Wyniki szczytu w Kopenhadze w sprawie zmian klimatu (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad oświadczeniami Rady i Komisji w sprawie wyników szczytu w Kopenhadze w sprawie zmian klimatycznych.
Elena Espinosa Mangana
Panie przewodniczący, szanowni posłowie! Pojawiłam się dziś w Parlamencie, aby podzielić się z państwem moją opinią w sprawie wyników szczytu w Kopenhadze oraz wynikających z niego wyzwań, zarówno dla Unii Europejskiej, jak i dla prezydencji rotacyjnej, którą w pierwszej połowie 2010 roku sprawuje Hiszpania.
W poprzedni weekend ministrowie do spraw środowiska Unii Europejskiej szczegółowo omówili te zagadnienia. Chciałabym zwrócić uwagę, że jesteśmy dość zgodni w naszym życzeniu dalszego podążania naprzód, w szczególności w trzech kwestiach: podejmowania działań na fundamencie wyników szczytu, aby jak najszybciej wprowadzić je w życie, wzmocnienia ich elementów w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych; oraz działania na rzecz realizacji naszych celów w zakresie ograniczenia całkowitych emisji.
Wymieniliśmy informacje w sprawie naszych celów i strategii. W efekcie zadaniami, które musimy najszybciej podjąć, są: dokończenie procesu formalnego ogłaszania naszych zobowiązań; konsolidacja ram działania porównywalnych do ram występujących w innych krajach uprzemysłowionych i o gospodarkach wschodzących; oraz wykorzystanie wszystkich dostępnych nam narzędzi, zarówno w ramach Unii Europejskiej, jak i w naszych kontaktach z krajami trzecimi.
Grudniowy szczyt, który był niezwykle skomplikowaną konferencją, charakteryzującą się żmudnymi dyskusjami proceduralnymi, zakończył się przyjęciem tak zwanego porozumienia kopenhaskiego. Znaczna liczba szefów państw i rządów oraz liderów ugrupowań regionalnych była osobiście zaangażowana w opracowanie przyjętego dokumentu, reprezentującego wolę krajów, które wspólnie są odpowiedzialne za ponad 80 % światowych emisji. Do grona uczestników należały wszystkie kraje uprzemysłowione, najważniejsze gospodarki wschodzące oraz znaczna liczba krajów szczególnie narażonych. To powinno pomóc nam zareagować na wiele wątpliwości w dalszym ciągu blokujących formalny proces, który powinien doprowadzić nas do rozwiązań prawnie wiążących w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych i najlepiej w Meksyku.
Co się tyczy treści porozumienia, moim zdaniem należy podkreślić, że mamy wyraźne poparcie dla dążenia, aby wzrost temperatury nie przekroczył 2 stopni Celsjusza. To z pewnością jeden z najmocniejszych elementów, który ma największy potencjał przyniesienia efektów: zobowiązanie wszystkich krajów uprzemysłowionych do przyjęcia celu w zakresie redukcji, który może być zastosowany w odniesieniu do ich całej gospodarki.
Z kolei kraje o gospodarkach wschodzących podejmą ze swojej strony konkretne, weryfikowalne działania, które umożliwią im znaczne ograniczenie wzrostu ich emisji: finansowanie opierające się na solidarności i ukierunkowane na wsparcie natychmiastowych i średniookresowych działań, służących walce ze zmianami klimatycznymi; elementy przewidziane z myślą o przejściu na nowe modele zarządzania; oraz mechanizmy wspierające rozwój technologiczny oraz ograniczenie emisji spowodowanych wylesianiem.
Szczyt kopenhaski pokazał, że działamy w nowym kontekście międzynarodowym, wymagającym usprawnień, jeżeli chcemy znaleźć rozwiązania dla problemów globalnych. Konieczna jest zmiana obecnych zasad podejmowania decyzji, aby możliwe było ich odpowiednie dostosowanie do tych nowych czasów i potrzeb.
Dysponujemy narzędziami, których potrzebujemy, aby podjąć działania: już przyjętym pakietem legislacyjnym na szczeblu wspólnotowym; zdecydowanie najwyższymi zobowiązaniami do dalszego ograniczania emisji, solidarności międzynarodowej oraz innowacji i współpracy technologicznej; oraz właściwą strukturą instytucjonalną w ramach Unii, którą musimy wykorzystać w sposób inteligentny, w pełni korzystając z jej komplementarności.
Będziemy musieli połączyć przywództwo Rady ds. Środowiska w trakcie negocjacji i opracowywania polityki zmian klimatycznych z większym potencjałem działań zewnętrznych. Ponadto musimy powiązać stojące przed nami zadania w zakresie ochrony środowiska z opiniami naszych specjalistów w sprawie polityki w dziedzinie gospodarki i innowacji; musimy również zwiększyć spójność między naszymi celami w zakresie klimatu a naszym modelem rozwoju i dobrobytu. To wszystko należy uczynić nie zapominając o potrzebie - zarówno wewnątrz Unii Europejskiej, jak i poza nią - wzmocnienia roli opinii publicznej i prawodawców, którzy chcą zainwestować w lepszą przyszłość i chronić interes publiczny.
Powinniśmy skorzystać z naszych wspólnych doświadczeń europejskich. Przede wszystkim musimy forsować odpowiednią odpowiedź przed 31 stycznia. Tak więc porozumienie kopenhaskie, poprzez skupienie wszystkich podmiotów zobowiązanych do ograniczenia swoich emisji, umożliwia porównanie wysiłków, które należy podjąć, porównanie, którego domagała się Unia Europejska; a jednak nadal nie jesteśmy pewni, jak mocne są w rzeczywistości zobowiązania innych krajów. Jeżeli okażą się niewystarczające, musimy w dalszym ciągu pracować nad zwiększeniem naszych wspólnych redukcji.
Będziemy również musieli stworzyć warunki, które umożliwią szybkie wdrożenie elementów stanowiących to porozumienie. Dla Unii Europejskiej i jej państw członkowskich kluczowe znaczenie ma objęcie pozycji lidera wśród tych krajów, które realizują swoje obietnice. Z tego względu będziemy musieli jak najszybciej dokonać przekazania środków finansowych przewidzianych na lata 2010-2012.
Chcemy opracować ramy finansowe, dzięki którym możliwa będzie realizacja naszych solidarnych zobowiązań wobec krajów trzecich w ramach Kopenhaskiego Zielonego Funduszu Klimatycznego, a jednocześnie wspierać udoskonalanie zasad rachunkowości oraz naszą reakcję zarówno w zakresie redukcji emisji spowodowanych wylesianiem, jak i współpracy technologicznej. Konieczne jest uzupełnienie ich o następujące elementy: naszą własną politykę, ukierunkowaną na realizację naszych celów redukcji emisji zarówno na szczeblu krajowym, jak i wspólnotowym; przyspieszenie dzięki innowacjom oraz inteligentnemu zużyciu energii; włączenie działań dostosowawczych do polityk sektorowych; oraz konsekwentne działania zewnętrzne.
W tych wszystkich kwestiach chcemy ściśle współpracować z Komisją i Parlamentem, dążąc do stworzenia takiego regionu świata, który będzie stał na czele walki ze zmianami klimatycznymi, który będzie miał najniższe emisje dwutlenku węgla, który będzie najlepiej przygotowany do stawienia czoła wyzwaniom związanym ze zmianami klimatycznymi i który będzie w stanie najskuteczniej obrócić je w siłę napędową innowacji i konkurencyjności.
Nasza polityka klimatyczna jest jedną z najbardziej charakterystycznych cech modelu europejskiego. Byliśmy pionierami, kiedy włączaliśmy tę zasadę do naszych propozycji bardziej sprawiedliwego i zrównoważonego rozwoju, nie tylko gospodarczego, ale również społecznego i ekologicznego, wiedząc, że dzięki temu procesowi zwiększamy bezpieczeństwo międzynarodowe. Ten fakt umożliwił największym graczom, na przykład Chinom i Stanom Zjednoczonym, przyłączenie się do tego samego stołu negocjacji oraz określenie i ustalenie decydujących elementów współpracy.
Unia Europejska, będąca zagorzałym obrońcą roli Narodów Zjednoczonych w rozwiązywaniu problemów globalnych, będzie musiała podjąć działania również w innych dziedzinach, dwustronne i wielostronne, formalne i nieformalne, pomagając wszystkim zidentyfikować we właściwy sposób szanse, słuchając naszych partnerów i pracując na rzecz konsolidacji odpowiedzi sektorowych, które byłyby spójne z potrzebami walki ze zmianami klimatycznymi.
Musimy w pełni skorzystać z przyjęcia traktatu lizbońskiego i wejścia w życie nowej struktury instytucjonalnej, systematycznie włączając najważniejsze przesłania w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi w nasze stosunki z krajami trzecimi.
Stojące przed nami zadanie nie jest błahe. Rząd Hiszpanii zdaje sobie sprawę ze skali wyzwania i chce w tej sprawie pokazać, że jest zdecydowany osiągnąć możliwie jak największy postęp w odniesieniu do tych elementów, które mogą ułatwić osiągnięcie ambitnego, wiążącego porozumienia w Meksyku.
Nie możemy zmarnować politycznej szansy, która została stworzona w Kopenhadze, ani obniżyć naszych oczekiwań bądź oczekiwań społeczności międzynarodowej. Na szali leży nasza wiarygodność. Musimy stać twardo na naszym stanowisku. Nowe, zwiększone uprawnienia Parlamentu Europejskiego, które jeszcze bardziej zbliżają go do obywateli, umożliwią ściślejszą, bardziej efektywną współpracę.
Na zakończenie mojego wystąpienia chciałabym pogratulować wszystkim w tej kwestii i przypomnieć państwu, teraz bardziej niż kiedykolwiek, że potrzebujemy państwa ciężkiej pracy i wsparcia w okresie najbliższych sześciu kluczowych miesięcy.
Olli Rehn
komisarz. - Panie przewodniczący! W imieniu Komisji chciałbym podziękować państwu za możliwość omówienia wyników konferencji w Kopenhadze w sprawie zmian klimatycznych oraz następstw porozumienia kopenhaskiego. Mój kolega, komisarz Stavros Dimas, poprosił mnie, abym przeprosił w jego imieniu za to, że nie może być tu dziś obecny ze względów zdrowotnych, co jest szczególnie godne ubolewania, ponieważ byłaby to prawdopodobnie jego ostatnia wizyta na sesji plenarnej. Zgłosiłem się na ochotnika do zastąpienia Stavrosa w trakcie tej bardzo istotnej debaty.
Chciałbym wyrazić uznanie dla aktywnej i wspierającej roli, jaką Parlament Europejski odegrał przed konferencją i w jej trakcie. Kontakty z państwa delegacją podczas całej konferencji okazały się bardzo przydatne. Odegrali państwo nader istotną rolę szczególnie w zakresie zacieśnienia naszych kontaktów z najważniejszymi decydentami z innych krajów i regionów.
Uważam, że jesteśmy zgodni w naszej ocenie, iż konferencja w Kopenhadze zdecydowanie nie spełniła pokładanych w niej przez nas nadziei osiągnięcia ambitnego prawnie wiążącego porozumienia, które jest niezbędne dla ograniczenia wzrostu temperatury w wyniku zmian klimatycznych do 2° C. To nadzwyczaj rozczarowujące dla nas wszystkich, którzy przez wiele lat walczyli o konkretne decyzje polityczne służące powstrzymaniu zmian klimatycznych.
Istnieje wiele przyczyn porażki, do których za chwilę wrócę. Można jednak dojść do wniosku, że porozumienie jest lepsze niż brak jakichkolwiek rezultatów, co byłoby najgorszym scenariuszem.
Z jednej strony, aby znaleźć jakieś korzystne aspekty - w porozumieniu kopenhaskim uznano przynajmniej potrzebę ograniczenia wzrostu temperatury w wyniku zmian klimatycznych do 2° C. Zachęca się w nim również kraje rozwinięte do wskazania ogólnogospodarczych celów emisyjnych do 31 stycznia 2010 r. i wzywa się kraje rozwijające się do wskazania w tym samym terminie działań ograniczających emisje. Ponadto porozumienie stanowi podstawę dla dość znacznego pakietu finansowego w wysokości 30 miliardów dolarów w ciągu najbliższych trzech lat oraz potwierdzenie potrzeby zapewnienia 100 miliardów dolarów rocznie do 2020 roku.
Z drugiej strony porozumienie ma poważną wadę. Nie zawiera ono żadnych odniesień do średnio- bądź długookresowych celów w zakresie redukcji. Złożone jak dotąd deklaracje obniżenia emisji nie są wystarczające dla realizacji celu 2° C. Moim zdaniem niestety niewiele mamy podstaw do optymistycznego założenia, że do 31 stycznia poznamy poprawione propozycje - wręcz przeciwnie. Wreszcie, co nie najmniej ważne, porozumienie nie jest prawnie wiążące i - co być może nawet bardziej niepokojące - nie gwarantuje zawarcia w tym roku porozumienia prawnie wiążącego, co było jednym z naszych najważniejszych celów.
Jeżeli chodzi o przyszłość, kolejnym krokiem będzie zapewnienie, aby porozumienie przynajmniej zaczęło obowiązywać i utorowało drogę dla kolejnego traktatu klimatycznego, który musi zostać pilnie uzgodniony w tym roku. W pierwszym etapie kluczowe znaczenie będzie miało zapewnienie, aby wszyscy najważniejsi partnerzy zatwierdzili teraz porozumienie i poinformowali o swoich celach bądź działaniach do 31 stycznia. Konieczne jest również zapewnienie odpowiedniego finansowania. W tym kontekście musimy zbadać możliwości ustanowienia Kopenhaskiego Zielonego Funduszu Klimatycznego. Musimy również wzmocnić sojusze z tymi krajami i regionami, które podzielają naszą wizję, co mogłoby być udanym zwieńczeniem międzynarodowych negocjacji klimatycznych.
Na zakończenie chciałbym podkreślić, że mamy przed sobą ogromne wyzwania pod względem zapewnienia jedności na szczeblu europejskim, strategicznej współpracy z najważniejszymi partnerami zewnętrznymi oraz utrzymania naszego pełnego zaangażowania na rzecz międzynarodowych działań klimatycznych, ale konieczne jest wyciągnięcie wielu wniosków z XV sesji Konferencji Stron. Jeden z najważniejszych wniosków jest taki, że musimy nauczyć się mówić jednym głosem. W Kopenhadze każdy - Chiny, Indie, Stany Zjednoczone i pozostałe największe mocarstwa - mówił jednym głosem, podczas gdy Europa mówiła wieloma różnymi głosami. To samo odnosi się do globalnego zarządzania gospodarczego i bezpieczeństwa międzynarodowego. Obecnie faktycznie znajdujemy się na rozstaju dróg. Albo podejmiemy zdecydowane i wspólne działania na rzecz ożywienia Europy pod względem ekologicznym, gospodarczym i politycznym, w przeciwnym razie ryzykujemy popadnięcie w marazm gospodarczy i utratę znaczenia politycznego.
Niech konferencja w Kopenhadze stanie się alarmującym ostrzeżeniem przed takim scenariuszem. Musimy usprawnić nasze działania i możemy to zrobić. Jedynie działając razem możemy odnieść sukces, a ja z niecierpliwością oczekuję możliwości współpracy z państwem dla osiągnięcia tego celu.
Corien Wortmann-Kool
Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym prosić o przekazanie pozdrowień panu komisarzowi Dimasowi i podziękowań w imieniu grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) za jego wysiłki w ostatnich latach. Oczywiście my również jesteśmy rozczarowani wynikami szczytu klimatycznego, ale ważne jest, aby nie zapomnieć, że faktycznie podjęto historyczne kroki w odniesieniu do niektórych kwestii, na przykład finansowania walki ze zmianami klimatycznymi, wylesianiem oraz celu ograniczenia wzrostu temperatury do dwóch stopni - nawet jeżeli to nie jest doskonały wynik, jak pan słusznie zauważył. Oczywiście wolelibyśmy osiągnąć coś zdecydowanie ambitniejszego - patrz nasza rezolucja - ale to są dopiero pierwsze kroki, na podstawie których teraz musimy działać.
Niezwykle ważne jest przeprowadzenie pogłębionej analizy wkładu Europy w ten szczyt, ponieważ w kluczowym momencie Europa była nieobecna. Być może szczyt był dobrze przygotowany przez Europę z merytorycznego czy technicznego punktu widzenia, ale pod względem politycznym okazał się on być katastrofą. Z politycznego punktu widzenia Europa po prostu słabo się spisała. Ma pan rację mówiąc, że Europa musi mówić jednym głosem, ale to łatwiej powiedzieć niż uczynić. Naprawdę musimy teraz skorzystać z możliwości, jakie daje nam nowy traktat lizboński. Niedługo na linii frontu znajdą się - jak mamy nadzieję - dwie kobiety: pani komisarz Hedegaard i pani komisarz Ashton. Muszą one zaangażować resztę świata, przecierając poprzez zdecydowane działania dyplomatyczne szlak dla konferencji w Meksyku. Panie przewodniczący! Grupa PPE uznaje, że konieczne jest utrzymanie celu 30 % wyrażonego w naszej listopadowej rezolucji i powiązanie tego celu z ambicjami nie tylko europejskimi, ale i globalnymi. Musimy zmienić naszą strategię, ponieważ nie uzyskała ona akceptacji; pewna liczba najważniejszych partnerów nie uznała celu globalnego. Musimy zmienić naszą strategię, ale musimy również utrzymać nasze ambicje.
Marita Ulvskog
Szczyt w Kopenhadze zakończył się fiaskiem. Zwiększyła się przepaść między bogatszymi i uboższymi krajami świata, i ani prezydencja szwedzka, ani duński premier nie byli w stanie temu zapobiec lub tego uniknąć. Jak przed chwilą powiedziała moja koleżanka posłanka, Europa była nieobecna. Ważne jest, aby po tym rozczarowaniu odzyskać inicjatywę. Oczywiście nie można tego dokonać, odmawiając uznania, że konferencja w Kopenhadze zakończyła się porażką - co zrobiła pani Hedegaard, kandydatka na komisarza do spraw działań w dziedzinie klimatu. To jedynie zwiększa ryzyko, że błędy zostaną powtórzone.
Jak prezydencja hiszpańska i Komisja mają zamiar przetrzeć szlak dla wiążącego porozumienia klimatycznego w Meksyku? Czy zapewnią państwo finansowanie nowych inicjatyw klimatycznych w krajach rozwijających się, aby nie było to jedynie zmianą opakowania pomocy finansowej już przekazywanej między innymi na walkę z ubóstwem? Czy zaproponują państwo zwiększenie naszego celu redukcji emisji z 20 do 30 %? W ten sposób możemy odzyskać inicjatywę. Czy rozwieją państwo nieufność krajów rozwijających się poprzez uznanie wartości protokołu z Kioto jako podstawy dalszych prac nad globalnym porozumieniem klimatycznym?
Corinne Lepage
Panie przewodniczący, pani minister, panie komisarzu, panie i panowie! Nie zmieniły się okoliczności, które skłoniły 192 szefów państw i rządów do udania się do Kopenhagi, a fiasko konferencji w Kopenhadze z pewnością nie może być powodem obniżenia poziomu naszych ambicji.
Zdecydowanie musimy jednak zmienić naszą strategię - potrzebujemy nowej strategii. Ta strategia musi być zdecydowana, dynamiczna i innowacyjna.
Musi ona przede wszystkim być zdecydowana, ponieważ niezwykle ważne jest nie tylko utrzymanie naszych celów, ale wręcz ich zwiększenie, tak byśmy zdołali osiągnąć redukcję emisji gazów cieplarnianych nawet o 30 %. Musimy przyspieszyć przechodzenie naszego przemysłu na gospodarkę ekologiczną opartą na efektywności energetycznej, czystych i efektywnych procesach, odnawialnych źródłach energii oraz nowych kombinacjach technologii informatycznych i ochrony środowiska, ponieważ bitwa rozpoczęta w Kopenhadze to również bitwa w przemyśle i pomiędzy liderami przemysłowymi XXI wieku.
Potrzebujemy dynamicznej strategii, która w żaden sposób nie naruszy legitymacji procesu ONZ. Musimy podejmować inicjatywy wobec Stanów Zjednoczonych i Chin, które umożliwią nam stworzenie potencjalnych podstaw porozumienia w Meksyku. Nie możemy pozwolić, aby ziścił się scenariusz G-2, jaki mieliśmy okazję obserwować, ale musimy raczej umiejscowić się w centrum tego procesu; będzie to możliwe jedynie wtedy, gdy będziemy mówić jednym głosem.
Musimy być innowacyjni: innowacyjni na rynkach dwutlenku węgla poprzez wprowadzenie górnego limitu ceny oraz innowacyjni pod względem metod finansowania. Moje osobiste zdanie - i nie wyrażam tu zdania mojej grupy - jest takie, że konieczne będzie zajęcie się zagadnieniem podatku od dwutlenku węgla na naszych granicach. Musimy następnie przywrócić zaufanie ze strony Afryki poprzez zwiększenie finansowania, ale nie poprzez recycling oficjalnej pomocy i jej przemianowanie na fundusze "węglowe”.
Tak czy inaczej, będziemy musieli podjąć znaczne wysiłki, aby utrzymać naszą determinację bycia światowym liderem w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi.
Satu Hassi
Panie przewodniczący! Z wymienionych już przyczyn wyniki szczytu w Kopenhadze są rozczarowaniem. Po raz pierwszy w dokumencie Organizacji Narodów Zjednoczonych wspomina się o ograniczeniu ocieplenia do dwóch stopni, ale redukcje emisji ogłoszone przez poszczególne kraje w Kopenhadze przekładają się raczej na globalne ocieplenie o ponad 3 stopnie. Ostatnim razem, gdy temperatura była o trzy stopnie wyższa niż obecnie, poziom mórz wzrósł o 10 metrów.
Musimy uczciwie przyznać, że UE nie okazała takiego przywództwa, jakie głosi. Najlepszym sposobem okazania naszego przywództwa byłoby, i nadal jest, dążenie do bardziej rygorystycznego celu redukcji emisji o co najmniej 30%. Naszym rzeczywistym celem powinna być redukcja rzędu 40%, jeśli mielibyśmy brać na poważnie sygnały dobiegające od klimatologów, które rzeczywiście powinniśmy sobie wziąć do serca. Jeżeli teraz zatrzymamy się na redukcji emisji w wysokości 20%, będzie to oznaczać, że UE nie traktowała poważnie składanych już od ponad 10 lat deklaracji o ograniczeniu ocieplenia do dwóch stopni.
Według analiz zamówionych przez wiele rządów, w tym rząd Holandii, redukcja emisji o 20% jest nader odległa od najambitniejszego celu ogólnoświatowego. Według informacji, którymi obecnie dysponujemy, na dzień dzisiejszy osiągnięcie celu redukcji emisji o 30% będzie tańsze, niż szacowany dwa lata temu koszt redukcji emisji o 20%.
Oczywiście na konferencji w Kopenhadze były kraje dążące do storpedowania rozmów. Gdyby UE była liderem, przyszłoby to im z trudem. Tym razem UE ułatwiła im zadanie poprzez zablokowanie drugiego okresu realizacji zobowiązań protokołu z Kioto, który jest niezwykle ważny dla krajów rozwijających się. Konstruktywnym podejściem byłoby stwierdzenie, że jesteśmy gotowi wyrazić zgodę na drugi okres realizacji zobowiązań protokołu z Kioto pod pewnymi warunkami, a także zobowiązanie się do wsparcia działań klimatycznych w krajach słabiej rozwiniętych gospodarczo, bez przerzucania środków na współpracę rozwojową do innej pozycji budżetowej.
Ten słaby rezultat powinien zmobilizować nas teraz do wysiłków na rzecz porozumienia klimatycznego z prawdziwego znaczenia. Będzie ono miało mandat międzynarodowy jedynie wtedy, jeżeli zostanie wynegocjowane za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych. Potrzebujemy również nowej formy dyplomacji klimatycznej. Nie wystarczy już to, że nasi eksperci będą w stanie znaleźć drogę w dżungli technicznej. Potrzebujemy cierpliwych wysiłków dyplomatycznych, aby pokonać przeszkody i doprowadzić do zwiększenia efektywności procesu negocjacyjnego w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych, na przykład poprzez przyjęcie zasad głosowania.
Martin Callanan
w imieniu grupy ECR. - Panie przewodniczący! Mam nadzieję, że się mylę, ale wydaje mi się coraz mniej prawdopodobne, aby rozmowy rozpoczęte i prowadzone na konferencji w Kopenhadze miały faktycznie doprowadzić do prawnie wiążącego traktatu, zobowiązującego wszystkich największych sprawców emisji na świecie do znacznego ograniczenia emisji.
W tej sytuacji moim zdaniem bardzo głupie byłoby zobowiązanie się przez osoby debatujące nad tymi zagadnieniami w UE do zatwierdzenia jeszcze większych redukcji emisji. Padła liczba 30 %. Pani poseł Hassi wspomniała przed chwilą o 40 %.
Przy braku ogólnoświatowego porozumienia uważam, że szaleństwem byłoby uzgodnienie dalszych redukcji, ponieważ nasze działanie będzie wiązało się z ryzykiem obciążenia naszych konsumentów jednym z najwyższych rachunków za energię wśród krajów uprzemysłowionych, co sprawiłoby, że europejski przemysł ciężki i duzi odbiorcy energii staliby się szczególnie niekonkurencyjni na rynkach światowych.
Mieliśmy już szansę zaobserwować liczne przypadki przenoszenia zakładów przemysłowych poza UE, co oczywiście skutkowało po prostu przeniesieniem emisji z UE do Chin, Indii czy innych krajów. To szalona polityka gospodarcza, ponieważ i tak nie przynosi ona żadnych korzyści dla środowiska. W rzeczywistości, pod pewnymi względami ma ona w sumie szkodliwy wpływ na środowisko, ponieważ te towary są i tak ponownie importowane do UE.
Rozwiązaniem, którego potrzebujemy, jest kompleksowe porozumienie światowe. Zdecydowanie się za tym opowiadam. Mam nadzieję, że będziemy działać na rzecz jego osiągnięcia, ale póki go nie ma, powinniśmy być bardzo ostrożni przy deklarowaniu dalszych jednostronnych ograniczeń emisji w Europie.
Bairbre de Brún
Panie przewodniczący! Pilnie potrzebujemy ambitnego, prawnie wiążącego traktatu.
Według najnowszych informacji naukowych UE musi zobowiązać się do ograniczenia emisji o 40 % do 2020 roku i o 80-95 % do roku 2050, a takie zobowiązanie nie może być uzależnione od działań innych podmiotów.
Wszyscy muszą wiedzieć, jakie rzeczywiste redukcje emisji zostaną osiągnięte, i musimy uzyskać pewność, że kraje rozwijające się otrzymają niezbędne środki finansowe, które umożliwią im przeciwdziałanie zmianom klimatycznym i ich skutkom.
Potrzebujemy jasności. Wszyscy musimy mieć jasność, kto dokładnie zapewni to finansowanie, ile da każde państwo uprzemysłowione oraz w jaki sposób i kiedy zostanie to zapewnione. Nie można dopuścić do powtórnego braku woli politycznej, jaki mieliśmy możliwość obserwować na konferencji w Kopenhadze.
Ja również życzę panu komisarzowi Dimasowi powodzenia.
Anna Rosbach
w imieniu grupy EFD. - (DA) Panie przewodniczący! W związku z XV sesją Konferencji Stron wiele mówiono o tak zwanych uchodźcach klimatycznych. Ludzie zawsze uciekali przed klęskami żywiołowymi, kiepskimi plonami, suszą, powodzią i głodem. Faktem jest, że nie mamy innego wyjścia, niż poradzić sobie ze zmianami klimatycznymi, ich bezpośrednimi skutkami dla obywateli oraz środowiska naturalnego. Nie mogę jednak powstrzymać się od pytania, czy nasze postępowanie w tej sprawie jest właściwe. Zgadzam się, że powinniśmy bardziej świadomie korzystać z zasobów w życiu codziennym oraz prowadzić badania nad nowymi technologiami. Nie możemy jednak zapominać, że tak naprawdę dysponujemy już środkami, które umożliwiają nam radzenie sobie z niespodziewanymi problemami. Na przykład w kontekście XV sesji Konferencji Stron wspominano o Wyspach Cooka - archipelagu na Pacyfiku. Problemem, przed którym stoją te wyspy, jest zagrożenie spowodowane wzrostem poziomu morza. Wyspy mógłby ochronić wał nadmorski, a przecież budowa takiego wału jest całkowicie wykonalną inwestycją - tyle że nie dla ubogiego archipelagu. Podczas gdy my na Zachodzie dyskutujemy nad energetyką wiatrową, samochodami elektrycznymi, energetyką słoneczną, biopaliwami i nowymi sposobami segregowania odpadów na przedmieściach Europy, wiele wysp stopniowo znika. W związku z tym chciałabym zapytać, czy świat zachodni powinien inwestować miliardy w technologie klimatyczne - których efekty są wysoce wątpliwe - podczas gdy milionom ludzi można pomóc za pomocą już znanych, tanich środków. Zamiast prowadzić kłótnie w sprawie statystyki, dowodów i badań, nadszedł czas, byśmy zajęli się skutkami zmian klimatycznych na szczeblu światowym za pomocą rzeczywistych działań.
Nick Griffin
Panie przewodniczący! Po szczycie w Kopenhadze powinniśmy ponownie przeanalizować całe to zamieszanie z globalnym ociepleniem. O ironio! Na konferencji w Kopenhadze mieliśmy do czynienia nie tylko z aferą "Climategate II”, ale również z początkiem jednej z najcięższych zim od wielu dziesięcioleci. Od czasu jej nastania stwierdzono, że poczdamska panika związana ze wzrostem poziomu morza jest niczym nieuzasadniona; Instytut Goddarda został przyłapany na manipulowaniu odczytami rekordowo niskich temperatur; dowiedziono, że znikanie lodowców w Himalajach to bujda; okazało się, że pan Pachauri zbija kokosy na zmianach klimatycznych. Świat się oziębia. Globalne ocieplenie to oszustwo.
To zbrodnia nie obywa się bez ofiar. Podatki od dwutlenku węgla wpływają na wzrost cen paliw, dobijając naszych starszych obywateli, choćby w tej chwili. Miliardy zmarnowane na badania tego nieistniejącego problemu to miliardy, których nie można wydać na walkę z rzeczywistymi plagami, na przykład chorobą Alzheimera, czy też na położenie kresu rzeczywistym katastrofom ekologicznym, na przykład wylesianiu. Handel uprawnieniami do emisji przynosi miliardowe zyski rekinom z City kosztem rodzin popadających w ubóstwo. Utrata gruntów rolnych na rzecz biopaliw doprowadziła już do podwojenia światowych cen żywności, przez co miliony ludzi głodują, podczas gdy chciwe korporacje inkasują jeszcze większe zyski.
Podmioty napędzające ten pseudonaukowy nonsens antropogenicznych zmian klimatycznych - Shell, Monsanto, banki międzynarodowe, zwolennicy jednego świata Bilderberga, miliarderzy węglowi i ich jakże przydatni zidiociali sojusznicy z lewicy - dokonują największego oszustwa w historii ludzkości. Muszą zostać i zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, podobnie jak ich wspólnicy w takich miejscach jak to.
Peter Liese
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W trakcie konferencji w Kopenhadze oraz już po jej zakończeniu powiedziano wiele na temat zmiany regulaminu ONZ. Sugeruję, abyśmy zmienili regulamin tej Izby, aby ludzie reprezentujący marginalne grupy, jak pan poseł Griffin, nie wypowiadali się na początku, lecz na samym końcu, czyli tam gdzie jest ich miejsce w tym spektrum politycznym, przynajmniej w pierwszej rundzie.
Panie i panowie! Oczywiście konferencja w Kopenhadze skończyła się rozczarowaniem. Zdecydowanie nie zrealizowano wielu naszych żądań i oczekiwań obywateli. Do tego, co już powiedziano, chciałbym dodać jedną uwagę. Domagamy się międzynarodowej umowy dotyczącej emisji z transportu lotniczego i morskiego. Niestety konferencja w Kopenhadze nie przyniosła żadnego postępu w tej sprawie. Sprawa ta nie została nawet wymieniona w porozumieniu klimatycznym z Kopenhagi. To rozczarowujący rezultat, szczególnie kiedy wiemy, że każdy stracony przez nas rok będzie oczywiście skutkował koniecznością dołożenia przez nas coraz większych wysiłków. Im później zaczniemy działać, tym śmielsze i bardziej wzmożone wysiłki będziemy musieli podjąć, a z każdym mijającym rokiem będzie to oczywiście coraz trudniejsze. To przypomina poważną chorobę: im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym łagodniejsza może być zastosowana terapia. Właśnie z tego względu to rozczarowujące.
Niemniej jednak nie powinniśmy rozpatrywać tego wyłącznie z jednego, negatywnego punktu widzenia. Dzisiaj rano zapytano mnie, czy teraz kwestia zmian klimatycznych przepadła z politycznego punktu widzenia. Otóż nie przepadła. Musimy w tej sprawie nadal działać i tego oczekują od nas nasi obywatele. Musimy przeanalizować pozytywne rzeczy, które nastąpiły w Kopenhadze. Weźmy choćby przykład dwóch małych krajów rozwijających się, a mianowicie Malediwów i Kostaryki, które zobowiązały się do osiągnięcia neutralności klimatycznej w najbliższych 10 latach. Cały świat - Europa i reszta świata - może wzorować się na ich przykładzie. To małe kraje, ale jeżeli przyjrzeć się wielkim krajom, na przykład Brazylii, to podejmowane przez nie działania są również godne uznania.
W związku z tym powinniśmy zastanowić się nad naszymi błędami i nie okazywać arogancji poprzez powrót do poprzedniego sposobu działania. Nie powinniśmy jednak również posypywać głów popiołem, lecz raczej przyłączyć się do wysiłków tych krajów świata, które chcą poczynić postępy w zakresie ochrony klimatu. To już nie może być rozgrywka między krajami uprzemysłowionymi a krajami rozwijającymi się, ale raczej między tymi krajami, które zrozumiały, o co w tej sprawie chodzi, a całą resztą świata, której szeregi będą miejmy nadzieję stopniowo topnieć.
Jo Leinen
(DE) Panie przewodniczący! Pani minister Espinosa! W zeszłym tygodniu uczestniczyłem w nieformalnym posiedzeniu Rady ds. Środowiska w Sewilli. Było to pierwsze posiedzenie Rady po nastaniu prezydencji hiszpańskiej. Jak wiemy, nie mogła pani wziąć w nim udziału z powodu nieszczęśliwych wydarzeń rodzinnych, ale pani sekretarz stanu, pani Teresa Ribera, doskonale się spisała, reprezentując panią. W trakcie całego posiedzenia, które było nadzwyczaj dobrze zorganizowane, wyraźnie widoczne było zaangażowanie prezydencji hiszpańskiej na rzecz tej sprawy.
To wszystko świetnie, ale wyniki tego posiedzenia Rady nie były zbyt zadowalające. Rada Ministrów była podzielona i zupełnie nie wiedziała, w jakim kierunku pójść. Państwa członkowskie zupełnie nie mogą się porozumieć, co należy teraz zrobić. To niedobry sygnał. Pani zadaniem jest znalezienie wspólnego mianownika między 27 państwami członkowskimi - to pani obowiązek.
Moim zdaniem po konferencji w Kopenhadze w Unii Europejskiej musimy zrobić trzy rzeczy. Po pierwsze, musimy odzyskać pozycję lidera w dziedzinie ochrony klimatu na świecie. Po drugie, musimy dowieść naszej wiarygodności w odniesieniu do zobowiązań, które podjęliśmy, a po trzecie pilnie musimy zdobyć nowych partnerów, zanim udamy się do Meksyku.
W odniesieniu do odzyskania pozycji lidera zgadzam się ze wszystkimi tutaj obecnymi, którzy twierdzili, że musimy dotrzymać naszej obietnicy ograniczenia emisji dwutlenku węgla o 30 %. Chciałbym, abyśmy 31 stycznia zgłosili w sekretariacie w Bonn ten trzydziestoprocentowy cel, a nie stary cel 20 %. Jeżeli będziemy uzależniali swoje działania od porównywalnych wysiłków innych stron, będzie to trwało wieczność, a i konferencja w Meksyku nic nie da.
Jeżeli chodzi o udowodnienie wiarygodności, konieczne jest faktyczne zapewnienie tych 7,2 miliarda euro przed konferencją w Meksyku. Kraje afrykańskie muszą mieć możliwość przekonania się, że pierwsze działania zostały już podjęte.
Wreszcie, co się tyczy zdobywania partnerów, mam nadzieję, że uda się nam rozwinąć dyplomację na rzecz ochrony klimatu, a przy pomocy w szczególności Unii Afrykańskiej uda się nam znaleźć wystarczająco znaczących partnerów, w tym w Ameryce Łacińskiej i Azji, aby przyjąć porozumienie światowe na konferencji w Meksyku.
Chris Davies
Panie przewodniczący, szanowni koledzy! Musimy uczynić krok naprzód po konferencji w Kopenhadze. To prawda, że nie znamy drogi. Błądzimy w ciemnościach. Uważam, że musimy po prostu zbadać każdą możliwość i mieć nadzieję, że co najmniej jedna z nich pozwoli nam ruszyć naprzód.
Ale jestem pewien, że musimy postarać się utrzymać swój poziom ambicji i zachować przywództwo, i w tym zakresie zbliża się chwila podjęcia kluczowej decyzji w ciągu najbliższych dwóch tygodni, dlatego chciałbym wiedzieć, co prezydencja zamierza zrobić, by była to właściwa decyzja.
Czterdzieści procent naszych emisji pochodzi ze spalania paliw kopalnych w naszych elektrowniach. Właśnie z tego względu za tak istotny uznaje się rozwój technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Właśnie z tego względu trzy lata temu Rada zgodziła się, że do 2015 roku powinniśmy spróbować wdrożyć 12 projektów demonstracyjnych. Rok temu uzgodniliśmy metodę finansowania tych projektów: wykorzystanie 300 milionów uprawnień z systemu handlu uprawnieniami do emisji. Opracowanie tej koncepcji przez Parlament i uzyskanie zgody Rady na otwarcie drzwi trwało 3 miesiące, ale 12 miesięcy później nie udało się nam jeszcze ustalić, w jaki sposób mamy wybrać projekty czy wykorzystać te środki. Komisja wreszcie przedstawiła projekt decyzji. Obejmuje ona tylko osiem projektów wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, a zaproponowany harmonogram ich realizacji uniemożliwia zakończenie ich budowy do 2015 roku. Zatem panu komisarzowi Rehnowi przypadło w udziale trudne zadanie; mam nadzieję, że w międzyczasie, przed końcem debaty, ktoś prześle mu notatkę, aby mógł wyjaśnić widoczny w tej decyzji brak ambicji.
Ale decyzję tę trzeba będzie uzgodnić: bez względu na to, jak dalece niewystarczająca ona będzie, musimy ruszyć z nią naprzód. Zostanie ona poddana debacie na posiedzeniu Komitetu Zmian Klimatycznych Rady w dniu 2 lutego, choć trzeba zaznaczyć, że niektóre państwa członkowskie sprzeciwiają się, aby to Komisja miała prawo podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie wyboru projektów oraz wykorzystania i rozdziału środków.
To spotkanie będzie zatem pierwszą po konferencji w Kopenhadze szansą Unii Europejskiej na udowodnienie, czy ma ona zamiar pójść naprzód i podjąć działania praktyczne, czy też ma zamiar cofać się. To nadzwyczaj istotny sprawdzian zarówno dla Komisji, jak i dla prezydencji.
Zatem moje pytanie do pani minister brzmi: czy prezydencja ma zamiar zagwarantować, aby na tym spotkaniu udało się dojść do porozumienia, czy też mają państwo zamiar odpuścić?
Bas Eickhout
(NL) Panie przewodniczący! Musimy postawić sprawę jasno: konferencja w Kopenhadze zakończyła się fiaskiem. Na szczycie mieliśmy trzech faktycznych przegranych: Organizację Narodów Zjednoczonych, Unię Europejską i klimat. Dlatego jest dla nas niezwykle istotne, aby dzięki przygotowaniom do konferencji w Meksyku w 2010 roku ci trzej przegrani okazali się zwycięzcami. Aby to osiągnąć muszą się wydarzyć trzy rzeczy. Po pierwsze, UE faktycznie musi mówić jednym głosem, o czym już wspomniał pan komisarz Rehn, ale - i byłbym wdzięczny za konkretną odpowiedź na to pytanie - kto ma być wyrazicielem tego głosu? Kto będzie zabierał głos na konferencji w Meksyku w imieniu Europy?
Po drugie, co się tyczy Organizacji Narodów Zjednoczonych, Europa musi również dowieść swojego przywództwa w negocjacjach, co oznacza, że nie można już tylko spoglądać w kierunku Stanów Zjednoczonych i Chin, a zamiast tego spoglądać głównie w kierunku tych krajów, które podzielają nasze dążenia do podjęcia działań w sprawie klimatu, na przykład krajów Unii Afrykańskiej, Meksyku, Brazylii i Republiki Południowej Afryki. Powinniśmy starać się poszerzyć grono krajów, z którymi chcemy zawrzeć porozumienie.
Po trzecie, klimat. To prawda, że udało nam się uzgodnić kwestię dwóch stopni, ale ta liczba również coś oznacza. Według środowisk naukowych dwa stopnie oznaczają, że kraje bogate muszą ograniczyć swoje emisje CO2 o 40 %. Z tego względu UE już teraz musi obiecać 30 %. 31 stycznia będzie miała kolejną szansę, aby dowieść swojego przywództwa poprzez zgłoszenie 30 %, i ja również zwracam się o to, aby UE zaproponowała tę liczbę. Byłbym wdzięczny za państwa odpowiedź na tę propozycję, ponieważ jest to jedyny sposób, aby dowieść naszego przywództwa i uczynić rok 2010 rokiem Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i klimatu.
Derk Jan Eppink
Panie przewodniczący! Poopieram cele ochrony środowiska na 2020 rok, ale mam poważne wątpliwości co do niektórych metod. Konferencja w Kopenhadze była dobrym przykładem posłużenia się złą metodą. I jakie wnioski z tego wyciągnięto?
Konferencja była zbyt wielka, aby przynieść rezultaty: można zorganizować koncert rockowy dla 50 tysięcy ludzi, ale nie posiedzenie. Po drugie, Europa została wywiedziona w pole przez Chiny i Indie, a Stany Zjednoczone przyłączyły się do tego. Zamiast odgrywać decydującą rolę, UE była zdezorientowanym widzem.
Co powinniśmy zrobić? Uważam, że musimy poddać ponownej ocenie wykorzystaną przez nas formułę, skłaniać się raczej w przyszłości ku spotkaniu typu G20 niż wydarzeniu na miarę Woodstock. Po drugie, musimy przestać okazywać arogancję moralną poprzez mówienie Chinom i Indiom, co mają czynić. Wprowadzenie poważnych barier, by ukarać oba te kraje, miałoby katastrofalne skutki. UE powinna raczej zweryfikować swoje stanowisko, które w ostatecznym rozrachunku będzie zagrożeniem dla naszego wzrostu i zatrudnienia.
Wreszcie musimy podjąć poważne badania na podstawie faktów. Już wspomniano o "Climategate”, a twierdzenie, jakoby lodowce himalajskie kurczyły się, wydaje się opierać na spekulacjach. Teraz niektórzy członkowie IPCC prognozują nawet globalne ochłodzenie.
Potrzebujemy obiektywnych, bezstronnych badań naukowych, a nie aktywizmu politycznego podsycanego politycznym programem. Co jest prawdą, a co nie jest? Teraz tego po prostu nie wiemy, w związku z czym uważam, że musimy najpierw ustalić fakty. Panie komisarzu, pani minister! Mam nadzieję, że podejdą państwo do tych kwestii z otwartością.
Sabine Wils
(DE) Panie przewodniczący! Konferencja klimatyczna Organizacji Narodów Zjednoczonych zakończyła się fiaskiem z powodu pragmatycznych politycznych interesów krajów uprzemysłowionych. W efekcie zagrożona jest podstawa bytu miliardów osób w krajach rozwijających się i w krajach wyspiarskich zagrożonych zatopieniem.
Nie ma zgody co do tego, w jaki sposób mamy skutecznie ograniczyć dalsze ocieplanie się planety. UE grała w tę grę w imię swoich interesów krajowych i zysków wielkich koncernów. Zbyt późno na szali został położony cel w postaci ograniczenia o 30 % emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie.
Uzależnienie celów ochrony klimatu od wcześniejszego ustąpienia innych krajów to igranie z przyszłością ludzkości. Fakty są jasne: w 2007 roku emisje CO2 w przeliczeniu na mieszkańca wyniosły 4,6 tony w Chinach, 9,7 ton w Niemczech i 19,1 ton w Stanach Zjednoczonych. Pilnie potrzebna jest nam sprawiedliwość klimatyczna dla całej ludzkości. W najbliższym roku w Mexico City kraje uprzemysłowione i gospodarki wschodzące muszą dojść do wiążącego porozumienia, zawierającego konkretne i ambitne cele.
Godfrey Bloom
Panie przewodniczący! Oczywiście mogą państwo twierdzić, że jestem sceptykiem, ponieważ nie kraczę tak jak wrony.
Podobnie jak wielu z państwa musiałem przebijać się przez zamieć śnieżną w Kopenhadze. Czy to nie interesujące, że w Londynie mamy najmroźniejszą zimę od 30 lat? To samo dotyczy Polski, Korei i Chin. Mieliśmy do czynienia z najniższymi temperaturami na Florydzie, w Arizonie, Teksasie - z pierwszym śniegiem w Teksasie od stu lat, jak mi się wydaje. Oczywiście jak stwierdził Giles Coren z londyńskiego "Timesa”: A niech mnie! Po prostu nic z tego wszystkiego nie rozumiemy - globalne ocieplenie polega na tym, że musimy się przyzwyczaić do mrozów.
Cóż, wszyscy widzieliśmy kij hokejowy Ala Gore'a, który - o ile wiem - jest nadal prezentowany w londyńskich szkołach państwowych - Ala Gore'a, podstępnego sprzedawcy ropy, kanciarza! Mieliśmy szansę oglądać profesora Jonesa z Uniwersytetu Anglii Wschodniej - kanciarza! A teraz - państwo jeszcze o tym nie wiedzą, ponieważ nie zostało to podane do wiadomości publicznej - Narodowa Baza Danych Klimatycznych Nowej Zelandii: mam tu liczby - wszystkie zmanipulowane.
Kiedy macie zamiar się obudzić? Oszustwo, oszustwo, oszustwo!
(Mówca wyraził zgodę na udzielenie odpowiedzi na pytanie z sali zgodnie z art. 149 ust. 8 Regulaminu)
Chris Davies
Panie przewodniczący! Najwyraźniej według pana posła Blooma cała nauka o zmianach klimatycznych jest błędna, ponieważ mieliśmy mroźną zimę.
Zastanawiam się, czy pan poseł Bloom mógłby wyjaśnić Izbie różnicę między klimatem a pogodą.
Godfrey Bloom
Panie pośle Davies! Klimat to coś, co wszyscy musimy znosić.
Zoltán Balczó
(HU) Pani minister! Mam dla pani zaskakujące wieści. Konferencja klimatyczna w Kopenhadze już się zakończyła. Mówi pani o celach i iluzjach, jakby to wydarzenie nadal było przed nami. Zakończyło się ono fiaskiem. Nie przyjęto żadnych wiążących zobowiązań. Przykład protokołu z Kioto pokazuje, czym jest dobrowolność. Wszyscy jesteśmy świadomi znaczenia obietnic składanych przez Stany Zjednoczone, ale warto wspomnieć również o Kanadzie. Kanada podpisała protokół z Kioto, a następnie zwiększyła swoje emisje dwutlenku węgla o 26 % bez jakichkolwiek konsekwencji. Konferencja w Kopenhadze stanowi jasny sygnał, w jakim świecie żyjemy.
Dzisiejszy świat jest ukształtowany przez fundamentalizm gospodarczy. Za każdym razem, kiedy interesy społeczne są przeciwstawiane interesom gospodarki światowej, ta druga zawsze wygrywa. Oczywiście za światową gospodarką stoi niewielka, lecz potężna elita. Aby powstrzymać nieodwracalne zmiany klimatyczne, musielibyśmy zmienić inny klimat. Musimy zmienić klimat polityczny i moralny. Póki tego nie uczynimy, jak długo ludzie będą służyć gospodarce, a nie odwrotnie, jeżeli wiodącą zasadą nie stanie się ekospołeczna gospodarka rynkowa - wszystkie tego rodzaju konferencje są skazane na porażkę.
Richard Seeber
(DE) Panie przewodniczący! Jeżeli możemy wyciągnąć jakikolwiek wniosek z konferencji w Kopenhadze, to jest nim poczucie rzeczywistości. Wciąż mam w pamięci debatę, którą przeprowadziliśmy w tej Izbie przed konferencją w Kopenhadze. Wszyscy tryskali optymizmem, a tymczasem skończyło się na niczym. Była to konferencja międzynarodowa, podlegająca własnym zasadom, a za pomocą jedynie dobrej woli niewiele możemy osiągnąć. Zatem do kolejnej rundy negocjacji w Meksyku musimy podejść z niezbędnym poczuciem rzeczywistości.
Jeżeli mielibyśmy oceniać konferencję w Kopenhadze, to - aby oddać jej sprawiedliwość - musimy powiedzieć, że nie była ona aż tak zła, ponieważ jej rezultat może stanowić podstawę negocjacji w Meksyku i że przynajmniej coś udało się osiągnąć. Dla Europy największym rozczarowaniem musi być to, że zabrakło nas - UE - przy opracowywaniu dokumentu końcowego. To musi dać nam wiele do myślenia, ponieważ zawsze podkreślamy fakt, że to my chcemy wziąć na siebie rolę lidera w światowej walce ze zmianami klimatycznymi.
Dlaczego tak miałoby się stać? Przede wszystkim być może dlatego, że jako źródło 14 % emisji CO2 nie należymy do największych sprawców emisji. Stany Zjednoczone i Chiny wspólnie emitują prawie połowę. Jednakże w Europie nie mówimy jednym głosem. Ostatnie posiedzenie Rady ds. Środowiska pokazało bardzo wyraźnie, jak rozbieżne są poglądy. Na przykład wiele państw członkowskich postrzega ten problem całkowicie odmiennie od większości tej Izby.
Jednakże innym powodem jest bezsprzecznie to, że jako Europejczycy nie jesteśmy tacy święci, jak zawsze twierdzimy. Jeżeli od równania odejmiemy mechanizmy czystego rozwoju, czyli inaczej mówiąc działania w ramach wspólnego wdrażania oraz inne działania, i uwzględnimy w nim jedynie własne działania na rzecz ograniczenia emisji CO2, to dobitnie przekonamy się, że nasz bilans wcale nie jest tak dobry, jak twierdzimy.
Po trzecie, musimy przyznać, że inne kraje i inne regiony świata mają odmienne podejście do tego problemu. Naszym wielkim celem jest prawnie wiążące porozumienie. Jednakże Chiny i Stany Zjednoczone opowiadają się za inną drogą.
Generalnie musimy się zastanowić, czy w naszych negocjacjach nie powinniśmy być bardziej elastyczni, ponieważ współpraca na rzecz walki ze zjawiskiem zmian klimatycznych jest istotna, ale metody, jakie wykorzystamy do realizacji tego celu, mogą być dość odmienne.
Dan Jørgensen
(DA) Panie przewodniczący! Pytanie, które chciałbym zadać klimatycznym sceptykom w tej Izbie, brzmi: jeżeli dziewięciu na dziesięciu lekarzy powiedziałoby państwu, że są na ponad 90 % pewni, iż są państwo poważnie chorzy, ale mają lekarstwo, które mogłoby wyleczyć chorobę - lekarstwo bez jakichkolwiek skutków ubocznych - to czy wzięlibyście państwo to lekarstwo? Oczywiście tak. Właśnie w ten sposób świat powinien był zareagować na konferencji w Kopenhadze. Właśnie w ten sposób świat powinien zareagować, skoro ponad 90 % wiodących naukowców w tej dziedzinie twierdzi, że globalne ocieplenie to fakt i że jest ono spowodowane przez człowieka. Dlatego UE powinna okazać przywództwo. Oczywiście możemy krytykować Stany Zjednoczone. Oczywiście możemy krytykować Chiny za to, że na konferencji w Kopenhadze nie miały niezbędnej woli politycznej. Jednakże w tej Izbie musimy patrzeć na to, co dzieje się bliżej naszego domu - musimy być krytyczni wobec okazanego przez UE braku inicjatywy. UE mogła zrobić dwie rzeczy i powinna zrobić dwie rzeczy przed konferencją w Meksyku. Po pierwsze, musimy przyjąć wiodącą rolę poprzez zobowiązanie się do realizacji celów w zakresie redukcji. Oznacza to zamianę 20 % redukcji obiecanych do 2020 roku na 30 %. Po drugie, powinniśmy określić kwoty, jakie chcemy wnieść do finansowania długoterminowego dostosowania się do zmian klimatycznych, o których wiemy, że następują. Wreszcie oczywiste jest, że będziemy mieli większą siłę oddziaływania, jeżeli będziemy mówić jednym głosem, ponieważ wtedy będziemy w stanie prowadzić negocjacje w sposób bardziej racjonalny i wyrazisty, niż miało to miejsce na konferencji w Kopenhadze. Pan poseł Callanan z grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów stwierdził:
"w tych okolicznościach szaleństwem byłoby zwiększanie naszych ambicji”.
Nie, panie pośle Callanan, szaleństwem byłoby niezwiększanie poziomu naszych ambicji.
Lena Ek
(SV) Niewątpliwie szczyt kopenhaski był rozczarowaniem, ale teraz ważne jest, aby patrzeć w przyszłość. Właśnie tak czynimy my, liberałowie, i mam nadzieję, że możemy tak również czynić wspólnie w Europie. Potrzebujemy strategii i potrzebujemy "programu pokopenhaskiego”. Ważnym narzędziem osiągnięcia tego celu będzie dalsze inwestowanie w system handlu uprawnieniami do emisji. UE powinna natychmiast rozpocząć negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi, aby zintegrować powstający system amerykański z systemem europejskim. Transatlantycki rynek emisji dwutlenku węgla mógłby stanowić zaczątek rynku światowego.
Pan komisarz Rehn wygłosił bardzo dobre wystąpienie wprowadzające. Jego wnioski są dość słuszne. UE musi mówić w trakcie tych negocjacji jednym głosem. Jednakże należy pamiętać, że na mocy traktatu lizbońskiego Parlament Europejski może teraz wpłynąć na to, w jaki sposób podejmowane są te decyzje. Parlament musi zostać włączony w prace przygotowawcze, ponieważ ostateczne porozumienie wymaga zatwierdzenia przez nas.
W Europie musimy jednocześnie nadal wzmacniać swój rynek handlu uprawnieniami do emisji i zaprzestać darmowego rozdziału uprawnień. Musimy inwestować w nowe technologie, a po trzecie, musimy ustanowić przedział cen dwutlenku węgla. Cele klimatyczne można osiągnąć za pomocą mechanizmów rynkowych, a nie za pomocą zwiększania biurokracji.
Jeżeli zapomnimy już o konferencji w Kopenhadze, zaczniemy od początku i skierujemy nasze wszystkie siły na przyszłe działania, to pierwszą rzeczą, na której powinniśmy się skoncentrować, jest strategia UE 2020. Zawiera ona środki, a my potrzebujemy dobrze przemyślanych propozycji w zakresie efektywności energetycznej i sposobów inwestowania w nowe technologie. Potrzebujemy strategii zatrudnienia klimatycznego. Wreszcie, co chciałabym jasno powiedzieć, musimy ograniczyć nasze emisje dwutlenku węgla o 30 %, jeżeli chcemy wygrać nie tylko bitwę o klimat, ale i bitwę o rynek.
Yannick Jadot
(FR) Panie przewodniczący, pani minister! Byłem bardzo zaskoczony samozadowoleniem okazywanym przez panią w odniesieniu do działań UE w zakresie zmian klimatycznych. To prawda, że Europa dokonała więcej dobrych rzeczy w okresie ostatnich dziesięciu lat, niż większość innych krajów świata, ale na konferencji w Kopenhadze z pewnością zabrakło europejskiego przywództwa.
W Kopenhadze byliśmy świadkami, jak Europa stała się po prostu zlepkiem osobistych strategii komunikacyjnych europejskich szefów państw i rządów, a ściślej rzecz biorąc, pana prezydenta Sarkozy'ego, pani kanclerz Merkel i pana premiera Browna. W tych okolicznościach łatwo zrzucać winę na procedury ONZ. To prawda, że system Organizacji Narodów Zjednoczonych jest skomplikowany, i że o wiele prostszym rozwiązaniem są spotkania G-20, których uzgodnienia są pozbawione znaczenia, ale które są dobrą okazją do piarowskich popisów kaskaderskich.
Oznacza to, że w najbliższym roku Europa musi wykonać więcej lepszej pracy. Nasz obecny cel to 20 %. Jednakże 20 % oznacza w rzeczywistości zrobienie mniej, niż uczyniliśmy w ostatnich dziesięciu latach; oznacza zmniejszenie wysiłków Europy na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi. To absurdalne nie tylko z punktu widzenia klimatu, zważywszy, że naukowcy mówią nam, że musimy zrealizować cel w wysokości 40 %, ale również z punktu widzenia naszej gospodarki i miejsc pracy.
Z tego względu proszę panią minister, aby nie sprowadzała pani ambicji klimatycznych Europy do najmniejszego wspólnego mianownika, do celów postulowanych przez przewodniczącego Barroso, który nie chce odejść od 20 %, lub do głosów Włoch i Polski, którzy niedługo zaprzeczą istnieniu zmian klimatycznych. Proszę ponownie przeczytać rezolucję Parlamentu i natychmiast zagłosować za nieobwarowanym warunkami celem 30 %.
Konrad Szymański
(PL) Panie przewodniczący! Musimy się pogodzić z faktem, że nikt (z wyjątkiem kilku państw europejskich) nie chce płacić za ograniczenia emisji CO2, ani ograniczać zużycia energii. Jest nawet gorzej, niektóre państwa rozwijające się używając irytującej antykolonialnej retoryki chcą się na tym wzbogacić, będąc jednocześnie największymi emitentami dwutlenku węgla do atmosfery. Kraje afrykańskie, Chiny, Indie chcą zachować wyłączenia, nie poddawać się międzynarodowemu systemowi monitoringu emisji i jednocześnie otrzymywać miliardy euro na czyste technologie. Jest to stanowisko nie do obrony przed naszymi podatnikami. Po konferencji w Kopenhadze musimy sobie wbić do głowy, że Europa tych kosztów nie może ponosić w pojedynkę. Po pierwsze dlatego, że działając samotnie jeszcze bardziej spowolnimy wzrost naszej gospodarki i uderzymy w dobrobyt naszych obywateli. Po drugie, działając samotnie nie zmienimy nic w zakresie emisji, bo własne emisje już zdołaliśmy ograniczyć.
Elie Hoarau
(FR) Panie przewodniczący, pani minister, panie i panowie! Chociaż konferencja w Kopenhadze zakończyła się porażką, to mieliśmy do czynienia z nadzwyczajną mobilizacją podmiotów pozarządowych, co świadczy o tym, że istnieje rzeczywiste poparcie międzynarodowe dla sprawiedliwości klimatycznej.
Począwszy od teraz należy zakładać, że w dalszym procesie negocjacji uwzględnione zostaną w sposób priorytetowy interesy małych zagrożonych krajów wyspiarskich oraz krajów afrykańskich. Kluczowe znaczenie będzie miało również zapewnienie, aby ogłoszone na konferencji w Kopenhadze 100 miliardów dolarów rzeczywiście stanowiło uzupełnienie zobowiązań złożonych w dziedzinie oficjalnej pomocy rozwojowej.
Musimy wreszcie pamiętać, że mamy bardzo mało czasu na działanie, zanim skutki zmian klimatycznych staną się nieodwracalne. Rok 2010 to nasza ostatnia szansa, jeżeli chcemy zapewnić osiągnięcie rzeczywistego sukcesu w Meksyku.
Oreste Rossi
(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Nie mówię, że nie ostrzegaliśmy państwa przed tym. Przyjęta przez ten Parlament rezolucja w sprawie XV sesji Konferencji Stron była niewypałem.
Domagaliśmy się zbyt wiele i nie osiągnęliśmy nic. To nie są słowa Ligi Północnej, ale Ivo de Boera, sekretarza konferencji klimatycznej ONZ. W rzeczywistości to nie była katastrofa, nawet jeżeli porozumienie jest zaledwie listem intencyjnym. Tekst, który sprawił, że XV sesja Konferencja Stron nie zakończyła się zupełną klapą, uzgodniony na koniec maratonu negocjacyjnego o naprawdę bezprecedensowej długości i intensywności, wnosi bardzo niewiele treści.
Porozumienie kopenhaskie, uzgodnione przez amerykańskiego prezydenta Obamę, brazylijskiego prezydenta Lulę, chińskiego premiera Wena Jiabao, indyjskiego premiera Singha i południowoafrykańskiego prezydenta Zumę, narzucone wszystkim pozostałym państwom, nie zostało nawet formalnie przyjęte. Po jego odrzuceniu przez osiem państw, co uniemożliwiło jego uchwalenie, na sesji plenarnej z udziałem 192 krajów został on jedynie przyjęty do wiadomości.
Panie i panowie! Historia globalnego ocieplenia to historia straty czasu. Od grudnia gazety i telewizyjne programy informacyjne donoszą, że Europa jest w szponach mroźnej pogody. Zrezygnujmy z bezużytecznych i kosztownych spekulacji na temat klimatu.
Angelika Werthmann
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jedynym konkretnym efektem kopenhaskiego szczytu klimatycznego było przyjęcie ograniczenia globalnego ocieplenia do dwóch stopni Celsjusza. Jednakże nadal nieznane są działania, które są potrzebne dla osiągnięcia tego celu. Ten minimalistyczny kompromis stanowi dla nas rozczarowanie, szczególnie dlatego, że teraz każde państwo z osobna ma prawo zdecydować, czy chce przyjąć porozumienie w sprawie celów ochrony klimatu, czy też nie. Naprawdę zaczyna nam brakować czasu. Teraz to do nas należy decyzja, co się stanie. Musimy wspierać zrównoważony rozwój uwzględniający ochronę klimatu, który umożliwi nam wykorzystanie zasobów naszej planety w sposób odpowiedzialny, dla nas i dla przyszłych pokoleń. UE i jej państwa członkowskie powinny zmierzać do zapewniania sobie wiodącej pozycji na świecie w dziedzinie technologii ekologicznych. Wtedy przynajmniej uczynimy pierwszy krok.
Rachida Dati
(FR) Panie przewodniczący, pani minister, panie komisarzu! Nikt nie mógł nie zauważyć, że konferencja w Kopenhadze była straconą szansą. A jednak - i tak podzielam pański głos, panie komisarzu - ten szczyt miał mimo wszystko dwie zalety. Pierwszą z nich jest to, że zmobilizował znacznie większą liczbę szefów państw i rządów, niż szczyt w Kioto. Drugą jest to, że umożliwił krajom o gospodarkach wschodzących skorzystanie ze zobowiązań finansowych przeznaczonych specjalnie na udzielenie im pomocy w walce ze zmianami klimatycznymi.
Zatem co teraz powinna uczynić Europa? Powinna oczywiście kontynuować swoje doskonałe działania w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych, ponieważ prawdą jest, że w tym zakresie Europa odniosła już ogromne sukcesy. W porównaniu do celu zapisanego w protokole z Kioto, czyli 8 %, przedsiębiorstwa europejskie zredukowały emisje o blisko 13 %. Miały one dzięki temu możliwość udowodnienia swojej prawości i swojego zaangażowania na rzecz ochrony środowiska. Jednakże ta walka i to prawe podejście bezwzględnie nie może oznaczać nieuczciwej konkurencji. Jak powiedziałam panu w trakcie przesłuchań, panie komisarzu Rehn, to wszystko może odbywać się jedynie w warunkach całkowicie uczciwej konkurencji. Faktycznie musimy rozważyć wprowadzenie podatku od dwutlenku węgla na granicach Unii Europejskiej, ponieważ nie możemy zdać naszych przedsiębiorstw, a zatem naszych miejsc pracy, na łaskę bezwzględnie nieuczciwej konkurencji, z korzyścią dla krajów, które nie szanują i nie stosują tych samych co my norm w zakresie ochrony środowiska naturalnego oraz ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Dlatego moim zdaniem niezwykle istotne jest - i tu zgadzam się z moją koleżanką, panią poseł Lepage - aby kiedyś w przyszłości rozważyć wprowadzenie podatku od dwutlenku węgla na granicach Unii Europejskiej.
Po drugie, ucieszyłam się, kiedy w trakcie przesłuchań usłyszałam, że pan komisarz Tajani nie wykluczył możliwości przeprowadzenia analizy wpływu wprowadzenia wspomnianego podatku od dwutlenku węgla na granicach Unii Europejskiej. W związku z tym uważam, że wygramy tę bitwę, ponieważ ochrona naszych europejskich przedsiębiorstw i miejsc pracy jest ważna.
Anni Podimata
(EL) Panie przewodniczący, pani minister Espinoso! Z pewnością wolelibyśmy, by dzisiejsza debata odbywała się w odmiennych okolicznościach, to znaczny wolelibyśmy przeprowadzać teraz ocenę prawnie wiążącego ogólnoświatowego porozumienia i decydować, co Unia Europejska powinna zrobić w dalszej kolejności. Niestety rezultaty konferencji w Kopenhadze zdecydowanie nie stanowią takich okoliczności. To pierwszy główny powód, dla którego wyrażamy swoje rozczarowanie.
Drugim powodem naszego rozczarowania, i to powodem który szczególnie martwi nas w Parlamencie Europejskim, jest kiepska postawa Unii Europejskiej na szczycie kopenhaskim. Chociaż można by oczekiwać, że na pierwszym szczycie światowym po wejściu w życie traktatu lizbońskiego Unia Europejska powinna stać na czele wysiłków służących osiągnięciu nowego, ambitnego, konkretnego światowego porozumienia w sprawie walki ze zmianami klimatycznymi, mimo to wspólnie z obywatelami europejskimi byliśmy świadkami pokazu rozdrobnienia, kiedy to niektórzy przywódcy europejscy rozgrywali własną grę, a Unia Europejska była jedynie pomocnikiem i widzem. Nie takiej roli życzylibyśmy sobie i nie taka rola może przynieść nam korzyści.
Zatem co należy uczynić? Wzywamy Komisję Europejską i Radę, by pokazały, że potrafią stanąć na wysokości zadania i zagwarantować wiodącą rolę Europy w tym nowym przedsięwzięciu. Chciałabym państwu przypomnieć, że nie chodzi wyłącznie o ograniczenie skutków zmian klimatycznych. To o wiele bardziej złożone wyzwanie, wyzwanie polegające na przejściu na nowy model rozwoju, ekologiczny model rozwoju, który będzie stanowił odpowiedź Europy na potrzebę tworzenia nowych miejsc pracy, wspierania konkurencyjności europejskiej gospodarki oraz umocnienia wiodącej roli Unii Europejskiej w tym nowym ładzie.
Fiona Hall
Wynik konferencji w Kopenhadze był głęboko rozczarowujący, ale teraz musimy iść naprzód. Z trzech powodów UE musi teraz zobowiązać się do ograniczenia emisji o 30 %.
Pierwszy z nich jest po prostu taki, że redukcja o 30 % nie wymaga praktycznie żadnych większych wysiłków, niż pierwotnie zakładana redukcja o 20 %, po prostu ze względu na zmniejszenie działalności gospodarczej w wyniku recesji.
Po drugie zahamowanie w tej chwili wiązałoby się z utratą impetu, który został nadany nowym sektorom przemysłu ekologicznego. Nie możemy "połowicznie zobowiązać się” do inwestycji w odnawialne źródła energii i transport niskoemisyjny. Konieczne jest stworzenie ogromnej infrastruktury, bądź w formie supersieci na Morzu Północnym, bądź - na mniejszą skalę - sieci punktów ładowania samochodów elektrycznych. Na szali znajdują się setki i tysiące nowych miejsc pracy - w samej tylko Wielkiej Brytanii potencjalnych 70 tysięcy miejsc pracy związanych z przybrzeżnymi elektrowniami wiatrowymi - ale te miejsca pracy, które są tak niezbędne dla naprawy gospodarczej, powstaną tylko wówczas, jeśli powstanie konkretna mapa drogowa do Europy bezemisyjnej w 2050 roku.
Inwestycje wymagają pewności, a my musimy mieć świadomość, że Europa jest zagrożona utratą swojej pozycji lidera technologii odnawialnych źródeł energii. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Chiny gwałtownie rozwijają swój przemysł odnawialnych źródeł energii. Jeżeli teraz zaczniemy się wahać, te nowe ekologiczne miejsca pracy przeniosą się na inne kontynenty.
Potrzebujemy wreszcie tej redukcji o 30 %, ponieważ większość tych dodatkowych zobowiązań można w łatwy sposób zrealizować dzięki zwiększeniu efektywności energetycznej. Niepodjęcie dalszych działań w zakresie efektywności energetycznej byłoby w każdym razie szaleństwem. Efektywność energetyczna równa się efektywności ekonomicznej. Oznacza niskie rachunki za energię, a nie wyższe, oraz zwiększa bezpieczeństwo energetyczne. Zatem bez względu na to, jakie kwoty zostaną przedstawione 31 stycznia przez inne strony - a być może zostaniemy mile zaskoczeni - UE musi teraz zobowiązać się do zmniejszenia emisji o 30 %.
Ivo Strejček
(CS) Analizując szczyt kopenhaski i jego efekty, należy kierować się zdrowym rozsądkiem i spoglądać przez pryzmat szeregu dostępnych danych środowiskowych i gospodarczych, potwierdzających, że globalne ocieplenie nie istnieje, a jeżeli istnieje, to znajduje się całkowicie poza ludzką kontrolą i jest spowodowane wyłącznie siłami naturalnymi. Tak przy okazji, w zeszłym tygodniu dowiedzieliśmy się, że znaczna część danych o środowisku naturalnym, wykorzystywanych przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu, była albo świadomie fałszowana, albo niewłaściwie interpretowana. W tej sytuacji dobrze się stało, że szczyt w Kopenhadze zakończył się fiaskiem. Mam nadzieję, że to fiasko doprowadzi przede wszystkim do odejścia od agresywnej tak zwanej "zielonej” polityki. Po drugie, że polityka zostanie na powrót skierowana na rzeczywiste problemy, które faktycznie obchodzą obywateli w czasie obecnej recesji gospodarczej. Po trzecie, że zapobiegnie ono marnowaniu pieniędzy podatników na kontrowersyjne projekty ekologiczne. Po czwarte, że powstanie przestrzeń dla merytorycznej debaty w sprawie racjonalnego, skutecznego i taniego zaopatrzenia w energię oraz że doczekamy renesansu energii atomowej. Panie i panowie! Kiedy spotykam się ze swoimi wyborcami, z niedowierzaniem kręcą oni głowami słysząc, jakimi tematami się tu zajmujemy, zamiast rozwiązywać ich rzeczywiste problemy.
Marisa Matias
(PT) Panie przewodniczący! Mimo pilności konferencji w Kopenhadze byliśmy świadkami, jak uczyniono w jej trakcie kilku kroków wstecz. Konferencja w Kopenhadze faktycznie zmobilizowała większą liczbę szefów państw niż konferencja w Kioto, ale doprowadziła również do większych podziałów, a w efekcie przebiegała według scenariusza "każdy sobie rzepkę skrobie”, zgodnie z którym każde państwo może określić własne cele, i to w sposób dobrowolny.
Powinniśmy zauważyć, że przyjęliśmy cel 2 stopni Celsjusza i cele w zakresie finansowania bez jakiegokolwiek wyjaśnienia. Cele te nie są żadnym pocieszeniem. Uważam jednak, że musimy w swych działaniach wybiegać w przyszłość, a to oznacza przejście od słów do czynów.
Unia Europejska zawsze pragnie być liderem, i zawsze nim była. Jednakże kiedy zjawiliśmy się na konferencji w Kopenhadze, Unia zawahała się, nie potrafiąc określić lub obronić celów, które tu zadeklarowała i z których obiecała nigdy nie rezygnować.
Moje pytanie brzmi zatem, czy w przyszłości będziemy postępować w sposób bardziej sprawiedliwy, czy może w dalszym ciągu będziemy dopuszczać do sytuacji, w której najubożsi płacą najwyższą cenę na skutek naszej słabości i podejmowania decyzji za innych.
Timo Soini
(FI) Panie przewodniczący! Szczyt klimatyczny w Kopenhadze zakończył się całkowitą klapą. W grudniu zagłosowałem przeciwko przyjęciu rezolucji w tej Izbie. Miałem rację, podobnie jak 92 innych posłów.
Unia Europejska w sposób bardzo arogancki dążyła do narzucenia całemu światowi swojego rozwiązania. Kilka dni przed rozpoczęciem konferencji odkryto oszustwo w handlu uprawnieniami do emisji na kwotę 5 miliardów euro. Tuż przed planowanym rozpoczęciem musiało to wprawić Unię w zakłopotanie, skoro proponowała rozwiązania, a jednocześnie musiała uporać się z nadużyciami na kwotę 5 miliardów euro. To był wstyd, ale czy UE w ogóle dąży do zbadania tych nadużyć? Jeżeli mamy narzucać ograniczenia emisji, to powinniśmy wprowadzić konkretny system emisji, podobny jak w przypadku samochodów. To działa, chociaż nigdy nie ma argumentów przemawiających za likwidacją naszego przemysłu przetwórstwa stali, metalu czy drewna, w Finlandii czy innych krajach UE. Nikt na tym nie skorzysta; nie wolno dopuścić, aby ucierpieli robotnicy czy pracownicy.
(Oklaski)
Romana Jordan Cizelj
(SL) Ja również jestem rozczarowana wynikiem konferencji w Kopenhadze, ale przestańmy lamentować nad słabymi rezultatami, a zamiast tego pomyślmy, co teraz możemy z tym zrobić, aby nie spotkały nas kolejne rozczarowania. Nie wystarczy powiedzieć sobie: "Musimy działać na podstawie tego, co udało nam się jak dotąd osiągnąć, ponieważ chodzi tylko o to, żeby wprowadzić pewne niewielkie zmiany”.
Pierwsze pytanie, jakie chciałabym sobie zadać w tej sprawie brzmi: czym są tak naprawdę posiedzenia Konferencji Stron? Czy są to rzeczywiste konferencje, czy też tylko pokazy dla opinii publicznej? Oczywiście są one i jednym, i drugim. Dlatego musimy zapewnić, by specjaliści mogli wykonywać swoją pracę, a opinia publiczna była dobrze poinformowana, nie tylko o nieformalnych wydarzeniach odbywających się przy okazji konferencji, ale również o naszej faktycznej pracy. W związku z tym Europa powinna ponownie przemyśleć kwestie organizacyjne takich konferencji.
Moje drugie pytanie brzmi: jaką rolę w trakcie takich konferencji odgrywają światowi przywódcy? Czy zjawiają się na tych konferencjach, aby prowadzić swoje krajowe kampanie polityczne, czy też po to, aby pomagać uczestnikom dojść do kompromisu? Uważam, że powinniśmy również zrewidować metody prac w trakcie takich konferencji i rolę światowych przywódców, którzy w nich uczestniczą.
Moje trzecie pytanie dotyczy wiodącej roli Unii Europejskiej. Tak, faktycznie podjęliśmy wiele dobrych działań, aby zapewnić Europie możliwość utrzymania wiodącej roli w rozwoju technologii przyjaznych dla środowiska, ale utraciliśmy wiodącą rolę w procesie negocjacji. Moim zdaniem nie powinniśmy zadowalać się odgrywaniem roli wyłącznie koordynatorów procesu negocjacji, ponieważ sami musimy być aktywnymi negocjatorami. Właśnie dlatego nie powinniśmy odkrywać naszych wszystkich kart przed rozpoczęciem negocjacji i trąbić o celach, do których dążymy. Powinniśmy również spróbować zbliżyć się do krajów trzecich, a nie oddalać się od nich.
Ostatnia uwaga, jaką chciałabym wyrazić, dotyczy tego, że w ramach naszych międzynarodowych konferencji musimy traktować zmiany klimatyczne jako sprawę pilną, i w tej sprawie oczywiście oczekuję ścisłej współpracy między obiema paniami komisarz odpowiedzialnymi za te dwie dziedziny.
Enrique Guerrero Salom
(ES) Dziś, na początku 2010 roku, nie znajdujemy się na takim etapie, na jakim chcielibyśmy być w walce ze zmianami klimatycznymi. Nie osiągnęliśmy go, ponieważ teraz powinniśmy się znajdować na etapie uchwalania zmian legislacyjnych wynikających z porozumienia osiągniętego w Kopenhadze.
Nie osiągnęliśmy tego etapu i powinno nam być z tego powodu przykro. Powinniśmy ubolewać nad tym, że na konferencji w Kopenhadze ambicje w zakresie walki ze zmianami klimatycznymi zostały obniżone, że nie przyjęto wiążącego porozumienia i że procedura nie była dostatecznie przejrzysta. W wyniku tego nie dysponujemy wystarczającą podstawą prawną ani środkami, aby zaspokoić potrzeby społeczne, w szczególności w krajach rozwijających się.
Jednakże nie jesteśmy również na tym etapie, na którym byliśmy przed konferencją w Kopenhadze, ponieważ w Kopenhadze udało się nam zawrzeć porozumienie kierunkowe ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Indiami, Republiką Południowej Afryki i Brazylią, do którego następnie przyłączyły się inne kraje, na przykład Rosja, Australia, Norwegia, Szwecja i Hiszpania. Nie powinniśmy zapominać o tym, że te kraje odpowiadają łącznie za trzy czwarte ogólnych emisji dwutlenku węgla; nie powinniśmy również zapominać, że wiele spośród tych krajów nie było w przeszłości objętych protokołem z Kioto.
Tak więc podjęty przez nas krok jest znaczący, choć nie jest wystarczający. Powinniśmy jako Unia skorzystać z tego znaczącego kroku do wywierania presji. Unia Europejska była siłą napędową całego dokonanego postępu. Jednakże ten postęp nie będzie kontynuowany, jeżeli Unia Europejska nie będzie wywierać nacisku.
W odniesieniu do konferencji w Niemczech i Meksyku, musimy działać na rzecz osiągnięcia wiążących porozumień i uzyskania środków, które pomogą krajom rozwijającym się obniżyć ich emisje, dostosować się i unowocześnić ich technologie. Musimy to zrobić ze względów związanych ze skutecznością, sprawiedliwością i dlatego, że potrzebujemy większej liczby partnerów.
Jestem pewien, że prezydencja hiszpańska podejmie odpowiednie działania w tym kierunku.
Roger Helmer
Panie przewodniczący! Mam dobrą wiadomość dla Izby: na podstawie opinii wielu naukowców doszedłem osobiście do wniosku, że nie ma kryzysu klimatycznego! Poziom mórz na świecie nie podnosi się w znacznym stopniu, i - co był zmuszony przyznać IPCC - lodowce himalajskie nie cofają się w szybkim tempie. Niewielki wzrost średniej temperatury na świecie na przestrzeni ostatnich stu lat całkowicie odpowiada trwałym, długookresowym, naturalnym tendencjom w zakresie zmian klimatycznych.
Konferencja w Kopenhadze dowiodła, że wiele narodów, w szczególności Chiny i Indie, nie jest po prostu gotowych na poświęcenie wyników gospodarczych na rzecz rozwiązania problemu opartego wyłącznie na przypuszczeniach. W Wielkiej Brytanii większość wyborców nie wierzy już w antropogeniczne zmiany klimatyczne i nie będzie skłonna płacić za daremne i bezsensowne próby ograniczania emisji. Niedawno ujawniona korespondencja Climatic Research Unit wskazują, że nawet najwyżsi kapłani panikarstwa klimatycznego rozpaczają wobec niechęci natury do dopasowania się do ich prognoz, dlatego fałszują liczby dla podtrzymania swoich fantazji.
Musimy teraz domagać się pełnego wglądu opinii publicznej w podejrzane dane, zanim wydamy choćby pensa na zapobieganie zmianom klimatycznym.
João Ferreira
(PT) Panie przewodniczący! Stany Zjednoczone i Unia Europejska, odpowiednio pierwszy i drugi na świecie emitent w przeliczeniu na mieszkańca, ponoszą zdecydowaną i nieuniknioną odpowiedzialność za gorzką porażkę konferencji w Kopenhadze, której nie można ani trochę osłodzić zrzucaniem odpowiedzialności na innych.
Oprócz innych wspomnianych tutaj aspektów, szczyt zawiódł w zakresie finansowania tak zwanego "dostosowania się” krajów rozwijających się, z uwagi na niedostateczną liczbę tych, którzy przyjęli zobowiązania. Jednocześnie w dalszym ciągu cynicznie ignoruje się obciążenia, z jakimi borykają się te kraje. Wśród nich można wymienić ogromny dług zagraniczny, który sięga astronomicznej kwoty w porównaniu z ogłoszonym poziomem finansowania i który poważnie ogranicza jakąkolwiek realną możliwość zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Szczyt załamał się na poważnych dyskusjach w sprawie skutków ubocznych instrumentów rynkowych i mechanizmów elastycznych protokołu z Kioto. Jednym z wielu problemów było to, że w trakcie szczytu odniesiono się do skutków zmian klimatycznych, ale nie do ich przyczyn. To nieracjonalne podejście do kwestii gospodarczych i społecznych, uniemożliwiające rozwiązanie tego czy jakiegokolwiek innego problemu, który ludzkość...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Herbert Reul
(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! 180 państw uczestniczących w szczycie zaakceptowało cel dwóch procent w ramach porozumienia kopenhaskiego, ale nadal cel ten nie jest prawnie wiążący. Niewiele wyszło ze wszystkich planów, jakie tu opracowaliśmy. Na konferencji w Kopenhadze wszystko poszło źle. Można to również nazwać porażką. Ważne jest, aby dokładnie opisać sytuację, dzięki czemu będziemy mieć szansę zastanowić się dogłębnie, dlaczego tak się stało, abyśmy następnie mogli osiągnąć pewien postęp w tej sprawie.
Jestem lekko zszokowany niektórymi wypowiedziami, których tutaj wysłuchałem. Ludzie mówią "musimy usilniej zabiegać”, "musimy w dalszym ciągu robić to, co robiliśmy dotychczas”, "potrzebujemy więcej procent”, "więcej pieniędzy”, "problem polegał po prostu na niedostatecznej jedności Europy” - uważam, że te stwierdzenia stanowią zbyt przypadkową i powierzchowną analizę sytuacji. Rozwiązaniem nie jest działanie jak gdyby nigdy nic i dalsze parcie do przodu. Nie to spowodowało takie rezultat końcowy. Czy faktycznie rozważyliśmy i omówiliśmy wspólnie wszystkie kluczowe zagadnienia w sposób sprawiedliwy i obiektywny? W jaki sposób odpowiedzieliśmy na pytania, niezależnie od tego, czy są one uzasadnione, czy też nie, tych kolegów posłów, którzy mówili "mamy pytania dotyczące kwestii, wobec których jesteśmy krytyczni, pytania kwestionujące istnienie zmian klimatycznych”? Jak odpowiedzieliśmy w Komisji Zmian Klimatycznych, gdy koledzy posłowie mówili "chcemy wysłuchać również odmiennego punktu widzenia - opinii niektórych naukowców kwestionujących zmiany klimatyczne”? Jaką możliwość faktycznego ich zaprezentowania mieliśmy? Ponadto bez względu na to, jakie stanowisko przyjmujemy, powinniśmy spokojnie przedyskutować, w jaki sposób poradzić sobie z niedawnymi informacjami wspomnianymi już przez niektórych kolegów posłów, że IPCC pomyliło się w odniesieniu do topnienia lodowców?
Jest jeszcze druga grupa pytań, które wymagają odpowiedzi. Czy korzystamy z odpowiednich instrumentów do rozwiązania tego problemu? Zawsze mamy do czynienia z nowymi harmonogramami, większymi procentami, nowymi uregulowaniami i wymogami. To dość biurokratyczne podejście. Czy pani poseł Ek nie ma racji, utrzymując tak stanowczo, że w tej sprawie rozwiązaniem są technologie, innowacje i mechanizmy rynkowe? Inne kraje przyjmują odmienne podejścia, ale nie jest tak, że nie robią nic. Być może nieco więcej otwartości i nieco więcej refleksji da nam szansę zwiększenia naszej skuteczności w tej sprawie. Właśnie tego chciałbym doczekać, zamiast metody "zamknąć oczy i naprzód marsz”.
Judith A. Merkies
Panie przewodniczący! Nie chcę odmalowywać czarnego scenariusza, jak to już tutaj robiono. Nie chcę odmalowywać czarnego scenariusza na przyszłość, ani też nie chcę ze złością spoglądać wstecz na fiasko konferencji w Kopenhadze - chociaż jestem zła.
Z tego względu rozwiązaniem na przyszłość musi być przyjęcie o wiele lepszych działań, na co kolejną szansą będzie tegoroczna konferencja w Meksyku. Po pierwsze, następnym razem nie możemy być osamotnieni. W Kopenhadze spoglądaliśmy za siebie i byliśmy osamotnieni w naszych ambicjach. Musimy być w stanie przekonać innych, aby byli tak samo ambitni jak my. Jakim cudem możemy twierdzić, że odgrywamy wiodącą rolę, skoro nie jesteśmy w stanie przekonać innych do naszych ambicji i celów?
Po drugie, nie ma jednego rozwiązania dla wszystkich. Jak czasami dumnie twierdzono w procesie przygotowań do szczytu klimatycznego, nie ma planu "B”. Cóż, doskonale o tym wiemy: obecnie nic takiego nie ma. Nie mamy nic. Zatem obyśmy następnym razem mieli plan "B”.
Wreszcie, co nie najmniej ważne, w jaki sposób możemy zyskać na różnorodności, skoro naszym sloganem jest - jaki wiemy - jedność. Następnym razem powinniśmy być zjednoczeni, a to oznacza jeden głos. Potrzebujemy jednoznacznego mandatu. Europa naprawdę musi mówić jednym głosem. Zatem, pani urzędująca przewodnicząca Rady, czy zobowiąże się pani do uzyskania wyłącznego, a nie wspólnego mandatu? Byłaby to wyłączna kompetencja Unii Europejskiej w zakresie polityki klimatycznej i porozumień klimatycznych.
Mirosław Piotrowski
(PL) Panie przewodniczący! Klimat i otaczająca nas przyroda są dobrem wszystkich ludzi, także następnych pokoleń, dlatego musimy się czuć odpowiedzialni za ich ochronę. W trakcie minionego szczytu klimatycznego przywódcy państw nie zdołali dojść do porozumienia w sprawie wspólnej strategii oraz instrumentów służących temu celowi. Paradoksalnie sądzę, że nie jest to zła wiadomość w perspektywie niepokojących informacji, które dochodzą, między innymi z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, o próbie manipulowania naukowymi danymi celem osiągnięcia konkretnego rezultatu przez niektóre środowiska lobbingowe.
Potrzebna nam jest wiarygodna diagnoza sytuacji. Dlatego apeluję o powołanie niezależnej międzynarodowej grupy ekspertów, która opracuje rzetelny raport stwierdzający czy aktywność ludzka ma rzeczywiście wpływ na zmianę klimatu i czy nie doszło do fałszowania danych. Politycy Unii ustalając wspólną strategię chroniącą klimat powinni także wziąć pod uwagę dysproporcje gospodarcze między krajami zachodniej i wschodniej Europy. W obliczu kryzysu proponowane działania mogą doprowadzić do ruiny wiele gospodarek.
Maria Da Graça Carvalho
Panie przewodniczący, pani minister! Konferencja w Kopenhadze zakończyła się rezultatem nader odległym od oczekiwanego. Kraje przyjęły do wiadomości dokument, którego cele były niejasne i niewiążące. Konferencja w Kopenhadze była czymś więcej niż tylko szczytem klimatycznym. Doszło do nowej korelacji między istotnymi podmiotami na scenie światowej a właściwą rolą multilateralizmu w systemie ONZ. Wyraźnie widoczne były zwiększające się wpływy krajów o gospodarkach wschodzących. Konferencja w Kopenhadze pokazała, że musimy ponownie przemyśleć rolę Europy na scenie światowej. Będziemy musieli jak najlepiej skorzystać z możliwości, jakie zapewnia nam traktat lizboński, aby przygotować się do kolejnej sesji Konferencji Stron. Musimy być ambitni, przemawiać jednym głosem i musimy tworzyć strategiczne sojusze.
Wyniki konferencji w Kopenhadze stanowią dla nas podstawę, na której oprzemy nasze dalsze działania. UE powinna spróbować zagwarantować, aby kolejne etapy negocjacji doprowadziły do dalszego rozwoju porozumienia kopenhaskiego, dążąc do zawarcia prawnie wiążącego porozumienia do końca roku. Powinny one również przyczynić się do wdrożenia przepisów dotyczących przekazywania środków finansowych krajom rozwijającym się, a także na rzecz lasów, transferu technologii i działań dostosowawczych.
Przed Europą swoi również ogromne zadanie wewnętrzne: musi ona wdrożyć pakiet energetyczno-klimatyczny, inwestować w czyste technologie, badania naukowe i efektywność energetyczną, inwestować w nową politykę przemysłową, opierającą się na innowacjach i efektywnym wykorzystaniu zasobów naturalnych, wspierać politykę miast o niskiej emisji dwutlenku węgla oraz zrównoważony transport i mobilność. To jedyny sposób, który umożliwi nam odegranie przywódczej roli w przyszłości, ale rzeczywiste przywództwo polega na dawaniu dobrego przykładu.
Csaba Sándor Tabajdi
(HU) Panie przewodniczący! Konferencja w Kopenhadze pokazała nam, że UE nie udało się znaleźć partnerów dla jej dalekosiężnych pomysłów. W przyszłości UE nie musi rezygnować ze swoich celów, zobowiązań trzy razy 20%, ale jednocześnie powinna ponownie przemyśleć swoje stanowisko negocjacyjne i mandat, ponieważ nie możemy stosować strusiej polityki. Konieczne jest wyciągnięcie wniosków z konferencji w Kopenhadze. Tamten mandat nie był skuteczny. Nie udało się nam dostrzec zaangażowania Chin i innych krajów rozwijających się. Nie udało się nam pojąć, jakim polem manewru dysponował prezydent Obama, i nie byliśmy w stanie mówić jednym głosem. W toku debaty na temat prezydencji hiszpańskiej pan przewodniczący Verhofstad słusznie stwierdził, że Europa nie mówiła wspólnym głosem.
Nie możemy stosować strusiej polityki. Po konferencji w Kopenhadze nie możemy zachowywać się i nie możemy prowadzić polityki w taki sam sposób, jak przed tą konferencją. UE powinna ponownie określić swoje stanowisko i przyjąć nowy mandat przed kolejną rundą negocjacji w trakcie konferencji w Meksyku. Przede wszystkim musimy zbadać, w jaki sposób zrealizować cel 2oC, określony w wyniku konferencji w Kopenhadze. W najbliższym okresie polityka europejska powinna być ukierunkowana na przyjęcie elastycznego stanowiska, które umożliwi nam odniesienie sukcesu. Dziękuję państwu za uwagę.
Esther de Lange
(NL) Panie przewodniczący, pani minister! Dziś rano w szkołach holenderskich odbyło się tak zwane narodowe śniadanie przy lekturze na głos, czyli Nationale Voorleesontbijt. W moim okręgu wyborczym, Noordwijk aan Zee, leżącym tuż za pasem wydm Morza Północnego, na obszarze, który jako pierwszy znajdzie się pod wodą w przypadku podniesienia się poziomu mórz, uczniom opowiedziano historię zatytułowaną "Spotkanie”, o bałwanach rozważających, w jaki sposób powstrzymać ciepło. Bałwany rozmawiały, rozmawiały, aż się wszystkie rozpłynęły. Szczerze mówiąc, w kiepskim dniu ta debata nieco mi to przypomina.
To prawda, że konferencja w Kopenhadze nie była sukcesem. Obecnie moglibyśmy w dalszym ciągu wytykać palcem inne kraje czy poszczególne sektory; te bon moty od czasu do czasu pojawiały się również w obecnej debacie. Mimo to wydaje mi się, że lepszym pomysłem będzie rozważenie, co może, a nawet co powinna zrobić Europa, aby zrealizować swoje zobowiązania i zagwarantować, że międzynarodowe porozumienie zostanie mimo wszystko zawarte. Dlatego moim zdaniem należy zdecydowanie utrzymać wariant redukcji emisji o 30 %. Ponadto powinniśmy zbadać w Europie sposoby wspierania nowych technologii, w tym za pomocą funduszy europejskich, na przykład poprzez wspieranie budowy szklarni zeroemisyjnych, a nie tylko postrzegać przez nas rolnictwa wyłącznie jako problemu. Ponadto musimy oprzeć nasze podejście na nauce, wiedzy i umiejętnościach, a nie na emocjach, bez względu na to, jak gorąco jesteśmy zaangażowani w tę debatę.
Wreszcie, jak podkreślało wielu moich kolegów posłów, musimy mówić jednym głosem. Na konferencji w Meksyku Europa powinna dysponować tylko jednym fotelem zamiast ośmioma, które jak się zdaje były potrzebne na konferencji w Kopenhadze. Pani urzędująca przewodnicząca Rady, w jaki sposób planuje pani to zapewnić wspólnie z komisarzami odpowiedzialnymi za te dziedziny?
Nessa Childers
Panie przewodniczący! Nadzieje rozbudzone latami przygotowań przekształciły się w przygnębienie i rozpacz, kiedy coraz bardziej oczywiste stawało się, że porozumienie, dla zawarcia którego zjawiliśmy się Kopenhadze, z każdym dniem coraz bardziej wyślizgiwało się nam z rąk.
Musimy przejąć się tym, jak łatwo Stanom Zjednoczonym, Chinom i innym krajom przyszło obejście struktur ONZ, odsunięcie UE na bok i uzgodnienie porozumienia, które znacznie odbiega od oczekiwań świata.
Jedno jest pewne. System negocjacji klimatycznych ONZ potrzebuje reanimacji przed konferencją w Meksyku, która odbędzie się pod koniec bieżącego roku. Obecnie prezydent Obama jest więźniem swojego systemu politycznego, ponieważ potrzebuje 67 głosów w Senacie.
Chiny odmawiają przyjęcia jakichkolwiek środków, które miałyby wiążący charakter i podlegałyby kontroli międzynarodowej. Ironia sytuacji polega na tym, że im dłużej Stany Zjednoczone, Chiny i inne kraje udaremniają i opóźniają porozumienie, czy wykręcają się od niego, tym siłą rzeczy trudniejsze staje się doprowadzenie do redukcji emisji.
Sprawdźmy, jakie są możliwe rozwiązania. UE i jej Parlament musi uczciwie zbadać, w jaki sposób w przyszłości podejść do takich zagadnień. Europa musi być o wiele bardziej asertywna, dbając o własne interesy, a w tym celu powinna w dalszym ciągu trzymać się ambitnych celów, w tym celu zmniejszenia emisji w wysokości 30%.
To wyścig gospodarczy o światowe przywództwo w XXI wieku, w którym decydujące znaczenie będą miały ekologiczne miejsca pracy i zrównoważony styl życia. Europa musi wygrać ten wyścig bez względu na to, co zrobią lub czego nie zrobią nasi przyjaciele.
Cristina Gutiérrez-Cortines
(ES) Chciałabym powitać panią minister. Bardzo się cieszę, że tu panią widzę.
Jestem niezwykle zaniepokojona tym, że nastąpiła zmiana podejścia, a także tym, że nasze analizy konferencji w Kopenhadze mogą również doprowadzić do zmiany podejścia. Uważam, że jednym z naszych problemów jest brak pokory i realizmu, co już stwierdzili moi koledzy. Jednakże jestem zaniepokojona przede wszystkim tym, że kiedy odwiedzaliśmy inne kraje, zauważyliśmy, że nie mówią one o zmianach klimatycznych, ale raczej o zmianach globalnych.
Kontekst, w jakim przyjdzie nam działać na konferencji w Meksyku i kontekst, w jakim dotychczas działaliśmy, to wzrost liczby ludności, niedobory żywności, potrzeba zwiększenia roli rolnictwa oraz ograniczone grunty i zasoby wody; dlatego każda decyzja, którą podejmiemy w sprawie zmian klimatycznych, musi być rozważana w tym kontekście. Oczywiście powinniśmy również pamiętać, że wiele krajów ma prawo do rozwoju.
Z tego względu musimy przyjąć podejście systemowe, którego brakuje w naszych analizach dotyczących zmian klimatycznych. Problemu zmian klimatycznych nie da się rozwiązać wyłącznie w zakresie emisji. Wizja sektorowa, ilościowa nie prowadzi donikąd.
Ponadto musimy przywiązywać większe znaczenie do nauki. W szczególności zwracam się do Komisji, aby poddano kontroli te zespoły, które manipulowały danymi, i aby odebrano im środki, jeżeli faktycznie otrzymują one dofinansowanie od Unii Europejskiej, ponieważ ich działalność może nas na zawsze zdyskredytować.
W jaki sposób mamy zamiar zapewnić koordynację w tej sprawie? To kolejne bardzo istotne pytanie. W jaki sposób Unia Europejska ma zamiar się zorganizować, aby dojść do porozumienia? Już dziś rano należało rozpocząć działania w tej sprawie.
Wreszcie kwestia, która mnie niepokoi: działania w zakresie dostosowania się obejmują określone terytorium, i musimy wznowić ten proces z nową, strategiczną wizją terytorium; wizja ta powinna uwzględniać produktywność, strategiczne ponowne zalesianie, regiony, obszary i tereny przeznaczone na agroenergetykę, jak również oczywiście wodę i różnorodność biologiczną. Brakuje nam tej wizji.
Uważam, że w tej sprawie powinniśmy rozważyć możliwość wykorzystania funduszy strukturalnych na rzecz nowych strategicznych planów we wszystkich regionach, które umożliwią nam realizację działań w zakresie dostosowania się; z kolei decydentów należy zachęcić do rozpoczęcia tej strategicznej zmiany w odniesieniu do terytorium, ponieważ nie mamy kompetencji w tej dziedzinie i bardzo trudno będzie pracować nad tą sprawą z Europy.
Saïd El Khadraoui
(NL) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jak już oczywiście wielokrotnie powiedziano, szczyt był fiaskiem. Jesteśmy bardzo daleko od naszych celów. W następnych kilku miesiącach powinniśmy przekonać się, czy sytuację nadal można naprawić. Uważam jednak - o czym inni również już mówili - że sami możemy bardzo wiele naprawić, nawet bez międzynarodowego porozumienia pod auspicjami ONZ. Myślę zwłaszcza o tym, co możemy uczynić na rzecz osiągnięcia bardziej zrównoważonego systemu transportowego. Jednym z priorytetowych celów było zmniejszenie emisji z transportu lotniczego o 10 % do 2020 roku za pośrednictwem Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO), a z transportu morskiego o 20 % za pośrednictwem Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO). Dlatego chciałbym zwrócić się do Rady i Komisji o prowadzenie dalszych negocjacji na forum tych organizacji oraz zwiększenie nacisków poprzez rozpoczęcie przygotowywanie środków jednostronnych już teraz, jeżeli osiągnięcie porozumienia nie będzie możliwe w relatywnie krótkim czasie.
W międzyczasie oczywiście istnieje ogromna paleta działań, które możemy samodzielnie podjąć. Co się tyczy transportu wewnątrzeuropejskiego, słyszałem, że kandydatka na panią komisarz, pani Hedegaard, opowiadała się w trakcie przesłuchań za ambitnym pakietem klimatyczno-transportowym. Kandydat na komisarza, pan Kallas, wydawał się być mniej zdecydowany, ale chciałbym przypomnieć Komisji, że transport odpowiada za 25 % emisji CO2 i wymaga w związku z tym podjęcia pilnych działań. To skomplikowane, trudne i wymaga kombinacji działań, ale wzywam państwa do dalszych prac w tej sprawie i przyczynienia się w ten sposób do kształtowania bardziej zrównoważonej polityki.
Catherine Soullie
(FR) Panie przewodniczący, pani minister, panie i panowie! Nie musimy już udowadniać znaczenia problemu zmian klimatycznych. Ich krótko-, średnio- i długoterminowe konsekwencje są niezaprzeczalne, mimo że na pierwszej stronie jednej z ogólnokrajowych gazet pojawiły się wyniki badań JESC, które bezsprzecznie wzmocnią pozycję sceptyków.
Dla całego świata konferencja w Kopenhadze zdawała się być wyjątkową szansą dla światowych przywódców na zaświadczenie o zmianach klimatycznych, podjęcie w związku z nimi działań oraz skorygowanie ich skutków. Unia Europejska odgrywała wiodącą rolę na tym forum, nie tylko ze względu na przyjęte przez nas odważne prawodawstwo mające na celu ograniczenie wpływu naszej działalności na klimat, ale również dlatego, że Europa jest unią krajów, które faktycznie mogą coś zrobić.
Wynik konferencji w Kopenhadze z pewnością pozostawił niedosyt, ale protestuję przeciwko nazywaniu go fiaskiem. Świat, a nawet jeden z najbardziej niechętnych krajów, Chiny, uzgodnił kwestię ograniczenia wzrostu temperatury do dwóch stopni. Brazylia właśnie przyjęła przepisy, których celem jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o około 39 % do 2020 roku, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami.
Również wiele innych krajów dowiodło ogromnych ambicji w zakresie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Mam tu na myśli Japonię i Norwegię. Muszę również podkreślić bardzo korzystny aspekt, którym był konsensus osiągnięty w sprawie pilnej potrzeby stworzenia mechanizmu ograniczenia emisji, których źródłem jest wylesianie. Opracowano konkretny i jednomyślnie popierany tekst w sprawie wdrożenia tak zwanego mechanizmu REDD+, służącego ograniczeniu wylesiania i umożliwieniu naturalnego magazynowania CO2.
Chociaż rezultat konferencji w Kopenhadze jest odległy od wiążącego porozumienia, to jest zgodny z porozumieniem politycznym i powinien skłonić nad do zastanowienia się, dlaczego był takim rozczarowaniem. Podobnie jak kilku moich kolegów posłów uczestniczyłam w konferencji w Kopenhadze, kierując się pragnieniem uczestnictwa, udzielenia pomocy i przekonania się, jak działa Europa negocjacji i przywództwa. Byłam głęboko rozczarowana, ponieważ Europa, a w szczególności Parlament, wyraźnie nie odegrały w negocjacjach roli, na którą zasługiwały.
Aby jej obecność była odczuwalna, Europa musi być w tej dziedzinie postrzegana jako silniejsza. Spotkanie naszych ministrów do spraw środowiska w Sewilli nic nie dało, a nasi przywódcy okazali się być niepewni i niezdecydowani, zaś my nadal jesteśmy podzieleni w odniesieniu do naszych celów.
Mam nadzieję, że pani komisarz Hedegaard, uzbrojonej w swoje propozycje i zobowiązania złożone wobec Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, uda się przywrócić ambicje Unii Europejskiej.
Lambert van Nistelrooij
(NL) Zgadzam się z tym, co w trakcie tej debaty powiedziała pani poseł de Lange w imieniu naszej delegacji z holenderskiego Apelu Chrześcijańsko-Demokratycznego (CDA). Ja również jestem zawiedziony, że nie udało się wypracować posiadającego moc prawną porozumienia i chciałbym zadać pytanie urzędującej przewodniczącej Rady. Jakie są implikacje braku takiego porozumienia dla naszych ram prawnych, między innymi dla przyjętego przez nas pakietu w sprawie handlu uprawnieniami do emisji CO2? Jaki będzie to miało wpływ na system? Czy może nam pani to powiedzieć? Chciałbym zauważyć, głównie z racji mojej roli koordynatora z ramienia Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) do spraw polityki regionalnej, że konieczne jest pełne utrzymanie naszych celów. Europa nie powinna zatem kwestionować wysiłków obywateli, miast i miasteczek, regionów i przedsiębiorstw, które zaangażowały się na rzecz pakietu programów wykonawczych. Problem klimatu nie jest zwykłym szumem medialnym, i chciałbym zauważyć, że na szczęście został on uwzględniony w strategii nowej Komisji dla UE 2020.
Chciałbym również zauważyć, że obecnie skierowaliśmy nasze instrumenty i zasoby UE na priorytety klimatyczne: 30 % funduszy regionalnych zostało przeznaczonych na projekty związane z klimatem i energią, co stanowi podwojenie kwoty z poprzedniego okresu. Ten szczególny priorytet tworzy przestrzeń dla dalszych innowacji i nowych technologii ekologicznych, które pozwolą nam nadawać ton na szczeblu globalnym. Dotyczy to również wydatków w ramach europejskiego programu naprawy gospodarczej. Uważam, że to pozytywny kierunek, także w zakresie finansowania po 2013 roku. Faktycznie dostrzegam ogromne zaangażowanie w regionach, miastach i miasteczkach na rzecz dalszych działań w tej sprawie. Złym sygnałem byłoby, gdyby - w akcie desperacji wyczuwalnej w niektórych dzisiejszych wystąpieniach - zmniejszono poziom tych ambicji. Podzielam państwa nadzieję, że na konferencji w Meksyku, będącej naszą drugą szansą, osiągniemy lepsze rezultaty.
János Áder
(HU) Panie przewodniczący! Nie powinniśmy upiększać rzeczywistości. Konferencja w Kopenhadze zakończyła się porażką. Nie chcę się na tym jednak koncentrować, ale zasugerować, że - zamiast krytykować innych - lepiej zajęlibyśmy się własnymi sprawami. Musimy przyznać, że jedną z przyczyn porażki był brak wspólnego europejskiego stanowiska na konferencji w Kopenhadze, zarówno w zakresie wielkości redukcji emisji CO2, jak i w zakresie finansowania. Zgadzam się z tymi, którzy twierdzą, że warunkiem wstępnym skutecznych negocjacji jest wspólne stanowisko UE. To prawda. Czego potrzebujemy, aby to osiągnąć? Konieczne jest, aby Komisja i wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej trzymały się zarówno treści, jak i ducha protokołu z Kioto. Węgry, Polska, Rumunia, Bułgaria, kraje bałtyckie, Słowacja i Czechy zrealizowały swoje zobowiązania w stopniu wykraczającym poza zapisy protokołu z Kioto. Dlatego mogą sprzedawać swoje uprawnienia do emisji CO2. Uważam, że Komisja i inne państwa członkowskie Unii Europejskiej postępują haniebnie, niesprawiedliwie i niewłaściwie, odbierając tym krajom tę możliwość.
Na konferencji w Kopenhadze Polska i Węgry zaproponowały rozwiązanie kompromisowe. Jego sednem było utrzymanie możliwości sprzedaży uprawnień po 2012 roku, ale ich roczna liczba miałaby być ograniczona, a uzyskane środki powinny być przeznaczane na inwestycje ekologiczne. Zaproponowaliśmy rozwiązanie kompromisowe w imię wspólnego stanowiska europejskiego. Teraz zależy to od Komisji i 15 starych państw członkowskich UE, zwłaszcza, że bez Węgier, Polski, Rumunii i innych krajów tych 15 państw UE nie mogłoby ogłosić spełnienia przyjętych przez siebie zobowiązań, ponieważ zamiast obiecanych 8 % udałoby się osiągnąć zaledwie 5,5 %. Dziękuję państwu za uwagę.
Françoise Grossetête
(FR) Panie przewodniczący! Negocjacje dowiodły fiaska strategii UE, która miała na celu skłonienie innych do pójścia w jej ślady jako najbardziej słusznej strategii.
W rzeczywistości istniała przepaść między retoryką UE, która pragnęła być światowym liderem w walce ze zmianami klimatycznymi, a jej możliwościami mobilizacji innych stron na ostatecznym etapie negocjacji. Nie tylko nikt się nie przyłączył, ale nastąpiła również nieuchronna porażka w związku z odsłonięciem przez nas wszystkich kart. W rzeczywistości w trakcie ostatecznych negocjacji głosu UE praktycznie w ogóle nie było słychać.
Co zatem mamy teraz zrobić? Musimy przede wszystkim wdrożyć zasadę wzajemności w naszej wymianie handlowej z krajami trzecimi. Europa nie może dłużej akceptować sytuacji, w której niektóre importowane produkty nie spełniają wymogów ochrony środowiska. Zatem sytuacja spowodowana fiaskiem konferencji w Kopenhadze powoduje niepewność co do przyszłych międzynarodowych przepisów wykonawczych w dziedzinie redukcji emisji dwutlenku węgla, która ma szczególnie szkodliwy wpływ na te spośród naszych przedsiębiorstw, od których wymaga się zrealizowania ogromnych inwestycje. Ten brak przejrzystości może mieć negatywny wpływ również na rynek uprawnień do emisji CO2, którego wzrost i sprawne funkcjonowanie wymaga jasnych i stabilnych ram.
Jednocześnie Stany Zjednoczone i Chiny realizują ogromne inwestycje w technologie ekologiczne, aby stworzyć ekologiczne miejsca pracy przyszłości. Europa nie może przegapić szansy, jaką dają innowacje. Powinna wesprzeć prawdziwie europejską politykę przemysłową, ponieważ to ona stanowi prawdziwe wyzwanie w walce ze zmianami klimatycznymi. Te nowe czyste technologie są dostępne; do nas należy przyspieszenie ich wykorzystania w naszej polityce z korzyścią dla wszystkich, a szczególnie krajów rozwijających się.
To jest wyzwanie, które UE musi podjąć. Ma ona środki, aby skutecznie przeprowadzić tę rewolucję, ale powinniśmy być bardziej pragmatyczni, gdy zbliżać się będą kolejne terminy, aby za rok, na konferencji w Mexico City, udało się nam przekształcić porozumienie zawarte w Kopenhadze w coś prawnie wiążącego.
Andrzej Grzyb
(PL) Panie przewodniczący, pani minister, panie komisarzu! Prezydencja Hiszpanii zdecydowała się przygotować ocenę konferencji klimatycznej w Kopenhadze, o której mówimy tutaj, według wielu wypowiedzi, że zakończyła się fiaskiem. Ale fiasko nie musi być klęską, czasami z fiaska trzeba wyciągnąć dobre wnioski i zobaczyć co było tak naprawdę przyczyną. Należy dokonać oceny dotychczasowej strategii negocjacyjnej Unii Europejskiej w sprawie ochrony klimatu, bo trwają przecież przygotowania do przyszłego szczytu w Meksyku w grudniu bieżącego roku.
Pytanie: czy zwiększać cel redukcyjny skoro dotychczasowy cel w tych negocjacjach nie został osiągnięty? Musimy znaleźć dla obecnego celu partnerów, a dla zwiększonego nie mamy ich w ogóle. Należy więc zwrócić uwagę, że bez Stanów Zjednoczonych, Chin i Indii, co wielokrotnie mówiono również w tej sali w czasie tej debaty, nie będzie sukcesów w zakresie celów założonych przez Unię Europejską na szczyt w Kopenhadze. Podobnie będzie również i w Meksyku. Musimy ocenić deklarację naszych pozostałych stron podtrzymując przede wszystkim forum konferencji klimatycznej jako główne forum negocjacji porozumienia, niezależnie od krytycznych ocen czy forum ONZ jest właściwe, dobre, sprawne itd.
Chcemy zielonej gospodarki, racjonalnej w korzystaniu ze środowiska, rozwijającej nowe źródła energii, nowe technologie jej wytwarzania i oszczędzania. Jednocześnie wiemy, że energia najtańsza to energia niezużyta, a więc racjonalność. I przy tym - ostatnie zdanie - obniżenie emisji dwutlenku węgla i innych gazów cieplarnianych nie dokona się poprzez drogie technologie. Częstokroć to, co mamy w zasobach, a więc lasy i gleby, również mogą być znakomitym miejscem absorpcji i to absorpcji biologicznej i skutecznej.
Przewodniczący
W przeciwieństwie do dzisiejszego poranka, kiedy tak się nam spieszyło, teraz mamy kilka minut do swojej dyspozycji; zatem wbrew zwyczajowym zasadom spróbujemy udzielić głosu wszystkim, którzy się o to zwrócili w ramach procedury pytań z sali. Chciałbym jednak prosić o ograniczenie państwa wystąpień do jednej minuty.
Po minucie będziemy wyłączać mikrofon, ponieważ na liście znajduje się 13 osób. Chciałbym, aby wszyscy mieli szansę zabrać głos, ale aby umożliwić pani minister Espinosie i panu komisarzowi Rehnowi udzielenie odpowiedzi, nasze wypowiedzi nie mogą przekraczać minuty.
Marian-Jean Marinescu
(RO) Zgodnie z oczekiwaniami szczyt kopenhaski nie zakończył się żadnymi konkretnymi rezultatami. Mamy jednak jasny pogląd na zjawisko globalnego ocieplenia i musimy podjąć działania. Unia Europejska musi kontynuować swoje wysiłki w ramach polityki zagranicznej, szczególnie rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi i Chinami. Musimy osiągnąć korzystne rezultaty. Mamy komisarzy zarówno do spraw zagranicznych, jak i zmian klimatycznych.
Do tego czasu należy kontynuować działania, które Unia Europejska podjęła dotychczas, nawet te, które zostały przyjęte jednostronnie. Mam nadzieję, że na odbywającym się w styczniu nieformalnym spotkaniu w Sewilli ministrowie środowiska w sposób pragmatyczny zajmą się rezultatami konferencji w Kopenhadze i rozważą zmiany klimatyczne w kontekście przyszłego planu działań na rzecz efektywności energetycznej na lata 2010-2014.
Ponadto konieczne jest skoordynowanie trzeciego pakietu działań w zakresie wewnętrznego rynku energii z porozumieniem kopenhaskim, aby osiągnąć bezpieczeństwo energetyczne, wspierać odnawialne źródła energii oraz wychwytywać i składować dwutlenek węgla.
Linda McAvan
Panie przewodniczący! Mam pytanie do urzędującej przewodniczącej Rady, a być może również do pana komisarza, w sprawie tego ostatecznego terminu 31 stycznia. Jak wygląda sytuacja w zakresie deklaracji w ramach UE? Zakładałam, że UE przedstawi jedną deklarację, ale słyszałam, że na posiedzeniu COREPER omawiano kilka deklaracji. Co konkretnie się dzieje?
Po drugie, mówimy o jednym głosie Europy, ale czy częścią problemu nie jest to, że UE udała się do Kopenhagi z góry określonym mandatem i zespołowi negocjacyjnemu zabrakło elastyczności, aby podjąć negocjacje? To część problemu. Właśnie dlatego UE została wyeliminowana z ostatniej rundy negocjacji. Dlaczego miałoby się prowadzić rozmowy z negocjatorem, który w ogóle nie ma możliwości manewru i który nie jest elastyczny? W jaki sposób zamierzamy rozwiązać ten problem? Powiedziano mi, że analogiczna sytuacja występuje w ramach WTO. To duży problem dla UE.
Mam wreszcie nadzieję, panie komisarzu Rehn, że przekaże pan nasze najlepsze życzenia panu komisarzowi Dimasowi. Przykro mi, że nie jest on obecny w trakcie tej ostatniej sesji. Wolelibyśmy podziękować mu osobiście za doskonałą pracę, jaką wykonywał przez wiele lat, i mamy nadzieję, że zobaczymy się z nim w przyszłym tygodniu na posiedzeniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, aby przekazać mu nasze podziękowania.
Gerben-Jan Gerbrandy
(NL) Panie przewodniczący! Niestety na konferencji w Kopenhadze do gigantów - Stanów Zjednoczonych, Chin, Indii, Brazylii - nie dołączył gigant europejski. Co gorsza, przy stole siedziało 28 europejskich karłów: 27 państw członkowskich i bezsilna Komisja. Właśnie tak nie należy postępować. Jeżeli Europa nie jest w stanie mówić jednym głosem, to jest bezsilna i nie potrafi odegrać swojej potencjalnej roli. To nie szkoda dla Europy, ale również dla wyników tego rodzaju konferencji. Dzisiejszego ranka przewodniczący Barroso, mając w rękach traktat lizboński, stwierdził, że to Komisja wypowiada się w sprawach ochrony środowiska w imieniu Unii Europejskiej. Niech poprze swoje słowa czynami. Moje pytanie do Komisji brzmi: czy zamiast pięknych słów o jednym głosie są państwo gotowi domagać się tej roli, a jeżeli będzie to konieczne - odsunąć na bok Radę?
John Stuart Agnew
Panie przewodniczący! Gdy w zeszłym miesiącu odbywała się wielka konferencja w Kopenhadze - z udziałem ogromnej rzeszy polityków, organizacji pozarządowych i aktywistów - w tym samym mieście odbywała się jeszcze jedna konferencja klimatyczna głównie z udziałem naukowców, a ja - jak mi się zdaje - byłem jedynym posłem do PE na niej obecnym.
Ci naukowcy, jeden po drugim, obalali tak zwane fakty dotyczące globalnego ocieplenia spowodowanego działalnością człowieka, za pomocą argumentów naukowych, a nie alarmistycznych wywiadów w dziennikach. Usłyszeliśmy o niedoróbkach technicznych wykresu kija hokejowego Ala Gore'a i braku wiarygodności danych ze stacji pogodowych po upadku Muru Berlińskiego. Poinformowano nas o wadach tych spośród modeli komputerowych, które mają skłonność do przewidywania ocieplenia atmosferycznego, oraz prawdopodobieństwie istnienia odwrotnego związku między dwutlenkiem węgla a temperaturami w skali światowej, niż ten, który nam się wmawia. Pokazano nam fotografie satelitarne obrazujące gwałtowny przyrost pokrywy lodowej w Arktyce w ostatnich trzech latach oraz poinformowano o wzroście liczby niedźwiedzi polarnych.
Andrew Henry William Brons
Panie przewodniczący! Konieczne jest sprawdzenie wcześniejszych doniesień, jakoby istniały dowody na znikanie himalajskich lodowców. W 2007 roku Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu stwierdził, że znikną one do 2035 roku.
Gazeta "The Sunday Times” odkryła niedawno, że sprawozdanie oparło się w znacznej mierze na wywiadzie udzielonym w 1999 roku przez indyjskiego naukowca, pana Hasnaina, dla czasopisma "New Scientist”. Pan Hasnain stwierdził później, że opierał się na prywatnych szacunkach, nie wspomniał o tej dacie i nie przeprowadził żadnych formalnych badań.
Jeżeli nasze konkluzje w sprawie hipotezy zmian klimatycznych mają opierać się na dowodach, to materiał dowodowy musi być niepodważalny. Nie może być sfabrykowany i nie może być zmyślony.
Iosif Matula
(RO) W przeciwieństwie do pozostałych regionów świata Unia Europejska rozumie i podejmuje rolę pioniera w walce ze zmianami klimatycznymi. Jednocześnie tak znaczna liczba uczestników spotkania w Kopenhadze daje mi nadzieję, że działania tak dużej liczby sojuszników będą miały w ostatecznym rozrachunku szansę powodzenia. Chociaż konkluzje szczytu były odmienne od oczekiwań, uważam, że nasze zaangażowanie na różnych szczeblach doprowadzi do oczekiwanych rezultatów.
Musimy wspierać większą liczbę programów inwestycyjnych w naszych krajach, zarówno w odnawialne źródła energii, jak i w dziedziny mające bezpośrednie skutki dla zmian klimatycznych. Mam tu na myśli zarówno małe projekty, na przykład obejmujące pomoc techniczną dla lokalnych źródeł energii, jak i duże projekty o zasięgu regionalnym, na przykład selektywne gospodarowanie odpadami i ich recykling czy też remonty i rozbudowę systemów i sieci wodociągowych i kanalizacyjnych.
Gilles Pargneaux
(FR) Panie przewodniczący, pani minister! Dnia 11 listopada Václav Havel powiedział nam: "Europa to ojczyzna naszych ojczyzn”. Jednakże po konferencji w Kopenhadze nasi europejscy rodacy są nieprzejednani. Rzeczywiście brakuje zaufania, dlatego w obliczu tego kryzysu zaufania i dla umożliwienia jego przywrócenia, chciałbym państwu zadać dwa pytania.
Pierwsze: czy w trakcie sześciu miesięcy państwa prezydencji mają państwo zamiar powrócić przy stole negocjacyjnym do kwestii wprowadzenia podatku od dwutlenku węgla typu Tobina od transakcji finansowych? Wydaje mi się, że taki podatek umożliwiłby przywrócenie zaufania, nie tylko wśród naszych rodaków, ale również wśród osób na całym świecie, które również straciły zaufanie.
Drugie: czy mają państwo powrócić przy stole negocjacyjnym do kwestii bardziej wiążącego wykazu ograniczeń emisji dwutlenku węgla i ucieczki emisji?
Seán Kelly
Panie przewodniczący! Tak jak jedna jaskółka wiosny nie czyni, tak samo jedna mroźna zima nie przeczy teoriom zmian klimatycznych i globalnego ocieplenia. Przeciwnie, dla coraz większej liczby ludzi dowody są przytłaczające, ponieważ zarówno dowody naukowe, jak i materiały wizualne potwierdzają, że mamy do czynienia ze zmianami klimatycznymi.
Niektórzy określili konferencję w Kopenhadze mianem klapy i porażki. Uważam, że można ją precyzyjniej opisać mianem małego kroku we właściwym kierunku: jednego małego kroku we właściwym kierunku. Ale teraz na konferencji w Meksyku stoi przed nami wyzwanie, aby ten mały krok stał się wielkim skokiem dla ludzkości.
Dla nas w Unii Europejskiej wielkim wyzwaniem jest zwłaszcza pokazanie, że nowe instytucje i nowe stanowiska stworzone w traktacie lizbońskim funkcjonują skutecznie. Jeżeli zostaniemy zmarginalizowani, jak to miało miejsce na konferencji w Kopenhadze...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Andrés Perelló Rodríguez
(ES) Niewiele zagadnień uzyskało tak powszechne poparcie w Parlamencie Europejskim i w społeczeństwie, a hańbą jest zniweczenie nadziei społeczeństwa, które nas popiera, które pokładało wiarę w konferencję w Kopenhadze.
Nie uważam, aby ten szczyt był porażką, i z pewnością nie uwierzę w rzeczy, które wygadują ludzie, którzy nie potrafią rozróżnić klimatu od pogody: można oczekiwać śniegu na północy, ale śnieg w Sewilli czy cztery stopnie Celsjusza na Kubie to anomalia, która zaiste potwierdza, że zmiany klimatyczne zachodzą. Nie uważam, aby którakolwiek z tych anomalii miała skłonić nas do zmniejszenia czujności.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek musimy, pani minister, podtrzymać nasze stanowisko. Inaczej mówiąc, w trakcie tych sześciu miesięcy muszą państwo naciskać jeszcze mocniej, przekonać Radę o potrzebie zajmowania coraz bardziej jednolitego i zjednoczonego stanowiska. Muszą państwo skłonić Komisję do zapewnienia, abyśmy mówili jednym głosem, aby - kiedy zjawimy się na konferencji w Meksyku - prezydent Obama nie mógł odwrócić się i powiedzieć: "Mam zamiar spotkać się z Chińczykami, a następnie opowiedzieć o naszym spotkaniu Europejczykom”, ponieważ to właśnie jest przyczyną frustracji odczuwanej przez Unię Europejską.
Pani minister! Musimy utrzymać naszą wiodącą rolę dla dobra klimatu, dla dobra Unii Europejskiej i dla dobra całej ludzkości.
Przewodniczący
Wiedzą państwo, że mogą państwo przesłać swoje wystąpienia na piśmie, a następnie zostaną one opublikowane w stenogramie Izby. Jeżeli jednak państwo mówią bardzo szybko, to tłumacze nie są w stanie nadążyć za tym, co państwo mówią i będą państwo jedynymi, którzy mogą wysłuchać wystąpień - przynajmniej ci spośród państwa, którzy rozumieją język wystąpienia.
Z tego względu dobrym pomysłem jest mówienie powoli, aby państwa wystąpienie mogło zostać przetłumaczone, oraz - jak powiedziałem - by móc skorzystać z możliwości przesłania państwa wystąpienia na piśmie, aby pojawiło się ono w stenogramie.
Bogusław Sonik
(PL) Panie przewodniczący! Trzeba uznać, iż taktyka jaką Unia Europejska wykorzystywała do tej pory (także na szczycie w Kopenhadze) była błędna. Była to taktyka odsłonięcia wszystkich kart i uwierzenia, że jeżeli my przyjmiemy ambitne cele, to inni się dołączą. Licytacja, która tutaj w Parlamencie również miała miejsce, czy 40 czy 50 % ograniczenia emisji, była błędna. Przypomina to trochę negocjacje z okresu zimnej wojny, kiedy niektóre siły polityczne wierzyły, iż jednostronne rozbrojenie spowoduje, że Związek Radziecki również się rozbroi. Trzeba zmienić taktykę i być stanowczym w rozmowach z potęgami tego świata - z Chinami, Stanami Zjednoczonymi - i zagrozić ewentualnie tym, o czym mówią koledzy z Francji, czyli carbon tax na granicach Unii Europejskiej. Nasze przedsiębiorstwa muszą być przedsiębiorstwami konkurencyjnymi na świecie. Trzeba także pamiętać o nowych technologiach, w tym o technologii (...).
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Marc Tarabella
(FR) Panie przewodniczący! Wszyscy są zgodni co do tego, że szczyt kopenhaski zakończył się podwójnym fiaskiem. Faktycznie nie tylko szczyt nie wypalił, kończąc się niewiążącym porozumieniem, które nie zostało nawet podpisane przez wszystkie kraje, ale na dokładkę musimy poradzić sobie z własną porażką, która polegała na tym, że w wyniku negocjacji w Kopenhadze w centrum uwagi znalazła się kluczowa rola, jaką odgrywają dwa kraje emitujące najwięcej zanieczyszczeń na naszej planecie, czyli Chiny i Stany Zjednoczone. To swoiste G2 prowadziło negocjacje bez faktycznego uwzględnienia zdania Europejczyków czy krajów rozwijających się. Z tego względu praktycznie nie mówiono o rolnictwie. A przecież ten sektor jest jednym z najważniejszych elementów walki ze zmianami klimatycznymi. Rolnictwo europejskie przygotowuje się obecnie do przestawienia się na bardziej zrównoważone modele produkcji, charakteryzujące się bardziej odpowiedzialnym gospodarowaniem wodami, a także modele, które są mniej energochłonne i w mniejszym stopniu uzależnione od chemikaliów, ponieważ zdaje sobie sprawę, że różnorodność biologiczna i zachowanie ekosystemów stanowią klucz do ograniczenia zanieczyszczenia środowiska naturalnego. Zatem proszę, skoro mamy zamiar uznać, że rolnictwo...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz
(PL) Panie przewodniczący! Szczyt w Kopenhadze pokazał inny sposób patrzenia na kwestię zmian klimatu. Prawdziwy problem nie polegał na ograniczaniu emisji gazów cieplarnianych, ale na zaproponowaniu skutecznych mechanizmów wspierania ich redukcji. Dotychczas Wspólnota Europejska była liderem w zakresie zmniejszania emisji CO2 i pozostaje wyznacznikiem ich realizacji globalnie.
Warto zatem, w ramach Unii Europejskiej, zaproponować zrównoważone podejście, które umożliwiłoby finansowanie w pierwszej kolejności odpowiednich własnych działań wewnątrz Unii. Środki pochodziłyby z unijnego funduszu utworzonego solidarnie przez wszystkie państwa, które zostałyby obciążone proporcjonalnie na podstawie krajowego PKB na głowę mieszkańca. W ten sposób osiągnęlibyśmy równomierny wkład każdego państwa bez zbędnych komplikacji. W pierwszej kolejności finansowane byłyby działania, które przy najniższych wydatkach przyczyniłyby się do faktycznej redukcji emisji.
Adam Gierek
(PL) Panie przewodniczący! W związku z krytycznymi uwagami naukowców, co do wiarygodności wniosków IPCC oraz ujawnieniem fałszowania danych, a to niewątpliwie miało wpływ na wynik konferencji w Kopenhadze, zwróciłem się do Komisji z zapytaniem odnośnie ewentualnych badań weryfikujących. W odpowiedzi pan komisarz Dimas stwierdził, że: "ocena IPCC to wyraz konsensusu osiągniętego przez tysiące naukowców”. Pytam więc, czy w nauce o wynikach decyduje konsensus, a wnioski naukowe są efektem głosowania? W przypadku afery Climategate komisarz stwierdził "Komisja Europejska stoi na stanowisku, że nie ma to wpływu na ewidentne i uzasadnione wnioski zawarte w raporcie IPCC”. Pytam więc, jakie wnioski wynikają ze sfałszowanych danych? Sądzę, że potrzebne są bezstronne badania weryfikujące wpływ CO2. Bez naukowej wiarygodności w Meksyku czeka nas bowiem kolejna klapa.
Sirpa Pietikäinen
Panie przewodniczący! Kolejne kroki po konferencji w Kopenhadze powinny służyć umocnieniu pozycji negocjacyjnej i możliwości negocjacyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Powinniśmy ułatwić ONZ rozpoczęcie negocjacji na wysokim szczeblu z szefami państw, a następnie kontynuować opracowywanie szczegółów projektu z funkcjonariuszami publicznymi w taki sposób, jaki stosuje się w ramach G-8 czy G-20. UE ma interes w przeforsowaniu takiej zmiany w systemie ONZ i ma ku temu możliwości.
Po drugie, moje życzenie i moja nadzieja związana z Radą i nową Komisją są takie, aby teraz, kiedy obowiązuje nowy traktat lizboński, najważniejsze kwestie naszej polityki zagranicznej były rozwiązywane przez trio, w skład którego weszliby przewodniczący Komisji, wysoki przedstawiciel oraz komisarz do spraw zmian klimatycznych, i aby możliwe było prowadzenie negocjacji na podstawie jednolitego tekstu.
Edite Estrela
(PT) Jak już wcześniej powiedziano, konferencja w Kopenhadze zakończyła się rozczarowaniem, i to prawda, bowiem nie przyjęto żadnego jednolitego wiążącego politycznie porozumienia. Teraz jednak musimy patrzeć w przyszłość i przygotować się politycznie do konferencji w Meksyku - Unia Europejska już się przygotowała pod względem technicznym. UE powinna odzyskać pozycję lidera i sprawić, aby słyszano jej jeden głos. Traktat lizboński nam to ułatwi, pozwalając Europie zaznaczyć swój autorytet i przemawiać jednym głosem oraz posługiwać się autorytetem kogoś, kto już wykonał przypadające mu w udziale zadanie. Liczymy również na prezydencję hiszpańską, ponieważ kiedy zjawimy się na spotkaniu w Bonn...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Przewodniczący
Zakończyliśmy tę sesję. Była ona nadzwyczaj długa, ale przynajmniej mieliśmy szansę, by umożliwić zabranie głosu znacznej liczbie posłów. Znaczna liczba posłów obecnych na sali okazuje również zainteresowanie Izby tematem, którym się zajmujemy.
Obecnie doszliśmy do ostatniej części debaty, a ja po pierwsze udzielę głosu pani minister Espinosie, aby mogła udzielić odpowiedzi.
Chciałbym powiedzieć pani minister Espinosie i całej Izbie, że z najwyższą przyjemnością udzielam jej głosu, ze względu na moją przyjaźń, serdeczność i podziw dla niej.
Elena Espinosa Mangana
Panie i panowie! Chciałabym wszystkim państwu podziękować za państwa wkład, który bezsprzecznie pomoże nam naprawić sytuację. Przykro mi, że nie jestem w stanie każdemu z państwa odpowiedzieć osobiście, począwszy od pierwszego wystąpienia pani poseł Wortmann-Kool po ostatnie pana posła Grzyba, jak również na 15 dodatkowych wystąpień, których mieliśmy okazję wysłuchać. Proszę mi jednak pozwolić dodać kilka dalszych słów do mojego otwierającego wystąpienia.
W dziedzinie zmian klimatycznych stoi przed nami kilka niezwykle ważnych celów: konsolidacja wsparcia i odpowiedni poziom zobowiązań związanych z porozumieniem kopenhaskim oraz wzmocnienie każdego spośród jego składników, poprzez opracowanie i uszczegółowienie ich treści oraz przyspieszenie ich realizacji.
Szczyt kopenhaski ujawnił nowy scenariusz międzynarodowy, w jakim się znajdujemy. Według tego scenariusza potrzebujemy dalszych usprawnień polegających na umożliwieniu bardzo różnym podmiotom zgłaszanie nowych celów i oczekiwań i zmianie zasad podejmowania decyzji, tak by je dostosować do nowych ram czasowych i potrzeb.
W tym kontekście Unia Europejska musi rozważyć, jaki jest najlepszy sposób okazania jej przywództwa w dziedzinie polityki klimatycznej na scenie międzynarodowej.
Nie możemy zapominać o naszych celach, ponieważ to osłabiłoby naszą wiarygodność i naszą pozycję, która została podważona w ostatnich latach. Nikt nie wie lepiej niż Unia Europejska, jak ciężko jest stworzyć takie zespołowe przywództwo. Podobnie nikt nie wie lepiej niż Parlament, jakie korzyści i jaką satysfakcję przyniosą wyniki, który poprawią sytuację nas wszystkich. W skali globalnej możemy ruszyć naprzód jedynie wtedy, kiedy fundamentem naszej drogi będzie wzajemne zaufanie i interes publiczny.
Niektórzy określili konferencję w Kopenhadze mianem burzy doskonałej, której wyniki mają smak słodko-gorzki. Wolę dopatrywać się w niej czegoś, co uważam za bardzo wartościowe: fakt, że dała ona nam ogromny potencjał, z którego będziemy mogli korzystać w najbliższych miesiącach. Panie i panowie! Możecie być państwo spokojni, że jesteśmy w stanie głośno i wyraźnie oświadczyć, iż to nie Unia Europejska stanowiła problem na konferencji w Kopenhadze.
Przechodząc do wystąpień, kilkoro z państwa wspomniało o solidarności z krajami trzecimi, ograniczeniach emisji, wylesianiu oraz efektywniejszym i bardziej zrównoważonym przemyśle, a ponadto w wielu wystąpieniach mówiono o przywództwie i jedności. Na tym etapie naszym obowiązkiem jest naciskanie na natychmiastową realizację porozumienia kopenhaskiego.
Naszym obowiązkiem jest również dążenie do pełnego włączenia porozumienia do zwykłej procedury Organizacji Narodów Zjednoczonych, jak również stworzenie mocnych podstaw dla osiągnięcia znacznego postępu na konferencji w Meksyku. Na tym spotkaniu zasadniczą rolę będą odgrywać sojusze regionalne i sektorowe, a Unia Europejska powinna je wzmocnić i rozszerzyć.
Musimy pracować ramię w ramię, stawiając czoła przyszłości. Musimy uczyć się i iść naprzód. Nie możemy ulec pokusie narzekania. Parlament może wiele uczynić, myśląc o przyszłości i o tym, co powinniśmy pozostawić przyszłym pokoleniom. Wszyscy, państwa członkowskie, Rada ds. Środowiska, Komisja, Parlament i oczywiście prezydencja: wszyscy mamy pewną rolę do odegrania.
Zamiast wzajemnego przepychania się musimy działać wspólnie i zmobilizować nasze najlepsze wysiłki, aby bronić naszej wspólnej przyszłości, nie zapominając o tym, że środowisko naturalne, rozwój, konkurencyjność i innowacje są wspólnymi celami, które muszą być realizowane równolegle.
Uważnie wysłuchałam państwa wystąpień i zapewniam, że rząd hiszpański, który będzie sprawował prezydencję rotacyjną w Unii Europejskiej do 30 czerwca, zawsze będzie z państwem współpracował na rzecz wypracowania bardziej zrównoważonej przyszłości dla nas wszystkich.
Olli Rehn
komisarz. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałbym podziękować państwu za bardzo konkretną i odpowiedzialną debatę. Z pewnością przekażę państwa życzenia powrotu do zdrowia mojemu koledze, panu Stavrosowi Dimasowi, aby niedługo mógł spotkać się z państwem na posiedzeniu komisji.
Wysłuchałem państwa uwag i spróbuję udzielić odpowiedzi na niektóre spośród państwa obaw oraz stanowisk politycznych na podstawie informacji, o które zwróciłem się w trakcie debaty. Wydaje mi się, że możemy zinterpretować państwa zasadniczy przekaz w następujący sposób: chociaż porozumienie kopenhaskie nie odzwierciedla naszego poziomu ambicji, to mimo wszystko pozostał na nim "europejski odcisk palca”. Inaczej mówiąc, porozumienie kopenhaskie zawiera odniesienia do poziomu ambicji, jaki jest niezbędny dla rozwiązania problemu zmian klimatycznych w ramach porozumienia klimatycznego na okres po 2012 rok oraz stanowi podstawę dla pakietu finansowego i zachęca do podejmowania poważnych zobowiązań na rzecz ograniczenia emisji.
Z naszej strony, co się tyczy naszych zobowiązań, właśnie odbywa się posiedzenie COREPER, natomiast Komisja i państwa członkowskie chcą przedstawić wspólną deklarację: to jasne. Obecnie omawiane są szczegóły i jestem przekonany, że będziemy gotowi przed ostatecznym terminem, przypadającym na 31 stycznia. To odpowiedź na wystąpienie pani poseł McAvan, i powinno to jednocześnie stanowić mocną podstawę dla jednolitego tekstu negocjacyjnego, którego domagał się pan poseł Pietikäinen.
Jednocześnie uważamy porozumienie za odskocznię do wykonania znaczących skoków w przyszłych międzynarodowych negocjacjach klimatycznych na konferencji w Meksyku. Pani poseł Hassi wraz z wieloma innymi posłami domagała się przywództwa ze strony UE. Zgadzam się z nią i Komisja jest zdecydowana zapewnić, aby UE zachowała pozycję lidera w trakcie najbliższych miesięcy oraz przekształciła to porozumienie w ambitny prawnie wiążący traktat, do którego wszyscy dążymy. Liczę na państwa poparcie dla osiągnięcia tego celu.
Niestety - o czym słusznie wspomniano w trakcie tej debaty - niektórzy spośród naszych istotnych partnerów negocjacyjnych, na przykład Chiny i Stany Zjednoczone, nie były w stanie lub nie chciały przedstawić tak ścisłych zobowiązań, jak to uczyniła Unia Europejska, co miało oczywiście negatywny wpływ na negocjacje. Dla wszystkich jest jasne, że w szczególności Chiny nie chciały zobowiązać się do realizacji prawdziwie znaczących celów. Moim osobistym zdaniem nowa Komisja będzie musiała opracować ogólną strategię Unii Europejskiej wobec Chin, aby lepiej strzec naszych interesów w zakresie zmian klimatycznych, napięć handlowych i polityki walutowej oraz lepiej je realizować. Niedopuszczalne jest, aby dumping walutowy Chin stwarzał zagrożenie dla naprawy gospodarczej w Europie. Tak samo oczekujemy od Chin przyjęcia poważnych zobowiązań w zakresie polityki zmian klimatycznych.
Ale przypomnijmy sobie, że nasze przywództwo rozpoczyna się na naszym podwórku. Musimy podjąć wszelkie wysiłki, aby wraz ze zbliżaniem się do mety zrealizować nasze zobowiązania zapisane w protokole z Kioto. Musimy również zapewnić, aby opracowano nową ambitną politykę i działania, które doprowadzą nas do przyjętego przez nas celu przewidującego zmniejszenie emisji o 20 %, a nawet 30 %. Aby to osiągnąć musimy inwestować w innowacje i badania nad technologiami ekologicznymi i energetycznymi, które będą pozwalały na oszczędnie korzystanie z zasobów, które będą sednem obecnie opracowywanej przez nas nowej strategii UE na 2020 rok.
Zgadzam się z paniami poseł Dati i Grossetête, jak również z panią poseł Ek, że oznacza to, iż strategia UE w 2020 roku będzie musiała być strategią przyjaznego dla klimatu przemysłu i miejsc pracy - a tym samym będzie filarem ożywienia gospodarczego Unii Europejskiej. Chciałbym również odpowiedzieć na bardzo konkretne pytanie pana posła Daviesa. Sprawdziłem i mogę pana poinformować, że decyzja dotycząca wykorzystania tych wartych 300 milionów euro uprawnień na wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla zostanie podjęta 2 lutego we właściwej komisji działającej w ramach procedury komitetowej. Mogę uspokoić pana, że mamy zamiar wesprzeć 12 instalacji demonstracyjnych. W pierwszej rundzie wesprzemy 8 instalacji, a resztę - w drugiej.
Na zakończenie chciałbym podkreślić, że naszym obowiązkiem wobec przyszłych pokoleń jest dalsze dawanie przykładu i zawarcie do końca bieżącego roku prawnie wiążącego porozumienia, gwarantującego lepszą i bardziej zrównoważoną przyszłość dla wszystkich.
Przewodniczący
Po tym wystąpieniu pana komisarza, któremu życzymy powodzenia, mając pewność, że wykona on doskonałą pracę, podobnie jak to czynił w przeszłości, debata została zakończona.
Głosowanie odbędzie się w trakcie pierwszego posiedzenia w lutym, inaczej mówiąc w trakcie posiedzenia Luty I.
Elena Oana Antonescu  
Winston Churchill powiedział: "Polityka to umiejętność przewidzenia, co stanie się jutro, w przyszłym tygodniu, miesiącu i roku. I umiejętność powiedzenia potem, dlaczego tak się nie stało”.
W świetle konferencji w Kopenhadze wszyscy jesteśmy dobrymi politykami. Konferencja rozpoczęła się przy ogromnej dozie optymizmu politycznego dla nowego porozumienia klimatycznego, ale negocjacje pokazały, że optymizm i poszanowanie środowiska naturalnego to raczej wartości europejskie niż globalne. Fakt, że wynik konferencji w Kopenhadze był rozczarowaniem, ponieważ nasze oczekiwania i oczekiwania naszych obywateli nie zostały zrealizowane, powinien nas zmotywować i sprawić, byśmy byli zdecydowani zwiększyć nasze zaangażowanie i pokazać większą jedność na kolejnym szczycie, który odbędzię się jesienią w Meksyku. Europa musi nauczyć się, jak być rozgrywającym i aktywnym negocjatorem oraz jak mówić jednym głosem.
Ivo Belet  
na piśmie. - (NL) Panie przewodniczący! Po fiasku konferencji w Kopenhadze moglibyśmy siedzieć z boku żałośnie płacząc i lamentując, ale to byłaby strata energii. Musimy w dalszym ciągu robić porządki we własnym domu. Europa jest jedynym kontynentem, który ma konkretne, ambitne prawodawstwo w sprawie ograniczenia emisji CO2. W kolejnych miesiącach i latach konieczne jest jego wdrażanie. Nie możemy zapomnieć, że ma ono bezpośredni wpływ na inne supermocarstwa, w tym na Chiny. Wszystkie produkty konsumenckie, które Chiny będą chciały sprzedawać w Europie w najbliższej przyszłości, będą musiały spełniać najbardziej restrykcyjne europejskie standardy ochrony środowiska. Zobowiązuje to również chińskich producentów do zmiany kursu. "Kopenhaga nadziei” być może w znacznej mierze zakończyła się niepowodzeniem, ale musimy wznowić działania, ponieważ w najbliższym roku pojawią się nowe możliwości, najpierw na konferencji w Bonn, a następnie w Meksyku. Tymczasem konferencja w Kopenhadze postawiła wszystkich w stan pogotowia, znacznie zwiększając naszą świadomość ekologiczną. To nie wystarczy, ale optymizmem napawa mnie świadomość, że inwestowanie w klimat jest korzystne również dla naszych kieszeni, dla gospodarki, a zatem także dla zatrudnienia.
Sebastian Valentin Bodu  
Szczyt środowiskowy w Kopenhadze został przez wiele osób określony mianem spektakularnej porażki, ponieważ jego efektem było mało precyzyjne porozumienie bez jakichkolwiek założeń czy terminów. Jednakże jeżeli przyjrzymy się bliżej temu, co stało się w stolicy Danii, to zobaczymy, że położono tutaj fundamenty pod nowy światowy porządek klimatyczny, do którego mamy zamiar dojść, ale po wielu latach ciężkiej pracy i negocjacji.
Po raz pierwszy 115 szefów państw i rządów spotkało się, aby omówić zagadnienia zmian klimatycznych. To ważny sygnał. Fakt, że szczyt odbył się pod egidą ONZ, podkreśla, że nawet kraje rozwijające się i słabo uprzemysłowione zdają sobie sprawę, że muszą odgrywać aktywną rolę w redukcji emisji gazów cieplarnianych.
Wzrosło znaczenie dyskusji dwustronnych między potężnymi krajami uprzemysłowionymi a krajami rozwijającymi się, szczególnie w kontekście kolejnego szczytu w sprawie ochrony środowiska w Meksyku. UE dysponuje wszystkimi danymi niezbędnymi do odgrywania istotnej roli w rozmowach dwustronnych z takimi krajami, jak Chiny, Indie czy Brazylia. Nadszedł czas, kiedy żaden wysiłek nie będzie się wydawał ponad miarę, gdy mowa o przyszłości planety, na której wspólnie żyjemy.
George Sabin Cutaş  
Przez ostatni miesiąc słowem najczęściej wykorzystywanym do opisania szczytu kopenhaskiego było słowo "porażka”. Niezadowalający wynik szczytu wynika zarówno z powściągliwości okazanej przez wielkie kraje uprzemysłowione, jak i ze skomplikowanych zasad systemu, opartych na konsensusie w ramach ONZ.
Ponadto należy zbadać niezdolność Unii Europejskiej do podjęcia się roli katalizatora globalnych wysiłków na rzecz ograniczenia skutków zmian klimatycznych. Jednostronne ogłoszenie na rok przed konferencją swojego zamiaru ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 20 % do 2020 roku dało UE moralne prawo nadania dynamiki negocjacjom w Kopenhadze. Jednakże nie wiedzieliśmy, w jaki sposób sprawić, aby nasz głos był słyszalny na spotkaniu zdominowanym przez stanowiska Stanów Zjednoczonych i krajów wschodzących.
Konieczny jest bardziej ograniczony format dyskusji, który da nam nadzieję na zwieńczenie negocjacji sukcesem. Konieczne jest możliwie jak najskuteczniejsze wykorzystanie spotkań ministerialnych w Bonn i Meksyku odpowiednio w czerwcu i grudniu, aby pozostawić otwartą drogę do przyjęcia nowego traktatu. Państwa członkowskie powinny skoordynować swoje działania, abyśmy mówili jednym głosem na arenie światowej.
Adam Gierek  
Fiasko szczytu klimatycznego obnażyło słabość Europy i naiwność jej elit politycznych. Pokazało, że na globalnej scenie jesteśmy tylko jednym z wielu graczy. Dlaczego propozycje dotyczące emisji CO2 okazały się nie do przyjęcia? Ponieważ godzą w interesy krajów rozwijających się, nie uwzględniają konkurencji o pierwszeństwo militarno-gospodarcze na świecie, niesprawiedliwie rozdzielają prawa do korzystania ze wspólnego dobra, jakim jest Ziemia, opierają się na lansowanej przez IPCC mało wiarygodnej hipotezie o szkodliwości CO2, zaś, jak się okazuje, tzw. "dowody” zostały zmanipulowane (afera Climategate). Nauka nie może być sterowana politycznie, lecz powinna uwzględniać wszystkie przesłanki i odpowiadać na wszystkie możliwe pytania. A czy ktoś zadał sobie np. pytanie, co byłoby, gdyby zabrakło CO2 w atmosferze? Cieszmy się z ciepłego okresu we współczesnej historii naszej planety i z tego, że mamy aktualnie ok. 370-380 ppm CO2 w atmosferze. Z fizykochemii znamy prawo równowagi Le Chateliera, wg którego powstają idealne warunki dla fotosyntezy. Ziemia staje się bardziej zielona, co wielokrotnie potwierdzono, a to gwarantuje większe urodzaje i warunki rozwoju. I niech to tak trwa, chociaż niestety wiele wskazuje na to, że w najbliższych dwóch dziesięcioleciach nastąpi ochłodzenie. Wniosek: Unia Europejska powinna natychmiast zrewidować swój restrykcyjny pakiet klimatyczno-energetyczny, gdyż zmniejsza on konkurencyjność jej gospodarki.
Béla Glattfelder  
Obecne liberalne przepisy handlowe stanowią zachętę do zwiększania emisji dwutlenku węgla. Kraje uprzemysłowione podejmują znaczne wysiłki na rzecz ograniczenia swoich emisji dwutlenku węgla poprzez wprowadzanie handlu uprawnieniami do emisji, wspieranie odnawialnych źródeł energii oraz inwestycje służące zwiększeniu efektywności energetycznej. Skutkiem tych działań są dodatkowe koszty dla przedsiębiorstw. Ponadto w tych krajach zużycie energii obciąża się coraz wyższym opodatkowaniem.
Tymczasem wiele krajów rozwijających się nie robi nic w zakresie ograniczenia swoich emisji gazów cieplarnianych, a nawet stale zwiększa emisje dwutlenku węgla. Zamiast zapewnić największym odbiorcom przemysłowym zachęty do zwiększania efektywności energetycznej, te kraje dostarczają im energię elektryczną po subwencjonowanych stawkach. Wiele osób mówi, że obecnie najważniejszą przewagą komparatywną tych krajów nie jest już tania siła robocza, lecz tania energia elektryczna.
Właśnie dlatego konieczne jest ustanowienie nowych międzynarodowych przepisów handlowych, które zapobiegałyby zwiększaniu emisji dwutlenku węgla wynikających z handlu. Potrzebujemy nie tylko "sprawiedliwego”, ale i "zielonego” handlu. W tym celu musimy zapewnić stosowanie skutecznych sankcji prawnych w przypadku, gdy jeden z krajów nie zrealizuje swoich zobowiązań wynikających z porozumienia klimatycznego.
András Gyürk  
Kopenhaska konferencja klimatyczna była rozczarowaniem. Nie podjęto prawnie wiążących zobowiązań, które określałyby przyszłe ramy międzynarodowej ochrony klimatu. Sytuację pogarsza dodatkowo fakt, że mimo intencji Unii Europejskiej nie udało się wywrzeć większego wpływu na ostateczny rezultat negocjacji. Fiasko konferencji nie usprawiedliwia bezczynności. Musimy oswoić się z pomysłem propagowania rozwiązań regionalnych, dopóki nie zostanie opracowany traktat międzynarodowy prawnie wiążący dla wszystkich stron. Dlatego Unia Europejska powinna podjąć działania w celu dopracowania swoich wewnętrznych przepisów w sprawie ochrony klimatu. Unijne przepisy powinny być skuteczniejsze, bez uszczerbku dla konkurencyjności europejskich sektorów.
Polityka klimatyczna UE nie powinna jednak stawiać w niekorzystnej sytuacji nowych państw członkowskich, jak to miało miejsce w przypadku niedawnego porozumienia w sprawie wewnętrznego podziału obciążeń w UE. W przypadku ochrony klimatu należy przyznać priorytet tym rozwiązaniom, które oprócz zmniejszania emisji przynoszą jeszcze wiele dodatkowych korzyści. Na przykład rozwój transportu miejskiego służy poprawie jakości życia, inwestycje w zwiększenie efektywności energetycznej służą tworzeniu miejsc pracy, a nakłady na badania i rozwój jednocześnie zwiększają konkurencyjność. Te perspektywy powinny również znaleźć odzwierciedlenie w budżecie na okres kolejnych siedmiu lat. Europa nie może sobie pozwolić, aby jedynie przyglądać się z boku międzynarodowym negocjacjom w sprawie ochrony klimatu. Powinna w dalszym ciągu przejmować inicjatywę, nawet jeżeli zamiast przełomowych zmian polityka klimatyczna będzie teraz polegała na małych krokach.
Eija-Riitta Korhola  
Panie przewodniczący! Z pewną konsternacją przyjęłam te skargi na kiepski wynik konferencji w Kopenhadze. Mogę jedynie powiedzieć, że nadszedł czas, kiedy Europa otwarła oczy na rzeczywistość. Musimy przestać oszukiwać się wyobrażeniami, że UE odgrywa, bądź może odgrywać wiodącą rolę. Bądźmy szczerzy: nasza nieskuteczna i kosztowna strategia nikogo nie kusi. Mam zamiar powiedzieć to również przyszłej pani komisarz do spraw zmian klimatycznych. Szczyt kopenhaski rozpoczął się i zakończył, ale dlaczego pani komisarz Hedegaard nadal stara się nas przekonać, że UE jest liderem w dziedzinie polityki klimatycznej i tym, który ma wskazywać kierunek światu? Od długiego czasu już nie odgrywa tej roli.
"Idźcie za mną, jestem tuż za wami” - to paradoksalne motto, które UE sobie wypracowała. To za pomocą takiego samooszukiwania się UE kontynuuje swoją nędzną politykę klimatyczną, która niszczy miejsca pracy w najczystszych sektorach przemysłu. Osoby, które w ogóle śledzą debatę klimatyczną, od dawna wiedziały, że nie da się dojść do międzynarodowego porozumienia w kształcie zaproponowanym przez UE. Stany Zjednoczone, Chiny i Japonia wybrały opcję odrzucenia modelu sterowanego przez ONZ, obejmującego wynegocjowane pułapy emisji i harmonogramy. Inwestują bezpośrednio w zmniejszenie intensywności emisji dwutlenku węgla i w nowe technologie, co kiedyś będzie postrzegane jako logiczny sposób ograniczenia emisji. Ta metoda nie narazi jednak gospodarki i miejsc pracy na przerost biurokracji, nierówną konkurencję czy niespodziewane wahania cen. W Europie będziemy na to narażeni, jeżeli UE w dalszym ciągu będzie szła inną drogą, osamotniona i pogrążająca przedsiębiorstwa w coraz większych tarapatach. To przykra sytuacja, która nikomu nie przynosi korzyści, a w najmniejszym stopniu obywatelom. Środowisko naturalne również nie odniesie korzyści, jeżeli najczystsze sektory przemysłu na świecie zostaną obciążone sankcjami związanymi z handlem uprawnieniami do emisji, sankcjami, które nie dotkną reszty. Nadszedł czas, aby UE zmieniła swoją politykę i skończyła z tym fantazjowaniem.
Petru Constantin Luhan  
Unia Europejska musi w dalszym ciągu uczestniczyć w międzynarodowych negocjacjach na rzecz przyjęcia porozumienia będącego następcą protokołu z Kioto. To jasne, że aby podpisać nowe ogólnoświatowe porozumienie będące następcą Kioto konieczne jest dokonanie oceny strategii negocjacyjnej UE i dokładne przygotowanie się do kontynuowania negocjacji w 2010 roku.
Chociaż rezultaty konferencji w Kopenhadze nie mogą zostać uznane za sukces i są odległe od oczekiwań Unii Europejskiej, to stanowią kolejny krok ku podpisaniu prawie wiążącego porozumienia będącego następcą protokołu z Kioto. W najbliższym okresie wysiłki UE powinny skupić się na działaniach dyplomatycznych służących uzyskaniu zobowiązań od wszystkich liczących się partnerów międzynarodowych, w szczególności Stanów Zjednoczonych, Chin i Indii, aby możliwa była realizacja globalnego celu ograniczenia wzrostu temperatury do dwóch stopni Celsjusza w stosunku do temperatury sprzed rewolucji przemysłowej.
Musimy zdawać sobie sprawę, że złożone przez UE zobowiązanie do zwiększenia stopnia redukcji emisji do 30 % do 2020 roku jest uzależnione od podjęcia porównywalnych lub proporcjonalnych zobowiązań przez kraje trzecie.
Rovana Plumb  
W miesiąc po zakończeniu konferencji w sprawie zmian klimatu możemy dokonać jej podsumowania. Z wielkim wysiłkiem udało się wynegocjować i podpisać porozumienie kopenhaskie, choć byliśmy bliscy poniesienia całkowitej klęski. Zaakceptowany z wielkim trudem kompromis umożliwił jedynie jego "przyjęcie do wiadomości”.
Chociaż UE założyła sobie konkretne, ambitne cele, to nie doprowadziły one do podobnych działań ze strony innych partnerów. Należy jednak podkreślić, że wszystkie największe światowe mocarstwa gospodarcze i polityczne wzięły udział w debacie i przyjęły na siebie odpowiedzialność za walkę ze zmianami klimatycznymi. Przyjęto cel w postaci ograniczenia skali globalnego ocieplenia do 2°C oraz zatwierdzono wsparcie finansowe w wysokości 30 miliardów dolarów w latach 2010-2012 (finansowanie przeznaczone na szybkie rozpoczęcie działań) oraz 100 miliardów dolarów do 2020 roku. Te środki są przeznaczone na finansowanie działań ograniczających zmiany klimatyczne i służących dostosowaniu się najsłabiej rozwiniętych i najsłabszych krajów do ich skutków.
Uważam, że przyszła Komisja, szczególnie jeżeli zostanie powołany komisarz do spraw zmian i działań klimatycznych, musi dokonać bardzo szczegółowej oceny wszystkich propozycji ograniczenia emisji - zobowiązań przyjętych przez kraje, które są stronami konwencji Narodów Zjednoczonych - jak również przygotować w taki sam sposób negocjacje, aby na XVI sesji Konferencji Stron w Meksyku w 2010 roku podpisano prawnie wiążące porozumienie.
Daciana Octavia Sârbu  
na piśmie. - Większość z nas słusznie wyraziła rozczarowanie wynikami szczytu kopenhaskiego i tym, że nie zostało zawarte prawnie wiążące porozumienie. Jednakże udało się dokonać pewnego postępu. Na przykład ustanowienie Kopenhaskiego Zielonego Funduszu Klimatycznego zapewni krajom uboższym środki finansowe na dostosowanie się do zmian klimatycznych oraz rozwój czystej energii, a formalne zaakceptowanie przez kraje o gospodarkach wschodzących ich współodpowiedzialności zwiększa prawdopodobieństwo przyjęcia przez te kraje konkretnych zobowiązań w najbliższej przyszłości. Wobec braku prawnie wiążącego porozumienia UE w dalszym ciągu musi odgrywać wiodącą rolę. Kandydatka na komisarza do spraw działań klimatycznych wyraziła poparcie dla międzynarodowego porozumienia w sprawie ochrony lasów tropikalnych, włączenia transportu drogowego i żeglugi do systemu handlu uprawnieniami do emisji oraz powiązania systemów kwot i handlu Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych, co stanowiłoby ważny krok w obszarze współpracy międzynarodowej na rzecz ograniczenia emisji globalnych. Musimy w dalszym ciągu opracowywać i wdrażać własne prawodawstwo w dziedzinie klimatu, podczas gdy inne kraje będą to samo robiły u siebie. Nasza współpraca w najbliższych miesiącach z organizacjami międzynarodowymi i krajami partnerskimi będzie miarą szans osiągnięcia znaczniejszego postępu w trakcie następnej konferencji w Meksyku.
Zbigniew Ziobro  
Problem ocieplenia klimatu należy do głównych zagadnień nurtujących współczesny świat. Niedawno w Kopenhadze odbył się szczyt klimatyczny poświecony temu zagadnieniu. Tymczasem dowiedzieliśmy się, ze z wydziału ds. badan klimatu na Uniwersytecie Wschodniej Anglii, jednej z najbardziej prestiżowych instytucji zajmujących się zagadnieniem ocieplenia klimatu i wpływu na ten proces działalności ludzkiej wypłynęła do Internetu treść kilku tysięcy dokumentów i emaili, w tym korespondencja pomiędzy naukowcami z różnych krajów, których badania miały kluczowy wpływ na stanowisko Unii Europejskiej i ONZ w sprawie zmian klimatu. Z ujawnionych informacji wynika, ze mogło dochodzić do manipulowania wynikami badan i w konsekwencji nierzetelnego informowania na temat efektu cieplarnianego i zmian klimatu. Kraje UE, a tym samym nasze społeczeństwa ponoszą poważne koszty związane z emisją gazów cieplarnianych. W Kopenhadze podejmowane zaś były starania, aby kraje rozwinięte w tym UE w jeszcze większym zakresie wzięły na siebie ciężar finansowy związany z globalnym ociepleniem wspierając w ten sposób kraje rozwijające się. Wszelkie wątpliwości istniejące w tej sprawie powinny być drobiazgowo wyjaśniane. Nawet nie dlatego, by przekonać wątpiących w zasadność działań na rzecz ograniczenia emisji gazów, ale dlatego, że europejscy podatnicy ponoszą i będą ponosić ogromne koszty z tym związane i muszą mieć pewność, że działania te opierają się na wiarygodnych przesłankach.
