Wspólne Instrukcje Konsularne: identyfikatory biometryczne i wnioski wizowe (debata)
Przewodniczący
Następny punkt dotyczy sprawozdania poseł Sary Ludford, w imieniu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego Wspólne Instrukcje Konsularne dla misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczące wiz w związku z wprowadzeniem technologii biometrycznych, łącznie z przepisami dotyczącymi organizacji przyjmowania i rozpatrywania wniosków wizowych - C6-0166/2006 -
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący! W moim odczuciu głosowanie nad tym wnioskiem ma miejsce na takim etapie dyskusji, na którym nie wszystkie możliwości mogące prowadzić do osiągnięcia porozumienia w pierwszym czytaniu nie zostały dostatecznie zbadane. Po przyjęciu projektu sprawozdania Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 29 października 2007 r., Prezydencja Słoweńska próbowała osiągnąć konsensus pomiędzy państwami członkowskimi w sprawie ponownego zredagowania kilku aspektów tego tekstu w sposób uwzględniający zastrzeżenia zgłaszane przez Parlament Europejski.
Mimo tych starań, zaistniała niezgodność ze sprawozdaniem przyjętym przez Komisję. Dotyczyła ona trzech głównych kwestii. Pierwsza z nich dotyczyła granicy wieku dotyczącej pobierania odcisków palców, druga - ochrony dyplomatycznej i konsularnej zapewnianej budynkom należącym do zewnętrznych dostawców usług, trzecia zaś warunków korzystania z usług tych dostawców, wraz z kwestią opłat wizowych. Odnośnie tych trzech kwestii, Prezydencja Słoweńska zaproponowała ich nowe brzmienie tak, aby uwzględnić poprawki Parlamentu.
Na trójstronnych rozmowach na szczeblu ministerialnym w dniu 17 czerwca, dyskusja skupiała się głównie na kwestii ochrony dyplomatycznej i konsularnej zapewnianej zewnętrznym dostawcom usług oraz wynikającej z tego operacji - przekazywaniu danych; żadnego porozumienia jednak nie osiągnięto. Pozostałe tematy nie były omawiane. Od tego czasu w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych nie podjęto żadnej nowej debaty.
Jeśli chodzi o niezwykle delikatne zagadnienie granic wiekowych dla pobierania odcisków palców, dodatkowe informacje techniczne dostarczone sprawozdawczyni przez Komisję potwierdzają wiarygodność techniczną pobierania odcisków palców od dzieci powyżej szóstego roku życia. Komisja popiera tym niemniej wniosek prezydencji, zgodnie z którym odciski palców powinny być pobierane od dzieci między szóstym a dwunastym rokiem życia jedynie do celów weryfikacji, a nie do identyfikacji w systemie VIS (System Informacji Wizowej). Dodatkowo, Komisja podjęła się przeprowadzenia analizy, o którą wnioskował Parlament Europejski.
Ponadto zwracam uwagę, że wygląda na to, że rozwiązanie to wybrano na podstawie wniosku dotyczącego paszportów, w sprawie którego Parlament Europejski musi podjąć decyzję. Dlatego też wydaje mi się, że należałoby kontynuować dyskusje w tej sprawie, aby sprawdzić, czy taka sugestia może spotkać się z aprobatą Parlamentu.
Kolejna kwestia dotyczy zewnętrznych dostawców usług. Określone zostały warunki, na jakich państwa członkowskie mogłyby korzystać z usług takich dostawców w absolutnej ostateczności; na podstawie poprawek Parlamentu został również sporządzony wykaz wymogów, jakie należało będzie spełnić. Powinniśmy też kontynuować dyskusje na ten temat. Chciałabym Państwu przypomnieć, iż przyjęcie tej poprawki do Wspólnych Instrukcji Konsularnych stanowi zasadniczy warunek wstępny, niezbędny do wdrożenia VIS.
Nawet, gdyby to rozporządzenie oraz decyzja ustanawiająca VIS zostały przyjęte w pierwszym czytaniu w następstwie porozumienia zawartego pomiędzy Parlamentem a Komisją, to prawdą jest, że jeśli obecny wniosek będzie musiał zostać przekazany do drugiego czytania, to powstanie ryzyko, że będziemy musieli pogodzić się z wprowadzeniem VIS dopiero w maju 2009 r. Niezbędne jest więc, aby osiągnąć szybki i całościowy kompromis w sprawie tego wniosku.
Cóż, panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem tu po to, by potwierdzić zobowiązanie Komisji do kontynuowania negocjacji i dyskusji, mających doprowadzić do osiągnięcia w najbliższych miesiącach satysfakcjonującego kompromisu, oczywiście w szczególności z państwa sprawozdawczynią, baronową Ludford, jak również z Radą. Ponownie, wydaje mi się, iż ten kompromis jest czymś osiągalnym, pod warunkiem, że prace zostaną wykonane dokładnie oraz jeśli podtrzymamy dialog między Radą a Parlamentem; Komisja oczywiście dołoży wszelkich starań, aby pomagać i wspierać ten dialog.
Sarah Ludford
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Oto trzeci element pakietu Systemu Informacji Wizowej (VIS). Poprzez wprowadzenie zmian do obowiązujących Wspólnych Instrukcji Konsularnych na jego podstawie ustanowione będą, po pierwsze, obowiązek przekazywania danych biometrycznych w celu ich przechowywania w systemie VIS oraz standardy dotyczące tej procedury i, po drugie, standardy dotyczące organizacji przyjmowania wniosków wizowych. Pozwoli to z pewnością rozpocząć funkcjonowanie systemu VIS. Chociaż w kodeksie wizowym przewidywana jest kompleksowa rewizja przepisów wizowych - mój kolega, Henrik Lax jest autorem sprawozdania w tej sprawie - przesłanki do oddzielnego złożenia szczegółowego wniosku są takie, że prawdopodobnie przyjęcie kodeksu wizowego zajmie jeszcze więcej czasu. Ważne jest jednak zapewnienie spójności między tymi dwoma wnioskami.
Przez dość długi czas prowadziłam z Radą dyskusje i negocjacje. Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przyjęła moje sprawozdanie w listopadzie ubiegłego roku i jest mi przykro, że nie mogę dziś przedstawić porozumienia z pierwszego czytania. Sądzę, że dzieje się tak częściowo dlatego, że Rada działała raczej powoli, ale też dlatego, że nie przejawia ona woli, aby zareagować i rzeczywiście zacząć dążyć do realizacji podnoszonych przez nas punktów. Proszę więc moich kolegów, aby poparli to sprawozdanie w kształcie przyjętym przez komisję i mam nadzieję, że nowa prezydencja będzie w stanie przekonać państwa członkowskie, aby potraktowały naszą opinię z większą uwagą.
Odniosę się do tej samej tematyki, co pan komisarz, lecz przedstawię zagadnienia w cztery grupach, zamiast w trzech.
Pierwsza dotyczy tego, co postrzegam jako gotowość Rady do dalszych działań w odniesieniu do pobierania odcisków palców od małych dzieci przy jednoczesnym lekceważeniu zarówno kwestii zasady jak i znacznych kosztów oraz niedogodności dla rodziców, jakie wiążą się z problemami częstych zmian odcisków palców dzieci, jak też problemu nieprawidłowego dopasowania odcisków lub ich odrzucania. Nie wierzę, że uzyskałam od Komisji pełne informacje.
Po drugie, to, co uważam za brak chęci państw członkowskich do współpracy przy próbach sprostania nowemu wyzwaniu, polegającemu na zorganizowaniu wspólnego gromadzenia danych biometrycznych.
Po trzecie, niewystarczające przestrzeganie zasad ochrony i bezpieczeństwa danych. Pomimo serii skandali związanych z utratą danych, państwa członkowskie nie są wystarczająco wyczulone na kwestię zabezpieczenia danych osobowych przed utratą, przechwyceniem przez państwo trzecie lub problemami technicznymi.
Wreszcie problem opłaty wizowej. Nie sądzę, aby państwa członkowskie powinny obciążać osoby składające wnioski wizowe dodatkowymi kosztami ich własnych wyborów administracyjnych, polegających na dopuszczeniu firm komercyjnych, z którymi zawierane są umowy na zbieranie danych biometrycznych. Uważam, że pomimo często ponawianych próśb, Komisja i Rada nie były w stanie zapewnić wiarygodnych dowodów na poparcie wniosków dotyczących tego, aby zbieranie odcisków palców zacząć już u sześciolatków. Sądzę, że jeśli odciski będzie trzeba pobierać co dwa lata, to będzie się to wiązać ze znacznymi kosztami. Proponujemy więc, aby wstępnie zwolnić dzieci do lat 12 z obowiązku dostarczania odcisków palców, ale też dokonać przeglądu tej kwestii po trzech latach, po dokonaniu szczegółowej analizy technicznej wykonalności, wiarygodności i proporcjonalności pobierania odcisków od małych dzieci. Wierzę, że to rozsądna droga naprzód.
W sprawie zaś podzlecania, nie widzę problemów w odniesieniu do ogólnego założenia, tak dalece, jak wpływa ono pozytywnie na jakość usług świadczonych osobom składającym wniosek o wizę i tak długo, jak odbywa się ono zgodnie z warunkami zapewniającymi integralność procedury wydawania wiz oraz, że jest to ostateczność i że praca wykonywana jest w obiektach objętych ochroną dyplomatyczną, zapewniającą obecność pracowników konsularnych nadzorujących personel dostawcy tej usługi. Zapewni to ochronę danych oraz tych materiałów, które nie powinny zostać przejęte. Nie uzyskałam jednak w tej sprawie od Rady żadnych ustępstw. Odkryłam też, że państwa członkowskie nie wykazują nawet chęci, aby zbadać możliwość wspólnej lokalizacji z innym państwem członkowskim czy też założenia wspólnego ośrodka składania wniosków wizowych.
Zakończę mówiąc tylko, że opinii w tej sprawie zasięgnęłam w grupie roboczej krajowych inspektorów ochrony danych utworzonej na mocy art. 29. Zwrócili oni uwagę na pewien paradoks, polegający na tym, że podczas gdy wiarygodność i bezpieczeństwo wiz ulega poprawie dzięki wprowadzeniu metod biometrycznych, to z drugiej strony, jeżeli ktoś nie dysponuje środkami pobierania danych biometrycznych, które nie zapewniają takiego samego poziomu bezpieczeństwa, jaki może zapewnić konsulat lub dział konsularny ambasady, to prowadzi to do osłabienia wiarygodności całej tej procedury. Wszystkimi innymi sprawami, a w szczególności opłatą wizową, zajmę się w moich uwagach końcowych.
Ewa Klamt
w imiiu Grupy PPE-DE. - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wniosek Komisji w sprawie zmiany Wspólnych Instrukcji Konsularnych jest pilnie potrzebny w Europie otwartych granic. Moja grupa zdecydowanie popiera sprawozdanie pani poseł Sary Ludford. Dziękuję sprawozdawczyni za dobrą współpracę, dzięki której grupy w Parlamencie Europejskim zdołały w znacznej mierze uzgodnić wspólny tekst.
Wspólne Instrukcje Konsularne wymagają ponownego zdefiniowania i dostosowania ich do obecnej sytuacji. W przyszłości składający wniosek o wizę będą bez żadnych wątpliwości identyfikowani poprzez pobieranie danych biometrycznych, takich jak fotografie i odciski palców.
Przeszłość pokazała, że niektóre państwa członkowskie, między innymi Niemcy, interpretowały i stosowały obowiązujące zasady w odmienny, a więc nie jednolity sposób. Na przykład w 2000 roku niemieckie konsulaty i ambasady otrzymały instrukcję, aby do wydawania wiz podchodziły mniej biurokratycznie, a w przypadku wątpliwości decydowały o wydaniu wizy. W wyniku takiej hojności, z jaką ambasada Niemiec w Kijowie miała zwyczaj wydawać wizy, liczba wiz wydanych Ukraińcom wzrosła z około 150 000 w 1999 r. do około 300 000 w 2001 r., co doprowadziło do znacznego wzrostu liczby nielegalnych imigrantów w strefie Schengen.
Dlatego też niezwykle potrzebne jest dopilnowanie, żeby wszystkie państwa członkowskie stosowały zasady dotyczące wydawania wiz Schengen w sposób jednolity. Moja grupa opowiada się za poszukiwaniem kompromisu pomiędzy Radą a Parlamentem Europejskim, jak to przed chwilą sugerował komisarz Barrot.
Nasza grupa popiera niemal każdy punkt w sprawozdaniu baronowej Ludford. Jedyne punkty, których nie możemy poprzeć, dotyczą granicy wieku dzieci przy pobieraniu odcisków palców. Popieramy wniosek Komisji dotyczący ustalenia granicy wieku dzieci na sześć lat. Moja grupa uważa za najważniejsze utrzymanie tej granicy wieku po to, by zapobiec handlowi dziećmi w Unii Europejskiej.
Martine Roure
w imieniu grupy PSE. - (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Chciałabym podziękować pani baronowej Ludford za jej sprawozdanie, które nasza grupa w pełni popiera. Polityka wizowa Unii Europejskiej stanowi odzwierciedlenie sposobu, w jaki przyjmujemy ludzi. Dlatego też pragniemy znaleźć rozwiązanie, które umożliwi nam zagwarantowanie bezpieczeństwa wiz europejskich przy jednoczesnym poszanowaniu praw wnioskujących o ich wydanie obywateli krajów trzecich, zwłaszcza tych dotyczących ochrony danych osobowych.
Mając to na względzie, mam nadzieję, że Rada zrozumie wymogi Parlamentu Europejskiego. Musimy znaleźć takie rozwiązanie, które jest dla wszystkich do przyjęcia. Podzielam troskę sprawozdawczyni związaną z podzlecaniem pobierania i przetwarzania danych biometrycznych, wprowadzanych do wiz. Nie uważamy, że wystarczy zwyczajnie dokonać walidacji praktyk stosowanych przez państwa członkowskie. Jeżeli mamy naprawdę dysponować prawdziwą wspólną polityką wizową, to zasadnicze znaczenie ma to, aby państwa członkowskie, zanim uciekną się do podzlecania, przeanalizowały kwestię wykonalności innych proponowanych rozwiązań.
Również naszym priorytetem jest zagwarantowanie ochrony prywatności ludzi, którzy udzielają danych biometrycznych. Uważamy, że najważniejsze jest bardzo wyraźne formułowanie umów z zewnętrznymi dostawcami usług, którzy mogą otrzymać zlecenie pobierania danych biometrycznych. Ponadto, dla zagwarantowania bezpieczeństwa tych danych wydaje mi się absolutnie niezbędne, aby były one pobierane w budynkach objętych prawdziwą ochroną.
Jeśli chodzi o granicę wieku dla pobierania danych biometrycznych, to nie mam w tej sprawie żadnej ideologicznej opinii. Myślę jednak, że nasz obecny poziom doświadczenia nie pozwala nam zagwarantować, że odciski palców dzieci w wieku poniżej 12 lat są wystarczająco wiarygodne, aby umożliwiało to ich pobieranie w celu późniejszego wykorzystania. Myślę że zapewniałoby to fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
Z tego też powodu chciałabym, abyśmy przyjęli zasadę ostrożności ustalając dla celów pobierania odcisków palców granicę wieku na 12 lat, po czym granica ta mogłaby zostać zrewidowana, gdy tylko będziemy dysponować niezależną analizą, obiecaną nam przez pana komisarza. Analiza ta dostarczy nam wszystkich niezbędnych informacji dotyczących wiarygodności odcisków palców pobranych od dzieci.
Jeśli chodzi o cenę wiz, którą oczywiście ustali Rada, to powinna to być cena maksymalna. Nie możemy oczekiwać, aby osoby składające wniosek o wydanie wizy ponosiły ciężary finansowe wynikające z dodatkowych wymogów Unii Europejskiej.
Na koniec, panie komisarzu, chciałabym powiedzieć, że doceniam pracę, jaką włożył pan w te negocjacje, ponieważ Parlament Europejski pragnie, aby jego głos był słyszalny, a w chwili obecnej Rada wydaje się nie słuchać naszych podstawowych argumentów.
Tatjana Ždanoka
w imieniu grupy Verts/ALE. - Panie przewodniczący! W pierwszej kolejności chciałabym złożyć w imieniu grupy Verts/ALE podziękowania pani poseł Ludford za wspaniałą, jak zwykle, współpracę.
Bardzo zatroskał nas mimo to cały szereg bardzo istotnych aspektów. Zgadzamy się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, że użycie metod biometrycznych w systemach informatycznych nigdy nie jest mało znaczącym wyborem, zwłaszcza, gdy przedmiotowy system dotyczy tak wielkiej liczby osób. Dlatego też, naszym zdaniem samo rozporządzenie VIS będzie znacznie bardziej właściwym miejscem na umieszczenie w nim postanowień dotyczących zarówno zasad ogólnych, jak i wyjątków.
Jak już słyszeliśmy, także wiek, poniżej którego dzieci są wyłączone z obowiązku oddawania odcisków palców, budzi wiele wątpliwości. Dziękujemy w tym miejscu sprawozdawczyni i innym kolegom za rozsądną decyzję, aby podnieść ją z 6 do 12 lat. Literatura naukowa nie przedstawia jednak żadnych dowodów, że pobieranie odcisków palców od dzieci w wieku poniżej 14 lat może zapewnić wiarygodną identyfikację.
Drugi problem to podzlecanie wniosków wizowych. W tym odniesieniu potrzebujemy zapewnić niezbędne zabezpieczenia, które zagwarantują zgodność z zasadami ochrony danych. Również w tym kontekście sprawozdawczyni zdołała dokonać znaczących postępów, jeśli porównamy przedstawiony obecnie tekst z początkowym tekstem Komisji.
Niemniej, nasza grupa zdecydowanie sprzeciwia się szerokiemu stosowaniu technologii biometrycznych. Uważamy, że mają one zasadniczej wagi wpływ na bezpieczeństwo danych i na prawa podstawowe, a jednocześnie nie przynoszą żadnych znaczących korzyści. Ostatnie wydarzenia we Włoszech również wyraźnie pokazują, że korzystanie z odcisków palców może przekształcić się w nadużywanie władzy.
Reasumując, naprawdę cenimy sobie wysiłki sprawozdawczyni oraz jej odwagę w dążeniu do jak najlepszych wyników. Niemniej, grupa Verts/ALE jest bardzo niechętna zaakceptowaniu jakiegokolwiek użycia technologii biometrycznych w UE, zanim potrzeba w tym zakresie nie zostanie udowodniona ponad wszelką wątpliwość.
Dlatego też nie możemy głosować za tym sprawozdaniem.
Sylvia-Yvonne Kaufmann
w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący! Popieram wprowadzenie jednolitych warunków dotyczących wydawania wiz w celu zapobieżeniu temu, co nazywa się zakupami wizowymi [visa shopping]. Z zasady jestem jednak przeciwna wprowadzaniu danych biometrycznych do wiz, zwłaszcza w przypadku małych dzieci. Uznaję to za całkowicie niewłaściwe. Ponadto nie możemy proponować pobierania odcisków palców od sześciolatków bez wcześniejszego sporządzenia, w oparciu o obszerny materiał, analizy dotyczącej wykorzystania odcisków palców dzieci w tym wieku oraz, przede wszystkim, nie wiedząc, jak długo takie odciski palców mogą być ważne. Nie sądzę, abyśmy mogli, czy też powinni, przyjmować prawa na takich podstawach.
Dostrzegam również trudności mogące dotyczyć wdrażania wnioskowanego nowego rozporządzenia. Od wszystkich osób ubiegających się o wizy, w tym dzieci, wymaga się teraz osobistego stawiennictwa w konsulacie w celu pobrania odcisków palców. Mogą to być zbyt wysokie oczekiwania w stosunku do osób mieszkających w odległych częściach ogromnych krajów. Mogłoby to oznaczać, że dla osób mniej zamożnych, a zwłaszcza rodzin, ubieganie się o wizy wjazdowe do Unii Europejskiej może okazać się prawie niemożliwe. Czy naprawdę taki jest wizerunek Unii Europejskiej, który chcemy rozpowszechniać za granicą?
Rada i Komisja próbują temu przeciwdziałać zwracając oczy ku sektorowi prywatnemu. Proponują one przyznanie zewnętrznym dostawcom usług prawa do przyjmowania wniosków wizowych i danych biometrycznych oraz przekazywania ich do odpowiednich konsulatów. Związane z tym koszty zostaną wtedy praktycznie przeniesione na składających wniosek. Ale to jeszcze nie wszystko! Moim zdaniem nie jest to sposób na zagwarantowanie, że wszystkie te niezwykle poufne dane będą przechowywane w sposób bezpieczny i tajny. Dlatego też wyjątkowo duże znaczenie ma to, aby dopilnować, że podzlecanie, które we wszystkich przypadkach powinno być dopuszczalne jedynie po spełnieniu najbardziej rygorystycznych warunków, było dozwolone jedynie w budynkach znajdujących się pod ochroną dyplomatyczną. W tej sprawie, z całą empatią popieram sprawozdawczynię.
Carlos Coelho
(PT) Panie przewodniczący, panie wiceprzewodniczący Komisji, panie i panowie! Naszym zamiarem było zagwarantowanie poprzez tą inicjatywę interoperacyjności pomiędzy wszystkimi państwami członkowskimi, zapewnienie takiego samego poziomu ochrony danych osobowych oraz równego traktowania dla wszystkich osób ubiegających się o azyl. W szczególności popieram wysiłki w kierunku uproszczenia procedur wydawania wiz wnioskodawcom poprzez zastosowanie zasady stanowiska kompleksowej obsługi oraz pobieraniem od wnioskujących identyfikatorów biometrycznych, czyli obrazu twarzy i odcisków palców, w celu złożenia ich w scentralizowanym Systemie Informacji Wizowej (VIS).
Pragniemy zaznaczyć, że dane te będą wykorzystywane dla celów identyfikacji, jak to już powiedział pan wiceprzewodniczący Barrot. Jest to zupełnie odmienne od praktyki mającej miejsce w odniesieniu do paszportów europejskich, w przypadku których dopuszczalne jest pobranie tylko dwóch odcisków palców, tak, że można ich wykorzystać w celu innym, niż weryfikacja, czyli bezpośrednie porównanie. Z tego punktu widzenia z zadowoleniem przyjmuję gotowość Komisji, o której mówił przed chwilą na sali plenarnej wiceprzewodniczący Barrot, do współpracy w formie przeprowadzenia analizy dotyczącej wykonalności pobierania odcisków palców od dzieci, o którą wnioskował Parlament.
Panie przewodniczący! Z uwagi na to, że mamy zamiar dokonać pełnej rewizji wspólnotowego kodeksu wizowego, odrębna dyskusja w sprawie tego konkretnego wniosku miałaby sens jedynie wtedy, gdyby miało to przyspieszyć ten proces. Celu tego jednak nie osiągniemy. Jutro będziemy głosować nad wnioskiem, w sprawie którego w pierwszym czytaniu nie osiągnięto żadnego porozumienia i które stanowi tylko pierwszą fazę powolnego procesu. Dlatego też poważnie wątpię w potrzebę dalszego oddzielnego omawiania tego wniosku, gdyż harmonogram zdaje się być bardzo podobny do samego harmonogramu rewizji kodeksu.
Avril Doyle
Panie przewodniczący! Jedna krótka uwaga. Największa wolność obywatelska, jaką wszyscy mamy to życie samo w sobie. Zawsze, gdy omawiamy sprawy związane z dodatkowymi środkami bezpieczeństwa - środkami, które mogą być postrzegane jako te, które ograniczają to, o czym mówimy powszechnie jako o swobodach obywatelskich - ma miejsce dyskusja i pojawia się polaryzacja stanowisk. Chciałabym tylko upewnić się, że pan komisarz jest zadowolony z tego, że niezbędna kontrola i równowaga będzie postępować ręka w rękę z tym, czym teraz się tu zajmujemy; mieć pewność, że nie będziemy wykraczać poza to, co naprawdę zostało zagwarantowane; dopilnować tego, że będziemy stosować tylko środki bezpieczeństwa i środki służące do identyfikacji, które świat, w jakim dziś żyjemy, rzeczywiście gwarantuje.
Nasz kolega, poseł Coelho przypomniał nam przed chwilą, że fakt, że nie osiągnęliśmy w tej sprawie porozumienia w pierwszym czytaniu niesie ze sobą bardzo poważne przesłanie. Jest to bardzo delikatny obszar, a nasi obywatele w coraz większym stopniu kwestionują to, że "wolność” - że użyję tego rodzaju słowa - jest im odbierana.
Zakończę tym: największą wolnością obywatelską jest życie. Musimy robić wszystko, co prawdziwie gwarantuje ochronę życia, jeśli chodzi o bezpieczeństwo i środki dodatkowe. Chciałabym usłyszeć od pana zapewnienie, że kontrola i równowaga obowiązują niezależnie od wszystkiego.
Jacques Barrot
wiceprzewodniczący Komisji. - (FR) Panie przewodniczący! Uważnie słuchałem różnych mówców. W pierwszym rzędzie chciałbym przypomnieć państwu o pewniej informacji, która już została dodana do tego dossier. W sprawie odcisków palców dzieci, mówiliśmy, że liczby wskazują na to, że jakość i wiarygodność odcisków palców w bazie danych zawierającej informacje dotyczące 1,5 miliona osób składających wniosek o wizę spełniają bardzo wysokie wymagania. Powiedziano mi, że dokument techniczny popierający to stanowisko został przesłany pani baronowej Ludford.
Ze swej strony chciałbym państwa jednak zapewnić, że w każdym razie jestem świetnie przygotowany do tego, by uruchomić analizę, o którą jestem całkiem słusznie proszony, abyśmy mogli naprawdę przekonać się, jak dalece wiarygodne są te dane biometryczne i czy system ten jest godny polecenia, czy też nie. Myślę, że to bardzo dobry pomysł. Byłem ciekaw, baronowo Ludford, czy być może jesteśmy w stanie osiągnąć kompromis wprowadzając rozróżnienie pomiędzy odciskami palców dzieci pobranymi od dzieci w wieku od sześciu do dwunastu lat, które służyłyby wyłącznie do celów weryfikacji a odciskami palców dzieci starszych niż 12 lat, które istotnie mogłyby być używane do innych celów.
W każdym razie nadal będę robił, co mogę w kierunku osiągnięcia kompromisu z nową prezydencją UE, starając się zapewnić, że życzenia Parlamentu będą w większym stopniu uwzględniane.
Jeśli chodzi o drugi punkt, czyli podzlecanie, mieliśmy oczywiście pewne obawy dotyczące załącznika, który wymienia minimalne wymagania, jakie należy wprowadzić w odniesieniu do umów podpisywanych przez państwa członkowskie z zewnętrznymi dostawcami usług. Komisja wydała również dokument wymieniający różne techniczne metody zabezpieczania danych. Doceniam jednak państwa troskę o sprawę bezpieczeństwa danych i to prawda, że może istnieć ryzyko, że dane przechowywane w kraju trzecim w obiekcie należącym do zewnętrznego dostawcy usług mogą stać się przedmiotem przejęcia lub przymusowego przeszukania. Zasadnicze znaczenie ma to, abyśmy strzegli was przed tym zagrożeniem. Wyrażam ostrożny optymizm, że dialog w tej sprawie będzie trwać. Takie są moje przemyślenia. To prawda, jak to powiedział poseł Coelho, że możemy próbować zapewnić, że omawiane sprawozdanie i kodeks wizowy będą opracowywane równocześnie, jak kiedyś.
Powiedziawszy to, mogę tylko potwierdzić, wobec Parlamentu i wobec sprawozdawczyni, baronowej Ludford, której chciałbym podziękować za całą pracę, że mimo wszystko jestem zdecydowany dość prędko osiągnąć kompromis, prosząc Radę, aby uważniej słuchała Parlamentu i mając nadzieję, że Parlament ze swej strony, pamiętając o zobowiązaniach, jakie będzie składać Komisja, wykaże pewne zrozumienie. Taka jest cena, jaką będziemy musieli zapłacić chcąc osiągnąć kompromis. Kładę na tą kwestię lekki nacisk, ponieważ chcemy takiego systemu wizowego, który będzie skuteczny i uczciwy. Jeśli uda nam się zbudować taki system, to omawiane przez nas problemy będą musiały, panie przewodniczący, zostać rozwiązane. Chciałbym podziękować tym posłom, którzy przedstawili dzisiejszego wieczora swoje opinie.
Sarah Ludford
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować wszystkim kolegom posłom, a szczególnie sprawozdawcom pomocniczym, z którymi pracowałam. Pracowaliśmy razem bardzo konstruktywnie i bardzo sobie ceniłam ich pozytywny wkład. Wszyscy byli bardzo zaangażowani, a ja jestem bardzo wdzięczna.
Chcę, aby system VIS funkcjonował i żeby zaczął działać tak szybko, jak to możliwe. Jest on w pewnym sensie moim dzieckiem, ponieważ byłam sprawozdawczynią w sprawie samego tego systemu. Ale jak to podkreślali koledzy, za każdym razem mówimy o bardzo wrażliwych danych osobowych i około 70 milionach wpisów. Nie można pozwolić na traktowanie systemu VIS jako jednego wielkiego eksperymentu. Musimy działać stosując zasadę ostrożności. Zgadzam się z poseł Ždanoka i poseł Roure, że nie mamy dość doświadczenia, aby być pewnymi, że unikniemy trudności, takich, jak zdejmowanie odcisków palców od sześciolatków.
Pan komisarz mówił o tym, czy nie moglibyśmy działać stosując odciski od osób w przedziale 6-12 lat tylko w celach weryfikacji. Teraz mogłoby to spotkać się z pewnymi obawami, lecz nie, myślę, że nie - obawami dotyczącymi kosztów związanych z koniecznością pobierania ich co dwa lata. Naprawdę, nie uważam, aby Rada w ogóle to przemyślała.
Jak podkreśliła poseł Roure, mamy budować - albo też już mieć gotową - wspólną politykę wizową. Dlatego też rozczarowuje fakt, że państwa członkowskie zasadniczo w ogóle nie chcą współpracować w tych samych pomieszczeniach i że chcą stosować różne opłaty wizowe, dodając dalsze sumy do kwoty 60 euro. Chciałabym, aby Komisja była raczej proaktywna w swoich próbach skłonienia państw członkowskich do współpracy w różnych miejscach.
Posłanka Klamt, której bardzo dziękuję za jej konstruktywny krytycyzm i chęć do pracy z nami, zasugerowała, że pobieranie odcisków palców od dzieci w wieku powyżej lat 6 może być skutecznym narzędziem w walce z handlem dziećmi. Muszę powiedzieć, że nic mi nie wiadomo o istnieniu jakiegokolwiek poważnego opracowania, które sugerowałoby, że mogłoby to służyć osiągnięciu tego celu. Dlaczego mielibyśmy akurat decydować się na wiek sześciu lat? Dlaczego nie pięć, cztery, trzy, a może nawet zero? Może przecież istnieć znacznie większe ryzyko porwania niemowlęcia, niż sześciolatka.
Wreszcie interesująca była sugestia posła Coelho, dotycząca połączenia tego sprawozdania z kodeksem wizowym. Rzucił on w środek tej debaty coś, co gracze w krykieta określają mianem "googly”. Myślę, że będziemy musieli wrócić z tym do komisji i przekonać się, jaka jest jej opinia w tej sprawie. W pewnym sensie jestem na to otwarta, ale myślę, że decyzja należy do komisji.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się w czwartek 10 lipca 2008 r.
