Pilna pomoc dla Haiti (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest oświadczenie Komisji w sprawie pilnej pomocy dla Haiti.
Maria Damanaki
komisarz - Panie Przewodniczący! Komisja jest głęboko zaniepokojona pogorszeniem się sytuacji na Haiti pod względem cholery.
Liczba ofiar śmiertelnych wśród osób hospitalizowanych z dnia na dzień gwałtownie wzrasta. Liczba hospitalizowanych przekracza już 20 tysięcy. Do końca ubiegłego tygodnia zmarło już ponad tysiąc osób. Obawiamy się jednak, że dane te są mocno zaniżone. Odsetek ofiar śmiertelnych jest bardzo wysoki i świadczy o tym, że chorzy zbyt późno zgłaszają się do ośrodków zdrowia.
Leczenie cholery jest dość proste; kluczem do ograniczenia liczby ofiar śmiertelnych jest zgłoszenie się do lekarza na wczesnym etapie choroby. Leczenie osób zarażonych cholerą wymaga także znacznych zasobów ludzkich. Publiczny system ochrony zdrowia Haiti jest obecnie poważnie przeciążony, mimo znacznego wsparcia ze strony społeczności międzynarodowej.
Organizacja Lekarze bez Granic apeluje, jako jedna z organizacji opieki medycznej pierwszej linii, do wszystkich grup i agencji działających na Haiti o zwiększenie skali i szybkości swoich działań.
Dotknięty jest obecnie cały kraj. Epidemia rozprzestrzenia się w stolicy, Port-au-Prince, w niepokojącym tempie. Slumsy, takie jak Cité Soleil, są szczególnie narażone na epidemię ze względu na bardzo złe warunki higieniczne oraz brak dostatecznego dostępu do czystej wody.
Koncentrujemy się na ratowaniu życia poprzez natychmiastowe leczenie osób zarażonych tą chorobą, zwiększając dostęp do czystej wody, promując bardziej higieniczne zachowania i wspierając sprawowanie nadzoru epidemiologicznego w celu znalezienia odpowiedzi na pytanie, gdzie i w jaki sposób epidemia ta się rozprzestrzenia.
Komisja zwiększyła swoją obecność pod względem pomocy humanitarnej, zapewniając specjalistyczne wsparcie medyczne i uruchamiając środki finansowe - 12 milionów euro - w celu udzielenia wsparcia partnerom na Haiti.
Uruchomiony został także europejski mechanizm ochrony ludności cywilnej za pośrednictwem Centrum Monitoringu i Informacji Komisji Europejskiej, co objęło już współfinansowanie kosztów transportu pomocy rzeczowej udzielonej przez Francję.
Obecnie przygotowywana jest także realizacja oferty pomocy ze strony Austrii. Na początku przyszłego tygodnia działania rozpocznie również unijna grupa ekspertów ds. ochrony ludności cywilnej i wsparcia technicznego z różnych państw członkowskich. Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów wysłała także ekspertów Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób, których zadaniem jest znalezienie najlepszego sposobu wzmocnienia nadzoru epidemiologicznego na Haiti, a ponadto rozważane są dalsze formy współpracy.
W następstwie ostatnich wydarzeń, związanych z niepokojami społecznymi w Cap Haitien i Port-au-Prince, śledzimy ściśle sytuację w zakresie bezpieczeństwa z naszymi partnerami i właściwymi agencjami ONZ, zwłaszcza w kontekście czekających nas 28 listopada bieżącego roku wyborów prezydenckich.
Komisja pozostaje w kontakcie z zastępcą sekretarza generalnego ds. humanitarnych i koordynacji pomocy doraźnej, panią baronową Amos. W pełni popieramy panią baronową, jeżeli chodzi o znaczenie umożliwienia krajowym i międzynarodowym pracownikom organizacji pomocowych niezakłóconej kontynuacji działań w zakresie ratowania życia.
Biorąc pod uwagę znaczne i szybkie pogarszanie się sytuacji pod względem cholery, niezbędna jest dalsza pomoc na zaspokojenie potrzeb w zakresie zdrowia, wody, warunków sanitarnych, higieny i logistyki. Priorytety obejmują zapewnienie personelu medycznego oraz personelu specjalizującego się w zagadnieniach dotyczących dostępności wody, warunków sanitarnych i higieny oraz środków medycznych, łóżek, urządzeń i środków do oczyszczania wody. Dlatego Komisja pozostaje w kontakcie z prezydencją belgijską i państwami członkowskimi w celu zachęcenia ich do dalszego udzielania Haiti unijnej pomocy w tym niezwykle krytycznym i trudnym momencie. Unijne wsparcie może być udzielane w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności.
Nieustające wysiłki pracowników haitańskich i międzynarodowych organizacji pomocowych mające na celu sprostanie bieżącym wyzwaniom w terenie, są godne pochwały, ale oczywiście faktyczne rozmiary kryzysu wymagają poświęcenia jeszcze większych zasobów i środków. Dlatego prowadzimy obecnie intensywne prace nad zwiększeniem skali naszej pomocy w sytuacjach kryzysowych z naszymi partnerami, ale niewątpliwie czekają nas trudne czasy ze względu na szybko zmieniającą się sytuację.
Bezwzględnie konieczne jest dalsze okazywanie mieszkańcom Haiti przez społeczność międzynarodową solidarności. Dlatego apeluję do wszystkich państwa o dołożenie wszelkich starań na rzecz zwiększenia wsparcia państw członkowskich w celu zapobieżenia wielkiej katastrofie humanitarnej.
Michèle Striffler
Panie Przewodniczący, Pani Komisarz Damanaki, Panie i Panowie! Epidemia cholery uśmierciła już ponad 1 200 osób, a zarażonych tą chorobą jest już ponad 52 tysiące osób. Dlatego pomimo znaczącego zaangażowania organizacji międzynarodowych sytuacja na Haiti z dnia na dzień się pogarsza, a liczba osób zarażonych cholerą może w najbliższych kilku miesiącach wzrosnąć do 400 tysięcy.
Oczywiście bardzo cieszy mnie to, że Komisja Europejska przeznaczyła 12 milionów euro i popieram apel pani komisarz Georgievej do państw członkowskich o udzielenie pomocy rzeczowej umożliwiającej oczyszczanie wody, a także o dostarczenie sprzętu. Zapewnienie dostępu do czystej wody pitnej i odpowiednich warunków sanitarnych jest jedynym sposobem ograniczenia liczby zarażonych osób.
Jednym z priorytetowych działań jest uspokojenie ludności zaniepokojonej wybuchem epidemii tej choroby, która była wcześniej w tym kraju nieznana. Komunikacja z ludnością jest niezbędna nie tylko w celu przekazywania informacji dotyczących tej choroby i zapobiegania jej, ale także zapobieżenia szerzeniu się przemocy w kraju, zwłaszcza że trwa tam obecnie okres wyborczy.
Wybuch tego nowego kryzysu jeszcze raz pokazał brak zdolności władz haitańskich oraz haitańskiego systemu ochrony zdrowia do uporania się z tym kryzysem. Kraj ten dotykały przez lata liczne klęski i katastrofy. Trzęsienie ziemi na Haiti obnażyło niemalże całkowitą niewydolność władz lokalnych. Po trzęsieniu ziemi pojawiła się rzeczywista wola polityczna, żeby odbudować Haiti w inny sposób, a także wiele obietnic pomocy finansowej. Niemalże rok później odbudowa ledwie się rozpoczęła, a jej uczestnicy są nastawieni pesymistycznie. Komisja Europejska powinna odgrywać w tym procesie odbudowy rolę siły napędowej, żeby Haiti wydobyło się wreszcie z tego chaosu.
Corina Creţu
Panie Przewodniczący! Raz jeszcze pragnę wyrazić swoje zadowolenie z natychmiastowej interwencji humanitarnej Unii Europejskiej. Jednocześnie uważam jednak, że nasze działania w tym kraju, w okresie, w którym haitańskie państwo jest fikcją, powinny koncentrować się na budowaniu struktury państwowej o minimalnej choćby zdolności do funkcjonowania. Państwo to nie daje sobie rady z wypełnianiem podstawowych obowiązków państwa, takich jak organizacja obozów dla uchodźców, czy zapewnianie porządku, higienicznych warunków i wody pitnej. Ta słabość przyczyniła się do szybkiego rozprzestrzeniania się chorób oraz zgonu ponad 1200 osób.
Haiti potrzebuje państwa, które byłoby w stanie zrobić coś dla swoich ubogich. Troje na czworo Haitańczyków żyje za dwa dolary dziennie. Ponad półtora miliona ludzi przebywa w obozach dla uchodźców, co jest poważnym źródłem zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa publicznego.
Uważam, że podstawowym czynnikiem ryzyka jest obecnie słabość haitańskiego państwa. Jego brak zdolności do sprawowania władzy oznacza, że niezadowolenie mieszkańców jest wyładowywane na siłach ONZ. W rzeczywistości istnieje ryzyko, że organizacje pozarządowe nie będą w stanie wypełniać swoich misji. Dlatego wybory w dniu 28 listopada bieżącego roku mają tak decydujące znaczenie i nie można ich odkładać na później, pomimo wezwań ze strony niektórych środowisk.
Charles Goerens
Panie Przewodniczący! To oczywiste, że rozprzestrzenianie się cholery na Haiti ułatwiło niewątpliwie występowanie kofaktorów. Argument ten nie ma oczywiście żadnego związku ze znalezieniem rozwiązania tej sytuacji, ale jest wyjaśnieniem. Rozwiązanie problemu tej plagi powinno obejmować dwa elementy.
Obecnie pracownicy organizacji pomocowych działający w terenie potwierdzili nam, że niezbędne są mydło, środki do uzdatniania wody i edukacja dotycząca konieczności zachowania odpowiedniej higieny. Prowadzone są obecnie także przygotowania do wprowadzenia rozwiązań niezbędnych w dłuższym okresie. W kraju, w którym ciągle jeszcze wszystko wymaga zrobienia od początku lub przerobienia niezbędna jest odbudowa po trzęsieniu ziemi i priorytetowe traktowanie budowania infrastruktury, która byłaby w stanie przyczynić się do poprawy higieny, zarówno pojedynczych jednostek, jak i całego społeczeństwa.
Mam nadzieję, że osiem miesięcy po nowojorskiej konferencji poświęconej sprawie odbudowy Haiti nie będzie już można usprawiedliwiać niewielkich dotychczasowych postępów brakiem środków finansowych, zważywszy że wszyscy zabierający podczas tej konferencji głos zgodzili się, że niesienie pomocy humanitarnej będzie konieczne jeszcze przez wiele miesięcy. Niezbędne będzie także wskazanie osób odpowiedzialnych za to, że postępy są tak niewielkie, bez zbytniego patyczkowania się.
Franziska Keller
w imieniu grupy Verts/ALE - Panie Przewodniczący! Na Haiti prowadzona jest jedna z największych w historii operacja humanitarna. Musimy się postarać, by nie przegrać bitwy z tą katastrofą z kretesem i by udało nam się osiągnąć rezultaty i udzielić Haitańczykom pomocy w budowaniu ich przyszłości.
Musimy pamiętać, że nasza porażka nie tylko byłaby indywidualną katastrofą dla milionów ludzi, ale również wywołałaby ostrą krytykę działań społeczności międzynarodowej i jej niezdolności do wspólnego niesienia pomocy humanitarnej. Uważam, że powinniśmy wykorzystać wszystkie nasze doświadczenia, wszystkie wnioski, które wyciągnęliśmy z naszej obecności na Haiti i w innych miejscach, a ponadto zaangażować odpowiednie środki finansowe. Dlatego bardzo cieszy mnie oświadczenie Komisji, że na zwalczanie cholery przeznaczy dodatkowo kwotę 12 milionów euro.
Powinniśmy sprawić, by pomoc ta dotarła na Haiti niezwłocznie, w pełnej kwocie, a nie w części, a także wesprzeć odpowiednie inicjatywy zapewniające skuteczność pomocy. Nie powinniśmy ponadto zaniedbać odbudowy po trzęsieniu ziemi, ponieważ bez tej odbudowy zwalczenie choroby będzie niemożliwe.
Chciałabym zadać Komisji dwa pytania. Po pierwsze, chciałabym wiedzieć, czy przyrzeczone środki finansowe - pieniądze, które obiecano - dotarły na miejsce, czy zostały wypłacone i zabsorbowane. Po drugie, chciałabym wiedzieć, co pani myśli o odroczeniu wyborów, ponieważ kwestia ta jest znowu przedmiotem zainteresowania.
Haitańska rewolucja nigdy nie trafiła na karty historii. Miejmy nadzieję, że trudna sytuacja na Haiti, której jesteśmy obecnie świadkami trafi na karty historii jako punkt wyjścia do budowania lepszej przyszłości dla wszystkich Haitańczyków. Mam nadzieję, że odnotowane zostanie to, że Unia Europejska odegrała w tym procesie bardzo pozytywną rolę.
James Nicholson
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Dwa miesiące temu byłem współprzewodniczącym delegacji pod przewodnictwem państw AKP na Haiti i było to prawdopodobnie jedno z najbardziej znaczących i wstrząsających doświadczeń mojego życia. Po pierwsze, spotkałem tam niezwykle oddane osoby, próbujące swoją pracą pomóc Haitańczykom. Po drugie, Haitańczycy są ludźmi pełnymi godności i powinniśmy uznać to na początku tej debaty.
A tymczasem usłyszeliśmy od pana przewodniczącego i pana premiera, jakie szczęście mieli Haitańczycy, że mieli dobre warunki sanitarne i nie byli chorzy i że smutne jest to, że teraz dotknęła ich ta choroba. Nie jest to choroba trudna do wyleczenia. Powinno się jednak być tam na miejscu, żeby zobaczyć warunki, w jakich działają pracownicy organizacji pomocowych, a skoro mówi Pan, Panie Przewodniczący, o służbie zdrowia - Haiti nie posiada służby zdrowia takiej jak pozostali z nas i dobrze Pan o tym wie: Haitańczycy w ogóle nie daliby sobie rady, gdyby nie Lekarze bez Granic, brytyjski Czerwony Krzyż i wiele innych organizacji, ze wszystkich stron świata.
Jeśli chodzi o wybory, faktem jest, że wybory nie są obecnie Haiti niezbędne. Niemniej jednak dopóki Haitańczycy nie będą mieli prezydenta i premiera zdolnych do przewodzenia narodowi, nie będą w stanie ruszyć do przodu. Chciałbym pochwalić - ponieważ kiedy byłem tam, widziałem to na własne oczy - wspaniałe kobiety i wspaniałych mężczyzn z Biura Komisji Europejskiej, starających się w okropnych warunkach zapewnić dalszą obecność Unii Europejskiej w Port-au-Prince. Znakomicie się spisują.
Marie-Christine Vergiat
Panie Przewodniczący! Chciałabym najpierw podziękować wszystkim moim koleżankom i kolegom posłom, a zwłaszcza Konferencji Przewodniczących za zgodę na przeprowadzenie zaproponowanej przez moją grupę debaty nad sytuacją na Haiti. Był to nagły przypadek.
Po trzęsieniu ziemi, które miało miejsce w styczniu tego roku, społeczność międzynarodowa zjednoczyła się zdecydowanie w wysiłkach na rzecz Haiti. Wydaje się jednak, że pojawiła się rozbieżność - żeby nie powiedzieć przepaść - pomiędzy złożonymi obietnicami a pomocą, która rzeczywiście dotarła na miejsce. W marcu tego roku pani baronessa Ashton oświadczyła w imieniu Unii Europejskiej, że udzieli wsparcia o wartości 1,235 miliarda euro, żeby pomóc Haitańczykom zbudować lepszą przyszłość.
Pani komisarz! Od lipca bieżącego roku organizacje pozarządowe, a w szczególności Lekarze bez Granic biją na alarm, donosząc o patogenicznych warunkach, w których żyją setki tysięcy ludzi. Sytuacja prawie w ogóle nie uległa od tego czasu poprawie, a mimo to ludzie są zdziwieni, że epidemia cholery rozprzestrzenia się tak szybko, a społeczność międzynarodowa zaczyna znowu błagać o okazanie litości. Śmierć poniosło już ponad tysiąc osób, a liczba chorych stale wzrasta, mimo że specjaliści twierdzą, iż środki zapobiegania tak wysokiemu wskaźnikowi śmiertelności są stosunkowo proste. Jednakże pracownicy służby zdrowia nie są odpowiednio przeszkoleni pod kątem tej choroby i występują problemy z dostępem do podstawowych środków medycznych tam, gdzie ich najbardziej potrzeba.
W takich warunkach, jak można się dziwić, że wybuchły zamieszki? Haitańczycy odczuwają bezsilność. Trudno jest im nadal mieć zaufanie do społeczności międzynarodowej. Dlatego, Pani Komisarz, moje pytania będą proste:
Co tak naprawdę stało się z całą tą pomocą obiecaną Haiti przez Unię Europejską, i to nie tylko z pomocą humanitarną?
Czyż nie uważa Pani, że tej kolejnej tragedii można było uniknąć, gdyby tylko pomoc ta dotarła wcześniej?
Jak to jest możliwe, że owocem międzynarodowych konferencji są tylko niedotrzymane obietnice?
Dlaczego wysiłki podejmowane przez pana prezydenta Prévala, żeby przekształcić MINUSTAH [Misję Stabilizacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych na Haiti] w organizację wspierającą odbudowę, nie wywołują żadnej reakcji?
Wreszcie, Haitańczycy chcą przeprowadzenia wyborów, ale na jakich warunkach wybory te zostaną przeprowadzone i jakiego rodzaju wsparcie zapewni Unia Europejska?
Licia Ronzulli
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pomimo wszystkich ostrzeżeń, żeby nie zaniedbywać przyszłości Haiti po styczniowym trzęsieniu ziemi, ostatnie wiadomości wydają się pokazywać, że społeczność międzynarodowa opuściła tę wyspę w najbardziej krytycznym okresie, tzn. w okresie odbudowy.
Na Haiti szerzy się teraz cholera - choroba, o której wie tam niewiele osób i której przypisuje się tam mistyczne, religijne znaczenie. O rozprzestrzenianie tej zarazy oskarżono siły pokojowe ONZ. Zarażenie się jednego, przebywającego na tej wyspie nepalskiego żołnierza wystarczyło, żeby setki ludzi, kobiet i mężczyzn, obległy kwaterę główną sił pokojowych. Grożono również pracownikom organizacji udzielających pomocy humanitarnej i wielu z nich opuszcza tej kraj.
Panuje niezwykle wysokie napięcie, a sterty gruzów pozostałych po silnym trzęsieniu ziemi, które miało miejsce 12 stycznia nadal zalegają ulice i place. Dochodzą nas słuchy, że brakuje czystej wody, w związku z czym ludzie nie mogą się myć i chronić przed zarażeniem.
Przecinkowiec rozprzestrzenia się szybko, a liczba ofiar śmiertelnych wzrasta w postępie geometrycznym. Słyszeliśmy już dane liczbowe, ale chciałabym przedstawić je jeszcze raz. Do chwili obecnej odnotowano 1130 ofiar śmiertelnych, a liczba osób przyjmowanych do szpitali wzrosła już do ponad 18 tysięcy miesięcznie. Ponadto codziennie tysiące innych osób zgłasza się z objawami choroby.
Społeczność międzynarodowa nie może już dłużej zwlekać. Niezbędne jest niezwłoczne znalezienie rozwiązania. W przeciwnym razie będziemy mieli na sumieniu kolejne przypadki zarażenia.
Michael Cashman
Panie Przewodniczący! Najpierw chciałbym pogratulować pani komisarz Georgievej podjętych przez nią sprawnych działań koordynacyjnych, a także rozmów prowadzonych przez nią z baronową Amos w Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Obecnie najłatwiej i najtaniej jest temu Parlamentowi krytykować. Chciałbym, żebyśmy przyjęli pozytywne podejście i wywierali presję tam, gdzie jest to konieczne. Zwracam się tutaj do wszystkich posłów do tego Parlamentu. Powinniśmy wywrzeć presję na nasze państwa członkowskie, żeby udzieliły większej pomocy, a zwłaszcza pomocy w naturze. Jeżeli przyjrzeć się liście państw, takie kraje jak Hiszpania, Irlandia, Włochy, Francja, Austria, Węgry uruchomiły znaczne środki, mimo poważnych problemów gospodarczych. Dlatego apeluję do każdego z nas o skontaktowanie się z rządem swojego kraju i wezwanie tego rządu do podjęcia odpowiednich działań. Skoro występują wątpliwości, czy ostatecznie pomoc dociera do określonych odbiorców, zbudujmy potencjał, który zapewni, żeby tak się stało.
Wreszcie, chciałbym podziękować i pogratulować pani komisarz za przyznanie dodatkowych 12 milionów euro. Trzęsienie ziemi jest wielką tragedią. Jeszcze większą tragedią jest szerząca się obecnie epidemia cholery.
Niccolò Rinaldi
(IT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Najpierw epicentrum strasznego trzęsienia ziemi, i to w najbiedniejszym i najgorzej rządzonym regionie półkuli amerykańskiej, a teraz cholera w kraju, który jest beneficjentem największej pomocy międzynarodowej na mieszkańca. Cóż za ironia losu! Nie jest to tylko okropne połączenie pecha: na Haiti, na ulicach, na których roi się od dzieci i namiotów rozbitych wśród śmieci i odpadków, nikt nie wie od czego zacząć.
Lokalne klasy polityczne są w wielu przypadkach chciwe i skoncentrowane na rozgrywkach politycznych, a nie na kierowaniu odbudową, podczas gdy zdziesiątkowany trzęsieniem ziemi aparat biurokracji cechuje brak odpowiedniej kultury administracyjnej, a w niektórych przypadkach, aparat ten utrudnia nawet dystrybucję pomocy. Jest wiele, często źle zarządzanych, organizacji międzynarodowych, którym nie udało się w rzeczywistości ochronić ludności.
Gdy odwiedzałem ten kraj jako członek delegacji Unii Europejskiej w czerwcu tego roku, rozległe leżące odłogiem grunty, zwały gruzu, które nie zostały jeszcze usunięte oraz góry śmieci i odpadków wyraźnie wskazywały na możliwość pogorszenia się sytuacji. A teraz jesteśmy świadkami wybuchu epidemii cholery.
Komisja i Dyrekcja Generalna ds. Pomocy Humanitarnej i Ochrony Ludności (ECHO) zrobiły jak na razie to, co do nich należy, ale obecnie powinny podwoić swoje wysiłki. Uważam, że oprócz zdecydowanych działań w zakresie odbudowy, Haiti potrzebuje teraz większej ochrony politycznej na szczeblu międzynarodowym.
Nirj Deva
Panie Przewodniczący! Jest to tragedia, o której trudno jest mówić. Kiedy wybuchła klęska w styczniu tego roku, społeczność międzynarodowa zawitała na Haiti z wielką pompą. Pojawiły się śmigłowce wojskowe, żeby usunąć ciężkie fragmenty gruzu. Wszystkie te helikoptery znikły. Nagle odleciały. Pozostawione zwały gruzu blokują drogi i nie ma dostępu, a sieć dróg uległa rozpadowi. Pani komisarz Georgieva podejmowała zdecydowane próby koordynacji realizowanych działań.
Dlaczego tak się stało? Dlaczego wszystkie te osoby, które pojawiły się tam w styczniu, w tym pani sekretarz stanu Clinton, nagle znikły? Dlaczego prosi się Organizację Narodów Zjednoczonych, by zniknęła z Haiti? Kiedy Unia Europejska zostanie o to poproszona? To absurd. Powrót społeczności międzynarodowej w stopniu, w jakim była tam obecna, jest niezbędny. Ponadto społeczność ta powinna umożliwić Haitańczykom uwolnienie się od politycznej propagandy i tego, co dzieje się w stolicy.
Anna Záborská
(SK) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Chciałabym Pani podziękować za sprawozdanie, które nam Pani przedstawiła w sprawie obecnej sytuacji na Haiti. Wybuchu kolejnej epidemii na Haiti należało się spodziewać. Od początku tego roku i od trzęsienia ziemi pracowaliśmy bardzo ciężko, ale nasze prace nie przyniosły postępów tak szybko, jak byśmy chcieli. Mówiliśmy często o sytuacji panującej na Haiti przed trzęsieniem ziemi.
Na pewno byłoby nam łatwiej, gdyby Haiti było sprawnie funkcjonującym państwem, ale tak nie jest i tak nie będzie jeszcze przez dłuższy czas. Jest wiele do zrobienia. Niezbędne jest teraz podjęcie niezwłocznych działań ponieważ grożą nam wybuchy kolejnych epidemii i kolejnych aktów przemocy.
Pani Komisarz! Bezwzględnie konieczne jest zgromadzenie w Brukseli najlepszych ekspertów ds. zdrowia oraz opracowanie strategicznego programu pomocy dla Haiti. Należy uzdrowić sytuację w dziedzinach bezpieczeństwa, finansów, a zwłaszcza ochrony zdrowia.
Kriton Arsenis
(EL) Pani Komisarz! I ja chcę rozpocząć wystąpienie od pogratulowania Pani znakomitej pracy w związku z Haiti, a także wszystkiego tego, co Pani zrobiła w Pakistanie. Wiemy, że stanie Pani na wysokości zadania w każdej sytuacji kryzysowej.
Jest to naprawdę straszna klęska. Mamy do czynienia z ponad tysiącem ofiar śmiertelnych i 15 tysiącami chorych, a liczby te stale rosną. Potrzeby są ogromne i zdajemy sobie sprawę, że dostępne Pani środki finansowe nie wystarczą. Coraz bardziej oczywiste staje się, że bezwzględnie potrzebujemy nowych instrumentów finansowych; być może - oczywiście w pierwszej kolejności - podatku od transakcji. Potrzebujmy innych mechanizmów finansowych, które mogłyby wesprzeć nasze wysiłki na rzecz zaspokojenia rosnących potrzeb pod względem pomocy humanitarnej.
Powinniśmy także rozważyć, co możemy zrobić, żeby zapobiec ponownemu przenoszeniu chorób przez osoby pracujące dla Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Bastiaan Belder
(NL) Panie Przewodniczący! Dziś po południu działająca na Haiti od wielu lat holenderska agencja pomocy przekazała mi ostatnie informacje, które potwierdzają przedstawiony nam przez Komisję ponury, ale realistyczny obraz sytuacji. Jednocześnie pracownicy tej agencji pomocy poinformowali mnie, że pokładają swoje zaufanie w Unii Europejskiej jako głównym darczyńcy. Czego od nas zatem oczekują? No cóż, choć na międzynarodowej konferencji darczyńców przyrzeczone zostały olbrzymie kwoty, Haitańczycy otrzymali jedynie ułamek tych kwot. Teraz Organizacja Narodów Zjednoczonych zaapelowała o dodatkowe środki finansowe, ale znaczna część przyrzeczonych środków nie została przekazana. Mam zatem nadzieję, że Unia Europejska przejmie inicjatywę w zapewnianiu, by środki finansowe były rzeczywiście przekazywane, ponieważ sytuacja na Haiti jest niepokojąca. Oczywiście priorytetami są profilaktyka i zapewnienie dostępu do czystej wody pitnej. Mam nadzieję, że Unia Europejska podejmie inicjatywę, żeby zapewnić Haitańczykom dostęp do czystej wody. Szczególnie istotne jest zapewnienie wsparcia ekspertów, drążenie studni, oraz zapewnienie dostępu do czystej wody pitnej oraz do opieki zdrowotnej. Wszystkie dobra, o których tutaj mowa, są towarami deficytowymi. Apeluję do Holandii oraz do instytucji europejskich o niezwłocznie udzielnie Haiti realnej pomocy w tej sytuacji głębokiego kryzysu.
Ricardo Cortés Lastra
(ES) Panie przewodniczący, Pani Komisarz Damanaki! Najpierw chciałbym pogratulować Komisji działań realizowanych na Haiti.
Sytuacja wymaga jednak niezwłocznej i o wiele bardziej zdecydowanej reakcji. Potrzeba nam większych środków finansowych oraz większego zaangażowania społeczności międzynarodowej, mimo trudności z uruchomieniem funduszy w obecnej sytuacji gospodarczej. Nie można dopuścić, żeby środki finansowe były dostępne na rozwiązanie niektórych problemów, lecz nie były dostępne na zażegnanie obecnej sytuacji humanitarnej.
Mamy kilka priorytetów w dziedzinie ochrony zdrowia i pomocy humanitarnej, które obejmują informowanie obywateli o chorobach, zdobywanie namiotów, zabieganie o poprawę warunków sanitarnych na wszystkich obszarach oraz zapewnienie dostępu do czystej wody. Wszystkie te zadania są pilne i niezbędne jest podjęcie przez Komisję i wszystkie państwa członkowskie znacznych wysiłków.
Hannu Takkula
(FI) Panie Przewodniczący! Chciałbym podziękować pani komisarz Georgievej za pracę, jaką wykonała Komisja. Niezmiernie ważne jest, by Unia Europejska odgrywała na Haiti zdecydowaną i zauważalną rolę. Mówimy tutaj jednak o ludziach, takich samych istotach jak my. Jesteśmy za nich odpowiedzialni również dlatego, że są ofiarami katastrofy niemającej sobie równych: najpierw trzęsienia ziemi, a teraz epidemii cholery.
Niezbędne jest zapewnienie, żeby środki finansowe i pomoc, które tam wysyłamy, docierały na miejsce szybko. Wiele chrześcijańskich organizacji pomocy dobrze się tam spisywało i wydaje się, że dysponują również sprawnymi kanałami dystrybucji pomocy dokładnie wśród osób jej potrzebujących. W związku z tym mam nadzieję, że Komisja będzie mogła również wykorzystać uznane organizacje pomocy humanitarnej i chrześcijańskie, które tak dobrze tam się spisują. W ten sposób możliwe będzie dostarczanie pomocy do właściwego miejsca przeznaczenia oraz osiągnięcie jak najlepszych rezultatów.
Kristalina Georgieva
komisarz - Panie Przewodniczący! Dziękuję Państwu za zaangażowanie i dyskusję na temat, który niestety pozostanie przedmiotem naszego zainteresowania jeszcze przez dłuższy czas. Kryzysu tego nie będzie łatwo zażegnać.
Otrzymaliśmy kilka analiz dotyczących skali problemów w nadchodzących miesiącach, w tym od naszych własnych ekspertów i zgadzam się w pełni z tymi, którzy za niezbędne uznali wykorzystanie na Haiti wiedzy specjalistów z Europejskiego Centrum Zarządzania Kryzysowego. Szacuje się, że zanim fala epidemii ustąpi, zarażonych zostanie od około pół miliona do około 720 tysięcy osób.
Szacunki Panamerykańskiej Organizacji Zdrowia, że zarażonych zostanie około 400 tysięcy osób, są nieco niższe, ale jest to ten sam rząd wielkości. Będziemy więc musieli się zmobilizować. Zgadzam się z każdym z tych spośród państwa, którzy mówili o niezwłocznej mobilizacji i konieczności udzielenia niezwłocznej pomocy.
Chciałabym odnieść się do czterech kwestii. Pierwsza z nich dotyczy tego, jak możemy udzielić jak najlepszej pomocy. Nadszedł czas, żebyśmy wykorzystali prawdziwie partnerskie organizacje i niezwłocznie przekazali im środki umożliwiające działanie. Powinniśmy także zaapelować do państw członkowskich o udzielenie pomocy rzeczowej. Od czwartku, kiedy zwróciłam się do państw członkowskich, wsparcie materializuje się, ale potrzeby są znacznie większe; potrzebujemy między innymi pracowników służby zdrowia, tabletek do oczyszczania wody oraz wsparcia dla kampanii uświadamiającej, ponieważ - jak zauważyło wielu przedmówców - panuje błędne wyobrażenie na temat tej choroby i najlepszych metod jej leczenia. Skutkiem tego ludzie umierają zupełnie niepotrzebnie, ponieważ boją się udać do ośrodka zdrowia: obawiają się nie tyle leczenia, co zarażenia się tam tą chorobą.
Po drugie, kilkoro z państwa podniosło kwestię obiecanych środków finansowych oraz braku postępów w odbudowie Haiti. Obietnica złożona przez Komisję została dotrzymana. Komisja zobowiązała się przeznaczyć 460 milionów euro i wywiązuje się z tego zobowiązania zgodnie z ogłoszonym przez siebie harmonogramem, i wkrótce wysoka przedstawiciel i wiceprzewodnicząca, pani Cathy Ashton, oraz pan komisarz Piebalgs ocenią wraz z państwami członkowskimi, jak się sprawy mają, jeśli chodzi o obiecane środki finansowe. Mogę Państwa zapewnić, że sprawa ta zostanie potraktowana bardzo poważnie, ponieważ chodzi tutaj o reputację społeczności międzynarodowej w bardzo trudnym okresie.
Jednakże - i jest to moja trzecia kwestia, która jest bardzo istotna - zdolność absorpcyjna Haiti jest ograniczona, o czym, jeśli dobrze pamiętam, z niektórymi z państwa już rozmawiałam. Kiedy po raz pierwszy przybyłam na Haiti myślałam, że choć jesteśmy świadkami okropnej klęski i katastrofy, to jednak nie jest to największy problem Haiti. Największym problemem Haiti jest spuścizna w postaci wielu dziesięcioleci braku rozwoju, a brak, między innymi, sprawnie funkcjonującego państwa, oznacza także brak sprawnie funkcjonującej służby zdrowia.
Widziałam ludzi w obozach czekających w kolejce na wizytę u lekarza nie dlatego, że byli chorzy, lecz dlatego, że nigdy w życiu nie widzieli lekarza i postanowili skorzystać z opieki zdrowotnej oferowanej w obozach.
Ten całkowity brak umiejętności i zdolności sprawnie funkcjonującego państwa stwarza problemy pogarszające epidemię. Walczymy nadal o to, żeby rząd wyznaczył miejsca do grzebania ciał zmarłych - bez tego epidemia będzie się oczywiście szerzyć dalej - i żeby opróżniał latryny w celu poprawy warunków sanitarnych. Trudno jest mi więc znaleźć odpowiednie słowa, aby podkreślić, jak decydujące znaczenie ma dla nas uświadomienie sobie, że problemy, z którymi boryka się Haiti nie są łatwe do rozwiązania, ponieważ ich podstawowym źródłem są dziesięciolecia zacofania oraz brak sprawnie funkcjonującego państwa.
Padło pytanie dotyczące wyborów oraz tego, czy nadal należy je przeprowadzić. Haitańskie władze wolą trzymać się kalendarza wyborczego. Trudno jest mi odpowiedzieć na to pytanie. Nie byłam jeszcze na Haiti, ale sądzę, że nieprzeprowadzenie lub odroczenie wyborów mogłoby rzeczywiście doprowadzić do jeszcze większej destabilizacji już i tak trudnej sytuacji. Przeprowadzenie wyborów może przynieść pewne korzyści, ale jak już powiedziałam, opieram się tutaj na tym co słyszałam, a nie na tym, co sama widziałam.
Czwarta kwestia, do której chciałabym się odnieść, dotyczy zaangażowania. Zaapelowali Państwo o bezpośrednie zaangażowanie ze strony Komisji; jesteśmy i będziemy bezpośrednio zaangażowani. Najprawdopodobniej pani baronessa Ashton przybędzie na Haiti już jutro, a i ja planuję się tam udać, ponieważ na tym etapie istotna jest mobilizacja, dobra koordynacja i - szczerze mówiąc - danie mieszkańcom i naszym pracownikom nadziei. Nasi pracownicy borykają się z bardzo trudną sytuacją: działają w miejscach, w których urzędnicy haitańskiej służby zdrowia przestraszyli się epidemii i po prostu opuścili swoje miejsca pracy, i muszą sobie radzić z olbrzymim wzrostem przypadków.
Niezbędne jest, byśmy ze spokojem kontynuowali nasze działania na miejscu i starali się kierować nimi w taki sposób, aby dać mieszkańcom Haiti możliwie jak największą nadzieję. Jeden z przedmówców powiedział, że Haitańczycy są bardzo odporni. Tak, to prawda i w tym jakże trudnym okresie zasługują na wszelką pomoc z naszej strony.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
