Nieuw actieplan van de EU voor Afghanistan en Pakistan (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over het nieuwe EU-actieplan voor Afghanistan en Pakistan.
Cecilia Malmström
Mevrouw de Voorzitter, de problemen van Afghanistan en Pakistan gaan natuurlijk de hele wereld aan. Gewelddadig extremisme verspreidt zich over de hele regio. Drugs die in Afghanistan worden geteeld en geproduceerd vinden hun weg naar de straten van Europa. Een van de drijvende krachten achter onze betrokkenheid is de noodzaak te verhinderen dat Afghanistan en Pakistan veilige havens worden voor terroristische activiteiten en georganiseerde misdaad. Tegelijkertijd willen wij natuurlijk bijdragen aan de totstandkoming van betere landen om in te leven voor de Afghaanse en Pakistaanse bevolking.
Er is veel aandacht voor Afghanistan. Veel van onze landen hebben militaire troepen en behoorlijk veel civiel personeel in dat land. Het is een zeer grote uitdaging de situatie in Afghanistan te veranderen. Pakistan staat echter ook voor grote uitdagingen. Er zal geen oplossing voor het conflict in Afghanistan komen als wij ons niet ook bezighouden met de situatie in Pakistan en vice versa.
Er is een alomvattende aanpak nodig. Wij moeten allemaal meer en beter doen. In juni vroeg de Raad het secretariaat-generaal van de Raad en de Commissie om met concrete aanbevelingen en politieke prioriteiten te komen om onze betrokkenheid in de regio te vergroten en te verbeteren. Het resultaat was het actieplan van de Europese Unie voor meer betrokkenheid van de Europese Unie in Afghanistan en Pakistan, dat in oktober werd aangenomen. Ik ben van mening dat dit actieplan een goed instrument is. De basisstrategie is er al en met het actieplan kunnen wij de instrumenten die nu al worden gebruikt aanpassen aan onze politieke prioriteiten.
Het actieplan is gebaseerd op onze huidige betrokkenheid en legt een aantal prioriteiten vast. Dat zijn de zaken waarin de EU-maatregelen naar onze mening het doeltreffendst kunnen zijn. Daarmee versterken wij onze betrokkenheid en geven wij een gezamenlijk antwoord op de uitdagingen waar Afghanistan en Pakistan voor staan. Wij zenden zo ook de boodschap naar de regio dat wij standvastig zijn. Het regionale perspectief is belangrijk en daarom wordt er in het actieplan vooral grote nadruk gelegd op regionale samenwerking.
Afghanistan gaat nu een cruciale periode tegemoet. Wij hoeven het verkiezingsproces niet verder te bespreken. Dat ligt achter ons. Het was niet zonder gebreken en laten we hopen dat het zich niet op die manier herhaalt. Ik denk dat dit ook de mening van het Afghaanse volk is. De Europese Unie is bereid het werk te steunen dat nu moet worden gedaan, onder andere op basis van de aanbevelingen van de verkiezingswaarnemers van de Europese Unie. Hopelijk wordt er spoedig een nieuwe regering gevormd. Dat biedt de mogelijkheid om afspraken te maken over een nieuwe agenda en een nieuwe overeenkomst tussen de Afghaanse regering en de internationale gemeenschap. President Karzai deed in zijn inaugurele rede een welkome belofte voor een dergelijke nieuwe start. Wij hopen dat de conferentie die binnenkort in Londen wordt gehouden momentum zal creëren.
De Europese Unie verwacht een groot engagement en een sterk leiderschap van president Karzai en zijn regering. Vijf jaar zonder veranderingen is geen alternatief. Er moet nu voor worden gezorgd dat de Afghaanse staat stapsgewijs de verantwoordelijkheid overneemt en dat de internationale gemeenschap een steunende rol inneemt. Daarmee bedoel ik geen terugtrekking. Volgend jaar zullen er aanzienlijk meer internationale troepen in Afghanistan zijn. De Verenigde Staten sturen 30 000 extra manschappen naast de 68 000 die zich al in het land bevinden. Andere NAVO-landen en geallieerden hebben tenminste 7 000 extra manschappen beloofd, naast de 38 000 die daar al zijn.
De militaire aanwezigheid moet worden gekoppeld aan burgerinitiatieven. Er kan geen sprake zijn van een permanente militaire terugtrekking uit Afghanistan als er geen civiel kader voor stabiliteit is. Efficiënte overheidsinstellingen, betere bestuursvormen, toegang tot basiswelvaart, gerechtigheid en een goed functionerende rechtsstaat zijn minstens zo belangrijk als harde veiligheid. Niemand zal dat in twijfel trekken. Veiligheid, goed bestuur en ontwikkeling moeten hand in hand gaan. Wij zullen langdurig bij Afghanistan betrokken zijn, maar het Afghaanse volk moet erop toezien dat het zijn eigen regering is, en niet de internationale organisaties, die voor een verbetering van de levensstandaard zorgt. Dat is de enige manier voor de bevolking om weer vertrouwen in hun leiders te krijgen. De internationale gemeenschap is aanwezig in Afghanistan. Wij moeten daar meer doen en beter. Wij moeten het lopende proces, het afghaniseringsproces dat zo noodzakelijk is voor het land, ondersteunen.
Dat is de kern van ons actieplan. Wij versterken de inspanningen van de Europese Unie om de capaciteiten van Afghanistan te verbeteren en werken samen met de Afghaanse regering om doeltreffende overheidsinstellingen te bevorderen die op lokaal en regionaal niveau verantwoordelijk kunnen worden gehouden. Wij hechten veel waarde aan het beginsel van de rechtsstaat, goed bestuur, corruptiebestrijding en het verbeteren van de mensenrechtensituatie. Daarnaast zijn landbouw en plattelandsontwikkeling belangrijke prioriteiten voor Europa. Het is van groot belang dat de levensstandaard omhoog gaat voor de grote meerderheid van de Afghanen die op het platteland wonen. Wij zijn ook bereid een door Afghanen geleid rehabilitatieproces voor ex-militanten te steunen. Degenen die in het verleden hebben gestreden, moet alternatieven worden geboden. Steun aan het verkiezingssysteem zal natuurlijk ook hoog op de agenda staan.
Ik wil ook iets over Pakistan zeggen. Dat land heeft de afgelopen jaren grote veranderingen doorgemaakt. De verkiezingen van 2008 herstelden de democratie en het burgerlijk bestuur. Deze overgang naar democratie was indrukwekkend. De democratie is er echter fragiel en instabiel. Tegelijkertijd zijn de Pakistaanse Taliban een groot gevaar geworden voor de vrede en stabiliteit in het land. Er gaat nauwelijks een week voorbij zonder berichten in de media over nieuwe zelfmoordaanslagen. In de afgelopen week werden meer dan vierhonderd mensen gedood bij aanslagen door militante groeperingen.
De Europese Unie wil helpen de burgerlijke instellingen in Pakistan te steunen. Het is vooral belangrijk de aanbevelingen op te volgen van Michael Gahler, onze verkiezingswaarnemer in 2008. Deze aanbevelingen bieden een fundamenteel kader voor toekomstige democratie, electorale hervormingen en de opbouw van overheidsinstellingen. De Pakistaanse regering weet dat dit moet gebeuren. Zij moet ons ook kenbaar maken op welke terreinen zij wil samenwerken. De Europese Unie zal het strategisch partnerschap met Pakistan ontwikkelen, dat het resultaat is van de succesvolle speciale top in juni 2009. Wij willen de democratie versterken en stabiliteit bereiken. Daarom werken wij aan rechtsstaat, terrorismebestrijding en handel. Van cruciaal belang daarbij is natuurlijk een goed functionerende regering die verantwoordelijkheid neemt voor haar volk en het leiderschap toont dat vereist is om het land vooruit te helpen.
In het partnerschap met de Pakistaanse regering zal de Europese Unie de versterking steunen van de democratische instellingen en structuren van het land. Dat zal ook gebeuren door economische ontwikkeling en handel. Wij verwelkomen het feit dat Pakistan een grotere verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen veiligheid. Wij verwachten ook dat het land zich net zo opstelt tegenover alle vormen van terrorisme, met inbegrip van de militanten die gebruik maken van Pakistaans grondgebied voor aanslagen in Afghanistan. De inzet van de regering in de strijd tegen de Pakistaanse Taliban is positief. Tegelijkertijd moeten burgers worden beschermd en het internationale volkenrecht worden geëerbiedigd. De regering moet ook aandacht schenken aan de behoefte aan humanitaire hulp en wederopbouw in getroffen gebieden.
Wij moeten verdere stappen nemen in ons werk in Afghanistan en Pakistan. De Europese Unie heeft zich nu al in grote mate gecommitteerd aan de uitdagingen in de regio, en die inzet zal worden voortgezet. In beide landen is veel bereikt, zowel door de inspanningen van Afghanistan en Pakistan zelf als door de internationale gemeenschap. Strategieën en documenten zullen op zichzelf de situatie niet verbeteren. Het is nu tijd om woorden in daden om te zetten, samen met onze partners in Afghanistan en Pakistan.
Catherine Ashton
voorgedragen vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Ik wil graag beginnen met Afghanistan. We bevinden ons hier op een belangrijk punt in onze betrekkingen. Onze toekomstige steun moet bijdragen aan de opbouw van een regering die ontvankelijk is voor de behoeften en zorgen van het Afghaanse volk. Aangezien de situatie zeer onstabiel is, moeten we zowel werken met als invloed uitoefenen op de lokale situatie. Daar draait het allemaal om tijdens de internationale bijeenkomsten, te beginnen met de bijeenkomst die volgende maand plaatsvindt in Londen.
We zijn klaar om meer middelen in te zetten. De Commissie verhoogt de ontwikkelingshulp met een derde tot tweehonderd miljoen euro. Deze extra middelen hebben we nodig om enkele successen te herhalen, zoals de uitbreiding van het primaire gezondheidszorgstelsel naar 80 procent van de Afghanen - waaronder een veel betere behandeling van vrouwen en meisjes - en het recente succes bij het papavervrij maken van de provincies. Onze lidstaten hebben ook bijgedragen aan het op volle sterkte brengen van ons opleidingsprogramma voor de politie.
Dat is echter allemaal slechts het begin. We moeten dit doen als onderdeel van een coherente EU-bijdrage binnen een gecoördineerde internationale respons. De kern van deze respons moet zijn dat de Afghanen samenwerken met de VN.
Het actieplan waarover de Raad in oktober overeenstemming heeft bereikt, biedt ons de gelegenheid hiervoor. In combinatie met de Amerikaanse inspanningen en de veiligheidsoperaties van de NAVO wordt hiermee een krachtige boodschap over ons engagement gegeven aan de regio en de internationale gemeenschap. Ook worden hierin uiteraard de prioriteiten opgenomen die president Karzai heeft aangewezen, met name op het gebied van beter bestuur en corruptiebestrijding.
Met het plan bevestigen wij dat we cruciale sectoren zoals de rechtsstaat en landbouw als primaire aandachtsgebieden van onze betrokkenheid willen houden.
We helpen de regering nu al met het verbeteren van de vaardigheden van administrateurs in Kaboel. We gaan deze vaardigheden nu ook introduceren in de provincies om het Afghaanse volk te helpen hun eigen zaken te beheren en te waarborgen dat de regering hun op zichtbare wijze van dienst is.
Met het plan willen we duidelijk maken dat we de integratie steunen van opstandelingen die gehoor willen geven aan de oproep van president Karzai om samen te werken met zijn regering.
De Europese verkiezingswaarnemingsmissie presenteert vandaag ook haar verslag in Kaboel en ik wil graag mijn respect betonen aan de heer Berman en zijn team voor de goed uitgevoerde taak in extreem moeilijke omstandigheden. We zullen dit verslag zeker verder opvolgen, aangezien het duidelijk is dat de geloofwaardigheid van de regering en het politieke stelsel berust op een grondige revisie van het kiesstelsel.
Wat tot slot misschien wel het belangrijkst is met betrekking tot Afghanistan, is dat we bezig zijn met het stroomlijnen van onze structuren aldaar. De lidstaten zullen hun beleid afstemmen op de middelen om deze te ondersteunen, en ik hoop de taken van de speciale vertegenwoordiger van de EU en die van het hoofd van de EU-delegatie zo snel mogelijk te kunnen opnemen in een enkele functie. Dan zijn we beter in staat om tot een coherente benadering te komen, tot een benadering die model kan staan voor elders.
Met betrekking tot Pakistan zou onze allergrootste zorg en ons grootste belang moeten zijn dat Pakistan een stabiele democratie zonder terreur wordt die in samenwerking met buurlanden bescherming tegen gemeenschappelijke bedreigingen kan bieden.
Het actieplan benadrukt dit en bouwt voort op toezeggingen die zijn gedaan tijdens de EU-Pakistan-top in juni. Daartoe behoren humanitaire hulp, steun voor wederopbouw, hulp aan de politie en de rechterlijke macht, en een versterking van de democratische instellingen en de burgermaatschappij om de mensenrechten te verbeteren, evenals overeenkomsten op het gebied van handel en sociaaleconomische ontwikkeling. We zullen de tenuitvoerlegging van de aanbevelingen van de verkiezingswaarnemingsmissie van 2008 blijven steunen.
Het actieplan wordt tot 2013 gesteund met substantiële financiële middelen van iets minder dan vijfhonderd miljoen euro van de Commissie, plus een lening voor hernieuwbare energie van honderd miljoen euro van de Europese Investeringsbank, en door toezeggingen om onze handelsbetrekkingen en politieke betrekkingen te versterken. Het actieplan beschrijft ook een intensievere dialoog over al deze kwesties en volgend jaar dient er een tweede top plaats te vinden tijdens het Spaanse voorzitterschap.
Het actieplan maakt ook duidelijk dat de Europese Unie haar expertise op het gebied van regionale integratie zal gebruiken om Afghanistan, Pakistan en hun buurlanden te helpen economische betrekkingen te bevorderen, vooral met India. Er bestaat geen kant-en-klare oplossing voor de huidige spanningen, maar we moeten een begin maken met het wegnemen van het huidig wantrouwen. De potentiële voordelen van een dergelijke regionale samenwerking voor de handel en de investeringen doen alles wat wij als Europese Unie kunnen doen haast in het niet vallen.
Tot slot vormt de tenuitvoerlegging van het plan voor Afghanistan en Pakistan de kern van onze toekomstige betrokkenheid bij deze landen. Het is een gemeenschappelijk inspanning van lidstaten en EU-instellingen die uniek is in zijn soort. Het slagen van dit plan kan helpen de internationale civiele respons op crisissen vorm te geven, die tot op heden voornamelijk in militaire begrippen werd gedefinieerd.
Het actieplan komt neer op een groter engagement, niet alleen in Afghanistan en Pakistan, maar in geheel Zuid- en Centraal-Azië. We hebben echter meer dan alleen ideeën nodig om resultaten te kunnen boeken: we hebben de juiste mensen en de juiste vaardigheden nodig, en zij hebben weer veiligheid nodig om te kunnen slagen. Er moet meer politieke betrokkenheid van de regeringen van de gastlanden zijn en meer coherentie tussen de donorlanden, ook tussen de lidstaten onderling.
Zuid-Azië wordt dagelijks geconfronteerd met extremisme, zowel op het slagveld van Helmand als in de straten van Peshawar, Lahore en Rawalpindi. Dit lossen we niet op met enkel militaire actie, maar wel door te helpen een beschutte en veilige omgeving op te bouwen, vrij van de spanningen en ongelijkheden die extremisme aanwakkeren.
Europa heeft veel te bieden op basis van onze eigen ervaringen. Het actieplan biedt ons de gelegenheid deze ervaring te gebruiken om anderen te helpen, en ik hoop dat het Parlement het plan zal steunen.
Ioannis Kasoulides
namens de PPE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, het doel in Afghanistan was het bestrijden van de Taliban, omdat deze Al Qa'ida de gelegenheid bood zich daar schuil te houden. Een schuilplaats is Afghanistan niet meer maar de Taliban-rebellie is nog niet verslagen, omdat inmiddels is bewezen dat de overwinning niet alleen met militaire middelen kan worden behaald en dat een overmatig vertrouwen in militaire macht door het doden van opstandelingen juist averechts heeft gewerkt.
Een verandering in de strategie is nodig voor de bescherming van de bevolking, de opbouw van de Afghaanse veiligheid, het bevorderen van goed bestuur op centraal en vooral lokaal niveau, en het stimuleren van de ontwikkeling. In deze context moet een door Afghanistan geleid verzoeningsproces worden gestimuleerd voor die lagen van de Taliban die door speciale omstandigheden aan de verkeerde kant zijn beland.
In het EU-actieplan komen al deze uitdagingen aan bod en de EU kan een belangrijke rol spelen op niet-militaire gebieden. Ik had echter meer nadruk op de kwestie van verdovende middelen verwacht - die u wel noemde, minister - en krachtigere waarschuwingen met betrekking tot corruptie en slecht bestuur.
Wat betreft Pakistan zeg ik 'ja' tegen het actieplan. Beide kwesties houden onderling verband met elkaar en succes op een van beide gebieden is afhankelijk van succes op beide gebieden. Pakistan moet in staat worden gesteld de toestroom van opstandelingen vanuit Afghanistan op adequate wijze te bestrijden. Tot slot is diplomatie vereist om te voorkomen dat het eeuwige wantrouwen tussen India en Pakistan een belemmering voor algeheel succes gaat vormen.
Roberto Gualtieri
namens de S&D-Fractie. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de minister, hoge vertegenwoordiger, dames en heren met dit debat wil het Europees Parlement zijn bijdrage leveren aan de discussie over de rol van Europa in een regio die van cruciaal belang is voor de veiligheid en stabiliteit in de hele wereld.
Met de nieuwe militaire strategie die president Obama heeft aangekondigd en zeer zeker met de daaropvolgende verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken van de ISAF-landen is een band gelegd tussen het sturen van nieuwe troepen en de primaire doelstelling, te weten de bescherming van de bevolking en de versterking van het vermogen van de veiligheidsmacht en de Afghaanse instellingen. Dit is een terechte koerswijziging, waarbij is geconstateerd dat een traditionele militaire operatie, die volledig is gericht op de onderdrukking van de Taliban, zinloos en zelfs contraproductief is.
Maar om ervoor te zorgen dat deze nieuwe operatie productief is en een omschakeling naar een veilig, welvarend, stabiel en dus zelfvoorzienend Afghanistan teweegbrengt, is naast het sturen van troepen door de internationale gemeenschap duidelijk ook een sterkere inzet op civiel en politiek gebied nodig. Enerzijds moeten we de economische ontwikkeling stimuleren en de instellingen, het bestuur en de rechtsstaat versterken, en anderzijds moeten we het binnenlandse verzoeningsproces bevorderen en bijdragen aan de stabilisering van de situatie in Pakistan.
En daar is een kans en een rol voor de Europese Unie weggelegd. Europa levert al lange tijd een aanzienlijke bijdrage aan de regio: in totaal 1 miljard euro per jaar voor Afghanistan, 300 miljoen voor Pakistan, de EUPOL-missie die ondanks de personeelsproblemen een waardevolle bijdrage levert, de internationale waarnemingsmissie en natuurlijk de inzet van de individuele landen in de ISAF-missie.
De mogelijkheden voor Europa om concreet invloed uit te oefenen op de regio lijken tot dusver kleiner dan de omvang van de menselijke en economische hulpbronnen. Daarom is het noodzakelijk de inzet coherenter en efficiënter te maken, waarbij ik doel op een leidende rol voor Europa voor wat betreft de civiele strategie en de politieke inzet. Vanuit dit perspectief vormt het actieplan een belangrijke stap vooruit, reden waarom de Fractie van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten in het Europees Parlement het steunt en verzoekt om concrete uitvoering ervan.
Tegelijkertijd vragen wij ons af of voor het verwezenlijken van de doelstellingen van het plan ook ad-hocinstrumenten in het leven moeten worden geroepen en of niet moet worden overwogen de doelstellingen en de middelen van de ESDP EUPOL-missie te versterken. Op al deze fronten is het Europees Parlement bereid het optreden van de Europese Unie te steunen.
Pino Arlacchi
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, we zijn hier aanwezig om het EU-actieplan voor Afghanistan en Pakistan te behandelen. De Commissie buitenlandse zaken van dit Parlement heeft mij de kans geboden rapporteur voor de nieuwe strategie voor Afghanistan te zijn.
Aan de civiele kant hebben we een nieuwe strategie nodig - of wellicht hebben we daar überhaupt gewoon een strategie nodig - omdat de interventie van de EU in dit land tot op heden onvoldoende coherentie heeft gehad en slechts een zeer beperkt effect lijkt te hebben gesorteerd. Ik vrees, mevrouw Ashton, dat ik niet kan instemmen met uw eerste verklaring over Afghanistan, aangezien deze te algemeen, te bureaucratisch, te vaag is - net zoals het huidige actieplan. Ik ben van mening dat het Parlement eraan moet bijdragen dat deze strategie sterker en coherenter wordt.
Ik verzamel alle benodigde stukjes informatie. Ten eerste moet ik opmerken dat het zeer moeilijk blijkt te zijn om zelfs de meest fundamentele gegevens te verkrijgen over de vragen hoeveel geld de EU in Afghanistan heeft uitgegeven na de bezetting in 2001, waar de hulp van de EU naartoe is gegaan en hoeveel van dat geld is besteed en waaraan. We weten dat er jaarlijks bijna één miljard euro wordt besteed in het land, wat een groot bedrag is. Het Afghaanse BBP bedraagt slechts 6,9 miljard euro. Onze civiele hulp bedraagt dus meer dan 20 procent van het jaarlijkse Afghaanse BBP, een bedrag dat het lot van het land mogelijk kan veranderen als het goed wordt gebruikt.
Ten tweede zal mijn poging om een nieuwe strategie voor Afghanistan op te stellen beginnen met een poging om te identificeren wat het EU-belang in het gebied is geweest en wat het behoort te zijn. In een deel van mijn verslag zal ik ingaan op de uitbanning van de opiumpapaver via de alternatieve ontwikkelingsstrategie.
Jean Lambert
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat bepaalde onderdelen van het actieplan moeten worden verwelkomd, maar zoals andere collega's terecht al hebben opgemerkt, zijn er enkele vragen die nog niet zijn beantwoord.
Wanneer we hiernaar kijken, kijken we volgens mij altijd vanuit het perspectief van het probleem dat we hebben, en zijn we soms geneigd de dagelijkse realiteit voor de mensen in zowel Afghanistan als Pakistan te onderschatten. Die realiteit bestaat uit vele doden, het gericht vermoorden van bijvoorbeeld de Hazara-bevolking in bepaalde delen van Pakistan, de aanvallen op meisjesscholen, op de politie en op zo vele anderen.
Onlangs werd de Afghaanse politie aan ons beschreven als in wezen niets meer dan kanonnenvoer voor de Taliban. Ik denk dat velen van ons zich nog steeds afvragen wat we daar ooit echt dachten te bereiken door er naartoe te gaan. Wat betreft de internationale respons ben ik bij dat de commissaris sprak over het bevorderen van samenwerking, en hierbij India met name noemde. De regionale benadering is belangrijk en ik verneem graag hoe we van plan zijn om te gaan met andere spanningsgebieden zoals Kasjmir, dat een echt probleem vormt voor alles wat men in de regio probeert te bereiken, zoals de Afghaanse ambassadeur ons onlangs heeft verteld.
Vooral in Pakistan moeten we ook kijken naar de effectieve steun die we bieden voor de vele duizenden ontheemde personen en leren van ons gebrek aan betrokkenheid bij degenen die in het verleden naar de grenzen van Pakistan en Afghanistan werden verdreven, zodat er een vacuüm kan worden opgevuld. Daarom moeten we echt aandacht besteden aan onderwijs en tegemoetkomen aan de behoeften van de bevolking die ook zorgt voor die ontheemde personen.
Charles Tannock
namens de ECR-fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, we kunnen het ons niet veroorloven om de militaire NAVO-ISAF-missie in Afghanistan te laten mislukken. Met voldoende politieke wil, de juiste militaire uitrustingen en meer grondtroepen van alle lidstaten kan de NAVO de Taliban verslaan, en natuurlijk moet dit ook gepaard gaan met een 'hearts and minds'-campagne. Buurland Pakistan is mogelijk echter een ramp in wording - een kernmacht die wordt geteisterd door islamitische radicalisering, corruptie en zwak leiderschap, dat we desondanks om strategische redenen moeten helpen.
Elementen van de Pakistaanse ISA worden er echter bijvoorbeeld al lang van verdacht stilzwijgend steun te verlenen aan de Afghaanse Taliban en beseffen nu pas schoorvoetend wat de binnenlandse gevaren van deze benadering zijn. De dreiging die Pakistan voor India vormt via Kasjmir, vooral door onderdak te verlenen aan terroristen, vormt ook een ernstige dreiging voor de gehele regio.
Als Pakistan militaire hulp voor anti-oproeroperaties tegen terroristische jihadisten wil blijven ontvangen van EU-landen, evenals economische hulp van de EU, moet het land keiharde garanties geven dat dergelijke hulp niet wordt omgeleid en wordt gebruikt voor de versterking van de conventionele strijdkrachten aan de grens met India.
Tot slot vormt de instabiliteit van Pakistan en Afghanistan een groot contrast met de stabiliteit en gematigdheid van onze democratische bondgenoot en partner India, een land dat de volledige steun van de EU verdient.
Willy Meyer
Mevrouw de Voorzitter, mevrouw de vicevoorzitter, mijn fractie heeft zich nooit kunnen vinden in de strategie van de vorige president van de Verenigde Staten, de heer Bush, met betrekking tot Afghanistan. Wij hebben die strategie nooit gesteund en inmiddels is gebleken dat wij gelijk hadden.
In Afghanistan is thans een corrupte en onwettige regering aan de macht, er vallen onschuldige slachtoffers en de situatie van de vrouw is er niet op verbeterd. Daarom zou het logisch zijn geweest om van strategie te veranderen. Wij betreuren het dat president Obama kiest voor een militaire oplossing en voornemens is om 30 000 soldaten extra naar Afghanistan te sturen. Mijns inziens mag de Europese Unie deze aanpak niet steunen, aangezien wij het risico lopen om in de eenentwintigste eeuw in Afghanistan een nieuw Vietnam te creëren.
De geschiedenis heeft aangetoond dat een militaire oplossing in Afghanistan onmogelijk is. Het is noodzakelijk om de samenwerking te versterken en alles in het werk te stellen om tot een diplomatieke oplossing te komen. In de conflictzone zelf, op geostrategisch gebied, moet worden gewaarborgd dat het internationaal recht wordt geëerbiedigd via interne Afghaanse oplossingen.
Nicole Sinclaire
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, enkele weken geleden had ik het genoegen enkele Britse strijdkrachten te ontmoeten die waren teruggekeerd uit Afghanistan. Ik hoorde toen keer op keer hetzelfde verhaal van hen: dat zij slecht waren toegerust. Desondanks betaalt het Verenigd Koninkrijk 45 miljoen pond per dag aan deze corrupte instelling. Een deel van dat geld zou beter kunnen worden besteed aan de bewapening van onze strijdkrachten in Afghanistan, strijdkrachten die nota bene de Afghaanse politiekracht scholen, enzovoort.
Zoals enkele collega's al hebben opgemerkt is dit duidelijk een belangrijk gebied in de wereld en een belangrijk gebied waar we vooruitgang moeten boeken.
Ik heb een probleem met het gebrek aan ervaring van onze hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken, Cathy kan-ik-even-vangen Ashton, die inmiddels ongetwijfeld meer dan genoeg geld heeft kunnen vangen. We hebben iemand met meer ervaring nodig. Zij heeft geen enkele ervaring op het ministerie van Buitenlandse Zaken, ze is geen minister van Buitenlandse Zaken geweest en volgens mij heeft ze niet eens een parttimebaan bij een reisbureau gehad. Kom op! Dit is een delicate baan, een baan die ervoor moet zorgen dat de zaken ten goede veranderen, en zij is hier eenvoudigweg niet ervaren genoeg voor.
Andrew Henry William Brons
(EN) Mevrouw de Voorzitter, op het eerste gezicht lijken de conclusies over Afghanistan die de Raad trekt een welkom contrast te vormen met de strijdlustige houding van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Als we ze echter nauwkeuriger bekijken, blijken ze in werkelijkheid een combinatie van naïviteit en medeplichtigheid aan de methoden van deze landen te zijn. De Raad probeert zeer naïef de delicate bloem van westerse democratie te planten in de dorre bodem van de Afghaanse stammencultuur. De verticale verdeling van de samenleving en de dominantie van loyaliteit aan stammen boven persoonlijke inzichten maken dit onmogelijk. De Raad wil een einde maken aan corruptie, maar begrijpt eenvoudigweg niet dat het bureaucratische model van objectieve inzichten en beslissingen over financiën en andere middelen geen schijn van kans zou maken. Dat komt niet doordat Afghanen van nature oneerlijk zijn, maar doordat de Afghaanse stammensamenleving het opkomen voor de eigen familie en stam ziet als een vanzelfsprekende deugd.
De Raad wil de productie van opiumpapavers tegengaan. De Taliban uit de regering zetten was echter niet de beste manier om die productie te verlagen. De Taliban-regering had deze productie met 90 procent verlaagd, maar sinds de invasie is Afghanistan opnieuw de grootste opiumproducent ter wereld. In het verslag wordt gezegd dat 'De onveiligheid in Afghanistan niet alleen met militaire middelen kan worden aangepakt'. Dat kan enkel betekenen dat militaire actie een gerechtvaardigde rol heeft te vervullen. Naar mijn mening is dat niet het geval. In de negentiende en twintigste eeuw zijn er drie mislukte oorlogen tegen Afghanistan geweest; je zou denken dat we onze les inmiddels wel zouden hebben geleerd.
De Taliban onderdrukt vrouwen, minacht democratie en doodt Britse soldaten; het is in elk opzicht een akelige organisatie. We zouden er echter morgen al voor kunnen zorgen dat er geen Britse en geallieerde soldaten meer worden gedood, namelijk door onze troepen weg te halen. Het is een moorddadige, zinloze oorlog die eenvoudigweg niet gewonnen kan worden.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Mevrouw de Voorzitter, de internationale gemeenschap, niet alleen de Verenigde Staten, heeft een probleem in Afghanistan. President Obama heeft drie maanden de tijd genomen om een algemene strategie vast te stellen en een antwoord te bieden op het verontrustende verslag van generaal McChrystal.
Zoals bekend omvat deze nieuwe strategie een versterking van de militaire aanwezigheid op de korte termijn, een herschikking van de troepen in 2011, een geleidelijke overdracht van de veiligheidsaspecten aan de Afghaanse strijdkrachten, een betere coördinatie van de civiele en militaire taken en concentratie in de grote steden.
Op dit ogenblik, mevrouw Ashton, staan wij voor de enorme uitdaging om met name tijdens de conferentie van Londen een Europese respons vast te stellen en uit te dragen. U hebt in uw toespraak twee sleutelwoorden gebruikt. U hebt gezegd dat wij onze respons moeten coördineren met andere internationale instanties - mijn fractie is voor coördinatie met de Verenigde Naties - en dat onze respons coherent moet zijn.
Ik heb hierbij twee opmerkingen, mevrouw Ashton. In 2005 had ik het voorrecht een verkiezingswaarnemingsmissie van het Parlement te mogen leiden en had ik de gelegenheid van gedachten te wisselen met de opperbevelhebber van de International Security Assistance Force (ISAF), luitenant-generaal Graciano, die onlangs zijn functie bij de United Nations Interim Force in Libanon heeft neergelegd. De 44 landen die thans deel uitmaken van de internationale troepenmacht, waarvan er 28 tot de NAVO behoren, vormen een heterogene groep die geen doeltreffende respons biedt in de huidige strijd tegen de opstandelingen.
Het tweede punt is van vitaal belang, mevrouw Ashton. Wij kunnen onmogelijk een oorlog winnen - want in Afghanistan is wel degelijk een oorlog aan de gang - als de burgerbevolking niet aan onze kant staat, namelijk aan de kant van de internationale coalitie. Mijns inziens, mevrouw Ashton, moet een van de hoofddoelstellingen van de Europese Unie dan ook zijn alles in het werk te stellen en onder meer de één miljard euro die zij inbrengt te benutten om te waarborgen dat de burgerbevolking onze kant kiest.
Richard Howitt
(EN) Mevrouw de Voorzitter, om te beginnen wil ik vandaag graag de 23-jarige korporaal Adam Drane van het Royal Anglian Regiment herdenken, afkomstig uit Bury St. Edmunds in mijn kiesdistrict, die op 7 december in de provincie Helmand om het leven kwam. Hij was het honderdste lid van de Britse strijdkrachten dat dit jaar werd gedood.
Onze gedachten moeten uitgaan naar de familie van Adam en naar al die andere families in Europa, Afghanistan en Pakistan die hetzelfde verlies hebben geleden.
Wanneer we worden geconfronteerd met een offer van deze omvang, hebben we in dit Parlement de plicht om te waarborgen dat we alles doen wat in onze macht ligt om vrede en welvaart in Afghanistan te bevorderen. Als we de nieuwe veranderingen op grond van het Verdrag van Lissabon en een echt gemeenschappelijk buitenlands beleid van de EU serieus willen nemen, is er geen enkele plaats waar we onszelf urgenter moeten bewijzen dan in het zand van Afghanistan; in de eerste plaats om te waarborgen dat de activiteiten van afzonderlijke lidstaten correct worden afgestemd op deze nieuwe strategie, en daarnaast om de toezegging te verwelkomen die hoge vertegenwoordiger mevrouw Ashton vandaag heeft gedaan om al zeer snel in het nieuwe jaar een geweldige nieuwe vertegenwoordiger met een dubbele functie in Afghanistan te hebben. Dit is zowel een lakmoestest voor efficiënter EU-werk op grond van het Verdrag als een mijlpaal voor onze toekomstplannen voor Afghanistan.
In nauw verband hiermee moeten de lidstaten tot slot ervoor zorgen dat EUPOL de vierhonderd beloofde officieren rekruteert. Dit is absoluut noodzakelijk om te waarborgen dat de eigen Afghaanse wetshandhavinginstanties hun werk naar behoren kunnen doen.
Charles Goerens
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen duidelijk maken dat ik de opmerkingen van mevrouw Sinclaire aan mevrouw Ashton volstrekt afkeur.
Mevrouw de Voorzitter, een op de vier kinderen haalt de leeftijd van vijf jaar niet in Afghanistan, een land dat gekenmerkt wordt door tekorten op sociaal en gezondheidsgebied en door tekorten op democratisch en, bovenal, veiligheidsgebied. De waarschijnlijkheid van een confrontatie met Pakistan zet de Taliban aan tot mobilisatie en onderstreept de noodzaak om de problemen van Afghanistan vanuit een regionaal perspectief te benaderen. Daar kunnen wij nog aan toevoegen dat het onvermogen om de situatie louter met militaire middelen onder controle te krijgen, maakt dat de Europese Unie, met haar uitgebreide scala aan hulpmiddelen, voorbestemd is een speciale rol te spelen.
De NAVO, die eerstverantwoordelijk is voor het militaire aspect, heeft zijn grenzen bereikt in deze moeilijke taak in Afghanistan. Het humanitair optreden van de Europese Unie, haar instrumenten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en haar effectieve diplomatie zijn weliswaar geen garantie voor succes, maar zonder deze steun is het optreden van de NAVO gedoemd te mislukken.
Een nieuwe combinatie van al deze elementen zal hopelijk tot een veelbelovender vooruitzicht voor de Afghaanse burgers leiden. Terwijl de Europese Unie in de huidige situatie al een grote verantwoordelijkheid heeft, is de verantwoordelijkheid van Afghanistan, dat nog steeds te corrupt, verdeeld en ontregeld is, ronduit overweldigend.
Laten wij niet vergeten dat het partnerschap dat aan Afghanistan is aangeboden, alleen kan slagen als er voldoende burgers zijn die de wederopbouw van hun land steunen. Ook al is dit een enorme taak, het is geen reden om niets te doen en het land over te leveren aan fundamentalisten van allerlei slag.
Nicole Kiil-Nielsen
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ja, wij moeten uit de Afghaanse val zien te komen waar wij door het beleid van George Bush in zijn gelopen. De vraag is echter niet wanneer, maar hoe wij ons uit Afghanistan terugtrekken.
Als de talloze fouten die de internationale gemeenschap heeft gemaakt niet ter discussie worden gesteld, dan lopen wij het risico het vertrouwen en de steun van de Afghaanse bevolking volledig kwijt te raken, ten gunste van de Taliban. Er moet een einde komen aan de militarisering van humanitaire hulp en ontwikkelingshulp, omdat dit verwarring zaait bij de mensen en de NGO's in diskrediet brengt.
Wij moeten meer steunen op het opkomende maatschappelijk middenveld en op de Afghaanse hervormers. Waarom is Europa in Afghanistan? Omdat de Amerikanen dit besloten hebben of om dit land van obscurantisme en geweld te bevrijden? Wij moeten de meest effectieve Afghaanse structuren versterken, prioriteit geven aan investering in openbare dienstverlening - onderwijs, gezondheidszorg, vervoer - en goed bestuur van lokale overheden steunen, aangezien de cultuur van deze landen tot nadenken stemt over de relevantie van de natiestaat. Europa zou bijvoorbeeld mevrouw Habiba Sorabi moeten steunen, die gouverneur is van de provincie Bamiyan. Haar benoeming is een primeur in de geschiedenis van dit land, waar wij, zoals u zich zult herinneren, in 2001 naartoe zijn gegaan om de vrouwelijke bevolking te helpen.
Geoffrey Van Orden
(EN) Mevrouw de Voorzitter, wie het EU-actieplan voor Afghanistan en Pakistan leest, krijgt het idee dat de gehele situatie afhankelijk is van wat de EU doet.
Ik denk dat de Europese Unie een nuttige, praktische bijdrage kan leveren, maar deze bijdrage moet binnen de context van bredere, internationale inspanningen worden geplaatst en moet gericht zijn op enkele specifieke activiteiten waar de betrokkenheid van de EU echte toegevoegde waarde voor kan zijn. Deze situatie is te ernstig voor ijdelheid aan de kant van de EU. In een document van meer dan een dozijn pagina's heb ik slechts vier korte verwijzingen naar de Verenigde Staten kunnen vinden en, misschien nog wel belangrijker, slechts één naar de NAVO, terwijl het toch de ISAF-missie van de NAVO is die een centrale rol speelt voor het succes van alle inspanningen.
Zonder veiligheid en stabiliteit is het niet mogelijk om goed bestuur of enig zinvol programma voor wederopbouw en ontwikkeling te waarborgen.
Aan de civiele kant hebben Europese landen en de EU zelf sinds 2001 acht miljard euro in Afghanistan gepompt, maar dit enorme bedrag lijkt slechts weinig te hebben bewerkstelligd. Hebben we enig idee hoeveel van dit bedrag is verdwenen?
Er moet een uitgebreid internationaal plan voor Afghanistan en Pakistan worden opgesteld, maar ik moet nog zien waar de EU-bijdrage in deze bredere, internationale opzet past.
Cornelia Ernst
(DE) Mevrouw de Voorzitter, na acht jaar weten we nu eigenlijk allemaal wel dat de huidige strategie voor Afghanistan, die op militaire leest is geschoeid, is mislukt. De wanverhouding tussen militaire operaties enerzijds en de ontoereikende middelen voor civiele doeleinden anderzijds maakt het echt onmogelijk om de levensomstandigheden in Afghanistan te verbeteren.
Daarom is de belangrijkste boodschap van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links dat we radicaal een andere strategie moeten gaan volgen. We moeten radicaal kiezen voor een andere strategie, die niet langer gebaseerd is op de inzet van soldaten maar bovenal gericht is op de mensen. Naar verluidt is 40 procent van de Afghanen werkloos, leeft meer dan de helft van hen in schrijnende armoede, verstoken van gezondheidszorg en zonder goed onderwijs. Het sociale vraagstuk moet bovenaan de agenda worden geplaatst. Dat is wat ik verwacht van de Raad, de Commissie en alle betrokken partijen.
Dit behelst natuurlijk ook het bevorderen van goed bestuur, het versterken van de landbouw en het integreren van voormalige Taliban-strijders. Ik zeg u echter in alle eerlijkheid: als we halverwege weer kiezen voor het militaire avontuur, dan verspelen we onze kansen. Het is vijf minuten voor twaalf!
Philippe Juvin
(FR) Mevrouw de Voorzitter, ik denk dat wij er bij deze zeer gecompliceerde zaken naar moeten streven met eenvoudige ideeën te komen.
Mijn eerste vraag is simpel: waarom zijn wij naar Afghanistan gegaan? Wij zijn naar Afghanistan gegaan met één doel: ontmanteling van de trainingskampen van Al Qa'ida, thuisbasis van het internationale terrorisme, die een bedreiging vormden voor ons en voor de stabiliteit in de regio. Vandaag de dag bestaan deze kampen niet meer.
Mijn tweede opmerking is dat, of wij dit nu willen of niet, de westerse troepen die in Afghanistan worden ingezet, helaas steeds meer worden gezien als een bezettingsmacht en niet langer als bevriende troepen. Dit een belangrijk en alledaags probleem waar wij rekening mee moeten houden. Degenen die u het tegendeel vertellen, nodig ik uit om te gaan kijken wat er in dat land gebeurt.
Het derde punt is dat de veiligheidssituatie aanzienlijk verslechterd is. In 2004 kon je nog in Kaboel rondwandelen. Tegenwoordig is Kaboel één groot afgeschermd kamp. Als wij dus geen lering trekken uit de operationele fouten ter plaatse en uiteindelijk alleen maar oude methoden blijven toepassen, stevenen wij af op een herhaling van dergelijke fouten.
Wat zijn de gevolgen van dit alles? Ik denk dat wij in wezen moeten erkennen dat wij Al Qa'ida hebben ontmanteld - dat is een feitelijke constatering - en dat wij ons moeten terugtrekken. Kunnen wij Afghanistan nu onmiddellijk verlaten? Nee, want als wij zouden vertrekken, zou dat ongetwijfeld tot chaos leiden, en misschien zelfs tot de terugkeer van de kampen waar wij tegen strijden. Er moeten dus voorwaarden worden verbonden aan onze terugtrekking.
Ten eerste moeten wij, zoals iedereen zegt, de sleutels overhandigen aan de Afghanen zelf. We moeten ervoor zorgen dat het conflict een Afghaans conflict is. Ten tweede moet er een dialoog tot stand worden gebracht met alle opstandelingen. Let wel, ik zeg niet 'met de Taliban', omdat het woord 'Taliban' heel beperkend is. Ten derde moeten wij een sociaal niveau aanvaarden dat niet perfect is. Wij moeten niet denken dat onze Europese criteria de criteria zijn die moeten worden afgestemd op Afghanistan. Dat moeten wij aanvaarden.
Mevrouw de Voorzitter, het is altijd moeilijker een militaire operatie te beëindigen dan te beginnen, en om deze operatie te kunnen afsluiten, moeten wij in gedachten houden wat de oorspronkelijke doelstelling ervan was, namelijk ervoor zorgen dat de Al Qa'ida-kampen werden ontmanteld. Dat is nu gebeurd.
Ana Gomes
(PT) De Raad zegt dat de situatie in Afghanistan en Pakistan rechtstreeks van invloed is op Europa. Dat is in feite de belangrijkste boodschap die we eerlijk en moedig moeten overbrengen aan de Europese burgers. Daarom ben ik blij met het nieuwe actieplan van de EU voor Afghanistan en Pakistan, dat ook investeringen in een omvangrijk programma voor capaciteitsopbouw op alle niveaus van het Afghaanse bestuur omvat.
Een doeltreffende uitvoering van dit actieplan, waarin de Europese inspanningen in Afghanistan worden gebundeld, is de enige manier om een bijdrage te leveren aan de staatsopbouw die noodzakelijk is om een einde te maken aan de oorlog en de onderontwikkeling, Europa mag de Afghanen niet in de steek laten, en Europa is daar niet omdat de Amerikanen dat besloten hadden. De aanwezigheid van militaire en civiele troepen zal nog jarenlang nodig zijn.
Ter afsluiting wil ik nog mijn afschuw uitspreken over het besluit van de Franse regering om Afghanen die de oorlog in hun land ontvlucht zijn, terug te sturen.
Reinhard Bütikofer
(DE) Mevrouw de Voorzitter, als we iets niet kunnen gebruiken in de harde werkelijkheid van Afghanistan, dan zijn het wel mooie woorden. Ik kijk daarbij naar u, barones Ashton. U had het erover dat de lidstaten oprecht enthousiast zijn over de politieopleidingsmissie EUPOL. O ja, is dat zo? Hoe kan het dan dat we niet eens de 400 agenten bij elkaar hebben kunnen krijgen? Dat is een mengeling van onoprechtheid en bespottelijkheid. Menen we echt wat we zeggen?
Twee jaar geleden werd in het Europese veiligheidsonderzoek al vastgesteld dat er vanwege het lage aantal politieopleidingen vraagtekens kunnen worden geplaatst bij het werkelijke enthousiasme in Europa. Waarom financieren we de opgeleide politieagenten niet, om te voorkomen dat ze krijgsheer worden of overlopen naar de Taliban? Dat zou weinig geld kosten en heel doeltreffend zijn. Ik heb de indruk, barones Ashton, dat Europa hoogdravende toespraken houdt, maar dat de daadkracht van Europa schromelijk tekortschiet en niet effectief is.
Michael Gahler
(DE) Mevrouw de Voorzitter, de titel "Nieuw EU-actieplan voor Afghanistan en Pakistan" is juist gekozen, maar het lijkt er meer op dat hier twee afzonderlijke actieplannen na elkaar zijn gepresenteerd.
Ik onderschrijf in beginsel wat er over beide landen is gezegd. Naar ik hoop hebben we in Afghanistan geleerd van de fouten die we in het verleden hebben gemaakt en passen we het beleid en de structuren dienovereenkomstig aan. Wat Pakistan betreft, ben ik blij dat het nieuwe beleid wordt gezien als follow-up van mijn verslag over de verkiezingswaarnemingsmissie. Ik vind het alleen maar goed dat de aanbevelingen die zijn gedaan ten aanzien van de landen waar we waarnemingsmissies hebben uitgevoerd, ten uitvoer worden gelegd in het beleid ten aanzien van deze landen.
Ik zou graag willen dat de Raad en de Commissie in hun antwoord op dit debat duidelijker aangaven hoe de gemeenschappelijke strategie voor beide landen eruit ziet. We moeten immers erkennen dat we daar bijvoorbeeld te maken hebben met een duizenden kilometers lange grens waarop van geen van beide zijden echt toezicht kan worden uitgeoefend, terwijl het beleid dat we aan de ene kant van deze grens ten uitvoer leggen directe gevolgen heeft voor de andere kant van de grens. Welke structuren willen we dus feitelijk opzetten? Hoe willen we de dialoog tussen de Afghaanse en de Pakistaanse regering tot stand brengen? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat ook de lokale bevolking ons beleid accepteert? Dat zijn vragen waarop we nog geen antwoord hebben, en ik hoop dat we dat wel krijgen.
Ioan Mircea Paşcu
(EN) Mevrouw de Voorzitter, het actieplan voor Afghanistan en Pakistan dat afgelopen oktober werd aangenomen, is op zich een goed document. Het doel ervan is de benodigde voorwaarden te scheppen om de verantwoordelijkheid die nu berust bij de internationale gemeenschap, inclusief de EU, weer terug te leggen bij de Afghaanse staat, waarbij de eerstgenoemde een ondersteunende rol zal blijven spelen. Ditzelfde wordt ook door de VS nagestreefd op het gebied van veiligheid. De hoop is dat de dertigduizend extra Amerikaanse troepen een situatie creëren waarin de verantwoordelijkheid in 2011 kan worden overgedragen aan de Afghaanse krachten, het jaar waarin wordt begonnen met de Amerikaanse terugtrekking.
Zelfs als de EU en de VS vergelijkbare doelen hebben, namelijk het scheppen van voorwaarden waaronder de Afghaanse staat de verantwoordelijkheid voor eigen aangelegenheden op zich kan nemen, is het tijdsbestek voor het realiseren van die doelen onvermijdelijk anders. In 2011 moet er voldoende veiligheid zijn gerealiseerd, terwijl de staatsopbouw onvermijdelijk langer zal duren.
De vraag is dus: stel dat er in 2011 niet voldoende veiligheid is gerealiseerd of dat de veiligheid weer afneemt nadat de VS zich heeft teruggetrokken, is de EU, die al betrokken is bij de staatsopbouw, dan klaar om ook de veiligheid op zich te nemen? Volgens mij niet, en dan hebben we een probleem.
Francisco José Millán Mon
(ES) Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij dat het Zweedse voorzitterschap de inspanningen van de Unie ten behoeve van de stabiliteit en de ontwikkeling van Afghanistan heeft versterkt door middel van een actieplan. Ik zou overigens graag meer informatie hebben over de financiering van dit plan voor wat betreft Afghanistan.
De voor januari geplande conferentie van Londen zal een ander bijzonder belangrijk moment zijn voor Afghanistan. Daar zal duidelijk worden welke concrete verplichtingen de Europese Unie en de lidstaten aangaan. Ook de nieuwe Afghaanse regering moet tal van verbintenissen aangaan, bijvoorbeeld in het kader van de strijd tegen corruptie en drugshandel. De pers maakt vandaag gewag van de toespraak die president Karzai gisteren heeft gehouden over het vraagstuk van de corruptie en eerlijk gezegd baren zijn woorden mij zorgen.
Dames en heren, de beslissing van president Obama om 30 000 soldaten extra in te zetten is bijzonder recent. Kortom, Afghanistan bevindt zich in een cruciaal stadium en de Verenigde Staten en Europa moeten hun optreden nauw coördineren.
In Afghanistan staan niet alleen de welvaart en de veiligheid van de Afghanen op het spel, maar ook de stabiliteit van de regio, en zelfs van een belangrijk land als Pakistan. Ook onze eigen veiligheid staat op het spel, want zoals hier al is gezegd, vormt Al Qa'ida nog steeds een bedreiging.
Ook de geloofwaardigheid van de NAVO en van wat wij het Westen noemen, hangt in hoge mate af van de resultaten die in Afghanistan worden bereikt. Wij mogen niet mislukken. Daarom hebben wij, zoals hier al is gezegd, de steun van onze eigen burgers nodig. Om die steun te waarborgen zijn transparantie en duidelijkheid vereist. Wij moeten de enorme gevaren die onze landgenoten in Afghanistan trotseren nader toelichten, maar wij moeten ook het belang van hun missie beklemtonen en onderstrepen dat zij in geen geval mag mislukken. Zoals ik al zei, staan hier veel uitermate belangrijke zaken op het spel.
Elmar Brok
(DE) Mijnheer de Voorzitter, een Afghaanse vriend heeft me ooit gezegd dat het goed is dat het Westen troepen heeft in Afghanistan, maar dat we ons ervan bewust moeten zijn dat de geschiedenis leert dat eenieder die langer dan een jaar in Afghanistan blijft een bezettingsmacht wordt, ook al is hij gekomen als bevrijder. Dat was in 2001. Het is nu 2009 en zijn woorden zijn volledig bewaarheid geworden.
De Taliban heeft feitelijk 80 procent van het land in handen en de Amerikaanse legerleiding en de Europese ministers van Defensie zeggen dat de strijd langs militaire weg niet te winnen is. Wat is dan het doel? Een land waarover we geen controle hebben, kunnen we niet centraal omvormen tot een democratie en wat dies meer zij, als dat land nooit centraal is geregeerd. Anders gezegd, is het niet zinvol ons te concentreren op Al Qa'ida en het terrorisme en daarna te vertrekken? Op deze vragen moet een antwoord komen.
Dat geldt ook voor de volkomen terechte vragen van collega Van Orden in verband met het koppelen van dit actieplan aan het algemene strategische doel, de conferentie van Londen, het plan voor Afghanistan van president Obama, enzovoort. Zijn die zaken wel op elkaar afgestemd? Het is dus noodzakelijk en heel goed om een gecombineerde aanpak te hanteren voor Afghanistan en Pakistan, waarbij we rekening moeten houden met datgene wat er uiteindelijk in relatie tot India is gezegd.
We moeten vooral de interne ontwikkelingen volgen. Ik heb nog nooit gezien dat bij het vertrek van een buitenlandse militaire mogendheid die soldaten en politieagenten heeft opgeleid die geen eigen doel hebben, de ideologische partij in de burgeroorlog die wél een doel heeft dan verliest. Die wint altijd! De geschiedenis toont dit ook aan. Ik vraag me daarom met grote bezorgdheid af of we hier niet aan kortetermijndenken doen. We moeten echt stilstaan bij de vraag hoe we onze troepen op een verstandige manier kunnen terugtrekken en tegelijkertijd het terrorisme een halt kunnen toeroepen.
Lara Comi
(IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de veiligheid in Afghanistan is onlangs aanzienlijk verslechterd doordat er geen controle is over heel het grondgebied. In grote delen van het land gelden de regels van volksstammen en dus niet meer de nationale regels, mensen voelen zich onveilig, zelfs in de grote steden, ondanks de constante inzet en controle van de ISAF-troepen.
Aangezien de strijd tegen het terrorisme nauw verbonden is met activiteiten op het grondgebied, moet duidelijk worden geconcludeerd dat de Verenigde Staten, de bondgenoten en de NAVO zich niet kunnen terugtrekken. De aanwezigheid in Afghanistan en het behalen van successen is sterk afhankelijk van een internationaal ondersteunde, politieke en militaire aanpak met een regionale territoriale benadering binnen zowel Afghanistan als Pakistan.
Het nieuwe actieplan van de Europese Unie vormt in dit opzicht een belangrijke stap vooruit in de verbetering van de veiligheid en in het gevoelige proces van capaciteitsopbouw op het gebied van de democratische instellingen, de mensenrechtenbescherming en de sociaaleconomische ontwikkeling van de regio.
Janusz Władysław Zemke
(PL) Mevrouw de Voorzitter, ik ben van mening dat het actieplan van de Europese Unie de goede richting uitgaat omdat onze bijstand twee gebieden moet betreffen. Het eerste gebied houdt verband met het bevorderen van de veiligheid, terwijl het tweede gebied te maken heeft met het verbeteren van de levensomstandigheden van de lokale bevolking. We kunnen ervan uitgaan dat de vooruitgang die op het eerste gebied wordt geboekt, dus op het vlak van de veiligheid, een gunstige impact zal hebben op het verbeteren van de levensomstandigheden van de bevolking, terwijl de vooruitgang die op het tweede gebied wordt geboekt - het verbeteren van de levensomstandigheden van de lokale bevolking - ook de veiligheid ten goede zal komen.
Ik vind echter dat we ons voortdurend moeten afvragen of onze bijdrage wel efficiënt genoeg is. Naar mijn mening zou ons optreden veel doeltreffender zijn als we op de steun van de landen rond Centraal-Azië zouden kunnen rekenen. Ik zou de Europese Unie, mevrouw Ashton en mevrouw Malmström er in de eerste plaats toe willen aanzetten om in contact te treden met Rusland en Tadzjikistan, aangezien deze landen een erg nuttige rol kunnen spelen, met name op het gebied van de logistiek en het vervoer van goederen voor de bevolking.
Sajjad Karim
(EN) Mevrouw de Voorzitter, tegenwoordig vinden er dagelijks terroristische bomaanslagen plaats in zowel Afghanistan als Pakistan. Scholen, winkelcentra, stadscentra en zelfs militaire hoofdkwartieren worden aangevallen.
Het Pakistaanse leger slaagt erin infiltranten die Pakistan binnendringen terug te dringen naar Afghanistan, maar ik vraag me toch af waar deze terroristen hun wapens telkens weer vandaan blijven halen? Te zeggen dat dit een interne Pakistaanse kwestie is, is veel te simplistisch. Het is veel complexer dan dat.
Minister Malmström heeft zeer terecht de kwestie van de regionale samenwerking ter sprake gebracht. Hoge vertegenwoordiger, zullen we in onze nieuwe rol voor buitenlandse zaken ook spreken met de buurlanden van Pakistan om hen aan te moedigen alles te doen wat in hun macht ligt om Pakistan door deze moeilijke tijd te helpen?
Ook werd terecht opgemerkt dat zolang er nog wederzijds wantrouwen bestaat tussen Pakistan en India - en ik ben een groot voorstander van toenadering tussen deze twee landen - we slechts zeer weinig vooruitgang zullen boeken. Zolang het belangrijkste discussiepunt Kasjmir niet wordt aangepakt, vrees ik dat we niet veel vooruitgang zullen boeken.
Ivo Vajgl
(SL) Naar mijn mening heeft het actieplan voor Afghanistan alleen zin als het ons Europese beleid benadrukt, dat wil zeggen de Europese aanpak voor Afghanistan. Wij zijn daar inmiddels vergaand bij betrokken en we kunnen niet zomaar meegaan in de beslissingen van onze grootste bondgenoten, die ons verbazen met sommige strategische beslissingen die ze nemen.
Wat in mijn optiek belangrijk is bij dit actieplan is dat het duidelijk prioriteit geeft aan burgerinitiatieven. We moeten de gedachten aan een militaire overwinning voor eens en altijd laten varen. Er valt voor ons geen winst te behalen op een grondgebied waarvan de bevolking iedereen van ons die daar aanwezig is om te helpen als bezetter beschouwt en de Taliban als zogenaamde vrijheidsstrijders.
Ik sluit me aan bij degenen die de noodzaak van een regionale oplossing hebben benadrukt en de noodzaak van meer betrokkenheid van de landen in het aan Afghanistan grenzend gebied. Zij genieten een groter vertrouwen van de bevolking.
Arnaud Danjean
(FR) Mevrouw de Voorzitter, er is veel gezegd over het actieplan voor Afghanistan. Persoonlijk betreur ik het dat er in de toelichtingen van vandaag niet iets meer aandacht is geschonken aan de link tussen de EUPOL-missie en de NAVO-missie in Afghanistan. Dit is een missie die wij moeten uitvoeren. De kwantitatieve en kwalitatieve problemen die wij daarbij ondervinden zijn voornamelijk te wijten aan de link met de NAVO, en om effectief te kunnen zijn moeten wij deze zo snel mogelijk oplossen. Ik had gewild dat hier meer aandacht aan was besteed.
Mijn vraag betreft Pakistan. Zoals wij allen weten vormt de chronische instabiliteit van dit land een crisisfactor voor de gehele regio en ook voor Afghanistan. Ik zie dat in het actieplan samenwerking met Pakistan wordt overwogen op het gebied van contraterrorisme en veiligheid. Zoals wij weten is er in dit land sprake van een sterk ideologische en soms structurele en organisatorische connectie tussen radicale, islamitische bewegingen die actief zijn in Kasjmir en bij de grens van Afghanistan. Ik wilde mij ervan vergewissen dat de methoden, de aard en het tijdschema van de hulp die wij overwegen goed worden getoetst aan de vereisten, om te voorkomen dat deze connectie uiterst nadelige en schadelijke gevolgen krijgt.
Corina Creţu
(RO) Al ruim meer dan acht jaar hebben onze landen mensenlevens, energie en veel geld verspild in een door oorlog verscheurd land, waar twee imperia, het Britse en het Sovjetimperium, ook al het onderspit hebben moeten delven. Helaas zijn de groter wordende politieke en militaire invloed van de Taliban, de verwoestende armoede, de status van vrouwen, de opiumhandel en de wijdverbreide corruptie allemaal feiten die aantonen dat de nu uitgevoerde operaties in Afghanistan zijn mislukt.
Ik ben van mening dat de strategie van de Europese Unie het groeiende vooruitzicht van chaos en geweld moet tegengaan door de militaire aanwezigheid te versterken en effectiever te maken en door meer inspanningen te ondernemen voor wederopbouw, ontwikkeling en democratisering van Afghanistan. Meer ontwikkelingshulp voor Afghanistan betekent simpelweg investeren in onze eigen veiligheid. Daarom moeten we ons tot het uiterste inspannen om deze mislukte staat boven water te houden en zijn burgers een minimumniveau van fysieke veiligheid en materiële zekerheid te garanderen.
Piotr Borys
(PL) Mijnheer de Voorzitter, de situatie in Afghanistan is vandaag het belangrijkste probleem waarmee de internationale instellingen worden geconfronteerd. Sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon geldt dit met name voor de Europese Unie. Wij zullen niet in staat zijn om deze uitdaging aan te gaan zonder de volgende drie elementen in onze strategie op te nemen. Allereerst moeten we inzetten op de succesvolle afloop van een zeer ambitieuze, twee jaar durende militaire missie die moet uitmonden in een nederlaag voor Al Qa'ida en in regeringsdeelname van een aantal leiders van de Taliban. Een tweede voorwaarde is stabiliteit in Pakistan en in de hele regio, met inbegrip van India. Dit is een tweede uitdaging die van essentieel belang is. Ten derde is er de noodzaak om een maatschappelijk middenveld te creëren. De oorlog die al dertig jaar aan de gang is, heeft tot immense problemen geleid. We hebben hier te maken met een ongeschoolde samenleving - meer dan 90 procent van de bevolking is analfabeet. Met het oog hierop is er heel veel sociale ondersteuning nodig om tot een rechtsstaat, goed bestuur en een systeem van sociale zorg te komen.
Ik zou nog willen stellen dat het aantal kinderen dat in Afghanistan naar school gaat inmiddels van 700 000 naar 7 000 000 is gestegen. Een van de belangrijkste taken die mevrouw Ashton te wachten staat, is daarom in de eerste plaats een efficiënte financiële steunverlening om in Afghanistan een maatschappelijk middenveld tot stand te brengen.
Martin Ehrenhauser
(DE) Mijnheer de Voorzitter, misschien mag ik als lid van de delegatie voor de betrekkingen met Iran nog een korte opmerking maken. Enige tijd geleden vond er in het Europees Parlement in Brussel een gedachtewisseling plaats met de Iraanse ambassadeur in Brussel. Op de vraag waarom het aantal doodvonnissen in Iran sinds de ambtsaanvaarding van de Iraanse president verviervoudigd was, antwoordde hij dat dit was toe te schrijven aan de toegenomen handel in verdovende middelen in het grensgebied tussen Iran en Afghanistan. Ik noem u deze uitspraak, opdat u ook aan dit probleem, naast de corruptie, voldoende aandacht kunt schenken in het actieplan.
Cecilia Malmström
Mijnheer de Voorzitter, de Raad is oprecht dankbaar voor het grote engagement dat het Europees Parlement in deze kwestie toont. Ik zal enkele van uw vragen beantwoorden.
Mijnheer Kasoulides: het actieplan gaat uit van het regionale perspectief. Dat staat absoluut centraal. Er wordt grote nadruk gelegd op goed bestuur, corruptiebestrijding en de beginselen van de rechtsstaat, en dat is het werk waardoor de Europese Unie zich laat leiden. Op deze gebieden zullen Afghanistan en Pakistan onze steun zeer lang nodig hebben. De heer Kasoulides heeft gelijk als hij zegt dat wij onvoldoende aandacht hebben besteed aan het drugsvraagstuk. Wij steunen het werk dat wordt gedaan, bijvoorbeeld de Unidoc-samenwerking en de technische bijstand. Dat moet worden voortgezet. Het belangrijkste van alles is natuurlijk de steun voor het werk dat de Afghaanse regering doet om meer welvaart en goed sociaal bestuur te creëren.
Tegen de heer Arlacchi wil ik zeggen dat wij ook vinden dat de inspanningen die tot nu toe zijn gedaan onvoldoende zijn gecoördineerd. Dat is een probleem voor de Europese Unie en daarom is het zo belangrijk dat wij nu dit actieplan hebben. Het Zweedse voorzitterschap heeft er dit najaar ook hard voor gevochten om het soort informatie te krijgen waar u naar vraagt - wie doet wat en hoeveel - en om een algemeen overzicht te krijgen van wat er gebeurt. Nu hebben wij een beter beeld en wij kijken heel erg uit naar uw verslag dat ons kan helpen bij de voortzetting van ons werk en naar de samenwerking met u en de Commissie buitenlandse zaken.
Tegen de heer Danjean wil ik zeggen dat EUPOL een heel belangrijk onderdeel is van onze samenwerking en het belangrijkste onderdeel voor de Afghaanse regering met betrekking tot civiel politiewerk. Het is gebleken dat er sprake is van heel sterk leiderschap ter plaatse. De kwaliteiten van EUPOL worden door alle partijen erkend: de Afghanen, de Verenigde Staten en andere partners. Wij hebben de staf met 280 internationale medewerkers vergroot. Helaas hebben de lidstaten niet de vierhonderd man personeel kunnen leveren die wij nodig hebben, en wij doen nu een oproep voor een grotere bijdrage, want wij willen dat de lidstaten hierbij betrokken zijn.
Zoals het er nu naar uitziet, consolideert EUPOL haar werkzaamheden op zes strategische terreinen waarvan wij menen dat die een meerwaarde opleveren: politiële inlichtingen, onderzoek naar criminaliteit, commandostructuur bij de politie, banden tussen politie en aanklagers, corruptiebestrijding alsmede mensenrechten en gelijke behandeling. Dat zijn de Afghaanse prioriteiten. De NAVO gaat zich nu bezighouden met politieopleiding via haar opleidingsmissie en op dit gebied moeten wij natuurlijk onze samenwerking intensiveren.
Tot slot wil ik zeggen dat het actieplan enorm belangrijk is omdat het de Europese Unie mogelijk maakt haar financiële middelen op een betere en meer gecoördineerde manier te gebruiken. Nu moeten wij proberen al deze goede ideeën uit te voeren. Dit kunnen wij doen via het regionale perspectief, via de eigen verantwoordelijkheid van de regeringen van Afghanistan en Pakistan en door ons te richten op onze politieke prioriteiten, de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten.
De Europese Unie is één partner, weliswaar een zeer belangrijke partner, maar er zijn ook andere partners in de regio en natuurlijk moeten wij met hen samenwerken. Wij kijken uit naar de conferentie in Londen waarop president Karzai, naar wij hopen, zijn plannen presenteert, en naar de verhoging van onze steun daarna.
De steun van de Europese Unie is langlopend en blijvend en moet ook duurzaam zijn. Dat is het signaal dat wij moeten afgeven. Dat heeft tijd nodig en wij moeten realistisch zijn: voor ons ligt een enorme hoeveelheid werk. Daarom moet de Europese Unie daar geëngageerd zijn. Wij moeten het signaal afgeven dat onze inzet van lange duur zal zijn, niet in het minst omwille van de vrouwen en kinderen, zoals veel leden hebben gezegd.
Catherine Ashton
voorgedragen vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Meneer de Voorzitter, met uw welnemen zal ik terugkomen op enkele belangrijke punten die de geachte afgevaardigden ter sprake hebben gebracht.
We zijn het met het voorzitterschap eens over de kwesties met betrekking tot verdovende middelen. Wat wij hebben geprobeerd is een alomvattende respons te ontwikkelen waarin de aspecten van plattelandsontwikkeling daadwerkelijk worden gecombineerd met sociale kwesties en uiteraard met de rechtsstaat. Het is zeer belangrijk dat dit vanuit alle perspectieven wordt aangepakt.
Ik ben het eens met hetgeen de geachte afgevaardigden hebben gezegd over het belang van civiele kwesties. We hebben op dit gebied zeer zeker grote vooruitgang geboekt, iets waar een aantal afgevaardigden zich zorgen over maakten. Slechts één voorbeeld hiervan: in 2002 was er gezondheidszorg beschikbaar voor circa 7 procent van de bevolking, terwijl dat nu in 2009 geldt voor 85 procent. Ik kan nog andere voorbeelden geven, maar dit is slechts één voorbeeld dat volgens mij absoluut aantoont waar we mee bezig zijn en hoe effectief dit ter plaatse is gebleken. Ik ben het ook eens met wat er door afgevaardigden zoals mevrouw Lambert is gezegd over het feit dat onderwijs absoluut onmisbaar is bij onze hulpverlening aan kinderen en uiteraard ook bij de scholing van volwassenen.
De fondsen: het verheugt mij te kunnen zeggen dat dit echt zeer goed beheerde fondsen zijn. Ze worden beheerd via de VN of via de Wereldbank en volgens mij ontvangen de geachte afgevaardigden een verslag over de stand van zaken. Het laatste verslag dat ik hier heb, dateert van juli 2009. Voor degenen die het verslag niet hebben gezien, kunnen we kopieën regelen. Hieruit blijkt in zeer duidelijke bewoordingen waar het geld precies naartoe gaat, waar het precies aan wordt besteed en wat we daarmee hopen te bereiken. Ik ben het er echter wel mee eens dat we efficiënter moeten zijn; daar is altijd ruimte voor. Een van de uitdagingen die mijn rol met zich meebrengt, is dat ik moet samenbrengen wat lokaal gebeurt. Ik moet het coherenter maken en effectiever laten werken. Een aantal collega's heeft gezegd dat het noodzakelijk is de toezeggingen met betrekking tot EUPOL na te komen.
Er werd gezegd dat we moeten samenwerken met de NAVO. Ik heb al een ontmoeting gehad met de secretaris-generaal van de NAVO en ik was aanwezig bij de ontmoeting met generaal McChrystal, Richard Holbrook en minister van Buitenlandse Zaken Clinton, waarbij werd gesproken over Afghanistan. Ook zijn we ons in onze dialoog met deze belangrijke en cruciale partners ter plekke reeds aan het voorbereiden op de conferentie van Londen.
Wat er is gezegd over de regionale aspecten is natuurlijk zeer belangrijk. Regionale samenwerking is een onderdeel van het actieplan en wij willen die ook verbeteren. Daar wordt momenteel al aan gewerkt en wel op een zeer praktische manier. Ik noem met name spoorwegverbindingen, handelsamenwerking, enzovoort. Ik ben het er echter absoluut mee eens dat we op dit gebied meer zouden moeten doen.
De conferentie die op 28 januari in Londen plaatsvindt, is de volgende belangrijke mijlpaal en dan zullen kwesties op het gebied van veiligheid, bestuur en sociale, economische en regionale ontwikkeling worden besproken. Dat zijn stuk voor stuk zeer belangrijke kwesties. Ik heb daarbij een aantal thema's aangegeven: onderwijs, gezondheid, economische ontwikkeling, handel, justitie en mensenrechten, allemaal thema's ten aanzien waarvan ik meen te mogen zeggen veel ervaring te hebben.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Charalampos Angourakis  
Het nieuwe EU-actieplan voor Afghanistan en Pakistan is gericht op de verwezenlijking van het strategisch doel van de EU om een nog actievere imperialistische rol te spelen in Afghanistan en Pakistan en in heel de regio. In Pakistan streeft de EU naar een vrijhandelsovereenkomst waarmee de EU-monopolies hun aanwezigheid in Zuid-Azië kunnen versterken. In Afghanistan streeft de EU naar een verdere stabilisering van zowel haar autonome aanwezigheid, via de EUPOL-politiemissie, als haar aanwezigheid in het kader van de NAVO via de opzet van een Europese gendarmeriemacht. De interne tegenstellingen in het imperialistische kamp over de verdeling van de buit spitsen zich toe in weerwil van de strategie voor samenwerking met de VS en de NAVO. De EU probeert met een pak geld, waarvan het bedrag oploopt tot 1 miljard euro per jaar, en diverse "ontwikkelingsprogramma's” het Europees kapitaal een sterkere positie te bieden in de plundering van het bezette land en een bruggenhoofd te creëren van waaruit de volkeren en de rijkdom van heel de regio kunnen worden uitgebuit. Tegelijkertijd probeert zij met haar politiek van "export van de democratie” haar invloed in de imperialistische bezettingsstructuur uit te breiden. De volkeren kunnen niet de "beste imperialist” kiezen. Zij moeten hun strijd tegen de plannen van alle imperialisten opvoeren om Afghanistan en heel de regio te bevrijden van het juk van de imperialistische bezetting.
Elena Băsescu  
De problemen van Afghanistan en Pakistan treffen ons allen. De missie die in Afghanistan is gestart moet worden afgesloten. Tegen deze achtergrond overweegt Roemenië openlijk de mogelijkheid om zijn engagement in dit land op te voeren door versterkingen voor het trainen van soldaten en het geven van medische en institutionele steun. Roemenië heeft op dit moment 1 020 soldaten in Afghanistan. Hun betrokkenheid bij de handhaving van vrede en stabiliteit wordt door al onze bondgenoten gewaardeerd. Wij moeten echter niet alleen op het militaire front betrokken blijven maar ook bijdragen aan de versterking van de instellingen van de Afghaanse staat, aan bestuur op lokaal en regionaal niveau, de bestrijding van corruptie en drugssmokkel, de opleiding van politiemensen en de verlening van technische steun voor plattelandsontwikkeling. In dit opzicht wil ik verwijzen naar de mededeling van Catherine Ashton dat de Europese Commissie meer middelen zal toekennen voor ontwikkeling in Afghanistan. Het optreden van de Europese Unie in Afghanistan en Pakistan moet worden gecoördineerd. De situaties in beide landen zijn nauw met elkaar verbonden en het succes in het ene land hangt af van het andere. De Europese Unie moet zijn partnerschap met Pakistan voortzetten en dit land helpen op het gebied van de bestrijding van extremisme en terrorisme, maar ook op dat van de handelsbetrekkingen en de bevordering van de mensenrechten.
Ricardo Cortés Lastra  
De internationale aanwezigheid moet toereikend zijn om bij te dragen aan de totstandbrenging van de basisvoorwaarden voor vrede en veiligheid en op die manier de capaciteit van de regering van het land te versterken, de rechtsstaat te consolideren en de strijd tegen corruptie en de eerbiediging van de mensenrechten te bevorderen.
Met de regering bedoel ik ook de subnationale overheden die dicht bij de burger staan en het bestuur in ruime zin, met inbegrip van alle belanghebbende Afghaanse partijen. Voor de ontwikkeling van het land en de ontwikkeling van de landbouw, de infrastructuur en het handelsbestel is een klimaat van vrede en stabiliteit nodig en is het vooral belangrijk om de burgers te beschermen en paal en perk te stellen aan de straffeloosheid en de rechtsonzekerheid waarvan zij het slachtoffer zijn.
Ook de dagdagelijkse, dringende problemen van de burgers mogen niet uit het oog worden verloren. Het gaat daarbij niet alleen om veiligheid, maar ook om voedsel, gezondheid en onderwijs. Afghanistan zal overleven en het zal daarin slagen dankzij de kracht en de inspanningen van de Afghanen zelf, maar wij moeten hen daarbij helpen, en wij mogen hen vooral niet voortijdig in de steek laten, op het moment dat zij onze steun het hardst nodig hebben.
Jaromír Kohlíček  
schriftelijk. - (CS) Als er ergens op de wereld een schrijnend voorbeeld is van het onvermogen van de EU om een zelfstandig standpunt in te nemen ten aanzien van de door de Verenigde Staten gecreëerd problemen, dan is het wel de huidige trieste situatie in Afghanistan. Een in puinhopen geschoten infrastructuur, meerdere generaties met een minimale toegang tot onderwijs, middeleeuwse verhoudingen voor wat betreft de gelijkheid van mannen en vrouwen en wereldwijd het synoniem voor het toppunt van corruptie. Deze feiten wijzen, tezamen met een aandeel van 70 procent in de mondiale productie van opium en een verhoogde aantrekkelijkheid voor terroristische groeperingen, op het volstrekte onvermogen van de bezettingsmacht. De overbekende voorbeelden van rechteloosheid, zelfs tegen parlementsleden, zorgen in combinatie met de wetteloze praktijken van het Amerikaanse bestuur voor een instabiele omgeving. De continue verwijzingen naar het tekort aan respect voor de menselijke waardigheid ten tijde van de Sovjetbezetting vermogen de huidige chaos en rechteloosheid niet te verhullen. De meer dan 2 miljoen vluchtelingen op Pakistaans grondgebied en de nagenoeg onbewaakte grens tussen de twee landen vormen een uitstekende voedingsbodem voor het binnendringen van gewapende groepen in het zuidelijke en oostelijke deel van het land. Er leven al heel lang Pashtunstammen aan beide zijden van de grens en het is in de huidige chaos uitermate moeilijk om te achterhalen wie nu waar vandaan komt. Deze situatie werd reeds treffend omschreven in een EP-resolutie uit 2008, maar de optimistische uitlatingen daarin zijn echter, zoals we nu wel kunnen zien, volstrekt ongegrond. Versterking van de militaire aanwezigheid, verhoging van de uitgaven en vergroting van het aantal deskundigenteams zijn tegen deze achtergrond volstrekt zinloos. De situatie is in het afgelopen jaar verregaand verergerd en de optimistische woorden van de Europese Commissie zijn gezien de huidige situatie in Afghanistan ongefundeerd.
Krzysztof Lisek  
schriftelijk. - (PL) Het is onontbeerlijk dat we actie ondernemen om de situatie in Afghanistan te verbeteren. Bijzonder belangrijke maatregelen zijn het opleiden van politieagenten, militair personeel, beoefenaars van juridische beroepen en leraren, net als het bestrijden van de productie van drugs en de handel in verdovende middelen. Dankzij deze benadering zal het mogelijk zijn om het sociale stelsel in Afghanistan te stabiliseren. Het is zonder enige twijfel ook noodzakelijk om het aantal militairen en politieagenten te verhogen en om meer inspanningen te leveren in de aan Pakistan grenzende gebieden, zodat de wapen- en drugshandel tussen de twee landen aan banden kan worden gelegd. We moeten vandaag al nadenken over de richting waarin de Afghaanse economie zich in de toekomst zou moeten ontwikkelen, om ervoor te zorgen dat de bevolking van dit land niet langer aangewezen is op de papaverteelt en de handel in opium. Kortom, de militaire acties en het optreden van de politiediensten dienen vergezeld te gaan van civiele maatregelen, zoals ondersteuning bij het leggen van de fundamenten van de Afghaanse staat en het verlenen van ontwikkelingshulp.
