Raketafweersysteem van de Verenigde Staten (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raad en van de Commissie inzake het raketafweersysteem in de Verenigde Staten.
Janez Lenarčič
voorzitter van de Raad. - (SL) De Raad heeft niet gesproken over de oprichting van het Amerikaanse antirakettenschild en over de plaatsing ervan op het grondgebied van de Europese Unie. Daarom kan ik u vandaag het standpunt van de Raad niet geven, het spijt me. Ik wil er u echter op wijzen dat de beslissing over een eventuele plaatsing van gewapende krachten of van legermateriaal tot de nationale bevoegdheid van elke lidstaat behoort. Om die reden nemen de lidstaten zelfstandig een beslissing over dergelijke aangelegenheden.
Sta me nog toe te verklaren dat er tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika tot nog toe geen discussies over de oprichting van een antirakettenschild hebben plaatsgevonden. Beide zijden hebben ook nog geen plannen voor een eventuele samenwerking op dat vlak. Daarom heeft de Raad van de Europese Unie de behandeling van deze kwestie niet gepland, noch met de Verenigde Staten van Amerika, noch met de NAVO. Zoals u weet is de antiraketafweer een punt waarop zowel binnen de NAVO als binnen de NAVO-Rusland Raad wordt samengewerkt.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal het vandaag heel kort houden, omdat de Commissie in deze zaak weinig bevoegdheid heeft.
Maar ik wil zeggen dat interactie tussen de Verenigde Staten van Amerika, Rusland en de lidstaten van de EU op het gebied van veiligheid en defensie wijdere implicaties heeft voor deze belangrijke partnerschappen. Dat is duidelijk. Daarom, ofschoon wij, zoals ik heb gezegd, geen bevoegdheid of verantwoordelijkheid hebben in deze kwestie, hopen wij dat er een evenwichtige oplossing kan worden gevonden die uiteindelijk voor iedereen bevredigend is.
Vanaf het allereerste begin hebben wij de toponderhandelingen verwelkomd die afgelopen oktober in Moskou van start gingen en die gevolgd werden door vergaderingen van deskundigen. En wij zien in de recente rechtstreekse dialoog tussen Moskou en Warschau een gelegenheid de repectievelijke posities duidelijk te maken met betrekking tot nationale soevereiniteit.
Tot besluit, in welk forum deze kwesties ook worden besproken, of het nu de NAVO is of de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa), ik denk dat het belangrijk zou zijn dat de Europese Unie wordt betrokken bij beslissingen over de toekomst van de Europese veiligheidsstructuur.
Karl von Wogau
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren! Als we het in Europa hebben over raketafweer, dan gaat het in die discussie meestal om de door de Verenigde Staten geplande installatie in Polen en Tsjechië. Velen zijn zich niet bewust van het feit dat het hier slechts gaat om de uitbreiding van een al bestaand systeem, dat tot taak heeft de Verenigde Staten van Amerika te beschermen. Voor ons in het Europees Parlement moet het echter in eerste instantie om de vraag gaan wat dit betekent voor de veiligheid van het Europese continent. De Verenigde Staten hebben voor hun raketafweersysteem al meer dan honderd miljard dollar uitgegeven, en per jaar investeren ze nog eens tien miljard in het verder uitbouwen van het systeem. En dan te bedenken dat de afstand tussen de Verenigde Staten en potentiële bronnen van gevaar duidelijk vele malen groter is dan tussen Europa en deze. De feitelijke situatie is ongeveer zo als zou Luxemburg geld uitgeven om dijken te bouwen, terwijl Nederland dat niet nodig acht.
We moeten ons de vraag stellen of er überhaupt een bedreiging bestaat en of het nodig is daarop te reageren. Het debat met Javier Solana, dat we zonet hebben gehoord, laat zien dat de situatie in Iran nog steeds zorgwekkend is. Ook weten we welke dreiging er uit kan gaan van de instabiele situatie in Pakistan.
Wij in de subcommissie Veiligheid en defensie hebben intensieve gesprekken met vertegenwoordigers van de Verenigde Staten gevoerd, onder andere ook met generaal Obering, verantwoordelijk voor de raketafweer. Daarbij werd ons duidelijk dat het Amerikaanse systeem theoretisch in staat is een deel van Europa te beschermen, maar niet heel Europa. Vooral Cyprus, Malta, delen van Griekenland, Roemenië, Bulgarije en Zuid-Italië kunnen door dit systeem niet worden beschermd. Uit Europees gezichtspunt mogen wij echter niet toestaan dat ons continent in verschillende zones met verschillende niveaus van beveiliging uit elkaar valt. Daarom moeten we onze gemeenschappelijke Europese veiligheidseisen in dit verband ook gemeenschappelijk definiëren.
Op hetzelfde moment zijn we ons er van bewust dat er op dit moment geen forum bestaat, waarin zo'n debat plaatsvindt en waarin deze gemeenschappelijke Europese veiligheidsinteresses worden gedefinieerd. Het is duidelijk dat ook hier een zeer intensieve afstemming met Rusland nodig is.
Wij verwachten dat de NAVO-top in Boekarest in april voorstellen zal doen voor een gemeenschappelijk systeem, en we verwachten dat daarbij op gepaste wijze rekening zal worden gehouden met onze specifieke Europese veiligheidsinteresses.
Jan Marinus Wiersma
namens de PSE-Fractie. - (NL) Voorzitter, het is niet de eerste keer dat we deze discussie voeren; het is ook niet de eerste keer dat we dezelfde antwoorden krijgen van de Raad, die zich incompetent verklaart, en de Commissie die dat eigenlijk ook doet, maar nog wel - en daar prijs ik de commissaris voor - aan het eind zegt dat het anders geregeld zou moeten zijn in de Europese Unie.
Als er iets gebeurt wat de veiligheid van alle Europeanen aangaat, wat eigenlijk binnen de veiligheidsafspraken valt, binnen de veiligheidsstrategie die Javier Solana voor ons ontwikkeld heeft, dan zou je er ook onderling over moeten kunnen praten. Ons Parlement heeft gelukkig wel de mogelijkheid erover te praten. Dit is een zaak die de burgers, en ook de lidstaten van de Europese Unie bezighoudt. Dus in die zin vinden we dat we het wel degelijk aan de orde moeten stellen.
Ik zal niet alle bezwaren herhalen die wij als fractie in het verleden geuit hebben bij dit plan dat van de Amerikanen komt. Wat wij fout vinden, is dat er bilaterale onderhandelingen zijn met twee lidstaten van de NAVO die - toevallig of niet toevallig - ook lid zijn van de Europese Unie en dat dat effecten heeft voor de relatie met Rusland. Ook effecten dus voor de relatie van de Europese Unie met Rusland; dat het systeem ook binnen de NAVO op een eenzijdige manier verder wordt ontwikkeld; dat niet helder is uitgelegd waarvoor dat systeem nu precies nodig is, of het zal werken, of het niet te duur wordt.
Interessant is de discussie die op dit moment in Polen plaatsvindt, waar de nieuwe regering heeft gezegd dat ze misschien wel willen meewerken aan dat systeem, maar dat dat dan is, omdat de Amerikanen dat willen en omdat het over de veiligheid van Amerika gaat en niet zozeer over de veiligheid van Polen. Want eigenlijk wordt de veiligheid van Polen eerder bedreigd door dat systeem dan verbeterd. Daarom vragen de Polen ook om extra steun bij de ontwikkeling van bijvoorbeeld luchtafweer voor de Poolse krijgsmacht, hetgeen een soort wedloopeffect in zich heeft.
Dus op zich is het interessant dat in Polen opnieuw het debat is begonnen over het nut en de noodzaak van het systeem en dat de nieuwe Poolse premier en in ieder geval de Poolse minister van Buitenlandse Zaken het lef hebben om ook met de Russen hierover een discussie aan te gaan. Wij ondersteunen dat van harte.
In Tsjechië ligt dat anders. Daar hebben we het gevoel dat het systeem en de Tsjechische bijdrage er doorheen gedrukt worden tegen de zin van de bevolking in. Ik geloof dat zeventig procent van de Tsjechen tegen de ontwikkeling van dat systeem is. Dat brengt me een beetje tot de conclusie dat ik bang ben dat er een soort spel gaande is om nog dit jaar beslissingen door te drukken, verdragen af te sluiten met Polen en Tsjechië, voordat een andere regering het - hopelijk in de Verenigde Staten - overneemt. We weten dat de democraten tamelijk sceptisch staan tegenover de ontwikkeling van het Air Missile System.
Wij hopen in ieder geval dat er een discussie gevoerd gaat worden binnen de Raad; we vragen nog eens om niet dommetje te spelen. Als dit doorgaat, heeft dit gewoon gevolgen voor de toch al moeilijke relatie met Rusland. Het leidt tot angst onder de bevolking. Er is hier sprake van een nieuwe wedloop en er zijn een aantal andere zaken waarvan wij vinden dat het Europees Parlement zich er in ieder geval over moet uitspreken. Dat hebben we in het verleden gedaan en dat zullen we ook blijven doen.
Ik denk dat het vooral onze rol is om te kijken of dit nodig is, of er een nieuwe wapenwedloop ontstaat, of het echt een bijdrage is aan de veiligheid, of het echt een bijdrage is aan de bestrijding van de zogenaamde rogue states. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat de Iranezen zo snel de capaciteit zullen hebben om raketten af te schieten als de Amerikanen beweren. Ook daarover is ons tegenstrijdige informatie toegekomen. Dus hopelijk kunnen we in dit debat, in dit Parlement de discussie voortzetten en ook volgen wat er gebeurt in Tsjechië en in Polen. Mijn fractie blijft vooralsnog tegen.
Anneli Jäätteenmäki
namens de ALDE-Fractie. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, de grootste bedreiging voor de mensheid is niet de verspreiding van kernwapens naar andere landen. Het echte probleem is het bestaan van kernwapens in het algemeen. De enige ethische en permanente optie in onze benadering van raketafweersystemen en andere kernwapensystemen is om het gebruik ervan op te geven. Ook de EU zou zich moeten binden aan nieuwe overeenkomsten om wapentuig te beheersen en proactief moeten zijn in haar poging het ontwapeningsproces in gang te zetten.
Het raketafweersysteem van Amerika zou het risico van een kernoorlog vergroten. Het nucleaire schild dat gepland staat voor Polen en de Tsjechische Republiek is gebaseerd op de aanname dat een kernoorlog kan worden gewonnen. Het type raketafweer dat door de Verenigde Staten wordt gebezigd is fundamenteel anders dan zijn vroegere afschrikkingsbeleid, omdat het doel daarvan was te voorkomen dat het ene land wraak zou nemen op het andere. Het vroegere afschrikkend effect van kernwapens is zodoende verdwenen. Het evenwicht van angst verdwijnt daarom. Daarom is een raketafweersysteem van de VS in Polen of de Tsjechische Republiek een cruciaal punt van zorg voor heel Europa en al haar lidstaten. Omdat dit zo is, is het belangrijk dat de EU de zaak bespreekt en bekendheid geeft aan de zorgen van haar burgers. We moeten hier ook echt overwegen of dit de veiligheid in Europa en de verdediging van Europa zal verbeteren of dat het de andere kant op zal gaan, namelijk dat het nieuwe systeem in werkelijkheid de veiligheid in Europa zal verzwakken.
Ģirts Valdis Kristovskis
namens de UEN-Fractie. - (LV) Dames en heren, af en toe herinnert de retoriek van president Poetin ons aan de mogelijkheid dat Rusland zijn raketten op Europa richt. Dit bewijst dat er een zekere strategische balans is tussen de Verenigde Staten en Rusland. Zo'n balans bestaat er echter niet tussen Europa en Rusland. Evenmin kan dit gegarandeerd worden door de "atoomparaplu's” van Frankrijk en Groot-Brittannië. Ik geloof daarom dat het juist is de vraag te stellen hoe de raketafweer van Europa in plaats van de gezamenlijke raketafweer van de Verenigde Staten kan worden gegarandeerd. Bespreken wij deze kwesties alleen omdat de Verenigde Staten voor zijn eigen verdediging zorgt? Mevrouw Ferrero-Waldner, leden van de Commissie en de Europese Unie maken zich zelfs geen zorgen over deze vorm van verdediging. Vindt u niet dat het alleen maar vanzelfsprekend is dat de Verenigde Staten, de NAVO en ook bepaalde lidstaten hier samen over beslissen? Ik geloof dat de Europese Unie een ondubbelzinnig standpunt moet formuleren dat vervolgens samen met de NAVO en de Verenigde Staten moet worden uitgevoerd. Anders moeten we onze tijd hier niet verspillen omdat alles zal worden besloten door de NAVO.
Daniel Cohn-Bendit
namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de minister, mevrouw de commissaris, ik moet toegeven dat dit waarschijnlijk het nieuwe Europese beleid is. Het doet me denken aan mijn zoontje, toen hij vier was. Als je hem vroeg: "Waar ben je?”, dan deed hij zijn handen voor zijn ogen en zei: "Ik ben er niet.” Dat is wat de Commissie tegen ons zegt: "We zijn er niet! Dit heeft niets met ons of met Europa te maken.”
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Neem me niet kwalijk, maar dat is toch klinkklare onzin. Of besluiten we nu dat we een gemeenschappelijke Europese buitenland- en veiligheidpolitiek willen? We hebben zelfs een nieuw verdrag, waarin staat dat we een eigen minister van Buitenlandse zaken hebben voor een gemeenschappelijke buitenlandse politiek en veiligheidpolitiek. En als we een minister van Buitenlandse zaken hebben, dan moeten we toch op Europees niveau discussiëren, en niet als afzonderlijke staten met andere afzonderlijke staten, die over hun veiligheid discussiëren, of zoals de heer von Wogau, die zegt dat heel Europa door Iran of door weet ik veel wordt bedreigd. Ik geloof daar helemaal niks van, en wij moeten in ieder geval op Europees niveau discussiëren. We kunnen toch niet zomaar zeggen dat de Amerikanen een of ander dwaas idee hebben. Misschien is de heer Bush er over zes maanden wel niet meer, en dan hebben ze dit dwaze idee ook niet meer. Maar wij Europeanen hebben daar niks mee te maken.
Wij staan zeer sceptisch tegenover deze hele verdedigingsstrategie met raketten, maar we zijn er absoluut van overtuigd dat dit iets is dat we in Europa moeten bespreken, als Europeanen. Het is geen besluit van de Poolse of Tsjechische lidstaten of van welke lidstaten dan ook - morgen Roemenië, Bulgarije, overmorgen Sicilië -, maar we hebben er allemaal belang bij dat we over onze veiligheid beslissingen nemen. Dat is eigenlijk vastgelegd in het verdrag, dat u hebt geratificeerd, en dat wij willen ratificeren: een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. En daarom dient dit thema een thema van de Europese unie te zijn. Het besluit mag niet bilateraal - tussen Polen en de Verenigde Staten of tussen Tsjechië en de Verenigde Staten - worden getroffen. Het is een Europees besluit, het is een Europees probleem en dat moeten we Europees oplossen.
Vladimír Remek
namens de GUE/NGL-Fractie. - (CS) Dames en heren, ik ben blij dat de kwestie van de plaatsing van Amerikaanse raketafweermiddelen in de Tsjechische Republiek en Polen, dat wil zeggen op het grondgebied van de Europese Unie, nu wordt behandeld door het Europees Parlement, dat de meest democratische instelling is, aangezien het direct wordt gekozen door de burgers van de Unie, op wie deze kwestie invloed heeft.
In deze context zou ik willen benadrukken dat ik word gesteund door mijn collega's in de GUE/NGL-Fractie en ik put ook uit mijn eigen ervaring als militair deskundige; maar het meest belangrijk, ik word gesteund door de meerderheid van de burgers in mijn land, waar zeventig procent van de bevolking tegen de installatie van het Amerikaanse radarsysteem is.
Het Amerikaanse raketafweersysteem wordt ons gepresenteerd als een verdedigingsschild, dus waarom mocht de Tsjechische Republiek, bijvoorbeeld, het Tamara passief radardetectiesysteem zonder actieve militaire componenten niet aan China verkopen? De reden die gegeven werd, was dat China een onjuist voordeel zou krijgen in zijn betrekkingen met andere landen. Is dit geen gemanipuleer met woorden? Gaat de werkelijke kwestie van het stationeren van de radar in de Tsjechische Republiek ook niet over het krijgen van voordeel? Zelfs een leek kan begrijpen wat krijgers al lang vóór Hannibal wisten: een schild in de hand van een soldaat is een middel tot een beter en efficiënter gebruik van zijn zwaard.
Er wordt gesproken over grotere veiligheid, maar gaat de kwestie in werkelijkheid niet over grotere veiligheidsrisico's? Het is alleen maar logisch dat wij onmiddellijk doelwit nummer één zullen worden voor potentiële tegenstanders. Ons wordt gezegd dat we de VS ter wille moeten zijn om te bewijzen dat we goede bondgenoten zijn. Canada is de VS ook niet ter wille geweest: maakt dat het land een slechte bondgenoot van de VS? Is het niet zo dat Canada misschien een les heeft geleerd uit de special voor dat doel in elkaar gezette rechtvaardiging voor militaire actie in Irak?
We zijn verbaasd over de reactie van Rusland. Gegeven echter het feit dat de VS zich eenzijdig terugtrok uit het ABM-Verdrag (Verdrag tot beperking van raketafweersystemen) en handelt in zijn eigen belang, is deze reactie niet onlogisch. Was de Verenigde Staten jaren geleden blij met de dichte nabijheid van de Sovjetraketten in Cuba?
De VS is ongetwijfeld een supermogendheid en zijn meningen, voorstellen en verzoeken kunnen niet zo maar van tafel worden geveegd. Als we echter werkelijk bezorgd zijn over grotere veiligheid, vooral in Europa, dan volgt de weg daarheen een meer ingewikkeld pad via onderhandelingen en akkoorden, niet via eenzijdige stappen. Dit is de verantwoordelijkheid niet alleen van de belangrijkste spelers - de VS en Rusland - maar ook van de Europese Unie.
Jana Hybášková
(CS) Aan het begin van de 21ste eeuw is er een enorme proliferatie van raketten van de middellange en lange afstand. Bij afwezigheid van een internationaal veiligheidsregime is helaas effectieve verdediging de enige manier om dit te stoppen.
Effectieve verdediging is het hoogste recht van de lidstaten van de EU. De SOFA-onderhandelingen (Status of Forces Agreement - overeenkomst inzake de status van de strijdkrachten) die momenteel plaats vinden in Praag, zijn een wettig recht van de Tsjechische Republiek. Omdat de radar die zich op het grondgebied van de Tsjechische Republiek bevindt, de veiligheid van veel Europese landen zal garanderen en omdat dit de eerste gelegenheid zal zijn voor de Tsjechische Republiek, een land dat vele jaren bezet is geweest, om actief bij te dragen aan de Europese veiligheid, moet de Tsjechische regering uitermate verantwoordelijk zijn in haar daden.
Het raketafweersysteem moet betrouwbaar en defensief zijn en moet de ondeelbaarheid van veiligheid respecteren. We verwelkomen zodoende informatie over de top van Boekarest, waar een beslissing moet worden genomen met betrekking tot de bouw van een aanvullend LTBMD-systeem. De onderhandelingen naar de NATO brengen garandeert tenuitvoerlegging van de ondeelbaarheid. Duidelijk maken dat dit een puur defensief systeem is, is het onderwerp van de Amerikaans-Pools-Tsjechisch-Russische onderhandelingen.
Mijn laatste punt betreft effectiviteit. Wanneer we rekening houden met wat we weten over de proeven van Iran in november, moeten we beseffen dat we een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid hebben. We moeten niet de effectiviteit van onze gemeenschappelijke verdediging bederven met ruzies over of we ons überhaupt moeten verdedigen.
Libor Rouček
(CS) Sta mij toe deze opmerking van één minuut te gebruiken om de Raad van de Europese Unie en de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid op te roepen het Amerikaanse raketafweersysteem op Europees niveau te bespreken.
De plaatsing van het Amerikaanse raketafweersysteem in Europa is een pan-Europese kwestie. Het is niet alleen maar een zaak voor de Tsjechen, Polen of Amerikanen. Betrekkingen binnen de Europese Unie, EU-NAVO betrekkingen, EU-VS betrekkingen en EU-Rusland betrekkingen staan hier allemaal op het spel. Ik zou daarom willen verzoeken dat deze kwestie wordt opgenomen in de agenda van de Raad.
Wat betreft de Tsjechische Republiek, zou ik één feit willen noemen: zeventig procent van de burgers van de Tsjechische Republiek is tegen dit systeem. Driekwart van de burgers van de Tsjechische Republiek wil een referendum over dit onderwerp. De Tsjechische regering communiceert niet met het publiek; de Tsjechische regering informeert de leden van het Tsjechische Parlement niet, de Tsjechische regering doet alles achter de rug van het Tsjechische volk. Het is belangrijk dit te weten en het moet in de Raad van de Europese Unie met nadruk worden gezegd.
Janusz Onyszkiewicz
(PL) Mijnheer de Voorzitter, eerst en vooral zou ik iedereen eraan willen herinneren dat de kwestie van het antiraketschild niet alleen Polen en de Tsjechische Republiek aanbelangt, maar ook het Verenigd Koninkrijk en Denemarken. De installaties in deze laatste landen zullen immers opgenomen worden in het systeem. Laten we dus niet alleen over Polen en de Tsjechische Republiek praten.
Mijn tweede opmerking luidt als volgt: het antiraketschild en de installaties die er deel van uitmaken zijn geen magneet die terroristen aantrekt. Terroristen kiezen gemakkelijke doelwitten uit, geen sterk beveiligde militaire bases.
Ten derde - dit is mijn laatste punt - is de Europese Unie geen militaire alliantie. Dat is misschien jammer, maar zo is het nu eenmaal. Het nieuwe verdrag, het Verdrag van Lissabon, zal hier geen verandering in brengen. Concreet betekent dit dat defensiekwesties onder de verantwoordelijkheid van de NAVO vallen, of onder de verantwoordelijkheid van de landen die ervoor gekozen hebben om niet tot een alliantie toe te treden en zelf in te staan voor hun verdediging. Het spreekt voor zich dat er in de NAVO een discussie moet worden gevoerd over hoe dit systeem kan worden ingepast in de andere systemen die de NAVO wil ontwikkelen. Dit is zonder enige twijfel van fundamenteel belang. Laten we niet vergeten dat 21 landen van de Europese Unie lid zijn van de NAVO.
Milan Horáček
(DE) Mijnheer de Voorzitter, een van de geweldigste anti-oorlogsromans gaat over "de brave soldaat Schwejk” van Jaroslav Hašek! Wat het standpunt van de Raad en de Commissie oplevert, overtreft echter Schwejk, het overtreft Franz Kafka, het overtreft zelfs de struisvogel. We kunnen ons toch niet overgeven aan zo'n struisvogelpolitiek! We moeten dat tot op de bodem met het Europees Parlement bediscussiëren, niet alleen onder elkaar, maar ook met de NAVO-staten. We moeten dat bespreken met de Tsjechen, de Polen en de Russen. Dat is een procedure die voor heel Europa moet gelden.
Tobias Pflüger
(DE) Mijnheer de Voorzitter! Het geplande raketsysteem is er om het onmogelijk te maken een tegenaanval uit te voeren, dat is technisch duidelijk. Dat betekent dat het ook een aanvalssysteem is. Daar moet bij het debat rekening mee worden gehouden. Of het raketsysteem nu door de VS, of door de NATO samen met de VS of op welke manier dan ook wordt opgebouwd - het blijft een bewapeningsprogramma! Wat ik zo typisch vind, is dat de Europese Unie daarover geen gemeenschappelijk standpunt weet te formuleren. Die gemeenschappelijke buitenlandse en veiligheidspolitiek van de Europese Unie maakt zich zo op dit punt volslagen belachelijk! Wat dat betreft kan Daniel Cohn-Bendit het Hervormingsverdrag citeren tot Sint-juttemis. Zolang het gaat als het nu gaat, dat men namelijk helemaal geen positie inneemt, maakt men zich gewoon alleen maar belachelijk.
Wat we moeten doen, is duidelijk zeggen dat we dit raketsysteem niet willen. Hier in het Europees Parlement is er namelijk een heel duidelijke meerderheid die nee zegt tegen dit raketsysteem. Bovendien is ook in de landen, bijv. in Tsjechië, de bevolking zeer duidelijk tegen dit raketsysteem en de Poolse regering neemt intussen een absoluut genuanceerdere positie in dan vroeger. Daarom zou ik het prima vinden als we hier eens een ontwerpresolutie indienen waarin duidelijk nee wordt gezegd tegen dit raketsysteem.
Jan Zahradil
(CS) Sta mij toe mijn dank uit te spreken aan de Raad, vertegenwoordigd door het Sloveens voorzitterschap en de Commissie, vertegenwoordigd door commissaris Ferrero-Waldner, voor het feit dat zij zich vrij strikt hebben gehouden aan de geest van de Europese verdragen. Volgens de verdragen zijn deze kwesties geheel de verantwoordelijkheid van de natiestaten. Ik moet vermelden dat zelfs het nieuwe Verdrag van Lissabon expliciet verklaart dat kwesties van nationale veiligheid uitsluitend binnen de competentie vallen van de individuele lidstaten van de EU.
Ik ben ervan overtuigd dat de Europese veiligheid ondeelbaar is verbonden met de veiligheid van de hele Euro-Atlantische regio, en dat in een situatie waarin de Europese Unie niet in staat is haar leden te beschermen tegen nieuwe risico's, of die nu financieel zijn of technologisch, deze verbinding van levensbelang wordt.
Wat betreft de publieke opinie, die hier verschillende malen genoemd is, kan ik slechts toevoegen dat degenen die verwijzen naar de opiniepeilingen en vragen om een referendum, vaak dezelfde mensen zijn die tegen een referendum waren met betrekking tot een andere zeer belangrijke kwestie, namelijk het nieuw Europees Verdrag.
Oldřich Vlasák
(CS) Dames en heren, sta mij toe alle argumenten samen te vatten.
In wezen gaat deze kwestie niet alleen over het vergroten van de veiligheid van de Tsjechische Republiek en Polen, maar in feite over het vergroten van de veiligheid van heel Europa. De onderhandelingen over de plaatsing van zo'n systeem zijn de verantwoordelijkheid van de natiestaat als zodanig. Soortgelijke systemen bestaan in andere landen, in lidstaten van de Europese Unie.
De sprekers van vandaag hebben duidelijk benadrukt dat er een echt gevaar bestaat. We moeten beseffen dat wanneer het gaat over de kwestie van veiligheid, er zeer snel beslissingen moeten worden genomen. Zulke beslissingen kunnen ook een preventief element bevatten. Alleen als we voorbereid en sterk zijn, kunnen wij aanvallers dwingen te onderhandelen en zich te houden aan veiligheidseisen.
Tot besluit zou ik willen zeggen dat ik volledig de opvatting verwerp dat de Tsjechische regering niet met haar burgers heeft gecommuniceerd over dit systeem. Er loopt al verscheidene maanden een informatiecampagne.
Miloslav Ransdorf
(CS) Ik zou vier punten willen aanstippen over dit onderwerp.
Het eerste heeft te maken met de Stichtingsakte tussen de NAVO en de Russische Federatie van mei 1997. In deze akte verbonden beide zijden zich gezamenlijk het gebruik van geweld uit te bannen, en zelfs de dreiging van geweld, op het Europese continent. Als deze akte geldigheid heeft, dan sluit zij in feite de mogelijkheid uit dat een situatie zoals wij die hier hebben besproken, op ons continent kan ontstaan.
Het tweede punt betreft het Proces van Helsinki. De ondertekenaars van de Akkoorden, van de Verklaring, verbonden zich de aanwezigheid van militaire systemen in Europa te verminderen. Deze actie zou de trend doen keren. Naar mijn mening moet de vermindering van het aantal militaire systemen op het Europese continent doorgaan.
Het derde punt betreft het aantal bases. Er zijn Amerikaanse bases in achttien Europese landen. Als we de nieuwe erbij tellen, zou het totale aantal stijgen tot twintig. Zo zouden we dus de woorden van Zbigniew Brzeziński bevestigen dat de Europese Unie de facto een Amerikaans protectoraat is.
Het vierde punt betreft het doel van het hele systeem. Ik denk dat het voldoende duidelijk is: ervoor te zorgen dat de inlichtingendienst het hele continent van Europa beslaat en controleert.
Urszula Gacek
(PL) Mevrouw de Voorzitter, de Poolse premier, Donald Tusk, hecht veel belang aan de argumenten van zijn Europese buren. De mogelijke deelname van Polen aan dit Amerikaanse project mag geen aanleiding zijn voor onenigheid binnen de Europese Unie. De nieuwe Poolse regering heeft goede betrekkingen met de Verenigde Staten hoog in het vaandel, maar weet dat Polen in de eerste plaats deel uitmaakt van de Europese familie.
Polen houdt bovendien rekening met de bezwaren van Rusland en reageert koelbloedig ondanks de scherpe uitspraken van enkele vertegenwoordigers van de Russische strijdkrachten. Aangezien de Europese Unie op dit moment niet over een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid beschikt, zal de definitieve beslissing van Polen over de plaatsing van elementen van het antiraketsysteem op zijn grondgebied een soeverein besluit zijn. Polen heeft begrip voor de uiteenlopende standpunten en neemt geen aanstoot aan kritische opmerkingen.
Dames en heren, wij vragen u om ons standpunt te respecteren, dat er in de eerste plaats op gericht is om de veiligheid van onze eigen burgers te garanderen.

Janez Lenarčič
voorzitter van de Raad. - (SL) Ik zou graag het Parlementslid, de heer Cohn-Bendit, willen bedanken omdat hij ons in herinnering heeft gebracht dat Slovenië gisteren als tweede lidstaat het nieuwe Verdrag van Lissabon heeft geratificeerd. Dat verdrag geldt echter nog niet. Zoals u weet, hebben we nog 24 ratificaties nodig en het Sloveense voorzitterschap hoopt dat die tijdig zullen plaatsvinden en dat het nieuwe Verdrag van Lissabon in werking zal treden binnen de termijn die we hebben voorzien.
Daarbij zou ik willen beklemtonen dat het niet zal leiden tot wezenlijke veranderingen of vernieuwingen voor de fundamentele voorwaarden waarop het Europese veiligheids- en defensiebeleid rust. Dat beleid is namelijk vooral op de nationale bevoegdheid gebaseerd, die de lidstaten betreffende nationale veiligheid en defensie behouden.
Nu beschikt de Europese Unie reeds over een Europees veiligheids- en defensiebeleid en dat vormt al het kader waarbinnen dergelijke besprekingen ook binnen de Raad kunnen plaatsvinden. Of het ook tot zulke besprekingen in de Raad zal komen, is niet zozeer van het voorzitterschap afhankelijk, maar wel van de wil en de interesse van de lidstaten. Ik verzeker u dat de Raad gedetailleerd op de hoogte zal worden gebracht van het huidige debat en van de standpunten die hier naar voren werden gebracht.

Het debat is gesloten.
