Tura pytań (pytania do Rady)
Przewodniczący
Następnym punktem obrad jest tura pytań (B6-0156/2008).
Do Rady skierowano następujące pytania.

Dotyczy: dyskryminacji odnoszącej się do paszportów Unii Europejskiej
W niektórych krajach UE paszporty i inne dokumenty obowiązujące przy przekraczaniu granic wydawane są nie tylko obywatelom tych krajów, ale też bezpaństwowcom zamieszkujących na stałe w tych krajach. Czy z uwagi na to, że większość tych osób należy do mniejszości etnicznych, Rada zamierza przyjąć lub przedstawić projekt formatu paszportów lub innych podobnych dokumentów, które już nie zawierałyby szczegółów o negatywnym wydźwięku, takich jak "obcy”, i w ten sposób położyć kres dyskryminacji na podłożu pochodzenia etnicznego?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL)Moje odpowiedź będzie raczej krótka. Mianowicie taka, że wydawanie paszportów lub dokumentów podróżnych osobom zamieszkującym na stałe w jakimś państwie członkowskim nie wchodzi w zakres kompetencji Wspólnoty.
Dlatego też ani Komisja Europejska, ani Rada nie ma uprawnień do proponowania jakichkolwiek zmian, które dotyczyłyby tego rodzaju paszportów lub jakichkolwiek dokumentów podróżnych.
Manuel Medina Ortega
(ES) Panie przewodniczący! Odpowiedź urzędującego przewodniczącego Rady jest istotnie bardzo jasna: nad tego rodzaju sprawami może nie być dyskusji. Być może powinienem był zadać to pytanie w nieco inny sposób. Czy Rada może przewidzieć jakiś rodzaj harmonizacji UE w stosunku do paszportów i identyfikacji paszportów, czy uważa, że ta sprawa na zawsze pozostanie w zakresie jurysdykcji państw członkowskich?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Panie pośle Medina Ortega! Bardzo dziękuję za pana dodatkowe pytanie.
Na obecnym etapie jedynymi przyjętymi wspólnymi standardami lub wspólnymi wzorcami są te, które należą do sfery elementów bezpieczeństwa, paszportów lub innych dokumentów podróżnych.
Osobiście oczekiwałbym dalszych środków w tym zakresie; podobnie jak w przypadku jakichkolwiek innych, nie mogę spekulować, czy nastąpi jakiekolwiek przeniesienie kompetencji.
Nie jest to kwestia tego, czy sprawa ta jest ważna, czy nie - to kwestia kompetencji. Obecnie kompetencje w zakresie wydawania dokumentów tożsamości osobom bez obywatelstwa należą wyłącznie do państw członkowskich, a Rada i Komisja nie posiadają tu żadnej władzy.
Dziękuję.
Reinhard Rack
(DE) Chciałbym zadać pytanie dotyczące innego rodzaju dyskryminacji. W czerwcu pana kraj, Słowenia, planuje wprowadzenie winiet autostradowych i zamierza wprowadzić dwa warianty: roczny i półroczny. Jest to zwykła dyskryminacji dziesiątków milionów mieszkańców UE jadących nad Morze Śródziemne na wakacje letnie. Jaką propozycję zamierza złożyć prezydencja rządowi słoweńskiemu, aby rozwiązać ten problem?
Janez Lenarčič
przewodniczący. - (SL) Panie pośle Rack! Dziękuję za to pytanie. Proszę jednak zwrócić uwagę, że to pytanie powinno zostać skierowane do danego państwa członkowskiego, a nie do Rady, która w tym przypadku go nie reprezentuje.
Ponieważ jednak mam okazję znać to państwo członkowskie całkiem dobrze, to chciałbym dodać, że jest to środek tymczasowy, który będzie funkcjonować do czasu wprowadzenia opłat satelitarnych oraz że o tym posunięciu poinformowane lub notyfikowane, zostały właściwe instytucje Unii Europejskiej i jak dotychczas nie uznały go za dyskryminujące.
Przewodniczący

Dotyczy: ratyfikacji traktatu lizbońskiego.
Mam prośbę, czy prezydencja słoweńska mogłaby skomentować obecny stan procesu ratyfikacji traktatu lizbońskiego? Jakie kroki przedsięwzięła dotychczas Rada na rzecz zagwarantowania pozytywnego wyniku procesu ratyfikacji?
Janez Lenarčič
przewodniczący. - (SL) Chciałbym poinformować panią poseł Doyle, że na dzień dzisiejszy, 21 maja 2008 r., traktat lizboński ratyfikowało trzynaście państw członkowskich.
Może powinienem je wymienić: Węgry podpisały go jako pierwsze już w zeszłym roku, a następnie Słowenia i Malta, Rumunia, Francja, Bułgaria, Polska, Republika Słowacka, Dania, Austria, Łotwa, Litwa i Portugalia - czyli trzynaście krajów, lub prawie połowa.
Już w ciągu swej sześciomiesięcznej prezydencji Słowenia potwierdziła swoje pragnienie, aby w tym okresie proces ratyfikacji przebiegał gładko i później trwał równie pomyślnie w czasie następnej prezydencji francuskiej, przy czym cel jest taki, że traktat lizboński powinien zgodnie z planem wejść w życie 1 lutego 2009 r.
Muszę jednak podkreślić, że ratyfikacja nie jest domeną ani prezydencji, ani Rady, lecz, że wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich, sygnatariuszy Traktatu, w każdym przypadku zgodnie z przepisami konstytucyjnymi tych krajów.
Dziękuję.
Avril Doyle
Moje podziękowania dla prezydencji. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że 13 państw członkowskich ratyfikowało traktat lizboński. Chciałabym, aby byli państwo świadomi, że Irlandia jest jedynym krajem, który będzie ratyfikować go poprzez proces referendum.
Obecnie mamy wielkie trudności w kraju, starając się przeciwdziałać staraniom różnych grup, stojących po stronie "nie”. Grupy te szerzą strach i zamęt w odniesieniu do traktatu lizbońskiego, celowo lub nie, często dotyczący spraw bardzo ważnych, lecz nie mających nic wspólnego z tym Traktatem. Czy może pan potwierdzić dla mnie, panie urzędujący przewodniczący, że prawo Irlandii do weta w stosunku do przyszłych wniosków w sprawie opodatkowania bezpośredniego w żaden sposób nie ulegnie naruszeniu przez ratyfikację traktatu lizbońskiego, i że nie ma zupełnie żadnego związku pomiędzy negocjacjami WTO a traktatem lizbońskim?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Pani poseł Doyle! Dziękuję za dwa dodatkowe pytania.
Mogę zapewnić, że, po pierwsze, każda decyzja w sferze opodatkowania będzie zawierana na zasadzie kompromisu. Innymi słowy, nawet jeśli traktat lizboński wejdzie w życie, zakładając, że zostanie ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie, Irlandia, lub którekolwiek państwo członkowskie, będzie miała prawo weta w każdej sprawie dotyczącej podatków.
Jeśli chodzi o drugie pytanie, czyli to dotyczące negocjacji prowadzonych obecnie ze Światową Organizacją Handlu, mogę również potwierdzić, że negocjacje te nie mają bezpośredniego związku z ratyfikacją traktatu lizbońskiego.
Dlatego też odpowiedź na obydwa pani dodatkowe pytania brzmi: tak.
Marian Harkin
Panie przewodniczący! Ja również chciałbym zadać ministrowi pytanie dotyczące traktatów oraz obecnego procesu ratyfikacji w Irlandii.
Jeden z istniejących obecnie zażartych sporów dotyczy tego, iż po ratyfikacji traktatu lizbońskiego kraje mogą utracić prawo veta w odniesieniu do ratyfikacji międzynarodowych umów handlowych - na przykład porozumień Światowej Organizacji Handlu.
Tak jak zostało zapisane, istnieje prawo weta, a strona na "nie” utrzymuje, że po Lizbonie to ulegnie zmianie. Chciałbym potwierdzenia ze strony prezydencji słoweńskiej, czy jest to prawda, czy też nie.
Jim Allister
Z takim szczęściem, jakie mają Irlandczycy, wyborcy z Irlandii będą mieli możność zadecydować o Traktacie, który wywrze istotny wpływ na przyszłość nas wszystkich. Czy w imieniu Rady przyrzeknie pan zaakceptować jej demokratyczny werdykt czy też, podobnie jak wyborcy z Francji lub Holandii, zostaną oni potraktowani z pogardą, jeśli ośmielą się zagłosować na nie, zgodnie z niechlubną tradycją "Croppy, lie down!” i Nicei II?
Przewodniczący
Panie i panowie! Niestety nie mogę udzielić głosu kolejnemu mówcy, ponieważ nie pozwala na to Regulamin Parlamentu. Wierzę, że każdy z państwa jest świadom, że analizujemy zmiany dla tej tury pytań, dzięki którym stanie się ona bardziej elastyczna i użyteczna. Osobiście asystuję grupie pracowniczej i z pewnością wkrótce usłyszymy optymistyczne wiadomości. W chwili obecnej zasady są, jakie są, i nie mogę udzielić głosu panu posłowi Higginsowi, choć zostałam o to poproszona, ponieważ on był trzecią osobą, która o to poprosiła.
Janez Lenarčič
przewodniczący. - (SL) Po pierwsze, odnośnie do pytania zadanego przez panią poseł Harkin.
Nastąpią zmiany dotyczące zawierania porozumień z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi. Wspomina o tym artykuł 207 przyszłego traktatu lizbońskiego. Jednak równocześnie ten sam artykuł bardzo wyraźnie przedstawia listę wielu obszarów, w których państwa członkowskie zachowają prawo weta, ponieważ artykuł wymienia wiele dziedzin oraz zagadnień, w których przy podejmowaniu decyzji Rada będzie nadal stosowała zasadę konsensusu.
Jest to czwarty ustęp artykułu 207. Powinienem był wspomnieć, że istnieje dość dużo takich obszarów. Mam tu na myśli sferę usług, aspektów komercyjnych własności intelektualnej, sfera zagranicznych instrumentów inwestycji bezpośrednich, sfera kultury i usług audiowizualnych, pomocy społecznej, edukacji, służby zdrowia i inne. Dla wszystkich tych obszarów, nawet jeśli traktat lizboński wejdzie w życie, zasada konsensusu będzie stosowana za każdym razem, gdy Rada będzie podejmowała decyzję, co oznacza zgodę każdego państwa członkowskiego.
Na pytanie pana posła Allistera odpowiedziałbym następująco: w mojej pierwszej odpowiedzi na to istotne pytanie już wspomniałem, że ratyfikacja Traktatu o Unii Europejskiej leży w gestii państw członkowskich. Podpisując ten Traktat w grudniu zeszłego roku, państwa członkowskie zobowiązały się, że zrobią wszystko, co w ich mocy, aby podpisany przez nie tekst został również ratyfikowany zgodnie z ich zasadami wewnętrznymi, postanowieniami konstytucyjnymi i innymi przepisami prawnymi.
W tej dziedzinie prezydencja nie odgrywa żadnej roli. Na przykład, to właśnie z powodu prezydencji, Słowenia, która obecnie sprawuje prezydencję w Unii Europejskiej, była pierwszym państwem, które spełniło to zadanie. Jeśli ratyfikacja nie powiedzie się, co, miejmy nadzieję, się nie stanie, będzie to wina wyłącznie państwa, w którym to się stało, a nie wina Rady lub kogokolwiek innego.
Dziękuję.
Przewodniczący

Dotyczy: Negocjacje z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie przystąpienia do UE.
Czy Rada może skomentować aktualny stan rzeczy w negocjacjach z byłą Republiką Jugosławii oraz Macedonią?
W odniesieniu do których obszarów Rada uważa, że został poczyniony postęp? Jakie są obecnie najtrudniejsze obszary uniemożliwiające posunięcie negocjacji naprzód?
Janez Lenarčič
przewodniczący . - (SL) Ponieważ zakres tego pytania jest całkiem szeroki, moja odpowiedź będzie nieco dłuższa.
Negocjacje z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie jej członkostwa w UE jeszcze się nie zaczęły. Do czasu, gdy przystąpi ona do Unii Europejskiej, pierwszoplanowe ramy dla stosunków z Europą wyznacza Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
Zgodnie z priorytetowymi zadaniami określonymi w układzie o stowarzyszeniu i umowie o partnerstwie, postępy tego kraju w kierunku członkostwa w Unii Europejskiej podlegają ocenie w przygotowywanych przez Komisję sprawozdaniach z postępów. Z zasady, sprawozdanie to jest publikowane pod koniec października lub na początku listopada. Rada oczekuje, że Komisja przedstawi swoją następną ocenę jesienią tego roku.
W swoich wnioskach z dnia 10 grudnia 2007 r. Rada Europejska zawarła swoje spostrzeżenia na temat postępów Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i wyraziła żal z powodu opóźnienia we wdrażaniu reform. Opóźnienia wynikają z wewnętrznych napięć politycznych, wskutek których uwaga instytucji politycznych tego kraju uległa odwróceniu od priorytetowych zadań integracji europejskiej.
W tym miejscu możemy wymienić kilka pozytywnych przykładów, wskazujących, że Była Jugosłowiańska Republika Macedonii czyni wysiłki, aby uniknąć takich opóźnień. Pod względem kryteriów politycznych, kraj ten osiągnął postępy w dziedzinie decentralizacji, polityki antykorupcyjnej, współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla Byłej Jugosławii, jak również w stosunkach międzyetnicznych oraz w realizacji postanowień porozumienia z Ochrydy.
W następstwie publikacji listopadowego sprawozdania w sprawie postępów Komisji UE, kraj ten przyjął ustawę o prokuraturze, ustawę o radzie prokuratorów i ustawodawstwo dotyczące Rady do spraw Międzyetnicznych oraz obsadził wakat w Radzie Sądownictwa. Poczyniono również postępy w dziedzinach bezpieczeństwa dokumentów, kontroli granicznych i migracji.
Rada będzie nadal zachęcać wszystkie partie polityczne do zacieśnienia dialogu i współpracy z różnymi grupami etnicznymi, aby kraj ten mógł osiągnąć postępy w procesie integracji.
Rada będzie również nadal zachęcać obydwie strony, aby ponawiały wysiłki w konstruktywny sposób, tak aby negocjacje pod auspicjami ONZ zakończyły się znalezieniem takiego rozwiązania, które byłoby do przyjęcia dla obu stron. Wpłynie to na poprawę współpracy w regionie i przyczyni się do dobrych stosunków z sąsiadami.
Główne reformy, jakie wciąż potrzebuje przeprowadzić ten kraj zgodnie z zaleceniami dotyczącymi poszczególnych obszarów partnerstwa dla członkostwa są następujące:
zgodnie z porozumieniem z Ochrydy musi on kontynuować decentralizację: dwie trzecie miast znajduje się już na drugim etapie decentralizacji fiskalnej;
musi on wprowadzić poprawę w zakresie równego udziału mniejszości etnicznych w administracji publicznej. Dobrym tego przykładem jest sfera spraw wewnętrznych.
Kolejne reformy to reforma policji, reforma sądownictwa, oraz dwie główne nierozwiązane, zawarte w tak zwanym porozumieniu majowym kwestie, wymagające szerszego politycznego konsensusu, mianowicie ustawy o językach oraz porozumienia w sprawie ofiar z 2001 r.
W dniu 18 lutego 2008 r. Rada przyjęła decyzję w sprawie zasad, nadrzędnych zadań i warunków określonych w partnerstwie akcesyjnym dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii. Rada dokonała aktualizacji bieżącego partnerstwa poprzez określenie zaktualizowanych nadrzędnych zadań dla dalszych prac na podstawie ustaleń zawartych w przygotowanym przez Komisję sprawozdaniu z postępów za rok 2007.
Colm Burke
Dziękuję bardzo za pana odpowiedź. Ciekaw jestem tylko: czy jest pan usatysfakcjonowany tym, że napięcia uległy zmniejszeniu na tyle, aby stał się możliwy postęp? A jeżeli zostały one wystarczająco złagodzone, to o jakiego rzędu perspektywie czasowej mówi pan w odniesieniu do pełnego wdrożenia niezbędnych reform, tak aby proces negocjacji powrócił na właściwe tory?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Jak wiemy, w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii ogłoszono, że wybory odbędą się 1 czerwca. Mamy nadzieję, że okres kampanii wyborczej nie spowoduje opóźnień w realizacji niezbędnych reform. Mamy też nadzieję, że reformy będą kontynuowane zarówno przed, jak i po okresie wyborczym.
W szczególności prezydencja czyni wysiłki, aby osiągnąć postęp w integracji krajów zachodniobałkańskich, w tym Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii na ich drodze ku członkostwu w Unii Europejskiej.
Mamy nadzieję, że osiągniemy ten postęp tak prędko, jak to jest możliwe i, że ten kraj otrzyma, oprócz innych rzeczy, datę, w której będą mogły się rozpocząć negocjacje w sprawie członkostwa.
Zależy to oczywiście w pierwszym rzędzie od samego kraju, od postępu i jakości wdrażanych w nim reform, które wciąż wymagają zakończenia i o których wspomniałem w mojej odpowiedzi.
Przewodniczący
Ponieważ autor jest nieobecny, pytanie nr 4 zostaje pozostawione bez odpowiedzi.

Dotyczy: zmiany klimatu i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Ostatnio ukończony dokument autorstwa Javiera Solany o zmianie klimatu i bezpieczeństwie międzynarodowym zwraca uwagę Rady na niektóre istotne kwestie dotyczące zmiany klimatu i w szczególności zajmuje się następstwami roszczeń terytorialnych, wyłącznymi strefami ekonomicznymi i dostępem do nowych szlaków handlowych, będącymi wynikiem zmiany klimatu. Nacisk na bezpieczeństwo i możliwości UE jako potęgi geopolitycznej stanowią punkt wyjścia dotychczasowego podejścia UE do zmiany klimatu, którego celem jest ograniczenie emisji i zwiększenie gotowości UE i świata. Czy Rada pracuje nad sformułowaniem stanowiska i strategii dotyczących tych ważnych kwestii?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Jak państwo wiedzą, w czerwcu 2007 r. Rada Europejska zaprosiła swojego Sekretarza Generalnego, wysokiego przedstawiciela Javiera Solanę i Komisję Europejską do przedstawienia wspólnego dokumentu w sprawie sposobu, w jaki zmiana klimatu wpływa na bezpieczeństwo międzynarodowe.
Wspólne sprawozdanie zostało przedstawione w trakcie tegorocznego posiedzenia Rady Europejskiej. Sprawozdanie to wyróżnia możliwe zagrożenia i rodzaje sporów, jakie mogą pojawić się w różnych częściach świata w wyniku zmiany klimatu.
Chciałbym wymienić dla przykładu kilka z nich: spory będące skutkiem niedoboru zasobów, w szczególności, gdy dostęp do tych zasobów jest wykorzystywany w celach politycznych; nasilenie migracji, której następstwem jest zwiększenie nacisku na kraje tranzytowe i docelowe, który może powodować napięcia polityczne i etniczne, a także potencjalne tarcia polityczne wskutek zmian w rejonach nadbrzeżnych, zanik wysp lub problemy z dostępem do nowych szlaków komunikacyjnych i zasobów.
Oprócz tego wspomniane przeze mnie sprawozdanie zawiera kilka zaleceń, które wymagają dalszych badań; po ich zrealizowaniu Unia Europejska będzie musiała przygotować plany działań.
Dlatego też Rada Europejska zaprosiła Radę do przeanalizowania tego wspólnego dokumentu i przedstawienia propozycji jej własnych zaleceń w sprawie niezbędnych dalszych środków nie później niż w grudniu tego roku. Celem tych środków będzie m.in. wzmocnienie współpracy z krajami trzecimi i regionami w świetle zmiany klimatu i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Powinienem był wspomnieć, że Unia Europejska nie dystansuje się od już znanego wspólnego podejścia do zmiany klimatu. Wręcz przeciwnie, w dokumencie tym wskazuje ona na nowy i bardzo ważny aspekt zmiany klimatu, którego nie wolno nam unikać w przyszłych debatach na różnych szczeblach.
Jak poseł Mitchell prawdopodobnie wie, w czasie wiosennej sesji w 2007 r. Rada Europejska zaaprobowała cele Unii Europejskiej dotyczące zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. Taki powinien być wkład Unii w światowym, integralnym porozumienie dotyczącym okresu po 2012 r.
Rada Europejska podkreślała również, że Unia Europejska jest przekonana do idei przekształcenia Europy w wydajną pod względem energetycznym gospodarkę o niskim poziomie emisji gazów cieplarnianych. Przyjęła decyzję, że do czasu zawarcia światowego i niepodzielnego porozumienia na okres po 2012 r., Unia Europejska będzie czynić starania w kierunku jednostronnego zmniejszenia poziomu jej własnych emisji gazów cieplarnianych o nie mniej niż 20 procent do 2020 r., w porównaniu z 1990 r.
W ramach pakietu dotyczącego klimatu i energii Parlament Europejski i Rada omawiają obecnie wkład każdego państwa członkowskiego, po to, by osiągnąć wyżej wymieniony cel Wspólnoty. Oprócz łagodzenia następstw zmiany klimatu, w trakcie międzynarodowych negocjacji w sprawie zmiany klimatu poświęcimy również specjalną uwagę nowym technologiom i zabezpieczeniu środków finansowych.
W czerwcu 2007 r. Komisja Europejska opublikowała swoją Zieloną Księgę pod tytułem: "Dostosowanie do zmian klimatycznych w Europie - Warianty działań na szczeblu UE” . W tym roku, po intensywnych konsultacjach z wszystkimi zainteresowanymi grupami, Komisja opublikuje również Białą Księgę w sprawie dostosowania, która będzie stanowić podstawę do dalszych dyskusji dotyczących polityki Unii Europejskiej w tym obszarze.
Dziękuję.
Gay Mitchell
Dziękuję panu ministrowi za jego odpowiedź, ale jestem ciekaw, czy instytucje nie mają w tu pewnym stopniu zbieżnych celów.
Z jednej strony stoimy twarzą w twarz z katastrofą ekologiczną, a Europa i świat nadal funkcjonują, jakby nigdy nic, a z drugiej zamierzamy zaangażować się w problem zmiany klimatu i podejmować trudne decyzje, od których zależy los przyszłych pokoleń.
Jak już powiedział minister w sformułowanych wiosną wnioskach, Rada zobowiązała się, że zajmie się poważnym problemem zmiany klimatu i podejmie potrzebne poważne decyzje.
Ale czy pan Solana korzysta z tej samej partytury? A przecież mówił różne rzeczy: mówił o potrzebie uzyskania praw do poszukiwań paliw kopalnych w jednym z ostatnich czystych ekologicznie miejsc na Ziemi i nazywał to szansą. Czyż nie podąża on w ten sposób pod prąd tego, co mówi Rada Europejska? Czy moglibyśmy, proszę, skoordynować nasze przesłania?
Jest tu z nami autorka sprawozdania dotyczącego klimatu, pani poseł Doyle, która będzie się wszystkiemu przysłuchiwać.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący . - (SL) Mogę zapewnić państwa, że Sekretarz Generalny Rady - Wysoki Przedstawiciel do spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa - bez wątpienia reprezentuje takie same poglądy, jak Rada Europejska. Przygotował on swoje zalecenie w imieniu Rady. Rada przyjęła to sprawozdanie z zadowoleniem i nie znalazła żadnych rozbieżności lub sprzeczności w stosunku do innych decyzji Rady, w tym decyzji w dziedzinie zintegrowanej polityki ochrony klimatu i energetycznej.
Nie podzielam więc opinii, że mają miejsce jakiekolwiek rozbieżności pomiędzy działalnością Wysokiego Przedstawiciela a decyzjami czy zamiarami Rady.
Carlos Carnero González
(ES) Panie przewodniczący! Pragnę zacząć od odpowiedzi udzielonej przez Radę na pytanie naszego kolegi w tej sprawie sugerując, że w szczególności w odniesieniu do państw członkowskich położonych wokół Morza Śródziemnego powinniśmy również omówić problem zmiany klimatu.
Jedna z propozycji zawartych w komunikacie Komisji dotyczy wzmocnienia inicjatywy Horizon 2020 dotyczącej uwolnienia od zanieczyszczeń regionu śródziemnomorskiego, będącego zarówno ofiarą, jak i przyczyną zmiany klimatu. Nie może być żadnych wątpliwości, że poprzez ten wniosek będzie można podjąć pewną liczbę bardzo pragmatycznych działań. Czy Rada nie uważa tego za regionalny priorytet w walce przeciwko zmianie klimatu w ramach globalnej agendy UE?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Panie pośle Carner González, dziękuję panu za dodatkowe pytanie. Możemy zgodzić się z tą inicjatywą. W rzeczywistości, jednym z regionów, na które w swoim sprawozdaniu wskazuje w szczególności Javier Solana, jest region śródziemnomorski, w którym problemy będące nie tylko skutkiem zmiany klimatu, ale też migracji i podobnych presji, mogą okazać się szczególnie poważne.
Bez wątpienia możemy oczekiwać, że jednym z głównych tematów procesu barcelońskiego będzie klimat i ochrona środowiska. Proces ten będzie wkrótce zaktualizowany poprzez propozycje dotyczące ustanowienia Unii na rzecz regionu Morza Śródziemnego. Powtarzam, że będzie to aktualizacja obecnego procesu barcelońskiego.
Jak państwo wiedzą, przedstawiony ostatnio Komisji Europejskiej dokument dotyczący tych zagadnień przedstawia sposób ich rozwiązania, o którym wspomniał poseł, chociaż jak dotychczas dokument ten nie wymienia jeszcze żadnych konkretnych projektów. Możemy jednak oczekiwać, że będzie to jeden z głównych tematów naszego zintensyfikowanego dialogu z krajami położonymi nad Morzem Śródziemnym.
Przewodniczący

Dotyczy: Skuteczna ochrona zewnętrznych granic UE
Czy Rada mogłaby powiedzieć, jakich postępów dokonano w trakcie trwania obecnej prezydencji w kierunku bardziej skutecznej ochrony granic zewnętrznych UE i czy problem handlu narkotykami w pewnych punktach wybrzeża był dyskutowany na szczeblu Rady?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący . - (SL) Wierzę, że poseł Higgins jest świadom, że Rada przywiązuje wielką wagę do skutecznego zarządzania zewnętrznymi granicami. Wobec wprowadzenia swobodnego przepływu osób wewnątrz Unii Europejskiej, odpowiednia ochrona i zarządzanie granicami zewnętrznymi ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia państwom członkowskim bezpieczeństwa wewnętrznego i skutecznego zwalczania terroryzmu, nielegalnej imigracji i handlu ludźmi.
W tym celu Rada Europejska wprowadziła dotychczas cały szereg ważnych środków. Przyjęła ona między innymi instrumenty prawne, takie jak kodeks graniczny Schengen, Fundusz Granic Zewnętrznych, Europejska Agencja ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich - w skrócie FRONTEX. Przyjęła również środki w związku z powołaniem zespołów szybkiej interwencji na granicy.
Chciałbym również zwrócić państwa uwagę na trzy komunikaty, opublikowane przez Komisję 13 lutego bieżącego roku. Komunikaty te zawierają zalecenia i propozycje dotyczące możliwych sposobów zarządzania granicami na szczeblu UE, przyszłego rozwoju agencji FRONTEX, możliwego utworzenia Europejskiego systemu nadzoru granicznego, zwanego EUROSUR oraz systemu wejścia i wyjścia na zewnętrznych granicach.
Debata w sprawie zaleceń i propozycji zawartych w tych komunikatach odbyła się 12 marca w trakcie zorganizowanej w Słowenii konferencji ministerialnej. Oczekuje się, że w czerwcu Rada ds. sprawiedliwości i spraw wewnętrznych przyjmie wnioski Rady dotyczące zarządzania zewnętrznymi granicami państw członkowskich UE. Wnioski te powinny zawierać wykaz krótko- i długoterminowych priorytetów dotyczących rozwoju agencji FRONTEX w przyszłości, dalszych zaleceń dotyczących prac Komisji w sprawie wykorzystania zgodnej z aktualnym stanem wiedzy technologii bezpieczeństwa, lepszego zarządzania granicami zewnętrznymi oraz wytycznych dotyczących dalszych prac nad ustanowieniem EUROSUR.
Oprócz tego, uważnie monitorowaliśmy działalność FRONTEX-u, w szczególności pod kątem realizacji wspólnych działań, Europejskiej Sieci Patroli Przybrzeżnych, dalsze podnoszenie jakości i wykorzystanie sprzętu z centralną rejestracją zapisów, tak zwanego CRATE [scentralizowany rejestr wyposażenia technicznego] oraz potencjalnego użycia zespołów szybkiej interwencji na granicy.
Ustanowienie Morskiego Ośrodka Analitycznego i Operacyjnego ds. Narkotyków (MAOC-N) we wrześniu zeszłego roku było ważnym krokiem w kierunku lepszej ochrony granic. Jest to centrum wsparcia dla ścigania karnego, korzystające ze wsparcia wojskowego, ustanowione przez siedem państw członkowskich: Zjednoczone Królestwo, Francję, Hiszpanię, Irlandię, Holandię, Włochy i Portugalię. Centrum to jest dostępne dla każdego innego państwa członkowskiego.
Celem centrum jest zwalczanie nielegalnego handlu zakazanymi substancjami prowadzonego drogą powietrzną lub morską przez Atlantyk i skierowanego do Europy i Afryki Zachodniej.
Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez intensywne gromadzenie, wymianę i analizę informacji, oraz optymalne wykorzystanie obiektów i urządzeń morskich i lotniczych państw członkowskich.
Do priorytetowych zadań Rady powinno należeć także wzmocnienie kontroli granicznych oraz gromadzenie i wymiana informacji niejawnych dotyczących szlaków handlu narkotykami.
Jim Higgins
Panie przewodniczący! Użycie narkotyków rośnie w miarę, jak dostępnych jest coraz więcej narkotyków. Wyraźnie widać, że organy bezpieczeństwa są niezdolne do zapobieżenia przedostawaniu się dostaw narkotyków, zwłaszcza pochodzących z Ameryki Południowej.
Panie urzędujący przewodniczący Rady, odniósł się pan do straży przybrzeżnej. Czy pan i Rada są świadomi faktu, że w portach morskich i lotniczych wybrzeża Atlantyku i zachodniej Irlandii odpowiedni inspektor pracuje tylko od czasu do czasu? Jest tam tylko jeden okręt. Aż nazbyt wyraźnie widać, że Irlandia wykorzystywana jest jako wrota dla eksportu narkotyków do innych państw członkowskich - do pana własnego kraju i do innych krajów Unii Europejskiej. Czy pan i Rada jesteście zmartwieni tą sytuacją?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Bardzo dziękuję posłowi Higginsowi za dodatkowe pytanie. Chciałbym podkreślić, że Rada Europejska naprawdę bardzo się tym martwi i nadal będzie zaniepokojona, póki będzie trwał handel narkotykami.
Jeśli chodzi o Irlandię, chciałbym podkreślić, jak już wcześniej wspomniałem, że Irlandia jest jednym z krajów, które we wrześniu zeszłego roku ustanowiły Morski Ośrodek Analityczny i Operacyjny ds. Narkotyków (MAOC-N). Jego zadanie polega właśnie na zwalczaniu nielegalnego handlu zakazanymi substancjami, który odbywa się na tym szlaku, czyli drogą morską lub powietrzną przez Atlantyk, do Europy lub Afryki Zachodniej.
A więc, mając na uwadze niedawne ustanowienie tego centrum, oczekuję, że w przyszłości będzie ono działać bardziej aktywnie, a prezydencja będzie wspierać taki obrót spraw, dostarczając zachęty przy pomocy dostępnych środków.
Reinhard Rack
(DE) Panie ministrze, rozszerzenie obszaru objętego dorobkiem prawnym Schengen w grudniu zeszłego roku budzi wśród wielu obywateli UE obawy dotyczące tego, że nie będą oni już cieszyć się takim poziomem bezpieczeństwa, do jakiego przywykli. Czy można powiedzieć, że w następstwie rozszerzenia strefy Schengen współpraca pomiędzy organami policyjnymi państw członkowskich w rozszerzonej strefie osiąga pożądane wyniki?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Panie pośle Rack, dziękuję za to dodatkowe pytanie.
Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że do rozszerzenia strefy Schengen nie doszło automatycznie, lub w wyniku pewnego impulsu lub bez przyczyny. Doszło do tego niezwłocznie po zakończeniu szeroko zakrojonych przygotowań we wszystkich państwach członkowskich, które pragnęły być częściami strefy Schengen. Doszło do tego niezwłocznie po tym, jak odpowiedzialne za ten obszar organy i instytucje UE poddały te przygotowania dogłębnej ocenie.
I tylko po uzyskaniu potwierdzenia, że ustanowiono odpowiednią kontrolę na przyszłych zewnętrznych granicach strefy Schengen rozszerzenie to mogło dojść do skutku.
W szczególności chciałbym podkreślić, że ponieważ poważnie traktujemy obawy ludzi, niezbędne jest oczywiście informowanie ich, że nie ma żadnych obiektywnych powodów dla ich obaw.
Powtarzam, rozszerzenie strefy Schengen nie odbyło się ot tak. Odbyło się ono w następstwie drobiazgowych przygotowań i drobiazgowych kontroli tego, czy zostały spełnione wszystkie warunki techniczne i warunki bezpieczeństwa. Ponieważ zostały one spełnione, możemy dziś udzielić zapewnienia, że bezpieczeństwo granic zewnętrznych rozszerzonej strefy Schengen znajduje się w dobrych rękach.
Przewodniczący

Dotyczy: Walka z ubóstwem
Jak Rada widzi rozwój zabezpieczeń minimalnych godnych warunków życia i pracy obejmujących pełne i produktywne zatrudnienie dla obywateli Europy i osób mieszkających na terytorium UE, jako środka do walki z ubóstwem, a szczególnie z ubóstwem dzieci?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Dziękuję za pytanie postawione przez panią poseł Panayotopoulos-Cassiotou.
Zatrudnienie i walka z ubóstwem i wykluczeniem społecznym stanowią największe wyzwania dla Unii Europejskiej i jej państw członkowskich. Chciałbym jednak wskazać, że zarówno polityka zatrudnienia, jak i polityka społeczna należą do zakresu kompetencji państw członkowskich, a Unia Europejska wspiera i uzupełnia ich działania.
Dlatego też państwa członkowskie muszą opracować najwłaściwsze połączenie różnych polityk, biorąc pod uwagę swoją sytuację gospodarczą i sytuację w dziedzinie zatrudnienia.
Pozwolą państwo, że wspomnę niektóre środki podjęte przez UE w tej sferze, których celem było, jak już wspomniałem, wspieranie i uzupełnianie polityki leżącej w gestii tych państw członkowskich, które ją realizują.
Po pierwsze, prawodawstwo UE reguluje bardzo wielką liczbę kwestii dotyczących zatrudnienia, w tym swobodny przepływ siły roboczej, informacje i konsultację, warunki pracy i środki zapobiegania dyskryminacji.
Po drugie, narzędzia takie, jak wytyczne w sprawie zatrudnienia, zintegrowane zalecenia i wspólne zasady dotyczące elastyczności i bezpieczeństwa w zatrudnieniu oraz kwestię udzielania państwu członkowskiemu wytycznych politycznych, dotyczących ich transpozycji oraz realizacji polityki tego państwa.
Po trzecie, również w ramach tej otwartej formy koordynacji, państwa członkowskie wykazały silne polityczne zobowiązanie do wymiany informacji i wzajemnego uczenia się. Otwarta metoda koordynacji przyczyniła się do tego poprzez ustanowienie wspólnych wskaźników, poprzez zachęcanie do prowadzenia analiz i wzajemnych sondaży oraz poprzez ściślejszą współpracę na szczeblu UE.
W związku z prawami pracowników i poprawą warunków pracy, europejskie prawodawstwo reguluje oprócz innych spraw także przepływ pracowników, wolność informacji i konsultacji, warunki pracy, w tym godziny pracy, zdrowie i bezpieczeństwo przy pracy i środki zapobiegania dyskryminacji, obejmujące też środki z dziedziny równości płci.
Pozwolę sobie wskazać na artykuł 137 porozumień, który mówi, że postanowienia tego artykułu nie mają zastosowania do wynagrodzeń. Oznacza to, że Unia Europejska nie posiada uprawnień do ustalania płac minimalnych, ani też do ustalania płac minimalnych pomiędzy państwami członkowskimi.
W ramach już wspomnianej otwartej metody koordynacji państwa członkowskie są w istocie zachęcane do zapewniania odpowiednich minimalnych standardów. Decyzja dotycząca standardów- rodzaju i poziomu uprawnień - znajduje się w wyłącznych kompetencjach państwa członkowskiego.
Ponieważ sytuacja różni się w zależności od państwa członkowskiego, naszym zdaniem nie ma sensu wprowadzanie wspólnego standardu. Musimy pamiętać, że na obszarze Unii Europejskiej wiele państw członkowskich ma do czynienia ze sprawami, takimi jak dostępność środków finansowych, zadłużenie i stabilność systemów zabezpieczeń społecznych. Tak więc ustanawianie lub narzucanie wspólnych standardów w tych obszarach miałoby wątpliwą wartość.
To wszystko wskazuje, że państwa członkowskie powinny zarówno uważnie planować, jak i omawiać kwestię minimalnych standardów i w ten sposób przyczyniać się do eliminowania ubóstwa.
W swoim pytaniu, pani poseł Panayotopoulos-Cassiotou odniosła się szczególnie do ubóstwa dzieci. Bieda dotyczy dzieci mieszkających w tych gospodarstwach domowych, w których rodzice nie posiadają zatrudnienia, w których współczynnik zatrudnienia jest niski, a dochody rodziny niewystarczające lub w przypadkach, gdzie wsparcie dla dochodów nie jest wystarczające dla wyeliminowania ubóstwa.
Dlatego też wdrażanie zrównoważonych i integralnych strategii oraz strategii aktywnej integracji przynajmniej w pewnym zakresie stanowi wkład w promowanie dobrobytu dzieci i młodzieży.
Dziękuję.
Marie Panayotopoulos-Cassiotou
(EL) Panie przewodniczący! Dziękuję przedstawicielowi Rady za odpowiedz na moje pytanie dotyczące zabezpieczenia minimalnych godnych warunków życia i pracy. Praca w przyzwoitych warunkach jest celem zarówno światowej społeczności ONZ, pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), jak i UE. W każdym razie, przyjęliśmy w tej sprawie rezolucję.
Jak Rada zamierza urzeczywistnić te godne warunki życia i pracy dla obywateli, a w szczególności dla dzieci?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Bardzo dziękuję panu za dodatkowe pytanie.
W odniesieniu do tej rezolucji, również należy uwzględnić fakt, że to zagadnienie leży w gestii państw członkowskich. Rada może wypowiadać się jedynie w ogólnym zarysie. Oczywiście, zachęca ona państwa członkowskie do przestrzegania ogólnych przepisów zawartych w przytoczonej rezolucji, lub w normach promowanych przez Międzynarodową Organizację Pracy. Wszystkie państwa członkowskie UE są również członkami Międzynarodowej Organizacji Pracy
Dziękuję.
Emanuel Jardim Fernandes
(PT) Zgadzamy się z celami, jakie przyświecają rozwojowi alternatywnych źródeł energii, ale wydaje się, że narastające trudności żywnościowe i głód sprawiają, że wiele osób zastanawia się, czy biopaliwa były właściwym krokiem. Podczas gdy zgadzam się, że istnieje potrzeba dalszych działań na rzecz alternatywnych źródeł energii, moje pytanie brzmi: czy jesteście w stanie powiedzieć publicznie naszym obywatelom, że ta droga nie doprowadzi do wzrostu kosztów artykułów żywnościowych i głodu na świecie?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Dziękuję za dodatkowe pytanie.
Kwestia wysokich cen żywności jest z pewnością dużym problemem, dlatego też to forum wysokiego szczebla zorganizowało debatę na ten temat. Rada Europejska jest gotowa podjąć działania w kierunku efektywnego rozwiązania problemu dotyczącego wysokich cen żywności. Aby to uczynić, musimy po pierwsze odnaleźć przyczyny wzrostu cen żywności, a przyczyn tych bez wątpienia jest wiele.
Czynniki wpływające na wysokie ceny żywności są różnorodne. Rada próbuje wpłynąć na ten problem za pośrednictwem wielu instytucji. Ostatnio problem ten był przedmiotem dyskusji podjętej przez Radę Rolnictwa i Rybołówstwa. Zostały wówczas przyjęte wytyczne, które powinny wpłynąć na spowolnienie wzrostu cen żywności.
Niedawno, właśnie na tej sali, została poruszona kwestia potencjalnego wpływu biopaliw na wysokie ceny żywności. Na świecie istnieje świadomość potencjalnego wpływu biopaliw i dlatego trwają prace nad rozwinięciem tak zwanych zrównoważonych kryteriów dotyczących produkcji paliw. Wśród tych zrównoważonych kryteriów z pewnością znajdują się te dotyczące wpływu na społeczeństwo; będziemy je mieli na względzie.
Praca nie została zakończona, lecz w dalszym ciągu trwają intensywne działania. Pragnę jednak podkreślić, iż wpływ, jaki biopaliwa mają na wyższe ceny należy do mniej istotnych czynników i, że istnieje wiele innych, które są ważniejsze i które są też równocześnie aktywnie rozpatrywane przez Radę.
Dziękuję.
Przewodnicząca

Dotyczy: Prawa człowieka na Kubie.
W lutym 2008 r. rząd kubański podpisał w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku dwa akty prawne z Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Oba akty są prawnie wiążące i nakładają na Kubę obowiązek zapewnienia ludziom "wolności słowa, prawa do zgromadzeń oraz prawa do podróżowania”.
W świetle tych pozytywnych zmian na Kubie oraz ostatniej, bardzo znaczącej, wizyty komisarza Louisa Michaela na Kubie w marcu, jakie kroki podejmuje Rada w kierunku unormowania stosunków z rządem kubańskim? Jakie środki nacisku będzie stosowała Rada w stosunku do Kuby, aby wyegzekwować wypełnianie tych zobowiązań międzynarodowych?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL)Chciałbym następująco odpowiedzieć na pytanie zadane przez posła Evansa:
Unia Europejska niezwykle się cieszy z powodu podpisania przez Kubę Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (MPPOiP) oraz Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych (MPPGSiK) Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W swoim oświadczeniu z 4 marca tego roku Unia Europejska uznała fakt podpisania dwóch paktów przez Kubę za bardzo pozytywny. Kuba, stając się sygnatariuszem tych prawnie wiążących instrumentów polityki międzynarodowej, zaakceptowała oczywiście obowiązki z nich wynikające.
Prezydencja stale zachęca Kubę do dalszych podobnych pozytywnych kroków oraz do dalszego umacniania współpracy ze strukturami międzynarodowymi w dziedzinie ochrony praw człowieka. Unia Europejska będzie starannie śledzić wdrażanie tych prawnie wiążących zobowiązań dotyczących praw człowieka na Kubie.
We wnioskach na temat Kuby w czerwcu 2007 Rada Europejska zaproponowała rządowi kubańskiemu, aby rozpoczął szereg reform polityczno-gospodarczych mających na celu poprawę poziomu życia ludności kubańskiej. Unia Europejska uznaje prawo Kubańczyków do decydowania o swojej przyszłości. Unia Europejska jest gotowa zapewnić konstruktywne wsparcie dla rozwoju wszystkich dziedzin życia społeczeństwa kubańskiego, włączając w to środki z zakresu współpracy na rzecz rozwoju.
Unia Europejska bezustannie przypomina władzom kubańskim o szczególnym obowiązku pielęgnowania i poszanowania praw człowieka oraz swobód obywatelskich.
W Radzie Europejskiej trwają dalsze rozmowy w sprawie możliwości wznowienia ogólnego i otwartego dialogu z Kubą w myśl wniosków wypracowanych w czerwcu zeszłego roku. Urzeczywistnienie tych dążeń jest również uzależnione od postawy Kuby i tego, czy jest gotowa przyjąć propozycję politycznego dialogu.
Prezydencja zaprasza Kubę, aby uczyniła kolejny ważny krok i ratyfikowała obydwa pakty ONZ bez dalszych zastrzeżeń, które mogłyby szkodzić ich charakterowi i skuteczności.
Dziękuję.
Richard Howitt
Moje podziękowania dla urzędującego przewodniczącego za dalsze wezwania z dzisiejszego wieczora. Jestem ciekaw, czy z uwagi na zmiany w rządzie na Kubie, on lub Rada zarejestrowali jakąkolwiek zmianę i wzrost entuzjazmu Kubańczyków, jeśli chodzi o nawiązanie otwartego dialogu politycznego, o którym wspomniał? Chciałbym też wiedzieć, czy mógłby się on odnieść do bieżącej debaty z udziałem USA oraz debaty, która wątpienia ma miejsce pomiędzy Radą a Stanami Zjednoczonymi w ramach naszych stosunków transatlantyckich. Czy wykrył on tam jakiekolwiek zmiany w polityce, które mogą stanowić bodziec do dalszej poprawy sytuacji w dziedzinie praw człowieka na Kubie?
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Dziękuję bardzo panu posłowi Howittowi za dodatkowe pytanie.
Nie mogę powiedzieć, że nie odnotowaliśmy żadnych znaczących zmian, chociaż jesteśmy świadomi możliwości w zakresie zmiany oraz perspektywy otwarcia nowego rozdziału w stosunkach pomiędzy Unią Europejską a Kubą. Ta sprawa będzie omawiana również w trakcie następnych sesji Rady UE ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych.
Mamy nadzieję, że ten potencjał zostanie wykorzystany oraz, że może to stać się rzeczywistością. Powtarzam jednak, że to także, a nawet w głównym stopniu, zależy od samej Kuby.
Dziękuję.
Zita Pleštinská
(SK) Uwolnienie czterech kubańskich więźniów sumienia było znaczącym krokiem naprzód, podobnie, jak podpisanie przez rząd kubański 28 lutego 2008 dwóch prawnie wiążących aktów Organizacji Narodów Zjednoczonych, pochodzących z Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Niestety, co najmniej 58 osób wciąż przebywa w kubańskich więzieniach cierpiąc za sam fakt, że upominają się o swoje podstawowe prawa. W świetle podpisania dwóch aktów prawnych Organizacji Narodów Zjednoczonych, co może uczynić Rada w sprawie 75 więźniów sumienia z tzw. "grupy marcowej”? Wierzę, iż Rada wezwie wysokich rangą urzędników kubańskich do weryfikacji akt dotyczących kubańskich dysydentów z udziałem bezstronnych i niezawisłych sądów oraz dołoży starań w kierunku ich uwolnienia.
David Martin
Jestem lekko rozczarowany pana odpowiedzią, ponieważ uważam, iż Kubańczycy wykazują prawdziwą wolę dokonania postępu, a zmiany w rządzie oznaczają zmianę priorytetów w podejściu Kuby do świata zewnętrznego. Wielką szkodą byłoby, gdyby UE nie skorzystała z tej okazji i nie dostrzegła szansy prowadzenia rozsądnego dialogu z Kubą. Nie nakładajmy więc na Kubę dalszych wymagań w zakresie ustępstw, lecz jako UE zainteresujmy się Kubańczykami.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Po pierwsze, w odpowiedzi na pytanie poseł Pleštinskiej.
Faktem jest, iż zmniejszono liczbę więźniów politycznych oraz to, że Unia Europejska gorąco to popiera. Unia Europejska wciąż będzie jednak wymagać od władz kubańskich, aby uwolniły wszystkich więźniów politycznych. Będzie tak przede wszystkim dlatego, że Kuba jest członkiem Rady Praw Człowieka ONZ oraz dlatego, że fakt ten nakłada na nią pewne obowiązki. Bez wątpienia kwestia praw człowieka jest jednym z podstawowych elementów naszego dialogu z Kubą.
Tutaj chciałbym odnieść się do komentarza posła Martina. Mogę go zapewnić, że ani prezydencja, ani Rada nie przeoczą okazji, aby powtórnie zaangażować się w dialog, jeśli nadarzy się taka sposobność. Oczywiście przedmiot tego dialogu bezwzględnie będzie musiał obejmować sytuację w dziedzinie praw człowieka i mamy nadzieję, że Kuba zaakceptuje takie warunki nawiązania dialogu.
Dziękuję.
Bernd Posselt
(DE) Panie przewodniczący! Jestem skonsternowany ostentacyjnym sposobem, w jaki Rada opuściła salę. Jestem posłem tej Izby od długiego czasu. Wcześniej tura pytań z udziałem Rady zaczynała się o godzinie 21.00, a Rada była z nami do 22.30. Następnie ulegliśmy życzeniom Rady, gdy ta zaproponowała przeniesienie tury pytań na godzinę 18.00 lub 19.00. To był nasz pierwszy błąd. Od tamtego czasu, tura pytań zawsze zaczyna się z opóźnieniem, a przedstawiciele Rady muszą opuszczać salę punktualnie z wybiciem godziny 19, jak w zegarku. Nie jest to wina prezydencji słoweńskiej, lecz jest to ogólny problem, który musi zostać poddany pod dyskusję. Przez pół roku przedstawiciele Rady mogą z pewnością zostawać w pięknym mieście Strassburgu do czwartku i być dla nas dostępni również w środowe wieczory.
Przewodniczący
Pańska uwaga została odnotowana. Tak naprawdę, dziś zaczęliśmy punktualnie o godz. 18.00. Posiedzenie nie rozpoczęło się więc z opóźnieniem. W każdym razie Rada poprosiła o głos i może mówić.
Janez Lenarčič
urzędujący przewodniczący. - (SL) Panie przewodniczący! Dziękuję, że pozwolił mi pan zabrać głos.
Chciałbym tylko powiedzieć posłowi Posseltowi, ze Rada szanuje decyzje przyjęte przez Parlament Europejski, oczywiście, przyjęte w drodze konsultacji z Radą i postępuje zgodnie z nimi. Zadecydowano jednak, że obecna tura pytań - która dziś rozpoczęła się o czasie - powinna trwać jedną godzinę. Zadecydowano również, że zgodnie z zasadami, tury pytań powinny mieć miejsce w środy pomiędzy godzinami 18.00 a 19.00. Rada poczyniła dostosowania, aby spełnić ten warunek, szanuje go i będzie to robić w przyszłości.
Dziękuję.
Bernd Posselt
(DE) Panie przewodniczący! Pozwolę sobie poinformować Radę, że tura pytań trwa zwykle półtorej godziny; Gdy skarżymy się prezydium, to mówi się nam niezmiennie, że tury pytań trwające godzinę stanowią wyjątek. Tak więc ustalenia nadzwyczajne mają teraz zastosowanie za każdym razem.
Przewodniczący
Pośle Posselt! Decyduje o tym Konferencja Przewodniczących. To nie jest kwestia tego, czy ja się zgadzam, czy też nie. Chciałbym, abyśmy mieli więcej czasu, ale musimy podporządkować się decyzji Konferencji Przewodniczących. W każdym bądź razie, pana krytyka została odnotowana i zostanie przekazana Konferencji Przewodniczących.
Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
W ten sposób zamykamy turę pytań.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 19.05 i wznowione o 21.00)
