Europejska sieć prewencji kryminalnej (EUCPN) - Przepisy dotyczące ochrony poufności informacji Europolu - Przepisy wykonawcze dotyczące stosunków Europolu z partnerami, w tym wymiany danych osobowych i informacji niejawnych - Wykaz krajów trzecich i organizacji, z którymi Europol zawarł porozumienia - Przepisy wykonawcze dotyczące plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol - Akredytacja działań laboratoriów kryminalistycznych (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad następującymi sprawozdaniami:
sporządzonym przez posła Kirkhope'a w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie przyjęcia przepisów dotyczących poufności informacji Europolu [11943/2009 - C7-0105/2009 -;
sporządzonym przez poseł in 't Veld w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych osobowych i informacji niejawnych [11944/2009 - C7-0106/2009 -;
sporządzonym przez posła Albrechta w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie projektu decyzji Rady określającej wykaz państw trzecich i organizacji, z którymi Europol zawiera porozumienia [11946/2009 - C7-0107/2009 -;
sporządzonym przez posła Diaza de Merę Garcię Consuegrę w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych dotyczących plików roboczych do celów analizy stosowanych przez Europol [11947/2009 - C7-0108/2009 -;
sporządzonym przez poseł Alfano w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie inicjatywy Królestwa Belgii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Węgierskiej, Królestwa Niderlandów, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczącej przyjęcia decyzji Rady ustanawiającej europejską sieć prewencji kryminalnej (EUCPN) i uchylającej decyzję 2001/427/WSiSW [11421/2009 - C7-0109/2009 -; oraz
sporządzonym przez posła Kirkhope'a w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie inicjatywy Królestwa Szwecji i Królestwa Hiszpanii w celu przyjęcia decyzji ramowej Rady w sprawie akredytacji działań laboratoriów kryminalistycznych [11419/2009 - C7-0100/2009 -.
James Nicholson
w zastępstwie sprawozdawcy. - Panie przewodniczący! W samą porę, choć raz w życiu! Korzystając z okazji przepraszam za mojego kolegę, posła Timothy'ego Kirkhope'a, który nie mógł dziś tu przybyć. Zamierzam jednakże odczytać ze wszech miar trafne osądy sprawozdawcy, które przemyślał i przelał na papier. Zapoznam państwa z opiniami sprawozdawcy. Poseł Kirkhope jest bowiem sprawozdawcą dwóch sprawozdań Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.
Na początku chciałbym skupić się na sprawozdaniu posła Kirkhope'a w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie przyjęcia przepisów dotyczących poufności informacji Europolu. Projektowane przepisy służą wdrożeniu środków bezpieczeństwa dotyczących wszystkich informacji przetwarzanych przez Europol; innymi słowy, chodzi o wspólny standard ochrony informacji, które przepływają kanałami informacyjnymi między Europolem a krajowymi jednostkami państw członkowskich.
Negocjacje w przedmiocie ram czasowych i legalności projektów decyzji Rady przysporzyły frustracji kolegom sprawozdawcom zajmującym się pakietem Europolu. W następstwie złożenia podpisu przez prezydenta Klausa i urzeczywistnienia traktatu lizbońskiego negocjacje z Radą i Komisją uległy dezaktualizacji. Autor tego sprawozdania, jak również pozostali sprawozdawcy wzywają do odrzucenia tekstu Rady.
Sprawozdawca wyjaśnia, że popiera cel decyzji Rady, ponieważ opowiadamy się za lepszą wymianą informacji, oraz dostrzega korzyści, jakie Europol przynosi państwom członkowskim w zakresie egzekwowania prawa i zwalczania przestępczości.
Chce on utrzymania wąskiego, szczególnego mandatu i zakresu kompetencji Europolu, aby agencja ta była tak sprawna i skuteczna, jak tylko możliwe. Musimy również zdać sobie sprawę, że suwerenne państwa mają do odegrania własną rolę w sferze kontroli krajowych służb policyjnych i bezpieczeństwa. Niemniej jednak bez względu na ogólne poparcie dla Europejskiego Urzędu Policji (Europolu), z uwagi na rychłe wejście w życie traktatu lizbońskiego oraz jego skutki dla współpracy policyjnej, sprawozdawca wraz z kolegami sprawozdawcami z Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych są zdania, że nie należy wprowadzać żadnych zmian do środków wdrażających decyzję o Europolu, dopóki środki te nie będą mogły zostać przyjęte w nowych ramach prawnych przewidzianych w traktacie lizbońskim.
Stąd też zwracamy się do Komisji lub Rady o wydanie na posiedzeniu plenarnym oświadczenia w sprawie wniosku dotyczącego nowej decyzji o Europolu, który zostanie przedłożony w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie traktatu lizbońskiego.
Przejdę teraz do drugiego sprawozdania, w sprawie inicjatywy Królestwa Szwecji i Królestwa Hiszpanii w celu przyjęcia decyzji ramowej Rady w sprawie akredytacji działań laboratoriów kryminalistycznych. Chodzi o inicjatywę Szwecji i Hiszpanii dotyczącą zapewnienia, by działania laboratoriów posiadały akredytację właściwego organu akredytacyjnego, co ma służyć zwalczaniu przestępczości poprzez ściślejszą współpracę między organami egzekwowania prawa w państwach członkowskich. W ciągu ostatnich kilku lat wymiana informacji w dziedzinie współpracy sądowej i organów egzekwowania prawa zyskała wysoki priorytet dla Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w sferze możliwości zapobiegania i zwalczania przestępczości.
Celem przedmiotowego projektu decyzji ramowej jest zapewnienie, by rezultaty działań laboratoriów w jednym państwie członkowskim były uznawane za równoważne z rezultatami działań laboratoriów w pozostałych państwach członkowskich, co zagwarantuje pewność prawną podejrzanym, jak również sprawniejszą współpracę sądową dzięki wykorzystywaniu dowodów zgromadzonych w jednym państwie członkowskim w postępowaniu prowadzonym w innym państwie członkowskim.
Osiągnięciu tego celu służy akredytacja działań laboratoryjnych przez organ akredytacyjny pod względem zgodności ze standardami międzynarodowymi. Decyzja ramowa odnosi się do działań laboratoryjnych dotyczących DNA i odcisków palców, a każde państwo członkowskie pilnuje, by wyniki działań akredytowanych laboratoriów przeprowadzonych w innych państwach członkowskich były uznawane za równoważne z wynikami działań akredytowanych laboratoriów krajowych. Jednak ocena dowodów na podstawie przepisów prawa krajowego pozostaje w sferze kompetencji organów sądowych, niezależnie, czy są to dowody uzyskane w toku czynności kryminalistycznych, czy nie.
Ponownie chcę podkreślić, że popieramy cele decyzji ramowej Rady. Jednakże z uwagi na wejście w życie traktatu lizbońskiego znów pojawiają się problemy dotyczące podstawy prawnej tej inicjatywy. W związku z tym w sprawozdaniu wzywa się do odrzucenia inicjatywy Królestwa Szwecji i Królestwa Hiszpanii. W świetle ratyfikacji traktatu lizbońskiego przejrzystość prawna sprawozdań Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych została zmącona. Sprawozdanie zostanie przedłożone w późniejszym terminie, po uzyskaniu jasności co do podstawy prawnej. Naszym zdaniem pozwoli to na bardziej szczegółowe zbadanie tak ważnego tematu, jako że wyznaczony harmonogram znów okazał się bardzo napięty, nie pozostawiając Parlamentowi tyle czasu, ile by chciał poświęcić na tak istotne zagadnienie.
Sophia in 't Veld
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Będę mówić zwięźle, aby nadrobić czas zabrany przez pana posła Nicholsona i nie dopuścić do opóźnienia.
O ile się nie mylę, traktat lizboński wejdzie w życie za siedem dni i pięć godzin, licząc od teraz. Przyznam, że wobec tego pośpiech Rady, by przyjąć całą serię decyzji staje się nieco żenujący. Żenujące jest według mnie również to, że tam, gdzie miałam nadzieję ujrzeć przedstawiciela Rady, aby wymienić z nim poglądy, jest puste krzesło.
Zasadniczo popieram propozycje przedmówcy. W istocie, opowiadamy się za rozwojem Europolu. Chcemy silnego Europolu. Chcemy Europolu zdolnego do działania i zwalczania przestępczości, lecz chcemy, aby Europol podlegał także demokratycznej kontroli. W związku z tym popieram wniosek przedmówcy, by zwrócić się do Rady o wycofanie wniosków w sprawie Europolu i przedłożenie nowego wniosku nie później niż w ciągu sześciu miesięcy - a najlepiej wcześniej - w trybie przewidzianym w traktacie lizbońskim.
Wreszcie docierając do konkretnego zagadnienia. którego jestem sprawozdawczynią - chodzi o Europol i przekazywanie danych osobowych i poufnych dokumentów osobom trzecim - chciałabym dowiedzieć się od Rady, niestety nieobecnej, jak zapatruje się na wynik analizy służby prawnej Parlamentu Europejskiego, mówiący że podstawa prawna wybrana dla tego konkretnego wniosku jest niewłaściwa. Nie wiem, kto odpowie w imieniu Rady, ale może uda się jej do tego wrócić i wysłać kogoś, kto udzieli nam odpowiedzi.
Jan Philipp Albrecht
sprawozdawca. - (DE) Panie przewodniczący! Zgadzam się z przedmówcami - uważam, że jedynym rozsądnym krokiem ze strony Rady byłoby ponowne przedłożenie Parlamentowi Europejskiemu wniosków dotyczących Europolu, z traktatem lizbońskim jako podstawą prawną.
Poddanie pod dyskusję współpracy sądowej i policyjnej w Europie oraz współdecydowanie w tej sprawie przez Parlament jest właściwe i konieczne. Tylko w ten sposób działania Europolu uzyskają prawowity mandat. Wspólne i stanowcze odrzucenie zaproponowanych przez Radę przepisów dotyczących pracy Europolu to wyraźny sygnał, że należy teraz wprowadzić zmiany do podstawy prawnej.
Co więcej, istnieją ku temu wszelkie przesłanki. Nazbyt długo już wdrażanie europejskiej polityki wewnętrznej i bezpieczeństwa było zadaniem zastrzeżonym wyłącznie dla egzekutywy, polityka ta była prowadzona za zamkniętymi drzwiami. Szczególnie w związku z działaniami antyterrorystycznymi podjętymi po atakach z 11 września 2001 r. zatwierdzono liczne projekty prawodawstwa w zakresie bezpieczeństwa, których potrzeba przyjęcia, skuteczność i adekwatność w wielu przypadkach nie została gruntownie przeanalizowana czy choćby przedyskutowana. Zdystansowanie polityczne trzeciego filaru Unii Europejskiej umożliwiło rządom nałożenie wysoce kontrowersyjnych ograniczeń obywatelskich praw podstawowych.
Doprowadziło to do niebezpiecznego zaburzenia równowagi w jednej dziedzinie. Jakkolwiek siły bezpieczeństwa na świecie ściślej współpracują między sobą, brakuje międzynarodowego konsensusu w kwestii minimalnych standardów dotyczących praw podstawowych i ochrony prawnej. Owa przepaść między uprawnieniami rządów a prawami obywatelskimi pogłębia się, zwłaszcza w sferze wymiany danych osobowych między UE a krajami trzecimi. Europejskie agencje bezpieczeństwa, takie jak Europol, Eurojust i Frontex, jak również systemy informacji, jak Schengen, Eurodac czy też bazy danych celnych i wizowych są wykorzystywane do przechowywania coraz większej ilości danych osobowych, a liczba operacji konsolidacji i analizy tych danych do różnych potrzeb rośnie w szybkim tempie. Nawet w Europie tracimy jasność co do tego, kto jest uprawniony do gromadzenia, posiadania, analizy czy przekazywania danych jakiej treści oraz co do warunków, na jakich można to robić. Stąd też często podnoszona jest kwestia prawnej ochrony w świetle zasad regulujących obecny system.
Co by się jednak stało, gdyby wszystkie te dane została przekazane krajom trzecim? Nie mówimy tu tylko o krajach takich jak Norwegia czy Szwajcaria, lecz także o Stanach Zjednoczonych Ameryki, o Rosji, a nawet o Maroku czy Chinach. Ciekaw jestem, kto może zagwarantować, że dane te będą chronione przed nadużyciem i arbitralnymi działaniami ze strony państw w takim samym zakresie, jak miało to miejsce dotychczas. Parlament ten w istocie ma prawo i obowiązek zastosować nową podstawę prawną przewidzianą traktatem do wszczęcia procesu służącego zapewnieniu poszanowania praw podstawowych obywateli europejskich bez żadnych ograniczeń, także w kontekście międzynarodowej współpracy w zakresie zwalczania przestępczości i terroryzmu. Należy wprowadzić wspólne minimalne standardy - zwłaszcza w sferze ochrony danych osobowych - zanim jako Unia Europejska podpiszemy jakiekolwiek dalsze porozumienia w sprawie wymiany danych z krajami trzecimi.
Dotyczy to informacji pozyskiwanych przez Europol, jak również danych bankowych SWIFT oraz danych o pasażerach lotu, podlegających wymianie z władzami amerykańskimi. Jasno określone standardy ochrony danych, wyczerpująca analiza proporcjonalności oraz skuteczna ochrona prawna obywateli to warunki konieczne podjęcia dalszych środków.
Cieszę się, że zdołaliśmy osiągnąć konsensus na takim poziomie w całym politycznym spektrum odnoszącym się do prawodawstwa o Europolu i postrzegam to jako dobry znak dla dalszych dyskusji nad kwestią kompleksowej ochrony praw podstawowych w Europie. Dokładnie tego oczekują od nas teraz obywatele UE.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji! Pakiet Europolu składa się z czterech projektów decyzji służących wykonaniu decyzji Rady z 6 kwietnia 2009 r.
Panie przewodniczący, zacznę od tego, że przyłączam się do apelu kolegów o wycofanie wniosku Rady. Chcemy Parlamentu, którego rola będzie zdecydowanie bardziej widoczna; chcemy, aby to traktat lizboński stanowił podstawę dla decyzji dotyczących pakietu Europolu. Chcemy, aby Parlament i Rada znalazły się na równej stopie i wzajemnie się równoważyły.
Aby bardziej przybliżyć powody, dla których opowiadam się za odrzuceniem wniosku, powiem kilka słów o przedmiocie mojego sprawozdania. Do podstawowych zadań powierzonych Europejskiemu Urzędowi Policji należy gromadzenie, przechowywanie, analiza i wymiana informacji i danych. Aby urząd ten mógł wykonywać owo ważne zadanie, właściwe władze w państwach członkowskich muszą przesyłać do Europolu wyczerpujące, aktualne i dokładne informacje. Tylko w ten sposób Europol będzie mógł w pełni wykorzystać swoje możliwości analityczne.
Zakres zastosowania projektu decyzji Rady określony w art. 2 został ograniczony do przetwarzania danych do celów analizy, na podstawie mandatu nadanego w art. 14 ust. 1 decyzji. W związku z tym Europol posiada obecnie 19 rodzajów plików roboczych do celów analizy. Każdy z tych plików analitycznych stanowi osobną bazę danych powiązaną z określonym rodzajem działalności przestępczej. Zatem każda baza danych jest ściśle powiązana z konkretnym rodzajem wsparcia operacyjnego, jakie Europol może zaoferować zgodnie z powierzonymi mu kompetencjami.
Obecnie pliki analityczne stanowią na szczeblu europejskim jedyne legalne narzędzia przechowywania, przetwarzania i analizy informacji, w tym informacji z terenu lub informacji wywiadowczych, zawierających dane osobowe.
Wniosek zawiera również unormowania oraz podstawowe zasady dotyczące środków technicznych i ich użycia. Potrzeba gromadzenia i przetwarzania informacji wiąże się z koniecznością utworzenia instrumentu prawnego, który gwarantuje pełne poszanowanie praw podstawowych. Podkreślam, że oznacza to pełne poszanowanie praw podstawowych obywateli europejskich. Jednocześnie taki instrument musi gwarantować Europolowi możliwość pełnego wywiązywania się z powierzonych mu funkcji. W związku z tym, wtórując pani poseł in 't Veld zapytuję, czy zamierzona podstawa prawna jest prawidłowa.
Panie przewodniczący, w tej dziedzinie rola Parlamentu Europejskiego jako izby reprezentującej obywateli jest niezbywalna. Obligatoryjna kontrola przez Parlament Europejski jest niezbywalna. Stąd też istotne jest, aby z uwagi na rychłe wejście w życie traktatu lizbońskiego Parlament uczestniczył w procesie legislacyjnym na równej stopie z Radą. Żaden z powodów do ponagleń nie przewyższa wagą ochrony praw obywatelskich i bezpieczeństwa Europejczyków.
Dlatego wzywam moich szacownych kolegów i koleżanki posłów do wspólnego odrzucenia proponowanych instrumentów, przy jednoczesnym niewycofywaniu naszego poparcia dla Europejskiego Urzędu Policji - który w istocie popieramy - do czasu, aż Rada dopuści Parlament do procesu podejmowania decyzji. Proponuję również zwrócić się do Komisji i Rady o wycofanie wniosku, a przedłożenie nowego, który uszanuje kompetencje przewidziane w traktacie lizbońskim.
Panie przewodniczący, kiedy zabiorę głos ponownie, udzielę bardziej przekonujących i klarownych wyjaśnień do swojego stanowiska. A póki co, to wszystko.
Sonia Alfano
Panie przewodniczący, panie i panowie! Chcę porozmawiać o europejskiej sieci prewencji kryminalnej.
Sieć ta została utworzona w 2001 roku, decyzją Rady 2001/427/WSiSW. Jej cele to: usprawnienie współpracy oraz wymiany informacji i doświadczeń na szczeblu krajowym i międzynarodowym; gromadzenie i analiza odpowiednich informacji, w szczególności na potrzeby wymiany najlepszych praktyk; organizacja konferencji, seminariów, spotkań i inicjatyw poświęconych usprawnianiu wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk; służenie Radzie i Komisji fachową wiedzą w zakresie zwalczania przestępczości.
W decyzji przewidziano, że struktura sieci ma się opierać na punktach kontaktowych wyznaczanych przez Komisję i państwa członkowskie - wśród tych punktów kontaktowych miał się znaleźć co najmniej jeden przedstawiciel władz krajowych, natomiast inne wyznaczane punkty kontaktowe mogli tworzyć badacze lub naukowcy akademiccy specjalizujący się w tej dziedzinie. W każdym razie na państwach członkowskich spoczął obowiązek zaangażowania badaczy, naukowców akademickich, organizacji pozarządowych i społeczeństwa obywatelskiego. W charakterze organów eksperckich zaangażowano nawet Europol i Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.
W 2005 roku sieć przeszła pierwszą wewnętrzną reformę strukturalną. W ramach reformy przewidziano utworzenie dwóch stałych komisji - jednej do spraw programu prac, drugiej do spraw badań, a prowadzenie witryny internetowej przekazano z rąk Komisji Europejskiej Wielkiej Brytanii i jest ona wciąż aktualizowana.
W 2007 roku odbył się kolejny przegląd, w wyniku którego stwierdzono zwłaszcza potrzebę wzmocnienia pozycji sekretariatu oraz podkreślono potrzebę uporania się z problemem zasobów dla stałych komisji i krajowych przedstawicieli.
W marcu 2009 roku opublikowano zewnętrzną ocenę funkcjonowania sieci. Ocena ta była skupiona na znaczeniu celów utworzenia sieci, zarazem jednak, niestety, wykazała porażkę organizacyjną, która przeszkodziła w osiągnięciu ważnych celów, o których mówiliśmy.
Do ujawnionych problemów, które doprowadziły do faktycznej zapaści sieci, należał brak odpowiednich zasobów, nieefektywny sekretariat, brak zaangażowania ze strony krajowych przedstawicieli i bardzo słaby program prac.
W ocenie rozważono również możliwość rozwiązania sieci. W konsekwencji sieć powołała grupę roboczą w celu zbadania zaleceń sformułowanych w marcu 2009 roku. Uznano, że należy wprowadzić pewne zmiany do aktu ustanawiającego sieć. W szczególności zasugerowano, że powinien istnieć zewnętrzny sekretariat finansowany ze środków pochodzących ze wspólnotowych programów.
Podczas gdy niektóre państwa członkowskie odświeżyły pomysł rozwiązania sieci, inne zasugerowały jej reformę. Szwedzka prezydencja Rady Europejskiej zaaprobowała tę propozycję, nadając jej priorytet na czas swej sześciomiesięcznej kadencji. W tym miejscu muszę wyrazić moje zażenowanie widokiem pustych krzeseł, zważywszy na to, że wniosek ten przygotowała sama szwedzka prezydencja.
Według wniosku sieć ma składać się z sekretariatu, punktów kontaktowych wyznaczanych przez państwa członkowskie oraz zarządu. W składzie zarządu mają znaleźć się krajowi przedstawiciele nominowani przez państwa członkowskie, a przewodniczyć ma przewodniczący odpowiedzialny za komitet wykonawczy.
Uważam, że istnieją również niejasności w tym względzie, jeśli chodzi o punkty kontaktowe i krajowych przedstawicieli. Społeczeństwo obywatelskie, świat akademicki, praktycy i eksperci znajdują się zupełnie poza siecią. To bardzo poważna sprawa. Więzi strukturalne między siecią a innymi instytucjami i organami wspólnotowymi zajmującymi się zwalczaniem i zapobieganiem przestępczości zostały zerwane.
Decyzja nie przewiduje żadnej formy współpracy z Parlamentem Europejskim, pominięto wymóg znajomości języków, choć poprzednio obowiązywał.
Jako sprawozdawca uważam, że wniosek ten jest całkowicie bezskuteczny i pozbawiony mocy zapobiegania przestępczości, z kilku względów. Po pierwsze, sieć nie była w stanie realizować celów, dla których została powołana; po drugie, nie istniała współpraca pomiędzy Komisją, Radą i państwami członkowskimi - sądzę, że należy to postrzegać jako pewnego rodzaju sabotaż samej sieci.
Zapobiegania przestępczości nie można sprowadzić wyłącznie do wymiany najlepszych praktyk. Niestety byliśmy świadkami swoistej turystyki uprawianej przez rozmaitych urzędników odwiedzających różne kraje, częstokroć nie mogących porozumieć się ze sobą z uwagi na brak tłumaczy. Brak zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych, jak też nieopracowanie materiałów na temat prewencji kryminalnej, m.in. podręczników dla szkół, zupełnie pozbawiły sieć skuteczności. Sądzę, że aby sieć mogła funkcjonować, należy wzmocnić jej kompetencje oraz poszerzyć je o zwalczanie przestępczości i zapobieganie przestępczości zorganizowanej.
Namawiam zatem do odrzucenia wniosku. Aby wniosek mógł zostać przyjęty, Rada musiałaby przedłożyć naprawdę ambitną propozycję. Tak się jednak nie stało.
Jacques Barrot
Panie przewodniczący Z wielkim zainteresowaniem wysłuchałem wystąpień państwa posłów Nicholsona, in 't Veld, Albrechta oraz Alfano. Jest to debata, w której podniesiono problemy zarówno proceduralne, jak i materialne.
Co się tyczy kwestii proceduralnych, w pełni rozumiem stanowisko Parlamentu. Traktat lizboński lada chwila wejdzie w życie. Dlatego całkowicie rozumiem wątpliwości, jakie niektóre z decyzji Rady mogą budzić w Parlamencie. Prawdą jest również, że Komisja poniekąd żałuje, iż doszło do takiej sytuacji. Niemniej jednak pragnę teraz rzucić nieco światła na te trzy dokumenty, z pożytkiem dla Parlamentu.
Jak wszyscy wiemy, na mocy decyzji Rady, która zastąpi konwencję międzyrządową, Europol zostanie objęty nowymi ramami prawnymi i z dniem 1 stycznia 2010 r. stanie się agencją europejską. Przyjęcie tej decyzji przez Radę było poprzedzone długotrwałymi negocjacjami, a przygotowania do jej wdrożenia są w toku.
Rozumiem obawy Parlamentu i również oczekuję wprowadzenia nowych ram instytucjonalnych, jako że utorują one drogę do rozszerzenia demokratycznej kontroli nad Europejskim Urzędem Policji. Powinniśmy wyciągnąć wnioski z tymczasowego wdrożenia istniejącej decyzji Rady, aby zyskać solidne podwaliny, na których ustanowimy przyszłe prawodawstwo. W związku z tym warto zaangażować Parlament i inne zainteresowane strony przy opracowywaniu projektów przyszłych unormowań w sprawie Europolu, zwłaszcza tych, które dotyczą warunków kontroli tego Parlamentu oraz parlamentów krajowych nad działaniami Europolu.
Tym niemniej żałuję, panie przewodniczący, że Parlament odrzucił projekt decyzji Rady. Są to przepisy wykonawcze regulujące ważne aspekty pracy Europolu, bez których Europol nie może działać.
Przejdę teraz do sprawy laboratoriów kryminalistycznych. I znowu - rozumiem, że Parlament chce innej podstawy prawnej dla decyzji ramowej w sprawie akredytacji działań laboratoriów kryminalistycznych. Komisja opowiada się za stosowaniem mechanizmu akredytacji, ponieważ stymuluje on podnoszenie jakości prac tych laboratoriów, zwłaszcza jeżeli chodzi o subtelne techniki związane z odciskami palców i próbkami DNA. Ścisła akredytacja tych laboratoriów przyczyni się do zwiększenia publicznego zaufania.
I w tym przypadku jestem świadom problemów dotyczących podstawy prawnej. Komisja, podobnie jak Parlament, uważa, że decyzja ramowa w zakresie odnoszącym się do usług na podstawie art. 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską powinna mieć za podstawę prawną art. 50 Traktatu. Sporządziliśmy w Komisji deklarację, która została zamieszczona w protokole posiedzenia Rady WSiSW z dnia 23 października 2009 r. W tej deklaracji Komisja zastrzega sobie prawo do podejmowania środków, które uznaje się za właściwe na przyszłość.
Dodam, że zgodnie z unormowaniami finansowymi Komisja jest gotowa udzielić wsparcia finansowego na działania państw członkowskich służące akredytacji naukowych laboratoriów policyjnych. Wreszcie Komisja chciałaby oceny wdrożenia i stosowania tego instrumentu na dzień 1 lipca 2018 r., jak stanowi art. 7 ust. 4 (nowy).
Jeżeli chodzi o akredytację, to choć rozumiem stanowisko Parlamentu, uważam również, że propozycja zmierza we właściwym kierunku i uwzględnia wszystkie poglądy wyrażone w tej Izbie.
Przejdę teraz do europejskiej sieci prewencji kryminalnej. Naturalnie uważamy, że należy zapobiegać przestępczości. Same środki odstraszające nie wystarczą, by zredukować przestępczość i przestępczość zorganizowaną. Prewencja jest kluczowa, zarówno na szczeblu lokalnym, jak i ponadkrajowym. Co więcej, w przygotowanych przeze mnie ostatnio wnioskach dotyczących handlu żywym towarem i pornografii dziecięcej przewidziałem środki prewencyjne.
Pani Alfano, wypunktowała pani wady sieci. Mam świadomość, że w wyniku ostatniej oceny stwierdzono żywotną potrzebę współpracy europejskiej w dziedzinie zwalczania przestępczości zorganizowanej, wiem również, że organy publiczne, organizacje i sektor prywatny oczekują multidyscyplinarnego podejścia polegającego na wymianie doświadczeń, metod i instrumentów w Europie.
Faktem jest, że europejska sieć prewencji kryminalnej borykała się z problemami strategicznymi, politycznymi i organizacyjnymi. Komisja jest tego świadoma. Póki co zwiększyliśmy wsparcie finansowe dla sekretariatu sieci.
W programie sztokholmskim nadaliśmy priorytet współpracy policyjnej oraz potrzebie kierowania nią na szczeblu wspólnotowym, zgodnie z traktatem lizbońskim. To fakt, że sieć może realizować liczne zadania, o których pani wspomniała, a także podjąć się zadań, jakie wymieniła pani przy okazji jakże interesujących przykładów.
Możemy również spodziewać się wspólnych projektów instytucji socjalnych i edukacyjnych, w których stawiać się będzie na szkoły, kształcenie ustawiczne i fakultety na wyższych uczelniach. Znajdujemy się, rzecz jasna, na starcie nowej polityki prewencji kryminalnej.
To oczywiste, że należy zwiększyć rolę społeczeństwa obywatelskiego i Parlamentu. Co więcej, współpraca policyjna została teraz objęta procedurą współdecyzji. Dlatego uważam, że możemy współpracować tak ściśle, jak to możliwe na nowej podstawie prawnej. Leży to w interesie wszystkich obywateli, dla których kwestie bezpieczeństwa stanowią element codzienności.
Oczywiście mam pewien żal w związku z tą debatą, która skupiła się zarówno na procedurze, jak i zagadnieniach materialnych. Uważam jednak, że od teraz, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, możemy działać lepiej, realizując program sztokholmski. Parlament będzie mógł odgrywać w pełni swoją rolę w nowej strategii zwalczania przestępczości zorganizowanej i - w istocie - wszystkich form przestępczości.
Wim van de Camp
w imieniu grupy PPE. - (NL) Dziękuję panu Barrotowi, wiceprzewodniczącemu Komisji za udzielone odpowiedzi oraz za wyrażone opinie dotyczące różnych tematów.
Współpraca sądowa w Unii Europejskiej to sprawa wielkiej wagi. Kiedy mówimy o Europie obywateli, mówimy w szczególności o współpracy sądowej. Stąd też zwalczanie przestępczości stanowi pierwszorzędny priorytet, jako że przestępczość coraz częściej wykracza poza granice. Przestępczość transgraniczna na wielką skalę stanowi częstokroć poważny problem, przy którym przestępczość krajowa jawi się tylko odrobinę poważniej niż drobne chuligańskie wybryki.
W związku z tym Grupa Europejskiej Partii Ludowej stanowczo opowiada się za wzmocnieniem pozycji nie tylko Europolu, ale także Eurodac. Odnoszę się tu do ram prawnych dla laboratoriów kryminalistycznych.
Ważnym ogniwem w mechanizmie zwalczania przestępczości zorganizowanej jest demokratyczny nadzór nad organami ścigania. Nie umniejszam w żaden sposób jego znaczenia, ale pragnę zaapelować, by uwzględnili państwo również sytuację poszkodowanych i by mieli ją państwo na uwadze w trakcie naszych debat nad przedłożonymi wnioskami w najbliższych miesiącach. Podczas zwalczania przestępczości często baczy się na prawa podejrzanych, ze wszech miar słusznie, jako że ochrona prywatności podejrzanych i ich położenie w postępowaniu karnym są bardzo ważne. Jednakowoż chciałbym, abyśmy w ciągu następnych pięciu lat przywiązywali większą uwagę do położenia poszkodowanych. Panie przewodniczący, prawa podstawowe nie mają charakteru bezwzględnego, korzystanie z nich zawsze odbywa się w określonym kontekście. Innymi słowy, cytując holenderską konstytucję: "z należytym uwzględnieniem litery prawa”. Dotyczy to zarówno podejrzanych, jak i poszkodowanych.
Doskonale rozumiem, że póki co, na temat tych czterech wniosków Parlament musi powiedzieć: "Hola, chwileczkę!”, i zgadzam się z tym. Wstrzymajmy się do 1 grudnia, kiedy będziemy mieć nowe wnioski, a wtedy ocenimy realia: realia, w których wymagane jest rzeczywiste zaangażowanie Parlamentu Europejskiego.
Ramón Jáuregui Atondo
Panie przewodniczący! Mamy problem, ponieważ cała Izba zwraca się do Komisji o rewizję pakietu legislacyjnego w tym przedmiocie, a komisarz Barrot powiedział nam w bardzo ujmujący sposób, jak zwykle, że sprawa sięga daleko wstecz, że odbyło się już mnóstwo debat i że 1 stycznia rozwiązanie wchodzi w życie. Takie są realia: mamy problem.
Panie Barrot, powinien pan powiadomić swą następczynię - zdaję sobie sprawę, że pan osobiście nie zdoła nam w tej sprawie udzielić odpowiedzi - że kiedy zjawi się na obradach Parlamentu, zapytamy ją, czy zamierza przygotować pakiet legislacyjny w przedmiotowej sprawie, gdyż cała Izba o to pyta, i nie chodzi tu tylko o nadgorliwe forsowanie prawodawstwa.
Nie chodzi o to, że Parlament oznajmia chęć zaangażowania; jego zaangażowanie jest konieczne. Konieczne dlatego, że taka rola w procesie legislacyjnym przypadnie mu już za kilka dni, oraz dlatego, że nie chodzi teraz o kontrolę parlamentarną, chcemy raczej przedłożyć dalsze wnioski. Przykładowo w wielu dyrektywach i decyzjach, które tu trafiają, dostrzegam mnóstwo luk i niedociągnięć oraz cały ogrom niepewności prawnej. Chcemy zreformować te przepisy.
Uważam, że współpraca z nimi jest dobra dla Europolu. Wiem, że Europol już z nimi współpracuje i chcę, by ta współpraca trwała, ponieważ chcę, by Europol posuwał się naprzód. Spodziewam się również poszanowania prawa tej Izby do wyrażenia jej opinii o przedmiotowych przepisach, ponieważ taka jest jej funkcja legislacyjna i chcemy ją realizować.
Mówię zatem, że kiedy pojawi się tu kolejna komisarz, zapytamy ją o to, czy przygotowuje wnioski legislacyjne w tej sprawie, aby Parlament mógł stanowić prawo. To wszystko, nic ponadto.
Nathalie Griesbeck
Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Mój komentarz będzie zwięzły. Dotyczy po pierwsze materii, a po drugie procedury - powtórzę niektóre opinie, wyrażone dobitnie przez wszystkie grupy polityczne.
Tworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej, a z pewnością przykład europejskiego modelu demokracji, jaki tworzymy, jest istotne dla nas wszystkich, i choć wielu z nas uważa Europol za instrument, który można dostosować, niemniej jednak przywiązujemy wielką wagę do tego, by gromadzenie zasobów - zwłaszcza zasobów ludzkich, a także technicznych do walki z przestępczością zorganizowaną i wszystkich rodzajów nielegalnego handlu - podlegało ścisłej kontroli przy najwyższej gwarancji pewności prawnej, jako że uderzamy w samo źródło naszej mocy: prawa i wolności obywateli europejskich.
Co się tyczy procedury, być może będę się powtarzać, ale chcę w imieniu Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy zapewnić pana komisarza, że cała praca nie była wykonana na próżno. Jednak nasi obywatele mogą to źle zrozumieć i źle odczytać, jeśli po tak długim czasie oczekiwania na uruchomienie instytucji przewidzianych traktatem lizbońskim nie starczy nam cierpliwości, by odczekać jeszcze kilka godzin czy dni, aby wspólnie wykonywać władzę legislacyjną, która jest nam tak droga.
Tym razem w Europie ważne jest, abyśmy odczekali kilka tygodni, aż będziemy mieli tekst, który szanuje nasze ramy proceduralne, i podobnie jak pani poseł in 't Veld, jest mi przykro, że nie ma tu z nami Rady, ponieważ jest to przede wszystkim sprawa Rady. W imieniu mojej komisji stwierdzam, że potrzebny nam nowy wniosek legislacyjny.
Raül Romeva i Rueda
Panie przewodniczący! Kontynuując wątek, chciałbym zabrać głos jako koordynator Grupy Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego do spraw wolności - i o tym dokładnie chcę powiedzieć.
Byłoby czymś niezrozumiałym, gdybyśmy mając możliwość współdecydowania w procesie legislacyjnym z Parlamentem Europejskim, odstąpili od niej. Dlatego też wszyscy zgadzamy się w tej kwestii. W każdym razie musimy poczekać, by zobaczyć, jak to się potoczy, lecz bez wątpienia byłoby problemem, gdybyśmy nie mogli zaznaczyć swojego uczestnictwa, o które zasadnie zabiegamy.
Chciałem również nawiązać do sprawozdania o laboratoriach kryminalistycznych - śledziłem owo zagadnienie - i powiedzieć tak wyraźnie, jak to możliwe, że dyskutując nad potrzebą koordynacji, musimy również bardzo uważnie zbadać kwestię decentralizacji. Nie zapominajmy, że w niektórych państwach członkowskich nie istnieje jeden ośrodek badań kryminalistycznych, lecz raczej jest ich po kilka, przy uwzględnieniu uwarunkowań terytorialnych oraz obecnej polityki i systemów prawnych. Takim przypadkiem jest Hiszpania. Ważne, abyśmy o tym wiedzieli, ponieważ jeśli zamierzamy z powodzeniem prowadzić koordynację, to musimy pamiętać, że nie chodzi tylko o koordynację miedzy państwami członkowskimi, lecz także pomiędzy regionami w rozmaitych okolicznościach, które mogą nie zachodzić na szczeblu krajowym.
Marie-Christine Vergiat
Panie przewodniczący, panie i panowie! Powtórzę to, co powiedziało już wielu moich kolegów i koleżanek posłów.
Przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego zwrócono się do Parlamentu Europejskiego w ramach pilnej procedury o zbadanie czterech tekstów w sprawie Europolu, jak również kwestii ochrony i poufności danych przekazywanych przez Europol, m.in. do krajów trzecich. W Parlamencie jednogłośnie potępiliśmy sposób, w jaki zwrócono się do nas o zbadanie tych tekstów, skoro dotyczą one kwestii, które po wejściu w życiu traktatu lizbońskiego najprawdopodobniej będą podlegały współdecyzji.
Wielu z nas uważa, że nasi obywatele mają prawo do bezpieczeństwa, a walka z przestępczością stanowi priorytet. Należy zrobić wszystko, co możliwe, aby nasi obywatele nie żyli w ciągłym strachu, że padną ofiarą ataku terrorystycznego. Ważne jest zatem, abyśmy zrobili, co się da, dla wzmocnienia współpracy policji, lecz nie za wszelką cenę, zwłaszcza nie z uszczerbkiem dla podstawowego prawa do prywatności, prawa do swobodnego przemieszczania się i wyrażania poglądów.
Dodam jeszcze, że zapobieganie przestępczości nie powinno oznaczać więcej - i tylko więcej - środków odstraszających. Ochrona wolności w każdym czasie i nieograniczanie jej, z wyjątkiem sytuacji absolutnej konieczności, to przywilej naszych demokracji. Współpraca policyjna powinna zatem odbywać się w określonych ramach prawnych zapewniających poufność przekazywanych informacji oraz właściwą równowagę między informacją a wspomnianymi celami bezpieczeństwa.
Zatem grupa GUE/NGL wraz z pozostałymi grupami wzywają Radę i Komisję do wycofania tych wniosków. Poza tym żałuję, że Rada jest dziś nieobecna.
Gerard Batten
w imieniu grupy EFD. - Panie przewodniczący! Sprawozdania te regulują gromadzenie najbardziej osobistych informacji o obywatelach UE przez Europol i ich wymianę między państwami członkowskimi, a faktycznie także z krajami trzecimi.
Co znamienne, jest mowa o nieupoważnionym ujawnianiu takich informacji bez narażania i naruszania podstawowych interesów Europolu czy też uszczerbku dla nich. Nie ma natomiast nic o ochronie interesów nieszczęsnych, niewinnych obywateli, którzy mogą zostać uwikłani w koszmar czynności śledczych Europolu.
Można gromadzić najbardziej osobiste informacje, m.in. o preferencjach seksualnych, czy dane o rachunku bankowym. Dopuszcza się nawet ich wymianę z krajami trzecimi, w tym z krajami o tak osobliwych standardach demokracji, jak Albania, Peru czy Federacja Rosyjska.
Z obiektywnego punktu widzenia Europol jest zupełnie niepotrzebny, lecz subiektywny punkt widzenia UE jest taki, że Europol jest niezbędny, by dysponować kolejnym z atrybutów państwa jako bytu politycznego: własną służbą policyjną.
Ilu sceptycznych wobec UE obywateli wie, że urzędników Europolu chroni immunitet przed postawieniem w stan oskarżenia za cokolwiek, co zrobią lub powiedzą w trakcie pełnienia służby? Dla tych z was, którzy wywodzą się z państw do niedawna policyjnych, nie jest to nic takiego, lecz dla prawa brytyjskiego taki immunitet przysługujący funkcjonariuszom organów egzekwowania prawa jest koncepcją obcą.
UE tworzy własny system sądowniczy z takimi instrumentami jak europejski nakaz aresztowania czy procesy zaoczne, a teraz przechodzi do służb policyjnych, jednak w Wielkiej Brytanii dostrzegamy w tym unicestwianie naszych najbardziej podstawowych i drogich wolności, które niegdyś nas chroniły.
Każdy sprawozdawca miał przynajmniej tyle przyzwoitości, by stwierdzić, że te wnioski należy odrzucić do czasu wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Jeśli UE miałaby choć krztynę przyzwoitości, przeprowadzono by referenda w sprawie traktatu lizbońskiego i żaden z nich nie wszedłby nigdy w życie.
Andreas Mölzer
(DE) Panie przewodniczący, jeśli ostatnio działania Europolu znów zakończyły się sukcesem w postaci likwidacji siatek handlarzy żywym towarem, szmuglujących nielegalnych imigrantów, to są one godne pochwały. W przyszłości równie godne pochwały będzie uczestnictwo Europolu w zwalczaniu wszelkich rodzajów poważnej przestępczości zorganizowanej. Oczywiście współpraca między różnymi władzami na polu walki z przestępczością jest zasadniczo czymś dobrym.
Jednakże kwestia ochrony danych nie została rozwiązana z uwzględnieniem planów przyznania wszystkim organom władzy nieograniczonego dostępu do danych. Choć nie jest nawet jasne, jakie uprawienia nadzorcze im przysługują, jesteśmy zbywani obietnicami Inspektora Ochrony Danych. Krajowi urzędnicy ds. ochrony danych nagle stwierdzają ograniczenia swojego zakresu działania - ich kompetencje interwencyjne są znikome, a rzeczywisty wpływ niewielki. Prawdopodobnie stanie się tak również na szczeblu UE.
W ostatniej dekadzie wolności i swobody obywatelskie były coraz bardziej ograniczane w imię walki z terroryzmem. Jeśli zwłaszcza teraz, zanim traktat lizboński przyzna Parlamentowi Europejskiemu uprawnienia do współdecydowania, ministrowie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych chcą na gwałt przeforsować porozumienie w sprawie transakcji finansowych, to tylko dlatego, że wiedzą, iż wiążą się z tym kwestie ochrony masowych danych i w razie zawarcia porozumienia SWIFT nie wyjdą z tego bez szwanku. Jesli zważymy, że nawet krajowe agencje egzekwowania prawa nie dysponują takim prawem na podstawie krajowych konstytucji, to dlaczego Europol oraz w szczególności - tylnymi drzwiami Unii - Stany Zjednoczone mają nabyć takie nieograniczone prawa? Moim zdaniem winniśmy powstrzymać ten zamach na ochronę danych.
Simon Busuttil
(FR) Panie przewodniczący! Najpierw pragnę pogratulować i podziękować wiceprzewodniczącemu Komisji za wszystko, czego dokonał jako komisarz odpowiedzialny za tę sferę.
Mam nadzieję, że dwoje komisarzy, którzy pana zastąpią - nie jeden, lecz dwoje - zainspirują się pańską wizją polityczną, pańskim zaangażowaniem i pańską pracą. Dziękuję, panie wiceprzewodniczący.
(MT) Powiem teraz o doskonałej okazji, z jakiej skorzystałem, by odwiedzić krajowe biuro Europolu w moim państwie, a także o relacjach z Europolem oraz o strefie Schengen. W biurze pracuje wielu funkcjonariuszy policji, którzy wykonują świetną pracę w tej dziedzinie, współpracując z funkcjonariuszami policji z innych państw członkowskich UE. Podziwiam ich wysiłki i dodam też, że dzięki tej wizycie mogłem zdać sobie sprawę, jak wielkie znaczenie ma agencja Europol. Miałem okazję przekonać się o tym z bliska; chodzi o znaczenie na polu walki z przestępczością, zwłaszcza odkąd żyjemy w przestrzeni wolności i swobodnego przemieszczania się na obszarze Unii Europejskiej i wielu unijnych państw.
Rzecz jasna powód, dla którego powinniśmy zagłosować przeciwko przyjęciu wniosków nie jest taki, że mamy coś przeciwko Europolowi, lecz taki, że jako Parlament Europejski chcemy uczestniczyć w procesie wzmacniania tego urzędu - który od następnego roku stanie się agencją - aby mógł należycie i skutecznie wypełnić misję zwalczania przestępczości.
Rosario Crocetta
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jeżeli chodzi o prośbę Rady o zatwierdzenie wniosku w sprawie wymiany informacji między Europolem a partnerami, w tym krajami trzecimi, można dostrzec, że zatwierdzenie wniosku stworzyłoby absurdalną sytuację polegającą na regulacji między innymi wymiany informacji między Europolem a krajami trzecimi, pomimo niezatwierdzenia żadnej listy tych krajów trzecich przez Parlament.
Wniosek ten, z zawartą w nim koncepcją przetwarzania danych osobowych, toruje drogę do powstania prawdziwie nieograniczonej bazy danych, którą można by udostępniać stronom trzecim dotąd niezidentyfikowanym przez Parlament.
Artykuł 15 ust. 2 wniosku Rady stanowi, że w razie bezwzględnej konieczności, nawet jeśli nie zachodzi przypuszczenie popełnienia przestępstwa, można przesyłać dane ujawniające rasę, pochodzenie etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne i światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych danej osoby itp., bez dookreślenia, co oznacza "bezwzględna konieczność”, a co gorsza, lansując pogląd, że istnieje coś takiego jak grupa rasowa.
Warto by było usłyszeć od Rady wyjaśnienie, czym jest grupa rasowa i jakie grupy rasowe się wyróżnia. W moim przekonaniu istnieje tylko jedna grupa rasowa - rasa ludzka.
Z tych powodów, jak również w trosce o niezależność Parlamentu, który musi pracować według określonych ram czasowych, uważam, że wniosek Rady w obecnej formie kwalifikuje się do odrzucenia we wnioskowanym terminie do 30 listopada.
Alexander Alvaro
(DE) Panie przewodniczący! Dołączam się do podziękowań pana posła Busuttila pod adresem pana komisarza Barrota, wiceprzewodniczącego Komisji, za wykonaną przez niego pracę. Z pewnością musiał uporać się z niełatwym dossier legislacyjnym i częstokroć zmagał się z przeciwnościami, ale proszę mi wierzyć, panie wiceprzewodniczący, w Grupie Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy znalazłby pan wybornych sojuszników, pomocnych w tego typu sytuacjach. Sporo powiedziano już o Europolu, nie sądzę zatem, bym musiał powtarzać słowa moich kolegów posłów, którym zaskakujące wydało się, że przed 30 listopada, to jest przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego wciąż oczekuje się od nas przyjęcia wniosków przez Parlament. Odrzucenie tych wniosków jest wobec tego naturalną reakcją Parlamentu.
Szkoda również, że Rada nie zdołała zaszczycić nas dziś swoją obecnością, aby mogła uwzględnić te uwagi. Jestem jednak pewien, że zostaną one wzięte pod uwagę. Przede wszystkim skomentuję sprawozdanie pana posła Kirkhope'a dotyczące laboratoriów kryminalistycznych oraz standardów. Często musimy zastanawiać się, czy powinniśmy zacząć od szczegółów, mianowicie od tego, jakie dane będą przekazywane i w jaki sposób, oraz czy dane są faktycznie porównywalne, zwłaszcza w kwestii laboratoriów kryminalistycznych. Jeśli dane o DNA są pozyskiwane na różne sposoby, następnie przekazywane, a ich właściwe przyporządkowanie nie jest możliwe, to można wtedy danej osobie bardziej zaszkodzić niż pomóc. Być może należy mieć to na względzie.
Ernst Strasser
(DE) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Barrot! Dziękuję za zrozumienie zdecydowanego stanowiska Parlamentu w kwestiach proceduralnych. Nie odrzucamy wniosków Rady i Komisji. Chcemy raczej uczestniczyć w procesie decyzyjnym. To przeważa szalę w naszym głosowaniu.
Europol bez wątpienia zalicza się do sukcesów Unii Europejskiej. Europol odgrywa decydującą rolę w wymianie informacji i skupia się na istniejących sieciach współpracy policyjnej, zwłaszcza w kontekście zwalczania przestępczości narkotykowej, handlu żywym towarem, finansowania terroryzmu i prania brudnych pieniędzy. Dalsze rozszerzanie jego kompetencji to sprawa najwyższej wagi. Dlatego cieszy nas, że jako agencja zyska nową podstawę prawną. Będziemy potrzebować wymiany informacji oraz wewnętrznych powiązań między służbami policyjnymi w Unii Europejskiej. Jest to konieczne do skutecznego zwalczania terroryzmu i przestępczości. Potrzebujemy tego także po to - i musimy również mieć co do tego jasność - aby strzec praw obywateli europejskich.
Tu mamy europejskie podejście, a także jednoznaczne wartości europejskie, które zostały ugruntowane tu, w Parlamencie, przez zdecydowaną większość, w decyzji z połowy września dotyczącej kodów SWIFT. Od Rady i Komisji musimy żądać, aby ta fundamentalna zasada oraz wytyczne zostały włączone do przedmiotu negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi. Jest to konieczne w celu zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom europejskim.
Kinga Göncz
(HU) Ja również cieszę się, że Rada zobowiązała się do dalszego rozwoju i reformy europejskiej sieci prewencji kryminalnej. Wobec tego naprawdę szkoda - i kilkoro posłów już o tym wspominało - że przedstawiciele Rady nie są już obecni podczas tej debaty.
Ja również pragnę oddzielić moje uwagi proceduralne od przedmiotu. Decyzja o konieczności utworzenia sieci zapadła 10 lat temu. Ostatnia ocena wykazała, że sieć nie wykorzystała w pełni możliwości, które mogła otrzymać. Stało się również jasne, że taka sieć jest nam potrzebna, że musimy ją rozwijać, zaangażować obywateli i naukowców, i że musimy współpracować z organami egzekwowania prawa. Ja również stwierdzam, że Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim uważa działalność sieci oraz jej dalszy rozwój za istotne. Obecne odrzucenie tej inicjatywy przez Parlament Europejski jest podyktowane dokładnie przez wzgląd, iż działanie to zyska solidniejszą legitymację na podstawie traktatu lizbońskiego, a my będziemy mogli się w nie bardziej zaangażować.
Cecilia Wikström
(SV) Panie przewodniczący! Największa porażka Europy polega na tym, że wciąż nie udało nam się ukrócić handlu ludźmi, który odbywa się wprost na naszych oczach. W naszych państwach członkowskich kobiety i dzieci są sprzedawane niczym towar w sklepie. Ostrożne szacunki Europolu zakładają, że w 2009 roku zostanie sprzedanych lub kupionych pół miliona kobiet. Powinniśmy o tym mówić głośno, potrzebujemy strategii likwidacji tego procederu.
W Unii Europejskiej funkcjonują instytucje, których celem jest zwalczanie handlu ludźmi i zorganizowanej przestępczości, lecz obecny stan rzeczy wskazuje na wiele niedociągnięć. Abyśmy zdołali raz na zawsze powstrzymać poważną przestępczość, musimy usprawnić współpracę między państwami członkowskimi, Komisją, Rada i Parlamentem. Chodzi tu m.in. o przestępczość zorganizowaną, działalność mafii, a także handel ludźmi.
Już za kilka dni wejdzie w pełni w życie traktat lizboński. Sądzę, że wówczas odetchniemy, ponieważ pojawi się nadzieja na głębszą współpracę w celu zapewnienia bezpieczeństwa naszych obywateli w państwach członkowskich. Wkrótce zobaczymy wzmocniony Europol i nastąpi efektywna współpraca między Europolem a Eurojustem. Wtedy wreszcie będziemy mogli podjąć walkę ze zorganizowaną przestępczością w Europie, w tym z handlem ludźmi i mafijnymi syndykatami przestępczymi. W 2009 roku powiedzmy to dobitnie: handel ludźmi to proceder niegodny Europy naszych czasów.
Birgit Sippel
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Powinniśmy dyskutować nad przedmiotem dzisiejszej debaty, a zwłaszcza nad decyzjami z niej wynikającymi, nie z perspektywy formalnej, a raczej politycznej.
Jednolite standardy działań laboratoryjnych są rzecz jasna również istotne dla współpracy między policją a sadownictwem - współpracy opartej na zaufaniu. Istnieje jednak szereg aspektów tego zagadnienia, których nie mamy czasu poruszyć. W istocie kluczowa kwestia jest zgoła inna, mianowicie: na ile poważnie gracze polityczni traktują traktat lizboński, uprawnienia Parlamentu i prawa obywatelskie, jak również rzetelną współpracę między Radą a Parlamentem.
Podam trzy przykłady: traktat lizboński opisuje Wysokiego Przedstawiciela jako mocny głos dla Europy i wielka szkoda, że państwa członkowskie najwyraźniej również przyjęły odmienne kryteria w tej kwestii. Porozumienie w sprawie kodów SWIFT, budzące wiele kontrowersji, Parlament Europejski mógł ponownie poddać gruntownej analizie w kolejny poniedziałek. Zamiast tego zostało ono szybko usunięte z porządku obrad na kilka godzin przed i podpisane ze Stanami Zjednoczonymi.
Ta sama sytuacja dotyczy zagadnień, które dziś tu omawiamy. Na krótko przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego żąda się od nas szybkiego przeforsowania decyzji zawierających unormowania, które w przyszłości ograniczą nasz zakres podejmowania decyzji lub przynajmniej znacząco go zawężą. Musimy zadać sobie pytanie, czemu tak się stało, skoro z pewnością można było przedłożyć nowe wnioski w innych sprawach.
Postawa Rady i Komisji pozbawiła ich szansy wysłania wyraźnego komunikatu do ludzi Europy, znaku zaangażowania we wdrażanie traktatu, znaku demokratycznej Europy obywateli. My, Parlament Europejski, mamy tylko jedną opcję: musimy odrzucić te wnioski, skoro chcemy szerokiej debaty publicznej oraz chcemy skorzystać z naszych wzmocnionych praw do wspierania obywateli już teraz, a nie w bliższej lub dalszej przyszłości.
Luigi de Magistris
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Bardzo ciekawa popołudniowa debata pomogła nam zrozumieć kilka bardzo ważnych aspektów, zwłaszcza dotyczących europejskiej sieci prewencji kryminalnej.
Po pierwsze, jako że mamy teraz traktat lizboński, rola Parlamentu w procedurze współdecyzji musi ulec znaczącemu zwiększeniu, na dwa sposoby. Po pierwsze, sfera kultury: zorganizowane grupy przestępcze i mafijne można wyeliminować przede wszystkim poprzez informację i świadomość. Wybitny włoski sędzia Giovanni Falcone, zamordowany przez mafię, mawiał, że mafia to zjawisko mające swój początek i koniec. Aby doprowadzić do jej końca, wymagana jest ogromna mobilizacja w sferze kultury, która musi rozpocząć się w Europie, w Parlamencie.
Drugi aspekt jest taki, że przestępczość zorganizowaną należy zwalczać skuteczniej, przede wszystkim ustanawiając europejską prokuraturę - mam tu na myśli również niektóre bardzo poważne przestępstwa występujące tylko w niektórych państwach członkowskich, między innymi przestępstwa mafijne.
Musimy zdać sobie sprawę, że kryzys mafijny dotyczy całej Europy, jako że organizacje mafijne mają zdolność penetracji również poprzez instytucje. Istnieje bardzo ścisła zależność między organizacjami mafijnymi a korupcją i oszustwami finansowymi w Unii Europejskiej, co podkreślają ostatnie raporty, a także opinie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego.
Debora Serracchiani
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jako kontrsprawozdawczyni przy jednym z dossier w sprawie Europolu mogę potwierdzić to, co zostało powiedziane przez przedmówców.
Sprawując swoją funkcję oraz gromadząc, wymieniając i analizując informacje, Europol usprawnia prowadzenie czynności dochodzeniowo-śledczych w państwach członkowskich i staje się ważnym narzędziem w zwalczaniu przestępczości.
Musimy poprawić skuteczność zwalczania przestępczości, a jednocześnie dobitnie zaakcentować autorytet Parlamentu.
Rada zdecydowała, że w każdym przypadku przyjmie pakiet tekstów o Europolu 30 listopada, nie czekając, aż wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia Parlament nabędzie uprawnienie do współdecydowania w tej materii.
W odrzuceniu wniosków nie chodzi o stawanie na drodze Europolowi, wchodzącemu w nową rolę jako organ europejski, lecz o rozszerzenie uprawnień tego Parlamentu, Parlamentu Europejskiego, w szczególności w ważnych sprawach dotyczących wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Uważam wreszcie, że właściwe jest przyznanie Parlamentowi szerszych uprawnień do kontroli działalności Europolu, aby sprawdzał, czy obchodzenie się z danymi posiadanymi przez Europol nie narusza praw obywateli europejskich.
Monika Flašíková Beňová
(SK) W ostatnich latach medycyna sądowa zyskała na znaczeniu, głównie z powodu bezprecedensowego zwiększenia wagi zwalczania przestępstw i przestępczości.
Wysoki poziom współpracy między krajami może w tym sensie sprzyjać poprawie skuteczności zwalczania przestępstw. Praktyka wyraźnie pokazuje, że sama taka współpraca nie wystarczy i niezbędne jest utworzenie wspólnych ram prawnych określających normy dla działalności laboratoriów kryminalistycznych, jak również sieci wysokospecjalistycznych laboratoriów na całym obszarze Unii Europejskiej.
Brak porozumienia umożliwiającego stosowanie wspólnych norm akredytacji dla analiz dowodów naukowych to poważna luka, którą należy uzupełnić. Liczę w związku z tym, że Rada bezzwłocznie podejmie inicjatywy i przygotuje nowy dokument przewidujący spore zaangażowanie również Parlamentu Europejskiego.
Panie prezydencie! Choć chciałam powiedzieć więcej na temat laboratoriów kryminalistycznych, przyznam tytułem konkluzji, że choć pompowanie znaczenia Parlamentu Europejskiego bynajmniej nie jest moją ambicją, to jednak to, że żaden z przedstawicieli Rady nie zdołał znaleźć czasu, by przybyć tu i wysłuchać naszych opinii, uważam za niesłychane.
Artur Zasada
(PL) - Panie przewodniczący! Jako prawnik i były policjant chciałbym podkreślić wagę decyzji ramowej Rady, której celem jest zobowiązanie wszystkich laboratoriów kryminalistycznych dostarczających wyniki w zakresie badań genetycznych oraz daktyloskopijnych do przestrzegania normy międzynarodowej ISO 17025. To niezwykle istotne postanowienie ma na celu wzmocnienie wiarygodności i rzetelności procesu dowodowego, a tym samym powoduje wzrost zaufania społecznego do organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości.
Janusz Władysław Zemke
Panie przewodniczący! Najprawdopodobniej do tego tematu powrócimy za pół roku i będziemy wówczas stawali przed tymi samymi problemami. Będzie nam zależało z jednej strony na tym, by policje i Europol działały jak najbardziej skutecznie. A musimy z drugiej strony pamiętać ciągle o tym, że tutaj poruszamy się także w obszarze praw człowieka i bardzo często w obszarze wrażliwych danych.
Będzie nas dalej czekała ta sama praca, dlatego chciałbym w związku z tym, zwrócić uwagę w szczególności na art. 15 decyzji Rady dotyczącej przyjęcia przepisów wykonawczych regulujących stosunki Europolu z partnerami, w tym wymianę danych. Otóż chciałbym zwrócić uwagę na fakt, że mówimy tu o bardzo wrażliwych danych i mówimy, że wolno je tylko przekazywać, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Trzeba się zastanowić nad tym, kto ma decydować co jest właśnie bezwzględnie konieczne, bo to jest niezwykle istotna kwestia.
Jacques Barrot
Panie przewodniczący! Moje zadanie nie było łatwe, zważywszy na nieobecność Rady. Mimo to podam kilka powodów, dla których wasza Komisja zgodziła się przedłożyć te teksty pod obrady.
Przede wszystkim jeśli chodzi o Europol, trudno byłoby powstrzymywać go przed przekształceniem się w agencję. Będą kolejne teksty o Europolu, a Parlament będzie rzecz jasna ich kolegistalorem. Trudno byłoby zakłócić pracę Europolu. Spieszę również z wyjaśnieniem, że obecny szef Europolu to Brytyjczyk o znakomitych kwalifikacjach. Wstyd byłoby w jakikolwiek sposób zakłócać pracę Europolu.
Co się tyczy dwóch innych tekstów, należy zdać sobie sprawę, że są to rezultaty inicjatywy Rady i państw członkowskich. Mimo wszystko akceptacja koncepcji akredytacji laboratoriów w celu uzyskiwania wiarygodnych danych to dla państw członkowskich krok naprzód. To pozytywny rezultat i krok naprzód.
Co do sieci prewencji - w tej kwestii uwagi Parlamentu są najbardziej zasadne - bez wątpienia w przyszłości konieczne będzie jej wzmocnienie oraz powierzenie jej innych zadań. Doskonale was rozumiem i dziękuję panom posłom Busuttilowi i Strasserowi - przewodniczący Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych był tu także - za zrozumienie, że ja również żywię silne przekonanie o potrzebie ścisłego zaangażowania Parlamentu. Wszystko, co zrobiłem przez pięć lat możliwe było dzięki wsparciu Parlamentu. Stąd też jestem orędownikiem zaangażowania Parlamentu.
Ponadto Komisja uważa, iż potrzebujemy dogłębnej analizy poszczególnych przypadków w celu określenia, czy powinniśmy zmieniać trzeci filar acquis. Należy zrozumieć, że przechodzimy okres transformacji z podejścia międzyrządowego do podejścia wspólnotowego i cieszę się, że dotyczy to spraw wewnętrznych i sprawiedliwości.
Mam również świadomość, że wszyscy jesteście gotowi opowiedzieć się za taką formą współpracy policyjnej, która cechuje się poszanowaniem praw człowieka i dbałością o wartości Unii Europejskiej. Oczywiście! Wierzę, że rola Parlamentu wywrze pozytywny wpływ na wszystkie przyszłe teksty, które umożliwią nam dalszy rozwój współpracy policyjnej, zgodnie z wartościami oraz prawami obywatelskimi.
Tym niemniej jest to okres przejściowy i w pełni rozumiem waszą chęć udziału w przygotowaniu tych tekstów. Powtarzam jednak, że zdaniem Komisji powinniśmy przeprowadzić przegląd tekstów dotyczących trzeciego filaru acquis metodą kompleksowej analizy poszczególnych przypadków. Jeżeli istniejące instrumenty stały się przestarzałe bądź wymagają uzupełnienia lub aktualizacji, będziemy mogli wystosować wnioski. Moi następcy przygotują wnioski umożliwiające Parlamentowi - jako kolegislatorowi - udoskonalenie tekstów.
Panie przewodniczący! Powtarzam tu, że u schyłku mojej kadencji będę z wielką uwagą podchodził do wszystkich sugestii poczynionych przez Parlament Europejski. Podkreślam jednak: doskonale zdajemy sobie sprawę, że wiele tekstów niezbędnych dla współpracy policyjnej i sądowej potrzebuje nowej podstawy prawnej, która umożliwi Parlamentowi odgrywanie roli kolegislatora.
Tymczasem liczę, że zrozumiecie, czemu starałem się wytłumaczyć powody, dla których chcemy, by Europol stał się od 1 stycznia agencją oraz kontynuował swoją pracę. Odnotowaliśmy postęp, jaki państwa członkowskie chętnie poczyniły w kwestii akredytacji laboratoriów i sieci prewencji kryminalnej.
Jeszcze raz zaznaczam, że rozumiem stanowisko Parlamentu i bądźcie pewni, że w nadchodzących tygodniach będę bronił ile się da wspaniałej przestrzeni wolności i bezpieczeństwa, którą odtąd państwa członkowskie będą kształtować przy czynnym wsparciu Parlamentu.
James Nicholson
w zastępstwie sprawozdawcy. - Panie przewodniczący! To była bardzo dobra popołudniowa debata. Na prezydencji ciąży zarzut nieobecności. Nie było ich tu i powinni się za to wstydzić.
Mam kilka uwag. W zupełności zgadzam się Sophią in 't Veld. Jasne, że chcemy w perspektywie długofalowej silnego Europolu, a nawet lepszego, bardziej współpracującego Europolu tam, gdzie to konieczne. Wystarczy przyjrzeć się, z jak wieloma problemami borykamy się na granicach - są to między innymi narkotyki, handel ludźmi, przestępczość międzynarodowa i terroryzm - aby dostrzec taką potrzebę.
To był zdaje się reprezentant PPE, który podniósł kwestię bardzo mi bliską, mówiąc o prawach ofiary stawianych wobec praw sprawcy. W moim odczuciu należy temu poświęcić głębszą refleksję.
Często niestety jesteśmy świadkami, jak sprawcy przestępstw otrzymują więcej współczucia i wsparcia niż ofiary, które poniosły skutki czynu. Dzieje się tak w wielu dziedzinach. To niedopuszczalne. Uważam, że powinniśmy okazać większe wsparcie ofiarom, gdyż pozwoli to wyraźnie rozróżnić, kto został poszkodowany. Nie ma mowy, aby sprawcy mieli być byli traktowani na równi z ofiarami.
Każdy, kto uważa, że w dzisiejszym społeczeństwie możemy przetrwać nie współpracując ze sobą, żyje w wyimaginowanym świecie. Takie są, moim zdaniem, realia. W ostatnich kilku tygodniach mieliśmy doskonały przykład z Irlandii Północnej, skąd pochodzę; dzięki współpracy służby policyjnej Irlandii Północnej i Garda Síochána z południa udało się przechwycić przemyt, zawrócić i zapobiec wprowadzeniu do obrotu milionów nielegalnych papierosów. Czy myślicie, że byłoby to możliwe bez współpracy nie tylko między tymi organami, ale współpracy na całej linii, sięgającej aż po Daleki Wschód?
Tak, przyjaciele, potrzebujemy silnego Europolu; tak, musimy nad tym pracować; tak, musimy zabiegać o współpracę w najlepszym interesie ogółu.
Sophia in 't Veld
sprawozdawca. - Panie przewodniczący! Zanim przejdę do mojego wystąpienia, chcę wyrazić wdzięczność komisarzowi Barrotowi. Przyznam, że narzucił bardzo wysokie standardy swojemu następcy.
Nie będę zajmować się sprawami merytorycznymi, ponieważ uważam, że ta debata powinna odbyć się później, lecz pokrótce wrócę do procedury, ponieważ chcę wyjaśnić jedną rzecz.
Usłyszałam, choć nie bezpośrednio - bo tu niestety mamy puste krzesło - jakoby Rada miała dobry powód do pośpiechu, mianowicie taki, że nie chcemy wstrzymywać pracy Europolu Od 1 stycznia ma on stać się agencją.
Lecz jeśli Rada jest szczerze zainteresowana opiniami Parlamentu Europejskiego, powinna być tu obecna. Mogła wszcząć procedurę znacznie wcześniej niż pod koniec lipca. Mogła nawet przyjąć propozycję Parlamentu dotyczącą przyspieszenia prac, ponieważ Parlament zawsze podejmuje się swoich obowiązków i pracuje bardzo szybko, jeśli taka jest potrzeba.
Zaoferowaliśmy to Radzie w formie procedury, która przynajmniej byłaby utrzymana w duchu Lizbony. Zwróciliśmy się o przedłużenie o jeden miesiąc, lecz Rada po prostu nie zechciała nam takiego przedłużenia udzielić; to, że Rada jest dziś nieobecna oraz niezainteresowana rozmową z Parlamentem Europejskim dowodzi tylko, że zwyczajnie nie chcą oni angażować Parlamentu Europejskiego; dowodzi ich nieszczerości.
Żałuję tego, ponieważ dziś zostało już tylko siedem dni, trzy godziny i czterdzieści minut - i będziemy musieli współpracować. Podkreślam, że - jak doskonale ujął to jeden z posłów - nie chodzi o nasze ego. Nie chodzi o to, że Parlament Europejski jest spychany na boczny tor. Nie chodzi nawet o to, że na boczny tor spychane są parlamenty krajowe. Chodzi o odpowiedzialność wobec obywateli, ponieważ są to bardzo ważne decyzje.
Mówimy o przekazywaniu danych osobowych i poufnych dokumentów stronom trzecim, o danych i poufnych informacjach dotyczących naszych obywateli - ludzi, których reprezentujemy. To przed nimi Rada odpowiada bardziej niż przed nami.
Słyszałam wreszcie, co powiedział komisarz, lecz chcę usłyszeć obietnicę Rady - zważywszy na ten pośpiech z całym pakietem - że bezzwłocznie wycofają decyzję lub dokonają jej przeglądu, nie później niż w ciągu sześciu miesięcy, a następnie w pełni włączą Parlament Europejski w procedurę współdecyzji oraz będą odpowiedzialni wobec obywateli.
Jan Philipp Albrecht
Panie przewodniczący! Na początku pragnę podziękować Komisji za jej pracę związaną z Europolem i ponownie oświadczam, że nie chodzi tu o utrudnianie procesu przekształcania Europolu w agencję UE.
Jednakże pytanie, jaki mandat został przyznany w zakresie stosunków między państwem a obywatelami jest zarówno doniosłe, jak i delikatne i właśnie tę kwestię powinno się przedyskutować w Parlamencie. W ustroju demokratycznym decyzję taką podejmuje parlament i musi ona zostać dogłębnie przedyskutowana, aby w ostatecznym rezultacie zyskała należytą legitymację.
Niepokoi mnie jednak, że, jak zauważyła pani poseł in 't Veld, Rada nawet się nie zjawiła, by wysłuchać owej krytyki - uważam za fundament każdej demokracji. Mam nadzieję, że rząd uwzględni wreszcie krytykę Parlamentu dotyczącą pracy wykonanej w dziedzinie polityki bezpieczeństwa.
W Europie potrzebujemy debaty na szczeblu parlamentarnym poświęconej prawom obywatelskim, jako że byłaby to debata o skuteczności naszej polityki bezpieczeństwa. Parlament Europejski i parlamenty krajowe muszą odegrać poważniejszą rolę w obu zagadnieniach.
Dziękuję sprawozdawcom za sygnał, jaki dziś razem wysłaliśmy; mam nadzieję, że jest on jednoznaczny i że uzyskamy odpowiedź Rady.
Agustín Díaz de Mera García Consuegra
Panie przewodniczący! Wyrażam głębokie uznanie dla Europejskiego Urzędu Policji, który bez wątpienia popieram. Mam nadzieję, że niezwłocznie pozyska on wszystkie zasoby prawne, ludzkie i materiałowe potrzebne do osiągnięcia jego celów i wykorzystania pełnego potencjału, na podstawie traktatu lizbońskiego.
Podsumowując pokrótce, czym jest Europejski Urząd Policji, nowy Urząd?
Przestał być organem międzyrządowym i teraz jest organem wspólnotowym, ze wspólnotowym budżetem oraz pod kontrolą Parlamentu Europejskiego. Powinniśmy jednak zastanowić się, co pozostaje niedookreślone. Zadajmy sobie pytanie o to, co jest niepewne.
Największą niepewność w tej decyzji budzi kontrola Parlamentu Europejskiego. Panie przewodniczący! Dlatego nie możemy pojąć ani zaakceptować pośpiechu, którego nikt nie potrafi sensownie uzasadnić, a który, krótko mówiąc, służy ograniczeniu roli Parlamentu. Tak brzmi "A” w tym abecadle, panie przewodniczący. Nie możemy zaakceptować, że Rada w tej sprawie umywa ręce. Jutro podczas głosowania zwrócimy się do Rady o stosowne oświadczenie dotyczące wspomnianych kwestii. Powinno ono zawierać zobowiązanie do przedłożenia w ciągu sześciu miesięcy nowego pakietu legislacyjnego na podstawie traktatu lizbońskiego.
Wreszcie, panie przewodniczący, promowanie dokładnie tego, co krytykujemy jest dla nas niezrozumiałe i nie do przyjęcia. Przykładowo: sześciu sprawozdań w ważnych sprawach nie można poddać pod debatę w czasie ledwo przekraczającym półtorej godziny, w jedno popołudnie. Po pierwsze mówimy tu o sieci prewencji kryminalnej, po drugie o laboratoriach kryminalistycznych, a potem jeszcze o czterech sprawozdaniach dotyczących Europolu. To nierozsądne.
Przekonaliśmy się, jak ważna jest ta debata, lecz nie byliśmy w stanie zagłębić się w jej przedmiot, ponieważ Parlament oraz jego służby uniemożliwiły nam to, wymagając zajęcia się aż sześcioma sprawozdaniami naraz.
Dlatego mam nadzieję, panie przewodniczący, że w przyszłości zwoływanie tak zajmujących i pochłaniających nas debat będzie bardziej przemyślane. Pytania do Rady zadamy jutro.
Sonia Alfano
Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję posłom, którzy wzięli udział w debacie. Dziękuję w szczególności komisarzowi Barrotowi za uwzględnienie naszych obaw.
Nasze propozycje odrzucenia nie są bezzasadne: nie oznaczają zwykłego "nie” dla Rady. Przeciwnie, chcemy zaangażowania, biorąc pod uwagę, że traktat lizboński wejdzie w życie już za kilka dni, a ja jestem zdania, że rola Parlamentu Europejskiego jako kolegislatora ma doniosłe znaczenie.
Osobiście zwróciłam się formalnie do Rady o przedłożenie bardziej ambitnego wniosku dotyczącego europejskiej sieci prewencji kryminalnej, i to niezwłocznie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego. Wniosek taki nie został przedłożony. Stąd też konieczne jest odrzucenie wniosku, sądzę bowiem, że Parlament ma prawo działać w ramach pełnej współdecyzji, zwłaszcza w sprawach tak doniosłej wagi jak te.
Dziękuję panu posłowi Nicholsonowi za jego wypowiedź dotyczącą ról ofiar i sprawców, ról, które nazbyt często ulegają odwróceniu. W ciągu kilku miesięcy mojej bytności w Parlamencie zauważyłam, że Parlament i Unia Europejska nadały nadzwyczajną wagę kwestii zwalczania terroryzmu, choć niestety zabrakło woli, by zająć się nie tylko zwalczaniem przestępczości, ale również przestępczości zorganizowanej, która leży u jej źródeł.
Nie można wyobrazić sobie zwalczania przestępczości czy zapobiegania jej bez uwzględniania bardziej kompleksowych operacji ścigania i zapobiegania przestępczości zorganizowanej i mafii, jak powiedział pan poseł De Magistris, cytując trafną myśl sędziego Falconego, zamordowanego przez mafię.
Chce teraz uczynić małą dygresję jako osoba dźwigająca bagaż bezpośrednich doświadczeń w tych sprawach. Nazbyt często nie odróżnia się ofiary od sprawcy, a co więcej, rządy - w tym niestety rząd włoski, nieprzywiązujący do tego zbytniej wagi - stawiają ofiary przestępstw tego samego typu w różnym położeniu. Ofiary terroryzmu są traktowane inaczej niż ofiary mafii.
Moim zdaniem nie powinny istnieć takie różnice ani formy dyskryminacji, ponieważ na takie różnice absolutnie nie ma miejsca w Europie, która zamierza oprzeć swą politykę na innowacji.
Przewodniczący
Przyłączam się do gratulacji dla Jacquesa Barrota za jego odpowiedzialną i znakomitą pracę. Dziękuję również sprawozdawcom za wykonaną pracę.
Zamykam debatę. Głosowanie odbędzie się we wtorek, 24 listopada 2009 r.
Oświadczenia pisemne (art. 149)
Raffaele Baldassarre  
Traktat lizboński w istotny sposób zmienia ustaloną traktatem z Maastricht równowagę instytucjonalną w zakresie polityki i współpracy sądowej w sprawach karnych, włączając w to, choć ze znaczącymi wyjątkami, zwykłą procedurę legislacyjną w odniesieniu do przestrzeni wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa.
Konieczne jest zatem, aby każda zmiana przepisów wykonawczych do decyzji o Europolu została przyjęta w nowych ramach legislacyjnych przewidzianych traktatem lizbońskim. Europol nie może zostać wzmocniony, dopóki Parlament nie będzie mógł należycie odnieść się do przepisów dotyczących działań nie czysto technicznych, lecz politycznych, takich jak przekazywanie danych osobowych.
Chciałbym nawiązać do coraz szerzej otwartej na zewnątrz postawy Unii Europejskiej oraz zwiększonej synergii między bezpieczeństwem a obronnością. Nawet jeśli traktat nie wywiera bezpośredniego wpływu na rozwój rynków bezpieczeństwa i obronności, toruje on drogę ku rozwojowi bardziej zintegrowanego i spójnego rynku bezpieczeństwa, co wymaga skoordynowanych, międzyinstytucjonalnych działań legislacyjnych. Przyjęcie zmian natury "politycznej” do przepisów wykonawczych do decyzji o Europolu niezgodnie z procedurą legislacyjną przewidzianą traktatem lizbońskim grozi dalece posuniętą niespójnością oraz szkodliwością.
