Jednominutowe wystąpienia w znaczących kwestiach politycznych
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego są jednominutowe wystąpienia w znaczących kwestiach politycznych.
Simon Busuttil
- (MT) Chciałbym panu podziękować za życzenia złożone Malcie, która dwa tygodnie temu przystąpiła wraz z Cyprem do strefy euro, powiększając tym samym liczbę państw stosujących euro jako swoją walutę do 15. Oznacza to, że większość państw członkowskich Unii Europejskiej stosuje tę samą walutę. W trakcie uroczystości, które miały miejsce na Malcie dwa dni temu przewodniczący Komisji Europejskiej i Rady oraz wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego Mario Mauro pogratulowali Malcie szybkich postępów poczynionych w okresie trzech lat od przystąpienia do Unii Europejskiej, a także przejścia na euro, które przebiega płynnie i bezproblemowo. Pomimo tego, że okres stosowania podwójnej waluty dobiega końca w ostatnich dniach bieżącego miesiąca, mogę powiedzieć, że po upływie zaledwie dwóch tygodni niemalże wszystkie transakcje rozliczane są w euro. Mieszkańcy Malty i Gozo są dumni z przyjęcia euro i podjęcia kolejnego wielkiego kroku w procesie integracji europejskiej.
Yannick Vaugrenard
(FR) Panie przewodniczący! W grudniu Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał długo oczekiwany wyrok, który ma bardzo niepokojące skutki dla ochrony oddelegowanych pracowników w Europie.
Wyrok ten jest negatywnym sygnałem dla naszych obywateli, którzy są zaniepokojeni ryzykiem wykluczenia społecznego. Cóż takiego stwierdza Trybunał w swoim wyroku w tzw. sprawie "Laval”? Trybunał stwierdza, że szwedzkie związki zawodowe działały niewłaściwie, starając się wymusić na przedsiębiorstwie łotewskim podpisanie umowy zbiorowej, szczególnie w kontekście płacy minimalnej. Jednakże na mocy dyrektywy z 1996 r. oddelegowani pracownicy muszą przestrzegać podstawowych przepisów w zakresie minimalnej ochrony w odnośnym państwie członkowskim.
Trybunał stwierdził, że szwedzki system umów zbiorowych nie miał zastosowania, a także że takie wymogi mogą być nakładane wyłącznie przepisami prawa. Tym samym stanowisko Unii Europejskiej w przedmiotowej kwestii nie jest już jednoznaczne. Z jednej strony Komisja Europejska nadaje priorytet elastycznemu bezpieczeństwu i systemowi negocjacji zbiorowych jako modelowi. Z drugiej strony Trybunał Sprawiedliwości podważa zasadność stosowania tego modelu.
Parlament i Rada powinny zatem wyjaśnić tę kwestię. W przeciwnym razie byłoby to jak wyrzucenie dyrektywy Bolkesteina frontowymi drzwiami, by następnie wpuścić ją ukradkiem tylnymi drzwiami, co byłoby całkowicie nie do zaakceptowania.
Graham Watson
Panie przewodniczący! Zabieram głos w sprawie dotyczącej w szczególności jednego państwa członkowskiego. Uważam jednak, że sprawa ta ma poważne skutki dla całej Europy. Bieżący rok jest Europejskim Rokiem Dialogu Międzykulturowego. Jedną z instytucji szczególnie zasłużonych we wspieraniu dialogu międzykulturowego jest British Council. Szczególnie niepokojące jest zatem to, że Rosja dąży do zamknięcia ośrodków British Council w Petersburgu i Jekaterynburgu. Działalność British Council w Rosji jest w pełni legalna. Działalność ta jest uregulowana umową kulturalną z 1994 r. pomiędzy Londynem a Moskwą. W związku z tym występuję o podniesienie tej kwestii przez kolegów w rozmowach z Rosją w ramach naszego dialogu międzyparlamentarnego. Występuję także o to, aby pan, panie przewodniczący, wykorzystał każdą nadarzającą się okazję, aby dać władzom rosyjskim wyraźnie do zrozumienia, że uważamy, iż prawo do prowadzenia działalności kulturalnej, gwarantowane w pełni wiążącą umową pomiędzy dwoma państwami, jest przez władze rosyjskie naruszane w celu zdławienia debaty politycznej.
Ewa Tomaszewska
Panie przewodniczący! Wielokrotnie debatowaliśmy nad problemami związanymi z zapaścią demograficzną grożącą Europie - nad problemami społecznymi, które ona wywoła. Jednocześnie stawki VAT na wyroby dla dzieci w krajach Unii Europejskiej są stawkami podstawowymi, czyli najwyższymi.
W Polsce przed wejściem do Unii wyroby te obłożone były niższą stawką, stawką uprzywilejowaną. Wejście do Unii, poza innymi skutkami prawnymi, zaowocowało niestety także podwyższeniem stawki VAT na wyroby dla dzieci, co było sprzeczne z przyjętą przez Polskę polityką prorodzinną.
Zwracam się do Komisji Europejskiej o rozważenie zmiany przepisów w tym zakresie dla dobra wszystkich krajów Unii, a przede wszystkim dla dobra uboższych rodzin wychowujących dzieci, co nam wszystkim ułatwi realizację strategii lizbońskiej.
Mikel Irujo Amezaga
(ES) Panie przewodniczący! W programie prac na 2008 r. Komisja Europejska stwierdza, że dobro obywatela stanowi i powinno stanowić istotę projektu europejskiego.
Przyjmując tę ideę za podstawę, uważam, że podejście Unii Europejskiej do sprawy Kosowa jest niewłaściwe. Nie możemy nadal debatować nad tym, jaka sytuacja międzynarodowa umożliwiałaby uznanie niepodległości Kosowa. Kwestią, która powinna być w tej sprawie najważniejsza, jest to, czego oczekują mieszkańcy Kosowa. To oni są tutaj najważniejsi. Klucz do rozwiązania tego konfliktu składa się z dwóch elementów, a mianowicie z poszanowania praw człowieka i uznania prawa mieszkańców Kosowa do swobody podejmowania decyzji dotyczących swojej przyszłości.
Uważam, że Unia Europejska powinna wykorzystać te słowa jako punkt odniesienia w sytuacjach, które mają miejsce zarówno na jej terytorium jak i poza nim.
Daniel Strož
- (CS) Chciałbym poruszyć drażliwą kwestię, jaką jest szeroko zakrojona kampania przeciwko paleniu i palaczom w Unii Europejskiej, kampania prowadzona także na podstawie aktów prawnych przyjętych przez Parlament Europejski. Niewątpliwie zamiary leżące u podstaw tej kampanii są szczytne, ponieważ jej celem jest ochrona zdrowia obywateli. Uważam jednak, że kampania ta kładzie nacisk na cele, które nie są już tak wzniosłe, których realizacja powoduje dyskryminację znacznej części społeczeństwa, osób, które w rzeczywistości uznane są za przestępców ze względu na swój nałóg palenia. Nie można nie dostrzegać także znacznych strat finansowych, które poniosły i ponoszą przedsiębiorstwa sektora HORECA w państwach, które wprowadziły zakaz palenia w restauracjach. Pozwalam sobie stwierdzić, że uwagę, którą poświęcamy palaczom, powinniśmy także poświęcić producentom wyrobów tytoniowych. Nie jest tajemnicą, że przez dziesiątki lat do tytoniu dodawano substancje, takie jak nitrozoaminy będące związkami azotu, powodujące raka i zwiększające wchłanianie nikotyny. W większości przypadków szkody wyrządzone organizmowi ludzkiemu nie są powodowane nikotyną, ale takimi domieszkami. Uważam, że uregulowania wymaga także produkcja i skład wyrobów tytoniowych.
Jim Allister
Panie przewodniczący! W tym miesiącu przypada trzecia rocznica brutalnego zabójstwa Roberta McCartneya przez członków Irlandzkiej Armii Republikańskiej w Belfaście. Odrazę wobec tej zbrodni poczuliśmy i my, kiedy siostry McCartney przedstawiły tę sprawę w Parlamencie, domagając się sprawiedliwości.
Trzy lata później ich apel pozostaje nadal bez odpowiedzi. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że partia, która mogłaby uczynić najwięcej - Sinn Fein - jest nadal bardziej zainteresowana ochroną swoich członków i zwolenników niż dopilnowaniem, żeby zabójcy zostali pociągnięci do odpowiedzialności. W rzeczywistości sytuacja uległa nawet pogorszeniu, ponieważ naciski na Sinn Fein uległy złagodzeniu ze względu na fakt, że partia ta dopuszczona została do władzy, skutkiem czego dążenie do utrzymania władzy przez rząd powoduje, że osoby takie, jak członkowie mojej dawnej partii, to jest Demokratycznej Partii Unionistów, gotowi są uwolnić partię Sinn Fein od kłopotów.
Niestety pociągnięcie zabójców Roberta McCartneya do odpowiedzialności stanowi dla wielu osób kwestię mniej istotną niż utrzymanie "groteskowej koalicji” w Stormont. Podobnie sprawie niedawnego zabójstwa Paula Quinna, dokonanego bez wątpienia przez zbrojne skrzydło partii Sinn Fein, też haniebnie ukręci się łeb i ją zatuszuje. Takie są skutki pertraktowania z terrorystami.
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou
(EL) Panie przewodniczący! Podczas naszej pierwszej sesji miesięcznej w nowym roku chciałbym podnieść kwestię kryzysu politycznego nękającego i pogrążającego Liban w chaosie, a także kwestię roli, jaką powinien odegrać Parlament w tej sprawie.
Oprócz złożonych problemów gospodarczych i politycznych, z jakimi boryka się ten przyjazny naród, mamy do czynienia z polityczną próżnią, ponieważ od dnia 23 listopada 2007 r. parlament libański nie jest w stanie wybrać swojego przewodniczącego, przy czym termin głosowania w tej sprawie przekładany był już 12 razy. Skutkiem tego w Libanie parlament nie obraduje, a tym samym nie ma możliwości omawiania problemów i ewentualnych rozwiązań czy pełnego wykorzystania uprawnień konstytucyjnych w zakresie wyboru przewodniczącego.
Panie przewodniczący! Jestem świadomy pana zainteresowania tą kwestią, a także znam pana stanowisko i wysiłki, aby cel ten został wreszcie osiągnięty, ale chciałbym ponownie podkreślić, że musimy wyrazić nasze głębokie zaniepokojenie związane ze skutkami tego kryzysu zarówno dla cierpiących mieszkańców Libanu, jak i dla pokoju i stabilności w tym regionie. Jest to nasz obowiązek zarówno jako społeczeństwa demokratycznego, jak i jako strony umowy o partnerstwie. Układ o stowarzyszeniu z Libanem przewiduje stały dialog pomiędzy Parlamentem Europejskim a parlamentem libańskim. Musimy dobrze wykorzystać tę możliwość i skierować skuteczne przesłanie.
Pierre Pribetich
(FR) Panie przewodniczący, szanowni państwo! Słowenia, jedyne państwo byłej Jugosławii, które przystąpiło do Unii Europejskiej, przejęła teraz przewodnictwo w Unii. Z okazji tego historycznego wydarzenia pragniemy złożyć jej życzenia wszelkiej pomyślności w sprawowaniu prezydencji.
Niemniej nigdy jeszcze rozwiązanie kryzysu jugosłowiańskiego na dobre nie było sprawą tak pilną, czy to w przypadku Kosowa, czy w kwestii przyspieszenia przystąpienia jego bałkańskich sąsiadów. Jedynym rozwiązaniem dla państw byłej Jugosławii jest szybkie przystąpienie do Unii, zgodnie z ustanowionymi kryteriami. Pokój wymaga dalekosiężnej wizji, a w szczególności wzniesienia się ponad bałkańskie podziały historyczne i budowania wspólnej europejskiej przyszłości.
Problem Kosowa pozostaje nadal nierozwiązany, ponieważ społeczność międzynarodowa nie jest w stanie osiągnąć porozumienia w tej kwestii. Ofiarą tego impasu, tego syndromu jest także sama Unia Europejska. Pomiędzy państwami obawiającymi się skutków niepodległości a państwami pragnącymi jak najszybszego potwierdzenia swojej niepodległości z różnych dyplomatycznych względów Słowenia będzie musiała najpierw zapewnić spójność Unii, dążąc przede wszystkim do wewnętrznego kompromisu, jeżeli polityka zagraniczna Unii określona w traktacie lizbońskim nie ma być trywializowana, a nawet wyśmiewana.
Wiemy jednak, że słoweńska góra Triglav stanowi symbol determinacji i umiejętności doprowadzania spraw do końca. Miejmy zatem nadzieję, że to ta góra będzie symbolem 2008 r.
Romana Jordan Cizelj
(SL) W październiku 2003 r. Chorwacja oznajmiła, że na Adriatyku wyznacza swoją strefę ekologiczną/połowową. Słowenia i Włochy wyraziły wobec tego swój sprzeciw. Rok później doprowadziło to do podpisania porozumienia pomiędzy Słowenią, Włochami, Unią Europejską i Chorwacją. Na mocy tego porozumienia wyznaczenie przedmiotowej strefy nie wpływa na sytuację państw członkowskich w tym zakresie. Niemniej w 2007 r. chorwackie zgromadzenie postanowiło jednostronnie, że najpóźniej począwszy od dnia 1 stycznia br. chorwackie przepisy dotyczące tej strefy będą miały również zastosowanie do państw członkowskich.
Decyzja zgromadzenia utrudnia zatem życie osobom mieszkającym na wybrzeżu Adriatyku. Przykładowo ta jednostronna decyzja Chorwacji przysparza problemów rybakom, ponieważ ogranicza ich obszar połowowy, a port w Koper stracił dostęp do wód międzynarodowych. Decyzja zgromadzenia, zgodnie z którą od dnia 1 stycznia br. przepisy dotyczące tej strefy ekologicznej/połowowej mają zastosowanie do państw członkowskich, jest sprzeczna z zobowiązaniem zaciągniętym przez Chorwację na szczeblu międzynarodowym i daje podstawę do podnoszenia w wątpliwość wiarygodności tego państwa. Zobowiązania zaciągnięte przez państwo nie powinny być naruszane w dobie nowoczesnych, demokratycznych państw prawa. Takie postępowanie jest całkowicie sprzeczne z kulturą polityczną Unii Europejskiej.
Mam zatem duże wątpliwości, czy Chorwacja rzeczywiście pragnie członkostwa w Unii Europejskiej. Jeżeli tego rzeczywiście pragnie, musi natychmiast podjąć odpowiednie działania uruchamiające proces wypełniania zobowiązań określonych zarówno w przedmiotowym porozumieniu w sprawie strefy ekologicznej/połowowej, jak i w innych już zawartych porozumieniach.
Gyula Hegyi
(HU) Wyspa Szigetköz, leżąca częściowo na terytorium Austrii i Słowacji i częściowo na terytorium Węgier stanowi jedno z najpiękniejszych miejsc w Europie. Ta położona na Dunaju wyspa może się poszczycić dużą różnorodnością biologiczną, wspaniałą rzeźbą terenu, bogactwem fauny i flory, ważnymi siedliskami wodnymi i tradycyjnym stylem życia mieszkańców.
Niestety w ostatnich dziesięcioleciach natężenie przepływu rzeki, niezbędnej do przetrwania tego regionu, spadło do niebezpiecznego poziomu ze względu na ingerencję hydrologiczną. Zachowanie tego dziedzictwa przyrodniczego dla przyszłych pokoleń leży nie tylko w interesie regionu borykającego się z tym problemem, ale także w interesie Węgier i wszystkich pozostałych państw członkowskich Unii.
Mamy już dobre przepisy prawa, takie jak ramowa dyrektywa wodna, które powinny zapewniać temu regionowi rzeczywistą ochronę. Skuteczność takich przepisów wymaga ich egzekwowania na szczeblu krajowym i unijnym. Wskazanym byłoby, aby niezależnie od sporów wokół głównego nurtu Dunaju Słowacja współpracowała z Węgrami w sprawie ustabilizowania dostaw wody dla tego regionu.
Chciałbym zaprosić państwa na wiosenną wycieczkę, abyście sami mogli podziwiać ten romantyczny krajobraz, ale niestety nie będzie to możliwe bez wody, a więc potrzebujemy wszelkiego możliwego wsparcia.
Thierry Cornillet
(FR) Panie przewodniczący! Chciałbym przybliżyć Parlamentowi los dwóch francuskich dziennikarzy, Pierre'a Creissona i Thomasa Dandois'a, więzionych obecnie w Nigrze. Oskarżono ich o działanie na szkodę bezpieczeństwa państwa, to jest o popełnienie czynu zagrożonego w Nigrze karą śmierci.
Niewątpliwie obaj dziennikarze i ich kierowca, Al-Hassane, złamali prawo nigerskie, wjeżdżając na teren strefy zakazanej. Uważam jednak, że zrobili to ze względu na dobro dziennikarskiego śledztwa, którego celem było zbadanie sprawy powstania Tuaregów. Co więcej, zamierzali wrócić do stolicy i przeprowadzić wywiady z przedstawicielami władz nigerskich, aby uzyskać możliwie najpełniejszy obraz sytuacji.
Uważam, że powinniśmy zatem podjąć działania mające na celu udzielenie tym dziennikarzom wsparcia, po pierwsze ze względu na fakt, że grozi im śmierć, to jest kara całkowicie nieproporcjonalna do wagi popełnionego przez nich czynu, a po drugie ponieważ Niger uważany jest za naszego przyjaciela, kraj, któremu udzielamy znacznej pomocy. Brak zmiany stanowiska Nigru w tej sprawie wywoła wrogość, na którą w przeciwnym razie kraj ten nie zasługuje.
Panie przewodniczący! Uważam, że pan i inni posłowie mogliby naprawdę pomóc, występując wspólnie do prezydenta Tandji o zastanowienie się, o ułaskawienie, tak aby obaj dziennikarze zostali wypuszczeni na wolność. Choć złamali prawo nigerskie, ich czyny nie usprawiedliwiają więzienia ich przez tak długi okres.
Przewodniczący
Będziemy uważnie śledzić dalszy rozwój tej sprawy.
Bogusław Rogalski
Panie przewodniczący! Zabieram dzisiaj głos jako członek Komisji Wolności Obywatelskich, ale także jako obywatel kraju, który wielokrotnie był zmuszony do walki o niepodległość i wolność.
Pragnę zwrócić uwagę tej izbie na brak poszanowania praw człowieka, brak wolności wyrażania własnych uczuć, który ma miejsce w Chińskiej Republice Ludowej, a dotyczy mieszkańców Tybetu. Ostatnim przykładem polityki reżimu wobec Tybetu jest pacyfikacja mnichów okazujących radość z powodu uhonorowania Złotym Medalem Kongresu Dalajlamę (który jest przecież także uhonorowany nagrodą Nobla), od kilkudziesięciu lat walczącego o poszanowanie praw człowieka.
Nie możemy pozwolić, aby Tybet ani jakikolwiek inny naród w XXI w. przestał istnieć z powodu dyktatury, tyranii oraz sadystycznej chęci dominacji politycznej. Powinniśmy w tej izbie powiedzieć "dość” niszczeniu kultury, która uznawana jest za najbardziej pokojową na świecie. Jako ludzie wolni i wyznający wartości, na których zbudowano Unię Europejską, powinniśmy zrobić wszystko, aby Tybetańczycy także mogli poznać znaczenie słowa "wolność”.
Milan Horáček
(DE) Panie przewodniczący! Wszyscy jesteśmy zdumieni zamknięciem przez rząd rosyjski wszystkich oddziałów regionalnych British Council. Te odziały regionalne zostały poświęcone dla dobra sprawy, ze względu na pogorszenie się stosunków pomiędzy Rosją a Wielką Brytanią. Czyżby rosyjskie społeczeństwo obywatelskie nie miało prawa oczekiwać czegoś więcej niż tylko tego rodzaju prowokacji?
Sprawa zabójstwa Aleksandra Litwinienki pozostaje nadal nierozwiązana, a Rosja odmawia współpracy w tym zakresie. Główny podejrzany, Andriej Ługowoj, jest od końca 2007 r. posłem do Dumy. Okoliczności śmierci Anny Politkowskiej pozostają także nadal niewyjaśnione. Czyżby wszelka krytyka była tłumiona ze względu na konieczność dochowania tajemnicy, czy też jest po prostu całkowicie tępiona?
Unia Europejska musi wezwać Rosję do przestrzegania praw człowieka i zasady państwa prawa. Możemy dać przykład, nadając naszemu biuru prasowemu imię Anny Politkowskiej.
Pedro Guerreiro
(PT) Panie przewodniczący! Śledząc przebieg trzeciej rundy negocjacji pomiędzy Frontem Polisario, jedynym prawowitym reprezentantem ludu Sahrawi, a Marokiem, które odbyły się w dniach 8-9 stycznia pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, muszę podkreślić bieżącą konieczność i znaczenie żądania pełnego poszanowania niezbywalnego prawa ludu Sahrawi do samostanowienia. Jest to jedyne sprawiedliwe i trwałe rozwiązanie tego sporu, zgodne z prawem międzynarodowym i rezolucjami Organizacji Narodów Zjednoczonych. Władze Maroka należy wezwać do zaprzestania działania na zwłokę czy nawet bojkotowania obecnych negocjacji. Władze Maroka należy również wezwać do zakończenia represji i kolonizacji okupowanych terenów Sahary Zachodniej.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Dnia 27 grudnia 2007 r. Hu Jia, działacz na rzecz walki z AIDS i praw człowieka, nominowany przez Parlament w 2007 r. do nagrody Sacharowa, został aresztowany przez władze chińskie w Pekinie i oskarżony o działalność wywrotową.
Doceniam postępy poczynione w Chinach w ostatnich dziesięcioleciach. Niemniej aresztowanie przez władze chińskie Hu Jia stanowi całkowicie niewłaściwy sygnał, który bardzo trudno nam zrozumieć. Czyżby władze chińskie miały zamiar zlekceważyć zobowiązania, które zaciągnęły wobec społeczności międzynarodowej, obiecując poprawę sytuacji w swoim kraju w zakresie praw człowieka w zamian za przyznanie im prawa do organizacji igrzysk olimpijskich w Pekinie?
Parlament musi zająć bardzo wyraźne stanowisko w tej sprawie, aby chronić tego człowieka, który przebywa obecnie w areszcie najprawdopodobniej za współpracę z Parlamentem Europejskim, w ramach której w listopadzie 2007 r. złożył wyjaśnienia przed podkomisją ds. praw człowieka. Powinniśmy także udzielić wsparcia osobom prowadzącym w Chinach kampanię na rzecz uwolnienia Hu Jia.
W kulturze chińskiej sam język dyplomacji zostałby uznany wyłącznie za przyzwolenie, w związku z czym moim zdaniem powinniśmy uchwalić stanowczą rezolucję parlamentarną, by ochronić Hu Jia, co, mam nadzieję, nastąpi w tym tygodniu. Apeluję do pana, panie przewodniczący, o podniesienie kwestii dotyczącej Hu Jia w rozmowach z władzami chińskimi, które powinny poznać stanowisko Parlamentu w tej sprawie.
Proinsias De Rossa
Panie przewodniczący! Pragnę zabrać głos w sprawie, która pozornie może się wydawać raczej prozaiczna, a mianowicie w kwestii wdrażania w Irlandii europejskiej ramowej dyrektywy wodnej z 2000 r. Smutkiem napawa fakt, że wdrażanie tej dyrektywy przez rząd Irlandii obejmuje pobieranie od szkół opłat za wodę. Ponieważ większość szkół irlandzkich finansowana jest w znacznym stopniu z dobrowolnych składek, w gruncie rzeczy oznacza to, że rodzice uczniów muszą gromadzić środki niezbędne do uiszczania opłat za wodę.
Takie postępowanie rządu Irlandii jest już samo w sobie naganne, ale rząd posunął się jeszcze dalej i postanowił zrzucić winę za swoją decyzję w tym zakresie na Unię Europejską, podczas gdy oczywiście wybór polityki związanej z wdrażaniem dyrektywy wodnej należy całkowicie do rządu Irlandii. Kwestia ta jest szczególnie trudna, ponieważ w Irlandii zbliża się referendum, w którym mamy podjąć polityczną decyzję, a tchórzliwa taktyka polityczna, aby odpowiedzialnością za decyzję rządu obarczyć Unię Europejską, naraża nas na ryzyko zrażenia do Unii Europejskiej wszystkich rodziców w Irlandii.
Uważam, że jest to poważny problem i apeluję do przewodniczącego Parlamentu oraz do obecnego tutaj wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej o wydanie publicznego oświadczenia w tej sprawie oraz o danie rządowi Irlandii wyraźnie do zrozumienia, że choć ma on swobodę w podejmowaniu decyzji w sprawie ewentualnego pobierania od szkół opłat za wodę, nie powinien ryzykować przyszłości Unii Europejskiej swoją tchórzliwą taktyką polityczną.
Gay Mitchell
Panie przewodniczący! W niektórych państwach członkowskich można prosto z ulicy zostać przeszkolonym w obsłudze broni palnej, nawet dużego kalibru, bez potrzeby okazywania jakiegokolwiek dowodu tożsamości czy pozwolenia na broń. Podnoszę tutaj tę kwestię, ponieważ istnieją dowody wskazujące, że członkowie zorganizowanych grup przestępczych działających w Irlandii udają się do różnych państw członkowskich UE, aby odbyć takie szkolenie, a następnie wracają do Irlandii i zabijają ludzi w ramach porachunków pomiędzy gangami. Często ofiarami padają też niewinni świadkowie takich zdarzeń.
Podnoszę tę kwestię, ponieważ w listopadzie Parlament zatwierdził nową dyrektywę, która jest obecnie przedmiotem prac Rady. Apeluję do Rady o zatwierdzenie tej dyrektywy w tym miesiącu, aby mogła zostać przyjęta w pierwszym czytaniu.
Po drugie zwracam się do Komisji Europejskiej, aby nie czekała na transpozycję przepisów tej dyrektywy do prawa krajowego 27 państw członkowskich, co może zająć do dwóch lat, i rozpoczęła proces wdrażania niektórych z tych przepisów, z których jeden dotyczy powołania grupy kontaktowej ułatwiającej współpracę pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi a Komisją Europejską w zakresie zwalczania nielegalnego wykorzystywania broni palnej. Zwracam się o niezwłoczne podjęcie wymienionych przeze mnie działań.
Siiri Oviir
(ET) Panie przewodniczący! Szanowni państwo!
Od jakiegoś czasu z uwagą śledzimy rozwój wydarzeń w Gruzji. Zakończyły się wybory prezydenckie i ich wynik jest już znany.
Mówi się, że rewolucja pożera swoje dzieci. Prezydent Saakaszwili pewnie obawiał się tego do pewnego stopnia. Stosowanie fizycznej przemocy przez państwo nie jest oznaką jego potęgi, ale jego słabości.
Obiektywnie rzecz biorąc, powinniśmy zauważyć, że po stłumieniu demonstracji Gruzja przynajmniej starała się przeprowadzić demokratyczne wybory. Demokracja nie jest jednak wyłącznie koncepcją. Jest to sposób myślenia i nie można pewnego dnia znieść demokracji ani przenieść jej z jednego do drugiego kraju.
W Gruzji pojawiła się znacząca opozycja. W interesie rozwoju demokracji powinniśmy pomóc środowiskom rządowym w zrozumieniu istoty podstawowych elementów demokracji.
Gruzja musi znaleźć swoją własną siłę, aby zażegnać bieżący kryzys. W niezbyt odległej przyszłości przeprowadzone zostaną wybory do parlamentu. Kraj ten potrzebuje kontynuacji reform demokratycznych, a jego mieszkańcy właśnie tego oczekują.
Stawianie na jedną osobę byłoby błędem z naszej strony. Powinniśmy natomiast wspierać instytucje, zapewniać specjalistyczną pomoc oraz szczerze i otwarcie zwracać uwagę na wszelkie przypadki niezgodności z zasadami demokracji.
Tytułem podsumowania pragnę zauważyć, że to, co się dzieje w Gruzji, jest także być może kluczem do zrozumienia i rozwiązania sytuacji w Armenii. Tam też mają się wkrótce odbyć wybory prezydenckie.
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Panie przewodniczący! Komisja Europejska przyznała Polsce na lata 2008-2012 prawo do emisji tylko 208 milionów ton dwutlenku węgla - o blisko 30% mniej, niż wnioskował polski rząd. Wprawdzie tę decyzję Komisji Polska zaskarżyła do Trybunału Sprawiedliwości, ale niestety rozstrzygnięcie sporu nastąpi w bliżej nieokreślonej przyszłości, tak więc Polska gospodarka musi się dostosować do tak ograniczonego limitu.
W tej sytuacji ograniczają produkcję takie zakłady, jak cementownie, huty, a przede wszystkim znacząco podrożeje energia elektryczna. Przewiduje się, że o około 10% już w tym roku, a o 20% w ciągu czterech lat, ponieważ ograniczenia emisji w znacznym stopniu dotknęły także przemysłu wytwarzania energii elektrycznej.
Takie ograniczenie emisji, niesprawiedliwe rozkładanie jej ciężarów będzie nie tylko opóźniało rozwój krajów nowoprzyjętych do Unii, takich jak Polska, ale w znacznym stopniu obciążało koszty utrzymania ich obywateli. Przeciwko temu chciałem w zdecydowany sposób zaprotestować.
Hélène Flautre
(FR) Panie przewodniczący! W ostatni piątek, dnia 11 stycznia br., odmówiono mi prawa wstępu do ośrodka przetrzymywania cudzoziemców Lille-Lesquin. Moja wizyta stanowiła jeden z elementów europejskiego tygodnia działań na rzecz osób przetrzymywanych w europejskich ośrodkach dla cudzoziemców. Panie przewodniczący! W lipcu 2003 r., w następstwie wezwania ówczesnego przewodniczącego Parlamentu i wiceprzewodniczącego Gérarda Onesty, władze francuskie zostały zobowiązane do zapewnienia, że przepisy mające zastosowanie do wizyt posłów do parlamentu francuskiego i senatorów mają zastosowanie również do posłów do Parlamentu Europejskiego.
Panie przewodniczący! Zwracam się zatem do pana, aby ponownie wezwał pan władze francuskie do zapewnienia, że zobowiązania wtedy złożone są w pełni przestrzegane, a w szczególności że posłowie do Parlamentu Europejskiego są traktowani w ten sam sposób jak posłowie do parlamentu francuskiego. Jest to właściwe w szczególności ze względu na fakt, że posłowie do Parlamentu rozpatrują obecnie wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie powrotów obywateli państw trzecich, której przyjęcie i wdrażanie może mieć bardzo poważne skutki dla cudzoziemców.
Pragnę dodać, że niezapowiedziane wizyty w ośrodkach przetrzymywania cudzoziemców mają na celu zapobieganie niewłaściwemu ich traktowaniu, które w większości przypadków nie jest we Francji karane, jak wskazano w ostatnim sprawozdaniu Komitetu Zapobiegania Torturom.
Maria Petre
(RO) Występuję dzisiaj, aby zwrócić państwa uwagę na sytuację rumuńskich rolników w rok po przystąpieniu Rumunii do Unii Europejskiej.
W Rumuni rolnictwo jest nadal nieefektywne lub niedostatecznie efektywne, a jednak dla większości jej mieszkańców jest to podstawowe zajęcie. Rolnicy stanowią znaczną część ludności czynnej zawodowo, przy czym liczną grupą wśród rolników są również osoby starsze.
W tym kontekście z zadowoleniem przyjmuję decyzję Komisji Europejskiej w sprawie niestosowania klauzuli ochronnej w tej dziedzinie. To jednak nie wystarczy.
W 2008 r. płatności unijne będą się kształtować na poziomie 25% średniej europejskiej, zaś Rumunia osiągnie tę średnią dopiero za dziewięć lat.
W ostatnich kilku latach Rumunia dokonała znacznych postępów w transpozycji dorobku w odniesieniu do jakości, zdrowia i zagadnień fitosanitarnych.
Koszty dostosowania mogą stanowić poważną przeszkodę dla rumuńskich rolników pragnących wykorzystać możliwości, jakie stwarza wspólna polityka rolna. Rumunia jest drugim po Polsce największym producentem rolnym Europy Środkowej i tylko poprzez wykorzystywanie funduszy unijnych ten potencjał może zostać inteligentnie i właściwie wykorzystany.
Vladimír Maňka
(SK) W trakcie sesji grudniowej posłowie do Parlamentu Europejskiego zostali wprowadzeni w błąd stwierdzeniem, że słowacka stacja radiowa zaprzestanie nadawania audycji dla mniejszości zamieszkujących ten kraj oraz że nadawca publiczny likwiduje stację radiową Rádio Patria, które nadaje audycje w językach mniejszościowych.
Szanowni państwo! Słowacki nadawca publiczny nie zamierza wprowadzić jakichkolwiek ograniczeń dotyczących stacji radiowej Rádio Patria. Wprost przeciwnie - od stycznia 2007 r. Rádio Patria dysponuje po raz pierwszy w historii własnym pasmem nadawczym, dzięki któremu jego zasięg obejmuje całe terytorium Słowacji. Stacja ta nadaje codziennie przez 8-10 godzin programy o wysokiej jakości, w tym wiadomości oraz audycje dokumentalne i kulturalne. Jest to więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Żaden inny europejski nadawca publiczny nie oferuje mniejszościom narodowym usług radiowych o podobnym zakresie.
Panie przewodniczący! To smutne, gdy posłowi do Parlamentu Europejskiego wydaje się, że w demokracji można coś powiedzieć, nie sprawdzając wcześniej, czy jest to prawda. Takie ataki wywołują napięcia i przynoszą szkodę dobrej reputacji kraju.
Jelko Kacin
(SL) Słowenia przejęła przewodnictwo w Unii Europejskiej, zaś jej premier, który jest także przewodniczącym Rady Unii Europejskiej, dwukrotnie już przedstawił ocenę niezwykle dramatycznej sytuacji w Bośni i Hercegowinie, która różni się od wcześniejszych ocen sytuacji w tym kraju. Premier stwierdził mianowicie, że sytuacja jest na tyle dramatyczna, iż należałoby ją uznać za gorszą niż sytuacja w Kosowie.
Wywołało to niezwykle ostre reakcje w Bośni i Hercegowinie, zarówno ze strony instytucji Federacji i instytucji Republiki Serbii, jak i całej ludności. Nawet wysoki przedstawiciel Miroslav Lajčák nie ocenił jak na razie tej sytuacji jako aż tak złej.
Uważam zatem, że ocena ta jest nierealistyczna, nieprawidłowa i nieprofesjonalna, a ponadto że nie motywuje instytucji czy obywateli tego kraju do podejmowania wysiłków na rzecz przystąpienia do Unii Europejskiej. Uważam, że obecnie w sprawach drażliwych, dotyczących państw takich jak Bośnia i Hercegowina, potrzebujemy większej spójności ze strony instytucji Unii Europejskiej.
Marek Aleksander Czarnecki
Parlament Europejski we wrześniu 2006 r. wezwał do położenia kresu handlowi produktami z fok. Deklarację poparła rekordowa ilość posłów. Mimo jednak tak dużego poparcia i późniejszego przyjęcia przez Parlament Europejski tzw. "planu akcji dla dobra zwierząt”, który wzywa do całkowitego zakazu handlu wyrobami z fok na terenie Unii Europejskiej, niestety nie widać żadnych pozytywnych efektów. Zakazy są nieskuteczne i nie powstrzymały handlu foczymi futrami w Unii, która nadal jest jednym z największych rynków zbytu.
W celach komercyjnych poluje się na młode foki, o kilka dni starsze niż obejmuje zakaz, i legalnie sprzedaje. Poluje się bez poszanowania elementarnych zasad, obdzierając je żywcem z futer, a pozostałe ciała zwierząt wrzuca się do wody. Ta rzeź będzie trwała nadal, dopóki Komisja Europejska nie wprowadzi całkowitego zakazu obrotu wszelkimi produktami z fok.
Jim Higgins
Panie przewodniczący! W Unii Europejskiej żyje dwa miliony narkomanów. Jesteśmy świadkami epidemii narkomanii, którą należy zwalczać radykalnie.
Piętnaście lat temu w Irlandii narkomanów można było spotkać tylko w Dublinie. Obecnie narkomania jest obecna we wszystkich miastach, miasteczkach i wsiach, obejmując uzależnienia od heroiny, marihuany, kokainy, itp. Codziennie odnotowujemy zgony spowodowane uzależnieniem od narkotyków, zarówno w Irlandii, jak i w innych państwach członkowskich UE.
Z zadowoleniem przyjmuję realizowaną obecnie ośmioletnią strategię antynarkotykową UE. Musimy jednak zadać sobie szczerze pytanie, czy strategia ta rzeczywiście przynosi oczekiwane rezultaty. Powinniśmy walczyć z problemem narkomanii na wszystkich frontach. Po pierwsze powinniśmy odciąć dostawy. Po drugie, poprzez odstraszające i przyciągające uwagę kampanie reklamowe, powinniśmy starać się przekonać narkomanów, aby przestali brać narkotyki, a pozostałe osoby - aby nigdy nie zaczęły ich brać. Wreszcie, co ważne, potrzebujemy ściślejszej i lepszej współpracy międzynarodowej.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Rok 2008 jest Europejskim Rokiem Dialogu Międzykulturowego. Daje to 27 państwom członkowskim możliwość wspierania swoich kultur, historii, języków i tradycji.
Motto Unii brzmi: "jedność w różnorodności”, a zatem w 2008 r. powinniśmy wnieść rzeczywisty wkład we wzmacnianie spójności w Unii, wykorzystując do tego celu dialog międzykulturowy.
Przez stulecia Rumunia poddawana była różnym wpływom, w tym bizantyjskim, rosyjskim, austriacko-węgierskim i otomańskim. 86% mieszkańców Rumunii stanowią wyznawcy prawosławia, a Rumunia jest jedynym krajem romańskiej grupy językowej, w którym dominującą religią jest prawosławie.
Pragnę podkreślić, że w Rumunii oficjalnie uznawanych jest 18 wyznań religijnych. Dialog międzykulturowy powinien obejmować także dialog międzywyznaniowy.
Apeluję do 34 delegacji Parlamentu Europejskiego o wzmożenie, w ramach Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego, wysiłków we wspieraniu wartości europejskich na innych kontynentach, a także o wspieranie szerzenia wiedzy dotyczącej innych kultur i tradycji.
Mam nadzieję, że dialog prowadzony w ramach Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego przyczyni się do wzmocnienia pokoju, jednej z podstawowych wartości Unii Europejskiej.
Jorgo Chatzimarkakis
(DE) Panie przewodniczący! Kwestia, którą pragnę poruszyć, jest bezpośrednio związana z tym, o czym właśnie mówiła pani Ţicău, gdyż dotyczy roku 2008 jako Roku Dialogu Międzykulturowego. Zgadzam się z tym i przyjmuję do wiadomości, że Konferencja Przewodniczących podjęła pewne decyzje, ale z przykrością zauważam, że z wyjątkiem papieża wszyscy przedstawiciele różnych wyznań, którzy mają tutaj przemówić, pochodzą spoza Europy.
Czyżbyśmy nie mieli dostatecznie wielu przywódców religijnych w Europie, których można by zaprosić do wystąpienia w Parlamencie? Uważam zatem, że celowym byłoby, i w istocie moja przedmówczyni poruszyła właśnie tę kwestię, kiedy mówiła o tym, że Rumunia jest dużym państwem prawosławnym, aby zaprosić do wystąpienia w Parlamencie nie tylko papieża i hierarchów Kościoła protestanckiego - bo przecież prowadzony jest również międzykulturowy dialog pomiędzy chrześcijanami - ale również przedstawicieli Kościoła prawosławnego. Zwracam się zatem do pana o rozważenie zaproszenia w ramach obchodów Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego ekumenicznego patriarchy Konstantynopola Bartłomieja I.
Teresa Riera Madurell
(ES) Panie przewodniczący! Wraz z nadejściem nowego roku dwa nowe państwa przystąpiły do strefy euro, przyjmując naszą wspólną walutę. Wydarzenie to ponownie przywołuje na myśl żądanie, które w nowatorskiej, nowoczesnej i postępowej Unii powinno być już dawno urzeczywistnione, a mianowicie odzwierciedlenie równości płci na nowych monetach.
Jest to kwestia, która stale przewijała się w historii. Kobiety prawie nigdy nie były upamiętniane na świeżo wybitych monetach. Kobiety oraz ich wkład i dorobek nigdy nie uzyskały symbolicznego uznania, nie tylko w tym zakresie. Równość płci stanowi jedną z podstawowych wartości, w oparciu o którą budujemy Unię Europejską, i dlatego zakres stosowania zasady równości powinien zostać rozszerzony na wszystkie obszary.
Istotną kwestią jest uznawanie znaczenia i wspieranie działań wielu kobiet w różnych dziedzinach - w nauce, kulturze, edukacji, polityce - których dorobek, życie i tożsamość powinny być uznawane, badane i wspominane. W niektórych krajach, takich jak mój, to jest Hiszpania, parlament zatwierdził odpowiedni wniosek w tej sprawie.
Parlament i Komisja Europejska powinny również podjąć niezbędne inicjatywy i zalecić wszystkim państwom członkowskim podjęcie odpowiednich środków w celu zapewnienia, że w momencie bicia monet euro uwzględniane będą odniesienia do kobiet i mężczyzn oraz ich wizerunki na równych zasadach i bez dyskryminacji płci.
Mairead McGuinness
Panie przewodniczący! Jeden z posłów zasugerował, że w Parlamencie podniesiona została prozaiczna kwestia, jaką jest wdrażanie w Irlandii ramowej dyrektywy wodnej. Uważam, że kwestia ta bynajmniej nie jest prozaiczna. Jeżeli jest ona prozaiczna, powinniśmy poświęcić jej więcej uwagi, ponieważ rząd Irlandii znalazł się w poważnych tarapatach, obarczając Unię Europejską winą za zmuszenie go do pobierania od szkół opłat za wodę, kiedy w rzeczywistości kwestią o zasadniczym znaczeniu jest to, że rząd Irlandii nie zapewnia szkołom dostatecznego wsparcia finansowego, a także źle prowadzi kampanię informacyjną dotyczącą tego ważnego aktu prawnego i niewłaściwie go wdraża.
Istnieje zagrożenie, że obywatele Irlandii zmienią swoje nastawienie do Unii Europejskiej, ponieważ obwiniamy ją stale o decyzje, które nam się nie podobają, choć rząd Irlandii uczestniczy w procesie decyzyjnym. W okresie poprzedzającym referendum w sprawie traktatu reformującego negatywne nastawienie do Unii Europejskiej cechuje nie tylko rodziców uważających teraz, że to Unia jest źródłem ich problemów, ale bez wątpienia niezadowoleni z działań Unii Europejskiej są także rolnicy i inne grupy nacisku.
Rząd Irlandii powinien zatem w pełni wyjaśnić, w jaki sposób wdraża tę dyrektywę, zapewnić szkołom odpowiednie wsparcie finansowe i odpowiedzieć na pytanie, czy i kiedy nałożone zostaną na obywateli Irlandii opłaty krajowe. Na tym etapie potrzebujemy takich właśnie informacji.
Przewodniczący
Na tym kończymy ten punkt porządku dziennego.
