Hervatting van de zitting
De Voorzitter
Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op vrijdag 13 maart 1998 werd onderbroken, te zijn hervat.

Verklaring van de Voorzitter
De Voorzitter
Beste collega's, het is vandaag bijna tien jaar geleden dat de Iraakse luchtmacht in Iraaks Koerdistan, in Halabija, een dorp met 50.000 inwoners, voor het merendeel vluchtelingen en burgers, bombardeerde. Het uitmoorden van de burgerbevolking is altijd een afschuwelijke daad en in strijd met het internationaal recht. Maar in dit geval was de moord wel bijzonder laakbaar, want dit bombardement werd uitgevoerd met chemische wapens, waardoor er meer dan 5.000 doden vielen en tienduizenden gewonden. Tien jaar na datum zijn de gevolgen nog altijd merkbaar, en de kinderen die in die regio geboren worden zijn er de onschuldige slachtoffers van.
Ons Parlement heeft zich herhaaldelijk tegen dergelijke barbaarse daden uitgesproken, met name in zijn resolutie van vorige maand, die dateert van 19 februari 1998. Maar wij moeten dergelijke feiten telkens weer in herinnering brengen. Wij zijn dat verschuldigd aan de slachtoffers, opdat de schuldigen niet beschermd worden door vergetelheid. Wij moeten de waarden die aan de basis van de Europese opbouw liggen in herinnering roepen en voorleven: vrede, respect voor anderen, het vreedzaam oplossen van conflicten.
(Applaus )

Goedkeuring van de notulen
De Voorzitter
De notulen van de vergadering van 13 maart zijn rondgedeeld.
Geen bezwaren?

Green
Mevrouw de Voorzitter, zou ik u mogen verzoeken nogmaals contact op te nemen met Air France over de moeilijkheden in verband met de vluchten van met name het Verenigd Koninkrijk naar Straatsburg? Alle rechtstreekse vluchten van Londen naar Straatsburg van vandaag, morgen en woensdag zijn geannuleerd. Het is toch werkelijk onacceptabel dat er geen manier voor ons is om vanuit het Verenigd Koninkrijk, een lidstaat van de Europese Unie, rechtstreeks naar Straatsburg te vliegen. Ik zou u zeer erkentelijk zijn als u bij Air France zou kunnen checken of het hier alleen het Verenigd Koninkrijk betreft en onze vluchten van en naar Straatsburg, dan wel of dit een algemeen probleem is. Het wordt tijd dat we de situatie in verband met het reizen naar Straatsburg ter gelegenheid van deze plenaire vergaderingen eens in haar totaliteit bekijken.

De Voorzitter
Mevrouw Green, zoals u zich kunt voorstellen, heeft het voorzitterschap een onderzoek ingesteld zodra het van deze volkomen onaanvaardbare situatie gehoord had, en ik kan u nu precies vertellen hoe ver we zijn. Het is inderdaad juist dat er vandaag drie vluchten vanuit Londen zijn geannuleerd. Naar het schijnt komt dat doordat de chartermaatschappij op het laatste moment verstek heeft laten gaan. Dat betreur ik, en we zullen heel heftig protesteren bij de luchtvaartmaatschappij in kwestie.
Daarentegen kan ik u meedelen dat de vluchten er vanaf morgen weer zijn. Dat is althans wat men ons op onze vraag geantwoord heeft.

McIntosh
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag betogen om mevrouw Green in dezen te steunen. Het spijt me te moeten zeggen dat de informatie die men u heeft verstrekt gewoon niet klopt. Tegen mevrouw Green heb ik gezegd dat als wij, nederige parlementsleden, niet samen hadden gereisd met, bijvoorbeeld, een fractieleider, wij dan wellicht niet verder hadden kunnen reizen. Wat mij vooral zorgen baart in een jaar waarin Frankrijk organisator is van de wereldcup voetbal, is dat slechts één lidstaat hier op deze manier mee te maken krijgt. De informatie die wij gekregen hebben, en die Air France bevestigde toen ik hier in het gebouw aankwam, is dat alle vluchten deze week geannuleerd zijn. We zitten in een zeer lastig parket omdat Air France een volledig monopolie heeft naar het Verenigd Koninkrijk en het zou toch wel erg jammer zijn als Britse parlementsleden gewoon de mogelijkheid wordt ontnomen om te stemmen en hun kiesdistrict te vertegenwoordigen ten gevolge van een administratief probleem met een luchtvaartmaatschappij. Ik verzoek u dringend om de informatie die u gekregen heeft na te trekken, want mij is verteld dat er deze week geen directe vlucht naar Londen zal zijn.

De Voorzitter
Mevrouw McIntosh, één ding is zeker: ofwel uw informatie klopt, ofwel de onze. Natuurlijk zullen we dit zo snel mogelijk nagaan, en als die verstoringen deze week voortduren dan zou dat nog erger zijn. Het is al ontoelaatbaar voor vandaag, dat realiseren we ons allemaal. We zullen dit heel nauwlettend in de gaten houden, zoals ik al gedaan heb, omdat ik zojuist die informatie ontvangen heb, en meteen polshoogte ben gaan nemen om de leden van deze Vergadering te kunnen informeren.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ik heb begrepen dat een deel van het probleem voortvloeit uit het feit dat Air France de vlucht Londen-Straatsburg uitbesteedt aan een andere luchtvaartmaatschappij die zich nu aan het contract onttrokken heeft. Dat zou wel eens kunnen verklaren waarom er deze week geen directe vluchten van Londen naar Straatsburg zullen zijn.
Toevallig is de commissaris voor Vervoer in ons midden. Ik weet niet of hij hier iets op wil zeggen, maar we zouden zijn steun goed kunnen gebruiken.

De Voorzitter
Mijnheer Kinnock, als u het woord wilt voeren om opheldering te geven, ga uw gang.

Kinnock, Neil
Mevrouw de Voorzitter, zoals u waarschijnlijk weet, heb ik wel enige ervaring met de problemen die de leden van het Europees Parlement en ook anderen hebben om een betrouwbare rechtstreekse vlucht te vinden van het Verenigd Koninkrijk naar Straatsburg en terug.
Ik heb hierover in het verleden al meermaals met Air France schriftelijk contact gehad, maar moet zeggen dat ik op alle verzoeken om inlichtingen die ik heb geformuleerd nog geen enkel bevredigend antwoord heb ontvangen. Ik denk dat ik zelfs mag zeggen dat de houding ten overstaan van het aanbieden van een betrouwbare, regelmatige dienstregeling tijdens de vergaderweken van het Parlement van en naar het Verenigd Koninkrijk, absoluut geen voorbeeld is van Europese integratie.
Aangezien er blijkbaar duidelijke belangen zijn om het Europees Parlement in Straatsburg te houden - in overeenstemming met de parlementaire traditie en om de geest van integratie te promoten - hoop ik van harte dat Air France of een andere luchtvaartmaatschappij gebruik zal maken van de kansen die hier liggen om te zorgen voor regelmatige, betrouwbare en betaalbare vluchten tussen het Verenigd Koninkrijk en andere delen van de Europese Unie, enerzijds, en Straatsburg, anderzijds.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Kinnock. Ik kan uw hoop slechts delen.

Janssen van Raay
Ik heb uw uiteenzetting over de ellende van dat bombardement van harte toegejuicht maar ik dring er opnieuw bij u op aan, want de ellende van de Tweede Oorlog was veel groter en de Raad beantwoordt mijn vraag maar niet over het vlaggen op 15 augustus, de dag van de beëindiging. En over de schulderkenning door Japan van de ellende toen veroorzaakt, met het oog op ASEM. Ik laat het hierbij om de tijd van dit Huis niet in beslag te nemen, maar ik zou het zeer op prijs stellen als de Raad eindelijk eens begon met vragen van een jaar geleden te beantwoorden.

De Voorzitter
Mijnheer Janssen van Raay, wij nemen nota van uw verklaring.

Morris
Mevrouw de Voorzitter, in deze Vergadering kennen wij allemaal de gevaren van het roken en vooral die van passief roken. Ik stel vast, en anderen ongetwijfeld met mij, dat er in dit gebouw nu geen enkele ruimte is - zelfs niet de rookvrije ruimtes - waar niet gerookt wordt.
Ik zou dan ook een dringend verzoek willen formuleren om voor die leden die daar prijs op stellen, in dit gebouw toch op zijn minst enkele ontspanningsruimtes rookvrij te maken. Tegen het midden van de week is zelfs deze zaal waarin wij vergaderen vaak gevuld met tabaksrook. Sommigen van ons kunnen daar slecht tegen.
Een andere kwestie is of wij verzekerd zijn, mocht iemand die longkanker oploopt een zaak aanspannen. Dat is iets wat wij zeker moeten onderzoeken.

De Voorzitter
Mijnheer Morris, ik kan u in elk geval zeggen dat het volkomen onaanvaardbaar is wanneer iemand werkelijk hier in de vergaderzaal gerookt heeft. Bij mijn weten is dat nog nooit gebeurd. Uiteraard zullen wij de bodes erop attenderen zodat zij er extra op letten dat er, zelfs wanneer wij er niet zijn, niemand rookt, in ieder geval niet in deze vergaderzaal.

Rübig
Mevrouw de Voorzitter, in de notulen van de vorige vergadering stond dat de kwestie van de ontvankelijkheid voor het actualiteitendebat van mijn resolutie over de criminaliteit zou worden voorgelegd aan de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten. Is dat intussen gebeurd?

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, ik heb al gelegenheid gehad u te antwoorden op deze ernstige, heel belangrijke vraag, en u zou er verkeerd aan doen wanneer u dacht dat het voorzitterschap van het Parlement die vraag niet behandelt met de ernst die ze verdient.
Voorzitter Gil-Robles heeft de Belgische autoriteiten geschreven. Hij houdt met hen contact. Hij wacht op hun antwoord. Wij hebben werkelijk al het nodige gedaan en we blijven dat doen, want het is overduidelijk dat hier voortgaande actie vereist is. Ik kan u in elk geval zeggen, mijnheer Rübig, dat u echt op de Voorzitter en op het bureau kunt rekenen dat er alles aan gedaan wordt om ervoor te zorgen dat deze incidenten, die volkomen ontoelaatbaar zijn, zich niet opnieuw voordoen.

Thors
Mevrouw de Voorzitter, een motie van orde. Men heeft het er hier over gehad hoe lastig de reisomstandigheden soms kunnen zijn. Ik heb gezien hoe mevrouw Green, mevrouw McIntosh en twee andere collega's geweigerd werden op de vlucht Parijs-Straatsburg ten gevolge van wanbeheer door Air France.
Ik wil de Commissie en het Parlement verzoeken om, als zij dit nader bekijken, er ook rekening mee te houden dat er geen rechtstreekse vluchten zijn vanuit Zweden of Finland. Ik heb er vandaag acht uur over gedaan om hierheen te komen, dus in zekere zin zit mijn werkdag er al op. Ik zat bijna niet op de vlucht omdat deze overboekt was. We moeten deze situatie echt eens goed bekijken omdat alle landen ermee te maken krijgen, en ook de kwestie van de aansluitende vluchten naar deze voor het overige zo mooie stad moeten we onder de loep nemen.

De Voorzitter
Mevrouw Thors, u hebt helemaal gelijk. We kennen de reële problemen die veel collega's hebben om naar Straatsburg te komen maar al te goed. Maar dat gezegd zijnde, zoals u ongetwijfeld weet - ik neem de gelegenheid te baat omdat de vraag nu eenmaal gesteld is - heeft de Franse regering in december 1997 in het Publicatieblad een nieuwe openbare aanbesteding uitgeschreven die het mogelijk moet maken om in elk geval vanuit bepaalde steden van vertrek lijnvluchten naar Straatsburg te krijgen, en dat in principe vanaf deze week, als alles goed gaat. Met andere woorden, de bijzondere vluchten zullen vervangen worden door lijnvluchten die veel aantrekkelijker prijzen zullen hebben en die het mogelijk zullen maken rechtstreekse verbindingen te hebben met een aantal hoofdsteden. Er zijn momenteel nog geen antwoorden ontvangen voor de aanbestedingen voor Dublin en Lissabon. Er is een nieuwe aanbesteding uitgeschreven en we hopen dat daarop zo snel mogelijk antwoorden komen, zodat een aantal hoofdsteden kan worden afgedekt.
Voor de andere hoofdsteden, waar de bijzondere vluchten wel correct functioneren, zou de huidige situatie gehandhaafd blijven. We zullen zien hoe de zaken werken na deze toch wel ingrijpende veranderingen, en als er problemen blijven voor deze of gene bestemming zal het voorzitterschap de betrokken maatschappijen aanspreken zodat wij werkelijk allemaal op de normaalste en comfortabelste manier naar Straatsburg vervoerd kunnen worden. Ik kan er u vandaag niet meer over zeggen, maar er is in elk geval hoop op verbetering in de komende dagen, althans voor een aantal collega's.

Van Bladel
Voorzitter, ik heb geen antwoord gehad op mijn vraag dat twee Nederlandse procureurs-generaal, betrokken bij de internationale arrestatie van een ex-dictator in Suriname, ontslagen zijn. Dat kan geen toeval zijn, maar in ieder geval is het een ernstige slag voor de internationale criminaliteitsbestrijding. Ik hoop dat u de Raad wilt manen mij te antwoorden. Tot nu toe krijg ik de beste antwoorden van commissaris Van den Broek. Dat zijn antwoorden die niet leeg zijn en enige inhoud hebben. Ik hoop dat dat in dit geval ook kan.

De Voorzitter
Mevrouw van Bladel, we zullen dat nagaan en we hopen dat het zo zal zijn.
(De notulen worden goedgekeurd)

Interpretatie van het Reglement
De Voorzitter
Overeenkomstig artikel 162, lid 3 van het Reglement, wil ik u in kennis stellen van een interpretatie betreffende de stemverklaringen waarom gevraagd was bij de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten. De commissie heeft geoordeeld: "Stemverklaringen over de eindstemming kunnen worden afgelegd betreffende elk aan het Parlement voorgelegd onderwerp. De term "eindstemming" zegt a priori niets over het soort stemming, maar betekent de laatste stemming over ongeacht welk onderwerp."
Dit is dus de interpretatie van de Commissie Reglement, onderzoek geloofsbrieven en immuniteiten. Wanneer hiertegen vóór de goedkeuring van de notulen van deze vergadering geen bezwaar wordt aangetekend door een fractie of door 29 parlementsleden, zal deze interpretatie gelden als zijnde goedgekeurd. Is dit wel het geval, dan zal ze uiteraard ter stemming aan het Parlement worden voorgelegd.

Regeling van de werkzaamheden
De Voorzitter
Aan de orde is de regeling van de werkzaamheden. De definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters op 26 maart is opgesteld, overeenkomstig artikel 95 van het Reglement, is rondgedeeld.
Voor maandag zijn er geen wijzigingen voorgesteld.
Voor de dinsdag heb ik een voorstel tot wijziging ontvangen van de Fractie van de Europese Volkspartij om de verslagen van de heren Langen en Miller, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de belastingen en de accijnzen (doc. A4-0084/98 en A4-0064/98) van de agenda af te voeren.

von Wogau
Mevrouw de Voorzitter, onlangs hebben er weer onderhandelingen over deze zaak plaatsgevonden. Bij het verslag-Miller maar ook bij het verslag-Langen, kan er in de onderhandelingen met de Raad eventueel een overeenkomst worden bereikt. We willen dat niet in gevaar brengen, en daarom zou ik als commissievoorzitter en na overleg met de fracties ook voor willen stellen de behandeling van deze twee verslagen uit te stellen tot de volgende vergadering.

Green
Mevrouw de Voorzitter, ik weet niet goed of wij het hier over één of twee verslagen hebben. Het was een gezamenlijk debat. Via de vertaling hoorde ik dat het ging over het verslag-Langen over accijnzen. Maar het verslag-Langen gaat over BTW en het verslag-Miller over accijnzen. Mijn fractie is van mening dat als het verslag-Langen geschrapt wordt, beide verslagen dan geschrapt moeten worden.

De Voorzitter
Mevrouw Green, het verzoek dat bij ons is ingediend betreft beide verslagen, en de heer von Wogau heeft dat overigens zojuist bevestigd. Dat is dus heel duidelijk.

Langen
Mevrouw de Voorzitter, ik zou ervoor willen pleiten om de twee verslagen in te trekken. De vraag is of er onder auspiciën van de Commissie een regelgevend comité in het leven kan worden geroepen voor accijnzen - dat is het verslag-Miller - en voor de belasting op de toegevoegde waarde - dat is mijn verslag. Dit regelgevend comité, dat de belastingharmonisatie zou moeten bevorderen, kan echter alleen maar worden opgericht als de Raad dat unaniem besluit. Professor Monti heeft nog wat tijd voor de onderhandelingen nodig, hij heeft die toestemming van de Raad nog niet bereikt. Als wij ons standpunt nu al vastleggen, zou de Raad het voorstel tijdens de volgende Ecofin-vergadering op 22 april af kunnen wijzen. We willen van de kansen gebruik maken die door uitstel voor ons en voor de Commissie ontstaan. Dat is wat erachter zit.
(Het Parlement willigt het verzoek in)

Aelvoet
Mevrouw de Voorzitter, nu de verslagen van de heren Langen en Miller teruggetrokken zijn, lijkt het ons aangewezen dat dat gat wordt opgevuld. Wij zouden willen voorstellen dat in ieder geval het verslag-Adam, dat nu op vrijdagochtend staat, dan in de plaats komt.

De Voorzitter
Mevrouw Aelvoet, dat is een wijziging die niet volgens de vereiste vorm is ingediend. U dient haar mondeling in. Dat is volstrekt niet conform het Reglement.

Aelvoet
Mevrouw de Voorzitter, wanneer je geconfronteerd wordt met een nieuwe situatie, kun je toch proberen om een gepast antwoord te vinden?

De Voorzitter
Dat denk ik ook, maar je kunt niet zomaar improviseren in de vergaderzaal. Dat kan niet.
We zullen zien wat we kunnen doen, maar ik denk niet dat we zomaar kunnen improviseren en kunnen besluiten een verslag door een ander verslag te vervangen.

Lulling
Mevrouw de Voorzitter, wanneer u dat doet, dan zou ik graag willen dat mijn verslag, dat na de verslagen van de heren Murphy, Miller en Langen komt, naar voren gehaald wordt. Het zal dan immers al bijna middernacht zijn en wanneer de verslagen van de commissie economische zaken minder tijd vergen omdat de verslagen van de heren Miller en Langen van de agenda zijn afgevoerd, dan denk ik dat mijn verslag in plaats daarvan zou moeten komen.

De Voorzitter
De opmerking van mevrouw Lulling stijft me in de gedachte dat het niet verstandig zou zijn om het debat hierover nu te openen.
De agenda van woensdag blijft ongewijzigd.
Voor de donderdag heb ik een verzoek van de Fractie van onafhankelijken voor het Europa van de Nationale Staten ontvangen om het verslag van de heer Herman, namens de Commissie institutionele zaken, opnieuw in te schrijven op de oorspronkelijke plaats, dat wil zeggen als eerste punt. Het betreft de verbeteringen in het functioneren van de instellingen zonder wijziging van het Verdrag. Dat is document A4-0117/98.

Van Dam
Mevrouw de Voorzitter, op de definitieve ontwerpagenda missen we het verslag-Herman over de verbetering van het democratisch functioneren van de EU-instellingen. Om onduidelijke redenen is jongstleden donderdag dit verslag door de Conferentie van voorzitters van de ontwerpagenda afgevoerd. De rapporteur, collega Herman, schrijft in de toelichting op bladzijde 9 dat de behandeling in de plenaire vergadering urgent is en in ieder geval voor de besluitvorming over de EMU van 1 tot 3 mei moet geschieden. Mag ik hem vragen of hij die mening nog steeds is toegedaan? En zo niet, waarom niet?
Dit Parlement heeft de mond vol over democratische controle van de Europese instellingen. Het maakt zich dan ook ongeloofwaardig als het om geheimzinnige redenen cruciale verslagen van de agenda afvoert. Is het niet onze taak om de burgers van de lidstaten te vertegenwoordigen in plaats van hen een rad voor de ogen te draaien. Mijn fractie stelt nu voor het verslagHerman deze week wel te behandelen. Ons is geen zinnige reden tot uitstel bekend.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer van Dam. U hebt het verzoek van uw fractie toegelicht. Ik ben geneigd mij nu te richten tot de rapporteur, de heer Herman, en hem te vragen wat hij ervan vindt.

Herman
Mevrouw de Voorzitter, de heer Herman vindt er helemaal niets van!

De Voorzitter
Nou, laten we dan zeggen dat hij het aan de wijsheid van onze Vergadering overlaat.

Berthu
Mevrouw de Voorzitter, ik zou inderdaad het verzoek om het verslag van de heer Herman opnieuw op de agenda te zetten willen ondersteunen. Dat verslag had namelijk de grote verdienste dat het een ernstig en dringend probleem aan de orde stelde, namelijk dat van de zwakte, ja zelfs het totaal ontbreken van procedures voor democratische controle op de Economische en Monetaire Unie in de breedste zin, en niet alleen op de Centrale Europese Bank, wat overigens het onderwerp is van het verslag van mevrouw Randzio-Plath.
Het verslag van de heer Herman bevatte met name de uitstekende amendementen van onze collega Hager die waren goedgekeurd door de Commissie institutionele zaken, die het onaanvaardbaar acht dat de democratische controle aan de nationale parlementen onttrokken wordt zonder dat ze vervangen wordt door een evenwaardige controle op Europees niveau.
Uiteraard trokken we daaruit niet dezelfde conclusies als de heer Herman, omdat wij van onze kant van mening zijn dat het niet mogelijk is om die Europese controle te organiseren zolang er geen Europese staat is. Maar nogmaals, dit verslag had de verdienste dat het een zeer dringend - volgens de termen van de "Briefing" van de zitting van het Parlement, en dat is toch een officieel document van het Europees Parlement - aan de orde stelde.

Martens
Mevrouw de Voorzitter, in de Conferentie van de voorzitters was er ruime consensus om tijdens deze vergaderperiode het verslag-Randzio-Plath over de democratische verantwoording in de derde fase van de EMU te behandelen. Ik meen dat daarover in het Parlement ook een zeer ruime consensus bestaat. Het verslag van de heer Herman over de consequenties in het institutionele kader van de Europese Unie, daarvan denken wij dat het best besproken wordt na de historische beslissing die op 2 mei zal getroffen worden. Er is dus geen sprake van dat het Parlement zou afzien van een bespreking van de fundamenten zelf van een democratische verantwoording van de derde fase van de EMU. Dat zal dus deze week gebeuren. We denken dat het beter is, na de beslissingen die de Europese Raad zal nemen op 2 mei, het verslag van de heer Herman te behandelen over de institutionele gevolgen daarvan. Dat het Europa van de naties nog wat heibel wil veroorzaken voordien, dat lijkt evident als ik de tussenkomsten heb gehoord. Het lijkt mij een argument te zijn om het verslag-Herman niet in deze vergaderperiode in te schrijven maar na de beslissing van 2 mei. Dat is de reden die wij hebben aangegeven in de Conferentie van de voorzitters om het verslag-Herman dus in mei te behandelen.

Green
Mevrouw de Voorzitter, vorige week is er een laattijdig verzoek geformuleerd om het verslag-Herman van de agenda te halen en nu is er een laattijdig verzoek om het weer op te nemen. Mijn fractie is inzake deze kwestie neutraal. Er is geen reden het verslag op de agenda te houden of het te schrappen. De Fractie van de Europese Volkspartij heeft vorige week een dringend verzoek geformuleerd om het verslag van de agenda af te nemen. Voor ons gaat het erom dat het wordt besproken in het kader van het verslag-Randzio-Plath. Maar ik herhaal nog eens dat mijn fractie neutraal is en dat over deze zaak vrij gestemd zal worden.
(Het Parlement verwerpt het verzoek)

De Voorzitter
Ik heb een tweede verzoek, afkomstig van de Fractie van de Europese Volkspartij, om als laatste punt op de agenda van donderdag op te nemen de mondelinge vraag aan de Commissie over de sociale en regionale gevolgen van de afschaffing van accijns- en belastingvrije verkopen, de duty-free. Het betreft document 0073/98.

Böge
Mevrouw de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Volkspartij zou ik erop willen wijzen dat het niet de bedoeling is door deze mondelinge vraag het hele duty-free dossier weer te openen. We willen er echter wel op wijzen dat er perifere regio's zijn waar het afschaffen van de belastingvrije verkoop ernstige gevolgen voor de werkgelegenheid zal hebben. Deze regio's zouden ook wel eens kunnen worden geconfronteerd met het wegvallen van subsidies in het nieuwe structuurfonds. Daarom willen wij er met deze mondelinge vraag voor zorgen dat er een discussie plaatsvindt over de economische en sociale gevolgen van de afschaffing van de belastingvrije verkoop in de perifere regio's. Tegelijkertijd willen we de Commissie met klem verzoeken eindelijk het dringend nodige onderzoek hierover te laten verrichten.
Ik wil ook duidelijk zeggen dat we niet onder de duiven van collega Garosci willen schieten. Zijn verslag, dat in mei of in juni aan de orde zal zijn, kan tenslotte veel beter worden behandeld als we objectieve gegevens van de Commissie hebben gekregen, iets wat we al sinds jaar en dag aan de Commissie vragen.

Piecyk
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het absoluut met collega Böge eens. We moeten nu eindelijk de gegevens krijgen, zodat we een zakelijke discussie over dit onderwerp kunnen voeren en niet alleen op de gegevens van de beroepsorganisaties aangewezen zijn. We willen een zakelijke discussie voeren en verwachten onderzoek naar de sociale gevolgen, dat wil toch iedereen in dit Parlement. Anders kunnen we niet adequaat reageren op de situatie waarmee we in 1999 zullen worden geconfronteerd.

Simpson
Mevrouw de Voorzitter, het mandaat brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Onder de huidige omstandigheden vraag ik het Parlement het verzoek van de Fractie van de Europese Volkspartij af te wijzen. Ik wil duidelijk stellen dat mijn fractie niet tegen een studie is over de sociale gevolgen van de afschaffing van belastingvrije goederen. Integendeel, wij staan juist zeer positief tegenover een dergelijke studie maar vinden dit niet het juiste moment ervoor. Ook klopt er iets niet in de mondelinge vraag, namelijk dat de studie voor eind juni dit jaar afgerond zou moeten zijn en dat is totaal onmogelijk.
Ik stel voor dat we teruggaan naar onze respectieve fracties en hier later op terugkomen met een standpunt waarin iedereen zich kan vinden. Dan kunnen we verder met de idee betreffende de studie over de sociale gevolgen waar denk ik iedereen positief tegenover staat, in plaats van in allerijl iets te gaan doen dat gewoon niet haalbaar is.

Wijsenbeek
Mevrouw de Voorzitter, het is goed gebruik in dit Huis om geen vragen te stellen op het moment dat er een verslag in voorbereiding is. Het verslag-Garosci is thans in voorbereiding. Mevrouw de Voorzitter, wij kunnen niet tegelijkertijd in een commissie een verslag voorbereiden en in de plenaire vergadering die vraag aan de orde stellen. Dat zou tegen alle gewoontes en gebruiken zijn zoals het in de uitleg in het Reglement staat.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Wijsenbeek, uw opmerking was bijna een motie van orde.

Garosci
Mevrouw de Voorzitter, ik vraag het woord alleen maar om de door de collega's Simpson en Wijsenbeek verwoorde standpunten, waarmee ik het uiteraard eens ben, te ondersteunen. Ik kan overigens degenen die een nadere bestudering van de kwestie verlangen, geruststellen, want ik heb in mijn verslag het verzoek opgenomen tot het verrichten van een diepgaande studie. Ik zie dus niet in waarom wij op de normale praxis die het Parlement moet volgen, vooruit zouden moeten lopen.
(Het Parlement willigt het verzoek in)

Dell'Alba
Mevrouw de Voorzitter, ik wil hier slechts een fout in de Italiaanse versie signaleren. Met alle respect en vriendschap voor collega Crowley moet ik toch preciseren dat het tweede verslag, namelijk dat aangaande de wijzigingen van artikel 141, niet van zijn maar van mijn hand is. Ik geloof overigens dat deze kleine drukfout uitsluitend in de Italiaanse versie voorkomt.

De Voorzitter
We zullen ervoor zorgen dat het in alle talen duidelijk wordt dat u de auteur bent.
(De agenda wordt aldus vastgesteld)

Lindholm
Mevrouw de Voorzitter, ik heb het woord gevraagd met betrekking tot de agenda van donderdag. Op donderdag zullen wij discussiëren en stemmen over iets wat wij allemaal erg belangrijk vinden, namelijk het vrije verkeer binnen de Unie. Het gaat om het verslag-Schaffner over het verslag van de Groep op hoog niveau over het vrije verkeer van personen. Ik wil graag onder de aandacht brengen dat ik dit een heel belangrijke zaak vind en ik hoop dat alle anderen dat ook vinden.
Het probleem is echter dat het rapport waarop het verslag betrekking heeft, volgens mijn informatie enkel in het Frans bestaat. Als ik het probeer te lezen, wat ik echt graag wil en wat naar ik hoop vele anderen ook willen, is dat dus onmogelijk. Ik vind dat wij in zo'n belangrijke zaak moeten begrijpen waarover we het hebben en waarover we stemmen. In de huidige situatie vind ik dat wij niet over het verslag-Schaffner kunnen stemmen als wij niet in alle talen over de documenten kunnen beschikken. Nu zijn ze er zoals gezegd alleen in het Frans.

De Voorzitter
Mevrouw Lindholm, laat me allereerst zeggen dat het mij spijt dat ik u zojuist niet heb opgemerkt. Ik had de heer Evans trouwens ook niet gezien, neemt u mij niet kwalijk.
Hoe dan ook, ook in dit stadium blijft uw opmerking waardevol, want als nu blijkt dat het verslag van mevrouw Schaffner niet in alle talen beschikbaar is, dan kunnen we het niet aannemen. We zullen het natrekken.

Lindholm
Mevrouw de Voorzitter, het gaat niet om het verslag-Schaffner. Dat verslag is volgens mij in alle talen beschikbaar, maar het gaat over het onderwerp van het verslag, namelijk het verslag van de Groep op hoog niveau, waar het Parlement zich over moet uitspreken. Dat bestaat alleen in het Frans. Dat is het probleem.

De Voorzitter
Ik begrijp nu beter waar het probleem ligt, want ik moet toegeven dat ik verbijsterd was bij de gedachte dat het verslag van een collega in slechts één taal zou bestaan. Ik snap het nu helemaal.
We zullen de situatie onderzoeken en ervoor zorgen dat dit verslag waarover het verslag handelt ook in andere talen kan verschijnen.

Toerisme
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0071/98) van de heer Aparicio Sánchez, namens de Commissie vervoer en toerisme, over de verbetering van de veiligheid, de rechten van de consument en de handelsbepalingen in de toerismesector.

Aparicio Sánchez
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, in dit op initiatief van het Parlement uitgebrachte verslag wordt aan de andere instellingen, en hoofdzakelijk aan de Commissie, gevraagd dat zij een in onze gemeenschappelijke markt bestaand hiaat - zowel uit het oogpunt van het consumentenbeschermingsbeleid als uit dat van het toerismebeleid - opvullen, namelijk het geven van regels ter bescherming van de toerist en van zijn rechten als consument op een duidelijker en meer uitgewerkte manier en waaraan meer ruchtbaarheid wordt gegeven, dan tegenwoordig het geval is.
Laat ik de fanaten van de subsidiariteit, zij die steeds bang zijn dat nationale beleidsvormen worden "gecommunautariseerd" , vóór zijn: zij kunnen gerust zijn want we hebben er wel degelijk zorg voor gedragen, zowel ikzelf als de leden van de Commissie vervoer en toerisme, dat hetgeen wij verlangen nergens raakt aan nationale bevoegdheden. Het is mogelijk dat anderen het juist een gemis vinden dat wij enkel vragen om homologatie van de normen inzake ontvangststructuren. Is het bijvoorbeeld toelaatbaar - zoals dat momenteel het geval is - dat de uren voor het in- en uitchecken in hotels binnen de Europese Unie verschillend zijn naar gelang van de lidstaat waar men is? Ik herhaal evenwel dat wij vele verlangens hebben opgeofferd aan een absoluut respect voor het subsidiariteitsbeginsel.
Waarom zei ik dat er hier een hiaat bestaat? Vanuit het oogpunt van de bescherming van de consument is het moeilijk te verklaren dat er wel tal van maatregelen bestaan om de koper van levensmiddelen, geneesmiddelen of auto's enzovoorts te beschermen, maar dat er daartegenover heel weinig - en dan meestal niet-bindende - maatregelen bestaan ter bescherming van de toerist, terwijl die toch het prototype is van de grensoverschrijdende consument, en bovendien de meest kwetsbare en de meest aan commerciële risico's blootgestelde consument is, omdat hij waarschijnlijk noch met de wetten, noch met de taal of de consumentenorganisaties van het land van ontvangst vertrouwd is.
En dan is het ook nog zo dat noch in de prioriteiten 1996-1998 van het consumentenbeschermingsbeleid, noch in het werkprogramma van de Commissie voor 1998, met een woord is gerept van de bescherming van de toerist als consument. Desondanks moet ik toegeven - en dat is in het verslag ook gebeurd - dat de Commissie maatregelen ter bescherming van de toerist heeft getroffen. Er is in dit verband gezegd dat het probleem van de Europese Unie niet zozeer het ontbreken van wetgeving is, maar veeleer het gebrek aan informatie. En het is in die richting - het verbeteren van de informatie - dat enkele verzoeken uit dit verslag gaan.
Maar in het verslag wordt niet alleen dit aspect van de bescherming van de koper nagestreefd, maar ook dat van de versterking van het Europese toerisme. In onze ogen zal al hetgeen de veiligheid van de vakanties of van het toeristische reizen in het algemeen verbetert, leiden tot een betere kwaliteit van het toeristische aanbod, waardoor voor kopers uit derde landen de Europese Unie als toeristische bestemming meer concurrerend wordt.
Gezegd moet worden dat heden ten dage het toerisme in de landen van de Europese Unie een hoge mate van veiligheid kent, maar de buitengewone toeneming die voor de komende jaren verwacht wordt, kan leiden tot een toeneming van het aantal storingen en incidenten die met het vervoer verband houden. Deze zitting is trouwens heel toepasselijk begonnen met een onverwachte afgelasting van een vlucht. Zo zal al hetgeen wij op communautair niveau doen ter vergroting van de veiligheid van de toerist, ons de komende jaren concurrerender maken, en daarom zijn wij er zeker van dat de meest dynamische ondernemers van de sector in al hetgeen wij in die richting doen, een stuk kwaliteitsverbetering van het toerisme in de Europese Unie zullen zien.
De andere beslissende factor bij het kiezen van een toeristische bestemming, die van de prijzen, wordt ten opzichte van die andere functie, de veiligheid van de vakantie, steeds minder belangrijk. Vandaar een aantal verzoeken betreffende het overboeken in de luchtvaart, in hotels, betreffende de eisen waaraan reisbureaus moeten voldoen, betreffende vliegtickets, betreffende de toekenning van slots, betreffende communautaire regelingen inzake scheidsrechterlijke beslissingen voor de toerist in een conflictsituatie, enzovoorts. Er is gezegd dat het specifieke belang van het toerisme voor het Europa van de Vijftien groter is dan kolen en staal waren voor het Europa van de Zes. Desondanks houdt de Raad de boot af als het gaat om het uitbouwen van een toerismebeleid. Wij hopen op betere tijden maar gezien het voorgaande kan de bescherming van de toerist als consument geen verder uitstel meer dulden.

García-Margallo y Marfil
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik als algemene indruk willen stellen dat het verslag van de heer Aparicio de verdienste heeft eens te roeren in water dat al lang heeft stilgestaan. Maar omdat ik met oplossingen en niet enkel met loftuitingen wil komen, zeg ik dat het verslag zeker waardevol en duidelijk is qua uitgangspunten, maar dat het waarschijnlijk qua conclusies niet erg gedurfd is.
Bij het inleiden van het onderwerp toerisme wijst de rapporteur in de eerste plaats op de sociale, politieke en economische betekenis van het toerisme, en daar houdt zijn analyse mee op. Bij herhaling breekt hij er de staf over dat de instellingen van de Gemeenschap op dit gebied zo weinig hebben gedaan, maar bij de conclusie ontbreekt het lef om te vragen of wij nu wel of niet willen dat de Europese Unie voor toerisme bevoegd wordt. Ik heb het niet over het hoe of het wanneer, maar over het principe, namelijk of wij in beginsel aanvaarden dat de Unie hier moet optreden.
In de tweede plaats stelt de rapporteur terecht dat de bescherming van het toerisme in elk beleid van dit type centraal moet staan als wij met het toerisme elders meer op de punten kwaliteit en veiligheid willen concurreren; hij beklaagt zich bij herhaling over het slechte uitgangspunt dat in het consumentenbeschermingsbeleid voor de periode 96-98 met geen woord over het toerisme wordt gerept, ondanks het feit dat in de rechtsbetrekkingen waarbinnen het verschijnsel toerisme zich voordoet, dit aspect van de bescherming waarschijnlijk het zwakste punt is.
De conclusie zou zijn dat wij ons moeten afvragen of wij nu wel of niet een algemeen, duidelijk omlijnd, concreet en verplicht kader voor de bescherming van het toerisme willen; of wij wel of niet een helder informatiebeleid willen en een gedragscode die bindend is voor alle bedrijven die bij het toerismebeleid betrokken zijn, en voorlichting voor de toeristen over de dienstverrichtende ondernemingen.
Op fiscaal terrein - om eens iets te noemen dat niet in het verslag staat - wordt niet verlangd dat de diensten aan buitenlandse toeristen - ik bedoel die van buiten de Unie - worden aangemerkt als exportdiensten en dus recht geven op BTW-teruggave. En er wordt, mevrouw de Voorzitter, niets gezegd over een punt dat wij al eerder hebben besproken: als het lot van de duty-free shops gekoppeld zou zijn aan de omzetting van de belasting over de toegevoegde waarde van een bestemmingsheffing in een oorsprongsheffing - die naar Sint-Juttemis is verschoven - waarom lopen wij dan vooruit op de afschaffing van de belastingvrije winkels wanneer het verschijnsel dat die afschaffing zou rechtvaardigen, zich niet heeft voorgedaan?

Harrison
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de rapporteur, de heer Aparicio Sánchez, graag gelukwensen met een goed geschreven verslag over de bescherming van toeristen. In het verslag wordt benadrukt dat het toerisme een industrie is van de interne Europese markt, ook al wordt dat door de Raad niet erkend. Zonder afbreuk te doen aan het begrip subsidiariteit, zijn er momenten dat wij moeten optreden op het niveau van de gehele Unie, als actie op het niveau van de lidstaten niet volstaat om de toerist te beschermen. Zo erken ik in een van mijn eigen amendementen op het verslag dat is goedgekeurd door de commissie, dat de Economische en Monetaire Unie een gevaar kan inhouden voor de toerist. Ik zou kunnen uitweiden over de grote voordelen van de Economische en Monetaire Unie, maar we moeten ook oog hebben voor de problemen: oplichting bijvoorbeeld van oudere burgers, die nog moeten wennen aan de euro als deze in gebruik wordt genomen. Ook zou de Commissie die ondernemers moeten oppakken die in de verleiding zouden kunnen komen de toerist en de consument af te zetten door de wisselkoers van de euro in hun voordeel af te ronden.
Jammer dat een van mijn andere amendementen niet is aangenomen. Het betreft alleenreizende toeristen, vaak vrouwen. Zij hebben een dubbel probleem. Ten eerste moeten ze vaak een hoger kamersupplement betalen dan toeristen die als paar reizen. Ten tweede loopt hun persoonlijke veiligheid soms gevaar. Om te vermijden dat alleenstaande vrouwen door onbekende gangen moeten lopen waar ze misschien ongevraagd benaderd worden, gebeurt het wel eens dat lucide hotels kamers naast de liften situeren - een zeer verstandig idee dat misschien op andere vlakken navolging verdient.
Ook steun ik het uitstekende idee van de rapporteur om één uniform noodtelefoonnummer te hebben dat voor heel Europa geldt: 112. Dat zal een hele stap vooruit zijn. Voorts heeft de rapporteur gesproken over het specifieke probleem van het overboeken van hotels en vliegtuigen, wat vanavond eens temeer duidelijk naar voren is gekomen in verband met de problemen die parlementsleden ondervinden als zij naar Straatsburg willen reizen. Met dit probleem krijgt 0, 04 % van de toeristen te maken en we moeten het op een evenwichtige manier benaderen. Voorts moet, wanneer men zich over deze kwestie buigt, ook rekening worden gehouden met de passagiers die niet op komen dagen en met de late annuleringen waar hotels en vliegtuigmaatschappijen mee af moeten rekenen.
Ook aan de veiligheid van kinderen moeten we iets doen, bijvoorbeeld via het hanteren van hoge veiligheidsnormen in onder meer zwembaden. Op die manier kunnen we helpen voorkomen dat kinderen verdrinken en er een bijzonder dramatisch einde komt aan gezinsvakanties.
In mijn eigen kiesdistrict heeft een vijfjarig kind tijdens een vakantie in een hem onbekend land van de Europese Unie ernstige snijwonden opgelopen. Het gleed uit over een tapijt op een tegelvloer en viel door een terrasdeur waar geen veiligheidsglas in zat.
(De Voorzitter verzoekt de spreker af te ronden) Mevrouw de Voorzitter, u heeft de vorige spreker 47 seconden extra gegeven. Ik heb drie minuten en wil mijn betoog graag afmaken.

De Voorzitter
Mijnheer Harrison, ik zal het u uitleggen. Ik vind het heel erg vervelend omdat u maar twee minuten had. Omdat u te goeder trouw was toen u dacht dat u drie minuten had, heb ik u drie minuten gelaten omdat het erg moeilijk is wanneer je een tekst van drie minuten hebt voorbereid om die terug te brengen naar twee minuten. Maar wanneer u die drie minuten dan overschrijdt maakt u het mij moeilijk.
Wij zijn het dus nagegaan en helaas had uw fractie u maar twee minuten gegeven. Ik moet u vragen om een afrondende slotzin.

Harrison
Mevrouw de Voorzitter, de burgers van Europa hebben recht op veiligheid als zij als toerist op stap gaan. Dit is iets dat wij dienen te verdedigen. Ik feliciteer de rapporteur met zijn prima verslag en zijn bijdrage dat doel te bereiken.

Koch
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, toerisme is een economische activiteit. We mogen echter nooit alleen die dimensie zien en de menselijke dimensie, de wensen en aspiraties van de burger, uit het oog verliezen. Aangezien we in dit verband over de rechten van de consument spreken moeten we er ook op wijzen dat met deze rechten ook altijd plichten gepaard gaan. Dit aspect is in de ontwerpresolutie een beetje tekort gekomen. Bovendien moet ik zeggen dat ik bij een aantal punten mijn twijfels heb of ze wel stroken met het subsidiariteitsbeginsel.
Er zijn zoveel voorstellen op tafel gelegd dat we het gevoel zouden kunnen krijgen dat toerisme tegenwoordig onveilig is, dat de lidstaten noch de EU werkelijk spijkers met koppen slaan. Dat is echter niet het geval.
Het goede is de vijand van het betere, en wat het beste lijkt kan slechter zijn dan wat goed is, dat geldt ook voor de consumentenbelangen. Daar zie ik duidelijke paralellen met het voorstel voor een richtlijn inzake de garantie voor consumptiegoederen. In beide gevallen moeten we oppassen dat we een evenwicht vinden tussen ongewenste nivellering aan de ene kant en rechtvaardigheid en vrijheid aan de andere kant, tussen de belangen, rechten en plichten van de consumenten en die van de ondernemers.
Milieubescherming, rechten van de consument, mensenrechten, daarmee heeft iedereen ongetwijfeld positieve associaties. We mogen deze concepten echter niet willekeurig gebruiken en misbruiken als argumenten voor een mateloze regulering in de toerismesector. Dat zou een remschoen voor het particulier initiatief en een gevaar voor de zelfstandigheid van het midden- en kleinbedrijf betekenen!
Ons doel is meer concurrentie en betere kwaliteit. Onze strategie luidt partnerschap, dat is het sleutelwoord, niet de kunstmatig bevorderde all-risk-mentaliteit.
We moeten proberen de lidstaten te bewijzen dat een Europese bevoegdheid voor toerisme niet meer bureaucratie betekent maar bijdraagt tot het tegendeel daarvan, namelijk deregulering en minder bureaucratie.

Santini
Mevrouw de Voorzitter, het is werkelijk onthutsend dat wij over toerisme beraadslagen terwijl er bij de Europese Unie een absoluut vacuüm bestaat met betrekking tot de wetten in deze sector; er is niet alleen geen enkele wet uitgevaardigd, maar elke aandacht, elke inspanning op het gebied van wetgeving en financiën ontbreekt. Het lijkt wel of we de zweep hanteren terwijl we niet in de gaten hebben dat er geen paard is ingespannen. Zelfs de rapporteur heeft zich, dat is overigens zowel begrijpelijk als veelbetekenend, in de tweede paragraaf van de ontwerp-resolutie versproken, wanneer hij stelt: [het EP] "betreurt het dat de Commissie niet beschikt over een actieprogramma ten behoeve van het toerisme" . In werkelijkheid bestond een dergelijk programma wèl, namelijk PHILOXENIA. Het is geboren en weer ter ziele gegaan, het werd geaborteerd, of beter gezegd omgebracht; wij zijn ons niet eens van het bestaan ervan bewust geweest. Het programma is daarna wel weer door de commissaris tot leven gewekt - zelfs met een bescheiden krediet - maar, naar het schijnt, inmiddels weer van het toneel verdwenen.
Uiteraard moet het belang van het toerisme als economische activiteit en dat van de toerist als consument, net als van alle andere consumenten, benadrukt worden. Tussen 1995 en 1996 hebben we een veelbelovende bloei van initiatieven en inspanningen - ook van de zijde van dit Parlement - mogen meemaken. Maar dat is allemaal alweer voorbij, alle initiatieven zijn stukgelopen op dat ene woord: subsidiariteit, een beslist verkeerd geïnterpreteerd en verkeerd toegepast begrip. Men beroept zich op het subsidiariteitsbeginsel zeggende dat het promoten van toerisme in Europa niet zomaar veralgemeend kan worden: dat mag dan waar zijn voor bepaalde gevallen, voor andere is het dat zeker niet. Laten we niet vergeten dat Europa in 1996 maar liefst 3 procent van zijn toerisme naar de Verenigde Staten en Japan heeft zien verdwijnen en in 1997 nog eens 5 procent, hetgeen betekent dat onze klanten naar de andere zijde zijn overgelopen: zij geven ons een lesje en beroven ons van een bijzonder belangrijke activiteit.
Ook ik deel de mening dat alleen een gemeenschappelijke actie ons kan helpen de verloren tijd in te halen. Voor heel veel gebieden is toerisme geen hobby of een nevenactiviteit, maar juist een activiteit van levensbelang!

Wijsenbeek
Mevrouw de Voorzitter, wat ons ontbreekt is een apart artikel in het Verdrag over het toerisme. Niet omdat wij zo nodig voor toerisme als zodanig een nieuwe Europese politiek moeten hebben, maar om de gelegenheid te bieden tot meer coherentie in de toerismepolitiek. Want nu wordt er op titel van hetzij consumentenbescherming, hetzij vervoer, hetzij een andere beleidspunt over toerisme gesproken en dat heeft onder andere als nadeel dat in DG XXIII toerisme een beetje een ondergeschoven kindje was en dat daaruit weer allerlei andere nare consequenties zijn voortgekomen.
Het zou goed zijn als er inderdaad een coherente politiek in de Europese Unie op het punt van het toerisme zou kunnen gevoerd worden. Dat betekent dus ook dat wij zullen moeten beginnen met harmonisatie. Want dat is de bescherming voor de consument wanneer hij weet wat hij kan verwachten en wat hij mag verwachten in elk van de lidstaten; dat geeft een zekerheid voor de toerist die denk ik te bevorderen is.
De klacht van de heer Harrison over de EMU en de daarin gebruikte euro is natuurlijk volstrekt onterecht. Het Verenigd Koninkrijk wil niet meedoen aan de euro, maar als die euro er is, zijn de toeristen natuurlijk dubbel beschermd, want dan krijgen ze in precies dezelfde munteenheid als ze thuis gewend zijn ook in andere lidstaten diensten aangeboden. Dat betekent dat ze heel goed kunnen vergelijken.
Ik hoop dat de Commissie het verslag ter harte zal nemen en in de toekomst met een schone lei in DG XXIII een coherente en goede toerismepolitiek zal kunnen gaan voeren.

Theonas
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur en de Commissie vervoer gelukwensen met het initiatief dat zij hebben genomen tot een debat in het Europees Parlement over het toerisme. Wij volgen daarmee een geheel andere tactiek dan de Raad. De Raad doet niet alleen geringschattend over het toerisme, maar vindt het zelfs niet nodig een actieplan hiervoor uit te vaardigen. In feite verwerpt hij ook dit programma, het PHILOXENIA-programma.
Als wij een daadwerkelijke bescherming willen van de veiligheid en de rechten van de consumenten, moeten wij zowel in de Europese Unie als in de lidstaten een geheel ander beleid gaan voeren voor het toerisme. Dan moeten wij korte metten maken met het huidige monopolie in deze sector waar een heel klein aantal touroperators de scepter zwaait. Zij romen de markt af en sturen de toeristen daarheen waar voor hen het meest te verdienen valt. Daarbij schrikken zij niet terug voor chantage van het midden- en kleinbedrijf en proberen zij heel de toeristische infrastructuur naar hun hand te zetten.
De consumenten zijn door de bank genomen niet op de hoogte van hun rechten. Vaak worden zij zelfs misleid. Met onnauwkeurige reclamefolders en deelnemingsvoorwaarden wordt hen, wat de aangeboden diensten betreft, een rad voor de ogen gedraaid.
Talrijke Europese burgers die een reis binnen de Europese Unie ondernemen, worden het slachtoffer van dergelijke onmogelijke situaties. Zij zijn echter niet de enige. Ook het midden- en kleinbedrijf wordt onder zware druk gezet door tour operators. Deze vormen atypische kartels met grote hotelketens, luchtvaartmaatschappijen en andere toeristische ondernemingen. Omdat zij zoveel mogelijk winst hun enige doel is, moeten zij de aangeboden diensten tot een minimum beperken en met name de kwaliteit terugschroeven. Dat heeft kwalijke gevolgen voor niet alleen de uiteindelijke gebruikers, de toeristen, maar ook voor de werknemers in deze sector. Voor hen is de arbeidsmarkt niet geregeld. Voor hen is er geen c.a.o. en hun arbeidsomstandigheden zijn vaak zeer slecht.
Hier wordt een voorstel gedaan tot het doorzichtig maken van prijzen en dienstverlening. Het lijdt geen twijfel dat dit absoluut noodzakelijk is. Ook moet worden voorzien in dekking van de uitgaven in geval van insolventie of faillissement van de reisorganisator. Voor de kosten van dergelijke verzekeringen mag men echter niet de reizigers laten opdraaien via verhoging van de consumptieprijzen en beperking van de aangeboden diensten. Dat zou immers weer enkel de grote touroperators ten goede komen die de verplichting tot dergelijke verzekeringen zeker zullen aangrijpen om opnieuw te speculeren.

Van Dijk
Voorzitter, ja natuurlijk moeten we toeristen bescherming en veiligheid bieden en moet er bijstand zijn in geval van nood. Maar toerisme is ook een beetje avontuur en daarom gaan die toeristen tegenwoordig ook naar Turkije en naar OostEuropa en naar Californië en weet ik waar ter wereld. Ik wil een paar opmerkingen maken.
Eerste over de subsidiariteit. Kijkt u even naar paragraaf 13 en 31. In paragraaf 13 vragen wij een garantiefonds op Europees niveau. Zijn we nou helemaal gek geworden? We boeken de reis in onze stad of dorp en als die garantiefondsen op nationaal niveau werken is dat heel mooi. Bij paragraaf 31 vragen wij om de harmonisatie van de schadeloosstelling bij geweldmisdrijven. Nou, dat gaat toch echt de subsidiariteit ver te boven. Ik roep niet zo gauw om subsidiariteit, maar dit gaat toch echt te ver.
Tweede opmerking. Dit verslag wil vooral de toeristen die vliegen in de watten leggen. Nou, daar ben ik niet zo voor. Kijk naar paragraaf 8. Daar moeten schadeloosstellingen komen wanneer er vertraging of omleiding plaatsvindt. Ik zie het al gebeuren. Toeristen die een uurtje vertraagd zijn honderd gulden cadeau geven! In paragraaf 10, de slots moeten verbeterd worden voor de toeristen. Ik heb hier europarlementariërs horen klagen dat ze niet in Straatsburg konden komen. Als we de slots voor de toeristen verbeteren, dan moeten we er rekening mee houden dat uw slot 's morgens om vijf uur zou komen.
Tenslotte, ik hoef eigenlijk niet te herhalen wat de heer Wijsenbeek al gezegd heeft over de euro. Het is volstrekt onzinnig wat er in paragraaf 33 staat en op een aantal van die paragrafen heb ik dan ook gesplitste stemming gevraagd.

Torres Marques
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de geachte afgevaardigde Aparicio Sánchez hartelijk gelukwensen met zijn verslag. Gelooft u mij dat dit niet retorisch bedoeld is, want het betreft hier een doorwrocht en uitputtend verslag waarin verder wordt gegaan dan het concept Europees burgerschap en het recht wordt voorzien op een toerisme, in en buiten de Unie, dat veilig en van kwaliteit is.
Het Europees toerisme heeft er een nieuw perspectief bij gekregen: de dienstverlening aan toeristen moet voortaan stroken met de verbintenissen die aangegaan zijn tussen de bedrijven die de verschillende toeristische diensten aanbieden en de toerist als consument. Maar let op! Wil dit een comparatief voordeel zijn dat leidt tot meer geloofwaardigheid en hogere kwaliteit, dan moeten de Europese bedrijven in deze sector en de overheidsinstanties nieuwe verantwoordelijkheden op zich nemen.
Het aantal en de rijkheid van de ingediende voorstellen is zo markant dat dit meteen geleid heeft tot een tweetal ontwikkelingen die, naar ik hoop, in de toekomst veel effect zullen hebben.
In de eerste plaats is het nu duidelijk geworden dat de afwezigheid van een rechtsgrond in het Verdrag (en in het herziene Verdrag van Amsterdam ) met betrekking tot deze tak van bedrijvigheid het realiseren van om het even welk programma dat erop gericht is de sector te promoten en het concurrentievermogen ervan te vergroten enorm bemoeilijkt, zo niet onmogelijk maakt. Zonder specifieke rechtsgrond zal de toerist steeds meer beschermd en gesteund worden middels het communautair beleid ter bescherming van de consument.
Als er, zoals het verslag stelt, iets gecontroleerd moet worden dan geldt dat alleen de bestaande wetgeving. Ik ben het met de rapporteur eens dat er moet worden nagegaan of deze juist wordt nageleefd en dat zij geactualiseerd en verdiept moet worden. De schuld van deze situatie ligt voor een groot deel bij de verbonden in de sector, die in tegenstelling tot het Europees Parlement invloed uitgeoefend hebben op hun respectieve regeringen om deze branche niet mee te nemen bij de herziening van de Verdragen van de Unie.
Het tweede aspect van dit verslag dat bijzonder interessant is, vormt het feit dat onmiddellijk na de goedkeuring ervan in de Commissie vervoer en toerisme mij als voorzitter van de interfractiewerkgroep Toerisme juist door de beroepsverbonden in deze sector werd gevraagd om op 2 april aanstaande met de geachte afgevaardigde Aparicio Sánchez een debat te organiseren over dit onderwerp. Hierbij nodig ik de genoemde commissie en de geachte afgevaardigden die dit thema verder willen uitdiepen voor dit debat uit en feliciteer ik de geachte afgevaardigde Aparicio Sánchez met de verwachtingen die hij rond zijn verslag heeft weten te wekken.

Schierhuber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in Oostenrijk heeft toerisme een lange traditie en is het in veel regio's een essentiële factor in de economie geworden. Daarom ben ik blij dat ook het Europees Parlement zich al vaker met dit onderwerp bezighoudt. Toerisme heeft niet alleen een aanzienlijke invloed op de Oostenrijkse economie maar met name ook op het platteland, en daarmee bedoel ik meer dan de landbouw. Daarmee bedoel ik ook de ambachtelijke sector, de detailhandel, de dienstensector en vooral het toerisme. Daardoor ontstaat werkgelegenheid, wordt de infrastructuur verbeterd en kan een leeglopen van het platteland worden verhinderd.
Toerisme kan economisch herstel betekenen voor minder ontwikkelde gebieden, maar ook grensoverschrijdende regio's kunnen hiervan profiteren. In Oostenrijk zijn we al lang anders gaan denken over met name milieubescherming en milieubewust leven. Het lijkt me essentieel dat we voorzichtig omgaan met alles wat de natuur ons te bieden heeft. Tenslotte wil ik er met nadruk op wijzen dat we het sekstoerisme samen moeten bestrijden.

Ribeiro
Mijnheer de Voorzitter, dit is de tweede achtereenvolgende plenaire vergadering waarin toerisme een vrij belangrijke plaats inneemt. De vorige keer ging het over toerisme en de euro of omgekeerd en deze keer in het interessante verslag van collega Aparicio Sánchez, die ik gelukwens met zijn werk, over bescherming van de toerist als consument.
In de allereerste plaats hecht ik eraan te benadrukken dat die bescherming inhoudt dat de contracten die de toeristen afsluiten met de reisbureaus, de reisorganisatoren en de vervoersmaatschappijen bekend zijn en nageleefd worden. Wat dat betreft is er sprake van onaanvaardbare toestanden die voorkomen zouden moeten worden. In dit verband is het onder meer nodig doorzichtige informatie te verstrekken over prijzen, geldigheidsduur, wijzigingen en terugbetaling, het toegelaten gewicht van de bagage enzovoort. Bij de luchtvaartmaatschappijen gaat het voorts ook om het gebruik maken van vliegtuigen van andere maatschappijen. Daar bij het luchtvervoer veiligheidsproblemen zeer delicaat zijn, verdienen deze wijzigingen bijzondere aandacht. Ik heb geprobeerd dit te onderstrepen in mijn advies over luchtvervoer en overeenkomsten tussen ondernemingen. Ook met betrekking tot de praktijk van overboeking moeten, zoals de rapporteur zegt, maatregelen genomen worden; dat geldt niet alleen voor het vervoer maar ook voor de hotelsector.
In deze korte bijdrage zou ik nog twee aspecten eruit willen lichten die ook genoemd worden door de rapporteur en die ik relevant acht. Het eerste punt heeft te maken met de aandacht die het plattelandstoerisme verdient, vooral wat betreft de positieve impact die het op de perifere en de ultraperifere regio's kan hebben. In dit verband acht ik het uiterst belangrijk de aandacht te vestigen op de culturele informatie als noodzakelijke component van deze vorm van toerisme. Het tweede punt betreft een vorm van toerisme met een sterk seizoensgebonden en/of periodiek karakter, waardoor de toeristenstroom nog veel onregelmatiger is dan van nature al het geval is bij toerisme. Ik heb het over het religieuze toerisme, waarbij het mogelijk is dat een dorp dat toegerust is voor slechts enkele duizenden bewoners in de loop van het jaar een stroom van meer dan vijf miljoen mensen moet verwerken. Dat is het geval in Fátima met alle gevolgen van dien voor de ruimtelijke ordening en hygiënische voorzieningen als afvalverwerking, stromend water en riolering. Het is een vorm van toerisme die bijzondere aandacht en bescherming verdient.
Tot slot iets wat bij het onderwerp bescherming van de toerist op dit moment niet onvermeld mag blijven: wij moeten het toerisme ontdoen van de zeer negatieve elementen die tot gevolg hebben dat de maatschappij zich moet verdedigen tegen een bepaald soort toerist. Ik doel op het toerisme dat verband houdt met pedofilie. Dat mag op geen enkele wijze gerechtvaardigd en ook niet door pure nalatigheid getolereerd worden omwille van de inkomsten uit buitenlandse valuta.

Cornelissen
Voorzitter, deze zomer is het twee jaar geleden dat zich een ramp voltrok op de camping in het Spaanse Biescas, waarbij zesentachtig doden en vele gewonden waren te betreuren. Vorige week heeft de president van de Alliance Internationale de Tourisme de Europese Commissie een rapport aangeboden met aanbevelingen om de veiligheid op campings te verbeteren door het ontwikkelen van gemeenschappelijke veiligheidsnormen voor onder meer de vestigingsplaatsen en indeling van campings, waarschuwingssystemen, noodverlichting en evacuatieplannen. Mijn vraag is: wanneer komt de Commissie met haar reactie en met voorstellen om een passend veiligheidsniveau van de Europese campings te garanderen?
Mijn tweede vraag is: wanneer krijgen wij de resultaten van de uitgevoerde studie naar overboeking in hotels? Kan de Commissie daarbij ook een evaluatie geven van de gedragscode met betrekking tot overboeking die enkele jaren geleden is afgesproken tussen een groep reisorganisaties en de Europese hotel- en restaurantfederatie?

Vaz da Silva
Mijnheer de Voorzitter, het toerisme is één van de industrietakken met het meeste economische gewicht in de Unie. Hoewel ik zelfregulering door branchegenoten verdedig, weet ik dat het concurrentievermogen van deze sector niet verzekerd kan worden zonder interventie van de Unie in specifieke gevallen.
De voor de komende jaren voorziene explosie van de sector zal een toenemend aantal problemen met zich meebrengen. Daarom moet de Unie op verschillende gebieden optreden, met name om: de naleving van de bestaande richtlijnen en verordeningen te evacueren; de maatregelen op het vlak van toerisme met die ter bescherming van de consument te kortsluiten door de samenwerking tussen DG XXIII en DG XXIV te stimuleren; snelle toegang tot de justitie voor de toeristen en degenen die in de sector werkzaam zijn te garanderen en vormen van arbitrage voor intracommunautaire conflicten te creëren; alle bestaande communautaire wetgeving te bundelen en op grote schaal bekend te maken bij alle potentiële gebruikers; de scholing van personeel te steunen, ook vanuit het oogpunt van de veiligheid van de toerist, waarbij deze werknemers mobiliteit en een hoog scholingsniveau gegarandeerd moeten worden; een Europese prijs voor toerisme die het duurzame toerisme opwaardeert te steunen en kracht bij te zetten; de studie van maatregelen die het intracommunautair toerisme bevorderen te stimuleren; maatregelen te nemen die het toerisme bevorderen in de in het binnenland gelegen regio's en in de ultraperifere regio's van de Unie, zoals de eilanden in de Atlantische Oceaan waar de activiteit in deze sector 75 % vertegenwoordigt van de hele economie.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, mijn collega, Christos Papoutsis, laat weten dat hij wegens dringende verplichtingen in verband met werk elders hier tot zijn spijt niet aanwezig zal zijn om op dit verslag te reageren. Maar zoals zijn gewoonte is, zal hij ongetwijfeld schriftelijk in contact treden met de heer Cornelissen en reageren op de drie punten die de geachte afgevaardigde in zijn betoog aan de orde heeft gesteld. Het doet mij evenwel genoegen dat ik de heer Papoutsis vandaag mag vervangen, aangezien het verslag van de heer Aparicio Sánchez over het verbeteren van de veiligheid, de rechten van de consument en de handelsbepalingen in de toeristensector, voor mij als commissaris voor Vervoer natuurlijk uitermate belangwekkend is en ook voor de burgers van de Europese Unie van groot belang is.
Vorig jaar ging meer dan de helft van de bevolking van de lidstaten van de Europese Unie op vakantie en dat aantal stijgt nog steeds. Daarom is bijzondere aandacht voor de rechten van de toerist als consument van diensten natuurlijk van essentieel belang. Vanzelfsprekend is er wijdverspreide en terechte bezorgdheid als vakantiegangers het slachtoffer worden van misdadige aanslagen of als ze te maken krijgen met vertragingen, veel ongemakken en tegenspoed wegens reisonderbrekingen, commerciële inefficiëntie of oneerlijke handelspraktijken. In al dat soort gevallen heeft het publiek recht op de zekerheid van de wet en een schadeloosstelling die snel wordt uitbetaald. Die bedrijven en instanties die aantonen zich daar ook echt voor in te zetten krijgen natuurlijk een goede reputatie. Gelukkig is het natuurlijk zo dat de meeste vakantiegangers niet met problemen worden geconfronteerd en de deskundigen in de industrie en de openbare overheden streven er voortdurend naar de kwaliteit van de dienstverlening te verbeteren en hogere normen te hanteren. Zoals in het verslag van de heer Aparicio Sánchez naar voren komt, zijn kwaliteit en concurrentievermogen in het toerisme volledig van elkaar afhankelijk en veiligheid en zekerheid zijn daarin essentiële elementen. Veel vakantiebestemmingen beseffen dat een geïntegreerd kwaliteitsbeheer van vitaal belang is voor hun succes, aangezien zij zich zeer bewust zijn van het feit dat als zij falen in één enkel onderdeel van de reisketen, dat dan van invloed zal zijn op de perceptie van de toerist. Dat is een van de factoren die voor de Commissie aanleiding zijn geweest drie uitgebreide studies op te zetten inzake geïntegreerd kwaliteitsbeheer gericht op bestemmingen aan de kust, in de stad en op het platteland en voorts om hierover met het Oostenrijkse voorzitterschap een grote conferentie op te zetten. De resultaten van deze activiteiten zullen we gebruiken als basis voor het ontwikkelen van de beste praktijken en de verspreiding van informatie.
Wat ik bijvoorbeeld zeer interessant vond toen ik het verslag van de heer Sánchez doornam en ook toen ik luisterde naar zijn betoog waarin hij dezelfde opmerking maakte, was dat er voor de toerist in de Europese Unie in de meeste gevallen niet zozeer een gebrek is aan wetgeving maar aan informatie. Ik ben het met hem eens dat het met het verstrekken van informatie aan de toerist wel wat beter kan. Het zal natuurlijk geen verrassing zijn als ik zeg dat de Commissie op dit gebied, evenmin als op andere gebieden, geen wetgevingsvoorstellen zal doen over zaken die de consument aangaan, als de problemen op een efficiënte manier afgehandeld kunnen worden door de sector zelf of op het niveau van de lidstaten. Tegelijkertijd echter zullen wij op die gebieden waar ruimte is voor aanzienlijke verbeteringen, wetswijzigingen voorstellen en natuurlijk zullen we op een actieve manier toezicht blijven houden op de toepassing van de bestaande regels, alsmede op de verspreiding van de beste praktijken.
Zoals in het verslag ook erkend wordt, is de Commissie op meerdere belangrijke vlakken met betrekking tot de toerist als consument actief geweest. Maar al zou ik willen ingaan op een aantal van de belangrijke initiatieven die zij genomen heeft, laat de tijd een uitgebreide behandeling ervan niet toe. Laat het voldoende zijn op te merken dat we de ontwikkeling van de interne markt zullen blijven steunen. Inzake alle vormen van vervoer zullen we veel nadruk blijven leggen op veiligheid, doorzichtigheid, duidelijke informatie en een eerlijke keuze. Bovendien proberen we ervoor te zorgen dat inefficiëntie, waardoor reizigers ernstige schade ondervinden, wordt bestraft. Het voorstel van de Commissie tot wijziging van de verordening voor het systeem van schadeloosstelling ingeval van "instapweigering" , bijvoorbeeld, is bedoeld om de rechten van luchtvaartpassagiers te versterken door ze een hogere schadeloosstelling te bieden die meteen uitbetaald moet worden bij de incheckbalie en door de luchtvaartmaatschappij er in nog hogere mate toe te verplichten passagiers in kennis te stellen van hun rechten. Bovendien zal de heer Sánchez met genoegen kennis nemen van het feit dat, ook al worden passagiers van pakketreizen al beschermd tegen het in gebreke blijven van organisatoren krachtens de richtlijn betreffende pakketreizen, de Commissie momenteel de mogelijkheid onderzoekt een systeem te creëren teneinde passagiers die alleen een stoel kopen te beschermen tegen faillissementen van luchtvaartmaatschappijen.
Bij deze en ook andere toepassingen van het beleid tot bescherming van de consument streven wij ernaar de informatieverstrekking aan de consument te verbeteren. Aangezien ik evenwel vaststel dat mijn spreektijd verstreken is, zal ik niet verder op deze zaken ingaan. Ik zeg alleen dat, zoals de heer Sánchez ook erkent, wij grote aandacht hebben besteed aan hulp voor gehandicapte toeristen, vooral met betrekking tot informatieverstrekking, teneinde de toegang van gehandicapten tot toeristendiensten te verbeteren, en het handboek "Een Europa dat open staat voor de gehandicapte toerist" van 1997 is hier een goed voorbeeld van.
Ter afronding wil ik opmerken dat ik de heer Sánchez dankbaar ben voor het feit dat hij dit debat over dit belangrijke thema heeft opgezet en voor het overbrengen van drie boodschappen, waaraan de Commissie grote aandacht zal besteden. Ten eerste moeten we bereid zijn wetgevingsvoorstellen te doen met betrekking tot die problemen waarvan duidelijk is gebleken dat ze alleen met communautaire maatregelen efficiënt kunnen worden aangepakt. Ten tweede moet meer aandacht uitgaan naar consumentenkwesties voor wat betreft het opsporen van nuttige initiatieven die in de lidstaten genomen worden, hetzij via openbare of particuliere initiatieven, hetzij via een gecombineerd partnerschap tussen overheid en particuliere sector. Ten derde moeten we beter kijken naar ten behoeve van de consument gevoerde informatiecampagnes die de Commissie ondersteunt, om te onderzoeken hoe de diverse maatregelen die reeds uit hoofde van verschillende communautaire beleidsvormen en - programma's genomen worden, naar buiten kunnen worden gebracht als zijnde een coherente reeks maatregelen ten behoeve van de consument als toerist.
De Commissie zal met genoegen met het Parlement samenwerken om nader op deze zaken in te gaan en - naar wij hopen - waardevolle vooruitgang in deze richting te boeken.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Luchthavengelden
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over het verslag (A4-0088/98) van de heer Väyrynen, namens de Commissie vervoer en toerisme, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende luchthavengelden (COM(97)0154 - C4-0362/97-97/0127(SYN)).

Väyrynen
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor een richtlijn betreffende luchthavengelden beoogt geen harmonisatie van de gelden. De bedoeling ervan is om bij het vaststellen van de gelden drie principes in acht te nemen: transparantie, een juiste verhouding tot de kosten en niet-discriminatie. Met de richtlijn wordt geprobeerd een systeem te creëren waarin de luchthavens en de luchthavengebruikers gaan onderhandelen over zowel de hoogte van de gelden als de aangeboden diensten.
Bij het opstellen van het verslag heb ik mij gebogen over de vraag of de voorgestelde richtlijn nuttig en noodzakelijk is. Het Parlement moet naar mijn mening altijd met kritische blik beoordelen of de invoering van nieuwe communautaire wetgeving noodzakelijk is. Ik ben tot de conclusie gekomen dat een richtlijn inzake luchthavengelden nauwelijks noodzakelijk is, maar toch van nut kan zijn indien de inhoud zorgvuldig wordt overwogen.
De Commissie baseert haar voorstel op een compromis tussen de standpunten van de luchthavens en de luchtvaartmaatschappijen enerzijds en tussen de verschillende lidstaten anderzijds. Overeenstemming kan alleen worden bereikt indien dit evenwicht wordt gehandhaafd. Dit is het uitgangspunt voor de amendementen en compromissen die ik heb voorgesteld.
Bij de stemmingen heeft de commissie met een krappe meerderheid enkele compromisvoorstellen die onder leiding van de rapporteur zijn overeengekomen afgewezen. Als gevolg van de stemmingen heeft het verslag een vorm gekregen die ik niet kan goedkeuren. Bij de eindstemming was slechts een kleine meerderheid voor het goedkeuren van het verslag. Bijna de helft van de commissieleden onthield zich van stemming.
Het ergste vind ik dat het compromisvoorstel over nationale luchthavennetwerken en plaatselijke luchthavensystemen, ofwel artikel 4, niet werd aangenomen bij de stemming waarbij evenveel stemmen voor als tegen waren. Daarentegen werd met een meerderheid van één stem besloten het voorstel aan te nemen volgens hetwelk er in perifere landen op grote luchthavens hogere gelden vastgesteld kunnen worden voor binnenlandse vluchten, waardoor kleinere luchthavens financieel kunnen worden gesteund. Dit is in strijd met een belangrijk beginsel van de richtlijn, namelijk het beginsel van niet-discriminatie volgens hetwelk de gelden op nationale en intracommunautaire vluchten even hoog moeten zijn.
Ik vind het noodzakelijk dat in de richtlijn het systeem wordt goedgekeurd dat onder andere in Spanje, Portugal, Griekenland, Ierland, Finland en Zweden gehanteerd wordt en waarbij de nationale luchthavens een nationaal luchthavennetwerk vormen, waarbinnen van de kostendekking per vliegveld kan worden afgeweken en de gelden voor het regionale belang ook op de kleinste vliegvelden op een redelijk niveau kunnen worden vastgesteld.
Het is ook te betreuren dat een meerderheid van de commissie ernaar streeft een systeem van sancties in de richtlijn op te nemen ingeval men zich niet aan de richtlijn houdt. Ik vind het ook niet goed dat men in de richtlijn een systeem wil opnemen waarbij de gelden bij geschillen worden bepaald door middel van een bindende overlegprocedure of zelfs een procedure bij een rechtbank of een overheidsinstantie. Deze details passen naar mijn mening niet in de aard van de richtlijn en ze krijgen waarschijnlijk geen eensgezinde steun in de Raad.
Ik doe een beroep op u, collega's, om het verslag in de plenaire vergadering nog te verbeteren. Aangezien menige belangrijke stemming in de commissie ofwel met gelijke stemmen ofwel met een zeer krappe meerderheid werd beslist, acht ik het mogelijk dat het verslag bij de stemming in de plenaire vergadering toch nog een aanvaardbare vorm krijgt. Tenslotte wil ik de leiding en de leden van de vervoerscommissie bedanken voor hun opbouwende werk bij de behandeling van dit verslag, maar zoals gezegd hoop ik dat bij de stemming de inhoud van dit verslag op bepaalde punten nog wordt gewijzigd en verbeterd.

Megahy
Mijnheer de Voorzitter, de ontwerprichtlijn over luchthavengelden bleek een moeilijk en gecompliceerd onderwerp te zijn voor de Commissie vervoer en toerisme. De rapporteur moest onder meer proberen de verschillende behoeften en systemen die in de lidstaten bestaan in het verslag te verwerken. De oplossing van de rapporteur, zoals deze werd voorgelegd aan de commissie, was een goede oplossing. Maar zoals hij al opmerkte, zijn enkele essentiële punten jammer genoeg verloren gegaan omdat een krappe meerderheid in de commissie ertegen was. Het risico bestaat dat met het uiteindelijke compromisverslag dat we nu hebben, niemand echt blij is. Daarom zal de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten trachten een groot aantal van de punten in de oorspronkelijke tekst van de rapporteur weer in te voeren.
Er zijn enkele belangrijke kwesties waar ik iets over wil zeggen. Artikel 1 gaat over de minimumgrootte van de luchthavens. Er is een hele reeks cijfers voorgesteld, gaande van 5 miljoen passagiersbewegingen tot en met de 25.000 ton van de Commissie. In onze commissie verleende de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten steun aan het voorstel van tenminste 2 miljoen passagiersbewegingen of 50.000 ton vracht. Aangezien deze richtlijn onderdeel is van een heel wetgevingspakket dat gericht is op de diverse aspecten van luchthavens, vonden wij dat er voor een zekere samenhang moest worden gezorgd en het volume waarvoor wij gekozen hebben sluit aan bij de getallen die genoemd zijn in de richtlijn inzake grondafhandeling.
In hetzelfde artikel steunen wij het besluit van de rapporteur om het concept nationaal netwerk van luchthavens te introduceren. Ik heb veel begrip voor diegenen die tegen de invoering van dergelijke netwerken zijn. Maar, zoals de rapporteur duidelijk heeft gemaakt, moeten wij accepteren dat het systeem van gekruiste subsidies voor kleinere luchthavens ter ondersteuning van de sociale samenhang, zeer veel voorkomt in zowel het uiterste noorden als in het uiterste zuiden van de Unie.
De manier om enige overeenstemming te bereiken is door steun te verlenen aan het feit dat nationale netwerken van luchthavens in de richtlijn worden opgenomen, terwijl tegelijkertijd verder wordt gewerkt aan de voorwaarden die van toepassing zouden zijn op het gebruik ervan. Subsidies in geld dienen tot de mogelijkheden te behoren in een situatie waarin ofwel het hoofdvliegveld overbelast is en het land een alternatieve regionale luchthaven wil ontwikkelen, of de regionale luchthaven voor het belangrijkste deel van zijn omzet afhankelijk is van vluchten op de nationale luchthaven. Ik ben echter tegen de pogingen van de Fractie van de Europese Volkspartij om nationale luchthavensystemen te beperken tot de perifere gebieden of tot binnenlandse vluchten.
Ik steun het oorspronkelijke compromisamendement 3 betreffende wijzigingen in artikel 4, lid 1. Het is van belang op luchthavens die beheerd worden als een commerciële entiteit dat ze de flexibiliteit behouden het niet uit de luchtvaart afkomstige inkomen te gebruiken om daar de luchtvaartkosten naar eigen goeddunken mee te betalen. Daarom moeten in artikel 4, lid 1, de volgende woorden worden opgenomen: "de beherende instantie van een luchthaven kan bij het bepalen van het totale niveau van de luchthavengelden rekening houden met het hele of gedeeltelijke inkomen van de luchthaven dat niet afkomstig is uit luchthavengelden" .
Nog belangrijker is dat de andere veranderingen tussen compromisamendement 3 en amendement 9 weer worden ingevoerd, met name de verandering die de opname mogelijk maakt van financieringskosten die de expliciete instemming hebben van de meerderheid van de luchthavengebruikers en de vertegenwoordigers van luchthavengebruikers via de regelingen voor overleg onder artikel 7. De oorspronkelijke, door de Commissie voorgestelde formulering is dubbelzinnig en zou inderdaad leiden tot grote vertraging in de ontwikkeling. In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld moet BAA voorbereidende werkzaamheden financieren voor de kosten van het onderzoek in verband met terminal 5. Omdat zij het project steunen, zijn de luchthavengebruikers het ermee eens dat deze gerecupereerd kunnen worden uit luchthavengelden, of de ontwikkeling nu wel of niet doorgaat, Als dergelijke kosten niet gerecupereerd zouden kunnen worden, zou het voor luchthavens demotiverend zijn te investeren in verdere ontwikkeling.
Tot slot steun ik de voorstellen voor overleg zoals de rapporteur deze heeft neergelegd. Ik ben tegen boetes en onze fractie zal tegen de idee van boetes stemmen, die in elk geval toch alleen maar door de luchthavens betaald zouden moeten worden. Wat betreft de data voor de tenuitvoerlegging steunen wij het oorspronkelijke Commissievoorstel.

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met een woord van dank aan de rapporteur, de heer Väyrynen, voor zijn zeer constructieve arbeid aan dit verslag.
Luchthavens spelen een steeds grotere rol in onze wereld, waar het aantal reizen voortdurend toeneemt. Deze ontwikkeling zal alleen maar doorgaan. Op het ogenblik is een ontwikkeling te zien waarbij het aantal reizigers per jaar met ongeveer 4 tot 5 % stijgt. Dat betekent een verdubbeling van het huidige niveau tot de jaren direct na 2010.
Luchthavengelden spelen in dit verband een belangrijke rol. Een luchthaven biedt de voor het luchtverkeer benodigde infrastructuur en diensten. Van de door de luchtvaartmaatschappijen te betalen heffing is een deel bedoeld voor de infrastructuur en de diensten die de luchthaven ter beschikking stelt. In de voorliggende ontwerprichtlijn streeft de Commissie ernaar gemeenschappelijke oplossingen te vinden voor de hele Unie, wat uiteraard positief is.
Er bestaan vandaag de dag binnen de Unie grote verschillen tussen de verschillende heffingstelsels. Soms bestaan er verschillen tussen de afzonderlijke lidstaten, maar soms ook tussen de luchthavens in één en hetzelfde land. Aangezien een zeer groot gedeelte van het vliegverkeer intracommunautair is, is het logisch zo veel mogelijk naar een gemeenschappelijk en uniform systeem te streven.
Ik vind vooral één bepaald gedeelte van het verslag zeer belangrijk. In de afzonderlijke landen kunnen in verschillende verbanden zeer uiteenlopende omstandigheden bestaan. Er bestaat bijvoorbeeld een verschil tussen de omstandigheden in een dichtbevolkt en in een grotendeels zeer dunbevolkt land. Er bestaat ook een duidelijk verschil tussen een land dat in het centrum van de EU ligt en een land dat in de periferie van de EU gelegen is. Er is alle reden met deze verschillende omstandigheden rekening te houden. Finland en Zweden zijn twee van die landen waar dergelijke andere omstandigheden bestaan dan in de meeste andere lidstaten. De Commissie is hier tot op zekere hoogte aan tegemoet gekomen, maar naar mijn opvatting en ook die van de PPE-Fractie op een overbodige manier: het hoeft namelijk alleen maar te gelden voor de perifere lidstaten en dan nog alleen maar voor het binnenlandse verkeer. Dat laatste acht ik van een zeer wezenlijk, principieel belang. Alles wat met het binnenlands verkeer te maken heeft, moet redelijkerwijs door ieder land zelf bepaald kunnen worden. Wat mij betreft is het heel iets anders wanneer iemand zijn vliegreis bijvoorbeeld op Heathrow in Londen begint en naar Arlanda bij Stockholm vliegt. Als deze persoon verder nooit voet op een ander Zweeds vliegveld zet, waarom moet hij daar dan wel aan meebetalen? Dit maakt de door ons voorgestelde beperking inzake artikel 4 in mijn ogen zeer wezenlijk.

Querbes
Mijnheer de Voorzitter, de principes waarop het voorstel voor een richtlijn van de Commissie gebaseerd is zijn non-discriminatie, relatieve kosten en transparantie. Maar dan moet je het wel eens zijn over de inhoud van die regels en over de toepassing ervan.
Transparantie kan geen eenrichtingsverkeer zijn. De uitwisseling van informatie tussen luchtvaartmaatschappijen en de beheerders van luchthavens moet gebaseerd zijn op een daadwerkelijke wederkerigheid. Dat kan niet alleen de beheerders van luchthavens aangaan. Luchtvaartmaatschappijen en beheerders van luchthavens hebben er alle belang bij te zoeken naar manieren waarop zij elkaar aanvullen. Op dit punt bevat het verslag van de heer Väyrynen een aantal risico's doordat het verder wil gaan dan de voorstellen van de Commissie, met name voor de artikelen 6 en 7, die het de luchtvaartmaatschappijen mogelijk maken om forse druk uit te oefenen op het beheer en zelfs op de investeringen van de luchthavens. Deze laatsten moeten de baas blijven over de heffingen, te meer omdat die voor velen van hen een aanzienlijk deel uitmaken van hun omzet.
Wat dat betreft zou het afschaffen van de duty-free de luchthavens van een wezenlijke bron van inkomsten beroven, om nog maar te zwijgen van de ernstige gevolgen op het gebied van de werkgelegenheid. De duty-free moet worden gehandhaafd, en ik ben blij dat de ministers van Vervoer een onderzoek hebben gevraagd naar de economische en sociale gevolgen van zo'n maatregel. De luchthavens moeten ook aanzienlijke investeringen doen, die over meerdere jaren gespreid worden. Een coherente benadering vereist meer soepelheid en het respect van het subsidiariteitsbeginsel. De lidstaten hebben de verantwoordelijkheid om bij te dragen aan een solidaire ruimtelijke ordening en aan respect voor het milieu. Om dat te doen moeten zij over daadwerkelijke bevoegdheden beschikken om heffingen vast te stellen, zodat het belangrijke evenredigheidsbeginsel wordt gewaarborgd. En diezelfde methode moet worden gevolgd voor alle vervoersinfrastructuur: spoorwegen, havens, autosnelwegen. En hetzelfde geldt voor het overleg. Overleg is noodzakelijk, maar wanneer de gebruikers het oneens zijn met de beheerders van luchthavens, dan moet de nationale overheid regulerend optreden. Daarom zijn wij tegen de amendementen op artikel 7 die de overheid op dit gebied juist uitschakelen.

Van Dijk
Voorzitter, ik zou twee opmerkingen willen maken. De eerste gaat over artikel 1 waar de Commissie vervoer en toerisme het toepassingsgebied van de richtlijn nogal ingeperkt heeft door het getal van 250.000 passagiers te verhogen naar 1 miljoen. Ik moet zeggen dat ik daar de zin niet van inzie. Ik vind dat zelfs contraproductief.
De tweede is dat het in de Commissie vervoer en toerisme niet gelukt is om de milieucomponent sterker bij deze luchthavengelden te betrekken hoewel er dus een kleine opening zit in artikel 5 om dat wel te doen. Ik heb daarvoor opnieuw een amendement ingediend omdat ik toch vind dat hinder wel degelijk een rol moet spelen bij de luchthavengelden. Tenslotte is het toch zo dat de ene luchthaven veel meer hinder veroorzaakt dan de andere omdat die nou een keer in een gebied ligt waar veel meer mensen geconcentreerd zijn. Dat moet dus een rol spelen. Vandaar dat ik hoop dat dat amendement alsnog wordt aangenomen.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, ik hoop dat ik bij commissaris Kinnock een gevoelige snaar kan raken. Soms voel ik in dit soort debatten een gevoel van onwerkelijkheid over me neerdalen. Wie van u is al eens op de luchthaven geweest van Campbeltown, van Islay, Tiree, Wick, Lerwick, Kirkwall, Inverness, Barra, Benbecula of Stornoway, om nog maar te zwijgen over de plaatselijke luchtverbindingen op Shetland vanuit tal van eilanden die op Lerwick vliegen, de verbindingen op Orkney die op Kirkwall vliegen. Slechts enkele van deze verbindingen vliegen op een grote luchthaven als Glasgow. Vele ervan vliegen op Inverness.
Als ik dus de discussie over gekruiste subsidies lees, sta ik toch wel perplex over artikel 4, lid 2, dat over de perifere lidstaten gaat. Ik denk niet dat iemand zou willen beweren dat het Verenigd Koninkrijk een perifiere lidstaat is, maar niemand zal ontkennen dat Schotland een perifere regio is van een lidstaat. Ik verzoek u met klem aandacht te willen besteden aan het probleem van deze zeer kleine luchtvaartmaatschappijen. Ik ben zeer blij dat Frankrijk, Portugal, Spanje en andere landen die luchthavennetwerken hebben, vinden dat er sociale samenhang moet zijn. In dit opzicht ben ik het eens met de opmerkingen van de heer Megahy.
Wat denkt de commissaris ervan dat het Verenigd Koninkrijk niet meedoet aan de pogingen om voor sociale samenhang te zorgen? Ik steun amendement 20 tot herstel van de formulering van de commissaris, ten dele omdat er een nieuwe paragraaf bijkomt waarin het gebruik van kleinere, minder drukke luchthavens wordt aangemoedigd. Ik voeg aan dit probleem een nieuwe dimensie toe. Er zijn niet alleen regionale luchthavens die als aanvoerverbinding functioneren voor grote luchthavens, maar er zijn ook regionale luchthavens die op andere regionale luchthavens vliegen en dit geeft een enorme hoop problemen. En dus wil ik commissaris Kinnock ook iets vragen over subsidies. Kan een plaatselijke overheid op legitieme wijze een besluit nemen om in speciale gevallen met een subsidie hulp te verlenen?
Ik heb begrepen dat een analyse van de tariferingssystemen in de EU heeft uitgewezen dat de luchthavengelden vaak geen afspiegeling zijn van de werkelijke kosten voor de door de luchthaven aan de gebruikers verstrekte installaties of diensten. Ik wil de commissaris graag het volgende voorbeeld geven. Inverness berekent blijkbaar hetzelfde als Aberdeen, maar Inverness biedt luchthavengebruikers lang niet zoveel faciliteiten als Aberdeen. In het begin van de zitting, toen de heer Kinnock aanwezig was, hebben we veel gehoord over de problemen van de mensen die hier aan politiek trachten te doen. Maar hun problemen - met de ene uitzondering van de Finse dame - zijn niets vergeleken met die van mij. British Airways annuleerde de vluchten van Inverness, en naar Heathrow en Stansted. De laatste vlucht van Inverness naar Amsterdam was op zaterdag. En die was overboekt. De vorige keer dat ik naar Aberdeen probeerde te komen omdat ik niet naar Inverness kon, was deze vlucht ook overboekt. Het was zelfs zo erg dat ze tegen ons, een man of tien die het volle tarief betaald hadden, doodleuk zeiden dat overboeken gewoon tot het beleid van de luchtvaartmaatschappij hoort en dat alle luchtvaartmaatschappijen dat deden. Dat zeiden ze dus zo maar eventjes tegen deze woedende, opgehouden passagiers. Misschien kan de heer Kinnock ons vertellen of er nog iets meer aan deze kwestie gedaan kan worden, waarbij de luchthavens bijna prat gaan op deze situatie en zich niet eens verontschuldigen.
Ik doe er twee dagen over om naar dit Parlement te komen. Als ik hoor dat alle directe vluchten van Air France naar Londen geannuleerd zijn, dan heeft dat niet veel om het lijf voor iemand die het aandurft in het noorden van Schotland te wonen en tegelijkertijd politicus te zijn in dit Parlement. Ik hoop dat ik bij de heer Kinnock een gevoelige snaar heb geraakt en dat hij zal trachten iets aan mijn probleem te doen.

Van Dam
Voorzitter, uit een onderzoek van de Europese Commissie blijkt dat de luchthavengelden in de Gemeenschap te hoog zijn vergeleken met de kosten van de verstrekte diensten. Ze zijn zelfs discriminerend en ondoorzichtig. Dit Commissie-onderzoek bevestigt het onafhankelijk onderzoek van Cranfield University met als conclusie dat de luchthavengelden in de Unie 40 % hoger liggen dan in de Verenigde Staten.
Er is dan ook zeker aanleiding voor het voorstel om de luchthavengelden in de Unie te baseren op gelijke behandeling voor gelijke dienstverlening, de heffingen te relateren aan gemaakte kosten en deze transparant te maken. Wel heb ik moeite met de manier waarop de Commissie deze beginselen uitwerkt. Zo is de formulering "in redelijke verhouding tot de gemaakte kosten" te vaag. Bovendien zijn het de lidstaten zelf die uitmaken wat een redelijke verhouding is. Op die manier zullen de luchthavengelden niet snel de werkelijke kosten weerspiegelen.
Ik ben evenmin gelukkig met de door de Commissie toegestane differentiatie op basis van externe kosten. Ik stem van harte in met het principe van het doorberekenen van de milieukosten aan de gebruiker. Maar dan dient de Commissie wel eerst een kader te geven voor de manier van toerekening om willekeur te vermijden. Ik zie dan ook uit naar een groenboek met de titel "Naar eerlijke en doelmatige prijzen in het luchtvervoer" .
Terwijl de Commissie dus enig verwijt te maken valt aangaande de uitwerking van de beginselen, de Commissie vervoer en toerisme lijkt ze niet serieus te nemen. Het nationaal luchthavennetwerk dat de vervoerscommissie vraagt, maakt het onmogelijk dat de gebruiker betaalt voor het gebruik van installaties en diensten. Het voorgestelde systeem komt neer op kruissubsidies tussen de luchthavens. De Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid schrijft in haar advies terecht dat dit de concurrentie tussen de luchthavens nog meer zou verstoren.
De vervoerscommissie schendt ook het beginsel van gelijke behandeling voor gelijke diensten als zij in amendement 10 aan perifere lidstaten toestaat onderscheid te maken tussen binnenlandse en internationale vluchten. Hoe is dat te rijmen met de interne markt?
Ook op dit punt kan ik mij goed vinden in het advies van de economische commissie. Die schrijft dat bij de vaststelling van de luchthavengelden geen rol mag spelen of het gaat om een binnenlandse vlucht, een intracommunautaire vlucht of een vlucht vanuit een derde land.

McMahon
Mijnheer de Voorzitter, luchthavens zijn voor de economie van de Unie een zeer belangrijk gegeven en regionale luchthavens zijn zelfs van cruciaal belang. In mijn land, Schotland, leverde een studie over de door luchthavens gegenereerde werkgelegenheid, welvaart en economische activiteiten, vooral op het gebied van het toerisme, de zeer veelzeggende statistiek op dat de activiteiten op de luchthavens van Glasgow, Aberdeen en Edinburgh in 1996 1, 4 miljard pond gegenereerd hadden. Twintigduizend banen die verband houden met luchthavens en toerisme waren hiervan afhankelijk.
Regionale luchthavens zijn dus van groot belang binnen de Unie. Het verslag dat voor ons ligt gaat over de kwestie van de luchthavengelden en ik ben het met de heer Megahy eens dat het verslag heel wat fouten en gebreken vertoont. Het oorspronkelijke voorstel van de Commissie is duidelijk beter en het uiteindelijke verslag is eigenlijk maar een knoeiboel waar flink op geamendeerd kan worden.
Het belangrijke element waarover sommige andere collega's iets hebben gezegd gaat over de kwestie van de perifere lidstaten. Net als mevrouw Ewing vind ik dat het perifere "luchthavens" zou moeten zijn, omdat als we kijken naar de lagere limiet waarvoor de Fractie van de Europese Volkspartij in de commissie gestemd heeft, dan zou dit betekenen dat kleine luchthavens zoals degene waarvan de heer Hume, mevrouw Ewing en de heer Gerry Collins gebruik maken, onder deze wetgeving zouden vallen. Het zijn allemaal heel kleine luchthaventjes en toch zijn ze voor de economie van de regio waarin ze liggen van uitermate groot belang. Het is belangrijk dat we voor de hogere limiet kiezen die de socialistische fractie voorstelt.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, met veel genoegen geef ik mijn steun aan het verslag-Väyrynen en aan dit voorstel van de Commissie. Natuurlijk moet zo'n richtlijn er komen, maar wat we moeten vermijden is dat de richtlijn de commerciële activiteiten van luchthavens beperkt of een onnodige administratieve last betekent voor de luchthavens of voor de regelgevers.
Vooral belangrijk is dat we het niveau van de dienstverlening verhogen, maar dat het aan de luchthavens wordt overgelaten om beslissingen te nemen over de commerciële activiteiten, in overleg met zowel de luchtvaartmaatschappijen als de betrokken consumentenorganisaties. De essentie die ik zowel op de Commissie als op de rapporteur zou willen overbrengen, is dat de drempels voor de tenuitvoerlegging van de richtlijn, met name voor de passagiers, te laag zijn. De drempel voor passagiers dient te worden vastgelegd op 1 miljoen passagiers. Zoals de richtlijn er momenteel uitziet, zijn de regelingen op de luchthavens niet doorzichtig genoeg, evenmin als het overleg met de luchthavengebruikers, en dat is juist iets wat wij hier in deze Vergadering graag zouden willen.

Simpson
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur graag gelukwensen met zijn werk. Ik weet dat het erg moeilijk en technisch geweest is.
Er is een groot probleem als je het hebt over de luchtvaart, en vooral over luchthavengelden. Luchtvaartmaatschappijen vinden altijd dat luchthavens te hoge kosten berekenen, terwijl luchthavens juist vinden dat luchtvaartmaatschappijen altijd voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. Dat is in de luchtvaart nu eenmaal zo.
Tegen sommige leden die het woord hebben gevoerd, zeg ik dat het altijd gemakkelijk is te kijken naar een nationale situatie, maar in deze kwestie moeten we toch echt de Europese situatie voor ogen houden en zien wat we kunnen doen om de grote verschillen in luchthavengelden weg te werken. We mogen niet vergeten dat dit een verslag is over luchthavengelden, en niet over de problemen die de leden kunnen ondervinden als ze op een maandag voor een vergadering in Straatsburg van A naar B trachten te reizen. Het is een moeilijke en gecompliceerde zaak. Het is belangrijk dat er in de luchthavengelden doorzichtigheid is, maar we moeten er wel voor zorgen dat luchthavens geen misbruik maken van hun positie en dat luchtvaartmaatschappijen - vooral de grote - geen misbruik maken van de hunne.
Regionale luchthavens zijn belangrijk, vooral in perifiere gebieden, reden waarom ik vind dat gekruiste subsidies binnen een nationaal luchthavennetwerk acceptabel zijn, op voorwaarde dat er doorzichtigheid is.
Ik ben het eens met de analyse van mijn collega, de heer Megahy, dat wat er uit de commissie is gekomen niet alleen onacceptabel is maar, naar mijn idee, ook onuitvoerbaar. Daarom heeft de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten amendementen ingediend om die situatie recht te zetten.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, ik ben rapporteur Väyrynen zeer dankbaar voor zijn grondige werk en zijn medewerking. Ik wilde dat ik net zo coöperatief kon zijn in mijn reactie op de diverse interessante punten die in de loop het debat aan de orde zijn gesteld door met name mevrouw Ewing. Als ik niet reageer, is dat niet omdat ze er niet in is geslaagd een gevoelige snaar bij mij te raken - dat is haar heel lang geleden al gelukt - maar gewoon uit tijdgebrek. Daarom zal ik haar schriftelijk antwoord geven op elke vraag die zij heeft geformuleerd.
Met dit voorstel willen wij de drie internationaal erkende beginselen vastleggen, te weten non-discriminatie, juiste verhouding tot de kosten en transparantie op het gebied van de luchthavengelden, als basis voor het berekenen van de bedragen die voor het gebruik van luchthavens in de Unie worden geheven. Het spreekt voor zich dat ik blij ben dat de Commissie vervoer en toerisme deze doelstellingen deelt.
Ten behoeve van een zo groot mogelijke duidelijkheid wil ik elk amendement afzonderlijk behandelen. De amendementen 1, 2, 3, 4 en 6 kan de Commissie overnemen, op voorwaarde dat ze iets anders geformuleerd worden. Amendement 5 refereert aan de idee van netwerken, maar de belangrijkste grond voor dit soort netwerken - samenhang - ontbreekt in het voorgestelde amendement. Daarom moet ik het verwerpen. Ik stel met genoegen vast dat er een consensus is - hoewel men te oordelen naar het debat heel goed de indruk zou kunnen krijgen dat dat niet het geval is - rond het cijfer van 1 miljoen passagiersbewegingen als algemene drempel voor het toepassen van de belangrijkste beginselen, en ik kan dit deel van amendement 8 overnemen.
De nieuwe verwijzing naar netwerken in artikel 1 is evenwel misplaatst, zoals de commissie in latere amendementen zelf heeft erkend door gekruiste subsidies en netwerkkwesties afzonderlijk te behandelen. Dat deel van amendement 8 evenals amendement 18 moet ik dan ook verwerpen.
Op voorwaarde van een iets andere formulering en met uitzondering van de verwijzing naar vrachtfaciliteiten in de definitie van luchthavengelden, kunnen wij de amendementen 9 en 21 overnemen.
Een van de lastigste kwesties in dit voorstel heeft natuurlijk te maken met de voorwaarden voor gekruiste subsidies tussen grotere en kleinere luchthavens binnen hetzelfde netwerk, wat aan bod komt in artikel 4 van de ontwerprichtlijn en in de amendementen 10, 20 en 26. Natuurlijk gaat de Commissie akkoord met de idee om netwerken te definiëren. Wat betreft deze amendementen echter kan de Commissie er niet mee akkoord gaan de mogelijkheid subsidies te geven - dat wil zeggen op de grote luchthavens hogere tarieven aan te rekenen dan normaal - volledig open te houden zonder beschermingsmaatregelen of voorwaarden die betrekking hebben op gekruiste subsidies. Het is duidelijk dat dergelijke praktijken tot misbruik zouden kunnen leiden.
De Commissie wil dit soort praktijken echter ook niet volledig uitsluiten of uitsluitend tot binnenlandse vluchten beperken. Sommige expliciete en transparante gekruiste subsidies kunnen belangrijk zijn en in veel gevallen kunnen ze zelfs gunstig zijn voor de meeste luchtvaartmaatschappijen op de belangrijkste luchthavens, aangezien alle maatschappijen passagiers krijgen van aanvoerverbindingen die zonder de kleine luchthavens doodeenvoudig niet zouden bestaan. Bovendien, als men de regelingen voor kruissubsidies die acceptabel zijn, zou beperken tot binnenlandse vluchten, dan zou dat in tegenspraak zijn met het hele non-discriminatiebeginsel.
Ik zou het nu willen hebben over de differentiaties in de heffingen. Hoewel ik mij kan vinden in de idee dat milieuheffingen alleen worden aangewend voor plaatselijke problemen - wat inderdaad de geest is van ons voorstel - kan ik niet akkoord gaan met amendement 11, omdat het alleen specifieke en tastbare milieukosten betreft. Zoals deze Vergadering natuurlijk weet, worden op veel luchthavens differentiaties gebruikt als een beleidsinstrument om problemen in verband met lawaai, vervuiling of verkeersdrukte om te buigen en ze zijn een praktische manier om ervoor te zorgen dat luchthavengebruikers betalen voor de belasting die zij zelf veroorzaken en voor de uitrusting die zij graag willen gebruiken. Natuurlijk vereist het Commissievoorstel dat dit soort varianten in de heffingen inkomensneutraal zijn en zij mogen geen extra bron van inkomsten voor de luchthaven zijn, zodat de belangen van de luchthavengebruikers beschermd zijn via een doorzichtig en billijk systeem. Maar in beginsel kan ik de verduidelijking omtrent kortingen wel overnemen.
Wat betreft artikel 6 van ons voorstel, dat aan de orde komt in amendement 12, kan ik bepaalde redactionele verduidelijkingen overnemen, maar ik kan geen steun verlenen aan de bepalingen om alle luchthavens in Europa te verplichten hun informatie in een gestandaardiseerde vorm te verstrekken. Zoals de Vergadering ongetwijfeld weet, is ons voorstel niet gericht op harmonisatie van de luchthavensector in Europa, maar tracht het zuiver voor duidelijkheid en doorzichtigheid te zorgen bij het bepalen van de heffingen.
Met betrekking tot artikel 7 over de overlegprocedures vraagt amendement 13 om onafhankelijke arbiters. Er is evenwel een juridisch probleem met dit soort instanties, aangezien deze de nationale rechtbanken zouden kunnen verdringen en zij uiteindelijk de Gemeenschapswetgeving zouden kunnen gaan interpreteren. Dat is voor de Commissie niet aanvaardbaar, hoewel ik moet zeggen dat onze bezorgdheid ten aanzien van dit artikel beperkt blijft tot het begrip arbiter en het grootste deel van het amendement een absoluut noodzakelijke verduidelijking is van onze oorspronkelijke tekst.
De amendementen 14, 15 en 24 hebben betrekking op de timing met als doel het tijdsbestek voor de tenuitvoerlegging van de richtlijn met twee jaar terug te brengen. Ik kan alleen maar zeggen dat we de data zo hebben bepaald dat ze niet in strijd zijn met de tenuitvoerlegging van de richtlijn over grondafhandeling. Ik ben er zeker van dat de Vergadering bij nader inzien daar de praktische zin van zal inzien.
De overige nieuwe amendementen kan ik snel afwerken. De amendementen 16, 17, 22 en 23 kan ik overnemen, maar amendement 19 niet, omdat deze formulering het non-discriminatiebeginsel al te zeer aantast. Tot slot moet ik amendement 25 verwerpen omdat de doelstelling van de richtlijn niet is de sector van het luchtvervoer te beboeten, maar voor een evenwichtig kader te zorgen dat bepaalde fundamentele beginselen garandeert.
De voorgestelde amendementen waren in het algemeen bijzonder constructief, zelfs diegene die ik niet heb kunnen overnemen. Ze richten de aandacht wel degelijk op de resultaten die we met deze richtlijn willen bereiken en daarom ben ik dankbaar voor de standpunten die men naar voren heeft gebracht. Ik kan alleen maar hopen dat de Raad de dingen even positief en constructief zal beschouwen als deze Vergadering heeft gedaan. Ik ben dank verschuldigd aan de rapporteur en aan zijn collega's en betreur alleen maar dat mijn antwoord zoveel tijd in beslag heeft genomen, maar veronderstel dat dit onvermijdelijk is als het gaat om gedetailleerde amendementen betreffende een technische aangelegenheid.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Parkeerkaart voor mensen met een handicap
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0098/98), namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de aanbeveling van de Raad inzake een parkeerkaart voor mensen met een handicap, vergezeld van de motivering van de Raad (C4-0033/98-95/0353(SYN)) (Rapporteur: de heer Megahy).

Megahy
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie telt miljoenen mensen met een handicap en velen van hen zijn voor hun vervoer afhankelijk van een auto. Alle lidstaten zorgen dat deze mensen met behulp van een parkeerkaart voor gehandicapten over parkeerfaciliteiten kunnen beschikken. De lidstaten bepalen wat de regels zijn voor het afgeven en het gebruik van deze kaarten. Terecht respecteert deze aanbeveling hun recht zulks te doen.
Maar in een Europese Unie die zich steeds verder ontwikkelt, zouden mensen met een handicap dezelfde mogelijkheden moeten hebben als andere Europese burgers om over het hele grondgebied van de Unie vrij rond te reizen. Voor diegenen die over een parkeerkaart beschikken maakt deze aanbeveling dat mogelijk. Momenteel is het bijvoorbeeld helemaal niet zeker dat een Duitse of Britse auto waarin de nationale parkeerkaart zichtbaar wordt achtergelaten en die geparkeerd wordt op de gele strepen in Straatsburg of Brussel, geen parkeerboete krijgt of, wat nog erger is, weggesleept wordt. Als dit voorstel ten uitvoer wordt gelegd, zou dit niet langer het geval mogen zijn. Ik zeg hier duidelijk "zou" , want als er iets is wat we in alle landen goed kennen, dan is het wel de ijver van parkeerwachters. Maar er zal nu een communautaire modelkaart komen die gedurende een door de lidstaat zelf vastgestelde overgangsperiode samen met een regionale of nationale kaart gebruikt kan worden.
De Commissie vervoer en toerisme keurt dit voorstel samen met alle bijgaande details unaniem goed. Ik mag wel zeggen dat het gemeenschappelijk standpunt een grote verbetering is vergeleken met de oorspronkelijke aanbeveling die bij de eerste lezing voor ons lag. De meeste amendementen van het Parlement zijn overgenomen, letterlijk of naar de geest ervan. Wij hebben nu een aanbeveling die duidelijk stelt dat de definitie van "mensen met een handicap" wordt overgelaten aan de lidstaten, maar terzelfder tijd een ruimere dan de oorspronkelijke definitie aanbeveelt, die ook personen omvat wier handicap kan leiden tot beperkte mobiliteit.
Ten tweede staat de aanbeveling toe dat de nieuwe Europese kaart gedurende een overgangsperiode gebruikt wordt naast de bestaande kaarten. Dit is van belang voor groepen gehandicapten die zich in hun lidstaat hard hebben moeten inspannen om erkenning van hun bestaande kaart te verkrijgen, alsook voor plaatselijke overheden en andere instanties die voor aanzienlijke kosten zouden komen te staan als dit al te snel gewijzigd zou moeten worden.
Voorts bepaalt de aanbeveling dat in de diverse lidstaten bij het afgeven van de parkeerkaart de nodige informatie wordt verstrekt over de gebruiksvoorwaarden. Ik vind dat belangrijk. En wat het belangrijkst is, is dat in het gemeenschappelijk standpunt de wijzigingen zijn overgenomen die wij voor het model van de parkeerkaart hebben voorgesteld. Het kenteken van het voertuig dat er oorspronkelijk wel op stond, wordt niet meer vermeld zodat de kaart nu betrekking heeft op een persoon en niet op een bepaald voertuig. Bovendien worden het adres en de geboortedatum achterop de kaart niet vermeld. Zowel het Parlement zelf als de diverse groeperingen van gehandicapten hadden dat voorgesteld uit hoofde van zeer reële veiligheidsoverwegingen.
Mijn ervaring in deze Vergadering is dat een gemeenschappelijk standpunt van de Raad niet altijd beter is dan het oorspronkelijke voorstel. In dit geval is dat wel zo. Het heeft in de Commissie vervoer en toerisme unanieme steun gekregen. Het feit dat het een aanbeveling is en geen richtlijn geeft het natuurlijk een zwakkere rechtsgrondslag. Maar ik denk niet dat dit een spoedige tenuitvoerlegging ervan in de weg staat. Ik beschouw dit als een kleine maar belangrijke stap voorwaarts op weg naar de erkenning in de Europese Unie van gelijke rechten voor gehandicapten. Ik hoop dat de lidstaten het spoedig ten uitvoer zullen leggen, overeenkomstig de bijzonderheden die zijn neergelegd in de richtlijn, en ik kijk ernaar uit dat mensen met een handicap het uniforme model van de parkeerkaart in alle andere landen van de Europese Unie zullen kunnen gebruiken.

Schmidbauer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, allereerst zou ik collega Megahy willen bedanken voor zijn uitstekende werk. Het komt niet vaak voor dat de Raad bijna alle amendementen van het Parlement overneemt, volledig of tenminste inhoudelijk. Dat wijst erop dat de rapporteur goed werk geleverd heeft.
Wij kunnen op onze beurt het gemeenschappelijk standpunt van de Raad in tweede lezing goedkeuren. Hopelijk krijgen we dan eindelijk de Europese parkeerkaart voor mensen met een handicap die ons al 20 jaar geleden beloofd was. In zijn standpunt heeft de Raad aanvaard dat de kaart onafhankelijk van het voertuig kan worden gebruikt en dus betrekking heeft op een persoon en niet op een voertuig. Bovendien wordt vanwege de veiligheid het adres niet op de kaart vermeld en wordt met de kaart ook informatie over het gebruik ervan overhandigd. De Raad stelt ook voor dat de Europese kaart naast de nationale kaarten kan worden gebruikt. Dat is tenminste tijdens een overgangsperiode zinvol.
Deze week zullen we het ook over het verslag van de groep van deskundigen op hoog niveau voor het vrije verkeer van personen hebben. Voor burgers met een handicap is vrij verkeer eigenlijk niet meer dan een droom. Zij hebben ernstigere problemen en stuiten op nog veel meer obstakels dan de zogenaamd normale burger. Misschien biedt deze Europese kaart de mogelijkheid om de eerste kleine obstakels weg te werken.
In mijn toespraak in december 1996 tijdens de eerste lezing van het verslag had ik er kritiek op dat deze kaart eigenlijk een wassen neus is, en ik moet dat vandaag herhalen. Iedere lidstaat kan tenslotte zelf bepalen of hij hem wil invoeren, en hij geldt slechts volgens de bepalingen van het betrokken land, die niet geharmoniseerd zijn. Desondanks is deze kaart een eerste stap in de goede richting, en ik hoop dat iedereen ervan zal profiteren.

Koch
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb pas een paar dagen geleden een congres georganiseerd over het onderwerp "Plaats in ons midden voor mensen met een handicap" . Het was werkelijk interessant te zien hoe er de nadruk op werd gelegd dat het ontbreken van een Europese kaart concrete nadelen met zich meebrengt voor mensen met een handicap die in de EU op reis gaan. Een hoofdonderwerp was de toenemende mobiliteit door de al betere infrastructuur aan de ene kant en de onzekerheid over de rechten en plichten van de verkeersdeelnemers in de EU aan de andere kant. De betrokken personen maakten zich zorgen over de overtrokken regels, maar ook over het gevaar dat hun wensen en aspiraties, die ik als hun man in Brussel voordraag, op het Europese niveau misschien niet worden gezien en gehoord.
Ik zou u voor willen stellen het gemeenschappelijk standpunt dat nu op tafel ligt zonder voorbehoud goed te keuren. De belangrijkste amendementen die tijdens de eerste lezing door het Parlement waren ingediend, zijn woord voor woord of inhoudelijk overgenomen. Heel belangrijk zijn in dit verband volgens mij de volgende punten: ten eerste, er is gekozen voor een kaart voor een persoon en niet voor een voertuig; ten tweede, er is terdege rekening gehouden met de bescherming van persoonsgegevens van de houder en, ten derde, de Raad is op onze eisen ingegaan. Wij hebben de nadruk gelegd op subsidiariteit, openheid en de directe belangen van de burger. Daardoor is er een goede basis gelegd voor het gebruik van de Europese kaart naast de regionaal of nationaal geldige kaarten. Bovendien ontstaat met de nieuwe kaart de verplichting om informatie te verstrekken over de voorwaarden voor het gebruik van de kaart in de verschillende lidstaten. Helaas worden in de aanbeveling geen voorstellen gedaan voor het harmoniseren van de bepalingen voor het verkrijgen van een dergelijke parkeerkaart.
Ook en vooral omdat ik uit een stad kom die in 1999 culturele hoofdstad van Europa is, namelijk Weimar, zou ik de lidstaten willen aanbevelen om de richtlijn snel om te zetten, zodat mensen met een handicap ook werkelijk snel toegang krijgen tot die plaats in ons midden.

Van Dijk
Voorzitter, het had de Europese Unie gesierd als ze in minder dan 20 jaar een besluit had kunnen nemen over een parkeerkaart voor gehandicapten. En dan hebben we het nog niet over een stukje wetgeving dat iets voorschrijft, maar over een aanbeveling. Voorzitter, de Europese Unie heeft het heel hard nodig dat gewone mensen die met allerlei problemen te kampen hebben, vertrouwen kunnen hebben in deze Unie. We moeten ons werkelijk afvragen, als het blijft bij de aanbeveling en als het niet zal leiden tot harmonisatie van die parkeerkaart, of dat de geloofwaardigheid van de Unie zal bevorderen. Ik vind het eigenlijk onbegrijpelijk dat de lidstaten niet in staat zijn geweest om samen met het Parlement en de Commissie deze simpele, eenvoudige zaak van die parkeerkaartharmonisatie voor gehandicapten, snel en goed voor elkaar te krijgen. Dat vind ik eerlijk gezegd schande. Ik hoop dat die kaart er komt en uiteraard is ook mijn fractie het eens met het verslag van de heer Megahy.

Camisón Asensio
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het helemaal met de rapporteur eens dat dit een belangrijk onderwerp is, juist vanwege de sociale dimensie van het voorstel dat vandaag ter tafel ligt. Daarom verheugt het mij ook dat de Raad in zijn gemeenschappelijk standpunt - en dat is ongewoon - vrijwel de overgrote meerderheid van de amendementen van het Europees Parlement heeft geaccepteerd, en vooral die amendementen die behelzen dat de kaart moet zijn verbonden met de eigenaar en niet met een bepaald voertuig, of het amendement waarin, uiteraard om veiligheidsredenen, het adres en de geboortedatum worden geschrapt.
Ook is het heel positief dat geaccepteerd wordt dat de definitie van handicap moet worden verruimd, dat de kaart moet kunnen worden gebruikt naast de andere kaarten die in bepaalde staten reeds in gebruik zijn, dat bij de afgifte van de kaart gezorgd moet worden voor informatie over de gebruiksvoorwaarden.
Maar wij betreuren ook - en dit is al door andere sprekers gezegd - datgene wat de rapporteur de zwakke wettelijke vorm noemt, en dit ondanks de sociale dimensie van het voorstel. Dat wil zeggen dat het slechts een aanbeveling is. Wij vinden dat het de moeite waard zou zijn geweest daar een meer solide juridische onderbouwing aan te geven op grond van - en ik leg daar de nadruk op - de sociale dimensie. Desalniettemin zullen wij het aan deze plenaire vergadering voorgelegde voorstel steunen, en vanzelfsprekend gaan onze complimenten uit naar de rapporteur.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik de heer Megahy en al diegenen die tot het debat hebben bijgedragen hartelijk danken. Zoals de leden vast wel weten, geven alle lidstaten speciale parkeerfaciliteiten aan mensen met een beperkte mobiliteit die, door de aard van de situatie waarin zij verkeren, vaak meer op hun eigen vervoer zijn aangewezen en niet zo gemakkelijk gebruik kunnen maken van het openbaar vervoer. Het recht op deze speciale parkeerfaciliteiten blijkt uit een parkeerkaart voor gehandicapten die op een zichtbare plaats in het voertuig ligt. Maar het ontwerp en het model van deze kaarten lopen in de diverse lidstaten flink uiteen en dit kan aanleiding geven tot problemen als gebruikers van de kaart in een andere lidstaat vertoeven dan degene waarin de kaart werd afgegeven.
De veelheid aan parkeerkaarten maakt het voor degenen die verantwoordelijk zijn voor het doen naleven van de parkeerregels moeilijk te bepalen of iemand al dan niet gebruik mag maken van speciale parkeerfaciliteiten. Tegen deze achtergrond heeft de Commissie in haar sociale actieprogramma op middellange termijn beloofd een ontwerpaanbeveling te zullen voorleggen over de wederzijdse erkenning door de lidstaten van een parkeerkaart voor mensen met een handicap. Naast de wederzijdse erkenning van de kaarten die in de afzonderlijke lidstaten worden afgegeven, heeft de Commissie voorgesteld dat er een uniform communautair model van de parkeerkaart wordt ingevoerd en de bijzonderheden van dat model zijn in de aanbeveling uiteengezet. Het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's, alsook het Parlement hebben zich over deze aanbeveling gebogen. Bij de eerste lezing op 13 december 1996 heeft deze Vergadering verscheidene amendementen voorgesteld op het Commissievoorstel. De Commissie heeft de meeste ervan met genoegen overgenomen en op 4 maart 1997 op mijn aanraden een gewijzigd voorstel goedgekeurd. De Raad heeft ook rekening gehouden met de amendementen van het Parlement toen hij op 18 december 1997 het gemeenschappelijk standpunt over de aanbeveling goedkeurde. Daarna heeft de Commissie vervoer en toerisme van het Parlement tijdens haar vergadering van 17 maart 1998 unaniem ingestemd met de goedkeuring van het gemeenschappelijk standpunt. Ik wil het Europees Parlement en met name de rapporteur, de heer Tom Megahy, hartelijk danken voor een zo positieve reactie en voor de grote steun die u reeds aan het voorstel heeft gegeven.
De uiteindelijke goedkeuring van de aanbeveling door de Raad zal er natuurlijk voor zorgen dat mensen met een handicap kunnen profiteren van parkeerfaciliteiten ongeacht waar in Europa ze graag willen rijden. Dit moet bijdragen tot een grotere bewegingsvrijheid, waardoor in elk geval voor sommige gehandicapten de mogelijkheden tot werk, winkelen en ontspanning zullen toenemen. Het is misschien maar een kleine, maar mijns inziens wel belangrijke stap voor het opruimen van de hindernissen die een volledigere deelname aan de Europese samenleving in de weg staan. Het heeft lang geduurd, maar nu kunnen we deze kwestie eindelijk laten rusten en al diegenen die dat mogelijk hebben gemaakt wil ik graag gelukwensen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Controleapparaat in het wegvervoer
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0119/98), namens de Commissie vervoer en toerisme, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer en tot wijziging van richtlijn 88/599/EEG betreffende standaardprocedures voor de controle op de toepassing van verordening (EEG) nr. 3820/85 en verordening (EEG) nr. 3821/85 (C4-0009/98-94/0187(SYN)) (Rapporteur: de heer Wijsenbeek).

Wijsenbeek
Mijnheer de Voorzitter, de vervoerscommissie heeft mij als rapporteur hinkend de plenaire vergadering ingestuurd. Ik weet wel, soms is het moeilijk met het vele reizen dat wij moeten doen en de vliegtuigen of de treinen die er niet zijn, maar het is toch op z'n minst merkwaardig dat de verlate binnenkomst van drie afgevaardigden, twee van de UPE en een van de PSE, de meerderheid voor dit verslag, terwijl de stemming gaande was, veranderd heeft. Dat geeft ook aan dat het verslag dus behoorlijk controversieel is en er verschillende meningen over mogelijk zijn, want het lag dus vlak bij elkaar.
Waar gaat het om? In feite doet zich zelfs een novum voor. In ieder geval heb ik zoiets nog nooit meegemaakt. De Commissie had een voorstel ingediend dat een verbetering van het bestaande controle-instrument, de klassieke tachograaf, beoogde door het toevoegen van een extra apparatuur waarin een bestuurderskaart werd aangebracht.
Het Parlement was daarna in eerste lezing met de grootst mogelijke meerderheid van oordeel dat ook de boordcomputer oftewel de digitale tachograaf de verbetering van het klassieke instrument inhield en in plaats van dat klassieke instrument gewoon gebruikt zal mogen worden. Ik moet u zeggen, ik vond dat een heel acceptabel voorstel. Ik vond dat een mooie toevoeging van het Parlement en zelfs de Commissie was het daarmee eens.
Vervolgens verordonneert de Raad in het gemeenschappelijk standpunt dat uitsluitend nog de boordcomputer in nieuwe auto's gebruikt mag worden. De Raad heeft dat gedaan met veertien stemmen voor en één onthouding. Op zichzelf kan het Parlement best instemmen met dat gemeenschappelijk standpunt, het is de modernste stand van techniek die nu wordt toegepast. Toch doen zich daarbij twee problemen voor.
In de eerste plaats betreft het de aanpassing en de controle in de overige AETR-landen die nog geen lid zijn of geen lid zullen worden van de EU. Over het AETR heeft de vervoerscommissie een amendement ingediend en het zou best eens kunnen zijn dat eruit voortkomt, maar ik hoor de commissaris daar straks wel over, dat wij toch iets van het oude apparaat zullen moeten accepteren.
Het tweede probleem betreft de retrofit. Ik vind het persoonlijk onaanvaardbaar dat juist de oude vrachtauto's, die immers de rij- en rusttijden naar de ervaring leert het meest overtreden, ten eeuwigen dage met het oude fraudegevoelige apparaat mogen blijven doorrijden. En dan zeggen velen dat het probleem over vijf of zeven jaar voorbij is, maar het is toch altijd vijf à zeven jaar en dan worden meestal die auto's nog hergebruikt, vaak in sommige lidstaten rond de Middellandse Zee.
Nu kom ik toch nog even terug op het hinkende van mijn voorstel. In de eerste drie amendementen alsmede in de amendementen van mevrouw Langenhagen, 19 tot en met 22, komt nog het 1 A-voorstel en de verwijzing naar de daarbij behorende bijlage voor, zij zijn verder niet opgenomen, evenmin als de bijlage is opgenomen. Het spreekt vanzelf dat ik het aan de wijsheid van de Vergadering overlaat of men de voorstellen van mevrouw Langenhagen zal accepteren, maar ik zal in ieder geval zelf als rapporteur na de stemming over de voorstellen 2 en 4 opstaan en aangeven hoe de verdere logische volgorde dan zou moeten zijn in het verdere verloop van de stemming.
Ik wil graag van de commissaris iets horen over retrofit en AETR, maar ik vind ook dat de commissaris ons in ieder geval enige nadere mededelingen over de oorsprong en de basis van het hele artikel, namelijk een nieuwe rij- en rusttijdenregeling schuldig is. Want wij hebben het nu slechts over het controle-instrument en in feite moet daarmee de rij- en rusttijdenregeling gecontroleerd worden die veranderd moet worden. De Commissie is daarover aan het denken, maar ik denk dat de twee hand in hand moeten gaan.
Ik kom tot mijn conclusies. Wij zijn verrast, en niet eens onaangenaam, door het vooruitstrevend gemeenschappelijk standpunt. Wij zullen moeten zien of wij nu beide mogelijkheden 1 A en 1 B blijven overwegen of als Parlement uitsluitend nog verder gaan met 1 B. Maar wat er ook gebeurt: veiliger en socialer zal in ieder geval het vervoer van dit voorstel op welke wijze dan ook worden en moeten worden.
Tenslotte wil ik nog de commissaris hartelijk danken voor de medewerking, maar in het bijzonder degenen in DG VII die de eenvoudige jurist die ik maar ben, hebben geholpen om deze moeilijke technische materie de baas te worden.

Castricum
Voorzitter, nu collega Wijsenbeek zo voortreffelijk de technische achtergronden heeft geschetst, kan ik mij beperken tot een meer politieke beschouwing. Het lijkt zo simpel. Vrachtwagens boven een bepaald gewicht en bussen met een bepaald aantal zitplaatsen moeten sinds jaar en dag worden uitgerust met een apparaat dat de rij- en rusttijden registreert. Het is een mooi stukje techniek dat door knappe mensen steeds verbeterd werd in de loop van de voorbije decennia, echter vooral in hun eigen beleving knappe ondernemers. Chauffeurs, de goede overigens - zeg ik er uitdrukkelijk bij - niet te na gesproken, zetten de techniek dikwijls letterlijk naar hun hand. Een overheid die zichzelf serieus neemt, probeert daar iets aan te doen. Het lijkt simpel maar u begrijpt het al, zoveel hoofden, zoveel zinnen, een moeilijk te ontwarren kluwen.
Rapporteur Wijsenbeek heeft min of meer de richting aangegeven naar het digitale tijdperk. Hulde daarvoor. 14 lidstaten konden vervolgens voor een eenduidige vooruitgang kiezen, de commissaris en de Commissie vervoer en toerisme hebben zich daarbij aangesloten, al zullen we de stemmingen moeten afwachten om te zien of dat ook in deze plenaire zitting gebeurt. Maar collega Wijsenbeek heeft daar al iets over gezegd.
Voorzitter, de Frankfurter Allgemeine Zeitung schreef vorige maand al nostalgisch over de goede oude diagramschijf die in 2000 door een digitaal systeem vervangen zal worden en memoreert ook dat de Duitse industrie er klaar voor is. Kinsel had juist als eerste "eine 1 B-Lösung vorgestellt" . Als het nodig is, zo stond er in datzelfde bericht, kan men ook de 1 A-oplossing nog uit de kast halen.
Geruststellend is ook tegen die achtergrond dat de techniek voor de digitale tachograaf blijkbaar geen probleem meer is. Het blijkt niet alleen uit dit bericht maar ik zeg het ook omdat ik ervan uitga dat de Commissie en de Raad wijze colleges zijn, met ontzettend veel expertise omgeven, die zich op dit punt, de technische uitvoerbaarheid van het voorstel dat nu voorligt, uiteraard geen vergissingen kunnen veroorloven. Dat alles gezegd zijnde wil ik niet vergeten dat ook in onze kring twijfels bestaan over de gemaakte keuze, met name ook op de punten die de rapporteur daarstraks heeft genoemd. Ik hoop van harte dat die in de komende jaren door de praktijk zullen worden weggenomen. Het brede draagvlak dat aanwezig lijkt voor de overgang naar het digitale tijdperk zou nu niet meer in de waagschaal moeten worden gesteld.
Voorzitter, veel eerder nog dan het moment waarop de nieuwe digitale tachograaf zal, kan worden geïntroduceerd, zullen we ons moeten buigen over nadere voorstellen met betrekking tot een effectieve en meer geharmoniseerde controle. Voorafgaande aan het laatste Nederlandse voorzitterschap is op initiatief van het Nederlandse controle-orgaan, de Rijksverkeersinspectie, het handhavingsregime binnen de Unie in kaart gebracht. Wat we uit de dikwijls sterk vertraagde Commissierapportages al wisten, werd bevestigd. Op papier zijn de regels gelijk maar daar blijft het dan ook bij. Te weinig wordt beseft hoezeer het idee van het ene Europa van de interne markt hierdoor wordt uitgehold. Hoe bonafide ondernemers en de regelsrespecterende chauffeurs zich dagelijks geschoffeerd kunnen voelen, ook door overheden die niet bij machte zijn of de wil niet hebben om het kaf van het koren te scheiden.
Voorzitter, tijdens de Raadsvergadering waarin het gemeenschappelijk standpunt werd aangenomen, heeft de Raad de Commissie verzocht om een zo nodig van passende voorstellen vergezeld gaand verslag in te dienen over de doeltreffendheid en de eenvormigheid van de door de lidstaten gehouden controles. Dat "zo nodig" had voor mij niet gehoeven. Ik ga er daarom van uit dat de Commissie snel met voorstellen zal komen. Sterker, het is zeer de vraag wat de zin is van een nieuwe tachograaf wanneer in de handhavingspraktijk alles bij het oude blijft.

Langenhagen
Mijnheer de Voorzitter, wat zit erachter? De Commissie heeft in 1994, dus vier jaar geleden, een voorstel voorgelegd om beter rekening te houden met de veiligheid op de weg in het algemeen en met de sociale voorschriften voor chauffeurs in het bijzonder door een nieuw type tachograaf in te voeren, omdat de bestaande apparaten te makkelijk kunnen worden gemanipuleerd. Eigenlijk is dat heel makkelijk. Alle betrokken personen en organisaties, of het nu de chauffeurs zijn, de vakbonden, de vervoersbedrijven of andere verkeersdeelnemers met wie ik heb gesproken, zijn het met deze verbetering eens. Die verbetering had de Commissie ook al aan ons voorgelegd in haar uitgesproken redelijke voorstel van juli 1994, maar toen wilde het Parlement meer. Tijdens de eerste lezing in de zomer van 1995 heeft het Parlement niet alleen gepleit voor een minder makkelijk manipuleerbaar apparaat maar tegelijkertijd ook voor de ontwikkeling van een boordcomputer met de bijbehorende infrastructuur bij alle bedrijven en bij de instanties die voor de controle verantwoordelijk zijn.
We wilden ervoor zorgen dat globaal management van het wagenpark geen visioen meer zou hoeven te blijven. Twee jaar later - pas in 1997 - heeft de Raad ons toen een gemeenschappelijk standpunt voorgelegd. Dat gaat in allerlei opzichten niet ver genoeg. Ik vraag u en de Raad hoe het komt dat de Raad uiteindelijk alleen maar over de boordcomputer heeft gestemd en niet tegelijkertijd ook over de oplossing die het Parlement had voorgesteld en die afdoende, efficiënt, degelijk, haalbaar en aanvaardbaar was. Wie heeft hier wat onder het tapijt geveegd en waarom?
Toen ik hoorde wat de Raad besloten had dacht ik dat ik droomde. Ik hoop nog steeds dat het allemaal slechts een vergissing is en dat die fout niet morgen door het Parlement nog eens dunnetjes wordt overgedaan. Ik ben voor veiligheid in het verkeer door het gebruik van de moderne technologie, maar iedere ondernemer moet op onze vrije markt zelf kunnen beslissen of hij een boordcomputer wil of de zogenaamde verbeterde oplossing, die net zo aantrekkelijk is.
Tenslotte weet de ondernemer toch beter dan wie dan ook welke kosten hij en zijn bedrijf kunnen dragen. Als het gemeenschappelijk standpunt van de Raad het morgen haalt, zullen de oude tachograaf, waarmee geknoeid kan worden, en de nieuwe boordcomputer, waarvan we nog steeds geen heldere definitie hebben en waarvan we ook niet weten of hij wettelijk kan worden voorgeschreven, allebei mogen worden gebruikt. Dan blijven het nieuwe en het oude apparaat dus tien jaar of langer naast elkaar bestaan. Die twee hebben niets met elkaar te maken. De eigenaar van een oude vrachtwagen krijgt ook geen enkele aanmoediging om op het nieuwe apparaat over te stappen, want hij weet dat de twee controleapparaten niet met elkaar kunnen worden vergeleken en dat hij niet aansprakelijk kan worden gesteld voor het niet respecteren van de rij- en rusttijd.
De Raad heeft met 14 stemmen tegen 1 de redelijkere oplossing van de hand gewezen en voor de boordcomputer gekozen. Dat betekent dat men meer controles en dus meer veiligheid op de weg helemaal niet wil. Of ziet u dat soms anders, dames en heren? Ik hoop dat de stemming morgen geen nachtmerrie wordt en dat we net als tijdens de eerste lezing zullen stemmen. Ik ben het namelijk met u eens, mijnheer Wijsenbeek, de juiste oplossing is 1 A en 1 B.

Santini
Mijnheer de Voorzitter, ik dacht dat ik de enige valse noot in het eenstemmige koor was, maar ook collega Langenhagen heeft zich enigszins terughoudend getoond ten aanzien van de interessante technologische innovatie; ook zij is de mening toegedaan dat enige voorzichtigheid wel geboden is. Zoals elke technologische innovatie brengt ook deze bepaalde economische implicaties met zich mee; vandaar het verzoek tot voorzichtigheid. We lopen namelijk het risico een bepaalde partij te bevoordelen, en wel de fabrikanten van deze nieuwe apparatuur, terwijl de andere partij, degenen dus die de apparaten moeten kopen, ongerust is omdat er niet alleen geen volledige garantie bestaat met betrekking tot de werking van deze apparatuur, maar evenmin aangaande de betrouwbaarheid van de controles die er vervolgens op zouden kunnen worden uitgevoerd.
De vervoerders - en niet alleen de Italiaanse - hebben reeds hun ernstige bezorgdheid uitgesproken over de investeringen die gedeeltelijk nutteloos zouden kunnen blijken, omdat er wellicht op korte termijn weer opnieuw geïnvesteerd moet worden. Persoonlijk ben ik niet tegen de invoering van het 1 B-apparaat en dat geldt ook voor een deel van mijn fractie, maar wij pleiten voor een geleidelijke invoering, ook al omdat er geen overeenstemming bestaat over de resultaten van de tot nu toe uitgevoerde tests. Vandaar het voorstel om een overgangsperiode in te lassen, een periode van vrije keuze waarin zowel de lidstaten alsook de ondernemers van die staten kunnen beslissen of ze het nieuwe apparaat aanschaffen dan wel het oude 1 A-apparaat aanhouden en daaraan een digitale lezer toevoegen. Dit zou ten minste voor een bepaalde periode mogelijk moeten zijn.
Het schijnt dat de kosten van beide oplossingen min of meer gelijk zijn, maar de oplossing met betrekking tot het toevoegen van een digitale lezer aan het oude systeem schijnt momenteel meer garanties te geven, in afwachting van het moment waarop we het 1 B-apparaat officieel ten doop kunnen houden.
Dit kan, daar ben ik me van bewust, complicaties opleveren voor de controlesystemen, de taak dus van wie op de weg niet alleen de werking van de apparatuur moet verifiëren, maar ook de eerlijkheid van degenen die er gebruik van maken. In tegenstelling tot wat we in een vorig betoog over het toerisme hebben beweerd, moet hier het subsidiariteitsbeginsel wel worden verdedigd, of zelfs opgedrongen, daar het in dit geval ook gaat om de verdediging van een beginsel van vrije beslissing.
In zo'n gevoelige sector, al getroffen door allerlei extra kosten zoals bijvoorbeeld de tolverhoging voor de autosnelwegen, moet volgens mij de vrij keuze gelaten worden aan degenen die de kosten van deze hervorming dragen.

Van Dam
Mijnheer de Voorzitter, deskundigen achten het niet-naleven van de voorschriften één van de ernstigste problemen van de vervoerssector. Ik deel de mening dat dit probleem niet in de eerste plaats wordt veroorzaakt door een gebrekkig controle-apparaat, de tachograaf. Het gebrekkig functioneren van de opsporingsinstanties acht ik de hoofdoorzaak. Bovendien is de regelgeving inzake rijtijden onvoldoende afgestemd op de kenmerken van het vervoer over de weg en dat lokt overtredingen uit.
Ik ben niettemin met de Raad van mening dat de tachograaf als controle-instrument moet worden vervangen door een boordcomputer of black box. De techniek van de tachograaf is verouderd. Het instrument is fraudegevoelig en kan in tegenstelling tot de boordcomputer niet gebruikt worden om de bedrijfsvoering te verbeteren. Wanneer bovendien de prijs van de boordcomputer vergelijkbaar is met die van de tachograaf al dan niet met smartcard dan ligt de keuze voor de boordcomputer voor de hand.
Nu de Raad daarvoor ook heeft gekozen wil ik niet vasthouden aan de oorspronkelijke keuze van het Parlement, dat in eerste lezing transportondernemingen de keuze wilde laten tussen een verbeterde tachograaf of een boordcomputer. Het naast elkaar bestaan van drie systemen, tachograaf, tachograaf plus en boordcomputer kan de controle alleen maar bemoeilijken.
Ik betreur het dat de Raad niet heeft besloten tot een "retrofit" . Het is onvermijdelijk dat bij de invoering van een nieuw apparaat het oude en het nieuwe enige tijd naast elkaar gebruikt worden. Maar de Raad had een deadline moeten stellen voor het gebruik van de tachograaf. Nu zullen we nog lange tijd geconfronteerd worden met tachograafschijven in oude vrachtwagens, die straks bijna niemand meer kan lezen, en volgens de rapporteur zijn het met name de oude vrachtwagens die de rij- en rusttijden overtreden. Een amendement van mijn hand om na verloop van jaren de boordcomputer verplicht te stellen, kreeg echter onvoldoende steun in de vervoerscommissie. Ik heb liever geen retrofit dan een retrofit die neerkomt op een opwaardering van de oude tachograaf. Wanneer de Raad nu anno 1998 al in grote meerderheid kiest voor een boordcomputer, lijkt het me dwaas om in de volgende eeuw oude vrachtwagens uit te rusten met een technologie die in feite nu al achterhaald is.

Lüttge
Mijnheer de Voorzitter, wie in dit Parlement gelooft eigenlijk nog dat de eisen die ook collega van Dam heeft gesteld - een betere en geharmoniseerde rij- en rusttijdenregeling en een beter controlestelsel - kunnen worden ingewilligd? Ik ben sinds 1989 lid van dit Parlement en deze eis is sindsdien keer op keer gesteld. We weten dat de controle in de Europese Unie van land tot land sterk varieert. Ik kan dat als Duitse afgevaardigde natuurlijk ook heel goed beoordelen. Omdat dat niet goed draait en ook niet goed kan draaien, moeten we een beter controleapparaat in de vrachtwagens installeren.
Het digitale systeem is een stap in de juiste richting, maar we mogen het alleen maar invoeren als we tegelijkertijd de bestaande vrachtwagens voorzien van een bestuurderskaart. De tachograaf moet worden aangepast, we beschikken over de daarvoor nodige technische middelen. De termijnen die hier worden genoemd, namelijk tot 2003, zijn veel te lang. Bovendien is het absoluut absurd om de regel alleen maar te laten gelden voor voertuigen die sinds 1996 in gebruik zijn genomen, want we weten heel goed dat de voertuigen die 10 of 15 jaar oud zijn vooral naar de landen in Midden- en Oost-Europa worden uitgevoerd en daar nog een paar jaar rondrijden.
Ik moet nog op een ander probleem in verband met de landen in Midden- en Oost-Europa wijzen. De tachograaf is in 1995 ingevoerd. Het lijkt me een beetje te veel gevraagd om nu in een eerste fase het digitale systeem verplicht te stellen en dan na vijf jaar over te stappen op een nieuw en goedkoper systeem. Dan lijkt de tussenoplossing mij toch eerder aanvaardbaar. Zo ontstaat de volgende paradox, of zou die in ieder geval kunnen ontstaan: voertuigen die vanaf het jaar 2000 met het digitale systeem uitgerust zijn, kunnen niet meer naar de landen in Midden- en Oost-Europa rijden, omdat de plaatselijke politie niet over de nodige afleesinstrumenten en andere apparatuur beschikt. Stelt u zich eens voor tot wat voor ontwikkelingen dat eventueel zou kunnen leiden!
Men heeft hier een kans laten liggen om bijvoorbeeld door een geleidelijke overgang een volledige oplossing te vinden om de rij- en rusttijden beter te kunnen controleren en betere sociale voorschriften in te voeren. Tenslotte nog het volgende, collega Frits Castricum: niet alleen de Duitse industrie staat klaar, we weten dat ook ondernemingen in Groot Brittannië, Nederland, Italië en Frankrijk klaarstaan en over de technische en technologische knowhow beschikken!

Stenmarck
Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met een woord van dank te richten aan de rapporteur, de heer Wijsenbeek, voor het werk dat hij gedurende vele jaren aan deze kwestie heeft besteed.
De kwestie van de tachograaf is onlosmakelijk verbonden met de onopgeloste kwestie van de rij- en rusttijden. Wat dat laatste betreft, wacht het Europees Parlement nog steeds op een voorstel van de Commissie betreffende de noodzakelijk geachte wijzigingen. Het zou positief zijn geweest als wij deze kwesties als één geheel hadden kunnen behandelen.
Het is noodzakelijk eisen te stellen aan de uitrusting van vrachtwagens. Tegelijkertijd is het ook van belang dat de techniek en de systemen waarin is geïnvesteerd, wellicht door alle ondernemingen van een land, ook hun tijd kunnen uitdienen. Anders zou er sprake zijn van verspilling van middelen. Het zou volstrekt absurd zijn van toch al zwaar belaste ondernemingen te eisen dat zij zich richten op nieuwe systemen en daarin investeren. Een heel andere kwestie is dat wanneer nieuwe investeringen echt nodig zijn, men gebruik moet maken van de best beschikbare techniek en van systemen die voor alle lidstaten dezelfde zijn.
Tot het werk op de langere termijn behoort ook het bespreken van de wetgeving op dit gebied, tijdens de nu van start gaande lidmaatschapsonderhandelingen, en tijdens de bilaterale onderhandelingen met landen in Midden- en Oost-Europa. Het is buitengewoon belangrijk dat wij ernaar streven langzamerhand te komen tot gemeenschappelijke bepalingen op het gebied van rij- en rusttijden en technische systemen voor tachografen. Op een interne markt en in een praktisch grenzeloos Europa is dat op de iets langere termijn bekeken noodzakelijk.

d'Aboville
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel dat ons wordt voorgelegd wil een nieuw controleapparaat in het wegvervoer invoeren om de rij- en rusttijden van de chauffeurs te controleren, zoals de rapporteur ons al zei. Wat willen we van die nieuwe boordcomputer? We willen dat hij volkomen betrouwbaar is, niet te vervalsen en technologisch ver genoeg ontwikkeld, zodat hij in de komende jaren niet in twijfel wordt getrokken.
Het instrument dat wordt voorgesteld in bijlage 1 B voldoet uitstekend aan die eisen. Het gaat hier inderdaad om een geheel elektronisch instrument waarvan het digitale principe volkomen betrouwbaarheid garandeert. Bovendien kan het voor een periode van 365 dagen informatie opslaan. Die gegevens zijn buitengewoon kostbaar voor het beheer van de bedrijven. Dientengevolge is iedereen het unaniem over dit apparaat eens, zowel de serieuze vervoersbedrijven als de verantwoordelijke vrachtwagenchauffeurs.
En toch pleiten sommigen voor een bastaardoplossing, de zogenaamde 1 A, die eruit bestaat dat een eenvoudige elektronische box wordt toegevoegd aan de huidige controleapparaten, waar zoals iedereen weet gemakkelijk mee te knoeien valt. En een van hun argumenten daarbij is de kostenvermindering.
Ik denk dat zij ongelijk hebben, want niet alleen zouden de kosten even hoog zijn, zoals de onderzoeken van de Commissie hebben aangetoond, maar bovendien zou het dan slechts gaan om een tijdelijk systeem dat op den duur plaats zou moeten maken voor een volledig elektronisch geheel. Tenslotte en vooral, we zouden ons hoofddoel niet bereikt hebben, namelijk het uitsluiten van vervalsing, omdat het eigenlijke hart van het apparaat, de tachograaf, dezelfde zou blijven als degene die we nu kennen en die nu juist onvoldoende garanties biedt op dit punt.

Cornelissen
Voorzitter, de vorige vergadering heeft dit Parlement zich uitgesproken voor een krachtige aanpak van de verkeersonveiligheid. Onderdeel van de door ons voorgestelde maatregelen is betere naleving van de rij- en rusttijden in het vracht- en autobusvervoer. Daarvoor is nodig betere controle waarbij apparatuur die fraudebestendig is, kan helpen. Ik heb zes hele korte vragen aan de commissaris.
Ten eerste, is het waar dat de digitale tachograaf, 1 B in de stukken, in dit opzicht duidelijk beter is dan de verbeterde conventionele tachograaf 1 A? Ten tweede, is het waar dat de ontwikkeling van beide types tachograaf zodanig is dat verplicht stellen van type 1 B vanaf 2000 niet tot vertraging zal leiden? Ten derde, wat is er waar van de uitspraken van sommige collega's dat de landen in Centraal-Europa wel bereid zijn mee te werken aan de installatie van 1 A en niet van 1 B? Ten vierde, wat is het oordeel van de commissaris over het ontbreken van enige bepaling met betrekking tot bestaande voertuigen? Hoe groot is het risico dat de bonafide vervoerders straks worden beconcurreerd door vervoerders die met oud materieel rijden zonder een verbeterde tachograaf? Ten vijfde, zie ik het goed dat de kans om nu op korte termijn eindelijk tot een besluit te komen het grootst is, als wij kiezen voor 1 B, gelet op de opvattingen in de Raad van ministers? Ten zesde, de hamvraag aan de commissaris, onder verwijzing naar het betoog van collega Langenhagen, waarmee zijn de verkeersveiligheid en verantwoord sociaal gedrag het meest gediend?
Tenslotte, waarvoor ook gekozen wordt, het resultaat staat of valt met deugdelijke controle in alle lidstaten.

McIntosh
Mijnheer de Voorzitter, ik juich het verslag van de heer Wijsenbeek toe en feliciteer hem met het werk dat hij eraan heeft besteed. Ik ben bijzonder blij met het feit dat dit voorstel - het gemeenschappelijk standpunt - erop gericht is de bepalingen in verband met de tachograaf beter te doen naleven.
We zijn het allemaal eens dat onder het huidige systeem in grote mate misbruik wordt gemaakt van de wetgeving inzake de rijtijden van beroepschauffeurs. Waar ik mij evenwel zorgen over maak, is dat in het gemeenschappelijk standpunt dat vandaag voor ons ligt te vaak de woordjes "als" , "maar" en "misschien" in verband met 1 B voorkomen. Ik denk dat men vooral op dit gebied op veilig dient te spelen en voorlopig zowel 1 A als 1 B toe moet laten.
Zo is het bijvoorbeeld niet zeker dat het technisch comité nog dit jaar de laatste hand zal leggen aan de technische specificaties voor de digitale tachograaf. Ik heb begrepen - tenzij de Commissie mij vanavond iets anders vertelt - dat de Commissie om een verlenging van de termijn zal moeten vragen. Ik vind dat de Commissie en de Raad dit feit onder ogen moeten zien, net als het Parlement dat ook doet.
De technische voorschriften voor 1 B zijn streng. Het controleapparaat in het voertuig moet de gegevens kunnen opslaan van de in een jaar geregistreerde rijtijden van de chauffeur en de persoonsgebonden smartcard moet de gegevens kunnen bevatten van tenminste 28 dagen. Jammer genoeg heb ik er in tegenstelling tot de heer Castricum niet zoveel vertrouwen in dat de ministers dit wel op tijd uitgezocht zullen hebben, dat wil zeggen de kwestie over de technische specificaties. We zijn het er allemaal over eens dat het huidige systeem, dat gebaseerd is op de tachograaf, gebreken vertoont die een effectieve controle van de huidige communautaire wetgeving inzake de rij- en rusttijden van beroepschauffeurs in de weg staan. De verstandigste weg vooruit is evenwel een overgangsfase voor te stellen, waarin zowel 1 A als 1 B gebruikt mag worden, tot de nieuwe technologie - waarvan we allemaal vinden dat deze waterdicht en ongevoelig voor fraude moet zijn - helemaal rond is.
Ik hoop van harte dat de Commissie en de Raad zich in dit voorstel kunnen vinden.

Kinnock, Neil
Mijnheer de Voorzitter, zoals diverse leden in de loop van het debat al hebben opgemerkt, is de introductie van een nieuwe generatie tachografen duidelijk een aanzienlijke bijdrage tot de veiligheid op de weg. Het is een aanzienlijke bijdrage tot betere sociale voorwaarden voor beroepschauffeurs en duidelijk ook een aanzienlijke bijdrage tot eerlijkere concurrentie, zowel binnen het wegvervoer als tussen de diverse vormen van wegvervoer. Ik ben bijzonder dankbaar voor de niet-aflatende belangstelling die deze Vergadering heeft getoond, alsmede voor de niet-aflatende inzet die met name rapporteur Wijsenbeek in dezen te zien heeft gegeven.
De Vergadering herinnert zich ongetwijfeld dat dit Parlement wilde dat de Commissie haar oorspronkelijke voorstel van 1995 zou wijzigen en er de mogelijkheid aan toe zou voegen om volledig digitale apparatuur in te voeren: de tachograaf van het type 1 B. Sinds de eerste lezing is de technische haalbaarheid van dit type bestudeerd en heeft men, samen met alle betrokken sectoren, waaronder controle-instanties, sociale partners en industrie, heel wat werk verricht. Het resultaat hiervan heeft de Commissie en de Raad ervan overtuigd dat de digitale tachograaf, het type 1B, de juiste benadering is. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en een groot deel van de argumenten die in de eerste plaats van het Parlement afkomstig waren, zijn voor ons erg instructief geweest. Het zal deze Vergadering niet verbazen dat, in elk geval voor wat mij zelf betrof, ze tegen een deur duwden die toch al een stuk open stond.
De amendementen die gericht zijn op de herinvoering van de tachograaf van het type 1 A zal de Commissie daarom niet steunen. Ofschoon ook wij vinden dat dit beter zou zijn dan de huidige tachograaf, blijft het een hybride oplossing die geen gebruik maakt van de best beschikbare technologie en die op het gebied van veiligheid en flexibiliteit de gebruiker niet dezelfde voordelen biedt als het type 1 B. Daarom werden de amendementen 1, 2, 4 en 19 tot en met 22 niet overgenomen.
Ik wil graag reageren op die leden die een opmerking hebben gemaakt over de "retrofit" en benadrukken dat een goed controlesysteem in hoge mate afhankelijk is van het gedeelte van het vrachtwagenpark dat ermee uitgerust is. Ik heb daarom in de Raad krachtig gepleit voor een vorm van retrofit waarmee men het juiste evenwicht zou kunnen bereiken tussen een betere naleving van de regels en een redelijke kostprijs voor de exploitanten. Jammer genoeg was er een blokkeringsminderheid in de Raad die zich in een dergelijk compromis niet kon vinden. Het is evenwel duidelijk dat geen enkele discussie over de retrofit zou rechtvaardigen dat de nieuwe tachograaf voor nieuwe voertuigen vooralsnog niet zou worden ingevoerd.
Kennelijk is men in brede kringen de mening toegedaan dat - tja, hoe zeg ik dit nu op een hoffelijke manier - de tijd voor de retrofit nu niet rijp is. Ik vind echter wel dat het onderwerp bij de Raad op tafel moet blijven liggen. Dit stelt de Commissie tenminste in staat later op deze kwestie terug te komen, wat zij ook zeker zal doen, mogelijk op basis van een gewijzigd voorstel. Voor wat de retrofit betreft, moesten we ervoor zorgen niet het onderste uit de kan te willen. Het ging hier niet om wat we het liefste wilden, maar om wat we redelijkerwijze konden verwachten. Ik hoop dat de Vergadering met ons van mening is dat het pragmatisch gezien beter was op die basis voort te gaan.
Amendement 3 hebben wij niet aangenomen omdat de essentie ervan reeds aanwezig is in de gezamenlijke verklaring die bij het gemeenschappelijk standpunt is gevoegd, waarin staat dat de Raad en de Commissie maatregelen zullen treffen om zo nodig de overeenkomst met de AETR-landen aan te passen in het licht van de nieuwe tachograaf.
In antwoord op de opmerkingen van andere geachte afgevaardigden over dit punt in verband met de AETR-landen, hebben de juridische diensten van de Commissie en de Raad duidelijk gemaakt dat er geen enkele reden is waarom voertuigen uit de Europese Unie die uitgerust zijn met een nieuwe digitale tachograaf problemen zouden ondervinden in de AETR-landen die geen lid zijn van de Europese Unie. Voertuigen die uitgerust zijn met een beter controle-instrument zouden toegelaten moeten worden, aangezien het duidelijk de bedoeling is met deze instrumenten de naleving van dezelfde regels af te dwingen als met de bestaande tachografen. Bovendien zullen de print-out van het nieuwe systeem veel eenvoudiger af te lezen zijn dan de huidige. Dezelfde pictogrammen zullen worden gebruikt die dezelfde informatie te zien zullen geven. Dat zou meer dan voldoende moeten zijn, vooral als we bedenken dat als de huidige tachograaf niet functioneert, de chauffeur volgens de AETRovereenkomst dan een met de hand geschreven logboek moet overleggen, wat erger is dan wat ook.
Het echte probleem zal erin bestaan de derde landen te vragen het nieuwe systeem voor hun eigen voertuigen in te voeren. Daarvoor kan een overgangsperiode nodig zijn, zoals in de loop van het debat vandaag ook al is gesuggereerd, maar zowel de Raad als de Commissie hebben er zich toe verbonden daartoe alle nodige maatregelen te treffen. Daarom ben ik blij met de verklaring die bij het gemeenschappelijk standpunt gevoegd is en ik hoop dat het de geachte afgevaardigden die te kennen hebben gegeven zich hierover zorgen te maken, gerust zal stellen.
Ik wil graag reageren op tenminste een van de andere vragen van de heer Cornelissen, namelijk of 1 B wel zal werken. Het antwoord is absoluut bevestigend. Dat is gebleken nadat de digitale tachograaf herhaaldelijk is uitgetest in simulators waar de werking onder zeer zware omstandigheden werd onderzocht. De heer Cornelissen mag daar dus zeker van zijn, maar ik ben blij dat hij deze en ook andere vragen ter sprake heeft gebracht.
Ik wil afronden met de opmerking dat ik de Vergadering met genoegen te kennen geef dat ik de amendementen 5 tot en met 17 kan overnemen, wat toch wel een soort wereldrecord moet zijn! Ze verduidelijken of versterken de operationele of veiligheidsvoorschriften van het gemeenschappelijk standpunt. Ik dank de Commissie vervoer en toerisme, en in het bijzonder rapporteur Wijsenbeek, voor het werk dat zij hebben verricht in verband met dit voorstel, dat een zeer aanzienlijke bijdrage zal zijn tot de verdere en gunstige evolutie van niet alleen het gemeenschappelijk vervoerbeleid, maar ook tot het hanteren van hogere normen voor eerlijke concurrentie, veiligheid, zekerheid en eerlijkheid bij de exploitatie van het wegvervoer in de Europese Unie.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Sociale zekerheidsregelingen voor werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0052/98) van mevrouw Oomen-Ruijten, namens de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, over het voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (COM(97)0378 - C4-0450/97-97/0201(CNS)).

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, het jaarlijks rapport en ook een debat over de Verordening 1408/71, de coördinatie sociale zekerheid voor werknemers, zelfstandigen en hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, geneert mij eigenlijk wel. Als rapporteur, maar meer nog als een gekozen volksvertegenwoordiger wonend in een grensstreek, ken ik de problemen van zovelen die aan de ene kant van de grens wonen en aan de andere kant werken. Problemen overigens die enkel groter worden wanneer men ophoudt met werken, al dan niet gedwongen door ziekte, of misschien ook zelfs door vreugdevol pensioen. Voorzitter, ik krijg het niet meer uitgelegd thuis. Terecht stelt men vast, Europa bouwt men uit, wij krijgen een euro, prima. Maar hoe staat het nu met de oplossing van mijn problemen van alledag? Ik stel vast dat door de toenemende fiscalisering van de socialezekerheidsregelingen een verordening die enkel de sociale zekerheid coördineert de pendelende werknemers soms een voordeel, maar meestal veel nadelen brengt. In het jaarlijks rapport dat we uitbrengen doe ik dan maar weer een poging om enkele wijzigingen voor te stellen. Daar kom ik nu op.
Voorzitter, volgens de huidige stand van het recht is de verordening niet van toepassing op de EU-onderdanen die geen beroepsactiviteit uitoefenen en geen gezinslid van een werkende zijn. Ook de bijzondere stelsels voor ambtenaren vallen buiten de werkingssfeer. Daarenboven zijn ook onderdanen uit derde landen die wettig in een lidstaat verblijven en toch voldoen aan de plichten in de sociale zekerheid en fiscaliteit niet onder 1408 begrepen. Met betrekking tot onderdanen uit derde landen is er nu een discussie in de Raad. Over de ambtenaren zou ik willen weten van de Commissie: wat is nu de precieze stand van zaken? We hebben het over uw voorstel uit 1991 al gehad. Voorzitter, in dit verslag geraakt die vraag beantwoord. In dit verslag vraag ik expliciet een wijziging over de uitbreiding van 1408 tot studenten en andere personen die in de Unie verblijfsrecht genieten die, als ze ten minste over voldoende bestaansmiddelen beschikken, toch nog niet onder de coördinatie vallen met alle problemen van dien. De amendementen 1 en 2.
Voorzitter, het is eigenlijk een gebed zonder einde waarbij ik als rapporteur, maar met mij, vele collega's maar steeds niet worden verhoord. Het gaat hier om het recht van een grensarbeider om beroep te kunnen doen op grensoverschrijdende medische verzorging voor betrokkenen maar waarbij afhankelijke gezinsleden nog steeds zijn uitgezonderd. Ik stel voor om gepensioneerden en de van hen afhankelijken dit optierecht te laten behouden. Wat de amendementen 3 en 4 die dit probleem proberen te tackelen betreft, wil ik van de Commissie nu echt helder weten waarom het richtlijnvoorstel dat men ons toch eerder heeft beloofd nog steeds niet in alle helderheid is geformuleerd.
Voorzitter, ik stel vast - ik heb dat vaker gedaan - dat de samenwerking met de Commissiediensten uitermate goed is. Ook het gehoor dat uw diensten, commissaris, geven aan vragen van betrokkenen en hun organisaties is echt uitstekend. Het Europees Parlement en de Commissie zijn het over het technische dossier 1408 meestal wel eens. Alle voorstellen liggen echter geblokkeerd bij de Raad. Ik vraag derhalve: kan de commissaris ons misschien een overzicht verschaffen van waarom welke lidstaat welke richtlijn nu precies blokkeert? Ik denk dat zo'n overzicht in de diverse verkiezingscampagnes best nuttig gebruikt kan worden.
Voorzitter, ik heb tot slot nog een tweetal opmerkingen. De rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, Wolfgang Ullmann, - dank aan hem - stelt vast dat de codecisie die in het Verdrag van Amsterdam toepassing krijgt voor deze verordening geen echte vooruitgang zal bieden, omdat de besluiten in de Raad immers eenparig moeten zijn. Voorzitter, ik ben optimistischer, misschien mijn aard. Aan de beslotenheid van de achterkamer zal immers een einde komen en wij als EP zullen met mensenmacht ervoor zorgen dat men zich niet meer in het schuttersputje kan gaan verschuilen zonder met redelijke argumenten te komen waarom men tegen een regeling is van vervroegde uittreding, tegen uitbreiding van het recht op zorgen in het land van tewerkstelling en regelingen van het behoud van de werkloosheidsuitkeringen van werkende studenten, gepensioneerden en ambtenaren. Voorzitter, als de zwarte piet elders gezocht moet worden, moeten we het samen doen maar ik verwacht dan ook dat de Europese Commissie ook heel helder gaat aangeven, ook aan dit Parlement, waarom wat geblokkeerd is en ook met het Parlement zal gaan zoeken naar mogelijke oplossingen.

Weiler
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, allereerst wil ik mevrouw Oomen-Ruijten bedanken. U heeft hier al meerdere malen een standpunt verdedigd over dit onderwerp, verordening 1408. Ik ben u dankbaar voor uw hardnekkigheid en uithoudingsvermogen. U weet natuurlijk dat de socialistische fractie, en waarschijnlijk het hele Parlement in dezen achter u staan. De technische veranderingen in deze richtlijn zijn in principe allemaal juist en het was ook de hoogste tijd ervoor. Helaas was de Commissie eens te meer een beetje schroomvallig. Daarom hebben wij een aantal van uw amendementen gesteund. Dat was volgens mij ook wel nodig om voor bepaalde groepen zoals studenten, gepensioneerden of werklozen een gebaar te maken en duidelijk te maken dat wij het vrije personenverkeer absoluut serieus nemen.
In de Verdragen van Rome is het recht op vrij personenverkeer al vastgelegd. Het is echter telkens weer verrassend om vast te stellen wat voor obstakels de lidstaten daartegen opwerpen en hoe lang ze treuzelen voor ze gelijke sociale rechten daadwerkelijk garanderen. Een hele serie voorstellen van de Commissie liggen bij de Raad te verschimmelen. Ze worden niet omgezet omdat de politieke wil waarschijnlijk ontbreekt. Ik ondersteun uw eis, mevrouw Oomen-Ruijten, dat we eens een lijstje willen krijgen van de lidstaten die hier zo dwarsliggen. Wie ook de zondaar zal blijken te zijn, ik wil die lijst graag zien!
Ook de Commissie is op een aantal vlakken een beetje te traag en te voorzichtig. Dat blijkt ook wel uit het nieuwe actieprogramma voor het vrije verkeer van personen, waar voor de sociale zekerheid met wat minder vuur wordt gestreden dan voor het vrije verkeer van kapitaal, goederen en diensten. Het is voor ons als Parlement en als afgevaardigden belangrijk het recht van de werknemers op vrij verkeer van personen te garanderen, gevallen van discriminatie te bestrijden en bovendien een stap te wagen op weg naar meer integratie. We mogen niet doen wat we maar al te vaak doen, namelijk wachten tot het Europese Hof van Justitie een stap in de juiste richting zet. Het zou voor ons als afgevaardigden een bewijs van zwakte zijn als het Europese Hof van Justitie of nationale rechtbanken ons een steuntje in de rug moeten geven op weg naar de Europese integratie. Dat is een taak voor de politiek en eigenlijk niet voor justitie.
Ik hoop dat we door deze verordening een beetje dichter in de buurt komen van de doelstellingen die ik net heb genoemd. Ik hoop echter ook dat we eindelijk een succesje kunnen boeken en dat de wijziging van een verordening die de Commissie heeft voorgelegd en die het Parlement met eenparigheid van stemmen heeft goedgekeurd dan ook door de Raad van ministers wordt omgezet. Als dat gebeurt, ben ik ervan overtuigd dat we toch iets hebben gedaan aan de sceptische houding van de burgers en vooral van de werknemers in Europa.

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik mevrouw Oomen-Ruijten dank zeggen voor haar uitstekende verslag waarin zij het in het Europees Parlement wederom opneemt voor de rechten van de migrerende werknemers, inclusief de grensarbeiders. Want er zal van Europa niet echt sprake kunnen zijn zolang wij niet de praktische belemmeringen uit de weg ruimen waaronder diegenen die elke ochtend een grens moeten oversteken om in een andere lidstaat te gaan werken, te lijden hebben.
In het verslag worden de technische wijzigingen goedgekeurd welke de Commissie voorstelt om de verordeningen betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels voor migrerende werknemers te moderniseren, maar mevrouw Oomen-Ruijten komt met amendementen van meer politieke aard: meer bepaald die waarin concrete maatregelen worden verlangd om de bestaande tekortkomingen in de grensoverschrijdende medische verzorging op te heffen.
De Commissie moet met een serieus voorstel daarvoor komen, waarin de door het Parlement bij dit verslag goedgekeurde amendementen zijn meegenomen. Het gaat er in wezen om dat de grensarbeider, zijn gezinsleden en zijn nabestaanden, in de staten van verblijf net zozeer als in de staten van tewerkstelling recht hebben op de prestaties van de gezondheidszorg. Bovendien moet dit recht worden uitgebreid tot de grensarbeiders die volledig werkloos zijn of met pensioen zijn gegaan, en dat nog steeds op basis van zijn beroepswerkzaamheden in het land van het werk, want alleen op die manier krijgen we een Europa dat in verscheidenheid één is doordat de grenzen geen verlies van rechten voor zijn onderdanen meer vormen.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, zoals gebruikelijk verlangt de Commissie van ons dat we ons vandaag uitspreken over het aanpassen van de verordeningen betreffende de sociale zekerheid van werknemers en zelfstandigen die zich van de ene lidstaat binnen de Gemeenschap naar de andere verplaatsen. Sinds genoemde verordening is opgesteld zijn er 25 jaar verlopen. In deze kwarteeuw is het scenario van de sector ingrijpend veranderd. Natuurlijk is het ons aller wens de Europese werknemers zich vrij te zien verplaatsen binnen de verschillende lidstaten, als bevonden ze zich in hun eigen land, waarbij ze bovendien hun sociale rechten behouden en misschien zelfs wel versterken.
Wij zijn het dan ook met de rapporteur eens - wij danken haar voor het verrichte werk - dat er een grotere bescherming van de migrerende werknemers en hun gezinsleden nodig is. Wij steunen dus de twee wijzigingen ter aanvulling op die welke reeds door de Commissie zijn ingediend, en met name die met betrekking tot de vergoeding van de prestaties in natura van de ziekteen moederschapsverzekering.
De eerste noodzakelijke wijziging betreft het feit dat ook studenten in aanmerking moeten kunnen komen voor de prestaties van de sociale zekerheid.
De tweede wijziging betreft zowel de grensarbeiders en hun recht op een pensioen op basis van de wetgeving van de lidstaat waar zij in de hoedanigheid van grensarbeider hebben gewerkt, als de sociale rechten van hun gezinsleden en nagelaten betrekkingen.
Per slot van rekening is het onze taak ervoor te zorgen dat het vrije verkeer binnen de lidstaten en de waarborging van de sociale rechten realiteit worden.
Grensarbeiders en studenten vertegenwoordigen het heden en de toekomst van de beroepsactiviteiten binnen de eengemaakte communautaire markt, of, zoals we inmiddels liever zeggen, de interne markt.

Boogerd-Quaak
Voorzitter, commissaris, elk jaar houden wij in dit Parlement weer een debat over technische wijzigingen in verordening 1408/71. Het is goed dat wij dit doen, maar ik denk dat deze debatten vooral een functie hebben in het duidelijk maken van een aantal diepere knelpunten die niet alleen meer met technische wijzigingen en wetgeving zijn op te lossen. Ik dank daarom de rapporteur die een aantal amendementen heeft ingediend waarmee de discussie over fundamentele problemen met betrekking tot grensoverschrijdende sociale zekerheid mogelijk wordt gemaakt. Toch denk ik dat wederom de Raad deze amendementen niet zal overnemen. Daar zit eigenlijk de crux in dit debat. Wij als leden van het Europees Parlement worden continu aangesproken op de problemen en het zijn vooral de lidstaten die ook bilateraal veel zouden kunnen doen.
In dit kader wil ik iets zeggen over grensoverschrijdende zorg. Ik steun amendement 3 van mevrouw Oomen-Ruijten om grensarbeiders de mogelijkheid te geven medische verzorging ook op het grondgebied van de andere bevoegde staat te krijgen. Hetzelfde geldt voor amendement 4 waar rechten op medische verzorging in de lidstaat waar gepensioneerden hebben gewerkt, worden gegarandeerd. Het geldt dan wel weer voor gepensioneerden. Het probleem van de zelfstandigen die veel in andere landen werkten, is dan nog weer niet opgelost.
De lidstaten in de Europese Unie denken nog steeds te sterk vanuit regionale verzorgingsgebieden die op basis van nationale criteria bepaald zijn. Veranderingen zijn echter onvermijdelijk bij de ontwikkeling van een interne markt. Verzorgingsgebieden hoeven niet per definitie te stoppen bij landsgrenzen. Laat ik mijn eigen regio als voorbeeld nemen. Ik woon in Zeeland, dat gebied wordt doorsneden door een grote rivier en de voorzieningen in België zijn veel dichterbij dan in Nederland. Ik ben dus van mening dat er naar oplossingen gezocht moet kunnen worden, bijvoorbeeld binnen reeds bestaande euregioverbanden. Ik denk dat de commissaris ook dit punt nog eens hoog op de agenda van de Raad van ministers zou kunnen plaatsen.
In deze tijd waarin technologische vernieuwing hand in hand gaat met verhoogde mobiliteit en waar afstand steeds minder een rol speelt, moeten wij de politieke moed en durf hebben om grensoverschrijdende samenwerking ook op zorggebied te zien als een kans en niet als een bedreiging. De komst van de euro zal dit proces versnellen doordat prijzen in de lidstaten gemakkelijker met elkaar vergeleken kunnen worden; de verschillende lidstaten zullen meer ruimte moeten bieden voor grensoverschrijdende zorg. Hieronder valt ook de aanschaf van medicijnen in het buitenland.
Dat ik hierin niet alleen sta, blijkt al uit de bijdrage van mijn collega's, maar ook van wat voor het Hof van Justitie in de zaken Becker en Kohll naar voren is gebracht. Ik ben er absoluut van overtuigd dat wij niet steeds moeten wachten tot er weer een uitspraak is van het Hof van Justitie, maar dat de politiek vooruit moet lopen in dit soort zaken. Juist door de komst van de euro moeten wij hier als politiek het voortouw nemen.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, mijnheer de commissaris, mijn spreektijd is kort maar mijn ondersteuning absoluut. Ik moet echter wel zeggen dat er heel wat irritatie meespeelt. Realisme is mooi, maar dit is minimalistisch. Het is toch helder dat studenten, vluchtelingen, gepensioneerden die niet werken en personen die met vervroegd pensioen zijn gegaan onder deze regeling moeten vallen. Eigenlijk is het ook helder dat ambtenaren, onderdanen van derde landen en zelfstandigen, die nu eenmaal niet over veel kapitaal beschikken, ook van deze verordening zouden moeten kunnen profiteren. Maar, mijnheer de commissaris, wat moet er dan nog gebeuren voordat de Raad eindelijk probeert een oplossing voor deze problemen te vinden? Niemand zou durven te beweren dat we het er voor de eerste keer over hebben.
Geachte collega's, aan de vooravond van de invoering van de euro is de interne markt er slecht aan toe. Ik weet niet of u wel eens een jonge hond heeft gehad die in de wei dartelde, op vier poten. De interne markt loopt vreselijk mank - en het doet pijn om ernaar te kijken - omdat de vierde poot, vrij verkeer van werknemers, kreupel is. Hij struikelt weliswaar niet, want eigenlijk kan hij ook op drie poten wel lopen, maar het is een martelgang. We moeten de interne markt dat gestuntel eindelijk afleren, want dat gaat vooral ten koste van alle vormen van onzelfstandig werk. Atypisch werk, wat al vaker voorkomt, hebben we nog niet eens genoemd. Dat valt niet goed te praten in een interne markt die door de euro nog meer diepgang zal krijgen. Het is werkelijk de hoogste tijd om hier iets aan te doen, en als we te lang wachten staat ons wat te wachten...

Tatarella
Mijnheer de Voorzitter, het voorstel voor een verordening van de Raad, waarop het ter discussie staande verslag zich baseert, is redelijk en de afgevaardigden van de Alleanza nazionale kunnen er zich in grote lijnen in vinden. Wij zijn het eens met de noodzaak de betreffende communautaire verordeningen aan te passen om rekening te kunnen houden zowel met de veranderingen die zich hebben voltrokken in de nationale wetgevingen als met bepaalde bilaterale, tussen de lidstaten gesloten overeenkomsten aangaande de onderwerpen die nu aan de orde zijn.
Het effectieve vrije verkeer van personen binnen de Europese Unie is een van de belangrijkste doelstellingen van de communautaire constructie en is ook bekrachtigd door de Verdragen van de Unie. Deze doelstelling is echter nog niet geheel verwezenlijkt, met name schort er nog wel het een en ander aan het vrije verkeer van werknemers en zelfstandigen. Ten behoeve daarvan zou het nuttig zijn over een duidelijk en eenvoudig regelgevend referentiekader te kunnen beschikken, een stevige basis waar we van uit kunnen gaan bij het elimineren van de obstakels en moeilijkheden die de verplaatsing van de werknemers binnen de Europese Unie nog in de weg staan.
De afgevaardigden van de Alleanza nazionale zijn het bovendien eens met de in het verslag opgenomen amendementen. Het is terecht dat ook studenten, gepensioneerden en andere personen aanspraak kunnen maken op de prestaties van de sociale zekerheid; wel moet natuurlijk worden gezorgd voor aangepaste middelen en ziekte- en moederschapsverzekeringen.
Als belangrijkste voorwaarde geldt dat de personen onder de wetgeving van een of meer lidstaten vallen en dat zij onderdanen van een van de lidstaten zijn, waarbij deze voorwaarde wordt uitgebreid tot hun gezinsleden. Het is eveneens juist dat de grensarbeider recht heeft op pensioen, een rente op basis van de wetgeving van de lidstaat waar hij zijn beroepswerkzaamheden heeft verricht.
Het verdient ook aanbeveling de exporteerbaarheid van alle pensioenrechten op geordende wijze te regelen, zowel die welke gebaseerd zijn op de toepassing van verplichte stelsels, als die welke voortvloeien uit de inschrijving op aanvullende stelsels. Steeds meer werknemers maken gebruik van deze laatste vorm, en wel met name werknemers met hooggespecialiseerde beroepsvaardigheden, die ook het meest betrokken zijn bij de verplaatsingsprocessen.
De afgevaardigden van de Alleanza nazionale willen er met nadruk op wijzen dat het ontbreken van een Europese overeenkomst voor de bescherming van de werknemers er de industrie toe zal brengen zich in andere gebieden te vestigen waar de werknemers minder duur zijn en minder bescherming genieten, zodat het risico bestaat dat de nationale stelsels op het laagste niveau van sociale zekerheid en bescherming worden geharmoniseerd.
Wij vrezen dat de wedloop van de nationale industrieën voor het veroveren van de sterkste marktposities, uitloopt op verwaarlozing van de sociale kwesties. De nationale regeringen neigen ertoe op de kosten in deze sector te bezuinigen om toch maar concurrerend te kunnen zijn. Als we een dergelijk gevaarlijk scenario willen vermijden, moet de Europese Unie een duidelijk rol gaan spelen op het gebied van de sociale zekerheid en bescherming. Het verwezenlijken van een economisch en monetair Europa moet beslist ook het vaststellen van haalbare sociale normen op Europees niveau inhouden. Alleen op deze wijze kunnen we de economische en sociale cohesie van de Europese Unie veiligstellen.

Flynn
Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik al diegenen danken die een bijdrage hebben geleverd. Ik weet hoe frustrerend het soms kan zijn voor diegenen die zich constant over deze socialezekerheidskwesties buigen en dat vanavond opnieuw doen. Vooral mevrouw Oomen-Ruijten wil ik in dit verband danken. Ik begrijp heel goed als ze zegt er problemen mee te hebben het thuis aan de grensarbeiders allemaal uitgelegd te krijgen. Wij proberen deze problemen op te lossen en ik stel in dat verband het volgende voor.
Wij zijn blij met de positieve houding van het Parlement ten overstaan van dit voorstel, omdat u met de Commissie van oordeel bent dat verordening 1408/71 en ook verordening 574/72 over de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels aangepast moeten worden aan de gewijzigde nationale wetgevingen.
Ook bent u het eens met de vereenvoudiging van de uitbetalingsregeling voor de ziektekosten- en zwangerschapsverzekering als gevolg van de wijziging van uitvoeringsverordening 574/72 van 1995.
De Commissie neemt voorts nota van het feit dat u erop aandringt dat de Commissie in de toekomst een vollediger en duidelijker toelichting verstrekt bij haar jaarlijkse voorstellen tot aanpassing van de verordeningen, zodat het doel van de ingreep duidelijker wordt.
Ook stelt mevrouw Oomen-Ruijten vier amendementen voor. Ik wil daar even op ingaan. Het eerste en tweede amendement hebben betrekking op de uitbreiding van het toepassingsgebied van de verordening tot andere categorieën personen die geen werkenden zijn. De Commissie heeft reeds op 13 december 1991 bij de Raad een voorstel ingediend over uitbreiding van de verordeningen 1408/71 en 574/42 tot alle verzekerde personen. Daar dit voorstel door de Raad nu uitgebreid besproken wordt, zou het niet op zijn plaats zijn in dit stadium een nieuw voorstel in te dienen met precies dezelfde doelstelling.
Amendement 3 en 4 willen het recht van een grensarbeider op grensoverschrijdende medische verzorging uitbreiden tot diens gezinsleden en tot voormalige grensarbeiders die in een andere dan de bevoegde lidstaat wonen of verblijven. De Commissie heeft alle begrip voor de bezorgdheid van het Parlement en deelt in dezen uw standpunt. Zij heeft in 1995 een soortgelijk voorstel aan de Raad voorgelegd, dat jammer genoeg verworpen werd. Het is voor de Commissie evenwel een zeer moeilijke zaak de amendementen in dit voorstel over te nemen, aangezien de kwesties waarover het gaat buiten het bestek van het Commissievoorstel liggen, dat natuurlijk beperkt is tot het aanpassen van de huidige tekst van de verordeningen.
Maar ik wil wel opmerken en dit ook benadrukken dat de Commissie de ideeën steunt die het Parlement in zijn verslag naar voren heeft gebracht. De Commissie is voornemens ze alle op te nemen in een voorstel voor een grondige herziening van de verordeningen dat wij eind dit jaar zullen indienen. Wat we hier goed moeten beseffen, is dat dit specifieke voorstel een zuiver technisch voorstel is. We hebben het hier over het aanpassen van de bestaande verordeningen. De veranderingen die nodig zijn wegens jurisprudentie vloeien voort uit de wijzigingen in de eigen wetgeving van de lidstaten. In dit specifieke voorstel hebben we het niet over nieuwe punten; dat zullen we later dit jaar doen zoals ik al zei.
In antwoord op mevrouw Oomen-Ruijten wil ik opmerken dat de hervorming inderdaad vertraging heeft opgelopen en dat kan soms zeer frustrerend zijn. Zij mag echter niet vergeten dat er unanimiteit moet zijn in de Raad om deze zaken op te lossen en juist het verkrijgen van unanimiteit is uitermate moeilijk in alles wat te maken heeft met socialezekerheidskwesties. Mevrouw Oomen-Ruijten vroeg wat het verhaal was dat achter bepaalde voorstellen schuilt. Bepaalde lidstaten liggen dwars waardoor we geen unanimiteit kunnen krijgen.
Vier voorstellen dienen hier vermeld te worden. Ik heb het over de werkloosheidsuitkeringen, dat wel zeggen de exporteerbaarheid ervan. Dat wordt door twee lidstaten geblokkeerd. Dan is er de berekening en exporteerbaarheid van uitkeringen in verband met vervroegd pensioen. De Scandinavische landen plus nog een ander land zijn daartegen. In verband met de ambtenarenkwestie wil ik opmerken dat het met dat specifieke voorstel - een van de voorstellen om deze categorieën in 1408/71 op te nemen - de goede kant opgaat. Met de ambtenaren worden dus goede vorderingen gemaakt. Wat de studenten en niet-actieven betreft, ook daar liggen sommige Scandinavische landen en een ander groot land dwars.
Mevrouw Weiler wil ik zeggen dat ik weet hoe belangrijk dit is voor het vrije van verkeer van personen. Maar in antwoord op mevrouw Boogerd-Quaak, die gevraagd heeft waarom wij niet vooruit kunnen lopen op de uitspraken van het Hof, kan ik zeggen dat wij de uitspraak over de twee zaken die het Hof in behandeling heeft nog voor de zomer verwachten. Dit stelt ons in staat de belofte na te komen die ik hier maak, namelijk dat wij voor het eind van het jaar een voorstel zullen formuleren waarin al deze nog hangende zaken aan bod komen. Maar ik moet wel zeggen dat het Hof in dit opzicht belangrijk is. Het Hof bepaalt wat voor ons de grenzen zijn bij de interpretatie van het Verdrag. Als ik het college dus een voorstel zou doen vooruitlopend op wat er de komende maanden gaat gebeuren en ik heb het bij het verkeerde eind, dan zou ik na de interpretatie van het Hof het hele voorstel wellicht opnieuw kunnen formuleren.
Ik wil de rapporteur en de leden dus zeggen dat dit aangelegenheden zijn die mijn persoonlijke aandacht krijgen. Wat betreft sommige zaken is er wel vooruitgang. Omdat er unanimiteit moet zijn, is dat niet de vooruitgang die we zouden willen maken, maar als we deze horde eenmaal hebben genomen dan zullen we in staat zijn een uitgebreid voorstel te formuleren, dat heel andere zaken zal betreffen dan de zuiver technische aspecten waarover het vanavond gaat.

Oomen-Ruijten
Voorzitter, ik kan altijd tegen mijn compatriots zeggen dat de Commissie gevoel heeft voor de problemen die wij hebben. Maar ik denk dat ik een beetje gas moet terugnemen als ik het antwoord hoor dat u net geeft: met de eerste twee amendementen ben ik het wel eens, maar het zit al in ons voorstel. Het Parlement doet dit voorstel om ervoor te zorgen dat mogelijkerwijze een gedeelte van uw vorig voorstel, dat tot nog grotere problemen leidt en misschien niet aanvaard zal worden, aan het handvat dat nu aangereikt wordt, u kan helpen de uitbreiding naar studenten te doen. Dus daarom zeg ik: denkt u er toch nog eens over na en kijk of u morgen voor de stemming een beter antwoord hebt.
Ten tweede, de toegankelijkheid van de gezondheidszorg. Ik denk dat mevrouw Boogerd-Quaak het nog veel beter weet als ik vanuit het Limburgse, omdat zij op een eiland woont. Het is absoluut nodig dat u de belofte die u op dat punt gedaan heeft, waar maakt.
Ten derde, ambtenaren: voortgang? Het is gewoon heel simpel want er is een procedure gaande bij het Hof of er ligt een uitspraak van het Hof. Dat is niet zo'n echte vooruitgang. Wat ik zou willen en ik herhaal "that is the written info on all these subjects and please tell us which country blocks what kind and what subject of that proposal" .

De Voorzitter
Ik geloof niet dat de commissaris deze vraag niet heeft gehoord. Waarschijnlijk is hij niet van plan hem te beantwoorden!

Flynn
De reden waarom ik nog graag een ogenblik de gelegenheid krijg om mevrouw OomenRuijten antwoord te geven is dat ik wil dat ze over twee zaken absolute zekerheid heeft. Ten eerste, dat de commissaris en de Commissie uw standpunt steunen. Het is belangrijk dat dit in de notulen staat. Ten tweede, dat wij een voorstel zullen formuleren. Maar het voorstel waar het hier om gaat is een technische wijziging en het is een aanpassing aan de wijzigingen die jaarlijks nodig zijn. Dit is dus niet de plek om het te doen.
De informatie over de lidstaten die bepaalde voorstellen blokkeren, zal ik met genoegen aan mevrouw Oomen-Ruijten doen toekomen.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt om 20.30 uur gesloten)

