
McCartin
Mijnheer de Voorzitter, ik had graag uw hulp in verband met de vergoedingen voor parlementsleden en medewerkers van het Parlement die taalcursussen volgen. Ik heb een paar maanden geleden een cursus Iers gevolgd, maar een vergoeding werd mij geweigerd, hoewel zulke cursussen in het verleden wel door het Parlement werden goedgekeurd. Iers is de dagelijkse omgangstaal van een groot aantal inwoners van mijn kiesdistrict. Het is een van de talen waarin de Verdragen zijn vertaald. Het is een van de talen van het Hof van Justitie en van de Europese Scholen. Is de status van het Iers gewijzigd? Een aantal jaar geleden zijn deze cursussen wel goedgekeurd voor anderen. Als de status is veranderd, wie heeft dan de beslissing daartoe genomen en wanneer?

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer McCartin. Ik kan u op dit moment geen concrete inlichtingen verstrekken. Van uw vragen wordt echter nota genomen en wij zullen ze niet alleen aan het Bureau voorleggen, maar ook aan de commissie voor de verdediging van de meertaligheid. We komen straks weer bij u terug.

Sociale bescherming
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0291/97), van mevrouw Weiler, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over de mededeling van de Commissie: Modernisering en verbetering van de sociale bescherming in de Europese Unie (C4-0143/97).

Weiler
Mijnheer de voorzitter, geachte collega's, het sociaal beleid is de laatste jaren ondanks het Verdrag van Maastricht een stiefkind van het Europees beleid geweest. De Commissie is bepaald niet scheutig geweest met initiatieven en de weinige initiatieven die genomen zijn, werden meestal ook nog geblokkeerd door de Raad. Ook de sociale dialoog heeft niet voldaan aan de verwachtingen die wij er als politici aan gesteld hebben.
Op dit moment is het debat aan het veranderen. Er komt een einde aan de stilstand. Enerzijds hangt dat natuurlijk samen met het feit dat wij veel verwachten van het Verdrag van Amsterdam, waarmee in ieder geval is bereikt dat wij de Britten nu ook in ons sociaal-politieke bootje krijgen en dat het sociaal protocol onderdeel van het Verdrag wordt. Bovendien verwachten de burgers en werknemers in Europa natuurlijk dat de staat in tijden van ingrijpende economische veranderingen een goede sociale bescherming biedt tegen de grotere risico's en ik ben van mening dat wij als politici daartoe ook verplicht zijn.
Ik kan de neokapitalistische slogans die altijd maar stellen dat ieder zijn eigen boontjes maar moet doppen, niet accepteren, want we mogen niet vergeten dat de werknemers en de burgers wel degelijk voor hun sociale bescherming betalen, ofwel via de premies die op hun inkomen worden ingehouden, ofwel via de belastingen.
Dat er beweging in de zaak is gekomen, is zonder meer ook een gevolg van de verwezenlijking van de interne markt. Steeds meer werknemers willen de vrijheid van vestiging, die wij hun door middel van het Verdrag gegarandeerd hebben, ook realiseren en er gebruik van maken. Anderzijds ervaren zij dat ze, wanneer ze van die vrijheid gebruik maken, op het gebied van de sociale bescherming en ook bij het vinden van werk gediscrimineerd worden.
Na de mededeling van de Commissie komen wij vandaag met een tweede verslag, nadat het eerste verslag over de toekomst van de sociale bescherming in Europa in februari met grote meerderheid was aangenomen. Onder de titel "Modernisering en verbetering van de sociale bescherming in de Europese Unie" hebben wij nu een verslag ter tafel liggen dat nog concreter op de problemen ingaat. Ik heb het in het verslag principieel toegejuicht dat de Commissie concrete voorstellen heeft gedaan, dat de Commissie zich met dit onderwerp blijft bezighouden, dat wil zeggen zich hiermee permanent blijft bezighouden, en ik wil op enkele buitengewoon belangrijke punten uit dit verslag, dat in de commissie met grote meerderheid werd goedgekeurd, nog eens extra de nadruk leggen.
Wij betreuren het dat er ondanks de resultaten van Amsterdam voor bepaalde onderdelen van de sociale bescherming en voor het fiscaal beleid nog steeds unanimiteit in de Raad vereist is. Dit zal opnieuw leiden tot blokkades - dat baseren wij op de resultaten in het verleden -, want we hebben vroeger buitengewoon slechte ervaringen opgedaan met Groot-Brittannië en in het bijzonder met de Bondsrepubliek Duitsland, die in de Raad juist op het gebied van de sociale bescherming keer op keer de blokkadetactiek in praktijk heeft gebracht.
Wij zijn van mening dat de verwezenlijking van de criteria van Maastricht met betrekking tot de EMU niet haaks staat op een stelsel van sociale bescherming, ook al wordt dat in de lidstaten in bepaalde gevallen beweerd en door bepaalde groepen steeds weer gepropageerd. Wij verwachten evenwel dat Commissie en Raad de uitdagingen die de Economische en Monetaire Unie met zich meebrengt voor de socialezekerheidsstelsels en de werkgelegenheid zullen aannemen.
Wij verwachten - en ik geloof dat dit een bijzonder belangrijk punt is voor alle collega's in dit Huis - dat er een actief werkgelegenheidsbeleid wordt gevoerd. De top in Luxemburg zal ook voor onze geloofwaardigheid een toetssteen zijn, want een actief werkgelegenheidsbeleid en een vermindering van het werkloosheidspercentage waarborgen ook een adequate sociale bescherming en zijn hiervoor de beste garanties.
Wij willen de uitkeringen voor werklozen en bijstandsgerechtigden niet verminderen, maar we willen een activering van de uitkeringen in het kader van een algemeen beleid van begeleiding, opleiding en mogelijkheden voor het opdoen van werkervaring. Wij verwachten dat de Commissie ons volgens het "good practices" -principe voorstellen doet voor een flexibele overgang van werk naar pensioen en de financiering van nieuwe stelsels.
Wij verzoeken de Commissie jaarlijks een verslag op te stellen over de ontwikkeling van armoede en rijkdom, en op dit punt wil ik meteen zeggen: ik ben bereid mee te gaan met het voorstel van de Fractie van de Europese Volkspartij om slechts eens in de twee jaar een verslag te laten opstellen. Voor mij is het belangrijk dat dit verslag inderdaad een beeld geeft van de ontwikkeling van armoede en rijkdom in de Europese Unie en een betrouwbare analyse bevat. Dan ben ik ook graag bereid de periode van verschijnen te verlengen tot eens per twee jaar.
Ik heb opnieuw gesteld, evenals in het eerste verslag, dat het dringend noodzakelijk is dat de fiscale lasten worden verplaatst van de factor arbeid naar andere factoren. Alle lidstaten zijn het hierover inmiddels eens en ik denk dat het hoog tijd wordt dat we ook tot resultaten komen. Dat kan gebeuren in de vorm van een CO2 -heffing, een belasting over de toegevoegde waarde of het belasten van speculatieve kapitaalbewegingen. We hebben dringend behoefte aan een nieuw, intensief debat over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, over de mogelijkheden van gelijke kansen, over de vraag hoe gelijke kansen uiteindelijk gerealiseerd kunnen worden. In 1957 werd dit punt in het Verdrag van Rome verankerd, en nu - tientallen jaren later - is het nog steeds geen realiteit. We hebben behoefte aan betrouwbare bescherming van atypische en flexibele dienstverbanden. Datgene, beste commissaris, wat ons is voorgelegd op het gebied van deeltijd, voldoet niet aan deze eis.
Mijnheer Flynn, u hebt in uw verslag aangekondigd dat u eind dit jaar met nieuwe feiten over en analyses van de ontwikkelingen op het gebied van de sociale zekerheid in Europa zou komen. Ik wil u zeggen: daar hebben we niet genoeg aan! We hebben ook een overzicht nodig van de activiteiten van de Commissie met betrekking tot datgene, wat u van het eerste verslag van februari dit jaar gerealiseerd hebt, en u kunt er zeker van zijn dat we kritisch zullen volgen welke van de in dit nieuwe verslag gestelde eisen u zult realiseren.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, collega's, wat voor ons ligt is een goed verslag over de manier waarop wij de sociale bescherming in de Europese Unie kunnen moderniseren. Het stemt mij als rapporteur voor advies van de economische commissie zeer gelukkig vast te stellen dat mijn commissie en de werkgelegenheidscommissie op een aantal belangrijke punten op dezelfde golflengte zitten.
Ten eerste beklemtonen wij nogmaals dat in tegenstelling tot wat velen denken de verwezenlijking van de Maastricht-criteria niet haaks staat op een goede sociale zekerheid. Gezonde overheidsfinanciën verlichten de rentedruk, geven ademruimte aan het bedrijfsleven en scheppen aldus een gunstig ondernemingsklimaat. De brede fiscale basis biedt op haar beurt mogelijkheden voor een beter stelsel van sociale bescherming. Kortom, de EMU is weliswaar een uitdaging maar daarom nog geen gevaar.
Voorts vertolken beide commissies ook de algemene publieke opinie in Europa wanneer zij pleiten voor een verschuiving van de fiscale lasten van arbeid naar bijvoorbeeld milieu-onvriendelijk energieverbruik. Er is ook consensus gegroeid rond de noodzaak om de vennootschapsbelasting op Europees niveau op z'n minst te coördineren. De gedragscode betreffende de bestrijding van ongeoorloofde belastingswedijver is een stap in de goede richting.
De zogenaamde individualisering van sociale zekerheidsrechten is van groot belang. Dit is in het bijzonder het geval voor de medewerkende echtgenoten van zelfstandigen. Wat de pensioenstelsels betreft stelt de economische commissie zich ietwat minder defensief op dan collega Weiler. Wij menen dat het huidige omslagstelsel niet houdbaar is. Kapitalisatiestelsels kunnen goed een aanvulling vormen. Vandaar dat wij er bij de nationale regeringen op aandringen te onderzoeken of beide stelsels combineerbaar zijn.
Ten slotte schort er nog heel wat aan de overdraagbaarheid van sociale zekerheidsrechten binnen de Unie. Daarom roepen wij de Europese Commissie op de verordening 19/71 betreffende de coördinatie van de regelingen op het gebied van de sociale zekerheid voor mensen die zich binnen de Unie naar een andere lidstaat verplaatsen te herzien. De interne markt mag dan wel grotendeels verwezenlijkt zijn voor goederen en kapitaal, maar hij is allesbehalve een realiteit voor mensen die buiten hun vaderland hun brood verdienen.
Concluderend ben ik blij te zeggen dat wij met de punten die opgenomen zijn van de economische commissie in het verslag heel tevreden zijn, behalve dan het punt van de kapitalisatiestelsels in verband met pensioenvorming.

Sornosa Martínez
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Weiler, mijn gelukwensen met uw verslag dat mijn volledige instemming heeft. Het staat positief tegenover de mededeling van de Commissie, terwijl het tegelijkertijd de knelpunten vermeldt waarmee rekening moet worden gehouden toekomstige verslagen te verbeteren.
Als rapporteur voor advies van de Commissie rechten van de vrouw heb ik u negen conclusies voorgelegd die u, in aangepaste vorm, heeft overgenomen, waarvoor mijn dank. Zij hebben betrekking op de gelijke kansen van mannen en vrouwen, de kwetsbare positie van vrouwen, en het opzetten van infrastructuren voor steun aan mensen in een afhankelijke positie, waarbij erop gewezen wordt dat vrouwen in vergelijking met mannen in een achterstandsituatie verkeren; het is dan ook zaak dat acties ter verbetering van deze situatie een plaats krijgen in de verslagen van de Europese instellingen.
Bij herzieningen van de socialezekerheidsstelsels dient de positie van de vrouw in de huidige samenleving te worden erkend. Alle landen van de Europese Unie zouden dit universele recht op sociale bescherming moeten nastreven, en met het oog op de modernisering en verbetering van de sociale bescherming en voor het consolideren van het Europese model zou er, wanneer het onderzoek naar efficiënte modellen eenmaal voltooid is, een bindende wetgeving moeten worden opgesteld die deze rechten niet alleen waarborgt, maar die er ook voor zorgt dat de mensen die rechten kunnen doen gelden.
Mevrouw Weiler, dat is wat uw verslag uiteindelijk beoogt, daarom mijn gelukwensen.

Andersson
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik graag mevrouw Weiler bedanken voor haar meer dan uitstekende verslag, waarin de onderhavige kwesties in een enorm breed perspectief worden bekeken. Het is mij niet mogelijk in deze korte tijd alle aspecten te noemen. Allereerst wil ik zeggen dat ik het met haar eens ben dat de criteria van Maastricht niet in de grond van de zaak strijdig zijn met een socialezekerheidsstelsel. Integendeel, gezonde overheidsfinanciën en evenwicht in de overheidsfinanciën zijn voor ons op lange termijn een voorwaarde om onze socialezekerheidsstelsels te kunnen behouden en ontwikkelen. Op dit gebied zien we nu resultaten in Europa, dat wil zeggen dat de situatie rond de financiën begint te verbeteren.
Op een ander gebied, dat ook invloed heeft op de socialezekerheidsstelsels, zien we deze resultaten niet. Ik bedoel de werkgelegenheid. De grote werkloosheid kost onze socialezekerheidsstelsels veel geld. Doordat zoveel mensen in Europa werkloos zijn, zijn ook de inkomsten van onze sociale stelsels lager dan het geval zou zijn geweest als wij de werkloosheid hadden kunnen verminderen en de werkgelegenheid hadden kunnen vergroten. Daarom is het van groot belang, ook voor het socialezekerheidsstelsel, dat in de toekomst de werkloosheid daalt en de werkgelegenheid toeneemt.
Wat de pensioenstelsels betreft: ik vind het voorstel van de rapporteur inzake flexibele pensioenregelingen meer dan uitstekend. Het tweede door de rapporteur aangekaarte aspect is dat wij voor zulke goede volkspensioenen moeten zorgen dat de behoefte aan particuliere oplossingen wordt geminimaliseerd. Op dit punt ben ik het met haar eens, aangezien volkspensioenen als voordeel hebben dat zij voor mannen en vrouwen gelijk zijn. Binnen particuliere pensioenstelsels moeten vrouwen meer betalen omdat zij langer leven. Ikzelf geef de voorkeur aan een pensioenstelsel dat een fundamentele zekerheid biedt, en dat men dan verder uit kan bouwen met een inkomensgarantie. Ik ben het ook eens met een harmonisatie van het belastingbeleid en met een belastingverschuiving waarbij de belasting op arbeid wordt verlaagd en de belasting op milieu verhoogd.

Pronk
Voorzitter, ook ik wil de rapporteur van harte bedanken voor het vele werk dat zij verricht heeft aan haar verslag. Ik denk dat de toekomst van de sociale zekerheid één van de belangrijkste onderwerpen vormt voor de Europese Unie in de komende tijd. Het is daarom goed dat de Europese Commissie met de mededeling is gekomen. De socialezekerheidsstelsels in de lidstaten hebben alle hun eigen historische ontwikkelingen doorgemaakt. Daardoor zijn er ook veel verschillen tussen de diverse systemen.
De Europese Volkspartij is van mening dat het de verantwoording van de lidstaten moet blijven om hun sociale zekerheid te regelen. Wel is het noodzakelijk dat er een betere coördinatie plaatsvindt tussen de verschillende systemen vanwege het vrije verkeer van personen en werknemers in Europa. Zeker nu er in veel lidstaten hervormingen voor de sociale zekerheid worden doorgevoerd is het goed om een gezamenlijke convergentiestrategie nader uit te werken. Het doel van deze sociale strategie moet zijn om het werkgelegenheidsbeleid van de Europese Unie te verbinden met degelijke sociale bescherming.
In dit verband zijn wij het niet eens met mevrouw Weiler die het idee van een sociale slang met minimumrechten in de sociale zekerheid wil onderzoeken. Dit is een heilloze weg, zolang er geen consensus bestaat over de manier waarop de nationale socialezekerheidsstelsels met elkaar kunnen convergeren.
Er bestaat een geweldige kloof tussen de stelsels die gebaseerd zijn op het systeem van graaf Bismarck en het systeem dat alleen maar sociale minimumbescherming biedt. Het Bismarck-stelsel gaat vooral uit van het professionele systeem. De andere stelsels proberen iedereen op te nemen.
De Commissie loopt helaas voortdurend over die tegenstelling heen. In Nederland is een compromis gevormd tussen beide stelsels. Maar daar zien wij soms dat de beroepsrisico's niet meer opgevangen dreigen te worden, omdat men meent dat het algemene stelsel voldoende waarborgen biedt.
De weduwen in Nederland betalen daarvoor een zeer zware prijs. De Nederlandse ervaring geeft echter wel aan dat het mogelijk is compromissen te vinden tussen beide stelsels. De Commissie gaat echter teveel uit van het stelsel van sociale bescherming alleen dat voldoende zou zijn en offert daarmee de voordelen van het beproefde stelsel van graaf Bismarck op.
De rapporteur gaat daar gelukkig niet in mee, omdat zij wat dat betreft teveel gewend is aan de Duitse situatie. Ik roep de Commissie op zich snel een mening te vormen over het overbruggen van deze hoofdtegenstellingen in de Europese socialezekerheidsstelsels. Merkwaardig is dat hoe noordelijker men komt hoe meer de sociale bescherming op de voorgrond treedt en hoe zuidelijker men komt hoe meer het inkomens gerelateerde socialezekerheidsstelsel naar voren komt.
Er is veel veranderd in de maatschappij sinds Bismarck zijn eerste stelsel opzette, maar de vijf hoofdrisico's die iedere werkende bedreigen zijn dezelfde: overlijden, ziekte, invaliditeit, ouderdom en werkloosheid. Het is nu aan ons om met inachtneming van de subsidiariteit de verschillende sociale stelsels te convergeren aan nieuwe ontwikkelingen maar tegelijkertijd de risico's die verzekerd moeten worden niet te vergeten.
Een aantal van deze risico's zijn ook particulier te verzekeren. Soms geheel, soms gedeeltelijk maar andere absoluut niet of tegen een veel te hoge prijs. De subsidiariteit schept twee problemen waarnaar onze bijzondere aandacht moet gaan. Ten eerste de grensarbeiders. Voor hen wil ik graag in het bijzonder de aandacht vragen doordat zij bepaalde verzekeringen niet kunnen meenemen als zij in het ene land werken en net over de grens wonen; zij vallen vaak tussen wal en schip. Hierdoor wordt het vrije verkeer van werknemers belemmerd. Dit gaat in tegen de doelstellingen van de Europese Unie. Daarom ondersteun ik het voorstel van mevrouw Weiler voor een actualisering van verordening 148/71 die de nadelen voor grensarbeiders wegneemt.
Het tweede probleem dat wordt veroorzaakt door de subsidiariteit is de betaling van de sociale zekerheid. De inning van de premie vormt de basis van de sociale zekerheid in een economische en monetaire unie. Daarom is er meer samenwerking nodig binnen die unie. Dit onder meer om grensoverschrijdende socialezekerheidsfraude te bestrijden, evenals andere vormen van belastingfraude.
De EVP-Fractie zal de resolutie van mevrouw Weiler ondersteunen en vraagt de Commissie met een voorstel te komen tot overbrugging van de tegenstellingen tussen de Europese socialezekerheidsstelsels.

Hermange
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, onze socialezekerheidsstelsels, die vlak na de tweede wereldoorlog zijn ontworpen, hebben momenteel in heel Europa met dezelfde problemen van adequaatheid en duurzaamheid te kampen, met dezelfde ontwikkelingsproblemen. Ze moeten dus worden aangepast en in stand gehouden en tegelijkertijd worden gemoderniseerd, om op de drie uitdagingen van de 21ste eeuw in te kunnen gaan.
Allereerst is er de demografische uitdaging die voor de problematiek op het vlak van de sociale bescherming mijn inziens het belangrijkst is, aangezien in de Europese Unie in de komende tien tot vijftien jaar de bevolking van boven de 60 jaar met meer dan 50 % zal toenemen. Terwijl nu vier personen in de werkzame leeftijd in de behoeften van gepensioneerden voorzien, zullen dat er in 2020 nog maar twee zijn. Ook de economische uitdaging is groot, aangezien de werkloosheid inderdaad een enorm probleem is, dat zagen we al in een eerder debat. En tot slot is er de sociale uitdaging die veel moeilijker op te pakken is, omdat het erom gaat de sociale samenhang in onze samenlevingen op te bouwen.
In deze geest ben ik - evenals mijn fractie - blij met de door de Commissie in haar mededeling opgenomen actieterreinen. In dezelfde geest zou ik tegen mevrouw Weiler, die ik met haar verslag feliciteer, willen zeggen dat ik me bij haar voorstellen aansluit waar het gaat om het uitwerken van een strategie voor sociale convergentie door het instellen van sociale minimumnormen, als tegenhanger van de Economische en Monetaire Unie. Ik denk dat, wil de eenheidsmunt succesvol zijn, sociale dumping binnen de Unie inderdaad moet worden vermeden.
Maar onze socialezekerheidsstelsels moeten ook stelsels van natuurlijke vormen van solidariteit zijn. Deze natuurlijke solidariteit, deze menselijke solidariteit die essentieel is voor het menselijk en sociaal evenwicht, blijft onmisbaar voor onze samenlevingen, en daarom verzet ik mij tegen het voorstel van de rapporteur met betrekking tot de individualisering van de sociale bescherming in Europa, want dat zou volgens mij een vergissing zijn. Ik denk dat, naast de gestructureerde socialezekerheidsstelsels de natuurlijke vormen van solidariteit actief moeten worden gesteund, en met name een sterk gezinsbeleid, om een meer menselijke en minder structurele en kostbare benadering van onze sociale bescherming te propageren.
In die zin ben ik van mening dat gezinnen met kinderen in onze Unie moeten worden gesteund voor de bijdragen die zij aan onze samenleving leveren in termen van generatievernieuwing, investering in de toekomst en dynamiek voor onze economieën. Toch zullen wij, mijnheer de Voorzitter en waarde collega's, deze tekst goedkeuren zonder daarbij onze verantwoordelijkheden jegens onze kinderen uit het oog te verliezen, om hun zodoende een Europa na te laten dat meer kansen biedt voor ontplooiing.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, de beste bescherming voor de sociale zekerheid is nog altijd het creëren van werk in Europa. Ik heb in de krant gelezen en vanmorgen op de Belgische televisie vernomen dat de Raad gisteren geen voortgang of nauwelijks voortgang heeft geboekt op dit punt. Ik zou van commissaris Flynn willen vernemen op welke onderdelen er wellicht wel voortgang is geboekt met betrekking tot de werkgelegenheidstop en of zaken als vernieuwing van de belastingen, ander gebruik van de BTW daar wel een kans maken. Ik heb in ieder geval begrepen dat de bestrijding van de jeugdwerkloosheid, zoals wij dat hebben voorgesteld, niet gehonoreerd is.
Tweede punt dat ik aan de orde wil stellen is de kwestie van de pensioenen. Collega's, dit verslag heet: " Modernisering van de sociale bescherming" en het is onze oprechte overtuiging dat in de modernisering van de sociale bescherming ook een nieuwe benadering van ons pensioenstelsel kan zitten. Niet om het pensioenstelsel naar beneden te brengen, maar om het moderner te maken. Het is wel degelijk zo dat naast een basispensioen de aanvullende pensioenen meer in de handen van het individu gegeven kunnen worden. Juist in een flexibelere arbeidsmarkt zou het nodig zijn om het individu meer zeggenschap te geven in de pensioenen en in de aanvullende pensioenen. Niet om daarmee het individu machtelozer te maken, maar juist om het individu meer macht te geven. Ik vind het buitengewoon jammer dat een amendement ter zake van ons geen kans schijnt te maken, met name omdat de Duitsers zo ver nog niet zijn en zelfs de christen-democraten dit niet zullen steunen.
De vrouwencommissie heeft een kwestie naar voren gebracht met betrekking tot kinderopvang. Wij zijn zeer voor kinderopvang. Maar wij zouden liever zien dat dat via convergerende afspraken gaat dan via bindende afspraken op Europees niveau.
Ten slotte wil ik het punt dat door de heer Pronk naar voren is gebracht met betrekking tot de grensarbeiders onderstrepen en ook wat dat betreft mevrouw Weiler feliciteren met haar verslag. Ik vind zeker dat haar verslag beter is dan het verslag van vorig jaar, maar als wij met elkaar spreken over modernisering van de sociale bescherming dan moeten wij ook werkelijk durven moderniseren en dat mis ik nog een beetje.

Ojala
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Weiler is naar mijn mening uitstekend, omdat het zeer duidelijk het belang van hoogwaardige sociale bescherming aantoont voor de groei, het concurrentievermogen en de welvaart in Europa. Ik wil in mijn toespraak echter de aandacht vestigen op het belang van overheidsdiensten als mogelijkheid om sociale bescherming te bieden.
Mij verbaast de opvatting in de verklaring van de Commissie dat alleen particuliere diensten, die volgens de wetten van de markt functioneren, voordelig en van hoge kwaliteit kunnen zijn. De ervaring in de noordse landen leert dat overheidsdiensten vaak kwalitatief beter en economisch voordeliger zijn dan particuliere diensten. Als we bijvoorbeeld de kosten van de gezondheidszorg in verscheidene landen vergelijken, kunnen we zien dat het volledig particuliere, op verzekeringen gebaseerde Amerikaanse stelsel aanzienlijk duurder is dan het noordse stelsel dat door de staat en de gemeenten wordt georganiseerd.
Met openbare sociale en gezondheidszorg wordt ook geprobeerd om de bereikbaarheid van diensten voor iedereen te garanderen. Ook in dunbevolkte gebieden die als markt niet de belangstelling van particuliere dienstverleners genieten. Gemeenschappelijke diensten voor alle burgers garandeert tevens dat iedereen, rijk en arm, gebruik kan maken van diensten van hoge kwaliteit. Dat is naar mijn mening een van de fundamenten van maatschappelijke gelijkheid. In dit verband hoop ik dat als we spreken over sociale rechtvaardigheid, er niet steeds automatisch vanuit wordt gegaan dat diensten particulier moeten zijn.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, in dit verslag van mevrouw Weiler worden de voor de toekomst werkelijk essentiële dimensies van de Europese sociale zekerheid nauwkeurig beoordeeld en in perspectief gezet. Nu is het zaak dat de Commissie deze ondubbelzinnige informatie ook inderdaad omzet in daden.
Ik wil hier niet weer ingaan op alle details, maar alleen een principieel probleem bespreken dat de sociale zekerheid in Europa nog steeds in de weg staat. Het idee namelijk dat het erom zou gaan een uniform Europees stelsel voor de sociale zekerheid tot stand te brengen. Ik ben van mening dat dit idee, dat waarschijnlijk werd aangehangen door de grondleggers - en dat waren wij toch eigenlijk niet - onjuist is. Dit idee moeten we laten varen.
Ook al hebben we een interne markt, we hebben nog steeds verschillende levensomstandigheden, niet alleen qua niveau, maar ook hebben we verschillende gewoontes en verwachtingen ten aanzien van het leven en dus ook verschillende tradities op het gebied van de sociale zekerheid, verschillende krachtsverhoudingen en betrekkingen tussen de sociale partners, tussen de sociaal handelenden. Dat heeft in de lidstaten geleid tot historische compromissen, die niet zo eenvoudig tenietgedaan kunnen worden.
Maar om daaruit nu te concluderen dat het onmogelijk is een Europese toekomst van gemeenschappelijke sociale zekerheid te realiseren, is onjuist. We moeten hier anders over gaan denken, we moeten gaan denken in de richting van gemeenschappelijke doelstellingen die bindend worden vastgelegd. Versimpeld uitgedrukt gaat het er enerzijds om iedereen die in Europa woont en werkt te beschermen tegen de risico's van werk in loondienst, zoals ouderdom, ziekte, werkloosheid en dekwalificatie.
Anderzijds gaat het erom voor iedereen die in Europa woont en werkt, te waarborgen dat hij afhankelijk van het welzijnsniveau van de betreffende lidstaat of regio niet afglijdt naar armoede en sociale uitsluiting. Dat zijn eigenlijk allebei hele simpele doelstellingen. Als je zo simpel denkt, kun je ook de mechanismen gaan bedenken waarmee verschillende lidstaten in verschillende situaties langs verschillende traditioneel bepaalde wegen streven naar convergentie op het gebied van de bescherming, niet op het concrete niveau, maar op het gebied van de bescherming van deze belangen, op het gebied van de bescherming tegen dit risico, en naar een werkelijk Europees burgerrecht voor alle burgers van Europa in de interne markt - ook voor de mensen die in loondienst werken. Dat wordt hoog tijd in een situatie waarin steeds weer wordt geprobeerd juist deze verworvenheden van de burgerrechtstatus voor werk in loondienst te ondermijnen.

de Lassus
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de Fractie Europese Radicale Alliantie kan zich volledig vinden in de uitstekende conclusies die door mevrouw Weiler zijn voorgelegd. Ik wil haar graag gelukwensen, omdat zij op deze wijze mede heeft aangegeven welke weg wij moeten gaan om een beleid van Europese sociale bescherming te verwezenlijken.
Met klem moet erop gewezen worden dat het hardnekkige verschil tussen de zekerheidsstelsels waaronder de burgers in de verschillende lidstaten vallen, in feite alleen al door de economische deregulering opnieuw tot een verstoring van de werking van onze zogenaamd eengemaakte interne markt leidt; dit hardnekkige verschil leidt tot concurrentievervalsing en roept volstrekt absurde intra-Europese verplaatsingen op. Wij moeten met spoed en in concreto beginnen aan de door het Verdrag van Amsterdam geopende sociale werkterreinen.
Naar onze overtuiging moet de Commissie vastberaden onderhandelen over het vaststellen van minimumnormen, zich vastberaden inzetten voor het vaststellen van een gemeenschappelijke stabilisatieverhouding die overigens een aantrekkelijkere benaming verdient dan "sociale slang" , - in dit verband zou ik heel eenvoudig "sociale band" willen voorstellen - , en zich vastberaden inzetten voor het definiëren van een hoger doel op het gebied van kwaliteit en doeltreffendheid, dat de convergentie naar boven toe van de beleidsvormen van de lidstaten mogelijk maakt. Discriminatie in bescherming moet overal vastberaden worden bestreden; deze steekt bijvoorbeeld de kop op bij de overgang van een beschermingsstelsel, gebaseerd op het gezinshoofd, naar een stelsel dat de vrijheid van elk individu eerbiedigt. In dit verband wil ik erop wijzen dat met de richtlijn over de sociale bescherming van echtgenotes van zelfstandigen haast moet worden gemaakt..
Tot slot, we moeten streven naar grotere efficiëntie en een kleinere stijging van de kosten in de gezondheidszorg door voorrang te geven aan voorlichting en preventie, zoals mevrouw Weiler stelt, maar vanwege de vergrijzing van de bevolkingen en de geavanceerde medische technieken valt een absolute daling van de zorgkosten niet te verwachten. De kwaliteit van het leven en de cultuur in Europa veronderstellen dat wij in staat zijn de oorspronkelijkheid van het gezamenlijk op te zetten sociale model in te zien. Er bestaat een recht op een minimuminkomen. Er bestaat een recht om gezondheid niet als handelswaar te beschouwen.
Ieder van ons begrijpt intuïtief dat wij onze initiatieven voor de openstelling van de markten, het vestigen van de vrije concurrentie en het benadrukken van het individualisme niet kunnen voortzetten als we niet tegelijkertijd zorgen dat er in onze samenleving mechanismen voor samenhang en evenwicht worden ontwikkeld, die de solidariteitsstelsels toch zijn. De Commissie moet waken over het behoud en de ontwikkeling van deze stelsels. Zij moet ze niet op een lager niveau brengen door regels op te leggen die voor commerciële verzekeringen gelden.
Zij moet integendeel met spoed een richtlijn voorbereiden waarin deze stelsels en hun maatschappelijk nut duidelijk omschreven worden. Dat maatschappelijk nut wordt gekenmerkt door hun structuur van samenleving van personen, het niet uitsluiten van risico's, en de model-maatschappelijke dienstverlening bedoeld om de kosten te drukken. Ook moet de Commissie de meest geschikte vormen van voorlichting en preventie aangeven.
Wij willen graag dat de Europese Unie zich vastberaden inzet voor deze tweeledige koers van verdieping van de convergentie van beleidsvormen van de lidstaten en het vaststellen van regels die toepasbaar zijn op de solidariteitsstelsels, met de zekerheid daarbij tegelijkertijd de economische macht van haar organisaties, de sociale samenhang van haar burgers en het humanitaire karakter van haar cultuur te dienen.

Jensen, Lis
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van mevrouw Weiler over de modernisering en verbetering van de sociale bescherming in de Europese Unie pleit onder andere voor een activering van de sociale uitkeringen. Dit aspect is in het beleid van de lidstaten het gemakkelijkst doorgedrongen, ook in Denemarken, waar de criteria met betrekking tot de vraag in welke gevallen werklozen geacht kunnen worden ter beschikking te staan voor de arbeidsmarkt, steeds scherper worden. In haar inleiding tot het debat van vandaag zei Barbara Weiler dat de convergentiecriteria voor de EMU naar haar mening geen hinderpaal vormen voor een degelijke sociale bescherming. Ik ben er niet van overtuigd dat zij gelijk heeft. Denken we bijvoorbeeld aan de grote demonstraties in bepaalde lidstaten, waar de besparingen binnen de sociale zekerheid als gevolg van de aanpassing aan de criteria voor de EMU zo drastisch waren, dat de mensen hiertegen moesten protesteren. Ik heb daar alle begrip voor, ook omdat de EMU helemaal geen steun van de bevolking krijgt. Denemarken heeft een betrekkelijk grote openbare sector en het grootste deel van de sociale zekerheid is nog steeds een nationale aangelegenheid. De bevolking kijkt de toekomst op het gebied van de sociale zekerheid echter onzeker tegemoet, vooral wegens de aanpassing aan de convergentiecriteria voor de EMU, waartoe de Deense regering zich heeft verbonden, hoewel Denemarken niet aan de derde fase van de EMU deelneemt.
Wat het Verdrag van Amsterdam betreft, ben ik tevreden dat er in de Raad op het gebied van de sociale zekerheid nog steeds eenparigheid van stemmen vereist is, maar ik had graag gezien dat Groot-Brittannië en Duitsland niet de enigen waren die blokkeren. De Deense regering zou op dit gebied duidelijker afstand moeten nemen, omdat uit het Deense debat uitdrukkelijk naar voren komt dat het sociaal beleid ook in de toekomst een nationale aangelegenheid moet blijven. Dit is klaarblijkelijk niet het standpunt dat de Deense gesprekspartners in de Raad innemen.

Raschhofer
Mijnheer de Voorzitter! Ik juich het verslag van mevrouw Weiler over de modernisering en verbetering van de sociale bescherming in de EU toe, omdat dit twee belangrijke punten aan de dag legt. Ten eerste: de sociale randvoorwaarden in de EU zijn dramatisch gewijzigd. Ten tweede: de socialezekerheidsstelsels van de lidstaten blijven alleen financierbaar indien ze op zo kort mogelijke termijn gemoderniseerd worden, waarbij de lidstaten zowel verantwoordelijk zijn voor de financiering als voor de modernisering.
Ik ben van mening dat in een Europa met zoveel verschillen op grond van regionale verscheidenheid, uiteenlopende historische ontwikkeling en vooral met zoveel verschillende financieringssystemen een uniform sociaal stelsel een utopie is. Daarom juich ik amendement 16 van de Europese Volkspartij toe. Ik heb het aan het begin gehad over de gewijzigde randvoorwaarden. Vooral vrouwen zijn hier vaak de dupe van. In veel gevallen is armoede een vrouwenaangelegenheid. Daarom betuig ik mijn instemming met de suggesties die in dit verslag worden gedaan voor de sociale bescherming van de vrouw. Het is van bijzonder groot belang dat in perioden van ouderschaps- en zorgverlof pensioenrechten worden opgebouwd. Al het andere betekent dat vrouwen ervoor gestraft worden dat ze zich wijden aan hun gezinstaken, en dat is uiteindelijk een aanslag op het gezin.

Waddington
Mijnheer de Voorzitter, er zijn duidelijke aanwijzingen dat het legendarische Europese sociale model en de socialezekerheidsstelsels van de lidstaten niet meer opgewassen zijn tegen de veranderende arbeidsomstandigheden, de veranderingen op economisch, sociaal en demografisch vlak en de globalisering van de economie. Deze nieuwe uitdagingen zijn het voorwerp geweest van diverse verslagen in dit Parlement: hoge werkloosheid, vergrijzing, toename van sociale uitsluiting en blijvende ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, zij het dat die ongelijkheid andere vormen is gaan aannemen.
De mededeling van de Commissie en het uitstekende verslag van Barbara Weiler onderkennen de noodzaak om de socialezekerheidsstelsels in Europa te moderniseren en te verbeteren. Alleen zo kunnen wij die uitdagingen aan. We moeten een sociaal model creëren dat de menselijke waardigheid eerbiedigt. We moeten een andere manier vinden om een redelijk niveau van sociale zekerheid te blijven garanderen. Meer mannen en vrouwen moeten worden aangemoedigd om een baan te zoeken, om zichzelf van een redelijk inkomen te voorzien en hun gezin te onderhouden. Ze moeten worden aangemoedigd om zichzelf hun leven lang te blijven bijscholen en hun baan te behouden. Wij hebben een sociale bescherming nodig die een antwoord heeft op het feit dat velen, in het bijzonder vrouwen, na hun pensionering in armoede moeten leven omdat zij geen pensioen hebben kunnen opbouwen, een sociale bescherming die oog heeft voor de kinderen in Europa en die onderkent dat er te veel - een op drie in het Verenigd Koninkrijk - worden grootgebracht in huishoudens die beneden de armoedegrens leven.
Helaas komen de gevolgen van economische en industriële veranderingen maar al te vaak neer op de schouders van individuele burgers, gezinnen en plaatselijke gemeenschappen. Zij zijn het slachtoffer van een nieuwe orde die onvoldoende steun biedt. In mijn kiesdistrict heb ik met eigen ogen kunnen zien wat de sluiting van de kolenmijnen heeft aangericht. Deze problemen moeten grondig en systematisch worden aangepakt via economische planning, werkgelegenheidsbeleid, het ontwikkelen van pensioenstelsels, onderwijs, scholing en thuiszorg. Dit verslag bevat cruciale actiepunten. Ik hoop dat dit Parlement er zijn steun aan verleent en zo een belangrijke bijdrage levert aan de modernisering van socialezekerheidsstelsels, om zo blijk te geven van onze solidariteit als Europeanen.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst mevrouw Weiler van harte bedanken voor haar uitstekende werk. Ik heb echter wel enkele opmerkingen.
Ten eerste dringt men van vele kanten erop aan zich voor de financiering van de sociale zekerheid niet meer te baseren op de factor arbeid maar op andere factoren zoals milieu en energie. Ook de rapporteur doet in haar verslag een voorstel daartoe. Mijns inziens zal dit echter leiden tot een volledige ontwrichting van het socialezekerheidsstelsel, tenminste wat de inkomstenkant betreft.
Ten tweede wordt in het verslag een lans gebroken voor lokale werkgelegenheidspacten in de vorm van partnerschappen tussen lokale overheden, particuliere bedrijven en vakbonden. Men zegt dat daarmee de reglementaire, economische en institutionele barrières doorbroken kunnen worden. Nu is echter in de praktijk al gebleken dat deze pacten geen hefboom zijn voor de werkgelegenheid, maar veeleer een efficiënt middel om te tornen aan de fundamentele rechten en verworvenheden van de werknemers. De meeste lokale pacten zijn immers niet onderworpen aan collectieve arbeidsovereenkomsten en andere voorschriften inzake arbeidsvoorwaarden.
Ten derde wil ik iets zeggen over het volume van de stem die het Europees Parlement laat horen over de toekomst van de sociale zekerheid. Het Europees sociaal model wordt letterlijk de grond in geboord. Het economische en monetair beleid van de Unie heeft een prijs: de stijging van de werkloosheid en de verbrijzeling van de sociale voorzieningen. Onze stem moet daarom een schreeuw van protest worden. Er wordt een misdaad begaan tegen de sociaal zwakste groepen. Het onderhavige verslag is echter geen schreeuw. De verantwoordelijken worden immers niet met naam en toenaam genoemd.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, hier is nog zo'n stem die zich wil voegen bij al die andere die de rapporteur lof toezwaaien en collega Weiler met haar werk, haar uitmuntende bedoelingen en haar waardevolle voorstellen gelukwensen.
Ik schaar me achter iedereen die een modernisering nastreeft van dat wat het "Europees sociaal model" genoemd wordt, een model dat, gebaseerd op solidariteit, de burgers tegen de toenemende sociale uitsluiting moet beschermen. Ik schaar me achter iedereen die voorstellen voor verandering doet die ertoe bijdragen dat er een einde wordt gemaakt aan de discriminatie tegen vrouwen. Maar ik wil daarbij wel een belangrijke kanttekening plaatsen, en dat is dat de modernisering van de sociale bescherming zich niet tegen deze bescherming zelf mag keren door haar te transformeren in een productiefactor. De sociale bescherming mag niet gebruikt worden als ruilmiddel voor werkgelegenheid in een concurrentiefilosofie die zich niets aantrekt van een sociale minimumstandaard. De sociale bescherming vormt een geheel van sociale rechten die in de loop van een lange ontwikkeling met de grootst mogelijke moeite verworven zijn. Het is onaanvaardbaar dat deze rechten op slinkse wijze worden teruggebracht tot niet meer dan individuele rechten, uitbetalingen voor wie nu kan betalen, zodat men later rechten kan doen gelden op de uitkomst van allerhande al dan niet statistische berekeningen die in dienst staan van nieuwe en lucratieve zaakjes in de particuliere sector.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, onze mededeling over de modernisering en verbetering van de sociale bescherming in de Europese Unie past binnen het Europees debat over de toekomst van de sociale bescherming dat in oktober 1995 van start is gegaan. Dit debat is een groot succes gebleken, en het Europees Parlement heeft er actief aan deelgenomen via de samenwerkingsprocedure. Ik neem deze gelegenheid te baat om het Parlement, en in het bijzonder zijn rapporteur mevrouw Weiler, te bedanken voor de zeer gedetailleerde en stimulerende bijdrage.
Uit het debat is op een aantal punten een duidelijke consensus gebleken. Ten eerste over het feit dat sociale bescherming een cruciaal bestanddeel vormt van het Europees sociaal model, en dat zij een centrale rol speelt in het behoud van sociale samenhang en solidariteit. Sinds de invoering van onze stelsels enkele decennia geleden, heeft sociale bescherming niet aan belang ingeboet. Immers, naarmate de werkzekerheid afneemt, neemt de behoefte aan een doeltreffende sociale bescherming toe. De sociale bescherming moet zich aanpassen aan nieuwe behoeften en omstandigheden, en ik wil graag benadrukken dat dit geenszins betekent dat de verzorgingsstaat aan ontmanteling toe is. Maar hij moet wel worden gemoderniseerd. En tenslotte is het aan de lidstaten zelf om in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel te beslissen hoe zij hun middelen wensen te besteden.
Dit aanpassingsproces heeft ook een Europese dimensie. Lidstaten kunnen van elkaar leren, en hierbij is een sleutelrol weggelegd voor de Commissie. De mededeling waarover u vandaag debatteert, past binnen dit proces en formuleert enkele antwoorden op vier belangrijke uitdagingen. De eerste is de noodzaak om de sociale bescherming aan te passen aan de veranderende werkomstandigheden. We moeten onze stelsels zodanig verfijnen dat ze mensen beter in staat stellen hun plaats op de arbeidsmarkt te veroveren en ook daadwerkelijk te behouden. Dat is de belangrijkste constatering hier vanmorgen.
Lidstaten dienen er in het bijzonder voor te zorgen dat hun belasting- en uitkeringsstelsels gezamenlijk aanzetten tot het zoeken naar een baan. Dit staat in nauw verband met de ontwerprichtlijnen van de Commissie voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten in 1998. Die richtlijnen leggen sterk de nadruk op het verhogen van kansen op de arbeidsmarkt. Mevrouw Boogerd-Quaak vroeg zich af hoe het stond met de besprekingen rond de werkgelegenheidstop. De Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën is gisteren bijeengekomen en heeft een goed gesprek gehad. Maar uiteindelijk komt het erop aan de ministers van Financiën aan het praten te krijgen over banen. Dat op zichzelf is namelijk al een flinke stap vooruit. Maar gisteren was er dus een goed gesprek, en een aantal ministers heeft, zij het in uiteenlopende mate, zijn steun betuigd aan de stellingname van de Commissie. Er waren een aantal negatieve opmerkingen over de doelstellingen, maar de eerste minister en de fungerend voorzitter van de Raad hebben duidelijk gesteld dat de globale doelstellingen voortvloeien uit de richtsnoeren en wat de lidstaten betreft niet kwantitatief zijn.
Er was heel wat steun voor de drie Europese doelstellingen in verband met jeugdwerkloosheid, langdurige werkloosheid en opleiding. Wij kijken uit naar de vergadering van de Raad van ministers van Sociale Zaken en Werkgelegenheid vandaag, en verder is er nog de grote vergadering van de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën op 17 november, ter voorbereiding op de top sociale partners en de top. Maar gisteren was een begin, en ik ben redelijk optimistisch over het verdere verloop.
De tweede uitdaging is de vergrijzing, zoals vanochtend al is gezegd. De snelle groei van de afhankelijke bevolking schept totaal nieuwe behoeften en dwingt ons tot een snelle hervorming van het pensioenstelsel. De derde uitdaging is het creëren van gelijke kansen door het aanpassen van socialezekerheidsstelsels aan de toegenomen aanwezigheid van vrouwen op de arbeidsmarkt. Dit kan zowel door het scheppen van betere opvangmogelijkheden als door een stap in de richting van meer individuele rechten. Ook hier is er een duidelijk verband met de richtsnoeren.
De laatste uitdaging bestaat hierin, dat de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels voor mensen die rondreizen binnen de Unie moet worden herzien. Er bestaat een reële behoefte om de huidige regels te vereenvoudigen en de afspraken ook van toepassing te laten worden op bijvoorbeeld verzekerde werknemers en zelfstandigen die geen staatsburgers van de Europese Unie zijn. Vorige maand nog heeft de Commissie een ontwerprichtlijn inzake de bescherming van aanvullende pensioenrechten van mensen die in de Unie rondreizen ingediend. Ik beschouw dit als een aanzienlijke vooruitgang.
Tot slot bevat deze mededeling een ambitieuze en vooruitstrevende agenda. Ik verhul u niet dat zich hier een paar moeilijke beslissingen en keuzes opdringen. Maar de onderliggende boodschap is zeer positief. Onze socialezekerheidsstelsels zijn niet gedoemd om weg te kwijnen onder de druk van internationale concurrentie en begrotingsdiscipline. Ze zijn al sinds jaar en dag een bron van kracht voor Europa, een uiting van solidariteit en een productieve factor. Dit kan zo blijven in de toekomst.
Maar daarvoor zullen wij onze stelsels moeten aanpassen en moderniseren. Mevrouw Waddington en de rapporteur mevrouw Weiler hebben op dit punt gelijk. Het debat dat we twee jaar geleden op gang hebben gebracht, heeft zijn vruchten afgeworpen. De resultaten zijn nu al zichtbaar in de werkgelegenheidsrichtsnoeren en ik hoop dat de Commissie kan blijven rekenen op de steun van het Parlement om dit proces gaande te houden. Ik dank de rapporteur en haar collega's voor hun steun.

De Voorzitter
Hartelijk dank, commissaris Flynn.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 11.00 uur plaats.

Verslag over het mededingingsbeleid 1996
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0316/97) van de heer Areitio Toledo, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het XXVIe verslag over het mededingingsbeleid (1996) (gepubliceerd in samenhang met het algemeen verslag over de werkzaamheden van de Europese Unie - 1996)(SEC(97)0628 - C4-0209/97).

Martens
Mijnheer de Voorzitter, ik zou onze collega Areitio willen verontschuldigen die niet in de fysische mogelijkheid verkeert om zijn verslag te presenteren. Hij is met de trein moeten terugkeren naar Spanje om een chirurgische interventie te ondergaan. De geneesheren hebben hem elke activiteit verboden.

García-Margallo y Marfil
Mijnheer de Voorzitter, zoals onze fractievoorzitter zojuist al zei, was mijn vriend en collega Javier Areitio als gevolg van een betreurenswaardig ongeluk gedwongen naar Spanje terug te keren. Voor zover mogelijk zal ik proberen zijn taak over te nemen door in grote lijnen aan te geven welke redenen aan de indiening van zijn verslag over de mededeling van de Commissie ten grondslag liggen.
In de eerste plaats wordt in het verslag dat de heer Areitio deze Vergadering voorlegt onderstreept dat de mededeling van de Commissie een goed document is dat een gedegen analyse verdient, een analyse waarin de plicht tot wederzijdse loyaliteit tussen Parlement en Commissie duidelijk wordt aangegeven.
In de tweede plaats wordt er in dit verslag, met het oog op de door de Commissie aangedragen gegevens, verzocht om meer middelen voor de Commissie, terwijl tevens wordt aangedrongen op een doelmatiger samenwerking tussen de diensten van de Commissie onderling, en tussen de Commissie als geheel en de lidstaten, om te beoordelen wat de gevolgen zijn van het mededingingsbeleid, het industriebeleid, het handelsbeleid en het interne marktbeleid voor de werkgelegenheid, de consument, de culturele verscheidenheid en de vrijheid van meningsuiting. Dus nogmaals, mijnheer de commissaris: een betere coördinatie van de werkzaamheden van de diensten die zich binnen de Commissie met dit beleid bezighouden, en een betere samenwerking tussen de Commissie als geheel en de lidstaten.
Voor de concrete toepassing van dit algemene beginsel wordt er in de analyse van de concentraties voor gepleit, rekening te houden met bepaalde verborgen factoren die ik zojuist genoemd heb, en wel in het bijzonder met de werkgelegenheid, zodat de Commissie in de gelegenheid gesteld wordt om aanbevelingen te doen over de invloed van het mededingingsbeleid op het creëren van arbeidsplaatsen, wat door alle instellingen van de Unie op het ogenblik in aanmerking wordt genomen.
Vervolgens worden in het verslag op uitvoerige wijze de belangrijkste vraagstukken met betrekking tot de mededinging geanalyseerd: op de eerste plaats de toepassing van de artikelen 85 en 86, die gaan over geheime prijsafspraken die concurrentievervalsing in de hand werken; in de tweede plaats het misbruik van overheersende posities; in de derde plaats de rol van de monopolies in het licht van de nieuwe richtsnoeren van het Verdrag van Amsterdam; in de vierde plaats het hoofdstuk betreffende overheidssteun, en tenslotte de internationale samenwerking in een context waarin we door de globalisering, de onderlinge afhankelijkheid van de verschillende economische regio's op de wereld gedwongen zijn tot een nieuwe benadering over te gaan.
Staat u mij toe, mijnheer de commissaris, dat ik aan de hand van deze indeling een aantal van de overwegingen uit het verslag onderstreep. Wat de toepassing van de artikelen 85 en 86 betreft, geeft het Parlement blijk van zijn instemming met de verordening voor vrijstelling met betrekking tot technologieoverdracht, waarbij de Commissie er echter op gewezen wordt dat die vrijstelling aan voorwaarden en regels gebonden is door de waarborg van de vier economische voordelen die ervoor zorgden dat deze verordening werd goedgekeurd. Wat is wel en wat is niet vrijgesteld, dat moet duidelijk zijn om juridische vaagheden te vermijden die op elk gebied riskant zijn maar op dit terrein des te meer.
In de tweede plaats dient de vrijstelling ondergeschikt te worden gemaakt aan de strikte naleving van de specifieke verplichtingen die in de verordening genoemd worden.
In de derde plaats moeten de regels met betrekking tot de aanmeldingsprocedure worden geëerbiedigd.
En in de vierde maar niet de laatste plaats moet de norm van de 40 %-drempel voor de vergunninghouder worden nageleefd, met name als het om samenwerking met het midden- en kleinbedrijf gaat.
In het verslag wordt ook het ontbreken van een interne markt voor motorvoertuigen betreurd. Verder wordt er bij de Commissie op aangedrongen dat de controle op geheime prijsafspraken meer gedecentraliseerd wordt, wat de controle die door de Commissie moet worden uitgeoefend ten goede zal komen, terwijl het verslag ook pleit voor de invoering van nieuwe instrumenten voor het opsporen van geheime kartels, die de mededinging zoveel schade berokkenen.
Tenslotte - en ik hoop dat ook de rapporteur voor advies van de commissie juridische zaken hierop zal ingaan - wordt ervoor gepleit dat, wat betreft de aanmeldingsprocedures en de toegang tot dossiers van bedrijven, de verschillende belangen van de partijen goed met elkaar in evenwicht worden gebracht: enerzijds het algemeen belang, namelijk weten waarop de Commissie haar besluit baseert, en anderzijds de belangen van het bedrijf die bescherming behoeven, met name zijn fabrieksgeheimen.
Wat het misbruik van overheersende posities betreft - het tweede vraagstuk dat in het verslag van de commissie economische zaken aan de orde wordt gesteld -, wil ik twee overwegingen naar voren brengen: om te beginnen een van algemene aard, namelijk dat oneerlijke concurrentie helaas meer regel dan uitzondering is, en verder dat de Commissie moet worden verzocht meer vaart te zetten achter het opsporen van misbruik en andere praktijken die concurrentievervalsing in de hand werken. Vrije concurrentie is een van de pijlers van de interne markt, en naar mijn mening kan geen enkele inspanning op dit vlak teveel zijn.
Wat de monopolies betreft - het derde grote vraagstuk dat het verslag genoemd heeft - wordt de Commissie verzocht te onderzoeken, welke consequenties het Verdrag van Amsterdam heeft voor overheidsdiensten op het gebied van de omroep en de kredietinstellingen in Duitsland. Naar onze mening - de mening van het Europees Parlement - dient er in dit onderzoek van de Commissie naar de gevolgen van het Verdrag van Amsterdam speciaal aandacht te worden geschonken aan de volgende punten: de omschrijving en de rol van de diensten die het algemeen belang dienen, welke diensten van algemeen belang zijn; welke openbare taken de instellingen dienen te vervullen waarvan de diensten zouden moeten worden beheerd; het universele karakter van de betreffende diensten; het beginsel van gelijke behandeling; de kwaliteit van de dienstverlening, en het principe van het algemeen belang. Beginselen die allemaal van belang zijn in deze nieuwe fase die we nu ingaan.
Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en de veranderingen op economisch vlak wordt in de tweede plaats het belang erkend van de rol van de nationale regeringen in sleutelsectoren zoals telecommunicatie, energie, posterijen, vervoer en het omroepbestel; voorts worden de inspanningen toegejuicht en ondersteund ten behoeve van de liberalisering op de markt van de energie en die van de infrastructuren van havens en luchthavens.
Het derde punt, mijnheer de commissaris, waaraan ik bijzonder belang hecht, is de kwestie van de overheidssteun. En ik hecht daar bijzonder belang aan omdat de Commissie helaas niet in staat is gebleken om dit Parlement en de overige instellingen van de Unie informatie te verschaffen over de omvang van de overheidssteun die de laatste jaren verleend is. Die leemte, dat ontbreken van informatie is des te ernstiger omdat de omvang van de overheidssteun en het effect ervan op de mededinging steeds groter wordt.
Ik zou deze Vergadering een aantal feiten in herinnering willen brengen. Op dit moment bedraagt de overheidssteun zo'n 95.000 miljoen ecu, wat er in termen van personeel op neerkomt dat via rechtstreekse overheidssteun - ik heb het niet over belasting- of kredietfaciliteiten - 713 ecu per werknemer wordt uitgetrokken. 45 % van die steun gaat naar de industrie, terwijl 55 % voor de landbouw en dienstensector bestemd is.
In dit verband zou ik een belangrijk punt willen toelichten: terwijl het verslag het nut onderstreept van steun op vitale gebieden zoals regionale hulp, onderzoek naar ontwikkelingsmogelijkheden, het midden- en kleinbedrijf, scholing, de energiesector, energiebesparingen of het milieu, wordt tegelijkertijd betreurd dat deze vorm van steun in het algemeen belang, met een horizontaal karakter, een neergaande lijn vertoont terwijl de steun aan individuele bedrijven juist toeneemt. Dat betreur ik, mijnheer de commissaris, omdat dergelijke steunregelingen een ondermijnend effect kunnen hebben op de concurrentie in de interne markt en op de concurrentie van de interne markt ten opzichte van de internationale markten.
Nog een belangrijke opmerking, mijnheer de commissaris: doel moet zijn een evenwicht tot stand te brengen tussen de noodzaak die steunregelingen in te tomen die schadelijk zouden kunnen zijn voor de markt, en de wens de Europese industrie niet in een nadelige positie te plaatsen in vergelijking met niet-communautaire ondernemingen. Naar dat evenwicht moeten wij allen samen op zoek, beetje bij beetje moeten we het gestalte zien te geven, maar het is van groot belang dat we dit doen.
Vandaar, mijnheer de commissaris, dat wij het als concreet voorstel noodzakelijk achten dat in de stabiliteits- en convergentieprogramma's het mededingingsbeleid wordt bestudeerd, en dat er een parameter wordt vastgesteld ter beperking van de omvang van de overheidssteun die door elke staat mag worden verleend. Een ander concreet voorstel van ons is verder om de methode die uw collega, de heer Monti, voor fiscale maatregelen heeft vastgesteld - een gedragscode op het gebied van belastingregels - tot overheidssteun uit te breiden.
Dan tot slot nog twee opmerkingen over de internationale samenwerking: de wereld is niet meer wat ze was. Een nieuwe benadering is geboden. We moeten samenwerken met de "toetredingslanden" en met de Wereldhandelsorganisatie, om gestalte te geven aan een wereldwijd kader voor de mededinging waarmee de nieuwe uitdagingen van de technologie en van de onderlinge afhankelijkheid het hoofd kan worden geboden.
Mijnheer de commissaris, ik wens u geluk met de betreffende mededeling. Naar ik hoop zult u rekening houden met dit uitstekende verslag van de heer Areitio, dat ik naar beste kunnen heb toegelicht.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik benadrukken hoe ontzettend belangrijk het is dat de Commissie alle haar ter beschikking staande middelen aanwendt om ervoor te zorgen dat er in de EU van eerlijke concurrentie sprake is. Ik wil voorts de Commissie graag gelukwensen met de overwinning die u, zoals wij hebben gezien, in Amsterdam heeft geboekt, dat wil zeggen dat u daar geslaagd bent in het verijdelen van pogingen om via vage bepalingen over algemene diensten de concurrentiebepalingen en uw bevoegdheden te ondergraven.
Zoals ook door voorgaande sprekers is benadrukt, geeft de groeiende staatsschuld reden tot ongerustheid. Ik hoop werkelijk dat wij op dit gebied meer duidelijkheid krijgen door de nieuwe bepalingen die de Commissie heeft aangekondigd. Ook belastingvoordelen vormen een niet-neutraal concurrentiemiddel en dienen daarom, zoals door voorgaande sprekers is aangegeven, meer aandacht te krijgen.
Duidelijkheid op concurrentiegebied is ook belangrijk. In dit verband wil ik opmerken dat er enige twijfel bestaat met betrekking tot de nieuwe concentratieverordening. Mensen uit de praktijk wijzen erop dat deze niet zo duidelijk is als ze zou kunnen zijn.
De Commissie juridische zaken en rechten van de burger heeft in haar advies op enkele kwesties gewezen. Wij hebben grote twijfels of er een rechtsgrondslag bestaat voor de mededeling van de Commissie van 10 juli 1996, dat wil zeggen met betrekking tot het in bepaalde gevallen verlagen of kwijtschelden van boetes. In tegenstelling tot wat de Commissie heeft aangegeven, bestaan er in de rechtspraktijk geen voorbeelden van situaties waarin een verlaging toegestaan zou zijn aan iemand die zo'n procedure op kartelgebied zou zijn begonnen. Daarom staat de Commissie juridische zaken en rechten van de burger afwijzend tegenover de mededeling en vraagt zij zich af wat de rechtsgrond is. Beleidsmatig zouden wij ons moeten afvragen of wij zo'n verklikkersmaatschappij willen als de mededeling uiteindelijk met zich zou meebrengen.
De Commissie is op veel gebieden afhankelijk van de acties van derden. Daarom is het van belang dat deze derden ook rechten hebben. De openbaarheid moet er niet enkel omwille van de openbaarheid zijn, maar ze moet er zijn om ons in staat te stellen te beoordelen of de Commissie bij haar toetsingsrecht de verschillende partijen binnen een aanvaardbaar kader op een rechtvaardige wijze behandelt.
Nu het Verdrag van Amsterdam specifiek nieuwe regels vereist inzake de openbaarheid, moeten ook de bepalingen over de toegang tot documenten in concurrentiekwesties duidelijk worden. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger is van mening dat de thans aangenomen mededeling niet toereikend is, en wil dat de Commissie deze herziet, zodat wij een evenwichtige behandeling krijgen van enerzijds bedrijfsgeheimen en anderzijds de belangrijke rechten van derden.

García Arias
Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen zou ik de heer Areitio - die hier helaas niet aanwezig is - namens mijn fractie willen gelukwensen met zijn goede verslag. Aangezien dit een van de mechanismen is die ons in de gelegenheid stellen de Commissie en, in concreto, de desbetreffende commissaris of de diensten die met het mededingingsbeleid belast zijn, te controleren, zou ik willen wijzen op het correcte optreden van de Commissie en van de commissaris door in verband met de onderhavige mededeling verschillende malen voor de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid te verschijnen.
In de korte tijd die ik heb, mevrouw de Voorzitter, zou ik slechts drie elementen naar voren willen brengen. Ten eerste: kort geleden hebben we inderdaad gezien hoe de onderhandelingen en de ondertekening van het Verdrag van Amsterdam werden afgesloten, en dat daarin een artikel is opgenomen dat een ieder ertoe zou moeten aanzetten zich serieus te bezinnen op de vraag hoe de diensten van algemeen belang kunnen worden gewaarborgd en tegelijkertijd in evenwicht kunnen worden gebracht met het mededingingsbeleid.
Ten tweede: ik zou er nogmaals op willen aandringen dat, in deze tijd van privatisering van overheidssectoren of delen daarvan, onderzoek wordt gedaan naar overige belangenconcentraties die kunnen ontstaan als gevolg van de terugtrekking van overheidskapitaal uit deze sectoren. Zijn de duopolies die zo vaak ontstaan werkelijk stimulerend voor de concurrentie en voor verbetering van de betreffende dienst, of lopen we zo het risico een bepaalde sociale controle te verliezen over wat als betere dienstverlening beschouwd wordt? En wat te denken van de concentratie van de financiële sector als gevolg van deze privatiseringen?
Ten derde: ik zou willen ingaan op het punt dat de heer García-Margallo heeft toegelicht betreffende de kwestie van de overheidssteun en het effect daarvan op de regionale ontwikkeling en op de concurrentie, niet tussen lidstaten maar wel tussen de industriesectoren van de verschillende lidstaten. Dat is een punt van vitaal belang omdat de interne markt steeds meer een feit wordt, omdat we ons inderdaad inspannen om saneringen door te voeren door middel van de convergentieprogramma's, en daarbij te maken kunnen krijgen met een mechanisme dat de interne markt bederft en dat bovendien de industriële ontwikkeling in vele gebieden in de weg staat, juist in de minst begunstigde gebieden van de Europese Unie, omdat de nationale begrotingen niet allemaal dezelfde mogelijkheden hebben om ondernemingen te steunen.
Verder moeten we onze gedachten laten gaan over de werkgelegenheid. Dat is niet eenvoudig als je uitgaat van het mededingingsbeleid. Want meer concurrentie leidt tot een grotere kostenbesparing, en zoals bekend, hebben kostenbesparingen ter verbetering van de concurrentiepositie soms gevolgen voor de werkgelegenheid en het arbeidsintensieve karakter van het werk binnen de verschillende sectoren. Anderzijds zou dit echter moeten aanzetten tot een grotere economische activiteit en tot het scheppen van meer banen. Maar ik denk dat de commissaris, die voor deze kwesties bepaald niet ongevoelig is, zich extra moeite moet getroosten om dit idee toe te passen.
Tenslotte een kwestie die voor ons als socialistische fractie van groot belang was en die in het onderhavige verslag is opgenomen, namelijk de vooruitgang op het vlak van een doeltreffende coördinatie van de verschillende beleidslijnen: die op het vlak van de economie, de mededinging, de industrie, de interne markt en de handel.
Dan nog een laatste overweging, met betrekking tot de globalisering en internationalisering. Het is zaak dat de globalisering rechtvaardig verloopt, en een van de regels van de internationale rechtspraak is dat deze regels ook van toepassing zijn op concurrentievraagstukken. Het zou tegenstrijdig zijn als de Europese Unie zich inzette voor een beleid van transparantie en mededinging, terwijl in andere landen en economische sectoren verstorende maatregelen werden genomen. Daarmee zouden we een slechte dienst bewijzen aan onze industrieën, en derhalve aan de werkgelegenheid en de sociale ontwikkeling van onze lidstaten.

Konrad
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, geachte collega's, staat u mij toe om naar aanleiding van dit debat over de concurrentie namens de Europese Volkspartij een aantal principiële opmerkingen te maken. Iedere nationale economie is meer dan ooit aan de wereldwijde concurrentie blootgesteld, de wereld wordt een marktplein. Ik geloof dat we daarin een kans moeten zien. Ondernemingen worden aan de omhelzing door de staat onttrokken en dat betekent volgens mij een heilzame druk ook op de politici. Het mooie van de mobiliteit van het kapitaal is dat iedereen die de ogen sluit voor hervormingen en met name voor de structurele aanpassingen wordt wakker geschud.
De verdeling van de goederenstromen toont namelijk aan welk land bij de productie van goederen lagere kosten heeft. De productiefactoren bewegen zich naar de plaats waar een efficiënte productie mogelijk is. Daarom is de concurrentie tussen economische regio's een van de kenmerken van de markteconomie als systeem, zoals wij dat interpreteren. Daarbij moeten wij de dynamische concurrentie garanderen, ook door regels af te schaffen die haaks op het marktmechanisme staan. Als we door de concurrentie tussen economische regio's en tussen lidstaten van de Europese Unie een dynamische concurrentie kunnen garanderen betekent dat voor mij ook dat we een overdreven belastingharmonisatie in Europa van de hand moeten wijzen.
Ook wij in dit Parlement dragen er vaak toe bij dat de overheidsbemoeienis groeit. Teveel regels beschermen echter uiteindelijk alleen maar tegen de concurrentie, leiden tot minder innovatiedruk, minder dynamiek door groei. De toegang tot de markt wordt voor nieuwelingen bemoeilijkt en er ontstaat minder werkgelegenheid. We willen de mondige burger zogenaamd beschermen tegen de risico's van de concurrentie, maar de EU - en natuurlijk ook de lidstaten - moet volgens mij de burger de ruimte geven zodat hij op een vrije markt zijn eigen verantwoordelijkheid kan dragen. Dat is een verstandig dereguleringsbeleid, daar ligt de taak van de overheid, dat is tegelijkertijd het beste beleid voor meer werkgelegenheid. Volgens mij zijn we daarvan nog ver verwijderd. Onze eis moet zijn: deregulering en liberalisering in plaats van bescherming tegen de concurrentie.
In het algemeen is de voorwaarde voor een economische vernieuwing van Europa: alle subsidies, ook die voor de landbouw, moeten onder de loep genomen worden. Subsidies zijn macro-economisch niet efficiënt, dat ligt voor de hand. Ten eerste: ze vervalsen het prijsmechanisme in de concurrentie. Ten tweede: ze sturen het kapitaal naar de verkeerde investeringen. Ten derde: meestal leiden ze tot een handhaving van de bestaande structuren en een benadeling van niet gesubsidieerde bedrijven en ondernemingen omdat de belastingen en de heffingen hoog zijn. Kortom, ze zijn de doodgravers van de markteconomie in Europa.
De vermindering van subsidies in Europa en dus een snelle structurele aanpassing creëert meer werkgelegenheid dan welke werkgelegenheidstop dan ook. Werkgelegenheidsbeleid door programma's die de overheid betaalt is volgens mij de bestrijding van een tekortkoming door verspilling. Daarom moeten we er voor zorgen dat we het concurrentiebeleid als onderdeel van een volledig economisch beleid beschouwen, een beleid dat een redelijk evenwicht zoekt tussen de efficiënte markteconomie en de belangen van de sociaal zwakkeren.
Nog belangrijker dan het verbod op kartels en de controle op fusies, en daarover zijn we het waarschijnlijk wel met elkaar eens, mijnheer van Miert, is het bevorderen van een Europese concurrentiecultuur, het verminderen van subsidies, dat noemde ik net al, het creëren van een onvervalste concurrentie en van markten die naar binnen en naar buiten toe open zijn. Het EU-Verdrag bevat het principe van een open markteconomie met vrije concurrentie. Het is onze permanente taak om daar in dit Parlement en in de lidstaten in de praktijk iets voor te doen, dag in dag uit.

Gallagher
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur gelukwensen met zijn uitstekende verslag dat unaniem is goedgekeurd door de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. Tegenwoordig wordt algemeen erkend dat de vrije markt alleen niet bij machte is een aantal prioritaire doelstellingen van de Europese Unie te verwezenlijken.
Het streven naar een grotere economische en sociale samenhang in de Gemeenschap, het verkleinen van de verschillen tussen de regio's, stimulering van het midden- en kleinbedrijf, meer aandacht voor wetenschappelijk onderzoek en een betere bescherming van het milieu zijn maar enkele van de belangrijke doelstellingen die de Europese Unie voortdurend in het oog moet houden. Deze doelstellingen zijn net zo belangrijk voor mijn graafschap en mijn kiesdistrict in het noordwesten van Ierland als voor de rest van de Unie. De concurrentie, zowel binnen de Europese Unie als op de internationale markt, is moordend. Daarom is het belangrijk dat wij kwalitatief hoogstaande producten afleveren, of het nu gaat om landbouw, geavanceerde techniek, mode, toerisme, visserij of de dienstensector.
Het streven naar gelijke kansen voor kleine bedrijven en het bevorderen van een eerlijke concurrentie zijn essentieel voor het goed functioneren van de eenheidsmarkt en voor de werkgelegenheid in de Gemeenschap op internationaal niveau. Een eerlijk en flexibel mededingingsbeleid is onmisbaar, willen we een einde maken aan de financiële, technologische en handelsoorlog tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten.
Gezien de globalisering en de veranderende productiemethoden moet er volgens ons een verandering komen in het mededingingsbeleid van de Unie. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de toenemende rol van de Wereldhandelsorganisatie, al mag een aantal fundamentele beleidspunten niet in het gedrang komen. Wat betreft de interne markt en de toepassing van de artikelen 85 en 86 is het van belang dat het subsidiariteitsbeginsel niet uit het oog wordt verloren met betrekking tot de anti-trustregels. Wel moet steeds worden bekeken welke gevallen onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen en welke beter door de lidstaten zelf behandeld worden.

Riis-Jørgensen
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de heer Toledo, die helaas niet aanwezig is, graag danken voor de goede samenwerking die wij met hem hadden. Namens de liberale fractie kan ik het ingediende verslag zonder voorbehoud steunen. Om te beginnen wil ik enkele opmerkingen maken over de tenuitvoerlegging van het concurrentiebeleid door de Commissie. Het concurrentiebeleid is een zeer belangrijk aspect van de interne markt. Een efficiënte, doorzichtige en voorspelbare uitvoering van het concurrentiebeleid staat garant voor de goede werking van de interne markt. Een Europese markt waar onze ondernemingen vrij en zonder enige belemmering of oneerlijke concurrentie kunnen werken, garandeert groei en nieuwe arbeidsplaatsen. Toch zie ik vandaag nog vele uitdagingen voor het concurrentiebeleid. Een nauwere samenwerking met internationale organen zoals de WHO is noodzakelijk. Daarnaast moeten de nationale concurrentieautoriteiten in sterkere mate betrokken worden bij de uitvoering van het communautair concurrentiebeleid. Laat mij er echter meteen aan toevoegen dat een decentralisatie van het concurrentiebeleid een efficiënte en strikte controle van de Commissie veronderstelt, zoals de Commissie ook altijd de instelling is geweest die de rechtszekerheid garandeert.
In het kader van de mondialisering is het van het allergrootste belang dat de nieuwe landen in Oost- en MiddenEuropa alle mededingingsregels van de EU overnemen en ten uitvoer leggen. Een uitbreiding van de Unie mag niet leiden tot een ondermijning van onze eigen regels of onze Europese mededingingscultuur. Daarom is het belangrijk dat wij de nauwe samenwerking met de kandidaatlanden versterken en voortzetten.
Het verheugt mij dat de rapporteur duidelijk stelt dat overheidssteun de principes van de interne markt op hun kop zet of totaal onverenigbaar met deze principes is. Als liberaal kan ik het alleen maar jammer vinden dat de Commissie tegenwoordig zo toegeeflijk is ten opzichte van bepaalde lidstaten die de regels inzake overheidssteun op een oneerlijke manier toepassen. Het is alsof men midden in de zomerhitte de kerstman of Sinterklaas ziet opduiken, wanneer men ziet hoe bepaalde lidstaten enorme bedragen steun uitkeren aan onrendabele ondernemingen of sectoren. Ik verzoek de Commissie nog eens om op dit vlak wilskracht en standvastigheid te tonen.
Tenslotte wil ik mijn bezorgdheid uiten over de voorgestelde uitzondering per sector voor bepaalde categorieën van overheidssteun. Indien het huidige voorstel verwezenlijkt wordt, bestaat het gevaar dat er aanzienlijke marktverstoringen optreden, vooral voor de kleine en middelgrote ondernemingen. Ik hoop dan ook dat commissaris Van Miert de nodige aandacht aan dit probleem zal besteden.

Hautala
Mevrouw de Voorzitter, in het mededingingsbeleid moeten de belangrijkste doelstellingen van de Europese Unie, die in de artikelen 2 en 3 worden opgesomd, meer in acht worden genomen dan nu het geval is. Het mededingingsbeleid moet niet worden gebruikt om het sociale evenwicht in gevaar te brengen en ook mogen de doelstellingen voor de milieubescherming en de werkgelegenheid er niet door in het nauw komen. In dit verband verlangt mijn fractie een beter evenwicht in het mededingingsbeleid van de Unie.
In veel kwesties zijn we het echter met de rapporteur en vast ook met de Commissie eens. De huidige subsidies zorgen in zeer grote mate voor concurrentievervalsing en ze zouden allemaal moeten worden onderworpen aan een serieuze herwaardering. Ze moeten worden geëvalueerd en hierbij moet worden gestreefd naar volledige doorzichtigheid oftewel transparantie. Alle informatie moet openbaar zijn. Vaak levert bedrijfssubsidie op nationaal en EU-niveau een oneerlijk concurrentievoordeel op voor bepaalde bedrijven, waar andere dan onder lijden. Ik geloof dat een dergelijke volledige evaluatie zal aantonen dat het subsidiebeleid heel anders moet worden opgezet.

Blokland
Mevrouw de Voorzitter, het concurrentiebeleid van de Europese Unie zal in de nabije toekomst de gevolgen van de zogenaamde globalisering steeds nadrukkelijker ondervinden. De verleiding is groot om tot een verstarrende blokvorming over te gaan en de buitengrenzen, de tariefmuren, van de Europese Unie hoog op te trekken zodat concurrentie van elders wordt geweerd. Kan commissaris Van Miert zijn reactie geven op een fundamentele a-symmetrische tendens in het beleid dat sommigen voorstaan: liberalisering binnen Europa, maar concurrentie van buiten weren?
De lidstaten van de Europese Unie geven nog steeds teveel staatssteun aan ondernemingen. Overheidssteun berust op de foute veronderstelling dat ondernemingen vooral opereren op een nationale markt. De toenemende mondiale marktintegratie maakt een sectorsgewijze benadering nodig. Juist op dit punt voert de Commissie een sterk fragmentarisch beleid dat zijn neerslag vindt in allerlei jaarverslagen en mededelingen. Is het niet verstandiger om in sectoren met een structurele overcapaciteit alle directe overheidssteun aan ondernemingen te verbieden? Een faillissement van een onderneming helpt de overige spelers in de sector. Je loopt als overheid anders het risico belastinggeld in een bodemloze put te dumpen.
Ik heb echter de indruk dat het accent verschuift naar een informele coördinatie van staatssteun. Is de Europese Commissie van plan langzaam aan deze nieuwe koers te gaan varen? Ik ben benieuwd naar de reactie van commissaris Van Miert.

Le Rachinel
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, bij lezing van het verslag van de heer Javier Areitio Toledo kwamen er enkele gedachten bij mij op, met name over de tegenstrijdigheden die dit document bevat.
Hoe kan men zich ongerust maken over de sociale gevolgen van een ultraliberaal mededingingsbeleid in een open economie die wereldwijd op weg is naar mondialisering, en tegelijkertijd steeds meer mededinging en mondialisering bepleiten? Hoe kan men, als men het streven naar concentraties beziet, de vriendschappelijke of vijandelijke overnameaanbiedingen die in Europa steeds meer voorkomen, voorbijgaan aan het feit dat het overleven van ondernemingen in een dergelijke context uiteindelijk tot het ontstaan van oligopolieën leidt? Kortom, hoe kan men blind zijn voor het feit dat ultraconcurrentie het einde is van concurrentie?
Hoe kan men er blind voor zijn dat de Commissie met medeweten van de lidstaten eerst op dogmatische wijze de volstrekte liberalisering in alle sectoren regelt in de hoop dat dit alleen tot eenvormigheid van sociale, fiscale en economische wetgeving leidt. Welnu, deze eenvormigheid kan zij niet rechtstreeks bereiken, omdat de publieke opinie die afwijst. Hoe kan men vergeten dat de consument, die geacht wordt voordeel bij concurrentie te hebben, tevens producent is, arbeider is wiens baan in gevaar komt door dit ultraliberalisme.
Meneer de rapporteur, je hebt concurrentie en concurrentie. Concurrentie waarbij ondernemingen uit landen van een gelijk ontwikkelingsniveau tegenover elkaar staan, ondernemingen waarvan we zouden willen dat zij, met name in Frankrijk, door regelgeving en belastingen wat minder onder druk stonden; zo'n soort concurrentie is stimulerend en kan aan de doelstellingen van sociale samenhang en volledige werkgelegenheid, die de onze zijn, beantwoorden. Maar er is ook ongebreidelde, mondiale concurrentie, het unilateraal openstellen van markten, de onderwerping aan de WHO, dus aan de Verenigde Staten. Die concurrentie vernietigt onze economieën en betrekt ons in een strijd op leven en dood met onze broeders en in de vicieuze cirkel van de werkloosheid.

Caudron
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte collega's, de heer Areitio Toledo heeft serieus werk geleverd. Zijn verslag vormt een samenhangend geheel. In naam van het liberalisme, dat hij met verve verdedigt, stelt hij structurele acties en prioriteiten voor. Deze acties en prioriteiten gaan allemaal in een en dezelfde richting: verwijderen van wat de liberalen de starheid van de interne markt noemen, steun aan bepaalde sectoren van de industrie afschaffen en braaf de internationale verdragen toepassen.
Het is, zoals ik al zei, een serieus stuk werk, zeker, maar het is een verslag waartegen ik een hele reeks bezwaren heb. Ook al is de vrije mededinging een feit, zij is nog geen doel, en nog minder een doelgerichtheid op zich; zo denk ik, zo denken de Franse socialisten erover. Voor mij, voor de Franse socialisten geldt, dat als internationale verdragen moeten worden toegepast, dit zonder masochisme moet gebeuren en zonder steeds de eerste, de beste en de snelste bij die toepassing te willen zijn.
Concurrentie is niet af te meten aan alleen het criterium van een markt zonder starheden, dat weet iedereen vandaag de dag. Er zijn wel degelijk andere criteria en andere middelen. Ik zal dit overigens nog bespreken in het verslag dat ik over de concurrentiepositie van de Europese industrie aan het voorbereiden ben. Maar ik wil nu al het belang benadrukken van versterking van onze onderzoeksprogramma's, of zij nu nationaal of Europees zijn. Dat is essentieel voor onze economie en industrie.
Ik wil ook laten horen dat ik het oneens ben met de maatregelen die met het ontmantelen van staatsmonopolies wel eens tegelijkertijd de openbare diensten die daarmee onze medeburgers geboden werden, stuk zouden kunnen maken. Tot slot wil ik nog zeggen dat als het uiteindelijke doel is het verdwijnen van ongegronde overheidssteun, dit niet moet gebeuren door verder te gaan met het vernielen van hele sectoren van onze industrie en door het bestand aan werklozen dagelijks te vergroten. Er zijn voorbeelden te over. Ik zal er twee noemen: de textiel en de scheepsbouw. Ze zijn bijzonder veelbetekenend en nog steeds actueel.
Ter afsluiting: hoewel de alomvattende staat heeft laten zien haar grenzen te hebben en in het grootste deel van de wereld zo goed als verdwenen is, laat het alomvattende liberalisme dat sinds een twintigtal jaren in Europa in opmars is, zich bepaald ook niet onbetuigd, met 18 miljoen werklozen, een verscherpte onzekerheid en overweldigende armoede. We moeten dus een tussenmodel vinden - ik ben niet de enige die dat zegt - een Europees model waarbij werkgelegenheid doel is, mededinging een middel en de universele overheidsdienst een belangrijk onderdeel van de noodzakelijke vormen van solidariteit. Dat zal denk ik een van de inzetten zijn van de komende Europese top over werkgelegenheid in Luxemburg.

Randzio-Plath
Mevrouw de Voorzitter! Mijnheer de commissaris, terecht heeft u er in uw inleiding op het verslag nog eens op gewezen dat het mededingingsbeleid en de vrije concurrentie geen doel op zich zijn, en de rapporteur heeft dit gelukkig ook in zijn overwegingen benadrukt. Concurrentie moet er uiteindelijk toe dienen het algemeen welzijn te onderstrepen en de functionaliteit van de markt, die niet alleen wordt overgelaten aan het vrije spel der krachten, ook in het belang van de mensen vorm te geven. Daardoor kan het mededingingsbeleid ook werkelijk een element zijn dat leidt tot meer werkgelegenheid in de Europese Unie. Ik zou het toejuichen, wanneer tijdens de aanstaande werkgelegenheidstop in Luxemburg op 20 en 21 november niet alleen de maatregelen op het gebied van het arbeidsmarktbeleid op de voorgrond gesteld zouden worden, maar ook de verbetering van de macro-economische beleidslijnen. Verder zou hier het mededingingsbeleid gezien moeten worden als een element dat constructief gebruikt kan worden, zoals dat ook al in het Witboek van Delors buitengewoon duidelijk naar voren komt.
Ik wil in dit verband nog twee andere punten aansnijden. Ik ben van mening dat de Europese Commissie in het internationale mededingingsrecht een nog grotere rol zou moeten spelen. Ik beschouw bijvoorbeeld de Wereldhandelsorganisatie niet als zomaar een organisatie, niet als een andere partner naast de OESO, maar als de partner voor ons en onze belangen. Daarom hebben wij als Parlement ook terecht de wens kenbaar gemaakt ook van alle andere staten een verslag over de concurrentiesituatie in het kader van de mondiale markten te ontvangen. Dan kunnen er wellicht ook concretere voorstellen worden gedaan ten aanzien van de vraag hoe er uiteindelijk vorm kan worden gegeven aan een internationale ordening op het gebied van de mededinging.
Mijnheer de commissaris, we willen u nog iets anders vragen: wij praten over het steunbeleid, discussiëren hierover, vragen ons af hoe nuttig dit is. We moeten nu ook artikel 96 en volgende beoordelen vanuit de vraag of de belastingconcurrentie in de Europese Unie, die oneerlijk en vernietigend is, eigenlijk niet een soort steun inhoudt die onverenigbaar is met een principe van de interne markt en de gelijke rechten van de lidstaten. Ik ben van mening dat de regelgeving op dit punt aangevuld moet worden. De Commissie zou eindelijk ook eens gevallen moeten aanpakken die de verhoudingen tussen de staten in hun wervingsacties voor het vestigen van ondernemingen en daarmee voor arbeidsplaatsen overduidelijk verstoren.

Lukas
Mevrouw de Voorzitter! Het is betreurenswaardig dat de Commissie niet in staat is een overzicht van de overheidssteun voor te leggen, hoewel het totale volume hiervan 1, 7 % van het bruto nationaal product bedraagt. Vaststaat dat het feit dat 51 % van de EU-burgers overheidssteun ontvangen, in strijd is met de geest van de interne markt. Het verlaten van het principe van gelijkheid voor iedereen in ruil voor een doelbewuste steunverlening die Europa als economische standplaats in staat stelt om te concurreren, moet het doel van toekomstige hervormingen zijn. De bestrijding van de werkloosheid is daarbij het hoofdthema. Door de steunverlening mag de concurrentie binnen Europa niet worden verstoord, maar moet daarentegen de concurrentiepositie van de Gemeenschap worden versterkt. Het absolute accent moet daarbij liggen op onderzoek en ontwikkeling, waarbij met name rekening moet worden gehouden met het MKB.
De EU-begroting weerspiegelt de wanverhouding tussen de doelen die gesteund worden. Het gaat gewoon niet aan dat er alleen voor tabak-, olijven- en suikersubsidies meer geld uit de EU-begroting wordt uitgegeven dan voor onderzoek!

Van Miert
Mevrouw de Voorzitter, staat u mij allereerst toe de heer Areitio Toledo, die jammer genoeg om gezondheidsredenen vandaag afwezig is, hartelijk te feliciteren, maar ik wil graag benadrukken hoe vaak hij bij het opstellen van zijn verslag een voortdurende dialoog met mijn diensten en mijzelf heeft gevoerd om aan de Plenaire Vergadering een goed opgezet, coherent en goed gedocumenteerd verslag aan te kunnen bieden. Ik feliciteer hem ermee.
Bovendien moet ik zeggen, dat ik onder de indruk ben van het gemak waarmee de heer Garciá-Margallo y Marfil onvoorbereid het verslag van zijn collega heeft weten te presenteren. Ik dank hem daarvoor hartelijk, evenals voor de vragen die hij mij heeft gesteld.
Natuurlijk ben ik, mevrouw de Voorzitter, met vijf minuten spreektijd jammer genoeg niet in staat alle relevante vragen die mij in de loop van het debat gesteld zijn te beantwoorden. Laat ik proberen snel zoveel mogelijk antwoorden te geven.
Op de eerste plaats ben ik vanzelfsprekend verheugd over het feit dat het verslag van de heer Areitio Toledo grosso modo op dezelfde lijn zit als het mededingingsbeleid van de Commissie. Natuurlijk, er bestaat verschil van opvatting over het een of andere punt, er zijn relevante vragen gesteld, maar laten we vaststellen dat er in het algemeen op het gebied van het mededingingsbeleid toch een tamelijk grote overeenstemming in visie bestaat. Die is waarschijnlijk ook te verklaren uit de zeer grondige samenwerking tussen de verantwoordelijke commissie van het Europees Parlement, mijn diensten en mijzelf. Het was mevrouw Riis-Jørgensen die suggereerde om onze samenwerking te intensiveren; mijn diensten en ikzelf staan steeds tot de beschikking van het Parlement om ons doen en laten te verklaren.
Nu vlug de antwoorden, mevrouw de Voorzitter. Om te beginnen de wijzigingen van het Verdrag van Amsterdam. Ik ben van mening dat op het gebied van mededinging in het algemeen de basisregels niet zijn veranderd, ondanks sommige pogingen daartoe. Een verwijzing naar een dienst van algemeen belang is in het Verdrag opgenomen. In artikel 7 D hadden we artikel 3 voorgesteld, anderen artikel 8, maar laten we in elk geval vaststellen dat er inderdaad door het expliciet opnemen in het Verdrag van deze verwijzing een evenwicht in de toepassing van het mededingingsbeleid is bereikt door liberalisering van bepaalde activiteiten. Toch blijft de vraag: hoe kan een dienst van algemeen belang voor de hele bevolking worden gegarandeerd? Dat nu is het aspect dat in het nieuwe Verdrag is vastgelegd.
De plaatsvervangend rapporteur heeft ook de kwestie van de publieke omroepen aangesneden. Ik ben van mening dat het overeengekomen protocol opnieuw een bevestiging is van de evenwichtige benadering van de Commissie. Wij hebben immers steeds gezegd dat met de financiering van de publieke omroepen hun verplichting van openbare dienstverlening moet worden gecompenseerd, maar niet meer dan dat, omdat de concurrentie eerlijk moet blijven. We moeten het specifieke karakter van de publieke omroepen in de meeste lidstaten erkennen, zowel vanwege de democratie, als wel met name vanwege het pluralisme. Ik ben van mening dat dit aspect van de kwestie in het protocol is vervat.
Een ander voorbeeld van hetzelfde onderwerp is het debat over de staatsbanken. Het is heel goed mogelijk dat de publieke overheid bepaalde staatsbanken, soms zelfs particuliere banken, bepaalde verplichtingen oplegt. Natuurlijk kan er ook daar compensatie plaatsvinden, maar niet meer dan dat. En we zijn op dit moment bezig gezamenlijk de situatie van niet alleen de staatsbanken in Duitsland te bestuderen, maar ook de specifieke situaties die elders bestaan, om daaruit op het niveau van de Europese Unie een coherent beleid af te kunnen leiden, waarbij we ervoor zorgen eerlijke en juiste concurrentieposities te scheppen. In het algemeen kunnen we dus stellen dat het debat naar aanleiding van de onderhandelingen over een nieuw verdrag ertoe heeft geleid dat de spelregels op het vlak van de concurrentie met her en der enkele wijzigingen zijn vastgelegd.
Dan nu snel nog enkele woorden over de overheidssteun, aangezien de meeste interventies, overigens terecht, daar uitvoerig op ingegaan zijn. Ik zou er liever een andere keer op terugkomen, mevrouw de Voorzitter, omdat het een bijzonder ingewikkeld vraagstuk is. Ik zou u graag alles willen vertellen wat wij op dit gebied aan het doen zijn, omdat veel kritiek die is geuit terecht is. Er is te veel overheidssteun, er is te veel concurrentievervalsing.
Wat bijvoorbeeld onderzoek en ontwikkeling, het milieu, bepaalde kleine en middelgrote ondernemingen betreft bestaan er kaders, specifieke regels, waarop de rapporteur ook wees. Ze zijn bekend, maar er wordt minder voor dit soort doeleinden, waar toch niets mis mee is, gegeven dan voor ondernemingen die in de problemen zitten, waaraan te lang te veel wordt gegeven om ze op de been te houden, wat ten opzichte van andere ondernemingen de concurrentie grotelijks vervalst. De rapporteur heeft de cijfers genoemd en deze zijn indrukwekkend. Nog maar kort geleden werd slechts 7 % van de steun aan noodlijdende ondernemingen toegekend. Op dit moment ligt het percentage rond de 36, terwijl de steun aan volstrekt prijzenswaardige doeleinden als het milieu, onderzoek en ontwikkeling of het midden- en kleinbedrijf naar beneden gaat. Deze trend baart ons grote zorgen, want voor goede doeleinden neemt de overheidssteun af en voor slechte doelen neemt zij toe. Dat is echt een probleem.
Verder cohesielanden. In het algemeen denkt men dat deze landen de meeste overheidssteun krijgen. Dat is niet waar. In de industriesector krijgen ze maar 8 % van de steun. Het grootste deel van de overheidssteun gaat naar landen als Frankrijk, Duitsland en Italië. Groot-Brittannië hoort daar niet bij. Daarom begrijp ik heel goed dat het Parlement, en de rapporteur in het bijzonder, het probleem aan de orde stellen. Zou het geen goed idee zijn niet alleen te proberen de steunbedragen aan een maximum te binden, maar samen met de lidstaten te bekijken hoe deze geleidelijk aan kunnen worden verlaagd. Het zou goed zijn een dergelijk debat aan te gaan en dat is niet gemakkelijk, want het roept veel vragen op.
Een van die vragen is al door sommigen van u naar voren gebracht en gaat over de belastingsteun. Wat doet de Commissie op dit gebied? Welnu, zij is druk bezig en heeft al een aantal gevallen onder handen. Binnen enkele weken zal ik mijn collega's van de Commissie een stuk voorleggen waarin niet alleen de problemen die er in verscheidene landen bestaan uiteen worden gezet, maar dat ook probeert een coherente benadering van de grond te krijgen voor alle gevallen die zich in de belastingsector voordoen. We weten heel goed dat er regeringen zijn die bepaalde ondernemingen fiscale privileges en voordelen toekennen, maar er is hier natuurlijk geen sprake van een algemeen stelsel. Het is belastingsteun die als zodanig beschouwd en behandeld moet worden. Dus is mijn antwoord aan een aantal van u positief, dat wil zeggen, dat de Commissie echt van plan is zich met dit soort zaken bezig te gaan houden.
Mevrouw de Voorzitter, er zijn nog veel andere, volstrekt relevante vragen gesteld, maar ik zou willen zeggen dat ik het oneens ben met het amendement van de liberale fractie. Wij hebben inderdaad een mededeling opgesteld over de zogeheten "leniency" . Wanneer het gaat om het ontmantelen van kartels moeten ondernemingen die met de Europese Commissie meewerken op grond van hun medewerking op een welwillender houding kunnen rekenen.
Ik zal het uitleggen. Het komt bijvoorbeeld voor dat bepaalde ondernemingen tegen hun zin in kartels terecht zijn gekomen, want als zij niet meewerken worden ze onder de voet gelopen. Soms kloppen deze ondernemingen ten einde raad bij onze diensten aan en vertellen onder geheimhouding wat er zich in hun sector afspeelt, met daarbij de vraag of wij niet iets kunnen doen. En als zij meewerken, mogen zij dan rekenen op wat begrip? Ik vind dat volstrekt aanvaardbaar, want deze kartels worden steeds ingewikkelder. Het gaat niet meer om de oude cementof liggerskartels of wat dan ook, op dit moment worden het hoogstandjes van kartelvorming als ik het zo mag zeggen. Als de Commissie haar gevecht niet kan intensiveren door gebruik te maken van bepaalde ondernemingen die zich vrijwillig daartoe lenen, dan denk ik dat we niet goed bezig zijn en dat het resultaat op dit terrein niet meer van niveau is.
Mevrouw de Voorzitter, ik houd het hierbij, omdat ik zie dat mijn tijd allang verstreken is. Ik verontschuldig me bij sommige collega's van het Parlement die het woord hebben gevoerd en zeer relevante vragen hebben gesteld die ik vandaag niet kan beantwoorden. Laten we afspreken dat ik, als de Commissie het goed vindt, zo snel mogelijk bij u terugkom om de gestelde vragen meer in detail te beantwoorden. Tot slot, nogmaals veel dank aan de rapporteur en aan diens collega die zo goed is geweest hem te vervangen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt om 11.00 uur plaats .
(De zitting wordt van 10.50 uur tot 11.00 uur onderbroken)

Stemming
Posselt
Mijnheer de Voorzitter, vorige week vrijdag werd onder de ogen van collega Rübig mijn stemkaart gestolen, toen ik even buiten was. Mij werd beloofd dat de zaak voor deze zitting opgehelderd zou zijn. Ik ben zojuist bij het bureau voor stemkaarten geweest. Ik heb weliswaar mijn reservekaart gekregen, maar er was niet eens doorgegeven dat mijn kaart verdwenen is! Ik wil hiertegen protesteren en ik eis dat de zaak wordt opgehelderd!

De Voorzitter
Mijnheer Posselt, men heeft mij meegedeeld dat een assistente van de fractie zich heeft vergist. In plaats van de kaart van een collega weg te halen heeft zij uw kaart meegenomen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, gisteren heb ik een opmerking gemaakt die verkeerd is begrepen, namelijk dat nationale symbolen van Spanje en Portugal, als ik aan de geschiedenis van die landen denk, mij kippenvel bezorgen. Ik wil hierbij rechtzetten dat ik niet bedoelde dat deze landen mij kippenvel bezorgen door hun nationale symbolen! Ik ken geen enkel Europees land waarvan de nationale symboliek vanwege de lange, bloedige geschiedenis van dat land mij geen kippenvel bezorgt. In die zin betreur ik de stemming.

De Voorzitter
Mijnheer Wolf, uit hoofde van welk artikel van het Reglement hebt u het woord gevraagd?
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren! Ik kan misschien bijdragen tot vereenvoudiging van de stemming door de stemlijst op twee punten kort toe te lichten. Ik had de zittingsdienst voor de stemlijst bij amendement 3 van de Fractie van de Europese Volkspartij, dat door mevrouw de Esteban Martin is ingediend, gezegd dat ik hiertegen was. Ik heb evenwel gisteren in het debat nog eens met mevrouw Esteban gesproken. Ik ben uitdrukkelijk voor amendement 3! Ik verklaar dus dat we gezamenlijk kunnen stemmen. Collega Pradier wilde amendement 4 intrekken, omdat dit gedekt wordt door mijn amendement 6. Ik ben van mening dat dit de stemming aanzienlijk zou vergemakkelijken.
Betreffende paragraaf 25

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag u om begrip. Bij paragraaf 25 - ik heb dit met de andere fracties vooraf besproken - hebben wij in de drukte van het debat een fout gemaakt. In paragraaf 25 staat onder b) dat de productie, de verkoop, het vertonen en iedere vorm van bevordering van de productie van pornografisch materiaal bij de productie waarvan minderjarigen worden ingeschakeld, strafbaar dient te zijn. Wij waren het er hier in het Parlement over eens dat ook het bezit van dergelijk materiaal strafbaar moet zijn. Ook de koper, de consument van dergelijke smeerlapperij zou vervolgd moeten kunnen worden. Nu staat dat niet in de tekst. Ik wil u daarom verzoeken akkoord te gaan met het mondelinge amendement om in paragraaf 25, onder b) na "vertoning" de woorden "en het bezit van pornografisch materiaal" toe te voegen.
Betreffende paragraaf 29

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het omstreden gedeelte van dit verslag is paragraaf 29 van het amendement van collega Chanterie en collega Nassauer. Ik wil collega Chanterie ten aanzien van dit amendement 2 voorstellen: amendement 2 gaat inhoudelijk verder dan mijn oorspronkelijke tekst. Het is wat de taak van het Europese Hof van Justitie betreft consequenter en radicaler geformuleerd. Een op een persoon betrokken eis is er echter niet in opgenomen, en daardoor is het amendement onlogisch. Ik wil daarom collega Chanterie adviseren mijn mondelinge amendement te accepteren om enkele woorden toe te voegen, namelijk om na "en de morele verantwoordelijkheid op zich moet nemen" de woorden "en verlangt derhalve dat hij zijn ambt neerlegt" toe te voegen. Dan trek ik mijn oorspronkelijke tekst in en neem het voorstel van de heer Chanterie over.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, er zijn als ik er over nadenk misschien twee redenen om dit voorstel te kunnen aanvaarden. De eerste reden is dat ik denk, dat heeft de heer Schulz ook daarnet gezegd, dat de tekst van het EVP-amendement beter is. De tweede reden is echter een meer fundamentele reden. Ik denk dat het Parlement nu de kans heeft om zich eensgezind te scharen achter het beroep op de heer Wathelet om rekening te houden met zijn politieke verantwoordelijkheid. Zonder evenwel het gevaar te lopen dat het Parlement een soort volkstribunaal wordt. Daarom, mijnheer de Voorzitter, vraag ik een gesplitste stemming enerzijds over het EVPamendement en vervolgens over de toevoeging die collega Schulz voorstelt die ik evenwel afwijs.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, collega Chanterie heeft duidelijk gemaakt dat hij de heer Wathelet wil vragen zijn ambt neer te leggen. Ik dank hem daarvoor. Dat is nieuw in het debat, maar het is verstandig. Anderzijds heeft hij duidelijk gemaakt dat we hier een tactisch spelletje willen spelen. Daaraan wil ik evenwel niet meedoen. Ik verzoek daarom te stemmen over de oorspronkelijke tekst van het amendement van de heer Chanterie en vervolgens, omdat dit geen meerderheid zal krijgen, over mijn oorspronkelijke tekst voor paragraaf 29.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie streeft naar een compromis. Wij trekken amendement 50 in en sluiten ons aan bij amendement 4 dat is ingediend door de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij. Dit zou dan voorafgaand aan amendement 8 behandeld moeten worden. Wij handhaven ons verzoek voor een hoofdelijke stemming.

Aelvoet
Voorzitter, mijn fractie wenst dus ook amendement 4 mee te steunen en wij denken dat het correcter is dat te behandelen voor amendement 8. Dus ik treed het standpunt van de heer Macartney bij.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, ik steun amendement 4. Volgens dit amendement is een speciale plaats voor de visserijsector binnen de Europese wetgeving gerechtvaardigd vanwege het unieke karakter van de visserij. Ik verleen mijn steun in een geest van compromis en in het belang van de sector.

Baldarelli
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat wij de stemlijst die werd rondgedeeld, moeten volgen. Als bepaalde fracties amendementen intrekken, dan wordt daar akte van genomen op het moment dat er over dat amendement gestemd moet worden. We moeten echter wel de stemlijst volgen en met amendement 8 beginnen.

Fraga Estévez
Mijnheer de Voorzitter, als rapporteur van het onderhavige verslag zou ik het volgende willen zeggen: alle aanwezigen hier weten dat het om een bijzonder gecompliceerd verslag gaat, dat er een bijzonder broos compromis bereikt is: een ragfijn stukje kantwerk, zouden we in Spanje zeggen. Als rapporteur van dit verslag moet ik zeggen dat ik het buitengewoon vreemd vind dat er op het moment van de stemming nieuwe compromisvoorstellen worden gedaan.
En op de tweede plaats, mijnheer de Voorzitter, moet ik zeggen dat amendement 8 van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten, dat de steun van de rapporteur heeft, punt 2 nuanceert en versterkt, maar dat amendement 4 de strekking van het compromis volkomen wijzigt.
Na de stemming over de amendementen 48, 49, 51 en 52

De Voorzitter
Mag ik, gezien de uitslag van de stemmingen, de fracties vragen hun verzoeken om hoofdelijke stemmingen in te trekken? Heeft het wel zin het Parlement nog eens tien keer hoofdelijk te laten stemmen, alhoewel wij telkens dezelfde uitslag hebben? Mijns inziens is dit zinloos en daarom vraag ik u deze verzoeken in te trekken.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, geen sprake van. Deze zaak is veel te belangrijk voor de toekomst van de Europese visserij om ons druk te maken over de lunch. Wij hebben het volste recht om bij ons standpunt te blijven.

De Voorzitter
Akkoord, het spijt mij.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Kjer Hansen
Mijnheer de Voorzitter, ik vraag de steun van het Parlement voor een kleine technische wijziging van paragraaf 12. In paragraaf 12 staat dat wij de resolutie aan de Commissie en de Europese Rekenkamer moeten doen toekomen. Ik heb hier een slordige fout begaan, want we willen de resolutie natuurlijk ook graag naar de Raad en de regeringen van de partnerlanden in het PHARE-programma sturen, opdat zoveel mogelijk mensen de wijze woorden en scherpe eisen in het verslag kunnen lezen.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Plooij-Van Gorsel
Voorzitter, namens de ELDR-Fractie vraag ik terugverwijzing naar de Commissie externe economische betrekkingen op grond van artikel 129. De reden is dat de titel de lading niet dekt. De resolutie bevat vele uitspraken over bedrijfsverplaatsingen en directe investeringen binnen de Unie en niet in derde landen wat dus het verslag beoogt. In de tweede plaats is de resolutie gebaseerd op het industriële tijdperk terwijl wij met z'n allen de 21ste eeuw instormen waar wij vooral met een digitaal tijdperk te maken zullen hebben. Mijn fractie hoopt dus dat door terugverwijzing naar de Commissie externe economische betrekkingen wij een meer gebalanceerd voorstel krijgen waarin bovenstaande elementen zijn verwerkt. Ik hoop dan ook dat de collega's dat willen ondersteunen.

Hindley
Mijnheer de Voorzitter, dit is wat wij in het Engels een "wrecking amendment" noemen, een amendement dat enkel en alleen bedoeld is om een stuk terug te sturen. Ons is hiervan niets verteld. Noch op de vergaderingen van de commissie, noch bij de eindstemming is er ooit enig teken geweest dat de liberalen fundamentele problemen hadden met dit verslag. Nu blijkt dit ineens wel zo te zijn. Geen enkel lid van de commissie heeft er ooit een toespeling op gemaakt. Dit dient beschouwd te worden als een lichtzinnige poging om het verslag te kelderen. Het dient nergens toe om het terug te sturen. Ik verzoek het Parlement om deze motie te verwerpen.

Sainjon
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Hindley bedanken voor zijn interventie, waar ik het geheel mee eens ben. Ik wil er alleen op wijzen dat de Commissie externe economische betrekkingen zich maandenlang serieus, realistisch en pragmatisch met zo'n belangrijk onderwerp heeft beziggehouden, en dat men niet als men het over investeringen in het buitenland of verplaatsingen heeft voorbij kan gaan aan de consequenties die dat met name kan hebben voor de economie van de Europese Unie, voor de sociale situatie, voor de munt enzovoort. Ik vind dus dat dit verslag, dat namens de Commissie externe economische betrekkingen wordt ingediend, vandaag ter goedkeuring aan onze Vergadering moet worden voorgelegd.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing naar de bevoegde commissie)

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, we moeten hier een gesplitste stem uitbrengen. Ik stem in met het amendement van de EVP-Fractie om eens in de twee jaar een verslag uit te brengen. Maar ik ben wel van mening dat het tweede deel van het amendement van de heer Pronk moet worden afgewezen. Ik sta op mijn originele tekst, waarin ik op een verslag over armoede en rijkdom heb aangedrongen.

De Voorzitter
Mevrouw Weiler, u zou de heer Pronk van de EVP-fractie moeten vragen of hij bereid is zijn amendement te wijzigen. Ik moet het amendement in stemming brengen zoals dit nu is. Ik kan niet over elk woord apart laten stemmen.

Pronk
Ik denk dat de oplossing eenvoudig is gewoon het amendement in tweeën te splitsen. Wij zullen zelf voor beide delen stemmen en ik neem aan mevrouw Weiler tegen het tweede deel. Dat lijkt mij het eenvoudigste als oplossing.
Betreffende amendement 12

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, amendement 12 van de GUE-Fractie wordt niet geannuleerd. Dat is een toevoeging!

De Voorzitter
Volgens mij komt dit te vervallen, maar ik kan het als een toevoeging in stemming brengen, indien u dit wenst
Betreffende paragraaf 15

Mann, Thomas
Mijnheer de Voorzitter. Wij prijzen u allen voor uw snelle afhandeling. Maar op een punt wil ik graag terugkomen: over paragraaf 15 van het origineel is - met alle respect voor mijn collega mevrouw Weiler - nog niet in zijn geheel gestemd. We hebben wel in onderdelen gestemd over paragraaf 15 en de stem van de EVP bestaat erin paragraaf 15 af te wijzen. Ik verzoek u, deze stemming opnieuw te houden. Dat heeft u nog niet gedaan.

De Voorzitter
Mijnheer Mann, met de aanneming van amendement 22 is de paragraaf vervangen. Wij kunnen niet gaan stemmen over een paragraaf die er niet meer is.
Betreffende amendement 21

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, ik ben eigenlijk gisteravond met de woordvoerder van de EVP-Fractie overeengekomen dat er in de derde regel achter "sociale bescherming op te bouwen" , voordat voorbeelden volgen, het woord "bijvoorbeeld" wordt ingevoegd. Onder die voorwaarde had men mij toegezegd het amendement in te zullen trekken. Ik verzoek daarom vóór de opsomming het woord "bijvoorbeeld" te plaatsen.

Pronk
Ik ben akkoord met dat voorstel, Voorzitter.

De Voorzitter
Amendement 21 wordt dus ingetrokken en wij zullen in paragraaf 21 het woord "bijvoorbeeld" opnemen. Ik laat stemmen over paragraaf 21 zoals deze is geamendeerd door de rapporteur.
Betreffende amendement 7

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, ik zou de heer Crowley willen voorstellen in zijn amendement, dat ik in beginsel steun omdat ik het duidelijk vind, ter aanvulling de passage in mijn originele amendement "ook de samenwonende personen van hetzelfde geslacht" op te nemen.
(De heer Crawley aanvaart het voorstel niet)

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, ik verzoek u nu mijn originele amendement c.q. de tweede passage in stemming te brengen, want die is daarmee niet afgehandeld. Ik zou in ieder geval graag zien dat ook over de tweede passage wordt gestemd, dat over de discriminatie in het sociale stelsel ten aanzien van samenwonende personen van hetzelfde geslacht nog gestemd wordt.

De Voorzitter
Mevrouw Weiler, aangezien het Parlement het amendement van de heer Crawley heeft aangenomen, is de oorspronkelijke tekst vervangen. Wij hoeven hier niet meer over te stemmen.
Betreffende amendement 14

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, ten aanzien van dit voorstel ben ik gisteren met de Fractie van de Europese Volkspartij het compromis overeengekomen, dat ik erop sta de woorden "omvangrijke zorgsystemen" op te nemen. Als dit woord "omvangrijk" is inbegrepen, zal ik het amendement steunen. Tegelijkertijd wil ik in de tweede regel bij "bindende rechtsvoorschriften" het woord "bindende" schrappen.

De Voorzitter
Mevrouw Weiler, uw opmerkingen betreffen amendement 14 van de EVP-fractie. Wij moeten echter eerst over het amendement van de liberalen stemmen, waar u tegen bent.
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, het spijt me tot slot nog een korte persoonlijke opmerking te moeten plaatsen. Tenslotte was dit verslag zeer gecompliceerd, ook wat de stemming betreft. Ik wil echter graag officieel als mijn mening in de notulen zien opgenomen, dat twee punten niet correct in stemming zijn gebracht. Dat is ten eerste paragraaf 24. Ik heb er vóór de stemming op gewezen, dat ik erop sta nog te stemmen over het tweede deel, dat het voorstel van de heer Crawley niet omvat. U heeft nee gezegd. Daar heeft u het recht toe, maar ik teken daar protest tegen aan.
Het tweede punt heeft betrekking op hetgeen collega Thomas Mann over paragraaf 15 heeft gezegd. Ik ben eveneens van mening dat wij niet in zijn geheel over de paragraaf hebben gestemd. U heeft gezegd dat met amendement 22 van mevrouw Boogerd-Quaak van de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij volledig is gestemd. Ik heb er aan het begin van de stemming duidelijk op gewezen, dat ik dit amendement van mevrouw Boogerd-Quaak slechts aanvullend steun en als extra punt opgenomen wil zien. Dat betekent niet dat over de hele, volledige paragraaf 15 is gestemd. Ik geloof, mijnheer Mann, dat wij het wat de procedure betreft met elkaar eens zijn. Ik wil onderstrepen dat ik deze stemmingsprocedure betreur.

De Voorzitter
Mevrouw Weiler, ik heb nota genomen van uw opmerkingen, maar het Reglement is duidelijk. Hierin staat hoe de stemming moet plaatsvinden. Uw verslag was moeilijk, er waren veel mondelinge amendementen en er heeft uitvoerig overleg plaatsgevonden met de andere fracties. Uiteindelijk besluit echter het Parlement in alle wijsheid of het iets wil aannemen of verwerpen. Het Parlement is soeverein. Daar kunnen wij geen van beiden iets aan veranderen.

Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw en Waidelich
Wij willen de rapporteur graag bedanken voor haar verslag. Wij willen in deze stemverklaring ons standpunt in dezen benadrukken, dat gebaseerd is op onze mening dat de munt van dien aard moet zijn dat het gevaar op allergieën uitgesloten is, dat de behoeften van blinden en slechtzienden in acht worden genomen, en dat rekening wordt gehouden met de behoefte om de munt te verankeren in de nationale identiteit.
Wij vinden om deze redenen dat de Europese munt nikkelvrij moet zijn, dat de verschillende waarden verschillende groottes moeten krijgen en dat de munt aan één zijde ruimte moet bieden voor een nationaal symbool.

Berthu
, schriftelijk. (FR) Het vaststellen van de technische specificaties voor de toekomstige euromuntstukken is voor de subcommissie monetaire zaken van het Europees Parlement aanleiding geweest een interessante vraag te stellen: is het wel zinvol ons bezig te houden met het vaststellen en fabriceren van de honderd miljard muntstukken die per 1 januari 2002 in een traditioneel muntstelsel nodig zijn, aangezien dit stelsel voor het zover is door de ontwikkeling van het elektronische geld achterhaald zijn? Ondanks alles moeten we de vraag misschien wel met ja beantwoorden.
Maar achter deze vraag gaat een andere vraag schuil die de subcommissie monetaire zaken niet heeft durven stellen: zou het elektronische geld het niet mogelijk hebben gemaakt om met een enkele chipkaart in heel Europa kleine betalingen te doen, ook met behoud van de verschillende munten? Het antwoord is natuurlijk "ja" . Zodat we ons kunnen afvragen of de idee zelf van de eenheidsmunt, die zo de hemel in wordt geprezen omdat ze het de toeristen zo gemakkelijk maakt, tenminste vanuit dit oogpunt bezien niet nu al achterhaald is.
Waarschijnlijk duizelig geworden van al die vragen heeft de subcommissie monetaire zaken er uiteindelijk de voorkeur aan gegeven zich tot meer alledaagse twistpunten te beperken zoals het risico van een allergische reactie op het nikkel in de muntstukken, zoals deze in het voorstel van de Commissie zijn omschreven. Ten aanzien hiervan beroept de subcommissie zich op verordening 94/27/EEG over de toepassing van nikkel, waarin inderdaad het risico voor verschillende dagelijkse gebruiksvoorwerpen wordt vermeld. Op deze manier keert het activisme van de Commissie op het gebied van detailkwesties zich soms op onverwacht humoristische wijze tegen haar.
Belangrijker is de vraag of het toekomstige euro-geld een nationale zijde krijgt. Het Europees Parlement heeft dit onlangs voor de muntstukken met tegenzin goedgekeurd. Maar voor de biljetten werd er anders besloten: deze zouden geen nationale zijde krijgen en aan beide zijden "Europees" zijn.
Anders dan men zou denken gaat het hier niet alleen maar om een nationale gevoeligheid. We zien hier weliswaar die opvatting over een eenvormig, wereldvreemd Europa zonder wortels, dat in werkelijkheid de grootste vijand van het ware Europa is. Maar er is ook iets anders aan de hand. De federalisten zijn bang dat een nationale zijde op de euro in de toekomst eventueel een loskoppeling van de koers van de ene "nationale euro" ten opzichte van de andere vergemakkelijkt, als het stelsel van de eenheidsmunt in de praktijk te star blijkt en de landen dat willen versoepelen. Om zich tegen deze eventualiteit te wapenen willen zij vanaf nu alles afgrendelen en geen enkele uitweg open laten. Op die manier zal het onmogelijk zijn erop terug te komen en de dag waarop de eenheidsmunt in het slop geraakt, is de ramp dankzij hen compleet.

Gahrton en Schörling
Wij hebben voor een 'nationale zijde' op de euromunt gestemd, doch met enige aarzeling. Het is namelijk duidelijk dat de Commissie en de Raad de 'nationale zijde' niet willen om eerbied te tonen voor het nationale democratische zelfbeschikkingsrecht, maar vooral als een trucje om de burgers te laten denken dat het EMU-project een bepaald behoud van democratisch zelfbeschikkingsrecht toestaat, wat zoals bekend niet het geval is. Wij zijn vanzelfsprekend tegenstanders van nationalistische retoriek en chauvinisme.

Hallam
Het is niet te geloven dat dit Parlement de campagne steunt tegen nikkelen munten, zogenaamd op grond van gezondheidsrisico's die op geen enkele manier bewezen zijn.
De manier waarop de Commissie met deze hele zaak is omgesprongen doet vragen rijzen over haar competentie en integriteit. Ik zal de nodige vragen stellen, en mogelijk richt ik mij tot de Ombudsman of de Rekenkamer voor een grondig onderzoek.

Harrison
Ik vind dat we een munt op maat van de Europese burger moeten slaan. Als we het muntgeld euro-vriendelijk maken, kunnen we de introductie van de eenheidsmunt vergemakkelijken. Daar heeft de man of vrouw in de straat tenminste wat aan.
Laten we in de eerste plaats onze nationale emblemen aan een kant van het euro-muntgeld behouden. In GrootBrittannië betekent dit dat de beeltenis van de koningin aan een kant van het muntgeld komt. Dit ligt in de lijn van de huidige Britse praktijk, waarbij de nationale emblemen aan de ene kant staan, en de beeltenis van de koningin aan de andere, de uniforme kant.
Laten we er ten tweede voor zorgen dat er geen nikkel zit aan de buitenkant van de munten. We mogen niet het risico lopen dat burgers met een gevoelige huid schade ondervinden.
Laten we ten derde het aantal munten terugbrengen van acht tot zes, en verwarring onder blinden en andere burgers voorkomen door de grootte van de munt aan haar waarde te koppelen.
Daar slaan alle burgers van de Unie munt uit!

Kirsten Jensen, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen vandaag voor het verslag van mevrouw Soltwedel-Schäfer over de technische specificaties van de toekomstige euromuntstukken. De rapporteur benadrukt dat de muntstukken gemakkelijk herkenbaar moeten zijn, met name voor blinden en ouderen. De Deense sociaal-democraten zijn het hiermee eens. Het verslag eist een verbod op het gebruik van nikkel voor de buitenlaag van de euro-muntstukken. De Deense sociaal-democraten kunnen dit als compromis aanvaarden, omdat het gebruik van nikkel schade kan toebrengen aan mensen die er allergisch voor zijn. Wanneer het verslag-Soltwedel-Schäfer aangenomen wordt, herinneren de Deense sociaal-democraten eraan dat Denemarken niet aan de derde fase van de Economische en Monetaire Unie deelneemt.

Lindqvist
Aangezien de Zweedse partij Centerpartiet een tegenstander is van de invoering van de EMU, is er voor ons geen reden om ons te beraden op het uiterlijk van de euromunt. Ik vind het daarentegen vanzelfsprekend dat de munten zo gemaakt moeten worden dat ze geen letsel aan mensen kunnen toebrengen. Ze dienen daarom geen nikkel te bevatten. Ik heb voor de voorstellen gestemd die inhouden dat er geen nikkel in de munten komt.
Ik had voor paragraaf 10, over het verwijderen van nikkel, willen stemmen, maar het was niet te begrijpen of er een afzonderlijke stemming dan wel een gecombineerde stemming over deze paragraaf plaatsvond.

Wibe
Het zou zeker verheugend zijn als de euro nikkelvrij werd en daardoor niet schadelijk voor de gezondheid is. Ik denk echter dat de euro op zich meer schade aan Europa zal berokkenen dan de nikkel in de munten voor elkaar zou kunnen krijgen.
Aangezien Zweden niet zal deelnemen aan de invoering van de euro in 1999 - als de EMU überhaupt tot stand komt - heb ik mij bij de eindstemming over dit verslag van stemming onthouden.
Aanbeveling-Ghilardotti (A4-0326/97)
Caudron
Ik feliciteer Fiorella Ghilardotti met de inhoud van haar verslag. Bij het lezen van bepaalde gegevens, bepaalde statistieken kan men alleen maar met een dergelijk initiatief instemmen.
Ik steun het voorstel om de bewijslast te verschuiven naar de gedaagde partij wanneer het slachtoffer van een duidelijk seksuele discriminatie feiten heeft kunnen aandragen.
Deze vormen van discriminatie zijn gericht tegen vrouwen. Laten we er niet omheen draaien! De eerste vorm van discriminatie betreft het verschil in beloning voor mannen en vrouwen in een gelijke functie. Hoe kunnen we bij de nadering van het derde millennium een dergelijke situatie laten voortduren binnen een gemeenschappelijke ruimte die een economisch en sociaal voorbeeld voor de rest van de wereld wil zijn?
Dit betoog is niet tegen een speciale lidstaat gericht, maar tegen de vijftien als geheel die weinig wetten hebben gemaakt om te komen tot een gelijke behandeling ongeacht de sekse. Dit geldt voornamelijk voor de particuliere sector. Moeten we in dit voorbeeld de onzichtbare hand zien van het liberalisme dat een juist evenwicht tussen het karwei en de uitvoerder waarborgt?

Habsburg-Lothringen
Ik wil hier uitdrukkelijk naar voren brengen dat mijn afwijzing vooral gericht is tegen die delen van het onderhavige verslag, waarin bij arbeidsrechtelijke kwesties de omkering van de bewijslast wordt geëist. Dat zou in tegenspraak zijn met de fundamentele grondslagen van de op vrijheid en democratie gerichte rechtsorde.
Natuurlijk kent elke rechtsstaat in uitzonderingsgevallen omkering van de bewijslast, tenminste voor zover het om beschermenswaardige belangen gaat. Maar een uitbreiding van deze uitzonderingsregeling enkel en alleen om politieke, agitatorische redenen, moet worden afgewezen.

Kirsten Jensen, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen vandaag voor het verslag-Ghilardotti, omdat de toepassing van een richtlijn inzake omgekeerde bewijslast een grote vooruitgang betekent voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen in de lidstaten. Een van de grootste problemen voor vrouwen (en mannen) die gediscrimineerd worden, is het bewijs te leveren van de manier waarop ze op grond van hun geslacht gediscrimineerd werden. Met de tenuitvoerlegging van deze richtlijn krijgt de werkgever de verantwoordelijkheid om aan te tonen dat er geen discriminatie was. De amendementen van het Europees Parlement op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad vormen een aanvulling en een aanzienlijke verbetering van de toepassingsmogelijkheden van de richtlijn. Wij zijn ons bewust dat de omzetting van deze richtlijn in Denemarken een wijziging van de Deense jurisprudentie op dit gebied tot gevolg kan hebben en dat de wetgeving inzake rechtspraak eventueel veranderd moet worden. Wij vinden echter dat de gelijke behandeling in dit geval zwaarder weegt. De Deense jurisprudentie moet dan maar aan de nieuwe situatie worden aangepast.

Leperre-Verrier
Er zijn gebieden waar onverzettelijkheid moet wijken voor het compromis, vooral als die tot gevolg heeft dat de daad waarop zij gericht is van zijn betekenis wordt ontdaan. Deze zienswijze pas ik toe op het standpunt van de Commissie over de onderhavige richtlijn met betrekking tot de bewijslast bij seksediscriminatie. Om meer dan een reden: van 1988 tot 1994 heeft de Commissie alles in het werk gesteld om een dergelijke richtlijn het licht te doen zien. Door het verzet van een lidstaat was het niet mogelijk dit op een stevige rechtsgrondslag te verwezenlijken, met name de artikelen 100 en 235 van het EG-Verdrag, die eenparigheid van stemmen vereisen. Er moest een beroep op de overeenkomst over het sociaal beleid worden gedaan om een rechtsgrondslag voor deze richtlijn te vinden. Momenteel worden er concessies gedaan, omdat dezelfde staat besloten heeft met de sociale maatregelen van het nieuwe Verdrag in te stemmen en de reeds aangenomen richtlijnen te aanvaarden.
De Raad stelt dat we een oplossing moeten vinden die rekening houdt met het standpunt van die staat. Resultaat: bijna alle amendementen van de Commissie rechten van de vrouw werden verworpen, zelfs die welke door de Commissie in eerste lezing waren aanvaard. Het probleem zou nog niet zo groot zijn als de essentie van de richtlijn er niet door werd aangetast. Door het sluiten van compromissen en het maken van uitzonderingen schept het gemeenschappelijke standpunt verwarring in plaats van de situatie te verduidelijken.
Door in weerwil van de jurisprudentie van het Hof van Justitie de draagwijdte van de richtlijn te verkleinen, door zich niet te houden aan de door het Hof in de definitie van indirecte discriminatie (van kapitaal belang in deze verordening) gestelde criteria, door volledig de maatregelen van positieve actie die door de Commissie zijn aanvaard te negeren, enzovoort, vraagt de Raad ons een lege huls goed te keuren.
Dat kunnen we niet toelaten en dus hebben we de amendementen van de Commissie rechten van de vrouw gesteund, die de verdienste hebben helder te zijn en de door het Hof gestelde beginselen te eerbiedigen.

Raschhofer
De in het verslag-Ghilardotti voorgestelde omkering van de bewijslast is mijns inziens om verschillende redenen niet de aangewezen weg om discriminatie op grond van geslacht tegen te gaan.
Men tornt hiermee aan een van de principes van de rechtsstaat, namelijk dat de eiser en niet de gedaagde zijn klacht moet bewijzen. Bovendien verlangt men van een onderneming gewoonweg onredelijke bureaucratische inspanningen om in geval van een klacht te bewijzen dat zij zich niet aan discriminatie heeft schuldig gemaakt. Alleen zo zou een werkgever zich tegen de verwijten van zijn personeel kunnen weren en "vrijpleiten" . Dit zou echter ongetwijfeld gevolgen hebben voor het wervingsbeleid van bedrijven. Aangenomen moet worden dat er uit angst voor mogelijke moeilijkheden al bij voorbaat geen vrouwelijk personeel in vast dienstverband wordt aangenomen, maar in geval van twijfel de voorkeur aan mannelijke sollicitanten gegeven zou worden.
Om die reden kunnen wij niet instemmen met het verslag-Ghilardotti.
Verslag-Bloch von Blottnitz (A4-0288/97)
Caudron
Het verslag van mevrouw Bloch von Blottnitz is moedig. Ik heb met werkelijke belangstelling van de inhoud kennis genomen. Ik vraag me af wat de gegrondheid van dit experiment is. De technische balans van biodiesel is weinig overtuigend, maar ik neem aan dat de winst elders ligt, bij een milieubalans bijvoorbeeld.
Deze, wat we beter "ecologische" balans zouden kunnen noemen, ziet er verre van rooskleurig uit. Heel misschien treedt er in de toekomst een beduidende vermindering van de uitstoot van schadelijke stoffen op, maar er dient nog veel onderzoek te geschieden.
Mijn tweede zorg betreft de ontwikkeling van een intensieve monocultuur. Wij weten wat de effecten van een dergelijke vorm van landbouw op watervoerende gronden en lagen zijn. Wat het milieu aangaat moet eerst het nettoresultaat van dit alternatief duidelijk bekend zijn en pas dan kan er een strategie ten aanzien van biodiesel als brandstof worden uitgestippeld.
Ik ben ervan overtuigd dat de Europese Unie zich bewust is van hetgeen er op het spel staat en van de noodzaak het onderzoek naar hernieuwbare en niet vervuilende energie te versnellen. De tijd gaat net zo snel als de ontwikkeling van de nieuwe industrielanden, ook al moeten we blij zijn met de vooruitgang van deze landen en de verhoging van de levensstandaard van deze bevolkingen; wij moeten zo snel mogelijk oplossingen zien te vinden voor een op handen zijnde en op middellange termijn moeilijk terug te draaien ecologische ramp.
Meer nog dan op overheidsschulden zullen we aangesproken kunnen worden, en waarschijnlijk strafbaar bevonden, als het gaat om het ecosysteem dat wij onze kinderen en kleinkinderen nalaten.

Sandbæk
Het verslag van mevrouw Bloch von Blottnitz over ALTENER II verdient alle lof voor de zeer gedetailleerde behandeling van de situatie met betrekking tot het gebruik van duurzame energiebronnen in de Unie. Bovendien dragen de ingediende amendementen ertoe bij de voorgestelde plannen van de Commissie nog verder aan te scherpen. Het aandeel van de hernieuwbare energiebronnen in het totale energieverbruik in de Gemeenschap bedraagt op dit ogenblik slechts 6 %, wat totaal onaanvaardbaar is. De Europese landen dragen de verantwoordelijkheid om iets aan deze situatie te doen, liever vandaag dan morgen. Toen het Parlement het Groenboek van de Commissie over hernieuwbare energie behandelde, stelde het Parlement voor om te eisen dat minstens 15 % van het Europese energieverbruik tegen 2010 door hernieuwbare energiebronnen gedekt zou worden. Het is positief dat de rapporteur deze eis herhaalt, maar ik vind dat we hiermee niet ver genoeg gaan. Een nog betere alternatieve energievoorziening kan probleemloos tot stand worden gebracht. Het is gewoon dringend nodig.
Toen het ALTENER I-programma van start ging, waren er vele technische en psychologische factoren die een uitgebreidere toepassing van hernieuwbare energiebronnen in de weg stonden. Vandaag ziet de situatie er echter anders uit. De technische evolutie heeft de efficiëntie van de hernieuwbare energiebronnen echt verbeterd en daarom moeten er nu ernstige inspanningen worden geleverd om de psychologische belemmeringen voor de uitbreiding van hernieuwbare energiebronnen te overwinnen. Het verheugt mij dat de rapporteur aan dit aspect aandacht besteedt en met haar verslag de economische stimuli probeert te versterken, zodat er een gunstig investeringsklimaat gecreëerd kan worden ter bevordering van het gebruik van alternatieve energiebronnen. Hernieuwbare energie is in principe nooit centraal, wat zeer belangrijk is voor de minst ontwikkelde gebieden in Europa. In dit verband ben ik zeer blij dat mevrouw Blottnitz met haar amendementen het aantal samenwerkende partners probeert uit te breiden, zodat niet alleen de landen van de Unie, maar ook de landen waarmee we samenwerkingsovereenkomsten hebben gesloten, zoals Cyprus, erbij betrokken worden.
Een van de grootste problemen in Europa is echter het veel te hoge energieverbruik. Daarom vind ik het jammer dat ALTENER II zich uitsluitend op de uitbreiding van het gebruik van hernieuwbare energiebronnen richt en de noodzaak van een vermindering van het algemene energieverbruik buiten beschouwing laat. Het algemene energieverbruik in Europa moet omlaag en dit probleem kan niet alleen opgelost worden door een gedeelte van de energievoorziening uit fossiele brandstoffen te verleggen naar hernieuwbare energie. In het ALTENER IIprogramma had men evengoed een gemeenschappelijke doelstelling betreffende energie-efficiëntie kunnen formuleren. Een efficiënter gebruik van energie komt het milieu evenzeer ten goede als een toenemend gebruik van hernieuwbare energiebronnen. Zoals ook de rapporteur heeft gezegd, is er een grondige reden om de financiering van ALTENER II te bekritiseren. De totale begroting voor de twee eerste jaren bedraagt slechts 30 miljoen ecu. Met zo weinig middelen is het onmogelijk om voldoende activiteit te garanderen en de verwezenlijking van het hele project komt ermee in gevaar. Indien men de doelstellingen van de Gemeenschap op gebied van milieu en energiebeleid wil verwezenlijken, is het dringend noodzakelijk om voor de laatste fase van het project meer middelen in de begroting te voorzien.
Verslag-Imaz San Miguel (A4-0303/97)
Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Wibe en Waidelich
Wij willen de rapporteur graag bedanken voor zijn verslag. Wij vinden dat de wijziging in de overeenkomst in de juiste richting gaat, maar slechts in beperkte mate. Wij willen echter ons principiële standpunt met betrekking tot overeenkomsten met derde landen naar voren brengen. Wij vinden dat de Europese Unie moet ophouden met dit soort kostbare visserijovereenkomsten, en ertoe moet overgaan de visserijactiviteiten van de ontwikkelingslanden zelf te steunen. Zo'n oplossing zou de betekenis van de visserij voor de mondiale voedselvoorziening verder doen toenemen, de economische en sociale ontwikkeling van deze landen versterken, en een eind maken aan de eventuele risico's van visserijovereenkomsten, bijvoorbeeld dat de visserijactiviteiten van bepaalde lidstaten ook in de toekomst indirect worden gesteund, terwijl de totale Europese visserij juist nodig moet worden ingekrompen.

Sandbæk
Ik ben een fervent voorstander van tussentijdse onderzoeken of permanente evaluaties/wijzigingen van de visserijovereenkomsten die de Gemeenschap sluit, vooral met ontwikkelingslanden. Dergelijke onderzoeken zijn namelijk een goede aanleiding om bepaalde situaties in de overeenkomst die voor de lokale bevolking of voor de visbestanden in het betreffende gebied niet doelmatig blijken te zijn, te wijzigen.
Ik heb mij van stemming voor dit verslag onthouden, niet omdat ik zwaarwegende bezwaren heb tegen de vier technische wijzigingen in de overeenkomst, maar omdat ik het nodig vind te laten blijken dat het concept van deze evaluatie/wijziging niet overeenstemt met het idee. Een wijziging van een overeenkomst moet een ruimere beoordeling bevatten en zich niet beperken tot kleine technische wijzigingen, zoals hier het geval is. Meer bepaald zouden de algemene situatie en gevolgen voor de lokale bevolking of voor de visbestanden beoordeeld moeten worden. Zo vertelde de voormalige co-voorzitter van de follow-up-groep voor visserij (in verband met de ACSlanden) begin november dat vijf zeer grote Nederlandse boten 250 ton per dag vangen. Wanneer men dit hoort, vraagt men zich af hoe het met de visbestanden in dit gebied gesteld is. Men vraagt zich dan onwillekeurig ook af wat er van de controle op de boten in dit gebied, die bij de ondertekening van de overeenkomst aan de orde is geweest, terecht is gekomen. Hoe zit het met dit project? Na de wijziging van de overeenkomst blijven er dus nog vele vragen open, die voor de Mauretaniërs nochtans van het grootste belang zijn.
Verslag-Schulz (A4-0306/97)
Habsburg-Lothringen
Mijnheer de Voorzitter, ik heb, dat geef ik heel eerlijk toe, met enige buikpijn mijn instemming gegeven aan het verslag-Schulz, omdat ik het gevoel had dat het verslag eigenlijk uit twee delen had moeten bestaan. Enerzijds als advies, wat de heer Wathelet betreft, en anderzijds wat de hele kwestie van de kinderbescherming betreft. Ik geloof dat het zeer nadelig voor het verslag is geweest deze beide zaken met elkaar te verenigen.
Wat me ertoe heeft bewogen uiteindelijk mijn instemming te geven aan het verslag, is het feit dat er in de considerans, waarover helaas niet is gestemd, staat dat de definitie van beschermenswaardige kinderen op 18 jaar wordt vastgelegd. Wij hebben ons vooral van de kant van de Österreichische Volkspartei altijd uitgesproken voor een beschermingsleeftijd van 18 jaar. Daarom ben ik erg blij met de considerans. Ik ben blij dat het zo voorgeschreven is, ook al is het naderhand weer wat ingeperkt, en ik geloof dat ik daarom uiteindelijk voor het verslag-Schulz heb gestemd.

Seillier
Mijnheer de Voorzitter, in de lijn van onze instemming met het verslag-Schulz en de vele debatten die we sinds de vreselijke affaire Dutroux hebben gehouden, zou ik de volgende suggestie willen doen: in artikel 6 over non-discriminatie in het nieuwe Verdrag het zeer dubbelzinnige begrip seksuele geaardheid weglaten, want daarmee kan alles worden gerechtvaardigd, en ons beperken tot wat er al in dit artikel staat, dat wil zeggen non-discriminatie op grond van sekse. Dat is voldoende.
Anderzijds zou ik de aandacht willen vestigen op zorgwekkende verschijnselen die zich in al onze Europese landen aan het ontwikkelen zijn en die rechtstreeks ons onderwerp betreffen, de desinstitutionalisering van het gezin. Op dit gebied, dat van de meest fundamentele menselijke betrekkingen alsmede dat van andere menselijke betrekkingen, van alle maatschappelijke betrekkingen is het het recht dat, met name de kinderen, bescherming biedt en het on-recht dat misbruik en uitbuiting toelaat.
Laatste opmerking: moeten we niet eens heel diep nadenken, iets waartoe de Commissie rechten van de vrouw ons uitnodigt, over pornografie als zodanig en niet alleen over die waarbij kinderen zijn betrokken, want zijn we in onze Europese landen niet getuige van een ontmenselijking van de seksualiteit?

Posselt
Mijnheer de Voorzitter, ik heb voor het verslag-Schulz gestemd, omdat het zich keert tegen een van de afschuwelijkste misdaden die er maar denkbaar zijn, en strenge maatregelen voorstelt, ook al is het in mijn ogen een zekere schizofrenie, dat uitgerekend die krachten hier het luidst optreden die zich anderzijds zeer sterk maken voor permissiviteit inzake gezinspolitiek en daarmee eigenlijk de basis vormen voor hetgeen zich voor onze ogen aan weerzinwekkends afspeelt. Ik heb voor gestemd, maar betreur wel dat de heer Schulz deze belangrijke kwestie weer eens, als zo vaak, heeft verbonden met conflicten op het gebied van de binnenlandse politiek, namelijk met de zaak Wathelet. Voor die passage heb ik niet gestemd en verzoek ook om mijn eindstem niet te interpreteren als instemming met deze vermenging van interne politieke demagogie met een van de belangrijkste Europese doelstellingen.

Wiebenga
Voorzitter, ik leg ook inderdaad een mondelinge stemverklaring af over paragraaf 29 van het verslag-Schulz over het ontslag van rechter Wathelet. Ik denk dat het Europees Parlement er geen goed aan heeft gedaan deze paragraaf aan te nemen. Wij hebben als Parlement geen bevoegdheid in deze. Een zittende rechter dient onafhankelijk rechtspraak te kunnen plegen. Ook als wij kunnen voorstellen dat rechter Wathelet misschien niet benoemd had moeten worden, moet hij toch in staat zijn om onafhankelijk te functioneren. Er kan hier ook gemakkelijk sprake zijn van een precedent. Volgend jaar is er een ander rechter die iets doet wat het Parlement niet bevalt en dan besluiten wij opnieuw met meerderheid van stemmen om die andere rechter tot aftreden te nopen.
Ik denk dat niet alleen rechter Wathelet hiermee beschadigd is. Het hele Hof van Justitie in Luxemburg is beschadigd en in wezen het Europees Parlement ook, omdat wij de constitutionele verhoudingen niet in acht hebben genomen.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, een van de belangrijkste vragen was net of het Parlement haar ontevredenheid uit zou spreken jegens een rechter. Vanzelfsprekend moet een rechter die misdaden begaat, kunnen worden ontslagen. Ik vind echter dat het een belangrijk rechtsbeginsel is dat politieke instellingen, bijvoorbeeld een parlement of een regering, niet hun algemene ontevredenheid over rechters uitspreken om hen op die wijze ertoe te krijgen zelfstandig en vrijwillig hun taak neer te leggen. Als men daarmee begint - en dat was eigenlijk wat wij net hier in het Parlement hebben gedaan bij de stemming over dit verslag -, kan dat namelijk, precies zoals de heer Wiebenga zei, de volgende keer gaan over een ander kwestie, waarbij wij ook graag onze kritiek op een rechter tot uitdrukking willen brengen.
Het gevaar hiervan is dat de rechterlijke macht gepolitiseerd wordt, en daar ben ik sterk op tegen. Als goede liberaal wil ik dat de rechterlijke macht en wetgevende macht gescheiden blijven. Men moet daarom niet proberen om rechters hun ambt te laten opgeven om ze te kunnen vervangen door andere, politiek meer geschikte collega's.

Blokland
Ik heb gisteren de rapporteur de heer Schulz met grote instemming aangehoord. Zijn inzet voor de bestrijding van seksueel misbruik van kinderen en de bestrijding van het kindersekstoerisme is geheel de onze.
Het enige punt dat vanaf het begin eigenlijk tot veel discussie heeft geleid, is de vraag of het Europees Parlement een uitspraak moet doen over de positie van de Belgische oud-minister van Justitie, die onlangs als rechter bij het Hof van Justitie in Luxemburg is benoemd. Naar aanleiding van deze discussie voel ik mij genoodzaakt ons stemgedrag toe te lichten.
Formeel gezien heeft het Europees Parlement op dit terrein geen bevoegdheid. Daarnaast is het uiterst ongebruikelijk dat het Europees Parlement in een algemene resolutie zo sterk in detail treedt met betrekking tot één lidstaat en een individueel persoon.
Toch kan men wellicht zeggen dat hier van een zo uitzonderlijke situatie sprake is; dat er aanleiding is om in het voetspoor van de christen-democratische fractie een dringend beroep te doen op rechter Wathelet om zijn positie te heroverwegen.
Daarom heeft de I-EDN-Fractie amendement 2 gesteund. Er is echter geen principieel verschil, maar slechts een gradueel verschil tussen amendement 2 en paragraaf 29. Dat is de reden dat wij met volle overtuiging het verslagSchulz gesteund hebben.

Bourlanges
Ik heb gestemd voor het verslag-Schulz over de bestrijding van seksueel misbruik waarbij kinderen zijn betrokken. Ik heb dit gedaan omdat het om een goed verslag gaat waarin een indrukwekkend geheel aan maatregelen wordt voorgesteld om wanstaltige praktijken te bestrijden.
Toch wil ik mijn ongenoegen uiten, nu ik zie dat het Parlement naar aanleiding van dit verslag het ontslag van een rechter bij het Europese Hof van Justitie vraagt wegens een beslissing - waarvan de rechtmatigheid en deugdelijkheid overigens geenszins wordt betwist - die door deze persoon werd genomen toen hij minister van Justitie van het Koninkrijk België was.
De uitslag van de stemming in het Parlement is in dit opzicht dubbel schokkend. Op de eerste plaats maakt het, en op onrechtmatige wijze, inbreuk op de prerogatieven van het Belgische parlement dat als enige bevoegd is de politieke verantwoordelijkheid van een lid van de Belgische regering te beoordelen. Vervolgens eerbiedigt het Parlement niet het beginsel van de scheiding der machten dat een politieke en besluitnemende vergadering verbiedt een zittende magistraat publiekelijk terecht te wijzen. De strijd tegen de misdaad loopt ook via een nauwgezet ontzag voor de rechtsstaat.

Caudron
Dit door collega Schulz ingediende verslag behandelt een bijzonder ernstig en pijnlijk onderwerp. Ik wil hem feliciteren met de kwaliteit en de diepgang van zijn werk.
Ik sluit mij zonder voorbehoud bij de inhoud als geheel aan. Daarom wil ik ook graag dat de gedane voorstellen niet louter vrome wensen en goede voornemens blijven, maar dat zij in besluiten en acties worden omgezet.
Recente gebeurtenissen hebben laten zien dat het noodzakelijk is om de daders van dergelijke afgrijselijke misdrijven in de Europese Unie meedogenloos te bestrijden. De trieste werkelijkheid heeft de naam gekregen van seks-toerisme. Extra-territoriale en internationale wettelijke maatregelen dienen dit machtsmisbruik een krachtig halt toe te roepen. Er moet op dit gebied samenwerking tussen de betrokken derde landen tot stand komen om seksuele uitbuiting van kinderen te voorkomen. De daders van deze wandaden en hun medeplichtigen moeten zich bedreigd voelen waar ze zich ook bevinden, waar ze ook wonen, ongeacht hun leeftijd, hun sociale status of rijkdom.
Deze macabere "spelletjes" zijn ook het gevolg van een andere werkelijkheid, de groeiende armoede. De tweedeling van de samenleving wint terrein en brengt daarbij uitgeslotenen en monsters voort. De rijksten maken er gebruik en misbruik van, de kinderen zijn er als eersten het slachtoffer van.
Hoelang nog accepteren we de misstappen van een met blindheid geslagen stelsel? Hoelang nog worden misdaden niet volledig als zodanig erkend?
Het Europees Parlement kan en moet hier een bijdrage aan leveren. Het verslag van de heer Schulz geeft ons de gelegenheid daartoe.

Cushnahan
Ik ben zeer verheugd over het verslag van de heer Schulz.
Als gevolg van het Dutroux-schandaal in België is men zich beter bewust geworden van de activiteiten van pedofiele netwerken en de alarmerende omvang van pedofiel sekstoerisme. De verontwaardiging van de bevolking heeft de nationale regeringen en de Europese Unie gedwongen actie te ondernemen. Helaas is dit niet opgevolgd en is er sindsdien weinig gebeurd. Het lijkt erop dat degenen die deel uitmaken van zulke netwerken ongestraft hun gang kunnen gaan, omdat ze beschermd worden door "hoge vrienden" .
Als de Europese Unie dichter bij haar burgers wil staan, dan dient zij actie te ondernemen, aangezien deze zaak grote bezorgdheid heeft gewekt bij ouders in heel Europa.
De strijd tegen de sociale uitbuiting van kinderen is zinloos als er geen adequate budgettaire middelen ter beschikking worden gesteld. Bovendien dient de Europese Conventie dringend geratificeerd en uitgevoerd te worden, zodat het politiewerk en het verzamelen van inlichtingen in heel Europa makkelijker kunnen verlopen.

Eriksson en Svensson
Vanzelfsprekend stemmen wij voor een resolutie die de strijd tegen seksueel misbruik en seksuele uitbuiting van kinderen wil opvoeren. Wij willen echter benadrukken dat de internationale strijd tegen seksuele uitbuiting van kinderen het beste kan geschieden door de internationale samenwerking te intensiveren en niet door de wetgeving te harmoniseren.
Wij willen er ook op wijzen dat het belangrijk is dat de identiteit van verdachten niet wordt prijsgegeven, voordat via een gerechtelijke procedure vaststaat dat er een misdrijf begaan is, en dat de registratie van individuen met de grootst mogelijke voorzichtigheid geschiedt, ter bescherming van de persoonlijke integriteit.

Grosch
Het verslag-Schulz is uitstekend wat betreft de voorgestelde maatregelen in verband met seksueel misbruik van kinderen.
Het bevat een groot aantal belangrijke maatregelen die bovendien laten zien dat de wetgeving in de Europese landen geen rekening houdt met het weerzinwekkende aspect van misdaden tegen kinderen.
In deze context moet het Europees Parlement de regeringen en de heer Wathelet aanspreken.
Ik twijfel aan de gegrondheid van het verzoek om ontslag van de heer Wathelet.
1.Het Parlement en de betrokken commissie hebben de heer Wathelet nooit gehoord.2.De persoonlijke verantwoordelijkheid van de heer Wathelet heeft nooit ter discussie gestaan, in tegenstelling tot zijn politieke en/of morele verantwoordelijkheid, en deze laatste moet hij ten overstaan van zijn eigen geweten nemen. Het Europees Parlement, onbevoegd in deze kwestie, kan zich stellig niet als persoonlijk geweten opwerpen.3.Het ontslag van de heer Wathelet kan het geweten van een parlementariër niet sussen. Het is de taak van het Parlement om wetten te maken, deze wetten waren duidelijk onvoldoende. Elke parlementariër moet zijn verantwoordelijkheid nemen en politieke moed bestaat er niet in om met opgestoken vinger naar een verantwoordelijke te wijzen.4.Het Europees Parlement schijnt het er over eens te zijn om een beschuldiging uit te spreken, maar het was het er niet over eens zijn eigen aanbeveling te volgen om meer middelen aan de strijd tegen seksueel misbruik te besteden.Ik heb dus tegen amendement 29 en voor het verslag gestemd.

Herman
Ik zal om de volgende redenen tegen het verslag-Schulz stemmen:
1.ik kan niet goedkeuren dat een parlement op de stoel van de rechter gaat zitten en het zich veroorlooft personen te beschuldigen zonder hun ook maar enige kans te geven zich te verdedigen; 2.ik keur het te meer af omdat een parlement dat die naam waardig is, in staat zou moeten zijn om weerstand te bieden aan een lynchpartij zonder weerga door de media. De parlementaire democratie heeft er niets bij te winnen wanneer het aan de emoties van de publieke opinie de voorrang geeft boven beginselen die de grondslag van de democratie vormen; 3.de politieke verantwoordelijkheid van een politicus houdt op bij zijn mandaat. Van strafrechterlijke verantwoordelijkheid is pas sprake bij een misstap die in dit geval nog nooit is aangetoond.4.wat betreft zijn morele verantwoordelijkheid, afgezien van het feit dat het gaat om een gevaarlijke scheefgroei, deze moet in alle objectiviteit worden beoordeeld. Minister Wathelet is waarschijnlijk van al zijn Europese collega's degene die om pedofilie en seksueel misbruik van kinderen te bedwingen zijn nationale wetgeving het meest heeft gewijzigd. Als de heer Schulz de moeite had genomen om de activiteit van de heer Wathelet op dit punt te onderzoeken, dan zou hij zo fatsoenlijk zijn - tenminste dat hoop ik - om te erkennen, dat de meeste wettelijke maatregelen die hij voorstelt in zijn land door minister Wathelet zijn aangenomen.
Hory
Door tegen het aannemen van het ons voorgelegde verslag te stemmen heb ik het duidelijke gevoel me tegen een vaste morele evidentie te keren en tegen een samengaan van heersende ideeën waarover door de aanhangers nauwelijks discussie wordt getolereerd. Toch wil ik drie soorten opmerkingen maken.
Wanneer het om pedofilie en sekstoerisme in het algemeen gaat, dan lijkt het mij dat deze belangrijke en ernstige onderwerpen erbij zouden winnen, als zij los van de uiterst moraliserende context werden behandeld die door bepaalde bijzonder tragische kwesties is ontstaan en die op hun beurt weer tot misselijk maken toe zijn uitgebuit. In een verslag dat waarschijnlijk geplaveid is met goede bedoelingen, lijkt mij alleen punt 20, dat de wortel van het kwaad betreft, namelijk de ellende in de derde wereld, goedkeuring waard.
Wat de zogeheten "affaire-Dutroux" betreft die een algemeen klimaat heeft opgeroepen dat meer door wraakzuchtige gevoeligheid en hartstocht wordt beheerst dan door het verstand, wil ik erop wijzen dat deze zaak bij de rechtsprekende macht thuishoort die als enige in staat is, gedelegeerd door het volk, om de verantwoordelijkheden en zo nodig de geschikte straffen vast te stellen.
Tot slot, wat de "affaire binnen de affaire" aangaat, dat wil zeggen het verzoek van het Europees Parlement aan een rechter om ontslag te nemen om "morele en politieke" redenen, dat is iets wat mij in geen enkel opzicht tot de bevoegdheid van onze Vergadering lijkt te behoren. De radicale Franse filosoof Alain schreef: "democratie is niet de macht van de meerderheid, maar de regel van het recht" . Wij hebben hier de gelegenheid om dit onder de aandacht te brengen.
Meer in het algemeen wil ik in het licht van de over dit onderwerp ontstane polemieken zeggen dat vrijheden altijd afnemen, wanneer een samenleving de drie symptomen vertoont die we naast elkaar zien:
wanneer er verwarring ontstaat tussen de grote functies - wetgeven, uitvoeren, rechtspreken - van de openbare macht; -wanneer de wet of de wetgevende macht zich als gelegenheidsdoel stelt een enkele persoon in het bijzonder te straffen; -wanneer de wetgever en de rechter onder publieke protest- of bijvalsbetuigingen overleg plegen en hierdoor bij voorbaat hun besluiten laten dicteren.Zonder ook maar enigszins de uit het hart komende vijandigheid en de bezwaren van de geest te onderschatten die een dergelijk standpunt kan oproepen, stem ik toch vol overtuiging tegen het verslag dat ons is voorgelegd.

Kirsten Jensen, Sindal en Iversen
De Deense sociaal-democraten stemmen voor het verslag van de heer Schulz. Kindersekstoerisme en seksueel misbruik van kinderen is een afschuwelijk fenomeen. Enerzijds getuigt het van een zieke geest bij de daders en anderzijds brengt het onherroepelijke schade toe aan de kinderen die er mee te maken krijgen. Het is van het allergrootste belang dat de lidstaten de strijd tegen het seksueel misbruik van kinderen de hoogste prioriteit toekennen. Het verslag van het Europees Parlement biedt hiervoor vele goede ideeën. Wij willen vooral dat derde landen verplicht worden om de conventie over de rechten van het kind na te leven.

Svensson
Ondergetekende heeft met betrekking tot paragraaf 29 tegengestemd respectievelijk zich van stemming onthouden, en wel om de volgende redenen.
1.Door de interventie van collega Schulz tijdens de stemming is de stemvolgorde onoverzichtelijk. Men kan niet midden in een stemming over formuleringen gaan onderhandelen.2.Een rechter ter verantwoording roepen is een zaak van de nationale regering, niet van het Europees Parlement.3.Het Parlement is geen volksgericht. De heer Wathelet moet in een procedure de mogelijkheid worden geboden zich te verdedigen.
Wibe
Dit is vanzelfsprekend een zeer belangrijk verslag, met als hoofddoel misbruik van kinderen te voorkomen. Toch wil ik graag mijn bedenkingen bij de inhoud van enkele paragrafen van het verslag naar voren brengen, onder andere dat de EU in dezen een beleidslijn dient op te stellen, dat Europol hierbij betrokken moet worden, dat er een Europees Centrum voor vermiste kinderen moet worden opgericht, enzovoort.
Ik ben principieel tegen dit soort federalisme. Ik vind dat het specifiek de taak van de lidstaten is om de strijd tegen dit soort misdaad te voeren. Dat is het niveau waarop de inspanningen moeten worden vergroot.
Verslag-Fraga Estévez (A4-0298/97)
von Habsburg
Mijnheer de Voorzitter, staat u mij toe eerst een korte opmerking te maken. Het is buitengewoon moeilijk om u te horen, als je de Duitse vertaling wil hebben. De geluidskwaliteit is dermate slecht, dat je helemaal niets hoort. Neemt u mij niet kwalijk, maar uw stem is te luid, de tolken zijn niet te verstaan. Mijn excuses, indien dit tot een zekere verwarring leidt. Misschien kan daar iets aan gedaan worden, kan een en ander anders worden ingesteld.
Ik heb enthousiast gestemd voor het verslag-Fraga Estévez. Slechts een ding vind ik jammer: in dit verslag wordt een zaak van algemeen belang niet genoemd, namelijk dat de moeilijkheden in de visserij volstrekt in tegenspraak zijn met wat men ons 15 jaar geleden heeft gezegd. En wel, dat het de grote toekomst van de mensheid zou zijn. We dienen dat als eerste waarschuwing te zien, want wat vandaag in de visserij gebeurt, waar men nu gedwongen is om te schakelen, zal morgen in verschillende andere sectoren gebeuren. Ik wil er maar op wijzen dat het wellicht goed zou zijn geweest als dit ook nog een keer in het verslag zou zijn onderstreept.

De Voorzitter
Mijnheer von Habsburg, wat uw eerste opmerking betreft, moet ik toegeven dat wij nog steeds een groot probleem met de akoestiek in deze zaal hebben. Mevrouw Fontaine en ik hebben dit reeds herhaaldelijk aan de orde gesteld in het Bureau van het Europees Parlement. De akoestiek in deze zaal is werkelijk niet om over naar huis te schrijven en er is al eens een poging gedaan deze te verbeteren. Ik kan u verzekeren dat ook de taak van de Voorzitter er niet gemakkelijker op wordt. Er zit een galm in deze zaal en het is soms heel moeilijk om vanaf deze plaats te volgen wat er gezegd wordt. De diensten van het Parlement hebben ons de laatste keer laten weten dat er tijdens de vakantie een nieuwe poging tot verbetering van de akoestiek zal worden gedaan. Het is echter geen gemakkelijk oplosbaar probleem en waarschijnlijk zal er veel geld voor nodig zijn. Hoe dan ook, wij moeten hier iets aan doen, want telkens weer rijzen dezelfde problemen.

Ahlqvist, Andersson, Hulthén, Lööw, Wibe en Waidelich
Wij willen de rapporteur bedanken voor haar van inzicht getuigende verslag. Wij vinden dat het verslag belangrijke gedeeltes bevat, vooral inzake het behoud van de visbestanden, de betekenis van de kustvisserij, en de noodzaak van subsidiariteit en grotere regionalisering in het toekomstig gemeenschappelijk visserijbeleid. Wij zijn desondanks van mening dat het verslag standpunten inhoudt waarover in onze ogen twijfel kan bestaan en wel op het punt van overeenkomsten met derde landen en van de gemeenschappelijke marktordening voor de visserij.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, het aflopen van het gemeenschappelijk visserijbeleid in 2002 biedt de gelegenheid om een aantal inherente tekortkomingen te verhelpen. Zoals het nu functioneert, wordt de Ierse visserijsector zwaar benadeeld. Ierland bezit twintig procent van de kustwateren van de Europese Unie, maar ons is slechts vier procent van de totale toegelaten vangst toegewezen. In een groot aantal van onze kustgebieden is visserij de voornaamste economische activiteit en bijgevolg een bron van plaatselijke werkgelegenheid en investeringen in de plaatselijke economie. Ik betreur het dat het voorstel om de exclusieve zone uit te breiden van twaalf naar dertig mijl is verworpen. Dit zou de nadelige positie van de Ierse vissers gedeeltelijk ongedaan hebben gemaakt.
Bovendien is de Ierse visserijsector voor wat betreft bepaalde vissoorten niet in staat om zijn quota volledig binnen te halen, omdat onze vloot verouderd is en dringend gemoderniseerd moet worden. De EU zou de nodige fondsen ter beschikking moeten stellen om ons dit probleem te helpen aanpakken, zodat we toch tenminste in staat gesteld worden de magere vangst die ons dan is toegewezen ook daadwerkelijk binnen te halen.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag vermeld zien dat dit verslag slecht is voor Schotland, voor Europa en voor de Europese visserijsector in zijn geheel, omdat het de sector dreigt te destabiliseren. Als een dergelijk beleid wordt ingevoerd, dreigt er een wilde vrije markt met mogelijk zelfs visserijoorlogen.
Maar achter deze donkere dreigende wolken schijnt de zon. Ten eerste heeft de Franse regering zonder omwegen aanbevolen om het verslag af te wijzen, geheel in overeenstemming met de positie van de Scottish Fishermen's Federation. Ten tweede heeft de Commissie in essentie bevestigd dat de mogelijkheden om het gemeenschappelijk visserijbeleid aan te passen bij de herziening in 2002 beperkt zullen worden door de noodzaak om een relatieve stabiliteit te handhaven.
Een belangrijke opmerking over dit initiatiefverslag: gelukkig is het niet meer dan een opiniestuk en heeft het als zodanig geen wetgevende kracht. Gelukkig maar, want het is duidelijk in strijd met het gemeenschapsrecht.

Nicholson
Het gemeenschappelijk visserijbeleid wordt in 2002 herzien. Het is teleurstellend dat de rapporteur de belangen van een minderheid van Europese vissers stelt boven de vraag hoe het visserijbeleid voor alle Europese vissers verbeterd zou kunnen worden. De Noord-Ierse vissers die ik vertegenwoordig, maar ook de andere Britse en Europese vissers, mogen een minder vooringenomen behandeling verwachten van een commissie van dit Parlement.
Het is klaar en duidelijk dat visserij zeer sterk verschilt van alle andere economische activiteiten in de interne markt. Toch verraadt het verslag een simplistische kijk op de vraag hoe het visserijbeleid kan worden ingepast in de interne markt.
Het verslag wekt tevens ten onrechte de indruk dat er in 2002 een einde zou komen aan het verbod voor Spaanse schepen om in de wateren van andere landen te vissen. Het is oneerlijk dergelijke beweringen de wereld in te sturen, aangezien de herziening voor iets heel anders is bedoeld.

Novo
Wij hebben er tijdens het debat steeds op gewezen dat het feit dat wij voor het verslag stemden zijn rechtvaardiging vond in de opname, in dat verslag, van talloze belangrijke amendementen en wijzigingen die dankzij onze inspanningen in die tekst zijn opgenomen.
Het zou echter mogelijk zijn geweest de inhoud van het verslag te verbeteren en te verduidelijken. Daarom willen wij de Vergadering een aantal wijzigingen presenteren, waarvan de belangrijkste hier volgen:
de noodzaak duidelijk vast te leggen dat de - op zich aanvaardbare - decentralisatie en regionalisering van de bevoegdheden en de uitvoering van het toekomstige gemeenschappelijk visserijbeleid niet mag betekenen dat de lasten daarvan worden overgeheveld naar de nationale begrotingen.-de noodzaak compenserende vergoedingen in te voeren voor de visverwerkende industrie die in moeilijkheden is geraakt door de import van visserijproducten uit derde landen.Een voorlopig akkoord tussen de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-Democraten en de Fractie van de Europese Volkspartij heeft stemmen verenigd tegen de aanvaarding van deze wijzigingen. En zo hebben ook de gezamenlijke stemmen van deze fracties (?!) verhinderd dat de paragrafen in de tekst (11 en 24) die zich uitspraken ten gunste van "het definitief staken van de activiteit" door het declasseren van vissersschepen uit het verslag werden verwijderd, zoals wij hadden voorgesteld.
Het stemgedrag van deze twee fracties heeft die verbetering van de tekst onmogelijk gemaakt. Die tekst handhaaft echter wel de aanbeveling dat pogingen om de vloot en de hulpbronnen op elkaar af te stemmen verwezenlijkt worden door maatregelen die "niet de algemene reductie van het aantal schepen impliceren" (hetgeen, zoals bekend, door onze fractie was voorgesteld).

Sonneveld
De visserijcommissie heeft een zeer lovenswaardig initiatief genomen om nu al een visie te ontwikkelen over de EU-visserij na 2002. Het probleem is dat men bij visie denkt aan een samenhangend concept van één persoon of één organisatie. Het conceptverslag van mevrouw Fraga Estévez voldeed aan dat criterium van samenhangende visie. Zodra men echter als democratische instelling een dergelijk conceptverslag begint te amenderen dan blijkt dat er zoveel compromissen en tegenstrijdige elementen zijn ingeslopen dat van die eenduidigheid aanzienlijk minder sprake is.
Ik accepteer uiteraard deze democratische procedure en derhalve in grote lijnen het geamendeerde verslag. Maar ik wil wel wijzen op de mijns inziens minder wenselijke aspecten van de huidige visie. Overweging K over het gebrek aan harmonisatie van de voorwaarden op het gebied van de werkgelegenheid en de sociale zekerheid en de vermeende daaruit voortvloeiende verstoring van het evenwicht in de visserijsector is bepaald geen behulpzame gedachte om ooit tot een beter visserijbeleid te komen.
De kleinschalige visserij krijgt nogal wat beschermende aandacht. Toch moet ook dit segment van de visserij mee ontwikkelen in ons streven naar een efficiënte en duurzame visserijsector. Met kunstmatige levensvatbaarheid is ook dit deel van de EU-visserij op de lange duur niet gediend.
Ten slotte een verantwoord EU-beheer van de visbestanden begint bij de heel jonge visjes. De EU zal daarop controle moeten houden. Voor een vissoort lijkt die controle volstrekt onvoldoende: dat is de glasaal in Zuid-Europa.

Souchet
Ondanks het aanzienlijke werk dat mevrouw Fraga Estévez heeft verricht, ondanks de verbeteringen die in het oorspronkelijke concept zijn aangebracht, konden wij niet voor het verslag over het GVB na 2002 stemmen. Dit blijft in feite nog te zeer geënt op de Spaanse problematiek alleen. Omdat Spanje over een te grote vloot beschikt beveelt de rapporteur een grotere vergemeenschappelijking van onze wateren aan, staat zij een totaal liberalisme op het gebied van toegangsvoorwaarden voor en maakt zij zich de pleitbezorgster van een individuele toekenning van op de markt overdraagbare visserijrechten, wat het beginsel van de relatieve stabiliteit, fundament van het GVB, snel de grond in zou boren.
Waarom brengt de rapporteur, die in andere sectoren als de landbouw het beginsel van de relatieve stabiliteit wenst te behouden, het beginsel in de visserijsector schade toe? En om de parallel door te trekken, waarom niet ook bij de visserij de nadruk leggen op het wezenlijke onderdeel, de markt, die de rapporteur in de sectoren van de landbouwproducten wil ontwikkelen?
In het bijzonder blijven er twee punten voor ons volstrekt onaanvaardbaar. We kunnen niet accepteren dat de visserij, zoals paragraaf 2 voorstelt, wordt beschouwd "als elke andere economische sector die voor een beter rendement op rationalisering mikt" . Nee, we moeten het unieke karakter van de visserijsector blijven erkennen, de fundamentele rol van de vissers blijven inzien, met name voor de exploitatie van onze maritieme regio's. We moeten opnieuw duidelijk stellen dat het gemeenschappelijk visserijbeleid alleen gerechtvaardigd is als het dankzij de steun van een specifiek kader bijdraagt aan het vergemakkelijken van de instandhouding in onze landen van voldoende grote vissersgemeenschappen die redelijk van het product van hun arbeid kunnen leven.
Evenmin kunnen we artikel 17 aanvaarden dat "een verdeling van de visserijrechten onder de vissers" op individuele basis, en de "overdraagbaarheid" ervan voorstelt.
We moeten natuurlijk de gegrondheid van het initiatief van het Parlement benadrukken, hoewel het gebrek aan belangstelling voor de visserij bij de Commissie steeds duidelijker wordt. De commissaris heeft het niet nodig gevonden, zoals mevrouw Fraga benadrukt, om bij dit debat over de toekomst van het gemeenschappelijke visserijbeleid aanwezig te zijn.
De vissers kunnen niet anders dan ongerust zijn, wanneer ze constateren dat voorstellen van de kant van de Commissie op het gebied van de visserij in het kader van de mededeling Agenda 2000 vrijwel ontbreken. De visserij was in de eerste versie van het document gewoonweg "vergeten" . In de definitieve versie worden er op 1300 bladzijden slechts 63 woorden aan de visserijsector gewijd. Het PESCA-initiatief is verdwenen. Het onderdeel visserij van doelstelling 5a is niet opnieuw opgevoerd. Op dezelfde manier wordt er zowel in de tenuitvoerlegging van het werkprogramma van de Commissie in 1997 als in haar werkprogramma voor 1998 dat we onlangs ontvingen, in alle talen over de visserij gezwegen.
Toch blijft de Commissie tegelijkertijd in het kader van "technische maatregelen" extra verplichtingen opleggen en het schijnt dat zij zich opmaakt om tegen het advies van wetenschappers en milieudeskundigen een visserijwerktuig te verbieden waarvan zij al op draconische manier het gebruik heeft beperkt: eenvoudige drijfnetten.
Wat kan een "hernieuwd" gemeenschappelijk visserijbeleid in de ogen van onze vissers betekenen, als dat op grond van de vermindering van de aan de visserijsector bestede middelen in het kader van de MOP's gebaseerd is op georganiseerde afbraak, op een hoop administratieve maatregelen (controledocumenten aan boord), een hoop technische verplichtingen (technische maatregelen voor de visserij) en geen enkele financiële tegemoetkoming. Hoe zouden onze vissers voor een nieuwe termijn in zee willen gaan met een "Blauw Europa" dat alleen nog maar bestaat uit verplichtingen en willekeur? We zijn verplicht onze visserij in leven te houden. Ik heb echter de indruk dat veel mensen er alleen maar aan denken haar om zeep te helpen.
Verslag-Kjer Hansen (A4-0286/97)
Fabre-Aubrespy
In het vervolg op het stuk "Agenda 2000" blijkt thans duidelijk dat de Commissie, de Rekenkamer en het Europees Parlement het PHARE-programma in zijn geheel tot een instrument voor de voorbereiding van de toetreding willen maken. In deze visie is het programma voortaan expliciet een aankondiging van de bemoeienis van de structuurfondsen in de toekomstige lidstaten, een ontwikkeling die alleen maar op zijn plaats is via het overhevelen van het financieel beheer van PHARE naar lokaal niveau.
Hoewel de rapporteur de door de Rekenkamer geuite kritiek over de uitvoering van het PHARE-programma heeft overgenomen, die niet door de Commissie maar in laatste instantie door de partijen en met gebrek aan doorzichtigheid bij de procedures voor de overdracht van markten geschiedt, is zij van mening dat decentralisatie van het financieel beheer een dwingende noodzaak is. De besluitvorming over het PHARE-programma zou per slot van zaken sterk gecentraliseerd blijven, wat leidt tot de instandhouding van omslachtige en tijdrovende procedures die de droeve reputatie van dit programma zijn. De rapporteur verheugt zich bovendien over de werkelijke bereidheid om de financiële verantwoordelijkheden aan de begunstigde landen over te dragen, en pleit nu voor een "doortastende aanpak, waarbij de meer geavanceerde landen (uiterlijk 1999) de volledige verantwoordelijkheid voor hun PHARE-begroting overnemen op basis van een nauwgezette financiële controle ex post" !
De rapporteur doet ons dus in het kader van de aan de nieuwe toetredingen voorafgaande maatregelen het voorstel dat bepaalde landen al in 1998 de volledige verantwoordelijkheid voor hele sectoren van hun nationale programma krijgen, waarbij een controle ex post in plaats van ex ante wordt gehouden. Het financiële beheer kan weliswaar efficiënter worden gedelegeerd, maar we weten al waartoe dat heeft geleid, met name in het kader van de MEDprogramma's of het toerismebeleid. Bovendien is het financieel reglement formeel: de Commissie is als enige voor de besteding van het geld van de belastingplichtige lidstaten van de Unie verantwoordelijk, wat inhoudt dat zij in laatste instantie het financiële toezicht op het PHARE-programma behoudt.
Zoals de rapporteur het in de toelichting uiteenzet: "Het is van essentieel belang te begrijpen dat een heroriëntering en een zogeheten "toetredingsgestuurde" aanpak geen wondermiddelen zijn die PHARE zullen veranderen in een efficiënte machine" !
In deze context en gezien eerdere ervaringen met financiële delegering, is de aan ons voorgestelde decentralisatie onaanvaardbaar, evenals de uitbreiding van de omvang van de delegering die de Rekenkamer vraagt. Een ding is zeker: het huidige systeem is ondoelmatig, veel te zwaar en geeft onregelmatigheden en fraude bij de communautaire begroting vrij spel. Omdat het verslag van mevrouw Kjer Hansen te veel de neiging heeft decentralisatie, delegering en onderaanneming op een hoop te vegen, geeft het geen enkel antwoord op de met nadruk gestelde kwesties die door de tenuitvoerlegging en het beheer van de projecten van het PHARE-programma aan de orde worden gesteld, zoals bijvoorbeeld die welke de Rekenkamer naar voren bracht. Mijn fractie heeft het verslag dus niet kunnen steunen.
Verslag-Weiler (A4-0291/97)
Berthu
Nogmaals hebben we in de loop van dit debat horen bevestigen, dat de "euro het adequate antwoord is op concurrerende devaluaties binnen de Unie" . In mijn stemverklaring zou ik willen laten zien dat deze gemeenplaats van een enkele, tot vervelens toe herhaalde gedachte in werkelijkheid de vertaling is van een gezichtsbedrog.
Wat in een dergelijk betoog bedoeld wordt zijn de ontwaardingen van het pond sterling, de Italiaanse lire, de Spaanse peseta uit de jaren 1992-1993, die de economieën waarvan de munten aan een hoge koers gekoppeld bleven (mark, franc) enorme schade hebben toegebracht. Voor dit probleem hebben de primaire economen een radicale oplossing gevonden: het is voldoende een eenheidsmunt op te leggen om de interne koersschommelingen radicaal uit te bannen!
Maar bij onderzoek blijkt dat in werkelijkheid de uitbanning van de legitieme monetaire schommelingen alleen maar de druk naar andere sectoren zou verplaatsen, en dat de schade uiteindelijk nog veel groter zou zijn. Laten we er allereerst op wijzen dat de monetaire beroering van begin jaren 1990 voortkwam uit een tegenstrijdigheid: enerzijds het optreden van een externe, eenzijdige schok (de Duitse hereniging), anderzijds de wil van de regeringen van Europa om in het kader van het EMS onderling tamelijk strakke koersen aan te houden, wat vervolgens werd versterkt door het perspectief van de markt met de eenheidsmunt.
Deze tegenstrijdigheid heeft het stelsel uiteen doen ploffen; terwijl de eenzijdige schok een algemene herconformering noodzakelijk maakte, heeft het tegengestelde beleid de overhand gekregen, wat voor sommige munten feitelijke en uit het EMS voortkomende ontwaardingen met zich meebracht, en voor andere strakke koersen en economische schade. Want we moeten wel goed begrijpen dat de extreme ontwaarding van de lire (-30 % op bepaalde momenten) niet werd veroorzaakt door boos opzet van de Italiaanse regering om haar munt te manipuleren, maar door de druk als gevolg van een collectief verkeerd antwoord op de asymmetrische schok. We moeten ook goed begrijpen dat als de franc zelf had kunnen schommelen in plaats van aan de mark gebonden geweest te zijn de afstand tussen de lire en de franc dan niet zo groot zou zijn geweest en onze economie niet zoveel schade zou hebben geleden.
Tot slot, de onrust van de jaren 1992-1993 werd veroorzaakt door de voortijdige toepassing van het beginsel van de eenheidsmunt. In plaats van daaruit de verstandige conclusie te trekken dat een dergelijke starheid op dit moment in Europa nog niet opportuun is, heeft men er om politieke redenen de omgekeerde conclusie uit getrokken: deze starheid moest tot het hele gebied worden uitgebreid.
Maar de economieën en samenlevingen van de landen in Europa zijn niet aan elkaar gelijk. Zij ontwikkelen zich niet op precies dezelfde manier. Onder die omstandigheden blijft de wijziging van interne koersen nuttig om op een soepele manier eventuele marginale aanpassingen uit te voeren. Bestaat deze mogelijkheid niet en zijn de koersen onbuigzaam, dan zal de druk zich naar elders verplaatsen en de echte economie verstoren.
Pascal Salin heeft ooit eens gezegd dat de wisselkoersen lijken op de staart van een hond: je moet de hond zijn staart op en neer laten bewegen, want wil je de staart stil houden, gaat de hond op en neer bewegen. Federalistische ideologieën hebben ervoor gezorgd dat Europa deze elementaire les is vergeten, en wij zullen dat ooit een keer moeten bezuren.

Lindqvist
Het is positief dat de EU een groeiende belangstelling toont voor sociale kwesties ten opzichte van de belangstelling voor vraagstukken op het gebied van handel, concurrentie, markt en economie. In het verslag staan ook verscheidene goede voorstellen over jaarlijkse onderzoeken naar armoede, over belastingverschuiving met minder belasting op werk en meer belasting op het gebruik van natuurlijke hulpbronnen en energie en op milieuvervuiling, en over plaatselijke werkgelegenheidsprogramma's.
De voorstellen voor een gemeenschappelijk Europees sociaal beleid, een sociaal convergentie- en harmonisatiebeleid, en bindende wetgeving en belastingharmonisatie (paragraaf 1, 9, 27 enzovoort) zouden een verregaande supranationaliteit met zich meebrengen, die ik niet kan accepteren. Ik heb daarom tegen de desbetreffende voorstellen gestemd, maar voor het overige heb ik voor het verslag gestemd. Het sociaal beleid is een nationale aangelegenheid.

Wibe
Dit is een heel goed verslag, maar ik kan mij niet verenigen met paragraaf 1, waarin staat: " betreurt echter dat in het Verdrag nog steeds eenstemmigheid is vereist bij besluiten van de Raad over sociale bescherming en belastingbeleid" .
Zoals ik al vaak naar voren heb gebracht, vind ik dat de besluitvorming over dit soort belangrijke vraagstukken dient te geschieden op nationaal niveau, waar ze een goede democratische basis kunnen krijgen, en niet op het niveau van een communautaire autoriteit die hoog boven het bewustzijn en de controle van de mensen zweeft.
Verslag-Areitio Toledo (A4-0316/97)
Fourçans
Als econoom vind ik het moeilijk om het niet eens te zijn met het verslag van de heer Areitio Toledo.
Weliswaar kunnen we als algemene regel op de markten vertrouwen als het gaat om een optimale toerekening van de middelen om een beter welzijn van de consument te bereiken. Maar dan moeten de overheidsinstanties er wel voor zorgen dat de regels voor het verbieden van machtsposities, onrechtmatige concentraties en, nog erger, monopolieposities, die in strijd zijn met de billijkheid en met de doelmatigheid van de economie, worden geëerbiedigd.
Ik sluit me hier ook aan bij de standpunten van onze rapporteur waar het erover gaat dat het belangrijk is te waken over de wijze waarop overheidssteun wordt toegekend, omdat deze een concurrentievervalsend element kan zijn, waarbij echter moet worden benadrukt dat zij in bepaalde gevallen noodzakelijk kan blijken te zijn. Tot slot zie ik met vreugde de opkomst van de idee om in het kader van het onderzoek van begrotingsconvergentieprogramma's een parameter te integreren die overheidssteun beperkt. Om die reden zal ik voor het verslag van de heer Areitio Toledo stemmen.

Ribeiro
Met dit verslag worden belangrijke sectoren van de economie via openbare dienstverlening opengelegd voor het privé-initiatief. Het roept op tot voortzetting van de liberalisering van de energiesector, het luchtvervoer en alles wat daarmee te maken heeft, en tenslotte van de infrastructuur van de havens. Dat alles in naam van - liever: onder het mom van - een mededingingsbeleid.
Het verslag spreekt van bezorgdheid met betrekking tot de concentratie van ondernemingen, waarbij verwezen wordt naar de toename van het aantal fusies en overnames van bedrijven. Het verslag legt de link tussen deze feiten en de liberalisering en globalisering van de wereldeconomie, wat positief is. Het rept echter met geen woord over de rol die transnationale bedrijfsstrategieën in deze ontwikkelingen spelen en de implicaties van dit alles voor het misbruik van dominante posities. Geen woord over de wijze waarop economische richtsnoeren zo al hun zin verliezen.
Het verslag benadrukt het belang van een werkelijk en oprecht mededingingsbeleid in de multilaterale plannen (Europese Unie en de Wereldhandelsorganisatie), maar vergeet dat zo'n beleid in de sociale sfeer en voor het milieu moet worden aangevuld met een anti-dumpingbeleid.
Het geeft de Commissie een te belangrijke rol, en legt wel de nadruk op een daadwerkelijk en efficiënt toezicht op het mededingingsbeleid en de harmonisering van wetten, maar niet in de zin van een efficiënte bestrijding van fraude. Voorts doet het een frontale aanval op overheidssubsidies als bron van alle problemen op het gebied van mededinging, en verwijst het voor de "overbrugging" naar het stabiliteitspact.
Tenslotte wijst het verslag op de kwestie van misbruik van dominante posities, maar het suggereert geen alternatief of uitweg anders dan de liberale filosofie die nu juist tot dit soort situaties aanleiding geeft. Teveel negatieve punten waar te weinig positieve punten tegenover staan. Dat is onze mening. En die zal ons stemgedrag bepalen.

Onderbreking van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.
(De vergadering werd om 1.05 uur gesloten)

