
De Voorzitter.
    Aan de orde is het verslag (A5-0480/2003) van de heer Laschet, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties (2003/2049(INI)). 
Laschet (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, wat heeft de Europese Unie eigenlijk met de Verenigde Naties te maken? Waarom maakt het Parlement een verslag over dit onderwerp? Hebben we niets belangrijkers te doen? Moet het Parlement zich echt met alles bezighouden, ook met onderwerpen die niet bepaald hoog op de agenda staan? Dit waren de vragen die in 2002 werden gesteld, toen voor het eerst de aanzet werd gegeven tot het uitwerken van een verslag door het Parlement over de relatie tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties.
Er zijn nauwelijks politieke debatten gevoerd over de betrekkingen tussen de beide instellingen. Na vergaderingen van de Europese Raad werd er verslag uitgebracht, met in het staartje van de tekst nog een opmerking over de Verenigde Naties. En de enige actieve instelling was de Commissie: rustig, kalm en effectief zoals wij haar kennen, droeg zij 60 procent bij aan de begroting voor de ontwikkelingsprogramma’s en humanitaire hulp. Maar dit had natuurlijk geen grote politieke implicaties, geen politieke lading – het was bijzonder effectief, maar was niet verbonden met een politieke boodschap.
Toen kwam de Irak-crisis, en de Amerikaanse president noemde de VN destijds irrelevant. Dat was het moment waarop dit Parlement zei: dit onderwerp is wel degelijk interessant, we willen de betrekkingen van de Europese Unie met de Verenigde Naties een politieker aanzien geven. We willen een verslag schrijven om ook andere instellingen uit te nodigen na te denken over een meer politiek karakter van onze betrekkingen met de Verenigde Naties. En we zijn nu, bijna een jaar na deze beslissing van het Parlement, op een punt aanbeland waarop we tot de conclusie kunnen komen dat de Verenigde Naties niet irrelevant zijn. Ook het grootste land ter wereld heeft in de gaten dat de legitimiteit van de Verenigde Naties nodig is om een land opnieuw op te bouwen, om democratie in te voeren en tot de vorming van een natie te komen. Bij ons kunnen we vaststellen dat de Commissie in september een uiterst belangrijke mededeling heeft gepresenteerd – voor het eerst een zeer politieke mededeling – waarin, al een beetje met een blik op de toekomst, de betrekkingen van de Europese instellingen na invoering van een Europese grondwet worden beschreven. Ook de Raad stelt zich nu veel actiever op in de afstemming met de Verenigde Naties, zodat ik denk dat deze dag, dit bezoek van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan het Europees Parlement, aan het begin kan staan van een intensievere politieke samenwerking.
Wat zijn nu de belangrijkste onderwerpen waarover wij moeten spreken? Enerzijds dient de boodschap van vandaag te zijn dat het Europees Parlement zich een voorstander betoont van een effectief multilateralisme. Niet omdat Robert Kagan ooit heeft gezegd dat de Europese Unie alleen maar voor multilateralisme is omdat zij niet in staat is tot unilateralisme. Neen, dat is niet ons argument, maar ons argument is: het multilaterale ligt besloten in de structuur, in het karakter van de Europese Unie. We hebben na de verschrikkelijke oorlogen van de twintigste eeuw geleerd dat multilaterale samenwerking de juiste weg is naar een vreedzame en rechtvaardige toekomst, en wat wij in de Europese Unie hebben geleerd geldt ook voor de Verenigde Naties – daarom zijn wij voor multilaterale initiatieven.
Deze boodschap dient het Europees Parlement vandaag uit te dragen, en als het dat werkelijk wil doen, als het de pretentie heeft om wereldwijd invloed uit te oefenen, dan moeten wij eerst ons huiswerk maken. En dat hebben de staatshoofden en regeringsleiders in december nagelaten, want het hoort bij dat huiswerk dat wij een rechtspersoonlijkheid voor de Europese Unie in het leven roepen, zodat het niet zo blijft dat de Europese Commissie namens de Gemeenschap kan handelen, lid van de FAO is, daarin zitting neemt en mag stemmen, terwijl wij in alle politieke zaken zonder rechtspersoonlijkheid in New York, Nairobi, Genève en Wenen niet kunnen handelen. Er dient een rechtspersoonlijkheid voor de Europese Unie te komen. Bovendien moet er een Europese minister van Buitenlandse Zaken komen, en deze Europese minister van Buitenlandse Zaken moet ons beleid, het beleid van de Raad en van de Commissie belichamen en op het internationale toneel vertegenwoordigen. Er dient een vertegenwoordiging van de Europese Unie te komen, en wel ter plekke. We hebben geen behoefte aan een bureau van de Commissie of van de Raad, of een handelend Raadsvoorzitterschap, er moet een buitenlandse vertegenwoordiging komen, en dat stelt het Parlement voor.
Voorts dienen we na het bezoek van Kofi Annan het debat voort te zetten. Er moet een jaarverslag van de Commissie komen op basis waarvan wij als Parlement ook ieder jaar kunnen discussiëren over de politieke prioriteiten en kunnen kijken op welke punten we op de ingeslagen weg voortgaan, wat we hebben bereikt en wat we niet hebben bereikt. De begroting moet helderder worden, zodat we weten aan welke instellingen, bureaus en fondsen we geld geven en aan welke niet. En volgens mij past wat Jean Monnet ooit heeft gezegd – dat Europa moet bijdragen aan een betere wereld – heel goed bij de boodschap van Kofi Annan tijdens de laatste Algemene Vergadering dat de Verenigde Naties van de wereld een betere plek maken. Dat wij deze twee zaken vandaag combineren is een ideale situatie, en daarom is deze dag zeer belangrijk voor Europa en de Verenigde Naties.
Patten,
    Mijnheer de Voorzitter, het is mij een groot genoegen met u de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties te kunnen bespreken. Allereerst wil ik de rapporteur complimenteren met zijn voortreffelijke verslag. Het zal niemand die de heer Laschet kent verbazen dat hij een kwalitatief hoogstaand en zinnig verslag heeft geschreven.
Het zal duidelijk zijn dat de Commissie bereid is regelmatiger in dialoog te treden met het Parlement over de betrekkingen tussen Europa en de Verenigde Naties. Het is belangrijk dat Commissie en Parlement met elkaar van gedachten kunnen wisselen over een dermate belangrijk onderwerp. Een goede samenwerking tussen Parlement, Raad en Commissie - en de lidstaten, niet te vergeten - is onontbeerlijk, wil Europa als collectief steun verlenen aan het VN-systeem.
Zoals de rapporteur heeft opgemerkt, komt het verslag op een bijzonder gelegen moment. De Irak-crisis heeft ons allen in veel opzichten de ogen geopend voor de wezenlijke rol van de VN in kwesties van vrede en veiligheid. De Unie is een belangrijke partner van de VN en wij moeten vasthouden aan ons streven naar doelmatige, multilaterale betrekkingen. Het is belangrijk dat het Europees Parlement zich volledig achter dit streven schaart, en ik ben blij met deze nieuwe stap, vooral vandaag, nu de secretaris-generaal van de VN, de heer Kofi Annan, het Parlement zal toespreken. De voltallige Commissie heeft gisteren het voorrecht en genoegen gehad twee en een half uur met hem te kunnen spreken.
De Commissie heeft haar standpunt hierover uiteengezet in een mededeling van 10 september 2003 getiteld “Kiezen voor Multilateralisme”. Het doel van die mededeling was drievoudig. Allereerst wilde de Commissie er geen twijfel over laten bestaan dat zij achter het multilateralisme en de VN staat. Ten tweede moest duidelijk worden hoe een en ander in praktijk wordt gebracht in ons dagelijks werk. Zo geeft de mededeling een indrukwekkend overzicht van de uitgebreide samenwerking tussen de EU en de VN die nu al plaatsvindt, en van de steun die wij verlenen aan de VN-activiteiten voor een groot aantal kwesties die variëren van conflictpreventie tot ontwikkelingshulp en van crisisbeheer tot armoedebestrijding. De kwesties waarmee de Veiligheidsraad zich bezighoudt inzake vrede en veiligheid trekken weliswaar de meeste aandacht in de media, maar het zou een vergissing zijn ons uitsluitend daarop te richten. Ten derde noemt de mededeling een lange reeks praktische maatregelen ter verbetering van de interne coördinatie van VN-kwesties binnen de VN-organen zelf, in Brussel en ook in de lidstaten. Het uiteindelijke doel daarvan is dat de invloed van de EU binnen de VN toeneemt, en haar steun aan de VN aan doelmatigheid wint. In reactie op deze mededeling is de Raad onlangs akkoord gegaan met een aantal uitgebreide conclusies over de betrekkingen tussen de EU en de VN die een goed uitgangspunt vormen voor ons toekomstig werk.
Dit debat wordt gevoerd op een moment waarop de Unie streeft naar een grotere rol van betekenis op het internationale toneel. Getuige daarvan zijn niet alleen de voorstellen van de Conventie tot stroomlijning van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en de buitenlandse acties van de EU meer in het algemeen - in dit verband wijs ik met name op het voorstel om de beoogde buitenlandse minister in de Veiligheidsraad namens de Unie te laten spreken wanneer sprake is van een gemeenschappelijk Europees standpunt -, maar ook de Europese veiligheidsstrategie, waarbinnen een doelmatig multilateralisme immers centraal staat. De Europese Unie zou bereid moeten zijn zich sterk te maken voor haar overtuiging van het belang van de Verenigde Naties. Met het onderhavige verslag van het Parlement geeft de Europese Unie mijns inziens opnieuw een duidelijk signaal van steun af, juist op een moment waarop de VN zich voor een belangrijke uitdaging gesteld weet.
Na de crisis in Irak heeft menigeen binnen de internationale gemeenschap zich veel moeite getroost om de weg terug te vinden naar gezamenlijk optreden, en daarbij past een vernieuwde inzet van de Verenigde Naties in Irak. Wij kunnen natuurlijk niet volstaan met het alsmaar terugkomen op multilateralisme, alsof het een toverwoord betrof. Het is zaak serieus en creatief na te denken over wat voor resultaten wij willen bereiken met multilaterale organisaties en instrumenten. Hoe kunnen wij bereiken dat doelmatiger wordt omgegaan met de bedreigingen en uitdagingen wereldwijd, zoals armoedebestrijding, massavernietigingswapens, gefaalde staten, internationale misdaad, terrorisme en klimaatverandering? En wat is voor ons de meest aangewezen manier om daaraan bij te dragen? Die kwesties worden in het verslag van het Parlement stuk voor stuk aangesneden, en wel op een wijze die grote overeenkomst vertoont met de mededeling van de Commissie zelf.
Duidelijk is wel dat Commissie en Parlement beide van oordeel zijn dat het VN-systeem de sleutel is tot waarborging van de internationale veiligheid in de breedste zin des woords. Of wij nu kijken naar de rol die de Internationale Organisatie voor Atoomenergie vervult in het tegenhouden van de verspreiding van massavernietigingswapens of naar de doelen die wereldwijd zijn gesteld voor de armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling, het belang van de zogenaamde zachte kwesties voor de veiligheidsagenda in brede zin behoeft nauwelijks te worden benadrukt. Ontwikkeling en veiligheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en wederzijds afhankelijk. Met dit gegeven in gedachte dienen wij onze steun te verlenen aan het werk dat wordt verricht door het panel op hoog niveau voor de hervorming van de VN dat vorig jaar door de secretaris-generaal in het leven is geroepen. De Europese Unie zou aan dit proces haar bijdrage moeten leveren, en ik verheug mij over het voornemen van de Raadsvoorzitter daartoe stappen te ondernemen. De Commissie zal daaraan actief deelnemen.
Ten slotte doet het mij deugd te constateren dat ten aanzien van de interne coördinatie van de Europese Unie zelf en de operaties van de VN de analyse en aanbevelingen van de Commissie vrijwel overeenkomen met die van het verslag van de heer Laschet. De Commissie is het eens met het advies van de rapporteur dat wat betreft de instelling en uitvoering van multilaterale instrumenten de Europese Unie een vooraanstaande rol moet spelen en dat zij derde landen moet bijstaan in de nakoming van hun verplichtingen, zoals dat bijvoorbeeld is gebeurd in het geval van terrorismebestrijding. Het Parlement zou met het oog hierop zijn samenwerkingsverbanden met derde landen kunnen inzetten om deze kwesties aan te pakken en zo helpen bruggen te slaan tussen Noord en Zuid.
Rest mij het verslag aan te bevelen bij het Parlement en te onderstrepen dat de Commissie vastbesloten is nauw samen te werken met het Parlement, de Raad en de VN om de in het verslag opgenomen adviezen uit te voeren.
Stenzel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met de huldiging van de heer Kofi Annan en het vandaag gepresenteerde verslag over de samenwerking van de Europese Unie met de Verenigde Naties schaart het Europees Parlement zich vierkant achter het multilateralisme in de internationale betrekkingen en laat het zien dat wij in de samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties een onontbeerlijk instrument zien om conflicten op te lossen. Wij willen zowel de Europese Unie als de VN versterken, die beide zijn verzwakt als gevolg van het conflict over de vraag of en zo ja, hoe er in Irak dient te worden opgetreden.
Als de Europese Unie al aanstalten maakt om een eigen minister van Buitenlandse Zaken in het leven te roepen, dan moet zij deze functie ook inhoud geven. Dat betekent dat tot een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid zeker ook een intensievere samenwerking tussen de EU en de VN behoort. Wij moeten ons ontwikkelen van een wereldwijde speler die meer dan de helft van de bijdragen aan de VN levert en ruim 60 procent van de internationale ontwikkelingshulp voor zijn rekening neemt tot een wereldwijde speler die in deze cruciale fase een sleutelrol kan spelen bij de toekomstige inrichting van de VN. De intensivering van de samenwerking tussen de EU en de VN moet en kan een concrete bijdrage vormen aan de versterking van het multilateralisme en kan en moet van toepassing zijn op alle terreinen waarop beide organisaties actief zijn: de bestrijding van terrorisme, het voorkomen van conflicten, de mensenrechten, crisismanagement, milieubescherming en massavernietigingswapens. Hiermee zou een duidelijk signaal voor substantiële samenwerking worden afgegeven en zouden de millenniumdoelstellingen van de EU die in het jaar 2000 zijn geformuleerd, op pragmatische wijze ten uitvoer worden gelegd. Om dat te bereiken, is het absoluut noodzakelijk dat de stem van de EU in de Verenigde Naties beter wordt gehoord. De EU staat op alle niveaus open voor VN-specifieke aspecten, en het lijkt ook zinvol het Europees Parlement hierbij te betrekken.
Juist omdat de gedachte dat de EU in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties met één stem spreekt op dit moment nog utopisch is, dient de rol van de EU binnen de VN door middel van multilaterale instrumenten en verplichtingen te worden versterkt en zichtbaar te worden gemaakt. In dit verband moet men bijvoorbeeld denken aan concrete voorstellen om de hand te houden aan verdragen inzake massavernietigingswapens, alsmede de daarmee samenhangende rol van de Veiligheidsraad van de VN. 
Obiols i Germà (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, toen secretaris-generaal Kofi Annan zich in september van het afgelopen jaar tot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties richtte, zei hij letterlijk: “De afgelopen twaalf maanden zijn erg pijnlijk geweest voor iedereen die gelooft in collectieve antwoorden op onze gemeenschappelijke problemen en uitdagingen”. Dit betekende voor veel mensen uit de politieke wereld en een groot gedeelte van de publieke opinie een mislukking van kant van de Verenigde Naties.
De laatste ontwikkelingen, met name in Irak, laten zien dat de zaken niet zo simpel liggen. De huidige situatie lijkt op de tekst van een Spaans liedje: “Het gaat noch met jou, nog zonder jou beter met mij”. Met de Verenigde Naties wordt dus geen vooruitgang geboekt, dat was dit keer dan niet in Irak te zien, maar wel in eerdere verschrikkelijke crises zoals in Rwanda, gezien het onvermogen van de VN een tragische afloop te voorkomen. Maar ook zonder de Verenigde Naties schiet het niet op, zoals op dit moment te zien is in deze idiote impasse in een interventie die in een land als Irak nooit tot een politieke oplossing kan leiden.
Het standpunt van onze fractie komt in ruime mate overeen met het verslag-Laschet, met de nadruk op een aantal essentiële punten. Het eerste punt is sterke betrokkenheid bij de beginselen en waarden. Op dwaze kritiek dat dit idealisme zou zijn, kan geantwoord worden dat waarden belangen zijn. In onze maatschappijen en in de hele wereld is het toepassen van beginselen en waarden voor ons van primair belang. Wanneer we spreken over de minst grote belangen, kunnen we zeggen dat de materiële bijdrage van de Europese Unie, of van de lidstaten, aan de Verenigde Naties zo belangrijk is en zich zo slecht verhoudt tot haar politieke gewicht in het hart van haar systeem, dat een compromis van de Europese Unie onvermijdelijk is om de huidige stand van zaken te kunnen veranderen.
Dit kan op twee manieren. De eerste is het ontwikkelen van een buitenlands beleid en een sterk, gemeenschappelijk defensiebeleid voor de Europese Unie. De tweede manier is pragmatisch streven naar de aanwezigheid van de Europese Unie in de Veiligheidsraad, om zo de vorming van de Grondwet te versnellen zodat de stem van de volkeren, via hun vertegenwoordigers, wordt gerespecteerd door de regeringen. Dit resulteert uiteindelijk in een snelle vorming van de Europese Grondwet die de ontwikkeling van een behoorlijk gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid toelaat. 
Van den Bos (ELDR ).
   – Voorzitter, de nieuwe wereldorde vereist een sterkere Verenigde Naties, maar belemmert tegelijkertijd dat deze tot stand komt. Grote wereldproblemen vergen meer dan ooit een mondiale aanpak en dus effectieve besluitvorming en uitvoering.
De VN moet grondig hervormd worden om de nieuwe verhoudingen te weerspiegelen en de vele taken adequaat te vervullen. Iedereen is het hier inmiddels over eens en vervolgens gebeurt het niet omdat iedereen het oneens is over hoe dat dan zou moeten. Het is hypocriet om de VN-millenniumverklaring te omarmen als we vervolgens niet bereid zijn deze handen en voeten te geven en er onze nek voor uit te steken. VN-hervormingen zijn niet alleen technisch, maar betekenen vaak een herverdeling van de macht en daar gaat het voortdurend mis. Zo wordt er over de hervorming van de Veiligheidsraad al meer dan 10 jaar gebakkeleid zonder enig resultaat.
De Verenigde Staten zijn verreweg de machtigste speler op het wereldtoneel en hebben weinig behoefte aan multilateralisme omdat zij dat zien als een inperking van hun macht. Andere landen, zoals Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, weigeren hun privileges uit de oude wereldorde op te geven. Potentiële permanente leden gunnen elkaar geen bevoorrechte positie. Vaste zetels voor continenten werken alleen als de regionale machten het eens kunnen worden over een roulatiemechanisme.
Het voorgestelde dubbele vetosysteem is beter dan het huidige, maar biedt geen echte oplossing, vooral niet als het aantal permanente zetels nog wordt uitgebreid. Hiervoor in de plaats zou het beter zijn om een Europees model te hanteren van uiteenlopend stemgewicht en dus een afschaffing van het vetosysteem. Politieke coördinatie van de Europese Unie in de VN is volgens mij niet zo slecht als Laschet in zijn uitstekend verslag suggereert. In de Algemene Vergadering is er doorgaans wel degelijk EU-consensus. Niettemin blijkt Europa in belangrijke crisissen, zoals de Irak-zaak, hopeloos verdeeld. De hoofdreden is volgens mij de toegenomen rivaliteit tussen Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland. Een rechtspersoonlijkheid of zelfs een EU-minister creëert nog geen gemeenschappelijk buitenlands beleid, zolang de grote Europese staten blijven strijden om het leiderschap van de Europese Unie.
Het verslag-Laschet bevat veel interessante aanbevelingen om de betrekkingen tussen de Europese Unie en VN te intensiveren. Sommige zijn zeer waardevol, maar bij elkaar zijn het misschien wel erg veel voor de korte termijn. We moeten oppassen dat we geen nieuwe VN/EU-bureaucratie in het leven roepen. Ons Parlement is er volgens mij vooral om te controleren en niet zozeer om zelf diplomatie te bedrijven.
Voorzitter, de uitgebreide Europese Unie kan en moet een substantiële bijdrage leveren aan de broodnodige hervormingen van de Verenigde Naties. Politieke noodzaak is onomstreden, wat we nog missen is de politieke moed om ook binnen de VN de nieuwe wereldorde slagvaardig vorm te geven. 
Marset Campos (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voor deze wetgevende vergadering is het vandaag een belangrijke dag, niet alleen door het bijzonder goed uitgewerkte verslag van de heer Laschet, waarin alle typen voorstellen zijn aanvaard, maar ook door de aanwezigheid van de secretaris-generaal van de VN, Kofi Annan om de Sacharovprijs in ontvangst te nemen. Dit versterkt de positie van het internationaal recht als enige oplossing voor internationale conflicten.
Onze fractie heeft geen eensluidend oordeel over het verslag-Laschet. De meningen lopen uiteen van scepsis tot goedkeuring, zoals het een samengestelde fractie betaamt. Daarbij moet ik wel erkennen dat de feitelijke bijdragen zijn goedgekeurd.
Desalniettemin zou ik wel graag willen aangeven dat we veel belang hechten aan dit verslag, net als aan de bijdrage van de Commissie om het internationale perspectief te verbeteren. Verder wil ik aangeven dat we, zoals eerder vermeld, heel duidelijk kiezen voor het multilateralisme. We denken wel dat er onder de huidige omstandigheden een buitenproportioneel belang wordt toegekend aan antiterrorismemaatregelen. Er wordt niet voldoende aandacht besteed aan verbeterde samenwerking vanuit internationaal perspectief ten behoeve van gelijkheid en rechtvaardigheid. Dit zou kunnen middels een democratisch toezicht vanuit de VN via organisaties als de Wereldhandelsorganisatie, het Internationaal Monetair Fonds of de Wereldbank. Dit zijn tenslotte de voornaamste vertegenwoordigers van mondiale rechtvaardigheid.
Wij zijn ons ervan bewust dat de relatie tussen de Europese Unie en de VN moet verbeteren, daar dit de sleutel is tot eerbiediging van de mensenrechten en de internationale wetgeving. Wij vinden dan ook dat er meer vooruitgang geboekt moet worden bij het streven naar mondiale rechtvaardigheid. Om die reden kunnen wij ten aanzien van het verslag-Laschet geen eensluidend standpunt innemen. 
Wuori (Verts/ALE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de paradox van de VN-organisatie is dat de universele rechten van de mens haar wezenlijk sterke kant zijn, terwijl haar handvest vooral op staatssoevereiniteit is gebaseerd. De zwakte van de Europese Unie is dat zij niet in staat is de nationale soevereiniteiten van haar lidstaten zo samen te smelten dat het leidt tot het op adequate wijze respecteren van de mensenrechten en een buitenlands en veiligheidsbeleid dat daadwerkelijk op multilateralisme in de wereld is gebaseerd. Artikel 19 van het Verdrag is wat dit betreft vaak ernstig in gebreke gebleven. Er zijn wel uitzonderingen, zoals de steun aan het Internationaal Strafhof van de Verenigde Naties. Anderzijds is het actieprogramma tegen foltering uit 2001 vooral holle retoriek gebleven. De Europese Unie is zodoende nog steeds een schepping van de Koude Oorlog, die haar identiteit en haar rol in de wereld nog moet vinden. Bij gebrek aan strategie wordt tactiek de strategie en wordt er op ad-hocbasis gehandeld. Deels daarom kan de Europese Unie ook in de Verenigde Naties niet de invloed doen gelden die haar op grond van haar gewicht en bijdrage toekomt.
De mededeling van de Commissie over de VN van afgelopen september en het onlangs gepubliceerde "De uitbreidende Europese Unie in de Verenigde Naties" bevatten net als het onderhavige verslag veel nuttige gegevens en veel voorstellen die de moeite waard zijn. Het is echter niet voldoende. Het is onze historische plicht nu onze verantwoordelijkheid te nemen voor het creëren van een duurzamere wereldorde die zich uitstrekt van het op samenwerking gebaseerde veiligheidsmodel tot de bestrijding van de klimaatsverandering. De samenwerking in de Verenigde Naties en hun vele specifieke organen neemt daarbij een sleutelpositie in. Ik noem slechts als voorbeeld de door de VN-Commissie voor de rechten van de mens aangenomen sociale mensenrechten- en milieunormen voor multinationals en andere ondernemingen en de door de International Financial Cooperation van de Wereldbank opgestelde gelijke minimumgaranties inzake de kredietverschaffing voor ontwikkelingsprojecten.
Als wij niet in staat zijn de ergste gevolgen van de mondialisering recht te zetten, zal ook onze waardenmaatschappij slechts een holle frase blijken te zijn. Wij horen dan allemaal tot de verliezers. 
Ribeiro e Castro (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, hoe is het mogelijk! Op dezelfde dag waarop we dit verslag bespreken en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan, welkom heten, bereikt ons een treurig stemmend bericht uit het Jurassic Park der dictaturen: we zullen Oswaldo Payá, de man die we de Sacharov-prijs voor 2002 hebben toegekend, hier niet kunnen ontvangen. En dat op de dag waarop we Kofi Annan, de winnaar van de Sacharovprijs voor 2003, te gast hebben.
Het besluit om de heer Payá niet te laten gaan komt van het Cubaanse communistische regime van Fidel Castro, een regime dat herinnert aan de ergste wandaden van het nazisme en stalinisme van de twintigste eeuw. Nu blijkt wel hoe belangrijk dat onderdeel van het verslag is waarin verwezen wordt naar het feit dat de Europese Unie en andere landen er bij de hervorming van de Verenigde Naties in geslaagd zijn de mensenrechten, democratie en de fundamentele vrijheden bovenaan de mondiale agenda te plaatsen, één en ander met alle onder paragraaf 19 gesuggereerde gevolgen.
De behandeling van de heer Payá is een schandaal. Het Cubaanse regime maakt zo een vijandig gebaar naar het Europees Parlement, en ook dat is schandalig. Het meest schandalige is echter wel dat men aan deze schandalen nauwelijks ruchtbaarheid heeft willen geven. We zijn er echter van overtuigd dat het Parlement via de heer Kofi Annan een duidelijke boodschap naar Cuba zal willen overbrengen. Als we de heer Payá een open en permanent geldige uitnodiging doen hier te verschijnen blijven we ons solidair betonen met de Sacharov-prijswinnaar voor 2002 en alle andere Cubaanse democraten.
Tot slot een steunbetuiging voor een aantal door de rapporteur ingediende amendementen. Ik noem met name amendement 8, waarin gewezen wordt op het belang van de Conventie over het klonen van mensen, en het initiatief van Costa Rica. We moeten deze amendementen steunen. 
Belder (EDD ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het voorliggende verslag van onze geachte collega Laschet wil de mensheid voortstuwen in de richting van een soort wereldregering. Alleen hiermee zou het mogelijk zijn vrede, welvaart en rechtvaardigheid te creëren met de VN als centraal, vitaal en beslissend middelpunt.
Het multilateralisme wordt omarmd als het nieuwe politieke evangelie. Ligt aan deze toekomstdroom niet een geweldige overschatting van de mensheid ten grondslag? Mensen, u en ik, zijn immers geneigd tot alle kwaad. Werkelijke vrede en gerechtigheid komen niet uit mensen voort. Die zijn alleen te verkrijgen door een oprecht geloof in en een onvoorwaardelijk buigen voor God, in door genade gehoorzamen van zijn heilzame geboden vertolkt in de Bijbel, het Woord van God. Jezus Christus droeg de straf die ons de werkelijke vrede brengt. Dat is een punt dat maar al te gemakkelijk vergeten wordt en dat ik daarom graag als eerst wil opmerken.
De rapporteur noemt, in navolging van zijn hooggestemd begin, samenwerking tussen de Europese Unie en de VN een hoeksteen van het buitenlands beleid van de EU. In de institutioneel hervormde VN van de toekomst gaat hij hierbij maar vast uit van een toekomstige rechtspersoonlijkheid van de EU. De toekomstige minister van Buitenlandse Zaken van de EU zal, op grond van de toekomstige Europese grondwet, het toekomstige mandaat namens de EU moeten vervullen. Verder zal de Veiligheidsraad uitgebreid moeten worden met permanente leden, voor elk continent één, behalve Australië. Vreemd! Waarom wordt dit enorme werelddeel uitgesloten? Uit vrees wellicht voor dubbele veto's? In plaats van Groot-Brittannië en Frankrijk zou de EU namens Europa vertegenwoordigd moeten zijn.
Mijnheer de Voorzitter, deze voorstelling van zaken is minstens uiterst prematuur. De EU bezit geen grondwet, geen rechtspersoonlijkheid bij de VN en geen gemandateerd Europees minister van Buitenlandse Zaken. Het nabije verleden heeft bovendien vlijmscherp aangetoond dat zowel in de IGC als in de Veiligheidsraad Europese eenheid verder weg lijkt dan ooit. Het zal dus niet werken. Daarom roep ik de collegae op amendementen 1 en 10 te steunen en zo weer terug te keren naar de realiteit van alle dag.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, nog twee opmerkingen. Ten eerste, slechts eenmaal in paragraaf 17, visum 2 en dan nog tussen haakjes, komt de bewezen meest doeltreffende en transatlantische organisatie voor veiligheid opduiken, de NAVO. U weet net zo goed als ik dat als het er werkelijk op aan komt wij onze veiligheidsgarantie liever in handen zien van een betrouwbare en vastberaden NAVO en nimmer zullen toevertrouwen aan een immer weifelende vaak besluiteloze en verdeelde VN-Veiligheidsraad. De NAVO is een betere hoeksteen voor het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU dan de VN.
Afsluitend, multilateralisme is goed maar nooit ongeconditioneerd. Te vaak hebben we gezien dat nationale staten onder het mom van multilateralisme louter eigen belang nastreefden. 
Souchet (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we mogen aannemen dat het verslag-Laschet voortkomt uit goede bedoelingen: de rol van de Verenigde Naties versterken en het gewicht van Europa binnen de VN vergroten. Maar de methode die wordt voorgesteld is ontegenzeggelijk strijdig met de twee doelstellingen. In de artikelen 10 tot 12, die de kern vormen van de resolutie, wordt voorgesteld de Veiligheidsraad uit te breiden en het huidige vetosysteem af te zwakken door het te vervangen door een dubbel vetosysteem, alleen wanneer er sprake is van wezenlijke kwesties die vrede bedreigen, zoals bedoeld in hoofdstuk zeven van het VN-Handvest. Dat is een aanslag op de twee kernpunten dankzij welke deze instelling zo goed kan functioneren, namelijk het beperkte aantal leden en de prikkel van het veto waar elk permanent lid over beschikt.
Wat de invloed van Europa betreft, is het niet erg realistisch dat deze groter zal worden als we het aantal Europese permanente leden van de Veiligheidsraad halveren. Toch is dat waar het voorstel om van de Europese Unie “zodra haar rechtspersoonlijkheid is erkend” een permanent lid te maken op neerkomt. Die noodzakelijkerwijs enige zetel zou dan worden ingenomen door de veelbesproken Europese minister van Buitenlandse Zaken en die zou bovendien in zijn eentje niet eens meer over een vetorecht beschikken.
Het bestaande ingewikkelder en zwakker maken, zo lijkt het voorstel dat ons wordt voorgelegd te kunnen worden gekenschetst. Dat is de communautaire methode toegepast op de Verenigde Naties. Wij kunnen dat dus niet steunen maar zullen voor amendement 1 stemmen, een heel verstandig amendement dat is ingediend door onze Britse vrienden. 
Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag rapporteur Laschet bedanken voor zijn verslag. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat het verleden zich vandaag met het heden verenigt en dat in dit historische heden waarin wij leven de Europese Commissie en de Verenigde Naties de twee hoofdrolspelers zijn.
Commissaris Patten heeft ons duidelijk gemaakt dat de Europese Unie haar aanwezigheid op het wereldtoneel gaat versterken en een stabiele factor zal worden, onder een gedeeld mondiaal leiderschap, gematigd en maatgevend. De Verenigde Naties moeten daarnaast daadkrachtiger en efficiënter worden, zodat zij zich kunnen aanpassen aan de nieuwe omstandigheden. Van de stichtingsakte in San Francisco tot en met de 21ste eeuw, van 60 naties tot 190, van de koloniale regimes tot de onafhankelijkheid en met de val van het blokkensysteem tot de mondiale wereld van vandaag de dag.
Na de les van 11 september is het duidelijk dat noties van veiligheid, defensiebeleid, handel, conflictpreventie, crisisrichtlijnen, humanitaire hulp, cultuur en zelfs beschaving elkaar overlappen. Deze zullen zich moeten concretiseren in het algemeen bewustzijn. Gezien de dreiging en het gevaar waar wij allen aan blootstaan, moet het antwoord hierop unaniem zijn.
Het antwoord van de Europese Unie mag echter niet verdeeld, tegengesteld of ondoelmatig zijn. Het moet een unaniem antwoord zijn. Daarom, mijnheer de Voorzitter, is het naast de noodzakelijke banden tussen de Europese Commissie en de Verenigde Naties, belangrijk dat we op dezelfde manier handelen en elkaar aanvullen, opdat de Europese Commissie duidelijk laat zien dat eenheid haar kracht is en verdeeldheid haar zwakte.
Daarom streven we naar soevereiniteitsgebieden verdeeld onder de lidstaten, anders worden we verplicht ze af te staan aan andere machten die zich wel volledig bewust zijn van de voordelen van eenheid en omvang. En we moeten ofwel stoppen zestig van de honderd keer anders te stemmen in de Verenigde Naties, ofwel definitief afzien van het streven van de Europese Unie naar een gedeeld mondiaal leiderschap.
Mijnheer de Voorzitter, ik eindig door te zeggen dat ik net zo verontwaardigd ben als de heer Ribeiro Castro over de onvrijwillige afwezigheid van de winnaar van de Sacharovprijs, Oswaldo Payá. 
Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, het is eigenlijk grotesk dat hoe meer de wereld gemondialiseerd raakt en er zich een wereldwijde politieke en economische vervlechting voltrekt – denk aan de vele multinationals en helaas ook aan de criminele organisaties die zich mondiaal organiseren en met elkaar verweven raken – dat juist in deze tijden de Verenigde Naties te kampen hebben met een zekere verzwakking en dat de Verenigde Naties juist in zulke tijden vaak in de marge worden gedrukt. Volgens mij, volgens mijn fractie en ik geloof ook volgens de meerderheid van dit Parlement – en dat is ook de inhoud en de geest van het verslag-Laschet – is het echter zo dat de Verenigde Naties de wereldwijde politieke instelling zijn die moet worden versterkt, dat de Verenigde Naties de wereldwijde rechtsorde vertegenwoordigen die moet worden versterkt en niet, zoals tijdens de oorlog in Irak, aan de kant mag worden geschoven.
Wie echter de zaken eerlijk en objectief bekijkt, moet zien dat de Verenigde Naties een aantal zwakke punten vertonen, dat zich een aantal wandaden, volkenmoorden en misdaden tegen de menselijkheid heeft voltrokken waarbij de Verenigde Naties ineffectief zijn geweest. Dat is voor sommigen het excuus om de VN terzijde te schuiven – en dat geldt helaas vaak voor degenen die door hun eigen veto het de Verenigde Naties onmogelijk hebben gemaakt om snel te reageren, waarbij ik bijvoorbeeld aan de situatie in het Midden-Oosten denk.
Ik ben echter van mening dat de Verenigde Naties moeten worden versterkt, dat zij efficiënter moeten worden en de mogelijkheid moeten hebben om tijdig en – dat wil ik onderstrepen – indien nodig ook preventief in te grijpen, want als iemand voor wereldpolitie kan en moet spelen, dan zijn dat zonder meer de Verenigde Naties. Het doet mij deugd dat collega Laschet een idee van mij heeft overgenomen dat ik samen met mijn fractie heb uitgewerkt, dat wij namelijk een reguleringsmechanisme dienen te creëren op basis waarvan de Verenigde Naties tijdig kunnen ingrijpen, indien nodig ook preventief. Daartoe hebben de Verenigde Naties geen eigen leger nodig. De NAVO is in dit verband genoemd. Ik wil haar niet overschatten, maar de NAVO kan op uitdrukkelijk verzoek van de Verenigde Naties ook actief worden om voor recht en orde te zorgen en te proberen misdaden tegen de menselijkheid te voorkomen.
In dit verband is het zeker ook zaak om de Veiligheidsraad te hervormen. Daartoe behoort ook een zetel voor de Europese Unie, maar tevens moeten wij ervoor zorgen dat het niet komt tot meer veto’s en blokkades. Nogmaals: wij hebben eigenlijk genoeg van een wereld waarin individuele regeringen en landen menen de politieagent van de wereld te kunnen uithangen. Als de Verenigde Naties één rol op het lijf geschreven is, dan is het wel de rol om voor recht en orde in de hele wereld te zorgen, en dit met intensieve ondersteuning door de Europese Unie. 
Frahm (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de Voorzitter, de EU moet een gemeenschappelijk buitenlands beleid hebben, een gemeenschappelijke minister van Buitenlandse Zaken hebben en een rechtspersoonlijkheid zijn. De vraag is of dat überhaupt noodzakelijk is. Als je naar de statistieken kijkt, dan blijkt daaruit dat de lidstaten het eens zijn. Er bestaat over aanzienlijk meer dan 90 procent van de kwesties in de VN consensus en dus vraag ik mij af of het niet veeleer ons gebrekkige vermogen is gebruik te maken van de kracht die we in feite al hebben dan dat het ontbreekt aan nieuwe instellingen, wat op dit moment het punt is.
Misschien moeten we ook eens nadenken over de wijze waarop we de VN gebruiken. Het is een ding dat we iets van de VN verwachten, dat de VN in staat zijn zaken op te lossen, maar zijn wij ook in staat om aan onze verplichtingen te voldoen? Namelijk het systeem van de VN te ondersteunen op die momenten dat dat nodig is? Toen de wapeninspecties ons duidelijk maakten dat er vermoedelijk geen dreiging vanuit Irak in de vorm van massavernietigingswapens ophanden was. Toen Hans Blix ons meedeelde dat er vermoedelijk geen sprake was van dreiging en dat hij, als deze massavernietigingswapens al zouden bestaan, ervan overtuigd was ze te kunnen vinden. Als we destijds naar het VN-systeem hadden geluisterd, dan hadden we wellicht een situatie weten te vermijden waarover de internationale terrorisme-expert Gareth Evans in Davos genoodzaakt was op te merken dat de dreiging van terrorisme nu groter is dan vóór de oorlog met Irak. Dus hangen de zwakheden en problemen van de VN wellicht ook samen met ons gebrekkige vermogen erop te vertrouwen dat dit systeem werkelijk in staat is iets verstandigs te doen.
Ik wil graag de aanbeveling doen de VN van harte te ondersteunen en ons tevens actiever te mengen in de strijd ter hervorming van de VN. Het is noodzakelijk de Veiligheidsraad te hervormen. Er is een systeem nodig dat als alternatief voor anarchie fungeert zodat we middels onder meer de VN voor het internationale recht kunnen instaan. 
Isler Béguin (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij reiken vandaag de Sacharovprijs uit aan de heer Kofi Annan, als blijk van onze volledige steun aan de VN. Deze uitzonderlijke gebeurtenis geeft me de gelegenheid om te wijzen op een aantal verwaarloosde dossiers of verloren zaken.
Een daarvan is de inachtneming van het internationaal recht die de heer Annan, in weerwil van de bulldozertactiek van de Amerikanen, met al zijn persoonlijke waardigheid en integriteit heeft bepleit. De oorlog heeft weliswaar plaatsgehad, maar van meet af aan is deze bestempeld als onrechtmatig en is de motivering erachter aan de kaak gesteld. De onthullingen die volgden over de valse en leugenachtige aard van de beschuldigingen jegens Irak moeten achteraf tot troost zijn voor degenen die zich eerder druk maken om de milieurisico’s op onze planeet dan om de wapenvoorraden die schitteren door afwezigheid.
Een andere stem waarnaar nauwelijks wordt geluisterd is die van de inheemse bevolkingsgroepen, die, hoewel ze de laatste overlevenden van oude beschavingen zijn, het fundamentele belang van milieuwaarden en de onderlinge afhankelijkheid in de natuur veel beter begrijpen dan wij. Deze volkeren zijn blijkbaar te deugdzaam en te authentiek om in onze materialistisch en oppervlakkig geworden wereld zelfs maar hun grondrechten te kunnen verdedigen. Laten we ophouden met de marginalisering van deze inheemse bevolkingsgroepen en laten we de Unie en de VN doen beloven dat de Werkgroep voor inheemse volken van de Subcommissie aangaande de promotie en bescherming van mensenrechten van de Verenigde Naties blijft bestaan. 
Dell'Alba (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij zijn blij dat dit verslag juist ter tafel komt nu Kofi Annan over enkele uren het Parlement zal toespreken.
Ik denk dat het belangrijk is dat in het onderhavige verslag het belang dat wij willen hechten en de rol die wij willen toekennen aan de Verenigde Naties wordt bevestigd. Want iedereen vraagt nu aan de VN om te interveniëren, initiatief te nemen en een actieve rol te gaan spelen in Irak – terwijl deze rol hun maandenlang door twee partijen is onthouden, daar die in zekere zin heel wat te vrezen hadden van de rol van de VN en dachten dat deze rol misschien niet zo doeltreffend zou kunnen zijn als zou moeten –, zodat de nasleep van de oorlog in Irak niet op een nachtmerrie uitdraait, zoals soms het geval is geweest bij dergelijke oorlogen in het verleden.
Wij zijn bijzonder te spreken over het feit dat het verslag melding maakt van een belangrijk initiatief waar de Unie leiding aan zou kunnen geven. Ik doel op het idee dat de VN een plaats kan bieden aan landen om tot gezamenlijke acties te komen op het gebied van de bevordering van de democratie, ook al hebben we de problemen en de logheid van de VN ervaren toen afgelopen jaar een kopstuk uit een land als Libië – een land dat toch niet bepaald voorop loopt als het gaat om mensenrechten – werd benoemd aan het hoofd van de VN-Mensenrechtencommissie. Dat idee is in elk geval wat Italiaanse radicalen voorstaan. Zij vragen commissaris Patten en de lidstaten dringend of er bij de komende vergadering van de Mensenrechtencommissie in Genève een eerste, symbolische maar concrete, bijeenkomst kan plaatsvinden van de Gemeenschap van democratieën. 
Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn gewaardeerde collega, de heer Laschet, feliciteren met zijn moedige poging tot hervorming van de VN-structuren, die tijdens de recente Golfoorlog helaas ontoereikend zijn gebleken. Het verslag kijkt eveneens naar de rol die de EU zou moeten spelen binnen de Verenigde Naties. De VN was natuurlijk bedoeld voor de periode van de Koude Oorlog, toen de kernmachten voor de handhaving van de wereldveiligheid waren aangewezen op permanente zetels en vetorechten. De wereld is nog onvoldoende veranderd om wijziging daarvan te rechtvaardigen.
De veiligheidstaak is veelal in strijd met het complementaire VN-mandaat tot bescherming van de mensenrechten, aangezien in veel VN-lidstaten sprake is van een dictatuur. Zo kon het gebeuren dat besloten is een land als Libië aan te wijzen als voorzitter van de Mensenrechtencommissie. In het verleden kon de VN bovendien niets uitrichten om de genadeloze invallen in Hongarije, het toenmalige Tsjechoslowakije en Afghanistan een halt toe te roepen vanwege het veto van de voormalige Sovjet-Unie, terwijl in China nog altijd geen sprake is van democratie of eerbiediging van de mensenrechten. Veiligheid is dan ook de belangrijkste taak van de VN, en de organisatie heeft een vitale rol te spelen op het wereldtoneel.
Naar mijn oordeel is er veel voor te zeggen om India en Japan een permanente zetel toe te kennen, gelet op de omvang en democratische status van beide landen. Hetzelfde zou gezegd kunnen worden van Nigeria of Brazilië. Helaas wijkt dit verslag af van een aantal standpunten van mijn fractie, de Britse conservatieven. Het spreekt namelijk van een dubbel vetosysteem en een EU-zetel in de Veiligheidsraad, hetgeen een verzwakking zou betekenen van respectievelijk het Britse vetorecht en het Britse en Franse lidmaatschap. Evenmin kunnen wij ons vinden in de voorstellen inzake een Europese minister van Buitenlandse Zaken en rechtspersoonlijkheid voor de Europese Unie. Al met al kan ik het verslag zoals het thans voorligt, ondanks de goede bedoelingen ervan, niet steunen.
Samen met mijn fractie zal ik iedere poging tot hervorming van de VN echter op de voet blijven volgen. Wij zijn bijzonder verheugd over de aanwezigheid van secretaris-generaal Kofi Annan in dit Huis vandaag. 
Lalumière (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit debat over het uitstekende verslag van onze collega Laschet en de uitreiking van de Sacharovprijs aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties laten zien dat het Europees Parlement steeds duidelijker de wil aan de dag legt om de unieke en onvervangbare rol van de VN in de wereldwijde internationale betrekkingen te bevestigen, in de lijn van de millenniumverklaring en van de mededeling van de Commissie. Bovendien laat de resolutie die we zo dadelijk gaan aannemen ook gedetailleerd en nauwkeurig zien op welke manieren de betrekkingen tussen de Unie en de VN vorm kunnen krijgen. Er worden veel voorstellen gedaan waar ik achter sta, zowel wat betreft de versterking van de rol van de Europese Unie binnen een sterkere VN, bijvoorbeeld met een zetel in de Veiligheidsraad, als wat betreft de intensivering van de samenwerking tussen de Unie en het VN-systeem. Dit zijn ambitieuze hervormingsvoorstellen, want de Europese Unie zou zichzelf dan zien als seculiere rechterhand of als oudste dochter van de VN, zoals men vroeger een land dat ik goed ken de oudste dochter van de kerk noemde. Het is, blijkens artikel 17, zelfs de bedoeling dat de Europese Unie “een voortrekkersrol moet spelen” bij het bepalen van het beleid van de VN. Prachtig!
Toch rijzen tegen de achtergrond van deze bemoedigende en dynamische plannen een aantal vragen, die onzeker maken zolang ze niet zijn beantwoord. De belangrijkste daarvan betreft de plaats en de rol van het belangrijkste lid van de VN, de Verenigde Staten. Wat kan de VN/EU-tandem uitrichten tegenover het Amerikaanse unilateralisme, hun verzet tegen het Internationaal Strafhof en het Protocol van Kyoto, hun wil om eigenmachtig hun militaire macht in te zetten wanneer ze hun veiligheid bedreigd achten? De VN en de EU moeten samen nog bergen verzetten wil de VN echt op een geloofwaardige manier deze multilaterale internationale autoriteit kunnen doen gelden waar de hele wereld behoefte aan heeft. 
Modrow (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het gepresenteerde verslag behandelt zonder meer een van de allerbelangrijkste onderwerpen waarmee dit Parlement zich bezighoudt. Je zou met het verslag kunnen instemmen, ware het niet dat er tussen theorie en praktijk, tussen tekst en realiteit zo’n diepe kloof lag. Het verslag verwijst naar de Europese Grondwet, die er nog niet is en waarvan het ontwerp helaas niet mikt op ontwapening en een vreedzame oplossing van conflicten, maar op meer bewapening en een wereldwijd interventiepotentieel.
In het verslag wordt een lans gebroken voor het multilateralisme en de versterking van de rol van de VN, en terecht. Het verslag is echter niet scheutig met kritiek op het agressieve unilateralisme van de Verenigde Staten, dat de deuren wagenwijd openzet voor geweld en willekeur. Zoals blijkt uit de oorlog tegen Irak is geen leugen zo gevaarlijk dat hij een preventieve oorlog rechtvaardigt. Wie voor de oorlog is, is een medestander, wie tegen de oorlog is, is een tegenstander. Zo wordt gepoogd de, binnenkort, 25 lidstaten van de Unie uiteen te drijven. Dat de VS de VN arrogant links hebben laten liggen, is een misrekening gebleken waarvoor de internationale gemeenschap, zoals de actuele situatie aantoont, de tol moet betalen. In de roep om hervormingen is de EU de enige constante factor in een steeds onzekerder wordende wereld. De EU doet er goed aan haar betrekkingen met de VN te intensiveren en niet de NAVO te versterken.
Het verslag onderstreept het belang van ontwikkeling en samenwerking, het zou hierin echter duidelijker moeten zijn. Er moeten geen gigantische bedragen in de bewapeningswedloop en in militaire operaties worden gestoken, maar in onderwijs, gezondheidszorg, economische ontwikkeling en de strijd tegen de armoede. We moeten alles in het werk stellen om geweld en terrorisme hun voedingsbodem te ontnemen.
Gorostiaga Atxalandabaso (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, in 1945 noemde het Handvest van de Verenigde Naties gelijke rechten voor alle naties, groot en klein, de beste garantie voor de internationale vrede en veiligheid. In het eerste artikel werd het beginsel van zelfbeschikking van de volkeren vastgelegd. 20 jaar later, in 1966, werd in het eerste artikel van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten opnieuw gesteld dat alle volkeren het recht op zelfbeschikking hebben. Helaas is in de ontwerp-Grondwet van de Europese Unie niets opgenomen ter erkenning van het recht op zelfbeschikking voor de volkeren van de staatloze naties in Europa.
Ik wijs u erop dat volgens artikel 103 van het Handvest van de Verenigde Naties bij strijdigheid tussen de verplichtingen van een land als lid van de Verenigde Naties enerzijds en uit hoofde van enige internationale overeenkomst anderzijds, het Handvest prevaleert.
Ik zal afsluiten met een verhelderende uitspraak die de heer Annan heeft gedaan ten tijde van zijn presentatie van zijn millenniumverslag, in april 2000: “Conflicten zijn het best te vermijden met politieke akkoorden waarin alle groepen eerlijk zijn vertegenwoordigd”. 
Liese (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, ik complimenteer de rapporteur, Armin Laschet, met zijn voortreffelijke verslag. Dit verslag verdient vandaag hier in de plenaire vergadering een grote meerderheid. Vele sprekers hebben er al op gewezen hoe belangrijk het is dat de internationale gemeenschap gezamenlijk optreedt omdat we veel problemen anders helemaal niet kunnen oplossen. Ik wijs nog eens nadrukkelijk op de wereldwijde milieuvervuiling en de armoedebestrijding. Dat zijn ook zaken die we alleen samen kunnen aanpakken, en met amendement 7, die de Fractie van de Europese Volkspartij samen met de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten indient, wordt het belang van de watervoorziening nog eens onderstreept.
Ik wil echter een onderwerp aansnijden – waarvoor ik ook graag de bijzondere aandacht van commissaris Patten vraag – dat tot op heden nog niet zo intensief is bediscussieerd. Het gaat om de gemeenschappelijke inzet voor de mensenrechten op het terrein van de moderne geneeskunde en biotechnologie. Het Parlement heeft enkele maanden geleden een buitengewoon goed verslag van collega Robert Evans van de PSE-fractie over de bestrijding van de illegale handel in organen goedgekeurd. Met name in de ontwikkelingslanden en in opkomende landen is er op dit terrein nog een hoop werk te verzetten, en ik ben van mening dat dit ook een taak is waarbij de EU en VN moeten samenwerken. Bovendien heeft het Parlement meermaals onderstreept dat het tegen het klonen van mensen is en dat op dit vlak ook een initiatief van de VN nodig is.
We volgen met grote aandacht het debat in de VN-organen, en – commissaris Patten, dit wil ik nog een extra onderstrepen – het Europees Parlement steunt het Costa Rica-initiatief, dat ook door ruim 60 andere leden van de VN wordt gesteund. In amendement 8 wordt dit nogmaals verduidelijkt. Ik ben van mening dat wij juist in aanwezigheid van de heer Kofi Annan nogmaals moeten onderstrepen dat dit een belangrijke taak van de VN is, omdat zich nieuwe ontwikkelingen voordoen waarop nieuwe antwoorden gegeven moeten worden. 
Poos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de laatste eurobarometerpeiling bevestigt dat er brede steun is voor een geïntegreerd buitenlands en uitgavenbeleid. Van de ondervraagden, in alle vijftien landen van de Unie, spreekt 73 procent zich uit voor een communautair buitenlands beleid dat onafhankelijk is van dat van de Verenigde Staten. Van de ondervraagden vindt 64 procent dat de Europese Unie een eigen zetel zou moeten hebben in de VN-Veiligheidsraad. In het licht van dat bemoedigende resultaat wordt de strijd voor het multilateralisme, hervorming van de Verenigde Naties en een zichtbare aanwezigheid van Europa binnen de Veiligheidsraad een van de hoofdthema’s in de komende verkiezingscampagne voor de Europese politieke partijen.
Het verslag-Laschet komt op een goed moment om ons eraan te herinneren dat het voor het verwezenlijken van veiligheid en vrede in de wereld het beste is als iedereen zich houdt aan het VN-systeem. Het gezag van de Verenigde Naties is echter in het voorjaar van 2003 ernstig gefnuikt door de eenzijdige beslissing van de Amerikanen en Britten om een preventieve oorlog te beginnen op basis van, naar we nu weten, leugenachtige argumenten. De Europese Unie was verdeeld en de Amerikaanse regering kon rustig achteroverleunen en toekijken hoe de Europeanen elkaar in de haren vlogen.
Nergens in het Verdrag worden de lidstaten van de Europese Unie verplicht om een gezamenlijk standpunt in te nemen alvorens te reageren op de besluiten en de doorslaggevende stemmen in de Veiligheidsraad. Dat is een onvolkomenheid – en ik zou zelfs willen zeggen een schande – in het vigerende institutionele systeem en het ontwerp voor een Grondwet van de Conventie brengt daar nauwelijks verbetering in. Het voorstel uit de ontwerpresolutie daarentegen om de EU een permanente zetel te verlenen in de Veiligheidsraad zou geschikt zijn om het roer weer recht te krijgen. Deze zetel zou niet afdoen aan de zetels van de huidige twee permanente leden uit Europa en hun onaantastbare vetorecht, maar het zou de regeringen van de lidstaten wel dwingen om te proberen het eens te worden en tot compromissen te komen. Dat zou een kleine stap zijn op weg naar een samenhangend buitenlands en veiligheidsbeleid. Ik wil benadrukken dat het een kleine stap zou zijn, zolang het absurde systeem van unanimiteit gehandhaafd blijft, waarbij één enkel land de uitdrukking van de Europese politieke wil kan tegenhouden. 
Morgantini (GUE/NGL ).
   - Wij moeten de VN en de Europese Unie kracht en betekenis geven; kracht die moet voortvloeien uit het vermogen te fungeren als referentiepunt bij de toepassing van politieke, morele, ethische, economische en sociale praktijken. De VN en de Europese Unie zijn verrezen uit de as van de Tweede Wereldoorlog. “Dat nooit meer!”, werd toen gezegd. Het voorkomen van oorlog en de uitroeiing van armoede moeten dan ook de hoekstenen van de Europese Unie en de VN zijn.
Commissaris Patten heeft gelijk als hij zegt dat wij niet alleen vrede nodig hebben, maar vrede in combinatie met gerechtigheid. Het is echter jammer dat vrede en gerechtigheid niet zulke centrale plaatsen innemen. In de Europese Grondwet wordt gerept over de bevordering van vrede, maar het stelt niet het voorkomen van oorlog en het oplossen van conflicten door onderhandelingen centraal. In de afgelopen jaren heeft de VN aan gezag ingeboet, mede door het militaire beleid van een fundamentalistische president van een land waar in veel staten de doodstraf nog toegepast wordt en internationale instellingen, zoals het Internationaal Strafhof, niet erkend worden. Oorlog is weer legitiem geworden, het militarisme dringt steeds verder door in de geesten en de harten. De belangrijke taak van collega Laschet en alle leden van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid onderschat ik niet. In combinatie met de Sacharovprijs voor Kofi Annan wordt een belangrijk signaal gegeven, bedoeld om de Europese Unie en de Verenigde Naties opnieuw betekenis en een rol te geven. Maar dan moet het wel afgelopen zijn met loze kreten en serieus werk worden gemaakt van veiligheid voor iedereen, de terugdringing van armoede en de bevordering van rechtvaardigheid en vrede. De VN en de Europese Unie moeten er, samen met de andere landen, voor zorgen dat het internationale recht weer wordt geëerbiedigd en dat het vertrouwen daarin wordt hersteld. 
Gemelli (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil collega Laschet feliciteren met dit verstrekkende verslag, dat grote kansen in het verschiet stelt. Wij moeten echter ook een manier vinden om de huidige situatie achter ons te laten en de kansen daadwerkelijk aan te grijpen. Om te beginnen moet ik vertellen dat ik goede ervaring heb opgedaan in het samenwerken met de Verenigde Naties toen ik samen met de ondersecretaris-generaal aan een verslag werkte over de bescherming van de rechten van het kind. Dat was in het kader van de Parlementaire Paritaire Vergadering ACS-EU.
Volgens mij vormt het voorstel van de heer Laschet de eerste fase van een hervorming die de VN hoe dan ook moet doorvoeren. Nu wij de rationale van Yalta en machtsblokken achter ons hebben gelaten, moet het multilateralisme bevorderd worden. Wij moeten nieuwe naties verantwoordelijkheid geven op mondiaal niveau, zonder dat beproefde instrumenten voor de bevordering van de wereldvrede worden afgedankt. Het vetorecht is een van die instrumenten. De Veiligheidsraad zou dus uitgebreid moeten worden. Wij moeten ons in dat kader bezinnen op nieuwe permanente leden, zonder vetorecht. Nieuwe leden zouden kunnen zijn: de Europese Unie, Australië, Argentinië, Brazilië, Egypte, Duitsland, Japan, India, Italië en Zuid-Afrika.
Daarnaast verdient het aantal niet-permanente leden van de Veiligheidsraad uitbreiding. Voorts moeten de agentschappen hervormd worden zodat zij op hun terrein slagvaardiger worden. Er moet meer vaart worden gezet achter de bevordering van de mensenrechten en de bekrachtiging van de democratische beginselen. We moeten ervan uitgaan dat de Verenigde Naties zich bezighouden met de bescherming van mensen. Er wordt immers een beroep gedaan op het concept ‘natie’ en niet op het concept ‘staat’. En het concept ‘natie’ veronderstelt nu eenmaal de bescherming van mensen. Het is belangrijk zo snel mogelijk daarmee te beginnen want het terrorisme zit ons op de hielen. Vandaag heet het terrorisme Al-Qaeda en Bin Laden, morgen zou het een andere naam kunnen hebben. Een hervormde NAVO zou zeker het internationale politiekorps kunnen zijn waar de VN behoefte aan zou hebben. Verdeeldheid en uitsluiting zijn zonder meer factoren die aanleiding kunnen zijn voor een oorlog. Eenheid en het filosofische concept van eendracht zijn daarentegen bevorderlijk voor belangrijke vredesdoelstellingen. 
Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zal beginnen met drie voorbeelden van mijn persoonlijke betrokkenheid bij VN-activiteiten. Onlangs heb ik in Genève de VN-werkgroep toegesproken over inheemse volkeren, en bij die gelegenheid heb ik van nabij kunnen zien hoe deze werkgroep een wereldparlement vormt voor enkele van de meest onderdrukte minderheden ter wereld. Als vertegenwoordiger van dit Parlement op Oost-Timor ben ik er verder getuige van geweest hoe een heel land opnieuw werd opgebouwd dankzij de inspanningen van Sergio Vieira de Mello - een talent dat ons tragisch genoeg is ontvallen. Daarom - en dat is het derde voorbeeld - woon ik bijeenkomsten van VN-verenigingen bij in mijn kiesdistrict in East of England, waar mensen zich op een lokaal niveau vol overgave inzetten voor de taak en idealen van de VN.
De Verenigde Naties is voor mij en voor iedere andere Europeaan een bron van inspiratie. Het is dus niet verwonderlijk dat Europa een fervent voorstander is van het VN-beleid, met als belangrijke elementen het streefcijfer van 0,7 procent dat is opgenomen in de millenniumdoelstellingen van het EU-ontwikkelingsbeleid, en een Europa dat meer dan de helft bijdraagt aan het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen van de VN. Nu ons continent wordt overspoeld door een golf van racisme en xenofobie werpt het Hoge Commissariaat zich op als voorvechter van de grondrechten. Wij staan dan ook achter een VN-hervorming die leidt tot meer efficiëntie en een nieuwe visie. De EU is tevens voorstander van het VN-Verdrag inzake handicaps, het voornemen om het Global Compact-initiatief verder te ontwikkelen tot een bindend verdrag over de verantwoordelijkheid van bedrijven en het idee van een Economische Veiligheidsraad om te zorgen voor een overzicht van de Bretton Woods-instellingen.
Ten slotte vrees ik dat sommige van de voorgestelde wijzigingen van het vetosysteem, de samenstelling van de Veiligheidsraad of de geopperde ideeën over een EU-mandaat vooruitlopen op de uitkomsten van de Intergouvernementele Conferentie en mogelijk niet in alle lidstaten worden gesteund. De interne verschillen in Europa, met name de recente tegenstellingen inzake Irak, komen echter voort uit een gezamenlijk streven naar een zo goed mogelijke handhaving van het gezag van de VN. Dat gezag wordt opnieuw bevestigd in het verslag van de heer Laschet en in onze stemming van vanochtend. 
Arvidsson (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, na de Tweede Wereldoorlog had men hoge verwachtingen van een wereldomvattend samenwerkingsverband; het zou voor duurzame wereldvrede zorgen en mensen vrijheid en democratie bieden. Deze verwachtingen werden echter de kop ingedrukt, doordat de grootmachten het werk van de Verenigde Naties met hun veto verhinderden. Er waren te veel landen die volkomen lak hadden aan de beginselen van de rechtsstaat.
Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie en het verdwijnen van de meeste communistische dictaturen in Midden- en Oost-Europa zijn de kansen van de Verenigde Naties om zijn doelen te bereiken aanzienlijk vergroot. Desondanks is de VN er niet in geslaagd om zijn lidstaten de door de VN voorgeschreven vrijheden en rechten van de mens te laten naleven. Op dit gebied heeft de VN een veel te passieve houding aangenomen.
Ik ben van mening dat het onvermogen van de VN om zijn lidstaten de vrijheids- en rechtsbeginselen en de beginselen van de rechtsstaat te laten respecteren, de betrokkenheid van de burgers bij het werk van de Verenigde Naties weinig goed heeft gedaan. Wij, en velen met ons, staan perplex over het feit dat het mogelijk is dat een vertegenwoordiger van een dictatoriaal land voorzitter is van de VN-Mensenrechtencommissie. Op deze manier is het toch niet meer dan logisch dat het burgerlijke engagement wordt gekanaliseerd via organisaties zoals Amnesty International.
De Verenigde Naties kunnen meer burgerlijke betrokkenheid op dit moment heel goed gebruiken. Dat zou de positie van deze wereldwijde organisatie ongetwijfeld versterken. De Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid steunt mijn voorstel om landen die verantwoordelijk zijn voor ernstige en systematische schendingen van de fundamentele vrijheden en rechten van de mens hun stemrecht in de VN-Mensenrechtencommissie af te nemen. Dit voorstel moet gezien worden als een stap, dat wil zeggen een poging, om het vertrouwen van de burgers in de Verenigde Naties te vergroten. 
Souladakis (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het toeval wil dat we vandaag het uitstekende verslag-Laschet bespreken over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties en tegelijk Kofi Annan ontvangen, niet alleen als persoon maar ook als instelling, als symbool van de onmisbaarheid van de VN. Dit verslag bevat niet alleen ideeën voor de relatie tussen EU en VN, maar gaat ook over een strategie voor de VN aan het begin van deze nieuwe eeuw. De VN is geboren uit het streven naar wereldvrede en weerspiegelt het machtsevenwicht dat aan het eind van de tweede wereldoorlog was ontstaan. Aanpassingen zijn nu vereist, omdat de wereld is veranderd. Maar zolang die aanpassing niet is gerealiseerd, blijft de VN onmisbaar.
Velen zagen de VN als enige mogelijkheid voor kleine landen om hun stem te laten horen. Maar de uitzichtloze crisis in Irak heeft ons geleerd dat ook supermachten de VN nodig hebben. Pogingen om een nieuw evenwicht in te stellen zoals de uitgebreide G8 of allerhande messianistische opvattingen van verschillende grootmachten over hun eigen rol zijn op niets uitgelopen.
Maar bij het voorstellen van een strategie voor de VN en de EU merken we dat we met ernstige lacunes te maken hebben die we moeten opvullen. De laatste tijd hebben we grote onenigheid vastgesteld in de VN-Veiligheidsraad. De EU van 25 lidstaten zal veel meer landen en drie verschillende geografische groeperingen van de VN vertegenwoordigen in de Veiligheidsraad. Samen met de aanwezigheid van een minister van Buitenlandse Zaken zal dit vele mogelijkheden openen voor de EU. Als de nieuwe verdeling de EU een zetel oplevert in de Veiligheidsraad, zonder dat de andere landen er een verliezen, kan de Unie actief meewerken aan een beleid van vrede, samenwerking, veiligheid en democratie en alle menselijke aanspraken mee helpen waarmaken. 
McMillan-Scott (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met het verslag van de heer Laschet, hoe uitgebreid en ambitieus het ook is. Het komt op een gevoelig moment voor zowel de Europese Unie als de Verenigde Naties.
Ik wil met name ingaan op het VN-ontwikkelingsprogramma. Het werd door het weekblad de belangrijkste publicatie van het jaar genoemd, en is ruim een miljoen keer gedownload van de UNDP-website. Het was van bijzonder belang voor de EU, want het vormde een belangrijke stimulans voor de totstandkoming van de recente Commissiemededeling over de versterking van de mensenrechten en democratisering onder onze mediterrane partners. Voor die mededeling ben ik op dit moment overigens rapporteur. In het UNDP Arab Human Development Report van vorig jaar stond dat - behoudens de uitkomst van praktische onderzoeken - het verlangen naar democratie in de Arabische wereld met 60 procent hoger was dan in enige andere regio. Vergelijk dat eens met de 30 procent van Oost-Europa. In de Arabische landen werd ook de hoogste score genoteerd voor de afwijzing van een autoritair bewind - 80 procent - en zelfs de op twee na hoogste score voor gendergelijkheid in het hoger onderwijs.
De indruk die bij velen bestaat dat de Arabische wereld niet klaar zou zijn voor democratie wordt gelogenstraft door de rapporten van de Verenigde Naties zelf. Ik hoop derhalve dat de Raad en de Commissie het niet bij goede voornemens laten en besluiten tot herbestemming van een deel van de enorme hoeveelheid fondsen die beschikbaar zijn voor good governance, het tot stand brengen van maatschappelijke organisaties, democratie en een rechtsstaat. Voor buitenlandse hulp - het taakgebied van commissaris Patten en commissaris Nielson - betreft dit een bedrag van 1,9 miljard euro per jaar. Daartegenover staat bijvoorbeeld het Europees initiatief voor de democratie en de bescherming van de mensenrechten. Voor dit aanzienlijk kleinere fonds, dat enkele jaren geleden door ondergetekende is opgezet voor landen in het voormalige Sovjetblok, bedragen de uitgaven slechts 106 miljoen euro. Dat is tekenend voor de scheve verhoudingen in de uitgaven die moeten worden aangepakt, en geeft met name een indicatie van de prioriteiten waarmee het Europees Parlement de Commissie de komende jaren hopelijk van dienst kan zijn. 
Sacrédeus (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, hierbij wil ik Armin Laschet hartelijk bedanken voor een goed geschreven en belangrijk verslag, dat politiek evenwichtig en vooruitstrevend is. Ik wil hierbij vier punten aanstippen.
Het eerste punt betreft amendement 6 van de Fractie van de Europese Volkspartij/Europese Democraten en mijzelf. Het wordt eveneens gesteund door de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten. "Het Europees Parlement is van mening dat het uitwerken van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid ten aanzien van de Verenigde Naties moet worden gekenmerkt door deelname en gemeenschappelijke besluitvorming van alle lidstaten van de Europese Unie." Het kan niet zo zijn dat een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid alleen door de grote landen, Duitsland, Frankrijk en eventueel Engeland, wordt vormgegeven. Hierbij moeten alle lidstaten worden betrokken. De kleine lidstaten mogen niet voor een voldongen feit worden geplaatst omdat de grote landen hun standpunt al hebben ingenomen wat betreft het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. In dat geval is er geen sprake van een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.
Ten tweede wil ik, wat betreft paragraaf 19, het belang benadrukken van het feit dat landen die de mensenrechten systematisch schenden hun stemrecht kwijtraken in de VN-Mensenrechtencommissie, totdat de schendingen ophouden. Dit moet in VN-verband tot stand gebracht worden.
Het derde punt dat ik naar voren wil brengen, gaat over de VN-Veiligheidsraad. De Europese Unie moet de twee stemmen die de lidstaten van de Unie momenteel in de Veiligheidsraad hebben, namelijk Groot-Brittannië en Frankrijk, beter benutten. Daarom mag de vertegenwoordiging van de Europese Unie in de VN-Veiligheidsraad, die nu 40 procent is, niet worden verzwakt.
Tot slot wil ik mij richten op de heer Patten. Het betreft amendement 8, dat ook gesteund wordt door de Fractie van de Europese Volkspartij en de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten. Wij staan achter het initiatief van Costa Rica en het besluit van de Algemene Vergadering van de VN om in de loop van 2004 een soortgelijk verdrag over een verbod op het klonen van mensen tot stand te brengen. 
Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, dames en heren, het verslag is voortreffelijk, en het is nog mooier voor ons dat wij over enkele minuten de secretaris-generaal van de VN, de heer Kofi Annan, mogen begroeten.
Bij deze gelegenheid wil ik er natuurlijk ook op wijzen dat er al drie Europese secretarissen-generaal van de Verenigde Naties zijn geweest: Trygve Lie, Dag Hammarskjölden Kurt Waldheim, en dat de VN in Europa ook twee permanente vestigingen bezit, in Genève en in Wenen. We dragen daarom in sterke mate medeverantwoordelijkheid. We moeten niet alleen eisen stellen aan elkaar, we moeten ook samen handelen en elkaar steunen. De vorige secretaris-generaal van de VN uit Europa, Kurt Waldheim, schreef in een van zijn boeken, ‘Het antwoord’: ‘Ik moet toegeven dat de organisatie er, al onze inspanningen en ongetwijfeld goede bedoelingen ten spijt, nog niet in is geslaagd om de politieke gewoonten en houdingen uit vroeger eeuwen te doorbreken en om te gaan met de nieuwe realiteiten van ons bestaan. Haar gebreken belemmeren haar vermogen tot effectief handelen. Men bestookt ons met het verwijt dat zij meer woorden dan daden produceert, dat zij ineffectief is en vaak genegeerd wordt en dat door het één-land-één-stem-systeem de Derde Wereld het beslissingsproces kan domineren, doordat het gewicht van de stemmen op het vermogen tot handelen drukt.’ Dat zou men ook over de Europese Unie kunnen zeggen. We hebben allebei behoefte aan hervormingen, we hebben veel gemeen. De mate van succes hangt af van de politieke wil en de vastbeslotenheid van de lidstaten. De mate van succes hangt af van de acceptatie en de tenuitvoerlegging van het communautair recht enerzijds en het handvest van de Verenigde Naties anderzijds. De mate van succes hangt af van de multilaterale samenwerking, de mondiale verantwoordelijkheid en een denkwijze die gericht is op de gemeenschap, niet van het nationalisme. We kunnen ons steentje bijdragen als Frankrijk en Engeland uit de Veiligheidsraad stappen en de EU erin komt. Daarmee zouden wij de EU, ons eigen gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, hervormen en een hervorming van de Veiligheidsraad van de VN afdwingen. 
Maes (Verts/ALE ).
   – Voorzitter, mijnheer de Raadsvoorzitter, mijnheer de Commissaris. Het verslag is een positieve reactie van het Parlement op de wijze waarop de Commissie de betrekkingen schetst tussen de EU en de Verenigde Naties. Wij sluiten ons daarbij aan, maar we wensen toch een aantal specifieke zaken te onderstrepen.
Ten eerste, en zeker niet tegenstrijdig met het verslag, willen wij de nadruk leggen op de institutionele hervormingen die noodzakelijk zijn. Wij moeten de Veiligheidsraad kunnen hervormen. Afrika, Azië, Latijns-Amerika moeten permanent lid kunnen zijn. Het gaat immers niet op dat de rijken en de rijke landen het in de wereld alleen maar voor het zeggen hebben. Terwijl twee derden van de mensheid in armoede leven.
Ten tweede, moet het vetosysteem worden herzien en mag het enkel gebruikt worden bij bedreiging - echte bedreiging - van de vrede en bij agressie.
Ten derde, moet de Europese Unie volledig lidmaatschap verwerven in de Veiligheidsraad en in de Algemene Vergadering. Wij wensen een effectief multilateralisme en daarin achten wij een effectieve organisatie van Verenigde Naties noodzakelijk, die effectief besluiten kan nemen. In het verleden is dit niet altijd het geval geweest en dan zijn de gevolgen ervan tragisch voor de wereld. Ik herinner aan de slechte mandaten die soms meegegeven worden aan soldaten die moeten optreden namens de Verenigde Naties bij vredesoperaties. Zij krijgen een zodanig onflexibel mandaat dat zij niet operationeel kunnen zijn. Ik herinner aan de tragedie in Rwanda, waaraan Kofi Annan onlangs heeft herinnerd. Gelukkig is het in Kongo beter gegaan, maar wij hopen dat de Verenigde Naties verder gaan met transparanter en vooral democratischer te werken. 
Cowen,
    - Mijnheer de Voorzitter, uit het debat van vanochtend is duidelijk gebleken dat er het Parlement veel aan is gelegen de betrokkenheid van de Europese Unie bij de Verenigde Naties te vergroten. De Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, en in het bijzonder de rapporteur, de heer Laschet, verdienen lof voor de totstandkoming van het verslag. Ik ben het volledig eens met de stelling in het verslag dat “het welslagen van global governance, gezien de uitdagingen van een toenemende globalisering en onderlinge afhankelijkheid, alleen gebaseerd kan zijn op een doeltreffend en billijk multilateraal systeem dat ondubbelzinnig is verankerd in de Verenigde Naties”.
De Raad is stellig overtuigd van de noodzaak van doelmatig multilateralisme in zijn buitenlands optreden, en heeft zich daartoe formeel verplicht. Een op regels gebaseerde internationale orde gevormd rond de Verenigde Naties is een essentieel onderdeel van het Europees veiligheidsbeleid. Dat beleid is in december 2003 door de Europese Raad aangenomen.
Ik kan u verzekeren dat de Raad, onder het Ierse voorzitterschap, met overtuiging zal werken aan een doelmatiger gemeenschappelijk antwoord op de actuele bedreigingen. Dat terrorisme en massavernietigingswapens bedreigingen zijn die ons ernstige hoofdbrekens bezorgen, behoeft geen betoog, maar het evenwicht in de wereld wordt eveneens bedreigd door endemische armoede, achterblijvende ontwikkeling en HIV/aids en andere besmettelijke ziekten. Dat zijn factoren die elk dermate destabiliserend werken dat in veel landen elk perspectief dreigt te verdwijnen indien zij niet doelmatig uit de wereld worden geholpen.
Gisteren heb ik de secretaris-generaal van de VN, de heer Kofi Annan, laten weten dat de Europese Unie bij de uitvoering van het Europees veiligheidsbeleid zeer nauw overleg zal voeren met de VN om de wederzijdse samenwerking op het gebied van conflictpreventie en crisisbeheer te versterken. Wij hebben afgesproken nauw te zullen samenwerken aan een betere planning en aan modellen volgens beste praktijken voor conflictpreventie en vredesherstel na conflicten. Daarbij gaan wij uit van de ervaring die onze organisaties hebben op deze beleidsterreinen. Dat betekent dat wij samenwerken aan de praktische tenuitvoerlegging van de eind 2003 ondertekende, gezamenlijke verklaring over samenwerking tussen de EU en de VN inzake crisisbeheer. Wij hebben tevens gesproken over wat het meest geschikte vervolg zou zijn op de geslaagde uitvoering in 2003 van operatie Artemis in de Democratische Republiek Congo. De bedoeling is nog vóór afloop van het huidige voorzitterschap 1500 militairen aan de secretaris-generaal ter beschikking te stellen als snel inzetbare eenheid voor operaties om crisissituaties te bezweren. De heer Annan heeft aangegeven liefst zo snel mogelijk te kunnen beschikken over deze waardevolle vredesmacht.
Ik heb de secretaris-generaal verzekerd dat hij kan rekenen op de volledige steun van de Europese Unie voor zijn pogingen een geloofwaardig, overtuigend antwoord te vinden op de uitdagingen van onze tijd, zoals hij dat heeft genoemd. De EU steunt daarom het werk van het forum op hoog niveau dat zich bezighoudt met bedreigingen, problemen en veranderingen. Ik denk dat de Europese Unie een wezenlijke bijdrage kan leveren aan dit buitengewoon belangrijke debat. Het voorzitterschap is verheugd over de welgemeende steun van de Commissie voor dit streven en het werk dat daarvoor momenteel wordt verricht. De secretaris-generaal heeft laten weten dat iedere verandering een middel moet zijn om het doel te bereiken, en geen doel op zich. De VN moet op praktische, concrete wijze laten zien dat de organisatie in staat is tot datgene wat als eerste doel is vastgelegd in het Handvest, namelijk het nemen van doelmatige, collectieve maatregelen ter voorkoming en eliminering van bedreigingen voor de vrede. Met het samenstellen van een snelle reactiemacht in de komende maanden geeft de Unie aan bereid te zijn de VN bij te staan op dit belangrijke actiegebied.
Het debat van vandaag komt op een goed moment. Gelet op de problemen voor het multilaterale systeem waarop de heer Annan met zoveel overtuiging de aandacht heeft gevestigd - ook jongstleden vrijdag weer tijdens het World Economic Forum in Davos - is de teneur van dit verslag bijzonder welkom. Het doet immers de aanbeveling van een sterke, hervormde VN-organisatie als spil van een multilateraal systeem. Dit bevestigt dat de secretaris-generaal, de Raad en de Commissie hierin gesteund worden door de volksvertegenwoordigers in dit Huis.
In het verslag is duidelijk gesteld dat de Europese Unie haar politieke gewicht in het VN-systeem moet vergroten. De EU-lidstaten leveren gezamenlijk een grote financiële bijdrage aan de Verenigde Naties, namelijk bijna 40 procent van de begroting. Vanaf 1 mei 2004 vertegenwoordigt de Europese Unie ongeveer 450 miljoen mensen, zoals het verslag aangeeft. De Raad is het er volledig mee eens dat de EU dient te streven naar een politiek profiel dat past bij die nieuwe situatie.
De algemene teneur van het verslag sterkt de Raad in zijn betrokkenheid bij de Verenigde Naties. Ik kan u verzekeren dat een van de doelen van het Iers voorzitterschap is ervoor te zorgen dat de EU binnen de Verenigde Naties meer doelgericht en flexibel wordt en sneller kan reageren. Het is mijn vaste voornemen te bereiken dat wij in overleg treden met onze internationale partners over deze belangrijke kwesties, in het belang van zowel de VN als de EU. Tijdens dit voorzitterschap komt een doelmatig multilateralisme op de agenda van al onze topontmoetingen met strategische partners.
De diverse, interessante onderwerpen die vandaag zijn besproken, weerspiegelen de reikwijdte, diepgang en ambitie van het verslag. Er zijn mondeling en schriftelijk vele voorstellen gedaan, waarvan sommige direct kunnen worden overgenomen. Enkele andere zullen in de toekomst nader besproken moeten worden.
Het voorstel dat het voorzitterschap jaarlijks voor de Algemene Vergadering van de VN het Parlement informeert over de inhoud van de EU-prioriteiten lijkt een uitstekend idee, en de Raad zal er gevolg aan geven.
Het voorstel tot gedachtewisseling tussen hooggeplaatste VN-beambten en de bevoegde commissies van het Europees Parlement verdient eveneens aanbeveling.
De kwestie van EU-vertegenwoordiging in de Verenigde Naties moet zeker aan de orde komen nadat de definitieve resultaten van de besprekingen over de Europese Grondwet bekend zijn, waarmee de Europese Unie rechtspersoonlijkheid verkrijgt. Sommige van de te berde gebrachte kwesties liggen veel ingewikkelder, en verdienen een zorgvuldige afweging.
Ik heb alle waardering voor de ambitie die in het verslag spreekt uit het grote aantal voorstellen inzake de activiteiten van het Parlement in het kader van de diverse fondsen, programma’s en organen van de VN. Die zullen ongetwijfeld te zijner tijd door de betreffende commissie en het Parlement worden gesteund.
Verder heb ik zorgvuldig kennis genomen van de opmerkingen over de vertegenwoordiging van de EU in de Veiligheidsraad. Dat is duidelijk een kwestie waarvoor nu nog geen eenvoudige oplossing bestaat. Naarmate ons gemeenschappelijk beleid op de diverse terreinen gestalte krijgt, zal dit steeds opnieuw moeten worden beoordeeld. Evenmin is het eenvoudig een oplossing te vinden voor de kwestie van de hervorming van de Veiligheidsraad. Het door de secretaris-generaal aangestelde forum op hoog niveau zal zich onder andere met dit vraagstuk bezighouden. De voetangels die voorstanders van de institutionele hervorming van de VN zijn tegengekomen, zijn ons allen bekend. Het blijft lastig de vereiste consensus tot stand te brengen. Dat neemt echter niet weg dat wij ernaar moeten blijven streven de Veiligheidsraad, en het multilateraal systeem in algemene zin, doelmatiger te maken bij het vinden van gepaste oplossingen voor de wereldproblemen van onze tijd.
Ik wil nogmaals mijn waardering voor dit initiatief uitspreken. Het heeft ons aangespoord de steun van de EU aan de VN en de rol van dit Huis daarin te bespreken en dat te blijven doen. Ik verzeker u dat de Raad zich terdege bewust is van de kwesties die in het verslag en tijdens onze bespreking van vandaag aan de orde zijn gesteld.

 – Hartelijk dank, mijnheer de voorzitter van de Raad. Het debat is gesloten.De stemming vindt om 10.30 uur plaats.(1) 
Berthu (NI ).
   – Het verslag-Laschet over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties is feestelijk gepresenteerd en gekoppeld aan de uitreiking van de Sacharovprijs aan Kofi Annan om te laten blijken hoe belangrijk het is. Het heeft eigenlijk iets weg van een “staatloze diplomatie”, gesteund door een netwerk van organisaties die nauwelijks door de nationale democratieën worden gecontroleerd. Zeker, de bedoelingen die aan de dag worden gelegd (in essentie een verbondenheid met het multilateralisme en de eerbiediging van de mensenrechten, het bewaren van de vrede en het behoud van de natuur) zien er uitstekend uit. Maar hoe gaat de democratische controle eruitzien?
In het verslag-Laschet wordt namelijk geen gelegenheid onbenut gelaten om de bewegingsruimte van de lidstaten bij de VN te beperken en daar de Europese Unie voor in de plaats te stellen, gecontroleerd door het Europees Parlement, dat ervan profiteert om zich belangrijk te kunnen voordoen. Maar in feite komt dat erop neer dat het Europese soort democratie, dat weinig om het lijf heeft, de voorkeur krijgt boven de nationale democratieën, die wel echt iets inhouden.
In het bijzonder tonen de opstellers van het verslag-Laschet zich verheugd met de hervormingen die de Europese Grondwet zou teweegbrengen als deze was goedgekeurd, met als voornaamste punten de rechtspersoonlijkheid van de Unie en de Europese minister van Buitenlandse Zaken, waarmee dit programma gerealiseerd zou kunnen worden. Reden te meer om zowel de Grondwet als het verslag-Laschet af te wijzen. 
Boudjenah (GUE/NGL ).
   – Ik ben het eens met het pleidooi in dit verslag voor een actievere rol van de EU binnen de VN. Het multilateralisme dat “de beste methode is voor (...) de totstandbrenging van vrede en veiligheid op aarde”, is inderdaad een van de veiligheidsmechanismen waarmee de suprematie van een supermacht kan worden vermeden. Maar de doelen die men stelt gaan verder dan de gevaren van de huidige realiteit. Intentieverklaringen voldoen niet langer: het uitbannen van armoede, de menselijke ontwikkeling, het voorkomen van conflicten en het bewaren van de vrede vergen een financiële en politieke investering van hetzelfde formaat als die van de uitdagingen. Met de militaire interventie in en de bezetting door de Verenigde Staten van Irak en de onderdrukking – tot het punt van vernietiging? – van het Palestijnse volk worden de grondgedachte bij de oprichting van de Verenigde Naties en de principes van het Handvest meer dan ooit misbruikt en met voeten getreden door bepaalde landen. Het is meer dan ooit nodig dat de verdediging van het internationaal recht en van het recht van volkeren tot zelfbeschikking een nieuwe impuls krijgt en in daden wordt omgezet. Ik denk dan in het bijzonder aan de daadwerkelijke toepassing van het VN-vredesplan voor de Westelijke Sahara totdat er een referendum is georganiseerd over zelfbeschikking, ongeacht hoe de Marokkaanse regering dit verder probeert uit te stellen. Ik denk ook aan de noodzaak om daadwerkelijk sancties op te leggen in geval van schendingen van de mensenrechten en aantasting van het milieu. 
Van Hecke (ELDR ).
   – De VN-vredesmissies in Oost-Timor, Sierra Leone en Liberia, de heropbouw van Afghanistan alsook het humanitaire werk voor kinderen en de bestrijding van honger en ziekten, dat alles geeft aan dat de VN een essentiële rol blijft vervullen om de vrede en veiligheid. Samen met Kofi Annan pleit ik ook voor een radicale hervorming van de VN: vandaag is deze organisatie veel te bureaucratisch en niet aangepast aan de geopolitieke realiteit van de 21ste eeuw. De EU, die samen met haar lidstaten voor bijna 50 procent van de VN-begroting instaat, moet het voortouw nemen in deze hervorming. Essentieel daarbij is dat de EU er in slaagt om met één stem te spreken in de Veiligheidsraad. Het is lovenswaardig dat de EU de VN blijft aansporen om haar verantwoordelijkheid te nemen met betrekking tot conflictpreventie en vredeshandhaving. Maar het mag niet bij lippendienst blijven: voor risicovolle operaties in Afrika moet noodgedwongen beroep worden gedaan op slecht uitgeruste en niet gemotiveerde troepen uit Bangladesh, Pakistan of India. Dit creëert soms meer problemen dan het oplost! Waarom kan de EU niet meer troepen inzetten onder VN-vlag met een VN-mandaat? Ik pleit dus voor een Europese Unie die ondubbelzinnig de leiding neemt in de hervorming van de Verenigde Naties, niet alleen met ronkende verklaringen en symbolische bijdragen, maar vooral met concrete engagementen en daadwerkelijke solidariteit op het terrein. 
De Voorzitter.
    Wij gaan nu over tot de stemming. 


Laschet (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de collega’s die Italiaans verstaan hebben me verteld dat u zojuist bij het verslag over de VN bij punt 35 ‘ zei, en dat ‘ ‘verworpen’ zou betekenen. Het is echter door een grote meerderheid van het Parlement en samen met de socialisten goedgekeurd, en we verzoeken u dit in uw lijsten te corrigeren. 

Avilés Perea (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, in het debat van gisteren kwam al naar voren dat bepaalde stukken in het verslag, waarin expliciet naar OLAF verwezen wordt, verwijderd worden op aanraden van de juridische diensten. Volgens de juridische diensten zijn deze stukken niet aanvaardbaar en kan er daarom ook niet op gestemd worden. 

(1) 

Grossetête (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, rekening houdend met hoe laat het inmiddels is geworden, de vertraging die we hebben opgelopen en de verkeersproblemen waar onze collega’s op weg naar het vliegveld mee te maken krijgen, lopen wij het risico dat er straks niet voldoende leden aanwezig zijn om te stemmen over de laatste verslagen die op de agenda staan. Samen met rapporteur Zappalà, wil onze fractie u voorstellen de stemming over dit verslag uit te stellen en deze op de woensdag van de volgende vergaderperiode in Straatsburg als eerste op de agenda te zetten.
Medina Ortega (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, namens de fractie van de Europese Volkspartij en de socialistische fractie verzoek ik u wegens tijdgebrek de stemming te verplaatsen naar de volgende vergaderperiode in Straatsburg. 
Heaton-Harris (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik weet dat veel leden zeer belangrijke verplichtingen hebben in hun kiesdistricten en regio’s, en misschien nóg belangrijker afspraken op de luchthaven. We hebben echter al behoorlijk lang moeten wachten voordat een aantal verslagen, en met name het verslag-Zappalà, hier aan de orde kwam. We hebben allemaal onze stemlijsten voor ons liggen en zijn hiernaartoe gestuurd om over deze onderwerpen te stemmen, dus kunnen we hier nu misschien een beetje vaart achter gaan zetten? Het lijkt erop dat we zaken aan het uitstellen zijn zonder duidelijke reden.
Gebhardt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als schaduwrapporteur van de fractie wil ik niettemin nogmaals benadrukken dat het alleen de bedoeling is om de stemming uit te stellen, en niet om aan de afspraken tussen de fracties onderling te tornen. 

Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dit gedeelte is deels in tegenspraak met een reeds door het Parlement aangenomen resolutie over de vrije beroepen. Derhalve verzoek ik deze passage zo te veranderen als wij hem hebben aangenomen. Het mondelinge amendement luidt als volgt: . 

Dehousse (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als rechtenstudent is mij door mijn leermeesters, waaronder mijn vader, het fundamentele onderscheid bijgebracht, afkomstig uit de Duitse filosofie, tussen het – de wereld zoals deze zou moeten zijn – en het – de wereld zoals hij is. Het is heel wel mogelijk dat ons Parlement, dat vanmorgen de resolutie over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties heeft goedgekeurd, een goed beeld voor ogen heeft van de wereld zoals hij zou moeten zijn. Helaas staat het vast dat in dezelfde resolutie niet voldoende rekening gehouden wordt met hoe de wereld is, zowel wat de goede als de slechte kanten betreft. Met name zou het een achteruitgang betekenen voor de wereld en voor Europa als we zomaar zouden afzien van het permanente lidmaatschap van Groot-Brittannië en al helemaal van dat van Frankrijk. Daarom heb ik een afwijzende stem uitgebracht. 
Arvidsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman, Stenmarck en Wachtmeister (PPE-DE ),
    Wij verzetten ons tegen zogeheten bindende internationale afspraken die de activiteiten van de bedrijven moeten reguleren. Op dit punt kunnen wij het onderhavige verslag niet steunen. In plaats daarvan pleiten wij ervoor dat bedrijven zich aan vrijwillige gedragscodes houden, die op een verantwoorde manier zijn opgesteld. 
Berthu (NI ),
   . – Ik heb tegen het verslag-Laschet gestemd omdat het, gebaseerd op de Europese ontwerp-Grondwet die nog niet eens is aangenomen, één groot pleidooi is voor de oude ambities van Brussel op het gebied van buitenlands beleid, namelijk om van de Europese Unie een volwaardige speler op het internationale toneel te maken “zodra haar rechtspersoonlijkheid is erkend” door de Grondwet (paragraaf 10). Het idee is dus om van de Unie een internationale partner te maken die gelijk staat aan een staat, met alle attributen van een staat en zelfs met een permanente zetel in de VN.
Het was overigens maar al te duidelijk dat de hele ceremonie van vandaag eruitzag als een wederzijdse steunbetuiging van instellingen die samenzweren om elkaar wederzijds te erkennen.
Uiteraard wordt in het verslag-Laschet zorgvuldig de vraag vermeden wat er zou moeten gebeuren met de zetels in de Veiligheidsraad van Frankrijk en Groot-Brittannië. Natuurlijk zouden deze, volgens de logica van het door het verslag voorgestelde systeem, vroeg of laat moeten verdwijnen.
Het ontwerp voor een Europese Grondwet zelf bevat geen verklaring van de eenheid van de Europese vertegenwoordiging op het internationale toneel, maar het schept wel de benodigde juridische voorwaarden. Het is dus nogal hypocriet om deze Grondwet te steunen en tegelijkertijd te beweren dat de Franse zetel als permanent lid van de VN behouden moet blijven. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Het Europees Parlement heeft een op eigen initiatief opgestelde resolutie over de betrekkingen tussen de EU en de VN goedgekeurd. Een aantal fundamentele aspecten van deze resolutie zijn volgens mij niet aanvaardbaar. Ik heb het dan in de eerste plaats over het idee om de EU als een politiek-militair blok te beschouwen. Dat gezichtspunt is gebaseerd op de abusievelijke veronderstelling dat de zogenaamde “Europese Grondwet” reeds is aangenomen en geratificeerd. In de resolutie wordt de supranationale aard van deze Grondwet op een aantal belangrijke punten nog eens extra gezag verleend, en zulks op een wijze die volgens mij geen enkele rekening houdt met de werkelijkheid. Men zij in dit verband gewezen op de houding van de grote mogendheden tijdens de Top van Brussel.
Dit voorstel is een aanslag op de soevereiniteit die elk land op het gebied van de internationale betrekkingen heeft. In de resolutie wordt zelfs het volgende gesteld: “[de lidstaten moeten] steeds wanneer een EU-verklaring wordt afgelegd namens de Europese Unie of de Europese Gemeenschap, geen nationale verklaringen […] afleggen; dit laatste dient uitsluitend in uitzonderlijke gevallen en na voorafgaande kennisgeving aan het voorzitterschap van de EU te worden overwogen”
Er worden in deze resolutie belangrijke kwesties voor de mensheid aan de orde gebracht, maar dat gebeurt wel op een weinig serieuze wijze. Het accent ligt op macht. We hebben het hier over het versterken van een multilateraal systeem, maar de resolutie verdedigt het opzetten van politiek-militaire machtsblokken. Volgens het verslag zou bovendien de rol van de Veiligheidsraad moeten worden uitgebreid, en zulks ten koste van die van de Algemene Vergadering. 
Howitt (PSE ),
    – De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten staat volledig achter de hervorming van de VN en de aanvullende permanente zetels in de Veiligheidsraad voor de regio’s Afrika, Azië en Latijns-Amerika. We zijn het echter niet met deze resolutie eens voor wat betreft de EU-zetel en de wijzigingen in het vetosysteem, omdat die punten naar onze mening vooruitlopen op de resultaten van de Intergouvernementele Conferentie en ertoe zullen leiden dat er eerder minder dan meer zaken aan de VN zelf zullen worden voorgelegd. We willen allemaal een sterke Verenigde Naties. 
Krivine en Vachetta (GUE/NGL ),
   . – Het verslag-Laschet is bedoeld als pleidooi voor het multilateralisme in de internationale betrekkingen. De VN zou een centrale plaats moeten krijgen bij de verwezenlijking van dat doel, met daarbinnen een grotere rol voor de Europese Unie. Maar achter die vrome wensen gaat een werkwijze schuil waar een luchtje aan zit. Volgens het verslag kan de VN meer slagkracht krijgen door uitbreiding van de Veiligheidsraad, inperking van het vetorecht bij de besluitvorming en meer interventiemiddelen, waaronder militaire. Net als wanneer het over Europa gaat, probeert men ons mee te slepen in een institutionele discussie zodat we gemakkelijker vergeten wat het kernprobleem is, namelijk het feit dat de vrije concurrentie teveel invloed heeft op het beleid van de Europese Unie, dat de grootmachten zichzelf het alleenrecht toe-eigenen om te beslissen welke gevallen economische of militaire interventie verdienen. Zo wordt de strijd tegen het terrorisme beschouwd als absolute prioriteit terwijl de strijd tegen het broeikaseffect, tegen aids of tegen de armoede slechts verplichte nummers zijn. De VN heeft het embargo tegen Irak afgekondigd maar laat de Palestijnen, de Tsjetsjenen en vele anderen aan hun lot over. Ten slotte doet men in dit verslag voorkomen alsof de Europese Grondwet al geratificeerd is en beweert men dat een Europese minister van Buitenlandse Zaken een Europese consensus zal kunnen vertegenwoordigen over internationale vraagstukken. Dat is onverantwoordelijk. Om al deze redenen hebben wij tegen dit verslag gestemd. 
Pasqua (UEN ),
   . – Telkens wanneer het Parlement een verslag voorlegt over het buitenlands beleid van de Unie kan de federalistische meerderheid in dit Huis de verleiding niet weerstaan om overwegingen op te nemen die volledig niet ter zake doen en die uiteindelijk het verrichte werk als geheel schaden.
Hoewel we op bepaalde punten uitstekend met de rapporteur mee kunnen gaan, vooral als het gaat om de versterking van de betrekkingen tussen de organen binnen de VN, kan er geen sprake van zijn dat wij instemmen met “deelname van de Europese Unie als volledig lid van de Veiligheidsraad en van de Algemene Vergadering van de VN” of, in dezelfde lijn, het idee “dat de minister van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie, wiens taken zijn vastgelegd in het ontwerp van Europese Grondwet, het in de paragraaf hierboven bedoelde mandaat namens de Europese Unie dient te vervullen”.
Hoewel het interessant is vast te stellen dat dergelijke voorstellen de ware aard onthullen van de federalistische strategie, omdat ze per definitie uitgaan van de omvorming van de Unie in een volwaardige staat, is het klip en klaar dat ze eveneens berusten op louter hersenspinsels.
Een enkele opmerking volstaat om aan te tonen dat dit een onbetamelijk plan is: wat zou het voorstel van de vertegenwoordiger van de Unie geweest zijn in de Irak-crisis, als we bedenken hoe de Unie zelf meer dan ooit verdeeld was over die kwestie? 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – Dit verslag is eerst en vooral bedoeld om de positie van de Europese Unie binnen de Verenigde Naties te versterken. Er wordt daarom een aantal voorstellen gedaan voor een institutionele hervorming van de Verenigde Naties. Benadrukt wordt dat een van de belangrijkste doelstellingen bestaat in het verspreiden van democratische waarden en het bevorderen van het respect voor de mensenrechten.
Op een aantal punten ben ik het echter volledig oneens met de ontwerpresolutie.
Om te beginnen krijg je bij lezing van bepaalde paragrafen de indruk dat de rapporteur niet schijnt te beseffen dat er nog geen enkele Europese Grondwet is goedgekeurd. We hebben op dit moment alleen nog maar een ontwerp! Verder is het zo dat de Europese Unie rechtspersoonlijkheid ontbeert. We hebben al evenmin een minister van Buitenlandse Zaken.
En dan is er het weinig realistische idee om de Veiligheidsraad uit te breiden en één extra plaats te creëren voor de Europese Unie. Er is daarbij geen rekening gehouden met het feit dat de andere landen in de Veiligheidsraad zich daar hoogstwaarschijnlijk tegen zullen verzetten en dat Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk niet graag bereid zullen zijn hun plaats op te geven.
Ook het idee om het huidige vetosysteem (waarbij één stem volstaat) af te schaffen is volstrekt onzinnig.
Ik heb voor het verslag gestemd omdat ik de grondslagen ervan onderschrijf. Ik verwerp echter overweging G en de punten 5, 6, 11, 18, 33 en 35.
Wat de amendementen betreft: ik vond het van wezensbelang om – onder andere – amendement 8 (een herhaling van een universeel verbod op het klonen van mensen) te steunen. 

Arvidsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman, Stenmarck en Wachtmeister (PPE-DE ),
    Wij hebben voor het voorstel gestemd voor een wijziging van de Verordening (EG) nr. 1734/94 van de Raad betreffende de financiële en technische samenwerking met de bezette gebieden (Westbank en Gaza). Maar wij zijn wel van mening dat de tenuitvoerlegging zorgvuldig moet plaatsvinden, zodat het zeker is dat de financiële steun van de Europese Unie alleen voor de beoogde doeleinden wordt gebruikt en niet voor andere, zoals niet-vredesbevorderende propaganda-activiteiten. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – Dit verslag steunt het eerste voorstel voor een Verordening voor technische en financiële samenwerking met de bezette gebieden. Er zijn niet veel amendementen ingediend, en deze zijn allemaal bedoeld om de bepalingen van de Verordening te verhelderen. Dit verslag is dus uitsluitend bedoeld om de Commissietekst in technisch-juridische zin te verbeteren.
We hebben het hier over een onderwerp waarover volgens mij algemene overeenstemming bestaat. Het gaat erom in geval van bezetting bijstand te verlenen, en niet alleen aan staten en regio’s, maar ook aan lokale overheden, regionale organisaties, openbare organismen, plaatselijke of traditionele gemeenschappen, en organisaties die hulp bieden aan ondernemingen, particulieren, coöperatieven, mutualiteiten, verenigingen, stichtingen en non-gouvernementele organisaties. Ik kan me bij deze doelstelling aansluiten.
De Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie heeft deze wetgevingsresolutie op 12 januari 2004 unaniem goedgekeurd.
Ik steun daarom dit verslag. 

Hyland (UEN ),
    – Het Internationaal Verdrag inzake plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw is een belangrijke, juridisch bindende overeenkomst, die een algemeen kader biedt voor de instandhouding van plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw.
Ik vind dit een belangrijk nieuw element in het multilateraal stelsel. Met dit soort verdragen kunnen we bereiken dat alle landen en alle volkeren eerlijke toegang krijgen tot de hulpbronnen in de wereld, die immers aan de gehele mensheid toebehoren.
Ik sta achter het door de Milieucommissie goedgekeurde amendement, dat we ondersteunden in de Landbouwcommissie. Uitgangspunt voor mij blijft echter dat de rechten van boeren en kwekers moeten worden beschermd. Zij moeten traditioneel geteelde gewassen kunnen blijven verbouwen zonder een deel van de financiële opbrengst daarvan af te moeten staan. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – Dit voorstel van de Commissie inzake plantgenetische hulpbronnen is van groot belang. De Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid heeft het onderzocht en slechts één wijziging voorgesteld.
Er is de laatste jaren veel over dit onderwerp gediscussieerd en er is in 2001 een verdrag over opgesteld: het Internationaal Verdrag inzake plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw. Het doel van dit voorstel voor een besluit van de Raad is erop gericht namens de Gemeenschap dit internationale verdrag te ratificeren.
Het is van groot belang dat dit verslag wordt goedgekeurd: van de 40 landen die het Verdrag hebben ondertekend zijn er 33 reeds tot ratificatie overgegaan. Het verdrag heeft betrekking op 35 gewassen en 29 verschillende soorten diervoeder. Het verschaft een bindend juridisch kader voor het duurzame behoud van plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw. Het feit dat de gespecialiseerde parlementaire commissie dit verslag unaniem heeft goedgekeurd wijst erop dat het ook onze goedkeuring zou moeten wegdragen.
Het is de bedoeling dat alle verdragspartijen toegang krijgen tot de onder het verdrag vallende hulpbronnen, met alle voordelen die daaruit voortvloeien, op het gebied van de handel dan wel anderszins.
Ik heb voor gestemd. 

Queiró (UEN )
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag uitleggen waar het bij de stemming over het verslag-Fava en het verslag-Sanders-ten Holte over een gemeenschappelijk Europees luchtruim vooral om gaat. We hebben het hier in de eerste plaats over regels voor de organisatie van een gemeenschappelijk Europees luchtruim. We scheppen zo een kader voor meer interoperabiliteit en meer veiligheid. Het is verder de bedoeling dat de luchtvaartmaatschappijen, die dagelijks diensten verlenen aan duizenden consumenten, waaronder het merendeel van de afgevaardigden van dit Parlement, punctueler gaan werken. Het nu gesloten interinstitutioneel akkoord toont aan dat het heel goed mogelijk is geweest dit normatief kader beter op de Verdragen aan te laten sluiten. De soevereiniteit van de lidstaten met betrekking tot het eigen luchtruim is gerespecteerd, terwijl de voorgestelde oplossingen bovendien verenigbaar zijn met bestaande internationale verdragen – zoals, bijvoorbeeld, het verdrag dat de controle op het luchtverkeer in het noorden van de Atlantische Oceaan aan Portugal overlaat. De “functionele blokken” – de vluchtinformatiegebieden – zullen in overleg met de betrokken lidstaten worden vastgesteld. De lidstaten zullen ook zeggenschap hebben bij de keuze van de dienstverleners voor de luchtvaartnavigatie.
Er is dus terdege rekening gehouden met de veiligheid van de luchtvaart. De belangrijkste aspecten daarvan zijn: een betere samenwerking en meer interoperabiliteit in technische zin; participatie van de militaire luchtvaartautoriteiten; de soevereiniteit van de lidstaten met betrekking tot dit onderdeel van de luchtvaartnavigatie.
Met een dergelijk pakket kan ik niet anders dan vóór stemmen. Er is op deze manier een heel breed akkoord bereikt, waaraan alle betrokkenen – de vakbonden, de dienstverleners, de nationale autoriteiten, de Commissie, de Raad en het Parlement – hebben kunnen deelnemen. 
Esclopé (EDD ),
   . – Ik ben het eens met de argumenten voor het gemeenschappelijk Europees luchtruim, te weten het streven naar een betere doorstroming, een beter beheer van het luchtverkeer, samengaand met een verbetering van de veiligheid in de lucht. Wij zijn echter op een aantal punten ontevreden met het door bemiddeling bereikte akkoord over het gemeenschappelijk luchtruim.
Zo is het compromis dat is verkregen over de civiel-militaire samenwerking niet onproblematisch. Moet ik er nog op wijzen dat dit volstrekt niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel? Militaire zaken vallen niet onder de bevoegdheden van de Unie maar horen tot het defensiebeleid en de internationale verplichtingen van de lidstaten. De lidstaten zouden vrij moeten zijn hun rechten op hun luchtruim te organiseren zoals hun dat goeddunkt.
Wat het creëren en herconfigureren van zogenaamde functionele luchtruimblokken betreft, ben ik blij dat deze onder de betrokken lidstaten blijven vallen, met technische ondersteuning van Eurocontrol. Het blijkt van belang dat de lidstaten hun eindbeslissingsbevoegdheid behouden.
Laten we in het achterhoofd houden dat het gemeenschappelijke Europese luchtruim niet ten koste mag gaan van de openbare dienstverlening van de burgerluchtvaart en van de vergroting van de veiligheid in het Europese luchtruim. De veiligheid mag niet het slachtoffer worden van een steeds maar toenemend winstbejag. 
Krivine en Vachetta (GUE/NGL ),
   . – Wij zijn niet helemaal tevreden met de resultaten van de bemiddelingsprocedure tussen het Europees Parlement en de Raad van ministers over het gemeenschappelijk Europees luchtruim. De teksten die ter stemming zijn voorgelegd zijn slechts compromissen tussen de liberale gedachtegang en de veiligheidseisen, zonder dat gewag gemaakt wordt van het vooruitzicht op een gemeenschappelijk luchtruim dat wordt ingesteld en beheerd door Europese openbare diensten.
Van meet af aan hebben wij de acties van de Europese vakbonden gesteund en verslag hierover gedaan. Zij hebben onvermoeibaar het algemeen belang verdedigd tegen de vercommercialisering van het luchtruim. Door mensen te mobiliseren en dankzij hun overtuigingskracht hebben ze bereikt dat het beginsel dat de technische diensten niet gescheiden worden, is aanvaard. Zij hebben ervoor gezorgd dat de staten de controle houden over de functionele luchtruimblokken. Tot slot hebben ze bereikt dat de Commissie heeft toegezegd binnen vijf jaar een evaluatie over de richtlijn te zullen publiceren. Dankzij concessies van de Raad kan vandaag het ergste worden vermeden. Echter, gezien de liberaliseringen in andere vervoerssectoren blijven wij erg ongerust over de toekomst van de controle door de overheden over deze aan meedogenloze concurrentie onderworpen sector. Het akkoord laat de lidstaten overigens vrij het luchtvaarttoezicht toe te wijzen aan een overheidsdienst of aan een particulier bedrijf. Deze punten van zorg maken dat wij niet voor de resultaten van de bemiddelingsprocedure hebben gestemd.
Marques (PPE-DE ),
   – Ik ben het geheel eens met de doelstellingen van de voorstellen die we nu beoordelen: het terugdringen van de vertragingen in het Europese luchtverkeer door een efficiënter gebruik van de luchtruimtes van de lidstaten, één en ander met een zelfde hoog veiligheidsniveau. Ik heb bij deze voorstellen wel steeds enige reserves aangetekend.
Ik wil in dat verband graag wijzen op drie punten van het bereikte akkoord die mij van cruciaal belang lijken. Om te beginnen het feit dat de exclusieve bevoegdheid om de functionele blokken te definiëren bij de lidstaten berust – de Europese Unie kan daar niets aan veranderen. Ten tweede is het inderdaad zo dat de burgerlijke en militaire autoriteiten beter zullen moeten gaan samenwerken om zo een efficiënter gebruik van het luchtruim mogelijk te maken. Tot slot zien we dat elke lidstaat volledige vrijheid heeft bij de keuze van de dienstverlener voor de eigen luchtruimte. Die dienstverlener blijft onder toezicht van de nationale autoriteiten staan en is aan geen andere entiteit ondergeschikt. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – Ik heb voor gestemd, omdat ik geloof dat meer veiligheid en efficiëntie bij het luchtverkeer in Europa een voorwaarde is voor het concretiseren van een doeltreffend gemeenschappelijk beleid in deze sector.
Als we de regelmaat en de veiligheid van de diensten voor het luchtverkeer niet op Europees niveau garanderen kan er nooit sprake zijn van een werkelijk vrij verkeer van goederen, diensten en personen zoals bedoeld in de Verdragen.
We moeten zo efficiënt mogelijk gebruik maken van onze capaciteiten op dit gebied en op die wijze tegemoet komen aan de behoeften van de gebruikers van het luchtruim. Vertragingen moeten zoveel mogelijk worden vermeden. Die doelstellingen rechtvaardigen mijn stemgedrag.
Ik ben heel tevreden dat dit gemeenschappelijk project op zulk een realistische wijze is benaderd. We zijn nu vergeleken bij de oorspronkelijke voorstellen van de Commissie een heel stuk verder. De Commissievoorstellen hielden een te grote beperking in van de soevereiniteit van de lidstaten met betrekking tot het eigen luchtruim, terwijl ze bovendien niet altijd een duidelijk onderscheid maakten tussen zaken die onder het gemeenschappelijk vervoerbeleid vallen en onderwerpen van militaire aard. We moeten hier heel voorzichtig zijn en de bevoegdheden van de staten respecteren. Dat geldt ook voor de internationale verdragen waar die staten aan gebonden zijn. Een eventuele versterking van de samenwerking moet dus worden overgelaten aan het initiatief van de lidstaten. Het is volgens mij terecht dat er bepalingen gelden die elke lidstaat de vrijheid geven de nodige maatregelen te treffen voor de bescherming van fundamentele belangen op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Het via bemiddeling bereikte voorstel komt deels tegemoet aan de eisen die wij aan het begin van deze procedure hebben gesteld, inzonderheid die met betrekking tot de soevereiniteit over het eigen luchtruim. Vastgelegd is nu dat de functionele blokken door de lidstaten in onderling overleg zullen worden gedefinieerd. Mocht er een geschil ontstaan, dan kunnen de lidstaten zich wenden tot het comité voor het gemeenschappelijk luchtruim. Met het oordeel van dat comité moet rekening worden gehouden. We hadden bij het vaststellen van de regels die hier moeten gelden iets verder kunnen gaan.
Wat de militaire aspecten van de zaak betreft: de civiele en militaire luchtvaartautoriteiten moeten nauwer samenwerken, maar daarbij dienen de nationale bevoegdheden van iedere lidstaat in acht te worden genomen. Portugal behoudt het toezicht op het vluchtinformatiegebied van Santa Maria (een bevoegdheid die is toegekend in het kader van de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart).
Voorts is bepaald dat de verlening van luchtvaartdiensten gezien moet worden als de uitoefening van openbare prerogatieven die niet van economische aard zijn. Dat betekent dat de mededingingsregels van het Verdrag niet van toepassing zijn en dat elke lidstaat voor het eigen luchtruim een openbare dan wel particuliere dienstverlener mag aanstellen.
Een aantal van onze voorstellen is evenwel niet aanvaard, reden waarom we ons van stemming hebben onthouden. 
Queiró (UEN )
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag uitleggen waar het bij de stemming over het verslag-Fava en het verslag-Sanders-ten Holte over een gemeenschappelijk Europees luchtruim vooral om gaat. We hebben het hier in de eerste plaats over regels voor de organisatie van een gemeenschappelijk Europees luchtruim. We scheppen zo een kader voor meer interoperabiliteit en meer veiligheid. Het is verder de bedoeling dat de luchtvaartmaatschappijen, die dagelijks diensten verlenen aan duizenden consumenten, waaronder het merendeel van de afgevaardigden van dit Parlement, punctueler gaan werken. Het nu gesloten interinstitutioneel akkoord toont aan dat het heel goed mogelijk is geweest dit normatief kader beter op de Verdragen aan te laten sluiten. De soevereiniteit van de lidstaten met betrekking tot het eigen luchtruim is gerespecteerd, terwijl de voorgestelde oplossingen bovendien verenigbaar zijn met bestaande internationale verdragen – zoals, bijvoorbeeld, het verdrag dat de controle op het luchtverkeer in het noorden van de Atlantische Oceaan (bij het eiland Santa Maria in de Azoren) aan Portugal overlaat. De “functionele blokken” – de vluchtinformatiegebieden – zullen in overleg met de betrokken lidstaten worden vastgesteld. De lidstaten zullen ook zeggenschap hebben bij de keuze van de dienstverleners voor de luchtvaartnavigatie.
Er is dus terdege rekening gehouden met de veiligheid van de luchtvaart. De belangrijkste aspecten daarvan zijn: een betere samenwerking en meer interoperabiliteit in technische zin; participatie van de militaire luchtvaartautoriteiten; de soevereiniteit van de lidstaten met betrekking tot dit onderdeel van de luchtvaartnavigatie.
Met een dergelijk pakket kan ik niet anders dan vóór stemmen. Er is op deze manier een heel breed akkoord bereikt, waaraan...
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – – – De gemeenschappelijke ontwerp-Verordening die we nu beoordelen is binnen het kader van het “wetgevingspakket” voor het gemeenschappelijk Europees luchtruim het document dat bij een eerste analyse de meeste twijfels oproept.
Er wordt een functioneel onderscheid aangelegd tussen de nationale toezichthoudende autoriteiten en de dienstverleners. De verschillende autoriteiten kunnen uit een aantal dienstverleners kiezen, één en ander binnen de context van een non-discriminatoire prijsstelling. Erkend wordt dat deze diensten eerst en vooral een openbare functie vervullen, maar er kunnen ook operatoren uit de particuliere sector worden ingezet.
In de Commissievoorstellen werd het beheer van het luchtruim gezien als om het even welke andere economische dienstverlening. Dat beheer zou dan een gelijke behandeling ten deel moeten vallen als de geliberaliseerde markten voor de telecommunicatie- of vervoersdiensten, met een Europese regelgevende instantie.
Deze tekst volgt een andere benadering. Vastgelegd is nu dat elke lidstaat voor het eigen luchtruim zelf een dienstverlener mag aanstellen. Die diensten vallen onder het toezicht van de nationale autoriteiten, en zijn niet ondergeschikt aan andere entiteiten. De lidstaten zijn in dezen geheel vrij. Ik heb daarom voor gestemd.
Ik vestig tot slot de aandacht op de introductie van het begrip “ervaring op dit gebied” als selectiecriterium voor het erkennen van organisaties door de nationale autoriteiten. We hebben het dan over de wederzijdse erkenning van vergunningen en de ontwikkeling van programma’s voor het toelaten van luchtvaartcontrolediensten. 

 – Het luchtruim moet op Europees niveau moet worden ingedeeld, gereguleerd en strategisch beheerd. Daar is iedereen het over eens. Waar nodig zullen de bestaande vluchtinformatiegebieden moeten worden vervangen door functionele blokken. We dienen bij het definiëren van die blokken welke niet samenvallen met de nationale grenzen wel heel voorzichtig te zijn.
De oorspronkelijke voorstellen van de Commissie hielden geen rekening met het feit dat deze diensten een heel bijzondere en essentiële functie vervullen, en dat ze bij de uitoefening van de openbare bevoegdheden van de staat een speciale plaats innemen.
De tekst die we nu beoordelen heeft deze lacunes opgevuld. De exclusieve bevoegdheid bij het bepalen van de functionele blokken komt bij de betrokken lidstaten te berusten, en de EU kan deze blokken niet wijzigen. Verder wordt erkend dat er voor het algemeen belang aan een aantal minimumeisen moet worden voldaan. Op deze wijze kunnen we het luchtruim zo efficiënt mogelijk gebruiken en rekening houden met de wijze waarop de vervoersstromen zijn opgebouwd. De lidstaten bepalen wie de dienstverlening verricht.
Ik heb daarom voor gestemd. 

 – Ik deel het standpunt van de rapporteur. In het kader van het gemeenschappelijk vervoerbeleid zullen er maatregelen moeten worden genomen met betrekking tot systemen, onderdelen en procedures om zo de interoperabiliteit van het Europees netwerk voor luchtverkeersbeheer te garanderen.
De operationele regels op het gebied van procedures en materieel moeten tot op zekere hoogte geharmoniseerd en genormaliseerd worden, teneinde de complementariteit en consistentie te verzekeren. Anders zal het erg moeilijk zijn een netwerk op te zetten waar alle lidstaten aan kunnen deelnemen.
De nationale systemen voor het luchtverkeersbeheer zijn nauwelijks geïntegreerd, terwijl de introductie van operationele en technische ideeën voor het verkrijgen van de nodige extra capaciteit langzaam verloopt. Dat is het gevolg van de fragmentatie van de markt voor systemen en de daarmee samenhangende gebrekkige samenwerking binnen de industrie.
Eén en ander heeft geleid tot onnodige vertragingen bij de ontwikkeling en toepassing van nieuwe technologieën en het introduceren van middelen en ideeën voor het verhogen van de operationele capaciteit.
Op deze punten ben ik het met de rapporteur eens, maar dat betekent niet dat ik me ook bij andere, op uniformiteit gerichte ideeën aansluit. De hierboven genoemde maatregelen moeten beperkt blijven tot wat strikt noodzakelijk is om de verlangde interoperabiliteit te bereiken.
Ik wijs bovendien op het gevaar dat zulke maatregelen tot concentratie in de industrie kunnen leiden, en …

Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Dit voorstel voor een Richtlijn van 12 juli 2002 heeft betrekking op overheidscontracten. De bedoeling is dat de openbare markten opengesteld worden en dat we voor deze sector een interne Europese markt scheppen, overeenkomstig de doelstellingen en streefdata van de “strategie van Lissabon”.
De toewijzing van overheidscontracten vertegenwoordigt een belangrijke en voor de particuliere sector erg interessante markt. Het gaat hier echter ook om een belangrijk instrument voor het economische beleid, en de wijze waarop met dit instrument wordt omgesprongen kan een sociale en economische weerslag krijgen.
Ook nu weer wordt gesteld dat de factor prijs bij de toewijzing van overheidscontracten de allesbepalende factor moet zijn. Dit alles in naam van transparantie, gelijke behandeling en het non-discriminatiebeginsel, met de gebruikelijke vooroordelen jegens openbare ondernemingen. De markt voor overheidscontracten wordt zo opengesteld voor ondernemingen die niet uit de betrokken lidstaat komen, en dat kan kwalijke gevolgen hebben voor de werkgelegenheid, de regionale ontwikkeling en de economie van die lidstaat. In Portugal bestaat bijvoorbeeld het risico dat meer bedrijven dezelfde kant opgaan als het vroegere Sorefame of de marinewerven van Viana de Castelo. Overheidsopdrachten zouden juist gebruikt kunnen worden voor selectieve steun aan bepaalde ondernemingen of regio’s. Men kan op deze wijze ook proberen bepaalde doelstellingen op het gebied van de economie, het sociaal beleid of het milieu te verwezenlijken. Voorwaarde is dan wel dat er ook andere criteria worden gebruikt bij de toewijzing van opdrachten. In dat opzicht zijn de recente beslissingen van het Hof van Justitie, waarin erkend wordt dat de toewijzende instantie het recht heeft zelf de criteria te bepalen, positief. De hiervoor beschikbare ruimte blijft echter te beperkt. Daarom hebben wij tegen het gemeenschappelijk standpunt van het EP en de Raad gestemd. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – We hebben hier te maken met twee voorstellen voor een richtlijn, de één algemeen en de ander sectorieel. Beide zijn bedoeld ter vervanging van de vier bestaande teksten, om zo de communautaire bepalingen voor de procedures voor overheidsopdrachten te moderniseren en te vereenvoudigen. Ik ben daar uiteraard helemaal voor. De nieuwe bepalingen moeten ervoor zorgen dat de interne markt beter functioneert en verder meer transparantie garanderen bij de toewijzing van overheidsopdrachten.
Ik ben daarom heel tevreden met het via bemiddeling bereikte resultaat, en dat geldt vooral voor het laatste punt, de definitie van de criteria voor de toewijzing van opdrachten. Daarover bestonden hardnekkige meningsverschillen.
Ik geloof dat de regeling nu verbeterd is. Ze is begrijpelijker geworden en draagt bij tot de verwezenlijking van een aantal zaken tegelijk: het vrije verkeer van goederen (bij leveringen in opdracht van de overheid), de vrije vestiging van dienstverleners en het vrij verlenen van diensten (bij het verrichten van diensten voor de overheid en het uitvoeren van aannemingswerkzaamheden in lidstaten voor rekening van de staat, plaatselijke en regionale overheden dan wel andere publiekrechtelijke organen).
Ik vind het ook een goed idee om het gebruik van elektronische handtekeningen te bevorderen om zo de vertrouwelijke behandeling van voorstellen te garanderen.
Tot slot verwelkom ik de oproep vanuit het bemiddelingscomité om te garanderen dat deze richtlijnen kunnen worden uitgevoerd met behulp van efficiënte, begrijpelijke en transparante mechanismen. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
   – De huidige hervorming van de wetgeving inzake overheidscontracten in de sectoren water, energie, vervoer en postdiensten is bedoeld om deze markten te openen en een goed functionerende interne Europese markt voor deze sectoren te scheppen. We zijn op dit moment bezig met de liberalisering van de sectoren energie, postdiensten en vervoer. Dit voorstel van de Commissie voor een richtlijn van 12 juli 2002 moet als een aanvulling op dat proces worden gezien, één en ander overeenkomstig de doelstellingen van de zogenaamde “strategie van Lissabon”. Er wordt nu ook een begin gemaakt met de opening van de markt voor watervoorziening. Die moet toegankelijk worden voor particuliere ondernemingen.
Overheidscontracten op dit gebied en de verrichting van openbare diensten komen nu met elkaar op gespannen voet te staan. Voor water wordt geprobeerd een juridisch kader te scheppen voor de toewijzing van opdrachten aan particuliere ondernemingen. In een aantal gemeenten in Portugal gebeurt dat reeds. Het Parlement heeft zich tijdens de vorige voltallige vergadering bij de bespreking van een verslag over diensten van algemeen belang uitgesproken tegen de opening van de markt voor de watervoorziening. Nu aanvaardt het die opening impliciet. Dat is op z’n zachtst gezegd vreemd. Wij hebben daarom tegen het gemeenschappelijk standpunt van de Raad en het EP gestemd, al zijn we wel bereid te erkennen dat er vergeleken bij het oorspronkelijke voorstel hier en daar sprake is van een verbetering. 

Esclopé en Mathieu (EDD ),
   . – Er worden vandaag twee communautaire wetgevingsdocumenten geamendeerd: het ene betreft de procedures voor de openbare aanbesteding van werkzaamheden, leveringen en diensten en het andere de procedures voor de aanbestedingen in de sectoren water, energie, vervoer en postdiensten. Deze wijziging, die is gebaseerd op de beginselen van vrije mededinging in een open markt, baart ons zorgen nu in Frankrijk gewerkt wordt aan het proces van decentralisatie en de landelijke reorganisatie van de publieke markten. Wij willen de territoriale cohesie en de taken van de betreffende openbare diensten verstevigen en daarom stemmen wij tegen deze twee richtlijnen. 

McKenna (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie heeft tegen dit akkoord gestemd. Ook wij vinden dat de herziening van de verpakkingsrichtlijn een aantal positieve punten heeft opgeleverd, maar het grote probleem is dat het akkoord zelf regelrecht ingaat tegen de geest van het richtinggevende arrest van het Europese Hof van Justitie, zowel in procedureel opzicht als gelet op de geest en de letter van de Europese Verdragen.
In februari oordeelde het Europese Hof van Justitie dat afvalverbranding in gemeentelijke verbrandingsinstallaties niet kan worden meegerekend als een vorm van terugwinning, ook niet als er energie wordt teruggewonnen. Tegen het arrest van het Hof in is de Raad verbranding echter op één lijn blijven stellen met terugwinning, in plaats van recycling of milieuvriendelijke terugwinning te stimuleren om de terugwinningsdoelstelling te halen.
Hoewel deze kwestie niet in aanmerking kwam voor bemiddeling omdat er geen amendement van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is aangenomen, heeft de Raad artikel 251, lid 4 van het EG-Verdrag geschonden door de bemiddelingsprocedure in te leiden. Mijn fractie is het volledig oneens met de procedure en het resultaat van de bemiddeling.
Bovendien vinden wij het zeer verontrustend dat verbranding nu officieel doorgaat voor iets waarnaar gestreefd moet worden, hoewel dit volgens ons een allerminst milieuvriendelijke methode is. 
Fitzsimons (UEN ),
    – Ik zwaai de rapporteur lof toe voor het uitstekende werk dat zij heeft geleverd met dit cruciale verslag. Ik sta volledig achter de doelstellingen van het Commissievoorstel op dit terrein. We zijn het er allemaal over eens dat onze consumptiemaatschappij veel te veel verpakkingsafval produceert en dat er maatregelen nodig zijn om die afvalberg kleiner te maken. Hierbij is duidelijk een belangrijke rol weggelegd voor recycling. Deze strategie sluit dan ook goed aan bij de milieuprioriteiten van het Ierse voorzitterschap, die onlangs in het Parlement door minister Cullen zijn toegelicht.
Ik ben blij dat Ierland op basis van het uiteindelijke akkoord genoeg tijd heeft om de infrastructuur tot stand te brengen die nodig is om aan deze belangrijke richtlijn te voldoen. Als eilandnatie met een relatief kleine bevolking zijn we op een aantal punten overduidelijk in het nadeel ten opzichte van onze buren op het vasteland.
We liggen tamelijk ver af van de belangrijkste recyclingmarkten en hebben te maken met extra vervoerskosten. Ik ben blij dat we dankzij de uitzonderingspositie die Ierland tot 2011 veilig heeft weten te stellen, de kans krijgen deze richtlijn op zinvolle wijze uit te voeren.
Tot slot ondersteun ik ook andere maatregelen ter vermindering van verpakkingsafval, zoals de door het Ierse voorzitterschap genoemde specifieke heffingen voor bijvoorbeeld fastfoodverpakkingen. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – Ik steun dit verslag. Het gaat hier om een kwestie die belangrijke gevolgen kan hebben voor het leven van de burgers in de Europese Unie.
Dit juridisch instrument (een richtlijn) is bedoeld om de hoeveelheden verpakkingen en verpakkingsafval terug te brengen, met name door hogere eisen te stellen dan die welke in de nu geldende Richtlijn zijn vastgelegd.
Van belang is vooral de verhoging van de recyclagedoelstelling van 25 procent tot 55 procent in 2008. Er wordt bovendien een aantal concrete maatregelen voorgesteld voor het recycleren van materialen die in verpakkingen veel gebruikt worden.
Ik vind het een goed idee om de systemen voor het terugnemen, ophalen en hergebruiken in de lidstaten open te stellen voor alle belanghebbende partijen en te verhinderen dat geïmporteerde producten en zware materialen een afwijkende behandeling krijgen.
Het is inderdaad zo dat de voorgestelde streefdata volstrekt onrealistisch zijn voor al die gevallen waarin de nodige infrastructuur ontbreekt. Toch vind ik het jammer dat voor mijn land, Ierland en Griekenland tot eind 2011 een uitzondering voor de toepassing van deze Richtlijn wordt toegekend.
Ik heb vóór gestemd. 

Dehousse (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, één van de wetgevingsactiviteiten van het Europees Parlement in de Gemeenschap is dat het moet optreden als controleur van de uitvoerende macht in al zijn vormen – een moeilijke en delicate taak. Bij het uitoefenen van zijn taken moet het de ernst beoordelen van de onvermijdelijke fouten die nu eenmaal altijd en overal door mensen gemaakt worden. Het Parlement moet zijn controletaak consciëntieus uitvoeren zonder initiatieven te frustreren. Bovenal moet het handelen in het algemeen belang en elke vorm van partijdigheid uitsluiten. Het Europees Parlement is er helaas niet in geslaagd deze regels in acht te nemen, in de zaak Eurostat niet en evenmin als het gaat om het Comité van de regio’s. Daarom heb ik tegen gestemd. 

Bayona de Perogordo (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier graag op inhaken met een toelichting op de stemonthouding van onze fractie, de Europese Volkspartij, betreffende amendement nummer 1 van het verslag-Casaca.
Het woord "stemonthouding" doet denken aan de alledaagse uitdrukking "weet niet/geen antwoord". In dit geval zijn wij inderdaad van mening dat wij als leden van dit Parlement tot dusver noch het belang van deze gebeurtenissen kunnen voorzien, daarbij refererend aan Eurostat, noch de eventuele verantwoordelijkheden die hieruit voortvloeien. En dat er "geen antwoord" wordt gegeven heeft te maken met het feit dat OLAF, dat zich bezighoudt met de strijd tegen fraude, tot dusver noch dit Parlement, noch een van haar commissies heeft voorzien van adequate informatie hieromtrent die een gedetailleerd en volledig beeld van de situatie zou kunnen scheppen.
Onder deze omstandigheden zou een stem vóór het amendement veronderstellen dat we volledig van de gebeurtenissen op de hoogte zijn en dientengevolge kunnen beoordelen hoe de verantwoordelijkheden vastgesteld moeten worden. Ook een stem tegen zou betekenen dat we volledig op de hoogte zijn van de gebeurtenissen. Hierbij wordt een aangelegenheid terzijde geschoven zonder dat er bepaalde verantwoordelijkheden worden uitgelicht. Daarom is het beter de gegevens van OLAF af te wachten.
Ik kan niet besluiten zonder te verklaren dat deze morgen in het Parlement naar onze mening sprake was van een zekere incoherentie. De meerderheid wees de individuele verantwoordelijkheid van de commissarissen af, direct na het maken van een specifieke vermelding. Deze vermelding is in onze ogen onjuist, doordat deze ongepast is, onvolledig en overhaast. We vertrouwen op een spoedige gegevensverstrekking door OLAF om een verstandig oordeel te kunnen geven. 
Andersson, Färm, Hedkvist Petersen, Karlsson en Theorin (PSE ),
   Wij zijn van mening dat de zogeheten Eurostat-affaire heeft aangetoond dat hervormingen hard nodig zijn binnen de Commissie wat betreft de controle en de tenuitvoerlegging van de activiteiten van de EU-autoriteiten. Het aftreden eisen van Commissaris Solbes vinden wij echter veel te ver gaan en weinig constructief. De Commissie heeft erkend fouten gemaakt te hebben, en nu is het ons inziens aan de Commissie om samen met de overige instellingen modellen te vinden voor een effectiever en transparanter systeem voor interne controle. Als de Commissie geen beter systeem presenteert, kan er een discussie ontstaan over het niet verlenen van kwijting voor 2002. 
Berthu (NI ),
   . – Ik sta volledig achter het verslag-Casaca, waarin wordt vastgesteld dat het Europees Parlement niet op de hoogte is gesteld van bepaalde belangrijke informatie, met name aangaande de Eurostat-affaire, toen het kwijting verleende voor de uitvoering van de begroting van 2001. Ik sluit mij aan bij het protest tegen het feit dat de Commissie informatie achterhoudt, tegen haar “cultuur van geheimhouding, complexiteit en gebrek aan duidelijkheid” waarbij commissarissen weglopen voor hun verantwoordelijkheid (paragraaf 24).
Maar dan moeten we de gedachtegang ook afmaken en zeggen waar deze cultuur van gebrek aan duidelijkheid, zo niet deze arrogantie, vandaan komt. Welnu, zij komt voort uit de bevoorrechte positie van de Commissie onder de instellingen, en uit het daarmee samenhangende superioriteitsgevoel, die men straks zelfs nog wil versterken middels de Europese Grondwet.
Het verslag-Casaca legt ook de vinger op twee andere ontoelaatbare zaken:
Ten eerste het gebrek aan een duidelijk en sterk hiërarchisch overwicht van de commissarissen over hun directeuren-generaal (paragraaf 29) waardoor de betrekkingen binnen de diensten van de Commissie feodale trekken vertonen.
Bovendien het feit dat de Commissie blijft weigeren “onderzoek te doen naar het echte eigendom van ondernemingen die inschrijven op contracten en die subsidies aanvragen van de Commissie, met name als er sterke vermoedens zijn dat ambtenaren van de Commissie de ware eigenaars zijn” (paragraaf 47). 
Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Dit verslag gaat eerst en vooral over het geval-Eurostat en de sinds 1999 vastgestelde onregelmatigheden. Zoals bekend toont dit geval aan wat de gevolgen kunnen zijn van het door de Commissie gevolgde beleid om diensten uit te besteden: onregelmatigheden, fraude, nepotisme en voorkeursbehandelingen. Verder is gebleken dat de kwaliteit van de aan particuliere ondernemingen uitbestede diensten vaak onderdoet voor die van het werk van de interne diensten van de Commissie.
Wij zijn heel tevreden met het voorstel om de diensten van Eurostat weer intern bij de Commissie onder te brengen en de geldende contracten te herzien. Wat de betrekkingen tussen Eurostat en de nationale bureaus voor statistiek betreft: voor de uitwisseling van statistische gegevens tussen verschillende autoriteiten zullen speciale vertrouwelijkheidsregels moeten gelden.
Deze affaire heeft negatieve gevolgen voor de geloofwaardigheid van de administratieve hervorming van de Commissie. Bovendien is duidelijk geworden hoe gecorrumpeerd de interne informatiestructuren zijn. Er heeft zich een geheimhoudingscultuur kunnen ontwikkelen die het mogelijk heeft gemaakt dat er bij Eurostat een systeem is ontstaan met financiële enveloppen. De interne informatie- en communicatiesystemen van de Commissie blijven ondoorzichtig.
We betreuren het daarom dat de voorzitter van de Commissie niet heeft voorgesteld de betrekkingen tussen de commissarissen en de directeuren-generaal structureel te hervormen, dat hij geen conclusies heeft willen nemen met betrekking tot de politieke verantwoordelijkheden van de commissarissen, en dat hij niet bereid is zijn veroordeling uit te spreken over het feit dat de heer Solbes, de voor Eurostat verantwoordelijke commissaris, niet eerder heeft opgetreden toen steeds duidelijker werd dat er sprake was van financiële onregelmatigheden. 
Sacrédeus (PPE-DE ),
   Ik heb besloten om voor amendement 13 tot 17 te stemmen, en daarmee tegen de Fractie van de Europese Volkspartij/Europese Democraten. De reden hiervoor is dat in deze amendementen scherpe kritiek wordt geuit op de ernstige onregelmatigheden binnen Eurostat.
Ook heb ik voor amendement 21 gestemd, waarin betreurd wordt dat Commissaris Pedro Solbes Mira, die direct verantwoordelijk is voor het beheer van Eurostat, niet eerder op de misstanden heeft gereageerd en dat hij geen politieke verantwoordelijkheid heeft genomen.
Daarnaast steun ik amendement 1, waarin staat dat de Commissie in de toekomst een grotere verantwoordelijkheid zou krijgen als de Commissarissen zouden accepteren dat ze een individuele politieke verantwoordelijkheid hebben voor hun afdelingen.
Het verslag als zodanig was echter goed en daarom heb ik in de eindstemming voor het verslag gestemd, dat tevens werd aangenomen met 467 stemmen voor, 11 stemmen tegen en 9 onthoudingen. 

Alyssandrakis (GUE/NGL ),
   . – Satellietnavigatie is een belangrijke ruimtevaartactiviteit met diverse toepassingen, in de scheepvaart, de luchtverkeersleiding en ook bij zoek- en reddingsacties. De ontwikkeling van het satellietnavigatiesysteem GALILEO door de EU zou een bijdrage aan de mensheid kunnen zijn indien niet alles erop zou wijzen dat de Europese imperialisten het systeem ook voor militaire doeleinden willen gebruiken, ondanks alle beweringen van het tegendeel. Op die manier willen zij samen met de VS bewaker van deze planeet worden. Gisteren heeft commissaris de Palacio onder andere gezegd dat sommige elementen van het systeem alleen voor staten gereserveerd zullen worden.
Ook al bevat het verslag-Pietrasànta een aantal positieve dingen in vergelijking met vorige verslagen, toch is het niet even verhelderend op het punt van militaire toepassingen. Om al die redenen hebben de Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland zich van de stemming onthouden. 
Lucas (Verts/ALE ),
   - Ik heb tegen de resolutie over het Europees Ruimtebeleid gestemd omdat geen van de amendementen aangaande de garantie dat de ruimte voor vreedzame doeleinden wordt gebruikt, is aangenomen. Hieruit blijken de werkelijke bedoelingen achter het verlangen naar een Europees Ruimtebeleid - het wordt gedreven door het verlangen om een militaire supermacht van de EU te maken. De deelname van China aan het Europees Ruimtebeleid en met name aan GALILEO, is onaanvaardbaar zolang China geen volledig democratische staat is waar de fundamentele mensenrechten worden erkend. GALILEO is als civiel project aan het Europees Parlement verkocht en dat moet het blijven. Dat is een van de voornaamste argumenten voor een Europees satellietsysteem aangezien het Amerikaanse GPS-systeem een militair project is dat op ieder moment door de Amerikaanse regering kan worden geblokkeerd. Door de opname van de vijfde toepassing - de Public Regulated Service ofwel PRS - kan onmogelijk worden uitgesloten dat dit gecodeerde signaal, waar alleen de staat gebruik van mag maken, voor militaire doeleinden wordt gebruikt.
Met het oog op de toekomstige militaire toepassing van het project en de deelname van China aan het project heb ik tegen het verslag gestemd. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – In het oorspronkelijke voorstel van de Commissie werd terecht gesteld dat deze technologie een belangrijk strategisch belang vertegenwoordigt en economisch gezien heel waardevol kan zijn. De twee bestaande systemen (het Amerikaanse GPS-systeem en het Russische GLONASS-systeem) worden door de krijgsmacht gefinancierd en beheerd, reden waarom de signalen op elk mogelijk moment ter bescherming van de belangen van deze landen kunnen worden onderbroken of gewijzigd. Het voordeel van GALILEO is dat het een civiel project is (en dat moet het ook blijven). Bovendien wordt steeds duidelijker dat dit instrument een belangrijke rol kan spelen bij natuurbescherming en het behoud van natuurlijke hulpbronnen. Goede voorbeelden daarvan zijn het gebruik van GALILEO in het kader van de landbouw (ondersteuning bij het selecteren van gewassen) of de bescherming van de burgerbevolking (waarschuwing voor natuurrampen). Ook andere sectoren, zoals het vervoer (door de lucht, over zee of via de binnenwateren) kunnen profijt trekken van deze nieuwe Europese technologie.
Ik ben dus heel tevreden met de wijze waarop dit project zich ontwikkelt en het feit dat alle daarvoor gestelde termijnen worden gerespecteerd. Binnenkort – in april 2004 – zal de EGNOS () volledig operationeel zijn. Met dit systeem kan het GPS-signaal versterkt worden, met name voor gebruik in de burgerluchtvaart.
Tot slot wil ik erop wijzen dat het gebruik van de essentiële diensten gratis of vrijwel gratis moet zijn, …

Dehousse (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, met de aanneming vandaag van de nieuwe resolutie over het ontwerp voor een Europese Grondwet erkent het Europees Parlement stilzwijgend dat het zich vergaloppeerd heeft door, in het voorstel dat wij in december aannamen, het onmogelijke te vragen van het Italiaans voorzitterschap. Het zou het Europees Parlement sieren als het dat expliciet zou toegeven, maar geen mens is tenslotte volmaakt.
Het Europees Parlement zou vanzelfsprekend ook de resultaten van het conclaaf van Napels moeten bestuderen alvorens zich uit te spreken over de waarde ervan, zoals het zojuist wel gedaan heeft, aangezien het Italiaans voorzitterschap deze tekst heeft voorgelegd aan de staatshoofden en regeringsleiders. Ik betreur het dat het Parlement dat na bijna twee maanden nog altijd niet gedaan heeft. Overigens doet dat niets af aan het feit dat de ontwerp-Grondwet een slecht en gevaarlijk initiatief blijft. Ik zie dan ook geen enkele reden om te hopen dat het ooit aangenomen wordt. Daarom heb ik tegengestemd. 
McKenna (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik heb tegen deze resolutie gestemd. Zij is niet in het belang van de Europese burgers of de Europese Unie als geheel. Het is jammer dat dit blijkbaar koste wat kost vóór mei afgerond moet zijn. Sterker nog, dit is absoluut onaanvaardbaar. De Conventie werd niet speciaal opgericht om een Europese grondwet op te stellen. Dergelijke zaken hebben veel meer tijd nodig. En in zijn algemeenheid moet er veel meer overleg plaatsvinden met het publiek: daarom heb ik tegen gestemd.
Het is ook jammer dat er druk op Ierland wordt uitgeoefend om hoe dan ook tot een akkoord te komen gedurende het voorzitterschap. Het zou een misvatting zijn te denken dat het Ierse voorzitterschap in zekere zin is mislukt als deze kwestie niet vóór mei is opgelost. Er is tijd genoeg: we hebben nog jaren om hieraan te werken. Laat eerst de tien nieuwe landen maar eens binnen en laat die eerst maar eens hun draai vinden voordat we overhaast verdergaan met de Europese integratie. 
Berthu (NI ),
   . – In zijn resolutie over het programma van het Iers voorzitterschap tracht het Europees Parlement de onderhandelingen van de IGC te versnellen door te verzoeken om afronding van de grondwetstekst vóór 1 mei 2004, de datum van de uitbreiding. Ik heb niet ingestemd met dat verzoek, want de lidstaten moeten de tijd krijgen om tot inzicht te komen wat deze slechte tekst voor hen zou betekenen.
Overigens heeft de Raad in zijn verklaringen laten blijken plotseling niet meer zo zeker van zijn zaak te zijn als het gaat om het plan het statuut van de Europese afgevaardigden gelijk te trekken. Ik kan niet anders dan daar tevreden over zijn want ik verzet me al jaren onvermoeibaar tegen dit plan. Al mijn redenen daarvoor zijn te vinden in mijn eerdere interventies, met name die van 17 december jongstleden.
Jarenlang heeft de Raad zich doof gehouden voor deze argumenten, maar nu de verkiezingen voor de deur staan heeft men er plotsklaps wel naar geluisterd. Hoewel de Raad tot nu toe het idee leek te koesteren van Europese afgevaardigden die financieel onafhankelijk zijn van hun land van herkomst, heeft het vooruitzicht dat de kiezers misschien niet te spreken zouden zijn over dit listige idee de Raad tot rede gebracht.
Ten slotte gebeurt met de ontwerp-Grondwet ongeveer hetzelfde: het verstand komt met de verkiezingen. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Er wordt steeds meer druk uitgeoefend om de goedkeuring van de “Europese Grondwet” af te dwingen, niet alleen door regeringsvertegenwoordigers (vooral uit Frankrijk en Duitsland), maar ook door de Commissie, het EP en de UNICE (de Europese werkgeversorganisatie). De UNICE heeft opnieuw aangegeven verlangend uit te zien naar “overeenstemming met betrekking tot het voorstel voor een Grondwet voor de EU”.
Er is door het Iers voorzitterschap een vergadering van ministers gehouden waarop overlegd is wat er in de nabije toekomst zou moeten gebeuren. Volgens de berichten zou men daar opnieuw tot de slotsom zijn gekomen dat het door de Conventie ontwikkelde voorstel voor een Europese Grondwet als basis voor onderhandeling moet dienen. De ministers hebben verder herhaald dat ze graag wilden dat er nog voor de verkiezingen van het EP in juni overeenstemming werd bereikt. Het EP heeft zich daarbij aangesloten en dringt erop aan dat we het vóór 1 mei eens worden.
De achter de zogenaamde “Europese Grondwet” schuilgaande belangen en krachten – het grootkapitaal en de grote mogendheden binnen de EU – zijn dus opnieuw in beweging gekomen. Al diegenen die – zoals wij – steeds hebben gewezen op de werkelijke motieven voor de “Europese Grondwet” en de met zo’n “Grondwet” verband houdende gevaren hebben dus gelijk gekregen. We zullen blijven aandringen op het verwerpen van deze ideeën. 

Figueiredo (GUE/NGL ),
   – De ontwerpresolutie van de Economische en Monetaire Commissie van het Europees Parlement neemt alle doelstellingen van het concurrentiebeleid zonder meer over: de instelling van vrije en open, op concurrentiële leest geschoeide markten en de verwezenlijking van de interne markt. Dit pleidooi voor het primaat van de mededinging boven alle andere overwegingen, hetzij van economische, hetzij van sociale of ecologische aard, wordt vervolgens uitgewerkt in een beleid dat gericht is op de liberalisering en deregulering van de markt, met een sterk vooroordeel jegens staatsinterventie in de economie, vooral als dat in de vorm van staatssteun geschiedt.
De ontwerpresolutie verwelkomt het 32ste verslag inzake het concurrentiebeleid. Getracht wordt de procedures voor toezicht op fusies van bedrijven te beperken. Er moet daarentegen meer controle komen op staatssteun, en de omvang van die steun zou moeten worden teruggebracht. Men is heel tevreden met de liberalisering van markten voor gas en elektriciteit; openbare ondernemingen worden daarentegen met argwaan bekeken. Er wordt verder aangedrongen op het introduceren van mededinging in de mediasector; de uitgaven voor openbare diensten moeten evenwel in de hand worden gehouden. Om de uitvoering van het concurrentiebeleid te versnellen zou er een nieuwe instelling moeten worden ingesteld. Tot slot zouden er voor de diensten van algemeen belang op periodieke basis openbare aanbestedingen moeten worden georganiseerd.
Ziehier de redenen waarom we tegen hebben gestemd. 
Lang (NI ),
   . – Deze resolutie is een heuse apologie van het globalistische vrijhandelsgeloof dat onze bedrijven en onze banen decimeert en is als zodanig een belediging aan het adres van al die mensen die elke dag weer het gelag betalen van de Europese ultraliberale economische politiek waar alleen een handvol staatloze, anonieme aandeelhouders baat bij hebben.
Aangezien het Europese concurrentiebeleid onder de verantwoordelijkheid valt van Europese ambtenaren die aan de leiband lopen van het machtige Brusselse lobbywezen, is het het belangrijkste vehikel van de ultraliberale globalisering van onze staten.
Als we de balans opmaken van wat de Commissie en haar trawanten hebben uitgericht geeft dit een absoluut rampzalig beeld: bureaucratische controle op overeenkomsten tussen bedrijven, misbruik van machtsposities en concentraties, strikte beperkingen aan de overheidssteun aan bedrijven die in moeilijkheden verkeren, onderwerping van de openbare diensten aan de wetten van de markt en afbraak van de douanebescherming waarmee ooit onze economische belangen werden veilig gesteld.
Aangezien ik afkomstig ben uit een regio in Frankrijk die het slachtoffer is van dit absurde beleid weet ik wat al deze afschaffingen de Fransen hebben gekost in termen van ‘verplaatsing’ van bedrijven, verdwijning van bedrijfstakken (textiel, staal, voedingsmiddelen), uitroeiing van de KMO’s en natuurlijk ook werkloosheid, onzekerheid en armoede.
Vandaar dat ik, in tegenstelling tot de vertegenwoordigers van de curatoren van het faillissement zowel ter rechter als ter linker zijde van dit Parlement, deze tekst onvoorwaardelijk afwijs. 

McKenna (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, zowel in het Witboek van de Commissie als in de resolutie wordt er een zeer duidelijk verband gelegd tussen het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en het ruimtebeleid. Veel mensen vinden dit acceptabel, maar ik denk niet dat het acceptabel is dat de Europese Unie ernaar moet streven een militaire supermacht te zijn. Wil je als dergelijke macht geloofwaardig zijn, dan is er uiteraard een ruimtebeleid nodig. De GALILEO-technologie is een zeer specifiek soort technologie, die zal worden ingezet voor militaire doeleinden. Er zijn wel belangrijker zaken te noemen waar EU-geld naar toe zou kunnen gaan: de defensiebelangen staan duidelijk voorop.
Het is absoluut onaanvaardbaar dat er gebruik wordt gemaakt van het ruimtebeleid en EU-middelen om militaire expansie of ontwikkeling van nieuwe defensiewapens te financieren en vergemakkelijken. En is het terecht dat er geld van de Europese belastingbetaler naar dergelijke zaken gaat, terwijl er in heel Europa wordt geschreeuwd om essentiële sociale voorzieningen?
Er worden zulke hoge bedragen in gepompt dat de grens van het aanvaardbare wordt overschreden. Daarom ben ik er vierkant tegen. 
Alyssandrakis (GUE/NGL ),
   . – De Europese afgevaardigden van de Communistische Partij van Griekenland hebben tegen de resolutie betreffende het ruimtebeleid gestemd op grond van wat ik gisteren al heb uiteengezet. We hebben ook tegen gestemd omdat onze amendementen niet zijn aangenomen. Zij waren gericht tegen het gebruik van de ruimte voor militaire toepassingen en voor het defensie- en veiligheidsbeleid.
Wij veroordelen het standpunt van de Fractie van de Europese Volkspartij (waartoe de Nieuwe Democratie behoort), die zich bijna voltallig heeft gekant tegen onze amendementen. Wij zijn evenmin te spreken over de houding van de socialistische fractie (waartoe de PASOK behoort), want die was wel voor een amendement dat het beginsel vastlegt van uitsluitend vreedzame ruimtetoepassingen, maar dezelfde fractie heeft dan toch een amendement verworpen dat gekant is tegen het gebruik van de ruimte voor militaire activiteiten!
Wij menen dat dit wispelturige stemgedrag niet het resultaat is van een persoonlijkheidscrisis. Dit is gewoon een manoeuvre, een alibi om de steun aan de militarisering van de ruimte en van de EU te verdoezelen. 
Arvidsson, Cederschiöld, Grönfeldt Bergman, Stenmarck en Wachtmeister (PPE-DE ),
    Wij hebben vandaag voor de onderhavige ontwerpresolutie over het ruimtebeleid van de Europese Unie gestemd, zoals wij eerder het initiatiefverslag over het Groenboek inzake het Europees ruimtebeleid van de Commissie op 9 oktober 2003 hebben gesteund alsmede het verslag "Europa en de ruimtevaart" op 17 januari 2002.
Wij willen echter benadrukken dat de betrokkenheid van de Europese Unie bij het ruimtebeleid gebaseerd moet zijn op het verdrag tussen de EG en de Europese ruimtevaartorganisatie ESA uit 2003 en dat zij beperkt blijft tot de huidige bevoegdheid van de Unie op het gebied van het ruimteonderzoek. Wij zijn tegen een grotere bevoegdheid voor de Europese Unie, die naar verwacht zal worden opgenomen in het Verdrag tot vaststelling van een grondwet voor Europa. De Europese industriële samenwerking op het gebied van de ruimtevaart moet hoofdzakelijk intergouvernementeel plaatsvinden in overeenstemming met het verdrag over de Europese ruimtevaartorganisatie. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Ik geloof dat het heel belangrijk is dat de lidstaten van de EU en andere landen die op dit gebied veel onderzoek hebben verricht – zoals Rusland – beter gaan samenwerken. Er zal op internationaal gebied hoe dan ook meer moeten worden samengewerkt om de mogelijkheden die de ruimte beidt voor vreedzame doeleinden te benutten en zo bij te dragen tot het vinden van oplossingen voor de behoeften van de mensheid en de ernstige problemen waarmee we geconfronteerd worden.
Ik vind het daarom een kwalijke zaak dat de meerderheid van dit Parlement de door mijn fractie ingediende amendementen verworpen heeft. Die amendementen waren bedoeld als garantie “dat de ruimte uitsluitend wordt gebruikt voor vredelievende doeleinden en ten dienste van de gehele mensheid”. Met deze amendementen verzetten wij ons dus tegen “elk gebruik van de ruimte voor het ontwikkelen of ondersteunen van militaire activiteiten”. Het Parlement heeft het omgekeerde gedaan en is “van oordeel dat de Europese Unie tot het uiterste moet gaan wat het ter beschikking stellen van financiële middelen betreft, met name voor de ontwikkeling van ruimtevaarttoepassingen die de veiligheid in de wereld dienen”. Het benadrukt “de bijdrage die het ruimtebeleid kan leveren aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en het Europees veiligheids- en defensiebeleid”. De programma’s van de ondernemingen in de defensie-industrie zouden moeten worden gecoördineerd om die doelstelling te bereiken. Het ruimtebeleid komt zo in dienst te staan van de militarisering van de ruimte, en dat vind ik een uiterst kwalijke zaak. Ik heb daarom tegen gestemd. 

Bordes, Cauquil en Laguiller (GUE/NGL ),
   . – Zoals gewoonlijk heeft het Europees Parlement bij het bespreken van de toekomst van de industriesector geen of slechts zijdelings aandacht geschonken aan de arbeiders die deze sector draaiende houden.
Wat ons betreft is het probleem niet of deze of gene sector concurrerend is of niet in vergelijking tot producten die van elders komen en we zijn er nog minder in geïnteresseerd om de bazen van de betreffende ondernemingen te adviseren opdat deze concurrerender worden. Of de textielindustrie nu concurrerend is of niet, het is een grof schandaal dat 850.000 banen zijn geschrapt!
Ons standpunt over deze tekst luidt dat we niet de textielindustrie beschermen moeten, maar haar werknemers. Evenzo moeten we de werknemers beschermen in sectoren die, ook al zijn ze modern, zoals de luchtvaart of de informatica, net zo hard mensen ontslaan.
Wij zijn tegen de stompzinnige markteconomie en tegen de concurrentie waarbij de eigenaren en aandeelhouders de kosten afwentelen op de schouders van de werknemers. Want zowel de arbeiders in de arme landen, die worden uitgebuit worden met lage salarissen, als de arbeiders in de zogenaamd rijke landen, die door hun bedrijven op straat worden gezet, zijn de dupe van dat soort concurrentie. Des te meer zijn wij ertegen dat deze concurrentie wordt ingevoerd tussen de werknemers in de verschillende landen onderling. 
Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Ik ben heel tevreden dat het EP twee van mijn voorstellen heeft willen opnemen. Ik geloof namelijk dat die voorstellen belangrijk kunnen zijn bij de steun voor de kleding- en textielindustrie in de EU en Portugal. Belangrijk is vooral het idee om een speciaal, van voldoende middelen voorzien communautair programma voor de sector op te zetten, met steun voor onderzoek, innovatie, beroepsopleiding en KMO’s. Dat programma moet dan vooral gericht zijn op de meest achtergestelde regio’s die van deze sector afhankelijk zijn. Er zou verder een communautair programma kunnen worden opgezet voor het ontwikkelen van merken en de promotie van kleding- en textielproducten buiten de EU, met name op internationale beurzen.
Ik betreur het wel dat andere voorstellen niet zijn aangenomen. Dat geldt vooral voor het idee om een werkelijk concreet en consistent actieplan te ontwikkelen, waarin duidelijk wordt aangegeven wat de instrumenten, de middelen en het tijdsschema zijn. We hebben verder gesteld dat het gehele productieve netwerk bescherming behoeft. Tot slot hebben we erop gewezen dat er bij de onderhandelingen in het kader van de WTO een sectoriële benadering wordt gevolgd, om te verhinderen dat deze sector als ruilmiddel wordt gebruikt.
Ik vind het een schande dat de liberaliseringsfilosofie klakkeloos wordt gevolgd. Ik ben daarom heel bang dat de sector naar andere landen zal verhuizen. Het is tijd dat we een serieuze beoordeling uitvoeren van alle gevolgen die de liberalisering voor deze sector heeft (of heeft gehad), vooral nu de overeenkomst voor kleding en textiel afloopt en China tot de WTO toetreedt. 
Mathieu (EDD ),
   . – Ik neem akte van de mededeling van de Commissie over de toekomst van de textiel- en kledingsector in de Europese Unie.
Ik kan niet anders dan de Parlementaire resolutie over dit onderwerp steunen. Tegenover de uitdagingen en de gevaren die voortkomen uit het opheffen van de importquota, de recente toetreding van China tot de WTO, de ‘spoedige’ afronding van de Doha-ronde en de uitbreiding van de Europese Unie moeten wij ons inzetten voor maatregelen tot het behoud van deze sector.
De maatregelen ter bevordering van ICT en scholing kunnen wij alleen maar aanmoedigen. Het vermogen snel in te spelen op de markttendensen is onmisbaar voor deze sector, waarin de ontwikkelingen zich in snel tempo voltrekken. Dat is een onmisbaar concurrentievoordeel ten opzichte van de import uit Azië. Uiteraard is ook onderzoek onmisbaar.
Maar dat alles zal niet voldoende zijn voor het behouden van een levensvatbare textielindustrie in Europa, want China zet ook in op onderzoek en producten van hoge toegevoegde waarde en het heeft nog altijd geen enkele moeite om onze innovaties razendsnel te kopiëren. Daarom steun ik in het bijzonder de amendementen waarin wordt aangedrongen op concrete steun voor de Europese textiel- en kledingsector en voor de regio’s waarin deze bedrijven gevestigd zijn, middels een specifiek communautair programma. 
Ribeiro e Castro (UEN ),
   – Ik ben tevreden met deze ontwerpresolutie over de toekomst van de Europese kleding- en textielsector.
De uitbreiding en de liberalisering komen steeds dichterbij. Ik hoop dat de aanbevelingen in deze ontwerpresolutie tegen deze achtergrond concrete uitwerking zullen krijgen. Het mag niet bij intentieverklaringen blijven. Alleen via concrete acties kunnen we wat nog rest van de Europese kleding- en textielindustrie behouden en de banen in deze sector zeker stellen.
De unilaterale afschaffing van de invoerquota (op 1 januari 2005) zal ertoe leiden dat de textielindustrie in de lidstaten van de Europese Unie in een nadelige positie komen te verkeren vergeleken bij de producenten in de rest van wereld. Handel is alleen vrij, gelijk en rechtvaardig indien er althans enige garantie bestaat dat bij het internationale handelsverkeer het wederkerigheidsbeginsel wordt gehanteerd.
Het is dus een absolute noodzaak dat de EU en de lidstaten programma’s opstellen ter ondersteuning van de activiteiten van KMO’s, om aldus investeringen in onderzoek en ontwikkeling te bevorderen.
Ook ik geloof dat er meer aandacht moet worden besteed aan de problemen bij de bescherming van intellectuele en industriële eigendomsrechten, met name in het kader van de bestrijding van vervalsing.
Ik vind verder dat er meer aandacht moet uitgaan naar het geval-China. Er moeten concrete maatregelen worden genomen om te verhinderen dat dit land de sector kleding en textiel volledig gaat domineren.
De Europese industrie kan alleen volwaardig concurreren indien ze producten van uitzonderlijke kwaliteit ….
De Voorzitter.
    Hiermee is de stemming beëindigd.(2) 

De Voorzitter.
    Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement te zijn onderbroken.

De Voorzitter.
    Mijnheer de secretaris-generaal, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de hoge vertegenwoordiger, commissarissen, collega’s en geachte gasten, ik heet hier vandaag, namens het Europees Parlement, met zeer veel genoegen welkom de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Kofi Annan.
Ik wil tevens de oud-winnaars van de Sacharovprijs welkom heten die hier vandaag aanwezig zijn: de president van Oost-Timor, de heer Xanana Gusmão; de president van Kosovo, de heer Ibrahim Rugova; uit China, de heer Wei Jingsheng; uit Algerije, mevrouw Salima Ghezali; uit Spanje, enkele vertegenwoordigers van ¡Basta Ya!; en uit Angola, Dom Zacharias Kamwenho.
Staat u mij toe ook enige prijswinnaars in herinnering te roepen die er niet zijn: vanwege haar voortdurende strijd voor vrijheid en democratie in haar eigen land kan Aung San Suu Kyi niet aanwezig zijn; vanuit Turkije betuigt Leyla Zana haar steun en solidariteit; vanuit Cuba worden wij gegroet door Oswaldo Payá, die niet in staat is hier aanwezig te zijn.
Dit is een belangrijke gelegenheid voor het Europees Parlement, die zowel symbolisch als plechtig van aard is. Symbolisch, omdat deze dag ons, het Europees Parlement en de Verenigde Naties, de mogelijkheid biedt bij de waarden en het publieke doel dat wij met elkaar delen en gemeen hebben stil te staan en deze te huldigen.
Onze Unie is een unie die gebaseerd is op de waarden van de pluralistische democratie, eerbied voor de rechtsorde, de bevordering van de rechten van het individu en die van minderheden, solidariteit, duurzaamheid, een open economie en respect voor culturele diversiteit. Men zou kunnen stellen dat onze Europese Unie het succesvolste proces van conflictoplossing is dat de wereld tot op heden gekend heeft en daar zijn we trots op.
Dit Parlement gelooft sterk in de waarde en verdiensten van de Verenigde Naties en in hun Handvest, evenals in multilateralisme.
Wij zijn vastbesloten een positieve bijdrage te leveren om te waarborgen dat het multilateralisme effectief kan en zal functioneren wanneer wij het hoofd bieden aan de uitdagingen en de plichten vervullen van de 21ste eeuw. Wij ondersteunen de strijd tegen het wereldwijde terrorisme, maar houden tevens vast aan onderkenning van onze plicht ten strijde te trekken tegen de armoede in de wereld.
Met betrekking tot massavernietigingswapens zijn wij sterke voorstanders van non-proliferatie, maar onze instinctieve Europese reactie neigt naar dialoog en niet naar isolatie.
Wij zijn verantwoordelijk voor de veiligheid van de burgers in de Unie en moeten ervoor zorgen dat onze grenzen niet poreus zijn of mogelijkheden bieden voor internationale smokkel en misdaad, en tegelijkertijd hebben we tegenover de mensheid de plicht geen “fort Europa” te worden.
Ik zal u vertellen, mijnheer de secretaris-generaal, dat onze Unie en haar lidstaten er, als Europeanen, trots op zijn de grootste donorgemeenschap voor ongebonden ontwikkelingshulp, humanitaire hulp en voedselhulp ter wereld te zijn. We zijn trots op wat we doen, maar zijn ons er tegelijkertijd van bewust dat we meer zouden kunnen en zouden moeten doen.
Wij in dit Parlement zijn trots op onze inzet in deze Unie voor een politiek van duurzaamheid – zowel op lokaal als mondiaal niveau – die niet in de laatste plaats tot uitdrukking komt in onze voortdurende steun voor het Protocol van Kyoto.
Ons geloof in de rechtsorde heeft dit Parlement gemaakt tot een van de eerste, meest consistente en meest uitgesproken voorstanders van het Internationaal Strafhof.
Ik zeg u, mijnheer de secretaris-generaal, dat we hoe dan ook de voorkeur zouden moeten geven aan de eerlijke procesgang van het Internationaal Strafhof, boven het volledig ontbreken van processen in Guantanamo Bay.
Onze belofte aan u vandaag, mijnheer de secretaris-generaal, is dat Europa, in al zijn verschijningsvormen, een betrouwbare regionale partner zal zijn voor de Verenigde Naties, en alles waar zij voor staan.
Uiteraard zijn wij hier vandaag niet alleen bijeengekomen om symbolische redenen, maar ook voor een plechtig doel. Op 19 augustus 2003 bereikte het terrorisme in Bagdad een nieuw dieptepunt, toen 22 van uw collega’s in dienst van de vrede en de internationale gemeenschap de ultieme prijs betaalden. Vandaag zijn hier – en ik wil diegenen onder u die kunnen verzoeken te gaan staan, zodat men u kan zien – enkele nabestaanden aanwezig van een aantal mensen dat deze prijs heeft betaald, evenals diverse overlevenden.
Ik wil hier in ons Parlement welkom heten: mevrouw Annie de Mello, weduwe van Sergio Vieira de Mello, en haar zoon, de heer Laurent de Mello; mevrouw Rula Al-Farra, de zus van mevrouw Reham Al-Farra; en de heer Luís Martín-Oar en zijn vrouw. Zoals ik al zei, zijn er ook enkele overlevenden van die wrede aanslag aanwezig: mevrouw Nada Al-Nashif, mevrouw Mona Rishmawi en professor Gil Loescher, ook u bent hier vandaag van harte welkom.
Uw aanwezigheid vandaag is voor ons een grote eer. Staat u mij toe tegen ieder van u te zeggen dat wij weten dat we uw verlies niet kunnen compenseren, maar ik hoop dat u nu begrijpt hoezeer we dit gevoeld hebben.
Tot slot, mijnheer de secretaris-generaal – en dit is de reden dat wij hier vandaag in plechtige vergadering bijeen zijn – wil ik u, namens dit Parlement, zeggen dat ik het voorrecht heb u, de Verenigde Naties, voor het verdedigen van de vrijheid en voor het bevorderen van de waarden die wij gemeen hebben, te onderscheiden met de Sacharovprijs van het Europees Parlement.
Kofi Annan,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor uw vriendelijke welkomstwoorden. Leden van het Europees Parlement, Excellenties, dames en heren en beste vrienden, ik ben diep ontroerd door uw eerbetoon aan mijn vriend en collega, Sergio Vieira de Mello, en de vele andere VN-medewerkers die zijn omgekomen terwijl zij zich inzetten voor de vrede in de wereld. Ik ben trots dat ik de Sacharovprijs in ontvangst mag nemen ter nagedachtenis van hen.
Deze prijs voor de vrijheid van denken is niet alleen een waardige erkenning van het ultieme offer dat zij voor de vrede hebben gebracht, maar doet ook recht aan wat zij waren: de moedige mannen en vrouwen, VN-collega’s én anderen, die we op 19 augustus in Bagdad verloren waren vrije geesten, vrije denkers en soldaten van menselijkheid en vrede.
Voorzitter Cox en ik spraken eerder met enkele overlevenden van de aanslag en familieleden van mensen die bij die aanslag omkwamen of gewond raakten. Zij zijn hier bij ons. Ik dank hen dat ze hier vandaag wilden zijn en neem de prijs ook namens hen in ontvangst.
Mijn dank gaat ook uit naar u, Voorzitter Cox, en naar u allen, leden van het Europees Parlement, omdat u deze bijzondere mensen voor deze gelegenheid heeft uitgenodigd. Dit gebaar spreekt boekdelen over de solidariteit tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties. De aanslag heeft niet alleen diepe wonden geslagen bij de overlevenden, maar ook bij de Verenigde Naties zelf. Onze vastberadenheid is echter groter dan ooit, en we waarderen de solidariteit van vrienden zoals u. U gaf deze ochtend blijk van uw betrokkenheid, toen u een resolutie aannam die de politieke en financiële steun van de EU aan de Verenigde Naties moet versterken.
In zijn lange geschiedenis heeft Europa bijzonder veel oorlogen, tirannie en rampspoed moeten doorstaan. De Europeanen zijn echter een andere weg ingeslagen, die van een toekomst vol hoop. Met jullie multilaterale instelling hebben jullie het pad van de vrede bewandeld. De Europese Unie van nu is een lichtend voorbeeld van tolerantie, eerbiediging van mensenrechten en bereidheid tot internationale samenwerking. Na 1 mei van dit jaar zal dat licht nog feller stralen. Met de uitbreiding tot 25 lidstaten dichten jullie de kloof tussen oost en west, die ooit onoverbrugbaar leek. De uitbreiding is de beste garantie voor blijvende vrede in Europa.
Bovendien ligt er een verdere uitbreiding in het verschiet, die nieuwe bruggen van samenwerking en begrip belooft te slaan, tussen het Westen en de islam en tussen volkeren die elkaar in bloedige oorlogen hebben bevochten.
Met het verstrijken van de tijd is ook de notie van 'Europeaan' uitgebreid. Ik kijk uit naar de dag waarop Europa zich mag verheugen in een even grote verscheidenheid binnen als tussen staten.
Veel van uw samenlevingen zijn nu al zeer divers, maar voor al uw samenlevingen, en voor vele andere in de wereld, geldt dat die verscheidenheid de komende decennia alleen nog maar groter zal worden. Dit is het logische gevolg van het feit dat de internationale mobiliteit toeneemt. En dat proces zal niet stoppen. Als internationale gemeenschap moeten we de migratiestromen veel meer dan we nu doen in goede banen leiden …
… niet alleen voor de migranten zelf, maar ook voor de landen van herkomst, doorreis en bestemming. Vandaag de dag migreren mensen om dezelfde redenen als miljoenen Europeanen in het verleden: ze ontvluchten oorlogen of onderdrukking, of gaan op zoek naar een beter bestaan in een nieuw land. Wij hebben een gezamenlijke juridische en morele verantwoordelijkheid jegens mensen die uit hun huizen worden verdreven – mensen die op de vlucht slaan omdat hun veiligheid in gevaar is. Het Vluchtelingenverdrag uit 1951 is het wettelijke kader voor hun bescherming.
Wanneer vluchtelingen echter geen asiel kunnen aanvragen omdat ze op zee worden tegengehouden, wanneer ze buitensporig lang onder onbevredigende omstandigheden worden vastgehouden of wanneer hun de toegang tot een land wordt ontzegd op basis van een enge uitleg van het Vluchtelingenverdrag, wordt het asielstelsel ondermijnd en de belofte van het verdrag gebroken.
Uw asielstelsel moet zodanig worden ingericht dat aanvragen eerlijk, snel en open worden behandeld, zodat vluchtelingen worden beschermd en oplossingen voor hen worden gevonden. De Europese staten moeten toewerken naar een stelsel van gezamenlijke behandeling en gedeelde verantwoordelijkheid. Bovendien moet de EU er samen met anderen voor zorgen dat de arme landen beter in staat zijn vluchtelingen bescherming en oplossingen te bieden. Zeven van de tien vluchtelingen zoeken immers een goed heenkomen in ontwikkelingslanden, waar de middelen veel beperkter zijn en de mensenrechtensituatie vaak minder rooskleurig is. Hieraan voorbijgaan levert een lacune op in onze benadering van het vluchtelingenprobleem, zoals professor Gil Loescher, die de aanslag in Bagdad overleefde en hier vandaag bij ons is, terecht heeft gesteld.
De meeste immigranten zijn geen vluchtelingen. We noemen hen vrijwillige migranten, en sommigen van hen zijn dat ook inderdaad. De meesten verlaten hun land echter niet omdat ze dat echt willen, maar omdat ze thuis geen toekomst meer zien.
We moeten samen alles op alles zetten om te zorgen voor betere kansen in de ontwikkelingslanden. Als we erin slagen een écht wereldwijd partnerschap voor ontwikkeling te smeden om de millenniumdoelstellingen te halen, nemen we al een behoorlijk deel van de reden waarom mensen willen vertrekken, weg. De asielprocedures in uw landen zijn overbelast omdat veel mensen die voor zichzelf het gevoel hebben dat ze moeten vertrekken, hiervoor geen andere mogelijkheid zien. Anderen zoeken hun heil in wanhopiger en illegaler methoden, en raken soms gewond of komen zelfs om – ze stikken in vrachtwagens, ze verdrinken of ze verstoppen zich met fatale afloop in het landingsgestel van een vliegtuig. De gelukkigen die uiteindelijk wél binnenkomen, zijn vaak overgeleverd aan gewetenloze bazen en leven volledig geïsoleerd van de samenleving.
Sommigen nemen hun toevlucht tot mensensmokkelaars. Anderen worden het slachtoffer van handelaars, met name vrouwen, die als hedendaagse seksslavinnen tot prostitutie worden gedwongen en extreem kwetsbaar worden voor HIV en aids. Deze stille mensenrechtencrisis is niet alleen een schande voor onze wereld, zij levert ook miljarden dollars op voor schimmige netwerken van georganiseerde criminelen, die overal waar zij actief zijn de rechtsstaat ondermijnen.
Alle staten hebben het soevereine recht te bepalen welke vrijwillige migranten zij willen toelaten, en onder welke voorwaarden. Maar we kunnen niet gewoon de deur dichtgooien, of onze ogen sluiten voor deze menselijke tragedie. De situatie is des te tragischer omdat veel landen die hun poorten sluiten, juist immigranten nodig hebben.
In Europa is het geboorte- en sterftecijfer fors gedaald. De bevolking neemt af en wordt ouder. Zonder immigratie zal de bevolking van de binnenkort 25 lidstaten van de EU terugvallen van 452 miljoen in 2000 tot nog geen 400 miljoen in 2050. In landen als Italië, Oostenrijk, Duitsland en Griekenland kan de bevolking met maar liefst een kwart afnemen. Voor Italië bijvoorbeeld zou dit betekenen dat één op de drie Italianen dan ouder zou zijn dan 65, tegen één op de zes nu. Dit scenario zou leiden tot tekorten op de arbeidsmarkt, een haperende dienstverlening, krimpende economieën en maatschappelijke stagnatie. Veel andere landen, waaronder Japan, Rusland en Zuid-Korea, kampen met hetzelfde probleem. De oplossing daarvoor is niet eenvoudig, maar immigratie maakt er hoe dan ook wel een belangrijk onderdeel van uit.
Ik roep de Europese staten dan ook op de mogelijkheden voor legale immigratie te vergroten …
… voor geschoolde en ongeschoolde arbeidskrachten, voor gezinshereniging en economisch herstel, voor mensen die hier tijdelijk of permanent verblijven.
Ook de arme landen plukken de vruchten van migratie in de vorm van het geld dat immigranten laten terugvloeien naar hun land van herkomst. De omvang van deze geldstroom neemt snel toe. In 2002 zonden migranten uit ontwikkelingslanden alleen al via officiële overschrijvingen zeker 88 miljard dollar terug naar hun landen van herkomst - dat is 54 procent méér dan de 57 miljard dollar die die landen aan ontwikkelingshulp ontvingen.
Begrijp me niet verkeerd, ik wil niet zeggen dat migratie probleemloos is. Immigranten brengen andere culturen en gewoonten, andere talen en religies mee naar hun nieuwe land. Dit is een bron van verrijking, maar het kan ook een bron van onbehagen en zelfs van verdeeldheid en vervreemding worden. Integratie is een heuse uitdaging. Vrijwel elke grote nieuwe immigrantengroep is in de eerste periode na vestiging in meerdere of mindere mate het mikpunt van spot geweest. De ervaringen van sommige immigranten van nu doen denken aan de vijandigheid die de Hugenoten eens in Engeland ontmoetten, net zoals de Duitsers, Italianen en Ieren in de Verenigde Staten en de Chinezen in Australië. Maar op de langere termijn slaat de balans vrijwel altijd naar de positieve kant door.
Integratie moet van twee kanten komen. Immigranten moeten zich aanpassen aan hun nieuwe samenleving, maar de samenleving moet zich ook aanpassen aan hen. De term 'integreren' betekent letterlijk 'tot een geheel maken'. Dat is de opdracht voor het Europa van nu. De integratie van immigranten die blijvend deel zijn gaan uitmaken van de Europese samenleving, is van essentieel belang voor hun productiviteit en menselijke waardigheid.
Zij is ook essentieel voor het functioneren van gezonde, humane democratieën. Deze moeten niet alleen maar willen profiteren van het arbeidspotentieel van immigranten, en voor de rest voorbijgaan aan de andere aspecten van hun menszijn. De grote Zwitserse schrijver Max Frisch zei over de Europese gastarbeidersprogramma’s van de jaren zestig: 'We wilden arbeiders, maar kregen mensen'. Eén van de grote uitdagingen waar u voor staat is het onderkennen van en inspelen op die realiteit – een realiteit die tot uitdrukking komt in de Conventie voor Arbeidsmigranten van de Verenigde Naties. Ik doe een dringend beroep op de Europese landen, of beter gezegd álle landen, om die conventie te ondertekenen en ratificeren.
Migratie kan ook uitdagingen inhouden voor de herkomstlanden van de migranten. Dankzij die migranten stroomt er weliswaar het nodige geld naar toe, maar als die landen het contact met hen verliezen, kunnen ze ook een deel van hun grootste talenten kwijtraken. Hier ligt een nieuwe uitdaging voor de internationale samenwerking. Vaak zien ontwikkelingslanden emigranten graag terugkeren, terwijl de ontwikkelde landen er net zo vaak belang bij hebben dat immigranten na verloop van tijd weer naar hun land van herkomst teruggaan. Internationale samenwerking op dit vlak en op andere terreinen is de sleutel tot een beter beheer van de migratie. Bij het werken aan een betere internationale samenwerking moet de Europese Unie daar zijn waar ze hoort – in de voorhoede. U bent al intensiever met dit onderwerp bezig geweest dan veel andere regio’s, en het kader van Tampere vormt een goede basis voor een gemeenschappelijk Europees beleid.
De bestrijding van illegale immigratie is slechts een onderdeel van een veel bredere agenda – een agenda die zoveel mogelijk moet profiteren van de voordelen van immigratie in plaats van immigratie tevergeefs een halt proberen toe te roepen. Soms wordt deze dimensie echter overschaduwd door felle discussies over de beteugeling van illegale immigratie – alsof dat het voornaamste doel van het migratiebeleid is.
Bij het publiek is het beeld ontstaan dat het wordt overspoeld door ongewenste nieuwkomers, die een bedreiging vormen voor zijn samenleving en identiteit. Soms zijn immigranten hierbij gestigmatiseerd, belasterd en zelfs ontmenselijkt. En gaandeweg is het volgende feit uit het oog verloren: de overgrote meerderheid van de immigranten is ondernemend, moedig en vastberaden. Ze willen niet profiteren, ze willen een eerlijke kans. Het zijn geen criminelen of terroristen. Ze respecteren de wet en willen niet los van de samenleving staan. Ze willen integreren met behoud van hun identiteit.
Alleen door bilaterale, regionale en mondiale samenwerking kunnen we bouwen aan partnerschappen tussen landen van herkomst en landen van bestemming die in ieders voordeel zijn; alleen zo kunnen we zoeken naar nieuwe manieren om van migratie een stuwende kracht achter ontwikkeling te maken; alleen zo kunnen we mensensmokkelaars en mensenhandelaren effectief bestrijden en het eens worden over gemeenschappelijke normen voor de behandeling van immigranten en het in goede banen leiden van de migratie. Daarom ben ik zo blij dat vorige maand de Wereldcommissie voor Internationale Migratie is opgericht. Deze commissie, die mede wordt voorgezeten door mensen van naam uit Zweden en Zuid-Afrika, is op zichzelf al een welkom instrument van samenwerking tussen Noord en Zuid. Ik bedank alle landen die dit vitale werk ondersteunen en hoop dat het zal leiden tot meer begrip bij het publiek. Maar vóór alles hoop ik dat er hierdoor brede steun komt voor een beter normatief en institutioneel kader voor het beheer van migratie op mondiaal niveau – een kader waarbij de mensenrechten centraal staan.
Het belangrijkste van alles is echter leiderschap. Als leden van het Europees Parlement vervult u in dit opzicht een sleutelrol. De boodschap is duidelijk: migranten hebben Europa nodig, maar Europa heeft ook migranten nodig.
Een gesloten Europa betekent een zelfzuchtiger, armer, zwakker en ouder Europa. Een open Europa daarentegen is een eerlijker, rijker, sterker en jonger Europa, mits de migratie in goede banen wordt geleid.
We moeten de problemen die migratie kan meebrengen niet bagatelliseren, maar laten we vooral de enorme bijdrage van migranten aan wetenschap, academische wereld, sport, kunst en bestuur niet uit het oog verliezen, een bijdrage die ook door sommigen van u hier in dit Parlement als migrant wordt geleverd. En laten we vooral niet het volgende vergeten: zonder migranten zou er in veel landen een personeelstekort zijn in de gezondheidszorg, zouden veel ouders niet de hulp en opvang thuis hebben waardoor zij kunnen blijven werken, zouden veel dienstverlenende banen die een inkomen verschaffen onbezet blijven en zouden veel samenlevingen verouderen en krimpen. Migranten zijn een deel van de oplossing, niet van het probleem.
Ze mogen niet tot zondebok worden gemaakt van allerlei maatschappelijke problemen.
Het volkslied van de Europese Unie, Beethovens 'Ode aan de vreugde', gaat over de dag waarop alle mensen broeders zullen zijn. Als Sergio Vieira de Mello en Andrej Sacharov vandaag hier geweest zouden zijn, zouden ze hetzelfde hebben gezegd als ik: ook de mensen die nu hun land verlaten op zoek naar een beter bestaan voor zichzelf en hun gezinnen, zijn onze broeders en zusters. Laten we hen dan ook zo behandelen.
Mogen de Europese Unie en de Verenigde Naties in die geest en bij al onze gezamenlijke inspanningen, bakens zijn van hoop op een betere toekomst voor de gehele mensheid.
Cowen,
   Mijnheer de Voorzitter, het is een buitengewone eer deel te mogen nemen aan deze zitting van het Europees Parlement waar de Sacharovprijs 2003 wordt uitgereikt aan secretaris-generaal Annan en het voltallige personeel van de Verenigde Naties. Ook willen we in het bijzonder de heer Sergio Vieira de Mello gedenken en de vele andere VN-functionarissen die tijdens de uitoefening van hun functie hun leven hebben verloren.
Bij een prijs voor de vrijheid van denken past geen betere naam dan die van Andrej Sacharov. En volgens mij heeft niemand het meer verdiend deze prijs te ontvangen dan secretaris-generaal Kofi Annan en zijn collega’s.
De Sacharovprijs is van blijvende waarde. Hij brengt ons voortdurend een voortreffelijke pleitbezorger van de mensenrechten in herinnering, die leefde en werkte in een klimaat waar zijn activisme als dissident gedrag werd beschouwd. Door middel van deze prijs die naar hem is vernoemd, wordt elk jaar een helder signaal van Europese steun afgegeven aan mensen die strijden voor vrede en mensenrechten en die vaak heel vijandig worden bejegend en persoonlijke risico’s lopen. Daarom is het volgens mij een goede en verstandige keuze van het Parlement geweest om stil te staan bij de enorme offers die VN-medewerkers voor vrede en gerechtigheid hebben gemaakt.
Op 19 augustus 2003 waren we allemaal diep geschokt door de afschuwelijke aanslag op VN-medewerkers in hun hoofdkantoor in Bagdad. Het was een laffe daad waardoor de mensen die het meest voor het Irakese volk konden betekenen, zwaar werden getroffen. In het bijzonder treurden we om het verlies van Sergio Vieira de Mello. Zoals in veel landen stond ook in mijn eigen land de heer Vieira de Mello alom bekend om zijn uitstekende werk voor de VN, met name in Timor-Leste. Daardoor had hij een enorm aanzien verkregen. Ik weet zeker dat hij als Hoge Commissaris voor de Mensenrechten geweldig veel had kunnen bereiken.
In de hele wereld worden door VN-personeel heldendaden verricht waaraan vaak geen aandacht wordt geschonken. Het is in veel opzichten jammer dat het beeld dat mensen van de VN hebben, zo dikwijls wordt bepaald door de enorme politieke spanningen in en rond de Veiligheidsraad. Hierdoor blijft de toewijding van vele onbekende VN-functionarissen onzichtbaar. Zij handhaven de vrede, verlenen bijstand aan vluchtelingen, ontwikkelen capaciteit voor mensenrechten, coördineren humanitaire noodhulp en beschermen de rechten van vrouwen en van gemarginaliseerde personen. In de Verklaring van de Millenniumtop werden de Verenigde Naties het gemeenschappelijke huis van de gehele menselijke familie genoemd. In hun dagelijkse werkzame leven laten VN-medewerkers zien dat deze beschrijving klopt.
Op allerlei terreinen hebben we veel aan secretaris-generaal Annan te danken. Vanmorgen wil ik uiteraard wijzen op de moed en de duidelijkheid waarmee hij gesproken heeft over de uitdagingen van het multilaterale systeem en over de rol die het migratiebeleid daarin kan spelen. Op de Algemene Vergadering van afgelopen september stelde de secretaris-generaal dat de VN op een tweesprong was aanbeland. En vorig weekeinde tijdens het Wereld Economisch Forum merkte de secretaris-generaal nog op dat een stabiele, rechtvaardige en op regels gebaseerde internationale orde door de huidige internationale politiek minder dichtbij was gekomen en dat de rol van de VN zelf en het systeem van collectieve veiligheid onder grote druk stonden.
Vanwege deze sterke dreiging heeft de Raad zich opnieuw uitgesproken voor een effectief multilateraal stelsel. Een krachtigere internationale samenleving, een op regels gebaseerde internationale orde en solide internationale instellingen vormen uitermate belangrijke doelstellingen van de EU. Centraal staat hierbij de EU-steun voor een versterkte VN. Intensievere en doeltreffende samenwerking tussen de EU en de VN is een hoofdprioriteit voor dit voorzitterschap. Het is essentieel dat de VN de middelen krijgt om met succes de vele en diverse uitdagingen van deze tijd aan te kunnen gaan.
Zoals de secretaris-generaal vorig jaar reeds zei in zijn verslag over de uitvoering van de millenniumverklaring, zijn mensenrechten universele beginselen, maar hoe inspirerend deze beginselen ook mogen zijn, ze worden niet vanzelf toegepast. Mensenrechten en humanitair recht kunnen alleen effectief worden verdedigd via het multilaterale systeem dat in het VN-Handvest wordt beschreven.
Alleen met dit systeem kan er werkelijk iets worden ondernomen tegen de diverse dreigingen van onze tijd: terreur, massavernietigingswapens, armoede, honger en ziekte. Tevens kan dan worden ingespeeld op nieuwe of liever steeds groter wordende uitdagingen als migratie, waarnaar de secretaris-generaal vandaag in het bijzonder heeft verwezen. Zo is het multilateralisme de enige weg om de ontwikkelingsdoelen voor het nieuwe millennium effectief te verwezenlijken, waardoor de schandelijke ongelijkheid en het aanhoudend menselijk lijden doeltreffend kunnen worden bestreden. Laten we daarbij niet vergeten dat mede door deze misstanden de vrede en veiligheid in gevaar worden gebracht.
Geheel in stijl verlustigde de secretaris-generaal zich niet in het applaus waarmee zulke prestigieuze prijzen onvermijdelijk en terecht gepaard gaan. In plaats daarvan wees hij ons op de uitdagingen van een belangrijk en urgent vraagstuk, namelijk migratie. Mijn eigen land heeft daar in de loop van de geschiedenis veel ervaring mee opgedaan. Hele generaties zijn uit Ierland weggetrokken en hebben hun heil in het buitenland gezocht.
Het is nu een mondiaal probleem van grote betekenis, dat hoger op de internationale agenda moet worden geplaatst. De globalisering heeft geleid tot ongekende migratie, die weer nieuwe uitdagingen met zich meebrengt. Net als de secretaris-generaal ben ik blij dat vorige maand de Wereldcommissie voor Internationale Migratie is opgericht. Afgelopen donderdag woonde de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen Lubbers de informele bijeenkomst van de EU-ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken in Dublin bij. Daar werd een constructief gesprek gevoerd over de voorgestelde Europese asiel- en migratiewetgeving. Dit was erg nuttig en we zien ernaar uit deze waardevolle dialoog te kunnen voortzetten met een belangrijke partner als de Verenigde Naties.
In oktober 1999 werd tijdens de Europese Raad van Tampere besloten een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de EU tot stand te brengen, die stevig verankerd is in ons gemeenschappelijk engagement voor mensenrechten, democratische instellingen en de rechtsstaat. Deze vrijheid is niet voorbehouden aan de eigen burgers van de Unie. Zij is ook bestemd voor degenen die op legitieme gronden toegang tot ons grondgebied trachten te krijgen. In haar voorstellen en acties op het gebied van immigratie en asiel kijkt de Unie zowel naar de humanitaire als de economische aspecten en tracht zij ervoor te zorgen dat de op mensenrechten gebaseerde beginselen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en andere internationale normen worden nageleefd. We moeten daadkrachtig optreden zodat we dit punt halverwege dit jaar kunnen afronden, zoals we ons in 1999 ten doel hebben gesteld.
Voor de Europese Unie zijn de Verenigde Naties meer dan een politieke partner. Het Nobelcomité zei het al toen het in 2001 de Nobelprijs voor de Vrede aan Kofi Annan en het personeel van de Verenigde Naties uitreikte: “De enige begaanbare route naar vrede en samenwerking wereldwijd loopt via de Verenigde Naties.”
Wij zijn de secretaris-generaal dan ook uitermate dankbaar dat hij onophoudelijk het multilaterale systeem heeft verdedigd. Wij willen onze grote waardering uitspreken voor alle VN-medewerkers overal ter wereld, die de zaak van vrede en gerechtigheid, mensenrechten en ontwikkeling dienen. En we denken daarbij aan degenen die voor deze zaak hun leven hebben gegeven. Daarom, mijnheer de Voorzitter, sta ik net als u volledig achter de keuze om de Sacharovprijs uit te reiken aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en zijn personeel.
Patten,
   Mijnheer de Voorzitter, het is mij een bijzonder genoegen vandaag namens de Commissie enkele woorden te mogen spreken nu de secretaris-generaal als representant van de Verenigde Naties de Sacharovprijs krijgt uitgereikt. Het is een bijzonder genoegen, omdat het maar uiterst zelden voorkomt dat de doelen van een prijs zo volmaakt op de ontvanger ervan zijn afgestemd.
Ik heb het even nagezocht en de prijs kan worden toegekend voor bijzondere prestaties op een van de vier volgende gebieden: opkomen voor de mensenrechten en fundamentele vrijheden, bescherming van de rechten van minderheden, eerbiediging van het internationale recht en de ontwikkeling van de democratie en de verwezenlijking van de rechtsstaat. Dit betekent volgens mij dat de prijs vandaag viermaal moet worden uitgereikt.
Uiteraard wordt de prijs toegekend ter herinnering aan Sergio Vieira de Mello. In zijn leven kregen de genoemde waarden duidelijk gestalte. Dat hij op barbaarse wijze uit ons midden is weggerukt, is een slag voor de hele wereld. Sergio Vieira de Mello was een buitengewoon man. Ik had het voorrecht uit de eerste hand te mogen zien wat hij allemaal heeft gedaan in Hongkong, Kosovo en Oost-Timor. Hij was moedig, verstandig, energiek, principieel en toonde enorme daadkracht. We mogen ons gelukkig prijzen dat de VN gezegend is met andere, even getalenteerde personen, van wie er een leiding aan de organisatie geeft.
Kofi Annan heeft de effectiviteit van de VN, en de onderdelen ervan, sterk verbeterd daar waar het er echt toe doet: ter plaatse waar actie nodig is, wereldwijd. Onder zijn gezag heeft de VN bescherming, troost en hoop aan miljoenen mensen gebracht, eerst toen hij toezicht uitoefende op de vredeshandhavingsoperaties en vervolgens toen hij secretaris-generaal werd. Dit alles heeft de secretaris-generaal kunnen bewerkstelligen, ondanks dat de autoriteit en zelfs de grondbeginselen van de organisatie in twijfel werden getrokken op een wijze die nog niet eerder was vertoond. Hij heeft deze moeilijkheden consequent en vastberaden het hoofd geboden en overwonnen, zonder ooit ook maar iets van zijn waardigheid te verliezen.
Vanaf het allereerste begin heeft de secretaris-generaal ons ervan overtuigd dat we samen de juiste weg zijn ingeslagen op de juiste plaats en tijd. Dat heeft hij gedaan via de vernieuwing van het hervormingsplan van de VN, de evaluatie van vredeshandhavingsoperaties, het millenniumverslag, de oproep om actie te ondernemen tegen HIV/aids en de oprichting van het Panel voor dreigingen, uitdagingen en verandering. Ook vandaag blijkt dat weer nu hij zegt dat wij een haalbare menselijke aanpak van asiel en immigratie moeten ontwikkelen. Ik noem dit punt als iemand die, net als vele anderen in dit Parlement, van migranten afstamt. Mijn voorouders ontvluchtten de honger in Ierland in de negentiende eeuw. De Ierse minister heeft daar zojuist aan gerefereerd.
De secretaris-generaal heeft de belangrijkste activiteiten van de VN-instellingen nieuw leven ingeblazen. Het gaat om werk dat wordt verricht door helden die niet vaak genoeg bejubeld worden: het bevorderen van economische ontwikkeling, het voeden van mensen die honger lijden en het verzorgen van onderwijsprogramma’s. En hij heeft ervoor gezorgd dat er via dit werk soepel wordt ingespeeld op uitdagingen die de oprichters van de VN nooit hadden kunnen bevroeden: politieke, militaire en zelfs medische uitdagingen.
Mijns inziens is het niet overdreven te stellen dat de persoonlijkheid en wijsheid van de secretaris-generaal exemplarisch zijn voor de diepe en hoge aspiraties die wij koesteren ten aanzien van de organisatie die hij leidt, de organisaties waaraan hij al zoveel jaar op uitmuntende wijze leiding geeft. Net als alle hier vandaag aanwezige parlementsleden bewijs ik eer aan de VN en huldig ik de secretaris-generaal met bewondering en in alle nederigheid. Ook wil ik zijn toespraak en de opvattingen die daaraan ten grondslag liggen, aanbevelen bij de gekozen leden van dit Parlement en bij allen die hen gekozen hebben.
Hopelijk zullen we er de komende maanden getuige van zijn dat deze argumenten met veel betrokkenheid en toewijding op het hart worden gedrukt van degenen die hun democratische plicht moeten vervullen. Ik vertrouw erop dat zij dat ook zullen doen.
Poettering (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, geachte secretaris-generaal van de Verenigde Naties, geachte voorzitter van de Raad, geachte Hoge Vertegenwoordiger, geachte commissarissen, dames en heren, dit is een belangrijke dag in de geschiedenis van het Europees Parlement. De Fractie van de Europese Volkspartij en de Europese Democraten heet u, secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan zeer hartelijk welkom. We hebben niet alleen om politieke redenen, maar ook met ons hart in de Conferentie van voorzitters en hier in het Europees Parlement ervoor gestemd om de Sacharovprijs 2003 aan u toe te kennen. We feliciteren u hartelijk en we gedenken op dit moment Sergio Vieira de Mello en de vele anderen die bij een misdadige terreuraanslag in Bagdad om het leven zijn gekomen. Ook gedenken we de vele mensen die in dienst van de Verenigde Naties zijn omgekomen, en ons medeleven en onze solidariteit gaat met name ook uit naar hun familieleden die vandaag bij ons zijn.
De medewerkers van de Verenigde Naties zetten zich in voor mensenrechten en democratie. Daarom is de Sacharovprijs terecht aan de Verenigde Naties toegekend. Wij denken vandaag aan Andrej Sacharov. Bij een bezoek aan zijn eenvoudige graf op de begraafplaats Novodevitsj buiten Moskou is nu nog steeds zijn grote intellectueel-morele kracht te voelen. Wij wensen hem en het Russische volk dat het zijn voorbeeld moge volgen en dat de mensen in Rusland en in de hele wereld de idealen van Andrej Sacharov, deze grote natuurkundige, filosoof en mensenrechtenactivist, verwezenlijken. Onze gedachten gaan vandaag ook uit naar zijn weduwe, Jelena Bonner, die tientallen jaren met hem in ballingschap heeft geleefd en aan wie onze fractie de Schuman-medaille heeft uitgereikt. Wij groeten vandaag Jelena Bonner in haar eenvoudige, bescheiden woning in de Uliza Skalova in Moskou.
We hadden graag gezien dat de eerdere Sacharov-laureaten die vandaag niet bij ons zijn, Leyla Zana en Oswaldo José Paya Sardiñas en anderen, vandaag aanwezig hadden kunnen zijn.
Andrej Sacharov heeft ooit gezegd dat de belangrijkste stem de stem is die je niet kunt horen. En ik wens het Cubaanse volk toe dat het zijn stem duidelijk kan laten horen.
Mijnheer de secretaris-generaal, wij delen de waarden van de menselijke waardigheid, van de democratie en van de rechtsstaat – over immigratie zouden we veel kunnen zeggen, net als over de integratie – maar over het geheel genomen bewandelen wij dezelfde weg. Ik wens u als secretaris-generaal dat u de dag mag beleven dat ook de Europese Unie als eenheid in de Veiligheidsraad en in de Verenigde Naties voor deze waarden kan opkomen.
Barón Crespo (PSE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de Hoge Vertegenwoordiger, mijnheer de commissaris, dames en heren, het is voor mij, in naam van de socialistische fractie, een grote eer vandaag de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Kofi Annan, welkom te heten. Mijn fractie had de eer de secretaris-generaal voor te dragen voor de Sacharovprijs. Ik wil de overige parlementaire fracties bedanken voor de overweldigende meerderheid die we binnen het Parlement behaald hebben wat betreft het erkennen van de moeilijke en dappere werkzaamheden van de Verenigde Naties. We moedigen hen hiermee aan het nobele streven naar vrede en mondiale stabiliteit voort te zetten.
Mijn fractie wil niet alleen eer betuigen aan Sergio Vieira de Mello en de anderen die zijn gevallen tijdens een dappere strijd. We willen ook de kracht erkennen van de vele functionarissen en verantwoordelijken die het werk van de Verenigde Naties voortzetten. Ik wil hierbij graag twee symbolische namen noemen: de heer Blix en de heer El Baradei. Zij hebben belangrijk werk verricht ten behoeve van de vrede en tegen de verspreiding van massavernietigingswapens.
Wat ons van de afgelopen twee jaar zal bijblijven zijn niet alleen de terroristische aanvallen, maar ook de ongekende aanval op de internationale instellingen, in het bijzonder de VN.
Daarom, mijnheer de secretaris-generaal, zou ik graag nogmaals het belang van solidariteit en nauwe samenwerking tussen volkeren en naties willen benadrukken. Wat dat betreft heeft u ons vandaag het belang van migratie duidelijk gemaakt. Namens mijn fractie wil ik u bedanken voor deze moedige en betrokken toespraak, want onze tijd wordt gekenmerkt door globalisering van kapitaal, producten en diensten, maar ...
... maar niet van personen.
Wanneer ik kijk naar punten uit uw toespraak die ook voor de Europese Unie gelden, bied ik u ook onze samenwerking aan bij de hervorming van de Verenigde Naties. Op deze manier ontstaat er een samenwerking tussen de VN en het Internationaal Monetair Fonds, de Wereldbank, de Wereldhandelsorganisatie en de Internationale Arbeidsorganisatie. Ik ben van mening dat dit een gemeenschappelijk belang is waaraan zowel de Europese Unie als de Verenigde Naties moeten werken.
Mijnheer de Voorzitter, ter afsluiting zou ik verder graag nog willen zeggen dat wij bijzonder hechten aan multilateralisme en preventieve acties tegenover unilateralisme en preëmptieve aanvallen. Zo kunnen we voorkomen dat de Verenigde Naties als een onmachtige instelling worden beschouwd: Namibië, Zuid-Afrika, Mozambique, El Salvador, Haïti, Nicaragua, Cambodja, Guatemala, Kosovo, Timor, Sierra Leone, Liberia en Congo laten immers zien dat de Verenigde Naties wel degelijk nodig en ook belangrijk zijn. Onze steun voor dit streven is dan ook nobel en legitiem.
Watson (ELDR ).
   - Geachte secretaris-generaal, de liberalen en democraten in dit Parlement zijn het volkomen eens met wat u over immigratie hebt gezegd. Wij erkennen dat immigranten een waardevolle bijdrage aan Europa leveren en dat mensen die wanhopig zijn, door de achterdeur zullen proberen binnen te komen als we de voordeur op slot doen. Velen van ons stammen af van migranten en het zou ongepast zijn als onze generatie geen compassie meer zou tonen met onze medemens. Een Europa van veiligheid en rechtvaardigheid voor allen strekt zich uit tot degenen die gegronde redenen hebben om hier een nieuw leven te willen opbouwen. Net als u erkennen we dat dit grote politieke uitdagingen met zich meebrengt.
De woorden die u vandaag hebt uitgesproken, herinneren ons eraan dat de Verenigde Naties ons helpen verder te kijken dan ons eigen straatje. De Verenigde Naties vormen een organisatie die we moeten koesteren, omdat zij voor ons allen kan spreken. Daarom vindt mijn fractie dat de Verenigde Naties naar Irak moeten terugkeren, zodra de veiligheidssituatie het toelaat. Zonder de aanwezigheid van de Verenigde Naties is een geloofwaardige en legitieme democratische regering in Irak niet mogelijk.
Wij willen een politieke oplossing in Irak die waarborgt dat voor alle Irakezen de hoogste normen gaan gelden op het gebied van burgerrechten en politieke rechten.
De Verenigde Naties werden gesticht door dezelfde generatie die de Europese Unie heeft opgericht, om “komende generaties te behoeden voor de gesel van de oorlog, die tweemaal in ons leven onnoemelijk leed over de mensheid heeft gebracht”. Net als de Unie gelooft de VN dat hoe meer onze wereld gekenmerkt wordt door vrede en welvaart, des te minder we geneigd zijn de wapens op te pakken. Hoe eigenzinnig onze wereld zich gedraagt, blijkt uit het feit dat effectief internationaal bestuur door de VN nog steeds niet meer dan een mooie droom lijkt. Dit is een trieste zaak.
Winston Churchill heeft eens gezegd dat de VN niet is opgericht om ons in de hemel te brengen, maar om ons uit de hel te houden. Om deze taak beter te kunnen vervullen, moet de VN hervormingen doorvoeren. De EU en haar lidstaten leveren de grootste bijdrage aan de VN. Wij zijn in de positie om aan te dringen op hervormingen. Ik zou echter nog verder willen gaan: het is onze verantwoordelijkheid in te zetten op verandering. Een volwassen Europa heeft de politieke bereidheid de huidige machtsverhoudingen binnen de VN, die nog dateren van 1945, te wijzigen. Een volwassen Europa maakt zich sterk voor een permanent lidmaatschap dat de werkelijkheid van de 21ste eeuw weerspiegelt. Een volwassen Europa komt tot de conclusie dat het huidige vetorecht een obstructiemiddel vormt, een privilege dat niet langer kan worden gerechtvaardigd.
Geachte secretaris-generaal, tot slot wil ik namens de liberale fractie eer bewijzen aan de leden van uw organisatie die niet kunnen zien hoe u vandaag als hun vertegenwoordiger deze prijs in ontvangst neemt. Ik doel op uw personeel dat in Irak is omgekomen: Sergio Vieira de Mello en zijn medewerkers, waaronder Fiona Watson, die ik persoonlijk heb gekend. Zij stierven in hun strijd voor nationale vernieuwing in Irak, een strijd die wij nu moeten voortzetten.
Wurtz (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de secretaris-generaal, dank u voor uw prachtige, oprechte betoog waarmee u elk land op zijn verantwoordelijkheden wijst. We zijn vereerd met uw aanwezigheid en met de bijzondere symboliek die uw aanwezigheid in dit Huis met zich meebrengt. Ook wij willen op onze beurt ons respect en medeleven betuigen aan de nabestaanden van de heer Vieira de Mello en de andere slachtoffers van de afschuwelijke terroristische aanslag in Bagdad.
Op de dag af bijna een jaar geleden, mijnheer de secretaris-generaal, heeft het Europees Parlement een resolutie aangenomen waarin het zijn steun toezegde aan de missie van de VN-wapeninspecteurs in Irak. Velen onder ons wilden toen nog geloven dat de oorlog, waarvan wij de verwoestingen voorvoelden, vermeden kon worden. In de daaropvolgende periode werd duidelijk dat de gebeurtenissen in de VN de wereldopinie als nooit tevoren weerspiegelden. Onze medeburgers gingen met miljoenen de straat op, terwijl in de Veiligheidsraad een meerderheid van de lidstaten weerstand bood en de strijd aanging. Het doel was overal hetzelfde, namelijk te proberen een bloedig destabiliserend en onverantwoordelijk avontuur tegen te houden. Zelden heeft de VN zich zo trouw weten te tonen als toen aan de eerste woorden van het Handvest: “Wij, de volken van de Verenigde Naties”.
Het is ons niet gelukt, maar de les is geleerd. Een bepaald idee over hoe de organisatie van de wereld moet worden vormgegeven is door een groep landen met voeten getreden. Maar sindsdien heeft dat idee op spectaculaire wijze toch erkenning gevonden door wat we collectief hebben meegemaakt, zozeer zelfs dat de vechtjassen van gisteren nu een beroep doen op de VN. Het belangrijkste aspect van dat idee is dat oorlog beslist geen middel is om wereldproblemen op te lossen. Een ander aspect is dat geen enkele natie, zelfs als ze een hypermacht is, de wereldwijde uitdagingen waarvoor de internationale gemeenschap zich geplaatst ziet kan negeren. Ten slotte kunnen we bij het nastreven van wereldvrede niet volstaan met ten strijde te trekken tegen terroristische netwerken.
Wanneer ongelukkigerwijs de tragische impasse in het Midden-Oosten voortduurt – gisteren zijn in Gaza dertien Palestijnen gedood door het bezettingsleger en vanmorgen zijn tien Israëliërs om het leven gekomen bij een zelfmoordaanslag in Jeruzalem; dit moet tot elke prijs ophouden! – en de bezetting van Irak, de oorlog in Tsjetsjenië, de bloedige conflicten in Afrika, de nog altijd niet uitgevoerde vredesplannen zoals die voor de Westelijke Sahara en al die vernederingen en de wanhoop die wordt gevoed door de sociale en culturele ongelijkheden, evenals de schendingen van de mensenrechten die overal de wereld teisteren, dan zal de wereld in de toekomst waarschijnlijk niet veilig worden en zal het leven voor niemand vrij van ellende zijn. Het is in ons aller belang om dat onder ogen te zien en het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid veranderingen te bewerkstelligen. Dat is de boodschap, mijnheer de secretaris-generaal, die wij leggen in het speciale eerbetoon aan u, en via u aan de ontelbare VN-medewerkers die de universele waarden die uw organisatie vertegenwoordigt hoog houden.
Cohn-Bendit (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, dames en heren, ik geef eerlijk toe, mijnheer de secretaris-generaal, dat uw betoog me deed denken aan een andere beroemde toespraak, de rede die Martin Luther King in New York hield: “I have a dream”. Toen ik naar u luisterde had ik ook een droom; ik droomde dat wat u hier zei over emigratie door alle collega’s in dit Huis verkondigd werd en niet alleen maar door u.
Ik droomde dat alle regeringsleiders die u zeggen te bewonderen, eveneens bewonderden wat u zei in uw heldere betoog over de immigratie. En ik droomde dat de volkeren die naar u luisterden de helderheid en het humanisme in uw betoog over de emigratie bewonderden. Want, beste collega’s, we hoeven de heer Kofi Annan geen staande ovatie te geven als we in ons dagelijks handelen, in onze resoluties, in de wetten, in onze eigen landen, precies het tegengestelde doen van wat hij vraagt.
Met bewondering, met blijdschap -– ook al moet ik toegeven dat onze fractie sceptisch was over deze Sacharovprijs, omdat wij wilden dat hij zou gaan naar iemand die vecht voor de vrijheid in Iran of Tsjetsjenië – en in naam van de helderheid die u hier aan de dag hebt gelegd, wil ik daarom aan u als Sacharov-laureaat vragen ervoor te zorgen dat de Turkse regering Leila Zana vrijlaat, dat de Cubaanse regering degene die is onderscheiden met de Sacharovprijs vrijlaat en vooral – zoals iedereen u vraagt – dat de VN een initiatief neemt zodat het Joodse volk, dat uit Europa heeft moeten emigreren omdat men het wilde uitroeien, in vrede kan leven en dat het Palestijnse volk, dat recht heeft op een staat, eveneens in vrede kan leven. In naam van die idee, van de kracht en de helderheid van uw betoog, feliciteer ik u met de Sacharovprijs.
Pasqua (UEN ).
   – Mijnheer de secretaris-generaal, mijne heren voorzitters, door steun te verlenen aan de keuze voor de Verenigde Naties, voor uzelf en voor uw medewerkers, met in de eerste plaats die van Sergio Vieira de Mello, hebben wij blijk gegeven van ons vertrouwen in u en onze bewondering. Wij hebben u ook willen bedanken voor de inspanningen die u zich getroost aan het hoofd van uw organisatie en voor uw bijdrage aan het herstel en de versterking van het prestige van de VN. Voor dat alles wilden wij u bedanken.
Natuurlijk is deze toekenning ook bedoeld voor uw medewerkers, al diegenen die hun leven hebben gegeven voor de rol die ze hadden gekozen te vervullen ten dienste van de meest eerlijke en nobele zaken. Wij willen aan de naasten van vermiste personen onze solidariteit betuigen en ons respect, en aan allen die gewond zijn en die lichamelijk nog altijd lijden willen wij blijk geven van onze vriendschap en onze waardering.
U heeft oprecht gesproken over de immigratieproblematiek, mijnheer de secretaris-generaal. Daar heeft u goed aan gedaan. Natuurlijk is het de utopie die de wereld vooruitbrengt en dat weten we allemaal. Maar het lost niets op als we geloven dat de immigratieproblemen kunnen worden opgelost enkel en alleen door de grenzen van het Westen open te zetten. Natuurlijk moet dat wel gebeuren maar dat zal op zichzelf geen enkele oplossing bieden.
Graag had ik van u, mijnheer de secretaris-generaal – maar waarschijnlijk was dat impliciet wel in uw betoog aanwezig – een veroordeling gehoord van de economische gevolgen van de globalisering en van de ongelijkheid die deze met zich meebrengt tussen de westerse landen en de ontwikkelingslanden.
Ik had u, mijnheer de secretaris-generaal, eveneens graag de wens willen horen uitspreken dat de westerse landen hun hulp zouden uitbreiden, want het enige – of in elk geval het belangrijkste en meest urgente – middel om deze problematiek op te lossen is allereerst om een normaal leven te bieden aan allen die lijden in de ontwikkelingslanden. En dat is de reden waarom het me verdriet doet dat alle westerse landen zich zo gereserveerd, zo koel opstellen wat dit betreft. Ooit zei generaal De Gaulle dat als wij allemaal één procent van ons BBP hadden besteed aan dit probleem, het voor een heel groot deel opgelost zou zijn. Welnu, het is niet te laat om dat alsnog te doen. Afgezien van het applaus dat u terecht ten deel valt, is het misschien wel zo dat degenen die hier aanwezig zijn, en met name degenen die verantwoordelijkheid dragen via hun partij in de regeringen van de landen van West-Europa, zijn aangespoord om deze voornemens in de praktijk te brengen.
Bonde (EDD ).
   - Mijnheer de secretaris-generaal, ieder jaar gaat er 17 miljoen hectare tropisch bos verloren. Wij breken de biodiversiteit van onze planeet af in hetzelfde tempo als waarmee de dinosauriërs zijn verdwenen. Er zijn meer dan 110 miljoen actieve mijnen, verspreid over 70 landen. In tien jaar tijd zijn er twee miljoen kinderen gestorven door oorlog of door landmijnen. Iedere dag worden er 8000 jongeren besmet met HIV. Meer dan vier miljoen jongeren zijn overleden aan aids, dertien miljoen hebben hun moeder of hun beide ouders verloren. Maar daarvan woont 95 procent in Afrika, dus is het niet echt ons pakkie-an. Of toch wel?
Toen ik jong was, droomde ik ervan voor de VN te werken om een bijdrage te leveren aan het in vrede en samenwerking verenigen van alle landen op aarde. Daarom verheugt het mij zeer dat ik in de Conferentie van voorzitters de unanieme steun van mijn fractie aan de VN kon geven, want nog nooit hebben zoveel onschuldige en arme kinderen een uitgestoken hand vanuit ons prettige hoekje in het rijke deel van de wereld nodig gehad.
Wij kunnen hier in het Parlement over veel zaken van mening verschillen, maar we kunnen ons er allemaal in vinden u hier te eren als secretaris-generaal van onze gezamenlijke wereldorganisatie VN. Van de blauwe baretten van de VN kan niemand denken dat ze andere oogmerken dan vrede hebben. Daarom hoop ik dat de VN een gemeenschappelijke permanente strijdmacht krijgen, die kan worden ingezet als alle vreedzame middelen zijn uitgeput.
Mijnheer de secretaris-generaal, u dient niet slechts secretaris van een verdeelde Veiligheidsraad te zijn. U dient ook generaal van een hervormde en daadkrachtige VN te zijn. U dient de hoogste bevelhebber te zijn van alle generaals in oorlog, want het zou weer verboden moeten zijn zonder toestemming van de VN een oorlog te beginnen.
Het klinkt misschien naïef, maar het is nog steeds mijn droom dat er ooit zoveel naïevelingen in de wereld zijn dat wij de afbraak van onze planeet en de dood van onschuldige kinderen door landmijnen, honger of HIV niet zullen toestaan. Het zou ons sieren de steun van een paar honderd euro voor elke koe in de EU te verschuiven naar medeburgers die het meer nodig hebben en die nu hun kinderen ergens in moeten leggen dat geen bed is, met iets wat geen maaltijd is, en misschien met een ziekte, die het leven voor de dood veel te kort maakt.
Dank u wel, mijnheer Kofi Annan, omdat u meer doet voor de meest wezenlijke zaken op aarde dan wij, en dank u voor uw ontroerende toespraak.
Dell'Alba (NI ).
   – Mijnheer de secretaris-generaal, namens de afgevaardigden van de Italiaanse Radicalen zou ik mij allereerst willen scharen achter het eerbetoon in nagedachtenis van Sergio Vieira de Mello en allen die zijn omgekomen met hem.
Mijnheer de secretaris-generaal, wij zijn verheugd met uw oproep tot een Europa dat meer openstaat voor de immigratie van mensen die de armoede en vaak de dictatuur in hun land verlaten. Terwijl we hen opvangen moeten we de achterliggende oorzaken bestrijden die hen noopten hun land te verlaten. In dat opzicht hebben wij het enorm gewaardeerd dat u een aantal maanden geleden een tegelijkertijd eenvoudige en revolutionaire waarheid hebt verkondigd: “Democratie en mensenrechten zijn weliswaar twee verschillende concepten, maar ze zijn heel nauw verbonden. De democratie, zelf deel uitmakend van de mensenrechten, is opgenomen in artikel 21 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens en kan alleen functioneren als de andere rechten worden geëerbiedigd”. Wij zijn het van ganser harte met u eens, mijnheer de secretaris-generaal, dat de democratie als universele waarde die ieder mens toekomt dé uitdaging is die we moeten aangaan in het Midden-Oosten, in Afrika en elders in de wereld.
Mijnheer de secretaris-generaal, staat u mij toe om wat dit betreft, alvorens af te ronden, nog even de kwestie aan te stippen van de benoeming van de hoge commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten. Zoals u weet is er onder de kandidaten, op initiatief van het Italiaans voorzitterschap, een Europese kandidaat, te weten een afgevaardigde uit ons Parlement. Deze kandidaat heeft de steun van de voorzitter van de Europese Commissie, van vooraanstaande personen uit alle instellingen van de Unie en uit andere landen en van regionale groeperingen. Zijn kandidatuur is bedoeld als Europese bijdrage aan de bevordering en de versterking van de mensenrechten, de rechtsstaat en de democratie overal waar deze geschonden worden. Mijnheer de secretaris-generaal, ik spreek hierbij de wens uit dat uw keus valt op deze kandidaat. 
Brok (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil namens de commissie mijn gelukwensen doen toekomen aan al degenen die zich in de Verenigde Naties voor democratie, vrede en vrijheid inzetten en aan al degenen die daarvoor deze zware offers hebben gebracht. Ik betreur tevens dat de laureaten uit Cuba, Birma en Turkije door de binnenlandse situatie niet bij ons kunnen zijn.
Ik ben van mening dat we in de hele wereld democratie en vrijheid moeten bevorderen omdat democratie en vrijheid een voorwaarde zijn enerzijds voor de mensenrechten en anderzijds voor de vrede. Democratie en vrijheid vormen de drijvende kracht onder een ontwikkeling ten goede. Zojuist hadden wij als voorzitters van de Commissie buitenlandse zaken de kans om een kort gesprek met u te voeren. Daarbij werd eens te meer duidelijk dat het Europees Parlement en de Europese Unie echt aan gemeenschappelijke projecten kunnen werken en dat wij in het beleid, in de begroting en op vele andere terreinen erg nauw kunnen samenwerken – of het nu gaat om de watervoorziening, om het onderwijs in de Derde Wereld, om infrastructurele maatregelen of om de bestrijding van epidemieën. Ik geloof dat als wij erin slagen om op deze wijze de situatie in de achtergestelde gebieden van deze wereld te verbeteren, dat wij daarmee dan ook de voorwaarde scheppen voor vrede, vrijheid en mensenrechten. En daarom moeten wij met elkaar samenwerken. Dat geldt ook voor politieke doelstellingen en voor de oplossing van problemen, of het nu in het Midden-Oosten of op Cyprus is.
Ik moet zeggen dat ik met diepe bewondering heb geluisterd naar uw rede over migratie, maar tegelijkertijd wil ik ook constateren dat migratie een blijk van mislukking is, want wij moeten de problemen daar oplossen waar de mensen wonen. Dat dient ons voornaamste uitgangspunt te zijn.
De Voorzitter.
    Namens het Parlement wil ik graag de Raad bedanken voor zijn aanwezigheid hier vandaag, evenals de Commissie, de Hoge Vertegenwoordiger en de winnaars van de Sacharovprijs. Verder wil ik de nabestaanden van de slachtoffers en de overlevenden van de aanslag bedanken voor hun zeer bijzondere aanwezigheid hier. En bovenal wil ik u, secretaris-generaal, bedanken voor uw aanwezigheid, evenals voor het beroep op ons geweten dat u vandaag in ons Parlement hebt gedaan.
