Program legislacyjny i program prac Komisji na 2008 r. (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad programem działalności legislacyjnej i prac Komisji Europejskiej na rok 2008.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! Nadchodzących 12 miesięcy będzie miało fundamentalne znaczenie dla naszej przyszłej efektywności, dla naszego miejsca w świecie, dla zaufania naszych obywateli w naszą zdolność do zaspokajania ich oczekiwań. Możemy być pewni powodzenia naszych celów. Porozumienie w sprawie traktatu lizbońskiego zostało dobrze przyjęte, tak samo zresztą jak sposób, w jaki zostało ono osiągnięte. Nie pozwoliliśmy, aby cokolwiek odwróciło naszą uwagę od dążenia do osiągnięcia fundamentalnego celu, czyli wyposażenia Unii Europejskiej w narzędzia, których potrzebować będzie w przyszłości. Byliśmy bardzo zdeterminowani co do konieczności przejścia do rzeczy.
Jednocześnie cele ekonomiczne, które sobie wyznaczyliśmy, zaowocowały wzrostem i zwiększeniem liczby miejsc pracy, a tym samym przyczyniły się do zminimalizowania ryzyka dodanych w tym roku zawirowań. Stawiamy czoła dużym problemom: od energii do migracji, od zatrudnienia do pomocy rozwojowej, mianowicie w Afryce, a już za kilka tygodni będziemy mieć na Bali okazję do pokreślenia naszej pozycji globalnego lidera w walce ze zmianami klimatu.
Krótko mówiąc, Unia Europejska spełnia stawiane wobec niej oczekiwania. Była w stanie poradzić sobie z niezwykle trudną sytuacją z roku 2005. Zaproponowana w 2006 roku przez Komisję Europejską strategia dwutorowa, polegająca na skupieniu uwagi na osiągnięciu konkretnych rezultatów dla obywateli przy jednoczesnej inwestycji w rozwiązania instytucjonalne - opłaciła się.
W moim przekonaniu Unia jest gotowa na rok 2008. Musimy jak najlepiej wykorzystać tę sytuację, wprowadzając w życie nasze zobowiązania, wspierać już przedłożone kluczowe wnioski, podtrzymywać nadane tempo nowymi inicjatywami i równocześnie nie spuszczać z oczu długoterminowych wyzwań. Ponadto musimy oczywiście uszanować i promować proces ratyfikacji Traktatu i pokazać obywatelom, co Unia Europejska ma do zaoferowania przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku.
Dlatego też z zadowoleniem przyjmuję możliwość przedstawienia wkładu Komisji Europejskiej w osiągnięcie sukcesu w 2008 roku poprzez przedstawienie państwu naszego programu działalności legislacyjnej i prac na rok 2008. Chciałbym przez to podziękować Parlamentowi Europejskiemu za jego aktywne zaangażowanie w pracę przy tworzeniu tego programu. W szczególności kompleksowe sprawozdanie podsumowujące, przygotowane przez Konferencję Przewodniczących Komisji i poparte przez Konferencję Przewodniczących pomogło nadać kształt naszemu programowi. Wiele wniosków Komisji pokrywa się z priorytetami przedstawionymi w naszym sprawozdaniu podsumowującym.
Ale najpierw chciałbym powiedzieć parę słów o wdrożeniu programu w roku 2007.
Dokładnie rok temu omawialiśmy docelową listę strategicznych inicjatyw, które chcieliśmy spełnić w tym roku. Aby zacytować tylko kilka najbardziej widocznych inicjatyw, lista obejmowała serię działań kluczowych, takich jak strategiczny przegląd sytuacji energetycznej, niedawno przedstawione wnioski migracji zarobkowej, elastycznego rynku pracy przy jednoczesnym zachowaniu bezpieczeństwa socjalnego, rynku win, dostępu do rynku.
Do końca przyszłego miesiąca wszystkie te inicjatywy zostaną przyjęte, z wyjątkiem jednej. Chodzi o dyrektywę w sprawie handlu emisjami, którą zdecydowałem się przełożyć o miesiąc, czyli do stycznia. Chciałem w ten sposób zapobiec odwróceniu uwagi od istotnych rozmów toczących się na Bali - gdzie chciałbym, aby Unia Europejska mówiła jednym głosem. Dzięki temu będziemy mieli również czas na sfinalizowanie konsultacji dotyczących sposób realizacji ustalonych celów unijnych w zakresie emisji gazów cieplarnianych i wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych. Jestem przekonany, że zgodzą się państwo ze mną, że ma to sens i, co więcej, że może to symbolizować czas, który zdobywamy, ponieważ jestem pewny, że przygotowania pozwolą nam osiągnąć większe możliwości porozumienia z naszymi państwami członkowskimi.
Oprócz inicjatyw strategicznych podjęliśmy się przedstawienia dużej ilości inicjatyw priorytetowych w okresie 18 miesięcy. Wiele z nich przedstawimy w najbliższym czasie. W nadchodzących tygodniach przedstawione zostaną propozycje dotyczące kredytów hipotecznych, ochronnych instrumentów handlowych i ograniczenia emisji CO2 pochodzących z samochodów. Do końca roku współczynnik redukcji powinien wynieść 70%, a za osiemnaście miesięcy, tj. w czerwcu przyszłego roku, 100%.
Rok 2007 okazał się również istotnym rokiem w przygotowaniach do podjęcia przyszłych zadań. W szczególności w przyszłym tygodniu przedstawimy zbiór kluczowych wniosków dotyczących ekonomicznej i społecznej przyszłości Unii Europejskiej. Przegląd rynku jednolitego pozwala postrzegać rynek jednolity jako rynek silny, innowacyjny i konkurencyjny, przynoszący bezpośrednie korzyści konsumentom i przedsiębiorcom i umieszczający Unię Europejską w jak najlepszej pozycji, umożliwiającej wywieranie wpływu na kierunek globalizacji. Ponadto zdecydujemy się co do sposobu promocji możliwości, dostępu i solidarności w Europie XXI wieku, co w przyszłym roku poprzemy pełnym komunikatem w sprawie unowocześnionej agendy społecznej.
Szczególną uwagę poświęcimy możliwościom stosowania traktatu lizbońskiego i jego protokołów do wdrażania postępu w usługach leżących w interesie ogólnym, używając nowych możliwości do zastanowienia się, co możemy zrobić, aby prawdziwa wartość dodana poprawiła rolę odgrywaną przez te usługi w polepszaniu jakości życia wszystkich Europejczyków.
Z niecierpliwością oczekuję reakcji Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do sprawozdania ze stanu rynku jednolitego i wizji dotyczącej rozwoju społecznego. Jestem przekonany, że razem pozwolą nam one osiągnąć równowagę potrzebną do poruszania się naprzód w kluczowych dziedzinach naszej ekonomiczno-społecznej agendy. Pokazują one, że Europa dysponuje potrzebnymi narzędziami i oferuje naszym obywatelom platformę umożliwiającą im przystosowanie się do globalizacji i kształtowanie jej.
Skoncentruję się teraz na programie działalności legislacyjnej i prac Komisji na 2008 rok. To jest nasz program polityczny na rok 2008. Wyznacza on nasze główne inicjatywy i bazuje na naszym zobowiązaniu do dostarczania wartości dodanej obywatelom Europy. Staraliśmy się wzmocnić zarówno treść polityki, jak i proces.
W porównaniu do roku 2007, program prac na rok 2008 koncentruje się na ograniczonej liczbie nowych inicjatyw politycznych, włączając w to 26 inicjatyw strategicznych pogrupowanych w 12 pakietów, które Komisja zobowiązuje się dostarczyć w ciągu roku, i 61 inicjatyw priorytetowych, zgrupowanych w 49 pakietach, które będą dostarczone w ciągu 12 do 18 miesięcy.
Nasze inicjatywy dotyczyć będą pięciu dziedzin o bezpośrednim znaczeniu dla wszystkich w Europie: wzrost i praca, zrównoważona Europa, kierowanie migracjami, stawianie obywateli na pierwszym miejscu i Europa na pozycji partnera światowego. Jesteśmy również zdeterminowani do wzmocnienia naszego zobowiązania, aby ulepszyć regulacje z gwarancją spełnienia naszych obietnic.
Z zadowoleniem zauważyliśmy, że sprawozdanie podsumowujące Parlamentu Europejskiego pokrywa się z kluczowymi dziedzinami, które uznaliśmy za dziedziny niezmiernie ważne w roku 2008. Ścisła współpraca między instytucjami i państwami członkowskimi będzie miała kluczowe znaczenie dla realizacji naszych celów. Dla kilku dziedzin wspomnianych w naszym sprawozdaniu konkretne inicjatywy albo już zostały przyjęte, albo zostaną przyjęte jeszcze w 2007 roku.
Mam przyjemność zauważyć, że w przyszłym roku do programu włączona zostanie seria inicjatyw uznanych za szczególnie istotne dla Parlamentu Europejskiego.
Wymienię tylko kilka z tych kluczowych dziedzin: strategia lizbońska na rzecz rozwoju i zatrudnienia, co do której zgadzamy się, że pozostaje w centrum naszych celów, które zmierzają w kierunku osiągnięcia bardziej dochodowej, odpowiedzialnej w stosunku do środowiska naturalnego i niewykluczającej społecznie Unii Europejskiej; zmiany klimatu, z tegorocznym akcentem na złagodzenie konsekwencji, uzupełniona nowym podejściem do adaptacji; przekształcanie sektora transportu na bardziej przyjazny środowisku; pakiet wsparcia i ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorstw; prawodawstwo wspierające ochronę konsumentów dotyczącą praw wynikających z umów i nowej tablicy wyników dla rynków konsumenckich; lepszy dostęp do sprawiedliwości dla obywateli; poprawa środowiska regulacyjnego w Europie za pomocą strategicznego sprawozdania z możliwości lepszych regulacji.
Znaczną część naszej agendy zajmuje wysoki stopień porozumienia między Komisją a Parlamentem co do potrzeby działania i posuwania się naprzód.
Prawdą jest, że są pewne sugestie w sprawozdaniu podsumowującym, na które nie możemy dać na tym etapie definitywnych odpowiedzi. Na przykład aktywnie pracujemy nad kwestiami własności intelektualnej i usług finansowych, ale jest jeszcze zbyt wcześnie, aby móc podać teraz ostateczną formę i poziom ambicjonalny poszczególnych inicjatyw.
W kwestii zarządzania odpadami dostosujemy podniesione przez państwa kwestie raczej poprzez plan działania nad lepszym wdrażaniem prawodawstwa dotyczącego odpadów, niż nową inicjatywę na tym etapie.
Chciałbym wyjaśnić jedno: jeśli coś nie jest uwzględnione w wykazie nowych inicjatyw to nie znaczy, że jest zaniedbywane. Główna praca Komisji, polegająca na wdrażaniu prawa wspólnotowego, wykonywaniu programów i negocjacji porozumień międzynarodowych będzie kontynuowana i jest uwidoczniona w innych częściach tekstu programu. Również nowy rozdział o "tworzeniu nowych dziedzin polityki” ma odzwierciedlać wieloletnią naturę przeważającej części działalności Komisji.
W programie prac zamieściliśmy priorytety dotyczące komunikacji, ale dodaliśmy też nowy aspekt w tym kontekście: kilka z tych priorytetów proponujemy innym instytucjom, abyśmy mogli wspólnie pracować przy ich promocji.
Ale nie chodzi tu o centralizację - wręcz przeciwnie. Jesteśmy przekonani, że wspólne zrozumienie priorytetów stanowi znakomity punkt wyjściowy do wdrożenia zasad na szczeblu lokalnym, przyjęcia komunikatu tak, aby był jak najlepiej dopasowany do różnych potrzeb w różnych częściach Unii. Jesteśmy też przekonani, że w tej dziedzinie komunikacji, partnerstwo jest kluczowe, jeśli naprawdę chcemy połączyć Unię z jej obywatelami.
Komisja oczekuje żywej i owocnej debaty odzwierciedlającej strategiczny wymiar programu prac Komisji i silną wiadomość polityczną dla naszych obywateli. Rok 2008 to faktycznie kluczowy rok dla Europy. Komisja Europejska i Parlament Europejski mogą razem wykonać w roku 2007 znakomitą pracę, doprowadzić do zmian i, o czym jestem przekonany, uczynić rok 2008 wspaniałym rokiem dla Europy.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie przewodniczący Komisji! Ja również chciałabym ciepło powitać wielu obecnych tu na dzisiejszej debacie komisarzy.
Hartmut Nassauer
w imieniu grupy PPE-DE. (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na początek chciałbym panu powiedzieć, panie przewodniczący Komisji, że usłyszawszy w ubiegłym roku pana groźne słowa dotyczące obecności członków tej Izby, w dniu dzisiejszym jest tu więcej posłów niż komisarzy, i jestem przekonany, że zauważył pan ten fakt. W imieniu grupy PPE-DE chciałbym wyrazić słowa zachęty: zachęcamy pana w nadchodzącym roku, kluczowym z punktu widzenia ratyfikacji nowego Traktatu, do wykorzystania najważniejszej kompetencji pańskiej Komisji, mianowicie prawa występowania z inicjatywą prawodawczą dla Europy, w sposób, który zapewni, że odniesie się pan w sposób efektywny do kwestii o najistotniejszym znaczeniu dla obywateli i wykorzysta możliwości leżące w pańskiej gestii w celu zmniejszenia dystansu między obywatelami a Unią Europejską.
Popieramy pana ogólne podejście, przedstawione w pańskim programie, jak również wybrane przez pana priorytety, od wzrostu i zatrudnienia - których sukces jest niezbędny do wzmocnienia spójności społecznej w Europie - do wielu innych szczegółowych aspektów, łącznie z migracją i badaniami naukowymi. Moi koledzy skupią się na poszczególnych kwestiach.
Cieszy nas fakt, że faktycznie podjął pan różne propozycje pochodzące z dialogu z komisjami. Chcielibyśmy, aby dialog ten był jeszcze bardziej intensywny. Ucieszyłoby nas też, gdyby pańskie plany obejmowały nie tylko pierwszych kilka miesięcy 2009 roku, ale raczej gdyby rozpościerały się na cykl dwuletni, który można by dalej rokrocznie rozwijać. Mamy wrażenie, że brakuje kalendarza, do którego można by się było odnosić, i zauważamy też przepaść między pańskim programem a procedurą budżetową, którą warto byłoby zamknąć.
Zamierza pan wystąpić z kompletem 79 inicjatyw prawodawczych i mniej więcej tą samą liczbą działań nieprawodawczych. Jeśli potraktujemy to w kategoriach wyrażonej przez pana chęci ograniczenia biurokracji, to nie jestem pewien, czy szczerze służy pan temu celowi. Warto zauważyć, że punkty prawodawcze, których zniesienie pan zapowiedział, uwzględniają wiele takich, które i tak by wygasły. W takim stopniu ograniczenie biurokracji to bardziej "rozmowa o dobrej grze” niż rzeczywiste i efektywne osiąganie celu.
Przyszły rok to rok nowego Traktatu. Ma pan możliwość - a jestem pewien, że Traktat ten wejdzie w życie - do włączenia go do pańskiego programu już na tym etapie. Traktat wprowadzi ważne nowe elementy: operatywność, przejrzystość i demokrację. Wprowadzi również element dla nas istotny, w odniesieniu do którego powinien pan poświęcić trochę uwagi - chodzi o zasadę pomocniczości. W Europie właśnie rozpoczyna się nowa debata na temat pomocniczości, a głównym partnerem w tej debacie jest pan, panie przewodniczący, i pańska Komisja.
Kilka dni temu doszło w niektórych częściach Niemiec do protestów w związku z kwestią win owocowych i jabłkowych. Nie chcę omawiać tu szczegółowo publicznej reakcji w tej kwestii, ale chciałbym powiedzieć jedno, panie przewodniczący: jaki duch panuje ogólnie w administracji, która, za jednym biurokratycznym uderzeniem, równa z ziemią regionalne tradycje sięgające setek lat, a do tego robi to w tak zimny i niewysublimowany sposób? Takie podejście stanowi duży problem i jest to pański problem, panie przewodniczący. To problem z pańską Komisją. Ma pan teraz okazję, w duchu nowego Traktatu, stworzyć nową kulturę pomocniczości. Jest to okazja - wielka okazja - dla pana Komisji, gdyż może ona osiągnąć większe porozumienie wśród większej liczby ludności, i jest to okazja do skorzystania z której maksymalnie chcielibyśmy pana w grupie PPE-DE zachęcić.
(Oklaski)
Hannes Swoboda
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie komisarze, panie i panowie! Również i ja chciałbym serdecznie państwa powitać w imieniu mojej grupy. Wiele z tego, co powiedział przewodniczący Komisji i co jest zawarte w tym dokumencie, spotyka się z naszym poparciem. Chciałbym skoncentrować się na dwóch kwestiach, kluczowych z naszego punktu widzenia. Kwestie te są omówione na końcu pańskiego programu. Chcielibyśmy, aby znajdowały się one na początku, ale ich lokalizacja w tekście nie umniejsza ich ważności.
Punkt pierwszy to komunikacja. Mogę tylko poprzeć słowa pana posła Nassauera. Musimy przekazać obywatelom jasną informację, czego dotyczy Europa i co staramy się osiągnąć poprzez nasze różne wnioski prawodawcze; w przeciwnym wypadku marnujemy nasz czas. Jestem bardzo usatysfakcjonowany z podejścia do kwestii komunikacji - która również leży w gestii pani wiceprzewodniczącej - i propozycji, które wysunęła, a które przewidują wspólne podejście Komisji i Parlamentu. Jednakże jest to też kwestia języka, którego używamy komunikując się z obywatelami, i tego, w jaki sposób przekazujemy im informacje o tym, co próbujemy zrobić.
W ubiegłym roku mieliśmy do czynienia z wieloma punktami prawodawczymi, które polepszyły prawna pozycję konsumentów, mianowicie w dziedzinie telekomunikacji i w innych sektorach. Jednakże w dalszym ciągu nie zdążyliśmy w zadowalający sposób przekonać obywateli, że jesteśmy tu dla nich i że nie jesteśmy żadną elitarną grupą ludzi, która pracuje gdzieś daleko w Brukseli. Musimy zrobić więcej w tym kierunku. Mam nadzieję, pani wiceprzewodnicząca, że powie pani na koniec tej debaty kilka słów o tym co państwo planują szczegółowo uczynić w tym kierunku, bo jest to nasz wspólny cel i to jest informacja, którą musimy przekazać w szczególności w 2008 roku.
Pod koniec dokumentu znajdujemy jeszcze jedno ważne zdanie. Odnosi się ono do problemów społecznych i społecznego wymiaru Unii Europejskiej w kontekście globalizacji, w szczególności pracy i migracji, jak też trosk obywateli. Niestety, panie przewodniczący, przedstawiony przez pana dokument nie zawiera wielu odpowiedzi na te pytania. Nie jest to tylko sprawa dla komisarza ds. społecznych, który również dobrze wykonuje swoją pracę. Wymiar ten musi być podjęty przez całą Komisję. W rzeczy samej, jest to sprawa dla samego przewodniczącego Komisji. On też musi skupić się na osiągnięciu celu, jakim jest społeczna Europa.
Dotyczy to wielu dziedzin, ale chciałbym wymienić tylko dwie. Jedną z nich jest handel międzynarodowy. Czyż nie jest skandalem, że w dalszym ciągu istnieją firmy europejskie, które wykorzystują pracę dzieci w Indiach i innych krajach? Co robimy, aby temu zapobiec? Sytuacja ta wywołuje obawy tu, w Europie, i nasila ubóstwo. Wykazują to liczne studia: nasila ona ubóstwo w państwach, które są naszymi partnerami handlowymi. Innymi słowy, polityka handlowa musi obejmować też wymiar społeczny, może przy pomocy klauzul społecznych.
(Oklaski)
Jeśli chodzi o politykę imigracyjną, pański dokument mówi o "zintegrowanym podejściu do migracji”. Czy nie lepiej byłoby powiedzieć: "żadnej migracji bez integracji”? Właśnie, czy Komisja nie powinna była wysyłać dużo jaśniejszego i jednoznacznego komunikatu w tym kontekście? Rozmawialiśmy na temat wczoraj z komisarzem Frattinim. Jego wstępne komentarze na przykład o sytuacji populacji romskiej w Rzymie nie były zbyt zachęcające. Jego wczorajsze wypowiedzi były znacznie jaśniejsze i bardziej pomocne. Czy nie jest prawdą, że kwestia Romów jest jedną z tych, które często zaniedbywaliśmy, nie tylko w nowych państwach członkowskich, ale też i w starych?
Pani Merkel i pan Sarkozy mówią "żadnej polityki migracyjnej bez polityki integracyjnej”. Na pewno jest to podejście, które Komisja powinna była wypracować dawno temu. Wątpię, czy pan Sarkozy i pani Merkel mają na myśli to samo, co my, Socjalistyczni Demokraci, kiedy mówią o integracji. Mimo wszystko, podstawowe przesłanie jest całkowicie prawidłowe i Komisja musi wypracować w tym przypadku dużo bardziej przejrzyste podejście.
(Oklaski)
Dlatego też walka z prawicowym ekstremizmem nie polega tylko na omawianiu kwestii na poziomie ideologicznym; tu chodzi również o kwestie społeczne. Bezrobocie, wykluczenie społeczne i elementy antyspołeczne są w dalszym ciągu obecne w naszym społeczeństwie i są wykorzystywane przez ekstremalną prawicę w jej kampanii przeciwko Europie. Z tego powodu Europa i Komisja Europejska muszą podjąć w tym zakresie działania.
Mój kolega pan poseł Schulz, przewodniczący grupy socjalistycznej w Parlamencie Europejskim, często wspominał, że chcemy Europy społecznej. Jest to nasz podstawowy cel i powinien to być też podstawowy cel tego programu. Powiedział pan, że możemy uczynić "rok 2008 wspaniałym rokiem dla Europy”. Myślimy, że rok 2008 powinien być wspaniałym rokiem Europy społecznej. Zwracam się do pana, panie przewodniczący Komisji, z następującą prośbą: proszę nas poprowadzić do osiągnięcia tej społecznej Europy!
(Oklaski)
Andrew Duff
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Jest to program polityczny, który wpasowuje się w rok, w którym wraz z procesem zapoczątkowanym przez traktat reformujący oraz rozszerzenie strefy Schengen i strefy euro znacznie wzrośnie tempo integracji.
Ale przygotowania do wprowadzenia w życie Traktatu będą naszym głównym zadaniem i tu dwa główne punkty budzą obawy grupy liberalnej. Po pierwsze: w budowaniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, integracja trzeciego filaru z pierwszym musi być tak szybka i wszechstronna, jak to tylko możliwe.
I po drugie, w odniesieniu do WPZiB, osiągnięcie pierwszorzędnego porozumienia pomiędzy Radą, Komisją i Parlamentem co do ustanowienia usług zewnętrznych ma szansę być dość ekscytujące i trochę skomplikowane.
Aby wytłumaczyć i uzasadnić Traktat parlamentom krajowym i opinii publicznej, musimy położyć większy nacisk na społeczny i kulturowy wymiar jednolitego rynku, taki jak polityka migracyjna, a także na walkę ze zmianami klimatu. Te rzeczy pomogą nam sprzedać Traktat.
Ocena funkcjonowania wspólnej polityki rolnej powinna być bezpośrednio kojarzona z przyszłą reformą systemu finansowego poprzez ekspansję współfinansowania WPR.
Wreszcie, chciałbym usłyszeć ocenę komisarzy dotyczącą planu pana prezydenta Sarkozy'ego, który zakłada powstanie dodatkowego "Comité des Sages” w celu prowadzenia rozmyślań nad przyszłością Europy.
Pierre Jonckheer
w imieniu grupy Verts/ALE. - (FR) Panie przewodniczący, przewodniczący Komisji, panie i panowie komisarze! Przedstawiliście nam 26 inicjatyw strategicznych i 61 inicjatyw priorytetowych. Nie zamierzam skomentować ich wszystkich w ciągu czterech minut. W debatach tego rodzaju zawsze trzeba pamiętać, że na Komisji spoczywa odpowiedzialność i ma ona szczególną rolę do odegrania w procesie decyzyjnym Wspólnoty. To państwo mają monopol na inicjatywy prawodawcze i to państwo mają władzę poprzez przegląd różnych poprawek pochodzących z Parlamentu lub z Rady. Spoczywa na państwu wielka odpowiedzialność za to, jaki rezultat jesteśmy w stanie osiągnąć jeśli chodzi o prawodawstwo wspólnotowe. Dlatego mogę państwa zapewnić, że - jak zwykle - grupa Verts/ALE jest prawdopodobnie najbardziej zjednoczoną grupą ze wszystkich grup politycznych w kwestii wspierania tej procedury wspólnotowej, ponieważ wierzę, że Komisji zostało powierzone ogromne zadanie stawiania czoła nie tylko interesom krajowym, ale też wrażliwości różnych parlamentów krajowych.
Przechodząc do sedna sprawy, są trzy kwestie, które chciałbym poruszyć. Pierwsza to polityka energetyczna: rok 2007 był ważnym rokiem. Pokojowa nagroda Nobla została przyznana i marcowa Rada Europejska przyjęła kilka celów, które w naszym przekonaniu mogły być bardziej ambitne, ale które mimo wszystko poparliśmy. Jak pan wspomniał, rok 2008 będzie teraz rokiem wdrażania. Z naszej strony teraz właśnie będziemy musieli być naprawdę czujni. Byliśmy zaskoczeni wynikami emisji spalin pojazdów. Jesteśmy przekonani, że pańskie podejście do biopaliw ignoruje wpływ tej technologii na nasze środowisko. Jesteśmy zdania, że w drugiej fazie pozwoleń na emisję powinniśmy podążać raczej w kierunku systemu nakazów niż wolnej dystrybucji tego, co sprowadza się w większości prawie tylko do nowych środków finansowych. Jesteśmy trochę zaskoczeni, że w przypadku internalizacji kosztów polityki transportowej ogłosił pan tylko to, co sprowadza się właściwie tylko do studiów metodologicznych. Mam wrażenie, że ekonomiści omawiali to przez przynajmniej 15 lat i że Komisja mogłaby wziąć przykład z dobrego doświadczenia krajowego.
Jesteśmy też zdania, że takie myślenie trzeba zastosować do wszystkich aspektów polityki energetycznej i że powinien pan oprzeć się pomysłowi zbyt dużego stosowania tak zwanych "miękkich” instrumentów w celu usatysfakcjonowania różnych grup lobbystycznych lub spełnienia różnych próśb rządowych. Musimy zastosować instrumenty restrykcyjne, ponieważ przykład przemysłu samochodowego pokazuje nam, że ustalenia dobrowolne nie działają. W przypadku energii ze źródeł odnawialnych, uważamy, że wprowadzenie elastycznych porozumień między państwami członkowskimi nie jest zbyt dobrym pomysłem. Każdy powinien robić to, co do niego należy.
Drugim tematem, który chciałbym poruszyć, jest polityka imigracyjna. Za tę dziedzinę ponosi pan największą odpowiedzialność. Przypominam sobie przemówienie, które Kofi Annan wygłosił przed Parlamentem Europejskim kilka lat temu. Czyż nie byłoby wspaniale, gdyby Unia Europejska otrzymała pokojową nagrodę Nobla za udaną politykę imigracyjną. Liczymy, że dopilnuje pan, aby taka polityka imigracyjna, którą zawarł pan w swoim programie prac i która już została rozpoczęta, nie zaowocuje wprowadzeniem wspólnego biometrycznego paszportu dla wszystkich państw członkowskich. Myślę, że spowodowałoby to nie tylko katastrofalną sytuację dla ludzi tutaj, ale także zniszczyłoby wiarygodność Unii Europejskiej w oczach reszty świata.
Wreszcie, ostatni punkt, który chcę poruszyć - i to mnie zaskakuje, panie przewodniczący Komisji - to fakt, że pana program nie zawiera niczego na temat międzynarodowych rynków finansowych. Jeśli chce pan, aby obywatele Wspólnoty, lub przynajmniej spora ich większość, byli bardziej pozytywnie nastawieni do globalizacji i różnych kwestii z nią związanych, to Unia Europejska, a Komisja w szczególności, nie może odcinać się od sytuacji na rynkach finansowych, stałego badania rajów podatkowych i naszej nieumiejętności omawiania kwestii dotyczących kursu wymiany walut między euro, chińskim jenem i dolarem.
Jestem pewien, że ludzie czekają na Unię Europejską, aby wystąpiła z ambitnymi inicjatywami, które zapewnią rynkom finansowym możliwość działania z korzyścią dla gospodarki i społeczeństwa, a nie odwrotnie. Przypominane mi są debaty na ten temat w Parlamencie, które odbyły się na początku obecnej kadencji. Wydaje się, że różni ludzie teraz stracili to z oczu. Dlatego uważam za ważne, aby wystąpił pan ponownie z taką inicjatywą, mając poparcie Parlamentu.
Francis Wurtz
w imieniu grupy GUE/NGL. - (FR) Panie przewodniczący, przewodniczący Komisji, panie i panowie komisarze, panie i panowie! Razem z kolegami posłami dokładnie przysłuchiwałem się słowom pana Barossy.
Przedstawił on strategiczne cele Komisji, z rozwojem i zatrudnieniem naturalnie na czele listy priorytetów.
Mimo to zauważyłem, że tak jak w komunikacie Komisji, czegoś w jego prezentacji brakowało, i chciałbym teraz dokładnie zapytać o to przewodniczącego Komisji.
Czy prawdą jest, że 23 października Kolegium członków Komisji omawiało propozycję wysuniętą przez pana posła Mandelsona, dotyczącą firm i interesów europejskich, które przeniosły swoją produkcję to państw trzecich ze względu na niskie płace? Wniosek ten miał prawdopodobnie dotyczyć zwolnienia wymienionych firm z ceł antydumpingowych, które odnoszą się do produktów przywożonych do Unii po cenach niższych niż ich wartość rzeczywista.
Czy prawdą jest, że wniosek ten spotkał się z dużym poparciem i że Komisja zamierza podjąć formalną decyzję w tej kwestii po dniu 5 grudnia?
Jak zamierza pan odpowiedzieć tym, którzy w takim działaniu nie widzą nic poza dotacjami finansowymi w zamian za relokację produkcji? Czy takie posunięcie nie byłoby całkowicie sprzeczne z tymi sekcjami komunikatu Komisji, które tu dzisiaj omawiamy, wraz z:
"ostatnie badania wskazują, że głównym źródłem niepokoju obywateli Unii Europejskiej jest wymiar społeczny Unii Europejskiej w kontekście globalizacji (szczególnie miejsca pracy i obawa przed bezrobociem)”.Lub inaczej: "światowa agenda konkurencyjności przyczynia się to tworzenia trwałego wzrostu i miejsc pracy w domu”.
(FR) Dlaczego nie wspomina się ani słowem w pańskiej prezentacji, ani w komunikacie Komisji, o programie prawodawczym na rok 2008 ani o żadnym ważnym projekcie odnoszącym się do głównych tematów politycznych, takich jak promocja zatrudnienia w Unii Europejskiej, polityka przemysłowa i - bardziej ogólnikowo - korzyści, które Wspólnota może wyciągnąć z obecnie trwającego fenomenu globalizacji?
Wreszcie, czy to prawda, że przewidując główne zakłócenia, jakie taki projekt mógłby spowodować podczas głosowania w Parlamencie, nie mówiąc już o Radzie, planuje pan w takim razie obejść prawodawców poprzez optowanie za uchwaleniem wytycznych?
Jestem zdania, że nie tylko moja grupa ma nadzieję na uzyskanie od pana jasnej odpowiedzi na postawione tu pytania, przy braku której każdy z nas będzie się musiał zastanowić, jaka forma reakcji będzie najbardziej odpowiednia. Jeśli podobał się panu sposób, w jaki Izba zmobilizowała swoje wysiłki przeciwko dyrektywie Bolkensteina, to na pewno będzie pan zachwycony sprzeciwem jaki wywoła regulacja Mandelsona.
Brian Crowley
w imieniu grupy UEN. Panie przewodniczący! Za pana zgodą chciałbym rozpocząć moje przemówienie po irlandzku.
(GA) Zgadzam się z planowanym przez Komisję programem działalności legislacyjnej i prac. Komisja planuje przede wszystkim promocję tworzenia miejsc pracy i rozwoju w Europie; umożliwienie Europie rozwiązania problemu zmian klimatu; ustalenie wspólnej polityki migracyjnej; ustawienie na honorowym miejscu obywateli Europy; i zapewnienie, że Unia Europejska będzie działała jako siła niosąca dobro na całym świecie.
I oczywiście cała kwestia globalizacji będzie wymagać naszej koncentracji przez następnych kilka lat - nie tylko krótkoterminowo w roku 2008 - i z radością przyjmuję inicjatywy podjęte w szczególności przez Komisję w celu przygotowania Europy do poradzenia sobie zarówno z pozytywnymi jak i z negatywnymi efektami i wpływami, które niesie ze sobą globalizacja.
Wszędzie na świecie możemy zauważyć, że istnieje też zagrożenie dla demokracji i dla działań, które musimy podjąć, aby zagwarantować nie tylko naszą możliwość dostarczenia pomocy i wsparcia dla potrzebujących, ale też promocji wartości demokratycznych, państwa prawa, podziału władzy. W ciągu ostatnich tygodni zobaczyliśmy, że Pakistan, Gruzja i inne części świata cierpią pod wpływem nowych form oporu przeciwko kontrolom demokratycznym, nowych zagrożeń odnoszących się do wolności prasy i przede wszystkim unicestwieniu woli ludzi do bycia słyszanym i uznanym w ramach tych sieci.
W szczególności trwający na świecie kryzys - zwłaszcza w krajach rozwijających się w odniesieniu do AIDS, HIV i innych dziedzin - wymaga od nas większej wyobraźni i innowacyjności w kwestii sposobu, w jaki możemy sobie z tymi kwestiami poradzić.
Ale patrząc w przyszłość, szczególnie tą niedaleką, pewna sprawa zajmuje mnie szczególnie: i jest to cała kwestia opodatkowania w Unii Europejskiej. Wielu z nas ma poważne zastrzeżenia dotyczące wniosków przedstawianych przez Komisję w odniesieniu do podatku od przedsiębiorstw, wspólnej skonsolidowanej podstawy dla podatku od przedsiębiorstw i w szczególności bezustannej chęci kilku komisarzy do forsowania propozycji, co do której my - ja i inni w tej Izbie - jesteśmy przekonani, że nie ma ona do tego prawodawczej bądź prawnej bazy.
Cieszy mnie, że lizboński traktat reformujący zapewnił, że kwestie opodatkowania w dalszym ciągu wymagają jednomyślności. Cieszy mnie fakt, że nie można dokonywać żadnych zmian bez zgody wszystkich 27 rządów.
W Europie jest miejsce na zapewnienie istnienia konkurencyjności, nie tylko w znaczeniu gospodarczym czy środowiskowym, ale również w całej dziedzinie opodatkowania. Taka rywalizacja podatkowa jest zdrowa, a my musimy uzyskać zapewnienie, że jakiekolwiek wysuwane propozycje nie będą miały negatywnych skutków w odniesieniu do wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia, których tak potrzebują narody Europy. Nawet jeśli spojrzymy na Amerykę to widać, że istnieje tam konkurencja podatkowa pomiędzy stanami i zdaje się ona osiągać tam znakomite wyniki.
Ostatnim punktem, który chciałbym poruszyć, jest to, że patrząc w przyszłość i posuwając się do przodu, narody Europy nie proszą o więcej biurokracji, nie proszą o więcej uregulowań. Proszą o wizję i szybką reakcję na prawdziwe problemy, które napotykają każdego dnia, nie jakieś abstrakcyjne ideologie z zamierzchłej przeszłości, którą mam nadzieję, zostawiliśmy za nami.
Jens-Peter Bonde
w imieniu grupy IND/DEM. - (DA) Panie przewodniczący! Dzisiaj w Danii odbywają się wybory. Mam nadzieję, że nowy duński parlament będzie miał posłów, którzy zapoznają się z rocznym programem Komisji dotyczącym wniosków prawodawczych Unii Europejskiej i rozważą je. Bo to Unia Europejska wyznacza nasze prawa i smutnym jest doświadczenie bitwy wyborczej, w której ustanawianie prawa po prostu nie jest przedmiotem debat. Zamiast tego w Danii toczyły się dyskusje dotyczące spraw komunalnych i regionalnych, jak jedzenie w przedszkolach, edukacja i szpitale. Wybrani przedstawiciele ludzi nie omawiają duńskiego wkładu w proces prawodawczy w Unii Europejskiej; demokracja sprowadzana jest do formy rządów.
W idealnych warunkach roczny program Komisji powinien być rozdystrybuowany do rozważenia przez wszystkie komisje specjalne w parlamentach krajowych i wraz z tym wszystkie strony powinny zająć pozycję w kwestii tego, co powinno być regulowane prawnie na szczeblu Unii Europejskiej, a co powinno pozostać w gestii ustawodawstwa krajowego. Bliskość i kontrole zapotrzebowania - lub pomocniczość i proporcjonalność w unijnym żargonie - powinny być rozpatrywane przez parlamenty krajowe; najpierw w odniesieniu do programu rocznego, a następnie w momencie składania przez Komisję różnych wniosków prawodawczych. To mogłoby połączyć parlamenty krajowe z Unią Europejską i dać obywatelom możliwość zaangażowania zanim otrzymają dekret z Brukseli, która również obiecała stosować się do rekomendacji parlamentów krajowych, ale jak dotąd otrzymała ich tylko kilka. Parlamenty krajowe wykonują swoją pracę bardzo mozolnie, co jest przygnębiające dla tych z nas, którzy o nie walczą, ale dobrze jest zobaczyć naraz tylu komisarzy.
Frank Vanhecke
Panie przewodniczący! Przedstawiony tu program prac ukazuje, z jaką łatwością oficjalna Europa powtarza bez potrzeby jakże istotny termin "pomocniczość”.
Komisja wychodzi dlatego z założenia, zachowując całkowitą zgodność z wcześniejszymi inicjatywami pana Frattiniego, że końcowa jurysdykcja stoi ponad prawnym aspektem migracji zarobkowej, kiedy w moim mniemaniu leży to w wyłącznej gestii państw członkowskich.
Komisja wywiera naciski na obywateli europejskich za pomocą czegoś, co postrzegam jako niezmiernie sporną odpowiedź na wyzwania demograficzne kolejnego masowego napływu pracowników z krajów pozaeuropejskich, co nie ma nawet najmniejszego demokratycznego poparcia ze strony naszych własnych obywateli europejskich.
Wyrażę się w tej sprawie jasno: nowa fala imigracji, nawet zgodna z prawem, ze wszystkim, co towarzyszy trwającej migracji i tak zwanemu łączeniu rodzin, jeszcze bardziej pogorszy istniejące i już bardzo poważne problemy integracyjne, nie mówiąc o drenażu mózgów, na który bezwstydnie się zgadzamy, pozwalając na szkodę dla państw pochodzenia pracowników.
Dzieje się to w czasie - i chcę to podkreślić - kiedy już mamy w Europie wiele milionów byłych imigrantów pochodzenia nieeuropejskiego, niektórzy nawet w trzecim lub czwartym pokoleniu, którzy w dalszym ciągu są bezrobotni i z niewielkim wykształceniem, co uniemożliwia im integrację, pomijając asymilację: proletariat na zasiłku społecznym.
Godne uwagi jest to, że Komisja również wzięła na swoje barki zaangażowanie w politykę edukacyjną państw członkowskich. W komunikacie pt.: "Partnerski proces komunikowania na temat Europy”, do którego odnosi się przedmiotowy program, właściwie stwierdza się, że Komisja sprawdzi, w jaki sposób szkoły mogą najlepiej zapewnić uczniom kluczowe kompetencje i jak społeczności szkolne mogą pomóc w przygotowaniu młodych ludzi do bycia
odpowiedzialnymi obywatelami, w zgodzie z fundamentalnymi wartościami europejskimi. Zastanawiam się: czy oświeceni europejscy mandaryni będą nam w przyszłości mówić, jak mamy myśleć, jak mamy się zachowywać? Czy "Wielki Brat Europa” jest już tak blisko?
Komisja domaga się stawiania na pierwszym miejscu obywateli europejskich, ale w rzeczywistości często zachowuje się jak cesarz lub keizer-koster; często gotowa pogrozić karcącym palcem i pokiwać głową jak sfrustrowany nauczyciel. Sam pan Barosso przybył do Holandii w tym roku, aby powiedzieć Holendrom, że już wystarczy, żeby się lepiej nie martwili o referendum i że nadszedł najwyższy czas, aby zaakceptowali zasady europejskiej konstytucji.
W ten sposób ci sami wielcy europejscy demokraci dokładają wszelkich starań, aby zapewnić, naszym obywatelom brak możliwości wyrażenia swoich opinii dotyczących zarówno pseudo-konstytucji, jak i ewentualnego członkostwa Turcji. W odniesieniu do mojego własnego kraju, pan Barosso, razem z innymi europejskimi mandarynami, jest w każdej chwili gotowy przyjść i powiedzieć nam, co mamy robić z problemami między Flandrią a Walonią, ale bez poświęcenia chwili uwagi temu, co właściwie dzieję się na miejscu.
Podsumowując, a obawiam się, że nie jest to pierwszy ani ostatni raz, kiedy mówię coś takiego na tej auli, ta oficjalna Europa najwyraźniej nie zabiega o demokrację, nie zabiega o pomocniczość, nie zabiega o jasne i wyraziste nakreślenie podziału władzy między Europą a państwami członkowskimi. Z tego powodu nie dziwi mnie też, że ten tak zwany traktat reformujący jest, oprócz kilku zmian kosmetycznych, identyczny z poprzednią konstytucją i jest dlatego tylko zamaskowaną wersją tego całkowicie nieczytelnego, ciemnego i zawoalowanego dokumentu, który sprawia, że normalnie funkcjonująca, kontrolowana przez obywateli demokracja przestaje wchodzić w grę.
Hans-Peter Martin
(DE) Panie przewodniczący! O sonho europeo, europejski sen, der Europäische Traum! Myślę, że większość Europejczyków ma całkiem jasne wyobrażenie o nim i ogólnie zgadza się co do tego, jaki ten sen powinien być. Ponieważ tak właśnie jest, dlaczego istnieje tak dużo nieufności w stosunku do Komisji w tak wielu krajach? Mówi pan, że jest to związane z komunikacją. Jednak wielu obywateli, nawet tych, którzy tylko przelotnie zajmują się tymi problemami, mówi twierdzi, że jest to związane ze szczególnymi projektami, ze strategią lizbońską i z jej oczywistą porażką do chwili obecnej.
Pan poseł Swoboda mówi, że brakuje wymiaru społecznego i muszę przyznać, że ma w tej kwestii rację. Jednakże jednocześnie pan poseł Duff powiedział, że społeczny wymiar traktatu konstytucyjnego - przepraszam, pan nazwał to traktatem reformującym - musi być centralnym punktem. To bardzo dobrze, ale gdzie w jakimkolwiek stopniu wspomina się o wymiarze społecznym? W jakiej formie jest ten Traktat czytelny i gdzie w tym Traktacie jest mowa o takich podstawowych zasadach demokratycznych, jak podział władzy? Jeśli faktycznie zrobił pan to, co pan powiedział i co najwyraźniej pan zamierza - mianowicie przekazać komunikat w sposób efektywny i wdrożyć pana zamierzenia tak, aby można je było zweryfikować za pomocą konkretnych - komunikacja stałaby się dużo mniejszym problemem.
Prezes Europejskiego Trybunału Obrachunkowego zaoferował panu wczoraj wieczorem bardzo jasny punkt wyjścia. Po raz pierwszy podał on szczegółowe liczby: 4 miliardy euro nieprawidłowo wydane i to tylko z funduszy strukturalnych. Pozwolę sobie zacytować z jego przemówienia: "Najczęstszymi błędami były skargi na wydatki niezgodne z wymaganiami i błędne przeprowadzenie procedur przetargowych, jak też brak dowodów na poparcie wyliczenia kosztów ogólnych lub kosztów zatrudnienia. Systemy nadzorujące i kontrolne w państwach członkowskich były ogólnie nieskuteczne, a Komisja prowadzi tylko przeciętnie efektywny nadzór nad ich funkcjonowaniem”.
Musi pan podjąć działania. Proszę nie próbować poprawić jakości komunikowania tego, czego pan nie robi. To na pewno pójdzie źle.
José Manuel Barroso
przewodniczący Komisji. -Panie przewodniczący! Chciałbym podziękować wszystkim grupom za ich bardzo interesujące komentarze, stanowiące też duże wyzwanie. Spróbuję najpierw odpowiedzieć na niektóre szczegółowe kwestie, a później pozwolę sobie na kilka ogólnych komentarzy.
Chciałbym podziękować panu posłowi Nassauerowi za ogólne poparcie naszych priorytetów. W odniesieniu do głównej kwestii - pomocniczości - o której wspomniał, chciałbym powiedzieć, że jesteśmy równie zaangażowani jak i on w osiągnięcie postawionego celu: stworzenie nowej kultury pomocniczości w Europie i podawania nas za przykład. Bardzo jestem w tę sprawę zaangażowany. Nie udaję, że jesteśmy idealni. Czasami trudno jest zmienić stare nawyki, ale poruszamy się w odpowiednim kierunku. Jeśli są błędy, co czasami się zdarza, staramy się je naprawiać. Ostatni wspomniany przez nas przypadek związany z Apfelwein jest na to dobrym przykładem i powinniśmy zaakceptować fakt, że czasami nie możemy przewidzieć wszystkich konsekwencji przygotowywanych przez nas regulacji.
Chcę państwa zapewnić, że wraz z obecnym tu moim kolegą jesteśmy zaangażowani w pomocniczość. We wszystkich naszych inicjatywach patrzymy na potrzebę szczególnej inicjatywy prawodawczej - ocenę wpływu i jakość naszych propozycji - i próbujemy to robić w taki sposób.
Pozwolę sobie podkreślić, że z 26 inicjatyw strategicznych, które ogłosiłem, tylko 8 jest natury prawodawczej; z 61 inicjatyw priorytetowych tylko 28 jest natury prawodawczej, a z 87, tylko 36 jest natury prawodawczej w ogóle. A przede wszystkim wycofamy 30 aktów prawnych.
Jednakże chcę państwu powiedzieć rzecz następującą: kiedy mówimy o nowej kulturze pomocniczości, potrzebuję państwa pomocy w wytłumaczeniu naszym obywatelom, że ma to na celu wzmocnienie Unii Europejskiej, a nie jej osłabienie; w celu sprawienia, aby instytucje były jeszcze bardziej demokratyczne i odpowiedzialne, i nie poddawania się tym, którzy atakują Europę i Unię Europejską w sposób populistyczny i demagogiczny. Nie tak postrzegam pomocniczość. Czasami w niektórych państwach członkowskich ludzie mówią, że ze względu na pomocniczość Komisja lub Parlament Europejski nie powinny wychodzić z tego typu programem, bo jest to sprzeczne z pomocniczością. W rzeczywistości jeśli tym, czego oni nie chcą, jest podejmowanie działań przez Unię Europejską kiedy europejskie działania są potrzebne, to nie zgadzam się, że jest to w zgodzie z zasadą pomocniczości.
Podam niedawny przykład: w marcu Rada Europejska zaaprobowała, jak państwo wiedzą, kilka bardzo ważnych pomysłów w kwestiach energii i środowiska, a dokładniej ochrony przed zmianami klimatu. Przyjęliśmy na przykład ogólne zasady dotyczące rozdzielenia własności. Była to decyzja Rady Europejskiej. Jednak czasem słyszę, jak niektóre państwa członkowskie twierdzą, że Komisja nie powinna naciskać w kwestii rozdzielania własności, gdyż jest to niezgodne z zasadą pomocniczości. Nie zgadzam się z tym i muszę to powiedzieć. Jest to w rzeczywistości opór stawiany ważnemu europejskiemu ruchowi, który popiera tworzenie prawdziwego rynku wewnętrznego w dziedzinie energii i przeciw bardzo silnej polityce przeciwko zmianom klimatu. Nie działa to na korzyść pomocniczości.
W tym punkcie potrzebujemy państwa pomocy. Potrzebujemy państwa pomocy, aby wytłumaczyć, kiedy podjęcie działań przez Unię Europejską jest potrzebne, i potrzebujemy też, aby byli państwo wobec nas krytyczni, kiedy uważają państwo, że działania europejskie nie są potrzebne, tak abyśmy mogli wycofać niektóre akty prawne, jeśli to konieczne.
Wrócę później do uwagi pana posła Swobody dotyczącej komunikacji, ale myślę, że ma on rację. W rzeczywistości razem z wiceprzewodniczącą Wallström i całym kolegium pracujemy nad tym. Ale podstawową ideą jest, dokładnie rzecz ujmując, partnerstwo. Bądźmy szczerzy. Nie wszystko możemy zrobić sami. Kiedy mówię "my”, mam na myśli instytucje europejskie - Komisję i Parlament Europejski. Potrzebne jest nam aktywne zaangażowanie przywódców na wszystkich szczeblach: krajowych i regionalnych. Jest to istotne z punktu widzenia pomocniczości. Na przykład kraje związkowe w Niemczech, regiony w większości naszych państw członkowskich, są niezmiernie ważne i moi komisarze i ja byliśmy wszędzie w Europie w parlamentach krajowych, czasami w różnych regionach, wyjaśniając tę kwestię. Byłem ostatnio w Polsce, gdzie powiedziałem to bardzo jasno, mówiąc że Europa to nie oni w Brukseli czy w Strasburgu: Europa to my, wszędzie w Europie, i to nasza wspólna odpowiedzialność. Powtarzam, to jest zmiana paradygmatów, ponieważ jeśli chcemy zmotywować obywateli dla idei europejskiej, musimy dzielić się z nimi tymi priorytetami, a nie tylko myśleć, że "jacyś ludzie w Brukseli lub w Strasburgu” mówią innym obywatelom co mają lub czego nie mają robić.
Wspomnieliśmy o wymiarze społecznym. Nie mogę oczywiście skoncentrować się na wszystkich punktach. Powiem państwu tylko, że w naszym programie jest wiele zarówno prawodawczych, jak i nieprawodawczych inicjatyw w tej dziedzinie. Najważniejsze jest, że zakończymy pracę nad oceną sytuacji, w jakiej znajduje się społeczeństwo europejskie, z wizją, jak promować szanse, dostęp i solidarność w Europie dwudziestego pierwszego wieku. Utorujemy drogę nowej agendzie społecznej i dostarczymy ram dynamicznemu i nowoczesnemu podejściu do wkładu, jaki polityka Unii Europejskiej może wnieść dzisiaj do społeczeństwa europejskiego.
Komisja przedłoży również wioski dotyczące zmian w dyrektywie w sprawie europejskiej rady zakładowej, aby mogli oczekiwać i towarzyszyć restrukturyzacji. Kolejna część prawodawstwa dotyczy warunków kobiet w ciąży i skierowana jest na poprawę przepisów chroniących macierzyństwo z zamiarem umożliwienia pogodzenia życia zawodowego z prywatnym i rodzinnym.
Inicjatywa będzie dotyczyła pogłębienia otwartej metody koordynacji w dziedzinach społecznej ochrony i włączenia społecznego. Będzie temu towarzyszyło zalecenie w sprawie aktywnego angażowania osób oddalonych od rynku pracy, koncentrujące się na trzech filarach: możliwości pracy i kształcenia zawodowego, wsparcia dochodowego i lepszego dostępu do usług wysokiej jakości. Ma to miejsce w kontekście ogólnej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia.
Wreszcie, Komisja przyjmie komunikat w sprawie oczekiwania na i radzenia sobie ze zmianami, rozpoczynając drugą fazę konsultacji ze społecznymi partnerami europejskimi na temat oczekiwanej restrukturyzacji spółek. Podam państwu kilka przykładów naszego zaangażowania w społeczną agendę Europy.
Panie pośle Duff, w odniesieniu do potrzeby ratyfikacji Traktatu, jak pan rozumie, całkowicie popieram ten priorytet i myślę, że należy podkreślić społeczny i kulturowy wymiar Europy. Robię w tej sprawie co mogę, próbując wytłumaczyć, że potrzebujemy w Europie silnego wewnętrznego rynku, ale Europa to więcej niż tylko rynek, i myślę, że zgodzi się pan, iż jest to wspólne zobowiązanie.
W odniesieniu do propozycji prezydenta Sarkozy'ego dotyczącej "grupy mędrców”, w stosunku do której pytał pan o moją opinię: Komisja omawiała tę kwestię. Popieramy naturalnie inicjatywę, która promuje debatę i refleksję nad przyszłością Europy. Jako prawdziwi demokraci lubimy debatować. To jest zapewne nasz tropizm, ale lubimy debatę, lubimy pomysły i wymianę myśli. Dlatego uważam, że inicjatywa prezydenta Sarkozy'ego powinna być rozpatrywana jako część promocji takiej debaty i refleksji. Jednakże Komisja chętnie upewni się, czy ta inicjatywa, jeśli miałaby zostać zaakceptowana przez Radę Europejską, nie osłabia naszych starań do oparcia się na sukcesie traktatu lizbońskiego i przede wszystkim czy nie osłabia jego dokumentu uwierzytelniającego.
Musimy postawić sprawę jasno. Dlatego myślimy, że ta grupa, w przypadku akceptacji przez Radę Europejską, nie powinna angażować się w nową debatę instytucjonalną. Nie sądzę, aby było to mądrym krokiem, więc poproszę "mądrych mężczyzn” (i kobiety mam nadzieję też), aby byli wystarczająco mądrzy i nie otwierali nowych debat instytucjonalnych, a raczej skoncentrowali się na wizji dla Europy za 20 czy 30 lat. To jest ważne i dlaczego nie mamy prowadzić na ten temat debaty?
Nie powinniśmy też angażować się w negatywną debatę o granicach geograficznych Europy. Mogłoby to wzmacniać podziały, a nie powinno osłabiać naszych trwających procesów na szczeblu europejskim, takich jak sprawozdanie budżetowe i normalny przebieg negocjacji dotyczących rozszerzenia. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony instytucji. Popieramy wszelkie rodzaje debaty, ale bądźmy szczerzy: mamy instytucje. Mamy Parlament Europejski, mamy Komisję, mamy Radę Europejską i to w końcu te instytucje są odpowiedzialne - nie mędrcy czy, jak może wolelibyśmy mówić, "bystre dzieciaki” - i co one mogłyby wnieść jako bodziec do naszej debaty.
Wierzymy też, że moment sporządzenia sprawozdania takiej grupy powinien być dobrze przemyślany; koniec roku 2009 wydaje się odpowiedni.
(FR) Dziękuję za pana komentarze, panie pośle Jonckheer, szczególnie dotyczące metody Wspólnotowej i za poparcie jej przez grupę Verts/ALE. Będziemy to mieć na uwadze. Bez wątpienia zauważył pan, że podczas debaty nad traktatem reformującym - traktatem lizbońskim - poczynione zostały różne próby osłabienia procesu wspólnotowego. Komisji, która efektywnie współpracowała z Parlamentem, udało się uniknąć tego, co podważałoby zasady systemu wspólnotowego.
Powiedział pan, że rok 2007 był ważnym rokiem dla "wielkiej sprawy”, a mianowicie wyzwań związanych ze zmianą klimatu, i że my w Komisji i w Unii Europejskiej jesteśmy dumni, że się do tego wysiłku przyczyniliśmy. Faktycznie, zielona księga Komisji stworzyła podstawę dla porozumienia, które zostało ostatecznie osiągnięte w trakcie marcowej Rady Europejskiej. Unia Europejska może być dumna, że objęła pozycję lidera w tej dziedzinie i zamierza kontynuować swoje wysiłki w tym kierunku, szczególnie w związku z nadchodzącą konferencją na Bali i w obliczu istotnych ostatnich wydarzeń, takich jak spotkanie na szczycie w Nowym Jorku i spotkanie G8 w Heiligendamm, które również okazały się rozstrzygające. Zrobię to, mając na względzie rozpoczęcie procesu, który przed posiedzeniem w Kopenhadze w 2009 roku doprowadzi - mamy nadzieję - do powstania do roku 2012 ustroju po okresie obowiązywania porozumienia z Kioto. To bardzo ambitny cel. W każdym razie jesteśmy świadomi tego, że musimy zmotywować naszych innych partnerów w tym kierunku.
Przechodząc do tematu migracji, powiedział pan, że Unia Europejska powinna otrzymać pokojową nagrodę Nobla. Mogłaby również w podobny sposób zostać nagrodzona za swoją działalność w innych dziedzinach. W rzeczywistości uważam, że Unia Europejska od dawna zasługuje na pokojową nagrodę Nobla, bo w odniesieniu do kwestii doświadczenia w zakresie pokoju na świecie jest tylko kilka regionów bardziej się do tego kwalifikujących, niż Wspólnota Europejska, a teraz Unia Europejska. Podam przykład. W tym miesiącu jadę do Singapuru na szczyt ASEAN. Stowarzyszenie zaprosiło mnie, bo szuka inspiracji opartej na naszym doświadczeniu integracji regionalnej, pracy na rzecz pokoju, wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego. Powinniśmy być dumni, że jesteśmy dla innych na świecie przykładem i jest to coś, nad czym stale pracujemy.
W kwestii migracji chcę odpowiedzieć tu na kilka pytań, jakie skierowali posłowie do tego Parlamentu. Mówiłem to już wielokrotnie i powtórzę jeszcze raz: uważam za absurdalne posiadanie w Europie 27 polityk migracyjnych. Osiągnęliśmy zintegrowaną dziedzinę i dlatego też musimy osiągnąć wspólne podejście. Powiedzmy sobie jasno: niektóre państwa członkowskie się temu sprzeciwiają. Jednak powinniśmy być uparci, ponieważ w zintegrowanej dziedzinie istnieje większa możliwość konieczności stawienia czoła problemom, którym sprostać musiały ostatnio Włochy, włączając te wysunięte przez pewnych obywateli Rumunii. Prawdą jest, że w Europie potrzebujemy więcej imigracji, nie mniej.
Dlatego wzywamy do ustanowienia wspólnej polityki imigracyjnej, która będzie odpowiedzialna i oparta na dwóch głównych aspektach. Po pierwsze, musimy być stanowczy jeśli chodzi o bezpieczeństwo poprzez walkę z wszelkimi formami wyzysku w miejscu pracy i poprzez eliminację nielegalnego rynku pracy. Z tego powodu całkowicie popieramy inicjatywę wysuniętą przez pana wiceprzewodniczącego Frattiniego dotyczącą dyrektywy, która uzna za przestępstwo zatrudnianie ludzi przebywających nielegalnie na terenie Unii Europejskiej, a której celem będzie zapobieganie wyzyskowi takich pracowników i stłamszenie zaangażowanych w to kryminalnych sieci. Musimy obchodzić się twardo z nielegalną imigracją i wszelkimi formami działalności prowadzonej jako przykrywka dla pewnych sieci, które są często niczym więcej niż kryminalnymi gangami, bo te grupy są nie tylko połączone z nielegalną imigracją ale też handlem narkotykami, przemytem ludzi i innymi formami przestępczości zorganizowanej.
Jednocześnie musimy przyjąć otwarte, hojne i jednolite podejście do problemu jak integrować, po pierwsze i przede wszystkim tych, którzy są obywatelami Wspólnoty a później, bardziej ogólnie, tych, którzy należą do różnych grup migracyjnych. Musimy mieć odwagę powiedzieć, że jest to zadanie, które trzeba rozdzielić. Rola instytucji unijnych polega na ustaleniu odpowiednich ram, ale kiedy dochodzi do strony praktycznej, kto będzie zajmował się właściwym procesem integracji na własnym terytorium? Nie Parlament Europejski i nie Komisja, ale rządy krajowe, regiony, władze lokalne, organizacje pozarządowe a czasami nawet kościoły, w sumie każdy, kto jest obecny na miejscu i ma obowiązek poprawy integracji. Wszystko to stanowi duże wyzwanie.
Wspomniał pan Kofiego Annana. Omawiałem z nim tą kwestię przy kilku okazjach. Jeśli jest jakaś dziedzina, która jest niewystarczająco uregulowana w skali globalnej, to jest to migracja. Ustanowiliśmy pewne organizacyjne zasady funkcjonowania handlu światowego, a także zasady dla środowiska. Zaskakującym jest fakt, że migracja, czyli jedno z największych wyzwań, którym świat musi stawić czoła, jest dziedziną nieuregulowaną na szczeblu międzynarodowym. Popieram pańską propozycję, że my w Unii Europejskiej - właśnie dlatego, że jesteśmy szczególnym przypadkiem jeśli chodzi o integrację i swobodę poruszania się - powinniśmy podwoić nasze wysiłki przy promocji pewnych zasad, jako że Europa i szerszy świat stają obecnie przed zagrożeniami w formie ksenofobii, ruchów populistycznych i negatywnych sił z przeszłości, które sprzeciwiają się podtrzymywanym przez nas zasadom, mianowicie humanizmowi i gościnności. Musimy bardzo wyraźnie odsunąć się od pozycji ekstremistów i pracować na rzecz racjonalnego, sprawiedliwego i progresywnego podejścia.
(Oklaski)
Panie pośle Wurtz! Zadał pan kilka pytań dotyczących instrumentów ochrony handlu. Po pierwsze, w moim przemówieniu odniosłem się do tych instrumentów mówiąc, że w bardzo niedalekiej przyszłości zaczniemy wprowadzać kilka inicjatyw w tej dziedzinie. Chcę panu powiedzieć, że bardzo popieramy ustanowienie efektywnych mechanizmów chroniących nasze interesy handlowe i dające ochronę przed niesprawiedliwymi praktykami. Z tego powodu przyglądamy się teraz różnym sposobom sprawienia, aby instrumenty te były bardziej efektywne. Co więcej, robimy to w sposób przejrzysty. Właśnie miały miejsce poważne konsultacje, mające na celu zapewnienie naszym firmom, szczególnie małym i średnim przedsiębiorstwom, lepszego przygotowania do radzenia sobie z międzynarodową konkurencją. W grudniu zamierzamy podjąć stosowne decyzje w tej dziedzinie.
Powinniśmy uznać, że firmy europejskie są najbardziej międzynarodowe na świecie. Europejskie łańcuchy produkcyjne i dystrybucyjne są teraz zakładane w każdej części planety i nie ograniczają się jedynie do państw członkowskich. Wierzymy, że obecność firm na scenie globalnej jest źródłem konkurencyjności i wzrostu dla europejskiej ekonomii i europejskiego zatrudnienia. Mogę państwa zapewnić, że nie mamy zamiaru nagradzać lub dotować europejskich firm, które decydują się przenieść do państw trzecich lub utworzyć tam część swoich obiektów produkcyjnych. Jednak, będę z państwem całkowicie szczery, mówiąc, że nie zamierzamy sankcjonować lub karać firm europejskich, które mają najbardziej globalny zasięg i są najbardziej konkurencyjne na świecie. Dlatego potrzebujemy solidnych i przejrzystych instrumentów chroniących handel. Powinniśmy przejrzeć nasze instrumenty chroniące handel w celu wprowadzenia mocniejszych środków - i faktycznie nigdy nie będzie naszą intencją osłabienie ich - oczywiście poprzez ich adaptację do nowej rzeczywistości globalizacji.
Nie będę się teraz rozwodził nad tematem globalizacji. Wrócę tu jutro aby omówić dokument, który zaprezentowaliśmy ostatniej Radzie Europejskiej i ogólnie Wspólnocie, na temat dostarczenia wartości dodanej dla Europy i na temat sposobów jak najlepszego kształtowania globalizacji. Jesteśmy świadomi potrzeby ochrony interesów europejskich na świecie, ochrony interesów bez uciekania się do protekcjonizmu, aby zrozumieć i mieć odwagę powiedzieć ludziom Europy, że jeśli zamkniemy w Europie drzwi, będziemy pierwszymi, którzy ucierpią. Nie będzie to łatwe, ale musimy to zrobić. Europa jest największym światowym eksporterem. Pójście drogą protekcjonizmu byłoby daremne i skierowane przeciwko naszym interesom. Ważną kwestia jest wypracowanie metod utrzymania naszych otwartych drzwi bez popadania w naiwność, utrzymania, a nawet doprowadzenia do szerszego otwarcia rynków światowych przy jednoczesnej obronie naszych interesów, co również obejmuje wzięcie pod uwagę naszych zastrzeżeń dotyczących sektora zatrudnionych.
Panie pośle Crowley, dziękuję również za pańskie poparcie naszego ogólnego programu. W kwestii szczegółowej - wiem, że jest to punkt przysparzający panu zmartwień i budzący pana zastrzeżenia - wyrażę się jasno co do inicjatyw dotyczących opodatkowania.
Jak pan wie, Komisja od jakiegoś czasu pracuje nad kwestią wspólnej skonsolidowanej podstawy podatkowej. Jest to bardzo złożona dziedzina i państwa członkowskie bardzo różnią się w swoich poglądach na ten temat. Bardzo dobrze znam irlandzką wrażliwość w tej kwestii. Znam też wrażliwość w innych państwach członkowskich. Zwyczajowo Komisja przeprowadza ocenę wpływu w celu przeanalizowania kwestii i przyjrzenia się możliwemu wpływowi na różne możliwe rozwiązania przed wystąpieniem z jakimikolwiek formalnymi propozycjami. Wszystko to podane jest do wiadomości publicznej a fakt, że Komisja odnosi się tego w programie prac na rok 2008 jest całkowicie słuszne.
Ale zgadzam się z Panem, że jednomyślność jest zawarta w traktacie reformującym jako reguła dotycząca jakiegokolwiek prawodawstwa w kwestiach opodatkowania. Dlatego jestem przekonany, że pana zastrzeżenia są znakomicie rozumiane przez Komisję.
Myślę, że odniosłem się do większość z wysuniętych przez państwa interesujących uwag. Oczywiście chciałbym zaznaczyć, że koncentrowałem się na, powiedzmy, najbardziej polemicznych kwestiach. Chcę powiedzieć, że widoczny jest tu pewien stopień porozumienia odnośnie do Europy. Sądzę, że konsens jest większy między instytucjami, również mimo naturalnych różnic między ugrupowaniami politycznymi, i mam nadzieję, że również między różnymi częściami naszej jakże zróżnicowanej Unii.
Myślę, że nie jest to konsens o najniższym wspólnym mianowniku. Wynika on głównie z trzech czynników. Po pierwsze, wielu wyzwań, na które dzisiaj napotykamy, nie można zakwestionować. Nakazy wynikające ze zmian klimatu, rzeczywistość migracyjna i ryzyko światowej biedy: to wszystko są jasne wyzwania. Można być z lewicy, z prawicy lub z centrum, można być z północy lub z południa Europy, ze starych państw członkowskich lub z nowych państw członkowskich, a to i tak są wspólne wyzwania, którym możemy tylko razem stawić czoło.
Po drugie, stopniowo uświadamiamy wszystkim, że Unia Europejska pełni kluczową rolę w rozwiązywaniu tych kwestii. Działania podejmowane przez pojedyncze państwa członkowskie tu się kończą i staje się coraz bardziej jasne, że wymiar unijny jest tu niezbędny.
Musimy oczywiście sprawdzić, jaki jest właściwy poziom używania wymiaru unijnego - podniesiona przez niektórych państwa kwestia pomocniczości - ale myślę, że możemy się zgodzić co do tego, że nawet największe państwa członkowskie nie mogą same stawić czoła wszystkim wyzwaniom i że potrzebny jest pewien poziom zaangażowania europejskiego.
W końcu jestem przekonany, że wysiłek włożony przez wszystkie instytucje w dialog i współpracę osiąga pożądane rezultaty. Marnujemy mniej naszej energii na zbieranie punktów jeden przeciwko drugiemu, a bardziej koncentrujemy się na tym, jak służyć naszym obywatelom - zawsze kładąc nacisk na obywateli. Silna Unia, tak, ale silna Unia nie dla instytucji samych w sobie, tylko silna Unia w celu dostarczenia konkretnych rezultatów naszym obywatelom: oto nasz program. Myślę, że po 50 latach geniusz ojców założycieli, którzy stworzyli unikalną mieszankę instytucji, jest w dalszym ciągu silnie odczuwalny.
Dlatego z niecierpliwością czekam na bliską współpracę z Parlamentem, kiedy będziemy przedkładać wnioski i wdrażać je w życie, kiedy wykrystalizujemy nasze myślenie i zamienimy je w konkretne działania i kiedy rozwiniemy naszą nową agendę na przyszłość.
W imieniu swoim i komisarzy chciałbym powiedzieć państwu, że naprawdę dążymy do sprawnej, lojalnej i dynamicznej współpracy z Parlamentem.
(Oklaski)
Wzrost gospodarczy i zatrudnienie
Piia-Noora Kauppi
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Chciałabym odnieść się do agendy Komisji, szczególnie w sektorze gospodarczym, nie tylko dlatego, że jest to sfera zainteresowania Komitetu ds. Gospodarki i Polityki Monetarnej, ale przede wszystkim dlatego, że jest to kluczowe dla strategii lizbońskiej.
Komisja musi utrzymać swoją aktywną rolę w budowaniu prawdziwego, jednolitego rynku usług finansowych. Jest to aktualne z kilku powodów. Po pierwsze, niedawny chaos finansowy zwraca uwagę na konieczność bezpiecznych regulacji finansowych. Po drugie, świat finansów staje się coraz bardziej powiązany. Musimy być w stanie nawiązać porozumienie z naszymi głównymi zamorskimi sojusznikami. Transatlantyckie inicjatywy rynkowe rozpoczęły bardzo istotny proces, który jest szczególnie istotny dla rynków kapitałowych.
Kilka lat temu przełomowy proces prawodawczy rozpoczęła z powodzeniem procedura Lamfalussy'ego. Procedura Lamfalussy'ego jest pierwszą próbą przejścia do delegowania prawodawstwa w Unii Europejskiej. Choć pierwsze doświadczenia z tą procedurą są pozytywne, ważne jest, aby nadal budować zaufanie pomiędzy instytucjami. W tym procesie niezwykle istotne są relacje między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską.
Jeśli chodzi o ciąg dalszy, procedura Lamfalussy'ego jest bezpiecznym procesem przyjmowanym z zadowoleniem przez podmioty bezpośrednio zainteresowane. Jest ona w początkowej fazie. Przez cały czas się rozwija. Na tym etapie przeglądy nie są konieczne; nie jest to także życzeniem większości podmiotów zainteresowanych. Potrzebujemy raczej ulepszeń konkretnie ukierunkowanych - szczególnie komitety poziomu trzeciego - i tutaj istnieje duże pole do działania w ich współpracy międzynarodowej; powinny one rzucać sobie nawzajem wyzwania i udzielać wyjaśnień.
Na koniec chciałabym powiedzieć kilka słów na temat kwestii związanych z podatkami, w których Komisja powinna utrzymać swoją aktywną rolę. Chociaż podatki mogą wydawać się trudnym zagadnieniem i jak wszyscy wiemy, jesteśmy w tej sprawie dalecy od jednomyślności, musimy być bardzo odważni w naszych działaniach w tej dziedzinie.
Wzmożona współpraca jest dobrą innowacją, ważne są także inne punkty programu Komisji w dziedzinie podatków.
Harlem Désir
w imieniu grupy PSE. - (FR)Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji! Uważam, że europejczycy mają bardzo wysokie oczekiwania w kwestii społecznego wymiaru integracji europejskiej i że wzmocnienie filaru społecznego jest najsłabszym, jeśli nie brakującym ogniwem strategii Komisji.
Musimy przestać przeciwstawiać się strategii rozwoju, ustanowieniu jednolitego rynku i wzmocnieniu filaru społecznego. Jest to kluczowy czynnik w uzyskaniu poparcia Europejczyków i jest on także warunkiem koniecznym dla sukcesu Strategii Lizbońskiej i dla wzmocnienia konkurencyjności i wydajności gospodarczej Unii Europejskiej.
W tej kwestii istnieje wyraźny kontrast w świadomości wyzwań stawianych przez zmiany klimatyczne, które wydają się mieć swój początek w zeszłorocznym szczycie; priorytety programu prac Komisji zawierają coś więcej niż jedynie wzmianki na ten temat. Jesteśmy dalecy od okazywania tego samego entuzjazmu, jeśli chodzi o stawianie czoła wyzwaniom stawianym przez integrację społeczną i konieczność stworzenia Europy, która wspiera wszystkich, Europy zdolnej do promowania nie tylko większej liczby stanowisk pracy, ale także lepszej ich jakości.
Istnieją pewne deklaracje dotyczące interesów i pewne pojedyncze wzmianki we wstępie i w preambule, jednak nie pojawiają się one w programie działania ani w inicjatywach prawodawczych.
Przykładem może być wspomniane uczenie się przez całe życie, które jest pomocniczym aspektem nowej polityki reformującej rynek pracy i które jest niezbędne do stworzenia sprawiedliwego i wydajnego systemu "flexicurity”. Jednakże nie ma żadnego wielkiego, ambitnego programu, równego na przykład programowi Erasmus, który nie tylko przyniósł owoce, ale także okazał się bardzo skutecznym znakiem firmowym, dzięki któremu obywatele rozpoznają i doceniają pracę Unii Europejskiej.
Jeśli chodzi o zwalczania wykluczenia społecznego i ubóstwa, a także wspieranie ochrony socjalnej, propozycje działań są zasadniczo ograniczone do inicjatyw nielegislacyjnych.
Z ubolewaniem odnotowujemy brak jakichkolwiek postępów w kwestii dyrektywy dotyczącej czasu pracy i dyrektywy dotyczącej pracy w niepełnym wymiarze godzin. W dziedzinie podatków również nie można nie zauważyć, że w kwestii prawdziwej inicjatywy w sprawie podstawy opodatkowania w przypadku podatku od osób prawnych - która była popierana przez Parlament i nad którą pracowała zainteresowana Komisja - nie posuwamy się w kierunku bardziej sprawiedliwego, jednolitego rynku.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że z niecierpliwością czekamy na dwie zapowiedziane inicjatywy. Pierwsza dotyczy oceny dyrektywy w sprawie europejskich rad zakładowych, do której stworzenia nawoływał Parlament od 2001 r., a druga, która została już wspomniana, dotyczy urlopu macierzyńskiego.
Chciałbym zakończyć, przywołując dwa przykłady impasu, który wydaje się nam zupełnie niezrozumiały i niedopuszczalny: odnoszą się one, po pierwsze, do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i, po drugie, do usług społecznych użyteczności publicznej.
Po tylu białych i zielonych księgach, ogłoszeniach, sporach przed Trybunałem sprawiedliwości oraz wielu przejrzystych i powtarzających się żądaniach Komitetu Regionów i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, a nawet mimo tego, że osiągnięto porozumienie pomiędzy państwami członkowskimi w Radzie w kwestii uwzględnienia nowego artykułu traktatu lizbońskiego mającego ustanowić jasną podstawę inicjatywy prawodawczej - przy współdecydowaniu Parlamentu - dotyczącego służb publicznych, które mają służyć interesom ogółu, nie ma żadnej konkretnej propozycji.
Służby publiczne znajdują się w samym sercu modelu społecznego. Europejczycy czekają na oświadczenie, że zasady konkurencji i zasady rynku jednolitego nie zostaną im po prostu narzucone. Panie przewodniczący! Powinien pan przedstawić Parlamentowi Europejskiemu inicjatywę w tej sprawie.
Elizabeth Lynne
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Z radością przyjmuję wiele aspektów programu Komisji. Szczególnie cieszę się z zaangażowania Komisji w przedłożenie dyrektywy horyzontalnej zgodnie z art. 13 mającej na celu walkę z dyskryminacją w zakresie dostępu do dóbr i usług, choć wolałabym zobaczyć konkretne dyrektywy w poszczególnych sektorach. Przyjmuję ją jednakże z zadowoleniem. Jest to coś, o co zabiegałam wraz z moim współpracownikami, i z niecierpliwością oczekuję w tej sprawie ścisłej współpracy z Komisją.
Przyjmuję także z zadowoleniem oddanie Komisji sprawie komunikatu dotyczącego infekcji nabytych w trakcie hospitalizacji. Musimy wypracować kodeks postępowania na szczeblu europejskim, tak aby zapewnić, że dzielimy się dobrymi praktykami i wnosimy jak najlepsze standardy, nawet biorąc pod uwagę znaczne różnice pomiędzy państwami członkowskimi. Chciałabym także zobaczyć poprawkę do dyrektywy z 2000 r. dotyczącej czynników biologicznych, mającą na celu ochronę zdrowia pracowników przed zakażeniem się HIV i zapalenia wątroby typu C poprzez zranienie igłami. Każdego roku na terenie UE dochodzi do ponad miliona takich zranień i jestem bardzo zawiedziona tym, że w programie pracy na rok 2008 nie zaplanowano w związku z tym żadnych działań. Ponaglam Komisję, aby przedstawiła najszybciej jak to możliwe tę poprawkę, zgodnie z żądaniem Parlamentu.
Chciałabym także powiedzieć, że jestem bardzo zadowolona z faktu, że w kwestii prawodawstwa dotyczącego zdrowia i bezpieczeństwa przed przedstawieniem nowego prawodawstwa ma być przeprowadzona ocena oddziaływania. Jednak wzywam do dbałości o skontrolowanie także obecnie wdrażanego prawodawstwa.
Konrad Szymański
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Bardzo mnie cieszy awans polityki energetycznej w planach Komisji. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na potrzebę równowagi między celami ekologicznymi a strategicznymi. Bardzo łatwo jest nakładać nowe ekologiczne podatki, łatwo jest wymagać od budownictwa i przemysłu lepszych ekologicznych standardów, jednak to nie rozwiązuje problemu naszego bezpieczeństwa energetycznego. Potrzebne są polityczne kroki w kierunku solidarności energetycznej w kryzysie.
Pilne jest zastosowanie zasad wspólnego rynku wobec właścicieli energii, którzy kontrolują także dystrybucję, szczególnie jeżeli pochodzą oni z krajów trzecich, takich jak Rosja, która nie stosuje zasady wzajemności w zakresie inwestycji zagranicznych.
Państwa narażone na szantaż energetyczny chętniej będą ponosiły koszty programów ekologicznych, jeśli pójdą one w parze ze strategicznymi rozstrzygnięciami. Są one kluczowe dla bezpieczeństwa energetycznego Europy. Wciąż mam wrażenie, że nie mamy w tej dziedzinie równowagi.
Nigel Farage
w imieniu grupy IND/DEM. - Panie przewodniczący! Dzisiejszego ranka pan komisarz Barroso sprawia wrażenie złego generała z czasów pierwszej wojny światowej: zróbmy to samo co w zeszłym tygodniu, choć nie przyniosło to oczekiwanych skutków.
Nie wykazuje on żadnej świadomości, że ten model po prostu nie działa. Jak może on mówić o wzroście i zatrudnieniu bez przyznania, że ta cudowna, legendarna strategia lizbońska jest zupełną klęską? Nie osiągnęliśmy żadnego z jej celów. Jednak cały czas mówimy o wzroście i zatrudnieniu; co mamy zamiar zrobić? Czy mamy zamiar liberalizować? Czy mamy zamiar zdjąć ciężar z barków biznesu? Nie, nic z tych rzeczy.
Zastanawiam się, jak ma on zamiar stanąć przed nami i mówić o bezpiecznej i trwałej Europie, jeśli nadal mamy tę samą wspólną politykę rybną, nadal pozbywamy się prawie 50% martwych, złapanych ryb, a mimo to upieramy się przy systemie kwotowym.
Jednak najbardziej bawi mnie myśl, że ten program Komisji na pierwszym miejscu stawia obywateli. Śmiechu warte! Jeśli chcieliby państwo na pierwszym miejscu postawić obywateli, liczyliby się państwo z ich zdaniem. Posłuchaliby państwo tego, co mówią Francuzi i Holendrzy, a wraz z nowym Traktatem daliby państwo im szansę, by wypowiedzieli się w wolnym, sprawiedliwym i otwartym referendum, tak aby zobaczyć, czy podzielają państwa wizję przyszłości Europy.
Nie robią państwo jednak żadnej z tych rzeczy. Chowają państwo głowy w piasek. Udają państwo, że wcale się to nie dzieje i w ten sposób niszczą Unię Europejską, ponieważ cała ta sprawa budzi powszechną pogardę.
László Surján
(HU) Dziękuję za udzielenie mi głosu, panie przewodniczący. Panie i panowie! Członkowie grupy PPE-DE, którzy zajmują się kwestiami budżetowymi z radością zatwierdzili plan Komisji na rok 2008, a pan przewodniczący sformułował jasne przesłanie odzwierciedlające zaangażowanie polityczne. Jednakże program prac sam w sobie jest raczej niekończącą się listą życzeń. Jeśli przedyskutowalibyśmy program prawodawczy i coroczną strategię polityczną na początku roku, budżet mógłby zostać dostosowany do naszych celów, a nie nasze cele do budżetu.
Parlament jest zaangażowany w program Galileo i Europejski Instytut Technologii; oczekuje od Komisji i Rady podjęcia w tych kwestiach decyzji służących obywatelom europejskim. Na koniec chciałbym podkreślić fakt, że Komisja poprzez wiele programów służy nie tylko wzrostowi i tworzeniu miejsc pracy, ale także odpowiedzialnie wykorzystuje pieniądze podatników i wymaga podobnej odpowiedzialności od państw członkowskich.
Aprobuję fakt, że w przypadku poważnych nadużyć Komisja jest przygotowana do wstrzymania wypłat rzeczonych państw członkowskich. Mam nadzieję, że nie będziemy musieli uczynić tego bolesnego kroku, jednak wszyscy, rządy i obywatele europejscy, powinni wiedzieć, że celem pomocy jest rozwój regionów słabo rozwiniętych, i że rozwój i tworzenie nowych miejsc pracy nie oznacza zysków na kontach bankowych spryciarzy i pasożytów. Komisja może w tej kwestii liczyć na silne poparcie i współpracę Parlamentu. Dziękuję państwu za uwagę.
Dariusz Rosati
Panie Przewodniczący! Cieszę się, że wśród priorytetów Komisji Europejskiej na 2008 rok kwestie związane ze wzrostem i pracą znalazły się na pierwszym miejscu.
Świadczy to o zrozumieniu, że bez szybkiego i trwałego wzrostu nie będzie możliwe osiągnięcie pełnego zatrudnienia i utrzymanie szerokiego zakresu usług społecznych, co charakteryzuje europejski model społeczny. Niestety, dokument Komisji rozczarowuje brakiem konkretów. Od samego powtarzania zaklęć typu: "społeczeństwo wiedzy”, czy "flexicurity”, sytuacja nie ulegnie poprawie, a strategia lizbońska nadal w dużej mierze pozostanie na papierze.
Potrzebne są konkretne i bardziej energiczne działania, które zwiększą stopień aktywności zawodowej społeczeństw europejskich, usuną bariery na jednolitym rynku, zwłaszcza w dziedzinie przepływu usług i siły roboczej, oraz stworzą korzystne warunki dla przedsiębiorców.
Europa jest światowym liderem jeżeli chodzi o ochronę socjalną i ochronę środowiska. Jednak jej potencjał wzrostowy jest za niski i nie gwarantuje utrzymania tej pozycji. Głównym kierunkiem działania powinien być rozwój edukacji, zwiększenie adaptacyjności, zdolności do pracy. Musimy odejść od paternalistycznej polityki społecznej, która utrwala bezczynność na rzecz polityki społecznej, która premiuje aktywność zawodową.
Ważnym czynnikiem budowy konkurencyjnej gospodarki jest wspólna waluta. Z zadowoleniem witam rozszerzenie strefy euro o Słowenię, Cypr i Maltę. Jednak niepokój musi budzić dyskryminacyjne traktowanie niektórych nowych państw członkowskich, które starają się o przystąpienie do strefy euro, czego przykładem była Litwa. Powtórka tego błędu w przyszłości byłaby stratą przede wszystkim dla strefy euro.
Oczekujemy, że Komisja Europejska przedstawi nam konkretne propozycje w zakresie wspierania i wzrostu zatrudnienia, aby zapewnić wysoki, stale rosnący poziom życia w zjednoczonej Europie.
Andreas Schwab
(DE) Panie przewodniczący, panie przewodniczący Komisji, panie i panowie! Dla grupy PPE-DE cele na nadchodzący rok w kwestii rynku wewnętrznego i ochrony konsumenckiej są jasne. Po pierwsze, chcemy zobaczyć sfinalizowanie rynku wewnętrznego poprzez usunięcie pozostałych barier i przeszkód. Dlatego też, panie komisarzu Kyprianou, z zadowoleniem przyjmujemy propozycję dyrektywy dotyczącej usług zdrowotnych, opartej na art. 59, która przyjęłaby ogólne podejście do sektora zdrowotnego. Z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że pan komisarz McCreevy i jego Dyrektoriat Generalny przyjrzą się innym aspektom zamówień publicznych w ramach uzupełnienia rzeczonej dyrektywy.
Po drugie, chcielibyśmy, aby ustanowiono porównywalne standardy ochrony konsumenta we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Pani komisarz Kunevo! Z zadowoleniem przyjmujemy pani ocenę wszystkich stosownych praw UE w tej dziedzinie. Jesteśmy bardzo zaskoczeni, że możemy działać w kwestii dwóch dyrektyw; po pierwsze w kwestii dyrektywy horyzontalnej i po drugie w kwestii dyrektywy rewizyjnej, która obejmie wszystkie inne dziedziny, którymi należy się zająć.
Po trzecie, chcemy pomóc osiągnąć sytuację, w której w końcu w UE będziemy mieć bardziej przejrzyste, prostsze zasady, których będzie przez to znacznie mniej. Zwracam się teraz do pana komisarza Verheugena: jako posłowie do PE, będziemy się z tej perspektywy uważnie przyglądać wszystkim wnioskom dotyczącym wolnego przepływu towarów. Niedługo pojawi się dyrektywa dotycząca bezpieczeństwa zabawek i dyrektywa dotycząca wyrobów budowlanych; jestem pewien, że będziemy mogli dostrzec jakieś zmiany w kwestii traktorów i wyrobów związanych z obronnością. Mamy nadzieję na osiągnięcie konkretnych rezultatów. Oczekujemy też na badanie dotyczące oznaczeń konsumenckich.
Zrównoważona Europa
John Bowis
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Dziękuję Komisji.
Polityka Komisji to traktat lizboński. Polityka Parlamentu to Lizbona, jednak jesteśmy dalecy od osiągnięcia celów z Lizbony. Chcemy wiedzieć, dlaczego tak się dzieje, chcemy zobaczyć postępy, monitorowanie i egzekwowanie tej polityki. Przewodniczący Barroso mówił o nagrodach. Stwórzmy nagrodę im. Barroso za coroczne osiągnięcia dla tych państw członkowskich, które poczyniły największe postępy. Dlaczego nie? Dajmy im coś na zachętę.
Chcemy zobaczyć postępy w kwestiach dotyczących programu. Z pewnością chcemy tego w przypadku handlu uprawnieniami do emisji. Nie chcemy widzieć ponownego upadku, jak w miesiącu, o którym była mowa. Jasne jest, że chcemy postępów w kwestii zmian klimatycznych. Chcemy postępów zarówno w tym, co możemy zrobić poprzez prawodawcze restrykcje emisji, jak również poprzez popieranie przyjaznych środowisku zachowań. Tak więc słuszne są propozycje w rodzaju oznakowania ekologicznego.
Żądamy też postępów w kwestii informowania pacjentów - wniosek komisarza Verheugena. Chcielibyśmy zobaczyć postępy w kwestii mobilności pacjentów i transgranicznej opieki zdrowotnej. Jest to pilna sprawa. W przeciwnym wypadku zamiast nas o polityce będą decydować prawnicy. Chcemy, aby propozycjom tym towarzyszyły działania związane z bezpieczeństwem pacjentów, informowaniem personelu medycznego, pracą nad infekcjami nabytymi w trakcie hospitalizacji i przeciwdziałaniem podrobionym lekom. Chcielibyśmy zobaczyć wniosek dotyczący zdrowia psychicznego, który miał zostać przedstawiony, jednak do tej pory go nie ma. Miał on się pojawić w tym roku. Bardzo prosimy, aby się pojawił. Jest to ważny krok.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że w tym tygodniu obchodzimy pierwszy światowy dzień cukrzycy - pomysł ten poparło ONZ, państwa członkowskie, Rada i Parlament. Chcielibyśmy usłyszeć słowa poparcia od Komisji, a także zapytać się, co sądzi o symbolu, który zostanie jutro wzniesiony na dziedzińcu Parlamentu. Niech będzie on przypomnieniem o tym, że potrzebne są działania mające na celu wsparcie wielu rodzin, szczególnie dzieci, które cierpią z powodu tej wycieńczającej choroby.
Linda McAvan
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Z radością zauważyłam, że zmiany klimatyczne pozostają jednym z priorytetów Komisji w nadchodzącym roku. Mamy tu bardzo dużo do przekazania i uważam, że powinniśmy się skupić właśnie na tym przekazie.
Rozumiem, dlaczego komisarz Dimas opóźnia publikację systemu handlu emisjami i innych części pakietu energetycznego aż do nowego roku, jednak mam nadzieję, że nie oznacza to, że tracimy determinację w kwestii zmian klimatycznych. W Waszyngtonie i w innych miejscach dostrzegamy pewien sceptycyzm dotyczący tego, jak poważna jest Unia Europejska w swoich deklaracjach dotyczących zmian klimatycznych. Szkoda byłoby potknąć się o pakiet reform dotyczących zmian klimatycznych w czasie, gdy widzimy zmiany w Waszyngtonie, zarówno po stronie republikanów, jak i demokratów, gdy widzimy zmiany w Australii i gotowość rozpoczęcia dialogu w Chinach i Indiach.
W marcu mieliśmy szczyt, jednak nie wystarczy mówić o celach. Musimy je wdrażać. Nie możemy jedynie mówić o zmianach klimatycznych, musimy w tej kwestii działać.
Komisja nie może uczynić tego sama. Potrzebują państwo poparcia rządów Europy, a w nowym roku rozpocznie się trudna debata na temat podziału tego ciężaru. Mam nadzieję, że Parlament zaangażuje się w tę debatę, nie tylko z boku; oczekujemy na informację, w jaki sposób możemy się zaangażować.
Jednak potrzebny jest także poparcie tej Izby, a mówię to do kolegów siedzących naprzeciwko i do Liberałów: w zeszłym miesiącu zawiedli nas państwo w kwestii samochodów, osłabiając wnioski Komisji dotyczące zmian klimatycznych. Później tego ranka będziemy omawiać kolejny dokument dotyczący emisji lotniczych i mam nadzieję, że stworzymy wspólny front.
Na koniec chciałabym powiedzieć, że pan komisarz Barroso wspomniał o komisji mędrców lub mądrych osób, który chce ustanowić pan prezydent Sarkozy. Dlaczego ci mędrcy - tak, zgadzam się, że nie powinni zajmować się reformami instytucjonalnymi - nie mogą przyjrzeć się temu, w jaki sposób wypełniamy europejskie obietnice, a wtedy będziemy mogli zacząć prace nad ponownym ustanowieniem więzi z naszymi obywateli, o czym tak często jest mowa.
Fiona Hall
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Z zadowoleniem zauważam nacisk położony w programie prac na rok 2008 na znaczenie zrównoważonej europejskiej polityki energetycznej.
Przewodniczący Barroso mówił o ekologicznym podejściu w kwestii transportu, co jest oczywiście bardzo istotne. Jednakże uważam, że naprawdę szokujące jest to, że według statystyk 40% energii zużywamy w budynkach (ogrzewanie, chłodzenie, oświetlenie), pomimo że dysponujemy technologią, która pozwoliłaby projektować i konstruować budynki nie wymagające prawie żadnej energii.
Dlatego też apeluję do Komisji o radykalizm w ocenie przyszłorocznej dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków - punkt 2(c) inicjatyw strategicznych. Potrzebne są dwie rzeczy. Po pierwsze, należy zaostrzyć minimalne wymagania energetyczne dla nowych budynków. Powinniśmy szybko przejść do budowania domów pasywnych, bezemisyjnych, bez żadnych wymagań węglowych. Obecnie w Europie buduje się tysiące takich domów, ale niestety, tylko w niektórych krajach i regionach.
Po drugie, co jest znacznie ważniejsze, musimy pozbyć się progu 1 000 m2 i objąć wymogami dyrektywy wszystkie budynki wymagające ogrzewania lub chłodzenia. Oznacza to, że wysokimi standardami energetycznymi objęte zostałyby wszystkie budynki poddawane renowacji. Musimy przyjrzeć się marnowaniu energii w istniejących budynkach, a nie tylko w nowych, ponieważ 75% budynków, które dziś istnieją, będą nadal stały w 2050 roku.
Posłowie do PE omawiali plan działania Komisji w kwestii wydajności energetycznej w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii; wydaje mi się, że w Parlamencie istnieje polityczna wola zasadniczej weryfikacji dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Mam nadzieję, że możemy liczyć na to, że Komisja w przyszłym roku przedstawi istotne wnioski, tak abyśmy mogli powstrzymać zupełnie niepotrzebne marnowanie energii w naszych budynkach.
Adamos Adamou
w imieniu grupy GUE/NGL. - (EL) Panie przewodniczący! My także z radością przyjmujemy stanowcze wysiłki Komisji, program legislacyjny i program prac. W programie tym wyraźnie zaznacza się konieczność podjęcia w sektorze transportu przyjaznych dla środowiska działań; podkreślono też strategiczny przegląd sytuacji energetycznej w UE, ograniczenie bioróżnorodności i morską strategię środowiskową.
Uznajemy znaczny wkład UE w walkę ze zmianami klimatycznymi, o których mówiło już kilku posłów. Mój jedyny komentarz do stwierdzenia, że musimy zaakceptować nieuchronny okres zmian klimatycznych brzmi: nie zgadzam się z tym. Zamiast akceptować, powinniśmy wywierać presję na naszych partnerów, by stosowali się do protokołu z Kioto i podporządkowali się zobowiązaniom podjętym po tym okresie dotyczącym redukcji emisji gazów. My, Europejczycy, powinniśmy żyć zgodnie z głoszonymi przez siebie zasadami.
Komisja Europejska kładzie też nacisk na zdrowie i proponuje pakiety prawodawcze i pakiety innego typu. Ubezpieczenie medyczne i jakość usług zdrowotnych, produktów farmaceutycznych, transplantacji organów, rzadkich chorób i innowacyjnych technologii do zwalczania chorób przewlekłych to kwestie, które Komisja ma zamiar włączyć do programu. Cele Komisji są bardzo ambitne, jednak powinniśmy poczekać i zobaczyć ich szczegóły.
Na koniec muszę wspomnieć o dyrektywie w sprawie usług zdrowotnych. Pod jakimi warunkami dopuszczalny będzie swobodny przepływ pacjentów i personelu medycznego? Jak możemy uniknąć nieproporcjonalnego obciążenia funduszy zdrowia? Są to zaledwie niektóre pytania, nad którymi będziemy musieli się zastanowić w związku z nową dyrektywą.
Giles Chichester
Panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję program prac Komisji i jestem bardzo ciekawy, jak UE wypełni swoje niezwykle ambitne zobowiązanie dotyczące emisji gazów wywołujących efekt cieplarniany i celów energetycznych.
Ostatnio byłem w Waszyngtonie na spotkaniach z członkami Kongresu. Z zaciekawieniem wysłuchują oni opowieści na temat systemu handlu emisjami, rozmawiają o WPR i o handlu; są jednak pełni niedowierzania odnośnie do tego, jak ambitne są nasze cele.
Z zainteresowaniem czekam na informacje, w jaki sposób mamy zamiar dalej rozwijać wspólny obszar badawczy. Ponieważ nie ma z nami przewodniczącego Barroso, powstrzymam się od komentarza dotyczącego Europejskiego Instytutu Technologicznego i przejdę do ustawy o drobnej przedsiębiorczości, komunikatu Komisji dla małych przedsiębiorstw, ponieważ w tym środowisku budzi on znaczne nadzieje. Czuję się zobowiązany, aby powiedzieć, że w moim państwie członkowskim może on być powodem niejakiego zamieszania, ponieważ w Zjednoczonym Królestwie mechanizm nieprawodawczy opisany jako akt jest czymś w rodzaju oksymoronu.
Niemniej jednak sektor małych przedsiębiorstw jest bardzo istotny dla gospodarki, dla innowacji i elastyczności oraz dla tworzenia miejsc pracy, tak więc należy go wspierać. Jednak na szczeblu europejskim mamy tendencję do kładzenia nacisku na retorykę, ale nieangażowania się w działania wspierające małe przedsiębiorstwa.
Karin Scheele
(DE)Panie przewodniczący! Uwaga skupiająca się na zrównoważonej Europie wynika między innymi z naszego priorytetu, jakim jest ochrona klimatu. Dziś pojawiło się wiele odniesień do nadmiernej biurokracji, nadmiernej regulacji i naruszenia pomocniczości. Wyraźnie widać, że argumenty te są nieuchronnie przedstawiane wtedy, kiedy nowa zasada lub prawo jest niemile widziane. Jednakże w kwestii efektywnej ochrony klimatycznej oczywiste jest, że jeśli postąpimy naprzód o 10 lat i przyjmiemy regulacje dotyczące redukcji emisji CO2 z pojazdów, Unia Europejska będzie w znacznej lepszej pozycji i nie będziemy pod presją, którą dziś odczuwamy w kwestii wprowadzenia wymaganej efektywnej ochrony klimatycznej.
Z różnych ocen przeprowadzonych przez Komisję Europejską wyraźnie widać, że jeden z naszych celów, mianowicie ten dotyczący redukcji emisji CO2 o 20% do 2020 r., może zostać osiągnięty jedynie poprzez zastosowanie się do istniejącego już prawodawstwa; w związku z tym mam do Komisji następujące pytanie: jakie konkretne kroki podjęto w celu monitorowania wdrażania istniejącego prawodawstwa?
Mam też inne pytanie związane z oceną ryzyka genetycznie modyfikowanych organizmów, co jest wspomniane w programie prac Komisji. Moje pytanie brzmi: jakie zmiany ma zamiar wprowadzić Komisja w tym obszarze? Jak wynika z wielu debat, jest to jedna z wielu krytycznych uwag dotyczących naszej pracy i prawodawstwa w tym obszarze.
Lambert van Nistelrooij
(NL)Panie przewodniczący, komisarzu! Polityka spójności oraz polityka regionalna korzystają z rozporządzeń, za pomocą których ustanowiliśmy siedmioletni program ramowy w roku 2006. Na rozwój i zatrudnienie przeznaczono 350 milionów euro; priorytetem i szczególnym celem były cele z Lizbony.
Wszystko to jest bardzo dobre, jednak czego w tym wszystkim brakuje? Brakuje piątego sprawozdania w sprawie spójności, które było zaplanowane na następny rok: było ono zapowiedziane na czerwiec 2008 roku. Sprawozdanie musi przedłożyć podstawy długoterminowych poprawek polityki spójności i naszych planów dotyczących regionów i miast. W naszych państwach członkowskich istnieje trend ku renacjonalizacji, którą Parlament stanowczo odrzuca, ponieważ obejmuje ona cały szereg obszarów politycznych: prace badawczo-rozwojowe, innowacje, politykę spójności regionalnej i politykę obszarów wiejskich.
W tym kontekście chciałbym zwrócić się do pani komisarz Hübner i pana komisarza Potočnika. Grupa PPE-DE podczas przesłuchania parlamentarnego w zeszłym tygodniu zapoczątkowała debatę na temat średniookresowej perspektywy, słusznie nawołując do głębszego przyjrzenia się zagadnieniom i w nadchodzących latach do skupienia uwagi na obywatelach i regionach.
Panie przewodniczący! Na koniec chciałbym powiedzieć, że posunięcie mające na celu uelastycznienie Funduszu Solidarność zostało zablokowane przez Radę, i chcielibyśmy, aby w tej kwestii nastąpił przełom. Jeśli chodzi o Komisję, konieczne jest większe poparcie.
Lutz Goepel
(DE) Panie przewodniczący! Chciałbym pokrótce wymienić najważniejsze według mnie punkty wynikające z programu prac. Bez wątpienia kluczowym tematem jest ocena stanu wspólnej polityki rolnej. Reforma WSP z 2003 r. powinna zostać oceniona i uproszczona, wszyscy się co do tego zgadzają, i jako sprawozdawca mam nadzieję, że ważny wkład, który wnosimy do tego sprawozdania, zostanie wzięty pod uwagę we wniosku legislacyjnym. Ocena stanu musi pomóc nam znaleźć wspólną ścieżką prowadzącą do wspólnej polityki rolnej na okres po 2013 roku.
Kolejnym projektem jest planowana zielona księga w sprawie polityki jakości produktów rolnych. W centrum uwagi w dziedzinie rolnictwa musi znajdować się jakość, a stosuje się to także do produktów importowanych z krajów trzecich, które muszą spełniać te same standardy co produkty pochodzące z Unii Europejskiej.
Jestem szczególnie zainteresowany inicjatywą promującą konsumpcję owoców w szkołach. Jest to coś, o co nasza grupa PPE-DE walczyła od dłuższego czasu, i bardzo cieszy nas fakt, że Komisja ma zamiar podjąć tę inicjatywę. Inne kluczowe sprawy na rok 2008, takie jak pakiet mleczny, przegląd budżetu na okres 2008-2009, plan działania dotyczący strategii UE w zakresie zdrowia zwierząt i ocena systemu wspierania obszarów o niekorzystnych warunkach z pewnością sprawią, że nie będziemy się w Parlamencie nudzić!
Mathieu Grosch
(DE)Panie przewodniczący! Kwestia transportu i mobilności jest priorytetem w programie na 2008 rok. Oczywiście stoją przed nami jasno określone wyzwania. Musimy ustalić priorytety na 2008 r., biorąc pod uwagę wydajność ekonomiczną, wpływ na środowisko naturalne, a zwłaszcza prawa użytkowników i ich bezpieczeństwo: sprawy te można tu omówić jedynie w skrócie.
Na przykład zasady kontroli bezpieczeństwa zostały wprowadzone pod wpływem aktualnych w tamtym czasie wydarzeń. Grupa PPE-DE uważa, że można powtórnie ocenić tę dyrektywę. Jeśli chodzi o prawa pasażera, można definitywnie uporać się z tą sprawą, jeśli bardziej szczegółowo rozpatrzymy prawa pasażera podczas międzynarodowych podróży autokarowych. Oznaczałoby to, że w Europie prawa pasażera obowiązywałyby we wszystkich formach transportu: w transporcie powietrznym, kolejowym i drogowym.
Kwestię sieci transeuropejskiej omawialiśmy w ciągu ostatnich miesięcy przy różnych okazjach. Stajemy tutaj w obliczu sytuacji wyjątkowej: zbyt mało pieniędzy i dużo projektów, szczególnie teraz, kiedy Rada ogłosiła w ostatnich tygodniach kilka nowych projektów. Jesteśmy zdania, że w kwestii sieci transeuropejskiej w 2008 r. należy podjąć jasne decyzje i że trasy transgraniczne powinny mieć absolutne pierwszeństwo, tak aby zniknęły tak zwane wąskie gardła, umożliwiając efektywne stosowanie zasady transportu multimodalnego.
Należy podjąć szybką decyzję, biorąc pod uwagę te kraje, które mają współfinansować projekty i w których z technicznego punktu widzenia projekty miały bardzo dobry początek.
Carmen Fraga Estévez
(ES) Panie przewodniczący! W imieniu grupy PPE-DE chciałbym powiedzieć, że w kwestii wniosków Komisji dotyczących wspólnej polityki rybnej, stajemy przed kwestiami, których Komisja nie zbadała tak szybko jak powinna. Powiem tylko, że jesteśmy o kilka lat opóźnieni w kwestii zabezpieczenia nowych przepisów dotyczących środków technicznych na Atlantyku: jest to podstawowy aspekt zarządzania rybołówstwem i mieliśmy nadzieję, że do 2008 r. uda nam się go zabezpieczyć, ponieważ byłby to najlepszy wkład w prostsze prawodawstwo dla wspólnej polityki rybołówstwa.
Chcielibyśmy także, aby Komisja zaczęła wydawać precyzyjne wskazówki co do tego, jak ma zamiar zastosować model maksymalnego podtrzymywalnego odłowu do łowisk UE, szczególnie łowisk wielogatunkowych. Uważamy, że ważne jest, aby poszczególne wnioski prawodawcze były związane z ekoznakowaniem produktów rybnych, ponieważ w znaczny sposób ułatwi to śledzenie tych produktów i zapobiegnie konsumpcji i spożyciu produktów pochodzących z nielegalnych połowów.
W związku z ogłoszeniem przez Komisję zamiaru wycofania się ze wstępnego porozumienia z Tanzanią muszę przekazać wyrażoną w tym sektorze prośbę, aby kontynuować negocjacje z tym krajem: są one istotne dla zapewnienia w tym rejonie Afryki łowisk dla floty tuńczykowców poprzez porozumienia z przyległymi strefami gospodarczymi.
Zintegrowane podejście do problemu migracji
Manfred Weber
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pomimo że omawiamy program na 2008 r., chciałabym zacząć od tego, że w ostatnich miesiącach uczyniliśmy znaczne postępy na polu polityki spraw wewnętrznych; chciałbym wyrazić uznanie dla komisarza Frattiniego. Mamy Schengen, a w tym tygodniu podjęliśmy znaczne kroki w kwestii Prüm, systemu informacji wizowej (VIS) i ochrony danych. Jest to znaczny postęp.
Nie możemy jednak na tym poprzestać. Teraz chodzi o konkretne działania na rzecz przyszłości. W praktyce kluczowym priorytetem jest dla nas system informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II). W grupie PPE-DE najbardziej niepokoimy się tym, że po ogromnym sukcesie powiększenia obszaru Schengen państwa członkowskie poczują zmęczenie i pogrążą się w inercji. Nie możemy sobie na to pozwolić. Potrzebujemy SIS II jako ochrony na przyszły rok.
W sferze prawodawczej chciałabym znów poruszyć kwestię bezpieczeństwa granic. Musimy zastanowić się, czy w przyszłości ocena ochrony granic zewnętrznych nie powinna być przyprowadzana przez agencję Frontex zamiast przez członków strefy Schengen. Tam właśnie powinna spoczywać odpowiedzialność.
Proszę Komisję, aby była na tyle odważna, aby zdefiniować wartość dodaną dla Europy w przypadku wniosków dotyczących migracji. Jeśli zostanie złożony wniosek o niebieską kartę dla wykwalifikowanego pracownika, nie powinien być to jedynie wniosek zatwierdzający przepisy krajowe i stosujący wspólną etykietę: musi to być wniosek prawdziwie europejski. To samo tyczy się walki z terroryzmem. Jeśli ustanowiony zostaje system przekazywania danych pasażerów, nie możemy mieć 27 oddzielnych zasad; potrzebujemy naprawdę europejskiego wniosku.
Claudio Fava
w imieniu grupy PSE. - (IT)Panie przewodniczący, panie i panowie! Nie możemy zgodzić się z wieloma rzeczami, które powiedział pan przewodniczący Barroso, szczególnie w kwestii, że Komisja jest surowa wobec nielegalnych imigrantów i pomocna dla integracji.
Z pewnością możemy poprzeć dyrektywę dotyczącą karania pracodawców, którzy nieprzepisowo zatrudniają imigrantów spoza Wspólnoty, ale nie znaleźliśmy w programie nawet śladu wniosków legislacyjnych wcześniej wspomnianych przez wiceprzewodniczącego Frattiniego. W programie nie poruszono kwestii dyrektywy w sprawie pracowników sezonowych ani otwarcia legalnych kanałów migracyjnych dla niewykwalifikowanych pracowników spoza Wspólnoty, którzy stanowią większość imigrantów obecnych na europejskiej ziemi. Uważamy, że działania te są niezbędne, szczególnie po to, by zwalczać wyzysk i zalegalizować nielegalne zatrudnienie.
Odwołanie do wspólnego podejścia jest słuszne i nie można nie zgodzić się z koniecznością uniknięcia 27 różnych rodzajów polityki migracyjnej, jednak chcielibyśmy otrzymać więcej konkretnych informacji na temat ogłoszonego w programie europejskiego systemu nadzoru. Na koniec, panie przewodniczący, chciałbym przypomnieć, że zgodnie z nowym traktatem lizbońskim wiele z tych kwestii zostanie rozstrzygniętych na zasadzie współdecyzji w dniu 1 stycznia 2009 r., kiedy ta Izba przyjmie pełną odpowiedzialność legislacyjną wraz z Radą i Komisją Europejską. Być może warto byłoby przygotować grunt do lepszej współpracy wśród instytucji Unii Europejskiej.
Sarah Ludford
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Jedna z kwestii, którą chciałam poruszyć, była bardzo zbliżona do tego, co powiedział właśnie pan poseł Fava odnośnie do braku nacisku na konieczność polityki UE w kwestii legalnej migracji. Mamy wnioski przedstawione przez pana komisarza Frattiniego - należą mu się za to słowa uznania - ale konieczne jest położenie większego nacisku na to, by państwa członkowskie odpowiedziały na te propozycje, ponieważ wyzwanie, jakim jest wszechstronny i dobrze zarządzany system migracji do UE, powinien być tak ważny jak wyzwanie związane ze zmianami klimatycznymi. Łączy się to z wieloma innymi kwestiami ekonomicznymi i społecznymi.
Powinniśmy mieć szczyt premierów, którzy przyjrzeliby się nie tylko kompetencjami UE, ale także wymianą dobrych praktyk w sprawie zarządzania migracją i integracją. Muszę się przyznać, że mam wątpliwości co do nacisku, jaki kładzie Komisja na korzyści płynące z migracji wahadłowej. Zastanawiam się, czy skończy się to taką sama porażką, jak program Gastarbeiter wiele lat temu. Nie jestem pewna, czy to się uda. Ludzie nie wyjeżdżają wtedy, kiedy zaplanują.
Moja ostatnia uwaga ma na celu zwrócenie uwagi na problemy związane z ochroną danych dotyczące systemu wprowadzania/wycofywania i elektronicznego zezwolenia na podróż. Nie wiem, co wniesie elektroniczne zezwolenie na podróż do systemu informacji wizowej i chętnie usłyszę więcej na temat tych systemów od komisarza Frattiniego.
Jan Tadeusz Masiel
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Szanowni Komisarze! Za sobą mamy już rozszerzenie o 12 krajów w latach 2004 i 2007. Nadszedł czas, by położyć akcent na integrację wszystkich obywateli 27 państw i nadać Europie wspólny kierunek, wspólne wyzwania.
Jeden z punktów w programie Komisji to obywatele na pierwszym miejscu. Myśląc o tym, ze spokojem i rozwagą należy podchodzić do kolejnych rozszerzeń i unikać tych niechcianych przez obywateli. Myślę tutaj o Turcji.
Jak zauważył pan Barroso, nie mamy wspólnej polityki imigracyjnej. Mam nadzieję, że przyjętą zasadą będzie imigracja kontrolowana, starannie dobierana, jak w Stanach Zjednoczonych, bowiem ma ona sprostać nie tylko sytuacji na rynku pracy czy emerytur, ale będą to ludzie, z którymi przyjdzie nam żyć przez wieki. Dobierajmy ludzi, dla których integracja w cywilizacji europejskiej nie będzie przymusem, ale przyjemnością.
Stavros Lambrinidis
- (EL) Panie przewodniczący! Europa odnosi korzyści ze swoich imigrantów, jednak w dzisiejszej Europie ksenofobia, zamiast zanikać, narasta. Mamy świeżo w pamięci przykład Włoch. W moim kraju, w Grecji, delegacja z Parlamentu Europejskiego zobaczyła okropne warunki, w których przetrzymywane są setki imigrantów i osób ubiegających się o azyl na wyspie Samos. Było to w ośrodku dla uchodźców, który to minister obiecał natychmiast zamknąć, a który jednak jest nadal otwarty, pomimo sprawozdania międzynarodowej organizacji pozarządowej, która potępiła go za torturowanie nielegalnych imigrantów. Niestety, w obecnej niebezpiecznej atmosferze, zamiast promować pozytywne aspekty imigracji, Komisja odpowiada na atmosferę strachu, podstępnie stworzoną w pewnych sektorach.
Przedstawiony problem skupia się na utrzymywaniu porządku, co jest trochę nieobiektywne. Jest to oczywiście konieczne do zwalczania nielegalnej imigracji. Potrzebna jest solidarność z krajami, do których jest największy napływ imigrantów. Na szczeblu europejskim potrzebne są odpowiednie porozumienia dotyczące ponownego przyjmowania imigrantów, a także ochrona ich podstawowych praw. Imigranci nie mogą być odsyłani z powrotem do warunków, w których brakuje bezpieczeństwa, i do skrajnej nędzy. Europie potrzebna jest poważna polityka zagraniczna i ekonomiczna mająca na celu zwalczanie przyczyn migracji, takich jak ubóstwo i wojny, poprzez pokojowe jednak stanowcze działania. Jednak przede wszystkim potrzebna jest wielostronna polityka mająca na celu integrację migrantów ze społeczeństwem.
Zamiast tego program stawia znak równości pomiędzy migracją a przestępczością. Komisarze twierdzą, że system kontroli granic europejskich, czyli program, który jest zintegrowany w strukturę polityki imigracyjnej, zwiększy bezpieczeństwo wewnętrzne poprzez zapobieganie nielegalnej imigracji, terroryzmowi itp. Co ma wspólnego bezpieczeństwo z imigracją, czy też z nielegalną imigracją? Co ma wspólnego z terroryzmem? Obawiam się, że poprzez skojarzenie w świadomości społecznej i w polityce europejskiej tych zmor z imigracją, przyczyniamy się do rozpowszechniania skrajnie prawicowych poglądów.
Proszę o wyeliminowanie tych niebezpiecznych poglądów z dokumentów strategicznych. Bez wątpienia istnieją imigranci-przestępcy, tak jak istnieją przestępcy angielscy, niemieccy i greccy, jednak ich jedyną prawdziwą zbrodnią jest to, że urodzili się w biednych lub targanych przez wojnę regionach.
Po pierwsze - obywatele
Ingeborg Gräßle
w imieniu grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie komisarze, panie i panowie! Z punktu widzenia kontroli budżetowej, program działalności legislacyjnej i prac Komisji na rok 2008 jest niepowodzeniem, ponieważ kluczowe kwestie i problemy związane z kontrolą budżetową zostały po prostu pominięte.
Można się spierać, że chodzi o obecne zarządzanie, jednak martwi nas to, że jeśli popatrzymy na kilka ostatnich lat "obecnego zarządzania”, staje się jasne, że aby uporać się z problemami, Komisja powinna była przyjąć plan wychodzący poza obecne zarządzanie.
Mało prawdopodobne jest, abyśmy poczynili jakiekolwiek postępy w kwestii oświadczenia o wiarygodności, pomimo że Komisja powinna w tej kwestii wywierać na państwa członkowskie znaczną presję. Mają państwo w tej sprawie nasze poparcie, jednak nie widzimy, aby miało to nastąpić. W rezultacie prawdopodobnie nie uda się dotrzymać zobowiązań: zobowiązań, które podjął w imieniu Komisji sam jej przewodniczący. Zobowiązał się on do podjęcia działań w kierunku pozytywnego oświadczenia o wiarygodności. Jesteśmy tak dalecy do osiągnięcia tego teraz, jak we wszystkich latach poprzednich, co wiemy już od wczorajszego wieczora.
Według nas w kwestii wypełniania zobowiązań brak poważnego podejścia. Nawiasem mówiąc, to samo odnosi się do programu legislacyjnego Komisji. Powinni być państwo mistrzami światowymi we wdrażaniu, a nie w planowaniu! Z 200 pozycji do kodyfikacji ogłoszonych na 2007 r., do tej pory tylko 23 zostały przedstawione w Parlamencie, a przedłożono jedynie 6 z 43 ogłoszonych nowych pozycji.
Powstaje pytanie, dlaczego w ogóle rozmawiamy o tym programie, jeśli nie zostanie on zastosowany w praktyce? W 2008 r. muszą się państwo bardziej postarać.
Bárbara Dührkop Dührkop
w imieniu grupy PSE. - (ES) Panie przewodniczący! Chciałabym wyrazić swoje podziękowania dla Komisji. Program prac jest nie tylko deklaracją zasad, ale narzędziem do wprowadzenia konkretnej polityki.
Jednak nawet najskromniejsza próba wdrożenia może być klejnotem; uważam, że prawdziwymi klejnotami w tym programie pracy są inicjatywy, które w centrum stawiają obywateli europejskich: inicjatywy dotyczące, na przykład, bezpieczeństwa pacjentów, jakości opieki zdrowotnej i pogodzenia życia rodzinnego i zawodowego, jak stwierdził w swym przemówieniu przewodniczący Barroso. Chcielibyśmy mieć to opisane tak dokładnie jak program prac.
Być może największym klejnotem jest wniosek w sprawie dyrektywy mającej na celu zwalczanie dyskryminacji w państwach członkowskich. Dyrektywa ta jest potrzebna w Europejskim Roku Równych Szans dla Wszystkich, ponieważ musi ona pokazać, że dyskryminacja jest nie tylko błędem społecznym, moralnym i politycznym, ale marnowaniem zasobów ludzkich.
W traktacie reformującym stwierdzono, że UE musi wspierać nie tylko spójność społeczną, ale także integrację. W rezultacie potrzebne są odpowiednie dyrektywy, ponieważ wszystkie kraje europejskie muszą mieć ten sam poziom ochrony przed dyskryminacją. Nie może być hierarchii dyskryminacji. Europa, która toleruje jakikolwiek rodzaj dyskryminacji, nie może podawać się komukolwiek za przykład.
Zauważam tu jednakże jeden problem, jakim jest rola Parlamentu Europejskiego w tej kwestii. Mamy tylko jego opinię, i ironią jest fakt, że wspieramy równość, jednak gdy chodzi o instytucje, niektóre są równe, a inne równiejsze.
Bardzo ubolewam także nad tym, że wstęp do tego programu prac nie wspomina o dyskryminacji imigrantów ani o ich integracji. Wzywamy Komisję do wypełnienia obietnic złożonych tej Izbie, według których działania UE obejmą wszystkie obszary dyskryminacji.
Sophia in 't Veld
w imieniu grupy ALDE. - (NL) Panie przewodniczący! Hasłem pana przewodniczącego Barroso jest "osiągnięcie wyników dla Europy z myślą o obywatelach”, jednak te wyniki muszą wystąpić nie tylko na rynku, ale także w kwestii aktyw niematerialnych.
Komisja Barrosa miała stać się orędownikiem praw i swobód obywateli. Do tej pory jednak jej działalność była poniżej oczekiwań; pozostały jednak jeszcze dwa lat, więc na końcu tunelu widać jakieś światełko. Jeśli o mnie chodzi, najważniejszym punktem programu prac na 2008 r. jest wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej równouprawnienia poza miejscem pracy, czyli ogólnego zakazu dyskryminacji.
Komisja przynajmniej wysłuchała tego, o co przez ostatnie kilka lat nawoływał Parlament. Sprawie tej należy nadać priorytet. Jednakże Komisja musi zagwarantować lepsze podporządkowywanie się istniejącemu prawodawstwu, ponieważ istnieje rozbieżność pomiędzy doskonałym prawem antydyskryminacyjnym, które już mamy, a niezdolnością Komisji do wyegzekwowania go.
Zasada niedyskryminacji musi zostać wprowadzona w innych dziedzinach, takich jak podatki od spadków i testamenty, a Komisja musi w tym zakresie uznać współczesne modele rodziny.
Z radością przyjmuję także wniosek dotyczący umocnienia równouprawnienia kobiet i mężczyzn, na przykład poprzez pogodzenie pracy i życia rodzinnego.
W kwestii pozycji kobiet na rynku pracy ważne są wnioski dotyczące większej elastyczności. Tak się składa, że elastyczność jest dobra dla kobiet. Sztywne zasady ochrony pracowników stawiają kobiety w niekorzystnym położeniu.
Dialog międzykulturowy został przedstawiony jako sprawa priorytetowa. Celem jest pozbycie się napięć społecznych za pomocą dialogu, jednak w rzeczywistości jest to często dialog międzywyznaniowy, tak więc sprzeciwiam się temu. We wnioskach na nadchodzący rok nie ma nic konkretnego, tak więc nie jest jasne, czym będzie dialog międzykulturowy; obawiam się jednak, że może być jedynie coroczną fotografią pana przewodniczącego Barroso z przeważnie konserwatywnymi przywódcami duchowymi.
Chciałabym zobaczyć w tej kwestii program...
Tatjana Ždanoka
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! Chciałabym zwrócić uwagę na następujące kwestie. Po pierwsze, w sprawie wieloletniej strategii mającej na celu ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości: projekt traktatu reformującego przewiduje poszanowanie praw osób należących do mniejszości. Uważam, że teraz naprawdę potrzebujemy wspólnej polityki europejskiej w kwestii praw mniejszości i integracji społecznej - ostatnie wydarzenia we Włoszech wyraźnie to udowodniły. Mówiąc o stawianiu na pierwszym miejscu obywateli, jestem pewna, że musimy powrócić do koncepcji obywatelstwa, które obejmuje wszystkich stałych mieszkańców Unii Europejskiej. Panie komisarzu Frattini! Komisja powinna zająć w tej kwestii stanowisko.
W kwestii wielojęzyczności polityka europejska promująca różnorodność językową musi wziąć pod uwagę, że istnieją nie tylko języki oficjalne, ale także regionalne i mniejszościowe. Języki te powinny także odnieść korzyści z wprowadzenia polityki wielojęzyczności.
Patrick Louis
w imieniu grupy IND/DEM. - (FR)Panie przewodniczący, panie i panowie! W twierdzeniu Komisji, że w projektach europejskich z programu prawodawczego na 2008 r. chce na pierwszym miejscu stawiać obywateli, zawarta jest pewna ironia.
Prawdą jest, że obywatel, skromny, biedny obywatel, nigdy nie był w centrum zainteresowania trójkąta Bruksela-Franfurt-Luksemburg, gdzie od dziś skupia się cała władza; innymi słowy, w centrum zainteresowania instytucji, które nie przestrzegają podstawowych zasad demokracji.
Jak więc możemy twierdzić, że w erze globalizacji promujemy dobrobyt naszych obywateli, jeśli w rzeczywistości porzucamy zasadę republiki, która stanowi: "rządy narodu, przez naród i dla narodu”?
Dbanie o obywateli oznacza poszanowanie dla tego, co mówią. W tym zakresie traktat lizboński jest zniewagą dla naszych obywateli, ponieważ jest niczym więcej jak wersją "kopiuj-wklej” konstytucji europejskiej, która została przygniatającą większością głosów odrzucona, ponieważ potwierdza logikę obecnych Traktatów, które nie pozwalają nam kontrolować euro, strzec naszych rynków, chronić naszych granic przed nielegalną imigracją i bronić się w międzynarodowych negocjacjach handlowych.
Traktat lizboński - mówię to do moich kolegów i koleżanek z Francji we wszystkich grupach parlamentarnych - w szczególności nie zmienia dogmatycznej koncepcji konkurencji bez przeciwwagi, bez interesów narodowych, bez granic i bez troski o demokrację. Karta praw podstawowych, która ma pierwszeństwo przed prawami poszczególnych państw członkowskich, likwiduje pojęcie obywatela republiki przedstawione w Konstytucji i zastępuje je najniebezpieczniejszą formą wielokulturowości. Jeśli chodzi o obywatela Europy, nikt go nigdy nie spotkał: w rzeczywistości on nie istnieje.
Na koniec dodam, że jeśli ktokolwiek naprawdę troszczy się o obywatela, powinien zacząć od domagania się ogólnego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego.
Klaus-Heiner Lehne
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym przekazać trzy uwagi z perspektywy grupy PPE-DE w Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego.
Po pierwsze, z radością przyjmujemy fakt, że w programie prawodawczym na przyszły rok Komisja Europejska uwzględniła wniosek w sprawie europejskiego statusu prawnego. Jest to coś, o co Izba ta starała się od dłuższego czasu, więc wniosek ten jest bardzo mile widziany. Godny ubolewania jest fakt, że w efekcie Komisja została do tego zmuszona po tym, jak wykorzystaliśmy instrument prawny, jakim jest art. 192 i zdecydowaliśmy się zaprezentować sprawozdanie z inicjatywy własnej, pomimo tego, że Komisja była od dłuższego czasu świadoma tego problemu. W istocie było to wspomniane w wielu programach prawnych dotyczących firm już od czasu komisarza Bolkesteina.
Po drugie, godne ubolewania jest to, że w tym roku Komisja zawiesiła proces przyjęcia czternastej dyrektywy w sprawie transgranicznego przeniesienia siedziby statutowej spółek. Jest to ważny problem. Oczekujemy, że Komisja rozważy i ponownie uwzględni ten wniosek w przyszłych programach legislacyjnych. Jeśli to nie nastąpi, chciałbym tu i teraz wyjaśnić, że znów wykorzystamy art. 192 i zmusimy Komisję to przedstawienia odpowiedniego wniosku legislacyjnego.
Zapatrywania komisarza, że do stosowania dyrektywy w sprawie łączenia przedsiębiorstw konieczne jest utworzenie przedsiębiorstwa w innym kraju, po to, by się z nim połączyć, są biurokratyczne i absurdalne. Nie jest to rozwiązanie, które uznamy za zadowalające.
Mając na uwadze kolejny punkt prawodawczy, chcielibyśmy, aby Komisja przemyślała postępy osiągnięte w kwestii praw autorskich i być może opracowała w tej sprawie zieloną księgę.
Mikel Irujo Amezaga
(ES) Panie przewodniczący! Jestem bardzo zadowolony z faktu, że obywatele są na czele europejskiego projektu, jednak muszę zauważyć, że jednym z największym problemów UE jest brak wiedzy szerszej publiczności o tym, czym jest Unia Europejska. Myślę, że każdy z nas, kto przemawia, naucza lub rozmawia na ten temat, jest świadkiem tego zjawiska.
Niedawno media z moim kraju opisały moją współpracowniczkę Benitę Ferrero-Waldner jako szwajcarskiego komisarza. Potrzebujemy, rok po roku, konkretnej i szerokiej kampanii uświadamiającej, mającej na celu zbliżenie projektu europejskiego do obywateli i stopniowe podniesienie świadomości w zakresie instytucji i ich działania.
Chciałbym poprosić Komisję o bardziej dokładną definicję i szybszą komunikację z tą Izbą i z Komisją ds. Kultury i Edukacji w zakresie Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego 2008, ponieważ strona internetowa ma znaczne ograniczenia.
Europa jako partner światowy
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
w imieniu grupy PPE-DE. - (ES) Panie przewodniczący! Prawdą jest, że rok 2008 będzie ważnym rokiem, jak powiedział przewodniczący Komisji, jednak będzie to rok przejściowy przez końcem mandatu Komisji.
Jeśli można wyciągnąć jakiś wniosek, dotyczy on Komisji Durão Barroso, która bez względu na trudne okoliczności, w których została zmuszona do zajęcia się sprawami UE, stanęła na wysokości zadania, zarówno wewnętrznie - program prac - jak i w zakresie wizerunku zewnętrznego.
Jako koordynator w Komisji Praw Zagranicznych jestem zaniepokojony liczbą przyszłych wydarzeń międzynarodowych, takich jak wybory następnego prezydenta Stanów zjednoczonych, następstwa konfliktów w Azji Środkowej, rozmowy z nowym prezydentem Rosji, rozwijanie polityki sąsiedzkiej i negocjacje akcesyjne, pomoc w tworzeniu prawa w Kosowie, rezultaty konferencji w Annapolis na Bliskim Wschodzie, oczekiwane przez nas wybory w Pakistanie, Igrzyska Olimpijskie w Chinach po Kongresie Partii Komunistycznej i kolejny szczyt UE-Ameryka Łacińska w Peru.
Pani wiceprzewodnicząca! Proszę poprosić pana przewodniczącego Komisji o powtórzenie naszych pochwał dla komisarzy odpowiedzialnych za stosunki zewnętrzne. Widzę, że obecny jest dziś jedynie pan komisarz Rehn, a chciałbym przekazać gratulacje także panu komisarzowi Mandelsonowi, panu komisarzowi Michelowi i oczywiście pani komisarz Ferrero-Waldner.
Najważniejsze jest, aby działania zewnętrzne UE były widoczne i efektywne; chciałbym prosić panią wiceprzewodniczącą o znaczną ostrożność przy stosowaniu postanowień nowego Traktatu, tak aby nie narażać na szwank osiągnięć i sukcesów w polityce zagranicznej.
Jan Marinus Wiersma
w imieniu grupy PSE. - (NL) Panie przewodniczący! Większość obywateli UE zgadza się z tym, że UE musi odgrywać większą rolę na światowej scenie. W tej kwestii większa rolę powinna odgrywać Rada, jednak często w wyniku nieporozumień wewnętrznych jest ona sparaliżowana i niewydajna.
Miejmy nadzieję, że w przyszłym roku Komisja da dobry przykład. W Turcji negocjacje muszą przebiegać bez przeszkód i należy dopilnować tego, aby szły właściwym torem. Jest też dużo do zrobienia na Bałkanach: Bośnia potrzebuje pomocy przy tworzeniu nowego państwa, a Macedonia musi rozpocząć przygotowania do negocjacji członkowskich. Dodatkowo Unia Europejska przyczyni się do odbudowania Kosowa i przy odrobinie szczęścia do końca tego roku lub w przyszłym roku znajdziemy rozwiązanie dla kwestii jego statusu.
Bardzo chcemy, aby Komisja kontynuowała rozpoczętą już inicjatywę w rejonie Morza Czarnego. Ważne jest, aby Unia Europejska dążyła do współpracy regionalnej na jej granicach. Co zrobi Komisja w kwestii strategii dla Azji Środkowej, która została niedawno zatwierdzona przez Radę Europejską?
W tym zakresie chciałbym także zapytać, czy możemy spodziewać się dalszych postępów w polityce energetycznej, o które zabiegał wcześniej w tym roku Parlament? Jest to bardzo ważne, również w związku z regionem, który nazywam "zonet”.
Pozostaje też kwestia Europejskiej Polityki Sąsiedzkiej. Uważam, że priorytetem na nadchodzący rok musi być zakończenie negocjacji z Ukrainą: w tym zakresie mamy nadzieję - a Parlament przedyskutuje to jutro po południu - że będzie można w tym kraju stworzyć sytuację, która pozwoli w nadchodzących latach na nowy rodzaj porozumienia, pewien rodzaj stowarzyszenia, zgodnie z którym Ukraina będzie mogła kontynuować proces reform z nowym rządem, mając na celu większą integrację z Unią Europejską.
W tym procesie nie wolno zapominać także o Mołdawii, która także potrzebuje nowego porozumienia partnerskiego. Mam nadzieję, że Komisja przedstawi na następny rok także wniosku w tej sprawie.
Oczywiście musimy także przyjrzeć się, jak obchodzimy się z Gruzją: będziemy to omawiać jutro po południu i chcielibyśmy poprosić Komisję, aby była w tej sprawie bardzo aktywna.
Na koniec powiem, że prawie nie osiągnęliśmy postępów z Rosją. Co więc możemy uczynić, by posunąć naprzód tę kwestię? Sugerowalibyśmy ponowne działania po wyborach prezydenckich.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
w imieniu grupy ALDE. - (NL) Panie przewodniczący, panie i panowie! Z przykrością muszę powiedzieć, że jestem zawiedziona częścią programu prac dotyczącą Europy jako partnera światowego.
W obszarze relacji zewnętrznych istnieje oczywiście niewielka ilość prawodawstwa; jest jeszcze wiele do zrobienia, a to, co zostało na ten temat napisane jest, z kilkoma wyjątkami, wysoce nieodpowiednie.
Istnieje też trudność z jasnym określeniem podstawowego problemu Europy w kwestii polityki zagranicznej. W dokumencie zostało wyraźnie stwierdzone, że Europa jest światowym przywódcą w walce z ubóstwem, promowaniem zrównoważonego rozwoju, praw człowieka i zarządzania i tak dalej. Może i tak jest, jednak nie jest to w ten sposób postrzegane przez resztę świata, na pewno nie przez państwa członkowskie; słyszę też wiele skarg, że wcale tak nie jest.
Prawdą jednak jest, że Unia Europejska jest największym dostawcą wszystkich wymienionych rzeczy. Jednak odzwierciedlenie tego w naszym wizerunku jako światowego przywódcy, jako organu obejmującego kierownictwo na scenie globalnej, jest zupełnie inną sprawą.
Popieram pozytywny kierunek obrany przez wniosek w programie dotyczącym Afryki. Uważam, że szczególnie napełniający otuchą jest wniosek dotyczący ustanowienia dyskusji pomiędzy UE, Afryką i Chinami. Uważam także, że ważny jest wniosek w sprawie większych wysiłków w promowaniu rozwoju gospodarczego. Tak więc poruszamy się w dobrym kierunku, choć nadal nie ma wystarczających, konkretnych celów.
Ryszard Czarnecki
w imieniu grupy UEN. - Panie Przewodniczący! Rok 2008 to tym razem rok bez kolejnego rozszerzenia Unii, w przeciwieństwie do roku obecnego. To jednak rok kolejnej szansy na rozwój relacji gospodarczych i politycznych między Unią a szeregiem istotnych krajów Azji, Afryki, Ameryki Łacińskiej, ale także na przykład regionu Zakaukazia, o czym mówili moi przedmówcy.
Musimy pamiętać o dwóch priorytetach Unii. Po pierwsze, udział w pokojowej stabilizacji, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie, oraz w Azji Południowej. Po drugie, presja na wszystkich naszych partnerów, czy to będzie ubogi kraj afrykański czy azjatycki, czy silna Rosja, czy błyskawicznie rozwijające się Chiny, aby rozwój naszych bilateralnych relacji w wymiarze ekonomicznym czy politycznym łączyć z przestrzeganiem praw człowieka. Nie możemy tych dwóch aspektów, polityczno-gospodarczego i praw człowieka, oderwać od siebie i traktować odrębnie.
Tobias Pflüger
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący! "Europa jako partner światowy” jest bardzo dobrym nagłówkiem programu Komisji, jednak naprawdę mówimy tu o Unii Europejskiej, a nie o Europie i używanie tego nagłówka jest aroganckie, ponieważ Europa jest dużo większa niż Unia Europejska.
Unia Europejska chce prezentować się jako światowy partner, a w programie Komisji kwestia ta przedstawiona jest bardzo szczerze: mowa jest o polityce zagranicznej mającej na celu projektowanie, promowanie i ochronę - tak więc obronę - interesów Europy i jej wartości. Jak ma się to stać? Coraz częściej odpowiedź brzmi, że za pomocą środków militarnych! Unia Europejska jest obecnie partnerem w operacjach wojskowych na całym świecie. W teorii ma to zapewnić pomoc ludziom, jednak w praktyce za pomocą środków militarnych broni się interesów UE lub interesów państw członkowskich. Dobrym przykładem jest Kongo. Interwencja wojskowa UE zapewniła dojście do władzy Josepha Kabili, autokraty akceptowanego w UE i wybranego przez społeczeństwo; jego przeciwnik został wygnany. We wschodnim Kongo wybuchła brutalna wojna, a około 35 000 osób zostało zmuszonych do opuszczenia domów.
Interwencja militarna w Czadzie miała także na celu przede wszystkim podtrzymanie pozycji władcy wojskowego, Idrissa Déby'ego, starego znajomego Francji. Tego typu operacje wojskowe są niczym innym niż kontynuacją neokolonialnej polityki państw członkowskich. Jak się wydaje, trudno jest dać wyraz krytyce wobec politycznych przyjaciół. Obecnie dobrym przykładem jest Pakistan. Podstawą tego wszystkiego jest traktat reformujący, który umożliwia wyraźnie militarną politykę Unii Europejskiej. Kolejną kwestią jest Kosowo; widać wyraźnie, co może się tam stać. Niektóre państwa członkowskie ogłosiły już, że mają zamiar jednostronnie uznać autonomię Kosowa.
Wzywam Komisję, by jednoznacznie odrzuciła takie działania i nie godziła się na jednostronne uznanie autonomii Kosowa.
Robert Sturdy
Panie przewodniczący! Ryzykując zdenerwowanie komisarza Dimasa, powtórzę niektóre z rzeczy, które powiedziałem wczoraj wieczorem. Proszę Komisję, aby ustanawiała akty prawne tylko wtedy, kiedy jest to konieczne dla nowego programu prac. Aby egzekwowała przepisy, które już mamy, i aby egzekwowała je w całej Unii Europejskiej. Aby nie wprowadzała polityki, która w rzeczywistości dyskryminuje przemysł, przedsiębiorczość i szanse w Unii Europejskiej.
Komisarz Barroso wspomniał w Komisji Handlu Międzynarodowego o czymś bardzo bliskim mojemu sercu, czyli o instrumentach ochrony handlu. Należy ich używać nie jako środków protekcjonistycznych, lecz wtedy, gdy konieczna jest ochrona zdrowia bezpieczeństwa konsumentów w Unii Europejskiej. Jak słusznie powiedział komisarz Barroso, żyjemy w globalnej gospodarce, i nie mogę się doczekać chwili, kiedy to zobaczę.
Jeśli chodzi o komisarza Mandelsona, życzę mu wszystkiego najlepszego w związku z porozumieniem z Doha WTO i mam nadzieję, że będziemy mogli uczynić postępy w rolnictwie wraz z USA i Unią Europejską, aby zapewnić porozumienie, zbudować partnerstwa takie jak Euromed, które są dla Unii Europejskiej bardzo ważne. Mamy porozumienia z Maroko i musimy też przyglądać się tego rodzaju sytuacjom. Mamy w tej kwestii porozumienie o wolnym handlu.
Na koniec o partnerskich porozumieniach handlowych: miesiąc temu komisarz ds. handlu, pan Peter Mandelson, trwał przy swoim zobowiązaniu, by zakończyć negocjacje w sprawie porozumień do grudnia. Miejmy nadzieję, że jego opinia nieco złagodniała i że zmieni zdanie w tej kwestii.
Pasqualina Napoletano
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jesteśmy świadomi sytuacji i ograniczeń nakładanych na Komisję w kwestii polityki zagranicznej, jesteśmy też wdzięczni za jej wysiłki, na przykład za dopilnowanie, by do Palestyńczyków nadal docierała pomoc po tragicznych wydarzeniach, które nastąpiły po wyborach. W tej sprawie zasugerowałbym Komisji, aby pilnie przygotowała się na możliwe przyszłe scenariusze, w zależności od tego, czy konferencja w Annapolis okaże się sukcesem - jak mamy wszyscy nadzieję - czy też klęską.
W kwestii polityki sąsiedzkiej, jak już powiedziano, oczekiwaliśmy więcej niż krótkiego sprawozdania z postępów zawartego w tekście programu. Rozpoczęła się debata na temat przyszłości polityki śródziemnomorskiej - nie wiem, czy prezydent Sarkozy zdecyduje się poruszyć ten temat w swoim dzisiejszym przemówieniu - a Komisja bez wątpienia powinna przeprowadzić bardziej szczegółową ocenę tej polityki. Powinna też w przyszłości bardziej niż w do tej pory angażować tę Izbę, biorąc pod uwagę fakt, że jutro mamy przedyskutować sprawozdanie Parlamentu w sprawie polityki sąsiedzkiej.
Ponadto wzywamy do większej spójności polityki wewnętrznej UE - na przykład w kwestii rolnictwa, rybołówstwa, handlu i imigracji - i polityki współpracy na rzecz rozwoju z najbiedniejszymi krajami, szczególnie w Afryce.
Odniesienie do Ameryki Łacińskiej wydaje nam się bardzo słabe. Oczekujemy, że relacje pomiędzy Unią Europejską a tym ważnym kontynentem będą zajmowały nieco ważniejsze miejsce w programie Europy, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że Ameryka Łacińska jest istotna dla decyzji w kwestii środowiska naturalnego i polityki dotyczącej handlu i energii. Są to główne punkty, które chciałam przedstawić w imieniu mojej grupy.
Maria Martens
(NL) Panie przewodniczący! Przemawiam jako koordynator grupy w Komisji ds. Rozwoju. Nie będzie więc zaskoczeniem, że chciałabym pogratulować Komisji tego, że kładzie nacisk na dobrobyt, solidarność, bezpieczeństwo, wolność i wzmocnienie Europy na świecie.
Wszystkie te rzeczy są bezpośrednio związane z sytuacją w krajach biedniejszych. Ubóstwo, wojna i niestabilność w krajach rozwijających się mają bezpośredni wpływ na nasz kontynent. Wykazywanie solidarności i wspieranie biedniejszych krajów leży nie tylko w interesie tych krajów, ale także w interesie Europy. Jedynie przez współpracę z biednymi krajami można znaleźć odpowiednie rozwiązanie problemów takich jak migracja, kryzys energetyczny i zmiany klimatyczne. Rzeczywiście, jak powiedział Komisarz, pilnie potrzebne jest wszechstronne i spójne podejście.
Panie przewodniczący! Właśnie w tym kontekście ważne jest, aby Europa i Afryka działały razem w kierunku wspólnej strategii dla rozwoju Afryki. Zostanie to zdefiniowane podczas szczytu afrykańskiego w Lizbonie w grudniu. Mam nadzieję, że będzie to dobry przykład na nowy sposób współpracy.
Jeśli chodzi o efektywność naszej polityki, mocno wierzę w to, że ważna jest kontrola jakości i ocena skutków, a także zmniejszenie biurokracji. Mam nadzieję, że w ten sposób Parlament i Komisja będą mogły razem pracować i że Komisja będzie nas regularnie i na czas powiadamiać o sytuacji, tak jak powinna to robić.
Margot Wallström
wiceprzewodnicząca Komisji. -Panie przewodniczący! Najpierw chciałabym podziękować wszystkim za komentarze, zarówno te szczegółowe, jak i ogólne, zarówno za te krytyczne, jak i pozytywne, dotyczące wniosku Komisji w sprawie programu prac na przyszły rok. Zakres tej dyskusji ilustruje także zakres zadań, misji i działań instytucji europejskich. Zakres ten obejmuje komentarze na temat polityki rybołówstwa, umowy w sprawie połowów z Tanzanią i proces pokojowy na Bliskim Wschodzie - cały zakres działań, w które jesteśmy zaangażowani.
Uważam, że debata podkreśla fakt, że ogólne cele Komisji Barroso pozostają nadal pilne i aktualne. Ma to wiele wspólnego z dobrobytem, solidarnością i - we wszystkim, co robimy - rolą Unii Europejskiej na arenie globalnej. Widać to było wyraźnie w ostatnich oświadczeniach.
Śledziłam tę procedurę i zaangażowałam się w nią w Parlamencie Europejskim, w komisjach i na posiedzeniach plenarnych. Uważam, że możemy powiedzieć, że poprawa tej procedury poprawiła też jakość naszych wniosków w kwestii nowego programu prawodawczego i programu prac. Doceniam to, że moi koledzy komisarze odwiedzili swoje komisje; uważam, że jest to widoczne zwłaszcza w niektórych szczegółach, które mogliśmy dodać czy też zmienić w postępowaniu. Mam nadzieję, że będziemy starać się, aby było to jeszcze bardziej polityczne, a komentarze pokazały, że jesteśmy tu, aby przedyskutować treści polityczne i ogólną równowagę. Widać też wyraźnie, że różne grupy polityczne mogą mieć różne poglądy w kwestii ogólnej równowagi.
Chciałabym skomentować treść w zakresie czterech czy pięciu konkretnych spraw. Po pierwsze, kwestie te powracają niemalże co tydzień w programie prac Komisji. Na początek zajmę się procesem lizbońskim i wzrostem zatrudnienia: myślę, że po raz pierwszy uzyskujemy widoczne rezultaty. Nieprawdą jest, że jest to zupełna porażka i że nie widać żadnej poprawy. Skupiliśmy uwagę na strategii lizbońskiej. Stworzyliśmy coś w rodzaju politycznej odpowiedzialności i mamy tablicę wyników, gdzie zamieszczamy właściwe dla danego kraju zalecenia - pozytywne i negatywne komentarze na temat tego, czym zajmuje się każde państwo członkowskie. Jest to nadal droga naprzód: więcej konkretów, więcej odpowiedzialności politycznej, większa widoczność działań. Jest to długoterminowy cel Unii Europejskiej, jednak musimy nadal wywierać nacisk na państwa członkowskie.
Kolejna dziedzina dotyczy spraw socjalnych i planu działań w tej kwestii, co, sądząc po komentarzach, leży szczególnie w sferze zainteresowania grupy PSE w Parlamencie. Mamy konkretne pytania w sprawie usług publicznych świadczonych w interesie ogólnym. Komisja od długiego czasu przyznaje, że usługi publiczne świadczone w interesie ogólnym są istotne i od lat prowadzimy na ten temat debatę.
Jesteśmy bardzo zadowoleni z faktu, że nastąpiła zgoda w kwestii traktatu lizbońskiego i protokołu w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym. W przyszłym tygodniu Komisja przyjmie komunikat przedstawiający w zarysie sposób postępowania w przypadku usług świadczonych w interesie ogólnym jako część oceny rynku wewnętrznego. Mam nadzieję, że Parlament dokładnie zbada nasz komunikat, wraz z dokumentami towarzyszącymi wyjaśniającymi, jak i kiedy stosuje się do tych usług zasady pomocy państwowej i jak stosuje się postępowanie przetargowe.
Chciałabym jasno stwierdzić, że Komisja nie chce zamknięcia tej debaty. Komisja chce, aby podczas debaty skupiono się na palących problemach i w ten sposób skoncentrowano wysiłki na znalezieniu konkretnych rozwiązań. Będziemy kontynuować tę dyskusję i mamy nadzieję, że Parlament wniesie wkład w tę debatę.
Kolejna istotna kwestia, w której jestem wdzięczna za szczegółowe komentarze, dotyczy energii.
(Przewodniczący przerwał mówczyni, aby poprosić o ciszę w Izbie.)
Nie mogę zagłębiać się we wszystkie wspomniane w tej debacie szczegóły; jestem pewna, że dialog będzie kontynuowany w odpowiednich komisjach i również w Parlamencie Europejskim. Powtórzę tylko nasz wniosek: w pakiecie energetycznym znajdują się cztery różne inicjatywy. Temat ten został poruszony, ponieważ jest to dokument programowy koncentrujący się na wewnętrznym rynku energetycznym, bezpieczeństwie dostaw i rozwoju technologicznym.
Nastąpi przegląd dyrektywy w sprawie zasobów ropy. Nastąpi też przegląd dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków; stanowiło to w tej debacie szczególnie ważne pytanie. Nastąpi także przegląd dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, ponieważ opodatkowanie może być wykorzystane do poparcia przyjaznej dla środowiska naturalnego konsumpcji.
Kolejną sprawą najwyższej wagi, która pojawia się w naszej politycznej agendzie, nie tylko w Komisji Europejskiej, ale z pewnością także w tej Izbie i we wszystkich rządach Europy, jest oczywiście migracja.
Przewodniczący Barroso bardzo jasno wyjaśnił, jak zajmujemy się tą kwestią. Mogę państwa zapewnić, że dzięki naszemu współpracownikowi, panu komisarzowi Frattiniemu, prawie każdego tygodnia sprawa ta znajduje się w porządku prac Komisji i pojawiają się wnioski dotyczące tego, jak zająć się kwestią migracji. Wiedzą państwo, że polityka dotycząca legalnej migracji nie będzie poruszana w przyszłym roku, ponieważ przyjęliśmy już kilka wniosków w sprawie legalnej migracji, więc w przyszłym roku migracja nie znajdzie się w centrum uwagi.
Jednakże w 2008 r. pojawią się dwie główne inicjatywy: pojawi się dyrektywa w sprawie warunków wjazdu i pobytu pracowników sezonowych i dyrektywa w sprawie warunków wjazdu, tymczasowego pobytu i zamieszkania pracowników przeniesionych do innych oddziałów firmy i stażystów pobierających wynagrodzenie. To jest to, czego możemy oczekiwać w tej konkretnej dziedzinie.
W sprawie stanowiska Komisji w tych kwestiach chciałabym odesłać państwa do tego, co powiedział podczas debaty przewodniczący Barroso. Dlatego też w przyszłorocznym programie będą to kwestie najwyższej wagi.
W sprawach zewnętrznych - ponieważ wspomniano też szereg spraw zewnętrznych, działań i wydarzeń, w których od Unii Europejskiej oczekuje się uczestnictwa i odgrywania znaczącej roli - mamy na przyszły rok trzy strategiczne inicjatywy. Mamy dokument strategiczny w sprawie rozszerzenia, mamy cykl sprawozdań na temat postępów w zakresie europejskiej polityki sąsiedztwa - wielu z was wspominało o tym - i mamy także komunikat w sprawie konkretnych działań dotyczących strategii UE-Afryka. Zatem będziemy mieć wystarczająco dużo okazji do przedyskutowania w przyszłym roku spraw zewnętrznych.
Od czasu drugiego mandatu Komisji widzę, że w centrum zainteresowania jest - o czym wspomniano w debacie - wdrażanie. W czasie codziennych zmagań zwracamy uwagę na to, by kłaść nacisk na wdrażanie, a akt prawny jest na tyle istotny, na ile zostanie on wprowadzony w życie. Na tym właśnie będziemy się skupiać.
Mogę także powiedzieć, że nie jest prawdą, że nie sięgamy dalej. Jeśli popatrzymy na ostatnie dane Eurobarometru, zauważymy, że nigdy wcześniej nie były one tak pozytywne dla konkretnych wyników, które udało się nam osiągnąć. Kiedy debata w Parlamencie Europejskim i jej wyniki staną się widoczne dla obywateli, wtedy podniesie się nasza prawomocność demokratyczna, co powinno być dla nas najważniejsze.
Do naszych wniosków na przyszły rok dodamy także streszczenia obywateli. Przed końcem tego roku zaprezentujemy nową strategię internetową, ponieważ niektórzy z państwa o to prosili. Na początku przyszłego roku ogłosimy także nową strategię audiowizualną. Ważne jest, abyśmy razem skupili się na pewnych priorytetach komunikacyjnych; w naszym programie prac można zobaczyć wnioski dotyczące międzyinstytucjonalnych priorytetów komunikacyjnych.
Na koniec chciałabym powiedzieć, że następny rok jest Rokiem Dialogu Międzykulturowego i zostanie on zainaugurowany na początku stycznia podczas prezydencji słoweńskiej. W grudniu nastąpi wstępna inauguracja, w której uczestniczyć będzie Parlament Europejski; oczekujemy też aktywnego zaangażowania Parlamentu Europejskiego przez cały rok.
Jeszcze raz dziękuję za tę debatę. Jeśli jakieś ważne dla państwa kwestie zostały pominięte w programie prac, nie oznacza to, że odłożono je na bok: Komisja nadal będzie co miesiąc uaktualniać informacje, także na temat inicjatyw, na które nie zwrócono wcześniej uwagi i tych, które stają się konieczne, aby odpowiedzieć na nieprzewidziane wydarzenia.
Dialog pomiędzy państwem w Parlamencie Europejskim a Komisją nie dobiega dziś końca: będziemy nadal razem pracować z pozytywnym nastawieniem, które charakteryzuje całe to przedsięwzięcie i wszystkie procedury, a także nasze ambicje wyrażone w programie prac. Widzę, że nasze poglądy są bardziej zbieżne niż rozbieżne i że mamy podobne opinie na temat ogólnych celów na 2008 rok. Mam nadzieję, że wniosek w sprawie rezolucji to potwierdzi i że stworzy doskonałe podstawy dalszych działań.
(Oklaski)
Przewodniczący
Dziękuję kolegom i koleżankom za ich wkład w debatę, komisarzom za ich obecność, a szczególnie pani komisarz Wallström za jej urok i odwagę.
Debata została zamknięta.
Głosowanie odbędzie się podczas sesji grudniowej.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Richard Corbett  
na piśmie. - Przemówienie pana posła Nassauera stawia niemalże znak równości pomiędzy tomami prawodawstwa a ilością biurokracji. Jest to, delikatnie mówiąc, zbytnie uproszczenie. Prawodawstwo europejskie, które tworzy wspólne zasady dla wspólnego rynku - zamiast 27 sprzecznych i rozbieżnych zasad - ułatwia życie przedsiębiorstw i zmniejsza biurokrację. Prawodawstwo, które chroni zdrowie publiczne czy środowisko naturalne, może być kosztowne w krótkim okresie, jednak pozwala zredukować wydatki w długim okresie.
Wszyscy oczywiście chcemy unikną niepotrzebnej biurokracji, jednak twierdzenie, że prawodawstwo jest źle widziane, ponieważ w nieuchronny sposób tworzy biurokrację, jest niepoważne.
Katalin Lévai  
na piśmie. - (HU) Panie i panowie, panie przewodniczący! Z zadowoleniem przyjmuję program prac Komisji na 2008 r., który definiuje przyszłość Unii i kolejne etapy jej rozwoju. Uważam, że istotne jest położenie nacisku na to, by dokumenty zawierały nie tylko zasady, ale także konkretne zalecenia, co leży w interesie działań w polityce europejskiej, szczególnie w obszarze polityki społecznej. Pojawienie się w ostatnich latach coraz większej imigracji jest dużym wyzwaniem dla wszystkich krajów Unii Europejskiej. Nie ma jeszcze odpowiedzi na to, w jaki sposób należy radzić sobie ze związanymi z tym zjawiskiem problemami społecznymi i ekonomicznymi.
Zgadzam się, że dokumenty robocze uwzględniają podejście zintegrowane do migracji i kładą nacisk na odpowiednie zarządzanie przypływem siły roboczej, który jest konieczny do rozwoju gospodarczego. Europa potrzebuje pracowników z innych krajów, jednak mimo tego są oni ofiarami dyskryminacji i okrucieństwa. W europejskiej polityce migracyjnej nie możemy wyrzec się podstawowych zasad człowieczeństwa i dobrej woli. Programy związane z przyjmowaniem uchodźców muszą uwzględniać zatrudnienie, szkolenie i pełną integrację imigrantów ze społeczeństwem europejskim na poziomie humanitarnym, a przede wszystkim walkę z ksenofobią i rasizmem.
Należy wspierać legalną migrację i jednocześnie podejmować efektywne działania przeciwko nielegalnej imigracji i handlowi ludźmi. Aby to osiągnąć, konieczne jest przygotowanie europejskiej polityki ds. uchodźców.
Aby to osiągnąć i aby zdobyć zaufanie obywateli, konieczne jest także lepsze, bardziej zrozumiałe, konsekwentnie stosowane prawodawstwo.
Mairead McGuinness  
na piśmie. - Z zadowoleniem przyjęłam prezentację programu prac Komisji na 2008 rok. Uważam, że to podejście do wyzwań stojących przed Unią Europejską, takich jak niestabilność rynków finansowych, walka ze zmianami klimatycznymi i zapewnianie bezpieczeństwa energetycznego podkreśla fakt, że UE może wspólnie osiągnąć to, czego nie osiągnie żadne pojedyncze państwo członkowskie. Unia Europejska może być pewna zaufania swoich obywateli jedynie poprzez zapewnienie odpowiedniego przewodnictwa i dobrych wyników.
Chciałabym jednak przekazać słowa ostrzeżenia dotyczące podejścia Komisji w dwóch konkretnych dziedzinach: uważam, że posunięcia mające na celu stworzenie ogólnoeuropejskiej podstawy opodatkowania są nietrafione. Polityka podatkowa nadal leży jedynie w kompetencji państw członkowskich, a proponowana wspólna jednolita podstawa opodatkowania osób prawnych (ang. Common Consolidated Corporate Tax Base - CCCTB), pomimo zapewnień jej zwolenników, ma na celu osłabienie w tym obszarze kompetencji państw członkowskich. Uważam, że doprowadzi to do narzuconego zharmonizowania podatków, więc jestem przeciwna takiemu posunięciu. Takie rozłamowe inicjatywy służą tylko tworzeniu podziałów pomiędzy państwami członkowskimi i osłabiają zaufanie obywateli wobec projektu europejskiego.
Po drugie, uważam, że ważne jest, aby Komisja znalazła kompromis w nadchodzącej ocenie stanu wspólnej polityki rolnej i równoległej debacie w sprawie budżetu Unii Europejskiej.
