Toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag van Marco Cappato, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, over de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1049/2001).
Marco Cappato
Mijnheer de voorzitter, dames en heren, dit verslag gaat over de openbaarheid van en de toegang tot de documenten van de Europese Unie en het biedt ook de gelegenheid om suggesties te doen. In de korte tijd die we ter beschikking hebben, wil ik drie belangrijke opmerkingen maken.
Ten eerste over de Raad: de regeringen van de Europese Unie komen bijeen met wetgevende macht en zoals bij elke wetgevende vergadering zouden hun werkzaamheden en beslissingen openbaar moeten zijn. Ik wil dat vooral benadrukken omdat de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten amendementen heeft ingediend voor een aparte stemming over sommige leden. Ik hoop dat die aparte stemmingen niet dienen om belangrijke onderdelen uit het verslag te schrappen. In bijvoorbeeld paragraaf 3 van het verslag wordt gevraagd om actie te ondernemen in het licht van het arrest in de zaak-Maurizio Turco, voormalig lid van het Europees Parlement van de Radicale Partij, die door het Hof van Justitie in het gelijk is gesteld over het publiceren van de juridische adviezen van de Juridische dienst van de Europese instellingen en over de verplichting om de identiteit van de delegaties van de lidstaten bij de Raad bekend te maken. Wij hebben het recht om te weten wie hoe stemt bij de Raad. Daarom hoop ik dat er niet tegen paragraaf 3 zal worden gestemd en ook niet tegen paragraaf 9. Hierin wordt gevraagd om bekend te maken wat er gebeurt bij het Coreper, het Comité van permanente vertegenwoordigers, en om de vergaderstukken openbaar te maken en alle internationale beleidsdocumenten niet geheim te houden omdat het diplomatieke documenten zouden zijn. Dit is bijzonder belangrijk!
Het andere aspect dat we aankaarten is dat van het Parlement, ons Parlement, omdat wij de eersten moeten zijn om openbaarheid te verschaffen. Als radicale Italianen noemen wij dit het "openbare register van de gekozenen”, namelijk een register waarin men alles kan vernemen over de activiteiten van de Parlementsleden, hun aanwezigheid en afwezigheid, hun stemgedrag en natuurlijk de vergoedingen die zij ontvangen. Pas dus op, want het zou verkeerd zijn - en dat zeg ik omdat ook hier wordt gevraagd om aparte stemming over paragraaf 5-, om te denken dat als we sommige informatie hiervan vertrouwelijk houden - dat zeg ik tegen mevrouw Cederschiöld, ik weet dat zij daar gevoelig voor is - dat ons echt zou lukken, want als wij deze informatie vertrouwelijk houden, worden we eenvoudigweg ook meer blootgesteld aan agressieve en demagogische initiatieven tegen de Parlementsleden. We weten dat er collega's zijn die andere Parlementsleden hebben gefilmd, die spionnen worden van andere Parlementsleden. Om dit te vermijden moeten we dit niet alleen verhinderen, maar onze werkzaamheden volledig openbaar maken. Zo kunnen we voorkomen dat er mensen door het sleutelgat moeten loeren en openen we onze deuren door verslag te doen over het werk van de parlementaire commissies, de vergaderingen en alle handelingen van dit Parlement op het internet.
Het derde aspect dat ik naar voren wil brengen gaat over de formaten van documenten, want ook bij paragraaf 7 hebben we een verzoek van de PPE-DE-Fractie om aparte stemming. Daar vragen wij dat technologisch gezien de documenten worden vervaardigd met open source tekstverwerkers en met een effectieve meertaligheid en technologieën waarmee mensen met een handicap toegang kunnen krijgen tot informatie en documenten. Ik hoop dat er in dit Parlement geen verzet is tegen open source meertalige toegang met behulp van technologieën die de toegang van personen met een handicap vergemakkelijken, want dat is een essentieel aspect voor een deel van de burgers van de Europese Unie.
We weten dat de Commissie een hervorming van ons Reglement heeft voorgesteld en die behandelen we in het verslag-Cashman, maar deze resolutie is een eerste kans om een aantal referentiepunten voor dit Parlement vast te leggen. Ik hoop dat deze kans niet wordt gemist door de essentiële zaken die ik met dit document wil voorstellen, teniet te doen!
Margot Wallström
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken voor een zeer goed geschreven en interessant verslag, en ik feliciteer de rapporteur. Dit is een belangrijk en gekoesterd onderwerp, met name ten tijde van de herziening van Verordening (EG) nr. 1049/2001 en ook wanneer we denken aan de veranderingen die het Verdrag van Lissabon, als dit van kracht wordt, zal meebrengen voor deze belangrijke kwesties.
Dit verslag gaat in principe over de tenuitvoerlegging van Verordening 1049/2001 en ik wil u dan ook eerst herinneren aan een van de positieve elementen in de tenuitvoerlegging van de verordening omdat, zoals kwantitatieve gegevens laten zien, en zoals het verslag van het Parlement erkent, de EU-instellingen toegang hebben verleend tot een groter aantal documenten, terwijl het aantal en percentage weigeringen is afgenomen.
We zijn vast voornemens om door te gaan met het uitbreiden van de transparantie en openheid. Natuurlijk gaan enkele aanbevelingen in het verslag veel verder dan de toepassing van Verordening 1049/2001 in 2006 en houden sommige aanbevelingen geen rechtstreeks verband met de activiteiten van de Commissie, zoals we zojuist hebben gehoord.
In het verslag wordt een aantal kwesties behandeld met betrekking tot openheid en communicatie met burgers, en ik verwelkom dit in het bijzonder als een waardevolle bijdrage aan een algemene beschouwing over transparantie, communicatie en dienstverlening.
Ik wil hier kort enkele aanbevelingen en hun onderliggende beginselen bespreken, omdat deze een goede overweging verdienen.
Met betrekking tot de zaak-Turco kan ik u verzekeren dat de Commissie volledig rekening houdt met het arrest. Zoals gezegd heeft dit arrest hoofdzakelijk betrekking op de noodzaak van meer openheid wanneer de Raad handelt in een wetgevende hoedanigheid, maar het is eveneens van toepassing op de Commissie en al haar instellingen, en de Commissie zorgt ervoor dat elk verzoek om toegang in elke zaak zorgvuldig wordt beoordeeld aan de hand van de parameters die door het Hof van Justitie zijn vastgesteld.
Ten tweede moeten we iets langer stilstaan bij het voorstel om gemeenschappelijke regels vast te stellen voor administratieve procedures omdat veel van die procedures zeer specifiek van aard zijn en in sommige gevallen uniek zijn voor elke instelling. Dit betekent dat we meer tijd nodig hebben om te zien hoe dit kan worden bewerkstelligd.
De aanbeveling om Verordening 1049/2001 en Verordening (EEG, Euratom) nr. 354/83 inzake het voor het publiek toegankelijk maken van historische archieven, samen te voegen, is om een speciale reden nogal ingewikkeld, namelijk omdat artikel 255 van het EG-Verdrag en Verordening 1049/2001 niet van toepassing zijn op alle instellingen en lichamen. Dit kan ook veranderen als het Verdrag van Lissabon van kracht wordt omdat het recht van toegang tot documenten dan wordt uitgebreid naar alle instellingen en lichamen. Daarom is het niet zo eenvoudig om de twee eenvoudigweg samen te voegen, want de reikwijdte is verschillend.
Met betrekking tot de kritische opmerking van de Ombudsman over de openbare registers van de Commissie wil ik u verzekeren dat we deze opmerking zeer serieus nemen. Zoals u weet, hebben we een openbaar register van documenten dat sinds juni 2002 geopend is en sindsdien heeft de Commissie tevens een speciaal register voor comitologieprocedures en een register over deskundigengroepen opgezet. We doen altijd al het mogelijke om onze interne IT-systemen te moderniseren.
Dat kan helaas niet van de ene op de andere dag, maar hier moet aan worden gewerkt. We houden altijd rekening met de noodzaak om de reikwijdte van het openbaar register uit te breiden, en ik hoop dat u ook op de hoogte bent van mijn persoonlijke inzet hiervoor. We erkennen dat we de reikwijdte van onze openbare registers nog moeten uitbreiden en we bevestigen onze inzet om de openbare registers te ontwikkelen in het belang van een grotere transparantie.
In de resolutie stelt u de kwesties van documentbeheer, één enkel portaal en het Trans-Jai-project aan de orde. De Commissie steunt het idee om één enkel portaal in te stellen om de toegang tot wetgevingsdocumenten voor burgers te vergemakkelijken. Ik denk dat hiervoor een gemeenschappelijke methodologie noodzakelijk zou zijn en we moeten kijken naar alle praktische gevolgen hiervan voor documentidentificatie en -verwijzingen. Wij zouden graag een portaal zien dat de volledige beschikbaarheid van openbare documenten voor elke instelling zou behelzen, dus we zijn bereid om hier met u samen aan te werken.
Voor wat betreft het Trans-Jai-project kom ik terug op wat ik in een antwoord in oktober heb gezegd, dat dit naar verwachting in 2010 geopend zal zijn voor het publiek.
Ik wil ook iets zeggen over de kwestie betreffende het uitwisselen van informatie tussen de instellingen. Ik begrijp wat er mee wordt bedoeld en wat u hiermee wilt bereiken, maar ik wil u er aan herinneren dat er tussen onze instellingen al een ingeburgerde werkmethode is voor het uitwisselen van vertrouwelijke informatie die bij de Commissie berust. Dit wordt gereguleerd in een bijlage van de kaderovereenkomst. We moeten ook bedenken dat het delen van informatie tussen instellingen losstaat van toegang door het publiek, en wij zijn van mening dat dit afzonderlijk moet worden behandeld, zoals nu ook het geval is.
Dit verslag en dit debat zijn ook waardevolle en gewaardeerde bijdragen voor een andere keer wanneer we dit in een breder kader kunnen bespreken. Ik ben dankbaar voor de inspanningen van het Parlement om de kwestie van transparantie en openheid hoog op de EU-agenda te houden. We zullen in de zeer nabije toekomst terugkomen op veel van deze vragen, bijvoorbeeld tijdens de gezamenlijke vergadering van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken met het Tsjechische parlement, volgende week, die ik mag bijwonen, en dan al over enkele weken wanneer we de belangrijke kwestie van de herziening van Verordening 1049/2001 behandelen.
Ik vind dat de besprekingen niet daar mogen eindigen. We moeten open zijn over transparantie. Denk ook eens aan wat we proactief buiten de formele wetgeving kunnen doen, zoals verbeterde registers, meer gebruiksvriendelijkheid en toegankelijkheid, actieve verspreiding en snellere publicatie van documenten. Vorig jaar heb ik zelf mijn eigen correspondentieregister direct toegankelijk gemaakt op het internet. Ik weet zeker dat u allemaal vergelijkbare ideeën en voorbeelden hebt van wat er kan worden gedaan als we er goed over nadenken. Laten we dat dus doen.
Luis Herrero-Tejedor
namens de PPE-DE-Fractie. - (ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Cappato, uw verslag staat bol van de goede bedoelingen, het duidelijkste bewijs daarvoor is dat de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken geen enkel amendement noodzakelijk heeft geacht.
U heeft zelf echter achttien amendementen op uw eigen verslag voorgesteld. Het zijn die amendementen die, om het in algemene bewoordingen te zeggen, een extreme draai aan dit verslag hebben gegeven en die bij mij serieuze twijfels hebben opgeroepen.
Ik zou de amendementen die u heeft voorgesteld in vier verschillende categorieën willen indelen, amendementen die u zelf heeft voorgesteld, en dat wil ik benadrukken, op een verslag dat in eerste instantie alle steun van de fracties heeft gekregen. Ten eerste zijn sommige amendementen niet mogelijk; u doet enkele voorstellen die onmogelijk zijn. Mijnheer Cappato, u doet bijvoorbeeld voorstellen waarvoor nog geen enkele juridische basis bestaat: zolang het Verdrag van Lissabon niet van kracht is, zal het niet mogelijk zijn de bepalingen van de diverse instellingen met elkaar in harmonie te brengen. Commissaris Wallström heeft zojuist iets dergelijks gezegd. Uw oproep om het jaar 2009 tot het Jaar van de Transparantie te verklaren, komt te laat, daar hebben we geen tijd meer voor. Uw voorstellen zijn om die reden onmogelijk.
Ten tweede zijn sommige van uw andere voorstellen niet aan te bevelen. U roept op tot transparantie binnen de vergaderingen van de fracties. Dat heeft geen zin. Privacy is nodig, want het is een politiek goed. Als ik van mening wil verschillen met mijn fractie en ik bij mijn mening wil blijven, dan wil ik dat onder vier ogen kunnen doen: dat betekent niet dat er een gebrek aan transparantie is. Transparantie is noodzakelijk binnen overheidsorganisaties, maar niet binnen de fracties waarvan de privacy bij debatten gegarandeerd moet blijven. Om die reden kan ik het op dit punt niet met u eens zijn.
Sommige van uw andere beweringen, mijnheer Cappato, zijn onjuist. U beweert, bijvoorbeeld, dat 90 procent van de wetgevende activiteiten op basis van comitologie plaatsvindt. Dat is schromelijk overdreven, mijnheer Cappato. Comitologie heeft haar eigen impliciete regels als het gaat om transparantie. Als we meer mechanismen, meer bureaucratie en meer toezicht gaan invoeren, doen we precies het tegenovergestelde van wat we willen bereiken: transparantie en dat ligt dicht bij ongecompliceerdheid.
Ten slotte - voordat mijnheer de Voorzitter me een sein geeft, want ik ben al bijna door mijn tijd heen - zijn sommige van uw voorstellen onnodig. Ik begrijp, bijvoorbeeld, dat het voor de publieke opinie heel erg mooi en aantrekkelijk is om over transparantie van de activiteiten van afgevaardigden te praten, om inzichtelijk te maken of ze bij de plenaire vergaderingen aanwezig zijn. Dat is echter al inzichtelijk, mijnheer Cappato. Of ze naar de commissies gaan, is ook al inzichtelijk; daar zijn notulen van die voor alle burgers toegankelijk zijn. Of ze onkostenvergoedingen declareren, is ook al inzichtelijk, mijnheer Cappato. Met andere woorden, voor burgers is het bijzonder goed mogelijk kennis te nemen van die informatie.
Ik begrijp derhalve dat het mooi is met het oog op de publieke opinie en dat het u siert om voor transparantie te strijden, maar u moet zich realiseren dat transparantie betekent dat ervoor gezorgd moet worden dat de zaken worden gezien zoals ze in werkelijkheid zijn, en als wij ertoe bijdragen dat de zaken anders worden gezien dan dat ze in werkelijkheid zijn, mijnheer Cappato, dan dragen wij niet bij tot transparantie. Hartelijk dank voor uw vrijgevigheid, mijnheer de Voorzitter.
Michael Cashman
namens de PSE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dank je wel, Marco, voor een zeer goed verslag, maar helaas ben ik het eens met anderen in dit Huis, dat je verder bent gegaan dan de opdracht, en ik weet waarom.
De vorige spreker zei dat het onmogelijk is. Als we niet om het onmogelijke vragen, hoe kunnen we dan ooit verandering bereiken?
Maar natuurlijk heb je je opdracht overschreden. We krijgen geen openbaarheid over de inhoud van fractiebijeenkomsten. Wanneer Parlementsleden via hun website of via de informatiedienst van het Parlement hun reilen en zeilen laten weten, betekent dit niet dat ze effectief zijn, het betekent niet dat ze goed zijn.
De verordening gaat over toegang tot alle documenten die berusten bij, ontvangen zijn door of opgesteld zijn door de drie instellingen, handelend in hun hoedanigheid als wetgever. Daar moeten we naar terug. We hoeven niet te definiëren wat de "wetgevende hoedanigheid” is. We moeten kijken hoe de verordening tot nog toe heeft gewerkt en dit moeten we verbeteren. Dat is wat ik wil doen, tezamen met alle actoren en ik verwelkom de Zweedse minister, Cecilia Malmström, die hier in eerste instantie aan heeft gewerkt. We willen allemaal vooruitgang boeken in de kwestie van toegang.
Waarom? Omdat we erkennen dat veel mensen zich realiseren dat er dingen gebeuren, met name in de Raad, zoals je hebt geïllustreerd, waarbij hun ministers, hun nationale ministers betrokken zijn, maar waarvan het geheim is hoe ze debatteren en hoe ze stemmen. Wanneer we dat element van geheimzinnigheid openbaren en we laten zien hoe ministers van lidstaten daadwerkelijk stemmen, dan kunnen die ministers ter verantwoording worden geroepen in hun lidstaten en voelen nationale burgers zich plotseling verbonden met alle Europese zaken.
Dus, Marco, helaas ben je verder gegaan dan je opdracht, met name door de droom de je had. Als je niet had verklaard dat je een Italiaanse radicaal was, had ik dit nooit uit dit verslag kunnen opmaken, maar het feit dat je verwacht dat fracties hun interne debatten bekend gaan maken, dat gaat niet gebeuren, en je laat inderdaad, zoals de vorige spreker zei, alleen de verdeling zien, je versterkt niet het feit dat we hier zijn omdat we geloven in een Europa dat verantwoording aflegt aan zijn burgers. Daarom is het opstellen van de stemlijst moeilijk. Mijn hart ligt bij jou, maar ik moet mijn hoofd volgen.
Alexander Alvaro
namens de ALDE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, welkom mevrouw de vicevoorzitter, morgen zullen we stemmen over het verslag van mijn collega, de heer Cappato, over de toegang van het publiek tot documenten. De heer Cashman, een zeer goede en normaal gesproken ongelooflijk efficiënte collega, heeft er al op gewezen dat het er vooral om gaat het publiek toegang tot documenten te geven waarover wij hier discussiëren en beslissen.
Je zou de heer Cappato kunnen verwijten, wat de heren Herrero-Tejedor en Cashman hebben gedaan, dat hij zijn doel voorbij is geschoten. Dat ligt er maar aan hoe je het bekijkt en is in dit geval ook niet helemaal gerechtvaardigd. De discussie of de fractievergaderingen in principe wel of niet uitgezonden moeten worden, is zeker iets waarover we het kunnen hebben. De vraag is dan of we het recht zouden hebben om bijvoorbeeld een vergadering achter gesloten deuren te houden indien de meerderheid van de fractieleden dat wenst, omdat er zeker gevoelige onderwerpen zijn - zoals we weten van onze eigen vergaderingen - die we eerst onder elkaar moeten bespreken, voordat we ermee naar buiten treden. Ik vind het normaal dat je de vuile was thuis doet en niet buiten op straat.
Verder laat dit voorbeeld zien dat politieke partijen - niet de fracties in dit geval - altijd een bepaald belang hebben bij openbaarheid, namelijk wanneer het hen uitkomt. Anders zouden partijcongressen niet in deze omvang worden uitgezonden. Interessant genoeg klaagt niemand erover dat de congressen van sommige politieke partijen bij wie het er doorgaans heet aan toe kan gaan, in hun geheel kunnen worden uitgezonden.
Ik denk dan ook dat ik kan zeggen dat de heer Cappato hier goed werk heeft geleverd, ook als er - wat we gewend zijn - wellicht verbeteringsvoorstellen komen van andere fracties. In sommige gevallen zijn ze inderdaad zo goed dat we ze in overweging zouden moeten nemen.
Vergeleken bij de twee andere instellingen heeft het Parlement nog altijd een voortrekkersrol als het gaat om transparantie en daarom zou ik er niet mijn topprioriteit van willen maken, want zowel op het gebied van de toegankelijkheid van documenten als van de transparantie van vergaderingen en activiteiten van Parlementsleden zijn wij opener dan de welk nationaal parlement dan ook. Dat wil niet zeggen dat er geen behoefte zou zijn aan verbetering, ook bij andere instellingen, vooral bij de Raad die hier nu helaas niet is. De heer Cashman heeft zojuist gezegd dat we moeten weten wie welk besluit heeft genomen en op welke manier, zodat we kunnen vaststellen waar de verantwoordelijkheid voor politiek handelen ligt.
Nog veel belangrijker is het echter dat we toegang tot documenten verschaffen die bijvoorbeeld ontstaan in het kader van de comitologieprocedure. Een bijzonder voorbeeld is de verordening over vloeistoffen in handbagage waarvan burgers, maar ook parlementariërs, de bijlage niet konden inzien. De eis van transparantie is niet voor niets in de meeste lidstaten van de Europese Unie ingevoerd, namelijk om de bevolking de mogelijkheid te geven om politiek handelen te begrijpen, verantwoordelijkheid vast te stellen en dan misschien ook bij verkiezingen anders te kunnen stemmen.
Hartelijk dank voor de extra tijd, mijnheer de Voorzitter. Veel succes, Marco. Ik sta achter je bij de stemming van morgen, en ik geloof dat we dit tot een goed einde gaan brengen.
Ryszard Czarnecki
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, als het waar is dat de Europese Unie er in de eerste plaats voor de burgers is en niet zozeer voor de eurocraten, staat het als een paal boven water dat niet alleen de Unie zelf, maar ook de activiteiten van de instellingen van de Europese Unie transparanter moeten zijn. Alleen op die manier kan de Unie de geloofwaardigheid terugwinnen die ze achteloos te grabbel heeft gegooid. Onder meer de pogingen om het Grondwettelijk Verdrag er tot elke prijs door te drukken en het feit dat er niet genoeg referenda zijn gehouden, zijn de geloofwaardigheid van de Unie niet ten goede gekomen. Met het oog hierop is het een terechte eis om alle debatten van de Raad, die ten slotte over het lot van Europa beslist, ter beschikking te stellen van de burgers uit de Europese lidstaten. Dit geldt echter niet voor de debatten van de fracties.
Het is ook belangrijk dat het Parlement, de Raad en de Europese Commissie dezelfde beginselen aannemen voor het beschikbaar stellen van documenten, zodat ze geen eenzame sterren blijven aan het informatie- en IT-firmament. Ik ben van mening dat dit verslag een belangrijke stap is op weg naar meer transparantie. Anderzijds ben ik ervan overtuigd dat de tekst op bepaalde gebieden zelfs een stap te ver gaat. Zelfs kameraad Lenin heeft ooit gezegd dat we soms twee stappen vooruit moeten doen om vervolgens een stap terug te zetten. De rapporteur zou er goed aan doen dit in gedachten te houden.
Eva-Britt Svensson
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de rapporteur, de heer Cappato, geeft aan dat er grote tekortkomingen zijn met betrekking tot de toegang van het publiek tot EU-documenten. Ik steun het voorstel van de rapporteur voor verbetering in verband met het jaarverslag. Ik steun eveneens de amendementen die door de rapporteur zijn ingediend. Ik ga er verder van uit dat het Parlement voor een werkelijk beginsel van toegang door het publiek zal stemmen bij de komende stemming over het verslag van de heer Cashman betreffende de regulering van toegang van het publiek.
Met betrekking tot het jaarverslag zou ik in het bijzonder willen benadrukken dat het volledig onaanvaardbaar is dat toegang door het publiek niet wordt gegarandeerd met betrekking tot gedelegeerde wetgeving, waaronder 90 procent van de juridisch bindende wetgeving valt die elk jaar door de EU-instellingen wordt aangenomen. Ook het aandeel van leden in het werk van het Parlement en al hun financiële omstandigheden met betrekking tot hun benoeming in het Parlement moet volledig transparant zijn. Ik steun het voorstel voor een gecombineerd openbaar register.
Tot slot zou ik nog willen zeggen dat een betere toegang van het publiek geen populistisch, maar een democratisch vereiste is.
Nils Lundgren
Mijnheer de Voorzitter, in een democratie is transparantie een kwestie van eer. In democratische landen kiezen burgers hun bestuurlijke autoriteiten. Deze autoriteiten stellen ambtenaren aan om democratische besluiten uit te voeren. Het zou dan ook absurd zijn wanneer deze gekozen vertegenwoordigers en ambtenaren het recht hebben om hun kiezers informatie te onthouden. Toch gebeurt het, en hiervoor zijn twee verklaringen. De eerste is een erfenis uit een predemocratische maatschappij toen mensen werden beschouwd als onderdanen van niet-gekozen heersers. De onderdanen mochten zich niet mengen in de zaken van de heerser. De tweede is dat de veiligheid van de staat, overwegingen met betrekking tot de integriteit van burgers, bedrijfsgeheimen, marktinvloed en soortgelijke overwegingen kunnen vragen om uitzonderingen op de regel.
De eerste uitleg is tegenwoordig volkomen irrelevant. Autoriteiten mogen in hun hoedanigheid van autoriteit geen informatie onthouden aan burgers. De tweede uitleg snijdt echter wel hout en hiermee is een lastige evenwichtskwestie gemoeid. Deze legitieme eisen voor het zoeken naar het juiste evenwicht worden door de autoriteiten echter vaak gebruikt om de mogelijkheid van geslotenheid te behouden.
De EU heeft geen sterke transparantietraditie. In de kinderjaren en vroege jeugd was de EU vrijwel volledig gesloten, zelfs tot aan de interne telefoonlijst van de Commissie. De EU begon als een bureaucratisch keizerrijk, en dat is het nog steeds, maar er zijn belangrijke stappen gezet: de gedragscode van 1993, het voldoen aan de eisen van de Zweedse journalistenvereniging in 1998 en de verordening van 2001.
Met een zekere trots merk ik op dat mijn eigen land, Zweden, de langste historische traditie op het gebied van transparante wetgeving heeft. Daarom raakte de Zweedse staat betrokken bij de zaak-Turco en kon het Europees Hof van Justitie afgelopen zomer worden overtuigd om de Raad en het Gerecht van eerste aanleg terzijde te schuiven. Dit was weer een stap verder verwijderd van het bureaucratische keizerrijk, maar de weg naar democratische transparantie in de EU is nog lang. Er is veel interne weerstand te overwinnen. Het verslag van de heer Cappato verdient dan ook de volledige steun van dit Huis, hetgeen weer een stapje verder op die lange weg zou betekenen.
Luca Romagnoli
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik neem slechts enkele seconden het woord om te zeggen dat ik het grotendeels eens ben met het werk van de heer Cappato. Dat kan ook niet anders aangezien ik volgens mij het enige Italiaanse Parlementslid ben geweest dat heeft geprobeerd om op zijn eigen bescheiden wijze, jaar in jaar uit, in het boek waarin ik verslag doe van mijn parlementswerk, een lijst te publiceren met de aanwezigheid en het aantal vragen van de Italiaanse delegatie hier in ons Parlement.
Ik zou nog meer tevreden zijn geweest als bijvoorbeeld juist de Italiaanse pers, die maar al te vaak met de vinger naar ons wijst, informatie had verspreid die op zichzelf misschien niet wereldschokkend is, maar in elk geval een indicatie is van de soort activiteiten die een Italiaans Parlementslid hier uitoefent. Dit geldt des te meer als daardoor kan worden vastgesteld hoe de activiteit, indien goed gedaan, los staat van de vertegenwoordiging die de verkiezing heeft opgeleverd, in de zin dat iemand het hele systeem probeert te dienen.
Ik juich het initiatief van de heer Cappato toe. Ik zal voor vrijwel alles uit zijn voorstel stemmen.
Marian-Jean Marinescu
(RO) De Europese Unie is gebaseerd op het transparantiebeginsel. Hiernaar wordt verwezen in de artikelen 1 en 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
Vanaf het begin heeft Europa gepleit voor een besluitvormingsproces dat zo transparant mogelijk is en zo dicht mogelijk bij de burgers staat. Het Europees Parlement heeft vanwege zijn eigen aard altijd gepleit voor toegang van het publiek tot het besluitvormingsproces, aangezien verschillende standpunten over wetgevende en niet-wetgevende werkzaamheden het vertrouwen van de Europese burgers in de Europese instellingen helpen vergroten.
De toegang van het publiek tot documenten van de Europese instellingen is momenteel redelijk goed geregeld. Het lijdt echter geen twijfel dat de Europese wetgeving inzake het recht op toegang uit 2001 geactualiseerd moet worden.
Al in 2006 heeft het Parlement de Commissie gevraagd voorstellen te doen om de verordening te wijzigen, waarbij het diverse aanbevelingen formuleerde:
alle voorbereidende documenten voor wetsbesluiten moeten rechtstreeks voor het publiek toegankelijk zijn en
er moet een enkel toegangspunt komen voor voorbereidende documenten.
De Commissie hield rekening met deze aanbevelingen die ook werden opgenomen in een nieuw voorstel voor een verordening in 2008.
In de loop van het besluitvormingsproces worden de betrokken partijen geconfronteerd met verschillende, soms tegengestelde standpunten. Onderhandelingen leiden tot de beslissing die voor alle betrokkenen het meest aanvaardbaar is. De burgers van Europa moeten geïnformeerd worden over het proces dat tot beslissingen leidt, omdat deze beslissingen rechtstreeks van invloed zijn op hun leven.
Marianne Mikko
(ET) Dames en heren, democratie is gebaseerd op transparantie en openheid. Dit is vooral nu belangrijk, nu de verkiezingen voor het Europees Parlement in juni dichterbij komen.
Vereenvoudiging van de webomgeving zou helpen om het aantal kiezers bij de Europese verkiezingen te vergroten. Wanneer wij de burgers begrijpelijke informatie geven over de werkzaamheden van de afgevaardigden en het functioneren van het Europees Parlement in het algemeen, kunnen wij jong en oud interesseren in wat wij doen. Het e-Parlement is een zeer goed initiatief.
Op basis van zoekcriteria moet alle informatie over het werk van een afgevaardigde beschikbaar zijn voor de burgers. Ik ben het met de rapporteur eens dat individuen niet alleen toegang moeten hebben tot de activiteiten in de plenaire vergadering, maar ook tot het werk dat in commissies en delegaties wordt gedaan. Burgers moeten een compleet beeld kunnen krijgen van onze werkzaamheden.
Ik ben ook voorstander van het idee om een interinstitutioneel informatie- en documentenregister op te zetten. Het is belangrijk dat burgers de procedures kunnen volgen die voor hen interessant zijn en vanaf één locatie toegang hebben tot alle documenten. Het opzetten van één centraal portaal kost tijd, maar wij moeten die kant op gaan. Dat is nu en in de toekomst de weg die wij moeten volgen. Ik steun het verslag-Cappato.
Marian Harkin
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn collega, Marco Cappato, feliciteren met zijn verslag. Het is belangrijk dat we dit hier in het Parlement bespreken.
Wanneer we het hebben over verantwoording en transparantie, moeten we met onszelf beginnen, en dat betekent alle EU-instellingen. Ik ben het eens met veel zaken uit het verslag. Maar voor enkele zaken maak ik een voorbehoud. We moeten er bijvoorbeeld voor zorgen dat als we informatie verstrekken over de activiteiten van de leden, om maar iets te noemen, dergelijke informatie allesomvattend is. Anders kennen we straks overal de prijs van, maar nergens de waarde. Hiermee bedoel ik dat onze werklast werkelijk vrij breed is. Deze bestaat niet alleen uit het bijwonen van commissie- of plenaire vergaderingen. Dergelijk informatie over activiteiten van leden moet alle activiteiten behelzen. Anders gaat waardevol werk dat zich niet afspeelt in het Parlement, verloren omdat het onzichtbaar is.
Met betrekking tot de opmerkingen van mijn collega, de heer Romagnoli, over het feit dat zijn goede werk door de media niet is gezien, zou ik willen zeggen dat het alleen nieuws is, wanneer je je werk niet doet.
Tot slot zou ik willen zeggen dat de kern van de zaak is dat er transparantie moet zijn wanneer we handelen in een wetgevende hoedanigheid. Ik ben het met Michael Cashman eens dat alle burgers moeten weten hoe hun ministers in de Raad stemmen. Dit is van essentieel belang. Anders spelen we in de kaart van de groepering "geef de schuld maar aan Brussel” wanneer iets in eigen land verkeert gaat.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijn ervaring lijkt waarschijnlijk heel erg op die van miljoenen Europeanen. Mevrouw de commissaris, ik kwam in 1999 echt met veel enthousiasme in dit Parlement en ik deed daarin niet onder voor het enthousiasme dat u nog steeds tentoonspreidt. Vervolgens heb ik gedaan wat veel burgers ook doen. Ik wilde iets weten, en dat was: op welke manier worden besluiten genomen? Waar gaat het geld heen? Wie krijgt het? Steeds meer kiezers namen contact met me op en zeiden: we weten niet wat we aan deze EU hebben. Die ervaring had ik ook. Helaas realiseer je je dan dat bij veel maatregelen bewust de onverantwoordelijkheid wordt versluierd die wij nog steeds hebben in onze instellingen, inclusief een onduidelijk vastgelegde wetgevende macht. Ik kan u alleen maar aanmoedigen om vast te houden aan uw overtuiging om verder te gaan dan het verslag-Cappato nu al gaat en deze basisinformatie vrij toegankelijk te maken. Dat zou een prestatie zijn, en dat zeg ik na tien jaar.
Carlos Coelho
(PT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Wällstrom, dames en heren, transparantie is binnen de Europese Unie een grondbeginsel: het versterkt de democratische aard van onze instellingen, het vergemakkelijkt de participatie van de burgers in het besluitvormingsproces en het verleent de autoriteiten extra legitimiteit, door die autoriteiten doeltreffender te laten functioneren en hun verantwoordingsplicht ten aanzien van de burgers te benadrukken. Ik sta achter het principe dat ongeacht welke democratische instelling de plicht heeft haar documenten, activiteiten en besluiten openbaar te maken. Om ervoor te zorgen dat instellingen op een loyale wijze met elkaar kunnen samenwerken, is het van fundamenteel belang dat documenten toegankelijk zijn.
In het kader van het onderzoek naar de acties van de CIA in Europa, heb ik de Raad streng bekritiseerd, omdat hij de loyale samenwerking had bemoeilijkt door de toegang tot essentiële documenten geheel of gedeeltelijk onmogelijk te maken. Daarom was ik zo blij met de beslissing van het Hof van Justitie in de zaak-Turco. Het Hof kwam tot de conclusie dat de adviezen van de Juridische dienst van de Raad aangaande wetgevingsprocedures openbaar moesten worden gemaakt, aangezien deze bij de begripsvorming over de richting van het besluitvormingsproces een cruciale rol kunnen spelen.
Ik ben het ermee eens dat de Verordening van 2001 moet worden herzien, en niet alleen om een oplossing te vinden voor de onvolkomenheden die intussen aan het licht zijn gekomen, maar ook om de meest recente jurisprudentie, inzonderheid het arrest-Turco erin te verwerken. We moeten daarbij echter wel de beschikbare rechtsgrond respecteren. Een aantal van de voorstellen van de rapporteur gaat veel verder dan op basis van die rechtsgrond mogelijk is. Onze collega's Herrero en Cashman hebben daar al op gewezen.
Sommige van de op de nationale parlementen gerichte maatregelen ontberen elke rechtsgrond. Het Hof van Justitie heeft in zijn arrest in de zaak-Turco erkend dat bij de toepassing van de verordening een evenwicht moet worden aangehouden tussen de aan openbaarmaking verbonden risico's en het algemeen belang dat met het toegankelijk maken van het desbetreffende document wordt gediend. Ik meen dat een aantal van de voorstellen van de heer Cappato dat evenwicht in gevaar brengt.
Călin Cătălin Chiriţă
(RO) Ik wil benadrukken dat hoewel de heer Cappato aanvankelijk brede steun genoot voor zijn initiatief, de achttien amendementen die later zijn aangebracht, ertoe hebben geleid dat die aanvankelijke steun verloren is gegaan.
Desondanks steun ik het feit dat toegang van het publiek tot documenten van het Parlement, de Raad en de Commissie van vitaal belang is om de kloof tussen de burger en de Europese Unie te verkleinen. Op de eerste plaats wil ik benadrukken dat de belangrijkste documenten die in de loop van de comitologieprocedure opgesteld worden, gepubliceerd moeten worden.
Ten tweede denk ik dat het een goed idee zou zijn om op de website van het Europees Parlement onder de persoonlijke profielen van elk lid de amendementen te publiceren die dat lid heeft ingediend in de parlementaire commissie waartoe hij of zij behoort. Naast de verslagen, resoluties en plenaire debatten, moeten burgers duidelijk kunnen zien welke amendementen de leden indienen tijdens het Europese besluitvormingproces.
Ten derde: wanneer de Europese Raad naast het Europees Parlement optreedt als een medewetgevende instelling, zou hij zijn beraadslagingen moeten publiceren, net als het Parlement zijn eigen debatten openbaar maakt. De Raad zou blijk moeten geven van transparantie door van nu af aan zijn debatten te publiceren, voordat hij daar door het Verdrag van Lissabon toe gedwongen wordt.
Ewa Tomaszewska
(PL) Mijnheer de Voorzitter, tot de burgerrechten behoort ook het recht op informatie over de activiteiten van door de burgers gekozen vertegenwoordigers die belangrijke publieke functies bekleden. Dit geldt met name voor de instellingen van de Europese Unie, met inbegrip van de Raad, wiens documenten moeilijker toegankelijk zijn. De informatieprogramma's die op het internet beschikbaar zijn, moeten gebruiksvriendelijk zijn en de geïnteresseerde burger in staat stellen het gewenste document probleemloos terug te vinden. Hoewel het internet vandaag algemeen ingeburgerd is, heeft niet iedereen toegang tot het medium. Met het oog hierop is er tevens behoefte aan publicaties die in bibliotheken kunnen worden geraadpleegd en aan samenvattingen die toegankelijker zijn voor personen die problemen hebben met het lezen van documenten. We moeten echter overwegen of het nodig is om de volledige verslagen van de vergaderingen van de fracties te publiceren.
Charlotte Cederschiöld
(SV) Mijnheer de Voorzitter, transparantie heeft inderdaad een spectaculaire verandering doorgemaakt binnen de EU, en ik weet zeker dat de commissaris het hier volmondig mee eens is, sinds de komst van Verordening (EG) nr. 1049/2001 en de websites.
Ik zou ook willen benadrukken dat ik vind dat de Commissie en de commissaris in de afgelopen jaren buitengewoon goede en constructieve bijdragen hebben geleverd aan deze kwestie. Vanaf het begin was dit al geen gemakkelijke taak, maar ik ben van mening dat de samenwerking in de afgelopen jaren zeer constructief is geweest, waarvoor u waardering verdient. Iedereen klaagt altijd over de Commissie, maar ik vind niet dat dit in alle opzichten gerechtvaardigd is.
Natuurlijk kan het niet zo zijn dat wetgeving op het gebied van justitie en binnenlandse zaken niet transparant is met betrekking tot de rechtvaardiging. De heer Alvaro heeft op dit punt absoluut gelijk. Dit is natuurlijk onmogelijk. Maar om nu zover te gaan dat bijvoorbeeld een medewerker of Parlementslid elke dag verslag moet doen van wat hij of zij die dag heeft gedaan, is volstrekt onredelijk. Uiteindelijk besteden ze een halve dag aan het schrijven van een verslag over wat ze hebben gedaan.
Ter afsluiting zou ik willen zeggen dat we het verslag van de heer Cappato steunen, mits het leidt tot juridisch betrouwbare, duidelijke wetgeving, die niet noodzakelijkerwijs bureaucratisch is.
Bogusław Rogalski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, indien we ervan uitgaan dat democratische rechtsstaten gehouden zijn tot het openbaar maken van alle bepalingen die van belang zijn voor hun burgers, moeten we verzekeren dat de activiteiten van de instellingen open en transparant zijn. In de praktijk betekent dit dat niet alleen de bijeenkomsten en de debatten, maar ook de stemmingen van democratische wetgevende organen - in de mate van het mogelijke - transparant moeten zijn en dat wetsontwerpen ter beschikking van de burgers moeten worden gesteld. Helaas is het als gevolg van de werkwijze van de Raad vaak moeilijk om een document in verband te brengen met een procedure, waardoor het voor de burgers onmogelijk wordt om deze documenten te raadplegen.
Zoals we weten, speelt het internet een cruciale rol op het gebied van de toegang van de burgers tot de documenten van de Europese Unie. We hebben bijgevolg behoefte aan één EU-portaal dat de toegang tot alle documenten, procedures en instellingen vergemakkelijkt. Er moeten niet alleen gemeenschappelijke regels worden vastgesteld voor de tenuitvoerlegging van administratieve procedures, maar ook voor de manier waarop documenten ingediend, geclassificeerd, geregistreerd en verspreid moeten worden. Het Europees Parlement moet op dit gebied het voorbeeld geven aan de andere instellingen.
Avril Doyle
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik heb goed gelet op wat de rapporteur heeft gezegd. Er zijn hier twee categorieën bij betrokken: toegang tot informatie over wetgevende werkzaamheden van de EU en toegang tot documenten op niet-wetgevende gebieden. Met betrekking tot de eerste categorie steun ik de zogenoemde actieve transparantie met vrijheid van informatie als norm en inderdaad een zeer beperkt gebruik van geheime vergaderingen en zittingsdocumenten op Raadsniveau. Ik ben van mening dat we het stemgedrag van onze ministers moeten kennen zodat ze ter verantwoording kunnen worden geroepen en we deze cultuur van "geef de schuld maar aan Brussel” die in de nationale parlementen voorkomt, kunnen stoppen. Ik zou ook gemakkelijke toegang willen tot de aanwezigheids- en stemregisters van parlementsleden tijdens hun parlementaire werkzaamheden op alle niveaus.
We worden door burgers gekozen om een taak te verrichten en we hebben er recht op om door hen ter verantwoording te worden geroepen. Aan de andere kant is de suggestie dat alle fracties of fractievergaderingen open moeten staan voor openbare toetsing, klinkklare nonsens en een gedoodverfde manier om de agenda te kapen. Ik ben niet bang voor transparantie. Als politici verrichten we hier een eerzame taak en we moeten opkomen voor de waardigheid van ons beroep.
Carlo Fatuzzo
(IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik ben er absoluut van overtuigd dat de heer Cappato in zijn verslag zorgvuldig heeft vermeden om op de tenen te trappen van de ambtenaren die zich zorgen maken om hun privacy en de mogelijkheid om bepaalde situaties die zich daarvoor lenen, vertrouwelijk te houden. Dat is zeker een zeer belangrijk motief om zijn verslag goed te keuren, maar ik zou de bezorgdheid van sommigen van ons, die vrezen dat hun handelingsvrijheid en privacy worden aangetast, willen wegnemen.
Laten we eens kijken wat er gebeurt wanneer het juist de ambtenaar is die wil weten wat wij burgers doen. We mogen geen enkel geheim hebben: in sommige lidstaten worden zelfs telefonische privégesprekken tussen echtgenoten, tussen vaders en kinderen, enzovoort, afgeluisterd. Wij hoeven beslist niet bang te zijn dat de burger precies het naadje van de kous weet van hoe niet alleen de wetten tot stand komen, maar ook de besluiten van de Commissie en van de Raad als ook de wetgevende beslissingen van ons Parlement. Ik ben blij met dit initiatief.
Czesław Adam Siekierski
(PL) Duidelijkheid en transparantie zouden aan de basis moeten liggen van de activiteiten van de instellingen van de Europese Unie. Alleen wanneer we erin slagen een passend niveau van transparantie te bereiken, zullen onze activiteiten begrijpelijker worden voor de burgers en dichter bij hun leefwereld komen te staan. De institutionele crisis waarmee de Unie wordt geconfronteerd, maakt duidelijk welke gevolgen onze foute aanpak van deze kwestie met zich meebrengt. Mijns inziens is het net deze laatdunkende houding tegenover de Europese burgers die tot het mislukken van de institutionele hervormingen en het falen van de ratificatie van het Verdrag van Lissabon in Frankrijk, Nederland en Ierland heeft geleid.
We moeten bijgevolg de juiste conclusies trekken en inzien dat de maatschappelijke aanvaarding van de activiteiten van de Europese Unie onze hoofdprioriteit moet zijn. Om dit doel te bereiken, moeten de burgers weten wat wij doen, hoe wij te werk gaan en welke beslissingen wij nemen. Er is behoefte aan een duidelijke, samenhangende en begrijpelijke bron van informatie over de activiteiten van alle EU-instellingen. Aangezien het Parlement de instelling is die het dichtst bij de Europese burgers staat, moet het op dit gebied zonder enige twijfel een voortrekkersrol vervullen. We mogen nooit uit het oog verliezen dat de Unie in eerste instantie voor de burgers is opgericht.
Margot Wallström
vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dank u voor dit debat en deze discussie. Ik denk dat het moeilijk is om samen te vatten, maar als ik dit toch zou moeten doen, zou ik willen herhalen wat enkelen onder u hebben gezegd, namelijk dat dit een fundamenteel onderdeel is van elke democratie.
Ik kijk bij voorkeur naar deze kwestie vanuit het oogpunt van de burgers: het recht van burgers om te weten wat er speelt, om toegang te hebben tot informatie en documenten en dan een bewuste keuze te kunnen maken. Dit wordt voor ons allemaal een zeer belangrijk jaar, want op 7 juni gaan de burgers van Europa naar de stembus. Het is uiteraard absoluut cruciaal dat ze toegang tot informatie hebben.
We gaan nog steeds gebukt onder de last van historische verschillen in cultuur en inzicht over wat er wel of niet openbaar moet worden gemaakt. Ik denk dat we daar in sommige gevallen mee worstelen. Ik kom uit een land waar we een zeer lange traditie hebben op het gebied van openheid en toegang tot documenten, terwijl dit in andere lidstaten het tegenovergestelde is: het is allereerst geheim, en alleen de dingen waarvan je besluit dat die niet geheim moeten zijn, worden geopenbaard. Ik ben van mening dat dit iets is dat we nog moeten proberen aan te pakken. Ik denk dat het verslag ook alle verbanden en onderlinge verbanden tussen al deze kwesties heeft laten zien en we moeten het vanuit een politiek standpunt bekijken.
Nogmaals, het mooie van het Verdrag van Lissabon is dat het daadwerkelijk het recht op informatie en toegang tot documenten zou uitbreiden, en hopelijk het "schuldspelletje” zou helpen beëindigen, omdat we dan ook de kans krijgen om te volgen wat er in de Europese Raad gebeurt. De heer Cashman en anderen hebben dit genoemd en ik denk dat het voor ons allemaal heel belangrijk is.
Hopelijk weet u dat u op mij kunt rekenen en dat ik er dagelijks naar blijf streven dat de Commissie haar toegang tot documenten verbetert. We kunnen kijken naar wat we doen in de commissies, we kunnen verbeteringen aanbrengen in hetgeen we doen op het gebied van registers en op een aantal punten die de heer Cappato heeft aangesneden en die nuttig zijn voor ons. Ik denk dat u druk op de Commissie moet blijven uitoefenen, maar u hebt tevens laten zien dat dit eveneens het Parlement aangaat. Ook u kunt openheid en transparantie verbeteren en er aan bijdragen. Dit maakt zeker deel uit van het versterken van de democratie in Europa. We hebben de kans om hiervoor enig werk te verrichten tijdens de voorbereidingen van de verkiezingen voor het Europees Parlement. Dat zou een van de meest ultieme tests zijn voor ons allemaal.
Dank u hartelijk voor dit debat en we komen hier zeer snel weer op terug wanneer we Verordening (EG) nr. 1049/2001 bespreken.
Marco Cappato
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil de commissaris van harte bedanken. Ik heb het nog niet eerder gezegd, maar in het verslag wordt erkend dat er verbetering is opgetreden in de effectieve toegang en in het aantal positieve reacties op de verzoeken om toegang tot documenten. Wat ik wilde beklemtonen is dat er, hoe zal ik het zeggen, een andere aanpak nodig is, een paradigma waarin de informatie al als openbaar wordt beschouwd op het moment dat deze geproduceerd wordt.
Mevrouw Cederschiöld, ik vraag niet om meer bureaucratische rompslomp doordat alles moet worden verteld en publiciteit moet krijgen, maar om een systeem dat er al op is ingesteld dat er niet alleen toegang tot een document is als je daar om vraagt, maar dat er al toegang tot informatie is op het moment dat die geproduceerd wordt. Daarbij moet natuurlijk de vertrouwelijkheid van de fracties en de vergaderingen van de fracties worden gerespecteerd. Dat zeg ik ook tegen mevrouw Doyle en de heer Herrero, die al weg is.
Ik heb het hier over een grotere en eenvoudigere beschikbaarheid van informatie, maar dat betekent natuurlijk niet dat de fracties niet meer achter gesloten deuren kunnen vergaderen. Ik heb het niet over een absolute en ideologische verplichting voor elke vergadering, maar over een infrastructuur die daar wel klaar voor is. Volgens mij klopt het niet, zoals collega Herrero zegt, dat de informatie over de aanwezigheid, het stemgedrag, enzovoort, allemaal al bestaat en beschikbaar is. Dat is niet waar. Er zijn notulen van de afzonderlijke commissies en de informatie kan bij elkaar worden gesprokkeld door vergadering per vergadering na te pluizen.
Ik ben er persoonlijk slachtoffer van geweest. Een Italiaanse krant heeft met grote koppen geschreven dat ik het meest afwezig was van iedereen, alleen omdat ik halverwege de zittingsperiode ben begonnen en ze dat hebben berekend aan de hand van de presenties van de paar maanden nadat ik was aangetreden vergeleken met die van de drie jaar daarvoor. Dat is een voorbeeld dat laat zien dat wij zelf de informatie moeten publiceren om zoveel mogelijk duidelijkheid te verschaffen zodat manipulaties en misbruik op basis van die informatie kunnen worden vermeden.
Ik besef wel degelijk dat de waarde van het parlementaire werk niet alleen in de aanwezigheid en afwezigheid ligt, maar ik begrijp niet waarom juist wij deze gegevens half verbergen, omdat we zo zelf de deur openzetten voor de ergste en meest demagogische manipulaties. Ik hoop dus van harte dat deze aspecten, zoals dat van de toegang tot gegevens voor mensen met een handicap - ik weet niet waarom de Europese Volkspartij daarover een aparte stemming heeft aangevraagd - niet voor verrassingen op het laatste moment zorgen, want het lijkt mij van essentieel belang voor iedereen. Voorzitter, bedankt voor uw geduld.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt woensdag 14 januari 2009 om 12.00 uur plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
John Attard-Montalto  
schriftelijk. - (EN) Met betrekking tot het laatste, dit geldt niet voor alle commissarissen en het is jammer dat we op dit moment geen gegevens kunnen publiceren over andere ontvangen bedragen. Er bestaat echter een algemene misvatting over onze inkomsten.
Ten eerste krijgen op dit moment alle leden van het Europees Parlement hetzelfde salaris als leden van hun nationaal parlement. Dit betekent dat de Maltese delegatie in het Europees Parlement hetzelfde honorarium ontvangt als de nationale parlementsleden om zowel in Brussel als in Malta kantoor te houden.
Misschien is het een goed idee als commissarissen en Parlementsleden jaarlijks een goedgekeurde financiële verklaring overleggen, met betrekking tot alle ontvangen inkomsten. Deze verklaringen moeten beschikbaar zijn voor het publiek. Ik denk dat deze suggestie de twee belangrijke kwesties van enerzijds gegevensbescherming en anderzijds transparantie met elkaar in evenwicht kan brengen.
Anneli Jäätteenmäki  
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het met veel zaken in dit verslag, waarover wij donderdag stemmen, eens. De Raad moet in de toekomst waarborgen dat al zijn debatten, documenten en informatie openbaar zijn.
Ik steun ook het voorstel in het verslag om op de website van het Parlement meer informatie te geven over de werkzaamheden en de aanwezigheid van de leden.
