Zasada pomocniczości i powszechność publicznych świadczeń socjalnych w UE (debata) 
Przewodnicząca
Wznawiam posiedzenie.
Kolejnym punktem porządku dziennego jest pytanie ustne do Komisji (Β7-0218/2010) skierowane przez Jana Olbrychta i Lamberta van Nistelrooija w imieniu grupy PPE, Heide Rühle w imieniu grupy Verts/ALE, Oldřicha Vlasáka w imieniu grupy ECR, Petera Simona, Françoise Castex, Evelyne Gebhardt i Proinsiasa De Rossę w imieniu grupy S&D, oraz Ramonę Nicole Mănescu i Olle Schmidta w imieniu grupy ALDE, dotyczące zasady pomocniczości i powszechności publicznych świadczeń socjalnych w UE.
Jan Olbrycht
autor. - Chciałbym zwrócić uwagę na to, że pytanie ustne, które zostało tu postawione, zostało wywołane decyzją Komisji Europejskiej w sprawie wyznaczania grup, które mogą korzystać z budownictwa społecznego w Holandii. Ta decyzja wywołała bardzo wiele dyskusji i zainteresowania wśród posłów do Parlamentu Europejskiego, ponieważ ma ona znaczące konsekwencje. Należy sobie zdawać sprawę, że w różnych krajach członkowskich Unii Europejskiej funkcjonują odmienne definicje budownictwa społecznego traktowanego jako usługę publiczną. Te definicje dotyczą również tego, że mamy różne kryteria korzystania, ale i również inne zakresy odpowiedzialności. Odpowiedzialność spada na władze publiczne, ale wykonawcy są zarówno publiczni, jak i niepubliczni.
Zainteresowanie budownictwem społecznym z jednej strony wynika z regulacji dotyczących pomocy publicznej, ale również dotyczy definicji, która jest stosowana w przypadku wyznaczania kosztów kwalifikowanych dla funduszy strukturalnych. W związku z tym, w uzupełnieniu tego pytania, interesujące jest to, czy Komisja uważa, że powinna być jedna definicja w całej Unii Europejskiej. Czy powinny funkcjonować te same zasady w stosunku do pomocy publicznej w budownictwie socjalnym? Czy Komisja ma zamiar każdorazowo ustalać dopuszczalny poziom dochodów gospodarstwa domowego, tak jak w przypadku Holandii? Czy tego typu działanie na pewno jest zgodne z zasadą subsydiarności obowiązującą w Unii Europejskiej?
Heide Rühle
Pani przewodnicząca! Chciałabym nawiązać do komunikatu prasowego, który opublikowała sama Komisja w dniu 19. grudnia ubiegłego roku w związku z decyzją w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do holenderskiego systemu mieszkalnictwa społecznego.
Zacytuję fragment przedmiotowego oświadczenia: "Decyzja Komisji stanowi potwierdzenie ugruntowanego kierunku jej polityki, w myśl której organy krajowe posiadają szeroki zakres swobody w określaniu kryteriów i warunków mieszkalnictwa socjalnego oraz pozostałych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym”. Koniec cytatu.
Mam następujące pytanie. Jak powyższe stwierdzenie Komisji współgra z faktem, że poprzez wspomnianą decyzję Komisja ustanowiła sztywne limity dochodu uprawniające do korzystania z mieszkalnictwa socjalnego w Holandii? Czy wchodzi to faktycznie w zakres kompetencji Komisji i w jaki sposób wiąże się z zasadą pomocniczości i proporcjonalności?
Ponadto pragnę zapytać Komisję w jaki sposób decyzja o formalnym uznaniu konieczności mieszania różnych grup społecznych przy równoczesnym opowiadaniu się przeciwko segregacji społecznej może być uznana za spójną z faktem, że jednocześnie ustanowiono stałą wartość procentową nie wyższą niż 10 % powyżej progu 30 tysięcy euro, przy czym Komisja stwierdza również, że jeżeli w którymkolwiek momencie więcej niż 10 % osób uzyskujących dochód powyżej owego progu 30 tysięcy euro otrzyma prawo do korzystania z mieszkalnictwa socjalnego, wówczas będzie to musiało zostać zrekompensowane w innych obszarach w Holandii? Wydaje mi się, że jest to bardzo stałe i sztywne ustalenie jeśli chodzi o kwestię mieszania różnych grup społecznych.
Jak to się ma do pomocniczości oraz - jak sami państwo stwierdzili w waszym komunikacie prasowym - do "szerokiego zakresu swobody w określaniu kryteriów i warunków mieszkalnictwa socjalnego oraz pozostałych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym”?
Françoise Castex
Pani przewodnicząca! Ja również chciałabym zwrócić się do Komisji w sprawie przedmiotowej notyfikacji pomocy na rzecz mieszkalnictwa socjalnego przez Holandię, w odpowiedzi na którą Komisja Europejska stwierdziła, że musi być ona ukształtowana w sposób zgodny z regułami konkurencji. Zaleciła zatem radykalną reformę systemu mieszkalnictwa socjalnego i swojej misji interesu ogólnego i, moim zdaniem, opracowała restrykcyjną definicję usług świadczonych w interesie ogólnym.
Komisja de facto uznaje społeczny charakter tego rodzaju usługi publicznej, ale podkreśla, że należy ją definiować, cytuję: "w bezpośrednim powiązaniu z grupami społecznymi znajdującymi się w gorszym położeniu” oraz że tym samym podaż usług mieszkalnictwa socjalnego w Holandii przewyższa indywidualne potrzeby grup społecznych znajdujących się w gorszym położeniu. Propozycja przeprowadzenia reformy systemu mieszkalnictwa socjalnego przedstawiona przez rząd holenderski ogranicza do 10 % ilość obiektów mieszkalnictwa socjalnego, jakie mogą być przyznane innym grupom społecznym, przy czym każdorazowo zgodnie z kryteriami społecznymi lub na zasadzie pierwszeństwa.
Tego rodzaju ograniczenie stanowi podważenie innej misji służby publicznej, którą realizuje sektor mieszkalnictwa socjalnego, a mianowicie celu w postaci różnorodności społecznej i miejskiej, który wskazał w definicji mieszkalnictwa socjalnego holenderski ustawodawca. A zatem moje pytanie, panie komisarzu, państwo komisarze, brzmi: na jakiej wywiedzionej z traktatu podstawie prawnej Komisja może kwestionować powszechny charakter usług socjalnych i zmuszać państwo członkowskie do przedefiniowywania misji, jakie powierza jednej z tychże usług socjalnych?
László Andor
komisarz. - Pani przewodnicząca! Pytanie zadane przez szanownych państwa posłów składa się z trzech części. Pierwsza: czy zdaniem Komisji powinna obowiązywać jedna definicja mieszkalnictwa socjalnego w UE. Druga: pytanie dotyczące zasad pomocniczości i powszechności. Trzecia: pytanie w kwestii limitów dochodu umożliwiających dostęp do mieszkalnictwa socjalnego. Zanim odpowiem na te pytania chciałbym podkreślić, że Komisja przywiązuje ogromną wagę do mieszkalnictwa socjalnego. Mieszkalnictwo socjalne stanowi najważniejsze narzędzie realizacji aktywnych polityk włączenia społecznego i gospodarczego w Unii Europejskiej.
W odpowiedzi na pytanie pierwsze i drugie chciałbym wyrazić się bardzo jasno. Komisja nie narzuca jednej definicji mieszkalnictwa socjalnego na szczeblu UE i ma pełne poszanowanie dla zasady pomocniczości. Szanowni posłowie słusznie odnoszą się do decyzji Komisji z 2005 roku w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Dzięki tej decyzji powstała pewność prawa co do świadczenia tego rodzaju usług, a także zmniejszeniu uległo obciążenie administracyjne organów publicznych, które takie usługi finansują.
Zgodnie z przedmiotową decyzją, pomoc na cele mieszkalnictwa socjalnego spełniającego warunki ustanowione w tejże decyzji uzyskuje preferencyjne traktowanie, jako że jest zwolniona z obowiązku notyfikacji - niezależnie od wysokości wchodzących w grę kwot. W myśl tejże decyzji zwolnienie takie ma zastosowanie, jeżeli mieszkalnictwo socjalne zostało zakwalifikowane przez dane państwo członkowskie jako usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym. Ustalenie zakresu mieszkalnictwa socjalnego zgodnie z własnymi tradycjami, uwarunkowaniami kulturowymi i mechanizmami interwencji państwa leży w gestii państwa członkowskiego.
Chciałbym również odnieść się do komunikatów Komisji z 2006 i 2007 roku, w których w sposób jednoznaczny podkreślono odpowiedzialność i szeroki zakres uznaniowości państw członkowskich w kwestii usług socjalnych świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Ponadto zagadnienie to zostało zaakcentowane ostatnio w protokole w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym. Jednakże, jak sugeruje pojęcie "mieszkalnictwa socjalnego”, chodzi tu nie o mieszkalnictwo w ogóle, ale o mieszkalnictwo, w ramach którego lokale przyznawane są na podstawie kryteriów socjalnych.
Właśnie dlatego w motywach decyzji z 2005 roku była mowa o mieszkaniach przeznaczonych dla obywateli znajdujących się w gorszym położeniu lub mniej uprzywilejowanych grup społecznych, które - z powodu ograniczeń dotyczących wypłacalności - nie są w stanie pozyskać mieszkania na warunkach rynkowych. Państwa członkowskie muszą zatem określić grupę docelową mieszkalnictwa socjalnego, aby umożliwić przydział lokali w ramach mieszkalnictwa socjalnego w sposób przejrzysty i zapobiec wykluczeniu tych, którzy są w największej potrzebie.
Państwa członkowskie posiadają szerokie możliwości manewru jeśli chodzi o ustalanie wielkości grupy docelowej oraz stosowanie systemów mieszkalnictwa socjalnego. Rola Komisji ogranicza się do sprawdzania, czy w definicji nie ma rażącego błędu.
Tego rodzaju podejście potwierdziła decyzja Komisji przyjęta w grudniu 2009 roku w sprawie mieszkalnictwa socjalnego w Holandii. Podejście takie jest również w pełni zgodne z zapisami art. 34 karty praw podstawowych, które odnoszą się do pomocy społecznej i mieszkaniowej dla wszystkich tych, którzy nie dysponują wystarczającymi środkami.
Jednoznaczna definicja mieszkalnictwa socjalnego jest także gwarancją, że pomoc państwa nie zostanie skierowana na finansowanie działalności komercyjnej niewchodzącej w zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Pytanie 2 również dotyczy powszechnego prawa do mieszkania. Jak już jednak powiedziałem, mieszkalnictwo ogólnie nie jest tożsame z mieszkalnictwem socjalnym. Jasne, przejrzyste kryteria kwalifikowalności i przydziału lokali w ramach mieszkalnictwa socjalnego leżą w interesie beneficjentów i zapewniają właściwe wykorzystanie środków publicznych.
W odpowiedzi na pytanie 3, w którym szanowni państwo posłowie pytają, dlaczego dostęp do mieszkalnictwa socjalnego jest ograniczony do gospodarstw domowych osiągających dochód poniżej 33 tysięcy euro, chciałbym ponownie wyrazić się bardzo jasno. Nie istnieje żaden ustanowiony na szczeblu UE próg dochodów decydujący o dostępie do mieszkalnictwa socjalnego.
Powyższa kwota dotyczy jednego państwa członkowskiego - Holandii. Była ona częścią zmian wprowadzonych przez władze holenderskie w celu zharmonizowania krajowego systemu mieszkalnictwa socjalnego z europejskimi regułami udzielania pomocy państwa. Władze holenderskie ustanowiły taki próg, aby ustalić grupę docelową dla potrzeb mieszkalnictwa socjalnego w Holandii. Komisja nie stwierdziła żadnych błędów w takiej definicji mieszkalnictwa socjalnego i tym samym zatwierdziła holenderski system pomocy państwa. Dodam, że grupa docelowa określona przez władze holenderskie jest bardzo szeroka i obejmuje 43% ludności Holandii.
Lambert van Nistelrooij
W czasach kryzysu i toczącej się debaty na temat sposobów utrzymania zrównoważonego społeczeństwa, a także naszej konkurencyjności dyskutujemy o ewidentnym szczególe, który, jak widzę, leży jednak na sercu wielu osób.
Kwestia dotyczy tego, komu mają być przydzielane mieszkania? Zwłaszcza teraz, gdy banki podchodzą ze znacznie większą rezerwą niż w czasie, gdy debata ta się rozpoczynała - co w Holandii nastąpiło w 2005 roku, kiedy to sytuacja była zgoła odmienna - oczywiste jest, że część osób rzeczywiście napotyka trudności. Obecnie ustalony próg wynosi 33 tysiące euro. Tego rodzaju wnioski nadal muszą być przedkładane do zatwierdzenia przez niższą izbę holenderskiego parlamentu i mówi się otwarcie, że ów próg powinien de facto odpowiadać progowi uprawniającemu do korzystania w Holandii z funduszu ubezpieczenia chorobowego, wynoszącemu około 40 tysięcy euro.
Debata w Holandii wciąż trwa, a zatem nie jest tak, że wszyscy prezentują obecnie zgodne stanowiska. Wydaje mi się, że poświęca się niewystarczająco dużo miejsca elastyczności, rozwiązaniom "skrojonym na miarę”. Państwa członkowskie muszą być w stanie dostosować się do panujących okoliczności. Ów limit 10% jest bardzo mały. Po skończeniu studiów moje dochody także przekraczały ten próg, ale byłem w stanie utrzymać się wynajmując lokal przez dobrych kilka lat zanim ostatecznie zdecydowałem się na kupno, wyjazd i zamieszkanie gdzie indziej.
Mówimy o elastyczności; brakuje wolnej przestrzeni. To prowadzi mnie do wniosku, że pomocniczość - zdolność państw do podejmowania własnych ustaleń w znacznie szerszym zakresie - nie jest dostatecznie respektowana. Po zakończeniu dzisiejszej debaty musimy zastanowić się, czy nie wrócić tu ponownie ze stosownym rozporządzeniem. Generalnie uważam, że Komisja podejmuje w tej sprawie słuszne kroki, ale sądzę, że przestrzeń działania państw członkowskich jest nadmiernie ograniczona na szkodę osób, które są od nich zależne w kwestii mieszkania.
Evelyne Gebhardt
Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Śledząc przebieg dzisiejszej debaty zauważam, że istnieje rzeczywiście wiele niepewności co do sposobu stosowania przepisów prawa w tych obszarach. Panie komisarzu Andor! Powiedział pan, że nie istnieje żaden przepis europejski, który wprowadzałby sztywny limit w wysokości 33 tysięcy euro. Holenderscy ustawodawcy ustanowili jednak ten limit z własnej woli, prawdopodobnie ponieważ obawiali się, że w przeciwnym wypadku Komisja zażądałaby w którymś momencie wprowadzenia jasnych kryteriów.
Tego rodzaju niepewność prowadzi w państwach członkowskich do bardzo wielu trudności związanych z samodzielnym podejmowaniem decyzji, a zwłaszcza z kształtowaniem tych decyzji w taki sposób, aby naprawdę odpowiadały temu, czego potrzebujemy dla tych ludzi i, w szczególności, w dziedzinie mieszkalnictwa socjalnego, jako że mamy tu do czynienia z osobami, które nie posiadają dostatecznych środków, aby móc swobodnie się przemieszczać.
Bardzo ważne jest zatem, abyśmy stworzyli ramy prawne oraz pewność prawa, dzięki którym właściwie wyjaśniono by, co jest możliwe. Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym muszą oczywiście być objęte ochroną. Są one świadczone w państwach członkowskich na szczeblu lokalnym i mają charakter powszechny; musimy więc dopilnować, aby były faktycznie oferowane każdemu.
Musimy zatem rozważyć - a wiem, że kwestia ta jest przedmiotem rozważań na forum Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych - zwrócenie się do Komisji o opracowanie ram prawnych w celu ochrony usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, zwłaszcza w obszarze społecznym, i sądzę, że tego rodzaju ramy, gdyby zostały stworzone, byłyby korzystnym rozwiązaniem.
Isabelle Durant
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Mówimy tutaj o podstawie prawnej, która jest niewątpliwie bardzo ważna. Jednak pomijając ową podstawę prawną chciałabym zwrócić uwagę na fakt, że mieszkalnictwo, a w szczególności mieszkalnictwo socjalne, nie jest zdecydowanie rynkiem jak każdy inny, ani działalnością handlową jak każda inna. Co więcej, mieszkalnictwo socjalne stanowi coś znacznie więcej niż tylko mieszkalnictwo zarezerwowane dla osób o niskich dochodach lub będących w potrzebie.
Mamy tu do czynienia z zagadnieniami różnorodności społecznej, o której mówiliśmy, ale również integracji tego rodzaju mieszkań i ludzi, którzy w nich mieszkają z ich otoczeniem, z miejscowością, w której mieszkają, niekiedy w centrum miasta, czasem na peryferiach. Podejmuje się bardzo wiele działań dotyczących najemców, działań mających na celu pomoc im w integracji i rozwinięciu solidarności, w tym pomiędzy różnymi pokoleniami, które mieszkają w sąsiedztwie i w tego rodzaju mieszkalnictwie, i z tego względu naprawdę sądzę, że jest to zupełnie inny temat.
Ponadto, w tym organie prawodawczym mamy pracować nad usługami świadczonymi w interesie ogólnym. Wydaje mi się, że przybycie tutaj i podkreślanie problemów związanych z pomocą lub z ograniczonym dostępem do mieszkalnictwa socjalnego jest wysyłaniem błędnego sygnału. Co się tyczy progu dochodów, o którym wspominali poza mną inni posłowie i który ustalono na poziomie 33 tysięcy euro, uważam, że stanowi on problem, ponieważ istnieje ogromnie wiele zupełnie różnych rodzin: rodziny stworzone przez samotnych rodziców, rodziny, w których skład wchodzą osoby w podeszłym wieku, rodziny obejmujące osoby z byłych i obecnych związków, rodziny żyjące w separacji. Jak możemy obliczyć ich dochody? Wszystko to skłania mnie, podobnie jak innych, do wezwania do zwiększenia elastyczności i pomocniczości, jeżeli chcemy, aby w tych miejscach realizowane były realne przedsięwzięcia społeczne.
Patrick Le Hyaric
Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Powiedział pan właśnie, że Komisja przywiązuje wielką wagę do mieszkalnictwa socjalnego. W istocie, mówimy o podstawowym prawie, które nie jest stosowane w naszych państwach członkowskich. Jest to ponadto kolejna plama na naszym obecnym modelu integracji europejskiej.
Co do pozostałej części pańskiej odpowiedzi, panie komisarzu, to odmówił pan zwyczajową modlitwę Komisji, ale doświadczenie wskazuje, że Komisja, pańska Komisja, oraz Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydają oceny na podstawie europejskich traktatów, zgodnie z fatalną zasadą, zasadą wolnej i niezakłóconej konkurencji, stwarzając tym samym niezgodny z prawem dostęp do budownictwa mieszkalnego i do samych mieszkań. Co gorsze, w 2005 roku Komisja Europejska zdefiniowała mieszkalnictwo socjalne jako mieszkalnictwo zarezerwowane wyłącznie dla, cytuję: "obywateli znajdujących się w gorszym położeniu lub mniej uprzywilejowanych grup społecznych”. W ten sposób Komisja zachęca do tworzenia miast-gett dla ubogich, na szkodę różnorodności społecznej.
Podobnie jak wielu posłów, popieram pomysł przyjęcia nowej dyrektywy ramowej, która byłaby pozytywna i postępowa, ale obawiam się, że zmianie powinna ulec sama zagwarantowana w traktatach zasada konkurencji.
Z drugiej strony, obawiam się, że oświadczenia wydane przez przewodniczącego Barroso i potwierdzone dzisiaj przez Radę Ecofin, która zasadniczo zaleca kontrolowanie budżetów, doprowadzi do obniżenia wydatków przeznaczonych na tanie lokale mieszkaniowe i, w szczególności, na mieszkalnictwo socjalne. Zdecydowanie uważam, że Europa musi zacząć wszystko od nowa.
Frank Engel
(FR) Pani przewodnicząca! Chciałbym, w pewnym sensie, powtórzyć opinię pani poseł Durant, która słusznie stwierdziła, że mieszkalnictwo socjalne nie jest sektorem handlowym, ani sektorem podlegającym regułom konkurencji jak każdy inny. Panie komisarzu! Sądzę, że zgodzimy się w tej kwestii.
Kwestionowana jest tutaj pomoc państwa. Zastanawiam się dlaczego, w takiej dziedzinie jak mieszkalnictwo socjalne, nie znajdujemy się teoretycznie właśnie w obszarze pomocy państwa. Istotnie, mówimy o pomocy państwa na rzecz raczej beneficjentów mieszkalnictwa socjalnego, niż przedsiębiorstw. Ostatecznie pomoc jest udzielana, ponieważ uznaje się ją za konieczną; nie chodzi tu raczej o kwestie konkurencji.
Zauważam - i mogę tu wypowiadać się oczywiście na podstawie moich doświadczeń na szczeblu krajowym -że mieszkalnictwo socjalne obwarowane jest tak różnymi warunkami, że powinniśmy naprawdę się cieszyć, że Komisja Europejska, instytucje europejskie, Europa i Bruksela nie są, jak to się zawsze sądzi, odpowiedzialne za opracowanie dla nas precyzyjnej definicji pomocy, za mówienie nam, którzy obywatele mogą korzystać z jakiego rodzaju pomocy i w jakich okolicznościach.
Podkreślam, że chodzi tu o szczególne lokalne warunki i zmiany w okolicznościach rodzinnych każdego z nas. Jak można jednego dnia przyznać prawo do lokalu socjalnego na podstawie szeregu kryteriów komuś, kto miał rodzinę, ale którego status rodzinny później uległ zmianie, komuś, kogo dochód na różnych etapach życia zmieniał się, jak zauważył pan poseł van Nistelrooij, aby później mu je odebrać? Uważam, że jest to nieracjonalne i w tych okolicznościach nie sądzę, aby Komisja wykroczyła poza zakres swoich kompetencji, aby znów zaproponować nam i ostatecznie nam narzucić reguły, w których nieuchronnie brakowałoby elastyczności i prawdopodobnie również humanitaryzmu.
Proinsias De Rossa
Pani przewodnicząca! Uczestniczę w tej debacie jako sprawozdawca z ramienia Komisji Zatrudnienia w kwestii przyszłości usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym. Przedmiotowe pytanie ustne ma ustalić, jakie Komisja ma propozycje mające na celu rozwiązanie poważnego problemu związanego z zapewnieniem mieszkalnictwa socjalnego dla obywateli.
Żałuję, że pan komisarz nie wskazał żadnej tego rodzaju propozycji, a jedynie starał się usprawiedliwić dotychczas funkcjonujący system. Komisja niezmiennie odmawia zajęcia się potrzebą stworzenia dla państw członkowskich jasności prawa i elastyczności w odniesieniu nie tylko do kwestii świadczenia dotychczasowych usług publicznych - a w szczególności usług socjalnych - ale również sprostania nowym potrzebom społecznym. Musimy być w stanie nie tylko zapewnić obywatelom koło ratunkowe w czasach, gdy są w potrzebie, ale również stworzyć solidne ramy społeczne służące wszystkim obywatelom. Zdrowie, mieszkalnictwo i edukacja to usługi, które zdecydowanie powinny być świadczone na zasadzie powszechności, a nie skazane na kaprysy rynku. Fakt, że rynek nie jest w stanie zapewnić w tych dziedzinach powszechnego charakteru na zasadzie równości i jednakowej jakości jest oczywisty.
Są to wszystko usługi, które wykraczają poza motywację w postaci zysku i dostarczają wartości społecznych, których nie da się rozliczyć w rachunku zysków i strat, czy bilansie. Zdarza się również, że są one potrzebne, aby stworzyć solidną podstawę nowoczesnej gospodarki. Nie można dopuścić, aby obecna nieadekwatność prawa w kwestii tego, co rządy zarówno na szczeblu krajowym, jak i lokalnym mogą zrobić w zakresie świadczenia usług uznanych jako mające zasadnicze znaczenie dla dobrostanu społeczeństwa, trwała jeszcze dłużej.
Sophie Auconie
(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Na wstępie chciałabym, aby zaprotokołowano jedną rzecz: Wspólnota nie posiada żadnych kompetencji w dziedzinie polityki dotyczącej mieszkalnictwa w ogóle i mieszkalnictwa socjalnego w szczególności.
W decyzji, o której mówimy w przedmiotowym pytaniu ustnym, zawarto jednak definicję mieszkalnictwa socjalnego. Jak już wielokrotnie powiedziano, panie komisarzu, problem mieszkalnictwa socjalnego oraz dostępu do mieszkań jest dzisiaj, w czasach kryzysu, problemem poważnym. Przywróćmy naszym technicznym, prawnym, a nawet technokratycznym debatom nieco humanitaryzmu.
Poza swoją funkcją zapewniania mieszkań mieszkalnictwo socjalne jest fundamentem faktycznej integracji, faktycznego włączenia społecznego tych, którzy z niego korzystają. Definicja, jaką podano w toku przeprowadzonej przez Komisję kontroli stosowania pomocy państwa jest całkowicie dyskusyjna. Panie komisarzu! Kartezjusz, wielki francuski filozof, który urodził się w moim regionie, w dolinie Loary, powiedział: "Interes ogólny to okrąg, którego środek znamy, ale nie znamy jego obwodu”.
Mam zatem do pana dwa pytania. Pierwsze jest łatwe: jaki jest status prawny tej definicji? Czy winny ją stosować wszystkie państwa członkowskie?
Drugie pytanie jest znacznie bardziej ogólne. W którym miejscu, zdaniem Komisji, zaczynają się, a w którym kończą kompetencje Komisji jeśli chodzi o organizację usług publicznych? Bo jest to w gruncie rzeczy istotne pytanie. Chodzi wszak o powszechność i dostępność usług publicznych.
Peter Simon
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! W całej Europie nasze miasta i społeczności muszą zmagać się z kwestią dzielnic problemowych. W całej Europie staramy się rozwiązać ten problem przenosząc te obszary znajdujące się w niekorzystnym położeniu i mieszkających tam ludzi na poziom normalnego życia w pozostałych częściach naszych miast.
Jeżeli jednak ustanowimy teraz kryteria w dziedzinie mieszkalnictwa socjalnego, jak to uczyniła tutaj Komisja, jeżeli ustanowimy kryteria, które w sposób jednoznaczny - jak powiedzieli już niektórzy z państwa posłów - uniemożliwiają mieszanie się ludności na tych obszarach, to zniweczy to wszelkie wysiłki podejmowane przez właściwe organy lokalnie od dziesięcioleci. Zniweczy również przedsięwzięcia, jakie Unia Europejska propagowała w ramach swoich inicjatyw wspólnotowych Urban i Urban II.
Jeżeli tutaj, w tej Izbie, w taki sposób zaostrzymy kryteria przyznawania dotacji do mieszkalnictwa socjalnego, że właściwie tylko najubożsi z ubogich, znajdujący się w najbardziej niekorzystnej z niekorzystnych sytuacji będą mogli być subsydiowani i otrzymywać pomoc w ramach mieszkalnictwa socjalnego, wówczas de facto stworzymy przeszkody dla mieszania się tego segmentu populacji w dzielnicach znajdujących się w gorszym położeniu, czyli dla czegoś, co w istocie jest pilnie potrzebne. Doprowadzi to do zwiększenia zjawiska wykluczenia społecznego właśnie tych grup ludności i jedynie zaostrzy te problemy w naszych miastach. Mając to na uwadze, zadaniem na dziś jest szeroka definicja i szeroka interpretacja zasady pomocniczości; byłbym zatem wdzięczny, gdyby Komisja przedstawiła krótko swoje stanowisko w tej sprawie.
Joachim Zeller
(DE) Pani przewodnicząca! Mamy tu do czynienia z kwestią o raczej globalnym charakterze, a mianowicie zasadą pomocniczości i powszechności publicznych usług socjalnych w całej UE. Mieszkalnictwo socjalne znalazło się jednak na celowniku niniejszej debaty na przykładzie Holandii. Nie jest to jednorazowy przypadek - stowarzyszenia i przedstawiciele najemców, w szczególności, od wielu lat podejrzewają, że nastawienie Europy na konkurencyjność co najmniej ogranicza mieszkalnictwo socjalne w Europie, o ile nie ma na celu jego całkowitego zniesienia.
Potrzeba posiadania mieszkania jest ostatecznie - tuż po potrzebie pożywienia i odzienia - podstawową potrzebą człowieka i z tego powodu mieszkalnictwo jest jednym ze społecznych dóbr publicznych, a zapobieganie bezdomności stanowi społeczne wyzwanie.
Wyrazem tego jest fakt, że w państwach, którym zależy na dobrobycie swoich obywateli albo wspierane jest mieszkalnictwo socjalne, albo też udzielane są indywidualne dotacje do mieszkań uzależnione od poziomu dochodu ludności. Oczywiście mamy tu obecnie do czynienia ze szczególnym przypadkiem w Unii Europejskiej po przystąpieniu wielu państw Europy wschodniej, środkowej i południowo-wschodniej. Z uwagi na zróżnicowaną strukturę systemu przydzielania mieszkań w byłych zachodnich i wschodnich częściach Europy, istnieje potrzeba, zwłaszcza po ostatnich rozszerzeniach Unii Europejskiej, porównania struktur dotacji mieszkaniowych i systemów przydzielania mieszkań w państwach członkowskich.
Konsekwencją stosowanej w wielu państwach członkowskich Europy Wschodniej, Środkowej i Południowo-Wschodniej metody prywatyzacji sektora mieszkaniowego bezpośrednio po dokonaniu się przemian politycznych i, w szczególności, konsekwencją odczuwalnego niedoboru mieszkań w tych państwach była reakcja Parlamentu Europejskiego, który udostępnił w tych krajach fundusze strukturalne na cele mieszkaniowe.
Pomimo tego polityka mieszkaniowa nadal w każdym przypadku jest reakcją na określone okoliczności na poziomie krajowym, regionalnym i, w szczególności, lokalnym; innymi słowy, jest to klasyczny przypadek obszaru polityki, gdzie stosuje się zasadę pomocniczości, gdzie nie ma potrzeby wprowadzania regulacji ponadnarodowych i gdzie brak jest takich regulacji. Jako że mieszkalnictwo jest społecznym dobrem publicznym, prawa rynku w odniesieniu do usług publicznych mogą mieć jedynie bardzo ograniczone zastosowanie.
Evelyn Regner
(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Usługi publiczne i usługi socjalne znalazły się w centrum ogromnego gospodarczego i politycznego zawirowania, co dodatkowo nasiliły krajowe działania mające na celu cięcie kosztów. W Unii Europejskiej mamy do czynienia z narastającymi różnicami w poziomie dochodów. Zwłaszcza w czasach niepewności, kryzysu gospodarczego i obaw o przyszłość społeczne czynniki stabilizujące zyskały na znaczeniu bardziej niż kiedykolwiek.
W moim rodzinnym Wiedniu podstawowa koncepcja mieszkalnictwa socjalnego polega na umożliwianiu budowy niedrogich mieszkań przeznaczonych dla szerokich grup ludności i na nieograniczaniu tego rozwiązania - jak to uczyniła w swojej definicji Komisja - do obywateli znajdujących się w gorszym położeniu, czy też do mniej uprzywilejowanych grup społecznych. Skutkiem takiego działania jest tworzenie gett. Nie zamierzam więc zmieniać zdania w tym względzie - definiowanie usług socjalnych, w tym mieszkalnictwa socjalnego, na szczeblu lokalnym oraz wyłączanie usług socjalnych z zakresu konkurencji oraz zakresu stosowania prawa dotyczącego pomocy państwa winno być zasadą lub prawem samorządów lokalnych.
W każdym jednak wypadku potrzebujemy jasności prawa w Unii Europejskiej oraz instrumentu prawnego na szczeblu UE, który odpowiednio obejmowałby i definiował usługi socjalne.
Seán Kelly
Pani przewodnicząca! Po pierwsze, chciałbym podziękować panu komisarzowi za wyjaśnienie kilku kwestii, jakie podnieśliśmy w pytaniach. Trzeba powiedzieć, że zapewnienie mieszkania jest bezwzględną koniecznością dla każdego, zwłaszcza we współczesnym państwie opiekuńczym. Posiadanie dachu nad głową jest absolutnie najistotniejszą sprawą; jest prawem i jest czymś, co do czego wszyscy są zgodni, że powinno być zapewnione czy to własnymi środkami, czy też za pośrednictwem agend rządowych itp.
Mimo to należy przeprowadzić debatę na temat zakresu ingerencji w system zapewniania mieszkań, jaki winny mieć rządy w poszczególnych państwach. W mojej ojczyźnie do powstania bańki nieruchomościowej doprowadziły zachęty podatkowe, które były zbyt hojne i niedostatecznie przemyślane - dla przedsiębiorstw budowlanych do budowy mieszkań i zapewniające im pozwolenia na zagospodarowanie terenów - niekiedy nawet na terenach zalewowych, które od tego czasu zostały dotknięte powodzią - i zmieniające plany zagospodarowania przestrzennego, które nie powinny być zmieniane. Potem, oczywiście, do akcji wkroczyły banki udzielając hojnych kredytów przedsiębiorcom budowlanym, którzy nie byli w stanie ich spłacić, oraz osobom fizycznym na zakup mieszkań, których również nie były one w stanie spłacić.
Mamy więc kryzys, jaki mamy w tym momencie. Powstaje wiele pytań o zakres zaangażowania państwa w całą dziedzinę budownictwa nieruchomości.
W kwestii mieszkalnictwa socjalnego myślę jednak, że, po pierwsze, przyjmowanie za jego podstawę poziomu dochodów jest po prostu zbyt nakazowe i pozbawione jakiegokolwiek sensu z przyczyn, o których mówiło tu wiele osób. Zdecydowanie widzę tu rolę do odegrania przez Komisję w szerszym sensie, być może poprzez wydanie wytycznych w sprawie zapewniania mieszkalnictwa socjalnego, ale zbyt daleko idąca nakazowość w odniesieniu do takich spraw jak dochody itp. nie ma sensu; takie rozwiązanie nie sprawdzi się i nie należy podejmować prób jego wprowadzania.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Mieszkalnictwo socjalne faktycznie wchodzi w zakres usług świadczonych w interesie ogólnym. Niestety, stopa bezrobocia wśród młodych ludzi osiągnęła obecnie w Unii Europejskiej 20 %.
Zgodnie z europejskim rozporządzeniem 4 % alokacji środków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego może być przeznaczona przez wszystkie państwa członkowskie na finansowanie mieszkalnictwa socjalnego oraz poprawę efektywności energetycznej w budynkach. Niestety, z powodu kryzysu gospodarczego sytuacja ekonomiczna europejskich rodzin pogarsza się, a stopa bezrobocia, która jest niezwykle wysoka wśród młodych ludzi, budzi obawy. Właśnie z tego powodu chciałabym zwrócić się do pana, panie komisarzu, o wsparcie nas w podwyższeniu w nadchodzącym okresie programowania tego współczynnika do 15 % z przeznaczeniem na mieszkalnictwo socjalne i poprawę efektywności energetycznej w budynkach.
W większości państw członkowskich opieka zdrowotna, kształcenie, usługi socjalne oraz opieka nad młodzieżą i osobami starszymi są dziedzinami zarządzanymi przez państwo. Tego rodzaju usługi publiczne odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu ochrony i włączenia wszystkich obywateli do społeczeństwa, pod warunkiem jednakże, że są one dostępne dla wszystkich obywateli. W celu dopilnowania, aby sytuacja taka miała miejsce w całej Unii Europejskiej, wzywamy Komisję do przygotowania ramowej dyrektywy w sprawie usług publicznych, która wprowadzałaby minimalne wymogi w tej dziedzinie i gwarantowała zarówno równy, powszechny dostęp dla wszystkich europejskich obywateli, jak również dobrą jakość i przejrzystość tychże usług.
António Fernando Correia de Campos
(PT) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Mieszkalnictwo socjalne jest ekonomiczną usługą świadczoną w interesie ogólnym, odgrywającą ważną rolę na rynku, przynoszącą pozytywne rezultaty z korzyścią dla całego społeczeństwa. Zgodnie z protokołem 26. załącznika do traktatu lizbońskiego świadczenie i organizowanie tego rodzaju usług należy do kompetencji organów krajowych, regionalnych i lokalnych. Trudno zatem zrozumieć przedmiotowe ograniczenie rynku docelowego do rodzin uzyskujących dochody poniżej kwoty 33 tysięcy euro. To instrument pomiaru ubóstwa, dokonywanego na zasadach, które są bezwzględne i czysto finansowe, bez uwzględniania zróżnicowania 27 państw członkowskich; ten tok rozumowania można streścić jako prosta wypłacalność.
Mieszkalnictwo socjalne stanowi odpowiedź na pytania kulturowe i społeczne; o bliskość miejsca pracy; o znaczące przedefiniowanie roli kobiet na rynku; i o mobilność pracowników na obszarze europejskim. Zmagania o wyjście z obecnego kryzysu, w jakie angażuje się Unia Europejska, wymagają wzrostu gospodarczego, który prowadzi do imigracji, powstawania mniejszości etnicznych, ekonomicznych i kulturowych, a także potrzeby ich integracji, nawet pomimo ryzyka powstawania gett, które z tym się wiążą i którym musimy się przeciwstawiać znajdując rozsądną równowagę. Czy Komisja nie wkracza w kompetencje państw członkowskich?
Zigmantas Balčytis
Pani przewodnicząca! Traktat lizboński uznaje znaczenie dostępności usług socjalnych oraz roli, jaką odgrywają w ich świadczeniu organy lokalne i regionalne. Zagadnienia mieszkalnictwa socjalnego mają niezwykle duże znaczenie dla ludzi uzyskujących niskie dochody, a jest faktem, że kryzys pozbawił pracy znaczną liczbę osób, które potrzebują mieszkań socjalnych.
Obecnie państwa członkowskie stosują różne standardy ustanawiając własne kryteria w odniesieniu do mieszkalnictwa socjalnego. Zrozumiałe jest, że sytuacje gospodarcze i społeczne poszczególnych państw członkowskich znacznie się różnią. Sądzę, że aby realizować prawo dostępu do usług powszechnych wskazane byłoby określenie ogólnych zasad oraz ustanowienie na szczeblu UE zalecanego górnego limitu. Musimy jednak dopuścić większą uznaniowość państw członkowskich w zmniejszaniu tego limitu biorąc pod uwagę różnice gospodarcze i społeczne.
Rareş-Lucian Niculescu
(RO) Pragnę podziękować panu komisarzowi za wyjaśnienia złożone w tej sprawie. Ja również nie uważam, aby konieczna była jedna definicja mieszkalnictwa socjalnego. Definicja taka byłaby trudna do stosowania w sytuacji, w której istnieją duże różnice pod względem standardu życia. Istotną kwestią w niniejszej debacie jest sprawa pomocniczości. Jeśli można, pozwolę sobie nieco odbiec od tematu przedmiotowego pytania.
Sądzę, że powinien istnieć jednakże zbiór bardziej przejrzystych standardów, ale w innej kwestii, na przykład w sytuacjach, które wymagają stosowania nowego rozporządzenia w zakresie kwalifikowalności do otrzymania lokalu w społecznościach marginalizowanych. Chodzi tu o rozporządzenie, które parlament przyjął w lutym i o którym wspomniała także pani poseł Ţicău. Ja również, korzystając z tej okazji, chciałbym powiedzieć, że przyjąłbym z zadowoleniem zwiększenie dostępnych środków na mocy wspomnianego rozporządzenia.
Frédéric Daerden
(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałem, aby odbyła się ta debata po prostu dlatego, że, podobnie jak inni w tej Izbie, jestem pełen obaw.
Kilka regionów Europy, w tym region, z którego pochodzę, przeprowadza obecnie ocenę mającą na celu zreformowanie prowadzonej przez nie polityki przydziału mieszkań socjalnych w celu uniknięcia zjawiska powstawania gett i skupiania razem, w tych samych budynkach i w tej samej okolicy, grup społecznych znajdujących się w gorszym położeniu. Państwa decyzja jest sprzeczna z taką polityką wyrównywania różnic społecznych oraz wprowadzania koniecznej różnorodności społecznej.
Pani komisarzu! Uniemożliwianie państwom członkowskim przez Komisję prowadzenia polityk wspomagania różnorodności społecznej nie jest właściwym posunięciem. Niewątpliwie dostęp do usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym, związanych z mieszkalnictwem, mógłby być, z jednej strony, ograniczony dla określonych kategorii osób, ale, z drugiej strony, należy pozostawić pewne pole manewru, tak aby tego rodzaju usługi były dostępne dla osób uzyskujących inne poziomy dochodów, aby zwiększyć różnorodność społeczną w naszych społecznościach.
W każdym razie sposób zapewnienia równowagi pomiędzy tymi dwoma aspektami powinien zostać ustalony przez państwa członkowskie i regiony lub we współpracy z nimi, nie zaś przez Komisję.
Ilda Figueiredo
(PT) Pani przewodnicząca! Wszyscy wiemy, że prawo do mieszkania jest prawem podstawowym. Państwa członkowskie Unii Europejskiej są tym samym zobowiązane do zagwarantowania mieszkań socjalnych każdemu, kto tego potrzebuje. W czasach głębokiego kryzysu społecznego, gdy wciąż rośnie liczba osób i rodzin posiadających wysokie zadłużenie i mających trudności ze spłatą kredytów zaciągniętych na kupno mieszkań lub płacących wysokie czynsze z tytułu wynajmu, udzielenie pełnego wsparcia osobom i rodzinom, których nie stać na odpowiednie mieszkanie z odpowiednim wyposażeniem i mediami, stało się jeszcze ważniejsze.
Sprawą zasadniczej wagi jest zatem umożliwienie państwom członkowskim wykorzystywania unijnych i krajowych środków na cele mieszkalnictwa socjalnego i zagwarantowania realizacji podstawowych praw przysługujących wszystkim obywatelom, kładąc w ten sposób kres nierównościom społecznym i wspomagając włączenie społeczne. Komisja Europejska musi podjąć pilnie działania w tej dziedzinie, które nie stanowiłyby zagrożenia dla realizacji zasady pomocniczości, ale wspomagały powszechność publicznych usług socjalnych.
Anna Záborská
(SK) Europejskiej centralizacji niekiedy towarzyszą fanfary, co mogliśmy zaobserwować przy okazji przyjęcia traktatu lizbońskiego. Przy innych zaś okazjach nadchodzi ona niepostrzeżenie. Utworzenie różnych unijnych funduszy pomocowych, które często zniekształcają środowisko rynkowe, wywołało konieczność wprowadzenia obowiązku notyfikacji udzielania pomocy państwa.
Później pojawiła się oczywista potrzeba stosowania wyłączeń z tego obowiązku w przypadku mieszkalnictwa socjalnego. I nagle mamy gotową europejską definicję. Jeżeli na tym szczeblu określamy obowiązki, a następnie nakazujemy tym na niższych szczeblach ich wykonywanie, to nie jest to pomocniczość.
Odpowiedzialność za zapewnienie mieszkalnictwa socjalnego wchodzi w pełni w zakres kompetencji organów krajowych, regionalnych i lokalnych. Nie kwestionujmy umiejętności rozwiązywania własnych problemów przez krajowe społeczeństwa i lokalne społeczności. To one znają te problemy najlepiej. I znają też możliwości ich rozwiązania.
Wojciech Michał Olejniczak
(PL) Widać wyraźnie, że mamy do czynienia z problemem, który jest różnie usytuowany w poszczególnych krajach członkowskich.
W nowych krajach, w tym w Polsce, mamy bardzo wiele regionów, gdzie bardzo dużo ludzi pozostaje bez mieszkania ze względu na bardzo, bardzo niskie dochody. Tymi ludźmi głównie zajmują się samorządy. To na barkach samorządów, regionalnych instytucji spoczywa to, aby jak najszybciej wspomóc takie osoby. Bez dodatkowych środków, które mogą samorządy asygnować, bez wsparcia publicznego pomoc dla tych osób w najtrudniejszej sytuacji jest niemożliwa. Jednocześnie też należałoby się zastanowić, jak w przyszłości, tworząc wspólną politykę, wspólną definicję również w tym obszarze, postarać się, aby były dodatkowe fundusze, z których mogłyby korzystać samorządy regionalne; one by nimi dysponowały i tworzyłyby mieszkania socjalne, których w wielu krajach Europy jest naprawdę bardzo, bardzo mało.
László Andor
komisarz. - Pani przewodnicząca! W pełni podzielam pogląd, iż musimy przyjrzeć się przedmiotowej kwestii w szerszym kontekście, w tym przypadku w kontekście kryzysu finansowego i gospodarczego. W ciągu minionych dwóch lat przekonaliśmy się, że był to test dla polityk konkurencji, niezależnie od tego, czy dotyczyło to sektora finansowego, motoryzacyjnego, czy też, jak w tym przypadku, sektora mieszkaniowego. I był to także test naszych polityk społecznych, zarówno w odniesieniu do dzieci, czy osób starszych, jak i osób bezdomnych.
W zestawie pytań, które otrzymałem te dwie kwestie - konkurencja i polityki społeczne - nakładają się na siebie. Właśnie dlatego sprawa ta jest jeszcze bardziej złożona niż byłaby poza kontekstem obecnego kryzysu.
Kryzys obnażył ogromną niedoskonałość rynku, nie tylko w sektorze finansowym, ale również w sektorze mieszkaniowym, i stało się całkowicie jasne, że same tylko siły rynkowe nie są w stanie rozwiązać tego rodzaju problemów nie tylko w odniesieniu do bardzo ubogich, ale również większych grup społecznych. Z tego właśnie powodu opowiadam się zdecydowanie przeciwko jakiejkolwiek zasadzie, która ograniczałaby koncepcję mieszkalnictwa socjalnego wyłącznie do najuboższych grup w społeczeństwie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę zróżnicowanie europejskich państw oraz zasadę pomocniczości. Jak już powiedziałem w moim wystąpieniu wstępnym, zdecydowanie nalegałbym na pozostawienie definicji w tym kontekście w kompetencjach samych państw członkowskich.
Wracając do przypadku Holandii, który jest przedmiotem niniejszej dyskusji, chciałbym powtórzyć, że Komisja nie narzuca kryteriów, które zostały ustanowione w przypadku Holandii, żadnemu innemu państwu. W pełnym poszanowaniu zasady pomocniczości to do państw członkowskich należy decyzja o wprowadzaniu konkretnych warunków otrzymywania mieszkań socjalnych.
Powyższe stanowisko potwierdza decyzja w sprawie holenderskiego systemu udzielania pomocy państwa, chciałbym tutaj przypomnieć, że wymóg nieprzekroczenia progów ustanowionych przez władze holenderskie - obowiązujących wyłącznie w Holandii - spełnia 43 % ludności Holandii, co stanowi znacznie więcej niż tylko najuboższe grupy. Co więcej, decyzja w sprawie Holandii potwierdziła, że mieszanie się różnych grup społecznych oraz spójność społeczna są obowiązującymi celami polityki publicznej, które mogą usprawiedliwiać stosowanie pomocy państwa, nie tylko wobec tych, którzy żyją w skrajnym ubóstwie lub są zagrożeni ubóstwem.
Sądzę, że trudna sytuacja społeczna w tej dziedzinie w ciągu ostatnich kilku lat zdestabilizowała społeczeństwo na znacznie większą skalę i właśnie dlatego musimy być na to bardzo wyczuleni. Chciałbym także dodać, że Komisja weryfikuje jedynie pomoc udzielaną przedsiębiorstwom budowlanym. Wszelkie dotacje udzielane bezpośrednio obywatelom nie podlegają regułom pomocy państwa.
Dyskusja dotknęła również szerszego kontekstu, to jest usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym. Z tego właśnie powodu muszę nawiązać do tego zagadnienia, jak również podkreślić, że poza mieszkalnictwem inne usługi świadczone w interesie ogólnym, a w szczególności usługi socjalne, odgrywają rolę prewencyjną i społecznie spójną, i są skierowane do całej populacji niezależnie od stopnia zamożności, czy poziomu dochodów. Komisja zajęła jednoznaczne stanowisko w tej kwestii w swoim komunikacie z 2007 roku, w którym podkreśliła cele i zasady organizowania usług socjalnych.
Komisja jest zobowiązana do wspomagania wysokiej jakości usług socjalnych. Przykładowo, wspieramy opracowanie ram jakościowych usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym w ramach Komitetu Ochrony Socjalnej.
Na zakończenie mojej odpowiedzi jeszcze kilka ostatnich uwag. Ponieważ niektóre pytania dotyczyły dłuższego horyzontu czasowego, wkraczającego w kolejną perspektywę finansową, zgadzam się z opinią, że w różnych kontekstach będzie ona dotyczyła mieszkalnictwa; istotnie, remonty w kontekście efektywności energetycznej - co z naszego punktu widzenia należy do kategorii zielonych miejsc pracy - z pewnością będą dziedziną, w której będą podejmowane działania bez, oczywiście, prób ustanawiania wspólnej europejskiej polityki mieszkaniowej.
Pojawią się również inne kwestie, jak mieszkania dla najsłabszych grup społecznych, np. Romów, gdzie już poczyniono pierwsze kroki i, jak sądzę, będzie udzielane stałe wsparcie na cele mieszkaniowe, w tym konkretnym przypadku, ze środków funduszy strukturalnych, dla najsłabszych, zmarginalizowanych grup społecznych w szeregu państw członkowskich. Podkreśla to także znaczenie stosowania bardzo zróżnicowanego podejścia, jako że poszczególne państwa różnią pod względem potrzeb społecznych, a niektóre decyzje i rozwiązania stosowane w państwach o wysokim poziomie dochodów z pewnością nie muszą być naśladowane - i zdecydowanie nie mogą być narzucane - w innych państwach członkowskich.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
