Goedkeuring van de notulen van de vorige vergadering
De Voorzitter
De notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Gollnisch
Mevrouw de Voorzitter, uit punt 13 van de notulen "Mededeling van de kennisgeving van vervallenverklaring van het mandaat van de heer Le Pen" kan ik opmaken dat u en de voorzitter van de Commissie juridische zaken en interne markt hebben gemeend zich namens het Parlement te kunnen uitdrukken.
Ik wil u erop wijzen dat het Parlement als zodanig zich niet over deze kwestie heeft moeten uitspreken. Hoewel ik persoonlijk veel bewondering heb voor mevrouw Palacio in haar hoedanigheid van voorzitter, keur ik haar interpretatie van dit vraagstuk af, die immers voortvloeit uit het eerder door haar commissie genomen besluit om te wachten met een beslissing. Zolang het hoger beroep van de heer Jean-Marie Le Pen niet door de Raad van State was verworpen, had de commissie best mogen onderzoeken welke consequenties de uitslag van dit beroep zou kunnen hebben of een oordeel mogen uitspreken over het besluit inzake de vervallenverklaring.
Dit lijkt me een ernstige zaak, temeer daar in de Franse wetgeving uitdrukkelijk staat vermeld dat als het om een Europese afgevaardigde gaat, het arrest van de Raad van State in de plenaire vergadering behandeld moet worden. In het onderhavige geval hebben slechts twee onderafdelingen een uitspraak over het arrest gedaan. De rechten van de heer Le Pen zijn derhalve op flagrante wijze geschonden. Mijns inziens is niet de hand gehouden aan artikel 7, lid 4 van ons Reglement.

De Voorzitter
Mijnheer Gollnisch, ik kan u verzekeren dat de procedure nauwlettend is gevolgd en dat ik mij gehouden heb aan de letter en geest van artikel 12, lid 2 van de Akte van 20 september 1976. Het enige punt waarover we van mening kunnen verschillen is de vraag of ik al had moeten reageren op het moment dat de Franse regering mij in kennis heeft gesteld van haar besluit om het mandaat van de heer Le Pen te laten vervallen. Zoals u weet heeft de Commissie juridische zaken en interne markt mij geadviseerd om het besluit van de Raad van State af te wachten, hetgeen ik gedaan heb. De procedure is geheel volgens het Reglement verlopen.

Gorostiaga Atxalandabaso
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen staat dat ik heb gesproken over de situatie in Spanje. Ik heb echter gesproken over de onderdrukking in Spanje en over de situatie in Baskenland, en dat is iets heel anders. Als ik het over terroristische daden van de ETA heb, heb ik het niet over de situatie in Spanje. Dat is niet juist weergegeven in de notulen. Ik heb gesproken over de situatie in Baskenland en over de onderdrukking door de Spaanse regering. Dat kunt u controleren in het volledige verslag van de vergadering.

Martinez
Mevrouw de Voorzitter, ik heb een opmerking over punt 14 van onze notulen inzake het verzoek om opheffing van de parlementaire onschendbaarheid van onze collega Pacheco Pereira. In antwoord op uw vraag kan ik u mededelen dat wij ons tegen dit verzoek hebben uitgesproken, mevrouw de Voorzitter, en wel om de reden die de heer MacCormick in punt D van zijn verslag noemt: "omwille van de autonomie van de Europese parlementaire onschendbaarheid ten opzichte van de nationale parlementaire onschendbaarheid ". "Auto nomoi" is de Griekse uitdrukking voor "autonoom", en wil zeggen: "hij die zijn eigen normen heeft". De rapporteur spreekt over "zijn eigen regels".
Wat de opheffing van de parlementaire onschendbaarheid betreft, hanteert het Parlement zijn eigen regels en is het niet gebonden aan de wil van de nationale autoriteiten. Het Parlement zou ook zijn eigen regels moeten hanteren als het verzocht wordt om het mandaat van een collega vervallen te laten verklaren. Het Parlement is "auto nomoi". Het heeft discretionaire bevoegdheden, en geen gebonden bevoegdheden. Gisteren had u net als dit Parlement gebruik kunnen maken van uw discretionaire bevoegdheden, mevrouw de Voorzitter. U hebt dus in dit opzicht een juridische vergissing begaan.

De Voorzitter
Mijnheer Martinez, u loopt op de zaken vooruit. De stemming over het verslag inzake het verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit van de heer Pacheco Pereira vindt om 12.30 uur plaats.
(De notulen worden goedgekeurd)

Helmer
Mevrouw de Voorzitter, een motie van orde. Gaat u nu, na het Deense referendum, een brief sturen aan de Deense premier, om het Deense volk geluk te wensen met de historische slag die het heeft toegebracht aan de vrijheid, de democratie en de natiestaat? De euro was bedoeld als symbool van de kracht en de eenheid van Europa ...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)

De Voorzitter
Het is volkomen duidelijk dat het hier niet om een motie van orde gaat, mijnheer Helmer.

Bijeenkomst Informele Europese Raad van Biarritz (13/14 oktober 2000)
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de bijeenkomst van de Informele Europese Raad van Biarritz van 13 en 14 oktober 2000.

Moscovici
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, het Franse voorzitterschap heeft op 3 oktober toegezegd dat het hier vandaag de resultaten zou presenteren van de Informele Europese Raad van Biarritz. Zoals de laatste tijd gebruikelijk is, mevrouw de Voorzitter, hebt u ook nu weer een waardevolle bijdrage aan deze Raad geleverd. Het doet mij genoegen dat ik hier vandaag de toezegging van het Franse voorzitterschap kan nakomen.
De bestudering van de institutionele hervormingen neemt het grootste gedeelte van de beschikbare tijd van de IGC in beslag. Ik vind dit een goede zaak en wil daarom graag met dit onderwerp beginnen.
Vóór Biarritz waren de werkzaamheden in verband met de IGC mijns inziens zover gevorderd als maar mogelijk was. De Informele Raad kwam derhalve precies op het juiste moment om een aantal van deze vorderingen te bevestigen en om richtsnoeren te geven voor de laatste fase die wij nu zijn ingegaan wat betreft onze werkzaamheden.
In Biarritz hebben we allereerst geconstateerd dat iedereen het erover eens is dat we in Nice tot een ambitieus Verdrag moeten komen. Deze "geest van Biarritz", zoals ik het genoemd heb, is mijns inziens van wezenlijk belang. In de tweede plaats zijn er wezenlijke vorderingen geboekt op het gebied van de gekwalificeerde meerderheid en de versterkte samenwerking. Tenslotte is de aanzet gegeven voor een daadwerkelijk debat op het hoogste niveau over de twee meeste gevoelige vraagstukken: de herweging van de stemmen en de samenstelling van de Commissie. Dat debat moet het startsein vormen voor de onderhandelingen over deze twee moeilijke vraagstukken.
Laat ik eerst ingaan op het vraagstuk van de gekwalificeerde meerderheid. Wij hebben kunnen constateren dat er een behoorlijk brede consensus bestaat over meer dan de helft van de onderwerpen die momenteel besproken worden. Voorts is er gekeken naar de mogelijke oplossingen voor de meest gevoelige vraagstukken.
Zo blijft men zich op fiscaal gebied weliswaar terughoudend opstellen, maar kunnen er voor specifieke vraagstukken oplossingen worden gevonden dankzij technische aanpassingen. Het voorzitterschap zal samen met de Commissie naar dergelijke oplossingen op zoek gaan. Zo hebben wij kunnen constateren dat het zeker mogelijk moet zijn om samen te werken bij de bestrijding van belastingfraude.
Ook op sociaal gebied kan er mijns inziens vooruitgang worden geboekt, op voorwaarde dat er niet getornd wordt aan de beginselen die aan de verschillende nationale sociale zekerheidstelsels ten grondslag liggen. Er bestaat dus een zekere speelruimte.
Voorts zijn er vorderingen mogelijk met betrekking tot het externe handelsbeleid, mits er aan twee voorwaarden wordt voldaan: enerzijds moet er voorzichtig worden omgesprongen met de meest gevoelige vraagstukken en anderzijds dienen de communautaire bevoegdheden te worden uitgebreid.
Met betrekking tot justitie en binnenlandse zaken, denk ik dat we een oplossing kunnen vinden voor de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken. Vraagstukken die betrekking hebben op het asielrecht en het visa- en immigratiebeleid blijven daarentegen zeer gevoelig.
Tenslotte zijn er nog enkele problemen die met name betrekking hebben op het beginsel van niet-discriminatie en het milieu. Er zijn dus aanzienlijke vorderingen geboekt, ook al moeten sommige daarvan nog worden bevestigd.
Alle lidstaten erkennen nu het nut van de versterkte samenwerking en zien in dat de voorwaarden voor deze samenwerking moeten worden vereenvoudigd. Ook zijn alle lidstaten van mening dat deze vorm van samenwerking zijn open karakter dient te behouden, dat er geen Europa van twee snelheden mag komen en dat het institutionele kader van de Unie moet worden gerespecteerd, met name wat betreft de rol van Commissie en die van het Europees Parlement. Tenslotte moet het communautair acquis behouden blijven, wat betreft de interne markt, het cohesiebeleid en de versterkte samenwerking. Wat het GBVB betreft, denk ik dat we het beleid moeten aanpassen teneinde met het bijzondere karakter van deze vraagstukken rekening te kunnen blijven houden.
De vraagstukken inzake de samenstelling van de Commissie en de herweging van de stemmen hangen nauw met elkaar samen en zijn politiek van aard. Uit het debat is naar voren gekomen dat de Commissie noodzakelijkerwijze sterker en doelmatiger moet worden. Ik moet echter toegeven dat er geen concrete voorstellen zijn gedaan omdat er grote meningsverschillen bestaan over de wijze waarop dit moet worden gerealiseerd. Sommige lidstaten zijn voorstander van een maximaal aantal commissarissen die de lidstaten bij toerbeurt mogen leveren. Andere lidstaten willen dat iedere lidstaat een commissaris moet kunnen leveren, maar sluiten een ingrijpende reorganisatie van het college van commissarissen niet uit. Beide opties liggen op tafel. Er dient bekeken te worden in hoeverre ze aansluiten bij het algemene communautaire belang.
Voorts wordt er gekeken naar de twee alom bekende opties voor het wegen van de stemmen: het wegen van de stemmen op basis van een enkelvoudige meerderheid, waarvoor zich een zeer kleine meerderheid aftekent, en het wegen van de stemmen op basis van een dubbele meerderheid. Deze laatste optie biedt weer twee verschillende mogelijkheden, namelijk de gewone of gewogen dubbele meerderheid en de formule van het "demografisch vangnet".
Het moge duidelijk zijn dat deze vraagstukken pas aan het einde van de onderhandelingen kunnen worden opgelost. Het debat dient echter te worden vervolgd op basis van cijfermatig onderbouwde voorstellen als voorbereiding op het uiteindelijke besluit in Nice.
De werkzaamheden worden tot aan de Top van Nice op zeer intensieve wijze voortgezet. De informele richtsnoeren die door deze Europese Raad zijn aangenomen zullen hierbij als uitgangspunt dienen. Wij hebben nog een krappe vijftig dagen de tijd. De voorbereidende werkgroep is gisteren bijeengekomen om zijn werkzaamheden inzake de vraagstukken van de gekwalificeerde meerderheid en de versterkte samenwerking op basis van zeer concrete punten voort te zetten. Voorts heeft de werkgroep zich gebogen over de wijziging van artikel 7 van het Verdrag, overeenkomstig de positieve richtsnoeren die in Biarritz zijn aangenomen.
De voorbereidende werkgroep zal tot aan de volgende ministeriële bijeenkomst van 19 november veel werk moeten verrichten. Voorafgaand aan de Top van Nice zullen we in totaal zes keer op ministerieel niveau bijeenkomen: vier keer in beperkte samenstelling en twee keer plenair. Wij hopen dat wij tijdens al deze bijeenkomsten de geest van Biarritz levend kunnen houden.
Ik wil tenslotte nog iets kwijt over een hiermee samenhangend onderwerp dat - ik ben mij hiervan bewust - voor het Europees Parlement van grote betekenis is, namelijk het Handvest van de grondrechten. Ik wil u laten weten dat de Europese Raad zich unaniem verheugd heeft getoond over de kwaliteit van deze tekst. Dit Handvest kan in Nice op plechtige wijze worden aangenomen, en wel in de vorm waarin het door de Conventie is overhandigd. Er is in Biarritz niet gesproken over de vraag of het Handvest in de Verdragen dient te worden opgenomen. Het is evenwel duidelijk dat de meeste lidstaten hier nog niet klaar voor zijn. Ik ben er dan ook van overtuigd dat dit vraagstuk zeer zeker pas na Nice formeel aan de orde kan worden gesteld. Dit is in ieder geval wat ik denk, hoewel ik hoop dat het anders zal lopen.
Ik ben nu aanbeland bij de internationale vraagstukken, die tevens uitvoerig in Biarritz aan de orde zijn gekomen. U weet allen onder welke omstandigheden deze Top zich heeft afgespeeld. Ik doel hierbij enerzijds op de situatie in het Midden-Oosten en anderzijds op de regeringswisseling in Servië en de komst naar Biarritz van de nieuwe Servische president, de heer Kostunica.
Ik zal eerst kort ingaan op de situatie in het Midden-Oosten om u in herinnering te brengen dat de Europese Unie beide partijen al vanaf het begin heeft opgeroepen om het geweld te beëindigen, de dialoog opnieuw aan te gaan en de verworvenheden van Camp David te behouden. De Europese Raad van Biarritz heeft beide partijen aangespoord om een topontmoeting te organiseren. Voorts heeft de Europese Unie haar stem van rede en verzoening laten horen in Sharm el-Sheikh. Ik wil hier overigens benadrukken dat de Europese Unie bij die gelegenheid voor het eerst op een top over dit vraagstuk vertegenwoordigd was. In tegenstelling tot wat anderen beweren denk ik dat de positie van Europa in het Midden-Oosten niet is verzwakt, maar juist langzaam maar zeker wordt versterkt, en wel dankzij de rol van de hoge vertegenwoordiger voor het GBVB, de heer Solana. Wij hebben helaas moeten constateren dat het Akkoord van Sharm el-Sheikh niet ten uitvoer kon worden gebracht en dat de spanningen in het conflictgebied nog altijd bijzonder groot zijn, om het maar zachtjes uit te drukken. De Europese Unie zal de situatie uiteraard zeer oplettend blijven volgen. Wij moeten de geest van de Oslo-akkoorden opnieuw doen herleven. Dat is de ambitie van het voorzitterschap, alle lidstaten, de hoge vertegenwoordiger, de Commissie en tenslotte ook van uw Parlement.
De tweede belangrijke gebeurtenis tijdens de Top van Biarritz, namelijk de terugkeer van de democratie in Servië en de gevolgen van de regeringswisseling in Belgrado voor de banden van dit land met de Europese Unie, stemde meer tot vreugde. U herinnert zich allen nog ongetwijfeld de gebeurtenissen die tot de investituur van Vojislav Kostunica hebben geleid. Daardoor werd de situatie in de Federatieve Republiek Joegoslavië ingrijpend veranderd en de weg geopend voor enerzijds de democratisering van het land en anderzijds, naar wij hopen, de verzoening op de gehele Balkan.
De Europese Unie heeft tijdens de Raad Algemene Zaken van 9 oktober jongstleden besloten de sancties op te heffen die ze de Federatieve Republiek Joegoslavië in 1998 had opgelegd. Deze toezegging is ze nagekomen. Onder deze sancties vielen onder meer het olie- en luchtembargo. De sancties tegen de heer Milosevic en zijn entourage blijven uiteraard onverminderd van kracht. President Kostunica heeft dus gehoor gegeven aan de uitnodiging van het voorzitterschap om in Biarritz de lunch te gebruiken met de staatshoofden en regeringsleiders. Tijdens de persconferentie, die hij samen met het Franse voorzitterschap heeft gehouden, heeft de heer Kostunica aangegeven bijzonder ingenomen te zijn met de uitnodiging om als gast tussen de Europese familie plaats te nemen. Dat is immers waar het om gaat.
Uiteraard zal de Federatieve Republiek Joegoslavië snel kunnen profiteren van de instrumenten die de Unie voor alle Balkanlanden ter beschikking heeft gesteld. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan het programma CARDS, maar ook aan de activiteiten die door het Europees Bureau voor de Wederopbouw zijn ondernomen. De Raad Algemene Zaken heeft bovendien aangegeven dat de Unie bij wil dragen aan het herstel van de scheepvaart over de Donau en actief wil deelnemen aan de modernisering van de infrastructuur van de Federatieve Republiek Joegoslavië, en wel in regionaal perspectief. Zonder vooruit te lopen op de evaluatie van de behoeften en de coördinatie van de economische en financiële bijstand aan de Federatieve Republiek Joegoslavië, die aan zowel de Europese Commissie als aan de Wereldbank zijn toevertrouwd, heeft de Europese Raad van Biarritz besloten om de Federatieve Republiek Joegoslavië alvast humanitaire noodhulp ter hoogte van 200 miljoen euro te doen toekomen.
Tenslotte heeft de Unie besloten om dit land een politiek perspectief te bieden, en dit was ongetwijfeld haar belangrijkste beslissing voor de middellange en lange termijn. Ze heeft de Federatieve Republiek Joegoslavië voorgesteld een stabiliserings- en associatieovereenkomst te sluiten naar het model van de overeenkomsten waarover momenteel met de andere landen van de regio onderhandeld wordt. Zoals u weet is president Kostunica uitgenodigd om deel te nemen aan de Top tussen de Unie en de westelijke Balkanlanden. Deze Top, die op initiatief van de president van de Franse Republiek is georganiseerd, zal op 24 november aanstaande in Zagreb gehouden worden.
Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dit is wat ik u kan vertellen over de situatie in Servië en de gevolgen van deze situatie voor de Unie. Het is mijns inziens belangrijk dat de Unie dit land niet alleen zeer snel door middel van concrete maatregelen aanmoedigt, maar ook dat ze het land de mogelijkheid biedt om vanuit politiek oogpunt volledig in de Europese familie te worden opgenomen. Ik denk dat dit signaal duidelijk is afgegeven. Laten we hopen dat het democratiseringsproces zich onder de best mogelijke omstandigheden voortzet. Dit zijn in enkele minuten de belangrijkste resultaten van de Europese Raad van Biarritz. Ik wil u in alle oprechtheid laten weten dat ik dit een zeer productieve Raad vond, op basis waarvan de Unie vooruitgang kan boeken. Uiteraard dient deze stap voorwaarts van de Unie nog in een later stadium te worden bezegeld.

Barnier
Mevrouw de Voorzitter, namens de Commissie wil ik u laten weten hoe wij de Europese Raad van Biarritz ervaren hebben. Ook u, mevrouw de Voorzitter, hebt actief aan deze Raad bijgedragen, net als een ander opmerkelijk lid van uw Parlement, mevrouw Méndez De Vigo, die het resultaat van de werkzaamheden in verband met het Handvest van de grondrechten heeft gepresenteerd.
Ik heb de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Moscovici, zojuist horen spreken over de "geest van Biarritz". Er kan zeker gesproken worden over de geest of geestestoestand van Biarritz, maar misschien ook over het klimaat van Biarritz. Geachte afgevaardigden, ik kan u zeggen dat het klimaat van de debatten daadwerkelijk overeenkwam met het weer van de twee dagen waarop we in Biarritz bijeen waren. Het was bewolkt en winderig, maar eigenlijk ook stimulerend weer. Ik ben van mening dat het klimaat de dynamiek had die wij op dat moment van de onderhandelingen nodig hadden. Persoonlijk vond ik dat deze onderhandelingen te vaak vastliepen, en niet alleen vanwege het gevoelige karakter van de onderwerpen. Wij hadden behoefte aan dit stimulerende klimaat, zoals de heer Moscovici het uitdrukte. Ook ik had de indruk dat de staatshoofden en regeringsleiders zich terdege bewust waren van hun collectieve en historische verantwoordelijkheid op dit historische moment van de Europese eenwording. Kortom, de wil was aanwezig, dat wil zeggen de wil om in Nice daadwerkelijke hervormingen te bewerkstelligen.
In de pers en elders is veelvuldig gesproken over de kloof tussen "grote en kleine lidstaten" of die tussen meer en minder bevolkte lidstaten. Er is inderdaad sprake van grote meningsverschillen, die iedereen kent en die overigens geen vijandig karakter hebben, zoals soms beweerd wordt. Ik spreek dan ook liever, geachte afgevaardigden, over een moment van waarheid in het debat in plaats van over een crisis. Als een van de vertegenwoordigers die vanaf het begin dagelijks bij de onderhandelingen betrokken was, en wel samen met uw vertegenwoordigers, de heer Brok en professor Tsatsos, kan ik u zeggen dat er nog andere kloven tussen de grote en kleine lidstaten overbrugd moeten worden. Ik denk zelfs dat dit vraagstuk niet het belangrijkste onderwerp van de onderhandelingen was. Laten we niet vergeten dat er vanaf het begin van het Europese eenwordingsproces binnen de Raad of de Commissie nooit sprake is geweest van een coalitie van grote lidstaten tegen de kleine lidstaten of andersom. De Gemeenschap heeft zich nooit door een dergelijke coalitievorming gekenmerkt.
Ik begrijp dat de onderwerpen die de minister in herinnering heeft gebracht gevoelig liggen, aangezien ze direct betrekking hebben op de plaats, rol en invloed van ieder land. Ik heb deze gevoeligheden waargenomen tijdens de bezoeken die ik aan ieder van de lidstaten heb afgelegd. Zo was ik vorige week bijvoorbeeld nog in Athene. Ik heb onder meer gemerkt dat alle lidstaten zich ongerust maken over hun toekomstige vertegenwoordiging binnen de Commissie, of over het aantal stemmen dat ze binnen de Raad zullen krijgen.
Geachte afgevaardigden, deze twee kwesties zullen pas aan het einde geregeld worden. Het gaat immers om vraagstukken die uitsluitend als één geheel en in één keer kunnen worden opgelost. Wat de Commissie betreft dient er een oplossing te komen waarbij de doelmatigheid, de geloofwaardigheid en, indien mogelijk, de collegialiteit van de Commissie behouden kunnen blijven. Met betrekking tot het stemsysteem dient er een oplossing te komen waarbij rekening wordt gehouden met de legitimiteit van zowel de lidstaten als de volkeren. Wij hebben dit punt samen met het Europees Parlement naar voren gebracht.
Geachte afgevaardigden, als ik u spontaan en oprecht mijn gevoelens moet omschrijven, dan zou ik het volgende zeggen: hoe gevoelig de vraagstukken betreffende de samenstelling van de Commissie en het stemsysteem ook mogen zijn, ze zijn niet doorslaggevend voor het succesvolle verloop van de Top van Nice. Het succes van Nice is afhankelijk van de mate waarin de staatshoofden en regeringleiders enerzijds, en het Parlement en de Commissie anderzijds - wij doen immers ook mee aan de Top - in staat zullen zijn het communautaire model te behouden en te consolideren.
Hierbij denk ik in het bijzonder, geachte afgevaardigden, aan enkele punten die ter discussie staan.
Het communautair systeem kan behouden blijven en zelfs worden versterkt als tenminste met de volgende aspecten rekening wordt gehouden. Allereerst dienen voortaan ook voor de belangrijke vraagstukken de gekwalificeerde meerderheid en de medebeslissingsprocedure te gelden. In de tweede plaats moeten we het iniatitiefrecht geheel in handen van de Commissie laten, ook al is het soms verleidelijk te luisteren naar de mensen dit liever anders zien. Ik doel hier op de besluitvorming op grond van artikel 250, waaraan volgens sommigen de stemprocedure van de gekwalificeerde meerderheid ten grondslag moet liggen. In de derde plaats moet de Commissie in hoge mate worden betrokken bij de versterkte samenwerking, en dus niet alleen inspraak krijgen in het kader van de eerste pijler. Tenslotte dienen de regelgevende bevoegdheden van de Commissie niet aan diverse bureaus te worden overgedragen. Geachte afgevaardigden, als slechts één van de onderhandelaars in dit proces denk ik in alle bescheidenheid dat dit de punten zijn waaraan we kunnen afmeten of er straks in Nice daadwerkelijke hervormingen worden doorgevoerd.
Net als de minister wil ik kort ingaan op de diverse punten die ik zojuist heb aangestipt. Bij het vraagstuk van de gekwalificeerde meerderheid gaat het mijns inziens niet zozeer om het aantal onderwerpen waarop straks de stemprocedure van de gekwalificeerde meerderheid wordt toegepast in plaats van die van de eenparigheid van stemmen, maar om de inhoud van de onderwerpen. De verdienste van de Top van Biarritz is geweest dat kon worden vastgesteld wat de moeilijkste onderwerpen zijn. Voorts heeft men ons op deze Top aangemoedigd en een mandaat gegeven om technische oplossingen te vinden voor het belastingwezen, of in ieder geval voor een klein deel van de fiscale vraagstukken. Dit mandaat geldt ook voor de sociale zekerheid, hetgeen direct verband houdt met de interne markt. Wij moeten de bezorgde burgers geruststellen en hun laten weten dat we de fiscale soevereiniteit van de lidstaten zeker niet ter discussie zullen stellen. Ook streven we niet naar een uniform socialezekerheidsstelsel, waarbij het laagste niveau van wetgeving in de lidstaten als uitgangspunt wordt genomen. Het enige wat wij willen is dat de gemeenschappelijke markt en de interne markt ook na de uitbreiding nog goed kunnen functioneren.
Wat het handelsbeleid, het asiel- en immigratiebeleid, het cohesiebeleid en het milieubeleid betreft, zijn er meerdere oplossingen besproken en reeds gistermorgen is de groep van vertegenwoordigers actief aan het werk gegaan. In navolging van de minister wil ik laten weten dat de Commissie bij deze werkzaamheden niet langs de zijlijn staat. Zij draagt haar steentje bij en helpt het voorzitterschap bij het zoeken naar de meest rechtvaardige oplossingen. Wij moeten er echter voor zorgen, geachte afgevaardigden, dat wij met betrekking tot de onderwerpen die voor de stemprocedure van de gekwalificeerde meerderheid in aanmerking komen, niet buiten het kader treden dat op de Top van Biarritz is vastgesteld. Ik wil hier nogmaals aangeven dat wij uiteraard vinden dat de toepassing van de stemprocedure van de gekwalificeerde meerderheid op al deze onderwerpen hand in hand moet gaan met de uitbreiding van de medebeslissingsprocedure voor wat betreft de wetgeving.
Zoals de heer Moscovici heeft aangegeven is er daadwerkelijk vooruitgang geboekt op het gebied van de versterkte samenwerking. Zoals ik zojuist al min of meer aangaf, vinden veel delegaties dat de vorderingen die op het gebied van de versterkte samenwerking zijn geboekt moeten worden aangewend om de rol van de communautaire instellingen te versterken. Ik denk hierbij niet alleen aan de Commissie, maar ook aan het Europees Parlement. Ik denk dat grotendeels aan de verzoeken van het Parlement en de Commissie tegemoet zal worden gekomen en dat er in de toekomst niet langer een beroep behoeft te worden gedaan op de Europese Raad met zijn vetorecht. Voorts denk ik dat voor communautaire zaken het quorum zal worden verlaagd tot eenderde of acht van de lidstaten. In Biarritz is duidelijk aangegeven dat de versterkte samenwerking een extra zetje in de rug van het integratieproces zal zijn en niet zal dienen als een instrument van uitsluiting.
Wat artikel 7 betreft, denk ik dat er een akkoord kan worden bewerkstelligd dat nauw aansluit bij de voorstellen die de Commissie zelf heeft gedaan en die bedoeld zijn om een krachtig juridisch communautair debat aan te zwengelen. Wij moeten in staat zijn de politieke en communautaire crisis te beteugelen waarin wij terecht zouden kunnen komen ten gevolge van het afwijkende standpunt van een aantal regeringen op het stuk van onze gemeenschappelijke waarden.
De heer Moscovici heeft verder ook over het Handvest gesproken. Er is veel werk verzet om dit Handvest te realiseren en hierbij is op intelligente en originele wijze te werk gegaan. Ik denk dat het Handvest in Nice zal worden gepresenteerd en dat is al een eerste belangrijke stap vooruit. Wij mogen hiermee echter geen genoegen nemen en zullen ons in Nice moeten inzetten voor de opname van dit Handvest in de Verdragen. Wij moeten echter al voorafgaand aan de Top van Nice gaan nadenken over wat er na deze Top moet gebeuren. Ik denk hierbij aan een aantal constitutionele aspecten: de plaats die het Handvest moet innemen, de formalisering van de verbetering van de burgerrechten, de vereenvoudiging van de Verdragen, waaraan we samen met het Instituut van Florence gewerkt hebben, de verduidelijking of bevestiging van de communautaire bevoegdheden, zodat voor iedereen duidelijk is wie wat doet, en wat de Unie doet, niet doet of niet meer moet doen. Wij hebben geen tijd meer om voorafgaand aan de Top van Nice uitvoerig op deze vraagstukken in te gaan, maar deze kwesties moeten aan de orde worden gesteld, zodat er na Nice hard aan gewerkt kan worden.
Geachte afgevaardigden, tijdens deze complexe onderhandelingen zullen nog vele ingewikkelde vraagstukken aan de orde komen. Een algeheel akkoord zal niet mogelijk zijn, maar ik denk uit de geest of het klimaat van Biarritz te mogen afleiden dat de wil aanwezig is. Wij zijn nog ver van een akkoord verwijderd, maar mocht u nog twijfels hebben of ongerust zijn, laat ik u dan onomwonden zeggen dat de Commissie net als u streeft naar een zeer ambitieus Verdrag van Nice en zich daarvoor tot het uiterste zal inspannen, daar kunt u van op aan! De onderhandelingen moeten dus niet alleen in Nice worden afgerond, maar er moeten ook daadwerkelijke vorderingen worden geboekt.
Mevrouw de Voorzitter, ik wil in navolging van het voorzitterschap, snel ingaan op een aantal andere vraagstukken.
Allereerst Servië. Iedereen hier was zeer aangedaan door en blij met de democratische omwenteling in Servië, die mogelijk werd gemaakt door het Servische volk en de verkiezing van president Kostunica tot president van de Federatie. Hierdoor kon de Europese Unie haar beleid ten aanzien van Servië radicaal wijzigen. Ik wil zeggen dat de aanwezigheid van president Kostunica in Biarritz een belangrijk en aangrijpend moment was, dat het symbool was van de terugkeer van Servië binnen de Europese familie. Wij hebben daarom 200 miljoen euro noodhulp toegezegd en de Commissie zal binnenkort een pakket noodmaatregelen afkondigen dat, bij het naderen van de winter, de eerste noden van dit land kan ledigen. De heer Moscovici gaf zojuist al aan dat Servië naast deze noodhulp behoefte zal hebben aan hulp van meer algemene aard. Deze hulp zal samen met onder meer de Wereldbank en de Europese Investeringsbank in gang worden gezet. Ik denk dat onze belangrijkste doelstelling, zoals overal en altijd, het consolideren van de democratie is.
De voorzitter van de Raad sprak verder over de situatie in het Midden-Oosten. Ik wil hier niet al te diep op ingaan, maar alleen zeggen dat de Europese Raad een verklaring heeft aangenomen waarin druk wordt uitgeoefend op de beide partijen bij het conflict om bijeen te komen in Sharm el­Sheikh. Deze bijeenkomst heeft inmiddels plaatsgevonden. Iedereen kent de resultaten. Wij zijn overigens van mening dat de actieve bijdrage van de hoge vertegenwoordiger van de Unie, Javier Solana, aan deze onderhandelingen een belangrijke rol heeft gespeeld.
Ik wil tenslotte ingaan op twee onderwerpen die uw Parlement na aan het hart liggen en die dan ook terecht aanleiding hebben gegeven tot maatregelen en initiatieven van de Commissie, namelijk het olievraagstuk en het vraagstuk van de veiligheid op zee. Deze onderwerpen zijn ook op Top van Biarritz aan de orde gekomen. De staatshoofden en regeringsleiders hebben het voorstel van de Commissie op positieve wijze begroet. Het door Loyola de Palacio gepresenteerde voorstel betreft een globale strategie inzake de aanvoer en de prijs van olie. De voorzitter van de Commissie, Romano Prodi, heeft bij deze gelegenheid en ter aanvulling van deze mededeling de cruciale rol van Rusland in dit debat benadrukt. Wij hebben voorgesteld om dit thema uitvoerig te bespreken op de volgende Top tussen de Europese Unie en Rusland, die op 30 oktober in Parijs zal plaatsvinden.
Wat tenslotte de veiligheid op zee betreft, geachte afgevaardigden, dienen we onze les te trekken uit de ramp met de Erika van enkele maanden geleden. De Europese Raad heeft hiertoe de door ons voorgestelde richtsnoeren over de strategie van de Gemeenschap inzake de veiligheid op zee bevestigd. Deze richtsnoeren zijn u reeds gepresenteerd en houden, zoals u weet, verband met drie belangrijke doelstellingen: de intensivering van de inspecties van schepen die zich in de havens bevinden, de strenge controles door de classificatiebureaus en het vaststellen van een tijdschema voor het uit de vaart halen van enkelwandige olietankers. Het Franse voorzitterschap is voornemens om nog voor het einde van het jaar de benodigde hervormingen op dit gebied door te voeren en om aan de hand van de voorstellen van de Commissie dit vraagstuk van een nieuwe dimensie te voorzien tijdens de Europese Raad van Nice.
(Applaus)

Poettering
­ (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, waarde collega' s, de commissaris, de heer Barnier, heeft zich dankzij zijn in diplomatiek opzicht perfect taalgebruik in meteorologische termen kunnen uiten over Biarritz. Ik zou willen zeggen dat dit een informele Top was met licht- en schaduwkanten. Een lichtkant was de uitnodiging aan de vrij gekozen president van Servië Kostunica, en ik wil uitdrukkelijk de Franse president, Jacques Chirac, bedanken voor deze uitnodiging. Dit was een signaal dat wij, Europeanen, ons scharen aan de kant van de democratie, aan de kant van het zich in de juiste richting ontwikkelende Servië, een signaal dat de nieuw gekozen president van Servië de ondersteuning van de Europese Unie geniet. Dat was een goed signaal.
Goed was ook dat de staatshoofden en regeringsleiders instemming hebben betuigd met het Handvest van de grondrechten. Ik moet echter wel, mijnheer de voorzitter van de Raad, in herinnering roepen waarom deze instemming mogelijk was. Deze was mogelijk dankzij het uitstekende werk dat de met de opstelling van het Handvest belaste Conventie onder voorzitterschap van Roman Herzog heeft verricht. Hier is gebleken dat een Conventie eerder in staat is in korte tijd spijkers met koppen te slaan dan een intergouvernementele conferentie. Een intergouvernementele conferentie bestaat immers voor een deel uit nationale ambtenaren die soms weken of maanden nodig hebben om bepaalde resultaten te bereiken.
Wij moeten ook met enige kritiek - maar misschien komt er weersverbetering - het vraagstuk van de besluitvorming bij meerderheid in de Raad in de gaten houden. Kennelijk komt daar nauwelijks schot in. Ik hoop voor u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat dit in de komende weken alsnog zal veranderen. Voor ons is er namelijk één belangrijke maatstaf voor het welslagen van de intergouvernementele conferentie: in de toekomst moet besluitvorming bij meerderheid in de Raad het fundamentele besluitvormingsprincipe worden en moet het Europees Parlement bij alle wetgevingskwesties op voet van gelijkheid betrokken worden.
Mijnheer de commissaris, ik verzoek u met voorzitter Prodi van de Commissie te spreken, die vandaag waarschijnlijk in China is, waar wij overigens het volste begrip voor hebben. Het is namelijk heel irritant dat commissaris Verheugen nu voor de tweede keer irritante opmerkingen maakt en doet alsof meerderheidsbesluiten niet zo belangrijk zijn voor de uitbreiding van de Europese Unie. Als fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten willen wij uitbreiding van de Europese Unie, maar deze Unie moet ook in staat zijn uit te breiden, en daarom moeten meerderheidsbesluiten in de Raad het fundamentele besluitvormingssysteem gaan vormen.
Dan wil ik nu een opmerking maken over de relatie tussen de grote en de kleine landen. Ik vind het uiterst zorgwekkend dat enkele grote landen tegen de kleine landen zeggen: "Als jullie voet bij stuk houden en absoluut willen dat elk lid van de Europese Unie een vertegenwoordiger in de Commissie heeft, houden jullie, kleine landen, de uitbreiding van de Europese Unie tegen" . Dat is een cynische redenering. De kleine landen hoeven niet naar de pijpen te dansen van de grote landen van de Unie!

Wij horen zo vaak bepaalde landen ­ terecht - vragen om meer efficiëntie en slagvaardigheid van de Europese Commissie. Dat zijn echter precies die landen die ook pleiten voor nieuwe secretariaten en dan moet men zich toch afvragen of al hun uitspraken over meer efficiëntie van de Europese Commissie wel eerlijk gemeend zijn. Als de Duitse bondskanselier ­ en ik zeg dit zonder enige polemiek, want het gaat hier om de kern van Europa ­ zegt dat er een rotatiesysteem moet komen in de Commissie, en dat het niet ondenkbaar is dat de Duitse Bondsrepubliek soms ook zonder vertegenwoordiger in de Commissie komt te zitten, lijkt dat op het eerste gezicht een grootmoedige uitspraak te zijn. In feite is dit echter een gevaarlijke ontwikkeling. De Commissie heeft immers de steun nodig van alle landen, van de grote en de kleine landen, en daarom moeten ook alle grote landen in de Commissie vertegenwoordigd zijn. Anders kan het niet. Alle landen moeten inspraak hebben in de Commissie.
Mijnheer de commissaris, wij staan aan uw kant. U doet dat ook op zeer indrukwekkende wijze gezien uw politieke achtergrond. U breekt een lans voor het communautair Europa. Als fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten ­ heel de fractie is het daarmee eens ­ zullen wij bij de invoering van de door ons gewenste versterkte samenwerking elke verleiding weerstaan om deze samenwerking buiten het communautair kader te houden. Wij willen dat de Commissie betrokken is bij de versterkte samenwerking. Ook moeten alle kwesties in verband met de versterkte samenwerking hier in het Europees Parlement worden besproken en besloten. Wij zullen in dat opzicht als advocaat voor Europa optreden.
Mijnheer Moscovici, u hebt gezegd ­ zo heb ik dat tenminste in de Duitse vertaling gehoord ­ dat voor het beleid inzake externe handel ­ dat is namelijk zo' n voorbeeld ­ een speciale behandeling nodig is, dat men daarvoor tot een speciale behandeling moet komen. Nee, wij willen geen speciale behandeling voor het beleid inzake externe handel. Dit is een kernstuk van het communautair beleid. Ik verzoek u dan ook als Frans voorzitterschap ervoor te zorgen dat het beleid inzake externe handel een kernstuk, en wel een beslissend kernstuk wordt van het communautair beleid.
Er is nog wat tijd tot Nice. Ik wens u veel succes voor de komende weken. Het is echter wel een veeg teken, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, als de premier van Frankrijk tijdens een 45 minuten durende verklaring op de televisie, zoals die van afgelopen donderdag, niet één keer het woord Europa laat vallen. Dat is deprimerend wanneer het om een premier gaat, maar het is totaal onaanvaardbaar als het om de premier van het land gaat dat juist het voorzitterschap van de Raad waarneemt.
Tot slot wil ik u, mijnheer de fungerend voorzitter, nogmaals veel succes wensen. Wij wensen u oprecht veel succes, want het gaat om ons Europa. Laten wij dit Europa niet op al te technocratische wijze behandelen, maar laten wij veeleer duidelijk maken dat dit Europa ons aan het hart gaat. Daarom moet in Nice niet alleen een besluit worden genomen over een technische procedure, maar over de mogelijkheid deze Europese Unie slagvaardig te houden en een begin te maken met het grote avontuur van de uitbreiding met de Midden- en Oost-Europese landen. Laten wij hopen dat aan de komende Europese verkiezingen in het jaar 2004 de eerste landen uit Midden-Europa kunnen deelnemen!
(Applaus)

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het uur van de waarheid is aangebroken. Wij moeten in Nice beslissingen nemen om de uitbreiding, ons prioritair streefdoel, niet in gevaar te brengen.
De fungerend voorzitter van de Raad heeft gewag gemaakt van de geest van Nice. Die moet zeker levend worden gehouden. Daarom moeten wij gedurende de vijftig dagen die ons resten de handen uit de mouwen steken: wij moeten de onderhandelingen naar het politieke niveau verleggen. Dit zou het beste in het openbaar gebeuren, zoals in het geval van de Conventie. Het is evenwel onmogelijk de opzet van de intergouvernementele conferentie nu nog te wijzigen ofschoon gedurende de voorbije negen maanden geen enkele vooruitgang is geboekt. Wij zijn nog geen stap verder gekomen.
Wat het door de fungerend voorzitter van de Raad uitgebrachte verslag betreft, heeft het Parlement geen fundamentele eisen. Het kost ons deze keer dan ook geen enkele moeite om ons voorbeeldig te gedragen. Er is desalniettemin een cruciale kwestie waarover ik graag het standpunt van de fungerend voorzitter van de Raad wil vernemen. De commissaris heeft in zijn betoog het thema van de gekwalificeerde meerderheid en de medebeslissing aangesneden; de fungerend voorzitter van de Raad heeft dat niet gedaan. Wij gaan ervan uit dat het ene het andere impliceert en dat al wat bij gekwalificeerde meerderheid in de Raad wordt besloten automatisch onder de medebeslissingsprocedure valt. Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad evenwel willen verzoeken dit punt nader toe te lichten.
Ten tweede zou ik hier graag van de fungerend voorzitter van de Raad willen vernemen of de zetelverdeling in het Parlement momenteel in de intergouvernementele conferentie ter discussie staat. Wij oefenen immers voortdurend kritiek uit op de Raad - in bepaalde gevallen terecht -, maar wij mogen ons niet aan onze eigen verantwoordelijkheden onttrekken. Ik heb in de plenaire vergadering reeds publiekelijk ons eigen falen aan de kaak gesteld aangezien wij niet in staat zijn de luttele 700 zetels die ons bij de uitbreiding worden toegekend te verdelen. Ik ben van oordeel dat wij hier zoals in het verleden het goede voorbeeld kunnen geven door de zetels te verdelen over grote en kleine landen. Mijns inziens komen wij onze verantwoordelijkheid niet na als wij er niet in slagen dit probleem te verhelpen. Ik richt mij nu in het bijzonder tot de fracties, en in de eerste plaats tot de EVP, die beletten dat het Parlement deze knoop doorhakt.
Het volgende punt betreft het Handvest van de grondrechten. Als iedereen het erover eens dat dit Handvest een belangrijk document is dat ons aller goedkeuring wegdraagt en bovendien uitdrukking geeft aan onze collectieve identiteit, begrijp ik niet wat wij met het Handvest van plan zijn. Gaan wij het in een lade opbergen? Gaan wij wachten op betere tijden? Naar mijn mening moet het Handvest als het titelblad van een toekomstige grondwet worden beschouwd. Er is echter iets wat wij nu al kunnen doen en Nice biedt daartoe een uitstekende gelegenheid: wij kunnen het Handvest opnemen in het Verdrag door gebruik te maken van een zeer elementaire schakel, namelijk artikel 6, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Ik zou graag van de Commissie en de Raad vernemen wat hun standpunt terzake is. Het gaat immers om een belangrijke kwestie, niet alleen voor de landen die nu reeds deel uitmaken van de Unie, maar ook voor de toekomstige leden.
Ik richt mij hiermee tevens tot onze collega's van de Europese Volkspartij - en ik verzoek de heer Poettering naar mij te luisteren - omdat wij datgene wat wij in dit Parlement verdedigen ook buiten deze muren moeten onderschrijven. Het is derhalve volstrekt onaanvaardbaar dat de partij van de heer Berlusconi in de Italiaanse Camera dei Deputati tegen dit Handvest heeft gestemd en een lid van het voornoemde parlement zich in laatdunkende pre- of postfascistische bewoordingen over het Handvest heeft uitgelaten. Wij moeten coherent zijn en de tekst hier en in eigen land verdedigen. Het gaat immers om fundamentele waarden die ons allen aangaan.
Vandaar dat ik ook een duidelijk standpunt wil over het door ons geformuleerde voorstel dat naar onze mening vanuit politiek oogpunt bijzonder zinvol is.
Tot slot, mevrouw de Voorzitter, wil ik nog even ingaan op twee fundamentele aspecten van het buitenlands beleid. De aanwezigheid van president Kostunica was een historische mijlpaal. Nu komt het erop aan de stabiliteit van de Balkan te bevorderen en destabilisatie te vermijden. Daarom moeten wij alle betrokkenen gelijk behandelen. Wij mogen niet van Kroatië verlangen dat het zijn medewerking aan het Internationaal Tribunaal verleent en deze kwestie buiten beschouwing laten in het geval van de Federatieve Republiek Joegoslavië. Wij moeten middelen vrijmaken - en hier moet de Raad zijn verantwoordelijkheid op zich nemen - die ons in de gelegenheid stellen onze waardengemeenschap te consolideren en in het Balkangebied een evenwichtig en stabiliserend beleid ten uitvoer te leggen.
Het tweede punt betreft het Midden-Oosten. Een van de oorzaken van de huidige situatie - uiteraard niet de enige, want wij staan hier voor een uitermate complex probleem - ligt ongetwijfeld in het feit dat de Europese Unie in het verleden niet de kans heeft gekregen om als bemiddelaar op te treden. De stap die in dit opzicht is gedaan, moet uiteraard worden toegejuicht ofschoon de verantwoordelijkheden gezien de ernst van de situatie hoe dan ook moesten worden gedeeld. Ik ben van oordeel dat wij ons in deze uiterst dramatische omstandigheden ten volle moeten engageren.

Duff
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik mijn waardering uitspreken aan het adres van de Europese Raad voor het feit dat hij het concepthandvest een definitieve status heeft gegeven.
Op grond van wat wij kunnen opmaken uit wat de premiers en presidenten in Biarritz met betrekking tot de lastigste onderwerpen op het gebied van de hervorming van het Verdrag hebben bereikt, meen ik te kunnen stellen dat het Handvest waarschijnlijk de grootste trofee in Nice zal worden. Ik begrijp dan ook niet waarom het Franse voorzitterschap de kwestie van de opname van het Handvest in het Verdrag probeert te negeren.
President Chirac, die altijd zo verrassend uit de hoek kan komen, noemde in zijn mededeling aan de pers de juridische status van het Handvest een zaak van het Zweedse voorzitterschap. Wat betekent dat? Wat kan Zweden in 's hemelsnaam bereiken dat Frankrijk niet kan? Het is uiteraard aan de Europese Raad in Nice om te bezien of het Handvest in het Verdrag moet worden opgenomen. Daar is de intergouvernementele conferentie immers voor. Ik wil er dan ook bij het Franse voorzitterschap sterk op aandringen zijn standpunt inzake deze belangrijke kwestie ten spoedigste te heroverwegen.

Maes
Mijnheer de Raadsvoorzitter, mijnheer de commissaris, de uitbreiding van de Unie is een middel om de stabiliteit en de veiligheid in Europa te vergroten en de tolerantie en de democratie te bevorderen.
Evenzo echter is de hervorming van de instellingen van de Unie nodig om de stabiliteit in de Unie zelf niet ten onder te laten gaan in besluiteloosheid enerzijds en in onverschilligheid en weerzin van de burgers anderzijds. Dat veronderstelt dat meerderheidsbeslissing in de Raad de regel wordt, evenzeer als het medebeslissingsrecht van het Parlement, bijvoorbeeld in landbouwzaken. De Verklaring van de grondrechten is een positieve zaak, maar ze moet verbeterd worden om beter tegemoet te komen aan de verwachtingen van de burgers en ze moet deel uitmaken van een Europees grondwettelijk proces. Ze moet ingeschakeld worden in het Verdrag. De opbouw van een geloofwaardig en democratisch Europa vergt een grotere betrokkenheid van de burgers, de regio's, de kleine zowel als de grote lidstaten, een grotere besluitvaardigheid van de Commissie en versterking van de rol van het Parlement, maar vooral de wil van de Raad om een rol te spelen als Unie en dat hebben wij bijvoorbeeld in het Midden-Oosten niet gedaan.
De doden, vooral aan Palestijnse kant, roepen om vrede en om de geest van Oslo terug te vinden moet men terug gaan naar de essentie. Israël heeft recht op vrede en veiligheid maar de Palestijnen die daarvoor een groot deel van hun land moesten opgeven, hebben recht op hun eigen staat, zoals in de VN-resoluties 242 en 338 werd bevestigd.
De verkiezing van de heer Kostunica is ongetwijfeld voor alle democraten een hoopvolle zaak, maar tegelijkertijd dringen de vraagstukken van de toekomstige stabiliteit zich op in Kosovo, Bosnië, Herzegovina want de vrede in de Balkan is broos en wij zullen moeten klaarstaan met de nodige middelen om reeds vanaf nu de wederopbouw en de stabiliteit van de toekomst te verzekeren in een democratisch proces.

Ainardi
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, er zijn weliswaar vorderingen geboekt met betrekking tot de versterkte samenwerking en de uitbreiding van de stemmingen bij gekwalificeerde meerderheid, maar er bestaat nog altijd grote onenigheid over de samenstelling van de Commissie en de weging van de stemmen binnen de Raad. U hebt dit zelf al aangegeven. Er bestaan ontegenzeggelijk grote meningverschillen tussen de grote en de kleine landen. De kleine landen vrezen voor een directorium van de sterkste landen.
Wat de geest van Biarritz betreft, denk ik dat in Biarritz is aangetoond dat de vraagstukken die de Unie moet oplossen een complex karakter hebben. Ik ben van mening dat tijdens deze Informele Top duidelijk is geworden welke tegenstellingen er bestaan tussen de sociale wensen en de wensen van de burgers, de verwachtingen van de volkeren en de liberale gedachte die de Unie blijft domineren. Wij moeten snel onze opvatting over de uitbreiding wijzigen. De uitbreiding moet immers volkeren verenigen en niet onderling verdelen. De kandidaat-landen moeten worden betrokken bij de werkzaamheden van de IGC en er dient meer aandacht te worden besteed aan de sociale dimensie van de uitbreiding.
Om die reden wil ik u nogmaals laten weten dat mijn fractie voorstander is van hervormingen waarbij het institutioneel evenwicht binnen de Unie en tussen de lidstaten gewaarborgd wordt en de kleine lidstaten niet naar de zijlijn worden gestuurd. De hervorming moet leiden tot meer transparantie en democratie en moet de burgers betrekken bij het uitwerken van het Europese beleid.
In Biarritz is voorts het Handvest van de grondrechten met eenparigheid van stemmen aangenomen. De ambities zijn groot en er wordt gebruik gemaakt van een nieuwe methode. Voor de eerste keer worden in een dergelijk document de burgerrechten, politieke rechten en sociale rechten op hetzelfde niveau geplaatst en gestreefd naar een gemeenschap van menselijke waarden. Ik ben het evenwel niet eens met de instemming van het voorzitterschap. Ik betreur het dat in het Handvest onvoldoende rekening is gehouden met de verlangens en verwachtingen die met name op het sociale vlak bestaan. Mijn fractie is net als veel NGO's voorstander van een handvest dat verder in positieve zin wordt aangepast om met name de rechten van de burgers en werknemers in de Unie, de burgers van derde landen en de uitgeslotenen beter te kunnen waarborgen. De Raad zou daadwerkelijk aan de verwachtingen van de Europese burgers tegemoet kunnen komen als hij de volkeren en nationale parlementen op grote schaal zou raadplegen, zodat er een handvest kan worden bewerkstelligd dat daadwerkelijk aan de bestaande behoeften voldoet.
Wat tenslotte de internationale vraagstukken betreft, wil ik net als de andere sprekers de terugkeer van de democratie in Servië begroeten. In dit open proces is het van belang dat de Unie een bijdrage levert aan de wederopbouw, stabiliteit en bevordering van de mensenrechten in alle landen van het voormalige Joegoslavië.
Wat het Midden-Oosten betreft kan na Sharm el-Sheikh uit de gebeurtenissen worden afgeleid dat het vredeproces alleen mogelijk is als een aantal afspraken wordt nagekomen, te beginnen met de volledige uitvoering van de resoluties van de VN, de stopzetting van de Israëlische kolonisatie van de bezette gebieden, het recht van de verjaagde Palestijnen om terug te keren naar hun eigen grondgebied, en de erkenning van de Palestijnse staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad.
Ook ik hoop dat de Top van Nice succesvol zal verlopen. Het doet me genoegen dat de Europese volkeren en talrijke verenigingen, NGO's en vakbonden zo duidelijk opteren voor de Top van Nice.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, op de Top van Biarritz hebben we gezien dat er achter de daadwerkelijke of veronderstelde ruzies tussen de grote en kleine lidstaten een andere, ditmaal echte kloof aan het onstaan is, en wel tussen de voorstanders van versnelde integratie en de lidstaten die voorstander zijn van een Europese Unie waarin de natiestaten en de nationale democratieën behouden blijven.
De eerste groep lidstaten is voorstander van een ultrafederaal beleid dat binnen een harde kern van lidstaten uitgevoerd zal worden. Deze lidstaten voelen zich door de uitslag van het Deense referendum kennelijk gesterkt in hun plannen. Mijn fractie wil deze lidstaten waarschuwen dat ze met hun plannen Europa waarschijnlijk in tweeën zullen verdelen. Het is in ieder geval zeker dat ze zich met hun standpunt van hun eigen volk zullen verwijderen. Het referendum van 28 september jongstleden is immers niet alleen een uiting van het Deense "nee" tegen een Europese superstaat en van de wens van de Denen om hun nationale democratie te behouden. Het geeft ook de mening van veel burgers in andere lidstaten weer, ook al is soms niet geheel duidelijk wat deze burgers denken, aangezien ze over onvoldoende middelen beschikken om zich te uiten.
Is er in Biarritz naar deze burgers geluisterd? Ik vraag het me af. Op deze Raad is besloten om in Nice het Handvest van de grondrechten te presenteren. Dit was het meest inzichtelijke besluit van deze Raad. Met dit Handvest, dat men van een dwingend karakter wil voorzien, wil men in eerste instantie iedere nationale democratie het recht ontnemen om zelf de rechten en plichten van haar eigen burgers vast te stellen. Erger nog, de initiatiefnemers van dit Handvest lijken dit Handvest aan de burgers te willen opleggen zonder dat het door de nationale parlementen geratificeerd gaat worden.
Er is immers al besloten om het Handvest in Nice te presenteren namens uitsluitend het Europees Parlement, de Commissie en de Raad. Verder stelt de Commissie in haar mededeling van 11 oktober dat het Handvest van een dwingend karakter kan worden voorzien met behulp van de jurisprudentie van het Hof van Justitie, dus nog altijd zonder tussenkomst van de nationale parlementen. Dit zou betekenen dat de lidstaten hun meest fundamentele recht wordt ontnomen zonder dat de verschillende volkeren hierover daadwerkelijk geraadpleegd zijn. We kunnen dan ook niet stellen dat er in Biarritz daadwerkelijk gehoor is gegeven aan de wens die tijdens het Deense referendum is geuit om de nationale democratieën in de Unie te respecteren.

Dupuis
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik kan mij niet vinden in de optimistische gedachte van commissaris Barnier dat in Nice het communautaire systeem behouden kan blijven. Ik heb het gevoel dat we precies de andere kant op gaan. Er bestaat reeds een tweede en een derde pijler en er wordt momenteel gewerkt aan een vierde pijler die betrekking heeft op defensievraagstukken. Voorts bestaat er ook al een vijfde pijler betreffende de EMU.
Het algehele evenwicht tussen onze instellingen is langzaam maar zeker verloren gegaan. De Commissie is verzwakt en ons Parlement houdt zich met enigszins surrealistische onderwerpen bezig in plaats van met deze fundamentele vraagstukken. Zo debatteert ons Parlement op dit moment over een handvest dat geen enkele rechtgrondslag heeft en dat door geen enkel orgaan zal worden toegepast. Bovendien hebben onze vijftien lidstaten reeds zulke handvesten van grondrechten.
Ons Parlement gaat uitvoerig in op de vraag of de Unie een grondwettelijk karakter moet krijgen, maar laat het daadwerkelijke probleem, het evenwicht binnen de Commissie, liggen. Ik ben het niet met u eens, mijnheer Poettering. We moeten voorkomen dat de Commissie een tweede Raad wordt waarbinnen iedere lidstaat met zekerheid vertegenwoordigd is. Nee, de Commissie moet een daadwerkelijk supranationaal orgaan worden, dat wil zeggen een orgaan van de Europese Unie.
Uiteraard mogen deze veranderingen niet ten koste gaan van de kleine lidstaten. Sommige grote lidstaten schijnen hier overigens wel naar te streven, als we tenminste uitgaan van hun standpunten inzake de herweging van de stemmen en de samenstelling van de Commissie. Ze willen de Commissie zodanig wijzigen dat ze zelf meer invloed krijgen op de wijze waarop de stemmen straks gewogen zullen worden. Het gaat er echter om dat de Commissie door de Europese burgers daadwerkelijk als legitiem wordt beschouwd en hierbij kunnen verkiezingen een belangrijke rol spelen. Zo dient de voorzitter van de Commissie rechtstreeks gekozen te worden. Dit zou eigenlijk ook moeten gelden voor de met de portefeuille buitenlandse zaken belaste vice-voorzitter, die zo eindelijk van de tweede pijler kan worden losgemaakt. Alleen via algemene rechtstreekse verkiezingen kan de Commissie worden versterkt. Het is de enige manier om het evenwicht tussen de verschillende instellingen van onze Europese Unie te herstellen.
Over deze optie wordt echter niet gesproken. Wij voeren onze nationale polemiek over het vraagstuk van het Handvest van de grondrechten, en vergeten voor het gemak dat alleen een Commissie die alle burgers in plaats van de lidstaten vertegenwoordigt, Europa een daadwerkelijke toekomst kan geven. De Commissie moet dus niet worden omgevormd tot een tweede Raad waarbinnen gemarchandeerd kan worden en die nooit de uiting zal zijn van de gemeenschappelijke Europese wil. De Commissie lijkt echter wel deze kant op te gaan.
We moeten iedereen ervan overtuigen om naar de oorsprong van onze Unie terug te keren en de moed op te brengen die indertijd door de heren Giscard d'Estaing en Schmidt is getoond toen ze in 1976 en 1979 algemene verkiezingen uitschreven voor het Europees Parlement. Daarom moeten we besluiten om in 2009 een president van de Europese Unie te kiezen, dat wil zeggen een president van de Commissie.

Bonde
­ (DA) Mevrouw de Voorzitter, de Top in Biarritz betekende een doorbraak voor de versterkte samenwerking. Deze komt er in hoofdzaak op neer dat de elite die de integratie het verst wil doordrijven zonder ruime steun van de bevolking beslissingen zal kunnen nemen. Met landen die verplicht zijn bij het verlies aan soevereiniteit een referendum te houden, hoeft men niet langer rekening te houden. In de toekomst kan het zijn dat voorstellen die de bevolking in een referendum verwerpt, toch aangenomen worden. De landen die in dergelijke gevallen neen zeggen, zullen vroeg of laat toch verplicht worden de andere te volgen. Het precedent bestaat wat betreft de juridische samenwerking. Eerst brengen de pioniers onder de lidstaten de Schengen-samenwerking tot stand en daarna wordt de wetgeving terzake gewoon naar alle lidstaten uitgebreid. De landen die het meeste weerstand bieden, krijgen een bijzonder aanbod. Zij kunnen de wetgeving waarop zij geen invloed hebben kunnen uitoefenen, via telefax inkijken, maar ze kunnen er niet aan ontsnappen, ongeacht hoeveel burgers bij het referendum neen stemden.
De elites in alle landen verenigen zich ook tegen hun eigen kiezers. Zij die niet aan de versterkte samenwerking willen deelnemen, hebben in werkelijkheid evenveel vrijheid als de passagiers op de achterbank van een auto. Versterkte samenwerking is als een palingfuik. Er is geen weg terug, er is alleen ruimte voor meer integratie, een grotere centralisatie, meer Brussel zonder bijhorende democratie. De EDD-Fractie wenst een vrijer en flexibeler Europa, waar niemand gedwongen wordt om aan alles deel te nemen, maar waar democratie in plaats van gelijkschakeling heerst. Een Europa van democratie en diversiteit.

Hager
­ (DE) Mevrouw de Voorzitter, ik herinner mij nog heel goed hoe de collega' s die zo graag een ambitieuze agenda wilden voor de intergouvernementele conferentie, medelijdend begonnen te glimlachen toen ik hen reeds in februari van dit jaar waarschuwde en zei dat zij al blij konden zijn als voor de beroemde left­overs van Amsterdam een oplossing werd gevonden. Hoever zijn wij nu, acht maande later en na Biarritz? Afgezien van enige hoop op vooruitgang bij de uitbreiding van de besluitvorming bij meerderheid zijn wij niet veel verder gekomen. Een nieuw Verdrag is vandaag net zover verwijderd als acht maanden geleden. De left­overs blijken een harde noot te zijn en een akkoord daarover ligt mijns inziens nog lang niet in het verschiet.
Als er geen vooruitgang wordt geboekt bij de kernvraagstukken, zullen ook de verder voortgeschreden werkzaamheden, zoals bijvoorbeeld de hervorming van het Europees Hof van Justitie, geen beslag kunnen vinden in het nieuwe Verdrag. De stereotype Franse uitspraak "liever geen Verdrag dan een slecht Verdrag" is ook allesbehalve geschikt om het geloof in de verwezenlijking van een ambitieus doel in Nice te schragen.

Moscovici
Mevrouw de Voorzitter, ik wil op dit moment graag ingaan op de betogen van een aantal sprekers, zonder evenwel direct hun vragen te beantwoorden. Ik heb vrijwel niets toe te voegen aan het betoog van commissaris Barnier, hoewel ik het klimaat in Biarritz iets anders heb ervaren dan hij. Het weer in Biarritz was dat weekend ronduit slecht te noemen. Ik ken de Baskische kust goed en moet toegeven dat dit weer mij tegenviel. Ik had op mooier weer gehoopt. Het klimaat op de Europese Raad, die ik van het begin tot het einde heb bijgewoond, heb ik daarentegen wat positiever ervaren dan de commissaris. Ik wil in dit opzicht ingaan op het betoog van de heer Poettering over de kloof tussen de grote en de kleine lidstaten.
Tijdens de onderhandelingen tussen de ministers kwamen inderdaad grote meningsverschillen naar voren. Het voorzitterschap heeft er alles aan gedaan om het debat op transparante wijze te laten verlopen in de hoop dat aan het einde van het debat deze kloof deels zou zijn verdwenen. Tijdens het meest cruciale debat, dat plaatsvond gedurende het diner tussen de staatshoofden en regeringsleiders, zijn juist deze meningsverschillen ter tafel gekomen en is er gezocht naar een oplossing.
U kunt er zeker van zijn, mijnheer de voorzitter, dat het voorzitterschap van de Raad op zoek is naar een compromis waarin alle partijen zich kunnen vinden. Om die reden hebben de president van Frankrijk, de voorzitter van de Europese Raad en de Franse eerste minister mij verzocht om, voorafgaand aan het bezoek van de Franse president, de tien lidstaten langs te gaan die op dit moment voorstander zijn van een vertegenwoordiging van één commissaris per lidstaat. Gisteravond heb ik een bezoek gebracht aan de Belgische premier en ik denk dat ook hij deze geest van Biarritz ervaart. Onderdeel van deze geest van Biarritz is de wens om de kloof tussen de kleine en de grote lidstaten te overbruggen.
Ik deel dan ook niet de mening van de voorzitter van de PPE-Fractie inzake het vraagstuk "één commissaris/één lidstaat". Ik heb uw kritiek op de Duitse bondskanselier gehoord. Ook ik wil mij niet mengen in de interne aangelegenheden van Duitsland. Ik denk echter wel dat het hier om een coherent standpunt gaat dat overigens, als ik mij niet vergis, tegemoet komt aan de wens van de Commissie. Een sterkere en efficiëntere Commissie zal immers over een grotere legitimiteit beschikken, zeker als ze het algemene communautaire belang vertegenwoordigt. Ze dient dan ook niet op intergouvernementele wijze te functioneren. Wij willen dat de lidstaten op basis van gelijkheid en bij toerbeurt een commissaris kunnen leveren. De grote en de kleine lidstaten moeten immers niet tegenover elkaar worden geplaatst. Voorts willen we dat de lidstaten, die ten onrechte worden verdeeld in "grote" en "kleine", op basis van volledige gelijkheid worden vertegenwoordigd binnen een Commissie waarin een aan een plafond gebonden aantal commissarissen zetelt. Dat is het standpunt van de Franse delegatie en ik denk dat dit standpunt de voorkeur verdient.
Ik heb reeds gisteren in Brussel gemerkt dat er stemmen opgaan om in Nice te pleiten voor één commissaris per lidstaat en om in de toekomst wellicht het plafond voor het aantal commissarissen binnen de Commissie te verhogen. Ik denk dat we een dergelijke onduidelijke situatie moeten vermijden en ervoor moeten zorgen dat de Commissie een sterk orgaan blijft. Michel Barnier heeft terecht aangegeven dat een overvolle Commissie, die uitsluitend de verschillende lidstaten vertegenwoordigt, haar geloofwaardigheid en legitimiteit zal verliezen. Ik deel de mening van de commissaris. We moeten het communautaire kader versterken. Ik heb de heer Prodi tijdens onze laatste ontmoeting laten weten, en kom er nu op terug, dat we ieder van de instellingen, de Commissie, het Europees Parlement en de Raad, moeten versterken en een evenwicht tussen deze instellingen moeten bewerkstelligen.
Ik wil de heer Poettering overigens geruststellen over de inspanningen die de Franse eerste minister zich getroost. Direct na afloop van de Top van Biarritz heeft de eerste minister in eigen persoon - hetgeen niet vaak voorkomt - de Commissie constitutionele zaken en de Conferentie van in EG-aangelegenheden gespecialiseerde organen van de parlementen van de lidstaten toegesproken. Een aantal afgevaardigden in dit Parlement is hiervan getuige geweest. Hij heeft een lang betoog gehouden binnen dit parlementaire orgaan waarin nationale afgevaardigden, Europese afgevaardigden en afgevaardigden van de kandidaat-landen vertegenwoordigd zijn. Het Franse parlement heeft bovendien een televisiedebat van een uur georganiseerd op een tijdstip waarop er veel naar de televisie wordt gekeken. Tijdens dat actualiteitendebat over Europese vraagstukken, waarin de balans van de Europese Raad van Biarritz werd opgemaakt, is de eerste minister uitvoerig aan het woord geweest. U weet hoe dat gaat in de media. Als een onderwerp op maandag en dinsdag besproken wordt, betekent dat nog niet dat er donderdag op wordt teruggekomen. U kunt er echter op rekenen dat de Franse eerste minister zich met betrekking tot dit vraagstuk vastberaden zal tonen tijdens dit voorzitterschap.
Ik wil kort iets zeggen over het externe handelsbeleid, aangezien het hier om een zeer belangrijk onderwerp gaat. Wij weten welk standpunt Frankrijk erop nahoudt, maar kennen ook de mening van enkele andere lidstaten die vinden dat met betrekking tot de diensten, culturele aspecten en nog in meerdere mate audiovisuele zaken waarbij de nationale identiteit in het geding is - het gaat hier niet om uitzonderingen - een zekere voorzichtigheid in achting moet worden genomen.
De heer Barón Crespo heeft een aantal vragen gesteld over onder meer de relatie tussen het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid en de medebeslissingsprocedure. Ik weet dat het Parlement terecht veel waarde aan dit vraagstuk hecht. Ik ben uiteraard maar kort op dit vraagstuk ingegaan, aangezien mijn spreektijd beperkt is. Ik kan u echter wel laten weten dat wij geen bezwaar hebben tegen de medebeslissing. Tijdens ons debat dat voor de Top van Biarritz gehouden is, heb ik u overigens al min of meer laten weten dat het voorzitterschap van mening is dat de uitbreiding van het stemmen bij gekwalificeerde meerderheid gepaard moet gaan met een uitbreiding van de medebeslissing. Dit vraagstuk is dus niet een van de moeilijke punten op de IGC en ik denk dat de afgevaardigden op alle banken daar blij om zullen zijn.
Ik wil graag terugkomen op het vraagstuk van het aantal afgevaardigden in het Europees Parlement. Deze kwestie is al deels in Amsterdam geregeld. In artikel 189 van het Verdrag is het maximaal aantal Europese afgevaardigden vastgesteld op 700. Uit de gesprekken die wij momenteel over dit vraagstuk voeren, blijkt dat alle lidstaten dit plafond na de uitbreiding willen houden. De wijze waarop dit plafond moet worden verdeeld is echter een moeilijk vraagstuk. De Duitse, Britse, Franse, Italiaanse en ook Nederlandse delegaties willen een proportionele reductie, terwijl andere delegaties voorstander van een lineaire reductie zijn. Wij zullen wel zien hoe dit moeilijke vraagstuk wordt opgelost. Ik betreur het evenwel dat het Europees Parlement uiteindelijk toch niet met een verslag over dit vraagstuk is gekomen. Zo' n verslag had hier namelijk vandaag uitstekend in het kader van een mondelinge vraag besproken kunnen worden. Een dergelijk debat zou de lidstaten, en met name ook de Raad, hebben kunnen helpen bij het vaststellen van hun standpunt. Wie is er immers beter dan de Europese afgevaardigden in staat zich een duidelijke mening over dit vraagstuk te vormen? Maar het is misschien nog niet te laat.
Tenslotte wil ik ingaan op de vragen die vrijwel alle sprekers hebben gesteld betreffende het dwingende karakter van het Handvest. Ik wil mijn standpunt hierover zo duidelijk mogelijk weergeven.
Allereerst kan ik melden dat alle leden van de Europese Raad ingenomen zijn met het Handvest. Ik doel hier zowel op de gebezigde methode als op de inhoud van de tekst. Ik wil hier nogmaals kort benadrukken dat de methode van de Conventie vernieuwend is omdat ze gebaseerd is op de legitimiteit van de nationale parlementen, het Europees Parlement, de Commissie en de regeringen. Wellicht is het een goed idee om in de toekomst bij andere vraagstukken naar deze methode terug te grijpen. De inhoud van het Handvest kan overigens op meerdere manieren worden geïnterpreteerd: het glas kan halfvol zijn, maar ook halfleeg. Het gaat hier immers om een compromis. Ik ben evenwel van mening dat het om een dynamisch en vooruitstrevend compromis gaat. De tekst zal van bijzondere betekenis zijn, aangezien hij duidelijk en leesbaar is. Het is de eerste tekst van de Europese Unie die de burgers kunnen raadplegen zonder dat ze zich hoeven afvragen waar het nu eindelijk om gaat. Dat is een waardevol aspect dat door alle leden van de Europese Raad benadrukt is.
Dan is er natuurlijk nog het vraagstuk van de rechtgrondslag van deze tekst. Ik wil u niet verhullen dat wij ons in een proces bevinden waarin ieder van de drie instellingen de tekst nadrukkelijk moet goedkeuren. Binnen de Europese Raad zijn er echter delegaties, ja zelfs veel delegaties, die het Handvest niet van een dwingend karakter willen voorzien en het dus ook niet al tijdens de Top van Nice willen laten opnemen in de Verdragen. Onder deze omstandigheden kan er geen vooruitgang op dit gebied worden geboekt.
Het is de taak van het voorzitterschap van de Unie om naar een oplossing te zoeken. Ik wil het Parlement echter niet wijsmaken dat er zich op dit gebied positieve ontwikkelingen zullen voordoen, omdat die nu eenmaal gewoon niet mogelijk zijn. Ik denk dat we vooruitstrevend te werk moeten gaan. We moeten ervoor zorgen dat de drie instellingen het Handvest in Nice afkondigen en pas daarna gaan nadenken over een toekomstige rechtgrondslag voor deze tekst. Ik denk immers, net als veel anderen hier, dat de tekst een goede preambule kan vormen voor een toekomstig grondwettelijk Verdrag. Daarom moeten we de tekst betrekken in het grondwettelijke proces. In de tussentijd kunnen we blijven streven naar een verwijzing naar artikel 6. Ik heb hier reeds eerder aangegeven dat ik hier voorstander van ben. Op de Europese Raad is weinig over deze kwestie gesproken. Naar ik meen had één delegatie hier bezwaar tegen omdat ze absoluut niet wil dat het Handvest een gerechtelijk of dwingend karakter krijgt. U mag zelf raden over welke delegatie het hier gaat.
Ik wil mevrouw Ainardi laten weten dat het mijns inziens zeer moeilijk en zelfs gevaarlijk is om opnieuw de inhoud van het Handvest ter discussie te stellen. Ik durf namelijk niet te voorspellen welke gevolgen dat kan hebben. Ik denk bovendien dat we zo geen vooruitgang kunnen boeken. Nu de tekst er eenmaal is, moeten we er niet meer aan sleutelen. Laten we de tekst beschouwen als een eerste stap die nu bevestigd moet worden en op basis waarvan we verder moeten werken, zowel wat betreft de inhoud van de tekst als de rechtgrondslag ervan.

Méndez de Vigo
Mevrouw de Voorzitter, ik wens de fungerend voorzitter van de Raad naar aanleiding van zijn betoog aan twee dingen te herinneren. In de eerste plaats heeft dit Parlement, voorzover ik weet, niet afgezien van zijn voornemen om een verslag over het in de Verdragen vastgestelde aantal leden op te maken. Het zal de voorzitter ongetwijfeld verheugen te vernemen dat dit verslag, waarnaar hij vol verwachting uitziet, er hoogstwaarschijnlijk zal komen. Ten tweede heeft dit Parlement nooit beweerd dat het Handvest de preambule van de Verdragen moet worden. Dat is een gerucht dat de ronde doet, maar absoluut niet strookt met het standpunt van het Europees Parlement. Wij wensen dat het Handvest wordt opgenomen, maar niet in de preambule.
Ik ben er hoe dan ook van overtuigd, mevrouw de Voorzitter, dat in Biarritz een positieve stap is gezet: de unanieme goedkeuring van het Handvest. Het is tevens een goede zaak dat het Handvest in zijn geheel is aangenomen. Het lijkt mij overigens niet nodig - vanuit politiek oogpunt welteverstaan - het Handvest in de ijskast te stoppen, om het met de woorden van de heer Barón Crespo te zeggen. Wij kunnen het Zweedse voorzitterschap immers verzoeken de mogelijke opname van het Handvest te bestuderen.
Als wij op dit vlak vorderingen willen maken, is het mijns inziens onontbeerlijk dat in artikel 6, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie gewag wordt gemaakt van het Handvest. Het heeft immers geen zin - ik wil overigens niet voor schizofreen doorgaan - dat de Europese Unie weigert in het Verdrag een rechtsgrondslag op te nemen die de Unie in de gelegenheid moet stellen het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens te onderschrijven en tegelijkertijd in hetzelfde artikel een toespeling maakt op de interpretatie van de grondrechten en zich daarbij beroept op het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Ik ben derhalve van oordeel dat de vermelding van het Handvest die wij in het Verdrag van Nice moeten neerleggen volkomen gerechtvaardigd is.
Daarom denk ik dat de resolutie die wij morgen zullen aannemen onze twee vertegenwoordigers, Elmar Brok en Dimitris Tsatsos, een bijzonder duidelijk mandaat zal verstrekken om in Nice een dergelijk voorstel op tafel te leggen.

Berès
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik heb drie opmerkingen.
Allereerst krijgen we soms de indruk dat het debat in Biarritz zich heeft toegespitst op de tegengestelde belangen tussen enerzijds de kleine en anderzijds de grote lidstaten. Dat lijkt me in zekere zin ook heel normaal. Eindelijk wordt het vraagstuk van het institutionele evenwicht aan de orde gesteld en wordt onderzocht hoe de instellingen in het Europa van na de uitbreiding kunnen functioneren. De Europese instellingen van vandaag zijn indertijd opgericht voor drie grote en drie kleine landen. Sindsdien is het evenwicht verdwenen. De magie van de Europese Unie wordt juist gevormd door het feit dat kleine en grote landen in staat zijn banden aan te gaan die het belang van alle partijen dienen. Er kan echter alleen sprake zijn van een dergelijk wederzijds belang als iedere lidstaat dit belang voor zichzelf herkent.
Iedereen weet dat als een grote lidstaat zich ondervertegenwoordigd voelt en zijn stem binnen de instellingen van de Europese Unie onvoldoende kan laten horen, hij zijn heil elders gaat zoeken. Een dergelijke situatie dient noch het belang van de kleine lidstaten, noch dat van de grote lidstaten. Om die reden wordt er zo veelvuldig over het onderscheid tussen kleine lidstaten en grote lidstaten gesproken. Ik ben overigens van mening dat in Biarritz vooruitgang is geboekt met betrekking tot dit cruciale vraagstuk voor de toekomst van de Europese Unie, en daarmee mogen we ingenomen zijn.
Mijn tweede opmerking heeft betrekking op het besluitvormingsproces. Als de Europese Unie niet in staat is te beslissen, zal ze ook niet kunnen besturen en zullen alleen de markten hun werking kunnen doen. Als we daarentegen willen besturen en beslissen, zullen de besluiten bij meerderheid van stemmen genomen moeten worden, met inbegrip van de vraagstukken die betrekking hebben op het non-discriminatiebeginsel. Niemand in dit Parlement zou het kunnen begrijpen, als er hierover in Nice geen akkoord zou kunnen worden bereikt. Eerlijk gezegd zou het mij verbazen als de staatshoofden en regeringsleiders wel een Handvest van de grondrechten aannemen, maar niet willen dat er op basis van een gekwalificeerde meerderheid gestemd wordt over aan dit Handvest gerelateerde vraagstukken. Dat zou toch echt te gek voor woorden zijn. Ik hoop dat er in de tijd die ons tot aan de Top van Nice rest, vooruitgang op dit gebied kan worden geboekt.
Gelijktijdig met het debat over de gekwalificeerde meerderheid, vindt er een debat plaats over de versterkte samenwerking. Wij kunnen hierbij mijns inziens niet volstaan met de opmerking dat de communautaire methode behouden moet blijven. We moeten aangeven hoe dit moet gebeuren. Voorts dient er nog een aantal vraagstukken te worden opgelost. Wij dienen het debat aan te gaan en aan te geven hoe wij over deze kwesties denken. Er dient parlementaire controle te worden uitgeoefend op de versterkte samenwerking. De vraag is echter hoe deze controle vorm kan krijgen zonder dat deze vormen van samenwerking hiervan al te zeer hinder ondervinden. Deze vraagstukken moeten nog worden opgelost.
Tot slot, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, heb ik als afgevaardigde nooit de moed opgegeven zolang er nog hoop was. Wij hebben gehoord wat u over het tijdspad betreffende de opname van het Handvest in de Verdragen hebt gezegd. We moeten ervoor zorgen dat in Nice een verwijzing in artikel 6 van de Verdragen wordt opgenomen, en wel om tenminste drie redenen. De heer Méndez de Vigo heeft zojuist al gewezen op de inhoud van artikel 6 en aangegeven dat het onjuist is om slechts eenmaal te verwijzen naar het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. De Commissie heeft onlangs in haar mededeling van 11 oktober geheel terecht aangegeven dat als een rechter een beroep wil doen op de inhoud van dit Handvest, hij niet kan doen alsof dit document niet bestaat. Als de staatshoofden en regeringsleiders dit vraagstuk dus in Nice onopgelost laten, zullen anderen via de rechter een beroep op dit Handvest kunnen doen.
Tot slot vind ik de verklaring van de fungerend voorzitter van de Raad dat het Zweedse voorzitterschap vervolgens zal onderzoeken wat de wensen van de vijftien lidstaten zijn wat betreft de rechtgrondslag van het Handvest, niet erg verstandig. Moet dan direct na afloop van de Top van Nice het debat worden heropend over de inhoud van het Verdrag, dat vervolgens opnieuw door de vijftien nationale lidstaten geratificeerd moet worden? Ik vind dit niet erg realistisch. In het Verdrag moet daarom snel een verwijzing worden opgenomen naar dit Handvest. Ik hoop dat wij u er nog van kunnen overtuigen dat er met betrekking tot dit punt vooruitgang moet worden geboekt in Nice.

Van den Bos
Het ging er heel vreemd aan toe in Biarritz. Niet verwonderlijk natuurlijk dat de regeringen botsten op essentiële onderdelen. Het gaat nu immers om de herverdeling van de macht in Europa, maar juist in dit stadium komt het aan op een goede voorzitter die consensus zoekt. Helaas is Frankrijk meer de vertolker van de eigen belangen en die van de grote landen dan van voorstellen die de tegenstellingen kunnen overbruggen, ook al probeert de heer Moscovici ons nu van het tegendeel te overtuigen. Als het Franse voorzitterschap zo doorgaat, valt de IGC plat op het harde kiezelstrand van Nice.
Het is van groot belang dat elke lidstaat vertegenwoordigd blijft in de Commissie. Een hiërarchie wordt onvermijdelijk, zoals dat ook in de regeringen normaal is. Ook als de huidige kandidaat-lidstaten zijn toegetreden, moet elke lidstaat een junior- of seniorcommissaris kunnen behouden. Het is zeer verdacht dat de grote lidstaten die voor intergouvernementele samenwerking zijn, pleiten voor een kleine Commissie waarin ze zelf soms geen commissaris leveren. Zo'n rotatiestelsel leidt tot een ernstige verzwakking van de positie van de Commissie en dat is precies wat we niet moeten hebben. Dat de grote lidstaten een zekere herverdeling van de stemmen vragen in de Raad is redelijk, maar als de grote landen overdrijven, drijven ze de kleine landen tegen zich in het harnas en, Voorzitter, bij meerderheidsbesluitvorming hoort per definitie co-decisie, een scheiding is voor ons absoluut onacceptabel. Voor de versterkte samenwerking is een minimum van acht lidstaten goed werkbaar. Voor buitenlands en veiligheidsbeleid zou eventueel met minder kunnen worden volstaan.
Mevrouw de Voorzitter, het is moeilijk maar zeker niet onmogelijk om het in Nice eens te worden. Maar dan moet het Franse voorzitterschap zich niet zo vreemd gedragen als in "bizarritz".

Jonckheer
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil graag twee onderwerpen in de komende twee minuten behandelen, namelijk het Handvest en het fiscaal beleid.
Wat het Handvest betreft hebt u zojuist een met redenen omkleed antwoord gegeven. Namens mijn fractie wil ik u echter nog het volgende laten weten: het werk moet worden voortgezet. Dit geldt in eerste instantie voor de inhoud, en als er niet nu aan de inhoud gewerkt kan worden, dan maar morgen. We laten ons immers niet met een kluitje in het riet sturen. De werkhypothese van de Conventie was immers al vanaf het begin dat het Handvest een dwingend karakter zou moeten krijgen. Vervolgens is er over de inhoud van het Handvest onderhandeld en is er een minimale tekst uit de bus gekomen, met name wat de sociale rechten betreft. Ik zal hier twee concrete voorbeelden noemen. Ten eerste is het recht op werk veranderd in het recht om te werken en in de tweede plaats komt een aantal rechten dat in het herziene Sociale Handvest van de Raad van Europa was opgenomen, niet in het Handvest voor.
Terwijl er onderhandeld is over een handvest met een dwingend karakter, is er tenslotte een minimale tekst uit de bus is gekomen die helemaal geen dwingend karakter heeft. Gezien deze paradox denk ik dat er in Nice een aantal beslissingen genomen moet worden. Een aantal collega's heeft dit zojuist al gezegd. Eerst moet er een verwijzing worden opgenomen in artikel 6 en vervolgens moet er in Nice een tijdschema worden opgesteld voor de herziening van de Verdragen, en de opname van het Handvest in deze Verdragen. In Nice moet ook worden aangegeven op welke wijze dit moet gebeuren. Tenslotte moet er een herzieningsclausule in het Handvest worden opgenomen. De tekst van het Handvest moet immers niet statisch, maar juist dynamisch zijn. Niemand heeft dit zeer belangrijke punt aan de orde gesteld.
Wat het fiscaal beleid betreft, heeft de heer Barnier terecht opgemerkt dat "een ambitieus Verdrag gebaseerd moet zijn op de stemprocedure van de gekwalificeerde meerderheid". Artikel 93, zoals het door het voorzitterschap is geformuleerd, bevat geen afdoend antwoord voor deze overigens eenvoudige problematiek. We kunnen de doelstellingen van de Unie alleen realiseren als er sprake is van een gedeelde soevereiniteit tussen de lidstaten, en als er geen fiscale concurrentie tussen deze lidstaten bestaat. Op deze wijze kunnen we het werk minder, en de vervuiling meer belasten. De tekst van artikel 93 is zo slecht geformuleerd dat het na de eerste uitbreidingsronde nog moeilijker wordt om stemmingen op basis van een gekwalificeerde meerderheid te laten verlopen.
Mijnheer Moscovici, eerste minister Jospin is zo verstandig geweest zich te laten omringen door een economische onderzoeksraad. Deze raad heeft zojuist een studie afgerond met de titel "Europese vraagstukken". Als u deze studie doorleest, zult u kunnen constateren dat de conclusies over het fiscale beleid in lijn zijn met de ideeën die ik zojuist naar voren heb gebracht.

Krivine
Mevrouw de Voorzitter, u hebt hier vandaag naar veel hypocriete betogen kunnen luisteren. Veel afgevaardigden zijn er immers van overtuigd dat er in Biarritz niets gebeurd is, afgezien van de regen die door iedereen is opgemerkt.
Wij hebben in Biarritz kansen laten liggen. Dit geldt in de eerste plaats voor de institutionele hervormingen die waren aangekondigd. Iedereen weet dat de Top van Nice op niets zal uitdraaien, aangezien de tegenstellingen tussen de verschillende Europese regeringen te groot zijn.
Voorts hebben we kansen laten liggen wat betreft het Europa van de grondrechten, dat een lichtend voorbeeld voor de wereld had moeten worden. Het Handvest heeft veel minder te bieden dan de teksten die reeds van kracht zijn. Op sociaal gebied gaan we er met dit Handvest zelfs op achteruit, aangezien het recht op werk, op een minimumloon, op pensioen, op huisvesting en op abortus er niet in voorkomen. In de tekst wordt het opheffen van sociale uitsluiting op hetzelfde niveau geplaatst als sociale bijstand, en dus ver onder het rijtje van elementaire rechten met een dwingend karakter voor de werkgevers of de lidstaten.
Nogmaals is het bewijs geleverd dat dit Europa de belangen van de volkeren geenszins dient. Tienduizenden betogers zullen dit op 6 en 7 december in Nice kenbaar maken en ik hoop dat veel collega's bij deze betogingen aanwezig zullen zijn.
Tot slot wil ik met betrekking tot de grondrechten mijn verontwaardiging kenbaar maken over de stilte die de meeste landen en instellingen in acht nemen met betrekking tot de huidige volkerenmoord tegen het Palestijnse volk. Deze landen en instellingen maken zich op deze wijze medeplichtig aan deze moord. Wij zouden ons meer solidair met de Palestijnen moeten tonen.

Collins
Mevrouw de Voorzitter, één ding is volgens mij wel duidelijk: de grootste, maar ook moeilijkste taak waarvoor de Unie zich momenteel geplaatst ziet is de hervorming van de EU-instellingen, zodat het uitbreidingsproces van start kan gaan. Wij weten allen dat er geen uitbreiding van de Unie kan plaatsvinden, voordat de besluitvormingsprocedures binnen de belangrijkste instellingen zijn hervormd; een dergelijk hervormingsproces dient echter een eerlijk en evenwichtig karakter te hebben. Het moet de positie van de kleinere staten binnen de Unie beschermen. Het dient ook de culturele, linguïstische en nationale diversiteit te waarborgen.
Uit de discussies die overal in Europa, en ook in Biarritz, zijn gevoerd blijkt dat de grotere lidstaten, voor een deel, druk proberen uit te oefenen op de kleinere lidstaten om de Europese Unie te hervormen in de richting die de grotere lidstaten zijn ingeslagen en in overeenstemming met hun wensen. Dat is een onacceptabele situatie.
Laten wij een ogenblik stilstaan bij de ratificatieprocedure die geldt voor een EU-Verdrag dat wordt herzien. In zo'n geval is men grondwettelijk verplicht in Denemarken, Portugal en Ierland een referendum te houden voordat het Verdrag in werking kan treden.
Als in het Europese Verdrag dat in Nice wordt aangenomen de invloed en vertegenwoordiging van de kleinere lidstaten sterk verwateren, zal het moeilijk worden om het in de bovengenoemde drie landen aan de man te brengen en via een referendum goedgekeurd te krijgen. Besluitvormers binnen de regeringen van de grotere staten moeten niet vergeten dat het niet gaat om een formaliteit of om een automatisme wanneer men de burgers in een referendum om goedkeuring vraagt. Men dient de burgers in deze landen te overtuigen van de duidelijke pluspunten van een nieuw Europees Verdrag. Er moet een evenwicht gevonden worden tussen de garantie dat het uitbreidingsproces van start kan gaan en de garantie dat de kleinere lidstaten een sterke stem houden in de besluitvormingsprocedures van de Europese Unie.

Esclopé
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, de verwachtingen voor deze informele bijeenkomst van de Raad in Biarritz waren hooggespannen. Deze bijeenkomst diende ter voorbereiding op de Top van Nice, waarop de Europese instellingen hervormd moeten worden. Behalve de externe gebeurtenissen die deze bijeenkomst van glans voorzagen, is in Biarritz alleen gebleken dat de lidstaten niet in staat zijn om vooruitgang te boeken met betrekking tot de institutionele vraagstukken. Ze geven echter liever niet toe dat ze geen consensus konden bereiken over de verschillende kwesties en geen diplomatiek tegengewicht konden bieden aan de Verenigde Staten die als bemiddelaar optreden in het Midden-Oosten. Uiteraard is het zeer lovenswaardig naar vrede in de wereld, en met name in deze getroffen regio te streven.
Naast deze bittere constatering denk ik dat dit Europa vol beloftes, dat dichtbij de burgers zou moeten staan en naar hen zou moeten luisteren, zich juist steeds verder van deze doelstelling verwijdert. Hoe kan Europa dichtbij de burgers staan als het zich met alles en iedereen wil bemoeien, in de eerste plaats met hetgeen zich in het buitenland afspeelt? Europa begeeft zich zo op het terrein van de Verenigde Naties, die er zelf niet in slagen om overal aanwezig te zijn. Wij hadden liever gezien dat Europa meer moeite deed om aanwezig te zijn bij Europese rampen, zoals bijvoorbeeld de storm van december 1999 of de ondergang van de Erika.
Je kunt je afvragen of Europa zijn beleid moet voortzetten als het niet in staat is daadwerkelijke oplossingen te vinden. Zoals bij iedere top werden ook de verwachtingen en de gevoelens van vrees rondom de bijeenkomst van Biarritz, waarop de aanzet is gegeven tot het Verdrag van Nice, in de pers breed uitgemeten. Ook in ons debat van vandaag wordt uitvoerig op de positieve en negatieve ontwikkelingen ingegaan. Het misnoegen dat aan beide kanten bestaat, is voor de onderhandelaars het bewijs dat ze zich bewegen naar een rechtvaardig evenwicht. Het doel is niet zozeer het verbeteren van de levensomstandigheden van onze burgers, maar het instandhouden van de communautaire organisatie, zoals commissaris Barnier zojuist al zei.
Na vier Verdragswijzigingen in vijftien jaar is er nog altijd geen vooruitgang geboekt en nu wil men ons doen geloven dat een handvest of een grondwet voor verandering kan zorgen. Wat moet de Gemeenschap hiermee als diplomatieke instelling op het wereldtoneel?
Tot slot denk ik dat we in eerste instantie samen moeten werken aan wat het welzijn van onze volkeren ten goede kan komen of verbeteren en ons pas daarna met de buitenwereld moeten gaan bemoeien.

Morillon
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, wat de situatie in het Midden-Oosten betreft hebben we twee maanden geleden unaniem ons genoegen kunnen uitspreken over de verzoenende woorden van zowel de voorzitter van de Knesset, Avram Burg, als de voorzitter van de wetgevende Palestijnse Raad, Ahmad Qurie. Sindsdien is de regio echter opnieuw in de greep van de haat en het geweld. Wij zouden de achtergrond van deze crisis ontkennen als we ervan uit zouden gegaan dat de angst die hele generaties in zijn greep heeft gehouden, zonder horten of stoten plaats zou kunnen maken voor kalmte, en uiteindelijk de verzoening van beide partijen.
Als de Europese Unie zich geroepen voelt een rol te spelen in deze verzoening, zal ze enerzijds de rede moeten blijven betrachten en anderzijds haar volle gewicht in de strijd moeten gooien om de taak te vereenvoudigen van de plaatselijke verantwoordelijken die ook daadwerkelijk naar verzoening streven. De Unie zal dus enerzijds de rede niet uit het oog moeten verliezen. Dat betekent dat we in deze afschuwelijke situatie geen van beide partijen moeten veroordelen. Anderzijds dient de Unie haar volle gewicht in de strijd te gooien, dat wil zeggen dat ze met één stem moet spreken. Tijdens de tiende buitengewone bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties was dat helaas niet het geval.
Het volle gewicht in de strijd gooien betekent ook dat hervatting of intensivering van de economische hulp alleen niet toereikend is. Door alleen de levensstandaard in de regio te verhogen zullen we geen duurzame vrede kunnen bewerkstelligen. Een dergelijke oplossing kan alleen op lange termijn haar vruchten afwerpen en is dus overduidelijk ontoereikend om aan de huidige noodsituatie in de regio het hoofd te kunnen bieden. Wij zijn ons er terdege van bewust dat Jeruzalem de kern van het probleem is.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, nu de hoge vertegenwoordiger bij de onderhandelingen betrokken is, hetgeen ons overigens genoegen doet, wil ik u vragen of het geen tijd wordt dat de Europese Unie het initiatief neemt en haar diensten aan beide partijen aanbiedt om mee te werken aan een oplossing voor Jeruzalem die voor beide partijen acceptabel is. Vervolgens kan de Unie zich, waarom ook niet, garant stellen voor de uitvoering van het akkoord.

Tsatsos
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, nu ons nog maar vijftig dagen scheiden van de topconferentie van Nice, is mijns inziens de tijd aangebroken om eens de puntjes op de i te zetten en een open discussie te voeren. Wij moeten nu de sprint inzetten voor Nice.
Hoe is het beeld momenteel? Er zijn nog meningsverschillen over de werkingswijze van de Europese Commissie, over de weging van de stemmen in de Raad, over hetgeen onder het principe van gekwalificeerde meerderheid moet vallen, en over de samenstelling van het Europees Parlement. Daarom bestaat nu - ik onderstreep: nu - nog het gevaar dat de onopgeloste vraagstukken, de zogenaamde left­overs van Amsterdam, de left­overs van Nice zullen worden. Om dat te voorkomen zijn nu beslissende stappen nodig. Afgezien daarvan lijkt echter ook het Handvest van de grondrechten een onzeker lot beschoren te zijn. Zal dit worden opgenomen in artikel 6, zoals het Europees Parlement om welbegrijpelijke redenen ook vandaag nog heeft gevraagd? Evenmin weten wij welk institutioneel lot de steun aan de Europese politieke partijen zal zijn beschoren.
Zeker is dat de constitutionalisering van de Verdragen hoe dan ook wordt uitgesteld: die is voor de toekomst. Er zijn echter ook vraagstukken waarbij enige vooruitgang is geboekt. Ik noem als eerste de versterkte samenwerking. Daar hebben wij belangrijke stappen vooruit gezet. In de discussie blijkt echter wel zo nu en dan dat niet iedereen de versterkte samenwerking uitsluitend ziet als een middel om de noodzakelijke soepelheid in Europa te brengen, maar ook als een middel om de eigen belangen af te schermen tegen de toekomstige leden van de Europese Unie. Er worden ook stappen vooruit gezet in de discussie over artikel 7. Hierbij gaat het om de maatregelen die genomen moeten worden bij overtreding van de fundamentele waarden van de Europese Unie.
Wat zijn nu de achterliggende historische kenmerken van deze ontwikkeling? Ik kaart dit niet aan omdat ik de mensen de moed in de schoenen wil doen zakken, maar juist omdat er nog tijd is om tot Nice iets te ondernemen. De Europese leiders hebben geen duidelijk ideaal geschetst. Zij hebben niet duidelijk aangegeven wat hun eindfilosofie is. Soms lijkt de intergouvernementele conferentie op zenuwachtig bureaucratisch gedoe rondom de machtsverdeling. Voor jan en alleman is dit echter totaal nietszeggend. Wij besturen geen bank en runnen ook geen winkel; wij geven leiding aan volkeren en daarom moet men in een andere sfeer werken. Voor enkelen is de uitbreiding veranderd van een ideaal in een schrikbeeld. Men vreest dat de uitbreiding verandering zal brengen in de machtsverhoudingen. Het is echter niet uitgesloten dat wij niet eens in zuiver bureaucratisch opzicht het gewenste resultaat zullen bereiken. Ik ben overigens ook verontrust over de geringe weerklank die het aandringen van het Parlement op democratisering vindt.
Zorgen baart mij eveneens het feit dat de overgang naar gekwalificeerde meerderheid niet rechtstreeks wordt verbonden met medebeslissing van het Europees Parlement. Wij hebben echter nog tijd, en zolang de wonderen de politiek nog niet uit zijn, kijk ik persoonlijk uit naar een wonder in Nice.

Procacci
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, ik ben uiterst bezorgd over de weerslag die ons Handvest van de grondrechten zal hebben op de publieke opinie.
Het Handvest is in zijn geheel goedgekeurd door de Informele Europese Raad van Biarritz. Het Parlement heeft er unaniem op aangedrongen dat in Biarritz een besluit zou worden genomen over de opneming van het Handvest in de Verdragen. Het is voor ons dan ook niet zo eenvoudig, niet zo gemakkelijk te aanvaarden dat de communautaire instellingen enerzijds zeggen te geloven in het Handvest en anderzijds terugdeinzen als het erom gaat dit Handvest juridisch bindend te maken. Dit gedrag zou voor de Europese publieke opinie aanleiding kunnen zijn om zich steeds verder te verwijderen van het Europees project. Ook in de kandidaat-landen doet zich al een dergelijke tendens gevoelen. De Commissie constitutionele zaken heeft een methode en een tijdschema opgesteld voor de opneming van het Handvest in de Verdragen en wil dat het Handvest een beslissende etappe wordt in de constitutionalisering van de Unie. Daarom mag de Raad geen uitvluchten meer verzinnen en moet hij zich uitspreken.
Een ander belangrijk vraagstuk is de hervorming van de Commissie. Als men bij de structuur van de Commissie ervan uitgaat dat elk land vertegenwoordigd moet zijn, getuigt men van een vrij kortzichtige visie. Zolang wij niet inzien dat een commissaris ons allen vertegenwoordigt, los van onze nationaliteit, zullen wij nooit in staat zijn een gemeenschappelijk project te verwezenlijken.
Mijn laatste opmerking betreft de versterkte samenwerking. Ik herhaal nogmaals dat dit gezien moet worden als een instrument om uiteenlopende situaties met elkaar te verzoenen en dus de communautaire geest te versterken, en niet als een instrument om een wig te drijven tussen de landen. Als men echter een efficiënte versterkte samenwerking wil, mag men deze niet in een verstikkend keurslijf stoppen.

Schörling
Mijnheer de Voorzitter, er zijn veel kwesties die opgelost moeten worden. De bijeenkomsten van Biarritz en Nice kunnen echter omschreven worden als een strijd tussen degenen die in sneltempo de "EU-staat" tot stand willen brengen en degenen die de EU zien als een intergouvernementele samenwerking en een unieke gemeenschappelijke besluitvorm.
Het is echter zeer onrustbarend dat degenen die met hervormingen niet verder willen gaan dan het mandaat van de lidstaten zogezegd gechanteerd worden. Ze worden er in de pers vaak van beticht dat ze de uitbreiding van de EU met de Oost-Europese landen vertragen of zelfs tegenwerken. Degenen die zich hieraan schuldig maken zijn juist vaak degenen die voor de uitbreiding omvangrijke hervormingen willen.
We moeten verantwoord te werk gaan en in Nice de kwesties trachten op te lossen die na Amsterdam zijn overgebleven. Elk land moet een commissaris krijgen. Wijzig de weging van de stemmen in de Raad, maar niet volgens het beginsel van de dubbele meerderheden. Voorkom de vorming van een vaste elite die de ontwikkeling zal leiden, maar respecteer alle lidstaten.
Het is eveneens zorgwekkend dat de burgers niet de mogelijkheid krijgen om de ontwikkeling te volgen en dat er mensen bestaan die zich verzetten tegen een echt openbaarheidsbeginsel, wat zonder twijfel fundamenteel is voor de democratie.
Grijp de kans om het Handvest rechtsgeldig te maken. Dat kan men tot stand brengen door de burgers erbij te betrekken. Ik zou graag zien dat het Zweedse voorzitterschap hieraan bijdraagt.

Sjöstedt
Mijnheer de Voorzitter, bij de bijeenkomst van Biarritz bestond er een duidelijke tegenstelling tussen de kleine en grote lidstaten. De eis van de grote landen voor meer macht in de Raad en het Parlement zou, mocht deze ingewilligd worden, het evenwicht binnen de EU verstoren en als gevolg hebben dat alleen de kleine landen de prijs voor de uitbreiding moeten betalen.
Er zou een centralistische Unie ontstaan en de kleine landen zouden nog minder invloed krijgen dan de kleine staten in het tweekamersysteem van de Verenigde Staten. De Unie zou evenmin efficiënter worden. In plaats daarvan moeten alle lidstaten bereid zijn om bij de uitbreiding naar verhouding macht af te staan.
In Zweden hebben voorstanders van de Unie het lidmaatschap van de EU altijd beargumenteerd door te zeggen dat we invloed zouden hebben. Nu het uur van de waarheid daar is, moeten we bereid zijn om het beetje macht dat we hebben te verdedigen.
Ik wil ook nog zeggen dat ik het enigszins merkwaardig vind dat de voorzitter Frankrijk zijn taak consequent aanwendt ten gunste van zijn nationale belang.

Galeote Quecedo
Mijnheer de Voorzitter, tijdens onze plenaire vergadering van september hebben wij momenten van optimisme en hoop gekend en gedeeld met de heer Avram Burg, voorzitter van de Knesset, en de heer Abu Ala, voorzitter van de Palestijnse Wetgevende Raad. Anderhalve maand later delen wij de enorme bezorgdheid die de jongste ontwikkelingen te weeg hebben gebracht. Enerzijds de beslissing van de Israëlische regeringsleider om de vredesonderhandelingen te bevriezen wegens de opflakkering van het geweld in de regio en alles in het werk te stellen om een regering van nationale eenheid met oppositieleider Sharon tot stand te brengen. Anderzijds de indruk dat de paramilitaire milities en de fundamentalistische onruststokers het initiatief nemen en de scepter zwaaien in de straten van de door de Palestijnse Nationale Autoriteit gecontroleerde gebieden.
Het is precies in deze moeilijke momenten dat men het historisch gewicht van de betrokken politieke leiders naar waarde kan schatten. Uitgerekend nu moeten Barak en Arafat hun volk aan het verstand brengen dat overleg aan de onderhandelingstafel en pijnlijke toezeggingen van beide zijden de enige mogelijkheid bieden om een definitieve oplossing voor het conflict te bereiken.
De internationale gemeenschap, en met name de Europese Unie, moet van haar kant de nodige inspanningen blijven doen om een confrontatie te vermijden. Een escalatie van het geweld zou immers nefaste gevolgen hebben voor de stabiliteit wereldwijd. Wat ons betreft, stond de Europese vlag voor het eerst sinds de Conferentie van Madrid weer op de tafel van het vredesproces. Dankzij ons gezamenlijke optreden hebben wij allen voordeel gehaald uit de werkzaamheden en het prestige van een van de lidstaten in de regio.
Aangezien we toch middenin het institutionele debat zitten, kunnen wij van de gelegenheid gebruik maken om de Europese Commissie aan te zetten tot creativiteit en politieke bereidheid om het integratieproces te bevorderen, ook in de tweede pijler. Is het Franse voorzitterschap dezelfde mening toegedaan?

Van den Berg
Voorzitter, namens de Europese socialistische fractie zou ik graag over het Midden-Oosten en over Joegoslavië enkele woorden zeggen, ook in aansluiting op wat andere collega's gezegd hebben.
De tragische ontwikkeling in het Midden-Oosten heeft natuurlijk een enorme terugslag laten zien en het geweld van de afgelopen dagen, het grote aantal slachtoffers, heeft natuurlijk ook grote emotie in de Europese publieke opinie en hier in het Parlement teweeggebracht. En terecht.
Na de top in Sharm el-Sheikh waarbij alle betrokken partijen waren om toch een weg te vinden om het geweld te bevriezen en de dialoog tussen Barak en Arafat opnieuw te openen, hebben wij gezien dat het erg moeilijk is, ook al was er even dat moment waarop het leek dat het zou lukken, om het geweld tegen te houden. Blijkbaar is op het ogenblik de stem van de straat sterker dan de wil tot vrede. Maar toch weten wij allemaal dat er heel veel burgers, zowel in Israël als in Palestina, leven die dagelijks gewoon merken - in de hoop op vrede - hoe zwaar het leven is zolang die vrede niet echt vorm heeft gekregen. Daarom zien wij het als onze taak, de heer Galeote heeft het net gezegd en de heer Morillon eerder ook al, om als Europese Unie een bijdrage te leveren om die vrede een kans te geven. Wij hebben de collega's gehad hier, de voorzitters van de Knesset en de Palestijnse Wetgevende Vergadering. Toen was de geest van Oslo en de geest van Camp David aanwezig, ook al was Camp David net mislukt, maar hij was zo dichtbij die vrede toch nog aanwezig.
Vandaag is dat niet zo, maar wij hebben wel gezien dat de Arabische leiders bereid zijn geweest om terughoudend te zijn. Wij hebben gezien dat de heer Solana namens ons een sterkere positie heeft kunnen verkrijgen in het vredesproces. Ik geloof dat het terecht is dat wij vandaag opnieuw een gezamenlijke resolutie vanuit alle partijen hebben waarin wij evenwichtig erkennen dat de beide partijen de vrede moeten sluiten, dat kunnen wij als volkeren niet. Maar wij moeten alles doen om hen internationaal te steunen om daarop, en dat kan ook vanuit het Franse voorzitterschap, kans te maken.
Wij willen het Franse voorzitterschap ook vragen om in de komende ministersvergadering in Marseille het hele mediterraan-Europese partnerschap opnieuw als instrument in te zetten. Want de dialoog in de regio moet natuurlijk breder gevoerd worden en als alle spelers meedoen, is er een kans dat ook in de kern die beide volkeren opnieuw de weg naar vrede vinden.
Het andere punt is Joegoslavië. Wij hebben hier natuurlijk met enorm veel genoegen kennis kunnen nemen van de overwinning van het Joegoslavische volk en de verkiezing van Kostunica als president. Het was een keuze voor democratie. Het was een keuze voor Europa. De sancties zijn opgeheven. Het Europees Agentschap voor wederopbouw is ingezet. Het CARDS-programma is ingezet. Het humanitaire programma is uitgebreid naar de vluchtelingen en naar de mensen die van huis verdreven zijn. De republiek krijgt een kans om deel te nemen aan het stabiliteits- en associatieproces. Een kans om deel te nemen aan het stabiliteitspact en daarmee de opening te maken naar de collega's in de buurlanden, de soevereiniteit te erkennen en daarmee kansen te geven op een democratisch proces.
Wij geloven dat het democratisch proces binnen Joegoslavië alleen een kans krijgt als het ook respectvol is naar de buurlanden, om ook die soevereiniteit te erkennen. Wij geloven dat het een goede en grote stap is geweest om die tweehonderd miljoen euro beschikbaar te stellen voor de federale republiek. Tegelijkertijd vragen wij de Raad om ook in de begrotingsonderhandelingen voor 2001 diezelfde geest te laten werken. Want zonder het perspectief bij hoofdstuk IV bij te stellen, laten wij gewoon weer Afrika of Azië betalen voor datgene wat wijzelf als democratische waarde een kans moeten geven in Joegoslavië. Laten wij dezelfde ruimhartigheid die u dit jaar betoond hebt als Raad ook voor 2001 vorm geven. Wij doen als Europese socialistische fractie daarom een dringend beroep op u om de geest die u eerder zo krachtig vorm hebt weten te geven ook bij de begrotingsonderhandelingen voor 2001 vorm te geven.

Tajani
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, wat jammer dat de heer Barón Crespo niet meer in de zaal aanwezig is. Hij heeft immers bepaalde dingen gezegd over de politieke partij die ik vertegenwoordig. De heer Barón heeft geen goede informanten en daarom heeft hij over Italië en mijn partij dingen gezegd die kant noch wal raken.
Ik wil hierbij nogmaals bevestigen dat Forza Italia nooit tegen het Handvest van de grondrechten is geweest. Als Forza Italia hebben wij in Europa voor dit Handvest gestemd en ik kan hierbij officieel mededelen dat wij ook in november hier in Straatsburg vóór zullen stemmen. In het Italiaans parlement hebben wij voor het Handvest gestemd, alhoewel wij ons daarvoor niet hebben aangesloten bij de resolutie van de linkse meerderheid. Wij hebben een eigen resolutie opgesteld waarin wij wijzen op de noodzaak met het Handvest meer bescherming te garanderen voor de mensenrechten. Wij zitten als partij in de oppositie en mijns inziens hebben wij het recht voor het Handvest te stemmen door middel van een andere resolutie dan die van de meerderheid.
Ik hoop dat de heer Barón Crespo in zal gaan op mijn uitnodiging - ik doe hem hierbij een officiële uitnodiging en ik hoop dat hij luistert - om naar Italië te komen en daar in eigen persoon vast te stellen hoe de vork in de steel zit. Dan hoeft hij niet meer te luisteren naar zijn informanten van de communistische partij/linkse democraten. Ik raad de heer Barón Crespo aan zijn Italiaanse collega' s te vragen of zij hem kunnen uitleggen waarom zij in Italië regeren met een partij die zich communistisch noemt en waarom zij voor de komende parlementsverkiezingen willen samenwerken met een andere partij die zich communistisch noemt, namelijk de Partito per la rinfondazione comunista. De heer Barón Crespo zou bovendien zijn Italiaanse collega' s moeten vragen rekenschap af te leggen van de heftige verklaringen tegen de joden in Israël. Met die verklaringen hebben zij olie op het vuur gegooid van de toch al uitgesproken antisemitische gevoelens die in Europa nog steeds sluimeren. Laat hij eveneens de huidige leiders van de Partij van linkse democraten - die vroeger leiders van de Italiaanse communistische partij waren - eens vragen naar die geschiedenis van enkele vooraanstaande leden van de communistische partij die een van de moordenaars van Aldo Moro hebben geholpen bij zijn ontsnapping uit Italië naar Algerije.
Ik hoop dat de heer Barón Crespo naar Italië zal komen om daar al deze zaken persoonlijk te te bespreken.

Randzio-Plath
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het is zeker een heuglijk feit dat in Biarritz de noodzaak werd erkend van beleidscoördinatie op energiegebied. Dit is immers een zeer gevoelige sector voor zowel de burgers als de economie, de groei en de welvaart. Nationale solotoeren halen hier werkelijk niet veel uit. De Gemeenschap is afhankelijk van energie van buitenaf, en dat zegt al genoeg.
Daarom is het door de Commissie voorgestelde pakket maatregelen voor verbetering van de energie-efficiëntie en energiebesparing een goede zaak. Ook is het goed dat onderzoeken worden gestart naar kartelproblemen bij oliemaatschappijen. Wij moeten onze aandacht echter niet alleen toespitsen op het kartel van de olieproducerende landen, maar ook op dat van de oliemaatschappijen.
Wij wensen het Frans voorzitterschap veel succes bij de onderhandelingen in Riad. De bij deze onderhandelingen betrokken landen hebben er mijns inziens zelf alle belang bij dat de olieprijs niet nog verder explodeert. Een verminderde groei in de Europese Unie heeft immers een weerslag op de wereldeconomie.
Wij moeten echter ook onze eigen situatie in de gaten houden. Het is belangrijk dat vooruitgang wordt geboekt met een Europese energiebelasting, waar tot nu toe door de noodzaak van unanimiteit een stokje voor werd gestoken. Daarom verwacht het Europees Parlement dat, wat het belastingbeleid betreft, in Nice iets wordt ondernomen in de richting van een gekwalificeerde meerderheid. Overal waar door belastingfactoren storingen worden veroorzaakt in de goede werking van de interne markt, moet bij gekwalificeerde meerderheid worden besloten. Biarritz heeft niet alle donderkoppen boven het project voor de democratisering van de Europese Unie kunnen verdrijven. Het voorzitterschap van de Raad wil de samenwerkingsprocedure afschaffen en vervangen door de overlegprocedure. Democratie en integratie verbieden ons echter een dergelijke procedure te aanvaarden. Die is trouwens ook niet aanvaardbaar voor de Economische en Monetaire Unie. Verre van dat! Hier zou men veeleer vooruitgang moeten boeken in de richting van een medebeslissingsprocedure.
Als dat project nu nog niet haalbaar is, moet het Frans voorzitterschap zoeken naar progressief georiënteerde institutionele hervormingen en middelen voor deelneming van het Parlement. Het moet op zijn minst mogelijk zijn hierover een gemeenschappelijk standpunt in Nice aan te nemen. Wij zeggen echter duidelijk "nee" tegen de vervanging van de samenwerkingsprocedure door de overlegprocedure. Dat is een stap achteruit! Daarom is het optreden geblazen!

Brok
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u hebt zojuist gezegd dat het Parlement geen enkel voorstel doet voor het aantal zetels van het Europees Parlement. Werpt u echter eens een blik op het verslag van de heren Leinen en Dimitrakopoulos! Daarin staat duidelijk wat het Parlement denkt van de zetelverdeling in het Europees Parlement, van de stemweging in de Raad en van de samenstelling van de Commissie. Misschien kunnen die standpunten van het Parlement - als u ze in onderling verband leest - u van nut zijn en u helpen een uitweg te vinden uit het huidig conflict tussen grote en kleine landen waardoor alles wordt lamgelegd. Dit is namelijk een van onze grootste problemen. Wij moeten erkennen dat in een unie van landen de kleine landen gelijkwaardig zijn aan de grote landen, en wij de grote landen op een andere manier compensatie moeten bieden. De kleine landen mogen niet bang worden dat aangestuurd wordt op een soort directorium. Dat mogen wij niet toelaten. Er doen zich immers steeds meer gevallen voor die zich lenen voor intergouvernementele samenwerking, en er komt steeds meer vraag naar speciale secretariaten, naar mogelijkheden tot versterkte samenwerking. Daardoor lopen wij het risico dat datgene de grond wordt ingeboord wat de Europese Unie juist tot een succes heeft gemaakt.
De Europese Unie heeft in haar geschiedenis succes gehad op de terreinen waar zij volgens de methode van Monnet en met meerderheidsbesluiten te werk is gegaan, waar zij de instellingen - het Parlement en de Commissie - heeft versterkt. Dit moet ook tijdens deze intergouvernementele conferentie duidelijk worden gemaakt, ter vermijding van elk misverstand. Al het andere zet ons op een doodlopend spoor. Deze methode was goed voor zes landen en zal zelfs nog beter zijn voor 27 leden! Men kan de Europese Unie immers niet leiden vanuit een Raad die om het half jaar van voorzitter verandert en bijgevolg met 27 leden niet in staat is consequent te werken voor de ontwikkeling van de Europese Unie. De Commissie kan daarentegen, omdat zij met gewone meerderheid besluit, wel deze impuls voor de toekomst geven. Daarom verzoek ik u, mijnheer de voorzitter, alles in het werk te stellen om op de intergouvernementele conferentie vooruitgang te boeken aan de hand van de Monnet-methode en de besluitvorming bij meerderheid. Dan zult u de Unie klaarstomen voor uitbreiding.

Maij-Weggen
Voorzitter, in dit debat over de Informele Top in Biarritz wil ik me ook concentreren op de IGC en op het Handvest. Wat de IGC betreft, wil ik drie punten benadrukken. In de eerste plaats de kwestie van de meerderheidsbesluitvorming. Ik heb begrepen dat er vijfenveertig artikelen en thema's door het Franse voorzittersschap zijn voorgedragen voor meerderheidsbesluitvorming. Dat ziet er redelijk goed uit, althans wanneer dat niet in Nice toch weer tot vijfendertig, veertig thema's wordt beperkt. Maar bijzonder belangrijk is daarbij dat de thema's die gaan vallen onder gekwalificeerde meerderheid ook gaan vallen onder de co-decisie met het Europees Parlement, en dat schijnt geen uitgemaakte zaak te zijn. Gebeurt dat namelijk niet, dan worden zowel de nationale parlementen als het Europees Parlement buitenspel gezet en wordt het democratisch gat groter in plaats van kleiner en dat is toch wel het laatste wat wij wensen.
Het tweede punt betreft het aantal commissarissen. Ik wil ook hier, en de heer Brok heeft er net ook iets over gezegd, nog eens benadrukken dat één commissaris per lidstaat absoluut nodig is om elk land een plaats in het Europees bestuur te geven. Wat het aantal Europarlementsleden betreft, niemand wil hoger gaan dan zevenhonderd. Zou het dan niet nuttig zijn om bij de verkiezingen van 2004, dus bij de komende verkiezingen, alvast uit te gaan van de nieuwe aantallen. Als er dan lidstaten binnenkomen, kan men alvast die nieuwe aantallen hanteren en komen we automatisch nooit over de zevenhonderd heen, want als dat één keer gebeurd is, denk ik dat we dat niet meer terugkrijgen.
En ten slotte, Voorzitter, het Handvest. Ik heb begrepen dat het stuk goed is ontvangen in Biarritz en dat het, na enkele juridische verduidelijkingen, via een officiële verklaring van de Top in Nice kan worden aanvaard om in de toekomst opgenomen te worden in de Verdragen. Naar mijn oordeel is er door de Conventie uitstekend werk verricht en ik ben er ook trots op dat ik lid mocht zijn van deze Conventie. Hoe eerder het stuk kan worden opgenomen in de Verdragen hoe beter, omdat daarmee de Verdragen een constitutioneel karakter krijgen en de burgers dichter bij Europa komen, omdat er ook juist voor hen een specifiek stuk wetgeving van de grond is getild.

Suominen
Mijnheer de Voorzitter, minister Moscovici, commissaris Barnier, ook al is er op de Top van Biarritz geen vooruitgang geboekt met de belangrijke structurele hervorming van de Unie, vertrouw ik erop dat het Franse voorzitterschap onder leiding van de innovatieve president Chirac in Nice met goede structurele oplossingen komt die de ontwikkeling aan de gang houden en voor iedereen aanvaardbaar zijn.
Ik moet echter mijn zorg uitspreken over de aanmatigende toon die bij bij bepaalde zaken werd gebezigd. De Europese burgers kregen via de media de indruk dat er tegenstellingen tussen de kleine en de grote landen waren. De Unie kan zich niet ontwikkelen tot een gemeenschap van 27 landen als men er aan vasthoudt dat het hoofdzakelijk gaat om intergouvernementele samenwerking waarin de communautaire instellingen slechts uitvoeren of globaal controleren. Er zijn nu al talrijke voorbeelden van hoe één land zaken tegenhoudt die door bijna alle landen belangrijk worden gevonden. Zowel de grote als de kleine landen dragen hiervoor verantwoordelijkheid. Voorbeelden zijn het Europese vennootschapsmodel, de in heel Europa moeizame liberalisering en privatisering van de post, het voor concurrentie openstellen van de energiesector of het beginnen met de harmonisatie van de belastingen. Een afschrikwekkend voorbeeld van fout gedrag geeft vreemd genoeg Oostenrijk, dat net zelf onrechtvaardig is behandeld, door het buurland Tsjechië te bedreigen vanwege de ingebruikname van de kerncentrale van Temelin.
Nu zijn er in de Unie geen visionairs nodig die tot 2030 vooruit kunnen kijken, maar wel besluitvormers die kunnen zien welke problemen de uitbreiding die binnen drie tot acht jaar plaatsvindt, met zich meebrengt en wat de oplossingen daarvoor zijn. De oplossingen daarvoor moeten binnen de communautaire instellingen worden gezocht in flexibiliteit, zo nodig door een deel van de Unie het recht te geven op een versterkte onderlinge samenwerking, de positie van de Commissie te versterken en door in de regel besluiten met gekwalificeerde meerderheid te nemen. Het Handvest voor de grondrechten geeft de Europese waarden uitstekend weer, maar het is overbodig om over de snelle en bindende constitutionalisering ervan een kunstmatige strijd te voeren. Ook hierbij moet de tijd de besluiten laten rijpen, onder andere bij ons in de Noordse landen.

Barnier
Hartelijk dank, mijnheer de Voorzitter. Ik wil tot slot van dit debat graag nog kort een aantal opmerkingen maken. Allereerst wil ik de sprekers hartelijk danken voor de kwaliteit van hun betoog en hun openheid. Ik heb met veel aandacht naar ze geluisterd.
De verschillende sprekers zijn kort ingegaan op het debat over de kloof tussen de grote en de kleine lidstaten. Met de heer Moscovici vind ik dat de bestaande kloof niet kan worden afgedaan met de tegenstelling "grote lidstaten/kleine lidstaten". Ik denk dat we de kloof kunnen overbruggen met voorstellen om het communautaire model beter te laten functioneren overeenkomstig de letter en geest van het Verdrag van Rome. Wat het in mijn ogen tere punt van de Commissie betreft, heeft de heer Van den Bos zich in navolging van voorzitter Poettering verontrust getoond over de plaats die de diverse landen binnen de Commissie dienen in te nemen.
Geachte afgevaardigden, in geen van de opties die hier ter tafel liggen zal een land "zijn commissaris verliezen". Ik vind deze uitdrukking overigens niet toepasselijk, want de Commissie is een onafhankelijke instelling. In alle opties zal ieder land tenminste één commissaris kunnen sturen. De vraag is echter of alle landen straks tegelijkertijd een commissaris kunnen sturen of dat er gekozen wordt voor de optie "niet iedereen op hetzelfde moment". In het eerste geval zal de Commissie een omvangrijke, en later zelfs zeer omvangrijke instelling worden. Bij deze optie zal evenwel een reorganisatie noodzakelijk blijken. In het tweede geval gaat het om de vraag op welk moment dit rotatiebeginsel op basis van volledige gelijkwaardigheid tussen de grote en kleine lidstaten in werking zal treden.
Beide opties hebben aanzienlijke consequenties. In beide gevallen zal het functioneren van de Commissie ingrijpend moeten veranderen. Ik denk dat we de tijd tot aan de Top van Nice goed moeten benutten om te onderzoeken wat de gevolgen van beide opties zijn, zodat er in Nice een goede beslissing kan worden genomen. Nogmaals, wij streven naar een Commissie die na de uitbreiding nog altijd in staat is op doelmatige, geloofwaardige en, indien mogelijk, collegiale wijze te functioneren.
Ik wil nog wat kwijt over het Handvest. De Commissie heeft actief bijgedragen aan de werkzaamheden die in het kader van de Conventie zijn verzet. Ik denk hierbij met name aan mijn collega en vriend Antonio Vittorino, die een actieve bijdrage aan deze werkzaamheden heeft geleverd. Ik wil hier in herinnering brengen dat de Commissie vanaf het begin heeft aangegeven dat ze dit Handvest van een rechtgrondslag wil voorzien. Inhakend op de opmerkingen van de heer Méndez de Vigo en mevrouw Berès, denk ik persoonlijk dat reeds in Nice een verwijzing kan worden opgenomen in artikel 6 van het Verdrag. Een dergelijke verwijzing is mijn inziens echter niet toereikend en daarom moeten we na Nice onze werkzaamheden in dit opzicht voortzetten. De heer Berthu heeft zojuist dit Handvest bekritiseerd en deed voorkomen alsof het uit de lucht is komen vallen.
Wij weten echter dat er op intelligente en transparante wijze aan dit Handvest is gewerkt en dat de nationale parlementen, die de publieke opinie van hun land vertegenwoordigen, aan deze werkzaamheden hebben bijgedragen. Ook de nationale regeringen hebben hun bijdrage geleverd en deze tekst goedgekeurd. Het gaat dus om een tekst die in alle openheid tot stand is gekomen, en dus niet uit de lucht is komen vallen of ons is opgelegd. Om die reden heeft de tekst overigens de algemene goedkeuring verworven. Mevrouw Maij-Weggen en voorzitter Barón Crespo waren namens het Parlement bij deze goedkeuring betrokken. Ik kan u bevestigen dat het vraagstuk van het Handvest tijdens de onderhandelingen aan de orde zal komen. Over dit vraagstuk is nog niet alles gezegd. Verder denk ik dat het Europees Parlement duidelijk moet aangeven hoe het denkt dat zijn eigen organisatie er na de uitbreiding uit moet komen te zien. Dergelijke overwegingen kunnen ons van dienst zijn bij onze werkzaamheden en die van de lidstaten.
Tot slot wil ik nog wat zeggen over de geest of het klimaat van Biarritz. De heer Dupuis heeft mij zojuist ongetwijfeld verkeerd begrepen. Ik geloof niet dat ik mij buitengewoon optimistisch heb getoond. Ik sprak over eigenschappen als wil en vastberadenheid. Ik durf nog niet te zeggen of we in Nice hervormingen kunnen bewerkstelligen die toereikend zullen blijken voor een Europa met 27 lidstaten. Met het oog op het democratiseringsproces op de Balkan kan het aantal lidstaten overigens nog aanzienlijk toenemen. In ieder geval doet de Commissie haar uiterste best om deze hervormingen te realiseren. Ik heb aangegeven, mijnheer Dupuis, dat pas met zekerheid kan worden zeggen dat de hervormingen toereikend zijn geweest als het communautair model, dat onder meer door de drie instellingen gestalte wordt gegeven, mijnheer de minster, versterkt uit Nice te voorschijn komt. Wij zetten ons hier uiteraard voor in. Op deze wijze kunnen we mijns inziens de bezorgdheid van de lidstaten wegnemen met betrekking tot hun plaats en rol in dit communautair model. Ik doel hier niet alleen op de bezorgdheid van de kleine, maar ook die van enkele grote lidstaten.
Ik heb zojuist heel duidelijk een aantal factoren opgenoemd op basis waarvan we kunnen beoordelen of de hervorming al dan niet toereikend is geweest. Het gaat hier met name om de uitbreiding van de stemprocedure op basis van een gekwalificeerde meerderheid met de medebeslissing tot de daadwerkelijk steekhoudende onderwerpen, het behoud van artikel 250 in zijn huidige vorm en de plaats en rol van de Commissie in de versterkte samenwerking en dit niet alleen wat de eerste pijler betreft. Op basis van deze factoren kunnen we straks onmiddellijk beoordelen of er in Nice al dan niet sprake is geweest van een succes. Wat dit punt betreft, wil ik mij aansluiten bij de woorden van Elmar Brok en professor Tsatsos van zojuist.
Tenslotte wil ik in antwoord op de vragen van voorzitter Barón Crespo en voorzitter Poettering van zojuist aangeven dat ik van mening ben dat het debat inderdaad tot het juiste politieke niveau moet worden verheven, namelijk het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders, waar de uiteindelijke beslissing zal vallen. Persoonlijk doet het mij bijzonder veel genoegen dat in Biarritz is bevestigd dat er daadwerkelijke hervormingen moeten plaatsvinden. Dat is in ieder geval zoals ik de bijeenkomst ervaren heb. Ik verschil misschien van mening met de heer Moscovici over het klimaat en het weer in Biarritz. Hij kent deze Pyrenese regio immers beter dan ik. Het was in ieder geval bewolkt en winderig in Biarritz. Ik doelde zojuist evenwel met name op de toon van de debatten, die een stimulerend karakter hadden en tijdens welke blijk werd gegeven van goede wil. Dit is wat mij persoonlijk in Biarritz is opgevallen en ik heb er dan ook een zeker vertrouwen in dat er in Nice daadwerkelijke vorderingen kunnen worden geboekt.
Tot slot wil ik mevrouw Randzio-Plath danken voor haar betoog van zojuist. Ik wil haar geruststellen en zeggen dat wij samen met het voorzitterschap vastberaden zijn om voort te borduren op de voorstellen die mevrouw de Palacio gedaan heeft met betrekking tot het Europees beleid inzake energievoorziening en -besparing en de steun ten behoeve van hernieuwbare energiebronnen. Dit geldt overigens ook voor de zojuist al genoemde onderhandelingen die in het kader van de IGC gevoerd worden wat betreft de uitbreiding van de stemprocedure van de gekwalificeerde meerderheid tot milieuvraagstukken.
De Commissie zet zich voor al deze vraagstukken in. Ik weet dat wij met betrekking tot dit onderwerp kunnen rekenen op de vastberadenheid van het huidige Franse voorzitterschap. Dit geldt overigens ook voor het onderwerp van de veiligheid op zee dat zojuist ter sprake is gekomen en dat door de Europese Raad met het oog op de Top van Nice uitvoerig is besproken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Ik heb zeven ontwerpresoluties ontvangen overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement.
De stemming vindt woensdag plaats.

Constitutionalisering van de Verdragen - Nauwere samenwerking - Status van de eilanden
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen en mondelinge vragen:
Verslag (A5-0289/2000) van de heer Duhamel, namens de Commissie constitutionele zaken, over de constitutionalisering van de Verdragen (2000/2160(INI));
­ Verslag (A5-0288/2000) van de heer Gil­Robles Gil-Delgado, namens de Commissie constitutionele zaken, over de nauwere samenwerking (2000/2162(INI));
­ Mondelinge vraag aan de Raad (B5-0542/2000), overeenkomstig artikel 42 van het Reglement, van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, over artikel 158 van het EG-Verdrag over de status van de eilanden;
­ Mondelinge vraag aan de Commissie (B5-0543/2000), overeenkomstig artikel 42 van het Reglement, van de heer Napolitano, namens de Commissie constitutionele zaken, over artikel 158 van het EG-Verdrag over de status van de eilanden.

Duhamel
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen een woord van dank aan Jacques Delors, Altiero Spinelli en Fernand Herman. Mijn dank ook aan Vaclav Havel, Carlo Ciampi, Joschka Fischer, Jacques Chirac, Michel Barnier, Pierre Moscovici, Chris Patten en Costa Simitis, en niet te vergeten Florence en de talloze afgevaardigden in dit Parlement die sinds 1999 de grootse gedachte van een Europese grondwet omarmd hebben. Bedankt Jo, Giorgio, Iñigo, Dany en Frassoni; en bedankt Richard, Elmar, Bayrou en Andrew. Dankzij u allen maakt een nieuw idee opgang op het Europese continent: het idee van de Europese grondwet. Een nieuw idee, zeker, maar het concept van een grondwet als zodanig markeert het begin van de moderne tijd: hier worden de wortels van de democratie blootgelegd.
Aan de ene kant, ter rechterzijde, bevindt zich Joseph de Maistre, groot contrarevolutionair denker die het idee van een grondwet spottend van de hand wees, omdat een grondwet gemaakt wordt dóór mensen - vreselijk! - vóór mensen - een illusie! "De mens bestaat helemaal niet" , beweerde hij. Spanjaarden had hij wel ontmoet, en Fransen, en zowaar zelfs Perzen, maar, zoals hij zei, "de mens, die heb ik nog nooit gezien. Als hij al bestaat, dan heb ik daar geen weet van" . Geheel aan de andere kant, ter linkerzijde, treffen we Karl Marx aan, groot revolutionair denker die het idee van mensenrechten spottend van de hand wees, omdat de mens volgens hem een niet-bestaande abstractie is. De mensheid is in zijn ogen tot geen enkele vorm van grondwettelijk handelen in staat.
In de huidige tijd, aan het begin van de 21e eeuw, zijn deze kritische geluiden nog steeds te horen; soms gaan ze zelfs naadloos in elkaar over. Een vergelijkbare houding ligt ook ten grondslag aan de misdaden en gruwelijkheden die voortkomen uit de looc hening van het individu. De 20e eeuw leert ons evenwel dat het niet goed is om overal slechts Fransen en Duitsers of Denen en Ieren te zien, of Joden en Arabieren, Hutu' s en Tutsi' s, Serviërs en Bosniërs, of zowaar Perzen. Uiteindelijk gaat dan verloren wat ze allen met elkaar gemeen hebben: hun menszijn. Ontbreekt dit fundamentele richtpunt, dan begrijpt men elkaar niet meer - in het beste geval. In het slechtste geval moordt men elkaar simpelweg uit.
Engelsen en Ieren, Serviërs en Kroaten, Israëliërs en Palestijnen - burgers dichtbij en veraf wier bestaan zonder het idee van het menselijk individu ondenkbaar is. Wordt deze volkeren hun menszijn ontnomen en rest ze slechts hun nationaliteit, dan zijn ze verloren: zonder hun individualiteit zijn ze niemand meer. De ander accepteren kunnen ze niet, omdat ze geen gelijke in hem kunnen zien. Slechts vijanden zien ze, en vijanden maken elkaar af.
Zoals u weet is de Europese Gemeenschap opgericht uit verzet tegen deze vernietigingsdrang. Vijfenvijftig jaar al leven we hier zonder oorlog! In Straatsburg weet men dit record maar al te goed naar waarde te schatten. In West-Europa hebben we aldus een grote stap voorwaarts gezet, en die stap willen we ook zetten in de rest van het continent, en daartoe biedt de uitbreiding alle gelegenheid. Sinds er vrede heerst in West-Europa, doet men hier vooral zijn best om meer welvaart te verwezenlijken. Laten we niet al te kritisch zijn jegens dit Europa van de commercie: we hebben er meer welvaart voor iedereen aan te danken. En bedenkt u wel dat het een socialist is die deze woorden in de mond neemt. Toch moet de Europese Unie méér zijn dan één grote markt. Ze belichaamt ook andere waarden, waarden die zijn vastgelegd in de Verdragen: Europese integratie, vrijheid, democratie, mensenrechten, respect voor de rechtsstaat en sociale grondrechten. Vrede, welvaart, democratie en rechtvaardigheid ­ vrijwel alle afgevaardigden en fracties in dit Parlement willen die doelstellingen realiseren, en de meeste afgevaardigden en fracties willen ze gerealiseerd zien door Europa ten behoeve van Europa.
Het gaat steeds beter met de democratie in Europa. Dertig jaar geleden kende een aantal grote landen in Zuid-Europa nog een dictatoriaal bewind en zuchtte Oost-Europa onder het juk van de Sovjet-Unie. Nu beleven we een van de laatste democratische revoluties in Europa: de oktoberrevolutie in Servië. En het is wel zeker dat het democratisch Servië zich bij ons zal aansluiten. Is er een mooier bewijs denkbaar van het Europese ideaal dan dit verband tussen de overwinning van de democratie en de intrede in de grote communautaire familie?
Het gaat steeds beter met de democratie in Europa, maar de Europese democratie zelf is ziek. De helft van de burgers in Europa heeft niet gestemd tijdens de verkiezingen in juni 1999, en als iemand dat niet vergeten moet, zijn wij het wel. Van mijn studenten weet de helft niet wie Romano Prodi is, terwijl ze vrijwel allemaal Michael Schumacher of Monica Lewinsky kennen. Ik wil maar aangeven hoezeer de politiek in het algemeen in verval is geraakt en hoe groot de afstand is geworden tussen de instellingen van de Unie en de burgers. Sommigen nemen dit voor lief, of zijn er zelfs mee ingenomen, maar dat geldt niet voor ons. Daarom zijn wij voor een versterking van de Europese democratie; daarom zetten wij ons in voor de Europese grondwet.
Want wat hebben we nu? Alles, of bijna alles; maar uiteindelijk hebben we niets. Zeven Verdragen zijn er, met honderden artikelen - een volstrekt onbegrijpelijke warboel van normen, wensen, regels en procedures, waarin wezenlijke zaken en bijzaken door elkaar heen lopen. Er bestaat wel zoiets als een Europese grondwet, maar niemand krijgt die te zien. Hij is onvindbaar, onzichtbaar, onleesbaar en onverklaarbaar. Wat wij voorstaan is een echte grondwet; laten we het over die doelstelling in ieder geval eens worden. En als we dat doen, laten we dan ook aangeven hoe we die doelstelling denken te realiseren. Het Parlement stelt een traject voor dat is verdeeld in twee fasen: een eerste, op korte termijn uit te voeren fase waarin de Verdragen herzien worden, en een tweede fase waarin stap voor stap gewerkt wordt aan de totstandkoming van een Europese grondwet. Beide fasen worden in het verslag genoemd en het zou goed zijn als de Top van Nice tot die fasen de aanzet zou geven - dat is zonder meer mogelijk. Vóór het einde van het traject dient er over deze kwestie een Europees referendum gehouden te worden; het gaat hier immers nog slechts om een droom. Maar laten we de harmonie van die droom vandaag in ieder geval niet verstoren. Wij burgers, afgevaardigden, regeringsleiders van de Europese Unie, wij kunnen die droom verwezenlijken, als onze wil maar sterk genoeg is. Vandaag, 24 oktober 2000, spreekt het Europees Parlement in Straatsburg een eenvoudig doch krachtig "ja" uit: ja, wij allen tezamen, u en ik, wij kunnen en willen de Europese grondwet verwezenlijken.

Gil-Robles Gil-Delgado
Mijnheer de Voorzitter, het door mij behandelde thema is veel concreter ofschoon sommigen onder ons - ik ben een van hen - de nauwere samenwerking beschouwen als een wondermiddel tegen de hypothetische bevriezing van het Europese integratieproces. Het ziet er immers naar uit dat de stijging van het aantal lidstaten ten gevolge van de aanstaande uitbreiding een dergelijke bevriezing tot gevolg zal hebben.
Sommigen zien heil in een reddingssloep die een aantal staten in de gelegenheid moet stellen de stranding van het communautaire eenwordingsproces te overleven. Anderen kiezen voor de totstandkoming van een harde kern van zogenaamde elitelanden, het neusje van de zalm of patanegra zoals wij in Spanje zeggen, landen die zich op grond van hun deugdelijkheid, hun samenhang en hun gezag geroepen voelen om het leiderschap op zich te nemen.
Weer anderen, mijnheer de Voorzitter, beschouwen de nauwere samenwerking als een ideaal instrument om een Europa à la carte of een Europa met variabele geometrie te creëren waarbinnen de cohesie en de communautaire solidariteit uiteenvallen in een waaier van allerhande intergouvernementele samenwerkingsformules. Een Europa, waarde collega's, dat zeker geen democratische, doeltreffende, transparante organisatie is, maar verdacht veel weg heeft van een selfservice.
Geen van deze uitgangspunten lijkt mij aanvaardbaar of realistisch. Daarom stel ik in mijn verslag eenvoudigweg voor de bestaande bepalingen te versoepelen aan de hand van een reeks duidelijke en coherente criteria.
Ten eerste is het van fundamenteel belang dat de samenwerking tot stand komt in een communautair kader, niet in parallelle intergouvernementele structuren. Wij zullen er niet in slagen Europa dichter bij de burger brengen als wij de constructie almaar compliceren.
Ten tweede moeten het Parlement en de Commissie hun krachten blijven bundelen en hun samenwerking versterken, zowel bij de totstandkoming als bij de ontwikkeling van de nauwere samenwerkingen. Onze ervaring met het sociaal protocol van Maastricht en de Economische en Monetaire Unie leert ons dat de deelname van alle leden van deze instellingen technisch gezien haalbaar en vanuit politiek oogpunt aanbevelenswaardig is. Bovendien waarborgt deze aanpak de coherentie van het systeem en de betrokkenheid van alle Europese burgers bij de beslissingen die hen aangaan. Door de wetgevende en uitvoerende macht te fragmenteren of te vervangen door een groter aantal organen, secretariaten, parallelle kamers, enzovoort, bewijzen wij geen dienst aan de democratie, maar aan de inefficiëntie.
Ten derde moet het terrein van de nauwere samenwerking worden uitgebreid naar het gemeenschappelijk buitenlands veiligheids- en defensiebeleid. De ervaring van de laatste jaren leert ons dat wij dringend behoefte hebben aan een communautaire formule om te vermijden dat fragmentatie, traagheid en inefficiëntie ertoe leiden dat de besluitvorming en de aanpak van specifiek Europese problemen aan de Verenigde Staten van Amerika worden overgelaten.
Ten vierde moet het vetorecht worden afgeschaft en dient het minimumaantal lidstaten dat vereist is om een nauwere samenwerking op communautair niveau op te starten te worden teruggeschroefd. Ik leg de nadruk op het woord "communautair", waarde collega's, want daar gaat het uiteindelijk om. Het is de bedoeling dat wij de communautaire instrumenten versterken, niet vervangen. De scheidingslijn tussen de voorstanders van een politiek Europa en degenen die Europa tot een markt willen herleiden, impliceert thans de uitdieping van het communautaire ten nadele van het intergouvernementele, niet vice versa. De Commissievoorzitter heeft dit punt onlangs nog hier in het Parlement toegelicht. Wij hebben geen behoefte aan een Europa met verschillende doelstellingen, maar aan een Europa met één enkele gemeenschappelijke doelstelling, ofschoon uiteenlopende snelheden kunnen worden gehanteerd.
Tot slot pleiten wij voor een open, geen gesloten nauwere samenwerking die de integratie bevordert en de huidige of toekomstige lidstaten die de boot missen niet uitsluit. Zij moet de nakomers aanmoedigen en meetrekken in plaats van nieuwe obstakels op te werpen.
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met voldoening vastgesteld dat de recentelijk aan de intergouvernementele conferentie voorgelegde voorstellen volledig of grotendeels beantwoorden aan de criteria die ik net heb uiteengezet. Ik hoop dat de geest van Biarritz - die momenteel zo vaak wordt aangeroepen - zich materialiseert, want geesten die zich niet materialiseren veranderen in spoken en de zolder van het Europese integratieproces zit daar vol mee.
Ik wil eindigen met een woord van dank aan de Commissie constitutionele zaken en haar voorzitter. Ik dank hun voor hun welwillendheid jegens mijn verslag, voor hun bijdragen, die mij in de gelegenheid hebben gesteld de tekst te verbeteren, en voor de enorme bijval die mijn verslag in de eindstemming heeft geoogst. Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, gesterkt door de steun van de commissie en in de hoop dat onze resolutie in deze beslissende eindfase van de intergouvernementele conferentie nut afwerpt, verzoek ik het Parlement voor het verslag te stemmen.

Segni
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik spreek over een resolutie die de vorige week in de Commissie constitutionele zaken is behandeld en met eenparigheid van stemmen is goedgekeurd. Ik dank derhalve de voorzitter van de commissie, de heer Napolitano, voor de leiding van de discussie en voor zijn handtekening onder deze resolutie.
Met deze resolutie willen wij de aandacht van de Gemeenschapsinstellingen en de komende intergouvernementele conferentie van Nice vestigen op het vraagstuk van de eilanden, op het vraagstuk van de insulaire positie, of liever gezegd op de noodzaak het principe te erkennen dat de insulaire status een maatstaf is voor communautaire maatregelen. Een insulaire positie heeft immers voor de betrokken gebieden specifieke gevolgen. Als men het probleem heeft bestudeerd, kan men over de vertalingen een detective schrijven. In de Italiaanse versie staat dat een insulaire positie op zich volstaat als criterium voor maatregelen van de Gemeenschap; in de Franse versie, en misschien ook in andere talen, staat een ander concept, terwijl de Engelse vertaling precies het midden houdt tussen de Franse en de Italiaanse tekst. Daarmee kan men in de interpretatie dus beide kanten uit.
Ik zal verder niet op deze taalkundige zaak ingaan. Ik wil enkel eraan herinneren ­ want dit is in historisch opzicht belangrijk ­ dat de officiële Franse versie die tijdens de intergouvernementele conferentie van Amsterdam werd opgesteld, identiek is aan de huidige Italiaanse tekst. Hierin wordt tot uitdrukking gebracht dat een insulaire positie als criterium volstaat. Deze officieel op de intergouvernementele conferentie aangenomen tekst ­ en ik zal deze tekst de heer Barnier en de minister geven, voor het geval zij deze niet van hun juridische diensten hebben gekregen ­ toont duidelijk aan wat de bedoeling was. Alleen is deze bedoeling toen in de verschillende talen verkeerd vertaald. Ik zal hier echter niet verder over uitweiden, want er zijn nog andere, sterkere argumenten dan het taalkundig argument.
In verschillende passages van de Verdragen wordt het beginsel van samenhang bekrachtigd. Verder hebben wij ook nog Verklaring nr. 30 waarin het principe van samenhang wordt bevestigd en wordt toegepast op insulaire regio' s. Daarin staat letterlijk: "De conferentie erkent dat insulaire regio' s lijden onder structurele handicaps die verband houden met hun insulaire status, welke door hun blijvend karakter de economische en sociale ontwikkeling van deze regio' s nadelig beïnvloeden" . Wij baseren ons dus niet op bepaalde talen of op bepaalde vertalingen, maar op een fundamenteel, in de Verdragen neergelegd beginsel, op het beginsel van de samenhang. Uit hoofde daarvan vragen wij dat eilanden worden erkend als eilanden, als regio' s die bijzondere maatregelen en bijzondere aandacht vereisen.
Wij vragen geen aalmoes, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter. Wij vragen alleen dat de Gemeenschap ons in staat stelt gelijkwaardige burgers te zijn met alle anderen. Wij willen geen bevoorrechte burgers zijn. Als u bijvoorbeeld een blik werpt op de kaart met de economische ontwikkeling, zult u zien dat de ontwikkeling in Italië in de afgelopen decennia dezelfde lijn heeft gevolgd als de verbetering van de verbindingen: de ontwikkeling heeft zich uitgebreid tot gebieden die gemakkelijk verbonden konden worden met ontwikkelde gebieden en de ontwikkeling heeft zich ver gehouden van gebieden, zoals eilanden, waar grote communicatieproblemen bestonden.
Ik kom, mijnheer de voorzitter, van een eiland dat - evenals alle andere Italiaanse eilanden en de honderden eilanden in andere landen - altijd en eeuwig met dit probleem te kampen heeft gehad. Dit eiland heeft altijd een grote bijdrage geleverd, is altijd een overtuigd voorstander geweest van nationale ontwikkeling en koppelt nu het idee van nationale ontwikkeling aan dat van Europese ontwikkeling. Evenals op de andere eilanden komt ook op dit eiland alles met enkele jaren vertraging aan: ontwikkeling, vooruitgang, informatie en communicatie.
Als Europa niet alleen het strijdtoneel wil zijn van de mondialisering, maar een echte gemeenschap wil gaan vormen, een gemeenschap die als een geheel optreedt in al haar instanties en in al haar uitingen, een gemeenschap die de weg bewandelt van nieuwe vooruitgang, in de richting van een nieuwe beschaving, moet rekening worden gehouden met ons verzoek. Wij willen niet meer dan anderen: wij willen alleen burgers zijn als alle anderen. Wij vragen niets concreets, niets bijzonders: wij willen geen hulp. Wij vragen alleen dat iedereen dit beginsel inzake de insulaire status overneemt, opdat alle burgers van de Unie gelijkwaardig kunnen zijn, bij het startschot op één lijn kunnen staan en dezelfde mogelijkheden krijgen om te finishen.

Moscovici
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte rapporteurs, geachte afgevaardigden, het was uw wens dat we vanochtend in dit debat zouden spreken over een drietal kwesties waarover uw Vergadering nader advies wilde uitbrengen, zulks ter aanvulling van het advies dat uw Parlement in april vorig jaar heeft uitgebracht in het kader van de intergouvernementele conferentie.
Aanvankelijk had u voor dit debat drie onderwerpen voorzien: de constitutionalisering van de Verdragen, de nauwere samenwerking en het maximumaantal afgevaardigden in het Europees Parlement. Ik stel om te beginnen vast dat dit laatste onderwerp vandaag niet aan de orde komt en ik sluit me wat dit betreft volledig aan bij de woorden van commissaris Barnier. Het voorzitterschap neemt kennis van deze gang van zaken, maar wil zijn teleurstelling hierover niet verbloemen. Want welk ander forum is beter dan uw Vergadering in staat om een helder licht te werpen op deze voor de uitbreiding van de Unie zo belangrijke kwestie? Laatste punt ten slotte, van een geheel andere orde: de kwestie van de eilanden. Ik heb kennis genomen van de opmerkingen die de heer Segni namens commissievoorzitter Napolitano naar aanleiding van dit onderwerp heeft gemaakt.
Thans zal ik ingaan op elk van bovengenoemde punten, zij het slechts kort om tijd over te houden voor het debat. Met uw welnemen ­ en ik hoop dat Olivier Duhamel het me niet kwalijk neemt, want ik vergeet hem echt niet ­ zou ik willen beginnen met de nauwere samenwerking. Die staat immers op de agenda van de IGC, in tegenstelling tot de kwestie van de constitutionalisering, waarover ik later spreken zal.
Ik kom meteen ter zake en richt me op de meest in het oog springende punten in het verslag van commissievoorzitter Gil-Robles. Laat ik meteen zeggen dat ik het verslag ronduit uitmuntend vind. Dat heb ik zojuist ook al aangegeven bij mijn toelichting op de resultaten van de Informele Top van Biarritz. Ik geloof dat we wel kunnen stellen dat de conclusies van uw rapporteur ­ hij heeft het overigens zelf ook al vastgesteld - in grote lijnen overeenkomen met de aandachtspunten waarover de lidstaten in Biarritz hun zorg hebben uitgesproken.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de aandacht vestigen op het feit dat u het erover eens bent dat er voldoende redenen zijn om het mechanisme van de nauwere samenwerking te versoepelen, zodat het na de uitbreiding van de Unie daadwerkelijk ten uitvoer gelegd kan worden. Ik neem kennis van het belang dat u hecht aan de eerbiediging van het institutioneel kader van de Unie en aan de noodzaak te komen tot een open en transparant stelstel. Ook neem ik kennis van uw wens het vetorecht in de Raad af te schaffen. Over al deze ideeën bestond in Biarritz een grote mate van overeenstemming. Ik heb ook begrip voor uw wens dat er niet getornd wordt aan wat u "de institutionele eenheid" van het Parlement en van de Commissie noemt. Ook op dit punt zijn we het volstrekt met elkaar eens: het institutioneel kader van de Unie dient gerespecteerd te worden. Het gaat niet aan te handelen buiten het Verdrag om noch is het de bedoeling de bestaande structuren ter discussie te stellen.
Dit alles neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een specifiek en uitzonderlijk instrument, dat noodzakelijkerwijs een enigszins afwijkende positie inneemt ten opzichte van het algemene recht. Het is zeker niet de bedoeling ­ ik wijs daar nadrukkelijk op ­ dit instrument als een soort lapmiddel in te zetten, wanneer pogingen om een gekwalificeerde meerderheid op een bepaald terrein te bereiken zijn mislukt. Stemming bij gekwalificeerde meerderheid is immers het hoofddoel van de intergouvernementele conferentie. Evenmin is het de bedoeling een "Europa à la carte" te creëren. Maar al zijn de garanties waarmee de nauwere samenwerkingen moeten worden omkleed glashelder, het gaat uiteindelijk toch om een uitzonderlijk instrument. Instelling van een nauwere samenwerking zal betekenen dat het op zeker moment niet mogelijk is geweest met alle vijftien lidstaten tezamen overeenstemming te bereiken over verdieping van de samenwerking op een specifiek terrein. Men kan dus moeilijk zeggen ­ vergeeft u me dat ik de nadruk leg op iets wat zo vanzelfsprekend is - dat er geen enkel verschil is met vormen van samenwerking waarbij wel alle vijftien lidstaten betrokken zijn.
Zonder afbreuk te willen doen aan het bestaande institutioneel kader lijkt het me dan ook niet haalbaar ­ ik zeg het u ronduit ­ dat het Europees Parlement via andere procedures dan via de raadplegingsprocedure bij de invoering van de nauwere samenwerkingen betrokken wordt. Een andere, gecompliceerdere kwestie betreft de wijze waarop de nauwere samenwerkingen ten uitvoer gelegd dienen te worden. Ik besef terdege hoezeer u gehecht bent aan het ondeelbare karakter van uw Parlement, en ik heb daar overigens ook alle begrip voor. Maar zeker tegen die achtergrond valt het toch niet te verdedigen dat het Parlement zich van rechtswege uitspreekt alsof het gaat om een standaardgeval van raadpleging of medebeslissing, terwijl waarschijnlijk de helft of misschien zelfs tweederde van de lidstaten zich niet heeft aangesloten bij een bepaalde nauwere samenwerking? Is in deze omstandigheden het oordeel van een meerderheid van afgevaardigden in dit Parlement nog wel legitiem te noemen, wanneer veel van die afgevaardigden afkomstig zijn uit lidstaten die bij zo' n nauwere samenwerking niet betrokken zijn? Wordt het vetorecht, dat u zelf wenst af te schaffen, op deze wijze niet alsnog via een omweg ingevoerd?
In feite gaat het hier om een zuiver principiële kwestie, en daarom is het mijns inziens niet mogelijk om op iedere vorm van nauwere samenwerking, en zeker niet op het zeer specifieke en gevoelige terrein van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid, exact dezelfde regels van de Unie van toepassing te verklaren. Naar mijn mening moeten we ons terdege rekenschap geven van de uitzonderlijke situaties waarvoor dit instrument bedoeld is. Het mag niet tot norm verheven worden en moet, onder eerbiediging van een aantal beginselen, een uitgesproken flexibel karakter krijgen.
Ik kom nu op het punt van de constitutionalisering van de Verdragen. Ik zou gewoon kunnen zeggen: "Bedankt voor je woorden, Olivier" en er vervolgens op kunnen wijzen dat uw rapporteur in zijn betoog een uiterst laffe aanval doet op Commissievoorzitter Prodi, al is het dan met de nodige humor. Ik zou ook kunnen opmerken dat hij niet precies heeft aangegeven langs welke weg die Europese grondwet volgens hem tot stand gebracht zou moeten worden. Maar gelukkig is er ook nog zijn verslag, waarin de term "grondwet" als verzamelnaam gebruikt wordt voor verschillende doelstellingen. In de eerste plaats wordt er een vereenvoudiging en verduidelijking van de Verdragen mee bedoeld. Voorts heeft deze term betrekking op de totstandkoming van een echte brontekst waarin de waarden, beginselen en doelstellingen van de Unie helder omschreven worden. Tenslotte wordt met de term "grondwet" gedoeld op een bepaalde verdeling van bevoegdheden tussen de verschillende besluitvormingsorganen van de Unie.
Deze kwestie is door uw Vergadering, dat moet men haar nageven, al in een vroeg stadium aan de orde gesteld, namelijk onmiddellijk na de installatie van het Parlement in juli 1999. Een grondwet zou een antwoord kunnen zijn op de zojuist genoemde fundamentele eisen. Maar in onze hoedanigheid van voorzitter van de Unie dienen wij ook rekening te houden met de lidstaten, die tot nu toe steeds hebben aangegeven dat het nog te vroeg is om over een Europese grondwet te praten, ook al heeft een hele rij bekende politici zich al over deze kwestie uitgelaten.
Het is ook niet moeilijk in te zien waarom de lidstaten aan een grondwet nog niet toe zijn. Een Europese grondwet mag dan wel geheel of gedeeltelijk een oplossing bieden voor bovengenoemde kwesties, het is in feite een project dat uiteindelijk nog veel verder gaat. Een grondwet is per definitie een fundamentele wettekst van uitzonderlijk grote politieke betekenis, in de goede zin des woords, die veel meer inhoudt dan een poging tot verduidelijking van teksten of afbakening van bevoegdheden. Naar mijn mening gaat het bij een Europese grondwet om veel wezenlijker zaken, namelijk om de toekomst van Europa. Maar juist over de contouren van die toekomst zijn we het nog niet met elkaar eens. We kunnen mijns inziens pas echt discussiëren over een Europese grondwet en bepalen hoe die geformuleerd dient te worden wanneer we precies weten wat er in die grondwet moet komen te staan. U weet dat daarvoor bepaalde politieke keuzes gemaakt dienen te worden, keuzes die in betekenis ver uitstijgen boven de drie eerder genoemde eisen. Overigens wil ik er nog op wijzen dat de staatshoofden en regeringsleiders die zich over een Europese grondwet hebben uitgelaten daaraan bepaald niet allemaal dezelfde betekenis geven.
Ik ga in het kort nog even in op de drie kwesties die ik zelf naar voren heb gebracht. Om te beginnen enkele opmerkingen over de vereenvoudiging van de Verdragen. Dat is inderdaad een prijzenswaardige doelstelling waarmee eminente rechtsgeleerden zich reeds hebben beziggehouden. Zo heeft met name het Europees Instituut in Florence ­ waarover Michel Barnier naar ik aanneem nog spreken zal ­ zich op verzoek van de Commissie over deze kwestie gebogen. Een moeilijke opgave, gezien de taaie materie, en in het licht daarvan zou ik het resultaat van die studie dan ook heel behoorlijk willen noemen. Ik heb echter het gevoel dat de opstellers van de tekst ­ en Olivier Duhamel verwijst er zelf ook naar ­ er niet helemaal in geslaagd zijn een evenwicht te vinden tussen de in zekere zin tegenstrijdige doelstellingen van duidelijkheid en rechtszekerheid.
Het Verdrag herschrijven zonder de bestaande rechtssituatie aan te tasten is niet mogelijk. Dat valt te begrijpen: het is uiterst moeilijk verdragen te herschrijven waarover soms tot op de komma nauwkeurig onderhandeld is. Het volgende agendapunt is daar een sprekend voorbeeld van. Verder bevatten de keuzes die zijn gemaakt door het Europees Instituut in Florence noodzakelijkerwijs ook een zekere mate van willekeur. Ik denk hierbij onder meer aan de gemeenschappelijke beleidsterreinen, die door de opstellers van de tekst als volkomen gelijkwaardig worden voorgesteld, terwijl ze toch in betekenis sterk van elkaar verschillen en derhalve ook sterk uiteenlopende uitvoeringsbepalingen met zich meebrengen.
Ik wil hier niet verder op ingaan, want we zijn hier niet ­ in ieder geval, ik ben hier niet ­ om de tekst van het Europees Instituut in Florence te bespreken. Het is me overigens niet ontgaan dat uw rapporteur zelf een andere formule heeft voorgesteld, waarin als ik het goed begrepen heb een onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds bepalingen die deel moeten uitmaken van een raamverdrag en anderzijds bepalingen, met name inzake de gemeenschappelijke beleidsterreinen, die opgenomen moeten worden in een apart protocol. Persoonlijk sta ik open voor het idee van een Europese grondwet, sterker nog, ik ben er zelfs een voorstander van, maar ik wil hier vooral duidelijk maken dat er met deze kwestie, welke keuzes er ook gemaakt worden, een aantal wezenlijke zaken gemoeid is. Het gaat hier niet om een technische kwestie, en evenmin om een zaak van secundair belang. We moeten vóór alles de fundamentele vragen onder ogen durven zien.
Ik kom thans op het tweede punt, de verdeling van de bevoegdheden. Een bekend probleem, waarover al de nodige discussies zijn gevoerd. Die hebben tot op heden geen tastbare resultaten opgeleverd, maar dat hoeft ons er niet van te weerhouden deze kwestie voortvarend aan te pakken. Een moeilijke opgave is het wel, want we moeten ervoor waken dat datgene wat de Gemeenschap sinds haar oprichting kenmerkt niet uiteenvalt: de met het beleidsterrein wisselende maar altijd zeer subtiele melange van gedeelde bevoegdheden. Ons handelen in deze kwestie mag niet leiden tot verstoringen van dit evenwicht en mag evenmin tot gevolg hebben dat bepaalde zaken op grond van het subsidiariteitsbeginsel teruggedraaid worden, al lijkt dat wel de wens van sommigen te zijn.
Meer wil ik in dit stadium over deze kwestie niet kwijt. Verder kan ik in mijn hoedanigheid van vertegenwoordiger van het fungerend voorzitterschap nu ook niet gaan: zoals u weet hebben we ervoor gekozen ons tot december te richten op de vier belangrijkste agendapunten. We beseffen terdege dat ook andere kwesties om een oplossing vragen, kwesties die door sommige lidstaten alsmede door de Commissie en het Parlement ter sprake zijn gebracht. Zeker voor een aantal van die kwesties geldt dat ze waarschijnlijk op zeer korte termijn aan de orde gesteld zullen worden. Nice komt eraan, vervolgens komen de resultaten van Nice en dus komt er ook een follow-up van Nice. Een en ander zal niet noodzakelijkerwijs in de door uw rapporteur gewenste vorm verlopen, omdat niet alle lidstaten daartoe zonder meer bereid zijn, zoals ik eerder al heb aangegeven. Maar Nice zal een uiterst nuttige bijdrage blijken te zijn. Naar mijn mening zal er in Nice meer duidelijkheid ontstaan en zullen we aan de hand van de resultaten van de IGC ­ want we moeten niet onderschatten hoezeer de IGC de kansen vergroot op een stap vooruit ­ kunnen vaststellen in hoeverre het opportuun is nieuwe wegen in te slaan en zo nodig de daarmee samenhangende voorwaarden en tijdschema' s vast te leggen.
Tot slot nog kort enkele opmerkingen over de wijze waarop een Europese grondwet te zijner tijd tot stand gebracht zou moeten worden. Uw rapporteur stelt voor de formule van de Conventie over te nemen. En waarom ook niet? Deze methode heeft haar waarde wel bewezen bij de opstelling van het Handvest van de grondrechten. Verschillende afgevaardigden in dit Parlement en verschillende vertegenwoordigers van de lidstaten hebben al aangegeven dat de gebruikelijke methode van de intergouvernementele conferentie waarschijnlijk niet ideaal is. Zelf heb ik benadrukt dat de formule die gebruikt is bij de opstelling van het Handvest nader onderzocht zou moeten worden. Is een Conventie nodig? Of moeten we zoeken naar een andere formule? Daarover zal nog een beslissing genomen moeten worden, en dat geldt overigens ook voor de wijze waarop de toekomstige Europese grondwet uiteindelijk aangenomen zal moeten worden. Maar dat die grondwet te zijner tijd het licht zal zien, daarvan ben ik overtuigd.
Ik wil thans nog heel kort ingaan op de kwestie van de eilanden. Zoals altijd roert de Commissie constitutionele zaken via haar voorzitter en uzelf, mijnheer Segni, een aantal zaken aan die zowel uiterst relevant als ongehoord gecompliceerd zijn. Ik zal proberen zo zorgvuldig mogelijk te reageren op een van de gestelde vragen, al moet ik zeggen dat ik het antwoord op die vraag vooralsnog schuldig moet blijven. Ik begrijp dat onze Italiaanse vrienden ­ of in ieder geval een groot aantal van hen ­ nuanceverschillen of zelfs heuse tegenstellingen hebben vastgesteld tussen de diverse vertaalde versies van artikel 158, tweede alinea, van het Verdrag. Die verschillen kunnen aanleiding geven tot uiteenlopende interpretaties. Ik meen dat dit probleem al in 1997 aan de orde is gesteld, nadat het nieuwe Verdrag wel aangenomen maar nog niet ondertekend was.
Volgens de aan het voorzitterschap verstrekte gegevens ­ en nu moet ik helaas even wat technisch worden ­ zou ten aanzien van de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid in de meeste versies, echter niet in de Italiaanse versie, wel verwezen worden naar de armste eilanden, maar niet naar de eilanden in het algemeen. Het is echter volstrekt duidelijk ­ en u heeft dat zelf ook opgemerkt ­ dat het hier niet om een louter taalkundige of semantische kwestie gaat. Deze kwestie hangt samen met een uiterst belangrijk en gevoelig onderwerp, namelijk de wijze waarop de Europese Unie omgaat met de eilanden binnen haar grenzen alsmede de invulling en de tenuitvoerlegging van beleidsmaatregelen in deze gebieden. Zoals gezegd, geachte afgevaardigde, ben ik bij gebrek aan gegevens niet in staat vandaag een definitieve uitspraak te doen over deze kwestie, maar het voorzitterschap is vanzelfsprekend bereid stappen te zetten om de zaak op te helderen, bijvoorbeeld door de zaak ter advies voor te leggen, eventueel zelfs in het kader van de intergouvernementele conferentie, aan de Juridische Dienst van de Raad. Mijns inziens zouden we aldus de beschikking kunnen krijgen over relevantere gegevens die een helder licht kunnen werpen op deze kwestie en die te zijner tijd een volledig antwoord mogelijk maken.
Tot zover de punten die ik naar voren wilde brengen. Met het oog op het debat zou ik het hierbij willen laten.

Barnier
Mijnheer de Voorzitter, ik zal aanstonds op mijn beurt ingaan op de twee uitmuntende verslagen die de heren Gil-Robles en Duhamel namens de Commissie constitutionele zaken hebben ingediend. In beide gevallen betreft het verslagen van grote institutionele of constitutionele betekenis. Met uw welnemen zou ik echter eerst de heer Segni antwoord willen geven naar aanleiding van zijn vraag over de status van de eilanden.
Twee dagen geleden heb ik zelf aan de zijde van voorzitter Hatzidakis een officieel werkbezoek afgesloten aan een van de grootste Europese eilanden, Kreta. Ik heb daar kunnen vaststellen, mijnheer Segni, dat de dubbele handicap van ontwikkelingsachterstand en geïsoleerde ligging een uiterst gevoelige kwestie is. Bovendien is er nogal eens sprake van een derde handicap, die ik uit hoofde van mijn voorgaande functies persoonlijk wat beter ken, namelijk de ontoegankelijkheid van berggebieden, die vaak gepaard gaat met een geïsoleerde ligging.
Ik kan dan ook bevestigen, mijnheer Segni, dat de Commissie evenals u bepaalde verschillen heeft vastgesteld tussen de diverse vertaalde versies van artikel 158 van het Verdrag. Het spreekt voor zich dat die taalkundige verschillen een eenduidige interpretatie van de tekst in de weg staan, want in de ene vertaling heeft het artikel betrekking op een deel van de eilanden, in de andere gaat het om alle eilanden tezamen. Ik geloof echter niet, mijnheer Segni, dat er onduidelijkheid kan bestaan over de inhoud van het artikel. In de tekst van de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte Verklaring nr. 30 staat namelijk in de communautaire wetgeving rekening moet worden gehouden met de structurele handicaps van de eilanden en dat bijzondere maatregelen ten gunste van die regio' s genomen kunnen worden indien dat gerechtvaardigd is.
De insulaire positie als zodanig vormt dus geen selectiecriterium, maar ik begrijp dat u dat nu juist betreurt. Wel zijn de armste eilanden natuurlijk betrokken bij het cohesiebeleid. Dat geldt bijvoorbeeld voor de talrijke eilanden die ik in het kader van doelstelling 1 of in het kader van het Cohesiefonds bezoek, juist vanwege de sociaal-economische situatie ter plekke en overeenkomstig de criteria die zijn vastgelegd in de algemene verordening betreffende de structuurfondsen.
Ik heb, mijnheer Segni, besloten een onderzoek te laten instellen naar de sociaal-economische situatie van de eilanden om een beeld te krijgen van de stand van zaken op dit punt en de problemen van deze eilanden zo nauwkeurig mogelijk in kaart te brengen. Ik verzeker u dat ik u eigenhandig de resultaten van die studie zal doen toekomen; die zullen naar ik hoop in de loop van de tweede helft van 2001 beschikbaar zijn. Overigens ­ maar dit terzijde - zullen de uitkomsten van dat onderzoek ook een rol spelen in het eveneens in 2001 geplande debat naar aanleiding van het verslag over het cohesiebeleid. Dat zal een groot openbaar debat zijn waaraan ook het Europees Parlement een bijdrage zal kunnen leveren en aan de hand waarvan ik de richtsnoeren voor het regionale beleid in de periode 2006-2013 zal kunnen voorbereiden.
Wat uw voorstel betreft om het debat over de status van de eilanden onder te brengen bij de IGC moeten we, mijnheer Segni, denk ik echt rekening houden met het belang en de complexiteit van de andere onderwerpen die op de agenda staan van deze intergouvernementele conferentie. In dat licht bezien lijkt het me eerlijk gezegd beter de werkwijze toe te passen die reeds in eerdere gevallen van redactionele fouten in de Verdragsbepalingen is gehanteerd: de tekst dient gecorrigeerd te worden volgens de procedures waarin wordt voorzien door de Conventie van Wenen inzake het verdragenrecht. Aldus kunnen de verschillende vertalingen van dit artikel in concreto nauwkeurig met elkaar in overeenstemming worden gebracht. Het is me echter niet ontgaan dat achter uw opmerkingen over het taalkundig aspect een andere zorg schuilgaat. Ten aanzien daarvan heb ik u mijn bedoelingen reeds uiteengezet: alvorens u een antwoord te kunnen geven heb ik meer inzicht in de feiten nodig, en daartoe zal ik, op voorwaarde dat de lidstaten er te zijner tijd mee zullen instemmen, een onderzoek laten instellen naar de sociaal-economische situatie van alle eilanden van de lidstaten van de Europese Unie.
Thans wil ik een voor een de verslagen van de hand van José María Gil-Robles en Olivier Duhamel ter sprake brengen. Ten aanzien van het verslag over de nauwere samenwerking zou ik erop willen wijzen dat het bepaald niet vanzelfsprekend is dat dit verslag thans voorligt, en de heer Gil-Robles kan dat bevestigen, want hij heeft er veel strijd voor moeten leveren. Aanvankelijk stond dit onderwerp niet op de agenda van de IGC, maar samen hebben we ons voor deze kwestie ingezet, en ik bedank het Portugese en Franse voorzitterschap voor het feit dat ze hebben ingezien dat de kwestie van de nauwere samenwerking toegevoegd moest worden aan de drie veelbesproken left­overs van Amsterdam. Ik stel tot mijn genoegen vast dat de standpunten van de Commissie en het Parlement in dit opzicht dus zeer dicht bij elkaar liggen.
Ik denk, mijnheer Gil-Robles, dat de contouren van het instrument van de nauwere samenwerking na deze IGC duidelijker zullen worden en dat de praktische werkbaarheid ervan, om het zo maar eens te noemen, zal zijn toegenomen in vergelijking tot hetgeen nu bepaald wordt in het Verdrag van Amsterdam. De Commissie acht vijf factoren essentieel bij de nauwere samenwerkingen. U heeft zelf reeds aangegeven dat die ingesteld dienen te worden binnen het institutioneel kader, waarin elk orgaan een passende rol toegemeten krijgt. Dat is het eerste punt. Verder dienen de nauwere samenwerkingen voor alle lidstaten toegankelijk te zijn en beschouwd te worden, ik heb het zojuist ook al gezegd, als een instrument ten behoeve van samenwerking en integratie, niet als een instrument dat leidt tot uitsluiting. Dat is het tweede punt. Derde punt: ze dienen onderworpen te worden aan strikte doch realiseerbare voorwaarden. Vierde punt: er zijn garanties nodig voor landen die aan de nauwere samenwerking niet of nog niet deelnemen. Vijfde punt tenslotte: nauwere samenwerking mag niet gezien worden als een middel om een gebrek aan overeenstemming bij besluitvorming volgens gekwalificeerde meerderheid te verbloemen of te verbergen, al is dat nu soms wel het geval. Er mogen dan soms raakvlakken bestaan tussen nauwere samenwerking en gekwalificeerde meerderheid, die twee onderwerpen hebben naar mijn mening in de kern niets met elkaar te maken. Het verslag dat u vandaag wordt voorgelegd, geachte afgevaardigden, geeft mijns inziens die vijf elementen duidelijk weer.
Het is van belang ervoor te zorgen dat die nauwere samenwerkingen binnen het kader van de Europese Unie ten uitvoer worden gelegd met inachtneming van de rol van de instellingen, met name die van de Commissie en van het Europees Parlement. Overigens, mijnheer Gil-Robles, de meeste onderhandelingsdelegaties waarmee ik te maken heb zijn het erover eens dat in het toekomstig Verdrag een grotere rol toegekend dient te worden aan de Commissie en aan het Parlement ten aanzien van de tenuitvoerlegging van de nauwere samenwerkingen. Op dit moment komt het op een goede samenwerking aan, zodat die bedoelingen en die toekomstplannen ook in de praktijk waargemaakt kunnen worden.
Ik ben dan ook bereid steun te verlenen aan het in het verslag-Gil-Robles geformuleerde verzoek om de rol van het Parlement te versterken en ik onderschrijf zeker de gedachte de raadplegingsprocedure van het Europees Parlement in de eerste pijler te vervangen door de instemmingsprocedure. Wij zijn het echter niet eens met de taakverdeling ten aanzien van de instelling van nauwere samenwerkingen in het kader van Titel V van het Verdrag betreffende de Europese Unie ­ ik doel hier op het GBVB ­ zoals die door het Voorzitterschap in zijn meest recente voorstellen wordt geformuleerd. Daarom heb ik gisteren tijdens de hervatting van de discussie over bepaalde punten een aantal amendementen ter tafel gebracht waarmee de rol van de Commissie en het Parlement bij de tenuitvoerlegging van de nauwere samenwerkingen verduidelijkt en versterkt kan worden, evenals de positie die hun op grond van de pijlers toekomt. We dienen ervoor te zorgen dat ook de noodzakelijke samenhang tussen de optredens binnen de drie pijlers versterkt wordt, en dat is een taak die in eerste instantie aan de communautaire instellingen toevalt.
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, de nauwere samenwerkingen kunnen en mogen nooit leiden tot zoiets als het uiteenrafelen van het acquis communautaire. Ik wijs erop dat de procedure eenvoudig kan zijn - stemming bij gekwalificeerde meerderheid en afschaffing van het vetorecht ­ omdat we strikte voorwaarden willen handhaven, voorwaarden waarin overigens ook door het Verdrag van Amsterdam wordt voorzien en die eenvoudige procedures rechtvaardigen en mogelijk maken. Ik deel ten volle de wens van het Parlement de basisprincipes niet te wijzigen, maar ik heb, mijnheer Gil-Robles, in paragraaf 11 van uw ontwerpresolutie vastgesteld dat u openstaat voor een versoepeling van sommige van die voorwaarden. Ik zou in dit opzicht willen pleiten voor een zekere mate van voorzichtigheid.
We zijn het er in ieder geval allemaal over eens ­ ik herhaal nog maar eens wat ik al gezegd heb - dat de nauwere samenwerkingen geen standaardinstrument binnen de Unie mogen worden. Nauwere samenwerking is en blijft een instrument dat de lidstaten uitsluitend kunnen toepassen indien er geen enkele andere weg meer openstaat om eensgezind een stap vooruit te zetten in het integratieproces. We moeten van dit instrument dus geen wondermiddel maken dat onze zwakheden kan maskeren. Duidelijker gezegd: mijns inziens mag nauwere samenwerking niet beschouwd worden als een alternatief voor besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid ­ die is en blijft in de ogen van de Commissie van begin tot einde het voornaamste doel van deze onderhandelingen.
Tot zover mijn reactie op het verslag van de heer Gil-Robles. Ter afsluiting van dit punt zou ik ook het met zoveel vuur verdedigde verslag van Olivier Duhamel nog willen aanhalen en willen zeggen dat beide verslagen volledig recht doen aan de goede reputatie van de Commissie constitutionele zaken. Ik wil de leden van die commissie alsmede de voorzitter ervan, de heer Napolitano, dan ook complimenteren.
Ik kom nu op het tweede verslag. Ik kan u zeggen, mijnheer Duhamel, dat wij uw verslag zeer welwillend ontvangen hebben. Het vormt naar onze mening een uitstekend uitgangspunt voor de discussie over het constitutionele werk dat ons onmiddellijk na de Top van Nice te wachten staat. Dit neemt niet weg ­ ik zeg het maar ronduit ­ dat het onze plicht is hier en nu al onze energie en inspanningen te richten op de agendapunten van de IGC om deze conferentie, die dus ook de nauwere samenwerking omvat, tot een succes te maken. En daarvoor is heel wat energie nodig, want van dat succes zijn we nog ver verwijderd.
Mijnheer Duhamel, mocht de Top van Nice geen succes worden, dan is er geen reden, althans geen geloofwaardige reden, om in de huidige omstandigheden te discussiëren over de toekomst van de Europese integratie. Daarover zult u het waarschijnlijk wel met me eens zijn. Nice móet dus een succes worden: we moeten de deur naar de uitbreiding openzetten en openingen creëren voor nieuwe hervormingen in de toekomst. Het gaat dus in de eerste plaats om het vinden van die openingen, en dat is ook het doel van deze onderhandelingen. Dat er nu andere kwesties aan de orde gesteld worden, zoals u zo gepassioneerd doet, is evenwel onvermijdelijk, zoals het ook onvermijdelijk is dat die kwesties in Nice aan de orde komen, ook al staan ze niet op de agenda van de intergouvernementele conferentie.
Naar mijn verwachting zal in Nice het traject voorbereid kunnen worden aan de hand waarvan het debat gevoerd kan worden over een aantal nauw met elkaar samenhangende thema' s. In de eerste plaats: de herziening van de Verdragen. Ik dank u voor de positieve woorden die u heeft gewijd aan de in opdracht van de Commissie verrichte studie van het Europees Instituut in Florence, en ik dank ook de heer Moscovici voor zijn constructieve benadering van dit onderzoek. Ik wil er wel op wijzen dat we opdracht hadden gegeven voor een tekst die de bestaande rechtssituatie onverlet zou laten, en die hebben we ook gekregen. Het moge echter duidelijk zijn dat het niet eenvoudig is in 93 artikelen een groot aantal bepalingen onder te brengen die nu verspreid zijn over honderden artikelen en verschillende Verdragen. Men kan er wel voor zorgen dat de bestaande rechtssituatie onveranderd blijft ­ en ik denk dat het Instituut in Florence dat inderdaad heeft gedaan -, maar de juridische interpretatie van zo' n nieuwe tekst wijkt noodzakelijkerwijs af van de oorspronkelijke bepalingen. Dit is gewoon een goede tekst die als basis kan dienen voor de toekomstige herziening van de Verdragen. Tot zover het eerste punt.
Het tweede punt betreft de juridische aard van het Handvest van de grondrechten. Dit is een kwestie die in Nice mogelijk niet opgelost zal kunnen worden, zoals het voorzitterschap al heeft aangegeven. Zoals velen van u zijn wij echter van mening dat het hierbij niet kan blijven: aan dit Handvest dient, wellicht via artikel 6, een juridische status verbonden te worden. Ik zal me daarvoor in ieder geval inzetten. Het derde punt tenslotte: een duidelijker afbakening van de bevoegdheden binnen de Unie.
Ik besef dat het verslag van de heer Duhamel in een breder, fundamenteler perspectief gezien dient te worden: dat van een constitutionalisering die veel verder reikt dan het huidige institutioneel kader en waarvan het eindpunt verder in de toekomst gelegen is. Het lijkt me evenwel nodig, geachte afgevaardigde, eerst meer inzicht te verkrijgen in de huidige juridische en constitutionele situatie. U stelt een dergelijke fase zelf ook voor in uw verslag: in paragraaf 9 van uw ontwerpresolutie spreekt u over "een heringedeeld Verdrag" . Ik deel uw mening, mijnheer Duhamel, dat de Europese Unie verrijkt dient te worden met een duidelijke en veel eenvoudigere basistekst; dat is een noodzakelijke doch realiseerbare opgave. Het gaat er niet om het huidige institutioneel kader van de Verdragen te wijzigen en het is al helemaal niet de bedoeling de bevoegdheden van de Unie uit te breiden. Het gaat er slechts om meer inzicht te verschaffen in de structuren van Europa. Het is voor de Europese democratie ­ en daarvoor zijn we hier toch in de eerste plaats bijeen, u heeft het zelf al aangegeven - van wezenlijk belang dat de burgers toegang hebben tot een constitutioneel Verdrag, een tekst waarmee, overeenkomstig de wens van Vaclav Havel, alle kinderen in Europa zonder al te veel problemen op school uit de voeten kunnen.
Het belangrijke werk dat op ons verzoek is verricht door het Europees Instituut in Florence ­ ik heb er al naar verwezen ­ bewijst dat het juridisch gezien mogelijk is al die wezenlijke elementen onder te brengen in één enkel document dat slechts een beperkt aantal artikelen bevat.
Geachte afgevaardigden, bij het opstellen van die fundamentele tekst zullen we in staat zijn oplossingen te vinden voor de zojuist genoemde andere kwesties van constitutionele aard die in Nice aan de orde zullen komen: de juridische status van het Handvest en een duidelijke afbakening van de bevoegdheden.
Kan men bij een heringedeeld Verdrag, waaraan andere elementen van constitutionele aard zijn toegevoegd, al spreken van een grondwet of moet die term gereserveerd worden voor een nieuwe basistekst die aan de hand van nieuwe methodes tot stand is gekomen, zoals u zelf aanbeveelt, mijnheer Duhamel? Ik schrik niet terug voor het woord "grondwet" ; ik geloof dat ik het zelfs in een zeer vroeg stadium, nog voordat ik officieel lid was van de Europese Commissie, in de mond genomen heb. Ik heb de kwestie van de constitutionalisering van de Verdragen reeds ter sprake gebracht tijdens de hoorzitting in het Europees Parlement die voorafging aan de installatie van de Commissie. Ik kan u verzekeren, mijnheer Duhamel, dat mijn persoonlijke inzet, en zelfs mijn passie, om mijn steentje bij te dragen aan dit werk niet onder zullen doen voor uw betrokkenheid. Ik ben het er ook mee eens dat we in onze werkzaamheden op dit terrein zoveel mogelijk afstand moeten bewaren ten opzichte van de door u aangehaalde en onmiddellijk van de hand gewezen ideeën van Karl Marx ter linkerzijde en Joseph de Maistre ter rechterzijde, al wil ik er wat de laatste betreft nog wel aan toevoegen dat ik het weliswaar niet eens ben met tal van zijn geschriften, maar dat hij wel de verdienste heeft afkomstig te zijn geweest uit de Savoie.
Ik wil hiermee aangeven dat de Commissie en ikzelf volledig bereid zijn de door u voorgestelde weg in te slaan, met inachtneming van de fasen waaruit dit werk van constitutionele aard dient te bestaan. Laat één ding in ieder geval duidelijk zijn, geachte afgevaardigden: niet één van de kwesties die vandaag ter sprake komen mag een belemmering vormen voor de uitbreiding van de Europese Unie met de kandidaat-lidstaten uit Midden-Europa, Oost-Europa, het Oostzeegebied en het Middellandse-Zeegebied.
De Commissie zal geen stappen ondernemen ten behoeve van de instelling van een nieuwe intergouvernementele conferentie vóór de eerste uitbreidingsfase. De institutionele hervorming die daarvoor nodig is moet nu haar beslag krijgen; na Nice mogen er geen left­overs zijn, en zeker de left­overs van Amsterdam niet meer. Daarna staat wat ons betreft alles nog open.
De resultaten van de Europese Top in Nice zouden kunnen leiden tot een mandaat en een tijdschema voor de werkzaamheden inzake de kwesties van constitutionele aard, zoals u zelf aanbeveelt. Ik zeg nogmaals dat elk debat in Nice voor een ieder open dient te staan, zowel voor de lidstaten als voor de kandidaat-lidstaten, in een nog nader vast te stellen geëigende vorm. Tenslotte meen ik dat de Commissie, die, geheel in lijn met de rol die haar toekomt, actief heeft deelgenomen - en nog steeds deelneemt - aan de werkzaamheden ten behoeve van het Handvest en de institutionele hervormingen, na Nice eveneens een bijdrage kan leveren aan de gezamenlijke gedachtewisseling. Die houdt overigens duidelijk verband met een ander punt, waarvoor de aanzet reeds is gegeven, namelijk de kwestie van goed bestuur.
Het is mijn wens, geachte afgevaardigden, dat de Commissie in samenwerking met de andere instellingen het pad effent, en ze is bereid dat te doen aan de hand van een verslag dat na afloop van de Top van Nice opgesteld zal worden en dat betrekking zal hebben op de kwesties van de afbakening van de bevoegdheden en de vereenvoudiging van de Verdragen. Dit verslag zou vóór het verstrijken van de ratificatieperiode van het Verdrag van Nice beschikbaar kunnen zijn.
Wat het vervolg van de werkzaamheden betreft zou ik willen zeggen dat uw verslag, mijnheer Duhamel, veel ideeën bevat die zeer de moeite waard zijn. Evenals u is de Commissie onder de indruk van de kwaliteit en de uitvoering van het werk dat is verricht door de Conventie die het Handvest van de grondrechten voorbereid heeft. Mijns inziens zou aan deze methode zeker een vervolg gegeven moeten worden en zijn er de nodige lessen uit te trekken.
U oppert het idee van een in alle lidstaten tegelijkertijd te houden referendum. Ook dat is, dunkt me, een idee van grote symbolische en democratische waarde dat zeker nadere bestudering waard is.
Mijnheer Duhamel, u heeft uw ideeën met veel vuur en passie onder woorden gebracht, en gezien de weerstand en de terughoudendheid op dit terrein is dat zeker niet overdreven. Vuur en passie hebben we nu inderdaad hard nodig om de institutionele hervorming te doen slagen, en vuur en passie zullen we straks hard nodig hebben, wij allemaal, om nog een stap verder te kunnen gaan. Om u te bedanken voor de wijze waarop u vorm en inhoud hebt gegeven aan dit constitutionele debat, zou ik u willen zeggen dat u de kwestie in mijn ogen naar een hoger plan heeft weten te tillen ten opzichte van alle andere ingewikkelde kwesties waaraan op dit moment gewerkt wordt in het kader van de onderhandelingen over de institutionele hervorming. Daarbij denk ik onder meer aan de gekwalificeerde meerderheid en aan de stemmenweging: dat zijn en blijven ingewikkelde kwesties waarover we tekst en uitleg verschuldigd zijn aan de burgers.
Een mogelijke grondwet voor Europa, een grondwettelijk Verdrag, duidelijkheid over de bevoegdheden, het Handvest ­ al deze kwesties hebben met elkaar gemeen dat ze gekenmerkt worden door een politieke en democratische dimensie, ik zou zelfs willen zeggen: een dimensie van burgerrecht. Al zullen deze vraagstukken pas na afloop van de Top van Nice uitgediept worden, ze zullen ertoe leiden dat de onderhandelingen in Nice verbonden zullen worden met het idee van burgerschap waaraan de Unie zoveel behoefte heeft. Lang geleden al ben ik tot de overtuiging gekomen dat het Europese eenwordingsproces vooral te lijden heeft onder het feit dat het uitsluitend een zaak is van de elite die, al is het met moed en vasthoudendheid, als het ware achter de rug van de burgers om de regie voert over dit proces. Het kwalijkst voor de eenwording in de komende jaren is stilzwijgen, want stilzwijgen voedt de angst van de burgers en dat is de basis waarop alle vormen van demagogie en alle anti-Europese campagnes gebouwd zijn. Dat stilzwijgen moet doorbroken worden, het debat met de burger moet worden aangegaan. Dankzij initiatieven zoals dat van u, mijnheer Duhamel, initiatieven die inwerken op het gevoel en het verstand van de burgers, zullen we ertoe kunnen bijdragen dat dit democratisch tekort wordt ingelopen. Ook daarom wil ik u bedanken voor de vorm en de inhoud van uw initiatief.

Schwaiger
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, met het verslag-Duhamel krijgt het Europees Parlement, goed twee maanden voor de Europese Raad van Nice, de gelegenheid nogmaals zijn standpunt ten aanzien van de ontwikkeling van de Europese Unie uit de doeken te doen. Aldus komen wij ook tegemoet aan de noodzaak om met het oog op de uitbreiding slagvaardigheid te verwerven voor de komende jaren en onze burgers uit te leggen wat de perspectieven voor de Europese Unie op middellange termijn zijn. U, commissaris Barnier, hebt daar zojuist terecht op gewezen. De Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten gaat daarom met grote meerderheid akkoord met de inhoud van het verslag van Olivier Duhamel waarin de belangrijkste vraagstukken aan bod komen.
Wij hebben in een eerste fase een constitutioneel Verdrag nodig waarin de grondslagen voor de bestaande Verdragen van de Europese Unie duidelijk en begrijpelijk worden samengevat. Men moet echter bij de verdere uitwerking van dit constitutioneel Verdrag ervoor zorgen dat hierin tegelijkertijd de gemeenschappelijke waarden van de Europese Unie begrijpelijk worden gemaakt, de in het Handvest genoemde grondrechten van de Europese burgers worden overgenomen, en de samenstelling, de rol en de werkingswijze van de instellingen van de Europese Unie worden verbeterd en efficiënter gemaakt. De blik dient daarbij gericht te zijn op de tijd na Nice.
Verder is het noodzakelijk in deze Europese grondwet duidelijk vast te stellen hoe de taken moeten worden verdeeld over de lidstaten en de Europese Unie. Men moet de dynamiek van de Europese integratie van toepassing laten zijn op gebieden waar gemeenschappelijk handelen een noodzaak is, zoals op het gebied van het buitenlands- en veiligheidsbeleid. Tegelijkertijd moet daarbij echter de onderste trap van de democratie, het communaal zelfbestuur in de lidstaten van de Europese Unie worden geëerbiedigd en gewaarborgd. Men moet voorkomen dat, zoals reeds met verschillende richtlijnen is gebeurd, de Europese en nationale bureaucratie samenspannen en de burgers in hun politiek streven op lokaal vlak beperken of zelfs over het hoofd zien. Daarom stellen wij voor het communaal zelfbestuur in een latere Europese grondwet op te nemen, en verzoeken u om aanneming van het betreffende amendement.

Poos
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik zou me in mijn betoog willen richten op het verslag van de heer Gil-Robles Gil-Delgado. Dit verslag komt op een gunstig moment, nu het Europees Parlement zijn standpunt dient te bepalen over het vierde hoofdonderwerp van de lopende IGC. Het verslag schetst het kader waarin de nauwere samenwerkingen ten uitvoer gelegd moeten worden en geeft de voorwaarden daarvoor aan.
Dit kader zou niet alleen dwingend moeten zijn voor de landen die aan een nauwere samenwerking willen deelnemen, maar ook voor de landen die er niet, of niet vanaf het begin in willen participeren. In ieder geval dienen de nauwere samenwerkingen onder eerbiediging van de Verdragen en enkel en alleen binnen het institutioneel kader van de Unie ten uitvoer gelegd worden. Van de andere kant mogen de nauwere samenwerkingen geen belemmering vormen voor de handel, niet leiden tot een versplintering van de gemeenschappelijke markt noch tot het doorbreken van de banden van solidariteit en samenhang tussen de lidstaten en evenmin mogen ze leiden tot wat commissaris Barnier het uiteenrafelen van het acquis communautaire heeft genoemd.
De instelling van nauwere samenwerkingen mag niet tot gevolg hebben dat nieuwe organen aan de bestaande instellingen van de Unie worden toegevoegd. In het gemeenschappelijk memorandum van de drie landen van de Benelux wordt hierop de nadruk gelegd, en evenals in het verslag-Gil-Robles wordt in dit memorandum het idee van een ad-hocsecretariaat of een ad-hoctoezichtsorgaan voor bepaalde initiatieven van nauwere samenwerking afgewezen.
In ieder geval moet het open en transparante karakter bewaard blijven. Geen enkele lidstaat mag op enig moment de mogelijkheid ontzegd worden zich aan te sluiten bij een reeds bestaande vorm van nauwere samenwerking. Dit vormt tevens een garantie voor de toekomstige lidstaten.
Geheel terecht wijst onze rapporteur er met klem op dat het initiatiefrecht van de Commissie en de deelname van het Parlement ­ in ieder geval via de raadplegingsprocedure ­ de norm dienen te zijn in alle nauwere samenwerkingen. Overigens, waarde collega' s, is het uitgangspunt van de nauwere samenwerking in de drie pijlers een versterking van de Europese integratie. Nauwere samenwerking zou tevens noodzakelijk kunnen blijken om aanhoudende blokkeringen op te heffen. De nauwere samenwerkingen zouden evenwel ook kunnen leiden tot een verstoring van het institutionele evenwicht, met als gevolg dat de Commissie op een zijspoor wordt gezet en dat de democratische controle van het Europees Parlement wordt uitgehold. In dat geval zouden deze nauwere samenwerkingen hun doel voorbijschieten en zou het beter zijn ervan af te zien.

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, de geïnteresseerde burger die wil weten hoe de EU bestuurd wordt, buigt zich voor het slapengaan niet over het Verdrag van Amsterdam. Mocht hij dat wel doen, dan is het nog maar de vraag of hij er wijzer van wordt. Zelfs voor een zeer geëngageerde Europa-kenner zijn de Verdragen, die een groot deel van onze gemeenschappelijke activiteiten in Europa regelen, zware kost.
De Verdragen zijn ontoegankelijk, soms tegenstrijdig, moeilijk leesbaar en weinig inspirerend. Mooie en belangrijke Europese waarden en normen worden onoverzichtelijk vermengd met technische paragrafen. Dit kan zo niet langer! Als we de kennis over en de betrokkenheid bij het Europese project willen vergroten, moet het op zijn minst eenvoudig zijn om erachter te komen hoe en waarom de Unie bestuurd wordt. Dat is vandaag de dag niet het geval, wat op een uitstekende manier naar voren wordt gebracht in het verslag-Duhamel.
Na de Top van Nice, waarvan iedereen hoopt dat hij iets zal opleveren, is het van belang om deze volgende stap te zetten voor een democratischer Unie. Het is tijd om de Verdragen te bestuderen. Voor mijn fractie, de ELDR-Fractie, is het belangrijk dat de Europese Verdragen om te beginnen begrijpelijker voor de burgers worden gemaakt, wat betekent vereenvoudigen, omzetten en schrappen. De voorstellen van de Universiteit van Florence zijn wellicht een goed uitgangspunt, maar de volgende stap is de totstandbrenging van een echte Europese grondwet.
Uit onderzoek is gebleken dat de Europese burgers een gemeenschappelijke grondwet nodig hebben, verdienen en willen. Die moet de Europese waarden en normen en doelstellingen duidelijk onder woorden brengen en de verdeling van de bevoegdheden en de lasten tussen de instanties, maar ook tussen de instanties en de lidstaten duidelijk maken. De rechten van de burgers dienen gereguleerd te worden door het opnemen van de conclusies van de Conventie. Dit is een boeiend proces. Het is weliswaar niet eenvoudig, maar wel enorm belangrijk. Het spreekt voor zich dat de burgers betrokken worden bij deze werkzaamheden, met name de burgers in de kandidaat-landen, die naar ik hoop over een aantal jaren lid zullen zijn.
Deze werkzaamheden mogen onder geen beding gebruikt worden als excuus voor het uitstellen van de uitbreiding. Een grondwet is een zaak voor heel Europa. Tijdens de werkzaamheden in verband met de grondwet moet er niet alleen gestreefd worden naar vereenvoudiging, maar ook naar het inperken van de taken van de EU. Dat is noodzakelijk voor het functioneren van de EU in de toekomst. Er is een duidelijkere verdeling van de bevoegdheden nodig en een duidelijker subsidiariteitsbeginsel.
Van de Conventie hebben we een hoop geleerd. Het is een werkmethode die, enkele wijzigingen daargelaten, gebruikt moet worden om de burgers een nog belangrijkere plaats in het proces te geven. Een toekomstige Europese grondwet mag niet ontworpen worden door de ambtenaren in Brussel.
Vaclav Havel heeft in dit Parlement gezegd, en commissaris Barnier heeft hem zojuist geciteerd, dat hij een graag een Europese grondwet zou willen zien die uitgedeeld kan worden en door elk elfjarig kind begrepen kan worden. Dat vind ik een prima doelstelling. Het besluit om de werkzaamheden te beginnen, wordt vandaag genomen. Het is hoopvol om te horen dat het Franse voorzitterschap hier positief tegenover staat. Nu ga ik mijn uiterste best doen om mijn landgenoten over te halen om deze fakkel tijdens het Zweedse voorzitterschap over te nemen.

Voggenhuber
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, erkennen dat de grondrechten van de mensen niet slechts een belofte zijn maar een onvervreemdbaar recht van elke persoon, een door de staat of de politiek erkend ­ en niet verleend - recht, een uit de waardigheid van de mens zelf voortvloeiend recht; beseffen dat rechten pas tot werking kunnen komen als zij hun beslag vinden in geldig recht, als zij door het parlement in wetgeving worden gegoten en door rechtbanken worden gegarandeerd: dit is de kerngedachte omtrent moderne democratie. Dit is de kern van alle grondwetten van de lidstaten.
Deze fundamentele consensus van Europa wordt nu door de Europese Raad met voeten getreden. De Raad weigert immers het Handvest van de Europese grondrechten in de Verdragen op te nemen, het juridisch bindend te maken en voor de in hun grondrechten aangetaste burgers de weg naar het Europese Hof van Justitie vrij te maken.
Grondrechten zijn in feite rechten die men kan verdedigen ten overstaan van de staat. Is het derhalve niet absurd dat uitgerekend de staatshoofden en regeringsleiders moeten beslissen over de grondrechten van de mensen in Europa? Wie verbaast het eigenlijk dat deze regeringsleiders weigeren zich te onderwerpen aan het grondrechtenstelsel van het Handvest en dit juridisch bindend te maken? Het machtsstreven van de Raad is in feite het grootste probleem in het constitutioneel proces en de wortel van het democratisch tekort in de Unie. De staatshoofden en regeringsleiders willen niet alleen de enige wetgevers van de Unie zijn, maar ook de enige regering van de Unie. Wie betwijfelt dan nog dat zij zichzelf ook als de enige grondwetgevers van de Unie zien? Wat kan hen het Parlement, de burgers of zelfs ook de Commissie schelen? Het is altijd al de taak van de democratie geweest de macht van de vorsten te temmen. Wij moeten ons derhalve vandaag afvragen of wij een Europa van de vorsten willen of een Europese democratie. Als wij een Europese democratie willen moeten wij een constitutioneel proces op stapel zetten, en daarvoor met het Handvest van de grondrechten de eerste steen leggen.

Kaufmann
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, het vandaag aan de orde zijnde verslag van collega Duhamel is voor mij heel belangrijk. Hierbij gaat het uiteindelijk immers om de alles beslissende vraag hoe de verdere ontwikkeling van het Europese eenmakingsproces eruit moet zien. Het gaat hierbij dus om de toekomst van de Europese Unie. Zoals bekend bestaan hierover de meest uiteenlopende meningen in de lidstaten en onder de verschillende sociale krachten. Ook in mijn fractie heersen verschillende opvattingen onder de collega' s. Voor mij is deze veelvoudigheid echter ook onontbeerlijk. Ik zie dit als iets dat ons verrijkt. Als wij namelijk een gemeenschappelijk Europees huis willen bouwen, moeten wij ervoor zorgen dat al de bewoners daar graag wonen en zich daar thuis voelen.
Hoever de Unie nog van dat doel verwijderd is, hebben de laatste Europese verkiezingen ons duidelijk gemaakt: lage opkomst, vooroordelen, gerechtvaardigde frustratie over gebrekkige democratie en transparantie, over te veel regelingswoede, te veel bureaucratie en ondoorzichtige besluitvormingsprocessen. In deze situatie is tot nu toe helaas geen enkele verandering gekomen. Toch is het hoog tijd dat ingrijpende veranderingen plaatsvinden. Ons Parlement heeft als enige democratisch gelegitimeerde instelling van de Unie een grote verantwoordelijkheid en moet het voortouw nemen. Daarom vooral ook ben ik blij met het onderhavig verslag. Het is absoluut noodzakelijk de Verdragen zo spoedig mogelijk te vereenvoudigen en anders op te zetten. Wij hebben een leesbare, voor de burgers begrijpelijke tekst nodig. Tevens moeten wij een begin maken met een constitutionaliseringsproces. Het startsein daartoe moet tijdens de top van Nice worden gegeven en moet vergezeld gaan van een mandaat, een procedure en een tijdschema. Ik ben echter, mijnheer de Voorzitter, over één vraagstuk meer dan sceptisch: ten eerste is het voor mij niet realistisch te verwachten dat de in het verslag gevraagde grondwet reeds voor de verkiezingen van 2004 kan worden afgerond, en ten tweede moet men mijns inziens daar ook niet naar streven. Ik vind het onaanvaardbaar dat vijftien lidstaten een grondwet gaan bespreken en daarover besluiten in de wetenschap dat er aan het einde van dit decennium een Europa van 27 lidstaten zal zijn.
Drie dingen zijn voor mij een absolute noodzaak: ten eerste een echt, breed openbaar debat in alle lidstaten; ten tweede een rechtstreekse en volledige betrokkenheid van alle kandidaat-landen en ten derde een referendum. Ik ben er namelijk rotsvast van overtuigd dat een grondwet enkel door middel van een referendum in heel de Unie democratisch gelegitimeerd kan worden. In feite gaat het namelijk om een heroprichting van de Unie door de burgers. Anders zal er mijns inziens nooit een Europa van de burgers komen.

Berthu
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil me hier uitspreken over het verslag-Duhamel. In dit verslag wordt een oud idee van het Europees Parlement opgerakeld, namelijk het idee Europa te verrijken met een grondwet. De belangrijkste doelstelling is echter ­ en dat komt niet duidelijk in de ontwerpresolutie naar voren ­ in Europa voor de totstandkoming van een groot aantal teksten, zelfs fundamentele basisteksten, procedures in te stellen waarin bij meerderheid van stemmen beslissingen worden genomen, hetgeen haaks staat op de procedure van eenparigheid van stemmen die van toepassing is bij besluiten van de Raad. De overige gevallen wil men aan procedures als de ratificatieprocedure onderwerpen, die nu van toepassing is bij de herziening van de Verdragen.
Door dit systeem van meerderheidsbeslissingen zou Europa definitief een supranationale staat worden. We moeten ons echter in de eerste plaats afvragen wat precies de verwachtingen van onze volkeren zijn ten aanzien van de toekomst van Europa. Die verwachtingen zijn volstrekt duidelijk, daarover hebben de Denen onlangs nog in hun referendum geen misverstand laten bestaan: de legitimiteit van de nationale staten staat voor de burgers voorop, en de belangrijkste beslissingen dienen in hun ogen op nationaal niveau genomen te worden. De conclusie is duidelijk: willen we een Europees samenwerkingsverband behouden dat democratisch is en dicht bij de burgers staat, dan moeten de nationale kaders het uitgangspunt zijn. Het streven naar een Europese grondwet is echter volstrekt in strijd met dit uitgangspunt. Uiteraard kunnen wij ons daarmee dan ook niet verenigen.
Wij hebben dan ook een minderheidsstandpunt laten opnemen in het verslag van het Europees Parlement en een groot aantal amendementen ingediend. Die behelzen overigens méér dan amendering alleen, want zouden ze aangenomen worden, dan zou de ontwerpresolutie naar strekking en betekenis een tegengestelde inhoud krijgen. Europa heeft behoefte aan een handvest waarin het primaat van de nationale democratieën erkend wordt, niet aan een grondwet die leidt tot een superstaat.

Martinez
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris. Europa kent een aantal echte problemen: armoede, werkloosheid, hoge belastingen en onveiligheid. Die worden echter niet aangepakt. Want wat wordt hier voorgesteld? Een grondwet! Dat is op zichzelf al merkwaardig genoeg, maar je vraagt je bovendien af wat zo' n grondwet zou moeten opleveren. Qua vorm? Geleuter! Qua inhoud? Gesjoemel! Qua resultaat? Je reinste manipulatie!
Geleuter in de formuleringen is bijvoorbeeld te vinden in punt 11 van de toelichting van het verslag-Duhamel, waarin gesproken wordt over een grondwet die, ik citeer, "een stap terug in de tijd" dient te voorkomen. Een stap terug in de tijd: maar een stap terug gaat altijd terug in de tijd! In punt 20 is sprake van een grondwet waarover gezamenlijk en tegelijkertijd gediscussieerd dient te worden. Maar gaat gezamenlijkheid niet altijd gepaard met gelijktijdigheid? In punt 8 lezen we dat de grondwet betrekking moet hebben op "kwesties die zijn opengelaten" . Nu kun je een raam wel openlaten, of in ieder geval open laten staan, en een antwoord kun je eventueel ook nog wel openlaten, maar een kwestie? In punt 4 wordt beweerd dat we een grondwet nodig hebben omdat de grondwettelijke bepalingen in de Verdragen onleesbaar en onzichtbaar zijn. Maar dat deze bepalingen onleesbaar zijn, weet men pas nadat geprobeerd is ze te lezen, en dat betekent dat ze dus niet onzichtbaar zijn. En zo gaat het maar door.
Echt ernstig in het verslag van de heer Duhamel, onze specialist in tautologieën, is echter dat hij een grondwet voorstelt waarin ronduit gesjoemeld wordt. In de eerste plaats wordt er gemorreld aan de gelijkwaardigheid van de volkeren in Europa alsof het gaat om een soort grondwet van Dutroux. In het met de nauwe samenwerking opgetuigde Europa zullen sommige volkeren namelijk wel plaats kunnen nemen aan de rijkelijk met militaire, monetaire en eventueel fiscale gerechten gevulde dis; andere volkeren zullen echter aan de kant moeten blijven staan. In het Europa "à la carte" kunnen sommige landen alleen een volledig menu bestellen. Nauwere samenwerking is dan ook synoniem met toenemende uitsluiting. En aangezien de burgers deze aantasting van hun gelijkwaardigheid niet langer willen accepteren, wordt er gesjoemeld met de democratie.
In paragraaf 8 van de ontwerpresolutie over constitutionalisering wordt erkend dat de Europese grondwet aangenomen zal moeten worden, en ik citeer weer, "zonder risico van blokkering" en, zoals te lezen valt in punt 7 van de toelichting van het verslag-Duhamel, "zonder toetsing via een referendum" . Van een democratische grondslag is dus geen sprake. Hier gaat het dan ook niet meer louter om gesjoemel, maar om je reinste manipulatie. Het beginsel van eenparigheid, waarmee het zo waardevolle vetorecht verbonden is, vormt de laatste barrière die bescherming biedt aan de kleine landen en aan hun soevereiniteit. Nu wordt die eenparigheid niet in alle openheid afgeschaft, nee, men omzeilt dit probleem door de nauwere samenwerking in te zetten ­ daarmee wordt immers de soevereiniteit van de naties weggemoffeld. En aan wie moet dit alles ten goede komen? Aan de werklozen? Aan de gepensioneerden, die van 700 euro per maand moeten zien rond te komen? Aan de kinderen op straat misschien? Aan de verdrukten van de Europese samenleving? Nee, profijt hiervan hebben slechts de brahmanen, leden van de kaste waartoe ook Olivier, Pierre en Dany behoren ­ rijkeluiskinderen die deel uitmaken van het establishment. Dáárom geven de mensen de voorkeur aan Zidane en Schumacher: met Zidane kunnen ze tenminste dromen, dromen over de wijze waarop ze zich kunnen bevrijden van het sociale onrecht waartoe ze door u veroordeeld worden. Want Prodi brengt slechts grauwheid en grijsheid, steeds weer opnieuw, dag en nacht.

Hager
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, er zijn al veel namen bedacht voor het instrument van de versterkte samenwerking, waarschijnlijk ook om de burgers ermee vertrouwd te maken. Niet de naam echter, maar de concrete vorm zal de doorslag geven en bepalen of dit instrument het belang van de Europese Unie zal dienen. In het verslag van de Commissie constitutionele zaken staat weliswaar dat differentiatie enkel nuttig kan zijn als deze als uitzonderlijke procedure wordt opgevat, maar ik heb de indruk dat het verslag in de andere richting tendeert. Om juridische, maar ook pragmatische redenen heb ik altijd elke vorm van gedifferentieerde integratie van de hand gewezen. Gedifferentieerde integratie biedt immers een meerderheid van lidstaten de mogelijkheid de politieke richting te bepalen en ontneemt later toetredende leden het recht op betrokkenheid. Ik kan mij nog goed herinneren hoe in de tijd voor Amsterdam in de toenmalige Commissie institutionele zaken wekenlang werd gediscussieerd over flexibiliteit. De tegenargumenten en de waarschuwing voor een Europa van verschillende snelheden liggen mij nog vers in het geheugen. Wat sedertdien veranderd is, heeft mij tot nu toe niemand kunnen uitleggen.

Hatzidakis
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil over de eilanden spreken. Toen de intergouvernementele conferentie van Amsterdam in artikel 158 inzake de economische en sociale samenhang een speciale verwijzing opnam naar de insulaire regio' s en het woord "eilanden" als een speciale categorie toevoegde aan de gebieden die bijzondere aandacht krijgen in het kader van de beleidsvormen voor samenhang, waren wij in het Europees Parlement ­ wij hadden immers het voortouw hiertoe genomen ­ van mening dat een nieuw tijdperk werd ingeluid voor de eilandgebieden. Onze overtuiging werd nog versterkt door het besluit om in het nieuwe Verdrag van Amsterdam een verklaring - Verklaring nr. 30 - op te nemen. Daarin staat dat de conferentie erkent dat de insulaire regio' s lijden onder structurele handicaps die verband houden met hun insulaire status welke door hun blijvend karakter de economische en sociale ontwikkeling van deze regio' s nadelig beïnvloeden. Verder staat hierin ook dat de communautaire wetgeving rekening moet houden met deze problemen.
Helaas is onze hoop tevergeefs gebleken. De eilanden zijn onder andere de dupe van de uiteenlopende vertalingen van dit concrete punt. Volgens de eerste interpretatie vallen alle eilanden onder deze formulering; volgens de tweede interpretatie vallen hier alleen de problematische eilanden onder. Het lijdt geen twijfel dat deze tweede interpretatie fout is. Ten eerste vallen namelijk de economisch achtergebleven gebieden sowieso onder de structuurfondsen, en ten tweede zou, als deze tweede interpretatie juist was geweest, Verklaring nr. 30 niet nodig zijn geweest.
Mijnheer de Voorzitter, als voorzitter van de Commissie regionale zaken wil ik eraan herinneren dat het Europees Parlement altijd heeft gehamerd op de blijvende handicaps waar eilandgebieden ten gevolge van hun geïsoleerde positie mee te kampen hebben. Commissaris Barnier - die ik graag voor zijn standpunt wil bedanken - was afgelopen weekend op Kreta. Hij heeft kunnen vaststellen dat de schepen nu al vijf dagen gedwongen in de havens van Kreta voor anker liggen. Als zij de havens niet kunnen verlaten worden ook de producten niet vervoerd. De vervoerskosten over zee van een eiland tot het vasteland zijn drie keer zo hoog als wanneer datzelfde vervoer over de weg kon geschieden. De boeren worden vaak gedwongen een bepaald product te telen en als er dan iets scheef loopt, wordt alles vernietigd. Een liter olie, een grondproduct van de Griekse eilanden, kost minder dan een pakje sigaretten. Laten wij ook niet vergeten dat mensen soms op kleine eilanden sterven omdat zij door weersomstandigheden niet tijdig naar het vasteland kunnen worden vervoerd. Daarom moeten wij hier wat aan doen.

Carnero González
Mijnheer de Voorzitter, afgezien van de slotakkoorden - die hopelijk ambitieus zijn en de gevreesde minimumoplossing overschrijden - is gebleken dat eerder door dit Parlement geuite kritiek op de huidige intergouvernementele conferentie volkomen terecht was.
Het eerste punt betreft de methode. Er wordt een achterhaalde procedure toegepast die voor de publieke opinie volkomen ondoorzichtig is en de overige instellingen van de Unie marginaliseert. Anders gezegd, de regeringen zijn het slachtoffer geworden van hun eigen labyrint.
Ten tweede is de agenda ontoereikend. Een aantal belangrijke kwesties die bijzonder relevant zijn voor de toekomst van de Unie en de belangen van de burger zijn eenvoudigweg buiten beschouwing gelaten.
Desalniettemin is uiteindelijk dan toch een fundamenteel punt aan deze agenda toegevoegd, namelijk de nauwere samenwerking. Dit begrip moet worden opgevat als een stimulans, als een uitnodiging om vorderingen te maken, niet als een middel om de eenheid te verbreken of leidende groepen van lidstaten te creëren. Wij moeten eisen dat deze formule zo ruim mogelijk op coherente wijze wordt toegepast, zoals in het uitstekende verslag van de heer Gil-Robles Gil-Delgado wordt gesuggereerd. De nauwere samenwerking moet worden beschouwd als een laatste toevlucht voor alle terreinen die van de besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid zijn uitgesloten. Ook het GBVB en het defensiebeleid moeten hiervoor in aanmerking komen. Er dient één enkel institutioneel kader te worden gehandhaafd en er moeten voldoende landen deelnemen. Bovendien moet de samenwerkingsformule steeds openstaan voor andere lidstaten.
Deze aanpak moet ons in staat stellen het Europese integratieproces ook na en zelfs ondanks deze IGC nieuw leven in te blazen. Om deze doelstelling te bereiken moeten wij de Raad van Nice verzoeken een vernieuwend perspectief te openen dat ingrijpende veranderingen teweegbrengt en de politieke consensus en de steun van de burgers aanwakkert. Ik bedoel hiermee dat in het Europese integratieproces een nieuwe fase moet worden ingeluid, zoals overigens ook in het verslag-Duhamel wordt onderstreept. Dit vergt in de eerste plaats een vereenvoudiging van de Verdragen. Daarna moet door middel van een nieuw politiek besluit een systeem worden gecreëerd dat paal en perk stelt aan het democratisch tekort van de Unie, een bestuurssysteem dat aansluit bij de organisatiestructuren die wij hanteren om onze nationale aangelegenheden te beheren. Een eerste voorwaarde is de scheiding der machten en de toepassing van andere beginselen van de rechtsstaat.
De Europese Unie heeft behoefte aan een grondwet. Om te beginnen moeten wij daartoe zo spoedig mogelijk, en wel in Nice, het Handvest van de grondrechten in het nieuwe Verdrag opnemen.

Onesta
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de luttele seconden die me ter beschikking staan graag wijden aan het verslag van Olivier Duhamel. Het is een goed verslag, omdat de rapporteur er niet voor terugschrikt de dingen bij hun naam te noemen, en zijn lyrische bewoordingen van zojuist hebben alle mogelijke twijfel over de kwaliteit van zijn werk definitief weggenomen.
Inderdaad, de intergouvernementele methode, die gekenmerkt wordt door de ene blokkering na de andere, is op sterven na dood en het Verdrag dat in Nice uit de bus zal komen zal daarin zeker geen verandering brengen. Inderdaad, het is voor de democratie van ons continent van wezenlijk belang dat er een nieuwe constitutionele tekst opgesteld wordt, een leesbare en werkbare grondwet. En inderdaad, de regie bij de totstandkoming van deze fundamentele wettekst dient in handen te zijn van de meest directe vertegenwoordigers van de burgers, ons Europees Parlement. En deze wettekst dient uiteindelijk bekrachtigd te worden door de burgers zelf.
Maar wat zal er gebeuren indien de werkzaamheden van de in het verslag-Duhamel voorgestelde Conventie eindeloos voortduren en deze grondwet, die toch door zovelen bepleit wordt, van Joshua Fischer tot Jacques Chirac, niet vóór 2004 afgekondigd wordt? In dat geval moet, zoals bepaald in amendement 37 van mijn fractie, de knoop doorgehakt worden door het soevereine volk zelf en dient het in 2004 gekozen Europees Parlement een grondwetgevend mandaat toebedeeld te krijgen.

Musumeci
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, het probleem dat door de Commissie constitutionele zaken en de heer Segni aan de orde is gesteld, houdt verband met de insulaire status van de eilanden in de Europese Unie. Dit is een oude, omstreden kwestie die zeker niet afgedaan kan worden als een zuiver taalkundige zaak. Het gaat hierbij wel degelijk om een politiek vraagstuk en als dusdanig moet het worden behandeld en opgelost. Ik vraag mij af hoe in het Verdrag de wens kan worden uitgesproken om tot economische en sociale samenhang te komen als men na al die jaren er niet in is geslaagd een oplossing te vinden voor de dubbelzinnigheid in de behandeling van de eilanden. Deze dubbelzinnigheid is het gevolg van de tegenstelling tussen artikel 158 en de in de bijlage bij het Verdrag van Amsterdam opgenomen Verklaring nr. 30 over de insulaire regio' s. Wanneer maken wij een eind aan de belachelijke redenering dat een eiland bevoorrecht of benadeeld is al naar gelang van zijn afstand tot het vasteland? Ik vertegenwoordig een district waarin twee grote mediterrane eilanden zijn opgenomen: Sicilië en Sardinië. Het staat als een paal boven water dat beide eilanden ten gevolge van hun insulaire positie met ernstige structurele handicaps te kampen hebben.
Ik wil tot slot een beroep doen op het Parlement. Stelt u alstublieft alles in het werk om ervoor te zorgen dat de intergouvernementele conferentie de eilanden het recht op groei en ontwikkeling teruggeeft.

Beazley
Mijnheer de Voorzitter wij hebben kennisgenomen van de vorderingen die in Biarritz zijn gemaakt op het gebied van de nauwere samenwerking. Ik wil de rapporteur, de heer Gil-Robles, gelukwensen met zijn heldere verslag waarin het standpunt van het Parlement uiteen wordt gezet. Mijn Britse conservatieve collega's zijn het van harte eens met het streven naar meer flexibiliteit. Wij hebben echter bedenkingen over de afschaffing van het veto en de gestage afbraak van de pijlerstructuur en dus zien wij ons genoodzaakt om ons bij de algemene stemming van stemming te onthouden.
Mijnheer de minister, het verhaal gaat dat aan de vooravond van de Russische Revolutie - een gebeurtenis die overal ter wereld zulke vreselijke gevolgen zou hebben - de Russisch-orthodoxe Kerk uitgebreid aan het discussiëren was over het ontwerp van het misgewaad dat tijdens de vasten moest worden gedragen. Dit al dan niet authentieke verhaal laat zien hoe gevaarlijk het is om verstrikt te raken in allerlei technische details en daarbij de grote zaken uit het oog te verliezen. Ik hoop dat het Verdrag van Nice wordt aangenomen, dat het positief wordt ontvangen en dat het onderwerp 'nauwere samenwerking' erin wordt opgenomen, omdat nauwere samenwerking de flexibiliteit kan bevorderen. Maar is het genoeg, om de uitbreiding binnen het voorgestelde tijdschema te laten plaatsvinden?
Mijnheer Moscovici, zal het Verdrag van Nice werkelijk op een warm onthaal kunnen rekenen in Warschau, Praag, Boedapest, Tallinn en Ljubljana? Zo niet, dan kunnen we niet spreken over een overwinning, maar is het wederom een gemiste kans. Ik hoop dat het Franse voorzitterschap met betere en meer tot de verbeelding sprekende oplossingen voor de dag komt om de kandidaat-lidstaten en het grote publiek in heel Europa ervan te overtuigen dat wij ons niet alleen bezighouden met belangrijke technische kwesties, maar zeker ook oog hebben voor het grote politieke belang van stabiliteit op ons continent. Dat belang is gediend met een ongestoorde voortgang van de uitbreiding van onze Europese Unie.

Katiforis
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, de uitbreiding drukt ons met de neus op de vraag of wij enkel streven naar een economisch Europa of ook blijven ijveren voor een politiek Europa. Mijns inziens kan er in Europa geen andere eenheid bestaan dan een politieke eenheid. Een gemeenschappelijke economische ruimte kan, zelfs indien er een gemeenschappelijke munt is, geen plaatsvervanger zijn voor een politieke unie. Laten wij niet te bescheiden zijn in onze ambitie, want dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat wij vroeg of laat ook als economische unie kopje onder gaan.
De beste oplossing zou natuurlijk zijn dat in Nice een afspraak werd gemaakt over instanties voor gemeenschappelijk besluitvorming aan de hand van geschikte meerderheden - met eventueel een dubbele meerderheid: een meerderheid van bevolkingen en een meerderheid van lidstaten ­ waar wij ons dan allen aan te houden hebben. Dergelijke instanties bestaan echter niet, tenminste niet in de noodzakelijke mate. Ook indien alle verzoeken van het Frans voorzitterschap voor gekwalificeerde meerderheid worden ingewilligd, zullen grote gebieden van politieke samenwerking daarbuiten blijven. Versterkte samenwerking is weliswaar onontkoombaar geworden, maar geen ideale oplossing. Integendeel, dit is een praktische oplossing, een noodoplossing, een oplossing voor een noodsituatie, maar een situatie van vitaal belang. Wij moeten de landen die vooruit willen en vooruit kunnen, de mogelijkheid daartoe bieden, en de landen die dat niet kunnen, tegenhouden. Anderzijds bestaat echter het risico dat de versterkte samenwerking vanuit een andere invalshoek de eenheid van Europa in duigen doet vallen en ons verzeild doet raken in een mozaïek van allerlei vormen van intergouvernementele samenwerking. Daarom moet de samenwerking alle garanties bieden waarom de rapporteur vraagt. Deze moet voor iedereen open staan, de geest van de Verdragen eerbiedigen en geen afbreuk doen aan het acquis communautaire.
Controle hierop door het Parlement is onontbeerlijk. Ik ben het echter wel met de fungerend voorzitter eens dat deze controle niet mag uitmonden in een nieuw veto. Als wij dus blijven aandringen op preventieve controle, moeten wij wel beseffen dat dit altijd controle moet zijn op de wetmatigheid en nooit op de politieke wenselijkheid van iets. Afgezien daarvan moet het initiatief van de lidstaten ongebonden zijn. Dergelijke initiatieven mogen niet opgenomen worden in een initiatiefvoorstel van de Commissie, want dan houden zij op initiatieven van de lidstaten te zijn.

Frassoni
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb twee korte opmerkingen over de onderhavige verslagen. Over het verslag-Gil-Robles wil ik alleen maar zeggen dat dit een goed staaltje is van het werk in onze commissie. Mijn fractie zal hier met grote meerderheid steun aan geven. Wat het verslag-Duhamel betreft, dat na langdurige werkzaamheden inhoudelijk heel interessant is geworden, wil ik met name de aandacht vestigen op twee amendementen van onze fractie.
Het eerste amendement betreft de duur van de werkzaamheden van de Conventie. Ons inziens moet de nieuwe grondwet reeds van kracht kunnen worden ten tijde van de komende Europese verkiezingen. Twee jaar is ruim voldoende voor de noodzakelijke werkzaamheden en wij hopen dan ook dat de meerderheid van het Parlement ons amendement 37 zal aannemen.
Het tweede amendement heeft daarentegen betrekking op het verschil tussen de eerste en de tweede fase. Ons inziens is het niet alleen belangrijk dat het Verdrag wordt vereenvoudigd en geconsolideerd. Dit moet vooral ook worden veranderd in een korte grondwet die alle Europese burgers met belangstelling zullen lezen. Daarom is mijns inziens deze opsplitsing in een eerste en een tweede fase niet erg haalbaar.
Tot slot wil ik nog de twee rapporteurs van harte bedanken voor hun werk en hun de steun van mijn fractie toezeggen.

Bayrou
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, dit is een moment van cruciaal belang. Allereerst omdat we dankzij het verslag-Gil-Robles ­ waaraan ik slechts enkele woorden wijden zal ­ kunnen bepalen wat de kansen en risico' s van de nauwere samenwerkingen zijn. Die kansen kunnen we versterken, die risico' s kunnen we uitbannen. In dat licht bezien is hier zeer goed werk geleverd.
Ik wil me in mijn bijdrage echter vooral richten op het verslag-Duhamel en nog eens benadrukken hoezeer het idee van een grondwet terrein heeft gewonnen, ook in deze Vergadering. Allen, of nagenoeg allen, die zich hier uitspreken doen dat ter ondersteuning van dit idee, en dat is voor ons al een geweldige overwinning. Waarom strijden zovelen voor het idee van een grondwet, waarom zetten zovelen zich hiervoor in?
De reden is deze: Europa moet een echte democratie worden. Dit betekent dat het afgelopen moet zijn met het nemen van beslissingen in de beslotenheid van de zogeheten intergouvernementele overlegstructuren, van de wandelgangen en van de diplomatieke circuits: al deze met duisterheid en vaagheid omgeven beslissingen moeten een zaak worden van de burgers, van het grote publiek, van de Europese publieke opinie. Deze gedachte is in onze ogen een vanzelfsprekend bestanddeel van de strekking en inhoud van de grondwet, naast het waardevolle aspect van de vereenvoudiging van de Verdragen.
Dankzij het verslag-Duhamel is er eindelijk sprake van een geloofwaardig scenario. Al zijn de twee fases die voorgesteld worden niet ideaal, we kunnen tenminste zien wat het eindpunt is.
Een laatste punt. Bij de uiteindelijke redactie van deze grondwet zal de kernvraag zijn waaraan het Europese gezag zijn legitimiteit ontleent. In onze ogen dient dat gezag gelegitimeerd te worden door de volkeren zelf: de burgers en hun vertegenwoordigers, het Europees Parlement, en misschien ook de nationale parlementen. Democratie betekent immers: de macht aan het volk.

Soares
Mijnheer de Voorzitter, ik zou hier kort willen onderstrepen dat het verslag-Duhamel mijns inziens een uitstekend document is en een belangrijke stap voorwaarts betekent. Voor mijn part had het echter nog verder mogen gaan. Ik had liever gehad dat men regelrecht voor een grondwet had gekozen en niet alleen maar voor een kaderverdrag, een soort eenheidsverdrag, een verdrag der verdragen, zelfs wanneer daarin de verklaring van de grondrechten wordt opgenomen. Ik ben er mij evenwel van bewust dat de politieke omstandigheden hiervoor niet rijp waren. Daarom verleen ik mijn onvoorwaardelijke steun aan het verslag-Duhamel dat wij hier vandaag bespreken.
Er is evenwel een punt waarop ik u zou willen attenderen: het lijkt mij onjuist te eisen of te willen eisen dat in alle lidstaten een verplicht referendum wordt gehouden om de voorgestelde wijzigingen goed te keuren. Wij in Portugal bijvoorbeeld hebben geen referendum georganiseerd over onze toetreding tot de Europese Gemeenschap, wij hebben geen referendum georganiseerd over het Verdrag van Maastricht. Een en ander werd goedgekeurd door het Parlement conform de regels van de effectieve representatieve democratie. Ik zie niet in waarom wij alle lidstaten ertoe zouden moeten verplichten een referendum te houden ongeacht hun traditie inzake het al dan niet organiseren van volksraadplegingen. Dat is de enige bedenking die ik hier wil uiten. Dit neemt echter niet weg dat ik de rapporteur, de heer Olivier Duhamel, van harte feliciteer met het uitstekende werk dat hij heeft verricht.

Rack
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, waar moet de rit in het gemeenschappelijk Europa, en met het gemeenschappelijk Europa heen? Met dit debat leveren wij een bijdrage aan dit cruciale vraagstuk voor de komende decennia. Hebben wij wel een grondwet voor Europa nodig? In welke mate moeten bepaalde belangrijke bevoegdheden, die tot nu toe nog geen communautair karakter hadden, gemeenschappelijk worden uitgeoefend? Voor de beantwoording van deze vragen geven de twee excellente verslagen van de collega' s Gil-Robles en Duhamel goede aanknopingspunten: betere leesbaarheid en begrijpelijkheid van de Verdragen, een constitutioneel geraamte, grondrechten, afbakening van bevoegdheden, rechtsstaat, democratie en machtenscheiding, geen superstaat in Europa, en een nieuwe methode voor de verdere uitwerking van de Verdragen. In het verslag-Duhamel worden ons daarvoor belangrijke aanwijzingen gegeven.
Ik zou min of meer hetzelfde kunnen zeggen van het verslag van collega Gil-Delgado. Er is versterkte samenwerking nodig om aan de ketenen van de nationale veto' s te ontsnappen. Tegelijkertijd moeten wij er echter voor zorgen dat de methode ook in de sectoren van de versterkte samenwerking Europees blijft, en de versterkte samenwerking geen factor van uitsluiting maar ­ op lange termijn - van vereniging is.
Enkele vragen worden in beide verslagen opengelaten, of op slechts voorlopige wijze beantwoord. Willen wij echt referenda over de cruciale Europese vraagstukken? Wij zijn voor een voorzichtig "ja" . Dit debat moet echter nog worden uitgediept. Willen wij echt eenderde van de lidstaten een vlucht naar voren laten nemen? Hebben wij daarvoor niet minstens de helft nodig? Wij willen het liefst zoveel mogelijk lidstaten tegelijk op de Europese weg; wij willen het liefst zoveel mogelijk lidstaten in een en hetzelfde schuitje. Laten wij ervoor zorgen dat dit in de toekomst ook inderdaad het geval zal zijn. Een versterkte samenwerking van een klein aantal lidstaten kan niet in het belang van Europa zijn.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, de vraag die de heer Napolitano namens de Commissie constitutionele zaken heeft ingediend, is bijzonder concreet en ik denk dat de antwoorden van commissaris Barnier en de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Moscovici, voldoende duidelijk zijn. Het staat met andere woorden buiten kijf dat er wegens een onjuiste vertaling een fout in de Italiaanse versie van de tekst is geslopen. Gevolg hiervan is dat de bijvoeglijke bepaling "minder ontwikkelde" op zowel de eilanden als de overige regio's betrekking heeft. Volgens de heer Barnier moet de Italiaanse tekst van het Verdrag worden gewijzigd overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag van Wenen.
Anderzijds ben ik van oordeel dat wij de informatie die de heer Barnier ons zonet heeft verstrekt moeten toejuichen. Zijn voorstel om een studie te maken van de specifieke problemen van de eilanden op grond van artikel 158 en de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte Verklaring nr. 30 geniet onze steun.
Mijns inziens kan het in de vraag van de Commissie constitutionele zaken opgeworpen probleem hiermee op afdoende wijze worden opgelost.

Inglewood
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie is erin geslaagd om, tussen de nationale en internationale wetgeving in, een transnationale juridische structuur voor heel Europa te creëren, op basis van de Verdragen die, volgens het Europees Hof van Justitie, een aantal kenmerken van een constitutie hebben. Niemand zal de bestaande structuur van de Verdragen als ideaal willen zien en het is dan ook in het belang van de politici, de ambtenaren, het zakenleven en de burgers dat de structuur van deze Verdragen eenvoudiger wordt gemaakt. De voorstellen die daartoe in het verslag-Duhamel worden gedaan dienen dan ook van harte te worden gesteund.
Het tweede gedeelte van diens verslag is ambitieuzer en derhalve controversiëler, omdat het vraagtekens zet bij de manier waarop in de Verdragen - die dus sommige trekjes van een constitutie hebben - veranderingen worden aangebracht. Het klopt dat dit voor een gewone Engelse jurist onbekend terrein is. Maar de juristen in de Verenigde Staten, Canada of Australië zijn er veel meer mee vertrouwd. Het is een belangrijk onderwerp waaraan serieus aandacht moet worden besteed. Tegen mijn landgenoten wil ik zeggen dat ze het niet zonder meer moeten afwijzen. Ik ben juist blij met de discussie die het op gang brengt, al ben ik verre van overtuigd van sommige voorstellen die in het verslag zijn uitgewerkt, omdat er belangrijke vragen worden opgeworpen, die een doordacht, weloverwogen en objectief antwoord behoeven.

Dimitrakopoulos
­ (EL) Mijnheer de Voorzitter, als laatste spreker wil ik de heer Duhamel van harte gelukwensen met zijn uitstekend werk. Ook dank ik de heer Gil-Robles voor zijn verslag. Wij hebben over beide thema' s een diepgaand debat gevoerd. Het gaat hierbij weliswaar om twee verschillende vraagstukken, maar toch komen deze ergens bij elkaar. In feite wordt in beide verslagen gesproken over de manier waarop het Europees opbouwproces moet worden voortgezet, over de nadere uitwerking van het kader en het toekomstbeeld van Europa.
De voorstellen van de heer Gil-Robles voor de versterkte samenwerking zijn door de bank genomen goed. Ook de voorstellen van de heer Duhamel voor het Europese statuut, voor de noodzakelijke Europese grondwet gaan inhoudelijk de goede kant uit. Ik wend mij nu tot de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Moscovici. Het Europees Parlement heeft belangrijke voorstellen ingediend. Wat ons nu nog rest is dat tijdens de komende top van Nice de noodzakelijke politieke wil wordt opgebracht om deze voorstellen, samen met andere, reeds eerder gedane voorstellen, hun beslag te doen vinden in het Verdrag van Nice, en daarvan een allesomvattend geheel, een institutioneel kader te maken. Dan zal het Europese opbouwproces op juiste manier kunnen vorderen en tegelijkertijd de Europese Unie in staat worden gesteld de nieuwe landen een goed onthaal, een onthaal zonder mankementen, te bereiden.

De Voorzitter
Ik heb een ontwerpresolutie ontvangen overeenkomstig artikel 42, lid 5, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming over de verslagen van de heren Duhamel en Gil-Robles Gil-Delgado vindt straks plaats.
De stemming over de resolutie over de mondelinge vragen over de status van de eilanden vindt woensdag plaats.

STEMMING
(COM(2000) 551 - C5-0504/2000 - 2000/2239(COS))

(De Voorzitter verklaart dat de wetgevingsresolutie is aangenomen )
Voorstel voor een besluit van de Raad, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende de sluiting door de Europese Gemeenschap van het protocol van 1998 inzake zware metalen bij het Verdrag van 1979 betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstand (COM(2000) 177 - C5-0358/2000 - 2000/0082(CNS))
(Procedure zonder verslag)
(Het Parlement keurt het voorstel van de Commissie goed)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0268/2000) van de heer Trakatellis, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging, voor wat medische hulpmiddelen betreft die stabiele derivaten van menselijk bloed of menselijk plasma bevatten, van richtlijn 93/42/EEG van de Raad (13561/1/1999 - C5-0331/2000 - 1995/0013 (COD))
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd )

Verslag (A5-0228/2000) van de heer Souchet, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 3448/93 tot vaststelling van de handelsregeling voor bepaalde, door verwerking van landbouwproducten verkregen goederen (COM(1999) 717 - C5-0095/2000 - 1999/0284(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0304/2000) van de heer MacCormick, namens de Commissie juridische zaken en interne markt, over het verzoek om opheffing van de immuniteit van de heer Pacheco Pereira
(Het Parlement keurt het besluit goed)

Verslag (A5-0294/2000) van mevrouw Eriksson, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende het programma in verband met de communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005) (COM(2000) 335 - C5-0386/2000 - 2000/0143(CNS))
Eriksson (GUE/NGL), rapporteur. (SV) Mijnheer de Voorzitter, volgens artikel 69, lid 2, doe ik het verzoek om de behandeling van deze kwestie af te breken en terug te verwijzen naar de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen. We hebben nu een duidelijk standpunt van het Parlement, maar na het debat van gisteren is het onduidelijk wat de andere instanties willen. Ik wil derhalve aandringen op een terugverwijzing naar de commissie.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, het is wellicht op zijn plaats dat ik als voorzitter van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen zeg dat we ons best hebben gedaan om de wens van zowel de Raad als de Commissie in te willigen om dit voorstel snel door te voeren. We zijn iets te snel te werk gegaan. Helaas kregen we gisteren tijdens het debat geen duidelijkheid over de kwesties die door de Raad en de Commissie duidelijk gemaakt hadden moeten worden. Daarom willen we dat de zaak naar ons wordt terugverwezen. We zijn bereid om ervoor te zorgen dat erover gestemd wordt tijdens de vergaderperiode in november, zodat het nog aangenomen kan worden tijdens het Franse voorzitterschap. Ik steun derhalve van de kant van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen het voorstel-Eriksson.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de commissie)
Verslag (A5-0277/2000) van mevrouw Sartori, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het geïntegreerd mechanisme voor financiële ondersteuning op middellange termijn van de betalingsbalansen van de lidstaten (Verordening (EEG) nr. 1969/88 van de Raad) (COM(1999) 628 - C5-0307/2000 - 2000/0807(CNS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)
Verslag (A5-0195/2000) van mevrouw Klaß, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 68/193/EEG betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken (COM(2000) 59 - C5-0090/2000 - 2000/0036(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0290/2000) van mevrouw Riis-Jørgensen, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het XXIXste verslag over het mededingingsbeleid - 1999 (SEC(2000) 720 C5­0302/2000 - 2000/2153(COS))
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Verslag (A5-0281/2000) van de heer Evans Jonathan, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het achtste overzicht van de Commissie van overheidssteun in de Europese Unie (COM(2000) 205 - C5-0430/2000 - 2000/2211(COS))
Amendement 3:

Sterckx
Voorzitter, bij amendement 3 was de stemming 72 vóór, 56 tegen. Vermits de collega zegde dat zij ging tegenstemmen, vervalt dat amendement.

De Voorzitter
Dat wijzigt de uitslag niet. Daar ben ik helder in.

Evans, Jonathan
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag van u een nadere toelichting op het Reglement met betrekking tot wat zich zojuist heeft voorgedaan. Als een stemapparaat niet werkt, is het dan zo dat de stem helemaal niet meetelt? Als dat zo is, moet het Reglement volgens mij worden aangepast. Het is duidelijk dat het Parlement, bij een staking van stemmen, niet van plan zou zijn geweest de aanname van dit specifieke amendement te steunen.

De Voorzitter
De regels, collega rapporteur, zijn als volgt dat de Voorzitter bepaalt of de stemming rechtsgeldig was ja dan nee. Natuurlijk hoopt de Voorzitter altijd dat alle apparaten het doen. Als een apparaat het niet doet verandert dat niets aan de conclusie van de Voorzitter dat deze stemming rechtsgeldig is gepleegd en die wijzig ik uiteraard niet. Zo zijn de regels. Wij gaan ook het Reglement van orde niet veranderen. Zo zit het. Wij gaan hier geen debat over voeren. De regels, collega's, zijn glashelder.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat u hoopt dat alle stemapparaten goed functioneerden, maar helaas deed mijn apparaat het ook niet, dus dat brengt de meerderheid waarmee het amendement is aangenomen van ''een'' op ''twee''.

De Voorzitter
Dat wordt te ingewikkeld, mijnheer Howitt. Daar houd ik geen rekening mee.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Atkins
Mijnheer de Voorzitter, het spijt mij dat ik weer een motie van orde moet indienen maar ik ben het niet eens met de beslissing die u zojuist, niet in de context van het debat, maar met betrekking tot het Reglement, hebt genomen. Als de stemmen staken en als het geachte parlementslid wel heeft gestemd, maar haar apparaat werkte niet, dan is de procedure in elk parlement dat het amendement niet wordt aangenomen. Daarom wil ik graag van u weten uit welk onderdeel van het Reglement u concludeert dat uw beslissing juist is, terwijl dat duidelijk niet zo is.

De Voorzitter
Collega, Atkins, zo gaan wij dat hier niet doen. De regels zijn glashelder. Wij hebben er daarnet een klein ordedebatje over gehad. Vrijwel alle leden van het Huis kennen deze regel. De Voorzitter beslist over de rechtsgeldigheid van de stemmen. Dat het in andere parlementen anders is, daar neem ik graag kennis van. Hier hebben wij onze regels toe te passen.

Staes
Mijnheer de Voorzitter, ik kan een aantal collega's een illusie ontnemen. Bij die stemming waarover een betwisting is, had ik per vergissing tegen gestemd en ik wou voor stemmen. Ik heb dat al meegedeeld aan de Griffie. Dus er was meer dan één stem op overschot.

McKenna
Mijnheer de Voorzitter, wat hier gebeurt is vragen om chaos. Zoals we hebben gehoord, hebben sommige leden verkeerd gestemd en bij anderen werkte het stemapparaat niet. Het Reglement zoals dat er nu ligt is volkomen acceptabel. Het zorgt ervoor dat er geen situatie kan ontstaan zoals deze, waarin er door sommigen niet gestemd is, waarin sommige apparaten niet werkten. Wij kunnen het Reglement niet wijzigen. Anders ontstaat er een onmogelijke situatie: bij een stemming waarbij het aantal voor- en tegenstemmers vrijwel gelijk is, bijvoorbeeld met een of twee stemmen verschil, lopen we anders de kans dat er mensen bij hoog en bij laag gaan beweren dat hun apparaat niet werkte of dat ze niet gestemd hebben, of meer van dat soort zaken. Alles moet dus maar blijven zoals het is.

De Voorzitter
Mevrouw McKenna, u hebt volkomen gelijk. Ik denk dat wij hier niet meer over moeten praten. De stemming was helder. De uitslag is vastgesteld door de Voorzitter. Het is rechtsgeldig. Daar valt niets aan toe of af te doen. Ik stel voor, collega's, dat wij daarover niet meer spreken.

Berthu
­ (FR) Mijnheer de Voorzitter, het is nu bijna 14.00 uur. Zou u de Vergadering zelf willen vragen of ze de stemming wil voortzetten of de vergadering nu wil onderbreken?

De Voorzitter
Dat is redelijk. Ik leg nu voor het voorstel om de vergadering te stoppen.
(Het voorstel om de vergadering te stoppen wordt goedgekeurd)
De nog resterende stemmingen zullen morgen worden afgedaan.
STEMVERKLARINGEN
Verslag-Cocilovo (A5-0295/2000)

Bordes, Cauquil en Laguiller
Achter de gekunstelde formuleringen van dit verslag gaat een reeks maatregelen schuil die alle een nadelig effect hebben op de positie van de werknemers.
Wat betekent immers de formulering "de termijn waarbinnen de lidstaten werklozen een kans moeten geven op toegang tot actieve werkgelegenheidsmaatregelen moet beperkt blijven tot uiterlijk twee jaar" ? Dit houdt toch simpelweg een bedreiging in voor de werkloosheidsuitkeringen?
En wat wordt bedoeld met "de invoering van geleidelijke pensionering gekoppeld aan deeltijdwerk" ? Wordt hier niet gewoon de pensioenleeftijd ter discussie gesteld, terwijl die in tal van landen toch al veel te hoog is?
De vele verwijzingen naar meer vormen van arbeidsflexibiliteit laten aan duidelijkheid zelfs niets te wensen over. Verder wordt in de passage waarin sprake is van bedrijfsstages, scholing en het leerlingwezen beoogd een in tal van lidstaten reeds bestaande praktijk tot norm te verheffen. Het gaat hier om de mogelijkheid die werkgevers geboden wordt gebruik te maken van geheel of gedeeltelijk gesubsidieerde arbeidskrachten, zogenaamd in het kader van de bestrijding van de (jeugd)werkloosheid.
En, tenslotte, de finishing touch ten behoeve van de bezittende klasse: het verslag beveelt de "medefinanciering door de overheid van de fiscale en parafiscale lasten" van "huishoudelijke arbeid" aan. Ook deze procedure wordt al toegepast door vele lidstaten; ze houdt simpelweg in dat de belastingbetaler de dienstmeisjes en privé-chauffeurs subsidieert die de rijken in dienst willen nemen.
Dit soort teksten laat zien dat de rol die is voorbehouden aan de Europese instellingen, inclusief het Europees Parlement, slechts dienstverlening aan een klein groepje kapitalisten inhoudt.

Figueiredo
 - (PT) Het is uiteraard belangrijk dat wij nogmaals onderstrepen dat de volledige werkgelegenheid een prioritaire doelstelling is van de in het kader van het economisch, werkgelegenheids- en sociaal beleid van Europa ten uitvoer gelegde strategie. Het mag echter niet bij vage verklaringen blijven. Er dienen tastbare macro-economische en maatschappelijke veranderingen te worden doorgevoerd die de weg moeten effenen voor de daadwerkelijke totstandkoming van volledige werkgelegenheid van hoge kwaliteit.
Het is ook belangrijk dat wij opnieuw wijzen op de noodzaak het vroegtijdig verlaten van de schoolbanken aan banden te leggen door adequate steun te verlenen aan leerlingen met leermoeilijkheden en de minimumleeftijd voor verplicht onderwijs en opleiding op te trekken tot 18 jaar. Daartoe moeten echter effectieve maatregelen worden genomen om de toegang tot kwaliteitsonderwijs en voor alle jongeren openstaande opleidingsmogelijkheden te waarborgen. Hierbij moet extra aandacht worden besteed aan de economisch zwakkere gezinnen en buitengewoon kwetsbare bevolkingsgroepen. Uiteraard moeten de schaarse begrotingsmiddelen waarover wij beschikken aan deze doelstellingen worden aangepast.
Het is tevens van fundamenteel belang dat wij ons bewust zijn van de noodzaak om de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op het gebied van werkgelegenheid, werkloosheid, bezoldiging en sectorale segregatie in de lidstaten binnen vijf jaar met 50% te verminderen. Daartoe is het echter noodzakelijk dat ook in de praktijk een verbetering van de kwaliteit van de werkgelegenheid, de bezoldiging en de promotiemogelijkheden intreedt, hetgeen tot dusver niet het geval is.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Trakatellis (A5­0268/2000)

De Rossa
Ik ben erg blij met de aanneming door het Europees Parlement van het verslag-Trakatellis, omdat dit verslag het mogelijk maakt om hoge eisen te stellen aan de kwaliteit en de veiligheid van menselijk bloed en derivaten van menselijk bloed.
Burgers van de EU mogen verwachten dat voor menselijk-bloedproducten de hoogste veiligheidsnormen in acht worden genomen. De gezondheid, de veiligheid en het vertrouwen van patiënten, gebruikers en derden moeten door ons gewaarborgd worden. Bovendien moeten wij duidelijke voorwaarden opstellen voor het op de markt brengen van dergelijke producten.
Tegelijkertijd moeten wij ervoor zorgen dat zowel individuele burgers als de gezondheidszorg kunnen blijven beschikken over veilige, betaalbare producten.

Fatuzzo
Er is een spreekwoord in het Italiaans dat zegt: lachen is gezond. De ouderen en gepensioneerden ­ die, zoals iedereen weet, graag gezond zijn ­ hebben er derhalve waardering voor dat ik met mijn stemverklaringen de mensen soms aan het lachen breng en hen doe relaxen, zoals ook nu met de inleidende woorden van deze stemverklaring over het verslag van de heer Trakatellis. Ik heb hier natuurlijk mee ingestemd omdat een goede gezondheid voor ouderen en gepensioneerden heel belangrijk is. Zij zijn degenen die het vaakst in ziekenhuizen worden opgenomen, en daarom zijn zij het er roerend mee eens dat niet alleen goederen, maar ook bloed en bloedproducten vrij kunnen circuleren.
Verslag-Souchet (A5-0228/2000)

Fatuzzo
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Souchet gestemd waarin een lans wordt gebroken voor een sterkere verwerking van landbouwproducten tot verpakte landbouwproducten. U weet dat gepensioneerden, evenals kinderen, gek zijn op jam. Weet u waarom ik dit zeg? Wel, het zou goed zijn indien de Europese Unie de verwerking van landbouwproducten sterker zou bevorderen, om vernietiging van overschotproducten - zoals bijvoorbeeld van sinasappelen, citrusvruchten enzovoort ­ te vermijden. Men kan deze overschotproducten verwerken en verpakken: ik benadruk dit. Dan kunnen hier zowel de mensen in de Europese Unie als ook de bevolkingen elders, en met name de onder voedselgebrek lijdende bevolkingen, baat bij hebben.
Verslag-MacCormick (A5-0304/2000)

Gollnisch
­ (FR) Wij hebben een stem uitgebracht voor het verslag-MacCormick, waarin gepleit wordt voor handhaving van de parlementaire immuniteit van de heer Pacheco Pereira. Niet omdat we van mening zijn dat een lid van ons Parlement zich op grond van zijn immuniteit boven de wet mag stellen, maar omdat deze immuniteit soms noodzakelijk is ter bescherming van het statuut en de onafhankelijkheid van een lid van het Parlement in het geval van strafrechtelijke vervolging.
We hebben allen kennis kunnen nemen van de zeer belangrijke passage op pagina 9, deel II, punt D van het verslag, waarin gesproken wordt over de autonomie van de Europese parlementaire onschendbaarheid ten opzichte van de nationale parlementaire onschendbaarheid. Juist vanwege dat autonome karakter van de Europese parlementaire immuniteit heeft onze instelling de bevoegdheid verzoeken om opheffing ervan te toetsen, zeker in het geval van fumus persecutionis. Op grond van deze toetsingsbevoegdheid beschikken we echter ook over de bevoegdheid schendingen van de parlementaire immuniteit te beoordelen, zelfs wanneer ons daartoe geen verzoek heeft bereikt!
Indien de parlementaire immuniteit van leden van het Europees Parlement autonoom is, had de Franse overheid de opheffing van de immuniteit van de heer Le Pen bij dit Parlement aanhangig moeten maken. We hadden ons moeten buigen over de uitzonderlijke handelwijze van de Franse regering, die een vreemde draai heeft gegeven aan het begrip heterdaad.
Het Franse Hof van Cassatie en de Franse Raad van State hadden een prejudicieel geschil bij het Hof van Justitie in Luxemburg aanhangig moeten maken alvorens een uitspraak te doen. En gezien het feit dat aan al deze wezenlijke formele voorwaarden niet is voldaan, had onze Voorzitter natuurlijk elke beperking van het mandaat van onze collega van de hand moeten wijzen - deze strafrechtprocedure kent zoveel gebreken dat ze ook in haar ogen van nul en generlei waarde moet zijn.
Dat is de juridische weg die ons Parlement zou moeten volgen om in lijn met zijn beginselen en zijn jurisprudentie te werk te gaan en te handelen naar de letter en de geest van de Verdragen. Velen hier zouden graag zien dat het Hof van Justitie in Luxemburg, als hoeder van het recht, zich in die zin zou uitspreken.
Verslag-Klaß (A5-0195/2000)

Fatuzzo
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb tegen het verslag van mevrouw Klaß gestemd. Weet u waarom? Omdat in het verslag een bevestiging wordt gegeven van de mogelijkheid om wijnstokken in genetisch gemodificeerde wijnstokken te veranderen, en dus de mensen morgen genetisch gemodificeerde wijn te schenken. Ik heb de gepensioneerden, die mij hier met de Partij van de Gepensioneerden naar het Europees Parlement hebben gestuurd, gevraagd of zij genetisch gemodificeerde wijn zouden lusten. Zij antwoordden mij: "Als wij met genetisch gemodificeerde wijn van leverpijn verlost zouden kunnen worden en geen leverkwaal zouden oplopen, zouden wij graag genetisch gemodificeerde wijn drinken. Als dat echter niet het geval zou zijn, waarom zouden wij dan een andere wijn drinken dan onze vaders en grootvaders?"

Schierhuber
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik heb in dit debat over het verslag-Klaâ absoluut niet begrepen waarom men begrippen als "genotype"; en "genetische modificatie"; door elkaar haalt. Daardoor is het debat onnodig bemoeilijkt. Een genotype is namelijk een oertype in de wijn, en de wijnbouw is een uiterst dynamische sector, met een grote verscheidenheid, waar lange tradities en oude culturen een stempel op hebben gedrukt. De basis voor een optimale druiven- en wijnproductie, in kwalitatief en kwantitatief opzicht, is het teeltmateriaal. Wij hebben al deze wijnstokrassen nodig om al die verschillende wijnen met hun karakteristieke smaak te kunnen produceren, en het goedkope leveranciers onmogelijk te maken iets anders te gebruiken dan het vermeerderingszaaigoed van het regionale type.

Isler Béguin
Ik ben buitengewoon teleurgesteld over de uitslag van de stemming in het Europees Parlement over het verslag dat betrekking heeft op de teelt van wijnstokken.
Het stelt me teleur dat het Europees Parlement niet heeft geluisterd - en ook niet heeft willen luisteren - naar het standpunt van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, evenmin als naar het standpunt van de groenen. Die hebben gepoogd de aandacht te vestigen op de achterbakse wijze waarop de Europese Commissie te werk is gegaan door genetisch gemanipuleerde organismen (GGO' s) stilaan in haar verslagen toe te laten. Die producten komen uiteindelijk in grote aantallen in ons dagelijks voedsel terecht.
Nee, ik vergis me niet in het onderwerp. De groenen zitten geheel op één lijn met de publieke opinie en de consumenten, die zich zorgen maken over de voedingsproducten in de nabije toekomst. De groenen zitten ook op één lijn met de wijnbouwers, de wijnproducenten en de wijnhandelaars, die niet gerust zijn op de invoering van GGO' s in de wijnbouw. Door met 115 stemmen voor en 397 stemmen tegen de amendementen te verwerpen waarin werd voorgesteld de verwijzingen naar GGO' s te schrappen heeft het Europees Parlement zijn plicht tot het naleven van het voorzorgsbeginsel verzaakt en is het verantwoordelijk voor de achterbakse invoering, via de achterdeur en in strijd met de Europese regelgeving, van GGO' s in de teelt van wijnstokken.

Korakas
Voor mijn land, Griekenland, is de wijnbouwsector erg belangrijk. De druiventeelt is kenmerkend voor het Griekse landschap en al eeuwenlang onverbrekelijk verbonden met de Griekse cultuur en economie. Griekenland is tevens de enige lidstaat van de Europese Unie waar rozijnen worden geproduceerd en uitgevoerd.
Het zaaigoed voor wijnstokken moet aan hoge eisen voldoen: aan hoge fytosanitaire eisen en aan hoge eisen inzake certificering van wijnstokrassen en -klonen. Het zaaigoed is immers het uitgangsmateriaal dat een wijnboer in staat stelt goede wijn te produceren en zich een inkomen te verzekeren.
Het lijdt geen twijfel dat de richtlijn inzake teeltmateriaal voor wijnstokken aan herziening toe was. In de 32 jaar die sedert de opstelling daarvan zijn verstreken, hebben zich grote veranderingen voorgedaan, zowel op commercieel als op technisch en wetenschappelijk gebied. Door de situatie en de behoeften in de sector was een herziening onvermijdelijk geworden. Bij deze herziening mag men echter geen moment het belang van de producent en de consument uit het oog verliezen, hetgeen in het verslag wel het geval is.
Meer concreet is wetenschappelijk niet bewezen dat de genetisch gemodificeerde druivensoorten veilig zijn voor de gezondheid van de consument en voor het milieu. Het feit dat geen goedkeuring wordt verstrekt zolang niet alle maatregelen ter voorkoming van risico' s zijn genomen, is geen veiligheidsklep. Nergens wordt namelijk gezegd wie die goedkeuring moet geven en welke controle daarvoor moet worden verricht. Aangezien het onderzoek naar genetisch gemodificeerde producten een hoge vlucht heeft genomen en in handen is van bepaalde grote multinationale ondernemingen, die zich enkel interesseren voor de verhoging van hun woekerwinsten en de bescherming van de gezondheid en het milieu aan hun laars lappen, vreest men terecht dat het stelsel van die goedkeuringen en controles zo lek als een mandje zal zijn.
Men stelt voor de handel in plantgoed van mindere norm toe te staan wanneer zich tijdelijk problemen voordoen. Men zegt echter niet wat voor problemen hiermee worden bedoeld. Ook wordt bij wijze van uitzondering toegestaan standaardmateriaal te gebruiken als de behoeften niet kunnen worden gedekt met ander plantgoed. Het belangrijkste hierbij is echter dat met plantgoed van mindere norm de kwaliteit van de wijngaard omlaag gaat en het inkomen van de wijnboer dreigt te kelderen. De handelaar hoeft echter geen verliezen te vrezen, zelfs niet met minder goede wijn.
De definitie van kloon is niet toereikend. Een kloon is immers een afstamming van een ras met bijzondere kenmerken die bekend moeten worden gemaakt. Deze eis wordt echter niet door de definitie gedekt. Wij moeten hierbij aantekenen dat het deskundigencomité wijn een nieuwe, meer volledige definitie heeft opgesteld.
Wat de nieuwe technieken zoals in vitro-vermeerdering betreft, moet men een uitzondering opnemen voor de productie van materiaal via meristidenvermeerdering. Uit jarenlange ervaringen en experimentele bevindingen is immers gebleken dat juist deze plantendelen het meest onderhevig zijn aan mutaties.

Meijer
Bij dit voorstel zijn andere overwegingen ondergeschikt gemaakt aan economische belangen. Zo'n afweging leidt in vele gevallen tot onvoorziene negatieve gevolgen. De teelt van druiven is in een aantal lidstaten een belangrijke economische sector, vooral omdat daarmee alcohol wordt geproduceerd. Voor de één is alcohol net als tabak en drugs een product dat voor de gebruikers en hun medemensen veel schade kan aanrichten, de ander ziet het daarentegen vooral als een bron van werkgelegenheid en als iets waarmee veel geld kan worden verdiend. Het voorstel om de richtlijn voor het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken te wijzigen, wordt verdedigd als het versterken van de interne markt en het moderniseren van een 30 jaar oude regeling. Het blijkt echter ook te gaan om verruiming van de mogelijkheden voor genetische manipulatie. Gisteren heeft een krappe meerderheid van dit Parlement het voorstel van groenen en sociaal-democraten om met de besluitvorming over het verslag-Klaß te wachten tot een bredere besluitvorming over het genetisch veranderen van planten afgewezen. Voor mij is dit een reden om zeker nu niet met het verslag-Klaß in te stemmen.
Verslag-Riis-Jørgensen (A5-0290/2000)

Fatuzzo
Mijnheer de Voorzitter, ik heb ondanks de tekortkomingen voor het verslag-Riss-Jørgensen gestemd. Gisteren ontmoette de heer Smith, Engelsman, mijnheer Rossi, Italiaan. Zij zijn oude vrienden en doen hetzelfde werk: beiden werken zij in een meubelfabriek. De heer Smith verdient 2,5 miljoen lire per maand, en de heer Rossi 2 miljoen lire per maand, minder dus. Zij vroegen zich beiden af hoe dat kwam. Wel, de reden is dat mijnheer Smith niet zo' n hoge pensioenbijdrage hoeft te betalen als de heer Rossi, omdat de pensioenbijdragen met de Engelse pensioenwetgeving meer vruchten afwerpen dan met de Italiaanse pensioenwetgeving. Ik wil u, mijnheer de Voorzitter, derhalve vragen of de verschillen in arbeidskosten ten gevolge van deze factor geen beperking inhouden van de vrije mededinging in de Europese Unie.

Bordes, Cauquil en Laguiller
Het valt te prijzen dat in de toelichting van dit verslag onverbloemd gesteld wordt dat "het concurrentiebeleid ongetwijfeld een van de voornaamste beleidssectoren van de Europese Unie is" . En dat is dan nog eufemistisch uitgedrukt.
De Europese instellingen hebben slechts tot doel een klein aantal concurrentieregels vast te stellen, maar ondanks deze regelgeving gelden op dit terrein nog steeds de wetten van de jungle. Dit betekent dat de consumenten en werknemers uit de laagste bevolkingsgroepen altijd aan het kortste eind trekken, welke industriële of financiële concerns ook als sterkste uit deze strijd naar voren komen. Het is veelzeggend dat de rapporteur zich ten aanzien van overheidssteun aan het bedrijfsleven enkel zorgen maakt over "concurrentiedistorsies" en zich niet druk maakt over het feit dat die overheidssteun altijd betaald wordt uit de portemonnee van de grootste bevolkingsgroepen en slechts bedoeld is om de grote ondernemingen in staat te stellen nog meer winst te behalen ten behoeve van hun aandeelhouders.
De rapporteur wenst dat de Commissie de balans opmaakt van de ontwikkelingen op het terrein van bedrijfsfusies. Het zou goed zijn als daarbij niet alleen gekeken wordt naar de concurrentievoordelen en de daaruit voortvloeiende winststijgingen, maar ook naar het aantal ontslagen dat met die fusies gemoeid is. Want alle fusies waarvoor de Commissie in Brussel toestemming heeft verleend hebben geleid tot reorganisaties, oftewel verlies van arbeidsplaatsen. En deze fusies mogen dan wel winst hebben opgeleverd voor de aandeelhouders van de betrokken ondernemingen, er is een hoge prijs voor betaald door de werknemers van die bedrijven en hun gezinnen, alsmede door de gehele samenleving.

Crowley
In april 1999 heeft de Commissie een voorstel ingediend voor een ingrijpende hervorming van het communautaire mededingingsstelsel, met betrekking tot de toepassing van de artikelen 81 en 82, waarbij respectievelijk de kartelvorming en het misbruik van machtsposities worden verboden.
De rapporteur is het over het algemeen eens met de voorstellen over dit onderwerp uit het Witboek van de Commissie, maar vreest de mogelijke implicaties van de hervorming, die zich voornamelijk richt op het decentraliseren van de implementatie van de mededingingsregels. Zij denkt dat het afschaffen van de aanmeldings- en vergunningstelsels en het versterken van de rol van de nationale gerechtelijke instanties bij geschillen betreffende de communautaire mededingingswetgeving zullen leiden tot renationalisering van het mededingingsbeleid.
Al zijn wij het niet allemaal eens met alle onderdelen van het EU-mededingingsbeleid, toch heeft het de afgelopen 43 jaar zeker goed gefunctioneerd en heeft het een bijdrage geleverd aan de strijd tegen het misbruik van machtsposities door bedrijven binnen de Europese Unie. Ik zou dan ook het primaat van het communautaire recht, wat de implementatie van het EU-mededingingsreglement betreft, niet graag, in welke vorm dan ook, bedreigd willen zien. De eenvormige toepassing van de EU-mededingingswetgeving in alle staten van de EU gaat vóór alles.
Ik ben het dan ook van harte eens met het verzoek van de rapporteur aan de Europese Commissie om te zorgen voor extra garanties met betrekking tot de toepassing van de mededingingswetgeving in de lidstaten. Daartoe is het met name nodig dat het Europees Parlement nauwer wordt betrokken bij het opstellen en uitvoeren van het mededingingsbeleid en bij het toezicht op de kwaliteit van de mededingingswetgeving binnen de verschillende lidstaten en kandidaat-lidstaten van de EU.
Er moet een duidelijk systeem komen, zodat men precies weet waar een bepaald geding thuishoort: bij de nationale autoriteiten of bij de Europese Commissie. Daarmee wordt voorkomen dat de betrokkenen op zoek gaan naar het juridische systeem dat het beste in hun straatje te pas komt.
In beginsel kan de gedecentraliseerde toepassing van het communautaire recht alleen maar werken als men vast van plan is dit uniform in alle landen van de Europese Unie toe te passen.

Figueiredo
 - (PT) Dit verslag is geheel in lijn met de door de Europese Commissie gevolgde politiek om systematisch voorrang te verlenen aan het mededingingsbeleid, zelfs wanneer in naam hiervan de grondrechten van de werknemers met voeten worden getreden of privatiseringen worden uitgevoerd. Zo worden van monopolievorming beschuldigde overheidsbedrijven omgevormd tot ware privé-monopolies. Vaak komen onmisbare overheidsdiensten die de levenskwaliteit van de bevolking verhogen hierdoor op de helling te staan. Dit is onder meer in Portugal gebeurd.
In het verslag wordt de maatschappelijke invalshoek volledig terzijde gelaten. De rapporteur schrikt er bovendien niet voor terug te onderstrepen dat "het accent bij het onderzoek naar mogelijk concurrentiebeperkend gedrag moet liggen op de schade voor de mededinging, en niet die voor de concurrenten; dat mededingingszaken gebaseerd moeten zijn op economische analyse, daar het doel van het concurrentiebeleid de bevordering van de economische efficiency is". Zij pleit tevens voor concentratie van bedrijven, met inbegrip van de concentratie van grote ondernemingen, teneinde de internationale concurrentiepositie te versterken. Zij houdt echter totaal geen rekening met de maatschappelijke gevolgen van deze situatie. Daarom restte ons niets anders dan tegen te stemmen, hetgeen wij dan ook hebben gedaan.
Verslag-Jonathan Evans (A5-0281/2000)

Fatuzzo
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, ik heb ­ weliswaar met enig voorbehoud - voor het verslag-Evans gestemd. In mijn stemverklaring moet ik echter vermelden dat er dit keer een ontmoeting heeft plaatsgevonden tussen Carlo en François. Zij zijn beiden even oud, vijftig, en doen al gedurende hetzelfde aantal jaren hetzelfde werk. Carlo wil François op een etentje trakteren. "Waarom bied je mij een etentje aan" , vraagt vriend François aan Carlo. En Carlo antwoordt: "Ik bied je een etentje aan omdat ik ondanks mijn jonge leeftijd, ik ben net vijftig, met vervroegd pensioen mag gaan van mijn regering. Morgen hoef ik niet meer naar mijn werk; dan ben ik met pensioen, want in mijn land kun je met vervroegd pensioen gaan. Jij moet echter nog tien jaar werken en daarom krijg je van mij dit etentje" .
Ik vraag u opnieuw, mijnheer de Voorzitter: is dit geen staatssteun waar rekening mee moet worden gehouden?

De Voorzitter
Die vraag, mijnheer Fantuzzo, kan ik niet beantwoorden, want het is een stemverklaring. Ik ben niet de uitvoerende macht. Wel ben ik voorzitter van dit Huis op dit ogenblik.

Caudron
Al heb ik in het debat van gisterenavond collega Jonathan Evans gefeliciteerd met zijn werk, ik heb van meet af aan duidelijk gemaakt dat ik het volstrekt niet eens ben met de al te liberale, zo niet ultraliberale toonzetting van zijn verslag.
Niet alleen heeft de heer Evans ontkend dat de omvang van de overheidssteun in de periode 1994-1998 verminderd is, terwijl de Commissie die vermindering zelf heeft erkend, hij heeft ook, en dat is veel ernstiger, eindeloos zitten hameren op het idee dat overheidssteun geen regel maar uitzondering is. Maar het Verdrag bepaalt dat overheidssteun mogelijk is wanneer het gaat om het realiseren van doelstellingen die vervat zijn in de Verdragen zelf, zoals milieubescherming en sociale cohesie. Bovendien erkent de Commissie zelf dat sommige beleidsterreinen niet aan de werking van de markt alleen overgelaten kunnen worden.
Daarom heb ik gisterenavond een oproep gedaan om het verslag in deze vorm niet te steunen.
Ik heb me wel kunnen aansluiten bij het verzoek om te komen tot meer transparantie bij steunverlening door de overheid en ook bij het verzoek om het Europees Parlement te informeren over de follow-up van door de Commissie goedgekeurde vormen van overheidssteun. Maar ik heb vooral gepleit voor het behoud van overheidssteun om sociale cohesie, onderzoek en innovatie alsmede milieubescherming te bevorderen, om de lacunes van de vrije markt op te vullen, om de concurrentiepositie van Europa ten opzichte van het buitenland te versterken en om het hoofd te kunnen bieden aan frauduleuze praktijken van concurrerende landen (zoals bij de scheepsbouw in Korea).
Ik heb eraan toegevoegd dat het toezicht op de steunverlening door de overheid strikt onderworpen dient te zijn aan de bepalingen in de Verdragen en niet mag afhangen van de dominerende liberale ideologie.
Het gaat om het vinden van een middenweg tussen een "alomaanwezige overheid" , waarvoor nu niemand meer pleit, en een "onzichtbare overheid" , die slechts een moderne variant is van "het recht van de sterkste" . Naar mijn inzicht eist het zogenaamde Europese sociale model van ons dat we voortdurend blijven zoeken naar een evenwicht tussen hetgeen aan de markt overgelaten kan worden en hetgeen de overheid verplicht is te regelen!
Daarom heb ik steun betuigd aan de amendementen van de socialistische fractie en een stem ten gunste daarvan uitgebracht. Door toedoen van de rechtse partijen zijn die amendementen echter verworpen; derhalve heb ik tegen het verslag gestemd.

Gallagher
Overheidssteun wordt al tijden door de lidstaten gebruikt als een instrument in het industriële en sociale beleid. Ondanks de verschuiving naar meer deregulering binnen de Europese Unie, kan overheidssteun nog altijd een constructieve rol spelen bij het verwezenlijken van sociale en economische vooruitgang.
Ik ben lid van het Europees Parlement voor het kiesdistrict Connaught/Ulster. Deze hele regio is voor de periode 2000-2006 aangewezen als doelstelling 1-gebied. Als een regio een dergelijke classificatie krijgt, hebben de bedrijven die zich in zo'n regio vestigen recht op een hoger percentage overheidssteun dan bedrijven die niet tot een doelstelling-1 gebied behoren. Ik breng het u nog maar even in herinnering: voor nieuwe bedrijven die binnen het doelstelling 1-gebied in Ierland van start gaan is 40% subsidie voor vaste investeringskosten beschikbaar.
Er is een extra aanvullende 15% voor vaste investeringskosten beschikbaar, voor kleine en middelgrote ondernemingen. Om voor deze extra subsidie in aanmerking te komen moet men dus een klein of middelgroot bedrijf zijn, dat wil zeggen dat men minder dan 250 personeelsleden in dienst heeft.
De subsidieverstrekking aan bedrijven die zich in het doelstelling 1-gebied vestigen dient een uitermate positief economisch en sociaal doel. Het remt de trek van platteland naar stedelijk gebied af. Het betekent ook dat er meer in deze regio kan worden geïnvesteerd, in een poging om de werkgelegenheid voor jongeren die in dergelijke gebieden opgroeien, te stimuleren.
Ik ben blij met de recente mededeling dat IDA Ireland, waar het gaat om het creëren van meer werkgelegenheid in het Ierse doelstelling 1-gebied, het roer radicaal heeft omgegooid. IDA Ireland heeft zijn koers gewijzigd om de komende drie jaar voor het doelstelling 1-gebied de helft van alle nieuwe banen die in het kader van het Greenfield project worden vergeven, binnen te kunnen halen. Deze heroriëntatie begint zijn vruchten af te werpen. Het IDA is er vast van overtuigd dat het deze doelstelling voor nieuwe projecten in het doelstelling 1-gebied kan realiseren. Als men daarvoor de nodige tijd neemt en de overheidsprogramma's voor infrastructuur - zoals die in het nationaal ontwikkelingsplan 2000-2006 staan beschreven - uitvoert, zal dat zeker lukken.
Er zijn op dit ogenblik te veel regio's die te lijden hebben van een niet-concurrentievriendelijke infrastructuur en van het ontbreken van de bedrijfsondersteunende diensten waarmee kan worden voldaan aan de eisen van het nieuwe, moderne bedrijfsinvesteringsklimaat. Ik ben van mening dat de regionale richtsnoeren voor overheidssteun die zijn opgesteld om de werkgelegenheid in de doelstelling 1-regio te stimuleren volledig kunnen worden geïmplementeerd. Zij zullen bovendien een einde maken aan het gebrek aan evenwicht tussen de regio's, in Ierland en elders.
Ik wil er ook op wijzen dat veel Ierssprekende gebieden binnen het kiesdistrict Connaught/Ulster en Udaras Na Gaeltachta de komende jaren, wat betreft het creëren van nieuwe industriële werkgelegenheid in de doelstelling 1-regio, eveneens een spilfunctie zullen vervullen.

Meijer
Mijn oordeel over de paragrafen 4, 17 en 18 is positief, maar dat over paragraaf 2 is daarentegen negatief. Overheidssteun moet zeker niet dienen als stimulans voor overplaatsing van bedrijven van de ene lidstaat naar de andere. Dat zou alleen maar een premie zijn voor ondernemingen die met overheidsgeld de arbeid willen flexibiliseren door de werkgelegenheid steeds te verplaatsen naar het gebied met de laagste lonen, de slechtste arbeidsomstandigheden, de laagste grondprijzen en de meest achteroplopende milieu-eisen. Ik heb in juli 1999 daarvoor de aandacht gevraagd van de Europese Commissie, en daarop toen een positief antwoord gekregen. Ik ben het dus eens met de strekking van paragraaf 4 die deze stellingname ondersteunt. Minder tevreden ben ik met de in paragraaf 2 vermelde gedachte dat overheidssteun niet mag stijgen. Ten behoeve van de bescherming van het milieu, de bescherming van de publieke dienstverlening en het garanderen van een gelijk inkomensniveau voor inwoners van in economisch opzicht zwakke regio's kan die steun onvermijdelijk zijn. Ik steun de kritiek op de ten opzichte van andere vervoersvormen concurrentievervalsende belastingvrijstellingen voor de luchtvaart en de stimulansen voor energiebesparing en hernieuwbare energiebronnen. Mijn eindoordeel is dus positief.

Theonas
Ongeremde mededinging is de nieuwste manie van het neoliberalisme. Het principe volgens welke de markt de enige regulator mag zijn van de sociale vraagstukken leidt tot afschaffing van de mens als creatieve factor in het economisch leven en de productieactiviteiten. Het neoliberalisme trekt zich nauwelijks iets aan van het welzijn van de mensen: het welzijn van de bedrijven is het enige dat telt.
Iedereen weet dat zelfs met transparante en voor iedereen geldende mededingingsregels ­ waarvan nooit en te nimmer sprake zal kunnen zijn ­ lang niet iedereen onder dezelfde voorwaarden toegang heeft tot de mededinging. Wij kennen de gevolgen daarvan: de welbekende wet van de jungle, het gelijk altijd en eeuwig aan de kant van de sterksten en de monopolistische belangen baas boven baas.
Met overheidsmaatregelen, staatssteun en andere economische en fiscale stimulansen kan men, in de confrontatie met de woede van het volk over de gevolgen van dit beleid, soms de situatie gedeeltelijk rechttrekken.
Deze maatregelen laten echter het kapitalistisch systeem in feite onaangetast. Soms bevordert men daarmee zelfs bepaalde bedrijven en bepaalde ondernemers. De wanhopige poging om een einde te maken aan de staatssteun heeft echter niet tot doel deze "afwijkingen" op te heffen, maar de winst te verhogen van de reeds sterke bedrijven en hun positie op de markt te verstevigen, opdat zij daar geen nieuwe concurrenten hoeven te vrezen.
De minst ontwikkelde gebieden van de EU, de minst ontwikkelde sectoren, de armste bevolkingsgroepen weten dat zonder overheidsmaatregelen de ontwikkelingskloof die hen van de anderen scheidt, alleen maar groter zal worden. Zij weten dat zonder een sterke, productieve en efficiënte overheidssector geen licht in de duisternis kan schijnen. Zij weten dat de herstructureringen en de uitverkoop van de overheidssector geen winst voor hen maar enkel voor het grote kapitaal zullen opleveren.
De uitverkoop van het overheidsbezit brengt een aanzienlijke afzwakking van de invloed van de burgers met zich mee en berooft hen van praktisch alle middelen voor de uitoefening van die invloed. Met de winstverhoging is dit dus een belangrijk politiek wapen in handen van het kapitaal. Daarmee kan het kapitaal het hoofd bieden aan de eisen van de werknemers.
Wij vinden het onaanvaardbaar dat steeds sterkere druk wordt uitgeoefend en bepaalde institutionele maatregelen worden getroffen, zoals het scorebord voor de sector van de staatsteun. Nu de omvangrijke staatsteun onder toezicht van de EU is komen te staan, zal het niet lang duren totdat ook de minder omvangrijke staatsteun - onder het voorwendsel van de mededinging in de sector van het MKB - het doelwit wordt van de EU. Het feit dat het grootkapitaal bevreesd is voor eventuele mededingingscontrole door de lidstaten en niet door de Europese Commissie, geeft duidelijk aan waar het naartoe wil.
De ondraaglijke situatie waarin de werknemers terechtkomen door de activiteiten van de grote ondernemingen en de EU heeft reeds geleid tot aanzienlijke reacties. De protesten tegen de "mondialisering" en de ongecontroleerde marktregels nemen snel in aantal en hevigheid toe. Het streven naar verdere vermindering van de maatregelen ter bescherming van de werknemers, de frontale aanval op hun verworven rechten, het streven naar een vermindering van het soortelijk gewicht van de overheidssector en de compenserende rol van staatssteun zullen enkel en alleen nog grotere verontwaardiging onder de bevolking teweegbrengen en nog meer werknemers dwingen de weg van de strijd en het verzet te volgen.

De Voorzitter
Hiermee is de stemming beëindigd.
(De vergadering wordt om 14.06 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Begroting 2001
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
A5-0300/2000 van mevrouw Haug, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2001 ­ Afdeling III, Commissie (C5-0300/2000 ­ 1999/2190(BUD))
A5-0292/2000 van de heer Ferber, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Gemeenschappen voor het begrotingsjaar 2001 (C5-0300/2000 ­ 1999/2191(BUD))
Afdeling I, Europees Parlement
Afdeling II, Raad
Afdeling IV, Hof van Justitie
Afdeling V, Rekenkamer
Afdeling VI, Economisch en Sociaal Comité
Afdeling VII, Comité van de regio' s
Afdeling VIII, Europese Ombudsman
A5-0251/2000 van mevrouw Rühle, namens de Begrotingscommissie, over het ontwerp van operationele begroting van de EGKS voor 2001 (COM(2000) 360 ­ C5-0340/2000 - 2000/2060(BUD))
A5-0236/2000 van de heer Colom i Naval, namens de Begrotingscommissie, over het Interinstitutioneel Akkoord over de financiële memoranda.

Haug
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad ­ waar is mevrouw de commissaris, ik zou haar graag verwelkomen ­ beste collega' s, begrotingsbesprekingen staan bijna altijd in het teken van de spreuk: geld is niet alles, maar zonder geld is alles niets! Oh, wat fantastisch, mevrouw de commissaris, dat u er nu ook bent!
Wij staan nu, in oktober 2000, op het punt een besluit te nemen over het cijferraamwerk van de begroting 2001. In de afgelopen weken hebben wij alle cijfers, alle ramingen, alle categorieën van onze begroting uitvoerig onderzocht. Wij hebben elke begrotingslijn omgedraaid en van alle kanten bekeken om er zeker van te kunnen zijn dat wij op donderdag aanstaande steekhoudende besluiten nemen en geen begroting 2001 goedkeuren die een sprookje uit 1001 nacht is. De door ons voorgelegde begroting beantwoordt strikt aan de noodzaak van zuinig begrotingsbeheer. Wij springen heel zorgvuldig, heel strikt, maar ook verstandig om met het geld van de Europese belastingbetalers. Datgene wat wij als Begrotingscommissie aan de voltallige vergadering van het Parlement voorleggen, heeft helaas niet - en dat zet voor ons natuurlijk enigszins een domper op de zaak ­ de goedkeuring van alle collega' s uit de vakcommissies. Wij hebben onszelf echter regels opgelegd; wij hebben deze regels geëerbiedigd en gewerkt volgens de reeds besloten principes. Uiteindelijk is er een ontwerp voor de eerste lezing uit de bus gekomen dat beantwoordt aan het motto: begrotingsopstelling is de kunst van het gelijkmatig verdelen van alle teleurstellingen.
Waarschijnlijk zal de teleurstelling bij de Raad het grootst zijn. Dat heeft de Raad echter uitsluitend aan zichzelf te danken. Misschien heeft de Raad zelfs bewust op deze situatie aangestuurd. Hoe moet men anders het besluit interpreteren van de Raad om de betalingskredieten met maximaal 3,5% te verhogen? Volgens het Parlement moeten de betalingen op de begroting 2001 het logisch gevolg zijn van de verplichtingen die wij in de voorafgaande jaren zijn aangegaan en de verplichtingen die wij in 2001 willen aangaan.
Zelfs de Commissie is bij haar voorstel voor de betalingskredieten in het voorontwerp van begroting heel terughoudend geweest, te terughoudend naar onze smaak. Als men kijkt naar hetgeen bij de begrotingsuitvoering in de rubrieken 2, 3, 4 en 7 van de begroting reeds het stadium van betaling heeft bereikt, ziet men dat gemiddeld slechts 8% van alle vastleggingen door betalingskredieten zijn gedekt. Op bepaalde begrotingslijnen staan zelfs helemaal geen betalingskredieten. Als men dan nog beseft dat de Commissie zich in een dergelijke situatie in eerste instantie zou toespitsen op het wegwerken van de restes à liquider - waar wij natuurlijk ook voor zijn ­ weet men dat het gevaar op niet-voortzetting van een voor het Parlement belangrijke begrotingslijn heel groot zou zijn.
Hoe de Commissie in een dergelijke uitgangssituatie een strikte relatie tussen vastleggings- en betalingskredieten moet garanderen - waartoe zij uit hoofde van het Interinstitutioneel Akkoord verplicht is - is mij een raadsel. Wij hebben aldus de betalingen in de rubrieken 3, 4 en 7 principieel opgetrokken tot een niveau dat ons voor de met de begroting 2001 op de verschillende begrotingslijnen aangegane verplichtingen een dekking van 25% garandeert.
Wij hebben ons bij de behandeling soms wel afgevraagd wat eigenlijk de motivering was van de houding van de Raad, bijvoorbeeld bij rubriek 1. Toen de Commissie tegen het eind van het voorjaar voorstelde om de voor de herziening van rubriek 4 noodzakelijke 300 miljoen euro uit de marge van rubriek 1 te halen, kreeg zij onmiddellijk de wind van voren in de Raad. Zij moest met de vingers van die marge afblijven! Dat heeft de Raad echter niet belet om in totaal 555 miljoen euro af te trekken van de landbouwuitgaven. Waar is de logica?
Wij hebben in grote lijnen de bedragen uit het voorontwerp van algemene begroting in ere hersteld. Wij willen vooral dat in rubriek 1B, plattelandsontwikkeling, voldoende geld ter beschikking is. Er moet ook genoeg geld zijn voor de sector die ons moet helpen bij de verwezenlijking van ons doel in verband met de totstandkoming van de kennismaatschappij en de verbetering van de levenskwaliteit van de burgers van de Europese Unie. Wij hebben ons gehouden aan hetgeen de Commissie heeft voorgesteld: een verhoging van 8% van de kredieten voor onderzoek. Wij hebben echter van meet af aan in de begrotingsprocedure geijverd voor een gepast bedrag, ook op de Europese begroting, voor werkloosheidsbestrijding. Dit ligt ons na aan het hart.
Nog steeds is het aantal werkloze mensen in de Europese Unie ondraaglijk hoog. Daar moet men met beleidsmaatregelen op lokaal, regionaal, nationaal maar ook Europees vlak iets aan doen. Drie jaar geleden hebben wij een begin gemaakt met ons werkgelegenheidsinitiatief. Wij hebben de kleine en middelgrote bedrijven geholpen bij de toegang tot durfkapitaal. Wij weten allen dat in de kleine en middelgrote ondernemingen de meeste arbeidsplaatsen voorhanden zijn in Europa en dat kleine en middelgrote ondernemingen de meeste werkgelegenheid creëren. Wij weten eveneens dat het voor high tech MKB' s inmiddels niet meer zo moeilijk is om aan kapitaal te komen, omdat ­ dankzij ook ons initiatief ­ de kapitaalmarktsituatie voor deze bedrijven aanzienlijk is verbeterd.
Daarom willen wij een werkgelegenheidsinitiatief met enigszins andere prioriteiten. Wij willen de steun aan kleine en middelgrote ondernemingen voortzetten en hen in staat stellen, evenals de grote bedrijven, in het genot te komen van de voordelen van onze gemeenschappelijke markt. Wij willen hun vooral de mogelijkheid bieden profijt te trekken van de nieuwe technologie. Daarvoor zijn verschillende instrumenten ter beschikking en daarmee moet het ons toch eigenlijk lukken deze bedrijven te helpen, of het nu gaat om startkapitaal, borgtocht, leningsgarantie of ook om het joint european venture-instrument. Juist de grensoverschrijdende samenwerking van MKB' s in de lidstaten creëert immers de door ons allen gewenste Europese meerwaarde. Daarom moeten wij ook dit instrument opnieuw invoeren - zoals trouwens ook de Commissie voorstelt - zij het dan met vereenvoudigde procedures.
Met het oog daarop hebben wij op twee begrotingslijnen bijna 120 miljoen euro opgenomen. Met de begrotingslijnen voor maatregelen ten behoeve van de arbeidsmarkt en de lokale werkgelegenheidsinitiatieven hebben wij aldus in rubriek 3 bijna 150 miljoen euro voor de werkgelegenheidsbevordering. Dat is mijns inziens een duidelijk signaal.
Wij willen ook duidelijk zijn wat onze steun aan de hervorming van de Commissie betreft. Wij zullen hieraan meewerken, voorzover het gaat om de gevolgen van die hervormingen voor het personeelsbestand van de Commissie. Wij gaan akkoord met de invoering van 400 nieuwe posten, zij het dan niet op onvoorwaardelijke wijze. Wij verwachten dat de Commissie ons nog voor de tweede lezing uit de doeken doet hoe zij meer efficiëntie denkt te brengen in de uitvoering van de begroting. Wij verwachten tevens dat zij ons uitlegt hoe zij snellere en betere informatie van het Parlement denkt te waarborgen en ons voortdurend op de hoogte denkt te houden van de uitvoering van het hervormingspakket. Tot slot verwachten wij dat zij versterkte inspanningen onderneemt om het wetgevend proces en de begrotingsprocedure beter op elkaar af te stemmen.
Afgezien daarvan zijn wij natuurlijk van mening dat niet zomaar 400 nieuwe, 400 extra posten kunnen worden gecreëerd. Daarom stemmen wij in principe ook in met een vervroegde uittredingsregeling in het kader van de hervormingen.
Vaak beschouwt men de opstelling van een begroting als een gelegenheid om op methodische wijze tot de treurige conclusie te komen dat men met zijn inkomen niet uitkomt. Ik denk dat velen onder ons die indruk hebben gekregen in rubriek 4 van de begroting. De financiering van onze huidige beleidsvormen gaat namelijk aan alle kanten mank. Al meer dan een jaar lang dringt het Parlement bij de Raad aan op gemeenschappelijke onderhandelingen over een stabiele en zekere steun aan de wederopbouw van de Balkan. De Raad blijft echter halsstarrig weigeren.
De Raad belooft op zijn verschillende topconferenties de mensen in de Balkan telkens weer hulp. Terug thuis aangekomen weigert de Raad echter de beloofde cheque te ondertekenen. In een andere context spreekt men dan wel eens over een wissel die niet in orde is. De Commissie heeft in juni met haar voorontwerp van algemene begroting alleen geprobeerd de financiering van de steun aan de Balkan veilig te stellen. Zij heeft tegelijkertijd ook inspanningen ondernomen om de andere sectoren van het extern beleid niet al te sterk te fatsoeneren en heeft toen logischerwijs voorgesteld rubriek 4 te herzien.
De Raad heeft echter niet alleen geweigerd met ons over een mogelijke herziening te onderhandelen, maar heeft in de eerste lezing zelfs de kredieten voor de Balkan met 200 miljoen euro, voor MEDA met 150 miljoen en voor TACIS met 20 miljoen euro verminderd. Daarmee heb ik dan alleen nog de grootste verminderingen genoemd. Nu, zo kun je natuurlijk niet werken! Het Parlement zal zich houden aan zijn traditionele prioriteiten. Wij zullen op onze begrotingslijnen voor democratie en mensenrechten, voor de samenwerking met de niet-gouvernementele organisaties ten gunste van de armste landen, en voor onze samenwerking met Latijns Amerika, Zuid-Afrika en Azië een gepast kredietvolume zetten. Wij nemen het door de Raad voorgestelde kredietvolume voor MEDA over en nodigen hem uit samen met ons het flexibiliteitsinstrument te gebruiken als in de loop van het komend jaar mocht blijken dat voor MEDA meer geld nodig is.
Dan nu terug naar de Balkan. Met onze marge kunnen wij het bedrag dat de Raad heeft opgenomen voor de steun aan de wederopbouw met 50 miljoen verhogen. Samen met de kredietoverdracht van de Begroting 2000 naar de Begroting 2001 in het kader van de Notenboomprocedure zullen wij dan terechtkomen op een volgens de Commissie geschikt bedrag.
Na de verheugende uitslag van de verkiezingen in Servië moeten wij Servië nu echter ook met geld ondersteunen, en niet alleen met mooie woorden uit zondagspreken. Het Parlement wil dit op twee manieren doen. Wij hebben een nieuwe begrotingslijn in het leven geroepen met de titel "democratisering" . Daarop hebben wij de kredieten bijeengebracht die de begroting ons probleemloos geeft: 60 miljoen euro. Wij doen daarbij echter wel duidelijk uitkomen dat het om de democratisering in Servië gaat.
Wij hebben een tweede begrotingslijn met de titel "wederopbouw" geopend. Daar hebben wij een zogenaamde p.m. opgezet. Wij vragen de Raad samen met ons alle in het Interinstitutioneel Akkoord besloten mogelijkheden te onderzoeken en tot een gepast kredietvolume voor de hulp aan Servië te komen. De gisterenavond overgeschreven 180 miljoen voor spoedhulp voor de rest van het jaar speelt daarbij geen rol. Dat is namelijk geld uit de noodreserve. Dat is enkel beschikbaar voor humanitaire hulp, dus om de Serviërs tijdens de laatste maanden van het jaar te helpen bij het doorkomen van de winter.
Afgezien daarvan verwachten wij ook dat de Raad eindelijk eens samen met ons een blik werpt op het meerjarig kredietvolume voor zowel MEDA als ook CARDS, en een bedrag daarvoor vaststelt. Het is toch onaanvaardbaar dat wij elkaar telkens weer, het ene begrotingsjaar na het andere, in de haren moeten zitten vanwege dezelfde problemen en daarvoor telkens weer hetzelfde theater moeten spelen.
Wij zullen op donderdag een slanke maar verstandige begroting goedkeuren. Ik kan de Raad enkel aanbevelen ons te volgen. Vermageren tot men erbij neervalt kan niet ons doel zijn. Maar al te vaak slaat slankheidsbewustzijn om in magerzucht. Voor een dynamische Unie die kan overleven is echter meer nodig dan een nog net gezonde, "vel over been" -begroting. Als wij als Unie in heel de wereld erkenning willen, moeten wij ervoor zorgen dat wij sterk en competent zijn.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de begrotingen van het Europees Parlement, de Raad, het Europees Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Economisch en Sociaal Comité en de Ombudsman zijn zuiver administratieve begrotingen. Toch laten ze zien hoe het beleid door de verschillende Europese instellingen in praktijk wordt gebracht.
Als uw rapporteur stel ik drie punten voorop. In de eerste plaats moeten wij in alle overheidsbegrotingen op verantwoordelijke en spaarzame wijze met het geld van onze belastingbetalers omspringen.
In de tweede plaats moeten wij, wat de bezetting van posten betreft, op de grote uitdaging van de uitbreiding voorbereid zijn. Wij moeten daarom vandaag voor de nodige financiële marge zorgen om die opdracht te kunnen uitvoeren zodra hij zich aandient.
In de derde plaats moet het geld van de belastingbetaler voor een meerwaarde zorgen. Alleen dan doen de Europese instellingen hun werk. Na intensief overleg met die instellingen en mijn collega' s, die ik voor de goede en vriendschappelijke samenwerking dank, kan ik u vandaag een ontwerpbegroting voorleggen die aan deze drie punten voldoet. Met 980 miljoen is de begroting van het Europees Parlement de grootste die ik vandaag voorstel. Ik wilde de arbeidsomstandigheden voor de afgevaardigden zo verder ontwikkelen, dat wij ook kunnen voldoen aan de nieuwe eisen die in het Verdrag van Amsterdam aan ons werk worden gesteld.
Dit Parlement vertegenwoordigt de mensen in Europa. Het is de enige instelling in Europa die dat met recht en reden over zichzelf kan zeggen. Daarom is de administratie van het Parlement er voor de afgevaardigden, en niet omgekeerd. Met deze begroting zijn wij er in geslaagd deze overweging in cijfers uit te drukken en dus in praktijk te brengen.
Wat het wetenschappelijke voorbereidende werk betreft, is er nog ruimte voor verbetering. Ik hoop dat de administratie daar de volgende maanden werk van maakt en dat een oplossing wordt gevonden.
Wat het organigram betreft, hebben wij, voorzover dat voor de Begrotingscommissie budgettair verantwoord was, de eisen van het Bureau van het Europees Parlement kracht bijgezet. De aangekondigde bevorderingen werden allemaal goedgekeurd. In het Europees Parlement beschikken wij nu immers over een transparant bevorderingssysteem, waarbij niet alleen rekening wordt gehouden met de tijd die een ambtenaar op een post heeft doorgebracht, maar ook met zijn verdiensten.
Op het gebied van gegevensverwerking en meer bepaald gegevensbescherming, waarop het Parlement een grote achterstand heeft, op het gebied van de veiligheid van onze gebouwen en van iedereen die daar werkt, maar ook bij de Juridische Dienst steunt de Begrotingscommissie de onontbeerlijke verhogingen. Wat het gebouwenbeleid betreft, is de gestegen rente een extra last. De rente van de Europese Centrale Bank heeft voor ons directe gevolgen. Wij stellen daarom voor ons gebouwenbeleid voort te zetten en ons zo snel mogelijk van die rentelast te bevrijden. Ik dank de heer Schmid, de voor begrotingszaken bevoegde ondervoorzitter, hartelijk voor de constructieve samenwerking. Wij zijn er in de onderhandelingen tussen het Bureau van het Europees Parlement en de Begrotingscommissie in geslaagd een evenwichtig ontwerp voor te leggen.
Zoals het Parlement en de Raad waren overeengekomen, hebben wij de begroting van de Raad niet gewijzigd. Ik wijs de Raad er echter op dat ook zijn begroting een zuiver administratieve begroting is. Op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid moet de Raad ervoor zorgen dat dit ook in de toekomst zo blijft. Programma-uitgaven horen niet thuis in de begroting van de Raad, maar in die van de Commissie. Als tak van de begrotingsautoriteit zullen wij daar verder streng op toezien.
De Europese Rekenkamer baart ons momenteel het minst zorgen. De Rekenkamer houdt zich aan haar beloften van jaren geleden. Wij hebben dan ook de voor de nieuwbouw van de Rekenkamer benodigde middelen beschikbaar gesteld. Wij zullen er echter streng op toezien dat, in prijzen van 1998, het totale investeringsvolume van 25 miljoen euro niet wordt overschreden. De Europese Rekenkamer zal zeker begrip hebben voor het feit dat wij daar streng op toezien.
Het grootste probleem bij het Europees Hof van Justitie zijn de vertragingen bij de vertaaldienst. Wij kunnen de gevolgen daarvan niet langer aanvaarden. De gemiddelde duur van de procedure voor het Europees Hof van Justitie is nu bijna twee jaar, enkel omdat de vertaaldiensten het vertaalwerk niet kunnen bijhouden. Vanaf volgend jaar zullen wij dan ook een grote bijdrage leveren om die achterstand op het gebied van vertalingen te verkleinen. Ook daar zullen wij er echter streng op toezien dat de toestand bij het Europees Hof van Justitie er ook werkelijk op vooruitgaat. Als dat niet het geval is, zullen wij extra maatregelen moeten nemen en zullen wij voor het Europees Hof van Justitie zeker niet zo vriendelijk zijn als nu voor het begrotingsjaar 2001.
Het Economisch en Sociaal Comité baart ons nog steeds grote zorgen. Dat Comité moet zijn werk kunnen voortzetten, maar wij kunnen niet toestaan dat daar met de eisen van het Europees Parlement als tak van de begrotingsautoriteit het minst rekening wordt gehouden. Wij nemen onze besluiten niet voor het plezier van de betrokkenen. Ze moeten het begrotingsgedrag van alle instellingen beïnvloeden. Als het zijn voortbestaan op lange termijn niet in gevaar wil brengen, moet het Economisch en Sociaal Comité zich verder ontwikkelen. Het Economisch en Sociaal Comité moet daar de volgende maanden werk van maken. Ook van Nice moet een duidelijk signaal uitgaan. Het Comité moet een inhaalbeweging maken.
Het Comité van de Regio' s baart ons tegenwoordig minder zorgen. Ook daar gaat het nog niet helemaal zoals wij het ons voorstellen. Ook dat Comité moet onze besluiten in acht nemen. In het bijzonder op het gebied van het bevorderingsbeleid moet er een beter systeem komen. Ik hoor echter dat daar op dit moment aan wordt gewerkt. Als dat gebeurt, zullen wij ook voor het Comité van de Regio' s de nodige middelen beschikbaar kunnen stellen.
Tenslotte moeten wij ons ook met de begroting van de Ombudsman bezighouden. Dat was voor ons geen zware klus. De Raad had immers reeds alle nodige maatregelen genomen. Wij moeten die alleen maar bekrachtigen.
Ik heb nog twee afsluitende opmerkingen. Bij één instelling lijkt het werken bijzonder gevaarlijk. Er zijn daar immers buitengewoon veel zieken. Wij ­ het gaat niet om het Parlement en niet om de Commissie ­ zullen op basis van deze verslagen uiteraard moeten nagaan welke maatregelen moeten worden genomen om de gezondheidstoestand van de medewerkers, voor wie wij een bijzondere verantwoordelijkheid hebben, te verbeteren.
In de tweede plaats stellen wij voor ook de begrotingen van de beide controleorganen inzake gegevensbescherming, dat van de Commissie en dat waarin het Schengen-akkoord voorziet, in een eigen post op te nemen. Zo blijven de rechten van de begrotingsautoriteit gevrijwaard en is transparantie op lange termijn verzekerd.
Als rapporteur leg ik u vandaag uitvoerig en goed cijferwerk voor. Het zou mij verheugen als u donderdag bij de stemming de voorstellen van de Begrotingscommissie goedkeurt.

Rühle
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in juni 2002 loopt het EGKS-Verdrag af. De laatste volledige jaarbegroting is dus die voor het jaar 2001. Tegen die achtergrond moeten het voorstel van de Commissie en het voorstel dat wij het Parlement voorleggen, worden beoordeeld. De Commissie stelt voor de middelen ten opzichte van vorig jaar van 176 tot 190 miljoen euro te verhogen. Dat komt ongeveer overeen met wat het Parlement voor het vorige begrotingsjaar had voorgesteld. Wij hebben toen 196 miljoen euro voorgesteld. Wij steunen dit voorstel dan ook nadrukkelijk. De middelen zijn echter niet optimaal verdeeld. In dat opzicht moeten er nog wijzigingen komen. Wij verzoeken de Commissie dat te onderzoeken.
Het gaat ons vooral om de verhoudingen bij de administratieve uitgaven. Wij stellen voor te besnoeien in de aanpassingssteun, de steun voor onderzoek en de sociale maatregelen. Ik zal het daarover straks nog hebben. Wij willen geen besnoeiingen op het gebied van onderzoek. Met het oog op de kandidaat-landen moet het onderzoek integendeel worden opgedreven. De kandidaat-landen zullen zorgen voor een verdubbeling van de steenkoolproductie en een belangrijke stijging van de staalproductie. Er is dan ook dringend behoefte aan modernisering en herstructurering. Wij moeten het onderzoek naar milieuvriendelijke technologieën stimuleren. Zodra het EGKS-Verdrag is afgelopen en de middelen naar de EU-begroting zijn overgebracht, moeten de kandidaat-landen, zoals aan de programma' s SOCRATES en LEONARDO, ook aan het door de Gemeenschap gefinancierde onderzoek op het gebied van steenkool en staal kunnen deelnemen. Met het oog op een milieuvriendelijke, gemoderniseerde staal- en steenkoolproductie in Europa, de financiering daarvan en omschakelingsmaatregelen is dat een belangrijk voorstel.
Wij willen ook dat het verband tussen de sociale maatregelen en de aanpassingssteun wordt onderzocht. In het voorstel van de Raad werden de sociale maatregelen van 31 tot 29 miljoen euro teruggebracht. Wij vinden dat onbegrijpelijk. Op dat gebied moet structurele aanpassingssteun worden versterkt. De activiteitsgraad is sedert 1999 van 15% tot 5% teruggelopen. Wij moeten daartegen reageren. Op de aanpassingssteun kan daarentegen wel worden besnoeid. In de voorbije jaren werd de aanpassingssteun niet ten volle benut. In 1999 bijvoorbeeld werd slechts de helft van de beschikbare middelen ook echt gebruikt. Met de verhoging wil de Commissie echter de hele periode tot juni 2002 bestrijken. Dat lijkt ons ongerijmd. In de tweede helft van 2002 komt er immers nog een operationele begroting. Daarom willen wij dat het verband tussen de aanpassings- en de sociale steun wordt onderzocht. Bovendien moeten de administratieve uitgaven worden onderzocht. Het Parlement heeft al sedert lang besnoeiingen voorgesteld. Met het oog op de vermindering van de EGKS-activiteiten en de omschakeling is een zo hoge administratieve begroting misschien niet langer gerechtvaardigd.
Na het aflopen van het Verdrag mag er voor de EGKS geen afzonderlijke structuur meer blijven bestaan. De EGKS moet een bevoegdheid van het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio' s worden. Dat is ook het voorstel van de Commissie, dat wij uitdrukkelijk steunen. Elke afzonderlijke structuur brengt extra kosten zonder meerwaarde met zich mee. Het zou beter zijn binnen die organen een vaksubcommissie in te stellen.
Het Parlement moet regelmatig worden geïnformeerd. In een verklaring voor het Parlement heeft de Commissie in 1973 het bindende karakter van de adviezen van het Parlement met betrekking tot de EGKS erkend. Die erkenning moet op de nieuwe structuren worden overgedragen.

Colom i Naval
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de gezondheid van de Europese afgevaardigden wordt door twee gevaren bedreigd: hartaanvallen en aanvallen van bescheidenheid. Met uw welnemen zou ik de tweede dreiging willen omzeilen door mijn beknopte verslag als bijzonder belangrijk te bestempelen en mijzelf te feliciteren met het onverhoopte succes dat mijn tekst in de Commissie en de Raad heeft geoogst.
Het verslag werd enige weken geleden unaniem goedgekeurd in de Begrotingscommissie en tot dusver zijn er geen amendementen ingediend. Het is dan ook te verwachten dat het aanstaande donderdag zonder problemen zal worden aangenomen. Desalniettemin zou ik met uw goedvinden enkele basispunten willen toelichten.
Het voorstel dat u, naar ik hoop, zult onderschrijven door voor het verslag te stemmen, betekent het einde van een lang proces en vervult een haast sinds onheuglijke tijden door het Parlement gekoesterde wens. Sinds 1985 - let wel 1985 - heeft de Begrotingscommissie van het Parlement steeds weer pogingen ondernomen om ervoor te zorgen dat de procedures van het Europees Parlement rekening houden met de financiële gevolgen van de door de plenaire vergadering aangenomen resoluties. Op dat moment, nu al weer 15 jaar geleden, werd daartoe reeds een werkgroep ingesteld. Tevens verzochten wij de Raad - zonder dat we eigenlijk goed weten in hoeverre aan ons verzoek gehoor is gegeven - een soortgelijke benadering toe te passen. Ofschoon de Raad in zijn besluit van 24 juni 1988 betreffende de begrotingsdiscipline een verband tussen wetgeving en financiering legde dat later als artikel 270 in het EG-Verdrag is opgenomen, kan niemand ontkennen dat zelfs de Raad de toepassing van dit besluit aan zijn laars heeft gelapt.
Waar zit het probleem, waarde collega's? Mijns inziens ligt de oorzaak van het probleem hoofdzakelijk in de gigantische toename van de wetgevende werkzaamheden van de Unie in haar geheel. Met name de exponentiële groei van het aantal wetgevende medebeslissingsprocedures en de enorme hoeveelheid parallelle besluiten zorgen voor moeilijkheden. Momenteel ontvangen wij van de Commissie overeenkomstig de huidige regelgeving samen met de initiatiefvoorstellen een financieel memorandum dat een meerjarenvoorstel voor het op het desbetreffende initiatief van toepassing zijnde begrotingsprogramma bevat. Het is evenwel algemeen bekend dat de mensheid uiteenvalt in twee categorieën: begrotingsdeskundigen en anderen. Dat verklaart waarom de ministers van Buitenlandse Zaken wanneer zij tijdens hun bijeenkomsten lovenswaardige initiatieven nemen en bijvoorbeeld beslissen om steun aan Kosovo of Servië te verlenen zich niet afvragen of er wel voldoende middelen beschikbaar zijn om hun initiatief te financieren. Zij staan al evenmin stil bij het feit dat er misschien middelen uit andere begrotingsposten zoals de ontwikkelingssteun aan Afrika, het MEDA-programma of de bevordering van de mensenrechten in de voormalige Sovjet-Unie moeten worden gebruikt. Dat is onder meer het probleem van het CARDS­voorstel dat deze dagen ter tafel ligt.
Sterker nog, wanneer wetgevend overleg over sociale, culturele en milieuzaken wordt gepleegd - de commissaris zal dit ongetwijfeld beamen - komen de commissaris voor begroting, de ministers van Financiën en de leden van de Begrotingscommissie bijeen om te bidden en te smeken dat er geen financiële flaters worden begaan.
Krachtens het in juli bereikte akkoord wordt de in het financieel memorandum verstrekte informatie uitgebreid. Voortaan zal ieder nieuw voorstel vergezeld moeten gaan van een evaluatie van de verenigbaarheid met de financiële vooruitzichten en een raming van de behoeften inzake personele middelen. Impliciet wordt van de Commissie geëist dat zij bij de aanvang van de wetgevende procedure nagaat of zij over het nodige personeel beschikt en onderzoekt of het voorstel een herziening van de financiële vooruitzichten of een herschikking van reeds goedgekeurde programma's vergt. Zij dient met andere woorden een kosten-batenanalyse uit te voeren.
Het merendeel van de problemen die mevrouw Haug heeft toegelicht, vloeit voort uit het feit dat de som van de bedragen van de verschillende programma's het totaalbedrag van de betrokken rubriek van de financiële vooruitzichten overschrijdt. In sommige gevallen moet de oorzaak of de verklaring van de gebrekkige uitvoering gezocht worden in het gebrek aan personele middelen. Zo stelt commissaris Patten voor de middelen van het MEDA-programma in te korten en tegelijkertijd in zijn organigram 25 nieuwe banen te scheppen. Dat is een sprekend voorbeeld van hetgeen wij a priori trachten te vermijden. Wij moeten derhalve ook ons intern Reglement wijzigen om het onderhavige akkoord naar behoren te kunnen toepassen.
Wij zijn van oordeel dat deze verklaring in het Interinstitutioneel Akkoord zou moeten worden opgenomen. Ik wil de leden van dit Parlement er evenwel op attenderen dat zij slechts zin heeft in het kader van een Interinstitutioneel Akkoord dat ook financiële vooruitzichten omvat.
Tot slot, mijnheer de voorzitter, wil ik de overige instellingen bedanken voor de snelheid waarmee zij deze gezamenlijke verklaring hebben afgehandeld. Het Parlement heeft zijn suggestie opnieuw uiteengezet tijdens het tripartiete overleg dat halverwege het Portugese voorzitterschap plaatsvond. Het resultaat hiervan was dat in juli tijdens de eerste door Frankrijk voorgezeten besprekingen een akkoord werd bereikt. Dat is een echt record. Ik hoop nu alleen maar dat het akkoord garanties biedt voor een nauwkeurige raming van het financiële kader van onze wetgevende activiteiten.

De Voorzitter
­ Dank u wel, mijnheer Colom i Naval. U sluit in alle bescheidenheid de rij van onze rapporteurs.
Het doet me bijzonder veel genoegen thans een nieuwe minister uit mijn land in deze vergaderzaal te mogen verwelkomen. Hij zal het woord voeren in zijn hoedanigheid van fungerend voorzitter van de Raad.

Patriat
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mevrouw de commissaris, dames en heren, hartelijk dank voor uw ontvangst. Het is een emotionele gewaarwording om voor de eerste keer deze schitterende vergaderzaal van zoveel symbolische waarde te betreden. Ik ben vereerd te mogen deelnemen aan deze zitting van het Europees Parlement, dat de ontwerpbegroting voor 2001 na bestudering ongetwijfeld in de eerste lezing zal goedkeuren. Het is voor mij ook een uniek moment: Florence Parly, de Franse staatssecretaris voor begrotingszaken die fungerend voorzitter is van de Begrotingsraad, kan hier vandaag niet aanwezig zijn en heeft mij verzocht haar te verontschuldigen en te vertegenwoordigen.
De behandeling van de begroting is een cruciaal moment in het parlementaire jaar. Deze begroting is ook voor de nationale overheden en voor de burgers in Europa van wezenlijk belang, omdat de grote lijnen van het Europese beleid in 2001 erin vastgelegd worden. Ik ben nog onder de indruk van de kwaliteit van het overleg tijdens de trialoogvergadering afgelopen week in Brussel en nu mag ik vandaag hier weer het woord voeren. Ik zou de aandacht willen vestigen op het uitmuntende klimaat waarin deze begrotingsprocedure van start is gegaan. De gezamenlijke vergadering van de Raad en het Parlement is nuttig gebleken en heeft geleid tot een beter wederzijds begrip van onze prioriteiten.
Dit partnerschap tussen de Raad en het Parlement inzake begrotingskwesties zou zeker verder ontwikkeld moeten worden. Ik hoop dat de budgettaire werkzaamheden in dezelfde geest voortgezet kunnen worden, zodat voor het begrotingsjaar 2001 een begroting vastgesteld kan worden waarmee recht gedaan wordt aan de beleidsprioriteiten en een antwoord geboden wordt op de uitdagingen die de Europese Unie op korte termijn te wachten staan.
U dient zich vandaag uit te spreken over een begroting die in de eerste lezing reeds geamendeerd is door de Raad. Ik zal daarom in het kort de grote lijnen schetsen die de Raad bij de vaststelling van de begroting 2001 voor ogen hebben gestaan. Bovendien wil ik nadrukkelijk de doelstellingen voor het licht brengen die de Raad en het Parlement met elkaar gemeen hebben en die mijns inziens tot uiting kunnen komen in een akkoord tussen beide takken van de begrotingsautoriteit.
Op 20 juli heeft de Raad zijn goedkeuring gehecht aan een ontwerpbegroting waarin de vastleggingskredieten met 2,8% en de betalingskredieten met 3,5% worden verhoogd ten opzichte van de begroting 2000. Die stijging van 3,5% voor 2001 betekent dat de ontwerpbegroting van de Gemeenschap aanzienlijk sterker groeit dan de nationale begrotingen van de lidstaten, die zichzelf houden aan veel lagere groeicijfers. Bovendien ligt dit groeicijfer ver boven het door de Commissie voor 2001 geraamde inflatiecijfer van 1,8%, waaruit blijkt hoezeer de Raad hecht aan een solide financiering van het beleid van de Unie.
Deze ontwerpbegroting is een evenwichtig en realistisch compromis. De Raad heeft afgezien van een tactische eerste lezing waarin hij ten aanzien van de stabilisering van de communautaire overheidsuitgaven een onwrikbaar standpunt had kunnen innemen om zich voor te bereiden op een felle begrotingspolemiek met het Parlement. Die houding behoort in mijn ogen tot het verleden. Reeds in de eerste lezing heeft de Raad zijn goedkeuring verleend aan de kredieten die hij voor 2001 verantwoord achtte en hij heeft daarbij geen acht geslagen op overwegingen van tactische aard die een nadelig effect hebben op de doelstelling van evenwichtige krediettoewijzing waarnaar de communautaire instellingen dienen te streven.
De ontwerpbegroting van de Raad maakt financiering van alle beleidsmaatregelen en van alle prioriteiten van de Unie mogelijk zonder een al te grote last te leggen bij de lidstaten, die, ik wil daar nogmaals op wijzen, hun eigen overheidsuitgaven onder controle moeten zien te houden. Door de speelruimte te vergroten, met name ten aanzien van de maxima in rubriek 3 en in rubriek 4, wil de Raad het Parlement, uiteindelijk toch de bevoegde instantie voor de niet-verplichte uitgaven, de mogelijkheid bieden zijn prioriteiten duidelijk te maken zonder de prioriteiten van de Raad opnieuw ter discussie te stellen. Ik zal dan ook slechts de meest in het oog springende punten van de ontwerpbegroting van de Raad naar voren brengen.
In de eerste plaats biedt de ontwerpbegroting voldoende ruimte voor een financiële inspanning ten behoeve van de Balkanlanden. De totale toewijzing voor deze prioriteit stijgt met 30% in vergelijking met het jaar 2000. Met het bedrag van 614 miljoen euro dat is goedgekeurd door de Raad ­ waarvan 40 miljoen bestemd is voor noodhulp aan Servië - kunnen alle geraamde behoeften gefinancierd worden. De Raad heeft aangetoond dat het mogelijk is aanzienlijk hogere bedragen vrij te maken voor de Balkanlanden zonder de financiële vooruitzichten te herzien. Daarnaast onderschrijft de Raad de opvatting van het Parlement dat de door de Commissie voorgestelde herziening op een ander terrein onbespreekbaar is, namelijk op het terrein van de verlaging van de landbouwuitgaven. De Raad heeft opnieuw te kennen gegeven dat er niet getornd mag worden aan het uitgavenplafond van het GLB.
In de tweede plaats is de financiering van alle andere beleidsprioriteiten van de Unie veiliggesteld in de begroting voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid, waarvan de middelen met 6,3% toenemen met het oog op de financiering van de hervorming van het GLB. De structurele maatregelen blijven gehandhaafd op een hoog niveau. Bij alle door het Parlement en de Raad tezamen aangenomen programma' s zullen de in gezamenlijk overleg vastgestelde programmeringsplannen in acht worden genomen. Ik wil er ten slotte op wijzen dat het werkgelegenheidsinitiatief niet alleen een prioriteit is van het Parlement, maar als uitvloeisel van de Europese Raad van Feira ook een wezenlijk aandachtspunt vormt voor de Raad. Natuurlijk moeten we in eerste instantie de evaluatie van de Commissie afwachten, maar we zullen alles in het werk stellen om in de tweede lezing tot overeenstemming te komen met het Parlement over een uitgebreider compromis dat zich uitstrekt over de totale begroting.
Met uw welnemen zou ik nu in het kort de beslissingen van de Raad per rubriek willen toelichten.
Ten aanzien van rubriek 1, het GLB, heb ik reeds aangegeven dat de forse stijging van 6,3% een uitvloeisel is van de akkoorden van Berlijn inzake de hervorming van het GLB. De Raad heeft de door de Commissie voor 2001 voorgestelde krediettoename van 7,6% naar beneden bijgesteld, vooral op grond van de gebruikelijke onderbesteding die ieder jaar de landbouwuitgaven kenmerkt. Die liep in 1999 bijvoorbeeld op tot een bedrag van 660 miljoen euro.
Ik zou erop willen wijzen dat de toename van de uitgaven ten behoeve van het GLB een compensatie vormt voor de daling van de landbouwprijzen waarvan de consumenten profiteren. Zelf ben ik zeer vertrouwd met de Franse landbouwprogramma' s en ik kan goed inschatten hoeveel moeite u zich heeft getroost om dit akkoord mogelijk te maken en om de toezeggingen na te komen waarop alle boeren in Europa wachten. De landbouwhervorming leidt tevens tot een sterkere positie van de Europese landbouw binnen het kader van de WTO-onderhandelingen. Op termijn zal deze hervorming leiden tot een beter beheer van de landbouwuitgaven.
Ik kom nu op het punt van de bezuinigingen ten bedrage van 225 miljoen euro op het terrein van de plattelandsontwikkeling. In het standpunt van de Raad is rekening gehouden met het feit dat de nationale projecten voor plattelandsontwikkeling steeds meer vertraging oplopen. De Commissie erkent het bestaan van deze vertragingen, en het lijdt geen twijfel dat die gevolgen zullen hebben voor de besteding van de kredieten in 2001. Desalniettemin nemen de uitgaven in deze rubriek met 4,6% toe, waaruit blijkt dat aan de tweede pijler van het GLB eveneens een hoge prioriteit wordt toegekend.
Ten aanzien van de structurele beleidsmaatregelen kan ik zeggen dat het hiervoor beschikbare bedrag ongeveer gelijk is gebleven ten opzichte van de begroting 2000. Ik wijs erop dat in de begroting 2000 een aanzienlijk bedrag was opgenomen voor de structuurfondsen. Wat deze categorie betreft heeft de Raad verder een herverdeling doorgevoerd ten gunste van het Cohesiefonds: 360 miljoen euro die in het voorontwerp van begroting waren gereserveerd voor de structuurfondsen zijn overgeheveld naar het Cohesiefonds op basis van de door de lidstaten opstelde ramingen inzake de uitvoering van de programma' s.
Ten aanzien van het interne beleid heeft de Raad in rubriek 3 een ruimere marge in acht genomen dan de marge die door de Commissie is voorgesteld. De Commissie heeft een marge van 137 miljoen euro onder het maximum voorgesteld, maar de Raad heeft die marge verruimd tot 208 miljoen euro. De Raad heeft daarmee geen extra bezuinigingen op het oog, maar wil voldoende ruimte overhouden om vóór de tweede lezing goedkeuring mogelijk te maken van kredieten die bestemd zijn voor de prioriteiten waarover de Raad en het Parlement het met elkaar eens zijn, zoals het werkgelegenheidsinitiatief waaraan u zoveel waarde hecht.
Ten aanzien van de kredieten voor omvangrijke meerjarenprogramma' s zoals het kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling neemt de Raad de door het Parlement goedgekeurde tijdschema' s in acht.
Ik kom nu bij rubriek 4, de externe beleidsmaatregelen. De Raad heeft een begroting goedgekeurd waarin recht wordt gedaan aan alle prioriteiten van de Unie, met name de steunverlening aan de westelijke Balkanlanden, die zonder meer een topprioriteit is van de Unie. De Raad is overigens wel van mening dat die prioriteit niet tot gevolg mag hebben dat de Unie-instellingen zich verwijderen van het beginsel van doeltreffendheid en geloofwaardigheid van financiële hulp, waarbij inventarisatie van de behoeften, afstemming van de omvang en de voorwaarden van de steun op de aard van die behoeften en verdeling van de taken tussen alle bilaterale en multilaterale donors van wezenlijk belang zijn. De Raad heeft het niet wenselijk geacht het programmeringsplan van de Commissie te volgen, noch ten aanzien van het voorstel voor een kaderverordening, noch ten aanzien van het voorontwerp van begroting voor 2001.
De Raad is van mening dat een bijdrage van 614 miljoen euro ­ dat betekent een verhoging van maar liefst 30% ten opzichte van het jaar 2000 ­ volstaat om de kosten van deze prioriteit te dekken, temeer daar de aard van de steun zal veranderen: in plaats van noodhulp, die per definitie snel uitgevoerd dient te worden, komen er meer structurele steunmaatregelen, waarvan de totstandkoming in het algemeen ingewikkelder is. Op grond van deze inspanningen mag de Europese Unie zich de grootste donor noemen van alle instellingen die bijdragen aan de wederopbouw van de westelijke Balkanlanden. We moeten niet vergeten dat de steunverlening door de Unie onderdeel is van de totale hulpverlening aan de Balkan, waarbij tal van andere donors en financiële instellingen betrokken zijn.
Vanzelfsprekend blijven ook het MEDA-programma en het Euro-mediterrane partnerschap als zodanig een prioriteit van de Unie. De door de Raad voorgestelde verlaging van de vastleggingskredieten ten bedrage van 150 miljoen euro doet daar niets aan af.
Immers, het volume van de vastleggingskredieten beïnvloedt het MEDA-programma niet, omdat dit programma een betalingsachterstand kent van meer dan acht jaar, zoals commissaris Pattten heeft aangegeven. Derhalve richt de Raad zich voornamelijk op een beter beheer van dit programma, dat ertoe zal moeten leiden dat een groter aantal betalingen geëffectueerd wordt en dat meer projecten ter plekke gerealiseerd worden. Binnen de Raad zelf en tussen de Raad en de Commissie is overeenstemming bereikt over de wijze waarop dit programma beheerd dient te worden; slechts het meerjarig bedrag moet nog bepaald worden. Ik wijs er echter met klem op dat MEDA slechts een van de onderdelen is van het Euro-mediterrane partnerschap, dat ook andere beleidsmaatregelen omvat en wederzijdse inspanningen van de partners vooronderstelt. Verbetering en verdieping van dit partnerschap behoren eveneens tot de prioriteiten van het voorzitterschap.
Ten aanzien van rubriek 5 is de gedachtegang van de Raad geweest de lopende uitgaven stabiel te houden op het niveau van de inflatie en tegelijkertijd extra middelen ter beschikking te stellen voor uitzonderlijke uitgaven van de instellingen.
In de Nota van wijzigingen van de Commissie wordt voorgesteld in 2001 500 nieuwe banen te scheppen. Daarover is zojuist al gesproken. De Raad heeft ingestemd met 400 van die posten. De Raad heeft het wenselijk geacht een positief advies aan de Commissie uit te brengen, gezien de inspanningen van de Commissie ten behoeve van de interne reorganisatie die zij overeenkomstig de voorstellen in het Witboek doorvoert. De Raad wil de Commissie echter geen vrijbrief geven, omdat de regeling van vervroegd pensioen en het aantal nieuwe arbeidsplaatsen in de komende jaren nog niet bekrachtigd zijn. Over dit onderwerp zal na deze eerste lezing nog uitvoerig gesproken moeten worden met het Parlement.
Ik kom nu op het punt van de pretoetreding, rubriek 7. De kredieten in deze rubriek nemen met bijna 11% toe; daarmee is dit de sterkst groeiende rubriek van de ontwerpbegroting 2001. Hieruit blijkt wel hoeveel prioriteit de Raad en ook het Parlement en de Commissie toekennen aan deze categorie.
Alvorens u zich uitspreekt over de ontwerpbegroting 2001, zou ik enkele doelstellingen ter sprake willen brengen die de Raad en het Parlement beide onderschrijven en die tot uitdrukking kunnen worden gebracht in een akkoord tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit. Ik zal twee voorbeelden noemen: de nog betaalbaar te stellen bedragen of betalingsachterstand en de financiering van de steun aan de Balkanlanden.
Beide kwesties zijn vaak aanleiding tot de nodige discussie tussen Parlement en Raad en kunnen bij gebrek aan oplettendheid leiden tot spanningen tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit. Echter, ook al lijken de Raad en het Parlement een verschillende visie te hebben op deze kwesties, ik ben ervan overtuigd dat ze gemeenschappelijke doelstellingen en belangen hebben waarover een akkoord mogelijk is.
In de eerste plaats dus de betalingsachterstand. Met deze term wordt bedoeld dat nog geen betaling heeft plaatsgevonden uit kredieten die in voorafgaande begrotingsjaren zijn vastgelegd. Er verstrijkt namelijk nogal wat tijd tussen het moment waarop een uitgave geautoriseerd wordt en het moment waarop de betaling geëffectueerd wordt. Dat is volstrekt normaal in het geval van financiering van infrastructuurprojecten of meerjarige programma' s, maar de betalingsachterstand heeft zodanige vormen aangenomen dat de oorzaak elders gezocht moet worden. De stelling die uw Begrotingscommissie u voorlegt is dat het grote aantal betalingsachterstanden te wijten is aan een tekort aan betalingskredieten. In deze visie zou het probleem opgelost kunnen worden door de betalingskredieten fors te verhogen, zodat voor alle openstaande betalingsverplichtingen betalingen kunnen worden gedaan. Dat lijkt een aantrekkelijke oplossing, maar veel effect zal ze niet hebben. De communautaire begroting heeft helemaal geen extra betalingskredieten nodig, want er is nog nooit sprake geweest van een tekort aan geld. Dat blijkt uit het feit dat de Commissie ieder jaar weer moet vaststellen dat een fors kredietbedrag simpelweg niet is besteed: in 1999 2,2 miljard euro, in 1998 3 miljard ecu. Het is derhalve zinloos de betalingskredieten met meer dan de door de Raad vastgestelde 3,5% te verhogen om de betalingsachterstand te verminderen.
U heeft reeds de beschikking over die kredieten, en verhoging ervan haalt echt niets uit. Het probleem van de betalingsachterstand kan beter opgelost worden door de aanpak te wijzigen. Het zou goed zijn als het bedrag van de vastleggingskredieten afgestemd zou worden op de werkelijke behoeften en als er meer rekening gehouden zou worden met de mate waarin de kredieten ontvangen of aangewend kunnen worden door de begunstigde partijen. Verder zou het beheer van de programma' s verbeterd moeten worden, zoals we in het geval van het MEDA-programma hebben voorgesteld, en ook zou het systeem van de betalingsverplichtingen moeten worden herzien in het kader van de hervorming van het Financieel Reglement.
Ik hoop dat uw Vergadering rekening zal kunnen houden met deze opmerkingen. Stemmen voor een forse verhoging van de betalingskredieten heeft echt geen zin en zou ook strijdig zijn met de door de Commissie, de Raad en het Parlement nagestreefde doelstelling van efficiency in de communautaire begroting. Een gezamenlijke discussie over de oorzaken van de betalingsachterstand en over mogelijke oplossingen voor dit probleem is daarentegen wel noodzakelijk.
Dan kom ik nu op de steunverlening aan de Balkanlanden. Vanwege de recente positieve ontwikkelingen in Servië betreft het hier een prioriteit binnen het buitenlands beleid van de Unie. Zowel de Raad als het Parlement, die onlangs overeenstemming hebben bereikt over noodhulp ter waarde van 200 miljoen euro, onderschrijven deze prioriteit. Men kan wel stellen dat de financiering van alle door de Unie gedekte behoeften van de Balkanlanden in het jaar 2000 succesvol is geweest. Dankzij de communautaire begrotingsinspanningen zijn er met name flinke vorderingen gemaakt bij de planning van de wederopbouw van Kosovo.
Ten aanzien van de nieuwe programmeringsperiode van rubriek 4 wenst de Raad dat er een degelijke evaluatie van de behoeften opgesteld wordt met het oog op bekrachtiging of nietigverklaring van de beleidsmatige berekeningen in het CARDS-programma. De Raad wil zich voorzover mogelijk baseren op een technisch onderzoek naar de behoeften om het totale meerjarig financieel kader te kunnen vaststellen, inclusief de financiering in het jaar 2001 van de wederopbouw van de Balkan.
Ik kom thans op een belangrijke kwestie die regelmatig onderwerp van gesprek is in de wandelgangen van het Parlement en van de Commissie: moeten de financiële vooruitzichten gewijzigd worden om steunverlening aan de Balkanlanden mogelijk te maken? Deze kwestie werd overigens al aan de orde gesteld in het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999. Ik hoor wel eens beweren dat de Raad zozeer hecht aan de financiële vooruitzichten van Berlijn dat hij over een mogelijke herziening daarvan niet eens wenst te praten. Dat is echter het punt niet. Anderen beweren juist dat de herziening in de ogen van de Commissie en het Parlement van symbolische betekenis is voor de Balkanlanden en bovendien impliceert dat de financiële vooruitzichten van Berlijn niet toereikend zijn. Dat lijkt me eveneens overdreven.
De Raad neemt inzake de herziening van de financiële vooruitzichten een onpartijdig standpunt in. Hij respecteert alle bepalingen in het Interinstitutioneel Akkoord die betrekking hebben op de financiële vooruitzichten en op de mogelijke herziening daarvan. Maar laat ik u in ieder geval dit zeggen: een herziening van de financiële vooruitzichten is slechts mogelijk indien tevoren aan drie eisen is voldaan. De eerste behelst een evaluatie van de behoeften, de tweede houdt een analyse in van de beschikbare marges in het licht van de bestaande plafonds en de derde betreft de eventuele toepassing van begrotingsinstrumenten die aan de herziening vooraf kunnen gaan, zoals het flexibiliteitsinstrument. Ik bevestig hier opnieuw dat de Raad in dit stadium een herziening van de financiële vooruitzichten niet nodig acht om de wederopbouw van de Balkanlanden te financieren.
Ter afsluiting zou ik willen zeggen dat aan de financiële vooruitzichten geen valse symbolische waarde moet worden toegekend. De Raad zal alles in het werk stellen, met name via een aanzienlijke krediettoewijzing, om in de behoeften van de Balkanlanden te voorzien. De begrotingsinspanning van de Unie ten behoeve van de westelijke Balkanlanden zal wel een symbolische waarde hebben, maar die staat los van de vraag of de financiering ervan wel of niet gebaseerd is op een herziening van de financiële vooruitzichten. Van enige aankondiging op dit punt kan geen enkel nuttig effect uitgaan. Als financiering van de steun aan de Balkanlanden mogelijk is binnen het kader van de financiële vooruitzichten, dan moeten we het er toch over eens zijn dat die financiering op zich het voornaamste is.
Na dit korte algemene overzicht zou ik u er nogmaals op willen wijzen dat de Raad de nauwe banden van samenwerking met het Parlement wil handhaven die aan het begin van de begrotingsprocedure tot stand gekomen zijn. In de ontwerpbegroting zijn nu reeds de vele leerzame uitkomsten verwerkt van het overleg tussen de Raad en het Parlement. Het debat tussen uw instelling en de Raad en de Commissie wordt nu voortgezet, en ik hoop dat de Begroting 2001 dankzij die talrijke gedachtewisselingen een goede begroting wordt.

Schreyer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mijnheer de voorzitter van de Raad, voor het begrotingsbeleid moeten wij naar de toekomst kijken. Vandaag gaat het om de Begroting 2001, dus die van volgend jaar. Wij moeten het dus eens zijn over de vraag met welke behoeften en uitdagingen het Europese beleid en de Europese begroting volgend jaar zullen worden geconfronteerd. Aan de Europese begroting voor volgend jaar worden aanzienlijke eisen gesteld. Wat het landbouwbeleid betreft, herinner ik eraan dat de besluiten van Berlijn voor het eerst hogere rekeningen voor de Europese begroting tot gevolg zullen hebben. Gelukkig werd het programma voor de bevordering van de plattelandsontwikkeling eindelijk goedgekeurd. Dat nieuwe programma begint volgend jaar volledig te lopen. Wat het structuurbeleid betreft, is de situatie ongeveer dezelfde. De programma' s voor de nieuwe steunperiode 2000-2006 zijn nu voor bijna elk land goedgekeurd. Wij verwachten en hopen dus dat volgend jaar de eerste projecten van de operationele programma' s worden uitgevoerd. Daarvoor moeten in de begroting ook de overeenkomstige middelen beschikbaar worden gesteld.
In Lissabon hebben de staatshoofden en regeringsleiders zich op het gebied van het onderzoeksbeleid ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf het zeer ambitieuze doel gesteld Europa tot de meest concurrerende, op kennis gebaseerde economische ruimte van de wereld te maken. Ook dat stelt eisen aan de Europese begroting. Wat de uitbreiding betreft, zijn er nieuwe programma' s voor de bevordering van pretoetredingssteun en hervormingen. De uitbreiding komt dichterbij. Dat betekent echter ook dat voor de kandidaat-landen de hervormingsdruk toeneemt. Daarom moeten wij hulp bieden in de vorm van pretoetredingssteun.
Zoals al herhaaldelijk werd gezegd, zijn er vooral in het buitenlands beleid tal van nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen. Het gaat om betere betrekkingen met onze buurlanden, vooral in de Balkan, en bevordering van stabiliteit in dat gebied. Dat zijn de grote uitdagingen voor het Europees beleid, de begroting en de administratie van de Commissie, die de begroting moet uitvoeren. Ook hiervoor zijn meer middelen nodig.
Voor de Europese begroting is er dan ook nog de eis van begrotingsdiscipline. Wat wij van de lidstaten verlangen, geldt ook voor de Europese begroting. Iedereen die zich daarmee bezighoudt, weet dat de pogingen om daarover overeenstemming te bereiken, het begrotingsbeleid juist zo spannend maken.
Daarom moeten de uiteenlopende belangen worden afgewogen en moeten de instellingen onderhandelen. Wij bevinden ons nu in de onderhandelingsfase van de Begroting 2001. De eerste voorstellen en besluiten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie ­ met haar voorontwerp van begroting ­ liggen nu op tafel. De drie cijfers lopen niet alleen inhoudelijk maar ook louter kwantitatief nog sterk uiteen. Laat ik dit even kort toelichten. Wat de vastleggingskredieten betreft, stelt de Commissie 96,9 miljard, de Raad 95,9 miljard en het Europees Parlement 96,8 miljard voor. Wat de betalingen betreft, bedraagt het verschil tussen het besluit van het Parlement en het besluit van de Raad bijna 2,2 miljard euro. Wij moeten hier dus een brede kloof overbruggen. De voorstellen en besluiten van alle drie de instellingen voor de Begroting 2001 blijven echter onder de grenzen die in Berlijn in de financiële planning werden vastgesteld. Alle instellingen spannen zich dus in om onder die grenzen te blijven en de begrotingsdiscipline in acht te nemen.
De besluiten van Berlijn staan in vergelijking met vorig jaar een stijging van de betalingen met 6,1% toe. Geen enkel besluit voorziet echter in zo' n stijging. Er moet dus nog veel worden onderhandeld. Wie de voorbije weken de trialoog tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie heeft meegemaakt, heeft kunnen vaststellen dat werkelijk naar een goede oplossing wordt gezocht en dat er werkelijk een klimaat van onderhandeling en niet van strijd is. Ik dank daarvoor in het bijzonder het Parlement en de rapporteurs, mevrouw Haug, de heer Ferber, mevrouw Rühle en de heer Colom i Naval. Ik dank ook de Raad en in het bijzonder de heer Patriat voor de glanzende prestatie tijdens de trialoog van vorige woensdag.
Zoals de heer Colom i Naval al zei, was ook het overleg van deze zomer succesrijk. In de toekomst zal het Parlement namelijk beter over de rechtsgrondslagen van de uitgaven worden voorgelicht. Mijnheer Colom, namens de Commissie steun ik uw voorstellen volledig. De Begrotingscommissie van het Parlement draagt immers een grote verantwoordelijkheid en heeft die nieuwe instrumenten inderdaad nodig om ervoor te zorgen dat er voldoende geld is om de besluiten uit te voeren. In de Raad verwierpen de ministers van Landbouw onlangs een bezuinigingsvoorstel van de Commissie. De ministers van Landbouw kiezen dus voor hogere uitgaven, waarna de ministers van Financiën in de Raad de uitgaven voor de landbouw terugschroeven. Ook dat mag niet gebeuren. Daarom moet voor de besluiten voldoende geld beschikbaar zijn.
Er moeten voldoende middelen zijn om ervoor te zorgen dat de achterstand niet groter maar kleiner wordt. Daarvoor moeten in de Commissie echter ook de nodige personele middelen beschikbaar zijn. De Commissie stelt daarom met deze begroting voor 400 nieuwe posten te creëren. Wij hebben dat pas gedaan nadat wij alle diensten kritisch hadden doorgelicht om na te gaan of personeel kon worden overgeplaatst. Pas daarna hebben wij besloten de begrotingsautoriteit nieuwe posten voor te stellen.
Ik dank de Raad voor zijn instemming. Het Parlement heeft de posten in de reserve geplaatst. Mevrouw Haug, ik aanvaard natuurlijk dat voorwaarden worden gesteld om het geld beschikbaar te stellen. Ik verzoek echter rekening te houden met het feit dat wij die voorwaarden moeten kunnen vervullen. Een van de voorwaarden is dat de comitologieprocedure wordt gewijzigd. Vorig jaar heeft de Raad na een lang debat een nieuw besluit over de comitologieprocedure genomen. De hoop dat dit debat kan worden heropend, is dus klein. Hetzelfde geldt voor de voorwaarde dat eerst in een performance-reserve moet worden voorzien. Om beter te kunnen werken ­ en dat is onze wens - hebben wij die posten natuurlijk nodig. Wij zullen ons best doen om u te laten zien met welke hervormingen wij begonnen zijn, welke volop bezig zijn en welke zijn gepland, en om te bewijzen dat de Commissie alle mogelijke inspanningen heeft gedaan. Ik verzoek het Parlement echter ook tot onderhandelen bereid te zijn.
De grootste uitdaging voor het begrotingsbeleid voor volgend jaar bestaat erin dat de financiering van nieuwe opdrachten in het buitenlands beleid moet worden gegarandeerd. Het gaat dan vooral om de financiering van de onontbeerlijke steun voor de stabilisering in de Balkan. In de vorig jaar goedgekeurde financiële planning werd voor de Balkan in slechts 1,85 miljard voor de gehele periode tot 2006 voorzien. Dat besluit werd genomen in totaal andere omstandigheden dan die welke nu dankzij de machtswisseling in Belgrado gelukkig tot stand zijn gekomen.
In verband met de wederopbouw in Kosovo werd hier verleden jaar een lang debat met de Raad gevoerd over de vraag of wij daar goed werk zullen kunnen leveren. Gelukkig kunnen de middelen voor het Bureau voor de Wederopbouw dit jaar met 175 miljoen worden verhoogd, omdat het Bureau voor de Wederopbouw de kredieten voor de wederopbouw in Kosovo zeer goed uitvoert. Ik dank de Begrotingscommissie en in het bijzonder de voorzitter, de heer Wynn, voor zijn steun voor deze maatregelen.
Dat wij de steun voor Kosovo dit jaar verhogen, is een duidelijk signaal dat de Europese Unie de hulp aan Kosovo niet terugschroeft omdat in Servië een machtswisseling heeft plaatsgevonden. Dat is een erg belangrijke politieke boodschap. Kosovo mag daar geen tweede maal onder lijden. Het is integendeel onontbeerlijk dat wij beide opdrachten uitvoeren. Het vraagstuk van de financiering van Servië voor volgend jaar en de jaren daarna ligt op tafel. Of wij de nodige maatregelen kunnen financieren door geld uit het programma voor de Middellandse Zee los te maken, is een politieke en geen technische vraag.
In de financiële planning van Berlijn voor de periode tot 2006 was voor het MEDA-programma 8,1 miljard euro uitgetrokken. Als dat bedrag tot 5 of 6 miljard wordt teruggebracht, kan daarmee niet hetzelfde beleid worden gefinancierd. De vraag is natuurlijk welk beleid de Europese Unie in haar zuidelijke buurlanden wil voeren. Volgens de Commissie kan het geld voor de onontbeerlijke steun voor de Balkan niet volledig uit het MEDA-programma worden gehaald.
Voor onvoorziene opdrachten of zelfs extra verplichtingen kunnen wij in het begrotingsbeleid over verscheidene instrumenten beschikken. Dat is de flexibiliteitsreserve. Volgens de Raad kan daarover worden onderhandeld. Volgens het Europees Parlement moet de flexibiliteitsreserve ook worden gebruikt om de besnoeiingen in het MEDA-programma te compenseren. Ik wil er in dat verband op wijzen dat de flexibiliteitsreserve bestemd is voor de financiering van een onvoorziene uitgave in een bepaald jaar. De onontbeerlijke steun voor de Balkan is geen opdracht voor één, maar voor meerdere jaren.
In de begroting beschikken wij voorts ook over het instrument van de negatieve reserve. Wij kunnen ook de uitgaven in categorie IV verhogen en ter compensatie de hele begroting herschikken, of de financiële planning herzien of wijzigen. In het Interinstitutioneel Akkoord zijn natuurlijk een aantal bepalingen opgenomen, maar niet dat eerst de flexibiliteitsreserve moet worden aangesproken. Dat staat er niet, al is wel in bepaalde stappen voorzien. De Commissie heeft die stappen ook gedaan, zodat er zekerheid is over het totale tijdsbestek. Met betrekking tot de vraag of kredieten uit het landbouwbeleid kunnen komen, zullen wij u eerstdaags de nieuwe raming van de uitgaven voor het landbouwbeleid voorleggen.
De wijziging van de financiële vooruitzichten is vanzelfsprekend geen doel op zich. De Commissie heeft dat middel voorgesteld om de onontbeerlijke uitgaven voor het buitenlands beleid te kunnen financieren en op die manier de uitdagingen te kunnen aangaan. Het voorstel van de Commissie blijft op tafel. Ik verzoek u het onbevooroordeeld te onderzoeken en als mogelijkheid te beschouwen.
De Europese Unie had Servië voor de verkiezingen beloofd dat ze, in geval van een wijziging van de machtsverhoudingen en een terugkeer naar de democratie, spoedhulp beschikbaar zou stellen. Wij houden ons woord. De Commissie stelt voor daarvoor de reserve voor noodgevallen aan te spreken en een hulppakket samen te stellen. Met dat hulppakket van 200 miljoen euro zullen dit jaar nog onontbeerlijke maatregelen op het gebied van energievoorziening worden genomen, opdat de mensen in de winter over verwarming kunnen beschikken. Voorts zullen wij daarmee ook de behoefte aan geneeskundige verzorging financieren en er, door de nodige reparatiemaatregelen te financieren, bijvoorbeeld ook voor zorgen dat de kinderen in de winter op school geen kou lijden. Dat willen wij met het hulppakket doen. Ik dank het Europees Parlement en de Raad van ganser harte dat ze dit voorstel ondersteunen en zo snel een besluit hebben genomen. De Europese Unie heeft daarmee bewezen dat ze zeer snel eensgezind kan handelen, dat er een duidelijke gemeenschappelijke wil is om de politieke stabiliteit en dus de vrede in Europa met alle middelen veilig te stellen en dat die wil ook in daden wordt omgezet.

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, het deed mij genoegen de kritiek van de commissaris op het buitenlands beleid van de Raad te horen. Nu we zien dat een dictatuur in de Balkan plaats heeft gemaakt voor hoop op democratie, kunnen wij ons niet vastbijten in begrotingsgeschillen, maar dienen de financiële vooruitzichten te worden aangepast. Wij kunnen niet zomaar de middelen van andere begrotingslijnen van het buitenlands beleid gebruiken. De begroting voor het buitenlands beleid is dit jaar al met 400 miljoen overschreden. Laat ons nu toekomstgericht denken en de Commissie de mogelijkheid bieden degelijk te plannen. De gebeurtenissen hebben ook het belang van de zogenaamde "rapid reaction facility" aangetoond, het door de Commissie voorgestelde snelle interventie-instrument. De middelen mogen niet als reserve worden aangelegd met het risico dat de Raad ze blokkeert en de Commissie als gevolg daarvan niet kan plannen. Denk aan de grootse toespraak die de heer Prodi hier enkele weken geleden heeft gehouden. Wij moeten hem en commissaris Patten steunen in hun poging de slagvaardigheid van de Commissie te versterken door het Parlement inzage in de documenten te geven en de vereiste parlementaire controle toe te laten, die voor de Raad en de heer Solana toch niet geldt. Ik verzoek zowel de Raad als de Begrotingscommissie hier in het Parlement in de eerste plaats aan het buitenlands beleid te denken en niet alleen aan de begroting, wanneer het over het buitenlands beleid gaat.

Heaton-Harris
De Commissie begrotingscontrole heeft een aantal amendementen willen indienen op de begroting van dit jaar, daarbij rekening houdend met de implementatiecijfers van de begroting van het huidige jaar en van voorgaande jaren en de daarbij behorende analyse zoals die is vervat in de jaarrekening en de balans. Wij hebben ook de speciale verslagen van de Rekenkamer bestudeerd. Hoewel deze worden opgesteld voor kwijtingsdoeleinden overeenkomstig Artikel 248, lid 4, van het Verdrag, denken wij dat het zin heeft dat onze commissie en de Begrotingscommissie ze bestudeert en kijkt hoe het geld in het lopende jaar wordt besteed op terreinen waarop de Rekenkamer in het verleden problemen heeft geconstateerd.
Aan de evaluatierapporten te zien, heeft de Commissie veel documenten geproduceerd die betrekking hebben op de ontwerpbegroting, bijvoorbeeld voor 2001, waaronder een werkdocument met overzichten van resultaten van een aantal, grotendeels externe evaluaties. Deze werden uitgevoerd op verzoek van de Commissie zelf en hadden betrekking op het financiële jaar 1999, het meest recente jaar waarvoor de eindgegevens beschikbaar waren. Het materiaal was kennelijk nuttig zowel voor de voorbereiding van de Begroting 2001 als voor de kwijting over 1999. De commissie wil dan ook alle gespecialiseerde commissies aanraden de resultaten van deze evaluaties in overweging te nemen.
Uiteindelijk hebben we een zeer kort document ingediend bij de Begrotingscommissie met daarin een aantal aanbevelingen die naar wij hopen ter harte zullen worden genomen. Het Parlement zal ongetwijfeld weten dat ik persoonlijk geïnteresseerd ben geraakt in de begroting en een aantal amendementen heb ingediend. Voor de toekomst verwacht ik ongeveer een soortgelijke gang van zaken en hoop ik dat een aantal zeer kleine, minder belangrijke begrotingslijnen zal worden geschrapt. Daarnaast hoop ik dat het Parlement en de Commissie veel efficiënter te werk zullen gaan, onder het motto: minder maar beter.

Deprez
Mijnheer de Voorzitter, in mijn hoedanigheid van rapporteur voor advies van de Commissie vrijheden en rechten van de burger heb ik er geen enkele moeite mee onze Vergadering te verzoeken voor de amendementen te stemmen die ingediend zijn door de Begrotingscommissie op initiatief van hetzij onze commissie, hetzij de algemeen rapporteur, mevrouw Haug.
Ik wijs er met name op dat de Begrotingscommissie ingevolge ons verzoek voorstelt om de kredieten voor het Europees Vluchtelingenfonds substantieel te verhogen. De Raad was zo ondoordacht, om niet te zeggen dom, geweest deze middelen te verlagen. Ter ondersteuning wil ik eveneens wijzen op de aanmerkelijke verhoging van de middelen waarmee maatregelen ter bestrijding en voorkoming van discriminatie moeten worden gefinancierd. Sinds het Verdrag van Amsterdam vormt dit een van de prioriteiten van het Parlement en van de hele Unie.
Voorts wil ik graag benadrukken dat er op het terrein dat onder de bevoegdheid van onze commissie valt, maar liefst vier nieuwe begrotingslijnen ter goedkeuring aan ons zijn voorgelegd. De eerste betreft de uitvoering van een proefproject waarmee een voorlichtingscampagne in de vijftien lidstaten gefinancierd zal worden tegen die criminele plaag van de pedofilie.
De tweede betreft de steun aan slachtoffers van schendingen van de mensenrechten die in gespecialiseerde instellingen moeten worden behandeld. De derde begrotingslijn is bedoeld om voorbereidende acties voor een programma ter bestrijding van de drugshandel te financieren, terwijl de laatste voorziet in de financiering van gezamenlijk met derde landen - in de eerste plaats Marokko - te voeren acties met het oog op een betere beheersing van de migratiestromen.
Tot slot betreur ik het echter dat de Begrotingscommissie gemeend heeft geen gehoor te moeten geven aan het voorstel van onze commissie om de middelen bestemd voor het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat in Wenen te verhogen. Mijns inziens is dit een vergissing die hersteld moet worden. Juist nu er in verschillende lidstaten een schandalige opleving te bespeuren valt van racistische acties en acties die getuigen van vreemdelingenhaat, vind ik het belangrijk dat er een verhoging komt van de financiële middelen die nodig zijn om een technisch betrouwbaar netwerk voor gegevensverzameling in de gehele Europese Unie op te zetten. Ik ben van mening dat mijn collega' s in technisch en politiek opzicht een correcte daad zouden stellen, door dit amendement te steunen.

Kuckelkorn
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de stemming in de Begrotingscommissie was voor de Economische en Monetaire Commissie weinig bevredigend. Als lid van de Begrotingscommissie heb ik veel waardering voor het werk van die commissie en voor dat van de rapporteurs van de Begrotingscommissie. Als rapporteur voor de Economische en Monetaire Commissie wil ik echter op twee door die commissie in de plenaire vergadering opnieuw ingediende amendementen wijzen die, hoewel het om kleinere bedragen gaat, toch niet onbelangrijk zijn.
Om te beginnen heb ik er begrip voor dat het informatiebeleid van de Commissie ter discussie staat. Dat beleid heeft, in het bijzonder wat PRINCE betreft, de verwachtingen van vele afgevaardigden niet ingelost. Ook van de belofte van de Commissie om in die kwestie nauw met het Parlement samen te werken, is niet veel in huis gekomen. In vele lidstaten waar de Commissie voorlichtingsbureau' s heeft, wordt de brede publieke opinie niet gevormd door bijeenkomsten van deskundigen te houden. Een totale blokkering door het reserve-instrument is echter niet de juiste weg. Met het oog op de invoering van de eurobiljetten en ­muntstukken kan ik het besluit om de middelen uit PRINCE in het begrotingsjaar 2001 in de reserve te plaatsen, niet aanvaarden. Nu de twijfels over de euro door de koersdaling ten opzichte van de dollar en de invoering van de eurobiljetten en -muntstukken groter zijn dan ooit, zijn ook middelen voor euro-campagnes zinvoller dan ooit. Met het oog op de gebreken van vroegere informatiecampagnes zou een 50%-reserve alleszins een aanvaardbaar compromis zijn om de Commissie de kans te geven haar informatieconcept innovatieve kenmerken of nieuwe impulsen te geven.
In de tweede plaats ben ik op de hoogte van het getouwtrek om mini-begrotingen op de A30-lijnen. De Economische en Monetaire Commissie heeft daarover het advies van de Europese Centrale Bank gevraagd. Als wij in de tijd die ons nog rest, een compromis kunnen vinden dat het belangrijke werk van de Economische en Monetaire Commissie ondersteunt, kunnen wij dit nog regelen; anders neemt onze commissie nog geen standpunt in.

Wuermeling
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Europese Unie is een rechtsgemeenschap omdat het Europese recht in acht wordt genomen en wordt toegepast. Daarover waakt het Europees Hof van Justitie, dat op die manier in de laatste veertig jaar een wezenlijke bijdrage aan het succes van het integratieproject heeft geleverd.
Er rijzen op dit ogenblik grote problemen voor de toepassing van dat recht door de Europese rechtsinstanties, omdat die daarvoor niet over de nodige begrotingsmiddelen kunnen beschikken. Bij het Europees Hof van Justitie zijn nog 1600 procedures hangende en is er een achterstand van 120.000 bladzijden op het gebied van vertalingen. Het Europees Hof van Justitie is op die manier de zwakke schakel in de Europese rechtszekerheid geworden. Reeds tijdens de eerste lezing heeft de Commissie juridische zaken en interne markt zich ingespannen om aan die wantoestand een einde te maken en ervoor te helpen zorgen dat de burger zijn Europees recht opnieuw kan doen gelden en dat de Europese Unie als rechtsgemeenschap door vertragingen geen slechte naam krijgt.
Ik dank de Begrotingscommissie en de bevoegde rapporteur dat ze zich daarbij hebben aangesloten en onze voorstellen hebben gesteund. In de tweede lezing stellen wij nogmaals voor dat bij het Europees Hof van Justitie 60 nieuwe posten worden gecreëerd. Ook moeten de overeenkomstige begrotingsmiddelen beschikbaar worden gesteld. Bovendien stellen wij als noodmaatregel voor om 3 miljoen euro beschikbaar te stellen om freelance vertalers in te schakelen.
Met die maatregelen willen wij de juridische controle opnieuw goed doen functioneren, het vertrouwen in de rechtszekerheid van de Europese Unie herstellen en de Europese Unie als rechtsgemeenschap versterken.

Evans, Jonathan
Mijnheer de Voorzitter, dit is mijn eerste jaar in het Europees Parlement en ik ben tijdens dit begrotingsdebat getroffen door het contrast tussen woorden en daden. Verleden jaar toen de begroting werd besproken, waren er regeringspolitici die zich in de lidstaten sterk maakten voor het onderwerp hernieuwbare energie, en tegelijkertijd in het Europees Parlement kwamen met voorstellen voor grote bezuinigingen op het SAVE-programma. Ik vond dat een merkwaardige houding. Maar ook nu, twaalf maanden later, komen er weer ministers van lidstaten uit topbijeenkomsten naar buiten, die zichzelf op de borst slaan vanwege hun ambitieuze onderzoeksdoelstellingen, terwijl in de ontwerpbegroting, zoals die door de Raad is opgesteld, de kredieten voor de onderafdeling onderzoek van het Vijfde Kaderprogramma met niet minder dan 100 miljoen euro worden gekort. Er is dus een aanzienlijk verschil bij de Raad tussen woorden en daden.
Mijn commissie heeft mij opgedragen dit aan de orde te stellen en wij zullen, wél de daad bij het woord voegend, zeker proberen tenminste de helft van die bezuiniging bij de plenaire stemming ongedaan te maken.
Ik wil deze gelegenheid te baat nemen om mevrouw Haug geluk te wensen met het werk dat zij verricht heeft in de Begrotingscommissie, met name de activiteiten die zij heeft ontplooid om de begrotingslijnen voor het midden- en kleinbedrijf, waarin ook door de Raad is gesnoeid, weer op het oude peil te brengen. Dat was zowel voor onze commissie als voor het Parlement een prioriteit. Ook hier laten de woorden van de Raad zich moeilijk rijmen met de voorstellen waar hij op dit gebied mee komt. De voorstellen die onze commissie indient en die op steun van de Begrotingscommissie kunnen rekenen zijn veel beter.
Ik zou meer tijd nodig hebben dan de ene minuut die mij nog rest als ik alle standpunten van mijn commissie betreffende het MEDA-programma naar voren zou willen brengen. We kennen de knelpunten. Commissaris Patten heeft ze ons geschetst, maar op het terrein dat door het MEDA-programma wordt bestreken ligt belangrijk werk te wachten. We hoeven maar naar de tv te kijken, naar de problemen in het Midden-Oosten, om daar dag in dag uit aan herinnerd te worden.
Ik ben ook rapporteur van mijn commissie voor het verslag van mevrouw Rühle over de begroting van de EGKS. Ik wil hier graag kort op een aantal punten ingaan. Wij zijn van mening dat er veel meer nadruk moet komen te liggen op de ontwikkeling van het onderzoek. Ik kwam dat accent in haar verslag ook tegen. Wij willen het onderzoek met 10% vermeerderd zien, met als prioriteiten: schone technologie en bescherming en herstel van een - veilig - milieu. Mevrouw Rühle deelt mijn mening op dit punt, en dus bestaat er ook over dit onderwerp consensus binnen het Parlement, een consensus die helaas binnen de Raad dikwijls ver te zoeken is.

Jöns
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in Lissabon werd besloten alles in het werk te stellen om zo snel mogelijk opnieuw voor volledige werkgelegenheid te zorgen, werd sociale uitsluiting aan de kaak gesteld en werd beloofd dat elke vorm van discriminatie zou worden bestreden. Bij de opstelling van de begroting van de Commissie en de Raad verdween dat alles echter van de tafel. Dat is toch onvoorstelbaar. De burgers en het Parlement hebben genoeg van loze woorden.
Ook in de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken zijn wij voorstander van een spaarzame begroting, maar niet op die manier. Ik dank de collega' s van de Begrotingscommissie, en vooral mevrouw Haug, dat wij samen eindelijk een manier hebben gevonden om de gebreken in de ontwerpbegroting te corrigeren en meer rekening te houden met de prioriteiten van het Parlement, meer werkgelegenheid en sociale cohesie, ook al heeft de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken nog andere wensen.
Dat wij samen het vorig jaar genomen initiatief voor de plaatselijke werkgelegenheid hebben kunnen redden, geeft mij vertrouwen. Dat initiatief geeft op gemeentelijk niveau immers nieuwe impulsen aan het werkgelegenheidsbeleid en betrekt daarbij alle actoren, ook de niet-gouvernementele organisaties. De Commissie wilde dat initiatief schrappen zonder er iets voor in de plaats te stellen, zonder met de politieke wil van Lissabon en de prioriteiten van het Parlement rekening te houden.
Het verheugt mij ook dat wij in de toekomst opnieuw meer voor veiligheid en gezondheid op het werk willen doen. Het nieuwe initiatief voor de kleine en middelgrote ondernemingen zal uitwijzen wat de beste praktijk is en een meerwaarde bieden.
Voor de actieprogramma' s tegen sociale uitsluiting en discriminatie hadden wij natuurlijk meer geld gewild om de publieke opinie en de niet-gouvernementele organisaties, waarbij artikel 13 verwachtingen heeft gewekt, niet te ontgoochelen. Elke commissie heeft hier echter compromissen moeten aanvaarden.
Voor de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken is er echter een groter probleem, namelijk het feit dat nergens in de begroting het waarnemingscentrum voor industriële veranderingen kon worden verankerd. Daarom wil ik tegen de tegenstanders van dit project nogmaals zeggen dat, in de eerste plaats, niemand een nieuw en duur bureau wil. Het centrum in Dublin moet veeleer alleen nog passende opdrachten krijgen. In de tweede plaats moet het waarnemingscentrum informatie vergaren om de industriële veranderingen beter te begeleiden. Dat is alles. Wie beweert dat het erom gaat fusies te verhinderen of een einde te maken aan de globalisering, doet dat louter om polemiek te voeren.
Ik hoop dan ook dat wij morgen bij de stemming toch nog een meerderheid voor de waarnemingspost in Dublin zullen vinden.

Bowe
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur voor advies van de Commissie milieubeheer voer ik het woord over de begroting van dit jaar. In deze hoedanigheid wil ik wijzen op het moeilijke kader waarbinnen deze begroting tot stand is gekomen en op de zware druk die op ons allen rust. Ik wil graag de rapporteur, mevrouw Haug, lof toezwaaien voor het werk dat zij heeft verricht. Zij heeft namelijk dit jaar een aantal zeer moeilijke kwesties proberen op te lossen en dat was niet gemakkelijk gezien de immense druk die in een zeer laat stadium op de begroting werd uitgeoefend.
Wij moeten durven staan voor de zaken waarin wij geloven en de financiële middelen, al zijn ze nog zo bescheiden, proberen te vinden om onze hoofddoelstellingen te kunnen verwezenlijken. Wat dat betreft wil ik de Commissie en het Parlement graag op het volgende wijzen. Allereerst is er het besluit van de Begrotingscommissie om het geld, bestemd voor het LIFE-programma, in reserve te houden. Dat was een uitermate verbazingwekkend besluit, waarbij velen van ons het gevoel kregen dat dit uiterst belangrijke programma speelbal was geworden in een spel tussen de Begrotingscommissie en de Commissie. Het besluit toonde aan dat deze instanties niet doordrongen waren van het belang dat dit programma heeft voor het milieu. Wij dienen dit besluit deze week in het Parlement bij stemming ongedaan te maken en de gelden onmiddellijk beschikbaar te stellen, omdat men staat te popelen om ze te kunnen gebruiken.
De manier waarop de Begrotingscommissie een aantal agentschappen heeft behandeld is voor dit jaar en vorige jaren oneerlijk en onrechtvaardig gebleken, en dat geldt met name voor de weigering om meer geld ter beschikking te stellen aan het Bureau voor de beoordeling van geneesmiddelen. Als het Parlement deze weigering deze week honoreert, maakt dat een einde aan het onlangs opgestarte programma voor de goedkeuring van weesgeneesmiddelen voor zeldzame ziekten. Als het Parlement deze week via stemming deze beslissing niet terugdraait, zal er volgens mij een zeer ernstige situatie ontstaan, die een groot aantal inwoners van Europa aanzienlijk leed zal berokkenen.
Een soortgelijke onrechtvaardige behandeling is het Milieuagentschap ten deel gevallen, dat door de uitbreiding veel meer werk te doen kreeg. Voor de toekomst hebben wij behoefte aan een meer doordachte, consequente en fijngevoelige benadering van de financiële behoeften van de agentschappen en ik hoop dat men er mee op zal houden ze allemaal over één kam te scheren, zoals de afgelopen jaren gebruikelijk was. Dit zijn de voornaamste doelstellingen van de Milieucommissie, die met zeer minuscule financiële middelen kunnen worden gerealiseerd. Het is de plicht van het Parlement om deze week via stemming zijn steun aan deze doelstellingen te betuigen en zo te laten zien dat het de bescherming van het milieu en de verbetering van de volksgezondheid nog altijd een warm hart toedraagt.

Maat
Voorzitter, vanuit de landbouwcommissie zou ik een aantal opmerkingen willen maken, om te beginnen over het plattelandsbeleid. De landbouwcommissie onderschrijft het akkoord van Berlijn ook met betrekking tot het plattelandsbeleid, maar constateert tegelijkertijd dat in het uitgavenpatroon vertraging optreedt en men ook richting Raad en lidstaten in een aantal gevallen de grenzen van het mogelijke opzoekt voor de besteding van het plattelandsgeld. Dat is jammer, het zou beter zijn dat bij de besteding van het budget de werkelijke doelstelling, namelijk de omschakeling van het platteland naar een multifunctioneel karakter en een betere marktoriëntatie, benut zou worden. Dat zou ik de Raad mee willen geven.
Het tweede punt is het budget voor de land- en tuinbouw. Het zou met zes procent gestegen zijn, dat is zo, deels omschakeling. Ik zeg er echter wel bij dat er op dit moment ook binnen de Commissie opnieuw een discussie is, bijvoorbeeld over het suikerbeleid. Ik kan de Commissie in ieder geval verzoeken om toch commissaris Fischler op dat punt te steunen, want de beste doelstelling om binnen het financieel kader te blijven is, in ieder geval voor 2006, dat suikerbeleid niet opnieuw op de helling te zetten.
Het derde punt is het Europees landbouwbeleid zoals het nu voorligt in de budgetvoorstellen. Wij constateren dat het wel gericht is op de sociale doelstelling maar daardoor iets te veel intern gericht is, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het machtspatroon in de Verenigde Staten en Australië, dat vooral is gericht op verdere markttoegang en waar veel geld wordt ingestoken. Op dit moment is het budget per boerenbedrijf in de Verenigde Staten driemaal zo hoog als in Europa. Dat betekent dat wat betreft de koers die gekozen wordt voor het budget de vraag is of de marktoriëntatie niet duidelijker moet worden neergezet. Daar heeft de commissaris Fischler een aantal aanzetten toe gegeven. Het zou versterkt kunnen worden, maar daar is de medewerking van de Raad op dat vlak absoluut voor nodig. Dat betekent ook dat men bij het Europees landbouwbudget, namelijk multifunctioneel karakter en plattelandsontwikkeling, tegelijkertijd ook rekening houdt met landschap en dierenwelzijn en dat men op die terreinen nauw moet samenwerken. Op dat vlak zou een aantal dingen ook gewoon beter kunnen, bijvoorbeeld ten aanzien van het tabaksbeleid.
Samenvattend, de landbouwcommissie vindt dat wij binnen het akkoord van Berlijn moeten blijven en in die zin moet ik als rapporteur voor advies, het amendement 206 afraden met betrekking tot de stemming in dit Parlement.

Miguélez Ramos
, rapporteur voor advies van de Commissie visserij. (ES) Mijnheer de Voorzitter, ook ik sluit mij aan bij de collega's die mevrouw Haug met haar verslag hebben gefeliciteerd. Ik weet dat het een allesbehalve gemakkelijke taak was en daarom zijn wij haar des te dankbaarder voor haar inspanningen.
Het gemeenschappelijk visserijbeleid, waarde collega's, vormt een minuscuul onderdeel van de communautaire begroting: er is amper een miljard euro mee gemoeid. Dit bedrag is ontoereikend om aan de uitdagingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid het hoofd te bieden en alle uitgaven te bekostigen: het Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij, de visserijovereenkomsten en onze deelname aan de internationale organisaties, het toezicht op de toepassing van het GVB, de gemeenschappelijke ordening der markten voor visserij- en aquacultuurproducten, het onderzoek op visserijgebied en het bijeenbrengen van de voor de tenuitvoerlegging van het GVB onontbeerlijke gegevens.
De Commissie visserij, die met de Commissie het beginsel van begrotingsdiscipline onderschrijft, heeft de door de Commissie in haar voorontwerp vastgestelde limieten goedgekeurd en haar bezorgdheid over een aantal begrotingslijnen uitgesproken.
Wij hebben verzocht een indicatief krediet ter waarde van twee miljoen euro vrij te maken voor een voorlichtingscampagne over het GVB. Wij hebben dringend behoefte aan een campagne die ruchtbaarheid geeft aan het basisbeginsel van het GVB: de duurzame exploitatie van de visbestanden. Daarbij moet de nadruk worden gelegd op kwaliteitsproducten, er moet worden aangedrongen op de toepassing van de regelgeving die de instandhouding van de visbestanden nastreeft, met name op de eerbiediging van de minimummaten, en de consument moet geïnformeerd worden over de heilzame gevolgen van het eten van vis.
De Commissie visserij heeft tevens een amendement goedgekeurd dat een verhoging van de kredieten voor controle en toezicht op de visserijactiviteiten in de maritieme wateren van en buiten de Europese Unie beoogt. Wij hebben kritiek uitgeoefend op de onvolkomenheden en de marginale rol die voor de Commissie bij de controle- en toezichtmaatregelen is weggelegd. Wij zijn van oordeel dat deze maatregelen moeten worden versterkt. Daartoe moeten in de eerste plaats meer middelen worden vrijgemaakt.
De eisen van de Commissie visserij hebben vooral tot doel het behoud en het scheppen van arbeidsplaatsen binnen het GVB te bevorderen. In een Unie die het werkgelegenheidsbeleid tot haar absolute prioriteit heeft uitgeroepen, mag de visserij als economische sector niet buiten beschouwing worden gelaten. Het GVB speelt een bijzonder belangrijke rol met het oog op het behoud van de werkgelegenheid in de sterk van de visserij afhankelijke perifere regio's. Daarom streven wij en moeten wij streven naar de consolidering en de toename van het aantal visserijovereenkomsten, de verbetering van de arbeids- en veiligheidsomstandigheden in de sector en het behoud van de visbestanden.
Waarde collega's, goedkope arbeidsplaatsen moeten wij niet creëren aangezien die niet verloren zijn gegaan. Het is beter bestaande initiatieven te steunen die nu reeds werkgelegenheid scheppen dan achteraf immense bedragen te moeten investeren in de oprichting van nieuwe industrieën.
Tot slot wil ik nog even nader ingaan op een kwestie waarvoor de instemming van het Parlement vereist is. Ik heb het uiteraard over de visserijovereenkomst met Marokko. De Commissie visserij wenst dat in begrotingslijn B7-8000 een bedrag van 125 miljoen euro wordt opgenomen om de tenuitvoerlegging van deze overeenkomst gedurende het begrotingsjaar 2001 te financieren. Wij eisen dat iedereen zijn verantwoordelijkheid op zich neemt en zijn verplichtingen nakomt. De Commissie moet tijdens de onderhandelingen overtuigende argumenten aanvoeren om tot een redelijk vergelijk met Marokko te komen en het is aan de Raad en de betrokken regeringen om aan dit overleg een politieke impuls te geven.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil rapporteur Haug bedanken voor haar uitstekende werk bij het opstellen van de begroting. Zij heeft onze commissie bezocht en heeft onze voorstellen heel goed in acht genomen. Het doel van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme is het verbeteren van de werkgelegenheid door vooral het MKB te steunen en de mogelijkheden van de informatiemaatschappij te benutten. De commissie onderstreept het belang van een gedisciplineerd en goed financieel beheer, een vereenvoudiging van de administratieve procedures en goede resultaten bij de projecten. Onze commissie steunt de voorstellen van de Commissie en wijst de ongegronde bezuinigingen van de Raad op de betalingskredieten af. Het is ons doel om snel de oude achterstanden weg te werken en snel en doeltreffend nieuwe programma's in gang te zetten.
Wat het vervoer betreft ligt de nadruk op de ontwikkeling van de trans-Europese netwerken. Aan verkeersveiligheid, duurzame mobiliteit en gecombineerd vervoer worden slechts symbolische bedragen toegewezen. Ik hoop dat daar de komende jaren verbetering in komt, want het aantal ongelukken verschilt per lidstaat opvallend veel en er moet bijvoorbeeld meer uitwisseling van goede vervoerspraktijken komen. De Gemeenschap moet zich ook inzetten voor de ontwikkeling van het toerisme door vooral het MKB in die sector te steunen. Onze commissie is van mening dat de Commissie een nieuw ontwerpprogramma ter bevordering van het toerisme moet opstellen. Het in gang zetten van projecten moet gedeeltelijk worden gefinancierd met steun van het structureel pretoetredingsinstrument (ISPA), zodat de beperkte middelen op doeltreffende wijze worden gebruikt.

Iivari
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik rapporteur Jutta Haug bedanken voor de samenwerking bij de behandeling van de financiële middelen voor cultuur, jeugd, onderwijs en de media. Ik ben vooral verheugd dat men de financiering van de programma's SOCRATES, JEUGD en CULTUUR 2000, waarover eind vorig jaar is besloten, zeker heeft kunnen stellen. De Begrotingscommissie heeft ook begrip getoond voor de nog open staande financiering van het programma MEDIA+. Hopelijk bereiken de Raad en het Parlement daar snel overeenstemming over. Het succes van de audiovisuele productie is een belangrijk onderdeel van de Europese strategie. Ik vind het daarentegen jammer dat de Begrotingscommissie de middelen die de Commissie voor voorlichting nodig heeft in de reserve heeft geplaatst. Hopelijk corrigeert de plenaire vergadering dat probleem.
De begroting voor cultuur is werkelijk erg mager. In totaal besteedt de Europese Unie iets minder dan twee euro per burger aan onderwijs, uitwisselingsprogramma's voor jongeren, culturele projecten, steun voor de audiovisuele productie en voorlichting. Voor de steun aan tabaksproducenten is daarentegen bijna een miljard euro gereserveerd ofwel bijna driemaal zoveel als voor de programma's SOCRATES, JEUGD en CULTUUR 2000 samen.
De Cultuurcommissie heeft bij haar behandeling van de begroting zoals zo vaak haar zorg geuit over het beheer van de budgettaire betalingen. Steunaanvragen moeten lang op een besluit wachten en de betalingen vinden in vertraagd tempo plaats. Dat moet gecorrigeerd worden. De burgers van de Unie moeten op een goede en doeltreffende dienstverlening kunnen rekenen. Dat is noodzakelijk voor het succes van de doelstellingen van de programma's, maar ook voor de legitimiteit van de Europese Unie. De via de A-lijnen aan te wijzen directe steun aan NGO's en culturele organisaties maakte ondanks de bescheiden omvang ervan ook deze keer veel emoties los. In de Cultuurcommissie hebben we geprobeerd binnen het kader van de voorgestelde middelen te blijven, zodat wij onze prioriteiten zelf konden stellen, zoals een vakcommissie betaamt. Wij zijn daar niet volledig in geslaagd. Ook de Begrotingscommissie heeft onze prioriteiten niet volledig gerespecteerd, maar verhoogde de middelen gelukkig wel een beetje. Het is van belang te constateren dat de Begrotingscommissie positief stond tegenover het verzoek van de Cultuurcommissie om van de Commissie uitleg te krijgen over de financiering van organisaties tot nu toe, zodat wij voor de financiering van organisaties rechtvaardigere en transparantere spelregels kunnen opstellen.
Ik wil nog de aandacht vestigen op de financiering van Euronews. Zowel de Cultuurcommissie als de Begrotingscommissie vinden het van belang dat het huidige niveau gehandhaafd blijft. Ik hoop dat men bij de onderhandelingen tussen de Commissie en Euronews rekening houdt met de wens van het Parlement.

Van den Berg
Voorzitter, geachte commissaris, Raadsvoorzitter, de begroting bepaalt het gezicht van Europa. De begroting is de belangrijkste uiting van de prioriteiten van de Europese Unie. Het is door middel van de begroting dat het Europees Parlement zijn idealen kan en moet verwezenlijken.
Helaas hebben lidstaten jaar na jaar de hulp aan Bosnië en Kosovo grotendeels afgewenteld op de Europese Unie. Dit ging telkens weer ten koste van de Europese hulp aan de armste landen. Het Parlement heeft jaar na jaar de belangen van de armste landen in de Europese begroting verdedigd en met enig succes, hoewel onvoldoende. De Europese Commissie heeft de uitbreiding van prioriteiten nauwelijks kunnen behappen en dit heeft geleid tot onaanvaardbare achterstanden bij de uitvoering van commiteringen die werden gedaan onder de druk van steeds grotere budgetten voor steun aan buitenlandse hulp- en samenwerkingsoperaties.
Vandaag kijken wij naar de Begroting 2001 met de beelden van de bevolking van Servië op ons netvlies. Er is geen twijfel over mogelijk dat Europa een zeer belangrijke bijdrage moet leveren aan de wederopbouw van Servië en daarmee aan het stabiliseren van de Balkan. Het streven naar vrede en samenwerkingsstabiliteit is historisch. Maar Europa is zelf verantwoordelijk voor hetgeen nodig is om Servië in te voegen in de democratische wereld. Wij kunnen en mogen deze rekening niet presenteren aan de allerarmste landen.
Europa, vandaag opererend als een mondiale speler moet ook zijn bijdrage leveren aan het reduceren van armoede. Dit is geen situatie waarin wij kunnen stellen dat wij doen óf óf, het is een situatie van én én. Hulp aan Servië en de Balkan én hulp aan de armste landen. Hoe vertaalt dit zich naar de Begroting 2001. Nog in dit jaar 1999 is er maar liefst 3,2 miljoen euro teruggegeven aan de lidstaten omdat die middelen niet besteed werden. Zelfs onze meest genereuze schattingen van wat nodig is voor Kosovo en Servië in 2001 zullen dit bedrag van 3,2 miljoen euro bij lange na niet overstijgen. We hebben dus de middelen. Daarmee kan de vraag over de begroting dus echt worden teruggebracht tot een zuiver politieke dimensie en bij de eerlijke politieke afwegingen die vervolgens moeten worden gemaakt, moet de effectiviteit van de hulp aan de orde worden gesteld. Als we geen symbolische politiek willen voeren, dan moeten we resultaatgericht denken en handelen. Het gaat ons er uiteindelijk niet om wat we begroten, maar of ons geld op de juiste plek terechtkomt en met de impact die we voor ogen hadden. Hier hebben we een groot probleem. De Commissie is al jarenlang niet in staat om de middelen die we begroten uit te geven. Voor onze hulp aan de mediterrane landen bijvoorbeeld hebben we een achterstand die de begrotingen van vele jaren betreft.
De Commissie is nu aan het werken aan activity based budgeting waarmee we zulke problemen kunnen voorkomen. In essentie zou de activity based budgeting moeten inhouden dat voor iedere begrotingslijn die wordt ingesteld, de middelen bepaald worden die nodig zijn om die begrotingslijn ook echt uit te voeren. Hebben we ons ervan verzekerd, Voorzitter, dat wat we begroten inderdaad ook werkelijk besteed kan worden, dan moeten wij ons vervolgens de vraag stellen of de hulp echt komt bij degenen die het het meest nodig hebben.
Ik ben van mening dat we een omslag moeten maken in ons denken. De begroting die we met elkaar vaststellen, moet een reflectie zijn van onze prioriteiten, moet begrijpelijk zijn voor de burger en ze moet tevens resultaatgericht zijn. We hebben daarom voorgesteld in onze begrotingslijnen daar waar het relevant is, concrete output targets op te nemen. Deze geven aan welke sectoren in onze ogen direct moeten profiteren van de hulp die begroot is in bepaalde regio's. Daarom hebben we ervoor gezorgd dat de hulp voor scholing en gezondheidszorg verdubbeld wordt, en dat is noodzakelijk zodat de hulp, Voorzitter, terechtkomt bij de mensen die het het hardst nodig hebben.

Avilés Perea
Mijnheer de Voorzitter, namens de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen verzoek ik het Parlement de reeds door de Begrotingscommissie goedgekeurde amendementen definitief aan te nemen, ook al zijn onze oorspronkelijke eisen niet ten volle ingewilligd. Ofschoon de voorgestelde bedragen hier en daar werden ingekort, zijn wij over het geheel genomen tevreden daar diverse maatregelen ten uitvoer zullen worden gelegd die ons inziens zullen bijdragen aan de bevordering van de positie van de vrouw en de gelijke kansen.
Zo zullen er onder meer voorlichtingscampagnes op touw worden gezet voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid, een terrein waar de vrouw een zeer belangrijke rol speelt ofschoon haar bijdrage doorgaans niet wordt erkend. De genoemde acties zijn ondergebracht in het EQUAL-programma dat tot doel heeft de tewerkstelling van vrouwen te bevorderen in het kader van de communautaire strategie voor gelijke kansen. Het verslag dat wij gisteren in dit verband hebben bestudeerd, is vandaag helaas terugverwezen naar de bevoegde parlementaire commissie.
Er worden tevens maatregelen voorgesteld om de integratie van de vrouw in de informatiemaatschappij te garanderen, een streefdoel dat met het oog op de toekomst bijzonder belangrijk is. Andere prioritaire aandachtspunten zijn de economisch steun aan de vrouwen uit de landen van Midden- en Oost-Europa en de MEDA-landen, de strijd tegen het sekstoerisme in derde landen - een probleem waarvan vooral vrouwen het slachtoffer worden - en de bevordering en verdediging van de grondrechten en fundamentele vrijheden van de vrouw. Wij moeten overigens goed beseffen dat al deze vraagstukken verband houden met de uit het DAPHNE-programma gefinancierde bestrijding van geweld binnen het gezin.
Wij zouden het op prijs stellen indien deze amendementen werden aangenomen. Hopelijk gaat onze wens in vervulling. Ik wil nog even ingaan op een amendement dat betrekking heeft op vrouwenorganisaties: de commissie heeft een bedrag voor de Europese vrouwenlobby in het vooruitzicht gesteld. Naar aanleiding hiervan heeft een aantal afgevaardigden - ik ben een van hen - in de Begrotingscommissie een amendement ingediend - dat overigens is goedgekeurd - op grond waarvan wij deze begrotingslijn ook voor andere vrouwenorganisaties willen openstellen. Zo wordt het beginsel van pluralisme en het respect voor alle politieke stromingen en opties binnen de Europese Unie gewaarborgd. Wij hopen dat ook deze lijn wordt aangenomen.
Ofschoon voor deze begrotingslijn uiteindelijk minder middelen zullen worden vrijgemaakt dan wij aanvankelijk hadden gepland, zijn wij, zoals ik al zei, over het geheel genomen tevreden en hopen wij dat het verslag definitief wordt aangenomen.

Perry
Mijnheer de Voorzitter, in vorige jaren voerde ik in debatten het woord namens de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport. Vanmiddag sprak mevrouw Iivari namens deze commissie. Er wordt inderdaad erg weinig geld uitgegeven en ik ben het dan ook van harte eens met de opmerkingen van mevrouw Iivari waarin zij aandacht voor dit probleem vraagt. Dit jaar spreek ik namens de Commissie verzoekschriften en daar wordt nog minder, ik kan wel zeggen vrijwel niets, uitgegeven. En misschien is dat wel terecht. Als begrotingsrapporteur wil ik in ieder geval zeggen dat onze contacten met de heer Ferber bijzonder prettig zijn geweest.
Ik wil het Parlement vanmiddag graag wijzen op de begrotingslijnen die betrekking hebben op het werk van de Commissie verzoekschriften en op het werk van de Europese ombudsman. Een van de belangrijkste taken van een gekozen parlement is het beschermen van de belangen van de individuele burgers tegen de uitvoerende macht. In ons geval moeten we er niet alleen voor zorgen dat de Commissie het Europese beleid respecteert maar dat de lidstaten dit ook doen en hun verplichtingen uit het Verdrag nakomen. En daartoe zijn zij niet altijd bereid.
De burgers van Europa zijn de beste hoeders van de Verdragen. Een belangrijke manier waarop de burgers ervoor kunnen zorgen dat hun problemen worden gehoord is een beroep te doen op de ombudsman of een verzoekschrift in te dienen bij het Parlement. Dat is voor ons een goedkope procedure; voor de burger is het gratis. Vergelijkt u dat maar eens met het ontvangen van een vergoeding langs de gerechtelijke weg. Ik vraag het Parlement dringend erop toe te zien dat de ombudsman genoeg personeel heeft om zijn werk goed te kunnen doen en dat de Commissie verzoekschriften over voldoende instrumenten beschikt om zich naar behoren van haar taak te kwijten. Met name dit jaar hebben we gevraagd - en volgens mij worden wij daarin gesteund door het Parlement - om voldoende geld voor het runnen van een goede interactieve database, zodat Parlementsleden, personeel en burgers met hun problemen aan de slag kunnen en kunnen nagaan hoe het in het Parlement staat met de behandeling van die problemen. Wat de database betreft zijn we al aardig gevorderd. Op het moment hebben alleen de burgers nog geen toegang, maar ik hoop dat ze dat snel zullen krijgen.
Ik wil graag uw aandacht voor het feit dat de klachten die wij binnenkrijgen te maken hebben met fraude en wanbeheer van geld binnen de Europese Unie. We moeten ons daarvan terdege bewust zijn. Maar ik wil hier vanmiddag ook aan het Parlement kwijt dat we niet uit het oog moeten verliezen dat de EU slechts 1 procent van het BBP uitgeeft en dat een groot gedeelte ervan door de afzonderlijke lidstaten zelf wordt gespendeerd.
Als we op zoek gaan naar verspilling en fraude, dan blijven beide fenomenen niet beperkt tot de Europese Unie. De afgelopen weken heb ik bijgehouden wat er alleen al in Groot-Brittannië in de pers werd gemeld over gevallen van fraude, verspilling en wanbeheer op Brits territorium: sociale-verzekeringsfraude - 4,5 miljard Britse pond; onderzoek van 81 gevallen van ernstige fraude - 1,4 miljard Britse pond; fraude met huursubsidies - 185 miljoen Britse pond; fraude met girocheques - 240 miljoen Britse pond. En dat alles in slechts één maand tijd. Verleden week hoorden we dat generaal Abacha van Nigeria 4,5 miljard Britse pond via Londense banken heeft witgewassen, zonder dat de betreffende autoriteiten daarvan op de hoogte waren.
We moeten er dus uiteraard voor zorgen dat we onze zaken in Europa op orde hebben, maar wie deze zaken meldt mag niet uit het oog verliezen dat het niet alleen de Europese Unie is, die hier serieus aandacht aan moet besteden.

Elles
Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst onze twee rapporteurs van harte gelukwensen. Zij hebben de debatten van vandaag namens onze commissie voorbereid en zij hebben dat uitstekend gedaan. Het is namelijk niet gemakkelijk om het standpunt van anderen te coördineren, zoals ik uit eigen rapporteurservaring weet.
Het debat van vandaag vindt plaats in een sfeer die wordt gekenmerkt door de overtuiging dat we alle kansen binnen onze begroting moeten benutten om ervoor te zorgen dat onze Europese instellingen voorbereid zijn op het volgende stadium van uitbreiding, zowel in termen van instellingsstructuren als in termen van een betere beleidsvoering. Ik wil allereerst een paar woorden wijden aan de begroting van het Parlement. Onze rapporteur, de heer Ferber, had volkomen gelijk dat wij in dit stadium met het oog op de uitbreiding geen posten in reserve moeten houden - het motto dient te zijn: ''haastige spoed is zelden goed''. Wij moeten als Parlement met de andere twee instellingen kortsluiten wat er bij de uitbreiding op het gebied van vertaal- en tolkdiensten, huisvesting en personeel nodig is en we moeten samen een plan opstellen. De mensen aan de top moeten terdege rekening houden met de taalsector. Er staat per slot van rekening een uitbreiding met tien landen en niet met vijf op het programma en dus is een breder perspectief geboden.
Ten tweede wil ik graag specifiek iets zeggen over Categorie 4 en ons externe beleid. Wij weten dat er in onze begrotingsdebatten vaak aandacht aan wordt besteed. Maar ik wil graag ingaan op de opmerkingen van de commissaris, mevrouw Schreyer, die heeft gezegd dat er een aantal instrumenten, een aantal middelen zijn waarmee we de nood voor dit jaar kunnen lenigen, of dat nu gebeurt via het instrument van de flexibiliteit of de negatieve reserve doet daarbij niet terzake, en dat we in die hoek misschien voor dit jaar de kredieten kunnen vinden, al blijft het moeilijk om dat in de praktijk te organiseren.
Wij moeten niet vergeten dat er andere manieren zijn dan het per se herzien van de financiële vooruitzichten. Uiteraard is mijn fractie het er unaniem over eens dat wij dit probleem zo snel mogelijk moeten oplossen om voor de lange termijn te kunnen laten zien hoe de hulp van de Europese Unie gebruikt zal gaan worden in MEDA en CARDS.
Ik wil nu graag een paar woorden wijden aan de algehele strategie. Dit is het eerste begrotingsdebat in lange tijd zonder een substantieel meningsverschil tussen het Parlement en de Commissie. Het kaderakkoord tussen onze twee instellingen is nu operationeel, zelfs al wordt dit akkoord door een aantal Parlementsleden aangevochten. Er staat geen kwijting meer open, het hervormingsproces, dat door de vorige Commissie op sterk aandringen van het Parlement in gang is gezet, is door de huidige Commissie serieus voortgezet. Er is al enige vooruitgang geboekt, maar wij hebben nog een lange weg te gaan.
Deze context is bepalend voor de houding van mijn fractie tegenover de Begroting 2001. Wij hebben altijd vooropgelopen waar het de wens tot veranderingen binnen de Europese instellingen betreft, zoals bijvoorbeeld blijkt uit het feit dat wij nooit kwijting hebben willen verlenen aan de Begroting 1996. Wij houden nu dan ook strak vast aan onze overtuiging dat het hervormingsproces niet verloren mag gaan nu er, in de aanloop naar de Top van Nice, kwesties van groter formaat en met een meer politieke invalshoek op onze agenda verschijnen.
Wij hebben ons bij onze inspanningen geconcentreerd op drie specifieke gebieden: een betere tenuitvoerlegging van de begroting, een doeltreffender beheer van het Europese beleid en een succesvolle implementatie van het hervormingspakket met name inzake de nieuwe posten waar de Commissie om heeft gevraagd.
Voordat ik daartoe overga, wil ik nog even iets zeggen over het standpunt van de Britse conservatieven. Tot verrassing van vele leden van mijn delegatie, stelden wij begin september unaniem een kernstrategie op en de 400 amendementen die door een aantal van mijn collega's werden ingediend kwamen voor velen van ons in de Begrotingscommissie dan ook enigszins als een verrassing. Een aantal van de die amendementen had een legitiem doel - het verbeteren van de financiële controle van het Parlement op de begroting, maar veel meer amendementen hadden een destructieve bedoeling - het ging niet om het besparen van geld, maar om het opheffen van zeer achtenswaardige organisaties zoals het Jeugdorkest van de EU. Toch is merendeels het bescheiden gezicht van het conservatisme sterker gebleken dan het meer ideologische, onaanvaardbare gezicht. Er liggen nu 30 amendementen op tafel, naast die uit onze kernstrategie. Ik heb ze zelf niet ondertekend omdat een paar van die amendementen nog steeds ietwat te ver gaan. Een gezonde meerderheid van de conservatieve delegatie wil echter een constructieve rol spelen in het Europese proces - in tegenstelling tot die een of twee parlementsleden die alleen maar uit zijn op vernietiging van het bestaande.
Dat brengt mij bij de strategie van mijn fractie, omdat het een van onze elementaire beginselen is de Europese burger waar voor zijn geld te geven. Wij willen er zeker van zijn dat geld dat in de begroting aan specifieke doeleinden wordt toegewezen daadwerkelijk wordt uitgegeven en niet jaar op jaar wordt opgespaard. Daarom hebben wij de commissaris gevraagd een plan op stellen om ervoor te zorgen dat de uitstaande verplichtingen, en dat geldt met name voor het externe beleid, aan het eind van 2003 zijn weggewerkt. Ik hoop dat de Raad het ook met dit plan eens zal kunnen zijn. Onderdeel van het plan is ook een beperking van de duur van verplichtingen waarvoor toestemming van de Raad nodig is. Geachte voorzitter van de Raad, mijn fractie zou met meer geld over de brug kunnen komen als wij zeker zouden kunnen zijn van een betere beleidsvoering.
Ten tweede hebben wij reserves aangelegd voor die onderdelen van de begroting waarvan wij vinden dat de beschikbare gelden slecht worden beheerd; er worden met name grote sommen geld voor het externe beleid gereserveerd en voor het uiteindelijke bedrag, dat moet worden vastgesteld door de twee takken van de begrotingsautoriteit, op basis van het idee van de prestatiegebonden reserve. Wij vinden dat een goed idee. Immers, als bepaalde zaken goed lopen, wil je daar je geld wel in steken. Je steekt het niet in programma's die niet zo doelmatig worden gerund.
Het derde punt, en dat heeft met de vorige punten te maken, is het verzoek om meer posten. Wij begrijpen dat er behoefte is aan meer personeel, maar wij vinden beslist dat we dit verzoek niet moeten inwilligen, voordat het proces waarin de instellingen worden hervormd een flink eind gevorderd is. Wij kunnen moeilijk bepalen of we met meer posten het managementprobleem kunnen oplossen als zowel de Commissie als de Raad nog altijd verouderde, complexe procedures hanteren in hun aanpak van de vele programma's. Mevrouw Schreyer kwam met een interessante suggestie, die het overdenken waard is: het instellen van een prestatiegebonden reserve voor categorie 5, zodat we een aantal posten beschikbaar hebben en uitbreiding mogelijk is, als blijkt dat de zaken beter lopen. Daarom hebben we gevraagd om een trialoog, die zo snel mogelijk dient plaats te vinden na deze lezing, zodat we ons kunnen gaan bezighouden met datgene waar het in de discussies werkelijk om gaat.
Meer doeltreffendheid binnen de Commissie en financiële vooruitzichten die worden gekenmerkt door een doelmatiger beleidsvoering: dat zijn de zaken die de Europese burgers weer het vertrouwen geven dat hun belastinggeld goed wordt besteed. Het is ook de enige manier waarop de EU, na de Top van Nice en de geleidelijke uitbreiding van de EU in oostwaartse richting, binnen haar grenzen stabilisatie in brede zin kan bewerkstelligen.
Wij willen graag de bevolking weer vertrouwen geven in onze instellingen. Het belang van Europa is niet gediend met een zwakke Commissie en een ''zwalkend'' Parlement. Integendeel, we moeten ons inzetten voor een Parlement dat strijdt voor openheid, efficiëntie en een effectieve democratische controle van de Europese instellingen.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Elles. U had feitelijk maar vijf minuten voor uw betoog. Ofschoon u zich daarvan niet bewust bent, was u zo vrijgevig om twee minuten af te staan aan de heer Bourlanges. Hoe het ook zij, het Voorzitterschap heeft niet alleen uw welsprekendheid maar ook uw goede trouw willen belonen. Wij twijfelen er immers niet aan dat u in de overtuiging verkeerde zeven minuten de tijd te hebben.

Walter
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, ook ik wil eerst de vier rapporteurs die ons werk van vandaag hebben voorbereid, hartelijk danken. Ze hebben dat uitstekend gedaan. Wij moeten dat ook in de plenaire vergadering erkennen.
Nadat vorig jaar bepaalde spanningen de zaken hebben afgeremd, verheugt het ons zeer dat wij nu een basis en een gunstig klimaat voor onderhandelingen hebben gevonden, vooral dan met de Raad, waarin zakelijk en doelgericht gewerkt kan worden en waarin wij niet op de achtergrond blijven, maar de problemen daadwerkelijk proberen op te lossen.
Daarvoor moet natuurlijk ook voor de belastingbetaler en voor al wie ons hoort, klare wijn worden geschonken, zodat zij een goed beeld krijgen van de omstandigheden waarin wij werken. Het Parlement heeft in de voorbije jaren steeds weer laten zien dat uitgesproken spaarzaamheid aan de basis van zijn werkzaamheden lag. Het is niet waar dat wij altijd zoveel mogelijk willen uitgeven. Dat is niet onze bedoeling.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, in de laatste vijf jaar zijn wij steeds 15 miljard onder de bovengrenzen gebleven. Daaruit blijkt dat dit Parlement zich inspant om de middelen zo doeltreffend mogelijk aan te wenden. Wij zijn echter niet bereid dingen die wij, de Raad en de Commissie na overleg onontbeerlijk vinden, gewoon overboord te gooien als er iets nieuws op de agenda komt.
Wij mogen het vertrouwen dat mensen in ons stellen, niet beschamen omdat er anderen voor de deur staan. Wij moeten voor dat probleem een oplossing vinden. Wij hebben ons in het verleden steeds aan het Interinstitutioneel Akkoord en de financiële vooruitzichten gehouden. Wij vinden dat erg belangrijk. Als de stijgingspercentages dit jaar hoog lijken, heeft dat veel te maken met het feit dat het terrein waarop wij de minste inspraak hebben, de grootste stijgingspercentages vertoont. Dat terrein is de landbouw.
Ik wil mij daarover niet beklagen. Het beleid is gewijzigd, en dat moet worden gefinancierd. Daarover klaag ik niet. Ik verwacht dan echter niet dat de voorzitter van de Raad hier komt zeggen dat die stijging buitensporig groot is, dat er op de nationale begrotingen wordt bezuinigd en dat wij zoveel mogelijk willen uitgeven. Dat is niet waar. Over de verplichte uitgaven beslist in de eerste plaats de Raad, en die uitgaven liggen hoog.
Als wij naar de cijfers kijken ­ een stijging met 6,3% van de verplichte uitgaven en met 0,23% op onze terreinen - wordt duidelijk wie hier werkelijk een spaarzaam beleid voert, en waar de stijgingen vandaan komen. De nationale ministers van Financiën willen de druk van de schuldenlast op de nationale begrotingen verlichten en de lasten van het verleden afbouwen om de kansen van de toekomstige generaties te vrijwaren. Ik heb daar respect voor. Ook hier zijn er echter lasten van het verleden. Wij kunnen geen schulden maken. Dat is wellicht ook goed. In het verleden hebben wij samen echter wel bepaalde dingen beloofd en aangekondigd. Daarvoor moet ook eens daadwerkelijk geld beschikbaar worden gesteld. Jarenlang werden op lichtzinnige wijze verplichtingen aangegaan. Nu het echter op betalen aankomt, gaat dat te ver en moet er worden bezuinigd. Dat kan toch niet.
Het moet voor de Raad duidelijk zijn dat betalingen het resultaat zijn van verplichtingen die in het verleden werden aangegaan en ook moeten worden nagekomen. Die betalingen kunnen op twee manieren worden aangepakt. De heer Elles zei dat wij de verplichtingen zouden kunnen beperken en de betalingen kunnen handhaven. Wij moeten ons beleid dan wel onder de loep nemen en terugschroeven. Het beleid dat wij samen hebben besproken, ligt echter aan de basis van het Interinstitutioneel Akkoord en de financiële vooruitzichten. Dat is voor ons belangrijk, niet alleen in het verleden maar ook vandaag, ook al zijn de omstandigheden voor het Europees beleid veranderd. Er staat immers veel op het spel.
Wij willen bijvoorbeeld de werkloosheid bestrijden. Het is goed dat wij allemaal de kleine en middelgrote ondernemingen, die in Europa voor de meeste banen zorgen, in deze begroting willen steunen. Wij willen daarvoor iets doen. In de begroting staan concrete cijfers. Wij willen de uitsluiting bestrijden en de zwakkeren helpen.
Een van de doelstellingen van ons beleid op het gebied van de landbouw is een verschuiving van directe subsidies naar meer plattelandsbevordering. Het Parlement hecht daaraan veel belang, temeer omdat wij op dat terrein recht van inspraak hebben. Wij zullen ervoor zorgen dat dit terrein wordt uitgebreid. Dit jaar hebben wij er, omdat voor het platteland en de plattelandsbevolking het juiste beleid moet worden gevoerd, op gelet dat alle kredieten ook werden gebruikt. Wij zijn bereid op dit terrein met de Raad en alle anderen samen te werken. Ik spreek nu als sociaal-democraat. Vaak wordt gezegd dat de Partij van de Europese Sociaal-Democraten niet in de eerste plaats de partij van de boeren of de plattelandsbewoners is. Hier zijn wij dat uitdrukkelijk wel, omdat wij geloven dat iedereen gelijke kansen moet krijgen.
In het buitenlands beleid hebben wij andere prioriteiten. Wij willen overal in de wereld de armoede bestrijden. Wij willen democratiseringsprocessen bespoedigen. Wij willen ook een evenwichtige verhouding tussen de klassieke terreinen van het buitenlands beleid. Een constructieve aanpak van de uitbreiding naar het oosten en een doordacht en goed gefinancierd Middellandse-Zeebeleid horen volgens ons bij elkaar. Daarover moeten wij het eens zijn. Wie de Unie naar het oosten wil uitbreiden, moet weten dat ook de Middellandse Zee voor ons een belangrijk aspect is van de geopolitieke situatie en dat wij ons ook voor dat gebied moeten inspannen.
De Balkan plaatst ons sinds kort voor veel problemen. Dat is echter niet erg, want aan de oorsprong van die problemen ligt de terugkeer naar de democratie. Mijnheer de voorzitter van de Raad, als u dan zegt dat dit alles uit de bestaande begrotingsmiddelen moet worden gefinancierd, herinner ik u eraan dat wij alleen al dit jaar 200 miljoen aan flexibiliteitsinstrumenten en 180 miljoen uit de reserve voor noodgevallen beschikbaar hebben gesteld. Wij stellen dus alleen al dit jaar 380 miljoen vers geld voor de Balkan beschikbaar.
Dat probleem zal ons de komende zes of zeven jaar en wellicht nog langer bezighouden. Dit jaar hebben wij daarvoor al 380 miljoen vers geld beschikbaar gesteld. Naar schatting hebben wij bijvoorbeeld voor Servië in de volgende zeven jaar 5,5 miljard nodig. Dat geld kunnen wij toch niet gewoon te voorschijn toveren? Dat kan niet. Wij zijn bereid te onderzoeken waar wij in onze begroting de doeltreffendheid kunnen opdrijven. Dat doen wij parallel met de hervorming van de Commissie, waar wij ook nagaan hoe wij het beleid in het algemeen doeltreffender kunnen maken. Een mogelijkheid is het scheppen van reserves: wij moeten dan nagaan of er vooruitgang is voordat wij het geld beschikbaar stellen.
Een tweede mogelijkheid is wat u in de Commissie doet. U ondersteunt de hervorming van de Commissie door ervoor te zorgen dat het nodige personeel beschikbaar wordt gesteld om de uitvoering mogelijk te maken van de extra taken die wij in het verleden telkens opnieuw aan de Commissie hebben opgedragen. Het ergste wat wij kunnen doen, is mensen hoop geven en hen daarna teleurstellen. Ik wil nog iets over een actueel thema zeggen. In het Parlement werd vorig jaar en ook dit jaar weer gedebatteerd over de vraag of slachtoffers van natuurrampen steun uit de begroting van het Europees Parlement moeten kunnen krijgen. Ik vind het onverantwoord slachtoffers van rampen de indruk te geven dat wij al hun daaruit voortvloeiende problemen daarmee kunnen oplossen. Door daarvoor enkele miljoenen uit te trekken ­ veel meer is niet mogelijk ­ zouden wij hun valse hoop geven. In het begin van het jaar vonden enkele rampen plaats. Aan het eind van het jaar hadden wij de mensen alleen nog kunnen zeggen dat er voor hen jammer genoeg niets meer overblijft. Tegen de mensen in Italië die onze hulp nu zouden inroepen, zouden wij moeten zeggen: het spijt ons, maar wij kunnen niets meer doen, wij hebben alles al in januari, februari of maart uitgegeven. Ik vind dat onverantwoord. Dat mag niet het beeld zijn dat de mensen buiten Europa van ons hebben. Als wij iets aankondigen of beloven, als wij zeggen dat wij kunnen en willen helpen, moet dat ook mogelijk zijn. Wij moeten ons beleid goed organiseren. Wij moeten nagaan wat de kern van ons beleid is, en samenwerken om onze plannen te financieren. Wij, sociaal-democraten, bieden uitdrukkelijk onze medewerking aan. Ik kijk uit naar de komende besprekingen met de Commissie en de Raad en hoop dat wij in het belang van de Europese burger tot goede resultaten zullen komen.

Virrankoski
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Jutta Haug en de heer Markus Ferber hebben goed werk verricht met de voorbereiding van de Europese begroting voor volgend jaar. Ik wil ze complimenteren en tegelijkertijd bedanken voor de constructieve samenwerking. Ik wil ook mevrouw Rühle en de heer Colom i Naval en vooral de voorzitter van de commissie, de heer Terence Wynn, bedanken. De Begroting 2001 is de tweede begroting van de huidige programmaperiode en is een voortzetting van het begrotingsbeleid dat is ontstaan met het Interinstitutioneel Akkoord ruim een jaar geleden. Mijn eigen fractie is tevreden dat men bij het voorbereiden van de begroting aan een strikte begrotingsdiscipline heeft vastgehouden. Het is terecht dat de commissie het inlopen van de betalingsachterstand tot een specifieke prioriteit heeft gemaakt. De structuurfondsen hebben een achterstand van ongeveer een jaar en het MEDA-programma van zelfs acht jaar. Het communautair beheer is schandalig in gebreke gebleven, omdat bijvoorbeeld vorig voorjaar zo'n 3 miljard euro aan ongebruikte middelen aan de lidstaten werd teruggegeven.
Mijnheer de Voorzitter, de prioriteit van de begroting ligt bij onderwijs, cultuur, werkgelegenheid en het bevorderen van het MKB. Wij zijn daar tevreden mee. De grootste plaag in de Europese Unie is momenteel de enorme werkloosheid. Een aanzienlijke verhoging van de financiering van werkgelegenheidsinitiatieven is daarom op zijn plaats. Ook de steun aan het MKB is gericht op een vermindering van de werkloosheid, omdat juist het MKB op de doeltreffendste wijze nieuwe arbeidsplaatsen creëert.
De moeilijkste problemen in de nieuwe begroting hebben betrekking op de externe maatregelen. De belangrijkste oorzaak is Agenda 2000, waarin te weinig geld voor de wederopbouw van de Balkan wordt voorzien. De Balkan is al eeuwenlang het kruitvat van Europa en dat is hij ook vandaag de dag. Toch werd er in Berlijn voor de ontwikkeling van de Balkan slechts 1850 miljoen euro gereserveerd, terwijl in de vorige periode 4500 miljoen euro werd gebruikt. De Raad verminderde de middelen voor de Balkan met 200 miljoen euro en dat terwijl de wederopbouw na de bombardementen van de NAVO een enorme opgave is. Als de Europese Unie en haar lidstaten hun belofte voor de wederopbouw van de Balkan willen nakomen, moet dat ook te zien zijn in de financiering en niet alleen in verklaringen. De oorlog op de Balkan, de maandenlange bombardementen en de enorme verliezen daardoor heeft onder de bewoners van de regio verbittering en woede veroorzaakt die zelfs verscheidene generaties voort kan duren als ook de Europese Unie geen verantwoordelijkheid voor de wederopbouw wil dragen.
De Begrotingscommissie heeft inzake de financiering een constructief standpunt ingenomen. Zij wil onderhandelingen met de Raad beginnen waarbij alle mogelijkheden die het Interinstitutioneel Akkoord biedt, moeten worden benut om de problemen op te lossen. De commissie streeft ook naar een meerjarig financieringskader voor zowel CARDS als MEDA. Dat zal de jaarlijkse onenigheid afzwakken die nu al een paar jaar een stempel op de opstelling van de Europese begroting heeft gedrukt. Mijnheer de Voorzitter, na deze opmerkingen ben ik bereid, namens mijn fractie, mijn steun te geven aan de door de Begrotingscommissie voor het voorontwerp van begroting voor 2001 geschetste oriëntaties.

Rühle
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ook ik feliciteer de rapporteurs. Onze fractie zal hun voorstellen grotendeels ondersteunen. Wij zijn tegenstander van de strategie van de NGL­fractie, die gisteren in de Begrotingscommissie tot onze verrassing voorstelde de begroting te verwerpen. Met het oog op de dringende problemen in Servië en Kosovo vinden wij die strategie politiek niet serieus. Hoewel wij het op vele punten met de kritiek op de Raad eens zijn, zou dit een politiek onverdedigbare confrontatie zijn die de geloofwaardigheid van de Europese instellingen zou ondergraven.
Net als met de begroting van vorig jaar stonden wij met de Begroting 2001 voor bijna onoplosbare tegenstellingen. Enerzijds was er de druk om te consolideren en te bezuinigen, zoals in het kader van het Interinstitutioneel Akkoordt werd besloten om de financiering van de uitbreiding te verzekeren, anderzijds de acute behoefte aan middelen voor het stabiliteitspact voor de Balkan. Dat de Raad zomaar aan iedereen steun beloofde en door financiële beloftes interne conflicten minder scherp maakte, zonder zich ernstig met de financiering bezig te houden, maakte het nog veel moeilijker. Dat is het beeld dat velen van het beleid van de Raad hebben.
Het Parlement moet dan met steeds nieuwe bezuinigingen zorgen voor de financiering van wat werd beloofd. Op die manier wordt de politieke speelruimte van het Parlement in de begroting systematisch ondergraven. Uiteindelijk zijn wij alleen nog de uitvoerders van wat de Raad beslist. Dat kan zo niet verder. De oplossing is echter niet eenvoudig. De komende uitbreidingsronde zal voor de Gemeenschap een harde test zijn. De financiering is een evenwichtsoefening tussen de financiële behoeften van de nieuwe lidstaten en de financieringsmogelijkheden van de donorlanden, en de openbare middelen zijn beperkt. Soberheid is uiteraard onontbeerlijk en krijgt onze steun. Wij mogen ook niet vals spelen.
Wij weten dat vele projecten en programma' s in de verdrukking zijn geraakt omdat ze niet goed werden uitgevoerd. Wij hebben dringend een strategie op lange en middellange termijn nodig om te voorkomen dat belangrijke programma' s als MEDA en het stabiliteitspact voor de Balkan tegen elkaar worden uitgespeeld. Wij vrezen dat het huidige voorstel van het Parlement, dat wij in grote lijnen steunen, dat gevaar inhoudt. Wij vrezen dat de flexibiliteitsreserve niet zal worden gebruikt om MEDA te financieren, maar om het gebrek aan geld voor Servië te compenseren. Wij hopen dat wij in de volgende weken een gemeenschappelijke strategie zullen ontwikkelen om dat te verhinderen.
Er moet ook dringend een gemeenschappelijke strategie ter verbetering van het beheer komen. Daarvoor zal extra personeel nodig zijn, en ook op dat punt hebben wij kritiek op de meerderheidsbesluiten van de commissie. Wij vrezen dat de meerderheid in de commissie een tactische fout heeft begaan. Wie betere prestaties eist, vraagt ook meer personeel. Betere prestaties verlangen en tegelijkertijd personeel in de reserve plaatsen, is tegenover het publiek niet te verantwoorden.
Wij hebben bovendien kritiek op de besluiten over LIFE. Wij hopen dat de meerderheid in het Parlement zich donderdag bedenkt, haar stem wijzigt en LIFE opnieuw uit de reserve haalt. Tot besluit wil ik daarom nogmaals zeggen dat wij de rapporteurs, de heer Ferber en mevrouw Haug, voor hun uitstekend werk danken, maar dat wij er op twee of drie punten een andere mening op na houden. Wij hopen echter ook dat wij elkaar nog zullen vinden. Vooral roepen wij de meerderheid in het Parlement ertoe op nog eens grondig te overwegen of werkelijk al het personeel ­ dus alle 400 posten ­ in de reserve moet worden geplaatst. Misschien kunnen wij ook daar anders over beslissen.

Wurtz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, zoals u weet heeft mijn fractie unaniem het besluit genomen een voorstel tot verwerping van de ontwerpbegroting 2001 in te dienen.
Het gaat om een uitzonderlijk initiatief, vooral in eerste lezing, en ook nog om een ondankbaar initiatief, omdat het in de huidige context niet op een meerderheid van de stemmen kan rekenen. Toch is het volstrekt terecht dat wij dit initiatief nemen. Waarom? Iedereen dient zich er goed rekenschap van te geven dat wanneer wij het extreme bezuinigingsbeleid waardoor de ontwerpbegroting van de Raad gekenmerkt wordt, niet ter discussie stellen, wij in 2001 niet in staat zullen zijn tegelijkertijd onze verplichtingen jegens onze partners op de Balkan, ten zuiden van de Middellandse Zee en in andere ontwikkelingsgebieden na te komen. We zullen in zekere zin gedwongen worden te kiezen tussen deze drie prioriteiten, terwijl die toch alledrie even gerechtvaardigd en urgent zijn. Dit is in onze ogen onacceptabel.
Deze lastige situatie is te wijten aan de keuze van de Raad om de kredieten die al voor de veranderingen in Servië voor de Balkanlanden waren uitgetrokken met een kwart te verminderen, de kredieten voor Euro-mediterrane samenwerking met 150 miljoen euro te verlagen en meer in het algemeen alle voor samenwerking met het Zuiden bestemde kredieten te reduceren. Hoe kunnen wij erachter staan dat wij president Kostunica plechtig ontvangen op de Europese Raad in Biarritz, dat wij in Marseille een Buitengewone Raad beleggen, gewijd aan het Euro-mediterrane partnerschap, dat wij urbi et orbi nobele ambities verkondigen en de volkeren in het Oosten en Zuiden hoop geven, als wij er niet tegelijkertijd voor zorgen dat wij over de middelen beschikken om onze beloftes na te komen? Natuurlijk draait het niet alleen om de begroting, maar het is wel duidelijk dat de begroting de politieke wil van de vijftien lidstaten weerspiegelt.
Overigens wordt dezelfde aanpak gehanteerd voor het interne EU-beleid. Jacques Chirac sprak hier nog op lyrische wijze over het Europa van mannen en vrouwen, maar in de ontwerpbegroting van de Vijftien wordt flink gesneden in de kredieten voor belangrijke onderwerpen als sociale maatregelen, werkgelegenheid, onderwijs, beroepsopleiding, jeugd, cultuur, audiovisuele middelen en milieu. Op verschillende van deze begrotingslijnen vallen de bedragen zelfs met de op zich positieve amendementen van de Begrotingscommissie, lager uit dan op de Begroting 2000. Dit geldt voor werkgelegenheid, milieu en trans-Europese netwerken, maar zoals we gezien hebben is het probleem nog veel nijpender bij de externe maatregelen.
Wij moeten ons niet laten strikken. De enige manier om aan deze valstrik te ontkomen is door een herziening te eisen van de financiële vooruitzichten, met name wat betreft rubriek 4. De Commissie buitenlandse zaken heeft dit gedaan en de Voorzitter van ons Parlement heeft zich in Biarritz duidelijk in diezelfde richting uitgelaten. Ook onze algemeen rapporteur, mevrouw Haug, heeft gisteravond getracht haar verslag op dit punt aan te passen om aan de bezorgdheid van mijn fractie tegemoet te komen. Ik dank haar daarvoor.
Indien dit amendement in de oorspronkelijke versie aangenomen was, had dat de aanzet voor een nieuwe situatie kunnen zijn, maar dit idee werd door een meerderheid van de Begrotingscommissie verworpen. Zo bereidt het Europees Parlement zich er - ongeacht zijn uitspraken - op voor om impliciet het standpunt van de Raad te aanvaarden. Dit is een doodlopende weg en mijn fractie voelt er niets voor deze in te slaan.
Ik wil in dit verband nog even terugkomen op een beslissende passage in de interventie van onze algemeen rapporteur zojuist. Mevrouw Haug merkte terecht op dat de Raad heeft geweigerd een meerjarige herziening van de financiële vooruitzichten te bespreken en dat, ik citeer u mevrouw Haug, "... we zo niet kunnen doorgaan" . Welnu, welke logische conclusies moeten we uit deze situatie trekken? Met ons voorstel tot verwerping willen wij er juist toe bijdragen dat dit belangrijke politieke probleem tijdig onderkend wordt. Vroeg of laat zullen wij ons hier toch over moeten uitspreken, om ervoor te zorgen dat de Europese plannen en de middelen om deze te realiseren op termijn beter op elkaar afgestemd worden.

Kuntz
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, op het moment dat dit Parlement over de Begroting 2001 stemt, loopt het Franse voorzitterschap van de Unie ten einde. Men kan alleen maar vaststellen, tot ongenoegen van de Franse afgevaardigden onder ons, dat de Raad tekortgeschoten is in een traditionele missie van de Franse politiek. Dit geldt voor de Europese boeren, doordat rubriek 1 met ruim een half miljard euro is verlaagd; dit geldt helaas ook - en meerdere afgevaardigden hebben dat hier al gezegd - voor de Middellandse-Zeelanden, doordat wordt gesneden in de gelden voor het MEDA-programma.
Een slechtere boodschap kunnen wij onze buren en vrienden uit het Middellandse-Zeegebied op het moment van de uitbreiding niet brengen. Wij kunnen de opstelling van het Parlement en het amendement ten gunste van het MEDA-programma om het bedrag van het VOB weer op te voeren dan ook alleen maar steunen. Daarnaast moeten wij blij zijn met de belangrijke verhoging van de landbouwuitgaven en met de bijzondere positie die toegekend werd aan de tweede pijler binnen het GLB, namelijk de plattelandsontwikkeling, al betreuren wij de opstelling van de Begrotingscommissie, die vrijwel alle amendementen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling verworpen heeft, amendementen die compensatie wilden bieden voor de drastische besnoeiingen van de Raad in de groenten- en fruitsector, evenals in de varkenssector.
Zullen wij op het gebied van buitenlandse hulp tegemoet kunnen komen aan de verwachtingen van Kostunica, die de afgelopen dagen niet aarzelde te zeggen dat het aan de voorzienigheid zelf te danken was dat Frankrijk in die voor de Serviërs en het hele continent beslissende uren voorzitter was van de Unie? Dat zou je wel denken, gezien de hoogte van het bedrag dat voor steun aan de Balkanlanden is uitgetrokken, zowel wat betreft de 200 miljoen euro die vrijgemaakt is op de Begroting 2000 in de vorm van noodhulp, als wat betreft de kredieten voor 2001, die toch maar een verhoging van ruim 30% betekenen ten opzichte van de Begroting 2000. Toch zorgt de hoogte van de toewijzing voor Kosovo ook voor enkele problemen. Als we kijken naar de kredieten die in de eerste maanden van 2000 zijn vastgelegd, kunnen we ons afvragen of Kosovo daadwerkelijk in staat zal zijn de voor 2001 uitgetrokken 350 miljoen te absorberen. Maar bovenal moeten wij door de overwinning van de Servische president voortaan Belgrado als enige gesprekspartner erkennen voor elk besluit en elke interventie, evenals voor het transport van de hulp over het grondgebied van de Federatieve Republiek Joegoslavië.
Sinds de val van Milosevic kan de Unie er niet langer omheen. Het beleid van steun aan de Balkanlanden moet voortaan sterk gericht zijn op Servië, dat verzwakt is door onze bombardementen van vorig jaar en door de economische sancties waaronder deze deelrepubliek zo zwaar geleden heeft.
De steun die wij willen geven mag geen bedreiging vormen voor de Servische nationale identiteit, maar juist gericht zijn op het behoud daarvan. Ik herinner eraan dat Kosovo, evenals Montenegro, deel uitmaakt van de Federatieve Republiek Joegoslavië. Laten wij daarom stoppen met de rechtstreekse hulp aan deze deelrepublieken waarvoor soms de juridische grondslag ontbreekt, zoals onlangs nog in deze vergaderzaal het geval bleek voor Montenegro, want rechtstreekse hulp komt vooral ten goede aan afscheidingsbewegingen.
Tot slot willen wij er nogmaals op wijzen dat de bijstand aan de Balkanlanden voor ons geen enkele rechtvaardiging vormt om een herziening te eisen van de financiële vooruitzichten. Aan het einde van elk begrotingsjaar is er een overschot, waaruit blijkt dat het bedrag van de vastgestelde kredieten niet overeenstemt met de reële behoeften. Het is mogelijk substantieel te bezuinigen, hetzij omdat er door onderbesteding kredieten over zijn bij bepaalde programma' s, hetzij doordat de Europese Unie er eindelijk voor kiest de begrotingslijnen niet langer te gebruiken voor pro-Europese propaganda. En helaas zijn de voorbeelden daarvan legio, zoals de voorkeursbehandeling voor federalistisch georiënteerde organisaties en voor talloze NGO' s met een uiterst discutabele functie, filosofie en wijze van functioneren. Andere voorbeelden zijn de financiering van de Europese politieke partijen en de bedragen die worden opgeslokt door het PRINCE-programma, door onze pogingen de burgers ervan te overtuigen dat de euro een terechte keuze is, terwijl de Europese munt juist op brede schaal bezig is het vertrouwen van de Europeanen te verliezen, van onze vrienden in Denemarken tot aan de leiders van de Europese Centrale Bank.

Dell' Alba
­ (IT) Mijnheer de Voorzitter, zoals altijd spreek ik namens de afgevaardigden van de Lijst Bonino, en in eerste instantie wil ook ik mij scharen achter de gelukwensen aan het adres van de twee rapporteurs voor hun werk van de afgelopen maanden. Meer in het algemeen wil ik bedanken voor het werk van de Begrotingscommissie.
Als men de rijke, uitgebalanceerde en goed gemotiveerde argumentatie van de heer Wurtz hoort, kan men het moeilijk met hem oneens zijn. Hij heeft gelijk wat zijn redenering en misschien zelfs zijn methode betreft. Ook wij zijn ervan overtuigd dat het Parlement en de Raad in eerste instantie op hun verantwoordelijkheden moeten worden gewezen: dat is volkomen duidelijk. Zij moeten beseffen dat zij de hand in de portemonnee moeten steken. Zij moeten vooral het flexibiliteitsinstrument gebruiken en de financiële vooruitzichten herzien. Als dat niet gebeurt zullen wij, zoals terecht werd gezegd, onze verantwoordelijkheid uit de weg gaan en een slecht geweten krijgen omdat wij niet in staat zijn geweest aan onze eigen verplichtingen te voldoen, zowel aan de in Biarritz aangegane verplichtingen als aan de talrijke verplichtingen die wij de afgelopen jaren met andere partners zijn aangegaan.
Wij zijn het niet met de methode eens volgens welke wij tijdens deze eerste lezing vertrouwen moeten schenken aan de rapporteur. Ik zeg dit in weerwil van hetgeen nog gisterenavond in de Begrotingscommissie is geschied. Ik hoop dan ook dat dit een goede grondslag is voor echte onderhandelingen met de Raad tussen de eerste en de tweede lezing. Het staat echter als een paal boven water dat de heer Wurtz de vinger heeft gelegd op het kernprobleem. Mijn inziens zullen wij van weinig serieusheid getuigen, zowel jegens onze partners als jegens onszelf, indien wij de financiële vooruitzichten niet herzien, zeer zeker in een periode als die van 2001-2006

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, de begroting van de Europese Unie is het instrument bij uitstek waarmee de Unie politieke aandachts- en zwaartepunten vorm geeft. Daarbij moeten we er als Parlement op toezien dat we de belangen van alle Europese burgers dienen. Dat kunnen burgers zijn die de Unie graag zien uitgroeien naar een federatie, maar ook burgers die sceptisch tegen Europa aankijken, zoals onlangs de Deense bevolking heeft gedemonstreerd. Mevrouw Haug heeft als rapporteur helaas een politieke lijn aangehouden die slechts rekening houdt met de supporters van een federaal Europa. Een lijn waarin zij, net als haar voorganger Bourlanges, probeert het financieel plafond open te breken. Commissaris Patten heeft ons de afgelopen maanden herhaaldelijk gewezen op de enorme betalingsachterstand van de Unie. Helaas begrijpt de rapporteur nog steeds niet dat er daarom een pas op de plaats nodig is. "Let' s do better with less", zoals commissaris Patten zei, is aan haar niet besteed.
Het begrotingsbeleid dient te zorgen voor vertrouwen van de burger in het Europese beleid. Dat dat vertrouwen afwezig is, blijkt zonneklaar uit de koersval van de euro, die sinds zijn introductie vrijwel 30% aan waarde verloor ten opzichte van de yen en de Amerikaanse dollar. Dat vertrouwen wordt niet gewekt door nog meer geld in de begroting op te nemen, maar door een efficiënte uitvoering. Zo' n uitvoering vraagt om moeilijke keuzes, maar daar blijkt de rapporteur helaas niet toe bereid, zij kiest voor de makkelijke weg: verhoging van het budget.
De weigering om prioriteiten te stellen, komt het sterkst naar voren op het terrein van het buitenlands en veiligheidsbeleid. Natuurlijk zijn ook wij voor steunverlening aan de Balkan en aan Servië. Maar het geld voor die steun kunnen we vrijmaken door het stellen van prioriteiten binnen het buitenlands beleid. Wat zijn de kerntaken van de Unie en wat hoort bij de lidstaten thuis? Een Unie die geen keuzes durft te maken, komt verder en verder af te staan van de burger die in zijn persoonlijke budget wel keuzes moet maken.
Het stellen van prioriteiten wordt ontweken door misbruik van het flexibiliteitinstrument. Dat instrument mag toegepast worden voor nieuwe, onvoorziene uitgaven en het is daarom bij uitstek het principe dat in het geval van de plotselinge omwenteling in Servië gebruikt kan worden. Het voorstel van de rapporteur om dit principe te gebruiken voor MEDA voldoet echter noch aan de eis van nieuw, noch aan de eis van onvoorzien en is des te meer verbazend gezien de onderbesteding van fondsen in het MEDA-programma. Hoewel de rapporteur gisteren in de Begrotingscommissie aanwezig was, trok zij geen les uit de kredietoverschrijvingen die behandeld werden. Er bleek namelijk gisteren dat 25% van het voor dit jaar, 2000, begrote bedrag voor Latijns-Amerika niet gebruikt is en nu wordt overgeschreven voor hulp aan Kosovo. Collega Bourlanges merkte terloops op dat er wellicht iets teveel begroot was voor Latijns-Amerika in 2000. Er is dus ruimte binnen het buitenlands beleid - de categorie 4 - en de voorgestelde verhogingen van de begrote kredieten voor Latijns-Amerika zijn niet op feiten gebaseerd.
De Raad gaat akkoord met de 400 posten die de Commissie volgens commissaris Patten nodig heeft om de achterstand aan betalingen weg te werken. Het is dan niet terecht dat de Raad de betalingen in categorie 4 aanzienlijk verlaagt. We moeten de Commissie de kans geven met de uitgebreide personele bezetting de achterstand weg te werken.
Tot slot, collega Heaton-Harris heeft met zijn amendementen terecht gewezen op de eenzijdigheid van veel Europese programma' s waarin de burger getrakteerd wordt op een propagandistisch verhaal over de Europese integratie, nota bene op kosten van de burger zelf. De Unie dient zich rekenschap te geven van het feit dat lang niet alle burgers dromen van verregaande integratie. Programma' s van de Unie dienen daarom neutraler te worden opgesteld, zodat niet op kosten van alle burgers één bepaald politiek geluid naar voren wordt gebracht. Democratie, mijnheer de Voorzitter, laat zich namelijk niet verenigen met een dictatuur van de meerderheid.

Ilgenfritz
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, een van de principes bij de opstelling van de Begroting 2001 is dat wij moeten bezuinigen. Dat is een goede zaak, want in 2000 zullen waarschijnlijk slechts zeven van de vijftien lidstaten een positief begrotingsresultaat kunnen voorleggen. Op extra inkomsten uit hogere bijdragen van de lidstaten hoeven wij dan ook niet te rekenen. In de Begroting 2001 werden de juiste prioriteiten vastgelegd. Ook daarmee feliciteren wij de rapporteur.
De werkloosheid ligt in Europa te hoog. Bovendien treft de werkloosheid vooral de zwakkeren in de maatschappij, namelijk jongeren, vrouwen en langdurig werklozen. Wij moeten daarom alle maatregelen ter bevordering van het midden- en kleinbedrijf ondersteunen. Europa heeft behoefte aan meer ondernemers die meer medewerkers werk geven. Europa zou zijn beloftes moeten nakomen. Vele Europese politici beloven echter geld dat uiteindelijk door henzelf of hun instanties niet beschikbaar wordt gesteld. Ik heb het dan over de onontbeerlijke betalingen aan de Balkanlanden, waarin de Raad nu snoeit.
Het kan echter ook niet dat vele prioriteiten in Europa uiteindelijk op kosten van de armen worden gefinancierd. Daarom zouden de verregaande besnoeiingen van de Raad in de landbouw, ten belope van 550 miljoen euro, moeten worden herzien. De prioriteiten van Europa zullen blijkbaar pas kunnen worden gefinancierd als de Europese economische locomotief op kruissnelheid komt.
De belastingdruk moet daarom procentueel worden verlaagd. Hogere staatsinkomsten kunnen alleen door economische bloei en de daarmee verbonden economische groei worden bereikt. Bovendien moeten wij onze administratieve systemen moderniseren. Wij moeten ook het goede voorbeeld geven. Ik hoop daarom dat de door sommigen ­ ook door mij ­ gehekelde nieuwe begrotingslijn voor de financiering van de Europese partijen niet wordt gebruikt om geld te geven aan wie het nationale geld heeft opgebruikt en nu schulden heeft. Ik hoop ook dat de voorwaarden voor de instelling van 400 extra posten bij de Commissie worden nageleefd. Tenslotte hoop ik dat met deze principes in de verdere onderhandelingen met de Raad rekening zal worden gehouden, en dat wij, in het belang van de burger, de begroting 2001 samen kunnen goedkeuren.

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, om recht te doen moet ik beginnen met de bijdrage van de verschillende rapporteurs te loven. Ik heb de werkzaamheden van rapporteur Jutta Haug op de voet gevolgd en ik kan u verzekeren dat zij steeds blijk heeft gegeven van verantwoordelijkheidsbesef, gezond verstand en zin voor evenwicht.
Belangrijker dan de technische analyse van de begroting of de interpretatie van de in de inkomsten- en uitgavenkolommen vastgestelde bedragen is de kwaliteit van de verrichte en voorgestelde uitgaven. Daarom is het met name belangrijk dat het Parlement de criteria voor toewijzing van de financiële middelen en de daaruit voortvloeiende gevolgen onder de loep neemt. Op grond van dit inzicht onderscheidt de PPE-DE-Fractie de volgende parameters:
uitvoeringsniveau van de begroting;
uitvoeringspercentage van de vastgestelde beleidslijnen en geboekte resultaten;
afstemming van het wetgevingsproces op de begrotingsopties;
voortgang van de Commissiehervorming.
Uitgaande van deze doelstellingen wordt voor volgend jaar een pakket van maatregelen voorgesteld dat ons inziens zal bijdragen aan de verbetering van de huidige situatie. De eerste maatregel heeft betrekking op het lage uitvoeringsniveau van de begroting dat vooral kenmerkend is voor de zogeheten "niet-verplichte" uitgaven. In dit verband is het Parlement voornemens de criteria voor indiening van verzoeken om toelichting aan de Commissie aan te scherpen. Bepaald wordt dat de voorgestelde financiële middelen niet mogen worden gebruikt wanneer de gevraagde inlichtingen uitblijven of ontoereikend blijken. Sterker nog, hoe kunnen wij in hemelsnaam overwegen extra middelen vrij te maken - ofschoon dit in sommige rubrieken broodnodig is - als de begrotingsmiddelen niet efficiënt worden besteed?
Ten tweede moeten wij paal en perk stellen aan de systematische toename van de betalingsachterstand. Deze situatie is grotendeels toe te schrijven aan de almaar groeiende kloof tussen de aangegane verplichtingen, de verkregen goedkeuringen en de verrichte betalingen, met name in rubriek 4 "extern beleid". In deze context komt het erop aan de snelheid, de transparantie en de efficiëntie van de bevoegde administratieve diensten te verhogen. Er is een enorme behoefte aan hulp, wij zijn talrijke verplichtingen aangegaan, het is duidelijk dat de externe samenwerking de rol van de Europese Unie versterkt, en toch vertonen vele programma's een laag uitvoeringspercentage. Het MEDA-programma voor het Middellandse-Zeegebied bijvoorbeeld is een tekenend voorbeeld van dit onvermogen om de daad bij het woord te voegen, ondanks het strategische belang van deze regio. Het is derhalve belangrijk dat wij in dit kader een inhaalmanoeuvre uitvoeren. Ook Servië verdient een efficiënte aanpak. Wij moeten er tevens voor zorgen dat de traditionele beleidslijnen van de Europese Unie op dit vlak naar behoren ten uitvoer worden gelegd. Teneinde de bestaande beperkingen weg te nemen wordt in rubriek 4 een algemene reserve gecreëerd - een performance-reserve - die afhankelijk van het uitvoeringspercentage van de verschillende begrotingslijnen kan worden vrijgemaakt. Anderzijds moet in de herziening van de financiële vooruitzichten een duidelijke maximumtermijn worden vastgesteld - twee jaar bijvoorbeeld - tussen de goedkeuring van de uitgave en de daadwerkelijke betaling. Tevens moet worden voorzien in de mogelijkheid de betrokken bedragen uit de begroting te schrappen indien de voorgeschreven termijn niet wordt geëerbiedigd, zoals overigens reeds in andere rubrieken gebeurt.
Ten derde wil ik het hebben over de betrekkingen tussen de Europese instellingen. Als wij de coördinatie willen bevorderen, moet het wetgevingsprogramma van de Commissie zowel formeel als inhoudelijk beter op het begrotingsproces worden afgestemd. Het is tevens van fundamenteel belang dat het Parlement tijdig wordt geïnformeerd over de op de begroting van invloed zijnde beslissingen van andere instellingen.
Mijn vierde opmerking houdt verband met de hervorming van de Commissie op het niveau van de procedures en het personeelsbeleid. In dit kader moet bijzondere aandacht worden besteed aan de nieuwe toetredingen en de - ons inziens - broodnodige oprichting van een permanent, dwingend hervormingssysteem.
Hiermee ben ik bij het vijfde en laatste punt aangekomen. Er wordt gepleit voor de oprichting van een programma voor bedrijven en zelfstandigen teneinde de ondernemingszin en het verantwoordelijkheidsbesef te stimuleren. Door deze strategische lijn bij de opstelling van de begroting van dit jaar en de komende jaren veilig te stellen, vervullen wij als Parlement de functie die ons in het begrotingsproces toekomt. Volgens de regels van de democratie moeten de parlementen hun kiezers naar behoren vertegenwoordigen. Daarom weigeren wij andermans voorstellen blindelings goed te keuren.

Wynn
Mijnheer de Voorzitter, een woord van dank aan de rapporteurs is hier op zijn plaats. De vier rapporteurs verdienen gelukwensen voor het werk dat zij hebben verricht. Ik heet de heer Patriat van harte welkom. Voor deze deelnemer aan het debat is dit het eerste bezoek aan ons Parlement. Ik wil hem bedanken voor zijn heldere woorden. Wat hij heeft gezegd is volkomen duidelijk. De boodschap die hij aan mevrouw Parly kan doorgeven luidt: boek geen vlucht voor donderdagavond. Donderdagavond wordt het laat en uw vliegtuig vertrekt vrijdag, in de loop van de dag.
Wat betreft de Begroting 2001 - die de bemiddelingsprocedure ingaat - kan ik zeggen dat ik enigszins een déja vu-gevoel heb vanwege de overeenkomst met de Begroting 2000, omdat categorie 4 zo allesoverheersend is. Niemand lijkt het meer over iets anders dan over categorie 4 te hebben. Als we destijds, bij de totstandkoming van het Interinstitutioneel Akkoord, 200 miljoen euro extra hadden toegekend aan categorie 4, zouden daarmee de afgelopen twee jaar heel veel problemen voorkomen zijn. Het feit dat wij nu al 380 miljoen euro boven het plafond van categorie 4 zitten, geeft aan dat we toen inderdaad iets dergelijks hadden moeten doen.
Wij proberen de prioriteiten van het Parlement wat betreft categorie 4 te beschermen. Als men het heeft over besparingen of over het gebruik van geld uit categorie 4 om bepaalde prioriteiten te financieren, dan moeten wij niet vergeten dat het Parlement bepaalde prioriteiten heeft. Wij hebben dat duidelijk gemaakt bij de stemming in de commissie. Er zijn echter drie gebieden die ons zorgen baren. Uiteraard is dat Kosovo - waar we vorig jaar problemen mee hadden. Met onze kredietoverschrijving van gisteravond zou het probleem van de financiering van Kosovo opgelost moeten zijn. Bovendien verwacht ik, op grond van datgene waarvoor wij gisteravond gestemd hebben, voor volgend jaar minder problemen. In feite is er wel een probleem, namelijk dat we te veel gegeven hebben. We zitten nu 25 miljoen euro boven de 814 miljoen euro. Wat we dus op de trialoog en in de bemiddelingsprocedure zouden kunnen bespreken is hoe we 25 miljoen euro van Kosovo naar - laten we zeggen - MEDA kunnen overhevelen. Met de kredietoverschrijving van 175 miljoen hebben wij 25 miljoen euro meer begroot dan wij verwachtten.
Wij vinden dat wij het flexibiliteitsinstrument moeten hanteren voor MEDA. Wij zullen hierover een akkoord met de Raad en de Commissie proberen te bereiken. We hebben het hier nu wel over het flexibiliteitsinstrument, maar we moeten niet vergeten dat er geen flexibiliteitsinstrument is, zolang de Raad en het Parlement het niet hebben goedgekeurd. Totdat het operationeel wordt hebben we niet één groot probleem, maar een aantal problemen.
Wat Servië betreft, tasten wij allemaal in het duister over wat het land nodig heeft. Wij hebben dan ook op deze lijn een pro memorie opgenomen.
Ik wil nu graag stilstaan bij wat de heer Wurtz heeft gezegd. Wat hij zei was heel redelijk, maar het is volkomen onjuist om nu in dit stadium, in eerste lezing, de begroting te verwerpen. Het is de moeite waard om na te gaan of wij ons in de inhoud van zijn woorden kunnen vinden, maar pogingen om de begroting bij eerste lezing te verwerpen zijn onzinnig. De tweede lezing is nog ver weg, maar de heer Wurtz heeft ons in ieder geval stof tot nadenken gegeven.
Wat de westelijke Balkan betreft heeft u, geachte fungerend voorzitter van de Raad, laten weten dat de Raad 614 miljoen euro genoeg vindt. Wij vinden dat niet en ook de Commissie is het er niet mee eens. Wij denken dat wij over meer wetenschappelijk bewijsmateriaal beschikken, dat meer inhoud heeft dan het bedrag dat u met de natte vinger hebt vastgesteld. Het bedrag vraagt dus om een nadere toelichting. Wij baseren het op wat de Commissie en de Wereldbank de vorige keer gerapporteerd hebben. Ik maak mij echter grote zorgen dat, als de Commissie en de Wereldbank eind november, begin december weer met hun rapport komen, het gewoon door de Raad wordt weggewuifd.
U hebt gezegd dat een eventuele herziening van het Interinstitutioneel Akkoord gebaseerd moet zijn op behoeften en beschikbaarheid. Uiteraard moeten wij daarbij eerst kijken naar het flexibiliteitsinstrument. Maar wat moeten we doen als de behoeften extreem groot zijn? Wat als de beschikbaarheid extreem gering is? Wat als het flexibiliteitsinstrument niet toereikend is? Dan zullen we naar een interinstitutioneel akkoord moeten gaan kijken. Mijn grote zorg is dat de Raad simpelweg zal zeggen dat hij het niet met deze analyse eens is, dat we het maar moeten vergeten en dat hij zich gewoon aan de bestaande plafonds houdt. Als dat gebeurt, hebben we grote problemen en zal de heer Würtz misschien uiteindelijk toch nog onze beste vriend blijken. Laten we dat vooral niet vergeten.
Over MEDA heeft de Raad gezegd dat, ten gevolge van de betalingsachterstand van acht jaar, de betalingsverplichtingen geen probleem zijn. Als we deze redenering echter doorvoeren, dan kunnen we de betalingsverplichtingen helemaal wel afschaffen. We kunnen dan al onze problemen oplossen door alle betalingsverplichtingen uit het MEDA-programma te schrappen en gewoon op basis van de achterstallige betalingen te werken. Wij vinden dat de Commissie realistische cijfers voor MEDA op tafel heeft gelegd. Wij hebben uitvoerig gesproken met commissaris Patten en met commissaris Schreyer, en als het extra personeel er komt, zoals in het Witboek wordt voorgesteld, kan er eindelijk schot in het MEDA-programma komen.
Er is een duidelijk verschil tussen het Parlement en de Raad. Voor ons geldt het systeem van vertegenwoordiging-zonder-belasting. Wij hoeven het geld niet in het laatje te brengen - dat moeten de lidstaten doen. Ik zeg het nogmaals: voor ons geldt het principe van vertegenwoordiging-zonder-belasting. Maar het probleem van de Raad is dat premiers en ministers van Buitenlandse zaken één ding zeggen en de ministers van Financiën iets anders. Dat heeft toch wel heel veel weg van ongedekte cheques. Er is sprake van een gebrek aan coördinatie. Dat creëert op zijn beurt weer frustratie en leidt ertoe dat mensen niet krijgen waar ze recht op hebben.
(Gelach en applaus)
Geachte fungerend voorzitter van de Raad, er is een aantal zaken waarover wij het eens moeten worden: belangrijke zaken. Ik wil het graag hebben over het Witboek, omdat de Commissie en u hebben verzuimd om mede te delen wat er tijdens de trialoog is gezegd. Het betreft hier de regeling voor vervroegde uittreding waaraan de Commissie volgens mij in beginsel haar voorlopige goedkeuring heeft gegeven, maar waarvoor u nog op een financieringsvoorstel wacht. Dat is een van de punten waarover we het eens zullen moeten worden - het gaat niet alleen om de 400 posten, maar om het hele pakket dat erbij hoort.
Geachte fungerend voorzitter van de Raad, ik zie de trialoog en de bemiddelingsprocedure met grote spanning tegemoet. Mijn vliegtuig gaat op vrijdag, dus ik bereid mij voor op een lange donderdagavondzitting. Ik hoop echter wel dat we aan het eind van dit hele proces over een begroting kunnen beschikken waarmee we allemaal tevreden zijn, zodat wij niet alleen de Europese belastingbetalers, de personen die wij vertegenwoordigen, kunnen geven waar zij recht op hebben, maar ook de mensen in nood, vooral in de MEDA-gebieden, in Servië en op de westelijke Balkan.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Wynn. Dank ook omdat u ons aan het glimlachen en zelfs aan het lachen hebt gebracht naar aanleiding van zulk een ernstig onderwerp als de begroting. Dat is altijd mooi meegenomen.
Het debat is gesloten. Het wordt om 21.00 uur voortgezet.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B5-0548/2000).

Andrew Nicholas Duff
Vraag nr. 1 van (H-0709/2000):
Betreft: Verbetering van de samenwerking Welke vooruitgang heeft het voorzitterschap van de Raad geboekt ter verbetering van de samenwerking en kan hij voorbeelden geven van gebieden waarop deze van toepassing is?

Moscovici
Volgens mij was de heer Duff vanmorgen aanwezig toen de Europese Raad van Biarritz ter sprake kwam. Bovendien heeft hij vlak na de fractievoorzitters een vraag gesteld, in zijn hoedanigheid van rapporteur. Daarnaast heeft hij zowel in mondelinge als schriftelijke vorm kennis genomen van het verslag van de heer Gil-Robles over de nauwere samenwerking en van het antwoord dat ik hem heb gegeven. Ik neem daarom aan dat de heer Duff begrepen heeft wat de - nogal bemoedigende - uitkomst van Biarritz in dit opzicht was en wat de - beslist positieve - reactie van de Raad op de aanbevelingen van het Parlement en van hemzelf was.

Duff
Dank u zeer voor het antwoord. Ik heb de boodschappen van Biarritz zeker ter harte genomen en ik ben bemoedigd door de gebeurtenissen aldaar. Ik wil minister Moscovici graag nog twee vragen stellen. Ten eerste: is hij het er mee eens dat het verstandiger zou zijn om de nauwere samenwerking uitsluitend te beperken tot die zaken waarvoor unanimiteit in de Raad vereist is? Zoals hij wel zal begrijpen, is het Parlement in toenemende mate deze mening toegedaan. De tweede vraag betreft de reactie van de kandidaat­landen op het debat in de EU over nauwere samenwerking. Hebt u de indruk dat zij blij zijn met het vooruitzicht of boezemt het hun wellicht angst in?

Moscovici
Onze doelstelling is inderdaad gericht op de instandhouding van de kernpunten van het communautaire beleid, namelijk de interne markt, het cohesiebeleid en het beleid ten aanzien van nauwere samenwerking. Het is dus heel duidelijk: wij willen het acquis communautaire respecteren, maar de regels moeten ook weer niet al te strikt zijn. Het belangrijkste aspect is inderdaad de stemming met een gekwalificeerde meerderheid, maar tegelijkertijd moet er op dit gebied ruimte zijn voor daadwerkelijke flexibiliteit.
Wat de reacties van de kandidaat-landen betreft, wij zullen hiervan akte nemen. Om te beginnen denk ik dat het belangrijk en al lastig genoeg is om de zaken onder de vijftien lidstaten onderling te regelen. Het zou nog ingewikkelder worden als we met zevenentwintig landen waren, maar zoals u weet zal het Franse voorzitterschap hierover nog twee keer een Europese conferentie beleggen: de eerste keer op 23 november in Sochaux op het niveau van de ministers, en dan zal juist de herziening van de instellingen in het kader van het uitgebreide Europa ter sprake komen, en de tweede keer op 7 december aan het begin van de Europese Raad in Nice. Het Franse voorzitterschap is er - misschien nog meer dan de andere lidstaten - bijzonder op gebrand deze landen erbij te betrekken.
Het moge duidelijk zijn: nauwere samenwerking betekent niet een Europa met twee snelheden. Wij hebben er juist op aangedrongen dat er sprake moest zijn van een open aanpak, waarbij iedereen betrokken is. Niemand hoeft dus bang te zijn voor de nauwere samenwerking. Het is bijvoorbeeld niet zo dat de "kleine landen" - een volkomen onjuiste benaming ­ moeten denken dat zij uitgesloten worden van de nauwere samenwerking of dat nauwere samenwerking geïnterpreteerd wordt in termen als voorhoede, zwaartepunt of pioniersgroep en dat het om een besloten groep deelnemers zou gaan. Zij betekent simpelweg dat er daadwerkelijk flexibele manieren zijn om vorderingen te maken op een bepaald beleidsterrein, zelfs wanneer bepaalde landen zich hierbij niet kunnen of willen aansluiten. Wat voor de EU-landen geldt, geldt ook voor de kandidaat-lidstaten. Niemand moet het gevoel krijgen het vijfde rad aan de wagen te zijn. Er mag geen soort directorium gecreëerd worden.

De Voorzitter
 Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 2.

Michael Gahler
Vraag nr. 3 van (H-0714/2000):
Betreft: Kosten van de werkzaamheden van de "drie wijzen"/Oostenrijk Uit welke middelen worden de kosten van de werkzaamheden van de "drie wijzen" betaald die in opdracht van het Portugese voorzitterschap de situatie in Oostenrijk beoordelen?

Moscovici
Mijn antwoord hierop kan simpel zijn. De Raad heeft in deze zaak geen enkele rol gespeeld en het communautaire budget is op geen enkele wijze aangesproken. De kosten die gemaakt zijn voor het beoordelen van de situatie in Oostenrijk kwamen volledig, op nationaal niveau, ten laste van de veertien partners van Oostenrijk binnen de Europese Unie. En uiteraard heeft het voorzitterschap er een bijdrage aan geleverd.

Ebner
­ (DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Moscovici, het publiek en velen hier in het Parlement stellen zich in dit verband de vraag welke rol de ambassades in dit verband hebben gespeeld. In Wenen bevinden zich veertien ambassades van de lidstaten. Waarom waren er dan drie wijzen nodig om iets vast te stellen dat de ambassades elke dag konden zien? Hebben de ambassades gefaald? Hebben ze geen verslag uitgebracht? Hebben de regeringen die verslagen niet gelezen? Die vraag moeten wij ons stellen. Het was wellicht voldoende geweest een krant te lezen. Ik zou graag hebben dat u iets meer over de rol van de ambassades zegt.

Moscovici
Ik moet een beetje lachen om deze vraag. Ik denk namelijk dat ambassadeurs gewoon de vertegenwoordigers van hun regering zijn. Natuurlijk moeten zij hun regering informeren over hetgeen zich afspeelt. Maar hier moest een oplossing worden gevonden voor een situatie waarbij veertien lidstaten maatregelen hadden genomen tegen een vijftiende lidstaat vanwege de bekende politieke redenen.
Ik vind dat het in deze context dan ook beslist relevant was om een vanuit moreel oogpunt onbesproken autoriteit van buitenaf te vragen deze zaak voor te bereiden. Ik denk dat Oostenrijk zich niet hoeft te beklagen over de uitkomst, integendeel. Ik voeg daaraan toe dat indien een van de landen het rapport van zijn ambassadeur had opgevolgd, er wellicht andere oplossingen dan die uit het rapport van de "drie wijzen" zouden zijn toegepast.

De Voorzitter
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:

John Joseph McCartin
Vraag nr. 4 van (H-0715/2000):
Betreft: Colombia Is de Raad op de hoogte van de moordpartij die op 8 juli 2000 in de Colombiaanse plaats La Unión acht mensenlevens heeft geëist? Heeft hij laten onderzoeken of deze wreedheden niet werden begaan met steun van de Colombiaanse regering? Heeft de Raad daarover van gedachten gewisseld? Zo ja, is hij dan van plan formeel protest aan te tekenen?

Laura González Álvarez
Vraag nr. 5 van (H-0776/2000):
Betreft: Schendingen van de mensenrechten en ontmanteling van de paramilitaire troepen in Colombia Het aantal moordaanslagen van de paramilitaire troepen op boeren, journalisten, vakbondsleden, politieke leiders en mensenrechtenactivisten is de laatste maanden sterk toegenomen. Met de recente aanslag op Ramiro Zapata is het aantal in Colombia omgebrachte mensenrechtenactivisten gestegen tot 25. De Colombiaanse pers heeft onlangs zelfs gewag gemaakt van een "Plan 100" van de paramilitaire troepen, om honderd mensenrechtenactivisten te vermoorden. En het leger heeft de moord, "bij vergissing", op zes kinderen in Pueblo Rico, op 15 augustus ll., erkend. Colombia heeft bovendien nog steeds niet de bataljons gevormd die de paramilitairen moeten bestrijden, zoals gevraagd door de Europese Unie.
Welke maatregelen heeft de Raad getroffen, of is hij bereid te treffen, om de steunverlening aan Colombia afhankelijk te maken van de vorderingen die de Colombiaanse regering maakt op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten en van de acties die zij onderneemt om de paramilitaire troepen te ontmantelen?

Moscovici
Ja, over het algemeen veroordeelt de Europese Unie de ernstige schendingen van de mensenrechten die helaas nog steeds bijna dagelijks in Colombia begaan worden regelmatig en op uiterst vastberaden wijze. Het door de heer McCartin genoemde incident is echter niet specifiek aan de Raad voorgelegd en als zodanig niet in zijn debatten ter sprake gekomen. De Europese Unie steunt de inspanningen van de Colombiaanse regering om vooruitgang te boeken in het vredesproces. Maar tegelijkertijd heeft zij erop aangedrongen - en zij zal dit ook blijven doen - dat de regering zich inzet voor de eerbiediging van de mensenrechten in Colombia.
Daarnaast heeft de Europese Unie alle partijen opgeroepen onderhandelingen aan te knopen om een oplossing voor dit conflict te vinden, omdat er anders geen sprake kan zijn van een duurzame vrede.
Wat de concrete middelen betreft waarmee de Colombiaanse regering de paramilitaire troepen zou kunnen ontmantelen, deze dienen door de Colombiaanse autoriteiten te worden vastgesteld. De aanbevelingen van de regionale organisaties en de ervaringen in de buurlanden kunnen daarbij ongetwijfeld een rol spelen.
De Europese Unie heeft zich meerdere malen bereid verklaard om, al naar gelang van haar mogelijkheden en met de daartoe geëigende middelen, de inspanningen om tot een vredesakkoord te komen te ondersteunen.
In het verlengde van de internationale bijeenkomst over het vredesproces in Colombia, die op 6 en 7 juli 2000 in Madrid plaatsvond in aanwezigheid van de heer Solana als vertegenwoordiger van de vijftien lidstaten en de Commissie, onderzoekt de Unie momenteel de concrete mogelijkheden om met Colombia samen te werken. Het is in dit verband de bedoeling dat een Franse vertegenwoordiger uit naam van het voorzitterschap op een aantal bijeenkomsten ter ondersteuning van het vredesproces, die op 24 oktober 2000 in Bogotá gehouden worden, een gemeenschappelijke verklaring voorleest. Hierin zal de nadruk met name liggen op de noodzaak om de rechtstaat en de strijd tegen de oorzaken van het geweld te steunen, om de hulp aan slachtoffers van het geweld te versterken, de mensenrechten te verdedigen, het milieu en de biodiversiteit te beschermen en het regionale overleg en de regionale samenwerking te verbeteren.
U kunt er tenslotte zeker van zijn dat de eerbiediging en het uitdragen van de mensenrechten hoe dan ook een essentieel onderdeel vormen bij de samenwerking met derde landen.

McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter van de Raad bedanken voor zijn zeer uitgebreide antwoord. Ik ben nu wat meer ingenomen met de houding van de Raad dan in juli, omdat, zoals zo vaak bij een crisis, de Europese Unie altijd als laatste haar entree op het internationale toneel lijkt te maken en als laatste haar stem lijkt te laten horen. Ik ben ook erg blij met de deskundigheid van de heer Solana waar het Zuid-Amerika betreft, en ik moet toegeven dat wij enige vooruitgang geboekt hebben.
Is de Raad zich echter bewust van het geldbedrag dat de Europese Unie beschikbaar stelt voor wereldwijde ontwikkelingssamenwerking, en dat ongeveer tienmaal zoveel is als de VS doneren? En toch is het bij een crisis, of dat nu in Afrika, Zuid-Amerika, het Midden-Oosten of het Verre Oosten is, de stem van de VS en niet die van Europa die wij horen. Beseft de fungerend voorzitter dat wij zelf niet genoeg munt slaan uit de middelen die wij ter beschikking stellen?

Moscovici
Het is mij bekend hoeveel steun de Amerikanen uittrekken voor bijvoorbeeld Colombia en dat het grootste gedeelte hiervan bestemd is voor de strijd tegen de drugshandel. Ik weet hiervan, ook al is er op dit plan soms kritiek, bijvoorbeeld van de NGO' s. Vanuit mijn kennis vind ik uw generalisering niet geheel terecht. Met betrekking tot Afrika, het Midden-Oosten of het Middellandse-Zeegebied is de Europese Unie inderdaad de belangrijkste donor. Maar hier hebben we met een speciale situatie te maken, aangezien het om de historische banden tussen de Verenigde Staten en het Zuid-Amerikaanse continent gaat. Maar wij houden de ontwikkeling van deze situatie uiterst nauwlettend in de gaten.

González Álvarez
Hartelijk dank voor de informatie, mijnheer de voorzitter van de Raad. Hartelijk dank ook, mijnheer de Voorzitter van het Parlement, omdat u mij het woord hebt verleend. Net zoals vele anderen ben ik van oordeel dat de huidige situatie in Colombia, en in andere Latijns-Amerikaanse landen, is toe te schrijven aan het probleem van het grondbezit en de rechten van de boeren terzake.
In 1984 had 0,2% van de Colombiaanse eigenaars 32% van het land in handen. In 1997 bezaten zij 45% en waarschijnlijk is dit cijfer intussen nog gestegen. Daar zit hem het probleem. Daarenboven worden velen het slachtoffer van de acties van de paramilitairen die de boeren verdrijven door middel van willekeurige moordpartijen. Wij worden hier geconfronteerd met drie gevallen die zich op verschillende plaatsen in het land hebben voorgedaan. In het dorpje El Carmen zijn 500 mensen op de vlucht geslagen ten gevolge van de moord op 14 boeren. In Puerto de Buenaventura zijn 20 boeren om het leven gebracht. Heel ver daarvandaan, in een andere streek van Ciénaga, zijn er sinds de komst van de paramilitairen een jaar geleden meer dan 200 doden gevallen.
Mijn vraag is, mijnheer de Voorzitter, - en daarmee eindig ik - of het niet mogelijk is meer druk uit te oefenen dan de voorzitter in zijn betoog voorstelt. Ik zou tevens graag vernemen of de door ons beloofde steun radicaal verschilt van die van de Verenigde Staten. Zullen wij de vervanging en niet de vernietiging van de gewassen bevorderen en zullen wij de maatschappelijke en niet de militaire aspecten aanpakken?

Moscovici
Ik kan u zeggen dat ik goede nota neem van uw uiteenzetting. Maar ik wil benadrukken dat de Unie haar eigen programma hoopt te kunnen opzetten in het kader van soicaal-economische en institutionele steun aan het vredesproces in Colombia. Wanneer wij wat meer vorderingen op dit gebied hebben gemaakt, zullen wij hier graag op terugkomen.

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de kwestie van de betrokkenheid van paramilitaire troepen bij de slachting in La Unión aan de orde stellen. Is de minister het ermee eens dat het in grote lijnen nu toch wel duidelijk is dat de betreffende paramilitaire troepen optreden als gevolmachtigden van de Colombiaanse regering? Is hij dan ook niet bang dat er in het Plan-Colombia militaire hulp wordt geboden aan de Colombiaanse regering, militaire middelen worden gebruikt om gewassen te besproeien, gewassen waarvan men aanneemt dat er drugs van gemaakt worden, en dat de Europese Unie mag komen opdraven om het probleem met een programma van sociaal beleid op te lossen? Ik vind dit een inadequate reactie van de Europese Unie. Wij zouden op deze basis geen steun moeten geven aan het Plan-Colombia.

Moscovici
Ik wil alleen maar zeggen dat ik vasthoud aan mijn antwoord. Hoewel ik beslist opensta voor de opmerkingen van de geachte afgevaardigde, meen ik dat de steun nuttig is en dat deze uitgebreid moet worden.

Howitt
Mijnheer de Voorzitter, ik neem aan dat de fungerend voorzitter van de Raad het met mij eens is als ik zeg dat ik de moord van 9 juli jongstleden op twee leden van de Atlantis Ecological Group ten zeerste betreur. Het betreft hier twee jongemannen: Tristan James, kleinzoon van de oprichtster van de groep, Jenny James, die in Colombia woont, en Javier Nova, de vriend van een van Jenny's jonge dochters, die wreed vermoord werden door een groep afvallige Farc-rebellen, toen zij voor familiebezoek terugkeerden naar het gebied waar zij beiden vrijwel de gehele achttien jaar van hun leven hadden gewoond.
De heer Moscovici beweert dat hij openstaat voor wat de heer De Rossa zegt. Hoe kan het dan gebeuren dat de Raad Algemene Zaken op 9 oktober specifiek melding maakt van een Europees plan voor Colombia en dat de Europese Commissie vervolgens op 18 oktober een mededeling doet uitgaan, waarin letterlijk de term ''Plan-Colombia'' wordt gebruikt, inclusief militaire hulp en de besproeiing van gewassen, zaken die zo duidelijk veroordeeld zijn door de Panamese minister van Binnenlandse zaken, Winston Spadafora, de Venezolaanse minister, José Vicente Rangel en de regeringen van Peru, Ecuador en Brazilië? Kan hij hier vandaag nog eens bevestigen dat de Raad geen steun zal geven aan het Plan-Colombia, zoals de heer De Rossa en ik, en met ons ieder beschaafd lid van het Parlement, van hem verlangen?

Moscovici
Ik denk dat ik deze vraag zojuist al beantwoord heb. Het is niet aan de Raad om commentaar te leveren op dit of andere aspecten van deze uiterst delicate en pijnlijke kwestie. Als u mij toestaat, mijnheer de Voorzitter, blijf ik bij de antwoorden die ik al gegeven heb.

De Voorzitter
Het is de plicht van de Voorzitter van de vergadering om de vragen in goede banen en naar degene voor wie ze bestemd zijn te leiden, maar het is aan de fungerend voorzitter van de Raad om deze naar eigen goeddunken te behandelen en te beantwoorden, tenzij de vragen kop noch staart hebben of niets met het onderwerp te maken hebben. In dat geval zal ik mijn verantwoordelijkheid op mij nemen. De heer De Rossa heeft het woord voor een motie van orde.

De Rossa
Mijnheer de Voorzitter, mag ik, in het kader van de tekst van de aanvullende vragen en de reactie van de fungerend voorzitter van de Raad, de fungerend voorzitter van de Raad eraan herinneren dat de oorspronkelijke vraag specifiek betrekking had op de slachting in Colombia, op het feit of de Raad al dan niet had gesproken over deze gebeurtenis en of de Raad al dan niet van plan is om een officieel protest in te dienen.
De vragen die ik en andere parlementsleden hebben gesteld hebben zeer specifiek betrekking op de situatie in Colombia. Het gaat niet aan om te zeggen dat u niet in de positie verkeert en dat het niet uw taak is om op dit soort details in te gaan. De vraag vereist juist een gedetailleerd antwoord. Waarom accepteert u de vraag, als u niet van plan bent in detail te treden?

De Voorzitter
Mijnheer De Rossa, ik moet u erop attenderen dat het Reglement de leden van het Parlement geen recht van repliek verleent. Zij mogen enkel een vraag stellen. U beschikt uiteraard wel over de mogelijkheid om schriftelijk of rechtstreeks bilateraal contact met de fungerend voorzitter van de Raad aan te gaan.

Moscovici
Laat ik me nog eens duidelijk uitdrukken: er is mij een vraag voorgelegd en ik heb die vraag beantwoord. Ik heb met name gepreciseerd - en dat komt ook in de notulen - dat het incident waarover de vraag gaat, niet specifiek aan de Raad is voorgelegd en dat de Raad dit als zodanig niet in zijn debat ter sprake heeft gebracht. Daarmee had ik uw vraag dus beantwoord. Ik wil niet de indruk wekken dat de Raad geen antwoord geeft op de vragen die hem gesteld worden. Aan de andere kant kunnen we ook niet zomaar een debat aangaan over kwesties die zoals gezegd uitermate complex zijn. Ik heb alle respect voor de opmerkingen van de afgevaardigden. Ik probeer alleen geen demagogie te bedrijven.

De Voorzitter
Ik verzoek u allen de spelregels van het vragenuur aan de Raad in acht te nemen zoals die zijn vastgesteld.
Wij moeten in de mate van het mogelijke vermijden dat het debat een academische en theoretische wending neemt. Daarom verzoek ik de leden die een vraag willen herformuleren, een concrete vraag over het behandelde onderwerp te stellen.
Omdat de vragen over een soortgelijk onderwerp gaan, worden ze tezamen behandeld:

Pierre Jonckheer
Vraag nr. 6 van (H-0718/2000):
Betreft: Internationale financiële transacties Is de Raad voornemens om tijdens de komende jaarvergadering van het IMF voor te stellen dat het IMF een onderzoek instelt naar de voorwaarden waaronder een soort Tobin-belasting op internationale financiële transacties kan worden ingevoerd om speculatie te bestrijden en de wisselmarkten te stabiliseren?

Danielle Auroi
Vraag nr. 7 van (H-0719/2000):
Betreft: Productbeheer van Tobin-belasting Is de Raad van oordeel dat het productbeheer van een eventuele Tobin-belasting op internationale financiële transacties, waarvan de hoogte, volgens hypothetische tarieven, wordt geschat op 50 à 250 miljard dollar per jaar, moet worden toevertrouwd aan de Verenigde Naties of dat de invoering moet worden overwogen van een speciale organisatie belast met de inning en verdeling van de aldus vrijgekomen gelden? Welke zouden volgens de Raad de prioriteiten moeten zijn voor de aanwending van deze middelen (toegang tot drinkwater, milieubescherming, schuldenvereffening van de armste landen, vaccinatieprogramma' s, toegang tot onderwijs...)?

Reino Paasilinna
Vraag nr. 8 van (H-0720/2000):
Betreft: Tobin-belasting Hoe denkt de Raad toekomstige regeringen bij te staan, opdat zij het hoofd kunnen bieden aan de opkomende crisis in de binnenlandse belastingen ten gevolge van belastingconcurrentie en off-shore bankcentra? Zou de Raad nieuwe stromen belastbare inkomsten in aanmerking nemen, zoals valutatransacties?

Alain Lipietz
Vraag nr. 9 van (H-0721/2000):
Betreft: Politieke en technische belemmeringen voor de invoering van een Tobin-belasting De Raad zal zich bewust zijn van de uitgebreide steun voor en groeiende populariteit van het voorstel voor de invoering van een Tobin-belasting. Kan het voorzitterschap van de Raad meedelen, in het licht van de besprekingen die het heeft gevoerd met de ministers van Economische en Financiële Zaken van de landen van de Europese Unie alsmede van derde landen, waar het verzet hiertegen vandaan komt en welke volgens hem de voornaamste politieke of technische belemmeringen zijn voor de invoering van een Tobin-belasting?

Harlem Désir
Vraag nr. 10 van (H-0722/2000):
Betreft: Studie naar de zin van een belastingheffing op internationale financiële transacties Is het voorzitterschap van de Raad bereid in de Raad van ministers van Financiën (ECOFIN) een debat aan te gaan over de zin van een belastingheffing op internationale financiële transacties op de valutamarkt, ter bestrijding van speculatie en de destabiliserende gevolgen daarvan voor de economie van derde landen?
Is de Raad bereid de vorming van een "Tobin-zone" op Europees niveau te bestuderen, d.w.z. de invoering van een Tobin-belasting voor de Europese financiële centra waar 50% van het wereldtotaal aan wisseltransacties wordt uitgevoerd?

Glyn Ford
Vraag nr. 11 van (H-0725/2000):
Betreft: Haalbaarheid van een Tobin-belasting op Europees niveau Volgens een recent rapport van het Franse Ministerie van Financiën is een Tobin-belasting niet haalbaar, indien deze door een enkele lidstaat wordt ingevoerd. Welke maatregelen stelt het Franse voorzitterschap voor om de haalbaarheid van een dergelijke belasting in de Europese Unie en wereldwijd te verzekeren?

Yasmine Boudjenah
Vraag nr. 12 van (H-0735/2000):
Betreft: Belasting op financiële transacties De laatste maanden wordt de roep om een belasting op speculatiekapitaal steeds sterker, zoals duidelijk wordt uit de toename van de ATTAC-comités (Association pour une Taxation sur les Transactions financières et pour l' Aide aux Citoyens) in Frankrijk en in Europa en de in de Franse Nationale Vergadering en de Senaat ingediende amendementen. Deze mobilisatie stelt inhoudelijke kwesties aan de orde zoals de respectieve plaats van de mens en de financiën in de huidige economie. Is de Raad niet van mening dat een "Tobin-belasting" zou passen in het kader van de doelstelling van een gewenst herstel van het evenwicht?

Hans-Peter Martin
Vraag nr. 13 van (H-0815/2000):
Betreft: Tobin-belasting en internationale financiële architectuur Kan het voorzitterschap van de Raad mededelen welke Europese instelling in het kader van de internationale economische en financiële betrekkingen volgens hem het meest geschikt zouden zijn om de invoering van een Tobin-belasting te stimuleren en eventueel het beheer over deze belasting te voeren? Welke effecten tegen de wereldomspannende valuta-speculaties zou de invoering van een dergelijke Tobin-belasting volgens het voorzitterschap van de Raad hebben?

Moscovici
Nee, ik zal proberen geen academisch antwoord te geven. Ik ben eerlijk gezegd een beetje in verlegenheid gebracht door deze vraag, daar wij gemakkelijk een hele avond zouden kunnen spenderen aan de beantwoording daarvan. In ieder geval zouden wij daarvoor veel meer tijd nodig hebben dan de tijd van een vragenuur. Hier komen verschillende vraagstukken bij kijken, vraagstukken in verband met de doelstellingen, de filosofische achtergrond, de overtuigingen en de benaderingswijze. Eenieder benadert dit thema op zijn eigen manier en vanuit zijn eigen overtuigingen.
Sprekend namens de Raad wil ik er nogmaals op wijzen dat de Raad zich wel degelijk rekenschap geeft van het belang van deze vraagstukken. Deze zijn ook zeer actueel. De invoering van een Tobin-belasting heeft absoluut haar aantrekkelijke kanten. Van verschillende kanten, door links en rechts, wordt daarvoor een lans gebroken. Verschillende organisaties, politieke en niet politieke organisaties, niet-gouvernementele organisaties en universiteitsinstanties zijn voor de invoering daarvan. Daarom zou ik mij ervoor hoeden een definitief antwoord op zulk een netelige kwestie te geven.
In mijn uiteenzetting van het standpunt van de Raad wil ik alleen wijzen op enkele praktische moeilijkheden die misschien aanleiding zullen zijn tot een debat. Ten eerste ziet mijns inziens iedereen in dat deze zogenaamde Tobin-belasting slechts goed kan werken als zij op wereldschaal wordt toegepast. Het kan best zijn dat er in de Europese Unie een consensus bereikt kan worden, maar hetzelfde kan niet gezegd worden van de G7 en nog minder van de OESO. Daar is van belasting op wisseltransacties geen sprake. Laten wij echter uitgaan van de veronderstelling dat hierover een ruime consensus bestaat. Als men economisch redeneert, weet men dat dan een klein aantal geldmarkten daadwerkelijk belang zou hebben bij een weinig coöperatieve houding en de toepassing van die belasting op transacties op hun grondgebied zou weigeren.
Mijn vraag aan de voorstanders van de Tobin-belasting is dan ook hoe zij het risico van verplaatsing van speculatieve transacties naar belastingparadijzen denken op te vangen. Als wij een dergelijke belasting willen toepassen moeten wij immers juist een dergelijke verplaatsing absoluut zien te voorkomen.
Ik wil ook graag een antwoord op de vraag wat de invloed van deze belasting zal zijn op de volatiliteit van de valutamarkten en met name wat het effect zal zijn van een belasting van 0,1Promille op speculanten die wachten op devaluaties in de orde van grootte van 20 à 50%. Bovendien loopt men het risico dat deze belasting wordt omzeild dankzij de vindingrijkheid van de moderne financiële innovatie. Ik zet dus niet zozeer vraagtekens bij het met de Tobin-belasting beoogde doel, dat wil zeggen bij de regulering van de wisselmarkten, bij de vaststelling van morele voorschriften voor deze markten gezien de noodzaak van ontwikkelingfinanciering, maar bij ons vermogen om deze mechanismen in de greep te houden. Nogmaals, dit betekent niet dat ik in principe tegen deze belasting ben. Ik ben hier persoonlijk gesproken zeker niet tegen gekant.
Frankrijk heeft als voorzitter van de Europese Unie tijdens de recente bijeenkomst van Praag en tijdens de vergaderingen van de G7 en het Internationaal Monetair en Financieel Comité voorstellen gedaan voor hervormingen die ons in staat stellen de zorgen weg te nemen die de aanleiding zijn geweest tot het nu al oude voorstel voor de invoering van een soort Tobin-belasting. Uit de communiqués van de G7, het IMFC en de verklaringen van de directeur-generaal van het IMF, de heer Köhler, blijkt trouwens dat men gevoelig is voor de door Frankrijk aangegeven oriëntaties voor met name een geordende financiële liberalisering en de strijd tegen het witwassen van geld. Deze strijd is een van de prioriteiten van het Frans voorzitterschap en is onderwerp van gesprek in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken en de Ecofin-Raad, die kortgeleden nog een gemeenschappelijke vergadering daaraan hebben gewijd.
Ik besef heel goed dat ik hiermee geen antwoord heb gegeven op deze inderdaad veelomvattende vraag. Ik neem aan dat men van de Raad een "ja" daarop verwacht. Ik geloof echter dat er bij deze vraag veel meer komt kijken en er niet zomaar met "ja" of "nee" op kan worden geantwoord. De doelstellingen, de principes kunnen onze goedkeuring wegdragen, maar de kwestie van de modaliteiten blijft overeind, en dan heb ik het nog niet eens over het al dan niet voorhanden zijn van een consensus onder de Vijftien.

Jonckheer
Mijnheer de voorzitter, ik twijfel geen moment aan uw persoonlijke overtuigingen. Wij hebben alleen de indruk - en uw antwoord bevestigt die enigszins - dat het voorzitterschap van de Raad niet veel voelt voor de behandeling van dit vraagstuk. U sprak over de weinig coöperatieve houding van de belastingparadijzen. U weet dat de Unie van plan is iets te ondernemen tegen de belastingparadijzen die in de Unie of aan de rand daarvan liggen. De Commissie en ook de Raad kunnen druk op hen uitoefenen opdat zij tenminste een eind maken aan het witwassen van geld. Bent u niet van mening dat de Unie ook actief zou kunnen worden in internationale instanties en zou kunnen aandringen op een gedragscode op grond waarvan internationale transacties van belastingparadijzen kunnen worden voorkomen of in ieder geval worden beperkt? Mijns inziens is dat haalbaar en wij hopen dat het voorzitterschap van de Raad een duidelijk standpunt hierover zal innemen.

Moscovici
Ik wil heel voorzichtig zijn, niet zozeer algemeen gesproken, maar wel met woorden als "gedragscode" . Zolang het debat over de Tobin-belasting voortduurt, zal het voorzitterschap uiterst vastberaden blijven aandringen op de bestrijding van het witwassen van geld en de belastingparadijzen. Zo heeft de Ecofin-Raad een ontwerprichtlijn goedgekeurd voor de strijd tegen het witwassen van geld. Dit is dus een zeer belangrijke maatregel die niet direct een alternatief is voor een Tobin-belasting maar op korte termijn misschien wel realistischer. Het voorzitterschap hecht hier dan ook grote betekenis aan. Wij hopen trouwens dat dit een van de belangrijkste prestaties zal zijn van ons voorzitterschap.

Auroi
­ (FR) Mijnheer de voorzitter, u hebt zo juist ook de tegenstanders van de Tobin-belasting genoemd. U sprak met name over de G7. Ik wil u er echter aan herinneren dat wij onder onze bondgenoten ook talrijke voorstanders van deze belasting hebben. De Paritaire Vergadering ACS-Europese Unie, die van 9 tot 12 oktober jongstleden in Brussel is bijeengekomen, heeft in overweging C en paragraaf 21 van een van haar resoluties uitdrukkelijk de Tobin-belasting genoemd. In paragraaf 26 van dezelfde resolutie dringt zij trouwens aan op de oprichting van een internationale arbitrage-organisatie voor het kwijtschelden van de schuld van de landen in het Zuiden.
Mijnheer de voorzitter, zou de Raad niet eens kunnen nadenken over de wijze waarop men de landen van het Zuiden kan helpen bij het oplossen van hun schuldenvraagstuk? De ACS-landen vragen immers een gelijksoortige oplossing als de Tobin-belasting. Kunnen wij niet opnieuw een debat hierover openen? Wij hebben immers beloofd dat wij samen met hen, in het kader van de overeenkomst van Cotonou, naar een oplossing zouden zoeken voor de kwijtschelding van hun schulden.

Moscovici
Ook dat lijkt mij een interessante suggestie. Het is ongetwijfeld de moeite waard deze eens te onderzoeken. Ik geloof echter wel dat men tegelijkertijd terdege moet beseffen dat zich bepaalde dubbelzinnigheden kunnen voordoen. James Tobin heeft het zelf al gezegd: hoe hoger de opbrengst van deze belasting, hoe verder men langs het doel heen schiet. Een hoge opbrengst betekent namelijk dat er geen einde komt aan de speculatieve korte-termijntransacties. Tobin is persoonlijk tegen het gebruik van deze belasting voor de financiering van de ontwikkeling, tenzij men deze belasting hierbij een secundaire functie toekent. Als men namelijk met een belasting bepaalde soorten transacties wil beperken of ook verbieden, kan men niet verwachten dat tegelijkertijd met deze belasting op duurzame wijze de ontwikkeling kan worden gefinancierd. Dit is een welbekend principe voor economen: als men een instrument gebruikt, moet men dit voor een specifiek doel gebruiken. Wij moeten inderdaad nadenken over bepaalde vragen waar specifieke antwoorden op moeten worden gegeven, vooral wat de financiering van de ontwikkeling betreft. Het is duidelijk dat de inspanningen zich moeten toespitsen op de verbetering van de openbare ontwikkelingshulp en de kwaliteit daarvan, op de ontwikkeling van de handel en de versterking van de internationale financiële instellingen. Inderdaad moet ook het schuldenvraagstuk nog eens grondig worden onderzocht.

Paasilinna
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, het programma van de Finse regering bevat toevallig een punt waarin naar dergelijke belastingbronnen wordt verwezen. Ik vraag u nu dan ook of u als vertegenwoordiger van de Raad met de Finse regering heeft gesproken om nieuwe belastingbronnen te vinden en steun te krijgen voor de gedachte waar u, voorzover ik heb begrepen, positief tegenover staat. Ik vraag ook of de Raad de nu nog versnipperde krachten bijeen kan brengen waarmee naar nieuwe belastingbronnen wordt gezocht. U noemde de kwesties van de belastingparadijzen en het witwassen van geld die hiermee te maken hebben. Kunt u hierover namens de Raad een nieuw hervormingspakket samenstellen?

Moscovici
Aangezien ik niet het voorrecht heb voorzitter te zijn van de Ecofin-Raad kan ik geen antwoord geven op uw vragen. Ik kan met name ook niets zeggen over de eventuele betrekkingen tussen het Frans voorzitterschap en de Finse regering. Het spijt me.

Lipietz
­ (FR) Ik ben niet helemaal overtuigd van uw antwoorden. Ten eerste leidt een belasting altijd tot een verminderd gebruik van de belaste factor. Dat geldt voor alle belastingen, zonder enige uitzondering. Tegenwoordig is geen enkele belasting nihil. De mensen zijn niet gestopt met werken omdat zij inkomensbelasting moesten betalen. Zij zijn ook niet gestopt met vervuilen omdat er belasting op vervuiling werd geheven. Zo zullen zij ook niet stoppen met het overhevelen van bedragen van het ene land naar het andere omdat er een Tobin-belasting zal zijn. Het is dus duidelijk dat de opbrengst van deze belasting niet nul zal zijn: alles hangt af van het tarief. Er zijn echter verschillende strategieën mogelijk en ik ben het roerend met u eens dat ontwikkelingsfinanciering een secundair doel is ten opzichte van speculatiebestrijding. Ik ben echter wel wat verbaasd u te horen zeggen dat een laag bedrag geen ontmoedigend effect zal hebben op speculatie. Het lage bedrag dat u noemt strookt namelijk volledig met de orde van grootte waarin de euro/dollar pariteit dagelijks schommelt, en deze schommelingen probeert men met veel duurdere methodes het hoofd te bieden.

Moscovici
Ik kan enkel herhalen wat ik al gezegd heb. Het is inderdaad niet bewezen dat deze belasting effect zal hebben op de volatiliteit van de valutamarkten. Mijns inziens liggen de schommelingen in de euro-dollarkoers helaas boven deze orde van grootte en inderdaad zijn wij op lange termijn geconfronteerd met speculanten die op veel grotere devaluaties azen. Dat is trouwens ook met de euro gebeurd in het afgelopen jaar, en dan spreek ik mij niet uit over de vraag of dit betreurenswaardig of verheugend was. De heer Lipietz is een uitstekend econoom en het zal hem zeker niet zijn ontgaan dat economie ook een politieke wetenschap is.

Désir
­ (FR) Ik ben niet helemaal overtuigd van uw antwoord, om de doodeenvoudige reden dat uzelf de tegenargumenten kent van hetgeen u hier noemde. U hebt namelijk op 18 juli samen met zeven andere ministers van uw regering een artikel in de Liberation ondertekend waarin u zegt: "Wij moeten op Europees en internationaal vlak de middelen zien te vinden om snel een belasting op financiële transacties in te voeren" .
Wat is er sedertdien gebeurd? Is de politieke wil die u in dit artikel en in uw standpunt tot uitdrukking bracht aan het wankelen gebracht door het verslag van het Directoraat Schatkist van het Ministerie van Economische Zaken en Financiën, waarin de gebruikelijke argumenten van de tegenstanders van de Tobin-belasting worden aangevoerd? Wat zal uiteindelijk de overhand krijgen, het standpunt van Bercy ­ zoals het Ministerie van Economische Zaken bij ons wordt genoemd ­ of uw intenties van toen? Is het niet hoog tijd dat men ophoudt telkens de ander de bal toe te kaatsen?
Op nationaal niveau zegt men: ziet u, Europa...op Europees vlak zegt men nu: ziet u, de G7 ...of de OESO! Is het niet hoog tijd dat er eindelijk een voorstel wordt voorgelegd aan de Raad en de Commissie, en een gecoördineerd standpunt van de verschillende Europese landen wordt uitgewerkt? Ons standpunt zal een steun kunnen zijn voor dat van andere leden van de G7, zoals Canada. Canada is bereid de Tobin-belasting in te voeren als wij ook die richting uitgaan.

Moscovici
Neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, dit is eerder een binnenlandse aangelegenheid. Hier spreekt niet de militante politicus Pierre Moscovici tot u. Hier spreekt zelfs niet minister Pierre Moscovici op persoonlijke titel tot u, ofschoon ik wel heb geprobeerd enkele nuances aan te brengen in het standpunt dat men mij hier op papier had kunnen zetten.
Ik word geacht te spreken namens de Raad, en de Raad is de instantie waarin de ministers van de vijftien lidstaten van de Europese Unie zijn verenigd. Ik heb inderdaad geprobeerd bepaalde elementen uit hoofde van mijn functie toe te voegen om niet geheel dat te moeten tegenspreken wat ik als militant politicus in een Franse krant heb geschreven. U begrijpt echter dat ik ook de rol moet vervullen die ik hier geacht wordt te vervullen. Het verheugt mij desalniettemin dat de heer Harlem Désir, die ­ als u dat niet wist - geen lid is van mijn partij, bereid is dezelfde tekst te ondertekenen als ik. Dat komt niet zo vaak voor.

De Voorzitter
Mijnheer Moscovici, zoals u hebt kunnen vaststellen, zijn de acht vragen afkomstig van de linkerzijde van deze vergaderzaal. Daarom wordt niet steeds een onderscheid gemaakt tussen de militant en de fungerend voorzitter van de Raad. Ik zie dit door de vingers, maar laten we nu het Reglement toepassen.

Ford
Ik heb drie korte vragen aan de heer Moscovici. De eerste vraag luidt: gaat hij in de toekomst als militant het woord tot ons richten? Vraag twee: is hij zich ervan bewust dat op de recente conferentie van de Labour Party een document is aangenomen, waarin overduidelijk wordt gesteld dat men van plan is samen te werken met de internationale partners en alle belanghebbenden, om een oplossing te vinden voor de problemen die voorstanders van de Tobin-belasting naar voren hebben gebracht en nieuwe mechanismen te introduceren om internationale stabiliteit en een betere mondiale financiële reglementering te verwezenlijken? Vraag drie heeft betrekking op het feit dat de heer Moscovici beweert dat hij op dit moment geen duidelijk antwoord kan geven en luidt: is hij bereid ervoor te pleiten dat de Europese Unie onderzoek hiernaar verricht, zodat we in de toekomst wel een duidelijk antwoord kunnen geven, en een zinvolle bijdrage kunnen leveren aan de VN-conferentie over de financiering van ontwikkelingsprojecten, die voor begin 2002 staat gepland?

Moscovici
Er zijn ik weet niet hoeveel plekken waar ik bereid zou zijn mij als militant politicus uit te spreken. Ik heb geen geheimen. Ik maak deel uit van een regering, van een linkse regering, van een meervoudig linkse regering. Ik maak deel uit van een politieke partij, de socialistische partij en als dusdanig heb ik ­ dat klopt, neemt u mij niet kwalijk, mijnheer de Voorzitter ­ vaak de gelegenheid vrienden te ontmoeten die aan de linkerkant van dit Parlement zitten. Ik zie trouwens dat zij bijna, nee helemaal, de enigen zijn die over de Tobin-belasting praten. Ik moet u zeggen dat ik in velerlei opzicht met hen meevoel, maar als ik hier naar het Vragenuur kom, kom ik als vertegenwoordiger van de Raad. Wij kunnen dus ook afspreken elkaar elders te ontmoeten.
U stelde een vraag aan de Raad. U opperde het idee van een studie. Ik zal dat met het grootste plezier voorleggen aan de voorzitter van de Ecofin-Raad. Ook hij is toevallig minister. Zo kunnen wij misschien ook inspelen op de bezorgdheid van de heer Harlem Désir.

Boudjenah
Ik haak hier natuurlijk onmiddellijk op in, temeer daar volgens mij dit debat aantoont dat steeds meer mensen, met name in de Europese Unie, zich beginnen af te vragen of men niet meer greep moet krijgen op de financiële speculatie, of hier geen rol is weggelegd voor de politiek, en of de politiek niet iets moet doen om de exorbitante macht van de multinationals enigszins aan banden te leggen.
Ik borduur voort op hetgeen Danielle Auroi zojuist zei over de landen van het Zuiden. Specialisten hebben ramingen gemaakt waaruit interessante gegevens voortvloeien. Zo zou een Tobin-belasting een bedrag kunnen opleveren van 50 à 250 miljard dollar. Tegelijkertijd noemt de UNDP 40 miljard dollar per jaar als het bedrag dat nodig is om honderden miljoenen mensen in de landen van de derde wereld, die werkelijk niets hebben, minimale levensomstandigheden te bieden.
Nu de burgers de indruk hebben dat de politiek niet bij machte is op economisch vlak iets te ondernemen en meer algemeen niet bij machte is om via de opbouw van de Europese Unie verandering te brengen in de internationale betrekkingen, zou het dan volgens u niet mogelijk zijn met een dergelijke maatregelen het vertrouwen van de burgers in uw politiek vermogen terug te winnen? Zou dit geen signaal kunnen zijn in de richting van de landen en de volkeren in het Zuiden?

Moscovici
Nogmaals, ik probeer mijn antwoord steeds zo min mogelijk filosofisch, ideologisch of politiek te houden.
Ik wil enkel nogmaals herhalen dat als men over de Tobin-belasting spreekt, men zich ook moet afvragen wat het effect van een dergelijke belasting zal zijn. Ik heb zojuist al gezegd welke voorbehouden Tobin zelf heeft gemaakt ten aanzien van het door hem uitgedokterde mechanisme. Het ging daarbij vooral om de belastingopbrengst. Ik geloof inderdaad dat het heilzaam zou zijn eens een debat te voeren met voor- en tegenargumenten. Ik weet dat deze overvloedig aanwezig zijn: er zijn voor- en tegenstanders van deze Tobin-belasting.
Ik ben trouwens van mening dat men verder moet kijken dan zijn eigen neus lang is en de zaak ook economisch moet bekijken. Ook ik ­ en dan ben ik wel degelijk ook een militant politicus - vraag mij af onder welke voorwaarden een dergelijke belasting effect zal kunnen sorteren.

Kauppi
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u zei aan het begin van uw toespraak dat wij hier in het Parlement eindeloos over deze zaak zouden kunnen debatteren. U heeft helemaal gelijk en ik wil u eraan herinneren dat wij al eens zeer grondig over dit onderwerp hebben gedebatteerd en dat dezelfde collega's dezelfde vragen al eens eerder hebben gesteld. Dat wij hier aan de rechterkant stil zijn geweest, komt omdat wij deze zaken al een keer hebben behandeld. Naar onze mening hoeven wij in deze zaal niet vele malen over dezelfde zaken te spreken en daarvoor onze kostbare tijd te gebruiken.
Ik wil u toch vragen of ik goed heb begrepen dat het Franse voorzitterschap niet van plan is nieuwe maatregelen voor te stellen om de Tobin-belasting in te voeren. Of moet ik het zo zien dat hier niet zozeer sprake is van politieke wil maar eenvoudigweg van het feit dat ook u daar aan de linkerkant van de zaal tot de conclusie bent gekomen dat het wereldwijd invoeren van de Tobin-belasting onmogelijk is.

Moscovici
Ik heb het laatste gedeelte van uw vraag niet goed begrepen. Neemt u mij niet kwalijk. Ik stel echter tot mijn voldoening vast dat - als ik het tenminste goed heb begrepen - de voorstanders van de Tobin-belasting niet enkel uit een hoek komen. Dat is een opluchting. Ik wil namelijk niet dat men denkt dat dit een gril is, iets dat met een bepaald gedeelte van de hersenen of van de politiek te maken heeft.
Ik wil hier overigens alleen nog aan toevoegen dat Frankrijk inderdaad een aantal hervormingsmogelijkheden heeft onderzocht, om na te gaan hoe men tegemoet kan komen aan de zorgen die de aanleiding waren tot de invoering van de Tobin-belasting, wel wetend dat daarmee de vragen "of het wel zoden aan de dijk zal zetten" de wereld niet uit zijn. Ik ben het echter met u eens dat wij hier nog lang over zouden kunnen doorgaan.

De Voorzitter
Daar de vraagsteller afwezig is, vervalt de vraag nr. 14.

Esko Olavi Seppänen
Vraag nr. 15 van (H-0729/2000):
Betreft: De verspreiding van BSE Het lijkt erop dat BSE besmettelijker is dan algemeen wordt aangenomen en dat vele verschillende diersoorten er drager van kunnen zijn. De jongste maanden is de ziekte onder meer her en der in Frankrijk aangetroffen. Hoe is de Raad van plan zich op een verspreiding van BSE voor te bereiden en welk principe moet volgens hem voor de compensatie van veehouders worden gehanteerd, wanneer over de EU-begroting wordt besloten?

Moscovici
Het nu al geruime jaren in Europa geregistreerde aantal gevallen van BSE, van bovine spongiforme encefalopathie, baart ons, zoals u weet, grote zorgen. De Raad is meer dan ooit vastberaden om alle maatregelen te treffen die nodig zijn om deze ziekte uit te roeien. Laat mij echter verduidelijken dat de recente verhoging van het aantal geregistreerde gevallen niet betekent dat de epidemie zich als een olievlek uitbreidt. Dit is eerder een bevinding, het resultaat van het algemeen testen van dode dieren. Daaruit blijkt natuurlijk wel dat de epidemie niet tot stilstand is gebracht.
De Commissie heeft op 7 januari 1999 een ontwerpverordening ingediend bij het Europees Parlement en de Raad ter consolidering van de reeds door de Commissie bij wijze van vrijwaringsclausules aangenomen richtlijnen tot vaststelling van preventie- en controlevoorschriften voor bepaalde vormen van BSE. Dit voorstel berust op de door het Internationaal Bureau voor besmettelijke veeziekten uitgevaardigde aanbeveling betreffende bovine spongiforme encefalopathie en op de beschikbare wetenschappelijke adviezen. Het doel van de aanbeveling is de consumenten een zeer hoog beschermingsniveau te bieden. Het Europees Parlement heeft zich tijdens zijn vergaderperiode van 15 tot 19 mei 2000 in eerste lezing uitgesproken over het voorstel van de Commissie. Het heeft 48 amendementen aangenomen waarvan er 40 door de Commissie zijn overgenomen. De Raad zet het onderzoek van het Commissievoorstel en de genoemde amendementen voort en hoopt heel binnenkort een standpunt te kunnen bepalen ten aanzien van dit dossier.
In afwachting van de aanneming van deze regelgeving betreffende de preventie van overdraagbare spongiforme encefalopathieën heeft men in juni jongstleden besloten risicomateriaal van de markt te halen om elke nieuwe uitbreiding van de epidemie tegen te gaan en de consument een zo hoog mogelijk niveau van gezondheidsbescherming te verzekeren. Dit besluit is dus van toepassing op zowel de productie als het op de markt brengen van producten van dierlijke oorsprong die afkomstig zijn van dierlijk materiaal van runderen, schapen of geiten, of waarin dit materiaal voorkomt. Het gespecificeerde risicomateriaal dat uit de markt moet worden genomen en vernietigd is als volgt: schedels, met inbegrip van hersenen en ogen, amandelen, ruggenmerg, kronkeldarm van runderen ouder dan twaalf maanden; schedels, met inbegrip van hersenen en ogen, amandelen en ruggenmerg van schapen en geiten ouder dan twaalf maanden en de milt van schapen en geiten ongeacht hun leeftijd. Er is een aantal extra restricties voor het Verenigd Koninkrijk en Portugal.
De Raad volgt de ontwikkelingen op het gebied van het wetenschappelijk onderzoek en bij de uitvoering van de snelle opsporingstests natuurlijk op de voet. De Raad is van plan hiermee rekening te houden in de richtlijnen betreffende de preventie van overdraagbare spongiforme encefalopathieën die hij aan het Parlement zal voorleggen. Wat de schadeloosstelling van de veefokkers betreft, kan ik u mededelen dat de Raad hierover geen enkel voorstel van de Commissie heeft ontvangen. Zoals u weet moeten de nationale begrotingen over de brug komen als het om schadeloosstelling van fokkers gaat.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de minister voor zijn antwoord op het eerste deel van de vraag. Het antwoord op het tweede deel van de vraag, dat betrekking had op compensaties, was niet adequaat. In Frankrijk hebben zich nieuwe gevallen van BSE voorgedaan en als gevolg daarvan zijn er hele veestapels geslacht. Nu er een vertegenwoordiger van het Franse voorzitterschap aanwezig is, vraag ik of het slachten van deze koeien wordt betaald uit de Europese of uit de nationale begroting en of het naar uw mening goed is als ze uit de Europese begroting worden betaald?
Mijn tweede vraag houdt ook hiermee verband. Hier in de Vogezen is volgens de krant van vandaag een geval van gekkekoeienziekte aangetroffen. Kan Frankrijk de leden van het Europees Parlement garanderen dat de ziekte niet door het hier gegeten vlees op mensen wordt overgebracht?

Moscovici
Ik heb vanmorgen de kranten niet gelezen, maar ik denk wel eerlijke reclame te kunnen maken voor het Franse rundvlees in het algemeen.
Dat was echter maar een gekheidje! Wat nu, meer serieus, de eventuele schadeloosstelling van veefokkers betreft, kan ik enkel herhalen wat mijn gegevens hier zeggen. De Raad heeft tot nu toe geen enkel voorstel van de Commissie hiervoor ontvangen. Dat betekent kort gezegd dat er in dit stadium van communautaire financiering geen sprake kan zijn. Men moet dus inderdaad de nationale begrotingen aanspreken als men de fokkers schadeloos wil stellen.

Martin, David W
Mijn vraag vloeit voort uit de laatste opmerking van de heer Seppänen. Deze zaak is laatst in het Verenigd Koninkrijk aan de orde geweest en een adviseur van de Britse overheid heeft bij die gelegenheid gezegd dat zij haar kinderen liever geen Frans rundvlees voorzet, omdat er volgens haar in Frankrijk nog altijd oudere koeien in de voedselketen terechtkomen, in Frankrijk nog altijd delen van het zenuwstelsel worden gebruikt in producten zoals worstjes en er nog altijd besmetting van diervoeding plaatsvindt. Er zijn ook statistische bewijzen dat BSE in Frankrijk en Portugal toeneemt.
Zou de Raad de Commissie willen vragen ervoor te zorgen dat in alle vijftien lidstaten alle maatregelen op het gebied van de volksgezondheid worden getroffen, die nodig zijn om ervoor te zorgen dat deze ziekte nu eindelijk uit de Europese Unie wordt uitgebannen?

Moscovici
Ik wil geen debat hierover aangaan. U weet dat dit debat hoog oplaait. Evenmin wil ik mij nu mengen in bilaterale kwesties tussen Frankrijk en Groot-Brittannië. Dit is geloof ik niet de juiste plek daarvoor, en ik voel mij trouwens hierin ook als een vis op het droge. Ik wil wel de heer Martin verzekeren dat de Raad, namens wie ik spreek, er daadwerkelijk op zal toezien dat de maatregelen in alle landen van de Unie zullen worden genomen. Het gaat hierbij om iets dat veel verder gaat dan een bilateraal conflict. Gelooft u mij ­ en dan zet ik even mijn Franse pet op ­ wij zijn helemaal niet blij dat wij die maatregelen ter bescherming van de consumenten hebben moeten nemen. Wij hadden het ook liever anders gehad.

Isler Béguin
­ (FR) Wij hebben kortgeleden in de kranten kunnen lezen dat in bepaalde documenten van de Europese Unie sprake is van een al dan niet geaccepteerde accidentele hoeveelheid van 0,3% dierenmeel. Ik wil graag weten - deze vraag wordt namelijk gesteld - of deze accidentele hoeveelheid wordt veranderd in toegestane hoeveelheid van 0,3% dierenmeel. Dat zou dan een achterbakse manier zijn om het voorzorgsbeginsel te omzeilen dat wij hier proberen in te voeren.

Moscovici
Geachte afgevaardigde, wordt u niet boos op mij als ik liever niet gedetailleerd antwoord op een kwestie inzake BSE. Daarover kan in deze vergaderzaal een debat worden gevoerd na het debat over de Tobin-belasting. Ik heb geen andere gegevens dan hetgeen ik u zojuist heb medegedeeld. Ik hoed mij ervoor commentaar te leveren op krantenartikelen, ook indien deze gaan over communautaire documenten, waar ik nu trouwens geen nauwkeurige kennis van heb. Zoals gebruikelijk zult u echter een nauwkeurig antwoord krijgen op een nauwkeurige vraag.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde: zou het mogelijk zijn opnieuw aandacht te besteden aan vraag nr. 2? Ik was op een vergadering van buitenlandse zaken toen deze vraag werd behandeld. Helaas was ik er niet van te voren van op de hoogte gesteld dat de vraag zou worden behandeld, omdat ik de afgelopen maand in Sri Lanka ben geweest, waar ik aan het hoofd heb gestaan van een EU-missie die toezicht moest houden op de gang van zaken bij de verkiezingen. Ik verzoek u dan ook vriendelijk de vraag nogmaals te behandelen.

De Voorzitter
Ik moet u erop attenderen, waarde collega, dat alle leden het document in hun vakje zullen vinden en dat de tekst maandag zal worden rondgedeeld aan het secretariaat van de verschillende fracties. Wij moeten het Reglement toepassen: wanneer de betrokkene niet in de zaal aanwezig is, wordt naar het volgende punt overgegaan. Daarom is het aan mevrouw Isler Béguin om de laatste vraag te stellen.

De Voorzitter


Marie Anne Isler Béguin
Vraag nr. 16 van (H-0731/2000):
Betreft: Vaarverbod olietankers straat van Bonifacio De straat van Bonifacio vormt een voor de scheepvaart zeer gevaarlijke vaarroute. Toch varen hier jaarlijks ruim vierduizend schepen doorheen. De Corsicaanse en Sardijnse kustgebieden aan weerszijden zijn vanuit milieu-oogpunt van onschatbare waarde, hetgeen tot uiting komt in het in 1993 gesloten Frans-Italiaanse akkoord, waarin het vervoer van gevaarlijke stoffen door koopvaardijschepen uit beide landen in deze zeestraat wordt verboden. De internationale scheepvaart benut deze zeestraat echter nog steeds om een kleine vier uur tijdwinst te boeken, met alle risico's vandien in verband met de vaak gebrekkige staat van onderhoud van deze schepen. Hoeveel Erika's varen jaarlijks door deze smalle zeestraat? Hoe lang zullen we nog moeten wachten voordat de volgende ramp zich voordoet?
Is de Raad bereid dit verbod uit te breiden tot alle schepen, ongeacht de vlag waaronder zij varen, en dwingende maatregelen vast te stellen ter bescherming van het mariene milieu?

Moscovici
Momenteel voorziet de communautaire wetgeving betreffende het vervoer over zee van gevaarlijke en vervuilende goederen in minimumvoorwaarden voor schepen die havens van de Gemeenschap aandoen of verlaten. Deze schepen zijn verplicht de autoriteiten van de lidstaten te informeren over hun route en hun lading. De richtlijn betreffende de havenstaatcontrole verplicht de lidstaten bovendien controle uit te oefenen op buitenlandse schepen die hun havens aandoen. Zij moeten nagaan of deze schepen de communautaire en internationale wetgevingen inzake de veiligheid op zee, de bescherming van het mariene milieu en de levens- en arbeidsvoorwaarden eerbiedigen.
Wat het internationale transitverkeer betreft, hebben volgens het internationaal recht schepen van alle landen onder bepaalde voorbehouden het recht van onschuldige doorvaart door territoriale wateren. De kuststaten hebben echter wel de mogelijkheid om binnen het kader van de eerbiediging van het recht van onschuldige doorvaart bepaalde eisen op te leggen in verband met de scheepvaartveiligheid en de milieubescherming. De Commissie heeft aangekondigd in deze context een voorstel te zullen doen voor de verbetering van het toezicht op de zeescheepvaart langs de Europese kust. Op voorstel van Frankrijk en Italië heeft de IMO, de Internationale Maritieme Organisatie, twee resoluties aangenomen die op 1 december 1998 van kracht zijn geworden. Deze behelzen voorschriften voor de scheepvaart in de straat van Bonifacio en voorzien in een identificatieplicht van de schepen in transit.
Ik moet er tevens op wijzen dat na het vergaan van de tanker Erika de Europese Unie het initiatief heeft genomen tot het bevorderen van de werkzaamheden in de IMO betreffende de vervanging van enkelwandige tankers door dubbelwandige tankers. De Raad heeft zich kortgeleden eveneens in principe uitgesproken voor de ontwerprichtlijn tot wijziging van de richtlijn van 1995 betreffende de havenstaatcontrole, en voor het ontwerp inzake de organisaties voor scheepsinspectie. Deze twee ontwerpen worden momenteel in het Parlement behandeld in het kader van de medebeslissingsprocedure en kunnen beide een bijdrage leveren aan de vermindering van de vervuilingsrisico' s.
Evenals commissaris Barnier vanmorgen wil ook ik er op wijzen dat de vraagstukken betreffende de veiligheid in de zeescheepvaart tijdens de Informele Topconferentie van Biarritz op heel opbouwende wijze zijn behandeld, uitgaande van een mededeling van de Commissie. De Franse premier heeft de Commissie eenvoudig gevraagd de datum voor het uit de vaart halen van enkelwandige schepen indien mogelijk te vervroegen van 2015 naar 2010. Dat lijkt mij redelijk en tevens absoluut realistisch te zijn.

Isler Béguin
­ (FR) Ik dank u voor uw antwoord, mijnheer de voorzitter, maar mijn vraag ging wat verder. Wij weten dat in de Commissie en de Raad gewerkt wordt aan het Erika-pakket en wij volgen die werkzaamheden ook op de voet. Het gaat hier echter specifiek om deze zeestraat. Dit is een heel moeilijke doorgang en de problemen die zich daar voordoen zijn alom bekend in de twee landen en in de Europese Unie. Deze zeestraat wordt namelijk ook gebruikt door grote schepen die enkele uurtjes willen besparen. Dat is echter een zeer riskante zaak wanneer het om oude wrakkige schuiten gaat. Als die stranden is de ramp niet te overzien. Daarom zou ik, met de bewoners van Corsica en Sardinië, willen weten of u van plan bent de vaart door de straat van Bonifacio voor grote schepen, voor die grote containerschepen, te verbieden en of zoiets überhaupt mogelijk is.

Moscovici
Ik heb in mijn antwoord gezegd dat Frankrijk en Italië heel gevoelig zijn voor dit vraagstuk. Deze twee landen hebben er ook voor gezorgd dat de Internationale Maritieme Organisatie twee resoluties aannam voor de regeling van het verkeer door de straat van Bonifacio. Deze resoluties zijn sedert 1 december 1998 van kracht en voorzien in een identificatieplicht voor de schepen die door deze straat varen, hetgeen zoals wij weten geen gemeen recht is. Ik wil er trouwens aan herinneren dat wij ons ook aan bepaalde verplichtingen hebben te houden.
Wat het internationaal transitverkeer betreft, hebben overeenkomstig het internationaal recht en met name de zeerechtverdragen van de Verenigde Naties, de schepen van alle landen het recht van onschuldige doorvaart door de territoriale wateren. De kuststaat kan echter op grond van de bepalingen van die verdragen en van andere voorschriften van internationaal recht, wetten en voorschriften uitvaardigen voor de onschuldige doorvaart door zijn territoriale wateren. Deze wetten kunnen de volgende kwesties betreffen: veiligheid van de scheepvaart, regeling van het zeeverkeer, bescherming van het milieu van de kuststaat, en preventie, vermindering en beheersing van de vervuiling. Dat hebben wij dan ook willen doen in die context. Om nu helemaal volledig te zijn in mijn antwoord kan ik u vermelden dat als men de scheepvaart in de straat van Bonifacio wil verbieden voor alle schepen, er een afspraak gemaakt moet worden op internationaal niveau. Daarvoor moet een internationale conventie worden gesloten. De activiteiten van de twee betrokken regeringen moeten dus plaatsvinden in het kader van het internationaal recht.

Auroi
­ (FR) Ik heb slechts een klein aanvullend vraagje, mijnheer de voorzitter. Wat is voor een passagierschip een onschuldige doorvaart door een dergelijke straat?

Moscovici
Dat is een goede vraag! Ik dank u daarvoor.

De Voorzitter
Aangezien de tijd voor het vragenuur aan de Raad is verstreken, worden de vragen nrs. 17 tot en met 46 schriftelijk beantwoord.
Het vragenuur aan de Raad is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.05 uur onderbroken en om 21.00 uur hervat)

Begroting 2001 (voortzetting)
De Voorzitter
In overeenstemming met de agenda wordt nu het debat over de begrotingsprocedure 2001 voortgezet.

Mulder
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik zou willen beginnen met het geven van mijn complimenten aan de rapporteur. Ik heb, anderen hebben het ook al gezegd, de indruk dat de begroting dit jaar bijzonder moeilijk is. Sommige onderdelen van de begroting zijn moeilijk uit te voeren. Ik denk daarom dat wij, in principe, de voorstellen van de Commissie voor de herziening van het personeelsbeleid moeten steunen. Ik zal echter stemmen voor de perfomance reserve, zoals het heet, want ik denk dat het nodig is dat wij in dit stadium nog een beetje meer informatie krijgen, en die informatie zal wat mij betreft dan moeten gaan over wat precies de condities van de vervroegde pensionering zijn en wat de consequenties zullen zijn voor wat betreft de personeelsbezetting als wij zo ergens in 2004, 2003 misschien al, ambtenaren zullen krijgen uit de Midden- en Oost-Europese landen. Ik ben ten slotte het ook eens met de opmerking die gemaakt wordt in de resolutie-Haug dat wij zo snel mogelijk rekeningen op tijd moeten betalen, want het is geen beste beurt voor de Commissie als dat nog verder zo doorgaat.
Er valt ook het één en ander te zeggen over landbouw. Ik denk dat de Commissie een slechte beurt heeft gemaakt en de Raad heeft het nog erger gemaakt door de Commissie al begin van dit jaar te korten op de landbouwuitgaven in de Raad van juli van dit jaar. Wij hebben een paar jaar geleden een ad hoc-procedure afgesproken. Wij zullen de landbouwuitgaven ongeveer eind oktober vaststellen in de lettre rectificative en ja, daar zullen wij het mee moeten doen. Het is mij een raadsel hoe de Commissie al in februari kan zeggen wat ze nodig hebben en de Raad in juli. Het is niet meer dan een schatting en ik denk dat als wij afspreken dat er zoveel is en er een toename is in Berlijn, wij dat ook moeten proberen na te komen.
Het grootste punt van discussie is rubriek 4. Hoe de noodhulp voor de Balkan te financieren ? Ik ben daarvoor. Ik vind dat wij dringend iets moeten doen in Servië en op de westelijke Balkan. De grote vraag is natuurlijk, hoe moeten wij dat financieren? Ik ben er niet voor dat wij bepaalde begrotingslijnen kunstmatig verhogen om vervolgens te zeggen, wij moeten de Financiële vooruitzichten verbreken. Ik ben ervoor dat wij eerst proberen binnen de Financiële vooruitzichten dat geld te vinden. Mocht het dan niet nodig zijn, dan kunnen wij altijd nog verder kijken, maar in dit stadium heb ik geen enkele reden om dat te veronderstellen.
Iets nog over de uitvoering van de begroting. Twee lijnen in het bijzonder. Ik heb net vandaag van de commissaris een brief gekregen over de uitvoering van de SOS-hulplijn. Tragisch genoeg is die erg nodig in Europa. De Commissie zegt dat dat geen informatiepolitiek is, maar sociale politiek. Dus hoort het niet in een lijn thuis zoals het Parlement heeft gestemd. Ik betwijfel dat, want ik denk dat het evenveel informatie is als sociale politiek en ik hoop er dan ook binnenkort in de commissie landbouw op terug te komen.
Tweede punt is het kwaliteitsbeleid voor landbouwproducten waarvoor het Parlement vorig jaar 50 miljoen op de begroting heeft gezet. Dat is zo actueel als het maar kan. De Commissie heeft het nauwelijks uitgevoerd. Ook dat vind ik zeer te betreuren.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, de Europese begroting voor volgend jaar is onder moeilijke omstandigheden tot stand gebracht. Dat is de schuld van de Raad. De problemen zijn dezelfde als vorig jaar. Het vorige Europees Parlement sloot een paar maanden voor het begin van de ambtstermijn van het huidige Parlement een voor dit Parlement bindend Interinstitutioneel Akkoord waarin een te laag maximum werd vastgesteld voor de uitgaven uit rubriek 4. Toen was nog niet bekend dat de Raad en de Commissie zouden beloven geld hiervan te gebruiken voor de wederopbouw van Servië en Kosovo. De politieke beloftes aan de oppositionele krachten in het voormalige Joegoslavië moeten nu worden nagekomen, en daarvoor is een aanpassing van het maximum van rubriek 4 noodzakelijk. Als de Raad daar niet aan wil, moet het Parlement het Interinstitutioneel Akkoord wat de zogeheten begrotingsdiscipline betreft verbreken. In de begroting is extra geld nodig voor Servië en Kosovo. Het is niet goed dat de hulp aan de armen in het voormalige Joegoslavië wordt betaald ten koste van de armen in het Middellandse-Zeegebied, Rusland of andere landen. Volgens de Raad moet dat juist wel gebeuren.
Ik vestig de aandacht op het feit dat de middelen van de Europese Unie voldoende lijken te zijn voor de financiering van Europese politieke partijen, maar bijvoorbeeld niet voor de bestrijding van de werkloosheid. Ik ben verbaasd over het voorstel dat stelt dat men de steun aan Europese partijen wil betalen uit de alinea van de Commissie in rubriek 3. Dat zou betekenen dat de Europese politieke partijen dubbele steun zouden krijgen. Als ze zich er namelijk niet van hebben weerhouden de middelen van het Europees Parlement te misbruiken voor de financiering van hun activiteiten, mag men aannemen dat ze dat nog steeds doen, ook al krijgen ze steun van de Commissie. Of denkt iemand dat wij de Europese partijen huur gaan laten betalen aan het Parlement of dat ze de eigen kosten van het informatieverkeer in het Parlement gaan betalen? Onze fractie staat hoofdzakelijk negatief tegenover de steun aan Europese politieke partijen en het toekomstige misbruik daarvan.

Turchi
Mijnheer de Voorzitter, dit jaar hebben wij volgens mij een begroting zonder gejammer en zonder gejubel. Weet u waarom? Wij hadden enerzijds een opbouwende samenwerking met de Commissie, dankzij commissaris Schreyer en dankzij vooral ook het engelengeduld van voorzitter Wynn in de commissie, maar anderzijds een Raad voor ons die uit alle macht heeft geprobeerd de begroting geheel naar zich toe te trekken. In het daarbij uit de bus gekomen resultaat wordt, tenminste in politiek opzicht, absoluut geen rekening gehouden met het werk van onze Begrotingscommissie. De Raad heeft het zich - in deze tijd van hoge nood nota bene - zelfs gepermitteerd om het besluit over de maatregelen voor Kosovo en Servië te rekken door formele problemen op te werpen. Daarmee laat onze Gemeenschap zich naar buiten toe allesbehalve van haar beste kant zien.
Ik wil hierbij echter vooral wijzen op de politieke prioriteit die wij zes maanden geleden in deze zaal hebben vastgesteld. Ik citeer de resolutie van het Parlement: "Het Europees Parlement vraagt de Commissie bijzondere aandacht te schenken aan de structurele problemen van economische of sociale aard die worden veroorzaakt door natuurrampen en de aanneming van geschikte tegenmaatregelen te overwegen; onderstreept tevens de noodzaak lijn B4-3400 - noodhulp aan de bevolkingen van de Europese Unie - opnieuw op de begroting op te nemen, opdat onmiddellijk kan worden gereageerd op urgente behoeften, met volledige inachtneming van het subsidiariteitsprincipe" .
Dit is echter niet gebeurd, integendeel! Juist nu wij, met de uitbreiding voor de deur en de crisis van de euro, de bruggen moeten versterken die in de loop van de afgelopen vijftig jaar konden worden gebouwd tussen de volkeren van de Europese Unie en de Unie zelf, zouden communautaire acties ten gunste van de door natuurrampen getroffen bevolkingsgroepen politiek op zijn minst opportuun en moreel urgent zijn. Collega Casaca, die een gelijksoortig amendement heeft ingediend als ik en die ik mijn volledige steun daarvoor geef, heeft in een brief, die u allen hebt gekregen, eraan herinnerd dat zich in de Europese Unie in het verleden paradoxale situaties hebben voorgedaan - die zich in de toekomst misschien zullen herhalen - toen Amerikaanse marines, en geen Europese hulptroepen, de door rampen getroffen bevolkingen van de Unie te hulp zijn geschoten. Dit is slechts een van de mogelijke scenario' s. Een ander scenario is dat de lidstaten volkomen aan zichzelf worden overgelaten. Als men dat doet, onder het mom dus van het subsidiariteitsbeginsel, ontrekt men zich als Unie in feite aan zijn plichten. Dat hebben wij ook deze weken weer kunnen zien in Noord-Italië en Spanje.
Vaak heeft men op mijn opmerkingen gereageerd met de verwijzing naar de ontbrekende rechtsgrondslag. Daar moet ik toch het volgende op zeggen. Hoeveel complete gezinnen lopen het risico te sterven? Heeft de Unie zichzelf niet als doel gesteld de veiligheid en de gezondheid te beschermen? Dat is titel 13 van het Verdrag. Hoeveel wegen en vervoersnetwerken worden onbruikbaar gemaakt? Heeft de Unie zichzelf niet tot doel gesteld deze te herstellen en weer bruikbaar te maken? Dat is titel 5 van het Verdrag. Zo kan ik ook titel 7 en titel 8 van het Verdrag noemen, waarin sprake is van bedrijven die gedwongen worden de poorten te sluiten. Ondermijnt men soms niet op die manier het gemeenschappelijk economisch beleid en het werkgelegenheidsbeleid? Dat is titel 2 van het Verdrag. Dan hebben wij ook nog de oogsten die soms in een mum van tijd worden weggevaagd: is dit niet een pijler van de Unie?
Laten wij derhalve niet doen alsof onze neus bloedt, maar maatregelen nemen. Waar wringt eigenlijk de schoen? Is dit Parlement werkelijk van mening dat communautaire maatregelen in deze sector indruisen tegen het subsidiariteitsprincipe? Ik denk van niet! Mijns inziens doet men er in moreel opzicht goed aan donderdag het door ons ingediende amendement aan te nemen.

Martinez
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, onze begroting 2001 met 92,5 miljard aan betalingskredieten bevat, afgezien van de klassieke elementen, twee nieuwe aspecten. Op de eerste plaats is de begroting met 19 beleidsterreinen die 200 activiteiten omvatten namelijk voor het eerst functioneel of programmatisch ingedeeld en niet louter administratief. Zo wordt het nu in de meeste landen gedaan en Frankrijk is bezig een hervorming van die strekking door te voeren. Het tweede nieuwe element is dat de begrotingsstrijd zich heeft verplaatst. Tot nu toe werd er gestecheld over de verplichte of niet-verplichte uitgaven, of over het maximaal stijgingspercentage; nu lijkt de strijd tussen het Parlement en de Raad van ministers, tussen de twee begrotingsinstanties, zich te verplaatsen naar de herziening van de financiële vooruitzichten, die overigens achtendertig keer gewijzigd zijn sinds het pakket-Delors, en naar de slag rond rubriek 4, dat wil zeggen de externe beleidsmaatregelen.
Bij de klassieke elementen zien we, afgezien van het gebrek aan oprechtheid in de voorspellingen, dat de begrotingsbeperkingen voor onze landbouwers een probleem vormen: er wordt 300 miljoen euro van de landbouwsteun afgehaald en 225 miljoen euro van de kredieten voor plattelandsontwikkeling. Er is niets voor de imkers, die slechts 15 miljoen euro vroegen, terwijl de uitgaven voor de Balkan met 30% verhoogd kunnen worden. Tweede klassieke element: het uitdelen van cadeautjes aan ideologische vriendjes. We zien weer een hele waslijst van subsidies opduiken aan verenigingen voor op het gebied van drugs, vreemdelingenhaat, migranten, het Jean Monnet-huis, het ECRE, het waarnemingscentrum voor drugs, zelfs het programma PRINCE. Er wordt 38 miljoen over de balk gesmeten voor de euro-campagne. Het derde klassieke element ten slotte is al het geld dat naar het buitenland stroomt. Er zijn ook armen in Europa, al waren het maar de gepensioneerde boeren. Het is schokkend dat de heren Wurtz en Fodé via amendementen kredieten voorstellen voor Chili, Australië en Zuid-Afrika. Alles voor de anderen, niets voor de onzen; er wordt zelfs 250.000 euro over de balk gesmeten voor het wereldparlement van de WTO.
Ik hoop, mijnheer de Voorzitter, en daar sluit ik mee af, dat men toch wel de begrotingslijnen van 50 miljoen euro voor de financiering van het vredesakkoord tussen Israël en de PLO schrapt. Ik hoop dat er geen enkele euro naar het Israëlisch leger gaat om de kogels te kopen waarmee Palestijnse jongeren op hun eigen grond gedood worden.

Farage
Mijnheer de Voorzitter, in het rapport-Haug wordt gezegd dat de Commissie er, in nauwe samenwerking met het Parlement, voor verantwoordelijk is om de Europese burgers te informeren over het beleid van de Europese Unie. Maar het Parlement heeft nog een andere verantwoordelijkheid: het dient de belangen van de burgers van de lidstaten bij de Europese Unie te behartigen en het lijkt wel alsof dat hier wordt ontmoedigd.
Het zal sommige leden hier wel bekend zijn dat mijn partij, de UKIP, ernaar streeft dat het Verenigd Koninkrijk zijn lidmaatschap van de Europese Unie opgeeft. Wat de leden echter niet zullen weten is dat uit recente opiniepeilingen naar voren is gekomen dat dit standpunt inmiddels door een meerderheid van de burgers van het Verenigd Koninkrijk wordt ingenomen. Hoe kan ik als parlementslid dat zich inspant voor de belangen van die meerderheid goedkeuren dat het Verenigd Koninkrijk 11,5 miljard pond aan belastinggeld van onze burgers - dat is momenteel het bedrag van onze jaarlijkse contributie - bijdraagt aan de Europese Unie zonder dat daar een breed draagvlak voor bestaat?
In het Verenigd Koninkrijk denkt men bij het woord 'Europese Commissie' direct aan fraude en verspilling. De Rekenkamer heeft al vijf achtereenvolgende jaren geweigerd de boeken goed te keuren en OLAF heeft aangegeven dat de financiële controles nog niet wezenlijk zijn verbeterd en dat er weinig schot meer zit in de hervormingen van de Commissie. Welke garanties hebben we dus dat er in de toekomst wel voldoende controle wordt uitgeoefend om te zorgen dat het geld van de belastingbetalers van de lidstaten goed wordt besteed? Welke garantie kan de Commissie geven dat, als de Rekenkamer de uitgaven voor 2001 onder de loep neemt, de op de begroting opgenomen posten goed en verstandig blijken te zijn besteed? Ook bij andere leden klinkt bezorgdheid door ten aanzien van de besteding van de gelden. Zo heeft de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links zojuist unaniem besloten om een motie in te dienen waarin deze begroting wordt verworpen. Kan iemand mij duidelijk maken waarom ik van gedachten zou moeten veranderen en zou moeten instemmen met deze begroting?

Garriga Polledo
Mijnheer de Voorzitter, het probleem van het begrotingsjaar 2001 is eerder een probleem van kwaliteit dan van kwantiteit. We weten allemaal dat in de financiële vooruitzichten waarvoor in Berlijn kwijting is verleend, niet veel geld was uitgetrokken voor de rubriek externe maatregelen. De militaire actie tegen Servië, de steunregelingen voor de wederopbouw, de voorspelbare val van Milosevic: de behoefte aan middelen was groot maar veel geld was er niet. Die financiële vooruitzichten zijn niettemin een succes geweest omdat zij op dat precieze moment de 15 lidstaten de gelegenheid boden overeenstemming te bereiken. Het Interinstitutionele Akkoord dat als gevolg van de Top tot stand kwam, is de bevoegdheden van deze Vergadering ten goede gekomen. De behoeften die bestaan op het externe vlak laten zien hoe groot het gebrek aan middelen voor rubriek 4 is.
Wat thans echter in het oog springt, is het enorme probleem van het lage uitvoeringspercentage van de uitgaven in alle rubrieken: op het niveau van de plattelandsontwikkeling, van de structuurfondsen en van de belangrijkste externe steunprogramma' s. Wat is er aan de hand met de begroting van de Unie? Met de uitgaven die de afgelopen jaren niet zijn uitgevoerd zouden we zonder nieuwe middelen een extra jaar kunnen financieren. Bij ieder bestuursorgaan, of dat nu op nationaal, regionaal of lokaal niveau is, zou zo' n laag uitvoeringspercentage de verantwoordelijken de kop kosten. In de Unie weten we zelfs niet eens wie er verantwoordelijk is. Daarom zullen wij vanuit het Europees Parlement nieuwe maatregelen voorstellen die er niet zozeer op gericht zijn nieuwe financiering te vinden - waarvan we immers weten dat die onder de huidige omstandigheden toch niet kan worden uitgevoerd - als wel nieuwe interinstitutionele afspraken tot stand te brengen die ervoor zorgen dat de kwaliteit van de uitgaven wordt verbeterd en dat er geen euro verspild wordt. En, mevrouw de commissaris, het zal aan u zijn het comitologieakkoord te herzien, hoe ondoenlijk u dat ook moge lijken.
De inspanningen van de rapporteur, mevrouw Haug, om de voorstellen terzake die onze fractie heeft ingediend op te nemen in haar verslag, zijn zeer prijzenswaardig. Erkend moet worden dat zij als rapporteur veel gezond verstand aan de dag legt en een consensus nastreeft. Op middellange termijn zal blijken hoe belangrijk de beslissingen zijn waartoe het Parlement vandaag de eerste stap zet.
Het zou de zaken ongetwijfeld bemoeilijken als de Raad star bleef vasthouden aan zijn standpunten inzake kapitale kwesties zoals de toepassing van het flexibiliteitsinstrument voor MEDA, de beheerscomité' s, de toename in betalingen voor de heropname van de nog betaalbaar te stellen bedragen, of de uitbreiding van de programmeringprocedure N + 2 die ook externe maatregelen moet gaan omvatten. Een soepel standpunt van de Raad zou ons in staat stellen om in de tweede lezing tot overeenstemming te komen zodat de begroting kan worden afgesloten.
Vergeet u niet dat het Europees Parlement akkoord is gegaan met een bijzonder magere rubriek 4, dat het ermee akkoord is gegaan dat de herziening van de financiële vooruitzichten een mogelijkheid maar geen politieke prioriteit was. Het Parlement is akkoord gegaan met een aanzienlijke besnoeiing van de externe steunprogramma' s van de Unie, kortom het heeft de kant gekozen van de partij die de budgettaire prerogatieven van de Raad wil uitbreiden ten koste van onze eigen rechten. Die prerogatieven kunnen echter niet eindeloos worden uitgebreid.
Vandaag behandelen we ook het verslag-Colom i Naval over het Interinstitutioneel Akkoord, waarin de Commissie zich ertoe verplicht het Parlement in geval van initiatieven met financiële gevolgen alle benodigde informatie te verschaffen. Nu, in het jaar 2000, meer dan 15 jaar parlementaire geschiedenis later, krijgt het Parlement dit initiatief voorgelegd. We hopen dat de Raad met een soortgelijke belofte komt. Het Europees Parlement is de tweede tak van de begrotingsautoriteit, en niettemin moeten wij vaak uit de pers vernemen welke nieuwe financiële akkoorden de Unie op de Europese Raden heeft gesloten. Vervolgens, nadat een akkoord al is aangekondigd en gesloten is, hoeven de Commissie en haar commissarissen enkel nog te worden verzocht om ruimte te creëren in de begroting, en het Parlement om hiermee in te stemmen. Dit kan evenmin zo doorgaan, niemand heeft er baat bij, noch de lidstaten, noch de instellingen, noch de Unie. Hoe geloofwaardig is een Europese Unie die op deze manier functioneert? Wat blijft er over van de geloofwaardigheid van ons beleid?
Mijne heren van de Raad, wat uw politieke kleur ook is, ik beschouw mijzelf als een afgevaardigde met een bijzonder gematigd standpunt die altijd de weg van de internationale samenwerking heeft bepleit, zowel op begrotingsgebied als op alle andere terreinen. Wij verkeren nu nog in de fase van de eerste lezing, en u heeft voldoende tijd om te zoeken naar volledige overeenstemming met het Parlement. Vergeet u niet dat het in het Europees beleid - net als op alle andere terreinen - wel vaker voorkomt dat degenen met een gematigd standpunt niet langer in de meerderheid zijn.

Gill
Mijn gelukwensen aan alle rapporteurs en tevens aan de heer Ferber, de rapporteur voor de andere instellingen waarmee we het meeste te maken hebben. Er zijn drie belangrijke punten die ons moeten bezighouden als we kijken naar de begroting voor andere instellingen. Ten eerste, in hoeverre worden met deze begroting de efficiëntie en de effectiviteit van de instellingen vergroot? Ten tweede, in hoeverre draagt ze bij aan verbetering van de transparantie en de controleerbaarheid voor de Europese burger? Ten derde, in hoeverre wordt in deze begroting rekening gehouden met de toekomstige uitbreiding van de Unie?
Wat het eerste punt betreft, getuigt deze begroting van voortzetting van een aantal belangrijke uitgangspunten: begrotingsdiscipline, voorzichtige ramingen, verhoging van de efficiëntie, een effectievere begrotingscontrole, betere benutting van middelen en een algemene tendens van besparen. Dit alles is essentieel om het vertrouwen van de EU-burger in de instellingen te vergroten. Een uitzondering hierop vormt het aandeel dat in de begroting wordt ingenomen door het Hof van Justitie en dat is ook gerechtvaardigd. Hier is namelijk sprake van een uitzonderlijke situatie vanwege het toegenomen aantal rechtszaken en de enorme achterstand in het vertaalwerk. Bij alle andere instellingen wordt begrotingsdiscipline echter goed toegepast.
Dit principe van begrotingsdiscipline kan echter op alle terreinen worden doorgevoerd. Als we naar ons eigen Parlement kijken, kunnen we ons afvragen hoe begrotingsdiscipline te rijmen valt met het feit dat we in drie verschillende steden in drie verschillende lidstaten vergaderen. We moeten onze principes wel zelf uitdragen. Geen kwaad woord over Straatsburg, maar onze maandelijkse vergaderingen hier zijn een onmiskenbare verspilling van tijd en geld, en vertegenwoordigen een gemiste kans voor het Parlement om efficiënter en doelmatiger te werken. Dit geldt ook voor de verdeling van de administratie van het Parlement over Luxemburg en Brussel. Wie niet is overtuigd, kijkt maar naar de feiten. Uit deze resolutie blijkt duidelijk dat als de vrijdagochtendzittingen in Straatsburg worden afgeschaft er ongeveer één miljoen euro wordt bespaard. Bedenk eens wat er kan worden bespaard als de vergaderingen in Straatsburg volledig zouden worden afgeschaft en het Parlement uitsluitend bijeen zou komen in Brussel!
Maar niet alleen de Verdragen moeten worden herzien. De parlementsleden moeten ook in eigen huis orde op zaken stellen, met name wat betreft de dagvergoeding die aan de leden wordt betaald tijdens campagneweken. Ik vind dat daarvoor strikte richtlijnen nodig zijn. Mijn fractie is van mening dat het Bureau van het Parlement zijn besluit moet herzien en een uitputtende lijst moet opstellen, met duidelijke criteria, van die uitzonderingsgevallen waarin leden een dagvergoeding mogen innen voor hun aanwezigheid in Brussel tijdens campagneweken.
Verder moeten wij, parlementsleden, ons buigen over het statuut voor medewerkers. Dit is een zeer dringende zaak, want het had er allang moeten zijn. Te veel personen in dit Huis hebben dit onderwerp al te lang voor zich uit geschoven. Als het Parlement ooit de reputatie wil krijgen van een transparante organisatie, is een statuut voor onze eigen medewerkers onontbeerlijk.
Alle instellingen moeten openstaan voor hervormingen. Wat nodig is, zijn daden en niet alleen woorden. Dit geldt niet alleen voor de kwestie van de zetel van het Parlement. De hervorming van de Europese instellingen moet zo snel mogelijk tot stand worden gebracht. De Commissie begint orde op zaken te stellen in eigen huis en het is van groot belang dat de andere instellingen dat voorbeeld volgen. Een voorbeeld dat zo snel mogelijk navolging verdient, is het opstellen van begrotingen naar activiteit. We kunnen alleen een transparante organisatie zijn en goed verantwoording afleggen als alle besluitvormers een duidelijke begroting opstellen en aangeven hoe deze precies is opgebouwd. Een van mijn grootste frustraties van het afgelopen jaar is dat het zo moeilijk is om de bureaucratische manier waarop begrotingslijnen worden gepresenteerd, te doorgronden. Het systeem is allesbehalve transparant. Het is erop gericht om zaken te verhullen in plaats van te verduidelijken en ik ben teleurgesteld door de houding die nu wordt aangenomen ten aanzien van het opstellen van begrotingen naar activiteit.
Maar natuurlijk is het niet voldoende om te pleiten voor hervormingen bij elke instelling afzonderlijk. Er kan pas echt worden bespaard als de instellingen samenwerken. Ik sta volledig achter de nadruk die in deze resolutie wordt gelegd op het verbeteren van de onderlinge samenwerking tussen de instellingen, zoals met het voorstel voor een gezamenlijk wervingsbureau, waardoor echt efficiënter en goedkoper kan worden gewerkt. Het Parlement, de Raad en de Commissie moeten zich er sterk voor maken om zo nauw mogelijk samen te werken op het gebied van vertaal- en tolkwerkzaamheden en het gebruik van bibliotheken en gebouwen. Juist ten aanzien van de gebouwen is het van belang dat we laten zien dat we goed op de kosten letten, gezien de aandacht die dit vraagstuk heeft gekregen in de media en bij het grote publiek. We moeten echt een strategie ontwikkelen om ervoor te zorgen dat er in de toekomst geen budgetoverschrijdingen plaatsvinden en dat de gebouwen geschikt zijn voor de belangrijkste gebruikers, waarbij gelet wordt op de toegankelijkheid voor mensen met een handicap. Deze strategie is al gepresenteerd door Joan Colom i Naval, de ondervoorzitter voor gebouwen. Wij doen er goed aan om zijn ideeën te laten uitmonden in een uitvoerige ontwerpnota om problemen hierover in de toekomst te voorkomen.
Wat ik, tot slot, teleurstellend vind van het verslag is dat er weinig aandacht wordt geschonken aan de noodzaak om vooruit te kijken, met name waar het de uitbreiding van de Unie betreft. Ik denk dat we er spijt van zullen krijgen dat we ons daar in deze begroting niet beter op hebben voorbereid.
Ik wil besluiten met de opmerking dat we met dit verslag weliswaar op de goede weg zijn ten aanzien van het eerste punt dat ik heb genoemd, te weten efficiëntie en effectiviteit, maar dat we ten aanzien van de twee andere punten, te weten de transparantie en controleerbaarheid en het rekening houden met de toekomst, wel wat ambitieuzer hadden kunnen zijn.

Jensen
Mijnheer de Voorzitter, deze keer heeft de Commissie voor de indiening van de begroting voor volgend jaar een andere opmaak gebruikt. In plaats van de uitgaven alleen in de vorm van begrotingslijnen voor te stellen, geeft de begroting in haar nieuwe opmaak beter aan waartoe het geld dient. De uitgaven zijn ingedeeld volgens beleidssectoren en volgens activiteit. Dit is een goed nieuw initiatief en niet alleen vanuit pedagogisch standpunt. Het pedagogisch aspect bestaat erin dat wij allemaal beter kunnen zien wat wij voor het geld krijgen. Als volksvertegenwoordigers zijn wij uiteraard blij met elke stap die het inzicht in de begroting vergroot. Door de uitgaven volgens activiteit in te delen, wordt de begroting ook meer als een politiek instrument gezien, waarbij de verdeling van de uitgaven een weerspiegeling is van duidelijke politieke prioriteiten.
In het voorjaar illustreerde commissaris Patten dit met de vraag: "Waarom besteedt de EU meer geld aan de opruiming van puin na de orkaan Mitch dan aan de ontwikkeling van de economie in Rusland?" Dit soort vragen moeten wij stellen bij het bestuderen van de begroting. Onze kiezers zullen immers terecht dezelfde vragen stellen. Met de nieuwe opmaak is het dus niet alleen makkelijker geworden het algemene beeld te overzien en te begrijpen, maar door de begroting op deze manier - per activiteit - te presenteren komt ook het hervormingsproces tot uiting. Door meer te delegeren en door de verantwoordelijkheden duidelijker af te bakenen wil de Commissie een vereenvoudigd beheer tot stand brengen, maar dat is een ietwat moeilijker klus.
Er zijn grote organisatorische veranderingen op til en er is behoefte aan een nieuwe cultuur waarin de betrokken personen bereid zijn de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de tenuitvoerlegging van de afzonderlijke delen van de begroting en aanvaarden dat er bepaalde gevolgen zijn wanneer ze dat niet doen. Ik wens de Commissie veel geluk bij haar streven naar verwezenlijking van zo' n cultuur. Zoals commissaris Schreyer reeds heeft gezegd, zijn de politieke ambities van de begroting van dit jaar talrijk. De hervorming van het landbouwbeleid, nieuwe structuurprogramma' s, een betere tenuitvoerlegging van het structuurbeleid, de opvolging van de conclusies van de Top van Lissabon betreffende de totstandbrenging van een sterkere EU met een groter concurrentievermogen alsook de bestrijding van sociale uitsluiting.
Dit zijn belangrijke thema' s, maar het politieke thema dat het meest aandacht verdient, is nu eenmaal het buitenlands beleid. EU-steun is zowel in de kandidaat-landen als in de Balkan dringend noodzakelijk. Tijdens de begrotingsprocedure deed zich immers het heuglijke feit voor dat Milosevic zijn plaats heeft moeten afstaan. De vele beloftes inzake economische steun aan Servië moeten nu worden nagekomen. Zowel de Raad, het Parlement als de Commissie zijn het met elkaar eens dat we zuinig moeten zijn en wij hebben dan ook allemaal netjes het vastgestelde plafond voor de uitgaven gerespecteerd. In de discussie over de manier waarop wij middelen kunnen vinden voor Servië, is er geen gebrek aan bereidheid het overeengekomen financieel plan te respecteren. Ik denk dat onze kiezers geen begrip zullen hebben voor onze begrotingstechnische argumenten wanneer wij zeggen dat wij geen middelen voor Servië kunnen vinden zonder de steun aan andere landen te beperken.
De bevolking heeft geen bezwaar tegen een herziening van de financiële vooruitzichten. Zij eist echter wel dat wij een oplossing zoeken voor Servië en het land steunen. Het is belangrijk dat wij een meerjarenplan opstellen, zodat wij ons volgend jaar niet opnieuw hoeven af te vragen waar we het geld voor de wederopbouw van de Balkan vandaan moeten halen.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, allereerst een blijk van waardering voor de rapporteur: het is verbazingwekkend hoe u, mevrouw de rapporteur, tijdens al die vergaderingen hebt weten te jongleren met deze moeilijke materie. Ik word er duizelig van en moet werkelijk mijn best doen om het bij te houden. Ik wilde echter eigenlijk de aandacht vestigen op een ander belangrijk punt. Ik kan mij nog herinneren dat wij in laatste zittingsperiode - u, commissaris Schreyer, was toen, als ik mij niet vergis, begrotingsdeskundige in het landsparlement van Berlijn - lang gedebatteerd hebben over de vraag of wij er bij de bestaande problemen en opgaven met de grens van 1,27% wel uitkwamen. Het ging toen om de uitbreiding, en er was nog geen sprake van hulp aan Kosovo en Servië. Wij hebben toen gesproken over de vraag of wij een verhoging van dit percentage moesten eisen. Vandaag liggen wij met de begroting en ook met de ontwerpbegroting 2001 ruim 20 miljard euro beneden deze marge van 1,27%. Ik wil de collega' s dan ook duidelijk maken dat het geen zin heeft uitgaven te doen die nergens toe dienen. Het heeft echter ook geen zin als Parlement terughoudend te zijn bij de begroting, altijd toe te geven aan de eisen van de landen en dan uiteindelijk voorstellen te doen voor de manier waarop men het aangedikte beleid kan verwezenlijken met een vermagerde begroting.
Een ander vraagstuk dat ik aan de orde wil stellen is de landbouwsector. Hier werd het meest bezuinigd. Mijns inziens wordt er niet teveel geld gestoken in de landbouw en de plattelandsontwikkeling; mijns inziens wordt er teveel geld gestoken in verkeerde kanalen. Als Parlement zijn wij nauw betrokken bij de beleidsbepaling. Ik wil hier op het volgende attenderen: door de wet van de begrotingsdiscipline - ik noem die de begrotingswaarborgwet - worden de verplichte uitgaven voor de landbouw in niet-verplichte uitgaven veranderd op de gebieden waarop de landen moeten bijschieten, omdat het geld daar niet volstaat. Daarbij is de Commissie dan echter gedwongen, met het oog op eventuele overschrijding van dit percentage, voorstellen te doen om precies daarbeneden te blijven. Voor mij is het een gevaarlijke zaak als wij telkens weer de landbouwsector als een steengroeve gebruiken en hem peu à peu uithouwen. Dan gaat men de volgende keer precies uit van datgene waar al op bespaard was. Op die manier komt men langzaam maar zeker op een gladde helling terecht en gaat het geld dat dringend noodzakelijk is voor de plattelandsontwikkeling verloren.

Modrow
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega' s, met de begrotingsdebatten zou eigenlijk in het Parlement het uur der waarheid moeten slaan. Daar zijn wij inmiddels mijns inziens een flink stuk van verwijderd geraakt. De Raad van Berlijn heeft uiteindelijk afgesproken de bovengrens voor de begroting vast te stellen op 1,135%. Nu zit de Commissie op 1,07 en de Raad wil 1,05. De agenda zegt eigenlijk 1,27%; en dit alles in een tijd waarin de uitgaven voor de Balkan, zoals bekend, zijn gestegen. De tot nu toe genoemde som van 200 miljoen euro voor Servië komt zelfs niet in de buurt van de werkelijke behoeften. Dat bedrag is immers al, als gift, gespendeerd in de verkiezingscampagne. De NAVO-oorlog heeft veel verwoest en groot leed veroorzaakt. De nieuwe politieke krachten, die hier ondersteuning vinden, hebben nu niet alleen tot taak politiek werk te verrichten maar moeten ook de ruïnes opruimen die de NAVO-oorlog heeft achtergelaten; de verwoeste bedrijven, scholen, ziekenhuizen, bruggen enzovoort. Zij moeten nu zorgen voor de wederopbouw. Ik wil hier vooral duidelijk maken dat wij de verantwoordelijkheid op ons moeten nemen voor het lot van alle burgers van het land. Daaronder vallen meer dan 500.000 vluchtelingen in de Federale Republiek Joegoslavië. Geen enkel ander land heeft zoveel vluchtelingen opgenomen.
Men verlangt nu van het Parlement dat het zich koest houdt op sociaal gebied en de middelen voor het ontwikkelingsbeleid beperkt, ondanks de toenemende armoede in de wereld. Een ding is daarbij nu al duidelijk: het vermogen van de Europese Unie om de landen van Midden- en Oost-Europa op te nemen is niet alleen afhankelijk van de institutionele hervormingen; dit is - mijns inziens in zelfs nog sterkere mate - tevens een uitdaging voor de slagvaardigheid van de Unie. Als men geen ander begrotingsbeleid voert, zal er met de toetreding van deze landen in Europa een nog grotere kloof ontstaan, die samenvalt met de armoedegrens. Wij hebben nu geen woorden en verklaringen meer nodig; nu moeten wij als Europese Unie concreet handelen, sociale gevoeligheid aan de dag leggen en solidariteit betuigen. Het Parlement zal daaraan zijn eigen bijdrage moeten leveren.

Hyland
Ik grijp graag deze gelegenheid aan om een korte bijdrage te leveren aan dit belangrijke debat en om stil te staan bij het belang en de relevantie van de landbouwbegroting, niet alleen voor de boeren, maar voor de maatschappij in het algemeen. Wie geïnteresseerd is in de ontwikkeling van een levensvatbare agrarische sector, weet dat de recente hervormingen die in Berlijn zijn overeengekomen voornamelijk een verdere verschuiving inhouden van steun voor producten naar directe inkomenssteun voor de boeren. Het is dus zowel een sociale als een economische maatregel, die bedoeld is om de prijzen in overeenstemming te brengen met die op de wereldmarkt en tegelijkertijd tracht het Europese model van familiebedrijven in stand te houden. Wat niet altijd wordt genoemd, is dat deze omvangrijke begrotingspost niet alleen bedoeld is als steun voor de boeren, maar ook de Europese burger in staat stelt om goedkoop voedingsmiddelen te verkrijgen. In bepaalde agrarische sectoren, zoals de bijenteelt, vormt de EU-steun de winstmarge, zodat de consument een kwalitatief hoogstaand voedingsmiddel kan kopen tegen kostprijs en helaas soms ook, zoals in de afgelopen jaren is gebleken, daaronder.
In Berlijn is vorig jaar overeengekomen dat er op de begroting een post van meer dan 506 miljard pond wordt gereserveerd voor landbouw voor de periode 2000-2006 en dat de vijftien lidstaten van de Europese Unie 1,3% van hun bruto nationaal product zullen blijven bijdragen aan het totale jaarlijkse budget. Hierin zijn uiteraard maatregelen begrepen om de uitbreiding van de Europese Unie te financieren, een voorstel dat ik en mijn andere collega' s volledig steunen. We staan volledig achter het concept van uitbreiding en het bieden van financiële steun aan kandidaat-lidstaten om hen te helpen toe te treden tot de Unie. Ondanks de gemaakte afspraken vraag ik me wel eens af of deze doelstellingen haalbaar zijn binnen de bestaande begrotingsbeperkingen zonder het landbouwbudget aan te tasten dat nodig is om de agrarische sector in de huidige lidstaten in stand te houden. Ik denk dat wij ons in dit opzicht moeten opstellen als politici; het is niet reëel om te denken dat we kunnen toveren in een situatie waarin mogelijk onvoldoende middelen beschikbaar zijn om de economieën van landen in Midden- en Oost-Europa te ontwikkelen op de manier die de bestaande lidstaten graag zouden zien.

Bourlanges
- (FR) Mijnheer de voorzitter, geachte collega' s, voor u staat een gefrustreerd parlementslid. Gefrustreerd, omdat ik na lange debatten in de Begrotingscommissie en ondanks de verdienstelijke inspanningen van de algemeen rapporteur, die ik alle lof wil toezwaaien, nog steeds niet precies inzie wat het Parlement nu echt wil met het cruciale probleem van de herziening van de financiële vooruitzichten.
Grosso modo zijn er twee houdingen: de Raad houdt eraan vast dat de hulp aan Kosovo en Servië uit de in Berlijn vastgestelde begrotingsmiddelen gefinancierd moet worden zonder herziening en de Commissie stelt voor de financiële vooruitzichten te herzien, zodat deze hulp gefinancierd kan worden zonder dat er zwaar afbreuk wordt gedaan aan andere beleidsterreinen en met name aan het programma MEDA.
Tot op heden is dit Parlement altijd tegen herschikking binnen rubriek 4 geweest. Daarom heeft het zich altijd uitgesproken voor een herziening van de financiële vooruitzichten. Nu hebben we het gevoel dat het Parlement voor die lijn blijft vechten, maar zonder echt zijn tanden te laten zien.
Ondanks het meest gewaagde voorstel van de rapporteur hebben wij een tekst aangenomen zonder het woord "herziening" , alsof die term onzedelijk was geworden, een soort schuttingwoord dat begint met een h, zoals er een schuttingwoord is dat met een f begint. Ook staan daar geen bedragen in, alsof je kunt beginnen te onderhandelen zonder bedragen te noemen. Ik ben ongerust en aangezien ik behoor tot een fractie die zich soms herinnert dat ze christen-democratisch is geweest, zou ik willen dat we trouw zijn aan het woord van het Evangelie: dat uw ja ja moge zijn, dat uw nee nee moge zijn.

Staes
Voorzitter, collega's, mevrouw de commissaris, eerst en vooral wil ik natuurlijk alle rapporteurs bedanken. Ik geloof dat zij hard gewerkt hebben. Het is iedere keer weer een krachttoer om de begrotingsronde tot een goed einde te brengen en ik denk dat een proficiat hier op zijn plaats is.
Een begroting, collega's, is toch altijd meer dan een kille cijferdans. Achter ieder cijfer, achter iedere begrotingslijn, achter ieder toegekend bedrag, zit een te voeren politiek beleid, zitten politieke doelstellingen, zitten immense verwachtingen, zitten vooral ook mensen. Ik heb dit de voorbije twee weken aan den lijve kunnen ondervinden tijdens een rondrit in de westelijke Balkan, waar ik Kosova en Bosnië heb bezocht. En ik was in Pristina toen Kostunica in Biarritz feestelijk werd ingehaald en prompt en onvoorwaardelijk 200 miljoen euro winterhulp kreeg toegestopt. Een politieke daad, beste collega's, een politieke daad, mevrouw de commissaris, die niet bepaald op gejuich werd onthaald door de Albanese Kosovaren. Waarom, zei men me, waarom maakt de Unie geen gebruik van de machtswissel in Servië om blijvende druk te zetten op het nieuwe regime, al was het maar om onverwijld die 914 mensen die in Servische gevangenissen vastzitten, vrij te krijgen? En ik zeg jullie heel klaar en duidelijk: Kostunica moet dus hier zijn kansen krijgen en ik hoop dan ook dat hij de komende weken of maanden zal zorgen voor een amnestie, maar ondertussen wil ik wel dat er op het politieke en op het begrotingsvlak aan de invoering van die twee nieuwe begrotingslijnen, democratisering en wederopbouw, politieke voorwaarden worden gekoppeld. Geen geld voor Servië wat mij betreft, zonder garantie voor meer stabiliteit en een absoluut respect voor de rechten van Kosovaren, voor de rechten van Montenegrijnen en voor het respect van het Dayton-akkoord van november 1995. Want inderdaad, mijn bezoek aan Bosnië heeft mij geleerd dat de situatie er zeer problematisch is. Al mijn gesprekspartners daar waren blij met de machtswissel in Servië, maar allen ook vrezen de inkrimping van financiële middelen. Een euro kan maar één keer worden uitgegeven en ik waarschuw u, collega's, en ik waarschuw ook de afwezige Raad.
Er valt in Bosnië nog heel wat werk te verzetten. Denk aan de terugkeer van vluchtelingen en aan de ontmijning. Ik heb een project bezocht. Die mensen hebben dringend geld nodig en zonder ontmijning geen heropbouw van woningen en geen economisch levensvatbaar maken van deze toch wel zeer broze staat. Inkrimping van financiële middelen, collega's, betekent ginder, op de westelijke Balkan sowieso meer instabiliteit. Ik steun dus alle pogingen, samen met collega Lagendijk, om maximaal middelen in te zetten voor de westelijke Balkan. Wanneer nodig, moet wat ons betreft rubriek vier opengebroken worden en moeten we overgaan tot een herziening van de Financiële vooruitzichten.
Beste collega's, ik wil niet dat Europa een politieke dwerg blijft en ik wil nog minder een nieuwe oorlog op de westelijke Balkan, op minder dan 1500 kilometer van hier. Laat ons dus als begrotingsautoriteit onze politieke verantwoordelijkheid nemen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, met de voorgestelde ontwerpbegroting heeft de Raad zichzelf overtroffen. Ofschoon de behoeften snel toenemen slaagt de Raad er elk jaar weer in een kleinere begroting op tafel te leggen. Nu zitten wij niet op 1,27% van het BBP, maar zelfs beneden de 1,05%. Dat heeft dramatische gevolgen voor de financiering van het landbouwbeleid, het sociaal beleid, het werkgelegenheidsbeleid, het onderzoek en een reeks andere sectoren van het economisch, sociaal en ontwikkelingsbeleid. De meest achtergebleven gebieden van de Unie en de grote bevolkingsgroepen zullen daar de dupe van worden.
Als puntje bij paaltje komt is het, mijnheer de Voorzitter, zelfs immoreel te beknibbelen op de kredieten voor het landbouwbeleid, het MEDA-programma en de sociale uitsluiting om middelen vrij te kunnen maken voor de financiering van de verplichtingen van de Europese Unie in Kosovo en Joegoslavië. Het zijn niet de boeren en de arme volkeren van het Middellandse-Zeegebied die het besluit tot de NAVO-bombardementen hebben genomen. Waarom moeten zij dan het gelag betalen voor de aangerichte verwoestingen? De schade in de Balkan moet worden hersteld, maar daarvoor moeten degenen betalen die haar hebben aangericht.
Deze begroting kan absoluut niet door de beugel. Het Europees Parlement heeft maar een middel om aan te tonen dat het zelfrespect heeft en zich bewust is van de gevoelens van de volkeren in onze landen, en dat is heel de begroting te verwerpen, zoals wordt voorgesteld in het door onze fractie ingediende amendement.

Pack
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, ik wil enkel spreken over een bepaald gedeelte van deze begroting, en wel over Servië. De verkiezingen in Joegoslavië hebben twee dingen aangetoond: de mensen hebben eindelijk genoeg van dictator Milosevic en vertrouwen op professor Kostunica. De uitdaging waarmee de nieuwe president is geconfronteerd is tegelijkertijd een uitdaging voor ons Europeanen. Het democratiseringsproces is net van start gegaan. De aftocht van de oude Servische regering en de vorming van een uit deskundigen bestaande overgangsregering zijn, samen met de voor 23 december van dit jaar geplande nieuwe verkiezingen voor het Servische parlement, belangrijke voorwaarden om net als in Montenegro ook in de Servische deelrepubliek de oude socialistisch-communistische nomenclatuur de wereld uit te helpen en de deur te openen voor democratische veranderingen.
In de afgelopen tien dagen zijn reeds belangrijke institutionele besluiten genomen. Zo werd de Joegoslavische nationale bank onafhankelijkheid gegarandeerd en is de douaneadministratie niet langer een instrument van corruptie. Belangrijk is nu ook dat de economische sancties van de Europese Unie zo snel mogelijk worden ingetrokken. Commissaris Patten, die vandaag in Belgrado is, moet het voorstel van de verantwoordelijken ter plekke overnemen, volgens welke alle economische sancties moeten worden opgeheven en de bedrijven uit de kliek van de oorlogsmisdadigers op een zwarte lijst moeten worden gezet.
Als wij willen dat de democratische krachten bij de verkiezingen succes oogsten en Kostunica een goede start maakt, moeten wij iets doen. De economie van Joegoslavië ligt in duigen. Collega Modrow is er weliswaar niet meer, maar hij had eigenlijk moeten luisteren. Deze economie ligt vooral in duigen omdat Milosevic en zijn vrouw Markovic - die tegelijkertijd voorzitster van de Communistische Partij en in zekere zin cheffin van een grote maffia was en is - zich schuldig hebben gemaakt aan economisch wanbeheer. De economie is tevens verwoest door de sancties die vanwege Milosevic aan het land werden opgelegd en slechts voor een klein gedeelte door de NAVO-bombardementen.
Het is gewoon onvoorstelbaar dat een land dat ooit levensmiddelen uitvoerde, nu zijn eigen bevolking niet kan voeden. De winter staat voor de deur en er is een gebrek aan gas, olie en verwarming. Het Servisch parlement heeft na de verkiezing van Kostunica per omgaande de tot op dat moment bevroren prijzen vrijgegeven, hetgeen tot een prijsexplosie heeft geleid. Dat kan onder de bevolking tot misverstanden leiden over het beleid van Kostunica, alhoewel hij op dit besluit totaal geen invloed heeft uitgeoefend.
De politieke stabiliteit valt of staat met een verbetering van de levensomstandigheden. Het is heel eenvoudig: in Servië mogen de mensen deze winter geen kou en geen honger lijden. Daarom zijn wij uiterst verheugd over de inspanningen van de collega' s van de Begrotingscommissie om de noodhulp van 200 miljoen euro voor dit jaar - mijnheer Modrow, niet voor volgend jaar, maar voor dit jaar, dat wil zeggen voor de komende tweeënhalve maand - vlot te trekken. Met dit geld kunnen wij aantonen dat Europa de echte partner in deze regio is.
Door de laatste verkiezingen zijn de democratische gesprekspartners op lokaal niveau 80 gemeentes rijker geworden. Wij hebben dus voldoende vertrouwenswaardige mensen op dat niveau. Degenen die in Servië verantwoordelijk zijn voor de politiek en de economie onderstrepen telkens weer dat zij niet afhankelijk willen worden van onze hulp, maar dat zij onze hulp nu nodig hebben om de nood op korte termijn te lenigen en dat zij dan hulp tot zelfhulp nodig hebben om op middellange en lange termijn een sociale markteconomie te kunnen invoeren en ook de noodzakelijke buitenlandse investeringen mogelijk te maken.
Ik ben blij vandaag te kunnen horen dat professor Kostunica officieel de misdaden van zijn voorgangers tegen de Albanezen heeft erkend en de verantwoordelijkheid daarvoor op zich neemt. Ik ben er zeker van dat ook de Albanese politieke gevangenen spoedig zullen worden vrijgelaten. Kostunica verdient onze steun. Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement mijn oordeel zal delen als zij hier op 15 november naar Kostunica heeft geluisterd.
Dat vandaag gelijktijdig een besluit wordt genomen over 175 miljoen euro voor het arme Kosovo, toont aan dat wij door de nieuwe uitdagingen de oude niet zijn vergeten. Ik hoop van ganser harte dat wij tijdens het debat over het CARDS-programma, waarin sprake is van een financieel engagement voor al deze landen, blijk geven van dezelfde inzet en elk land dat geven wat het toekomt. Voor stabiliteit in de Zuid-Europese regio zijn stabiele bestanddelen nodig.

Dührkop Dührkop
Mijnheer de Voorzitter, ik heb slechts twee korte opmerkingen over de begroting 2001, die niet met elkaar in verband staan.
In de eerste plaats zou ik iets willen zeggen over de nog betaalbaar te stellen bedragen (RAL), die ons elk jaar weer hoofdbrekens kosten wegens de ijver van de Raad in het korten op de betalingskredieten, om die absurde en onechte besparingen te realiseren die zo mooi staan op de handelsbalans maar in feite eigenlijk alleen maar een zogenaamde last voor de toekomst creëren. Het spreekt immers vanzelf dat we moeten voldoen aan de in vorige boekjaren aangegane verplichtingen. En het klopt niet wat de Raad ons vandaag heeft gezegd, dat er nooit problemen zijn geweest met de betalingen. Dat klopt niet, en ik zou de heer Patriat er gaarne op hebben gewezen dat de betalingen voor het Sociaal Fonds in 1998 zelfs werden opgeschort omdat er een miljard euro ontbrak aan betalingen voor de structuurfondsen. Dat is vaker voorgekomen. De uitvoering van de betalingen is altijd moeizaam verlopen.
Voorts, gezien ook het feit dat de Commissie zelf heeft toegegeven dat voor het jaar 2001 de verzoeken van de lidstaten om betalingen uit de structuurfondsen acht miljard euro hoger zijn uitgevallen dan zoals geraamd in het voorontwerp voor begroting, denk ik dat het hoog tijd is dat de Raad er zich van laat doordringen dat er iets moet worden gedaan aan de betalingen in plaats van de RAL te laten oplopen.
Overigens zou ik uiting willen geven aan mijn bezorgdheid over het feit dat de verschillende jongerenparlementen zijn opgenomen in het programma SOCRATES. Ik trek het bestaansrecht van die parlementen niet in twijfel, maar er zij op gewezen dat SOCRATES is voortgekomen uit een wetgevende medebeslissingsprocedure van het Parlement en de Raad. Beslissingen als deze vormen een ernstig precedent dat in de toekomst zal leiden tot de opneming van het commentaar op de programma' s van allerlei andere maatregelen dat elders niet op zijn plaats is. Dit betekent mijns inziens dat de wetgevingsprocedure voor de goedkeuring van programma' s wordt afgezwakt, en met name de inhoud van die programma' s.

Miranda
Mijnheer de Voorzitter, het is duidelijk dat de huidige financiële vooruitzichten niet beantwoorden aan de bestaande prioriteiten en verplichtingen. Daarom moet het Parlement al het mogelijke doen om de Raad ertoe te bewegen voor de nieuwe doelstellingen nieuwe middelen vrij te maken en te vermijden dat deze ten koste van eerder vastgestelde prioriteiten worden verwezenlijkt. Het Europees Parlement heeft alle recht van de wereld om een herziening van de financiële vooruitzichten te eisen, zeker nu de Raad zonder blikken of blozen een begrotingsontwerp heeft ingediend dat ons verhoudingsgewijs met de krapste begroting van de afgelopen tien jaar opzadelt.
Doen wij dit niet, dan zullen wij onvermijdelijk onze toevlucht moeten nemen tot "financiële constructies", herschikkingen en besnoeiingen, hetzij op de algemene uitgaven of de maatschappelijke en milieu-uitgaven, hetzij op de samenwerkingssteun. Bovendien zullen wij desondanks toch nog over onvoldoende middelen voor de Balkan beschikken. Om nog maar te zwijgen van de horizontale reserve en de onaanvaardbare kortingen op het samenwerkingsbeleid, het Cohesiefonds en zelfs op de steun aan Timor, ofschoon de Europese Unie met dit land verregaande internationale verplichtingen is aangegaan. Uiteraard zijn er enkele aspecten die onze goedkeuring wegdragen, onder meer het behoud van de financiële middelen van 2000 voor het ontwikkelingsbeleid. Dat verandert echter niets aan het feit dat het voorgestelde begrotingsontwerp over het geheel genomen negatief scoort. Wij achten het voorstel ontoereikend en verlangen daarom een herziening van de financiële vooruitzichten.

Böge
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, waarde collega' s, wij spreken over een begroting met ongeveer 96,8 miljard euro aan vastleggingen en 94,7 miljard euro aan betalingen, volgens het standpunt van het Parlement wel te verstaan. Daarmee liggen wij ver beneden de bovengrens van de eigen middelen. Mijns inziens is het belangrijk dat wij de begroting 2001 gebruiken om de Europese Unie op budgettair en administratief vlak te consolideren. Daarbij mogen wij onze verplichtingen natuurlijk niet uit het oog verliezen, en als ik spreek over verplichtingen heb ik het ook over het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De grondslag daarvoor wordt gevormd door de besluiten over Agenda 2000. Ik wil hier eveneens heel duidelijk maken dat degenen die daarboven uit willen gaan, niet beseffen dat er zich momenteel in de landbouw en op het platteland aanpassingsprocessen en structuurveranderingen voltrekken. Zij zouden een debat kunnen provoceren dat er uiteindelijk toe leidt dat men zegt: "Zo, nu is het welletjes; Brussel, de Commissie is weliswaar verantwoordelijk voor de externe handel, voor het mededingingsrecht op het gebied van het landbouwbeleid, maar al de rest moet terug. Wij kunnen niet toelaten dat onze structuren nog verder de grond in worden geboord" .
Op verschillende gebieden moeten wij onze toevlucht nemen tot middelen uit de reserve. Dat doen wij niet voor ons plezier. Dat doen wij omdat wij druk willen uitoefenen en de prioriteiten van het Parlement op verstandige wijze gebruikt willen zien. Wij zouden deze middelen uit de reserve niet nodig hebben indien de Begrotingscommissie in de toekomst, zoals ook op internationaal vlak gebeurt, de gelegenheid zou krijgen - dankzij een wijziging van het begrotingsrecht, van het Financieel Reglement - gedurende het lopende begrotingsjaar middelen te blokkeren en te bevriezen als dit noodzakelijk mocht zijn en als niet voldoende rekening wordt gehouden met de standpunten van het Parlement.
Ik wil heel duidelijk zeggen dat wij ons, wat rubriek 4 betreft, willen houden aan de aangegane politieke en internationale verplichtingen en de nieuwe uitdagingen accepteren. Dat betekent voor ons echter noodzakelijkerwijs ook dat de Commissie - en dat zullen wij ook eisen - op 15 november een gedetailleerd, duidelijk en helder verslag voorlegt over de stand van zaken bij de tot nu toe aangegane verplichtingen en over het bedrag van de achterstallige betalingen. Ik beveel de Commissie ten zeerste aan te zorgen voor een solide verslag. Dan hoeven wij in de komende jaren tenminste niet meer op deze problematiek terug te komen.
Zolang deze cijfers niet voorhanden zijn, zal de vrijmaking van de algemene uitvoeringsreserve van ongeveer 650 miljoen euro op problemen stuiten. Zolang dit vraagstuk niet volledig is opgehelderd en besproken, weiger ik pertinent zelfs ook maar te spreken over een herziening van de financiële vooruitzichten.
Wij moeten natuurlijk ook de Raad aan het verstand brengen dat hij medeverantwoordelijk is voor de gebrekkige uitvoering van talrijke externe programma' s. Laat ik duidelijk stellen dat wij bereid zijn op grond van de nu beschikbare raming het programma voor de Balkan te financieren. Dat betekent echter niet dat dit uitsluitend ten koste van rubriek 1 moet gaan. Het betekent echter evenmin dat daarvoor uitsluitend de financiële vooruitzichten moeten worden herzien. Daarvoor hebben wij een heel solide financiële planning over meerdere jaren nodig.
Ik wil nog een laatste vraagstuk aanstippen, omdat dit met het bovenstaande verband houdt. Inhakend op onze ervaringen uit het verleden willen wij meewerken aan de totstandkoming van een nieuwe administratieve cultuur op Europees vlak, van een nieuwe cultuur van verantwoording en rekenschap. Wij hebben ingestemd met 400 nieuwe posten in het jaar 2001. Wij willen de Commissie echter wel duidelijk maken dat wij, voordat wij überhaupt bereid zijn te spreken over de tweede tranche 2002, een nauwkeurige discussie en analyse nodig hebben over de manier waarop men het communautair recht kan vereenvoudigen zonder te tornen aan de inhoud van het acquis communautaire. Op die manier kan men posten sparen op zowel communautair als nationaal niveau. Wij verlangen van de Commissie een evenzo nauwkeurige analyse over de manier waarop het Europese bestuur zich met het oog op het uitbreidingsproces moet ontwikkelen. Om te voorkomen dat wij in het komend begrotingsjaar opnieuw op deze problemen moeten terugkomen, moeten wij dit nu reeds als eis naar voren brengen. Dan krijgt de Commissie een duidelijk signaal voor het huiswerk dat zij in de loop van het komend half jaar moet doen.

Färm
Mijnheer de Voorzitter, het is veelbelovend dat we het over de belangrijke punten bijna eens zijn met de Raad en dat het merendeel van de prioriteiten van het Parlement gehandhaafd blijft zonder dat de budgetten worden overschreden.
Als EU-aanhanger en sociaal-democraat uit een land dat sceptisch staat tegenover de EU, vind ik het noodzakelijk aan te tonen dat de EU investeringen doet die belangrijk zijn voor de burger. Daarom moet er vooral worden geïnvesteerd in de bestrijding van grote maatschappelijke problemen, zoals de werkloosheid. Ook de technische ontwikkeling binnen kleine ondernemingen is een elementair probleem. Dit jaar lijkt het erop dat die problemen worden aangepakt.
De belangrijkste uitdaging blijft natuurlijk de Balkan. Het is betreurenswaardig dat de Raad de Balkan, met uitzondering van Servië, een vierde minder steun wil geven dan wat de Commissie voorstelt. Dit wordt zomaar voorgesteld zonder dat er een bevredigende, objectieve reden voor wordt gegeven. Met het besluit om aan Kosovo 175 miljoen euro en aan Servië 200 miljoen euro over te maken, kunnen de meest acute noden hopelijk worden gelenigd, maar we mogen niet het risico lopen dat de mensen in bijvoorbeeld Bosnië of Macedonië het gevoel krijgen dat wij onze beloften aan hen niet nakomen om op die manier Servië te kunnen steunen. Dat is heel belangrijk omdat we weten dat er in al die gebieden moet worden geïnvesteerd. De ministers van Financiën hebben uit de begroting van vorig jaar immers beduidend hogere bedragen teruggekregen.
Het komt er nu op aan een stabiele financiële oplossing te vinden. Nog belangrijker wordt het om een planning op langere termijn voor de hele westelijke Balkan uit te
werken. Als we geen andere oplossingen vinden moeten we een aanpassing van de begroting overwegen, op voorwaarde dat er middelen binnen rubriek 4 worden gevonden die voor de betreffende regio' s, en niet voor andere doeleinden zijn bedoeld.
Wij, de Zweedse sociaal-democraten, willen ook benadrukken dat de begroting binnen de vooropgestelde grenzen moet worden gehouden om zo geleidelijk aan ruimte te creëren voor de uitbreiding van de EU, wat misschien wel de belangrijkste politieke opdracht van onze generatie is. Daarom vinden wij ook dat het landbouwbeleid verder moet worden hervormd om de kosten terug te dringen en dat onzinnige uitgaven, zoals de steun aan de tabaksproductie, definitief moeten worden geschrapt.

Pronk
Voorzitter, ik ben niet zoals de heer Bourlanges gefrustreerd door deze procedure, maar ik moet zeggen : het is wel één van de saaiste die ik in jaren in de begrotingscommissie heb meegemaakt. Terwijl er zoveel problemen op de achtergrond zitten, komt er hier in dit Huis eigenlijk maar betrekkelijk weinig naar voren en dat is misschien jammer. Het is misschien een soort overgangsjaar, een jaar waarin we zitten tussen de enerverende gebeurtenissen van het laatste jaar en misschien de enerverende gebeurtenissen van het komende jaar. Maar in ieder geval, er is niet zo verschrikkelijk veel gebeurd.
Er is natuurlijk één heel belangrijk ding, dat is een begin dat we gemaakt hebben met rubriek vier, met de aanpak daarvan, maar het is toch nog niet helemaal duidelijk of we er nu in geslaagd zijn om dat op te lossen, mede omdat de Raad eigenlijk volstrekt onvoldoende wenst mee te denken. Men gaat altijd uit van, Berlijn, Berlijn, Berlijn, maar als we naar de minister geluisterd hebben, dan blijkt dat het Berlijn minus is. Het is niet Berlijn, het is Berlijn minus. En liefst dubbel minus Berlijn. Het is eigenlijk helemaal geen Berlijn, Voorzitter.
Dan, mevrouw Dührkop heeft er ook al op gewezen, is er het feit dat er wel problemen zijn met de betalingskredieten. Daar heeft de minister gewoon niet juist gesproken. Wij hebben in het Sociaal Fonds problemen gehad met betalingskredieten. We moeten niet vergeten, Voorzitter, dat we nu nog in de beginperiode zitten en dat het atlijd zo is dat een betalingsprobleem later gaat optreden. Wij hebben ook nog het voordeel van het landbouwbeleid omdat de euro zo laag is, hetgeen altijd tot bepaalde voordelen voert. Dan kan het dus betekenen dat wij volgend jaar of het jaar daarop ineens een geweldige behoefte krijgen aan betalingskredieten. En dan moet ik de Raad nog zien, dan moet ik nog zien, of hij dan nog bereid is de benodigde kredieten ter beschikking te stellen. En dan zullen ze wel iets anders verzinnen waarom het niet kan. Dat vind ik dus het gevaarlijke. Het systeem gaat ervan uit dat de betalingskredieten gewoon volgen wat er ongeveer uitgegeven moet worden, maar de Raad maakt er een apart mechaniek van en dat mechaniek dreigt Berlijn uit te hollen, ondanks het feit dat men feitelijk met Berlijn bezig is.
Voorzitter, nog één ding, ik vind wel dat de Begrotingscommissie ervoor moet oppassen niet te veel en niet te horizontaal in te grijpen in de voorstellen van de vakcommissies. Ik vind dat dit jaar een beetje uit de hand gelopen en ik denk dat we ons daar nog ernstig over moeten beraden.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, er zal in eerste lezing over de EU-begroting worden beslist. Dat betekent dat we nog maar aan het begin van het begrotingsproces staan. Dat is belangrijk omdat het niveau van vandaag een al te grote stijging van die begroting inhoudt. Als die verhoging wordt aangenomen, moeten alle EU-lidstaten rekening houden met een stijging van de kosten in hun begroting.
Voor Zweden zal die stijging ongeveer 65 miljoen euro bedragen. Ik geloof dat de meeste lidstaten de stijging aanvaarden op voorwaarde dat het geld op de juiste manier wordt gebruikt. In die zin heb ik mijn twijfels bij dit voorstel. Het komt er dan ook op aan de tijd goed te gebruiken. Dat geldt natuurlijk voor de Begrotingscommissie en het Europees Parlement, die de nodige prioriteiten moeten bepalen, maar meer nog voor de ministerraad, die een duidelijk antwoord moet geven.
De stijging is onbegrijpelijk hoog in rubriek 1, het landbouwbeleid van de Unie. Hierover heeft de ministerraad het laatste woord. Het gaat om een stijging van de uitgaven van meer dan 6 procent. Naar mijn mening moet de Begrotingscommissie, die eind november bijeenkomt, het initiatief nemen om rubriek 1 minder snel te laten stijgen. Als ze dat doet, is ze ook geloofwaardiger wanneer ze het Parlement achteraf vraagt om overeenkomstige maatregelen te treffen.
Prioriteiten zijn belangrijk bij het opstellen van een begroting. Enkele van die prioriteiten zijn de uitbreiding van de Unie, waartoe op de Top van Berlijn werd beslist, en het streven om onze verplichtingen tegenover Servië na te komen. Als we de nodige begrotingskeuzes maken, kunnen we die twee historische opdrachten tot een goed einde brengen. Naar mijn mening kan dit binnen het kader van het begrotingsplan dat door het Europees Parlement wordt gesteund.

Naranjo Escobar
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega' s, in de eerste plaats zou ik de gelukwensen aan alle rapporteurs willen onderschrijven. Het is zeer terecht dat er wordt gewezen op de inspanningen die de algemeen rapporteur - mevrouw Haug - heeft geleverd om een verstandige consensus tot stand te brengen die hopelijk niet zal worden getorpedeerd. Ik zou echter met name willen ingaan op de operationele begroting van de EGKS, die moet worden gezien in het licht van het dit ogenblik, nu het Verdrag op zijn eind loopt. Het eindbedrag van die begroting is bescheiden en correct. Wat betreft de strategie van de algemene begroting richt onze fractie zich op de kwaliteit van de uitgaven en op een doelmatig beheer. En dat geldt ook voor de EGKS-begroting.
Ik onderken de problemen en onderschrijf de criteria die de rapporteur, mevrouw Rühle, vanmiddag heeft genoemd in verband met de onderzoeksterreinen en de sociale steunregelingen. Van belang is echter eveneens het adequate gebruik van de toegekende middelen te benadrukken. Dankzij het onderzoek en de technologische ontwikkeling genereert een sector als de ijzer- en staalindustrie niet langer uitsluitend basisproducten maar brengt hij nu ook halfproducten, met een toegevoegde waarde, op de markt. Derhalve is van vitaal belang dat de onderzoekprogramma' s in deze sector worden gesteund en de middelen ervoor worden verhoogd, vooralsnog met de instrumenten van de EGKS, maar ook in de toekomst als die instrumenten er niet meer zijn.
Anderzijds is het van belang voor de rust van de duizenden werknemers, alsook verenigbaar met het geraamde globale bedrag, dat er wordt vastgehouden aan het niveau van in dit boekjaar voorziene steunregelingen voor de sociale post voor de steenkoolsector.
De operationele begroting van de EGKS voor het jaar 2001 wijkt niet substantieel af van de lijn die de afgelopen jaren is aangehouden. Er is dan ook weer sprake van dezelfde tekortkomingen. Een blik op het ingeschreven bedrag afkomstig van niet-uitgevoerde betalingsverplichtingen is al voldoende. Met het aflopen van het Verdrag in het verschiet is dat nog niet zo ernstig, maar het zou wel verontrustend zijn als in het rechtskader van de periode volgend op de EGKS de mogelijkheid blijft bestaan om dergelijke gewoonten voort te zetten. Daarom zijn wij bijzonder waakzaam met het oog op het voorstel voor een besluit betreffende de financiële gevolgen van het aflopen van het Verdrag.
De Commissie zal moeten bekijken of er een transparant mechanisme in het leven kan worden geroepen opdat de Europese financiële instellingen te zijner tijd de resterende activa van de EGKS op waarde kunnen schatten en zo beschermd zijn tegen het eventueel in gebreke blijven van schuldenaren, en opdat er, door middel van een systeem van openbare mededinging, een maximale rentabiliteit kan worden behaald.

Deva
Mijnheer de Voorzitter, een van de grote voorrechten van parlementsleden is dat ze over de begroting mogen praten. Als voormalig lid van het Britse Lagerhuis doet het me genoegen dat wij daartoe hier vandaag de gelegenheid hebben. Een oude zegswijze luidt: "Geen belasting zonder vertegenwoordiging." Als we echter naar de ontwikkelingsbegroting kijken, vallen daar allerlei eigenaardigheden in op die nadere aandacht verdienen.
We leggen ons erbij neer dat de ontwikkelingsbegroting elementen van verspilling en inefficiëntie bevat. Ik weet dat de Commissie ontwikkelingssamenwerking daar grondig naar kijkt, evenals de Begrotingscommissie. Eerder is al gesproken over de orkaan Mitch en over financiële steun aan de bevolking van de getroffen eilandjes. De mensen daar hebben nooit geld van ons gekregen, omdat wij onze zaakjes niet goed voor elkaar hadden.
Maar mijn belangrijkste opmerking betreft de ACS-Staten. Twee weken geleden kwam de Gemengde Parlementaire Vergadering voor de ASC-Staten bijeen. Het is niet langer een gemengde vergadering, maar een gemengde parlementaire vergadering. En dat brengt me terug bij mijn eerdere opmerking over belasting en vertegenwoordiging. Nu komen 35 parlementsleden uit 35 verschillende landen twee keer per jaar als parlementsleden bijeen om te spreken over ontwikkelingssamenwerking. Maar wanneer je naar deze gemengde vergadering kijkt, zie je dat deze geen controlerende taak heeft ten aanzien van de begroting. Het is wel een parlementaire vergadering, maar ze heeft geen begroting om te controleren omdat de EOF-begroting die we gebruiken voor de ACS-Staten door de lidstaten wordt gecontroleerd. Ik kan mij uit mijn Lagerhuis-tijd geen enkel debat over de EOF-begroting herinneren en ik betwijfel of er in enige lidstaat over wordt gedebatteerd. Wie van de gekozen vertegenwoordigers debatteert er eigenlijk over de EOF-begroting? Ik vermoed niemand. De Commissie wikt en beschikt. We hebben een parlementaire vergadering die geen begroting heeft. Dit verdient nadere aandacht.

Laschet
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega' s, ik wil inhaken op hetgeen de heer Deva zojuist zei. Dat is inderdaad een van de echte schandalen op Europees vlak: de lidstaten weigeren nog steeds om miljarden euro onder de bevoegdheid van het Europees Parlement en het begrotingsrecht van dit Parlement te brengen. Niemand controleert dat geld. Alleen de lidstaten en de Raad zijn hier verantwoordelijk voor. Dit geldt ook, mevrouw Rühle, voor de rood-groene regering van Duitsland die vroeger andere taal heeft gesproken en nu in ieder geval niet bereid is deze stap te zetten.
Ten tweede werden enkele weken geleden nog voorbehouden gemaakt. Men vroeg zich af wat er zou gebeuren als er zich in Servië inderdaad iets zou roeren; men vroeg zich af of de Europese Unie wel in staat zou zijn tot optreden, aangezien - zo werd gezegd - men niet met het zo gul beloofde geld over de brug kwam. Mijns inziens heeft de Europese Unie in de afgelopen dagen sneller dan de Verenigde Staten aangetoond dat zij wel degelijk in staat is gepast op een dergelijke situatie te reageren. Dit Parlement heeft deze week ook ten overstaan van de Raad belangrijke besluiten genomen. Deze waren nodig om te verwezenlijken wat Doris Pack al noemde: voor Kerstmis dit jaar moet het eerste geld ter plekke aankomen opdat de mensen daar zullen merken dat het de moeite waard is zich voor de democratie in te zetten.
Dat brengt mij bij mijn derde opmerking: wat staat ons nu te wachten? Ik heb een zorg. Ik zie dat wij het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid steeds competenter maken, steeds verder doen vorderen - wij hebben nu zelfs al een "mijnheer GBVB" - dat wij eveneens het Europees veiligheids- en defensiebeleid steeds verder uitbouwen en daarvoor concrete maatregelen treffen, maar tegelijkertijd geleidelijk aan steeds minder geld gaan uitgeven voor maatregelen van buitenlands beleid. Hier is al gesproken over een mogelijke distantiëring van Latijns Amerika, Azië en Afrika, maar vooral Latijns Amerika. Dus meer praten over buitenlands beleid en minder solidariteit beoefenen, dat gaat op den duur wringen. Hieraan moeten wij iets veranderen. Dit mag niet ten koste van de andere gebieden in de wereld gaan. Daarom moet commissaris Patten duidelijk maken dat hij van plan is te zorgen voor een snellere besteding van het geld. Dat moet de Commissie in het jaar 2001 hard maken.

Sommer
Mijnheer de Voorzitter, ik schaar mij achter hetgeen de heer Pronk zei. Ik wil u verzoeken de voorlopige besluiten van de Begrotingscommissie over de voorstellen van de parlementaire commissies met een kritisch oog te bekijken. In mijn geval gaat het daarbij om het milieu- en volksgezondheidsbeleid.
Zo is er bijvoorbeeld geen enkele rechtvaardiging meer voor de voortzetting van de steun aan de tabaksteelt in de Europese Unie. Deze speciale teelt wordt, zoals u weet, jaarlijks met een miljard euro gesteund, ofschoon de Europese tabak in de Unie helemaal geen afzetmarkt meer vindt en moet worden geëxporteerd. Daar komt bij dat wij juist op dit moment werken aan een nieuwe richtlijn voor tabaksproducten. Het hoofddoel daarvan is de consumenten te wijzen op de schadelijke gevolgen van roken voor de gezondheid. Men wil het tabaksverbruik in de Unie aanzienlijk verminderen. Daarom is het schizofreen tegelijkertijd de tabaksteelt te willen blijven steunen. Wij moeten deze steun geleidelijk aan terugschroeven. De voorwaarde daarvoor is weliswaar dat de tabaksproducenten structurele steun wordt gegeven voor de omschakeling naar andere cultures. Tegelijkertijd moeten met de begroting kredieten ter beschikking worden gesteld voor het fonds voor onderzoek en informatie, opdat onderzoek kan worden verricht naar alternatieve productiemogelijkheden voor de huidige tabaksplanters. Mijns inziens zijn dit de meest verstandige maatregelen die wij momenteel voor de tabakskwestie kunnen nemen. Ik ben geen dagdromer; ik weet dat daarvoor momenteel geen meerderheid is te vinden, maar ik wil wel de collega' s vragen in zo groot mogelijke getale voor dit maatregelenpakket te stemmen. Dan geven wij eindelijk een signaal dat wij vooruit willen met dit vraagstuk.
Een ander belangrijk punt is het Europees Agentschap voor medicijnbeoordeling in Londen. De begroting daarvoor moet absoluut worden verhoogd. Wij hebben dit agentschap immers belast met een nieuwe taak. Dit agentschap moet de ontwikkeling van medicijnen voor zeldzame ziekten, de zogenaamde orphan drugs, bevorderen. Vandaag is daar reeds het een en ander over gezegd. Wijzelf hebben een wetgeving daarvoor van stapel laten lopen en deze pas in april van dit jaar in werking laten treden. Daarom moeten wij nu consequent zijn en ervoor zorgen dat onze besluiten hard worden gemaakt en de kredieten voor dit agentschap worden verhoogd. Het is daarentegen niet in ons belang agentschappen te bevorderen die voor ons onherkenbaar werk doen, die geen duidelijke output hebben. Dat geldt volgens ons voor het Europees Milieuagentschap in Kopenhagen. Ook de Begrotingscommissie heeft dat erkend. Het gaat er niet om dat wij regelmatig de middelen voor de agentschappen verhogen. Wij moeten veeleer goed werk bevorderen. Ik verzoek u dan ook om dienovereenkomstig te stemmen.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ik ben net terug uit het Spaanse Algericas. Dat ligt tegenover Gibraltar, niet ver van Marokko. Ik heb daar de vissersboten in de haven zien dobberen. Dat beeld sprak boekdelen omdat het ons heel drastisch aantoonde dat de vissers gedwongen zijn te niksen. Misschien was, en is, het ook wel een beeld van onze eigen incompetentie. De vissers zitten zonder werk; ze zijn moe en teleurgesteld. Al elf maanden lang is er geen overeenkomst meer met Marokko. De heer Fischler onderhandelt weliswaar hard maar tot nu toe zonder resultaat.
De sowieso structuurzwakke regio Andalusië is gealarmeerd: 4000 boten liggen in de haven. De visserijcommissie is gealarmeerd: wie zorgt voor alternatieve werkgelegenheid in de EU? Op welke begrotingsposten kunnen wij geld vinden voor de mogelijke herstructureringen? Het nieuw financieel akkoord voorziet niet in middelen daarvoor. Ik heb gemerkt dat men steeds argwanender wordt jegens de politici in de EU. Juist daarom is een serieuze, solide en optimistische begroting broodnodig. Behoeften, marge en flexibiliteit moeten op elkaar worden afgestemd: dat is de nieuwe les die wij moeten leren. De visserijcommissie trekt regelmatig aan het kortste eind. Heel vaak is deze commissie, ten onrechte, het doelwit van aanvallen om financiële en politieke redenen. Wij staan open voor gerechtvaardigde kritiek, ook indien deze uit onze eigen gelederen komt. Wij willen echter ook dat men naar ons luistert. Wat de werkgelegenheid betreft spreken wij alleen al over 41.000 directe arbeidsplaatsen waarvoor geen alternatief bestaat. Wij zijn echter afhankelijk van aanzienlijke invoer. De markt zoekt weliswaar steeds meer haar eigen particuliere wegen, maar dat ontslaat ons niet van onze sociale en economische verplichtingen. Daarom hebben wij op zijn minst voldoende kredieten nodig voor de visserijovereenkomst, op voorwaarde natuurlijk dat daaraan een overtuigende evaluatie voorafgaat. Daarom gaan wij akkoord met de verdeling en indeling van de kredieten als verplichte uitgaven zonder reserve en als lege titel met reserve. Die reserve zal dan worden gebruikt als wij nieuwe visserijovereenkomsten willen sluiten. Dat zullen dus visserijovereenkomsten zijn die pas vanaf volgend jaar van toepassing zullen zijn. Ik vertrouw erop dat men voor de maatregelen voor de visserijsector, voor heel de visserijsector, zal stemmen. Alleen op die manier kunnen wij volgens mij uitdrukking geven aan onze gemeenschappelijke politieke wil.

Nicholson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om mijn bijdrage te leveren aan het debat van vanavond. Het begrotingsdebat is waarschijnlijk het belangrijkste parlementaire debat in een tijdsbestek van twaalf maanden. Het is nogal belachelijk dat we moeten vechten om de standpunten naar voren te kunnen brengen van de regio' s die wij vertegenwoordigen. Degenen die over de toekomst van dit Parlement gaan, zouden er goed aan doen te beseffen dat zij een debat van één dag nodig hebben en niet een debat van twee dagen over de begroting in de toekomst.
Ik heb er dan ook geen moeite mee om het te hebben over de effecten die de Europese Unie in mijn regio teweegbrengt. Ik wil heel duidelijk stellen dat de invloed van de Europese Unie op Noord-Ierland uitermate direct en positief is. Het is goed voor Noord-Ierland. Noord-Ierland heeft er baat bij. Het vredes- en verzoeningsprogramma dat door drie leden van dit Parlement samen met de vroegere Voorzitter van de Commissie, Jacques Delors, op touw is gezet, heeft inmiddels zeer positieve ontwikkelingen op gang gebracht in Noord-Ierland. De samenwerkingsverbanden zijn een groot succes geworden in de regio. Ze zijn vernieuwend en brengen nieuwe ideeën. Ook is er ruimte ontstaan voor een geheel nieuwe praktische aanpak.
Ik wil ook graag benadrukken dat Noord-Ierland sinds kort een nieuwe regionale regering heeft met als premier de leider van mijn partij, David Trimble. Er wordt gewerkt aan een nieuwe toekomst. U moet begrijpen dat Noord-Ierland de afgelopen dertig jaar zwaar heeft geleden onder het terrorisme. We proberen nieuwe manieren te zoeken om vooruit te komen. We proberen manieren te vinden om met elkaar samen te werken. We proberen manieren te vinden om elkaar te helpen. Het zou fijn zijn als wij de flexibiliteit kregen om dat alles bereiken, om banen te scheppen, om werkgelegenheid te scheppen, om de inwoners van Noord-Ierland weer aan het werk te helpen, en ook om ons weer met echte politiek bezig te houden in plaats van aanleidingen te zoeken om met elkaar van mening te verschillen.
Dat is het doel. Dat is iets om ons allemaal over te verheugen. Ik wil in de eerste plaats het Parlement en in de tweede plaats de Begrotingscommissie bedanken voor de aanhoudende steun en het niet-aflatende begrip voor mijn regio. Ik waardeer dat zeer.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer Nicholson.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 10.00 uur plaats.

Verwerking van persoonsgegevens
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5-0279/2000) van mevrouw Paciotti, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen en organen van de Gemeenschap en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (COM(1999) 337 - C5-0149/1999 - 1999/0153(COD)).

Paciotti
Mijnheer de Voorzitter, in de technologisch hoog ontwikkelde landen loopt de bescherming van het privé-leven steeds meer gevaar. Daarom moeten wij zorgen voor een adequate bescherming.
Men kan zonder meer stellen dat, in vergelijking met andere systemen ter wereld, de landen van de Europese Unie vooroplopen in de bescherming van de privacy. Dit geldt tenminste voor de landen die uitvoering hebben gegeven aan de twee richtlijnen - richtlijn 46 van 1995 en richtlijn 66 van 1997 - waarmee bescherming van natuurlijke personen bij de verwerking van persoonsgegevens wordt verzekerd.
Volgens het Europees model is de bescherming van persoonsgegevens een grondrecht dat gegarandeerd wordt op grond van wettelijke, door het beginsel van zelfbeschikking op informatiegebied ingegeven voorschriften. Volgens dit beginsel moet eenieder zelf kunnen besluiten welke op hem of haar betrekking hebbende gegevens mogen worden vergaard en gebruikt. De eerbiediging van deze voorschriften wordt in dit model gegarandeerd door een onafhankelijke autoriteit, en in laatste instantie door de rechtbank. Aangezien ook de instellingen en de organen van de Unie talrijke persoonsgegevens vergaren en verwerken, moeten ook zij onderworpen worden aan het waarborgsysteem dat het Europees model eigen is. Bij de opstelling van het Handvest van de grondrechten heeft men derhalve in artikel 8 een bepaling opgenomen waarin sprake is van eenieders recht op bescherming van zijn persoonsgegevens. Volgens deze bepaling moeten deze gegevens op wettelijke wijze worden verwerkt en worden gebruikt voor een specifiek doel, met instemming van de betrokken persoon en onder toezicht van de onafhankelijke autoriteit. Verder staat in artikel 286 van het Verdrag ter oprichting van de Europese Gemeenschap, dat werd opgenomen in het Verdrag van Amsterdam, dat communautaire besluiten met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens - dat wil zeggen de twee bovengenoemde richtlijnen - van toepassing zijn op de instellingen en de organen van de Gemeenschap en een onafhankelijk controleorgaan wordt ingesteld voor het toezicht op de toepassing van die besluiten.
De ontwerpverordening die vanavond in het Parlement wordt behandeld, geeft uitvoering aan deze bepalingen. Hierin zijn de communautaire voorschriften overgenomen en wordt de functie van Europese Toezichthouder voor de bescherming van persoonsgegevens ingesteld. Op die manier kan men dit grondrecht concrete en gepaste garanties bieden. Tijdens de maandenlange werkzaamheden hebben wij geprobeerd - en wij menen daarin te zijn geslaagd - met de hulp van de Commissie een gedetailleerde reglementering op te stellen waarmee tegemoet kan worden gekomen aan de zorgen die zijn gerezen zowel in de Raad als in de parlementaire commissies, in de commissie ten principale en de medeadviserende commissies. Dankzij de welwillende houding ten aanzien van alle betrokken instellingen kon een voorbeeldige samenwerking plaatsvinden. Ik hoop van ganser harte dat deze samenwerking ons in staat zal stellen tijdens de eerste lezing tot overeenstemming te komen. In de talrijke compromisamendementen hebben de in de Raad uitgewerkte oplossingen in ruime mate hun beslag gevonden. In die oplossingen was reeds rekening gehouden met de tijdens het parlementaire debat naar voren gebrachte voorstellen. Aldus konden wij tot aanvaardbare oplossingen komen. Ik noem bijvoorbeeld de benoeming van de Europese Toezichthouder en zijn adjunct. Over deze benoeming moeten het Parlement en de Raad overeenstemming zien te bereiken. Daarbij moeten zij kiezen uit een reeks namen van personen die na een vergelijkend onderzoek door de Commissie worden voorgedragen.
Uw rapporteur moet evenwel met de unanieme steun van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, aandringen op een aantal amendementen. Ik noem bijvoorbeeld de amendementen waarin een originele oplossing wordt voorgesteld voor het lang besproken vraagstuk van de werkingssfeer van de verordening. De toepassing van de verordening blijft beperkt tot de communautaire sfeer, maar er is wel sprake van een zekere bescherming tegen activiteiten van instellingen die niet onder de eerste pijler vallen. In de door ons voorgestelde oplossing wordt een beroep gedaan op de voorschriften inzake de bescherming van privacy die overeenkomstig artikel 255 van het Verdrag ter oprichting van de Gemeenschap van toepassing zijn op het recht van toegang tot documenten. In tegenstelling tot artikel 286, wordt artikel 255 ook genoemd in het Verdrag betreffende de Unie. Verder hebben wij voorzien in samenwerking met de nationale toezichtsautoriteiten en de autoriteiten van de derde pijler. Aldus willen wij komen tot coördinatie en een geleidelijke harmonisatie van heel de regelgeving in deze delicate sector. Wij hebben eveneens, naar voorbeeld van het voor de Ombudsman geldende stelsel, een zelfstandige begrotingslijn ingesteld voor de Toezichthouder op persoonsgegevens, teneinde zijn onafhankelijkheid beter te kunnen garanderen.
Ik vertrouw erop dat het Parlement en de Raad de resultaten van onze inspanningen volledig zullen steunen. Dan zal het de eerste keer zijn dat wij bij de medebeslissing al tijdens de eerste lezing tot overeenstemming zijn gekomen, en wel over een buitengewoon ingewikkelde en technisch uitzonderlijk moeilijke regelgeving als deze, die van toepassing zal zijn op een zeer gevoelige sector van de bescherming van de individuele vrijheden. Juist omdat de tekst met zoveel technische moeilijkheden is behept hebben wij voorgesteld de stemming daarover uit te stellen tot de volgende vergaderperiode. Dan hebben wij de tijd alle taalversies nog eens tegen het licht te houden. Die zijn namelijk nog niet gecontroleerd. Zodra dit in kannen en kruiken is, zullen wij een goed resultaat hebben bereikt, dankzij vooral de competente bemiddeling van het voorzitterschap van de Raad, de opbouwende bijdragen van de Commissie en de leden van alle fracties, die tijdens hun werk blijk hebben gegeven van grote gevoeligheid voor het gemeenschappelijk belang en de rechten van de burgers. Ik wil dan ook in het openbaar allen bedanken die hebben bijgedragen aan de goedkeuring van dit verslag in de Commissie vrijheden en rechten van de burger.

Cederschiöld
Mijnheer de Voorzitter, de bescherming van de persoonlijke integriteit is een fundamenteel mensenrecht. Elke dag worden er grote hoeveelheden persoonsgegevens geregistreerd, bijvoorbeeld in het telefoonverkeer of bij betalingen op internet. Ook binnen de EU is dit het geval.
Dit voorstel vormt een goede basis voor de bescherming van de persoonlijke integriteit. Het vrij verkeer van gegevens vereist een efficiënte bestrijding van de misdaad, en daarvoor is een efficiënte bescherming van de integriteit noodzakelijk. Volgens het voorstel mag de EU geen enkel gegeven over etnische afkomst, politieke overtuiging, godsdienst, gezondheid of seksualiteit gebruiken. Gegevens over criminele achtergrond en veiligheid mogen alleen onder strikte voorwaarden worden verwerkt. Die gegevens mogen alleen worden gebruikt als daar een gegronde aanleiding toe is en als de personen in kwestie hiervan op de hoogte worden gebracht.
Ik pleit al lang voor een onafhankelijke Europese controle op de bescherming van de persoonlijke integriteit, zonder nieuwe bureaucratische structuren. Ik vind Paciotti' s voorstel om een Europese Toezichthouder aan te stellen heel goed. Die Toezichthouder moet de rechten van het individu tegenover de instellingen garanderen, voor de nodige controle zorgen en de instellingen adviseren. Tegelijk moeten we natuurlijk de samenwerking tussen de betrokken instanties van de lidstaten behouden en uitbreiden.
Het is belangrijk dat we een functioneel systeem tot stand brengen en het vertrouwen van de mensen winnen. Daarom is de bescherming van natuurlijke personen ook zo essentieel. Ze maakt deel uit van de nieuwe EU-Handvest voor de grondrechten. In de toekomst kunnen we misschien naar de rechter stappen om op dit vlak nog beter te worden beschermd.
Wij, die de Europese waarden moeten verdedigen in een land dat sceptisch staat tegenover de EU, krijgen hiermee een extra argument voor de Unie in handen. Een betere bescherming van de persoonlijke integriteit is immers zeer belangrijk voor de burgers van een moderne samenleving.
En hoewel deze opdracht niet zonder moeite werd afgehandeld, wil ik mevrouw Paciotti toch feliciteren met haar uitstekend rapport. Ik hoop wel dat het gebruikte model, dat de parlementsleden heeft verhinderd om op grote schaal aan het debat deel te nemen, geen voorproefje is van hoe dergelijke vragen in de toekomst zullen worden behandeld. Mevrouw Paciotti is erin geslaagd om alle instellingen te verenigen. Ik wil haar daarom gelukwensen en hoop dat het Parlement haar rapport steunt.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, onze fractie is over het algemeen tevreden met het resultaat. We zijn vooral blij dat de toepassing van de verordening voor het hele Gemeenschapsrecht zal gelden. Deze regels zullen vooral voor de tweede en derde pijler gelden. We zijn vooral blij met de rijkdom aan initiatief en creativiteit die dit werk kenmerkt. We bedanken de rapporteur hiervoor.
Wij vinden de institutionele oplossingen uitstekend. Het gaat hier immers niet om een collegiaal orgaan, maar om een Toezichthouder en een adjunct-Toezichthouder.
Het is essentieel dat de toegang tot EU-documenten niet wordt beperkt, hoe belangrijk de bescherming van persoonsgegevens ook is. De Europese Ombudsman moest er jammer genoeg op wijzen dat de Commissie het principe van de gegevensbescherming heeft gebruikt als rechtvaardiging voor haar weigering mede te delen welke personen hebben deelgenomen aan een vergadering, die tot doel had de Commissie te beïnvloeden. Dit is een voorbeeld van de manier waarop het principe kan worden misbruikt. Dat mag niet meer gebeuren. Ik hoop echt dat iedereen inziet dat de bepalingen niet op die manier mogen worden toegepast.
We moeten ook beseffen dat de Europese Ombudsman en de Toezichthouder tegenpolen van elkaar worden. We moeten niet verbaasd staan kijken als ze af en toe openlijk in discussie gaan. Het is heel positief dat hun opdrachten niet werden verenigd.
Voor bepaalde delen gaat het hier om een modernisering van de oude richtlijn 95/46/EG. In dit verband wil ik de commissaris het volgende vragen: wanneer begint de herziening van de algemene richtlijn betreffende gegevensverwerking? Het is immers duidelijk dat die richtlijn moet worden gemoderniseerd om te voorzien in de behoeften die collega Cederschiöld al heeft vermeld. Ook de beveiliging van gegevens in telecommunicatienetwerken moet worden bestudeerd.
Tot slot wil ik er nog op wijzen dat ik als Fins burger heb kunnen vaststellen dat het Europees Parlement de enige instelling en het enige democratisch gekozen orgaan is, dat beslissingen van de Commissie over de geheimhouding van persoonsgegevens in een derde land kan controleren. We kennen allemaal het beroemde voorbeeld. Het Europees Parlement is het enige orgaan dat die controle met de bestaande procedure op een democratische manier kan uitoefenen.
Ik begrijp dat mijn eigen land de wet op de bescherming van persoonsgegevens zal aanpassen, waardoor de democratische invloed op het besluit van de Commissie helemaal wegvalt. Ik ben dan ook blij dat de dialoog met de commissie zo goed is verlopen en dat er een procedure is ontwikkeld die de privacy van de burger beschermt.

Boumediene-Thiery
Beste collega' s, vijftig jaar na het begin van de Europese opbouw is het tijd dat de Unie eindelijk een toezichthoudende autoriteit opricht om de burgers te beschermen tegen het misbruik dat kan ontstaan nu er steeds meer computerbestanden met persoonsgegevens worden aangelegd. Door de exponentiële groei van de taken en bevoegdheden van de Unie, evenals door de sterke toename van het aantal communautaire organen is het onontbeerlijk dat de rechten van de burger precies en juridisch worden gedefinieerd, met name wat betreft de informatie-uitwisseling tussen instellingen en organen van de Unie.
Op basis van artikel 286 van het Verdrag heeft de Raad het Parlement in het kader van een medebeslissingsprocedure een ontwerpverordening voorgesteld. Dat artikel stelt dat de bescherming van gegevens in de Unie op 1 januari 1999 operatief zou moeten zijn. Bijna twee jaar later hebben we nog geen resultaten behaald en daarom mogen we ook niet verstrikt raken in een lange medebeslissingsprocedure, waardoor de implementatie van deze maatregel nog meer achterstand zou oplopen. Mevrouw Paciotti heeft dat helpen voorkomen, en ik denk echt dat zij als onze rapporteur werkelijk voortreffelijk werk heeft geleverd.
Laten we direct met de deur in huis vallen. Het voornaamste twistpunt tussen het Parlement en de Raad houdt verband met het bevoegdheidsterrein van die toekomstige toezichthoudende autoriteit. Moet zij zich beperken tot de eerste pijler, te weten de zuiver communautaire instellingen en juridische normen, of moet zij van toepassing zijn op alle bepalingen die onder EU-bevoegdheid vallen, te weten de tweede en de derde pijler, zoals Schengen en Europol? Voor ons is het duidelijk: de risico' s bij de bescherming van het privé-leven van de burgers en het risico op misbruik van hun persoonsgegevens zijn veel groter in de derde pijler, die vandaag de dag weinig of niet onderworpen is aan parlementaire of gerechtelijke controle, dan in de eerste pijler, die onder de bevoegdheid van het Hof van Justitie valt.
Het zou mijns inziens duidelijk van struisvogelpolitiek getuigen die instantie enkel voor het communautaire domein op te richten, terwijl de voornaamste problemen ook in de instellingen van de derde pijler opduiken en zullen opduiken. Het is bijvoorbeeld bekend dat er in het Schengen-systeem meer dan tien miljoen bestanden over bijna anderhalf miljoen burgers zijn opgeslagen, dat de bevoegdheden van Europol steeds verder worden uitgebreid, dat Europol informatie van de verschillende politiediensten van de vijftien lidstaten centraliseert en dat alles alleen maar onder het toezicht van een autoriteit die noch de bevoegdheden, noch de middelen heeft gekregen om die andere taak echt te kunnen vervullen.
Het verslag dat wij aan gaan nemen, weerspiegelt deze ambitie niet. Het bevoegdheidsterrein dat uit de verordening voortvloeit, is beperkt tot de eerste pijler, dat wil zeggen tot artikel 286. De tweede en derde pijler zullen niet worden gedekt door deze verordening en daarom zal er dus onduidelijkheid blijven ten koste van de elementaire grondrechten van de burgers. Afgezien van de beperkte lezing van artikel 286 was het echter mogelijk geweest artikel 255 te nemen als aanvullende rechtsgrondslag voor de uitbreiding van het bevoegdheidsterrein van die verordening. Mevrouw Paciotti heeft dat wel geprobeerd, door in artikel 12 van de verordening een verwijzing naar dat artikel op te nemen, maar de Raad heeft geweigerd die mogelijkheid te onderzoeken. Vele andere punten zijn zorgwekkend en moeten in de praktijk worden getoetst om er uitsluitsel over te kunnen bieden.
Onze rapporteur is zich terdege bewust van deze problemen en heeft haar best gedaan om niet nog eens twee jaar achterstand op te lopen. Wij zullen haar dus ondanks alles steunen, in de hoop dat de Raad en met name de Commissie de zwakke punten van de tekst niet op de korrel zullen nemen in een poging om de tekst uit te hollen. Bovendien moeten zij zo snel mogelijk een instrumentarium proberen op te zetten om de persoonsgegevens in de tweede en derde pijler te beschermen. Het is in ieder geval gevaarlijk dat organen zoals Europol of het Schengen-systeem zich zonder parlementaire of gerechtelijke controle mogen ontwikkelen.

Cappato
Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil de rapporteur gelukwensen met haar verslag. Inderdaad houden de problemen bij de bescherming van persoonsgegevens vooral verband met de uitsluitingen en uitzonderingen. Het gaat hier met name om de uitzonderingen van de tweede en derde pijler, maar ook om de in de richtlijnen genoemde uitzonderingen voor politieactiviteiten en activiteiten in verband met de nationale veiligheid. Evenals mevrouw Boumediene ben ik van mening dat deze uitzonderingen de grootste bron van ongerustheid zijn onder de burgers over de bescherming van hun privacy. Mijns inziens heeft de rapporteur haar uiterste best gedaan om tenminste de mogelijkheid tot samenwerking zo veel mogelijk uit te breiden, vooral met het oog op de toekomst, en om op die manier waarschijnlijk ook invloed uit te kunnen oefenen op deze materie. Daarom geven wij onze volledige steun aan dit verslag.
Dit gezegd zijnde wilde ik, nu de commissaris aanwezig is, duidelijk maken dat men zich niet alleen druk moet maken over de bescherming van de burgers tegen de nieuwe technologie. Men moet ook nagaan hoe men die technologie kan gebruiken om de burgers meer inspraak te bieden en zijn contacten met de Europese instellingen te vergemakkelijken. Wij moeten niet alleen de richtlijnen inzake de privacy in het kader van de communautaire instellingen toepassen maar ook andere richtlijnen, zoals de richtlijn voor de digitale handtekening. Dan kan de burger ook langs telematische weg verzoekschriften indienen, een beroep doen op de Ombudsman, deelnemen aan vergelijkende onderzoeken, en zich richten tot het Hof van Justitie. Dat zou een versterking zijn van zowel de bescherming van de burger - hetgeen zeer belangrijk is - als zijn contactmogelijkheden met de instellingen. Dit is weliswaar niet aan de orde in het verslag van mevrouw Paciotti, maar ik wilde wel van de gelegenheid gebruik maken om hier de aandacht op te vestigen.

Coelho
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, ik feliciteer mevrouw Paciotti met het uitstekende werk dat zij heeft verricht. Tevens wens ik hier te onderstrepen dat wij voortgang met deze zaak moeten maken, en daarmee onderschrijf ik de doelstelling om dit dossier in eerste lezing af te ronden. In de moderne samenleving waarin wij leven, worden dagelijks enorme hoeveelheden persoonsgegevens verzameld, opgeslagen en verwerkt. Daarom hebben de Europese burgers het volste recht om zich af te vragen of hun persoonlijke levenssfeer wel voldoende wordt beschermd en een evenwichtige oplossing te verlangen die hun rechten en vrijheden veiligstelt en waarborgt.
Geen van de twee in de Europese Unie bestaande richtlijnen tot bescherming tegen onrechtmatig gebruik van persoonsgegevens zijn echter van toepassing op de communautaire instellingen. Daarom moeten de in Amsterdam gemaakte afspraken dringend in de praktijk worden gebracht. Wij hebben behoefte aan een verordening die aan natuurlijke personen wettelijk afdwingbare rechten toekent, de verplichtingen vastlegt van hen die verantwoordelijk zijn voor de verwerking van gegevens binnen de communautaire instellingen en organen en voorziet in de oprichting van een onafhankelijk controleorgaan dat wordt belast met het toezicht op de verwerking van persoonsgegevens door communautaire instellingen en organen.
Er moet haast worden gemaakt met de oprichting van dit controleorgaan: de Europese instantie voor gegevensbescherming. Wij hopen overigens dat de competenties van dit orgaan op de middellange termijn zullen worden uitgebreid, onder meer met de bevoegdheden die momenteel door de overige controleorganen worden waargenomen. Het is tevens belangrijk dat één enkel secretariaat wordt opgericht om een uniforme verwerking van de aan controle onderworpen gevallen te garanderen.

Bolkestein
De Commissie wil er in de eerste plaats aan herinneren dat wij de burgers hebben beloofd ervoor te zorgen dat de persoonsgegevens die door de instellingen worden verwerkt, beschermd worden. We hebben bijna twee jaar achterstand opgelopen op de datum die is vastgelegd in artikel 286 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Daarom moet er dringend een akkoord gevonden worden over dit dossier.
Onder impuls van het voorzitterschap is de Raad erin geslaagd de moeilijkheden te overwinnen die door sommige delegaties waren opgeworpen, zodat het voorstel voor een verordening waarschijnlijk unaniem door de Raad kan worden aangenomen.
Het Europees Parlement heeft veel doortastendheid aan de dag gelegd om in de eerste lezing een beslissing te kunnen nemen en ik wil graag mijn waardering en dank uitspreken jegens uw rapporteur, mevrouw Paciotti, die, gesteund door de Commissie vrijheden en rechten van de burger, haar krachten niet heeft gespaard om dit akkoord dichterbij te brengen. Mevrouw Paciotti heeft de werkzaamheden van de Raad als uitgangspunt genomen en heeft er mede voor gezorgd dat er een voor alle drie de instellingen aanvaardbare oplossing gevonden kon worden inzake het toepassingsgebied van de verordening. Daarmee heeft zij grotendeels de weg vrijgemaakt voor een akkoord in eerste lezing.
De Commissie heeft van haar kant ook haar rol als initiatiefneemster en bemiddelaarster tussen de Raad en het Parlement vervuld. Ook zij is vastbesloten het aannemen van dit belangrijk instrument voor de bescherming van de persoonsgegevens van de burgers niet te vertragen. Hoewel de Commissie van mening is dat het bereikte resultaat vanuit haar standpunt niet geheel bevredigend is, heeft ze besloten de tekst over te nemen die is voortgekomen uit de besprekingen in de Raad en in het Parlement en in het verslag-Paciotti wordt weergegeven. De Commissie zal dus alle andere wijzigingen van haar oorspronkelijk voorstel verwerpen.
Meer specifiek neemt de Commissie over de amendementen in het verslag-Paciotti het volgende standpunt in.
In de amendementen 1, 2, 4 tot en met 10, 12 tot en met 40, 42 tot en met 54, 57, 58 en 60 tot en met 64 wordt de tekst van Raad weer opgepakt voor de punten waaraan de Commissie haar goedkeuring kan hechten. Zij aanvaardt deze amendementen dus.
Amendementen 55, 56 en 59 wijken af van de tekst van de Raad, maar er is hierover een politiek akkoord gesloten tussen de rapporteur en het voorzitterschap van de Raad. Aangezien de Commissie besloten heeft het aannemen van de verordening in eerste lezing op basis van deze compromistekst niet te belemmeren, aanvaardt ze deze amendementen.
Amendementen 3 en 11 wijken af van de tekst van de Raad, maar er is hierover een politiek akkoord gesloten tussen de rapporteur en het voorzitterschap van de Raad. De Commissie heeft besloten het aannemen van de verordening in eerste lezing op basis van deze compromistekst niet te belemmeren door een verklaring in de notulen op te laten nemen waardoor haar juridische positie beschermd wordt bij het vaststellen van de verordening door de Raad. Met die verklaring aanvaardt de Commissie dat het toepassingsgebied van de verordening uitsluitend beperkt wordt tot de activiteiten van de eerste pijler. In de verklaring wordt ook benadrukt dat de verwerking van gegevens in het kader van de tweede en derde pijler aan duidelijke juridische regels onderworpen moet worden. Volgens de Commissie kan deze regelgeving worden aangenomen op basis van artikel 286. Zij behoudt zich derhalve het recht voor daartoe wetgevende voorstellen in te dienen. Zij behoudt zich overigens ook het recht voor de door haar uitgevoerde verwerking van gegevens in het kader van de tweede en derde pijler te onderwerpen aan de beginselen van deze verordening totdat er regels zijn opgesteld die op die verwerking kunnen worden toegepast.
Wat amendement 41 betreft, meent de Commissie dat de formulering ervan niet verenigbaar is met haar initiatiefrecht. Zij verwerpt dit amendement dus.
Amendement 69 is een correctie op amendement 41 en is in overleg met de Commissie en het voorzitterschap van de Raad ingediend door de rapporteur, mevrouw Paciotti, om het initiatiefrecht van de Commissie te behouden. De Commissie steunt dit amendement en ik zou mevrouw Paciotti ervoor willen bedanken dat zij het heeft ingediend. De Europese Toezichthouder zal namelijk een hoofdrol spelen in de naleving door de communautaire instellingen van de bepalingen die de persoonsgegevens van de burgers beschermen. Het spreekt derhalve vanzelf dat zijn advies over de wetgevende voorstellen ten aanzien van de bescherming van persoonsgegevens zeer waardevol zal zijn, aangezien het een belangrijke bijdrage zal leveren aan het wetgevend debat tussen de instellingen. Het spreekt ook vanzelf dat de Commissie bij de uitwerking van dergelijke wetgevende voorstellen de vrijheid moet hebben het gepaste voorstel te doen op het moment dat zij daarvoor geschikt acht.
Amendement 69 lijkt aanvaardbaar voor de Commissie, aangezien haar initiatiefrecht met die bewoording niet weer op losse schroeven komt te staan. De Commissie vat dit amendement dus op als een verplichting de Toezichthouder te raadplegen na het aannemen van haar voorstel. De tekst zou op dat punt nog wel wat preciezer kunnen zijn, misschien kan dat bij de taalkundige herziening gebeuren. De Commissie zal hoe dan ook een verklaring met die strekking afleggen bij het vaststellen van de verordening in de Raad.
Teneinde het akkoord te eerbiedigen dat de Commissie met de Raad en de rapporteur gesloten heeft om de tekst in eerste lezing aangenomen te krijgen, verwerpt de Commissie alle andere amendementen die geen deel uitmaken van het door de parlementaire Commissie vrijheden en rechten van de burger goedgekeurde verslag-Paciotti, behalve amendement 69 dat amendement 41 corrigeert.

De Voorzitter
 Hartelijk dank, commissaris Bolkestein.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

De ultraperifere regio's van de Europese Unie
De Voorzitter
 Aan de orde is het verslag (A5­0285/2000) van mevrouw Sudre, namens de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme, over het verslag van de Commissie over de maatregelen ter uitvoering van artikel 299, lid 2: de ultraperifere regio's van de Europese Unie (COM(2000) 147 - C5­0247/2000 - 2000/2135(COS)).

Sudre
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega' s, op de eerste plaats wil ik graag de leden van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme bedanken die met hun opmerkingen en amendement het verslag dat ik vanavond inleidt, verrijkt hebben.
Onze commissie heeft over het huidige en toekomstige lot van de zeven Europese regio' s die het verst van het continent verwijderd zijn, unaniem een evenwichtig en constructief document goedgekeurd, waarover lang is overlegd. De Azoren, de Canarische Eilanden, Guadeloupe, Guyana, Madeira, Martinique en Réunion vormen een bijzonder geheel waarvan het Verdrag van Amsterdam het unieke karakter heeft erkend door middel van een vernieuwend begrip: ultraperifere ligging.
In het Verdrag wordt namelijk erkend dat de ultraperifere regio' s zich in een moeilijke sociale en economische toestand bevinden die nog wordt verergerd door een aantal bijzondere handicaps. Omdat die handicaps blijven voortduren en elkaar versterken, liggen ze de ontwikkeling van deze regio' s in hoge mate in de weg. Daarom moeten we de geldende regels zo veel mogelijk toepassen en passende maatregelen treffen om de concrete problemen van de betrokken regio' s op te lossen. Indien nodig, maken we gebruik van ontheffingen die zijn aangepast aan de toestand van de regio in kwestie, zonder dat hiermee het gemeenschapsbelang in gevaar komt.
Het verslag dat de Europese Commissie 14 maart jongstleden heeft gepubliceerd, geeft eerlijk gezegd geen antwoord op de vragen van de nationale en regionale overheden van de ultraperifere regio' s. De Commissie verduidelijkt dat zij onmogelijk op alle vragen een antwoord kan geven; zij beperkt zich vaak tot het geven van richtsnoeren om het huidige optreden voort te zetten en te versterken en eist de mogelijkheid de problemen van geval tot geval te behandelen.
In artikel 299, lid 2 komt vooral een politieke wil tot uitdrukking, die meerdere malen door de Europese Raad en vandaag door ons Parlement is verdedigd. De hoofddoelstelling van mijn verslag is de Europese Commissie aan die politieke wil te herinneren, zodat zij niet meer, zoals nu, de onaangename indruk maakt terughoudend en onverschillig te zijn. De Interne Groep binnen het Secretariaat-generaal van de Commissie moet daarom snel meer menskracht krijgen, opdat alle voorgestelde besluiten van algemene strekking bij de behandeling door het college op basis van artikel 299, lid 2, worden voorzien van een gedetailleerd memorandum over de gevolgen.
In mijn verslag wordt de Commissie gevraagd een echt meerjarig werkprogramma voor te bereiden met een precies tijdschema. Daarin moet een zo uitgebreid mogelijk overzicht komen van de maatregelen die zij wil gaan nemen, en moeten alle nodige garanties zijn ingebouwd ten aanzien van de middelen, om de maatregelen uitvoerbaar te houden, en ten aanzien van de continuïteit van het optreden, om te strijden tegen de duurzame handicaps.
Ik wil het misverstand uit te weg ruimen dat de Commissie niet bereidwillig genoeg is om ten volle gebruik te maken van de door artikel 299, lid 2, geboden mogelijkheden en daarom stel ik voor dat er een uitgebreid dialoogforum bijeenkomt en dat er elk jaar een verslag wordt opgesteld.
In mijn verslag, dat een antwoord is op de Commissie, komt een aantal sectoren aan bod die onder de bevoegdheid van de Unie vallen en die ik vanavond slechts even zal aanstippen. De Commissie erkent dat de maatregelen op het gebied van landbouw en visserij aangepast of opgewaardeerd moeten worden. Maar de toestand van de begroting bij de tweede herziening van de POSEI-verordeningen is uiterst problematisch, hetgeen een zware wissel dreigt te trekken op de inhoud van de programma' s en op het steunaanbod. De Commissie heeft in haar ontwerpbegroting voor 2001 bijvoorbeeld een schandalige verlaging van de begrotingsmiddelen voor POSEI voorgesteld, wat bij de vele landbouwers van de ultraperifere regio' s heeft geleid tot een golf van ongerustheid, die ik hier voor u vertolk.
Verder dient de coördinatie en het optimaal gebruik van alle communautaire instrumenten versterkt te worden, met name van de structuurfondsen, de staatssteun en het belasting- en douanebeleid.
Wil de nieuwe communautaire strategie voor de ultraperifere regio' s slagen, dan moeten we ons optreden richten op de domeinen die in de mondiale concurrentie van strategisch belang zijn: vervoer, energie, milieu, informatiemaatschappij, onderzoek en ook technologische ontwikkeling. Zo zal de sociale en economische vooruitgang in de hand worden gewerkt dankzij een hoog werkgelegenheidpeil.
Dankzij de geografische ligging en het mariene karakter van deze gebieden moeten de ultraperifere regio' s de actieve grenzen van de Europese Unie kunnen worden. We moet echter dringend de gevolgen beginnen te analyseren van het partnerschap ACS-EU dat afgelopen juni in Cotonou is getekend, evenals van andere internationale handelsovereenkomsten, om hun weerslag op de ultraperifere regio' s te beoordelen en de compensatiemaatregelen te definiëren voor de ultraperifere producenten die geconfronteerd worden met extra concurrentie die ze onmogelijk aankunnen.
Om af te sluiten een onderwerp dat verband houdt met onze nabije toekomst. Het uitbreidingsproces is ontegenzeggelijk een onontbeerlijk aspect van de Europese opbouw, maar vanaf nu moeten de gevolgen ervan dringend worden beoordeeld om te voorkomen dat de naar behoren toegekende steun aan de ultraperifere regio' s en de maatregelen die voortvloeien uit de tenuitvoerlegging van artikel 299, lid 2, weer op de helling komen te staan.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, met haar verslag over de ultraperifere regio' s heeft de rapporteur, mevrouw Sudre, goed werk verricht. Namens de Commissie juridische zaken en interne markt wil ik haar bedanken voor de wijze waarop zij de essentie en de concrete tekst van onze amendementen en gezichtspunten in haar verslag heeft overgenomen.
Vanuit het gezichtspunt van de Commissie juridische zaken en interne markt zou ik willen beklemtonen dat een gelijke behandeling feitelijk alleen maar kan opgaan voor elementen die ook werkelijk gelijk zijn. De poging om een volstrekt uniform rechtsstelsel op te zetten voor deze ultraperifere regio' s, die met duizenden kilometers van de rest van het communautaire grondgebied, van de continentale kern gescheiden zijn, en die verdeeld zijn in kleine insulaire regio' s welke zich vanuit het oogpunt van kapitaalvorming en vervoer in een bijzonder moeilijke positie bevinden, maakt het onmogelijk de algemene mededingingsregels voor de regio' s toe te passen. Daarom vestig ik de aandacht op punt 21 van het verslag van mevrouw Sudre, waarin erop wordt gewezen dat bij overheidssteun automatisch artikel 87, lid 3, sub a) zou moeten worden toegepast. En wel omdat de reden van de in dit lid genoemde verschillen gelegen is in de doelstelling gelijkheid te creëren binnen het mededingingsstelsel. Alleen middels een algemene annulering ten gunste van de ultraperifere regio' s zouden de omstandigheden in deze regio' s gelijk kunnen worden getrokken met de omstandigheden waarin de ondernemingen in de continentale kern verkeren.
Verder wil ik de aandacht vestigen op het feit dat er in het verslag van mevrouw Sudre om dezelfde redenen wordt gewezen op de noodzaak tot het instellen van speciale regelingen op het gebied van belastingen en douane. De grote afstand die bepaalde regio' s van de continentale kern scheidt, houdt in dat zij worden benadeeld bij de automatische toepassing van de regelingen op belastinggebied en op douanegebied, van de regels die gelden voor de continentale kern. Op het vlak van het vervoer bijvoorbeeld, dat in punt 26 aan de orde komt, zou de toepassing - binnen een kader van vrije mededinging - van de regels inzake overheidssubsidies voor het stelsel van havens en luchthavens deze regio' s kunnen beroven van een essentiële openbare dienst zoals die welke wordt verleend door havens en luchthavens. In de ultraperifere regio' s zou deze dienst nooit door een particuliere onderneming kunnen worden verleend, maar altijd tot de essentiële activiteiten van de openbare dienstverlening behoren.
De Commissie heeft ons een mededeling doen toekomen die eigenlijk een programma is, een soort schema van hetgeen er te doen staat. Wij hopen dat de Commissie dat schema of dat programma zal uitvoeren, en wij hopen vooral dat die geweldige instelling waarover de Commissie thans beschikt, de Interne Groep, het contact met de ultraperifere regio' s in stand zal houden en de centrale overheden op de hoogte stelt van onze specifieke behoeften en problemen.
Ik wens mevrouw Sudre dan ook geluk, en met grote belangstelling volgen wij het verloop van de regelgeving rond de voorstellen van de Commissie, opdat de specifieke omstandigheden weldra in de overwegingen zullen worden betrokken, krachtens het bepaalde in artikel 299, lid 2 van het Verdrag van Amsterdam.

Attwooll
Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik heb grote bewondering voor het verslag van mevrouw Sudre, dus wat ik nu ga zeggen is zeker geen kritiek op het verslag of op haar. Uit het verslag komt echter een probleem naar voren dat ik wel vaker constateer en dat betreft het verband tussen verslagen en adviezen, met name die van niet-wetgevende aard. Zo zijn er in dit verslag slechts 25 woorden overgebleven van de conclusies die de Commissie visserij unaniem heeft goedkgekeurd. Het gedeelte van het verslag over visserij is grotendeels gewijd aan een amendement op de ontwerpresolutie die is ingediend in de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme.
De Commissie visserij heeft geen bezwaren tegen die paragraaf op zich. Integendeel, in die paragraaf komen bepaalde punten explicieter aan de orde dan in het advies. Maar aan de andere kant komen bepaalde belangrijke punten uit het advies niet terug in de definitieve versie van de resolutie. Gezien het belang van visserij in de ultraperifere regio' s betreur ik dit zeer.
Ik begrijp dat het door verschillen van inzicht niet altijd mogelijk zal zijn om de standpunten die in de diverse commissies naar voren komen, op één lijn te brengen. Wat mij echter zorgen baart, is dat wij momenteel geen gestandaardiseerde methode hebben om hiernaar te streven. Daarom wil ik de Voorzitter van het Parlement vragen zich te buigen over mogelijke verbeteringen op dit punt. Ik denk bijvoorbeeld aan beraadslagingen voordat er wordt gestemd of aan het aanpassen van de volgorde waarin wordt gestemd. Als dergelijke verbeteringen uitblijven lopen we het gevaar dat we de voordelen kwijtraken van de expertise die we bezitten, en dat is niet alleen nadelig voor ons, maar ook voor degenen wier belangen wij dienen. Ondertussen zou ik de Raad en de Commissie met name ten aanzien van dit verslag willen vragen om te kijken naar zowel de conclusies die niet in de ontwerpresolutie zijn opgenomen als de conclusies die dat wel zijn.

Fernández Martín
Mijnheer de Voorzitter, voor de Europese Unie is dit debat gewoon een van de vele debatten die hier gevoerd worden. Voor de ultraperifere regio' s is dit het belangrijkste debat dat het Europese Parlement over hen zou kunnen houden. Wat wij hier vandaag zeggen en waarvoor wij morgen stemmen, zal voorpaginanieuws zijn in de zeven ultraperifere regio' s, en de regionale televisieomroepen zullen uitvoerig ingaan op wat wij hier zeggen en besluiten.
Sommige ultraperifere regio' s zijn voor vele Europeanen niet meer dan een toeristische bestemming op de kaart. Het is best mogelijk dat ook een aantal van onze collega-europarlementariërs op die manier aankijkt tegen de ultraperifere regio' s. In de ogen van degenen die hier vanavond het woord voeren namens die regio' s is dat een bijzonder negatief en uiteraard volkomen verkeerd beeld. Achter dat beeld, achter dat landschap en dat uitzonderlijke klimaat, gaat de sociale en economische realiteit schuil van een aantal regio' s dat tot de minst ontwikkelde van de Unie behoort, met de hoogste werkloosheidscijfers, met enorme structurele problemen die onze ontwikkeling bemoeilijken.
Sinds meer dan tien jaar blijkt de Europese Commissie oog te hebben voor onze problemen en onze speciale situatie. Dit is de eerste keer dat de plenaire vergadering van het Europees Parlement debatteert over onze regio' s, nadat er in het Verdrag van Amsterdam een nieuw artikel betreffende onze regio' s was opgenomen. Tot op heden, en sinds er onder het voorzitterschap van Delors een Interne Groep voor de ultraperifere regio' s in het leven werd geroepen, hebben we een lange en vruchtbare weg afgelegd, en namens de ultraperifere Europeanen wil ik de voorzitter van deze groep oprecht danken.
Het document van de Commissie voor de ontwikkeling van artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag is een goed stuk, en het uitstekende verslag dat onze rapporteur, mevrouw Sudre, ons vandaag voorlegt, is een schot in de roos. Met dit artikel en met de regels die zullen worden ingesteld om het ten uitvoer te leggen, hebben we de rechtsgrondslag die we tot op heden hebben ontbeerd alsook een goed instrument voor de ontwikkeling van onze regio' s. Mevrouw Sudre heeft een evenwichtig verslag weten op te stellen waarin een groot aantal van de amendementen - meer dan 100 - die werden ingediend op haar oorspronkelijke ontwerp-verslag, is overgenomen. In een van die amendementen wordt voorgesteld de beleidsvormen van het financieel instrument voor de oriëntering van de visserij tot ontwikkeling te brengen en toe te passen.
Wat ik hier vandaag wil benadrukken, commissaris Barnier, is dat het, gezien de volledige toepassing van het Gemeenschapsrecht, voor de ultraperifere regio' s onontbeerlijk is dat die regels worden afgestemd op de hun situatie, opdat ze de economische en de sociale cohesie tussen de bewoners van deze regio' s en de overige Europese burgers niet bemoeilijken maar juist bevorderen.
De ultraperifere regio' s en de Europeanen van het continent profiteren niet in dezelfde mate van de interne markt en van de regels voor het reguleren van die markt. De natuurlijke beperkingen van onze insulaire markten, die op duizenden kilometers afstand liggen, maken het onze bedrijven moeilijk om concurrerend te werken vanwege problemen op het vlak van vervoer, communicatie, bevoorrading en hogere operatieve kosten. Daarom is het voor ons zo moeilijk om rijkdom te genereren en werkgelegenheid te scheppen. Onze werkloosheidscijfers behoren tot de hoogste van de hele Unie. Het is dan ook zaak een reeks maatregelen te treffen die in het verslag van Margie Sudre tot in detail zijn opgenomen.
Wat ons betreft dienen die maatregelen verder te reiken dan de beleidsvormen voor regionale ontwikkeling, omdat onze tekorten en handicaps van structurele en niet van conjuncturele aard zijn. Onze afstand tot de continentale kern zal altijd groot blijven, en gezien het insulaire karakter van onze regio' s zullen er altijd problemen blijven bestaan. Onze geografische ligging mag dan prachtig zijn, maar ze ligt ook ten grondslag aan de zware omstandigheden waarin we verkeren. We vragen niet om subsidies. Wat we willen, zijn werktuigen waarmee we onze regio' s tot ontwikkeling kunnen brengen.
De ultraperifere regio' s verschaffen Europa Atlantische, Amerikaanse en Afrikaanse dimensies die een verrijking vormen van de culturele, politieke en economische verscheidenheid waar we allen met recht zo trots op zijn.

Fruteau
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mevrouw de rapporteur, we debatteren vandaag in onze Vergadering over de ultraperifere regio' s en het dient te worden gezegd dat dat het resultaat is van een lang rijpingsproces. Hoewel er als sinds het Verdrag van Rome verwijzing wordt gemaakt naar de Franse overzeese departementen, hebben we moeten wachten tot 1989 en tot de invoering van programma' s voor specifiek op de ultraperifere en insulaire ligging afgestemde maatregelen, de beroemde POSEI' s, voordat de Europese Unie eindelijk erkende dat het permanente karakter en de samenhang van de structurele handicaps een speciale behandeling ten opzichte van de andere regio' s van de Gemeenschap rechtvaardigen.
Acht jaar later deed het Verdrag van Amsterdam, met zijn artikel 299, lid 2, waar we het over hebben, de hoop opleven dat de woorden "groei" en "werkgelegenheid" eens op het hele Europese grondgebied dezelfde betekenis zouden krijgen. Het was dus lang wachten en de hoop die onze bevolking koestert, is navenant gegroeid. Ik moet daarom ook toegeven dat ik enigszins ontgoocheld was toen ik de mededeling van de Commissie las. Beste collega' s, dit is niet meer het moment om verklaringen voor de bühne af te leggen. We hebben snel concrete maatregelen nodig, een precies tijdschema waar we ons ook aan houden. We hebben reële financiële verbintenissen nodig en geen POSEI-kredieten waarvan nu 25% geschrapt is, zoals in de begroting 2001. We hebben met name de verzekering nodig dat die maatregelen op de lange termijn zijn gericht, want onze handicaps, die in artikel 299, lid 2, worden opgesomd - perifere en insulaire ligging, geringe oppervlakte, ongunstig klimaat -, die handicaps zullen niet snel verdwijnen.
Daarom ben ik ingenomen met de durf en de ambitie die Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme ten aanzien van de staatssteun, belastingen en de gevolgen van de uitbreiding aan de dag heeft gelegd. Het verheugt me dat de commissie de amendementen die ik had ingediend, met een ruime meerderheid heeft goedgekeurd. Ik wil hier verder onze rapporteur, mevrouw Sudre, eren vanwege haar open en op overleg gerichte opstelling, waardoor we een verslag hebben opgesteld waaraan iedereen zijn steentje heeft bijgedragen en waarmee onze regio' s weer echt hoop kunnen gaan koesteren. Ik ben er namelijk van overtuigd dat we onze jeugd zicht kunnen bieden op een uitweg uit de dramatische werkloosheid die haar tot wanhoop drijft, als we erin slagen over te stappen van een hoofdzakelijk financiële strategie, die zeker noodzakelijk, maar ontoereikend is, op een globalere strategie die gebaseerd is op een echte erkenning van onze bijzondere omstandigheden.
Geachte collega, mijnheer de commissaris, de ultraperifere regio' s zijn reeds het symbool van de verscheidenheid en dus van de rijkdom van Europese Unie. Zij kunnen in de toekomst een proeftuin worden die de doelmatigheid van haar sociaal model het beste zal illustreren. Daarvoor is durf, intelligentie en moed nodig. Ik twijfel er niet aan dat die kwaliteiten zullen zijn terug te vinden in de voorstellen die de Commissie aan de Raad zal voorleggen.

Pohjamo
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil allereerst mevrouw Sudre complimenteren met haar zeer geslaagde verslag. Ik breng tegelijkertijd de groeten over van de heer Sánchez, die graag aan dit debat had deelgenomen, maar vanwege zijn ziekte nog niet aanwezig kan zijn. Hij heeft altijd het belang van dit verslag onderstreept en heeft veel werk verricht ten gunste van dit verslag.
De Europese Unie moet ervoor zorgen dat ook de ultraperifere regio's aan de ontwikkeling deel kunnen nemen. De aangepaste maatregelen die zijn bedoeld om de ultraperifere regio's te steunen zijn gerechtvaardigd vanwege de ongunstige omstandigheden in die regio's. Daar is vooral sprake van als de regio's zeer afhankelijk zijn van enkele of slechts een enkel middel van bestaan.
Bij de onderhandelingen met derde landen en internationale organisaties moet ook rekening worden gehouden met de specifieke gevoeligheid van bepaalde producten uit perifere regio's. De uitbreiding van de Europese Unie mag er ook niet toe leiden dat die regio's buiten het regionaal en structuurbeleid vallen. Onze fractie steunt ook een uitbreiding van artikel 299, lid 2 van het Europees Verdrag dat de positieve resultaten van de POSEI-programma's in perifere regio's consolideert. De speciale positie van en de uitzonderlijke steun aan perifere regio's zijn gerechtvaardigd vanwege de voortdurend ongunstige omstandigheden daar. De verschillen moet men echter niet proberen te verkleinen met blijvende beperkingen op de regels van de interne markt of blijvende voorrechten bij de structuurfondsen. Naar mijn mening is het zeer belangrijk dat de perifere regio's worden geïntegreerd in de trans-Europese verkeers-, energie- en telecommunicatienetwerken. Het is ook nodig de mogelijkheden te onderzoeken voor nieuwe, op de perifere regio's gerichte maatregelen die de beleidslijnen en maatregelen aanvullen die de Europese Unie momenteel op haar grondgebied toepast. De economische ontwikkeling van de regio's moet bijvoorbeeld door verschillende directe en indirecte belastingen worden gesteund.

Markov
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, zoals mevrouw Sudre in haar goede en uitvoerige verslag naar voren brengt, staat het buiten kijf dat de ultraperifere regio' s vijf eigenschappen vertonen die een duurzame of langdurige handicap met zich mee brengen.
Ten eerste hebben zij, zelf leden van de Europese Unie, niet-communautaire landen tot buren; ten tweede liggen zij door de grote afstand tot Europa betrekkelijk afgezonderd; ten derde is hun lokale markt niet zo groot; ten vierde zijn de geografische en weersomstandigheden een hinderpaal voor de ontwikkeling van het endogeen potentieel, en ten vijfde zijn zij economisch afhankelijk van een gering aantal producten.
Dit leidt noodzakelijkerwijs tot de conclusie dat deze objectieve handicap op langere termijn, met het oog op de verwezenlijking van samenhang, alleen gecompenseerd kan worden met steun. Daarvoor moeten de noodzakelijke kredieten beschikbaar worden gesteld op grond van artikel 299, lid 2. Met dit artikel zullen de ultraperifere regio' s misschien in staat zijn te ontsnappen aan de permanente begrotingsbesnoeiingen waarvan zij het slachtoffer zijn tijdens de begrotingsprocedure. U, mevrouw Sudre, eist als vertegenwoordigster van de ultraperifere regio' s terecht solidariteit. Ik wil echter ook om uw solidariteit vragen bij de behartiging van de belangen van de doelstelling 1-gebieden, met dien verstande dat niet ingestemd mag worden met kredietverminderingen zolang sprake is van handicaps in vergelijking met de ontwikkelde Europese regio' s.
De toetssteen daarvoor is of wij bereid zijn ons te verzetten tegen de houding van de meeste fracties, zoals deze vandaag tijdens het begrotingsdebat tot uiting kwam. Zij hebben er immers mee ingestemd dat de nieuwe beleidsvormen niet met vers geld, maar met het geld van de nog niet volledig uitgewerkte beleidsvormen worden gefinancierd. Hoe dichter wij in de buurt van de uitbreiding van de Unie naar het Oosten komen, hoe belangrijker deze vraag wordt. Ik ben ervan overtuigd dat nu reeds duidelijk is dat zonder een wijziging van de financiële vooruitzichten dit probleem niet kan worden opgelost. Laten wij gewoon doen wat een spreekwoord zegt: "Stel niet uit tot morgen wat je vandaag nog kunt verzorgen" .

Costa Neves
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, met dit verslag geeft het Europees Parlement een nieuwe impuls aan het beleid voor de ultraperifere regio's, zoals bedoeld in artikel 299, lid 2, van het Verdrag. Hiermee wordt een antwoord geboden op het getalm van de Commissie en de vaak tegenstrijdige acties die zij de laatste tijd op dit gebied heeft ondernomen. Het is de bedoeling dat alle artikelen van het Verdrag worden nageleefd, zij moeten stuk voor stuk in de praktijk worden gebracht en artikel 299, lid 2, mag daarop geen uitzondering vormen. Wij hebben derhalve redenen te over om het belang van dit standpunt van het Europees Parlement te onderstrepen en de evenwichtige aanpak, deskundigheid en ervarenheid van de rapporteur, mevrouw Margie Sudre, te prijzen. Een woord van lof ook voor de bijdrage van al degenen die haar hun samenwerking hebben verleend, met name de andere zeven uit een ultraperifere regio afkomstige leden.
Aangezien de tijd dringt, zal ik mij tot het essentiële beperken. Het is uiteraard belangrijk dat bij de ontwikkeling van beleidslijnen, uitzonderingsregelingen en specifieke maatregelen het rechtvaardigheidsbeginsel wordt toegepast zodat gelijke situaties op gelijke wijze en verschillende situaties op verschillende wijze worden aangepakt. Het is mijns inziens echter minstens even belangrijk dat de inwoners van zowel mijn regio als de overige ultraperifere gebieden een waardig leven kunnen leiden. Daartoe dienen zij toegang te hebben tot productieactiviteiten die een toename van de zelfvoorzieningsgraad teweegbrengen. Daar de economie van de ultraperifere regio's in artikel 299, lid 2, van het Verdrag zelf wordt gedefinieerd als een economie die afhankelijk is van één enkel of een beperkt aantal producten, moet diversificatie een prioritair streefdoel zijn. Tezelfdertijd moeten betere voorwaarden worden gecreëerd voor de vervaardiging van producten die beantwoorden aan de mogelijkheden en tradities van de betrokken regio. Er mogen in geen geval stappen worden ondernomen om de weinige voordelen die wij ten aanzien van de overige gebieden genieten teniet te doen. Op de Azoren wordt voornamelijk melk geproduceerd. Ik kan alleen maar hopen dat de toepassing van artikel 299, lid 2, van het Verdrag een gunstige invloed zal hebben op de productieomstandigheden van datgene wat beantwoordt aan onze mogelijkheden en tradities.

Casaca
Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement - en met name de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme - heeft steeds geijverd voor de opstelling van specifieke beleidsmaatregelen en programma's voor de ultraperifere regio's. De unanieme goedkeuring van het verslag van onze collega, Margie Sudre, door de leden van de commissie toont aan dat het Europees Parlement trouw blijft aan een van zijn belangrijkste verplichtingen. Met uw welnemen zou ik de rapporteur en de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme dan ook met dit uitstekende verslag willen feliciteren. De inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam gaf uitsluitsel over de rechtsgrondslag en zorgde ervoor dat het toepassingsgebied van deze specifieke maatregelen werd uitgebreid. Het landbouwbeleid is ongetwijfeld een van de gebieden waar de gevolgen van deze aanpak zich het sterkst doen gevoelen. Dankzij de gedeeltelijke opheffing van een aantal beginselen van het GLB en de toepassing van specifieke programma's voor de ontwikkeling van de landbouw heeft men de ontvolking van eilandengroepen als die van de Azoren een halt kunnen toeroepen. Ook de levensomstandigheden op het insulaire platteland zijn hierdoor aanzienlijk verbeterd.
De ervaring van de voorbije tien jaar en de nieuwe uitdagingen die de ontwikkeling van het gemeenschappelijk landbouwbeleid te wachten staan, leren ons dat deze programma's moeten worden herzien om de overlevingskansen van de betrokken regio's in het kader van de nieuwe concurrentieverhoudingen te waarborgen. Het Verdrag bepaalt uitdrukkelijk dat de economische afhankelijkheid van een beperkt aantal producten een van de situaties is waarin de Europese instellingen specifieke maatregelen voor de tenuitvoerlegging van het communautaire beleid moeten vaststellen. De landbouw en de economie van de Azoren zijn geheel afhankelijk van de melkproductie; een situatie die in heel de Europese Unie haar weerga niet kent. Daarom hopen alle Azorianen dat de Commissie het GLB in het licht van het Verdrag, in het licht van het standpunt van het Parlement, spoedig zal aanpassen aan de situatie op de Azoren.

Marques
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, als artikel 299, lid 2, niet in het Verdrag van Amsterdam was opgenomen, zouden wij hier vandaag dit uitstekende verslag van mevrouw Margie Sudre niet behandelen. Ik wens de rapporteur overigens van harte te feliciteren met het uitstekende werk dat zij heeft verricht. De bedoelde bepaling speelt een fundamentele rol. Met dit artikel erkent de Europese Unie immers de eigen aard van de ultraperifere regio's en verleent zij hun het recht op een specifieke, speciale behandeling op grond van deze eigenheid, die radicaal verschilt van die van de rest van het grondgebied van de Europese Unie. Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam is deze erkenning bindend en heeft zij een grondwettelijk karakter, in tegenstelling tot de louter politieke waarde die voortvloeide uit de aan de Verdragen gehechte verklaringen. Er zij op gewezen dat dit recht op eigenheid niet meer dan een uitvloeisel van het gelijkheidsbeginsel is. Krachtens dit beginsel wordt immers ook geëist dat verschillende situaties op verschillende wijze worden behandeld. Reactionaire en veralgemeniserende interpretaties van het gelijkheidsbeginsel die een gelijke behandeling van verschillende situaties vooropstellen wijs ik van de hand.
Artikel 299, lid 2, is om drieërlei redenen een onontbeerlijk instrument. Ten eerste bevordert het de gelijke behandeling van de Europese burgers uit de ultraperifere regio's. Ten tweede draagt het bij aan de correcte en volwaardige integratie van de ultraperifere regio's in de Europese Unie en de dynamiek van de grote interne markt. Ten derde bereidt het de ultraperifere regio's optimaal voor op de uitdagingen van de mondialisering en de uitbreiding van de Europese Unie, waarvoor zij bijzonder kwetsbaar zijn. Alleen daarom willen wij dat artikel 299, lid 2, wordt toegepast. Het ligt zeker niet in onze bedoeling een bevoorrechte status te verwerven.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, met artikel 299, lid 2, hebben wij onmiskenbaar een kwalitatieve sprong voorwaarts gemaakt. Deze dient evenwel gepaard te gaan met een kwalitatieve aanpassing van de specifieke behandeling die de Europese Unie aan de ultraperifere regio's moet toekennen. De POSEI-prgramma' s zijn in dit opzicht ontoereikend. De genoemde kwalitatieve vooruitgang moet tot uiting komen in de vaststelling en uitvoering door de Europese Unie van een globale en coherente strategie, zoals overigens uitstekend in het verslag van Margie Sudre wordt gesuggereerd. De ultraperifere regio's en hun inwoners kijken vol verwachting uit naar de maatregelen die de Europese instellingen ter uitvoering van artikel 299, lid 2 zullen vaststellen.

Ripoll y Martínez de Bedoya
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik de rapporteur, mevrouw Sudre, gelukwensen. Naar mijn mening heeft zij een fantastisch stuk werk geleverd, terwijl ze tevens blijkt te beschikken over verbeeldingskracht, een kalm gemoed en het vermogen om overeenstemming en compromissen tot stand te brengen teneinde deze Vergadering en de Commissie een document te kunnen voorleggen dat volgens mij zijn nut en doelmatigheid zal weten te bewijzen.
Mijnheer de commissaris, ik denk dat deze kwesties u bijzonder vertrouwd zijn en dat u er ook open voor staat daar u zelf afkomstig bent uit een regio met een specifieke problematiek.
Er zijn drie regio' s in Europa waarvan de burgers een aantal specifieke problemen kennen, en dat zijn de bergregio' s, de insulaire regio' s en de ultraperifere regio' s. De betreffende burgers stellen de positieve en verrijkende verscheidenheid van hun regio voorop, en zij eisen dat hun recht erkend wordt om van dezelfde kansen te profiteren die de overige burgers van de continentale regio' s geboden wordt.
Daartoe is een speciale behandeling vereist, die moet blijken uit de bereidheid om een aantal maatregelen een duurzaam karakter te geven. Het gaat niet aan hier over een hele reeks omstandigheden te debatteren en dan te geloven dat het, als dat ideale, idyllische punt eenmaal bereikt is - om het zo te noemen - overbodig zou zijn geworden om nog meer maatregelen te treffen in de behandeling van deze drie regio' s, en met name van de ultraperifere regio' s waarover we vandaag debatteren.
Wij willen dat er wordt vastgehouden aan een behandeling gebaseerd op diversiteit. Wij willen een gebied blijven - of meerdere, in dit geval - dat een speciale behandeling vereist.
De Europese Unie en u, mijnheer de commissaris, dienen zich ervan bewust te zijn dat die behandeling een duurzaam karakter verdient.
Dat is de boodschap die ik wilde overbrengen. Daarnaast wens ik mevrouw Sudre nogmaals geluk alsook alle leden van de verschillende commissies, aan wie we het te danken hebben dat we hier vandaag beschikken over het onderhavige verslag.

Barnier
Dank u, mijnheer de Voorzitter, en ik wil een ieder van u, dames en heren leden van het Europees Parlement, bedanken voor uw bijdrage aan dit debat, ondanks het late uur. Ik ben van mening dat dit debat van het uiterste belang is voor de hele Europese Unie, afgezien van het belang voor alle burgers die in onze zeven ultraperifere regio' s wonen.
Mevrouw de minister Margie Sudre, ik zou u willen bedanken voor de kwaliteit en de openheid van uw verslag. Dit document staat volgens mij en mijn team vol met ideeën en voorstellen, het raakt aan de kern van de problemen en laat geen enkel punt van bezorgdheid van de ultraperifere gemeenschap onberoerd. U heeft deze ver afgelegen regio' s als het ware hier in Straatsburg aan het woord laten komen - en dat gebeurt niet zo vaak. Deze regio' s hebben natuurlijk te kampen met handicaps die verband houden met hun perifere ligging, de afstand, gecombineerd met, voor de meeste, een insulaire ligging, en ook met andere vaak ongunstige economische en geografische omstandigheden, die echter ook een troef kunnen vormen. Ik ben en blijf namelijk van mening, u heeft het overigens zelf gezegd, mevrouw Margie Sudre, dat deze regio' s in het hart van de Atlantische Oceaan, dicht bij het Amerikaanse continent en in het hart van de Indische Oceaan de rol van actieve grens van hun Unie kunnen en willen vervullen.
Verder stel ik vast dat de politieke lijn die aan de basis van uw verslag ligt, objectief gezien in grote mate aansluit bij de huidige aanpak van de Commissie. Ik zal eerst onze globale aanpak inzake de ultraperifere regio' s toelichten en vervolgens zou ik graag iets zeggen over het werk dat nu door de Commissie wordt ondernomen om concreet vorm te geven aan deze aanpak.
Wat de aanpak van de Commissie betreft, had mijnheer Fruteau het zojuist over een lang rijpingsproces. Als ik uw woorden goed heb begrepen, staat de Commissie aan de basis van de ultraperifere aanpak en van de verschillende programma' s - Poseidom, Poseica, Poseima - waarmee die aanpak op gang kon komen. Zij werd en wordt daarin altijd bijgestaan door het Parlement, zowel in de wetgevende fase - er bestaan, dames en heren parlementsleden, meer dan 700 wetgevende handelingen voor deze regio' s -, als in de lange implementatiefase ter plaatse.
Mijnheer Fernández Martín, die ik bedank voor zijn bijdrage, heeft zeer terecht de concrete resultaten opgesomd die er zo behaald zijn. En onze rapporteur van afgelopen maart heeft daar de balans van opgemaakt. Maar het Parlement en de Commissie hebben zich beseft dat we met een zich ontwikkelende gemeenschap de communautaire aanpak voor deze regio' s moeten verstevigen. Bij de voorbereiding van de vorige Intergouvernementele Conferentie hebben zij daarom hun volle steun gegeven aan de onderhandelingen die hebben geleid - ik herinner me het nog zeer goed, omdat ik destijds de Franse onderhandelaar was voor het Verdrag van Amsterdam - tot het aannemen van artikel 299, lid 2. Met dat artikel kunnen we niet alles doen, maar het stelt ons wel in staat ons optreden te versterken en, ik denk dat dat nodig is, uit te breiden en te verbeteren.
We mogen echter niet vergeten dat dit artikel 299, lid 2, ook stelt dat de communautaire samenhang en de eenheid van de interne markt geëerbiedigd moeten worden. En dat betekent, dames en heren parlementsleden, dat wij - en ik zeg wel degelijk wij: u en ik - een evenwicht moeten vinden tussen het naleven van de algemene regels en de aanpassing van het beleid aan de specifieke behoeften van de ultraperifere regio's. We moeten dus eigenlijk, zoals mijnheer Marques het zojuist zei, gelijkheid van kansen nastreven voor alle burgers, maar daarbij het midden houden tussen de twee voorwaarden die ik zojuist heb opgenoemd en die ik nog eens herhaal: aanpassing voor de regio' s die dat nodig hebben, en naleving van de gemeenschappelijke regels die vermeld staan in artikel 299.
Naar dat evenwicht, dames en heren, moeten we van geval tot geval zoeken. Ik wil u graag een voorbeeld geven. In uw verslag, mevrouw Sudre, wordt terecht benadrukt dat ons optreden op de lange termijn gericht moet zijn. Mijnheer Ripoll heeft zojuist eveneens het belang onderstreept van de duurzaamheid en de continuïteit van de maatregelen die we nemen, juist omdat ook de handicaps structureel zijn. Hoe staat het nu daarmee? Sommige maatregelen, zoals de POSEI-landbouwverordeningen, zijn van onbepaalde duur. Op vele terreinen daarentegen, zoals op het gebied van belastingen of douane, vergen de samenhang van het Gemeenschapsrecht en de eenheid van de interne markt dat er een termijn wordt gesteld, hoewel die meestel zeer lang is, met bij voorkeur een tussentijdse evaluatie.
Dames en heren, in ons verslag van 14 maart wordt naar mijn mening een strategie geschetst waardoor de Europese Unie doelmatiger kan bijdragen tot de duurzame ontwikkeling van deze ultraperifere regio' s en zo artikel 299, lid 2, concreet ten uitvoer kan leggen. Die samenhangende, globale strategie moet het in onze ogen mogelijk maken echt de kwaliteitsslag te maken waar in uw verslag, mevrouw de minister, om gevraagd wordt. Die strategie is gebaseerd op drie hoofdlijnen: steun aan traditionele producten, landbouw en visserij. Dat is het eerste punt. Ondersteuning van het aanzwengelen, de modernisering en de diversifiëring van de economische activiteiten door een beter gecoördineerd en gerichter gebruik van de communautaire instrumenten waarover we beschikken. Dat is de tweede hoofdlijn. En ten slotte, versterking van de samenwerking met de landen die in politiek en geografisch opzicht rond deze ultraperifere regio' s gelegen zijn. Dat is het derde punt. En de combinatie, het samenspel tussen deze hoofdlijnen, de samenhang van deze globale strategie moet ervoor zorgen dat we echt vooruit komen.
Mevrouw Margie Sudre leek zich zojuist nogal ongerust uit te laten over wat zij een soort terughoudendheid of reserve bij de Commissie noemde. Ik zou haar willen zeggen, en we kennen elkaar goed, ik ben nu iets meer dan een jaar commissaris, dat ik goed begrepen heb dat je om te slagen en vooruit te komen - en u kunt daarbij op mijn steun rekenen - de benodigde stappen een voor een moet zetten. Dat verslag van 14 maart was een van die verplichte stappen. Ik heb eerlijk gezegd begrepen dat het verslag, hoewel het niet overal meteen op antwoordde, in elk van de ultraperifere regio's toch een relatief positieve en constructieve weerklank heeft gevonden. We hadden dat verslag nodig. Ik had dat verslag nodig in mijn college om met succes de volgende stappen te kunnen plannen. Maar wat u gezegd heeft, mevrouw Sudre, vat ik op als een soort signaal om de daadkracht van de Commissie te ondersteunen. Te zijner tijd zullen we dezelfde inspanning moet leveren om de Raad te steunen en ook zo' n signaal af te geven aan de Raad.
Hoe, dames en heren parlementsleden, legt de Commissie deze aanpak ten uitvoer? Over het geheel genomen kan ik zeggen dat de werkzaamheden naar wens verlopen. Voor de voorbereiding van de noodzakelijke voorstellen werkt de Commissie natuurlijk samen met de lidstaten en de betrokken regio' s. Dat is een constructieve aanpak en samenwerking. Soms hebben wij echter moeten wachten en in sommige gevallen wachten wij nog steeds op de gedetailleerde aanvragen of zelfs op meer informatie die noodzakelijk is om een standpunt in te nemen en onze eigen voorstellen voor te bereiden. In Feira hebben we de balans opgemaakt van de voortgang van de werkzaamheden en dat zullen we bij de Europese Raad van Nice natuurlijk weer doen. In het verslag van mevrouw Sudre wordt een aantal van die dossiers genoemd en ik wil graag concreet aangeven hoe ver we zijn.
Op landbouwgebied bereiden we de wijziging voor van de verordeningen die op de POSEI-programma' s gebaseerd zijn. Zoals door u bepleit wordt, willen wij ernaar streven de communautaire steun voor productie en bevoorrading te verbeteren. Dat vloeit voort uit langdurig overleg met de staten en de betrokken regio' s. We werken eraan om die voorstellen in de loop van deze herfst in te kunnen dienen.
Wat de landbouw betreft, zou ik graag in het bijzonder een paar woorden richten tot de twee parlementsleden die hier een regio vertegenwoordigen die ik heb leren kennen en liefhebben, de Azoren, want daar heb ik mijn eerste officiële bezoek als commissaris afgelegd. Mijnheer Costa Neves en mijnheer Casaca, u heeft een traditionele sector in uw regio genoemd, de melkproductie. Ik begrijp de bijzondere kwestie van de melkquota op de Azoren. Ik moet echter eerlijk zeggen dat dit reële probleem niet op het daarvoor geijkte moment gesignaleerd is en dus geen deel uitmaakt van het programma dat afgelopen maart door de Commissie gepresenteerd is. De Commissie is zich echter bewust van dit probleem voor de Azoren en omdat ik het ter plaatse gezien heb, zeg ik nog eens dat die melk namelijk een bijna uniek product is. Het is echter niet mogelijk de quota te verhogen, noch de Azoren vrij te stellen van betaling van de extra heffingen voor overschrijding van die quota. Uw land, Portugal, heeft de Commissie verzocht dit vraagstuk te bekijken met artikel 299, lid 2, als invalshoek. Onze diensten hebben dat onderzoek in nog niet afgerond. Dat wilde ik zeggen over dit ad hoc probleem dat u beiden terecht weer aan de orde heeft gesteld.
Op het gebied van het gemeenschappelijk visserijbeleid, dat door mevrouw Attwooll werd genoemd, worden de voornaamste initiatieven in de loop van volgend jaar opgestart, maar ik wil zeggen dat er op dit moment al hard over wordt nagedacht. Ten aanzien van het in gang zetten van de diversifiëring van de economie hebben we op verschillende cruciale terreinen vooruitgang geboekt. De Commissie heeft afgelopen juli een belangrijke beschikking uitgevaardigd ten aanzien van de wijziging van de richtsnoeren voor staatssteun voor regionale doeleinden, waardoor steunmaatregelen om de kosten voortvloeiende uit de ultraperifere ligging te compenseren nu zijn toegestaan. Dat is een belangrijk en positief punt, hoewel de betreffende maatregelen niet-degressief en niet in de tijd beperkt zijn. Daarmee wordt, zo lijkt me, tegemoet gekomen aan een verzoek dat vaak door die regio' s gedaan wordt.
De structuurfondsen: als commissaris die via het regionaal beleid een groot deel van die fondsen onder zijn hoede heeft, wil ik daar graag iets over zeggen. Zij spelen een essentiële rol. Het bedrag dat voor doelstelling 1 aan de ultraperifere regio' s is toegekend, bedraagt, u weet het, dames en heren, voor de nieuwe periode 2000-2006 acht miljard zevenenzeventig miljoen euro. Ten opzichte van de vorige periode is dat een verhoging van 70% en eerlijk gezegd, mijnheer Fruteau, u die zo' n vurige oproep deed tot concrete maatregelen, hier is er een. Ik weet dat het niet de enige is die u verwachtte en die u nodig heeft, maar hier heeft u een maatregel waarvoor we overigens verantwoording schuldig zijn aan het Europees Parlement en aan iedereen die de ontwikkeling van de regio' s ter harte gaat.
70% verhoging, acht miljard euro, dat geld, en dat is geen gemakkelijke opdracht, zullen we goed en doelmatig moeten gebruiken ten gunste en ten dienste van de mensen, de lokale projecten, de burgers, de economische, sociale en menselijke ontwikkeling, de lokale democratie. Bij het gebruik moet er rekening gehouden worden met de nieuwe verordening inzake de structuurfondsen, wat wil zeggen dat we striktheid en doorzichtigheid moeten betrachten en ervoor moeten zorgen dat er een echt partnerschap komt met al diegenen die deel kunnen hebben aan een goed beheer dat natuurlijk de termijnen respecteert.
Die regel voor de termijnen, die sinds de algemene verordening van na Berlijn zeer streng is, is hier natuurlijk van toepassing, net als overal. Mijnheer Markov, bij het opsommen van deze cijfers ziet men eerlijk gezegd duidelijk dat we ver verwijderd zijn van de daling die u zojuist vreesde, maar ik heb goed begrepen dat u het had over het toekomstige vooruitzicht voor de uitbreiding - ik zal daar zodadelijk iets over zeggen - en dat u het niet alleen had over de ultraperifere regio's, maar ook over de doelstelling 1-regio' s. Eerlijk gezegd is er momenteel en de komende zeven jaar, 2000-2006, allesbehalve sprake van een daling.
Boven op dat aanzienlijke, maar noodzakelijke bedrag, dat gerechtvaardigd wordt door staat van de economische ontwikkeling en door de problemen die verband houden met de werkloosheid in deze regio' s, komen nog eens de kredieten van de vier communautaire initiatieven Urban, LEADER, INTERREG en EQUAL. Deze aanzienlijk bedragen, dames en heren, geven niet alleen uitdrukking - ik zeg het nog eens, omdat ik het geloof - aan de terechte solidariteit met deze regio' s, maar ook aan de erkenning van de sleutelrol die ze kunnen en moeten spelen als vooruitgeschoven posten, als - ik neem uw eigen term over, mevrouw de minister - de actieve grenzen van de Unie in de regio' s waar ze zich bevinden.
De komende dagen zal ik de gelegenheid hebben namens de Commissie verschillende regionale programma' s te ondertekenen die definitief goedgekeurd zijn of dat in de komende dagen zullen worden. Het enig programmeringsdocument voor Réunion, via de schriftelijke procedures die bijna zijn afgerond, de enige programmeringsdocumenten van de drie andere overzeese Franse departementen - Martinique, Guadeloupe en Guyana - en het enig programmeringsdocument voor Madeira en de Azoren zijn, u weet het, op 28 juli ondertekend. Rest nog het enig programmeringsdocument voor de Canarische Eilanden, dat zich in de onderhandelingsfase bevindt. Dat wat betreft de concrete tenuitvoerlegging van de programmering van het regionaal beleid en de aanzienlijke middelen die ermee gemoeid zijn.
Dames en heren parlementsleden, de Commissie bereidt verder initiatieven voor om sommige bepalingen van de structuurfondsen te wijzigen, met als doel de uitwerking voor de ultraperifere regio' s nog efficiënter te maken door het vrijmaken van communautaire steun voor economische marktdeelnemers te vergemakkelijken. Ik weet dat er op deze initiatieven werd gewacht, u heeft dat herhaald door de vrees uit te spreken dat de Commissie terughoudend was. Er is geen enkele reserve en geen enkele terughoudendheid. Gelooft u mij dat ik op mijn plaats met mijn collega' s uiterst constructief en eerlijk te werk ga. Het is niet altijd eenvoudig concreet vooruitgang te boeken op de initiatieven die u verwacht. Ik had het basisverslag van 14 maart nodig en terwijl ik vorder, en ik vorder nu snel, moet ik ook verzekerd zijn van daadwerkelijke juridische zekerheid. Dat is geen voor de hand liggend of verwaarloosbaar punt, zelfs niet bij de interpretatie van artikel 299, lid 2.
Afgezien van de initiatieven die we in de komende weken zullen ontvouwen, zal deze gedachtenlijn overigens worden doorgetrokken in het tweede cohesieverslag dat, zoals u gevraagd heeft, de gevolgen van de uitbreiding op de regionale ongelijkheden zal evalueren. Dat verslag, dat ik komend voorjaar zelf zal komen presenteren, zal het uitgangspunt vormen van een groot debat over het toekomstig regionaal beleid, over het toekomstig cohesiebeleid voor de periode 2006-2013.
Ik hoop dat men in dat debat bijzonder veel aandacht blijft schenken aan de ontwikkeling van de ultraperifere regio's. Ik ben nauw betrokken bij de steun en de ondersteuning die aan deze regio' s gegeven kan worden, en ik begrijp dus, dames en heren, de ongerustheid over de uitdaging van de uitbreiding die hier en daar leeft, in uw regio' s, net als in de doelstelling 1-regio' s die ik regelmatig bezoek. Mijnheer Pohjamo, u heeft die ongerustheid zojuist zelf ter sprake gebracht, toen u het woord voerde namens de heer Sanchez en ons wees op zijn werk en betrokkenheid. Ik zou u willen vragen hem beterschap toe te wensen, gezien de gezondheidsproblemen waarmee hij momenteel te kampen heeft.
De heer Markov heeft dit vraagstuk eveneens ter sprake gebracht. We moeten geen angst hebben voor de uitbreiding. Over het geheel genomen is het een uitdaging die we aan moeten gaan in het belang van de Unie, van haar stabiliteit voor het Europees continent, van de vrede, van de democratie en zelfs van de goede werking en de nieuwe kansen van de interne markt. Natuurlijk kan de uitbreiding niet zomaar en op een willekeurig moment geschieden. Daar zijn regels voor, daar werken we aan, we bereiden ons op voor, maar, dames en heren parlementsleden, het is niet zo dat omdat zeer arme Oost-Europese regio' s vanaf 2003 tot de Unie toe mogen treden - en u weet heel goed dat ze zeer, zeer arm zijn -, de arme regio' s in West- of Zuid-Europa, of de ultraperifere regio' s door de uitbreiding plotsklaps geen moeilijkheden meer kennen. In die regio' s bestaan er, we weten het, structurele moeilijkheden en daarom ben ik objectief van mening dat zij gezien hun reëel ontwikkelingsniveau duurzame steun vanuit het regionaal beleid en speciale maatregelen nodig hebben.
Dames en heren parlementsleden, zoals met name mijnheer Medina Ortega, die dit vraagstuk heeft benadrukt, weet, worden er ook verschillende belasting- en douanedossiers behandeld, bijvoorbeeld de dossiers die de Canarische Eilanden, de Azoren en Madeira aangaan. Ook zou ik het belastingstelsel van Frankrijk voor de overzeese regio' s, de overzeese departementen willen vermelden. Ik kan u verzekeren dat de Commissie veel aandacht aan die onderwerpen zal wijden. Op al deze terreinen, nogmaals, verwacht ik dat er snel een aantal initiatieven genomen kan worden, en dat we die initiatieven tijdens de bijeenkomst in Nice aan de Raad kunnen voorleggen. Dit strookt overigens, mevrouw Margie Sudre, met de wens die de president van de Franse republiek, de fungerend voorzitter van de Europese Raad, en de premier van Frankrijk onlangs uitdrukten.
Ook andere onderwerpen krijgen veel aandacht van de Commissie. Ik denk, mijnheer Medina Ortega, aan een punt dat u heeft opgeworpen, namelijk het vervoer, een punt dat mij al sinds lange tijd interesseert. Verder denk ik aan energie, hernieuwbare energie, zelfvoorziening op energiegebied en toegang tot de verschillende communautaire programma' s. Maar ik wil hier met name een punt vermelden dat bijzonder belangrijk is voor de toekomst van deze regio' s. Het gaat om de informatiemaatschappij. Dames en heren, die nieuwe technologieën, die informatiemaatschappij is geen luxe van de rijkste regio' s van Europa. Integendeel, ik denk zelfs dat die nieuwe technologieën, de toegang tot internet en alle beroepen die er verband mee houden, een kans vormen voor de perifere en ultraperifere regio's.
Daarom heb ik er persoonlijk voor gezorgd dat een aanzienlijk deel van de structuurfondsen besteed wordt aan de informatiemaatschappij en aan de toegang van landbouwers en het MKB tot die informatiemaatschappij. Het is nu van belang dat er in het kader van de enige programmeringsdocumenten een groot aantal projecten wordt gepresenteerd, maar naast dit optreden ter plekke moeten we tegelijkertijd diepgravend gaan nadenken over de voor elk van deze ultraperifere regio' s specifieke behoeftes en toegang tot de informatiemaatschappij. Welke invloed zou de informatiemaatschappij kunnen hebben op de ontwikkeling van uw regio' s, met name op het gebied van elektronische handel, bestuur, afstandsonderwijs, telegeneeskunde, waarvan ik op de Azoren zelf de zeer positieve en concrete resultaten heb gezien? De Commissie heeft daarnaar een onderzoek opgestart, waarvan we de resultaten medio 2001 zullen hebben. Die resultaten zullen een rol spelen in het oriëntatiedebat dat gezamenlijk met de nationale en regionale overheden gevoerd zal worden.
Dames en heren, de derde hoofdlijn betreft de regio' s in hun eigen geografische zone. Twee zaken gaan ons daarbij met name aan het hart. Ten eerste dat men rekening houdt met hun belangen in de onderhandelingen over de verschillende handelsakkoorden die wij af gaan sluiten. Zo zullen we een studie laten verrichten naar de gevolgen die de tenuitvoerlegging van de nieuwe overeenkomst met de ACS-landen met zich mee kan brengen voor de ultraperifere regio's. Verder willen wij, net als u, de onderlinge samenwerking tussen ultraperifere regio' s stimuleren en tussen hen en hun geografische buren.
Ik benadruk dat het programma INTERREG 3, waar ik verantwoordelijk voor ben, daarvoor de noodzakelijke middelen verschaft, aangezien er in onderdeel B, en ik heb daar in het bijzonder op toegezien, echt voorrang, en dus ook veel geld, wordt vrijgemaakt voor deze vorm van regionale samenwerking.
Ten slotte wil ik drie belangrijke punten uit uw verslag aanroeren, mevrouw Sudre. Ten eerste vraagt u naar ons toekomstig optreden en vraagt u een meerjarig programma. Ik wil u eenvoudigweg de zienswijze van de Commissie uiteenzetten. Met ons verslag van afgelopen maart zijn, zoals ik zojuist gezegd heb, de hoofdlijnen van een strategie vastgelegd. Wij hebben er ons toe verbonden op die basis jaarlijkse actieprogromma' s te presenteren, met tijdschema' s waardoor we onze aanpak kunnen aanpassen. We hebben de Interne Groep voor de ultraperifere regio' s, die verschillenden van u lof hebben toegezwaaid, reeds opdracht gegeven het eerste programma 2001 voor te bereiden. Die groep heeft ook de taak, en daarmee ga ik in op een ander punt uit uw verslag, permanent de verschillende door de Commissie voorbereide initiatieven te onderzoeken - dat was een aanbeveling die u had gedaan - om erop toe te zien dat er over de hele linie in alle communautaire beleidsterreinen rekening gehouden wordt met de wettige belangen van de ultraperifere regio's. En ik zal ervoor zorgen dat die groep maand na maand goed zijn werk doet.
Het derde punt betreft het partnerschap Europa-staten-regio' s. Dat partnerschap is een waardevol onderdeel van de ultraperifere aanpak. Het is van toepassing op de concrete dossiers, maar moet ook zorgen voor een regelmatige uitwisseling van inzichten over alle onderwerpen die de regio' s aangaan. Op 23 november 1999 is er een partnerschapsdag gehouden, waaraan veel mensen hebben deelgenomen. In de loop van 2001 zou er opnieuw een dergelijke bijeenkomst georganiseerd kunnen worden, wanneer we verder zijn gevorderd in de verwezenlijking van het in maart gepresenteerde programma.
Ter afsluiting wil ik er mij voor verontschuldigen dat ik waarschijnlijk te lang van stof was, maar dit zijn belangrijke onderwerpen waar ik persoonlijk veel waarde aan hecht. Ik zou graag de slotalinea van ons verslag van afgelopen maart aanhalen en zeggen dat in onze ogen de toekomst van deze regio' s grotendeels bepaald zal worden door het succes van de strategie die we in dit verslag hebben voorgesteld, maar dit succes zal ook van groot belang zijn voor de Europese Unie in haar geheel, want zij zal zo ook haar vermogen bewijzen om met succes een van de meest ingewikkelde uitdagingen aan te gaan waarvoor zij zich geplaatst ziet.
Dames en heren parlementsleden, nog een paar afsluitende woorden. Op basis van het verslag van maart werk ik samen met mijn collega' s actief aan de initiatieven die ik heb genoemd. Ik zal erop toezien, dat is mijn prioriteit, dat er concreet vorm wordt gegeven aan deze initiatieven en dat de meeste hiervan in Nice kunnen worden gepresenteerd. Verder zal ik er met u, als u dat wilt, voor ijveren om een dialoog te voeren over wat er in Europa op het spel staat - en de toekomst en de plaats van de ultraperifere regio' s maken daar deel van uit. Zodra de Intergouvernementele Conferentie is afgerond zal ik de komende maanden elk van deze regio' s bezoeken, zoals ik bij de Azoren heb gedaan, om u te ontmoeten, om met u te werken, om sociale en politieke groeperingen, burger- en beroepsgroepen te ontmoeten en om ook, zoals ik dat regelmatig doe, een dialoog aan te gaan met de burgers van uw regio' s.

De Voorzitter
 Hartelijk dank, mijnheer Barnier.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 24.00 uur gesloten)

