Tura pytań (pytania do Komisji)
Przewodnicząca
Następnym punktem jest tura pytań (B6-0316/2007).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza
Dotyczy: poszanowania specyfiki sportu
Czy Komisja zgadza się, że inicjatywa UEFA dotycząca zawodników lokalnych będzie sprzyjać solidarności sportowej i chronić europejską piłkę nożną? Jakie kroki Komisja planuje podjąć w celu uwzględnienia specyfiki sportu przy kształtowaniu wniosków legislacyjnych i interpretowaniu obowiązującego prawa UE?
Ján Figeľ
komisarz. - Pani przewodnicząca! Cieszę się, że mogę wnieść swój wkład, udzielając odpowiedzi na temat specyfiki sportu. Byłby to odpowiedni czas na omówienie tej kwestii bardziej dogłębnie ?- nie teraz, lecz później - ponieważ 11 lipca bieżącego roku Komisja przyjęła białą księgę na temat sportu. Był to bardzo istotny wkład, podkreślający znaczenie wspierania szkolenia młodych, utalentowanych sportowców w odpowiednich warunkach, co jest kwestią zasadniczą dla trwałego rozwoju sportu na wszystkich poziomach. Był to instytucjonalny, bardzo polityczny wkład w to zagadnienie i współpracę w tej sprawie.
Cytuję fragment księgi: "Reguły, które przewidują, iż w skład drużyny wchodzi pewna liczba lokalnie przeszkolonych zawodników, mogłyby zostać uznane za zgodne z przepisami Traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu osób, jeśli nie prowadzą do bezpośredniej dyskryminacji za względu na przynależność państwową i jeśli ewentualne pośrednie efekty dyskryminacji, które z niej wynikają, mogą być uzasadnione jako proporcjonalne do osiągnięcia uzasadnionego celu, takiego jak wzmocnienie i ochrona szkolenia i rozwoju utalentowanych młodych graczy”. Uważam, że jest to bardzo ważne sprecyzowanie, w jaki sposób należy tę kwestię rozumieć.
Komisja prowadzi obecnie ocenę zgodności środków UEFA dotyczących zawodników lokalnych z prawem wspólnotowym, z myślą o znalezieniu odpowiedniej równowagi między koniecznością przestrzegania prawa wspólnotowego i poszanowania autonomii organizacji sportowych z jednej strony a interesami europejskiej piłki nożnej z drugiej.
Ocena prowadzona jest w kontekście deklaracji załączonej do traktatu z Amsterdamu, tzw. deklaracji nicejskiej Rady Europejskiej z 2000 r., oraz białej księgi na temat sportu, w której jako działanie numer 9 w ramach planu działania im. Pierre'a de Coubertina konkretnie wymieniono "ukończenie analizy reguł, które przewidują, iż w skład drużyny wchodzi pewna liczba lokalnie szkolonych zawodników”. Obecnie nie są dostępne całościowe informacje porównawcze dotyczące akademii piłki nożnej w państwach członkowskich i zawodników lokalnych.
W 2006 r. Komisja rozpoczęła badanie dotyczące akademii sportu w państwach członkowskich, które obejmuje kwestię zawodników lokalnych. Wyniki badania powinny stanowić cenny początkowy wkład w analizę tego zagadnienia.
Jeśli chodzi o drugą część pytania - jako że składa się ono z dwóch zdań dotyczących specyfiki sportu - w rozdziale 4 białej księgi rozwinięto koncepcję specyfiki sportu w ramach obecnych kompetencji UE. Jak w sposób bardziej szczegółowy opisano w dokumencie roboczym naszych służb w załącznikach, decyzje podejmowane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości i Komisję pokazują, że w przeszłości uznawano i brano pod uwagę specyfikę sportu. Komisja podziela pogląd, że należy propagować pewne wartości i tradycje sportu europejskiego i nadal będzie uznawać szczególny charakter tego sektora przy jednoczesnym poszanowania prawa UE. Jednakże podstawą kontroli Komisji w zakresie stosowania prawa UE, w szczególności przepisów dotyczących konkurencji i rynku wewnętrznego, jest indywidualne podejście do każdego przypadku. Jest to zgodne z obowiązującymi postanowieniami Traktatu.
Aby zagwarantować wszystkim zainteresowanym stronom pewność prawną i przyczynić się do poprawy zarządzania w sporcie europejskim, we wspomnianym wcześniej dokumencie roboczym służb oraz jego dwóch załącznikach gruntownie objaśniono kwestię specyfiki. Uwzględniono sport i unijne reguły współzawodnictwa oraz sport i swobody rynku wewnętrznego, a także - po raz pierwszy - orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i decyzje Komisji w dziedzinie sportu.
Chcę podkreślić, że specyfika sportu została po raz pierwszy przedstawiona w dokumencie dotyczącym polityki znacznie szerzej niż kiedykolwiek w ostatnich latach w kontekście UE. Jest to także jeden z najistotniejszych wkładów wniesionych nie tylko w odpowiedź na pytanie, ale również w promowanie sportu w Unii Europejskiej.
Richard Corbett
Przepisy UEFA, zgodnie z którymi kluby muszą posiadać określoną liczbę lokalnie przeszkolonych zawodników będących ich wychowankami, mają na celu zagwarantowanie, że kluby nie będą kierowały się jedynie względami finansowymi na rynku transferów, lecz będą musiały inwestować w szkolenia w lokalnych społecznościach. Jest to system bardzo ważny. Jednakże jeśli chodzi o tę kwestię, Komisja w białej księdze nie wypowiedziała się jednoznacznie, że system ten jest dopuszczalny na mocy Traktatu, a teraz pan, panie komisarzu, powiada, że mógłby być, gdyby... - i nadal bada pan sprawę. Czy mogę zapytać Komisję: dlaczego trwa to tak długo? Kiedy Komisja będzie w stanie poprzeć ten pożądany system?
Ján Figeľ
komisarz. - Chciałbym udzielić szerszej odpowiedzi, lecz krok naprzód został już uczyniony, jeżeli przypomnimy sobie nasze debaty sprzed roku lub przynajmniej spojrzymy z perspektywy Parlamentu. Uważam, że zacytowana przeze mnie odpowiedź, stanowiąca część komunikatu - tego dokumentu dotyczącego polityki, jest istotnym zapewnieniem, że chcemy wspierać specyfikę sportu, zwłaszcza piłki nożnej, w kategoriach ochrony i promowania młodych ludzi oraz ich szkolenia i inwestowania w nich.
Badanie nie zostało ukończone, ponieważ nie posiadamy wszystkich danych, którymi chcielibyśmy dysponować. Mam nadzieję, że przy pomocy uzupełniającego kwestionariusza, nad którym obecnie pracujemy, uda nam się uzyskać pozostałe dane. Bardzo ważne jest, aby współpracowali z nami partnerzy ze stowarzyszeń, federacji, klubów i lig państw członkowskich. Miejmy nadzieję, że w przewidywalnym czasie - chciałbym, aby był to początek przyszłego roku - będziemy mogli udzielić ostatecznej odpowiedzi. Za dwa tygodnie w Brukseli spotkamy się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami ze świata sportu, aby omówić treść i wprowadzenie w życie białej księgi. Uważam, że ta część będzie miała zasadnicze znaczenie dla podjęcia konkretnych działań i propagowania wartości sportu.
W imieniu Komisji mogę państwu powiedzieć, że z zaangażowaniem podchodzimy do tych zagadnień, a wszystkie delikatne kwestie należy rozwiązywać w sposób odpowiedni. Przed podjęciem decyzji - nie tylko w tym obszarze, który jest dość szczególny - musimy dokonać gruntownej analizy, a następnie podjąć prawdziwe decyzje.
Reinhard Rack
(DE) Panie komisarzu! Nie chcę obrazić Komisji ani Trybunału Sprawiedliwości, jednak mniemam, że ani sędziowie, ani panowie komisarze, ani też panie komisarz nie bywają często na boiskach do piłki nożnej. Gdyby przebywali tam częściej, zauważyliby, że jesteśmy na początku sezonu pucharu Europy, w którym grają przeciwko sobie drużyny, w których często jednocześnie tylko jeden gracz jest członkiem drużyny narodowej. Byliśmy więc świadkami zupełnego zaniedbania nowej krwi, a ponadto przypisujemy temu wszystkiemu wymiar wyłącznie ekonomiczny.
Piłka nożna to coś więcej niż rynek wewnętrzny i nie jest to jedynie współzawodnictwo w sensie prawnym. Piłka nożna to zawody sportowe pomiędzy krajowymi, regionalnymi i lokalnymi drużynami. W tym zakresie muszą szybko nastąpić zmiany. Czy Komisja może obiecać, że oprócz podjęcia badań, następują też jakieś zmiany?
Ján Figeľ
komisarz. - Jestem pewny, że coś naprawdę zostanie zrobione. Podaję piłkę nożną jako świetny przykład, ponieważ w pewnym sensie Europa jest w niej najlepsza na świecie. Sądzę, że możemy być najlepsi w wielu innych dziedzinach, na przykład szkolnictwie wyższym, które zazwyczaj nie jest postrzegane jako najlepsza strona Europy. Nie, potrzeby Europy nie ograniczają się jedynie do wspominania swoich sukcesów lub nawiązywania do znaczenia piłki nożnej lub sportu ze względu na przeszłe i obecne osiągnięcia; Europa musi także patrzeć w przyszłość. Jedną z odpowiedzi jest zrównoważone podejście do sportu, co oznacza, że nie chodzi przede wszystkim o pieniądze, lecz o zasady i wartości, które rządzą światem, i pieniądze, które wspierają zdrowe inwestycje.
Wiem o braku równowagi, problemach i wątpliwościach związanych z wiarygodnością zawodów i korupcją oraz z faktem, że o tym, kto jest naprawdę silnym partnerem lub zawodnikiem, w zbyt dużym stopniu decydują pieniądze.
Uważam, że po 1999 r., po wydaniu sprawozdania helsińskiego - co państwo może lepiej pamiętają - a następnie deklaracji nicejskiej kwestia ta nabrała rozpędu. Nigdy wcześniej Komisja nie przedstawiła dokumentu dotyczącego polityki. Jeżeli wychodzimy z inicjatywą, nie tylko w formie dokumentu, lecz proponowanych działań - a w ramach Planu działania im. Pierre'a de Coubertina przewidziano ich 53 - wówczas możemy dużo zdziałać. Jeżeli będziemy wiarygodni w jego realizacji, uważam, że możemy również przygotować pierwszy artykuł traktatowy dotyczący sportu, gdyż obecnie ze względu na brak podstawy prawnej nie możemy określić niektórych działań i musimy podejmować decyzje indywidualnie dla każdego przypadku i problemu.
W odpowiedzi tej istnieje wiele dodatkowych kwestii, zatem większa wiarygodność oznacza współpracę instytucji UE, ustawodawców krajowych, lecz również organów zarządzających sportem. Określają one zasady, zajmują się zarządzaniem i muszą także być wiarygodne w zarządzaniu poszczególnymi dyscyplinami, rozgrywkami lub zawodami.
Powiedziałbym, że forum sportowe, które zorganizujemy podczas prezydencji portugalskiej, mogłoby być jedną z odpowiedzi na potrzebę stałego lub regularnego przejrzystego i wiarygodnego dialogu dotyczącego wszystkich problemów i ewentualnych rozwiązań, czy to na niewielką skalę w Europie, czy też w ramach szerszej współpracy międzynarodowej.
Manolis Mavrommatis
(EL) Pani przewodnicząca, pani komisarz! Przewodniczący UEFA, Michel Platini, w swoim liście prosi przywódców 27 państw członkowskich UE o interwencję w związku z rosnącym bogactwem klubów piłkarskich, które wydają coraz więcej na graczy i inne zakupy, zamieniając w ten sposób piłkę nożną ze sportu z wartościami w działalność o naturze biznesowej.
Jednak w swoim oświadczeniu przed napisaniem listu przewodniczący UEFA poprosił polityków o to, by nie ingerowali w piłkę nożną. Powiedział, że UE i Parlament Europejski powinny ograniczyć się do swoich ról politycznych i trzymać się z daleka od sportu.
Czy zgadzają się państwo z opinią przewodniczącego UEFA i do jakiego stopnia? Czy biała księga w sprawie sportu będzie dobrą okazją do wyjaśnienia tych zaległych spraw?
Ján Figeľ
komisarz. - Dziękuję za poruszenie tego problemu oraz za informację pośrednio pochodzącą od prezesa UEFA Michela Platiniego; spotykaliśmy się wielokrotnie i posiadam nawet opis propozycji dotyczącej zawodników lokalnych.
Apelujemy teraz o działanie, które byłoby w większym stopniu wspólne, co dotyczy także ewentualnego włączenia sportu do traktatu reformującego - zapisano to w mandacie i projekcie. Nie prosimy o uprawnienia; w białej księdze prosimy o współpracę, o bardzo konkretne działania, które mają zostać podjęte w wielu obszarach - edukacji, szkolenia, integracji społecznej, zdrowia publicznego - lecz również, z drugiej strony, o zwalczanie takich zjawisk jak przemoc, rasizm, korupcja w sporcie lub poszczególnych organizacjach albo podczas wydarzeń sportowych. Nie możemy jedynie czekać na nowy Traktat ani nawet uznać konsensusu osiągniętego w dniu dzisiejszym za pewnik na przyszłość. Aby zapewnić lepszą przyszłość, powinniśmy działać dzisiaj, niezależnie od tego, czy dotyczy to piłki nożnej, czy innych obszarów.
Uważam, że Parlament Europejski, Komisja i Rada mogą rozwiązać wiele problemów i - jak powiedziałem - razem możemy dużo zdziałać. Nie oznacza to, że musimy interweniować na szczeblu UE. Na przykład, jeżeli w październiku na szczeblu ministerialnym uzgodnimy treść zmiany lub ulepszenie naszego kodeksu antydopingowego, konwencji antydopingowej lub zasad Światowej Agencji Antydopingowej, będzie to przeciwdziałanie dopingowi. Pamiętam, że kiedy zostałem komisarzem w 2004 r., pan Mavrommatis i wielu innych posłów żądało podjęcia przez Unię pilnych działań zwalczających zjawisko dopingu, który był problemem związanym z olimpiadą.
Doping jest zjawiskiem bardzo widocznym i szkodliwym - to rak toczący sport. Możemy dużo zrobić, ale musimy działać, a nie tylko dyskutować i to jest podejście, które teraz przyjmujemy.
Przewodnicząca

Dotyczy: biopaliw
Kiedy Komisja spodziewa się przyjąć wnioski dotyczące certyfikacji upraw przeznaczonych do produkcji biopaliw lub samych biopaliw, aby zagwarantować, że popyt na takie produkty w UE nie przyspieszy niszczenia lasów tropikalnych?
Andris Piebalgs
komisarz. - Komisja kończy obecnie prace nad dyrektywą w sprawie promowania energii odnawialnej i moim celem jest przyjęcie tej dyrektywy do końca bieżącego roku. Jednym z bardzo istotnych aspektów tej dyrektywy będzie odniesienie się do kwestii wpływu biopaliw na trwały rozwój, określonych zasad oraz sposobów zagwarantowania, że biopaliwa nie wpłyną negatywnie na środowisko naturalne. Z tego względu na pewno zostanie zaproponowany konkretny system, który mógłby być - i będzie - stosowany w przypadku biopaliw produkcji wewnątrzwspólnotowej i biopaliw przywożonych.
Chris Davies
Czy pan komisarz zgodziłby się, że nasze dotychczasowe wyniki pod względem kontroli przywozu drewna pochodzącego z nielegalnych źródeł są godne pożałowania - po prostu straszne? Biorąc pod uwagę to doświadczenie oraz obecne możliwości korupcji i fałszowania dokumentów, jak możemy mieć pewność, że certyfikacja upraw służących do produkcji biopaliw będzie wiarygodna? Czy możliwe, że w ostatecznym rozrachunku uczynimy problem jeszcze większym?
Andris Piebalgs
komisarz. - Przede wszystkim, nie mogę potwierdzić, że do Unii Europejskiej przywozi się duże ilości drewna z nielegalnego wyrębu, lecz mogę wyraźnie powiedzieć, że ilość biopaliw sprowadzanych do Unii Europejskiej jest jak dotąd bardzo ograniczona. Nie było żadnych skutków w postaci negatywnych konsekwencji dla lasów deszczowych. Proponowane systemy certyfikacji zostaną wprowadzone w życie. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości, ponieważ działanie służb celnych w Unii Europejskiej jest ogólnie bardzo pozytywne.
Jörg Leichtfried
(DE) Panie komisarzu! Wspomniana właśnie kwestia stanowi znaczny problem. Drugim problemem jest najwyraźniej to, że z powodu wzmożonego użycia biopaliw ceny podstawowych artykułów żywnościowych zaczynają wzrastać, a w niektórych krajach obywateli nie stać na zakup podstawowych artykułów żywnościowych. Czy jesteście państwo świadomi tego problemu? Jeśli tak, to jakie podjęto w tej kwestii działania?
Andris Piebalgs
komisarz. - (DE) Główną przyczyną wzrostu cen jest wzrost popytu, szczególnie w Chinach, Indiach, a także w innych krajach. Jest to główna przyczyna wzrostu cen. Mój kolega, który zabierze głos zaraz po mnie, wyjaśni, jakie należy podjąć działania. Oczywiste jest, że musimy produkować więcej, ponieważ trzeba zaspokoić rosnący popyt.
Jeśli chodzi o biopaliwa, obecnie ich wpływ na ceny żywności jest marginalny, ponieważ globalne zużycie biopaliw jest nadal niskie. Oczywiście musimy wziąć to pod uwagę, ponieważ w Stanach Zjednoczonych znaczna część kukurydzy jest obecnie przeznaczana na produkcję biopaliw. Może to mieć wpływ na pewne sektory, jednak istnieją sposoby na zaspokojenie rosnącego popytu. Jestem zdania, że musimy w Komisji znaleźć odpowiedź na ceny na rynku światowym. Mój kolega ma w tej kwestii pewne propozycje.
Georgios Papastamkos
(EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Istnieje pogląd, że wzrastająca ilość biopaliw może wchłonąć nadwyżkę produkcyjną w krajach rozwiniętych, przekształcając ją w biopaliwa na własny użytek lub na eksport.
Czy Komisja uważa, że sektor biopaliw może być kluczem rundy z Doha negocjacji Światowej Organizacji Handlu?
Andris Piebalgs
komisarz. - Z pewnością istnieją kraje, które są bardziej zainteresowane międzynarodowym handlem biopaliwami - w szczególności Brazylia; to prawda, lecz dauhańska runda negocjacji jest znacznie szersza. Nie dotyczy ona wyłącznie biopaliw, które stanowią jej niewielką część, i stanowczo powinniśmy osiągnąć porozumienie w wielu innych kwestiach. Powiedziałbym, że biopaliwa będą miały marginalny wpływ na rezultaty rundy dauhańskiej.
Przewodnicząca

Dotyczy: stanu zaawansowania negocjacji w WTO
Czy Komisja Europejska może wyczerpująco przedstawić stan zaawansowania procesu WTO?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Jest to zwykłe podejście skandynawskie: stosunkowo krótko i na temat.
Mogę wyraźnie powiedzieć, że następne dwa miesiące będą zasadnicze dla dauhańskiej rundy rozwoju. Negocjacje zostały obecnie wznowione na podstawie propozycji, które zostały przedstawione w lipcu przez przewodniczących grup negocjacyjnych ds. rolnictwa i ds. produktów przemysłowych.
Przygotowując propozycje negocjacyjne przewodniczący wykonali uczciwą pracę. Uważam, że możemy stwierdzić, iż sprawiedliwie rozłożyli obciążenia. W przypadku poszczególnych głównych uczestników położyli nacisk na każdą kwestię wchodzącą w skład tzw. trójkąta negocjacyjnego - AMA, NAMA i pomoc państwa - którą dani uczestnicy traktują jako kwestię najbardziej wrażliwą.
Oczywiste jest również, że tekst przewodniczących nie został ustalony definitywnie. Członkowie WTO mieli możliwość wstępnego ustosunkowania się do tych tekstów przed przerwą letnią.
Teraz jednak negocjacje będą musiały dotyczyć konkretów. Dalsza runda dyskusji nad ogólnymi zasadami rozpoczęła się na początku września w Genewie. Celem dyrektora generalnego WTO Pascala Lamy'ego oraz przewodniczących jest możliwość wydania w październiku zweryfikowanego dokumentu będącego ostatecznie podstawą końcowego porozumienia w sprawie ogólnych zasad, które ma zostać zawarte najpóźniej tej jesieni. Czy tak się stanie, czy będzie końcowy dokument, całkowicie zależy od zaangażowania poszczególnych uczestników w negocjacje.
Aby osiągnąć porozumienie, Stany Zjednoczone powinny teraz przełożyć zobowiązanie polityczne prezydenta Busha, które podjął on na szczycie APEC, na konkretne kroki negocjacyjne. Stany Zjednoczone muszą być widoczne w swoim zaangażowaniu i muszą poczynić postępy w kwestii dopłat dla rolnictwa, przede wszystkim biorąc pod uwagę cel, którym jest zapewnienie dostępu do rynków rolnych krajów rozwijających się.
Brazylia, Indie oraz - z tego samego względu - inne gospodarki wschodzące muszą pójść we właściwym kierunku i dotrzymać swoich zobowiązań, co oznacza obniżenie do pewnego stopnia faktycznych taryf dla produktów przemysłowych.
W rzeczywistości pod względem gospodarczym rozmowy znajdują się na etapie, na którym odległość do mety jest stosunkowo krótka, a z pewnością bardzo krótka w stosunku do drogi, którą jak dotąd przebyliśmy.
Koszt pozostałych ustępstw, na które w przypadku końcowego pakietu muszą pójść zarówno kraje rozwinięte, jak i niektóre kraje rozwijające się, jest niewielki w porównaniu z systemowymi korzyściami osiągnięcia porozumienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy światowa sytuacja gospodarcza staje się coraz bardziej niepewna.
Ale czas płynie. Jeżeli jesienią nie zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie ogólnych zasad, szybkie zakończenie negocjacji w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju staje się mało prawdopodobne. Kampania prezydencka w Stanach Zjednoczonych nabierze tempa i negocjacje mogą zostać zamrożone na lata.
Aby ta runda zakończyła się teraz powodzeniem, wszystkie strony muszą wykazać elastyczność i chęć osiągnięcia kompromisu. Unia Europejska będzie nadal wychodzić naprzeciw poszczególnym grupom krajów należących do WTO oraz ich najważniejszym członkom, aby zapewnić ich konstruktywne zaangażowanie.
Brian Crowley
Chcę podziękować pani komisarz za odpowiedź. Żałuję, że nie ma tu dziś również komisarza Mandelsona, ponieważ wiem, że rozczarowała go odpowiedź, której udzielono mu, gdy przebywał w ubiegłym tygodniu na spotkaniu w Ameryce.
Jednak, krótko mówiąc, wypowiadała się pani o krajach rozwijających się i wśród nich wymieniła pani Brazylię i Indie. Z punktu widzenia przemysłu i wywozu nie można ich zaklasyfikować do krajów rozwijających się. Jednocześnie jednak pod względem kulturowym są one zaliczane do krajów rozwijających się, biorąc pod uwagę korzyści, jakie uzyskają.
Czy Europa powinna więcej zaoferować w obszarze rolnictwa, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że amerykański projekt ustawy o rolnictwie, który już powstał, przewiduje więcej dopłat z pakietu niż pierwotnie wynegocjowano, a Europa wydaje się na to wszystko przyzwalać, natomiast Ameryka nie ponosi żadnych obciążeń? Czy jest to właściwy sposób dalszego postępowania?
I wreszcie, jeżeli terminem jest jesień, koniec października to jesień. Zima zaczyna się 1 listopada. Czy zatem widzą państwo ramy czasowe dla osiągnięcia w tym zakresie sukcesu?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Jeśli chodzi o określenie początku zimy, to w moim kalendarzu jest to grudzień, ale niech będzie. Przede wszystkim oczywiste jest, że jeśli zastanowimy się, w jakim kierunku zmierza amerykański projekt ustawy o rolnictwie, nie wnosi on zbyt wiele, jeśli chodzi o wsparcie porozumienia w ramach rundy dauhańskiej, lecz nie możemy przesądzać o tym, jakie decyzje zapadną ostatecznie w Senacie.
Nie będę wchodzić w dyskusje o tym, czy Brazylia jest krajem rozwiniętym czy rozwijającym się, gdy rozmawiamy jednocześnie o produktach rolnych i przemysłowych, lecz oczywiste jest, że w sektorze rolnictwa - a także biopaliw, które omawialiśmy kilka minut temu - Brazylia jest krajem bardzo konkurencyjnym. Biopaliwa produkowane z trzciny cukrowej są bardzo konkurencyjne na rynku światowym.
Marian Harkin
Pani komisarz! Dziękuję za odpowiedź. Powiedziała pani, że bardzo ważne jest, aby Stany Zjednoczone złożyły ofertę. W ostatnich dniach pojawiły się wyraźne sugestie, że w rzeczywistości Stany Zjednoczone złożyły bardzo znaczącą i bardzo interesującą ofertę dotyczącą wsparcia rynku wewnętrznego. Chciałabym zapytać panią, czy jest to prawdą, a jeśli tak - czy mogłaby pani przedstawić nam jakieś informacje?
Moje drugie pytanie brzmi: czy nie zgodziłaby się pani, że wydaje się, iż na pewno jak dotąd to my idziemy na ustępstwa? Czy może pani potwierdzić, że komisarz Mandelson zaproponował obniżenie wsparcia dla rolników w UE o 70%, a jeśli tak - czy popiera pani to stanowisko? Czy nie zgodziłaby się pani, że taka redukcja zniszczyłaby rolnictwo europejskie, a w szczególności sektor wołowiny?
Mariann Fischer Boel
komisarz. -Przede wszystkim, kiedy oglądaliśmy dokumenty negocjacyjne przygotowane przez dwóch przewodniczących, pan Falconer, który odpowiada za sektor rolnictwa, przedstawił dokument, w którym między liczbami widniały luki. Jeśli natomiast chodzi o wsparcie ze strony państwa, które jest dla Amerykanów kwestią najtrudniejszą, oczywiste jest, że zasygnalizowali oni już możliwość działania w ramach tej luki lub w granicach dwóch liczb wymienionych w dokumencie pana Falconera.
Negocjacje, lub dyskusje, są w toku, zatem niezwykle trudno powiedzieć, w jakim punkcie zakończy się końcowa rozgrywka. Muszę jednak stwierdzić, że w przypadku sektora rolnictwa dla Unii Europejskiej trudną kwestią są oczywiście taryfy. Ale ważniejszy niż taryfy jest sposób, w jaki traktujemy nasze produkty wrażliwe. Jest to po prostu kwestia kluczowa i faktycznie ważniejsza niż obniżenie taryf w poszczególnych przedziałach, które stosujemy.
Zatem mogę jedynie zachęcać do uważnej obserwacji sposobu traktowania wrażliwych produktów, gdyż ostatecznie będzie to kwestią kluczową.
Jörg Leichtfried
(DE) Rozumiem, że musimy uporać się z tymi negocjacjami dotyczącymi stawek kwotowych, jednak nie widzę tu negocjacji czy rozpowszechniania tego, co Europa sobą reprezentuje, rozpowszechniania naszego stylu życia. Pani komisarz! Dla mnie najważniejszym pytaniem jest to, czy wchodzimy w te negocjacje mówiąc: nie chcemy żadnych produktów zrobionych przez dzieci! Nie chcemy żadnych produktów wytworzonych przy użyciu pracy przymusowej czy niewolniczej! Nie chcemy żadnych produktów, które nie zostały wytworzone w zgodzie z podstawowymi standardami pracy! Czy jest to przedmiotem dyskusji i czy aby robią państwo z tego wystarczający problem?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Właściwie usiłowaliśmy wprowadzić do dyskusji tematy, które zwykle określamy mianem zagadnień niehandlowych, lecz ponowne jej rozpoczęcie z niektórymi innymi podmiotami było bardzo trudne. Jestem całkiem pewna, że kwestia produktów, w przypadku których domagamy się zwrócenia uwagi na środki do życia dla pracowników oraz ich zdrowie - oczywiście osobiście uważam, że zobowiązanie zostało podjęte wobec przedsiębiorstw, które zajmują się przywozem towarów z tych krajów. Można mówić o ręcznikach z Indii i rodzaju barwnika wykorzystywanego w konkretnych lokalizacjach. Uważam zatem, że wszyscy zmierzamy w tym samym kierunku i mam nadzieję, że możemy znaleźć przyzwoite rozwiązanie.
Część druga
Przewodnicząca

Dotyczy: negocjacji rolnych w ramach rundy dauhańskiej
Jak Komisja ocenia postępy negocjacji w sprawie rolnictwa w ramach rundy dauhańskiej oraz "oferty” złożone przez partnerów negocjacyjnych UE?
Czy prawdą jest, że zamierzane jest złożenie w imieniu UE dużej oferty - w porównaniu z ofertą z października 2005 r. - dotyczącej sektora rolnictwa, a przede wszystkim dostępu do rynku? W każdym razie czy Komisja przeprowadziła badanie dotyczące wpływu na europejski sektor rolnictwa?
W razie niepowodzenia negocjacji w ramach WTO, jakie są priorytety Komisji na szczeblu dwustronnym i (między)regionalnym w obszarze handlu produktami rolnymi?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Komisja jest nadal zdania, że istnieje szansa na osiągnięcie w niedalekiej przyszłości pozytywnego rezultatu negocjacji dauhańskich, jak wspomniałam w swojej poprzedniej odpowiedzi.
Mogę jedynie powtórzyć, że jeśli do końca roku nie nastąpi przełom, uważam, że ze względu na zbliżające się wybory w Stanach Zjednoczonych trudno będzie znaleźć możliwość sfinalizowania negocjacji.
Jednak aktualne oferty złożone przez niektórych naszych partnerów w negocjacjach nadal nie są tym, co mogłoby być konieczne do uzyskania wyważonego rezultatu negocjacji.
Co do zakresu ostatecznej oferty UE, realizowana obecnie reforma wspólnej polityki rolnej jednoznacznie ustanawia granice mandatu negocjacyjnego Komisji, co znaczy, że nie możemy zgodzić się na porozumienie, które oznacza konieczność ponownej reformy wspólnej polityki rolnej. Oferta jest wyraźnie zgodna z mandatem udzielonym przez Radę, a nasze ograniczenia negocjacyjne będą oczywiście wiązać się z równoważnymi ustępstwami ze strony naszych partnerów w WTO w dziedzinie rolnictwa i w innych obszarach, co przyniesie naszym eksporterom poprawę możliwości rynkowych.
Ważnym problemem jest fakt, że mówiąc o obniżeniu taryf, czasami obawiamy się, że nasz sektor rolnictwa znajdzie się pod olbrzymią presją przywożonych towarów. Musimy pamiętać, że istnieją dwie strony medalu, czyli obniżenie taryf nastąpi również na nowych rynkach wschodzących, a wejście na te rynki, np. chińskie i indyjskie, może przynieść, - a jestem pewna że tak się stanie, - ogromne korzyści producentom europejskim. Zatem nadal usiłujemy osiągnąć pozytywny rezultat rundy dauhańskiej. Oczywiście preferowane jest rozwiązanie wielostronne, natomiast rozwiązanie dwustronne mogłoby być uzupełnieniem wielostronnych dyskusji.
Na tym etapie czynimy, co w naszej mocy, lecz jeżeli znajdziemy rozwiązanie, to ważne, aby było ono wyważone - w ramach trzech filarów rolnictwa, lecz także między rolnictwem, produktami przemysłowymi i usługami.
Georgios Papastamkos
(EL) Panie komisarzu! Dziękuję za odpowiedź. Mam wrażenie, że wypowiadał się pan bardziej jako komisarz ds. handlu międzynarodowego niż jako komisarz ds. rolnictwa i rozwoju wsi.
Czy pan komisarz Mandelson, który jest odpowiedzialny za handel międzynarodowy, podziela pogląd, że rewizja wspólnej polityki rolnej nie wyrządzi żadnych szkód? Czy komisarz Mandelson podziela pogląd, że zaakceptowanie formuł zobowiązań z lipca 2007 r., które wykraczają poza propozycję złożoną przez UE w październiku 2005 r. nie przekracza mandatu negocjacyjnego nadanego przez Radę Unii Europejskiej w 2005 roku? Jeśli tak, to zanim podjęte zostaną jakiekolwiek zobowiązania wobec partnerów handlowych, należy poprosić o nowy mandat Rady.
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Gdy w 2003 r. ministrowie zebrani w Radzie uzgodnili reformę WPR, oznaczało to udzielenie mandatu komisarzom ds. handlu i rolnictwa. W ramach tego mandatu mogliśmy prowadzić negocjacje. Przedstawiamy teraz - a raczej będziemy przedstawiać 20 listopada - wyniki oceny funkcjonowania polityki rolnej, a nie nową reformę. To nie jest nowa reforma i dlatego w moim odczuciu, niezależnie od tego, czy osiągniemy porozumienie dauhańskie, nie będzie ono miało wpływu na - jak sugerujemy - ocenę funkcjonowania wspólnej polityki rolnej. Zatem nie będzie ono wpływało na posiadany już przez nas mandat ani go zmieniało.
Reinhard Rack
(DE) Pani komisarz, modyfikacje genetyczne uprawianej żywności budzą w wielu osobach w Europie obawy i niepokój. Czy ten temat odgrywa, lub też będzie odgrywał, większą rolę w rundzie Doha?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Oczywiste jest, że doświadczenia kilku ostatnich miesięcy w zakresie wzrostu cen w Europie, zwłaszcza informacje podawane w gazetach w Niemczech podczas przerwy letniej, wywołały wiele pytań. Są to zupełnie nowe pytania dotyczące polityki rolnej w Europie, w ramach której poprzednio walczyliśmy z nadprodukcją i zapasami interwencyjnymi, a obecnie rynek jest bardziej zrównoważony, dzięki - jak sądzę - oddzieleniu płatności bezpośrednich dla rolników od produkcji, co pozwala rolnikom reagować na sytuację na rynku, zamiast kalkulować, jak najlepiej wyjść na dopłatach z Brukseli.
Jasne jest, że w rundzie dauhańskiej préférence communautaire czy bezpieczeństwo dostaw żywności nie jest samo w sobie problemem. Oczywiście dla wszystkich na świecie ważna jest pewność, że można wyżywić swoje społeczeństwo, lecz to nie jest jedyna część naszych negocjacji.
Jim Allister
Czy poza wyrażeniem niepokoju w związku z jeszcze większymi ustępstwami, które szkodzą interesom naszego rolnictwa, mogę zapytać, na czym w ramach negocjacji na temat podniesienia norm produkcji wołowiny koncentrowały się strony, które dążą do większego dostępu do naszego rynku, tak abyśmy mogli ukrócić niekorzystną dla naszych własnych producentów praktykę dopuszczania przywozu żywności w przypadku, gdy możliwości identyfikacji produktów oraz ich jakość są niższe niż standardy, których oczekujemy od własnych producentów?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Chyba już to wcześniej słyszałam. Mogę się mylić, lecz przypomina mi to kwestię podniesioną przez irlandzkiego ministra i kilku irlandzkich posłów do PE, dotyczącą przywozu z Brazylii, możliwości identyfikacji produktów, a także opinię rolników irlandzkich w sprawie braku możliwości takiej identyfikacji. Oczywiste jest, że uważnie śledzimy tę sprawę i wiem, że mój kolega, komisarz Kyprianou, spotka się z komisją w Parlamencie.
Chcemy zapewnić uczciwy handel, co oznacza, że importerzy lub eksporterzy muszą w ramach Unii Europejskiej spełniać takie same normy jakości jak nasi producenci.
W przyszłym tygodniu udaję się do Brazylii, aby dowiedzieć się, czy moje oczekiwania mogą zostać spełnione, tj. jak w Brazylii wygląda sprawa możliwości identyfikowania produktów, które są przywożone do Unii Europejskiej.
Przewodnicząca
Pytanie nr 36 jest niedopuszczalne, bowiem jego autor nie jest już posłem.
Dotyczy: przeglądu wspólnej organizacji rynku w sektorze wina
W dniu 4 lipca Komisja przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie wspólnej organizacji rynku wina. Środki na "koperty krajowe” są przydzielone według klucza opartego w 50% na udziale państw członkowskich w przeszłości, w 25% na udziale w powierzchni upraw i w 25% na udziale w produkcji. Ponadto dokonano korekt na korzyść niektórych państw członkowskich.
Czy Komisja zechciałaby powiedzieć, jakie kryteria zastosowano do wyboru konkretnej metody przydziału i dlaczego środki nie są rozdzielone według historycznych danych dotyczących płatności dla państw członkowskich w reprezentatywnym okresie referencyjnym, jak miało to miejsce w przypadku wszystkich dotychczasowych zmian wspólnej organizacji rynku? Ponadto, zważywszy na ograniczoną całkowitą ilość środków, w jaki sposób podjęto decyzję o skorygowaniu udziału na korzyść niektórych państw członkowskich, co w oczywisty sposób powoduje odpowiednie obniżenie środków dla innych?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Aby zaproponować sprawiedliwy podział między państwa członkowskie całkowitej kwoty, która zostanie przydzielona na kopertę krajową, oraz kwoty przeniesionej na politykę rozwoju obszarów wiejskich, faktycznie stosowaliśmy trzy różne kryteria: powierzchnia obszaru obsadzonego winoroślą na podstawie wszystkich dostępnych danych historycznych, którymi dysponujemy; po drugie, wielkość produkcji na podstawie średniej produkcji historycznej; po trzecie, wydatki na podstawie średniej wysokości historycznej, z wyjątkiem Bułgarii i Rumunii, w przypadku których wykorzystano informacje o potrzebach budżetowych obliczonych w ramach adhezji, ponieważ były to jedyne wiarygodne dane, które mogliśmy wykorzystać. Waga tych trzech elementów została ustalona następująco: 25% to powierzchnia, 25% produkcja, a 50% to środki budżetowe przeznaczone na koperty oraz kwota przeniesiona na politykę rozwoju obszarów wiejskich. Powierzchnia i produkcja ważą po 50% w przypadku tej części koperty, która konkretnie dotyczy promocji w krajach trzecich, co uważam za nową i bardzo istotną politykę perspektywiczną dla sektora wina. Podczas dyskusji o podziale środków między koperty państw członkowskich w przypadku trzech z nich dokonaliśmy korekty w górę, aby ograniczyć ich redukcję, biorąc pod uwagę znaczące rozbieżności między ich udziałem w wydatkach historycznych a ich udziałem w dwóch pozostałych kryteriach. Korekty tej nie dokonano ze szkodą dla kwot przydzielonych innym państwom członkowskim, czyli nie obniżyliśmy innych kwot, aby znaleźć środki dla tych trzech państw członkowskich, ale po prostu zwiększyliśmy ogólny budżet. Umożliwia to sprawiedliwy podział wsparcia wspólnotowego dzięki uwzględnieniu możliwości redukcji w przypadku poszczególnych państw członkowskich z jednej strony i skutecznej realizacji nowych środków zaproponowanych w ramach reformy z drugiej.
Ioannis Gklavakis
(EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! W czasie gdy Komisja uznaje za konieczne wprowadzanie w kontekście prawnym pewnych zmian strukturalnych dla niektórych państw członkowskich, czy rozważa także możliwość zareagowania w podobny sposób, aby pomóc greckim właścicielom winnic dotkniętym niedawno katastrofalnymi pożarami? Ich dochód będzie w najbliższych latach znacznie niższy. Spłonęły ogromne obszary winnic; oznacza to, że właściciele winnic ponieśli straty, a ich plany na przyszłość zostały zniszczone.
Czy wobec takiego postawienia kwestii Komisja ma zamiar zademonstrować solidarność i pomóc tym ludziom?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Przede wszystkim, myślę, że wszyscy, którzy oglądali w telewizji pożary niszczące lasy w Grecji, zastanawiali się, co się później stanie ze zniszczonymi obszarami. Miałam możliwość omówienia tego tematu z greckimi posłami do parlamentu, z ministrem, z ministerstwem, a także z ministrem gospodarki z Grecji, gdy przebywałam tam usiłując znaleźć rozwiązanie.
Istnieją różne rozwiązania - dotyczyć ich będzie moje następne pytanie. Mogę jedynie powiedzieć, że nie możemy rozwiązać problemów pożarów lasów w ramach wspólnej organizacji rynku wina. Jest to wykluczone. Ponadto, mogę państwu powiedzieć, że ponowny podział środków pomiędzy koperty i państwa członkowskie będzie jak otwarcie puszki Pandory, a nie dysponuję kwotą wyższą niż obecne środki budżetowe, które wynoszą w przybliżeniu 1,3 mld EUR rocznie dla sektora wina.
Musimy znaleźć rozwiązanie kwestii konsekwencji pożarów w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich, w ramach finansowania regionalnego, i jestem całkowicie pewna, że przyzwoite rozwiązania się znajdą.
Przewodnicząca
Następujące pytania zostaną potraktowane jako całość, ponieważ dotyczą tego samego tematu:
Dotyczy: wypłaty pomocy WPR dla regionów zniszczonych przez pożary
Ostatnie pożary w Grecji wywarły katastrofalne skutki na rolnictwo, w szczególności na sektor produkcji oliwy z oliwek, sektor owoców i warzyw oraz sektor wina i miały poważne konsekwencje dla środowiska naturalnego i rozwoju tych regionów, co w znacznym stopniu zagroziło dalszej działalności rolniczej.
W jaki sposób należy zmienić definicję stosowania zasady wzajemnej zgodności, aby uzasadnić wypłatę jednolitej pomocy oddzielonej należnej rolnikom, którzy ponieśli straty?
W jaki sposób zostanie zagwarantowane wprowadzenie w życie nowej organizacji rynku wina na obszarach zniszczonych przez pożary, w szczególności jeśli chodzi o propozycje Komisji dotyczące przyznania pomocy bezpośredniej plantatorom winorośli, którzy stosują praktyki pozwalające na ochronę środowiska naturalnego?
Jakie dodatkowe przepisy i ustalenia są konieczne w nowym systemie dotyczącym suszonych winogron, aby możliwa była realizacja natychmiastowych działań z zakresu zarządzania kryzysowego? Czy możliwe jest podwyższenie środków na fundusze operacyjne w celu sfinansowania takich działań w sytuacjach kryzysowych?
Czy wykonalne jest utworzenie konkretnego programu krajowego mającego na celu wsparcie rolników za pomocą środków finansowych w ramach wspólnej organizacji rynków owoców i warzyw oraz wina?
Dotyczy: finansowania organizacji pozarządowych i stowarzyszeń w celu niezwłocznego ponownego zalesienia w Grecji
W ostatnim czasie w Grecji nastąpiła największa w jej historii katastrofa ekologiczna. Wiele greckich stowarzyszeń zajmujących się ochroną środowiska naturalnego i klasztorów położonych na spalonych obszarach posiada jednak specjalistyczną wiedzę i naukowców, co jest konieczne do zorganizowania szybkiego ponownego zalesiania tych obszarów poprzez zakrojone na szeroką skalę sadzenie lasów.
W jaki sposób Komisja może przekazać środki bezpośrednio organizacjom pozarządowym, klasztorom, stowarzyszeniom zajmującym się ochroną środowiska naturalnego itd. (tj. poza trzecimi wspólnotowymi ramami wsparcia), aby mogły one bezzwłocznie przywrócić do poprzedniego stanu środowisko naturalne obszarów leśnych w Grecji, które zostały zniszczone przez pożary?
Jakie inicjatywy wspólnotowe można byłoby w tym celu wykorzystać?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Przede wszystkim mogę jedynie ponownie wyrazić współczucie dla wszystkich osób, które ucierpiały na skutek pożarów.
Uważam, że ważne jest, aby powiedzieć, iż płatności dla poszczególnych gospodarstw - bezpośrednie płatności dla rolników - nie są zagrożone. Problem zniszczenia upraw i budynków lub szkód dla zwierząt nie ma konsekwencji dla oddzielonych płatności, ponieważ nie ma obowiązku produkcji.
Co do wzajemnej zgodności, jedną z istotnych reguł jest fakt, że decyzja o obniżeniu płatności bezpośrednich w ramach WPR zgodnie z zasadą wzajemnej zgodności może zostać podjęta wyłącznie na podstawie działania lub zaniechania bezpośrednio przypisanego danemu rolnikowi. Zatem pożary lasów, takie jak te, które wystąpiły tego lata w Grecji, nie skutkują obniżeniem płatności.
Co do kwestii wina, w razie częściowego zniszczenia winnice mogą kwalifikować się do systemu restrukturyzacji na mocy obecnego rozporządzenia, a także w ramach kopert krajowych, które zostaną przewidziane w przypadku nowej wspólnej organizacji rynku.
Zreformowana wspólna organizacja rynku owoców i warzyw przewiduje nowe narzędzia zapobiegania kryzysom i zarządzania kryzysowego. Jednak to nowe rozporządzenie będzie obowiązywać dopiero od 2008 r. i nie zawarto w nim przepisów dotyczących mocy wstecznej.
Jeśli chodzi o ostatnie pytanie, przepisy finansowe nie pozwalają Komisji na przeniesienie ewentualnych oszczędności z budżetu przeznaczonego na organizację rynku do szczegółowych programów krajowych z przeznaczeniem na wsparcie rolników greckich.
Co do konkretnego pytania dotyczącego organizacji pozarządowych, klasztorów lub stowarzyszeń zajmujących się ochroną środowiska naturalnego, Komisja nie ma możliwości udzielenia im bezpośredniego wsparcia przeznaczonego na działania w zakresie przywrócenia środowiska do poprzedniego stanu. Pomoc Unii Europejskiej jest możliwa wyłącznie w ramach specjalnie opracowanych programów i interwencji, które są przygotowywane przez państwa członkowskie zgodnie z zasadą pomocniczości i przedkładane Komisji, która je współfinansuje.
Chcę tylko wspomnieć o niektórych szczególnych możliwościach istniejących w naszej polityce rozwoju obszarów wiejskich, które również mogłyby zostać wykorzystane w celu pomocy. Nawiązywałam do nich w poprzedniej odpowiedzi. Pierwsza możliwość dotyczy programu na lata 2000-2006 i może polegać na zmianie części programu, które uzupełniają krajowe i regionalne programy operacyjne, w celu przywrócenia potencjału produkcji rolnej po podjęciu krajowych środków po katastrofie. Może to na przykład oznaczać, że rolnik może otrzymać środki na zakup bydła, drzew owocowych i oliwnych lub na odbudowę zniszczonych budynków.
Jednakże, muszę bardzo zdecydowanie powtórzyć, że w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich nie ma możliwości zrekompensowania rolnikom utraty dochodów.
Drugą możliwością jest nowy program rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013, który obejmuje środki przywrócenia potencjału produkcji rolnej oraz potencjału leśnego po klęskach żywiołowych.
Należy zauważyć, że interwencje w ramach tych dwóch możliwości ograniczałyby się do ponownego zalesienia i przywrócenia potencjału produkcji i - jak w poprzednim przypadku - nie mogłyby zostać wykorzystane do zrekompensowania utraty dochodów.
Na zakończenie chcę omówić możliwości, które będą dostępne w ramach systemów pomocy państwa. Katastrofy takie jak pożary lasów w Grecji zostałyby normalnie uznane za zdarzenia wyjątkowe, co w rzeczywistości pozwala państwom członkowskim na przyznanie wsparcia z tytułu odszkodowania za straty materialne.
Finansowana ze środków krajowych pomoc dla rolnictwa i leśnictwa może zostać udzielona po dokonaniu zgłoszenia programu pomocy państwa i po jego zatwierdzeniu przez Komisję.
Chciałabym także przypomnieć państwu, że istnieje znacznie łatwiejsza możliwość, którą jest wykorzystanie tak zwanej przez nas pomocy państwa de minimis, co oznacza, że przy uwzględnieniu nowych zmian państwa członkowskie mogą wypłacić rolnikom 6 000 EUR - i jest to możliwe co trzy lata. Zatem w razie konieczności, bez pytania o zgodę, można faktycznie udzielić rolnikom natychmiastowej pomocy bezpośrednio wypłacając im do 6 000 EUR.
Stavros Arnaoutakis  
w imieniu autora. - (EL) Panie komisarzu! Chciałbym zapytać, czy otrzymał pan plan rekonstrukcji regionów dotkniętych pożarem.
Jakie będą procedury zatwierdzenia tego planu?
Mariann Fischer Boel
komisarz. - Jak wspomniałam, istnieją dwie możliwości w ramach programów. W ramach programu rozwoju obszarów wiejskich można uzyskać pomoc na odbudowę i zakup, jak powiedziałam, nowych drzew oliwnych i nowych winorośli. Ponadto istnieje polityka regionalna, która leży w kompetencjach mojej koleżanki komisarz Hübner. Wiem, że po powołaniu komisarz Hübner na ten urząd nawiązane zostały bezpośrednie stosunki i bardzo dobry kontakt. Jestem pewna, że odbywa się wiele konstruktywnych dyskusji.
Przewodnicząca

Dotyczy: finansowania badań naukowych
Które sektory badań naukowych według Komisji pozostają w tyle pod względem środków finansowych zarezerwowanych dla nich w ramach planów na okres programowania 2007 - 2013? Jakie kryteria określają priorytety w zakresie finansowania? W jaki sposób ocena pożyteczności i skuteczności badań naukowych, które były finansowane w ramach szóstego ramowego programu w dziedzinie badań naukowych, wpływa na wybór nowych projektów badawczych? Przy pomocy jakich kryteriów określa się priorytety w zakresie finansowania w poszczególnych sektorach badań naukowych?
Janez Potočnik
komisarz. - Pani przewodnicząca! Cieszę się, że mogę tu znowu być. Chciałbym podziękować szanownej pani poseł za pytanie dotyczące finansowania badań naukowych. Jej pytanie wyraźnie odnosi się przede wszystkim do badań naukowych finansowanych przez Unię Europejską i odpowiadając na nie, omówię te aspekty. Zwiększenie inwestycji w badania naukowe na szczeblu krajowym i europejskim, nawet w większym stopniu prywatnych niż publicznych, jest jednak zasadnicze dla osiągnięcia celów lizbońskich. Jednocześnie musimy dopilnować, aby środki te zostały dobrze wydane i zapewniły maksymalny efekt.
Zasadniczo pytanie składa się z czterech części i odpowiem na każdą z nich w kolejności. Musimy zarazem pamiętać, że nadal jest bardzo wcześnie na wyciąganie ostatecznych konkluzji i wniosków z szóstego i siódmego programu ramowego. Zanim jednak przejdę do czterech aspektów pytania szanownej pani poseł, chciałbym przypomnieć, że polityka spójności Unii Europejskiej, zwłaszcza Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i Europejski Fundusz Społeczny, również w znaczącym stopniu przyczynia się do rozwoju europejskiej przestrzeni badawczej. Komisja szacuje, że wsparcie badań i innowacji w ramach polityki spójności wzrośnie ponad trzykrotnie w okresie programowania obejmującym lata 2007-2013 w porównaniu z latami 2000-2006.
W odniesieniu do pierwszej części pytania: które sektory badań naukowych według Komisji pozostają w tyle pod względem środków finansowych zarezerwowanych dla nich w ramach planów na okres programowania 2007 - 2013? Komisja uważa, że dobrze wyważono bardziej odgórne obszary tematyczne zawarte w programie i inne, mające w większym stopniu charakter oddolny, działania zawarte w programach ramowych, takie jak badania pionierskie i stypendia. Wymienianie konkretnych obszarów, którym szczególnie brakuje środków finansowych, nie byłoby odpowiednie. Im uważniej przyglądamy się naszym 10 priorytetom tematycznym, tym bardziej oczywiste staje się, że praktycznie we wszystkich potrzebujemy więcej środków finansowych i większej ilości badań. Jednak jako przykład mógłbym podać infrastruktury badawcze o znaczeniu ogólnoeuropejskim, na które w 7. programie ramowym przeznaczono znacznie niższy ostateczny budżet, niż pierwotnie proponowała Komisja. Jest to istotny obszar, w którym w Europie posiadamy prawdziwą wartość dodaną. Dążymy do połączenia wielu źródeł finansowania, zwłaszcza krajowych i regionalnych, oraz środków pochodzących z Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Po pierwszym zaproszeniu do składania wniosków ogłoszonym przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych oczywiste jest również, że mamy do czynienia z nadspodziewanie wysokim zainteresowaniem. Otrzymaliśmy znacznie więcej doskonałych wniosków dotyczących fundamentalnych badań pionierskich, niż posiadamy środków na ich sfinansowanie.
Patrząc na badania ukierunkowane tematycznie, możemy wyraźnie dostrzec konieczność lepszego wsparcia takich dziedzin badań jak energetyka i zmiany klimatyczne. W tym przypadku państwa członkowskie mogą pomóc nie tylko poprzez zwiększenie inwestycji w badania naukowe, lecz również wykorzystanie możliwości połączenia działań badawczo-naukowych, zamiast dopuszczać do sytuacji, w której byłyby one rozdrobnione. Jest to jeden z obszarów, które wspieramy w zielonej księdze na temat Europejskiej Przestrzeni Badawczej.
Mówiąc o ogólnych kryteriach, tematy, których finansowanie traktuje się priorytetowo, są one określone w programie szczegółowym "Współpraca”. W latach 2007-2013 te dziedziny badań będą wspierane w ramach zaproszeń do składania wniosków. Nasz wniosek został przygotowany po szerokich konsultacjach z zainteresowanymi stronami w 2004 r., które objęły konsultacje internetowe w sprawie tematów współpracy oraz wkład zainteresowanych podmiotów przemysłowych w ramach europejskich platform technologicznych. Jego podstawą była również szeroko zakrojona ocena wpływu ex-ante. Wyniki oceny ex-post i wyniki monitorowania także stanowią istotny element przy ustalaniu priorytetów w zakresie finansowania badań naukowych. Ta wiedza uzyskana dzięki przeszłym doświadczeniom faktycznie stanowiła kluczowy element przy określaniu priorytetów w programie ramowym, jak sugerowała pani w trzeciej części pytania, do której teraz zamierzam się odnieść.
Pytała pani, w jaki sposób ocena pożyteczności i skuteczności badań naukowych, które finansowano w ramach szóstego ramowego programu w dziedzinie badań naukowych, wpłynęła na wybór nowych projektów badawczych. Musimy rozróżnić dwa sposoby tworzenia tej zależności. Po pierwsze, na poziomie bardziej szczegółowym, operacyjnym, należy zauważyć, że służby Komisji monitorują kilka tysięcy projektów w ramach 6.PR. Pracownicy ci są w częstym kontakcie z naukowcami, a ich aktualna wiedza o postępach osiągniętych w ramach danego projektu jest istotnym elementem w przygotowywaniu programów prac w ramach 7. programu ramowego. Jednak po drugie, na poziomie bardziej globalnym, w 2008 r. Komisja zorganizuje ocenę ex-post dotyczącą 6. PR. Ta ocena całego wpływu poszczególnych działań naukowo-badawczych zostanie przeprowadzona przez wysokiej rangi ekspertów. Wyniki oceny ex-post 6. PR będą stanowić istotny element w najbliższym śródokresowym przeglądzie 7. PR w roku 2010.
Wreszcie przechodząc do ostatniej części pytania - jeśli chodzi o priorytety pod względem finansowania w poszczególnych sektorach badań naukowych, tematy, na które mają zostać przeznaczone środki finansowe, są określone w rocznych programach prac oraz zaproszeniach do składania wniosków. Co roku przy sporządzaniu programów prac prowadzimy konsultacje z odpowiednimi zainteresowanymi stronami. Zwracamy się także o pomoc do zewnętrznych grup doradczych, kluczowych specjalistów w tym obszarze, którzy pomagają zagwarantować, że programy prac będą obejmowały najistotniejsze dziedziny badań naukowych, przy uwzględnieniu bieżących projektów, które były finansowane na podstawie wcześniejszych zaproszeń do składania wniosków. Po wpłynięciu poszczególnych wniosków w odpowiedzi na zaproszenia zostają one wzajemnie ocenione przez ekspertów przy użyciu standardowego zestawu kryteriów. Finansowanie otrzymują wnioski, które uzyskają najwyższą ogólną ocenę w ramach zaproszenia lub części zaproszenia, której dotyczą.
Podsumowując, uważam, że uczciwie można stwierdzić, iż w przypadku badań naukowych finansowanych w ramach instrumentów wspólnotowych posiadamy przejrzysty system, który pozwala przydzielić środki najistotniejszym obszarom, a także zapewnia przyznanie ich najlepszym wnioskom.
Maria Panayotopoulos-Kassiotou
(EL) Dziękuję państwu za tę dość treściwą odpowiedź. Chciałabym wiedzieć, czy w świetle postępującej globalizacji międzynarodowy postęp w badaniach naukowych jest brany pod uwagę, gdy podejmowane są decyzje w sprawie różnych działań. W jakim stopniu młodzi ludzie w Europie otrzymują specjalne dotacje na udział w badaniach naukowych?
Janez Potočnik
komisarz. - Oczywiście nie ma innego wyjścia oprócz spojrzenia na kontekst globalny. Jeżeli w praktyce spojrzy się, na czym koncentrują swoje badania inne duże społeczności na świecie, można dostrzec, że są to te same obszary, na których my się koncentrujemy. Co więcej, my łączymy wysiłki w wielu obszarach. Jednym z aspektów, który naprawdę wzmocniliśmy w siódmym programie ramowym, była właśnie współpraca międzynarodowa. Finansujemy i wspieramy ją i będziemy to robić w jeszcze większym stopniu w przyszłości, ponieważ uważamy, że w świecie globalizacji wyzwania, w obliczu których stoimy - chociażby związane z żywnością, zdrowiem, wodą pitną, zmianami klimatycznymi, bezpieczeństwem lub energetyką - mają charakter globalny i do nas należy poradzenie sobie z nimi we właściwy sposób.
Justas Vincas Paleckis
Panie komisarzu! Wśród najwyższych priorytetów wymienił pan takie obszary tematyczne jak energetyka i zmiany klimatyczne. Słusznie znajdują się one wśród priorytetów i Unia Europejska potrzebuje przełomu. W jaki sposób Komisja zamierza zorganizować współpracę między najlepszymi specjalistami w tej dziedzinie w UE, a może - co ważniejsze - promować współpracę między najlepszymi specjalistami na świecie? Ponieważ to jest pytanie zasadnicze.
Janez Potočnik
komisarz. - Tak, naprawdę się na tym koncentrujemy. Zasadniczo taką właśnie filozofię przyjęliśmy - zawarto ją w istniejącym programie ramowym - lecz prawda jest taka, że obecnie koncentrujemy się również na przygotowaniu strategicznego planu technologicznego dla Europy. Powinien on zostać przyjęty przez Komisję do końca roku. W tym względzie prowadzimy oczywiście konsultacje praktycznie ze wszystkimi w tym obszarze w Europie.
Tak więc skonsultowaliśmy się ze wszystkimi istniejącymi już platformami technologicznymi. Przeprowadziliśmy z nimi bardzo otwarte rozmowy. W praktyce wszystkie one są oddolnie włączone w nasze działania i usiłujemy znaleźć odpowiedni sposób ich skoordynowania.
Słusznie pan zauważył, że istotne jest również, abyśmy w jak najlepszy sposób, na skalę międzynarodową, wymieniali wiedzę dotyczącą sposobu rozwiązania tych problemów. W tym względzie jednak istnieją dwie kwestie: w przypadku, gdy staramy się podejść do tego także od strony sektora prywatnego, trzeba robić to w sposób wyważony, przed albo pomiędzy współpracą i konkurencyjnością, i to właśnie staramy się brać pod uwagę.
Paul Rübig
(DE) Panie komisarzu! Rada zredukowała fundusze przeznaczona na badania naukowe na 2008 rok. Jak postępują przygotowania do śródokresowej oceny funkcjonowania perspektywy finansowej? Czy możemy przedłożyć nowe inicjatywy i wnioski, które są także odzwierciedleniem tego, jak ważne są badania naukowe w budżecie europejskim?
Janez Potočnik
komisarz. - Uważam, że bardziej chodzi o główne pytanie, jak daleko powinien iść ten przegląd śródokresowy. Sądzę, że na to właśnie pytanie musimy odpowiedzieć. Jeżeli odpowiedzią jest, że ze względu na pilny charakter musimy zająć się niektórymi kwestiami, które znajdują się w już ustalonym okresie finansowym, to jestem pewny, że dziedzina nauki i badań naukowych byłaby jednym z obszarów, którymi należy się zająć.
Przewodnicząca

Dotyczy: projektu ITER
ITER jest ambitnym projektem, który bez wątpienia odznacza się przypadkowością odkryć naukowych: możemy znajdować, nie wiedząc, jak szukać. Uczestniczy w nim również wiele krajów trzecich. Czy jak dotychczas partnerzy odpowiednio wywiązywali się ze swoich zobowiązań - gospodarczych i innych?
Janez Potočnik
komisarz. - Projekt ITER, jak szanowny pan poseł wie, jest międzynarodowym okrętem flagowym światowego programu badawczego w dziedzinie energii termojądrowej. Od momentu jego powstania podczas dyskusji na szczycie pod koniec lat 80. Europa odgrywała wiodącą rolę na kolejnych etapach przygotowywania projektu.
Komisja może być dumna z zaufania, które wykazali partnerzy ITER, przyznając Europie główną rolę gospodarza we wspólnej realizacji tego projektu.
Obiekty JET, zaprojektowane i zbudowane dzięki wspólnemu działaniu Euratomu i jego członków, stanowiły wybitny przykład tego, co można osiągnąć, gdy czołowe organizacje zajmujące się badaniami syntezy jądrowej połączą swoją wiedzę i zasoby. Projekt ITER rozszerza tę zasadę ze współpracy na szczeblu europejskim na współpracę na szczeblu światowym.
Cele techniczne i koncepcja ITER opierają się na stałym i ściśle naukowym perspektywicznym procesie rozwoju w dziedzinie badań syntezy jądrowej, w której w ostatnich dziesięcioleciach gwałtownie wzrosły osiągnięcia obiektów prowadzących eksperymenty w dziedzinie syntezy jądrowej, co nastąpiło w atmosferze międzynarodowej współpracy naukowej, która przekroczyła bariery polityczne.
Poza JET ITER rozszerza zakres eksperymentalny do poziomu, na którym możliwe jest wykazanie, że uzyskiwanie energii termojądrowej jest wykonalne pod względem naukowym i technologicznym.
Od momentu podpisania umowy w sprawie ITER w listopadzie 2006 r. partnerzy ITER w odpowiedni sposób wywiązują się ze swoich zobowiązań podjętych podczas negocjacji dotyczących ITER.
Na szczeblu politycznym wszyscy partnerzy dążyli do spełnienia odpowiednich zasadniczych wymogów dotyczących ratyfikacji lub przyjęcia umowy, która obecnie została przyjęta i oficjalnie wejdzie w życie w październiku bieżącego roku.
Tymczasem partnerzy w odpowiedni sposób dotrzymywali zobowiązań do przestrzegania warunków umowy w jak największym możliwym stopniu do czasu jej wejścia w życie.
Personel międzynarodowego zespołu ITER i ośrodka ITER w Cadarache we Francji powiększa się i obejmuje obecnie przedstawicieli wszystkich partnerów.
Partnerzy wnoszą wkłady finansowe do budżetu organizacji ITER i sumiennie prowadzą niezbędne wspólne przygotowania techniczne do wniesienia wkładu technicznego i naukowego zgodnie ze swoimi zobowiązaniami.
W Unii Europejskiej decyzją Rady z dnia 27 marca 2007 r. powołano wspólne przedsięwzięcie na rzecz realizacji ITER i rozwoju energii termojądrowej. Jego rolą jest przygotowanie i skoordynowanie budowy demonstracyjnego reaktora syntezy jądrowej i instalacji towarzyszących.
Jak dotąd jego organ nadzorczy, rada zarządzająca, spotkał się dwukrotnie i przyjął pierwszy program prac oraz decyzje administracyjne niezbędne, aby wspólne przedsięwzięcie zaczęło funkcjonować na początku 2008 r. W szczególności, podpisano umowę w sprawie siedziby z Hiszpanią. Rada zarządzająca powołała również dyrektora, naczelnego członka zarządu wspólnego przedsięwzięcia.
ITER jest faktycznie ambitnym projektem. Realizując go, będziemy przekraczać granice naszego doświadczenia w dziedzinach nauki, technologii i organizacji. Charakter eksperymentów polega na tym, że ich wyników nie można przewidzieć z całkowitą pewnością. Jednak ITER nie jest przedsięwzięciem, do którego przyłączyliśmy się w sposób beztroski lub w oczekiwaniu, że wyniki naukowe można osiągnąć przez przypadek. ITER opiera się na długoterminowych międzynarodowych partnerstwach i zobowiązaniach, a w jego ramach zgromadzeni zostali partnerzy, którzy reprezentują ponad połowę ludności świata, aby zająć się kwestią zasadniczą dla naszej przyszłości - rozwojem trwałych i niepowodujących zanieczyszczenia źródeł energii w służbie ludzkości. Perspektywy ITER opierają się na silnych fundamentach naukowych i technologicznych projektu oraz na entuzjazmie i zaangażowaniu, które jak dotąd wykazywali partnerzy - wszyscy z nich, a raczej wszyscy z nas. Nigdy nie było takiego przypadku współpracy na świecie jak obecnie w ITER.
Esko Seppänen
Panie komisarzu! Nasze doświadczenia z jednym konkretnym projektem współpracy, Galileo, są niezbyt dobre. Wbrew początkowym planom, Unia Europejska była zmuszona go sfinansować; nie wszystkie strony uczestniczyły w jego finansowaniu zgodnie z planem.
Czy odpowiedź pana komisarza ma być interpretowana jako przekonanie, że w programie ITER nie będziemy mieć problemów z wypełnianiem podjętych zobowiązań, jak to miało miejsce w przypadku Galileo, gdzie strony zaniedbywały podjęte zobowiązania?
Janez Potočnik
komisarz. - Z pewnością jest to słuszne. Mogę podać bardzo krótkie wyjaśnienie. Zobowiązania, które są wówczas podejmowane, są podejmowane przez rządy. Są to zobowiązania publiczne. Zatem zobowiązania, które zostały podjęte przez stronę publiczną w przypadku Galileo, doprawdy nie były nigdy problemem. Naprawdę, problem, który powstał w przypadku Galileo, wcale nie powstanie w ITER.
Przewodnicząca

Dotyczy: nanotechnologii
Nanotechnologia jest nową gałęzią technologii, która daje wiele możliwości, lecz również wiąże się z coraz większymi zagrożeniami. Według projektu Nano Dialogue 48% obywateli w UE chce moratorium na stosowanie nanotechnologii w produktach konsumpcyjnych do czasu poznania jej skutków dla człowieka i środowiska naturalnego.
Jakie prawodawstwo jest przygotowywane dla sektorów, w których stosowane są produkty zawierające nanomateriały i znajdujące się już w obrocie, takie jak kosmetyki, produkty do pielęgnacji skóry, leki, środki czyszczące i inne produkty konsumpcyjne? Czy Komisja przewiduje podejście sektorowe czy prawodawstwo horyzontalne w zakresie nanotechnologii w produktach konsumpcyjnych?
Janez Potočnik
komisarz. - Przede wszystkim chciałbym podziękować panu za pytanie dotyczące dziedziny nanotechnologii. Komisja bardzo poważnie traktuje kwestię bezpieczeństwa i ochrony konsumentów i usiłuje zadbać o to, by społeczeństwo miało możliwość korzystania z innowacji, które mogą przynieść nanotechnologie, a jednocześnie było chronione przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami.
W przypadku kwestii bezpieczeństwa dokładamy wielu starań. W ramach 5. i 6. PR na projekty wyraźnie koncentrujące się na tych aspektach nanotechnologii, które wiążą się ze środowiskiem naturalnym i zdrowiem, przeznaczono około 28 mln EUR i planuje się, że w ramach 7. programu ramowego zwiększone zostaną zarówno rozmiary, jak i zakres takich badań naukowych. Jak państwu wiadomo, Komisja przyjęła plan działań dla Europy na lata 2005-2009, dotyczący nanonauki i nanotechnologii, a Parlament przyjął w tej sprawie rezolucję, w której plan działań oceniono pozytywnie .
W opublikowanym w tym miesiącu komunikacie w sprawie realizacji planu działań dotyczącego nanotechnologii znajduje się pełna odpowiedź na drugą część pańskiego pytania. W odniesieniu do kwestii potencjalnych niekorzystnych skutków nanotechnologii stosowane są bardzo różne europejskie sposoby podejścia - zarówno regulacyjne, jak i inne - oraz szersze podejścia międzynarodowe, zwłaszcza OECD i ISO.
Komisja przeprowadza ocenę aspektów regulacyjnych w związku z tymi aspektami produktów nanotechnicznych, które dotyczą zdrowia, bezpieczeństwa i środowiska naturalnego. Wstępne wyniki wskazują, że ogólnie rzecz biorąc, obowiązujące wspólnotowe ramy regulacyjne w dobrym stopniu uwzględniają opracowywane obecnie produkty nanotechniczne.
Różne aspekty produkcji i produkty, takie jak wymienione w pytaniu, czyli np. kosmetyki i leki, są już objęte różnymi przepisami wspólnotowymi, aczkolwiek nie dotyczą one konkretnie nanotechnologii. W związku z tym wydaje się, że na dzień dzisiejszy nie ma potrzeby tworzenia nowego prawodawstwa dotyczącego związanych z nanotechnologią zagrożeń dla bezpieczeństwa ani proponowania znacznych zmian. Jednakże, ze względu na rozwój nauki lub potrzeby regulacyjne w szczególnych obszarach, które Komisja uważnie monitoruje, w razie konieczności istnieje możliwość zaproponowania zmian. To nie w samej dziedzinie nanotechnologii, ale w przypadku produktów nanotechnicznych należy rozważać aspekty regulacyjne.
Komisja jest przekonana, że moratorium na stosowanie nanotechnologii przyniosłoby skutki odwrotne do zamierzonych. Oprócz odbierania społeczeństwu ewentualnych korzyści takich technologii może to spowodować powstanie poza Europą rajów technologicznych, w których badania naukowe i innowacje będą realizowane bez ram regulacyjnych.
Wreszcie, chciałbym wspomnieć o innym badaniu Eurobarometru, które dotyczyło nowych technologii i zostało przeprowadzone w 2005 r. na próbie 25 000 osób. Proszę porównać to z 700 respondentami uczestniczącymi w badaniu NanoDialogue, o którym wspomniał pan w swoim pytaniu. Eurobarometr ustalił, że ogólnie rzecz biorąc, Europejczycy popierają rozwój nanotechnologii, za którym opowiada się w przybliżeniu 55% osób. Technologie te są postrzegane jako społecznie użyteczne i dopuszczalne moralnie. Co zrozumiałe, aż 42% respondentów było niepewnych co do skutków tej nowej technologii, lecz według badania prawie 70% respondentów, którzy wyrazili opinię dotyczącą skutków, było optymistami.
Carl Schlyter
(SV) Uważam, że zgodziliśmy się w kwestii, że najgorszą rzeczą dla nanotechnologii byłoby wypuszczenie na rynek słabo monitorowanych produktów, które zniszczyłyby reputację tej technologii już w jej wczesnej fazie.
Nie wierzę, że tradycyjne testy toksykologiczne wystarczająco rzetelnie oceniają ryzyko związane z nanotechnologią; wręcz przeciwnie, uważam, że wymagane przez obecne prawodawstwo testy toksykologiczne muszą być uaktualnione. Uważam, że potrzebujemy systemu znakowania, tak aby konsumenci mogli sami wybierać; zastanawiam się, czy Komisja planuje przyjęcie takiego prawodawstwa.
Janez Potočnik
komisarz. - Całkowicie zgadzam się z panem i z pierwszym stwierdzeniem. Najgorsze byłoby, gdyby coś się zdarzyło, a zatem musimy być zapobiegliwi i dobrze się zabezpieczyć. O to właśnie chodzi i całkowicie się z panem zgadzam.
Proponowanie prawodawstwa nie leży w kompetencjach moich, ale moich kolegów w Komisji, którzy zajmują się ochroną. Jestem pewny, że uważnie się temu przyglądają. Mogę jedynie powiedzieć, że w dziedzinie badań naukowych robimy, co tyko możliwe, aby przeanalizować potencjalne zagrożenia, o których pan wspomniał, i to oczywiście wchodzi w zakres moich kompetencji.
Paul Rübig
(DE) Panie komisarzu! Na co zostanie położony nacisk w sektorze nanotechnologii w Siódmym Programie Ramowym FP7? Populacja pokłada w nim znaczne nadzieje, szczególnie w sektorze "prowadź długie i zdrowe życie” Czy w sektorze medycznym widać zupełnie nowe szanse na prowadzenie długiego i zdrowego życia?
Janez Potočnik
komisarz. - Tak, odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca. To jest jeden z obszarów. Nanotechnologia, jeżeli porównać ją, jest trochę podobna do technologii informacyjnej, ponieważ w wielu sektorach istnieje wpływ horyzontalny. Jednym z sektorów, w których wyniki są bardzo obiecujące, jest zdrowie, więc jest to również część naszych badań, które bez wątpienia są także na to ukierunkowane.
Piia-Noora Kauppi
Panie komisarzu! Dziękuję za odpowiedzi. Jestem bardzo zadowolona, że uważa pan, iż wspólne ramy regulacyjne rozwijają się w dobrym kierunku oraz że kwestionuje pan projekt NanoDialogue i wyniki badania, których dotyczyło pytanie. Sądzę, że Eurobarometr wyraźnie pokazuje, że obywatele europejscy opowiadają się za rozwojem nanotechnologii.
Moje pytanie skierowane do pana dotyczy tego, że pan Schlyter twierdzi, że nanotechnologia wiąże się z coraz większymi zagrożeniami. Czy obecnie posiada pan jakieś dane wskazujące, że nanotechnologia powodowałaby takie zagrożenia, o których pan Schlyter zdaje się mówić jako o fakcie?
Janez Potočnik
komisarz. - Bez wątpienia jest to obszar, na który należy zwrócić uwagę, przede wszystkim jeśli chodzi o zagrożenia. Jeżeli wchodzimy w obszary, w których w praktyce taka możliwość istnieje, musimy działać ostrożnie. Jeżeli nie chcemy zniechęcić ludzi do czegoś, co - jeśli potraktowane z ostrożnością - byłoby dla nich niewątpliwie korzystne, to musimy działać w sposób gwarantujący, że zrobiono wszystko, aby do tego nie doszło. Właśnie takie jest nasze podejście. Oczywiście jak dotąd nie było incydentów związanych z tym obszarem, ale z pewnością należy on do tych obszarów, w których dużo lepiej jest przyjmować ostrożne podejście. Na pewno jest to słuszny sposób dalszego działania.
Przewodnicząca
Odpowiedzi na pytania nr 43 i 44 zostaną udzielone na piśmie.
Dotyczy: autobusów w Londynie
Według danych Greater London Assembly z czerwca, tzw. "autobusy przegubowe” (długie jednopiętrowe autobusy dwuczłonowe), które jeżdżą w wielu miastach europejskich, a w Londynie zostały wprowadzone w 2002 r., były w 2006 r. uczestnikami 1 751 wypadków. To o ponad 75% więcej niż inne rodzaje autobusów i średnio prawie pięć wypadków dziennie lub ponad pięć wypadków rocznie na każdy autobus przegubowy w taborze londyńskim.
Zważywszy na tę niedopuszczalną sytuację, zwłaszcza w porównaniu z innymi rodzajami autobusów, jakie kroki Komisja podejmuje, aby zapewnić dostateczne środki bezpieczeństwa w przypadku autobusów przegubowych oraz niezbędny poziom przeszkolenia kierowców? W jaki sposób można je uznać za wystarczająco bezpieczne w sytuacji, gdy miasto jest zatłoczone?
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Komisja nie zdawała sobie sprawy z niepokojących statystyk w innych miastach europejskich, w których używane są autobusy przegubowe. Prawodawstwo wspólnotowe zajmuje się tym problemem na kilka sposobów.
Dyrektywa 97/27/WE odnosząca się do mas i wymiarów niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep określa standardy zwrotności autobusów, a także standardy dla autobusów przegubowych.
Dyrektywa 2003/59/WE w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób ma na celu poprawienie poziomu szkolenia kierowców. W tym zakresie byłoby pożądane transponowanie tej dyrektywy do ustawodawstwa krajowego, tak aby zapewnić specjalne programy szkoleniowe dla kierowców autobusów przegubowych.
W kwestii widoczności kierowcy, prawodawstwo europejskie zajmuje się tym problemem w dyrektywie 2007/38/WE w sprawie doposażenia w lusterka samochodowe samochodów ciężarowych zarejestrowanych we Wspólnocie.
Komisja zdaje sobie sprawę z konieczności wzięcia pod uwagę innych kategorii pojazdów, takich jak autobusy miejskie. Dlatego też, zgodnie z prośbą autora wymienionej wyżej dyrektywy, Komisja w odpowiednim czasie przedstawi sprawozdanie w sprawie uzyskanych rezultatów, w razie potrzeby razem z wnioskiem o uzupełnienie istniejącego prawodawstwa.
Kieruję swoją odpowiedź do pani baronowej Ludford.
Sarah Ludford
Uważam, że moje pytanie zostało zadane w dobrym momencie, jako że właśnie dzisiaj Komisja opublikowała zieloną księgę na temat mobilności w mieście.
Nie mogę oczekiwać, że Komisja rozwiąże problem mojego osobistego poczucia straty spowodowanego zastąpieniem londyńskich piętrowych autobusów Routemaster, będących ikoną miasta, niskopodłogowymi autobusami przegubowymi w stylu kontynentalnym, lecz jestem wdzięczna za odniesienie się do różnych aktów prawnych UE, które powinny mieć zastosowanie.
Czy mogłabym prosić pana wiceprzewodniczącego o skontaktowanie się z burmistrzem Londynu i zakładami transportu miejskiego w Londynie, aby zbadać, dlaczego te autobusy mają o 75% wyższy odsetek wypadków niż inne autobusy, oraz sprawdzić, czy dyrektywy te są odpowiednio stosowane w Wielkiej Brytanii, a zwłaszcza w Londynie?
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Pani baronowa Ludford ma całkowitą rację nalegając na uregulowanie kwestii bezpieczeństwa autobusów. Jeśli pani baronowa Ludford nie ma nic przeciwko temu, zapytam o tę kwestię władze Londynu.
Prawdą jest, że autobusy przegubowe są łatwiejsze do kierowania niż autobusy nieprzegubowe, jednak kiedy kierowca raz oceni możliwości autobusu, ma skłonność do tego, by jeździć szybciej i skręcać bardziej pewnie, niekiedy niestety zbyt szybko i zbyt pewnie.
Dlatego też uważam, że pani baronowa Ludford poruszyła bardzo ważną kwestię i, jak już wspomniałem, będziemy próbować dowiedzieć się, czy należy wprowadzić poprawki do istniejącego prawodawstwa.
Pani baronowa Ludford słusznie przywołała podkreślony wcześniej przeze mnie fakt, że w rzeczywistości dwie trzecie wypadków ma miejsce w miastach i że należy w związku z tym zrozumieć wszystkie przyczyny wypadków. Naświetlenie jednej z przyczyn nastąpiło w samą porę.
Przewodnicząca

Dotyczy: przyłączenia Bukaresztu, Konstancy i Sofii do europejskiej sieci szybkich kolei
Jednym z 30 priorytetowych projektów transeuropejskich sieci transportowych jest priorytetowa oś nr 22, która obejmuje następujące odcinki linii kolejowej: Ateny-Sofia-Budapeszt-Wiedeń-Praga-Norymberga/Drezno. Rumunia jest włączona do tego projektu na odcinku linii kolejowej o długości 480 km z Curtici do Braszowa.
Biorąc pod uwagę, że po przystąpieniu Rumunii i Bułgarii Unia Europejska zyskała dostęp do Morza Czarnego, a jej ludność zwiększyła się o około 30 mln mieszkańców, chciałabym zapytać Komisję, jakie kroki musi podjąć Rumunia i Bułgaria, aby przyłączyć Bukareszt i Konstancę w przypadku Rumunii i Sofię w przypadku Bułgarii do europejskiej sieci szybkich kolei pasażerskich i towarowych?
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Pani posłanko Ţicău! Oś kolejowa nr 22 powinna łączyć Niemcy z Grecją poprzez Sofię, Budapeszt, Wiedeń i Pragę. Gałąź północna tej osi będzie przechodziła przez Curtici i Braszów do Bukaresztu i Konstancy.
Rumunia i Bułgaria, a także inne zainteresowane kraje, czynią znaczne starania w celu budowy tej sieci kolejowej, tak aby ich stolice i port Konstanca zostały w końcu połączone z resztą Unii Europejskiej. Te wysiłki powinny być kontynuowane w latach 2007 - 2013. Projekty mogą zostać zakwalifikowane do ubiegania się o fundusze wspólnotowe z funduszu spójności czy funduszy strukturalnych, lub nawet z budżetu sieci transeuropejskich.
Dokładniej mówiąc, dla Rumunii rozwój trasy kolejowej Curtici-Braszów-Bukareszt-Konstanca stał się priorytetem. Zbudowano już 92 kilometry odcinka na północ od Bukaresztu. Odcinki między Bukaresztem a Konstancą są w trakcie budowy. Powinny one być stopniowo kończone w latach 2008 - 2010. W transportowym programie operacyjnym na lata 2007 - 2013 Rumunia określiła, że ma zamiar rozwinąć linię Curtici-Braszów-Bukareszt-Konstanca wykorzystując 1,1 miliarda euro z funduszu spójności.
W kwestii połączenia Sofii z siecią UE znacznym krokiem naprzód było podpisanie kontraktu na budowę drogi i mostu kolejowego przez Dunaj w Widin-Calafat, co będzie finansowane przez Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej. Most powinien zostać ukończony z 2010 roku. Ponadto, zgodnie z transportowym planem operacyjnym na lata 2007 - 2013, Bułgaria planuje rozwinąć część linii Widin-Sofia. Koszt prac przeprowadzonych do 2013 r. wyniesie 320 milionów euro z całkowitej sumy 1 380 miliona euro przeznaczonego na całą linię.
Rumunia jest zaangażowana w ukończenie do 2013 r. wszystkich badań przygotowawczych do ulepszenia linii Krajowa-Calafat na północ od mostu na Dunaju, tak aby była gotowa do przeprowadzenia prac tuż po 2013 roku.
Tak obecnie wygląda sytuacja. Przepraszam za ustne podanie tych informacji; oczywiście w razie konieczności, na życzenie pani poseł Ţicău, możemy uzupełnić je na piśmie.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie Komisarzu! Rzeczywiście, jeśli jest to możliwe, chciałabym otrzymać te informacje także na piśmie. Chciałabym także poprosić o zorganizowanie seminarium na temat funduszy strukturalnych w Rumunii, ponieważ uważam, że nowe państwa członkowskie powinny być wspierane, tak aby mogły uzyskać dostęp do funduszy strukturalnych i rozwinąć infrastrukturę.
Dla Unii Europejskiej dostęp do morza Czarnego jest bardzo ważny i dlatego uważam, że rozwinięcie tej linii jest także istotne dla mobilności pasażerów i towarów. Powracam do mojego pytania w sprawie pociągów szybkobieżnych: mobilność pasażerów jest bardzo ważna i z tego powodu proszę o dialog, dzięki któremu będziemy mogli, krok po kroku, osiągnąć wszystko, co jest dla tego projektu istotne.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Pani posłanko Ţicău! Jestem tym zainteresowany tak samo jak pani. Chciałbym, aby nowe państwa członkowskie, w tym wypadku szczególnie Rumunia i Bułgaria, jak najlepiej wykorzystały fundusz spójności. Z pewnością musimy nadać transportowi kolejowemu priorytet tam, gdzie tylko to możliwe, co pomoże nam uniknąć później większych problemów, takich jak wymogi dotyczące środowiska naturalnego i ryzyka zatorów na autostradach europejskich.
Dziękuję za pytanie. Poproszę kolegów o pełniejsze odpowiedzi. Kiedy będę mieć możliwość odwiedzenia tych krajów, będziemy mogli udzielić na ten temat więcej informacji.
Przewodnicząca

Dotyczy: linii szybkich kolei Paryż-Budapeszt i Strasburg-Bruksela
Jaka jest opinia Komisji, po zawarciu podstawowych umów w sprawie projektu Stuttgart 21, na temat harmonogramu budowy poszczególnych odcinków "magistrali dla Europy” z Paryża przez Strasburg i Monachium do Wiednia/Bratysławy lub Budapesztu?
Jakie Komisja widzi możliwości rozszerzenia tej magistrali o linię szybkich kolei między trzema "stolicami Europy” - Strasburgiem, Luksemburgiem i Brukselą?
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Kieruję swoją odpowiedź do pana posła Posselt. Oś kolejowa Paryż-Strasburg-Wiedeń-Bratysława jest jednym z trzydziestu priorytetowych projektów transeuropejskiej sieci transportowej. Wspomniany projekt Stuttgart 21 jest głównym połączeniem w tym projekcie priorytetowym.
W dniu 19 lipca 2007 r., niemiecki minister transportu Tiefensee i władze kraju związkowego Badenia-Wirtembergia, regionu i miasta Stuttgart oraz Deutsche Bahn podpisali porozumienie. Porozumienie to jest kluczową fazą w eliminacji wąskiego gardła reprezentowanego przez odcinek Stuttgart-Ulm, ponieważ obejmuje to fundusze na rozpoczęcie prac w 2010 roku.
Komisja bacznie obserwuje modernizację odcinka pomiędzy Stuttgartem a Ulm. W lipcu 2005 r. wyznaczyła europejskiego koordynatora dla tej linii, pana Pétera Balázsa, który złożył już swoje drugie sprawozdanie. Sprawozdanie to wysłano do przewodniczącego Komisji Transportu i Turystyki. Jest ono dostępne na stronie Dyrektoriatu Generalnego ds. Energii i Transportu Koordynator, pan Balázs, nadal poświęca wąskiemu gardłu Stuttgart-Ulm dużo uwagi; zator ten musi zostać wyeliminowany. W sprawozdaniu tym koordynator zanalizował postęp projektu priorytetowego Paryż-Bratysława i przedstawił wniosek, że znaczna część projektu zostanie ukończona w 2015 roku. Biorąc jednakże pod uwagę złożoność odcinka trasy Stuttgart-Ulm, nie zostanie ona ukończona przed 2019 rokiem.
Oczywiste jest, że projekt priorytetowy nie wyklucza kontynuacji innych linii. Inne projekty priorytetowe, takie jak oś Ateny-Sofia-Budapeszt-Wiedeń-Praga-Norymberga-Drezno, przedłużą projekt Paryż-Bratysława aż do morza Czarnego i Grecji, podczas gdy "Eurocaprail” połączy Brukselę z Strasburgiem poprzez Luksemburg.
W lipcu 2007 r. państwa członkowskie przedłożyły swoje wnioski o współfinansowanie z funduszy Wspólnoty. Wnioski te są obecnie poddane ocenie. Na podstawie tych ewaluacji Komisja przedstawi radzie i Parlamentowi Europejskiemu budżet transeuropejskiej sieci transportowej na okres 2007-2013.
Przedstawiłem odpowiedzi na pytania pana posła Posselta. Jestem osobiście bardzo zainteresowany osią Paryż-Budapeszt; chciałbym też powiedzieć, że pan poseł Balázs i ja dołożymy wszelkich starań, aby ukończyć ten duży projekt.
Bernd Posselt
(DE) Panie komisarzu! Zasługi w osiągnięciu tego, co Helmut Kohl i François Mitterand zdecydowali się zrobić w 1982 r., a co teraz staje się rzeczywistością, należy przypisać właśnie panu komisarzowi.
Mam dwa krótkie pytania. Po pierwsze, transgraniczne projekty Strasburg-Kehl-Appenweier i Monachium-Mühldorf-Salzburg są bardzo złożone. Czy są jakieś nowe wiadomości w tej kwestii?
Po drugie: czy pan komisarz mógłby po raz kolejny zaapelować do przedsiębiorstw kolejowych - skoro już przeznaczamy takie ilość funduszy europejskich na trasy transgraniczne - i poprosić je o zaprzestanie ograniczania transgranicznych połączeń kolejowych? Rozwijamy koleje przy użyciu własnych funduszy, a w tym samym czasie przedsiębiorstwa kolejowe rujnują transport za pomocą krajowych rozkładów jazdy.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Oczywiście jestem gotów interweniować.
Czy pan poseł mógłby napisać do mnie w tej kwestii, tak abym mógł skontaktować się z Deutsche Bahn? Zbadam też, jak moglibyśmy na tym etapie poprawić stan rzeczy, ponieważ jest to także częścią naszej pracy: nie tylko planowanie tych największych korytarzy przyszłości, ale także poprawianie obecnej sytuacji.
Będę czekał na krótką notatkę, na podstawie której będziemy mogli podjąć działania.
Przewodnicząca

Dotyczy: prawomocnej decyzji greckiego sądu w sprawie linii Olympic Airways (OA)
Podczas omawiania mojego pytania ustnego z dnia 13 marca 2007 r. dotyczącego "decyzji sądu o potrąceniu wierzytelności państwa greckiego na rzecz Olympic Airways (OA)” komisarz Jacques Barrot oświadczył: "Decyzja sądów jest nowym aspektem, który obecnie analizujemy”. Ponadto, według ostatnich doniesień prasy greckiej (3 czerwca 2007 r.) komisarz Barrot podczas kontaktów z wyższymi rangą urzędnikami z greckiego Ministerstwa Gospodarki i Finansów w czasie swojej ostatniej wizyty w Grecji "dopuścił pewną swobodę w przypadku potrącenia wierzytelności, o ile dokonano postępów w prywatyzacji OA”.
Co właściwie Komisja analizuje? Czy zastanawia się nad zgodnością prawomocnej decyzji sądu arbitrażowego z prawem wspólnotowym? Czy Komisja może potwierdzić, że prowadzi negocjacje w sprawie uznania decyzji sądu pod warunkiem, że władze greckie będą nadal prywatyzować OA?
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Pan poseł Papadimoulis zadał pytanie, na które teraz odpowiem.
Komisja zwróciła uwagę na wyrok greckiego Trybunału Arbitrażowego z dnia 13 lipca 2006 w sprawie lotów przeprowadzonych w ramach wymogu usług dla ludności, a także na decyzję z dnia 6 grudnia 2006 w sprawie przeniesienia Olimpic Airways na Międzynarodowy Port Lotniczy w Atenach. Władze greckie nieoficjalnie skonsultowały się z Komisją w sprawie tych decyzji w kwestii rekompensaty, które były obiektem wstępnego badania.
Na podstawie badania wstępnego i przedstawionych przez władze greckie na tym etapie dokumentów, Komisja nadal nie jest w stanie zająć w tych kwestiach stanowiska zgodnego z zasadami pomocy publicznej Unii Europejskiej. Jeśli decyzje te obejmowałyby dalszą pomoc, zgodnie z art. 88(3) traktatu, musiałyby one zostać podane do wiadomości.
Komisja poinformowała władze Grecji o wstępnej ocenie i czeka na ich odpowiedź.
Ogólnie mówiąc Komisja robi wszystko, co w jej mocy, by zapewnić, że pomoc, której odzyskanie zarządziła, została naprawdę odzyskana. Panie pośle Papadimoulis! Obecnie mogę udzielić jedynie tych informacji.
Dimitrios Papadimoulis
(EL) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Nie tylko Olimpic Airways są winne pieniądze państwu. Państwo jest także winne Olympic Airways znaczną sumę pieniędzy. W sumie Olimpic Airways żąda od Grecji ponad 1 miliard Euro.
Chciałbym zapytać, czy Komisja ma zamiar czekać na ostateczna decyzję podjętą przez grecki sąd, jak również ją respektować?
Poinformowano mnie, że w przyszłym tygodniu ma odbyć się spotkanie z prowadzącym tę sprawę ministrem greckim, z którym przedyskutowana zostanie ta kwestia. Czy pan wiceprzewodniczący może przedstawić w zarysie, w których punktach zgadza się, a w których nie zgadza z rządem greckim?
W Grecji sprawa ta wzbudza znaczny niepokój, a duża część opinii publicznej wini Komisję o zlikwidowanie linii Olimpic Airways w czasie kiedy jeszcze działały, za symboliczną cenę, działając na rzecz konkurencji. Jakiej odpowiedzi może pan udzielić w tej kwestii?
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej. - (FR) Na razie czekamy na wyjaśnienia władz greckich w sprawie orzeczenia Trybunału Arbitrażowego.
Ostatnio nie kontaktowaliśmy się z władzami greckimi w sprawie planów prywatyzacji.
Problemem nie jest to, czy Trybunał Arbitrażowy podjął właściwą decyzję, ale czy relacje kontraktowe, które stanowiły punkt wyjścia, są kompatybilne z prawem Wspólnoty. Panie pośle Papadimoulis! Nie mogę powiedzieć na ten temat nic więcej, ponieważ, jak sam pan powiedział, właśnie ustaliłem termin spotkania z greckim ministrem. Myślę, że będę miał wtedy okazję do przedyskutowania z nim tej sprawy.
To wszystko, co mogę obecnie powiedzieć. Zanim podejmiemy konieczne decyzje, potrzebujemy więcej informacji od władz greckich.
Przewodnicząca
Dziękuję, panie komisarzu, i dziękuję za odpowiedź na to ostatnie pytanie.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Tym samym tura pytań została zakończona.
Jörg Leichtfried
(DE) Pani przewodnicząca! Pozwolę sobie poruszyć temat Regulaminu. Rozmawiałem z moją współpracowniczką, panią posłanką Madeira, i oczywiście wysłuchałem odpowiedzi Komisji. Od trzech lat zadajemy pytania i nie uzyskaliśmy odpowiedzi ustnej na żadne z nich. Oczywiście odpowiedź pisemna jest bardzo dokładna i poprawna, jednak znacznie łatwiej jest zadawać pytania w formie werbalnej, co sprawia, że rezultaty są bardziej interesujące. Czy istnieją jakieś wskazówki czy porady jak można to osiągnąć w przyszłości?
Przewodnicząca
Panie Leichtfried, dziękuję za uwagi. W związku z grupą roboczą ds. reformy parlamentarnej chciałabym jedynie powiedzieć, że tura pytań jest jedną z kwestii, które uważnie analizujemy, i pańskie uwagi zostaną uwzględnione.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.30 i wznowione o godz. 21.00)
Wiceprzewodniczący
