Przywóz pomidorów z Maroka do UE (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad pytaniem ustnym skierowanym do Komisji i dotyczącym przywozu pomidorów z Maroka do UE (Petycja 1565/2009 autorstwa Joségo Marii Pozancosa (Hiszpania)), zadanym przez panią poseł Erminię Mazzoni w imieniu Komisji Petycji - B7-0211/2011).
Erminia Mazzoni
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Pytanie skierowane przez Komisję Petycji jest dowodem, że nie byliśmy zadowoleni z odpowiedzi udzielonej nam przez Komisję odnośnie do kwestii poruszonych przez Hiszpańską Federację Związków Producentów i Eksporterów Owoców, Warzyw, Kwiatów i Żywych Roślin.
Komisja najwięcej uwagi poświęciła temu, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za ustalanie cen; nie uwzględniła przy tym kwestii poruszonej w petycji, a mianowicie tego, że zgłoszono w niej istnienie nieuregulowanego przywozu pomidorów i innych marokańskich warzyw.
O tych rzekomych nieprawidłowościach już od kilku lat informuje urząd regulacyjny OLAF, który wskazał na niewłaściwy sposób stosowania metody obliczania cen przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 3223/1994, w którym opisano trzy ustalone metody dokonywania wyliczeń. Skutkiem tych działań są niższe przychody w Unii Europejskiej, nieuczciwa konkurencja, naruszanie zasad rynkowych, a także stopniowa pauperyzacja europejskich producentów i eksporterów; zgłoszono nam, że w szczególnie niepokojącej sytuacji znajduje się Hiszpania, Grecja, Portugalia, Francja i Włochy.
Komisja prowadzi negocjacje w sprawie nowej umowy dwustronnej z Marokiem i znów wydaje się, że w umowie tej nie uwzględniono tych niepokojących faktów; zamiast tego znajdujemy się na prostej drodze do wprowadzenia zupełnie nieuregulowanego przywozu do Unii Europejskiej z Maroka, co nie jest zgodne z prawem europejskim.
Uważam, że powinniśmy się skupić na tym zagadnieniu. Łączy się ono z kwestią przepływów migracyjnych, która obecnie jest drażliwa i delikatna. Ludzie masowo przybywają do Unii Europejskiej z krajów leżących na północnym wybrzeżu Afryki, w tym z Maroka, i często - czego dowodem są niedawne wydarzenia z Rosarno - pracują jako robotnicy rolni.
Z wielkim wysiłkiem próbujemy ich przyjąć. Przede wszystkim jednak Unia Europejska - i w szczególności Włochy - z wielkim wysiłkiem próbują zapewnić im byt. Dalsze ograniczanie produkcji rolnej w naszych krajach, czyli również we Francji, Hiszpanii, Włoszech i Portugalii, które obecnie znajdują się w bardzo trudnym położeniu, wyrządziłoby wiele szkód. Chcę wiedzieć, co Komisja zamierza zrobić.
Maroš Šefčovič
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Za Pana pozwoleniem odpowiem teraz na kilka pytań przedstawionych w tej petycji. Chcę podziękować Pani Poseł Mazzoni za poruszenie tematu, bo dzięki temu będziemy mogli wyjaśnić nasze stanowisko w tej kwestii.
Na wstępie chcę Państwa zapewnić, że Komisja uważnie nadzoruje ilość pomidorów przywożonych z Maroka, używając do tego mechanizmu kontroli krzyżowej bazującego na oznaczeniach ilości pomidorów przywożonych przez Marokańskich dostawców, a także na dziennych sprawozdaniach krajowych służb celnych. Jak na dzień dzisiejszy Komisja nie ma dowodów na oszustwo bądź nieprawidłowe działanie stosowanego systemu. Wiemy o jednym przypadku, o którym wspomnę nieco później. Są to wydarzenia z 2007 roku, kiedy to OLAF zwrócił uwagę, że obecny system może być stosowany oportunistycznie, choć niekoniecznie w sposób, który sprzyja działaniu wbrew przepisom.
Przypominam, że o przyjęciu systemu cen wejścia, a także o ewentualnym nałożeniu ceł przywozowych w ramach tego mechanizmu decydują wyłącznie organy celne poszczególnych państw członkowskich.
Kolejnym, raczej ważnym, aspektem tej kwestii jest jej kontekst międzynarodowy, który jest zdominowany przez jeszcze niezakończoną rundę dauhańską. Jakakolwiek zmiana w systemie cen wejścia i jego stosowaniu może mieć zły wpływ na nasze dotychczasowe w niej osiągnięcia. Nowa umowa dwustronna z Marokiem chroni interesy europejskich producentów, ponieważ utrzymuje system miesięcznych kontyngentów taryfowych dla pomidorów, a jednocześnie zakłada ścisłą kontrolę ilości przywożonego towaru.
Umowa stwarza również warunki do zacieśnionej współpracy i większej przejrzystości pod względem dostępności danych rynkowych z sektora warzyw i owoców. Zwiększenie kontyngentu na pomidory zostało ograniczone do 52 tysięcy ton, co jest liczbą o wiele niższą, niż zwyczajny poziom handlu, a sam przyrost kontyngentu jest stopniowo rozłożony na cztery lata gospodarcze; w ten sposób zachowane zostaną obecne udziały na rynku i zwyczajne dostawy do Unii Europejskiej. W związku z tym Komisja uważa, że wszelkie zmiany obecnego systemu cen wejścia muszą być zgodne z założeniami odpowiednich umów międzynarodowych.
Komisja zapewnia właściwe stosowanie rozporządzenia, w związku z czym przeprowadziła dochodzenie w jego sprawie przy pomocy OLAF. To prawdopodobnie o tym mówiła pani poseł Mazzoni, gdy wspominała o możliwości wystąpienia nadużyć związanych z niepoprawnym interpretowaniem wdrażanego rozporządzenia. Jednakże obowiązkiem krajowych organów celnych jest podjęcie działań następczych bazujących na wynikach dochodzenia. Trwa proces naprawiania szkód, ale za publikację danych są odpowiedzialne wyłącznie właściwe organy celne.
Jeśli zaś chodzi o organizację nadzoru, a jest to jedna z kwestii, które poruszyła pani poseł Mazzoni, to mogę tylko powiedzieć, że Komisja - jak już wspomniałem - nadzoruje przywóz pomidorów z Maroka za pomocą systemu kontroli krzyżowej. Kontroluje się ilość pomidorów przywożonych i zgłaszanych co tydzień przez urzędy w Maroku. Te dane porównuje się następnie z danymi dostarczonymi przez krajowe organy celne, które nadzorują cały system, a także przez Eurostat. Uważam, że dysponujemy dobrymi i precyzyjnymi danymi i zauważylibyśmy systematyczne oszustwa lub nieprawidłowości, dzięki czemu moglibyśmy im przeciwdziałać.
Esther Herranz García
Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować Komisji Petycji za ciężką pracę, którą wykonała po otrzymaniu skargi Hiszpańskiej Federacji Związków Producentów i Eksporterów Owoców, Warzyw, Kwiatów i Żywych Roślin, bazującej na sprawozdaniu OLAF, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, z 2007 roku. Uważam, że wnioski płynące z tego sprawozdania są bardzo klarowne i w pełni uzasadniają podjęcie działań przez Komisję Europejską, która powinna była zająć się tą sprawą już dawno temu i uregulować działanie systemu cen wejścia, przynajmniej w sektorze pomidorów.
Komisja jednakże nie tylko nie zapobiegła rozmaitym oszustwom, jakie umożliwia obecny kształt rozporządzenia o cenach wejścia, ale również rozpoczęła negocjacje z Marokiem odnośnie do nowego porozumienia w sprawie rolnictwa, choć wcześniej nie rozwiązała problemów obecnego systemu przywozu.
Panie i Panowie! Pora, by Komisja Europejska zaczęła poważnie traktować swoje obowiązki, by zaczęła badać, gdzie i w jaki sposób popełnia się oszustwa; być może trzeba żądać również zapłacenia zaległych ceł. Uważam, że nowej umowy z Marokiem w żadnym wypadku nie można ratyfikować, zanim nie wyjaśni się tych wszystkich kwestii.
Naszym celem nie jest utrudnianie zawierania nowych porozumień międzynarodowych, a upewnienie się, że te porozumienia nie będą szkodzić interesom europejskich producentów, a zawarte w umowach zasady będą przestrzegane.
Jeśli zaś chodzi o nową umowę z Marokiem, to przedstawiciele europejskiego sektora owoców i warzyw chcą tylko, aby im zagwarantować rzeczywiste przestrzeganie warunków przyjętych w umowie. Można to osiągnąć tylko poprzez reformę systemu cen wejścia. Nie możemy podpisać nowego porozumienia z Marokiem, zanim nie stworzymy nowego systemu cen wejścia. Nie będziemy mogli ratyfikować porozumienia, które Komisja już przyjęła.
Co więcej, jeśli funkcję nadzorczą mają pełnić państwa członkowskie, to powinno się wymagać od nich znacznych nakładów pieniężnych. Jest jednak również prawdą, że od dawna apelujemy o utworzenie europejskiego systemu celnego i granicznego podobnego do tego działającego w Stanach Zjednoczonych, dzięki któremu możliwy stanie się skuteczny nadzór.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
Zdaniem hiszpańskich rolników, którzy skierowali petycję do Parlamentu Europejskiego, importowane po zbyt niskich cenach marokańskie pomidory stanowią zagrożenie dla europejskich producentów żywności. Chodzi o zaniżone ceny minimalne, które ustalono w preferencyjnej umowie o imporcie i eksporcie pomiędzy UE a Maroko na poziomie ok. 46 euro za 100 kg. Wg EUROSTATU Maroko wyeksportowało w grudniu 2010 r. ponad 70 tys. ton pomidorów, co więcej niż dwukrotnie przekracza kwotę, jaką przewiduje porozumienie między Unią a Maroko. Fakt ten spowodował liczne straty europejskich producentów, nie wspominając już o stratach we wpływach z ceł. W tej sprawie wypowiadał się już OLAF stwierdzając w sprawozdaniu w 2007 r., że w imporcie pomidorów z Maroka może dochodzić do nieprawidłowości związanych właśnie z określaniem ceny pomidorów poniżej ceny wejścia ustalonej przez Unię, co w efekcie umożliwia uniknięcie płacenia dodatkowych ceł. Dołączając się do innych posłów z komisji Petycji, chciałabym jednak zapytać, czy Komisja przewiduje rewizję tego rodzaju zasad i ewentualne odzyskanie niezapłaconych ceł.
Ramon Tremosa i Balcells
w imieniu grupy ALDE - Panie Przewodniczący! W październiku zeszłego roku złożyłem w Komisji pisemne pytanie dotyczące różnic w danych, jakie poszczególne służby UE posiadały na temat ilości pomidorów przywożonych do UE z Maroka.
W 2008 roku różnica pomiędzy danymi DG TAXUD a danymi Eurostatu wyniosła 100 tysięcy ton. Komisja odpowiedziała, że odnotowała ten problem i że jest w trakcie jego rozwiązywania, ale nie jestem pewien, czy działania Komisji przyniosą rezultat, na jaki zasługują europejscy producenci i obywatele.
W Unii Europejskiej importujemy pomidory nie tylko z Maroka, ale także z innych państw trzecich. Powinniśmy znaleźć rozwiązanie, które sprawi, że negocjacje będą sprawiedliwe wobec wszystkich i nie spowoduje kosztów po stronie europejskiego sektora rolnego. Powinniśmy również znaleźć sposób na kontrolowanie towarów przywożonych z państw poza UE, a dostających się na rynek przez niektóre porty na północy Europy. Bez skutecznej kontroli granicznej europejski sektor rolny czeka trudna przyszłość.
Jeśli europejscy producenci pomidorów poniosą straty na skutek porozumienia UE i Maroka, to bardzo trudne będzie ponowne uruchomienie produkcji w UE. Wszystkich powinny dotyczyć te same zasady i zobowiązania - na tym polega uczciwa konkurencja. Nie możemy zgodzić się na stosowanie innych norm w stosunku do producenta z UE i rolnika spoza UE. Zgoda na taki stan rzeczy obniży konkurencyjność naszego sektora rolnego, a także w ogromnym stopniu wpłynie na rynek pracy w Europie. Popieram wolność handlu, ale tylko jeśli jej podstawą są równe zasady kierujące produkcją i informacją. Jeśli te nie istnieją, wolny handel nie jest uczciwym handlem, a konkurencja nie jest uczciwą konkurencją.
Podsumowując: uważam, że Parlament nie powinien ratyfikować porozumienia pomiędzy UE i Marokiem, jeśli nie znajdą się w nim ustępy dotyczące rynku pracy, kwestii społecznych i środowiska naturalnego w Maroku. W przeciwnym razie możemy stracić europejskie rolnictwo i przemysł łańcucha żywnościowego.
João Ferreira
Panie Przewodniczący! Zgłaszaliśmy już kilkakrotnie zastrzeżenia podczas debaty o porozumieniach w sprawie produktów rolnych zawieranych z Marokiem i innymi krajami basenu Morza Śródziemnego, takimi jak Egipt i Izrael. Ostrzegaliśmy, że jeśli dojdzie do ich zawarcia, zwiększy się nacisk na to, by rolnicy w UE obniżyli ceny produkcji, w szczególności w krajach takich jak Portugalia, a także powstaną dodatkowe utrudnienia związane ze zbyciem ich towarów. Potępiamy liberalizację handlu owocami i warzywami - typowymi śródziemnomorskimi produktami - ponieważ w jej wyniku duże supermarkety będą zaopatrywać się w tańsze produkty, których producenci często zwolnieni są z przestrzegania zasad i standardów, jakie narzucono rolnikom w UE. Chcemy zauważyć, że liberalizacja handlu produktami rolnymi służy intensywnemu rolnictwu nastawionemu na eksport i sprzyja dużym przedsiębiorstwom rolnym kosztem małych i średnich gospodarstw, gospodarstw typu rodzinnego, a także produkcji na potrzeby lokalnego i regionalnego rynku. Wszystko to niekorzystnie się odbija na suwerenności żywnościowej, bezpieczeństwie żywnościowym i jakości jedzenia, a także środowisku naturalnym.
Zaistniała sytuacja była powodem naszych ostrzeżeń, które Komisja, niestety, postanowiła zignorować i wciąż ignoruje. Zignorowała ona potrzebę obrony interesów producentów z UE, zapewnienia uczciwych cen za towary i ciągłości działania, co przede wszystkim jest problemem małych i średnich gospodarstw rolnych. Teraz wiemy ponadto, że komisja zignorowała również sprawozdanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w którym przedstawione zostały nieprawidłowości związane z przywozem marokańskich pomidorów i opisany wpływ przywożonych warzyw na obniżanie się cen pomidorów na rynkach UE. Komisji to nie wystarczyło i w porozumieniu o stowarzyszeniu z Marokiem w nowym rozdziale poświęconym rolnictwu Komisja zawarła decyzję o dalszym zwiększeniu ilości pomidorów przywożonych do UE.
Kiedy w końcu poskromimy ten liberalny fundamentalizm, który poświęca wszystko dla dobra kilku dużych europejskich korporacji i międzynarodowych eksporterów? W jaki sposób Komisja zamierza wynagrodzić europejskim producentom straty, które ponieśli z jej niezbitej winy? Zostawiam Państwa z tymi pytaniami.
Gabriel Mato Adrover
(ES) Panie Przewodniczący! Hodowcy pomidorów z Wysp Kanaryjskich, Murcji, Andaluzji i Wspólnoty Walenckiej są wszyscy producentami z Unii Europejskiej i potrzebują, aby Komisja podjęła zdecydowane działania w związku z nieuczciwą sytuacją, która przynosi im poważne szkody. Dochodzi do oszustw i Państwo dobrze o tym wiedzą.
Dzięki umowie zawartej z UE Maroko korzysta z cen wejścia, do których się nie stosuje. Nie powinniśmy ponadto rozpatrywać tylko wydarzeń z 2007 roku, ale również z roku 2010. Komisja bardzo dobrze wie, że hiszpańscy hodowcy pomidorów muszą konkurować na nierównych warunkach z hodowcami z Maroka, ponieważ ciążą na nich wyższe koszty produkcji wiążące się z rygorystycznymi europejskimi normami jakości, bezpieczeństwa żywności, bezpieczeństwa w miejscu pracy, a także niewymaganych od krajów trzecich ograniczeń w używaniu pestycydów.
Nawet w tych warunkach nasi hodowcy nadal z wielkim poświęceniem pracują ciężko, by ocalić swoje zbiory. W związku z tym niedopuszczalne jest, by Komisja dalej ignorowała nieprawidłowości w systemie cen wejścia, którego zawiłość sprzyja oszustwom, podobnie jak sprzyja im sam Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych; Komisja nie może przymykać oczy na przypadki przekraczania ustalonego kontyngentu na pomidory przywożone z Maroka.
Nie wystarczy, żeby Komisja powiedziała nam, że nadzór leży w gestii państw członkowskich. Jeśli one nie wypełnią swoich obowiązków, Komisja musi zadziałać. Niedopuszczalne jest, by naruszano rozporządzenia w sprawie marokańskich kontyngentów przywozowych i by nie egzekwowano należnych opłat celnych, a Komisja nie podejmowała żadnych działań.
Komisja chce, żebyśmy zatwierdzili nową umowę z Marokiem. Jeśli nie otrzymamy zapewnień, że system cen zostanie zmodyfikowany w sposób, który będzie zapobiegał nieuczciwej konkurencji pomiędzy producentami z Maroka i Hiszpanii, to z pewnością nie poprzemy tej inicjatywy.
Państwa obowiązkiem jest dopilnowanie, aby przestrzegano warunków umowy, ale ciąży na Państwu również obowiązek ochrony interesu hodowców na Wyspach Kanaryjskich, w Murcji, Walencji i Andaluzji. Zróbcie to, nim będzie za późno.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie Przewodniczący! Od 2003 roku apeluje się o poprawki do rozporządzenia regulującego ceny wejścia. Żądał tego Parlament, państwa członkowskie, Hiszpania i Francja wspierane przez Włochy, Grecję i Portugalię.
Przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że rozporządzenia nie stosuje się poprawnie, ponieważ nie dochodzi do zapłaty części ceł, a stosowane metody obliczania są stronnicze. W rezultacie sektor rolny cierpi, dochodzi do nieuczciwej konkurencji, a państwa członkowskie osiągają niższe przychody z ceł.
Specjalny zespół inspektorów w sektorze warzyw i owoców potwierdził tę prawidłowość; zwrócono uwagę, że w art. 5 rozporządzenia zawarte są przepisy pozwalające na nieprawidłowe jego stosowanie - posłowie przemawiający przede mną wspomnieli już, że OLAF, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, stwierdził, że stosowanie obowiązującej metody obliczania umożliwia uchylanie się od płacenia dodatkowych ceł.
Od Komisji zależy, czy sprawa ta zostanie rozstrzygnięta. Trzeba opracować rozwiązanie, zarówno dla systemu produkcji, jak i dla państw członkowskich. Znajdujemy się w tym położeniu od 16 lat.
Sektor rolny cierpi. Europejski sektor owoców i warzyw, a także hiszpański sektor owoców i warzyw w Walencji, Murcji i Andaluzji znajdują się wszystkie w ciężkim położeniu i trzeba znaleźć rozwiązanie. Ta sytuacja wpływa również na konsumentów.
Paolo De Castro
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Dziś omawiamy petycję, którą złożono w czasie, gdy działająca przy Parlamencie Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi i Komisja Handlu Międzynarodowego dyskutują nad dotyczącym rolnictwa nowym rozdziałem umowy z Marokiem.
Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) potwierdza, że stwierdzono nieprawidłowości przy naliczaniu ceł na przywożone pomidory, co działa na szkodę producentów z Europy - tych samych producentów, którzy teraz wyrażają zaniepokojenie planowanym zwiększeniem kontyngentu na pomidory i ogólnie na owoce i warzywa; dojdzie do tego, jeśli umowa zostanie podpisana.
Jesteśmy oczywiście wyczuleni na problemy wynikające z umów dwustronnych, w ramach których poświęca się często rolnictwo dla dobra wielkiego przemysłu. To nie jest właściwa droga, i nie przestaniemy tego powtarzać Komisji Europejskiej. Chcę jednak zauważyć, że obecny kryzys gospodarczy i polityczny w Maghrebie powinien skłonić nas do tego, byśmy uważniej i bardziej solidarnie rozważyli tę umowę.
Iratxe García Pérez
(ES) Panie Przewodniczący! Zgodnie z petycją Hiszpańskiej Federacji Związków Producentów i Eksporterów Owoców, Warzyw, Kwiatów i Żywych Roślin Komisja musi zmienić niektóre artykuły zawarte w przedmiotowym rozporządzeniu - powtarzam w tym momencie wnioski złożone przez Hiszpanię i inne państwa członkowskie.
Jeśli chodzi o sposoby obliczania cen wejścia, to należy znieść jedną z trzech obecnie stosowanych metod- mam na myśli tzw. metodę odliczeniową. Jest to najbardziej potrzebna zmiana, zważywszy na to, że importerzy wybierają metodę, która zawsze pozwala im unikać płacenia dodatkowych ceł.
Teraz, gdy Parlament ma przyjąć nową umowę z Marokiem, by ta mogła wejść w życie, Komisja z pewnością udowodniłaby, na co ją stać, gdyby naprawiła system raz na zawsze. Dziś ponownie o to apelujemy, ponieważ sprawnie działający system cen wejścia to uzasadniona rekompensata, której nasi producenci mogą słusznie oczekiwać, kiedy Parlament zatwierdzi wejście w życie umowy.
Giovanni La Via
(IT) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Uważam, że dzisiejsza debata, która jest następstwem petycji przedstawionej nam przez Hiszpańską Federację Związków Producentów i Eksporterów Owoców, Warzyw, Kwiatów i Żywych Roślin, jest na miejscu i we właściwym momencie, zważywszy na to, że w tym samym czasie w Parlamencie toczą się dyskusje na temat umowy handlowej z Marokiem.
Oczywiste wydaje się, że w petycji postawiono pytania, na które Komisja nie udzieliła jeszcze odpowiedzi. Parlament zdecydowanie wzywa do udzielenia tych odpowiedzi jeszcze zanim dojdzie do podpisania nowej umowy, ponieważ niedopuszczalne jest, by europejscy rolnicy nadal musieli płacić za ten pęd do wolnego handlu, który panuje się w Europie.
Musimy bronić i strzec naszych rolników i to nie tylko hodowców pomidorów, ale również producentów wszystkich owoców i warzyw, na których działalność negatywnie wpłynie takie niekontrolowane otwarcie rynku.
Pier Antonio Panzeri
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Zrozumiała jest krytyka, którą usłyszeliśmy dziś rano w związku ze złożoną petycją. Uważam, że jeszcze dużo nas dzieli od momentu, kiedy będziemy mogli przedstawić taką ogólną umowę dotyczącą handlu produktami rolnymi z Marokiem, która zostanie przyjęta jednomyślnie. Z jednej strony konieczne jest, by umowa nie naruszała równowagi i nie przysparzała poważnych trudności europejskim rolnikom. Z drugiej strony umowa musi uwzględniać potrzebę stworzenia jasnych i przejrzystych zasad rządzących konkurencją na rynku produktów rolnych. Tę drogę musimy obrać, jeśli chcemy zapewnić owocną współpracę pomiędzy Unią Europejską a Marokiem.
Z tego względu zachęcam Komisję do szukania lepszych rozwiązań, które nie pominą interesu producentów, ale równocześnie będą wyrazem odnowionej polityki szczodrości w stosunku do Maroka, szczególnie zważywszy na obecną sytuację w Maghrebie.
Jeśli to zrozumiemy, wszystko będzie prostsze; nie chciałbym, żebyśmy w praktyce importowali ludzi do pracy przy pomidorach zamiast pomidorów czy innych produktów rolnych. Dlatego ważne jest, abyśmy dogłębnie zbadali tę kwestię i stworzyli nową europejską politykę.
Raül Romeva i Rueda
(ES) Panie Przewodniczący! Uważam, że polityka "prowadzenia interesów tak jak zwykle” przysporzyła nam już w przeszłości wielu nieszczęść. Dlatego też musimy być ostrożni, szczególnie w związku z sytuacją panującą w Afryce Północnej. Właśnie z tego względu chcę poprzeć tych posłów, którzy stwierdzili, że w obecnej sytuacji kontynuowanie rozmów w sprawie umowy handlowej z Marokiem jest niestosowne.
Jako sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rybołówstwa uważam, że musimy dokładnie określić stopień wypełnienia założeń obecnych ram strategicznych. Musimy również domagać się tego, aby pomidory i inne produkty rolne przywożone do Unii Europejskiej podlegały tym samym wymogom, które obowiązują miejscowych hodowców. Ponieważ nie jest to nam zagwarantowane, powinniśmy - a nawet musimy - przemyśleć nasze ramy; mam nadzieję, że to właśnie uczyni Parlament.
Uważam, że powinniśmy wspierać sprawiedliwy handel, a nie wprowadzać politykę protekcjonizmu. Musimy również rozwiać wątpliwości dotyczące zakresu ram, tak by ramy były nam znane i umożliwiały odpowiedzialne działania.
Cristina Gutiérrez-Cortines
(ES) Panie Przewodniczący! Muszę podziękować moim Kolegom i Koleżankom, którzy zrozumieli problem regionu Morza Śródziemnego, a także hiszpańskiej delegacji i tym wszystkim, którzy rozumieją, że my, mieszkańcy Wysp Kanaryjskich, Murcji, Walencji i Almerii, nie tylko odczuwamy niezadowolenie z tego, że Komisja nie przestrzega umów i że wiele przedsiębiorstw upadło na naszych oczach, ale również pełnimy funkcję bramy dla imigrantów z Afryki subsaharyjskiej, bramy dla imigrantów z Maroka oraz kryzysowego buforu. Jest tak ponieważ obecnie, w czasach wielkiego niedostatku, utrzymujemy ludzi, którzy przyjeżdżają do pracy i dzięki nam mogą wysyłać pieniądze do swoich rodzin.
Uważam więc, że Komisja musi odpowiedzialnie wykorzystywać uprawnienia, jakie dają jej traktaty. Uważam, że Komisja nie rozważyła konieczności obrony interesu publicznego ani konieczności przeciwdziałania niekontrolowanej polityce importowej, której założenia ponadto zmuszają nas do przywozu produktów rolnych uprawianych w pozostawiających wiele do życzenia warunkach fitosanitarnych.
Peter Jahr
(DE) Panie Przewodniczący! Jednym z powodów ustanowienia rynku wewnętrznego była chęć zapewnienia europejskim konsumentom lepszej ochrony. Konsumenci w całej Unii Europejskiej mają prawo kupować zdrową żywność produkowaną w godziwych warunkach.
Otwarcie tego rynku - inaczej mówiąc, wprowadzenie kontyngentów przywozowych - musi w związku z tym spełniać co najmniej trzy warunki. Po pierwsze konieczne jest stworzenie jasnego systemu kontroli dozwolonych ilości przywożonych produktów. Dotyczy to przede wszystkim kwestii ilości. Po drugie należy kontrolować również jakość produktów. To z kolei wiąże się również z przestrzeganiem norm produkcji. Po trzecie musimy rozważyć wpływ, jaki nasze decyzje będą miały na rolników z Unii Europejskiej. Należy zapobiegać przedsięwzięciom biznesowym, które szkodzą osobom trzecim; rozumiemy przez to przede wszystkim przedsięwzięcia, które dla dobra przemysłu szkodzą rolnictwu.
Z tego względu zwracam się do Komisji z prośbą o dalsze dokładne przeanalizowanie umowy z Marokiem i o niepodpisywanie jej aż do momentu, gdy zostanie ona dogłębnie zbadana.
Michel Dantin
(FR) Panie Przewodniczący! Chcę podziękować hiszpańskim producentom, którzy złożyli na nasze ręce tę bardzo aktualną petycję.
W istocie już od kilku miesięcy Parlament ostrzega Komisję o zagrożeniu, jakie stanowią dla naszego wewnętrznego rynku niektóre umowy dwustronne. To jasne, że rozumiemy potrzebę stymulowania rozwoju Maroka. Wiemy oczywiście, że najlepszym rozwiązaniem jest ustabilizowanie sytuacji Marokańczyków w samym Maroku - w ten sposób w przyszłości unikniemy licznych trudności związanych z imigracją. Gdy jednak Komisja mówi nam, że nowa umowa po prostu potwierdzi stan rzeczy, to ze sprawozdań Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) możemy wywnioskować, że stan rzeczy, który ma ona na myśli, nie jest prawdziwym rozwiązaniem.
Chcę ponadto zwrócić uwagę Komisji na inną kwestię. Powiedziano nam, że negocjowane i renegocjowane umowy pozwolą nam pomóc marokańskim producentom żywności. Tylko o jakich producentach my mówimy? Eksporterzy to przede wszystkim duże firmy z sektora rolno-spożywczego, które otwarły w Maroku wielkie gospodarstwa. Mali producenci nie skorzystają na naszych umowach, ponieważ nie mają możliwości, by prowadzić działalność w warunkach spełniających wymogi rynku europejskiego. Nie mylmy tych dwóch rzeczy, ale też nie wprowadzajmy posłów w błąd - o to właśnie proszę Komisję.
Maroš Šefčovič
wiceprzewodniczący Komisji - Panie Przewodniczący! Pozwoli Pan, że zacznę od przedstawienia kilku statystyk, ponieważ kilku moich przedmówców wspomniało o nich w swoich wypowiedziach. Wykorzystam w tym celu informacje z bazy danych Comext.
Ilość pomidorów przywożonych z Maroka do UE wzrosła ze 185 tysięcy ton w latach 1999-2000 do 295 tysięcy ton w latach 2009-2010, co pozostaje w zgodzie ze zwykłą tendencją zaobserwowaną dla sektora świeżych warzyw i owoców przywożonych z całego świata. W tym samym czasie ilość pomidorów przywożonych do UE z innych krajów wzrosła z 242 tysięcy ton do 493 tysięcy ton. Muszę zaznaczyć, że udział Maroka w całkowitej kwocie importu w istocie zmalał z 76 % do 59 %. W UE rocznie wytwarza się od 16 do 18 milionów ton pomidorów, z czego od 6,5 do 7,5 miliona przeznacza się na rynek świeżych produktów. Uważam, że powinnyśmy pamiętać o tych liczbach i w ten sposób przywrócić tej dyskusji i tej kwestii odpowiednie proporcje.
Jeśli zaś chodzi o nową umowę z Marokiem, to jako członkowie Komisji uważamy, że jej założenia są skromne i zrównoważone. Jeśli umowa zostanie przyjęta, to Komisja oczywiście zadba o pełne przestrzeganie wszystkich jej postanowień i warunków. Dodatkowe ilości towarów przywożonych w ramach kontyngentów taryfowych nie będą przekraczać średniej dostaw do UE. Obecnie średnia roczna wynosi 300 tysięcy ton. Przy dodatkowej wartości 52 tysięcy ton kontyngentem taryfowym zostanie objęte 285 tysięcy ton, więc będzie istniała możliwość importu 15 tysięcy ton na zasadach erga omnes.
Naprawdę nie mogę się zgodzić co do drugiej poruszonej kwestii, czyli zarzutu, że nie podjęliśmy żadnych działań, ponieważ nie znaleźliśmy żadnych błędów w systemie. W jednym przypadku, który tu również dziś przedstawiono, OLAF prowadził dochodzenie i przekazał całą dokumentację wraz z wnioskami do francuskiego sądu; choć ten nie uznał wszystkich zaprezentowanych wniosków, proces odzyskiwania części niezapłaconych ceł jest już w toku.
Chcę Państwa także zapewnić, że w związku z kontrolą i normami fitosanitarnymi Komisja podejmuje wszelkie działania, by zagwarantować, że każdy transport świeżych owoców i warzyw do Unii Europejskiej przechodzi najsurowsze kontrole i spełnia najwyższe standardy. Pragnę jednocześnie dodać, że rozumiem ostrożność, z jaką posłowie do Parlamentu Europejskiego i przedstawiciele sektora rolnego reagują na te bardzo istotne dla nich kwestie. Chcę ich zapewnić, że jeśli organizacje mają namacalne dowody popełnienia oszustwa, to w każdej chwili mogą je przedstawić Komisji, która uważnie zbada sprawę i w razie konieczności podejmie stosowne działania.
Przewodniczący
Zamykam debatę.
(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 11.35 i wznowione o godz. 12.00)
