Zalecenia dotyczące stosowania zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn (debata) 
Przewodniczący
Następnym punktem jest sprawozdanie wraz z zaleceniami dla Komisji dotyczącymi stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet przygotowane przez panią poseł Bauer w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia.
Edit Bauer
sprawozdawczyni. - (SK) Różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn nie są nowym problemem. Od ponad pięćdziesięciu lat w traktacie rzymskim widnieje artykuł zakazujący dyskryminacji ze względu na płeć w kwestii poziomów wynagrodzenia, a od 1975 roku obowiązuje dyrektywa 117, na mocy której państwa członkowskie są zobowiązane egzekwować zasadę równości wynagrodzeń za taką samą pracę. Oczywiście prawdą jest, że nie wszystkie różnice płacowe są wynikiem dyskryminacji. Jednak zgodnie z prawem dużych liczb wciąż występujące różnice w wynagrodzeniu brutto za godzinę nie znajdują wyjaśnienia.
Zgodnie z danymi Eurostatu, w latach 1995-2006 różnice w wynagrodzeniu brutto za godzinę zmniejszyły się z 17 do 15% - i dzieje się tak w czasach, kiedy większość absolwentów uniwersytetów to kobiety.
Tendencja jest być może spadkowa, lecz nie w linii prostej. Zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez Dublin Foundation w 2007 roku, obejmującym cztery kraje Unii Europejskiej, różnica faktycznie się pogłębiła. Jeżeli różnice będą zmniejszać się w obecnym tempie i nie będą ponownie wzrastać, poziom wynagrodzeń wyrówna się prawdopodobnie za siedemdziesiąt lat.
Można zgodzić się z faktem, że przepisy w tym obszarze nie są zbyt skuteczne. Przyczyny różnic w wynagrodzeniach są różnorakie. Mają charakter zarówno systemowy, jak i indywidualny. Rozdział sektorowy, poziomy i pionowy, klasyfikacja zawodów, warunki ustanawiania równowagi między pracą a życiem osobistym i stereotypy - wszystkie te elementy odgrywają znaczącą rolę w utrzymywaniu się różnicy w wynagrodzeniach, która później przekłada się na różnicę w świadczeniach emerytalnych, co w ostatecznym rozrachunku oznacza, że ubóstwo jest kobietą, jak już mówiliśmy.
Różnice w wynagrodzeniach mają również wymiar indywidualny. Zgodnie z analizą przeprowadzoną przez Komisję różnice te wzrastają wraz z wiekiem, okresem zatrudnienia i wykształceniem. Ponadto statystyki wskazują, że różnice są minimalne w przypadku młodzieży. Różnica pojawia się po urodzeniu pierwszego dziecka i powrocie kobiety do pracy po urlopie macierzyńskim.
W związku z obecnym kryzysem demograficznym omawiane zagadnienie, oprócz tego, że stanowi główny czynnik konkurencyjności gospodarczej, wiąże się z głębokim problemem moralnym, którego również nie należy pomijać.
Dzisiaj pytanie brzmi, co Parlament Europejski może zrobić, aby rozwiązać tę sytuację. Z jednej strony mamy utrzymujący się problem, a z drugiej strony - raczej nieskuteczne przepisy. Jednocześnie oczywiście nie możemy zapominać, że przyczyny różnic w wynagrodzeniach zdecydowanie wykraczają poza ramy przepisów.
Parlament Europejski ma jednakże do dyspozycji tylko jeden instrument - prawodawstwo. Każdy, kto ma związek z ta sytuacją, ponosi swoją część odpowiedzialności, a nasza wiąże się z tym, czy jesteśmy w stanie wysłać jasny sygnał, że chcemy lepszych i skuteczniejszych przepisów w celu ustanowienia sprawiedliwszych warunków na rynku pracy.
Vladimír Špidla
komisarz. - (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Komisja wyraża zadowolenie z powodu sprawozdania z własnej inicjatywy w sprawie zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet, a ja chciałbym pogratulować sprawozdawczyni doskonałej pracy.
Komisja, podobnie jak Parlament, uważa, że piętnastoprocentowa różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn w dzisiejszej Europie jest niedopuszczalna. Musimy być oczywiście ostrożni i nie możemy zapominać, że wskaźnik ten wynika z porównania relatywnych różnic w wynagrodzeniu brutto za godzinę kobiet i mężczyzn w całej gospodarce. Nie mierzy zatem bezpośredniej dyskryminacji, lecz jest wskaźnikiem wszystkich powiązanych czynników i wszystkich niekorzystnych dla kobiet elementów od momentu ich pojawienia się na rynku pracy i przez cały czas trwania ich kariery zawodowej.
W komunikacie Komisji z lipca 2007 roku stwierdzono, że przepisy wspólnotowe okazały się skuteczne w eliminowaniu bezpośredniej dyskryminacji - innymi słowy w przypadkach, gdy kobiety za taką samą pracę otrzymują niższe wynagrodzenie, niż ich koledzy. Te same przepisy są natomiast mniej skuteczne w zapewnieniu stosowania zasady równości wynagrodzeń za pracę o tej samej wartości.
Komisja doszła do wniosku, że na podstawie szczegółowej analizy można rozważyć zmianę prawa wspólnotowego, przede wszystkim po to, aby wyeliminować zarówno bezpośrednią, jak i pośrednią dyskryminację ze względu na płeć z systemu wyznaczania stawek wynagrodzenia.
Komisja zapowiedziała, że w 2008 roku dokona oceny przepisów wspólnotowych pod kątem ich implikacji w kwestii różnic w wynagrodzeniach oraz że zaproponuje niezbędne zmiany. Wspomniana wcześniej szczegółowa analiza jest obecnie przygotowywana i nie mogę przewidzieć, jakie będą jej wyniki. Aby zagwarantować odpowiednią jakość, Komisja korzysta z usług zewnętrznych specjalistów konsultantów oraz z wiedzy wewnątrzpaństwowych organów zajmujących się równością płci.
Wstępne wyniki tej analizy będą omawiane w pierwszym kwartale 2009 roku na warsztatach, w których mają wziąć udział wszystkie zainteresowane strony, włącznie z państwami członkowskimi, ekspertami z dziedziny prawa, odpowiednimi organami wewnątrzpaństwowymi odpowiedzialnymi za równość płci, partnerami społecznymi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego.
Postawa Parlamentu w tym procesie będzie miała decydujące znaczenie. Znaczący jest fakt, że jeden z uczestniczących organów prawotwórczych wyraził jasny pogląd, że przedmiotowe przepisy należy szybko zmienić. Ważne jest również to, że praktyczne zalecenia Parlamentu dotyczące zmian odnoszą się do tych obszarów, które przez główne zainteresowane strony zostały uznane za problematyczne. Wskazano między innymi na przejrzystość wynagrodzeń i ocen pracowniczych, a także kar.
Podsumowując, podzielamy opinię Parlamentu, że tak duża różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn w Europie jest niedopuszczalna. Komisja uważa, że nadszedł czas, aby dokonać analizy i przeprowadzić ocenę w celu zaplanowania kolejnych kroków, które doprowadzą do konkretniejszych rezultatów.
Donata Gottardi
sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. - (IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Jestem naprawdę dumna z pracy wykonanej w tym Parlamencie i z jego zdolności do wykorzystania uznanych uprawnień do proponowania przepisów.
Sprawozdanie, nad którym właśnie głosujemy, dotyczy kluczowej kwestii, podstawowej zasady prawa europejskiego: zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn w miejscu pracy. Zasada ta jest nie tylko podstawowa; jest również pierwszą, przynajmniej w porządku czasowym, z zasad dotyczących równości. Wiemy, że znalazła się już w traktacie rzymskim, wiemy, że była stosowana już w pierwszych wyrokach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, że regulowała ją już dyrektywa z 1975 roku, która została przekształcona w 2006 roku i jest przedmiotem ciągłych badań i analiz - jak powiedział sam pan komisarz - a także ciągłych wezwań do jej stosowania.
Dlaczego zatem zajmujemy się nią dzisiaj ponownie, w takim zakresie i w tak pogłębiony sposób? Jest wiele powodów: po pierwsze dlatego, że nie chcemy zaakceptować jej powszechnego niestosowania, którego dowodzą wszystkie statystyki, a po drugie dlatego, że uważamy, iż bezwzględnie należy zmierzyć się z ogromną niesprawiedliwością, jakiej doświadczają kobiety we wszystkich krajach Unii Europejskiej, we wszystkich zawodach, na wszystkich szczeblach i we wszystkich sektorach, a bezsprzecznie instrumenty, którymi dysponujemy, do tego nie wystarczą, w przeciwnym wypadku bowiem z pewnością udałoby nam się odwrócić tę tendencję po całym tym czasie.
I wreszcie, ponieważ uważamy, że czas aby poważnie potraktować różnice w wynagrodzeniach, a przede wszystkim przestać traktować to zjawisko jako zwykły wypadek w życiu zawodowym kobiet. Czego zatem żądamy? Zwracamy się do Komisji z wnioskiem o specjalną i stosowną dyrektywę w sprawie różnic w wynagrodzeniach w ujęciu ogólnym, lecz nie poprzestajemy na tym; nie domagamy się jedynie dyrektywy, kierujemy do Komisji precyzyjne zalecenia. Zbudowaliśmy most, aby przejść do prawdziwej zmiany, i wierzymy, że ten most może być solidny, jeżeli będzie się opierał na ośmiu filarach.
Po pierwsze i przede wszystkim, chcemy ustanowić definicję dyskryminacji pod względem wynagrodzenia; nie wystarczy uwzględnić tylko wynagrodzenie brutto za godzinę, ponieważ te dane wskażą bezpośrednią dyskryminację, a taka bezpośrednia dyskryminacja została już faktycznie wyeliminowana. To nie przypadek, że wszystkie badania zawierają całościowy obraz sytuacji, wskazując na pracę w niepełnym wymiarze, zachęcając nas do uwzględnienia bezpośredniej i pośredniej segregacji, dyskryminacji oraz segregacji poziomej i pionowej.
Domagamy się porównywalnych, spójnych i kompletnych danych. Zbyt często wszyscy mamy do czynienia ze zmanipulowanymi lub ukrytymi danymi, uproszczonymi przez systemy klasyfikacji pracowników, przez zacofane struktury pracy, naznaczone stereotypami. Uważamy, że organizacje zajmujące się równością mogą odgrywać podwójną kluczową rolę w zwalczaniu dyskryminacji poprzez zwiększanie świadomości i organizowanie szkoleń dla sądownictwa i partnerów społecznych.
Zmierzamy do wprowadzenia specjalnych kar, mając jednak na względzie, że konieczne są również działania i środki prewencyjne, że potrzebujemy pozytywnych działań i integracji, innymi słowy - musimy uwzględnić kwestie płci. Mam nadzieję, że ta Izba przyjmie tekst w całości, ponieważ im precyzyjniejszą i bardziej szczegółową pracę przedstawimy Komisji, tym więcej zyskamy w kwestii skutecznego tempa. Taką w istocie mamy nadzieję: nie wystarczy mówić czy pisać o równości wynagrodzeń, chcemy aby ta zasada stała się rzeczywistością.
Anna Záborská
w imieniu grupy PPE-DE. - (SK) Chciałabym szczerze pogratulować pani poseł Bauer przedstawionego tekstu. Jak pani poseł Bauer powiedziała, temat dzisiejszej dyskusji jest tak stary jak traktat rzymski. Niewiele się zmieniło przez pięćdziesiąt lat.
Kwestia równości wynagrodzeń za taką samą pracę wykonywaną przez kobiety i mężczyzn pojawia się z niezwykłą częstotliwością, zwłaszcza w okresie wyborczym. Podczas gdy Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia proponuje kary dla przedsiębiorstw, które nie respektują podstawowej zasady dotyczącej wynagrodzeń, słychać głosy sprzeciwu wobec zasady pomocniczości, która jakoby usprawiedliwiała nierówność.
W zeszłym tygodniu uczestniczyłam w konferencji ministerialnej w Lille. Doceniam próbę podjęcia debaty na ten temat przez prezydencję francuską, znalazło się tam jednak zbyt mało konstruktywnych odpowiedzi, które służyłyby skłonieniu państw członkowskich do poszukiwania rozwiązań. Zgodnie ze statystykami nierówność w wynagrodzeniu kobiety pojawia się głównie po urodzeniu pierwszego dziecka.
Polityka krajowa i europejska będąca wyrazem dążenia do równowagi między obowiązkami rodzinnymi a ambicjami zawodowymi nie powinna prowadzić do powstania nowych różnic między pracownikami, którzy mają obowiązki rodzinne, a tymi, którzy nie zawarli związku małżeńskiego ani nie mają dzieci, a zatem nie mają takich obowiązków. To przede wszystkim kwestia modelu społecznego, do którego zmierzamy.
Proponuję, abyśmy zawarli układ z przedsiębiorstwami przemysłowymi. Jeśli kierownicy tych przedsiębiorstw nie są przygotowani do pracy w ścisłym partnerstwie z nami, aby promować równość wynagrodzeń, to nasze sprawozdanie będzie po prostu pokrywać się kurzem.
Lissy Gröner
w imieniu grupy PSE. - (DE) Panie przewodniczący! Jestem zdziwiona, że kobiety wciąż okazują nam tyle cierpliwości. O nierównych wynagrodzeniach mówimy od pięćdziesięciu lat i nic istotnego się nie zmieniło. Liczby mówią same za siebie: 15% mniej za taką samą pracę. W ten sposób pozbawia się kobiety uczciwego wynagrodzenia, ponieważ - patrząc z innej perspektywy - oznacza to, że kobiety muszą pracować o jedną czwartą dłużej, żeby zarobić te same pieniądze. Jak z tym stoimy w Unii Europejskiej?
Państwa członkowskie muszą zrobić więcej w tej kwestii i jestem wdzięczna panu komisarzowi Špidli, że uwzględnia nasze propozycje tu w Parlamencie i wyraża wolę podjęcia działań legislacyjnych. Jest oczywiste, że nie ma innego wariantu. W Niemczech, jednym z największych państw członkowskich Unii Europejskiej, różnice w wynagrodzeniach w sektorze prywatnym wynoszą 23%. To jest niedopuszczalne i oznacza, że pozostajemy w tyle w UE.
Doskonale wiemy, że Francja i kraje skandynawskie podjęły pozytywne działania. O to właśnie chodzi. Wzywamy partnerów społecznych do podjęcia działań, a Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim wzywa do przejrzystości w działalności gospodarczej, co oznacza, że premie powinny być widoczne i uwzględniane w oficjalnych ocenach, tak abyśmy mogli to wszystko uchwycić. Regularne kontrole płac mogą wykazać sukcesy lub porażki w zwalczaniu dyskryminacji ze względu na wynagrodzenie.
Moim zdaniem nie unikniemy w Niemczech ustawy dotyczącej sektora prywatnego. Musimy wywierać większą presję na państwa członkowskie, aby wprowadziły ustawowe płace minimalne, aby wynagrodzenie gwarantujące kobietom środki do życia stało się oczywistością, ponieważ jest to najlepsza ochrona przed ubóstwem na starość.
Aby zachować precyzję w sprawozdaniu pani poseł Bauer, chciałabym jednak wezwać Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów do wycofania poprawek wprowadzających w tym sprawozdaniu skreślenia, które dodatkowo je rozmyją. Pozostańmy przy jego obecnym precyzyjnym języku.
Siiri Oviir
w imieniu grupy ALDE. - (ET) Panie komisarzu, panie przewodniczący, koleżanki i koledzy! Sprawozdawczyni, pani poseł Bauer, stwierdziła, że ubóstwo jest kobietą. Muszę również powtórzyć, że nawet w 1957 roku art. 119 traktatu rzymskiego zawierał zasadę, że kobiety i mężczyźni powinni otrzymywać równe wynagrodzenie za taką samą pracę. Tymczasem dzisiaj, w 2008 roku, kobiety w Unii Europejskiej zarabiają średnio 15% mniej niż mężczyźni, a w moim kraju, Estonii, nawet 25% mniej niż mężczyźni.
Różnice w wynagrodzeniach istotnie wpływają na pozycję kobiet w życiu gospodarczym i społecznym, zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu aktywności zawodowej. Zwiększają również ryzyko ubóstwa kobiet, zwłaszcza w rodzinach samotnych rodziców. Różnice w wynagrodzeniach dla mężczyzn i kobiet często prowadzą do różnic w świadczeniach emerytalnych. Samotne emerytki często są zagrożone ubóstwem.
Z tego względu wyrażam zadowolenie ze stanowiska zaproponowanego w sprawozdaniu, zgodnie z którym Komisja Europejska powinna przedstawić wniosek legislacyjny w sprawie zbadania obecnych przepisów dotyczących zasad równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet do 31 grudnia 2009 roku. Przyjęliśmy zbyt wiele przepisów i zbyt długo czekaliśmy, a wyniki nie są zbyt dobre.
Czas pokazał, że tego problemu nie można rozwiązać tylko za pomocą uregulowań Unii Europejskiej. Istotnym wyjściem prowadzącym do rozwiązania problemu mogłoby być nadanie sprawie priorytetu w trakcie planowania działań politycznych. Jedynie skuteczne połączenie polityki w różnych obszarach, obejmujące lepszą i skuteczniejszą legislację oraz wyznaczenie odpowiedzialnej strony, umożliwi znalezienie pozytywnego rozwiązania problemu.
Chciałabym podziękować sprawozdawczyni za uwzględnienie w sprawozdaniu bardzo ważnych aspektów problemu. Dziękuję państwu za uwagę.
Hiltrud Breyer
w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący! To istotnie prawda, że pięćdziesiąt lat po podpisaniu traktatów rzymskich osiągnęliśmy niewielki postęp w kwestii równouprawnienia kobiet na rynku pracy. Dane liczbowe są alarmujące: 80% pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy to kobiety, jedynie 57% kobiet ma pracę w porównaniu z 72% mężczyzn. Nierówność wynagrodzeń również pozostaje na niezmienionym poziomie od 2003 roku, a od roku 2000 uległa zmianie jedynie o 1%. Są to alarmujące dane, nad którymi wszyscy ubolewamy. Odnieśliśmy się również do faktu, że kobiety znajdują się w podwójnie niekorzystnej sytuacji, ponieważ różnice w wynagrodzeniach przekładają się na różnice w świadczeniach emerytalnych i w standardach społecznych, a mamy jeszcze system podatkowy i socjalny, który nadal penalizuje kobiety, na przykład w takim sensie, że pary, które nie zalegalizowały związku, jak i rodziny z dwoma źródłami dochodów są poszkodowane w wielu systemach podatkowych, w tym w Niemczech.
Komisja oświadczyła, że będą wnioski legislacyjne, dlaczego jednak pojawiają się one tak późno? Dlaczego upłynęło tak wiele lat, podczas obecnej kadencji, bez żadnej propozycji w tej dziedzinie? W Parlamencie wzywaliśmy już do przygotowania wniosków. W kwestii parytetu powiedzieliśmy, że powinny istnieć wymogi prawne. Są również państwa członkowskie, na przykład Szwecja, które wyznaczyły cele w ramach czasowych. Dlaczego nie wykorzystamy faktu, że posiadamy tego rodzaju wymogi dotyczące kwestii płci, aby zachęcić państwa członkowskie do podjęcia działań zmierzających do zniwelowania tych haniebnych różnic w wynagrodzeniach? W Niemczech, jak już powiedziano, zajmujemy niestety trzecią pozycję od końca - z różnicą w wynagrodzeniach wynoszącą 23%. Musimy również jasno powiedzieć, że wprowadzenie ustawowych płac minimalnych doprowadzi do zmian, zwłaszcza w sektorach, w których zatrudnienie znajdują przede wszystkim kobiety. Musimy jednak mieć również odwagę, aby jasno powiedzieć...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Ilda Figueiredo
w imieniu grupy GUE/NGL. - (PT) Dewaluacja pracy w wyniku narzucania niskich wynagrodzeń pozostaje nadal jednym z rozwiązań powszechnie stosowanych w kapitalizmie, aby zwiększyć eksploatację pracowników. Dotyczy to zwłaszcza pracowników płci żeńskiej i wiąże się również z dewaluacją macierzyństwa.
To niedopuszczalne, że ponad trzydzieści lat po przyjęciu dyrektywy w sprawie równego wynagrodzenia dla mężczyzn i kobiet poziom dyskryminacji pozostaje wciąż wysoki, zwłaszcza w przypadku pośredniej dyskryminacji wynikającej z braku stabilności zatrudnienia dotykającego szczególnie kobiety i młodzież. W niektórych krajach, takich jak Portugalia, gdzie bezrobocie jest bardzo wysokie, średnia różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn wzrosła, przekraczając 25% w sektorze prywatnym, co oznacza, że ubóstwo wciąż jest kobietą, w tym również kobietą na emeryturze.
Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą przyjąć środki niezbędne do zwiększenia wartości pracy, rozwiązania problemu różnic w wynagrodzeniach i wyeliminowania stereotypów związanych z zawodami i sektorami, w których kobiety zawsze były dyskryminowane. Te zawody i sektory, w których kobiety dominują, na przykład sektor handlu detalicznego i usług oraz niektóre branże przemysłowe, wymagają bardziej zdecydowanych działań na rzecz poprawy ich wartości.
Doświadczenie pokazuje, że pogłębiające się bezrobocie osłabia prawa kobiet, prowadzi do nasilenia się eksploatacji pracowników i zwiększenia dyskryminacji.
Dlatego też nalegamy na ustanowienie nowej polityki, w której priorytetem będzie zatrudnienie powiązane z prawami, walka z dyskryminacją oraz ochrona macierzyństwa i ojcostwa jako podstawowych wartości społecznych.
Z tego względu popieramy omawiane sprawozdanie, do którego zaproponowaliśmy poprawki wskazujące, że negocjacje zbiorowe i pertraktacje odgrywają ważną rolę w zwalczaniu dyskryminacji kobiet, między innymi ze względu na dostęp do zatrudnienia, wynagrodzenie, warunki pracy, karierę i kształcenie zawodowe.
Urszula Krupa
w imieniu grupy IND/DEM. - (PL) Panie przewodniczący! Projekt sprawozdania dotyczący zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn zawiera słuszne dane dotyczące równego wynagrodzenia za pracę jednakowej wartości. Równouprawnienie w wynagrodzeniach jest konieczne, podobnie jak odpowiednie opłacanie miejsc pracy zdominowanych przez kobiety ze względu na ich predyspozycje psychofizyczne.
Siła oddziaływania regulacji zapisanych już przecież w wielu bezsensownie mnożonych dokumentach jest na pewno zależna od skutecznego egzekwowania prawa w poszczególnych państwach członkowskich. Jednak egzekwowanie prawa może być bardzo utrudnione w związku z przeważającym sektorem prywatnym, gdzie kierujący się w większości chęcią zysku przedsiębiorcy przede wszystkim nie respektują zasad etycznych, moralnych, utrudniając także działanie związków zawodowych, które broniłyby pracowników i brały udział w negocjowaniu płac. Problem braku równości wynagrodzeń jest więc jednym z elementów dyskryminacji słabszych.
Nie potrzeba naukowców i ekspertów, aby pojąć, że dyskryminacja jest wynikiem przede wszystkim ideologii lewicowo-materialistycznej, braku wdrażania zasad etycznych, niedorozwoju osobowego, egoizmu, chciwości, wykorzystywania słabszych i biednych, co nie odnosi się tylko do zarobków, ale staje się coraz bardziej powszechną praktyką w Unii Europejskiej, jaka dotyczy nawet biedniejszych i słabszych państw, dyskryminowania katolików i ludzi mających inne zdanie od obowiązującej tutaj poprawności politycznej.
Gabriele Stauner
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Fakt, że kobiety wciąż otrzymują mniejsze wynagrodzenie niż mężczyźni za taką samą pracę, jest smutnym rozdziałem historii naszej europejskiej wspólnoty.
Naprawdę dość trudno to zrozumieć, ponieważ w świetle prawa sytuacja jest zupełnie jasna. Od czasu ustanowienia Wspólnoty w 1957 roku - jak już wielokrotnie powiedziano - wspomniana zasada została zabezpieczona w traktatach rzymskich jako bezpośrednio stosowane prawo. Innymi słowy, każda kobieta może zwrócić się bezpośrednio do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, aby egzekwować to prawo: UE nie zapewnia większej ochrony prawnej. Mimo wszystko odbiegamy od celu związanego z tą zasadą średnio o 20%. Należy zatem bezwzględnie - jak proponuje tutaj Komisja - egzekwować wspomnianą zasadę za pomocą środków prawa wtórnego.
Ta sytuacja pokazuje jednak raz jeszcze, że istnieje rozbieżność między prawem a prawdziwym życiem. Osoby, którzy są zależni od swojej pracy i swojego wynagrodzenia - a wiele z nich to kobiety - często nie mają śmiałości, aby domagać się swoich podstawowych praw, ze strachu przed utratą posady. Nie możemy zatem po prostu raz jeszcze odwołać się do odpowiedzialności przedsiębiorstw, dowodząc, że przyzwoitość nakazuje, aby nie traktować kobiet gorzej niż mężczyzn w kwestii wynagrodzeń. Ten, kto nie chce słuchać, musi poczuć. Z tego powodu opowiadam się za surowymi karami dla tych, którzy łamią prawo. W ostateczności to państwa członkowskie muszą potraktować tę sprawę poważnie, wskazać przedsiębiorstwa łamiące zasadę i ukarać je, na przykład wykorzystując prawo zamówień publicznych.
Mam jedną krytyczną uwagę wobec Komisji: możliwe, że proces był zbyt nieprecyzyjny w tym przypadku i że zwróciliście zbyt dużą uwagę na działalność gospodarczą. Gratuluję pani poseł Bauer jej sprawozdania.
Teresa Riera Madurell
(ES) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Ja również chciałabym pogratulować sprawozdawczyni jej dzieła. To bardzo adekwatne sprawozdanie, jeśli się weźmie pod uwagę, że różnice w wynagrodzeniu w Unii Europejskiej stanowią rzeczywistość, którą należy wyeliminować. To niedopuszczalne, aby kobiety zarabiały 15% mniej niż mężczyźni oraz aby w sektorze prywatnym ta różnica sięgała 25%.
Różnice w wynagrodzeniach trudno zwalczać, ponieważ wynikają z pośredniej dyskryminacji: kobiety wykonują najmniej stabilne zajęcia i zajmują większość stanowisk w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Co powinniśmy zrobić? Przede wszystkim musimy propagować politykę równych szans, której celem jest godzenie pracy i życia rodzinnego, a także politykę mającą na celu zmniejszenie liczby najgorzej opłacanych stanowisk i podniesienie wynagrodzenia za taką pracę, którą wykonują głównie kobiety.
Z tego względu spośród zaleceń zawartych w sprawozdaniu - a wszystkie z nich są bardzo ważne - chciałabym zwrócić uwagę na zmianę dyrektywy w sprawie wdrażania zasady równych szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zawodu i zatrudnienia w drodze wprowadzenia odniesień do różnic w wynagrodzeniach, a także na zmianę porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, gdzie różnice są największe.
Marco Cappato
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chciałbym powiedzieć panu komisarzowi Špidli, że oprócz rozważenia doskonałych propozycji zawartych w sprawozdaniu pani poseł Bauer, jeżeli moglibyśmy przyjąć na szczeblu UE przepisy przeciwko dyskryminacji płacowej, należałoby - jak sądzę - uwzględnić dyskryminację związaną ze świadczeniami emerytalnymi. Chociaż może to być bardziej subtelna, pośrednia forma dyskryminacji, jest ona szczególnie odstręczająca w takim kraju jak Włochy.
Chodzi również o dyskryminację związaną z wiekiem emerytalnym - kwestię, którą Komisja Europejska już się interesowała, a która w moim mniemaniu wymaga uznania. W 2004 roku Komisja Europejska podkreślała w rozmowach z rządem włoskim, że niedopuszczalne jest posiadanie różnego wieku emerytalnego: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn, który możemy uznać za najpowszechniejszy wiek ustawowy. Jako radykałowie, wraz z Emmą Bonino, staraliśmy się wszelkimi możliwymi sposobami dowieść opinii publicznej, rządowi, opozycji i partiom, że taką strukturę należy usunąć. Nie zrobiono tego.
Dzięki Komisji Europejskiej, w dniu 13 listopada Trybunał Sprawiedliwości orzekł w końcu, że taka dyskryminacja jest niezgodna z prawem i narusza traktaty oraz przepisy wspólnotowe. Najpoważniejszą kwestią jest argumentacja przyjęta przez Włochy w obronie tej dyskryminacji. Włochy twierdziły, że uzasadniał ją cel wyeliminowania istniejącej społeczno-kulturalnej dyskryminacji kobiet - co oznacza, że dyskryminacja na rynku pracy istnieje. Aby zapobiec tej formie dyskryminacji, tworzy się inną, zmuszając kobiety do przechodzenia na emeryturę przed mężczyznami. W mojej opinii zwłaszcza ten środek wymaga również interwencji, jako że mógłby zostać wyeliminowany na szczeblu europejskim.
Eva-Britt Svensson
(SV) Panie przewodniczący! Chciałabym w pierwszej kolejności podziękować pani poseł Bauer za ważne i konstruktywne sprawozdanie, które całkowicie popieram. Po drugie, jeden z kolegów posłów określił kobiety jako istoty słabe. Chciałabym powiedzieć, że kobiety nie są słabe. Jednak to patriarchalne struktury społeczne czynią z kobiet istoty słabe.
Dyrektywa UE w sprawie równości wynagrodzeń istnieje od trzydziestu lat. Pomimo tego tekstu kobiety nadal nie są warte tyle ile mężczyźni - ani w kwestii wynagrodzeń, ani wpływów - zarówno w społeczeństwie, jak i w miejscu pracy. Pomimo że kobiety mają zazwyczaj wyższe wykształcenie, dostają wynagrodzenie mniejsze średnio o 15% niż mężczyźni za taką samą lub zbliżoną pracę. Jest zatem oczywiste, że poprawa istniejących przepisów nie wystarczy, aby rozwiązać problem dyskryminacji płacowej. Różnice w wynagrodzeniach dla kobiet i mężczyzn stanowią ostatecznie kolejny wskaźnik ciągłej dyskryminacji kobiet we wszystkich dziedzinach. Nie wystarczy, że otrzymujemy niższe wynagrodzenie za taką samą pracę; często jesteśmy również zmuszane do podejmowania pracy nietypowej lub pracy w niepełnym wymiarze godzin itp. Dyskryminacja płacowa odbija się na kobietach przez całe życie, ponieważ często mamy gorsze świadczenia emerytalne i gorsze warunki, kiedy stajemy się starsze.
Najwyższy czas podjąć wspólne działania, aby powstrzymać tego rodzaju dyskryminację kobiet.
Godfrey Bloom
Panie przewodniczący! Niestety większość polityków nie rozumie powodów występowania różnic płacowych między kobietami a mężczyznami. Podstawowa przesłanka, chociaż błędna, utrwala mit, że zatrudnienie jest zjawiskiem sterowanym popytem i kierowanym przez pracodawcę. Tak nie jest. Ci, którzy argumentują, że wszystkie kobiety powinny otrzymywać takie samo wynagrodzenie jak mężczyźni ze względu na postrzegane podobieństwa w opisie pracy, zupełnie pomijają fakt, że żadna osoba prywatna nie jest jednostką gospodarczą.
Pomimo już przeciążonych przepisów dotyczących zatrudnienia, zazwyczaj przygotowywanych przez osoby z niewielkim doświadczeniem biznesowym lub bez takiego doświadczenia, różnice w wynagrodzeniach wciąż występują z jednego prostego powodu: zatrudnienie wiąże się z popytem i podażą; wiąże się z wyborami życiowymi; często opiera się na priorytetach, celach obejmujących wcześniejszą emeryturę, chęć życia w określonych częściach kraju lub miasta, presję pasji lub sportu, własnych lub dzieci. Pracodawca i pracownik zawierają wzajemną umowę w ten sam sposób, jak kupujący i sprzedający wszelkie towary.
Brytyjska komisja równouprawnienia i praw człowieka zatrudnia zdecydowanie więcej kobiet niż mężczyzn, a średnia płaca mężczyzn jest wyższa niż kobiet. Zgadzam się, że wcześniejsze przepisy miały ograniczony wpływ na tę dynamikę. Tak, można również przyjąć przepisy uderzające w ...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)
Zita Pleštinská
- (SK) Dziękuję, panie przewodniczący! Panie komisarzu! Cieszę się, że przewodniczy pan tej "kobiecej” debacie.
Doceniam wysiłki sprawozdawczyni, pani poseł Edit Bauer, zmierzające do znalezienia wyważonego podejścia w celu sformułowania zaleceń dla Komisji i poprawy ram przepisów UE, zwłaszcza ich skutecznego egzekwowania.
W wyniku różnych transpozycji, wdrożeń i wykładni na poziomie wewnątrzpaństwowym, dyrektywa ustanawiająca zasadę równości płac dla mężczyzn i kobiet nie doprowadziła do wyeliminowania różnic w wynagrodzeniach dla kobiet i mężczyzn, które wiążą się głównie z poziomami zawodowej segregacji.
Doceniam to, że sprawozdawczyni podkreśliła w sprawozdaniu, iż macierzyństwo nie powinno stawiać w niekorzystnym położeniu kobiet, które postanowiły przerwać karierę zawodową, aby opiekować się dziećmi. We wszystkich państwach członkowskich rodzice - przez okres minimum jednego roku po narodzinach dziecka - powinni otrzymywać wsparcie na poziomie ich dochodów netto sprzed rozpoczęcia urlopu macierzyńskiego, a jednocześnie takie uzgodnienia powinny być powiązane z systemem płac, zgodnie z którym przy wyznaczaniu stawek wynagrodzenia uwzględnia się liczbę przepracowanych lat. Macierzyństwo powinno być dla kobiet korzystne, nie zaś przeciwnie.
Równie ważna jest edukacja, ponieważ może przyczyniać się do eliminowania stereotypów dotyczących płci i poprawy wynagrodzenia w przypadku mało płatnych stanowisk i posad, które pozostają nieobsadzone przez kobiety.
Państwa członkowskie muszą przeprowadzić spójną kampanię informacyjną w celu podniesienia wśród pracodawców i pracowników świadomości istniejących lub potencjalnych różnic w wynagrodzeniach na rynku pracy w UE. Równocześnie pracodawcy i pracownicy muszą być informowani o podstawowych środkach, które należy przyjąć, aby zapewnić stosowanie kar wobec pracodawców łamiących zasadę równości wynagrodzeń za taką samą pracę.
Wierzę, że dzięki zaleceniom Parlamentu Europejskiego zawartym w omawianym sprawozdaniu, którego gratuluję pani poseł Edit Bauer, Komisja Europejska we współpracy z Parlamentem Europejskim i państwami członkowskimi przygotuje przepisy, które istotnie zapewnią równe wynagrodzenia dla mężczyzn i kobiet.
Gabriela Creţu
(RO) Szanowni koledzy! Omawiane sprawozdanie jest być może najważniejszym dokumentem, jaki przygotowaliśmy w kwestii różnic w wynagrodzeniach. W szczególności zawarte w nim zalecenia stanowią krok naprzód w kierunku rozpoczęcia wreszcie stosowania zasady równości wynagrodzeń za pracę o takiej samej wartości. Muszę pogratulować tym, którzy przyczynili się do powstania tego sprawozdania. Dotychczas praca była oceniana na podstawie tradycji i zdolności do negocjacji. Mówiąc o negocjacjach, myślę o zaangażowaniu znaczących związków zawodowych, które są w stanie zmusić rządy i pracodawców do zaakceptowania odpowiednich wynagrodzeń. Oba te kryteria stawiają kobiety w niekorzystnym położeniu.
Potrzebujemy niedyskryminującego systemu oceny pracy i nowego sposobu klasyfikacji zawodów. Wzywamy państwa członkowskie i Komisję, aby wreszcie podjęły działania zmierzające do przyjęcia specjalnych środków sprzyjających równouprawnieniu płci. Mamy nadzieję, że uczynią to publicznie, popierając pod koniec miesiąca w Paryżu klauzulę, która jest najkorzystniejszą dla kobiet klauzulą w Europie. Nie miejmy jednak żadnych złudzeń. Nawet jeżeli nowy system zostanie opracowany i wdrożony, będzie dotyczył jedynie płatnej pracy. Zwłaszcza kobiety nadal będą pracować w domu i w szarej strefie, bez różnic w wynagrodzeniu, ponieważ nawet nie otrzymują za to pieniędzy.
Věra Flasarová
- (CS) Panie komisarzu, panie i panowie! Uważam, że sprawozdanie pani poseł Edit Bauer jest ogromnym sukcesem. Brak równości w wynagrodzeniach dla mężczyzn i kobiet jest jedną z najbardziej uporczywych form dyskryminacji kobiet. Jak powiedziała pani poseł Bauer, brakuje rzetelnych statystyk dotyczących miejsc pracy, zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu UE. Sama poruszałam tę kwestię w wielu książkach i artykułach, które opublikowałam w ostatnich latach. Niższe wynagrodzenie dla kobiet wykonujących taką samą pracę i mających takie same kwalifikacje i taką samą wydajność znajduje niestety przyczynę w głęboko stereotypowym postrzeganiu tego, kto powinien być żywicielem rodziny.
Ten obowiązek tradycyjnie przypada mężczyznom i dotychczas wszystkie struktury zatrudnienia, w sektorze prywatnym i publicznym, tolerowały to w większym lub mniejszym stopniu. Istnieje głęboko zakorzenione przekonanie, że mężczyzna swoim wynagrodzeniem zapewnia byt nie tylko sobie, lecz również swojej rodzinie, natomiast wynagrodzenie kobiety jest jedynie swego rodzaju dodatkiem do rodzinnego budżetu.
Bez względu na to jak bardzo niewiarygodne może to się wydawać, ta iluzja jest tak ugruntowana, że nawet stosowanie równych praw w miejscu pracy nie może opierać się na kulturowym oświeceniu, lecz musi być niestety egzekwowane prawnie. Z tego względu zdecydowanie popieram pomysł, aby w art. 29 dyrektywy 2006/54 zawrzeć szczegółowe instrukcje stosowania zasady równouprawnienia.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Sprawozdanie pani poseł Bauer nie wymaga żadnych dodatkowych komentarzy z naszej strony, gdyż dokładnie wskazuje drogę, którą należy obrać, aby zlikwidować zjawisko, którego społeczeństwo powinno się wstydzić, a które tworzy odnawiający się cykl niesprawiedliwości, gdzie dzieci widzą matki wykonujące taką samą pracę jak ojcowie i otrzymujące mniejsze wynagrodzenie, a koleżanki z pracy widzą swoich kolegów pracujących tak samo jak one i zarabiających więcej.
Społeczeństwo toleruje to zjawisko i powiela je, ponieważ kobiety powinny dysponować środkami prawnymi dającymi możliwość poprawy ich sytuacji w takim stopniu, jaki jest niezbędny i wtedy, kiedy to konieczne, zaś władze państwowe powinny wprowadzić odpowiednie środki uwzględniające okresy życia rodzinnego, okresy bezrobocia i okresy choroby oraz zapewniające uczciwe formy opodatkowania, które równoważyłyby kobietom nierówne wynagrodzenie za ich pracę, która nie powinna być oceniana jedynie pod względem czasu pracy, lecz również jej jakości oraz dodatkowych elementów, które kobiety wnoszą do swojej pracy.
Panie komisarzu! Ponawiam skierowany do pana przez pana posła Cappata apel o rewizję stanowiska Komisji w sporach, jakie niektóre państwa członkowskie toczyły w kwestii wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn, oraz wobec kraju, który był zaangażowany w taki spór i został postawiony przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Te spory miały charakter korygujący dla wszystkich kobiet, bez względu na to, czy są matkami, a oczywiście dla matek uwzględnienie całego czasu jest jeszcze ważniejsze, zwłaszcza w takiej formie, za jaką pan się opowiada, co oznacza uwzględnienie całego cyklu życia przy obliczaniu stażu pracy.
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Panie przewodniczący! Kobiety w Unii Europejskiej średnio zarabiają od 15 do 25% mniej niż mężczyźni. Ponadto system wynagrodzeń biorący pod uwagę wysługę lat przy obliczaniu wynagrodzenia jest niekorzystny dla kobiet, które muszą często ze względów rodzinnych przerywać karierę zawodową. Wychowywanie dzieci, zmiana zawodu czy zmniejszony czas pracy stawia kobiety w sytuacji trwałego strukturalnego opóźnienia. Koncepcja równego wynagrodzenia za pracę o jednakowej wartości nie może być spaczona stereotypowym podejściem do płci, ról społecznych, które do tej pory znacznie wpływały na wybór zawodu i wykształcenia, a urlop macierzyński i wychowawczy nie może być przyczyną dyskryminacji kobiet na rynku pracy.
Dyrektywa w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy jest nieodzowną częścią dorobku prawnego Wspólnoty, którą państwa członkowskie powinny jak najszybciej implementować. Cel zniesienia różnic w wynagrodzeniach powinien zostać w trybie pilnym wprowadzony do wytycznych w sprawie zatrudnienia, a regularne audyty dotyczące wynagrodzeń oraz groźba sankcji powinny ukrócić wszelką dyskryminację, zwłaszcza pod względem płci.
Ria Oomen-Ruijten
(NL) Panie przewodniczący! Jestem wdzięczna pani poseł Bauer za doskonałe sprawozdanie. Trudno uwierzyć, że dyskutujemy dziś na temat, który znalazł się w porządku dziennym już w 1957 roku, kiedy to równe traktowanie kobiet i mężczyzn, równe wynagrodzenia dla kobiet i mężczyzn zostały zagwarantowane w traktatach. Europejskie uregulowania i przepisy istnieją od 30 lat. Istnieje plan działania Komisji Europejskiej na lata 2006-2010, a jednym z kluczowych celów, który również widnieje w strategii lizbońskiej, jest zmniejszenie różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn.
Pomimo tego różnice w wynagrodzeniach nie zmniejszają się. W ostatnią sobotę przeczytałam w "The Times”, że różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn w Wielkiej Brytanii wzrosły do poziomu 21,7% w sektorze prywatnym i do 13,8% w sektorze publicznym. Brakuje znaków świadczących o poprawie również w innych państwach członkowskich - mój kraj może tu być przykładem. Ze sprawozdania dotyczącego kwestii płci w Holandii, przedstawionego podczas Światowego Forum Gospodarczego, wynika, że zajmuje ona dopiero 88. pozycję na liście równych wynagrodzeń za taką samą pracę.
Potrzebne jest zatem działanie. W piątek ministrowie z Francji, Czech i Szwecji przyjęli plan działania. Jak dużo planów działania jeszcze potrzebujemy? W przedstawionej rezolucji pani poseł Bauer poczyniła wiele zaleceń. To doskonale, lecz w mojej opinii istnieją dwa priorytety. Po pierwsze musimy zapewnić stosowanie równego traktowania i o wiele surowsze kontrole w tym względzie - równe wynagrodzenia kobiet i mężczyzn, które są podstawą dla wszystkich naszych systemów ubezpieczeń społecznych. Po drugie - i naprawdę uważam, że należy na to zwrócić państwa uwagę - istnieje różnica w świadczeniach emerytalnych dla kobiet i mężczyzn. Społeczeństwo się starzeje, jeżeli zatem kobiety nie będą miały emerytur, będziemy mieli do czynienia z naprawdę poważną sytuacją. Na tym musimy skupić się w przyszłości.
Marusya Ivanova Lyubcheva
- (BG) Wyrażam zadowolenie z powodu dyskusji nad omawianym sprawozdaniem. Utrzymujący się brak równości w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn jest niedopuszczalny. Nie powinniśmy jednak ograniczać dyskusji do kwestii równości wynagrodzeń za taką samą pracę. Potrzebujemy szerszej perspektywy. Indywidualny charakter pracy stanowi podstawę każdej działalności, ważne jest zatem, aby znaleźć obiektywny sposób oceny jej wartości, przy użyciu jasnych zasad, kryteriów i wskaźników, które umożliwią większy obiektywizm i doprowadzą do eliminacji dyskryminacji dzięki precyzyjnym środkom legislacyjnym. Ważnym instrumentem jest ocena zawodów i stanowisk pod kątem ich wartości. Niski status finansowy niektórych zajęć sprawia, że stają się one nieatrakcyjne dla mężczyzn, którzy ich unikają, zaś kobiety je podejmują. Poprawa tej sytuacji miałaby korzystny wpływ na poprawę ekonomicznej niezależności kobiet. Niski status finansowy na przykład usług świadczonych przez pielęgniarki lub nauczycieli jest nie do przyjęcia, ponieważ w ogóle nie odpowiada ich znaczeniu dla rozwoju społeczeństwa. To obszar, w którym Komisja i państwa członkowskie również mają swoje obowiązki.
Romana Jordan Cizelj
(SL) Panie i panowie! Na początek chciałabym powiedzieć, że uważam za niedopuszczalne to, że kobiety zarabiają średnio o 15% mniej niż mężczyźni, a w sektorze prywatnym ta różnica przekracza poziom 25%. W odniesieniu do tego chciałabym podkreślić, że w moim kraju, Słowenii, kobiety nie pozostają w tyle za mężczyznami pod względem wykształcenia; muszą zatem zostać podjęte odpowiednie działania. Wiele osób prawdopodobnie zastanawia się, dlaczego należy podjąć działania na szczeblu europejskim, a nie można pozostawić rozwiązania tego problemu państwom członkowskim. Jedna z przyczyn jest taka, że zmniejszenie tych różnic zabiera zbyt dużo czasu, a druga, że w większości państw członkowskich w politykę angażuje się zbyt mało kobiet, aby zwrócono należytą uwagę na problemy związane z kwestiami płci.
Jedynie niewiele z tych kobiet zajmuje taką pozycję, z której może podkreślić swoje problemy w wiarygodny sposób - w tak szczególnej instytucji, jaką jest parlament lub rząd, kobiety stanowią tylko 30% wszystkich członków. A jest wiele krajów europejskich, w których liczba kobiet w polityce nie osiąga poziomu 30%. Średnia proporcja kobiet w rządach państw członkowskich i w ich parlamentach jest mniejsza niż 30%. W Parlamencie Europejskim jesteśmy reprezentowane w 31%, co daje poziom niewiele większy niż masa krytyczna, której potrzebujemy, aby skutecznie podkreślać problemy dotyczące kwestii płci. Dlatego musimy to robić w tym miejscu.
Inne pytanie, które sobie zadałam, brzmi, czy proponowane środki są zbyt rewolucyjne i czy są sprzeczne z zasadą pomocniczości. W tej kwestii zgadzam się ze sprawozdawczynią, kiedy mówi, że przepisy nie są dostatecznie skuteczne i należy je poprawić. Nasze propozycje muszą być odważne i muszą wyrażać aktualną pozycję wyjściową dla kształtowania realnej polityki. Popieram propozycję pani poseł, zgodnie z którą Komisja powinna przygotować nowy wniosek legislacyjny dotyczący istniejących przepisów w obszarze równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn najpóźniej do 31 grudnia następnego roku i gratuluję jej dobrze przygotowanego sprawozdania.
Iratxe García Pérez
(ES) Panie przewodniczący! Dwa miesiące temu w tej Izbie dyskutowaliśmy nad rocznym sprawozdaniem w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Jeden z najbardziej niepokojących aspektów podkreślonych w tamtej debacie jest teraz tematem dzisiejszej debaty: chodzi o różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn.
To niepokojące, że od 2003 roku nie udało nam się ograniczyć 15-procentowej różnicy w wynagrodzeniach. Oznacza to, że kobiety muszą pracować 52 dni w roku dłużej niż mężczyźni, aby otrzymać takie samo wynagrodzenie.
Taka sytuacja jest absolutnie nie do przyjęcia w Unii Europejskiej, dlatego też musimy bez cienia wątpliwości przyjąć zarówno surowsze przepisy, jak i precyzyjniejsze porozumienia z pracownikami, aby spróbować wyeliminować wspomnianą różnicę.
Niemniej jednak niedługo będziemy musieli rozpatrzyć inną wątpliwą kwestię w tym względzie. W przyszłym miesiącu będziemy dyskutować o dyrektywie w sprawie czasu pracy, co również może okazać się niepokojącym czynnikiem, jeżeli chodzi o godzenie przez kobiety życia rodzinnego z pracą. Niewątpliwie to bardzo delikatna kwestia w obszarze pracy. Tu również tkwimy w zawieszeniu.
Rumiana Jeleva
(BG) Moje gratulacje dla pani poseł Edit Bauer za doskonałą pracę nad zaleceniami dotyczącymi równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn. Wiem, że przygotowanie dokumentu, który w takim stopniu uwzględnia rzeczywistą sytuację, kosztowało ją wiele wysiłku, i mam nadzieję, że zalecenia zawarte w sprawozdaniu zostaną wykorzystane w praktyce.
W moim kraju, Bułgarii, różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn wynoszą od 25% do 30%, i chociaż ogólny obraz w Unii Europejskiej, gdzie różnica ta jest mniejsza, przedstawia się lepiej, pozostaje faktem, że kobiety są opłacane gorzej niż mężczyźni. Dlaczego? Jednym z czynników jest struktura wynagrodzeń w niektórych zawodach z wysoką proporcją pracowników płci żeńskiej. Inna przyczyna leży w tym, że nikt nie poczuwa się do odpowiedzialności za taką sytuację, a zatem nikt nie czuje się zobowiązany, aby ją rozwikłać. Obecne głęboko zakorzenione stereotypy i uprzedzenia dotyczące dystrybucji pracy między przedstawicieli różnych płci nie tylko utrudniają rozwiązanie problemów, lecz często są wykorzystywane jako wymówka, aby je ignorować.
Co możemy zrobić w tej sytuacji? Po pierwsze, jak stwierdzono w sprawozdaniu, obowiązkowy warunek jest taki, że państwa członkowskie muszą dostosować się do obecnych przepisów. W polityce państwowej musi się znaleźć miejsce na wdrażanie równych praw i równości wynagrodzeń. Po drugie przejrzystość w ocenie pracy i wyznaczaniu stawek wynagrodzenia musi stać się nie formalnym, lecz integralnym aspektem pracy w przedsiębiorstwach. I wreszcie zachęcanie do dialogu wewnętrznego i dobrej komunikacji między kierownictwem a pracownikami, zwłaszcza w małych przedsiębiorstwach, musi stać się częścią zupełnie nowej kultury w poszczególnych społeczeństwach europejskich i w całej Europie.
Chciałabym raz jeszcze pogratulować pani poseł Bauer umiejętnej prezentacji problemów i rozwiązania, które zaproponowała. Dziękuję za uwagę.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Pragnę podziękować za tę debatę. Chciałabym poruszyć jedną kwestię, którą być może Komisja mogłaby się zająć. Mówimy o równości wynagrodzenia za taką samą pracę i wszyscy chcemy, żeby tak było. Jaka jest opinia Komisji o obecnej sytuacji w sektorze zatrudnienia? Obawiam się, że w związku z utratą tak wielu miejsc pracy w krajach Unii Europejskiej sytuacja mogła raczej ulec pogorszeniu niż poprawić się, ponieważ ludzie chcą zarabiać pieniądze, nawet mniejsze, niż naprawdę zasługują. Chciałabym usłyszeć, co o tym myśli Komisja.
Chciałabym podnieść kwestię dyskryminacji kobiet i mężczyzn, która z pewnością ma miejsce: chodzi o pracowników sektora publicznego w porównaniu z pracownikami sektora prywatnego, gdzie warunki bardzo się różnią. Pracownicy otrzymują różne świadczenia emerytalne i socjalne, a niekiedy nierówności nie dotyczą wyłącznie płci - chociaż doceniam to, że omawiane sprawozdanie dotyczy płci - a moja obawa wiąże się z tym, że w obecnej sytuacji problem może się raczej pogłębić, niż zmniejszyć.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Między wynagrodzeniami kobiet a wynagrodzeniami mężczyzn za taką samą pracę istnieje 15% różnica. W przypadku kobiet na stanowiskach kierowniczych różnica ta osiąga poziom 20%, a nawet 30% w przypadku kierowników MŚP.
Jedynie 28% badaczy płci żeńskiej w przemyśle i tylko 34% kobiet w przemyśle ma więcej niż jedno dziecko.
Panie komisarzu! Kiedy kobiety są na urlopie macierzyńskim, średnia roczna stawka stosowana do obliczania świadczeń w tym okresie wiąże się ze stratą finansową, pomimo jego znaczenia dla dobrobytu społecznego. Matki nie mogą być penalizowane za rodzenie dzieci i opiekowanie się nimi przez pierwsze lata życia.
Uważam również, że świadczenia macierzyńskie muszą być wypłacane nie tylko tym matkom, które pracowały przez ostatnich 12 miesięcy. Dzieci nie ponoszą odpowiedzialności za to, czy ich matki pracowały przez ten okres, czy nie. Sądzę przede wszystkim, że nie może być dyskryminacji w kwestii praw dziecka od urodzenia.
DanutBudreikait
(LT) Mogę jedynie powtórzyć, że już w 1974 roku przyjęto dokumenty zobowiązujące państwa członkowskie do wypłacania kobietom i mężczyznom takiego samego wynagrodzenia za taką samą pracę. Jednak, chociaż upłynęło ponad trzydzieści lat, sytuacja nie uległa zmianie. Ponadto w moim kraju, Litwie, rozpoczęła się reforma emerytalna. Część środków wpłacanych przez pracowników na państwowe ubezpieczenie emerytalne zostanie przeniesiona do prywatnego funduszu emerytalnego. W ciągu kilku lat stało się jasne, że aby otrzymać równą kwotę emerytury z funduszu, kobiety muszą płacić składki wyższe o 35% niż mężczyźni, ponieważ żyją dłużej. Ponadto opuszczenie funduszu jest jak wyjście z niewoli, jest niemożliwe - już to samo w sobie stanowi naruszenie praw człowieka i swobody wyboru. Oprócz Litwy również Bułgaria stosuje ten sam system, oparty na płci.
Zwracam się do Komisji, aby po zbadaniu takich przypadków podjęła inicjatywę i zaproponowała odpowiednie decyzje.
Zuzana Roithová
- (CS) Panie komisarzu, panie i panowie! Fakt, że kobiety w Unii Europejskiej muszą pracować prawie dwa miesiące dłużej, aby zarobić tyle samo co mężczyźni, jest bardziej niż alarmujący. Chociaż Europa umiera, wszystko, co możemy tutaj zrobić, to stwierdzić, że dyskryminacja kobiet i rodzin z dziećmi utrzymuje się na poziomie 25%, pomimo że kobiety prześcignęły mężczyzn w poziomie wykształcenia w stosunku 60:40. Pani poseł Bauer odnotowała, że w tak zwanych męskich zawodach praca kobiet jest rutynowo niedoszacowana bez obiektywnego powodu. Jednakże jeżeli powodem jest brak lat pracy, które kobiety poświęcają na opiekę nad rodziną, musimy zająć się sprawą poważnie. Rodzina nie może być obciążeniem.
Pani poseł Bauer powoduje tu pozytywne zamieszanie, a jej argumenty za rozpoczęciem przeglądu antydyskryminacyjnych przepisów są przekonujące. Ja również popieram propozycję, aby dostęp do zamówień publicznych i projektów finansowanych z funduszy UE był uwarunkowany zdolnością danego przedsiębiorstwa do udowodnienia tego, że posiada ono niedyskryminującą politykę płacową. Uważam, że w ten sposób można zmienić stereotypy pracodawców związane z płcią, zwłaszcza w sektorze prywatnym. Chciałabym podziękować sprawozdawczyni za bardzo profesjonalne sprawozdanie.
Bogusław Liberadzki
(PL) Panie przewodniczący! Omawiamy ważny temat, charakterystyczne jest, że były tylko dwa głosy męskie w tej sprawie. W przypadku pana posła Blooma głos męski brzmiał tak męsko, że praktycznie trudno się z nim zgodzić.
Natomiast rozważamy bardzo ważny raport. Rozważamy raport, gdzie wiemy, że praca jest dużą wartością, praca musi być godnie opłacana i to godne opłacanie powinno być różnicowane w oparciu o takie kryteria, jak rodzaj wykonywanej pracy, wydajność, zdolność do wytworzenia wartości dodanej, a nie według kryterium płci. Ale następują przemiany także w krajach członkowskich. Niech mi wolno będzie wspomnieć chociażby mój kraj, gdzie od niedawna, bardzo niedawna, w ramach równouprawnienia mamy także możliwość przyznania urlopu macierzyńskiego ojcu, czyli zbliżamy się, jesteśmy na dobrej drodze.
Ewa Tomaszewska
(PL) Panie przewodniczący! Kobiety nie uzyskują tego samego wynagrodzenia za tę samą pracę. Jednakże ich wynagrodzenie bywa niższe także ze względu na pracę w nisko wynagradzanych sektorach i nietrwałe, niższej jakości formy zatrudnienia. Skutkiem nierówności w wynagrodzeniach jest także nierówność w świadczeniach socjalnych, przede wszystkim dotyczy to emerytur. Z jednej strony niższe płace na tych samych stanowiskach, z drugiej - krótszy okres zatrudnienia wynikający z obowiązków macierzyńskich są przyczyną ubóstwa kobiet w wieku emerytalnym. Dlatego nierówność w sferze wynagrodzeń uderza w kobiety podwójnie.
Warto zwrócić uwagę, że prawo zwykle zakazuje dyskryminacji, a praktyka wskazuje na kontynuację dyskryminacji. Podstawową kwestią jest więc egzekwowanie prawa.
Zbigniew Zaleski
(PL) Panie przewodniczący! Nie ma żadnych podstaw, aby dyskryminować kobiety w tym aspekcie, nie ma co dyskutować. Trzy krótkie kwestie: na gruncie ekonomicznym to płaca ma być odpowiednikiem efektów pracy na zasadzie zasługi, nie ważne kto tę pracę wykonuje. Druga sprawa: Europa się starzeje, czy chcemy czy nie chcemy. Może winno rozpatrzyć się bonus dla kobiet, które wykonują taką samą pracę jak mężczyźni, a jednocześnie to one decydują o rodzeniu dzieci i głównie one je wychowują zabezpieczając ciągłość populacji. Trzecia sprawa: dobrym przykładem w tej materii są środowiska akademickie, takie przynajmniej, które ja znam, gdzie dane szanse są jednakowe, a płace uzależnione są po prostu od efektów. Może warto ten model wykorzystać w innych sektorach.
Andrzej Jan Szejna
(PL) Panie przewodniczący! Chciałbym się przyłączyć do tych męskich głosów, których było niestety tak mało podczas dzisiejszej debaty, które uznają, że publiczna debata i umiejscowienie w agendzie politycznej tak ważnego tematu, jakim jest wynagrodzenie i równe wynagrodzenie kobiet i mężczyzn jest jedną z najważniejszych spraw zagwarantowanych i praw zagwarantowanych w prawodawstwie krajowym i europejskim.
Mogę powiedzieć, że tak jak każdy nie zgadzam się z tym, aby wysokość wynagrodzenia była uzależniona od płci. Może być uzależniona od wykształcenia, doświadczenia, ale na pewno nie od płci. Mam wrażenie, że prawodawstwo krajowe i prawodawstwo unijne w tym zakresie jest dosyć bogate, można powiedzieć niejednokrotnie dobre, ale martwi mnie, że nie jest ono egzekwowane, nie jest egzekwowane z powodu braku tradycji. Europejski Trybunał Sprawiedliwości potwierdzał wielokrotnie, że nie jest egzekwowane. Nie chodzi więc tylko o to, aby tworzyć więcej prawa, ale aby prawo było przestrzegane.
Astrid Lulling
- (FR) Panie przewodniczący! Różnice w wynagrodzeniach, o których tutaj mowa, są tym bardziej niezrozumiałe, że we wszystkich państwach członkowskich młode kobiety są lepiej wykształcone niż mężczyźni i stanowią większość osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej.
Chciałabym jednak podkreślić, że od 1975 roku, a szczególnie od roku 2006 posiadamy solidną podstawę prawodawczą, która w latach 1975-1980 pozwoliła mi zachęcić w moim kraju dyskryminowane kobiety do wszczęcia procesów przeciwko ich pracodawcom, zwłaszcza w sektorze publicznym. Setki milionów dawnych franków luksemburskich zostały wypłacone wstecznie.
Należy zatem najpierw posługiwać się dobrymi obecnymi przepisami, ewentualnie je usprawniając zgodnie z doskonałymi zaleceniami naszej sprawozdawczyni.
Vladimír Špidla
Panie i panowie! Chciałbym podziękować za debatę poruszającą problem, którego zaistnienie jest po prostu nie do przyjęcia. Nie ma rzeczywistych ani dających się obronić powodów, dla których miałaby trwać sytuacja, w której kobiety wciąż średnio zarabiają mniej niż mężczyźni. Wskazali państwo podczas debaty na bardzo szeroki wachlarz podejść i bardzo szeroki wachlarz kwestii, które są powiązane z różnicami w wynagrodzeniach. Myślę, że z debaty jasno wynikało, z jak bardzo kompleksową kwestią mamy do czynienia.
Pragnę oświadczyć, że kwestia ta znajduje się w europejskiej agendzie politycznej, ponieważ Komisja właśnie zajęła się nią w wielu swoich dokumentach, również w związku z tym, że przygotowuje specjalny potencjalny przegląd obecnych przepisów, jak i oczywiście dlatego, że Parlament zajął się tym tematem dzięki sprawozdaniu pani poseł Bauer, za które raz jeszcze chciałbym wyrazić moje uznanie. Jednak stało się tak również dzięki temu, że w Lille trojka następujących po sobie prezydencji nie tylko zapowiedziała, lecz faktycznie przyjęła plan wprowadzający tę kwestię do agendy trzech kolejnych prezydencji, czyli Francji, Czech i Szwecji.
Panie i panowie! Chciałbym również powiedzieć, że podczas debaty w Lille, oprócz planu działania, przedstawiono szereg konkretnych działań podejmowanych przez poszczególne państwa członkowskie w tej dziedzinie, przy czym muszę powiedzieć, że niektóre z nich były bardzo radykalne i - w mojej opinii - mogą przynieść wyniki.
Panie i panowie! Raz jeszcze pragnę podziękować państwu za możliwość zabrania głosu i za debatę. Chciałbym powiedzieć, że Komisja jest w pełni przygotowana do współpracy z Parlamentem w tej kwestii, tak aby doprowadzić do stopniowego wyeliminowania tego niesprawiedliwego i niedającego się utrzymać stanu rzeczy.
Edit Bauer
Panie i panowie! Chciałabym podziękować za bardzo interesującą debatę. Pozwolę sobie przedstawić kilka uwag. Po pierwsze, same przepisy nie rozwiążą problemu. Jak już powiedziano, istnieje wiele powodów do przyjęcia przepisów, lecz oczywiście niektórych problemów gospodarczych nie można rozwiązać za ich pomocą.
Zgadzam się również, że poza wszelką wątpliwością powinniśmy lepiej wykorzystać istniejące przepisy. Ich długa historia jasno sugeruje jednak, że w obecnej formie nie są bardzo skuteczne. Nie dysponujemy innymi instrumentami niż prawodawstwo. Oznacza to, że nasze zadanie polega na zapewnieniu, by istniejące przepisy przyczyniły się do rozwiązania tego długotrwałego problemu w taki sposób, aby rynek pracy stał się sprawiedliwszym miejscem.
Podsumowując, chciałabym przedstawić jedną końcową uwagę. Wiele koleżanek i kolegów posłów podkreśliło, że utrzymywanie się takich różnic jest niedopuszczalne z perspektywy równouprawnienia. Chciałabym jednak podkreślić inny punkt widzenia, inny aspekt tej sprawy, a mianowicie wymogi mające zastosowanie do konkurencji gospodarczej, ponieważ równość wynagrodzeń za taką samą pracę jest gwarantowana w traktacie rzymskim jako wymóg uczciwej konkurencji gospodarczej. Sądzę, że taką odpowiedź należy udzielić tym kolegom, którzy podkreślają, że rynek pracy podlega innym wymogom.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się we wtorek 18 listopada 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142)
John Attard-Montalto  
na piśmie. - Ramy prawne UE dotyczące równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet są szerokie. Problem leży w egzekwowaniu przepisów.
Panuje zgoda co do tego, że dyskryminacja w zakresie wynagrodzeń ze względu na płeć jest ograniczana za pomocą istniejących przepisów. Problem stanowi nadal pośrednia dyskryminacja. Wynika to przede wszystkim z segregacji gospodarczej, a w takich przypadkach istniejące uregulowania mają ograniczone zastosowanie. Ocena ram prawnych pokazuje niektóre różnice w przepisach dotyczących różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn.
Chociaż przepisy operacyjne sensu stricto mają taki sam zakres, między istniejącymi dyrektywami występują podstawowe różnice:
a) w 1975 roku różnice w wynagrodzeniach były uznawane za kwestię związaną z konkurencją gospodarczą, "integralną część ustanowienia i funkcjonowania wspólnego rynku”, natomiast
b) dyrektywa z 2006 roku opiera się na zasadzie "równego traktowania i równych szans”.
Z danych wynika, że różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn utrzymuje się. Zgodnie z ostatnimi danymi różnica w wynagrodzeniu brutto za godzinę wynosi 15%. W sektorze prywatnym jest ona jeszcze większa i osiąga poziom 25%.
Różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn zazwyczaj tłumaczy się różnicami o charakterze indywidualnym, takimi jak wiek, wykształcenie i doświadczenie. Dowody wskazują jednak, że tego rodzaju różnice odgrywają stosunkowo niewielką rolę w utrzymywaniu się różnic w wynagrodzeniach.
Petru Filip  
Zasada równości szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet jest tematem mającym szczególne konotacje w krajach Europy Wschodniej, które niedawno stały się nowymi członkami. Wskaźniki stosowane w przypadku osiągnięć zawodowych zasadniczo nadal odnoszą się przede wszystkim do mężczyzn. Takiego punktu widzenia nie można łatwo zmienić w dawnym obszarze komunistycznym, gdyż jest on wynikiem propagandowych wysiłków reżimu, w którym w świadomości zbiorowej przyjęty został całkowicie sztuczny model równości. Brak spójności z prymitywną równością propagowaną przez propagandę reżimów komunistycznych doprowadził do podważenia obecnych działań na rzecz promowania równego traktowania kobiet i mężczyzn.
Na podstawie tych przesłanek uważam, że każda podejmowana obecnie próba propagowania zasady równouprawnienia płci musi skupiać się na szerszym aspekcie edukacyjnym i oferować obywatelom Wspólnoty realistyczne systemowe modele niedyskryminującego traktowania. Aby wdrożyć tę zasadę w całej Wspólnocie, instytucje europejskie powinny zaproponować ustanowienie europejskiego dnia równości wynagrodzeń.
Zita Gurmai  
To nie przypadek, że jednym z głównych elementów planu działania na lata 2006-2010 w dziedzinie równouprawnienia mężczyzn i kobiet jest eliminacja różnic w wynagrodzeniu ze względu na płeć. Problem różnic w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn wykracza poza fundamentalną zasadę równości wynagrodzenia za taką samą pracę. Różnice w wynagrodzeniach odzwierciedlają poważne nierówności, które można dostrzec na rynku pracy i które najbardziej dotykają kobiety. To oznacza poważny deficyt demokracji w Europie.
Rozwiązanie problemu wymaga kompleksowych uzgodnień, których nie można poczynić bez politycznej determinacji. Istniejące przepisy należy udoskonalić, a ich praktyczne stosowanie musi być propagowane i monitorowane.
Prawdziwa zasada równych szans może znaleźć praktyczne zastosowanie tylko wtedy, gdy państwa członkowskie wykażą decydującą wolę polityczną i podejmą konstruktywne kroki w kierunku zniesienia różnic w wynagrodzeniach ze względu na płeć. Jest nie do przyjęcia, że wiele państw członkowskich wciąż nie poświęciło specjalnej uwagi kwestii różnic w wynagrodzeniach ze względu na płeć ani w debatach publicznych, ani w programach politycznych.
Niezbędne jest również rozpoczęcie debaty społecznej i organizowanie kampanii edukacyjnych. Wzywam do przygotowania pakietu środków politycznych, mających zaradzić temu problemowi, który to pakiet w każdym przypadku musi uwzględniać różnice krajowe oraz wypróbowane i prawdziwe praktyki.
Potrzebujemy precyzyjniejszych i bardziej szczegółowych danych statystycznych, aby ustalić prawdziwy stan rzeczy i ściśle monitorować bieg wypadków. Należy zbadać powody różnic w wynagrodzeniach, a zdobyte informacje wykorzystać do naświetlenia problemu dyskryminacji i zapobiegania jej w przyszłości.
Lívia Járóka  
na piśmie. - Chciałabym pogratulować pani poseł Bauer rzetelnej pracy nad istotnymi zaleceniami dla Komisji Europejskiej, które dotyczą stosowania zasady równości wynagrodzeń. Różnice w wynagrodzeniach mają poważny wpływ na status kobiet w życiu społecznym i gospodarczym, a ponadto stanowią przeszkodę w równej niezależności gospodarczej.
Jest wiele obszarów w Europie, w których kobiety doświadczają różnic w wynagrodzeniu wyłącznie ze względu na płeć. Kobiety otrzymują inne wynagrodzenie za godzinę w nowych i starych państwach członkowskich. Różnice można dostrzec w podziale dochodów między kobietami a mężczyznami: 20 procent kobiet w porównaniu z 40 procentami mężczyzn w Europie ma podobny podział dochodów w najwyższym przedziale płac. Innym jaskrawym przykładem braku równości jest sektorowa segregacja ze względu na płeć, jako że połowa stanowisk w trzech sektorach jest zdominowana przez mężczyzn.
Wreszcie nadmierna reprezentacja kobiet - 30 procent - w zajęciach w niepełnym wymiarze czasu pracy negatywnie wpływa na świadczenia na rynku pracy. Te dane są jeszcze gorsze w odniesieniu do kobiet o określonym pochodzeniu etnicznym, na przykład kobiet romskich. Chociaż ramy prawne UE dotyczące równości wynagrodzeń są bardzo szerokie, kobiety w Unii Europejskiej nadal otrzymują niższe wynagrodzenie niż mężczyźni - nawet te z podobnymi umiejętnościami i podobnym poziomem wykształcenia - co dowodzi, że poprawa przepisów poprzez zwiększenie ich skuteczności jest głównym celem, jaki należy osiągnąć.
Anneli Jäätteenmäki  
na piśmie. - Różnice w wynagrodzeniach dla kobiet i mężczyzn są w UE alarmująco wysokie. Podjęto kilka inicjatyw, aby je obniżyć, lecz tempo, w jakim różnica ta maleje, jest zdecydowanie za wolne. Parlament wielokrotnie zwracał się do Komisji o podjęcie inicjatyw. W sprawozdaniu dotyczącym różnic w wynagrodzeniach mężczyzn i kobiet przedstawiono wiele konkretnych sposobów rozwiązania problemu przez UE.
Ważne jest, aby precyzyjniej i bardziej szczegółowo zdefiniować pojęcia "różnic w wysokości świadczeń emerytalnych”, "bezpośredniej dyskryminacji w zakresie wynagrodzenia” i "pośredniej dyskryminacji w zakresie wynagrodzenia”, abyśmy mieli lepsze narzędzia do eliminowania różnic w wynagrodzeniach dla mężczyzn i kobiet.
Obecnie brakuje dokładnych danych statystycznych, których potrzebujemy do oceny sytuacji. Państwa członkowskie i Komisja powinny poprawić statystyki, lecz dotyczy to również prywatnych przedsiębiorstw. Na przedsiębiorstwa należy nałożyć obowiązek przeprowadzania regularnych audytów płacowych i upubliczniania ich wyników.
Innym sposobem, w jaki możemy pomóc w rozwiązaniu tego problemu, jest wprowadzenie specjalnego odniesienia do dyskryminacji w zakresie wynagrodzeń w art. 26 (zapobieganie dyskryminacji) dyrektywy 2006/54/WE.
To po prostu niedopuszczalne, że kobiety w UE zarabiają średnio o 15% mniej niż mężczyźni. Jako organ kierowniczy musimy zrobić coś, aby naprawić tę niesprawiedliwość.
