

De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0198/2005) van Giorgos Dimitrakopoulos, namens de Commissie buitenlandse zaken, over de Europese Unie en Irak: een raamwerk voor engagement (2004/2168(INI)). 
Giorgos Dimitrakopoulos (PPE-DE ),
    Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, ik wil allereerst mijn collega’s van de Commissie buitenlandse zaken van harte bedanken voor de samenwerking. Daardoor is het mogelijk geworden vandaag een mijns inziens volledig verslag op tafel te leggen, waarin een leidraad worden gegeven voor de richting die de betrekkingen van de Europese Unie met Irak in de toekomst moeten uitgaan.
Het lijdt geen enkele twijfel dat de situatie in Irak na de beëindiging van de militaire operaties moeilijk is, en helaas met de dag moeilijker wordt. De eerste opmerking die ik wilde maken gaat dan ook over de veiligheid, het belangrijkste probleem dat momenteel in Irak wordt vastgesteld. Dit is niet alleen een belangrijk probleem omdat dagelijks duizenden mensen het leven verliezen, maar ook omdat er in het land niets kan worden gedaan als het veiligheidsprobleem niet aangepakt wordt.
Natuurlijk volstaat deze constatering niet; er moeten ook heel gerichte, concrete maatregelen worden genomen. Een daarvan is ongetwijfeld de heroprichting van enerzijds de Iraakse veiligheidsmacht en anderzijds het Iraakse leger, een allesbehalve gemakkelijke taak. Aangezien de oorzaak van bepaalde veiligheidsproblemen gelegen is in de aanwezigheid aldaar van buitenlandse troepen, zou de vervanging van die militairen door een vredesmacht van de Verenigde Naties volgens mij een belangrijke stap vooruit zijn. Dat is een van de belangrijkste voorstellen die in mijn verslag worden gedaan. Natuurlijk kan dit niet binnen 48 uur geschieden; natuurlijk is dit een besluit waar diepgaand over gediscussieerd moet worden; en natuurlijk is dit een besluit dat gegrondvest moet zijn op een resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Maar mijns inziens is dit ook een onontbeerlijk besluit.
De derde opmerking die ik wilde maken gaat over de wederopbouw. Het naoorlogse Irak is een land waar het gehele sociale weefsel verloren is gegaan. De wederopbouw mag dan ook niet gezien worden als enkel een logistiek bouwproces. Natuurlijk moet er gebouwd worden, maar afgezien daarvan moet de samenleving ook opnieuw vorm krijgen en moet er opnieuw richting aan gegeven worden, en als je wilt dat een samenleving opnieuw vorm krijgt en dat er opnieuw richting aan gegeven wordt, spelen ook politieke, economische, sociale en culturele vraagstukken een rol.
 Het cruciale punt in het allesomvattend wederopbouwproces is iets dat net van start is gegaan: de opstelling van een nieuwe grondwet. Het is zonder meer duidelijk - en het moet voor iedereen duidelijk zijn - dat de toekomst van Irak eerst en vooral in handen is van het Iraakse volk zelf. En zo hoort het ook. Anderzijds is het echter ook heel belangrijk dat de Europese Unie, met haar traditie van democratie, met voorstellen komt - via de procedure voor de opstelling van de grondwet uiteraard - die erop gericht zijn te garanderen dat er een democratische, progressieve samenleving ontstaat, een samenleving met sociaal bewustzijn, een samenleving waarin zich het pluralisme van Irak weerspiegelt.
Tot slot - en dit is mijn laatste opmerking - wordt in dit verslag gepleit voor de aanwezigheid van de Europese Unie in Irak, zowel bij de wederopbouw als tijdens de gehele weg die Irak, een land met een belangrijke geschiedenis, moet afleggen. Daaraan moet steun worden gegeven.
Jack Straw,
   . Mijnheer de Voorzitter, het is mij een buitengewone eer hier vandaag te mogen zijn. Het is de eerste keer dat ik deze geweldige instelling mag toespreken. Ik dank u hartelijk voor de gelegenheid die u mij hebt geboden om nu eerst een korte toespraak te houden over Irak en u later vanochtend uitgebreider toe te spreken over Afrika en de globalisering. 
Ik wil om te beginnen de Commissie buitenlandse zaken, en in het bijzonder haar voorzitter, de heer Dimitrakopoulos, bedanken voor haar verslag en voor de presentatie daarvan vanochtend. Ik moet mij verontschuldigen voor mijn uitspraak. Ik heb op school weliswaar Oudgrieks gehad, maar dat was uiteraard schriftelijk en niet mondeling. Iedereen weet dat er binnen de Europese Unie heel verschillend wordt gedacht over de militaire actie tegen het regime van Saddam in Irak en wij erkennen allemaal dat daarover aan beide kanten nog steeds zeer uitgesproken opvattingen bestaan. Gezien de heftige emoties ben ik uw commissie bijzonder dankbaar voor het feit dat zij vooral vooruit heeft gekeken naar de toekomst van Irak, en niet alleen maar achteruit. Dat zou immers alleen maar tot een herhaling van de bekende argumenten hebben geleid.
Sinds het einde van de militaire actie heeft de Europese Unie zich gerealiseerd dat het in ons aller belang is dat wij het nieuwe Irak dat nu ontstaat krachtig steunen. Ik denk dat wij allen diegenen die de toekomst van Irak willen bepalen door middel van extremisme en geweld veroordelen. Wij veroordelen alle moorden en ontvoeringen, maar gezien de aard van deze instelling veroordelen wij in het bijzonder de recente ontvoering van de Egyptische ambassadeur in Irak, de heer Ihab al-Sharif, en de aanslagen op andere diplomaten uit Arabische landen.
Wij zijn vastbesloten ervoor te zorgen dat er een vreedzaam, stabiel en democratisch Irak komt, dat oog heeft voor de behoeften van al zijn burgers. Ruim een jaar geleden heeft de Europese Raad zijn goedkeuring gehecht aan de mededeling van de Commissie met daarin de middellangetermijndoelen voor de ontwikkeling van de betrekkingen tussen EU en Irak. Die strategie werpt nu haar vruchten af.
Afgelopen november heeft de Raad de toenmalige Iraakse premier, de heer Allawi, een pakket EU-steun aangeboden. Dit pakket omvatte onder andere een toezegging voor de langere termijn dat onderhandelingen over een partnerschapsovereenkomst zouden worden gestart en dat de politieke en handelssamenwerking met Irak zou worden bevorderd. Daarmee sloot de Raad aan bij het aanbod dat de Commissie had gedaan om het stelsel van algemene preferenties toe te passen en financiële steun te verlenen. Deskundigen van de Commissie hebben samen met de Verenigde Naties en de Onafhankelijke Verkiezingscommissie van Irak meegeholpen om de eerste democratische verkiezingen in Irak op 30 januari van dit jaar tot een succes te maken. Ook hebben verscheidene leden van het Europees Parlement deze verkiezingen als waarnemers bijgewoond.
Tijdens de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingenin februari is afgesproken dat wij op dit pakket steunmaatregelen zullen voortbouwen en verdere steun zullen verlenen bij het politieke proces in Irak, met inbegrip van de opstelling van een nieuwe grondwet. De Raad heeft overeenstemming bereikt over een nieuw pakket communautaire bijstand van 200 miljoen euro en over een geïntegreerde politiële en rechtsstaatmissie voor Irak, met bureaus in Bagdad en Brussel. Deze missie is gisteren begonnen met het opleiden van Iraakse functionarissen bij de politie, de rechterlijke macht en het gevangeniswezen, en levert een waardevolle bijdrage aan de inspanningen van de Iraakse regering om haar autoriteit te versterken en de rechtsstaat in het land te verankeren. 
Alles bij elkaar kunnen wij stellen dat de Europese Unie de regering en het volk van Irak momenteel met een indrukwekkend en veelomvattend hulpprogramma steunt bij hun inspanningen om een vreedzame en democratische toekomst op te bouwen. Vorige maand heb ik, samen met commissaris Ferrero-Waldner, de Hoge Vertegenwoordiger, Javier Solana, en de voorzitter van de Raad Algemene Zaken, Jean Asselborn, een bezoek gebracht aan Bagdad. Ik hoop dat commissaris Ferrero-Waldner het met mij eens is als ik zeg dat dit mijns inziens een heel belangrijk bezoek was, dat de grote betrokkenheid van de Europese Unie met het nieuwe Irak symboliseert.
De commissaris heeft daar het voornemen van de Commissie herhaald om zo snel mogelijk een vertegenwoordiging in Bagdad te openen teneinde de dialoog en de technische bijstand van de EU te versterken. Tijdens de Internationale Irak-conferentie van twee weken geleden in Brussel, onder het gezamenlijke voorzitterschap van de Verenigde Staten en de Europese Unie, gaven vertegenwoordigers uit 87 landen en internationale organisaties een soortgelijke krachtige boodschap van steun aan het nieuwe Irak af.
Ik wil in deze openingstoespraak enkel ingaan op één punt dat van buitengewoon groot belang is. Maar eerst wil ik mijn verontschuldiging maken voor het feit dat ik de rapporteur zojuist voorzitter noemde. Indien mijn goede vriend Elmar Brok, de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, zich hierdoor gepasseerd zou voelen, dan bied ik ook hem mijn excuses aan. De heer Dimitrakopoulos wees er terecht op dat verbetering van de veiligheidssituatie de voorwaarde is voor al het andere, en die veiligheidssituatie is zonder meer een ernstig probleem. Dat is zonneklaar. Hij liet ook doorschemeren dat hoe eerder de Irakezen voor hun eigen veiligheid zorg kunnen dragen, hoe beter het is. Als vertegenwoordiger van één van de twee landen die de officiële bezettingsmachten in Irak vormden, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, en als iemand met zijn eigen persoonlijke verantwoordelijkheid voor de oorlog, zou ik willen zeggen dat ik dat streven deel. Wij moeten de meningsverschillen uit het verleden laten rusten. Wij zijn het er allemaal over eens dat hoe sneller de Irakezen de verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun eigen veiligheid, hoe beter het is, en des te sneller kunnen de coalitietroepen dan vertrekken.
De veiligheidssituatie is slecht. Het goede nieuws is de duidelijke verbetering van de opleiding en kwaliteit van de Iraakse veiligheidstroepen. In totaal telt de Iraakse troepenmacht nu 168 000 personen. Een steeds groter deel daarvan is nu ook goed opgeleid en wordt nu ook ingezet. Wij realiseren ons heel goed dat krachtens Resolutie 1546 van de Veiligheidsraad het mandaat van de buitenlandse troepen in Irak in december van dit jaar verstrijkt, tenzij het op de een of andere manier wordt verlengd. In ieder geval maakt 1546 heel duidelijk dat wij als coalitietroepen daar slechts zijn op uitnodiging van de Iraakse regering. Als de Iraakse regering ons zou vragen te vertrekken, dan zouden wij onmiddellijk vertrekken. 
Wat betreft de vraag of er VN-blauwhelmen naar Irak kunnen, daar heb ik op zichzelf geen moeite mee. Probleem is alleen hoe wij andere landen zover kunnen krijgen dat zij troepen beschikbaar stellen. Of dat zal lukken, staat nog te bezien. Over de algemene doelstelling, vermindering en vervolgens het vertrek van de coalitietroepen en volledige zeggenschap voor de Irakezen, zijn wij het echter volstrekt eens.
Samengevat: het Verenigd Koninkrijk zal zich gedurende zijn voorzitterschap inspannen om de betrekkingen tussen de EU en Irak te versterken en voort te bouwen op wat wij al hebben bereikt. Ik ben blij met de steun van de commissie voor dat doel, in het bijzonder met haar oproep aan de Commissie om een vertegenwoordiging te openen in Bagdad, en met haar oproep aan de EU om een waarnemingsmissie naar Irak te sturen om toe te zien op de verkiezingen die daar in december zullen worden gehouden.
Ik ben bijzonder ingenomen met het pleidooi van de commissie voor voortzetting van de betrekkingen van het Europees Parlement met de Iraakse nationale overgangsassemblee.
Ik zie uit naar het debat van vandaag.
Benita Ferrero-Waldner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de heer Straw hartelijk welkom te heten als nieuwe voorzitter van de Raad. Ik feliciteer de heer Dimitrakopoulos van harte met zijn verslag. Het is een voortreffelijk verslag en het komt ook op een heel goed moment, omdat het ons een goede gelegenheid geeft om met elkaar van gedachten te wisselen over de turbulente ontwikkelingen van de afgelopen maanden. Irak vormt in veel opzichten nog steeds een enorme uitdaging voor ons allen. Het is echt een “werk in uitvoering” en er valt daar voor ons nog heel veel te doen.
Er zijn belangrijke dingen gebeurd. Eén daarvan was het bezoek van de trojka aan Irak op 9 juni. Daar lieten wij als 25 lidstaten immers zien dat wij nu eendrachtig willen samenwerken aan de wederopbouw van en de hulp aan Irak. Dat was bepaald niet gemakkelijk, want er is ook een tijd geweest dat wij niet zo eensgezind waren. Ons bezoek is door de Irakezen zelf ook heel goed ontvangen.
Ook de internationale conferentie in Brussel was naar mijn mening heel belangrijk. Veel leden van de Iraakse regering waren daar aanwezig en zij konden hun ideeën en wensen naar voren brengen en ons manieren aan de hand doen waarop wij hen kunnen helpen. De afschuwelijke ontvoering van de Egyptische diplomaat en andere recente ontvoeringen hebben ons allemaal nog eens heel goed duidelijk gemaakt wat de omstandigheden zijn waaronder de mensen daar leven.
Ik heb daarom besloten dat de Commissie ook een vestiging in Bagdad moeten krijgen en, zoals de heer Straw al zei, wij zullen daar dan ook een vertegenwoordiging opzetten. Wij zullen dat uiteraard doen onder de bescherming van de Britten en wij hopen dat de veiligheid zo goed mogelijk kan worden gewaarborgd. Wij realiseren ons dat dit geen gemakkelijke onderneming zal zijn, maar ik denk dat het belangrijk is dat wij daar ook in politiek opzicht duidelijk aanwezig zijn en het Iraakse volk helpen.
De situatie in dat land is nog steeds bijzonder moeilijk en ik ben het met de heer Dimitrakopoulos eens dat voor de nieuwe Iraakse regering de zorg voor de veiligheid van militairen en burgers prioriteit nummer één moet zijn. De enige manier om het land veilig te maken is het aanpakken van de onderliggende oorzaken van de gewelddadige aanslagen die gepleegd worden door bepaalde groeperingen binnen de Iraakse bevolking. Ik zie daarvoor twee concrete voorwaarden. De eerste is een alomvattende en breed gedragen grondwet, en de tweede is een klimaat waarin de wederopbouw kan leiden tot zichtbare verbeteringen in het dagelijks leven van het Iraakse volk. Ik zou daar als derde punt nog aan toe willen voegen dat het van groot belang is dat ook de buurlanden bijdragen aan meer eenheid en minder conflicten in het land.
Ik zal enkele opmerkingen maken over de nieuwe grondwet, die een centraal gespreksonderwerp was tijdens onze Irak-conferentie in Brussel. De grondwet moet de belangen van alle Irakezen vertegenwoordigen. Hij moet het resultaat zijn van breed, diepgaand overleg, waarbij alle belangrijke groeperingen in het land betrokken zijn. Alle Irakezen moeten zich erin kunnen vinden en het gevoel hebben dat hij hen kan beschermen en hun rechten kan garanderen. Het feit dat nu ook soennieten deel uitmaken van de commissie die de grondwet moet opstellen, is dan ook een veelbelovend begin, maar zoals wij weten, zal het geen gemakkelijk proces worden. Wij in Europa hebben recentelijk nog ervaren hoe ontzettend veel problemen de opstelling van een grondwet met zich mee kan brengen. Daar hebben wij trouwens ook heel eerlijk met de Irakezen over gesproken.
Wij zijn desgevraagd ook bereid technische ondersteuning te verlenen. Wij hebben ook bij de vorige verkiezingen al technische ondersteuning verleend, in het bijzonder aan de Verenigde Naties, en wij hebben toegezegd dat wij de VN-deskundigen ook dit keer weer zullen bijstaan, in de eerste plaats financieel, maar ook door het sturen van eigen deskundigen. Uiteraard hangt dat altijd af van de vraag of de Irakezen onze hulp op prijs stellen.
Voor het adviseren van de Irakezen over de naleving van de beginselen van het internationaal recht zijn wij hoofdzakelijk aangewezen op de Verenigde Naties. Wij zijn in principe van plan om, zodra de grondwet is opgesteld en een datum voor de verkiezingen is vastgesteld, de Irakezen aan te bieden een verkiezingswaarnemingsmissie te sturen om op de verkiezingen toe te zien, maar dit hangt af van de veiligheidssituatie. Wij hebben daarover nog geen definitief besluit genomen.
Het is belangrijk dat het Iraakse volk concrete verbeteringen ziet in het dagelijks leven. Wij werken als Commissie al sinds 2003 aan verbetering van de situatie op het gebied van gezondheidszorg, onderwijs, eerste levensbehoeften en veilig drinkwater, en ook aan het scheppen van banen. Het belangrijkste is immers dat de mensen weer zelf voor hun eigen gezin kunnen zorgen. Van de gereserveerde 200 miljoen euro zal binnenkort 145 miljoen euro definitief worden goedgekeurd. Dit geld zal worden doorgesluisd via de faciliteit inzake het Internationaal Fonds voor de wederopbouw voor Irak van de Wereldbank en zal worden gebruikt om in de eerste levensbehoeften te voorzien.
De komende donorconferentie in Amman zal de Irakezen de kans geven om, voortbouwend op de vorige conferentie in Brussel, zelf het voortouw te nemen bij de opstelling van een adequaat donor-coördinatiemechanisme. Zij hebben dat tijdens de conferentie al aangekondigd en wij willen daar graag samen met hen aan werken.
Naast het bieden van hulp bij de wederopbouw moet de internationale gemeenschap ook meer doen om de schulden van Irak te verminderen of de terugbetalingsregelingen te versoepelen. De Commissie zal hierop aandringen bij de lidstaten van de EU, omdat dit naar onze mening van essentieel belang is.
Het is een vereiste dat met name de buurlanden steeds meer gaan bijdragen. Zij zullen immers een heel centrale rol gaan spelen bij de verschuiving van het evenwicht in de regio. De landen daar zullen de hulp en medewerking van hun buurlanden nodig hebben. De buurlanden hebben dit in beginsel toegezegd, maar nu moeten wij zien of die toezegging in de praktijk ook kan worden gerealiseerd.
Irak is een heel bijzonder land, met een roemrijk maar turbulent verleden. Het vormt nu de inspiratie voor een nieuw tijdperk van internationale samenwerking. Wij weten dat de agenda die wij hebben vastgesteld heel ambitieus is, maar ik denk dat wij hem kunnen uitvoeren als wij maar stug volhouden. Het Iraakse volk heeft geweldige moed en veerkracht getoond, in het bijzonder door in zo groten getale naar de stembus te komen, maar het toont zich ook moedig in het dagelijks leven, tegen de achtergrond van geweld en intimidatie. De burgers van Irak verdienen ons medeleven, maar ook onze solidariteit en financiële en andere bijstand. Dat is niet alleen onze morele, maar ook onze politieke plicht.
De Voorzitter.
   Ik kan de Raad en de Commissie meedelen dat het Parlement cursussen Nieuwgrieks aanbiedt, om zo nodig de naam van de heer Dimitrakopoulos gemakkelijker te leren uitspreken. 
Luisa Morgantini (GUE/NGL ),
    Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik zit in een enigszins rare situatie, want ik heb mij als enige onthouden van stemming over het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Er waren geen stemmen tegen. Ik kom er eerlijk voor uit dat ik mij van stemming heb onthouden omdat twee paragrafen waren verworpen die in mijn optiek belangrijk waren. De ene paragraaf ging over de militaire bezetting en de afwijzing van de oorlog, met in aansluiting daarop het verzoek tot terugtrekking van de bezettingstroepen. De andere paragraaf hield kritiek in op het bestuur en het verlies van economische soevereiniteit in verband met het corrupte wanbeleid van oud-bewindvoerder Bremer.
Beste minister Straw, het heden komt voort uit het verleden. Daarvan getuigen de doden die dagelijks vallen, daarvan getuigt ook de moord op agent Calipari.
Gisteren waren hier vertegenwoordigers van het Iraakse maatschappelijk middenveld te gast. Vandaag zitten zij op de tribune. Ik groet die mensen met heel veel respect. Zij leven iedere dag in onzekerheid, maar zitten nooit bij de pakken neer: ze blijven vechten voor een Irak zonder militaire bezetting, zonder terreurdaden en zonder acties van gewapend verzet. Die mensen wonen in Falluja, Basra en Bagdad. Zij geloven in rechtvaardigheid en in participatie van de bevolking. Destijds waren zij het slachtoffer van de dictatuur van Saddam Hussein.
Gisteren heb ik begrepen hoe belangrijk het is om deze mensen een hart onder de riem te steken. Zoals in ons advies staat, moeten zij betrokken worden bij het proces van wederopbouw en moeten hun projecten in aanmerking komen voor economische steun.
In ons advies wordt bovendien sterk gehamerd op de bevordering van ontwikkelingsacties voor vrouwen, om ervoor te zorgen dat zij rechten verwerven en niet verliezen. Ook wordt aangedrongen op acties ten behoeve van jongeren, die getraumatiseerd zijn door de dictatuur, het embargo en de oorlog. Daarnaast wordt in ons advies gepleit voor doelgerichte acties om het land te helpen met het opruimen van mijnen en clusterbommen en om de projecten voor wederopbouw van het land en de controle daarover weer in handen van de Iraakse autoriteiten te leggen.
In ons advies wordt eveneens betrokkenheid van de Verenigde Naties bepleit. Wij dringen vooral aan op respect van de mensenrechten, die immers op tragische en schandelijke wijze met voeten worden getreden, en op een aanhoudend engagement van de Europese Unie via haar aanwezigheid in Irak, waarom ook de Raad en de Commissie hier hebben gevraagd.
Mijn spreektijd is verstreken, dus ik sluit af met de opmerking dat kwijtschelding van de schuldenlast, die commissaris Ferrero-Waldner noodzakelijk acht, niet mag worden gezien als iets dat in de plaats komt van hulpacties. 
Daniel Caspary (PPE-DE ),
   .–Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, na jaren van onderdrukking en onvrij zijn heeft de bevolking van Irak nu ondanks alle moeilijkheden een kans op een toekomst in vrede en vrijheid. We moeten alles op alles zetten om die kans te benutten.
Wat betekent dat voor het handelsbeleid?
Ten eerste: mijn commissie is blij met de strategie die de Commissie voorstelt voor onze rol in Irak en verzoekt alle betrokken partijen steun te geven aan het proces om Irak om te vormen tot een gediversifieerde markteconomie.
Ten tweede: de geplande toetreding van Irak tot de WTO is een belangrijke stap op weg naar de integratie van het land in de wereldmarkt. Daarvoor moeten echter in het bedrijfsleven en in het overheidsapparaat de nodige structuren worden gecreëerd.
Ten derde: de Verenigde Naties moeten een leidende rol krijgen bij de coördinatie van de wederopbouw.
Ten vierde: Irak heeft aanzienlijke natuurlijke hulpbronnen in de vorm van zijn olievoorraden. Het is ook in ons belang dat de handel met olie en aardgas weer op gang komt; dat zal een aanzienlijke bijdrage leveren aan de continuïteit van onze energievoorziening. Daarom is het voor beide partijen belangrijk dat ook in de energiesector de wettelijke bepalingen worden geharmoniseerd en dat er een geschikt klimaat wordt gecreëerd voor investeringen. De opbrengst moet echter weer in Irak worden geïnvesteerd, anders is een duurzame wederopbouw niet denkbaar.
Ten vijfde: we moeten ervoor zorgen dat alle betrokken partijen samenwerken bij het verlenen van internationale financiële steun of het kwijtschelden van schulden.
Bovendien moeten we, en dat is mijn zesde punt, de nauwe regionale samenwerking tussen Irak en zijn buren bevorderen. Dat is de enige manier om een vruchtbaar klimaat te scheppen voor investeringen in de hele regio.
Tot slot wil ik de leden van de ten principale bevoegde commissie, de Commissie buitenlandse zaken, bedanken voor het feit dat ze ons advies vrijwel volledig hebben overgenomen.
Dames en heren, de kans om in Irak iets te veranderen blijft niet eeuwig bestaan. We moeten die in het belang van de mensen benutten! 
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra,
    - Mijnheer de Voorzitter, ik zou in de eerste plaats de heer Dimitrakopoulos willen feliciteren met het uitstekende werk dat hij verricht heeft met betrekking tot Irak, een zware, complexe en moeilijke materie, zoals we kunnen zien aan de gebeurtenissen die recentelijk hebben plaatsgevonden: de moord op meer dan veertig personen dit weekend; de ontvoering op straat, op klaarlichte dag, van het hoofd van de diplomatieke missie van Egypte; de stagnerende olieproductie; en de spectaculaire toename van het geweld die zich in de loop van dit jaar heeft voorgedaan.
Naar mijn mening, mijnheer de Voorzitter, is de taak van herstel, wederopbouw, democratisering en pacificatie van Irak echter geen taak die alleen aan de meest betrokken landen zou moeten toevallen - en ik kijk naar minister Straw, die vandaag bij ons is en die we eveneens welkom heten - maar een taak die moet worden uitgevoerd door de hele internationale democratische gemeenschap.
De Europese Unie moet de taken die op dit moment uitgevoerd moeten worden in Irak, krachtig ondersteunen: een grondwet die voorziet in een behoedzaam en verstandig evenwicht waar het gaat om de factoren nationalisme en religie; het houden van nieuwe verkiezingen; de vorming van een nieuwe regering; en het proces tegen Saddam Hussein. En bij dit alles, mijnheer de Voorzitter, moet gezorgd worden voor meer ruimte en een groter aandeel in de machtsstructuren voor de soennitische gemeenschap.
Als ik één aspect uit het verslag van de heer Dimitrakopoulos zou moeten benadrukken, dan zou ik de toekomstgerichtheid willen noemen die uit dit verslag spreekt, want met alleen in de verleden tijd spreken en aan vroeger denken kunnen we onze toekomst niet vormgeven. Als we niet een duidelijk beeld van onze ambities en onze projecten voor dit land voor ogen houden, zullen we niet alleen de toekomst niet kunnen construeren, maar zullen we zelfs het verleden niet kunnen begrijpen.
Daarom is het zo belangrijk, mijnheer de Voorzitter, dat de Europese Unie duidelijk inzet op vrede, op onderling begrip, op eensgezindheid en op verzoening in dat land, zoals commissaris Ferrero-Waldner heeft gezegd en zoals ook de fungerend voorzitter van de Raad van ministers van de Europese Unie ons voorgehouden heeft. Maar ik denk, mijnheer de Voorzitter, dat we zullen moeten proberen, allemaal samen, om de onenigheid uit het verleden in de harmonie van het heden te veranderen, zoals de rapporteur, de heer Dimitrakopoulos, ons suggereert. 
Véronique De Keyser,
   . – Mijnheer de Voorzitter, er is mij gezegd dat wij “het verleden moeten laten rusten”. Dat zal ik doen. Ik zal het niet hebben over de massagraven in Falluja of over de tientallen slachtoffers die dagelijks vallen, en ik zal geen cijfers geven. Ik zal het niet hebben over het getto waartoe de buitenlandse inwoners veroordeeld zijn. Ik zal het niet hebben over de ontvoerde journalisten of over mijn Iraakse vrienden die vermoord zijn. Ik zal het niet hebben over dit chaotische, vrije Irak dat vaak op een hel lijkt. Ik zal het niet hebben over de vreselijke corruptie en de verduistering van olie-inkomsten. En ik zal vooral niet zeggen dat deze oorlog van het begin tot het eind een tragische vergissing is geweest. Ik laat het verleden rusten.
Vraagt u mij echter niet te beweren dat alle Irakezen die zich verzetten, terroristen zijn geworden. Er zijn inderdaad terroristen, helaas! Maar er is ook een volksopstand. Vraagt u mij niet mijn ogen te sluiten voor de erbarmelijke beheersing van het conflict, nu Bush op dit punt zelfs door zijn eigen partij wordt aangevallen. Vraagt u mij niet te zwijgen over het feit dat het geld van de Europese Unie onbesteed in het Internationaal Fonds van de door de heer Wolfowitz geleide Wereldbank blijft liggen, ondanks de oproep van het Europees Parlement in zijn resolutie van september 2003 om alle EU-giften door de Verenigde Naties te laten beheren. U bent een uitstekend rapporteur geweest, mijnheer Dimitrakopoulos, maar vraagt u mij niet om nog meer toe te geven en onze amendementen 11, 12 en 13 terzijde te schuiven. Dat is onze grens.
Waarom? Simpelweg omdat de Irakezen letten op wat wij doen en lezen wat wij zeggen, en omdat ze niet alleen hun hoop op Europa gevestigd hebben, maar ook de waarheid van ons verwachten. Mevrouw de commissaris, uw opmerkingen waren goed gekozen en vol mededogen, en wij steunen u. Wij willen Irak opnieuw opbouwen, maar dan wel met de Irakezen, voor de Irakezen en uitsluitend voor hen. 
Cecilia Malmström,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, minister van Buitenlandse Zaken Straw, namens de liberale fractie wil ik u hier welkom heten en u succes wensen met uw werk.
Er gaat nauwelijks een dag voorbij zonder dat er berichten binnenkomen over nieuwe aanslagen in Irak. Zelfmoordaanslagen, terreurdaden, kidnappings en andere gewelddaden jegens Iraakse en buitenlandse burgers, journalisten en militairen zijn helaas dagelijkse kost aan het worden. De meesten van ons hoeven het alleen maar op televisie te zien, maar het Iraakse volk leeft midden in deze situatie. De hele internationale gemeenschap moet het als een prioriteit zien de Iraakse autoriteiten te steunen bij hun inspanningen om een eind aan het geweld te maken, het land weer op te bouwen en democratie, vrede en stabiliteit in te voeren. Europa heeft een grote verantwoordelijkheid om dit proces te steunen met geld, handel, hulp en alle andere mogelijke vormen van bijstand, bijvoorbeeld met een politieopleiding en instructie in het houden van verkiezingen.
We hebben hier in het Parlement vele malen geruzied over de Amerikaanse invasie, maar nu moeten we vooruitkijken. Ik wil namens mijn fractie de rapporteur, de heer Dimitrakopoulos, bedanken voor zijn werk aan het verslag en voor het feit dat hij zo constructief en toekomstgericht probeert te zijn. We moeten ons niet in loopgraven begraven. We moeten geen oude koeien uit de sloot halen. Ik wil er bij alle fracties op aandringen om te proberen de blik voorwaarts te richten.
Als wij nu eisen dat alle troepen zich terugtrekken, zou dat een ramp voor het Iraakse volk zijn. Er zijn juist méér mensen nodig in Irak, en wij steunen van harte de oproep om te trachten een door de VN geleide krijgsmacht met Europese deelnemers op de been te brengen, als dat mogelijk is.
Het Iraakse volk is moedig en geduldig. Dat heeft het tijdens de verkiezingen laten zien, en dat laat het elke dag weer zien. De Iraakse regering streeft ambitieuze doelen na met haar grondwet. Wij steunen natuurlijk het werk aan de oprichting van democratische instellingen, een krachtige bescherming van vrouwen en minderheden en steun voor de rechtsstaat. Wij willen ook een beroep doen op Irak om op termijn de doodstraf af te schaffen.
De EU kan helpen door zo nodig haar expertise in het constitutionele werk ter beschikking te stellen. De weg naar democratie en veiligheid is zwaar en lang. Als het doel wordt bereikt, zal Irak een fantastisch voorbeeld in de hele regio zijn, maar daarvoor is meer steun nodig van Europa en van ons hier in het Europees Parlement, onder andere door contacten met de leden van het Iraakse parlement. 
Joost Lagendijk,
   . – Voorzitter, collega's, laat ik beginnen de rapporteur een compliment te maken voor de sterke punten in zijn verslag. Bijvoorbeeld het op termijn vervangen van de Amerikaanse en Britse troepen door VN-veiligheidstroepen. Dat zal een belangrijke verbetering van de veiligheidssituatie teweegbrengen. Ik ben dat met de rapporteur eens en ik zou de heer Straw ertoe willen oproepen zich daar sterker voor in te zetten. Niet alleen hier in het Parlement zeggen dat hij het hiermee eens is, maar bijvoorbeeld ook door er zich harder voor te maken in de Veiligheidsraad.
Een ander sterk punt is de noodzaak van nationale verzoening en het bestraffen van alle vormen van straffeloosheid. Ik waardeer het dat de rapporteur in zijn verslag wil aansluiten bij een aantal positieve ontwikkelingen in Irak, zoals de verkiezingen in januari 2005. Dat gezegd zijnde, kan ik echter niet heen om twee belangrijke minpunten in het verslag.
1. De verslechterende veiligheidssituatie. Het is waar dat op termijn de vervanging van die troepen de situatie zal verbeteren, maar op dit moment is het tempo simpelweg te laag en de richting te onduidelijk. Ik ben er ten diepste van overtuigd dat de veiligheidssituatie alleen maar structureel zal verbeteren als de overdracht van bevoegdheden radicaler en sneller plaatsvindt.
2. Ik moet erop terugkomen, de dubbelzinnigheid over het begin van de oorlog, met name in de eerste overwegingen. Ik ben het met de rapporteur eens dat de Europese Unie en ook het Europees Parlement zich zullen moeten richten op de toekomst, de toekomstige samenwerking tussen de Europese Unie en Irak. Echter, zonder een evenwichtige beoordeling van het verleden is een effectief en eensgezind optreden niet mogelijk, ook niet in het Parlement. Daarom heeft mijn fractie een aantal amendementen ingediend, o.a. over het gebrek aan legitimering door de VN, die dat nog eens onderstrepen. Voor het overgrote deel van mijn fractie is de aanneming van die amendementen van cruciaal belang voor hun steun voor het verslag.
Voorzitter, collega's, wie niet leert van fouten uit het verleden loopt het gevaar ze opnieuw te maken. En dat moeten we ten koste van alles voorkomen. 
Francis Wurtz,
   . – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, in het voorliggende verslag over het engagement van de Europese Unie in Irak wordt meteen al in artikel 1 gesteld dat, ik citeer, “men het verleden achter zich moet laten en de blik op de toekomst moet richten”. Anders gezegd: mond dicht over de oorlog, over degenen die er verantwoordelijk voor zijn en over de gevolgen ervan. Ik vind deze benadering uit ethisch oogpunt onverantwoordelijk, uit politiek oogpunt verdacht en strategisch gezien onrealistisch.
Ethisch gezien is deze benadering onverantwoordelijk. Met welk recht zouden wij het onbeschrijfelijke leed dat deze oorlog het Iraakse volk al heeft toegebracht – de 100 000 onschuldige slachtoffers, de verwoestingen, de algehele onveiligheid, de nijpende gebreken en de vernedering door de bezetting – simpelweg mogen afschrijven? Laten wij ons nog eens realiseren dat deze oorlog is aangegaan tegen de wil van de internationale gemeenschap en op basis van een dubbele leugen, namelijk dat zich massavernietigingswapens in Irak zouden bevinden en dat Al-Qaeda vóór 2003 in het land aanwezig was. Wij mogen evenmin voorbijgaan aan de legitieme woede van talrijke Amerikanen, Britten en anderen jegens hun leiders, die zij het kwalijk zullen blijven nemen dat ze hen misleid hebben door hen in dit bloedige en weinig glorieuze avontuur mee te slepen.
Het verdoezelen van de oorzaken van het huidige fiasco zou daarnaast uit politiek oogpunt verdacht zijn. De huidige leiders van de Commissie en de Raad behoren nu juist tot degenen die het felst waren in hun steun aan de Amerikaanse president. Stelt u zich eens voor dat de recente transatlantische Top door een toeval in de planning twee weken had moeten worden uitgesteld. Dan hadden we een verrassende foto gehad van de ontmoeting tussen de heren Bush, Blair en Barroso: vrijwel een herhaling van de Top van de Azoren in 2003. Zouden zij ons dan niets te melden hebben gehad over hoe zij aankijken tegen de gevolgen die hun besluiten van destijds voor Europa hebben en over de lessen die zij hier nu uit trekken? Het zou te gemakkelijk zijn, mijnheer Straw, de nieuwe geest alleen maar te verwelkomen om op die manier een dermate negatieve balans te kunnen afsluiten. In plaats van bij te dragen aan het uitbannen van het terrorisme, heeft deze oorlog Irak veranderd in een “terroristenlaboratorium waar jihadstrijders zich oefenen in een stadsguerrilla”, om de analyse van de CIA zelf te citeren. En volgens de heer Rumsfeld zou deze situatie nog wel eens twaalf jaar kunnen voortduren. U hebt ons heel wat uit te leggen!
Ten slotte lijkt het mij onrealistisch om te geloven dat een politieke oplossing blijvend succes zou brengen in Irak, als daarbij een veroordeling van deze oorlog achterwege wordt gelaten. Noch Europa noch de VN is gemachtigd om hulptroepen te leveren aan bezetters die zich in de nesten hebben gewerkt. Dit is het moment om aan deze hele geteisterde regio een krachtig politiek signaal af te geven, bijvoorbeeld in de vorm van een besluit om in de toekomst iedere mogelijke oorlogsvoering te verbieden als oplossing voor de problemen in de wereld, of door de nooit nagekomen beloften van het Kwartet ten gunste van de grondrechten het Palestijnse volk daadwerkelijk uit te voeren, of door substantiële steun te verlenen aan de opbouw van een maatschappelijk middenveld en van een volkomen onafhankelijke en soevereine autoriteit in Irak. Overigens wil ik de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld die mijn fractie gisteren heeft ontvangen, graag welkom heten. Mijnheer de Voorzitter, men zegt dat Europa dringend een belangrijk project nodig heeft om zich op te richten. Welnu, dit is er een. 
Bastiaan Belder,
   . – Voorzitter, aanhoudende zelfmoordaanslagen belemmeren de wederopbouw van Irak. De Europese instellingen kunnen een wezenlijke bijdrage leveren tot de indamming van dit nagenoeg exclusief Arabische jihadisme. Hoe? Door Iraks naaste buurland Syrië eindelijk eens duidelijk de wacht aan te zeggen, want tot op heden fungeert Syrië als dé springplank voor islamistische terroristen uit het tweestromenland. Onder deze omstandigheden, Raad en Commissie, kan er toch geen sprake zijn van een associatie-akkoord met Damascus? Daarnaast zou ik graag van de Raad vernemen in hoeverre er sprake is van rekrutering van Al Quaeda-jihadisten binnen de Europese Unie, alsmede van financiering van tegen Irak gericht terrorisme door in Europa gevestigde moskeeën.
Duidelijke taal over de ontwrichtende Arabische invloed op Iraks algehele reconstructieproces mis ik nu ten enen male in het verslag-Dimitrakopoulos. Veel beter kan ik uit de voeten met zijn heldere verzoek aan de Commissie om een zorgvuldige verantwoording over alle EU-projecten in Irak. Daar hebben de belastingbetalers in de EU-lidstaten immers alle recht op. Bovendien snijdt collega Dimitrakopoulos hier een tweede groot obstakel voor Iraks wederopbouw aan. Het wijdverbreide kwaad van de corruptie binnen 's lands bestuurlijke apparaat. Ook hier kan de Europese Unie een waardevolle bijdrage leveren tot het toekomstperspectief voor het tweestromenland. Corruptie en veiligheid hangen nauw samen. "Alleen transparantie kan ons uit dit moeras trekken", constateerde de Koerdische politicus Mohammed Toufik terecht. Schone hulptaken in Irak voor de Europese Unie.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hieraan nog toevoegen dat ik veel respect heb voor en alle sterkte toewens aan de troepen van de Verenigde Staten, Groot-Brittanië en andere internationale troepen in hun streven te komen tot een beter ...

Ryszard Czarnecki (NI ).
   –Mijnheer de Voorzitter, toen Polen nog communistisch was, deed er een grap de ronde over een reclameslogan die een reisbureau naar men zei gebruikte: “Breng een bezoek aan de Sovjet-Unie voordat de Sovjet-Unie bij jou op bezoek komt”. Een moderne uitgave van deze grap zou kunnen luiden: laten wij ons bezighouden met Irak voordat de Iraakse terroristen zich met ons gaan bezighouden.
Onlangs heeft de vertegenwoordiger van de Unie in Afghanistan gezegd dat onze politieke aanwezigheid en onze aanzienlijke financiële betrokkenheid nu nodig zijn omdat de Unie een fout heeft begaan door in de jaren 1990-2001 helemaal niet om te kijken naar dit land. Laten we deze fout niet nog eens maken met Irak, laten we Irak niet overlaten aan de Amerikanen. Ik denk dat de voor- en tegenstanders van een Amerikaanse interventie in Irak - ik reken mezelf tot de laatsten - het over één ding wel eens kunnen zijn, namelijk dat de Unie een stabiliserende factor moet zijn in dit land en in de hele regio.
We hebben een grote blunder gemaakt door als Unie geen waarnemers af te vaardigen naar de Iraakse verkiezingen van januari 2005. De afwezigen hebben altijd ongelijk, de afwezigen kunnen de ontwikkelingen niet bijsturen in de door hen gewenste richting.
Tot slot zou ik minister Straw willen bedanken voor de ontmoeting van afgelopen donderdag in Londen en zou ik nog willen zeggen dat onze commissie nog altijd dezelfde voorzitter heeft, namelijk Elmar Brok. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, twee weken geleden hebben we in onze commissie een delegatie ontvangen van het voorlopige Iraakse parlement, onder leiding van de voorzitter en de ondervoorzitter van dat parlement. Alle groeperingen waren vertegenwoordigd: sjiieten, soennieten en Koerden. Het was een aangename verrassing om te zien dat alle vooraanstaande vertegenwoordigers van deze gemeenschappen geïnteresseerd zijn in het vinden van een oplossing waarmee verzoening bereikt kan worden tussen alle religieuze en etnische groeperingen, en dat men serieus met elkaar in gesprek gaat om dat doel te bereiken. De voorzitter van de Commissie constitutionele zaken was ook aanwezig. Een duurzame vrede is in dit land volgens mij alleen maar mogelijk als we een machtsevenwicht weten te bereiken in een soort federale structuur, die door de grondwet gewaarborgd moet worden, in goede tijden en in slechte tijden. Op die manier kan er een samenlevingspraktijk ontstaan waarbij iedereen het gevoel heeft dat er rekening wordt gehouden met zijn belangen, maar ook met zijn religieuze en etnische identiteit, en dat zou ook op cultureel vlak doorwerken.
Dit is volgens mij een absolute voorwaarde voor het welslagen van de hele onderneming. We hebben vaak gezien dat in deze landen die vroeger onder een koloniaal regime leefden, een kleine groep het voor het zeggen had, in dit geval de soennieten. Dat lijkt me ook een van de belangrijkste oorzaken voor het terrorisme te zijn. We moeten dat de mensen uitleggen, zoals u net ook al zei, mevrouw de commissaris, omdat voor de bevolking anders niet duidelijk is wat zij ermee opschiet. De burgers moeten inzien dat de terroristen proberen om de democratie en het delen van de macht onmogelijk te maken, en dat ze geen stabiliteit willen, omdat stabiliteit kan leiden tot investeringen, waardoor de situatie in het land beter zou worden. Op die manier proberen ze hun vroegere machtspositie te heroveren. Misschien ook willen ze om louter ideologische redenen iedere vorm van democratische ontwikkeling in de kiem smoren.
Ik was indertijd tegen de oorlog, maar dat speelt nu geen rol. Nu moeten we samen de strijd voor vrede en democratie winnen. De kloof die tussen ons was ontstaan, moet worden gedicht, en we moeten een multilateraal beleid voeren om in dit land stabiliteit en democratie mogelijk te maken. Daarvan zou de hele regio profiteren, en wij zelf ook. 
Lilli Gruber (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, dit verslag had doortastender kunnen en moeten zijn, want wij hebben het over kwesties van leven en dood en over de strategische toekomst van onze Unie.
Weliswaar is de tekst verbeterd, maar op te veel plaatsen is hij achterhaald door de werkelijkheid. Deze oorlog is inmiddels verloren, en veel jihadterroristen hebben er garen bij gesponnen, en zijn er dus zeker niet door verzwakt. Als Bush verstandig was, zou hij een totale terugtrekking aankondigen, met een nauwkeurig tijdpad en zonder te denken aan handhaving van strategische bases.
Zoals altijd het geval is met asymmetrische conflicten, is er geen militaire oplossing, maar alleen een politieke uitweg. De nieuwe Iraakse regering probeert die momenteel te vinden. Men onderhandelt dan ook niet met de terroristen, maar met degenen die in het verzet zitten, en die mensen worden ook bij het proces van wederopbouw betrokken. Daarom is het belangrijk, collega Dimitrakopoulos, dat het woord “verzet” in het verslag wordt opgenomen, want vandaag de dag zijn er in Irak zowel mensen die zich verzetten tegen de bezetting, als terroristen, en ze hebben geheel verschillende doelstellingen.
Het was ook belangrijk eraan te herinneren dat Bush de oorlog tegen Irak in koele berekening heeft gepland en daarvoor een netwerk van leugens heeft opgezet. Irak bezat immers geen massavernietigingswapens en ook had het land geen banden met Al-Qaeda. Toen de invasie eenmaal een feit was, bestond er een morele plicht om Irak tenminste op materieel vlak weer op te bouwen, maar door arrogantie, onvermogen, corruptie en gestuntel op politiek en militair vlak is dat verhinderd. Zo is de oorlog verloren - en dan zwijg ik nog maar over de schande van Abu Ghraib - zonder dat het gelukt is het hart en het verstand van de Irakezen te winnen.
Ik richt me daarom tot de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie: nu is het ogenblik aangebroken om de zwakheden en de verdeeldheid van het verleden af te schudden en koers te zetten naar een gemeenschappelijk beleid. Dan kunnen wij wellicht uit die situatie van machteloosheid komen die zo kenmerkend is voor minderheidscoalities.
Europa legt pas gewicht in de schaal als er gezamenlijk overlegd, besloten en opgetreden wordt. Anders is Europa niet meer dan een aardige collectie bonsais die door de eerste de beste voorbijkomende olifant onder de voet wordt gelopen. 
Lapo Pistelli (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, met de oorlog in Irak heeft Europa een van de ernstigste perioden van verdeeldheid doorgemaakt die het ooit gekend heeft. Daarom verricht de heer Dimitrakopoulos met zijn verslag een half wonder door een weg aan te geven naar een mogelijk evenwicht. Maar er blijven toch nog heel wat problemen bestaan.
De huidige situatie in Irak bevestigt helaas alle twijfels die destijds waren geuit door degenen die de militaire interventie afkeurden. Eerst dachten wij dat de kentering zou komen met de val en gevangenneming van Saddam Hussein. Daarna hoopten wij dat de verkiezingen van januari jongstleden een keerpunt zouden vormen, als de regering-Allawi werkelijk in staat zou blijken het land te stabiliseren. Maar in feite weten wij heel goed dat de zaken anders gelopen zijn. Als wij kijken naar de burgerslachtoffers van de zelfmoordaanslagen, naar het geweld dat door Irakezen tegen Irakezen wordt gepleegd en dat doorgaans niet wordt meegeteld, als wij ook kijken naar het groeiende aantal aanvallen iedere week tegen de bezettingstroepen, dan is duidelijk dat Irak het grootste trainingskamp van terroristen ter wereld is geworden.
Nu moeten wij echter niet naar het verleden kijken, maar ons richten op de toekomst. Daarom hebben wij onze goedkeuring gegeven aan de regering-Allawi, toezeggingen gedaan voor de wederopbouw en steun verleend aan de recente resoluties. In dit verband streven wij drie doelstellingen na: preventieve inzet – zoals het in de Solana-doctrine heet – met de landen van de regio, die ons de helpende hand kunnen bieden, niet alleen door geen terrorisme te exporteren, maar ook door Irak te helpen uit het slop te komen; training van veiligheidstroepen, die absoluut nodig zijn om de terugtrekking van de bezettingstroepen te kunnen plannen; en tot slot het constitutionele akkoord.
Dit is werkelijk de laatste kans voor een keerpunt. Ofwel wij zijn in staat het land verenigd te houden met het constitutionele akkoord, ofwel er zal een onverbiddelijke burgeroorlog uitbreken. De spanningen in Koerdistan wijzen er in onze ogen op dat dit werkelijk de laatste kans voor Europa is om de komende maanden een betere situatie tot stand te brengen. 
Vittorio Agnoletto (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, collega Dimitrakopoulos, de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Ik bedoel: als wij niet afrekenen met het verleden, zal dat verleden ons vroeg of laat opnieuw achtervolgen, en dan zullen wij een gepeperde en dramatische rekening betalen.
Als de oorlog vandaag niet veroordeeld wordt, begrijpt men niet wat er op dit ogenblik in Irak aan de hand is. De oorlog en het terrorisme blijven elkaar voortdurend voeden en versterken. Vóór de oorlog in Irak was er geen terrorisme. Men moet de moed opbrengen te zeggen dat de bezettingslegers een element van onveiligheid zijn, en niet van veiligheid. Men moet de moed hebben te zeggen dat de Verenigde Staten en hun bondgenoten naar Irak zijn gegaan omdat dat land over olievoorraden beschikt waarvan men zich graag meester wilde maken. Het ging dus echt niet om het verspreiden van democratie.
Gisteren hebben wij een ontmoeting gehad met de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, mensenrechtenorganisaties, vakbonden en vrouwenorganisaties. Zij hebben ons uitgelegd dat er in binnen het maatschappelijk middenveld veel gebeurt en dat zij een stem willen hebben bij het bepalen van hun eigen toekomst. Ook daar moet Europa naar kijken, en niet alleen naar de relatie met een regering die tot stand is gekomen door verkiezingen die onder buitenlandse militaire bezetting zijn gehouden. 
Georgios Karatzaferis (IND/DEM ). -
   Mijnheer de Voorzitter, vrezen wij de waarheid of schamen wij ons daarvoor? Vrezen wij die, of schamen wij ons daarvoor, Giorgos? Er is maar één waarheid: er is een bezettingsleger en de Amerikanen, Britten en Spanjaarden zijn zonder enige reden tot een invasie overgegaan. Dat is de waarheid!
Ook wij hebben onder een bezetting geleden, en ook u hebt onder een bezetting geleden, in 1940, door de Duitsers. Ook toen waren er executies en ontvoeringen. Dat waren dingen die wij deden tegen de veroveraar, en dat doen vandaag ook de burgers van Irak. En gelijk hebben ze!
De bezettingstroepen moeten daar weg. Zij moeten dit land vrijlaten, opdat het zijn eigen weg kan vinden. Zij moeten schadevergoeding betalen voor wat zij hebben aangericht. Zij moeten de Iraakse burgers de aardolie laten, en met een prijs van 60 dollar per vat zullen die hun weg echt wel vinden!
Zolang er een bezettingsleger is, zullen er misdaden zijn. Dat moeten ze goed begrijpen. Dat is de enige echte waarheid. Wij hebben het zelf meegemaakt, toen Stalin zich met onze interne zaken ging bemoeien, van 1944 tot en met 1949. Toen hebben wij elkaar gedurende vele jaren afgemaakt. Het bezettingsleger moet weg. Dat is de enige juiste stap.
Laten wij de waarheid zeggen. Laten wij ons niet schamen. Wij moeten niet naar Straatsburg en Brussel komen om hier in alle rust en veiligheid wetten op te stellen. Laten wij hetgeen wij te zeggen hebben in Basra zeggen. Laten wij hetgeen wij te zeggen hebben in Bagdad zeggen. Daar is het volk, daar is de waarheid, daar ligt het probleem! Leve de democratie! Leve de vrijheid! Leve de zelfbeschikking van de volkeren! 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we weten allemaal dat de VS de vermeende aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak als voorwendsel heeft gebruikt om het land binnen te dringen. Nu proberen de Amerikanen om het Iraakse volk hun ideeën over democratie op te leggen. Niet alleen de duur van deze interventie, maar ook de kosten en de gevolgen ervan zijn onderschat. Irak is nu een rechteloos oord. Daardoor hebben extremisten een ideale gelegenheid om de rangen te sluiten en gevechtservaring op te doen. De Amerikaanse invasie heeft van dit land een opleidingskamp voor terroristen uit de hele wereld gemaakt, die nu wachten op een kans om die nieuw verworven kennis ook bij ons in praktijk te brengen.
We betalen dus nu al allemaal voor de fouten die de Amerikanen hebben gemaakt, hetzij doordat we geconfronteerd worden met meer terroristische activiteiten, hetzij doordat we de aanhang van islamitisch-fundamentalistische groeperingen zien groeien. Het is dan ook onaanvaardbaar dat Europa door het sturen van troepen nog meer zou moeten betalen voor de verkeerde keuzes van de Amerikanen. De vrede in Irak en een oplossing voor de problemen kunnen alleen maar van binnenuit komen. Daarom moeten we meer doen voor het onderwijs, de economie en de bestrijding van de welig tierende corruptie. Daar ligt een mooie taak voor Europa. 
Anna Ibrisagic (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik de heer Dimitrakopoulos graag feliciteren met de enorme hoeveelheid werk die hij verzet heeft voor deze ingewikkelde maar uiterst belangrijke kwestie.
Na het jarenlange regime van Saddam Hussein heeft het Iraakse volk nu de kans gekregen om het land op vrije en democratische wijze op te bouwen. De parlementsverkiezingen, die zijn gehouden onder grote tegendruk van krachten die noch in democratie noch in vrije verkiezingen waren geïnteresseerd, waren de eerste stap in het democratiseringsproces. Het was ook een kans voor de politiek om de terreur en het geweld te overwinnen, maar dat is niet gebeurd.
Hoewel er een overgangsregering is gevormd en de opstelling van de nieuwe grondwet is begonnen, is de situatie op veiligheidsgebied in Irak niet gestabiliseerd zoals had gemoeten. Integendeel, de situatie is van dien aard dat er nog lange tijd inspanningen vereist zullen zijn en een krachtige internationale troepenmacht aanwezig moet blijven.
Hoe eerder Irak zelf de veiligheid in het land kan verzorgen, hoe beter dat uiteraard is. Op grond van onze ervaring uit andere conflicten in onze eigen omgeving, bijvoorbeeld de Balkanoorlog, die ik zelf heb meegemaakt, kunnen we echter geen snelle resultaten verwachten. Het opbouwen van vrede en democratie kost tijd, zelfs als alle krachten in het land er positief tegenover zouden staan. Nog meer tijd kost het in landen zoals Irak of Bosnië, waar diverse groeperingen zijn die het democratiseringsproces tegenwerken. We hebben echter tijd en geduld nodig. Als we onvoldoende steun betuigen aan de inspanningen van Irak voor politieke democratisering of als we de internationale troepenmacht te snel uit Irak terugtrekken, zou dat niet alleen de vrede in Irak zelf op het spel zetten, maar ook in de omgeving van Irak, en dat kunnen we ons niet veroorloven. Daarom is het enige alternatief voor ons dat we Irak blijven steunen, zowel politiek als door een sterke internationale troepenmacht, zolang dat nodig is.
Commissaris Ferrero-Waldner heeft er zeer terecht op gewezen dat Europa vandaag eensgezind is in zijn pogingen om Irak weer op te bouwen. Naar mijn mening is eensgezindheid de cruciale voorwaarde om de situatie in Irak te stabiliseren en de huidige problemen daar te overwinnen. 
Marek Maciej Siwiec (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, we hebben hier een moeilijk compromis voor ons liggen waar al weken over gedebatteerd is. Ik zou een oproep willen richten tot diegenen in de zaal die proberen ons voor hun karretje te spannen, voor wie de tijd twee jaar geleden is stil blijven staan en die de retoriek van toen nog altijd hanteren. Onderschrijf het compromis en bedenk eens waar de Irakezen meer bij gebaat zijn, dit compromis of hun volksmennerij?
Als zij geen onderscheid maken tussen anonieme misdadigers die burgers vermoorden en de coalitietroepen die bestaan uit soldaten die in Irak hun leven op het spel zetten, dan zijn het leugenaars. Ik protesteer tegen hun leugens.
Ik zou Raad en Commissie twee dingen willen meegeven. Ten eerste zou de druk op de buurlanden van Irak moeten worden opgevoerd. Een aantal sprekers voor mij heeft al verwezen naar Syrië, en wat er daar en in Iran onlangs is gebeurd, heeft duidelijk gemaakt dat deze landen zelf verantwoordelijk zijn voor wat er binnen hun landsgrenzen gebeurt. Zij moeten voelen dat de blik van de internationale gemeenschap op hen is gericht en moeten beseffen dat zij ook voor een deel verantwoordelijk zijn voor wat er in Irak gebeurt. Zij moeten kleur bekennen en ophouden met het afgeven van misleidende signalen. Ten tweede moet de politieke dialoog met de politieke klasse van Irak worden geïntensifieerd. Het overgangsparlement weerspiegelt de opdeling van het land langs etnisch-religieuze scheidslijnen, maar wij moeten met die mensen praten. Als ze de wapens laten rusten, zijn het onze partners.
Ter afsluiting nog het volgende. Het sturen van vredestroepen is een mooi, maar naïef plan. Welk leger zet er nu een blauwe helm op en denkt daarmee de Irakezen te kunnen beschermen? We hebben goed bewapende, goed getrainde Iraakse troepen nodig, want alleen zij zijn in staat om de Irakezen te beschermen. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de verslagen in dit Parlement zijn maar zelden grappig, maar in dit verslag is toch echt sprake van enige - zij het onbedoelde - humor. In paragraaf 43 wordt voorgesteld dat de Europese Unie “met het oog op de opstelling van de Iraakse grondwet [haar] ervaring en bijstand aanbiedt”. De Irakezen zouden best eens van mening kunnen zijn dat de deskundigheid en ervaring van de Europese Unie op dit terrein toch wat te wensen overlaten. Haar jongste poging resulteerde in een onduidelijke en rommelige Grondwet die bijna 500 pagina’s besloeg. De Verenigde Staten van Amerika daarentegen hebben een heldere en beknopte grondwet, die maar enkele kantjes beslaat en die in de afgelopen 200 jaar slechts 27 keer door middel van een amendement hoefde te worden gewijzigd. Als de Irakezen hulp willen, zou het best eens kunnen zijn dat zij die liever van de Amerikanen vragen. Als de EU erbij betrokken raakt, gaat zij misschien zelfs wel aanbieden het grondwettelijk referendum voor de Irakezen te organiseren, en dat kan tot allerlei ongewenste problemen leiden. 
Bogusław Sonik (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, Irak is het strijdtoneel van gevechten met terroristen. De terroristen hebben een duidelijk doel voor ogen: zij willen de internationale troepenmacht in Irak dwingen zich terug te trekken en vervolgens de ontluikende democratie in dit land in de kiem smoren. De wereld mag hierbij niet lijdzaam toezien en de lidstaten van de Europese Unie kunnen zich zo’n scenario niet veroorloven.
De strijd tegen het terrorisme is een mondiale uitdaging waar de wereld aan het begin van de 21e eeuw het hoofd aan moet bieden. Deze strijd moeten we winnen, omdat onze tegenstander de betekenis van woorden als overeenkomst, afspraak, compromis, dialoog of vrede niet kent. Het terrorisme van deze tijd wil onze beschaving vernietigen. Nu vormen de Verenigde Staten het doelwit, maar over een paar maanden is Europa aan de beurt. Daarom moet de Unie een aantal gemeenschappelijke, moedige en concrete besluiten nemen, want tweehonderd miljoen euro steun volstaat niet meer.
De Unie moet in eerste instantie de basisproblemen van het volk proberen op te lossen, zoals het tekort aan water - twee miljoen Irakezen zitten zonder water -, een tekort aan levensmiddelen - volgens het laatste rapport van de VN lijdt één op de vier kinderen honger -, het gebrek aan werk - de werkloosheid bedraagt 70 procent -, het onveiligheidsgevoel en de angst voor terroristische aanslagen. De saboteurs die pijpleidingen en andere olie-installaties opblazen, hebben de voorbije twee jaar voor elf miljard dollar schade aangericht in Irak. Dit zijn zaken die als eerste in aanmerking zouden moeten komen voor steun van de EU.
Het kan toch niet dat de meest spectaculaire bijdrage die we leveren aan de wederopbouw van Irak, bestaat uit de aankondiging dat de Europese Commissie een vertegenwoordiging opent in Bagdad of dat er in december een waarnemingsmissie naar de verkiezingen wordt gestuurd. Vooral de gewone Irakezen verwachten concrete steun. We moeten ons meer en systematischer inzetten voor Irak. We hebben een visie nodig die een gemeenschap van 25 lidstaten waardig is.
Een mislukking zal ons duur komen te staan. Als de democratische krachten het onderspit delven, dan wordt de positie van de terroristen versterkt en de gevolgen daarvan zullen niet alleen in Irak te voelen zijn, maar in de hele wereld, in de vorm van een nieuwe golf van terroristische aanslagen. Vrede in Irak zal van grote betekenis zijn voor de ontwikkeling van de transatlantische betrekkingen en zal een voorbeeldfunctie hebben voor de hele regio. Er moet druk worden uitgeoefend op Syrië en Iran om ze ertoe te bewegen hun steun aan de terroristen in Irak te staken. 
Monika Beňová (PSE ).
   - We horen nu al enige tijd dat we niet moeten refereren aan het verleden en dat het geen nut heeft over de redenen voor de invasie van de Verenigde Staten in Irak en hun ad-hoccoalitie en bondgenoten te praten. Het spijt me, maar ik ben het hier absoluut niet mee eens, want de ad-hoccoalitie die de Amerikanen tot stand hebben gebracht en hebben geleid, is een soevereine staat binnengevallen zonder internationaal of wettig aanvaardbaar mandaat.
Dames en heren, mijnheer Straw, de geschiedenis heeft ons bij talloze gelegenheden laten zien dat de mensheid veel van haar fouten had kunnen vermijden als zij haar fouten en morele missers zorgvuldig had geanalyseerd. Helaas lijken we niet in staat te zijn van onze eigen fouten te leren.
Mijnheer Dimitrakopoulos, ik ben niet alleen in staat uw naam uit te spreken, maar ik respecteer u ook als collega in de Commissie buitenlandse zaken. Toch kan ik uw resolutie niet steunen, ook al ben ik me bewust van de moeite die u erin hebt gestoken. Ik ben het met mevrouw De Keyser eens dat deze resolutie geen enkel gezag zal hebben als onze ontwerpamendementen niet worden aangenomen. 
Simon Coveney (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn grote waardering uitspreken voor de heer Dimitrakopoulos, een naam waarmee ik de afgelopen maanden wel vertrouwd ben geraakt. Hij heeft bijzonder hard aan dit verslag gewerkt en steeds naar compromissen gezocht, zodat het de meningen en wensen van een overgrote meerderheid in dit Parlement zou vertegenwoordigen. Naar mijn mening is hij hierin goed geslaagd, en dat is bepaald een prestatie van formaat als het om Irak gaat.
Een van de positieve punten van dit verslag is dat steeds weer benadrukt wordt dat wij wat Irak betreft onze blik op de toekomst moeten richten, ons moeten concentreren op wat wij in de toekomst in Irak kunnen bereiken en het niet voortdurend moeten hebben over fouten en besluiten uit het verleden. De rapporteur heeft dit verslag niet laten kapen door diegenen die steeds weer willen terugkomen op de redenen voor de oorlog in Irak en op de vraag naar de legitimiteit van dat besluit. Dat debat moet natuurlijk wel gevoerd worden, maar het voegt in dit stadium weinig positiefs toe aan dit verslag. Dat gaat vooral over de vraag wat de rol van de EU in de toekomst zal en moet zijn, namelijk het bijstaan van de nieuwe autoriteiten in Irak. Er komen veel onderwerpen aan de orde, waarvan ik er drie wil noemen.
Eerst iets over de politieke steun. Ik was blij de heer Brok te horen verwijzen naar het recente bezoek van vertegenwoordigers van de nationale overgangsassemblee aan dit Parlement, een bezoek dat heel welkom was. Zij vroegen om bijstand, steun en hulp bij de opstelling van de nieuwe grondwet in Irak. Naar mijn mening moeten wij die van harte en met enthousiasme verlenen. Wij moeten er vóór alles voor zorgen dat alle groeperingen in Irak volledig betrokken worden bij de opstelling van deze grondwet.
Mijn tweede opmerking betreft de veiligheid. Wij mogen niet vergeten dat op ditzelfde moment Europese burgers in moeilijke omstandigheden proberen in Irak de veiligheid te handhaven. Wij moeten vooruitkijken om te zien wat wij als EU gezamenlijk kunnen doen. Daarom ben ik heel blij dat er binnenkort een EU-delegatie in Bagdad wordt geopend. Ook ben ik ingenomen met de missie voor de opbouw van de rechtsstaat en de training van politiefunctionarissen, die tot een aanzienlijke verbetering van de veiligheidssituatie in Irak zal leiden, en met de nieuwe oproep voor een nieuwe resolutie van de VN-Veiligheidsraad inzake Irak, die in het verslag in detail wordt beschreven. Dit is een moedige nieuwe oproep.
Tot slot mogen wij ook onze principes op het gebied van de mensenrechten niet vergeten, in het bijzonder met betrekking tot de doodstraf, hoe moeilijk en extreem de omstandigheden in Irak ook nog steeds zijn. 
Richard Howitt (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben ingenomen met de nadruk die de rapporteur legt, en die ook tot uitdrukking komt in amendement 12 van de PSE-Fractie, op het belang van actieve steun van de EU voor de sociale, economische en politieke wederopbouw van Irak, voor het succes van de verkiezingen in januari, voor de verdubbeling van het aantal internationale partners voor Irak zoals die vertegenwoordigd waren op de conferentie in Brussel, en voor onze gezamenlijke veroordeling van alle geweld, ontvoeringen en mensenrechtenschendingen in Irak.
De Labourpartij in het Europees Parlement is het niet eens met de amendementen waarmee wordt geprobeerd de meningsverschillen uit het verleden weer op te rakelen. In dat verband merk ik op dat de Verts/ALE-Fractie met amendement 3 de inzet van dit Parlement voor de bestrijding van zowel het terrorisme als de verspreiding van massavernietigingswapens probeert teniet te doen. Iedereen zou tegen dit amendement moeten stemmen.
Tot slot bestaat er een verband tussen dit debat en het volgende, over ontwikkeling. Na twintig jaar onder Saddam Hussein gaan vijf miljoen Irakezen nu gebukt onder chronische armoede, kent het land de snelste toename van kindersterfte ter wereld, heeft op het platteland minder dan de helft van de bevolking toegang tot veilig drinkwater en is 60 procent volledig afhankelijk van voedselhulp. Vandaag bevestigt het Europees Parlement nog eens dat het zich actief zal inzetten voor het recht van het Iraakse volk op ontwikkeling en vrede. 
Benita Ferrero-Waldner,
   .  Mijnheer de Voorzitter, de periode na de oorlog in Irak is tot op zekere hoogte vergelijkbaar met die na de Tweede Wereldoorlog, zij het dat een ander zich op kleinere schaal afspeelt. Wij moeten echter al onze meningsverschillen en ruzies uit het verleden achter ons laten en onze blik op de toekomst richten. Dat is de enige oplossing. Wij moeten niet slechts over de situatie praten, wij moeten ook handelen, wij moeten deze bladzijde van de geschiedenis nu omslaan. Om die reden heeft de Commissie de afgelopen twee jaar steeds getracht om door middel van haar steun voor de wederopbouw bij te dragen aan verzoening in Irak zelf en in de internationale gemeenschap.
Zoals de heer Brok en mevrouw Morgantini al aangaven, moeten wij er ook zorg voor dragen dat het herstel en de wederopbouw van Irak ten goede komen aan alle Irakezen. Het moet een alomvattende aanpak zijn. Natuurlijk moeten wij ons bezighouden met de grondwet. Dat moet een grondwet worden die van alle Irakezen is, die de territoriale integriteit van Irak daadwerkelijk beschermt, maar die tegelijkertijd ook ruimte biedt voor een federale structuur. Dat is de enige manier om het juiste evenwicht tussen de verschillende etnische groepen te waarborgen. De grondwet moet ook gericht zijn op de toekomst en leiden tot een moderne maatschappij, waarin vrouwen en religieuze gemeenschappen tot hun recht kunnen komen. De grondwet is dan ook van het allergrootste belang.
Het is ook heel belangrijk dat de instellingen van het nieuwe Irak worden opgebouwd. Er is al veel gesproken over energie en handel. Naar mijn mening moet de capaciteit van de ministeries van Handel en Energie worden uitgebreid, zodat de Irakezen zichzelf weer kunnen ontwikkelen.
Wij hebben ondersteuning verleend bij de verkiezingen en dat zullen wij ook bij de volgende verkiezingen doen, indien de veiligheidssituatie dat toestaat. Het is ook van groot belang dat de Iraakse politie en de rechterlijke macht verder worden ontwikkeld. De ‘Eujustlex’-missie, die op 1 juli van start is gegaan, is van groot belang en zal hopelijk een belangrijke bijdrage leveren. Deze missie betreft de opleiding van 770 politiemannen en leden van de rechterlijke macht. Wij moeten ons ook weer gaan richten op de sociale voorzieningen, zoals onderwijs, gezondheidszorg en veilig drinkwater. De mensen moeten de kans krijgen een normaal leven te leiden. Op dit moment hebben zij slechts enkele uren per dag elektriciteit, en dat in een klimaat waar de temperaturen kunnen oplopen tot 50 graden.
Wij weten hoe moeilijk het is. De omstandigheden ter plaatse zijn buitengewoon moeilijk. Wij weten ook dat er bij de tenuitvoerlegging soms vertragingen optreden als gevolg van de moeilijke situatie. Wij zijn daarom voortdurend in gesprek met de Wereldbank, de VN en de Irakezen zelf. Het is duidelijk dat zij de eerstverantwoordelijken zijn, maar wij moeten hen waar mogelijk steunen.
Ik ben het met u eens dat het heel belangrijk is dat de internationale gemeenschap de buurlanden van Irak aanmoedigt om dezelfde aanpak te kiezen en te streven naar eenheid en verzoening in Irak. Dat is de duidelijke boodschap die wij tijdens de internationale conferentie hebben afgegeven.
Wij steunen de voorstellen van de Wereldhandelsorganisatie inzake Irak. Handels- en samenwerkingsovereenkomsten kunnen de volgende stap zijn, afhankelijk van de onderhandelingen met de Irakezen. Zij hebben de kans om op een nieuwe manier voort te bouwen op de huidige situatie, waarin wij hun bijstand verlenen, maar dit moet wel volgens veel strakkere regels gebeuren.
Ik ben het Europees Parlement bijzonder dankbaar voor zijn steun. Ik feliciteer de heer Dimitrakopoulos met zijn voortreffelijke werk. U ziet, ik leer het wel en de volgende keer zal ik het nog beter doen. 
Jack Straw,
   .  Mijnheer de Voorzitter, ik wil via u alle leden van het Europees Parlement bedanken voor een bijzonder constructief debat, dat ook voor mij heel interessant was. Natuurlijk is het tot op zekere hoogte zo dat we niet over de toekomst kunnen praten zonder het verleden te begrijpen, en dat verleden is op verschillende manieren te analyseren. Ik ben toevallig de mening toegedaan dat de oorlog indertijd gerechtvaardigd was. Dat vind ik nog steeds. Ik respecteer echter iedereen die daar anders over denkt.
Ik wil echter wel dit zeggen: wij kunnen twisten over de legitimiteit van de militaire actie, en dat zullen wij ongetwijfeld nog heel lang doen, maar laten wij nu alstublieft niet gaan twisten over de legitimiteit van de democratisch gekozen Iraakse regering. Enkele sprekers trokken de legitimiteit van de huidige regering in twijfel. Met alle respect, dat is onterecht. De verkiezingen van 30 januari vonden plaats onder het mandaat van de Verenigde Naties en onder streng toezicht van de internationale gemeenschap. Het waren eerlijke verkiezingen: 8,6 miljoen Irakezen hebben gestemd en zij hebben een representatieve assemblee gekozen. Die heeft nu van de Verenigde Naties de opdracht gekregen om in augustus met een ontwerpgrondwet te komen, die in oktober in een referendum moet worden geratificeerd, zodat er in december nieuwe verkiezingen kunnen worden gehouden voor een meer permanente nationale regering. Mijns inziens is het de taak van de hele internationale gemeenschap om dat unanieme mandaat van de Verenigde Naties te ondersteunen en ervoor te zorgen dat dit proces goed en doeltreffend verloopt. Ik ben de Commissie en het Parlement zeer dankbaar voor hun steun voor dat proces.
Ja, de situatie in Irak is momenteel ernstig en ja, er vallen te veel doden. Ik wil diegenen die dit simpelweg karakteriseren als een soort legitiem verzet er echter wel aan herinneren dat de overgrote meerderheid van de slachtoffers van dit terrorisme geen coalitietroepen zijn, maar gewone Irakezen. Ik wil de collega’s hier er ook aan herinneren dat de situatie in veel, zij het niet alle, gebieden in Irak tamelijk normaal is. Daar hebben zich heel weinig incidenten voorgedaan. Hoe dat komt? Doordat het terrorisme daar is verslagen. Daar waar de situatie niet normaal is, komt dat door het terrorisme. Ik ben niet naïef. Ik erken dat er in een land waar zoveel terrorisme is, niet alleen een politiek proces op gang moet worden gebracht om mensen bij de verdere ontwikkeling te betrekken, maar ook onmiddellijk actie moet worden ondernomen om de veiligheid van de mensen te garanderen. Het is bijzonder spijtig dat de meeste soennieten bij de verkiezingen in januari hebben besloten niet te gaan stemmen.
Sindsdien heeft de Iraakse regering moeite gedaan om de soennieten bij het proces te betrekken. Ook commissaris Ferrero-Waldner en ik hebben een ontmoeting gehad met vertegenwoordigers van de soennitische gemeenschap en wij hebben deze zaak ook besproken met leden van de sjiitische en Koerdische gemeenschap. Het heeft veel moeite gekost, maar juist twee dagen geleden heeft de nationale assemblee besloten de vertegenwoordiging van vijftien soennieten in de grondwetgevende raad te bekrachtigen. Dat is van uitermate groot belang, een eerste concreet gebaar in de richting van de soennitische gemeenschap. Er moeten nog meer van dit soort stappen worden gezet, zodat er uiteindelijk een Irak komt waarin alle groeperingen vertegenwoordigd zijn.
Het andere wat ik wil zeggen, is dat alle analyses van de publieke opinie in Irak erop lijken te wijzen dat, ondanks al het geweld dat momenteel plaatsvindt, de meeste Irakezen de voorkeur geven aan datgene wat is gebeurd en nog steeds gebeurt boven wat er voor de oorlog gebeurde. En ja, voor de oorlog was er ook sprake van terrorisme: dat was staatsterrorisme, dat aan honderdduizenden gewone Irakezen het leven heeft gekost. En nee, er zijn sinds de oorlog geen honderdduizenden Irakezen omgekomen, wel enkele tienduizenden. Dat is te veel, maar nu hebben de Irakezen in ieder geval uitzicht op een democratische, vreedzame toekomst, waarin zij hun eigen lot kunnen bepalen, en dat is iets wat zij onder Saddam absoluut niet konden.
Er is in Europa en elders veel discussie geweest over deze situatie in Irak. In het licht daarvan zijn wij bijzonder gelukkig met de zeer constructieve aanpak van de heer Dimitrakopoulos en zijn commissie. Ik dank u daar heel hartelijk voor. Ik weet dat het, gezien de sterk uiteenlopende meningen die hierover bestaan, een bijzonder moeilijk karwei is geweest om hierin eenheid aan te brengen en gezamenlijke actie in de toekomst mogelijk te maken. De discussie van vandaag was daar een duidelijke illustratie van. Ik dank de heer Dimitrakopoulos en ook de Commissie.
Wij als voorzitterschap zullen de komende zes maanden ons uiterste best doen om het werk van de Europese Unie actief te steunen. Tegelijkertijd zullen wij onze eigen verantwoordelijkheden als één van de coalitiepartners in Irak niet uit de weg gaan. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats. 

De Voorzitter.
   Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- de verklaringen van de Raad en de Commissie over Afrika en de uitdagingen van de mondialisering,
- de mondelinge vraag (B6-0248/2005) aan de Raad van Luisa Morgantini, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking: “Wereldwijde oproep voor een actie tegen de armoede: laat armoede tot het verleden behoren”,
- en de mondelinge vraag (B6-0249/2005) aan de Commissie van Luisa Morgantini, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking: “Wereldwijde oproep voor een actie tegen de armoede: laat armoede tot het verleden behoren”. 
Jack Straw,
   .  Mijnheer de Voorzitter, voor de tweede keer vanochtend wil ik zeggen dat het mij een grote eer is het Europees Parlement te mogen toespreken. Ik hecht veel waarde aan de dialoog die ik heb gehad met het Parlement en zijn commissies, niet alleen in de afgelopen vier jaar als Britse minister van Buitenlandse Zaken, maar ook in de vier jaar daarvoor, als Britse minister van Binnenlandse Zaken. Ik maak al zo lang deel uit van de Britse regering dat ik mij zelfs ons vorige voorzitterschap nog herinner, zeveneneenhalf jaar geleden, toen ik de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken mocht voorzitten.
Ik wil het Parlement verder gelukwensen met zijn initiatief om vandaag zijn steun uit te spreken voor de campagne “Laat armoede tot het verleden behoren”. Het is een teken van uw sterke betrokkenheid bij de mondiale ontwikkeling in een jaar dat van vitaal belang is voor Afrika en voor de armste landen in de wereld.
Mevrouw Morgantini heeft mij enkele gedetailleerde vragen toegestuurd. Ik heb haar al een gedetailleerd antwoord op die vragen toegestuurd en ik zal ervoor zorgen dat deze ruimer beschikbaar worden gesteld. In mijn toespraak zal ik op veel van de door haar genoemde punten nader ingaan.
In de afgelopen paar maanden werd het nieuws in Europa vaak bepaald door onenigheid en problemen. De kiezers in twee lidstaten van het eerste uur hebben de vragen waarover alle burgers van Europa zich grote zorgen maken, helder naar voren gebracht. Hoe kan de Europese Unie beter presteren en hun de welvaart en de veiligheid bieden die wij allemaal zozeer wensen in onze snel veranderende wereld?
Sommige antwoorden op die vraag hebben te maken met het interne beleid van de Europese Unie, met inbegrip van de toekomstige financiering. Zoals Tony Blair twee weken geleden hier in dit Parlement zei, neemt het Verenigd Koninkrijk zijn verantwoordelijkheid als EU-voorzitter heel serieus. Wij zullen ons uiterste best doen om aan het eind van het jaar overeenstemming te bereiken over de financiële vooruitzichten. Tegelijkertijd zullen wij trachten op een open en inclusieve manier het bredere debat te voeren over de toekomstige koers en prioriteiten van Europa, met respect voor de verschillende standpunten die in dit Parlement en bij de regeringen en burgers in Europa leven. Als wij echter goed willen reageren op de hoop en vrees die de mensen voor de toekomst hebben, is het minstens zo belangrijk dat de EU haar acties in de rest van de wereld versterkt. Een van de meest opvallende ontwikkelingen van de afgelopen paar jaar is dat wij in de Europese Unie al zoveel hebben gedaan om die uitdaging aan te gaan, op basis van heel brede overeenstemming.
Een paar jaar geleden waren de landen van Europa nog ernstig verdeeld. In het vorige debat, over Irak, zijn we daar nog eens duidelijk aan herinnerd. Vandaag ondernemen wij echter vastberaden en gezamenlijk actie om de vrede in het Midden-Oosten, Sudan en de Democratische Republiek Congo te bevorderen. Wij hebben een uitgebreid programma van engagement met het nieuwe Irak. Wij lopen in de internationale gemeenschap voorop in het moeilijke maar uiterst belangrijke proces van engagement met Iran.
Wat veiligheid en defensie betreft, geldt hetzelfde verhaal. Nog maar een paar jaar geleden ging het bij het debat over het EVDB voornamelijk om de locatie en de personeelsinvulling van een kleine planningsunit in een voorstad van Brussel. Vandaag werkt er echter een EU-troepenmacht samen met de NAVO in Bosnië. EU-missies daar en in Macedonië leiden politiemensen op. Wij trainen ook Iraakse politiefunctionarissen en leden van de rechterlijke macht. Wij hebben twee Europese missies in de Democratische Republiek Congo. Wij verlenen bijstand aan de troepenmacht van de Afrikaanse Unie in Sudan.
We kunnen nu dan ook gerust stellen dat het Europees veiligheids- en defensiebeleid niet zomaar een stukje papier is: het maakt een wezenlijk verschil voor het leven van duizenden mensen overal ter wereld. Mijn wens is dat de periode van het Britse voorzitterschap, en de jaren daarna, een tijd wordt waarin wij voortbouwen op deze successen en waarin wij de invloed en de macht van de Europese Unie verder versterken als een kracht voor het goede in de wereld. Nergens is dat belangrijker dan in Afrika. Het huidige Afrika is armer dan 25 jaar geleden. De helft van de bevolking ten zuiden van de Sahara leeft van minder dan een dollar per dag. Het aandeel van Afrika in de wereldhandel is een derde van wat het in 1980 was. Het totale nationale inkomen van de Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara bedraagt minder dan wat de ontwikkelde landen – de EU, de Verenigde Staten, Japan en nog een paar landen – uitgeven aan landbouwsubsidies. Als wij de millenniumdoelen voor ontwikkeling willen halen, is er een enorme doorbraak nodig. In het huidige tempo zal het meer dan honderd jaar duren voordat Afrika ten zuiden van de Sahara de streefcijfers voor basisonderwijs of vermindering van de kindersterfte kan halen. Voor drie van de doelen, die voor honger, armoede en veilig drinkwater, wordt de situatie in de landen ten zuiden van de Sahara met de dag slechter.
Intussen is de levensverwachting in Afrika momenteel amper 42 jaar, minder dan de leeftijd van de meesten hier in dit Huis. De verwachting is dat de levensverwachting in sommige Afrikaanse landen over vijf jaar zal zijn gedaald tot minder dan dertig jaar. Twintig miljoen Afrikanen zijn al overleden aan aids, momenteel doodsoorzaak nummer één op dit continent. Driekwart van het totale aantal mensen met HIV in de wereld woont in Afrika.
Nelson Mandela zei: “Net als slavernij en apartheid is armoede geen natuurverschijnsel. Armoede wordt veroorzaakt door mensen en kan ook door acties van mensen worden overwonnen en uitgeroeid.” Mandela had gelijk. Afrika kent maar al te veel voorbeelden van acties van mensen die andere mensen verhinderen een beter leven voor zichzelf op te bouwen.
Mijn collega en vriend Hilary Benn, de Britse minister van Internationale Ontwikkeling, en ik hebben met eigen ogen gezien hoe de door de regering gesteunde militie in Darfur vele duizenden mensen heeft vermoord. Miljoenen mensen hebben hun huizen moeten ontvluchten.
In Zimbabwe heeft de regering de democratie en de fundamentele mensenrechten al met voeten getreden en de economie, die ooit een van de sterkste was van heel Afrika, om zeep geholpen. De regering van Zimbabwe heeft zich nu tegen de armsten en meest kwetsbaren in dat land gekeerd en honderdduizenden uit hun huizen gejaagd en hun bestaansbronnen vernietigd. Het probleem van Zimbabwe is niet een intrinsiek gebrek aan natuurlijke hulpbronnen of een ongunstig klimaat, maar heel slecht bestuur. Terecht heeft de Europese Unie een niet mis te verstane boodschap afgegeven dat het gedrag van de regering van Zimbabwe volstrekt onacceptabel is. Wij hebben dat gedaan door middel van nieuwe uitgebreide en beperkende maatregelen tegen het regime van Mugabe, en door een krachtige veroordeling van de jongste wandaden.
Maar laten we te midden van al deze sombere verhalen niet vergeten dat de situatie in Afrika veel complexer is dan het op het eerste gezicht lijkt. In de jaren zeventig waren de democratieën van Afrika op de vingers van één hand te tellen, en dan had je nog twee vingers over: er waren er drie. Op dit moment telt het continent meer dan dertig democratisch gekozen regeringen.
Nog maar een paar jaar geleden woedden er overal in Afrika gewapende conflicten, maar tegenwoordig begint in landen als Burundi, Liberia, Sierra Leone en Angola de vrede steeds vastere vorm te krijgen. De boodschap van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid was altijd dat de wereld zich niet moest bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van haar leden. Die van haar opvolger, de nieuwe Afrikaanse Unie, daarentegen, is niet gebaseerd op non-interventie maar op “non-onverschilligheid”. Zij put haar inspiratie uit de Europese Unie en op wat die heeft bereikt in een continent dat zelf ook ooit het toneel was van conflicten, oorlog en bloedvergieten, voordat het zich ontwikkelde tot een gebied dat wordt gekenmerkt door de vrede en stabiliteit zoals wij die nu kennen.
Met het Nieuw Partnerschap voor de ontwikkeling van Afrika (NEPAD) hebben de Afrikaanse leiders ingestemd met een -mechanisme dat veel regeringen in de ontwikkelde wereld, ook die in Europa, als knap vervelende inmenging zouden ervaren. De economische situatie in Afrika is ook echt niet overal zo slecht als het soms lijkt. Sommige landen, zoals Mozambique en Ethiopië, hebben groeipercentages gehaald van rond de 7 procent, genoeg om heel veel mensen uit de armoede te trekken.
Het continent heeft geweldige hulpbronnen, zowel natuurlijke als in de vorm van menskracht, en uit deze positieve factoren moeten wij hoop putten. De Afrikanen willen een betere toekomst, en wij hier in Europa moeten hen, samen met onze internationale partners, daarbij blijven steunen, zodat de hervormingen in Afrika de kans krijgen aan te slaan en op hun beurt de Afrikanen helpen hun situatie ten goede te veranderen.
Wij hebben dit jaar dan ook tot een jaar van actie gemaakt en wij hebben ook al heel veel bereikt. Als het over de Europese Raad van vorige maand gaat, denkt iedereen op dit moment in de eerste plaats aan de meningsverschillen over de begroting van de Europese Unie, maar het zou best eens kunnen zijn dat onze kinderen zich deze Raad vooral zullen herinneren als de Raad die het besluit nam om de Europese hulp aan Afrika in vijf jaar tijd te verdubbelen. Dat is de duurzame erfenis van die Raad, terwijl met wat geluk en veel inspanning de tijdelijke problemen over de Europese begroting inderdaad tijdelijk zullen blijken te zijn.
Wij zijn ook vastbesloten de hulp beter te coördineren en effectiever te maken, door voort te bouwen op de afspraken die dit voorjaar tijdens de vergadering van de OESO in Parijs zijn gemaakt. Wij moeten ervoor zorgen dat de hulp niet leidt tot nog slechter bestuur en tot verrijking van corrupte ambtenaren, maar wordt gebruikt voor de verbetering van de kwaliteit van het bestuur en voor hulp aan de allerarmsten, voor wie hij immers is bedoeld.
De G8 heeft een akkoord bereikt over volledige kwijtschelding van de schulden van alle arme landen met hoge schuldenlasten, en de leiders van de G8 die vandaag in Gleneagles bijeenkomen en vandaag en morgen zullen vergaderen, zullen met elkaar spreken over verdere steun. Tijdens de top van de Verenigde Naties in september zullen wij de millenniumdoelstellingen evalueren en de internationale actie om die te halen, opvoeren. Wij moeten echter nog meer doen. Onder ons voorzitterschap zal het Verenigd Koninkrijk werken aan een Europese strategie ter ondersteuning van de succesvolle ontwikkeling van Afrika. Dit moet een veelomvattende en ambitieuze strategie worden, die verder gaat dan financiële steun alleen en laat zien hoe Afrika zal investeren in mensen, goed bestuur, groei en vrede en veiligheid. Als onderdeel van deze strategie moeten wij de armste landen van de wereld betere toegang verschaffen tot de ontwikkelde markten, zodat de ontwikkelingsagenda van Doha kan worden gerealiseerd. Wij moeten hiermee een begin maken tijdens de vergadering in Hongkong die in december zal plaatsvinden.
De Europese Unie, de Verenigde Staten en andere rijke landen moeten hun beloften nakomen en de exportsubsidies afschaffen, en wel volgens een duidelijk en expliciet tijdschema. Ook moeten wij het grote belang erkennen van vrede en stabiliteit in Afrika. Duizenden vluchtelingen in Darfur kennen nu al meer veiligheid. Waarom? Dankzij het geld dat door de Europese Unie via haar Vredesfaciliteit beschikbaar is gesteld voor de missie van de Afrikaanse Unie daar. Met deze faciliteit kunnen wij onze steun verder opvoeren door ondersteuning te bieden aan de Afrikaanse Unie en organisaties als de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten, ECOWAS, die zelf zo’n belangrijke rol heeft gespeeld bij de oplossing van het conflict in West-Afrika.
De Vredesfaciliteit heeft echt succes gehad, maar nu begint het geld dat ervoor is uitgetrokken, op te raken, en wij moeten afspraken maken om ervoor te zorgen dat er voor de lange termijn voldoende geld beschikbaar komt. Ook de Afrikaanse leiders zelf hebben ingezien dat Europa kan helpen door beter en democratischer bestuur in Afrika te bevorderen.
Ik kom nu terug op het probleem van Zimbabwe. Ik ben bijzonder verheugd over de roep van het Europees Parlement om actie op het gebied van de verkiezingen en om stringente naleving van de sancties van de Europese Unie. De Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU heeft zich sterk gemaakt voor beter bestuur in zowel de Afrikaanse landen als de landen in het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. De Overeenkomst van Cotonou maakt het mogelijk dat wij in de ergste gevallen de hulp opschorten. Wij moeten niet alleen bereid zijn om die bepaling ook te gebruiken, maar ik vind ook dat wij veel actiever moeten toezien op de voortgang op het gebied van democratie en bestuur. Het zijn juist de mensen die het meeste baat hebben bij democratie en beter bestuur, de gewone mensen in de ACS-landen in Afrika, die willen dat wij van deze mechanismen in akkoorden als die van Cotonou gebruik maken.
De geweldige Live 8-concerten die afgelopen weekend overal in Europa en in de hele wereld werden gehouden, klinken nog na in onze oren. Deze concerten hebben, samen met de bredere belangstelling die is gewekt door de vergadering van de G8 in Gleneagles, zowel in Afrika als in Europa en de hele ontwikkelde wereld geleid tot hooggespannen verwachtingen: iedereen hoopt dat de hulp voor Afrika dit keer vrucht zal afwerpen. Laten wij hopen dat dat inderdaad het geval zal zijn. Laten wij hopen dat de ontwikkelde landen daadwerkelijk over de brug zullen komen met de hulp die zij beloven, maar laten wij ook goed begrijpen dat het proces alleen kan slagen als de kwaliteit van het bestuur in Afrika beter wordt en er een eind komt aan de corruptie daar.
Bij haar actie in Afrika en elders in de wereld kan de Europese Unie profiteren van drie belangrijke sterke punten. In de eerste plaats de intrinsieke macht en invloed van de EU. Als wij met één stem spreken, kunnen wij de internationale agenda bepalen. Wij doen dat op het gebied van de wereldhandel, maar ik heb het ook gezien tijdens mijn samenwerking met Javier Solana, met Joschka Fischer en nu met Philippe Douste-Blazy in het moeilijke dossier-Iran. Als de Europese Unie als een eenheid optreedt, heeft zij een enorme kracht. Onze kracht is gelegen in onze mondiale connecties. Er is bijna geen land ter wereld dat niet een of andere speciale historische band of vriendschapsrelatie heeft met een van de lidstaten van de Europese Unie. Met de jongste uitbreiding, afgelopen mei, is dat netwerk van partnerschap en vertrouwen nog vergroot, en onze wereldwijde invloed wordt weerspiegeld in dit Parlement en in uw sterke internationale betrokkenheid.
De EU werkt momenteel aan versterking van de betrekkingen met haar buurlanden, zoals Rusland, en nieuwe strategische partners, zoals China en India. Tussen deze landen en de EU zullen tijdens ons voorzitterschap belangrijke topontmoetingen plaatsvinden. Bij dergelijke strategische partners zullen wij uiteraard veel meer invloed hebben als wij gezamenlijk optreden.
De derde, en misschien wel belangrijkste, kracht van de Europese Unie is de kracht van haar waarden. in het buitenlands beleid is wel omschreven als zorgen dat anderen willen wat wij willen. De uitbreiding van de Europese Unie is een van de meest treffende en krachtigste voorbeelden van die in de praktijk. De magnetische aantrekkingskracht van het succes van de EU, van haar waarden en instellingen, heeft bijgedragen aan grote veranderingen, eerst in Zuid-Europa en vervolgens in Midden- en Oost-Europa, en momenteel leidt het vooruitzicht van een EU-lidmaatschap tot hervormingen en stabiliteit in Turkije en de hele Westelijke Balkan.
Wellicht kennen anderen hier de Westelijke Balkan beter dan ik, maar iedereen die de Westelijke Balkan kent, weet dat de Europese Unie, met haar waarden en haar kracht, in de praktijk de enige is die de verdeelde gemeenschappen daar enig uitzicht op vrede en veiligheid kan bieden. De Raad van ministers van de Europese Unie van afgelopen juni heeft dit erkend door nog eens te bevestigen dat de EU voornemens is haar bestaande toezeggingen inzake uitbreiding volledig uit te voeren, met inbegrip van de start van de onderhandelingen met Turkije op 3 oktober.
Intussen draagt ons nabuurschapsbeleid ertoe bij dat onze waarden nog verder naar het oosten en het zuiden worden uitgedragen, met inbegrip van Oekraïne en de landen rond de Middellandse Zee. Met deze landen zullen wij tijdens het Britse voorzitterschap ook topontmoetingen organiseren. Die waarden vormen het fundament van de transatlantische relatie, het grootste bondgenootschap van vrije democratieën ter wereld, dat van essentieel belang is om de mondiale problemen van de toekomst aan te pakken, van terrorisme en verspreiding van kernwapens tot armoede en klimaatverandering.
Door deze sterke punten – onze eigen kracht, onze mondiale connecties en de kracht van onze waarden – heeft de Europese Unie momenteel nog meer mogelijkheden om haar kracht als een instrument voor het goede in de hele wereld te vergroten. Ik zie ernaar uit om tijdens ons voorzitterschap met u allen samen te werken aan de verwezenlijking van dat doel.
Louis Michel,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dames en heren, toen ik mij kandidaat stelde voor de portefeuille “Ontwikkeling en humanitaire hulp”, wist ik dat Afrika bij mijn activiteiten en mijn betrokkenheid centraal zou staan.
Mijn betrokkenheid is ingegeven door een gevoel van verontwaardiging en door het besef dat er dringend iets moet worden gedaan: Afrika is vandaag de dag nog steeds afgesneden van de wereld; het neemt een marginale plaats in ons bewustzijn in en profiteert niet van de voordelen van de mondialisering.
Mijn betrokkenheid is mede gebaseerd op de rationele constatering dat de context veranderd is en dat zich nu de – waarschijnlijk unieke – gelegenheid voordoet om van Afrika een welvarender, stabieler en beter bestuurd continent te maken. In deze context kan en moet Europa zich onderscheiden, omdat wij nu de voorwaarden kunnen scheppen die gunstig zijn voor het uitbannen van de armoede en omdat we geen enkel excuus meer hebben om het niet te doen.
Afrika is veranderd. De Afrikanen zelf hebben besloten het noodlot de rug toe te keren en hun lot in eigen hand te nemen. Zo heeft het energieke en indrukwekkende optreden van de Afrikaanse Unie in Darfur, Togo en Ivoorkust een nieuwe dimensie gegeven aan het principe dat Afrikaanse crisissituaties om een Afrikaanse oplossing vragen. Dit optreden, dat steunt op solide regionale organisaties, opent nieuwe perspectieven voor vrede, stabiliteit en veiligheid, perspectieven waarvan we eerder niet hadden durven dromen. Bovendien wordt de Afrikaanse Unie gesteund door een krachtig , dat momenteel de grote lijnen aangeeft van een veelbelovende visie.
Afrika mag dan veranderd zijn, Europa is dat ook. Europa profileert zich steeds meer als de spreekbuis van enerzijds een wereld die meer op solidariteit en rechtvaardigheid is gericht, en anderzijds een meer multilateraal systeem. Dit jaar, 2005, het jaar van de ontwikkeling, moet Europa zijn stem laten horen als de belangrijkste donor van ontwikkelingshulp, en in die hoedanigheid kan het de internationale gemeenschap aansporen om concreet en voortvarend op te treden, zodat we binnenkort niet in de situatie terechtkomen dat de millenniumontwikkelingsdoelstellingen synoniem zijn aan niet-nagekomen beloften. Daarnaast verheugt het mij bijzonder te kunnen constateren dat de Europese Raad – zoals zojuist is gezegd – het voorstel van de Commissie heeft overgenomen, waardoor de officiële ontwikkelingshulp binnen nu en 2015 daadwerkelijk kan worden verdubbeld en binnen nu en 2010 een verdubbeling van de steun aan Afrika kan worden gerealiseerd.
Ten slotte is ook de wereld veranderd. De gebeurtenissen van de afgelopen jaren hebben ons laten zien hoezeer falende staten een bron van instabiliteit kunnen zijn en een veilig toevluchtsoord kunnen vormen voor terroristen en criminelen. Een toenemende mondialisering op alle niveaus vraagt onvermijdelijk ook om een toenemende solidariteit. Mijns inziens is het ontwikkelingsbeleid op dit moment het middel bij uitstek om de mondialisering een menselijk gezicht te geven. Ik zie in ieder geval geen beter instrument. Kenmerkend voor mondialisering is dat dit fenomeen niet, zoals sommigen ons wilden doen geloven, ergens in een achterafkamertje uit een politiek besluit is ontstaan. De mondialisering is niet echt op georganiseerde wijze tot stand gebracht; het is een spontaan proces, dat door sommigen wordt toegejuicht en door anderen gevreesd, maar waarop – en dat is het vervelende – geen enkele autoriteit rechtstreeks invloed lijkt te hebben, noch op nationaal, noch op internationaal niveau. Uiteraard behoor ik tot degenen die menen dat de mondialisering veel goeds kan brengen en dat zij in ieder geval veel meer voordelen dan nadelen oplevert.
Op een toenemende mondialisering op alle niveaus moeten wij natuurlijk reageren met een toenemende solidariteit op alle niveaus. Wat kan mondialisering tenslotte betekenen voor bevolkingsgroepen die geen toegang hebben tot schoon water, voor jongeren die geen toegang hebben tot onderwijs en voor kinderen die sterven aan ziekten die behandeld hadden kunnen worden? Hoewel sommigen het liefst zouden terugkeren naar modellen die – helaas – een déjà-vu oproepen, lijkt het mij verkeerd te denken dat mensen niets van mondialisering willen weten of dat ze de tijd terug willen draaien. Wat wij – als Europeanen – willen, is een mondialisering waar iedereen van profiteert, en die een positieve invloed heeft voor de gehele mensheid, niets of niemand uitgezonderd. In deze context moeten wij er in de allereerste plaats voor zorgen dat mondialisering in Afrika en voor Afrika kan functioneren.
Ik geef toe dat liberalisering van de markten in deze context alleen zin heeft als landen in staat zijn regels uit te vaardigen om uitwassen te beteugelen en het algemeen belang te bevorderen. Om te kunnen profiteren van de kansen die de mondialisering biedt, moeten de regeringen – zoals u weet – een macro-economisch kader waarborgen. Ze moeten tevens effectieve en voorspelbare voorwaarden voor dit macro-economische kader scheppen, en daarnaast moeten ze natuurlijk zorgen voor een bestuurlijk kader dat bevorderlijk is voor de economische bedrijvigheid. Bovendien moeten zij aanmoediging en steun geven aan een alert maatschappelijk middenveld, dat zorgt voor een eerlijke en evenwichtige verdeling van de rijkdommen, evenals van andere diensten, zoals de toegang tot de rechter, overheid, gezondheidszorg en onderwijs. Vanuit dit standpunt en met name voor Afrika vind ik dat wij ons in het bijzonder moeten inspannen om de gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen.
Om al deze redenen lijkt het mij zinvol een gemeenschappelijke Europese strategie vast te stellen, niet alleen voor ontwikkeling, maar ook voor Afrika. Een strategie waarmee ingespeeld kan worden op de nieuwe geopolitieke situatie in Afrika; een strategie die wij met onze Afrikaanse partners willen opstellen, om op mondiale schaal voort te kunnen bouwen op dit nieuwe elan. Zoals gezegd, is de Afrikaanse Unie in korte tijd een politieke onderhandelingspartner geworden waar we niet omheen kunnen; een stuwende kracht om verandering op dit continent tot stand te brengen.
Tegelijkertijd denk ik dat het goed is te onderstrepen dat deze constructie in haar eentje geen stand zal kunnen houden. Het huis van de Afrikaanse Unie moet op stevige, regionale worden gebouwd. Er kan geen sprake zijn van continentale integratie zonder een krachtige, ambitieuze en erkende regionale organisatie. Een politiek en ambitieus partnerschap tussen de Europese Unie en de Afrikaanse Unie is dus meer dan ooit noodzakelijk. Waarop zou deze verbintenis gebaseerd moeten zijn? Ik heb hier geen alomvattend antwoord op, maar ik wil in ieder geval vier hoofdlijnen voorstellen, die wij gezamenlijk zouden kunnen onderzoeken. Zoals u weet, zal ik aan het eind van het jaar niet alleen een verklaring inzake ontwikkeling presenteren – een aanpassing van het ontwikkelingsbeleid waarover wij natuurlijk samen hebben gedebatteerd en nog zullen debatteren –, maar ook een echt masterplan voor Afrika.
De eerste hoofdlijn is het bestuur. Dat het bestuur van eminent belang is, wordt natuurlijk door niemand betwist. Zoals gezegd: Afrika is niet arm; het wordt helaas slecht bestuurd. Er begint niettemin iets te veranderen in Afrika. Op verschillende niveaus wordt aan het bestuur gewerkt. De afgelopen vijf jaar zijn er in meer dan tweederde van de Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara verkiezingen met meerdere partijen gehouden, waarbij sommige verkiezingen vrijer en eerlijker verliepen dan andere, en er hebben verschillende regeringswisselingen plaatsgevonden die langs democratische en vreedzame weg tot stand gekomen zijn, zoals onlangs nog, met de verkiezingen in Burundi. Ik hoop dat wij in maart in de Democratische Republiek Congo eveneens aanzienlijke vooruitgang zullen bemerken. Ik wil u er tevens aan herinneren dat drieëntwintig Afrikaanse landen het Statuut tot oprichting van het Internationaal Strafhof hebben geratificeerd. Dit mag wel eens gezegd worden, temeer daar sommige westerse democratische mogendheden dit nog steeds niet hebben gedaan. Het meest opvallende wapenfeit van de afgelopen jaren is dat Afrika zichzelf een visie, een missie en principes heeft aangemeten. Op het gebied van bestuur betekent dit wapenfeit, dat een rol speelde bij de oprichting van de Afrikaanse Unie en weerspiegeld wordt in de visie van het NEPAD, een breuk met het verleden en met de praktijken van weleer. Deze visie en deze principes zijn niet in het stadium van intentieverklaringen blijven steken, aangezien Afrika met het Peer Review-mechanisme voortaan over een uniek instrument beschikt waarmee de Afrikanen door de Afrikanen zelf kunnen worden begeleid. Dit mechanisme verdient onze volledige steun.
De tweede hoofdlijn wordt gevormd door infrastructuur en netwerken. Wij zullen het er allemaal over eens zijn dat er zonder trans-Afrikaanse netwerken, zonder infrastructuur, geen ontwikkeling mogelijk is. De Europese Unie is hier zelf het bewijs van. De Europese Unie heeft laten zien dat dit daadwerkelijk het geval is. Het is absoluut noodzakelijk de huidige inspanningen te intensiveren, teneinde de duurzaamheid van de infrastructuurnetwerken te verbeteren en te waarborgen, om zowel de groei te versnellen als de handel te bevorderen. Daarom stelt de Commissie voor om een plan te ontwikkelen voor een partnerschap tussen Europa en Afrika op het gebied van infrastructuur en netwerken. Door middel van dit partnerschap zullen wij de ontwikkeling van de trans-Afrikaanse netwerken ondersteunen, die van essentieel belang zijn voor de onderlinge koppeling en de verspreiding van kennis op het continent, voor de trans-Europese telecommunicatienetwerken, de spoorwegen en luchtvaartverbindingen, alsmede voor de infrastructuur om gebieden te ontsluiten, hetgeen eveneens zeer belangrijk is: havens, luchthavens, vaarwegen; kortom, alles wat verband houdt met energie en water.
Parallel aan dit partnerschap op het gebied van infrastructuur zouden wij vernieuwingen moeten doorvoeren in de financieringsmechanismen, gebaseerd op de participatie van de particuliere sector en andere kapitaalverschaffers. Ik kom daar overigens binnen enkele maanden nog op terug in mijn verklaring over het Europees Ontwikkelingsfonds.
De derde hoofdlijn is natuurlijk de handel. Alle betrokkenen erkennen dat handel een hoofdrol speelt bij economische groei. Het aandeel van Afrika in de mondiale export is met bijna 60 procent gedaald, hetgeen overeenkomt met een verlies van 70 miljard dollar per jaar, oftewel 21 procent van het bbp van de regio, ruim vijf keer de 13 miljard dollar die Afrika jaarlijks in de vorm van ontwikkelingshulp ontvangt. Het is duidelijk dat wij deze trend moeten keren. Zoals u weet, voeren wij momenteel onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten met zes regio’s, waaronder vier in Afrika bezuiden de Sahara. Peter Mandelson, commissaris voor Handel, voert deze besprekingen. Dit is zonder twijfel het meest ambitieuze handelsproces waarover ooit tussen het Noorden en het Zuiden onderhandeld is. Voor het eerst geeft de Europese Unie financiële steun aan de onderhandelingsteams van haar partners. Voor het eerst wordt er over handelsovereenkomsten onderhandeld met als enige doelstelling de ontwikkeling van onze partners. Voor het eerst worden deze overeenkomsten gebaseerd en afgestemd op de regionale integratie van onze partners en voor het eerst kan onze financiële en technische samenwerking worden aangewend voor hervormingen, begrotingssteun, acties ter verbetering van de groeicapaciteit van het aanbod en het creëren van een aantrekkelijk klimaat voor investeringen en handel.
De laatste hoofdlijn tot slot is cultuur. Cultuur is een essentieel aspect van ontwikkeling, waaraan naar mijn mening tot nu toe veel te vaak voorbij is gegaan. Cultuur is niettemin van levensbelang. Cultuur is de ziel en de expressie van een volk, en bepaalt hoe een samenleving, en dus ook de economische structuur ervan, functioneert. Alleen als wij rekening houden met het specifieke maatschappelijke en culturele karakter van Afrika in al zijn rijkdom en verscheidenheid, kunnen we onze ontwikkelingshulp mijns inziens laten aansluiten op de situatie ter plaatse en de doeltreffendheid ervan versterken.
Mijnheer de Voorzitter, tot slot wil ik nog een aantal kwesties aanstippen waarover een debat wenselijk zou zijn. Ik heb over sancties horen spreken. Het lijkt mij dat sancties alleen zin hebben als zij degenen treffen die voor de situatie verantwoordelijk zijn. Ik geloof daarentegen niet in sancties als deze de bevolking direct of indirect raken. Het zou zinvol zijn om dit debat aan te gaan.
Een ander onderwerp waarover we mijns inziens ook moeten debatteren is de fameuze kwestie van of toe-eigening. Hoe kunnen wij het best garanderen dat de bevolking haar lot en ontwikkeling zelf ter hand neemt? gaat hand in hand met het beginsel van verduurzaming van ontwikkeling. Wat moeten we doen om de effecten van de lopende programma’s en projecten te laten voortduren wanneer de externe actoren het gebied verlaten? Daarnaast is er ook een keuzeprobleem: de vraag is of wij eerder prioriteit moeten geven aan begrotingssteun dan aan projectmatige steun, en zo ja, onder welke voorwaarden. Over deze kwestie zal waarschijnlijk eind van het jaar een debat plaatsvinden, evenals over de coherentie en coördinatie.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb u in het kort het kader geschetst waarbinnen wij antwoorden kunnen vinden voor dit dermate veelomvattende en belangrijke onderwerp dat u op de agenda heeft gezet. Wij krijgen uiteraard voor het eind van het jaar nog de gelegenheid op deze vragen terug te komen in het kader van het nieuwe beleid en deze focus op Afrika. Persoonlijk kan ik u zeggen dat ik optimistisch ben. Ik ben om te beginnen optimistisch omdat er een aantal gunstige voorwaarden samenvalt, zoals het feit dat het Britse voorzitterschap Afrika echt helemaal bovenaan op de agenda van de Europese Unie en daarnaast ook bovenaan op de agenda van de G8 heeft gezet; evenals het feit dat er momenteel grote eenstemmigheid in de publieke opinie heerst over het idee dat de millenniumdoelstellingen noch in hun geheel, noch individueel kunnen worden gehaald, als wij ons niet snel en op grote schaal voor Afrika inzetten. Ik vind dat wij meer moeten doen, dat we het beter moeten doen en dat het sneller moet gaan. Wat ons betreft: wij zullen hiervoor ons best doen. Ik twijfel er niet aan dat het Parlement deze beloften nauwlettend zal bewaken.
Luisa Morgantini (GUE/NGL ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil commissaris Michel en minister Straw bedanken. In onze commissie zullen wij zeker rekening houden met de evaluaties en schriftelijke antwoorden die ons zijn toegezonden. Het is onze bedoeling niet alleen als bewakers op te treden, maar tevens voor een gemeenschappelijk beleid te ijveren.
Op 2 juli heb ik samen met honderdduizenden mensen meegedaan aan een optocht door de stad Edinburgh met als motto "laat armoede tot het verleden behoren" en om de G8-landen te bewegen tot een beleid van eerlijke handel, meer ontwikkelingshulp, strenge controles op wapenverkoop, alsook een beleid van vrede en gerechtigheid in plaats van eindeloze oorlogen.
Het was een grote betoging. Er namen kinderen, vrouwen, mannen, ouderen en jongeren aan deel die zich goed bewust waren van wat ze deden. Deze mensen vormen een rijkdom voor onze democratie, het zijn stemmen waarnaar geluisterd moet worden. Wij van het Europees Parlement hebben dat gedaan door onze vergaderzaal symbolisch te omspannen met een witte band en aan de leden te vragen daar hun handtekening op te zetten, ter ondersteuning van een campagne die door honderden organisaties in de gehele wereld is opgezet. De ingezamelde handtekeningen zullen door Voorzitter Borrell Fontelles aan minister Straw worden toegezonden, die ze daarna zal doen toekomen aan de leiders van de G8. Dit is al een vorm van actie, dit is al een kwestie van verantwoordelijkheid op zich nemen.
Nelson Mandela heeft in zijn boodschap aan de G8 onomwonden gezegd dat de hongersnood ook honger naar rechtvaardigheid is. Hij heeft daaraan toegevoegd – en ik sluit me bij zijn woorden aan – dat armoede net zoals slavernij geen natuurlijk verschijnsel is, maar veroorzaakt wordt door het handelen van mensen en dus ook uitgeroeid kan worden door menselijk handelen. Hij voegde daaraan toe dat zolang er armoede bestaat, er geen sprake kan zijn van echte vrijheid. Armoede bestrijden is geen daad van liefdadigheid, maar een daad van gerechtigheid en bescherming van een fundamenteel mensenrecht, namelijk het recht op een waardig bestaan.
Armoede is geen fataliteit, maar het resultaat van politieke en economische keuzen op regionaal, nationaal en internationaal niveau, en moet als onwettig worden beschouwd. Het grootste schandaal is niet zozeer dat honger en armoede bestaan, maar dat ze voortbestaan ondanks het feit dat er menselijke en materiële middelen voorhanden zijn om deze problemen krachtig aan te pakken.
Met deze woorden eindigt de verklaring van New York, die is ondertekend door 111 regeringen, bijeengekomen onder leiding van president Lula. In deze verklaring worden de financieringsinstrumenten genoemd waarmee ontwikkeling bevorderd kan worden, waaronder belastingheffing, financiële regelingen, strijd tegen belastingontduiking, kostenvermindering en versterking van de sociale aansprakelijkheid van bedrijven. Deze instrumenten moeten worden beschouwd als aanvulling op en niet als vervanging van reeds bestaande middelen.
Het overwinnen van de armoede in de arme landen, maar ook in delen van zogeheten rijke landen, betekent niet alleen dat respect wordt opgebracht voor het recht op leven. Het is ook het beste wapen tegen fundamentalisme, brute conflicten en terrorisme. In de afgelopen jaren hebben wij gezien hoe door de programma's voor structurele aanpassing, ongecontroleerde privatiseringen en een ongeremde liberalisering van markten en diensten het probleem van de hongersnood en armoede alleen maar groter geworden is, en dat zeg ik dus niet omdat ik tegen handel ben.
Ik geloof dat wij consequent moeten zijn in onze keuzen. Wij moeten de tegenstrijdigheden die het beleid van internationale handel heeft teweeggebracht, met de nodige moed en visie tegemoet treden. Wij moeten consequent zijn wanneer we het over eerlijke handel hebben. Zo kunnen wij niet de markten van de Afrikaanse landen binnenvallen met onze gesubsidieerde producten en de plaatselijke economieën wegconcurreren. Minister Straw heeft gelijk als hij zegt dat je geen partner kunt zijn als je geen rekening houdt met ongelijke omstandigheden. Daarom geloof ik dat wij ook aandachtig moeten kijken naar hervormingen, zoals die van de suikersector, die de ontwikkelingslanden schade berokkenen. Ook het voorstel om de hulp te koppelen aan een reeks condities is een belangrijke stap die wij momenteel zetten; zo kunnen we de voorwaarden voor een echt partnerschap scheppen.
Ik hoop dat dit besef dat onder de mensen en onszelf leeft, ook tot uitdrukking zal komen tijdens de volgende WTO-ronde in Hongkong en dat de millenniumdoelstellingen, die een wezenlijke tussenfase vormen, gerealiseerd kunnen worden.
De stappen die commissaris Michel en het Luxemburgse voorzitterschap richting de Raad hebben genomen, zijn positief gebleken en hebben geresulteerd in een verhoging van de hulp. Dat is een belangrijke stap vooruit, die niet onderschat mag worden, maar toch onvoldoende is om de doelstellingen te bereiken die wij voor ogen hadden. Ik hoop dat het Engelse voorzitterschap, dat zo duidelijk laat zien te beseffen wat er op het spel staat, tot veel meer in staat is. Het streefgetal van 0,7 procent, waarover al sedert 1970 gesproken wordt, moet eindelijk realiteit worden.
Er zijn nog talrijke andere nuttige acties die ondernomen kunnen worden. Zo wordt er in dit Parlement al een hele tijd gedebatteerd over een verhoging van de uitgaven voor ontwikkeling en onderwijs. Om aids te kunnen overwinnen en de zieken bij te staan, zijn niet alleen meer geld en een beleid van toegang tot geneesmiddelen nodig, maar moet er ook nagedacht worden over de vraag welke richting we op willen gaan met de liberalisatie van het vergunningenstelsel voor medicijnen en hoe dat proces in goede banen geleid kan worden.
Een ander belangrijk thema is de kwijtschelding van de schulden, waar de top van de Afrikaanse Unie gisteren voor gepleit heeft. Iets in die richting hebben wij reeds gedaan, maar het is niet voldoende. Kwijtschelding van de schuld mogen wij niet beschouwen als een aangelegenheid die valt onder de begroting voor ontwikkelingshulp, zoals met Irak gebeurt.
Kortom, er is nog veel werk aan de winkel als wij willen dat 2005 een historisch keerpunt wordt in de armoedebestrijding. Afrika bezit sterke bronnen die wij kunnen gebruiken.
Maria Martens,
   . – Voorzitter, geachte heren Straw en Michel. Allereerst wil ik de organisatoren van de campagne "" van harte feliciteren met hun initiatief. Het is een goed initiatief op een belangrijk moment, nu dit najaar besprekingen plaatsvinden in de WTO en de G8, maar ook over de millenniumontwikkelingsdoelstellingen.
Armoede blijft een onaanvaardbaar probleem. Centraal in het beleid voor de millenniumontwikkelingsdoelstellingen is armoedebestrijding. Zoals bekend is de armoedeproblematiek het grootst in Afrika, met name in de sub-Sahara. Als rapporteur voor de ontwikkelingsstrategie voor Afrika ben ik blij dat Afrika zowel door de Commissaris als door het Britse voorzitterschap als prioriteit is gekozen. Ik ben ook blij met de indicatie van de aanpak zoals vandaag door hen verwoord.
Naar aanleiding van de resolutie het volgende. Natuurlijk is het goed om meer geld vrij te maken voor de bestrijding van armoede, maar zoals zojuist ook al is gezegd, ligt de oplossing voor effectieve armoedebestrijding niet alleen in geld. Belangrijker is dat de oorzaken van armoede worden aangepakt. Daarbij denk ik aan wanbeheer, corruptie, handelsbelemmeringen en dergelijke.
Volgens mij kan de Europese Unie via ten minste twee wegen iets doen. Ten eerste in haar eigen contacten met de arme landen en ten tweede in haar eigen interne beleid. Noodhulp zal soms nodig blijven, maar met het oog op stabiele samenlevingen moeten we in onze contacten met arme landen vooral goed bestuur, capaciteitsopbouw en economische , met name van het midden- en kleinbedrijf, bevorderen, evenals een goede sociale infrastructuur, goed onderwijs en goede gezondheidszorg. In ons eigen beleid moeten we vooral werken aan het verbeteren van de coherentie, coördinatie en effectiviteit van beleid.
Wat de schuldenlast betreft, geldt dat schuldenverlichting geen panacee is voor armoede. Schuldenverlichting garandeert op zichzelf nog geen ontwikkeling, is op zichzelf geen oplossing voor problemen als corruptie, gebrek aan rechtsstaat, schendingen van mensenrechten en instabiele economische situaties en komt bovendien niet automatisch de armsten ten goede. Uiteindelijk zijn de landen zelf verantwoordelijk voor de toekomst van hun land. Wij kunnen hen daarbij slechts helpen, maar dan moeten we wel iets doen aan de kwaliteit en effectieve ...

Miguel Angel Martínez Martínez,
    - Mijnheer de Voorzitter, voor de socialisten vormt het uitroeien van de armoede in de wereld een absolute prioriteit, omdat dat een kwestie is van rechtvaardigheid en solidariteit, allebei waarden die inherent zijn aan onze ideologische en politieke identiteit.
Rechtvaardigheid en solidariteit zijn onderdeel van onze bijdrage aan het proces dat ons naar de Europese Unie heeft geleid, maar in de geglobaliseerde wereld waarin de Unie moet opereren, kunnen we rechtvaardigheid en solidariteit niet zien als iets dat uitsluitend onze eigen burgers en ons eigen grondgebied ten goede moet komen. Integendeel: het wordt tijd dat rechtvaardigheid en solidariteit grensoverschrijdende begrippen gaan worden en hun stempel gaan drukken op alle beleidsmaatregelen en handelingen van Europa op het internationale toneel, precies zoals het in het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa is vastgelegd.
De socialisten in de Commissie ontwikkelingssamenwerking zijn zeer tevreden vanwege twee feiten die tegemoetkomen aan iets waar wij, vanuit deze commissie, al lang om vragen. Het eerste is dat de Raad van ministers van Ontwikkelingssamenwerking van mei belangrijke afspraken heeft bevestigd die ten doel hebben de millenniumontwikkelingsdoelstellingen te verwezenlijken, waarbij de bewoordingen zoals die vijf jaar geleden zijn vastgelegd, gehandhaafd zijn. Het tweede is de prioriteit die het Britse voorzitterschap heeft toegekend aan het uitroeien van de armoede, waarbij de nadruk wordt gelegd op Afrika.
Dit vinden wij gerechtvaardigd, maar het kan niet betekenen dat de strijd tegen de armoede in andere delen van de planeet, waar ook enorme ellende bestaat en zelfs nog grotere ongelijkheid voorkomt dan op het Afrikaanse continent, en die ook prioritair handelen van onze kant vereist, in de verdrukking komt.
Met de van het polsbandje, met dit debat en met de resolutie die we gaan aannemen, gaan we weer in de pas lopen met datgene waar miljoenen Europeaanse vrouwen en mannen in de hele Unie dezer dagen mee bezig zijn.
Onlangs nog hebben we gesproken over de kloof die er bestaat tussen de Europese regeringen en instellingen en onze burgers. Deze mobilisatie tegen de armoede is nu een uitgelezen mogelijkheid om samen op te trekken, om dicht bij elkaar te zijn en om ons met elkaar te verzoenen, maar opgepast! Het effect zal alleen positief zijn wanneer we het vertrouwen dat in ons wordt gesteld niet beschamen, wanneer het niet alleen blijft bij woorden en goede bedoelingen. Wat betreft het uitroeien van de armoede zullen wij veel meer worden beoordeeld op wat we in de toekomst gaan doen - en liever vroeger dan later - dan op wat we hier nu zeggen.
Fiona Hall,
    – Mijnheer de Voorzitter, degenen onder ons die zaterdag in Edinburgh waren, hebben geen enkele twijfel dat er onder de bevolking grote steun bestaat voor armoedebestrijding. Ik hoop dat de G8-bijeenkomst van deze week recht doet aan deze sterke gevoelens.
Ik ben blij met de opmerkingen van de heer Straw over de Doha-agenda, maar de strijd tegen armoede wordt niet gewonnen of verloren in de gesprekken tussen wereldleiders, die veel aandacht trekken, maar in de anonieme vergaderzalen waar ambtenaren de details van handelsakkoorden uitwerken. Daarom vraag ik de Commissie en de Raad: kunt u ons vandaag beloven dat wanneer de handelsbesprekingen in de komende maanden op het punt komen dat er echt zaken worden gedaan, armoedebestrijding nog steeds boven aan de agenda zal staan? Ook buiten de schijnwerpers van de internationale media en het toeziend oog van de media? Als tijdens de besprekingen in de achterkamers de details aan de orde komen van de landbouwproductie, exportsubsidies, suikerhervorming, invoer van verwerkte goederen, de regels met betrekking tot de oorsprong van goederen, de omstreden overeenkomsten voor de economische partnerschappen, zal armoedebestrijding dan nog steeds een prioriteit zijn voor de Commissie en de Raad, zelfs als de Europese landbouwsector en grote bedrijven hevig aan het lobbyen zijn?
We moeten een stap verder gaan dan handelsovereenkomsten en ontwikkelingslanden ook helpen met het opbouwen van handelscapaciteit door middel van zaken als microkredieten en betere transportverbindingen, zoals commissaris Michel al aangaf, zodat zowel regionale als wereldmarkten optimaal toegankelijk worden. Er bestaan al enkele vormen van aan handel gerelateerde technische hulp, zoals het Pesticide Initiative Programme (PIP) van de Commissie, dat Zuid-Afrikaanse boeren helpt te voldoen aan Europese normen voor voedselveiligheid. Dit initiatief is echter maar een druppel op de gloeiende plaat vergeleken bij wat nodig is.
Wij Liberalen en Democraten hebben altijd gehamerd op het belang van corruptiebestrijding en bevordering van goed bestuur. Dat betekent ook dat wij democratisch gekozen regeringen moeten respecteren, ongeacht of we het met hun politiek eens zijn of niet. In haar verslag heeft de Commissie al gehamerd op het belang van pragmatisme en de noodzaak te zorgen voor een programma van actie dat niet is gebaseerd op ideologie maar op deugdelijk bewijs van wat wel en niet werkt. 
Marie-Hélène Aubert
   , Mijnheer de Voorzitter, geachte collega´s, Afrika staat er slecht voor, zei de ecoloog René Dumont ruim dertig jaar geleden. Vandaag de dag zijn alle ogen opnieuw gericht op het continent, dat er nog belabberder aan toe is dan toen. En het valt niet meer te ontkennen: de dogmatische liberalisering van de handel, de plannen voor structurele aanpassing, de buitensporige privatiseringen en niet te vergeten de loze beloften hebben een toch al uiterst precaire situatie alleen maar verslechterd, en daarvan zijn met name het onderwijs- en volksgezondheidsbeleid de dupe geworden.
Desondanks ligt de kern van het probleem in het Noorden, bij onszelf. Zijn we bereid ons ontwikkelingsmodel, onze productiemethoden, consumptiepatronen en vervoerwijzen drastisch te herzien en de organisatie en zin van onze samenleving te heroverwegen? Het is hoog tijd zowel in het Noorden als in het Zuiden drie cruciale problemen aan te pakken. In de eerste plaats is er het probleem van de toegang tot energiebronnen als aardolie en mijnbouwproducten, waarvan we te sterk afhankelijk zijn en die niet hebben bijgedragen tot de ontwikkeling van Afrika. Zijn we bereid het roer helemaal om te gooien en een duurzaam, billijk en ecologisch verantwoord energiebeleid ten uitvoer te leggen?
In de tweede plaats is er het probleem van de toegang tot grond en voedsel met behoud van lokale plattelandsgebieden en -culturen. Zijn we bereid onze intensieve, hypergeïndustrialiseerde landbouwmethoden en ons beleid van oneerlijke handelssubsidies te herzien, en de markt en de prijs van landbouwproducten uit het Zuiden zodanig te reguleren dat de lokale boeren ervan kunnen leven?
In de derde plaats moeten we iets doen aan het probleem van de toegang tot democratie, de rechtsstaat en de vrede, zowel op lokaal als op mondiaal niveau. Zijn we bereid de internationale instanties te democratiseren, de democraten in Afrika te steunen en het risico te lopen dat het Noorden de exorbitante macht die het heeft over de wereld deels kwijtraakt, welke macht heden ten dage wordt gesymboliseerd door de G8 die zich terugtrekt achter hoge muren in Gleneagles?
Als we niet in staat zijn in ieder geval deze drie vragen met een volmondig ‘ja’ te beantwoorden, dan is het groots opgezette, geweldige mediacircus van de prins op het witte paard die Afrika te hulp komt voor de zoveelste keer niet meer dan één grote schijnvertoning. De Europese Unie kan het zich niet meer veroorloven teleur te stellen. Wij zijn van onze kant bereid nu onze verantwoordelijkheid te nemen. 
Gabriele Zimmer,
   –Mijnheer de Voorzitter, vandaag gaat het om niets minder dan om het garanderen van het mensenrecht op een leven in waardigheid.
Tegen de achtergrond van de G8-top die op het punt van beginnen staat, zou ik willen onderstrepen wat de eisen van onder andere veel Afrikaanse bewegingen zijn: , een einde aan de schuldencrisis in de arme landen, veel meer middelen voor hulpprogramma's en programma's van de allerhoogste kwaliteit. De Europese Unie moet inzien dat dit van ons wordt verwacht en ze moet consequent strijden voor een eerlijke economische wereldorde.
Ik eis dat bekend wordt gemaakt in hoeverre de ODA, de officiële ontwikkelingshulp, en de partnerschapsakkoorden een soort ontwikkelingshulp voor Europese concerns en bedrijven vormen. We moeten voor de EU-top over het ontwikkelingsbeleid een antwoord krijgen op de vraag hoe de EU wil garanderen dat het bedrijfsleven nooit van dergelijke schandalige vormen van steun zal kunnen profiteren.
Nigel Farage,
    – Mijnheer de Voorzitter, het Brits voorzitterschap, de Commissie, de Voorzitter van het Parlement, Bob Geldof: iedereen heeft het erover. En we geven elkaar schouderklopjes; er heerst een stemming van zelfingenomenheid over het feit dat we meer geld geven aan Afrika, alsof geld het probleem op de een of andere manier helemaal zou oplossen. Ik ben bang dat ik hier wat te cynisch voor ben. Voor mij bestaat buitenlandse hulp erin dat arme mensen in rijke landen, geld geven aan rijke mensen in arme landen. Ik vind eerlijk gezegd dat de stemming die hier maandag heerste, toen we hierover debatteerden, en ook vandaag weer, riekt naar hypocrisie: ondertussen hebben we namelijk nog altijd het gemeenschappelijk landbouwbeleid; ondertussen hanteren we hoge invoertarieven tegen landbouwproducten; en ondertussen zijn ook het suikerregime en het exportkredietsysteem nog intact.
Ik weet dat de heer Blair het gemeenschappelijk landbouwbeleid wil hervormen. Ik vermoed dat hij daar hard voor zal vechten, maar er is één ding dat het Brits voorzitterschap in de komende zes maanden zou kunnen doen om Afrika daadwerkelijk te helpen. Wij hebben meer dan twee miljard euro aan Europees belastinggeld uitgegeven voor het omkopen van arme Afrikaanse regeringen, zodat zij de Spaanse vloot toegang verschaffen tot hun visgronden. Dit heeft desastreuze gevolgen gehad voor het milieu en heeft tienduizenden arme zwarte Afrikanen het brood uit de mond gestoten, en honderden van hen zijn door deze transactie daadwerkelijk de dood in gejaagd.
Wilt u tijdens het Brits voorzitterschap alstublieft een einde maken aan deze rampzalige visserijovereenkomsten, te beginnen met de Comoros-overeenkomst, die in september moet worden vernieuwd, en iets doen om Afrika echt te helpen? 
Eoin Ryan,
   – Mijnheer de Voorzitter, om met Nelson Mandela te spreken: “Net als slavernij en apartheid is armoede geen natuurverschijnsel. Armoede wordt veroorzaakt door mensen en kan ook door acties van mensen worden overwonnen en uitgeroeid”. Dagelijks sterven 30 000 kinderen als gevolg van uitzonderlijke armoede. Wij moeten bij onszelf te rade gaan en de vraag stellen die op dit moment op ieders lippen ligt: ben ik, zijn wij, bereid om armoede tot het verleden te laten behoren? We hebben het geld, we hebben de geneesmiddelen, we hebben de expertise, maar hebben we ook de wil? Dat is de grote vraag die wij ons hier vandaag moeten stellen.
Miljoenen mensen verspreid over de hele wereld zijn ten prooi aan bittere, meedogenloze armoede, voornamelijk als gevolg van menselijke factoren: een aanvechtbaar wereldhandelssysteem, en rijke landen die grote bedragen opeisen vanwege de door hen verstrekte leningen. De kloof tussen arm en rijk is nog nooit zo groot geweest. Ondervoeding, corruptie, aids, malaria, conflicten, analfabetisme en verstikkende onbetaalbare schulden maken de armere landen in deze wereld vleugellam. Zoals de commissaris uiteenzette, wordt er weliswaar vooruitgang geboekt in Afrika, en dat mogen we niet vergeten, maar er moet veel meer gebeuren.
Op een recente bijeenkomst van de G8 is afgesproken de schulden van de armste landen aan de Wereldbank, het IMF en de Afrikaanse Ontwikkelingsbank gedeeltelijk kwijt te schelden – een miljard dollar in een periode van tien jaar. Het is een klein bedrag, maar een stap in de goede richting. Er moet echter ontzettend veel meer worden gedaan. Het is noodzakelijk de schuldenverlichting zo te organiseren dat corrupte Afrikaanse leiders zichzelf niet opnieuw bewapenen om uiterst dubieuze regimes in stand te houden. Wij Europeanen moeten ervoor zorgen dat wij hen niet herbewapenen.
Schuldenkwijtschelding werkt alleen als de internationale hulp op een handhaafbaar niveau wordt voortgezet. De Europese Unie geeft op dit moment de meeste hulp en blijft in de voorhoede met betrekking tot garanties omtrent de volledige implementatie van de millenniumdoelstellingen, inclusief de belofte om jaarlijks 0,7 procent van het BNP bij te dragen. Ik zou alle rijke landen willen oproepen hun beloften met betrekking tot hun hulpverplichting binnen redelijke en realistische termijnen te bevestigen.
De recente internationale Live 8-concerten onder aanvoering van Bob Geldof hebben laten zien dat er wereldwijd steun bestaat voor armoedebestrijding. Dit werd opnieuw duidelijk toen 200 000 mensen voorafgaande aan de top van de G8 die vandaag van start gaat, in Edinburgh de straat op gingen. We zagen hoe jong en oud een krachtige boodschap liet horen. Dit Parlement wordt er evenals andere parlementen en politici vaak van beschuldigd geen oog te hebben voor wat de burgers willen. De burgers hebben zich over deze kwestie uitgesproken en we moeten optreden – doortastend optreden.
Laten we, nu vandaag de top van de G8 in Gleneagles van start gaat, stilstaan bij enkele wijze woorden van de alom gerespecteerde Nelson Mandela: “(…) armoedebestrijding is geen gebaar van liefdadigheid. Het is een daad van gerechtigheid. Het is het beschermen van een fundamenteel mensenrecht, namelijk het recht op een waardig en fatsoenlijk leven.” 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik voer het woord namens de socialisten van de Nieuwe Socialistische Partij van Italië en tevens als lid van de Commissie ontwikkelingssamenwerking.
Blijkens de ranglijsten en evaluatiecriteria van organisaties als de Wereldbank, Freedom House en Transparency International beschikt een groeiend aantal Afrikaanse landen inmiddels over voldoende leiderschap en bestuurlijke vaardigheden om economische resultaten te kunnen behalen, maar het ontbreekt hun aan de nodige middelen.
Ook de landen die relatief goed bestuurd worden, blijven vastzitten in de armoedeval. Die landen zijn te arm om een proces van economische ontwikkeling in gang te zetten of om zelfs maar basisgroei te bewerkstelligen. Met extreem lage interne besparingen en al even lage buitenlandse investeringen biedt de huidige economische situatie in Afrika niet veel hoop dat het continent zich zal kunnen losmaken van de armoede.
De rijke landen moeten daarom een verdubbeling van de hulp voor de periode 2005-2015 toezeggen, zodat in 2010 het streefpercentage van 0,5 van het bbp bereikt kan worden en in 2015 een percentage van 0,7. Dit is maar een geringe verhoging vergeleken met de rijkdom van de landen met het hoogste nationale inkomen of vergeleken met de militaire uitgaven wereldwijd, die negenhonderd miljard dollar per jaar bedragen.
De geloofwaardigheid en de uitvoerbaarheid van het internationale stelsel staan op het spel. Als er in 2005 geen beslissende vooruitgang wordt geboekt, zullen de arme landen, hoe goed ze ook bestuurd worden, echt geen strategie van de grond krijgen om de millenniumdoelstellingen te bereiken. Dan zal het toch al broze vertrouwen in de beloften van de internationale gemeenschap met betrekking tot de armoedebestrijding helemaal verdwijnen. 
John Bowis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, afgelopen zondag vierde mijn moeder haar honderdste verjaardag. Ze heeft een eeuw meegemaakt van oorlogen, hongersnoden en epidemieën, maar ook van enorme vooruitgang in wetenschappelijke kennis en capaciteit. Toen zij 69 was, beloofde de Wereldvoedselconferentie een wereld zonder honger. Toen zij 91 was, nam de Wereldvoedseltop afstand van die belofte en richtte men zich op halvering van het aantal mensen dat honger lijdt tot 400 miljoen in 2015. Nu is deze belofte opgeschoven naar 2030. In de voorbije eeuw zijn miljoenen mensen gestorven als gevolg van oorlogen. In de afgelopen 50 jaar kwamen 400 miljoen mensen als gevolg van honger om het leven, driemaal zoveel als het aantal slachtoffers in de oorlogen van een eeuw. Wat betreft gezondheid weten we dat in het jaar 2000 drie miljoen mensen zijn omgekomen door aids. Maar – en dat is waarschijnlijk veel minder bekend – er stierven ook 2,9 miljoen mensen aan diabetes.
Toen wij onlangs in Mali waren, konden we zien wat de gevolgen zijn van een situatie waarin de financiële middelen voor medicijnen, insuline, specialisten en verplegers ontbreken: amputaties, blindheid en vroegtijdige dood. Veel ziekten blijven onbehandeld of worden onvoldoende behandeld, met als gevolg dat miljoenen mensen niet meer in staat zijn te functioneren. Dit vraagt een hoge prijs van gezinnen en landen. Het is echt een kwestie van: niet gezond, geen inkomen.
Dat zijn de problemen. En de oplossing is: steun voor capaciteitsopbouw, ongebonden hulp en programma’s voor microkredieten om economieën van onderaf op te bouwen; voorkomen dat geld terechtkomt in de zakken van corrupte ambtenaren en politici; steun voor de beëindiging van tirannieën in landen als Zimbabwe; geen geld verspillen aan consultants en topzware liefdadigheidsorganisaties; en verminderen van subsidies in Europa en opheffen van de belemmeringen voor handel uit ontwikkelingslanden. Het gebeurt vaak dat we in Europa nieuwe normen vaststellen zonder de ontwikkelingslanden te helpen aan deze normen te voldoen, terwijl ze die hulp nodig hebben om aan onze eisen inzake invoer te beantwoorden.
En laten we, ten slotte, de kredietwaardigheid van ontwikkelingslanden niet ondermijnen. Laten we bekijken hoe we de bedragen die deze landen aan schulden terugbetalen ten goede kunnen laten komen aan deze landen zelf, aan de millenniumdoelstellingen en aan de landenstrategiedocumenten. Dan kan schuld ook nog voordeel opleveren, in plaats van alleen een last te zijn. 
Margrietus van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, ik citeer even mijn favoriete Nederlandse artiest, Thé Lau van The Scene: "". Dat was de boodschap van Live Aid op 140 televisiestations. Nu is de opdracht aan ons, politici. Wij hebben 6 maanden, met Gleneagles, de VN-milleniumtop en Hongkong, om een keerpunt te bereiken. 2015 in de millenniumgoals beweegt op dit moment van ons weg. We doen het verkeerde, maar we hebben nu drie bijeenkomsten waar we een keerpunt zouden kunnen maken. Ik noem voor het EU-voorzitterschap vier belangrijke handelingen.
Op de eerste plaats, wat Jack Straw zei: "Schaf de exportsubsidies af". Ik hoop van harte dat hij namens de Raad sprak. .
Op de tweede plaats, schuldenkwijtschelding, op voorwaarde dat we die gebruiken voor ontwikkeling. Maar niet uit de bestaande hulpbudgetten, want dan is het een sigaar uit eigen doos.
Op de derde plaats, vijf van de acht millenniumdoelstellingen gaan over twee van de belangrijkste voorwaarden voor ontwikkeling: basisonderwijs en gezondheidszorg. 35% van het beschikbare EU-budget zouden we daarvoor gebruiken en 20% voor basisonderwijs en basisgezondheidszorg. De beschamende werkelijkheid is dat we slechts 9% besteden. Op dat punt kunnen Tony Benn en onze Commissaris samen een groot verschil maken.
Op de vierde plaats, inzetten op goed bestuur. Daarbij moet dan wel gebruikgemaakt worden van de lokale bevolking. Gebruik en investeer in hen om goed bestuur in Afrika te bereiken.
Een citaat: . Twintig jaar geleden, . Ik hoop dat deze roep de komende zes maanden in de drie bijeenkomsten zal doorklinken. Ik wens u succes. 
Thierry Cornillet (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we ons allemaal kunnen vinden in het standpunt van de heer Michel, die voorstelt meer, beter en sneller te helpen. Er zijn feitelijk twee verhogingen waar we niet omheen kunnen: allereerst de verhoging van de omvang van de ontwikkelingshulp. Het is klip en klaar dat de wereld, om de millenniumdoelen te verwezenlijken, ten minste 0,7 procent van zijn rijkdom zal moeten uittrekken voor ontwikkelingshulp. Zover zijn we nog lang niet.
De Europese Unie laat zich nog niet van haar meest gulle kant zien, want we gaan van 0,38 procent naar 0,50 procent. Ik wil u er echter op wijzen dat dit een behoorlijke hoeveelheid geld is: 20 miljard euro per jaar. Dat geld komt niet uit de lucht vallen. Het komt uit de zak van de belastingbetaler. Dat brengt me bij de tweede aangekondigde verhoging: die van de kwaliteit en de efficiëntie van de steun, een verhoging die we de belastingbetaler verschuldigd zijn. Laten we goed bestuur blijven eisen en met name die Afrikaanse leiders helpen die blijk geven van gezond verstand bij het aanwenden van de steun. Laten we niet vergeten dat internationale handel, via de particuliere sector, altijd meer opbrengt dan overheidssteun. Laten we voorts de makkelijke oplossingen vermijden die ons geweten sussen, zoals onvoorwaardelijke begrotingssteun, waarmee we de projecten van NGO´s in de wielen rijden, of de kwijtschelding van de schuldenlast als toverformule, zonder te kijken naar latere structurele problemen, alsook nutteloze sancties die niemand in het bijzonder treffen.
Van belang is vooral dat er een verband bestaat tussen de tweede verhoging en de grotere inspanningen die we moeten leveren om het grote publiek te informeren. Ons optreden moet inzichtelijk zijn. Daarom heb ik voorgesteld dat de Unie doelstellingen zoals inentingscampagnes voor kinderen of de strijd tegen malaria direct ter hand neemt, omdat we bij dergelijke acties kunnen sturen op cijfers, hoe macaber deze ook mogen zijn. Dan zouden we pas echt een open, solidaire en vooral efficiënte Unie zijn. 
Caroline Lucas (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik kom net terug van de alternatieve G8-ontmoeting van het maatschappelijk middenveld in Edinburgh, waar duizenden mensen hebben gedebatteerd over de vraag hoe we armoede tot het verleden kunnen laten behoren. Ik wil er graag twee belangrijke conclusies uitlichten.
De eerste conclusie is dat vrijhandel niet de oplossing is voor de problemen van Afrika. Ofschoon de stappen om de schuld van enkele Afrikaanse landen kwijt te schelden welkom zijn, en al lang hadden moeten zijn gezet, drukken de beleidsvoorwaarden die zijn opgenomen in het huidige aanbod - de verplichting tot liberalisering en privatisering - net zo zwaar op de landen in kwestie als de schuldenlast die men met dat aanbod beoogt te verlichten.
De tweede conclusie is dat de armoede in Afrika niet het gevolg is van een of andere natuurramp. Ik was blij om te horen dat ook Jack Straw van mening is dat armoede het resultaat is van menselijk handelen, al verbaasde het mij dat hij uitsluitend dacht aan de daden van mensen die in Afrika wonen en niet in de G8-landen. Armoede in Afrika is grotendeels het directe en logische gevolg van het beleid van de G8-landen en hun bedrijfsleven, die ervoor hebben gezorgd dat de Afrikaanse schuld torenhoog opliep, die wapens hebben verkocht, Afrikaanse grondstoffen hebben gestolen, een neoliberale politiek hebben opgedrongen, de publieke voorzieningen hebben geprivatiseerd en miljoenen mensen collectief in armoede hebben gestort. Zolang dit niet verandert, en we geen aanpak kiezen die is gebaseerd op …
Jean-Claude Martinez (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de ene Martinez is de andere niet! Na vijftig jaar ontwikkelingshulp, wereldwijde popconcerten, schuldvermindering, eerlijke handel en krokodillentranen van de enigszins schijnheilige blanke, zit Afrika nog altijd verstrikt in het web dat armoede heet.
Wat kunnen we daaraan doen? Allereerst water, onderwijs, medische zorg en voedsel uitroepen tot mondiale gemeenschapsgoederen. Ten tweede: de toegang tot deze goederen garanderen via vier wereldwijde openbare diensten. Ten derde: het beheer van deze diensten in handen geven van een economische veiligheidsraad, vergelijkbaar met de Veiligheidsraad van de VN. Ten vierde: de arme landen als bestaansmiddel BTW laten heffen over de door geostationaire satellieten geleverde diensten. Ten vijfde: het middel toepassen voor Afrika dat alle westerse landen hebben gebruikt om zich te ontwikkelen, namelijk tariefbescherming, maar dit keer op intelligente wijze, in de vorm van terug te betalen douanerechten. De drie seconden die me resteren doe ik u cadeau, mijnheer de Voorzitter. 
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, een aantal journalisten heeft zich in ironische commentaren afgevraagd waarom de honger de wereld nog niet uit is, als het voor de politiek zo makkelijk is om dat te regelen. Ik ben van mening dat dit onderwerp zich niet leent voor het maken van grappen en woordspelingen.
Je zou kunnen zeggen dat de strijd tegen de honger in de wereld maatgevend is voor onze menselijkheid, onze Europeesheid. De uitbreiding van de Europese Unie heeft onder meer tot gevolg gehad dat er nu meer landen aan ontwikkelingssamenwerking doen. De nieuwe lidstaten worden steeds actiever in de strijd tegen de armoede. In het kader van het HIPC-initiatief voor schuldenverlichting heeft Polen besloten om de schulden van drie landen, waarvan er twee in Afrika liggen, volledig kwijt te schelden. De gezamenlijke schuldenlast van de landen in kwestie, Tanzania, Mozambique en Nicaragua, bedroeg meer dan 53 miljoen dollar. Van de andere landen die bij Polen in het krijt staan, zou ook Sudan nog in aanmerking kunnen komen voor kwijtschelding.
Mijns inziens is kwijtschelding vooral belangrijk voor landen als Mozambique, met een staatsbegroting die volledig afhankelijk is van buitenlandse hulp. Kwijtschelding zou voor de Afrikanen een eerste stap op de weg naar zelfredzaamheid kunnen zijn. Richard Mbewe, een econoom uit Zambia die in Polen woont, zegt hierover: “Afrikanen zijn geen kinderen. Je mag ze geen vis geven, je moet ze een hengel geven”.
Het Poolse voorbeeld toont aan dat je eerst politieke hervormingen moet doorvoeren en dan pas op efficiënte en duurzame wijze de economie kunt hervormen. De leningen die Polen in de jaren zeventig heeft gekregen, waren in de meeste gevallen weggegooid geld en het afbouwen van de schuldenlast had pas nut na de politieke hervormingen van 1989. Daarom sloeg zowel minister Straw als commissaris Michel de spijker op de kop met de opmerking dat corruptiebestrijding en goed bestuur de eerste prioriteiten zijn voor Afrika.
Ten tweede moet je, naast het ontwikkelingsbeleid, ook weerklank vinden in de maatschappij en acties zoals “laat armoede tot het verleden behoren” dragen bij tot een beter begrip van de problematiek door het publiek. 
Glenys Kinnock (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen zeggen hoe trots ik ben op de buitengewone vastbeslotenheid van het Brits voorzitterschap om een einde te maken aan de armoede. We leven in een tijd van ongekende mogelijkheden in de wereld. En ik ben ervan overtuigd dat er voor elke hindernis die we mogelijk tegenkomen een oplossing is.
De internationale gemeenschap moet eindelijk eens doen wat zij Afrika heeft beloofd: wat betreft hulp, onbetaalbare schulden en eerlijke handel. Zoals anderen al zeiden, moeten Afrikaanse leiders bestuurlijke problemen en corruptie aanpakken. We dienen ook te beseffen dat slecht bestuur evenzeer een gevolg als een oorzaak is van wijdverbreide armoede.
Het is nu niet meer de tijd voor “als”, “maar” of “wanneer”. We kunnen samenwerken en investeren in betere gewassen, de beheersing van malaria verbeteren, medicijnen verstrekken aan de zieken, een aidsvaccin ontwikkelen en kwetsbare ecosystemen beschermen. We kunnen miljoenen kinderen toegang tot onderwijs verschaffen en we kunnen de kostbare levens redden van moeders en baby’s. We kunnen ontwikkeling versterken door het heft in handen te geven van vrouwen in Afrika, die 50 procent van de bevolking, maar 70 procent van de armen uitmaken. Conflicten kunnen worden opgelost, de wapenhandel aan banden gelegd. En bedrijven moeten en kunnen ertoe worden verplicht om transparant en ethisch verantwoord handel te drijven.
De route van Afrika uit de armoede is niet erg duidelijk uitgestippeld en we hebben behoefte, zoals Gordon Brown zei, aan een nieuwe relatie met Afrika. Wij kunnen als generatie geschiedenis schrijven door de levenskansen van miljoenen mensen in Afrika te veranderen. 
Emma Bonino (ALDE ).
   Mijnheer de Voorzitter, beste collega’s, het is een goed bericht dat Afrika opnieuw in het middelpunt van de politieke belangstelling staat. Maar er lijkt toch nog wel enige verwarring te heersen rond de vraag welk beleid er nu gevolgd moet worden. Bovendien zijn de recepten die worden aangereikt heel verschillend van aard, en sommige daarvan zijn wel erg goedkope oplossingen.
Wij radicalen beschouwen het daarentegen als een absolute prioriteit dat de democratie, de burgerrechten, de rechtsstaat en vaste regels de grondslag vormen van iedere politieke aanpak waartoe wij besluiten. Er bestaat immers geen enkele vorm van handel, noch van particuliere, noch van binnenlandse, noch van internationale aard, die zonder regels, zonder wetten en zonder rechtsstaat kan functioneren.
Thans is het zo dat de kwesties van democratie en de rechtsstaat simpelweg toegevoegd zijn aan een waslijst van zaken die nog geregeld moeten worden. Maar in onze ogen vormen deze twee thema’s gewoon een topprioriteit. Ik geloof zelfs dat wij wat minder hypocriet zouden moeten zijn en simpelweg moeten erkennen dat ook de overheidssteun gekoppeld kan worden aan een eventuele vooruitgang van deze landen op dit gebied.
Persoonlijk begrijp ik niet hoe wij zogezegd zo racistisch kunnen zijn te denken dat Afrikanen misschien te arm, te ongeletterd en te zwart zijn om dezelfde democratische rechten te kunnen genieten als die welke wij genieten. Wij dringen allemaal aan op democratie in de Arabische wereld, maar in Afrika hoeft het niet. Ik geloof dat als wij ons niet serieus beginnen in te zetten voor de democratie in Afrika, dit de zoveelste verspilling van overheidsgeld wordt, met resultaten die amper vermeldenswaardig zullen zijn. 
Bernat Joan i Marí (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de precaire situatie in veel Afrikaanse landen zou bij ons tot een gevoel van diepe schaamte moeten leiden. Natuurlijk moeten we ervoor zorgen dat de honger in de wereld eindelijk echt verleden tijd wordt, maar hoe? In de afgelopen jaren is duidelijk geworden dat het probleem vaak niet ligt in de omvang van de ontwikkelingshulp, maar in de manier waarop de middelen worden gebruikt om optimale resultaten te bereiken.
We moeten systematisch zorgen voor meer openheid en meer democratie in zo veel mogelijk Afrikaanse landen. We moeten in de samenleving zorgen voor meer vrijheid van meningsuiting en de betrokken landen moeten veel meer investeren in onderwijs. Anders bestaat het gevaar dat de ontwikkelingshulp wel aan de hoogste morele eisen voldoet, maar bijna geen effect sorteert. We kunnen allemaal ...
Anna Záborská (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mijn vriendin Luisa Morgantini bedanken voor haar uitstekende initiatief om het armoedevraagstuk in Afrika op de agenda te plaatsen. Twee wezenlijke punten: wij zijn voorstander van steun die effect sorteert, maar dat effect moet ook in kwalitatief opzicht aanwezig zijn, en van internationale hulp, mits deze de arme landen in hun waarde laat.
Om een einde te maken aan de armoede hebben staatshoofden en deskundigen een louter kwantitatieve benadering gekozen, die gericht is op meetbare economische resultaten maar voorbijgaat aan de informele, onbetaalde arbeid van de allerarmste gezinnen, waaronder arbeid tussen generaties. De trots van ouders die hun kind grootbrengen, zelfs in bittere armoede, is niet in cijfers uit te drukken.
Om aan de armoede in Afrika een eind te maken, moet de internationale gemeenschap - en dat is een ethische voorwaarde - oog krijgen voor sociale rechtvaardigheid en gemeenschappelijk bezit. Talloze landen die economisch gezien arm zijn, maar rijk als het gaat om wijsheid, zouden ons de nodige inspiratie kunnen geven. Elk volk erft van zijn voorouders een beschaving die het moet behouden. Daartoe behoren de instanties die nodig zijn om in een gemeenschap te leven, of ze nu politiek van aard zijn of het spirituele leven weerspiegelen. Wanneer deze instanties hun oorsprong vinden in echte menselijke waarden, zou het een kapitale fout zijn ze op te offeren. Nog ernstiger zou het zijn wanneer Europa een volk dwingt afstand te doen van zijn religieuze of ethische waarden, zijn cultureel erfgoed of de denkbeelden van individuen en gemeenschappen die er deel van uitmaken. Dit zou een volk beroven van het beste dat het in zich heeft. Het zou zijn bestaansreden opofferen om te bestaan. 
Marie-Arlette Carlotti (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wat als Europa na de voorbije weken, die voor de Europese Unie nogal somber waren, juist inzake ontwikkelingssteun nu eens liet zien niet bij de pakken neer te zitten en voorop te lopen in de strijd tegen de armoede? De Unie is op de goede weg, getuige de tweeledige toezegging die ze heeft gedaan: tegen 2015 gaat 0,7 procent van de Europese rijkdom naar ontwikkelingshulp, en 50 procent van deze verhoging is bestemd voor Afrika. Ik ben erg blij dat het Britse voorzitterschap Afrika bovenaan heeft gezet op het lijstje met prioriteiten.
Tony Blair moet zijn voorzitterschap van de G8 tevens aanwenden om iets anders dan intentieverklaringen te verkrijgen van de rijken: de enige cheque die hij moet verdedigen, is de in Monterrey toegezegde steun. De kwijtschelding van de schulden gaat niet ver genoeg, maar extra toezeggingen moeten gekoppeld worden aan democratisering. Daarnaast moeten we dringend nieuwe financieringsbronnen vinden: heffingen op kapitaalverkeer, op de handel in wapens, op de uitstoot van CO2 - het doet er niet toe, alles is de revue gepasseerd. We moeten nu knopen doorhakken, want, om het motto van de wereldwijde armoedebestrijdingcampagne te parafraseren, na 2005 zijn er geen excuses meer. 
Fernando Fernández Martín (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is een kwart eeuw geleden dat Willy Brandt zijn rapport over de Noord-Zuid-relaties presenteerde. Sindsdien is het probleem van de armoede niet alleen niet opgelost, maar in veel gevallen zelfs groter geworden.
Het laatste rapport over de armoede in de wereld laat zien dat er eigenlijk alleen - voorzichtig - vooruitgang geboekt wordt in China, enkele landen in Zuidoost-Azië en een enkel concreet geval in Latijns-Amerika.
In Afrika zijn de cijfers hoogst ontmoedigend, en daarom moeten we blij zijn met dit Britse initiatief, dat naar mijn oordeel niet opportunistisch is - het is al minstens twee jaar geleden dat het werd aangekondigd door minister Straw en door de Britse premier. De afgelopen veertig jaar hebben tientallen oorlogen en miljoenen doden het Afrikaanse continent volledig uitgeput.
In de strijd tegen de armoede bestaan geen magische recepten, en we weten maar twee dingen zeker: ten eerste, dat armoede, in tegenstelling tot wat sommige mensen denken, niet een economisch maar een politiek probleem is, en de oplossing van dat probleem vereist dan ook dat er in de eerste plaats politieke beslissingen genomen worden; ten tweede, dat we, om succes te hebben, moeten zorgen voor economische groei - zonder groei is er geen welvaart om te verdelen.
Met dit als uitgangspunt horen we dezer dagen miljoenen mensen over de hele wereld vragen of we de klassieke recepten willen toepassen: verhoging van de officiële ontwikkelingshulp, kwijtschelding van schulden en . Dat zijn drie maatregelen die weliswaar noodzakelijk, maar niet voldoende zijn. De politieke leiders en de leiders van maatschappelijke organisaties in de landen die gebukt gaan onder armoede moeten veel meer van zichzelf eisen, vooral op het gebied van versterking van het maatschappelijk middenveld - van hun samenlevingen dus - en op het gebied van transparantie en goed bestuur, om zo de investeringen in gezondheidszorg, in onderwijs en in beleid ter bevordering van de gelijkheid tussen man en vrouw te kunnen verhogen.
In Afrika leven meer dan honderdduizend gewapende kinderen, waarvan sommigen van ons de gezichten hebben leren kennen. Als we vooruitgang willen boeken ten aanzien van de doelstelling tegen 2015 de armoede tot de helft terug te brengen, moeten we al deze punten in aanmerking nemen; zij geven de route aan die ons naar succes zal moeten leiden. 
Mauro Zani (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, als wij willen dat de armoede definitief verleden tijd wordt, moet de kloof tussen woorden en daden gedicht worden. Daarom is nu het moment aangebroken om een weg te kiezen die althans gedeeltelijk nieuw is ten opzichte van het verleden. De neoliberale recepten hebben niet gewerkt en de positieve inspanningen van Europa als belangrijkste donor hebben tot nu toe geen doorslaggevende resultaten opgeleverd.
Willen we de millenniumdoelstellingen bereiken, dan moeten we de voorwaarden voor ontwikkeling creëren. Daartoe behoren onder andere meer democratie en goed bestuur, maar ook opening van de markten voor de landbouwproducten van de arme landen en kwijtschelding van de schulden.
In dit verband wil ik erop wijzen dat alleen al met de kwijtschelding van de schuldenlast van Irak een bedrag gemoeid is dat overeenkomt met het totale bedrag dat de landen in Afrika ten zuiden van de Sahara de afgelopen tien jaar hebben ontvangen. Alles draait dus om de politieke wil en om de belangen die er op het spel staan. Ik hoop dat het duidelijk is dat het in ons algemeen belang is ontwikkeling mogelijk te maken in ruil voor stabiliteit en veiligheid. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de heer Bowis had het over zijn honderd jaar oude moeder. Ik wil graag verwijzen naar mijn Britse schoonmoeder en schoonvader, die een stuk jonger zijn. Ik ben er heel trots op dat zij in Edinburgh waren om te demonstreren. Ik voeg er meteen aan toe dat dit zaterdag gebeurde en niet twee dagen geleden. Ze behoorden niet tot de hooligans!
Ik wil hier drie punten bespreken. Om te beginnen de doelstelling armoede tot het verleden te laten behoren. Ik vind dat dit een prachtig onderwerp is voor het Brits voorzitterschap. Het gaat om drie dingen: schuld, die moet worden kwijtgescholden; hulp, waarvan er veel meer moet komen; en ten slotte handel, die veel vrijer en eerlijker zou moeten zijn. Ik heb de indruk dat we met betrekking tot handel de minste vooruitgang hebben geboekt. We moeten werken aan infrastructuur en toegankelijkheid.
Wat moeten we op de korte termijn doen? Drie dingen. Ten eerste moeten we stoppen met het tegen lage prijzen dumpen van landbouwproducten op de Afrikaanse markten. Ten tweede moeten we de voorwaarden veranderen op grond waarvan we hulp verstrekken. Het is verkeerd dat de Wereldbank en het IMF niet-landbouwsubsidies tot een voorwaarde maken, terwijl wij precies het omgekeerde doen. Ten derde zouden de betrokken landen voor een korte periode in staat moeten worden gesteld hun markten te beschermen, min of meer zoals wij dat hebben gedaan.
Mijn derde en laatste punt is een voorstel aan het Brits voorzitterschap, namelijk dat we een allesomvattende strategie voor Afrika vaststellen. Net zoals we een beleid hebben voor het Middellandse-Zeegebied, en een strategie hadden voor Rusland, zo moeten we ook een strategie voor Afrika hebben. Deze Afrika-strategie moet de samenhang en consistentie waarborgen van ons Afrikaanse beleid met betrekking tot het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en ten aanzien van handel en ontwikkelingssamenwerking.
Een laatste suggestie om het Britse voorzitterschap en in het bijzonder minister van Buitenlandse Zaken Jack Straw te verlossen van de perikelen omtrent de begrotingsonderhandelingen: het is wellicht het overwegen waard het Europees Ontwikkelingsfonds onderdeel te maken van de reële begroting van de Europese Unie. 
Józef Pinior (PSE ).
   –Dames en heren, vorig jaar hebben de rijke landen tachtig miljard dollar uitgegeven aan buitenlandse hulp, zeshonderd miljard dollar aan militaire uitgaven en driehonderd miljard dollar aan landbouwsubsidies in eigen land. De rijke landen beschikken over alle middelen om honger, armoede en vele ziekten zoals malaria waar nu miljoenen mensen aan sterven, uit de wereld te helpen. In dit nieuwe tijdperk van globalisering moet het ontwikkelingsbeleid het uithangbord van de Europese Unie worden, de essentie van de Europese identiteit zijn waarmee Europa zich kan onderscheiden van de rest van de moderne wereld.
Wat ons nu te doen staat, met name voor Afrika, is: het kwijtschelden van de schuld, het verbeteren van de kwantiteit en kwaliteit van de buitenlandse hulp, het bewerkstelligen van eerlijke handel, het bieden van steun ter diversifiëring van de productie en de export, het uitroeien van ziekten waar een doeltreffend vaccin voor bestaat en het nemen van maatregelen ter bevordering van algemeen onderwijs en gelijkheid, waarbij speciale aandacht gegeven moet worden aan de positie van de vrouw.
Ik zou vandaag in het Europees Parlement de woorden willen aanhalen van Nelson Mandela, die een moreel baken zou moeten zijn voor de Europese politiek:
“Laat armoede tot het verleden behoren in 2005. Dan kunnen we allemaal, met opgeheven hoofd, trots en tevreden zijn”.
Ioannis Varvitsiotis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik juich het Brits initiatief toe en hoop dat daarmee spijkers met koppen kunnen worden geslagen. Het klopt inderdaad dat, in weerwil van hetgeen de leiders van de grootmachten tot nu toe hebben verkondigd, er nauwelijks enige vooruitgang is geboekt. De reden is dat men met alleen humanitaire hulp weliswaar tijdelijk verlichting kan brengen, maar geen echte resultaten kan behalen. Hulp wordt pas effectief indien ze gepaard gaat met stelselmatige inspanningen voor de ontwikkeling van de handel, en indien ze wordt toegespitst op de totstandbrenging van infrastructuur voor onderwijs en gezondheidszorg. Ook moet zij het voertuig worden voor de bestrijding van politieke corruptie, vandaag de dag helaas een permanent verschijnsel in de meeste Afrikaanse landen. In Afrika zijn het tegenwoordig namelijk vooral corrupte Afrikaanse politici of rebellen die, vaak met de steun van internationale actoren die hun economische belangen wensen te beschermen, de landen leegplunderen.
Men moet echter bijzonder belang hechten aan het beheer van de middelen, via nauwe samenwerking met en zorgvuldig toezicht door de internationale organisaties en niet-gouvernementele organisaties. Alleen op die manier zal het mogelijk worden de verstrekte hulp eerlijk te verdelen en te gebruiken, en in dienst te stellen van het doel op lange termijn: de ontwikkeling van deze landen. Ontwikkeling zal hen helpen het verschijnsel van de armoede uit te roeien.
Bij al het andere wat we horen, gaat het mijns inziens slechts om oppervlakkige uitspraken over dit vraagstuk die niet de kern van de zaak raken. 
Erika Mann (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik sta volledig achter het voorstel van collega Stubb. Hij heeft helemaal gelijk. We hebben behoefte aan een allesomvattende strategie voor Afrika. De vertegenwoordiger van het voorzitterschap sprak daarnet over de waarmee de Europese Unie succesvol is. Ik vind dat hij absoluut gelijk heeft, maar we moeten dit nog wel in positief handelen vertalen. Het is mooi om te praten over actie tegen armoede, maar dat is zeker niet genoeg, vooral als je bedenkt dat we jarenlang heel veel hulp in Afrika hebben gepompt, zonder dat dit meteen tot buitengewoon positieve resultaten heeft geleid.
Hetzelfde gaat op voor handel en armoedevermindering. Er bestaat een nauwe relatie. Dat weten we, maar begrijpen we het ook echt? Ik spreek namens de Commissie internationale handel. Ik vind dat we een Afrika-strategie moeten ontwikkelen, waarover we dan aan het eind van het Britse voorzitterschap opnieuw kunnen debatteren, en daarbij zouden we alle aspecten moeten betrekken. Het zou erg goed zijn als het Britse voorzitterschap hierover zou willen nadenken. 
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, als voorzitter van onze fractie heb ik er bewust voor gekozen om als laatste spreker in dit debat het woord te voeren. Ik ben nogal teleurgesteld te moeten vaststellen dat ik de enige fractievoorzitter ben die over dit onderwerp het woord voert. De leiding van een fractie zou eigenlijk alle steun moeten geven aan de collega’s binnen de fractie die het werk doen op het gebied van de armoedebestrijding.
Ik zou de collega's die zich al lang met dit onderwerp bezig houden, en niet alleen maar vanwege het initiatief van het Britse voorzitterschap van de Raad, uitdrukkelijk het volgende willen zeggen: de sociaal-democratische fractie beschouwt de bestrijding van de armoede in Afrika en overal ter wereld als een sleutelelement in haar werk.
Ik zou een deel van mijn spreektijd aan een onbekende persoon willen wijden: de moeder naast haar dode kind. In het stadje waar ik burgermeester was, hebben talloze mannen en vrouwen, maar vooral vrouwen, tijdens de oorlog kinderen verloren. Als ik bij oude mensen op verjaardagsvisite ging, was dat altijd het ergste wat ik mee moest maken: vrouwen van de oorlogsgeneratie die spreken over het verlies van een geliefd kind. Dat is een wond die nooit geneest.
In Afrika gebeurt dat dag in dag uit. Dag in dag uit zitten talloze rouwende moeders naast hun dode kinderen, radeloos en alleen gelaten. Ik zou voor mezelf en voor iedereen wensen dat we dit beeld op ons netvlies branden, want er is geen betere motivatie, geen betere reden om deze strijd tegen de armoede te leveren, de strijd die het Britse voorzitterschap tot hoofddoelstelling van zijn optreden heeft gemaakt, dan het gewone gevoel van menselijkheid dat ons leert dat we een vrouw die haar kind heeft moeten verliezen niet in de steek mogen laten. Dat is onze plicht als we pretenderen de wereld menselijker te willen maken.
Dat is een beeld, mijnheer de Voorzitter, dat wij als sociaal-democraten nooit vergeten, en daarom zeggen wij: dit initiatief is het absolute minimum. Ik zou ook een concreet voorstel willen doen: laten we deze vrouwen, en vele anderen die onze solidariteit nodig hebben, helpen door een kleine stap te zetten. Als de grote multinationale ondernemingen 0,25 procent – dat is dus een kwart procent – van de provisie die ze betalen voor deviezentransacties in een fonds voor Afrika zouden storten, als wij in dit Parlement een kwart procent van wat we uitgeven voor deviezentransacties opzij zouden zetten en in een fonds voor Afrika zouden storten, dan zou dat een enorm bedrag opleveren dat door het bedrijfsleven en bijvoorbeeld ook door ons in de Europese Unie nuttig ingezet zou kunnen worden, om een heel concrete bijdrage te leveren - bij voorkeur aan te vullen door een individuele bijdrage van eenieder afzonderlijk - aan de strijd tegen de armoede. Dat lijkt me een idee waarover we eens zouden kunnen praten. 

Hilary Benn,
   – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen wil ik u ervoor bedanken dat ik de gelegenheid krijg te reageren op het debat dat mijn collega Jack Straw vanmorgen heeft geopend.
Iedereen die het debat heeft gevolgd, zal beamen dat de bijdragen van alle leden getuigden van grote deskundigheid, kennis, passie en toewijding. Het komt mij voor dat u een stem geeft aan degenen die wij de eer hebben te vertegenwoordigen.
Ik verheug mij erop om door middel van het Britse voorzitterschap met de Commissie ontwikkelingssamenwerking samen te werken en de commissie volgende week toe te spreken. Mevrouw Morgantini had gelijk: het gaat niet om liefdadigheid maar om gerechtigheid. Het is een schreeuw om gerechtigheid die – mijnheer Martínez Martínez zei het al – wordt gesymboliseerd door de witte band. De witte golf die vorig weekeinde door Edinburgh trok, is een symbool. De mensen die de Live 8-concerten bijwoonden en die ons, hun gekozen vertegenwoordigers, brieven schrijven en van ons eisen dat we meer doen, zijn allemaal van mening dat dit het moment is om te handelen – iets wat mevrouw Martens en de heer Bowis ook al zeiden. Ik feliciteer de moeder van de heer Bowis met haar honderdste verjaardag. Hij heeft gelijk: ze heeft een lang leven achter de rug; zij heeft heel wat zien veranderen.
We kunnen eenvoudig niet langer tolereren dat Afrika van de rest van de wereld wegdrijft. De heer Schulz, die daarnet met zoveel passie heeft gesproken, wijst er terecht op dat ieder van ons hier verantwoordelijkheid draagt.
Nooit eerder in mijn politieke carrière speelde dit debat over Afrika, armoede, de oorzaken ervan en de vraag wat we eraan kunnen doen zo een centrale rol. Het signaal van onze kiezers is denk ik heel simpel: ze verwachten dat wij ingrijpen en willen erop kunnen vertrouwen dat de politiek in staat is om daadwerkelijk iets te veranderen ten gunste van Afrika en ontwikkeling. Het is moreel onaanvaardbaar dat dit grote continent met 54 landen op slechts een paar kilometer afstand van Europa steeds verder van ons verwijderd raakt en het enige werelddeel is dat de afgelopen 25 jaar armer is geworden. We beschikken nu over de middelen om er iets aan te doen. De uitdaging waarvoor Europa staat bestaat erin de passie, toewijding en woede – de gevoelens die bij de mensen leven – om te zetten in praktische daden die een verschil maken. Ik ben het met al degenen eens die hebben opgeroepen tot een strategie voor Afrika als beste manier om onze politieke middelen zo in te zetten dat zij een verschil maken. Ik verheug mij erop met de heer Michel samen te werken wanneer hij de lijnen van een strategie gaat uitzetten. Ik hoop vurig dat wij op dit punt vooruitgang kunnen boeken.
Ik wil nu terugkomen op de praktische stappen die we moeten zetten. Wat zijn de kwesties die we in de Afrika-strategie van de EU moeten aanpakken? Het eerste punt is – als u mij toestaat met de heer Farage van mening te verschillen – dat hulp helpt. Hulp redt kinderlevens.
Daarom moeten we die hulp ook verhogen. En daarom was de voortrekkersrol die Europa op zich nam door tijdens de ontmoeting van de ministers van Ontwikkelingssamenwerking vorige maand een akkoord te bereiken over verdubbeling van de Europese hulp aan Afrika, Europa op zijn best. Europa toonde hiermee zijn leidende rol in de wereld en liet zien dat wij bereid en in staat zijn om datgene te doen waarvan we weten dat het verschil maakt. Dat is het eerste punt.
Het tweede punt is schuldenverlichting, waar veel sprekers al naar verwezen. Het werkelijke belang van schuldenverlichting is dat het betekent dat arme landen niet langer de vreselijk moeilijke keuze hoeven te maken tussen aan de ene kant het doen van maandelijkse terugbetalingen, die ze zich niet kunnen permitteren, en aan de andere kant het geld uitgeven aan artsen, verpleegkundigen, onderwijs voor kinderen en de aanschaf van medicijnen die de levens redden van kinderen en volwassenen.
Ten derde zijn wij er allemaal van doordrongen dat het uiteindelijk handel, economische ontwikkeling en economische groei zijn die Afrika, en alle ontwikkelingslanden, in staat stellen het leven van mensen te verbeteren. Zo hebben wij het hier in Europa ook gedaan. Het is de weg waarlangs onze maatschappij zich heeft ontworsteld aan de situatie van 500 jaar geleden, toen de levensverwachting zeer laag was, er enorme armoede heerste en zeer weinig mensen naar school konden.
De bevolking van Afrika wil precies dezelfde kansen: ze wil zichzelf door geld verdienen en handel drijven een weg banen uit de armoede naar een betere toekomst.
Er zijn twee andere dingen die wij in dit debat niet mogen vergeten. Ik was tweeëneenhalve week geleden in het zuiden van Sudan, waar een op de vier kinderen voor het vijfde levensjaar sterft en driekwart van de volwassenen niet kan lezen. De ervaring van Darfur en het zuiden van Sudan heeft ons een zeer belangrijke les geleerd: zonder vrede en stabiliteit is er geen ontwikkeling mogelijk; zolang mensen met elkaar vechten, is er geen betere toekomst voor de mensen in Afrika. Daarom moet Europa leiderschap blijven tonen en hulp blijven bieden aan de Afrikaanse Unie, om Afrika te helpen de capaciteit op te bouwen die het nodig heeft om zelf zijn conflicten op te lossen. Zoals mijn vriend Jack Straw aan het begin van dit debat zei, zijn er nu minder conflicten in Afrika dan tien jaar geleden, en waar vrede en stabiliteit heersen, is er daadwerkelijk hoop en uitzicht op een betere toekomst.
Wat er ten slotte moet gebeuren, mijnheer de Voorzitter, willen we vooruitgang boeken, is het verwezenlijken van goed bestuur, want uiteindelijk kunnen regeringen slechts iets betekenen voor hun mensen als…
De Voorzitter.
   Mijnheer de minister, uw spreektijd is niet beperkt. U mag zo lang spreken als u wilt. Het probleem is dat ik de afgevaardigden moest verzoeken de vergaderzaal in stilte te betreden.
Dat u het debat niet hebt bijgewoond is prima, maar als u de vergaderzaal binnenkomt, verzoek ik u dit te doen op een manier die niet storend is. 
Hilary Benn,
    – Dank u zeer, mijnheer de Voorzitter, voor uw betrokkenheid. Het is niet zo belangrijk dat u mijn stem hoort, het is veel belangrijker dat de buitenwereld de stem hoort van ons allemaal. Als wij luid en eensgezind onze stem laten horen, dan is de kans groter dat we in deze grote, wereldwijde strijd vooruitgang boeken.
Uiteindelijk verwachten mensen dat regeringen namens hen dingen tot stand brengen. Wij verwachten van onze overheden dat zij voor vrede en veiligheid zorgen, onze kinderen onderwijs geven, voor ons zorgen als wij ziek zijn en ons de mogelijkheden bieden een leven voor onszelf en onze gezinnen op te bouwen. De grote uitdaging met betrekking tot de ontwikkelingslanden bestaat erin ter plekke voldoende capaciteit op te bouwen om de samenlevingen daar in staat te stellen voor zichzelf en hun gemeenschappen hetzelfde te doen als wat wij in Europa van onze regeringen verwachten.
Waar het uiteindelijk om gaat, is dat regeringen in staat zijn te doen wat zij beloven; waar het uiteindelijk om gaat, is dat mensen verwachten dat hun regering wellicht in staat is hun leven te verbeteren. Als die twee dingen samenkomen – als de stem van het volk wordt gehoord – dan heeft een maatschappij echt meer kans om vooruitgang te boeken. Uiteindelijk gaat het om politieke wil en politieke keuze. Dat is de rol van de politiek: beslissingen nemen over de vraag in wat voor wereld we willen leven; waaraan we ons geld besteden; welke besluiten we nemen over handel om ontwikkelingslanden in staat te stellen een betere toekomst te verwezenlijken.
Wij zijn de generatie op wier schouders deze verantwoordelijkheid nu rust. Zoals premier Tony Blair zei bij de lancering van zijn Commissie voor Afrika: “Als wij het niet doen, wie dan wel? Als we het niet nu doen, wanneer dan wel?”
Wij zijn de generatie die in staat is in te grijpen. Dit is het moment om te handelen. Laten we samenwerken; laten we deze kans grijpen en, door wat wij in Europa doen, Afrika helpen een betere toekomst op te bouwen, ook voor de komende generaties.
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, mijnheer Benn. Het spijt me dat ik u moest onderbreken. 
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik vraag het woord voor een beroep op het Reglement, op basis van de artikelen 146 en 148.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u persoonlijk willen zeggen dat ik u heel dankbaar ben voor alles wat u tijdens alle plenaire vergaderingen doet om ervoor te zorgen dat de laatste tien minuten voor de stemmingen tenminste enigszins waardig verlopen. Helaas is dat niet mogelijk. De collega's die uit hun kantoren komen om in de plenaire vergadering te stemmen, komen de zaal binnen en begrijpen niets van wat u zegt, omdat er geen vertolking voor hen is. Ze praten met elkaar, ze staan in groepjes bij de presentielijsten, ze gaan naar hun plaats, ze moeten nog even iets met een collega regelen. Dat is allemaal heel begrijpelijk en zonder meer aanvaardbaar. Onaanvaardbaar is echter dat de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie onder dergelijke omstandigheden het woord moeten voeren. Dat gaat niet, en ik schaam me daarvoor. Ik vind dat niet correct.
Ik heb ook geen zin om dat tijdens iedere plenaire vergaderperiode opnieuw mee te moeten maken. Dat is ook beneden de waardigheid van een parlement. Daarom zou ik een voorstel willen doen. We willen de rechten van de collega's respecteren, maar ook die van de andere instellingen. Daarom stel ik voor dat we tussen het einde van het debat en het begin van de stemming een pauze ...
De Voorzitter.
   Ik dank u voor uw steun aan het voorzitterschap, mijnheer Schulz. Alvorens ik het woord geef aan de Commissie, wil ik iedereen vragen om te gaan zitten. De leden die nog steeds in de paden staan om persoonlijke zaken te bespreken, zal door de boden worden gevraagd de vergaderzaal te verlaten.
Kunnen de boden de leden die nog altijd in de paden staan, vragen de vergaderzaal te verlaten?
Mijnheer Tannock, op grond van welk artikel vraagt u het woord?
Wilt u alstublieft zo vriendelijk zijn te gaan zitten en stil te zijn? 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben bevoorrecht. Ik versta Spaans zonder hoofdtelefoon. Als u zich in het Spaans richt tot degenen die achter in de zaal staan, hoe zouden ze u dan ooit kunnen verstaan zonder hoofdtelefoons op? Zou u Frans of Engels willen spreken, zodat ze u begrijpen?
De Voorzitter.
   U bent uitermate weerspannig vandaag. Ik wil zeggen dat uw houding tegenover de zaak waar we het deze morgen over hebben schandalig is.
Mag ik alle leden die de paden op en neer lopen, vragen te gaan zitten en in ieder geval geen gesprekken te voeren die ons in onze werkzaamheden storen? 
Louis Michel
   , – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega´s, ik wil allereerst mevrouw Morgantini bedanken voor het debat dat ze vandaag zo tactvol heeft georganiseerd.
Dit debat heeft vooral aangetoond dat het besluit om Afrika een centrale plaats toe te kennen in het ontwikkelingsbeleid vrijwel unaniem gesteund wordt. Dat lijkt me buitengewoon belangrijk, aangezien Parlement, Commissie en Raad deze keuze hebben gemaakt. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de arme landen in andere werelddelen ons niet interesseren. Verre van dat. Het betekent gewoon dat meer dan de helft van de verhoging van de ontwikkelingshulp feitelijk zal worden uitgetrokken voor Afrika, zodat dit continent de noodzakelijke inhaalslag kan maken.
Het tweede aspect dat ik uit dit debat distilleer, is dat alles erop duidt dat het noodzakelijk is een echte Europese ontwikkelingsstrategie te ontwikkelen, te definiëren en op poten te zetten, met name voor Afrika, een strategie die zich toespitst op de grote ontwikkelingsvraagstukken: bestuur, infrastructuren en schuldenlast. Iemand zei bijvoorbeeld dat het kwijtschelden van de schulden niet alles oplost. Daarvan zijn we ons bewust. Het schuldenvraagstuk is weliswaar belangrijk, maar strikt genomen geen ontwikkelingsinstrument. Schulden kwijtschelden is vanzelfsprekend geen garantie voor effectieve ontwikkeling, ofschoon het een interessante voorwaarde is.
Het op poten zetten van sociaal beleid dat gelijke tred houdt met een dynamisch maatschappelijk middenveld in wording, het op poten zetten van sociaal beleid om toegang te verschaffen tot rechtspraak, onderwijs, gezondheidszorg en ook tot cultuur, is zoals ik daarstraks al zei een belangrijk aspect. Ik denk dat dat alles moet uitmonden in een allesomvattende strategie, een allesomvattend plan en een concreet programma dat we moeten implementeren. Ik zeg er direct bij dat ik me terdege bewust ben van de problemen waar we mee te maken zullen krijgen. Het probleem is dat als we dit programma eenmaal hebben, we buitengewoon sterke sturing zullen moeten geven aan de bureaucratieën die het moeten gaan uitvoeren. Daarvoor reken ik op de steun van zowel het Parlement als de Raad, en binnen de Commissie zullen we al het mogelijke doen om vooruitgang te boeken in de dossiers. Ik denk dat het bijzonder belangrijk is dat we concrete resultaten kunnen overleggen. Gelet op alle beloften die zijn gedaan, gelet ook op alle - deels bijzonder geloofwaardige - perspectieven die zich aandienen en op de gunstige omstandigheden die maken dat de verwachtingen momenteel hooggespannen zijn, moeten we snel en concreet het bewijs leveren dat er schot in de zaak zit.
Een ander aspect waar ik op wil wijzen, met name wat Afrika betreft, is de bijzonder belangrijke rol van alle beleidsinitiatieven die gericht zijn op de gelijkheid van mannen en vrouwen op dit continent. Dat is een aspect van het probleem dat vaak onderbelicht wordt en waarmee alle beleidsmakers naar mijn idee rekening moeten houden, want daar zijn oplossingen te vinden en kansen te benutten. Daarbij denk ik aan ondernemingen, aan de handel. Ik denk aan microkredieten, aan de grotere autonomie van vrouwen dankzij deze vorm van krediet. Dat is een belangrijke culturele factor.
Geachte collega´s, dit was wat ik u kort wilde zeggen. Ik wilde zeggen, zoals Hilary Benn en Jack Straw voor mij hebben gedaan, dat de tijd nu daar is om tot actie over te gaan. Wíj moeten het doen. Ik denk dat we geen enkel excuus meer hebben. Het is al zo vaak gezegd, en ik denk dat we dit vraagstuk nu niet langer voor ons uit kunnen schuiven: we moeten concreet actie ondernemen om de hoopvolle verwachting in het hart van de mensen werkelijkheid te maken. Iemand zei het eerder al: het zou wellicht goed zijn als we, vanuit dit ontwikkelingsbeleid en vanuit dit nieuwe elan, het magische idee van Europa nieuw leven konden inblazen. Ik denk dat Europa van ontwikkeling de meest concrete projectie van haar waarden kan maken en al maakt, en daarom ben ik beslist optimistisch.
Alessandra Mussolini (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, gisteren is er iets ernstigs voorgevallen: Italië is beledigd...
De Voorzitter.
   Als u een beroep wilt doen op het Reglement, moet u eerst aangeven op welk artikel u zich beroept. 
Alessandra Mussolini (NI ).
De Voorzitter.
   U mag niet het woord voeren op grond van artikel 90.
Tot besluit van dit debat deel ik mee dat wij zes ontwerpresoluties(1) hebben ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt aansluitend plaats.
Luciana Sbarbati (ALDE ).
   – “De eerste plichten - eerste niet qua tijd maar qua belang en omdat, als men die plichten niet op zich neemt, de andere hooguit onvolledig kunnen worden volbracht - zijn de plichten op het vlak van menselijkheid”, aldus de Italiaanse vrijheidsstrijder Mazzini.
Daarmee wil ik uiting geven aan mijn solidariteit jegens die landen die wij meer aalmoezen en geld dachten te kunnen geven zonder dat wij ons echt zorgen maakten over hun daadwerkelijke ontwikkeling en zonder dat wij ons best deden om de armoede uit te bannen.
Kwijtschelding van de schuld zal het probleem van de ontwikkelingshulp niet verhelpen, want daarvoor zal de internationale gemeenschap toch borg moeten staan. Ook wordt het probleem van de broodnodige bijstand op volksgezondheidsgebied daarmee niet verholpen. Kwijtschelding betekent evenmin dat wij ons kunnen onttrekken aan de associatieovereenkomsten met de regeringen van die landen, of dat we geen aandacht meer hoeven te besteden aan bevordering van onderwijs- en opleidingsprogramma’s om ze te integreren in complexe sociale, economische en politieke stelsels. Wij moeten die landen helpen om vormen van democratisch bestuur te kiezen, om een toekomst te garanderen. Wij moeten de mensen dus kansen geven, ook buiten hun eigen land, maar in het besef dat zij kunnen terugkeren en zich vrije burgers kunnen voelen.
De politieke klasse moet de mondialiseringsprocessen in goede banen leiden door middel van beleidskeuzen op basis waarvan die landen kunnen rekenen op schoon water, energie, voedsel, gezondheidszorg, vrijheid en onderwijs.
De laatste Europese Raad heeft besloten om tegen het jaar 2010 de hulp te verhogen tot 20 miljard euro per jaar. Dit is een signaal van hoop voor miljoenen mensen. Wij kunnen de armoede onder de knie krijgen, en wij zijn de eerste generatie die daartoe in staat is omdat de juiste middelen voorhanden zijn. 

De Voorzitter.
   – Dames en heren, wij beginnen nu aan een van de langste stemrondes in onze geschiedenis, met 972 amendementen.

Alfonso Andria (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik neem het woord voor een voorstel van orde onder verwijzing naar artikel 152.
Gisterenmiddag hebben wij tijdens het debat in dit Parlement het hele pakket over het regionaal beleid tegen het licht gehouden. Aangezien voor de stemming een andere volgorde is gepland, wil ik voorstellen om na het verslag van de heer Hatzidakis te stemmen over mijn verslag over het Cohesiefonds en over het verslag van collega Casa. Op die manier kan in één keer over het hele pakket worden gestemd volgens dezelfde volgorde als die welke gisteren tijdens het debat is aangehouden. Ik geloof dat dit beter is en ik vraag u dan ook om dit voorstel in overweging te nemen. 
De Voorzitter.
   – Als het Parlement er geen bezwaar tegen heeft, zullen wij de volgorde van de stemming wijzigen. Ik wil u echter verzoeken, dames en heren, om wanneer dergelijke gevallen zich voordoen, de diensten van de vergadering hier eerder van op de hoogte te stellen, zodat ons stemmingslijsten dienovereenkomstig kunnen worden opgemaakt. 

Michel Rocard (PSE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega´s, naar alle waarschijnlijkheid gaat het Parlement over twee à drie minuten het voorstel voor een richtlijn betreffende de octrooieerbaarheid van in computers geïmplementeerde uitvindingen verwerpen. Al onze grote fracties, en de kleine ook trouwens, neem me niet kwalijk, hebben deze beslissing genomen, zij het om tegenstrijdige redenen. Ik heb niet de bevoegdheid of welke formele competentie dan ook om een oordeel te vellen over deze redenen. Maar deze gelijkgestemdheid valt maar op één manier te duiden. Wat het onderwerp zelf betreft, is de verhouding voor/tegen ongeveer fiftyfifty, waardoor de uitkomst met een relatieve meerderheid volstrekt onvoorspelbaar is en geen van beide kampen een gekwalificeerde meerderheid kan halen. Alle fracties hier in dit Huis keuren de tekst liever af dan andermans standpunt te moeten overnemen. Maar wat hier vooral collectief en unaniem is, binnen het hele Parlement, is de boosheid over de ontoelaatbare wijze waarop de Commissie en de Raad de ontwerprichtlijn behandeld hebben.
Totale minachting, met sarcastische trekjes zelfs, voor de door dit Parlement in eerste lezing gemaakte keuzes. Geen enkele vorm van raadpleging van de zijde van de Commissie bij het opstellen van de ontwerptekst voor de tweede lezing. Herhaalde pogingen om zelfs het debat tussen regeringen binnen de Raad zelf onmogelijk te maken. Dat is op zichzelf al schandalig genoeg. De crisis die Europa momenteel doormaakt, is voor een groot deel te wijten aan het democratisch tekort, waarvoor de Raad hoofdverantwoordelijk is, zoals hij in dit dossier overduidelijk heeft bewezen. Moge deze afwijzing een les voor hem zijn!
Feitelijk toont het standpunt dat wij hier vertegenwoordigen aan dat we aan een oplossing voor het probleem nog niet toe zijn. Alleen door dieper op de kwestie in te gaan en het idee te laten rijpen, hadden we mogelijk meer consensus kunnen bereiken. We zien heel duidelijk dat iedereen langzamerhand begint te beseffen wat er op het spel staat bij dit cruciale en buitengewoon lastige vraagstuk, waarmee jaarlijks tientallen miljarden dollars gemoeid zijn. Het verwerpen van de ontwerprichtlijn is in dit opzicht een boodschap aan het Europees Octrooibureau. Het Europees Parlement heeft de recente juridische dwalingen waarbij bepaalde softwareprogramma’s octrooieerbaar verklaard zijn niet willen bekrachtigen. Mochten deze dwalingen voortduren, dan zal ongetwijfeld een parlementaire meerderheid ontstaan om ze een halt toe te roepen. 

Hans-Gert Poettering (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie heeft ons altijd verteld dat ze niet bereid zou zijn om een nieuw voorstel voor te leggen wanneer het gemeenschappelijk standpunt afgewezen zou worden. Ik zou willen herinneren aan het Interinstitutioneel Akkoord dat we op 15 september 1999 met de vorige Commissievoorzitter, heer Prodi, hebben gesloten. Daarin heeft de Commissie zich ertoe verplicht om initiatieven te nemen wanneer het Parlement daarom vraagt. Ik weet wel zeker dat het Parlement de Commissie zal verzoeken om een nieuw voorstel op tafel te leggen. Ik zou de Commissie eraan willen herinneren dat ze verplicht is om een dergelijk voorstel te doen, en dat ze er niet onderuit kan.
Monica Frassoni (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk niet dat wij deze stemming per se moeten interpreteren als een oproep aan de Commissie om een nieuw voorstel te presenteren dat wel weer zal lijken op het voorstel dat verworpen is. Volgens mij moet de kwestie samen met de Commissie besproken en bepaald worden. 
De Voorzitter.
   – Dames en heren, conform de procedure en puur uit beleefdheid nodig ik de Commissie uit commentaar te geven indien zij dit wenselijk acht. 
Benita Ferrero-Waldner,
    – Mijnheer de Voorzitter, verwerping van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is het democratisch recht van het Parlement als medewetgever naast de Raad. Veel sprekers in het debat van gisteren hadden het over de stem van het volk en de rol van de democratie.
Zonder deze richtlijn zullen de nationale octrooibureaus en het Europees Octrooibureau octrooien voor in computers geïmplementeerde uitvindingen onder de bestaande wetgeving blijven verlenen. Dan is er geen sprake van harmonisatie op EU-niveau.
Dit betekent dat er verschillende interpretaties blijven bestaan over wat octrooieerbaar is en wat niet, zonder enige rechterlijke controle door het Europees Hof van Justitie.
Sinds de vaststelling van het gemeenschappelijk standpunt door de Raad is de Commissie steeds van mening geweest dat indien het Parlement mocht besluiten het gemeenschappelijk standpunt te verwerpen, de Commissie dit zou respecteren en geen nieuw voorstel zou indienen. Maar als het Parlement ons hiertoe uitnodigt, zijn wij bereid met de verschillende commissies te spreken en vervolgens de daaropvolgende procedures te overwegen.
Verschillende leden hebben het standpunt naar voren gebracht dat de Commissie een sectorneutraal instrument zou moeten voorstellen en goedkeuring van het Gemeenschapsoctrooi zou moeten nastreven.
Een groot deel van de nationale octrooiwetgeving is al in overeenstemming gebracht met het Europees Octrooiverdrag en het Gemeenschapsoctrooiverdrag van 1989. Nogmaals, commissaris McCreevy is graag bereid over deze zaken met u te debatteren. U heeft al laten weten dat u ons uitnodigt voor de relevante commissievergaderingen en ook voor de plenaire bijeenkomsten als u dat goeddunkt.
Wat betreft de toekomst van het Gemeenschapsoctrooi ligt de sleutel tot het bereiken van overeenstemming in handen van de Raad. Er zijn langs formele en informele weg al veel opties afgetast. 
De Voorzitter.
   – Het Parlement is de Commissie dankbaar en bedankt opnieuw zijn eigen rapporteur, de heer Rocard, voor al zijn werk. 

Johannes Blokland (IND/DEM ),
   . – Voorzitter, uiteraard is dit onderwerp niet zo spannend als het voorgaande, maar het is toch belangrijk. Hartelijk dank voor de gelegenheid om nog kort even mijn verslag toe te lichten. De afgelopen weken hebben we hard onderhandeld met de Raad om tot een akkoord in eerste lezing te komen en uiteindelijk hebben we een compromis bereikt dat volgens mij goed verdedigbaar is. Van de 24 amendementen die in de milieucommissie zijn aangenomen, zijn er 20 geheel of gedeeltelijk terug te vinden in de compromistekst.
Toch wil ik een kanttekening maken bij de wijze waarop de onderhandelingen zijn verlopen. Ik ben van mening dat we hier op het randje hebben geopereerd van wat nog aanvaardbaar is. De Raad kwam steeds weer met nieuwe wijzigingen en stelde zich zeer terughoudend op bij wijzigingen die de parlementsdelegatie voorstelde. Dat vind ik jammer en ik hoop in komende onderhandelingen over andere dossiers toch een wat meer coöperatieve houding te ontmoeten bij de vertegenwoordigers van de Raad.
Een laatste opmerking die ik graag wil maken, betreft amendement 53. Dit is ook onderdeel van het compromispakket, maar helaas konden niet alle fracties zich hier in vinden. Toch wil ik u erop wijzen dat er alleen sprake is van een akkoord in eerste lezing als ook dit amendement wordt aanvaard. Ik reken dan ook op ieders steun op dit punt en ik wil graag ook nog de schaduwrapporteurs bedanken voor hun bijdrage tot de totstandkoming van dit akkoord. 

Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, het mondeling amendement is het volgende: aan het eind van het door de Verts/ALE-Fractie ingediende amendement moeten we de woorden “binnen het programma” toevoegen.
Ik denk dat de Verts/ALE-Fractie het met dit voorstel eens is, zoals ook geldt voor alle andere fracties. 

Konstantinos Hatzidakis (PPE-DE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het woord “EFRO” schrappen uit amendement 39, dat is ingediend door de PSE-Fractie, en vervangen door het woord “fondsen”, zodat alle structuurfondsen, inclusief uiteraard het Cohesiefonds, eronder vallen. 


Graham Booth (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een punt van orde: ik ben sinds drie maanden een gepensioneerde op leeftijd en vind het zeer moeilijk om bij het stemmen mijn hand in de juiste stempositie te brengen binnen de fractie van een seconde die u ons daarvoor gunt! 
De Voorzitter.
   – Wij staan voor een Olympische uitdaging, dames en heren: 972 amendementen. Wat wij vandaag niet afkrijgen, zullen we morgen moeten doen onder het voorzitterschap van onze Griekse collega. Het wordt hoe dan ook een soort marathon. Dat gezegd hebbende, wil ik de leden vragen het tempo vol te houden. 

Rosa Miguélez Ramos (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de logica volgend zouden we nu, nu we alle structuurfondsen gegroepeerd hebben, moeten stemmen over het verslag-Casa over het Europees Visserijfonds. 

Diana Wallis (ALDE ),
    – Mijnheer de Voorzitter, het is eigenlijk heel eenvoudig: er staan in artikel 26 en artikel 27 twee data vermeld over de implementering van deze richtlijn. Die data zijn inmiddels gepasseerd, dus het is waarschijnlijk geen slecht idee om ze te schrappen. Ik hoop dat het Huis het hiermee eens is. 


Emine Bozkurt (PSE ),
   . – Voorzitter, inderdaad bij paragraaf 28 is er sprake van een compromisamendement tussen de liberalen en de PPE. Wij kunnen met dat amendement akkoord gaan als er een toevoeging komt die luidt: 
“en vraagt de Turkse regering dit te steunen;” 
Het hele amendement luidt nu: 
“Stelt voor dat politieke partijen hun partijstructuur herzien en een adequate strategie kiezen om een beter evenwicht tussen vrouwen en mannen in gekozen vertegenwoordigingen tot stand te brengen, waaronder inbegrepen positieve maatregelen zoals quota, en vraagt de Turkse regering dit te steunen;” 


Giorgos Dimitrakopoulos (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb de tekst in het Engels en richt me graag tot de Groenen. 
Ik zou de cijfers graag veranderen, omdat het aantal slachtoffers dagelijks verandert. Ik stel voor om “100 000” en “1 700” te veranderen in “duizenden”. Dat is één suggestie.
De tweede suggestie is om “Amerikaanse troepen” te vervangen door “buitenlandse troepen”, omdat er ook troepen zijn uit andere landen dan de Verenigde Staten. 

Reinhard Rack (PPE-DE ).
   – Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. De Voorzitter heeft ons net lang en breed uitgelegd hoe onbeleefd het is om niet in de zaal te zijn wanneer men spreektijd heeft, of te laat te komen voor de stemmingen. We hebben in dit Parlement een besluit aangenomen waarin is bepaald dat de stemmingen om 13.30 uur afgelopen zijn. In dit Parlement houden we ons altijd aan wat we hebben afgesproken, en niet aan wat de Voorzitter van het moment ons vertelt. 
De Voorzitter.
   – Dames en heren, wij zijn begonnen met het verslag-Dimitrakopoulos en wij moeten dit hoe dan ook afronden. Daarna zal ik u vragen of u vandaag wenst verder te gaan met het belangrijke onderwerp van de strijd tegen de armoede, waarvoor de stemming niet al te veel tijd in beslag zal nemen. Maar eerst moeten wij het verslag-Dimitrakopoulos afronden.
Giorgos Dimitrakopoulos (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, nogmaals: ik lees de Engelse tekst. Het gaat om een toevoeging, een aanvullende overweging. 
"overwegende dat de oorlog in Irak en de verschillende aspecten alsmede de gevolgen ervan, voor de publieke opinie in en de regeringen van Europa en de Verenigde Staten nog steeds een gevoelig onderwerp zijn".
De Voorzitter.
   – Voordat we doorgaan met de stemming, wil ik een verklaring afleggen aan het Parlement. 
Het spijt me dat de Raad momenteel niet aanwezig is, omdat ik anders een vertegenwoordiger van het Brits voorzitterschap had kunnen vragen commentaar te leveren op wat ik nu ga zeggen: de stad die gekozen is om de Olympische Spelen van 2012 te organiseren is Londen.
Timothy Kirkhope (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag iets over deze aankondiging zeggen vanuit Brits gezichtspunt. Om te beginnen wil ik de andere Europese steden, in het bijzonder onze collega’s in Madrid en Parijs, complimenteren voor hun enorme inspanningen en de strijdlust waarmee zij voor de Olympische Spelen hebben gevochten. Er kan er maar één de winnaar zijn. Vanuit Londens gezichtpunt bekeken hoop ik dat iedereen die hier aanwezig is deze Spelen zal bijwonen en dat we op de Spelen naar beste kunnen zullen strijden en Europa van zijn beste kant laten zien.
De Voorzitter.
   – Wij wensen het Europese team een rijke oogst aan medailles toe in 2012. 

Miguel Angel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het voor zich spreekt. Ik zou graag zien dat onze vrienden van de Verst/ALE-Fractie dit amendement goedkeuren, waarin simpelweg nota wordt genomen van een verklaring en deze vooralsnog niet volledig wordt onderschreven, omdat we niet precies en niet in detail de inhoud kennen van het verslag waaraan zij refereren. 

Miguel Angel Martínez Martínez (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil hiermee tegemoetkomen aan een punt van zorg van een andere fractie: in plaats van te zeggen dat 300 miljoen, of 315 miljoen, of 400 miljoen mensen in de hele wereld honger lijden, kunnen we zeggen “meer dan 300 miljoen”. Ik denk dat we zo voorkomen dat we een exact getal noemen, wat de wens was van andere collega’s. 

Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb een serieus probleem. De heer Rack heeft gelijk: we hadden in dit Parlement ooit een gouden regel over de stemmingstijden. Het gaat er niet om of we wel of niet kunnen lunchen. Het gaat bijvoorbeeld om bezoekers die een reis van duizend kilometer hebben gemaakt om vandaag met mij te spreken. Om 15.00 uur moet ik alweer in de plenaire vergadering zijn.
Ik doe een dringend beroep op u om in de toekomst de hand aan de regels te houden die we zelf hebben vastgelegd. We kunnen niet over alles op woensdag stemmen alleen omdat er een paar luie mensen zijn die vinden dat ze op woensdag alweer moeten vertrekken. Over de laatste vijf verslagen hadden we net zo goed op donderdagmiddag kunnen stemmen.
Ik zou het Bureau willen verzoeken om de werkzaamheden degelijk te organiseren, zoals het dat vroeger deed. 

De Voorzitter.
   Dank u, mijnheer Posselt, uw bijdrage is opgemerkt en de punten die u naar voren hebt gebracht zullen worden overgebracht aan de diensten.
Hiermee is de stemming beëindigd. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Het doel van dit verslag is dat de EU zich aansluit bij Reglement nr. 94 en Reglement nr. 95 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties. Het doel is het opheffen van technische handelsbelemmeringen inzake de goedkeuring van voertuigen met betrekking tot de bescherming van de inzittenden bij frontale en zijdelingse botsingen.
Wij hebben besloten het voorstel te steunen, omdat wij het gemeenschappelijk handelsbeleid van de EU steunen en het nodig vinden maatregelen te nemen om handelsbelemmeringen op te heffen. Wij vinden het ook positief dat dit in het kader van de Verenigde Naties gebeurt. 

David Martin (PSE ),
    – Een van de doelstellingen van Richtlijn 2002/95/EG is bij te dragen aan bescherming van de volksgezondheid en de milieuvriendelijke verwijdering van afval van elektrische en elektronische apparaten. De richtlijn beperkt het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen in nieuwe elektrische en elektronische apparaten die vanaf 1 juli op de markt komen, tenzij ze onder de vrijstelling van de bijlage vallen.
Ik betreur het besluit van de Commissie om decaBDE tegen het advies van haar wetenschappelijke adviseurs in aan de bijlage toe te voegen. Ik dring er bij de Raad op aan dit voorstel te verwerpen. 
Frédérique Ries (ALDE ),
    Decabromodifenylether is een broomhoudende brandvertrager waarmee ons Parlement bekend is: in februari 2003 werd de stof “onder intensief toezicht” geplaatst toen de Europese Unie in een verslag van mijn hand de twee “zusterstoffen” penta- en octaBDE verbood.
DecaBDE is een bioaccumulatieve chemische stof, die terug te vinden is in moedermelk en waarvoor het Europees Wetenschappelijk Comité heeft geadviseerd de risico´s nog verder terug te dringen. Het is bovendien een stof waarvan de Europese Unie het gebruik in elektrische en elektronische apparatuur volgens eerder gemaakte afspraken vanaf 1 juli 2006 zou gaan verbieden.
Het is daarom nogal verrassend dat de Europese Commissie nu voorstelt een forse stap achteruit te zetten en probeert via de comitologieprocedure, dat wil zeggen in besloten kring, op dit verbod terug te komen. Deze handelwijze is inhoudelijk en procedureel onaanvaardbaar. De Commissie heeft geen enkel argument aangevoerd - dat had ze overigens ook helemaal niet gekund - om deze ommezwaai te rechtvaardigen!
Ik steun derhalve deze resolutie en vraag de Commissie om op haar besluit terug te komen. Mocht ze dat niet doen, dan zal ik niet aarzelen om samen met sommige van mijn collega´s de zaak aan het Hof van Justitie voor te leggen. 

Alexander Stubb (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik heb drie korte opmerkingen over de richtlijn betreffende softwareoctrooien.
Ten eerste kunnen wij beter helemaal geen richtlijn hebben dan een slechte richtlijn. Ten tweede is het duidelijk dat er bij deze kwestie sprake was van een interinstitutionele machtsstrijd, waarin de Commissie en de Raad naar het Parlement hadden moeten luisteren en het hadden moeten volgen. Ten derde bestond het hele debat uit misverstanden en ik hoop dat de Commissie in deze fase niet opgeeft, maar een nieuw voorstel op tafel legt, omdat wij op zeker moment ook een Europese richtlijn betreffende softwareoctrooien nodig hebben. 
Hiltrud Breyer (Verts/ALE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik heb net als de grote meerderheid in dit Huis tegen dit voorstel voor een richtlijn gestemd. Dit was volgens mij ook een overwinning van het gezond verstand in het Europees Parlement op de belangen van een paar grote IT-producenten, die heel wat lobbywerk hebben verricht. Hiermee effenen we ook de weg voor meer keuzevrijheid voor de consument.
We hebben ook duidelijk gemaakt dat er in Europa voor de bedrijven in de sector informatietechnologie een mooie toekomst is weggelegd, want het ging tenslotte om innovatie en om de vrijheid voor het midden- en kleinbedrijf om zelf aan ontwikkeling te doen. Ik ben buitengewoon verheugd dat we er vandaag in geslaagd zijn om een forse streep te halen door de plannen voor het wettelijk mogelijk maken van octrooien op software. Zodoende hebben we ook diegenen gesteund die voor zijn, voor vrije ontwikkeling van software. We hebben vooral ook de kleinere softwarebedrijven gesteund, want zij zouden enorme schade hebben geleden door deze octrooirichtlijn.
Ik ben blij dat we deze overwinning hebben behaald. Ik hoop dat we iets dergelijks ook weten te bereiken voor de herziening van de richtlijn inzake octrooien voor biotechnologische uitvindingen. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil er alleen maar op wijzen dat het de heer Rocard helaas niet is gelukt om er ook maar een enkel amendement door te krijgen en dat het Europees Parlement niet in staat is geweest om zelf een standpunt te bepalen in deze kwestie. Het probleem is nu dat de nationale wettelijke bepalingen blijven gelden en dat de rechterlijke instanties heel verschillende schadevergoedingen zullen toekennen. Dat brengt voor de grote bedrijven enorme kosten met zich mee, hetgeen ten koste zal gaan van de verwezenlijking van de Lissabondoelstellingen. Voor de kleine bedrijven wordt de situatie volkomen onoverzichtelijk, omdat ze zich in de toekomst aan het octrooirecht van 27 verschillende landen moeten houden.
Ik vraag de Commissie om na overleg met deskundigen een nieuw voorstel voor een Gemeenschapsoctrooi voor te leggen. Bovendien zou ik de Commissie willen vragen om zo snel mogelijk te beginnen met het voorbereiden van een voorstel. 
Zuzana Roithová (PPE-DE ).
   - Ik ben ervan overtuigd dat Europa gemeenschappelijke, heldere en up-to-date regels inzake octrooien nodig heeft, want deze zouden een cruciale rol spelen in het wegnemen van de obstakels in de interne markt van de EU, in het stimuleren van investeringen in onderzoek, in het voorkomen van productpiraterij en in het beschermen van Europa als geheel. Ik heb grote waardering voor de inspanningen van de leden van alle fracties, met inbegrip van die van de Europese Volkspartij, die ons hebben geholpen tot een gezamenlijk compromis over onze twintig amendementen op de richtlijn te komen. Het doel van deze amendementen was de bescherming van octrooien alleen te garanderen voor firmware als onderdeel van een technisch apparaat, en zo de interoperabiliteit te bevorderen en te voorkomen dat zuivere software wordt geoctrooieerd.
Aan het einde van de politieke onderhandelingen heb ik voor verwerping van de richtlijn gestemd. Ik heb dit gedaan omdat ik van mening ben dat dit het Parlement de kans zal geven aan de Raad en de Commissie een duidelijk en sterk signaal af te geven dat ze hun inspanningen moeten opvoeren om een gezamenlijk voorstel voor een algemeen Europees octrooi op te stellen, in plaats van zich te concentreren op een richtlijn die betrekking heeft op een specifiek type octrooi. 
Gilles Savary (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik ben tevreden over het feit dat dit gemeenschappelijk standpunt verworpen is, bij gebrek aan beter - iets beters hadden we namelijk niet, omdat we niet alle amendementen hebben kunnen aannemen die Michel Rocard had ingediend en die tot doel hadden ons terug te brengen bij de eerste lezing van het Europees Parlement.
Net als mijn collega´s geloof ik niet dat hiermee juridische onzekerheid in stand wordt gehouden, want er is heel wat gebeurd in de afgelopen drie jaar. In de eerste lezing heeft het Parlement een glasheldere tekst aangenomen. Vandaag heeft het de octrooieerbaarheid van softwareprogramma’s verworpen. Ik denk dat we het daarbij moeten laten en terug moeten keren naar de formulering van artikel 52 van het Europees Octrooiverdrag van München; in werkelijkheid ging het er immers niet zozeer om te bevestigen dat softwareprogramma’s octrooieerbaar zijn als wel te bereiken dat dergelijke programma’s octrooieerbaar worden. Dit offensief is zojuist een halt toegeroepen, doordat de Europese parlementaire democratie een klinkende overwinning heeft behaald op de lobbygroepen en de manoeuvres van de Commissie. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik licht toe waarom ik niet voor verwerping van de richtlijn betreffende de octrooieerbaarheid van in computers geïmplementeerde uitvindingen heb gestemd. Verwerping bestendigt de onzekerheid over de octrooieerbaarheid van softwaregerelateerde uitvindingen en betekent dat we een beslissing uit de weg gaan.
Ik betreur het dat de leden van het Europees Parlement niet in staat zijn gebleken om een zinvolle versie van de tekst te maken waarmee innovatie zou zijn gesteund maar die tegelijkertijd voor de makers en gebruikers van software de geruststelling had ingehouden dat we niet de Amerikaanse weg op gaan van het toestaan van octrooien voor zuivere software.
De gang van zaken heeft alle tekortkomingen in het wetgevingsproces op EU-niveau blootgelegd en aan deze tekortkomingen moeten we iets doen, willen we voorkomen dat het beeld ontstaat dat de leden van het Europees Parlement niet in staat zijn wetgeving te maken voor complexe maar uiterst belangrijke onderwerpen.
Ten eerste is er de geheimhouding in de Raad van ministers: het is onmogelijk goed hoogte te krijgen van de wijze van redeneren van de Raad.
Ten tweede zijn er belemmeringen om tot beter begrip te komen als gevolg van de ontoegankelijkheid van de website van de Raad.
Ten derde is er sprake van een verkeerde keuze bij het aanwijzen van een rapporteur uit het Europees Parlement. We moeten af van het gebruik dat een verslag het eigendom is van een fractie en dat het ongepast zou zijn vraagtekens te plaatsen bij de toewijzing aan een bepaald lid.
Ten vierde is er de stommiteit om een misleidende, verkorte omschrijving als ‘softwareoctrooien’ te gebruiken, wat echt zeer misleidend is.
Ten vijfde kampen we met het ontbreken van parlementaire adviseurs, vergelijkbaar met die in Westminster, die leden van het Europees Parlement zouden kunnen bijstaan met betrekking tot de precieze betekenis van de terminologie. 
James Hugh Allister (NI ),
   . Ik heb vandaag tegen het gemeenschappelijk standpunt inzake de richtlijn voor in computers geïmplementeerde uitvindingen gestemd, omdat deze richtlijn de controle en de overweldigende dominantie van de grote softwarebedrijven zou versterken en zou leiden tot schadelijke gevolgen voor het midden- en kleinbedrijf. Ik ben van mening dat de voorgestelde wetgeving waarbij software octrooieerbaar wordt, een bedreiging is voor een sector waarin creativiteit en innovatie voorwaarden zijn voor bloei. Deze richtlijn zou eenvoudigweg de concurrentie verkleinen en dientengevolge leiden tot hogere prijzen en lagere kwaliteit voor gebruikers van software en niet-technologische bedrijven. Mijns inziens zou het anti-innovatieve gedrag dat deze richtlijn ongetwijfeld teweeg zou brengen, slechts leiden tot desastreuze gevolgen voor de democratie, concurrentie en werkgelegenheid. 
Andrew Duff (ALDE ),
   – Europa heeft duidelijke regels nodig. Het zou volstrekt verkeerd zijn octrooien te verlenen voor softwareprogramma’s die al afdoende beschermd worden onder het auteursrecht. Dat zou een forse rem zetten op innovatie, met alle nadelige gevolgen van dien voor het onderzoek, voor het MKB en voor Europa.
Het gemeenschappelijk standpunt ging in de goede richting, maar er bleef nog een aantal grijze zones over, die door aanneming van de amendementen-Rocard weggenomen hadden moeten worden. Waren die in stemming gebracht, dan had ik ze ook gesteund. Er is een tegennatuurlijke coalitie gevormd met als enige doel het gemeenschappelijk standpunt simpelweg te verwerpen, zonder zelfs maar te proberen het nog te wijzigen. Degenen die vonden dat het gemeenschappelijk standpunt niet ver genoeg ging, hebben zich aangesloten bij degenen die vreesden dat het met deze amendementen uiteindelijk toch tot een verbod op het octrooieren van software zou komen.
Met deze verwerping zonder verdere discussie van het voorstel krijgen ze gelijk. Het Europees Octrooibureau zal gewoon verder kunnen gaan met het ontwikkelen van jurisprudentie waarin de octrooieerbaarheid van softwareprogramma’s “als zodanig” bevorderd wordt. Dat gaat allemaal ten koste van het vrije verkeer van ideeën en dus van de vooruitgang. Ik heb me van stemming onthouden, omdat ik, enerzijds, geen steun kan geven aan het gemeenschappelijk standpunt, en, anderzijds, liever gezien had dat het voorstel gewijzigd zou zijn en dat de leemtes en onduidelijkheid waarvan op dit moment sprake is weggenomen zouden zijn …
Lena Ek, Cecilia Malmström en Anders Wijkman (PPE-DE ),
   –Wij hebben besloten om te stemmen vóór het standpunt dat het hele voorstel inzake in computers geïmplementeerde uitvindingen moet worden teruggetrokken. Wij zijn tegen octrooien op zuivere software en willen het klassieke octrooirecht beschermen. Het was onze ambitie om het gemeenschappelijk standpunt van de Raad te verbeteren. Helaas is gebleken dat dat moeilijk was, en we lopen het gevaar dat we een onduidelijke wetstekst krijgen, die niet voldoet aan onze eisen inzake rechtszekerheid. Dat is niet in het voordeel van grote ondernemingen, noch van kleine ondernemingen of programmaontwikkelaars. De enigen die baat hebben bij een rommelige wetgeving zijn de octrooi-juristen. De consequenties van bepaalde passages waren ook moeilijk te overzien. Het is wenselijk dat er een harmonisatie komt op dit gebied, maar we hebben liever geen richtlijn dan dat we meewerken aan slechte wetgeving. Het is dan ook een goede zaak dat het Parlement het voorstel wil verwerpen.
Wij vinden dat de Commissie in plaats daarvan de kwestie van het Gemeenschapsoctrooi, dat voor de hele EU moet gelden, opnieuw moet aankaarten. Een hoofdprobleem in dit verband is dat het Europees Octrooibureau (EOB) een aantal triviale octrooien en octrooien voor zuivere software heeft verleend. Het EOB valt echter niet onder de EU, maar werkt op basis van een krachtig speciaal verdrag. Als de EU de leiding wil overnemen op het punt van een juridisch eenduidig en transparant octrooistelsel, waarin octrooien alleen worden verleend voor echte uitvindingen, dan moeten we een Gemeenschapsoctrooi invoeren dat alle gebieden betreft en niet alleen in computers geïmplementeerde uitvindingen. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – We zijn heel tevreden dat ons voorstel tot verwerping van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van maart 2005 over de octrooieerbaarheid van in computers geïmplementeerde uitvindingen is aanvaard.
Dit voorstel voor een richtlijn van de Commissie is in 2002 ingediend en we hebben ons er van begin af aan tegen verzet, met het argument dat de introductie van dit soort softwareoctrooien een negatieve weerslag zou hebben op de intellectuele vrijheid, de technologische innovatie en de economische ontwikkeling van Europa. Daar is door wetenschappers, professoren, de studentengemeenschap en vele organisaties van KMO’s terecht op gewezen. De hoge kosten voor het verkrijgen van octrooien zouden kleine en middelgrote ondernemingen schaden, aangezien deze ondernemingen niet over de middelen beschikken om op hun eigen uitvindingen octrooien te deponeren. Op de uitvindingen van deze ondernemingen zou zelfs door derden octrooi kunnen worden verkregen. Softwareoctrooien kunnen bovendien door grote bedrijven gebruikt worden om te verhinderen dat nieuwe bedrijven toegang tot de markt verkrijgen.
Het octrooieren van ideeën en kennis – en wie weet het leven zelf – is iets dat we niet mogen aanvaarden. Daarom hebben we net als bij eerdere gelegenheden ook nu weer een voorstel ondertekend ter verwerping van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad. Ons voorstel is vandaag goedgekeurd, en dat is een overwinning voor kennis, innovatie en creatieve vrijheid …
Richard Howitt (PSE ),
   . Ik ben blij met de verwerping vandaag van het wetgevingsvoorstel met betrekking tot de octrooieerbaarheid van software. Ik heb me bij de tegenstanders aangesloten na ampel beraad en na besprekingen van de implicaties met directeuren van bedrijven in het MKB uit mijn kiesdistrict, waar 1 500 technologische bedrijven met ongeveer 40 000 werknemers zijn gevestigd rond Cambridgeshire en Hertfordshire. Een kleine zakenman vertelde me dat het wetsvoorstel lijkt op het octrooieerbaar maken van de tomaten in een recept, zodat daarna nooit meer recepten met tomaten zouden kunnen worden gemaakt. De uitslag van de stemming van vandaag is een duidelijke overwinning voor creativiteit, ondernemerschap en gezond verstand. 
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ),
   . Als woordvoerster voor dit onderwerp van de grootste fractie in het Parlement en als hoofd van de Finse PPE-DE-delegatie denk ik dat het besluit om het gemeenschappelijk standpunt te verwerpen juist is. Naar mijn inschatting zou de resulterende richtlijn niet goed genoeg zijn. Het verwerpen van het hele voorstel betekent een kleinere tegenslag dan aanvaarding van slechte wetgeving zou zijn.
Ik betreur het echter dat de poging om van elkaar afwijkende octrooipraktijken in verschillende lidstaten te harmoniseren, is mislukt. Daarom zal ik er bij de Commissie op aandringen om snel het voorstel voor een Gemeenschapsoctrooi te herintroduceren dat tijdens de vorige zittingsperiode niet is aangenomen. De Commissie zou ook het initiatief moeten nemen tot vernieuwing van het Europees octrooistelsel.
Ik beschouw het besluit van vandaag daarnaast als een belangrijke overwinning van het Parlement als instelling. Het gemeenschappelijk standpunt van de Raad hield op geen enkele manier rekening met het standpunt van de meerderheid in het Parlement. Het Parlement heeft laten zien dat de lidstaten in de Raad niet zo maar voorbij kunnen gaan aan het standpunt van het Parlement - ongeacht de kwestie die aan de orde is. 
Toine Manders (ALDE ),
   . De VVD is verheugd dat een overdonderende meerderheid van dit huis het ALDE amendement heeft gesteund tot verwerping van het Gemeenschappelijke Standpunt. De VVD is tegen een sectorale benadering van het Europese octrooirecht. De VVD ziet liever een integrale benadering en roept de Europese Commissie dan ook op om met een voorstel voor één enkel Gemeenschapsoctrooi te komen. Dit biedt meer juridische zekerheid.
Het huidige omslachtige en kostbare systeem van patentverlening kan zo vervangen worden door een effectiever regime. Wij roepen de Europese Commissie op om zo snel mogelijk in de Juridische Commissie het debat te starten ter harmonisering van de bestaande Europese octrooi wetgeving op grond van art 95 waardoor ook het Parlement co-decisie heeft in deze, waardoor ook een democratische controle kan plaatsvinden op het EPO.
Tevens roepen wij alle lobby organisaties op, om hetzelfde zware geschut in te zetten om de Franse regering ervan te overtuigen hun verzet te staken tegen één officiële voertaal bij het gemeenschaps-octrooi om zo ook voor de Franse jeugd een concurrerende en innovatieve toekomst te bieden.
Zo wordt de Lissabon-doelstelling niet alleen met de mond beleden, maar wordt de daad bij het woord gevoegd. 
David Martin (PSE ),
   . Ik heb gestemd voor verwerping van het gemeenschappelijk standpunt, niet omdat ik tegen het idee van een heel Europa omvattend octrooirecht ben, maar omdat dit specifieke voorstel slecht was opgesteld en verwarrend was op het punt van een aantal cruciale definities van wat wel en niet octrooieerbaar zou zijn. 
Zita Pleštinská (PPE-DE ),
   . - Aangezien er momenteel enorme verschillen tussen de nationale octrooiwetgevingen bestaan, ben ik van mening dat het noodzakelijk is een richtlijn aan te nemen om de harmonisatie van deze wetgevingen te verzekeren. Ik steun daarom de consequente bescherming van softwareproducten door bedrijfseigen, innovatieve oplossingen voor een heel programma of een deel daarvan te beschermen, maar geen octrooi te verlenen voor afzonderlijke ideeën. Niemand minder dan Einstein heeft tenslotte gezegd dat je geen octrooi kunt verlenen op een wiskundige formule.
Een octrooieerbare uitvinding is een oplossing die een idee verenigt met een technisch apparaat, zoals software voor mobiele telefoons of ABS-systemen in auto's. Het verlenen van octrooien zal bedrijven rendement opleveren op hun investeringen in de ontwikkeling van uitvindingen, en zal verdere investeringen in onderzoek en ontwikkeling stimuleren.
De richtlijn die de Raad heeft voorgesteld, bevat onduidelijke formuleringen die het onmogelijk maken een nauwkeurig onderscheid te maken tussen software en technische voordelen.
Het ontbreken van duidelijke definities voor het octrooieren van software kan ertoe leiden dat de concurrentie tussen bedrijven verschuift van de markt naar de rechter. Als software octrooieerbaar zou worden, zouden de kosten van het octrooiproces kleine en middelgrote softwarebedrijven ruïneren. Ik heb mijn handtekening gezet onder de ontwerpamendementen van de collega's Roithová en Buzek, die de werkingssfeer van de richtlijn zo proberen te beperken, dat het verlenen van octrooien voor zuivere software onmogelijk wordt, en die een compromis zijn dat de onduidelijke interpretatie van de richtlijn zal voorkomen. Als deze ontwerpamendementen worden aangenomen, zal ik de aldus geamendeerde tekst van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 7 maart 2005 steunen. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Ik heb meegewerkt aan het opstellen van een hele reeks amendementen ter verbetering van de uiteindelijke versie van het gemeenschappelijk standpunt, voor het geval dit standpunt door het Parlement goedgekeurd zou worden. Maar ik heb wel tegen dit standpunt gestemd, en ben heel tevreden dat het aan dit Parlement voorgelegde voorstel tot verwerping goedgekeurd is. Ik geloof namelijk dat dit de beste oplossing is, omdat we zo verhinderen dat er een document wordt goedgekeurd dat de belangen van de consumenten en kleine en middelgrote softwareondernemingen beslist geschaad zou hebben. Het voorstel voor een gemeenschappelijk standpunt beantwoordde bovendien niet aan de beginselen die bij de bescherming en bevordering van creativiteit en intellectuele eigendom behoren te gelden. 
José Ribeiro e Castro (PPE-DE ),
   – Dit verslag en de daarbij behorende resolutie gaan in wezen over de vraag wat de grenzen zijn bij de octrooieerbaarheid van in computers geïmplementeerde uitvindingen.
Zoals bekend is de bescherming van software in Europa tot nu toe gebaseerd geweest op de toepassing van een regeling van auteursrecht/copyright. De nu voorgestelde methode gaat in de richting van het Amerikaanse model. Ik geloof niet dat het verstandig is dit model over te nemen, en ik denk ook niet dat het de toestand op de markt overzichtelijker zal maken. Integendeel, het zal bijdragen tot meer problemen voor kleine en middelgrote ondernemingen, terwijl dat toch de ondernemingen zijn die de meeste innovaties creëren en 70 procent van de werkgelegenheid in de sector voor hun rekening nemen.
Tijdens de behandeling van dit onderwerp in het Parlement bleek dat grote Europese bedrijven steeds weer geprobeerd hebben aan te sturen op het exclusieve gebruik van programma’s voor in computers geïmplementeerde uitvindingen. Dat is in strijd met de bepalingen van het Verdrag van München en de jurisprudentie van het Europees Octrooibureau. De rapporteur stelt het als volgt: “Software is namelijk net zo min octrooieerbaar als een muziekakkoord of een samenstel van woorden. Software is een samenstel van wiskundige formules, het is een product van de menselijke geest, net als ideeën. En het vrije verkeer van ideeën is een fundamenteel beginsel van onze beschaving”. Dat is ook mijn overtuiging.
Frédérique Ries (ALDE ),
   – Met de stem die ik rond het middaguur uitgebracht heb tegen het gemeenschappelijk standpunt van de Raad heb ik duidelijk willen maken dat ik nadrukkelijk tegen iedere vorm van octrooieerbaarheid van software ben. Ik ben namelijk van mening dat software als product van de menselijke geest al afdoende beschermd wordt onder het auteursrecht.
Mijn stem is ook, en vooral, een stem voor het primaat van het politieke discours boven technische discussies; we moeten de geest van Lissabon immers nieuw leven inblazen.
Als liberaal politica die ten diepste gelooft in de waarden van vrij ondernemerschap en gezonde en eerlijke marktconcurrentie kan ik niet instemmen met een tekst die ‘op maat’ gemaakt lijkt te zijn voor bepaalde grote ondernemingen, die nu al nagenoeg een monopoliepositie hebben in de sectoren waarin zij actief zijn. Ik kan geen steun geven aan een voorstel voor een richtlijn dat op termijn tot doel heeft de creatieve geest van jonge softwareontwikkelaars en de onafhankelijkheid van talloze Europese KMO’s en microbedrijven in de kiem te smoren.
En laten we eerlijk zijn: het was ook een tekst die maar weinig te maken had met het Europa van de burgers dat we allemaal zo graag tot stand willen zien komen.
Dit debat heeft twee jaar geduurd, en in die hele periode heb ik nooit één IT-specialist, universitair onderzoeker, gewone gebruiker of directeur van een klein softwarebedrijf ontmoet die vóór deze richtlijn was. Dat kan toch geen toeval zijn!
Konrad Szymański (UEN ),
   .Ik ben een van de weinige leden die een stem heeft uitgebracht tegen de resolutie ter verwerping van het voorstel voor een richtlijn betreffende de octrooieerbaarheid van in computers geïmplementeerde uitvindingen.
In de medebeslissingsprocedure heeft het Parlement de gelegenheid gekregen om zich in alle vrijheid een mening te vormen over deze ontwerprichtlijn en de nodige aanpassingen voor te stellen. Het vrijwel met eenparigheid van stemmen genomen besluit van het Parlement om de ontwerprichtlijn te verwerpen is dan ook enigszins onverantwoord en betekent eigenlijk gewoon dat we een beslissing uit de weg gaan.
Er heeft zich een brede coalitie van leden met zeer verschillende standpunten gevormd. Na rijp beraad ben ik tot de slotsom gekomen dat ik me met niemand kon vereenzelvigen.
De tegenstemmen kwamen uit de hoek van diegenen die niets willen weten van een doeltreffende bescherming van intellectuele eigendom als zodanig, met andere woorden van extreem-links. Daar hoor ik niet bij.
Ook de tegenstanders van een Europees systeem voor een dergelijke bescherming hebben tegengestemd. Deze tegenstemmen kwamen van extreem-rechts, en ook hun mening deel ik niet. Het registreren van uitvindingen in veel verschillende landen is een dure grap.
Degenen die het Parlement een grotere vinger in de pap willen geven in het wetgevingsproces hebben eveneens tegengestemd. Zij zijn terug te vinden in elke fractie, en ook hun opvatting onderschrijf ik niet.
Tegengestemd hebben ten slotte ook al diegenen die vonden dat de ontwerprichtlijn de nationale Poolse belangen zou schaden - de Poolse leden dus. Afgezien van het feit dat er ruimschoots gelegenheid zou zijn voor het indienen van amendementen, is dit een foute veronderstelling.
De bescherming die een octrooi kan bieden - in ruime of enge zin - bevordert investeringen van de privé-sector in innovatie en daarmee ook de werkgelegenheid voor onderzoekers. In Europa bedragen deze investeringen bijna twee keer minder dan in de Verenigde Staten. Een van de belangrijkste oorzaken voor dit verschil is de ruime bescherming die kenmerkend is voor het Amerikaanse octrooirecht, dat in dit debat echter vaak is aangehaald als slecht en afschrikwekkend voorbeeld

Richard Howitt (PSE ),
   . Ik ben blij met de aanbevelingen in dit verslag, in het bijzonder met de acceptatie van mijn verzet tegen arbitraire beperkingen van de maritieme grenzen die in aanmerking zouden komen voor grensoverschrijdende samenwerking, die voor Norfolk en andere delen van mijn kiesdistrict de toegang tot financiering onmogelijk zouden hebben gemaakt, ondanks sterke historische en culturele banden via de Noordzee. Mijn regio heeft volledig deelgenomen aan interregionale samenwerking en de eis van het Parlement dat een afzonderlijk element wordt gehandhaafd voor dergelijke samenwerking is goed voor het oostelijk deel van Engeland, Groot-Brittannië en allen die de vruchten willen plukken van samenwerking en uitwisseling over Europese grenzen heen. 
David Martin (PSE ),
   . Ik denk dat het essentieel is dat we een beter inzicht krijgen in de hoeveelheid uitstoot van verontreinigende stoffen door installaties, en dat deze informatie gemakkelijk toegankelijk wordt gemaakt voor het publiek door rapportage van de uitstoot verplicht te stellen.
Deze doelstellingen zijn vervat in deze wetgeving, die de instelling beoogt van een Europees register inzake uitstoot en overbrenging van verontreinigende stoffen, en die is gekoppeld aan het voorgestelde besluit inzake toetreding van de EU tot het VN-ECE-Protocol van 21 mei 2003 en integratie van de relevante delen daarvan in Europese wetgeving. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Milieuvraagstukken vormen de kern van het beleid voor de toekomst van Europa. Ik geloof daarom dat het heel belangrijk is dat er instrumenten worden geschapen om te garanderen dat iedereen zich van deze kwesties bewust wordt en een betere toepassing van de milieuwetgeving te bevorderen. Het verslag van de heer Blokland is erop gericht de belangrijkste gedeelten van het VN-ECE-Protocol van 21 mei 2003 in de communautaire wetgeving te integreren.
Een en ander zal ertoe leiden dat de verstrekking van informatie aan het publiek gemakkelijker zal verlopen. Bovendien zullen we zo een beter inzicht verwerven in de hoeveelheid uitstoot van verontreinigende stoffen door installaties.
Ik heb daarom voor het verslag van de heer Blokland gestemd. 

Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Het grote probleem bij deze resolutie is dat ze moet aansluiten bij de resolutie van het Europees Parlement over de financiële vooruitzichten voor de periode 2007-2013, waarin wordt gesteld dat een budget van 0,41 procent van het gemiddelde communautaire BNP voldoende is voor de structuurfondsen en het Cohesiefonds. De sociale en economische ongelijkheid is als gevolg van de uitbreiding evenwel toegenomen, en dat betekent dat er voor de cohesie dus meer middelen nodig zijn.
Daarom hebben wij nogmaals een aantal voorstellen gedaan, waaronder een voorstel om de bedragen voor de structuurfondsen te verhogen, om er zo voor te zorgen dat regio’s die de gevolgen ondervinden van het “statistisch effect” volledige compensatie zullen ontvangen. We willen verder garanderen dat er voor het Cohesiefonds -mechanismen zullen gelden. Deze voorstellen zijn helaas door de meerderheid van het Europees Parlement verworpen.
We betreuren het ook dat onze voorstellen tot afschaffing van bepaalde mechanismen voor de uitvoering van de structuurfondsen zijn verworpen. Het gaat dan vooral om de niveaus voor cofinanciering en prefinanciering, de link tussen het Cohesiefonds en het Stabiliteits- en Groeipact en de mechanismen die de doelstelling van de betalingen uit de structuurfondsen schade toebrengen (de “N+2”-regel).
Verder geloven wij dat de langetermijnvoorwaarden voor openbare steun aan bedrijven strikter moeten worden geformuleerd, zeker als het gaat om werkgelegenheid. Wij hebben dat ook voorgesteld. 
Carl Lang (NI ),
   – Met de hervorming van de structuurfondsen worden de problemen in verband met de uitbreiding naar het oosten niet opgelost, maar wel wordt Frankrijk er onevenredig zwaar door getroffen.
Brussel heeft het niet nodig gevonden een berekening te maken van de kosten van de uitbreiding naar de Oost-Europese landen, die volledig bankroet zijn na vier decennia communistische overheersing, en zal 190 miljard euro voor regionale steunmaatregelen ter beschikking stellen van de nieuwe lidstaten. Zal met dat geld de economische integratie van deze landen in de Europese Unie sneller verlopen? Als we kijken naar het echec in Duitsland met de oostelijke deelstaten van de voormalige communistische DDR, mag je daar toch je twijfels over hebben.
Zeker is daarentegen dat deze keuze voor een regionaal beleid waarin het accent ligt op de landen in het Oost-Europa twee kwalijke gevolgen zal hebben voor ons land:
- Het toch al bescheiden deel van de middelen dat voor Frankrijk is gereserveerd, zal nog verder slinken. Zo krijgen Corsica en het Franse Hainaut in de regio Nord/Pas-de-Calais al vijf jaar geen subsidies meer uit de structuurfondsen voor de arme regio’s in Europa;
- De verhoging van de uitgaven voor regionaal beleid, dat nu de grootste kostenpost vormt binnen de Europese begroting, zal gepaard gaan met een verlaging van de landbouwuitgaven, die ten goede komen aan onze boeren, en met een verhoging van de algehele begroting van Brussel, en dus ook van de bijdrage van Frankrijk aan deze begroting.
Meer dan ooit blijkt dat de sociaal-economische steunverlening in het kader van het Europees regionaal beleid, door de eurofederalisten van de UMP en de PS voorgesteld als een soort manna voor onze regio’s, één grote schijnvertoning is.
Jamila Madeira (PSE ),
   – Het verheugt mij dat het tussentijds verslag over het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds goedgekeurd is. Belangrijk is vooral dat er onder artikel 3 een nieuw lid is toegevoegd, waarin gesteld wordt dat regio’s die het slachtoffer zijn geworden van het statistisch effect (zoals de Algarve) voldoende financiële steun moeten ontvangen om het convergentieproces te kunnen voortzetten, en dat er geen onderscheid mag worden gemaakt op basis van bevolkingscriteria.
Dergelijke criteria waren opgenomen in het onderhandelingspakket van het Luxemburgs voorzitterschap voor de financiële vooruitzichten 2007-2013, zonder dat daarvoor enige objectieve rechtvaardiging bestond. Deze criteria mogen dus niet meer gebruikt worden als grondslag voor het invoeren van ongerechtvaardigde en disproportionele differentiaties. Het aanhouden van verschillende categorieën leidt er alleen maar toe dat je bij de solidariteit tussen de regio’s van de Europese Unie kunt spreken van een “voor” en een “na”. 
David Martin (PSE ),
   . Ik heb voor dit verslag gestemd, dat een waarborg zou moeten zijn voor een blijvende Europese geldstroom naar de Schotse Hooglanden en Schotse eilanden, en hoop biedt dat andere delen van Schotland zullen blijven profiteren van de toegang tot structuurfondsen van de EU.
Natuurlijk is onmogelijk vast te stellen hoe omvangrijk de geldstroom uit de fondsen zal zijn zolang er geen vastgestelde begroting is.
Ik ben blij met voorgestelde hervormingen die de kwaliteit van de uitgaven uit de structuurfondsen van de EU zouden moeten verhogen, zoals verdergaande vereenvoudiging, betere strategische planning, terugdringing van bureaucratie en meer transparantie en aansprakelijkheid. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ),
   Evenals de grote meerderheid van mijn fractie heb ik steun gegeven aan het verslag-Hatzidakis, en wel omdat daarmee:
• steun wordt gegeven aan de gebieden die het slachtoffer dreigen te worden van het door de uitbreiding veroorzaakte “statistisch effect”;
• gevraagd wordt de verafgelegen gebieden als een speciaal geval te behandelen als het gaat om de toegang tot de structuurfondsen;
• voorgesteld wordt de middelen die ten gevolge van de N+2-regel niet konden worden uitgegeven opnieuw te verdelen en toe te kennen aan gebieden die er nuttig gebruik van kunnen maken;
• elke renationalisatie van de uitgaven van regionaal beleid wordt verworpen;
• aangedrongen wordt op een billijke behandeling van de insulaire en dunbevolkte gebieden;
• de rechten van personen met een handicap worden uitgeroepen tot een topprioriteit van het cohesiebeleid.
Met de amendementen die ik samen met andere afgevaardigden van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links had ingediend, werd:
• de tekst versterkt en de Europese Commissie en de Raad duidelijk gemaakt dat de bevordering van het mededingingsvermogen en het ondernemerschap niet ten koste mag gaan van duurzame ontwikkeling en cohesie;
• een verhoging geëist van de middelen voor de structuurfondsen en het Cohesiefonds, omdat een ongelijk Europa niet duurzaam kan zijn;
• aangedrongen op een betere controle op de overheidssteun, om te voorkomen dat deze een stimulans wordt voor verplaatsing van bedrijven binnen de Unie, ten koste van de werknemers in de verschillende gebieden. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Ik heb voor dit verslag gestemd, omdat ik geloof dat het een aantal aspecten bevat die voor Portugal van bijzonder belang zijn. Deze zelfde aspecten zijn ook voor het Europa waar ik in geloof van groot gewicht. Het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds zijn drie fondsen die bij het verwezenlijken van de doelstellingen voor economische groei een uiterst belangrijke strategische rol spelen. Ze dragen bij tot een betere concurrentiepositie en ze versterken het vermogen welvaart te creëren, terwijl ze de enorme ongelijkheden tussen de regio’s terugdringen. Ik was dan ook verheugd toen ik merkte dat de rapporteur een pleidooi voert voor een aantal zaken die ik van cruciaal belang vind. Hij verzet zich bijvoorbeeld tegen alle pogingen om het regionaal beleid opnieuw te nationaliseren en de overheidssteun aan de meest achtergestelde regio’s te beperken. En hij spreekt zich uit vóór het voorstel van de Commissie om bedrijven die Europese steun ontvangen en vervolgens wegtrekken te bestraffen. 
Catherine Stihler (PSE ),
    In het verslag-Hatzidakis wordt het standpunt van het Europees Parlement over de toekomstige hervormingen van de structuurfondsen uiteengezet. Ik ben verheugd over het opnemen van het “statistisch effect”, het erkennen van de “natuurlijk-effect”-regio’s, het afwijzen van de arbitraire limiet van 150 km voor het definiëren van maritieme regio's, het benadrukken van gelijkheidskwesties en het versterken van eisen betreffende milieubescherming. Vanwege het taalgebruik in de tekst heeft de EPLP zich onthouden van stemming over amendement 42 en de oorspronkelijke paragraaf 13.
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
    De Communistische Partij van Griekenland heeft tegen de verslagen over de structuurfondsen voor het vierde communautaire bestek 2007-2013 gestemd, omdat deze in dienst staan van het volksvijandige beleid van de EU en gericht zijn op het waarborgen van hogere winsten voor de grote bedrijven.
De regeringen maken gebruik van de structuurfondsen om de plutocratie van de lidstaten en de imperialistische plannen van de EU te ondersteunen, de concentratie en centralisering van het kapitaal te bevorderen en de monopolies in staat te stellen uit te dijen.
Zij maken daarvan gebruik om de kapitalistische herstructureringen te bevorderen, om een aanval te plegen op de salariële en sociale rechten van de werknemers, om de gezondheidszorg, de welzijnsvoorzieningen en het onderwijs te ondermijnen en om ingrijpende veranderingen door te voeren in de landbouweconomie en in andere sectoren. De structuurfondsen worden gebruikt voor ideologische terreur, voor militaire uitgaven in het kader van de imperialistische agressie van de EU en de NAVO en voor corruptie en omkoping die tot doel hebben de arbeiders- en volksbeweging te manipuleren.
De wet van de asymmetrische ontwikkeling is meedogenloos. De sociale en regionale tegenstellingen worden niet kleiner maar groter. De werknemers en met name de bewoners van de eilanden en de perifere en berggebieden van Griekenland ondervinden zeer grote problemen.
De bewering dat met de structuurfondsen het convergentie- en cohesiebeleid van de EU wordt bevorderd, is één grote leugen, en daarvan zijn de werknemers, de vrouwen, de boeren en de volksklassen het slachtoffer.
Griekenland is een kenmerkend voorbeeld, omdat op basis van de statistieken zeven Griekse regio’s, met 80 procent van de bevolking, buiten de doelstelling 1-financiering van de structuurfondsen dreigen te vallen. 

Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Wij geloven dat de link tussen het Cohesiefonds en het Stabiliteits- en Groeipact een van de centrale punten is van dit voorstel voor een verordening voor het Cohesiefonds, een link die overigens ook al opgenomen was in de voorgaande verordening Het gaat dan om de mogelijkheid om de financiële steun die uit dit fonds aan de cohesielanden (waaronder Portugal) uitgekeerd wordt, geheel of gedeeltelijk op te schorten als er een besluit zoals bedoeld in artikel 104, lid 8, van het EG-Verdrag wordt genomen. Dat betekent dat het betrokken land dubbel gestraft wordt. De rapporteur stelt voor de automatische beslissing af te schaffen en te vervangen door een politieke beslissing van de Raad, maar daarmee wordt het probleem niet opgelost.
We zijn het er ook niet mee eens dat de zogeheten “N+2”-regel op het Cohesiefonds van toepassing wordt verklaard, aangezien dat nieuwe problemen zal opleveren bij het gebruik van middelen uit dit fonds door de landen die hun niveau van sociale en economische ontwikkeling moeten zien op te trekken tot het communautaire gemiddelde.
Verder geloven wij dat de middelen die men voor de periode 2007-2013 voor dit fonds wil bestemmen onvoldoende zijn, zeker als je in aanmerking neemt dat de Unie is uitgebreid.
De amendementen die wij hebben ingediend met de bedoeling om deze en andere negatieve aspecten te wijzigen, zijn verworpen. Daarom hebben wij tegen deze resolutie gestemd. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Een van de belangrijkste kwesties in dit debat over de toekomst van het Cohesiefonds is uiteraard de zogenaamde “statistische verrijking”. Er zijn aan dit fonds allerhande aspecten verbonden, en die zijn allemaal van groot belang. Het aspect dat mij het meest zorgen baart, is echter – en de nationale autoriteiten zullen hier net zo over denken – het gevaar dat wat ogenschijnlijk verrijking is uiteindelijk leidt tot verarming, omdat het stopzetten van de steun een nog niet afgesloten groeicyclus heeft onderbroken. Dat moeten we vermijden. Dit is voor Portugal bij de discussie over de toekomst van dit fonds het centrale probleem, en het is een onderwerp dat mij ernstig zorgen baart. De rapporteur wijst er terecht op dat er een adequaat politiek antwoord op deze kwestie moet worden geformuleerd. 

Emanuel Jardim Fernandes (PSE ),
   – De toetreding van tien nieuwe landen houdt voor de interne cohesie van de EU een enorme uitdaging in. Op het grondgebied van de Europese Unie zijn de verschillen in economische ontwikkeling toegenomen, terwijl de economische en sociale ongelijkheid tussen de regio’s is verscherpt. Een en ander noopt tot een intensiever cohesiebeleid van de zijde van de EU. Dit beleid wordt thans ingrijpend herzien met de bedoeling rekening te houden met de gevolgen van de uitbreiding.
In het uitgebreide Europa van de 25 zullen voor de instrumenten van het hervormde Cohesiebeleid adequate financiële middelen moeten worden gereserveerd. Die middelen zullen eerlijk moeten worden verdeeld over de achtergestelde regio’s (en dan niet alleen die van de “nieuwe” lidstaten, maar ook die van de “oude”), opdat er vooruitgang kan worden geboekt bij het terugbrengen van de ongelijkheden tussen de ontwikkelingsniveaus van de regio’s in de EU en het wegwerken van de achterstand van bepaalde gebieden. We hebben het dan over de bestaande “convergentie”-doelstelling. Belangrijk is ook dat er aandacht besteed wordt aan de nieuwe doelstelling “regionale mededinging en werkgelegenheid”.
De aanbevelingen zoals die worden gedaan in de verslagen waarover we vandaag stemmen – inzonderheid het verslag van mijn fractiegenoot Fava over het EFRO – houden rekening met de hierboven genoemde punten.
Wat de toewijzing van middelen voor deze fondsen betreft: we weten nog niet wat de Europese Raad zal overeenkomen met betrekking tot de financiële vooruitzichten voor 2007-2013. We hopen dat deze toewijzingen zullen volstaan om een antwoord te formuleren op de uitdagingen waarmee we in het kader van het cohesiebeleid van de EU geconfronteerd worden. 
Richard Howitt (PSE ),
   . Ik ben zeer blij met het feit dat mijn belangrijkste amendementen op de EFRO-verordening zijn overgenomen. Ze staan garant voor volledige toegankelijkheid van de fondsen, zonder onderscheid, en beogen ook het fonds aan te wenden voor het oplossen van de specifieke sociale, economische en milieutechnische problemen waarvoor overwegend landelijke gebieden zoals mijn kiesdistrict zich geplaatst zien, met name door maatregelen voor diversifiëring, ondernemerschap en het stimuleren van de lokale werkgelegenheid. Ik ben ook blij dat mijn amendementen zijn aangenomen voor het verlichten van de druk van zakelijke en particuliere activiteiten op het milieu, en voor het voorrang geven aan klimaatverandering, biodiversiteit, milieubeheer en de productie van duurzame energie bij aanwending van de fondsen, want dit zijn gebieden met een geweldig groeipotentieel in oostelijk Engeland. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Portugal heeft de afgelopen jaren veel steun ontvangen uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling. We kunnen op nationaal niveau vraagtekens plaatsen bij sommige – eigenlijk een groot aantal – prioriteiten die de achtereenvolgende regeringen bij het gebruik van deze fondsen hebben laten gelden, en we kunnen ook aangeven dat we niet tevreden zijn met de resultaten, eenvoudigweg omdat we meer hadden willen bereiken. Maar we zullen toch moeten erkennen dat dit fonds voor Portugal van bijzonder grote betekenis is geweest. We moeten dus goed in de gaten houden welke regels er gedurende de nu volgende periode voor dit fonds zullen gelden. Ik onderschrijf daarom de prioriteiten die in dit verslag worden genoemd. Het gaat er vooral om dat deze fondsen op een evenwichtige wijze worden verdeeld, opdat we een antwoord kunnen formuleren op de uitdagingen die voortvloeien uit deze en volgende uitbreidingen. Dat mag echter niet ten koste gaan van de achtergestelde landen en regio’s in de EU. Er moet vooral rekening worden gehouden met “statistische verrijking”. Dat is geen verrijking en mag dus nooit als zodanig beschouwd worden. 
David Martin (PSE ),
   . Ik ben blij met dit verslag in zijn algemeenheid, maar ik ben in het bijzonder erg blij met de overweldigende steun die is verleend aan voorstellen ter bestrijding van discriminatie en ter bevordering van de toegang van 50 miljoen gehandicapten tot goederen en diensten, infrastructuren, gebouwen en ICT, welke maatregelen worden gefinancierd met de nieuwe verordeningen voor de periode 2007-2013.
Ik ben met name blij met het standpunt dat is ingenomen met betrekking tot artikel 2 van de EFRO-verordening, waarin nu ook wordt gesproken over bevordering van sociale integratie en waarin de noodzaak wordt erkend hindernissen op te heffen waarmee gehandicapten worden geconfronteerd bij de toegang tot goederen en diensten in bebouwde gebieden. 

Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, het is vandaag een dramatische, zwarte dag voor de nieuwe lidstaten, omdat er opnieuw sprake is van discriminatie.
Wat betreft de verslagen-Hatzidakis, -Fava en -Andria zijn de spelregels veranderd. De mogelijkheden om de structuurfondsen aan te wenden ten behoeve van de nieuwe lidstaten zijn gewijzigd en aanzienlijk beperkt door een verandering van de spelregels met betrekking tot de N+2-regel voor het Cohesiefonds en de afwijzing van deelname van de particuliere sector. Dat is discriminatie van de lokale autoriteiten en maatschappelijke organisaties in de nieuwe lidstaten. Alle afgevaardigden uit de nieuwe lidstaten hebben unaniem voor de verdediging van hun belangen gestemd, want dit is discriminatie. Hier toont het Parlement zich wel erg weinig solidair en geeft het een zeer negatief signaal aan de nieuwe lidstaten.

Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Een van de basisdoelstellingen van de Unie is het versterken van de economische, sociale en territoriale cohesie via grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerking. Dit soort samenwerking bevordert niet alleen de integratie, ze draagt ook bij tot de evenwichtige en harmonieuze ontwikkeling van het Europees grondgebied.
De Unie heeft daarom interne en externe instrumenten gecreëerd voor de grensoverschrijdende samenwerking binnen de EU. De acties die ondernomen worden om bij te dragen tot het oplossen van de beheerproblemen bij de grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerking zijn dus heel belangrijk.
Ik steun daarom het verslag van de heer Olbrycht, waarin wordt aangedrongen op de invoering van een communautair financieel instrument ten behoeve van de oprichting van met rechtspersoonlijkheid beklede samenwerkingsgroeperingen op het grondgebied van de Gemeenschap, de zogenaamde “Europese groepering voor grensoverschrijdende samenwerking” (EGGS). Ik geloof namelijk dat dit instrument kan bijdragen tot meer evenwichtigheid bij de territoriale cohesie binnen Europa.

Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ),
   . De Britse Conservatieve Partij steunt het Europees Sociaal Fonds en in het algemeen de amendementen op het verslag van de rapporteur. Met name de aanvankelijke stemming en bloc over tachtig amendementen bevatte positieve wijzigingen met het doel de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te vergroten en een evenwichtige onderlinge afstemming van werk en privé-leven te bevorderen. De conservatieven steunen echter niet amendement 58, dat gericht was op specifieke bevordering van capaciteitsopbouw en de netwerkactiviteiten van NGO's. 
Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – De resolutie over het Europees Sociaal Fonds die door het Europees Parlement is aangenomen, blijft dicht bij het voorstel van de Europese Commissie, in die zin dat de nadruk ligt op de Europese werkgelegenheidsstrategie en de strategie van Lissabon. Wel heeft het Parlement hier en daar wat wijzigingen aangebracht om de ervaringen met het Equal-programma, de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en de bestrijding van armoede in de tekst op te nemen en op te roepen tot meer aandacht voor de problemen die mensen met een handicap ondervinden.
Helaas zijn de vier voorstellen die wij hebben ingediend niet aangenomen. We beoogden daarmee:
- de kwaliteit van het werk op alle vlakken te verbeteren, en dus niet alleen als het gaat om training en het verwerven van nieuwe vaardigheden. Er zou ook aandacht moeten worden besteed aan het verbeteren van de arbeidsomstandigheden (hygiëne en veiligheid, gezondheid en tijdsindeling), stabiele contractuele betrekkingen, adequate salarisniveaus en werktijden die aansluiten bij het gezinsleven;
- te garanderen dat er een brede basis ontstaat, waarbij rekening wordt gehouden met de sociaal-economische situatie van elke lidstaat en de uitdagingen op sociaal vlak waar de Europese Unie nu een antwoord op dient te formuleren. We moeten ons vooral concentreren op het verbeteren van de kwalificaties van werknemers en het verbeteren van de werkomstandigheden, op de doelstelling van volledige werkgelegenheid met kwalitatief goede banen, en op de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. 
Duarte Freitas (PPE-DE ),
   – Het Europees Sociaal Fonds heeft altijd een belangrijke rol gespeeld bij de ontwikkeling van Europa, al zijn de gebieden waar dit fonds een rol kan spelen in de loop der tijd verschillende keren geherdefinieerd.
Het meest recente voorstel van de Europese Commissie kan in twee delen worden gesplitst: in het ene deel wordt een modernisering van het Europees sociaal model voorgesteld, door investering in mensen; het tweede deel heeft betrekking op het vereenvoudigen van teksten en procedures.
Ik geloof dat het voorstel van de Commissie positief is, maar ik vind wel dat de acties van het ESF niet beperkt horen te blijven tot de regio’s die onder de convergentiedoelstelling vallen. Integendeel, ik geloof dat steun aan mensen op niet-discriminatoire wijze dient te worden verleend. Ik steun daarom het amendement op artikel 3, lid 1, waarin wordt voorgesteld het toepassingsgebied van dit fonds te verruimen, en mijn steun strekt zich ook uit tot het verslag van de heer Silva Peneda in zijn geheel. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Veel van de doelstellingen van het verslag, inzake duurzame integratie, sociale zekerheid en meer gelijke kansen, zijn het nastreven waard. Besluiten over deze kwesties kunnen echter het beste op een lager niveau worden genomen, niet op EU-niveau.
Om de toenemende centraliserings- en regelzucht van de EU in bedwang te kunnen houden, moeten de taken van de Unie duidelijk worden afgebakend en moet de begroting binnen de perken worden gehouden. Tegen deze achtergrond kunnen wij geen steun geven aan het voorstel om het Europees Sociaal Fonds 336,2 miljard euro toe te kennen voor de periode 2007-2013.
Richard Howitt (PSE ),
   . Ik ben erg blij met het grootste deel van de amendementen op de ESF-verordening die zijn aangenomen en die gericht zijn op het gebruiken van de ESF-middelen voor versterking van maatschappelijke integratie en duurzame arbeidsparticipatie. Dat geldt in het bijzonder voor mijn eigen amendementen, die gericht zijn op verbetering van de toegankelijkheid van de werkplek voor werknemers met een handicap, en op scholing van werkgevers in personeelswerving op basis van gelijke kansen, bewustmaking ten aanzien van de situatie van gehandicapten en non-discriminatie. Ik ben ook blij dat mijn amendementen zijn aangenomen waarin prioriteit wordt gegeven aan de participatie van plaatselijke gemeenschappen en bedrijven, en aan bevordering van lokale ontwikkelingsinitiatieven zoals sociale stadsprojecten, levenslang leren en actief burgerschap. Vrijwilligersorganisaties die midden in de gemeenschap staan, moeten toegang hebben tot onze financieringsprogramma's. Tot slot betekent de nadruk die in mijn amendementen ligt op de noodzaak criteria voor werkgelegenheid en groei aan te vullen met sociale indicatoren zoals gebrekkige vaardigheden, het aantal ouderen en alleenstaande ouders, dat de concentraties van armoede in overigens relatief meer welvarende regio's als mijn eigen regio in oostelijk Engeland, erop kunnen rekenen dat hun stem blijft doorklinken op Europees niveau. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Het Europees Sociaal Fonds is nu al meer dan veertig jaar lang het financiële instrument van het Europese sociale beleid. Iedereen is het erover eens dat dit fonds steeds een heel succesvol instrument is geweest. Portugal is daar overigens een geprivilegieerde getuige van.
We moeten ons nu richten op het verwezenlijken van de doelstellingen van de strategie van Lissabon. Daarom is het Europees Sociaal Fonds op dit moment heel belangrijk. Portugal heeft er veel belang bij dat de in Lissabon vastgelegde strategie ten uitvoer wordt gelegd, niet zozeer door het herhaaldelijk afleggen van intentieverklaringen, maar door het uitvoeren van concrete acties. Er moeten realistische prioriteiten worden vastgelegd en die moeten worden omgezet in actie. Wat hier wordt voorgesteld – door de rapporteur, maar ook door de Commissie – verdient daarom mijn steun. Ik geloof namelijk dat zowel de rapporteur als de Commissie de juiste benadering volgt. 

Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner, Gunnar Hökmark en Anna Ibrisagic (PPE-DE ),
   Wij Zweedse conservatieven hebben vandaag het voorstel van het Europees Parlement over het Europees Visserijfonds verworpen. Wij vinden dat het Europees Visserijfonds stevig moet worden geherstructureerd, zoals de Commissie voorstelt. Daarentegen vinden wij niet dat er meer middelen moeten worden vrijgemaakt voor het visserijbeleid. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Deze resolutie bevat enige positieve punten. Twee omstandigheden hebben ons echter bewogen tegen te stemmen:
- het voorstel voor een verordening van de Commissie voor een Europees Visserijfonds volgt financieel gezien de richtsnoeren van de laatste herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid (2002). Dat is voor ons reden om tegen te zijn;
- voor de periode 2007-2013 wordt een financiële enveloppe voorgesteld van 4,9 miljard euro, bijna precies hetzelfde bedrag als in Agenda 2000 voor het Europa van de 15 was gereserveerd. Dat is veel te weinig om een antwoord te formuleren op de uitdagingen waarmee de visserijsector en de van deze sector afhankelijke regio’s geconfronteerd worden.
Het is van groot belang dat er meer middelen worden gereserveerd voor dit fonds, om te garanderen dat er steun kan worden gegeven aan de traditionele kustvisserij. Bovendien zullen er investeringen moeten worden gedaan in de renovatie en modernisering van de vloot. Ook zal er geld beschikbaar moeten worden gesteld voor maatregelen ter verzachting van de sociaal-economische gevolgen van het terugbrengen van de visserij-inspanning. De herstelplannen zullen gefinancierd moeten worden en er zal steun moeten worden gegeven voor de met de visvangst samenhangende industriële en handelsactiviteiten, alsook voor de aquacultuur. Tot slot zullen we moeten garanderen dat de vissers en hun organisaties kunnen participeren, overeenkomstig het beginsel van gezamenlijk beheer.
Wij hebben, tot slot, een voorstel gedaan voor het financieren van de schadeloosstelling voor vissers die als gevolg van herstelplannen inkomsten verliezen, en een voorstel om scheepseigenaren en bemanning op gelijke voet te behandelen als het gaat om openbare steun voor definitieve beëindiging van de visserijactiviteiten. Die voorstellen zijn helaas verworpen. 
Carl Lang (NI ),
   – De Europese en Franse vissers hebben geen nieuw financieringsinstrument nodig, of het nu Financieringsinstrument voor de Oriëntatie van de Visserij (FIOV) heet, zoals voorheen, of Europees Visserijfonds, zoals nu; wat ze nodig hebben, is een toekomstperspectief.
Duurzame ontwikkeling, voorzorgsbeginsel – toegepast op het gemeenschappelijk visserijbeleid dienen deze algemene principes enkel als dekmantel voor een visserijbeleid van restricties ten aanzien van de visserij-inspanning, de visgronden, de vangstdagen en overeenkomsten met derde landen.
Willen we de visbestanden beschermen, dan moeten we ervoor zorgen dat er geen vissers meer zijn – dat is ongeveer de gedachtegang van de Europese Commissie, die de niet-communautaire vloten bovendien niet dezelfde verplichtingen en lasten oplegt als die welke gelden voor de Europese vissers.
Daartegenover stellen wij dat de ontwikkeling van de Franse visserijsector, die direct of indirect aan 100 000 mensen werk biedt, bevorderd moet worden om ons handelstekort terug te dringen en de vissers in staat te stellen in optimale werk- en veiligheidsomstandigheden hun vak uit te oefenen.
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – De Portugese autoriteiten en de Portugese politieke vertegenwoordigers binnen de communautaire instellingen moeten altijd bijzondere aandacht besteden aan de visserij. De zee wordt tegenwoordig gelukkig weer gezien als een van de belangrijkste factoren voor de ontwikkeling van het land, en de visserij speelt daarbij uiteraard een belangrijke rol. We dienen aan dit verslag dus alle aandacht te schenken. Alleen zo kunnen we onze legitieme belangen verdedigen. Daarbij denk ik met name aan de vervanging van verouderde vaartuigen, de uitbreiding van het toepassingsgebied van de maatregelen voor de modernisering van de vissersvloot en de bescherming van de traditionele visserij, alsmede aan aquacultuur en het in de handel brengen van producten uit de visserijsector, maar ook aan geografische aspecten. In Portugal zijn er om historische en geografische redenen namelijk talrijke stedelijke agglomeraties langs de kust, en er is geen enkele reden waarom deze van communautaire steun uitgesloten zouden moeten worden.
Zoals gezegd zijn dit de belangrijkste motieven die mijn stemgedrag hebben bepaald. 
Catherine Stihler (PSE ),
   . Het Casa-verslag betekent heropening van de GVB-hervormingen waarover is onderhandeld in 2002. De Britse Labour Party kan het verslag niet steunen, omdat het verslag ook gaat over onderwerpen als modernisering en renovatie van schepen en joint ventures. Het aanwenden van publieke gelden voor het bouwen van nieuwe schepen en dientengevolge het verhogen van de capaciteit, kan niet acceptabel zijn in een tijd waarin zo veel visbestanden worden bedreigd. Als het Europees Parlement duurzaamheid serieus neemt, is het een trieste dag vandaag nu zo velen dit verslag steunen. 

Ilda Figueiredo (GUE/NGL ),
   – Ook al is de aangenomen resolutie op een aantal punten onbevredigend, ze beoogt toch het principe van gelijke rechten van en kansen voor mannen en vrouwen op het vlak van werkgelegenheid en beroep te garanderen. Niet alleen op de werkplek is er sprake van een ongelijke behandeling: ook bij de toegang tot werk, training en beroepsopleidingen hebben vrouwen niet dezelfde kansen als mannen. Het is dus zaak dat onze acties al deze terreinen bestrijken.
De lidstaten zijn verplicht om samen met de sociale partners iets te ondernemen tegen de omstandigheid dat er op de arbeidsmarkt nog steeds sprake is van segregatie op grond van het geslacht en dat mannen en vrouwen niet dezelfde salarissen ontvangen. Dat kan via maatregelen die zowel mannen als vrouwen in staat stellen beroeps- en gezinsleven beter met elkaar te combineren. Er zullen voor dat doel adequate maatregelen op het gebied van ouderschapsverlof moeten worden genomen. Beide ouders moeten van deze maatregelen gebruik kunnen maken. Er zullen verder toegankelijke en betaalbare diensten moeten worden opgezet voor kinderopvang en voor het verstrekken van zorg aan afhankelijke personen.
We mogen ook niet vergeten dat gelijkheid voor mannen en vrouwen voor zowel mannen als vrouwen veranderingen zal moeten inhouden. Daarom is het van belang dat de lidstaten samen met de sociale partners strategieën ontwikkelen om aan gelijke behandeling van mannen en vrouwen concreet invulling te geven. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Wij staan volledig achter het standpunt dat vrouwen en mannen op het werk gelijk moeten worden behandeld. Dat is een cruciaal punt, dat op verdienstelijke wijze wordt geregeld door internationale organisaties zoals de ILO. We vinden niet dat de EU dit soort kwesties moet reguleren in verreikende verslagen, die het karakter van politieke programma’s hebben. Belangrijke nationale kwesties zoals werktijdenregelingen en ouderschapsverlof moeten niet worden geregeld door de EU. Dat zijn zaken die de lidstaten beter zelf kunnen regelen, conform reeds gesloten internationale overeenkomsten.
Astrid Lulling (PPE-DE ),
   – Initiatieven van de Commissie om de rechtsgrondslag van communautaire wetgeving te vereenvoudigen en te versterken en die wetgeving te codificeren, kunnen op onze steun rekenen.
Ik beschouw het onderhavige initiatief als een goede zaak, daar het hier gaat om communautaire wetgeving inzake gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen, met welke wetgeving al in 1975 een begin is gemaakt. Deze wetgeving kent de nodige gebreken en ook de toepassing ervan schiet tekort, maar ze heeft er in belangrijke mate toe bijgedragen dat discriminatie van vrouwen, met name op de werkplek, nu minder vaak voorkomt.
Ik behoor zelf tot een generatie die blootgesteld is geweest aan alle mogelijke en onmogelijke vormen van discriminatie, en ik weet dus heel goed hoeveel positiefs er uit het communautair beleid inzake gelijke behandeling is voortgekomen.
Natuurlijk zou deze wetgeving behalve gecodificeerd ook vernieuwd kunnen worden. Onze eisen op dit vlak, die gericht zijn op verbetering van de wetgeving, hebben we hier op tafel gelegd, ook waar het gaat om zelfstandigen en meewerkende echtgenoten.
Onze rapporteur en ikzelf en ook andere collega’s van mijn fractie hebben erg veel moeite gehad een dam op te werpen voor de absurde eisen van bepaalde afgevaardigden met extreme standpunten, eisen waarmee wat betreft de werkgelegenheid en gelijke kansen voor vrouwen het tegenovergestelde bereikt zou worden van de positieve impuls die ermee beoogd wordt.
Onze amendementen zijn erop gericht te voorkomen dat de aanneming van deze belangrijke wetgeving in tweede lezing al te lang op zich laat wachten, door de tekst meer in overeenstemming te brengen met de algemene oriëntatie van de Raad.
Sérgio Marques (PPE-DE ),
   – Het beginsel van gelijke behandeling is al tientallen jaren geleden in het Gemeenschapsrecht vastgelegd, maar het is tot dusver niet mogelijk gebleken een einde te maken aan de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. De verschillen tussen de salarissen die mannen en vrouwen in de EU ontvangen zijn de afgelopen jaren schrikbarend hoog gebleven, terwijl er toch meer vrouwen zijn gaan werken. Het verschil in salaris op basis van genderspecifieke factoren bedraagt nog steeds gemiddeld 16 procent in de Europese Unie. Dat heeft vaak te maken met de mate waarin men erin slaagt werk en gezin te combineren.
Ik steun daarom dit verslag over het voorstel van de Commissie voor het moderniseren en vereenvoudigen van de communautaire wetgeving op het gebied van gelijke kansen voor en gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het vlak van werkgelegenheid en beroep.
Ik geloof dat de lidstaten meer stappen moeten ondernemen om de Gemeenschapswetgeving toe te passen, en wel door het opzetten van informatiecampagnes om de mentaliteit ten aanzien van werk te veranderen. De sociale partners kunnen hierbij een doorslaggevende rol spelen. Ze kunnen flexibele regelingen ontwerpen die het werkende mannen en vrouwen gemakkelijker maken werk en gezin met elkaar te combineren. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Mevrouw Niebler steunt de fundamentele doelstelling van de Commissie om via deze richtlijn de bestaande wetgeving te verduidelijken en te vereenvoudigen. Ik ben het met haar eens dat deze nieuwe versie van de richtlijn een stap in de juiste richting vertegenwoordigt voor de Gemeenschapswetgeving op het gebied van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Ik steun dit verslag van mevrouw Niebler, waarin wordt gesteld dat er invulling moet worden gegeven aan de doelstelling om de communautaire wetgeving inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen op het vlak van werkgelegenheid en beroep te moderniseren en te vereenvoudigen. Het gaat erom de wetgeving te verduidelijken en de rechtszekerheid te vergroten.
De rapporteur wijst er terecht op dat het tot nu toe niet mogelijk is gebleken een einde te maken aan de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Op papier bestaan daarvoor reeds de juridische voorwaarden, maar het is nu zaak om op dit gebied concrete resultaten te bereiken. Die zijn binnen het kader van de sociale doelstellingen van ons Europa van fundamenteel belang. 

Bruno Gollnisch (NI ),
   – Als er één terrein is waarvoor duidelijke en zekerheid biedende regels nodig zijn, is het wel het juridisch kader voor niet-contractuele verbintenissen. De grote verdienste van het verslag van mevrouw Wallis is dat het bijdraagt tot meer rechtszekerheid op dat terrein.
De rapporteur kiest voor de juiste methode: ze probeert niet tot meer uniformiteit te komen door alle rechtsregels op kunstmatige wijze gelijk te trekken, maar door voor te stellen de conflict- en procesregels te harmoniseren, om zo te bepalen welk recht van toepassing is. Aldus kan het pakket nationale regels behouden blijven terwijl er toch voldoende rechtszekerheid geboden wordt.
Wat betreft gevallen van aantasting van de goede naam of inbreuken op de persoonlijke levenssfeer door de media zou ik erop willen wijzen dat schadevergoedingen op dit vlak nog maar zeer moeilijk af te dwingen zijn. Met name het noodzakelijke recht van weerwoord wordt steeds meer uitgehold als gevolg van de procedurele eisen die in dit verband gesteld worden, op basis van een foutieve interpretatie van het begrip persvrijheid. Tegen die achtergrond zijn de voorgestelde oplossingen redelijk, maar ze mogen er niet toe leiden dat personen wier goede naam aangetast is in hun rechten beperkt worden. Wij zullen voor dit verslag stemmen.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Wij staan in principe positief tegenover het voorstel om uniforme collisieregels op te stellen voor niet-contractuele verbintenissen. Het voorstel zou een aanvulling zijn op de Brussel I-verordening betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken,en op het Verdrag van Rome betreffende het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst. Dat zou bijdragen tot meer rechtszekerheid en een goed functionerende interne markt.
Wij vinden het echter van belang om te garanderen dat de verordening niet in conflict komt met de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. De grondwettelijk vastgelegde bescherming van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting in Zweden moet ongewijzigd blijven bestaan. Het is evenmin gepast dat buitenlands recht wordt toegepast bij de beoordeling van de toelaatbaarheid van vakbondsacties die volgens Zweeds recht op Zweeds grondgebied worden gehouden.
Op beide gebieden is het bovendien twijfelachtig of er een rechtsgrondslag in het EG-Verdrag is voor een dergelijke regeling. Wij steunen daarom de amendementen die ertoe leiden dat de wetten in het land waar de acties worden gehouden worden toegepast op vakbondsacties, en we verwerpen de amendementen die leiden tot onaanvaardbare ingrepen in nationale regels inzake de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. 

Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Milieukwesties vormen de kern van elk beleid voor de toekomst van Europa. Het is van belang dat de toegang tot informatie op dit vlak verbeterd wordt. Het opzetten van nationale registers inzake de uitstoot en overbrenging van verontreinigende stoffen (PRTR’s) zal daartoe een fundamentele bijdrage leveren, aangezien het publiek zich zo op transparante en coherente wijze toegang tot die informatie kan verschaffen.
Ik heb voor dit verslag gestemd. 

Jan Andersson, Anna Hedh, Ewa Hedkvist Petersen, Inger Segelström en Åsa Westlund (PSE ),
   –Wij hebben een stem uitgebracht vóór het verslag over het mandaat voor het overleg over de begroting 2006 vóór de eerste lezing van de Raad. Het verslag vormt een goede basis voor het verdere begrotingsproces. We vinden echter dat de structuur van de EU-begroting moet worden gemoderniseerd. Dat vereist onder andere een hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, met een verlaging van de interventieprijzen op de landbouwmarkten, een vermindering van de directe steun en een graduele overgang op nationale medefinanciering. Een verlaging van de bedragen voor de internationale visserijovereenkomsten is ook gerechtvaardigd. Bovendien vinden wij dat het cohesiebeleid zich moet toespitsen op de behoeften van de nieuwe lidstaten.
Ole Christensen, Dan Jørgensen, Henrik Dam Kristensen, Poul Nyrup Rasmussen en Britta Thomsen (PSE ),
   – Wij stemmen vóór het verslag over het mandaat voor het overleg over de begroting 2006.
We vinden echter dat de EU-begroting in de toekomst moet worden hervormd en gemoderniseerd. Dat vereist vooral een hervorming van het landbouwbeleid. We vinden dat het voor het landbouwbeleid gereserveerde bedrag omlaag moet. Verder vinden we dat het cohesiebeleid vooral moet worden toegespitst op de behoeften van de nieuwe lidstaten. 

Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ).
   - Mevrouw de Voorzitter, ik wilde iets zeggen over het verslag-Bozkurt over de situatie van de vrouwen in Turkije. De elf afgevaardigden van de Nea Dimokratia hebben steun gegeven aan het verslag en met een groot aantal amendementen van diverse aard bijgedragen aan de totstandkoming daarvan.
Wij hechten groot belang aan dit verslag, en wel om verschillende redenen:
Ten eerste wordt hierin gezegd dat de rechten van de vrouw een vast bestanddeel zijn van de mensenrechten, van het dat de kandidaat-lidstaten moeten overnemen en toepassen. Ten tweede wordt hiermee het kader geschetst waarbinnen wij ons tijdens de onderhandelingen met Turkije moeten bewegen. In het verslag wordt zelfs gezegd dat de Europese Commissie in het verslag dat zij zal opstellen, en dat het kader zal vormen voor de onderhandelingen tussen de Europese Commissie en Turkije, ook de situatie van de vrouw en de verplichtingen van Turkije ten aanzien van dit onderdeel van het moet opnemen.
Ons voorbehoud betreft het wetboek van strafrecht, en daarom hebben wij tegen paragraaf 4 gestemd. Wij juichen de toepassing van het genoemde wetboek van strafrecht toe en wijzen erop dat dit punt tot nu toe tevredenstellend is, en dat wij stappen in die richting moeten blijven aanmoedigen.
Het is echter niet voldoende het wetboek van strafrecht toe te passen; het moet ook worden herzien, omdat daarin eremoorden niet worden genoemd.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   .– Wij vinden dat de EU een unie van waarden is, en dat Turkije tot de nabuurschap van die unie behoort. Daarom steunen wij dan ook het verslag, dat tot doel heeft de rol van vrouwen in Turkije te versterken.
Wij steunen de toenadering van Turkije tot de EU, maar wij vinden dat noch Turkije noch de EU op dit moment rijp is voor een vereniging. Turkije voldoet bijvoorbeeld niet aan de eisen inzake mensenrechten die een voorwaarde zijn voor het lidmaatschap. Ook de EU moet veranderen. De starre bureaucratische structuur en het kostbare landbouwbeleid moeten fundamenteel worden hervormd voordat Turkije lid kan worden.
Marine Le Pen (NI ),
   – Dit verslag, of liever requisitoir, zou voor alle voorstanders van een Europa zonder grenzen, zonder cultuur en zonder verleden voldoende bewijs moeten zijn dat Turkije geen Europees land is en dat ons westers democratisch model niet per definitie ook het model is van een land dat uit geheel andere tradities voortgekomen is.
Dit verslag bevat een lange lijst van ernstige schendingen van de rechten van de vrouw waaraan de Turkse overheid zich schuldig maakt. Daarbij gaat het onder meer om diverse vormen van geweld, discriminatie bij de toegang van vrouwen tot de arbeidsmarkt en het ontbreken van vrouwen in vertegenwoordigende politieke organen. Verder wordt in het verslag ook gewezen op het discriminerende stelsel waarin vrouwen vanaf de kinderjaren in een keurslijf van gedienstigheid en gehoorzaamheid worden gedwongen. Tot slot blijkt Turkije minderheden, en met name de Koerdische gemeenschappen, nog steeds systematisch te onderdrukken.
De Turkse regering heeft weliswaar enige positieve maatregelen genomen, maar die zijn nog erg bescheiden en de toepassing ervan in de praktijk laat ook veel te wensen over. Aan de toch al ontoereikende voorwaarden voor toetreding tot de Europese Unie zal dus zeker niet voldaan kunnen worden.
Tegen die achtergrond en gelet op de leerzame uitslag van het Franse en Nederlandse referendum eisen wij de onmiddellijke stopzetting van de toetredingsonderhandelingen met Turkije.
David Martin (PSE ),
   . Ik heb voor dit verslag gestemd, dat de aandacht vestigt op de positie van vrouwen in Turkije. Er wordt terecht in opgemerkt dat Turkse vrouwen met grote economische problemen kampen, dat tegen hen veel geweld wordt gebruikt en dat hun rol in de politiek gering is - slecht 44 parlementariërs zijn vrouw.
Daarbij moet echter ook gezegd worden dat er verbeteringen zichtbaar zijn. Recentelijk zijn wetswijzigingen doorgevoerd, met name in het wetboek van strafrecht, die 
Andreas Mölzer (NI ),
    De Turkse regering probeert de situatie van de vrouw te verbeteren en op die manier te voldoen aan de normen die in het Westen gelden. De vrouwen profiteren niet allemaal in dezelfde mate van de rechten die ze volgens de wet hebben. De elite schijnt inmiddels gelijke rechten te genieten, maar voor de grote massa is er nog niet veel verbeterd. Integendeel, omdat deze groepen vaak niet kunnen profiteren van de voordelen van de moderne samenleving die de staat wil opbouwen, zoeken ze hun heil steeds vaker bij de islamitische partijen die zogenaamde "oplossingen" aanbieden en daardoor de wind in de zeilen hebben.
In dat verband zijn meerdere factoren contraproductief. Ten eerste werden en worden politieke en sociale activiteiten alleen maar gesteund als ze de relaties tussen de geslachten ongemoeid laten, dat wil zeggen: zolang de vrouw maar ondergeschikt blijft. Bovendien is het een probleem dat er geen sociale contacten bestaan tussen de verschillende etnische en religieuze groepen en tussen de verschillende klassen. Daardoor zijn de vrouwen sterk verdeeld geraakt.
Het is ook een blijk van minachting dat de staat werkloze vrouwen niet meetelt in de officiële statistieken, omdat men ervan uitgaat dat zij terugkeren naar hun "normale rol" van huisvrouw. Dat werkt niet bepaald motiverend voor de vrouwen, en bovendien vervalst dit het beeld. Daarmee moeten we met het oog op de onderhandelingen over de toetreding nog nadrukkelijker rekening houden. 
Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE ),
   . – Aanvulling als laatste paragraaf op de mondelinge stemverklaring die mevrouw Kratsa-Tsagaropoulou reeds heeft afgelegd na de stemmingen op 6 juli 2005:
 De Europese afgevaardigden van de Nea Dimokratia hebben tegen paragraaf 4 gestemd, waarin de Turkse regering gefeliciteerd wordt met de recente wetswijzigingen waardoor op eremoorden levenslange gevangenisstraf komt te staan en waardoor ook medeplichtigheid bij een eremoord strafbaar wordt gesteld. Deze paragraaf geeft de werkelijkheid niet weer, aangezien in het nieuwe wetboek van strafrecht helaas nog steeds niet uitdrukkelijk wordt verwezen naar eremoorden en levenslang kan worden omgezet in 12 à 24 jaar gevangenisstraf (art. 29 van het wetboek van strafrecht).
Wij willen Turkije aanmoedigen de wetgeving en de mentaliteit verder te ontwikkelen overeenkomstig het . Ook willen wij wijzen op de leemtes die er op dit punt nog bestaan en op de verplichtingen die ontstaan op de weg naar de democratie.
Wij verwachten van Turkije nieuwe wetgeving en nieuwe beleidsvormen voor de bescherming van de rechten van de vrouw en het afschaffen van alle vormen van discriminatie op wetgevingsgebied en op sociaal, politiek en economisch terrein. 

Proinsias De Rossa (PSE ),
   . Ik ben het eens met de algemene benadering door rapporteur Dimitrakopoulos van de betrekkingen tussen de EU en Irak. Zijn verslag bevat een serieuze en realistische evaluatie van de huidige situatie in Irak, en de rapporteur geeft onder meer uitdrukking aan zijn grote bezorgdheid over de verslechterende veiligheidssituatie. In het verslag zijn ook belangrijke eisen verwerkt van de Europese Socialisten aan de EU en haar lidstaten inzake bevordering van de totstandkoming van een nieuwe resolutie van de VN-Veiligheidsraad over Irak die zou moeten leiden tot een besluit over "vervanging van de buitenlandse troepen in Irak door een VN-vredesmacht", waarbij de "terugtrekking geleidelijk ten uitvoer moet worden gelegd, volgens een duidelijk tijdschema."
In mijn ogen zijn de amendementen 10, 11, 12 en 13 van cruciaal belang om op een evenwichtige, aanvaardbare wijze vooruitgang te boeken.
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –De Verenigde Naties spelen een belangrijke rol in de wederopbouw van Irak en in het toezicht op de vestiging van democratische instellingen. Wij steunen de delen van het verslag waarin nadruk wordt gelegd op de rol van de Verenigde Naties in de opbouw van een democratisch en stabiel Irak.
Tegelijkertijd is het duidelijk dat met dit verslag gestreefd wordt naar het versterken van het mandaat van de EU op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid. Een versterking van de EU op dit gebied dreigt te leiden tot een verzwakking van de VN. Daarom hebben wij besloten om tegen het verslag in zijn geheel te stemmen. 
Pedro Guerreiro (GUE/NGL ),
   – Dit verslag zwijgt over de schandalige aanval van de VS en de geallieerden op Irak, de honderdduizend doden, de vernielingen, de moordaanslagen, de onderdrukking en de folteringen die door de invasietroepen worden uitgevoerd.
Dit is een verslag waarin geprobeerd wordt het verleden (en dat is uiteindelijk het onaangename heden) uit het bewustzijn te verdrijven. Er wordt opgeroepen tot “sterker multilateraal conflictbeheer” – daarmee bedoelt men de invasie. Het legitieme verzet van de bevolking van Irak wordt als “terrorisme” gebrandmerkt. De rapporteur maakt nauwelijks melding van de door de VS uitgevoerde martelingen, en noemt deze “schending van rechten”. De buurlanden worden heel hypocriet opgeroepen zich niet in de aangelegenheden van Irak te mengen, maar de invasie en de bezetting door de VS worden nergens veroordeeld. De rapporteur roept op tot het deelnemen aan die bezetting door de VS en de daarmee samenhangende plunderingen, en wel onder bescherming van de VN. Hij pleit, vanuit een ronduit verwerpelijke drang tot inmenging, voor invoering van een kapitalistisch stelsel, met de daarbij behorende instrumenten en beleidswijzen.
Het komt er dus op neer dat de sterkste stromingen binnen dit Parlement vinden dat eventuele meningsverschillen tussen de EU en de VS opzij moeten worden gezet. Dat is typerend voor de bereidheid compromissen te sluiten; de bedoeling is zo de belangen van het grootkapitaal veilig te stellen. En men geeft zo ook toe aan het hegemoniestreven van de VS, terwijl de VN gemanipuleerd wordt en naar het tweede plan wordt verschoven, en enkel nog een ondersteunende rol krijgt toebedeeld.
Vandaar onze stem tegen! 
David Martin (PSE ),
   – Ik ondersteun de inspanningen van de rapporteur om het debat over Irak niet langer te richten op de vraag of de oorlog in Irak gerechtvaardigd is en op de situatie in het Irak van voor de oorlog, maar dit te focussen op een analyse van de huidige situatie en op de toekomst van Irak.
In het verslag worden alle vormen van terrorisme en geweld in duidelijke bewoordingen veroordeeld. Ik ben blij met de verwijzingen naar de noodzaak tot naleving van de internationale rechtsnormen en relevante internationale overeenkomsten inzake de mensenrechten en de noodzaak om vrouwenrechten en de rechten van alle minderheden in dat land te eerbiedigen, en ik ben ook blij met de veroordeling die wordt uitgesproken over de schendingen van de rechten van de gevangenen in de Abu Ghraib-gevangenis.
De rapporteur oppert een reeks uitvoerbare maatregelen voor het herstel van Irak op humanitair, sociaal en economisch gebied. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
    Met de resolutie over "de Europese Unie en Irak - een raamwerk voor engagement" die aan het Europees Parlement is voorgelegd, legitimeren we de aanval op Irak, en daarmee gaan we volkomen de verkeerde kant op. In de tekst wordt bijvoorbeeld gesteld dat men "het verleden achter zich moet laten"; zo wordt meteen al het feit van tafel geveegd dat er in Irak geen massavernietigingswapens zijn gevonden. Dat de VS en hun bondgenoten Irak als agressor hebben aangevallen, wil men blijkbaar niet meer weten. Bovendien wordt er in de resolutie gepleit voor "steun voor de actieve samenwerking van de Europese Unie met Irak in de strijd tegen het terrorisme", maar er wordt met geen woord gerept over de mogelijke oorzaken van het terrorisme. Van de EU wordt verwacht dat ze in de toekomst nog meer financiële middelen ter beschikking zal stellen; feit is echter dat de reeds beschikbaar gestelde middelen ten dele door de World Bank Trust worden beheerd, en niet alleen maar door de Verenigde Naties. Bovendien is duidelijk dat de World Bank Trust tot nu toe slechts een klein deel van de beschikbare middelen daadwerkelijk heeft uitgegeven. Daar komt nog bij dat de Iraakse overheid vooralsnog in gebreke is gebleven op transparante wijze verantwoording af te leggen over de besteding van de ontvangen middelen. Daarom is het niet mogelijk om te controleren wat er gebeurt met het geld van de Europese belastingbetaler. Op die manier kunnen we de democratische wederopbouw van Irak niet bereiken. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Ik heb voor de uiteindelijke versie van dit verslag gestemd, omdat de reeks amendementen die erin verwerkt is het verslag aanzienlijk verbeterd heeft. Dit is niet het moment om de discussie over militaire interventie in Irak te hervatten – over deze materie heb ik mij reeds uitgesproken. Waar het nu om gaat, is dat we vaststellen welke rol de Europese Unie moet spelen in deze fase van het politieke leven in Irak. Ik geloof dat de EU moet samenwerken met haar traditionele bondgenoten en de Iraakse autoriteiten. We mogen niet vergeten dat het Iraakse volk zich heel moedig heeft getoond en gevolg heeft gegeven aan de oproep te komen stemmen, ondanks de ernstige dreigementen van de zijde van de terroristen die in een deel van het Iraakse grondgebied nog steeds actief zijn. Verder geloof ik natuurlijk ook dat deze samenwerking moet aansluiten bij het VN-beleid voor Irak.
Kortom, ik geloof dat de Europese Unie zonder reserves moet samenwerken met de legitieme Iraakse autoriteiten en dat ze zich duidelijk moet uitspreken tegen al degenen die het land nog steeds met geweld proberen te destabiliseren. We hadden onze geschillen over militaire interventie, maar we moeten verenigd zijn als het gaat om steun voor het Iraakse volk, dat thans het doelwit van terroristische groeperingen is. 
Catherine Stihler (PSE ),
   – Omdat ik de lijn wilde aanhouden die ik bij eerdere stemmingen over Irak heb gevolgd, heb ik mij nu over het verslag als geheel en over alle amendementen van stemming onthouden. Dit verslag is slecht opgesteld en het doet afbreuk aan de voornaamste kwestie die hier vandaag in dit Huis wordt behandeld, namelijk “Laat armoede tot het verleden behoren”. 
Georgios Toussas (GUE/NGL ),
    Het verslag over Irak maakt duidelijk dat de EU alles in het werk stelt om een situatie te creëren die haar in staat stelt om bij de verdeling van het gebied een grotere portie in de wacht te slepen.
Sedert de Top van Athene in 2004 heeft de EU met verscheidene resoluties en besluiten de imperialistische oorlog tegen Irak gelegitimeerd, de bezettingsregering erkend en aangetoond dat zij en de VS een gemeenschappelijk imperialistisch beleid volgen tegen de volkeren. Dit komt trouwens ook tot uitdrukking in de goedkeuring die de EU heeft gehecht aan het plan van de VS en de NAVO voor het gehele Midden-Oosten, waarmee de controle moet worden verkregen over de natuurlijke hulpbronnen en de landen in de regio. Op die manier wil men de belangen van de multinationals, het grootkapitaal en de imperialistische overheersing veiligstellen. Tegelijkertijd neemt het antagonisme tussen de imperialisten onderling toe, omdat eenieder een zo groot mogelijk deel wil van de buit.
Er zal voor het Iraakse volk nooit een oplossing kunnen komen zolang er geen eind komt aan de buitenlandse interventie en aan de bezetting door de Amerikaanse en Europese strijdmachten.
Wij hebben tegen het verslag gestemd en wij eisen de onmiddellijke terugtrekking van de bezettingstroepen, als voorwaarde voor het vinden van een oplossing door het Iraakse volk zelf, dat als enige bevoegd is om zijn toekomst te bepalen.
Wij eisen dat Irak schadeloos wordt gesteld voor de verwoestingen die het heeft moeten ondergaan. Daarvoor moeten de VS en hun bondgenoten betalen; zij hebben de onrechtvaardige imperialistische oorlog immers ontketend.
Het recht van de volkeren om hun eigen toekomst te bepalen kan geen onderwerp van onderhandelingen zijn. 

Proinsias De Rossa (PSE ),
   – Deze gezamenlijke resolutie heeft mijn volledige steun. Het is volstrekt onaanvaardbaar dat meer dan een miljard mensen onder extreme armoede gebukt gaan, dat in het Afrika ten zuiden van de Sahara zo’n 300 miljoen mensen in absolute armoede leven en dat er elke dag miljoenen mensen om het leven komen door gebrek aan gezondheidszorg, schoon water, goede huisvesting en adequate voeding.
De EU en haar lidstaten hebben de gelegenheid het voortouw te nemen in de strijd tegen de armoede en voor eerlijke handel op Top van de G8 in Gleneagles, op de Conferentie over de millenniumdoelstellingen in New York in september en op de ministersconferentie van de WTO in Hongkong in december.
Om de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken en de armoede in de wereld te bestrijden, moeten alle donorlanden de omvang van hun steun vergroten en de kwaliteit ervan verbeteren, de handel eerlijker maken en onhoudbare schulden kwijtschelden. 
Glyn Ford (PSE ),
   – Tijdens onze plenaire vergadering in Luxemburg vele jaren geleden brak ik een lans voor het eerste Live Aid-evenement. Kort geleden zijn we getuige geweest van wederom een enorme golf van steun, nu na Live 8, dat als motto had “laat armoede tot het verleden behoren”. Maar de politici hebben hun werk slecht gedaan, met bijna één miljard mensen in de wereld die met minder dan één euro per dag moeten rondkomen. Woorden volstaan niet: actie is geboden. De intergroep Globalisering van het Parlement, waarvan ik voorzitter ben, heeft meer dan honderd leden. Wij zetten ons in voor het bevorderen van eerlijke handel en overige steun via het Parlement. Daarvoor zijn enorme financiële middelen nodig. Naar ons idee kunnen die middelen worden gevonden door belasting op kapitaaloverdracht te bevorderen. Frankrijk en België hebben de hiertoe vereiste wetgeving al ingevoerd en Italië overweegt hetzelfde te doen. Ik roep alle lidstaten op om dringend te overwegen hun voorbeeld te volgen en op die manier voldoende middelen bijeen te krijgen om de meest basale vorm van huisvesting, gezondheidszorg, schoon water en onderwijs te verschaffen aan al die mensen die van minder dan één euro per dag moeten rondkomen. 
Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   –Wij steunen van ganser harte de strijd tegen de armoede in de wereld. We vinden dat de EU een waardevolle bijdrage kan leveren in deze belangrijke strijd, door zich in te spannen voor een radicale hervorming van het protectionistische handelsbeleid van de Unie, door de destructieve visserijovereenkomsten van de EU met derde landen geleidelijk af te schaffen, en door op te houden met het uitbetalen van exportbijdragen aan Europese producenten van producten zoals melk en suiker. De resolutie bevat echter uiterst beperkte formuleringen inzake dit soort urgente hervormingen.
Wij vinden dat de EU zich niet moet bezighouden met hulpvraagstukken, maar dat dit soort belangrijke kwesties moet worden behandeld door de afzonderlijke lidstaten. De internationale hulpinspanningen moeten worden gecoördineerd in het kader van organisaties met een lange ervaring en een brede legitimiteit, zoals de VN en de VN-organisaties.
David Martin (PSE ),
   – Ik juich deze resolutie toe als een stap op weg naar de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen, vooral ook in verband met de Top van de G8 die nu in Gleneagles onder het EU-voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk wordt gehouden.
Met name ondersteun ik de oproep in de resolutie aan het Verenigd Koninkrijk om het voorzitterschap van de G8 aan te grijpen om armoede bovenaan te zetten op de internationale en de Europese agenda, en de oproep aan de lidstaten om hun commitment inzake de uitroeiing van armoede te onderstrepen door de gelegenheden te benutten die zich de komende maanden zullen voordoen.
Terwijl de Europese Unie zich na 2005 moet blijven onderscheiden door de belangrijke rol die zij aan het ontwikkelingsbeleid toekent, ben ik er ten zeerste van overtuigd dat we het uitroeien van de armoede op evenwichtige wijze moeten blijven benaderen, waarbij we de handel als voornaamste instrument moeten gebruiken. 
Tobias Pflüger (GUE/NGL ),
   Europees beleid voor de armoedebestrijding: "Vorige week hebben in Parijs honderdduizenden mensen gedemonstreerd tegen het uitstel op het laatste moment van de verkiezingen. De politie is hard opgetreden tegen de demonstranten. Er zijn meerdere doden gevallen. Het Europees Parlement heeft het optreden van de oproerpolitie nagenoeg unaniem veroordeeld. Er is meteen een onderzoekscommissie in het leven geroepen om vast te stellen of ook door de EU opgeleide politie-eenheden betrokken waren bij de dood van demonstranten. Tegelijkertijd heeft het Europees Parlement besloten om alle militaire adviseurs van de EU meteen uit Frankrijk terug te trekken."
Dit is een waar gebeurd verhaal, op een paar details na. Op 30 juni zijn het leger en de politie in de Congolese hoofdstad Kinshasa met geweld opgetreden tegen demonstranten die op initiatief van de oppositiepartijen vreedzaam wilden protesteren tegen het uitstel van de verkiezingen. Volgens persberichten zijn er meerdere doden gevallen. Bovendien is de noodtoestand uitgeroepen.
De Europese Unie leidt op dit moment in het kader van EUPOL Kinshasa in Congo politie-eenheden op, die ook in Kinshasa worden ingezet. Bovendien werken er sinds 8 juni 2005 militaire adviseurs van de EU (EUSEC D.R. Congo) in het "kantoor van de minister van Defensie" en bij de "generale staf".
Natuurlijk heeft het Europees Parlement geen speciale vergadering belegd. Er is ook geen onderzoekscommissie in het leven geroepen om vast te stellen of ook door de EU opgeleide politie-eenheden betrokken waren bij de dood van demonstranten. De militaire adviseurs zijn nog steeds op het hoogste niveau actief in de Democratische Republiek Congo. 
Luís Queiró (PPE-DE ),
   – Het is onze plicht overal ter wereld bij te dragen tot betere levensomstandigheden – ook in ons eigen belang. Er is de afgelopen jaren een hele reeks initiatieven genomen met het oog op de bestrijding van armoede, maar deze initiatieven hebben niet tot de beoogde resultaten geleid. Je zou kunnen verwachten dat ze althans iets hadden opgeleverd, maar zelfs dat blijkt niet zo te zijn. Het is waar dat de strijd tegen de armoede in bepaalde landen en regio’s van de wereld resultaten heeft opgeleverd die we positief kunnen noemen, maar dat is zo omdat die landen nu de juiste koers zijn gaan volgen, en niet zozeer omdat ze armoede hebben uitgebannen – dat is nog lang niet het geval. Dit is wat er in delen van Azië en Zuid-Amerika is gebeurd. In Afrika is de toestand helaas echter vrijwel overal ongunstig. We moeten ons hier een grotere inspanning getroosten, maar alleen daar waar we ter plaatse op medewerking kunnen rekenen. We kunnen geen hulp verstrekken aan degenen die niet toelaten dat hun eigen volk steun ontvangt, degenen die het eigen volk schade toebrengen en al degenen die bijdragen tot het verspreiden van armoede, allereerst door corruptie. Daarom geloof ik dat door de EU gesteunde initiatieven ter bestrijding van armoede gekoppeld moeten worden aan de inspanningen voor het scheppen van de voorwaarden voor plaatselijke ontwikkeling, in de eerste plaats door het bevorderen van de democratie, de vrijheid, eerbied voor de mensenrechten en de markteconomie. Het geven van geld (of doorhalen van de schuld) is niet voldoende en leidt niet altijd in de gewenste richting. We moeten meer doen en meer proberen te bereiken, vooral ook in kwalitatieve zin. 
Catherine Stihler (PSE ),
    De campagne “Laat armoede tot het verleden behoren” heeft de situatie waarin de armen van de wereld verkeren in het centrum van de belangstelling geplaatst. Het begin van het overleg van de G8 vandaag in Schotland is een gelegenheid om concrete vorderingen te maken ten behoeve van Afrika en de klimaatverandering. Ik hoop dat de leiders deze kans aan zullen grijpen en de situatie daadwerkelijk zullen veranderen ten behoeve van degenen die het meest hulp nodig hebben. 

Hélène Goudin en Nils Lundgren (IND/DEM ),
   .– De Zweedse partij Junilistan steunt de eis van de Zweedse regering dat de steun voor het cohesiebeleid wordt verminderd van de voorgestelde 336,1 miljard euro tot minder dan 200 miljard euro in de financiële vooruitzichten voor 2007-2013. De verslagen zouden moeten gaan over de vraag hoe de uitgaven het best kunnen worden verlaagd om tegemoet te komen aan de eisen van de G6-landen inzake een begroting die niet hoger is dan 1 procent van het bruto nationaal inkomen van de lidstaten.
De grondslag van alle cohesiebeleid behoort te zijn dat de steun naar de allerarmste landen moet gaan. Op dit moment gaat er veel te veel geld naar arme regio’s in relatief rijke landen. Het huidige stelsel is niet alleen onrechtvaardig jegens de armste landen. Het komt zelfs cynisch over, omdat rijke landen hun minder welvarende regio’s niet zelf mogen helpen zoals ze zouden kunnen doen als het merendeel van het cohesiebeleid zou worden gerenationaliseerd. 


De Voorzitter. 
    Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de toekomst van de Balkan tien jaar na Srebrenica. 
Douglas Alexander,
   – Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij hier voor het Europees Parlement te staan bij de aanvang van het Britse voorzitterschap van de Europese Unie. Het komend half jaar zal een beslissende periode zijn voor een groot aantal van de westerse Balkanlanden. Als minister voor Europese Zaken verheug ik mij erop door te gaan met de overgedragen agenda en de landen van die regio te helpen bij hun vooruitgang op weg naar Europa.
Zoals blijkt uit de titel van dit debat, is het volgende week tien jaar geleden dat de massamoord in Srebrenica plaatsvond, in juli 1995. Zeven- tot achtduizend moslims, mannen en vrouwen, werden in koelen bloede vermoord in de ergste massamoord die er in Europa sinds 1945 gepleegd is. Wij erkennen dat de internationale gemeenschap niet heeft beseft wat er gebeurde tot het te laat was, en dat zij haar plicht heeft verzaakt om onschuldige, ongewapende burgers, mannen, vrouwen en kinderen, te beschermen. Maar welke ernstige nalatigheden de internationale gemeenschap ook te verwijten zijn, nalatigheden die wij in deze tijd van verdriet en herinneringen ten diepste betreuren, ze mogen ons niet doen vergeten welke misdaden de Bosnisch-Servische strijdkrachten als agressor hebben begaan. Uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid bij degenen die in koelen bloede mensen hebben gemarteld, verkracht en vermoord.
Zoals we allemaal weten, zijn sommige daders al voor de rechter gebracht en schuldig bevonden wegens hun aandeel in de gruwelijkheden, terwijl anderen zijn vrijgesproken. Maar degenen die als belangrijkste verantwoordelijken worden beschouwd – Ratko Mladić en Radovan Karadžić – zijn voortvluchtig en lopen nog steeds vrij rond. Tien jaar na deze vreselijke gebeurtenis is het echt hoog tijd dat de autoriteiten in de regio – in Servië en Montenegro, in Bosnië-Herzegovina en in Kroatië – orde op zaken stellen en aan hun internationale verplichtingen voldoen door volledig samen te werken met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië. Maar het is ook hoog tijd dat ze hun verplichtingen jegens hun olk nakomen door de resterende obstakels weg te nemen, zodat deze volken de plaats kunnen innemen die hun toekomt in de Europese familie der naties. Ik zou al degenen die in de positie verkeren dat ze hier iets aan kunnen doen, willen oproepen samen te werken om dit gif uit het staatsbestel te verwijderen en alle personen die van oorlogsmisdaden worden verdacht en voortvluchtig zijn, uit te leveren, zodat zij terecht kunnen staan in Den Haag.
Wij verkeren in de bevoorrechte positie het voorzitterschap van de Europese Unie over te nemen op een moment waarop de hoop groot is en waarop zich inderdaad ook veel kansen voordoen. Zo staat Kroatië op het punt om de toetredingsonderhandelingen voor een volwaardig lidmaatschap van de Europese Unie te openen, amper tien jaar na het einde van de oorlog in 1995. Zoals de Europese Raad al bij verschillende gelegenheden heeft verklaard, is het aan Zagreb om het enige nog resterende obstakel voor deze onderhandelingen uit de weg te ruimen: het feit dat het land blijft weigeren volledig samen te werken met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië in Den Haag. Als voorzitter van de Europese Unie staan wij klaar om de onderhandelingen te openen zodra de Raad van oordeel is dat aan deze verplichting is voldaan. De makkelijkste manier om dit obstakel uit de weg te ruimen is natuurlijk de voortvluchtige Ante Gotovina aanhouden en uitleveren.
Het zou een teken zijn van onze verbondenheid met alle westerse Balkanlanden en van onze gehechtheid aan de toezeggingen van Thessaloniki, waarin is vastgelegd dat we hen allemaal als kandidaat-lidstaten beschouwen, als de onderhandelingen over toetreding onder ons voorzitterschap van start zouden kunnen gaan. Maar het is nadrukkelijk Zagreb dat nu aan zet is.
De Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië heeft sinds het uitbreken van het etnische conflict in 2001 eveneens veel vooruitgang geboekt. Hoewel er nog het nodige moet gebeuren om de bepalingen van de Kaderovereenkomst van Ohrid volledig ten uitvoer te leggen, zal de Commissie later dit jaar haar standpunt bekendmaken inzake het verzoek om toetreding tot de Europese Unie dat de Republiek Macedonië vorig jaar heeft ingediend. Net als voor andere kandidaten is het ook hier een eerste vereiste dat de criteria van Kopenhagen worden nageleefd. Wij zullen de autoriteiten in Skopje graag terzijde staan bij de verdere tenuitvoerlegging van de bepalingen van de stabilisatie- en associatieovereenkomst, met name die welke gericht zijn op de bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad en op het doorvoeren van hervormingen in de economie en het gerechtelijk apparaat.
Het begintijdstip van deze onderhandelingen zal afhangen van de bereidheid van de Macedonische autoriteiten om deze kwesties met woord en daad aan te pakken. Naar het schijnt, zijn de recente verkiezingen in Albanië over het algemeen op vreedzame wijze verlopen. Het tellen van de stemmen is nog in volle gang, maar wij dringen er bij alle politieke machthebbers op aan om het verkiezingsproces te respecteren en af te zien van voorbarige conclusies over de uitslag. We hopen echter dat er zo snel mogelijk een nieuwe regering zal kunnen worden gevormd, zodat Albanië zijn inspanningen ten behoeve van een stabilisatie- en associatieovereenkomst kan hervatten. Hiertoe zal de nieuwe regering de interne problemen van corruptie en georganiseerde misdaad moeten aanpakken en hervormingen in het gerechtelijk apparaat moeten doorvoeren, wil zij althans haar Europese ambities waarmaken, die wij volledig ondersteunen. Een van de grootste uitdagingen waar we voor staan, is natuurlijk Kosovo. Het tijdstip waarop de netelige en gevoelige kwestie van Kosovo’s uiteindelijke status moet worden aangepakt, komt snel naderbij. De verkiezingsuitslag, hoe die ook uitvalt, dient een oplossing te bieden voor alle bevolkingsgroepen in Kosovo en de regionale stabiliteit te versterken. Daarom hebben de contactgroep en de Europese Unie beide de mogelijkheid van een terugkeer naar de status-quo van voor 1999 of een interne opdeling van Kosovo uitgesloten. Geen van beide keuzes zou in het belang zijn van de bevolking van Kosovo of van de regio.
Onafhankelijkheid is natuurlijk een van de opties. Maar ik zou degenen die pleiten voor onafhankelijkheid erop willen wijzen dat ze alle bevolkingsgroepen en de gehele wereld ervan zullen moeten overtuigen dat onafhankelijkheid ook echt werkt, en dat de rechten van de minderheden in Kosovo en van degenen die na de gewelddadigheden van 1999 gevlucht zijn en nog naar Kosovo moeten terugkeren, volledig zullen worden gerespecteerd. Als de verschillende bevolkingsgroepen in Kosovo deel willen gaan uitmaken van het Europese integratieproces, moeten ze als gelijken leren samenleven, met respect voor hun onderlinge verschillen.
De alomvattende beoordeling van de stand van zaken met betrekking tot de implementatie van de normen die thans uitgevoerd wordt, is dan ook een beslissende uitdaging. Hoe positief die beoordeling uitpakt, hangt af van de vooruitgang die in de praktijk wordt geboekt. Het resultaat staat niet bij voorbaat vast. Ik geef toe dat er werkelijk vorderingen zijn gemaakt bij de implementatie van de normen, maar er moet nog meer worden gedaan. Wordt er te weinig inzet getoond om vooruitgang te boeken op essentiële gebieden, dan zou dat geen goed voorteken zijn voor de resultaten van deze uitgebreide beoordeling. De toekomst is dan ook in handen van de Kosovaarse autoriteiten in Pristina. Intussen dient de Europese Unie een belangrijke rol te spelen bij het ondersteunen van verdere vooruitgang, met name op het gebied van economische ontwikkeling.
Servië en Montenegro hebben het afgelopen half jaar zonder enige twijfel grote vooruitgang geboekt. In april heeft de Europese Commissie een haalbaarheidstudie met positieve conclusies afgerond, waarin de Europese Unie wordt aanbevolen om met Servië en Montenegro onderhandelingen te openen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst. De Raad heeft deze aanbeveling overgenomen en de Commissie verzocht een onderhandelingsmandaat op te stellen. Dit is voor Servië en Montenegro een belangrijke stap in de richting van hun integratie in de Europese Unie.
Wij zouden graag willen dat voor 5 oktober aanstaande, precies vijf jaar na het begin van de democratische veranderingen in Belgrado, of anders uiterlijk in november, dat wil zeggen tien jaar na de totstandkoming van de Dayton-Parijs-akkoorden, de onderhandelingen voor een stabilisatie- en associatieakkoord met Servië en Montenegro zouden zijn gestart. Daarvoor moet echter wel de samenwerking met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië verder verbeterd worden, en in dit opzicht zijn Mladić en Karadžić sleutelfiguren, vooral in het licht van de herdenking, volgende week, van de massamoord van Srebrenica.
Verder zou ik het belang van een dialoog tussen Belgrado en Pristina willen onderstrepen, een dialoog die in het belang is van alle bevolkingsgroepen van Kosovo. Alleen door te participeren in de democratische regeringsinstellingen kunnen de Kosovaarse Serviërs er zeker van zijn dat er rekening zal worden gehouden met hun problemen. We hebben het besluit van Belgrado om de Kosovaarse Serviërs te stimuleren deel te nemen aan de werkgroepen voor decentralisatie met instemming begroet, en we rekenen erop dat Belgrado dit besluit ook daadwerkelijk uitvoert.
Bosnië-Herzegovina heeft de laatste tijd eveneens aanzienlijke vorderingen gemaakt op de weg naar onderhandelingen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst met de Europese Unie. Voor Bosnië-Herzegovina is deze prijs binnen handbereik, maar die krijgt het land pas werkelijk in handen als aan de relevante voorwaarden voldaan is, zoals het instemmen met een herstructurering van de politie, het hervormen van de publieke radio en tv en het tonen van bereidheid tot volledige samenwerking met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië.
We zouden het toejuichen als de onderhandelingen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst met Bosnië-Herzegovina onder ons voorzitterschap geopend zouden kunnen worden, tien jaar na de sluiting van het Dayton-Parijs-vredesakkoord, maar een vereiste is dan wel dat de Bosnische autoriteiten vooruitgang boeken ten aanzien van de punten die in de haalbaarheidsstudie als prioritair zijn aangemerkt.
Ik heb vandaag geprobeerd om een overzicht te geven van de huidige stand van zaken met betrekking tot onze prioriteiten voor de westerse Balkanlanden voor het komend halfjaar. Er liggen ongetwijfeld belangrijke uitdagingen in het verschiet, maar ik zou toch willen afsluiten met een optimistische noot.
De laatste tien jaar hebben zich tal van positieve veranderingen voorgedaan: in de hele regio zijn er vrije en eerlijke verkiezingen gehouden, wisselingen van regeringen door middel van de stembus zijn gewoon geworden, de dreiging van een grootschalig conflict is verdwenen en de landen van deze regio werken samen om het levenspeil van hun burgers te verbeteren. De Europese Unie en andere internationale partners hebben hun krachten gebundeld om samen met de regio de stabiliteit te handhaven en welvaart tot stand te brengen. Het lijkt erop dat de donkere dagen van de vroege jaren negentig hoofdzakelijk nog slechts een vage herinnering zijn. Maar ook al maken we vorderingen op weg naar een nauwere integratie tussen de westelijke Balkanlanden en de Europese Unie, het is aan de betreffende landen om die ontwikkeling onomkeerbaar te maken.
Wij begrijpen dat de Europese Unie haar toezeggingen aan de regio moet nakomen en wij verbinden ons ertoe daaraan te werken. Maar in deze tijd van reflectie in de Europese Unie en van onzekerheid omtrent haar toekomstige vorm en richting is het des te belangrijker dat ook de landen van deze regio hun beloften nakomen, niet in het belang van de Europese Unie – ofschoon dat ook een belangrijk punt is – maar ter wille van hun eigen bevolkingen, die veel te lang hebben geleden onder het optreden van degenen die zeiden hun belangen te vertegenwoordigen, maar feitelijk alleen maar aanzetten tot vijandschap en strijd.
De Voorzitter.
   Hartelijk dank, geachte minister. Ik wil u gelukwensen met het feit dat u de strijd om de organisatie van de Olympische Spelen gewonnen hebt. Ik hoop – en ik weet zeker dat iedereen hier er hetzelfde over denkt – dat het niet alleen een wereldevenement en een Brits evenement zal zijn, maar ook een Europees evenement. 
Olli Rehn,
    Mijnheer de Voorzitter, op 11 juli 1995 viel Srebrenica, dat is op een paar dagen na tien jaar geleden. Niemand mag ooit de gruwelen vergeten die zich in de dagen en weken daarop aan het oog van de wereld ontvouwden. Het is onze plicht de herinnering levend te houden, opdat we nooit meer een tweede Srebrenica zullen meemaken; opdat etnische haat en allesvernietigend nationalisme in Bosnië-Herzegovina, op de Balkan en in heel Europa definitief tot het verleden behoren.
Ik zal volgende week de herdenkingsceremonie in Srebrenica bijwonen om de slachtoffers te gedenken en hun families steun te betuigen. Ik zal daar aanwezig zijn om uitdrukking te geven aan het streven van Europa naar vrede, verzoening en democratische ontwikkeling en naar een Europese toekomst voor de landen op de Westelijke Balkan. Ik ga er tevens van uit dat alle partijen ervoor zullen zorgen dat deze ceremonie een waardig karakter zal hebben en een bijdrage zal leveren aan het verzoeningsproces. Verzoening is een uiterst pijnlijk proces na een dergelijke verwoestende oorlog, na schendingen van de meest fundamentele rechten van de mens, maar het is ook een noodzakelijk proces. De Europese Unie kan hier als grootste vredes- en verzoeningsproject van getuigen, en ze kan als voorbeeld dienen voor wat bereikt kan worden, ook op de Balkan.
Gerechtigheid is een onmisbaar element van het verzoeningsproces. Er kan geen sprake zijn van verzoening zolang verdachten van oorlogsmisdaden niet voor de rechter zijn gebracht om verantwoording af te leggen. Het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië (ICTY) speelt hierin een uiterst belangrijke rol. Het is bemoedigend dat de samenwerking van de betrokken landen met het ICTY langzamerhand verbeterd is, maar er moet meer gebeuren om tot volledige samenwerking te komen. Alleen dan kan dit uiterst treurige hoofdstuk in de geschiedenis van deze regio echt worden afgesloten.
Degenen die de grootste verantwoordelijkheid voor de massamoord in Srebenica dragen, zijn nog steeds op vrije voeten. Dit is onacceptabel. Mladić and Karadžić horen niet thuis in die regio. Hun plaats is in Den Haag.
De Europese Unie heeft een grote verantwoordelijkheid als het gaat om het waarborgen van vrede en stabiliteit en het bevorderen van democratie en welvaart op ons continent. Dat is waar de Europese Unie om draait.
In de door de heer Alexander namens het voorzitterschap afgelegde verklaring over het beleid van de Europese Unie inzake de Westelijke Balkan kwam al naar voren dat de opneming van onze buurlanden op de Balkan in het Europese integratieproces een krachtige impuls is geweest voor de stabiliteit, de mensenrechten, de minderhedenrechten en de rechtsstaat in de regio. Dat is geen bescheiden resultaat. We moeten dit perspectief verder vorm en gestalte geven, zodat gestage vooruitgang op de weg naar eerbiediging van de Europese waarden gewaarborgd is.
Er staat ons een intensieve en belangrijke periode voor de Balkan te wachten. Op dit moment vindt de beoordeling van de implementatie van de normen in Kosovo plaats, en de status-gesprekken gaan waarschijnlijk deze herfst van start. Een snelle afhandeling van deze kwestie is van groot belang voor de stabiliteit en vooruitgang in de gehele regio. Verder staan we op het punt onderhandelingen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst met Servië en Montenegro te beginnen. De Commissie is bereid ervoor te ijveren dat het door de heer Alexander voorgestelde tijdstip voor aanvang van de onderhandelingen, aankomende herfst, gehaald kan worden.
Het is tevens de bedoeling op korte termijn onderhandelingen met Bosnië-Herzegovina te beginnen, op voorwaarde dat het land aan de resterende criteria voldoet. Zodra we een compleet beeld hebben van het verloop van de verkiezingen van afgelopen zondag in Albanië, kunnen we ook het tempo voor toekomstige onderhandelingen over een stabilisatie- en associatieovereenkomst met Albanië bepalen.
Het advies van de Commissie inzake de toetredingsaanvraag van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië is in voorbereiding. Wij zien tevens uit naar toetredingsonderhandelingen met Kroatië, die zullen aanvangen op het moment dat aan de laatste voorwaarde is voldaan.
Wij zijn ons allen bewust van de ernstige problemen waar we momenteel binnen de Europese Unie mee kampen. Het is volkomen logisch dat het uitbreidingsbeleid deel uitmaakt van het bredere debat over de toekomst van Europa. Ik was daarom verheugd dat de Europese Raad van juni nogmaals nadrukkelijk de toezeggingen van de Unie inzake het uitbreidingsbeleid en het Europese perspectief voor de landen op de Westelijke Balkan heeft bevestigd. Dat was een zeer wijs besluit. Ons uitbreidingsbeleid heeft ertoe bijgedragen dat in landen in nog altijd gevoelige regio’s een transformatieproces in gang is gezet. Wij zullen deze landen blijven steunen in dat proces, zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot stabiele, democratische en welvarende samenlevingen die daadwerkelijk tot de Europese Unie kunnen toetreden. Het bouwen aan een betere toekomst voor de landen op de Westelijke Balkan is wellicht de beste manier om de slachtoffers van Srebrenica te herdenken. Zo dienen wij zowel het grotere doel van vrede, stabiliteit en welvaart in Europa als onze eigen vitale belangen.
Ik zie ernaar uit om dit doel te verwezenlijken en daartoe nauw samen te werken met het Europees Parlement en zijn bij dit onderwerp betrokken commissies.
Doris Pack,
   .– Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Srebrenica is het symbool van het verbreken van de belofte om na 1945 nooit meer een massamoord toe te laten. Tien jaar na Srebrenica moeten de westerse regeringen zich afvragen waarom ze niet op tijd tussenbeide zijn gekomen, waarom ze deportatie, moord en oorlog niet verhinderd hebben. In het begin van de jaren negentig hebben ze de andere kant opgekeken, ze hebben Milošević, Karadžić en Mladić de vrije hand gegeven om mensen te deporteren, te verkrachten en uiteindelijk ook, zoals in Srebrenica, op wrede wijze te doden. In Srebrenica hebben criminele Serviërs duizenden moslims op laffe wijze afgeslacht, terwijl de VN-troepen, die een te beperkt mandaat hadden, toekeken.
Vandaag herdenken we deze slachtpartij en roepen we iedereen op alles in het werk te stellen om de laffe en voortvluchtige verantwoordelijken, Karadžić en Mladić, aan het Joegoslavië-tribunaal uit te leveren. Zolang dat niet gebeurt, kan er in Bosnië-Herzegovina geen verzoening plaatsvinden. Het is een goede zaak dat prominente Servische politici deelnemen aan de plechtige herdenking. Zij moeten echter ook verhinderen dat bepaalde Servische politici de Servische slachtoffers van het oorlogsgeweld in Bosnië-Herzegovina in één adem noemen met de slachtoffers in Srebrenica, alsof het allemaal hetzelfde zou zijn. Dat het Servische parlement en het Parlement van de Republika Srpska niet bij machte waren om deze slachtpartij te veroordelen, is een teken van ofwel onvolwassenheid ofwel halsstarrigheid. Maar hoe kan het Servische volk blijk geven van volwassenheid of berouw tonen als degenen door wie het vertegenwoordigd wordt niet het goede voorbeeld geven?
Deze dag is een aanleiding om vooral ook de Serviërs eraan te herinneren dat verzoening alleen maar mogelijk is wanneer men ook de eigen schuld erkent. Als Duitse weet ik waar ik het over heb. Ook ons heeft men vrij snel na de oorlog weer de hand gereikt, omdat we onze schuld hebben erkend voor de gruwelijke daden die in naam van Duitsland zijn gepleegd. Indertijd waren niet alle Duitsers schuldig, en zo zijn vandaag ook niet alle Serviërs schuldig. Daarom moeten de politici van vandaag samen met de vertegenwoordigers van de religieuze gemeenschappen en de media alles op alles zetten om verzoening mogelijk te maken. Tegelijkertijd mag de EU echter geen enkele stap terugdoen ten aanzien van de inspanningen die ze levert en de verantwoordelijkheid die ze heeft om de landen in de regio te helpen het tragische verleden achter zich te laten en het vizier te richten op een betere toekomst.
Juist de jongeren in de regio hebben er recht op dat we ze niet in de steek laten, en het zijn juist hun politici, hun ouders en hun grootouders die de plicht hebben voor hen het pad te effenen, zodat ze de misdaden in Srebrenica bij de naam kunnen noemen en elkaar de hand kunnen reiken om verzoening mogelijk te maken.
Hannes Swoboda,
   .– Mijnheer de Voorzitter, vol verdriet en ook vol schaamte herdenken we de slachtoffers van de moordpartij in Srebrenica. Veel van de daders zijn nog voortvluchtig. Ook wij als vertegenwoordigers van de Europese bevolking moeten ons echter bewust zijn van het feit dat we een deel van de schuld dragen voor de tragische gebeurtenissen op de Balkan. We moeten daaraan de nodige gevolgen verbinden. Niet alleen de slachtoffers en hun familieleden hebben recht op een schuldbekentenis en op berouw. Ook met het oog op de toekomst van Europa, de toekomst van de regio en de toekomst van Servië moeten wij erkennen dat wij zelf ook schuldig zijn. Die erkenning is een voorwaarde voor vergiffenis en verzoening. Erkenning van schuld en berouw zijn noodzakelijk, maar niet om Servië te vernederen, niet om alle Serviërs zomaar te veroordelen en ook niet om de wandaden en misdaden van andere volkeren goed te praten.
We moeten heel duidelijk inzien dat nadenken over het verleden helpt de weg vrij te maken voor een betere toekomst. Er is voor Europa een rol weggelegd om deze regio een duidelijk perspectief te bieden. De geschiedenis leert ons dat de landen op de Balkan al te lang de speelbal zijn geweest van de grote Europese mogendheden inclusief Turkije, of van de grote Europese mogendheden en Turkije, het is maar hoe je het bekijkt. Die hebben daar hun belangen behartigd en hun spelletjes gespeeld. Ik ben rapporteur voor Kroatië, maar ik voel me ook bij de rest van de regio zeer betrokken, en daarom zeg ik u: we moeten deze landen nu de kans geven om orde op zaken te stellen. We moeten ze de kans geven te laten zien dat ze iets hebben geleerd van het verleden, dat ze de mensenrechten en vooral ook de minderhedenrechten serieus nemen.
Minister Alexander en commissaris Rehn hebben vandaag de processen beschreven waarmee we deze landen sterker willen betrekken bij de Europese Unie. Ik zou echter in alle duidelijkheid willen zeggen dat het ons doel moet zijn deze landen de kans te geven lid te worden van de Europese Unie. Het mag dan zo zijn dat er tegenwoordig een andere wind waait en dat men het onderwerp uitbreiding zoveel mogelijk uit de weg gaat, maar toch is één ding duidelijk: in Europa moeten we ons op een dergelijke uitbreiding voorbereiden. Het is echter ook duidelijk dat ook de landen zelf hun huiswerk moeten maken. Ze moeten ertoe bijdragen dat hun toetreding mogelijk wordt.
Zoals de vorige spreekster ook al heeft gezegd, moeten we er echter voor zorgen dat het perspectief dat ze vroeger of later, wanneer de tijd rijp is en wanneer ze hun eigen problemen overwonnen hebben, lid van de Europese Unie kunnen worden, altijd zichtbaar blijft. Dat is vooral belangrijk voor al die jongeren voor wie Europa een ideaal is. Zelfs al hebben we een kritisch oordeel over de ontwikkeling van de Europese Unie, we zullen toch moeten toegeven dat veel burgers op de Balkan de bijzondere hoop koesteren ooit bij de Europese Unie te horen, bij het verenigde Europa. Die kans moeten we hun bieden.
Annemie Neyts-Uyttebroeck,
   . Voorzitter, Commissaris, collega's, aanstaande maandag zal het 10 jaar geleden zijn dat Srebrenica onder de ogen van VN-troepen werd ingenomen door Bosnisch-Servische troepen, dat het uitmoorden van meer dan 8.000 moslimmannen en -jongens begon, dat duizenden vrouwen, kinderen en ouderen werden gedeporteerd en honderden vrouwen werden verkracht. Onmetelijk leed werd veroorzaakt, dat blijft voortduren omdat de hoofdverantwoordelijken nog steeds voortvluchtig zijn, omdat niet alle slachtoffers zijn teruggevonden, omdat vele gedeporteerden niet naar huis terug konden keren en bovenal omdat het veroorzaakte leed niet wordt erkend door vele Serviërs. Dit bleek onlangs nog toen het Servische parlement een resolutie verwierp waarin de massamoord in Srebrenica werd erkend en veroordeeld.
Uit eigen ervaring weten wij dat verzoening na oorlog pas mogelijk is, wanneer de voormalige tegenstrevers erin slagen een gemeenschappelijke geschiedschrijving van het gebeurde te maken, vergiffenis te vragen voor het aangedane leed en diegenen te berechten die zich schuldig hebben gemaakt aan genocide en misdaden tegen de menselijkheid.
De tragedie heeft ook pijnlijk de tekortkomingen van het toenmalige buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU blootgelegd, evenals de tekortkomingen van het VN-beleid inzake vredestichting en vredeshandhaving. Sommige tekortkomingen zijn inmiddels verholpen, maar eenheid van het buitenlands en veiligheidsbeleid is nog steeds niet gegarandeerd, vooral omdat de EU-regeringen daar niet ten volle toe bereid zijn. Wel zijn de Europese Unie en haar lidstaten erin geslaagd op eigen krachten en in NAVO-verband de toestand op de westelijke Balkan te stabiliseren en te verbeteren. Deze inspanningen moeten worden voortgezet en het perspectief op toetreding tot de Europese Unie moet worden opengehouden. Dat zal echter pas kunnen wanneer alle autoriteiten in de regio ten volle meewerken met het Internationaal Tribunaal voor voormalig Joegoslavië en de verantwoordelijken voor dit tribunaal brengen. 
Daniel Marc Cohn-Bendit,
   – Mijnheer de Voorzitter, discussiëren over Srebrenica is voor sommigen van mijn generatiegenoten moeilijk; het is namelijk waar dat wij ons altijd hebben afgevraagd wat wij gedaan zouden hebben toen, bijvoorbeeld, het fascisme aan de macht kwam in Duitsland. Lange tijd hebben wij Europeanen alleen maar toegekeken: de Engelsen waren traditiegetrouw vooral voor de Serviërs, net zoals de Fransen; de Duitsers waren voor de Kroaten; en voor de Bosniërs was niemand. Jarenlang hebben wij ons aan de Bosniërs niets gelegen laten liggen. Pas na het drama van Srebrenica hebben wij ingezien dat een Europees standpunt noodzakelijk was, dat wil zeggen: geen Engels, Duits of Frans standpunt, maar een werkelijk gemeenschappelijk standpunt.
Wanneer wij vandaag de dag over de massamoord in Srebrenica spreken, moeten wij stilstaan bij het optreden van de Europeanen, stilstaan bij het optreden van de VN zelf, en niet bij het optreden van de Nederlandse soldaten die ter plekke waren, want het VN-mandaat voor Srebrenica stond de 50 000 in Bosnië gelegerde soldaten weliswaar toe alles te doen wat nodig was, zoals het verkeer regelen, enzovoorts, maar het beschermen van de bevolking viel juist niet onder het mandaat. Wij Europeanen moeten daar nog eens heel goed over nadenken en ons goed realiseren wat wij gedaan hebben. Mevrouw Pack heeft terecht verwezen naar de rol van de regeringen: haar regering, destijds geleid door de heer Kohl, heeft de ogen gesloten voor wat er gaande was, en dat geldt ook voor de socialistische regering in Frankrijk. Ook dat zijn de historische feiten.
Op dit moment zorgt de Europese Unie voor politieke stabiliteit. Die stabiliteit is er gekomen met de Dayton-akkoorden, maar niemand heeft het hier over de problemen die verband houden met deze akkoorden. De Dayton-akkoorden, die destijds noodzakelijk waren, zijn gebaseerd op een opdeling van de regio langs etnische lijnen, een opdeling die ook in de Bosnische grondwet terug te vinden is. Het drama van Srebrenica zullen we echter nooit achter ons kunnen laten als we de Dayton-akkoorden niet ter discussie stellen, als we die opdeling van de regio langs etnische lijnen niet ter discussie stellen, omdat die opdeling er de oorzaak van is dat noch de Serviërs, noch de Kroaten en Bosniërs de misdaden erkennen die ze hebben begaan. Daarom vragen wij u, mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad en mijnheer de commissaris, ervoor te zorgen dat Europa het initiatief neemt om de Dayton-akkoorden opnieuw aan de orde te stellen. Tien jaar na dato ontkomen we er niet aan datgene wat destijds vastgelegd is ter discussie te stellen. De Bosnische grondwet is een grondwet op etnische basis, die toetreding van Bosnië tot de Europese Unie in de weg staat. Daarom zeg ik tot slot dit: als wij de moed niet kunnen opbrengen om de Dayton-akkoorden ter discussie te stellen, zullen wij nooit lering trekken uit hetgeen in Srebrenica is gebeurd.
Erik Meijer,
   . Voorzitter, tien jaar geleden gaf de aanwezigheid van een Nederlandse legermacht de inwoners van Zrebrenica een vals gevoel van veiligheid. Deze tot uitgeroepen plaats was een onverdedigbaar eiland temidden van de veel grotere Servische Republiek die door een andere bevolkingsgroep werd en wordt beschouwd als haar eigen . Door een volstrekt verkeerde inschatting van de situatie is verzuimd tijdig de maatregelen te nemen die hadden moeten voorkomen dat de onvermijdelijke overgave zou uitlopen in een wraakoefening en zelfs massamoord. Mijn fractie gelooft niet dat de uiteindelijke afloop echt anders zou zijn geweest als er een gecentraliseerd gemeenschappelijk buitenlands beleid van de Europese Unie zou hebben bestaan of als er een mandaat zou zijn geweest dat het gebruik van meer geweld door Dutchbat en ondersteuning door luchtbombardementen mogelijk had gemaakt.
Wie een vreedzaam samenleven van de drie volkeren in Bosnië wil garanderen, moet zoeken naar oplossingen die de instemming hebben van alle betrokkenen en niet van een of twee groepen waaraan wij de voorkeur geven. Alleen een federatief model dat de verscheidenheid erkent, naar het voorbeeld van België en Zwitserland, kan ieder recht doen. Wij moeten uitgaan van de realiteit dat het noorden en oosten sterk is georiënteerd op Servië en het zuid-westen op Kroatië en dat in die gebieden samen de meerderheid van de bevolking woont. Daarom heeft Bosnië-Herzegovina open grenzen met de buurlanden nodig. Elk streven naar gecentraliseerde eenheidsstaat kan alleen maar een permanente strijd om de macht oproepen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Niemand moet een andere groep kunnen onderwerpen. Dat moet de les zijn van Srebrenica en van het chaotische functioneren van de Vredesovereenkomst van Dayton. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het debat over de toekomst van de Balkan wordt overschaduwd door de herdenking van de misdaden die tien jaar geleden in Srebrenica zijn gepleegd –de grootste massamoord in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog.
Het staat nu onomstotelijk vast dat het bloedvergieten en de oorlogen in de Balkan mede veroorzaakt zijn door de passieve houding van de Europese Unie en de NAVO in deze regio. De Europese instellingen hebben zich gedragen als Pontius Pilatus, die zijn verantwoordelijkheid van zijn handen waste. Het is een goede zaak dat dat nu verandert, het is goed dat Bulgarije en Roemenië over anderhalf jaar bij de Unie komen en het is goed dat een leger- en politiemacht van de Unie de situatie in Bosnië-Herzegovina stabiliseert. Ik heb dat met eigen ogen mogen vaststellen in april dit jaar. Gisteren ben ik teruggekomen uit Albanië, waar ik als verkiezingswaarnemer ben geweest en ik moet zeggen dat deze verkiezingen een stap in de goede richting zijn. Ze waren een stuk democratischer dan in het verleden in dit land het geval was. Dit is een opmerkelijke vooruitgang.
Uiteraard zijn er nog vragen en vraagtekens; hoe moet het nu bijvoorbeeld verder met Solanië, oftewel het land dat genoemd is naar de heer Solana? En hoe zal het aflopen met Servië en Montenegro, nu Montenegro kiest voor onafhankelijkheid? Eén ding is zeker, de Europese Unie mag dan wel in een diepe crisis zitten, maar we blijven aantrekkelijk voor deze landen. De uitbreiding van de Europese Unie ligt dan wel niet meer op eenieders lippen, maar we moeten duidelijk stellen dat het een goede ontwikkeling zou zijn als een aantal Balkanlanden bij de Unie zou komen. Alleen dat kan voor de nodige economische en politieke stabiliteit in deze regio zorgen, iets waar wij als Unie op termijn alleen maar baat bij kunnen hebben.
Ter afsluiting zou ik willen zeggen: brandpreventie in de Balkan is goedkoper dan branden blussen. 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, ik ben het roerend eens met mijn collega, mevrouw Pack, dat Srebrenica voor altijd een levende herinnering moet blijven. Deze tragedie, die duizenden slachtoffers heeft geëist, maakt het noodzakelijk de bladzijde om te slaan en definitief over te stappen van een dramatisch verleden naar een nieuwe tijd van vrede, veiligheid en welvaart. Deze tragedie maakt het noodzakelijk om met overleg en dialoog de verschillen in etnisch bepaalde normen en historische en culturele achtergrond te overbruggen.
De Europese Unie is er niet in geslaagd op te treden als een geloofwaardige macht die veiligheid kan produceren en kan uitvoeren naar haar buurlanden. Als de reden daarvoor gelegen is in de onvolgroeidheid van het Europese politieke bestel, is de boodschap duidelijk: de Europese Unie moet zich uitrusten met de kwalitatieve kenmerken van een waarachtig politieke, unitaire identiteit.
De Westelijke Balkan heeft nog een aanzienlijke achterstand als het gaat om economische ontwikkeling en regionale integratie. Niemand trekt de inspanningen van de Europese Unie als zodanig in twijfel. De aanpak van elk Balkanland apart, één voor één, is echter ontoereikend gebleken. Mijns inziens is er behoefte aan een geavanceerd en samenhangend strategisch plan voor de regio, één enkel contractueel kader voor een geprivilegieerd partnerschap tussen de EU en de Westelijke Balkan. Ik spreek, mijnheer de commissaris, over een plan waarmee de ontwikkelingsprioriteiten van elk land kunnen worden opgenomen in een regionaal geheel. De programma’s van de Europese Unie moeten een grensoverschrijdend, interregionaal karakter hebben. Aldus zal men steun kunnen geven aan de regionale economische integratie, maar ook aan de opbouw van een klimaat van politieke collectiviteit, samenwerking en vertrouwen.
De onmiddellijke uitdaging voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Westelijke Balkan kan worden samengevat met het drieluik: gestructureerde politieke dialoog, grensoverschrijdende infrastructuurnetwerken en openstelling van markten. Ik wens het Brits voorzitterschap veel succes toe.
Jan Marinus Wiersma (PSE ).
    Voorzitter, we denken vandaag natuurlijk vooral terug aan de meest gruwelijke gebeurtenis uit de recente Europese geschiedenis, de moord op duizenden mannen uit de moslimenclave Srebrenica in Bosnië-Herzegovina in 1995. Het verhaal van Srebrenica heeft in Europa en de wereld, maar vooral ook in mijn land, Nederland, een enorme impact gehad. Nederlandse blauwhelmen bleken toen niet in staat burgers, inwoners en vluchtelingen de bescherming te bieden die zij nodig hadden. En tien jaar later is dat debacle in Nederland nog steeds onderwerp van gesprek. Het gevoel van afgrijzen en het medeleven met de slachtoffers van deze massamoord en hun nabestaanden is groot. Onze gedachten gaan vooral uit naar hen voor wie het in feite het belangrijkste is dat de medeverantwoordelijken voor die misdaad, de toenmalige Bosnische president Karajic en generaal Mladic, nog steeds op vrije voeten zijn.
Herdenken moet medeleven met de slachtoffers echter ook overstijgen. We moeten de lessen verwerken en proberen vooruit te kijken. "Dat nooit weer" is ten eerste onze toezegging aan de landen van de Balkan, die we moeten steunen om de ervaringen van de oorlogen die zij hebben meegemaakt te boven te komen. Met het verleden in gedachten, moeten we vooral ook naar de toekomst kijken. Er moet ondersteuning komen vanuit de Europese Unie, binnen een helder raamwerk waarin het perspectief van integratie in de EU, zoals toegezegd door de Europese Raad, een belangrijke rol speelt. Ondersteuning vanuit de EU zal helpen vreedzame, stabiele en welvarende samenlevingen tot stand te brengen.
Het moet echter ook duidelijk zijn dat de belangrijkste dragers van de toekomst in de eerste plaats de landen van de Balkan zelf zijn. Er is nu gelukkig vrede in Bosnië-Herzegovina, maar het verleden is nog niet volledig verwerkt en dat vormt een belemmering voor het functioneren van de staat en de samenleving. Belangrijke zaken zoals de terugkeer van vluchtelingen en de arrestatie van verdachten van oorlogsmisdaden worden erdoor gehinderd. Met het verleden in het reine komen is voor mij ook een belangrijk onderdeel, evenals werken aan de toekomst.
Een tweede les is breder, en dat is een les die in Nederland zeer veel bediscussieerd is. "Nooit weer, niet in Europa, maar vooral ook niet in de rest van de wereld", betekent dat waakzaamheid is geboden om te voorkomen dat sluimerende conflicten escaleren tot bloedige en tot uitzichtloze situaties. We moeten alerter zijn en sneller en waar nodig ook harder optreden wanneer scenario's zoals dat van Srebrenica zich dreigen te ontwikkelen, om te voorkomen dat Europese troepen ooit weer in een situatie terechtkomen zoals Dutchbat tien jaar geleden. 
Marco Pannella (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie, in de 59 seconden waarover ik beschik, wil ik het maar over een klein detail hebben. Er is namelijk iets waarvoor u zich schaamt zonder dat echter te beseffen.
Gisterenavond is er in dit Parlement een herdenking gehouden en voor de komende week zijn er plechtigheden in Srebrenica gepland. Onder de vele gênante zaken die opzij geschoven zijn, is er een in het bijzonder: die heet Emma Bonino. Emma Bonino is opzij geschoven: zij bestaat niet meer, zij is niet uitgenodigd.
Ik begrijp best waarom dit allemaal gebeurt, want toen Emma Bonino destijds als Europees commissaris in Srebrenica was, trachtte zij wanhopig de Nederlandse regering te waarschuwen. Die luisterde niet naar haar, en de gevolgen van die opstelling kennen wij allemaal. Ja, Emma Bonino was daar, zoals ook Reuters kan getuigen. Alle betrokken opnames zijn teruggevonden. In de dagen van die tragedie had Emma Bonino tweemaal een verbinding met Radio Radicale, maar ook met de BBC, en zij wees er toen op dat er duizenden personen vermist werden.
Beste collega Morillon, wij zullen bij een andere gelegenheid vast wel opnieuw kunnen spreken over de kwestie van de verantwoordelijkheid en over alle initiatieven.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank u, mijn tijd is verstreken. Wij zien wel of het lukt Srebrenica op een andere manier te herdenken, door die stad in ieder geval de waarheid te gunnen en de lafheid van Europa en van de VN te erkennen.
Joost Lagendijk (Verts/ALE ).
    Voorzitter, terecht is er in dit debat en in deze dagen veel aandacht voor het verleden. Hoe kon gebeuren wat er is gebeurd in Srebrenica en wat zijn de lessen die we daaruit moeten trekken?
Srebrenica is niet alleen een pijnlijk verleden, Srebrenica is ook een pijnlijk heden. Bewoners die nog steeds niet kunnen terugkeren en wegkwijnen in vluchtelingenkampen. Kinderen die op school een totaal eenzijdig beeld voorgeschoteld krijgen van wat er tien jaar geleden gebeurd is, waardoor een noodzakelijke verzoening achterwege blijft. De identificatie van slachtoffers die broodnodig is om nabestaanden het vreselijke lot van hun geliefden te kunnen leren accepteren. Identificatie kost veel en gebeurt daardoor vaak veel te langzaam. Wat nu nodig is, is niet alleen aandacht voor tien jaar geleden, maar ook aandacht voor het Srebrenica van nu, aandacht, begrip en, waar nodig, ook geld om Srebrenica van vandaag te redden.
Een tweede Srebrencia is gelukkig niet zo waarschijnlijk meer op de Balkan van vandaag, maar de wonden die toen op de gehele Balkan geslagen zijn, kunnen alleen maar structureel geheeld worden als de landen van de Balkan weten dat ze welkom zijn in Europa. Ik steun dan ook de opstelling van de Europese Commissie, die gezegd heeft dat het perspectief op lidmaatschap voor de landen van de Balkan in stand blijft. De Balkan ligt in Europa, Srebrenica ligt in Europa, laten we die les nooit vergeten. 
Jaromír Kohlíček (GUE/NGL ).
   - Er zal op de Balkan pas vrede komen wanneer we ophouden verschillende normen te hanteren voor de verschillende gemeenschappen. Iedereen die denkt dat het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië voor iedereen dezelfde normen hanteert, vergist zich terdege. De piloot van het vliegtuig dat twee raketten heeft afgevuurd op een trein die over een brug reed, van welke twee raketten de tweede een pijler heeft geraakt en de brug en trein heeft verwoest, is nog niet voor het Tribunaal gebracht. Dat is volstrekt onaanvaardbaar. Het heeft geen nut te pretenderen dat u geen weet hebt van deze dingen, dames en heren. Hoeveel Albanezen of buitenlandse moslimhuurlingen zijn er tot nu toe veroordeeld? Sommige van deze mensen besturen nu Kosovo, en ze hebben uw steun. Kunt u 's nachts met een gerust hart slapen, dames en heren? Vindt u het voldoende dit soort aangelegenheden kalm in dit Huis te bespreken? Alsof dat nog niet genoeg is, wilt u zelfs nog hun afsplitsing van Servië goedkeuren. U zou u moeten schamen.
Paragraaf 4 van de ontwerpresolutie stelt terecht dat iedereen die verantwoordelijk is voor oorlogsmisdaden moet worden opgepakt en voor het Tribunaal moet worden gebracht, en ik geloof dat u dit heel serieus opneemt. Als dat inderdaad zo is, moet u toezicht houden op het werk dat het Tribunaal verricht. Als u ook maar een greintje eergevoel hebt, moeten we proberen te verzekeren dat deze zaak in de nabije toekomst opnieuw op de agenda komt te staan. Als u vindt dat degenen die de macht hebben, van vervolging zijn vrijgesteld en daarvan vrijgesteld moeten blijven, moet u dit duidelijk zeggen. Het publiek in de EU en in de rest van de wereld zal ongetwijfeld reageren en heel duidelijk laten blijken wat het van zulke hypocrisie vindt. De afgehakte hoofden en verminkte lichamen van de slachtoffers mogen niet worden vergeten, en zowel vriend als vijand moet aan hetzelfde recht worden onderworpen. Honderdduizenden vluchtelingen wachten nog om naar huis te kunnen terugkeren, bijvoorbeeld naar Slovenië en de grensregio's tussen Kroatië en Bosnië. Vandaag herdenkt het Tsjechische volk dat de Katholieke Kerk 490 jaar geleden Jan Hus op de brandstapel heeft verbrand. Jan Hus is nog niet gerehabiliteerd. 
Bernd Posselt (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, we zouden het lang en breed kunnen hebben over de fouten van toen, en ik heb het indertijd ter plaatse maar ook in het Parlement meegemaakt. Ik zou me echter liever op de fouten van vandaag willen concentreren.
Ten eerste, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, heeft u gezegd dat we met Kroatië, een land dat belangrijk is voor de stabiliteit in de hele regio, pas kunnen onderhandelen wanneer de heer Gotovina is uitgeleverd. Dat staat haaks op de ideeën van het Luxemburgse voorzitterschap, wat zeer interessant is, en u wekt ook de indruk dat Groot-Brittannië het voorzitterschap alleen maar mag overnemen als het er eerst voor zorgt dat het monster van Loch Ness gevangen wordt. Niemand van ons weet waar de heer Gotovina zich bevindt. Wanneer u het wel weet, zou ik u willen vragen om het ons en ook de regering van Kroatië mee te delen.
We zouden met Kroatië moeten doen wat u met Turkije ten onrechte wilt doen, dat wil zeggen: we zouden moeten beginnen met onderhandelingen. Alleen wanneer het land niet volledig meewerkt – en we hebben een toetsingscomité om dat vast te stellen – moeten we die onderhandelingen afbreken of onderbreken. De onderhandelingen moeten echter op gang komen, want Kroatië is een Midden-Europese democratie die een stabiliserende invloed heeft op de hele regio.
Tweede punt: Bosnië. Daniel Cohn-Bendit heeft volkomen gelijk, het akkoord van Dayton is mislukt. We moeten zorgen voor een Bosnië-Herzegovina dat bestaat uit drie volkeren met gelijke rechten, en vooral, uit vrije burgers. Anders wordt deze constructie het uitgangspunt voor weer nieuwe gevaren en ernstige conflicten.
Mijn derde opmerking betreft Kosovo. Een paar dagen geleden nog ben ik in dat land geweest. Wanneer president Rugova met zijn vredesbeleid bij ons telkens weer voor gesloten deuren staat, werken we de ontwikkeling van radicale elementen in dat land in de hand. We hebben een paar dagen geleden bomaanslagen meegemaakt. Daarom roep ik de Raad op snel voor de onafhankelijkheid van Kosovo te kiezen. Dat is een lange weg, het moet gebeuren op strenge voorwaarden en onder internationale controle, maar het is onvermijdelijk.
Het vierde punt dat ik aan de orde wil stellen betreft de minderheden; daar hebben we het voortdurend over. In Kosovo hebben minderheden recht op een aantal zetels in het Parlement. In Servië bestaat sinds een aantal jaren een nieuwe kieswet die iedere vertegenwoordiging van minderheden in het parlement onmogelijk maakt. We moeten met gelijke maten meten; dat is de enige manier om een geloofwaardig beleid te kunnen voeren. 
Borut Pahor (PSE ).
   - Een van de belangrijkste oorzaken en misschien wel de belangrijkste oorzaak van de tragische oorlog in het voormalige Joegoslavië is het feit dat de internationale gemeenschap noch consequent noch onpartijdig was in het zoeken naar een oplossing voor het belangrijkste vraagstuk, dat wil zeggen, het zelfbeschikkingsrecht van mensen.
Op het moment is er vrede in de regio, maar we zijn nog een eind verwijderd van het soort vooruitgang dat welvaart op de lange termijn brengt. Het is juist en passend dat we deze landen met dit verslag en de actie van de commissaris een boodschap zenden dat de regio welkom is in de Europese Unie, en het is ook juist dat we de nadruk leggen op economische vooruitgang, ook al is deze tot nu toe onvoldoende.
De Europese Unie staat voor een taak waar zij op een bepaalde manier ook vóór de tragische oorlog voor stond, namelijk een consequente en onpartijdige visie te hebben op de basisvraagstukken rond de status van de volkeren en staten in de regio. De akkoorden van Dayton kunnen geen vooruitgang in Bosnië-Herzegovina garanderen, want wat dit land nodig heeft, is een moderne grondwet. We moeten een oplossing vinden voor het vraagstuk van de onafhankelijkheid van Kosovo en van het recht van de Serviërs en Montenegrijnen op zelfbeschikking. We mogen niet accepteren dat de Macedoniërs geen recht hebben op de naam die ze zichzelf hebben gegeven. Dit zijn allemaal fundamentele statusgerelateerde vraagstukken.
Ik ben het met de commissaris eens dat de Europese Commissie actiever moet zijn in dit beleid dan zij tot nu toe is geweest. 
Anna Ibrisagic (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, de resolutie waarover we morgen zullen stemmen, is belangrijk, niet alleen omdat ze aan de orde komt in een tijd waarin er nog steeds, tien jaar na het bloedbad, mensen zijn die niet geloven dat dat bloedbad heeft plaatsgehad, maar ook omdat noch het parlement van Servië noch het parlement van Bosnië-Herzegovina het eens is kunnen worden over een dergelijke resolutie. De Servische leden in het Bosnische parlement vonden zowel de tekst van de resolutie als de compromisvoorstellen onaanvaardbaar.
Vandaag nog heeft iemand een springlading gelegd bij het monument dat in Srebrenica is opgericht ter herdenking van alle slachtoffers. Als iemand die in Bosnië geboren is en die de oorlog waarover we hier spreken heeft meegemaakt, voel ik de verantwoordelijkheid om u ten minste een klein deel van alle gevoelens over te brengen waarmee wij tijdens de oorlog dagelijks werden geconfronteerd.
De wereld was geschokt door de videobeelden van executies van jonge mannen, die onlangs in Den Haag werden vertoond. Wij leefden in deze beelden. Daarom wil ik voor u beschrijven hoe het was om aan de andere kant te staan. Ik zal nu een gedeelte voorlezen van een verklaring van een verdachte voor het Tribunaal in Den Haag, genoteerd door een journalist en schrijver die de rechtszaak gevolgd heeft. “De verdachte zag in zijn ooghoek een jongen uit de bus stappen. De jongen was een jaar of vijftien of misschien nog jonger. Hij keek naar de soldaten en daarna naar de rijen dode lichamen op het veld. Zijn ogen werden groter, alsof hij moeite had te beseffen wat hij zag. Toen de gevangenen knielden, vlak voordat de soldaten het bevel kregen om te schieten, hoorde de verdachte de stem van de jongen. ‘Mama,’ fluisterde hij, ‘mama’. Die dag hoorde de verdachte mensen smeken om hun leven en volwassen mannen huilen. Hij hoorde hoe ze de soldaten geld beloofden, auto’s, zelfs huizen. Maar de jongen riep om zijn moeder, zoals kinderen doen als ze iets gruwelijks gedroomd hebben.”
Willen we überhaupt een kans hebben om verder te gaan na de Balkanoorlog, dan moeten we er allereerst voor zorgen dat iedereen die zich aan misdrijven schuldig heeft gemaakt, voor de rechter wordt gebracht, niet alleen degenen tegen wie een aanklacht is ingediend voor het Tribunaal in Den Haag, maar ook de anderen die vrij rondlopen en die zo snel mogelijk voor de nationale rechter moeten worden gebracht. Dat zijn we verplicht, niet alleen jegens degenen die vermoord zijn, maar ook jegens de overlevenden. 
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - (EL) Mijnheer de Voorzitter, over enkele dagen is het tien jaar geleden dat in Europa de grootste barbaarsheid sedert de Tweede Wereldoorlog werd begaan: Srebrenica, een van de zwartste bladzijden in de Europese geschiedenis en de Europese beschaving.
Nu is het onze plicht de herinnering aan het verleden te versterken. Het is onze plicht eer te betuigen aan de onschuldige slachtoffers van het etnische conflict in Joegoslavië, aan de moslims, Serviërs en Kroaten, zonder selectieve gevoeligheid maar ook zonder een logica van "voor wat hoort wat" als het gaat om bloedvergieten.
Tien jaar zijn verstreken en Bosnië blijft diep verscheurd. Tien jaar zijn verstreken en het land heeft vijf presidenten en twee premiers, en overleeft met kunst- en vliegwerk. De internationale gemeenschap en de Europese Unie moeten initiatieven ontplooien voor de herziening van het akkoord van Dayton om te zorgen voor de totstandkoming van een functionele, federale, democratische en multi-etnische staat.
De Europese Unie heeft de politieke en strategische verantwoordelijkheid om het Europees perspectief en de opneming van de landen van het Balkangebied in de Europese instellingen te beschermen en te ondersteunen. Degenen die nu de uitbreiding betwisten, moeten we krachtig tegenstand bieden met een strategie van politieke en sociale democratisering, vrede, veiligheid en stabiliteit op de weg van de Balkanlanden richting Europa.
Als wij deze volkeren vanuit politiek-opportunistische overwegingen teleurstellen, zullen wij eraan hebben bijgedragen dat extreme etnische krachten de overhand kregen. Europa heeft veel fouten gemaakt in de jaren negentig van de vorige eeuw, en mag deze nu niet herhalen. 
Douglas Alexander,
    Mijnheer de Voorzitter, hartelijk dank voor uw sympathieke gelukwens voor het succes van Londen in de race om de Olympische Spelen. Ik zou al blij zijn geweest indien er vandaag überhaupt een Europese stad in Singapore succes zou hebben gehad, maar ik ben in het bijzonder verheugd dat Londen voor dat succes heeft gezorgd. Ik hoop dat de Olympische Spelen van 2012 een groot Europees succes zullen worden.
Ik wil alle afgevaardigden van het Europees Parlement en de leden van de Europese Commissie hartelijk danken voor hun bijdragen aan het debat van vanmiddag. Het is een inhoudelijk en sterk debat gebleken. Het is duidelijk dat u zich allen echt wilt inzetten om de landen op de Westelijke Balkan te steunen in hun Europese aspiraties. Wij hebben ons ten doel gesteld tijdens dit voorzitterschap zeker de nodige stappen te zetten om deze regio verder te helpen op de weg naar opneming in de familie van Europese landen, en wij zullen daar met onverdroten ijver aan werken. Wij zijn ons bewust van de vele uitdagingen die voor ons liggen. Wij zullen ons er echter voor inzetten deze uitdagingen samen het hoofd te bieden.
Ik zal reageren op een aantal van de belangrijkste punten die de afgevaardigden naar voren hebben gebracht, over kwesties uit het heden en verleden. Mevrouw Pack hield een krachtig betoog over de noodzaak van verzoening. Ik erken dat er meer bereidheid zou moeten zijn om de eigen verantwoordelijkheid te erkennen. Ik heb dit onderwerp vorige week nog besproken met Reis-ul-Ulema, de groot-mufti van Bosnië, op wiens initiatief de nodige activiteiten worden ontplooid om deze verzoening tussen de gemeenschappen in deze regio te bereiken.
De heer Swoboda stelde terecht vast dat landen de mogelijkheid moeten hebben om fouten uit het verleden recht te zetten. Dat is zonder twijfel waar. Het is echter noodzakelijk, zoals mevrouw Neyts-Uyttebroeck opmerkte, dat alle landen in de regio volledig samenwerken met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië (ICTY).
De heer Cohn-Bendit sprak over de Dayton-akkoorden en drong erop aan dat de internationale gemeenschap op dat vlak nu een initiatief neemt. Ik heb aandachtig geluisterd naar zijn opmerkingen, maar ik zou hem er aan willen herinneren, met alle respect, dat alleen de drie constituerende gemeenschappen van Bosnië wijzigingen in de grondwet kunnen aanbrengen.
De heer Czarnecki plaatste vraagtekens bij het beleid van de Europese Unie inzake Servië en Montenegro. De statenunie van Servië en Montenegro is een open overeenkomst met een federaal karakter die in 2003 vooral op initiatief van Javier Solana tot stand is gekomen. Krachtens het Constitutioneel Handvest kunnen beide republieken na februari 2006 een referendum houden over terugtrekking uit de unie. Het lijkt er steeds meer op dat Montenegro de unie in 2006 zal willen ontbinden.
De Europese Unie zal de statenunie blijven steunen, omdat het de beste manier is om stabiliteit te bevorderen en van een snellere opmars richting Euro-Atlantische integratie verzekerd te zijn. De Europese Unie zal de bepalingen van het Constitutioneel Handvest evenwel respecteren, en die bepalingen maken het mogelijk dat er na drie jaar een referendum gehouden wordt. Tevens is vastgelegd dat een eventuele ontbinding van de unie langs constitutionele weg en op basis van consensus en overleg tot stand dient te komen en op transparante wijze moet verlopen.
De heer Papastamkos sprak over de noodzaak van een werkelijk regionale benadering. Staat u mij daarom toe kort in te gaan op de door het Britse voorzitterschap vastgestelde prioriteiten van de Europese Unie inzake de landen op de Westelijke Balkan voor het komende halfjaar. Gedurende de komende zes maanden zullen we ten aanzien van een aantal uiterst belangrijke kwesties een cruciaal punt bereiken. De Commissie zal haar advies inzake Macedonië uitbrengen, het mandaat van Lord Ashdown in Bosnië loopt af en een positieve beoordeling van de implementatie van de normen in Kosovo zou kunnen leiden tot een proces waarin de uiteindelijke status van Kosovo wordt bepaald. De Europese Unie zal in dit proces een sleutelrol moeten spelen.
Het voorzitterschap zal in alle kwesties die op de Westelijke Balkan spelen deze regio helpen zich aan te passen aan de Europese normen en waarden. Het voorzitterschap zal de nodige impulsen blijven geven aan het stabilisatie- en associatieproces van de Europese Unie, dat tot doel heeft stabiliteit en welvaart in de landen op de Westelijke Balkan te bevorderen en deze landen te begeleiden op de weg naar een mogelijk lidmaatschap van de Europese Unie. De vooruitgang die door ieder land wordt geboekt in het stabilisatie- en associatieproces, wordt beoordeeld aan de hand van de daartoe vastgestelde politieke criteria. Zoals ik al zei, blijft volledige samenwerking met het Internationaal Oorlogstribunaal een van de belangrijkste politieke eisen.
De heer Posselt bracht de kwestie-Kroatië ter sprake. Ik ben een trotse Schot, en ik wil hem niet van de kennelijk bij hem levende overtuiging afbrengen dat het monster van Loch Ness echt bestaat, noch hem afraden een bezoek aan Schotland te brengen om zijn zoektocht te vervolgen. Maar serieus, ik wil dat hij het volgende, uiterst belangrijke punt begrijpt. Het standpunt van de Europese Unie is duidelijk: zij is bereid toetredingsonderhandelingen te openen zodra er sprake is van volledige samenwerking met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië. Wij hopen dat dit punt bereikt wordt tijdens het Britse voorzitterschap, maar het is uiteindelijk aan Kroatië om de stappen te zetten die nodig zijn om tot volledige samenwerking te komen. De eenvoudigste manier voor Kroatië om de twijfels over de Kroatische medewerking aan het ICTY weg te nemen, is samenwerken in het opsporen en arresteren van Ante Gotovina.
De heer Beglitis stelde de steun aan de orde die de Europese Unie aan Bosnië-Herzegovina verleent bij de implementatie van de hervormingen die nodig zijn met het oog op de opneming van het land in de Europese Unie, en vroeg zich af of er op dit vlak niet meer gedaan moet worden. De Europese Unie ondersteunt de autoriteiten reeds met een hele reeks instrumenten om ze te helpen de noodzakelijke hervormingen door te voeren. Zo is er de politiemissie van de EU (EUPM), die tot doel heeft de politie in Bosnië te helpen zich de Europese normen eigen te maken. Het hervormen van het politiekorps geschiedt door controle en begeleiding van hoge politiefunctionarissen en functionarissen in het middenkader.
De Europese Unie stimuleert hervormingen ten behoeve van de integratie met de EU tevens met behulp van het Cards-programma. De speciale vertegenwoordiger van de EU en hoge vertegenwoordiger van de VN, Lord Paddy Ashdown, vervult een coördinerende rol ten aanzien van de diverse activiteiten die de Europese Unie in het land ontplooit. Zijn inspanningen hebben er in belangrijke mate toe bijgedragen dat de Bosnische autoriteiten met de hervormingsagenda aan de slag zijn gegaan. Ik wil vanaf deze plaats mijn waardering uitspreken voor zijn werk. In zijn Mission Implementation Plan komen nadrukkelijk de zestien prioritaire aandachtsgebieden naar voren die staan aangegeven in het haalbaarheidsonderzoek van de Europese Unie dat in november 2003 is gepubliceerd.
Veel sprekers hebben vandaag de massamoord in Srebrenica genoemd. Volgende week staan we stil bij het feit dat die afschuwelijke gebeurtenis tien jaar geleden plaatsvond, maar het is dit jaar ook tien jaar geleden dat de Dayton-akkoorden ondertekend werden, waarmee er een eind kwam aan het conflict in Bosnië-Herzegovina. In ieder geval een paar sprekers hebben hier zijdelings naar verwezen. Ik denk dat die landen de komende zes maanden dan ook een historische kans hebben om te laten zien hoezeer zij gehecht zijn aan de Europese waarden, aan tolerantie en de rechtsstaat, aan goede verhoudingen met de buurlanden en aan het moeilijke maar uiterst belangrijke verzoeningsproces, dat een aantal sprekers vandaag ter sprake heeft gebracht.
Niets van dit alles zal eenvoudig zijn. Al deze landen zullen zich voor specifieke, per land verschillende uitdagingen gesteld zien, maar ik spoor ze allemaal aan om samen te werken en elkaar te bemoedigen in dit proces. In dit verband herhaal ik de emotionele oproep van commissaris Rehn. Ik kan niet nadrukkelijk genoeg benadrukken van welk enorm belang volledige samenwerking met het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië is. Uitlevering van de laatste aangeklaagden die nog vrij rondlopen met het oog op hun berechting in Den Haag - met name Karadžić, Mladić en Gotovina - is niet een of andere vage voorwaarde van de Europese Unie, maar een eis die is vastgelegd in verschillende resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Deze stap zal er niet alleen toe leiden dat de aard van de betrekkingen tussen deze landen en de Europese Unie wezenlijk verandert, maar zal ook bijdragen aan de omvorming van hun samenlevingen en aan het langetermijnproces van rehabilitatie waarover vandaag met zoveel overtuiging gesproken is.
De gezamenlijke verklaring die na de recente bijeenkomst in het kader van het Mount Igman-initiatief in Belgrado is afgegeven door de presidenten van de landen die de Dayton-akkoorden ondertekend hebben, is in dit verband een belangrijke stap en zal bijdragen aan het normaliseren van de verhoudingen tussen deze drie landen. Het is een uitstekende basis voor wat er verder moet gebeuren, en wij zien uit ernaar uit dat de belangrijke beloften uit de verklaring worden waargemaakt.
De aanstaande tiende gedenkdag van de massamoord in Srebrenica doet ons heel nadrukkelijk beseffen dat de landen op de Balkan veel hebben bereikt, maar ook dat er nog veel moet gebeuren. Gelukkig is het gewapend conflict verleden tijd en dat moet ook zo blijven, al is het wel zo - mevrouw Ibrisagic herinnerde ons daaraan - dat er recentelijk explosieven zijn gevonden, waaruit blijkt dat er nog altijd mensen rondlopen die denken dat ze hun doel met geweld kunnen bereiken.
De Europese Unie heeft aangegeven dat aan het streven van de regio om aansluiting te vinden bij de Europese familie invulling zal worden gegeven zodra aan de voorwaarden is voldaan. Corruptie en georganiseerde misdaad komen echter nog op veel te grote schaal voor en van economische groei is bijna geen sprake. Wij zijn bereid om steun te verlenen, maar het antwoord op deze problemen ligt niet in Brussel, Den Haag, Londen of - met alle respect - Straatsburg. Het antwoord ligt in de regio. Het antwoord ligt bij de mensen wier energie en talenten de jaren van conflict hebben overleefd, en dat antwoord hangt af van de vraag in hoeverre zij bereid zijn te eisen dat met hun waardigheid, hun gevoelens van hoop en hun integriteit ten volle rekening wordt gehouden.
Olli Rehn,
   . – Mijnheer de Voorzitter, na de misplaatste opmerkingen van president Chirac over de Britse en Finse keuken, wil ik heel graag Londen feliciteren met de uitverkiezing tot de Europese stad waar in 2012 de Olympische Spelen zullen plaatsvinden. 
Ik wil de geachte afgevaardigden bedanken voor een waardig en inhoudelijk goed debat. Hierin kwam zeer duidelijk tot uiting dat wij de plicht hebben om het verleden bij ons te dragen en daaruit ook conclusies te trekken voor het heden en de toekomst. Over een aantal kwesties blijken wij het in hoge mate eens te zijn.
Dat geldt in de eerste plaats voor de noodzaak voor het land om volledig samen te werken met het Tribunaal in Den Haag. Er kan zeker geen duurzame vrede komen zonder gerechtigheid, en ook niet zonder kennis over de ware toedracht van de historische gebeurtenissen. Wij moeten uit deze gebeurtenissen lering trekken, zodat de geschiedenis zich niet herhaalt.
Ook heb ik geconstateerd dat er brede steun bestaat voor de voortzetting van ons zorgvuldig gestuurde toetredingsproces, waarbij de historische missie voor Europese integratie – ten behoeve van vrede, democratie en vooruitgang – wordt gecombineerd met aandacht voor de legitieme bezorgdheid van onze burgers aangaande het absorptievermogen van de Unie. Daarom moet strikte voorwaardelijkheid onderdeel zijn van ons uitbreidingsbeleid.
Het is duidelijk dat de toekomst van de Westelijke Balkan in de Europese Unie ligt. Men kan met reden zeggen dat het Europese perspectief het middel is waarmee de Westelijke Balkan op een vreedzame en stabiele weg wordt gehouden. Dat geldt ook voor de toekomst van Bosnië-Herzegovina in de Europese Unie. Met het Dayton-akkoord is het gelukt om een einde aan de oorlog te maken, maar ik ben het met de heer Cohn-Bendit eens dat dit zeker geen ideaal constitutioneel fundament vormt voor een goed functionerende, multi-etnische moderne staat. Daarom is het belangrijk dat Bosnië-Herzegovinazelf kan nadenken over de constitutionele veranderingen die het land en de bevolking een betere toekomst garanderen dan de huidige constructie.
Het is aan de burgers van Bosnië-Herzegovina, en aan hun vertegenwoordigers, om hierbij een sleutelrol te vervullen. Naar mijn inzicht zou het niet constructief of gepast zijn als de internationale gemeenschap wederom een blauwdruk aan de burgers van dit land zou opleggen. Om alle doelstellingen te bereiken, hebben we consensus nodig, evenals een politiek proces waarmee deze consensus in Bosnië-Herzegovina kan worden opgebouwd.
Ik kan u verzekeren dat de Commissie ter plekke een actieve rol zal spelen om de hoop die de regio koestert op een toekomst in Europa, levend te houden. Ik kijk erg uit naar de samenwerking met het Parlement en het voorzitterschap om dit doel te bereiken
De Voorzitter. 
    Ik heb zes ontwerpresoluties(1) ontvangen conform artikel 103, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 

De Voorzitter. 
    Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de betrekkingen tussen de EU, China en Taiwan, alsmede veiligheid in het Verre Oosten. 
Douglas Alexander,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in de dertig jaar die zijn verstreken sinds de Europese Unie diplomatieke betrekkingen met China is aangegaan, heeft zowel de Europese Unie als China opmerkelijke veranderingen ondergaan. Dat geldt zeker ook voor de relatie tussen de EU en China, die nu hechter is dan ooit. Maar het is nu ook meer dan ooit van cruciaal belang dat de Europese Unie zich instelt op de uitdaging waarvoor de Chinese politieke en economische groei ons stelt. De economieën van de Europese Unie moeten in staat zijn een antwoord te vinden op het probleem van de concurrentie en de economische kansen die uitgaan van China en andere opkomende economieën in Azië. De Europese Unie heeft veel belangen in China. Dat geldt tevens voor Oost-Azië in het algemeen, dat in de 21e eeuw duidelijk een zeer belangrijke regio zal zijn. Het is cruciaal dat de Europese Unie en China samenwerken, ook met andere internationale partners, om een aantal wereldwijde problemen aan te pakken.
Het is goed dat de Europese Unie en China nu in gesprek zijn over een heel scala aan onderwerpen, waaronder regionale veiligheid, mensenrechten, milieu, onderwijs, migratie, klimaatverandering en transport. Afgelopen week nog vond de eerste EU-China-top over vliegverkeer plaats. Al deze gesprekken leveren beide partijen voordeel op. De Europese Unie beschikt reeds over veel kennis en ervaring die ze met China kan delen, terwijl China problemen vaak op een nieuwe manier benadert, en de Europese Unie kan het nodige leren van deze frisse aanpak.
In september vindt in Peking de achtste top Europese Unie-China plaats, die een gelegenheid vormt voor de viering van dertig jaar officiële betrekkingen tussen de Europese Unie en China. Ook zullen we vooruit kunnen kijken naar de volgende dertig jaar. De Europese Unie en China hebben zodoende de mogelijkheid om als internationale partners wereldwijde problemen aan te pakken. Wij kijken uit naar deze gelegenheid voor de Europese Unie en China om de krachten te bundelen en zich gezamenlijk in te zetten voor het oplossen van de kwesties van klimaatverandering en continuïteit van de energievoorziening. Dialoog en praktische samenwerking zijn daarvoor de middelen.
Uiteraard hebben wij meningsverschillen, maar het is een teken van de volwassenheid van de relatie dat we daar op constructieve wijze over kunnen praten, bijvoorbeeld via de EU-China-dialoog over de mensenrechten.
De mensenrechten vormen natuurlijk een wezenlijk onderdeel van het buitenlands beleid van de Europese Unie. De Unie erkent dat China in het afgelopen decennium aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt in zijn sociaal-economische ontwikkeling en verwelkomt stappen ter versterking van de rechtstaat en van de samenwerking met de VN-mechanismen op het gebied van de mensenrechten. Maar er is veel meer nodig.
De Europese Unie is nog steeds zeer bezorgd over de mensenrechten in China. Dat geldt bijvoorbeeld voor de vrijheid van meningsuiting, de godsdienstvrijheid en de vrijheid van vergadering. Nog steeds worden journalisten, advocaten en leden van NGO’s vervolgd. De doodstraf wordt nog steeds op grote schaal toegepast, administratieve detentie is een wijdverbreide praktijk en we maken ons ernstig zorgen over martelingen. Ook de situatie in Tibet en Xinjiang blijft een punt van zorg. De Raad is blij met de inspanningen van China om het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te ratificeren, en hoopt dat deze inspanningen echte verbeteringen met zich mee zullen brengen voor het dagelijkse leven van alle Chinese burgers.
Een ander onderwerp waar China en de Europese Unie dikwijls over spreken is Taiwan. In de afgelopen dertig jaar hebben zich ook in Taiwan enorme veranderingen voltrokken. Taiwan is een van de meest succesvolle Aziatische tijgers; het kende bijvoorbeeld vorig jaar nog een benijdenswaardige economische groei van 5,9 procent. Het reële bbp per hoofd van de bevolking wordt gezien als gelijkwaardig aan dat van Japan en Hongkong. Er zijn in Taiwan echter niet alleen economische, maar ook politieke veranderingen geweest. Dertig jaar geleden overleed Tsjang Kai-sjek, waarna zijn zoon Jiang Jingguo aan de macht kwam. Pas in 1996 waren er voor het eerst democratische presidentsverkiezingen in Taiwan. Tegenwoordig is Taiwan een volwaardige democratie.
De lidstaten van de Europese Unie onderhouden geen diplomatieke betrekkingen met Taiwan. Toch is er sprake van hechte relaties op economisch en handelsgebied met Taiwan. Uiteraard is Taiwan lid van de Wereldhandelsorganisatie. Ook hebben Taiwan en de Europese Unie sterke banden buiten het politieke domein, zoals op het vlak van wetenschap, onderwijs en cultuur, en ook op verschillende technologische terreinen.
Andere zaken zijn echter minder positief, zoals de relatie tussen de landen aan weerszijden van de Straat van Taiwan. In maart van dit jaar heeft China een “anti-afscheidingswet” ingevoerd, naar eigen zeggen met de bedoeling Taiwanese stappen naar onafhankelijkheid een halt toe te roepen of te ontmoedigen. Deze wetgeving is grotendeels een codificatie van bestaand Chinees beleid, maar bevat wel verwijzingen naar China’s vaste voornemen te komen tot vreedzame hereniging. Verontrustender is dat de mogelijkheid wordt genoemd van het gebruik van niet-vreedzame middelen als de omstandigheden dit zouden vereisen. De omschrijving van wat deze omstandigheden precies inhouden is nogal vaag. De Europese Unie reageerde door opnieuw te verklaren dat het EU-beleid is gericht op één ongedeeld China en dat de EU tegenstander is van het gebruik van geweld om dit vraagstuk op te lossen.
De Europese Unie is altijd van mening geweest dat de kwestie-Taiwan door middel van een constructieve dialoog op vreedzame wijze moet worden opgelost, en ze heeft bij de twee partijen altijd aangedrongen op het vermijden van eenzijdige stappen waardoor de spanningen wellicht zouden kunnen oplopen. In een verklaring van begin dit jaar heeft de Europese Unie het akkoord over vliegverkeer tussen China en Taiwan voor de periode rond het Chinese Nieuwjaar verwelkomd. De EU heeft aangegeven dit soort praktische samenwerking nuttig te achten voor de bevordering van de dialoog en het begrip tussen de twee partijen, en de hoop uitgesproken dat er manieren zullen worden gevonden om hierop voort te bouwen. Wij zijn op de hoogte van het feit dat er een dialoog bestaat tussen het vasteland en bezoekende Taiwanese oppositieleiders, en hopen dat het vasteland spoedig in staat zal zijn om een soortgelijke dialoog aan te gaan met de gekozen leiders in Taiwan.
Wat regionale kwesties betreft, hebben China, de Europese Unie en andere actoren een gemeenschappelijk belang bij een stabiel Koreaans schiereiland. Gezien de invloed die China heeft op de Democratische Volksrepubliek Korea, vervult het land een sleutelrol bij de inspanningen om een kernwapenvrij schiereiland tot stand te brengen. De Europese Unie ondersteunt deze rol.
De Europese Unie heeft nog steeds het vaste voornemen om bij te dragen aan vrede en veiligheid in Azië en het Aziatische deel van de Stille Zuidzee. Dit is een van onze belangrijkste doelstellingen. Als ik even voor het Verenigd Koninkrijk mag spreken: wij willen bijzonder graag de periode van het Britse voorzitterschap van de Europese Unie gebruiken om op dit gebied vooruitgang te boeken. De Europese Unie zou moeten streven naar een actievere deelname aan het politieke beheer van de veiligheidskwesties in de regio. Met betrekking tot een van de aandachtspunten van dit moment heeft de Europese Unie opgeroepen tot een snelle en onvoorwaardelijke hervatting van de zespartijengesprekken en tot de volledige, verifieerbare en onherroepelijke stillegging van alle Noord-Koreaanse programma's voor nucleaire bewapening.
Wij moeten blijven zoeken naar manieren om te komen tot een grotere bijdrage van de Europese Unie in regionale forums zoals de ASEM en de ASEAN, waarmee wij formeel samenwerken, het enige multilaterale forum in Azië dat zich bezighoudt met regionale veiligheid. Ook zou het verstandig zijn als de Europese Unie strategische dialogen zou beginnen met andere belangrijke actoren in de Oost-Aziatische regio. De veiligheid van deze regio is niet alleen van belang voor de mensen ter plekke, maar voor ons allemaal.
Sinds het begin van de Chinese economische hervormingen in 1978 is de Chinese economie gemiddeld met bijna 10 procent per jaar gegroeid. In deze periode is de Chinees-Europese handel met meer dan een factor 40 toegenomen. Inmiddels is de EU de belangrijkste handelspartner van China, en China is voor de EU de op één na belangrijkste handelspartner, na de Verenigde Staten.
In 2003 werd China de op drie na grootste handelsnatie ter wereld, en de buitenlandse handel groeit nog steeds, met 37 procent, een groeitempo waarbij geen enkele andere belangrijke handelsnatie zelfs maar in de buurt komt. Ook heeft China de VS ingehaald als ’s werelds grootste ontvanger van rechtstreekse buitenlandse investeringen.
China heeft zich flink ingespannen om zijn nieuwe rol in het wereldwijde economische verkeer waar te maken. Om te voldoen aan de verplichtingen van de Wereldhandelsorganisatie en de toezeggingen bij de toetreding, heeft het land over de hele linie invoerrechten geschrapt en op grondige wijze wetten en regels herzien. Toch blijven er nog punten van zorg over. Het zakelijke klimaat in China levert nog steeds problemen op voor de buitenlandse bedrijven die er werken. De wetten voor bescherming van intellectueel eigendom worden bijvoorbeeld niet streng genoeg uitgevoerd. De ministersconferentie in het kader van de Wereldhandelsorganisatie in Hongkong later dit jaar biedt de Europese Unie en China de kans om wederom door middel van samenwerking een goed en evenwichtig resultaat te bereiken.
De enorme economische groei in China heeft tevens veranderingen op andere gebieden met zich meegebracht. Pas in het midden van de jaren negentig van de vorige eeuw formuleerde de Europese Commissie haar eerste strategie voor Azië en ontwierp zij de eerste beleidsstukken met betrekking tot China. In het eerste beleidsstuk werd geprobeerd om een strategie voor de lange termijn op te stellen, in het licht van de snelle economische groei en zeker ook de politieke ontwikkeling van China. Tegelijkertijd werden de betrekkingen minder ad hoc van aard, en werden jaarlijkse topontmoetingen de norm. In 1996 werd de eerste Azie-Europa-ontmoeting gehouden en twee jaar later vond de eerste EU-China-top plaats.
Tegen deze achtergrond van snelle veranderingen ziet het belangrijkste juridische raamwerk voor de betrekkingen tussen de EU en China – de bilaterale Overeenkomst inzake commerciële en economische samenwerking uit 1985 – er beslist achterhaald uit. De Europese Unie kijkt uit naar de introductie van een nieuwe kaderovereenkomst die meer past bij de rijk geschakeerde relatie die we tegenwoordig hebben. Ik hoop dat op dit punt vooruitgang geboekt kan worden tijdens het Britse voorzitterschap van de Europese Unie. Ook zullen we streven naar vooruitgang bij een aantal andere kwesties. In deze week waarin de G8-leiders zich verzamelen in Gleneagles moet daarbij uiteraard het onderwerp klimaatverandering worden genoemd, evenals de kwestie van de toekenning van de status van markteconomie aan China.
Continuïteit van de energievoorziening is een zaak die voor alle landen van belang is. Het is een voorwaarde voor economische groei en ontwikkeling. Het huidige niveau van de wereldwijde energieproductie en -consumptie wordt nu al beschouwd als een negatieve factor voor het klimaat op aarde, en voor de komende decennia wordt verwacht dat de uitstoot van broeikasgassen zal stijgen. De Europese Unie en China worden geconfronteerd met een belangrijke tweeledige uitdaging: het veiligstellen van de energievoorziening en het bestrijden van de klimaatverandering.
De Europese Unie erkent haar verplichting om de eigen emissies te verminderen, terwijl zij tegelijkertijd landen als China moet helpen op een duurzame manier in hun energiebehoeften te voorzien. De Europese Unie en China beschikken over ruime deskundigheid op wetenschappelijk en technologisch gebied, die wereldwijd respect afdwingt. Daarom hebben China en de Europese Unie ook uitstekende mogelijkheden om hun samenwerking op dit belangrijke terrein aanzienlijk te verdiepen.
Natuurlijk hebben de Europese Unie en China meningsverschillen. De overeenkomst waarin de recente onderhandelingen over textiel tussen de EU en China uiteindelijk hebben geresulteerd, laat zien wat er mogelijk is als we samen om de tafel gaan zitten om op vriendschappelijke wijze deze meningsverschillen bespreken en naar oplossingen zoeken waar iedereen baat bij heeft. Ik zou in dit verband de commissaris voor handel, de heer Mandelson, willen citeren, die zei dat China heeft gehandeld “als een verantwoordelijke en gewaardeerde partner.”
De tijd die mij vandaag ter beschikking staat om het Parlement over dit onderwerp toe te spreken is te kort om een volledig overzicht te geven van betrekkingen die zich in dertig jaar tijd hebben ontwikkeld. Ik hoop echter dat anderen nu hun visie kunnen geven op deze belangrijke relatie, die nog steeds in ontwikkeling is. 
Benita Ferrero-Waldner,
   . – Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen zou ik de heer Alexander in zijn nieuwe rol willen verwelkomen, vooral wat betreft zijn rol hier in het Parlement. Wij zullen samen veel debatten voeren en het zal een genoegen zijn om met hem te werken.
Ik ben erg blij met dit debat, omdat de situatie in Azië, en ook in Oost-Azië, zeker een belangrijke strategische kwestie vormt. Tegenwoordig is Azië niet alleen het continent met de meest omvangrijke bevolking, maar ook het continent met de hoogste cijfers voor economische groei en de hoogste uitgaven voor onderzoek en ontwikkeling. De landen in het Verre Oosten investeren in hun toekomst en Azië zal in de 21e eeuw ongetwijfeld een hoofdrol vervullen op het wereldtoneel. Wij moeten ons hiervan bewust zijn en ons daarop voorbereiden.
Daarom is de veiligheid in het Verre Oosten een onderwerp dat rechtstreeks raakt aan de Europese belangen. Ze is onderdeel van de algehele verantwoordelijkheid voor veiligheid en stabiliteit in de wereld die de kern vormt van het buitenlands beleid van de Europese Unie. Bovendien heeft stabiliteit in het Verre Oosten niet alleen rechtstreekse gevolgen voor de welvaart en het welzijn van onze burgers, maar ook voor de burgers van het Aziatische continent. China, Japan en de Republiek Zuid-Korea behoren tot de zes belangrijkste economieën ter wereld, als men de EU als één economie beschouwt. Ook behoren ze tot onze grootste handelspartners en zijn ze grote ontvangers van buitenlandse investeringen uit Europa. Voor Japan geldt tevens dat dit land een belangrijke leverancier van investeringen in Europa is, niet het minst in een aantal nieuwe lidstaten. Om kort te gaan: instabiliteit in de meest dynamische regio ter wereld zou ernstige gevolgen hebben, en die zouden ook in Europa nadrukkelijk te voelen zijn.
De vraag is dus: wat is de lijn die Europa volgt in deze kwestie, en welke middelen staan ons ter beschikking om de zaken goed aan te pakken? Dit zijn de vragen die ik nu aan de orde zou willen stellen.
Laten we eens kijken naar de belangrijkste kwesties in Oost-Azië. Voor de middellange termijn zijn er drie belangrijke beleidsterreinen die de politieke agenda in Oost-Azië domineren. Ten eerste gaat het erom hoe men moet omgaan met de opkomst van China; ten tweede moet de stabiliteit van het Koreaanse schiereiland worden gewaarborgd; en ten derde is een vreedzame oplossing voor de spanningen tussen China en Taiwan van belang. Een juiste aanpak van deze kwesties zal van grote invloed zijn op zowel onze regionale veiligheid als onze veiligheid in een breder verband.
Positief is natuurlijk dat er ook in Oost-Azië inmiddels grote vooruitgang is geboekt op het vlak van economische integratie. Maar dit is op zichzelf niet voldoende om Oost-Azië stabieler of vreedzamer te maken, met name omdat de Democratische Volksrepubliek Korea zich nog steeds afzijdig houdt van de toenemende economische samenwerking. Bovendien hebben de economische banden, anders dan in Europa in de tweede helft van de jaren tachtig, niet geresulteerd in verbeterde politieke betrekkingen. Integendeel, de economische opkomst van China en de zelfverzekerdheid in het buitenlands beleid hebben in sommige buurlanden de vrees versterkt dat een welvarender China zijn economisch gewin zou kunnen gebruiken om het behartigen van zijn nationale belangen krachtiger ter hand te nemen en de regio zowel economisch als politiek te domineren.
De rivaliteit tussen China en Japan is eerder en duidelijker aan het oppervlak gekomen dan veel waarnemers hadden verwacht. De trend naar een meer nationalistische opstelling die in alle Oost-Aziatische landen zichtbaar is, zou ertoe kunnen leiden dat bilaterale conflicten gebruikt worden als middel om in het eigen land de zaken in een bepaalde richting te sturen. In China bijvoorbeeld is men bezig afstand te nemen van het ideologische keurslijf, en als onderdeel van dit proces probeert men het nationalisme als bindend element te laten herleven. Door een generatiewisseling in Korea heeft het anticommunisme, dat gebaseerd was op de traumatische ervaringen uit de Koreaanse oorlog, zijn aantrekkingskracht verloren. In overeenstemming met de denkbeelden van de jongere generatie lijken de nieuwe leiders een hard beleid tegenover Noord-Korea veelal als een grotere bedreiging voor de vrede te zien dan het nucleaire programma van dat land. In Japan zien we een opleving van nationalistische tendensen die niet voortkomt uit de jongerenbeweging, maar uit de wens van de elite om de ‘zelfkritische houding’ die het land kenmerkt te veranderen. De trend naar een nationalistisch beleid in deze drie landen belooft weinig goeds voor het oplossen van de concrete politieke problemen die in de komende jaren steeds urgenter zullen worden. Bovendien zullen de economieën als gevolg van de technologische opkomst van China steeds heviger met elkaar gaan concurreren en zal de complementariteit op dat vlak dus gaandeweg verloren gaan. Hierdoor zal het politieke klimaat eerder verhitten dan afkoelen.
Het staat echter niet vast dat de spanningen zullen toenemen. Zo vond er op 23 april in Jakarta een ontmoeting plaats tussen premier Koizumi van Japan en de president van China, waaraan ik deelnam. Het doel hiervan was expliciet een deëscalatie van de spanningen, waaruit blijkt dat beide partijen zich realiseren dat zij op economisch vlak alleen maar kunnen verliezen als de spanningen oplopen. Het is daarom betreurenswaardig dat de hieropvolgende stappen eerder een complicerende dan een kalmerende uitwerking hadden, toen vice-premier Wu Yi plotseling een geplande ontmoeting met premier Koizumi afzegde. Als de zaken verstandig aangepakt worden, kan de rivaliteit tussen Tokio en Peking evenwel leiden tot een constructieve vorm van wedijver die de weg vrij zou maken voor het aanpakken van reeds langlopende conflicten, zoals we bijvoorbeeld gezien hebben bij de toenadering tussen India en China, waarop Japan heeft geantwoord met een bezoek van premier Koizumi aan New Delhi en meer aandacht voor Zuidoost-Azië. In dit verband is het bijzonder interessant te zien dat het voorbeeld van Europa, waar men erin is geslaagd de gewapende strijd achter zich te laten en de scheidslijnen uit de Koude Oorlog ongedaan te maken, nauwkeurig wordt bestudeerd in Oost-Azië. Dit biedt ons een kans, een kans die wij zouden moeten grijpen om de betrekkingen met alle regionale actoren te bevorderen.
Wij zetten nu een aantal concrete stappen om de verschillende belangrijke kwesties in dit verband aan te pakken, en om heel duidelijk Europa’s opvattingen naar voren te brengen over de weg die gevolgd moet worden. Ook kunnen wij zo onze bezorgdheid over de situatie tot uitdrukking brengen. Er is sprake van een politieke dialoog. Laten we niet vergeten dat we dit jaar al dertig jaar diplomatieke betrekkingen met het land onderhouden. Ook is er sprake van een dialoog rond het onderwerp mensenrechten en worden alle zaken met betrekking tot veiligheid besproken. Sterker nog, bij de volgende top in China, die in september plaatsvindt, zullen wij proberen steun te vinden voor een uitgebreidere en ambitieuzere kaderovereenkomst, omdat we met de bestaande overeenkomst onze zeer ambitieuze doelstellingen niet meer kunnen verwezenlijken. Op ministerieel niveau vinden er op twintig verschillende gebieden regelmatige besprekingen plaats om China te helpen de handelsverplichtingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie na te komen, en ook, bijvoorbeeld, de verplichtingen op het gebied van intellectueel eigendom en arbeidsrecht, die onze collega reeds vermeldde. Het algehele streven is te komen tot op volledige wederkerigheid gebaseerde betrekkingen tussen China en de EU.
Wat de spanningen tussen China en Japan betreft, hebben wij onlangs ontmoetingen op hoog niveau aangegrepen – met name de Top tussen de EU en Japan van 2 mei in Luxemburg – om zaken rond stabiliteit in Oost-Azië op het hoogste regeringsniveau te bespreken. In deze context zijn wij overeengekomen onze politieke dialoog te intensiveren, en wij hebben aangegeven dat met name kwesties rond energie zeer hoog op de agenda zouden moeten staan, wat ook voor Japan geldt. Wij willen de dialoog met name versterken in verband met de Japanse bezorgdheid over een mogelijke opheffing in de toekomst van het wapenembargo van de EU tegen China. Als eerste vervolgstap hebben wij op 6 mei in de marge van de ASEM-ontmoeting een ministeriële trojka met Japan gehouden. Ook in onze politieke dialoog met China stellen wij de kwestie van de Chinees-Japanse spanningen aan de orde en roepen wij op tot verzoening en een gematigde houding.
Omtrent het wapenembargo wordt in de conclusies van de Europese Raad van december 2004 duidelijk gesteld dat er noch in kwantitatief noch in kwalitatief opzicht verandering zou mogen komen in de wapenexport naar China. Daarom zou een toekomstige beslissing over opheffing van het embargo geen verandering mogen betekenen voor de veiligheid in Oost-Azië.
Bovendien heeft de Europese Unie een begin gemaakt met een strategische dialoog met de Verenigde Staten over Oost-Azië, om de bezorgdheid van onze partners met betrekking tot veiligheid aan de orde te stellen. Om onze positie uit te leggen, zijn informatiemissies uitgevoerd in de VS, Japan, Zuid-Korea, Australië en Nieuw-Zeeland. We leggen op dit moment de laatste hand aan de bijgewerkte gedragscode inzake wapenexport.
Ik zou nog twee dingen willen zeggen voordat het debat begint, waarna ik uw vragen zal beantwoorden. De Europese Unie heeft in haar verklaring van 15 mei duidelijk haar bezorgdheid omtrent de anti-afscheidingswet van China tot uitdrukking gebracht. Bij die gelegenheid heeft de Europese Unie de principes herhaald die ten grondslag liggen aan haar beleid, dat wil zeggen: gehechtheid aan een ‘één China’-beleid en gehechtheid aan een vreedzame oplossing van de geschillen. Ook hebben wij beide partijen opgeroepen om initiatieven te ontplooien op het gebied van dialoog en begrip. Ik kan u zeggen dat wij blij zijn dat Taiwanese oppositieleiders naar het vasteland van China hebben kunnen reizen. Wij hopen dat alle partijen in de toekomst bij dergelijke contacten betrokken zullen zijn.
Ik zou nogmaals de aandacht willen vestigen op de kwestie van het nucleaire programma van de Democratische Volksrepubliek Korea. Ik wil u eraan herinneren dat de Europese Unie – en ook de Commissie – deel uitmaakt van het dagelijks bestuur van KEDO. Wij hebben deze activiteit, die momenteel opgeschort is, onder meer financieel ondersteund om het nucleaire vraagstuk op vreedzame wijze op te kunnen lossen. Wij blijven onze volledige steun geven aan eventuele zespartijengesprekken en beschouwen deze als de weg die gevolgd moet worden. Ook hebben wij onze standpunten bij verschillende gelegenheden duidelijk overgebracht aan de Noord-Koreaanse regering. Ik heb gehoord dat er een parlementaire delegatie naar Noord-Korea gaat. Wanneer u terug bent, zullen wij graag van u vernemen wat uw ervaringen en bevindingen zijn.
Hier laat ik het bij. Er valt nog veel te zeggen, omdat deze zaken, zoals ik al zei, de kern uitmaken van ons mondiale beleid voor de 21e eeuw.
Georg Jarzembowski,
   –Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, eigenlijk zouden we nu dubbel zoveel tijd moeten krijgen om inhoudelijk correct te reageren op de uitstekende uiteenzettingen van de sprekers die tot nu toe het woord over dit onderwerp hebben gevoerd. Maar goed, ik zal me beperken tot de hoofdpunten.
We zijn het er toch wel over eens dat de spanningen tussen de verschillende landen in het Verre Oosten serieus moeten worden genomen, of het nu de geschillen tussen Japan en China of tussen Noord-Korea en Japan zijn. Je kunt nog verder gaan en er ook Rusland bij betrekken, bijvoorbeeld in verband met de vier eilanden die al sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog bezet zijn. Het is van het grootste belang dat ons Europa een constructieve bijdrage levert, niet alleen om economische redenen, mevrouw de commissaris, maar ook om politieke redenen. We zijn het er toch wel over eens – en ik ga ervan uit dat de vertegenwoordiger van de Raad die mening met me deelt – dat we democratie, mensenrechten en de rechtstaat willen bevorderen, en dat we het werk dat we in dit verband verrichten, zien als een duurzame basis voor gezonde economische betrekkingen.
Mevrouw de commissaris, u heeft terecht gewezen op de geslaagde Top tussen Japan en de EU die in mei in Luxemburg heeft plaatsgevonden. Ik heb echter soms het gevoel dat de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie drie keer zo vaak in Peking zijn als in Tokio. Ook een bezoek aan Taipei zou geen kwaad kunnen. Taiwan en Japan zijn tenslotte allebei democratieën met een meerpartijenstelsel waarin de mensenrechten en de rechtsstaat worden geëerbiedigd. Dat kunnen we van de Volksrepubliek China niet zeggen, en het zal nog heel lang duren voordat dat verandert, als het ooit zover komt. We moeten zorgen voor een evenwichtigere verdeling van het aantal bezoeken en van de contacten om duidelijk te maken dat democratieën met elkaar samen moeten werken.
Ik zou van de Raad nog graag willen weten wat nu zijn standpunt is ten aanzien van de lopende onderhandelingen over het opheffen van het wapenembargo. Wij in het Parlement verbinden aan een eventuele opheffing drie duidelijke voorwaarden. Ten eerste – en dat ziet u ook zo – moet er in China substantiële vooruitgang worden geboekt op het gebied van de mensenrechten. Ten tweede moet er een einde komen aan de spanningen tussen Taiwan en China. China heeft langs de kust 700 raketten opgesteld die op Taiwan gericht zijn. We kunnen toch geen wapens leveren aan een gebied waar de situatie zo dreigend is? Mevrouw de commissaris, u heeft een beetje om de hete brij heen gedraaid. Wordt de gedragscode inzake wapenexport nu wettelijk bindend of niet? Zo ja, wanneer dan? Dat is voor ons namelijk ook een voorwaarde om überhaupt te kunnen praten over het opheffen van het wapenembargo.
We moeten alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat de landen in Azië bereiken wat wij in Europa hebben bereikt, zestig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, namelijk verzoening. Daarom moeten we ze aanmoedigen alles te doen om eenzelfde verzoeningsproces in gang te zetten, want zonder verzoening zijn stabiliteit en veiligheid niet mogelijk. 
Glyn Ford,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik spreek namens de Partij van de Europese Sociaal-Democraten. Wij ondersteunen deze compromisresolutie, omdat wij het belangrijk vinden dat het Europees Parlement met één stem spreekt. Maar begrijpelijkerwijs is het niet echt een weergave van de standpunten van mijn fractie en, nu we het er toch over hebben, ook niet van de andere fracties die haar hebben ondertekend. Het is precies wat het woord doet vermoeden: een compromis.
Het Verre Oosten is een regio die steeds belangrijker wordt voor handel en hulp, tegen de achtergrond van de toenemende globalisering op zowel economisch als politiek vlak. Kwesties rond veiligheid raken ons allemaal. Tegenwoordig is het zo dat als Noord-Korea niest, wij allemaal kou dreigen te vatten. Ik zou drie belangrijke punten naar voren willen brengen.
Ten eerste het wapenembargo tegen China. Dit werd terecht ingevoerd na de gruwelijkheden op het Plein van de Hemelse Vrede. Wij hebben nog steeds gegronde zorgen over China’s staat van dienst op het gebied van de mensenrechten maar zoals de Raad reeds zei, gaat het hiermee de goede kant op. Voor ons is het ontbreken van een degelijke juridische basis voor de gedragscode inzake wapenexport een even groot obstakel voor opheffing van het embargo als de situatie in China.
Ten tweede wil ik het hebben over Noord-Korea. Zoals u reeds zei, commissaris, vertrekt er morgen een delegatie – waar ik deel van uitmaak – onder leiding van Ursula Stenzel. Dit zal de eerste ontmoeting zijn tussen een vaste delegatie van het Europees Parlement en de hoogste Volksvergadering van de Democratische Volksrepubliek Korea.
Dit Parlement heeft zijn standpunt in het verleden duidelijk gemaakt en zal het morgen tijdens de stemming herhalen. De Europese Unie heeft in Noord-Korea 500 miljoen euro bijgedragen voor humanitaire hulp, ontwikkelingshulp en KEDO. Wij beginnen steeds meer te voelen voor een beleid waarbij het gezegde ‘wie betaalt, bepaalt’ in acht wordt genomen. Wij willen onze kritische betrokkenheid blijven tonen om Noord-Korea ertoe te bewegen terug te keren naar de onderhandelingstafel – vanuit de wildernis naar de bewoonde wereld – maar we willen wel een plek aan die tafel als men daar weer plaatsneemt.
Tot slot is er geen land dat zonder schuld is met betrekking tot de huidige spanningen in deze regio: de kwesties China-Taiwan, China-Japan, Japan-Zuid-Korea en het vraagstuk rond het Koreaanse schiereiland zelf. Het blijft nodig dat men in het reine komt met de geschiedenis van de regio. De landen zouden uitstekend lering kunnen trekken uit de Frans-Duitse en Duits-Poolse verzoeningen die in het verleden hier in Europa tot stand zijn gekomen. Zoals commissaris Rehn in een eerder debat zei: “Er kan geen duurzame vrede komen zonder verzoening die waarheid en gerechtigheid als basis heeft.”
István Szent-Iványi,
   . - Het Europees Parlement heeft zich met een substantiële meerderheid uitgesproken voor handhaving van het wapenembargo tegen China. Dit embargo moet van kracht blijven zolang de redenen voor het opleggen van het embargo nog bestaan, bijvoorbeeld zolang honderden mensen die hebben deelgenomen aan het protest op het Tiananmen-plein, nog in de gevangenis zitten. De voorbeelden laten zien dat zich ondanks het embargo economische betrekkingen ontwikkelen. Het embargo heeft dus duidelijk geen enkele invloed op de economische betrekkingen, maar het moet wel een aanwijzing zijn voor de politieke betrekkingen. Persoonlijk heb ik vertrouwen in het standpunt van het Britse voorzitterschap; in mijn ervaring is de houding van het Verenigd Koninkrijk in deze zaak duidelijk en ondubbelzinnig, en ik prijs het voorzitterschap hiervoor.
De andere belangrijke kwestie: Taiwan vraagt al sinds 1997 om de status van waarnemer in de Wereldgezondheidsorganisatie. Het verzoek van Taiwan wordt elk jaar afgewezen, en is ook dit jaar helaas weer afgewezen. En helaas hebben de lidstaten meegewerkt aan het afwijzen van het verzoek van Taiwan. Ik ben echter van mening dat de 23 miljoen inwoners van Taiwan recht hebben op de veiligheid en bescherming die de Wereldgezondheidsorganisatie kan bieden, maar het omgekeerde is ook waar: wij hebben de kennis en ervaring en, ik moet zeggen, de financiële middelen nodig die Taiwan te bieden heeft. Het is volstrekt onbegrijpelijk waarom ze het verzoek van Taiwan blijven afwijzen. Ik heb geen behoefte het ‘één China’-beleid ter discussie te stellen, maar dit heeft daar niets mee te maken. Taiwan neemt op talloze terreinen al deel aan internationale samenwerking. Het is bijvoorbeeld lid van de Wereldhandelsorganisatie, het neemt deel in de economische samenwerking binnen de APEC (Asia Pacific Economic Community) en het is lid van andere internationale organisaties. Tegelijkertijd hebben organisaties zoals de Heilige Stoel, de Maltezer Orde, het Rode Kruis, de Rode Halve Maan en zelfs de Interparlementaire Unie de status van waarnemer in de Wereldgezondheidsorganisatie. In het licht hiervan is het volstrekt absurd dat Taiwan is afgewezen. Ik vraag het voorzitterschap en de Commissie de lidstaten te overreden Taiwan volgend jaar wel de status van waarnemer in de Wereldgezondheidsorganisatie te verlenen. 
Raül Romeva i Rueda,
    – Mijnheer de Voorzitter, China speelt inderdaad een essentiële rol in zowel het buitenlands beleid als het handelsbeleid van Europa. Juist daarom is het zo belangrijk dat de Europese Unie zich ervan verzekert dat haar beleid met betrekking tot China bijdraagt aan de verbetering van standaarden op sociaal gebied en op het gebied van milieu en mensenrechten, en dat het de stabiliteit en veiligheid in de regio niet in gevaar brengt.
In deze context ben ik het eens met de stelling dat een aantal recente gebeurtenissen waarbij de Chinese autoriteiten een hoofdrol hebben gespeeld, zorgwekkend is, zoals bijvoorbeeld, in relatie met Taiwan, het aannemen van de anti-afscheidingswet.
We moeten ook niet vergeten dat de Europese Unie alleen dan een akkoord tussen China en Taiwan kan accepteren als dit het resultaat is van een vreedzame dialoog tussen de partijen en als hierin de democratische vooruitgang wordt gerespecteerd die Taiwan heeft weten te realiseren.
Bovendien moeten we, zoals al is gezegd, wat betreft het wapenembargo niet vergeten dat we dat in stand moeten houden, op z’n minst totdat er substantiële vooruitgang zichtbaar is op het gebied van de mensenrechten, daarbij inbegrepen de situatie in Tibet, totdat voldoende is opgehelderd wat er gebeurd is op het Tiananmen-plein en totdat - in mijn ogen het belangrijkste - de gedragscode van de Europese Unie in een juridisch bindende tekst is omgezet.
Daarom wil ik er bij de vertegenwoordiger van de Raad op aandringen dat hij ons gelukkig maakt door in augustus een juridisch bindend statuut voor de gedragscode aan te nemen, hetgeen door dit Huis zeer op prijs zou worden gesteld. 
Erik Meijer,
   . – Voorzitter, het oordeel van mijn fractie over de Volksrepubliek China en over de regering die zetelt op het eiland Taiwan was lange tijd eenvoudig. In 1949 was een oude, onbekwame profiteurskliek die niet in staat was een oplossing te bieden voor armoede en onrecht, terecht door het volk weggejaagd. Zij waren gevlucht naar een eiland waar de bevolking zich in meerderheid geen Chinees voelde en dat tot 1945 langdurig niet bij China hoorde. Op dat eiland vestigden zij een militaire dictatuur die probeerde aanvallen te doen op het vasteland. Uiteindelijk verloor dat oude regime zijn internationale erkenning en werd het uit de Verenigde Naties gezet.
Op het vasteland vonden ondertussen allerlei interessante experimenten plaats, zoals industrialisatie van het platteland en een ingrijpende reorganisatie van de landbouw. De komst van fabrieken, spoorlijnen en stuwdammen hielp het land vooruit. Helaas werden bij die experimenten, zoals de Grote Sprong Voorwaarts en de Culturele Revolutie, als gevolg van onervarenheid grote fouten gemaakt die veel mensen het leven hebben gekost. Dat leek de prijs voor een goede toekomst.
Inmiddels is China onder leiding van de erfgenamen van dit revolutionaire bewind nog steeds een land met toekomst, maar de politieke lijn is volstrekt gewijzigd. De Volksrepubliek is nu een supersnelle groeier, maar wel een met grote ongelijkheid, met doodstraffen en zonder democratie of vrijheid van organisatie. Het model lijkt vooralsnog op wat men in Zuid-Korea en Taiwan inmiddels terecht heeft verlaten.
Taiwan heeft zich ontwikkeld van een militaire dictatuur tot een steeds meer met Europa en Japan vergelijkbare parlementaire democratie. Tot die democratie behoort ook dat de wens naar voren komt voor een niet-Chinees, dus onafhankelijk Taiwan. Bij het zoeken naar een oplossing voor een 56-jaar durende deling van wat internationaal wordt erkend als Chinees grondgebied zullen we rekening moeten houden met die nieuwe ontwikkelingen. Alleen zo kunnen we vreedzame oplossingen voor de toekomst helpen vinden. 
Bastiaan Belder,
   . – Voorzitter, ontspanning tussen China en Taiwan zou de veiligheidssituatie in het Verre Oosten aanmerkelijk verbeteren. De huidige situatie oogt daar allesbehalve naar. Voor Raad en Commissie de urgente taak een zakelijker relatie tussen Beijing en Taipei te bevorderen. De sterke Europese handelspositie met beiden biedt daartoe niet alleen de objectieve mogelijkheid, maar noopt er evenzeer toe vanuit het eigenbelang. Eén ding is duidelijk, het volstrekt premature voornemen van de Raad tot opheffing van het wapenembargo tegen de Volksrepubliek heeft, in combinatie met de recente Chinese anti-afscheidingswet, het regionale spanningsveld enorm versterkt. Strategische onnadenkendheid wedijvert hier met een schrijnend gebrek aan inter-Europese diplomatieke confrontatie, respectievelijk trans-Atlantische raadpleging. Naar ik hoop keert de Raad onder Brits voorzitterschap van deze onveilige weg terug. Indien de Europese Unie haar strategische verantwoordelijkheid waarneemt voor het Verre Oosten, ondersteunt zij flexibele .
De tijd heeft ook op Taiwan niet stilgestaan. Sinds jaren al is er sprake van de ontwikkeling van een eigen nationale identiteit. Voeg daaraan een indrukwekkende democratisering toe. Ziehier de kern van het Taiwan-conflict van vandaag. Bovendien houden de Taiwanezen begrijpelijkerwijs de ontwikkelingen in Hongkong van de laatste jaren in het achterhoofd. Raad en Commissie, commercieel ziet u Taiwan bepaald niet over het hoofd. Diplomatiek lijkt dat, treurig genoeg, wel het geval en daarom sluit ik mij van harte aan bij paragraaf 9 van de ontwerpresolutie. Ondersteun een Taiwanees waarnemerschap bij de Wereldgezondheidsorganisatie en geef 23 miljoen vrije Taiwainezen een stem en een gezicht in internationale fora. Zo werkt de Europese Unie mee aan de broodnodige inter-Chinese dialoog. 
Konrad Szymański,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de minister, de Volksrepubliek China heeft een zogeheten "anti-afscheidingswet" afgekondigd, en dit is een cruciaal moment voor de veiligheid in het Verre Oosten. De Chinese Volksrepubliek heeft met het goedkeuren van deze wet, die duidelijk in strijd is met het internationaal recht, de wereld laten zien dat het regime in Peking zich niet, zoals verhoopt, gematigder opstelt, en dit ondanks het feit dat het land in bepaalde sectoren de markteconomie heeft ingevoerd en het Westen nu gemakkelijker contacten met China legt.
China weet dat de Taiwanezen nooit vrijwillig zullen instemmen met een hereniging en daarom bereiden de leiders een gewapende aanval voor op dit democratische en welvarende land. Onze reactie zal bepalend zijn voor het verdere verloop van het verhaal, dat is begonnen met wapenaankopen en dat nu met deze schandalige wet in een volgende fase is beland, namelijk in het opstellen van zeshonderd ballistische raketten die gericht zijn op Taiwan.
Een deel van de Europese reacties is al bekend. Tegelijk met deze Chinese provocaties verkondigt de president van de lidstaat die de meeste handel drijft met China, Frankrijk dus, dat het wapenembargo voor China geen enkel nut meer heeft en dat het een uitdrukking van vijandschap is. De Duitse bondskanselier heeft dit beaamd. Dit is de slechtst mogelijke reactie. Als we in zouden gaan op dit voorstel, zouden we een land kunnen bewapenen dat zijn agressieve plannen ten overstaan van de buurlanden niet onder stoelen of banken steekt.
Europa heeft een ander antwoord op de "anti-afscheidingswet" nodig. Het embargo moet gehandhaafd worden en we moeten, in nauwe samenwerking met de Verenigde Staten, een actief beleid ter ondersteuning van de internationale positie van Taiwan voeren. De status-quo die we tot dusver hebben verdedigd, is nu aan het wankelen gebracht, en wel op unilaterale wijze door de Chinezen.
Met uw welnemen zou ik nog een opmerking willen maken. Toen ik naar het debat aan het luisteren was, kwam er namelijk nog iets bij me op dat u echter wel met een korreltje zout moet nemen: als we in Europa een algemeen geldend verbod zouden hebben op het billijken van totalitaire regimes, dan heb ik zo het gevoel dat de postcommunistische leden constant in de gevangenis zouden zitten en dat we een Parlement zouden hebben met vijftig leden minder. 
Fernand Le Rachinel (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wij weten dat China vanwege de invloed die het land heeft op Noord-Korea de sleutel tot vrede in dat deel van de wereld in handen heeft. De steeds agressievere houding van het communistische China jegens Taiwan vormt echter een ernstige bedreiging voor die vrede, te meer daar Peking over kernwapens beschikt. De Chinese leiders streven al sinds 1949 naar annexatie van Taiwan, dat dankzij de moedige bevolking is uitgegroeid tot een van de meest dynamische economieën in het gebied van de Stille Oceaan en geldt als een modeldemocratie in een regio waar nog veel totalitaire regimes aan de macht zijn.
De agressieve houding van China zal zeker niet getemperd worden door de dubieuze koehandelspraktijken waarmee enkele Europese leiders zich inlaten, onder wie in de eerste plaats de heer Chirac, die de communistische dictator van China zelfs in zijn buitenverblijf uitgenodigd heeft. Alleen door China ferm en vastberaden tegemoet te treden, kunnen we de autoriteiten in Peking tot het sluiten van compromissen bewegen, en dat betekent met name dat ze het recht op zelfbeschikking van de Taiwanezen erkennen. Zolang die erkenning uitblijft, moeten de lidstaten van de Europese Unie het wapenembargo tegen het communistische China in stand houden. Indien onze regeringen een andere koers volgen, plegen ze niet alleen verraad aan de waarden van vrijheid en democratie waarop ze zich altijd zo graag beroepen, maar brengen ze ook de stabiliteit in het Verre Oosten ernstig in gevaar.
Ursula Stenzel (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mevrouw de commissaris, ik ben blij met de resolutie over de veiligheid in het Verre Oosten. Ik ben vooral blij dat er voor deze resolutie een brede meerderheid in alle fracties is gevonden. De resolutie is dan ook het politieke kader voor de missie naar Korea die morgen van start gaat. Ik heb de eer de voorzitster van deze missie te mogen zijn. Er zijn al twee ad-hocmissies geweest, maar dit is de eerste keer sinds de instelling van de Parlementaire Delegatie voor het Koreaanse schiereiland dat er een officiële missie van het Europees Parlement naar Noord- en Zuid-Korea plaatsvindt.
De politieke context van deze reis is dat het Europees Parlement duidelijk wil maken dat de Europese Unie in zijn ogen een rol moet spelen als zevende onderhandelingspartner in de zespartijengesprekken. Het is ook in ons belang dat Noord-Korea zijn isolement doorbreekt en aldus de nodige humanitaire hulp van de EU kan ontvangen. De toenadering van de twee Korea's, die kan bijdragen tot de ontspanning in de regio, maar ook de toegang van het land zelf tot meer Europese steun zijn alleen maar mogelijk wanneer Noord-Korea terugkeert naar de onderhandelingstafel, aantoonbaar overgaat tot vernietiging van de bestaande kernwapens en verklaart af te zien van de ontwikkeling van nieuwe kernwapens.
We zullen ook de gelegenheid hebben om met vertegenwoordigers van de Commissie buitenlandse zaken van het Volkscongres van de Volksrepubliek China te spreken. Ook in dat verband zullen de hoofdpunten van deze resolutie de leidraad vormen voor ons optreden. We zouden vooral graag willen dat de Volksrepubliek China nadrukkelijk haar invloed aanwendt om Noord-Korea ertoe te bewegen een concrete datum te noemen voor de hervatting van de zespartijengesprekken. Op die manier kan er naar een politieke oplossing worden gezocht. Wij als leden van het Europees Parlement willen daartoe gaarne de hand reiken.
Alexandra Dobolyi (PSE ).
   - Om te garanderen dat de veiligheid in het Verre Oosten wordt gehandhaafd en de ontwikkeling er doorgaat, doe ik een beroep op de regeringen van landen waar nog territoriale conflicten bestaan, deze conflicten zo snel mogelijk door bilaterale onderhandelingen op te lossen. Vandaag de dag is het voortbestaan van meningsverschillen die verband houden met de Tweede Wereldoorlog een aanwijzing dat de regio haar verleden nog onder ogen moet zien en moet verwerken. Een probleem dat te maken heeft met de veiligheid in de regio is de ‘anti-afscheidingswetgeving’ die de Republiek China in maart 2005 heeft vastgesteld. Ik vind het belangrijk de status-quo in de regio te handhaven en ik steun de vreedzame oplossing van het probleem door middel van een dialoog tussen de partijen, waarbij het ‘één China’-beginsel in gedachten wordt gehouden.
Ik wil mijn ongenoegen uiten over de bekendmaking door Noord-Korea in februari 2005 dat het land kernwapens bezit en dat het zich terugtrekt uit het Non-proliferatieverdrag inzake kernwapens en het zespartijenoverleg voor onbepaalde tijd opschort. Ik wil duidelijk maken dat ik nog steeds van mening ben dat het multilaterale zespartijenoverleg het voornaamste kader vormt voor de oplossing van het probleem, en dat een op basis daarvan bereikte beginselovereenkomst nodig is om een kernwapenvrij Koreaans schiereiland te garanderen. Ik hoop dat Noord-Korea zijn standpunt zo spoedig mogelijk zal herzien, de juiste internationale garanties zal geven en zal terugkeren naar het kader van het Non-proliferatieverdrag. 
Ģirts Valdis Kristovskis (UEN ).
   - Dames en heren, commissaris, leden van de Raad, de Europese Unie heeft altijd veel nadruk gelegd op het bevorderen van de democratie, het vrije recht en wereldwijde steun voor mensenrechten. Deze doelen zouden de strategische prioriteit moeten zijn en een morele noodzaak voor het democratische Europa, gericht op versterking van het maatschappelijk middenveld en democratische instellingen in de derde landen van de wereld. Deze aspecten zouden onze beoordeling van de betrekkingen tussen de Europese Unie, China en Taiwan moeten bepalen, alsook onze beoordeling van de veiligheid in het Verre Oosten.
Daarom roep ik u met name op niet te vergeten onder welke omstandigheden het embargo op wapenhandel met China is ingevoerd. Het is geen geheim dat het embargo tegen China vanuit het gezichtspunt van de wapenhandel praktisch onwerkbaar is. Daarom moet het embargo niet worden geëvalueerd als middel om de verspreiding van wapens te beperken, maar uitsluitend als politiek instrument van de Europese Unie om de situatie van de democratie en de mensenrechten in China te beoordelen. De wens om het embargo op te heffen suggereert dan ook dat de Commissie zich niet langer druk maakt om de kwesties van de democratie, de vrijheid, het recht en de mensenrechten in China. Is dat echt zo? Is dit geen hypocrisie? Zien de Commissie en de regeringen van Frankrijk, Duitsland en Nederland in hun jacht op zakelijke kansen in China echt niet dat dissidenten nog steeds worden onderdrukt, dat de volgelingen van Falun Gong nog steeds worden vervolgd, dat de democratie en vrijheid worden beperkt in Hongkong, dat meer dan zevenhonderd Chinese raketten staan gericht op het democratische Taiwan, en dat het autoritaire China dit voorjaar een wet heeft aangenomen die het land het recht geeft een militaire aanval op de zich ontwikkelende democratie in Taiwan uit te voeren?
Dames en heren, dit is voor het Europees Parlement een kans om opnieuw te boek te stellen dat bepaalde personen die een ambt bekleden in Europa, en bepaalde vertegenwoordigers van lidstaten er dubbele maatstaven op na houden wanneer ze enge economische belangen nastreven. Ze geven China moed en tonen zich bereid democratische idealen te negeren. Zo'n houding vermindert niet alleen de veiligheid in het Verre Oosten, maar kan in de toekomst ook als een boemerang terugkomen en de veiligheid en stabiliteit in Europa zelf nadelig beïnvloeden. 
Philip Claeys (NI ).
    Voorzitter, het wapenembargo tegen China werd ingesteld om te protesteren tegen de bloedige onderdrukking van het studentenverzet op het Tian An Men-plein in 1989. Is er sindsdien, in 16 jaar tijd, iets fundamenteel veranderd op het vlak van de mensenrechten in China? Hoegenaamd niets. Op het Tian An Men-plein hangt trouwens nog altijd een reusachtig portret van Mao Zedong, de grootste massamoordenaar van de twintigste eeuw.
Vandaag de dag zijn er nog altijd mensen die voor hun aanwezigheid op het Tian An Men-plein in de gevangenis zitten. Het zijn trouwens niet de enige politieke gevangenen, want de zogenaamde Volksrepubliek is nog altijd een communistische éénpartijstaat waar geen vrijheid van meningsuiting bestaat, waar geen vrijheid van drukpers bestaat, waar geen vrijheid van godsdienst bestaat.
Eergisteren bijvoorbeeld werd monseigneur Jia Zhiguo, bisschop van de nog altijd ondergrondse katholieke kerk in China gearresteerd. Hij bracht al meer dan twintig jaar van zijn leven door in gevangenschap. De Volksrepubliek China schendt niet alleen op systematische en permanente manier de mensenrechten, maar vormt ook een bedreiging voor de regionale stabiliteit en dus voor de vrede . De zogenaamde anti-afscheidingswet is een mes op de keel van Taiwan.
De Europese Unie blaast tegelijkertijd warm en koud. Enerzijds verklaart men dat de situatie voor de mensenrechten in China moet verbeteren, anderzijds wil men het wapenembargo opheffen en het Chinese regime het signaal sturen dat men het niet te nauw hoeft te nemen met die mensenrechten. Men prijst Taiwan, terecht, voor het economisch succes en voor de reële democratie, maar men maakt de Volksrepubliek niet duidelijk dat een aantasting van de integriteit van Taiwan onaanvaardbaar is. Een strategisch partnerschap met China mag in die omstandigheden geen doel op zich zijn, zoals ook de zogenaamde ook geen doel op zich moet blijven.
Als Taiwan ooit formeel zijn onafhankelijkheid uitroept, dan moet Europa die onafhankelijkheid onmiddellijk erkennen en moeten onze lidstaten diplomatieke betrekkingen met Taiwan aanknopen. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, geachte vertegenwoordigers van het voorzitterschap, de geregelde bezoeken van officiële Chinese afgevaardigden aan Brussel en Straatsburg en hun ontmoetingen met vertegenwoordigers van het Europees Parlement tonen aan dat er belangstelling bestaat voor de ontwikkeling van de betrekkingen tussen China en de Europese Unie.
Tevens hebben zij echter duidelijk gemaakt dat er meningsverschillen zijn op onder meer politiek vlak, maar deze zullen beide partijen langzaam maar zeker dwingen tot een harmonisch samenleven, aangezien de Volksrepubliek China de Europese Unie nodig heeft en de Europese Unie China nodig heeft. Bovendien geloof ik niet dat de aanwezigheid van China en India in de internationale handel een bedreiging vormt, zoals de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Tony Blair, hier recentelijk tijdens zijn eerste optreden heeft beweerd. Integendeel, men zou kunnen zeggen dat er nu een goede gelegenheid wordt geboden om de volkeren op alle gebieden van samenwerking en wedijver nader tot elkaar te brengen. Een zeldzame gelegenheid zelfs, die met de toenadering op alle niveaus zelfs voor onopgeloste problemen oplossingen zal bieden, zoals het probleem tussen China en Taiwan, dat zich wil afscheiden, het opheffen van het wapenembargo tegen China door de Europese Unie en de Verenigde Staten en tot slot de stopzetting van de illegale en ongecontroleerde export van goederen, met name op het gebied van farmaceutica, elektronica, textiel en kleding.
Het is geen toeval dat de Chinezen, nu ze in een impasse verzeild dreigen te raken, tot compromissen proberen te komen. De bilaterale betrekkingen die China met landen in de hele wereld heeft ontwikkeld, breiden zich snel uit en nemen overal toe, van de Verenigde Staten en Latijns-Amerika tot Europa. Volstaat dit, of moet de Europese Unie gecoördineerde inspanningen ondernemen om ervoor te zorgen dat er gemeenschappelijke, eensluidende doelstellingen worden nagestreefd?
Een van die belangrijke doelstellingen werd vorige week verwezenlijkt, zoals wij zojuist al hebben gehoord. De ondertekening van een akkoord over ‘open sky’-samenwerking - verhoging van het aantal vluchten tussen de Europese Unie en China - door de vice-voorzitter van de Europese Commissie, de heer Barrot, is een blijk van goede wil. De Europese Unie moet derhalve meer vaart zetten achter de procedures voor de oplossing van de nog hangende kwesties inzake China. De wind die nu waait, zal spoedig aanwakkeren en een niet te berekenen kracht bereiken, en dan kan alleen een Chinese muur de orkaan die Volksrepubliek China heet, nog tegenhouden.
Tot slot wil ik Londen veel succes toewensen voor 2012, net zoveel succes als Athene met zijn Olympische Spelen in 2004 heeft gehad, ondanks de twijfels toen van Londen. Mijn beste wensen vloeien ook voort uit het feit dat Groot-Brittannië de kans heeft om samen met Peking in 2008 de banden nog sterker aan te halen. 
Libor Rouček (PSE ).
   - Dames en heren, de critici van Europa beweren vaak dat Europa te veel in zichzelf verdiept is, en dat het wel goed notitie neemt van wat er in zijn buurlanden gebeurt, maar problemen in andere delen van de wereld zoals Oost-Azië negeert. Ik ben van mening dat het debat van vandaag precies het tegenovergestelde zal laten zien, namelijk dat we ons juist heel goed bewust zijn van de uitdagingen die vanuit Oost-Azië komen, van het toenemende belang van China en de rol van Japan, Noord-Korea en Zuid-Korea, en natuurlijk van de wijdverbreide veiligheidsproblemen in Oost-Azië.
Wat China betreft, ben ik het helemaal eens met het Britse voorzitterschap dat de mondiale dialoog moet worden versterkt, dat Europa en China mondiale partners zijn en dat ze mondiale uitdagingen zoals veiligheid, de energievoorziening en de klimaatverandering samen moeten aanpakken. Ook ik ben van mening dat deze dialoog en dit partnerschap zullen worden vastgelegd in de kaderovereenkomst, en dat deze een dialoog over de mensenrechten zelfs zal aanmoedigen in plaats van onmogelijk te maken. De vorige sprekers hebben Taiwan en Zuid-Korea al genoemd. Deze twee landen zijn uitstekende voorbeelden van de manier waarop een totalitair en autoritair land geleidelijk kan worden omgevormd tot een democratie. Naar mijn mening zou een vergelijkbaar resultaat kunnen worden geboekt als we de dialoog met China over mensenrechtenaangelegenheden zouden intensiveren. 
Aloyzas Sakalas (PSE ).
   - Mijnheer de Voorzitter, wellicht is het beleid dat wordt overwogen gezien de huidige omstandigheden ook het best mogelijke. Ik wil om te beginnen iets zeggen over de politieke achtergrond.
Ons beleid is gebaseerd op het principe van ‘één China’, maar dit principe ontneemt het Taiwanese volk een ander fundamenteel recht: het recht op zelfbeschikking. Ik heb begrip voor de pragmatische benadering van de EU, maar er zou daarbij geen sprake mogen zijn van selectiviteit. Wij hebben bijvoorbeeld nooit gesproken over een principe van ‘één Korea’.
Mijn tweede opmerking betreft de compatibiliteit van China en Taiwan. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat twee staten onder één politiek dak kunnen wonen als ze zulke ongelijksoortige politieke systemen hebben. Ik zie twee opties: ofwel we stappen af van het principe van ‘één China’ en passen ons beleid dienovereenkomstig aan, ofwel we wachten net zolang totdat China een democratische staat is geworden met een meerpartijensysteem, een rechtstaat en respect voor de mensenrechten.
Het voorgestelde beleid komt voort uit de tweede optie, maar is geenszins de beste keuze.
Douglas Alexander,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen de geachte afgevaardigden willen bedanken voor hun uitgebreide en doordachte bijdragen aan dit belangrijke debat, dat op het goede moment komt. Ook wil ik de commissaris bedanken voor haar vriendelijke woord van welkom dat zij vandaag in dit Parlement uitsprak. Verder kijk ik uit naar de vele debatten die wij in de komende weken en maanden zullen voeren.
Ik zou eerst willen ingaan op enkele van de belangrijkste kwesties die in het afgelopen uur aan de orde zijn gesteld. De heer Jarzembowski sprak over het belang van de recente ontmoeting tussen de EU en Japan. Natuurlijk zijn wij blij met goede betrekkingen met Japan, en daar zullen wij ons ook voor inspannen, net als voor goede betrekkingen met China uiteraard. De heer Jarzembowski heeft ook wijze woorden gesproken over de noodzaak van blijvend begrip en van verzoening binnen de regio.
De heer Ford erkende de wederzijdse afhankelijkheid, die zeker een van de wezenskenmerken vormt van onze globaliserende wereld. Ook stelde hij de kwestie van het wapenembargo aan de orde, net als een aantal andere sprekers, onder wie de heer Szent-Iványi, de heer Romeva i Rueda, de heer Belder en de heer Kristovskis. Daarom zou ik even de tijd willen nemen om te reageren op de vragen die werden opgeworpen.
Zoals de leden weten, is de herziening van het wapenembargo van de Europese Unie door de Europese Raad - uiteraard - formeel aangekondigd, in december 2003. Deze herziening is op dit moment gaande. In juni bracht de Europese Raad ook zijn conclusies van 16 en 17 december 2004 in herinnering, en hij nodigde de Raad toen uit om zijn werk op basis hiervan voort te zetten. Er werd geen datum vastgesteld waarop een beslissing moest worden genomen. De Raad gaf tevens aan verheugd te zijn over de start van een strategische dialoog over Azië met de Verenigde Staten en Japan. Wij zullen hier tijdens de periode van ons voorzitterschap graag mee doorgaan.
Er is nog geen beslissing genomen over de opheffing van het EU-wapenembargo tegen China. In december 2003 werd begonnen met de herziening en hieraan wordt, zoals ik reeds zei, op dit moment nog gewerkt. In zijn conclusies van december 2004 herinnerde de Raad aan het belang van de criteria in de gedragscode, waar een aantal leden vandaag naar verwees. Hierbij gaat het onder meer om bepalingen met betrekking tot de mensenrechten, stabiliteit en veiligheid in de regio en de nationale veiligheid van bevriende en geallieerde staten.
De heer Szent-Iványi bracht ook de kwestie naar voren van het EU-standpunt over de deelname van Taiwan aan de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Aan een eventueel WHO-lidmaatschap van Taiwan zijn verschillende problemen verbonden. De WHO is een gespecialiseerde VN-organisatie, waarvan de afzonderlijke leden dus in ieder geval zelfstandige staten moeten zijn. De voordelen op het gebied van de volksgezondheid die de waarnemerstatus Taiwan zou opleveren, lijken beperkt te zijn, omdat de WHO en Taiwan reeds op informele basis informatie uitwisselen. De Europese Unie heeft haar standpunt over de Taiwanese deelname bekend gemaakt tijdens de Wereldgezondheidsvergadering van 2004. Ierland heeft toen een verklaring van het EU-voorzitterschap naar buiten gebracht waarin op krachtige wijze steun werd uitgesproken voor het in het WHO-statuut vastgelegde principe dat elk mens een fundamenteel recht heeft op het genot van het hoogst haalbare niveau van gezondheid. Ook werd de hoop uitgesproken dat alle partijen flexibel zullen zijn bij het zoeken naar manieren om Taiwanese beleidsmedewerkers op medisch en volksgezondheidsgebied aan deze activiteiten te laten deelnemen. Tijdens de Wereldgezondheidsvergadering van dit jaar is deze kwestie in het Algemeen Comité niet in stemming gebracht, maar wij begrijpen dat het WHO-secretariaat en China onlangs een intentieverklaring hebben ondertekend over technische uitwisseling tussen de WHO en Taiwan.
De heer Meijer heeft zijn geheel eigen visie op Tsjang Kai-sjek en diens opvolgers in Taiwan gegeven. Ik zou eenvoudigweg het standpunt willen herhalen dat ik in mijn inleidende opmerkingen naar voren heb gebracht: natuurlijk is Taiwan tegenwoordig een volwaardige democratie.
De heer Szymański en mevrouw Dobolyi hebben het over de anti-afscheidingswet gehad die onlangs in China is aangenomen. Daarom wil ik nog iets zeggen over de relatie tussen China en Taiwan en de spanningen aan weerszijden van de Straat van Taiwan. De Europese Unie en de Raad hechten veel belang aan vrede en veiligheid in de Straat van Taiwan; dat is belangrijk voor de hele regio en zeker ook daarbuiten. Het vraagstuk Taiwan zou, zoals ik al zei, zonder geweld moeten worden opgelost, door middel van vreedzame onderhandelingen. Wij zijn blij met elke inspanning van beide partijen om de spanningen te verminderen; ik heb in mijn inleidende opmerkingen in dit verband al de voorbeelden genoemd van de chartervluchten over de Straat van Taiwan en de bezoeken van de Taiwanese oppositiepartijen. Wij hopen dat beide partijen een basis voor hervatting van een vreedzame dialoog kunnen vinden die voor beide zijden aanvaardbaar is, en dat men eenzijdige maatregelen vermijdt die de spanningen zouden kunnen doen toenemen.
Luxemburg heeft dit jaar twee voorzittersverklaringen doen uitgaan over de relatie tussen China en Taiwan. In februari werd een verklaring naar buiten gebracht waarin tevredenheid werd geuit over de overeenkomst inzake rechtstreekse chartervluchten tussen China en Taiwan rond het Chinese Nieuwjaar. De tweede verklaring van het Luxemburgse voorzitterschap, van maart 2004, volgde op de anti-afscheidingswet die door China is aangenomen en die zoveel commentaar heeft uitgelokt tijdens ons debat van deze middag. In de verklaring werd bezorgdheid uitgesproken over de verwijzing in de wet naar het gebruik van niet-vreedzame middelen. Alle partijen werd gevraagd af te zien van elke vorm van eenzijdige handelen die de spanningen zou kunnen aanwakkeren. Ook werden beide partijen aangemoedigd om initiatieven te ontplooien die zouden kunnen leiden tot meer dialoog en wederzijds begrip.
In zijn ontmoeting met de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Li op 17 maart, vrijwel onmiddellijk nadat de wet was aangenomen, heeft hoge vertegenwoordiger Javier Solana de bezorgdheid van de Europese Unie met betrekking tot sommige elementen in de anti-afscheidingswet overgebracht. Hij erkende dat de wet positieve elementen bevat, en sprak nadrukkelijk zijn steun uit voor de oproep tot samenwerking en een Chinees-Taiwanese dialoog. Maar hij maakte ook duidelijk dat de verwijzingen naar een mogelijke oplossing met behulp van niet-vreedzame middelen lijnrecht ingaan tegen het beleid van de Europese Unie. Hij heeft nogmaals heel duidelijk het standpunt van de EU naar voren gebracht: ten eerste, volledige ondersteuning van een “één China”-beleid, en ten tweede, een oplossing van de kwestie via dialoog en vreedzame middelen.
Mevrouw Stenzel sprak over de door haar geleide missie van het Parlement naar het Koreaanse schiereiland, die morgen afreist, en daar werd ook door de heer Mavrommatis naar verwezen. Ik wens haar en haar collega’s veel succes met dit belangrijke werk en zie uit naar een volledig verslag van haar inspanningen als zij weer terug is.
De heer Rouček maakte melding van de kritiek die de Europese Unie soms krijgt dat zij te veel naar binnen is gericht. Het enige wat ik daarover wil zeggen, is dat degenen die deze kritiek uiten, de kwaliteit van het debat van vanmiddag en van de bijdragen daaraan nog maar eens goed op zich moeten laten inwerken. Daarom ben ik blij met zijn steun voor onze aanpak, waarmee wordt erkend dat Europa de blik naar buiten moet richten en zich actief moet bezighouden met de uitdagingen alsook de kansen die onze moderne globaliserende wereld met zich meebrengt.
De heer Kristovskis en de heer Claeys brachten terecht de kwestie van de mensenrechten in China onder de aandacht. Ik kan beide leden verzekeren dat de Europese Unie veelvuldig haar bezorgdheid over de mensenrechten tegenover de Chinese regering ter sprake brengt, in de halfjaarlijkse mensenrechtendialoog tussen de Europese Unie en China. Deze vormt een regelmatig terugkerende ontmoeting op hoog niveau, en werd het meest recent in februari in Luxemburg gehouden. De volgende ronde zal deze herfst in Peking plaatsvinden. De Europese Unie stelt ook buiten deze dialoog regelmatig mensenrechtenkwesties aan de orde tegenover haar Chinese gesprekspartners, onder wie vertegenwoordigers op het hoogste niveau. Ook financiert de Europese Unie binnen China projecten op het gebied van de mensenrechten.
Dan nog een paar opmerkingen ter afsluiting van mijn betoog. De Chinezen hebben zich ten doel gesteld om rond het jaar 2050 een inkomen per hoofd van de bevolking bereikt te hebben dat vergelijkbaar is met dat van de huidige ontwikkelde landen. De opmerkelijke ontwikkeling van economische kracht vormde in feite het raamwerk van waaruit ik dit debat heb benaderd. Meteen na mijn bijdrage klonk een echo hiervan door in de woorden van de commissaris. Of China dit ambitieuze doel nu bereikt of niet, de ontwikkeling van zijn economische relaties en handelsbetrekkingen is reeds zo goed als onomkeerbaar. Tevens accepteert China de verantwoordelijkheid die economische kracht met zich meebrengt. Het land heeft meer invloed gekregen in forums als de Wereldhandelsorganisatie, de G8 en de Verenigde Naties. Dit zijn allemaal positieve ontwikkelingen. Veel van de problemen waar wij vandaag mee te maken hebben, kunnen alleen worden opgelost als iedereen in actie komt. Klimaatverandering is zo’n probleem, dat overigens de komende dagen zeker een van de belangrijkste onderwerpen zal zijn die in Gleneagles worden besproken.
De Raad heeft er veel belang bij China te ondersteunen in het overgangsproces dat het land moet omvormen tot een stabiele, welvarende en open samenleving die de principes van de vrije markt en de rechtstaat ten volle onderschrijft. Om die reden voert de Europese Unie een beleid van sterke betrokkenheid met China. Deze betrokkenheid biedt wederzijdse voordelen en blijft niet beperkt tot enkel de handel. Ik noem bijvoorbeeld het Europese Galileo-programma, waarmee uiterst nauwkeurige diensten aangeboden zullen worden op het gebied van wereldwijde satellietnavigatie, een terrein waarop China graag nauwe banden met de Europese Unie wil aangaan. In oktober 2003 is hiertoe een samenwerkingsovereenkomst ondertekend, waarin China zich ertoe verbonden heeft 200 miljoen euro aan dit programma bij te dragen.
Natuurlijk denken wij niet dat er geen punten van onenigheid of meningsverschillen zullen zijn. Wij vertrouwen er echter op dat de relatie met China sterk genoeg is om ons in staat te stellen in de komende weken, maanden en jaren al deze zaken aan te pakken.
Benita Ferrero-Waldner,
    – Mijnheer de Voorzitter, er is veel gezegd in dit zeer interessante debat. Ik bedank alle leden voor hun boeiende bijdragen. Enkele onderwerpen stonden daarbij centraal.
Over het wapenembargo heeft mijn collega al vrijwel alles gezegd. Wel zou ik graag de heer Jarzembowski antwoord willen geven, en bevestigen dat wij streven naar een bindende gedragscode. Het hangt uiteindelijk van de lidstaten af, maar dat is ons doel.
Wat de mensenrechten betreft, is door een paar leden gezegd dat wij ze niet ter sprake hebben gebracht. Dat is gewoon niet waar. Integendeel, de mensenrechten vormen een belangrijk onderwerp bij al onze politieke dialogen en er wordt veel waarde aan gehecht. Onlangs had ik een ontmoeting met minister van Buitenlandse Zaken Li, en maakte ik ook deel uit van een trojka in China. Naast het wapenembargo en enkele handelskwesties vormden de mensenrechten het belangrijkste gespreksonderwerp. We hebben duidelijk gezegd – en dit is ook vastgelegd – dat de Chinezen bijvoorbeeld door moeten gaan met het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en met het vrijlaten van gevangenen die werden vastgezet na de demonstraties op het Tiananmen-plein. Wij voeren in elk geval een mensenrechtendialoog, waarbij deze onderwerpen duidelijk kunnen worden doorgesproken, in de hoop dat de Chinezen er daarna ook echt iets mee doen.
Ik wil ook graag iets zeggen over Taiwan. De Europese Unie heeft zich unaniem achter het ‘één China’-beleid opgesteld, wat betekent dat wij Taiwan niet als soevereine staat erkennen en geen diplomatieke of officiële politieke betrekkingen met Taiwan onderhouden. We onderhouden echter wél culturele en economische betrekkingen met Taiwan. Het is dan ook niet aan ons, politici, maar aan hoogwaardigheidsbekleders om naar Taiwan te gaan, waar zij met de betrokkenen van gedachten kunnen wisselen. Evenmin ondersteunen wij Taiwan’s pogingen om lid te worden van internationale organisaties, want als zo’n lidmaatschap zou inhouden dat Taiwan een zelfstandige staat is, is een dergelijke ondersteuning niet mogelijk gezien de consequente beleidslijn die we volgen. Taiwan kon zich daarentegen wel aansluiten bij de Wereldhandelsorganisatie, omdat een van de uitgangspunten van de WTO is dat elk lid een afzonderlijk douanegebied vormt, zodat Taiwan lid kon worden.
Ten aanzien van de kwestie China-Taiwan is de EU naar beide kanten toe zeer duidelijk geweest, omdat zij consequent heeft aangedrongen op het door middel van een dialoog bereiken van een vreedzame oplossing, zoals ik al zei. We waren dan ook zeer verheugd, en hebben dat ook met zoveel woorden gezegd, dat hieraan werd deelgenomen door politici van de oppositie. We hebben gezegd dat we hen aanmoedigen ook met alle andere politici zo te werk te gaan.
De gehele kwestie van de Verenigde Naties, van multilaterale diplomatie, is uiterst belangrijk. We staan aan de vooravond van een hervorming van de Verenigde Naties. China zal daarin een zeer belangrijke stem hebben. We willen op een zeer constructieve manier te werk gaan.
Ik zou een woord van dank willen richten tot mevrouw Stenzel en andere collega’s voor deze interessante missie naar de Democratische Volksrepubliek Korea. Het zou in ieders belang zijn als het zespartijenoverleg hervat zou worden. Indien nodig staan wij altijd klaar. Zelf hoeft de Europese Unie geen partij bij dit overleg te worden, maar mocht er behoefte aan zijn – we hebben dit altijd tegen alle partijen gezegd – dan zijn we hiertoe zeker bereid en staan we zeker klaar.
Ik dank u voor deze uiterst bevredigende discussie. We moeten accepteren dat China in opkomst is, of dat nu met of zonder ons gebeurt. Daarom moeten we onze uiterste best doen zodanig vorm te geven aan die opkomst, dat China tot bloei komt als een open samenleving die het beginsel van de rechtsstaat in binnen- én buitenland is toegedaan, en ook als een macht die zich verantwoordelijk gedraagt in de regio en op het gebied van de veiligheid in de wereld, en in de toekomst hopelijk ook democratisch handelt. China neemt inmiddels een zeer belangrijke plaats in binnen de mondiale handelsketen, en dat betekent dat de significante belangen van het bedrijfsleven en de consumenten in de EU ook geconsolideerd en bevorderd moeten worden. We moeten het hervormingsproces in alle geledingen van de maatschappij en alle sectoren van de economie beïnvloeden. We proberen dat te doen bij onze bilaterale besprekingen, bij ons trojkaoverleg, binnen het raamwerk van de diverse internationale organisaties of bij de Verenigde Naties.
De Voorzitter. 
    Tot besluit van het debat deel ik mee dat ik vijf ontwerpresoluties¹(1) heb ontvangen die zijn ingediend conform artikel 103, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats op 7 juli 2005.
Filip Andrzej Kaczmarek (PPE-DE ).
   – Veiligheid in het Verre Oosten is belangrijk, met name voor diegenen die het gebrek aan veiligheid elke dag weer aan den lijve ondervinden. Probeert u zich eens te verplaatsen in de bevolking van Noord-Korea, die is overgeleverd aan de grillen van haar communistische leiders. En hoe voelen de Taiwanezen zich als ze in hun dagelijkse beslommeringen steeds weer geconfronteerd worden met anti-afscheidingsmanoeuvres vanuit de Chinese Volksrepubliek? Hoe voelen de Tibetanen zich, die in eigen land een minderheid zijn geworden? Wij hebben de plicht om al diegenen die in gevaar verkeren, te steunen.
Het 'één China'-principe is aanvaardbaar, zolang het maar geen andere beginselen schendt, zoals het recht op zelfbeschikking van de Taiwanezen. De Taiwanezen mogen niet het slachtoffer worden van het 'één China'-beleid. De Volksrepubliek China mag dan wel een economische tijger zijn, van een democratische tijger is vooralsnog geen sprake. Als de Volksrepubliek China een democratische rechtsstaat was, zou het principe van de territoriale integriteit makkelijker in praktijk te brengen zijn. Zolang de mensenrechten echter niet gerespecteerd worden, is de druk die China op Taiwan uitoefent, onaanvaardbaar.
Europa is erin geslaagd de politieke gevolgen van de Koude Oorlog te boven te komen. In Azië is het echter niet gelukt om de politieke, economische en maatschappelijke gevolgen van een echte oorlog, die in Korea, op te vangen. Of Noord-Korea die oorlog verloren heeft of niet, is geen uitgemaakte zaak. Wat wel als een paal boven water staat, is dat de gewone mensen verloren hebben. Die mensen hebben echter ook recht op een normaal leven, in plaats van een leven in een openluchtmuseum van communistisch totalitarisme. 
De Voorzitter. 
    Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over een mijnvrije wereld. 
Douglas Alexander,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik voel me vandaag vereerd dat ik de gelegenheid krijg dit debat over ‘een mijnvrije wereld’ te openen. Ondersteuning van internationale actie tegen mijnen is een van de belangrijkste politieke prioriteiten van de Europese Unie, en ik ben oprecht dankbaar voor de inspanningen van het Europees Parlement om er samen met anderen voor te zorgen dat dit onderwerp geen duikeling maakt op de internationale agenda.
De Europese Unie heeft een actieve rol gespeeld tijdens de in november 2004 gehouden eerste Conferentie tot herziening van het verdrag inzake het verbod op het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens, de zogeheten Top van Nairobi voor een mijnvrije wereld van 2004. De Europese Unie beschouwt de eerste Conferentie tot herziening van het verdrag als een belangrijke mijlpaal, waarbij werd nagegaan welke vooruitgang er tot dusver is geboekt bij de uitvoering van het verdrag en wat moet worden gedaan om ervoor te zorgen dat de staten die partij zijn bij het verdrag, zich er opnieuw op vastleggen al het mogelijke te doen om de onmenselijke gevolgen van antipersoneelmijnen uit te bannen.
In de veilige beschutting van het hart van Europa, waar we vandaag debatteren, of van New York of Genève, dreigen we uit het oog te verliezen hoe belangrijk deze kwestie is. Daarom zou ik in de aanloop naar het debat van vanmiddag nog eens willen wijzen op de omvang en de ernst van het probleem en op de redenen waarom het belangrijk is dat de Europese Unie en het Europees Parlement een voortrekkersrol blijven vervullen.
Naar schatting zijn er jaarlijks tussen 15 000 en 20 000 doden en gewonden te betreuren als gevolg van landmijnen. Deze slachtoffers vallen in meer dan tachtig landen over de gehele wereld, van Angola tot Zimbabwe, maar ook dichter bij huis, in de Balkan. Dit komt neer op het verbazingwekkende aantal van ruim veertig slachtoffers per dag, en ik weet zeker dat iedereen hier vandaag het er wel mee eens zal zijn dat dit aantal eenvoudigweg onacceptabel is. De overgrote meerderheid van deze slachtoffers valt in landen die niet langer in de greep zijn van een conflict. Landmijnen weten niet wanneer er een eind aan de vijandelijkheden is gekomen. Het is een gruwelijke werkelijkheid dat er nog miljoenen antipersoneelmijnen bestaan en dat er in sommige delen van de wereld nog steeds mijnen worden gelegd, die de armsten in de armste landen treffen, de mensen die het minst in staat zijn deze dreiging het hoofd te bieden en het meest behoefte hebben aan onze hulp en steun.
Antipersoneelmijnen zijn genadeloos en niet kieskeurig. Ze kunnen niet nauwkeurig op hun doel worden gericht; ze maken geen onderscheid tussen soldaten en burgers, volwassenen en kinderen. De verwondingen die door landmijnen worden veroorzaakt bij degenen die zo ongelukkig waren ermee in aanraking te komen, zijn werkelijk gruwelijk. Laat er geen misverstand over bestaan: antipersoneelmijnen zijn vooral gemaakt om te verminken, niet zozeer om te doden. De slachtoffers van landmijnen lijden vreselijk, ze worden letterlijk in stukken gescheurd. Kortom: landmijnen veroorzaken verlies, willekeurige dodelijke slachtoffers en onuitsprekelijk lijden onder talrijke onschuldige burgers.
Het is dus juist dat de internationale gemeenschap actie moet ondernemen en dat de Europese Unie hierbij voorop moet lopen. Het Verdrag van Ottawa, dat antipersoneellandmijnen verbiedt, heeft brede internationale steun gekregen en is op dit moment ondertekend door 152 landen. Sinds de inwerkingtreding van het verdrag in 1999 is er veel vooruitgang geboekt bij de bestrijding van de plaag van deze gruwelijk wapens. Het verdrag is een succesverhaal. Vóór het verdrag werd van 34 landen aangenomen dat ze handelden in antipersoneelmijnen. Op dit moment wordt hier, afgezien van wat illegale activiteiten, vrijwel niet meer in gehandeld. Voorheen hielden 54 landen zich bezig met de productie van antipersoneellandmijnen; vandaag de dag zijn er vermoedelijk nog 15 landen die over de capaciteit beschikken om mijnen te maken, maar het merendeel daarvan benut die capaciteit niet. Zeven jaar geleden werden in 19 landen mijnen gebruikt; dit aantal ligt nu vermoedelijk op 5. Het verbod op deze antipersoneelmijnen is feitelijk wereldwijd, gezien het even grote als terechte stigma dat nu op het gebruik van deze wapens rust.
Op dit moment is er een hoeveelheid van meer dan 37 miljoen antipersoneelmijnen vernietigd. Grote delen van de wereld zijn mijnvrij en weer productief gemaakt. Dit zijn resultaten waar de internationale gemeenschap trots op kan zijn en die nooit bereikt zouden zijn zonder het verdrag inzake het verbod op mijnen. Dit betekent echter niet dat we niet langer hoeven vast te houden aan onze doelstelling om het Verdrag van Ottawa wereldwijd van toepassing te doen zijn, en we moeten toewerken naar een akkoord om ervoor te zorgen dat het brede actieplan van de herzieningsconferentie van Nairobi onverkort wordt uitgevoerd.
Ik zeg u hier vanaf deze plaats dat ik bijzonder trots ben op en dankbaar ben voor de rol die de Europese Unie heeft gespeeld in de strijd tegen antipersoneellandmijnen. De Europese Unie heeft bijgedragen tot de instandhouding van de politieke samenwerking en ondersteuning in de praktijk. Ik sta volledig achter het doel van de Europese Unie om ‘de zich voortslepende dreiging en impact van landmijnen drastisch te verminderen binnen de context van grotere plaatselijke veiligheid en toegenomen regionaal vertrouwen’. Er zijn mensen die zeggen dat het streefcijfer van de Europese Unie van ‘nul slachtoffers’ te optimistisch en onhaalbaar is. Maar dit moet ons streven blijven, en we willen er alles aan doen om deze doelstelling te halen.
Bij de strategie van de Europese Unie inzake mijnbestrijdingsactiviteiten voor de periode 2005-2007 staan drie thematische doelstellingen centraal: het terugdringen van de dreiging van antipersoneellandmijnen; het verlichten van het lijden van de slachtoffers van mijnen en het ondersteunen van de sociaal-economische reïntegratie; het versterken van de lokale en regionale effecten van de effectieve capaciteit op het gebied van mijnbestrijding.
Zowel in politiek als financieel opzicht hebben we de wil getoond om onze doelen te realiseren. We zullen dit ook blijven doen. De Europese Unie heeft getracht alle inspanningen te ondersteunen die kunnen bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling van de totale uitbanning van antipersoneellandmijnen, waaronder gezamenlijke actie en diplomatieke stappen, dialoog met derde landen en activiteiten binnen internationale organisaties.
Er moet nog veel worden gedaan. Evenals voorheen zal de Europese Unie het beleid op dit gebied met de benodigde middelen blijven ondersteunen. De totale bijstand van de Europese Unie voor mijnbestrijdingsactiviteiten in het kader van onze strategie voor 2005-2007 is geraamd op minimaal 140 miljoen euro, waarbij ook een link zal worden gelegd naar de bredere ontwikkelingsdoelstellingen van de Europese Unie. De lidstaten zullen dit bedrag aanvullen met bilaterale steun voor de landen die dit nodig hebben.
Het is duidelijk dat de ontwikkelingsvooruitzichten op plaatsen waar landmijnen liggen, somber zijn. Alleen al de aanwezigheid van mijnen verergert de armoede doordat het land en de infrastructuur niet benut kunnen worden voor productieve doeleinden, terwijl de kosten van de behandeling van gewonden die een ongeval met een landmijn hebben overleefd, de armste landen beroven van middelen die toch al schaars zijn. Daarom is humanitaire mijnopruiming zo belangrijk. We zullen mijnbestrijdingsactiviteiten die gericht zijn op de armste landen, blijven steunen. Eventuele toekomstige activiteiten zullen in sterke mate afhangen van het al dan niet opnemen van mijnbestrijdingsactiviteiten in de ontwikkelingsplannen van de landen. Gebeurt dit niet, dan zal de kans er alleen maar kleiner op worden dat de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, die het centrale thema vormen van de Millenniumtop in september, worden gehaald.
Tot slot wil ik u zeggen dat de Europese Unie vastbesloten is om te komen tot de volledige uitbanning van de dreiging die uitgaat van landmijnen, door te streven naar de wereldwijde toepassing van het verdrag, voorraden te vernietigen, mijnen op te ruimen en slachtoffers bij te staan. We doen dit in nauwe samenwerking met de internationale gemeenschap, of het nu gaat om regeringen, internationale organisaties of, inderdaad, non-gouvernementele organisaties. Laat ons gezamenlijke actie blijven ondernemen totdat de laatste antipersoneelmijn uit de aardbodem is verdwenen en het streefcijfer van nul landmijnslachtoffers uiteindelijk zal worden gehaald.
Benita Ferrero-Waldner,
    – Mijnheer de Voorzitter, de kwestie van de landmijnen is niet alleen uiterst belangrijk voor de internationale gemeenschap en de Europese Unie, maar is ook van groot belang voor mijzelf. Tijdens de oorlog stapte mijn vader op een landmijn waardoor een been moest worden geamputeerd, dus u kunt zich voorstellen dat dit in zekere zin een stempel heeft gedrukt op mijn gehele kindertijd. Als minister van Buitenlandse Zaken voelde ik me dan ook zeer sterk verbonden met de strijd tegen landmijnen, en ik denk dat die een cruciaal onderdeel vormt van onze activiteiten op het gebied van de menselijke veiligheid. Zoals we hebben gehoord vormen landmijnen nog altijd een bedreiging in te veel landen.
Vijf jaar nadat het verdrag inzake het verbod op mijnen in werking trad, en na het positieve resultaat van de vorig jaar in Nairobi gehouden Conferentie tot herziening van dit verdrag, heeft de internationale gemeenschap, met de Europese Unie in een leidende rol, aanzienlijke vooruitgang geboekt op weg naar een wereld zonder landmijnen. Op dit moment hebben 144 landen dit verdrag geratificeerd.
Hoewel we inderdaad grote successen hebben behaald moet er nog veel worden gedaan, en veiligheid op de lange termijn is onmogelijk zonder menselijke veiligheid. De ondersteuning van internationale mijnbestrijdingsactiviteiten blijft dan ook tot de voornaamste politieke prioriteiten van de Europese Unie behoren.
Onze inspanningen ter bestrijding van landmijnen vormen een integraal onderdeel van ons buitenlands humanitair en ontwikkelingsbeleid. Als reactie op het actieplan van Nairobi nam de Europese Commissie eind vorig jaar de tweede strategie inzake mijnbestrijdingsactiviteiten aan voor de periode 2005-2007. De overkoepelende doelstelling daarvan is een streefcijfer van nul slachtoffers. Wat wij willen is een wereld waarin niemand gewond raakt of gedood wordt door landmijnen. Dit is geen vage politieke droom. Het is een haalbare doelstelling. Om die te realiseren is de Commissie de internationale bijstand op het gebied van mijnbestrijdingsactiviteiten aan het versterken door staten krachtig aan te moedigen het verdrag inzake het verbod op mijnen te ratificeren, en ook door hen te helpen bij de uitvoering van dat verdrag.
In dit verband heb ik het genoegen bekend te maken dat de Commissie en de Oekraïnse regering, naar aanleiding van de recente ratificatie door het Oekraïns parlement van het verdrag inzake het verbod op mijnen, onlangs overeenstemming hebben bereikt over de details van een omvangrijk project voor de vernietiging van landmijnvoorraden. We hebben onze Oekraïnse partners uitgelegd dat zij het verdrag inzake het verbod op mijnen moeten ratificeren voordat we financiële middelen kunnen vrijmaken. Dit is dus een bemoedigend voorbeeld van concrete samenwerking, dat ertoe zou kunnen bijdragen dat alle landen zich bij dit verdrag gaan aansluiten.
Onze strategie wordt ondersteund door een budget van 140 miljoen euro, tien procent meer dan voor de strategie 2002-2004. Dit geld wordt goed besteed, niet alleen voor het opsporen, opruimen en vernietigen van mijnen, maar ook voor het verlichten van het lijden van de slachtoffers, voor sociaal-economische reïntegratie en voor het versterken van de lokale en regionale capaciteit. Ik noem u een concreet bedrag: in Afghanistan zullen we in het tijdvak 2001-2006 ongeveer 40 miljoen euro uitgeven om het land veilig te maken voor de burgerbevolking.
Ik zou willen benadrukken dat de totale financiële steun van de Gemeenschap en de lidstaten sinds de ondertekening van het verdrag inzake het verbod op mijnen een recordbedrag van meer dan één miljard euro heeft bereikt, bijna de helft van het totale budget voor landmijnen. Hieruit blijkt dat de Europese Unie ook op dit terrein een mondiale speler is die het verschil kan maken, en het laat ook zien dat het Europees Parlement en de Commissie samen met de Raad een sterk team vormen in buitenlandse zaken. Ik verwelkom en ondersteun al uw initiatieven van harte en dank u dat u ze ter sprake heeft gebracht.
Tot slot zou ik willen zeggen dat we ons momenteel in zwaar weer bevinden, maar dat is geen reden om in onszelf gekeerd te raken. We moeten krachtig blijven vasthouden aan ons uiteindelijke doel van extern beleid, een veilig Europa in een betere, veiligere wereld.
Geoffrey Van Orden,
    – Mijnheer de Voorzitter, ik wil mevrouw Ferrero-Waldner bedanken voor haar opmerkingen en toewijding. Ik heet de Britse minister voor Europese Zaken, de heer Douglas Alexander, hartelijk welkom. Het is heel leuk om hem hier te zien.
Ik ben nu al zo’n jaar of tien betrokken bij de activiteiten tegen de plaag van de antipersoneellandmijnen. Het is jammer dat deze kwestie nog altijd onderwerp van gesprek is. Zoals de minister al aangaf worden vele van de armste delen van de wereld nog steeds getroffen door deze wapens. Naar schatting vallen er jaarlijks nog altijd zo’n 15 000 slachtoffers door mijnen, en liggen er nog steeds miljoenen mijnen opgeslagen. Dit komt mede door het feit dat de legers van de getroffen landen te weinig worden ingezet voor de mijnopruiming. Er wordt te veel overgelaten aan NGO’s en de internationale gemeenschap, en het gevaar bestaat dat de politieke campagne ter ondersteuning van de mijnbestrijding een andere weg inslaat in plaats van zich te concentreren op waar het werkelijk om gaat: het veilig maken van de gebieden waar de vermoedelijke aanwezigheid van mijnen een hinderpaal vormt voor een normaal leven, economische ontwikkeling en hulp aan slachtoffers van mijnen.
Het is van het grootste belang dat het landmijnprobleem in 2010 vrijwel geheel tot het verleden zal behoren, in een tijdsbestek van slechts vijf jaar, en niet een van die problemen wordt die zich maar blijven voortslepen. Om dit te bereiken moeten de internationale gemeenschap en de getroffen landen meer politieke wil tonen en sneller met financiële middelen over de brug komen.
De Commissie verdient een compliment voor de omvang, kwaliteit en continuïteit van haar bijdrage, maar zij moet een nog hogere prioriteit toekennen aan dit probleem, en we moeten zorgen voor een gepaste meerjarenfinanciering en erop toezien dat het geld goed wordt besteed.
Belangrijk is ook dat we ons niet op te veel zaken tegelijk richten, gezien de eisen en beperkingen van onze eigen beroepslegers die hierin verantwoordelijkheid dragen. Sommigen lijken te vergeten dat de westerse democratieën niet het probleem zijn. In de meeste gevallen vormen zij een deel van de oplossing. Ik doel op onze eigen regeringen – de Britse en andere Europese regeringen, en ook die van de Verenigde Staten, die een van de grootste bijdragen op dit terrein levert.
De PPE-DE-Fractie dient haar eigen resolutie in en kan die van de andere fracties, waarin de nadruk wordt gelegd op de verbreding van de campagne tot antitankmijnen en andere soorten munitie, niet steunen.
Deze week is de aandacht gericht op Afrika, bij de top van de G8 in Gleneagles en hier, binnen de Europese instellingen. We moeten niet vergeten dat veel Afrikaanse landen tot de landen behoren die het zwaarst onder landmijnen te lijden hebben, en dat de aanwezigheid van die mijnen een belangrijke hinderpaal vormt voor de snelle ontwikkeling die in geheel Afrika moet plaatsvinden als de Afrikanen aan hun armoede willen ontsnappen. Laten we ons er opnieuw toe verbinden om de afschuwelijke gevolgen van antipersoneellandmijnen te boven te komen.
Ana Maria Gomes,
   – Ook ik ben geroerd door de interventies van de premier en commissaris Ferrero-Waldner. Daarin werd verwezen naar een incident dat tijdens de Tweede Wereldoorlog moet hebben plaatsgevonden. Toch worden ook nu nog elk jaar weer 20 000 mensen het slachtoffer van mijnen of achtergelaten munitie. Tussen de acht- en tienduizend daarvan zijn kinderen, en het merendeel daarvan wordt gedood of verminkt door zogenaamde anti-personeelsmijnen. Deze immorele wapens blijven hun sociale, economische, ecologische en humanitaire tol eisen van de bevolking en vormen aldus voor hele gemeenschappen een onaanvaardbare bedreiging.
Het Verdrag van Ottawa is een belangrijke stap voorwaarts in de strijd tegen deze gesel. We hebben op 16 juni tijdens de in dit Parlement georganiseerde informatiedag van Jody Williams en ambassadeur Wolfgang Petrisch echter kunnen horen dat er nog veel gedaan moet worden. Nog even afgezien van de juridische verplichtingen die de ondertekenende staten op zich hebben genomen, is de internationale gemeenschap gehouden niet alleen voor eens en altijd alle anti-personeelsmijnen af te schaffen, maar ook alle andere soorten mijnen en mechanismen die ontworpen zijn om zonder enig onderscheid des persoons te doden of te verminken. Op al die landen die – zoals mijn land, Portugal – ooit mijnen in andere landen hebben gelegd, hetzij in koloniale oorlogen hetzij in andere typen conflicten, rust nu een bijzondere verplichting om de gelegde mijnen te verwijderen en assistentie te verlenen bij de revalidatie en de maatschappelijke herintegratie van de slachtoffers.
Europa dient zijn leidersrol op dit gebied voort te zetten en uit te breiden tot andere aspecten van de ontwapening. De productie, het verhandelen en het gebruik van anti-voertuigenmijnen, fragmentatiemunitie en lichte wapens vormen de uitdagingen die we nu moeten aangaan – anders laten we een gelegenheid voorbijgaan. De lidstaten van de Unie en de Commissie dienen daarom een vereend front te vormen en met één stem te spreken, welke luider moet klinken en sterker moet overtuigen. We moeten streven naar universele gelding van het Verdrag van Ottawa en op alle internationale fora en in al onze betrekkingen met derde landen aandringen op de ratificatie en toepassing van deze overeenkomst. Daarom is het zo belangrijk dat de landen van de Unie die deze Overeenkomst nog niet hebben ondertekend of geratificeerd dat alsnog doen, en wel zo snel mogelijk. Ze sluiten zich dan aan bij de 144 landen die menen dat het uitbannen van mijnen en andere aspecten van de ontwapening overal ter wereld van doorslaggevend belang zijn voor het garanderen van duurzame stabiliteit en veiligheid voor iedereen.
Zoals in de conclusies van de zogenaamde herzieningsconferentie van Nairobi wordt gesteld moeten we de wereld mijnenvrij zien te maken. Wij zijn dat verplicht aan al die duizenden gemeenschappen die hun ontwikkeling bedreigd zien door mijnen en andere wapens die zonder onderscheid des persoons doden en verminken. Omwille van de mensenrechten, omwille van de veiligheid, omwille van de vrede en omwille van al hetgeen wordt belichaamd door de fundamentele waarden waarop de Europese Unie gebaseerd is. Dit alles vindt zijn weerslag in de resolutie die we u voorleggen. 
Jelko Kacin,
   . - Alhoewel een groot aantal landen het gebruik, de opslag, de vervaardiging en de verspreiding van anti-personeelmijnen heeft verboden en heeft toegezegd zulke mijnen te helpen elimineren door het verdrag te ratificeren, zijn er nog steeds anti-personeelmijnen en andere vormen van landmijnen. Gisteren nog is een Sloveens militair voertuig in Afghanistan op een mijn gereden. Ze liggen verborgen op het land en rond bewoonde plaatsen en vormen een bedreiging voor mens en dier, en ze veroorzaken dood en lichamelijk en geestelijk letsel, met alle sociale en andere langdurige gevolgen van dien. De wereld heeft zich nog altijd niet bevrijd van het gevaar van het meest onmenselijke wapen dat ons planeet vervuilt.
Ik begrijp de situatie en de historische omstandigheden in de drie lidstaten van de Europese Unie die het verdrag noch niet hebben geratificeerd, maar het is nu tijd voor veranderingen. Er moeten andere middelen worden gebruikt om het gevaar van militaire conflicten in Europa te voorkomen.
Er zijn meer slachtoffers van mijnen dan we vermoeden, of dan waar we ons bewust van zijn. De slachtoffers zijn niet alleen onschuldige burgers, voornamelijk boeren en hun kinderen, die geestelijk en lichamelijk letsel hebben opgelopen en voor de rest van hun leven getekend zijn, als ze al overleven. Hun ouders, hun familieleden, hun buren en vrienden zijn ook slachtoffer. Het is juist en passend dat we het in onze ontwerpresolutie ook hebben over geld voor de revalidatie en de reïntegratie van slachtoffers. Het terugbrengen van deze mensen in de maatschappij is een langdurig en uiterst veeleisend proces als volledige en echte revalidatie het doel is.
Het opruimen van mijnen is echter veel nuttiger dan het aanpakken van de gevolgen van een explosie of de revalidatie van de slachtoffers. Ook in Zuidoost-Europa, nog geen duizend kilometer van Straatsburg, registreren we nog steeds nieuwe slachtoffers van mijnen, dus we moeten doorgaan met de opruiming, totdat de laatste mijn in Europa is verwijderd. Als we dit niet sneller doen, zullen we te maken krijgen met nieuwe slachtoffers. Ook zullen we niet overtuigend of succesvol kunnen optreden in andere werelddelen als we niet eerst ons eigen huis op orde krijgen.
Alleen in een wereld zonder mijnen staat toe dat vluchtelingen terugkeren, en dat de landbouw, die een cruciale economische factor is, nieuw leven wordt ingeblazen, met name in landen waar oorlog heeft gewoed. 
Caroline Lucas,
    – Mijnheer de Voorzitter, nog maar een paar weken terug reed een bus in Nepal op een antitankmijn, die door rebellen op de weg was gelegd. Hierbij kwamen meer dan zestig burgers om het leven. Dit voorval – slechts één van de duizenden – werpt een licht op de enorme schade die kan worden aangericht door moderne antitankmijnen.
Het krachtens het Verdrag van Ottawa ingestelde verbod op antipersoneellandmijnen was een belangrijke eerste stap. Voor een werkelijke mijnvrije wereld is het echter van cruciaal belang dat we nog een stap verder gaan en oproepen tot een algeheel verbod, dat betrekking heeft op alle soorten mijnen, inclusief antitankmijnen en fragmentatiebommen. Het is jammer dat de PPE-DE-Fractie hierin niet met ons mee wil gaan. Het gruwelijke voorval in Nepal toont aan dat het de hoogste tijd is deskundige NGO’s toe te staan om ook particuliere organisaties te betrekken bij het opruimen van mijnen in gebieden die onder hun controle staan.
We mogen niet voorbijgaan aan de rol die door financiële instellingen wordt gespeeld. Ik ben zeer te spreken over het initiatief van particuliere Belgische banken om niet langer te investeren in bedrijven die zijn betrokken bij de productie van landmijnen. De EU en de lidstaten moeten er alles aan doen om dit mooie voorbeeld van maatschappelijk verantwoord ondernemen tot wet te verheffen in heel Europa. Ik hoop dat we morgen een krachtig signaal zullen afgeven met het aannemen van deze uitstekende resolutie, en een nieuw elan zullen geven aan de o zo belangrijke campagne die uiteindelijk moet leiden tot de uitbanning van alle mijnen, die al zovelen hebben gedood en verminkt.
Douglas Alexander,
    – Mijnheer de Voorzitter, het is niet meer dan terecht dat wij dit belangrijke debat hebben gehouden. Ik heb de levendige en gedachterijke discussie die we hebben kunnen voeren in de beperkte tijd die we vandaag tot onze beschikking hadden zeer op prijs gesteld. We hebben de ontroerende persoonlijke getuigenis van de commissaris mogen horen en kunnen zien hoe betrokken ze is bij dit onderwerp en deze agenda.
Zoals we gehoord hebben, is er bijna algemene overeenkomst over de noodzaak om de verschrikkelijke problemen aan te pakken die veroorzaakt worden door antipersoneelsmijnen. Ook is er brede erkenning voor het feit dat onze kiezers, op het hele continent, niet anders van ons verwachten. Ik zal proberen te reageren op sommige van de belangrijkste punten die in de loop van ons debat naar voren zijn gebracht.
Ik begin met het uitspreken van mijn waardering voor de jarenlange inzet op dit gebied door de heer Van Orden. Hij sprak met werkelijke kennis van zaken en met besef voor de urgentie van dit dossier, gezien de omvang van de uitdaging waarvoor we ons gesteld zien. Ik sluit me aan bij zijn waarderende woorden voor het werk van de Commissie en bij de lof die hij de Commissie toezwaait voor de arbeid die zij op dit terrein al heeft verricht, en ik erken, zoals hij heeft duidelijk gemaakt, dat met name Afrika zich voor een bijzondere uitdaging gesteld ziet met betrekking tot het opruimen van mijnen. Wij allen, met oprechte zorg over de toestand waarin dat continent zich bevindt, erkennen welke belangrijke bijdrage het weghalen van mijnen kan leveren aan de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen daar.
Mevrouw Gomes sprak met name over de risico’s die mijnen opleveren voor kinderen, waarbij ze tegelijk haar erkenning uitsprak voor de belangrijke stap voorwaarts die de Conventie betekent. Ik ben het eens met haar eerste punt, dat Europa in dit opzicht een leidende rol moet spelen. De Europese Unie heeft ook altijd in de voorste linies geopereerd bij de strijd tegen antipersoneelmijnen. Ik kan haar verzekeren dat wij daarmee zullen doorgaan. In het kader van de strategie voor de jaren 2005-2007 mikken we op het ambitieuze doel van nul slachtoffers, waarbij niemand nog gewond raakt of omkomt door landmijnen. Deze strategie vormt een gemeenschappelijk doel dat door alle vijfentwintig lidstaten wordt onderschreven.
De heer Kacin sprak over de actuele dreiging die van landmijnen uitgaat in relatie met een recent incident in Afghanistan. Wat betreft het streven naar universele toetreding tot het verdrag, als onderdeel van het actieplan waarover overeenstemming is bereikt tijdens de eerste herzieningsconferentie van het verdrag van Ottawa, afgelopen december, heeft de Europese Commissie zich verbonden aan het bevorderen van de universele aanvaarding van het verdrag, en de internationale gemeenschap boekt vooruitgang: 152 landen hebben het verdrag nu ondertekend en 144 hebben het geratificeerd, zodat het verdrag van Ottawa nu in hoge mate de internationale norm is geworden, hoewel dat niet betekent dat we het wat rustiger aan kunnen gaan doen bij onze inspanningen om het Verdrag universeel te maken.
Mevrouw Lucas sprak terecht, vond ik, haar waardering uit voor het belangrijke werk dat niet-gouvernementele actoren doen bij het lopende werk met betrekking tot zowel de universele aanvaarding van het verdrag als het onverminderd bepleiten van verdere actie. We hebben de kans gekregen en ik geloof ook dat we nu de verantwoordelijkheid hebben om echt een verschil te maken in de levens van miljoenen mensen over de hele wereld, door actie te ondernemen op het gebied van landmijnen. Dit is een kans om hen te helpen zich van de donkere schaduw van angst te bevrijden die door de antipersoneelsmijnen permanent over hun dagelijkse levens hangt, week in, week uit, en we hebben de verantwoordelijkheid om die handschoen op te nemen en echte resultaten te boeken die helpen bij het creëren van welvaart en veiligheid voor toekomstige generaties, niet alleen op dit continent, maar op alle continenten van de wereld.
Ik ben dankbaar voor de bijdragen die ik vanmiddag in dit debat heb gehoord. Ik voel me gesterkt door de betrokkenheid van de Commissie. Ik kan u verzekeren dat het Britse voorzitterschap zal doorgaan met het ondernemen van actie in dit belangrijke dossier.
De Voorzitter. 
    Tot besluit van het debat heb ik zes ontwerpresoluties¹(1) ontvangen, die zijn ingediend conform artikel 103, lid 2 van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt plaats op 7 juli 2005.

De Voorzitter.
   Aan de orde is het vragenuur (B6-0247/2005).
Wij behandelen een reeks vragen aan de Raad. 
De Voorzitter.
In de Britse pers worden nieuwe feiten onthuld over de onzorgvuldige manier waarop de beelden van het Parthenon door het Brits Museum worden bewaard en beschermd, waarmee het argument van Britse zijde dat de beelden in het Brits museum beter zijn beschermd, teniet wordt gedaan. Welke initiatieven overweegt de Raad om uitvoering te geven aan de resolutie van het Europees Parlement (3/11/1998), voor de bevordering van ons gemeenschappelijk erfgoed?
Is de Raad van plan zijn goede diensten aan te bieden om de Britse regering ervan te overtuigen om gevolg te geven aan de eis tot teruggave van de beelden? Meent de Raad niet dat instemming met teruggave van de beelden zou bijdragen aan een beter image van Londen met het oog op zijn kandidaatstelling voor de Olympische Spelen van 2012? 
Douglas Alexander,
    – Mevrouw de Voorzitter, ik ben dankbaar voor die welkomstwoorden. De kwestie van de 'Elgin Marbles' die de geachte afgevaardigde aan de orde heeft gesteld, valt niet binnen de competentiesfeer van de Commissie. Dit is een zaak voor het Verenigd Koninkrijk en Griekenland, die bilateraal zou moeten worden besproken door de autoriteiten van deze beide landen. 
Dimitrios Papadimoulis (GUE/NGL ).
   - Mijnheer de fungerend voorzitter, eerst wil ik u van harte gelukwensen met de organisatie van de Olympische Spelen in 2012. Aangezien ik van mening ben dat uw regering er belang bij heeft om, met het oog op deze Olympische Spelen, het mondialisme te bevorderen, wilde ik het voorzitterschap vragen of het van plan is zijn goede diensten aan te bieden en contact op te nemen met de Britse regering, opdat hetgeen volgt uit het besluit van het Europees Parlement in 1998 en waarom het sedertdien vraagt, namelijk dat de friezen van het Parthenon worden teruggegeven, in de komende jaren in praktijk wordt gebracht. 
Douglas Alexander,
    – Mag ik in de eerste plaats de geachte afgevaardigde danken voor zijn hartelijke gelukwensen aan het adres van het Verenigd Koninkrijk voor het binnenhalen van de Olympische Spelen van 2012 voor Londen. Ik zou het ook geweldig hebben gevonden als om het even welke Europese stad de Spelen had binnengehaald, maar het verheugt mij in het bijzonder dat het Londen is dat in Singapore gewonnen heeft. Ik hoop dat dit een werkelijk geweldig Europees spektakel wordt en alle afgevaardigden van het Parlement zullen van harte welkom zijn, samen met de burgers uit heel Europa.
Wat betreft de specifieke aanvullende vraag van de geachte afgevaardigde kan ik hem verzekeren dat de Britse regering zich volledig bewust is van het standpunt van de Griekse regering en het al eerder tot uitdrukking gebrachte standpunt van dit Parlement inzake de Elgin Marbles. De regering van het Verenigd Koninkrijk is van mening dat dit een zaak is voor het bestuur van het British Museum, die, in het geval van het Verenigd Koninkrijk, onafhankelijk van de regering zijn.
Ik heb begrepen dat het standpunt van het British Museum luidt dat het British Museum de beste behuizing is voor de Elgin Marbles.
Ik herhaal nog eens dat dit geen zaak is waar het voorzitterschap zich mee moet bemoeien; het kan beter verder behandeld worden in bilaterale gesprekken tussen de Griekse en de Britse autoriteiten. 
David Martin (PSE ).
   – U hebt absoluut gelijk wanneer u zegt dat de zaak van de Elgin Marbles een bilaterale kwestie is tussen Griekenland en het Verenigd Koninkrijk, maar vindt u ook niet dat er een behoefte bestaat om verder te praten over het gemeenschappelijke Europese erfgoed en om wegen te vinden om Europa’s waardevolle historische schatten zo goed mogelijk met elkaar te delen? 
Douglas Alexander,
    – Het punt dat de geachte afgevaardigde maakt is belangrijk als we het hebben over werk dat in samenwerking kan worden gedaan. Ik kan hem verzekeren dat als we goed kijken naar, bijvoorbeeld, sommige kunstschatten die naar het Verenigd Koninkrijk zijn gebracht en recentelijk jaren naar andere Europese landen zijn gegaan, dit een weerspiegeling vormt van het feit dat er veel cultureel erfgoed over de interne grenzen van Europa heen gedeeld wordt.
Dat doet echter geen afbreuk aan de punten die ik gemaakt heb. In dit geval kan de zaak beter bilateraal worden besproken, tussen de respectieve nationale autoriteiten onderling. Ik zou ook mijn punt willen herhalen dat het bestuur van het British Museum het geëigende lichaam vormt met wie deze discussies gevoerd zouden moeten worden, want dit is op de eerste plaats al geen zaak voor nationale regeringen. 
De Voorzitter.
In het licht van het absolute verbod op folter en andere vormen van mishandeling hebben sommige staten de praktijk verdedigd om van terrorisme verdachte personen over te brengen naar andere staten, waarbij zij benadrukken dat zij diplomatieke toezeggingen vragen dat de gearresteerde personen niet zullen worden gefolterd. Er zijn echter meer en meer aanwijzingen dat sommige staten - zowel binnen als buiten de Europese Unie - van terreur verdachte personen gearresteerd hebben en overgeleverd aan een andere staat waarvan algemeen bekend is dat die folter als ondervragingstechniek toepast. De slachtoffers verklaren dat zij gefolterd werden en dat de staten die hen overgeleverd hadden in feite aan de staat waaraan zij overgeleverd werden een lijst van vragen verstrekt hadden, die tijdens het verhoor aan hen werden gesteld. In dat licht gezien, lijkt het "vragen van een diplomatieke toezegging dat er niet zal worden gefolterd" een duidelijke manoeuvre om juridische beperkingen te omzeilen, een praktijk die aan de kaak moet worden gesteld en waaraan een einde moet worden gemaakt.
Het verbod op folter en andere vormen van mishandeling is een "erga omnes" verplichting. Welke stappen denkt de Raad daarom te nemen om zulke schendingen van fundamentele rechtsbepalingen te voorkomen en mogelijkheden tot juridisch verhaal te bieden in gevallen waarin dergelijke praktijken hebben plaatsgevonden? 
Douglas Alexander,
    – De Raad deelt het standpunt van de geachte afgevaardigde dat onze inspanningen erop gericht moeten zijn om de strijd tegen marteling en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandelingen of straffen in de hele wereld effectiever te kunnen voeren.
Artikel 3 van de Conventie tegen Marteling, waar alle Europese lidstaten bij zijn aangesloten, bepaalt dat geen enkele staat een persoon naar een andere staat kan uitzetten, terugsturen of uitwijzen wanneer er substantiële gronden bestaan om aan te nemen dat deze persoon het gevaar loopt te worden gemarteld.
Wat betreft de bewering van de geachte afgevaardigde dat zowel binnen als buiten de Europese Unie bepaalde staten verdachten van terrorisme hebben opgepakt en van de ene staat hebben overgebracht naar een andere staat waarvan algemeen erkend wordt dat marteling daar wordt toegepast als ondervragingstechniek: de Raad is niet bekend met het bestaan van "meer en meer aanwijzingen" waarvan de geachte afgevaardigde melding maakt. Het is aan het Comité tegen Marteling, dat door de Conventie tegen Marteling is opgericht, om toezicht uit te oefenen op de tenuitvoerlegging van de Conventie.
De Raad is, en zal dat blijven, actief gecommitteerd aan het voorkomen en uitroeien van marteling en andere wrede, onmenselijke en vernederende behandelingen, in lijn met de richtlijnen van de Europese Unie inzake dit onderwerp. 
Sajjad Karim (ALDE ).
   – Ik heb het antwoord gehoord en ik ben gaarne bereid om de bewijzen die ik in mijn bezit heb te doen toekomen, via mijn kantoor, aan het betreffende Comité, alsmede aan het voorzitterschap. Het verbaast me enigszins dat zij niet over die informatie beschikken. Ik kan dit Huis in zeer duidelijke bewoordingen vertellen dat er verontrustende beschuldigingen zijn gemaakt dat lidstaten van de Europese Unie hun eigen grondgebied hebben laten gebruiken als landingsplaats voor vliegtuigen die worden gebruikt bij buitengewone uitleveringen. Lidstaten die hun grondgebied op deze wijze laten gebruiken en vliegtuigen laten vertrekken in dergelijke omstandigheden schenden op ernstige en voortdurende wijze de bepalingen van de Conventie tegen Marteling. Welke actie denkt de Raad te ondernemen om deze aantijgingen te onderzoeken, en, indien lidstaten verantwoordelijk blijken te zijn voor dergelijke schendingen, is de Raad bereid actie te ondernemen op grond van Artikel 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en bepaalde rechten van deze staten op te schorten? 
Douglas Alexander,
    – Mevrouw de Voorzitter, indachtig uw instructies zal ik het antwoord hierop kort houden. Ik neem kennis van het aanbod van de geachte afgevaardigde om bewijzen die hij kennelijk in zijn bezit heeft te overhandigen aan het Comité tegen Marteling, dat is opgezet door de Conventie tegen Marteling om toezicht te houden op de implementatie van de Conventie. Ik zou simpelweg nogmaals willen zeggen dat de Raad actief gebonden is en zal blijven aan het voorkomen en uitbannen van marteling en andere wrede, onmenselijke en vernederende behandelingen, in lijn met de richtlijnen van de Europese Unie inzake dit onderwerp. 
De Voorzitter.
In de Verklaring van de Europese Raad betreffende de bestrijding van terrorisme van 25 maart 2004 wordt van de lidstaten geeist dat zij 4 kaderbesluiten en 2 besluiten die van essentieel belang zijn voor de bestrijding van terrorisme, voor juni 2004 ten uitvoer hebben gelegd. Tevens wordt opgeroepen tot de tenuitvoerlegging, voor december 2004, van een ander kaderbesluit en tot de ratificatie van de Overeenkomst tot wederzijdse bijstand en het protocol en 3 protocollen bij het Europol-Verdrag.
Kan de Raad, nu we een jaar verder zijn, bevestigen dat alle lidstaten aan deze verplichtingen hebben voldaan? Zo niet, kan hij meedelen wat hij voornemens is te ondernemen om ervoor te zorgen dat deze maatregelen volledig ten uitvoer worden gelegd, en welke conclusies moeten worden getrokken uit de constatering van deze kloof tussen de mooie woorden en de feitelijk gemaakte vooruitgang bij het aanpakken van de misdadige bedreiging van de veiligheid? 
Douglas Alexander,
    – De stand van zaken bij de implementatie van de wetgevingsinstrumenten die relevant zijn in de strijd tegen terrorisme wordt beschreven in Document 8211/05 Add. 2 Rev. 1, dat zal worden rondgedeeld in het Europees Parlement.
De tabellen geven aan dat, hoewel niet alle instrumenten volledig zijn geïmplementeerd, er aanzienlijke vooruitgang is geboekt sinds vorig jaar. De Raad is van plan de tabellen in bovengenoemd document regelmatig bij te werken en, op die basis, met alle lidstaten de stand van zaken te bespreken met betrekking tot de implementatie. 
Sarah Ludford (ALDE ).
   – In januari rapporteerde de Commissie dat het kaderbesluit van juni 2002 over de vorming van gemeenschappelijke onderzoeksteams door slechts drie lidstaten volledig was geïmplementeerd op de daarvoor vastgestelde datum, en niet door het Verenigd Koninkrijk.
De Commissie zei dat ze veel problemen ondervond bij het verzamelen van de relevante informatie. Wordt het geen tijd om te stoppen met de traditie van de Raad om de namen van de landen die het kaderbesluit niet ten uitvoer leggen te verzwijgen? En is het niet eveneens nodig dat de Raad gebruik gaat maken van de bepalingen van het huidige Verdrag om de hopeloos inefficiënte en ondemocratische intergouvernementele bepalingen op het gebied van wetshandhaving over te hevelen naar de bevoegdheidssfeer van de Gemeenschap, zodat de lidstaten gezamenlijk over een adequate wetshandhaving kunnen besluiten? Hoe gaan we anders ooit de criminaliteit en het terrorisme bestrijden? 
Douglas Alexander,
    – Mevrouw de Voorzitter, ik neem kennis van de strekking van de vraag. De specifieke kwestie die hier aan de orde wordt gesteld is een onderwerp waar ik tijdens het komende voorzitterschap zeker naar zal kijken. Ik zou echter willen zeggen, als antwoord op de algemene vraag waarom de Europese Unie niet meer vooruitgang heeft geboekt op het terrein van de antiterrorismewetgeving, dat belangrijk voorbereidend werk voor deze antiterrorismewetgeving is verricht door eerdere voorzitterschappen. We verwachten dat we tijdens ons voorzitterschap overeenstemming zullen kunnen bereiken over een kaderbesluit over de uitwisseling van informatie en het Europees bewijsverkrijgingsbevel.
Het kaderbesluit over de bewaring van gegevens heeft vertraging opgelopen vanwege zorgen over de rechtsgrondslag en het ontbreken van overeenstemming tussen de lidstaten. 
De Voorzitter.
De hoogste Turkse rechtbank heeft op 25 mei 2005 besloten dat de lerarenorganisatie Egitim Sen moet worden ontbonden. Daarmee verliest de organisatie het recht om haar ca. 200.000 leden te vertegenwoordigen in onderhandelingen met overheden en werkgevers.
De achtergrond van deze kwestie is dat Egitim Sen zich in haar voorschriften en beleidsdocumenten inzet voor het recht op onderwijs in de moedertaal voor alle kinderen en het recht van ieder mens om zich tegen zijn eigen culturele achtergrond te ontwikkelen. De hoogste rechtbank is van mening dat dit in strijd is met de grondwet van de Republiek Turkije, waarin staat dat al het onderwijs in het Turks wordt gegeven.
De Commissie heeft eerder bekrachtigd dat er in Turkije nog steeds aanzienlijke beperkingen van het recht op vereniging, het recht op het sluiten van collectieve overeenkomsten en het stakingsrecht zijn, en dat Turkije niet voldoet aan de normen van de Internationale Arbeidsorganisatie.
Welke consequenties heeft de uitspraak van de hoogste Turkse rechtbank volgens de Raad voor het streven van Turkije naar het lidmaatschap van de EU? 
Douglas Alexander,
    – Het is de geachte afgevaardigde ongetwijfeld bekend dat toen werd besloten dat Turkije in voldoende mate voldeed aan de politieke criteria van Kopenhagen om een begin te maken met de toetredingsonderhandelingen, de Europese Raad van 16 en 17 december 2004 in duidelijke bewoordingen heeft gesteld dat de Unie de voortgang van het hervormingsproces in Turkije van dichtbij zou blijven volgen. In die context gezien is het specifieke geval dat door de geachte afgevaardigde wordt genoemd bekend en wordt het van nabij gevolgd.
Zonder in te gaan op details van de recente uitspraak van het Turkse hooggerechtshof, kan het voorzitterschap zeggen dat deze uitspraak tot enige bezorgdheid heeft geleid bij de Unie met betrekking tot het respect voor zowel de vrijheid van meningsuiting als de vrijheid van vereniging, alsook voor de culturele rechten van minderheden. De gerechtelijke procedure is nog niet afgerond en de vakbondsorganisatie in kwestie heeft ook verklaard dat zij mogelijk in beroep zal gaan bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
Het voorzitterschap kan de geachte afgevaardigde niettemin hier en nu verzekeren dat, indien dat nodig zal blijken, en met inachtneming van het beginsel van onafhankelijkheid van de rechtspraak, de Unie deze zaak zeker aan de orde zal stellen bij de Turkse autoriteiten, zoals zij dat vaker doet in de verschillende fora voor politieke dialoog en in de organen van de associatie-overeenkomst als het gaat over problemen die zich voordoen bij de uitvoering van het hervormingsproces. 
Jonas Sjöstedt (GUE/NGL ).
    Ik wil het voorzitterschap graag bedanken voor dit antwoord en vooral voor de belofte om deze concrete kwestie rond deze Turkse lerarenorganisatie aan de orde te stellen middels rechtstreekse bilaterale contacten met Turkije.
Dit zeer opmerkelijke besluit betekent niet alleen een schending van fundamentele vakbondsrechten en van het recht van organisatie. Het betekent ook een schending van de vrijheid van meningsuiting in Turkije en van de rechten van minderheden, in één en hetzelfde besluit. Ik vind deze kwestie dan ook cruciaal voor de democratische geloofwaardigheid van Turkije.
Ik wil ook nog de volgende vraag aan het voorzitterschap stellen: kunnen er onderhandelingen met Turkije over het EU-lidmaatschap worden gestart, zolang in dat land dit soort besluiten wordt genomen? 
Douglas Alexander,
    Met alle respect voor het punt dat de geachte afgevaardigde maakt, maar het is belangrijk dat we erkennen dat de Turkse regering in de laatste paar jaren enorme progressie heeft geboekt door middel van het aannemen van een serie grondwettelijke en wetgevende hervormingsmaatregelen. Belangrijke hervormingen betreffen de afschaffing van de doodsstraf, nieuwe beschermingsmaatregelen tegen marteling, grotere vrijheid van meningsuiting, vereniging en godsdienst, ratificatie van internationale overeenkomsten over mensenrechten, meer culturele rechten voor de Koerden en anderen, en het terugdringen van de rol van de militairen in de regering.
Op de Europese Raad van december waarnaar ik verwees, werd de aanbeveling van de Commissie van 6 oktober onderschreven, en werd gesteld dat - en ik citeer weer - “Turkije in voldoende mate beantwoordt aan de politieke criteria van Kopenhagen om toetredingsonderhandelingen te openen”. In de conclusies van de Raad werd de bevredigende vooruitgang die Turkije heeft geboekt in zijn ingrijpende hervormingsproces toegejuicht en het vertrouwen uitgesproken dat Turkije dat hervormingsproces zal weten voort te zetten.
De stand van zaken in Turkije op het gebied van de mensenrechten zal tijdens de toetredingsonderhandelingen zeer nauwkeurig worden onderzocht. We blijven erop vertrouwen dat aan alle resterende punten van zorg tijdens dat toetredingsproces gewerkt zal worden. 
David Martin (PSE ).
   Hooggerechtshoven zijn per definitie zelfstandig opererende lichamen en ik denk dat u absoluut gelijk heeft wanneer u benadrukt dat dit ene ongelukkige en ongerechtvaardigde besluit geenszins de voortgang van Turkije op weg naar het lidmaatschap van de Europese Unie mag belemmeren. Turkije heeft, zoals u in hoofdlijnen heeft aangegeven, grote inspanningen verricht om aan de Europese normen te voldoen en we zouden dit ene incident niet groter moeten maken dan het is. Is de Raad het hiermee eens? 
Douglas Alexander,
    Ik kan het helemaal eens zijn met de opvattingen van mijn landgenoot. Ik kan zonder meer en in alle ernst zeggen dat er reële en belangrijke vooruitgang is geboekt. Er moet duidelijk nog veel werk gebeuren, maar het zou treurig zijn als degenen die bezwaren van algemenere aard hebben inzake deze kwestie, niet zouden erkennen dat dit slechts één besluit is in een proces dat verder de goede kant op gaat, hoewel er natuurlijk nog veel vooruitgang moet worden geboekt. 
Åsa Westlund (PSE ).
    Ook ik juich het antwoord van de Raad op de vraag toe, maar ik wil nog graag enige toelichting.
Vindt de Raad dat de grondwet van Turkije in zijn huidige vorm, zoals die nu door het Turkse hooggerechtshof is geïnterpreteerd, verenigbaar is met het Handvest van de grondrechten van de EU? Ik denk dan speciaal aan artikel II-72 over de vrijheid van vergadering en vereniging, waarin het recht om vakverenigingen op te richten speciaal wordt benadrukt, en de artikelen II-81 en II-82 in hetzelfde Handvest, over non-discriminatie en over eerbiediging van taalkundige verscheidenheid. 
Douglas Alexander,
    Het baart ons zonder meer zorgen dat op 25 mei het hooggerechtshof heeft besloten tot het ontbinden van Egitim Sen, op grond van de overweging dat de statuten van Egitim Sen strijdig zouden zijn met de grondwet omdat erin gepleit wordt voor onderwijs in de moedertaal. Het besluit is met name teleurstellend aangezien de zaak tweemaal door het Turkse arbeidsgerecht was geseponeerd met de aantekening dat onderwijs in de moedertaal is toegestaan onder de Europese wet. Ik zou het algemene punt met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting willen herhalen dat de vrije meningsuiting in Turkije in opkomst is en tot bloei begint te komen. Recente hervormingen houden onder andere in dat radio- en televisie-uitzendingen en onderwijs in het Koerdisch worden toegestaan, en amendementen op de grondwet versterken de persvrijheid en behelzen de erkenning dat de internationale verplichtingen van Turkije op het gebied van mensenrechten boven de Turkse wet uitgaan.
Er zijn steeds meer aanwijzingen dat de rechterlijke macht zich in toenemende mate beroept op de uitspraken van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens als grondslag voor zijn eigen vonnissen. Dit zal zeker worden door alle leden van dit Parlement worden toegejuicht. 
De Voorzitter.
Wanneer zal de Raad het akkoord nakomen betreffende het starten van rechtstreekse handelsbetrekkingen met het noorden van Cyprus? 
Douglas Alexander,
    De Raad heeft zich al verschillende malen over dit onderwerp uitgesproken. Mag ik u er in elk geval aan herinneren dat de Raad altijd standvastig is geweest in zijn steun voor inspanningen die gericht zijn op de hereniging van Cyprus en in zijn wens om alle Cyprioten in de nabije toekomst te zien samenleven als burgers van een herenigd eiland binnen de Europese Unie. Het is tegen deze achtergrond en met dit in gedachten dat de Europese Unie maatregelen aan het bestuderen is die een einde moeten maken aan de geïsoleerde positie van de Turks-Cypriotische gemeenschap en de hereniging van Cyprus moeten bevorderen.
Meer specifiek, met betrekking tot de voorstellen van de Commissie inzake een deel van het financiële steuninstrument voor de stimulering van de economische ontwikkeling van de Turks-Cypriotische gemeenschap en van uitwisselingen met gebieden waarover de Cypriotische Republiek geen daadwerkelijke controle uitoefent, is er door organen van de Raad al belangrijk werk verricht. Het feit dat voor bepaalde problemen - met name die betrekking hebben op de rechtstreekse uitwisselingen - nog geen oplossing is gevonden, betekent dat deze twee voorstellen nog niet kunnen worden aangenomen. Echter, de Raad kan de geachte afgevaardigde bij monde van het voorzitterschap verzekeren dat hij de economische integratie van het eiland zal blijven aanmoedigen en de contacten tussen de twee Cypriotische gemeenschappen en binnen de Europese Unie zal blijven bevorderen. 
Chris Davies (ALDE ).
   Ik heet de minister welkom in dit Parlement. Ik hoop dat dit voor hem een prettige ervaring is.
Ik vroeg me af of hij me zou kunnen vertellen of hij het wel of niet eens is met de opmerkingen van president Papadopoulos, die onlangs heeft gezegd dat voorstellen om directe handel met Noord-Cyprus te openen geen reëel of wezenlijk economisch effect zouden hebben, maar zouden neerkomen op tegemoetkoming aan de politieke eis om het noorden meer politiek gewicht te geven?
Is hij het met me eens dat de behandeling van de Turkse Cyprioten - per slot van rekening burgers van de Europese Unie - door hun buren op dat eiland, die feitelijk neerkomt op niets minder dan economische apartheid, onaanvaardbaar is en beëindigd dient te worden, en kan hij een indicatie geven van de praktische stappen die dit voorzitterschap in het komende half jaar gaat nemen om dit te bewerkstelligen? 
Douglas Alexander,
   Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vraag. Over de vraag of ik een prettige ervaring heb: ik denk dat het nog te vroeg is om daar iets over te kunnen zeggen.
Op het belangrijke punt van de noodzaak voor directe handel met Noord-Cyprus en de vraag die mij gesteld werd met betrekking tot standpunten die door anderen naar voren zijn gebracht, blijft de positie van de Raad zoals die eerder uiteengezet is. We blijven geloven dat directe handel zal helpen om het verschil in economische ontwikkeling tussen het noorden en het zuiden van het eiland te verkleinen, omdat het de economische samenwerking tussen de twee gemeenschappen en het opzetten van grensoverschrijdende ondernemingen zal bevorderen. Hulp bij de economische integratie van het eiland zou ook de vooruitzichten voor hereniging aanzienlijk verbeteren, aangezien het bereiken van een akkoord daardoor eenvoudiger, en, ik zeg het maar eerlijk, ook goedkoper zou worden.
Wat betreft de specifieke acties die zullen worden ondernomen onder het voorzitterschap van het Verenigd Koninkrijk, zou de regering graag zien dat er zo snel mogelijk overeenstemming wordt bereikt over deze regelingen, om uitvoering te kunnen geven aan het aan de Raad toegekende mandaat tot beëindiging van het isolement van de Turks-Cyprioten. Wij zullen dus, in overleg met de Commissie en andere lidstaten, verder werken aan de dossiers die het Luxemburgse voorzitterschap aan ons heeft overgedragen. 
De Voorzitter.
De overvallen van het Birmaanse leger op Shan-burgers en de ernstige mensenrechtenschendingen in de Shan-staat (Birma) nemen aanzienlijk toe. Welke concrete stappen neemt de Raad om de Birmaanse autoriteiten onder druk te zetten zodat zij een eind maken aan het brute optreden in de Shan-provincie en de noodzakelijke bescherming en humanitaire hulp bieden aan vluchtelingen die dagelijks de grens met Thailand over vluchten ? 
Douglas Alexander,
    – De Raad heeft de Birmaanse leiders tijdens verschillende ontmoetingen op zijn bezorgdheid over de mensenrechten in Birma gewezen. De laatste keer was op 6 mei jongstleden tijdens een ministeriële ontmoeting met Birma in de marge van de ministerconferentie van de Asean in Kyoto.
Tijdens de ministeriële ontmoeting tussen de EU en de Asean in Jakarta in maart heeft het voorzitterschap een gesprek gehad met een hooggeplaatste Birmaanse ambtenaar. Wij hebben hem meegedeeld dat de Europese Unie zich grote zorgen maakt en zijn autoriteiten aangespoord om te trachten een dialoog tot stand te brengen met alle politieke en etnische groepen in het land om de verzoening en de democratie in Birma te bevorderen.
Ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van Aung San Suu Kyi op 17 juni 2005 heeft het voorzitterschap een verklaring namens de Europese Unie afgelegd. Daarin herhaalt het nogmaals dat het bezorgd is over de huidige situatie in Birma en over de nieuwe spanningen tussen de verschillende nationaliteiten, met name de Shan-staat en de Karen. In de verklaring wordt erop gewezen dat de Europese Unie zich ertoe verbonden heeft de nationale verzoening en het respect voor de mensenrechten en de democratie in Birma te ondersteunen en verzoekt de State Peace and Development Council een echte dialoog met de NLD en de etnische vertegenwoordigers aan te knopen om vreedzame, politieke oplossingen te zoeken, die rekening houden met hun legitieme bezorgdheid. 
Mairead McGuinness (PPE-DE ),
   – Namens Simon Coveney, die dit punt aan de orde heeft gesteld, dient de volgende vraag aan de Raad te luiden: hoe, met het oog op wat u net zei, doeltreffend zijn deze acties gebleken en welke verdere stappen worden overwogen? Ik geloof niet dat er ook maar iemand van overtuigd is dat de acties tot nu toe veel hebben opgeleverd. 
Douglas Alexander,
    – Ik spreek vandaag als vertegenwoordiger van het voorzitterschap, maar ik kan u verzekeren, met name uit hoofde van mijn vorige functie als minister van Buitenlandse Zaken in de regering van het Verenigd Koninkrijk, dat ik zeer goed besef welke inspanningen de Britse regering en Europa in het algemeen hebben geleverd in hun gemeenschappelijk streven om een oplossing te vinden voor de huidige mensenrechtenschendingen in Birma.
Wij hebben ons er tegenover Birma toe verbonden de mensenrechten, de democratisering en de duurzame ontwikkeling zoveel mogelijk te bevorderen met alle instrumenten waarover wij beschikken. Het doet mij dan ook genoegen te melden dat de Europese Unie een toonaangevende rol blijft spelen in de internationale inspanningen om druk uit te oefenen, opdat de mensenrechtensituatie in Birma zou verbeteren. Oppositiegroepen, waaronder de Nationale Liga voor Democratie, erkennen en verwelkomen de politieke en praktische steun van de Europese Unie.
Een reeks uiterst kritische resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en van de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties hebben de mensenrechtenschendingen in de verf gezet. Bij de Birmaanse autoriteiten kan er geen onzekerheid meer bestaan over onze standpunten. Op 6 mei heeft de trojka van de EU de Birmaanse minister van Buitenlandse Zaken zelf in Kyoto meegedeeld dat wij ons grote zorgen maken over de situatie in Birma.
Wij geloven nog steeds dat het van essentieel belang is, dat het regime een echte en veelomvattende dialoog aanknoopt met Aung San Suu Kyi en de Nationale Liga voor Democratie en met vertegenwoordigers van de etnische groepen. Alleen een dergelijke dialoog kan leiden tot een vreedzame, democratische toekomst voor alle groepen van de Birmaanse bevolking.
Ik zou echter nog een aanvullende opmerking willen maken. Ik ben weliswaar trots op het werk van de Europese Unie en haar lidstaten in verband met deze kwestie, maar daarnaast moet men ook toegeven dat het net zo belangrijk is, dat de Aziatische buurlanden van Birma actie blijven ondernemen en zich blijven inspannen om de mensenrechtenschendingen aan te pakken. Wij waren teleurgesteld dat de eerdere resoluties van de Verenigde Naties er niet in geslaagd zijn de actieve steun van de andere Aziatische partners te verwerven voor het soort initiatieven die nodig zijn om het Birmaanse regime voldoende onder druk te zetten. Ik kan u dan ook verzekeren dat het voorzitterschap op Europees niveau druk zal blijven uitoefenen, maar wij zijn ons bewust van de verantwoordelijkheid van anderen buiten Europa om eveneens bij de Birmaanse autoriteiten te blijven aandringen op verandering. 
De Voorzitter.
Is de Raad voornemens een verklaring af te leggen over de bescherming van minderheden in de EU en de toekomst van het Bureau voor de grondrechten van de EU of deze punten in zijn werkprogramma op te nemen? 
Douglas Alexander,
   – De Raad ondersteunt het idee voor het oprichten van een Europees bureau voor de mensenrechten, dat een belangrijke rol zal spelen bij het verbeteren van de coherentie en de samenhang in het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie. Nu de Europese Commissie het voorstel voor de oprichting van het Bureau voor de grondrechten heeft goedgekeurd, zal de Raad dit voorstel ter bestudering voorleggen aan een werkgroep.
Wat de bescherming van minderheden betreft, zou ik de geachte afgevaardigde eraan willen herinneren dat wij reeds wetgeving hebben aangenomen in een poging om discriminatie op grond van ras of etnische afkomst, godsdienst of geloof, handicap, leeftijd en seksuele geaardheid aan te pakken. In 2006 moet de Europese Commissie verslag uitbrengen over de stand van zaken met betrekking tot de omzetting van de Richtlijnen 2000/43/EG en 2000/78/EG. Bovendien neemt de Raad kennis van de mededeling van de Europese Commissie van 1 juni 2005 over non-discriminatie en gelijke kansen voor iedereen. In deze kaderstrategie stelt de Commissie voor een raadgevende groep op hoog niveau in het leven te roepen, die de sociale en arbeidsmarktintegratie van benadeelde etnische minderheden zal bestuderen.
Onder Brits voorzitterschap zullen de Raad en het Europees Parlement een ontwerpbeschikking van de Commissie betreffende het Europees Jaar voor Gelijke kansen voor iedereen in 2007 behandelen. Dit voorstel is opgebouwd rond vier hoofdthema’s: rechten, met name de bewustmaking van het recht op gelijkheid en non-discriminatie; vertegenwoordiging, dat wil zeggen het debat aanzwengelen over manieren om de participatie van ondervertegenwoordigde groepen in de samenleving te verbeteren; erkenning, met andere woorden verscheidenheid aanvaarden en huldigen; en respect en verdraagzaamheid, om de samenhang van de samenleving te bevorderen. De totale ontwerpbegroting bedraagt 13,6 miljoen euro. Deze omvat zowel de voorbereidende acties in 2006 als de activiteiten die in het Europese Jaar 2007 zelf plaatsvinden. 
Claude Moraes (PSE ).
   – Ik hoop dat het Schots niet al te zeer overheerste. De fungerend voorzitter van de Raad is glashelder. In tegenstelling tot een paar andere leden, zou ik hem zonder enige ironie in zijn functie willen verwelkomen en bedanken voor dit erg positieve antwoord.
Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad eraan herinneren dat het Verenigd Koninkrijk alle door hem vermelde richtlijnen heeft toegepast. Wij zijn koplopers op dit vlak. Heel wat lidstaten hebben de antidiscriminatiewetgeving nog niet ten uitvoer gelegd.
Mag ik u vragen of u het met mij eens bent dat het EU-agentschap voor de Grondrechten, waarvoor in dit Parlement ruime steun aanwezig is, onder uw toezicht veel verder ontwikkeld kan worden en dat wij die lidstaten die de antidiscriminatiewetgeving nog niet hebben toegepast, moeten verzoeken dit zo snel mogelijk te doen? 
Douglas Alexander,
    – Ik dank de geachte afgevaardigde voor zijn vraag. Ik zal rekening houden met het verzoek iets langzamer te spreken. Ik hoop dat de opmerking mijn snelheid betrof en niet mijn accent. Indien u de indruk heeft dat ik mijn eerste antwoorden wat te snel heb gegeven, kan ik u verzekeren dat ik dit alleen heb gedaan om zoveel mogelijk vragen te kunnen beantwoorden binnen onze beperkte tijd voor het Vragenuur vandaag.
Ik dank de geachte afgevaardigde eveneens voor zijn erkentelijkheid voor het werk van de regering van het Verenigde Koninkrijk in deze specifieke materie. Ik vond persoonlijk dat het een fungerend voorzitter niet betaamt over zichzelf de loftrompet te steken, maar ik neem nota van de opmerkingen van de afgevaardigde. Ik dank hem ook voor zijn hartelijke woorden van verwelkoming in mijn huidige rol.
Het Verenigd Koninkrijk verwelkomt, net als het voorzitterschap, het voorstel van de Commissie om een agentschap voor de grondrechten op te richten. Wij willen een effectief, onafhankelijk agentschap met duidelijk afgebakende doelstellingen, zodat er geen overlapping ontstaat met het werk van andere, reeds bestaande instellingen. Dit heb ik vanochtend nog besproken met de collega’s van de Raad van Europa aan de overzijde van de rivier.
Volgens ons moet het agentschap prioriteit verlenen aan onderwerpen zoals racisme en vreemdelingenhaat en zich daarbij baseren op het werk van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat. Wij zullen met de andere lidstaten samenwerken om de details tijdens ons voorzitterschap verder te ontwikkelen. 
Philip Bushill-Matthews (PPE-DE ).
   – Ik wil geen afbreuk doen aan de ernstige vraag van mijn goede vriend en collega Claude Moraes, maar ik stel vast dat u voor dit specifieke agentschap bent. Ik vroeg me af of u ons zou kunnen vertellen hoeveel agentschappen de EU volgens u nodig heeft en of u het met mij eens bent dat de EU over het algemeen behoefte heeft aan minder agentschappen en meer actie? 
Douglas Alexander,
    – Het is bij het beantwoorden van de vraag van de geachte afgevaardigde niet mijn bedoeling in te gaan tegen de consensus die opeens in de zaal lijkt te zijn ontstaan, maar volgens mij is er geen tegenstelling tussen het oprichten van een noodzakelijk agentschap dat belangrijk werk verricht en een actie van de Europese Unie. Misschien verschillen wij hierover gewoon van mening. 
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Meneer de Minister, ik heet u welkom bij uw debuutoptreden in het Europees Parlement. In verband met het Agentschap voor de grondrechten maak ik mij ernstig zorgen over mogelijke overlapping met het reeds bestaande en uitstekende werk van ons eigen Parlement in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het werk van de Raad van Europa en de mensenrechtencommissie van de VN.
Hoe kunt u garanderen dat er geen overlapping zal plaatsvinden en dat er dus geen geld van de Europese belastingbetaler verspild zal worden? 
Douglas Alexander,
    – Ik ben me terdege bewust van het risico waar u op wijst. We hebben hier vanmorgen nog langdurig over gepraat met de Raad van Europa, die ook vond dat we duplicering moesten proberen te vermijden. Ik wil geen woorden als “synergie” of “complementair” gebruiken om te verhullen dat u een belangrijke vraag hebt gesteld. U vindt dat de rol van het Bureau van de grondrechten strikt moet worden gedefinieerd.
Ik geloof dat het voorzitterschap duidelijk moet maken dat er stappen zullen worden ondernomen om te verhinderen dat het Bureau voor de grondrechten tot duplicering leidt. Dat is het risico waar u in uw vraag op wijst. De Raad heeft nauw samengewerkt met de Raad van Europa, die de oprichting van het Bureau voor de grondrechten steunt. Wij geloven dat er in de raad van beheer van het Agentschap voor de grondrechten een vertegenwoordiger van de Raad van Europa kan worden opgenomen, alsook een waarnemer van het voorgestelde Europees instituut voor gelijke behandeling. Op die wijze kunnen we duplicering vermijden. We zullen hier steeds goed op moeten letten. Ik ben daarom heel blij met uw vraag. We zullen voor deze kwestie niet vandaag nog een oplossing vinden; we zullen er tijdens de eerstvolgende weken en maanden over moeten nadenken.
De Voorzitter.
Is de Raad op de hoogte van de exorbitante vergoedingen die sommige banken in de EU rekenen voor het overmaken van geld? Zo moest een inwoner van mijn kiesdistrict onlangs bijna € 1.000 betalen voor een overmaking van een bank in Spanje naar het VK. Is de Raad bereid een regeling voor de vergoedingen van kosten te overwegen die aan Europese bankcliënten kan worden opgelegd voor geldovermakingen op de interne markt? 
Douglas Alexander,
    – De Raad verwijst naar het antwoord op schriftelijke vraag E- 229/02. Verordening (EG) nr. 2560/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 2001 over grensoverschrijdende betalingen in euro’s is vanaf 1 juli 2002 van kracht voor elektronische betalingstransacties, geldopnames en betalingen met een betaalkaart. De Verordening is op 1 juli 2003 ook van kracht geworden voor kredietovermakingen. In deze Verordening wordt bepaald dat de bankkosten die financiële instellingen mogen opleggen voor grensoverschrijdende overmakingen tussen de lidstaten in de eurozone moeten aansluiten bij de bankkosten die voor gelijksoortige transacties binnen de lidstaat in kwestie worden berekend. Andere lidstaten kunnen de Verordening toepassen op grensoverschrijdende betalingen en kredietovermakingen in hun eigen munt.
Men zij erop gewezen dat alleen de Commissie het recht van initiatief heeft met betrekking tot de Gemeenschapsverordening waar u naar verwijst. Indien de Commissie in dit opzicht een voorstel doet, zal de Raad dat voorstel uiteraard in overweging nemen.
Robert Evans (PSE ).
   – Hartelijk dank voor uw antwoord. Ook ik ben bekend met Verordening van de Raad van 2001, waar u uitvoerig naar verwezen heeft.
Laten we die rechtsregel nu even voor wat ze is. Vindt u persoonlijk dat internationale banken enorme hoeveelheden geld mogen verdienen aan mensen die binnen de interne markt geld willen overmaken, als die overmaking tegenwoordig niets meer inhoudt dan een druk op de knop van een computer? 
Douglas Alexander,
    – We mogen niet vergeten dat er ook op andere manieren enorme hoeveelheden geld worden verdiend met een druk op een knop. Dat vloeit voort uit de aard van de internationale kapitaalmarkten. In het Verenigd Koninkrijk hebben we ervaring met dit soort zaken, al was dat – gelukkig – voordat deze regering aan de macht kwam.
U brengt wel degelijk een belangrijk punt aan de orde. Als u hierover verder wilt corresponderen, dan zal ik ervoor zorgen dat u vragen en opmerkingen bij de juiste personen terecht komen.
Mairead McGuiness (PPE-DE ).
   – Ik wil u het geval voorleggen van een kiezer die mij zojuist een e-mail heeft gestuurd over de belachelijk hoge bedragen die de FIFA vraagt voor kaartjes voor het WK van 2006. Dat kan voor u met het oog op de Olympische Spelen in Londen interessant zijn. Deze kiezer moest behalve voor de kaartjes ook nog eens 24 euro betalen om zijn MasterCard te kunnen gebruiken. De kaartjes zelf kostten 149 euro. Ik vraag mij net als mijn collega af of het niet eens tijd wordt om aandacht te besteden aan het feit dat er zoveel geld kan worden verdiend door mensen die zo weinig doen.
Douglas Alexander,
    – U brengt hier namens uw kiezer een belangrijke zaak aan de orde. Ik ben zelf een Schot, en daarom is de hele kwestie van de kaartjes voor het WK voor mij eigenlijk alleen theoretisch interessant. Ik ben er evenwel van overtuigd dat andere leden van dit Parlement meer belang hechten aan deze kwestie dan wij in Schotland doen.
Ik heb met betrekking tot de oorspronkelijk vraag echter al duidelijk gemaakt dat alleen de Commissie het recht van initiatief heeft op het gebied van deze Gemeenschapsverordening. Als u twijfels heeft over de door u genoemde transactie met een credit card zult u die dus aan de Commissie moeten voorleggen.
De Voorzitter.
   Aangezien de vragen 9, 10 en 11 over een soortgelijk onderwerp gaan, worden zij gezamenlijk behandeld.
De eerste hoopgevende signalen voor een democratische toekomst in Libanon hebben de laatste tijd plaats moeten maken voor een zeker pessimisme, vooral na de moord op journalisten en de lage opkomst bij de verkiezingen - in het bijzonder van de zijde van religieuze minderheden - in gebieden die worden gecontroleerd door de pro-Iraanse Hezbollah-militie.
Een van de middelen die deze terreurorganisatie gebruikt om haar boodschap van haat en geweld te verspreiden is de uitzending van haar programma's via het telecombedrijf HISPASAT, dat gedeeltelijk eigendom is van een EU-lidstaat.
Meent de Raad niet dat dit indruist tegen de richtlijn "Televisie zonder grenzen", inzonderheid artikel 22 daarvan, en haaks staat op de conclusies van de Raad van ministers van Onderwijs, Jeugd en Cultuur van 23-24 mei 2005?
Kan de Raad ervoor zorgen dat de Libanese bevolking niet langer het doelwit is van terreuroproepen via Europese media?
Hoewel door alle regelgevende instanties in de sector audiovisuele media is bevestigd dat met de inhoud van de programma's van al-Manar de Europese richtlijn televisie zonder grenzen wordt overtreden, wordt al-Manar in Europa nog steeds uitgezonden en vanuit Europa worden de programma's verder geleid naar andere regio's van de wereld: Het Spaanse Hispasat (dat deels in het bezit is van de overheid) en het Franse Eutelsat blijven al-Manar zendvermogen aanbieden.
Het is verbazend dat Hispasat weet dat al-Manar aanzet tot haat, maar nog steeds geen concrete maatregelen heeft genomen om dit soort afgrijselijke uitzendingen op te schorten, gezien het feit dat Eutelsat in Frankrijk van de regering opdracht heeft gekregen al-Manar uit de lucht te nemen en aan deze opdracht heeft voldaan.
Voorts leveren Arabsat (in Saoedische handen) en Nilesat (in Egyptische handen) al-Manar in het grootste deel van Europa nog steeds rechtstreeks aan Europese kijkers, en jongeren worden opgeroepen tot zelfmoordbomaanslagen.
Is de Raad voornemens dit probleem ter sprake te brengen bij de regeringen van Spanje, Frankrijk, Saoedi-Arabië en Egypte om ervoor te zorgen dat aan deze toestand zo spoedig mogelijk een eind komt?
Hoe kan de EU volhouden dat zij al haar verantwoordelijkheden in de strijd tegen het terrorisme ernstig neemt als zenders zoals al-Manar ongestoord hun propaganda voor terrorisme via de media kunnen voortzetten, hoewel deze gang van zaken reeds lang bekend is?
In maart 2005 heeft de Europese Commissie een bijeenkomst van de Europese Audiovisuele Regelgevende Overheden (EPRA) bijeengeroepen; bij die gelegenheid werd opnieuw onderstreept dat artikel 22bis van de Richtlijn Televisie zonder grenzen uitdrukkelijk uitzendingen verbiedt die aansporingen tot haat op grond van ras, geslacht, godsdienst of nationaliteit bevatten. Op die bijeenkomst werd voorts overeengekomen dat deze bepalingen eveneens gelden voor omroepen van derde landen die gebruikmaken van frequenties en satellietfaciliteiten van of satelliettransmissie via lidstaten.
Al-Manar zet aan tot haat, geweld en zelfmoordaanslagen, verspreidt antisemitisch materiaal en eerbiedigt geenszins de fundamentele rechten. Al-Manar maakt voor zijn uitzendingen gebruik van de satellietfaciliteiten en -capaciteit van Hispasat (ten dele in handen van de Spaanse regering) en Globecast, een filiaal van France Telecom. Vanuit zijn station in Beiroet zendt Al Manar ook uit naar Arabsat () en Nilesat () die vertakkingen in het overgrote deel van Europa hebben.
Welke stappen denkt de Raad te ondernemen om een einde te maken aan deze terroristische propaganda die doordringt tot Europa en andere delen van de wereld? Zijn de Saudisch-Arabische en Egyptische autoriteiten gewaarschuwd? Is hen gevraagd actie te ondernemen en verantwoord op te treden in de gezamenlijke strijd tegen het terrorisme? 
Douglas Alexander,
    – Mevrouw de Voorzitter, ik ben gaarne bereid de vragen nrs. 9, 10 en 11 gezamenlijk te behandelen.
Zoals u weet werkt de Raad actief mee aan de bestrijding van het aanzetten tot haat in uitzendingen. Artikel 22a van de Richtlijn Televisie zonder Grenzen bepaalt dat lidstaten ervoor moeten zorgen dat uitzendingen niet aanzetten tot haat op grond van ras, geslacht, religie of nationaliteit. De Richtlijn is echter niet van toepassing op uitzendingen die uitsluitend voor ontvangst in derde landen bestemd zijn of zenders die niet onder de jurisdictie van een lidstaat vallen.
De Franse, Nederlandse en Spaanse autoriteiten hebben op basis van voornoemde Richtlijnen maatregelen genomen en die zijn doeltreffend geweest: al-Manar wordt niet langer uitgezonden door in de EU gevestigde satellietondernemingen en de Richtlijn Televisie zonder Grenzen is niet langer op deze uitzendingen van toepassing.
De Raad heeft op 23 mei een discussie gevoerd over het aanzetten tot haat in uitzendingen vanuit landen buiten de Europese Unie en daarbij een inventaris opgemaakt van de stappen die worden ondernomen om een antwoord te formuleren op de problemen die samenhangen met satellietuitzendingen van kanalen uit derde landen die in de Europese Unie ontvangen kunnen worden. Aan die discussie is een vergadering van de voorzitters van de nationale zendautoriteiten voorafgegaan. Die hebben bij deze op 17 maart 2005 gehouden vergadering besloten de samenwerking tussen de regelgevende autoriteiten te versterken en voor dat doel concrete maatregelen opgesteld. Van belang is vooral dat er informatie wordt uitgewisseld over kanalen die in de lidstaten een vergunning hebben, reden waarom er bij elke nationale autoriteit een contactpunt is gecreëerd. De delegaties bij de Raad hebben kennis genomen van de voorstellen en maatregelen ter bestrijding van het aanzetten tot haat in uitzendingen. Ze erkennen dat er moet worden nagedacht over methoden om dit soort materiaal binnen de context van de Richtlijn Televisie zonder Grenzen doeltreffender te bestrijden. Dit instrument zal om te beginnen aangepast moeten worden aan de meest recente technologische ontwikkelingen.
Paulo Casaca (PSE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik wil het Brits voorzitterschap graag bedanken voor dit duidelijke en afgemeten antwoord. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik hoop dat u en uw medewerkers succes zullen ondervinden bij het bedenken van oplossingen voor de problemen waar we nu mee geconfronteerd gaan worden. De kwestie die nu aan de orde werd gesteld heeft echter te maken met het volgende probleem – de betrekkingen van de Europese instellingen met degenen die in derde landen aanzetten tot terrorisme.
Ik heb vandaag uit de pers vernomen dat er in Iran actief campagne wordt gevoerd om mensen aan te zetten zelfmoordaanslagen uit te voeren in Israël en Irak.
Ik zou graag willen weten wat het Voorzitterschap hierover te zeggen heeft. 
Douglas Alexander,
    – Ik dank u voor uw hartelijke woorden en uw beste wensen bij het begin van ons voorzitterschap. Ik heb in mijn eerste antwoord proberen aan te geven dat we elk optreden dat aanzet tot het soort terroristische daden en gewelddadige acties dat u beschrijft ronduit veroordelen. Ik hoop dat mijn eerdere opmerkingen duidelijk maken dat we dit probleem heel serieus nemen.
Charles Tannock (PPE-DE ).
   – Ik dank u voor uw weloverwogen antwoord en voor het feit dat de Britse regering nu eindelijk overweegt de zogenaamde politieke vleugel van Hezbollah te verbieden. Er is namelijk geen verschil tussen de politieke en de militaire vleugel van deze beweging.
Vandaag is een heel belangrijke dag voor de stad die ik vertegenwoordig – Londen. We weten nu dat we de Olympische Spelen van 2012 mogen organiseren. De premier heeft vanuit Singapore de boodschap overgebracht dat de Spelen gezien moeten worden als een middel om de vrede en vriendschap tussen landen te bevorderen en het soort haat waar we het over hebben tegen te gaan.
Wat kan er verder worden gedaan om te verhinderen dat in EU-lidstaten geregistreerde ondernemingen televisiebedrijven als al-Manar inkomsten opleveren in de vorm van reclamegelden? En wat voor druk kan de Raad uitoefenen op de regeringen van Egypte en Saoedi-Arabië om ervoor te zorgen dat er een einde wordt gemaakt aan het uitzenden van dit soort van haat doortrokken programma’s bestemd voor de Arabisch sprekende gemeenschappen in de EU?
Douglas Alexander,
    – Om te beginnen wil ik u vertellen dat ik het niet eens ben met uw beschrijving van de houding die de Britse regering inneemt ten aanzien van Hezbollah. Maar dit is niet de juiste plek om over dit soort kwesties te discussiëren – het is immers een zaak die voor ons vooral van belang is in onze hoedanigheid als regering van het Verenigd Koninkrijk, en niet zozeer in onze rol van voorzitter.
Ik ben intussen wel dankbaar voor het feit dat u zo enthousiast spreekt over het succes van uw stad als toekomstig organisator van de Olympische Spelen. Ik kan u verzekeren dat er bij allerhande bilaterale fora en eigenlijk bij elk contact tussen de Europese Unie met derde landen voldoende gelegenheden zullen zijn om te discussiëren over de onderwerpen die u vanmiddag aan de orde heeft gebracht.
Frédérique Ries (ALDE ).
   – Mevrouw de Voorzitter, ik zou de Spaanse autoriteiten willen bedanken en gelukwensen; zij hebben op hun beurt onlangs een verbod ingesteld op de uitzendingen van de televisiezender in kwestie, Al-Manar, via de Spaanse satelliet Hispasat. Toch zou ik de heer Alexander nog twee specifieke vragen willen stellen; het lijkt er namelijk op dat wij niet over dezelfde actuele informatie beschikken en ook niet dezelfde uitleg geven aan bepaalde artikelen van de richtlijn “Televisie zonder grenzen”. Frankrijk heeft Eutelsat dus gesommeerd het signaal niet langer door te geven – prima. Maar hoe zit het dan met Globesat, een dochteronderneming van France Télécom, die volgens de informatie waarover ik beschik het signaal nog steeds doorgeeft aan andere satellieten, waarmee dat signaal vervolgens weer wordt doorgeleid naar delen van de wereld buiten de Europese Unie? Tweede punt: in uw antwoord bent u in mijn ogen wat vaag over de bedoelingen van Nilesat en Arabsat, de Egyptische respectievelijk Saudi-Arabische satellietzender. Volgens mijn interpretatie van artikel 2, lid 4, van de richtlijn “Televisie zonder grenzen” vallen deze satellietzenders wel degelijk onder de bepalingen van deze richtlijn. Zoals u weet, hebben wij een associatieovereenkomst met Egypte, dus mijn vraag aan u is: wordt deze kwestie nog aan de orde gesteld? Of is dat misschien al gebeurd? Bent u wellicht van plan dit punt aan de orde te stellen tijdens de Raad van 13 december? Dat zijn heel specifieke vragen.
Douglas Alexander,
    – Ik wil een paar punten duidelijk stellen.
Om te beginnen geloof ik niet dat we over verschillende informatie beschikken. Als u vindt dat we het over feiten oneens zijn, dan kunt u uw bezwaren aan mij kenbaar maken.
Het andere punt is het volgende, en dit is heel belangrijk: de communautaire wetgeving is niet van toepassing op uitzendingen die uitsluitend bedoeld zijn voor ontvangst in derde landen. Dat punt speelt in onze discussies mee.
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de minister, Spanje heeft dit probleem inderdaad vorige week pas opgelost, maar Frankrijk is helaas nog niet zo ver. Ik kan collega Ries alleen maar gelijk geven. Er moet wat druk uitgeoefend worden op de Franse autoriteiten, maar hetzelfde geldt vooral ook voor de leiders van Saoedi-Arabië en Egypte, wat Charles Tannock zojuist al terecht heeft opgemerkt. Mijns inziens is hier ook een taak weggelegd voor de Raad en wel een die met de nodige diplomatieke omzichtigheid moet worden aangepakt.
Mijnheer Alexander, ik wens u veel succes in uw nieuwe rol van fungerend voorzitter en trouwens, nu Schotland is uitgeschakeld voor het WK, moet u misschien de trainer, Bertie Vogts, ontslaan. 
Douglas Alexander,
    – U hecht een groot belang aan een diplomatieke bespreking van deze onderwerpen. Dit gaat niet alleen over uitzendingen. Het is van belang dat we tot de kern van de zaak doordringen – tot de mensen en organisaties die proberen haat en onbegrip te laten voortbestaan. Wij staan immers voor een beter wederzijds begrip en verzoening tussen de grote religies en grote volkeren. Ik begrijp dus dat het belangrijk is dat er diplomatieke stappen worden ondernomen.
Wat het tweede punt betreft: ik geloof dat dit feitelijk reeds zo is – Bertie Vogts heeft zijn functie als coach van het Schotse voetbalteam al opgegeven. Ik meende alleen dat het niet erg Europagezind zou zijn om dat hier te zeggen. We hebben in zijn plaats namelijk een Schot benoemd en dat heeft tot nu toe niet veel geholpen.
De Voorzitter.
   Bij ontstentenis van de vraagsteller komt vraag nr. 12 te vervallen.
Wat zal er worden van de voorstellen voor een Dienst voor extern optreden na de mislukking van het proces ter ratificatie van de voorgestelde EU-Grondwet? Welke stappen denkt de Raad te ondernemen nu de grondwet, de voorziene basis voor dit optreden, ter ziele is gegaan om de reeds gestarte voorbereidingen voor de oprichting van een Europese diplomatieke dienst terug te draaien? 
Douglas Alexander,
    – De Raad heeft volgend op de verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders van 17 juni over de ratificatie van het Verdrag voor een Grondwet nog geen besluit genomen over de eventuele stappen die nu gedaan moeten worden in het kader van de voorbereiding op de instelling van de Dienst voor extern optreden.
James Hugh Allister (NI ).
   – De Dienst voor extern optreden is bedoeld om de minister van buitenlandse zaken van de Unie bij te staan. Die minister komt er alleen als er de Grondwet aanvaard wordt. En nu is het ook zo dat het recht om namens de EU op te treden voortvloeit uit het feit dat de EU over één ongedeelde rechtspersoonlijkheid beschikt. Volgt uit een en ander niet dat het juridisch gezag van voornoemde dienst gebaseerd is op de Grondwet? We lassen nu een pauze in om na te denken over de Grondwet. Als die pauze meer is dan alleen maar retoriek, geldt ze dan niet in gelijke mate voor de Dienst voor extern optreden? Voortzetting van de implementatie zou toch betekenen dat de Raad weigert rekening te houden met het feit dat de burgers de Grondwet en alles wat daarmee samenhangt verworpen hebben?
Douglas Alexander,
    – Wat er in het kader van het voorbereidend werk voor de Dienst voor extern optreden gaat gebeuren is inderdaad afhankelijk van wat er met het Grondwettelijk Verdrag gaat gebeuren. U heeft gelijk als u zegt dat de Europese Raad van enige weken geleden besloten heeft een denkpauze in te lassen. Die pauze – de Raad noemt het een denkpauze – zal nog enige maanden duren.
Laat ik om te beginnen zeggen dat de voorbereidingen tot nu toe hebben bestaan uit gesprekken tussen de lidstaten, het Secretariaat van de Raad en de Commissie. De Commissie heeft daarvoor in oktober 2004 van de staatshoofden en regeringsleiders opdracht ontvangen. Diezelfde intergouvernementele conferentie heeft ook het Luxemburgs voorzitterschap opgedragen voorbereidende werkzaamheden aan te vangen en de Europese Raad van december heeft dat bevestigd. Dit werk staat evenwel los van het ratificatieproces: het ging om niet meer dan discussies en de uitwisseling van ideeën in Brussel. Zoals ik eerder reeds heb gezegd, zijn er geen formele besluiten genomen.
Richard Corbett (PSE ).
   – Is het voorzitterschap het met mij eens dat de Grondwet hier en daar zaken verplicht stelt die onder de huidige Verdragen reeds heel goed mogelijk en juridisch correct zijn? De Raad zou bijvoorbeeld zijn Reglement kunnen wijzigen en de vergaderingen over wetgeving openbaar kunnen maken. De participatie van de nationale parlementen zou kunnen worden verbeterd door informatie reeds vroeg beschikbaar te stellen, en men zou zo ook iets kunnen doen met bepaalde aspecten van de Dienst voor extern optreden.
Ik zie dat de heer Allister dat liever niet heeft. Ik neem aan dat hij er als overtuigd federalist de voorkeur aan geeft dat externe vertegenwoordiging van de Unie een verantwoordelijkheid van de Commissie blijft en niet aan de heer Solana wordt opgedragen.
Douglas Alexander,
    – Ik zal me niet mengen in privé-discussies tussen afgevaardigden over wie er wel en geen federalist is.
In het Verenigd Koninkrijk is bekend dat ik gezegd heb dat vooral de Raadsvergaderingen mogelijkheden bieden om binnen de Europese Unie meer transparantie te bereiken. De Raad zou de vergaderingen over wetgeving openbaar kunnen maken. Dat lijkt me logisch.
We moeten echter wel bedenken dat de Europese Raad van Brussel van twee weken geleden besloten heeft een denkpauze in te lassen. En dat moet zijn weerslag krijgen in de prioriteiten waar we in de loop van dit jaar aandacht aan gaan besteden. De leden van dit Parlement, de Europese leiders en de burgers zullen talrijke gelegenheden krijgen om tijdens deze denkpauze van gedachten te wisselen. De prioriteit moet daarbij uitgaan naar onderwerpen die met die denkpauze samenhangen en niet zozeer naar het doorvoeren van al dan niet ingrijpende wijzigingen, of die nu betrekking hebben op het functioneren van de Europese Raad of op zaken waar de Grondwet naar verwijst.
De Voorzitter.
De Venezolaan van Cubaanse herkomst Luís Posada Carriles wordt door de regering van zijn land gezocht vanwege zijn medeplichtigheid aan een terroristische aanslag op een vliegtuig van de maatschappij Cubana de Aviación, dat uit Caracas was vertrokken met bestemming Havana en op 6 oktober 1976 is verongelukt in het luchtruim van Barbados, waarbij 73 mensen het leven verloren. De vermoedelijke dader wordt vastgehouden in de Verenigde Staten en Venezuela, het land waar de aanslag plaatsvond, heeft de Verenigde Staten verzocht om zijn uitlevering.
De Europese Raad verklaarde op zijn buitengewone bijeenkomst op 21 september 2001 dat het terrorisme een ware bedreiging voor de wereld en voor Europa is en dat de strijd tegen het terrorisme een prioritaire doelstellingen van de Unie is bij de verdediging van het recht en de internationale verdragen.
Een van deze verdragen is het in Montreal op 23 september 1971 gesloten Verdrag tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart. De Venezolaanse staat voert dit verdrag en het bilaterale uitleveringsverdrag met de VS aan om van de Noord-Amerikaanse justitie de uitlevering van deze staatsburger te eisen.
Wat vindt de Raad ervan dat de VS de vermoedelijke terrorist Luís Posada Carriles nog steeds niet hebben uitgeleverd? 
Douglas Alexander,
    – De Raad beschouwt de affaire rond Luis Posada Carriles als een bilaterale aangelegenheid tussen Venezuela en de Verenigde Staten. De Raad wil u er overigens wel op wijzen dat de rechter nog geen besluit heeft genomen over het al dan niet uitleveren van Posada en dat de autoriteiten van de Verenigde Staten het uitleveringsverzoek van Venezuela officieel nog niet hebben afgewezen.
Wat daarvan ook de uitkomst moge zijn, vast staat wel dat de Europese Unie alle terroristische daden afwijst, ongeacht doel of motivatie. De Europese Raad heeft op 25 maart 2004 een verklaring over de bestrijding van het terrorisme afgegeven, waarin staat dat de Unie en de lidstaten alles zullen doen wat binnen hun vermogen ligt om alle vormen van terrorisme te bestrijden, en zulks in overeenstemming met de grondbeginselen van de Unie, de bepalingen van het Handvest van de Verenigde Naties en de verplichtingen zoals vastgelegd in resolutie nr. 1373 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.
De Raad wijst er in dit verband op dat alle lidstaten van de EU het Verdrag van Montreal tot bestrijding van wederrechtelijke gedragingen gericht tegen de veiligheid van de burgerluchtvaart hebben ondertekend. Dat Verdrag bepaalt dat het in gevaar brengen van de veiligheid van een vliegtuig in de lucht een misdrijf is en dat overtreders moeten worden vastgehouden tot ze worden uitgeleverd of er vervolging wordt ingesteld.
Willy Meyer Pleite (GUE/NGL ).
   – Geachte minister, deze zaak zorgt voor grote maatschappelijke onrust, omdat, ondanks het feit dat dit inderdaad een bilateraal probleem is tussen Venezuela en de Verenigde Staten van Amerika, deze landen niet de indruk mogen wekken dat zij onderdak en bescherming bieden aan personen die zijn aangeklaagd wegens terroristische activiteiten, ook wanneer het gaat om personen die banden hebben met hun geheime diensten, zoals in het geval van de heer Posada, die daadwerkelijk op de loonlijst van de CIA heeft gestaan.
In zekere zin ben ik blij met uw antwoord, want daarin erkent u de noodzaak dat geen enkel verderfelijk terroristisch misdrijf, zoals het onderhavige, ongestraft mag blijven. 
Douglas Alexander,
    – Met alle respect, het zou beslist onverstandig zijn over dit geval een algemene discussie aan te vangen, aangezien de zaak is. Ik heb kennis genomen van hetgeen u zegt. Gelet op het feit dat deze zaak nog steeds hangende is, kan ik u verzekeren dat wat ik gezegd heb het standpunt van de Raad in dezen volledig vertegenwoordigt.
De Voorzitter.
Tijdens het laatste vragenuur(1) heeft de Raad antwoord gegeven op mijn vraag H-0377/05 maar hij was volstrekt niet in staat antwoord te geven op mijn aanvullende vraag. In het openbaar werd mij echter een schriftelijk antwoord toegezegd. Hoe lang moet ik daar nog op wachten? 
Douglas Alexander,
    – Aansluitend op het antwoord dat de vertegenwoordiger van de Raad in het kader van het vragenuur aan de Raad tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement op 8 juni 2005 in Straatsburg heeft gegeven op vraag nummer H-0377/05 heeft u een aanvullende vraag gesteld over de stand van zaken bij het implementeren van Kaderbesluit van de Raad nr. 2002/465/JHA van 13 juni 2002 over gemeenschappelijke onderzoeksteams.
De vertegenwoordiger van de Raad heeft op vraag H-0377/05 geantwoord dat 21 lidstaten het Secretariaat van de Raad hadden ingelicht dat ze het Kaderbesluit in nationaal recht hadden omgezet, dat twee lidstaten de ontwerpwetgeving voor omzetting van het Besluit aan hun parlement hadden voorgelegd dan wel dat binnenkort zouden doen, en dat één lidstaat had aangegeven dat het dit Besluit deels had omgezet. 
Uw aanvullende vraag was erop gericht uit te vinden wat de toestand was in de 25ste lidstaat. Op basis van de informatie die we hebben ingewonnen kan de Raad u vertellen dat die 25ste lidstaat – Italië – het Algemeen Secretariaat van de Raad heeft ingelicht dat de bepalingen ter implementatie van het Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 over gemeenschappelijke onderzoeksteams en de Overeenkomst inzake wederzijdse bijstand in strafzaken van 29 mei 2000 zijn opgenomen in wetsontwerp C2372, dat op 20 februari 2002 door de regering is ingediend. Dat wetsontwerp wordt nu onderzocht door commissie 2 (justitie) en commissie 3 (buitenlandse zaken) van de Italiaanse Kamer van Afgevaardigden. Op dit moment is het niet mogelijk te schatten hoe lang het Italiaans parlement erover zal doen om dit wetsontwerp goed te keuren.
Bill Newton Dunn (ALDE ).
   – Hartelijk dank, mijnheer de fungerend voorzitter. Ik geloof niet dat ik ooit zo’n volledig antwoord op een vraag heb ontvangen. Ik ben daar heel dankbaar voor. Ik moet ook opmerken dat ik de banken voor de Raad nog nooit zo vol heb gezien. Ik geloof dat dit de eerste keer is dat het aantal mensen op de zetels voor de Raad het aantal aanwezige parlementsleden overtreft. Een zeer indrukwekkende start!
Mijn aanvullende vraag luidt als volgt. Het geeft niet als de fungerend voorzitter ons vertelt dat hij het antwoord op een vraag niet weet – zoals uw voorganger dat vorige maand gedaan heeft – , en daar de belofte aan toevoegt later schriftelijk een antwoord te geven. Maar komt het er nu feitelijk op neer dat een belofte om ons na afloop van het vragenuur een schriftelijk antwoord te sturen op zich niet volstaat, en dat we een aanvullende vraag moeten stellen teneinde een antwoord te bekomen? Als u daar het antwoord niet op weet, wilt u dan doen wat uw voorganger gezegd heeft en ons zoals beloofd een schriftelijk antwoord doen toekomen?
Douglas Alexander,
   Ik dank u voor uw felicitaties aan het adres van het voorzitterschap van de Raad vanwege het feit dat wij hier zo talrijk aanwezig zijn, maar tijdens mijn eerste optreden in dit Parlement heb ik al gemerkt dat het lage aantal leden in de zaal meer dan gecompenseerd wordt door het hoge niveau van de vragen die u stelt.
Ik wil graag reageren op de concrete opmerking van de geachte afgevaardigde over de briefwisseling van het voorzitterschap. Ik zal dat onderzoeken, maar daarbij wel rekening houden met het feit dat we in het antwoord dat ik heb gegeven geprobeerd hebben om de vraag van de geachte afgevaardigde zo volledig mogelijk te beantwoorden.
De Voorzitter.
Deze week vindt in Schotland de G8-bijeenkomst plaats. Hoe denkt de Raad de resultaten van deze bijeenkomst te bespreken, alsook mogelijke toekomstige noodzakelijke acties van de EU-instellingen? 
Douglas Alexander,
   De G8-top die deze week plaatsvindt in Gleneagles in Schotland zal hoofdzakelijk op twee punten ingaan: Afrika en de klimaatverandering.
We hebben het over Afrika omdat op dat continent 18 van de armste landen ter wereld liggen. Het ziet er op dit moment niet naar uit dat Afrika ook maar een van de Millenniumdoelstellingen van de VN zal bereiken die in het jaar 2000 tijdens de Millenniumtop zijn opgesteld. Op dit continent moeten er grote veranderingen komen op het gebied van ontwikkeling, financiën, gezondheidszorg, onderwijs, goed bestuur en de mogelijkheden om handel te drijven op de wereldmarkt. Er moeten programma's komen voor de bestrijding van dodelijke ziektes en de eigen vaardigheden om vredestaken uit te voeren moeten worden verbeterd.
Ook de klimaatverandering heeft voor ons een hoge prioriteit. Het is namelijk duidelijk dat de wereld warmer wordt. Er bestaat een reëel gevaar dat er ernstige en onomkeerbare veranderingen in het klimaat komen. Dat is op de lange termijn de grootste uitdaging, en dit probleem kunnen we alleen maar op mondiaal niveau aanpakken. De Top is een kans om op het hoogste politieke niveau een nieuwe impuls te geven aan dit debat, zo kunnen we proberen om een gezamenlijke visie tot stand brengen.
De Europese Unie speelt een voortrekkersrol op beide vlakken en heeft al een beleid uitgestippeld. De G8-overeenkomst is voor de Europese Unie niet bindend, maar kan wel een katalysator zijn voor verdere discussies op het Europese vlak.
De G8-Top zou in de Raad in zijn verschillende samenstellingen tot discussies kunnen leiden. Op 12 juli vergadert bijvoorbeeld de Raad Ecofin. Daar zal worden gesproken over de financiering van de ontwikkelingssamenwerking. Bij alle politieke en wetgevingsinitiatieven op Europees niveau zullen we natuurlijk de normale procedures van de EU voor de behandeling en de besluitvorming volgen.
David Martin (PSE ).
   – Voor ik op de zaak zelf inga wil ik de fungerend voorzitter van de Raad feliciteren met de kwaliteit van zijn antwoorden, maar ook met de snelheid. Misschien interesseert het hem dat ik net met een groep bezoekers uit Schotland heb gesproken voordat ik weer hier naartoe ben gekomen voor het vragenuur. Zij hebben mij gevraagd naar de G8, en ik heb ze verteld dat ik een vraag had gesteld, vraag nummer 16, maar dat die zeker niet aan de beurt zou komen. Daarom ben ik heel blij dat het toch gelukt is.
De minister zegt volkomen terecht dat de G8 de Europese instellingen geen kan geven, maar dat het dwaas zou zijn wanneer we niet zouden reageren op de resultaten van de gesprekken tijdens de G8. Hij heeft ten dele al geantwoord op deze vraag, maar zou hij misschien nog verder kunnen gaan en eventueel zowel de Commissie als het secretariaat van de Raad kunnen vragen om de conclusies van de G8 systematisch te bestuderen en te kijken wat de instellingen van de EU eraan zouden moeten doen?
Douglas Alexander,
   Het is een gelukkig toeval dat het Verenigd Koninkrijk in de tweede helft van dit jaar tegelijkertijd het voorzitterschap van de Europese Unie en van de G8 bekleedt. Ik denk dat daardoor synergie-effecten kunnen ontstaan tussen het werk van de Europese Unie en van de G8.
Ik zou deze bewering willen staven met het volgende argument: de Europese ministers van Ontwikkelingssamenwerking hebben vorige maand een waarlijk historisch besluit genomen om de steun van de lidstaten van de Europese Unie voor 2010 te verdubbelen van ongeveer 40 miljard naar 80 miljard dollar. Het is helder dat dit nu al als een belangrijk feit op tafel van de G8 ligt, die deze week in Schotland vergadert.
De Europese Unie verdient alle lof voor haar jarenlange inzet voor de ontwikkeling in Afrika. Staat u mij toe om er ook even op te wijzen dat het aan het Verenigd Koninkrijk te danken is dat er is besloten om Afrika bovenaan de agenda van de G8-vergadering te plaatsen, die deze week plaatsvindt.
Ik denk echter niet dat deze discussie kan worden afgesloten zodra de G8-Top deze week afgesloten is. Tijdens ons voorzitterschap van de Europese Unie gedurende de komende zes maanden zal zoals gezegd in Gleneagles de Top van de G8 plaatsvinden. Vervolgens komt in september in New York de , daarna volgt in december de kritieke ministeriële vergadering over de Doha-ontwikkelingsronde in Hongkong.
Al deze evenementen zijn mijlpalen voor de vooruitgang in veel van de armste landen van de wereld en voor het verbeteren van de levensomstandigheden van de armste volkeren in Afrika. Mocht er nog een verder bewijs nodig zijn voor het feit dat de Europese Unie een wezenlijke bijdrage aan deze vooruitgang kan leveren dan hoeven we alleen maar te kijken naar de besluiten die in december in Hongkong zullen worden genomen. Ik hoop persoonlijk dat de commissaris voor handelszaken van de Europese Unie veel kan bereiken voor een beleid dat de groei in Europa bevordert en waarvan ook de armen van deze wereld kunnen profiteren.
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   – Allereerst zou ik de minister willen zeggen dat ik zeer onder de indruk ben van het beleid van de Britse regering op dit vlak, en ik zou u daarmee dan ook willen feliciteren. Dat doet niets af aan het feit dat de heer Blair werkelijk onzin verkoopt wanneer hij zegt dat hij luistert naar wat de burgers zeggen over het Grondwettelijk Verdrag. De burgers zeggen helemaal niets over het Grondwettelijk Verdrag. Wij praten hier over het Grondwettelijk Verdrag. Zij hebben het over de ontwikkelingslanden. Ik zou u willen vragen om dat ook te doen. Tot nu toe heeft u werkelijk een leidersrol gespeeld. Ga zo voort! Ook na de G8, ook na afloop van uw voorzitterschip van de Unie zullen we dit leiderschap dringend nodig hebben.
Douglas Alexander,
   Ik ben de geachte afgevaardigde bijzonder dankbaar voor zijn vriendelijke woorden van steun voor het leiderschap dat Groot-Brittannië zowel in de G8 als in de Europese Unie heeft getoond op dit belangrijke gebied.
We zijn het er absoluut over eens dat de bevolking van Europa heel veel gelegen is aan de ontwikkelingssamenwerking. Ik was dit weekeinde aanwezig bij een demonstratie in Edinburgh, in mijn eigen land, in Schotland. Wanneer u had kunnen zien hoe meer dan 200 000 mensen in die stad bijeen waren gekomen zou ook u geen enkele twijfel hebben over de absolute steun die de burgers in heel Europa geven aan de Europese Unie, maar ook aan de regering van het Verenigd Koninkrijk, op hun weg naar het bereiken van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling.
Ondanks alle publieke steun voor ons beleid, en hopelijk ook voor de stappen die we deze week in Gleneagles kunnen zetten, moeten we echter toegeven dat we met een enorme uitdaging worden geconfronteerd. Kijkt u bijvoorbeeld eens naar de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, en met name naar onze ambities voor Afrika bezuiden de Sahara. In 2000 wilden de politieke leiders die millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling binnen vijftien jaar bereiken. Als het zo doorgaat in Afrika bezuiden de Sahara zullen we sommige ervan echter niet binnen 15 maar pas over 150 jaar bereiken. We zijn er absoluut van overtuigd dat we niet zo lang kunnen wachten. Daarom zijn we zo trots op de rol die de instellingen van de Europese Unie en de Europese ministers van Ontwikkelingssamenwerking in de afgelopen weken en maanden hebben gespeeld in de strijd voor meer ontwikkelingssamenwerking. Dat is vorige maand trouwens ook gesteund door de beslissing van de Raad Ecofin. Daarom zijn we vastbesloten om alle kansen te benutten, hoe dan ook, niet alleen tijdens ons voorzitterschap van de Europese Unie maar ook tijdens de vergadering deze week van de G8, tijdens de in september en tijdens het Doha-overleg in december.
De Voorzitter.
   Bij ontstentenis van de vraagsteller komt vraag nr. 17 te vervallen.
Zou de Raad informatie kunnen verstrekken over de volgende stappen voor de herziening van de arbeidstijdenrichtlijn? 
Douglas Alexander,
   De geachte afgevaardigde weet ongetwijfeld dat de Commissie op 31 mei 2005 na de goedkeuring in eerste lezing van het advies van het Parlement een gewijzigd voorstel voor de herziening van de richtlijn inzake de werktijd heeft voorgelegd. De Raad heeft dit voorstel op 2 juni besproken. Helaas hadden we te weinig tijd om alle mogelijke gevolgen ervan te bespreken. Daarom heeft de Raad het Comité van Permanente Vertegenwoordigers gevraagd om het gewijzigde voorstel te bespreken om de Raad in staat te stellen zo snel mogelijk een standpunt te bepalen.
Erna Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   – Mijnheer de minister, ik zou van u graag willen horen wat het Britse standpunt is over de . Houdt u vast aan de of komt u met een alternatieve oplossing?
Douglas Alexander,
   Ik weet niet helemaal zeker of dit wel de juiste plaats en het juiste moment is om het standpunt van het Verenigd Koninkrijk hierover te geven. Ik sta hier tenslotte als fungerend voorzitter van de Raad. Iedere nieuwe voorzitter moet proberen om leiding te geven en een consensus tot stand te brengen. Dat is echter niet mogelijk en ook niet zinvol zonder de medewerking van het Verenigd Koninkrijk en van de andere lidstaten van de Europese Unie.
De Voorzitter.
De Vaste Commissie van verpleegkundigen van de EU (PCN) heeft de lidstaten van de EU verzocht om, voorzover deze niet bestaat, wetgeving in te stellen inzake euthanasie en de rol en verantwoordelijkheden van alle werkers in de gezondheidszorg, met name verpleegkundigen. De commissie heeft zich op het standpunt gesteld dat waar het leven wordt beëindigd sprake is van medische praktijk. Een verslag van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa over de kwestie van hulp aan patiënten aan het eind van hun leven drong aan op procedures en voorzieningen die duidelijk de verantwoordelijkheden van de medische staf en de verpleging omschrijven en die zorgen dat alle genomen besluiten en maatregelen traceerbaar zijn, om aldus effectief toezicht te vergemakkelijken. Stemt de Raad in met de door de PCN geuite zorg en is Raad bereid een verklaring terzake af te leggen? 
Douglas Alexander,
   Artikel 152 van het Verdrag inzake de Europese Gemeenschap beschrijft de taken van de Gemeenschap op het gebied van de volksgezondheid. Met name artikel 152, lid 5 bepaalt dat de Gemeenschap bij haar initiatieven op het gebied van de volksgezondheid volledig rekening moet houden met de bevoegdheid van de lidstaten om de gezondheidszorg te organiseren. Daarom heeft de Raad geen bevoegdheid inzake euthanasie.
Gay Mitchell (PPE-DE ).
   – Ik dank u voor dit antwoord, mijnheer de minister. In april jongstleden heeft de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa met een grote meerderheid een voorstel afgewezen voor het legaliseren van euthanasie in Europa. Het schijnt dat in Nederland, waar euthanasie toegestaan is, een op de veertig sterfgevallen veroorzaakt wordt door gesteunde zelfdoding of door euthanasie.
Het euthanasietoerisme neemt toe, daarom zou ik willen weten of de Raad ook van mening is dat het verstandig zou zijn om het beleid van de lidstaten op Europees niveau te coördineren en daarbij rekening te houden met het feit dat het Verdrag bepaalt dat de doodstraf in de lidstaten niet toegestaan is. 
Douglas Alexander,
   Met alle respect voor de persoon die de vraag heeft gesteld moet ik toch herhalen wat ik in mijn eerste antwoord heb gezegd. De Europese Gemeenschap is niet bevoegd tot het organiseren en leveren van diensten op het gebied van de gezondheidszorg. Het huidige Verdrag zegt dat in alle duidelijkheid in artikel 152, lid 5. Daarom kan de Raad geen uitspraken doen en geen wetten goedkeuren over euthanasie. Aangezien uitsluitend de lidstaten bevoegd zijn voor deze zaken kan de Raad dan ook niet bepalen wat de rol en wat de verantwoordelijkheid is van personen die in de gezondheidszorg werken. Daarom moeten de lidstaten er zelf voor zorgen dat ze beschikken over de nodige procedures en bepalingen om de rol van medisch en verplegend personeel te definiëren. De lidstaten zijn ook verantwoordelijk voor de controle op de toepassing van die procedures.
De Voorzitter.
Hoe beoordeelt het voorzitterschap van de Raad de huidige situatie in Togo, en welke maatregelen overweegt hij om tot de stabilisering van West Afrika bij te dragen? 
Douglas Alexander,
   De Europese Unie heeft de ontwikkeling van de situatie in Togo op de voet gevolgd. In een verklaring kort na de verkiezingen op 24 april heeft het voorzitterschap zijn ernstige bezorgdheid geuit over de situatie en zijn respect uitgesproken voor de bevolking van Togo die ondanks de moeilijke omstandigheden naar de stembus is gegaan. Het voorzitterschap heeft de golf van geweld veroordeeld en een dringend beroep op alle partijen gedaan om de rust te herstellen.
Op 3 juni heeft de Europese Unie in een verklaring haar steun geuit voor de initiatieven van de Raad voor Vrede en Veiligheid van de Afrikaanse Unie, en met name voor de benoeming van een speciale gezant om de dialoog tussen de Togolese partijen te bevorderen en een delegatie van waarnemers te sturen om niet alleen de politieke en sociale situatie maar ook de veiligheid en het respect voor de mensenrechten te beoordelen. De Europese Unie heeft de Togolese regering bovendien met nadruk gevraagd om een volledig, onpartijdig en betrouwbaar onderzoek te verrichten naar gevallen van geweld tegen de burgerbevolking.
De Europese Unie heeft de kwestie-Togo ook aan de orde gesteld tijdens de vergaderingen op ministerieel niveau met de Afrikaanse Unie op 11 april en met de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Landen op 18 mei. Tijdens die vergaderingen hebben we de kans gehad om alle aspecten van de bemiddeling in Afrika en van het sturen van waarnemers naar verkiezingen te bespreken.
De Europese Unie verklaart zich bereid om het nationale proces van verzoening te steunen. Bovendien zullen we de politieke situatie in Togo op de voet blijven volgen, met name in verband met de 22 verplichtingen die de Togolese regering is aangegaan tijdens het overleg op basis van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou, dat ook is overgenomen in het besluit van de Raad van 15 november 2004.
De volgende parlementsverkiezingen in Togo staan hoog op de door de Commissie opgestelde lijst van verkiezingen waar we in 2005 waarnemers naartoe willen sturen. De Commissie zal een eerste delegatie op reis sturen om verslag uit te brengen over de vraag of het verstandig zou zijn om een groep van verkiezingswaarnemers te sturen wanneer aan bepaalde voorwaarden is voldaan: ten eerste moet er een regering zijn, ten tweede moeten de belangrijkste politieke partijen het erover eens zijn dat het resultaat van de verkiezingen zal worden erkend en ten derde moet er echt vooruitgang zijn geboekt bij het respecteren van de 22 verplichtingen.
Bernd Posselt (PPE-DE ).
   – Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik zou u willen bedanken voor dit uitvoerige antwoord. Ik heb nog een vraag. Is het volgens u denkbaar dat de Europese Unie zich binnenkort direct, concreet en actief met dit vredesproces bemoeit en zal proberen om ervoor te zorgen dat er eventueel een nieuwe verkiezingsronde komt? 
Douglas Alexander,
   Ik zou willen herhalen wat ik net al heb gezegd, namelijk dat de Commissie een eerste delegatie op reis zal sturen om verslag uit te brengen over de vraag of het verstandig zou zijn om een groep van verkiezingswaarnemers te sturen wanneer aan bepaalde voorwaarden is voldaan. Ik heb ook verteld wat die voorwaarden zijn.
Eerst moeten we weten wat de resultaten van die delegatie zijn. Daarna kunnen we bepalen wat we in dat gebied verder nog zouden kunnen doen.
De Voorzitter.
Zoals bekend heeft Cyprus, als lidstaat van de EU, het recht om volledig deel te nemen aan alle aspecten van het GBVB, terwijl het niet deelneemt aan de aspecten van het Europees defensie- en veiligheidsbeleid die betrekking hebben op de strategische samenwerking van de EU met de NAVO overeenkomstig de desbetreffende overeenkomsten tussen de twee organen.
Toch is het zo dat Turkije, misbruik makend van het besluit van de Noord-Atlantische Raad van 13 december 2002, zowel tijdens alle bijeenkomsten tussen de EU en de NAVO, alsook in het kader van de institutionele werkzaamheden van de EU, op directe of indirecte wijze de participatie van Cyprus en Malta verhindert, zelfs ook op terreinen waarop er geen directe militaire samenwerking tussen de twee organen bestaat. Hetzelfde gebeurt tijdens bijeenkomsten van de EU met als argument dat er documenten met geclassificeerde NAVO-informatie worden besproken.
Is de Raad van plan iets te gaan doen aan deze reeds langer bestaande situatie, die grote institutionele en politieke problemen veroorzaakt en in feite een derde (kandidaat-) land het recht geeft in te grijpen in de werking van de procedures van de EU? 
Douglas Alexander,
   De geachte afgevaardigde wijst er terecht op dat op dit moment en volgens de geldende afspraken die tussen de EU en de NAVO zijn gemaakt Cyprus en Malta niet deelnemen aan de militaire operaties die de EU met materieel en krachten van de NAVO uitvoert, volgens de zogenaamde Berlijn Plus-regelingen. Daarom krijgen ze ook geen vertrouwelijke informatie van de NAVO of vertrouwelijke informatie van de EU die verwijst naar vertrouwelijke informatie van de NAVO of dergelijke informatie bevat. 
Dat feit heeft natuurlijk gevolgen voor de deelname van Cyprus en Malta aan de vergaderingen van de EU en de NAVO, maar ook aan bepaalde interne vergaderingen van de EU. Het zal echter geen gevolgen hebben voor de rechten en plichten van lidstaten van de EU in die hoedanigheid. Met name hebben Cyprus en Malta er volgens het Verdrag van de EU recht op om volledig en zonder enige discriminatie deel te nemen aan de bepaling en uitvoering van het GBVB, inclusief de defensieaspecten daarvan. De Raad is zich terdege bewust van het probleem. Het is nog niet volledig opgelost, en daarom hebben we het in het afgelopen jaar keer op keer aan de orde gesteld tijdens gesprekken met de betrokken partijen. We hebben Turkije gevraagd om te helpen bij het vinden van een oplossing, maar de kwestie is dusdanig ingewikkeld en heeft zoveel gevolgen dat het tot nu toe niet gelukt is om echt veel vooruitgang te boeken.
De vraag hoe de Noord-Atlantische Raad zijn eigen besluiten interpreteert en toepast, inclusief dat van december 2002, moet aan de NAVO worden voorgelegd. Ik stel echter wel vast dat de verzoeken om de dialoog tussen de EU en de NAVO te verbreden en verder te gaan dan de militaire samenwerking tijdens crisisbeheer hoofdzakelijk van de NAVO zijn gekomen. De Raad is gaarne bereid om een dergelijk verzoek in overweging te nemen, op voorwaarde dat alle 25 lidstaten tijdens dergelijke gesprekken aanwezig zijn. Ik zou er ook op willen wijzen dat tijdens de vorige vergadering in Brussel van het Politiek en Veiligheidscomité van de Europese Unie en de Noord-Atlantische Raad op 27 juni jongstleden een formele gedachtewisseling over Darfur heeft plaatsgevonden waaraan alle 25 lidstaten hebben deelgenomen. Dat is volgens mij een eerste stap, al is het geen grote stap, op weg naar meer vooruitgang in deze netelige kwestie.
Panagiotis Beglitis (PSE ).
   - Ik wil de fungerend voorzitter van de Raad, minister Alexander, van harte bedanken en hem allereerst veel kracht en succes toe te wensen bij zijn werk en het werk van het Brits voorzitterschap.
Ik heb uit uw antwoord, mijnheer Alexander, kunnen opmaken dat de Europese Unie en het Brits voorzitterschap het niet eens zijn met de manier waarop Turkije de betrekkingen tussen de Europese Unie en de NAVO benadert en interpreteert. U zult het ongetwijfeld met mij eens zijn dat Cyprus en Malta geen van beide EU-lidstaten zijn die binnen het kader van de Europese Unie institutioneel minderwaardig zijn.
Is het Brits voorzitterschap van plan om concrete initiatieven te ontplooien opdat een oplossing kan worden gevonden voor dit zeer ernstige probleem dat Turkije veroorzaakt? 
Douglas Alexander,
   Aan deze vraag ligt natuurlijk het feit ten grondslag dat twee organisaties, in dit geval de Europese Unie en de NAVO, het van tevoren eens moeten worden over de agenda van iedere vergadering. In mijn eerste antwoord heb ik al gezegd dat het niet aan mij is om hier in te gaan op de manier waarop de NAVO haar eigen besluiten dienaangaande interpreteert en toepast. Ik kan dus alleen maar herhalen wat ik in mijn eerste antwoord heb gezegd.
De Voorzitter.
Het bewind van Fidel Castro houdt nog steeds 61 politieke gevangenen opgesloten, die tot zeer lange gevangenisstraffen veroordeeld zijn wegens hun activiteiten op het gebied van de burgerlijke vrijheden en de rechten van de mens.
Tegelijkertijd maakt het Cubaanse bewind, volledig in strijd met de beginselen van het internationale recht, het aan Europese parlementariërs onmogelijk om contact op te nemen met mensenrechten-activisten op Cuba.
Wat zijn, onder deze omstandigheden, de redenen waarom de Raad een voorstel verworpen heeft tot verscherping van de EU-sancties tegen het Cubaanse regime? 
Douglas Alexander,
   De Raad heeft op 13 juni 2005 een aantal conclusies over Cuba goedgekeurd. Daarin zijn we uitgegaan van het gemeenschappelijk standpunt uit 1996, waar we nog steeds volledig achter staan. Dientengevolge staat de Europese Unie achter de overgang naar een pluralistische democratie, meer respect voor de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, een duurzaam economisch herstel en een verhoging van de welvaart van het Cubaanse volk. Deze aanpak is door geen enkele lidstaat ooit in twijfel getrokken.
De Raad heeft een duidelijk standpunt ingenomen, met name over de mensenrechten. Dat onderwerp zou op basis van deze conclusies tijdens ieder bezoek op hoog niveau aan de orde moeten worden gesteld. De Raad heeft ook betreurd dat er geen verdere vooruitgang is geboekt na de vrijlating van een aantal politieke gevangenen die in maart 2003 in hechtenis waren genomen. Met name hebben we de beperking door de Cubaanse regering van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering en de persvrijheid veroordeeld.
Bovendien heeft de Raad in krachtige bewoordingen de onaanvaardbare behandeling veroordeeld van buitenlandse parlementariërs en journalisten die deelnamen aan de "Assembly to Promote Civil Society" op 20 mei 2005, en die ofwel zijn uitgewezen ofwel niet zijn toegelaten tot Cuba.
Bovendien hebben we eind januari besloten om de banden met de vreedzame politieke oppositie en met allerlei organisaties uit het Cubaans maatschappelijk middenveld aan te halen. Deze intensieve en regelmatige dialoog heeft tot goede resultaten geleid. De Raad heeft besloten om deze dialoog volgens de richtsnoeren die we daarover hebben goedgekeurd voort te zetten en zelfs te versterken. Vertegenwoordigers van de Europese Unie en de lidstaten vergaderen met de vreedzame oppositie, en die ontmoetingen zullen worden voortgezet. De Raad heeft besloten om zijn standpunt nog eens in overweging te nemen met het oog op de evaluatie van het gemeenschappelijk standpunt in juni 2006.
Bogusław Sonik (PPE-DE ),
   . – Mevrouw de Voorzitter, ik zou de vertegenwoordiger van de Raad willen vragen welke concrete maatregelen de Raad van plan is te nemen? In de Cubaanse gevangenissen bevinden zich namelijk nog steeds oppositieleden die een lange straf moeten uitzitten. De Raad steunt de afschaffing van de sancties tegen het regime van Castro, terwijl de Europese Unie in haar buitenlands beleid eigenlijk zou moeten aandringen op eerbiediging van de mensenrechten.
Wordt het geen tijd om ten overstaan van Fidel Castro van tactiek te veranderen en niet alleen maar blindelings af te gaan op wat Zapatero en Madrid hierover te melden hebben? 
Douglas Alexander,
   Allereerst wil ik een aantal historische feiten noemen, daarna zal ik op de toekomst ingaan.
Op 31 januari heeft de Europese Unie besloten om de dialoog met de vreedzame oppositie op Cuba te versterken. Op 13 juni hebben we erop gewezen dat de uitwijzing van Europese parlementariërs en journalisten, waardoor ze niet konden deelnemen aan een civil society-bijeenkomst op 20 mei in Havana, onaanvaardbaar was. 
Het coherente beleid van de Europese Unie inzake de mensenrechten op Cuba is onlangs geïllustreerd tijdens een vergadering in april van de Commissie voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties. Daar hebben de lidstaten samen met anderen een resolutie ingediend waarin de aandacht wordt gevestigd op de schendingen van de mensenrechten op Cuba.
Ik kan de geachte afgevaardigde verzekeren dat de Europese Unie ook in de toekomst alle gelegenheden te baat zal nemen om de Cubaanse regering op te roepen om alle politieke gevangenen vrij te laten, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden meer te respecteren, politieke hervormingen toe te laten en de Cubaanse economie verder te liberaliseren.
De Voorzitter.
   Aangezien de voor het vragenuur gereserveerde tijd verstreken is, zullen de vragen nrs. 23 tot en met 42 schriftelijk worden beantwoord(2).
Het vragenuur is gesloten.


De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0201/2005) van Timothy Kirkhope, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, 1. over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de ondertekening en de voorlopige toepassing van sommige bepalingen van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de criteria en mechanismen voor de vaststelling van de staat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat in een lidstaat of in Zwitserland wordt ingediend [13049/2004 COM(2004)0593 C6-0240/2004 2004/0200(CNS)] en 
2. over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis [13054/2004 COM(2004)0593 C6-0241/2004 2004/0199(CNS)].
Benita Ferrero-Waldner,
    Mijnheer de Voorzitter, ik juich het van harte toe dat het Europees Parlement achter het besluit staat inzake de overeenkomsten betreffende de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij het Schengen- en Dublinacquis.
Deze positieve houding is des te belangrijker gezien het feit dat de politieke processen in Zwitserland die nodig zijn voor de ratificatie van de overeenkomst nu zijn afgerond. De belangrijkste stap hierbij was ongetwijfeld het referendum van 5 juni.
Wij zouden allemaal – en niet in de laatste plaats het Europees Parlement – op deze gunstige reacties in Zwitserland moeten inspringen om tegelijkertijd ook de Europese zaak in een positief licht te stellen. Hierbij hoort natuurlijk ook dat wij onze eigen procedures zo snel mogelijk ten einde brengen.
De overeenkomsten werden op 26 oktober 2004 in Luxemburg ondertekend en geven een positief signaal af voor de verdere ontwikkeling van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Zwitserland.
De Zwitserse aansluiting bij het Akkoord van Schengen, waarover hier ook wordt gestemd, zal ook de burgers van de Europese Unie veel concrete verbeteringen brengen. Dit geldt met name voor de vele duizenden forenzen, beroepschauffeurs en reizigers die dagelijks de grens moeten passeren. Zij zullen het na de tenuitvoerlegging van de overeenkomst veel gemakkelijker krijgen.
De overeenkomsten van Schengen en Dublin zorgen daarnaast ook voor meer veiligheid door samenwerking op het gebied van de misdaadbestrijding en de grensoverschrijdende gegevensuitwisseling.
Daarom is het zo belangrijk dat het Europees Parlement het besluit inzake deze overeenkomsten steunt. Helaas verschillen de Commissie en de Raad enerzijds en het Parlement anderzijds van mening over de toe te passen procedure voor het besluit.
De Commissie heeft haar standpunt nog eens bekeken en komt tot de conclusie dat we over één punt overeenstemming zouden moeten kunnen bereiken, namelijk dat geen van beide overeenkomsten een associatieovereenkomst is in de zin van het EG-Verdrag, ook al komt het woord “associatie” in sommige talen in de titels voor.
Daarnaast is de Commissie echter van mening dat door deze overeenkomsten geen specifiek institutioneel kader voor de samenwerkingsprocedures in het leven wordt geroepen. Het enkele feit dat er een gemengd comité bestaat, wil nog niet zeggen dat er sprake is van een dergelijk kader.
Wat ik hierover vooral wil zeggen, is dat de gemengde comités alleen tot taak hebben een besluit te nemen over een eventueel voortbestaan van de overeenkomsten, indien Zwitserland de verplichtingen die voortvloeien uit de overeenkomsten niet nakomt, in het bijzonder de omzetting van het Schengen- of Dublinacquis in nationaal recht.
Deze gemengde comités hebben bovendien aanzienlijk minder invloed dan reeds bestaande gemengde comités die werden opgericht naar aanleiding van andere bilaterale overeenkomsten met Zwitserland.
De Commissie vindt daarom dat in deze rechtspositie voor geen van beide overeenkomsten instemming is vereist.
De Commissie ziet momenteel dan ook geen aanleiding om haar voorstel voor een besluit te wijzigen.
Ik dank u voor uw aandacht en ik kijk uit naar het debat. 
Timothy Kirkhope (PPE-DE ),
   . Mijnheer de Voorzitter, de commissaris heeft in zijn inleiding een aantal goede dingen gezegd en een aantal minder goede. Ik vind het een hele eer dat ik deze kwesties heb mogen behandelen. Ik heb niet alleen een grenzeloos respect voor de Europese instellingen maar ook voor de Zwitserse instellingen en de bevolking van Zwitserland. Het was louter dankzij het feit dat zij op 5 juni in een referendum hebben aangegeven dat ze vóór verdere samenwerking tussen Zwitserland en de EU zijn, dat ik verder kon met mijn voorstellen.
Zoals de commissaris al aangaf: het zijn goede voorstellen. Ze zijn ingrijpend, met name vanuit Zwitsers oogpunt, want hoewel Zwitserland zijn onafhankelijkheid behoudt, zal meer grensoverschrijdend personenverkeer zijn toegestaan als het verslag wordt aangenomen. De strenge controle op goederen blijft behouden, maar er zal meer verkeer van personen zijn, veel betere samenwerking tussen wetshandhavingsinstanties en dankzij de deelname van Zwitserland aan het acquis van Dublin zal in nauw overleg worden bepaald wie verantwoordelijk is in het geval van lastige asielaanvragen.
Dit zijn allemaal goede, progressieve en aanvaardbare ontwikkelingen. Er volgen wellicht nog veel meer overeenkomsten op basis van dezelfde benadering, die eerder bij Noorwegen en IJsland is toegepast en nu bij Zwitserland.
Zoals ik al zei: ik ben blij met de beslissing die het Zwitserse volk op 5 juni heeft genomen en zal met plezier verder werken aan de voorstellen. Hoewel ik heb geluisterd naar de uitleg van de commissaris over de gemengde comités en de rechtsgrondslag, heb ik daar echter nog veel moeite mee.
Ik bekijk de zaak niet zozeer als jurist, maar meer op basis van ons juridisch advies, dat tegenstrijdige elementen schijnt te bevatten. Zoals ik het zie, wordt er gesteld dat de instemmingsprocedure moet worden toegepast en niet de raadplegingsprocedure.
Dat is mijn uitgangspunt. Ik hoop nog steeds dat we hierover tot een vergelijk kunnen komen, want mijn twee amendementen op dit verslag hebben tot doel ervoor te zorgen dat we de instemmingsprocedure volgen en niet de raadplegingsprocedure. Hierover kan natuurlijk onenigheid bestaan. Ik ben teleurgesteld over dat deel van de toespraak van de commissaris, omdat ze lijkt aan te geven dat ze blij is dat haar juridische advies beter is dan het mijne. Ik denk dat het vaker voorkomt dat twee juristen niet hetzelfde juridische advies geven, net zoals twee economen het zelden met elkaar eens zijn over financiële kwesties. Toch vind ik dit een belangrijk punt, niet alleen met het oog op dit specifieke geval, maar ook in verband met andere kwesties en overeenkomsten die in de toekomst ter discussie kunnen komen. Mijn commissie heeft hierover advies ingewonnen en is hier heel duidelijk over, en ik ook.
Ik wil de voortgang niet blokkeren en de wens van de Zwitserse bevolking, die zeer benieuwd is naar de uitkomst van onze besprekingen en mijn verrichtingen, niet dwarsbomen, maar het is in ieders belang dat we laten merken dat het Europees Parlement waakt over zijn recht op de instemmingsprocedure in het beperkte aantal gevallen waarin die van toepassing is. Daar hechten we veel belang aan.
Ik hoop dat de commissaris de kwestie opnieuw in overweging neemt. De Raad is niet aanwezig, maar die is dezelfde mening toegedaan. Ik hoop dat de kwestie wordt heroverwogen, omdat niet alleen de Zwitserse bevolking maar iedereen in de Europese Unie, met name haar instellingen en vooral ook het Europees Parlement, profijt kan hebben van deze vrijere betrekkingen. 
Karl von Wogau,
   . Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, om te beginnen wil ik een paar vragen stellen in verband met het Akkoord van Schengen, want ik herinner mij nog heel goed dat dit Akkoord werd gesloten. Er waren toentertijd al wel een aantal grenszaken geregeld: de invoerrechten waren afgeschaft, er werd geen BTW meer geheven, de veterinaire controles waren afgeschaft, er werden geen statistieken meer bijgehouden en de controle op merkproducten behoorde tot het verleden. Tegelijkertijd was er een einde gekomen aan exportsubsidies en importheffingen, zodat de grenzen echt open waren. De laatste stap was de persoonscontrole, die in het Akkoord van Schengen werd geregeld.
Precies het omgekeerde gebeurt nu in Zwitserland, waar alles wat ik net noemde, gehandhaafd blijft en alleen de persoonscontroles zullen wegvallen. Mijn vraag is dus of onze Zwitserse buren er niet in zijn geslaagd om de enige krent te vissen uit wat ik hier gortdroge pap heb genoemd. Bij deze onderhandelingen lijkt het erop dat dit precies is wat ze hebben gedaan. Dit is in ieder geval wel de indruk van mijn kiezers aan de Boven-Rijn: zij wijzen er telkens op dat de zaken die Zwitserland belangrijk vond, ook daadwerkelijk aan de orde zijn gekomen. Er zijn echter heel ernstige problemen – bijvoorbeeld de geluidsoverlast van de luchthaven van Zürich – die niet zijn geregeld, hoewel ze bilateraal van aard zijn en zowel Zwitserland als Duitsland betreffen.
Het tweede punt is net zo belangrijk en betreft de landbouwers langs deze grens. De Duitse landbouwers verkeren in grote moeilijkheden, omdat de Zwitserse subsidies veel hoger zijn. De Zwitserse landbouwers kunnen hierdoor hogere pachten betalen en nu krijgen ze nog subsidies van de Europese Unie ook. Dat gaat toch ieders verstand te boven. Als er te weinig rekening is gehouden met deze belangen, is er ergens iets fout gegaan bij de onderhandelingen.
Over de rechtsgrondslag verschillen we van mening. Wij vinden – en onze Commissie juridische zaken heeft dit bevestigd – dat deze gemengde comités wel een institutioneel karakter hebben. Ik denk daarom dat het Europees Parlement hierover nog geen definitief standpunt kan innemen. We moeten hier nog verder over discussiëren. Een ratificatie van deze overeenkomst door de Europese Unie is volgens mij op dit moment dan ook niet mogelijk. 
Andreas Schwab (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, als lid uit een kieskring die direct aan Zwitserland grenst, heb ik natuurlijk net als de heer von Wogau een fundamenteel belang bij een goede en vooral nauwe samenwerking tussen de Europese Unie en Zwitserland.
Hoewel ik niets wil zeggen over de rechtsgrondslag – op dat punt kan ik het alleen maar eens zijn met de heer Kirkhope - hebben leden van dit Parlement de indruk dat de samenwerking tussen de lidstaten enerzijds en de Europese Unie – waarmee Zwitserland onderhandelt – anderzijds niet zo goed is als de burgers van onze kieskring van ons mogen verwachten. Ik denk echter wel dat de overeenkomst die nu op tafel ligt, ondanks alles een stap vooruit is voor de burgers in onze kieskring – ervan uitgaande dat de Overeenkomst over het vrije verkeer van personen er op 25 september nog bij komt – omdat Schengen en Dublin staan voor een nauwere en dus betere samenwerking bij de persoonscontrole en derhalve ook de binnenlandse veiligheid dienen. Hiervan profiteren niet alleen de Zwitsers, maar ook onze burgers.
Aangezien van de samenwerking tussen de Europese Unie en Zwitserland beide partijen moeten profiteren, vind ook ik dat het Akkoord van Schengen en de Overeenkomst over het vrije verkeer van personen elkaar als twee kanten van een medaille moeten aanvullen. Vooral gezien de aanhoudende grensproblemen, die wij zullen bespreken met onze Zwitserse collega’s op de top van de SINEEA-delegatie volgende week in Fribourg, is het goed dat de Commissie hen erop wijst dat wij het Akkoord van Schengen niet los kunnen zien van de Overeenkomst over het vrije verkeer van personen, en dat dit, zoals de heer von Wogau al terecht zei, indien mogelijk niet het einde, maar juist het begin van een ontwikkeling zou moeten zijn, waarbij Zwitserland besluit tot andere nauwere samenwerkingsbetrekkingen. Omdat ik denk dat dit in het belang is van de burgers aan de Boven-Rijn, vind ik dat het verslag-Kirkhope aangenomen moet worden en krijgt hij mijn stem, hoewel het niet aan mij is om een standpunt in te nemen over de juridische kwesties die hij heeft genoemd. 
Carlos Coelho (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, je zou kunnen denken dat dit debat alleen voor de PPE-DE-Fractie van belang is, maar dat is niet zo – het is een zaak die heel Europa aangaat. Ik wil om te beginnen de heer Kirkhope bedanken voor het feit dat hij zich sterk heeft gemaakt voor de prerogatieven van dit Parlement. Verder wil ik de Commissie graag feliciteren met dit initiatief. Ik kan u verzekeren, mevrouw de commissaris, dat het heel belangrijk is dat Zwitserland het derde land buiten de EU kan worden dat meewerkt aan de uitvoering, toepassing en ontwikkeling van het Schengenacquis en het Dublin/Eurodac-systeem. IJsland en Noorwegen zijn daarin al voorgegaan.
Het is namelijk zo dat het Zwitserse volk – zoals de heer Kirkhope ook al meldt – in een referendum te kennen heeft gegeven dat het de betrekkingen met de EU wil aanhalen, door in de Schengenruimte opgenomen te worden – wat vrij verkeer mogelijk maakt – en door mee te werken aan de Overeenkomst van Dublin, een overeenkomst die betrekking heeft op het asielbeleid. Ik ben vóór de opname van Zwitserland in deze systemen, omdat we zo een aantal belemmeringen voor het vrij verkeer kunnen wegnemen en nauwer kunnen gaan samenwerken. En dat is gelet op de geografische ligging van het land van groot belang. Zwitserland zal in politiek opzicht baat hebben bij deze stap, omdat het zo een stabielere relatie met buurlanden kan onderhouden. Ook economisch gezien is de stap gunstig: Zwitserland kan nu profiteren van een vloeiender verloop van het verkeer.
Zwitserland zal nu het Schengenacquis volledig moeten aanvaarden en toepassen. Dat geldt overigens niet voor alle lidstaten van de Europese Unie. Het is namelijk zo dat er alleen uitzonderingen kunnen worden gemaakt met betrekking tot de toekomstige ontwikkeling van het Schengenacquis. Dat werd gezien als een voorwaarde voor het afsluiten van een overeenkomst over het belasten van spaargelden.
Wat de tweede overeenkomst betreft: Zwitserland zal het huidige en toekomstige acquis van Dublin/Eurodac in z’n geheel moeten aanvaarden, uitvoeren en toepassen. Ter afsluiting wijs ik erop dat deze overeenkomsten een toenadering tussen Zwitserland en de EU inluiden, wat heel gunstig is. Andere landen kunnen nu zien dat het mogelijk is de banden met de EU aan te halen en samen te werken bij de beleidsvorming zonder dat zij formeel lidstaat hoeven te worden. 
Benita Ferrero-Waldner,
    Mijnheer de Voorzitter, misschien kan ik eerst algemeen op de vragen ingaan. Ik denk dat wij in principe allemaal blij zijn dat deze overeenkomsten er nu liggen, dat een ervan ook al in een referendum is goedgekeurd en dat wij tot ratificatie over kunnen gaan. Zoals gezegd is dit heel belangrijk, niet alleen omdat het een model voor andere landen kan zijn, maar ook omdat het de Zwitserse burgers de mogelijkheid zal bieden de banden met de Europese Unie steeds nauwer aan te halen.
Nu de rechtsgrondslag ter sprake is gekomen, wil ik met name daarop nog eens ingaan.
Zowel de Juridische dienst van de Commissie als die van de Raad hebben zich hierover uitgelaten. En hoewel de heer Kirkhope dat al heeft gedaan, wil ik dit standpunt hier nogmaals bevestigen.
Artikel 300 van het EG-Verdrag definieert vier gevallen waarbij voor de sluiting van een internationale overeenkomst de instemming van het Europees Parlement nodig is. Het eerste is als een overeenkomst een associatieovereenkomst is zoals bedoeld in artikel 310 van het EG-Verdrag; het tweede zijn akkoorden die een specifiek institutioneel kader in het leven roepen door het instellen van samenwerkingsprocedures; het derde zijn akkoorden die aanzienlijke gevolgen hebben voor de Gemeenschapsbegroting en het vierde zijn akkoorden die een wijziging behelzen van een besluit dat genomen is volgens de procedure van artikel 251 of 252 van het EG-Verdrag.
In alle andere gevallen kan het Europees Parlement alleen zijn mening geven. De Juridische dienst van de Commissie is van mening dat deze Overeenkomst niet onder een van de bovenstaande gevallen valt en dat de door de overeenkomsten ingestelde gemengde comités slechts beperkte bevoegdheden hebben, en wel op het gebied van conflictbemiddeling.
Ik heb uiteraard gehoord wat u hebt gezegd, maar ik kan niets veranderen aan deze mening van de Commissie.
Ik wil graag nog kort ingaan op wat de heer von Wogau hier heeft gezegd, en ook de heer Schwab heeft aangekaart. Ik denk dat we ons volledig bewust zijn van de problemen en kwesties die zij hebben genoemd en die te maken hebben met de samenwerking tussen gebieden, maar vooral die tussen regio’s. Hoewel zaken als landbouw en geluidsoverlast van vliegvelden eerder een bilateraal karakter hebben, zie ik wel een zeker verband. Ook al kan ik hier nu geen oplossing op tafel leggen, ik kan u verzekeren dat we ons bewust zijn van deze problemen. Misschien kunnen we ze nog eens op de agenda zetten bij incidentele gesprekken met Zwitserland.
Ik heb nu verder niets toe te voegen en ik verzoek het Parlement door te gaan met de betreffende procedures. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0183/2005) van Gabriele Zimmer, namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, over het effect van EG-leningen in ontwikkelingslanden [2004/2213(INI)].
Gabriele Zimmer (GUE/NGL ),
   . Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik presenteer u vandaag het verslag dat ik heb geschreven in opdracht van de Commissie ontwikkelingssamenwerking. Het bespreekt met name de effecten van de leningenpraktijk van de Europese Unie, en natuurlijk in het bijzonder de Europese Investeringsbank. Dit verslag, dat nu voor u ligt en waarover morgen zal worden gestemd, heeft in de eerste plaats tot doel om van de Europese Investeringsbank een belangrijk en vooral effectief instrument voor ontwikkelingshulp te maken.
Velen van u hebben vandaag hun steun betuigd aan de campagne en dat is uiteraard een goede zaak, maar als we – zoals dit Parlement ook al symbolisch heeft gedaan – deelnemen aan de actie , moeten we ook bespreken in hoeverre de ontwikkelingshulp die onder onze verantwoordelijkheid valt, daadwerkelijk voldoet aan de eisen die wij zelf telkens weer – ook naar het publiek toe – stellen. De armoede van vandaag heeft al een verleden en een deel van dit verleden heeft te maken met de fouten die de afgelopen jaren in de ontwikkelingsfinanciering zijn gemaakt en die ertoe hebben geleid dat nu nog altijd 2 736 miljoen mensen – oftewel bijna de helft van de wereldbevolking – van minder dan twee dollar per dag moeten leven.
Ik wil graag nog eens terugkomen op een deel van de discussie van vanochtend dat volgens mij direct verband houdt met dit verslag. Afrikaanse bewegingen hebben telkens weer kritiek geuit op de betutteling door de regeringen van het Noorden. Wat zij vooral van ons vragen is dat wij definitief de strijd aanbinden tegen armoede, honger en ziekten, en dat wij besluiten tot een volledige en onvoorwaardelijke kwijtschelding van de schulden van de armste landen. Laten we dat dus doen. Ze vragen ook meer, en vooral betere, financiële middelen voor ontwikkelingshulp dan tot dusverre ter beschikking werden gesteld.
Een van de fouten uit het verleden is ongetwijfeld – en dat betreft ook de Europese Investeringsbank – een gebrekkige coördinatie tussen de verschillende spelers in de ontwikkelingsfinanciering. Ondanks het Verdrag van Barcelona werken ze nog altijd veel te veel langs elkaar heen – de Commissie en de lidstaten, multilaterale en nationale ontwikkelingsbanken – en soms zelfs contraproductief. In dit verslag wordt er dan ook veel waarde aan gehecht dat de Europese Investeringsbank bij haar nieuwe taken van meet af aan prioriteit geeft aan coherentie, transparantie en vooral coördinatie.
Een van de meest verstrekkende fouten was een doelstelling die veel voorkwam in de zogenaamde ontwikkelingsfinanciering, namelijk het stimuleren van onze eigen economische betrekkingen met het buitenland en de ontsluiting van de markten in het Zuiden door Europese ondernemingen. Wanneer we kijken naar het beperkte mandaat van de Europese Investeringsbank, vooral met het oog op leningen in Azië en Latijns-Amerika, zien we dat daar ook vrijwel letterlijk terug. De aandeelhouders van de Europese Investeringsbank, oftewel de lidstaten van de Europese Unie en de Commissie, onderhandelen momenteel over een nieuw mandaat voor de EIB voor het verstrekken van leningen buiten de Europese Unie. Deze onderhandelingen worden volgens mij echter in toenemende mate door financiële experts gevoerd en steeds minder door ontwikkelingsexperts. Ook op de deskundigheid van het Parlement werd tot dusverre geen beroep gedaan. Toch moet uit dit nieuwe mandaat duidelijk naar voren komen dat de EIB achter de taakstellingen staat, in het bijzonder de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling en de strijd tegen de armoede in de landen waaraan geld wordt geleend.
Om ervoor te zorgen dat het Europees Parlement de exacte formulering van dit nieuwe mandaat kan controleren, moeten de leden van het Parlement volgens mij – en deze eis staat ook in het verslag – al in september van dit jaar over de stand van de onderhandelingen worden geïnformeerd. We mogen niet voor voldongen feiten worden gesteld. De vorderingen van de strijd tegen de armoede kunnen niet langer alleen worden afgemeten aan de cijfers voor economische groei, die vaak – en met name op het platteland – groeiende armoede verhullen. Ook de hoogte van de rechtstreekse buitenlandse investeringen die de bank aanhaalt, is niet geschikt als succesindicator, want dat zegt niets over het aantal banen dat is geschapen of over sociale en ecologische verdraagzaamheid van de investeringen. Om een voorbeeld te geven: in Zambia helpt de Europese Investeringsbank op dit moment Zwitserse en Canadese ondernemingen bij het aanleggen van grote kopermijnen. Deze bedrijven voeren vrijwel al hun winsten weer uit, maar laten de rivieren daar vol gif achter, waardoor in hele regio’s de landbouw de das wordt omgedaan. Dit zijn weliswaar telbare buitenlandse investeringen, maar ze leveren geen meetbare bijdrage aan de bestrijding van de armoede.
Het verslag dat vandaag voor u ligt, bevat ook een aantal concrete voorstellen over hoe de leningsactiviteiten van de EIB in de ontwikkelingslanden in de toekomst kunnen worden verbeterd. Deze voorstellen zijn gedaan binnen de context van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling en in overeenstemming met de doelstellingen van de Verenigde Naties. In het verslag worden ook heel veel detailvoorstellen gedaan hoe we op dit gebied vooruitgang kunnen boeken.
Ik wil met name één probleem onder de aandacht brengen. Naar mijn mening houdt de Europese Investeringsbank nog veel te weinig rekening met de eis om in het bijzonder de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling als indicatoren toe te passen, zodat zij ten minste in staat is om het effect van haar eigen activiteiten achteraf te beoordelen. De bank gaat uit van algemene gegevens, maar ik denk dat dit gewoon niet genoeg is, vooral als we zien hoe doeltreffend de nationale ontwikkelingsbanken van sommige lidstaten al werken.
De tsunami heeft ons laten zien dat wij dringend behoefte hebben aan verandering als we willen dat de Europese Investeringsbank in noodsituaties in staat is om redelijke leningen te verstrekken, los van criteria voor de economische betrekkingen met het buitenland, en om daadwerkelijk effectief te helpen. Hiervoor heeft de bank een duidelijker mandaat nodig van haar aandeelhouders, de lidstaten. Ik verzoek u dan ook om dit verslag morgen aan te nemen, zodat de samenwerking tussen het Europees Parlement en de Europese Investeringsbank productief blijft en wij vooruitgang kunnen boeken op het gebied van de ontwikkelingshulp. 
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de rapporteur, dames en heren, allereerst wil ik mevrouw Zimmer feliciteren met haar verslag over het effect van de leningsactiviteiten van de Europese Investeringsbank in ontwikkelingslanden. Dit verslag behandelt veel uiterst belangrijke vraagstukken en ik wil niet verhullen dat ik de analyse ervan in ruime mate deel.
Voordat ik nader inga op het verslag zelf, zou ik eerst mijn indruk willen geven over de tenuitvoerlegging van de investeringsfaciliteit. Enkelen onder u weten dat ik in februari van dit jaar een brief heb geschreven aan de heer Maystadt, waarin ik mijn zorg heb uitgesproken over de investeringsfaciliteit van Cotonou. Gelukkig kan ik u meedelen dat de situatie inmiddels aanzienlijk is verbeterd. Zo zien we een grotere bereidheid om de risico’s aan te gaan die typisch zijn voor investeringen in ontwikkelingslanden. Ook wordt er systematisch gebruik gemaakt van een nieuw kader om het effect van de ontwikkelingsactiviteiten te meten. Daarnaast zijn we met de EIB in gesprek over een vereenvoudiging van de besluitvormingsstructuur voor de projecten van de faciliteit. Kortom, wij zijn van mening dat de investeringsfaciliteit in de ACS-regio op de goede weg is.
Dan zou ik nu vijf opmerkingen willen maken over het verslag. Laat ik beginnen met de diensten van algemeen belang. Deze dienstverlening moet in de ontwikkelingslanden inderdaad hoognodig worden verbeterd. Ik denk hierbij onder meer aan watervoorziening en de vervoersector. Vaak zijn dergelijke projecten commercieel niet interessant en zij moeten dan ook voor een deel worden gesubsidieerd. Wij hebben de lidstaten daarom voorgesteld voor de volgende begrotingstermijn de rentesubsidies voor de investeringsfaciliteit in de ACS-landen te verdubbelen tot 400 miljoen euro.
Wat de samenwerking tussen de EIB en de Commissie betreft, erkennen wij dat er nog meer moet worden gedaan om de infrastructurele diensten in de ontwikkelingslanden te verbeteren. U weet dat de Commissie werkt aan een mededeling over Afrika. Hierin zal worden voorgesteld om de beschikbaarheid van regionale en transcontinentale infrastructuur aanzienlijk te vergroten. Dit zal substantiële inspanningen vergen voor de coördinatie tussen de EIB en de Commissie, maar ook met andere financiële instellingen of organen. Daarom bekijkt een groep ambtenaren van de Commissie en de EIB momenteel hoe onze instellingen in de toekomst beter kunnen samenwerken. Zoals ik al zei, zal er natuurlijk ook met andere donoren moeten worden samengewerkt.
De verwijzing in het verslag naar microfinanciering steunen wij volledig. Aangezien 2005 door de Verenigde Naties is uitgeroepen tot internationaal jaar van het microkrediet, is dit onderwerp een politieke prioriteit. Onlangs heeft de Commissie dan ook besloten om de Commissiesteun voor microfinanciering in belangrijke mate te professionaliseren. Een belangrijke pijler van deze nieuwe benadering is dat voor de verstrekking van microkredieten nauwer zal worden samengewerkt met banken die in ontwikkeling zijn gespecialiseerd, met name de EIB. Daarom staat de Commissie volledig achter het verzoek van het Europees Parlement om de inzet van de EIB voor microkredieten te verhogen.
In verband met de ontwikkelingsindicatoren erkennen wij eveneens dat de EIB zich de sleutelindicatoren van de Commissie eigen moet maken, om de resultaten van haar operaties te evalueren en een eigen onafhankelijke evaluatie-eenheid op te richten.
Tot slot de herziening van de externe mandaten. Onlangs hebben wij tijdens een vergadering van de commissaris voor Buitenlandse Betrekkingen en president Maystadt voorgesteld om het volume voor ontwikkelingsactiviteiten van de EIB buiten de ACS-regio te verhogen. De herziening van de externe mandaten, waar de Commissie en de EIB momenteel mee van start gaan, biedt hiertoe de mogelijkheid.
Ik wil niet afsluiten zonder een blijk van erkenning voor president Maystadt en zijn team. Zij hebben, in elk geval tijdens al onze ontmoetingen en contacten, blijk gegeven van een grote openheid van geest. Het is voor mij overduidelijk dat de president van de EIB en zijn team open staan voor ontwikkeling. Het feit dat president Maystadt niet verder kan gaan op het vlak van efficiëntie, komt dan ook omdat er helaas regels bestaan en er grenzen zijn aan zijn goede wil. Desondanks staat hij volledig open voor hervorming. Hij onderzoekt zelfs de mogelijkheden om de EIB zodanig te hervormen dat er meer aandacht zal zijn voor ontwikkeling en dat de besluitvormingsorganen er meer rekening mee zullen houden. In de huidige omstandigheden is dat uiteraard moeilijk, niet in de laatste plaats vanwege de samenstelling van de besluitvormingsorganen. 
Nirj Deva,
    Mijnheer de Voorzitter, om te beginnen feliciteer ik mevrouw Zimmer met haar voortreffelijke verslag en de commissaris met zijn proactieve initiatieven. Ik weet dat hij heen en weer is gereisd naar Luxemburg voor gesprekken met de heer Maystadt en ik denk dat er iets heel goeds uit dit alles zal voortkomen.
De EU is de grootste hulpdonor ter wereld. De kredietfaciliteit van de EIB is vier keer zo groot als die van de Wereldbank. Over de Wereldbank hoef ik u niets te vertellen, mijnheer de Voorzitter, maar wie weet er iets af van de EIB? Tenzij we daar iets aan doen, kunnen we de naam van de EIB beter veranderen in “European Invisible Bank”. De EIB zou de belangrijkste Europese financiële instelling op het gebied van leningen en ontwikkeling moeten zijn. Ze behoort leningen te verstrekken ten behoeve van infrastructuren en KMO’s. Ze behoort microkredieten te verstrekken en leningen te verstrekken waar het EOF dat niet doet. Ze dient in staat te zijn leningen te verstrekken aan alle ontwikkelingslanden die de Europese instellingen helpen.
Het statuut van de EIB moet door het Parlement worden versterkt om een rechtsgrondslag tot stand te brengen en een subsidie-element toe te voegen, zodat de leningen en de rentekosten veel concurrerender worden en met enige garantie kunnen worden gegeven. Als de EIB bijvoorbeeld één miljard euro leent tegen 1 procent rente, kost dat slechts tien miljoen euro. Als er 2 procent rente in rekening wordt gebracht, kost dat maar twintig miljoen euro. Wat is twintig miljoen euro voor onze ontwikkelingsbegroting? Heel weinig, maar het zou de EIB in staat stellen miljarden ter beschikking te stellen voor infrastructuren, kleine ondernemingen en microkredieten, en het zou de steunbegroting van onze Gemeenschap twintig miljoen euro kosten. Over meer hebben we het niet. Ik vind dat het hoog tijd wordt dat we dat doen. 
Alexandra Dobolyi,
    In de eerste plaats wil ik mevrouw Zimmer bedanken voor haar uitstekende verslag en haar harde werk, en de Europese Investeringsbank voor haar medewerking. Ik ben ervan overtuigd dat we allemaal een verantwoordelijkheid hebben om de problemen in de ontwikkelingslanden te bestuderen en aan te pakken. Ik ben tevreden met het beleid dat het Europees Parlement, de Commissie en het Britse voorzitterschap op dit punt hebben uitgezet. Ontwikkelingslanden zouden niet van steun afhankelijk moeten zijn; zij moeten mogelijkheden krijgen om hun economie tot leven te brengen. In plaats van economische verlamming moet er een uitweg voor hen worden gevonden. Ik wil graag uw aandacht vestigen op de volgende punten, die door middel van de leningsactiviteiten van de Europese Investeringsbank worden gerealiseerd.
De Europese Investeringsbank steunt de doelstellingen die de Europese Unie in de Overeenkomst van Cotonou en in de acht millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling heeft neergelegd. Het is belangrijk dat de bank rekening houdt met de standpunten van niet-gouvernementele organisaties en de publieke opinie, zelfs in het stadium van projecttoezicht. Milieueffectbeoordeling en een milieueffectrapport zijn nu geïntegreerd in de projectcyclus, terwijl de aandacht gericht blijft op de consequenties van de investeringen voor sociaal en werkgelegenheidsbeleid. Een globaal anticorruptiebeleid en een open, transparante procedure voor de onderhandelingen over en het sluiten van de contracten zullen een solide basis hiervoor creëren – de partijen moeten namelijk passende interne inspectiemechanismen opzetten om corruptie aan het licht te brengen.
Tot slot wil ik een punt benadrukken dat volgens mij prioriteit heeft: door de kredietverstrekking van de EIB aan de particuliere sector uit te bouwen, wordt het mogelijk toezicht te houden op de inachtneming van de mensenrechten en de naleving van IAO-arbeidsnormen en OESO-richtlijnen. Ik geloof dat alleen instrumenten die daadwerkelijk ontwikkeling bevorderen, en niet alleen maar tijdelijke oplossingen voor de problemen van de ontwikkelingslanden brengen, de moeite waard zijn. 
Frithjof Schmidt,
   . Mijnheer de Voorzitter, commissaris Michel, dames en heren, ook ik wil mevrouw Zimmer bedanken voor dit goede verslag. Er zijn twee feiten die het belang van de Europese Investeringsbank onderstrepen. Ten eerste is zij met een volume van 40 miljard euro de grootste mondiale publieke kredietverstrekker. Ten tweede is zij actief in meer dan 100 landen en daarmee de grootste ontwikkelingsbank na de Wereldbank. Het probleem is echter dat de Europese Investeringsbank volgens haar statuten eigenlijk niet mag optreden als een ontwikkelingsbank, maar verplicht is om haar rentebeleid marktconform te houden. Ze mag dus geen zeer lage renten berekenen om bijvoorbeeld doelstellingen op het gebied van ontwikkelingsbeleid te bevorderen.
Anderzijds is zij ertoe verplicht om met haar kredietbeleid bij te dragen aan de realisatie van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Hoewel wij dit toejuichen, is het een tegenstrijdigheid die eigenlijk door een fundamentele hervorming van de bank zou moeten worden opgelost. Ik denk dat we er principieel over moeten nadenken of het niet zinvol en juist zou zijn om de activiteiten van de bank op het gebied van ontwikkelingsfinanciering institutioneel te scheiden van haar Europese activiteiten. Ik denk dat dit de belangrijkste vraag is waarover in het toekomst gediscussieerd zou moeten worden als het gaat om het beleid van de bank, omdat deze bestaande tegenstrijdigheid volgens mij door de politiek zal moeten worden opgelost.
Tot zo’n fundamentele hervorming een feit is, zijn er echter ook andere concrete stappen nodig om het beleid van de bank te verbeteren en haar in staat te stellen de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te steunen. Volgens mij moet de kredietverstrekking gericht zijn op armoedebestrijding en op de naleving van sociale, economische en mensenrechtencriteria. Deze moeten voorrang krijgen boven financiële en technische criteria en de directie van de bank moet ze ook echt in de praktijk omzetten.
Ten tweede vind ik het heel belangrijk dat de bank meer gebruik maakt van het instrument van rentesubsidie zoals voorzien in de Overeenkomst van Cotonou en in de Meda-overeenkomst, zodat de ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf kan worden gefinancierd door middel van leningen tegen lagere renten. Het verschil met de hoge renten, waartoe de bank volgens haar statuten verplicht is, kunnen we dan met subsidies overbruggen.
Het derde punt is dat de sociale en ecologische gevolgen van grote infrastructuurprojecten moeten worden gemeten en meegeteld, en wel veel meer dan vroeger. Het gaat er met name om dat er geen projecten worden gesteund die niet voldoen aan de criteria van de Wereldcommissie stuwdammen, dus vooral grote projecten voor de bouw van stuwdammen. Ik denk dat deze drie punten nu al kunnen worden gerealiseerd. Op de lange termijn moeten we dan een fundamenteel debat over hervormingen voeren. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik spreek namens de socialisten van de nieuwe PSI. Allereerst wil ik de rapporteur feliciteren omdat zij uitstekend werk heeft verricht.
De voornaamste operationele aanbeveling van het millenniumproject van de VN bepaalt dat ieder ontwikkelingsland dat nog in omstandigheden van extreme armoede verkeert, een ambitieuze, nationale strategie moet aannemen zodat het land in een tijdsbestek van tien jaar de overeengekomen doelstellingen kan bereiken.
De betreffende landen moeten een precies financieel plan opstellen. Daarbij moeten zij aangeven hoeveel interne middelen in het plan geïnvesteerd kunnen worden en hoeveel ze nodig hebben van donateurs. Het is duidelijk dat de armoedebestrijding een primaire verantwoordelijkheid van de ontwikkelingslanden zelf is, maar het is even duidelijk dat verwezenlijking van de een aanzienlijke verhoging van overheidssteun vereist, om ervoor te zorgen dat de armoedeval doorbroken wordt.
Het communautaire optreden is in deze context weliswaar goed van start gegaan, maar het moet op korte termijn geoptimaliseerd worden en de bijbehorende mechanismen moeten flexibeler en dynamischer worden gemaakt: dit zijn verbeteringen die op grond van concrete, operationele ervaringen nodig en opportuun zijn bevonden. Natuurlijk moet er ook meer samenhang en synergie komen tussen de diverse Europese hulpverleningsprogramma’s: daarvoor dient het Europese ontwikkelingsbeleid, zoals de in 2000 vastgestelde millenniumdoelstellingen, de Overeenkomst van Cotonou en het beleid van de EIB, te worden geïntegreerd.
2005 is het jaar van het microkrediet. Het is bijzonder belangrijk nog andere instrumenten aan te nemen om de investeringen van het MKB te stimuleren en ondernemerschap aan te moedigen, met name onder vrouwen en jongeren.
Dan nog een laatste aspect. Over twee weken zal een delegatie van dit Parlement, waarvan ik het genoegen heb deel uit te maken, naar Indonesië reizen om de door de immense tragedie van de tsunami getroffen gebieden te bezoeken. De toekomst van een heel gebied van onze planeet staat op de helling. Het is onze verantwoordelijkheid de EIB van een nieuw, specifiek noodmandaat te voorzien waarmee de betrokken volkeren in de gelegenheid worden gesteld hun toekomst in alle rust op te bouwen. Een helpende hand bieden aan wie geveld is en probeert weer overeind te krabbelen, is een plicht van solidariteit waaraan Europa zich niet kan of mag onttrekken. 
Louis Michel,
   Staat u mij toe ter afsluiting iets te zeggen over het belang van de externe activiteiten van de EIB in ontwikkelingslanden. Zoals ik aan het begin van het debat al zei, is de EIB een zeer belangrijke partner van de Commissie bij de tenuitvoerlegging van nieuwe beleidsinitiatieven, met name waar het gaat om de aanleg van infrastructuur in Afrika. Wij waarderen de voortgang die is geboekt door de EIB. Ook het Parlement schrijft in verschillende aanbevelingen dat op deze weg moet worden verdergegaan. Wij zullen de bank dan ook blijven ondersteunen bij haar werkzaamheden en zullen de synergie tussen onze organisaties proberen te vergroten, om de hulp aan ontwikkelingslanden te verbeteren.
Veel van de antwoorden op uw zeer terechte vragen en opmerkingen zouden direct of indirect neerkomen op een wijziging van de statuten, die momenteel duidelijk niet tegemoetkomen aan de geformuleerde wensen. Er zijn verschillende wijzigingen mogelijk, maar daar laat ik me vandaag niet over uit. We denken er in elk geval over na, ook al lijkt het me politiek gezien nauwelijks een haalbare kaart.
Voorlopig kunnen we ons wel alvast richten op de vernieuwing van de mandaten. Ook zouden we de samenstelling van de raad van gouverneurs kunnen wijzigen door bijvoorbeeld te zorgen voor pariteit tussen vertegenwoordigers van de ministeries van Financiën en de ministeries van Ontwikkelingssamenwerking. De statuten en de samenstelling van de raad van gouverneurs vormen momenteel inderdaad een groot probleem, zoals u geloof ik, evenals anderen overigens, hebt aangegeven in uw interventie. Pariteit zou echter betekenen dat de ministers van Financiën moeten aanvaarden dat de ministers van Ontwikkelingssamenwerking zeggenschap krijgen in de raad van gouverneurs, zodat er niet meer in zuiver financiële termen wordt gedacht. Persoonlijk lijkt me dit niet de juiste weg.
Daarentegen bekijkt president Maystadt momenteel de mogelijkheden voor de oprichting van een EIB-dochter voor ontwikkelingssamenwerking. Deze zou worden uitgerust met een raad van gouverneurs die uitsluitend bestaat uit vertegenwoordigers van ontwikkelingssamenwerking. Deze dochter zou kunnen beschikken over de rentesubsidie en dus veel soepeler kunnen omgaan met de overwegingen en wensen over bijvoorbeeld de sociale dimensie. U hebt gelijk: bepaalde goederen en diensten zijn niet te koop, of in ieder geval niet onder dezelfde voorwaarden als andere producten. De milieudimensie en alle vergelijkbare aspecten zijn elementen die strikt onder ontwikkelingssamenwerking vallen en financieel anders behandeld moeten worden, bijvoorbeeld via subsidies.
Ik ben het grotendeels eens met wat is gezegd, maar we moeten roeien met de riemen die we hebben. De EIB moet beter gaan functioneren en dus moeten wij verbeteringen aandragen en tegelijk nadenken over de toekomst van de bank. Een ding moet me echter van het hart en dit is zeer belangrijk. Tijdens mijn ontmoetingen op het niveau van de president en het bestuur van de EIB, hebben alle teams waarmee ik tot op heden heb samengewerkt – en we hebben al meerdere bijeenkomsten gehad – me verrast door hun eigentijdse en open benadering van de mogelijke oplossingen. Normaal gesproken stuit je op veel meer conservatisme wanneer je dergelijke hervormingen wilt doorvoeren. Het is dus interessant dat we van de kant van de EIB kunnen rekenen op deze open kijk, deze flexibiliteit en deze mentaliteit. Ik geloof oprecht dat zij de hier geformuleerde zorgpunten grotendeels delen. 
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de uitvoering van het EU-actieplan voor wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw (FLEGT).
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, uiteraard ben ik blij met de belangstelling die u toont voor het EU-actieplan voor wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw (FLEGT). Dat er een actieplan op tafel ligt, is echter niet voldoende; het moet in de praktijk worden gebracht. Daarom heeft de Commissie in juli 2004 voorstellen ter uitvoering van dit plan vastgesteld. Deze voorstellen bestaan uit een verordening inzake de opzet van een FLEGT-vergunningensysteem op vrijwillige basis voor de invoer van hout in de Europese Gemeenschap en een aanbeveling voor een richtlijn voor een onderhandelingsmandaat inzake partnerschapsovereenkomsten met houtproducerende landen. Deze voorstellen worden momenteel door de Raad bestudeerd. Ik hoop dat dit jaar nog een akkoord zal worden bereikt.
Ondertussen hebben wij 17 miljoen euro vrijgemaakt voor de financiering van proefprogramma’s die betrekking hebben op de fundamentele aspecten van het actieplan, met name om een onafhankelijk toezicht op de houtkap te bevorderen, de lokale maatschappelijke organisaties te versterken en de particuliere sector aan te moedigen de globale richtsnoeren voor het beleid te volgen die in het actieplan worden genoemd. We hebben eveneens 3 miljoen euro ter beschikking gesteld voor de internationale en regionale dialoog over de verbetering van het bosbeheer en de strijd tegen de illegale houtkap. Verder moet in 2005 in Indonesië een programma voor technische bijstand van 15 miljoen euro van start gaan.
Wij hebben ons best gedaan om met de lidstaten van de Europese Unie tot een gemeenschappelijke aanpak te komen. In het kader van ons gezamenlijke werkplan voeren bilaterale instellingen van Europese donoren op dit moment informeel overleg over FLEGT-partnerschapsovereenkomsten in potentiële partnerlanden als Ghana, Kameroen, de Republiek Kongo, Gabon, Maleisië en Indonesië. Daardoor moet het gemakkelijker worden formele onderhandelingen over zulke overeenkomsten te openen, wanneer wij het mandaat hebben gekregen om namens de Gemeenschap besprekingen te voeren. Als Commissie hebben wij ons ertoe verplicht na te gaan of aanvullende wetgeving ter ondersteuning van het FLEGT-actieplan, met een dwingender en voortvarender karakter, haalbaar is.
Op dit moment vindt deze beoordeling plaats in nauwe samenwerking met de lidstaten, omdat een groot aantal mogelijke maatregelen onder de nationale bevoegdheid valt. De opties waarnaar gekeken wordt zijn - naast de haalbaarheid van praktische aspecten van de nieuwe wetgeving betreffende de controle op de invoer van illegaal gekapt hout - het beleid inzake overheidsopdrachten, het witwassen van geld, gestolen goederen en anticorruptiewetgeving. Ik hoop dat deze werkzaamheden in de loop van dit jaar kunnen worden afgerond.
Tot slot wil ik iets zeggen over de oproepen om de invoer van illegaal hout eenzijdig te verbieden. Persoonlijk begrijp ik de gedachte achter deze oproepen volledig. Een eenzijdig verbod om illegaal hout in de Europese Unie in te voeren, zal onze douaneautoriteiten, zo lijkt het, echter niet de middelen verschaffen om te bepalen of geïmporteerd hout legaal is. Daartoe moet het exporterende land volledig meewerken en daarom heeft de Commissie een vrijwillig systeem voorgesteld dat gebaseerd is op partnerschappen met de producerende landen. Deze partnerschappen behelzen een reeks hervormingen van het bosbeheer in de producerende landen in combinatie met maatregelen om de invoer van illegaal hout in de Europese Unie te bestrijden, met name een vergunningensysteem. Dankzij deze benadering kunnen we aan een oplossing werken voor het dubbele probleem van vraag (op onze eigen markten) en aanbod (in de producerende landen).
John Bowis,
    Mijnheer de Voorzitter, ik heb regelmatig contact met pater Hector Turrini. Dat doe ik om hem in leven te houden. Pater Hector Turrini is pastoor en woont in Acre in Brazilië. Samen met zijn missie probeert hij de plaatselijke gemeenschappen tegen de houthakkers te beschermen. Er zijn al verschillende leden van zijn missie vermoord en hij heeft me verteld dat hij verwacht op een dag ook vermoord te worden. De illegale houthakkers deinzen er niet voor terug om zichzelf ten koste van het milieu, de plaatselijke gemeenschappen en zelfs mensenlevens te verrijken met hun criminele praktijken.
In Papoea komt het voortbestaan van gemeenschappen die nog in het stenen tijdperk leven, in gevaar. Ze worden besmet met allerlei ziekten en hun cultuur wordt verwoest door houthakkers die de regenwouden met hun alles verslindende bulldozers platwalsen. De Europese Unie is nog steeds een van de grootste importeurs van illegaal gewonnen hout.
In Europa zijn de meeste oerwouden en bossen ten koste van ons milieu en onze inheemse flora en fauna verdwenen. Het is niet te laat om de minder ontwikkelde delen van de wereld en zo tweederde van de landdieren en plantensoorten die de wereld rijk is, te beschermen. Maar we moeten snel handelen. In Papoea-Nieuw-Guinea is al 65 procent van de regenwouden verdwenen. Wereldwijd gaat er elke dag tien miljoen hectare verloren. Sinds 1970 is in de Amazone een gebied ter grootte van Frankrijk verloren gegaan. Twintig miljoen mensen in het Amazonegebied en twaalf miljoen in Afrika worden bedreigd, om nog maar te zwijgen over de grote mensapen en andere soorten zoogdieren en vogels die nergens anders voorkomen.
In 1998 heeft de G8 besloten dat er actie moest worden ondernomen. In 2003 is FLEGT opgezet om ontwikkelingslanden te helpen een einde te maken aan de illegale houtkap en de handel in illegale producten, met name producten die naar de Europese Unie worden geëxporteerd. FLEGT is echter nog niet ten uitvoer gelegd. De commissaris was zo behulpzaam ons te vertellen wat er wordt gedaan. Ik zou hem willen zeggen dat elke dag uitstel ten koste gaat van mensenlevens, middelen van bestaan, het milieu en dieren en planten. 
Linda McAvan,
   Mijnheer de Voorzitter, ik ben erg blij dat u, mijnheer de commissaris, hier vanavond aanwezig bent. Dat biedt mij namelijk de gelegenheid om u te bedanken voor uw bijdrage vanmorgen aan het debat over armoede. Overigens heeft het onderwerp van vanavond volgens mij ook te maken met ontwikkeling; het gaat zelfs over leven en dood, zoals de heer Bowis heeft aangegeven.
 Mijnheer de Voorzitter, vanochtend hadden we een lang debat over armoede. We spraken over oplossingen en over . Illegale handel is een belangrijke factor als het gaat om slecht bestuur. Zoals we net hebben gehoord, is de Europese Unie een van de grootste importeurs van illegaal hout. Als de regeringen van ontwikkelingslanden geen inkomsten hebben, geen uitvoerrechten ontvangen, hebben we het over geld dat aan de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling had kunnen worden besteed. Dit is een zeer belangrijke kwestie, zowel als het gaat om ontwikkeling als om het milieu.
Ik ben blij dat de Commissie stappen onderneemt. Ik ben blij dat FLEGT ten uitvoer wordt gelegd, maar ik ben er niet van overtuigd dat FLEGT ver genoeg gaat. Ik ben er niet van overtuigd dat vrijwillige maatregelen ver genoeg gaan. U zei iets dat ik niet begreep, iets over een soort . Ik weet niet precies wat ik me daarbij moet voorstellen. Vrijwillige systemen en een handelsmaatregel zijn niet genoeg. Er moet een milieumaatregel komen waarbij gebruik gemaakt wordt van de onderdelen van het Verdrag die betrekking hebben op het milieu. We moeten ook iets hebben waarover in het publieke domein kan worden gedebatteerd. We willen niet dat er iets via de handel wordt gedaan, waarover het Parlement alleen maar een advies kan uitbrengen. We willen dat bij deze belangrijke kwestie de medebeslissingsprocedure wordt toegepast.
U bent een betrekkelijk nieuwe commissaris. U hebt dit dossier van uw voorgangers geërfd. Ik hoop dat u met goede milieuwetgeving komt en deze zeer belangrijke ontwikkelingskwestie aanpakt. Als we ooit een eind willen maken aan de armoede, is dit van groot belang. 
Fiona Hall,
    Mijnheer de Voorzitter, ten eerste wil ik zeggen dat ik heel blij ben dat we deze discussie hier vanavond voeren. Illegale houtkap heeft in de Commissie en de Raad tot nu toe niet de prioriteit gekregen die het verdient, ondanks het feit dat de helft van de houtkap in kwetsbare gebieden illegaal is en ieder jaar een regenwoudgebied ter grootte van België verdwijnt.
De ontwerpresolutie bevat een uitvoerige beschrijving van maatregelen die kunnen worden getroffen om een einde te maken aan de illegale houtkap, maar het belangrijkste is dat er ook werkelijk iets wordt gedaan. We moeten op een gegeven moment de knoop gewoon doorhakken en niet blijven uitstellen terwijl we discussiëren over nog verstrekkendere maatregelen.
Vrijwillige partnerschapsovereenkomsten zijn een goed begin. Ontwikkelingslanden hebben steun nodig om de noodzakelijke certificeringsystemen in te voeren, maar deze steun is reeds beschikbaar als onderdeel van de ontwikkelingssamenwerking, zoals de commissaris zojuist aangaf. Er wordt door velen betwijfeld dat vrijwillige partnerschappen een eind zullen maken aan alle illegale houtkap.
Daarom hoop ik dat de Raad en de Commissie nu verdere maatregelen zullen aankondigen om degenen aan te pakken die weigeren vrijwillige overeenkomsten af te sluiten. Van Europese zijde kunnen wij echter verschillende dingen doen om vrijwillige overeenkomsten tot een succes te maken. Twintig procent van het hout in Europa wordt gekocht door overheden, dus het overheidsopdrachtenbeleid van de lidstaten speelt een rol van groot belang. Door erop te staan dat overheden alleen legaal hout kopen, kunnen lidstaten de producerende landen een vette worst voorhouden en overhalen tot certificering over te gaan. Tot nu toe hebben helaas slechts vijf EU-lidstaten een overheidsopdrachtenbeleid.
Ten tweede kunnen we gebruik maken van de macht van de consument. Ruim zeventig Europese houtbedrijven hebben al een verklaring ondertekend dat ze uitsluitend legaal hout zullen verhandelen. Die bedrijven zijn niet altruïstisch. Ze weten dat consumenten geen hout uit illegale bron willen kopen en dat mensen best bereid zijn iets meer te betalen om er zeker van te zijn dat hun tafels en stoelen niet hebben bijgedragen aan de verwoesting van de regenwouden. Daarom hoop ik dat we de zaak niet langer uitstellen. Laten we het FLEGT-actieplan snel ten uitvoer leggen. 

Ilda Figueiredo,
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik heb van uw antwoord kennis genomen, maar wil wel graag kwijt dat ik het heel teleurstellend vind dat de tenuitvoerlegging van het FLEGT-actieplan zo traag verloopt. We weten dat in de Europese Unie nog steeds illegaal gekapt hout uit verschillende delen van de wereld – en dan vooral tropisch hout uit Afrika en het Amazonegebied – verhandeld wordt.
Soms leidt dat tot ernstige sociale onrust, en het komt zelfs voor dat er mensen worden vermoord. Daar is zojuist al op gewezen. Ik ben onlangs in Brazilië geweest en heb daar de gelegenheid gehad om met verschillende Braziliaanse sociale organisaties te spreken. Men is daar heel bezorgd over de ontwikkelingen en de regering en andere autoriteiten hebben zich op dezelfde wijze uitgelaten. Ik geloof daarom dat er snel maatregelen moeten worden genomen om een einde te maken aan deze toestand.
Het is bekend dat dit proces verreikende consequenties heeft, zowel voor de landen die dit hout illegaal exporteren als voor onze eigen landen. Tientallen Europese ondernemingen hebben daarom een document opgesteld waarin wordt aangedrongen op maatregelen om te verhinderen dat de invoer van illegaal gekapt tropisch hout wordt voortgezet. Er moet een einde komen aan deze praktijk.
We weten dat deze praktijk behalve sociale gevolgen ook consequenties voor het milieu heeft. We dragen bij tot het verdwijnen van heel belangrijke wouden en het afnemen van biodiversiteit. Wat we doen heeft rechtstreekse gevolgen voor het klimaat, maar ook voor de bevolking en de werkgelegenheid in de landen die hout produceren en de landen die hout importeren. We brengen schade toe aan de ondernemingen die legaal handelen en we destabiliseren de internationale houtmarkten.
De Commissie heeft het EU-actieplan inzake wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw in 2003 voorgesteld. Dit actieplan gaat uit van bilaterale regionale en interregionale overeenkomsten die moeten bijdragen tot duurzame groei. Het is onbegrijpelijk waarom de implementatie van de verschillende aspecten van dit plan zo traag verloopt. Ik begrijp bijvoorbeeld niet waarom het geplande onderzoek naar wetgevingsopties, dat medio 2004 gereed had moeten zijn, nog steeds niet is gedaan; waarom gedetailleerde maatregelen voor het verbieden van de invoer van illegaal hout en houtproducten uit om het even welke land worden uitgesteld; en waarom er ten behoeve van de douane en de administratieve en gerechtelijke autoriteiten nog geen netwerk is opgezet voor het uitwisselen van informatie over de illegale houthandel.
Het is daarom van cruciaal belang dat de Commissie een gedetailleerd wetgevingsvoorstel opstelt – en de Commissie zegt dat ze daarmee bezig is – dat meer informatie verschaft en de verordening op een andere rechtsgrond baseert. Het Parlement kan dat voorstel dan bespreken en een positieve bijdrage aan dit proces leveren. We moeten de politieke wil opbrengen om een einde te maken aan deze illegale handel, die corruptie en witwassen van geld in de hand werkt. Het is zaak spoedig iets te ondernemen! 
Chris Davies (ALDE ).
    Mijnheer de Voorzitter, commissaris, we willen dat u het voortouw neemt. We willen eerst en vooral dat u ervoor zorgt dat deze voorstellen, die, zoals u al zei, door de Commissie zijn goedgekeurd, in de wetgeving worden opgenomen. Het is nu twee jaar geleden dat de Commissie de voorstellen goedkeurde, maar wat is ervan geworden? Ze is in ieder geval niet vastgelopen in het Parlement. Wij hebben niets over deze kwestie te zeggen. De zaak is vastgelopen in de Raad. Daar moet nodig wat gebeuren.
Ik hoop dat het Britse voorzitterschap u hierbij steunt, maar als er lidstaten zijn die de zaak tegenhouden en voor moeilijkheden zorgen, vragen we u hen ter verantwoording te roepen. Laat de NGO’s hen maar onder druk zetten. Zoals de heer Bowis zei: terwijl mensen hun leven geven om de regenwouden te redden, aarzelt een aantal lidstaten om een verstandige, positieve maatregel zoals deze ten uitvoer te leggen.
En waar zijn de middelen van de Commissie gebleven? Achter de schermen zijn er minimale middelen voor deze kwestie uitgetrokken. Ik heb me door een paar mensen laten vertellen dat u ongeveer één persoon op de realisatie van deze wetgeving hebt gezet. Dat is behoorlijk weinig. Geef alstublieft een signaal, zeg dat u meer nodig hebt.
Vorige maand hebt u met een delegatie van Parlementsleden gesproken over de mogelijkheid om wetgevingsopties in te voeren. Ik weet dat u nog niet overtuigd bent, maar u hebt toen een paar zeer interessante zaken verkend. U zei dat u in september wellicht een aantal voorstellen aan de Commissie kon voorleggen. Doet u deze woorden nog steeds gestand? En hebt u de mogelijkheid overwogen om als een stok achter de deur wetgeving in te voeren die landen ertoe aan kan zetten vrijwillige overeenkomsten te ondertekenen zodat ze niet aan strengere regels worden onderworpen?
Commissaris, er valt niets meer te zeggen, behalve dat we allemaal weten dat de regenwouden in snel tempo aan het verdwijnen zijn. Het enige wat we kunnen doen is dat tempo verlagen, maar we kunnen niet zomaar aan de kant blijven staan. We hebben uw hulp nodig om tot gerichte maatregelen te komen en resultaten te boeken en we willen u daarbij zoveel mogelijk steunen. 
Louis Michel,
   Allereerst wil ik elke onduidelijkheid wegnemen, mijnheer Davies: ik sta nog steeds achter hetgeen ik gezegd heb tijdens een heel nuttige en interessante bijeenkomst waar wij elkaar ontmoet hebben. In september zal ik terugkomen met voorstellen en een nieuwe poging wagen. Net als u betreur ik dat de uitvoering op zich laat wachten. We hebben al zo lang over dit probleem gedebatteerd! Toch heb ik nog een paar dingen uitgezocht: in haar FLEGT-actieplan belooft de Europese Unie te bekijken welke mogelijkheden er zijn om aanvullende maatregelen te treffen en vooral of wetgeving ter controle van de invoer van illegaal gekapt hout in de Europese Unie haalbaar is. Het Parlement, dat de Commissie heeft verzocht dergelijke wetgeving voor te stellen, heeft deze werkzaamheden zeer nauwlettend gevolgd.
Laten we helder zijn: de analyse van de opties heeft vertraging opgelopen, maar op dit moment zijn we daar wel mee bezig. We beschikken over te weinig menskracht om dit uiterst lastige probleem aan te pakken, maar we hebben vooral een tekort aan geld. Een andere, niet zo gemakkelijk weg te nemen oorzaak van de vertraging is dat deze analyse voor de diensten van de Commissie een moeilijk en tamelijk controversieel onderwerp vormt. De diensten huldigen sterk uiteenlopende standpunten over de te hanteren werkwijze. Ik probeer wat orde in die standpunten te scheppen, zodat alles duidelijker wordt.
Ik kan u zeggen dat de Commissie zich ertoe verplicht om opnieuw na te gaan of aanvullende wetgeving ter ondersteuning van het FLEGT-actieplan haalbaar is. Ik ga proberen deze discussie nieuw leven in te blazen. Ik heb al gezegd dat deze werkzaamheden zijn vertraagd doordat de bevestiging van de actieve deelname van de lidstaten op zich laat wachten. Dat weet u, aangezien u er zelf over gesproken hebt. Verder liggen wij achter op ons schema door het besluit om de weinige beschikbare middelen te bestemmen voor de vrijwillige aanpak die in het actieplan wordt uiteengezet. Op dit moment vindt deze beoordeling plaats in nauwe samenwerking met de lidstaten, omdat een groot aantal mogelijke maatregelen onder de nationale bevoegdheid valt. De opties waarnaar gekeken wordt zijn - naast de haalbaarheid en de praktische aspecten van de nieuwe wetgeving betreffende de controle op de invoer van illegaal gekapt hout - het beleid inzake overheidsopdrachten, het witwassen van geld, gestolen goederen en anticorruptiewetgeving. Ik hoop dat deze werkzaamheden in de loop van 2005 kunnen worden afgerond.
Mevrouw Hall, volgens u moet illegaal gekapt hout gewoon verboden worden. Ik ben het met u eens, maar we moeten ook een systeem bedenken waarmee we legaal en illegaal hout van elkaar kunnen onderscheiden. In andere sectoren is er sprake van driehoekshandel. Ik heb zelfs bij het Europees onderzoekscentrum in Ispra een rapport over dit onderwerp opgevraagd. Ik veronderstel dat u op de hoogte bent van deze problematiek. Gedurende de zeer korte tijd dat ik commissaris voor Onderzoek was, heb ik dit centrum bezocht en daar erg interessante dingen gezien: daar worden de satellietkaarten gemaakt waarmee je bijna op de vierkante meter nauwkeurig het misdrijf kunt waarnemen dat zich onder de ogen van de satelliet afspeelt; je kunt ook zien waar herbebossing plaatsvindt, hoeveel bomen er verloren zijn gegaan enzovoort. Het betreft technische of technologische middelen die wellicht kunnen worden ingezet om aan uw wensen tegemoet te komen. De Commissie zal daar geen problemen mee hebben, maar ik moet nog enkele lidstaten over de streep trekken, zodat zij de beschikbare instrumenten gaan gebruiken. Op die manier kan er meer dwang worden uitgeoefend.
De Commissie is van mening dat het vrijwillige vergunningensysteem voor de invoer van houtproducten als rechtsgrondslag artikel 133 van het EG-Verdrag (over de handelspolitiek) moet hebben. Het Parlement en sommige lidstaten delen deze visie niet en stellen dat artikel 175 van het EG-Verdrag (over het milieu) een geschiktere rechtsgrondslag vormt. Waarom heeft de Commissie artikel 133 ofwel de handelspolitiek gekozen als rechtsgrondslag voor de verordening inzake een vrijwillig vergunningensysteem voor de invoer van hout? Volgens haar is dit de meest gepaste rechtsgrondslag, omdat in de verordening slechts de handel in houtproducten tussen de Europese Unie en de partnerlanden wordt gereguleerd. Persoonlijk geef ik de Commissie gelijk; net als zij geloof ik dat artikel 133 het geschiktst is. U moet dit echter niet als een richtingenstrijd beschouwen. Het belangrijkste is dat ik weet welke legitieme zorgen u hebt, die u tijdens onze ontmoeting hebt aangegeven en die ik in alle opzichten deel.
Deze zaak is dus nog niet gesloten; ik beloof u dat ik wat dit punt betreft al mijn gewicht in de schaal zal leggen. Ik kan u uiteraard niet toezeggen dat ik zal slagen, maar ik zal alles in het werk stellen om vorderingen te maken in de richting die u wenst. Uw zorgen zijn immers ook de mijne. Ik zal het onderzoekscentrum in Ispra vragen na te denken over de toepassing van technieken waarmee bijvoorbeeld kan worden gedaan wat u voorstelt. Dat zou een grote stap voorwaarts betekenen. De vervaardiging van een oorsprongscertificaat zou ons al een heel eind verder brengen. Nu moeten alleen de lidstaten nog worden overtuigd, maar ik beloof u dat ik in september met ideeën terug zal komen. Meer kan ik u op dit moment niet toezeggen. Er zit echter beweging in deze zaak en ik ga proberen de taakgroep die met dit dossier is belast, te versterken, hoewel dat niet uitsluitend van mij afhangt.
De Voorzitter.
   Er is één ontwerpresolutie(1) ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   Aan de orde is het verslag (A6-0180/2005) van Piia-Noora Kauppi namens de Commissie economische en monetaire zaken, over clearing en afwikkeling in de Europese Unie [2004/2185(INI)].
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, clearing en afwikkeling vormen niet slechts het backoffice van de financiële instellingen, maar ook de ruggengraat van de effectenmarkt en dus van de kapitaalmarkten. Het gaat om het geheel van maatregelen op het gebied van het bezit en de overdracht van effecten, die voor beleggers en financiële marktdeelnemers van groot belang zijn. Clearing en afwikkeling hebben geen betrekking op de kapitaalmarkten, zij zijn zelf de kapitaalmarkten. Zij zorgen er mede voor dat de financiële wereld en de economie van de Europese Unie goed functioneren.
In brede kring wordt erkend dat grensoverschrijdende clearing en afwikkeling worden belemmerd door een aantal obstakels waarvan de aard en de gevolgen, zoals u weet, verschillen. Hierdoor liggen de kosten van clearing en afwikkeling op Europees niveau aanzienlijk hoger dan op nationaal niveau én in de Verenigde Staten. Dit leidt eveneens tot grotere juridische en andere risico’s voor grensoverschrijdende transacties. Het betekent dus een flinke rem op grensoverschrijdende investeringen, de diversificatie van portefeuilles enzovoort.
We moeten vaststellen dat we op dit terrein nog geen EU-markt hebben gerealiseerd, met als gevolg dat we niet kunnen profiteren van de voordelen van de groei van de Europese Unie. Als er een doeltreffend systeem voor clearing en afwikkeling had bestaan, zou dit wellicht wel mogelijk zijn geweest. Verder moeten we constateren dat we wereldwijd niet effectief kunnen concurreren. Het komt er eenvoudigweg op neer dat we nog heel ver verwijderd zijn van ons doel, namelijk dat alle emittenten van effecten alle beleggers kunnen bereiken. Daarom is de Commissie verheugd over de belangstelling waarvan het Europees Parlement blijkt heeft gegeven door te reageren op de mededeling van de Commissie van april 2004.
De Commissie heeft duidelijk als oogmerk het opzetten van doeltreffende en veilige systemen voor clearing en afwikkeling in de Europese Unie te bevorderen, met gelijke concurrentievoorwaarden voor de emittenten. Wij willen de belemmeringen voor grensoverschrijdende clearing en afwikkeling wegnemen, zodat de dienstverleners op dit gebied indien gewenst andere Europese markten kunnen betreden en daar hun diensten kunnen aanbieden, binnen een algemeen aanvaard toezicht- en regelgevingskader. Anders gezegd, wij willen een werkelijke clearing- en afwikkelingsmarkt creëren. Ons doel is de grensoverschrijdende clearing en afwikkeling net zo goedkoop, doeltreffend en veilig te maken als de nationale systemen binnen de Europese Unie.
In 2004 is op basis van de mededeling een grootschalige raadpleging gestart over de beleidsaanpak die we aanvankelijk op dit gebied wilden toepassen. Het ging ons er niet slechts om de huidige marktsituatie te reguleren, maar vooral om het toekomstige klimaat voor clearing en afwikkeling in de Europese Unie te verbeteren. Hierdoor kunnen de marktdeelnemers hun strategie uitvoeren zonder daarbij overbodige hindernissen te ondervinden en met volledige inachtneming van de fundamentele doelstellingen van openbaar belang, zoals de veiligheid van de systemen, eerlijke concurrentie, efficiëntie enzovoort. In samenwerking met de particuliere en de publieke sector moeten de Giovannini-belemmeringen worden opgeheven.
Bovendien vonden wij het van wezenlijk belang dat de verleners van clearing- en afwikkelingsdiensten niet worden gehinderd of met onredelijke voorwaarden worden geconfronteerd wanneer zij andere markten in de Europese Unie willen betreden en daar hun diensten willen aanbieden, gewoon omdat de bevoegde autoriteiten weigeren te erkennen dat de regelgeving of toezichtpraktijken van andere lidstaten gelijkwaardig zijn. Als dit type obstakel niet wordt weggenomen, kunnen we niet maximaal profiteren van de opheffing van de Giovannini-belemmeringen, die door de particuliere sector moet worden bewerkstelligd.
Dit zijn ingewikkelde vraagstukken en daarom houden wij ons strikt aan onze tweeledige belofte: wij zullen voortdurend overleg plegen en een grondige effectbeoordeling verrichten. Wat betreft de permanente raadpleging hebben wij drie zeer hard werkende groepen opgericht. De CESAME-Groep volgt de resultaten die worden geboekt bij de opheffing van belemmeringen en stimuleert de particuliere sector op dit gebied vorderingen te maken. Zoals u weet, kan er niet langer getwijfeld worden aan het gezag en de zichtbaarheid van deze groep. De werkgroep over rechtszekerheid bestudeert vraagstukken die verband houden met de grensoverschrijdende rechtszekerheid. Het gaat daarbij om de vraag of er sprake is van juridische verenigbaarheid wanneer effecten bij een intermediair worden aangehouden. De werkgroep op hoog niveau over fiscale conformiteit (FISCO) doet onderzoek naar de verschillen in fiscale conformiteit over de grenzen heen en streeft ernaar de last van fiscale conformiteit op dit terrein te verminderen.
Om na te gaan welke invloed enige vorm van regelgeving kan hebben, voert een team waarin alle diensten van de Commissie vertegenwoordigd zijn, momenteel een uitgebreide effectbeoordeling uit. Het doel hiervan is dat we over een solide instrument beschikken voordat we besluiten of we een voorstel zullen doen voor een richtlijn betreffende clearing en afwikkeling. Zo ja, dan moeten we de inhoud van een dergelijke richtlijn nauwkeurig bepalen. Deze aanpak strookt volledig met de visie zoals verwoord in het verslag van mevrouw Kauppi. Wij denken dat wij deze effectbeoordeling volgens planning in de eerste helft van 2006 kunnen afronden.
Dat wij zeer grote waarde hechten aan de raadpleging en de effectbeoordeling blijkt ook uit het contact dat wij hebben gehad met de verschillende rapporteurs van dit verslag. Na een eerste ontwerpverslag, waarin tamelijk uitgesproken standpunten werden geformuleerd, hebben alle betrokkenen, dat wil zeggen de rapporteur, de deskundigen die door de Commissie zijn gehoord, de leden van de Commissie economische en monetaire zaken, het secretariaat en het personeel van de Commissie, veel tijd en energie in dit dossier gestoken. De vele betrokken partijen staan open voor debat, dialoog en overleg en deze samenwerking vormt in het kader van onze gemeenschappelijke werkzaamheden een na te volgen voorbeeld. Ik wil het Europees Parlement bedanken voor deze handelwijze.
Piia-Noora Kauppi (PPE-DE ),
    Mijnheer de Voorzitter, het is jammer dat de heer McCreevy er niet bij kan zijn. Ik had graag met hem persoonlijk willen praten.
Toen ik dit verslag overnam van mevrouw Villiers, die ik veel dank verschuldigd ben voor haar grondige aanpak en harde werk, was het me volkomen duidelijk wat de uitkomst zou worden. En nu is dat zo mogelijk nog duidelijker.
Zoals we weten, heeft de Commissie onlangs een groenboek over financiële diensten samengesteld. Daarin staat expliciet dat elk nieuw Europees voorstel voor wetgeving op het gebied van financiële diensten en het ten uitvoer leggen van regels aan een aantal economische tests moet worden onderworpen. Hieronder valt een nauwgezet onderzoek naar de verwachte economische voordelen en naar de mate waarin maatregelen grensoverschrijdende handel mogelijk maken en het concurrentievermogen van de Europese financiële markten versterken, terwijl tegelijkertijd de interne stabiliteit wordt beschermd.
In het groenboek van de Commissie staat ook dat er duidelijke aanwijzingen in de markt zijn dat er in veel belangrijke sectoren, waaronder clearing en afwikkeling, daadwerkelijk financiële integratie plaatsvindt. Dat komt ook sterk naar voren in onze dagelijkse relaties met de financiële dienstensector.
Het verslag dat voor u ligt, geeft een duidelijk signaal aan de markten dat de resultaten niet door onnodige regelgeving zullen worden beperkt. Deze boodschap is het resultaat van een breed partijoverschrijdend compromis en krijgt veel steun van marktdeelnemers. In een aantal van de ingediende amendementen wordt afgeweken van deze functionele benadering en wordt een voortijdig oordeel geveld over de noodzaak van wetgeving. Ik heb begrip voor de culturele verschillen ten aanzien van de filosofie van de regelgeving, die ten grondslag liggen aan een aantal van deze conclusies, maar het zou een grote vergissing zijn om deze -filosofie toe te passen op clearing en afwikkeling.
We hebben afgesproken dat we de resultaten afwachten van de effectbeoordeling van de regelgeving en van de verschillende werkgroepen die de Commissie heeft opgezet, waarnaar u verwees, commissaris, om te kunnen bepalen of er sprake is van falende marktwerking en of een richtlijn wel de juiste oplossing is.
Belangrijker is dat ons duidelijke signaal ter ondersteuning van de ontwikkelingen die op de markt voor clearing en afwikkeling plaatsvinden, niet wordt verzwakt door verwarrende signalen over mogelijke ontwikkelingen ergens in de toekomst, waarvoor momenteel geen enkele aanwijzing bestaat. Ik verwijs hier naar de wens van enkele Parlementsleden om -mededingingsregels voor dienstverleners op het gebied van clearing en afwikkeling ten uitvoer te leggen. Daar is in dit stadium geen aanleiding voor, aangezien er aanwijzingen zijn dat de markten zich over het geheel in de richting van meer open en transparante concurrentie bewegen.
De roep om nieuwe mededingingswetgeving is een ondoordachte roep om een richtlijn voor de korte termijn, waarbij het gevaar bestaat dat deze uitmondt in breed opgezette wetgeving inzake clearing en afwikkeling voordat we de resultaten van de verschillende effectbeoordelingen van de Commissie hebben. In plaats daarvan zou de plenaire vergadering morgen het standpunt van de Commissie economische en monetaire zaken moeten steunen, namelijk dat we ons moeten richten op de opheffing van de ‘Giovannini-belemmeringen’. Op dat terrein steun ik de initiatieven van de Commissie van harte. De opheffing van deze belemmeringen stimuleert openheid, gelijke toegang en transparantie in de sector. We moeten niet proberen een willekeurig omschreven nutsvoorzieningen- of dienstenmodel in de hele EU ten uitvoer te leggen, aangezien dat de lopende, door de markt aangestuurde, grensoverschrijdende integratie en consolidering en ook de tastbare voordelen voor klanten van clearing- en afwikkelingsdiensten in de weg zou staan.
Zoals de commissaris zei: dit is geen technische, onbeduidende kwestie. Het is een zeer belangrijk aspect van de interne markt. Ik heb alle begrip voor de inspanningen van de Commissie in dit verband. Ik dank al uw personeel dat intensief met het Parlement heeft samengewerkt om tot dit compromis te komen. Ik hoop dat we deze zeer vruchtbare samenwerking in de toekomst kunnen voortzetten. 
Astrid Lulling,
   Mijnheer de Voorzitter, clearing en afwikkeling is een onderwerp waaraan tijdens de Europese debatten veel aandacht wordt geschonken. Soms wordt dit onderwerp zelfs overgewaardeerd, gezien de werkelijke economische dimensie en de werkelijke structurele uitwerking ervan op de markten. Het is beslist een goede zaak dat onze Commissie economische en monetaire zaken een solide compromis over dit vraagstuk heeft bereikt en ik wil Theresa Villiers en mijn collega Kauppi daarvoor bedanken.
In dit compromis zijn het in eerste instantie de marktdeelnemers die eventuele problemen moeten oplossen. Dat is een goede aanpak want deze sector vertoont geen mankementen: hij functioneert doeltreffend. Laten we daarom als grondbeginsel de vrije concurrentie handhaven, zodat deze sector zich kan ontwikkelen en vernieuwen en vooral opgewassen blijft tegen de internationale concurrenten.
Wij weten dat de Commissie op dit moment onderzoekt of er op dit gebied wetgeving nodig is. Ik moedig de Commissie nadrukkelijk aan om via een effectbeoordeling de noodzaak, de kosten en de voordelen van elke afzonderlijke maatregel te bepalen. In deze fase van het debat kan de Commissie niet volstaan met een algemene toelichting en moet zij de betrokkenen laten zien dat zij werkelijk vooruitgang boekt. Onnodig te zeggen dat de uitkomsten van deze effectbeoordeling moeten worden bekendgemaakt voordat een tekst wordt voorgesteld. Dat lijkt mij de enige juiste manier om een open discussie over deze kwestie te kunnen voeren.
Onze Commissie economische en monetaire zaken geeft voorrang aan de opheffing van de belemmeringen die in de Giovannini-verslagen worden genoemd. Dit moet worden onderstreept, omdat de Europese Commissie in haar mededeling maar weinig lijkt te voelen voor het slechten van de wettelijke barrières die ervoor zorgen dat grensoverschrijdende transacties extra kosten met zich meebrengen.
De Commissie economische en monetaire zaken vraagt zich daarentegen af of meer regelgeving wel nuttig is en zij meent dat het begrip “openbaar belang” niet op deze sector moet worden toegepast. In het verslag wordt de voorkeur gegeven aan de begrippen “niet-discriminerende toegang” en “transparante prijsstructuren”. Ook hier is sprake van een goed evenwicht, dat door het Parlement bekrachtigd behoort te worden.
Mijnheer de Voorzitter, mijn laatste punt betreft de aanvullende amendementen die in de plenaire vergadering zijn voorgesteld. Zij dienen er vooral toe om de concurrentie tussen verschillende soorten instellingen te vervalsen en zelfs om de concurrentie in deze sector te beperken. Dat is niet de bedoeling en daarom moeten deze amendementen volgens mij worden verworpen.
Ieke van den Burg,
    Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de rapporteur, mevrouw Kauppi, met haar evenwichtige verslag, dat door de meeste fracties en een ruime meerderheid van de sector financiële diensten wordt gesteund. Mevrouw Kauppi heeft actief naar compromissen gezocht. Mevrouw Starkevičiūtė van de liberale fractie, mevrouw Berès en ikzelf werken er nog steeds aan. U ziet dus dat de kwestie clearing en afwikkeling in de EU en echte vrouwenwereld is.
Mevrouw Kauppi heeft het overgenomen van een andere vrouw, mevrouw Villiers, die het Europees Parlement heeft verlaten om in Groot-Brittannië in het Lagerhuis zitting te nemen. Mijn fractie was niet zo gelukkig met haar benadering. De toelichting van dit verslag herinnert nog steeds aan haar benadering, die zeer anti-wetgeving was en principieel en fel tegen een richtlijn betreffende clearing en afwikkeling. Mijn fractie en de PPE-DE-Fractie sluiten de noodzaak van een richtlijn niet uit. Dat was ook het uitgangspunt in het verslag-Andria uit een eerdere zittingsperiode.
We hebben ervoor gekozen geen ideologische strijd aan te gaan over de vraag of er wetgeving moet komen, maar de kwesties die politiek in overweging moeten worden genomen zakelijk op een rijtje te zetten, de noodzaak, haalbaarheid en wenselijkheid van wetgeving of andere vormen van regelgeving te beoordelen en de feitelijke effectbeoordelingen die de Commissie momenteel uitvoert, af te wachten voordat we definitief stelling nemen. Deze benadering is pragmatischer en verstandiger en ik ben blij dat we daarin geslaagd zijn.
Toch wil ik een paar punten van zorg nog eens noemen. Ik zou graag zien dat er een goed werkend geïntegreerd Europees stelsel van toezicht komt - ook met betrekking tot mededingingsregels. De Commissie dient nauwlettend in de gaten te houden of er geen anti-concurrerende ontwikkelingen op de breekbare clearing- en afwikkelingsmarkt plaatsvinden, met name met betrekking tot de mogelijke consolidering van effectenbeurzen in Europa. Ik heb vernomen dat het Bundeskartelamt zojuist het licht op groen heeft gezet voor een mogelijke fusie tussen Deutsche Börse en de London Stock Exchange, hoewel dit inmiddels geen reële optie meer is. De Britse mededingingscommissie komt zeer binnenkort met haar standpunt over deze mogelijke fusie of over de andere combinatie van Euronext en de Londense beurs.
We hebben echter al de vraag naar voren gebracht of de Europese Commissie niet proactiever moet zijn in plaats van de beoordeling van de ontwikkelingen aan de nationale mededingingsautoriteiten over te laten, omdat de financiële markten - met name de transactieverwerkende activiteiten - een enorme invloed op deze markten kunnen hebben. We moeten op zijn minst toezicht houden op de diverse aspecten vanuit het oogpunt van concurrentie en het effect op de soepel functionerende Europese financiële markten. Dientengevolge sluit mijn fractie -mededingingsregels niet uit.
In dit stadium stellen we geen ontbundeling van verschillende onderdelen van de clearing- en afwikkelingsketen voor, maar ik zou meer garanties willen dat er in deze sector geen sprake is van kruissubsidiëring en dat bewaarnemingsbanken vrij zijn effecten buiten de conglomeraten in hun eigen land over te boeken.
Tot besluit wil ik nog zeggen dat het CEER - het Comité van Europese effectenregelgevers - al actie heeft ondernomen ten aanzien van deze kwestie, waar onze commissie niet altijd blij mee was, omdat zijn activiteiten niet erg transparant waren. Het moet gezegd dat het CEER in ieder geval proactief was. Ik hoop dat we de samenwerking en de verdere uitwerking van deze regelgeving met betrekking tot clearing en afwikkeling kunnen verbeteren. 
Margarita Starkevičiūtė,
    Deze belangrijke financiële kwestie is nu in handen van de vrouwen in dit Parlement, maar vrouwen gaan in de regel in alles zeer systematisch te werk. Ik geloof dat het ons zal lukken een begin te maken met de oplossing van dit probleem, aangezien dit een van de economische-beleidsbeslissingen van de Europese Unie is die al uitvoerig zijn besproken, hoewel de resultaten nog op zich laten wachten. Het is de oorzaak van de achterlijkheid van de financiële markten in de Europese Unie vergeleken met andere financiële markten in de wereld. We moeten aanzienlijke vooruitgang boeken. Wat moet er gebeuren om deze vooruitgang te realiseren?
In de eerste plaats wil ik me tot de marktdeelnemers richten. Ze moeten wederzijdse concessies doen en beginnen om te zien naar punten waarover ze het eens zijn en naar compromissen. Ik begrijp dat het moeilijk is om de standpunten los te laten die op nationaal niveau al gevestigd zijn, want dit brengt nieuwe uitgaven mee, problemen en onzekerheid in de toekomst. Daarom moeten wij, de leden van het Europees Parlement, tot overeenstemming komen en de markt duidelijk laten zien hoe een clearing- en afwikkelingssysteem kan worden ontwikkeld, zodat de prognoses kunnen worden gegarandeerd en deze voorspellingen kunnen worden verhelderd.
We moeten garanderen dat we de kwesties in verband met de transparantie van de prijsstructuur, niveaus en de werkelijke toegangsrechten voor alle deelnemers oplossen, evenals de kwesties die verband houden met eerlijke concurrentie in de markt. Dat zijn de drie belangrijkste segmenten.
Als het ons lukt tot overeenstemming te komen (en ik heb er vertrouwen in dat dat zal lukken), zullen de nationale regeringen verplicht worden daadkrachtiger op te treden om de belemmeringen in de Giovannini-verslagen uit de weg te ruimen. Ik betwijfel of er een nationale regering is die zich kan veroorloven niet aandachtig te luisteren naar de verzoeken van de financiële sector. Dat is tenslotte de belangrijkste kredietverstrekker van de regeringen.
Ik zou ook graag de Commissie hierop aanspreken: u heeft nu voldoende werkgroepen en de bevoegdheden om zo snel mogelijk alle technische besluiten, wetgeving en amendementen vast te stellen. Waarom zouden we ons haasten? Dit is een perfecte gelegenheid voor de markt van de Europese Unie om wereldleider te worden.
De meeste specialisten weten waarschijnlijk dat in de Amerikaanse markt nog onzekerheid heerst als gevolg van de gekozen reguleringsmethoden. De Aziatische landen zijn nog bezig hun markten op te bouwen. Dit is een schitterende kans om de leiding te nemen; zo’n kans mogen we niet laten lopen. Ons compromis vandaag en wederzijdse concessies kunnen aanzienlijke materiële voordelen opleveren, en erkenning als een zelfstandige, sterke wereldmacht. 
Johannes Blokland,
   . Voorzitter, mijnheer de Commissaris, u bevindt zich in een vrouwenwereld. Ik vraag me af of u zich daarin thuisvoelt. Ik voel me wel een beetje thuis in die vrouwenwereld en ik kom daar ook graag voor uit.
De afgelopen jaren in de Europese Unie en de Verenigde Staten hebben duidelijk gemaakt dat financiële markten bijzonder gevoelig zijn en soms sterk reageren op externe ontwikkelingen. De stabiliteit van de markten is niet vanzelfsprekend. Deze stabiliteit is echter wel gebaat bij een doeltreffend beheer en een soepele afwikkeling van de handel op grond van duidelijke regelgeving. Het verslag van collega Kauppi tot bevordering van de efficiënte afwikkeling van de effectenhandel verdient dan ook alle aandacht.
De organisatie van die effectenhandel is ingewikkeld. Ook het toezicht op de effectenhandel is niet eenvoudig. Oplossingen daarvoor via een richtlijn bieden niet altijd het gewenste resultaat. Ik wil benadrukken dat een oplossing transparant en controleerbaar dient te zijn. Dat is in het belang van het vertrouwen in de financiële markten. Daarbij is het monitoren van de ontwikkeling van de mededingingsaspecten van groot belang. In de resolutie van 2003 is al met klem gevraagd om nader onderzoek naar de mededingingsaspecten met het oog op de ontwikkeling van een transparante markt voor de afhandeling van effectentransacties.
De opmerkingen van de rapporteur over de consequenties van het invoeren van een richtlijn wil ik graag ondersteunen. De doelstelling is dat de Giovanini-belemmeringen moeten worden weggenomen. Die belemmeringen kunnen ook zonder richtlijn, met behulp van coördinatie en afstemming worden bestreden. Ik wil in dit verband graag verwijzen naar een ander grensoverschrijdend probleem dat destijds zeer succesvol is aangepakt, namelijk het wegnemen van hindernissen voor grensoverschrijdende betalingen. Ook daarbij was sprake van een complex geheel van organisaties, regels en belangen. Gebleken is toen dat het mogelijk is om haast onoverkomelijke hindernissen weg te nemen. Het wordt dan ook tijd dat de interne markt voor effecten niet langer in haar grensoverschrijdende werking wordt gehinderd door tal van kosten voor de afhandeling.
Ten slotte wil ik nogmaals dank uitspreken aan Theresa Villiers en Noora Kauppi voor het werk wat zij voor deze richtlijn hebben gedaan. Ik denk dat ze een goed stuk werk hebben verricht en dat we hiermee ook verder komen. 
Benoît Hamon (PSE ).
   Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil nadrukkelijk mijn waardering uitspreken voor de uitstekende prestatie die mevrouw Kauppi heeft geleverd. De meningen zijn verdeeld over dit onderwerp, maar wij zijn erin geslaagd onze nationale belangen opzij te zetten en we hebben volgens mij een solide en constructief compromis bereikt waarmee de bestaande belemmeringen voor grensoverschrijdende clearing en afwikkeling uit de weg kunnen worden geruimd. Dit compromis berust op de gedachte dat we niet moeten vooruitlopen op de resultaten van de effectbeoordeling die momenteel door de Europese Commissie wordt verricht. Niettemin vonden wij het belangrijk de Commissie nog eens te wijzen op de beginselen die ten grondslag moeten liggen aan de consolidatie van deze sector, die wezenlijk is voor de soliditeit en de goede werking van het Europese bankstelsel en dus voor de financiering van onze economie.
Het eerste beginsel is vrije concurrentie. Het systeem dient een onvervalste concurrentie tussen de diverse betrokkenen te garanderen, ongeacht hun omvang of hun activiteit. Ik ben blij dat in de tekst scheiding van activiteiten niet wordt uitgesloten. In alle andere industriële sectoren wordt een dergelijke scheiding namelijk aanbevolen om kruissubsidiëring en de dumping die er het gevolg van is, te voorkomen. Verder wil ik graag dat de Commissie vooraf een echt onderzoek naar machtsposities op de markt kan doen. Dat geldt ook voor de gevallen waarin de omzet lager ligt dan de vereiste drempel, maar een dergelijk onderzoek toch meer dan gerechtvaardigd is vanwege de uitwerking die zulke fusies op onze economie hebben.
Het tweede beginsel is transparantie: ook al kan ik door ons compromis in dit stadium niet pleiten voor scheiding van de verschillende transactieverwerkende activiteiten, toch is het van wezenlijk belang te beklemtonen dat transparante prijsstructuren een fundamentele garantie vormen voor degenen die in deze sector van een eerlijke en onvervalste concurrentie profiteren.
Het derde beginsel is veiligheid. De belangrijkste uitdaging is namelijk ervoor te zorgen dat het Europese financiële systeem veilig is en zich kan wapenen tegen systeemrisico’s en operationele risico’s, maar ook tegen delicten die door betrokkenen worden begaan.
Daarom weigeren wij in dit stadium ieder instrument, richtlijn, vrije marktordening of model uit te sluiten (met of zonder scheiding van activiteiten) dat kan dienen voor de consolidatie van de transactieverwerkende activiteiten.
Niettemin acht ik het waarschijnlijk dat er wetgeving nodig zal zijn om wettelijke en fiscale obstakels weg te nemen, eventueel het Europese mededingingsrecht aan deze activiteiten aan te passen en de transparantie en gescheiden boekhouding te realiseren die voor een gezonde concurrentie onontbeerlijk zijn.
Tot slot wil ik zeggen dat het tijd wordt om op dit gebied vooruitgang te boeken, omdat Europa bezig is met een consolidatieproces waarop geen controle wordt uitgeoefend. Nadat de harmonisatie van de markten met succes is afgerond, moet nu de transactieverwerking dringend worden geharmoniseerd, als we tenminste de vruchten willen plukken van al onze werkzaamheden in het kader van het actieplan voor financiële diensten.
Louis Michel,
   Mijnheer de Voorzitter, ik wil u bedanken voor uw commentaar en opmerkingen met betrekking tot dit belangrijke verslag. Uit uw bijdragen blijkt duidelijk hoe fundamenteel dit vraagstuk en hoe essentieel de samenwerking tussen de particuliere en publieke sector is, maar ook dat een grondige analyse moet worden verricht voordat een besluit over eventuele wetgeving kan worden genomen. Mijns inziens strookt deze werkwijze volledig met de aanpak die de Commissie in het kader van de interne markt hanteert. Nieuwe wetgeving is pas gerechtvaardigd wanneer de economische en sociale voordelen ervan duidelijk zijn vastgesteld. Wij zijn verheugd dat we de besprekingen en informatie-uitwisseling met het Parlement kunnen voortzetten op het moment dat er concrete resultaten worden geboekt door de verschillende groepen deskundigen en de uitkomsten van onze effectbeoordeling bekend worden.
Tot slot wil ik zeggen dat de Commissie tevreden is over het verslag dat morgen ter stemming aan de plenaire vergadering zal worden voorgelegd. Het lijkt ons een evenwichtig en open verslag. Onze effectbeoordeling wordt daarin gesteund en er spreekt een positieve houding uit tegenover nieuwe gefundeerde voorstellen die de Commissie op basis van de resultaten van de effectbeoordeling kan indienen.
De Voorzitter.
   Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.
De Voorzitter.
   Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in Bulgarije na de verkiezingen en de vooruitgang die is geboekt op het vlak van het lidmaatschap van Bulgarije en Roemenië met het oog op het volgende vooruitgangsrapport.
Olli Rehn,
   . Mijnheer de Voorzitter, het is mij een genoegen op dit tijdstip hier aanwezig te zijn. Ik weet zeker dat we het er allemaal over eens zijn dat het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit.
De dringende kwestie betreft de verkiezingen die 25 juni dit jaar in Bulgarije zijn gehouden. Het is in het belang van Bulgarije dat er snel een stabiele coalitieregering komt die in staat is de hervormingen te realiseren die noodzakelijk zijn voor toetreding tot de EU. Ongeacht de coalitie die wordt gevormd, moet er in Bulgarije verder worden gewerkt aan de toezeggingen die tijdens de toetredingsonderhandelingen zijn gedaan.
We begrijpen dat er over deze doelstelling over het hele partijpolitieke spectrum brede consensus bestaat. De nieuwe regering moet een EU-integratieprogramma presenteren voor de tenuitvoerlegging van alle lopende kwesties. Ik wijs er ook op dat president Parvanov gisteren een decreet heeft getekend voor het terugroepen van het parlement per maandag 11 juli, hoewel hij daar op basis van de grondwet tot 25 juli de tijd voor had. Het is bemoedigend om te zien dat er serieuze pogingen worden ondernomen om de voorbereidingen gaande te houden en de onderbreking ten gevolge van de verkiezingen zoveel mogelijk te beperken.
We begrijpen ook dat er plannen bestaan om het parlement tijdens het zomerreces te laten doorwerken om de voortgang van de belangrijkste onderdelen van de voorbereidingen voor de toetreding te bespoedigen. In mijn toespraak tot het Bulgaarse parlement enige weken geleden heb ik de Bulgaarse parlementsleden aangeraden een deel van hun zomerreces te besteden aan spoedeisende werkzaamheden op het gebied van wetgeving en pas richting Zwarte Zee te trekken als het werk in verband met de EU erop zit.
Gelukkig werd daar positief op gereageerd en ik ben blij dat de Bulgaren ten aanzien van Europa zo gemotiveerd zijn. Het is aan het Europees Parlement om een besluit te nemen over het toekennen van de waarnemerstatus. Vertegenwoordigers uit Bulgarije en Roemenië kunnen echter een belangrijke rol spelen bij het informeren van hun burgers over EU-kwesties en het verstrekken van informatie over hun eigen land aan ons. Dit is een goed voorbeeld van Europese democratie in ontwikkeling en dat is een belangrijke doelstelling van dit Parlement.
Sinds het afronden van de onderhandelingen in december 2004 hebben zowel Bulgarije als Roemenië verdere voortgang geboekt bij het voldoen aan de eisen voor toetreding. Uit het lopende toezicht van de Commissie blijkt echter duidelijk dat ze zich niet genoeg kunnen inspannen. Het zal de komende 17 maanden een hele uitdaging zijn ervoor te zorgen dat in januari 2007 aan de toetredingseisen wordt voldaan. Elke dag, elke week en elke maand telt voor Bulgarije en Roemenië.
Voor Bulgarije zal de voortgang op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, het milieu en landbouw van doorslaggevend belang zijn. Ook in het geval van Roemenië zal de voortgang op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, met name de hervorming van de rechterlijke macht en de strijd tegen corruptie, en op het gebied van concurrentie en overheidssteun, het milieu en landbouw van cruciaal belang zijn.
In juni heeft de Commissie herinneringen, ofwel ‘gele kaarten’, gestuurd naar Bulgarije en Roemenië, waarin we hebben gewezen op ernstige tekortkomingen op een aantal gebieden. Bij Bulgarije ging het om vijf zulke gebieden, bij Roemenië om zeven.
Ter afronding: de jury is er nog niet uit. De Commissie blijft de voortgang van beide landen nauwlettend volgen en er reizen voortdurend commissarissen en Commissiefunctionarissen naar Bulgarije en Roemenië. Ze zijn daar niet voor hun plezier maar om serieus toezicht te houden en de Commissie betracht daarbij haar kenmerkende objectiviteit en professionaliteit.
De volgende belangrijke stap is het uitgebreide monitoringverslag, dat op 25 oktober verschijnt. Dat is een zeer belangrijk controlepunt voor Bulgarije en Roemenië.
Ik onderstreep wat voorzitter Barroso en ik hebben gezegd, wat een weergave is van het standpunt van de Commissie. Indien nodig zal de Commissie niet aarzelen om aan te bevelen dat de vrijwaringsclausules, waarin het toetredingsverdrag van Bulgarije en Roemenië voorziet, worden toegepast om de toetreding uit te stellen. 
Othmar Karas,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, naar aanleiding van de insinuaties en bewuste desinformatie die de afgelopen dagen door de liberalen en sociaal-democraten is verspreid over de redenen voor dit debat- en die ik ten stelligste van de hand wijs - wil ik een paar zaken nog eens duidelijk stellen.
Waarom voeren we dit debat? We voeren het, omdat de Conferentie van voorzitters plotseling is teruggekomen van haar besluit om afgevaardigden van Roemenië en Bulgarije een jaar voor de toetreding als waarnemers uit te nodigen in het Europees Parlement en ze dat besluit – wegens een herziene mening van de sociaal-democraten – heeft teruggedraaid. We voeren het, omdat bij de wijziging van het besluit een concrete datum werd vastgelegd die vóór het voortgangsrapport van de Commissie ligt en dus vóór de vastlegging van de definitieve datum voor toetreding, wat betekent dat deze landen ongelijk worden behandeld ten opzichte van de kandidaat-lidstaten van 2004. We voeren het ook, omdat de Voorzitter van dit Parlement ons er maandag niet over heeft geïnformeerd dat hij hen al een schriftelijke uitnodiging had gestuurd.
Het ging nooit om de vraag wanneer Bulgarije en Roemenië zouden toetreden. Het politieke besluit daarover is genomen. Nu we hebben besloten wat te doen, wil niemand op de rem trappen. Net als de grote meerderheid van de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese democraten heb ik voor de toetreding van Roemenië en Bulgarije op 1 januari 2007 gestemd. Wat daarna zal gebeuren, ligt ook al vast. Gezien de feiten vind ik het besluit van de Conferentie van voorzitters echter overhaast en verkeerd. Ik betreur het vooral dat de Voorzitter ons maandag belangrijke informatie over zijn handelen heeft onthouden.
Niemand wil waarnemers afzeggen die we al hebben uitgenodigd en met wie we graag willen gaan samenwerken. Het ging en gaat ons uitsluitend om de vraag of wij onszelf serieus nemen, of de inhoud belangrijker is dan de datum, of gelijke behandeling belangrijker is dan het kleingeld van de dagelijkse politiek. Hoe wij omgaan met elkaar en de kandidaat-lidstaten is een serieuze vraag die niet zo emotioneel en met zo veel desinformatie mag worden behandeld als onze mededingers en rivalen in dit Parlement sinds maandag doen. 
Alexandra Dobolyi,
    Om te beginnen wil ik de aantijgingen van desinformatie weerleggen die mijn medelid, de heer Karas, heeft geuit. Ik kom uit Hongarije, een van de nieuwe lidstaten die vanaf de ondertekening van het toetredingsverdrag als waarnemer aan de werkzaamheden van het Parlement konden deelnemen. We willen graag dat hetzelfde nu ook gebeurt. Zowel Roemenië als Bulgarije hebben op 25 april het toetredingsverdrag ondertekend – mijns inziens lag vanaf dat moment de weg ook voor hen open.
De andere opmerking die ik tegen mijn medelid wil maken, heeft betrekking op ‘of wij onszelf serieus nemen’. De Conferentie van voorzitters – een orgaan dat door ons in dit Huis democratisch wordt gekozen – heeft op 9 juni besloten de vertegenwoordigers van de twee betrokken landen een schriftelijke uitnodiging te sturen. Ik denk daarom dat we onszelf serieus nemen als we ons woord, dat we in deze brief hebben gegeven, gestand doen en onze nieuwe collega’s vanaf 26 september daadwerkelijk welkom heten in het Parlement.
Daarnaast zou het een genoegen zijn (zeker ook voor u) als onze medevertegenwoordigers op 25 oktober, wanneer het monitoringverslag wordt uitgebracht, als waarnemers konden deelnemen aan de werkzaamheden van de vergadering. Alleen zo kunnen zij tenslotte nieuws uit de eerste hand mee terugnemen naar het thuisfront over de gebieden waarop zij nog tekortschieten. Alleen hier bij ons kunnen zij informatie uit de eerste hand krijgen over hun vooruitgang bij het wegwerken van de tekortkomingen die commissaris Olli Rehn heeft genoemd, over de lopende wetgevingswerkzaamheden tijdens de zomer in Bulgarije en over de invoering van bestaande wetgeving. Als zij weten wat de problemen zijn en hoe ze die kunnen oplossen; als ze weten welke voorstellen er over hen worden ingediend (of bedenkingen geuit) door de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten, of door de oppositie; als ze hier zijn en we met hen samen kunnen werken. Daarom denk ik dat we hen welkom moeten heten en ik ben het eens met wat commissaris Olli Rehn heeft gezegd over voorbereid zijn. Achttien maanden is inderdaad een lange periode. Wij hadden minder tijd, maar de belangrijkste bedenking over deze twee landen is nog steeds dat ze minder ver zijn met de toetredingseisen dan de tien landen die het laatst zijn toegetreden. Daarom denk ik dat achttien maanden in hun geval niet zo lang is. Op het moment dat ze toetreden, op 1 januari 2007, moeten ze leren hoe onze werkzaamheden verlopen, rekening houden met elkaars woorden en elkaar serieus nemen. 
Milan Horáček,
   . Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik denk dat kwaliteit belangrijker is dan kwantiteit als het gaat om de uitbreiding. De ontwikkeling en stabiliteit van het Europese continent hangt in hoge mate af van de gelijktijdige verdieping en verbreding van de Europese Unie. Met name op de Balkan betekent iedere extra vierkante meter Europese grond die de democratie, het principe van de rechtsstaat en de mensenrechten garandeert, een uitbreiding van het gebied waarin conflicten vreedzaam kunnen worden opgelost.
De uitbreiding mag evenwel niet overhaast worden. Ieder land moet aan de vereiste toetredingscriteria voldoen, niet alleen op papier, maar ook in de praktijk en op zo’n manier dat de bevolking het ook begrijpt.
Hoewel Bulgarije en Roemenië al veel vooruitgang hebben geboekt sinds het verdwijnen van hun communistische regimes, betreur ik het dat ze nog altijd geen al te zeer ontwikkelde politieke cultuur hebben. Er zijn nog altijd veel problemen met het afbouwen van de logge bureaucratie, hoewel er op dit gebied positieve inspanningen zijn geleverd. Kritiek kunnen we uiten op de langzame vooruitgang bij de hervorming van de justitie, de wijdverbreide corruptie van de politiediensten en de rechterlijke macht, de vele tekortkomingen bij de integratie van minderheden, de zwakke economische ontwikkeling en de sociale en ecologische problemen.
Door het shockerende verkiezingssucces van de rechts-radicale partij Ataka, die met 8 procent in het Bulgaarse parlement trekt, zal het hele politieke klimaat er niet beter op worden. Ik vrees dat dit de vorming van een regering in Bulgarije zal bemoeilijken, waardoor de hervormingen nog langzamer zullen verlopen.
Het is van belang dat we een signaal afgeven aan de verantwoordelijken in beide landen. In tegenstelling tot de meerderheid van mijn fractie ben ik ervan overtuigd dat wij de waarnemers pas zouden moeten uitnodigen nadat het voortgangsrapport is verschenen en er een besluit is genomen over de toetreding. We moeten de regeringen in Boekarest en Sofia duidelijk maken dat er nog veel hervormingen nodig zijn en dat ze zich zullen moeten inspannen om daadwerkelijk de eindstreep te halen. 
Hartmut Nassauer (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij hebben opgeroepen tot dit debat omdat we het wilden hebben over de vraag wanneer het juiste moment is om waarnemers uit te nodigen.
Om te beginnen wil ik opmerken dat dit besluit niet is genomen door de plenaire, maar door de Conferentie van voorzitters. Dit besluit heeft een zeer politiek karakter, en dus zullen er toch enkele vraagtekens bij worden geplaatst. Dergelijke besluiten horen thuis in het volle licht van deze plenaire en het is niet erg democratisch, als ze achter gesloten deuren worden genomen door de Conferentie van voorzitters.
Terug naar de kwestie zelf: de heer Horáček heeft volledig terecht gewezen op de tekortkomingen die er nog zijn in het toetredingsproces van Roemenië en Bulgarije. We willen allemaal dat Roemenië en Bulgarije lid worden van de Europese Unie. Daarover bestaat niet de minste twijfel. We moeten echter wel de voorwaarden serieus nemen die wij zelf voor hun toetreding hebben gesteld!
Ik wil hieraan toevoegen dat de referenda in Frankrijk en Nederland voor een deel zo rampzalig zijn verlopen, omdat veel burgers de indruk hebben dat wij de voorwaarden die wij aan de toetreding van een land stellen, zelf niet serieus nemen. Daarom is het uitbreidingsproces volledig uit de hand gelopen. We slagen er namelijk niet in om de EU uit te breiden en tegelijkertijd te verdiepen. We moeten nu vastberaden voorrang geven aan verdieping. Het is in ieder geval een verkeerd signaal om langer dan een jaar voor toetreding waarnemers uit te nodigen, terwijl de toetredingsdatum nota bene nog niet eens vastligt.
Het is toch heel goed mogelijk – de commissaris heeft het zojuist zelf nog aangeduid – dat de toetreding een jaar wordt verschoven met het oog op de situatie die de heer Horáček zo raak heeft getypeerd. Moeten we dan tweeënhalf jaar waarnemers in dit Parlement hebben? Dat zou op zijn zachtst gezegd toch echt ongepast zijn. Het zou correct zijn als het besluit inderdaad pas na het voortgangsrapport werd genomen. Dat is de reden waarom wij hier nu over willen discussiëren. 
Kinga Gál (PPE-DE ).
    Er is geen sprake van dat het toetredingsproces een halt kan worden toegeroepen, we vinden immers allemaal dat de toetreding van Roemenië noodzakelijk is en de enige mogelijkheid om de bevolking, die al zoveel beproevingen heeft doorstaan, eindelijk redelijke vooruitzichten voor de toekomst te bieden. Toetreding kan een oplossing bieden voor veel tot nog toe onopgeloste problemen; veel Roemeense kinderen – zowel Roma als niet-Roma – kunnen daardoor aan de gevaren van armoede worden ontrukt; milieuproblemen, inclusief die van Rosia Montana (Verespatak) kunnen hopelijk op een Europese manier worden opgelost. Misschien kan zelfs de Hongaarse minderheid in Roemenië onafhankelijk worden. Het Parlement moet in dit proces een sleutelrol spelen. We moeten Roemenië streng ter verantwoording roepen, want problemen worden niet opgelost door ze onder het tapijt te vegen.
Het vooruitgangsrapport dat de Commissie in oktober uitbrengt, is de laatste kans om nog resterende dilemma’s uit de weg te ruimen. De kwestie is zo ernstig en onze taak is zo verantwoordelijk dat we niet mogen toestaan dat ze het onderwerp wordt van een partijpolitiek steekspel. Het toetredingsproces mag niet tot stilstand komen. Tegelijkertijd is toetreding alleen zinvol als elke burger van Roemenië er baat bij heeft – met inbegrip van de 1,7 miljoen personen tellende Hongaarse minderheid. Om te zorgen dat dit dagelijkse realiteit wordt en niet alleen maar een slogan blijft, is het cruciaal dat de toetredingsverplichtingen worden nagekomen. Dat zal de modernisering brengen die in Roemenië op elk niveau dringend noodzakelijk is. Daarom draagt u, commissaris, bij het opstellen van het rapport een enorme verantwoordelijkheid, net als wij, het Parlement, wanneer het eropaan komt opnieuw te beslissen over het rapport. Dat zijn de werkelijk cruciale punten. In uw woorden, commissaris, ‘elke dag, elke week en elke maand telt’. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, ik betreur ten zeerste dat we dit debat nu voeren, aangezien daar voor de bevolking van Bulgarije een verwarrende en in wezen negatieve boodschap van uitgaat. Ik wil graag kwijt dat ik als rapporteur van het Parlement voor Bulgarije niet ben geraadpleegd of zelfs maar geïnformeerd over de overweging om de komst van parlementaire waarnemers uit te stellen of opnieuw te benadrukken dat de mogelijkheid bestaat de toetreding van Bulgarije tot 2008 uit te stellen.
Tijdens de laatste vergadering van de Commissie buitenlandse zaken in Brussel op 21 juni, waarbij commissaris Rehn aanwezig was, heb ik gevraagd om de garantie dat, ondanks het mislukken van de Europese grondwet, niet wordt afgeweken van het tijdpad voor de uitbreiding, en die garantie heb ik gekregen. Ik herinner me dat de commissaris zei dat Bulgarije en Roemenië de laatste uitbreiding waren en niet gewoon de volgende in een reeks. De toetreding van Bulgarije en Roemenië staat vast. De vraag is alleen: wanneer?
We weten allemaal dat er nog veel moet gebeuren als Bulgarije in 2007 klaar wil zijn, maar het is zeker haalbaar. Het enige mechanisme waarmee de toetreding kan worden uitgesteld, is de vrijwaringsclausule. Anders dan bij Roemenië is daar in het geval van Bulgarije een unaniem besluit van de Raad voor nodig. Ik zie dus niet waarom we het valse schrikbeeld van uitstel zouden oproepen. Ik blijf optimistisch en verwacht dat Bulgarije op 1 januari 2007 tot de EU toetreedt. Ik heb altijd onderstreept dat ieder land op zijn eigen merites moet worden beoordeeld en dat het lot van Bulgarije niet onlosmakelijk moet worden verbonden aan dat van Roemenië en andersom. Men is het er algemeen over eens dat Bulgarije minder problemen kent dan Roemenië. Ik ben me er maar al te goed van bewust dat de uitkomst van de verkiezingen van 25 juni in Bulgarije onduidelijk is. Men is druk bezig een regeringscoalitie te vormen, met de bedoeling het parlement op 11 juli bijeen te roepen.
Het debat van vanavond maakt de onzekerheid alleen maar groter, zowel in regeringskringen als onder de burgers van Bulgarije. Ze beginnen zelfs te denken dat ze niet gewenst zijn. Ik heb ze op het hart gedrukt dat dit niet zo is. Wat Bulgarije nodig heeft, is continuïteit, stabiliteit, betrokkenheid en helderheid en niet onzekerheid en negativisme.
Ik hoop dat u me toestaat als rapporteur voor Bulgarije iets over de waarnemers te zeggen. Ik ben het eens met de commissaris en ik ben blij dat hij zegt dat de afspraken ten aanzien van de waarnemers een zaak voor dit Parlement zijn. Dat is twee weken geleden, op 16 juni, nog bevestigd door de voorzitter van de PPE-DE-Fractie, die zei dat de Conferentie van voorzitters tijdens haar laatste vergadering heeft besloten de waarnemers van de beide toetredende landen Roemenië en Bulgarije uit te nodigen om tijdens de tweede vergaderperiode van september in Straatsburg, dat wil zeggen vanaf 26 september, in het Europees Parlement aanwezig te zijn.
Waarnemers uit de tien landen die vorig jaar zijn toegetreden, zijn zo snel mogelijk na de ondertekening van het toetredingsverdrag uitgenodigd om in het Parlement aanwezig te zijn. Die precedent moeten we volgen. Van elk ander besluit gaat een ongewenst signaal uit naar onze Bulgaarse en Roemeense vrienden. Ik verheug me erop ze hier in september als waarnemers en vanaf januari 2007 als volwaardige Parlementsleden te mogen verwelkomen. 
Christopher Beazley (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, het Parlement heeft de toetreding van Roemenië en Bulgarije als lidstaten van de Europese Unie tijdens de plenaire vergadering in april met overgrote meerderheid goedgekeurd. De week ervoor heeft een delegatie van onze Gemengde Parlementaire Commissie onder voorzitterschap van mijn fractiegenoot de heer Podestà een bezoek gebracht aan onze collega’s van het Roemeense parlement en een ontmoeting gehad met de president, de minister-president en de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie.
Op 9 juni heeft de Conferentie van voorzitters het Roemeense en het Bulgaarse parlement schriftelijk uitgenodigd hun waarnemers in het Europees Parlement te benoemen en vanaf 26 september hun taak op te vatten. Vorige week ontving ik een uitnodiging om nogmaals naar Boekarest te komen om de benoemde waarnemers toe te spreken. Ik betreur het dat het Europees Parlement kennelijk niet consistent gemeenschappelijk heeft gehandeld en dat mijn eigen fractie op dit moment niet als geheel geassocieerd mag worden met de ontwerpresolutie waarover morgen gestemd wordt.
Ik heb het voorrecht al ruim vijftien jaar lid van de PPE-DE-Fractie te zijn. Het is een voorrecht dat ik graag behoud. Ik hoop dat we, ondanks het tijdstip, tot een gezamenlijk standpunt kunnen komen. De Voorzitter van het Parlement heeft de waarnemers namens ons toegezegd dat ze vanaf 26 september hun taak kunnen aanvatten. Wat voor indruk zou het maken op Roemenië, op die moedige staatslieden, politici en ambtenaren die strijden voor democratie en economische, administratieve en juridische hervormingen, als we daarvan terug zouden komen? Zij zien het vooruitzicht van het lidmaatschap van de EU als de garantie dat ze hun doel zullen bereiken.
Laten we het moeilijke verleden van deze landen niet vergeten. Voor het Senaatsgebouw tegenover het Koninklijk Paleis in Boekarest staat een monument met het opschrift ‘Glorie martirilor nostri’, gedateerd december 1989. Hiermee wordt herdacht dat meer dan duizend jonge mensen, studenten en soldaten zijn omgekomen toen ze opkwamen voor de vrijheid. Hoe kunnen wij hun nagedachtenis eren? Nu, tijdens deze onzekere tijden voor de EU, is het moment voor het Parlement om moed en vasthoudendheid te tonen. We hebben ons woord gegeven. We willen ons woord houden en de Roemeense waarnemers zoals beloofd op 26 september dit jaar verwelkomen, zodat we samen aan een verdere succesvolle uitbreiding van onze Europese Unie kunnen werken. 
Jacques Toubon (PPE-DE ).
    Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, wij zijn voor de toetreding van Roemenië en Bulgarije. Hoe snel het toetredingsproces verloopt, hangt enkel en alleen van de kandidaat-lidstaten af en wij hebben waardering voor de inspanningen die met het oog hierop in Sofia en Boekarest worden verricht.
Wat betreft de toelating van waarnemers tot het Parlement, sluit ik mij echter volledig aan bij wat mijn collega Nassauer heeft gezegd. Wij moeten uit onze ivoren toren komen en nadenken over de consequenties van de besluiten die wij en met name de autoriteiten van dit Parlement nemen. Het is klip en klaar dat wij geen waarnemers kunnen toelaten voordat de Commissie haar verslag heeft opgesteld, en dat waarnemers van Roemenië en Bulgarije niet eerder welkom zijn dan die van de andere toetredingslanden, namelijk een jaar voor de geplande toetreding. Daarom steunen wij uitdrukkelijk de resolutie van de PPE-DE-Fractie. Volgens ons is deze resolutie politiek en juridisch gezien uiterst opportuun.
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, verder ben ik van oordeel dat het nu tijd is voor consolidatie en bezinning en niet voor een vlucht naar voren. Europa verkeert momenteel in een crisis en veel bevolkingsgroepen staan sceptisch en wantrouwend tegenover de Europese instellingen. Daarom heb ik gezegd dat ik verbijsterd was over de manier waarop de Commissie het mandaat voor de onderhandelingen met Turkije heeft voorbereid. Mijns inziens staan de Europese instellingen mijlenver af van de realiteit zoals die door de Europese burgers ervaren wordt. Deze kloof moet worden overbrugd en daartoe moet het mandaat voor de onderhandelingen met Turkije worden heroverwogen, mijnheer de commissaris. Om dat te kunnen doen en ons de gelegenheid te bieden opnieuw naar dat mandaat te kijken, moeten we de start van de onderhandelingen uitstellen. Consolidatie leidt tot meer Europa. Een vlucht naar voren leidt tot een versnipperd Europa.
Olli Rehn,
    Mijnheer de Voorzitter, de kwestie die vanavond is besproken, betreft een soeverein besluit van het Parlement en ik heb namens de Commissie niets toe te voegen aan de eerder naar voren gebrachte punten. 
De Voorzitter.
   Er zijn vijf ontwerpresoluties(1) ingediend overeenkomstig artikel 103, lid 2, van het Reglement.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats.

