenkomst betreft, maken nucleaire veiligheid en fusie geen deel uit van het programma. Het verheugt mij dat deze thema's niet in de overeenkomst inzake wetenschappelijke samenwerking zijn opgenomen. Ik ben echter ook ongerust, omdat Israël wel degelijk kernwapens heeft, ook al wordt dit door Israël ontkend. Ondanks alles vrees ik toch wel een beetje dat middelen van andere programma's via een achterpoortje voor onderzoek op het gebied van nucleaire fusie en activiteiten gebruikt zullen worden. Dat kan ik absoluut niet steunen.
In dit verband verwijs ik ook naar Vanunu, de Israëlische wetenschapper die details over kernwapens en nucleair onderzoek in Israël bekend maakte. Het is bijna tien jaar geleden dat hij in hechtenis werd genomen. Dit is het geschikte moment om hem vrij te laten. Er werd reeds een verzoek voor zijn vrijlating ingediend, maar het is geweigerd. Ik wil graag van commissaris Cresson weten wat de Commissie van plan is te doen om Vanunu vrij te krijgen. Openheid is misschien niet de sterkste kant van commissaris Cresson, maar ik dring er toch op aan dat zij een poging doet om Israël ertoe te bewegen Vanunu vrij te laten.
Het onderzoekprogramma bevat ook aspecten die ik minder positief vind dan de rapporteur, onder andere ruimteonderzoek. Als groenen vinden wij dat de EU zich niet met ruimteonderzoek moet bezighouden. De EU en Israël hoeven naar onze mening op dit gebied dan ook niet samen te werken. Wij willen niet dat de EU aan ruimteonderzoek doet en wij willen evenmin dat ruimteonderzoek het voorwerp is van overeenkomsten met andere landen.

Pradier
Mijnheer de Voorzitter, het vraagstuk dat vandaag ter tafel is gebracht, bevat ontegenzeggelijk een politiek aspect. Israël en de Europese Unie halen temidden van de verkiezingsperiode hun onderlinge banden aan. Dit kan door sommigen worden opgevat als Europese steun voor de Israëlische regering, wat de herverkiezing van deze onruststokers en aanstichters van het rampzalige vredesproces in de hand werkt. Dat zou echt afschuwelijk zijn. Om die reden heeft een aantal landen overigens de associatieovereenkomst met de staat Israël nog altijd niet geratificeerd. Er is echter nog iets heel anders aan de hand.
We moeten nader onderzoeken of de overeenkomst op wetenschappelijk en technisch gebied met Israël kan worden verlengd. Een aantal Palestijnse bedrijven en universiteiten (ik denk hierbij in het bijzonder aan Al Qods, de Universiteit van Jeruzalem, of aan de Universiteit van Bethlehem) valt immers ook onder deze overeenkomst en plukt er de vruchten van. We moeten erop toezien dat ze dit kunnen blijven doen.
Zouden we de universiteiten of de high-techsector de kans op samenwerking ontzeggen, dan zijn we verkeerd bezig omdat er zich binnen deze universiteiten en technologiesector veel overtuigde voorstanders van het vredesproces bevinden.
We mogen verder niet vergeten dat een dergelijke overeenkomst de handel tussen de Unie en Israël nieuw leven kan inblazen. Binnen de Fractie Europese Radicale Alliantie lopen de meningen dan ook sterk uiteen. Veel leden van onze fractie zullen zich daarom van stemming onthouden. Anderen zullen geneigd zijn voor te stemmen.

Plooij-van Gorsel
Voorzitter, in de eerste plaats wou ik mevrouw Quisthoudt feliciteren met haar goede verslag en ook met haar speech zojuist. Ik ben het helemaal met haar eens en mijn fractie zal haar standpunt ook steunen. In een zich globaliserende economie met toenemende concurrentie volstaat het niet meer samen te werken met alleen Europese partners op onderzoek en technologiegebied. Wetenschappelijke en technologische samenwerking tussen de Europese Unie en derde landen en deelname van derde landen aan het kaderprogramma draagt bij tot kennis en technologieoverdracht en innovatie in de Europese Unie. Dat is goed voor onze werkgelegenheid en het versterkt ook de band tussen burgers van partnerlanden en de Unie. Daarnaast kan deze samenwerking bijdragen aan het vinden van oplossingen voor handelsconflicten die de Unie soms met partnerlanden heeft.
De liberale fractie steunt dan ook van harte het voortzetten van wetenschappelijke en technologische samenwerking met Israël. Maar, Voorzitter, mijn fractie wil niet dat Israël de deelname aan het kaderprogramma gebruikt als politiek instrument in het Midden-Oosten. Er is geen reden om hulp aan buurlanden te blokkeren. Ook met die landen onderhoudt de Unie goede relaties en vooral de hulp aan Palestina leidt niet tot de gewenste economische ontwikkeling in die regio omdat Israël soms Europese hulpprogramma's frustreert.
Mijn fractie hoopt en verwacht dan ook dat bij een positief advies van het Parlement over de wetenschappelijke en technologische samenwerking Israël zijn leven zal beteren. Ik hoop op een goede afloop in het Midden-Oosten.

Antony
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het doet mij genoegen dat er tussen de staat Israël en de Europese Gemeenschap een overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking is gesloten. We willen evenwel de gelegenheid van dit debat aangrijpen om onze ongerustheid te uiten.
Wij zijn ongerust omdat weliswaar een groot gedeelte van het Israëlisch onderzoek de civiele sector betreft, maar ook een gedeelte van dit onderzoek - waarvan de omvang niet geheel duidelijk is - de militaire sector aangaat. Wat dit betreft mogen we het ongeluk in Nederland met het vliegtuig vol chemische en bacteriologische wapens, waarvan vele burgers het slachtoffer zijn geworden, niet uit het oog verliezen. Dit brengt ons bij een vraagstuk dat ik hier zelf ter tafel heb gebracht en dat betrekking heeft op een artikel uit de Sunday Times , waarvan ik dacht dat het om een misleidend bericht ging. Volgens dit artikel hadden de Israëlische onderzoekers geprobeerd specifiek Arabische genen te isoleren om vervolgens bacteriologische wapens tegen deze genen te ontwikkelen.
Ik heb toen geen antwoord gekregen op mijn vraag, maar in de Israëlische pers - dat wil zeggen de dagbladen Haretz en Maariv - is van deze zaak gewag gemaakt. De feiten van deze zaak zijn overigens nooit ontkend. We zouden hier dus wel eens te maken kunnen hebben met een van de zuiverste en meest weerzinwekkende vormen van racisme.
Wij zouden daarom de zekerheid willen hebben dat deze samenwerkingsovereenkomsten niet bijdragen aan de verwezenlijking van bijzonder gevaarlijke vormen van onderzoek. Wij vinden het belangrijk dat de veiligheid van de staat Israël gewaarborgd wordt en zijn ons bewust van de bedreigingen waaraan deze jonge natie het hoofd moet bieden, maar Israël moet goed beseffen dat de Palestijnen graag hun land en hun soevereiniteit terug willen. Om die reden willen we dat Europa zich inspant voor een definitief vredesakkoord, dat gebaseerd is op de erkenning van de rechten van het Palestijnse volk. Dat is de voorwaarde voor vrede in de regio.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, het debat tussen de fractiewoordvoerders maakt wel duidelijk dat het hier niet alleen om een puur technische overeenkomst gaat, maar dat er heel veel politieke aspecten meespelen. De rapporteur heeft dat trouwens ook heel helder en duidelijk vooropgesteld. Er zijn inderdaad bij alle fracties - ook bij de fractie waartoe ik behoor - stemmen opgegaan tegen het op dit moment sluiten van een dergelijke overeenkomst. Ik ben evenwel van mening en met name ook als politicus externe betrekkingen dat er meer vóór dan tegen spreekt.
Telkens wanneer er gezegd wordt dat wij toch over externe beleidsinstrumenten moeten beschikken en dergelijke overeenkomsten daartoe moeten gebruiken, dan kan ik het daar wel mee eens zijn. Maar indien wij als Europese Unie beter gehoord willen worden - hetgeen juist met betrekking tot Israël ons aller streven is - wanneer wij meer invloed uit willen oefenen op de besluiten van de staat Israël, dan is dat een reden te meer om deze overeenkomst juist goed te keuren. Wij verliezen elke geloofwaardigheid in besprekingen en al onze invloed in Israël als wij nu niet voor deze overeenkomst stemmen.
Het is ook niet zo dat we hiermee een regering bevestigen. Over zijn regering beslist het Israëlische volk zelf. Het beslist over zijn minister-president en het beslist in ieder geval over de samenstelling van de Knesset. Daarbij zal deze overeenkomst nauwelijks een rol spelen. Misschien zou de huidige regering daarentegen een verwerping van de overeenkomst gebruiken om aan te tonen hoe principieel negatief of vijandelijk Europa zich tegenover Israël opstelt, terwijl wij dat helemaal niet doen. Wij hebben alleen veel kritiek op deze regering omdat zij niets gedaan heeft om de vrede te bevorderen, respectievelijk veel nagelaten heeft van wat zij wel had kunnen doen.
Wij weten niet wie de volgende minister-president zal worden, dat weet vandaag de dag niemand. Wij kennen met name niet de toekomstige samenstelling van de Knesset. Uitstel zal dus niet veel opleveren, er kan opnieuw dezelfde situatie ontstaan of een die zelfs nog moeilijker ligt. Veel eenvoudiger zal het er in ieder geval niet op worden gezien het aantal partijen en kandidaten. Daarom is het ongetwijfeld zinnig nu een besluit te nemen. Aan het adres van mijn Palestijnse vrienden - en ik kan u ervan verzekeren dat dat er veel zijn en dat ik ook nauwe contacten met hen onderhoud - zou ik van hieruit willen zeggen: juist omdat wij in Israël, met Israël en voor Israël adviezen uitwerken, omdat wij voortbouwen aan de samenwerking met het oog op een verandering van houding in de vredeskwestie, moet en zal deze overeenkomst ook hier geratificeerd worden respectievelijk door het Parlement goedgekeurd worden om deze gespreksbasis en dialoogcapaciteit in stand te houden. Het is dus juist in het belang van de Palestijnse bevolking dat wij aan deze overeenkomst onze goedkeuring hechten en in die zin kan ik dat met name ook als politicus externe betrekkingen absoluut aanbevelen.

Nordmann
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mevrouw Quisthoudt-Rowohl feliciteren, want haar verslag is werkelijk voortreffelijk en haar presentatie blinkt uit in evenwichtigheid en bondigheid.
Deze overeenkomst moet uiteraard geratificeerd worden. Ik ben verontrust over de voorstellen om de ratificatie van deze overeenkomst op te schorten. Uitstel leidt immers tot uitholling van de overeenkomst. Als we Israël niet mee laten doen aan de eerste lichting aanbestedingen, dienen we dit land een zware klap toe. Dat zou in feite betekenen dat we Israël als ondergewaardeerde partner beschouwen, terwijl de samenwerking juist op voorbeeldige wijze zou moeten verlopen. Samenwerking met Israël is immers van zeer groot belang voor het bewerkstelligen van wetenschappelijke uitwisselingen tussen de Unie en dit land. Maar deze samenwerking is ook een impuls voor onze samenwerking met alle overige landen in deze regio. Als Israël bereid is samen met de Palestijnen aan deze onderneming te werken, belooft dat uiteraard veel goeds.
Ik zal afsluiten met de opmerking dat ik heel ongerust ben over de pogingen de ratificatie van deze overeenkomst op te schorten. Achter deze pogingen zitten oude wraakgevoelens van zowel extreem-rechts als extreem-links, die op dit gebied samenwerking niet schuwen. Ik denk dat dit toch wel voldoende zegt. Het zou goed zijn als dergelijke wraakgevoelens hier niet meer de kop op zouden steken.

Elmalan
Mijnheer de Voorzitter, ik zal niet ingaan op de hatelijke opmerkingen die zojuist zijn gemaakt. Ook ik draag Israël een warm hart toe. Ik heb zelfs familie in Israël.
Ik ben echter van mening dat de samenwerkingsovereenkomst met Israël vooral van technische aard is en de ontwikkeling van de samenwerking tussen universiteiten en onderzoeksinstituten uit de verschillende landen in het Middellandse-Zeegebied bemoeilijkt. Als deze overeenkomst zou worden aangenomen, zou dat wel eens kunnen worden opgevat als een electorale boodschap en een positief signaal aan de Israëlische regering, die hierin een aanmoediging zal zien het vredesproces te blijven blokkeren. De Palestijnen worden al regelmatig onder druk gezet. Ook dit Parlement voert kennelijk druk uit op de Palestijnen om hen ervan af te laten zien op 4 mei 1999 de Palestijnse staat uit te roepen.
We moeten alle middelen die ons ter beschikking staan aanwenden om Israël en de regering-Netanyahu onder druk te zetten zodat ze hun verplichtingen nakomen. Deze mogelijkheid wordt ons nu geboden. We moeten de stemming over deze overeenkomst inzake wetenschappelijke samenwerking opschorten tot na de Israëlische verkiezingen. Dit zou overigens niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt. In 1990 had ons Parlement immers al de overeenkomst inzake wetenschappelijke samenwerking geblokkeerd met als doel de Palestijnse universiteiten, die al twee jaar gesloten waren, weer open te krijgen. Het was met name deze blokkade die de Israëlische regering ertoe heeft bewogen de universiteiten weer open te stellen. Waarom zouden we nu niet een vergelijkbare beslissing nemen, zodat er opnieuw daadwerkelijke vorderingen kunnen worden geboekt met het vredesproces?

Ford
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de rapporteur met haar werk. Dit verslag heeft twee kanten. In de eerste plaats is er het technische aspect, en hier is de overeenkomst positief te noemen: wederzijds voordeel voor de Europese Unie en Israël. Israël heeft op een aantal gebieden een technische voorsprong: biotechnologie, opto-elektronica, medische informatietechnologie en ontwikkeling van software. De Europese Unie kan profiteren van de daar aanwezige kennis.
De Israëli's zijn ook competent op het gebied van de ruimtetechnologie en de kernenergie, maar ik sta zeer terughoudend tegenover samenwerking op die gebieden. Dit geldt met name voor de sector kernenergie: tien jaar geleden stond ik een poosje voor de gevangenis van Mordechai Vanunu in Gaza die ik probeerde te bezoeken. Hij zit uiteraard nog steeds gevangen. Ik zou graag zien dat de Commissie wat druk op Israël uitoefent om hier iets aan te doen. En ter geruststelling van de heer Antony, die inmiddels weg is, zou ik willen zeggen dat als er in Israël of in de Arabische wereld iemand stom genoeg zou zijn om te proberen etnische wapens te ontwikkelen, deze tot zelfvernietiging zouden leiden, omdat de genenpools van de Arabieren en de Israëli's zo nauw verwant zijn dat het erg moeilijk zou zijn om wapens te identificeren of te produceren die niet schadelijk zijn voor de mensen aan beide zijden van de scheidslijn.
Ik hoop dat deze overeenkomst een instrument voor vooruitgang kan zijn. Ik zal zeker voor het verslag stemmen, mits wij ons ertoe verbinden niet op nucleair gebied samen te werken. Verder zou ik zeker evenmin samenwerking willen in de sector ruimtevaart en ik ben het er absoluut mee eens dat we Israël moeten aanmoedigen en de Israëli's onder druk moeten zetten om bij hun onderzoeksprogramma's samen te werken met de Palestijnen.
Tenslotte hoop ik dat wij ervoor zullen zorgen dat niets van dit geld terecht komt in bezette Palestijnse gebieden. Dat zou een provocatie zijn waarvoor de Europese Unie in zekere zin de verantwoordelijkheid zou dragen.

Eriksson
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de rapporteur voor haar verslag, meer in het bijzonder voor de conclusies, waarin zij zich bereid verklaart het vredesproces te zullen steunen door samenwerking tussen de Israëlische en Palestijnse onderzoekcentra. Het probleem met deze overeenkomst is echter dat de samenwerking met de Palestijnse onderzoekcentra niet ter sprake komt. De rapporteur zegt in de inleiding dat we na de inwerkingtreding en tenuitvoerlegging van de overeenkomst zullen beoordelen in hoeverre de verschillende Palestijnse centra aan de samenwerking kunnen deelnemen. Om iets te kunnen bereiken lijkt mij dit niet de gewone gang van zaken. Normaal beschrijft men reeds in de overeenkomst wat men wil bereiken.
Voor het overige steun ik het verzoek van de heer Holm met betrekking tot de vrijlating van Vanunu en vind ik dat wij Israël moeten verzoeken een non-proliferatieovereenkomst te ondertekenen.

Caudron
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mevrouw de rapporteur, waarde collega's, als voorzitter van de Europees-Israëlische delegatie ben ik ingenomen met het voorstel van onze collega Quisthoudt-Rowohl om de nieuwe overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de staat Israël goed te keuren.
Zoals door velen vanochtend reeds is benadrukt, is deze overeenkomst het resultaat van een bijzonder doelmatige gezamenlijke inspanning. Sinds 1996 konden 369 gezamenlijke projecten op een totaalbedrag van meer dan 59 miljoen ecu aan subsidies rekenen. Dat bewijst dat er sprake is van een daadwerkelijke samenwerking tussen de Europese Unie en Israël. Zoals iedereen weet levert dat voor beide partijen, op zowel technologisch als intellectueel gebied, grote voordelen op. Dit is een duidelijk bewijs dat het om een evenwichtig partnerschap gaat.
De overeenkomst heeft overigens ook gevolgen voor het vredesproces in het Midden-Oosten. Dankzij deze overeenkomst kan de samenwerking tussen onderzoekers, laboratoria en Palestijnse universiteiten worden versterkt. De Israëlische autoriteiten hebben wat dit betreft al verplichtingen op zich genomen.
Ik wil de rapporteur oprecht gelukwensen. Verder wil ik al onze collega's van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie bedanken en schaar ik mij uiteraard achter het uitstekende betoog van de heer Stockmann.
Over enkele weken vinden in Israël algemene verkiezingen plaats. Ik zou persoonlijk willen dat er van ons besluit - waarvan ik hoop dat het positief uitvalt - een sterk signaal uitgaat en dat dit besluit bijdraagt aan de vrede in deze regio, dat wil zeggen een vrede die gebaseerd is op ontwikkeling, vooruitgang, wederzijds respect en partnerschap.

Cresson
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil eerst de rapporteur en de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie bedanken. Zij hebben hun onderzoek omtrent dit vraagstuk in zeer korte tijd afgerond en tonen zich vrijwel allen voorstander van deze overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de staat Israël.
Het doet de Commissie genoegen dat het Europees Parlement zich reeds vandaag over dit onderwerp kan uitspreken. In 1996 hebben de Unie en Israël een overeenkomst inzake wetenschappelijk en technische samenwerking getekend voor de duur van het vierde kaderprogramma. Israël is zo het eerste, en tot vandaag enige, niet-Europese land dat in deze mate betrokken is bij de onderzoeksactiviteiten van de Unie.
Hoe staat deze samenwerking er momenteel voor? De samenwerking - zoals zojuist al is gezegd - vertaalt zich in zo'n 350 gezamenlijke projecten. Deze projecten hebben inmiddels al overtuigende resultaten opgeleverd. Er zijn nieuwe producten en procedures ontwikkeld, zoals bijvoorbeeld een hoogwaardige camera voor medische beeldvormingstechnieken of een apparaat voor het snel afdrukken van foto's. Aan al deze projecten liggen partnerschappen ten grondslag, waarbij gebruik wordt gemaakt van de specifieke kennis waarover beide partijen beschikken. De instellingen van zowel de Unie als Israël hebben van deze samenwerking veel profijt gehad in termen van kennis, economische voordelen en handel.
De samenwerking tussen Israël en de Unie is sterk gebaseerd op het beginsel van wederzijds voordeel dat op ieder niveau van elk project van toepassing is. Israël biedt een model waardoor wij ons in veel opzichten kunnen laten inspireren. De Israëli's zijn één van de hoogst opgeleide volkeren ter wereld. Het land beschikt over buitengewoon veel knowhow op technologisch gebied. De dynamiek van het MKB en het innovatiebeleid zorgt ervoor dat Israël het tweede land ter wereld is wat betreft het aantal start-ups die voortkomen uit de samenwerking tussen universiteiten, laboratoria, ondernemingen en financiers. Ik ben overigens meerdere malen naar Israël afgereisd om te zien hoe het er aan toe gaat. Israël is een gewilde en zeer gewaardeerde partner geworden voor de Europese consortia.
De deelname van de Israëlische instellingen heeft overduidelijk een belangrijke toegevoegde waarde voor onze programma's. Ik wil hieraan toevoegen dat naarmate de wederkerigheid beter in de overeenkomst geregeld is, het voor de Europese onderzoekers eenvoudiger wordt aan de Israëlische programma's deel te nemen. In de overeenkomst staan alle beloften verwoord. Beide partijen hebben daarom kenbaar gemaakt dat ze hun samenwerking voor de duur van het vijfde kaderprogramma willen voortzetten en versterken. De Israëlische autoriteiten willen dat deze overeenkomst zo snel mogelijk ten uitvoer wordt gebracht. Zou de overeenkomst later dan voorzien in werking treden, dan zou Israël hier de schadelijke gevolgen van ondervinden. Dit was overigens ook al bij de vorige overeenkomst het geval.
Met dit in het achterhoofd hebben de Israëlische autoriteiten en de Commissie de onderhandelingen in een recordtijd van drie weken afgerond. Een aantal lidstaten staat echter terughoudend tegenover het idee van een snelle ondertekening van de overeenkomst en wil de goedkeuring ervan laten afhangen van de vorderingen die in het vredesproces in het Midden-Oosten worden geboekt. Ik ben daarentegen van mening dat de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische samenwerking juist in belangrijke mate kan bijdragen aan dit vredesproces. De rapporteur benadrukt terecht dat het vanuit dit oogpunt belangrijk is dat de Israëlische en Palestijnse onderzoeksinstellingen hun samenwerking intensiveren. Een aantal sprekers heeft zich al in die zin uitgelaten en ik zou ze willen geruststellen: dit project is al lang en breed van start gegaan. Deze samenwerking zal met name worden aangemoedigd in het kader van het vijfde kaderprogramma, waarin staat dat projecten die worden gewijd aan het Middellandse-Zeegebied voorrang genieten.
Afgezien van het intrinsieke belang, is de technische samenwerking tussen de Unie en Israël ook vanuit een breed politiek oogpunt beschouwd interessant. Dit vormt een extra reden om de overeenkomst waarmee Israël toegang krijgt tot het vijfde kaderprogramma zo snel mogelijk te tekenen. De Commissie zal tenslotte de bevoegde commissies regelmatig blijven informeren over de vorderingen die tijdens de onderhandelingen worden geboekt.
Als antwoord op de vragen van een aantal leden wil ik zeggen dat de Commissie van mening is dat de Israëli's geen misbruik zullen maken van de hernieuwde overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking, maar dat dankzij deze overeenkomst de dialoog kan worden voortgezet op een gebied waar begeleiding nodig is en ten opzichte van een bevolkingsgroep die deze begeleiding goed kan gebruiken. We moeten van deze overeenkomst geen politiek wapen te maken. De gevolgen hiervan zouden overigens toch negatief uitpakken. Ik wil hieraan toevoegen dat samenwerking op nucleair gebied niet onder de overeenkomst valt. Dit geldt zowel voor de civiele als de militaire sector.
Zoals ik net al zei, moedigt de Commissie de samenwerking tussen de Israëlische en Palestijnse onderzoeksinstellingen van harte aan. Om deze samenwerking te stimuleren zal ze ten gunste van de landen in het Middellandse-Zeegebied alle mogelijke actie ondernemen waarin het vijfde kaderprogramma voorziet. Een voorbeeld van een dergelijk optreden dat me nu te binnen schiet, is het waterbeheer. Dit is van nature een bijzonder belangrijk vraagstuk, omdat het een cruciale rol speelt bij het dichter tot elkaar brengen van volkeren die in een conflictsituatie terecht kunnen komen.
Het is waar dat het beleid dat Israël de laatste tijd heeft gevoerd, niet op alle terreinen aan onze verwachtingen tegemoet komt en dat het vredesproces door een aantal vraagstukken belemmerd wordt. Met deze overeenkomst treffen we echter een aantal maatregelen en ik ben van mening dat we de moeilijkheden omtrent het vredesproces niet moeten vergroten door de samenwerking met een gemeenschap van wetenschappers op te schorten, die tot de meest briljante ter wereld behoren en waarvan er verschillende zich hartstochtelijk inzetten voor het vredesproces.
Deze mensen moeten niet worden gestraft: we moeten ze juist proberen te helpen en te steunen. Verder moeten we de dialoog die we met ze voeren blijven voortzetten. Dit is in het belang van de bevolkingsgroepen die anders rechtstreeks door onze terughoudendheid getroffen worden.
We moeten ons open en genereus opstellen, wat niet betekent dat we eventuele misstappen in het Israëlisch beleid niet opmerken. Maar we hoeven deze twee zaken niet aan elkaar te koppelen en deze overeenkomst inzake wetenschappelijke en technische samenwerking niet te gebruiken als pressiemiddel om een tegenprestatie af te dwingen. Het is immers een prachtige overeenkomst, die een zekere symboliek in zich bergt en een grote politieke draagwijdte heeft. Met deze overeenkomst wordt het beste van beide wetenschappelijke culturen met elkaar verenigd, wat voordelen kan bieden voor dit zwaar beproefde volk. We moeten meer waardering opbrengen voor hun capaciteiten, moed, geestelijke vermogens en hoge intelligentie. We hebben immers veel gemeen met dit volk.

De Voorzitter
Dank u, mevrouw de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 11.00 uur plaats.

Havenontvangstfaciliteiten voor scheepsafval enladingresiduen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0023/99) van de heer Lagendijk, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende havenontvangstfaciliteiten voor scheepsafval en ladingsresiduen (COM(98)0452 - C4-0484/98-98/0249(SYN)).

Lagendijk
Voorzitter, laat ik beginnen met de Commissie te feliciteren met het voorstel dat zij gedaan heeft, omdat het volgens mij een geslaagde poging is om de vervuiling, die nog steeds plaatsvindt doordat schepen hun afval op zee dumpen, tegen te gaan. Dat is in mijn ogen en in de ogen van de vervoerscommissie op een evenwichtige manier gebeurd, omdat zowel schepen verplicht worden om afval af te geven als havens verplicht worden om installaties te bouwen. So far, so good, zou ik zeggen. Het zal u echter niet verbazen dat de commissie toch ook aanleiding vond om het voorstel op een aantal punten te verbeteren of aan te scherpen.
Het eerste punt, en dan kom ik bij het belangrijkste punt, waar de meeste discussie over is geweest en waarschijnlijk in de toekomst ook zal zijn, is de betaling. De Commissie stelt voor een substantieel onderdeel van de kosten van ontvangst en verwerking door te berekenen aan alle gebruikers van de haven. In mijn ogen is dat een iets te vaag voorstel en vandaar dat in het amendement is voorgesteld om het woord substantieel te vervangen door 90 % van de kosten. Waarom is dat? Ik denk dat het buitengewoon belangrijk is te voorkomen dat schepen een financiële aanleiding kunnen hebben om toch hun lading of resten daarvan buiten de havens op zee te dumpen. Als het zo is dat slechts een klein gedeelte van de kosten wordt omgeslagen in de havengelden, dan is en blijft er een aanleiding voor schepen om hun afval wellicht op zee te dumpen. Vandaar dat wij ervoor zijn om dat woord substantieel te vervangen door minstens 90 %, want het gaat niet om het precieze getal. Het gaat er wat ons betreft om om duidelijk te maken dat de kosten die aan verwerking verbonden zijn, worden omgeslagen over alle schepen, los van het feit of zij nu wel of niet gebruik maken van de ontvangstinstallaties.
Tweede punt waarop, denken wij, het voorstel iets aangescherpt zou kunnen worden, is de controle op de naleving. Dat speelt op twee niveaus. Ten eerste de controle op tussenhavens. Het kan niet zo zijn dat een schip dat om goede redenen in een bepaalde haven geen tijd of geen mogelijkheid heeft om zijn afval af te geven vrij is om dat misschien in de volgende haven ook weer niet te doen. Het moet mogelijk zijn - en het is ook reeds mogelijk - dat havens elkaar onderling informeren over de stand van zaken van schepen die tussen hen op en neer varen of die een volgende haven aandoen. Die systemen zijn er, maar moeten beter ontwikkeld worden; vandaar de oproep aan de Commissie om die pogingen te steunen.
Een ander punt als het gaat om de controle, is de controle binnen de havens. Ook daar was er een zekere ontevredenheid met de wat vage formulering die de Commissie daar gebruikt heeft, er zou "voldoende" controle moeten plaatsvinden. Wij zijn er voor om in plaats van "voldoende" daar terug te grijpen op een oud getal dat al in eerdere regelingen door de Commissie zelf naar voren is gebracht, namelijk 25 % van alle schepen zou in onze ogen gecontroleerd moeten worden. Dat staat al in een aantal regelingen. De Commissie heeft gezegd dat dat misschien gaat verdwijnen. Er lijkt ons op dit moment geen aanleiding om dat maar te laten vallen, dus vandaar komt die 25 % wat ons betreft ook in de richtlijn.
Derde aanscherping van het voorstel van de Commissie betreft de vissersschepen. De Commissie heeft zelf gezegd dat het eigenlijk een klein foutje is in haar eigen voorstel dat alle vissersschepen worden uitgezonderd. Wij zijn er niet voor om een onnodige bureaucratie in het leven te roepen, en wij zijn er dan ook niet voor om alle vissersschepen onder de richtlijn te laten vallen, maar het lijkt ons toch een beetje te gek voor woorden dat hele grote schepen, zeg maar visfabrieken, die enorm veel eigen afval produceren buiten deze regelingen zouden vallen. Vandaar het voorstel om schepen onder de vijftien meter uit te zonderen en boven de vijftien meter onder de richtlijn te laten vallen.
Tenslotte de vierde aanscherping betreffende het belonen van milieuvriendelijk gedrag. Het is wat ons betreft een belangrijk element in alle milieu- en transportbeleid. Wij zouden ervoor zijn dat schepen die zelf hun best doen om op het schip of bij de afgifte op een milieuvriendelijke manier te werken, beloond worden. Daarvoor is wel nodig dat duidelijker wordt wat milieuvriendelijke schepen zijn. Vandaar dat wij de Commissie uitnodigen om pogingen om dat beter te omschrijven te steunen.
Mijn conclusie is dat - en dat is misschien een wat algemenere opmerking over voorstellen van de Europese Unie - er nog te vaak voorstellen over tafel van de Commissie en soms ook van het Parlement gaan die qua uitvoerbaarheid twijfelachtig zijn, omdat zij niet aansluiten bij de praktijk van alle dag. Ik ben ervan overtuigd dat het voorstel van de Commissie zelf, aangevuld met de amendementen van het Parlement, een voorstel oplevert dat wel aansluit bij de praktijk. Er zijn havens die ontvangstinstallaties hebben of plannen om ze te maken. Er is de bereidheid bij schepen om afval af te geven. Er zijn plannen om beter te omschrijven wat milieuvriendelijke schepen zijn. Juist omdat die plannen er zijn en het voorstel daarbij aansluit, denk ik dat dit voorstel van de Commissie noodzakelijk en zinvol is en een goede poging om het dumpen van afval op zee te voorkomen.

Sindal
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, toen het Brits voorzitterschap de verontreiniging van de zee na herhaaldelijk aandringen van onder andere de vervoercommissie op de agenda plaatste, was de reactie bij velen van ons: eindelijk! Dat meen ik oprecht. Er zijn vele ongelukken gebeurd met olie in de Europese wateren. Wij weten dat er vele schepen zijn die hun olie in onze wateren lozen. Deze richtlijn legt de schepen een verplichting op. In plaats van een conventie, de IMO-conventie die slechts een aanbeveling was, zullen we nu over wetgeving beschikken, waarmee we de schepen en schippers verplichten hun voorraad afvalolie bekend te maken.
Daarnaast verplichten we de havens, weliswaar niet allemaal, om in de toekomst afvalolie in ontvangst te nemen. Ik vind het belangrijk dat deze richtlijn zo gebruiksvriendelijk mogelijk wordt gemaakt. Ze mag niet moeilijk noch bureaucratisch zijn. Ik hoop dat de Commissie en de Raad bij de definitieve versie een model vinden dat de richtlijn voor de schepen en havens bruikbaar en aantrekkelijk maakt.
Er zijn twee problemen, waarvan de rapporteur er één heeft aangehaald. Ten eerste moet dit alles betaald worden. Het kan natuurlijk niet gratis. Ik hoop dat deze kosten niet tot gevolg hebben dat de zeevaart opnieuw achteruitgaat. Het Shortsea-verslag toonde immers duidelijk aan dat de kosten in de havens een van de oorzaken is waarom ondernemingen op andere vormen van vervoer overschakelen. De kleine coaster - of in dit geval misschien eerder de grote coaster - heeft immers extra lasten te dragen en dat is volgens mij een probleem. Indien we het als een deel van de infrastructuur zouden beschouwen, zou het een gratis dienst kunnen zijn. Waarom bekijken we afvalolie niet vanuit een ander standpunt? Aan land kan de olie immers gerecycleerd en opnieuw gebruikt worden. De vrijstelling van olieheffingen en BTW op afvalolie zou een mogelijke financiering van het systeem kunnen zijn. Ik vind dat de lidstaten enkele goede ideeën moeten opperen om een financiering mogelijk te maken.
Het tweede probleem betreft de transitschepen in internationale wateren, die geen Europese havens aandoen. Op deze schepen hebben wij absoluut geen vat, maar herinner u wat er met de Pallas Athene gebeurde. Dit schip begon in internationale vaarwateren te branden, dreef verder naar Deense territoriale wateren om te eindigen op Duits grondgebied. Nu spelen alle landen een soort ambtenarenmikado. De eerste die beweegt, heeft verloren, want die krijgt de rekening voorgeschoteld. Indien er in de Noordzee een controlesysteem bestond, hadden Denemarken, Groot-Brittannië en Duitsland gezamenlijk kunnen ingrijpen, maar dat deden we niet. Wij stuurden de rekening door naar het punt waar het schip terechtkwam. Ik denk dus dat de lidstaten in de toekomst moeten overwegen om de regeling ook voor transitschepen te laten gelden. Ik weet dat dit met deze richtlijn niet het geval is.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter! Mijn dank voor de uiteenzettingen. Ik wil in het bijzonder de commissaris voor vervoer begroeten en ik ben blij dat dit weer eens "s morgens behandeld wordt en niet op dinsdagavond om 23.00 uur.
Maar nu terzake. Ik ben van mening dat de Commissie in deze richtlijn een uitstekende aanzet geeft. Het doet mij als Hamburger deugd dat alle resultaten van een in Hamburg gehouden internationale Europese conferentie inzake havenontvangstfaciliteiten overgenomen zijn. Wij hebben immers uit eigen ervaring geleerd dat de verplichting in de MARPOL-overeenkomst betreffende de verwijdering van scheepsafval niet toereikend is. Wij moeten zorgen voor daadwerkelijke afgifte door schepen. Wanneer wij nu zeggen dat de havens ontvangstfaciliteiten beschikbaar moeten stellen en iedereen via een no special fee -systeem in elk geval moet betalen, dan denk ik dat er ook meer kapiteins zullen zijn die zeggen: als ik er toch al voor betaald heb dan zal ik mijn afval ook in de haven afgeven. Dat is een heel belangrijke taak, anders krijgen wij met name onze stranden aan de Noord- en Oostzee nooit schoon. Wij hebben daar nog veel werk voor de boeg maar dat geldt ook voor de Middellandse Zee en andere delen van de Europese Unie.
Het is dus een hele goede aanzet. Ik zou ook collega Lagendijk, die nieuw is in de vervoerscommissie, willen bedanken voor de uitstekende samenwerking. Ik geloof dat de Commissie vervoer en toerisme de aanbeveling met algemene stemmen heeft goedgekeurd; het is een goede zaak - daar mag ook wel eens de loftrompet over gestoken worden - dat alle fracties van dit Parlement een en dezelfde richting uit gaan, namelijk die van de bescherming van het milieu, waarbij tegelijkertijd ook rekening gehouden wordt met economische belangen.
Met uw goedvinden zou ik kort op twee dingen in willen gaan. Wij hebben een reeks amendementen ingediend en ik hoop dat de Commissie deze later allemaal kan overnemen, mijnheer Kinnock. Twee elementen zou ik in ieder geval bijzonder willen beklemtonen: ten eerste dient de Commissie erop toe te zien dat de bijdragenstelsels die nu ingevoerd worden niet leiden tot concurrentievervalsing tussen de havens. Het valt te verwachten dat de een of andere haven zal proberen om concurrentievoordelen te putten uit uitzonderlijk gunstige of ongunstige bijdragenregelingen in de gebruikelijke touwtrekkerij om lading zoals die zich tussen havens afspeelt. De Commissie moet dat volgen en indien nodig moeten wij de wetgeving aanvullen. Ik geloof ook dat wij zoals de rapporteur al gezegd heeft de lidstaten respectievelijk de havens moeten verplichten ieder jaar 25 % van alle schepen daadwerkelijk te controleren. Want het voorschrift van "voldoende inspecties" kennen wij nog uit de rusttijden voor het vrachtverkeer, daar hebben wij er een schepje bovenop moeten doen omdat de lidstaten zich niet aan de regels hielden.
Mijnheer de commissaris, dat hoeft ook geen probleem te vormen want in de richtlijn betreffende de havenstaatcontrole hebben wij datzelfde percentage van 25 %. Dat kan misschien wel door een en dezelfde ambtenaar gedaan worden. Er is behoefte aan effectieve controle op de afvalverwijdering in het belang van zee, dier en mens.

Donnay
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het voorstel voor een richtlijn dat hier ter tafel is gebracht, beantwoordt aan een aantal zeer lovenswaardige doelstellingen. Het gaat hier immers om een betere bescherming van het mariene milieu.
Zeker, er bestaan internationale normen, maar iedereen is het erover eens dat aan deze normen lang niet altijd wordt voldaan. Onder deze normen valt de MARPOL-overeenkomst. Wat deze overeenkomst betreft, voorziet dit voorstel voor een richtlijn in het omzetten van regels in communautair recht, met als doel het verminderen van de teruggooi van vis, het verbeteren van de havenontvangstfaciliteiten en het opzetten van een financieringsplan hiervoor, en het opvoeren van het aantal controles op de afgifte van scheepsafval aan de wal.
Wij kunnen ons globaal in dit voorstel voor een richtlijn vinden, maar zijn enigszins ongerust over de wijze waarop de doelstellingen volgens dit voorstel moeten worden verwezenlijkt. Onze ongerustheid hebben we ook al geuit tijdens de behandeling van het Groenboek over de havens en de havenontvangstfaciliteiten. Ik zou hier nu iets willen zeggen over het subsidiariteitsbeginsel. Ik breng u in herinnering dat het Verdrag van Maastricht niet voorziet in specifieke bevoegdheden voor de Unie op het gebied van de havenorganisatie en het havenbeheer. Het zou betreurenswaardig zijn als de Unie via de milieuvraagstukken zou proberen zich met dit beheer te bemoeien. We moeten er ook voor waken dat het subsidiariteitsbeginsel, waaraan mijn fractie zeer veel waarde hecht, door dergelijke interferenties ter discussie wordt gesteld.
Onder dit voorbehoud kan dit voorstel voor een richtlijn, zoals het door de commissie vervoer en toerisme is geamendeerd, op de steun van mijn fractie rekenen.
Ik zou tenslotte de rapporteur willen loven voor zijn uitstekende werk en hem willen feliciteren met de kwaliteit van zijn verslag.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, net zoals men in een beschaafde maatschappij niet zomaar overal zijn behoefte doet, moeten schepen ook verplicht worden hun afval in havens af te geven. Ik geloof dat het verslag van de heer Langendijk dat meer dan duidelijk maakt. De bijdragen mogen geen aanleiding zijn om aan die verplichting te ontsnappen. Er dient een controle van 50 % te komen. Iets anders leidt slechts tot belachelijke of gevaarlijke situaties. Milieuvriendelijke schepen dienen bevoorrecht te worden.
Dit verslag pakt eigenlijk heel schoorvoetend drie wezenlijke punten aan. In de eerste plaats de kwestie van een maritieme Europese reguleringsruimte. De VS hebben die allang. De Europese Unie gedraagt zich nog steeds alsof zij een optelsom van kleine staten is, waartussen alleen de IMO-normen gelden. Dat is een onhoudbare situatie.
In de tweede plaats de noodzaak van de havenstaatcontrole. Met het oog op de ontwikkelingen qua vreemde vlag en tweede registratie is dat een absolute must.
In de derde plaats voorrang voor het milieu, want de verwoesting van de grondvesten van ons leven kan inderdaad niet de basis vormen voor een economische sector.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, de handelsstromen van en naar de Europese Unie nemen nog steeds toe. Voor een aanzienlijk deel vindt dit transport plaats over zee. Dat is toe te juichen, immers per vervoerde eenheid is transport over water een van de schoonste vervoerswijzen. Echter ook deze wijze van transport kent milieunadelen. Langs een drukbevaren waterweg komt men regelmatig in aanraking met vuil afkomstig van schepen.
Dit is slechts een van de gevolgen van lozing van scheepsafval. Het laat zich raden dat dergelijke lozingen een aanslag op het zeemilieu betekenen, die dit deel van de schepping ernstig aantasten.
De voorgestelde richtlijn wil een oplossing bieden voor deze en soortgelijke problemen. Dat is verre van eenvoudig. Enerzijds, zoals de rapporteur heeft aangegeven, is het van belang dat, net als elders, de vervuiler betaalt. Anderzijds mag de hoogte van het te betalen tarief niet een stimulans zijn om zich aan de wetgeving te onttrekken.
In de gekozen constructie vindt doorberekening van een substantieel deel van de kosten plaats terwijl het overige deel slechts in uitzonderlijke situaties moet worden betaald. Dit doet recht aan die uitgangspunten. Ook de mogelijkheid tot reductie van de bijdrage voor milieuvriendelijke schepen is een pluspunt te noemen.
Overigens valt of staat het succes van deze richtlijn met de mate van naleving en handhaving. Het voorgestelde meldingssysteem en de afgifteverplichting lijken mij een goede methode om ontduiking te ontmoedigen.
Afsluitend: dit verslag levert een positieve bijdrage aan de bescherming van ons milieu en kan dan ook op onze steun rekenen.

Camisón Asensio
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur, de heer Lagendijk, gelukwensen met zijn voortreffelijke werk, dat met recht unaniem is goedgekeurd door de Commissie vervoer en toerisme - daar mag best even aan worden herinnerd. Ik ben het helemaal eens met wat de heer Jarzembowski zojuist heeft gezegd. Ik sluit me dan ook aan bij zijn woorden, en wil alleen nog enkele kanttekeningen plaatsen.
Zoals gezegd, is de het de bedoeling van dit voorstel over haveninstallaties die scheepsafval en ladingresiduen ontvangen, om vervuiling tegen te gaan en zo het milieu te beschermen, vooral door de hand te houden aan de al dan niet legale lozing van schadelijk stoffen op zee. In de huidige situatie, mijnheer de commissaris, is het voorstel van de Commissie een noodzakelijke en zeer welkome aanvulling op de bestaande regels om het zeemilieu te beschermen en te zorgen voor eerlijke concurrentievoorwaarden voor havens in de Gemeenschap. Daarom zijn wij ook erg blij met deze kans en vooral met de principiële verplichting voor alle schepen om hun eigen afval en ladingresiduen voor verwerking af te geven in een haven.
Ook zijn wij verheugd over de goedkeuring, op hoofdlijnen, van de voorgestelde tariefstructuur, die - zoals al is gezegd - in de buurt komt van een vrij systeem van speciale heffingen terwijl het gevaar in een neerwaartse spiraal te belanden wordt vermeden.
Dit voorstel voorziet in een gedeeltelijk verschillende behandeling van afval dat schepen zelf produceren, en de resten van hun lading. Schepen zijn weliswaar verplicht om beide af te geven in een haven, maar als het gaat om residuen, moet dat in overeenstemming met de bepalingen van MARPOL 73/78 gebeuren, wat betekent dat de behandeling en het verwijderen van ladingresiduen niet is inbegrepen in de havengelden, maar dat daar extra voor betaald moet worden.
Tenslotte, mijnheer de Voorzitter, denk ik dat het natuurlijk is dat er voor oorlogsschepen een uitzondering op de richtlijn wordt gemaakt, en kan ik u zeggen dat wij het op hoofdlijnen eens zijn met het voorstel.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, wij kennen allemaal de beelden van vissen en vogels die hun laatste strijd vechten met olie en ander afval van onze schepen langs de kustlijn, omdat de internationale overeenkomsten die dumping in zee verbieden, niet gehandhaafd worden. Hopelijk zal deze richtlijn met de amendementen van de commissie dit euvel verhelpen door de schepen altijd en ongeacht de hoeveelheid afval te verplichten voor de verwijdering van hun afval een havenbelasting te betalen. De Junibeweging is net als de rapporteur meestal voorstander van het principe "de vervuiler betaalt" . Wij zijn het echter ook eens met de rapporteur dat een afwijking van dit principe in dit geval geoorloofd is, omdat een belasting volgens de hoeveelheid afval voor vele schepen een aanleiding kan zijn om het afval toch in zee te dumpen. Controle is het fundamentele element van deze richtlijn. Opdat de controle efficiënt zou zijn, dringt de Junibeweging erop aan de amendementen van de rapporteur betreffende de volgende punten te steunen. Het begrip "milieuvriendelijke schepen" moet gedefinieerd worden, de controle moet concreet zijn, het begrip "een substantiële bijdrage" moet concreet beschreven worden en hoog genoeg zijn om te verhinderen dat toch in zee gedumpt wordt, en tenslotte moeten ladingsresiduen door de havenbelasting gedekt zijn.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, vervuiling door afval van schepen is in vele opzichten een groot probleem. De scheepvaart in de Oostzee vormt in dit verband een apart probleem, vooral omdat deze zee bijzonder gevoelig is. Elk jaar worden in de Oostzee enorme hoeveelheden olie geloosd. Alleen al in de Zweedse wateren gaat het om honderden lozingen per jaar. Het is bijna nooit mogelijk vast te stellen van welk vaartuig de olie afkomstig is.
Daarom heeft Zweden een wet aangenomen die passerende schepen de mogelijkheid biedt om eender welke haven aan te doen en hun afvalolie daar af te geven. Een dergelijk systeem heeft uiteraard voor- en nadelen. Het is uitermate positief dat geen enkel schip nog economische redenen heeft om zijn olieresiduen direct in zee te dumpen. Het nadeel is dat een dergelijk systeem veel geld kost, vooral wanneer slechts enkele landen het toepassen.
Het is bijgevolg natuurlijk en evident dat we dergelijke maatregelen op Europees niveau invoeren en naar mijn mening zouden we dezelfde eisen moeten stellen aan de kandidaat-landen van de EU. Dit zou betekenen dat voor alle landen aan de Oostzee op korte termijn dezelfde regels voor het in ontvangst nemen van olieresiduen zouden gelden.
Met dit uitgangspunt zou ik van de bevoegde commissaris graag willen weten welke initiatieven hij bereid is te nemen om het besluit van vandaag ook voor de kandidaat-landen te laten gelden.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen verwelkom ik het verslag van de heer Lagendijk, niet alleen omdat het de pogingen van de Commissie om de vervuiling van de zee verder terug te dringen ondersteunt, maar ook omdat het zijn eerste verslag is in zijn hoedanigheid van lid van de Commissie vervoer en toerisme - en ik wil hem hiermee graag feliciteren. Ik vind het een knap stukje werk en als tegenprestatie voor de ons geboden steun en de kwaliteit van het geleverde werk, doet het mij genoegen te kunnen zeggen dat de Commissie akkoord kan gaan met een groot aantal van de door de rapporteur ingediende amendementen.
Zo kan de Commissie met name tenminste akkoord gaan met de onderliggende beginselen van de amendementen 1, 3, 4, 5, 12, 16, 17 en 18 (Engeland/Frankrijk was 0-2, dit even tussen haakjes). Er is echter een andere serie amendementen die de Commissie moet verwerpen, en wel voornamelijk omdat zij van mening is dat aan de bezorgdheid die eruit spreekt al tegemoet is gekomen in andere delen van de bestaande tekst. Ik ben er zeker van dat de geachte afgevaardigden bij nader onderzoek dat standpunt zullen begrijpen en ik hoop dat ze het zullen accepteren. Ik doel hier speciaal op de amendementen 6, 10, 14 en 15. Dan blijven er van de 18 amendementen nog maar zes over waarover wij meer substantieel met het Parlement van mening verschillen, maar ik moet zeggen dat zelfs in die gevallen het verschil van mening niet fundamenteel is.
In de amendementen 2 en 7 wordt voorgesteld de verplichting om schriftelijk melding te doen van het aan boord zijnde afval ook te laten gelden voor vissersvaartuigen van meer dan 15 meter. De heer Lagendijk noemde dit punt speciaal in zijn speech. De Commissie vreest dat dit gemakkelijk zou kunnen leiden tot teveel bureaucratische rompslomp zonder dat het systeem substantiële baten voor het milieu meebrengt. We moeten natuurlijk voor ogen houden dat vissersvaartuigen niet zijn uitgesloten van de verplichting om hun afval in de havens af te geven en bij te dragen in de kosten van de installaties. Ze zijn slechts vrijgesteld - en ik benadruk dit - van de verplichting om telkens voordat zij een haven aandoen dit schriftelijk aan te melden. De reden hiervoor is gewoon dat de meeste vissersvaartuigen uiteraard een of meer gebruikelijke havens hebben waar zij normaal hun vangst aan land brengen. Het voorstel inzake de voorafgaande melding was bedoeld om de haven in staat te stellen de nodige voorzieningen te treffen om het scheepsafval in ontvangst te nemen. Van vissersvaartuigen zal de haven in het algemeen best weten wat hun behoeften zijn, ook zonder schriftelijke melding.
Ook geloven wij dat de gekozen limiet van 15 meter lengte, net als iedere andere grenswaarde, een zekere mate van willekeur inhoudt en daarom moeilijk te rechtvaardigen valt. Om die redenen - en we hopen dat het Huis openstaat voor praktische redenen - kunnen wij evenmin akkoord gaan met amendement 13. Dit vooropgesteld, moet ik evenwel zeggen dat ik het helemaal met het Parlement eens ben dat het een enorme stap terug zou zijn als die enorme varende visfabrieken van de wettelijke verplichting zouden worden uitgesloten. Ik wil het Huis dan ook geruststellen, want die schepen zijn absoluut onderhevig aan de meld- en controleplicht, aangezien visverwerkende schepen die zich niet bezighouden met de visvangst, volgens de voorgestelde richtlijn niet worden beschouwd als vissersvaartuigen.
Het meest controversiële amendement, zoals de heer Lagendijk al zei, is vermoedelijk amendement 8 dat betrekking heeft op de kostendekkingssystemen voor de afgifte van scheepsafval. Hier stellen het Parlement en de Commissie zich absoluut hetzelfde ten doel: we streven allemaal naar een kostendekkingssysteem dat de schepen er niet toe aanmoedigt afval op zee te dumpen. Maar we verschillen van mening over hoe dat doel moet worden bereikt. Het voorstel van de Commissie probeert de noodzaak om de afgifte van afval in de havens zoveel mogelijk te bevorderen, te verzoenen met de ronduit politieke realiteit, dat er rekening moet worden gehouden met de zeer uiteenlopende standpunten van de lidstaten op dit punt. Zowel de benadering van het Parlement als die van de Commissie leiden uiteindelijk tot de conclusie dat de bijdragen niet zuiver kunnen worden gebaseerd op het afval dat werkelijk wordt afgeleverd. Noch het Parlement, noch wij vinden dat schepen die geen afval afleveren moeten worden vrijgesteld van de bijdragen in het kader van het afvalbeheer. Ons verschil van mening wordt dan ook alleen veroorzaakt door het feit dat in het voorstel van de Commissie een grotere vrijheid aan de lidstaten wordt voorbehouden om te beslissen in hoeverre het zogenaamde systeem van niet-specifieke bijdragen zal worden toegepast.
Daarnaast moeten wij voor ogen houden dat de havens, jachthavens en vissershavens in de lidstaten duidelijk zeer verschillend zijn, en ze verschillen niet alleen tussen de lidstaten maar ook binnen de lidstaten. Maar zoals ik al heb gezegd, is de fundamentele doelstelling van het omslaan van de kosten over gebruikers en niet-gebruikers cruciaal, wanneer we de afgifte van afval in de havens willen bevorderen en de vervuiling van de zee willen terugdringen en daadwerkelijk voorkomen.
Amendement 9 is onaanvaardbaar omdat de Commissie bij het Verdrag al over de nodige bevoegdheden beschikt om mededingingskwesties afdoend aan te pakken. Het voorgestelde amendement zou er toe leiden dat die noodzakelijke bevoegdheden zouden worden gereduceerd tot enkel en alleen de mogelijkheid een voorstel in te dienen en dat zou duidelijk niet in de haak zijn. Ik hoop dus dat ook dit amendement bij nader inzien zal worden ingetrokken.
Tenslotte kunnen we niet akkoord gaan met amendement 11 dat betrekking heeft op het aantal ad hoc inspecties dat ter controle wordt uitgevoerd. De Commissie meent dat er hier een zekere flexibiliteit moet zijn, zulks ten dele omdat de regeling inzake afvalcontrole later eventueel kan worden opgenomen in de bestaande richtlijn inzake de havenstaatcontrole, hetgeen uiteraard precies het effect zou hebben dat al correct door de heer Jarzembowski is onderkend. We zijn ten dele tot deze visie gekomen omdat de voornaamste elementen om de naleving van deze richtlijn te verbeteren, niet louter zijn neergelegd in het deel van de richtlijn dat de controle betreft. De Commissie vindt dan ook dat een iets minder systematisch regime van ad hoc inspecties voor deze richtlijn voldoende is en dat hiermee het gestelde doel van de bestrijding van de vervuiling van de zee wordt bereikt, althans voorzover het inspecties betreft buiten de havenstaatcontroleregeling om. Zoals de heer Jarzembowski heeft gezegd en zoals andere afgevaardigden hebben opgemerkt, zou het wel heel vreemd zijn als de inspecteur die zich in het kader van de havenstaatcontrole zou kwijten van zijn taak om 25 % van de schepen te inspecteren, geen aandacht zou schenken aan de afvalverwijderingssituatie aan boord van de door hem gecontroleerde schepen. We mogen er best op rekenen dat ook die inspectie zal worden verricht - want die is immers relatief simpel.
Er zijn nog een paar punten aan de orde gesteld door de geachte afgevaardigden, waarop ik heel in het kort nog apart wil reageren. De heer Sindal bracht de kwestie van de scheepswrakken in de internationale wateren ter sprake. We herinneren ons allemaal in dit Huis dat hij zich eindeloos heeft beziggehouden met de problematiek van het rampzalige wrak van de Pallas in de internationale wateren. Deugdelijke schepen zijn, zoals het Huis en de heer Sindal weten, momenteel de verantwoordelijkheid van de vlaggenstaat, maar we kennen de tekortkomingen van dat systeem maar al te goed en de kuststaten mogen optreden om hun eigen milieu te beschermen. Maar het effectieve gebruik van die bevoegdheden laat duidelijk te wensen over. Het zal het Huis genoegen doen te vernemen dat de Commissie besprekingen binnen de Internationale Maritieme Organisatie steunt over de mogelijkheid om de verantwoordelijkheid voor de bescherming tegen vervuiling en andere effecten van wrakken verplicht bij de reder te leggen. Mijns inziens zou dit een echte doorbraak kunnen betekenen in onze pogingen om tot kwaliteitsscheepvaart in alle wateren en speciaal de Europese wateren te komen. Ik hoop dat binnen de IMO binnen niet al te lange tijd vooruitgang kan worden geboekt. Natuurlijk zouden wij de voorkeur geven aan wereldwijde normen indien dat mogelijk zou zijn, gevolgd door een wettelijke regeling in ons eigen maritieme gebied. Ik hoop dat wij daaraan op niet al te lange termijn kunnen gaan werken, zodra de besprekingen binnen de IMO zijn afgerond.
Verder heeft de heer Sindal een vraag gesteld over BTW op de bijdragen voor de afvalverwijdering. Dit is een cruciale kwestie en waarschijnlijk daarom zijn de besprekingen hierover nog gaande. Bij de verdere uitwerking van deze wetgeving zal ik echter in de gelegenheid zijn om een meer gericht antwoord te geven.
Vervolgens neem ik nota van het door de heer Jarzembowski genoemde punt, dat de geheven bijdragen niet tot concurrentievervalsing tussen de havens mogen leiden; ik moet zeggen dat die concurrentie op zijn minst heel interessant is. Als ik met pensioen ga, ga ik hierover een roman schrijven om dit alles uit de doeken te doen en wie weet wordt het wel een sprookje! Er zullen verschillen zijn in de hoogte van de heffingen die voornamelijk het gevolg zijn van de relatieve doeltreffendheid of ondoeltreffendheid van het systeem. Als een haven in staat is lagere bijdragen in rekening te brengen omdat hij het afval efficiënter kan verwijderen, dan mag dat van mij. Want dan zien we echte concurrentie en geen concurrentievervalsing, en de heer Jarzembowski zal dit zeker met mij eens zijn.
Tot slot wil ik hier mijn dank betuigen aan de Commissie vervoer en toerisme en speciaal aan de rapporteur, de heer Lagendijk, voor hun vlotte manier van werken en hun uitstekende verslag over dit gedetailleerde en belangrijke voorstel.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is afgesloten.
De stemming vindt over enkele minuten plaats.

Gecombineerd wegvervoer: maximale afmetingen, gewichten bepaalde wegvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0031/99) van de heer Van Dam, namens de Commissie vervoer en toerisme over
I.het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 92/106/EEG van de Raad houdende vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor bepaalde vormen van gecombineerd vervoer van goederen tussen lidstaten (COM(98)0414 - C4-0485/98-98/0226(SYN))II.het voorstel voor een richtlijn va de Raad tot wijziging van richtlijn 96/53/EEG van de Raad houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten (COM(98)0414 - C4-0486/98-98/0227(SYN)).
Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, gecombineerd vervoer is één van de middelen om de nadelige gevolgen van het goederenvervoer over de weg terug te dringen. Doel is een aanzienlijk gedeelte van dat wegvervoer te vervangen door vervoer over water of spoor. Echter, de situatie in het gecombineerd vervoer is teleurstellend. Het aandeel van het gecombineerd vervoer in de totale goederenstromen over de weg bedraagt slechts vijf procent, dit ondanks de stimulering door dit Parlement. We moeten hieruit de conclusie trekken dat tot nu toe gedane inspanningen geen of te weinig resultaat hebben opgeleverd. Daarom is het initiatief van de Commissie om de positie van het gecombineerd vervoer te verbeteren zeker te verwelkomen. Zij onderkent dat het bestaande beleid niet tot het gewenste resultaat heeft geleid. Daarom stelt zij een viertal maatregelen voor die de huidige situatie moeten verbeteren.
Ten eerste wordt de definitie van gecombineerd vervoer verruimd. Van gecombineerd vervoer is nu niet slechts sprake indien het tussen lidstaten maar ook indien het binnen een lidstaat plaatsvindt.
Ten tweede stelt zij een korting op de vaste kosten van het weggebruik voor. Voor wat betreft het vervoer over de weg geldt dat deze in mindere mate gebruik maken van de infrastructuur dan het overige wegvervoer. Een korting op de belasting is dan ook reëel.
Ten derde stelt de Commissie een ontheffing voor van de weekendrijverboden voor het begin- en eindtraject over de weg. Daarmee wil zij de totale tijdsduur van een gecombineerde rit inkorten.
Tot slot stelt zij voor het toegestane voertuiggewicht voor vrachtwagens die deelnemen aan gecombineerd vervoer te verhogen tot 44 ton. Daardoor kan een maximale benutting van bepaalde vervoerseenheden plaatsvinden.
De Commissie vervoer en toerisme plaatst een aantal kanttekeningen bij dit Commissievoorstel. In de eerste plaats kunnen wij ons vinden in een bredere definitie van gecombineerd vervoer. Echter, deze definitie moet wel helder zijn en geen ruimte laten voor interpretatieverschillen. Daarom stelt de vervoerscommissie een limiet aan het wegvervoer binnen het gecombineerd vervoer van veertig procent van het totale traject.
Met betrekking tot de overige elementen van het Commissievoorstel wil ik het volgende opmerken. De problemen van het gecombineerd vervoer zijn voor een belangrijk deel toe te schrijven aan de wisselende prestaties van de spoorwegen en de hoge overslagkosten die onlosmakelijk aan gecombineerd vervoer zijn verbonden. Het is zeer de vraag of zonder structurele aanpak van deze twee factoren een duurzame oplossing is te bereiken. Nieuw beleid moet dan ook op deze twee punten aangrijpen. Daarom steunt de Commissie vervoer en toerisme de plannen om de hoge overslagkosten, tenminste gedeeltelijk, te vergoeden middels korting op of compensatie van de belasting op vrachtwagens.
Het voorstel om wegvervoer als onderdeel van gecombineerd vervoer vrij te stellen van weekendrijverboden heeft niet de instemming van de vervoerscommissie. Deze maatregel vervalst de concurrentieverhouding tussen gecombineerd vervoer en wegvervoer. Gezien de pogingen van het Parlement om tot een level playing field voor de diverse modaliteiten te komen is dit ongewenst.
Ook zal deze maatregel negatieve gevolgen hebben voor de burgers omdat in de weekeinden het vrachtverkeer op de hoofdwegen zal toenemen. Verder zal deze maatregel op dezelfde bezwaren stuiten die ook bestaan ten aanzien van het harmoniseren van de weekendrijverboden.
Het voorstel tot ontheffing van de maximaal toegestane maten en gewichten kan evenmin op de steun van de Commissie vervoer en toerisme rekenen. In de eerste plaats betekent deze actie het ondergraven van de algemeen geaccepteerde en gangbare 40-tons-maat. Deze grens is ook vastgesteld met het oog op de beschadiging van de infrastructuur. Toelating van 44-tons vrachtwagens betekent het stellen van hogere eisen aan de kwaliteit van de infrastructuur. Gezien de hoge kosten is dat - zeker met het oog op de toetreding van de Midden- en Oost-Europese landen - niet acceptabel. Deze maatregel zou een eerste stap zijn in de overgang naar een algemene 44-tons-grens, die gezien genoemd bezwaar, niet gewenst is. Bovendien is het zeer de vraag of mens en milieu met het toestaan van een hoger voertuiggewicht zijn gediend.
Afsluitend wil ik als huidige rapporteur collega Wijsenbeek bedanken voor het werk dat hij als rapporteur in de eerdere fasen voor dit verslag heeft verricht. Ik ben van mening dat een collectieve rustdag voor het goed functioneren van onze samenleving noodzakelijk is. Daarom ben ik verheugd dat door handhaving van de weekendrijverboden niet nog een beroepsgroep zijn broodnodige zondagse rustdag verliest.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil dan ook deze wijzigingsvoorstellen van de Commissie vervoer en toerisme van harte ter goedkeuring aanbevelen.

Piecyk
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, in de eerste plaats wil ik de heer Van Dam hartelijk bedanken voor het vervangen van Florus Wijsenbeek, die om uiterst achtbare redenen trouwens het verslag had teruggegeven. Als ik de situatie correct inschat zal dit verslag door het Parlement straks of bij een latere stemming verworpen worden en wel om goede redenen. Waarom? Wij zijn het eens over de doelstelling dat gecombineerd vervoer gestimuleerd moet worden, aangezien wij voorstander zijn van een omschakeling van het goederenvervoer richting spoor- en waterwegen. Wat het doel betreft zijn wij het dus eens. De vraag is of het middel dat de Commissie hier voorstelt wel geschikt is. Ik geloof dat het onbruikbaar is en zelfs contraproductief.
De Commissie doet in artikel 9 bis het voorstel om voertuigen voor het goederenvervoer vrij te stellen van alle gedurende de weekends, "s nachts, op feestdagen en bij sterke luchtverontreiniging geldende beperkingen, zolang zij betrokken zijn bij het gecombineerd vervoer als omschreven in artikel 1. Dat is evenwel het begin van het einde, en in deze vorm kan dit zeker niet aanvaard worden. Tel daar nog eens bij op de 44 ton waar wij in het Parlement altijd al op tegen waren, en we creëren hiermee een voedingsbodem voor een negatieve ontwikkeling waarin praktisch alles op de weg mag als het maar in naam van het gecombineerd vervoer gebeurt. Dat kan niet ons streven zijn. Over duidelijk afgebakende periodes en trajecten valt ook in dit Parlement te praten, maar een dermate algemene bepaling, zo'n blanco cheque, dat kan toch niet de bedoeling zijn. Dat is de verkeerde aanpak. Daarom moet de Commissie hier nog maar eens goed over nadenken en vervolgens met een nieuw voorstel komen.

Jarzembowski
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, aangezien er weinig tijd meer is wil ik er alleen op wijzen dat wij het in wezen eens zijn met de socialisten en in het bijzonder met de rapporteur. Wij willen geen begunstiging van het gecombineerd vervoer. Wij steunen het aanmoedigen ervan via belastingverlaging. Maar het opheffen van rijverboden "s nachts en in het weekend, het verhogen van het toegestane gewicht, dat zijn middelen die niet deugen en waar wij ons in het belang van de burger tegen moeten verzetten.

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, ook ik kan kort zijn. Zelden heb ik een erger voorbeeld van hypocrisie meegemaakt dan wat we hier vanmorgen te horen krijgen. Hoe wil men nu de modal shift bereiken wanneer er geen voordelen worden toegestaan aan het gecombineerd vervoer? Hoe wil men nu de spoorwegen laten concurreren met het wegvervoer wanneer geen grote containers naar de trein toegebracht kunnen worden en dus 44 ton moet worden toegestaan? De treinen, mijnheer de Voorzitter, gaan elke dag weg. Ook in de weekends en op de feestdagen. Dan moeten daar de goederen naartoe gebracht worden. Dat betekent dat bij het in stand laten van het weekendrijverbod hier absoluut geen sprake van kan zijn.
Mijnheer de Voorzitter, laat ik er bovendien aan toevoegen dat een 44-ton of een 40-ton totaal gewicht structureel absoluut geen invloed heeft op de infrastructuur. Mijnheer Van Dam, de rapporteur die dit overgenomen heeft, vertelt dus grote onzin.

Tamino
Mijnheer de Voorzitter, ik zou het standpunt van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement willen bevestigen. We zijn tegen het voorstel dat de Commissie heeft gepresenteerd. Ik sluit me dus aan bij hetgeen voorgaande sprekers inmiddels hebben gezegd, met uitzondering van collega Wijsenbeek, en wil u erop wijzen dat we het essentieel achten dat het wegvervoer niet meer dan 40 % van het totale traject voor zijn rekening neemt. Evenmin kunnen we accepteren dat bepaalde voorwaarden uitsluitend ter bevordering van het wegvervoer zouden worden ingevoerd, zoals de opheffing van het weekendrijverbod. We zouden op zijn hoogst kunnen instemmen met het voorstel wegvervoer binnen een straal van 200 kilometer toe te staan. We blijven er echter bij dat verhoging van het maximumvoertuiggewicht tot 44 ton onaanvaardbaar is.
Samengevat kunnen we zeggen dat deze aanpak het gecombineerd vervoer weliswaar duidelijk lijkt te bevorderen, maar er uiteindelijk slechts toe zal leiden dat juist het wegvervoer wordt gestimuleerd.

De Voorzitter
Wij onderbreken het debat voor de stemming en zetten het vanavond voort.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, ik zou in dit verband de spreektijd willen wijden aan een kwestie waarin het Europees Parlement is misleid. Tijdens de beantwoording van een vraag van een van onze collega's, de heer Donnelly, vertelde de president van de Europese Centrale Bank, Wim Duisenberg, dat de leden van de directie van de Europese Centrale Bank 10 % meer salaris krijgen dan de leden van de Commissie. Nu is gisteren in Finland duidelijk geworden dat de Finse Bank, die deel uitmaakt van het Europese Stelsel van Centrale Banken, aan Sirkka Hämäläinen, lid van de directie van de Europese Centrale Bank, bovendien ongeveer 10.000 euro per maand betaalt aan pensioen. Er is naar mijn mening reden om aan te nemen dat ook aan andere leden van de directie van de Europese Centrale Bank dergelijke extra beloningen worden betaald. Ik hoop dat de bevoegde parlementaire commissie deze kwestie onderzoekt, en dergelijk immoreel handelen aan de kaak stelt.

De Voorzitter
Neemt u mij niet kwalijk, mijnheer Seppänen. Dat is geen beroep op het Reglement. Ik moet uw betoog derhalve onderbreken.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, toen gisteren de Voorzitter van het Parlement de vergadering voorzat, vroeg ik zijn aandacht voor de manifestatie, de belegering van het Parlement door de boeren. Ik heb toen de Voorzitter gevraagd of hij ons op de hoogte kon brengen van hetgeen gaande was. Ik weet dat hij contact heeft gehad met de boeren en bovendien had ik gevraagd om de aanwezigheid van de heer Santer en de voor landbouw bevoegde commissaris, de heer Fischler. Ik wilde ook van hen horen wat er werd gezegd.
Dit is een zeer ernstig vraagstuk. Ook de boeren in Griekenland protesteren. Daarom wil ik graag weten wat er precies gaande is, want wij moeten weten waar wij aan toe zijn. Daarom vraag ik u of wij vandaag die informatie krijgen.

De Voorzitter
Wij nemen nota van wat u daar zegt. De Commissie heeft uw opmerking ongetwijfeld ook gehoord. We gaan nu over tot de stemming.

Stemming
Martin, Philippe
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u om uitstel van de stemming over de wetgevingsresolutie, zodat we niet hoeven afwijken van de procedure die met betrekking tot de verslagen in het kader van Agenda 2000 wordt gevolgd.
Aangezien ik maar weinig spreektijd heb, maak ik van de gelegenheid gebruik alle collega's te bedanken die voor het verslag hebben gestemd. Ik kan ze vertellen dat ik het standpunt van de Commissie over alle ingediende en aangenomen amendementen heb bestudeerd. Het doet mij veel genoegen dat de Commissie de helft van de amendementen die in de landbouwcommissie zijn aangenomen, kan overnemen.
Dat neemt niet weg dat er meningsverschillen blijven bestaan over een aantal onderwerpen waaraan de meerderheid van de leden van de landbouwcommissie zoveel waarde hecht. Ik zal deze punten verdedigen tijdens de vergaderingen die we met de Raad en de Commissie over dit onderwerp zullen hebben en die zullen voortduren totdat deze wetgevingsresolutie wordt aangenomen.
Applaus

De Voorzitter
Op verzoek van de heer Martin breng ik het voorstel tot terugverwijzing op grond van artikel 60, lid 2 in stemming.
Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie

Striby
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u erop attenderen dat er zich op de tribune een delegatie van het parlement van Taiwan bevindt, onder leiding van de heer Lee en mevrouw Song.
Levendig applaus

De Voorzitter
Ik heet de Taiwanese delegatie van harte welkom.

Aparicio Sánchez
Mijnheer de Voorzitter, het verslag-White, dat als volgende verslag in stemming wordt gebracht, is naar mijn mening van groot materieel belang voor veel Zuid-Europese landen en zelfs voor de Europese landbouw. Omdat ik voorzie dat de aanwezigheid bij de stemming vanmiddag gering zal zijn, wil ik u vragen, mijnheer de Voorzitter, en ik vraag dat ook aan de rapporteur en mijn collega's, om de stemming over dit verslag uit te stellen tot de volgende vergaderperiode in Brussel, die over 12 dagen plaatsvindt.

White
Mijnheer de Voorzitter, ik ben mij intens bewust van de problematiek die de kwestie van het waterbeheer opwerpt voor het Iberisch schiereiland. Met het oog op wat er zojuist is gezegd, heb ik geen bezwaar tegen dit voorstel.

De Voorzitter
Mijnheer White en mijnheer Aparicio, het besluit zal straks - aan het begin van de stemming - genomen moeten worden. U kunt op dat moment eventueel om uitstel vragen, maar voorlopig staat de stemming voor straks, dat wil zeggen 17.30 uur, gepland.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Theorin en Wibe
De Zweedse sociaal-democraten vinden dat wijn, wegens het gezondheidsaspect, geen product is dat steun dient te krijgen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Wij zijn principieel van mening dat deze steun moet worden afgeschaft.

Barros Moura, Campos, Correia, Damião, Lage en Torres Couto
Wij stemmen tegen de GMO voor wijn omdat deze niet aansluit op het bestaande GLB. De financiële middelen die voor de desbetreffende GMO worden uitgetrokken zijn een schijntje vergeleken met de bedragen die voor vlees, granen, melk en tabak worden toegewezen.
In tegenstelling tot de voornoemde GMO's, zullen de wijnproducenten geen enkele aanspraak kunnen maken op directe steun.
De toegestane aanplantoppervlakten zijn ontoereikend om een beleid uit te stippelen dat in de eigen behoeften van de Europese Unie voorziet. Reeds 14 % van de handel is in handen van derde landen.
Ondanks het feit dat de Unie naar meer transparantie voor de consument streeft, houdt deze GMO niet de verplichting in op het etiket van de producten de samenstelling van de wijn te vermelden, hetgeen voor oneerlijke concurrentie zorgt tussen de wijnen die met suiker of op basis van druiven worden geproduceerd.
De GMO poogt een onderscheid te maken tussen likeuren en van nature zoete wijnen waarbij de eerste fiscaal gezien extra belast worden. Dit leidt tot oneerlijke concurrentie tussen de portowijnen en de wijnen van Madeira.

Blak, Iversen, Kirsten Jensen en Sindal
De Deense sociaal-democraten stemmen tegen het verslag-Philippe Martin, omdat dit verslag het voorstel van de Commissie betreffende een hervorming van de marktordening voor wijn grotendeels verwerpt. Wij steunen het voorstel van de Commissie, omdat dit aansluit bij de ideeën van Agenda 2000.
De Commissie heeft een voorstel uitgewerkt om de wijnsector beter op de markt af te stemmen, opdat vraag en aanbod in de toekomst beter zouden overeenstemmen. De maatregelen beogen een marktaanpassing door omschakeling en door een verbod op intensieve beplanting van wijnbouwgronden in bepaalde gebieden alsook de afschaffing van kunstmatige afzetmogelijkheden voor producten die men op de markt niet kwijt kan. Op deze manier wordt overproductie en verkoop tegen prijzen die ver onder de productie- en destillatiekosten liggen, vermeden.
Het verslag-Martin is een uitholling van het voorstel van de Commissie, omdat het pleit voor het behoud van een aantal destillatieregelingen die de Commissie wil afschaffen, alsook voor langere termijnen voor de verwezenlijking van de afzonderlijke doelstellingen. Wij kunnen dit niet steunen.

Chesa
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft vrijwel alle amendementen die in de landbouwcommissie zijn goedgekeurd, gesteund. Deze amendementen geven immers ons standpunt weer.
Tijdens de presentatie van het verslag-Martin in de plenaire vergadering, heeft commissaris Fischler een betoog gehouden waarin hij standpunten innam die indruisen tegen de belangen van de Franse en Europese wijnbouw.
Wat betreft het verbod op de invoer van druivenmost uit derde landen, die bestemd is voor vinificatie, heeft commissaris Fischler duidelijk gemaakt dat hij tegen het standpunt van het Europees Parlement is. Als argument voert hij hiervoor de WHO-akkoorden aan. Hij voegt hier verder aan toe dat hij voor een gepaste regelgeving voor de "etikettering" zal zorgen. Het amendement zoals het in het verslag is opgenomen, gaat uit van de bestaande regelgeving die binnen het GATT geconsolideerd is. Onze fractie kan daarom het standpunt van commissaris Fischler niet begrijpen en verzet zich tegen de invoering van een bijzondere etikettering voor wijnen die geproduceerd zijn met druivenmost uit derde landen. Het bepalen van de toegevoegde waarde gebeurt immers op de plek waar het vinificatieproces plaatsvindt. Om die reden wordt de aanduiding van het eindproduct dus ook door die plek bepaald. Dit is overigens conform de GATT-akkoorden.
Wat betreft het recht op groei in deze sector heeft de commissaris verduidelijkt dat hij bij zijn standpunt blijft dat de Europese wijnbouwgebieden in de periode 2000-2010 met niet meer dan 1 % mogen groeien. Het Europees Parlement ging uit van 3 % zodat wijnbouwers die met structurele tekorten geconfronteerd worden zich aan hun markt kunnen aanpassen zonder dat de productie vanuit gebieden waar het product minder waard is, naar elders zou hoeven te worden verplaatst.
Wat betreft de vernieuwing van wijngaarden, heeft de commissaris duidelijk gemaakt dat hij voorstander van deze maatregel is, aangezien de kwaliteit hier centraal staat. Hij blijft zich evenwel verzetten tegen onze voorstellen voor verjonging van de wijngaarden en verbetering van het vinificatie-instrument. Ook op dit punt volgt de Commissie een te kortzichtige benaderingswijze. Er wordt immers geen rekening gehouden met de economische realiteit waarin de wijnbouwsector zich bevindt. Wat heeft het immers voor zin de samenstelling van de wijngaarden in een bepaalde regio te wijzigen als de vinificatie-instrumenten in die regio niet aangepast mogen worden? Hoe kan de samenstelling van de wijngaarden in een gebied waar sprake is van een oorsprongsbenaming gewijzigd worden? Met het voorstel van de Commissie worden dus de kwalitatieve verbeteringen van de VQPRD en de landwijnen goeddeels tenietgedaan. Ik wil hier in herinnering brengen dat dit exportproducten van de Unie zijn, dat wil zeggen producten die zowel een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de plattelandsgebieden als aan het evenwicht van de handelsbalans van de wijnproducerende lidstaten.
Wat betreft de afzetbevorderende maatregelen heeft de commissaris duidelijk gemaakt dat ze vallen onder een horizontale verordening, wat betekent dat ze gelden voor alle zogenaamde kwaliteitsproducten op het gebied van de landbouw en de voedselindustrie. Ik wil hier in herinnering brengen dat slechts 8 van de 15 lidstaten wijn produceren. Het is dus zeer waarschijnlijk dat het geheel aan financiële middelen voor deze horizontale regelgeving in de eerste plaats zal worden aangewend voor landbouwproducten en voedingsmiddelen uit alle lidstaten van de Europese Unie (melkproducten, vleesproducten, enzovoort).
We kunnen evenwel met genoegen constateren dat de commissaris alle amendementen in overweging neemt die het Parlement met betrekking tot de brancheorganisaties heeft voorgesteld. We weten wat voor bijzonder belangrijke rol de interprofessionele organisaties in Frankrijk spelen. Daarom moeten deze organisaties een juridische status krijgen binnen het communautair recht. Op deze wijze kan voorkomen worden dat deze organisaties door de niet-wijnproducerende lidstaten in het kader van de interne markt en de concurrentie, ter discussie worden gesteld.
Ik kom zelf uit de regio Languedoc-Roussillon en als afgevaardigde ben ik er derhalve zeer mee ingenomen dat de definitie van zoete aperitiefwijn opnieuw in het voorstel van de Commissie is opgenomen. Wat dit punt betreft, betreur ik het dat een aantal Franse actiegroepen deze definitie op louter fiscale gronden wilde laten vallen.
Het doet mij tenslotte genoegen, mijnheer de Voorzitter, dat een aantal van onze voorstellen door de commissaris is overgenomen. Desondanks wil ik nogmaals benadrukken dat alle maatregelen die we hebben voorgesteld om het geheel van vraag en aanbod te stimuleren, door de Europese Commissie zijn afgekeurd. Ik wil hier onderstrepen dat de Europese Unie de grootste wijnproducent is ter wereld en verantwoordelijk is voor 80 % van de handel in deze sector. Het lijkt wel of de Commissie niet geïnteresseerd is in het behoud van deze prominente positie van de EU. Ze brengt de Europese wijnbouwsector in een lastig parket.

Escolá Hernando
Door middel van deze stemverklaring wil ik mijn steun uitspreken voor het verslag van de heer Martin over de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor de wijnbouwsector, een hervorming die absoluut noodzakelijk is om de betrokken sector aan te passen aan de huidige economische omstandigheden en de sterke concurrentie op de wereldmarkt.
Het is nodig om te voorzien in een beter en vollediger stelsel van communautaire steun en bijstand aan wijnbouwgebieden die zich zowel in een crisis als in een uitbreidingsfase bevinden, hoofdzakelijk door de steeds sterkere concurrentie van derde landen.
Vanwege deze situatie dient de Commissie kwaliteitswijnen beter te beschermen door middel van oorsprongsbenamingen, zowel binnen de Europese Unie zelf als in het kader van internationale overeenkomsten met derde landen.
Een compleet beleid ter bestrijding van de crisis in de wijnbouw moet erop gericht zijn te vermijden dat wijngaarden zich verplaatsen naar gebieden die door de EU worden gesubsidieerd. Om dezelfde reden dient de Commissie nationale cofinanciering van de wijnbouwsector toe te staan en dienen wijnen die zijn gemaakt van most uit derde landen niet, zoals de Commissie nu voorstelt, aangemerkt te worden als communautaire wijn, die in aanmerking komt voor subsidie. Ook is het nodig om de nieuwe aanplant met 3 % te verhogen tot het jaar 2010.

Gahrton, Holm, Lindholm en Schörling
De regulering van de wijnmarkt is in alle opzichten absurd; de Sovjetrussische planautoriteiten zouden groen zien van afgunst. Bovendien is steun aan de wijnbouw een onverantwoorde verspilling van het geld van de belastingbetaler, dat niet zelden gewoon verduisterd wordt. Toch wordt voorgesteld deze steun van ongeveer 1, 1 miljard euro tot 1, 3 miljard euro per jaar te verhogen, met andere woorden van ongeveer 10 tot 12 miljard kronen per jaar!
In onze ogen is dit een georganiseerde vorm van fraude met EU-middelen waaraan zo snel mogelijk een einde moet komen. Wijn is geen levensmiddel, maar een luxeproduct dat aan de marktwetten onderworpen moet zijn. Interventies van centrale autoriteiten zijn alleen geoorloofd in het kader van een alcoholbeleid en mogen alleen op intergouvernementele basis gebeuren, niet op EU-niveau.
Indien de wijnbouwlanden hun producenten om sociale redenen willen steunen, hebben ze uiteraard het recht om dat te doen, maar dat de belastingbetalers naast het geld dat ze aan het verbruik van wijn besteden ook nog op deze manier moeten bijdragen, is totaal grotesk. Er is nauwelijks een sprekender voorbeeld van misplaatste quasi-solidariteit te verzinnen. Wij zijn voorstander van serieuze internationale solidariteit, onder andere in de vorm van meer ontwikkelingssteun. Wij stemmen bijgevolg tegen het verslag als geheel.

Lindqvist (ELDR)
Wijnproducenten zijn landbouwers en hebben daarom recht op EU-steun zoals alle andere landbouwers. De EU-steun moet echter evolueren naar milieusteun en meer op kleinere landbouwondernemingen gericht zijn. Op termijn moet de steun verminderen.
Het verslag bevat veel te veel details. Ik heb mij in de eindstemming van stemming onthouden.

Reding
De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Europees Parlement is de Commissie niet gevolgd in haar voorstellen. Zij heeft een soort tegenvoorstel uitgewerkt en zij heeft op die manier duidelijk zwakke punten in de Commissietekst geschrapt en een compromisvoorstel ingediend.
Het is van belang ook in de toekomst de wijnproductie in Europa in stand te houden, waarbij met name waarde gehecht dient te worden aan kwaliteitsproducten. Daarbij moeten er bovenal waarborgen komen voor de waaier van productiemethoden (waarvan sommige al meer dan duizend jaar lang toegepast worden). Het is dan ook onbegrijpelijk hoe bepaalde EP-collega's steeds trachten de Noord-Zuid-twist inzake oenologische procédés opnieuw aan te wakkeren. Het Noorden probeert het Zuiden geen hak te zetten: daarom zouden zekere leden van het EP afkomstig uit zuidelijke regio's ook van de typisch noordelijke productiemethodes af moeten blijven!
Onder het motto: leven en laten leven...
Wijn is een natuurproduct dat - indien regelmatig en met mate geconsumeerd - goed is voor de gezondheid. Een hele serie wetenschappelijke analyses bewijst dat. Ik zou in deze context willen wijzen op een recent onderzoek aan de universiteit van Mainz, dat duidelijk aantoont dat een tot drie glazen wijn per dag goed is voor het hart en het risico op een infarct doet dalen.
Volgens mij zou het goed zijn op deze feiten te wijzen door middel van grootschalige wijncampagnes overal in Europa. De Europese Commissie zou initiatieven in die richting moeten ondersteunen. Op die manier zou men dan ook de onjuiste berichten die steeds weer de kop opsteken als zou de Commissie reclame voor alcoholhoudende producten willen verbieden concreet tegen kunnen spreken.

Schlechter
De regelwoede van de Europese Commissie blijft steeds maar weer toeslaan. Zo werd er in 1962 een wijnordening uitgevaardigd die tot 1970 niet gewijzigd werd. Vervolgens kwam er een nieuwe wijnmarktordening die oorspronkelijk echter alleen voor Duitsland, Frankrijk, Italië en Luxemburg bestemd was. Door de toetreding van Griekenland, Spanje en Portugal werden de problemen groter en ontstond er in de loop der tijd een overschot aan tafelwijn, dat men onder controle moest krijgen.
Het verslag-Martin is bijgevolg ook voor de Luxemburgse wijnbouwers van groot belang. Wie herinnert zich niet de heldhaftige woordenwisselingen over de twee wijnverslagen van collega's Mateo Sierra en Julio Fantuzzi. Hier stonden twee werelden tegenover elkaar, de wijnbouwgebieden van het Noorden en die van het Zuiden. Het verslag-Fantuzzi werd weliswaar met een krappe meerderheid aangenomen, maar in de Landbouwraad was er geen meerderheid voor te vinden. De wijnbouwers uit het Moezelgebied en de onze waren er voor een keer schappelijk van afgekomen, aangezien de pessimistische voorspellingen van de Commissie in verband met wijnproductie en wijnconsumptie onjuist bleken.
Bijna 5 jaar na het verslag-Fantuzzi behandelt het Parlement opnieuw een voorstel van de Commissie betreffende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt. En ik zou hier de heer Martin als kenner terzake willen gelukwensen met het indienen van een goed en vooral eerlijk verslag. In de hoop dat er zowel bij Parlement als Raad een meerderheid te vinden zal zijn voor dit verslag, geloof ik dat dankzij de door hem voorgestelde amendementen de wijnbouwers van de noordelijke regio's de mogelijkheid krijgen hun kwaliteitswijnen op dezelfde wijze als altijd te blijven produceren.
Ik ben in ieder geval van mening dat op grond van het subsidiariteitsbeginsel de vervaardiging van kwaliteitswijnen in de Europese Unie onder de nationale bevoegdheid valt, en wat dat betreft behoren de Luxemburgers nog altijd tot de beste.
Wij moeten vooral streven naar een vermindering van de hoeveelheid tafelwijn, en invoer van druivenmost uit derde landen beletten. De hoogste prioriteit moet echter uitgaan naar het terugdringen van groots opgezette distillatie, wat neerkomt op het georganiseerd kapotmaken van wijn nog voor hij op de markt komt.
Ik zal dus voor het verslag van de heer Martin stemmen en wel in de hoop dat de wijnbouwers van alle wijnbouwgebieden in de toekomst van verdere voorschriften verschoond zullen blijven.

Souchet
Ik wil allereerst zeggen dat ik ingenomen ben met de uitstekende kwaliteit van het werk dat is verzet in het kader van deze bespreking van het belang van de wijnsector voor onze maatschappijen. Die kwaliteit is te danken aan de beroepservaring van de rapporteur, de uitstekende kennis van zaken waarover de Fractie van onafhankelijken van het Europa van de Nationale Staten beschikt en aan het veldonderzoek dat is verricht, waarbij geluisterd is naar de producenten en nauw is samengewerkt met onze Dienst Studies.
Dit debat legt de nadruk op enkele zeer belangrijke aspecten die zowel betrekking hebben op de aard van het GLB als het huidige functioneren van de Europese instellingen.
Wij willen in het bijzonder benadrukken dat wijn een landbouwproduct is en geen industrieel product. Deze stellingname is van buitengewoon belang, aangezien ze de nadruk legt op het bestaan van een daadwerkelijke en nauwe band tussen grond en product, en niet alleen vanuit het oogpunt van de marketing. Ook geeft deze stellingname aan dat we meer belang willen hechten aan de waardering van het product op de plaats van productie. De band tussen de grond en het product is van groot belang voor de zekerheid van de consument. Onze toekomstige zekerheid op voedselgebied hangt hier immers van af. Als we deze relatie tussen grond en product in stand houden, zal dat ook de ruimtelijke ordening ten goede komen. Ook voorkomen we zo geconcentreerde landbouw. Deze vorm van landbouw kan immers desastreuze gevolgen hebben. Tenslotte kunnen we, dankzij deze benadering, rekening blijven houden met de culinaire gewoontes die ieder land en iedere streek rijk is.
Als we deze band willen handhaven, moeten we voorkomen dat vinificatie mogelijk wordt met most uit derde landen. Onze collega Chesa, die zelf afkomstig is uit een van de belangrijkste wijnstreken van Europa, heeft zojuist benadrukt aan welke risico's de kwaliteit van de wijnen bloot staat als de relatie tussen product en grond niet langer gerespecteerd wordt en vinificatie van most uit derde landen mogelijk wordt.
Het Parlement heeft voorgesteld de vinificatie van most uit derde landen te verbieden. Maar commissaris Fischler vecht de gefundeerdheid van deze stellingname aan. Hij is van mening dat de landen van de Europese Unie door de bepalingen van de Akkoorden van Marrakesh, die hebben geleid tot de oprichting van de WHO, niet meer het recht hebben de invoer van most uit derde landen te verbieden. Wij betwisten op onze beurt de interpretatie van de heer Fischler. In de voorstellen van het verslag-Martin worden de bepalingen van de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt die in de GATT-Overeenkomst zijn opgenomen, strikt nageleefd. Ik heb overigens een schriftelijke vraag bij de Commissie ingediend over dit zeer belangrijke vraagstuk waarover snel duidelijkheid moet worden geschapen.
De Commissie zou de ontwikkeling van de wijnsector, waarin de Unie wereldleider is, moeten aanmoedigen, maar in plaats daarvan neemt ze op vele punten een malthusiaanse houding aan, die men als restrictief en kil kan omschrijven. Het verslag-Martin breekt gelukkig met deze filosofie en stelt welbewust een vernieuwing en beheerste verjonging van de wijngebieden voor. Ook worden in dit verslag maatregelen voorgesteld om jongeren te begeleiden bij het starten van een onderneming of bij het uitbreiden van hun bedrijf.
Tenslotte wordt in het verslag van de heer Martin terecht benadrukt dat de Raad op dit belangrijke terrein niets van zijn gezag en zijn rechten moet prijsgeven. Zoals gewoonlijk stelde de Commissie voor haar eigen bevoegdheden flink uit te breiden. Volgens eigen zeggen zou alleen zij over de bevoegdheden beschikken om de regelgeving te wijzigen. We mogen hopen dat de Raad de druk van de Commissie kan weerstaan, want alleen deze instelling beschikt op het niveau van de Unie over een daadwerkelijk democratische legitimiteit.

Trizza
Namens Alleanza Nazionale stem ik weliswaar voor dit verslag, maar ik geef ook te kennen dat ik het slechts gedeeltelijk kan steunen. We achten het van essentieel belang dat er bij de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening voor wijn rekening wordt gehouden met de volgende uitgangspunten:
We onderschrijven weliswaar de noodzaak marktregulerende mechanismen in te voeren teneinde vraag en aanbod goed op elkaar te kunnen afstemmen, maar we zien geen rechtvaardiging voor de houding van de Commissie, die de vinificatie op basis van geïmporteerde most toestaat, maar het verbod op nieuwe aanplant tot 2010 wil verlengen. Gezien de handelsvrijheid die wijnproducenten elders ter wereld genieten vormt een dergelijke beperking een serieuze bedreiging voor onze dominante positie op de wereldmarkt, waar de Unie momenteel nog meer dan 50 % van de totale productie voor haar rekening neemt.-Handhaving van de status-quo inzake de verrijking met sacharose om het gewenste alcoholpercentage van de wijn te bereiken is onaanvaardbaar. Deze regulering zou een remmende invloed hebben op de ontwikkeling van markten zoals de Italiaanse, waar het alcoholpercentage in de wijngaard wordt bereikt en niet in de wijnkelder. Door de kostenbesparing die kan worden gerealiseerd door gewoon maar wat suikers toe te voegen, zou de echte kwaliteitsproductie, zoals de Italiaanse, vrijwel geheel uit de markt worden geprezen en voorbestemd zijn de marktpositie van een nicheproduct te aanvaarden.-Wij moeten zorgen voor legalisatie van de Italiaanse wijngaarden die buiten de formele communautaire regelgeving om zijn aangeplant, zodat we ons niets hoeven aan te trekken van het uitgangspunt van de Commissie om die wijngaarden bij de vaststelling van de reserve van de nieuwe aanplant niet mee te tellen. Als we de oriëntatie van de Commissie in dezen zouden volgen zou Italië uiteindelijk benadeeld worden in vergelijking met Spanje, dat hetgeen door het voorstel wordt voorzien momenteel toestaat.-Tenslotte wil ik, verwijzend naar besluit nr. 94/173/EG van 22 maart 1994 van de Commissie, erop wijzen dat de wijnmarkt moet worden aangemerkt als een van de sectoren die recht hebben op steun voor omschakeling en productaanpassing. Als we niet mogen rekenen op Europese steun voor investeringen in nieuwe productietechnieken in de Italiaanse wijnkelders, zal het onmogelijk blijken de kwaliteit van de producten die op de afzetmarkt worden aangeboden, te verhogen. De nadelen daarvan zouden juist terechtkomen op de schouders van ondernemers die kunnen bogen op een van Europa's oudste productietradities, en die met hun marketingbeleid mikken op verdere verbetering van het product en penetratie van de hogere marktsegmenten.- Verslag-Barros Moura (A4-0030/99)
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, met het verslag van de heer Barros Moura wordt eindelijk aandacht besteed aan de vraag welke instellingen en welk Europees beleid we nodig hebben om de invoering van de eenheidsmunt af te ronden en deze munt goed te laten functioneren. Dat is zeker niet te vroeg.
Dit vraagstuk werd tijdens de Top van Maastricht bewust achterwege gelaten, zodat het de ratificatie van het Verdrag van Maastricht niet in gevaar zou brengen. Ook tijdens de Top van Amsterdam werd er met geen woord over dit vraagstuk gerept. Men was bang dat de debatten die naar aanleiding van dit vraagstuk gevoerd zouden worden, de burger vlak voor de invoering van de euro aan het twijfelen zouden brengen. Maar nu komt het vraagstuk dan toch eindelijk aan de orde, wat betekent dat we waakzaam moeten zijn.
Het verslag van de heer Barros Moura behandelt een aantal kwesties, maar niet allemaal. In het verslag wordt bijvoorbeeld het vraagstuk van de democratische controle op de eenheidsmunt op een niet al te uitputtende wijze behandeld. Er bestaat immers geen oplossing voor dit vraagstuk. Verder wordt er geen aandacht besteed aan de vraag wie het laatste woord heeft bij de vaststelling van de wisselkoeren met derde landen, want gezien de huidige omstandigheden ligt dit vraagstuk te gevoelig. De heer Barros Moura wijst in zijn verslag wel op de noodzaak van een begrotingssysteem dat op "federale leest" is geschoeid, maar hij zegt niet dat hier nieuwe belastingen voor nodig zijn, en dus evenmin hoe hoog die belastingen zouden moeten zijn.
Welke onderwerpen worden eigenlijk in dit verslag behandeld? Het gaat met name over het vraagstuk van de coördinatie van het economisch beleid. Deze coördinatie zou moeten worden uitgebreid naar aangrenzende terreinen, zoals het structuurbeleid, dat meer gecentraliseerd moet worden. Deze coördinatie zou in handen van de Commissie moeten komen en zou bindend moeten worden en moeten uitmonden in bindende besluiten die met een gekwalificeerde meerderheid worden genomen. Hier is de socialistische inspiratie van de rapporteur duidelijk op hol geslagen. Volgens hem is de oprichting van een superstaat de oplossing voor al deze vraagstukken.
Dit perspectief heeft onze liberale collega's kennelijk angst aangejaagd. De afloop was echter voorspelbaar. Het is waar dat de socialistische en liberale instellingen voor het beheer van de euro nog geen duidelijke keuze hebben gemaakt, maar we kunnen die keuze wel met grote zekerheid voorspellen. De keuze voor een eenheidsmunt is immers ook een keuze voor Europese eenwording. Onze liberale vrienden komen hier enigszins laat achter.

Andersson, Hulthén, Lööw en Sandberg-Fries
Wij danken de rapporteur voor zijn noeste inspanningen voor dit belangrijke verslag. Wij vinden het goed dat gewezen wordt op de noodzaak het EMU-beleid af te stemmen op de andere beleidssectoren, zoals het werkgelegenheids- en sociaal beleid, het algemene macro-economische beleid en het milieubeleid. Ook de politieke controle op de ECB om te zien of ze haar activiteiten onafhankelijk uitoefent, is noodzakelijk. Zoals de commissie in haar verslag opmerkt, is het met het oog op de uitbreiding van de Unie wenselijk meer aandacht aan deze problemen te besteden.
Wij zijn echter van mening dat de voorstellen van de commissie voor de behandeling van deze problemen een verkeerd uitgangspunt hebben. De bevordering van de coördinatie tussen het EMU-beleid en het werkgelegenheids- en sociaal beleid en het algemeen macro-economisch beleid moet eerder gebaseerd zijn op actievere inspanningen en nauwere gemeenschappelijke doelstellingen op deze gebieden dan op statische eisen betreffende de besluitvorming in de Raad en de invoering van bindende regels. Naar onze mening is het belangrijk dat de Gemeenschap meer inspanningen doet voor een actiever werkgelegenheids- en sociaal beleid en voor een betere coördinatie van het algemeen macro-economisch beleid. Dergelijke verhoogde inspanningen kunnen naar onze mening niet in alle opzichten door institutionele veranderingen tot stand komen, zoals de commissie in haar verslag voorstelt. Ook in het licht van de uitbreiding is dit niet het juiste uitgangspunt.
Voorts vinden wij dat veranderingen van de besluitvormingsregels voor het economisch beleid slechts kunnen plaatsvinden wanneer duidelijk gedefinieerd wordt voor welke gebieden van het huidig nationaal economisch beleid de verandering geldt. Wij vinden dat er in sommige voorstellen die de commissie op het gebied van institutionele veranderingen doet, duidelijke definities ontbreken. Dit is bijvoorbeeld het geval in paragraaf 18 van het verslag waarin sprake is van een begrotingssysteem "dat op federale leest geschoeid is" .
Met betrekking tot het voorstel van de commissie inzake een in het Verdrag erkend statuut van de Euro-Raad, vinden wij dat het verslag te weinig rekening houdt met het feit dat de EMU alle EU-landen aanbelangt, ook de landen die niet aan de euro deelnemen. De EMU en de gemeenschappelijke munt beïnvloeden vele aspecten van het EU-beleid en mogen bijgevolg niet alleen binnen de Euro-Raad worden behandeld, zoals het verslag voorstelt.
De bovenstaande overwegingen hebben ons standpunt over de verschillende punten van het verslag en over de amendementen bepaald. Hoewel het verslag als geheel een aantal zwakke punten bevat, zijn wij niet van oordeel dat het verslag volledig verworpen moet worden. De relatie tussen het EMU-beleid en de andere beleidssectoren en de gevolgen van de uitbreiding voor de EMU zijn zo belangrijk dat ze onze verdere aandacht verdienen.

Bonde, Lis Jensen en Sandbæk
Het verslag-Barros Moura schetst de ontwikkeling die de EU heeft doorgemaakt voor de totstandbrenging van de interne markt, de EMU en de euro, op een duidelijke en vakkundig overtuigende manier. Om te vermijden dat het unieproject in duigen valt, is de volgende logische en onmisbare stap de totstandbrenging van een echte federale structuur. Dit betekent onder andere meer macht voor de Commissie en het Europees Parlement en minder macht voor de nationale parlementen. De meerderheidsbeslissingen worden de regel. Er komt een gemeenschappelijk economisch en fiscaal beleid. Er moet een begrotingssysteem geschapen worden dat op federale leest geschoeid is, om crisissituaties in de lidstaten te kunnen opvangen. Kort gezegd: het verslag pleit voor de oprichting van een federale staat die over een federale begroting beschikt, naar analogie van het federaal systeem zoals dit in landen als Duitsland en de VS bestaat.
Als tegenhanger van de EMU wenst het verslag een sociale en politieke unie. De totstandbrenging van een sociale unie veronderstelt dat er op EU-niveau een kader wordt vastgesteld voor de verdeling van sociale uitkeringen en voorzieningen. De Unie wil bepalen wie het recht heeft te genieten van het sociale systeem, hoeveel ze kunnen krijgen en hoe de uitkeringen en voorzieningen gefinancierd worden. Wij verwerpen de visie van het verslag-Barros Moura betreffende een federale EU en stemmen daarom tegen het verslag.

Deprez
De invoering van de euro is een succes dat door de politieke wil van de Unie en haar lidstaten tot stand is gekomen. Deze invoering was geen doel op zich, maar slechts een fase in het eenwordingsproces. Met de invoering van de euro beschikt de Europese Unie nu over een gemeenschappelijk monetair beleid. Dit betekent dat het evenwicht opnieuw moet worden vastgesteld, met name op economisch gebied.
Zo oefent de ECB haar verantwoordelijkheden voortaan op volkomen onafhankelijke wijze uit. Dat is ontegenzeggelijk een goede zaak.
We moeten echter telkens weer opnieuw constateren dat de ECB op economisch gebied geen politieke gesprekspartner van niveau heeft, wat betekent dat het de Europese eenwording aan democratische legitimiteit ontbreekt.
Hierdoor ontstaat de vrees dat het monetair beleid op de eerste plaats komt te staan en dat de strategische keuzes van de Unie van dit beleid zullen afhangen, want onder meer betekent dat de economische groei en de werkgelegenheid aan dit beleid ondergeschikt worden gemaakt.
Het is van buitengewoon groot belang dat het economisch beleid gecoördineerd wordt. Alleen onder die voorwaarde kan het beleid leiden tot een goed presterende en concurrerende Europese economie die - zoals in onze resolutie staat verwoord - bijdraagt aan de werkgelegenheid, de solidariteit, de economische en sociale samenhang en het scheppen van gelijke kansen voor de burgers van alle lidstaten.
Om dit te bereiken, moeten we ons nu inzetten voor de totstandkoming van een economische en sociale unie. Ook moeten we een nieuw "sociaal contract" opstellen, waarin de gezamenlijke spelregels op sociaal gebied worden vastgelegd. Dit zal echter alleen mogelijk zijn als de ontwikkeling van een geïntegreerd economisch beleid gepaard gaat met harmonisatie van de fiscale stelsels van de lidstaten.
Kortom, ik schaar me goeddeels achter de conclusies in de onderhavige resolutie. Het doet mij in het bijzonder genoegen dat in deze resolutie met nadruk wordt gesteld dat de rol van het Europees Parlement met betrekking tot alle vraagstukken inzake de Economische en Monetaire Unie moet worden versterkt.

Lindholm
Als het verslag wordt aangenomen, zal ik helaas alleen maar kunnen vaststellen dat onze bange vermoedens werkelijkheid worden en dat de EMU de harmonisatie van de belastingen en van het werkgelegenheidsbeleid en sociaal beleid zal eisen, met andere woorden dat er een harmonisatie van het economisch beleid van de lidstaten moet komen. Onder andere om deze reden stem ik tegen het verslag.

Lindqvist (ELDR)
De EMU leidt naar "meer Unie" . Het economisch beleid, rente en valuta worden in en door de EU bepaald. Op termijn zal dit ook het geval zijn met het fiscaal en begrotingsbeleid. Dit wordt duidelijk bevestigd met de verslagen van het Europees Parlement die allemaal in deze richting wijzen.
De EMU is een economisch en politiek project dat de hoeksteen vormt van een nieuwe staat, een EU-staat. Dit wordt ook in dit verslag bevestigd, zij het dan in vagere termen. In het verslag staat dat het economisch beleid beschouwd moet worden als een "zaak van gemeenschappelijk belang" . Men heeft het verder over een toenadering van het fiscaal en sociaal beleid, meer beslissingen met gekwalificeerde meerderheid en een machtigere Commissie.
Het verslag bevat ook voorstellen voor een interinstitutionele overeenkomst tussen de lidstaten over de coördinatie van het nationaal beleid en over het "toezicht" op het stabiliteits- en groeipact. Dit zijn allemaal maatregelen die de macht van de EU verhogen en het democratisch tekort versterken. Daarom heb ik tegen dit verslag gestemd.

Palm, Theorin en Wibe
De rapporteur ziet de EU duidelijk als een platform om de EU naar een federale staatsstructuur te doen evolueren. Dit blijkt vooral uit formuleringen in het verslag als "het ontbreken van een gemeenschappelijk economisch en fiscaal beleid lijkt in het geheel niet te stroken met het eenvormig beheer van het monetaire beleid" en "onderstreept dat voor de opbouw van de monetaire unie een begrotingssysteem op federale leest noodzakelijk is" .
De EMU is een zeer ondemocratische instelling. Door het Europees Parlement meer macht te geven en de Raad met gekwalificeerde meerderheid over de algemene richtsnoeren voor het economisch beleid van de Gemeenschap en van de lidstaten te laten beslissen lost men dit probleem echter niet op.
De EU moet een intergouvernementele samenwerking zijn. Maatregelen op gemeenschapsniveau moeten dus unaniem beslist worden, de voorzitter van de ECB moet door de regeringen van de lidstaten benoemd worden en het economisch en fiscaal beleid van de lidstaten moet op nationaal niveau worden vastgesteld.

Rovsing
Voor de toekomstige positieve ontwikkeling van de EU is het noodzakelijk dat de Economische en Monetaire Unie een succes wordt. Met het oog op de komende uitbreiding is het van het allergrootste belang ervoor te zorgen dat de EMU een gezonde en zo efficiënt mogelijke constructie wordt, onder andere met een streng toezicht op de economie van de deelnemende landen.
Naar mijn mening is een gezond evenwicht tussen beslissingen op nationaal en op internationaal niveau zeer belangrijk. Een coördinatie van de macro-economische regulering is essentieel, maar de EU mag de lidstaten hun verantwoordelijkheid die ze als deelnemers aan de Economische en Monetaire Unie dragen, niet ontnemen.

Spiers
De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement kunnen zich op veel punten vinden in het verslag-Barros Moura en verheugen zich over de aandacht die erin wordt besteed aan de politieke gevolgen van de Economische en Monetaire Unie. We staan echter zeer terughoudend tegenover sommige aspecten van het verslag.
In paragraaf 1, tweede streepje, zijn wij het niet eens met de implicatie dat de sociale zekerheid moet worden geharmoniseerd om de EMU tot een succes te maken.
Wil de president van de Europese Centrale Bank het vertrouwen van alle lidstaten genieten dan moet hij of zij bij consensus worden benoemd. We hebben daarom tegen paragraaf 8 gestemd.
Wij zijn verontrust over de voorstellen om het stemmen met gekwalificeerde meerderheid ook toe te passen op de economische beleidsvoering en hebben tegen de paragrafen 10, 16 en 20 gestemd. Ook zijn we tegen het voorstel van een "op federale leest geschoeid" begrotingssysteem in paragraaf 18.
In paragraaf 14 wordt aangedrongen op de verankering van de Euro-Raad in het Verdrag. Dit brengt het risico mee dat er institutioneel gezien een Europa met twee snelheden ontstaat waarin lidstaten die niet tot de EMU behoren een tweederangsgroep zullen gaan vormen. Wij zijn daartegen.
Wat het definitieve verslag betreft, hebben de Labourafgevaardigden zich van stemming onthouden.

Wolf
Het onderwerp van het verslag van collega Barros Moura betreft een centraal probleem bij de huidige stand van Europese integratie, dat slechts als een scheefgroei van de markt bestempeld kan worden: wij beschikken weliswaar over een Europese interne markt, een Europese munt en een Europees monetair beleid, maar niet over de dienovereenkomstige instrumenten van een politieke unie. Er bestaat tot op heden zelfs geen operationeel Europees wisselkoersbeleid om de euro volgens een bepaalde strategie een positie te geven ten opzichte van de andere grote munten, met name ten opzichte van de dollar - om misverstanden te voorkomen wil ik hier benadrukken dat een dergelijk beleid in samenwerking dient te ontstaan en niet via het door staatsinmenging verergeren van ongebreidelde concurrentie. Er dient dringend en snel iets gedaan te worden aan deze scheefgroei van de markt: Wij hebben een wisselkoersbeleid van de Gemeenschap nodig dat deze naam waardig is, een bindende "monetaire dialoog" tussen de instellingen van de Gemeenschap, een Europees economisch bestuur "als steunpilaar voor gemeenschappelijk beleid voor de gehele economie" . Verder bestaat er ook behoefte aan een doelmatige uitbreiding van de gemeenschappelijk beleidslijnen en procedures ter coördinatie van het beleid van de lidstaten voor centrale gebieden als belastingen in het kader van de interne markt, het werkgelegenheidsbeleid, alsook de maatschappelijke en ecologische randvoorwaarden voor eerlijke mededinging op de Europese interne markt, waarbij men als doel het ontwikkelen van een economische totaaldynamiek richting duurzame economie voor ogen heeft.
Gezien het daadwerkelijk nieuwe karakter van de mondiale economie met zijn transnationale vervlechtingen zal de EU in dit kader tegelijkertijd naar buiten toe altijd gemeenschappelijk moeten optreden. Maar wij kunnen en moeten bij onszelf beginnen!
Verslag-Bourlanges (A4-0049/99)
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn van mening dat de Raad van Ministers, en in nog grotere mate de Europese Raad, binnen de Europese instellingen relatief gezien over de meeste legitimiteit beschikt. De volkeren zien deze Raden immers als de bijeenkomst van hun vertegenwoordigers op het hoogste niveau.
Geen enkele andere instelling is erin geslaagd een dergelijke status te bereiken. Het Europees Parlement wordt immers als tweederangsparlement gezien en de Commissie als niet meer dan een verzameling functionarissen. Het is in het belang van Europa dat de meest legitieme instelling het voor het zeggen heeft. De Raad moet daarom het recht van initiatief worden gegeven, zoals bijvoorbeeld het recht de Commissie te controleren en naar huis te sturen. Ook moet de Raad unaniem beslissingen kunnen blijven nemen over alle belangrijke onderwerpen.
Wat dit laatste punt betreft, stelt de heer Bourlanges in zijn verslag dat, ik citeer: ?unanimiteit in de grond niet het aangewezen middel is om te komen tot doeltreffende besluiten" . In de toelichting laat hij aan de hand van berekeningen zien dat met 15 lidstaten er een kans van 1 op 32.769 bestaat dat er overeenstemming wordt bereikt. Dat getal klopt klaarblijkelijk niet, want in het huidige Europa worden dagelijks vele beslissingen met eenparigheid van stemmen genomen. Dankzij deze stemwijze is iedere lidstaat ertoe verplicht het standpunt van de ander te respecteren en het proberen te begrijpen, zodat er beter onderhandeld kan worden. Dit systeem werkt wellicht langzamer dan meer autoritaire systemen, maar het leidt tot goede resultaten. Als de Unie wordt uitgebreid tot 25 of 30 leden, zou het ook moeten kunnen functioneren. We hebben overigens door middel van een ontwerpamendement in herinnering gebracht dat het compromis van Luxemburg als gemeenschappelijke factor in het Verdrag moet worden opgenomen. Dit amendement is jammer genoeg verworpen.
We moeten in ieder geval toegeven dat een Europa dat uit 25 leden bestaat, niet monolithisch kan zijn en zich aan het model van de variabele geometrie moet onderwerpen. In een flexibeler en minder dwingend Europa kunnen Europese samenwerkingsverbanden gemakkelijker van de grond komen, waardoor de band tussen Europa en zijn lidstaten versterkt kan worden.

Andersson, Lööw, Theorin en Wibe
De beoogde uitbreiding van de Unie vereist niet alleen een hervorming van de landbouw- en structuurfondsen, maar ook van het besluitvormingsproces. Het eigen initiatief met het voorstel voor nieuwe besluitvorming is ook welkom.
Wij kunnen echter niet instemmen met de voorstellen van de rapporteur betreffende het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB). Wij vinden dat de Raad zijn centrale rol in het GBVB moet blijven spelen. Wij verwijzen naar de politieke bereidheid zoals die in artikel J.7 van het Verdrag van Amsterdam tot uiting komt en waaruit blijkt dat alle besluiten in verband met de veiligheid van de Unie door de Europese Raad genomen worden. Vanuit dit standpunt kunnen wij niet instemmen met de formuleringen van de artikelen 10, 13 en 14.
Wij vinden de procedure van de positieve onthouding van stemming een goed initiatief om de Petersbergtaken ten uitvoer te brengen (humanitaire acties, maatregelen om de vrede te bewaren en te bevorderen), maar wij zijn van oordeel dat een sterke politieke wil het belangrijkste is als de EU in crisissituaties een belangrijkere rol wil spelen. Het is daarom noodzakelijk dat de nieuwe besluitvorming in die zin wordt aangepast. Wij kunnen de artikelen 30 en 31 dan ook niet steunen.

Barros Moura
Wij steunen in het verslag-Bourlanges de toekomstbeschouwingen over de werking van de Raad in een uitgebreide Europese Unie.
Meer in het bijzonder onderschrijven wij de oproep tot een betere "coördinatie" , een grotere "doeltreffendheid" door de uitbreiding van de stemming bij gekwalificeerde meerderheid en met name de noodzakelijke "terugkeer naar de communautaire methode" door middel van het "herstel van het institutionele evenwicht" waarbij wordt uitgegaan van een sterke Commissie die werkelijk het initiatiefrecht heeft en politieke impulsen kan geven.
Wij stemmen tegen de volgende aspecten:
de "beperkende" definitie van wat de rapporteur als beleidsterreinen van constitutionele aard beschouwt, waarvoor de unanimiteitsregel zou blijven gelden; -paragraaf 33, dat een op begrotingsoverwegingen steunende beslissingsbevoegdheid toekent aan de grotere lidstaten, hetgeen onverenigbaar is met de communautaire methode en de constitutionele gelijkheid van de lidstaten; -al wat met betrekking tot de stemmenweging in de Raad het huidige evenwicht in gevaar brengt en derhalve zou kunnen worden geïnterpreteerd als zou de sturing van de Unie aan de grootste lidstaten worden overgelaten; -al wat, zoals in de voorgaande punten is aangegeven, het standpunt van het Europees Parlement inzake belangrijke politieke kwesties van institutionele aard van tevoren bepaalt, voordat een aanvang wordt gemaakt met het herzieningsproces van de Verdragen; -al wat bevorderlijk is voor de anti-Europese propaganda in het kader van de komende verkiezingscampagne.Onze houding in de algemene eindstemming werd bepaald door de uitslag van de over deze kwesties in de plenaire vergadering gehouden stemmingen in verband waarmee de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten dankzij ons initiatief en onze inzet een identiek standpunt heeft ingenomen.
Wij hebben tegen gestemd omdat wij vaststelden dat op een aantal van onze fundamentele bekommeringen - met name wat de stemmenweging in de Raad betreft - geen bevredigend antwoord werd gegeven.

Caudron
Alvorens ik mijn standpunt wil verduidelijken, wil ik Jean-Louis Bourlanges gelukwensen met de kwaliteit van zijn verslag en de steekhoudende opmerkingen die het bevat. Het verslag spreekt geen oordeel uit over de toekomst van de instellingen en vormt daarom een zeer interessante basis voor een kwalitatief goed debat. Het laat overigens zien dat dit Parlement op zeer professionele wijze met dergelijke vraagstukken om kan gaan, voor zover dat nog moest worden aangetoond.
Wat betreft de opmerking over de Raad, deel ik de bezorgdheid van de rapporteur. Ik ben bang voor de gevolgen van de uitbreiding als het huidige besluitvormingsproces niet wordt hervormd. Ik vrees dat dit besluitvormingsproces zonder wijzigingen verlamd zal raken en dat de Unie niet in staat zal zijn een duidelijk beleid te formuleren. Met het oog op de uitdagingen van het volgende millennium, hebben we behoefte aan een Raad die in hoofdlijnen het beleid voor Europa kan uitstippelen. Ik ben verder van mening dat de Raad hiertoe niet in staat is onder het huidige systeem met het roulerende voorzitterschap. De vraag die Jean-Louis Bourlanges ten aanzien van de bevoegdheden van de Raad stelt is mijns inziens dan ook van doorslaggevend belang, ook al zal hierop moeilijk een antwoord te geven zijn.
Wat betreft het huidige functioneren van de Raad pleit ik, naar het voorbeeld van de rapporteur, vurig voor een rehabilitatie van de functie die deze Raad behoort te bekleden. De Raad behoort immers de motor van de Unie te zijn. In tegenstelling tot wat in het verslag staat vermeld, zou ik graag zien dat de verschillende ministers van Europese Zaken hun beleid beter zouden coördineren, zodat het nationale beleid beter in overeenstemming wordt gebracht met het Europese beleid. Het zou goed zijn als de betreffende ministers hierbij betrokken zouden worden.
Wat betreft de procedures, en in het bijzonder het algemene beginsel van weging van stemmen bij gekwalificeerde meerderheid, denk ik dat we ze ook tot andere terreinen moeten uitbreiden. Ik ben niet tegen het beginsel van de dubbele meerderheid. Ik ben van mening dat dit beginsel legitiemer is dan de wijze waarop momenteel stemmen worden gewogen.
Ik denk dat het verder nodig is een debat te voeren over de bevoegdheden van de volgende Europese Commissie in het kader van een uitbreiding van de Unie.
Ik wil tenslotte opnieuw bevestigen dat het uitbreidingsproces niet mogelijk is als het huidige institutionele kader niet wordt aangepast. Deze voorwaarde moet niet leiden tot een blokkade van dit proces, maar juist de fundamenten versterken van een politiek Europa dat in staat is zijn eigen keuzes te maken.

Delcroix
Jean-Louis Bourlanges heeft in zijn verslag op stellige wijze uitdrukking gegeven aan de verwachtingen van onze Commissie institutionele zaken. Deze commissie is al lange tijd voorstander van ingrijpende wijzigingen in de rol en de structuur van de Raad en in de wijze waarop hij functioneert. Zonder dergelijke hervormingen zal dit centrale besluitvormingsorgaan verlamd raken als de Unie met nieuwe landen wordt uitgebreid.
Tijdens het debat over dit verslag was mijn eerste zorg de overwegingen los te koppelen van de duidelijke principes achter het Europees project waarvoor wij ons inspannen en waartoe onze voorstellen moeten leiden. Dit is immers in het belang van de Europese burgers. Dit project is in mijn ogen onlosmakelijk verbonden met een toenemende democratisering, die gebaseerd is op het meerderheidsbeginsel, de politieke verantwoordelijkheid van de autoriteiten, de controle door de parlementaire instellingen en de transparantie in de besluitvormingsprocedures. De Unie moet zich ontwikkelen tot een model dat haar tweeledige aard weerspiegelt: enerzijds is ze een unie van lidstaten en anderzijds een unie van volkeren. In dit model is de Commissie de daadwerkelijk uitvoerende macht binnen de Unie, het Parlement de stem van de publieke opinie en de Raad de vertegenwoordiging van de lidstaten. Een Europa dat op dergelijke leest geschoeid is, zal als een geïntegreerd, verenigd en samenhangend en dus sterker geheel naar buiten toe kunnen optreden.
Aangezien dit verslag op initiatief van het Europees Parlement is opgesteld, wil ik uw aandacht verder vestigen op het principe dat aan dit verslag ten grondslag ligt en het moment waarop het wordt aangenomen. Ik sta in het algemeen positief ten opzichte van de bevindingen van Jean-Louis Bourlanges, die de moed heeft getoond zijn voorstellen tot in detail weer te geven. Ik ben evenwel van mening dat we op dit moment - de lidstaten moeten het Verdrag van Amsterdam nog ondertekenen en dit Verdrag moet vervolgens nog worden uitgevoerd - het beter aan de voorbereiders van de toekomstige onderhandelingen over kunnen laten voorstellen aan te dragen over de precieze normen. In dit stadium kunnen we ons als Parlement beter bezighouden met de grote lijnen. We kunnen bijvoorbeeld de wens uitdrukken dat het beginsel van de dubbele meerderheid op termijn wordt aangenomen. Deze richtsnoer kan door een grote meerderheid van ons Parlement worden geratificeerd, maar laten we nog niet in detail treden over de percentages, die in een later stadium zullen worden bestudeerd.
In afwachting van de invoering van de dubbele meerderheid doet het mij genoegen dat de rapporteur duidelijk heeft gemaakt dat het systeem van stemmenweging niet op de helling zal worden gezet. Dit systeem kan ons helpen overeenstemming te bereiken omdat het aangeeft dat de huidige percentages gehandhaafd moeten blijven. Het is van groot belang dat het evenwichtsbeginsel - in hoofdlijnen tussen de grote en kleine landen - gehandhaafd blijft. Laten we zorgen voor een duidelijk richtsnoer - het behoud van het evenwicht - maar laten we geen ruzie maken over de kwantificatie.
De meeste beslissingen worden met gekwalificeerde meerderheid genomen. Jean-Louis Bourlanges brengt nu een moeilijk vraagstuk ter tafel met zijn wens ook beslissingen over de eigen middelen volgens deze stemmethode te laten verlopen. Het Parlement had zich hierover al bij de behandeling van het verslag-Mendez De Vigo/Tsatsos uitgesproken. Het merendeel van de afgevaardigden schaarde zich toen al achter het evenwichtige standpunt van de rapporteur dat de gekwalificeerde meerderheid niet meer zou moeten gelden voor constitutionele en "nagenoeg constitutionele" vraagstukken. Het lijkt me geen goede zaak nu op deze overeenkomst terug te komen, ook al kan de uitdrukking "nagenoeg constitutioneel" voor onduidelijkheden zorgen.
Wat betreft het buitenlands beleid, denk ik dat we eerst de ratificatie van het Verdrag van Amsterdam moeten afwachten alvorens we de zogenaamde "positieve onthouding" al dan niet veroordelen. Volgens mij zijn de meningen daarover verdeeld, zelfs binnen de fracties.
Graag zou ik kort mijn standpunt over dit vraagstuk samenvatten. Laten we op dit moment uitgaan van de bestaande principes en laten we met name streven naar evenwicht. We moeten echter vermijden teveel in detail te treden, aangezien dit zou kunnen leiden tot verdeeldheid in dit Parlement. Mijn standpunt verwelkomt de "cultuur der minderheden" , waarin wederzijds respect centraal staat en het misbruik van leidende posities veroordeeld wordt.

Deprez
Voor iedereen die de Europese eenwording een warm hart toedraagt en een sterke Unie voorstaat, is het al geruime tijd duidelijk dat de vorige uitbreidingen de Europese instellingen goeddeels hebben verlamd. Nieuwe uitbreidingen zouden het functioneren van het huidige systeem dan ook kunnen blokkeren. Dit systeem heeft indertijd zijn waarde bewezen, maar het is niet ingesteld op 15 lidstaten, en al helemaal niet op 20 à 25 lidstaten.
Alvorens kandidaat-landen kunnen toetreden, moeten de Europese instellingen hervormd worden. Daarover hoeft geen twijfel te bestaan. Dit geldt ook voor de Raad, die verstrikt is geraakt in zijn eigen instellingen, die sterk in aantal zijn toegenomen. Bovendien lijkt de Raad de procedures steeds vaker met voeten te treden, ondanks het feit dat deze procedures in de Verdragen zijn opgenomen. Dit is uiteraard onacceptabel. Ik ben het geheel eens met de conclusie van de rapporteur dat een ingrijpende hervorming van de structuur en de rol van de Raad noodzakelijk is, en dat de procedures gestroomlijnd en versterkt moeten worden om de transparantie en effectiviteit van de Raad te vergroten.
Ik hecht bijzonder veel waarde aan de rol die onze rapporteur wil toekennen aan de voorzitter van de Commissie en aan de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Dit stelt het voorzitterschap van de Raad in staat zich weer te concentreren op zijn bemiddelingstaak. Het gaat hier om een nieuwe herverdeling van taken die een nieuwe dynamiek in de Unie teweeg moet brengen.
Wat dit betreft ben ik het er geheel mee eens dat de weging van stemmen bij gekwalificeerde meerderheid het uitgangspunt moet worden bij de besluitvorming binnen de Raad. Alleen bij wijze van uitzondering mag er met eenparigheid van stemmen besloten worden. Alleen zeer belangrijke vraagstukken komen voor een dergelijke stemmingsprocedure in aanmerking.
Ik vind het overigens belangrijk dat bij iedere eventuele verandering in het systeem van stemmenweging het huidige principe van relatieve oververtegenwoordiging van de lidstaten met een klein en middelgroot inwonertal, behouden moet blijven.
Ik wil tenslotte het belang en de kwaliteit benadrukken van het verslag van onze rapporteur over de aanpassingen die de Europese instellingen moeten ondergaan om de toekomstige uitdagingen het hoofd te kunnen bieden.

Fayot
Ik wil graag een aantal opmerkingen maken over dit zeer gedetailleerde verslag.
1.Ik ben van mening dat het Parlement er goed aan zou doen zich niet te bemoeien met het interne reglement van de Raad, net zoals de Raad zich niet met ons Reglement bemoeit.2.Ik vind het gevaarlijk om, in navolging van de rapporteur (artikel 1), een onderscheid te maken tussen de wetgevende functie en de nationale functie van de ministers. Sommigen kunnen hierin een aanleiding zien een nieuwe instelling op te richten, zoals bijvoorbeeld een senaat, die geen wezenlijke rol zal kunnen spelen in het functioneren van de Unie.3.Ik schaar me niet achter het standpunt van de rapporteur dat de Europese Raad een zeer belangrijke rol dient te vervullen. Deze rol vloeit voort uit een zeer centralistische en jakobijnse opvatting die de rapporteur er over de politiek op nahoudt.4.Ik deel niet de sceptische houding van de rapporteur wat betreft het rouleren van het voorzitterschap. Ik kan zijn voorstel om de voorzitter van de Commissie een doorslaggevende rol in de Unie te geven, niet accepteren. Ik ben daarentegen van mening dat het voorzitterschap, dat grote verantwoordelijkheden met zich meebrengt, van grote invloed is op de houding die de regeringen van de verschillende lidstaten ten opzichte van het integratieproces aannemen.5.In dit verslag wordt nogmaals het vraagstuk van de kleine en grote landen van de Europese Unie ter tafel gebracht wat betreft de weging van stemmen binnen de Raad.Ik neem met genoegen nota van de verstandige en evenwichtige benadering die de rapporteur volgt met betrekking tot de demagogische houding van de grote lidstaten. Deze houding is immers gebaseerd op de ongegronde angst in een minderheidspositie te worden gebracht door een coalitie van lidstaten met een klein en middelgroot aantal inwoners.
We moeten een manier vinden om te verhinderen dat het besluitvormingsproces met betrekking tot belangrijke onderdelen van de huidige wetgeving wordt lamgelegd. Het is daarom van belang dat er vaker wordt gestemd bij gekwalificeerde meerderheid. Daarnaast wil ik het belang benadrukken van het grondbeginsel van het partnerschap van kleine, middelgrote en grote lidstaten op basis van wederzijds vertrouwen en gelijkheid. Dit beginsel wordt tegenwoordig te vaak uit het oog verloren.
Ik vraag me tenslotte af wat nu precies het doel van dit verslag is. Als het als doel heeft het standpunt van het Parlement vast te stellen voor onderhandelingen die nog gevoerd moeten worden, is het te voorbarig. Heeft het daarentegen als doel het debat op gang te brengen, dan komt het goed van pas.
Ik zal mij dus ditmaal van stemming onthouden. Ik ben niet tegen het verslag, want het is een gedetailleerde en interessante tekst. Als ik voor dit verslag zou stemmen zou dit naar mijn gevoel mijn standpunt vastleggen op een gebied waarover het debat nog moet aanvangen en vorm moet krijgen.

Lindholm
Het is verontrustend dat drie vierde van het Parlement een verslag steunt dat zulke diepgaande institutionele hervormingen van de EU bepleit, zonder dat hierover in de lidstaten en bij de burgers een debat heeft plaatsgevonden. Onder andere de afschaffing van het vetorecht en de omvorming van de Commissie in een soort regering is een grote stap in de richting van een politieke federatie en weg van de intergouvernementele samenwerking die de EU volgens de Verdragen zou moeten zijn. Dit is een evolutie die ik niet kan steunen.

Lindqvist (ELDR)
Het verslag stelt maatregelen voor die allemaal "meer unie" betekenen: informele comités die de macht van het Coreper moesten centraliseren worden afgeschaft; de Commissie, meer in het bijzonder de voorzitter, krijgt als leider en drijvende kracht van de Unie meer macht en het buitenlands en veiligheidsbeleid is in handen van een Hoge Vertegenwoordiger.
Voor een niet-gebonden land is dit een onaanvaardbaar voorstel. De commissie eist dat stemmingen bij gekwalificeerde meerderheid in de Raad de regel worden en dat dit ook geldt voor stemmingen over de begroting. Daarom stem ik tegen het verslag.

Palm
Ik vind dat de EU een intergouvernementele samenwerking moet zijn. Daarom kan ik niet instemmen met formuleringen waarin betreurd wordt dat er op bepaalde gebieden nog steeds unanieme beslissingen bestaan.
Ik ben het ook niet eens met het idee dat alleen de Commissie het recht mag hebben om initiatief te nemen. Het is een ernstig democratisch tekort dat leden die door het volk verkozen zijn, niet het recht hebben om voorstellen voor wetswijzigingen of voor nieuwe wetten in te dienen.
Tenslotte ben ik van oordeel dat de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB in de Raad moet blijven en geen deel mag uitmaken van de Commissie zoals de rapporteur voorstelt.

Spiers
De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement kunnen zich vinden in veel van het verslag-Bourlanges, dat over een belangrijk onderwerp gaat en een groot aantal nuttige suggesties bevat.
Desalniettemin maken de Labourafgevaardigden ernstig voorbehoud ten aanzien van enkele aspecten van het verslag.
Wij hebben tegen paragraaf 10 gestemd, waarin wordt gesuggereerd dat de leiding over de EU en het voeren van het buitenlands beleid moeten worden overgelaten aan de voorzitter van de Commissie en aan de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB, terwijl het voorzitterschap van de Raad zich zou moeten concentreren op zijn bemiddelingstaak.
Willen benoemingen op hoge posten het vertrouwen van alle lidstaten kunnen behouden, dan moeten deze op grond van consensus tot stand komen. We hebben daarom tegen paragraaf 23 gestemd.
Wij gaan niet akkoord met voorstellen om het stemmen met gekwalificeerde meerderheid uit te breiden tot kwesties van belastingheffing, eigen middelen, buitenlands beleid en de aan het VK verleende korting. We hebben daarom tegen de paragrafen 28, 30, 32 en 33 gestemd.
Wat het definitieve verslag betreft, hebben de Labourafgevaardigden besloten zich van stemming te onthouden.
Verslag-Gutiérrez Díaz (A4-0034/99)
Andersson, Hulthén, Lööw, Sandberg-Fries en Theorin
Wij zijn het volkomen eens met de vaststelling van de rapporteur in de eerste paragraaf van zijn verslag, dat het Verdrag van Amsterdam in vele opzichten een nieuwe fase van de Europese Unie inluidt. In dit verband is het uitstekend dat de rapporteur op het niet-discriminatieprincipe wijst.
Wij vinden het zeer belangrijk dat het Verdrag van Amsterdam zo snel mogelijk bekrachtigd wordt. Bijgevolg kunnen wij paragraaf 11 niet steunen.
Met betrekking tot paragraaf 13 vinden wij dat het in de huidige situatie niet wenselijk is de samenwerking op het gebied van strafzaken "ruimer op te vatten" . Paragraaf 13 kunnen wij dus evenmin steunen.

Berthu
Alleen al uit de titel van het verslag-Gutiérrez Díaz kunnen we opmaken dat de Europese Unie op een impasse afstevent. Dit was echter niet wat de heer Gutiérrez Díaz met zijn verslag beoogde. Hij verklaart dat hij als doel heeft "de instellingen van de Unie te versterken om een ruimte tot stand te brengen waar democratie en vrijheid heersen" . Hoe kunnen de federalisten nu beweren dat de Europese democratie zich in doelstellingen laat vatten, terwijl democratie iets is van de lange adem, waarvoor een heel traject dient te worden afgelegd?
Het Verdrag van Amsterdam is een concreet voorbeeld van de wijze waarop de federalisten democratie denken te bewerkstelligen. Het maakt de oprichting van een Europese superstaat mogelijk, maar dit gaat ten koste van de democratie. Enerzijds maakt het Verdrag korte metten met de nationale democratische ruimte, het zet de nationale parlementen op een zijspoor en maakt het nationaal recht (met inbegrip van de grondwet) ondergeschikt aan het communautair recht. Anderzijds kan het onmogelijk op korte termijn een democratisch stelsel creëren op Europees niveau, eenvoudigweg omdat er geen Europees volk bestaat. Het gebruik van parlementaire procedures in dit Parlement leidt bijna uitsluitend tot kunstmatige algemene standpunten, waaraan onze burgers relatief weinig waarde hechten.
Natuurlijk wordt ons wijs gemaakt dat ondanks alle omwegen de democratie in het verschiet ligt. Ik heb hier zo mijn twijfels over. Als er antidemocratische instellingen worden opgericht, en deze zich ongestraft kunnen versterken, zal het een moeilijk proces zijn de burgers weer de controle in handen te geven.
Met het verslag-Gutiérrez Díaz wordt de situatie er niet beter op. De rapporteur heeft de beste bedoelingen van de wereld, maar zijn voorstel om de rechten die de burgers ontlenen aan hun burgerschap van de Europese Unie samen te brengen in een afzonderlijke titel van het Verdrag, gaat de verkeerde kant op. We kunnen overigens constateren dat het Duitse voorzitterschap dezelfde doelstelling nastreeft. Dit voorzitterschap wenst immers een "Handvest voor de grondrechten" na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam.
Met dit richtsnoer zouden de nationale democratieën nog meer buitenspel worden gezet en hun legitieme rol als pijler van de Unie zou worden beperkt. Wij zouden willen dat de nationale democratieën deze rol behouden, zodat er op ieder moment van het communautaire leven sprake is van democratie en respect voor de burgers.

Deprez
De Europese eenwording zal alleen op duurzame wijze tot stand kunnen komen als de burgers van de lidstaten het belang van deze eenwording inzien voor zichzelf en voor hun kinderen. Vanuit dit oogpunt is het noodzakelijk dat de burgers de verschillende fasen van de eenwording niet beschouwen als een opeenstapeling van verheven teksten, maar dat deze fasen vergezeld gaan van concrete acties die voor iedereen zichtbaar zijn.
Onze rapporteur legt terecht de nadruk op de praktische bepalingen die uit de aanneming van het Verdrag van Amsterdam voortvloeien. Zo is het vrij verkeer van personen voor iedereen een tastbaar bewijs dat de Unie bestaat en functioneert. Een gevolg van de afschaffing van de binnengrenzen is evenwel ook dat de zware criminaliteit toeneemt, wat de onzekerheid onder de burgers vergroot. Deze situatie zorgt ervoor dat onze burgers een sterk negatief beeld van de Europese eenwording krijgen.
Ik ben daarom van mening dat het niet verantwoord is onze medeburgers te laten geloven dat het mogelijk is de binnengrenzen van de Unie op te heffen zonder dat dit schadelijke gevolgen voor de burgers heeft. De rapporteur doet dit overigens ook niet.
Vrij verkeer van personen betekent noodzakelijkerwijze dat er een versterkte ruimte voor veiligheid en rechtvaardigheid moet worden gecreëerd in de zin van meer transparantie en rechtszekerheid.
Het is dus de taak van de verschillende Europese instellingen om, ieder op het gebied van haar eigen bevoegdheden, snel te handelen zodat al deze verwachtingen kunnen worden verwezenlijkt.
Ik ben ervan overtuigd dat de Raad en de Commissie zich op al deze gebieden meer bereid moeten tonen met het Europees Parlement samen te werken. Met name wat dit punt betreft deel ik de mening van de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken volkomen.

Lindholm
De resolutie, die helaas is aangenomen, pleit voor een uitgebreidere bevoegdheid voor het Hof van Justitie, de coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid op EU-niveau, de opstelling van een rechtsgrondslag voor een sociale wetgeving, de legalisering van grensoverschrijdende partijen, de zogenaamde Europese partijen en de financiering van deze partijen met fondsen uit de EU-begroting.
Bovenstaande zaken zijn weliswaar belangrijk, maar zij moeten in de lidstaten eerst het onderwerp zijn van een ruim debat, vooraleer het Parlement een standpunt inneemt. De vragen die op alle niveaus, in alle fora en in alle lidstaten gesteld en besproken moeten worden, zijn de volgende. Waar wil de EU naartoe en wat zijn de doelstellingen van de vakorganisaties? Wat willen de burgers? Ik denk dat het tijd is over dergelijke vragen een open debat te voeren om het vertrouwen van de burgers te kunnen behouden.

Palm
Ik kan het verslag als geheel niet steunen. Ik vind namelijk dat:
het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten niet op gemeenschapsniveau gecoördineerd mag worden (wat een verregaande samenwerking uiteraard niet in de weg staat), aangezien de EU op intergouvernementele basis moet samenwerken. Dit geldt voor de pensioenwetgeving, de burgerlijke wetgeving enzovoort.-alle besluiten in de Raad betreffende asiel, visum, immigratie en vrij verkeer unaniem genomen moeten worden.-de Schengenregels zo snel mogelijk moeten worden afgeschaft.-de politiële samenwerking eveneens zo snel mogelijk moet worden afgeschaft. Interpol functioneert immers uitstekend.
Spiers
De Labourafgevaardigden in het Europees Parlement hebben voor het verslag-Gutiérrez Díaz gestemd, zij het met voorbehoud.
We hebben ons van stemming over paragraaf 6 onthouden, vanwege de kritiek die het bevat op de toepassing van het beginsel van de eenparigheid van stemmen bij de derde pijler, en eveneens over paragraaf 8 dat aandringt op medebeslissing bij besluiten aangaande de derde pijler.
Wij hebben ons van stemming onthouden over de paragrafen 10 en 19 inzake het Hof van Justitie en tegen paragraaf 11 gestemd, dat opname van Schengen in het Verdrag voorstaat, alsmede tegen paragraaf 12, waarin kritiek wordt geformuleerd op de Deense, Ierse en Britse opt-out.
Het Verdrag van Amsterdam is nog niet eens van kracht geworden en kan beter worden beoordeeld als het in de praktijk is beproefd.
In paragraaf 28 wordt een lans gebroken voor het financieren van transnationale politieke partijen. Wij zijn daartegen.
Verslag-Bowe (A4-0024/99)
McKenna
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie De Groenen heeft tegen dit verslag gestemd omdat het ons inziens niet ver genoeg gaat. We hebben succes gehad op bepaalde punten zoals de antibioticaresistentiegenen - die zijn verboden - evenals GMO's die met andere organismen kunnen kruisen, ook die zijn verboden. Hieraan kunnen later andere categorieën worden toegevoegd.
Er bestaat enorm veel verwarring over de tijdslimiet van twaalf jaar. Aanvankelijk waren wij voorstander van wat de Commissie had voorgesteld, namelijk zeven jaar. Toen moesten we een termijn van twaalf jaar voorstellen omdat de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, die geacht wordt de volksgezondheid en het milieu te beschermen, het voorstel feitelijk afzwakte en de tijdslimiet eruit verwijderde. Zo moesten we wel een amendement voorstellen. We stelden twaalf jaar voor omdat we dachten daarvoor een soort consensus te kunnen krijgen, wat ook het geval was. Maar het blijft onaanvaardbaar dat de milieucommissie een voorstel van de Commissie daadwerkelijk afzwakt. Wij worden geacht er te zijn om de volksgezondheid te beschermen. Dit is wel heel tegenstrijdig.
De hele kwestie van de versnelde procedure voor het op de markt brengen wordt door de groenen als zorgwekkend ervaren. In essentie betekent dit dat de lidstaten die gewetensvol omgaan met de milieubescherming en de volksgezondheid aan de zijlijn komen te staan, omdat de Commissie beslist en onderhandelt met de Verenigde Staten. Lidstaten die er belang aan hechten het milieu en de volksgezondheid te beschermen komen zo buiten spel te staan. Er zijn in de Europese Unie al lidstaten die zich hierom bekommeren en die ernstig voorbehoud hebben. De Europese Unie wuift die bekommernis nu weg en gaat voor de gehele Gemeenschap onderhandelen. De multinationals die de EU en de Verenigde Staten beheersen, krijgen het nu in deze hele kwestie voor het zeggen.Dit zijn twee van de redenen waarom wij tegen het verslag hebben gestemd. Dit vooropgesteld, bevat het wel een paar erg positieve elementen. Maar het verslag is beslist verwarrend, zelfs over de kwestie van de tijdslimieten. Op bepaalde gebieden hebben wij voor de tijdslimiet van twaalf jaar gestemd, maar later werd er nog over andere punten gestemd, waardoor de hele kwestie verward leek te worden. De situatie is dus niet erg duidelijk.
Een van de meest teleurstellende dingen is wel dat de milieucommissie en de socialistische fractie, samen met de Fractie van de Europese Volkspartij in dit Huis zijn meegegaan met de belangen van de industrie, in plaats van zich te laten leiden door de belangen van de volksgezondheid en de consumenten- en milieubescherming. De geschiedenis zal leren dat zij onverantwoordelijk hebben gehandeld, doordat zij de rechten van het milieu en de volksgezondheid niet hoog hebben gehouden.

Pinel
Mijnheer de Voorzitter, met de GGO's worden landen en volkeren nog meer afhankelijk gemaakt dan ze al zijn. Hetzelfde geldt voor het steriele zaaigoed van hybride rassen en, in het algemeen, voor alle geoctrooieerde levende organismen. De mensen zijn tegenwoordig immers dwaas genoeg om ook octrooien aan te vragen voor levende wezens.
Laten we ons niet voor de gek houden: het gaat hier om een doelbewuste strategie die erop is gericht de wereld te overheersen. De mensen zijn immers op een gegeven moment niet meer in staat zichzelf te voeden. Hierbij dient opgemerkt te worden dat deze methodes schadelijk zijn voor de werkgelegenheid, het milieu, de kwaliteit en ook de biodiversiteit.
Met het nieuwe millennium voor de deur kan ik u alvast een voorproefje geven van wat straks bij de Europese Commissie op het menu zal komen te staan: ham bereid met menselijke genen, hamburgers van met hormonen behandelde koeien, gepasteuriseerde kaas vol groeihormonen en genetisch gemanipuleerde appels uit Chili. Eet u allen smakelijk, waarde collega's!

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen gestemd want ondanks twee grote successen, namelijk dat de genen die weggekruist kunnen worden in de toekomst niet meer in de handel mogen worden gebracht en dat wij erin geslaagd zijn een complete aansprakelijkheidsverzekering op te laten nemen, heeft het Parlement hier wel degelijk een meer dan afschuwelijk besluit getroffen. Het betekent de ondergang van milieu- en veiligheidsnormen.
Wij brengen het er niet beter vanaf dan de Commissie. Het feit dat wij in geval van onvoldoende ervaring de producten dan maar tijdelijk toelaten, betekent toch in de praktijk dat men van mens en milieu proefkonijnen maakt. Want als er niet voldoende ervaring is zou men deze producten niet in de handel mogen brengen. En dan mag men niet zeggen dat het dan wel tijdelijk mag. Dat betekent in de praktijk namelijk het volgende: twaalf jaar later gaan wij kijken wat er gebeurd is en pas dan worden er consequenties getrokken. Dat is volgens mij volstrekt onverantwoord, wat trouwens ook geldt voor de vereenvoudigde procedure, de meerlandenprocedure en categorie I, want alle organismen vallen onder die categorie I. Dat betekent de facto dat een milieurisicobeoordeling zo goed als buiten beschouwing wordt gelaten.
Dat vind ik meer dan betreurenswaardig, evenals het feit dat de mogelijkheid niet opgenomen werd om qua etikettering verder te gaan. Klaarblijkelijk gaat men hier door de knieën voor industriële belangen. Wij zullen zien wat de Raad ermee doet en of wij erin zullen slagen samen toch nog iets voor elkaar te krijgen en de wereld in te sturen dat werkelijk een vooruitgang betekent. Ik hoop ook dat de industrie nu eindelijk de discussie betreffende de risico's aangaat en ik hoop dat ook de verzekeringssector blijft bij wat hij verklaard heeft, namelijk: het risico is zo groot, dat verzekeren wij niet.

Ahern
Ik doe hierbij een beroep op alle Ierse leden van het Europees Parlement om het milieu en de volksgezondheid in Ierland te beschermen door te stemmen voor een versterking van de richtlijn inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu. Dit is een enorme kans om de toekomst van Ierland's schoon groen imago als voedselproducent veilig te stellen.
Ik doe een beroep op de Ierse vertegenwoordigers om kleur te bekennen en samen met andere leden van het Parlement de intimiderende lobbytactieken van de genenindustrie te weerstaan. Deze bedrijven zijn in paniek geraakt omdat hun plan om het publiek hun vervalste levensmiddelen op slinkse wijze aan te smeren, is ontmaskerd. De regeringen en zelfs de bedrijven zelf geven nu toe, dat er aan genetisch gemodificeerde gewassen en levensmiddelen gevaren kleven. De genetische industrie toont daarom nu weer haar ware gedaante door in het geniep de regeringen onder druk te zetten, terwijl zij in het openbaar probeert de consument voor de gek te houden.
Het verslag-Bowe zal te zijner tijd worden verwerkt tot wetgeving waarbij de in geheel Europa geteelde gewassen en geconsumeerde levensmiddelen worden gereglementeerd. De Fractie De Groenen dringt aan op een volledige en onverbloemde etikettering van genetisch gemodificeerd voedsel, een correcte risicobeoordeling en een moratorium op genetisch gemodificeerde gewassen en levensmiddelen dat van immens voordeel zou zijn voor de Ierse landbouw. Ik roep alle Ierse leden van het Europees Parlement op om hun steun te geven aan sociaal-economische bepalingen die naast het concept van de overheidsaansprakelijkheid moeten komen.
Een van de belangrijkste vraagstukken is dat van de aansprakelijkheid en wie er moet betalen als er zich een crisis voordoet, zoals die van de BSE. De verzekeringsmaatschappijen beweren dat zij geen dekking kunnen geven, tenzij de risico's kunnen worden gekwantificeerd. Ik vraag hierbij dat de Ierse regering stappen onderneemt om ervoor te zorgen dat de biotechnologiebedrijven de risico's voor de consument kwantificeren.
We moeten niet alleen alle pogingen van de multinationals om deze voorstellen af te zwakken weerstaan, maar ook alle versnelde procedures uitbannen die ertoe zouden kunnen leiden dat de genetische industrie geen verantwoording behoeft af te leggen en onbeheersbaar wordt.

Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries, Theorin en Wibe
Genetisch gemodificeerde organismen en vooral het gebruik ervan in levensmiddelen, zijn het onderwerp geweest van een intensief publiek debat in de Unie. Vele aspecten van de gentechnologie betreffen fundamentele ethische principes. Het onderzoek op dit gebied is verder gevorderd dan het publieke debat en de politieke kaderwetgeving. Het publiek heeft slechts beperkte mogelijkheden om een overzicht te krijgen van de wetenschappelijke bevindingen op dit gebied, waardoor het zowel voor hen als voor ons moeilijk is een kritisch oordeel te vormen. Deze richtlijn doet een poging om de doelbewuste introductie van GGO's volgens strikte regels toe te laten, waarbij de veiligheid van mens en milieu op de eerste plaats komt. Dat is goed en vele van de amendementen scherpen het voorstel van de Commissie nog aan.
Desalniettemin zijn wij van oordeel dat wij vanaf het begin een grotere terughoudendheid aan de dag hadden moeten leggen met betrekking tot het gebruik van GGO's in onze levensmiddelenproductie en dat we ook een breder debat hadden moeten voeren over de voordelen van gentechnologie alvorens de introductie van GGO's voor experimentele doeleinden en het gebruik van GGO's in onze levensmiddelen te aanvaarden.
Wij vinden ook dat de consumenten het volste recht hebben om voorgelicht te worden en de mogelijkheid moeten krijgen om te kiezen of zij de producten die GGO's bevatten, al dan niet kopen.

Berthu
Het nieuwe voorstel voor een richtlijn van de Commissie inzake het op de markt brengen van GGO's draagt een titel die doet vermoeden dat het om een zeer streng voorstel gaat: "richtlijn inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu" . Ondanks deze enigszins afschrikkende aankondiging, blijkt de inhoud van de tekst weinig om het lijf te hebben. Dit heeft ertoe geleid dat er van de 439 afgevaardigden 177 (waaronder de leden van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten) tegen het verslag hebben gestemd.
Ik wil niet beweren dat alle onderdelen van deze tekst even slecht zijn. Het Europees Parlement heeft zojuist interessante amendementen aangenomen, waarin rekening wordt gehouden met onze plichten jegens de burger en waarin wordt gesteld dat de personen die GGO's verspreiden verplicht verzekerd moeten zijn voor de schade die deze GGO's eventueel kunnen veroorzaken.
Ondanks dit positieve aspect, hebben we het voorstel om vier redenen moeten afkeuren.
In de eerste plaats gaat de tekst uit van een procedure volgens welke de meeste vergunningen voor de productie van GGO's centraal vanuit Brussel zouden worden afgegeven. De lidstaten kunnen dan niet zelf bepalen of ze strengere maatregelen willen nemen. Omwille van de interne markt wordt dus een procedure ingevoerd die ertoe leidt dat lidstaten worden verplicht GGO's toe te staan, terwijl ze deze eigenlijk zouden willen verbieden.
In de tweede plaats gaat de tekst uit van een vereenvoudigde procedure voor GGO's die overeenkomsten vertonen met reeds bestaande GGO's. Deze versnelling van de procedure van gemeenschappelijk recht zal ertoe leiden dat de desbetreffende dossiers onvoldoende bestudeerd worden. Dat kunnen we evenmin accepteren.
In de derde plaats heeft het Europees Parlement voorgesteld de duur van de vergunningen voor het op de markt brengen van GGO's te verlengen tot 12 jaar, terwijl de Commissie slechts van 7 jaar uitging. Dit is een duidelijke overwinning van de actiegroepen die bij de grote fracties van dit Parlement, of het nu socialisten of christen-democraten zijn, gelobbyd hebben.
In de vierde plaats is het verbod op bepaalde GGO's die zware risico's met zich meebrengen, niet krachtig genoeg. Net als de Fractie De Groenen in het Europees Parlement willen we bevestigd zien dat drie categorieën GGO's van de markt zullen worden geweerd: GGO's waarin genen verwerkt zijn die resistent zijn voor antibiotica, GGO's die giftige stoffen bevatten die schadelijk zijn voor dieren die de mens tot nut zijn en GGO's die gekruist kunnen worden met aanverwante wilde of gecultiveerde soorten. In plaats van deze categorieën streng te verbieden heeft het Parlement veel zwakkere amendementen aangenomen waarmee maatregelen worden beoogd die de overdracht van de genen van deze GGO's onmogelijk maakt.
Globaal genomen laat dit voorstel voor een richtlijn goed zien in welke richting de Europese eenwording zich momenteel beweegt: de lidstaten worden hun bevoegdheden ontnomen, terwijl Brussel er steeds meer bevoegdheden bij krijgt, zogenaamd om de belangen van de volkeren beter te kunnen beschermen. Maar als men deze volkeren eenmaal hun bevoegdheden ontnomen heeft, kunnen de centrale besluitvormers - die de touwtjes in handen hebben en door niemand gecontroleerd worden - doen wat ze willen. We zullen ons uiteindelijk niet meer kunnen verdedigen en zullen er ons bij moeten neerleggen dat niet onze eigen regeringen maar Brussel ons de wet voorschrijft.

Lindholm
Het probleem met genetisch gemodificeerde organismen neemt enorme proporties aan. Politici noch wetenschappers zijn vandaag in staat te voorspellen welke gevolgen dit voor de mensen en de natuur inhoudt. Als we nu genetisch gemodificeerde organismen toestaan, begaan we een onvergeeflijke misstap, die de komende generaties misschien duur zal komen te staan.
De milieucommissie heeft puik werk geleverd in een poging er het beste van te maken. Dit geldt ook voor de amendementen. Helaas heeft het Parlement enkele van de belangrijkste amendementen niet aangenomen, bijvoorbeeld over het recht van de lidstaten om neen te zeggen, over een zogenaamde zwarte lijst, scherpere eisen voor etikettering enzovoort. Daarom stem ik zoals de rest van de groene fractie tegen het verslag.

Plooij-van Gorsel
Europa's toekomstige werkgelegenheid hangt voor een groot deel af van de succesvolle ontwikkeling van de biotechnologie. Daarom is het zaak dat Europese bedrijven en onderzoeksinstituten op dezelfde wijze kunnen opereren als hun partners in Amerika en Japan. Alleen dan kunnen zij overleven in de wereldwijde concurrentiestrijd. De industrie heeft behoefte aan een helder en werkbaar wetgevend kader. Uiteraard is grote zorgvuldigheid op dit nieuwe terrein noodzakelijk. Een groot aantal amendementen die vandaag voorliggen op het Commissievoorstel voor doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu zullen leiden tot een te knellende wetgeving voor de biotechnologiesector, waardoor de voedingsindustrie en de concurrentiepositie van de EU verslechteren ten opzichte van de VS. Ook in Nederland, waar biotechnologie tot één van de speerpunten is gemaakt, zal deze wetgeving zijn invloed doen voelen. Daarom heeft de VVD-delegatie vandaag afwijkend van de ELDR-fractie tegen een aantal amendementen gestemd, waaronder ook die van Dybkjaer en Eisma. De VVD blijft zich inzetten voor een ondubbelzinnig, werkbaar en enkelvoudig Europees wetgevingskader met vereenvoudigde procedures voor de biotechnologiesector.

Souchet
In het kader van de mededeling van de Commissie over de biotechnologie heeft mijn fractie het volgende standpunt ingenomen: ze vindt dat deze industrie van de toekomst een zekere ontwikkeling mag doormaken, maar die moet nauwlettend gevolgd worden zodat ongewenste neveneffecten achterwege blijven.
In dit perspectief vinden wij het zeer belangrijk dat er een strenge etikettering wordt ingevoerd en dat de producten die als gevolg van de genetische engineering tot stand zijn gekomen, nauwlettend in de gaten worden gehouden.
Tijdens de verschillende debatten die naar aanleiding van de GGO's zijn gevoerd, heeft de sector ons keer op keer duidelijk gemaakt dat ze de verspreiding van deze producten onder controle had. Om die reden heeft onze fractie haar steun gegeven aan het dringende verzoek aan de Commissie om precieze regels te formuleren met betrekking tot de verantwoordelijkheid van de bedrijven uit deze sector.
De BSE-affaire heeft duidelijk gemaakt welke gevaren er verbonden zijn aan onderzoek dat uitsluitend gebaseerd is op een productievergroting in de landbouw. Deze affaire heeft de noodzaak laten zien van een daadwerkelijk onafhankelijk controlesysteem. Daarom hebben we het voorstel inzake de oprichting van een centraal wetenschappelijk comité gesteund. Er dienen evenwel adequate procedures te worden ontwikkeld om ervoor te kunnen zorgen dat de tekortkomingen die we tijdens de BSE-affaire hebben vastgesteld, zich niet opnieuw voordoen.
Tot slot wil mijn fractie benadrukken dat ze het noodzakelijk vindt dat het voorzorgbeginsel behouden blijft, zodat de bescherming van zowel de consument als het milieu gewaarborgd is. De burgers van onze lidstaten zullen de biotechnologie pas echt accepteren als ze zich verzekerd zien van daadwerkelijke veiligheidsgaranties.

Stirbois
Pas na 15 jaar onderzoek kunnen nieuwe medicijnen op de markt worden gebracht, terwijl voor GGO's slechts een termijn van 3 jaar geldt. Bovendien wordt er niet onderzocht wat de directe en indirecte gevolgen van deze GGO's voor het milieu en de volksgezondheid zijn.
Wat dit punt betreft, zou ik graag het antwoord van de commissaris voor industriebeleid in herinnering brengen toen hem gevraagd werd of de industriëlen en politici zich wederom de rol van tovenaarsleerling hadden aangemeten. Het antwoord van de heer Bangemann was: ?We moeten ons niet al te diepzinnige vragen stellen over de GGO's. Als ze eenmaal op de markt zijn gebracht, zullen we weten wat ze waard zijn" .
Met andere woorden, de Commissie ziet de consument nog altijd als het beste proefkonijn. Dit gaat zelfs zover dat die consument zelfs niet op correcte wijze geïnformeerd zou hoeven worden over de producten die hij koopt. De procedures voor de etikettering laten duidelijk te wensen over. De consument wordt zelfs geen keuzevrijheid gegund.
In het onderhavige verslag lezen we op pagina 33 dat de genetisch gemanipuleerde gewassen "weinig risico" met zich meebrengen. Wat is de betekenis van deze weinig wetenschappelijke uitdrukking? Laten we niet vergeten dat de kerncentrale van Tsjernobyl tot april 1986 als "weinig riskant" te boek stond.
Volgens professor Cabrol moet de productie van GGO's in Europa vrij baan krijgen en moeten we de Amerikanen hun monopoliepositie op dit gebied gunnen. Dit is een interessante opmerking, maar zijn conclusies wekken mijn verbazing. Als de Amerikanen hun twijfelachtige producten naar Europa mogen exporteren, waarom zouden we dergelijke twijfelachtige producten dan zelf niet mogen produceren? Als we de volksgezondheid willen beschermen, is een verbod op de invoer van deze producten onze enige keus.
We moeten een eenvoudig maar daarom niet minder belangrijk beginsel toepassen: het voorzorgsbeginsel.
Hoe kunnen we verklaren dat de Europese Commissie zich door de Amerikaanse agro-industriële lobby laat inpakken? Denk alleen maar aan de GGO's, het steriele zaaigoed van hybride rassen en het octrooieren van levende organismen... Het maakt misschien deel uit van een meer algemene strategie, namelijk volkeren en naties afhankelijk maken van voedsel. Zoals een Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken ooit heeft gezegd: "Voedsel is het beste wapen van de toekomst" .

Titley
Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik voorstander ben van de technische vooruitgang, stem ik vandaag voor dit verslag omdat ik vind dat de mensen in mijn kiesdistrict moeten worden beschermd tegen de excessen van de Amerikaanse biotechnologiebedrijven, zoals Monsanto, die alleen maar uit zijn op snelle winst. Alle genetisch gemodificeerde levensmiddelen moeten duidelijk worden geëtiketteerd om de consumenten in staat te stellen met kennis van zaken hun keuze te bepalen, waar het erom gaat hun gezin en hun naasten van voedsel te voorzien.
Britse wetenschappers hebben ons voor het eerst geconfronteerd met de recente vorderingen op het gebied van de biotechnologie, toen zij het schaap Dolly produceerden - het eerste genetisch gekloonde schaap ter wereld. En mits omgeven door behoorlijke waarborgen, heeft de biotechnologie het vermogen om de mensheid te helpen honger en ziekte in de wereld te overwinnen. Zonder behoorlijke waarborgen zijn de gevolgen van dit ingrijpen in de orde van de natuur echter onaanvaardbaar. De veiligheid moet steeds vooropstaan.
Met de oprichting van de FSA (Food Standards Agency) heeft de Labourregering duidelijk getoond dat het welzijn van de consument haar ter harte gaat. Haar conservatieve voorgangers hechtten daarentegen alleen aan het welzijn van de levensmiddelenindustrie en veroorzaakten BSE. Alleen Labour komt op voor de gewone mensen tegen de waanzin van Monsanto en zorgt ervoor dat er veilig eten op ons bord komt.
De vergadering wordt om 13.15 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat

Actualiteitendebat
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0126/99 van de heer André-Léonard, namens de ELDR-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Kazachstan; -B4-0161/99 van de heer Lalumière, namens de ARE-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Kazachstan; -B4-0184/99 van de leden Schroedter en Lagendijk, namens de V-Fractie over de schending van de internationale mensenrechtenbeginselen in Kazachstan; -B4-0186/99 van de leden Swoboda en Hoff, namens de PSE-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Kazachstan; -B4-0196/99 van de leden Castellina en Sornosa Martínez, namens de GUE/NGL-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Kazachstan, en-B4-0205/99 van de heer von Habsburg, namens de PPE-Fractie, over de presidentsverkiezingen in Kazachstan.
Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de presidentsverkiezingen in Kazachstan op 10 januari jongstleden waren een klap in het gezicht van het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord dat de Unie heeft afgesloten met dat land. Democratie en mensenrechten vormen nu eenmaal essentiële elementen van een dergelijk akkoord. De omstandigheden waaronder en de wijze waarop de verkiezingen zijn gehouden, beantwoorden niet aan de toezeggingen van de Kazachstaanse regering. Terecht heeft de OVSE geweigerd dergelijke verkiezingen een stempel van legitimiteit te geven. De Unie moet ook duidelijk een koppeling maken - en dat zal niet de eerste keer zijn - tussen democratisering en de voortzetting van die samenwerking. President Nazarbajev moet snel corrigerende maatregelen nemen en laten we dan hopen dat hij daar het apparaat ook voor heeft. Opschorting van de samenwerking moet een reële optie zijn indien hij niet garandeert dat de komende verkiezingen werkelijk democratisch zullen zijn. Ik begrijp dat het eenvoudig is om dat op deze plaats in dit Huis te zeggen, maar als je niet op deze wijze een dergelijk land, waarmee wij akkoorden hebben, benadert, geloof ik dat wij in nowhere country zijn.
Ondertussen, mevrouw de Voorzitter, moet de samenwerking met maatschappelijke organisaties en de vrije pers worden geïntensiveerd om de democratie in het verre Kazachstan te bevorderen. Nogmaals, het is niet een opdracht die wij ons geven maar een verzoek dat wij doen aan de Kazachstaanse regering.

Holm
Mevrouw de Voorzitter, het is uitermate belangrijk dat het democratiseringsproces in Kazachstan versterkt en ontwikkeld wordt en dat de fundamentele vrijheden en mensenrechten daarbij gerespecteerd worden.
De ernstige inbreuken die bij de presidentsverkiezingen in januari zijn gepleegd, dienen ten stelligste veroordeeld te worden. Deze inbreuken en schendingen van de burgerrechten mogen bij de volgende verkiezingen dit jaar niet meer voorkomen. Persvrijheid en het recht om als kandidaat voor de verkiezingen op te komen zijn twee fundamentele rechten van democratie tijdens verkiezingen.
Ik wil daarom van de gelegenheid gebruik maken om de Commissie te vragen hoe zij erop zal toezien dat de partnerschaps-en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Kazachstan in alle aspecten wordt toegepast alsook wat zij kan doen om het onzekere democratiseringsproces in Kazachstan te versterken. Wij moeten een hand uitsteken, opdat de democratie zich in betere omstandigheden kan ontwikkelen dan tijdens de presidentsverkiezingen van januari dit jaar het geval was.

Truscott
Mevrouw de Voorzitter, namens mijn fractie wil ik hier zeggen hoe diep teleurgesteld wij zijn over de manier waarop de presidentsverkiezingen in Kazachstan recentelijk zijn gehouden. Het is duidelijk dat deze verkiezingen niet voldeden aan de OVSE-normen voor vrije en eerlijke verkiezingen, normen die deel uitmaken van de verbintenissen die zijn aangegaan met de ondertekening van het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord tussen de EU en Kazachstan. Zoals zowel de heer Bertens als de heer Holm al hebben gezegd, moet dit Huis het president Nazarbajev absoluut duidelijk maken dat de tenuitvoerlegging van het partnerschaps- en samenwerkingakkoord afhangt van de vooruitgang die wordt gemaakt met het democratiseringsproces en de volledige eerbiediging van de mensenrechten, speciaal bij de komende gemeenteraads- en parlementaire verkiezingen. Tezelfdertijd moet de Commissie de mensenrechtensituatie in Kazachstan nauwlettend volgen en dit Huis verslag uitbrengen over de gemaakte vooruitgang of het uitblijven ervan. Kazachstan is een groot land met een enorm economisch en politiek potentieel. Het mag niet toestaan dat dit potentieel wordt beknot doordat het land faalt bij het garanderen van burger- en mensenrechten.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, wanneer wij het over Kazachstan hebben, hebben wij geloof ik vaak de neiging om met opgeheven vinger naar hen toe te stappen en hen te zeggen dat zij onmiddellijk een perfecte democratie moeten worden. Daarbij vergeten wij dat Kazachstan pas tien jaar een vrijheidsstelsel heeft. Het feit dat er in tien jaar tijd reeds zoveel is bereikt, is eigenlijk al een prestatie op zich. Los van het feit dat Kazachstan voor ons een bijzonder essentiële partnerregio vormt in dit gebied, die zich God zij dank tenminste gedeeltelijk heeft kunnen ontworstelen aan de Russische heerschappij. Wij moeten veel begrip opbrengen voor de inwoners van Kazachstan en bovendien mogen wij een ding niet vergeten: wij zijn ook niet van de ene dag op de andere perfecte democratieën geworden, daar was ook een heel ontwikkelingsproces voor nodig. Wij moeten met Kazachstan net zoveel geduld hebben als wij voor onszelf ook altijd opeisen.
Ik wilde dat toch even kwijt, omdat ik geloof dat wij in onze dialoog met Kazachstan niet mogen vergeten hoe belangrijk Kazachstan in de toekomst niet alleen voor ons, maar voor het hele gebied zal zijn. Wij moeten dus hoofdzakelijk geduld tonen, hen natuurlijk telkens opnieuw vertellen wat er beter moet, maar die belerende houding die wij maar al te vaak aannemen dienen wij te laten varen. Wij mogen tenslotte niet vergeten dat het hier gaat om een volk met een roemrijk verleden, waar het trots op mag zijn en als wij ons dan voordoen als zouden wij alles beter weten dan wie dan ook, dan zal er daar een reactie ontstaan die voor ons en voor het doel dat wij nastreven zeker niet wenselijk is.

Camisón Asensio
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ikzelf heb, als voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Kazachstan en andere Centraal-Aziatische landen van het Parlement, met de grootst mogelijk belangstelling de berichten gevolgd over het verloop van de presidentsverkiezingen die op 10 januari jongstleden in Kazachstan hebben plaatsgevonden. En eerlijk gezegd waren die berichten niet zo bemoedigend als wij wel hadden gewild voor wat betreft de inachtneming van noodzakelijke en fundamentele democratische regels.
Het is echter ook zo dat Kazachstan een groot land is temidden van grote landen - Oezbekistan, Turkmenistan, Kyrgyzstan, Tadzjikistan en zelfs Mongolië - die allemaal van enorm belang zijn voor de Europese Unie. Niet alleen vanwege hun grote potentieel aan natuurlijke hulpbronnen - aardgas, olie, goud, wol - maar ook omdat de Europese Unie op dit moment de wereldmacht is die het best in staat is om de gebreken weg te helpen werken waaronder deze landen lijden na vrijwel een eeuw lang onder de invloed van de Sovjet-Unie te hebben gestaan: een gebrek aan democratie, een gebrek aan respect voor de mensenrechten, en gebrek aan ervaring om mee te kunnen draaien in een vrije markteconomie. Daarom is dit een passende resolutie, want eigenlijk wijst de tekst gewoon nog eens op de vrijwaringsclausule inzake democratie die is opgenomen in de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Kazachstan. Het is ook een geschikt moment voor deze resolutie omdat er dit jaar nog vrije verkiezingen zullen worden gehouden in het land.
Maar ik ben het ook eens met de heer von Habsburg, dames en heren. Om te besluiten wil ik er zelf ook op wijzen dat deze resolutie meer als een steun in de rug, als een teken van begrip moet worden gezien dan als een terechtwijzing. Je kunt niet verwachten dat alles meteen perfect in orde is. De hoofdzaak is dat de geleidelijke ontwikkeling van de democratie niet stil blijft staan maar doorgaat. In welk tempo? Ik zou zeggen: zo snel mogelijk, als er maar sprake is van vooruitgang en niet van stilstand.

Brittan
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik ben het eens met wat er hier is gezegd over de noodzaak Kazachstan in een historisch perspectief te zien en over het belang van Kazachstan voor ons en voor de regio en ik ben het ook met u eens dat we Kazachstan moeten aanmoedigen om verder vooruit te komen en dat we onze stem moeten verheffen wanneer er dingen mis gegaan zijn, maar dat we dit wel op de juiste manier moeten doen.
De resoluties zijn ten dele gebaseerd op de verklaring die op 20 januari door het voorzitterschap namens de Europese Unie is afgelegd. Vóór de presidentsverkiezingen was al duidelijk dat de manier waarop deze zouden worden gehouden de toets van de OSVE-normen niet kon doorstaan en daarom heeft de OSVE geen volwaardig waarnemersteam gestuurd, en heeft de EU evenmin deelgenomen. Ik ben het ook eens met de voorbereidende verklaring van het Bureau voor democratische instellingen en mensenrechten van de OSVE dat we nu een basis hebben voor een uitgebreidere samenwerking met Kazachstan op deze gebieden.
President Nazarbajev kondigde in oktober laatstleden een verstrekkend programma aan dat de geleidelijke democratisering van de Kazachstaanse samenleving beoogde. De Kazachstaanse regering heeft ons ervan verzekerd dat zij van plan is met de OSVE en de EU samen te werken bij de tenuitvoerlegging van dit programma, speciaal wat betreft de wet op de parlementaire verkiezingen die in de loop van dit jaar worden gehouden. Ik verwacht dat het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord met Kazachstan in de komende maanden van kracht wordt. De eerste bijeenkomst van de Samenwerkingsraad is al gepland voor juli en deze raad is voornemens de gedachtewisseling over het democratiseringsproces voort te zetten en deze in te bouwen in de politieke dialoog die wordt voorzien in het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord.
Het Europees Parlement zal ook een rechtstreekse dialoog over deze kwesties aangaan met leden van het Kazachstaanse Parlement via het Parlementaire Samenwerkingscomité, een van de drie instellingen die zullen worden belast met het toezicht op dit akkoord. Ondanks de tekortkomingen en onregelmatigheden die een smet vormden op de presidentsverkiezingen, blijft de atmosfeer in Kazachstan relatief liberaal. Deze verkiezingen waren de eerste in de geschiedenis van het land waaraan verschillende kandidaten meededen. Ik ben vast van mening dat de situatie alleen kan worden verbeterd door constant geduldig werk van de zijde van de EU en andere donoren en internationale organisaties. Het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord biedt ons daar de basis voor. Bovendien staan we op het punt een aanzienlijk TACIS-project op de rails te zetten om de inwerkingtreding van het partnerschaps- en samenwerkingsakkoord te ondersteunen en u zult zich herinneren dat in het akkoord wordt gerefereerd aan de beginselen die zijn neergelegd in de documenten van de OSVE.
Commissaris Van den Broek is voornemens Kazachstan binnenkort te bezoeken en we zullen dan nogmaals uitdrukking geven aan onze vastbeslotenheid de beginselen die wij gezamenlijk hebben onderschreven ten uitvoer te leggen, evenals aan onze bereidheid hulp te verlenen bij de verdere ontwikkeling van democratische instellingen en de rechtsstaat. De Commissie zal het Parlement op de hoogte houden van de ontwikkelingen in Kazachstan en andere landen in die regio wat de tenuitvoerlegging van onze akkoorden betreft.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
B4-0165/99 van de leden Fassa en Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de oorlog tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0182/99 van de de heer Telkämper en anderen, namens de V-Fractie over de hervatting van de vijandelijkheden tussen Ethiopië en Eritrea; -B4-0195/99 van de heer Vecchi, namens de PSE-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea, en-B4-0210/99 van de heer Hory en anderen, namens de ARE-Fractie, over het conflict tussen Ethiopië en Eritrea.
Bertens
Mevrouw de Voorzitter, tussen Ethiopië en Eritrea is na het staakt- het-vuren die onzinnige oorlog opnieuw uitgebroken. Ik vraag mij af of wij ooit nog beide partijen aan het verstand kunnen brengen dat hier alleen maar verliezers zullen zijn. Het gaat er nu om: wie is er nu eigenlijk begonnen met deze strijd - een broederruzie tussen twee koppige leiders, die zes jaar geleden nog in één staat woonden. Beide partijen claimen met oude koloniale kaarten in de hand land en beide zijn te koppig om zelfs maar te praten met vredesonderhandelaars en ernaar te luisteren. Zij beschuldigen elkaar: jij bent begonnen, nee jij bent begonnen.
Alle inspanningen van de VN, IGAD en de OAE zijn voorlopig voor niets geweest. Maar ik hoop dat in ieder geval deze organisaties het niet zullen opgeven. De internationale druk op beide partijen moet worden opgevoerd, zodat om te beginnen opnieuw een staakt-het-vuren van de grond komt.
Eritrea en Ethiopië moeten begrijpen dat zij met eventuele opschorting van de Lomé-samenwerking veel te verliezen hebben. Uiteindelijk zullen beide partijen de weg terug vinden naar de vredesvoorstellen van de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid, tenminste dat moge ik toch hopen. Ik hoop ook dat zij het snel begrijpen. Naarmate het langer duurt voor zij beide tot het besef zijn gekomen dat er geen militaire oplossing van dit conflict mogelijk is, zullen de kosten gigantisch worden. Het drama, en dat is het ergste, voor de bevolking en de economie van beide landen is onbeschrijfbaar. Ik kan u dat vertellen omdat ik daar geruime tijd geweest ben, inderdaad in de tijd dat beide landen nog één geheel waren. Ik moet u zeggen: deze situatie in dat gedeelte van Afrika verdient al onze aandacht.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, misschien een opmerking vooraf, die u niet van mijn tijd mag aftrekken. Vorige keer hadden wij gezegd dat het voorzitterschap van de Raad toch bij deze debatten aanwezig zou moeten zijn. Het zou prettig geweest zijn indien dat ook het geval was; ik zie echter jammer genoeg niemand. Misschien kunt u daar via het Bureau voor de volgende keer een begin mee maken.
In Ethiopië, Eritrea, enfin aan de grens tussen beide landen waren er vorig jaar in de periode mei/juni geduchte conflicten. Er waren gevechten met duizenden doden, in juni 1998 dan een moratorium, en nu is de strijd opnieuw opgelaaid. Het gaat hier om een grensconflict waar de bevolking zeker niet om gevraagd heeft. De internationale bemiddelingspogingen schijnen gefaald te hebben. Wij moeten evenwel blijven ijveren voor vrede in dit gebied, aangezien militaire middelen daar echt geen vrede zullen scheppen.
Terecht wordt er gezegd dat beide landen onder druk gezet moeten worden. Het is bijgevolg ook gewettigd te dreigen met het stopzetten van de steun verleend via de Overeenkomst van Lomé en van de ontwikkelingshulp door de lidstaten en de Europese Unie. Maar misschien is dergelijke druk wel niet voldoende. Misschien is het ook belangrijk en aangewezen - en dat hebben wij ook kunnen vaststellen tijdens de gesprekken met beide ambassadeurs in de Commissie ontwikkelingssamenwerking en bij het bestuur van de ACS-Vergadering - een ontwikkelingsplan op te stellen op voorwaarde dat beide partijen hun oorlogstuig terugtrekken, dat zij zich bereid verklaren te onderhandelen en dat zij openstaan voor een democratische rechtsontwikkkeling en controle door beide partijen. Dan zouden wij een gericht onwikkelingsplan kunnen uitwerken voor dit kleine grensgebied en in afwachting daarvan de huidige ontwikkelingshulp al uitbreiden.

Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, we moeten helaas constateren dat hetgeen we allen hebben gevreesd en wat door velen werd aangekondigd, nu inderdaad is gebeurd: het gewapende conflict tussen Ethiopië en Eritrea is opnieuw en in ongekende hevigheid uitgebarsten.
Onze informatie is weliswaar afkomstig uit zeer partijdige bronnen, maar we hoeven er niet aan te twijfelen dat er inmiddels duizenden slachtoffers zijn gevallen, zowel onder militairen als onder de burgerbevolking. Het gevaar dreigt dat dit conflict, dat met een verwaarloosbaar grensincident begonnen schijnt te zijn, zich ontwikkelt tot een van de bloedigste oorlogen in de Afrikaanse geschiedenis.
De betrekkingen en spanningen tussen Eritrea en Ethiopië zijn altijd al een bron van zorg geweest voor dit Parlement. Ook wil ik erop wijzen dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking van ons Parlement verschillende ontmoetingen tussen de partijen heeft georkestreerd waarbij we erin zijn geslaagd, en dat is uniek, de ambassadeurs van deze twee landen aan de besprekingen te laten deelnemen.
We doen nu dan ook een beroep op de Eritrese en Ethiopische autoriteiten de vijandelijkheden onmiddellijk te staken. Ook eisen we absolute naleving van het moratorium op luchtaanvallen, dat tot onze spijt inmiddels al is geschonden.
De leiders van deze twee landen in de Hoorn van Afrika staan voor de historische keuze vrede te stichten of een vreselijke misdaad te begaan tegenover de burgers van hun land.
De twee strijdende partijen dienen het voorstel van de OAE voor een kaderovereenkomst tussen de twee landen onmiddellijk te aanvaarden, voordat de ontwikkeling van de situatie ter plekke de tenuitvoerlegging van dat akkoord definitief onmogelijk maakt.
Zoals gisteren ook door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties is geëist dienen alle wapenleveranties en andere vormen van militaire steun aan de twee oorlogvoerende landen onmiddellijk te worden gestaakt.
De Europese Unie dient zich samen met de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid op te stellen als bemiddelaar, en moet daarbij niet aarzelen grote politieke en diplomatieke druk uit te oefenen op deze twee landen. De bemiddelingspogingen van de afgelopen maanden zijn duidelijk tekortgeschoten.
Diegenen die de afgelopen maanden het idee hebben gehad dat wellicht de Verenigde Staten deze rol op zich zouden moeten nemen, zal inmiddels duidelijk zijn geworden dat Amerika zich ten opzichte van dit probleem geheel en al onbekwaam heeft getoond.
We vragen de Raad daarom een krachtig en helder politiek initiatief daartoe te nemen, en verzoeken de Commissie zich tot het uiterste in te spannen om de duizenden vluchtelingen en slachtoffers van de strijd, waar dat maar enigszins mogelijk is, te helpen.

Moorhouse
Mevrouw de Voorzitter, helaas heeft het conflict tussen Ethiopië en Eritrea al een lange geschiedenis, maar dat geldt ook voor de schendingen van de mensenrechten in Ethiopië, zoals we allemaal maar al te goed weten. We kunnen niet veel anders doen dan het feit blijven betreuren dat de internationale bemiddelingspogingen er niet in zijn geslaagd voor een vreedzame oplossing te zorgen en dat is zeker de schuld van beide landen.
Dubbel tragisch is dat de bevolking van beide landen straatarm is en in zoveel opzichten moet lijden. Dit maakt het des te moeilijker de ontwikkelingshulp te koppelen aan de voordelen in de context van de Overeenkomst van Lomé. Maar misschien moet de EU zich wel hard opstellen. Zeker, de OAE en de VN hebben een permanente rol te spelen maar waarom zou ook de Paritaire Vergadering ACS-EU niet een sleutelrol kunnen spelen bij de pogingen om deze wanhopige situatie tot een oplossing te brengen?

Van Bladel
Voorzitter, in The International Herald Tribune van gisteren staat in de rubriek: "Nieuws van 50 jaar geleden" het volgende. Ik citeer in het Engels en ik hoop dat de tolken mij willen volgen. "1949 Eritrea's fate. Rome, Foreign Minister Sforza said that the interests of three powers - Great Britain, Italy and Ethiopia - are involved in the problem of Eritrea, former Italian African colony. Count Sforza expressed the hope that Eritrea would not be annexed to Ethiopia. The attempt to reconcile these interests at the expense of Eritrea by territorial partition recalls the old scramble for Africa. Count Sforza said it was repugnant. He said Eritrea could achieve independence after a period of trusteeship administration." Einde citaat.
Vandaag 11 februari 1999, vijftig jaar later, luidt de kop in The International Herald Tribune "Addis Abeba sluit wapenstilstand van grensoorlog af ". Uit! Het artikel vermeldt verder dat Washington bijzonder boos is dat Antonovs en Migs zijn gebruikt om het Eritrees grondgebied te bombarderen. Dat is nu precies wat Ethiopië al langere tijd doet, arrogant ieder advies en iedere afspraak in de wind slaan. Dat komt omdat het land politieke steun heeft in de wereld. Ik vind dat wij niet zo verder kunnen gaan. Wij moeten toch iets kritischer zijn. De Ethiopische diplomatie bombardeert ons weliswaar in een papieren offensief om ons proberen te overtuigen van haar gelijk, dat is haar goed recht, maar tegelijkertijd verdwijnt het een en ander onder de tafel met betrekking tot die grensoorlog en ook met betrekking tot aanvallen op de Oromo's, de grootste minderheid in dat gebied die voor een deel vastgezet zijn.
Onze urgentieresolutie van vandaag is een wanhopige poging van het Europees Parlement om te voorkomen dat de oorlog in de Hoorn van Afrika escaleert en de regio verder destabiliseert en vraagt zelfs om meer humanitaire bijstand. In alle redelijkheid, ik vind dat er sprake moet zijn van stoppen van de financiële steun, want kennelijk geeft onze financiële EU-steun ruimte om Antanovs en Migs te kopen. Wij weten allemaal dat Rusland niet op krediet levert, want het heeft behoefte aan direct kasgeld.
Als mocht blijken dat Eritrea evenmin voor rede vatbaar is, meen ik dat dit land hetzelfde lot moet treffen. Hoewel onze resolutie vandaag een zeer milde toonzetting heeft en niet rept over stoppen van de financiële steun, zou ik toch commissaris Brittan willen vragen hoe hij er in dit verband over denkt, want evenals in Angola is het water naar de zee dragen, weggegooid geld.

Amadeo
Mevrouw de Voorzitter, na de dwaasheden van de rode dictator Menghistu en de wreedheden die door Jemenitische stammen zijn begaan, heeft het conflict tussen Ethiopië en Eritrea een nieuw hoofdstuk aan de geschiedenis van de Hoorn van Afrika toegevoegd. In dit dramatische verhaal lijkt Europa opnieuw gedegradeerd tot toeschouwer die niet bij machte is zijn woorden in daden om te zetten. Het gaat om een conflictsituatie waarvoor aan de onderhandelingstafel op democratische wijze een oplossing gevonden had kunnen worden, maar die zich in plaats daarvan heeft verscherpt en is uitgemond in een dramatisch conflict met etnische achtergronden.
Het is daarom evident dat de Afrikanen het nog altijd zeer delicate regionale evenwicht moeten veiligstellen door middel van samenwerking tussen de autoriteiten in de ruimste zin van het woord. Van nog groter belang is echter dat de burgerbevolking daar zodanig bij wordt betrokken dat ze de noodzakelijke druk kan uitoefenen op de beide regeringen om tot een vreedzame oplossing te komen.
Dit is precies het punt waarop Europa een duidelijke rol kan spelen, namelijk als promotor van de ontwikkeling van deze regio, gestuurd en bepaald door de tenuitvoerlegging van een stabiel politiek en sociaal beleid. Dat is het enige middel dat ons nog rest om conflicten in de toekomst te vermijden en de spanning in de risicogebieden te verminderen.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, in onze resolutie die vandaag besproken wordt staat eigenlijk één belangrijke paragraaf die werkelijk alles omvat, namelijk paragraaf 6. Daarin zeggen wij heel duidelijk wat er moet gebeuren, namelijk dat alle betalingen die vanuit de Europese Unie richting Ethiopië en Eritrea gaan aan bepaalde voorwaarden verbonden moeten worden. Ik geloof dat dat van heel erg groot belang is, wanneer men voor ogen houdt dat de oorlog zoals die zich nu afspeelt tussen Ethiopië en Eritrea enerzijds volledig te voorspellen was en er anderzijds door een gebrek aan democratie in beide landen geen oplossing voor dit conflict komt. Wat voor mij een groot probleem vormt is wanneer ik bijvoorbeeld moet vaststellen dat ook nu nog de kranten in Ethiopië, die natuurlijk door de staat gecontroleerd worden, gewag blijven maken van de hoeveelheid geld waarover zij al beschikken voor de aanstaande "verkiezingsstrijd" . Ik moet eerlijk toegeven dat ik bang ben dat daar geld bij is dat wellicht afkomstig is van onze belastingbetalers, terwijl de oppositie ondertussen krampachtig moet proberen in het buitenland geld bijeen te brengen om een verkiezingscampagne te kunnen voeren, om een redelijke oppositie op poten te zetten en ze met een nijpend tekort aan middelen kampen. Dit is buitengewoon triest en ik hoop van harte dat er in het kader van de Europese Unie passende maatregelen genomen zullen worden om ervoor te zorgen dat deze gelden daar verstandig gebruikt worden. Ik ben ervan overtuigd dat ook de commissaris het daarmee eens zal zijn.

Brittan
We moeten een beroep doen op beide partijen om alle vijandelijkheden te staken en op te houden met vechten, want onderhandelingen zijn duidelijk de enige manier om het vraagstuk tot een oplossing te brengen. De Commissie heeft beide regeringen er al diverse malen met klem op gewezen dat het conflict alleen met vreedzame middelen moet worden opgelost en beëindigd. Een militaire optie of "oplossing" zal nog veel meer menselijk lijden en verlies aan mensenlevens meebrengen dan nu al het geval is. We zullen alle pogingen blijven ondersteunen die een vreedzame oplossing van het conflict beogen, speciaal de pogingen en voorstellen van de OAE. We zullen beide partijen zoveel mogelijk onder druk blijven zetten en zijn bereid alle actie te ondernemen die nodig is om een oplossing tot stand te helpen brengen en we bestuderen momenteel wat er kan worden gedaan.
Ik heb met belangstelling geluisterd naar de suggestie van de heer Moorhouse dat de Paritaire Vergadering EU-ACS wellicht een rol zou kunnen spelen en ik zal dit onder de aandacht brengen van mijn ambtgenoten die meer van dag tot dag met dit probleem bezig zijn.
Wat betreft de humanitaire situatie, geeft de Commissie humanitaire hulp aan beide landen en heeft ze gevolg gegeven aan verzoeken van beide landen om de ontheemde bevolking in het oorlogsgebied te helpen. De Commissie heeft 1.790.000 euro toegewezen aan twee NGO's: Norwegian Church Aid en de Lutheran World Foundation voor voedsel- en andere hulp aan personen die getroffen zijn door het conflict in Eritrea. In Ethiopië heeft de Commissie een bedrag van 1.890.000 euro toegewezen via het CISP, een Italiaanse NGO, eveneens voor voedsel- en andere hulp. Verder werd een bedrag van 300.000 euro goedgekeurd voor ICRK-activiteiten in Ethiopië en Eritrea. De Commissie zal de situatie van nabij blijven volgen en is bereid om zo nodig extra middelen in te zetten.
Ik zou graag willen ingaan op de ruimere problematiek die hier is genoemd. De Commissie bereidt momenteel een mededeling aan de Raad voor over samenwerking met ACS-landen die verwikkeld zijn in gewapende conflicten. Zolang er geen standpunt van de Europese Unie over deze kwestie is, meent de Commissie in de tussentijd voor dit conflict geen unilaterale en op zichzelf staande maatregelen te moeten treffen. Maar de Commissie heeft wel besloten om de middelen van de programma's voor structurele aanpassing in kleinere tranches toe te wijzen en verdere betalingen te koppelen aan een periodieke evaluatie van het conflict en de mogelijke weerslag ervan op de overheidsuitgaven, speciaal in de sociale sectoren. Daarnaast zal de Commissie bij het verstrekken van financiële steun aan landen die in een conflict verwikkeld zijn, een brief aan het staatshoofd of de regeringsleider toesturen waarin de verzekering wordt gevraagd dat er geen middelen aan hun bestemming zullen worden onttrokken om voor oorlogsdoeleinden te worden gebruikt.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende ontwerpresoluties:
Greg Summers
B4-0188/99 van mevrouw d'Ancona, namens de PSE-Fractie, over de doodstraf tegen Greg Summers - Texas, USA; Léonard Peltier
B4-0169/99 van de heer Bertens, namens de ELDR-Fractie, over de zaak van de heer Peltier in de Verenigde Staten; -B4-0175/99 van de heer Weber e.a., namens de ARE-Fractie, over de gevangenhouding van de heer Peltier in de Verenigde Staten en de weigering hem een behoorlijke medische behandeling te geven; -B4-0179/99 van de heer Cohn-Bendit e.a., namens de V-Fractie, over Léonard Peltier; -B4-0199/99 van mevrouw Pailler e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, over de zaak Léonard Peltier; Godsdienstvrijheid
B4-0131/99 van de heer Lenz, namens de PPE-Fractie, over godsdienstvervolging, vreemdelingenhaat en racisme; -B4-0132/99 van de heer Van Dam, namens de I-EDN-Fractie, over geweld tegen christenen in India, en-B4-0189/99 van de heer Hallam, namens de PSE-Fractie, over geweld tegen christenen in India.Greg Summers

d'Ancona
Mevrouw de Voorzitter, het moet ons treurig stemmen dat dit Europees Parlement wederom aandacht moet vragen voor een verschrikkelijk gebeuren in een zogenaamd beschaafd land. Het gaat om het toepassen van de doodstraf in de Verenigde Staten van Amerika. Ondanks onze afschuw, die wij al vele malen via urgente resoluties tot uiting hebben gebracht, een afschuw die we delen met vele mensenrechtenorganisaties over de hele wereld, met de kerken, met Amnesty International, neemt het aantal doodstraffen in de Verenigde Staten alleen maar toe. Vaak ook omdat de procesvoering buitengewoon onzorgvuldig is.
Vanmiddag vragen wij aandacht voor het geval van de veertigjarige Greg Summers, die al jaren onschuldig in een dodencel zit in de Alace-unit in Texas, wachtend op de dodelijke injectie die binnenkort een eind aan zijn leven zal maken. Wij vragen in onze resolutie aan de gerechtelijke autoriteiten om althans in te gaan op het verzoek tot herziening van het proces tegen Greg Summers.
Verder vragen wij de Verenigde Staten, en met name de autoriteiten van de staat Texas, om de doodstraf onverwijld af te schaffen en een wereldwijd moratorium op de voltrekking van doodvonnissen te ondertekenen.
Tenslotte nog dit: er zijn een aantal amendementen die aandacht vragen voor andere soortgelijke gevallen en het spreekt vanzelf dat wij zullen instemmen met die amendementen.

Telkämper
Mevrouw de Voorzitter, het Europees Parlement heeft altijd omwille van de menselijkheid de doodstraf principieel afgewezen. Opnieuw voelen we ons naar aanleiding van de actuele gebeurtenissen genoopt om ons tot een beschaafde staat, de VS, te wenden om opnieuw te vragen de doodstraf niet uit te voeren. Het gaat om de zaak Greg Summers. Hij heeft altijd verklaard onschuldig te zijn. Er zijn twijfels over het correcte verloop van het proces. Op 30 september 1997 is bij de bevoegde instantie in Texas om herziening verzocht en daar is tot op heden niet op gereageerd. Daarom verlangen wij allereerst van de Verenigde Staten en van de staat Texas om dit verzoek tot herziening in behandeling te nemen, ten tweede de doodvonnissen principieel niet te voltrekken maar in levenslange of andere celstraffen om te zetten, en ten derde verlangen wij een wereldwijd moratorium op de voltrekking van doodvonnissen. En wij roepen de instellingen van de EU op dit aan de betrokken instanties te doen toekomen.
Wat betreft de amendementen van onze fractie ten aanzien van twee zaken betreffende Duitsers: de gebroeders Karl en Walter LaGrand zullen naar verluidt in Arizona ter dood worden veroordeeld. Dat zou de eerste keer zijn dat Duitsers na de Tweede Wereldoorlog in de VS ter dood worden veroordeeld en dat het vonnis uitgevoerd wordt. Wij roepen de VS op het niet uit te voeren en hopen dat deze amendementen ook in de resolutie van vandaag opgenomen worden. Wij stellen in deze gevallen eveneens overeenkomstige levenslange celstraffen voor.
Léonard Peltier

Bertens
Drieëntwintig jaar lang heeft Léonard Peltier al in de gevangenis gezeten terwijl de Amerikaanse autoriteiten nu toegeven dat hij is veroordeeld op valse gegevens. Het is niet te geloven. Dit moet door dit Huis niet worden aangemerkt maar moet worden aangeklaagd. Ik hoop dat deze zaak snel opnieuw onderzocht zal worden. Gratieverlening lijkt mij op zijn plaats. Mensenrechten moeten overal ter wereld worden verdedigd, heel simpel. Ondertussen gaat het met de gezondheid van Peltier, mede door zijn behandeling in de gevangenis, zienderogen achteruit. Passende medische behandeling wordt hem echter nog steeds ontzegd en niemand verklaart waarom. Net als iedereen verdient ook deze man een juiste medische behandeling in een kliniek, desnoods in een gevangeniskliniek.
Enige maanden geleden heb ik over de zaak-Peltier vragen gesteld hier in dit Huis aan de Raad. De Raadsvoorzitter vond het naar zijn zeggen niet nodig om actie te ondernemen. Dat lag buiten de bevoegdheden van de Raadsvoorzitter. Ik vraag nu de Commissie deze zaak op te nemen en ik denk dat de Unie als geheel toch met de Verenigde Staten ten minste in discussie kan treden over mensenrechtenbeleid en wellicht in dat kader de zaak Peltier op tafel leggen en houden.

Pailler
Mevrouw de Voorzitter, tijdens de vergaderperiode van december jongstleden heeft een Amerikaanse delegatie onder leiding van Angela Davis, die de executie van Mumia Abu-Jamal wilde voorkomen, ons attent gemaakt op het lot van Léonard Peltier.
Ik kan me de alarmerende woorden van woordvoerder Bobby Castillo, die zelf in Amerikaanse gevangenissen heeft gezeten, nog goed voor de geest halen. Als leider van de beweging American Indian Movement heeft Léonard Peltier een belangrijke rol gespeeld bij de verdediging van de mensenrechten van inheemse volkeren.
Als gevolg van de gebeurtenissen die in juni 1975 in het reservaat Pine Ridge in Zuid-Dakota hebben plaatsgevonden, is hij tot tweemaal levenslang veroordeeld, terwijl er geen enkel bewijs was dat hij schuld had en hij bovendien op illegale wijze Canada was uitgezet. Na 23 jaar in de gevangenis te hebben gezeten is zijn gezondheidstoestand enorm verslechterd. Hoewel hij voortdurend lijdt onder de complicaties van een chirurgische ingreep, weigert de directie van de gevangenis hem te laten behandelen in een gespecialiseerd ziekenhuis. Amnesty International, de Internationale Federatie voor de Mensenrechten, en France Libertés zijn in de bres gesprongen voor Léonard Peltier en hebben de vele schendingen van de mensenrechten in de Verenigde Staten aan de kaak gesteld.
Mumia Abu-Jamal, die zich nog altijd in de dodencel bevindt, heeft hem een bericht gestuurd om hem een hart onder de riem te steken. Ook wij moeten als Europees Parlement voor Léonard Peltier in actie komen en overal in Europa mensen oproepen hetzelfde te doen.
Door de resolutie aan te nemen die mede door mijn fractie is ondertekend, geeft ons Parlement een duidelijk signaal aan de Amerikaanse autoriteiten en de besluitvormers in het gevangeniswezen. Léonard Peltier moet de juiste medische zorg en de juiste medische behandeling kunnen ontvangen in de kliniek van zijn keuze. Hij moet in vrijheid worden gesteld zodat hij zijn legitieme strijd voor de bescherming van de rechten van inheemse volken kan voortzetten. Deze rechten worden immers nog altijd door de Verenigde Staten geschonden.

Lindeperg
Mevrouw de Voorzitter, ik ben altijd van mening geweest dat de Europese Unie eerst de hand in eigen boezem moet steken alvorens ze de rest van de wereld de les leest. Het laatste verslag over de mensenrechten in de Europese Unie heeft dit duidelijk gemaakt: ook de Unie valt op dit punt heel wat verwijten te maken.
Ik spreek me vandaag uit over de zaak van Léonard Peltier omdat alle pogingen hem te helpen tot nu toe geen succes hebben gehad en de tijd nu begint te dringen, gezien de zeer verontrustende gezondheidstoestand van de heer Peltier. Ik wil twee aspecten benadrukken in de oproep die we tot de Verenigde Staten zouden willen richten. Het eerste aspect heeft betrekking op de procedure die tot de veroordeling van Léonard Peltier heeft geleid; het andere betreft de weigering van de directie van de gevangenis hem de medische hulp te geven die hij nodig heeft.
Laten we niet vergeten dat Amnesty International heel uitdrukkelijk haar twijfels kenbaar heeft gemaakt over de procedure die tot de veroordeling van de heer Peltier heeft geleid. De Amerikaanse regering erkent zelf dat er onduidelijkheden bestaan rondom zijn veroordeling. Bovendien is tijdens het proces gebleken dat er vreemde methodes zijn gebruikt bij het vooronderzoek. Mijn collega's hebben dit zojuist al aangegeven.
Gegeven deze aspecten had het proces opnieuw geopend moeten worden, maar dit geval bewijst dat men in geen enkele jurisdictie - Amerikaans of Europees - veroordelingen graag terugdraait. Op dit punt dient in de toekomst nog een strijd te worden gestreden.
Het meest onbegrijpelijke en onacceptabele is echter, zoals de vorige spreker al aangaf, dat de Amerikaanse autoriteiten weigeren de heer Peltier te verzorgen, zelfs nu zijn gezondheidstoestand aanzienlijk is verslechterd. Het feit dat de voorzieningen in de gevangenis niet toereikend zijn om hem te behandelen is als argument volstrekt onacceptabel. Er zijn oplossingen mogelijk en zelfs al voorgesteld. De directie van de gevangenis weigert deze oplossingen in overweging te nemen, wat een flagrante schending betekent van de mensenrechten en de verplichtingen die de Verenigde Staten in dit kader op zich hebben genomen.
Om die reden steunt onze fractie het verzoek om de heer Peltier de benodigde medische hulp te verschaffen en hem gratie te verlenen.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, er bestaat een jaarlijks spektakel waarbij mij altijd de rillingen over de rug lopen, dat mij in ieder geval met verbazing vervult, namelijk als de Amerikaanse president zijn verslag over de situatie in het land en in de wereld uitspreekt. Daarbij krijgen alle staten plus- en minpunten. Er wordt lof en kritiek uitgesproken. Het betekent dat eigenlijk de hele wereld zich aan de Amerikaanse waarden en normen moet onderwerpen.
Ik denk dat het heel belangrijk is de Amerikanen ook eens een spiegel voor te houden - zoals wij als Parlement het vandaag doen - en te zeggen dat, als ze dan toch proberen ieder ander mens hun normen op te leggen, ze ook moeten toegeven dat er in hun eigen land toch ook bevolkingsgroepen zijn - dat zijn deels de oorspronkelijke bewoners van Amerika - die misschien op verschillende gebieden andere normen, een andere band met hun eigen land, hun eigen grond hebben als de later binnengekomen Amerikanen. In dit geval is het heel goed dat we in het bijzonder de zaak Peltier steeds weer ter sprake brengen.
Het is een zaak die internationale aandacht wekt. Er bestaat een internationaal Peltier-comité, waar ik bijvoorbeeld ook lid van ben, dat zich al vele jaren met de zaak bezighoudt. Ik vind het heel belangrijk dat ook het Parlement een besluit genomen heeft en in deze resolutie tot uitdrukking brengt dat bij de volgende gemeenschappelijke onderhandelingen van het Europees Parlement met zijn Amerikaanse partners het onderwerp Peltier beslist op de agenda moet komen om deze hypocrisie, die in de argumentatie steeds weer de boventoon voert, een beetje te laten zien.
Peltier bevindt zich nu al 23 jaar onder buitengewoon dubieuze omstandigheden in hechtenis. Zijn gezondheidstoestand is slecht. Hij werd vaak overgeplaatst, en wel steeds op het moment dat de druk van de publieke opinie te sterk werd en te zwaar drukte op de gevangenis waar hij verbleef. Dit bewijst dat niet alleen de Amerikaanse bevolking, maar ook de internationaal gemeenschap absoluut geen zin hebben om een dergelijk onrecht te accepteren van een land dat altijd het recht predikt.

Manisco
Mevrouw de Voorzitter, het is met een gevoel van ontzetting en diepe smart dat wij hier onze stem weer verheffen voor Léonard Peltier, die al 23 jaar wegkwijnt in een Amerikaanse gevangenis wegens misdaden die hij niet heeft begaan en na een rechtszaak die de rechtsgang in de Verenigde Staten van Amerika in een bijzonder twijfelachtig daglicht plaatst.
Afgevaardigde Joe Kennedy, zoon van de vermoorde president, heeft onlangs het volgende gezegd: ?Deze regering heeft de morele plicht om dit onrecht te corrigeren. Wanneer recht wordt gedaan aan Léonard Peltier zou dit kunnen worden beschouwd als een belangrijke daad van verzoening voor het onrecht dat de inheemse volkeren van Amerika in het verleden is aangedaan" . De pijn die door de miljoenen mensen die deze zaak volgen wordt gevoeld, neemt met de dag toe naarmate Peltier's gezondheid achteruitholt. Na een schandelijke medische blunder in een gevangenisziekenhuis, lijdt Peltier aan fibrose van de kauwspieren en ankylose van het kaakgewricht. Dit betekent dat hij niet kan eten - hij kan zijn mond niet meer open krijgen.
Het Amerikaanse Bureau voor het gevangeniswezen wijst zijn verzoek voor een operatie door behoorlijke chirurgen nog steeds af. Genoeg is genoeg. In naam van de menselijkheid dringen we er bij de Amerikaanse overheid op aan dat zij snel zorgt voor deze zoon van haar land. We vragen president Clinton zijn bevoegdheden om gratie te verlenen aan te wenden om Léonard onmiddellijk uit de gevangenis te krijgen.

von Habsburg
Mevrouw de Voorzitter, een half uur geleden, in het debat over Kazachstan, heb ik gezegd: wij moeten niet met opgeheven vinger rondlopen om de wereld de les te lezen. Deze keer gaat het echter om heel iets anders, want wij hebben het nu over degenen die ons voortdurend de les lezen, zoals de heer von Habsburg-Lothringen zojuist al gezegd heeft; dat houdt in dat we hier het recht hebben nu echt eens te zeggen dat het zo gewoon niet verder gaat. Het hele proces - en ik heb het werkelijk bestudeerd - roept overal twijfels op. Er is geen enkel sluitend bewijs tegen Peltier geleverd. De manier waarop de Amerikaanse zogenaamde justitie zich daarbij gedragen heeft, is voor een beschaafd land gewoonweg onacceptabel. We moeten daarom onze Amerikaanse vrienden, aan wie wij immers veel te danken hebben, erop wijzen dat dit niet zo door kan gaan.
Iemand 23 jaar van zijn leven te ontnemen, een Indiaan in de gevangenis te gooien en hem geen bewegingsvrijheid te geven, hem letterlijk geen moment van vrijheid te geven en hem in onzekerheid te laten is gewoon niet acceptabel. Ik zou bijna durven zeggen: als je zo de zaak van de heer Peltier volgt - zelfs als hij wat gedaan zou hebben, wat ik niet geloof, maar zelfs als hij het gedaan zou hebben - zou hij al dubbel en dwars boete gedaan hebben voor alles wat gebeurd is. Als we er bovendien nog van overtuigd zijn dat het om een onschuldige gaat, zouden we alles moeten doen om eindelijk van de Amerikanen gedaan te krijgen dat ook bij hen recht recht is, en als dat niet het geval is, moet er in ieder geval barmhartigheid zijn.

Kerr
Mevrouw de Voorzitter, graag wil ik hier inhaken op de gevoelens die de heer von Habsburg heeft verwoord. Dit is werkelijk een verzoek van alle partijen dat wij moeten voorleggen aan de Amerikaanse instanties en we moeten erop aandringen dat zij gehoor geven aan de vele dringende oproepen om clementie te betrachten jegens Léonard Peltier.
Het is werkelijk ironisch dat op het moment waarop over de toekomst van de Amerikaanse president zelf wordt beslist door het Congres - met betrekking tot een kwestie die erg weinig verwantschap vertoont met de zaak tegen Léonard Peltier - noch hij noch in feite zijn voorgangers hebben gereageerd op de verzoeken om clementie die zijn gedaan en die al zes of zeven jaar op antwoord wachten. In dit Parlement moeten wij er dan ook op aandringen dat, wanneer de heer Clinton weer aan het werk gaat - dit in de veronderstelling dat hij niet wordt afgezet - hij zich met de nodige urgentie over deze kwestie buigt. Het is een kwestie die de behandeling van de Amerikaanse inheemse volkeren symboliseert, iets wat het Parlement zeer na aan het hart ligt. Ik hoop dat de resolutie wordt aangenomen.
Godsdienstvrijheid

Lenz
Mevrouw de Voorzitter, indien het Europees Parlement vandaag besluit iets te zeggen over de gewelddadige schendingen van de godsdienstvrijheid die steeds vaker plaatsvinden, dan moet dat onze grote ongerustheid tot uitdrukking brengen. Godsdienstvrijheid is namelijk niet alleen een uitdrukking van het respect voor een in vele mensen diep verankerd gevoel, maar ook van het respect voor de vrijheid van meningsuiting en vergadering, dus van een belangrijk onderdeel van de mensenrechten. Wij zijn er ons zonder meer van bewust dat de schending van de godsdienstvrijheid velerlei oorzaken kan hebben. We weten ook dat het niet altijd de regeringen zijn die deze vervolgingen teweegbrengen. De oorzaken verschillen van land tot land. Er zijn machtsconflicten over grondstoffen en water zoals in Soedan, waar men meerderheden tegen grote minderheden militair laat optreden, er is haat en nijd, er zijn sociale en politieke spanningen tussen etnische groepen, bijvoorbeeld in India en Pakistan, en tegenwoordig ook in Indonesië. Er zijn onverdraagzame staatsgodsdiensten, zoals in Iran, in Afghanistan en andere landen, er zijn ook godsdiensten die wel geen staatsgodsdienst zijn, maar wel intolerant kunnen zijn. We kunnen in dit verband niet alle landen opsommen.
Het dulden van deze vervolgingen en de vorm van de vervolgingen baren ons grote zorgen. Het gaat van wrede moorden, zoals in het geval van de Australische missionaris Graham Staines en zijn twee kinderen in India, via arrestaties en foltering tot het verdwijnen van personen, tot schijnprocessen. Extremisme, vreemdelingenhaat en racisme tieren welig, zonder dat de regeringen, of het nu uit zwakte of uit onwil is, daartegen optreden. Maar aan de andere kant wordt in veel van deze landen de godsdienstvrijheid grondwettelijk beschermd, werden internationale verdragen en conventies van de VN die deze godsdienstvrijheid moeten garanderen, ondertekend. Maar er zijn ook nieuwe godsdienstwetten, die de intolerantie gevaarlijk dicht naderen, en het Europees Parlement wil op de gevaren van deze misstand wijzen. Maar ook de godsdiensten zelf moeten verdraagzaamheid tegenover andersdenkenden in acht nemen en de vrijheid van geweten en het individu evenals de wetten handhaven. Dat is zonneklaar.
Schending van godsdienstvrijheid is een symptoom van schending van mensenrechten; dat kan niet genoeg gezegd worden. Als de godsdienst van minderheden wordt geëerbiedigd betekent dit dat de grondwet van de rechtsstaat naar behoren functioneert; die staat immers borg voor verdraagzaamheid en het vreedzaam samenleven van verschillende bevolkingsgroepen. Wij Europeanen moeten hier een bittere ervaring uit het verleden memoreren. Wij zijn die te boven gekomen en we proberen dit in dit Huis ook door te geven.
Politieke en sociale spanningen zijn ook in het verleden steeds weer gebruikt als excuus voor wrede vervolgingen om religieuze redenen. Ik ben van mening dat wij op de drempel van het derde millennium en met het oog op de steeds nauwer wordende internationale betrekkingen de regeringen en de vertegenwoordigers van de grote godsdiensten die op hun beurt macht uitoefenen, moeten oproepen aandacht te schenken aan de waarschuwingssignalen en handelend op te treden. De Europese Unie door het opnemen van clausules ten aanzien van democratie en mensenrechten in verdragen met derde landen de mensenrechten in de met haar samenwerkende landen te doen eerbiedigen. Het Europees Parlement zal bij deze gebeurtenissen steeds weer vragen stellen om hieraan te herinneren.
Onderdrukking van de godsdienstvrijheid - ik herhaal het nog een keer - is een duidelijk symptoom van schendingen van de mensenrechten, die veroorzaakt worden door de verhoudingen binnen een land, die verbeterd moeten worden, en die niet alleen religieuze, maar juist vooral sociale en politieke oorzaken hebben. De Commissie steunt in vele landen interkerkelijke organisaties; zij bereikt daarmee de mensen, zij kan daardoor ook de oorzaken bestrijden, en wij zouden willen bereiken dat deze middelen niet nu juist door deze gebeurtenissen getroffen worden en dat deze wegen voor ons openblijven.
Dat is de achtergrond van deze resolutie die wij vandaag ingediend hebben.

Van Dam
Mevrouw de Voorzitter, vijftig jaar na de totstandkoming van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens worden er steeds nieuwe rechten toegevoegd aan deze verklaring. Er wordt terecht gesproken van een ongebreidelde proliferatie van deze rechten. Toch betekent deze uitbreiding niet dat de oude, al lang vastgestelde rechten inmiddels overal worden geëerbiedigd. Integendeel zelfs.
Nog steeds is er met de rechten van religieuze minderheden, waarover we vandaag spreken naar aanleiding van een urgentresolutie over dit onderwerp, nogal wat mis. In tal van landen hebben mensen nog steeds niet de vrijheid om in het openbaar uit te komen voor hun geloofsovertuiging en wordt hun niet de vrijheid gegeven hun geloof te beleven zoals ze dat willen. Vervolging, onderdrukking en discriminatie is hun trieste lot. Zo hebben we in dit Parlement de afgelopen tijd onder andere gesproken over Pakistan en Iran en spelen nu in India treurige situaties die onze aandacht en zorg vragen.
In India hebben christenen al jarenlang, maar de afgelopen weken in toenemende mate te lijden onder aanvallen van hindoe-activisten. In feite is het afgelopen jaar in India een enorme stijging te zien van aanvallen op christelijke scholen en kerken.Voorgangers worden ervan beschuldigd dat zij mensen onder dwang tot het christendom bekeren door hen met geld en banen te lokken. Daarvoor verdienen ze gestraft te worden. Bij de aanvallen moeten met name zendelingen het ontgelden, omdat zij worden gezien als een nog steeds voortdurende erfenis van de Britse overheersing.Vreemd genoeg wordt daarbij over het hoofd gezien dat zending met name wordt bedreven door christenen van Indiase afkomst.
In een onlangs gehouden protestactie is door een grote groep christenen en moslims geprotesteerd tegen de overheid, die niets doet tegen deze vormen van agressie. In de media zijn de aanslagen afgekeurd, en het is zeker niet de meerderheid van de bevolking die deze aanslagen goedkeurt. Toch zijn de aanslagen niet minder zorgelijk. Een mogelijke reden voor deze gebeurtenissen is de toename van het aantal christenen in India. Vreemd genoeg moeten de laatste tijd met name zij het ontgelden, terwijl voor die tijd vooral moslims het doelwit waren van acties. De reden voor deze verschuiving lijkt duidelijk: de moslims in India wonen geconcentreerd in bepaalde gebieden, waardoor ze bij de verkiezingen een belangrijke factor zijn. De christelijke minderheid is kleiner in getal en woont bovendien verspreid over het land. Bij de verkiezingen vormen zij geen factor van belang.
Gelukkig heeft de Indiase regering inmiddels wel toegezegd een commissie in te stellen die de recente aanslag op een Australische zendeling en zijn kinderen van zeven en tien jaar gaat onderzoeken. Toch lijkt de regering zich verder onverschillig op te stellen bij deze gebeurtenissen. Een duidelijk verband tussen de toename van de gebeurtenissen in India en het aan de macht komen van de BJP, een extremistische hindoe-nationalistische partij, is snel gelegd. Deze partij is namelijk van oordeel dat in India teveel rekening wordt gehouden met godsdienstige minderheden. Deze acties dragen bij aan hun pogingen om hier verandering in te brengen.
Met de voorgelegde resolutie doet het Parlement een duidelijke oproep aan landen en regeringen om op een verantwoorde wijze om te gaan met de in hun land wonende religieuze minderheden. Met name de Indiase regering wordt opgeroepen de aanslagen van de afgelopen weken te onderzoeken en te proberen deze in de toekomst te voorkomen. Als hierin geen verandering komt, mag het Europees Parlement en mogen de Europese lidstaten zich beraden of de gebeurtenissen in India geen gevolgen hebben voor hun omgaan met dit land. Iedere gerespecteerde overheid moet eraan bijdragen dat in haar land levende minderheden in vrijheid kunnen leven en hun geloof kunnen belijden zoals zij dat willen. Mensenrechten houden in dit verband niet alleen rechten in van individuele burgers, maar meer ook verplichtingen voor overheden dat zij in hun land levende minderheden de vrijheid geven die ieder mens van God heeft gekregen.

Hallam
Mevrouw de Voorzitter, als iemand met een in India geboren ouder en met veel Indiase vrienden in de diverse zeer uiteenlopende geloofsgemeenschappen die tezamen India's rijke mozaïek van culturen vormen, kan ik u verzekeren dat het mij geen genoegen doet deze resolutie vandaag in te dienen.
Er zijn in India christelijke gemeenschappen geweest sedert de heilige Thomas in het jaar onzes Heren 52 in Kerala aan land ging. Over het geheel genomen hebben de christenen jarenlang in vrede met hun buren gewoond. Maar de afschuwelijke dood van Graham Staines en zijn twee zonen in januari heeft de publieke opinie helaas geattendeerd op een steeds erger wordende vervolging.
Deze moorden waren het hoogtepunt van een steeds feller wordende campagne van geweld tegen christenen van alle gezindten. In een moedige toespraak tot zijn volk heeft de minister-president van India andere incidenten genoemd die in een moderne, tolerante democratie niet door de beugel kunnen. Deze moorden en andere overvallen zijn onvoorwaardelijk veroordeeld door de Hindoeïstische Wereldraad. Degenen die deze gruweldaden hebben begaan zijn niet representatief voor de mensen van India of voor de voornaamste hindoeïstische stromingen. Deze resolutie moet het belangrijke signaal afgeven aan de extremisten, dat de volkeren van Europa solidair zijn met al degenen die waarde hechten aan verdraagzaamheid jegens andere religies of gemeenschappen en hiervoor op de bres staan.
En tenslotte wil ik, niet als woordvoerder van mijn fractie maar als eenling die elke zondag de dienst bijwoont in een Britse kerk waar de gemeente leden telt die India als hun moederland beschouwen, de mensen in India verzekeren dat wij ze in onze gebeden gedenken en dat wij bidden voor zowel de achtervolgden als de achtervolgers. India, wees verzekerd van onze liefde, onze eerbied en onze gebeden in deze moeilijke tijd.

Pollack
Mevrouw de Voorzitter, ik verzet mij tegen geloofsvervolging waar deze zich ook voordoet. Toch vind ik de tekst van deze resolutie onverstandig en unfair omdat er een land wordt uitgepikt terwijl er zich in die regio en elders heel veel soortgelijke gevallen voordoen. We zouden ons moeten realiseren dat het christendom in India gedurende 2000 jaar heeft gebloeid - feitelijk langer dan hier in Europa.
Ik heb toestemming gekregen om namens mijn fractie een mondeling amendement in te dienen dat ten doel heeft de volgende woorden toe te voegen aan overweging C: ?en instemmend met de toespraak van de minister-president tot de natie van 30 januari waarin dit wordt ondersteund en sektarisch geweld wordt afgekeurd" . We zullen dit bij de stemming ondersteunen maar ik zal daarbij helaas niet aanwezig kunnen zijn vanwege de ongelukkige dienstregeling van de vluchten uit Straatsburg, waardoor ik voor de stemming weg moet. De ambtenaren hebben een exemplaar van die tekst en dat geldt ook voor de vertegenwoordigers van de socialistische fractie.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de liberale fractie heeft zich steeds sterk gemaakt voor mensenrechten in het algemeen; daarbinnen verdient natuurlijk ook recht van vrije godsdienst onze aandacht. Ik weet dat ik me op gevaarlijk terrein begeef, maar in naam van godsdienst en religie worden al sinds mensenheugenis de grootste schendingen van mensenrechten gepleegd. Regelmatig werd in de geschiedenis een religieuze minderheid niet het recht gegeven dezelfde rechten te hebben en uit te oefenen als een religieuze meerderheid. Dat is ook in het heden nog steeds het geval. Godsdienstrellen en situaties in India, op Ambon, maar ook structurele onderdrukking in Iran en Afghanistan verdienen vermelding. Wij staan hier niet, hoop ik, om alleen christenen te beschermen. Wij moeten alle geloofsrichtingen beschermen en de ruimte bieden. Dat betekent bijvoorbeeld ook dat wij ons sterk moeten maken voor de Jehova's getuigen in Rusland, tegen wie op dit moment een rechtszaak loopt in Moskou.
De liberale fractie vraagt de Commissie en de Raad waakzaam te blijven om bij de beoordeling van de mensenrechtensituatie in derde landen ook religieuze vrijheid mee te nemen. Ik hoop dat wellicht in de volgende legislatuur de mogelijkheid wordt gegeven om een alomvattend verslag te schrijven over mensenrechten en de rol van een religie daarin. Ik zal daar jammer genoeg niet bij zijn.

De Voorzitter
Mijnheer Bertens, ik heb u bewust laten uitspreken alhoewel u over tijd was. Ik weet namelijk dat u qua presentie in deze zaal bijna niet te overtreffen bent. Wij hebben weliswaar enige armslag, maar ik wil toch verzoeken om eerbiediging van de spreektijd.

Holm
Mijnheer de Voorzitter, helaas is de lijst van aanvallen en geweldplegingen op religieuze minderheden in India zeer lang. Dit gebeurt helaas steeds weer, hoewel de Indische grondwet godsdienstvrijheid garandeert en ook bepalingen betreffende de mensenrechten bevat.
De aanleiding voor deze resolutie is de moord op een christelijke missionaris. De resolutie gaat echter niet alleen om geweld tegen christenen, want in India zijn andere religieuze minderheden zoals moslims en sikhs nog veel vaker het slachtoffer van religieuze vervolging.
Dit soort aanvallen en opruiing van mensen gebeurt niet op basis van de een of andere natuurwet. Neen, het gaat vooral om het ophitsend gedrag van verschillende extremistische groepen zoals het VHP dat blijkbaar vertakkingen heeft tot in de hoogste politieke kringen.
We mogen ook niet vergeten waarom de verschillende religieuze groepen met getrokken messen tegenover elkaar staan. Ze zijn het slachtoffer van sociale spanningen, armoede en analfabetisme in India. Deze problemen moeten bestreden worden. Ik denk dat de spanningen daardoor zullen afnemen.
Het is echter niet alleen in India dat religieuze groepen met elkaar in strijd leven. Hetzelfde doet zich voor in andere Aziatische landen zoals Pakistan, Bangladesh en de Malediven. Wij moeten allemaal klaarstaan om de mensenrechten te garanderen. Vrijheid van godsdienst is zeer belangrijk, maar ook vrijheid van meningsuiting, bewegingsvrijheid en niet-discriminatie. Bovendien moeten ook seksuele gewelddaden bestreden worden. Wij hebben veel werk voor de boeg en moeten voor al deze zaken opkomen.

Vanhecke
Voorzitter, ik behoor zelf tot een politieke partij die in eigen land aan den lijve ondervindt wat het betekent wanneer de overheid de vrije meningsuiting wil terugschroeven van een groeiende oppositiepartij, zodat ik vanzelfsprekend sympathie voel voor iedereen wiens vrije meningsuiting, wiens vrijheid van godsdienst wordt bedreigd. Wij zullen dus vanzelfsprekend de gemeenschappelijke resolutie over de godsdienstvrijheid in het bijzonder in India steunen. Wij veroordelen zonder het minste voorbehoud het geweld tegen de Indiase christenen. Wij eisen van de nationale en van de voor ordehandhaving verantwoordelijke deelstaatregeringen indien nodig harde maatregelen, niet enkel tegen de daders van de gewelddaden overigens maar ook tegen de verantwoordelijke politiemensen die werkloos toezien.
Ik wil wat dat betreft er toch eens aan herinneren dat in Orissa, waar een missionaris en zijn twee kinderen gruwelijk zijn vermoord, niet de BJP aan de macht is, in tegenstelling tot wat sommigen denken, maar wel degelijk de congrespartij, en dat de vermoedelijke dader eveneens tot de congrespartij behoort. Het geweld tegen christenen mag ons ook niet doen vergeten dat sedert tien jaar vooral in India systematisch duizenden Hindoes werden vermoord door moslim-fanatici in rellen en pogroms die spijtig genoeg nog veel erger waren dan de gewelddaden van vandaag tegen christenen. Men zal zich bijvoorbeeld herinneren dat in 1990 ongeveer de volledige hindoebevolking van de deelstaat Kasjmir, zowat een kwart miljoen mensen, na aanhoudende moordpartijen waarbij meer dan duizend mensen omkwamen, op de vlucht sloeg. Nochthans werd de aanstoker van deze etnische zuivering, de leider van de moslims in Kasjmir, Amanula Khan, in verschillende Europese landen, onder meer in mijn land, als een held ontvangen. Een beetje consequentie zou dus niet misstaan. In die zin ook had de gemeenschappelijke resolutie, die toch wel de zeer algemene toer opgaat heb ik de indruk, ook een verwijzing mogen bevatten naar de stelselmatige en bijzonder wrede vervolging van christenen en trouwens van alle niet-islamitische religies in het buurland Pakistan. Dat foutje is hiermee dan rechtgezet. Voor de rest zullen wij deze resolutie graag steunen.

Amadeo
Mijnheer de Voorzitter, de religieuze onverdraagzaamheid lijkt in talloze delen van de wereld steeds radicalere vormen aan te nemen, ondanks de belangrijke bijdrage die vertegenwoordigers van alle godsdiensten leveren aan humanitaire missies voor hulp, zorg en verlichting voor de minder bedeelden.
We hebben de berichten ontvangen over de onlusten van de afgelopen maand in Djakarta, waar bendes van islamitische fundamentalisten katholieke kerken in brand steken en jacht maken op priesters en andere religieuzen. De troepen die waren gestuurd om de openbare orde te handhaven, bleken niet in staat in te grijpen.
Het geweld waar religieuzen in India bij voortduring mee worden geconfronteerd wordt gevoed door de tirades, niet alleen tegen christenen maar ook tegen moslims en sikhs, van fundamentalistische groeperingen die vastbesloten lijken om iedere vorm van religieuze bekering in het land tegen 2000 tot stilstand te brengen. De gewelddadigheden illustreren het gebrek aan effectieve bescherming van religieuze minderheden in India, maar tonen bovenal aan dat het racistisch getinte fundamentalisme uiteindelijk uit is op beknotting van de vrijheid van cultuur en meningsuiting.
Dit alles zou voor Europa aanleiding moeten vormen zijn trouw aan de beginselen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nog eens krachtig te onderstrepen. De lidstaten dienen het respect voor die beginselen te hanteren als bepalende factor voor de aard hun bilaterale betrekkingen met landen waar ze op zo'n flagrante wijze worden geschonden.

Brittan
Mijnheer de Voorzitter, laat ik beginnen met de resoluties over de doodstraf. De Commissie deelt in het algemeen de bezorgdheid van het Europees Parlement over deze kwestie, speciaal wat betreft de Verenigde Staten. We zijn van mening dat in alle gevallen waarin de doodstraf wordt uitgesproken, de waarborgen moeten worden gerespecteerd die zijn neergelegd in het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en in andere internationale instrumenten.
We zijn blij dat de Raad in juni 1998 algemene richtsnoeren over de kwestie van de doodstraf heeft goedgekeurd. Uit deze richtsnoeren blijkt duidelijk dat de Europese Unie zich ten doel stelt te ijveren voor de algemene afschaffing van de doodstraf.
Ook verwelkomen wij het feit dat de Commissie voor de mensenrechten van de VN op 2 april 1998 een resolutie heeft aangenomen die er bij de landen die de doodstraf nog niet hebben afgeschaft op aandringt een moratorium op de tenuitvoerlegging van doodvonnissen in te stellen om tot afschaffing van de doodstraf te komen. Lidstaten van de EU waren medesponsor van de resolutie, die door Italië was ingediend, en het is opmerkelijk dat de Verenigde Staten tegen hebben gestemd.
De Commissie is uiterst bezorgd over het toenemende aantal executies in de Verenigde Staten. De Europese Unie heeft deze aangelegenheid een aantal malen opgenomen met de Amerikaanse instanties. Als commissaris die verantwoordelijk is voor de betrekkingen met de Verenigde Staten, voel ik geen enkele gêne of aarzeling om deze kwestie aan te kaarten: het is passend dat dit gebeurt met een land waarmee we nauwe banden onderhouden en dat al vaak uitdrukking heeft gegeven aan zijn bezorgdheid over de mensenrechten elders.
De Europese Unie volgt de individuele gevallen in de Verenigde Staten nauwlettend en heeft in specifieke gevallen een aantal stappen ondernomen. In het geval dat het gaat om een persoon die de nationaliteit van een van onze lidstaten heeft, zal de Unie er speciaal op letten dat wordt voldaan aan de bepalingen van het Verdrag van Wenen inzake consulaire betrekkingen van 1963, waarvan artikel 36 bepaalt dat gearresteerde buitenlanders recht hebben op consulaire bijstand.
Nu iets over het specifieke geval van de heer Peltier, die zich natuurlijk niet in een dodencel bevindt, maar wel al heel lang gevangen zit. Ik kan alleen zeggen dat iedereen die de toespraken heeft gehoord van de verschillende zijden van dit Huis, vanuit heel verschillende politieke oogpunten, wel ontroerd moet zijn geweest door hetgeen hier is gezegd. Via haar delegatie in Washington onderzoekt de Commissie momenteel de omstandigheden van de medische conditie van de heer Peltier en zij zal haar uiterste best doen om de acties van het Europees Parlement in dit verband te steunen. We zullen dit geval zorgvuldig blijven volgen en zien de gedachtewisseling over deze materie tegemoet op de volgende vergadering die de Delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de Verenigde Staten zal houden met het Amerikaanse Congres. Het is niet alleen terecht dat dit onderwerp ter sprake komt, maar onder de beschreven omstandigheden ook onvermijdelijk en vanzelfsprekend.
Wat de godsdienstvrijheid betreft, ben ik blij dat de desbetreffende resolutie is verruimd en zich niet alleen is blijven toespitsen op de situatie in India, want er kan met recht worden gezegd dat er - om het eufemistisch uit te drukken - in veel landen problemen zijn op het stuk van de godsdienstvrijheid en het zou misleidend zijn als wij ons alleen op India zouden richten. Wat ons betreft is de vrijheid van godsdienst een fundamenteel mensenrecht en we moeten het overal waar het wordt bedreigd, verdedigen.
Wel bevatten de berichten over de aanvallen op christenen in India bepaalde actuele aspecten die zeer verontrustend zijn. De delegatie van de Commissie, die ons volledig op de hoogte houdt van de ontwikkelingen, werkt nauw samen met de delegaties van de lidstaten bij het volgen van de situatie.
Droevig genoeg is etnisch en godsdienstig geweld in India geen novum, maar het geweld tegen de christenen op de thans gerapporteerde schaal is wel nieuw. Het probleem is in India nu tot een hoogst politieke zaak geworden en het kan de politieke situatie daar beïnvloeden - we hebben natuurlijk nota genomen van de hier genoemde verklaring van de minister-president. Het onderwerp houdt niet alleen de oppositie en de regering verdeeld, maar is ook binnen de BJP zelf controversieel.
Het lijdt geen twijfel dat het beginsel van de seculaire regeringsvorm en van de bescherming van de minderheden diep verankerd is in de Indiase democratische traditie. Er kan dan ook niet aan worden getwijfeld dat de opinievormers en de burgerlijke samenleving in India diep geschokt zijn door de gebeurtenissen en de schade die deze aan het imago van India hebben toegebracht, en dit komt ruimschoots tot uitdrukking in de grote aandacht die deze gebeurtenissen van meet af aan in de media hebben gekregen.
De Commissie is ervan overtuigd dat de betrouwbare Indiase politici, geholpen door een brede consensus in de burgerlijke samenleving, erin zullen slagen het nodige politieke momentum op te wekken om het geweld in toom te houden. Wij van onze kant blijven het voortdurende werk achter de schermen steunen van onze vertegenwoordigers ter plaatse, onze ambassadeurs, de NGO's en de verontruste Indiase burgers, als zijnde de beste garantie om de huidige situatie in de hand te houden; zij allen ontvingen daarvoor kortgeleden een dankbetuiging van de aartsbisschoppen van Delhi, Mumbai en Bangalore.
De Commissie staat geheel achter de doelstellingen van verdraagzaamheid jegens andere rassen, sociale harmonie en volledige eerbiediging van de mensenrechten waarop de ontwerpresolutie van het Europees Parlement is gebaseerd.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de volgende ontwerpresoluties over Guinee-Bissau:
B4-0136/99, namens de PSE-Fractie, -B4-0168/99, namens de PPE-Fractie, -B4-0173/99, namens de ELDR-Fractie, -B4-0183/99, namens de GUE/NGL-Fractie, -B4-0191/99, namens de V-Fractie, -B4-0202/99, namens de ARE-Fractie, -B4-0211/99 van mevrouw Cardona.
Bertens
Voorzitter, de situatie in het West-Afrikaanse Guinee-Bissau baart ons grote zorgen. Na het akkoord van november 1998 en het nieuwe akkoord begin van dit jaar zijn opnieuw gewelddadigheden uitgebroken tussen de troepen van president Vieira en generaal Ansumane Mane. Het conflict van juni 1998 is weer terug en de burgers zijn weer op grote schaal op de vlucht geslagen. Wederom is de burgerbevolking slachtoffer van dit weer vernietigende conflict.
Het vredesakkoord van Abuja is buiten werking gesteld en de buitenlandse troepen gaan zich te buiten aan mensenrechtenschendingen. Het is van groot belang dat het akkoord van Abuja weer volledig wordt toegepast. Alle buitenlandse troepen, behalve natuurlijk die van ECOMOG, moeten het land verlaten en de regering van nationale eenheid moet proberen eerlijke verkiezingen te organiseren. Dat is zo iets als sneeuw in de zomer.
Europa moet bereid zijn daar een bijdrage aan te leveren. In westelijk Afrika is een grote inspanning noodzakelijk om de spill-over van conflicten naar andere landen te voorkomen. In Afrika maken wij al veel te veel de transnationale conflicten mee. Wij moeten alle inspanningen leveren om de proliferatie van lichte wapens te voorkomen. De Unie zal technische en financiële steun aan ECOMOG moeten bieden en de bevolking humanitair bij moeten staan.

Correia
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, Guinee-Bissau verkeert opnieuw in staat van oorlog. Het Europees Parlement moet zich solidair verklaren met de bevolking van dit land die sterk onder deze burgeroorlog lijdt. Er zijn honderden doden gevallen, duizenden vluchtelingen zagen zich genoodzaakt hun land te verlaten, de ziekenhuizen zitten zonder medicijnen en zijn niet tegen de situatie opgewassen, hongersnood en ziekte zijn alom tegenwoordig.
In Abuja werd een akkoord bereikt dat in een staakt-het-vuren voorzag en de voorwaarden voor het oplossen van dit conflict definieerde. Desalniettemin werden de militaire operaties hervat en alles wijst erop dat de verantwoordelijkheid voor de heropleving van het geweld bij de troepen van president Nino Vieira berust. Wij kunnen onmogelijk de politieke verantwoording en de historische blindheid van bepaalde politieke en militaire leiders aanvaarden die hun eigen belangen boven die van hun volk stellen.
Het Europees Parlement moet erop blijven aandringen dat de akkoorden van Abuja die de totstandkoming van een regering van nationale eenheid en de organisatie van presidents- en parlementsverkiezingen vooropstellen, worden gerespecteerd, met eerbiediging van de onafhankelijkheid en de territoriale integriteit van Guinee-Bissau.
Gelet op de situatie in Casamanca dreigt een internationalisering van het conflict. De aanwezigheid van buitenlandse troepen, met name uit Senegal en de Republiek Guinee-Conakry, die door internationale mensenrechtenorganisaties zijn aangeklaagd wegens schending van de mensenrechten jegens de burgers, maakt dit risico alleen maar groter. De terugtrekking van alle buitenlandse troepen is dan ook een fundamentele voorwaarde voor het hervinden van de vrede. De enige troepenmacht die niet mag vertrekken, is die van de ECOMOG, daar zij belast is met het toezicht op de naleving van het staakt-het-vuren en de akkoorden. Het is van het grootste belang dat de bevolking van Guinee-Bissau wordt geholpen. In dit opzicht is het noodzakelijk dat meer humanitaire hulp wordt verleend en dat ervoor gezorgd wordt dat deze daadwerkelijk bij de bevolking terechtkomt. In verband hiermee zou ik de fundamentele rol van de niet-gouvernementele organisaties willen onderstrepen die zich in het land zelf belangeloos inzetten voor de plaatselijke bevolking.
Tot slot zou ik de Europese Unie willen verzoeken de inspanningen van premier Francisco Fabu te steunen met het oog op de oprichting van een regering van nationale eenheid. Deze regering moet op de eerste plaats in dienst staan van de belangen van de bevolking van Guinee-Bissau, die erg onder de situatie lijdt.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, hetgeen momenteel in Guinee-Bissau gebeurt is ronduit tragisch: duidenden ontheemden, hongersnood en ellende, veroorzaakt door een oorlog die niemand lijkt te willen en waarvan het niet duidelijk is wie er nu eigenlijk baat bij heeft. Het is van het grootste belang dat in Guinee-Bissau de vrede wordt hervonden en dat de wapens tot zwijgen worden gebracht. Het is bijzonder belangrijk dat het akkoord van Abuja wordt nageleefd en dat de ECOMOG, de interventiemacht van de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten, in werking treedt. Het hangt grotendeels van president João Bernardo Vieira en van generaal Mané af of de naleving van het door hen ondertekende akkoord wordt gewaarborgd, of de situatie in Guinee-Bissau kan worden gestabiliseerd, of de nieuwe regering van nationale eenheid aan de macht komt en of er vrije verkiezingen worden gehouden en het land zich verder kan ontwikkelen.
Europa kan en moet hulp bieden zoals in de motie van toezegging, die wij ten volle onderschrijven, wordt aangegeven. Wij moeten humanitaire, technische en financiële steun verlenen. Maar anderzijds moeten wij tevens onze steun uitspreken aan de krachtdadige veroordeling van de heropleving van de oorlog en aan de oproep onmiddellijk alle buitenlandse troepenmachten die bij het conflict zijn betrokken terug te trekken. Indien deze terugtrekking uitblijft, zal geen einde komen aan de schending van de mensenrechten en zal vrede onmogelijk zijn. In dit opzicht beschouwen wij de aanbeveling van het Parlement aan de Raad, waarin deze ertoe wordt aangezet met één stem te spreken, als uitermate positief. En gezien de talrijke berichten die in de pers zijn verschenen, zou ik de Commissie willen vragen of zij over enige informatie beschikt die haar in de mogelijkheid stelt het Parlement te garanderen dat bij dit betreurenswaardige conflict, waarvoor wij zo spoedig mogelijk een oplossing wensen, geen troepenmachten van lidstaten van de Unie zijn betrokken.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in de eerste plaats zou ik onze voldoening willen uitspreken over deze gezamenlijke ontwerpresolutie waarbij ik speciale aandacht zou willen vragen voor de gezamenlijk veroordeling van de nieuwe vlaag van geweld die Guinee-Bissau in haar greep houdt en de eis het op 3 februari afgekondigde staakt-het-vuren strikt na te leven.
Ten gevolge van de jongste gebeurtenissen is de hoop die was gerezen naar aanleiding van het akkoord van Abuja van 1 november in rook vervlogen. De hoop dat er een einde aan het conflict zou komen en dat Guinee-Bissau, en met name zijn bevolking, die het ergst onder deze oorlog te lijden heeft, van de nodige rust zou kunnen genieten om de enorme economische achterstand in te halen die de verwoestingen en de chaos veroorzaakt door het conflict dat afgelopen juni is uitgebroken, nog hebben vergroot.
Deze hoop moet dringend nieuw leven worden ingeblazen, vooral met het oog op de inwoners van Guinee-Bissau die het slachtoffer zijn geworden van dit zinloze conflict, waarvoor enkel overleg, vrede en naleving van de akkoorden een uitweg bieden. Ook moeten wij een aanklacht indienen tegen de destabiliserende rol die de buitenlandse troepenmachten sinds het begin van het conflict hebben gespeeld en die des te afkeurenswaardiger is omdat het mogelijkerwijze aan die rol te wijten is dat het akkoord van Abuja wordt geschonden. De eerste voorwaarde voor de toepassing van het akkoord en de overeenkomstige aanstelling van de regering van nationale eenheid is de terugtrekking van de buitenlandse troepenmachten die niet belast zijn met het toezicht op de strikte naleving van het akkoord, zoals het geval is met de troepen afkomstig uit Senegal en de Republiek Guinee.
De missie van de West-Afrikaanse interventiemacht bestaat erin de vrede te handhaven en zij mag hierbij niet gestoord worden door andere buitenlandse troepen die haar optreden belemmeren of die andere doeleinden willen opdringen. Dit conflict mag onder geen beding uitdraaien op een soort "hanengevecht" om de leiderspositie van het kippenhok. Er dient naar een politieke oplossing te worden gezocht die een waarborg voor de vrede biedt, de reeds afgesloten akkoorden respecteert, de onafhankelijkheid en de territoriale integriteit van Guinee-Bissau niet ter discussie stelt en een einde maakt aan deze dramatische situatie, waarin het land en het volk in de complete afgrond gestort dreigen te worden.
Er bestaat een dringende behoefte aan initiatieven voor humanitaire hulpverlening aan de bevolking, met name op het gebied van de voedselvoorziening en de gezondheidszorg. Dit soort initiatieven moet dan ook worden toegejuicht en aangemoedigd.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, helaas worden wij door de gebeurtenissen op verschillende plaatsen in Afrika gedwongen om ons af te vragen hoever de zinloosheid, de dwaasheid en de onredelijkheid reiken.
Guinee-Bissau, een van de armste landen ter wereld, had voor de oorlog die acht maanden geleden uitbrak een inkomen per hoofd van de bevolking van 220 dollar, dat is iets minder dan een halve ecu per persoon per dag.
De situatie was juist aan het verbeteren, er was net een toename van de reserves zichtbaar, een daling van de inflatie en een economische groei van 5 % per jaar. Dat is sinds acht maanden allemaal verdwenen. Er is nu sprake van negatieve groei, dat wil zeggen, de groei zal -5 % bedragen in de komende maanden.
Ondertussen leidt een oorlog, die ongetwijfeld voortkomt uit de tegengestelde ambities van een president die hardnekkig vasthoudt aan de macht, en een eerzuchtige generaal, dit land naar bekende toestanden: vlucht, vluchtelingen, honger, vernietiging van de schaarse reserves. En nu krijgt het conflict zelfs een internationale dimensie door de onvermijdelijke interventie van Senegalese troepen, die is ingegeven door het conflict in de zuidelijke regio Casamance, en de ook vrijwel zekere inmenging van de Republiek Guinee.
Het is zonder enige twijfel nodig dat de internationale gemeenschap alles doet wat in haar vermogen ligt om te zorgen dat er een einde wordt gemaakt aan deze situatie, zodat er een nieuwe start kan worden gemaakt met de uitvoering van het hulpplan dat was opgesteld door internationale organisaties en dat nu andermaal op een zijspoor staat. Ook moet gezorgd worden dat buitenlandse troepen het land verlaten en dat alleen de ECOMOG-vredesmacht achterblijft, zodat wanneer het geschonden staakt-het-vuren van februari - van een paar dagen geleden dus - weer wordt gerespecteerd, de nieuwe minister-president de nodige bevoegdheden kan krijgen om de inwoners van Guinee-Bissau op een vreedzame manier over hun toekomst te laten beslissen.

Brittan
Mijnheer de Voorzitter, ik kan het vrij kort maken omdat de Commissie het eens is met de in de ontwerpresolutie van het Parlement ontvouwde visie. We volgen de ontwikkelingen in Guinee-Bissau op de voet en zijn ons bewust van de enorme moeilijkheden waarmee de burgerbevolking te kampen heeft. Via ECHO verschaffen wij, naar ik hoop, snelle en effectieve humanitaire hulp om in de behoeften van de bevolking te voorzien. Wij geven ook steun aan de lopende bemiddelingspogingen en doen een beroep op de bij het conflict betrokken partijen om het akkoord van Abuja na te leven. We zijn bereid de samenwerking met Guinee-Bissau te hervatten, zodra de democratie is hersteld. We weten welke rol ECOWAS vervult bij de pogingen van de internationale gemeenschap om de stabiliteit in de regio te handhaven en we staan achter het akkoord van Abuja, waaronder ook de stationering van ECOMOG-troepen in Guinee-Bissau.
De suggestie dat er troepen van sommige lidstaten zouden deelnemen is hier ter sprake gekomen. Ik heb die geruchten ook gehoord, maar kan ze noch bevestigen noch ontkennen. Wel overleggen wij momenteel met de lidstaten hoe er hulp kan worden gefinancierd in de vorm van voorraden en niet-militaire uitrusting voor de ECOMOG-troepen.

De Voorzitter
Het gecombineerd debat is gesloten.
De stemming vindt om 17.30 uur plaats.

De Voorzitter
Aan de orde is het debat over de volgende ontwerpresoluties over natuurrampen:
Noodweer op de Canarische Eilanden
B4-0128/99 van de heer Medina, namens de PSE-Fractie, -B4-0163/99 van de heer Fernandez Martín e.a., namens PPE-Fractie, -B4-0193/99 van de heer Sierra e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, -B4-0207/99 van de leden Escolá Hernando en Vallvé, namens de ARE-Fractie.Aardbeving in Colombia
B4-0192/99 van de leden Newens, Miranda en Howitt, namens de PSE-Fractie, -B4-0203/99 van de heer Puerta e.a., namens de GUE/NGL-Fractie, -B4-0206/99 van de leden Kreissl-Dörfler en McKenna, namens de V-Fractie en Escola e.a., namens de ARE-Fractie.Noodweer op de Canarische Eilanden

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, de volgorde van de interventies was niet zo belangrijk. Waar het ons om gaat is de ramp die de Canarische Eilanden heeft getroffen. De regio kampt al met een ultraperifere ligging, en nu heeft deze ramp ook nog de infrastructuur van de havens en de kustlijn schade toegebracht, en ook de landbouw - dat wil zeggen, tomaten en bananen, die essentieel zijn voor de Canarische economie - in de problemen gebracht.
Daarom hoeven wij onze minuut spreektijd niet vol te maken, mijnheer de Voorzitter, en willen wij de Europese Commissie meteen vragen om deze regio, die erg geïsoleerd ligt binnen de Europese Unie, via de structuurfondsen extra tegemoet te komen om deze zogenaamde "natuurramp" te boven te komen - hoewel het zo langzamerhand onvermijdelijk is te denken dat deze rampen niet zo natuurlijk zijn, maar soms worden veroorzaakt door schade aan het milieu.

Posada
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, mijnheer de commissaris, gedurende de eerste dagen van januari werden de eilanden Tenerife, Gran Canaria, La Palma en El Hierro geteisterd door een hevige storm die onnoemelijke schade heeft aangericht aan de haveninfrastructuur, nabijgelegen boulevards en andere kustinstallaties van de desbetreffende eilanden. Ook de landbouwteelt, met inbegrip van de bananen- en tomatenproductie en andere producten uit de tuinbouw en de fruitteelt, heeft sterk onder het noodweer geleden. Aangezien het hier om eilanden gaat, bestaan er op het gebied van de infrastructuur geen alternatieven en is de goede werking van de installaties derhalve van vitaal belang voor de eilandengroep.
Wij stellen vast dat de landbouwproductie van deze eilanden in 1997 gestegen is tot 105.495 miljoen peseta en dat de door de landbouwproductie geleden schade 14, 4 % van de schade op het niveau van de infrastructuur uitmaakt en ongeveer 16, 7 % van de inkomsten uit 1997 vertegenwoordigt. Bovendien dient erop te worden gewezen dat wat de belangrijkste productiesectoren van de Canarische Eilanden betreft de schade in de tomatenteelt 5.664 miljoen peseta bedraagt, hetgeen overeenstemt met 19 % van de productie, en het verlies in de bananensector oploopt tot 7.393 miljoen peseta, dit is 20, 5 % van de productie van 1997. De schade aan de infrastructuur bedraagt 2.470 miljoen peseta.
Om al deze redenen zouden wij de Commissie willen verzoeken zo spoedig mogelijk de omvang van de geleden schade te evalueren en de Canarische Eilanden alsmede de specifieke projecten voor het herstel van de door de kustinfrastructuur opgelopen schade op te nemen in de structuurprogramma's. Wij geven eveneens uitdrukking aan onze bezorgdheid betreffende de weerslag van het noodweer op de inkomsten uit de landbouwproducten voor het jaar 1999 (en de gevolgen hiervan voor de economie van deze eilanden) en vragen de Commissie dan ook de nodige steun te verlenen om de door deze sector geleden verliezen op te vangen.
Waarde collega's, ik zou de mij nog resterende spreektijd willen gebruiken om duidelijk te maken hoezeer ik de berichten over de gevolgen van de aardbeving van 25 januari 1999 in Colombia betreur. Deze aardbeving, waarbij meer dan duizend doden en ontelbare gewonden zijn gevallen van wie het merendeel tot de armste klassen van de streek behoort, wordt beschouwd als de hevigste aardbeving die Colombia in deze eeuw heeft meegemaakt. De Fractie Europese Radicale Alliantie wenst zich dan ook solidair te verklaren met de slachtoffers en de familieleden van de slachtoffers en met het Colombiaanse volk. Naar het schijnt en volgens wat men uit de plaatselijke pers kan opmaken, heeft het Colombiaanse leger het bijzonder moeilijk gehad, ondanks de aanwezigheid van duizenden soldaten die naar het gebied waren gestuurd, om plundering te voorkomen van de stad Armenia, waar de plunderaars de hulpverleners met kogels bestookten en de verstoring van de openbare orde de reddingsoperaties bemoeilijkte. Een ander reëel gevaar is de corruptie, die tot gevolg kan hebben dat de internationale hulp nooit op haar eindbestemming aankomt. Ik zou president Pastrana en de Colombiaanse regering er dan ook toe willen aanzetten afdoende maatregelen te treffen om in de door de natuurramp getroffen gebieden de openbare orde te herstellen, evenwel zonder afbreuk te doen aan de mensenrechten, en de nodige stappen te ondernemen om te garanderen dat de noodhulp bij zijn eindbestemming aankomt. Maar ik hoop vooral dat deze huiveringwekkende gebeurtenis het op zich al zo moeizame vredesproces dat momenteel in Colombia aan de gang is niet verstoort.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot zou ik hier onze voldoening willen uitspreken over het feit dat de Commissie erin geslaagd is op korte tijd 1, 5 miljoen euro vrij te maken, met inbegrip van een half miljoen euro dat het afgelopen jaar niet is besteed, en zou ik tevens onze tevredenheid willen uiten over de constructieve samenwerking van het Rode Kruis, Oxfam en de overige NGO's die in de regio actief zijn. Anderzijds zou ik de Commissie en de regeringen van de lidstaten ertoe willen aanzetten om in samenwerking met de voornaamste NGO's alle mogelijke middelen aan te wenden om een uitweg uit deze crisissituatie te zoeken en een speciaal ontwikkelingsprogramma ten uitvoer te leggen dat het mogelijk maakt op middellange en lange termijn in de behoeften van het door de aardbeving getroffen gebied te voorzien.

De Voorzitter
Ik dank u, mijnheer Posada. U sprak echter niet alleen over de problemen op de Canarische Eilanden, maar ook over de aardbeving in Colombia. Dat is echter het volgende onderwerp.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we onszelf gelukkig mogen prijzen dat commissaris Brittan hier op dit moment bij ons is. Ik zeg dat omdat de commissaris zich gisteravond de niet geringe moeite heeft getroost om met ons tot middernacht van gedachten te wisselen over een onderwerp dat veel te maken heeft met de ultraperifere regio's en de Canarische Eilanden: bananen.
Mijnheer Brittan, ik richt me direct tot u omdat u, als u ons onze ontwerpresolutie leest, zult zien dat die gaat over de grote schade die is aangericht in de Canarische landbouw. Hoewel dit niet in de ontwerpresolutie staat, kan ik u bijvoorbeeld vertellen dat in de bananenteelt de schade zo groot is dat we noch in 1999 noch in het jaar 2000 in de buurt zullen komen van de gegarandeerde minimumhoeveelheid van 420.000 ton omdat zowel de bestaande plantages als de jonge aanplant verwoest zijn. En ik vertel u dat, omdat ik denk dat als er in Washington gesproken wordt met een regering die het heeft over het verdedigen van de vrije mededinging, ze erop moet worden gewezen dat onze bananenteelt wordt bedreven in tamelijk ongunstige klimatologische omstandigheden, en dat dit soort dingen in enkele regio's van de Gemeenschap - zowel op de Antillen als op de Canarische Eilanden en Madeira - regelmatig voorvallen. Dat is denk ik een belangrijk argument.
Maar dat is niet het doel van de resolutie die wij hebben ingediend. Ik heb hier een aardig bericht dat ik de commissaris voor zal lezen omdat me dat nuttig lijkt. Het staat in een krant van vandaag, La Provincia van Las Palmas van 11 februari 1999. In het artikel wordt gezegd dat de vertegenwoordiger van de federatie van groente- en fruitexporteurs van Las Palmas, Roberto Góiriz, tevreden is met het akkoord dat ongetwijfeld zal worden aangenomen door het Europees Parlement, en erop wijst dat het uiteindelijk aan een in Straatsburg gevestigde instelling is om aan te dringen op een oplossing voor het probleem dat iedereen daar raakt. Opmerkelijk genoeg ziet men in afgelegen regio's als de onze de Commissie als een bron van inspiratie en hulp. De Commissie heeft altijd een open oor gehad voor de problemen van deze regio's. En nu vragen wij de Commissie, onder andere, om zo spoedig mogelijk het nieuwe artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam uit te werken, dat voorziet in een bijzondere regeling voor deze regio's, juist vanwege de ongunstige economische omstandigheden.

De Esteban Martin
Mijnheer de Voorzitter, ik zal het woord voeren namens de heer Fernández Martín, die even weg moest. Zoals al is gezegd en u allen weet, woedde er gedurende de eerste dagen van januari dit jaar een vreselijke storm op de Canarische Eilanden die aanzienlijke materiële schade heeft toegebracht aan de infrastructuur en aan landbouwgewassen.
Ik moet erop wijzen dat de schade niet beperkt blijft tot de toch al hoge cijfers die in de resolutie worden genoemd - ongeveer 90 miljoen euro voor de bananenteelt en de tomaten samen, wat zoals bekend de voornaamste gewassen zijn en werkelijk de economische steunpilaar van de regio - maar dat daar ook nog de ernstige schade aan de infrastructuur bijkomt, die ongeveer 15 miljoen euro bedraagt.
Daarom, mijnheer de Voorzitter, vragen wij de verantwoordelijke instanties van de Europese Unie, en de Commissie in het bijzonder, om rekening te houden met de omvang van deze schade en speciale projecten op te starten om de beschadigde infrastructuur te herstellen, passende maatregelen te nemen om de mensen die door deze ramp zijn gedupeerd snel en doeltreffend te helpen, en om het regionale bestuur bij te staan bij het herstellen van de schade.
Aardbeving in Colombia

Miranda de Lage
Mijnheer de Voorzitter, de tragedie die is veroorzaakt door de aardbevingen in de Colombiaanse regio's Pereira en Armenia, voegt zich bij andere verwoestende catastrofes in Midden-Amerika en in delen van het Caraïbisch gebied waarbij mensen en dingen zijn weggevaagd. De reactie vanuit Europa was in alle gevallen snel en solidair, waardoor de ellende wat kon worden verzacht en de slachtoffers wat hoop werd geboden. Het lijdt geen twijfel dat de extreme omstandigheden in Colombia nog verergerd werden door het wegvallen van de infrastructuur, waardoor de aanvoer van hulpgoederen en de uitvoering van rampenplannen werd vertraagd. Daarom is het des te betreurenswaardiger dat mensen zonder scrupules deze tragedie hebben aangegrepen om overvallen te plegen, te stelen en handel te drijven met het weinige dat er ter plaatse was of wat er dan wel aankwam.
Deze betreurenswaardige feiten mogen echter geen reden zijn om de heldhaftigheid en de voorbeeldige gemeenschapszin te vergeten van niet-gouvernementele organisaties, de bevolking, anonieme burgers en het leger, die betrokken waren bij de reddingswerkzaamheden. Hun positieve optreden mag zeker niet onvermeld blijven, en dat geldt ook voor de snelle reactie van ECHO en van de Europese Commissie om de hulpverlening op gang te brengen die momenteel zo hard nodig is, waarvoor mijn complimenten.
Nadat de schade is opgenomen, zal dit project moeten worden afgerond met een plan om de gebieden die volledig zijn verwoest weer voor bewoning geschikt te maken. Jammer genoeg kunnen we niets doen voor de vermisten, behalve meeleven met hun families, en heel weinig om nieuwe aardbevingen te voorspellen. Het is echter wel mogelijk om de donaties uit Europa en van andere landen te besteden met de grootst mogelijke transparantie en efficiency, zodat elke twijfel over malversaties of ondoelmatig gebruik wordt weggenomen.
Daarom - en daarmee sluit ik af, mijnheer de Voorzitter - willen wij met deze resolutie president Pastrana's initiatief tegen de corruptie steunen, en vragen wij hem om met zijn regering alles in het werk te stellen om zowel de veiligheid in het gebied te garanderen als de eerbiediging van de mensenrechten.

González Álvarez
Mijnheer de Voorzitter, er valt weinig toe te voegen aan wat onze collega Ana Miranda de Lage zojuist heeft gezegd over dit onderwerp. Ik denk dat hier hetzelfde is gebeurd als met de orkaan Mitch, dat namelijk zoals steeds de armste lagen van de bevolking het hardst worden getroffen. Er zijn meer dan 1000 doden gevallen, en talloze gewonden. Ik denk dat we daarom in de eerste plaats het snelle optreden van de Europese Commissie moeten prijzen, die anderhalf miljoen euro naar het gebied heeft gestuurd - wat een substantiële bijdrage is - in samenwerking met niet-gouvernementele organisaties zoals het Rode Kruis, Oxfam en anderen.
Wat echter wel nodig is, is dat de Europese Commissie op de een of andere manier garandeert dat de hulp die wordt verstuurd ook werkelijk terecht komt bij de slachtoffers. Want in dit geval is het niet zo, maar het is in het verleden wel gebeurd dat, net als nu, een deel van de bevolking van de wanorde profiteerde om dingen te gebruiken of te verkopen die bedoeld waren voor de getroffen bevolking. Dus misschien kan de Europese Commissie daar een belangrijke rol in spelen.
Het valt ook toe te juichen dat de heer Pastrana zich ten doel heeft gesteld de corruptie uit te roeien, en het is te hopen dat de hulp niet alleen aankomt bij de zwaarst getroffenen maar dat daarnaast in Colombia ook de mensenrechten zullen worden gerespecteerd.

Lenz
Mijnheer de Voorzitter, ook ik kan mij namens mijn fractie zonder meer aansluiten bij de woorden van de vorige spreker. Het is niet de eerste keer dat Colombia door zo'n grote ramp getroffen wordt, en ditmaal schijnt het ook een gebied te zijn waar eigenlijk de Colombiaanse wereld nog relatief intact was. Des te erger is het dat zo'n gebied met mensen die op hulp waren aangewezen, maar die tot nu toe een redelijk bestaan hadden, nu ook nog door zo'n ramp getroffen worden.
We willen de Commissie met klem verzoeken zo onbureaucratisch mogelijk te handelen, om ervoor te zorgen dat de hulp direct bij de mensen terechtkomt. Wij zijn blij dat er zo snel is opgetreden, want we hebben hier ook vaak kritiek op Colombia. Zoals u weet, mijnheer de commissaris, is het land in menig opzicht ons zorgenkind. Als het ons lukt Colombia en president Pastrana daarmee ook duidelijk te laten zien dat wij ook positief optreden wanneer de mensen hulp nodig hebben, dan hebben wij naar mijn mening heel wat bereikt.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, laten we, wanneer we ons aansluiten bij de sympathiebetuigingen voor de slachtoffers van de aardbeving in Colombia, ervoor zorgen dat de Europese Unie de langetermijnhulp biedt die nodig is om de mensen te helpen hun leven weer op te bouwen. De getroffen gemeenschappen hebben nu nog gebrek aan elementaire opslagtanks voor schoon water, ze hebben te weinig latrines en waterdicht onderdak en niet genoeg benodigdheden voor de voedselbereiding noch werktuigen om puin te ruimen en hun huizen opnieuw op te bouwen.
Kinderen hebben geen schoenen en moeten blootsvoets over het puin klimmen van wat eens hun huizen waren en hele levens zijn verwoest. Hoewel hulporganisaties als Oxfam proberen 8000 gezinnen per maand te helpen, zijn 400.000 mensen hun bezittingen of hun broodwinning kwijt. Ook wij moeten lering uit dit alles trekken, want ondanks de door ons toegejuichte, snelle aankondiging dat er hulp van ons zou komen, was er 48 uur na de aardbeving ter plekke nog geen internationale hulp gearriveerd.
In een situatie die de ongelijkwaardige partijen bij het Colombiaanse conflict om klaarblijkelijke humanitaire redenen tot één front aaneen zou moeten smeden, kan ik tenslotte moeilijk geloof hechten aan berichten dat de ramp door paramilitaire groepen zou zijn aangegrepen om de moord op voorvechters van de mensenrechten in de NGO's in Colombia te verhullen en er het voorwendsel voor kan zijn geweest dat een wetsontwerp ter veroordeling van de onvrijwillige verdwijningen verleden week op een buitengewone zitting van het Colombiaanse parlement werd ingetrokken. We doen een beroep op president Pastrana om niet alleen fraude en corruptie aan te pakken, maar ook dit wetsontwerp alsnog af te kondigen.

Cushnahan
De datum van 25 januari zal voor altijd gegrift staan in het geheugen van de Colombianen maar helaas om de verkeerde redenen. Dit was een tragedie van enorme proporties, zoals reeds is gezegd, die heeft geleid tot ruim 1000 doden en vele duizenden gewonden.
We mogen de Commissie zeker gelukwensen met haar snelle respons op de crisis en speciaal met de manier waarop zij met de NGO's in de regio heeft samengewerkt. Maar de door de Europese Unie en andere donorlanden gestuurde hulp is niet meer dan symbolisch, gezien de schaal van de verwoestingen en ontberingen, en speciaal in het licht van de door de heer Howitt genoemde cijfers: ruim een half miljoen mensen hebben huis en haard verloren. Er is dan ook een zeer veelomvattend hulp-en ontwikkelingsprogramma nodig om te voorzien in de langetermijnbehoeften van land en volk. Het is van vitaal belang dat de hulp, wanneer die er komt, naar behoren wordt gecoördineerd en terecht komt bij degenen die haar het meest nodig hebben.
De resolutie wijst terecht op het gevaar van corruptie en op de noodzaak deze uit te bannen. Net als de resolutie ben ik blij met de toezeggingen van president Pastrana dat dit niet zal gebeuren. Verder wordt in de resolutie terecht gesteld dat het uiterst belangrijk is dat er bij de pogingen om de openbare orde te herstellen geen mensenrechten worden geschonden.

Kreissl-Dörfler
Mijnheer de Voorzitter, het leven van alledag in Colombia is meedogenloos. Iedere maand zouden we opnieuw over mensenrechtenschendingen, de paramilitaire troepen, overvallen op indigenas en zwarten, het verjagen en verdwijnen van mensen kunnen debatteren. Ditmaal is de aanleiding echter een zogenaamde natuurramp: de aardbeving in Armenia. Deze heeft onnoemlijk veel leed over de bevolking gebracht en ik wil nu niet herhalen wat mijn collega's allemaal al gezegd hebben, maar er komt nog een ramp van eigen maaksel bij, namelijk corruptie en onvermogen, deels van het Colombiaanse staatsapparaat, om hulp snel en veilig naar de slachtoffers te brengen.
Maar bijzonder zorgwekkend is de informatie dat de zogeheten spoedhulp van de Europese Unie op veel plaatsen helemaal niet aangekomen is. Het is naar mijn mening dringend noodzakelijk na te gaan in hoeverre deze informatie klopt. Een rapport waarin hierover verantwoording wordt afgelegd is absoluut nodig. In de luwte van de aardbeving zijn de paramilitaire troepen een vernietigingscampagne tegen de mensenrechtenactivisten begonnen. Zowel nationaal als internationaal eisen politici en anderen dat president Andrés Pastrana eindelijk maatregelen neemt. Maar tot nu toe hebben we daar nog te weinig van gezien. Ook hier is het hoogstnoodzakelijk dat de Commissie de Colombiaanse regering oproept deze door de aardbeving onopgemerkte mensenrechtenschendingen te bestrijden.

Brittan
Mijnheer de Voorzitter, wat in de eerste plaats de situatie op de Canarische Eilanden betreft, weet de Commissie heel goed door wat voor vreselijke stormen de eilanden tussen 6 en 9 januari zijn geteisterd. Ik heb dankbaar kennis genomen van de verdere informatie die door de geachte afgevaardigden in hun resolutie en ook in hun interventies is verstrekt. Wat de bananen betreft, weet ik heel goed welke bijzondere rol die sector in de economie van de Canarische Eilanden vervult en ik ben dan ook vol begrip voor wat er gebeurd is, in combinatie met de andere problemen die we gisteravond hebben behandeld.
Ik wil hier graag uiting geven aan de gevoelens van medeleven van de Commissie voor de plaatselijke bevolking die door de stormen is getroffen en aan haar bereidheid steun te verlenen. Wij zijn bijzonder ontvankelijk voor de moeilijkheden die hierdoor zijn veroorzaakt en zullen de situatie in haar geheel zorgvuldig bezien in het licht van de instrumenten en regelgeving, op grond waarvan eventueel bijstand kan worden verleend.
Opdat de betrokkenen een deugdelijke studie voor de Commissie kunnen maken, zouden wij de Spaanse instanties willen verzoeken om ons zo snel mogelijk gedetailleerde informatie te doen toekomen over de aard van het noodweer, de weerslag ervan op de productie en het productiepotentieel in de regio, evenals over de schade die is toegebracht aan de infrastructuur. Als wij op de volgende vergadering van het Toezichtcomité voor de structurele hulp in de Canarische Eilanden en het communautair bestek van doelstelling 1 voor Spanje in het bezit zijn van een officieel verzoek van de Spaanse regering, zullen wij onderzoeken of de lopende structurele steun opnieuw kan worden geprogrammeerd in een partnerschap met de nationale en regionale instanties en of er eventuele toewijzingen mogelijk zijn uit andere beschikbare middelen als bijdrage tot het herstel van de door deze stormen beschadigde infrastructuur.
Wat de situatie in Colombia betreft, wijzen de voorlopige officiële cijfers uit dat het aantal doden gestegen is tot ruim 900, waarvan 582 in het departement Quindio en het aantal gewonden tot ongeveer 3400, terwijl 200.000 mensen dakloos zijn. De onmiddellijke prioriteit is uiteraard te voorzien in de eerste behoeften van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen in de gehele, door de ramp getroffen regio. Een gedetailleerde evaluatie van de behoeften heeft bevestigd dat er absoluut moet worden gezorgd voor tijdelijk onderdak, voedsel, dekens, keukengerei, geneesmiddelen en chloor. In afwachting van een meer uitputtende analyse van de behoeften is er tot nu toe een noodhulpprogramma ten bedrage van 1, 5 miljoen euro uitgewerkt door ECHO. De Commissie kon op 26 januari een prompte bijdrage aan de internationale hulpacties aankondigen en ik ben dankbaar voor de waarderende woorden die de Commissie vanmiddag ten deel zijn gevallen in verband met de door haar ondernomen actie.
Het eerste rampenbestrijdingsplan wordt geïmplementeerd door verschillende Europese NGO's in samenwerking met het Colombiaanse Rode Kruis. ECHO overweegt een verder hulpprogramma voor de slachtoffers van de aardbeving vast te stellen. In de context van hun bezoek aan Colombia volgende week zullen de diensten van de Commissie de mogelijkheden beginnen te bestuderen voor de sanering van de aardbevingsgebieden op de lange termijn. Maar ik wil hieraan toevoegen dat wij het absoluut eens zijn met het in het Europees Parlement geformuleerde standpunt dat de regering van president Pastrana stappen moet ondernemen om de openbare orde te herstellen en de corruptie te bestrijden, dit met volledige eerbiediging van de mensenrechten, en dat zij ervoor moet zorgen dat de gevallen waarin mensenrechtenactivisten en plaatselijk NGO-personeel zijn vermoord of ontvoerd, tot op de bodem worden uitgezocht en dat er aan de hand van de uitkomsten van zulk onderzoek krachtig en snel actie wordt ondernomen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 17.30 uur plaats.
Aangezien het debat vroeger is afgelopen dan gepland en wij niet onmiddellijk kunnen gaan stemmen, moet ik de vergadering onderbreken tot het tijdstip van stemming.
De vergadering wordt om 17.00 onderbroken en om 17.30 uur hervat

De Voorzitter
Wij gaan nu over tot de stemming over het actualiteitendebat.
Na de stemming over de gezamenlijke resolutie over Kazachstan:

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer het Parlement dat het unaniem voor de resolutie over Kazachstan gestemd heeft. Voor mij ligt de Duitse versie. Die bestaat uit maar één zin: ?verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan die en die" . Verder staan twee strepen op dit papier. Ik wilde vragen of verder iemand hier de resolutie gelezen heeft en of zijn versie tekst bevat.

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, ik ben er zeker van dat alle leden het document hebben gelezen. Er moet een fout geslopen zijn in de tekst die u heeft gekregen .
Na de stemming over het actualiteitendebat
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik zeg nogmaals dat mijn opmerking van zojuist geen grapje was, maar een formeel protest. De resolutie over Kazachstan bestaat, althans in de Duitse versie, uit twee strepen.
Gelach
Ik verzoek u deze stemming formeel ongeldig te verklaren. Een stemming is volgens ons Reglement niet geldig als de tekst niet beschikbaar is. Dat is een precedent.

Swoboda
Mijnheer de Voorzitter, dat klopt niet. Er is een volledige versie van de Duitse tekst. Misschien hebt u een verkeerde, collega Posselt. Ik stel u gaarne een kopie ter beschikking, zodat u ook werkelijk weet waarover u gestemd hebt.

De Voorzitter
Mijnheer Swoboda, ik heb ook een volledige versie gezien. Ik opperde alleen maar de mogelijkheid dat er in de tekst die de heer Posselt had gekregen, iets mis was gegaan met het afdrukken.

Hänsch
Mijnheer de Voorzitter, is het mogelijk dat een collega van de CSU last heeft van blinde vlekken?
Gelach

De Voorzitter
Zeer zeker niet.

Stemming (voortzetting)
White
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een of twee punten naar voren brengen in verband met de stemming. In de eerste plaats bied ik mijn verontschuldigingen aan voor het feit dat er meer dan 200 amendementen zijn; we hebben ons best gedaan om het aantal te beperken.
In verband met de stemming van vanavond zou ik graag de betekenis willen uitleggen van de "compromisamendementen" . Het gaat hier niet om compromisamendementen in de zin die we er normaal aan toekennen, dat wil zeggen compromisamendementen tussen fracties, maar ze zijn het resultaat van een informele trialoog die in de laatste paar dagen en weken in Brussel heeft plaatsgevonden en waaraan ikzelf en de andere waterrapporteurs een enorme hoeveelheid werk hebben gehad.
En nu wij als waterrapporteurs onderling overeenstemming hebben bereikt over deze compromisamendementen, is het absoluut noodzakelijk dat we ze aannemen, want het Duitse voorzitterschap, dat op het debat van gisteravond niet vertegenwoordigd was, heeft het volgende gezegd in een brief: ?Het Duitse voorzitterschap hoopt op de Raad van maart tot een gemeenschappelijk standpunt inzake de ontwerprichtlijn te kunnen komen. Het zal zijn best doen om de tekst die het resultaat is van het informeel overleg, in dat gemeenschappelijk standpunt op te nemen" .
Daarvoor is het een absoluut vereiste dat deze tekst wordt opgenomen in het besluit dat het Parlement vanavond over het voorstel zal nemen. We moeten dus ons steentje bijdragen: als we de zogenaamde compromisamendementen aannemen dan hebben we de basis gelegd voor iets waaraan we na de tweede lezing verder kunnen werken, wanneer de medebeslissingsfase aanbreekt.

Cabezón Alonso
Mijnheer de Voorzitter, vanmorgen is na afloop van de stemming gevraagd om over dit verslag te stemmen tijdens de plenaire vergadering in Brussel. Ik herhaal dat verzoek van vanmorgen en wil vragen om, gelet op het belang van dit verslag, het op de plenaire vergadering te Brussel in stemming te brengen.

De Voorzitter
U hebt volkomen gelijk dat dit punt vanochtend aan de orde is gesteld, maar volgens het Reglement moet het voorstel of van een fractie of van 29 leden komen. Ik heb geen officieel verzoek ontvangen van enige fractie en evenmin een verzoek van 29 leden. Ik wil dus tot stemming overgaan. Met een beetje goede wil denk ik niet dat we er erg lang over zullen doen.

White
Mijnheer de Voorzitter, wat u daarnet heeft gezegd over het verzoek is juist, maar het probleem was dat mijn fractie er niet mee wilde instemmen om deze kwestie voor volgende week te bewaren. Mijn excuses aan de Spaanse delegatie.
Na de stemming over amendement 165
Anastassopoulos
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag mij af of de fracties die aandringen op zoveel mondelinge stemmingen wel beseffen dat iedere mondelinge stemming de Europese belastingbetaler 300 euro kost.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de vraagsteller alleen vragen of hij weet hoe belangrijk het voor de burger is om te weten wie de politieke verantwoordelijkheid draagt en wat het kosten mag?

Anastassopoulos
Mijnheer de Voorzitter, het staat buiten kijf dat de burgers het recht hebben geïnformeerd te worden en wij verplicht zijn hen te informeren, maar niet over elke zin en komma.

De Voorzitter
Collega's, we hebben een lange week achter de rug en zijn allemaal moe. Laten we dus wat opschieten.

Telkämper
Mijnheer de Voorzitter, ik wou de heer Anastassopoulos geruststellen. Wij zijn immers allemaal voor een sobere begroting en als ik naar uw fractie kijk en zie hoe leeg het daar is, dan is de conclusie dat vele collega's vandaag slechts het halve daggeld krijgen en dat zal u zeker tevreden stellen.
Gelach

De Voorzitter
Ik zou bijna een mondelinge stemming willen houden over de vraag of mondelinge stemmingen de moeite waard zijn, maar dat zou absurd zijn.
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

Collins, Kenneth
Mijnheer de Voorzitter, dit is een erg langdurige en gecompliceerde stemming geweest, maar de uitslag is uiterst bevredigend.
Wel wil ik de aandacht van het Huis vestigen op het feit dat deze stemming in de eerste plaats noodzakelijk is geworden doordat de Raad over deze materie in een zeer vroeg stadium een politiek akkoord heeft bereikt. Dit is er een voorbeeld van hoe onverstandig het van de Raad is om zulke politieke akkoorden af te sluiten. In de tweede plaats zou dit positieve resultaat niet mogelijk zijn geweest zonder de enorme hoeveelheid werk die door de heer White is verricht. Maar ik wil beklemtonen dat het evenmin zou zijn bereikt zonder de medewerking van zijn mederapporteurs over dit onderwerp, de heren Eisma en Florenz; het zou ook niet mogelijk geweest zijn zonder de coördinatoren van alle fracties; en evenmin zonder de nauwe samenwerking met het personeel van de Commissie, met de voorzitter van de Werkgroep water van het Duitse voorzitterschap en zonder het Secretariaat van de milieucommissie. Ik hoop dat iedereen hier inziet dat we deze mensen erkentelijkheid verschuldigd zijn, want zonder hen zou de heer White niet zo succesvol zijn geweest.

De Voorzitter
Ik ben blij te horen dat de waterrichtlijn letterlijk "overliep" van samenwerking.

Cassidy
Mijnheer de Voorzitter, ik ben geïnteresseerd in het aantal mondelinge stemmingen die we over dit verslag hebben gehad. Bij de stemming over het vorige verslag heeft u steeds de fractie genoemd die om een mondelinge stemming had gevraagd, hetgeen voor enig onbehagen onder onze collega's bij de groenen heeft gezorgd. In dit geval heeft u geen enkele maal gezegd wie om de mondelinge stemming had gevraagd. Dat zouden we toch zeker te horen moeten krijgen.

De Voorzitter
Als u erop staat kan ik het allemaal voorlezen, maar dat zal alleen maar meer tijd in beslag nemen.
Betreffende amendement 44
Graenitz
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het Huis erop wijzen dat in amendement 44 in punt 2 bis, tweede streepje, in de Duitse tekst in plaats van "verwijderen van pyrotechnische onderdelen" moet staan "neutraliseren van pyrotechnische onderdelen" , om de tekst logisch te maken.

Florenz
Als ingenieurswerk zou deze tekst geweldig zijn, als juridische tekst is hij echter volstrekt ongeschikt.

De Voorzitter
Aangezien de rapporteur dit bevestigt, zullen we ervoor zorgen dat de Duitse tekst dienovereenkomstig wordt gewijzigd.
Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan

De Voorzitter
Op grond van artikel 129 van het Reglement heb ik een verzoek ontvangen van de Fractie Unitair Links om dit verslag terug te verwijzen naar de commissie.

Manisco
Mijnheer de Voorzitter, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links verzoeken wij om terugverwijzing naar de commissie van het verslag-Quisthoudt-Rowohl, krachtens artikel 129 van het Reglement. We hebben daarvoor de volgende redenen: de aanneming van het verslag zou op dit specifieke moment geïnterpreteerd kunnen worden als een inmenging in de verkiezingsprocedure van een soevereine staat - in dit geval dus Israël - en, ongeacht de verdiensten en bedoelingen van het verslag, als een openlijke steunbetuiging aan een van de meest omstreden partijen in deze verkiezingsstrijd, namelijk die van Benjamin Netanyahu.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, als we, iedere keer als er in de betrokken landen verkiezingen worden gehouden, de verslagen moeten terugverwijzen naar de bevoegde commissie, zou er over geen enkel verslag meer worden gestemd. Ik ben derhalve van mening dat we dit verslag niet kunnen terugverwijzen.
Applaus

Quisthoudt-Rowohl
Mijnheer de Voorzitter, ik ben van mening dat wij nu over dit verslag moeten stemmen. Ieder uitstel zou in het nadeel van zowel Israël als de Palestijnen zijn.
Het Parlement verwerpt het verzoek om terugverwijzing naar de commissie
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Aldo
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag een mondeling amendement indienen, puur voor de formaliteit.
Ik stel voor na de woorden "regionale integratie" het volgende toe te voegen: "door het beginsel van niet-reciprociteit in de ACS-, de LGO- en de ultraperifere regio's-betrekkingen bij de inwerkingtreding van de nieuwe algemene EU/ACS-overeenkomst bij voorbaat af te schaffen" . Dit maakt het amendement beter begrijpelijk.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, in het algemeen steunt de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten de resolutie van de heer Aldo, maar het mondeling amendement dat hij heeft ingediend heeft een nogal diepgaande inhoud, en ik denk dan ook niet dat wij het nu kunnen aanvaarden. Met andere woorden, het is geen eenvoudig formeel amendement maar een zeer inhoudelijk wijzigingsvoorstel. Daarom zijn wij tegen het mondeling amendement.
Aangezien meer dan 12 leden bezwaar hebben wordt het mondeling amendement verworpen
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Blokland
Water van goede kwaliteit zal in de 21ste eeuw wellicht van nog groter strategisch belang worden dan olie. Reden genoeg om de heer White op dit moment te bedanken voor zijn inzet voor een goede status van het oppervlaktewater per 2010. De stroomgebiedbenadering geeft gelegenheid aan de lidstaten om een specifiek op stroomgebied gericht beleid te voeren. Wij vinden dat een uitstekend idee. Als er optimaal gebruik gemaakt wordt van gebiedsspecifieke kennis, zoals die bijvoorbeeld bij de waterschappen beschikbaar is, zal dit bijdragen tot een beter resultaat. Het betrekkken van direct belanghebbenden vergroot de aanvaardbaarheid van nieuw beleid.
De totstandkoming van een nieuwe kaderrichtlijn heeft heel wat voeten in de aarde: de behandeling in eerste lezing kan aangeduid worden als zeer verwarrend. De behandeling van de ontwerpkaderrichtlijn is in het Parlement telkens uitgesteld. Dit had alles te maken met het "premature standpunt" van de Raad, dat de Raad vorig jaar juni bereikte. Al met al een vreemde gang van zaken. Vervolgens is er, met het Verdrag van Amsterdam in het achterhoofd, begonnen met het bereiken van een politiek akkoord. Dit heeft slechts op een beperkt aantal gebieden succes gehad, omdat bepaalde lidstaten zich niet flexibel opstellen. Jammer, want in een vroeg stadium is het meestal veel eenvoudiger om een akkoord te bereiken, omdat men zich nog niet zo diep heeft ingegraven in de eigen stellingen.
De mede door mij ingediende compromisamendementen zijn een schamel resultaat van een veelbelovende start. De amendementen 189 tot en met 193 over de "wetlands" beogen het in stand houden van een buffercapaciteit van de waterhoeveelheid die essentieel is voor het tegengaan van overstromingen en verdroging.
De compromisamendementen 194 en 195 houden er rekening mee dat het beheer van zeewateren is geregeld in internationale verdragen. Het van tijd tot tijd organiseren van een conferentie over waterbeleid kunnen we steunen. Dat hierbij alle betrokkenen, inclusief NGO's, kunnen participeren is een goede zaak, zoals in compromisamendement 198 is voorgesteld.
Herinjecteren van water voor de noodzakelijke activiteiten moet mogelijk blijven, als dit maar op een verantwoorde manier wordt uitgevoerd. Compromisamendement 201 verschaft hier voldoende waarborgen voor.
Bij de emissiegrenswaarden zal ook gekeken moeten worden naar de diffuse bronnen en niet alleen naar de grote vervuilers. De moeilijkheid hierbij blijft de naleving met de hantering van het uitgangspunt dat de vervuiler betaalt. Wij vragen ons daarom af of de amendementen 65, 67 en 68 in de praktijk uitvoerbaar zullen zijn.

des Places
Het voorstel van de Commissie tot instelling van een communautair actiekader ten behoeve van het waterbeleid bestaat uit het herformuleren en het opnieuw met elkaar combineren van verschillende richtlijnen. Het gaat hier onder andere om richtlijnen inzake de kwaliteit van het oppervlaktewater, het zwemwater, het drinkwater en het water dat bestemd is voor viskweekvijvers en de schelpdierenteelt. Verder gaat het om richtlijnen inzake de bescherming en het beheer van grondwater, de verwerking van stedelijk afvalwater en de controle op afvallozingen en vervuiling door meststoffen.
Met dit voorstel voor een richtlijn wordt dus beoogd de bestaande regelgeving te vereenvoudigen. Wat dit voorstel verder kenmerkt, is de benadering die erin wordt gevolgd. Centraal in deze benadering staat de gedachte van het stroomgebied. Bij goed beheer kan de kwaliteit en kwantiteit van het oppervlaktewater en het grondwater van zo'n stroomgebied beter beschermd worden, of dit water nu door één of door meerdere landen stroomt.
Dit jaar nog zou de Commissie voorstellen moeten doen voor technische voorschriften voor het verzamelen en analyseren van gegevens. Dit geldt met name voor het vaststellen van de stroomgebieden en het onderzoeken van hun fysieke, demografische en economische eigenschappen. Verder moeten er voorschriften komen voor het analyseren en bewaken van de kwaliteit van de wateren en voor hun kwalitatieve en kwantitatieve evaluatie.
Ieder beheersplan moet een programma met maatregelen bevatten dat op 31 december 2007 geheel operationeel moet zijn. In 2010 dient het water in de "goede staat" te verkeren zoals in de doelstelling is omschreven.
De uitvoering van deze bepaling ligt goeddeels in handen van de lidstaten.
Ik heb met betrekking tot dit voorstel 17 amendementen namens de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten ingediend. Het merendeel van deze amendementen is ofwel individueel ofwel in het kader van een compromisamendement aangenomen. Met deze amendementen werd uiteraard beoogd de watergebieden en hun specifieke ecosysteem in deze communautaire actie op te nemen. Maar we hebben ook het belang van de landbouw en diens bijzondere relatie met het water in herinnering gebracht. De specifieke eigenschappen van deze sector moesten in overweging genomen worden, want we mogen de landbouw niet op een te bureaucratische wijze benaderen.
We hebben tenslotte gestemd tegen het compromisamendement 201 inzake de ondergrondse opslag van aardgas en LPG. In haar voorstel maakt de Commissie een uitzondering voor de bestaande opslagplaatsen, maar ze verbiedt de bouw van nieuwe opslagplaatsen voor aardgas en LPG in waterwingebieden. In ieder geval zijn er destijds in Frankrijk voor de ondergrondse opslag van aardgas (sinds 1957) en LPG (sinds 1965) wel degelijk maatregelen getroffen ter bescherming van het milieu.
Wij hebben ons daarentegen achter amendement 160 geschaard. Hierin wordt gesteld dat ondergrondse opslag is toegestaan zolang dit niet in strijd is met de milieubeschermingsdoelstellingen die in deze richtlijn staan verwoord.

Escolá Hernando
Hoewel het belang van de vooruitgang die op een aantal punten is geboekt moet worden erkend, concentreert de richtlijn zich op de waterkwaliteit, en worden de kwantitatieve aspecten van het probleem vergeten.
In de zuidelijke lidstaten bestaat een ernstig tekort aan water, waardoor water een schaars goed is.
De verleiding voor rijkere, meer ontwikkelde en sterkere gebieden om water uit andere gebieden over te brengen, zoals dat gebeurt met de Ebro, moet daarom worden beperkt.
Het verslag White legt door middel van de amendementen 16, 18 en 75 dit gebruik aan banden door deze watervoorzieningspolitiek in te perken. Om die reden heb ik, met grote voldoening, voor deze amendementen en voor het gehele verslag gestemd.

Grossetête
Allereerst mogen we ons erover verheugen dat deze kaderrichtlijn inzake het waterbeleid in eerste lezing is aangenomen. Ons Parlement heeft zich hier al lange tijd voor ingezet. Dankzij deze tekst kan de bestaande communautaire regelgeving eindelijk verduidelijkt en vereenvoudigd worden. Deze regelgeving was immers omslachtig en uiterst ingewikkeld.
In de tweede plaats wil ik nogmaals het politieke akkoord aan de kaak stellen dat binnen de Raad gesloten is alvorens dit Parlement er zich over uit kon spreken. De heer White heeft overigens, nadat zijn verslag in de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming was aangenomen, officieus met de vertegenwoordigers van de Raad onderhandeld over 12 zogenaamde compromisamendementen. Ik betreur het ten zeerste dat hij niet de moeite heeft genomen de milieucommissie in iedere fase op de hoogte te stellen van de onderhandelingen.
Verder betreur ik het dat hij uit eigen beweging een dertiende amendement - 201 - heeft toegevoegd, waarover overigens geen overeenstemming is bereikt met de delegatie van de Raad. De rapporteur heeft door dit optreden de elementaire regels van transparantie met voeten getreden en heeft zelfs verzuimd de opstellers van de amendementen die door zijn compromisvoorstel moesten worden vervangen, te raadplegen. Deze werkwijze is ongepast. Vanwege deze principekwestie en omdat de inhoud van dit voorstel niet aansloot bij de wensen van de Fractie van de Europese Volkspartij, hebben we tegen amendement 201 gestemd.
De heer White heeft zijn best gedaan het aantal amendementen op deze tekst zoveel mogelijk te beperken. Toch is er slechts op een aantal punten overeenstemming met de Raad bereikt. Deze punten zijn weliswaar nuttig, maar raken de kern van de zaak niet. We hebben ons vandaag in de plenaire vergadering moeten uitspreken over bijna 200 amendementen. Dat bewijst, mijnheer de Voorzitter, dat het Parlement, ondanks de twijfelachtige praktijken van de Raad, gebruik maakt van de bevoegdheden die in het Verdrag aan deze instelling zijn toebedeeld.

Rovsing
Een gezond milieu in rivieren en waterlopen is een belangrijk element van de algemene waterkwaliteit in de Europese Unie. Het intensieve gebruik van de drinkwaterreserves tijdens de laatste 25 jaar hebben de biotoop van de Europese wateren ernstig verstoord. Daarom is het positief dat de Commissie het initiatief heeft genomen voor een kaderrichtlijn voor een communautair waterbeleid. Het voorstel van de Commissie voor een geleidelijke oplossing van de verontreinigings- en voorraadproblemen is een grondig doordacht wetsvoorstel. Ik hoop dat het voorstel door de behandeling in het Parlement en in de Raad zal tegemoetkomen aan de eisen op het gebied van milieu en waterreserves.
Verslag-Florenz (A4-0051/99)
Andersson, Hulthén, Lööw, Palm, Sandberg-Fries, Theorin en Wibe
Deze stemverklaring heeft vooral betrekking op de delen van het verslag betreffende de behandeling van PVC. Het hoofddoel van het verslag betreft niet alleen de behandeling van PVC, maar toch zijn wij bereid de amendementen te steunen die het gebruik van PVC willen verbieden of beperken. Wij zijn uiteraard voorstander van een beperkt gebruik van traditioneel PVC, maar toch is het vandaag mogelijk de deeltjes die gevaar opleveren voor het milieu en de gezondheid uit PVC te verwijderen. Wij weten ook dat de industrie, bijvoorbeeld de auto-industrie, op verschillende fronten aan het zoeken is naar alternatieven voor PVC of minder gevaarlijke toepassingen van PVC. Wij wensen echter dat de Commissie zo snel mogelijk een voorstel indient voor een richtlijn inzake PVC in het algemeen en niet alleen voor PVC binnen specifieke gebieden.
Wat de behandeling van PVC betreft, zijn wij van oordeel dat hergebruik en recyclage in eerste instantie de beste oplossingen zijn, als tweede mogelijkheid verbranding met terugwinning van energie. Alleen indien er geen andere mogelijkheid is, mag PVC gestort worden.
Verder zijn wij van oordeel dat een belangrijk aspect van de productaansprakelijkheid verloren gaat als amendement 25 wordt aangenomen. Wij stemmen daarom tegen dit amendement.

Blokland
In de Europese Unie wordt voor de afvalverwerking de volgende prioriteitsvolgorde gehanteerd: preventie, hergebruik, recycling, verbranding en afvalstort. Deze volgorde zal daarom ook aangehouden moeten worden voor het afdanken van auto's. Zeker als we rekening houden met het feit dat dit per jaar zeer veel autowrakken betreft en er gevaarlijke stoffen in deze autowrakken zitten waarvan een adequate verwerking een eerste vereiste is.
Wat betreft de preventie van PVC zijn wij van mening dat dit beter door middel van een horizontale richtlijn geregeld kan worden waarvan we binnenkort een voorstel van de Commissie kunnen verwachten. We hebben daarom tegen de amendementen 8, 19, 21 en 56 gestemd.
De beste manier om voor een goede inzameling te zorgen is dat de laatste gebruiker de auto kosteloos kan inleveren bij een erkende verwerker. De kosten voor de verwerking kunnen dan verrekend worden in de prijs van nieuwe auto's. In veel landen komt het maar al te vaak voor dat auto's illegaal gedumpt worden, zelfs in oppervlaktewater, met alle gevolgen van dien. We hebben wel met de amendementen 22 tot en met 25 ingestemd, hoewel hiermee de bovengenoemde problemen onvoldoende worden voorkomen.
De inzameling van twee- en driewielers moet overgelaten worden aan het bestaande circuit. Het is daarom goed om deze uit te sluiten van artikel 5. We hebben voor amendement 18 gestemd hoewel hierin de regelingen voor preventie, hergebruik en terugwinning volledig weggevallen zijn.
Wat de verwerking betreft, hebben wij van harte voor amendement 30 kunnen stemmen. Hetzelfde geldt voor amendement 34 betreffende de percentages voor hergebruik en terugwinning. Zoals iedereen kan weten, is tegenwoordig een volledige ontmanteling van autowrakken mogelijk en economisch haalbaar. Dit houdt in dat het "shredderen" van autowrakken teruggedrongen moet worden. De gestelde doelen uit amendement 34 zijn zeker haalbaar. In Nederland bijvoorbeeld wordt op dit moment al een waarde van 86 procent gehaald.
Wij staan positief tegenover het sluiten van convenanten door de lidstaten met de betrokken economische actoren: op deze manier kan deze richtlijn op een flexibele manier geïmplementeerd worden.

Delcroix
Het verheugt me dat de Europese Commissie en ons Parlement regels willen opstellen voor de recycling en correcte verwerking van afgedankte voertuigen. De auto-industrie is een van de speerpunten van het kapitalistische productiesysteem. Momenteel worden er in de Europese Unie ieder jaar zo'n 10 miljoen voertuigen afgedankt. De cijfers liegen er niet om: het shredderafval van de materialen die niet voor recycling in aanmerking komen, vormt 10 % van de totale hoeveelheid gevaarlijke afvalstoffen.
Met betrekking tot voertuigen en andere grote consumptieproducten, zou op grote schaal een basisbeginsel moeten worden aangenomen, namelijk dat de producent tevens verantwoordelijk is voor de verwijdering en recycling van zijn producten. De kosten die hieruit voortvloeien, moeten uiteraard in de koopprijs worden opgenomen. Op deze wijze kan de vervuiling, die schadelijk is voor het milieu, worden teruggedrongen en het proces van recycling en verwerking worden gestroomlijnd. Voor verschillende categorieën producten moeten er Europese normen worden opgesteld betreffende inzameling, verwerking, hergebruik en recycling en voor het toezicht op deze handelingen.
Ik ben van mening dat op deze wijze al tijdens het productieproces de vervuiling kan worden teruggedrongen. De producent moet immers zelf zorgen voor zo goedkoop en veilig mogelijke recyclingvoorzieningen.

Grossetête
Ik wil allereerst de heer Florenz feliciteren met zijn werk. Deze tekst is van buitengewoon groot belang voor het milieu. We worden allemaal maar al te vaak geconfronteerd met autowrakken die ons landschap ontsieren. Dit voorstel is verder van groot belang voor de betrokken bedrijven.
Veel sectoren zijn direct bij de verwerking van afgedankte voertuigen betrokken: autofabrikanten, toeleveranciers, kunststofverwerkers, metaalverwerkers, deskundigen op het gebied van de recyling en terugwinning, enzovoort.
Deze maatregelen hebben als eerste betrekking op de consumenten, dat wil zeggen de huidige of toekomstige gebruikers van een voertuig. Tegen welke voorwaarden wordt hun voertuig teruggenomen en verwerkt? We moeten ons wat dit betreft niet demagogisch opstellen. Het is volgens mij een illusie te denken dat voertuigen kosteloos kunnen worden teruggenomen, zoals men dat nu van plan is. De werkelijke kosten van het gratis terugnemen van een oud voertuig dat dus niet aan de huidige milieunormen voldoet, zullen hoe dan ook op enig moment moeten worden verhaald. In amendement 54 stel ik voor dat voertuigen, die na de datum van de inwerkingtreding van de bepalingen zijn goedgekeurd, verplicht gratis moeten kunnen worden teruggenomen. Daarnaast moeten de lidstaten zorgen voor maatregelen die het kosteloos terugnemen van voertuigen stimuleren.
Verder heb ik mij achter het voorstel van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming geschaard om in de doelstellingen een onderscheid te maken tussen oude voertuigen en voertuigen die voldoen aan de huidige richtlijn.
Ik wil u overigens attenderen op de amendementen waarin wordt verzocht het gebruik van PVC te verbieden. In de eerste plaats is het buitengewoon vreemd dat in een horizontale tekst over afgedankte voertuigen wordt voorgesteld een bepaald soort materiaal te verbieden. In de tweede plaats moeten we de samenhang niet uit het oog verliezen. Ons Parlement heeft zich altijd ingezet voor de bestrijding van luchtvervuiling en is daarom een voorstander van het gebruik van lichte materialen. Het brandstofverbruik kan zo immers worden teruggedrongen. Aangezien er voor PVC geen vervangingsmaterialen bestaan, getuigt het van weinig realiteitszin als we het gebruik van PVC in de auto-industrie verbieden.

Nicholson
Ik sta natuurlijk positief tegenover elk voorstel dat is gericht op een beter afvalbeheer in de Europese Unie. Het afval dat ontstaat door gebrek aan controle in de automobielindustrie is duidelijk onaanvaardbaar geworden en er zijn maatregelen nodig om dit probleem aan te pakken. In zoverre sta ik achter het verslag en de daarin geschetste methode om het afvalbeheer te verbeteren.
Ik vind echter niet dat er naar behoren rekening is gehouden met motorrijwielen. Motorrijders zijn milieuvriendelijker dan degenen onder ons die zich op vier wielen verplaatsen. Er bestaat een sterke traditie in het recycleren van motorrijwielonderdelen. Toen het oorspronkelijke voorstel werd ingediend verontrustte het mij dan ook dat het aan deze traditie geheel voorbij leek te gaan doordat de tweewielige voertuigen in dezelfde categorie werden ondergebracht als de voertuigen op vier wielen. Zelf ben ik de mening toegedaan dat motorrijwielen, net als de oldtimers, van de wetgeving hadden moet worden uitgezonderd en dat er aparte wetgeving moet worden opgesteld die de eerbiediging van echte milieuoverwegingen garandeert.

Rovsing
Afgedankte auto's vormen een groot probleem voor het milieu in de Europese Unie. Afval dat onstaat bij de verwerking van wrakken tot schroot, veroorzaakt verontreiniging, maar vooral achtergelaten auto's in de natuur zijn een grote belasting voor het milieu. Daarom is een legale en verantwoorde behandeling van afgedankte auto's noodzakelijk. Gemeenschappelijke EU-regels op dit gebied zullen ertoe bijdragen de verontreiniging door gevaarlijke stoffen aanzienlijk te beperken. Bovendien kunnen ondernemingen die afgedankte voertuigen verwerken, rendabeler worden gemaakt en arbeidsplaatsen scheppen. De voorgestelde richtlijn is daarom een zeer positief initiatief.
Een passende preventie van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen bij de productie van nieuwe wagens is een belangrijk element in het voorstel. Het is echter op dit ogenblik niet realistisch een totaal verbod in te voeren, omdat bepaalde stoffen onontbeerlijk zijn voor bepaalde legeringen en roestbeschermingsprocessen. Verder is het ook niet haalbaar om vóór het jaar 2000 een horizontale richtlijn te eisen die het gebruik van PVC in de EU totaal verbiedt. De conservatieven in het Europees Parlement kunnen deze eis bijgevolg niet steunen.
Verslag-Quisthoudt-Rowohl (A4-0035/99)
Ford
De tirade van de heer Antony in het debat van vanochtend over de samenwerking met Israël op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, waarbij hij Israël ervan beschuldigde etnische wapens te produceren die hun slachtoffers op grond van ras zouden kunnen selecteren, zegt meer over de opvattingen van de heer Antony dan over het onderzoeksbeleid van Israël.
Alleen een racist kan geloof hechten aan zulke nonsens. Alleen iemand die gelooft dat de wereld bestaat uit precies gedefinieerde "rassen" die in een ordelijke structuur zijn gerangschikt met zijn eigen ras bovenaan de voedselketen, kan zich zo'n verschrikking indenken. Zoiets is niet mogelijk. De genetische blauwdrukken van de verschillende zogenaamde "rassen" vertonen meer overeenkomsten dan die van de individuen binnen die "rassen" . Wie met zo'n programma aankomt, heeft al bewezen de wetenschappelijke kennis om het ten uitvoer te leggen te ontberen.
Zoals ik vanochtend al zei, zal ik voor dit verslag stemmen met het door mij reeds op enkele punten geformuleerde voorbehoud. De opvattingen van de heer Antony hebben mij alleen maar in mijn beslissing gesterkt.

Palm
De staat Israël beschikt over wetten die vervolging en discriminatie van het Palestijnse volk toelaten. Ik sta positief ten opzichte van de overeenkomst, maar het is belangrijk dat de EU Israël wijst op het gebrek aan respect voor de mensenrechten en voor het huidig vredesproces. De vrede in het Midden-Oosten kan een stap dichterbij komen door samenwerking met het Westen en door technische ontwikkeling, maar voor een stabiele vrede is het noodzakelijk dat het recht op leven van alle mensen gerespecteerd wordt en dat de gesloten vredesovereenkomsten nageleefd worden.
Kosovo
Souchet
Onze fractie heeft de zogenaamde gezamenlijke ontwerpresolutie over Kosovo niet medeondertekend. Wij zijn van mening dat de overwegingen in deze tekst weinig onderlinge samenhang vertonen. Verder zijn de analyses die worden gegeven te simplistisch en spreken ze te weinig tot de verbeeling. De benadering die gevolgd wordt, is te zwart-wit en komt voort uit traditionele "Oost-West" -tegenstelling, uit de tijd waarin men duidelijke denkbeelden had over wat "goed" en wat "slecht" is. Het is kennelijk erg moeilijk goed om te springen met de complexe historische, culturele en religieuze werkelijkheid, die na de val van het communisme naar boven is gekomen. Toch moet deze realiteit als uitgangspunt genomen worden als we een akkoord willen bewerkstelligen.
We hadden gehoopt op een krachtige resolutie. Daarin hadden we onze tevredenheid moeten uiten over het feit dat de voorstanders van een diplomatieke oplossing het voorlopig gewonnen hadden van de haviken. Verder hadden we in een dergelijke resolutie moeten aangeven dat twee Europese landen een speciale rol spelen in het zoeken naar een diplomatieke oplossing en dat deze landen een spreekbuis vormen voor de gehele Europese Unie.
De Raad heeft duidelijk laten weten dat de Unie haar bijdrage aan het streven naar een diplomatieke oplossing niet moet leveren door een beroep te doen op de complexe en onzekere mechanismen van het GBVB, maar dat ze de actie van de contactgroep moet steunen. Deze contactgroep bestaat uit twee Europese en twee niet-Europese grootmachten; landen die het best in staat zijn een doorslaggevende rol te spelen in het zoeken naar een oplossing voor deze crisis.
Bij de vredesbesprekingen van Rambouillet spelen binnen de contactgroep twee Europese landen een zeer belangrijke rol, namelijk Frankrijk en Groot-Brittannië, de twee Europese leden van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Deze twee landen hebben intensief en gericht gezocht naar een vreedzame oplossing van het conflict. Ons Parlement kan slechts de hoop uiten dat beide Europese medevoorzitters van de Conferentie van Rambouillet, geholpen door de onderhandelaars van de contactgroep, hun diplomatieke vaardigheden combineren met een onberispelijke politieke wil. Deze combinatie is immers een vereiste om de beide strijdende partijen ertoe te bewegen een overeenkomst te sluiten, met behulp waarvan het vraagstuk van de autonomie van Kosovo zo vreedzaam mogelijk kan worden opgelost. In dat opzicht is het jammer dat Milosevic niet zelf op de conferentie aanwezig is.
Verslag-Aldo (A4-0036/99)
Correia
Het document dat wij hier voor ons hebben liggen en dat door het Europees Parlement als "initiatiefverslag" wordt bestempeld, geeft het standpunt van het EP weer over kwesties die direct en indirect met de Europese Unie in verband staan, ook al worden een aantal van deze problemen mogelijkerwijze niet in de communautaire wetgeving besproken.
Het betreft derhalve een unilateraal standpunt van het Europees Parlement dat niet onmiddellijk concrete gevolgen heeft voor de hier behandelde punten.
De verdienste van het desbetreffende verslag schuilt nochtans in het feit dat het aandacht vraagt voor de bestaande problemen waardoor het kan bijdragen aan het wetgevings- en beslissingsproces dat momenteel binnen de Europese Unie van kracht is. Zo bestaat de mogelijkheid dat de Commissie een aantal van de in het verslag vervatte aanbevelingen die bijzonder positieve gevolgen hebben voor de ultraperifere regio's in de praktijk brengt. Ik denk dan met name aan de volgende punten.
Oprichting van een gedecentraliseerde afdeling van de Commissie in de gebiedsdelen van de ultraperifere regio's, die moet bijdragen aan de fysieke versterking van de aanwezigheid van de RUP in de gehele Gemeenschap.-Oprichting van uitgebreide regionale markten die de handel in producten afkomstig uit de RUP, de LGO en de in hetzelfde geografische gebied gelegen ACS-landen mogelijk moet maken.-Bevordering van de ontwikkeling van het interregionale handelsverkeer waarbij de nadruk wordt gelegd op opleiding en cultuur, zee- en luchtverbindingen, bescherming van het milieu, enz.Desalniettemin zou ik in verband met dit verslag de volgende bedenking willen verwoorden. Wij moeten ervoor waken dat het concept van de ultraperifere positie, dat in artikel 299, lid 2, van het Verdrag van Amsterdam is opgenomen en de specifieke kenmerken en voorwaarden van deze gebieden definieert, ontkracht kan worden door andere belangen dan die van de ultraperifere regio's.

Ribeiro
Wij zijn het er ten volle mee eens dat de culturele en handelsbetrekkingen tussen de LGO, de ACS-landen en de zogenaamde ultraperifere regio's van de Europese Unie zoals de Azoren, de Canarische Eilanden en Madeira moeten worden uitgediept. Het is echter niet voldoende dit te onderstrepen en te institutionaliseren door bijvoorbeeld in artikel 299, lid 2, van het Verdrag van de Europese Unie - van Amsterdam - klaarheid te scheppen in het statuut van de ultraperifere regio.
Er dienen politieke richtsnoeren en middelen van permanente aard te worden opgericht die een antwoord moeten bieden op de eigen kenmerken en de uitdieping van de hier verdedigde culturele en handelsbetrekkingen.
Voor wat de ultraperifere regio's betreft, baart het ons zorgen dat de waarde en het nut van deze gebieden een geostrategische oorsprong hebben waardoor deze waarde en dit nut tegenprestaties zouden kunnen inhouden of gekoppeld zouden kunnen worden aan de logica van de politiek-militaire blokken. Momenteel bestaat er zo'n blok, de NAVO, waarvan dit jaar het vijftigjarige bestaan wordt gevierd in de overtuiging dat men ermee moet doorgaan in plaats van alles in het werk te stellen om omstandigheden te creëren die de aanwezigheid van deze organisatie overbodig maken.
Export van bananen
Souchet
Gisteravond heb ik duidelijk gemaakt dat het ontoelaatbaar is dat de Verenigde Staten sancties hebben aangekondigd tegen Europese producten alvorens de WHO de nieuwe GMO bananen heeft onderzocht.
Het dreigen met sancties alleen is al voldoende reden voor de economische actoren om hun conclusies te trekken.
Geen enkel lid van de WHO heeft het recht dergelijke unilaterale maatregelen in het vooruitzicht te stellen. In dit soort situaties behoort men de procedures te volgen die de WHO heeft opgesteld om geschillen op te lossen.
Hoe wordt er aan Europese zijde gereageerd? We worden dagelijks geconfronteerd met de zeer negatieve aspecten die voortvloeien uit het feit dat de Europese onderhandelaars bij de GATT-besprekingen niet voldoende garanties hebben weten te bewerkstelligen om onze bijzondere banden met de ACS-landen te behouden. We betreuren het dat sommige lidstaten bereid lijken de Europese solidariteit op de helling te zetten als de Verenigde Staten hen van deze sancties vrijwaren.
De Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten heeft het compromisvoorstel van de PPE-Fractie en de PSE-Fractie niet willen ondertekenen omdat ze van mening is dat dit voorstel niet voldoende samenhang vertoont. Ook wil ze met deze geste de Europese Commissie aanmoedigen zich vastberaden op te stellen. Dit is niet geheel aan dovemansoren gericht, ook al heeft de Commissie deze bereidheid pas op het laatste moment aan de dag gelegd. Mijn fractie wil de ACS-landen, waarmee we via een internationale overeenkomst afspraken hebben, opnieuw haar volledige steun toezeggen. We willen verder benadrukken dat dit Parlement het fundamenteel oneens is met de unilaterale acties van de Verenigde Staten, die hebben aangekondigd sectie 301 en super 301 te zullen toepassen. Men had ons immers verzekerd dat dankzij de akkoorden van Marrakesh deze bepalingen nooit toegepast zouden hoeven worden.
Aangezien Europa niet over een super 301 beschikt, zouden we verder willen weten hoe de Commissie denkt onze belangen te kunnen behartigen als de Verenigde Staten de aangekondigde unilaterale maatregelen ten uitvoer brengen.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.

Mededeling van de Voorzitter
De Voorzitter
Op een vergadering van vandaag heeft de Conferentie van voorzitters krachtens artikel 10, lid 4, van het Reglement besloten de tweede vergaderperiode van maart te vervroegen naar 22 en 23 maart. De vergaderperiode begint maandag 22 maart om 17.00 uur en wordt voortgezet op dinsdag 23 maart. De stemming vindt dinsdag om 15.00 uur plaats.
De Conferentie van voorzitters heeft besloten op de agenda van maandag 22 maart een verklaring van de Commissie op te nemen gevolgd door een debat over het gevolg dat moet worden gegeven aan het verslag van de Commissie van onafhankelijke deskundigen.
De uiterste termijn voor de indiening van ontwerpresoluties is donderdag 18 maart om 17.00 uur. De indieningstermijn voor amendementen en gezamenlijke ontwerpresoluties is maandag 22 maart om 10.00 uur.
De andere agendapunten zullen worden vastgesteld door de Conferentie van voorzitters op haar vergadering van 4 maart. Hierbij zij aangetekend dat het mogelijk zal zijn een fractievergadering te houden op woensdag 17 maart om 18.00 uur en eventueel op 18 maart om 10.30 uur evenals op maandag 22 maart vóór 17.00 uur.
Eventuele commissievergaderingen die al waren gepland voor 22 en 23 maart worden uitgesteld tot 24 en 25 maart. Verdere bijzonderheden zullen worden verstrekt door de betrokken commissies.

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me - ik wil niet op collega Hänsch ingaan, die waarschijnlijk door het Rijnlandse carnaval geïnspireerd is, want de verkiezingen in Hessen kunnen het toch niet zijn - maar ik wil nog een keer de kwestie van die resolutie aan de orde stellen. Ik heb ondertussen van andere collega's exemplaren met fouten gekregen en hier liggen 63 foutexemplaren van de resolutie over Kazachstan die slechts uit strepen bestaan. Na onze woordenwisseling hebben ik buiten bij de distributie - daar is niets grappigs aan, beste collega's - laten nagaan of daar correcte teksten beschikbaar zijn. Er is geen enkele correcte tekst. Volgens mij moeten we ons parlementaire werk zo serieus nemen, dat ik u vraag na te gaan wat hier gebeurd is en ervoor te zorgen dat zoiets niet weer voorkomt.

De Voorzitter
We zullen het opnieuw controleren maar ik heb de verzekering gekregen dat er een nieuw stel correct afgedrukte resoluties zijn neergelegd bij de distributiedesk.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag van u weten of de mededeling die u zojuist hebt gedaan ook op papier staat, en of die volgens de een of andere procedure aan de leden wordt verstrekt. Wij hebben natuurlijk wel gehoord wat u gezegd hebt, maar er zijn teveel wijzigingen in het vergaderrooster aangebracht; daarom lijkt het mij bijzonder wenselijk dat wij deze mededeling vanmiddag op schrift krijgen of zelfs dat hij per fax naar onze kantoren wordt gestuurd.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen vragen of over dit uitstel ook nog in de plenaire vergadering nog wordt gestemd, omdat naar mijn weten de agenda door ons in de voltallige vergadering werd vastgesteld, en wanneer deze stemming dan zal plaatsvinden.

De Voorzitter
Ik heb de indruk van niet. De Conferentie van voorzitters is bevoegd de datum te veranderen. Ik kan geen gedetailleerde vragen beantwoorden, want ik weet er evenveel van als u.

McGowan
Mijnheer de Voorzitter, ik ben geïnteresseerd in uw aankondiging over de veranderde datum van de minizitting. Het is u zeker bekend dat er op grond van het voor de minizitting vastgestelde rooster bezoeken worden georganiseerd voor mensen uit allerlei delen van de wereld. Deze verandering zal zeker grote moeilijkheden opleveren voor enkele van mijn bezoekers. Kunt u mij uitleggen waarom de minizitting is verzet, zodat ik die informatie kan doorgeven? Ik ben er zeker van dat er een duidelijke politieke reden voor is, maar ik heb niet precies begrepen welke - ik heb de uitleg niet goed gehoord.

De Voorzitter
Zoals gezegd, leer ik al doende. Ik hoor dat het is omdat de orginele datum botste met die van de vergadering van de Europese Raad en wij willen vóór die vergadering bijeenkomen.

Aelvoet
Mijnheer de Voorzitter, laat mij het de heer McGowan maar uitleggen. Het probleem is dat we op die minizitting een debat moeten houden over de resultaten van het comité van onafhankelijke deskundigen. Dit betekent dat de Commissie hierbij tegenwoordig moet zijn. Maar op diezelfde datum komt de Raad in Berlijn bijeen en de Commissie kan nu eenmaal niet op twee plaatsen tegelijk zijn. De enige oplossing bestond er dan ook in een andere datum voor de minizitting te vinden. Aangezien het hier een delicate kwestie betreft, konden we de zitting niet uitstellen tot april. Dat is de werkelijke politieke verklaring. Normaal zouden we natuurlijk de minizitting op 24 en 25 maart houden en de commissievergaderingen waren gepland voor 22 en 23 maart. Dit wordt nu omgekeerd: de minizitting vindt plaats op 22 en 23 maart en de commissievergaderingen op 24 en 25 maart. Dat is het hele eieren eten.

De Voorzitter
Gelukkig is er iemand die de vergadering heeft bijgewoond om de situatie uit te leggen. Maar de plenaire vergadering is niet de plaats om hierover te debatteren. Het was een besluit van de Conferentie van voorzitters. Als u er problemen mee heeft moet u uw fractieleider erover aanspreken en de kwestie in uw fractie aan de orde stellen.

Gecombineerd wegvervoer; maximale afmetingen, gewichten bepaalde wegvoertuigen (voortzetting)
De Voorzitter
Aan de orde is de voortzetting van het debat over het verslag (A4-0031/99) van de heer Van Dam, namens de Commissie vervoer en toerisme, over
I.het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 92/106/EEG van de Raad houdende vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor bepaalde vormen van gecombineerd vervoer van goederen tussen lidstaten (COM(98)0414 - C4-0485/98-98/0226(SYN))II.het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van richtlijn 96/53/EEG van de Raad houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en het internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten (COM(98)0414 - C4-0486/98-98/0227(SYN)).
Stockmann
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat ik weer verder kan gaan met het onderwerp dat we hebben onderbroken. Het gecombineerd vervoer heeft als doel het goederenverkeer van de weg naar de rails over te hevelen. Dat is mogelijk ondanks de structurele nadelen ten gevolge van de privileges die het goederenvervoer over de weg zijn toegekend. Toch heeft het zich niet in die mate ontwikkeld zoals wij vervoerspolitici het hadden verwacht en gehoopt. De voornaamste oorzaak daarvan is dat de spoorwegen zich maar heel langzaam tot moderne, goed presterende dienstverleningsondernemingen ontwikkelen, als ze dat al doen.
Het gecombineerd vervoer loopt echter tegelijkertijd vooruit op een toekomstig vervoersmodel, het intermodaal vervoer. Dat zal de vervoersstromen transmodaal optimaliseren. Voor een beslissende ontwikkeling van het intermodaal vervoer is een op grote schaal gewijzigd kader voor het vervoersbeleid nodig. Onze vraag van vandaag luidt, onder welke voorwaarden zich uit de verouderde vorm van het gecombineerd vervoer het toekomstige model ontwikkelt, zonder dat het gecombineerd vervoer nu het slachtoffer wordt, ja door het goederenvervoer over de weg zelfs gewoon wordt weggedrukt.
De eerste stap van het nieuwe voorstel voor een richtlijn gaat in de goede richting door het begrip gecombineerd vervoer te verruimen richting intermodaal vervoer. Wij verlangen evenwel een exacte inperking van het aandeel van het wegvervoer in het vervoer als geheel.
Ook de tweede stap van het voorstel van de Commissie gaat naar mijn mening in de goede richting, namelijk de Europese harmonisatie van de privileges. De subsidieproblematiek is daarbij nog het minst problematisch. Het toegestane gewicht van 44 ton en de uitzonderingen op het rijverbod blijven omstreden. Ik persoonlijk acht die noodzakelijk gedurende een overgangstijd totdat er gelijke mededingingskansen en -voorwaarden voor alle vormen van vervoer tot stand zijn gebracht en intermodaal vervoer normaal is geworden. Ik deel echter de vrees van mijn collega's, dat in de eerste plaats het nu al bestaande misbruik verder toeneemt en in de tweede plaats de weg wordt vrijgemaakt voor een mogelijke politieke dijkbreuk door het oprekken van de uitzonderingen en de maxima tot ook het algemene goederenvervoer over de weg. Daarom verlangen wij hervatting van de onderhandelingen.

Brittan
Mevrouw de Voorzitter, zowel het Parlement als de Commissie zijn het ermee eens dat het gecombineerd vervoer actief moet worden bevorderd door het vinden van meer efficiënte manieren om een verschuiving te helpen bewerkstelligen van het goederenvervoer over de weg naar vervoerstakken die milieuvriendelijker, veiliger en energie-efficiënter zijn en minder congestie veroorzaken. Ik juich de steun van het Parlement voor deze benadering toe. Wel moet ik het betreuren dat in het verslag dat in het Huis ter discussie staat twee van de drie hoofdmaatregelen die door de Commissie waren voorgesteld om het gecombineerd vervoer te bevorderen, worden verworpen, terwijl de derde maatregel substantieel wordt geamendeerd. Met wat in het verslag wordt voorgesteld, zou niet worden gerealiseerd wat onze beide instellingen en de meeste lidstaten wensen, namelijk de verdere ontwikkeling van het gecombineerd vervoer als een efficiënt en haalbaar alternatief voor onze huidige afhankelijkheid van het wegvervoer. Daarom zou het dienstig zijn als we de besprekingen over deze tekst in een later stadium zouden houden, om rekening te kunnen houden met het standpunt van de Raad over dit voorstel.
Wat ondertussen het amendement van de heer Wijsenbeek betreft, dit is in het algemeen aanvaardbaar, omdat het enkele van de denkbeelden in ons voorstel verder uitwerkt, terwijl het toch de bestaande richtlijn trouw blijft volgen. Maar ik weet dat de collega's van de heer Wijsenbeek in de Commissie vervoer en toerisme zijn visie niet delen.
Laat ik een korte toelichting geven op twee van de drie onderdelen van ons voorstel: ontheffingen van de rijverboden en afwijkingen van de maximaal toegestane gewichten.
De Commissie heeft voor de gehele Gemeenschap voor de wegtrajecten van het gecombineerd vervoer vrijstellingen voorgesteld van de rijbeperkingen die in het weekend, "s nachts, of tijdens de vakantieperiode en gedurende perioden van sterke luchtverontreiniging gelden. Door dergelijke vrijstellingen zou het concurrentievermogen van het gecombineerd vervoer ten opzichte van het wegvervoer worden verbeterd en zouden de gecombineerd- vervoersdiensten betrouwbaarder en regelmatiger kunnen worden zonder dat er wordt getornd aan de sociale en milieunormen. Uiteraard zou het gecombineerd vervoer een aanzienlijk voordeel hebben, indien de gebruikers hun goederen verzonden en afgeleverd konden krijgen op tijden waarop het monomodaal wegvervoer verboden is. Momenteel bestaan er in de Gemeenschap ongeveer 47 vrachtwagenverboden, met een groot aantal gedetailleerde uitzonderingen voor gecombineerd-vervoersdiensten. Die situatie behoeft ingrijpende verbetering, omdat het gecombineerd vervoer uiteraard verschillende verbindingen beslaat en als een daarvan niet is toegestaan, bijvoorbeeld op zondagavond, ligt de gehele keten plat. Als een verbod eindigt om 22.00 uur is er gewoon geen tijd meer om, wanneer de vrachtwagens de terminal hebben bereikt, een spoorwegkonvooi te vormen waarmee de goederen de volgende dag zouden kunnen arriveren. Dit betekent dat ieder vervoer dat om 22.00 uur begint, helemaal over de weg zou gaan; en bij het internationaal containerwegvervoer komt dat neer op gemiddelde rijafstanden van circa 1000 km. Is het echt veiliger, of sociaal meer aanvaardbaar, dan wel meer efficiënt om dat te doen, in plaats van een traject over de weg af te leggen van ongeveer 100-150 km naar of van een spoorwegterminal op zondag? De door de congestie veroorzaakte milieuschade, sociale overwegingen en de efficiency: zijn dit niet allemaal argumenten die in dezelfde richting wijzen?
In de tweede plaats zijn wij van mening dat de vervoerders de optie moeten hebben om een maximaal toegestaan voertuiggewicht van 44 ton voor wegvervoer te gebruiken wanneer dit speciaal een onderdeel vormt van een gecombineerd-vervoersactiviteit waarbij verschillende vervoermiddelen in de gehele Gemeenschap worden ingezet. Dit is niet slechts een marginale stimulans. Hierdoor kunnen de kosten met ongeveer 10 % omlaag en de maatregel is natuurlijk alleen van toepassing voor de kortere wegtrajecten van de rit met het gecombineerd vervoer. Het is een efficiënte manier om het gecombineerd vervoer aantrekkelijker te maken. Om deze redenen kan ik in dit stadium alleen akkoord gaan met twee technische amendementen, afgezien van die van de heer Wijsenbeek, namelijk de amendementen 3 en 6, en moet ik alle andere amendementen afwijzen.
Het lijkt mij het beste dat wij deze kwestie op een later tijdstip opnieuw bezien, tegen de achtergrond van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad en na een uitvoerige bespreking van de argumenten. Ik hoop dat we dan gezamenlijk zullen kunnen bezien hoe er een bevredigend compromis kan worden uitgewerkt, zodat we onze gemeenschappelijke doelstelling, het steunen van het gecombineerd vervoer, kunnen verwezenlijken.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Tenuitvoerlegging van artikel 366 bis van de vierdeACS-EG-Overeenkomst
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over een aanbeveling (A4-0013/99) van mevrouw Aelvoet, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, betreffende het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de procedure voor de tenuitvoerlegging van artikel 366 bis van de vierde ACS-EG-Overeenkomst (5644/98 - C4-0156/98-96/0050(AVC)).

Aelvoet
Mevrouw de Voorzitter, collega's, ongeveer twee jaar geleden heeft de Raad het Europees Parlement geraadpleegd over een procedure voor de tenuitvoerlegging van artikel 366 bis van de vierde ACS-EU-overeenkomst. Dat fameuze artikel 366 bis handelt over de wijze waarop de Europese Unie reageert bij zware schendingen van mensenrechten of bij het volkomen verkeerdlopen van processen van democratisering en zo meer, zodanig dat de Unie in dergelijke omstandigheden haar samenwerking met een betrokken land kan opschorten. Nu heeft de hele zaak ondertussen twee jaar aangesleept en wel omdat er een essentieel geschil ontstaan is tussen het Parlement en de Raad in verband met de rol die het Parlement in dit proces zou moeten kunnen spelen. De eigenlijke, oorspronkelijke vraag van een ruime meerderheid, om niet te zeggen vrijwel unanieme houding van dit Parlement, was dat men de instemmingsprocedure wenste in te voeren. Daarop is een zeer afwijzend en negatief antwoord gekomen. We zijn dan teruggevallen op de raadplegingsprocedure.
In het kader van de wens van het Parlement om een raadplegingsprocedure in overweging te kunnen nemen, is er dan eerst informeel een soort van contact - je kan het moeilijk al onderhandelingen noemen - geweest tussen mijzelf en het Brits voorzitterschap in naam van de Raad. Dat heeft tot niets geleid. Tenslotte is de zaak dan opnieuw aangekaart ten tijde van het Oostenrijks voorzitterschap en die hebben er wel voor gezorgd dat er een formele raadpleging van de Raad hierover is gebeurd om te zien of zij met die raadplegingsprocedure konden instemmen.
Het resultaat was dat slechts twee van de vijftien landen bereid waren om op de vraag van het Parlement in te gaan. Dus ook in dat verband zijn we van een zeer kale reis thuisgekomen. Ondertussen is er ook een kleine evolutie geweest in de teksten zelf van de Raad, waar hij oorspronkelijk had gepleit voor een gekwalificeerde meerderheid bij elk besluit dat in deze context gevat moet worden. Men is in het algemeen wel gebleven bij de gekwalificeerde meerderheid, maar men heeft dus wel voorzien dat, mocht de totaliteit van de hele ACS-EU-overeenkomst worden opgeschort met alle mogelijke artikelen, dan unanimiteit vereist zou zijn. Belangrijk is wel te weten dat dit tot nog toe nooit het geval is geweest, zelfs in zeer zware situaties zoals Nigeria een aantal jaren geleden. Het ging altijd over een belangrijk pakket van de artikelen maar nooit over het gehele pakket.
De situatie waarin we ons vandaag bevinden is de volgende. Mochten wij als Parlement de keuze maken om te zeggen: wij geven onze instemming niet, dan is het in ieder geval zo dat op het ogenblik - en dat is nu zeer kort bij - dat het Verdrag van Amsterdam in werking treedt, dan vallen wij sowieso volgens de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam terug op geïnformeerd worden. Dat is het enige recht dat wij krijgen in deze context. Dus heeft het weinig zin om daar verder aan te blijven vastklampen, dus die instemming niet te geven hier in het Parlement, aangezien dat alleen maar voor gevolg kan hebben dat in de maanden die nog resten de unanimiteit van toepassing zou kunnen zijn in gevallen waarbij men de samenwerking wil opschorten. Dat is zeker niet in het belang van een snel en adequaat optreden van de Unie bij zware schendingen van mensenrechten. Daarom, omwille van het feit dat wij er alle belang bij hebben dat er met gekwalificeerde meerderheid indien nodig snel opgetreden kan worden vond ik het niet verantwoord om hier te pleiten voor het been stijf houden en die instemming niet te betuigen met het ontwerpbesluit van de Raad.
Tegen mijn zin, tegen mijn overtuiging maar met het oog op praktische gevolgen pleit ik om het besluit in zijn huidige vorm te aanvaarden, wetende dat er één kleine troost toch nog is, namelijk dat de Europese Commissie op dit ogenblik, telkens als er een dergelijke maatregel genomen moet worden, het Parlement gelijktijdig inlicht samen met de Raad zodanig dat het Parlement kan reageren als het dit tijdig genoeg doet. En het is - laat ons zeggen - dank zij de bijzonder goede samenwerking met de Commissie op dit stuk dat wij met minder hartzeer dan anders het geval zou zijn geweest afstand kunnen doen van iets dat we wel hadden moeten krijgen, namelijk die echte raadpleging.

Vecchi
Mevrouw de Voorzitter, we hebben de voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van artikel 366 bis van de vierde ACS-EG-Overeenkomst al vele malen eerder besproken. Deze voorwaarden voorzien in opschorting van de samenwerking met landen die zich schuldig maken aan schending van de clausule inzake het essentiële onderdeel zoals bedoeld in artikel 5 van diezelfde Overeenkomst.
Dit was indertijd, en is overigens nog steeds, een van de voornaamste vernieuwingen die de vierde Overeenkomst van Lomé met zich heeft meegebracht, waarmee werd voorzien in samenwerking op het gebied van de mensenrechten, democratie en de beginselen van behoorlijk bestuur.
Onder de wijze en nauwgezette leiding van de rapporteur, mevrouw Aelvoet - die ik hierbij ook namens de socialistische fractie zou willen danken voor haar werk - heeft het Europees Parlement pogingen ondernomen het democratisch gehalte van de door de Commissie voorgestelde procedures te verhogen. Het doel was in eerste instantie te voorzien in de verplichte raadpleging van het Parlement via een instemmingsprocedure.
De Raad toonde zich echter onverzettelijk en we werden bovendien geconfronteerd met objectieve juridische beperkingen voortvloeiende uit de Overeenkomst van Lomé zelf. Het is daarom noodzakelijk gebleken een compromis te sluiten.
Zoals de rapporteur zojuist al heeft aangegeven is het resultaat van dat alles uiteindelijk beter dan niets.
Volgens het compromis zal er voor besluiten in de Raad niet langer unanimiteit vereist zijn, maar slechts een gekwalificeerde meerderheid van stemmen. Verder is de Commissie verplicht het Parlement naar behoren te informeren inzake ieder belangrijk stadium in de tenuitvoerlegging van een eventuele opschortingsprocedure. Het spreekt voor zich dat we er hier in het Parlement uiterst nauwgezet op zullen toezien dat we die informatie inderdaad krijgen.
Inderdaad, beter dan niets. Onze fractie stemt daarom voor het ontwerpbesluit zoals het is voorgesteld door de rapporteur.

Corrie
Mevrouw de Voorzitter, zoals altijd heeft mevrouw Aelvoet een uitstekend verslag uitgebracht over een bijzonder delicaat onderwerp. Maar het houdt wel een akelige veroordeling van de wereld waarin wij leven in, dat artikel 366 bis überhaupt in de vierde ACS-EU-Overeenkomst moest worden opgenomen.
Ik ben gisteren net teruggekomen uit Afrika en te oordelen naar de laatste gebeurtenissen in Zimbabwe, is het essentieel dat de Commissie de bevoegdheid tot schorsing heeft en in staat wordt gesteld snel te handelen. Natuurlijk zou het een goede gewoonte zijn als het Parlement - en daarmee bedoel ik de Commissie ontwikkelingssamenwerking - zou kunnen worden geraadpleegd voordat de schorsing plaatsvindt. Maar ik moet eerlijk zijn en toegeven dat we in de werkelijke wereld leven. Er zullen nu eenmaal gelegenheden zijn waarbij de Commissie snel moet kunnen optreden om een land dat misbruik maakt van de mensenrechten een duidelijk signaal te geven, voordat zij een verzoek daartoe aan het Parlement kan voorleggen.
De belangrijkste zin in het verslag is die waarin staat dat de Commissie zo mogelijk het Parlement van tevoren op de hoogte stelt van iedere schorsing of ook hervatting van de samenwerking. Dit lijkt mij een eerlijk compromis tussen de Commissie en het Parlement en daarom sta ik achter het voorstel dat het Parlement zijn instemming verleent met het ontwerpbesluit van de Commissie.
Na het jaar 2000 zal er echter een interessante situatie ontstaan in het kader van de nieuwe Overeenkomst van Lomé, hoe die er ook uit moge zien. Zoals de Commissie weet, kunnen de voorstellen voor een nieuwe ACS-EU-Overeenkomst worden gebaseerd op regionale samenwerking en integratie, waarbij de financiering wordt gedistribueerd via de regionale organisaties en niet langer via de individuele landen en de nationale indicatieve programma's. Ik vraag mij af hoe artikel 366 bis onder dergelijke omstandigheden kan functioneren, aangezien de Commissie de mogelijkheid zal hebben verloren om sancties te nemen tegenover een individueel land binnen een regio. Het zou onbillijk zijn sancties voor de gehele regio te doen gelden. Misschien kan commissaris Brittan deze specifieke vraag voorleggen aan de relevante dienst van de Commissie, zodat we hierop te zijner tijd het antwoord mogen vernemen.
Aangezien er zich moeilijke situaties aan het ontwikkelen zijn in een aantal Afrikaanse landen, hoop ik dat de Commissie gebruik zal maken van artikel 366 bis in zijn ruimste vorm. Mensenrechten moeten, wat mij betreft, pluralisme, een goed bestuur, een onafhankelijke rechtsmacht, een vrije pers, alsmede vrije en eerlijke verkiezingen omvatten.
Mijn fractie staat achter dit verslag. Ik feliciteer mevrouw Aelvoet nogmaals met het werk dat zij namens dit Parlement heeft verricht.

Bertens
Mevrouw de Voorzitter, de liberale fractie heeft altijd gepleit voor transparantie in het mensenrechtenbeleid. De procedures moeten duidelijk zijn. Artikel 5 van de Overeenkomst van Lomé maakt het mensenrechtenbeleid een essentieel element van onze samenwerking. Het onderhavige artikel 366 bis heeft dan ook betrekking op de procedures rond de opschorting van de samenwerking met de Lomé-landen. Het bestaan van een dergelijk operationeel artikel is winst, maar de procedures hadden veel beter gemoeten. De actieve rapporteur heeft zich ingezet voor inspraak van het Parlement en meerderheidsbesluitvorming in de Raad.
De liberalen zijn altijd van mening geweest dat de instemming van dit Parlement nodig moet zijn voor de opschorting van de Lomé-samenwerking. De instemming van het EP is immers ook nodig voor de inwerkingtreding van de Overeenkomst van Lomé. Wat wij nu verkregen hebben, informatie door de Commissie ingeval van opschorting is dan ook erg weinig. Maar ik begrijp als pragmaticus dat eigenlijk niet meer verkregen kon worden. Uiteindelijk moet de procedure na het interinstitutioneel debat sinds het voorstel van de Commissie van februari 1996 worden afgerond. Wij moeten zo snel mogelijk dit instrument inzetten voor ons mensenrechtenbeleid.
Tot slot mijn dank en respect, maar zij weet dat, voor mevrouw Aelvoet voor deze aanbeveling.

Brittan
Graag zou ik mevrouw Aelvoet danken en mijn waardering uitspreken voor al het werk dat zij heeft verricht om de instemming van het Parlement te bewerkstelligen en ook voor de realistische en redelijke benadering waarvan zij blijk heeft gegeven, evenals andere sprekers zoals de heer Corrie en de heer Vecchi. Graag wil ik hier herhalen wat wij al hebben beklemtoond toen het interim-verslag hier vorig jaar juni werd besproken, namelijk dat wij voornemens zijn het Parlement volledig op de hoogte te houden van alle initiatieven die wij mochten nemen of van alle voorstellen die wij aan de Raad mochten voorleggen met betrekking tot de tenuitvoerlegging van artikel 366 bis van de vierde ACS-EU-Overeenkomst, iets wat helaas, zoals al is gezegd, niet als een zuiver theoretische mogelijkheid mag worden beschouwd. Ik wil hieraan toevoegen dat in het enige geval waarin tot dusverre een beroep is gedaan op artikel 366 bis, in het geval van Togo, de Commissie het Parlement onmiddellijk in kennis heeft gesteld van haar voornemens; de rapporteur heeft dit in haar verslag erkend en ik dank haar hiervoor ten zeerste.
Zoals altijd zullen wij alle adviezen of resoluties die door het Parlement worden aangenomen en die van invloed zouden kunnen zijn op de tenuitvoerlegging van de raadplegings- en schorsingsprocedure als bedoeld in artikel 366 bis, zeer serieus opvatten.
Wat betreft de vraag van de heer Corrie over de manier waarop dit artikel zou werken in een situatie waarin het regionale element een overheersende rol speelt, die zal ik zeker voorleggen aan degenen die van dag tot dag met deze kwestie te maken hebben. Het verheugt de Commissie dat met de instemming van het Parlement het kaderbesluit in werking zal treden, waarmee wij zullen beschikken over een correcte en transparante procedure om de nodige maatregelen te treffen wanneer er fundamentele bepalingen van de herziene vierde Overeenkomst van Lomé worden geschonden.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.

Macrofinanciële bijstand aan Albanië
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0041/99) van mevrouw Van Bladel, namens de Commissie externe economische betrekkingen, over het voorstel voor een besluit van de Raad tot toekenning van macrofinanciële bijstand aan Albanië (COM(98)0507 - C4-0590/98-98/0273(CNS)).

Van Bladel
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, collega's, nu wij debatteren over het verlenen van macrofinanciële hulp van 20 miljoen ecu aan Albanië acht ik het van groot belang in onze overwegingen vooral ook te kijken naar de politieke en economische context waarin deze lening wordt toegekend. Ik wil daarbij enkele punten benadrukken.
Albanië heeft zich veel later dan andere landen in het Oostblok ontdaan van de marxistische dictatuur. Dat betekent ook dat de problemen bij de ontwikkeling van een pluralistische samenleving langer duren dan in al die andere landen, waar die al een klein beetje gerealiseerd is. De economische en sociale omstandigheden rechtvaardigen mijns inziens Albanië te omschrijven als een derdewereldland aan de poort van de Unie.
De ineenstorting van de zogeheten piramidefondsen, het leegroven van de munitiedepots - iedereen herinnert zich dat nog wel, een kalasjnikov kost op straat nu vijf à tien dollar - de effecten van het conflict in het naburige Kosovo, al deze zaken bij elkaar hebben geleid tot het op gang komen van een grote stroom vluchtelingen. De economische vluchtelingen gaan naar de Unie en de politieke vluchtelingen uit Kosovo naar Albanië.
Kortom, Albanië heeft niet alleen grote interne problemen op te lossen. Het land kan zich vanwege de geografische ligging niet aan de politieke invloed vanuit de omgeving, de Balkan, onttrekken. Collega Imbeni heeft dat gisteren heel duidelijk tijdens het Kosovo-debat gezegd.
Er zijn niettemin tekenen van hoop. November vorig jaar is met een participatie van 90 % een nieuwe grondwet aangenomen en een nieuwe onbesproken leider, Majko, lijkt op de goede weg om de onderscheiden rollen van president, regering en rechtspraak te garanderen. Maar het politiek herstel van Albanië hangt sterk samen met de prioriteiten die met betrekking tot het economisch herstel moeten worden vervuld. De Albanese autoriteiten hebben de vriendengroep van donoren in oktober jongstleden in Tirana verzekerd dat zij onder andere zullen bevorderen dat er een anticorruptie-actieplan wordt ontwikkeld en de juiste wetgeving wordt bevorderd om het zo nodige investeringsklimaat, dat natuurlijk op een heel lang niveau ligt - van buitenaf wordt er nauwelijks geïnvesteerd - door wetgeving te bevorderen, zodat investeerders ook een betere garantie hebben dat zij hun geld terug kunnen verwachten in de toekomst.
In dit verband is het ook van belang te volgen of de nieuwe douanecode inderdaad de consolidering bij de uitwerking van het innen van douane- en belastinginkomsten vindt, en dan rest ons vooral nog te zorgen voor de verdere liquidatie van de piramidefondsen, waarbij nog steeds onbekend is of de Albanese burgers daarvan in de toekomst iets terug zullen kunnen zien. Maar helaas kunnen wij dat niet bevorderen.
De Europese Unie is in feite sinds 1991 de grootste donor van Albanië en gezien de economische en financiële situatie in het land blijft internationale hulpverlening uiterst noodzakelijk, al is het alleen al om de lopende rekening gaande te houden. Daarom is het zaak zo snel mogelijk het besluit van de ECOFIN-Raad van april vorig jaar inhoud te geven. De Commissie is hierbij een uitstekende uitvoerder met aanzienlijke ervaring in Albanië. Tot nu toe was er vooral sprake van giften, nu gaat het om een lening. In de praktijk moet mijns inziens echter worden voorkomen dat Albanië terecht komt in die knellende vicieuze cirkel van financiële afhankelijkheid van buitenaf.
Daarom heb ik in een hele plezierige samenwerking met collega Brinkhorst van de Begrotingscommissie, waarvoor ik hem hierbij dank zeg - helaas kon hij vanavond hier niet aanwezig zijn - voorgesteld om op samenhangende wijze de richting en stand van zaken van de politieke en institutionele hervormingen in Albanië te beoordelen. Met dat doel wordt de Commissie verzocht niet alleen af te gaan op technische beoordelingen van internationale financiële instellingen als het IMF, maar bij haar beoordeling het monetair en het PHARE comité te betrekken.
Het is de bedoeling dat het Parlement voor de uitkering van de tweede tranche volledig op de hoogte gesteld wordt van de hervormingen. Dat is niet bedoeld om Albanië onder een speciaal vergrootglas te leggen, maar om gezond en efficiënt beheer te bevorderen. Mijns inziens wil de EU-burger dat, maar ook de Albanese burger.
Ik dank de collega's van de Commissie externe economische betrekkingen voor hun kritische en ondersteunende bijdrage en spreek de hoop uit dat de plenaire vergadering morgen de voor ons liggende amendementen kan accepteren, want er zit nu al bijna een jaar tussen het besluit van de ECOFIN en het begin van de uitvoering. In Albanië zitten zij echt om het geld te springen.

Karamanou
Mevrouw de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat Albanië nog steeds geteisterd wordt door een groot aantal moeilijk oplosbare problemen. Deze problemen betreffen met name de interne veiligheid en openbare orde en hebben bijgevolg een weerslag op alle sectoren van het leven.
Desalniettemin ben ik van mening dat dit land, juist gezien de omvang van deze problemen, onze bewondering verdient voor de wijze waarop het het urgente zesmaandenprogramma - van oktober 1997 tot maart 1998 - toepaste. De Albanese regering is erin geslaagd de sociale crisis en de algemene situatie, die in elk opzicht aan een burgeroorlog deed denken, het hoofd te bieden. Wij hebben nu dus een tastbaar bewijs gekregen dat de Albanese regering in staat is aan de hand van een concreet programma en met de noodzakelijke technische steun, spijkers met koppen te slaan en vooruitgang te maken.
Uit de ernstige incidenten van afgelopen september blijkt echter dat het nog met name schort aan communicatie en een echte dialoog tussen de politieke partijen van dit land. Zij kunnen het onderling niet eens worden over de toepassing van een, zij het dan minimaal, gemeenschappelijk programma om het land, in weerwil van de economische problemen, definitief uit de crisis te halen.
De Europese Unie en de internationale organisaties mogen niet gierig zijn bij het verlenen van hulp aan dit land. Men moet dit land helpen bij het vinden van een juiste uitweg uit de crisis. Albanië maakt deel uit van Europa. Albanië is een deel van de Europese geschiedenis en komt dus in aanmerking voor toetreding tot de Europese Unie.
Men moet echter wel alle politieke partijen in Albanië duidelijk maken dat zij in eerste instantie zelf verantwoordelijk zijn voor het lot en de toekomstmogelijkheden van hun land. De Unie staat dit land macro-economisch bij, maar kan natuurlijk niet de verantwoordelijkheid op zich nemen. De Albanese regering moet alles in het werk stellen om de problemen op te lossen en de politieke en economische hervormingen door te voeren die noodzakelijk zijn voor een normale werking van de democratische instellingen en de rechtsstaat.
De aanneming van de grondwet was ongetwijfeld een grote stap vooruit. Maar men moet ook vorderingen boeken bij de eerbiediging van de rechten van de mens, de overgang naar de markteconomie, de financiële stabiliteit en bij vooral de totstandkoming van een stabiel en gezond kredietwezen. Ook zal men meer aandacht moeten schenken aan de strijd tegen corruptie en georganiseerde misdaad en structuren en procedures in het leven moeten roepen voor een doorzichtig en juist beheer van de overheidsfinanciën. Pas dan kan namelijk een goed investeringsklimaat ontstaan.
20 miljoen euro is ongetwijfeld minder dan hetgeen de Albanese regering had verwacht, maar dit is ook te weinig om daadwerkelijke hulp te bieden bij het oplossen van de problemen en het voldoen aan de behoeften van het land. Met de verbetering van de geloofwaardigheid en de economische en politieke stabiliteit van het land zal ook de kredietwaardigheid van het land worden versterkt en dan zal Albanië de buitenlandse investeringen kunnen aantrekken waar het juist zulk een grote behoefte aan heeft.
Zoals bekend wenst mijn land, Griekenland, van ganser harte dat vooruitgang wordt geboekt. Wij steunen op velerlei wijzen de pogingen van de Albanese regering om met de juiste beleidsvormen en institutionele hervormingen het land dichter bij het Europese model te brengen.

Schwaiger
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, beste collega's, ik wil allereerst mevrouw Van Bladel bedanken voor het uitstekende verslag. Wij steunen het ten volle. Zoals zij al gezegd heeft en zoals ook mijn collega Karamanou zojuist heeft verklaard, is Albanië niet alleen een van de economisch zwakste landen, maar is het ook bij de opbouw van de democratie ver bij de andere landen achtergebleven. Het bevindt zich in een soortgelijke situatie als Bosnië-Herzegovina, met andere woorden financieel is Albanië geheel afhankelijk van de Europese Unie. We geven niet alleen voedselhulp. We geven niet alleen hulp voor de wederopbouw in het algemeen. De Europese Unie geeft ook geld uit voor de vluchtelingen uit Kosovo, die daar in Albanië een voorlopig onderdak hebben gevonden.
Maar beslissend is - en dat is een lichtpuntje: in Albanië werd met de laatste regeringswisseling en het aannemen van de grondwet ook een eerste basis voor de opbouw van de staat gelegd. Nu is het voor ons van belang om een partner te hebben die een minimum aan vertrouwen waard is en die aan de andere kant ook de nodige financiële middelen meekrijgt, zodat juist de overheidsstructuren kunnen worden opgebouwd, dat de politie en ook het leger weer hun dienende rol in de democratie innemen en niet zelfstandig worden met alle problemen die dat in de laatste twee, drie jaar in Albanië met zich mee heeft gebracht.
Beslissend is ook dat Albanië langzamerhand het vertrouwen van de internationale financiële wereld en ook van de investeerders wint en dat Albanië daarmee ook voor investeerders als standplaats op den duur interessant wordt en tegelijkertijd ook de algemene voorwaarden voor een sociale markteconomie worden geschapen.
Hier zijn we al op de goede weg. We moeten er alleen op letten dat het toezicht dat nu nodig is, zich tot op zekere hoogte ook tot de macrofinanciële hulp uitstrekken kan. Natuurlijk is de macrofinanciële bijstand juist zo omschreven dat er niet bepaalde projecten gesteund worden, maar dat het land gewoonweg middelen ter beschikking krijgt om het mogelijk te maken zijn overheidstaken op zich te nemen en uit te breiden. Voor mij is het dus toch belangrijk dat we een goede verhouding tussen vertrouwen en controle vinden, wat dan ook de Albanezen, de Albanese regering aanmoedigt om op de goede weg voort te gaan.
Ik heb de indruk dat we met deze macrofinanciële bijstand een steentje bijdragen om Albanië in staat te stellen op de juiste weg voort te gaan, en ik hoop dat dit ook in de komende tijd door passende controlemaatregelen van de zijde van de Commissie kan worden verwezenlijkt.

Lagendijk
Mevrouw de Voorzitter, wat betreft het verslag van de rapporteur en haar amendementen, kan ik kort zijn. Die worden door onze fractie volledig ondersteund. Als het gaat om de hulp, die wat ons betreft voorlopig onder de meest gunstige voorwaarden verstrekt zal worden, moeten daar natuurlijk wel een aantal voorwaarden aan verbonden worden. De Commissie stelt dat voor; de rapporteur ook.
Ik noem er één: wij vinden dat eindelijk het onderzoek naar de piramidefondsen afgewikkeld moet worden. Dat betreft het zowel het toekennen van het geïnde vermogen aan de eisers als het eindelijk indienen van een wet ter bestrijding van het witwassen van geld. Dat zijn voorbeelden van de noodzaak van een betere financiële controle op allerlei instellingen waaronder de banken.
Dat gezegd hebbend blijven we natuurlijk met het grote gevaar geconfronteerd, en de rapporteur wees daar ook op, dat - om het zo te zeggen - het ene gat met het ander gevuld wordt, dat de ene lening wordt aangevraagd om een andere lening af te lossen. Dat zou toch wel een erg slechte ontwikkeling zijn voor een land dat uiteindelijk geen behoefte heeft aan een continuering van de ene lening op de andere maar wel aan geld, onder andere van de Europese Unie, aan productieve investeringen, investeringen waarmee het land een zelfstandige economische ontwikkeling kan ondergaan. Dat is waar Albanië op termijn behoefte aan heeft.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik denk dat we mevrouw Van Bladel mogen feliciteren met haar verslag. Het is duidelijk dat de Europese Unie in haar beleid ten aanzien van Albanië veel fouten heeft gemaakt en met deze lening van 20 miljoen euro zullen we deze situatie niet ingrijpend kunnen veranderen. Deze lening zal evenwel de heer Majko een adempauze gunnen. Hij heeft enorme inspanningen verricht, maar beschikt over zeer beperkte bewegingsvrijheid.
Ik wil de algemene houding van de Unie ten opzichte van Albanië aan de kaak stellen. De criminaliteit in Albanië neemt toe en wordt verder aangewakkerd door de houding van de Europese Unie. De Unie zou een veel moediger beleid moeten voeren en veel meer Albanese vluchtelingen moeten toelaten dan nu het geval is. De Grieken tonen zich op dit gebied veel genereuzer dan bijvoorbeeld de Italianen. Op deze wijze kunnen we de maffia, die van praktijken zoals mensensmokkel en drugssmokkel profiteert, een gevoelige klap toebrengen. We moeten de deuren van onze universiteiten wijd open zetten en duizenden studiebeurzen aan Albanezen toekennen. De huidige Albanese leiders tonen hun goede wil en voeren een intelligent beleid, maar dit is niet voldoende. Er zullen bepalingen moeten worden opgesteld die het groeperingen onmogelijk maakt op illegale wijze een greep naar de macht te doen en die de herhaling van de financiële chaos en algehele politieke instabiliteit helpen voorkomen. Als er geen maatregelen worden getroffen, zal de vooruitgang in Albanië nog vele jaren op zich laten wachten.
Ik nodig derhalve met name de vice-voorzitter van de Commissie uit, de lidstaten op het hart te drukken dat ze de toelating van vluchtelingen niet te lang moeten uitstellen. Zo heeft Italië op dit moment 250.000 personen formeel toegelaten, nadat de maffia haar zakken al gevuld had met de mensensmokkel. We doen er beter aan sneller in te grijpen door voor ieder land van de Europese Unie quota vast te stellen. Ik denk dat als de vluchtelingen evenredig over de landen van de Unie worden verdeeld, de belasting voor elk van de lidstaten niet te groot wordt. Als we dit vraagstuk het hoofd willen bieden, is dit de juiste weg.

Habsburg-Lothringen
Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen natuurlijk ook mijn hartelijke dank uitspreken aan de rapporteur, die volgens mij werkelijk zeer, zeer goed werk geleverd heeft. Naar mijn mening mogen wij in dit verband niet vergeten dat als wij over Albanië spreken, het om een land gaat dat in een tijdsbestek van enkele jaren een onvoorstelbaar grote stap moest maken en nog altijd moet maken. Het leefde in de tijd van Enver Hoxha eigenlijk in het stenen tijdperk en het moet nu een geweldige stap vooruit maken, en dat terwijl het alleen maar omgeven is door instabiliteit.
Ik denk dat onze hulp werkelijk maar een druppel op de gloeiende plaat kan zijn, maar zij kan misschien ook binnen het land zelf helpen de grenzen die daar bestaan, enigszins te slechten. Bij Albanië mogen we niet vergeten dat het uit twee grote gebieden bestaat, dat daar de Tosken en de Gegen zijn, die elkaar vanouds altijd bestreden hebben en natuurlijk in dit stenen tijdperk waarin Enver Hoxha ze heeft binnengeleid, hun strijd hebben voortgezet en dat veel van de conflicten die we nu zien, daardoor veroorzaakt worden. Tot in de partijstructuur van het huidige Albanië vinden we dit terug.
Natuurlijk heeft de nieuwe grondwet in Albanië grote verwachtingen gewekt. Ik hoop ook zeer dat het mogelijk zal zijn de oppositie op een net zo verstandige manier - want ik ben van mening dat zij zich op vele terreinen zeer verstandig gedraagt - in het politieke bestel van Albanië in te passen. Alleen dan zal het ook mogelijk zijn de problemen met de buren enigszins te beheersen.
Vanzelfsprekend, en dat is vanavond als meerdere malen benadrukt, is het nodig ook de juiste toezichtsmaatregelen in te voeren. Alleen wanneer dit toezicht, vooral op het democratiseringsproces in Albanië, bestaat, alleen dan kan ook de hulp van de Europese Unie iets positiefs tot stand brengen. Er werden ook vele andere controlemaatregelen genoemd, vooral controlemaatregelen ten aanzien van de corruptie, de wapenhandel en de drugshandel die daar voorkomt. Wij kunnen dat niet volledig beheersen, wij kunnen hen alleen maar een beetje helpen zelf het probleem op te lossen, maar dat moeten we dan ook doen. Hierbij is het verslag van mevrouw Van Bladel en de doeltreffende hulp die het bepleit, een stap op de goede weg.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 9.00 uur plaats.
De vergadering wordt om 19.50 uur gesloten

